recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Eduardo Gómez Rodríguez Requejo**, coñecido como **Eduardo Gómez Requejo**, nado en Sarria, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xefe local da Falange de Sarria o 24 de xullo. Foi xulgado xunto a Mario González Zaera por traizón na causa 1176/36. En 1938 foi novamente xulgado con González Zahera e Luis López López, ex xefe local de Falange de Paradela, na causa 1/38, acusados de actividade conspiradora contra Franco, co obxectivo de minar a autoridade deste e atentar contra a súa persoa para conseguir a hexemonía de Hedilla; foron condenados a morte, pero as sentenzas foron conmutadas polas de reclusión a perpetuidade. Tamén acusado de homicidio por imprudencia e lesións, foi xulgado na Audiencia de Lugo o 20 de maio de 1937. Considerado como indutor do asasinato de Manuel Saco Rivera o 28 de agosto de 1938, foi detido xunto con Manuel Díaz López "Chaquetón" e Manuel Castro Castro "Eirexalba" e ingresou no cárcere de Lugo. Franco concedeulle o indulto polo primeiro aniversario da vitoria, en abril de 1940. En outubro de 1941 un novo decreto de Franco ordenaba remitirlle as penas. Traballou na Organización Sindical como oficial do Corpo Técnico Administrativo destinado no Sindicato Nacional da Construción, Vidro e Cerámica, e xubilouse en 1966.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-5-1937, p. 9.
2. ↑  Fernández Santander, Carlos (2000). *Alzamiento y guerra civil en Galicia (1936-1939)*. Sada: Do Castro. pp. 881–883. ISBN 84-7492-951-2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-4-1940, p. 1.
4. ↑  *BOE*, 15-10-1941, p. 7986.
5. ↑  "*Boletín de la Organización Sindical*, 964, 31-10-1967, p. 322." (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 21-06-2020. Consultado o 17-06-2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Cobiza de lobos. A falange en Lugo" María Jesús Souto Blanco in *I Congreso da Memoria. A represión franquista en Galicia*.
Ada Colau, líder de Barcelona en Comú, e Xavier Domènech, cabeza de lista de En Comú Podem por Barcelona.
Imaxe utilizada na papeleta electoral para as eleccións xerais de 2015.
**En Comú Podem-Guanyem el Canvi** (as súas siglas son ECP) (en galego, **En Común Podemos-Ganemos o Cambio**) é unha coalición electoral de esquerdas formada pola sección de Podemos en Cataluña, Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Equo e Barcelona en Comú xurdida en outubro de 2015 co obxectivo de presentarse ás eleccións xerais dese ano nas catro circunscricións electorais de Cataluña. O cabeza de lista por Barcelona foi o historiador Xavier Domènech.

En Comú Podem expuxo establecer unha relación de igual a igual con Podemos polo que tivo como obxectivo ter grupo parlamentario propio e apostar por articular conxuntamente coa formación de Pablo Iglesias os «puntos en común». A formación non descarta entenderse con sectores de ERC, PSC e busca a forma de achegarse á CUP.

Nas eleccións xerais de 2015 presentouse como **En Comú Podem** e nas eleccións xerais de 2016 presentouse baixo o nome **En Comú Podem-Guanyem el Canvi**.

Resultados electorais
---------------------

Nas eleccións xerais de España de 2015 colocouse como primeira forza en Cataluña, con 12 escanos e 927.940 votos (24,74%), sacando case 10 puntos á segunda forza. Por provincias gañou as eleccións en Barcelona (26,91%, nove escanos) e en Tarragona (20,65%, un escano), e foi terceira forza en Xirona (16,26%, un escano) e en Lleida (15,34%, un escano).

Dos 12 deputados obtidos pola coalición, tres corresponden a ICV, dous a Podemos, dous a EUiA, dous a Barcelona en Comú, dous a Procés Constituent, membros á súa vez de Barcelona en Comú e un é independente, sen adscrición máis aló de En Comú Podem. Igualmente, dos catro senadores electos, dous son membros de Podemos, un de ICV e un independente.


| Resultados electorais nas eleccións xerais |
| --- |
| Eleccións | Circunscrición | Votos |  % | Diputados |
| 20 de decembro de 2015(Congreso) | Barcelona |  | 26,91 | 9 / 31 |
| Xirona |  | 16,26 | 1 / 6 |
| Lleida |  | 15,34 | 1 / 4 |
| Tarragona |  | 20,65 | 1 / 6 |
| Total | 7005927940000000000927.940 | 3,69 | 12 / 350 |
| 26 de xuño de 2016(Congreso) | Barcelona |  | 26,23 | 9 / 31 |
| Xirona |  | 17,3 | 1 / 6 |
| Lleida |  | 16,64 | 1 / 4 |
| Tarragona |  | 21,84 | 1 / 6 |
| Total | 7005848526000000000848.526 | 3,55 | 12 / 350 |

Notas
-----

1. ↑  "La coalición impulsada por Colau para el 20-D se llamará 'En Comú Podem'". *El Periódico de Cataluña*. 29 de outubro de 2015. Consultado o 29 de outubro de 2015.
2. ↑  "Barcelona en Comú aprueba ir a las generales junto a Podem, ICV y EUiA". *Público*. 28 de outubro de 2015. Consultado o 29 de outubro de 2015.
3. ↑  "Registradas 12 coaliciones ante la Junta Electoral Central para el 26J". *La Razón*. 14 de maio de 2016. Consultado o 14 de maio de 2016.
4. ↑  "Resultados electorales". *El País*. Consultado o 20 de decembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Catalunya Si que es Pot
* En Marea
* Unidos Podemos
Unha **emulsión fotográfica** é unha fina capa sensible á luz sobre un soporte como cristal, celulosa ou poliéster. A emulsión fotográfica é a base dunha película ou placa fotográfica.

En realidade non se trata de ningunha emulsión senón máis ben unha suspensión, unha colmatación de finos cristais sensibles á luz repartidos nunha xelatina, por tanto un xel. Porén, o termo emulsión, aínda que erróneo, quedou xeneralizado. Eses cristais sensibles á luz son coñecidos como sales ou haluros de prata.

