recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Lorens Münter Philipson** (Philipsen), latinizado **Laurentius Münter Philipsson**, nado o 17 de marzo de 1765 en Ystad, condado de Escania, e finado o 3 de novembro de 1851, Storkyrkoförsamlingen, condado de Estocolmo, foi un médico, malacólogo, xornalista e escritor sueco.

Traxectoria
-----------

Philipson comezou a estudar en Lund en 1782, acadando o título de doutor en medicina na Universidade de Lund en 1791. No mesmo ano, mudouse a Estocolmo, onde coñeceu a Thomas Thorild, que o introduciu nas novas ideas da Revolución francesa, facéndose escritor.

Entre 1792 e 1794 Philipson publicou o xornal *Patrioten* (*O Patriota*), no que difundía opinións radicais e mesmo comunistas. En 1792 foi nomeado profesor adxunto de Anatomía na Real Academia de Belas Artes, renuciando a este cargo en 1798. Por mor das súas publicacións, tivo que loitar en varias ocasións coa censura. Philipson impúxose contra o seu competidor, Jöns Jacob Berzelius en 1806 e foi nomeado secretario do *Collegium Medicum*, cargo que ocupou até 1835.

Taxons descritos por Philipson
------------------------------

* *Perna* Philipsson, 1788
* *Unio crassus* Philipsson, 1788
* *Unio tumidus* Philipsson, 1788

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Philipsson** emprégase pare recoñecer a Lorens Münter Philipson como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. 1 2 3  Lorens Münter Philipson (Philipsen) en *Svenskt biografiskt lexikon* (SBL) (*Dicionairio biográfico sueco*) *(en sueco)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biographie im Projekt Runeberg *(en sueco)*.
* Philipson, Lorens Münter, en CERL Thesaurus (Consortium of European Research Libraries).
* Publicacións de ou sobre Lorens Münter Philipson.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6048288
* WorldCat
* VIAF: 309682430
* BNF: 103689517
* CERL: cnp00979196
* GND: 1055323414
* ISNI: 0000 0004 3577 0830

 |
**Magazine Fort** (en irlandés **Dún na hArmlainne**) é un edificio construído por orde do primeiro duque de Dorset en 1734 en Phoenix Park de Dublín e que tanto o goberno británico como o Estado Libre destinaron a arsenal e fortaleza. Para construílo derrubouse antes a residencia de sir Edward Fisher que databa de 1611. En 1801 aumentouse o complexo coa construción dunha á destinada a albergar as tropas. Durante o período británico o edificio víase como un símbolo do poder británico en Irlanda.

Vista suroeste de Magazine Fort

Alzamento de Pascua
-------------------

*Artigo principal**:* Alzamento de Pascua.
Ao mediodía do 24 de abril de 1916 un pequeno grupo de membros dos Voluntarios irlandeses e do Sinn Féin atacaron Fort Magazine que o exército británico utilizaba como arsenal e conseguiron desarmar os gardas, co propósito de apropiarse das armas e dar o sinal do comezo da sublevación. Colocaron explosivos que fixeron estoupar pero a explosión foi tan pequena que non se oíu na cidade nin puideron obter as armas

Incursión de Nadal
------------------

O 23 de decembro de 1939 tras a aprobación da lei de Poderes de Emerxencia polo parlamento irlandés un comando do IRA atacou o edificio facéndose con gran cantidade de armas e munición, non obstante nos días seguintes detivéronse a dous dos participantes e recuperouse moito do material roubado.

1. ↑  "Phoenix Park". Arquivado dende o orixinal o 29 de agosto de 2010. Consultado o 26 de abril de 2015.
2. ↑  Caulfield, Max *The Easter Rebellion, Dublin 1916* Gill & MacMilla, 1995 ISBN 1-57098-042-X, p. 48\_50
**Nilo Cea Rodríguez**, nado en Melide en 1911 e finado no mesmo concello o 27 de outubro de 1992, foi un mestre, escritor e debuxante galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Domingo Antonio Cea Costoya, mestre de Melide, e Leonor Rodríguez. Mestre de Furelos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Cultivou a poesía e a prosa (contos de nenos e de escola e narracións costumistas) sempre en galego. Tamén foi debuxante, caricaturista e tallista en madeira. Finou en Melide o 27 de outubro de 1992.

Obras
-----

Entre as súas obras figuran os contos de escola *A Escola, o escolante e máis os rapaces da aldea* e *Contos do Mariano* (en prosa) e *Contos recolleitos e contos discurridos postos en verso* (poemas).

Recoñecementos
--------------

Unha rúa de Melide leva o seu nome.

Vida persoal
------------

Casou con Matilde Concepción Sánchez Reboredo.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 15-9-1942, p. 3618-3619.
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 28-10-1992, p. 65.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Persoeiros das letras de Melide

* Melide reivindica ao seu Castelao
**Scala** é unha linguaxe de programación multi-paradigma deseñada para expresar padróns comúns de programación de forma concisa, elegante e con tipos seguros. Integra sutilmente características das linguaxes funcionais e orientadas a obxectos. A posta en funcionamento actual execútase na máquina virtual de Java e é compatible coas aplicacións Java existentes.

Características
---------------

### Orientación a obxectos

Scala é unha linguaxe de programación orientada a obxectos puro, no sentido de que cada valor é un obxecto. O tipo e comportamento dos obxectos descríbese por medio de clases e traits. A abstracción de clases realízase estendendo outras clases e usando un mecanismo de composición baseado en mixins como unha substitución limpa da herdanza múltiple.

