recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Víctor Soliño Seminario**, nado en Baiona o 10 de setembro de 1897 e finado en Montevideo o 13 de outubro de 1983, foi un xornalista, letrista de tango e poeta galego aveciñado no Uruguai.

Traxectoria
-----------

En 1898, con catorce meses, os seus pais emigraron ao Uruguai e establecéronse en Montevideo. A partir de 1914 comezou a guionizar revistas que foron estreadas nos teatros Royal e Albéniz e escribiu o sainete *Doña María, la curandera*.

Formou parte do grupo Troupe ateniense, unha asociación formada en 1922 por un grupo de estudantes universitarios de Dereito, e actuou até 1930. O seu nome refírese ao Club Atenas, un famoso equipo de baloncesto do que algúns dos integrantes do grupo formaban parte. Os espectáculos da Troupe ateniense estaban compostos de breves escenas cómicas e partes musicais, tiñan un carácter paródico, ironizando sobre persoas ou eventos de moda e adoptando o travestismo. Os atenienses tiveron moito éxito en Montevideo e incluso chegaron a actuar triunfalmente en distintas ocasións en Buenos Aires. Pese ao abandono da escena a fines de 1930, o grupo se reuniuse en 1931 e 1932 para organizar un «Salón de Harte Ateniense» con evidente intento caricaturesco das correntes artísticas do momento. No segundo salón publicaron un volume de poesía, *Aliverti liquida*, que se considera un dos libros verbovisuais máis destacados das vangardas latinoamericanas.

Escribiu as letras dos tangos *Garufa*, *Niño bien*, *Adiós, mi barrio* e *Maula*. Tamén foi autor de letras de folclore, murga e outros xéneros musicais. Publicou notas periodísticas tituladas *Solfas* no diario *El Plata*, baixo o pseudónimo de «Wick».

Notas
-----

1. ↑  Diccionario de seudónimos del Uruguay. Arturo Scarone Ed. C. García & cía. 1942

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Niño bien" na voz de Tita Merello e a orquestra de Francisco Canaro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19801588
* WorldCat
* VIAF: 62952004
* Autoresuy: 5413
* BNE: XX1094526
* GND: 1056340673
* ISNI: 0000000374256319
* LCCN: n84144100
* MusicBrainz: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Mosteiro.

**O Mosteiro** é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 32 habitantes (18 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.

Historia
--------

San Pedro do Mosteiro foi parroquia ata o plan de arranxo da diocese lucense de 1890, cando foi suprimida e integrada na de Santa María de Dozón.

Patrimonio
----------

Neste lugar está situada a Igrexa de San Pedro de Vilanova de Dozón.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Dozón

| Lugares da parroquia de Dozón no concello de Dozón (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Carballo | Cardelle | Covelos | Diz | Dozón | Enveande | O Mosteiro | As Nogueiras | Piñeiro | Quintá | Rebordecovo | Riazó |

### Parroquias de Dozón

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Dozón |  |
| --- | --- |
| Bidueiros (Santa María) | O Castro (San Salvador) | Dozón (Santa María) | As Maceiras (San Remixio) | Saa (Santiago) | Sanguiñedo (Santa María) | O Sisto (San Xoán) | Vilarello (Santo André) |
Murallas de Ciudad Rodrigo.
Co nome de **batalla de Ciudad Rodrigo** coñécese, durante a guerra de Independencia española, a toma da cidade de Ciudad Rodrigo, Salamanca, España, por parte das tropas aliadas anglo-portuguesas que mandaba o xeneral inglés Lord Wellington, nun asalto efectuado ao longo da noite do 19 de xaneiro ao 20 de xaneiro de 1812. A praza forte estaba defendida por unha gornición francesa ao mando do xeneral Barrié. A posición da localidade, no camiño entre Portugal e España, converteuna nunha presa apetecida polos contendentes durante a guerra peninsular.

Antecedentes
------------

O 9 de xullo de 1810, o mariscal francés Michel Ney tomou a praza forte de Ciudad Rodrigo logo de vinte e catro días de asedio. Os 5 500 homes da gornición, mandada polo mariscal de campo Andrés de Herrasti, rendéronse despois de que a artillaría francesa abrise unha brecha pola que entrou a infantaría ao asalto.Os españois sufriron 451 mortes e 994 feridos, e foron capturados 4 000 homes e 118 canóns. O VI corpo de Ney tivo 180 mortes e sobre uns 1 000 ferido durante o asedio. A soldadadesca francesa someteu a cidade a pillaxe. O asedio atrasou a invasión de Portugal, que dirixía o mariscal André Masséna, polo menos durante un mes.

A batalla
---------

O xeneral británico Wellington iniciou a súa campaña do ano 1812 coa toma de Ciudad Rodrigo nun asalto ao longo da noite do 19 de xaneiro ao 20 de xaneiro de 1812, despois de operacións preparatorias nas que investiu 10 días. Nos ataques previos, os británicos capturaron dúas alturas, o Tesón Grande (8 de xaneiro) e o Tesón Pequeno (16 de xaneiro).

Mentres a artillaría británica, so mando do capitán Alexander Dickson abrira xa dúas brechas na muralla da cidade, de distinto grandor. A maior foi asaltada pola 3ª división do xeneral Thomas Picton, entanto a menor foi atacada pola División Lixeira do xeneral Robert Craufurd. Porén o ataque foi moi custoso morrendo dos aliados, entre outros, os xenerais Henry Mackinnon e Craufurd, ademais de 195 mortos e 916 feridos. Os 2 000 homes da gornición que mandaba o xeneral de brigada Barrié tiveron 529 baixas, entre mortos e feridos. A vitoria ficou emborranchada cando a tropa británica se abandonou á pillaxe.

Consecuencias
-------------

O exército francés de Portugal perdeu na toma os seus pertrechos, entre os que cabe indicar 142 canóns. A captura de Ciudad Rodrigo facilitou o subseguinte ataque de Wellington sobre Badaxoz, cuxa toma resultou ser moito máis sanguenta.

Pola liberación da cidade, Wellesley que naquela altura era Vizconde de Wellignton foi recompensado co título de duque de Ciudad Rodrigo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* D. D. Horward, *Napoleón y la Península Ibérica. Ciudad Rodrigo y Almeida, dos asedios análogos*, 1810 (1984, 2006).

