recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Marcello Bertinetti**, nado en Vercelli o 26 de abril de 1885 e finado no mesmo lugar o 31 de xullo de 1967, foi un médico, futbolista e tirador de esgrima italiano, gañador dunha medalla olímpica.

Traxectoria
-----------

Bertinetti foi o fundador da sección futbolística do Società Ginnastica Pro Vercelli en 1903 despois de ver en Turín un partido de fútbol, formando parte do equipo que conquistou o campionato de Italia de fútbol de 1908. No ano 1909 xogou co Juventus como centrocampista durante unha tempada.

Practicante de esgrima, competiu nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres, logrando a medalla de prata en sabre por equipos, rematando cuarto na proba de espada por equipos, en espada e sabre individual non logrou superar a primeira rolda. Entre 1911 e 1922 foi médico en Libia. Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París foi campión olímpico en sabre por equipos e medalla de bronce en espada por equipos. A súa última participación olímpica foi nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan quedando primeiro en espada por equipos. Foi tamén medalla de bronce nos Mundiais de esgrima de 1929 es espada individual.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)* Allen Guttmann *Games and Empires: Modern Sports and Cultural Imperialism*
2. ↑  *(en inglés)* Unione Sportiva Pro Vercelli - Short Historical Overview 1892-1960 no sitio da RSSSF
3. ↑  Pérfil *(en italiano)* na web do Juventus
4. ↑  *(en inglés)* Pérfil de Marcello Bertinetti Arquivado 25 de agosto de 2011 en Wayback Machine. en sports-reference.com Arquivado 01 de febreiro de 2010 en Wayback Machine.
5. ↑  *(en italiano)* Palmarés dos Mundiais na web da Federación Italiana de Esgrima Arquivado 21 de setembro de 2008 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2602999
* WorldCat
* VIAF: 9214155708708822580008
* BNF: 17807807t
* Sports Reference: marcello-bertinetti-1

 |
**Diego Rubén Tonetto**, alcumado *O Mago*, nado o 7 de decembro de 1989 en Guaymallén, Mendoza, é un futbolista arxentino, con pasaporte italiano, que xoga como dianteiro no Estudiantes de Buenos Aires da Primera B Metropolitana (terceira categoría arxentina).

Traxectoria
-----------

Diego Tonetto comezou a súa andaina no fútbol arxentino tras recibir unha oferta do River Plate para xogar no seu equipo de infantís. Porén, o club *"Millonario"* non lle ofrece residencia na cidade de Buenos Aires, polo que marchou cara ao Club Ferro Carril Oeste, club do barrio bonaerense de El Caballito. Alí comezou a xogar co primeiro equipo, nesa época no segundo nivel do fútbol da Arxentina, na tempada 2006. Alí coñecería a Gonzalo Castellani, que lle falaría do fútbol europeo.

Así, tras seis tempadas no primeiro equipo do Ferro, nas que xogou 149 partidos e anotou sete goles, rescinde o seu contrato co club por falta de liquidez do equipo, malia ser un dos seus principais xogadores. En agosto de 2012 marcharía cara ao *vello continente* para asinar contrato co Club Deportivo Lugo da Segunda División. O 18 de agosto Tonetto debuta na Segunda División, no Anxo Carro de Lugo, axudando aos lucenses a acadar a súa primeira vitoria da temporada na primeira xornada de Liga tras vencer ao Hércules de Alacant. Tras unha temporada en Lugo, na que non tivo continuidade, asina polo Club Sportivo Independiente Rivadavia da Primera B, segundo nivel do fútbol Arxentino.

Notas
-----

1. ↑  El 'Riquelmista' que River Plate se perdió
2. ↑  "Diego Tonetto rescindió su contrato con Ferro". *www.ferroweb.com.ar*. Consultado o 2024-01-31.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en transfermarkt.de *(en alemán)*

| * v
* c
* e
Club Deportivo Lugo – 2012-13 |
| --- |
| 
* 1 - José Juan
* 2 - De Coz
* 3 - Fran Pérez
* 4 - Víctor Marco
* 5 - Pita
* 6 - Javi Rey
* 7 - Pablo Álvarez
* 8 - Seoane
* 9 - Óscar Díaz
* 10 - Airam
* 11 - Manu (c)
* 13 - Yoel
* 14 - Héctor Font
* 15 - Belfortti
* 16 - V. Díaz
* 17- Guayre
* 18 - Tonetto
* 19 - Quiroga
* 20 - R. Durán
* 22 - Pavón
* 23 - Iago Díaz
* 24 - Iván Pérez
* 25 - Tena
* Quique Setién (adestrador)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10554654
* As: 20394
* BDFutbol: 16339
* FootballDatabase: 119622
* Soccerway: 50270
* Transfermarkt: 87890

 |
O Sarcófago dos esposos, elaborado en terracota pintada.
A **terracota**  (do italiano *terra cotta* "terra cocida") é a arxila modelada e endurecida ao forno, fundamento dos traballos de cerámica, utilizada tanto para recipientes como para a realización de esculturas e decoración arquitectónica. Ata en Etruria, durante os séculos III e II a.C. utilizouse para a elaboración de sarcófagos. En Merimde foi empregada desde o cuarto milenio a.C.

Historia e características
--------------------------

Esculturas de terracota de Bankura, Bengala Occidental, India.
Desde os tempos máis remotos, a arxila foi para o home o material máis importante para elaborar obxectos. Abunda na natureza e é fácil de modelar simplemente coas mans, sen necesidade de utensilios. A arxila é unha mestura de minerais cunha pequena cantidade de substancias orgánicas.

