recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Benito Rivadulla Pascual**, nado en Meirás (Sada), foi un comerciante, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Aprobou o exame de piloto da mariña mercante en 1903. Fundou na Coruña con outros dous socios en 1911 a sociedade Benito Rivadulla y Compañía dedicada ao negocio de comisións e representacións. Foi vogal da sociedade de socorros La Verdadera Legalidad. Emigrante en Cuba, foi redactor de *Heraldo de Galicia* e colaborou en *Eco de Galicia*. Ao seu retorno da illa en 1928 instalouse en Chantada como empregado da sucursal do Banco Pastor na vila. En Chantada foi director do periódico *La Voz del Agro* en 1928, e deixou a dirección en setembro de 1929. Na Segunda República foi elixido bibliotecario da directiva da Asociación Republicana en xaneiro de 1933, presidente do Partido Galeguista de Chantada e militou en Izquierda Republicana. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado por responsabilidades políticas.

Vida persoal
------------

Casou en Osedo en 1908 con Elvira Álvarez Nieves, nada en Celanova, que finou en marzo de 1944, e foi pai de Juan e Eloisa Rivadulla Álvarez.

Notas
-----

1. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 2-11-1903, p. 2.
2. ↑  *El Eco de Galicia*, 1-8-1911, p. 2.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-2-1915, p. 3.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 26-1-1933, p. 10.
5. ↑  *BOE*, 3-10-1941, p. 3624
6. ↑  *Nova Galicia*, 15-11-1908, p. 4.
7. ↑  *El Correo Gallego*, 7-3-1944, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia de Chantada Arquivado 06 de novembro de 2008 en Wayback Machine.
* 

* Benito Rivadulla Pascual na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha en represión franquista en Lugo
* La letra de médica de Eloísa Rivadulla

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535937
* Galiciana: 356235

 |
**Benito Gabino Méndez Rodríguez**, nado en Pontevedra, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Obtivo o título de mestre na Normal de Pontevedra en 1928. Foi mestre de Viascón dende 1934, e dende 1936 de Aciveiro. Nos anos da República estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En marzo de 1931 foi elixido secretario da directiva da Juventud Republicana de Pontevedra. En outubro de 1932 foi elixido secretario da agrupación do Partido Republicano Radical Socialista de Pontevedra presidida por Celestino Poza Cobas. Nas eleccións de novembro de 1933 integrou a candidatura do Partido Radical Socialista con Celestino Poza Cobas e José Adrio Barreiro. Despois pasou a militar en Unión Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto. Agochado durante un ano tras unha porta ben camuflada no faiado do edificio de Pontevedra onde as súas irmáns Maruja, Mercedes e Canducha tiñan a escola e a vivenda familiar, no verán de 1937 puido marchar cara ao exilio venezolano por Portugal. Foi declarado en rebeldía. Foi separado definitivamente do ensino en outubro de 1937. Foi obxecto dun expediente de responsabilidades políticas do que foi indultado en 1941. Volveu a Pontevedra coa familia o 4 de febreiro de 1954. Foi xulgado en Pontevedra por rebelión militar, sendo condenado a 20 anos de prisión o 12 de xullo dese ano, conmutada ese mesmo día a seis anos e un día para posteriormente obter o indulto. A súa muller Ofelia traballou como profesora de francés na escola de Maxisterio. Ao regreso do exilio adquiriu o pazo propiedade de Celestino Poza Cobas e posteriormente vendeullo ao Concello, inmóbel que acolle na actualidade o colexio Xoán XXIII.

Vida persoal
------------

Era irmán de Isolina Méndez Rodríguez, que casou con Celestino Poza Pastrana. Casou en Venezuela coa canaria María Ofelia Sangil Hernández, finada en 2020, e foi pai de Benito, María de las Mercedes, Fernando e María Ofelia Méndez Sangil.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Pontevedra*, 6-7-1928, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-10-1935, p. 12.
3. ↑  *El Progreso*, 13-3-1931, p. 3.
4. ↑  *El Progreso*, 26-10-1932, p. 2.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-11-1933, p. 10.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-9-1936, p. 10.
7. ↑  *Diario de Pontevedra*, 7-10-1937, p. 2.
8. ↑  *Diario de Pontevedra*, 9-7-2020, p. 52.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Isolina Méndez Rodríguez

### Ligazóns externas

* 

* Benito Méndez Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
**Beremundo Rodríguez González**, coñecido como **Alejandro del Valle**, nado en San Paio, Mones (Petín) en 1910 e finado en Angers en 1986, foi un político comunista galego e escritor en castelán e francés.

Traxectoria
-----------

A fins dos anos 20 emigrou a Cuba, onde contactou coas ideas comunistas, volvendo en época da Segunda República. Formou parte da xestora do concello petinés despois das eleccións municipais do 12 de febreiro de 1936, que lle deran a vitoria á Fronte Popular. Foi tamén secretario comarcal do Partido Comunista. Era coñecido co alcume **Matalavaca**.

Logo da sublevación militar de xullo do 1936, Beremundo salvou a vida ao chegar até Asturias como fixeron outros valdeorreses, onde se integrou no Exército Popular. Pasou logo ao XIIº Corpo do Exército da República nos Pireneos, no que foi instrutor. Refuxiado en Francia despois do 1939, formou parte da resistencia contra a ocupación nazi dese país.

Anos máis tarde colaborou na revolución cubana de Fidel Castro. Pasou logo algún tempo na Arxentina. Volveu para Francia a mediados dos anos sesenta. Baixo o pseudónimo *Alejandro del Valle*, e en autoedición, publicou no país galo varias obras de poesía ou de ensaísmo literario.

Morreu en Angers na miseria en 1986. Foi posteriormente inhumado no cemiterio de Santa María de Mones (Petín).