Tras a exposición á luz os cristais suficientemente iluminados transfórmanse en prata metálica, e os demais aínda en forma de sales serán lavados (eliminados) durante o proceso de fixación quedando así a emulsión estabilizada. Este é o principio do negativo.

Aínda que os cristais de prata son sensibles á luz, non o son a toda a gama cromática senón só á de onda máis curta, é dicir ós tons azuis. Para facer unha emulsión sensible a todo o espectro electromagnético visible, recóbrense as partículas cunhas tinguiduras moleculares que captan fotóns e envíanos ós cristais.

En película de cor e diapositiva emprégase un proceso máis complexo de distintas capas de emulsións sensibles a distintas lonxitudes de onda separadas por filtros de cores. De modo que a primeira capa recibe a luz azul, debaixo atópase un filtro amarelo que permite o paso das restantes lonxitudes de ondas e a seguinte emulsión que ó non ser sensible ó vermello só recollerá os tons verdes, logo outro filtro vermello para a terceira emulsión que é sensible a esta cor.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *emulsión*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Reilly, James M. *Care and Identification of 19th-Century Photographic Prints.* Eastman Kodak, Rochester, NY: 1986.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q355549
* EBID: ID
* JSTOR: photographic-emulsions
* MAG: 40555254
* NKC: ph120323

 |
Para o estilo arquitectónico véxase: Eclecticismo (arquitectura).
**Eclecticismo** (do grego εκλεκτός, «escoller»), é en Filosofía a escola de pensamento que se caracteriza por escoller (sen principios determinados) concepcións filosóficas, puntos de vista, ideas e valoracións entre as outras escolas que se asume poden chegar a ser compatibles de forma coherente, combinándoas e mesturándoas aínda que o resultado poida ser a miúdo contraposto sen chegar a formar un todo orgánico.

Historia e desenvolvemento
--------------------------

O eclecticismo desenvolveuse en Grecia a partir do século II a. C. como unha maneira de sintetizar os grandes achados intelectuais da filosofía clásica anterior dos presocráticos, Platón e Aristóteles. Por exemplo, Antíoco de Ascalón compaxinou o estoicismo e o escepticismo, e Panecio de Rodas baseou o seu pensamento no platonismo e no estoicismo.

Os pensadores romanos, que nunca desenvolveron un sistema filosófico propio, inclináronse por este tipo de pensamento: Cicerón, por exemplo, que asimilou teorías do estoicismo, do escepticismo e dos peripatéticos, sen considerar a súa desunión esencial.

Entre os cristiáns, Clemente de Alexandría e Oríxenes combinaron a metafísica grega e as ideas xudeocristiás das Santas Escrituras. Xa a finais da Idade Media, o mestre da Devotio moderna Eckhart formulou un sistema de filosofía cristiá baseado en Aristóteles, os seus comentaristas árabes medievais, o neoplatonismo e a Cábala ou mística hebrea.

Eclecticismo en Europa
----------------------

En España, o Eclecticismo desenvolveuse no seo da Ilustración do século XVIII como única escola alternativa á escolástica dominante sen suscitar os receos da Inquisición e nese senso destacan pensadores como Benito Xerónimo Feijoo ou o médico e lóxico aragonés Andrés Piquer..

No século XIX rebrotou aínda o eclecticismo en Francia a través da obra do filósofo Victor Cousin, que tratou de xuntar o idealismo de Immanuel Kant, a filosofía do sentido común e as doutrinas indutivas de René Descartes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192068
* AAT: 300056522
* BNCF: 30195
* BNE: XX550110
* BNF: 121274731
* EBID: ID
* GEC: 0100146
* LCCN: sh89001112
* MAG: 156270389
* NKC: ph119788
* PSH: 2843

 |
Non confundir con Narcisismo.
Egocentrismo.
O **egocentrismo** é a incapacidade para diferenciar entre un mesmo e os outros. Máis concretamente, impide desligar os propios esquemas subxectivos dunha realidade obxectiva, polo que non se pode entender ou asumir ningunha perspectiva diferente da propia.

Aínda que o egocentrismo e o narcisismo parecen semellantes non o son. Unha persoa egocéntrica cre que é o centro da atención, coma un narcisista, mais non recibe gratificación pola súa propia admiración. Os egotistas e os narcisistas son persoas cuxo ego está moi influenciado pola aprovación dos demais, mentres que nos egocentristas isto non é certo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *egocentrismo*.
2. ↑  Anderman, Eric M.; Anderman, Lynley H. (2009). "Egocentrism". *Psychology of Classroom Learning: An Encyclopedia* **1**: 355–357.
3. ↑  Young 2011, p. 134.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463910
* EBID: ID
* GEC: 0100398
* JSTOR: egocentrism
* MAG: 159336430
* NKC: ph119778

 |
***Efervesciencia*** é un programa de ciencia da Radio Galega nado en 2006. *Efervesciencia* está producido pola Universidade de Santiago de Compostela e financiado pola Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía (FECyT).

Presentado por Manuel Vicente, en 2017 celebrou os seus primeiros 10 anos en antena.

Premios
-------

*Efervesciencia* recibiu en dúas ocasións o Premio de Xornalismo Científico Galicia Innovación da Xunta de Galicia (segundo premio na edición de 2008, e o primeiro en 2009), e o Prisma da Casa das Ciencias de divulgación científica en 2013.

Notas
-----

1. ↑  "Programa 1: Hipótese". Arquivado dende o orixinal o 14 de maio de 2018.
2. ↑  Pérez Pena, Marcos (15 de xaneiro de 2018). *Praza Pública*, ed. "O persoal investigador debe entender que comunicar forma tamén parte do seu traballo". Consultado o 17 de xaneiro de 2018.
3. ↑  "Nós". *Efervesciencia*. 2015-04-28. Arquivado dende o orixinal o 17 de decembro de 2018. Consultado o 2018-12-16.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Aquelando*

### Ligazóns externas

* Podcasts de EfervescienciaArquivado 17 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine..

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Verdes Equo** (**EQUO**) é un partido político ecoloxista de ámbito estatal en España.