Antes de que se inventase o torno, o home modelaba a arxila coas súas mans, preparando unha pasta que logo apertaba e lavaba para finalmente deixala decantar en pequenos recipientes. Unha vez feita esta operación, o amasillo presionábase ata darlle forma, ou ben enrolaba en espiral tiras de arxila. O torno veu a facilitar o traballo e axudou a perfeccionalo.

Se o obxecto require para a súa terminación engadir un asa ou un biquelo, estes elementos incorpóranse despois do traballo do torno. Unha vez terminada a peza, vén o proceso do secado durante o cal a terracota perde parte da auga. A continuación cócese nun forno especial que alcanza aos poucos unha temperatura de 1.300 a 1.400 graos. A masa vólvese máis dura e compacta. Unha vez terminada a cocción, déixase arrefriar amodo.

Para a realización deste traballo empréganse estes utensilios: torno, forno, varillas e matrices. Coas varillas fanse os acabados e os relevos cando a arxila está aínda branda.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Terracota Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Foxe, Antonella. *Técnicas y materiales de arte*. Editorial Electa, Barcelona 2004. ISBN 84-8156-377-3

### Outros artigos

* Cerámica
* Terracota vidriada
* Maiólica
* Gres
* Biscuit
* Guerreiros de Terracota
* Figuriñas de terracota gregas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60424
* AAT: 300010669
* BNCF: 856
* BNF: 119452651
* BRE: 4189735
* EBID: ID
* FAST: 1147970
* GEC: 0213428
* GND: 4184790-8
* JSTOR: terracotta
* LCCN: sh85134051
* MAG: 2779201679
* NDL: 00576292
* NKC: ph249428
* PSH: 10163

 |
Igrexa de Nesodden
**Nesodden** é un concello do condado de Akershus, o seu territorio está na península que separa o propio fiorde de Oslo dun dos seus brazos, o Bunnefjorde. No sur limita co concello de Frogn.

Aproximadamente tres cuartas partes do seu territorio está constituído por bosques e pastos, o 86% da poboación habita nas áreas urbanas, o resto distribúese en pequenas aldeas e casaríos.

Tangen está no norte do concello, Bjørnemyr, Fjellstrand, Spro e Fagerstrand están na parte oeste mirando cara ao fiorde de Oslo. No leste están as localidades de Oksval, Ursvik, Hellvik, Berger, Jaer e Blylaget.

Xunto cos concellos de Enebakk, Frogn, Oppegård, Ski, Vestby e Ås Nesodden constitúe o distrito de Follo dentro de Akershus.

Nesodden e Oppegård formaron no pasado parte do mesmo concello ata que en 1915 Oppegård se independizou de Nesodden.

Nesodden é o límite norte en Europa da extensión do carballo, este fenómeno reflíctese nos topónimos locais de Eklund e Ekelund (*eik* é o noruegués para carballo)

Comunicacións
-------------

Nesodden está aproximadamente a 45 km de Oslo por estrada pero só a 7 km por mar, o transbordador operado pola Nesodden–Bundefjord Dampskipsselskap tarda quince minutos en facer o traxecto desde Nesoddtangen transportando 2.400.000 pasaxeiros ó ano. A liña ata Lysaker (Bærum) transporta 200.000 viaxeiros ó ano.

Economía
--------

As actividades tradicionais da xente de Nesodden eran a agricultura, a silvicultura e a pesca, ademais da extracción e comercio do sal , calcúlase que a produción anual no período 1895-1905 foi de 45.000 toneladas. Hoxe só o 0.6% da poboación activa traballa no sector primario, o 87% faino no sector terciario.

Oksval

Personalidades
--------------

* Merete Morken Andersen, escritora
* Rune Johan Andersson, escritora e ilustradora
* Lars Fredrik Beckstrøm, músico de deLillos
* Finn Bjørnseth (1924-1973), escritor
* Sigurd Wongraven, músico de Satyricon
* Hanne Ørstavik, escritor
* Arnulf Øverland (1889-1968), escritor
* Frans Widerberg, pintor

| * v
* c
* e
Concellos de Akershus |
| --- |
| 
* Ås
* Asker
* Aurskog-Høland
* Bærum
* Eidsvoll
* Enebakk
* Fet
* Frogn
* Gjerdrum
* Hurdal
* Lørenskog
* Nannestad
* Nes
* Nesodden
* Nittedal
* Oppegård
* Rælingen
* Skedsmo
* Ski
* Sørum
* Ullensaker
* Vestby

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57864
* GEC: 0472845
* GeoNames: 3144656
* ISNI: 0000000406080320
* MusicBrainz: ID
* OSM: 406135

 |
**Ángel Pardo Puzo**, nado en Ferrol o 3 de decembro de 1869 e finado en San Fernando (provincia de Cádiz) o 16 de maio de 1922, foi un mariño e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Oficial de mariña. Ingresou na Escola Naval en 1887 e ascendeu rapidamente a gardamarina. Dende decembro de 1889 estivo destinado durante un ano no *Nautilus* ata que transbordou á Escola de Instrución. Prestou servizos en Filipinas e despois realizou numerosos embarques por augas internacionais. 

Ángel Pardo y Puzo en Madrid
El 21 de diciembre de 1898 tuvo que hundir el "Cañonero Corcuera" (del cual era comandante) por ordenes de Madrid al ver perdida la egemonía del imperio español sobre Filipinas.

Acabou retornando á Península. Estudou as almadrabas de Cádiz e Huelva, e solicitou en 1916 que se lle concedese unha prórroga de dous meses para completar esas investigacións. Os últimos datos consignados na súa Folla de Servizos indican que foi nomeado Axudante Maior do Arsenal de La Carraca (1920) e segundo comandante do acoirazado *España* (1922).