Obra
----

* *Poética Galicia*. París, 1971 (1973, 2ª ed.).
* *La poesía revolucionaria española*. París, 1976.
* *Háblame de Amor*, 1969.
* *Águila intercontinental*, 1970.
* *Cité de la Nuit*, 1970 (bilingüe, francés-castelán).
* *Poèmes pour le Vietnam*, 1972 (en colaboración con Franco Bianciardi).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García Yáñez, Félix (2005). *O Barco e a Terra de Valdeorras durante a II República e o Franquismo (1931-1977)*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 69–70. ISBN 84-96403-13-0.
* Varela Sieiro, Xaime (2001). "Alejandro del Valle, un poeta galego no París do 68". En Consello da Cultura Galega. *Congreso Internacional o Exilio Galego*. Santiago de Compostela. pp. 1056–1068. ISBN 84-96530-29-9.
* *Repertorio Bibliográfico do Exilio Galego*, 2001: Ficha nº 1703.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2897007
* WorldCat
* VIAF: 435149719101811130007
* BNE: XX4809473
* ISNI: 0000 0000 7690 084X
* LCCN: n2009018390
* NTA: 31506014X
* SUDOC: 182651959

 |
**Benito Antonio Malvárez León**, nado en Muros en 1883 e finado en Buenos Aires o 13 de novembro de 1966, foi un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Instalado en Santiago de Compostela, foi correspondente da revista *Galicia* da Habana, colaborou en *Gaceta de Galicia* e *Vida Gallega*, fundou o periódico *La Tribuna Literaria* (que a principios de 1910 pasou a denominarse *La Tribuna*) e foi socio de *La Tarde*. Marchou a Buenos Aires en 1911, onde fundou o periódico *Brisas Galicianas*, e a finais dese mesmo ano instalouse no Chaco. En 1917 sendo director do periódico *El Heraldo del Chaco* de Resistencia, guiado por Visitación Zamudio, descubriu o campo de Las Piedritas. Inimigo do Gobernador do Territorio, Henrique I. Cáceres, foi arrestado varias veces e sufriu malos tratos. En 1920 trasladouse a Corrientes, onde editou o periódico *Heraldo del Norte*. En 1927 fixéronlle unha homenaxe en Corrientes. Retornou a Galicia en 1929. Foi correspondente do diario *La Prensa* para Galicia e Asturias. Volveu marchar a Buenos Aires. Regresou da Arxentina en 1962 e instalouse en Compostela. Pero volveu marchar para Buenos Aires en xaneiro do ano seguinte.

Recoñecementos
--------------

A Escola Primaria de Las Piedritas leva o seu nome.

Vida persoal
------------

Casou con Valvanera Iglesias, que dirixiu o periódico *Lar Galicián*.

Notas
-----

1. ↑  *Nova Galicia*, 7-5-1911, p. 3.
2. ↑  *Galicia*, 11-11-1911, p. 2.
3. ↑  *Nova Galicia*, 4-6-1920, p. 12.
4. ↑  *El Correo Gallego*, 12-2-1927, p. 4.
5. ↑  *Vida Gallega*, 28-2-1929, p. 28.
6. ↑  *El Eco de Santiago*, 5-4-1929, p. 2.
7. ↑  *La Noche*, 6-7-1962, p. 2.
8. ↑  *La Noche*, 10-1-1963, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Personajes del Chaco *(en castelán)*
O reino dacio na época de Berebistas
**Berebistas** (tamén como **Birebistas** ou **Burebistas**) foi un rei dacio, que levantou un extenso e breve imperio nas terras do Danubio entre os anos a.C. 60 e 44 a. C. Para iso contou coa axuda de Deceneo, o seu sacerdote, quen seguramente impuxo unha reforma relixiosa e moral no seu reino que lle levou a arrincar os viñedos.

Unificou á poboación tracia dende o río Hercinica (o actual Morava) ao oeste, até o Bug no leste, e dende os Cárpatos setentrionais até Dionisópole, elixindo a súa capital (chamada Argedava ou Sargedava) preto de Costeşti, actualmente ao suroeste de Romanía, nos outeiros Orăştie, onde se erixiron as fortalezas dacias das montañas Orastia.

Campañas militares
------------------

Polo oeste atacou aos escordiscos (56 - 50 a. C.), quen se converteron nos seus mercenarios. Aniquilou aos boios e tauriscos (circa 45 a. C.), mentres que polo leste, con axuda dos bastarnos como aliados, someteu e impuxo un protectorado ás cidades gregas do Ponto Euxino, dende Apolonia (Sozopol) até Olbia, e espallou o seu poder até Tracia. Desta forma, logrou espallar o seu reino até o Danubio e o Morava.

Proba do seu poder é o feito de que Pompeio buscase a súa alianza no 48 a. C. durante a Guerra Civil contra Xulio César, quen tamén se decatou da ameaza que supuña. Por iso é polo que planease emprender unha campaña contra Berebistas no 44 a. C. aínda que non se materializou debido ao seu asasinato, así como o de Berebistas, que debeu suceder polas mesmas datas, ficando o reino dividido. Non obstante o "problema xeta/dacio" aínda pervivía na época de Augusto.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dacia
* Guerras Dacias

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q309869
* WorldCat
* VIAF: 77712416
* CERL: cnp00584150
* EBID: ID
* FAST: 1810362
* GND: 118666096
* ISNI: 0000 0000 9046 6031
* LCCN: n84069962
* NKC: jo20211135592
* NLG: 98655
* SUDOC: 086025775

 |
**Benito Rivas Fondevila**, nado en Siador en 1910 e finado o 18 de novembro de 1973, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Benito Rivas Rodríguez, que fora secretario do Xulgado de Silleda, foi mestre e estivo afiliado a Falange. O 9 de abril de 1948, no asalto á súa casa de Siador, resultou ferido o guerrilleiro Miguel Nicolás Esperante, que faleceu inmediatamente. Foi presidente da Hermandad de Labradores de Silleda. Foi nomeado alcalde de Silleda en febreiro de 1971. Foi presidente da Cooperativa Hoxe. Foi condecorado como cabaleiro da Orde de Cisneros e da Gran Cruz do Mérito Agrícola.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Fernando Mosquera Martínez** |  **Alcalde de Silleda** 1971 - 1973 | Sucesor:**Alfonso Trabazo** |

Recoñecementos
--------------

Unha praza da vila de Silleda leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-11-1973, p. 41.
2. ↑  La Orden civil del Mérito Agrícola impuesta a los señores Baena, Lombos, Rial y Rivas. Noticia en *El Pueblo Gallego*, 25-6-1968, p. 12
3. ↑  Nuevos alcaldes y Jefes locales de Bueu, Silleda y Arbo. Noticia en *El Pueblo Gallego*, 2-2-1971, p. 12
**Berenguer de Cruïlles**, nado en Peratallada en 1310 e finado en Barcelona no verán de 1362, foi bispo de Xirona (1349–1362) e o primeiro presidente da Generalitat de Cataluña (1359–1362), nomeado polas Cortes de Cervera.