Historia e características
--------------------------

Foi fundado na asemblea constituínte dos días 8 e 9 de outubro de 2011, mais presentado como fundación xa o 24 de setembro de 2010, co obxectivo de ser un "núcleo de formación e debate sobre ecoloxía política e equidade social e a formación dun movemento sociopolítico", e así promover a converxencia do movemento verde cara a un partido político a semellanza doutros partidos da contorna europea.

Entre os seus impulsores destacan Juan López de Uralde (director de Greenpeace en España de 2001 ao 2010) e Alejandro Sánchez Pérez (director executivo de SEO/BirdLife durante case 20 anos), así como personalidades procedentes doutros partidos políticos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Equo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Equo
**Historia do Xapón**

Paleolítico  

Jomon  

Yayoi  

Período Yamato  

---Período Kofun  

---Período Asuka  

Período Nara  

Período Heian  

Período Kamakura  

Período Muromachi  

Período Azuchi-Momoyama  

---Período Nanban  

Período Edo  

Período Meiji  

Período Taisho  

Período Showa  

---Expansionismo xaponés  

---Ocupación xaponesa  

---Post-ocupación xaponesa  

Heisei

A **Era Meiji** (明治, めいじ) no Xapón, que comezou no 1868 con Emperador de Meiji (1852-1912) - Mutsuhito para os occidentais - é marcada pola supresión do feudalismo a través dunha serie de mudanzas que visaban adotar técnicas da Revolución Industrial. Entre as mudanzas máis importantes temos: a extinción dos feudos e dos privilexios persoais a través da reforma agraria e da reformulación da lexislación do imposto territorial rural; criación de universidades; formación dun gabinete parlamentario (1885); e a promulgación da constitución (1889), que instaurou a monarquía constitucional.
Os partidarios do antigo réxime rebeláronse (1874-1877) contra a perda de poder, o que esixiu grandes gastos militares. A consecuente situación de inflación e a política deflacionaria adoptada polo goberno caracterizaron un período de crise no Xapón, en especial no sector rural. Unha das solucións adoptadas foi a emigración, ata entón prohibida. 
Coa morte de Mutsuhito, seu fillo e sucesor Yoshihito inaugurou a Era Taisho que durou ata 1926.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3125096
* AAT: 300018567
* BRE: 2241643
* GND: 7857166-2
* JSTOR: meiji-period
* LCCN: sh85069489
* MAG: 531090456
* NDL: 00568296

 |
**Equipo *Nizkor*** é unha organización de dereitos humanos especializada en dereito internacional, dereitos humanos e humanitarios, dereitos civís e dereitos económicos e sociais.

Levan a cabo traballos de dixitalización de documentos en contacto con organizacións e activistas dos dereitos humanos de máis de 90 países. Tamén manteñen unha rede internacional de información e outra de solidariedade urxente sobre violacións de dereitos humanos que chega a uns 18.000 activistas e organizacións de dereitos humanos en español e a uns 3.000 en inglés.

O nome *Nizkor* (נזכור) é un verbo hebreo que significa "os que nunca esquecemos" ou "os que sempre lembramos" e foi adoptado para reflectir as intencións do colectivo: manter a memoria e loitar contra as correntes negacionistas da historia a través da conservación dos documentos históricos.

O Equipo Nizkor é un referente en asesoramento xurídico para numerosas organizacións que representan ás vítimas da vulneración dos seus dereitos humanos en América Latina, Europa e Estados Unidos.

Entre outras actividades, participaron, en coordinación coa acusación particular, no chamado caso Pinochet e redactaron o informe *La cuestión de la impunidad en España y los crímenes franquistas*.

O Equipo de Nizkor está asociado con Dereitos Human Rights, a Rede Europea de Liberdades Civís (ECLN) e a Campaña Global pola Liberdade en Internet (GILC). Tamén colabora coa Organización Mundial contra a Tortura.

O seu presidente de 1996 a 2011 foi Gregorio Dionis.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

* Ditadura militar na Arxentina
* Ditadura militar no Brasil
* Franquismo

* Masacre de Badaxoz
* Nacionalcatolicismo
* Operación Cóndor
* Pinochetismo

### Ligazóns externas

* Equipo Nizkor
A **enerxía potencial** é un tipo de enerxía mecánica que procede da posición dun obxecto nun campo gravitacional. Como exemplo, a gravidade na superficie terrestre supón unha aceleración sobre os corpos con masa e polo tanto unha forza. Se esta forza realiza un traballo nunha caída libre, o sistema debe obter a enerxía da súa posición (pois canto máis cae, máis enerxía cinética ten): é a enerxía potencial.

O seu valor absoluto pode calcularse grazas á lei de gravitación universal asignada a Isaac Newton, que relaciona a forza de atracción entre dous corpos coas masas e inversamente proporcional á distancia. Así valerá:

{\displaystyle E\_{p}=-G{\frac {M\,m}{d}}\,}

onde **G** é a constante da gravitación universal, **M** e **m** as masas dos corpos e **d** a distancia entre os seus baricentros ou centro de gravidade.

O seu valor relativo e práctico na superficie terrestre calcúlase mediante a fórmula:

{\displaystyle E\_{p}=m\,g\,A}

onde **m** é a masa, **g** a aceleración da gravidade na terra (aproximadamente 9'8 ó nivel do mar) e **A** a altura respecto a un punto tomado coma referencia, tamén xeralmente o nivel do mar.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q155640
* AAT: 300254915
* BNCF: 19763
* BRE: 3163114
* EBID: ID
* GND: 4175491-8
* JSTOR: potential-energy
* MAG: 84551667
* PSH: 2961