Ola Mundo
---------

Este é o famoso Ola Mundo escrito en Scala:

```
**object** OlaMundo {
  **def** main(args: Array[String]) =
    println("Ola mundo")
}
```

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sito web de Scala *(en inglés)*.
* Documentación *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460584
* BNF: 16664389n
* GND: 7658965-1
* LCCN: sh2010013203
* MAG: 109701466
* SUDOC: 167934406

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Núñez.
**Manuel Núñez Carreira**, nado en Lugo o 20 de febreiro de 1948, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Graduado Social pola Universidade de Santiago de Compostela (1972) e técnico superior en Relacións Industriais pola Universidade de Alcalá de Henares (1985). Foi xefe de persoal en COMPLESA (1969-85). Foi concelleiro de Lugo (1984), tenente de alcalde e responsable de persoal. Foi elixido parlamentario pola provincia de Lugo nas eleccións autonómicas de 1985 pola Coalición Popular. Foi elixido secretario da mesa do Parlamento. Foi director de persoal do grupo Lactaria Española (1986-90) e director de Recursos Humanos no Grupo RAM (1990). Traballa como asesor laboral de empresas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
***Memorias de Idhún*** é unha triloxía de libros de fantasía e aventura escrito pola escritora valenciana Laura Gallego García, autora doutros libros como *Finis Mundi*, *Las hijas de Tara* ou as *Crónicas de la Torre*. A historia trata de tres rapaces, Jack, Victoria e Kirtash, quen están predestinados a cambiar o destino de Idhún para sempre.

A editorial SM ten os dereitos de publicación en español. A historia foi traducida a varios idiomas, entre os que están o catalán, portugués, alemán e coreano.

Os libros
---------

* *Memorias de Idhún I: La Resistencia*
* *Memorias de Idhún II: Tríada*
* *Memorias de Idhún III: Panteón*

Argumento
---------

No primeiro libro, os personaxes desenvolven lazos sentimentais moi complexos e loitan na Terra mentres que van descubrindo a súa verdadeira natureza e máis acerca de Idhún e a profecía. O obxectivo é atopar ao último unicornio e ao último dragón.

No segundo libro, os personaxes deben aprender a convivir e continúa o desenvolvemento emocional, xa en Idhún. Deben preparar a rebelión e o unicornio e dragón deben derrotar a Ashran. Porén pronto se descobre que todo a loita non é máis có comezo dunha gran guerra divina.

O terceiro libro explora a relación dos deuses coa historia. A acción desenvólvese entre Idhún e a Terra.
**Manuel Miragaia Doldán**, nado na Coruña o 17 de xullo de 1958, é un escritor galego e exprofesor do IES Universidade Laboral.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filosofía pura pola Universidade de Santiago de Compostela e diplomado en Maxisterio por Ciencias Sociais, é especialista en lingua galega e diplomado en galego pola Escola Oficial de Idiomas da Coruña. Na actualidade, traballa como profesor no IES As Mariñas, en Betanzos. Realizou diversos traballos de investigación e innovación educativa, impartiu cursos e actuou en diversas ocasións como conferenciante e en recitais de poesía.

Desde 1976 escribe habitualmente en diversos medios de comunicación: *El Ideal Gallego*, *El Correo Gallego*, *A Nosa Terra*, *Man Común* e fundamentalmente en *La Voz de Galicia*. Tamén escribiu semanalmente no xornal *Galicia Hoxe*.

Obras
-----

### Poesía

* *Xénese e apocalipse*, 1981, Ediciós do Castro.
* *Galeguia*, 2017, Chiado.
* *O sentido do infinito*, 2019, Urutau.

### Narrativa

* *Manual para escritores e outras sátiras*, 1997, Toxosoutos.

### Obra colectiva

* *A Coruña á luz das letras*, 2008, Trifolium.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Miragaia na páxina web da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392780
* WorldCat
* VIAF: 86588991
* AELG: 46
* BNE: XX1027551
* ISNI: 0000 0000 6048 6971
* PTBNP: 1719753

 |
**Manuel Navarro Dolz**, nado en Alacant o 29 de setembro de 1946, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de lateral esquerdo.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do Hércules CF, porén debutaría profesionalmente no Alicante CF, onde militou dúas tempadas antes de fichar polo CD Alcoyano por outras catro tempadas. Na tempada 1970/71 ficha polo Hércules CF, pero so militaría no club unha tempada xa que o seu bo papel fai que o Celta de Vigo, por aquel entón en Primeira División o fiche.

En Vigo xogou seis tempadas, sendo sempre un home importante na defensa. O primeiro ano no equipo tivo a oportunidade de debutar na Copa da UEFA, no encontro de volta primeira eliminatoria, na que o equipo galego foi eliminado polo Aberdeen F.C.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1971-72 (debut na Copa da UEFA) |
| --- |
| Gost  ·  Pedrito  ·  Manolo  ·  Domínguez  ·  Hidalgo  ·  Juan  ·  Rivera  ·  Almagro  ·  Lezcano  ·  Rodilla  ·  Jiménez  ·  Rivas |
| Alarcia  ·  Castro  ·  Sanromán  ·  Navarro  ·  Canario  ·  Suco II  ·  Payno  ·  Fernández Amado  ·  Villar  ·  Dolfi  ·  Doblas  ·  Robles  ·  Yáñez |
| Adestrador: Juan Arza |

A tempada 1974/75 non foi boa a nivel colectivo e rematou co descenso do equipo a Segunda División, recuperando a categoría ao ano seguinte. Porén a tempada de regreso a Primeira tampouco foi boa, supoñendo un novo descenso, esta sería o último ano de Navarro no Celta.

Tres deixar Vigo volveu ao Alicante CF, onde se retirou en 1981.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534380
* WorldCat
* VIAF: 134145424574186831120
* BDFutbol: 5383

 |
O termo **linguaxe informática** ou *linguaxe de computador* inclúe toda a ampla variedade de linguaxes usadas para comunicarse cos computadores. É unha extensión do termo máis específico (e tamén máis común) de linguaxe de programación.

As linguaxes de programación son polo tanto un subconxunto das linguaxes informáticas, o mesmo que outros tipos de linguaxes. Por exemplo, o HTML é unha linguaxe de marcas e unha linguaxe informática, mais non se considera normalmente unha linguaxe de programación. O código máquina é tamén unha linguaxe informática, e pode teoricamente ser usado como linguaxe de programación, e de feito foino (por exemplo o bootstrapper orixinal para o BASIC Altair), aínda que a maioría non o consideraría unha linguaxe de programación.

As linguaxes informáticas poden dividirse en dous grupos: linguaxes de alto nivel e linguaxes de baixo nivel. As linguaxes de alto nivel diséñanse para seren máis doadas de usar, máis abstractas, e máis potábeis que as de baixo nivel. Os programas, sendo correctos sintaticamente, nalgunhas linguaxes son compilados para unha linguaxe de nivel baixo e executados polo computador. A maioría de software moderno está escrito nunha linguaxe de alto nivel, é compilado para código obxecto, e traducido entón en instrucións da máquina.