Publicou varios artigos no *Anuario Estadístico de Pesca*, escribiu libros sobre temas pesqueiros e tamén foi poeta en galego e castelán.

Obras
-----

### Ensaio

* "Diccionario y croquis de los artes de pesca más usuales en las costas de España" no *Anuario Estadístico de Pesca* (1906)
* *Cartilla de pesca. Conocimientos útiles a los pescadores* (1907)
* *Anguilas y angulas* (1911 e 1913; carta-prólogo de Adolfo Navarrete)
* *Industrias pesqueras. Ostreros o parques ostrícolas* (1916; carta prólogo de Joaquín de Borja)

### Poesía

* *Campesinas y cortesanas* (poesía en galego e castelán, 1909; prólogo de Galo Salinas)

Recoñecementos
--------------

Foi condecorado coas cruces de segunda e primeira clase ao Mérito Naval.

Noras
-----

1. ↑  *La Noche*, 16-5-1947, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, A. (1954). "PARDO Y PUZO, Ángel". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **III**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 32.

### Ligazóns externas

* Ángel Pardo y Puzo. Oficial de Marina y poeta

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47125695
* WorldCat
* VIAF: 256020206
* BNE: XX1389940

 |
**Qassimiut**, (tamén escrito antigamente como *Qagssimiut* e *Kagsimiut*) é un asentamento do concello de Kujalleq, no sur de Groenlandia. Fundouse en 1835 como un punto de comercio. Cunha poboación de tan só 20 habitantes en 2020, é a vila máis pequena por número de habitantes permanentes de Groenlandia.

Demografía
----------

A maioría das cidades e asentamentos do sur de Groenlandia presentan padróns de crecemento negativos nas últimas dúas décadas, con moitos asentamentos despoboándose moi axiña. Qassimiut foi perdendo poboación rapidamente nas últimas dúas décadas. A súa poboación diminuíu en máis de dous terzos en relación aos niveis de 1990.

|  |
| --- |
| **Gráfica de evolución demográfica de Qassimiut entre 1991 e 2020** |
|  |
| Fonte:Statistics Greenland. |

Transporte e comunicacións
--------------------------

O asentamento ten o seu propio heliporto, o heliporto de Qassimiut, xestionado por Mittarfeqarfiit. O resto do transporte é só en barco. O asentamento ten estradas de grava, pero non hai coches.

As comunicacións por Internet e por teléfono son proporcionadas por Greenland Home Rule.

Notas
-----

1. ↑  "Population by Localities". *Statistical Greenland*. Arquivado dende o orixinal o 26 de xullo de 2020. Consultado o 7 de abril de 2020.
2. 1 2  Statistics Greenland Arquivado 2011-07-21 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Qassimiut Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1007671
* GeoNames: 3420739

 |
O **golfo de Ob** (en ruso, «Обская губа», *Obskaya Guba*) é un enorme golfo do océano Ártico localizado no norte de Rusia, no distrito autónomo de Yamalo-Nénets, que se atopa na foz do río Obi. As augas do golfo flúen cara ao mar de Kara, que forma parte do océano Ártico. O golfo ten uns 1.000 km de lonxitude a súa largura varía entre 50 e 80 km, discorrendo polo xeral en dirección sur-norte. É relativamente pouco profundo, cunha profundidade media de 10–12 m, o que restrinxe o transporte marítimo pesado. O esteiro do Taz é un dos brazos do golfo, na parte oriental, na desembocadura do río Taz.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q745945
* WorldCat
* VIAF: 315150165
* BRE: 2674961
* EBID: ID
* GEC: 0046714
* GeoNames: 1496399

 |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Logo de Radio Free Europe/Radio Liberty.
**Radio Free Europe/Radio Liberty** (**RFE / RL**) é unha organización de radiodifusión financiada polo goberno dos Estados Unidos que transmite novas, información e análise a países de Europa do Leste, Asia Central e Medio Oriente onde di que "o libre fluxo de información está prohibido polo goberno ou non está completamente desenvolvido". RFE/RL é unha corporación 501c-3 que recibe fondos do goberno estadounidense e é supervisada pola Xunta de Gobernadores de Radiodifusión, unha axencia que supervisa todos os servizos de radiodifusión internacionais do goberno federal dos Estados Unidos.

Durante a guerra fría, Radio Free Europe (RFE) transmitiuse ós países satélites soviéticos e Radio Liberty (RL) dirixiuse á Unión Soviética. RFE foi fundada como unha fonte de propaganda anticomunista en 1949 polo Comité Nacional para unha Europa Libre. RL fundouse dous anos máis tarde e as dúas organizacións fusionáronse en 1976. Os gobernos comunistas enviaban con frecuencia axentes para infiltrarse na sede de RFE, e a KGB regularmente bloqueaba os seus sinais. RFE/RL recibiu fondos da CIA até 1971. Durante os primeiros anos de existencia de RFE, a CIA e o Departamento de Estado emitiron amplas directivas de política, dando lugar ó xurdimento dun sistema onde a política de difusión determinábase entre eles e o persoal de RFE.

RFE/RL tivo a súa sede na cidade alemá de Múnic de 1949 a 1995. En 1995, a sede trasladouse a Praga, na República Checa. As operacións europeas reducíronse significativamente dende o final da guerra fría. Ademais da sede, o servizo mantén 17 oficinas locais nos países ó longo da súa rexión de transmisión, así como unha oficina corporativa en Washington, D.C. RFE/RL transmite en 25 linguas a 20 países en Europa do leste, Medio Oriente, Asia central e o subcontinente indio.