 |
Ficocianobilina. A ficocianobilina unida a proteínas forma a ficocianina, que é un tipo de ficobiliproteína.
A **ficocianina** (do grego *phyco*, alga, e *kyanos*, azul escuro, pero neste composto refírese a azul claro) é un complexo proteína-pigmento da familia das ficobiliproteínas captadoras de luz, xunto coa aloficocianina e a ficoeritrina. Como todas as ficobiliproteínas está composta por unha parte proteica unida covalentemente a un cromóforo non proteico chamado ficobilina, que neste caso é a ficocianobilina. A ficoeritrina é un pigmento accesorio para a clorofila. Todas as ficobiliproteínas son hidrosolubles, polo que non poden existir dentro da membrana como os carotenoides. En vez diso, as ficobiliproteínas agréganse para formar grupos ou *clusters* que se adhiren ás membranas e que se chaman ficobilisomas. A ficocianina ten unha cor característica azul clara, e absorbe as luces laranxas e vermellas, especialmente preto das lonxitudes de onda de 620 nm (o cal depende do tipo específico de que se trate), e emite fluorescencia a arredor de 650 nm (tamén dependendo do tipo que sexa). A aloficocianina absorbe e emite a lonxitudes de onda maiores que a ficocianina C ou a ficocianina R. As ficocianinas encóntranse nas Cyanobacteria (antes chamadas algas verdes-azuladas). As ficobiliproteínas teñen propiedades fluorescentes que se utilizan en probas de inmunoensaio. O produto ficocianina, producido por *Aphanizomenon flos-aquae* e *Spirulina*, utilízase, por exemplo, en alimentación e bebidas industriais como axente colorante ("Lina Blue") e atópase en doces e xeados.

As ficobiliproteínas están constituídas por dúas subunidades (alfa e beta) que teñen un esqueleto proteico ao cal están covalentemente unidos 1-2 cromóforos tetrapirrois liñais.

A ficocianina C atópase a miúdo en cianobacterias que viven nas proximidades de fontes termais, xa que pode permanecer estable arredor dos 70 °C, con comportamentos espectroscópicos (absorción de luz) idénticos a 20 e 70 °C. Os termófilos conteñen secuencias de aminoácidos lixeiramente diferentes que os fan estables baixo esas duras condicións. 
A estabilidade desta proteína in vitro a estas temperaturas é substancialmente inferior. A análise fotoespectral da proteína despois de 1 minuto de exposición a condicións de 65 °C nun estado purificado demostrou unha perda do 50% da súa estrutura terciaria.

Notas
-----

1. ↑  Glazer, A.N. 1989. Light guides. Directional energy transfer in a photosynthetic antenna. *J. Biol. Chem.* 264:1-4

Barsanti, L. & et al. (2008). Oddities and Curiosities in the Algal World. Media, 353-391.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Biliproteína

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q414177
* EBID: ID
* GEC: 0271422
* MAG: 2778093064

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D010798
* MeSH: D05.500.562.488.490.500.500.755

 |
**Fiction Records** é un selo discográfico británico fundado en 1978 por Chris Parry e coñecido sobre todo por ser a discográfica que editou os traballos de The Cure durante 20 anos. Fundouse como un selo independente pero na actualidade pertence a Polydor, unha subsidiaria do Universal Music Group.

Historia
--------

O selo foi fundado en 1978 por Chris Parry, antigo representante de Polydor, para acoller a uns The Cure por aquel entón descoñecidos. O primeio álbum que editaron xuntos foi *Three Imaginary Boys*. A discográfica lanzou no Reino Unido todos os traballos da banda dende ese intre ata o ano 2000, cando, tras a edición de *Bloodflowers*, Robert Smith decidiu rescindir o contrato para asinar con Geffen Records. Porén, despois Fiction lanzaría o recompilatorio *Greatest Hits* en novembro do 2001 e o *box set* *Join the Dots: B-Sides and Rarities, 1978-2001* en xaneiro do 2004.

Durante esta época, o selo editou a outros grupos notables do *underground* británico, como Eat e The Associates.

Tras permanecer inactiva durante algúns anos pola perda de The Cure, o selo foi reactivado no 2004 por Joe Munns, Paul Smernicki e Jim Chancellor, formalmente como un selo dentro de Polydor.

O primeiro lanzamiento da nova etapa foi o sinxelo "Run", da banda Snow Patrol, que entrou nas listas británicas no quinto posto, e o álbum *Final Straw*, que vendeu máis de 2 millóns de copias. En maio do 2006, Fiction editou un segundo álbum de Snow Patrol, que se converteu no primeiro número un da banda. Outros artistas do selo na súa época actual son, entre outros, Ian Brown, Yeah Yeah Yeahs, The Grates, Stephen Fretwell, Humanzi e White Lies.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do selo *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2481499
* Discogs: 5810
* MusicBrainz: ID

 |
Un artista de *foley* traballando
**Foley**, chamado así polo artista de efectos sonoros Jack Foley, é a reprodución de efectos de son cotiáns que se engaden a filmes, vídeos e outros medios durante a posprodución para mellorar a calidade sonora. Estes son poden ser de calquera tipo, dende o rozamento da roupa ou as pegadas dos pés ata portas que renxen e cristais que rompen. A mellor arte de *foley* está tan ben integrada nun filme que o público non se decata dela. Axuda a crear sentido de realidade nunha escena, e sen estes sons de fondo, os filmes sentiríanse contranaturalmente silenciosos e incómodos.

Os artistas de *foley* recrean os son de ambiente que o filme retrata. En ocasións os decorados ou obxectos dun filme non reaccionan acusticamente do mesmo xeito que o fan os reais e os sons de fondo empréganse para mellorar a experiencia do filme. Tamén se pode empregar *foley* para cubrir sons non desexados gravados durante a rodaxe, como avións ou tráfico pasando.

Notas
-----

1. ↑  "Stinson, Jim. "Real-time Sound Effects: The Foley Way." Videomaker Jul 1999 Web.10 Jul 2009". Videomaker.com. 1 de xullo de 1999. Consultado o 20 de maio de 2010.
2. 1 2 3  Singer, Philip R. "Art Of Foley". Marblehead Publishing Co. Web. 1 de xullo de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* History of Jack Foley from FilmSound Studio
* Post Production Sound Studio featuring Foley Artist Lara Dale of Footvox Studio
* Audio post production studio that provides Foley recording services and sound effects for films, television, documentaries and animation

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q762316
* EBID: ID
* MAG: 110446960

 |
Toma de mostras na superficie dun glaciar. A densidade do firn aumenta a medida que se descende das capas de neve superficial cara ao xeo glacial azul.
Campo de firn na superficie do Säuleck, Hohe Tauern.
**Firn** ou **neve firn** (do dialecto suízo-alemán: 'do ano pasado') é unha neve parcialmente compactada, un tipo de neve que quedou de invernos pasados e recristalizou ata formar unha substancia máis densa que a neve fresca. É xeo que se encontra nun estado intermedio entre a neve e o xeo glacial. O firn ten o aspecto do azucre húmido, posúe unha dureza que fai que sexa moi difícil de traballar cunha pa. En xeral, a súa densidade está entre 0,4 g/cm³ e 0,83 g/cm³, e a miúdo pode encontrarse debaixo da neve que se acumula no circo dun glaciar.