### Ligazóns externas

* Ciudad Rodrigo durante a guerra da Independencia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Iris.
***El Iris*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1861.

Historia e características
--------------------------

Boletín de ensinanza primaria, apareceu en xaneiro de 1861. Dirixido por Ángel Rubido, foi un intento de continuar o labor de *La Constancia* logo do falecemento do seu director. Entre os seus colaboradores figurou Emilio Álvarez Giménez. Gran parte do maxisterio pontevedrés opúxose á pretensión de Ángel Rubido, pois pretendían auxiliar á familia do finado director de *La Constancia* cos beneficios que podía darlles o periódico. A raíña Isabel II expediu unha real orde en abril na que aconsellaba aos mestres que mercasen a publicación para axudar á familia do fundador e director. Como consecuencia *El Iris*, falto de subscritores, deixou de publicarse en xuño.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. ISBN 84-7492-489-8.
**De amor e desamor** foi un colectivo poético fundado en 1984 na cidade da Coruña.

Historia e características
--------------------------

Integrárono Lino Braxe, Xosé Devesa (José-Maria Monterroso Devesa), Miguel Anxo Fernán-Vello, Miguel Anxo Mato Fondo, Pilar Pallarés, Lois Pereiro, Manuel Rivas, Francisco Salinas Portugal, Xavier Seoane e Xulio López Valcárcel.

*De amor e desamor* deu título tamén a dous volumes aparecidos en 1984 e 1985, editados por Edicións do Castro e hoxe fóra de catálogo, que incluían textos dos membros do grupo. A súa posta en escena foi o recital de formato clásico, apoiado ás veces en músicos coma Alfonso Morán ou César Morán. As presentacións do colectivo contaron con gran asistencia de público.

Tras disolverse *De amor e desamor* moitos dos seus autores e autoras seguiron destacando en solitario. No ano 2010 celebrouse o XXV aniversario do colectivo cun recital poético. Lois Pereiro foi homenaxeado con motivo do Día das Letras Galegas no ano 2011.

Notas
-----

1. 1 2  Cordal, Xabier (23/1/2009). "De amor e desamor: 25 anos". *Galicia Hoxe*.
2. ↑  "De amor e desamor - Literalingua". *www.blogoteca.com*. Consultado o 10/9/2022.
3. ↑  "O grupo poético De Amor e Desamor celebra os seus 25 años". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2009-01-15. Consultado o 10/9/2022.
4. ↑  Ferreiro, Alfredo (2009-01-15). "O colectivo poético De Amor e Desamor celebra os 25 anos". *O levantador de minas* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 10 de setembro de 2022. Consultado o 10/9/22.
5. ↑  ""De amor e desamor". Gala XXV Aniversario.". Consultado o 10/9/2022.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Edreira.

**A Edreira** é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000. En 2018 eran só 3, 2 homes e 1 muller, tamén segundo o INE.

Microtoponimia
--------------

Algúns dos nomes de eidos ou leiras do lugar son: Chope do Ricardo, Devesa da Albariza, Prado da Leira, Parafita, Porto do Mallo, Prado do Cabo (Informantes: David Fraga Pérez e Noelia Fraga Rivera).

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares do Castro

| Lugares da parroquia do Castro no concello de Dozón (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Abeledo | A Aldea de Arriba | Cadaval | O Candedo | O Castro | A Edreira |  Mizoite de Abaixo |  Mizoite de Arriba | Reboredo |

### Parroquias de Dozón

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Dozón |  |
| --- | --- |
| Bidueiros (Santa María) | O Castro (San Salvador) | Dozón (Santa María) | As Maceiras (San Remixio) | Saa (Santiago) | Sanguiñedo (Santa María) | O Sisto (San Xoán) | Vilarello (Santo André) |
| * v
* c
* e
Batallas da guerra da Independencia española entre 1808 e 1809 |
| --- |
| 
* Pancorbo
* Valmaseda
* Burgos
* Rosas
* Espinosa
* Tudela
* Somosierra
* Cardadeu
* Molins de Rey
* Sahagún
* Benavente
* Cacabelos
* Zaragoza
* Castellón
* Mansilla
* Elviña
* Val de Monterrei
* Vigo
* Ponte Sampaio

 |

Asalto das tropas francesas ao mosteiro de Santa Engracia o 8 de febreiro de 1809 pintado por Lejeune.
Os **sitios de Zaragoza** foron dous asedios sufridos pola cidade aragonesa de Zaragoza durante a guerra da Independencia, que enfrontou aos exércitos de ocupación do Primeiro Imperio Francés de Napoleón Bonaparte e a forzas españolas leais á dinastía Borbón.

A praza era clave para garantir as comunicacións do nordés e o abastecemento das tropas en Cataluña, así como para controlar Aragón. Por iso, tras a sublevación da cidade a consecuencia dos sucesos do 2 de maio de 1808, enviouse a un exército para restablecer o control da cidade. Aínda que as tropas francesas eran superiores en número e armamento, a cidade resistiu.

Con todo, a finais de ano, os franceses regresaron en maior número, renovándose o sitio. A pesar da feroz resistencia da cidade, inmortalizada por varios cronistas, a cidade, decimada pola guerra e as epidemias derivadas do sitio, capituló finalmente o 21 de febreiro de 1809.

Os sitios de Zaragoza foron un dos acontecementos máis representativos da guerra de Independencia, legando un gran número de heroes e lendas á tradición popular, e sendo fonte de inspiración para varios escritores.
**Victorino Abente Lago**, nado en Muxía o 2 de xuño de 1846 e finado en Asunción o 22 de decembro de 1935, foi un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do médico Leandro Abente Chans. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela coma seu irmán Ezequiel Abente y Lago. Sendo destinado a sacerdote pola familia, aos 20 anos fungouse da casa embarcando como polisón rumbo a Cuba. De alí marchou a Buenos Aires e en 1869 emigrou a Paraguai. En 1870 comezou a colaborar co periódico paraguaio *El Pueblo*, onde asinaba unha sección titulada "Mesa revuelta". Volveu a Galicia a principios dos anos oitenta, onde publicou o poema "Volta prá Terra" e a lenda en verso *La novia del marinero* e naceu en Muxía a súa filla Balbina. Volveu en 1907 con intención de radicar en Muxía e casou a súa filla máis nova, Balbina, co seu sobriño, o poeta Gonzalo López Abente. Ao cabo dun ano faleceu a súa filla ao dar a luz e Victorino regresou definitivamente a Paraguai.