Notas
-----

1. ↑  "Mission Statement". Radio Free Europe/Radio Liberty.
2. ↑  *Safe for Democracy: The Secret Wars of the CIA* (en inglés). Ivan R. Dee. ISBN 978-1-56663-823-4.
3. ↑  *America's Other Voice: the Story of Radio Free Europe and Radio Liberty* (en inglés). Praeger. ISBN 978-0-0306-3224-2.
4. ↑  "RFE/RL Language Services". Radio Free Europe/Radio Liberty. Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2019. Consultado o 27 de xuño de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q485500
* WorldCat
* VIAF: 122152570
* BIBSYS: 90089318
* BNE: XX175138
* BNF: 12020924b
* BRE: 3541451
* CiNii: DA03483002
* Discogs: 89043
* EBID: ID
* GND: 2058914-1
* ISNI: 0000000121497464
* LCCN: n80066189
* NKC: kn20010711375
* NLA: 35439139
* NLG: 236076
* SUDOC: 028357264

 |
Ostracon que contén o nome de Temístocles, cara a 490-480 adC. Museo do Ágora antiga de Atenas
**Ostracon** ou **Ostrakon** (do grego: ὄστρακον *ostracon*, cuxo plural é ὄστρακα, *ostraca*) é unha cuncha ou fragmento de cerámica sobre o que se escribía.

En arqueoloxía emprégase o termo *ostracon* para designar os anacos de cerámica (ou fragmentos calcáreos) que se utilizaban como borradores para aprender a escribir ou pintar. Os ostracons son moi numerosos e é unha fonte de información moi útil.

*Ostraca* gregos
----------------

Por exemplo, en Atenas o desterro do político ao cal querían expulsar da cidade era designado por unha asemblea na que cada un escribía nun anaco de cerámica (*ostracon*) o nome da persoa cuestionada, de aí a palabra ostracismo, o procedemento polo que se procedía a devandito desterro se un número suficiente de cidadáns votara polo exilio.

*Ostraca* exipcios
------------------

No Antigo Exipto este termo aplícase aos fragmentos calcarios, ou de cerámica, sobre os que o escriba, ou o aprendiz de escriba, esbozaba un debuxo ou un texto. O custo do papiro non permitía que se utilizase este soporte para as notas que non fosen oficiais, para os debuxos explicativos ou satíricos e, moito menos, para a aprendizaxe da escritura xeroglífica.

Para o Exipto greco-romano, a papiroloxía é a ciencia que estuda os textos gregos, latinos e demóticos contidos non só nos papiros senón tamén nos ostracas.

Imaxes
------

* 
* Deseños exípcios, gardados no Museo do Louvre.Deseños exípcios, gardados no Museo do Louvre.
*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escritura
* Escriba

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q834459
* AAT: 300185396
* BNCF: 9153
* BNF: 11932912f
* EBID: ID
* GND: 4128640-6
* LCCN: sh85096005
* MAG: 2778962225
* NKC: ph1031301
* SUDOC: 02724427X

 |
A **Copa da UEFA Amateur** foi unha competición de fútbol de seleccións nacionais europeas non profesionais (afeccionados), organizada pola UEFA. Disputáronse catro edicións entre 1967 e 1978.

Historia
--------

En febreiro de 1965, a UEFA exponse a creación dun torneo para seleccións de afeccionados, é dicir, non profesionais. Este torneo iniciaríase o mesmo ano no que comezou a disputarse a Copa da UEFA. O principal problema era definir cal era a diferenza entre o que era un xogador profesional e o que non, xa que entón non era moi habitual que un xogador fose profesional. É por isto que das 33 federacións adscritas á UEFA, tan só 12 se inscribiron para o torneo.

Ademais, unicamente podían participar federacións que contasen con categoría profesional, para diferenciar o fútbol profesional do afeccionado. Por esta razón, moitos países do leste e escandinavos quedaron fóra da competición xa que non contaban con liga profesional, polo que as súas estrelas quedaron sen disputar o torneo.

O formato de competición foi o seguinte. Doce seleccións divididas en catro grupos de tres equipos xogaron partidos a ida e volta. Os campións de grupo clasificáronse para a fase final disputada nunha única sede e con partidos a eliminatoria única, a semifinais, terceiro e cuarto posto e final.

Cabe destacar a anecdótica edición de 1974, na que Alemaña Federal e Iugoslavia acordaron compartir o título e non xogar unha final.

Tras a última edición de 1978, abandonaranse as competicións europeas para o fútbol afeccionado ata que en 1996 créase a actual Copa das Rexións da UEFA.

Palmarés
--------

| Ano | Sede da final | Campión | Subcampión | Resultado |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1967 | España Palma | Austria **Austria** | Escocia Escocia | 2-1 |
| 1970 | Italia Forte dei Marmi | España **España** | Países Baixos Países Baixos | 2-1 |
| 1974 | Yugoslavia Rijeka | Alemaña Federal **Alemaña Federal**Iugoslavia **Iugoslavia** | Compartiron título |  |
| 1978 | Grecia Atenas | Iugoslavia **Iugoslavia** | Grecia Grecia | 2-1 |

Véxase tamén
------------

* UEFA
* Copa das Rexións da UEFA

### Ligazóns externas

* Copa da UEFA *amateur* en UEFA.com *(en castelán)*
* Copa da UEFA *amateur* en RSSSF *(en inglés)*
Aríbalo ático de figuras vermellas (ca. 480-470 a. C.).
O **aríbalo** (grego *ἀρύβαλλος*, *aryballos*) é un vaso grego de base ancha e pescozo estreito, polo que se comparou cunha bolsa pechada. Figura entre os utensilios de baño por servir para conservar o aceite perfumado destinado ao coidado do corpo. A raíz desta palabra é *αρυω* que significa "extraer". Os aríbalos frecuentemente utilizados como depósitos de aceite para os atletas.