As folerpas de neve que caen quedan comprimidas polo peso da masa de neve que caeu posteriormente e as cubriu. Os cristais individuais que posúen unha temperatura próxima á de fusión son semilíquidos, permitindo que se deslicen sobre os seus planos cristalinos e enchan os espazos entre eles, aumentando así a densidade do xeo. Onde os cristais se tocan estes quedan pegados entre si, empurrando o aire cara á superficie ou atrapándoo en burbullas.

Durante os meses de verán, a metamorfose dos cristais pode ocorrir máis rapidamente debido ao percolado da auga entre os cristais. Cara ao final do verán o resultado é que se formou firn.

A altitude mínima á cal se acumula firn nun glaciar chámase *límite do firn*, *liña do firn* ou *liña de neve*.

Notas
-----

1. ↑  Cuffey and Paterson (2010), The Physics of Glaciers 4th Edition

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Firn***  |

### Ligazóns externas

* USGS Glossary of Selected Glacier and Related Terminology
* Fundamentals of Physical Geography
* Definición de firn na Encyclopædia Britannica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q828861
* BRE: 4714570
* EBID: ID
* MAG: 104730834

 |
O **Front d’Alliberament de Catalunya** ou **Front d’Alliberament Català** (**FAC**) foi a primeira organización armada que defendía as teses dos movementos de liberación nacional de influencia marxista-leninista nos Países Cataláns, nada en 1969. O FAC, que vaise definir como unha organización que loitaba pola liberación nacional e de clases, nace coa unión de independentistas veteráns que proviñan do Consell Nacional Català (CNC) e xoves independentistas que proviñan das excursións das Xuventudes Obreiras de Estat Català. Nun principio tan só fan algunhas pintadas pero, aproveitando as excursións ó Garraf e ó Montseny, o sector máis novo da organización vai comezar a proverse de explosivos e das primeiras armas.

Cómpre ter en conta que, do mesmo xeito que o Front Nacional de Catalunya, o FAC priorizaba a acción sobre a ideoloxía e a estratexia. A táctica do Front d’Alliberament de Catalunya consistía na creación de grupos armados que tiñan que forzar a situación para tratar de provocar unha insurrección armada do pobo catalán.

Respecto á súa ideoloxía, os militantes pensaban que a loita nacional e social ían unidas. Por outra banda, tamén incluían a posibilidade dunha unificación de tódolos Países Cataláns se o movemento prosperaba nos outros territorios. Porén, O Front d'Alliberament Catalá tan só tivo implantación no Principado de Cataluña.

Entre 1969 e 1972 o FAC vai realizar máis de cen atentados. Estas accións realizábanse contra institucións de todo tipo próximas ó réxime franquista, como o diario La Vanguardia, os Xulgados, emisoras de TVE, cuarteis da Garda Civil e oficinas de Facenda, pero, ó mesmo tempo, procurábase non causar mortes. O primeiro atentado coñecido foi o 15 de outubro de 1970 contra as oficinas de Radio Nacional de España no Paseo de Gracia de Barcelona. O Día da Victoria de 1971 dinamitaron o cruzamento ferroviario da praza das Glòries, paralizando os trens todo o día. En 1972, foron detidos os militantes Carles Garcia Solé e Ramon Llorca, e os demais marcharon ó exilio. En 1974 foi detido Pere Mora León en Santa Coloma de Gramenet.

En 1973 o FAC vai experimentar unha profunda transformación interna. Segundo Jaume Renyer:

> 
> 
> amb la Primera Assemblea del FAC es va canviar totalment els esquemes de l’organització: de ser un front ampli on tenien cabuda les diferents opcions d’esquerra (...) es convertí en part de l’avantguarda del proletariat que cercava la creació del Partit Comunista de Catalunya (PCC)
> 
> 

Este último partido era de ideoloxía maoísta. Isto foi debido á incorporación de militantes trostskistas e de Esquerda Revolucionaria da área de Terrassa e Sabadell. O Front d’Alliberament de Catalunya distribuía unha publicación chamada *Catalunya Roja*.

En 1976 vaise crear o Movemento Revolucionario de Cataluña (MRC) que pretendía ser o brazo político do FAC. Coa democracia o FAC vai desaparecer de feito en 1977 e o seu brazo político, o MRC, nos mesos seguintes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3328067
* WorldCat
* VIAF: 262184756
* LCCN: n85380560
* SUDOC: 162331460

 |
A **estratificación social** é a conformación en grupos verticais diferenciados de acordo a criterios establecidos e recoñecidos. Dá conta ou é un medio para representar a desigualdade social dunha sociedade na distribución dos bens e atributos socialmente valorados. Dita desigualdade está institucionalizada, e ten unha consistencia e coherencia a través do tempo. Formas de estratificación social, xeralmente citadas, son as castas, estamentos e clases sociais.

Características
---------------

Un estrato social está constituído por un conxunto de persoas, agregados sociais, que comparten un sitio ou lugar semellante dentro da xerarquización ou escala social, onde comparten semellantes crenzas, valores, actitudes, estilos e actos de vida. Caracterízanse pola súa relativa cantidade de poder, prestixio ou privilexios que posúen. Aínda que o punto central da estratificación refírese á distribución de bens e atributos a estratificación social, aínda que tamén se pode considerar sobre a base da etnicidade, xénero e idade. 

O termo *estratificación social* emprégase ás veces como sinónimo de clase social por algúns economistas, sociólogos e científicos políticos debido a que non posúe a connotación marxista que si ten o termo clase social. 