Traxectoria
-----------

Os historiadores consideran probable que Berenguer de Cruïlles tivese as súas orixes familiares en Cruïlles, que o seu pai fose Bernat de Cruïlles i de Peratallada e a súa nai Gueraua de Cabrera, malia a ausencia de probas documentais. Rematando a súa carreira eclesiástica, sucedeu a Arnau de Mont-rodon como bispo de Xirona. Enérxico, defensor da Inquisición e preocupado pola herexía, foi bispo nun período marcado polas guerras constantes e os efectos da peste negra, que supuxo a morte dun terzo da poboación.

Foi escollido primeiro representante do brazo eclesiástico do que daquela se chamaba Deputación do Xeneral de Cataluña e máis adiante pasaría a chamarse Generalitat de Cataluña. Dende a presidencia desta institución velou polo cumprimento do acordo que a Corte de Cervera asinara co monarca Pedro IV de Aragón por axudalo na guerra dos dous Pedros (1356–1369), e que comportaba a substitución dos impostos arbitrarios anteriores a un único imposto legal e estable. Bo diplomático, consérvanse moitas das súas cartas e sábese das súas súas accións decididas contra a corrupción da época, actuando con dureza diante de casos concretos, establecendo o cobro dos subsidios a través dun síndico local ou impulsando a redacción do *Llibre verd dels feus*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:***Primeiro no cargo*** |  **Presidente da Generalitat de Cataluña** 1359-1362 | Sucesor:**Romeu Sescomes** |

Notas
-----

1. ↑  Solé i Sabaté 2003.
2. ↑  Gordo-Guarinos 2000, p. 92.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gordo-Guarinos, Francesc (2000). *De Berenguer de Cruïlles a Jordi Pujol: els 125 presidents de la Generalitat de Catalunya*. Lleida: Pagès Editors. ISBN 84-7935-703-7.

### Ligazóns externas

* Ficha en catholic-hierarchy.org *(en inglés)*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1924075
* Catholic-Hierarchy: cruilles
* GEC: 0020825

 |
A **Asociación Cultural Banda de Música de Vilalba** é unha agrupación musical constituída o 14 de abril de 1991 no concello de Vilalba, cuxa principal finalidade é a difusión e promoción da música de bandas.

Historia
--------

Trala desaparición das últimas bandas existentes en Vilalba nos anos da Guerra Civil, a vila pasou por unha etapa de seca ata 1987, ano no que o Concello, encabezado polo daquela alcalde José María García Leira, decidiu crear unha escola de música da que máis tarde xurdiu a nova Banda de Música de Vilalba. Tras varios anos de clases de linguaxe musical e despois de que o Concello mercase os instrumentos, tivo lugar na Semana Santa de 1990 a primeira actuación da banda e o 14 de abril de 1991 a súa presentación oficial, constituíndose xa como Asociación Cultural.

Ó longo da súa traxectoria foron varios os directores que estiveron a cargo da mesma. O primeiro deles foi Xosé Guntín Currás, persoa moi vinculada ás actividades musicais da Terra Chá. En 1993, colleu a batuta Xosé Rodríguez Ramos e dende o ano 1995 diríxea César Concheiro Guerrico, mestre de frauta no Conservatorio Superior de Música da Coruña.

Traxectoria
-----------

A andaina desta asociación pasa por actuacións en toda a xeografía galega, Asturias, Castela e León e Portugal ben sexa mediante intercambios con outras bandas, contratacións por distintos concellos e circuítos culturais patrocinados pola Xunta de Galicia, as deputacións provinciais, a Federación Galega de Bandas de Música Populares ou o Concello de Vilalba.

Entre as moitas actuacións destacan as ofrecidas na Televisión de Galicia, Radio Galega e Televisión Española en Galicia. Por outro lado, a banda conta con dúas gravacións editadas, unha do ano 1995 e outra do ano 2001 co gallo do X Aniversario desta Asociación.
Aeroxerador Enercon E-30
Un **aeroxerador**, **muíño eólico** ou **muíño de vento** é un dispositivo cun xerador destinado a converter enerxía eólica en enerxía eléctrica. Este tipo de xerador tense popularizado rapidamente debido ao feito de que ao ser a enerxía eólica un tipo de enerxía renovábel, apenas produce custos de produción como tampouco non produce contaminación nin contribúe ao efecto invernadoiro. No entanto, a cantidade de enerxía producida por este medio é aínda unha mínima parte (arredor do 1% do consumo mundial) da que se consome nos países desenvolvidos. Galiza é unha das zonas máis avanzadas en produción de enerxía eólica, cun 12%, lonxe do 18% de Dinamarca, aínda que proporcionalmente máis, ben por riba da media da UE.

Os aeroxeradores tamén se coñecen popularmente co nome de *virandelos*.

Funcionamento
-------------

Vídeo dun aeroxerador en funcionamento.
Un aeroxerador dividese en tres partes:

* Torre: canto máis alta, mellor.
* Aspas: canto máis grandes, máis potencia.
* Nacele: Contén a caixa de engrenaxes e o xerador.

A caixa de engrenaxes é necesaria porque as aspas xiran a unha velocidade moi baixa e é necesario axustala ao réxime do xerador, tradicionalmente unha máquina asíncrona.

Segundo a súa tipoloxía existen tres tipos de sistemas.

* Xerador con rotor en gaiola.
* Xerador con rotor bobinado.
* Máquina síncrona conectada directamente.

Características
---------------

Os xeradores teñen aumentado moito o seu tamaño, pois a superficie varrida polas aspas é proporcional á potencia subministrada, que tamén aumenta coa velocidades das mesmas, facendo que en total a potencia aumente co cubo do radio das aspas. No 2019 existen xeradores de máis de 120 m de diámetro da superficie varrida polas aspas.