Nas coleccións de vasos de barro pintados abunda o aríbalo. É sempre un frasco pequeno de poucos centímetros (uns 6 a 10). Os máis bonitos son os de estilo corintio (do século VI a. C.) en forma de ampola, isto é, esférico sen pé, achatado ou de pera (neste caso adoita chamarse *bombilios*) e con reborde ancho e redondo na boca, pescozo moi curto e asa lixeira. Están decorados con figuras de animais ou de guerreiros.

O Museo Arqueolóxico Nacional de España alberga algúns exemplares procedentes de Grecia. En Ampurias, atopáronse exemplares en sepulturas que se poden contemplar no Museo de Xirona.

Contexto histórico
------------------

A aparición do aríbalo parece situarse dous séculos despois da do enócoe, do que toma a forma, é dicir, no estilo período protocorintio ao redor do 700 a. C. Os primeiros exemplares coñecidos teñen forma esférica e a súa decoración ocre e beige, a miúdo bastante simplista en relación con outras cerámicas, permite atribuílos á cidade de Corinto. Este xénero de cerámica propagouse enseguida e perdurou até o período helenístico. O seu estilo evolucionou e gañou así unha base chaira, unha forma máis esvelta e ás veces unha segunda asa. A pintura do aríbalo pasou tamén da época arcaica á helenística das figuras negras ás vermellas.

Formas
------

Na literatura, o aríbalo é a miúdo confundido con vasos como o lecito ou o alabastrón.
De tamaño a miúdo comprendido entre 6 e 20 cm, o aríbalo ten forma de bolsa cunha base ancha. Como todos os recipientes de aceite ten un pescozo bastante longo que remata con beizos anchos e ensanchados. Unha fina asa vertical está fixada entre os beizos e o bandullo.
Pódese pensar razoablemente que ditos vasos podían estar atados por unha corda á cintura do seu propietario.

Utilización
-----------

Os usos destes vasos son coñecidos por un texto de Pollux e por diversas pinturas atopadas noutros vasos contemporáneos. O seu uso principal era o transporte de aceites, quizais perfumados, polos atletas para untarse a pel.
Podía servir de recipeinte de aceite destinado ás cerimonias ou a algúns ritos funerarios, aínda que parece que neste caso impúxose o lecito.

Notas
-----

1. ↑  Pollux, *Escena dos cabaleiros de Aristófanes, VII, 166; X, 63*.

Véxase tamén
------------

Bibliografía
------------

* *Le Dictionnaire des Antiquités grecques et romaines de Daremberg et Saglio*, (entrada :"Aryballos"), Hachette, París, 1877

### Ligazóns externas

* Imaxe de aríbalos no Museo do perfume de Barcelona

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q717954
* AAT: 300198885
* BRE: 1828098
* GEC: 0080432
* LCCN: sh2001007816

 |
O **pintor de Duelos** (*The Duel Painter* na historiografía grega en inglés) foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras ; o seu verdadeiro nome é descoñecido. Estivo activo durante o período de transición entre a orientalización da pintura de vasos e a cerámica de figuras negras propiamente dita c. 640–625 BC). O Pintor de Duelos preferiu decorar os seus *aryballoi* con escenas de loita, que é a base do seu nome convencional. Tamén foi un dos primeiros pintores corintios en representar paxaros.

Notas
-----

1. ↑  *The Potters' Quarter*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |

* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica greca

### Bibliografía

* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, páx. 101 ISBN 3-8062-1743-2 .

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1263855
* WorldCat
* VIAF: 96532910
* Europeana: ID
* ULAN: 500113457

 |
***Volvoreta*** (en alusión ó insecto *bolboreta*) é unha novela en lingua castelá de Wenceslao Fernández Flórez, publicada en 1917 con ilustracións de Castelao. Nese mesmo ano obtivo o Premio Círculo de Bellas Artes. Foi levada ao cine en 1976 por José Antonio Nieves Conde.

De carácter costumista e naturalista, está ambientada na área rural próxima á cidade da Coruña. Conta as relacións amorosas entre Sergio e Federica (alcumada Volvoreta), unha rapaza que serve na casa da nai de Sergio. Contrapóñense os sentimentos románticos e hipócritas do mozo (avergóñase dos seus sentimentos cara a unha muller de clase inferior) coa concepción máis vulgar e pragmática que ela ten do amor. Ao descubrir os amores a rapaza marcha a traballar á cidade, e o rapaz vai na súa procura, comezando a traballar de xornalista.

Foi adaptada ó cine por José Antonio Nieves Conde en 1976, co título de *Volvoreta*.

En 1970 foi incluída na Biblioteca Básica Salvat e en 2004 na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de *La Voz de Galicia*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Volvoreta* no Project Gutenberg.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20641759
* Gutenberg: 58865

 |
**Cartagena** é unha comuna chilena localizada no litoral central de Chile, na provincia de San Antonio.

Historia
--------

No século XVII, as zonas do lugar eran grandes produtoras de trigo, que era embarcado ao Perú e España a través do porto de Cartagena. Debido a esta economía unha crecente burguesía crioula, que recibe terras por encomenda e herdanzas, irá establecendo facendas ao longo do val do Río Maipo, a zona de Melipilla e, cara ao sur, San Fernando e Curicó.