Segundo Max Weber a estratificación social divídese en tres recoñecementos: 

* *Clase*: Economía
* *Status*: Social
* *Poder*: Político

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bendix, R e Lipset S.M. (editores). 1972. *Clase, status y poder.* Euramérica. Madrid.
* Grusky, D.B. (editor). 1992. *Social Stratification. Class, Race and Gender in Sociological Perspective.* Westview Press. Boulder.
* Tumin, M.M. 1975. *Estratificación social. Formas y funciones de desigualdad.* Trillas. México.

### Outros artigos

* Lista de prexuízos cognitivos
* Distribución da renda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q841628
* AAT: 300055479
* BNCF: 43937
* BNF: 13532887n
* BRE: 4168235
* EBID: ID
* GEC: 0180070
* GND: 4077574-4
* JSTOR: social-stratification
* LCCN: sh99000315
* MAG: 48158472
* NDL: 01032193
* PSH: 9627

 |
Localización do Estreito de Dinamarca.
O **estreito de Dinamarca** (en dinamarqués: *Danmarksstrædet*, en islandés: *Grænlandssund*, cuxo significado literal é *estreito de Groenlandia*) é un estreito mariño que conecta o mar de Groenlandia co océano Atlántico, e que está localizado entre a costa suroriental de Groenlandia, ao noroeste, e a illa de Islandia, ao sueste. A norueguesa illa de Jan Mayen está localizada ao nordés do estreito.

Este paso ten 480 km de longo e 290 km de ancho (de leste a oeste). A corrente mariña de Groenlandia oriental pasa a través do estreito transportando incebergs polo sur até o océano Atlántico.

Durante a segunda guerra mundial tivo lugar unha batalla neste lugar, a batalla do Estreito de Dinamarca, o 24 de maio de 1941.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estreito de Dinamarca Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q152058
* WorldCat
* VIAF: 7629152140003511100006
* EBID: ID
* GEC: 0022507
* GND: 4503933-1
* TGN: 1115112
* Treccani: canale-di-danimarca

 |
**Francisco José Corredoira González**, coñecido como **Paco Corredoira**, nado o 28 de decembro de 1979 en Lugo é un exfutbolista galego que xogaba en varias posicións, entre elas defensa central, interior e extremo.

Traxectoria
-----------

Formado nas categorías inferiores da S.G. Comercial e posteriormente no CD Lugo, pasou polo Racing Vilalbés antes de recalar no filial da SD Compostela. Debutou co primeiro equipo en Segunda División na tempada 2000/01, conseguindo ficha do primeiro equipo na tempada seguinte. Xogou en Compostela tres tempadas nas que viviu un amargo descenso a Segunda División B, o seguinte ascenso á categoría de prata e o definitivo descenso por falta de pagamento pese a rematar a tempada na novena posición.

No verán de 2003 fichou polo SD Eibar da Segunda División, onde xogou dous anos a moi bo nivel. Ao rematar estes dous anos fichou polo Numancia de Soria, tamén na división de prata.

No verán de 2006 fichou polo Racing de Ferrol, acadando o ascenso a Segunda no seu primeiro ano. Porén, o club verde só aguantou un ano nesta categoría. Pese á titularidade e ao bo nivel mostrado en Ferrol as continuas lesións lastraron o seu potencial, en especial unha rotura dos ligamentos cruzados no seu segundo ano. Isto levouno a anunciar a súa retirada en 2009 para preparar as oposicións a mestre de educación física de Educación Secundaria.

### Coa selección de fútbol

No ano 2005 foi convocado para disputar o primeiro encontro da Selección galega moderna, ante a Selección do Uruguai no estadio de San Lázaro, encontro que gañou Galiza por 3-1.

Notas
-----

1. ↑  "Corredoira es el segundo fichaje y busca entrenador". *As* (en castelán). 21 de xuño de 2005. Consultado o 23 de febreiro de 2022.
2. ↑  Vázquez, J. (9 de agosto de 2007). "Corredoira estará siete meses de baja por lesión". *Marca* (en castelán). Consultado o 23 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Paco Corredoira". *Historias racinguistas* (en castelán). Xullo de 2009.

| * v
* c
* e
**Selección galega** - **Galicia–Uruguai (2005)** |
| --- |
| 
* Diego López
* Otero (c.)
* Dacosta
* Rubén
* Capi
* Viqueira
* Borja
* Julio Álvarez
* Pablo Álvarez
* Nano
* Losada
* Dani Mallo
* Roberto
* Míchel Salgado
* Isaac
* Fran (c.)
* Jonathan Aspas
* Noguerol
* Iago Bouzón
* Cabrejo
* Cabanas
* Trashorras
* Deus
* Corredoira
* Juanito
* Seleccionadores: Arsenio Iglesias e Fernando Vázquez

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533580
* BDFutbol: 4386
* Transfermarkt: 57867

 |
**Francisco Fernández Liñares**, nado en Olveira (Dumbría) o 1 de xullo de 1950, é un enxeñeiro técnico agrícola, economista e político galego, do PSdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Economía, aprobou unhas oposicións a funcionario do Estado e acabou recaendo na subdelegación do goberno en Lugo a finais dos anos noventa. En 1999 integrou a lista do PSdeG ao concello de Lugo, encabezada por Xosé López Orozco, e foi elixido concelleiro. Ocupou a carteira de Seguridade, encargada da policía municipal, durante ese primeiro goberno Orozco. Revalidou o seu escano de concelleiro no goberno municipal en tres ocasións, mudando as carteiras: economía, zona rural e finalmente urbanismo.

En 2008 deixou o goberno municipal ao ser nomeado presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, posto onde permaneceu ata que o equipo de Mariano Rajoy (Partido Popular) venceu nas eleccións Xerais 2011 en España. Foi substituído por Francisco Marín Muñoz. A seguir foi destinado a un posto na mesma Confederación, pero na sede de Lugo.

En setembro de 2012 foi detido en relación coa Operación Pokémon, acusado de participar nunha trama de subornos e prevaricación mentres fora concelleiro en Lugo. O Tribunal Supremo condenouno a catro anos e medio de cárcere por suborno e a oito anos e medio de inhabilitación por prevaricación por adxudicar obras a empresarios a cambio de cartos ou de prestacións de traballo nas súas propiedades.