Foi membro correspondente da Real Academia Galega desde 1909.

Obras
-----

* *Poemas satíricos y gozosos*, 1887.
* *La novia del marinero*, A Coruña, 1882.

A súa obra dispersa foi recompilada por un neto, e publicouse en 1984 nun volume titulado *Antología poética: 1867-1926*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Diciopedia do século 21* **1**. Do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006.

### Ligazóns externas

* "Victorino Abente y Lago, de Muxía a poeta esencial en Paraguay" *La Voz de Galicia*, 24/5/2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11705076
* WorldCat
* VIAF: 4953742
* BNF: 12073572v
* Europeana: ID
* Galiciana: 7519
* ISNI: 0000000025958160
* LCCN: n84157483
* OL: OL1284737A
* SUDOC: 11274494X

 |
Estela da fame
A **Estela da Fame** é un texto de trinta e dúas columnas gravado na cara leste dunha das rochas superiores dun amoreamento rochoso no extremo sur da illa de Séhel (moi próxima a Asuán, no Alto Exipto). Descubriuna en 1889 Charles Wilbour e foi traducida por Brugsch (1891), Pleyte (1891), Morgan (1894), Sethe (1901), Barguet (1953) e Lichtheim (1973).

O texto dátase no ano 18 do reinado de Zoser (Dinastía III), aínda que sen dúbida foi gravada en época moi posterior (seguramente en época tolemaica). Narra a preocupación do monarca pola fame que asolou o país ao non chegar as augas do Nilo ao nivel necesario para regar os campos. Diante disto, o faraón fixo chamar a Imhotep e preguntoulle polas causas de tal desgraza. Este aconselloulle suplicar o seu cesamento ao "Señor das Fontes do Nilo", o deus creador Khnum, pois el estaba molesto e non deixaba que río correse. De aí que se gravasen en tan afastado lugar.

A estela trata os seguintes aspectos: descrición da fame, visita á biblioteca de Hermópolis, revelacións de Imhotep, o soño de Zoser e un decreto real. Entre as columnas situadas entre a 6 e a 22 fálase de métodos construtivos; da columna 11 a 18 Imhotep enumera diversas rochas e minerais da rexión de Elefantina, e da columna 18 á 20 descríbese o soño do rei.

Notas
-----

1. ↑  Ares 2006, p. 30.
2. ↑  Vernus & Yoyotte 2003, p. 39.
3. 1 2  Maria Thereza David João. "Estado e elites locais no Egito do final do IIIo milênio a.C." (PDF) (en portugués). Consultado o 20 de febreiro de 2017.
4. 1 2  Ares 2006, p. 31.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ares, Nacho (2006). *Egipto: Hechos y objetos inexplicables del Egipto faraónico* (en castelán). Madrid: EDAF. ISBN 84-414-1095-X.
* Vernus, Pascal; Yoyotte, Jean (2003). *Dizionario dei faraoni* (en italiano). Roma: Arkeios. ISBN 88-86495-66-8.
**Ramón Abilleira Piñeiro** foi un agrarista galego.

Traxectoria
-----------

Presidente da Sociedad de Agricultores de Lérez. Distinguiuse nas loitas agrarias e participou activamente na campaña antiforal. Interveu no mitin e na Asemblea Antiforal de Vigo o 26 de xaneiro de 1908, onde tomou corpo o movemento dos antiforistas. Tomou parte como orador no acto para defender o abolicionismo. Presidiu o mitin que tivo lugar en Pontevedra o 23 de febreiro, no que se consistiu oficialmente o Directorio Antiforista de Teis. Volveu presidir outra reunión en outubro dese mesmo ano para constituír o comité provincial da Federación Agraria de Pontevedra. En 1909 participou, como orador, nas reunións antiforistas de Redondela, Baión e Vilaboa. Presentouse como agrario ás eleccións municipais de 1911 polo distrito de Lérez e resultou derrotado por moi escasa marxe. Radicalizada a loita agraria, a familia Abilleira foi acusada de intervención en axitacións específicas como a curta de cepas en 1914, sen que se puidera demostrar. Volveu presentarse ás municipais en 1917, pero tampouco foi elixido. Na Segunda República foi nomeado concelleiro e 5º tenente-alcalde de Pontevedra en xaneiro de 1936, na corporación presidida por Tomás Abeigón Pazos.

Véxase tamén
------------

1. ↑  *El País*, 8-1-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Diciopedia do século 21* **1**. Do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006.
* José Antonio Durán: "ABILLEIRA, Ramón" na *Gran Enciclopedia Galega*
**Lorenzo Novás Rarís**, nado en 1880 e finado en Pontevedra en agosto de 1946, foi un fotógrafo galego.

Traxectoria
-----------

En 1894, con 14 anos, entrou como aprendiz no estudio de Francisco Zagala. En 1897 cando Zagala solicita un fotógrafo profesional para o seu estudio, Lorenzo Novás é o elixido para o posto, que desempeñou de forma autónoma. Colaborou con Zagala facendo as fotografías que este lle encargou, principalmente as de exteriores, ó tempo que tamén traballou con outros fotógrafos da época, como Cobián, e monta un estudio fotográfico na veciña vila de Marín. Despois do agravamento da enfermidade crónica de Zagala que no ano 1900 case lle ocasiona a morte, encárgase de facer case todas as fotografías de campo para o seu estudio.

Logo da morte de Zagala en 1908, foi o fotógrafo oficial da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra e ademais fíxose cargo do estudio Zagala Fot. ata a súa venda en 1911; nesta época asinou algunhas imaxes como "Sucesor de Zagala". Cara ós anos 1911-12 formou unha sociedade co tamén fotógrafo Cobián, "Cobián y Novás". En 1917 constituíu a Sociedade Sáez Mon y Novás, cuxo estudio se inaugurou o 14 de febreiro, manténdose a sociedade ata 1934. 