As linguaxes informáticas poden tamén agruparse en base a outros criterios. Así, poden clasificarse segundo sexan linguaxes lexíbeis para os humanos ou non lexíbeis. As linguaxes lexíbeis para os humanos son utilizadas para a comunicación home-computador, mentres que as non lexíbeis por humanos (aínda que parcialmente comprensíbeis) diséñanse para seren máis compactas e facilmente procesadas, sacrificando a lexibilidade a favor destes fins.

Exemplos
--------

Entre as linguaxes informáticas inclúense:

* Linguaxe de programación (e.g. C++, linguaxe ensambladora)
* Linguaxe de scripts
* Linguaxe de especificacións
* Código máquina
* Bytecode (esencialmente o código máquina "virtual" - executado por unha máquina virtual)
* Linguaxe de query (e.g. SQL, XQuery)
* Linguaxe de marcas (e.g. XML - linguaxe de marcas extensibles- e HTML - típico na produción de documentos)
* Linguaxe de transformacións (e.g. XSLT)
* Linguaxe de templates
* Linguaxe de programación de cuarta xeración ("4GL")
* Linguaxe de descrición de hardware
* Formatos de ficheiro de configuración (e.g. ficheiro INI para Windows)
* Formatos de serialización de datos

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Linguaxe informática*** |
Trátase da linguaxe propia dos suxeitos autistas. A característica máis destacable é que a linguaxe non funciona como medio de comunicación, caracterizándose por frecuentes ecolalias que poden ser inmediatas (prohibicións dos adultos: ‘non berres’, que eles repiten) ou diferidas (referidas a anuncios publicitarios, frases feitas fóra de contexto, ás veces tamén prohibicións etc.); ausencia total de fala espontánea, de xeito que imita, pero non comunica, os seus sentimentos, emocións, gustos, necesidades etc.; non utiliza-lo **eu** ata os 7-8 anos, fálando de si mesmos en terceira persoa; con frecuencia presentan dislalias; vocabulario escaso e inadecuado; presenza de estereotipias verbais; os aspectos formais están menos deteriorados cós semánticos, posiblemente polo déficit cognitivo que sofren; outros autores recordan que algúns destes rapaces posúen unha intelixencia normal, por iso a resposta estaría no feito de que os símbolos representan un nivel de relación comunicativa co interlocutor e eles, sen sentiren a necesidade de comunicación, rompen con iso.
**María Delgado Nadal**, nada en Zaragoza o 8 de outubro de 1997, é unha deportista española que compite en natación adaptada. Participa nas probas de bolboreta, libres e costas.

Traxectoria
-----------

Aos 10 anos comezou a facer atletismo e natación, chegando a competir a nivel nacional en ámbolos dous deportes. Comezou nadando na Asociación Deportiva Aragua. Posteriormente competiu para o equipo do colexio Corazonistas de Zaragoza. No presente forma parte do equipo de natación do Stadium Casablanca, competindo en campionatos nacionais para nadadores sen discapacidade, adestrando no Centro de Alto Rendemento Deportivo situado en Madrid, grazas a unha bolsa do plan ADOP para deportistas de alto nivel discapacitados.

En outubro de 2016 concédeuselle a medalla da Real Orde do Mérito Deportivo. Asemade, en febreiro de 2017 concédeuselle o diploma ao Mérito Deportivo da cidade de Zaragoza.

Palmarés internacional
----------------------

Gañou dúas medallas de bronce nos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro 2016. Ademais, obtivo catro medallas no Campionato Mundial de Natación Adaptada nos anos 2015 e 2019, e seis medallas no Campionato Europeo de Natación Adaptada nos anos 2014 e 2018.

Notas
-----

1. ↑  Comité Paralímpico Español (ed.). "María Delgado Nadal" (en castelán). Consultado o 2 de xullo de 2018.
2. ↑  Comité Paralímpico Internacional (ed.). "María Delgado Nadal" (en inglés). Consultado o 2 de xullo de 2018.
3. ↑  "Récord del mundo para nuestra nadadora María Delgado" (en castelán). Stadiumcasablanca.com. Consultado o 30 de xaneiro de 2019.
4. ↑  Heraldo.es. "Medallas al merito deportivo de la ciudad de Zaragoza" (en castelán). Consultado o 13 de xuño de 2019.
5. ↑  Heraldo.es. "La ciudad de Zaragoza distingue a los mejores deportistas del 2016" (en castelán). Consultado o 13 de xuño de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15114586
* IPC: maria-delgado-nadal

 |
As **linguas nilo-saharianas** son unha familia ou macrofamilia de linguas de África, faladas en África centro-oriental, principalmente no sahel e as concas do alto río Nilo (Sudán) e o Chari (Chad). Foi definida polo lingüista Joseph Greenberg en 1963. É unha familia na que existen importantes diverxencias entre os subgrupos que a forman, razón pola cal para algúns a familia necesita ser máis investigada para estabelecer máis firmemente o parentesco, mentres que os nilo-saharianistas consideran que a diverxencia débese a que a familia podería ter unha antigüidade de entre dez mil ou doce mil anos. 

En 1987, falaban linguas nilo-saharianas uns 11 millóns de persoas aproximadamente, de acordo coa estimación de Merritt Ruhlen. As estimacións de Bender para 2004 sumaban 31 millóns de falantes. O número exacto de linguas nilo-saharianas non se coñece con precisión, aínda que L. Bender, sinala que o criterio de intelixibilidad mutua conduce a un mínimo de 120 linguas, e ofrece unha clasificación da familia sobre datos léxicos de 115 linguas diferentes, mentres que *Ethnologue* lista 205 variedades diferentes, algunhas das cales claramente son mutuamente intelixibles e, por tanto, poden considerarse a mesma lingua.

Caracterízanse principalmente por ter un número gramatical trial singular-colectivo-plural, agás no caso do gumuz.