Notas
-----

1. ↑  "O peche da peza central do caso Pokémon procesa o ex-edil Liñares e ratifica o arquivo das acusacións contra Orozco". *Praza Pública*. 2021-10-07. Consultado o 2023-07-13.
2. ↑  "Chío da Oficina de Comunicación do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia". *Twitter*. Consultado o 2023-07-13.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.
Nun campo conservativo, o traballo realizado para ir dun punto A a punto B depende só de A e de B; é independente da traxectoria feita para desprazarse entre eles.
En física, as **forzas conservativas** son aquelas nas que o traballo realizado ó desplazarse un corpo entre dous puntos non depende da traxectoria percorrida. As forzas conservativas teñen lugar nos *campos conservativos*, que son as rexións do espazo que cumpren co devandito. O nome conservativo débese a que para un campo de forzas dese tipo existe un xeito especialmente sixelo da lei de conservación da enerxía.

Criterios de caracterización dunha forza conservativa
-----------------------------------------------------

Pode demostrarse que un campo é conservativo se presenta algunha das propiedades seguintes (de feito, se cumpre unha delas, cumprirá as outras xa que matematicamente son equivalentes):

* Hai un campo escalar {\displaystyle V({\vec {r}})} tal que:

> 
> (1)
> {\displaystyle {\vec {F}}({\vec {r}})=-{\vec {\nabla }}V({\vec {r}})}
> 
> 
> 

onde {\displaystyle {\vec {\nabla }}V({\vec {r}})} é o gradiente do campo escalar {\displaystyle V({\vec {r}})}.
* O traballo

> 
> (2a)
> 
> 
> {\displaystyle W=\int \_{S}{\vec {F}}({\vec {r}})\,\mathrm {d} {\vec {r}}}
> 
> 
> 

ó longo dun camiño calquera *S* a través do campo de forza depende só dos puntos inicial e final e non da traxectoria. En particular, o traballo o longo dunha curva pechada *C* é cero,

> 
> (2b)
> 
> 
> {\displaystyle \oint \_{C}{\vec {F}}({\vec {r}})\,\mathrm {d} {\vec {r}}=0}
> 
> 
> 

* O campo é simplemente continuo e cumpre a condición de integrabilidade:

> 
> (3)
> 
> 
> {\displaystyle {\frac {\partial F\_{k}}{\partial x\_{i}}}={\frac {\partial F\_{i}}{\partial x\_{k}}}}. Isto significa que, o rotaciónal é cero {\displaystyle {\vec {\nabla }}\times {\vec {F}}({\vec {r}})=0}
> 
> 
> 

Un exemplo de forza conservativa é o campo gravitatorio da mecánica newtoniana. O contrario a unha forza conservativa é unha *forza non-conservativa*, que realiza máis traballo cando aumenta a lonxitude do camiño percorrido. Un exemplo disto é a forza de rozamento. A maioría dos sistemas físicos son non-conservativos; neles a enerxía pérdese pola fricción ou pola acción dun campo de forzas non-conservativas. Un campo non conservativo pódese describir a través dun campo conservativo facendo algunhas consideracións.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sistema conservativo
* Potencial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q822938
* EBID: ID
* MAG: 64905793

 |
O **Fos Provence Basket** é un club de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Fos-sur-Mer (Provenza-Alpes-Costa Azul). O equipo compite actualmente na LNB Pro A, a máxima categoría do baloncesto galo. O seu pavillón como local é o Complexe sportif Parsemain, con capacidade para 2 000 espectadores.

Historia
--------

O 13 de xaneiro de 1972, nunha época de grandes construcións na zona industrial portuaria, o club de baloncesto de Fos-sur-Mer nace baixo o nome de Frat Fosséenne. Os dous fundadores do club foron Paul Bruyère e Jean Lovato. Despois de varios anos na segunda categoría do baloncesto francés, a Pro B, o equipo consegue o 14 de xuño de 2018 ascender por vez primeira á máxima categoría. O equipo finalizara cuarto na liga regular da Pro B, e conseguiu eliminar sendo ao cuarto cabeza de serie ao SLUC Nancy en cuartos de final, ao Rouen Métropole en semifinais e ao Chorale Roanne na final. Na temporada 2020−21, o Provence consegiu gañar de novo a Pro B, regresando á Pro A.

### Ano a ano

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | Copa |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2011–12 | 2 | Pro B | 5º | Rolda de 32 |
| 2012–13 | 2 | Pro B | 6º | Rolda de 16 |
| 2013–14 | 2 | Pro B | 7º | Rolda de 32 |
| 2014–15 | 2 | Pro B | 13º | Cuartos de final |
| 2015–16 | 2 | Pro B | 4º | Rolda de 16 |
| 2016–17 | 2 | Pro B | 4º | Rolda de 16 |
| 2017–18 | 2 | Pro B | 4º | Rolda de 32 |
| 2018–19 | 1 | Pro A | 17º | Rolda de 32 |
| 2019–20 | 2 | Pro B | 12º | Rolda de 16 |
| 2020–21 | 2 | Pro B | 1º | Rolda de 32 |
| 2021–22 | 1 | Pro A | 16º | Cuartos de final |

Notas
-----

1. ↑  "Fos s’offre les playoffs". *lnb.fr* (en francés). 14 de xuño de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Provence Basket *(en francés)*
O **escudo de armas de Trinidad e Tobago** foi deseñado por un comité constituído en 1962 para seleccionar os símbolos para o país. No comité participaron o artista Carlyle Chang e o deseñador George Bailey. O deseño do escudo foi aprobado polo Colexio Heráldico do Reino Unido xa que Trinidad e Tobago foi colonia británica ata ese ano. O escudo de armas consiste nun campo de goles e, elevado por un chevrón de prata e sable no que figuran dous colibrís de ouro e as naves usou Cristovo Colón na súa viaxe ó "Novo Mundo".

Sosteñen o escudo as dúas aves que son consideradas símbolos nacionais: un ibis vermello, símbolo da Illa Trinidad e un Cocrico, símbolo de Tobago. As dúas aves aparecen coas ás estendidas e nas súas cores naturais.