Galería de imaxes
-----------------

* Solpor e parque eólico no horizonte, AbadínSolpor e parque eólico no horizonte, Abadín
* O PindoO Pindo
* Serra do Candán, ForcareiSerra do Candán, Forcarei

Fabricantes
-----------

* Vestas
* Made
* Enair

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *aeroxerador*.
2. ↑  Voz aeroxerador. Gran Dicionario Xerais da Lingua. Edicións Xerais, Vigo, 2009.
3. ↑  Artigo de Xabier Vázquez Pumariño
4. ↑  "Proposta de Víctor Freixanes". Arquivado dende o orixinal o 23 de abril de 2009. Consultado o 16 de marzo de 2009.
5. ↑  "Menos es más en los parques eólicos". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-02-17. Consultado o 2019-02-17.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49833
* AAT: 300189839
* BNCF: 61772
* BNF: 119358702
* EBID: ID
* GEC: 0075223
* GND: 4189962-3
* JSTOR: wind-turbines
* LCCN: sh85002717

 |
Os **Beijing Royal Fighters** (chinés: 北京北控翱龙) son un equipo profesional de baloncesto chinés con sede na cidade de Pequín. Os Fly Dragons compiten na Division Norte da Chinese Basketball Association (CBA), máxima competición do baloncesto chinés. O equipo xoga os seus partidos como local no Estadio Nacional Cuberto de Pequín, recinto con capacidade para 6.000 espectadores, aínda que ocasionalmente xoga algúns partidos como local noutras cidades. O patrocinador do club é Beijing BG, mentres que a súa mascota é o dragón chinés.

Historia
--------

Os Beijing Beikong Fly Dragons foron fundados en 2009 na cidade de Guangzhou, onde recibiron o nome de Guangzhou Free Man. O club comezou competindo en cateogrías inferiores. No 2012 o club trasladouse a Chongqing e adoptou o nome de Fly Dragons. En 2014 entrou a formar parte da Chinese Basketball Association (CBA), máxima competición do baloncesto chinés, debido a unha ampliación da liga. Na súa primeira temporada o club ocupou a última posición da competición. Ao ano sieguiente a franquía foi vendida a North Control, instalándose en Beijing.

Xogadores
---------

### Destacados

* Estados Unidos Josh Harrellson
* Estados Unidos Stephon Marbury
* Estados Unidos Errick McCollum
* Estados Unidos Shavlik Randolph
* Estados Unidos Willie Warren
* Estados Unidos Dorell Wright
* Irán Mehdi Kamrani
* Irán Arsalan Kazemi
* Líbano Wael Arakji
* Uruguai Esteban Batista
* Xordania Zaid Abbas

Notas
-----

1. ↑  "North Control Beijing basketball history". *asia-basket.com*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil na páxina da CBA
Coordenadas: 43°27′25″N 7°19′36″O﻿ / ﻿43.456893, -7.326788

**Castro da Trinidade** ou Monte da Trinidade (chamado Castro de Flores, no concello de Lourenzá, co código GA27027012), é un castro de cumio fortificado situado no concello de Mondoñedo. En 2008 atopouse un machado votivo de bronce, só hai outros dous machados votivos semellantes en Galicia. O Machado duns 10 cm, ten representado un torque. A peza está en exposición no Museo do Castro de Viladonga.

Descrición
----------

Machado votivo de Castro Trinidade, Mondoñedo. No Museo do Castro de Viladonga.
O castro está situado no cumio do monte Trinidade. Un penedo rochoso ao redor do cal existe unha canteira, Canteira Trinidade, que foi comendo o penedo. O castro foi catalogado en 1995. O 11 de marzo de 2016 a xefa do Servizo de Patrimonio de Lugo xunto co arqueólogo da Xunta en Lugo propuxeron excluír o castro do catálogo da Xunta. O 13 de xuño de 2016 aprobouse o PXOM de Mondoñedo no que aparece o castro catalogado como Castro da Trinidade. A canteira foi denunciada por Adega polos danos causados ao castro. A Consellería de Economía, Emprego e Industria respondeu a esta denuncia que a empresa achegou evidencias de que o castro está proposto para a súa exclusión do preinventario da Xunta de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  "Unha canteira destruíu practicamente un castro de Mondoñedo co beneplácito da Xunta en Lugo". *Galicia Confidencial*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Beira.
Provincia da Beira Baixa en 1936
A **Beira Baixa** é unha antiga *provincia* portuguesa, orixinalmente creada no século XIX, a partir de parte do territorio da anterior Provincia da Beira. Daquela, a Beira Baixa contiña o que é hoxe denominado como Beira Interior Sul, Cova da Beira e parcialmente o Piñal Interior Sul e Norte, englobando gran parte do Castelo Branco. 

Na reforma administrativa de 1936 foi novamente creada unha división chamada **Província da Beira Baixa** Esta nova provincia contiña agora só a parte interior sur da antiga Provincia da Beira, é dicir, aproximadamente o actual Distrito de Castelo Branco. As provincias de 1936 practicamente nunca tiveron ningunha atribución práctica, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario habitual dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976.

Facía fronteira ao norte coa Beira Alta, ao noroeste coa Beira Litoral, ao suroeste co Ribatexo, ao sul co Alto Alentexo e a leste co Estado español á altura da provincia de Cáceres, na actual comunidade de Estremadura).

Estaba constituída por 13 concellos, integrando a totalidade o distrito de Castelo Branco e tamén un concello do distrito de Coímbra e outro do de Santarém. Tiña a súa capital na cidade de Castelo Branco.

* Distrito de Castelo Branco: Belmonte, Castelo Branco, Covilhã, Fundão, Idanha-a-Nova, Oleiros, Penamacor, Proença-a-Nova, Sertã, Vila de Rei, Vila Velha de Ródão.

* Distrito de Coímbra: Pampilhosa da Serra.

* Distrito de Santarém: Mação.

Para algúns xeógrafos, esta provincia, xunto coa Beira Alta, e por veces até coa Beira Transmontana, formaba unha unidade xeográfica maior: a Beira Interior.

Actualmente, o seu territorio atópase situado na Rexión Centro, dividíndose nas subrexións da Beira Interior Sul, Cova da Beira e Piñal Interior Sul (coas que coincide plenamente), e tamén polo Piñal Interior Norte (por abarcar no seu territorio o concello da Pampilhosa da Serra).

| * v
* c
* e
Provincias históricas de Portugal |
| --- |
| División medieval | 
* Alentexo
* Algarve
* Beira
* Entre Douro e Miño
* Estremadura
* Tras os Montes

 |
| División de 1832 | 
* Azores (Occidental, Central e Oriental)
* Alentexo
* Algarve
* Beira Alta
* Beira Baixa
* Douro
* Estremadura
* Madeira
* Miño
* Tras os Montes

 |
| Rexións naturais (década de 1930) | 
* Algarve
* Alto Alentejo
* Alto Douro
* Baixo Alentejo
* Beira Alta
* Beira Transmontana
* Beira Baixa
* Beira Litoral
* Douro Litoral
* Estremadura
* Miño
* Ribatexo
* Tras os Montes

 |
| División de 1936 | 
* Algarve
* Alto Alentejo
* Baixo Alentejo
* Beira Alta
* Beira Baixa
* Beira Litoral
* Douro Litoral
* Estremadura
* Miño
* Ribatexo
* Tras os Montes e Alto Douro

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q792096
* WorldCat
* VIAF: 131378610
* EBID: ID
* GND: 4087102-2
* LCCN: n82166607
* NKC: ge239809

 |
**BellónMaceiras** é un dúo musical de Fene, fundado en 2005 e composto por Dani Bellón (gaita) e Diego Maceiras (acordeón).