En 1945, facilitou ó Museo de Pontevedra, do que era fotógrafo desde 1924, 1 230 clixés. Colaborou como fotógrafo en revistas como *Vida Gallega*, *Almanaque Gallego*, *La Temporada en Mondariz* e *Estampa* e periódicos como *Faro de Vigo*, *Diario de Pontevedra*, *Galicia. Diario de Vigo*, *El Pueblo Gallego* e *Relicario Monumental de Galici*a de Jose Cao Moure e da editorial P.P.K.O. de Vigo. Moitas fotos da cidade de Pontevedra de comezos do século XX débense á súa autoría, así como as imaxes de varios lugares e monumentos da provincia.

Premios
-------

Obtivo varios premios fotográficos:

* Medalla de Prata na Exposición Rexional de Lugo de 1915.
* Premio especial do Concurso Nacional de Fotografía de Tarrasa en 1917 coa foto "Saudade"
* 1ª medalla en Londres coa fotografía *Un Golfo* en 1923.
* 1º premio na exposición Pontevedra en 1925.

Vida persoal
------------

Era tío de Manuel Cuña Novás e curmán de Juan Novás, un dos fundadores do Museo de Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *Ciudad*, 26-8-1946, p. 8.
2. ↑  Páxina de Francisco Zagala no Museo de Pontevedra.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz Martínez, Carlos; Freixanes, Víctor F.; Fortes Bouzán, Xosé (2001). *A memoria de Pontevedra*. Vigo: Xerais. ISBN 84-8302-721-6.

### Outros artigos

* Juan Manuel Sáez Mon

### Ligazóns externas

* "El fotógrafo olvidado", *Faro de Vigo*, 6/7/2014 *(en castelán)*.
* "Lorenzo Novás, la memoria de un olvidado" *Diario de Pontevedra*, 7/5/2015 *(en castelán)*.
* "A Moureira Pudimos fracasar mejor" *Faro de Vigo*, 6/12/2015
O **Ródano** (en alemán: *Rhone* ou *Rotten*, en francés: *Rhône*, francoprovenzal: *Rôno*, en occitano: *Ròse* ou *Roine*) é un importante río europeo. Desde o seu nacemento nos Alpes até a súa desembocadura no mar Mediterráneo percorre 812 quilómetros, dos cales 231 km discorren por Suíza e 581 por Francia. Deu nome aos departamentos de Ródano e de Bocas do Ródano, e tamén ó antigo departamento revolucionario de Ródano e Loira.

Percorrido
----------

O Ródano nace en Suíza, na Furka, no macizo de San Gotardo, a 1.753 m de altitude, atravesa o lago Léman, despois discorre por Frnacia e desemboca nun delta no Mediterráneo. Discorre primeiramente nunha dirección leste-oeste (a súa parte máis alta corresponde ao cantón de Vallais; en Martigny o seu leito estréitase moito e remonta cara ao norte antes de embocar no Léman; sae polo cantón de Xenebra, onde recibe o Arve, despois penetra en Francia; o trazado do seu curso é sinuoso até os arredores de Lión onde recibe o Saona; a partir desta cidade, discorre cara ao sur para se verter por un delta (Camargue) no mar Mediterráneo.

### Afluentes

Principais afluentes:

* Río Arve
* Río Ain
* Río Saona
* Río Isère
* Río Drôme
* Río Ardèche
* Río Durance
* Río Aigues
* Río Ouvèze
* Río Gard

### Principais cidades atravesadas polo Ródano

* Xenebra
* Lión
* Valence
* Aviñón

### Principais vilas atravesadas polo Ródano

* Sion
* Montreux (na beira do lago Léman)
* Lausana (na beira do lago Léman)
* Évian-les-Bains (na beira do lago Léman)
* Thonon-les-Bains (na beira do lago Léman)
* Lión
* Vienne
* Tournon
* Valence
* Montélimar
* Orange
* Aviñón
* Arlés

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q602
* WorldCat
* VIAF: 156727178
* BRE: 3514719
* DARE: 9011
* EBID: ID
* GEC: 0056514
* GND: 4103774-1
* HDS: 008769
* LCCN: sh85113790
* NDL: 00629450
* NKC: ge130641
* OSM: 1075117
* Pleiades: 148168
* SUDOC: 027242692

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fernando Salgado.

**Juan Fernando Salgado García**, nado en Monterroso o 28 de marzo de 1953, é un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Foi cronista do Congreso dos Deputados (1976-1980). Traballou como xornalista en *Mundo Obrero*, *La Voz de Galicia* (redactor e xefe da sección de Economía entre 1981 e 1987) e foi director de *El Progreso* (1994-2000). Tamén foi delegado da Corporación Voz de Galicia en Lugo.

Entre 1987 e 1990, durante o goberno tripartito de Fernando González Laxe, foi nomeado conselleiro de Economía e Facenda. Foi secretario xeral da Fundación Galicia-Europa (1988-1990), deputado no Parlamento de Galicia polo PSdeG-PSOE (1989-1994) e Secretario xeral de Comunicación da Xunta de Galicia (2005-2009).

En 1991 comezou a traballar como profesor de estrutura económica na Universidade da Coruña, e despois foi profesor na facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela.

En 1986 recibiu o Premio Galicia de Xornalismo Económico.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Carlos Otero Díaz** |  **Conselleiro de Economía e Facenda** 1987 - 1990 | Sucesor:**Xosé Antón Orza** |

Obra en galego
--------------

### Ensaio

* *Lorenzo Varela: crónica dunha vida atormentada*, 1995, Edicións do Castro.
* *Lorenzo Varela: a voz desterrada*, 2005, Edicións do Castro.
* *Lorenzo Varela: memorias incompletas*, 2005, La Voz de Galicia.

### Narrativa

* *O Jalisco*, 2001, Ir Indo.

### Edición

* *Vinte e nove cartas de Lorenzo Varela*, 2005, Edicións do Castro.

### Obras colectivas

* *Lorenzo Varela (1916-1978): unha fotobiografía*, 2005, Xerais.
* *Monterroso e Lugo, as raíces de Lorenzo Varela*, 2005, Tris Tram.

Obra en castelán
----------------

### Ensaio

* *El Estatuto de Galicia*, 1976.

### Obras colectivas

* *Cuadernos Galicia-CEE. Sector lácteo*, con Xaime García e Xosé Colino, 1986.