Notas
-----

1. ↑  Definición de nilo-sahariano-a no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
2. ↑  Greenberg, Joseph H. (1963) The Languages of Africa. International journal of American linguistics.
3. ↑  Bender, 2004, p. 64.
4. ↑  Bender, 1997, p. 817

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33705
* AAT: 300388978
* BNCF: 11622
* BNE: XX542904
* BNF: 11981256x
* BRE: 2663703
* EBID: ID
* GND: 4042341-4
* LCCN: sh85091959
* MAG: 10437098
* NKC: ph360282
* SUDOC: 027861260

 |
**Manuel A. de Castro Pena**, nado en Tabeirós (A Estrada) e finado en Parada o 31 de outubro de 1978, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Serafín de Castro García. Foi mestre de Rubín e en 1934 pasou á escola da Estrada; foi presidente da Asociación de Maestros Nacionales da Estrada. Foi nomeado por José Antonio Primo de Rivera delegado de Falange Española de Pontevedra. O 1 de maio de 1936 enfrontouse, xunto cos seus irmáns, á manifestación obreira da Estrada, resultou ferido e foi detido por quitarlles a bandeira que a guiaba; estivo un mes na cadea. O día 6 de xullo estivo con outros na prisión da Caniza, onde trataron do próximo golpe militar. Logo da detención de Daniel Buhigas foi nomeado Xefe Provincial de Falange de Pontevedra principios de xullo. Poucos días antes do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte con outros dez camaradas de Pontevedra, e non retornaron á cidade até o triunfo da sublevación. Presentouse na Estrada como xefe provincial da Falanxe e ordenou a construción da estrada do Arnado ata a súa casa en Parada, obra que fixeron obrigados os veciños. Tiña como secretario a Antonio Puig Gaite. En xaneiro de 1937 foi destituído como xefe provincial de Falange, sendo substituído por Jesús Suevos. Ao mes seguinte foron dados de baixa e expulsados os falanxistas da Estrada Abelardo Teira, José Quivén, José Filloy, Lisardo Somoza e o seu irmán José Castro Pena. En xullo de 1938 foi nomeado Delegado de Investigación e Información de FET y de las JONS de Ourense. En 1939 pasou a traballar para a Secretaría Política do Ministerio da Gobernación. Finou en Parada o 31 de outubro de 1978.

Vida persoal
------------

Casou con María Sara Meijide Salgado en 1931, e foi pai de José Luis, Juan José, María de la Paz, Marina, Manuel, María del Carmen e Rafael de Castro Meijide.

Notas
-----

1. ↑  Primeiro de maio de 1936
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-1-1937, p. 8.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-2-1937, p. 4.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-7-1938, p. 29.
5. ↑  *El Noticiero Gallego*, 11-3-1939, p. 3.
6. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 2-11-1978, p. 49.
7. ↑  *El Emigrado*, 7-2-1931, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "El 18 de julio en La Estrada" por Mario Blanco Fuentes. A Estrada, Miscelánea Histórica E Cultural, 6 (2003).

### Ligazóns externas

* O golpe fascista na Estrada
**Manuel Cantacuzeno** (en lingua grega, Μανουήλ Καντακουζηνός, Manuēl Kantakuzēnós), nado sobre 1326 en finado en Mistras, Peloponeso, o 10 de abril de 1380, foi Déspota de Morea do 25 de outubro de 1349 até a súa morte. Foi tamén pretendente ao título de Príncipe de Acaia.

Traxectoria
-----------

Foi o segundo fillo do Emperador Bizantino Xoán VI Cantacuzeno. Foi gobernador de Veria e Constantinopla nos anos 1340. En 1348, foi nomeado gobernador de Morea polo seu pai. Foi o primeiro en levar o título de «Déspota».

Restableceu a orde na provincia sometendo aos notábeis gregos locais (*arkhontes*). Mantivo boas relacións cos seus veciños latinos do Principado de Acaia e asegurou un período de prosperidade á rexión. Unha alianza cos señores latinos permitiulle mesmo facer fronte ás razias de Murad I nos anos 1360. Animou tamén as migracións de albaneses para repoboar a península.

Contraeu matrimonio con Isabel (ou *Zampea* ou *María*) de Lusignan, filla de Guy de Lusignan, que reinaba en Armenia baixo o nome de Constantino IV.

Á súa morte en 1380, sucedeuno o seu irmán Mateo Cantacuzeno.

| * v
* c
* e
Déspotas de Morea |
| --- |
| 
* Miguel Cantacuzeno (1308-1316)
* Andrónico Asen (1316-1322)
* Manuel Cantacuzeno (1348-?)
* Miguel Asan ?
	+ André Asan (?-1354)
* Manuel Cantacuzeno (restaurado) (1354-1380)
* Mateo Cantacuzeno (1380-1383)
* Demetrio I Cantacuzeno (1383)
* Teodoro I Paleólogo (1383-1407)
* Teodoro II Paleólogo (1407-1443)
* Constantino XI Paleólogo (1428-1449)
* Demetrio II Paleólogo (1428-1460)
* Tomé Paleólogo (1449-1460)

 |
**Nicasio Taxonera**, finado en Ferrol en abril de 1911, foi un impresor e político galego.

Traxectoria
-----------

A *Historia de Galicia* de José Verea, imprentada por Nicasio Taxonera.
Foi o seu pai Nicasio Taxonera Marzal, un importante empresario ferrolán en posesión dunha imprenta desde, cando menos, o 1837. Desta imprenta saíu no 1838 a *Historia de Galicia* de José Verea y Aguiar e a edición do primeiros periódicos locais de ideoloxía provincialista: *El Águila* (1845) e *El Ferrolano* (1846).

Finado o seu pai no 1854, continuou Nicasio Taxonera fillo cos seus negocios, editando na imprenta familiar os xornais *El Eco Ferrolano* (1854-1855, 1864-1869), *El Pensamiento de Galicia* (1865-1866) e *El Diario Ferrolano* (1867-1869). Da imprenta dos Taxonera saíron tamén os sete volumes da *Historia de Galicia* de Benito Vicetto (1865-1873) e os *Estudios sobre la época céltica en Galicia* de Leandro de Saralegui.