Traxectoria
-----------

Xurdiu na primavera de 2005 cando Daniel Bellón e Diego Maceiras decidiron unir a gaita e o acordeón, un dúo de instrumentos pouco explorado até aquel momento. O dúo gañou o VII Certame Folk de Radio Obradoiro que se celebrou no Teatro Principal de Santiago de Compostela e, xunto a Álex Blanco, foron os vencedores no Proxecto Runas do Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira de 2006, o que lles deu a posibilidade de actuar no escenario principal o ano seguinte. Foron un dos grupos da delegación galega no Festival Intercéltico de Lorient de 2006. En decembro dese ano publicaron o seu primeiro disco co título *Unión das Terras*. Componse de pezas propias mesturadas cunha visión moi persoal de temas de diversas culturas adaptadas á gaita e ao acordeón. Realizaron numerosas actuacións como presentación do disco, tanto en Galicia como en España (Madrid, Barcelona, Málaga) e Europa (Andorra, Suíza), e incluso en Nova York.

En 2007 incorporaron tres novos membros, Juan "Cabe", Miguel Lamas e Juan Tinaquero, para formar BellónMaceiras Quinteto, grupo co que publicaron en 2010 o disco *FolkFusión*. No ano 2016 publicouse o segundo álbum do dúo BellónMaceiras, titulado *Ten*. Constou de 10 temas e contou con varias colaboracións, entre elas as da organista rusa María Moiséeva ou o violinista galés Oliver Wilson-Dickson.

Discografía
-----------

* *Unión das Terras* (2007)
* *Ten* (2016)

Premios
-------

* 1º Premio do VII Certame Folk de Radio Obradoiro (2006)
* Vencedores do Proxecto Runas do Festival do Mundo Celta de Ortigueira (2006)

Notas
-----

1. ↑  BellónMaceiras en MySpace Música.
2. ↑  "Bellón Maceiras Quinteto estarán no Festival de Ortigueira". 2 de xuño de 2014. Consultado o 28 de abril de 2020.
3. ↑  "El trío de Daniel Bellón gana el certamen Runas de Ortigueira". *La Voz de Galicia* (en castelán). 12 de xullo de 2006. Consultado o 28 de abril de 2020.
4. ↑  "Formacións de Daniel Bellón". Consultado o 27 de abril de 2020.
5. ↑  "O Bellón Maceiras Quinteto presenta o seu primeiro disco, "Folk Fusión"". 5 de abril de 2010. Consultado o 28 de abril de 2020.
6. ↑  "Diez canciones para celebrar una década de folk fusión". *La Voz de Galicia* (en castelán). 5 de decembro de 2015. Consultado o 28 de abril de 2020.
7. ↑  ""Ten é un remexido de 10 anos de vivencias"". 24 de maio de 2016. Consultado o 28 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do grupo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386926
* Discogs: 6763465

 |
***As horas de cartón*** é unha novela de Lois Xosé Pereira, publicada por Edicións Xerais en decembro de 1985, logo de recibir nese mesmo ano o II Premio Xerais. Foille concedido ese ano o Premio estatal da Crítica á narrativa galega.

Argumento
---------

Clara é unha muller luguesa de 45 anos, profesora de literatura castelá. En novembro de 1975, coincidindo coa morte de Francisco Franco, fai recapitulación da súa propia vida. Está casada con Gonzalo, un médico que coñeceu mentres estudaban na Universidade de Santiago de Compostela que ten unha forte militancia política. Con el tivo un fillo, Mario, con problemas de desenvolvemento intelectual. Mais Gonzalo marchou a Inglaterra, onde ten outra parella e dúas fillas.

Narración
---------

A obra vai alternando o punto de vista narrativo, usando a terceira persoa e a primeira. Hai numerosas analepses ao longo da vida dos protagonistas. É unha narración moi experimental, con parágrafos longos e puntuación infrecuente.

A trama discorre principalmente en Lugo, con acción tamén en Santiago de Compostela, Madrid e París.

Notas
-----

1. ↑  "1985, IIº Premio Xerais" Arquivado 08 de maio de 2014 en Wayback Machine. artigo no blog de Edicións Xerais, 8 de abril de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web da editorial.
**Amédée Louis Michel Lepeletier**, tamén coñecido como **Amédée Louis Michel Lepeletier, conde de Saint-Fargeau** e **Amédée Louis Michel Lepeletier de San Fargeau**, e ás veces grafado **Amédée Louis Michel Le Peletier**, nado en París o 9 de outubro de 1770, e finado en Saint-Germain-en-Laye (Yvelines) o 23 de agosto de 1845, foi un naturalista e zoólogo francés especializado en entomoloxía (especielmente en himenópteros), e un colaborador da *Encyclopédie*.

Traxectoria
-----------

Era fillo do barón de Péreuse, primeiro presidente do Parlamento de París (institución francesa do Antigo Réxime). O seu irmán máis vello, Louis-Michel Lepeletier, formou parte dos Estados Xerais, e pasou das filas da nobreza ás do terceiro estado e, despois de votar a morte do rei, morreu asasinado. O seu outro irmán, Félix, participou na política tras este suceso. Pero Amédée non seguiu estes exemplos e preferiu dedicarse enteiramente á entomoloxía.

Foi o autor da *Histoire naturelle des insectes hyménoptères* que apareceu nas *Suites à Buffon*, cuxo derradeiro volume sería completado por Gaspard Auguste Brullé. Este foi o primeiro estudo xeral deste tipo de insectos ten unha extensión de 2 500 páxinas. Con Jean Guillaume Audinet-Serville asinou os artigos dedicados aos insectos na *Encyclopédie*.

Lepetelier foi membro fundador da *Société entomologique de France*, a máis antiga deste tipo no mundo, da que foi o seu arquiveiro en 1832 e o seu presidente o ano seguinte, sucedendo a Audinet-Serville.