Trala independencia, na segunda década do século XIX, a cultura europeizante da clase ilustrada, poténciase coa integración na sociedade chilena de ingleses, franceses, alemáns, imprimindo o selo europeo na característica arquitectura que identifica aos balnearios chilenos. En 1850 Cartagena perfílase como o balneario de Santiago, e a xente comezou a comprar casas de veraneo. O tren chegaba até Leyda, e dende alí facían o camiño con bois.

Entre 1890 e 1930 a cidade vive a súa época de gloria. O fortalecemento da economía trala guerra do Pacífico induce un rápido crecemento de todos os balnearios situados na zona central, en tanto que Valparaíso se consolida como porto e centro comercial. A Revolución do '91, trala morte de José Manuel Balmaceda, define o perfil social que adquire Cartagena, identificándose coa intelectualidade liberal e laica, en contraste co conservadorismo católico.

Cartagena foi designada como comuna o 10 de agosto de 1901, baixo o Decreto Supremo Nº 1955 firmado polo momento Presidente de Chile, Federico Errázuriz Echaurren, séndolle asignado o territorio da sexta subdelegación da comuna de San Antonio. Antes, Cartagena era unha dependencia da comuna de San Antonio, que era parte do departamento de Melipilla. O 3 de maio de 1903 realizouse a primeira sesión do concello, onde foi escolleito Pedro Antonio Moyano como alcalde, sendo o primeiro edil da comuna.

Demografía
----------

Segundo os datos recolleitos no 2002 no Censo do Instituto Nacional de Estatísticas, a comuna posúe unha superficie de 246 km² e unha poboación de 16.875 habitantes.

Cartagena acolle ao 1,10% da poboación total da rexión. Un 9,32% corresponde a poboación rural e un 90,68% a poboación urbana.

Administración
--------------

Cartagena pertence ao Distrito Electoral Nº 15 e á 6ª Circunscrición Senatorial (*Quinta Costa*).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ilustre Municipalidad de Cartagena.
* Ficha comunal del Sistema Nacional de Indicadores Municipales[*Ligazón morta*].
* Historia e Imágenes del Balneario de Cartagena.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3738
* WorldCat
* VIAF: 140686111
* GeoNames: 8261450
* GND: 16081512-5
* LCCN: n00112980
* OSM: 296823

 |
O **hard rock** ou **rock duro** é un xénero musical derivado do rock and roll con influencias de guitarras blueseras relacionado en principio co heavy metal.

Orixe e bandas
--------------

### Raíces

O garage rock, o rock and roll, o blues e o country son as raíces do hard rock, así e todo, considérase que o hard rock ten orixe no blues rock dos 60.

As bandas ás cales se atribúe a xestación do xénero son Deep Purple, Black Sabbath e Led Zeppelin. A primeira debido ao virtuosismo na composición e execución dos seus temas, e á súa fusión da música clásica co xénero rockeiro (elemento vital para o posterior aparición do heavy metal). A segunda grazas á densidade e crueza do seu son. E a terceira debido á súa constante exploración musical de diversos estilos (como o \*blues e o folk), recreándoos sempre baixo unha proposta máis dura e experimental. Durante os anos 60, outras bandas practicaron estilos que se consideran precedentes do rock duro; así, adóitase atribuír o primeiro riff hard rock ao tema "You Really Got Me" de The Kinks, tamén se asegura que a primeira canción de Hard Rock sería Helter Skelter de The Beatles.

### Bandas

Outras bandas importantes do xénero son tamén: Scorpions, Bon Jovi, Eric Burdon, Kiss, Poison, Aerosmith, Quiet Riot, Queen, Vixen, Cinderella, Skid Row, Guns N' Roses, AC/DC, Van Halen, Whitesnake, Def Leppard. A música de Van Halen (ata que David Le Roth abandonou o grupo en 1985) é quizais un dos exemplos máis claros da enerxía do xénero na súa vertente máis moderna.

Como bandas modernas de Hard Rock poderiamos citar a Velvet Revolver, The Darkness agora chamados Stone Gods, Brother Firetribe, The Answer , Wolfmother, Crashdïet, Lordi (gañadores de Eurovisión en 2006), Hard Spirit e Airbourne.

Características do Hard Rock
----------------------------

As súas cancións adoitan estar nunha tonalidade maior, cun uso mestre das tonalidades menores; úsase moito a escala pentatónica do mesmo xeito ca no rock, e os acordes tradicionais substitúense a miúdo por acordes de quinta. As progresións de acordes asócianse a miúdo aos graos I-V ou I-V-VIII da escala, do mesmo xeito que no rock and roll. Os efectos de distorsión das guitarras cobran protagonismo, a batería pode acadar un rango de 100-150 golpes por minuto, sendo 120 un valor habitual. O só da guitarra é unha parte moi importante da canción, tanto como a letra e a melodía da voz. En canto ás letras, adoitan ser máis escuras no heavy metal, e máis festivas e intranscendentes no hard rock, tratando en numerosas ocasións, e sobre todo nos anos 80's, sobre diversión, alcohol e mozas. Aínda que as estruturas son similares no hard rock e o heavy metal, o heavy metal é lixeiramente máis complicado en estruturas ou quizais se preste máis a temas máis longos, con pasaxes que modulan tonalidades diferentes da orixinal e do seu relativo maior.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vídeo de Guns.N.Roses: Sweet Child O'Mine
* Vídeo de Eric Burdon: I'm Crying

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83270
* Treccani: hard-rock

 |
O **Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional** (**IGADI**) é unha entidade independente e sen fins de lucro creada en 1991, que ten por obxecto principal a investigación dos problemas internacionais e a activación de estratexias que favorezan unha maior proxección de Galicia no mundo en tódolos dominios.