Vida persoal
------------

É pai do poeta e xornalista Daniel Salgado.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Salgado García, Fernando". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 527. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Artigo en *El Correo Gallego*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388416
* WorldCat
* VIAF: 3818413
* BNE: XX1101045
* GND: 173565506
* ISNI: 0000000115872985
* LCCN: n82078137
* SUDOC: 120709236

 |
**Francisco Acal Eiros**, nado en Abrairas (A Braña, Baleira) o 6 de xuño de 1932 e finado en Lugo o 26 de maio de 2013, foi un político galego, alcalde de Baleira durante trinta e catro anos, dende 1977 ata 2013.

Traxectoria
-----------

Foi presidente da Cámara Agraria local e foi designado alcalde de Baleira en 1977. Nas primeiras eleccións democráticas foi o candidato de UCD á alcaldía de Baleira, e foi elixido alcalde. Repetiu como alcalde nas municipais de 1983 por Coalición Galega, volveu ser elixido nas municipais de 1987 pola CPG e a partir de 1991 polo PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta.

Aínda que anunciou que non tiña previsto repetir candidatura, finalmente volveuse presentar como candidato á alcaldía de Baleira polo PPdeG nas municipais de 2011 e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Faleceu en 2013, mentres ocupaba a alcaldía, e foi relevado no cargo por Ángel Enrique Martínez-Puga López.

Acal foi tamén presidente da Asociación de Amigos da Marronda e cabaleiro da Orde do Camiño de Santiago.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Baleira** 1977 - 2013 | Sucesor:**Ángel Enrique Martínez-Puga López** |

Notas
-----

1. ↑  Falece Acal Eiros, alcalde de Baleira desde 1979
2. ↑  Francisco Acal Eiros: *Levo 32 anos na alcaldía, xa cumprín e non me vou presentar ás vindeiras eleccións* Arquivado 03 de outubro de 2010 en Wayback Machine.. elprogreso.galiciae.com, 07/12/2009. *(en castelán)*
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 08 de marzo de 2014. Consultado o 17 de abril de 2011.
4. ↑  El Concello de Baleira volverá a homenajear a sus bosques autóctonos. www.lavozdegalicia.es, 31/07/2010. *(en castelán)*
5. ↑  Damas y caballeros de la Orden del Camino de Santiago. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Acal Eiros, Francisco". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 12. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Baleira
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nordés.

***Nordés: revista de poesía y crítica*** foi unha revista poética bilingüe (galego/castelán) que xorde no ano 1975 da man dos poetas Luz Pozo Garza, Tomás Barros (codirectores) e Isidro Conde Botas como secretario. A súa primeira época durou até 1976.

Descrición
----------

Na segunda etapa (1980-1993), Luz Pozo dirixiu en solitario, desde Vigo, vinte e dous números máis.

A revista, de índole poético, buscaba tamén certa dose de crítica nos seus escritos. Os colaboradores foron moitos, entre os que destacan Álvaro Cunqueiro, Rafael Dieste, Eduardo Moreiras, Xosé Neira Vilas, Xosefa Goldar, Francisco Fernández del Riego, Xosé María Álvarez Cáccamo e Celso Emilio Ferreiro, ademais dos xa citados creadores.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Nordés". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Monteagudo, Henrique (2005). "Nordés". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Galaxia. pp. 329–330. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Comarca.

***La Comarca*** foi un semanario editado en Chantada entre 1912 e 1914.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 22 de decembro de 1912. Na cabeceira, a maneira de subtítulo figuraba *Se publica en Chantada los domingos de cada semana*. De tendencia radical, declarábase "Portavoz de los anhelos y de las necesidades que sentir pueda el país chantadino; propulsor de los intereses morales y materiales; órgano en la prensa defensor de cuanto afecte al desenvolvimiento y bienestar generales del haz de pueblos contenidos en el vasto territorio que delimitan el "Ulloa" y el "Bibal", el "Faro" y el Miño"; medio de comunicación con nuestros coterráneos, habiten éstos dentro o fuera del patrio suelo, eso es y será LA COMARCA, en el transcurso de su existencia". Entre os seus colaboradores estaban a familia Soto Lemos, Modesto López Vázquez e Avelino Gómez Ledo. Mantivo unha constante polémica co periódico chantadino *El Centinela*. Deixou de publicarse en 1914.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Comarca, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. ISBN 84-8192-110-6.
* Vilavedra, Dolores, ed. (2004). *Diccionario da literatura galega. Termos e institucións literarias* **IV**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-656-8.
**Aragonta González**, nada en Galicia c. 900/908 e finada en Salceda de Caselas ?, c. 977, foi unha nobre galega, brevemente raíña consorte de León polo seu matrimonio con Ordoño II, de quen foi esposa durante pouco máis dun ano.

Traxectoria
-----------

Filla do conde Gonzalo Afonso Betote e de Tareixa Eriz, a filla do conde de Lugo, Ero Fernández. Tivo como irmáns os condes Paio e Hermenexildo González, dous nobres de importancia no nordeste da península ibérica durante a primeira metade do século X.

En 922 casou co rei Ordoño II, despois da morte en 921 da anterior raíña, Elvira Méndez, segundo os datos que ofrece a Crónica de Sampiro. O matrimonio non durou moito, pouco máis dun ano, despois Ordoño repudiouna, segundo a crónica porque non era do seu gusto, feito polo que o monarca fixo penitencia. Pouco despois o rei comprometeuse coa súa terceira muller, Sancha de Pamplona.