Tamén foi membro de varias sociedades científicas, incluíndo a *Société linnéenne de París*, a Academia de Dijon, a Sociedade de Historia Natural de París, a Sociedade de Historia Natural de Moscova e a Sociedade de Historia Natural de Versalles.

Algunhas obras
--------------

* *Histoire naturelle des insectes. Hyménoptères*, París, Nicolas Roret, 1836-1846.

Textos completos en liña: 

* Volume 1
* Volume 2
* Volume 3
* Volume 4

Abreviaturas
------------

* A abreviatura **Le Pelet.** emprégase pare recoñecer a Amédée Louis Michel Lepeletier como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
* A abreviatura **Lepeletier** emprégase pare recoñecer a Amédée Louis Michel Lepeletier como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. ↑  Amédée Lepeletier de Saint-Fargeau (1836-1846). "Histoire naturelle des insectes hyménoptères" **1** (París: Nicolas Roret ed.).  (Ler en liña)
2. ↑  Le Peletier de Saint-Fargeau, Amédée Louis Michel (1770-1845) no IPNI.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Amédée Louis Michel Lepeletier*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Amédée Louis Michel Lepeletier*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q482189
* WorldCat
* VIAF: 24604066
* BNF: 11911734j
* Botanist: Le Pelet.
* CERL: cnp00496178
* GND: 128527641
* ISNI: 0000 0000 8102 8224
* NTA: 156453568
* OL: OL6651515A
* SUDOC: 026974282

 |
**William Harrison "Bill" Pearson**, nado en Greymouth o 18 de xaneiro de 1922 e finado en Auckland o 27 de setembro de 2002, foi un escritor, ensaísta e crítico literario neozelandés.

Traxectoria
-----------

Estudou Lingua e literatura inglesa na Universidade de Canterbury, e formouse como profesor. Ensinou na escola de primaria de Blackball en 1942, experiencia que lle valeu para escribir a novela *Coal Flat* (1963). Logo de facer un mestrado, en 1949 foi a Londres. Doutorouse na Universidade de Londres, e en 1952 regresou ao seu país. Deu clases no departamento de inglés da Universidade de Auckland desde 1959 até a súa xubilación en 1986. Nesa etapa mantivo unha estreita relación coa comunidade universitaria do pobo maorí. Os seus ensaios e artigos sobre a literatura e sociedade de Nova Zelandia foron publicados en 1974 no volume *Fretful Sleepers and Other Essays*.

Dado que a homosexualidade foi ilegal no seu país até 1986, mantivo oculta a súa orientación sexual durante boa parte da súa vida.

En 2010 o académico Paul Millar publicou unha biografía revisada, co título de *No Fretful Sleeper: A Life of Bill Pearson*.

Obra
----

* *Coal Flat* (1963; texto completo na NZETC)
* *Fretful Sleepers and Other Essays* (1974; texto completo na NZETC

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 25 de agosto de 2013. Consultado o 23 de xuño de 2019.
3. ↑  Jones, Lawrence (20 de marzo de 2010). "Biography reveals Pearson's extensive contribution". *Otago Daily Times* (en inglés). Consultado o 20 de setembro de 2011.
4. ↑  "Archived copy". Arquivado dende o orixinal o 22 de maio de 2010. Consultado o 2010-04-05.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivado 23 de maio de 2010 en Wayback Machine.
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q862364
* WorldCat
* VIAF: 28447450
* BNF: 12906562c
* EBID: ID
* FAST: 1457751
* GND: 132632667
* ISNI: 0000 0001 0653 5397
* LCCN: n83125346
* NKC: xx0238196
* NTA: 067549640
* SUDOC: 112116582

 |
| Ouvéa |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
| As illas Ouvéa, Mouli, Faiava |
| Datos |
| Capital | Fayaoué |
| País | Francia |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Illas da Lealdade |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | 3.392 hab. |
| Superficie | 132.1 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 20°39′22″S 166°32′31″L﻿ / ﻿-20.65611, -166.54194Coordenadas: 20°39′22″S 166°32′31″L﻿ / ﻿-20.65611, -166.54194 |
| Maior Altura | 42 m. |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

Praia de Mouli, en Ouvéa
**Ouvéa**, ou **Uvea**, é o atol máis occidental do arquipélago das illas da Lealdade, ao nordés de Nova Caledonia.

A superficie total é de 133 km², cunha altitude máxima de 39 m. A illa é alargada de norte a sur formada por dúas partes unidas por un estreito istmo de 25 km de longo. Os extremos norte e sur prolónganse cara ao oeste por unha barreira de coral e uns illotes diseminados. A costa oeste da illa é unha longa praia de 25 km.

Na illa conviven dúas comunidades, unha polinesia e a outra canaco, con dúas linguas pero cunha cultura máis próxima á melanesia. Colonizada tanto desde a grande illa de Nova Caledonia (Grande-Terre) como desde Samoa e Tonga, no século XVIII establecéronse inmigrantes polinesios da illa Uvea de Wallis e Futuna. Por iso en ocasións distínguese Uvea Este (Wallis) de Uvea Oeste (Ouvéa), e inclúese a illa nas chamadas illas periféricas polinesias. Esta comunidade fala o uveano occidental, ou *faga uvea*, moi próximo ao uveano oriental, ou wallisiano. A lingua dos kanaks de Ouvéa é o laai.

A poboación total era de 4.359 habitantes no censo do 2004, aproximadamente a metade polinesios e a metade kanaks. A capital é Fayaoué.

| * v
* c
* e
Concellos do departamento de Nova Caledonia  |
| --- |
| 
* îles Belep
* Boulouparis
* Bourail
* Canala
* Dumbéa
* Farino
* Hienghène
* Houaïlou
* Île des Pins
* Kaala-Gomen
* Koné
* Koumac
* La Foa
* Lifou
* Maré
* Moindou
* Le Mont-Dore
* Nouméa
* Ouégoa
* Ouvéa
* Païta
* Poindimié
* Ponérihouen
* Pouébo
* Pouembout
* Poum
* Poya
* Sarraméa
* Thio
* Touho
* Voh
* Yaté
* Kouaoua

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9736
* WorldCat
* VIAF: 135367465
* GeoNames: 2139030
* LCCN: n89627053
* MusicBrainz: ID
* OSM: 379251

 |
**Belly** é unha banda estadounidense de rock alternativo fundado en Rhode Island en 1991 pola antiga membro de Throwing Muses e The Breeders Tanya Donelly. A formación orixinal consistía en Donelly nas voces e na guitarra, Fred Abong no baixo, e os irmáns Tom e Chris Gorman na guitarra e na batería respectivamente. A banda publicou dous álbums durante o estoupido do rock alternativo de principios dos 90 antes de separarse en 1995. Belly reuniuse en 2016 e realizou pequenas xiras polos Estados Unidos e o Reino Unido ese ano.