Foi elixido deputado provincial en 1877.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 13-4-1911, p. 1.
2. ↑  Martínez González, Xurxo (2019). *Semblanza de Nicasio Taxonera Marzal (Ferrol, ¿? 1854)*. cervantes virtual.
3. ↑  *El Diario de Santiago*, 9-3-1877, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *El Eco Ferrolano*
* *El Ferrolano*
**Manuel Marrero** **Cruz**, nado na provincia de Holguín o 11 de xullo de 1963, é un político cubano especializado no sector turístico, que ocupa o cargo de primeiro ministro de Cuba dende o 21 de decembro de 2019. É a primeira persoa en ocupar o cargo en 43 anos tras ser eliminado en 1976 e recuperado na Constitución aprobada en abril de 2019.

Traxectoria
-----------

É enxeñeiro arquitecto de formación e foi dirixente da FEU. Uniuse ao mundo turístico en 1990 como investidor no Grupo Gaviota e posteriormente foi xefe do grupo de investimentos técnicos, subdirector e director xeral do hotel Río de Luna e logo delegado de Gaviota para as provincias orientais.

Foi director xeral do complexo hoteleiro Varadero Azul, primeiro vicepresidente e finalmente presidente de Gaviota.

En 2004 asumiu o Ministerio de Turismo, nomeado por Fidel Castro. Permaneceu no cargo ata decembro de 2019, cando foi nomeado primeiro ministro de Cuba. O seu sucesor no Ministerio de Turismo foi Juan Carlos García Grada.

### Primeiro ministro de Cuba

O 21 de decembro de 2019 foi designado pola Asemblea Nacional do Poder Popular como primeiro ministro do goberno. A candidatura foi proposta polo presidente do país, Miguel Díaz-Canel, e recibiu o voto unánime dos deputados. O cargo de primeiro ministro fora eliminado en 1976 e foi recuperado de novo na Constitución de 2019 aprobada ese mesmo ano. A última persoa que exercera como primeiro ministro de Cuba fora Fidel Castro que exercera dende 1959 ata 1976, cando foi elixido presidente dos consellos de Estado e ministros.

O mandato ten unha duración de cinco anos, como se indica no artigo 141 da Constitución cubana de 2019.

Notas
-----

1. ↑  *Cuba Medical and Pharmaceutical Industry Handbook - Strategic Information, Regulations, Contacts* (en inglés). Lulu.com. 2007. ISBN 978-1-43-300919-8.
2. ↑  "Manuel Marrero, nomeado primeiro ministro de Cuba". *Faro de Vigo*. 21 de decembro de 2019. Consultado o 23 de decembro de 2019.
3. ↑  "Deputados á Asemblea Nacional" (PDF). *Granma* (en castelán). Consultado o 23 de decembro de 2019.
4. ↑  "Díaz-Canel sorprende al nombrar al desconocido Manuel Marrero como primer ministro de Cuba" (en castelán). 21 de decembro de 2019. Consultado o 23 de decembro de 2019.
5. 1 2 3  "Asamblea Nacional elige a Manuel Marrero como Primer Ministro de Cuba" (en castelán). Consultado o 23 de decembro de 2019.
6. ↑  "Manuel Marrero, nombrado primer ministro de Cuba". *La Vanguardia* (en castelán). 21 de decembro de 2019. Consultado o 23 de decembro de 2019.
**Lazareto** (Grego: Λαζαρέτο, tamén chamada *Nisaki tou Sotira* Νησάκι του Σωτήρα, os illotes do Salvador") é o nome dunha pequena illa hoxe deshabitada na baía de Vathy, no porto de Ítaca

A pequena illa cuberta de árbores atópase a uns 100 metros da beira da baía. Nela hai unha capela construída en 1668. Do mesmo xeito que en Lazzaretto Vecchio na lagoa de Venecia, a illa no período moderno serviu como hospital e zona de corentena. En 1817 os británicos construíron na illa un edificio de dous pisos onde se atopa un busto do entón Alto Comisionado británico para as Illas Xónicas, Sir Thomas Matilands. O edificio foi utilizado por primeira vez como prisión para os exiliados. Entre os detidos aquí estaba o revolucionario grego Odysseas Androutsos. En 1912 os edificios foron abandonados. Desde abril de 2008 a Sociedade Grega para o desenvolvemento do Turismo (Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης), administra a propiedade para a conservación e utilización turística da illa.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lazareto, Grecia*** |

### Outros artigos

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Lazareto on GTP Travel Pages *(en varias linguas)*
* Páxina da illa *(en grego)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1809455
* GeoNames: 2463645

 |
A dinastía dos **Makea Karika Ariki** é xunto cos Makea Nui Ariki e os Makea Vakatini Ariki, unha das tres liñas dos ariki da tribo (*vaka*) de Teauotonga en Rarotonga (Illas Cook).

Historia
--------

A dinastía fundouse a mediados do século XVIII logo que Makea Te Patua Kino decidira conferir un título de ariki os fillos maiores das súas tres donas, o maior Makea Pini recibiu o título de Makea Nui Ariki, o segundo Makea Keu o de Makea Karika e o máis novo Makea Vakatini I o de Makea Vakatini Ariki.

### Arikis

Makea Karika Tavake (agachado no centro) con outros membros da tribo
Makea Karika Takau Tuaraupoko Mokoroa ki Aitu (1ª fila, 4ª empezando pola dereita) no Consello Insular de Rarotonga (1923-1925)
* Makea Te Patua Kino (ca. 1750)
* Makea Keu
* Makea Tekao, abdica en 1823
* Makea Karika
* Makea Pa
* Makea Karika Tuaivi Ariki
* Makea Karika Tavake
* Makea Karika Takau Tuaraupoko Mokoroa ki Aitu, falecida en 1942
* Makea Karika George Pa (1942-1949)
* Makea Karika Takau Margaret Ariki, ariki desde 1949
**Manuel Bergueiro López**, nado na Consolación (Tabeirós, A Estrada) o 11 de setembro de 1898 e finado en Oviedo o 26 de febreiro de 1985, foi un mestre e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou en 1913 na Escola Normal de Santiago de Compostela onde estudou a carreira de Maxisterio. En 1921 obtivo unha vacante no padroado das Escolas Barcalesas. Posteriormente foi mestre en varios lugares de Galicia e Asturias. Colaborou en moitos xornais como *El Agrario Barcalés*, *El Emigrado*, *El Compostelano*, *El País Gallego*, *Faro de Vigo*, *Vida Gallega*, *Vida Escolar*.