Descoñécese se tivo descendencia. Finalizado o matrimonio volveu a Galicia, onde fundou o mosteiro de Salceda de Caselas, onde é documentada en 967. Probabelmente viviu alí até a súa morte, acaecida cara ao 977.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Torres Sevilla-Quiñones, Margarita. Real Academia da Historia, ed. "Aragonta González". *Diccionario biográfico electrónico*. Consultado o 6 de xaneiro de 2021.
2. 1 2  Andrade Cernadas, José Miguel (2014). "Asilos monásticos: vejez y mundo cenobítico en el noroeste hispánico". En AADD (ed.). *Mundos medievales: espacios, sociedades y poder*. vol. 1. Santander: Universidade de Cantabria. p. 322.
3. 1 2 3  Carriedo Tejedo, Manuel (2014). "La familia gallega del rey Alfonso Froilaz (926-931)" (PDF). *Rudensindus* (núm. 9): 123.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104640856
* DBE: aragonta-gonzalez
* WikiTree: González-507

 |
Un póster estadounidense deseñado durante a segunda guerra mundial. Tradución: «*A comida é unha arma. Non a desperdicie! Compre con prudencia. Cociñe con coidado. Cómao todo*».
A **guerra total** é un termo do século XX que describe a unha guerra na que os países ou as nacións mobilizan e forzan ata o límite todos seus recursos dispoñibles, xa sexan humanos, militares, industriais, agrícolas, naturais, tecnolóxicos, científicos, ou de calquera outro tipo, para destruír totalmente a capacidade doutro país ou nación de iniciar unha guerra. A práctica da guerra total utilizouse durante séculos, pero non foi ata mediados do século XIX que se recoñeceu que a guerra total era unha forma distinta de facer a guerra.

Desenvolvemento do concepto de guerra total
-------------------------------------------

O concepto de guerra total adóitase atribuír a Carl von Clausewitz, pero en realidade Clausewitz estaba interesado no concepto filosófico relacionado de guerra absoluta, unha guerra libre de calquera restrición política, algo que Clausewitz consideraba imposible. Os dous termos, guerra absoluta e guerra total, adoitan confundirse. Christopher Bassford, profesor de estratexia no National War College, describe a diferenza así: 

> 
> 
> «Tamén é importante ter en conta que o concepto de Clausewitz de guerra absoluta é bastante distinto do posterior concepto de "guerra total". A guerra total foi unha prescripción da forma de facer guerra tipificada polas ideas do xeneral Erich Ludendorff, que tomou o control do esforzo bélico alemán durante a primeira guerra mundial. Neste sentido, a guerra total supoñía a completa subordinación da política á guerra—unha idea que Clausewitz rexeitaba taxantemente—e a asunción de que a vitoria total ou a derrota total eran as únicas opcións. A guerra total non implicaba a suspensión dos efectos do tempo e o espazo, como o facía o concepto de guerra absoluta de Clausewitz».
> 
> 

Goebbels convenceu a Hitler de chegar a eses extremos. En 1943, nun discurso no Palacio dos Deportes de Berlín, dixo: 

> 
> 
> Eu pregúntolles: Queren vostedes unha guerra total? E se fose necesario, quixesen unha guerra aínda máis total e radical que calquera cousa que poidamos imaxinar hoxe en día?».
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Christopher Bassford *Clausewitz e os seus traballos Arquivado 24 de febreiro de 2008 en Wayback Machine.*
2. ↑  Beck, Earl R (1986). "Stalingrad and All-Out Warfire". *Under the Bombs: The German Home Front, 1942-1945* (en inglés). Lexington: University Press of Kentucky. p. 39. ISBN 978-0-813-11567-2. OCLC 12809054.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bombardeo estratéxico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q154605
* EBID: ID
* JSTOR: total-war
* LCCN: sh2004005893
* MAG: 2777695644
* NKC: ph575225

 |
*Non confundir con Ácido graxo poliinsaturado.*

A **Asociación Galega de Profesionais da Ilustración** (**AGPI**) é unha asociación creada no ano 2000. Agrupa a ilustradores e ilustradoras de distintas xeracións e de todas as áreas da creación visual aplicada, como pode ser o deseño gráfico, a ilustración científica, a ilustración de libros etc. Cada 30 de xaneiro, coincidindo co día do nacemento de Castelao, organizan, colaborando coa Xunta de Galicia, o Día da Ilustración, unha data que serve para reivindicar o papel dos profesionais do mundo da ilustración homenaxeando a un ilustrador ou ilustradora histórico galego. Entre outros, foron protagonista deste día Reimundo Patiño, Lolita Díaz Baliño ou María Antonia Dans.

Organización
------------

### Membresía

AGPI forma parte da Federación de Asociaciones de Ilustradores Profesionales (FADIP) do Estado español, integrada, a data de 2023, polas asociacións de Cataluña, Galiza, Madrid, País Vasco e Valencia, e do European Illustrators Forum (EIF), que inclúe asociacións de ilustradores de toda Europa; á súa vez, a FADIP tamén é membro do EIF.

### Obxectivos

Segundo a súa páxina oficial os seus obxectivos son a representación e defensa dos dereitos e intereses dos seus membros, a mellora das condicións laborais, legais e de contratación dos profesionais, facilitar formación e información para o desenvolvemento dos mesmos, acadar maior proxección e recoñecemento sociocultural para a ilustración, e a colaboración con outras asociacións, con órganos de goberno e institucións da industria cultural. Para iso achegan orientación profesional e laboral, asesoría xurídica, directorios, informes etc, e organizan diversos cursos e conferencias.

### Xunta directiva

En 2023, forman parte da súa directiva, entre outros, Laura Romero, Augusto Metztli, Álvaro Sempere e Iria Ribadomar.

Notas
-----

1. ↑  "Día da Ilustración 2022 ; Bibliotecas escolares". *www.edu.xunta.gal*. Consultado o 2023-01-30.
2. ↑  "Día da ilustración?". *Voz de Galicia*. 2023-01-30. Consultado o 2023-01-30.
3. ↑  "Associations". *EIF - European Illustrators Forum* (en inglés). Consultado o 2023-01-30.
4. ↑  "Coñécenos". *AGPI*. Consultado o 30 de xaneiro de 2023.

Véxase tamén
------------

* Ilustración

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Día da Ilustración – (diadailustracion.gal)
* Páxina oficial da AGPI - Asociación Galega de Profesionais da Ilustración
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Norte (homónimos).