Os catro membros orixinais coñecéranse no instituto en Aquidneck Island, Rhode Island. Os irmáns Gorman e Abong procedían da escena hardcore de Newport (os Gormans tocaran en Verbal Assault, Abong in Vicious Circle). Donelly anteriormente fora membro de dúas bandas indie baseadas en Boston, Throwing Muses e The Breeders. En 1993 editaron o seu álbum de estrea, *Star*, e o seu sinxelo principal "Feed the Tree" sería a canción máis exitosa de Belly, chegando ao número 1 da lista da Billboard *Modern Rock Tracks* e ao 95 da *Hot 100*. Varios sinxelos máis do disco tamén chegaron á *Modern Rock Tracks*.

Pouco despois do lanzamento de *Star*, Abong deixou o grupo e foi substituído por Gail Greenwood. A banda editou o seu segundo álbum, *King*, a principios de 1995 e separouse a finais dese ano, iniciando Donelly unha longa carreira en solitario. Tanya reformou Belly en 2016 coa mesma formación que gravou *King*, e a banda publicou o seu terceiro álbum, *Dove*, en 2018.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Star* | 1993 | Sire Records, Reprise Records |
| *King* | 1995 | Sire Records, Reprise Records |
| *Dove* | 2018 | Belly Touring |

Notas
-----

1. 1 2  "90s band Belly announce reunion: new music and tour coming". *NME Music News, Reviews, Videos, Galleries, Tickets and Blogs | NME.COM* (en inglés). 2016-02-09. Consultado o 2020-06-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q816079
* WorldCat
* VIAF: 139170963
* AllMusic: mn0000789340
* Discogs: 92582
* Genius: Belly-band
* GND: 10300305-8
* ISNI: 0000 0001 0693 5905
* LCCN: no98097681
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 478375

 |
***Baixo mínimos*** é unha novela negra de Diego Ameixeiras, publicada por Edicións Xerais en xuño de 2004. É a primeira da saga protagonizada polo detective Horacio Dopico.

Sinopse
-------

En Ourense aparece morto o avogado Adrián Seivane, e a versión policial afirma que se debe a un asasinato por parte do GIA (Grupo Independentista Armado), dado que coincide o calibre da arma utilizada nos crimes desta organización.

Porén, o comisario da cidade encarga a Horacio Dopico que investigue cales foron as causas e as circunstancias do falecemento.

Malia as ameazas recibidas polo grupo independentista e por uns colombianos traficantes de cocaína, Horacio descobre que o avogado levaba unha dobre vida, que frecuentaba un prostíbulo, e que a única relación que tiña coa súa muller era profesional, pois mantiñan negocios ilícitos.

O detective, Horacio Dopico, é un policía apartado do corpo debido aos seus excesos co alcol. Divorciado da súa muller, vive só nun piso moi desordenado, coa súa veciña lesbiana por única amizade.

O libro está narrado nunha linguaxe moi popular. O detective móvese por ambientes pouco exclusivos, e consome decote cocaína, haxix e whisky, relacionándose con traficantes e camareiros, e falando no seu argot.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web da editorial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384012
* ISBN: 978849782167X

 |
*Historia de Nueva España*. Edición de 1770.
No campo das ciencias sociais chámase **biblioloxía** á ciencia xeral do libro, é dicir, ao estudo do libro, ben sexa considerado illadamente, ben en coleccións ou formando bibliotecas.

Etimoloxía
----------

O termo usouse por primeira vez en 1802, en Francia, na forma *bibliologie*, termo formado pola unión dos elementos *biblio-* e *-logie*, tirados da voz do grego antigo βιβίον *biblíon*, "papel, rolo de papel ou de pergamiño", e tamén a palabra común para designar un "pequeno libro" ou "un libro como unha división dunha obra máis grande", orixinalmente un diminutivo de βύβλος *býblos* "papiro exipcio", e o elemento -λογια *-logia*, "discurso", "tratado", "doutrina", "teoría", "ciencia", tirado da raíz do verbo λεγείν *legeín* ou λέγω *legō*, "falar" (que chegou a nós a través do latín medieval -logia).

Tarefas
-------

A biblioloxía é o conxunto dos coñecementos e técnicas que abarcan a historia do libro, a bibliotecnia, a bibliografía, a bibliotecnoloxía, a biblioteconomía e a bibliofilia, técnicas e coñecementos relacionadas coa orixe, evolución, produción, publicación, descrición, enumeración, conservación e restauración dos libros, e a organización destes en coleccións xerais ou especiais para uso público ou privado.

O/a profesional desta área é o/a **bibliólogo, -a**, e o adxectivo para referirse ao relativo ou pertencente a esta disciplina é **bibliolóxico, -a**.

O termo confúndese por moitos coa *bibliografía*, pero diferéncianse a unha da outra en que esta última só trata da descrición de libros e do coñecemento dos seus repertorios ou catálogos determinando, e do lugar que ocupan no movemento intelectual.

Poden considerarse, pois, partes ou ramas da biblioloxía, entre outras, as seguintes:

* Bibliografía, conxunto de libros sobre un mesmo tema.
* Biblioteconomía, estudo dos libros no relativo á súa clasificación e ordenamento nas bibliotecas.

Notas
-----

1. 1 2  **biblioloxía** *s.f.* Conxunto de disciplinas que teñen o libro como centro de interese. *Gran dicionario Xerais da lingua. Volume I*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia, 2009. ISBN 978-84-9914-070-1.
2. ↑  bibliology no *Online Etymology Dictionary*.
3. ↑  Estivals & Gascón García 1992.
4. ↑  Pedraza García 2005.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Estivals, Robert (1987): *La Bibliologie*. París: Presses universitaires de France (PUF). Col. *Que sais-je*. ISBN 2-1304-0191-0.
* Estivals, Robert & Gascón García, Jesús (1992): "Història de la bibliologia". *Revista de biblioteconomia i documentació*, Nº 11, páxs. 25-41.
* Pedraza Gracía, Manuel José (2005): "Bibliología (ciencia del libro) y ciencias de la documentación". *Representación y organización del conocimiento*, Vol.11, Núm. 1, páxs. 27-46.