Documentación e investigación
-----------------------------

O IGADI recibe e analiza a prensa de numerosos países; arquiva obras, xornais, revistas e outros soportes documentais (anuarios estatísticos, teses, actas de coloquios, conferencias etc) referidos á situación económica, social e política de cada país, rexional e mundial. Estes materiais constitúen a base para a creación do Centro de Información e Documentación Internacional Contemporánea.Así mesmo o IGADI promove a realización de investigacións sobre as máis diversas problemáticas de orde internacional.

Á disposición da sociedade
--------------------------

Ámbolos dous servizos concretan un programa de apoio ás colectividades de diferentes niveis educativos, ás empresas e outros axentes sociais, que se complementa coa activa divulgación de información ós medios de comunicación, movementos asociativos, parlamentarios, personalidades e institucións galegas.

Apoio e mediación
-----------------

O IGADI ofrece un servizo de apoio e mediación para empresas e institucións que inclúe os seguintes aspectos particulares: realización de estudos sectoriais, de monografías, acompañamento de delegacións, tradución e interpretación, investimento e comercio exterior. Este servizo forma parte dun proxecto máis amplo que contempla a creación en Galicia dun Observatorio Exterior económico e sociopolítico.

Actividades públicas
--------------------

Para difundir información e promover debates na opinión pública, o IGADI organiza seminarios, mesas redondas e conferencias. En permanente contacto con todo tipo de medios e institucións, facilita a presenza de membros do IGADI nos medios de comunicación, practicando unha política de intervención inmediata en cuestións de actualidade. Igualmente programa a realización de cursos de formación.

Relacións con outros centros e institucións
-------------------------------------------

O IGADI mantén relacións de cooperación e de intercambio con outros centros de investigación estatais e internacionais. Ademais é signatario de convenios de colaboración con Universidades e con Administracións de diferentes niveis.

Ademais é promotor da Fundación Plácido Castro, e participa na concesión anual do Premio de Tradución Plácido Castro, que dita fundación outorga.

Financiamento
-------------

O IGADI financiase coas achegas dos seus membros e colaboradores; coa remuneración dalgunhas das súas actividades e co apoio prestado polas Administracións Públicas, entidades financeiras e organizacións sociais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do IGADI

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390689
* WorldCat
* VIAF: 128893313
* BNE: XX125479
* CANTIC: a11758090
* ISNI: 0000000088570761
* LCCN: no2009156822

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Conde.

**José Antonio Conde Cid**, coñecido artisticamente como **José Conde**, nado en Ourense en 1955 e finado en Madrid o 25 de febreiro de 2011, foi un modelo e actor galego de series de televisión, cine e teatro.

En 2011 atopábase a tratamento psicolóxico, e logo dun mes desaparecido, o seu cadáver apareceu en Madrid.

Traxectoria
-----------

Debutou como actor na película *Tierra de rastrojos* (Antonio Gonzalo, 1980). Posteriormente participou en películas como *La conjura de El Escorial*, *Las ratas*, *La isla del infierno*, *Malena es un nombre de tango*, *Corazón de bombón*, *Capitán Escalaborns* e *Óscar, el color del dinero*.

Iniciouse na televisión en 1989 coa serie *Brigada central*, e desde entón centrou a súa carreira nese medio. En 1996 comezou na serie *Médico de Familia*, e en 1997 déronlle un dos papeis protagonistas da telenovela *Calle nueva*. En *1999* participou en 20 capítulos da serie xuvenil *Nada es para siempre*. Máis tarde fixo aparicións episódicas en series como *La verdad de Laura*, *Paraíso*, *El Comisario* ou *Aquí no hay quien viva*. Entre 2005 e 2006 regresou ás telenovelas con *Amar en tiempos revueltos*. Tamén interveu en *Herederos* (2008), *La hora de José Mota* (2009) e *23-F: Historia de una traición* (2009). Nese mesmo ano comezou o que foi o seu último gran papel, en *Sin tetas no hay paraíso*.

Interveu en montaxes teatrais como *Electra*, *Don Juan*, *Políticamente incorrecto* ou *Que viene mi marido*.

Notas
-----

1. ↑  "O actor José Conde aparece morto nun edificio abandonado tras estar un mes desaparecido". 03/03/2011. Arquivado dende o orixinal o 08/03/2011. Consultado o 27 de xuño de 2018. "
2. ↑  "José Conde, la sonrisa y la voz del eterno secundario", artigo en *El País*, 2 de marzo de 2011 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10857875
* WorldCat
* VIAF: 169535335
* BNE: XX5051233
* IMDb: nm0162094

 |
**Georges Florovski** (en ruso **Георгий Васильевич Флоровский**), nado en Odesa o 23 de agosto de 1893 e finado en Princeton o 11 de agosto de 1979, foi un pensador e teólogo ruso.

Perseguido polo réxime soviético, instalouse en Francia onde foi profesor no Instituto de San Serxio en París. Ensinou tamén en Harvard e en Princeton.

Pensamento
----------

Especialista nos Pais da Igrexa, considerou que había que volver a unha teoloxía baseadada na experiencia espiritual e na celebración comunitaria da liturxia. Aquí, segundo el, é onde radica a superioridade da Igrexa ortodoxa fronte ao autoritarismo e a especulación racionalista e xurídica da Igrexa católica. A doutrina ortodoxa non se ensina nas aulas senón que é unha vivencia que se proclama no templo. A oración non é un conxunto de peticións senón un camiño que nos introduce no espazo do divino que transforma o interior e nos abre ao exterior rachando a individualidade illada.