***Norte*** foi unha revista editada en Madrid, Asturias, A Coruña e México dende 1929.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en Madrid en 1929, fundada por Alfonso Camín. Tiña unha periodicidade mensual. O primeiro número confeccionouse na redacción e obradoiros de Prensa Gráfica en Madrid. Segundo o seu fundador o propósito era

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| volcar todas las bellezas de las regiones del Cantábrico en nuestra revista, no solo para aquellas regiones, sino para los asturianos, vascos, montañeses, gallegos y leoneses residentes en Madrid y en América, especialmente en Cuba, Puerto Rico y México. | "|

O proxecto acompañou a Camín na súa traxectoria e editouse en Asturias. O número 48, editado en agosto de 1935 está dedicado a Galicia, con artigos e poemas de Ramón Cabanillas, Noriega Varela, Pedro de Répide, Antón Villar Ponte e outros e ilustrado con fotografías de cidades, vilas e paisaxes de Galicia.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu director foi encarcerado en Palencia. Instalado na Coruña, logrou imprimir o número 54 en abril de 1937, que baixo o lema "una Patria-un Estado-un Caudillo", está integramente dedicado ás contribucións de Galicia ao "Movimiento Nacional". Seguindo a estela do seu director a revista pasou a editarse en Portugal, e de alí pasou a América, primeiro en Cuba e finalmete en México.

En 1967, Camín (que levaba dous anos encamado) e a súa muller, Rosario Armesto, entregaron en México o proxecto ao Frente de Afirmación Hispanista e o seu presidente, Fredo Arias de la Canal, coa encomenda de que a publicación non morrera. A partir dese momento, co número 218 aparecido no verán dese ano, a revista converteuse na publicación da Frente de Afirmación Hispanista, A.C.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 24-8-1935, p. 7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65159620
* Galiciana: 7708

 |
**Grande Mestre** (latín: *Magister Magnus*; alemán: *Großmeister*; francés: *Grand Maître*) é o título que corresponde ao xefe supremo de varias ordes, incluídas as ordes de cabalaría como as ordes militares e as ordes dinásticas. O título tamén aparece nas organizacións fraternais como os masóns. Ademais, numerosas ordes modernas autodenominadas tentan imitar os hábitos dos antigos corpos.

Historia
--------

O rei Afonso VIII de Castela e a raíña Eleonor Plantagenet entregando a cidade e a aldea de Uclés ao Grande Mestre da Orde de Santiago Pedro Fernández de Castro (no centro). *Tombo menor de Castela*.
### Época medieval

En ordes militares medievais como os Cabaleiros Templarios ou os Irmáns Livonios da Espada, o Grande Mestre era o xefe formal e executivo dunha xerarquía militar e feudal, que pode considerarse coma un "estado dentro do estado", especialmente no contexto cruzado *lato sensu*, especialmente dirixido a Terra Santa ou territorios pagáns do leste de Europa, así como na reconquista da península ibérica.

Se a unha orde se lle concede a condición de Estado e considerada soberana, o Gran Mestre tamén é o seu Xefe de Estado, e polo tanto, un verdadeiro Príncipe da igrexa, como era o caso dos Cabaleiros Teutónicos e a Soberana Orde Militar de Malta.

### Época moderna

Excepto a continuación moderna das organizacións de fundación medieval, o título de Grande Mestre foi usado polos xefes das Grandes Loxas dos Masóns desde 1717, e por Odd Fellows desde o século XVIII.

O título de Grande Mestre tamén é usado por outras irmandades, incluídas as académicas asociadas ás universidades. O líder nacional da Fraternidade Kappa Sigma recibe o título de "Digno e Grande Mestre". Os xefes dos capítulos locais usan o título de "Grande Mestre".

### Ordes de cabalería

Un monarca soberano adoita posuír o título de Grande Mestre das máis altas ordes dinásticas honoríficas de cabalaría, ou pode conferirllo ou encomendarllo a outra persoa, incluído a un príncipe da familia real, habitualmente o herdeiro do trono, que noutras ordes pode ocupar outro rango/título.

O termo "soberano" úsase xeralmente en lugar de "Grande Mestre" para o xefe supremo de varias ordes en Gran Bretaña e outras nacións da Commonwealth. Na Orde Soberana Militar de Malta, o Grande Mestre denomínase "Soberano", por exemplo *Grande Mestre Soberano*, pola súa condición de entidade soberana independente a nivel internacional.

Nas nacións republicanas, un presidente tamén pode servir como gran mestre das distintas ordes estatais, como en Francia, onde o presidente é o grande mestre da Lexión de Honra, e Portugal.

Notas
-----

1. ↑  Micallef (2012), pp. 233–235
2. ↑  Hieronymussen, Poul Ohm; Lundø, Jørgen (1968). *Eurooppalaiset kunniamerkit värikuvina* (en finés). OCLC 466954328.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Micallef, Antonio (2012). *Lectures on the Statutes of the Sacred Order of St. John of Jerusalem: at the University (of Studies) of Malta 1792* (en inglés). Karlruhe: KIT Scientific Publishing. ISBN 978-3-86644-402-7.

### Outros artigos

* Orde militar
* Orde relixiosa
A **guerra italiana de 1521–1526**, tamén coñecida como **Guerra dos Catro Anos**, forma parte das Guerras italianas. O conflito desenvolveuse entre 1521 e 1526 e loitaron Francisco I de Francia e a República de Venecia contra o emperados do Sacro Imperio Romano Xermánico Carlos V, Henrique VIII de Inglaterra e os Estados Pontificios. Entre as causas do conflito está a escolla en 1519–1520 de Carlos I como emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e a necesidade do papa León X de aliarse con Carlos para combater a Martiño Lutero.

A guerra estourou en Europa occidental en 1521, cando Francia envadiu os Países Baixos e intentou axudar a Henrique II de Navarra a recuperar o seu reino. As forzas imperiais repeleron a invasión e atacaron o norte de Francia, onde os franceses detiveron o seu avance. Por isto, o emperador, o papa e Henrique VIII asinaron unha alianza formal contra Francia e as hostilidades comezaron na Península Itálica. Na batalla de Bicoca, os exércitos imperial e papal derrotaron o exército francés e expulsárono do Milanesado. Despois da batalla, a loita trasladouse ó territorio francès, mentres que Venecia asinaba a paz por separado. O exército inglés invadiu Francia en 1523, mentres que Carlos de Borbón, anoxado polos intentos de Francisco de apoderarse da súa herdanza, traizóao e alíase con Carlos I. En 1524, fracasou unha tentativa francesa de recuperar o Ducado de Milán, cousa que concedeu ó Borbón a oportunidade de invadir a Provenza á fronte dun exército español.