En 1927, co número 29 da Colección Lar, publicou *A pecadenta silenzosa*. En 1930 publicou *Ollo cos estudantes*, versión escénica dun episodio da novela anterior, que terá continuación noutras pequenas pezas en castelán: *Trampa adelante* e *Engaño sobre engaño*.

Tamén escribiu en castelán *Jovellanos en la pedagogia española* e *Rosiña de Tabeirós*. Usaba os pseudónimos de **Manuel de Vicenta** e **Rogueiber**.

Ingresou como académico correspondente na Real Academia Galega en 1958.

Placa na casa natal de Manuel Bergueiro en Tabeirós.

Obra
----

* *A pecadenta silenzosa*, 1927 (novela histórica).
* *Ollo cos estudantes*, 1930 (teatro).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Manuel Bergueiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Bibliófilos Gallegos. p. 142.
* Fernández del Riego, F. (1992) [1990]. *Diccionario de escritores en lingua galega* (2ª ed.). Do Castro. ISBN 84-7492-465-0.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da literatura galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-019-5.

### Ligazóns externas

* Manuel Bergueiro López na páxina web do concello da Estrada.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392673
* WorldCat
* VIAF: 86959221
* BNE: XX1187481

 |
**Jesús Manuel Blanco Ons**, nado en Noia en 1917 e finado no mesmo concello o 4 de outubro de 1991, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fundador da Falange de Noia, da que foi xefe comarcal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi voluntario da Segunda Bandeira de Falange de Galicia. Ferido en campaña, perdeu o brazo dereito. Caballero Mutilado, no franquismo foi nomeado xefe do Servizo Provincial do Curtido do Sindicato da Pel en 1941. En 1942 foi nomeado delegado provincial de Educación Popular. Licenciose en Dereito en 1942. Foi nomeado alcalde en 1949, tomando posesión o 18 de febreiro. En marzo dese ano foi elixido deputado provincial. Permaneceu na alcaldía até febreiro de 1955. Colaborou en *Vida Gallega*, *El Pueblo Gallego*, *La Voz de Galicia* e *La Noche*. Presentouse para o simulacro de eleccións municipais que ían celebrarse o 18 de xaneiro de 1976, e que finalmente tiveron lugar no salón de actos do Concello o 25 de xaneiro, nas que Antonio Busto Rodríguez obtivo nove votos contra tres de Manuel Blanco.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pedro Sáez Pichel** |  **Alcalde de Noia** 1949 - 1955 | Sucesor:**Andrés Caamaño Martínez** |

Vida persoal
------------

Casou con Josefa Fernández Caamaño e foi pai de Manuel, María Pilar e Juan Francisco Blanco Fernández.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 5-10-1991, p. 64.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 9-10-1941, p. 2.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 19-4-1942, p. 1.
4. ↑  *El Correo Gallego*, 5-6-1942, p. 5.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-2-1949, p. 7.
6. ↑  *El Correo Gallego*, 22-3-1949, p. 2.
7. ↑  *La Noche*, 1-3-1955, p. 3.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-12-1975, p. 19.
9. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-1-1976, p. 16.
10. ↑  As primeiras eleccións democráticas na vila de Noia

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Agrafoxo, Xerardo (2002). *Memorias do franquismo*. Noia: Toxosoutos. pp. 483–528. ISBN 84-95622-60-2.
O **linezolid** é un antibiótico (nome comercial Zyvoxid), do grupo oxazolidinona (de orixe sintética), que actúa inhibindo a síntese proteica da subunidade 50s do ribosoma, en contreto a subunidade 23s do ARN ribosómico. En termos xerais é un antibiótico bacteriostático, pero fronte a algúns xermes pode ser bactericida. O linezolid emprégase nas infeccións de tecidos brandos (pel, músculo etc), pneumonía principalmente. É activo fronte a Staphylococcus aureus resistente á meticilina (SARM), enterococos resistentes á vancomicina e *Streptococcus pneumoniae* multirresistentes. Pódese empregar por vía intravenosa ou oral (600 miligramos cada doce horas), sendo o primeiro antibiótico administrable por vía oral fronte ao SARM.

Actividade
----------

O linezolid é activo fronte a *Staphylococcus aureus*, estafilococos en xeral, *Enterococcus faecalis*, *Enterococcus faecium*, *Streptococcus pneumoniae*, estreptococos, *Corynebacterium spp*, *Bacillus spp*, *Listeria monocytogenes*, *Rhodococcus spp*, *Erysipelothrix rhusiopathiae*, *Clostridium difficile*, *Clostridium perfringens*, *Peptostreptococcus spp*, *Nocardia* e algunhas micobacterias.

Existen cepas resistentes de estafilococos, enterococos e pneumococos, fundamentalmente a través de mutacións na subunidade 23S do ARN ribosómico bacteriano, sendo as mutacións máis comúns: G2576T, G2447T e T2504A. Outros mecanismos coñecidos de resistencia son mutacións nas proteínas ribosómicas L3 e L4.

Dende a comercialización na década dos 2000, monitorízanse periodicamente as resistencias a linezolid, apreciándose en liñas xerais unha resistencia menor ao 1%. Foron reportados varios casos de enterococos resistentes a linezolid, así coma cepas de pneumococo. Apréciase un maior nivel de resistencia nas unidades con gran presión infecciosa (UCI).

Efectos secundarios
-------------------

A maior parte dos efectos secundarios obsérvanse nos tratamentos a longo prazo. Nalgúns pacientes prodúcese unha deterioración da medula ósea, podendo apreciarse anemia ou trombopenia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Actualización en infecciones relacionadas con el uso de catéteres vasculares (en castelán). ISBN 978-84-15340-71-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q411377
* EBID: ID
* MAG: 2781414143

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: J01XX08
* CAS: 165800-03-3
* ChEBI: 63607
* ChEMBL: CHEMBL126
* ChemSpider: 390139
* DrugBank: 00601
* DTXSID: DTXSID5046489
* ECHA: 100.121.520
* IUPHAR: 10827
* KEGG: D00947
* MeSH: D000069349
* MeSH: D02.065.064.463
* NDF-RT: N0000148664
* PubChem: 441401
* RxNorm: 190376
* UMLS: C0663241
* UNII: ISQ9I6J12J

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre medicina é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Manuel Mesejo Campos**, nado en Cuntis en 1901 e finado no mesmo concello o 9 de decembro de 1924, foi un poeta, dramaturgo e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de labregos emigrados, primeiro na Habana e despois en Buenos Aires, foi un mozo cunha intensa actividade cultural: membro das Irmandades da Fala, actor e director teatral, autor de artigos e poemas en distintos medios (entre eles *A Nosa Terra*, *El Compostelano*, *Diario de Galicia*, *El Ideal Gallego*...), de varias novelas curtas e do poemario *Manoxos*; todas elas permanecen inéditas.