Na parte inferior aparecen Trinidad e Tobago representadas esquematicamente erguéndose sobre o mar e unha cinta na que está escrito o lema nacional, "*Together We Aspire, Together We Achieve*" ("*Xuntos aspiramos, xuntos lográmolo*"), en letras de sable.
Mapa dos Estados Unidos de Colombia.
**Estados Unidos de Colombia** foi un estado federal que abranguía o territorio das actuais repúblicas de Colombia e Panamá na súa totalidade e porcións do Brasil e do Perú. Sucedeu á Confederación Granadina en 1861 —acción que foi confirmada coa constitución de 1863— dotando o país dun sistema político federalista e liberal que iniciou as dúas décadas coñecidas como a era do **Olimpo Radical**.

O país foi oficialmente chamado Estados Unidos de Colombia o 3 de febreiro de 1863 pola Constitución de Rionegro, a cal foi promulgada o 8 de maio polos liberais radicais quen acabaran de gañar a guerra civil de 1860 a 1862. Esta república foi creada polos liberais radicais, baseándose nos modelos constitucionais europeos, sen tomar en conta as diferenzas entre un sistema capitalista, e un sistema que recentemente saía dunha economía feudal.

A Constitución nacional favorecía os grandes comerciantes liberais, posto que permítia unha liberalización da economía e impedía un control desta por parte do estado, permitindo un completo desenvolvemento destes sectores, impedindo a unificación da economía nacional.

Despois de varios anos de guerras civís, en 1886 o partido conservador, liderado por Rafael Núñez, gañou a guerra e proclamou unha nova constitución de carácter centralista que aboliu os Estados Unidos de Colombia e creou a República de Colombia.

Notas
-----

1. ↑  "Etapas y sentido de la historia de Colombia". Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2017. Consultado o 19 de marzo de 2018.

* Portal:Colombia
**Estaleiro Editora** foi unha editorial galega constituída como unha asociación cultural sen ánimo de lucro. Iniciou a súa andaina en 2006. No verán de 2016 anunciou o cesamento da súa actividade, que se concretou en 2017.

Historia e características
--------------------------

Formada en 2006, foi unha editorial autoxestionada, asemblearia e sen ánimo de lucro. Editaba baixo licenza Creative Commons, permitindo a reprodución total ou parcial sen fins comerciais, e cargando os textos na propia páxina web.

Publicaba exclusivamente en galego, respectando a escolla normativa do autor, sendo esta a asumida na edición e promoción da súa obra.

O primeiro libro editado foi *Plan de fuga* (Alberto Lema, 2008). Outras autoras publicadas na editorial son Carlos Diegues, Rubén Ruibal, Carlos Losada, Raida Rodríguez Mosquera, Óscar Mourave, Moncho Iglesias, Clara Gayo, Marcos Abalde, Rebeca Baceiredo ou Carlos Taibo, ademais de traducións do Grupo Krisis, Pau Gener Galin e Bobby Sands. Así mesmo, Estaleiro coeditou co Proxecto Derriba libros monográficos sobre filósofos contemporáneos (Toni Negri, Gianni Vattimo, Fredric Jameson ou Jacques Derrida). En colaboración coa editora e distribuidora Corsárias, celebraron durante dous anos as Xornadas galegas da edición independente.

Notas
-----

1. ↑  "Estaleiro editora : alternativa editorial galega". *Sitio web de estaleiroeditora en blogaliza*. Arquivado dende o orixinal o 05 de outubro de 2017. Consultado o 7 de xullo de 2018.
2. ↑  "Pecha Estaleiro Editora" Arquivado 06 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *Sermos Galiza*, 3 de marzo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Páxina web de Estaleiro editora". *Blogaliza*. Arquivado dende o orixinal o 05 de outubro de 2017. Consultado o 7 de xullo de 2018.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Erg (homónimos).
O **erg** ou **ergo** é a unidade de medida de enerxía e traballo no sistema de unidades CGS (centímetro-gramo-segundo).

Trátase dunha unidade utilizada principalmente en Estados Unidos nalgúns campos da enxeñaría, mais considérase anticuada, no sentido de que as medidas usadas actualmente, incluíndo o SI, están orientadas a sistemas MKS (metro-quilogramo-segundo).
A unidade de enerxía usada no SI é o joule.

O seu nome provén do grego *ergon*, que significa "traballo".

Un erg é o traballo que realiza unha forza dunha dina exercida nunha distancia dun centímetro, polo que pode definirse como 1 dyn·cm, ou o que é o mesmo, pola definición de dina, 1 g·cm2/s2.

Equivalencias
-------------

1 erg = 1 x 10−7 J ou 0.1 µJ

1 erg = 624,15 GeV = 6,2415 × 1011 eV

1 erg = 1 din cm = 1 g.cm2.s−2

Véxase tamén
------------

* Conversión do erg noutras unidades *(en inglés)*

Notas
-----

1. ↑  Dicionario da RAG: erg Arquivado 22 de xullo de 2013 en Wayback Machine.
2. ↑  Dicionario da RAG: ergo Arquivado 22 de xullo de 2013 en Wayback Machine.
**Ereikoussa** ou **Erikoussa** (grego: Ερείκουσα) é unha illa grega nas Illas Xónicas, Grecia. Desde a reforma de 2011 do goberno local é parte do municipio Corfú, dos cales é unha unidade municipal. Atópase na costa noroeste da illa de Corfú. Só hai unha cidade na illa, tamén chamada **Ereikoússa**. A súa poboación era de 698 habitantes no censo de 2001 e a súa superficie é 4´449 km². A illa é rica en bosques verdes, cheos de cipreses e oliveiras. Conta con dúas praias, **Porto** (Πόρτο) e **Braghini** (Μπραγκίνι), que son dous nomes de orixe italiana que foron nomeados durante o dominio veneciano.

As dúas formas principais para chegar a Erikoussa son a través dun barco que sae desde Sidari, unha cidade do norte de Corfú, ou dun barco que sae desde a cidade de Corfú. O barco de Sidari tarda uns 40 min. mentres que o de Corfú tarda ao redor de 2 horas 45 min.

Notas
-----

1. ↑  Kallikratis law Arquivado 27 de abril de 2017 en Wayback Machine. Greece Ministry of Interior *(en grego)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ereikoussa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Outras illas gregas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1021781
* GeoNames: 2463733
* OSM: 812388

 |