### Ligazóns externas

* Martínez de Sousa, José. "La bibliología, una nueva ciencia". *Fundación Yuste* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 17 de febreiro de 2007. Consultado o 8 de xullo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2901245
* BNCF: 7678
* BRE: 2075139
* GND: 4146819-3

 |
O **Bell H-13 Sioux** foi un helicóptero lixeiro monomotor dun único rotor producido por Bell Helicopter. Westland Aircraft fabricou o Sioux baixo licenza para as forzas armadas británicas como o **Sioux AH.1** e o **HT.2**.

Desenvolvemento
---------------

En 1947 as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (posteriormente a Forza Aérea dos Estados Unidos) pediron o mellorado Bell Model 47A. A meirande parte deles foron designados YR-13 e tres versións para o inverno foron designadas YR-13A. O Exército dos Estados Unidos pediu o Bell 47 en 1948 coa designación H-13. Estes recibirían posteriormente o nome de Sioux.

Inicialmente a Armada dos Estados Unidos mercou varios Bell 47, designados HTL-1, entre 1947 e 1958. A Garda Costeira avaliou este modelo e mercou dous HTL-1 para apoio multimisión no porto de Nova York. A versión máis común do aparello na Armada foi designada HTL-4, que prescindía da cuberta de tela na pluma de cola. A Garda Costeira mercou tres HTL-5 en 1952 (semellantes aos HTL-4 pero impulsados por un motor Franklin O-335-5) que usou ata 1960. En 1959 a Garda Costeira mercaría dous Bell 47G e designounos HUL-1G.

O H-13 foi usado como un helicóptero de observación nos primeiros anos da guerra de Vietnam, antes de ser substituído polo Hughes OH-6 Cayuse en 1966.

O Bell 47 foi pedido polo Exército británico como o Sioux para cumprir a especificación H.240, sendo fabricado baixo licenza por Westland Helicopters. Para cumprir cos termos do seu acordo con Sikorsky Aircraft, que lle impedía construír unha aeronave dun competidos dos Estados Unidos, Westland pediu a licenza do Model 47 a Agusta, que mercara unha licenza a Bell. O primeiro contrato foi por 200 helicópteros. As primeiras 50 unidades do contrato foron fabricadas por Agusta en Gallarate, seguidas por 150 fabricadas por Westland en Yeovil. O primeiro Westland Sioux realizou o seu voo de estrea o 9 de marzo de 1965.

Notas
-----

1. ↑  Donald, David (1997). *The Complete Encyclopedia of World Aircraft*. Barnes & Nobel Books. ISBN 0-7607-0592-5.
2. 1 2  Pearcy, Arthur (1989). *A History of Coast Guard Aviation*. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-261-3.
3. ↑  "Westland Sioux". *Helis.com* (en inglés). Consultado o 2018-11-17.
Representación de Bellona, por Jean Goujon, no pazo do Louvre, séc. XVI
**Bellona** é unha deusa da mitoloxía romana, tipificación da guerra. Con orixe incerta foi identificada coa grega Enio. Era ás veces asociada, como esposa ou irmá, ao deus Marte

Templos e culto
---------------

Posuía un importante templo en *Aletrium*. En Roma, o seu templo erguíase fóra da cidade, nas proximidades da Porta Collina. Nel o senado romano recibía os embaixadores estranxeiros.

Na veciñanza do templo, levantábase unha columniña, contra a cal o sacerdote de Xúpiter Feretrio, botaba a lanza en sinal de declaración de guerra: cerimonia que debía ser aprobada polos Feciales.

A súa festa celebrábase o 3 de xuño. Nese día, os seus sacerdotes, os *bellonarii*, percorrían as rúas de Roma, cheos de furia e con arma branca, coa cal se autolesinaban. Logo eran interrogados polo pobo e as súas respostas tidas como oráculos.

Iconografía
-----------

Era representada como un auriga sobre o seu carro, en actitude belicosa, cun facho, unha espada ou unha lanza nas mans. Tal iconografía era semellante á tradicional das Furias.

Compañeira habitual de Bellona, era a Discordia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Bellona*** |

### Outros artigos

* Templo de Bellona, Roma

### Bibliografía

* de Vaan, Michiel (2008). *Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages* (en inglés). Brill. ISBN 9789004167971.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207234
* WorldCat
* VIAF: 313152636194620051997
* BMT: 65456
* BNF: 15068125n
* BRE: 1854187
* EBID: ID
* GEC: 0008869
* SUDOC: 225587548

 |
Mesa de billar.
Taco de billar.
O **billar** é un deporte que se practica nunha mesa con taboleiro de lousa tapizada, sobre o cal pode rodar un número variable de bólas, confinadas sobre a súa superficie mediante taboleiros perimetrais recubertos na parte de contacto coas bólas por bandas de material elástico. Tivo a carta olímpica para as olimpíadas do 2004, aínda que non chegou a ser incluído nelas.

Antecedentes históricos
-----------------------

O billar, que dende comezos do século XVI constitúe un verdadeiro e luxoso moble destinado ao entretemento doméstico, derívase dos diferentes xogos de bólas que estiveron en uso dende tempos remotos. Parece ser de invención francesa, xa usado, aínda que de xeito primitivo, nos últimos séculos da Idade Media. En canto ao valor artístico da mesa de billar, foi evolucionando, seguindo as variantes de estilo dende o Renacemento e os caprichos do gusto, ao igual que calquera moble de salón ou gabinete. O nome venlle dos tacos ou punteiros que serven para empurrar as bolas de marfil, os cales se chamaban *billard* en Francia. Deles, pasou o nome a todo o xogo e de aquí á mesa que serve para o mesmo, que sempre ten que ser robusta e pesada para evitar que se curve ou perda o equilibrio.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Snooker

### Ligazóns externas

* "The Illustrated Principles of Pool and Billiards", polo profesor David G. Alciatore. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3341285
* AAT: 300222754
* BNCF: 16788
* BNE: XX528495
* BNF: 11960062n
* BRE: 4009961
* EBID: ID
* FAST: 831801
* GEC: 0084467
* GND: 4006693-9
* JSTOR: billiards
* LCCN: sh85014047
* NDL: 00561676
* PSH: 9946
* Treccani: biliardo

 |