En 1922, despois de deixar os estudos, o mozo Manuel marchou á fronte a África, desde onde foi correspondente de guerra do xornal *Galicia*. Para este diario vigués enviaba os seus ‘Mosaicos del Rif’, asinados co pseudónimo de **Frei Antón de Laiño** e fortemente críticos coa actitude colonial dos españois en África. Compartiu tribuna en moitas ocasións con Xoán Xesús González e outros agraristas cuntienses en actos do movemento agrario local, nos que xostreaba sen tregua o caciquismo imperante na vila dos baños. Ademais ambos foron compañeiros de estudos en Maxisterio, e formaron parte da Asociación Normalista de Santiago, na que Xoán Xesús desempeñou o cargo de bibliotecario e Mesejo, o de vicepresidente.

O 9 de decembro de 1924 faleceu na súa casa de Cuntis, con tan só vinte e tres anos, a causa dunha tuberculose pulmonar. Foron moitos os artigos que neste momento publicou o seu veciño de Sevil, Xoán Xesús, enxalzando as súas calidades humanas, ideolóxicas e literarias. Este sería ademais o encargado de presidir os actos de homenaxe que se celebraron en Cuntis, que incluíron unha emotiva velada necrolóxica.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 9-12-1924. p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-12-1924, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Seixo Pastor, Marcos (2001). "Os Nosos Xornalistas: Manuel Mesejo Campos, O Poeta De Guldrís". *A Taboada* **IV**.
**Nicanor Villar Martínez**, nado en Redondela o 14 de xullo de 1901 e finado en Bemil (Caldas de Reis) o 18 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do xastre Miguel Villar Sánchez e de Celia Martínez Pérez. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Exerceu de mestre en Sacos (1924), Santa Cristina de Cobres (1925), e O Salto (1926). Aprobou as oposicións en 1926 e ao ano seguinte foi nomeado mestre da escola mixta de Chacín (Mazaricos). O 26 de decembro de 1930 foi nomeado alcalde de Mazaricos, permanecendo no posto ata xullo de 1931. En 1931 integróuse na ORGA pola que se presentou ás eleccións municipais do 12 de abril, logrando acta de concelleiro e sendo nomeado síndico. Porén, o 12 de xullo renunciou á acta de concelleiro. Nesta época construíu unha casa-escola en Chacín.

O 9 de febreiro de 1933 un delegado do gobernador civil da Coruña nomeado polo ministro de Gobernación Santiago Casares Quiroga suspendeu a Corporación de Mazaricos por supostas irregularidades e nomeu unha nova corporación presidida por Nicanor Villar. O nomeamento foi revertiido o 16 de agosto dese ano. Presentouse a deputado pola ORGA nas eleccións do 19 de novembro de 1933 sen chegar a ser elixido. Concédenlle o traslado para a escola número 2 da Guarda en novembro de 1935. Logo da vitoria da Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936 e o nomeamento de Casares Quiroga como presidente do Consello de Ministros, Nicanor foi nomeado profesor-bibliotecario da Escuela Nacional de Sordomudos de Madrid.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Redondela. Foi detido e encerrado no cárdere de Redondela polo delito de ser amigo persoal de Casares Quiroga. Foi sacado da cadea o 18 de agosto de 1936 co pretexto de trasladalo a Caldas de Reis e paseado nunha cuneta preto de Pía de Casas, na parroquia de Bemil en Caldas de Reis. Informada a familia de Nicanor, saíron detrás do coche que o levaba, pero cando o alcanzaron xa se producira o crime.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Mazaricos** 1930 - 1931 | Sucesor:**Francisco del Río Rodríguez** |
| Predecesor:**Ramón Agra Maceiras** |  **Alcalde de Mazaricos** 1933 | Sucesor:**Ramón Agra Maceiras** |

Vida persoal
------------

Casou con Ángela Amado Montes cara a 1918, e foi pai de Ángela, Celia, Nicanor, Enrique e José Villar Amado.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 100.
2. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 30-1-1924, p. 3.
3. ↑  *El Progreso*, 12-5-1925, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-9-1926, p. 9.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 18-2-1933, p. .
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-3-1936, p. 13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Nicanor Villar Martínez: Un mestre e ex-alcalde de Mazaricos asasinado en 1936
* 

* Nicanor Villar Martínez na páxina web *Nomes e Voces*.
Distribución das linguas na-dene
As linguas **na-dené**, ou tamén **na-dene**, **nadene** ou **atapascano-eyak-tlingit**, é unha familia de linguas do noroeste do Norte de América.

Características
---------------

Está conformada polas linguas tlingit, haida, eyak e o conxunto de linguas atapascanas, como o apache, o navajo e o chipewa, entre outras, aínda que non exista unanimidade entre os lingüistas; así, por exemplo, o haida hai quen non o considera dentro desta familia. En febreiro de 2008 publicouse un estudo que unía a familia na-dené coa lingua ket, pertencente ás linguas ieniseianas. Son linguas tonais.

De acordo cunha controvertida hipótese do lingüista ruso Sergei Starostin, a familia na-dené é parte da macrofamilia dené-caucásica, que incluiría ademais ás linguas sino-tibetanas, ás norcaucásicas, ás linguas ieniseianas e ao éuscaro. 
Esta idea xa fora considerada un século antes por Edward Sapir. O profesor Edward Vajda, da Western Washington University, pensa que as linguas na-dené si están relacionadas coas linguas ieniseianas da Siberia. Joseph Greenberg dicía que as linguas na-dené orixináronse nunha migración específica de Asia a América fai oito ou seis mil anos, diferenciada da migración esquimó-aleutiana e do resto dos amerindios.