O mesmo Francisco dirixiu un segundo ataque contra o Ducado de Milán (a actual Lombardía) en 1525. A súa desastrosa derrota na batalla de Pavia, na cal foi capturado e na que a maioría dos seus principais nobres morreron, conduciu ó fin da guerra. Mentres estaba preso en España, Francisco asinou o tratado de Madrid, no cal renunciaba ás súas aspiracións a Italia, Borgoña e Flandres. Porén, unhas semanas despois da súa liberación, rexeitou as condicións do tratado, comezando deste xeito a guerra da Liga de Cognac. Malia que as Guerras de Italia continuaron durante tres décadas máis, estas remataron sen que Francia puidese recuperar ningún territorio substancial en Italia.

Notas
-----

1. ↑  Malia que entre 1521 e 1526 hai cinco anos, considérase que a guerra remata coa batalla de Pavia; polo tanto, catro anos a partir do comezo das hostilidades en 1521
| Hipparchia fidia |
| --- |
| *Madrid, España* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Subfilo: | Hexapoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Suborde: | Glossata |
| Infraorde: | Heteroneura |
| División: | Ditrysia |
| Sección: | Rhopalocera |
| Superfamilia: | Papilionoidea |
| Familia: | Nymphalidae |
| Subfamilia: | Satyrinae |
| Tribo: | Satyrini |
| Subtribo: | Satyrina |
| Xénero: | *Hipparchia* |
| Subxénero: | '**Pseudotergumia'** |
| Especie: | ''***H. fidia''*** |

 |
| Nome binomial |
| *Hipparchia fidia*Linnaeus, 1767 |
| Sinonimia |
| * *Pseudotergumia fidia*
 |

A ***Hipparchia fidia*** é unha especie de lepidóptero ditrisio da familia Nymphalidae pertencente á subfamilia das Satyrinae, propia da rexión mediterránea.

Descrición
----------

Trátase dunha bolboreta bastante grande dentro do grupo das Satyrinae, alcanzando unha envergadura duns 6 cm. A cara inferior das ás presenta uns tons predominantemente agrisados, que permite a esta bolboreta pasar practicamente desapercibida cando se pousa sobre os chans rochosos que afecciona, onde resulta moi difícil distinguila cando queda totalmente inmóbil. Confía entón plenamente na súa camuflaxe e é posible, por iso, achegarse a escasos centímetros dela. Destacan, na cara inferior das ás, unha ampla e irregular banda gris-branca zigzagueante, subliñada de negro, que atravesa a á de par en par e que contrasta netamente co fondo máis escuro da mesma, así como grandes ocelos negros punteados de branco e cercados por un anel de cor beige-amarelo. A cara superior é de tons escuros, marrón.

* ♂♂
* ♂△♂△
* ♀♀
* ♀ △♀ △

Área de distribución
--------------------

Especie mediterránea presente na península ibérica e no norte de África (Magreb). Tamén vive no sur de Francia (costa mediterránea), alcanzando o noroeste de Italia. É unha especie propia de zonas abertas (incluíndo bosque aberto), secas, cálidas e rochosas.

Ciclo vital
-----------

Tan só se observa unha única xeración en toda a súa área de repartición, que voa de xuño a agosto (setembro) en Europa e de xullo a outubro no norte de África.

Plantas nutricias
-----------------

As eirugas aliméntanse de diferentes especies de gramíneas (*Brachipodium*, *Festuca*, *Stipa*, etc.).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tom Tolman & Richard Lewington (2002). *Guía de las mariposas de España y Europa*. Lynx Edicions.

### Ligazóns externas

* Satyrinae of the Western Palearctic

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q726658
* MAG: 2780714353

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51778
* EOL: 138225
* EUNIS: 90851
* FE: 441501
* FE-New: ID
* GBIF: 1918632
* iNaturalist: 141750
* IRMNG: 10265002
* LepIndex: 141109
* NCBI: 366083
* TAXREF: 53378

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1920945

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **bandeira da República dos Tuva** (en tuva: *Тываның күрүне тугу*) é un dos símbolo oficiais da República dos Tuva, unha república federal rusa. Componse dun campo de cor azul clara cunhas liñas brancas bordeando un triángulo amarelo no polipasto.

O branco simboliza a prata e a virtude; ademais, na República dos Tuva é común que recibir aos hóspedes con serpentinas de prata nos brazos. O triángulo amarelo dourado simboliza o ouro e o budismo. O azul simboliza a moral dos pastores nómades (que son comunmente respectados na rexión), así como o ceo de Tuva. A capa azul simboliza a confluencia dos ríos Bii-Khem e Kaa-Khem na capital, Kyzyl, onde forman o río Ienisei, coñecido polos veciños como río Ulug-Khem.

A bandeira foi creada o 18 de setembro de 1992 por Oyun-ool Sat, I. C. Salchak e O. I. Lazarev. As proporcións son 2:3.

Cores
-----

| Esquema de cores | Azul | Branco | Amarelo |
| --- | --- | --- | --- |
| RAL | 6027 | 9016 | 1021 |
| CMYK | 57-22-0-10 | 0-0-0-0 | 0-20-100-0 |
| HEX | #63B3E6 | #FFFFFF | #FECC00 |
| RGB | 99-179-230 | 255-255-255 | 254-204-0 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira da República dos Tuva en Flags of the World *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Revolución (homónimos).
***¡¡Revolución!!*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1931 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano de la Sociedad Obrera de Cultura de Pontevedra y portavoz del proletariado organizado*, apareceu o 7 de novembro de 1931. Periódico semanal que aparecía os sábados editado polo Centro Obrero de Pontevedra. Na Sociedad Obrera de Cultura coexistían socialistas, comunistas e libertarios, pero dende decembro o periódico só reflicte as posicións comunistas. Nun comezo foron redactores os anarcosindicalistas Desiderio Comesaña Prado e Francisco Iturralde Cabeza de Vaca, pero a partir do número 4 xa so colaboran militantes obreiros e agrarios do PCE como Manuel García Filgueira, Domingo Costas Baamonde e Manuel Gama Casalderrey. Contiña abundante información sindical.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 209–2010. ISBN 84-87783-79-1.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Ficha e exemplares de *¡¡Revolución!!* en Galiciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20549970
* Galiciana: 3971

 |