Notas
-----

1. ↑  Definición de na-dené no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Familia Na-dené
* Na-Dené

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26986
* AAT: 300388929
* BRE: 2244373
* EBID: ID
* Glottolog: atha1245
* GND: 4120270-3

 |
**Marcial Taboada de la Riva**, nado en Ourense o 15 de marzo de 1837 e finado en Pinto o 23 de abril de 1913, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Doutor en Medicina pola Universidade Complutense de Madrid (1857), abandonou o corpo de sanidade da Armada e especializouse en hidroloxía. Dirixiu os balnearios de Marchena e Panticosa e foi inspector xeral de Sanidade. Militou no Partido Liberal e foi deputado polo distrito do Carballiño (1893-1896 e 1898-1899) e senador polas provincias de Ourense (1897-1898) e Lugo (1901-1902), pola Real Academia de Medicina (1903-1904) e senador vitalicio (1905-1907). Dirixiu o Anuario de Hidrología Médica Española. Foi presidente da Sociedad Española de Hidrología, vicepresidente do Consello de Sanidade e membro da Real Academia de Medicina, da Sociedade de Ciências Médicas de Lisboa e da Société Française d’Hygiéne.

Obras
-----

* *La invasión colérica*.
* *El histerismo*.
* *Tratado de hidroloxía*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 07 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* Expediente no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392895
* WorldCat
* VIAF: 6827147907513879210009
* BNE: XX1226170
* BVMC: 40552
* DBE: marcial-taboada-y-de-la-riva
* GND: 1235031179
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 112150
* Senadores de España (1834-1923): 2864

 |
O **marcionismo** é unha doutrina cristiá do século II defendida por Marción.

Historia e características
--------------------------

Esta corrente do cristianismo primitivo afirmaba que o Deus da Torá xudía, o Deus de Israel do Antigo Testamento non era o Deus Pai de Xesús de Nazaret. Entrementres o Deus dos xudeus era un lexislador, xusticeiro e celoso, o Creador do Universo material e o causante da enfermidade, a corrupción e o sufrimento, o Deus Pai de Xesús era unha divindade omnipotente, misericordiosa e bondadosa. Xesús non era o Mesías dos xudeus senón o enviado do Deus misericordioso para predicar o amor e ofrecerse en sacrificio para aplacar a carraxe e a xenreira do Deus da xustiza, o Deus creador. Xesús, xa que logo, non se encarnou nin a súa carne resucitou, senón que era unha alma cun corpo aparente, aínda que si sufriu na cruz pero dun xeito non físico ou material.

Marción foi o primeiro pensador critián que se esfozou por establecer un canon de escrituras inspiradas. Rexeitou todas as da Biblia xudía, o Antigo Testamento, e escolleu os escritos que máis adiante formarían o Evanxeo de Lucas sen os relatos da infancia (Xesús, segundo el, non naceu]. Recolleu as cartas de Paulo de Tarso, entre as que non se encontraba a Carta a Tito e a Carta a Timoteo. Isto encirrou ao cristianismo ortodoxo a esforzarse por definir un canon. As súas doutrinas foron consideradas heréticas por Xustino Mártir e Tertuliano.

O marcionismo acadou un éxito notable constituíndo igrexas en diversas latitudes especialmente en Asia Menor e mantívose moi activo durante varios séculos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q754941
* AAT: 300264424
* BRE: 2186822
* EBID: ID
* NKC: ph705709
* Treccani: marcionismo

 |
**Manuel Jaime Cabezas Enríquez**, nado en Ourense o 14 de novembro de 1953, é un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro agrónomo, comezou a súa carreira profesional como xerente da Cooperativa Vinícola do Ribeiro. Membro do Partido Popular, foi deputado pola provincia de Ourense no Congreso dos Deputados (1993-1995) e despois alcalde de Ourense desde 1995 ata 2007. Foi o primeiro alcalde popular en celebrar unha voda entre persoas do mesmo sexo, polo que recibiu a crítica do bispo de Ourense, Luís Quinteiro Fiúza. No ano 2006 anunciou que non se presentaría ás eleccións municipais de 2007, e dimitiu como alcalde en xaneiro de 2007, deixándolle o seu posto ao vindeiro candidato do PP Enrique Nóvoa López. Porén mantivo o escano no Senado que ocupou desde o 2004 e no que cesou no ano 2008. Dende esa data volveu adicarse á actividade empresarial ata que o seu partido escolleuno de novo para encabezar a súa candidatura na cidade de Ourense nas eleccións municipais de 2023.

Notas
-----

1. ↑  "Cabezas xa é o candidato oficial do PP para Ourense co obxectivo de rematar coa era Jácome". *Galicia Confidencial*. 2 de agosto de 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Veiga Pombo** |  **Alcalde de Ourense** 1995−2007 | Sucesor:**Enrique Nóvoa López** |
| Predecesor:**Julio Álvarez Núñez** |  **Presidente da Fegamp** 1999−2003 | Sucesor:**Xosé Crespo Iglesias** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo Edicións. 2010-2011.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ourense
* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Federación Galega de Municipios e Provincias

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 21 de outubro de 2020 en Wayback Machine.
* Ficha no Senado
**Manuel Calderón de la Barca Herce Collantes Varela**, I marqués de Algara de Gres, nado en 1833 e finado na Coruña o 23 de febreiro de 1901, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Fillo máis vello de Saturnino Calderón Collantes. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pola que foi doutor. Militou na Unión Liberal. Foi elixido deputado polo distrito de Celanova en 1858, volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1863, e polo distrito de Ourense en 1865. O 23 de decembro de 1875 o rei concedeulle o título de marqués de Algara de Gres en recoñecemento polos servizos do seu pai á monarquía. Foi senador pola provincia da Coruña en 1877 e 1878. Foi socio de número da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e da Academia de Belas Artes da Coruña e vogal do Consello provincial de Agricultura, Industria e Comercio.

Recoñecementos
--------------

Cabaleiro gran cruz da Orde de San Gregorio o Magno e da de Villaviciosa de Portugal.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 26-10-1901, p. 3.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-10-1901, p. 3.
3. ↑  *El Diario de Santiago*, 19-10-1875, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
* Un marquesado para la historia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106703063
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 18980

 |