Rexeita a visión xurídica da redención como expiación, propia do catolicismo. Ve en Xesús de Nazaret ao ilimitado no limitado, a natureza divina asumindo a humana co fin de sandar o feble e completar o deficiente: *en Cristo non só se revelou o sentido da existencia humana, senón que se realizou*. Para Florovsky, a marioloxía non é senón un aspecto da cristoloxía, baseado na condición de *theotocos* (nai de Deus). Así mesmo, nos santos non se desliza unha idolatría senón a veneración á deificación da natureza humana, o amor de Deus cara a eles e neles. A deificación non é un fenómeno ontolóxico senón unha comuñón persoal con Deus que inunda coa súa presenza a existencia humana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q714187
* WorldCat
* VIAF: 49225447
* BAV: ADV10201310
* BIBSYS: 90594748
* BNE: XX1661968
* BNF: 11902969s
* BRE: 4715952
* CiNii: DA03381035
* DeutscheBio: 118684027
* FAST: 1004
* GND: 118684027
* ISNI: 0000000110263507
* LCCN: n50004082
* NKC: jn20000700542
* NLA: 36540766
* NLG: 107093
* NTA: 070492433
* OL: OL57674A
* SELIBR: 187069
* SNAC: w66t1wp2
* SUDOC: 026867508
* Treccani: georgij-vasilevic-florovskij

 |
**Floyd "Red Crow" Westerman**, tamén coñecido como **Kanghi Duta** ("Corvo vermello" en galego) nado en Dacota do Sur o 17 de agosto de 1936 e finado nos Ánxeles o 13 de decembro de 2007, foi un músico, político e actor síux. Despois dunha longa carreira como cantante de música country, nos derradeiros anos da súa vida, adicouse á interpretación, actuando en numerosos filmes de nativos americanos no cine e na televisión. Tamén traballou como político activista loitando polas causas dos nativos americanos.

Traxectoria
-----------

Antes de comezar a traballar no cine e na televisión, Westerman tiña unha gran reputación como cantante de country. Durante a súa carreira de músico, Westerman colaborou con Jackson Browne, Willie Nelson, Bonnie Raitt, Harry Belafonte, Joni Mitchell, Kris Kristofferson, e Buffy Sainte-Marie. Na década dos 1990s, cantou con Sting para recadar fondos para a conservación dos bosques primarios.

Westerman debutou no cinema en *Renegades* (1989), pero acadou maior sona no seu papel do "Xefe Dez Osos" en *Dances with Wolves* (1990), e no filme de Oliver Stone *The Doors* (1991). En setembro de 2007, Westerman remata o seu último traballo cinematográfico no filme *Swing Vote* (2008).

As súas aparicións en televisión inclúen o papel do "Tío Ray" en *Walker, ranger de Texas*, "O que agarda" en *Northern Exposure*, e múltiples aparicións como "Albert Hosteen" en *The X-Files*.

Westerman é recoñecido pola súa vocación política pola defensa das causas dos nativos americanos. El participou no American Indian Movement.

Filmografía
-----------

* *Powwow Highway* (1989; voz)
* *Renegades* (1989)
* *Dances with Wolves* (1990)
* *Son of the Morning Star* (1991)
* *The Doors* (1991)
* *Clearcut* (1991)
* *Rio Shannon* (1993)
* *The Broken Chain* (1993)
* *Lakota Woman: Siege at Wounded Knee* (1994)
* *500 Nations* (voz; 1995)
* *Buffalo Girls* (1995)
* *Siringo* (1996)
* *The Brave* (1997)
* *Dusting Cliff 7* (1997)
* *Grey Owl* (1998)
* *Graduation Night* (2003)
* *Atlantis: Milo's Return* (voz; 2003)
* *Dreamkeeper* (2003)
* *Hidalgo* (2004)
* *Truth and Dare...*
* *Tillamook Treasure* (2006)
* *Comanche Moon* (2008)
* *Swing Vote* (2008)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q739660
* WorldCat
* VIAF: 62746577
* Allmovie: p75676
* AlloCiné: 114532
* BNE: XX4579371
* Discogs: 316708
* Europeana: ID
* FAST: 1961322
* GND: 133774813
* IMDb: nm0922671
* ISNI: 0000000115724886
* LCCN: no2002068569
* MusicBrainz: ID
* SNAC: w6g7684z
* Songkick: 577331
* TMDb: 7862

 |
Cosméticos.
A **cosmética** é unha área da ciencia farmacéutica e das ciencias químicas e bioquímicas dedicada á pescuda, desenvolvemento, elaboración, produción, comercialización e aplicación de produtos cosméticos. Estuda os recursos de tratamento e embelecemento natural baseado no uso de produtos e substancias denominados xenericamente como cosméticos de aplicación externa e superficial.

Características
---------------

Os produtos cosméticos empréganse para o tratamento da pel, cabelo e unllas e tamén o tratamento de pés, mans, aplicación de unllas artificiais, peiteados, lavado de cabelo, aplicacións cosméticas, eliminación de pelos, relaxamento capilar, así como permanentes, perrucas e deseño de cellas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cosmética*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2474068
* BNF: 16621059b
* BRE: 2101158
* JSTOR: cosmetology
* LCCN: sh85012726
* MAG: 24168220

 |
Debuxo dun toucador (1886).
Un **toucador** é un moble que serve para enfeitarse e adobiarse, ou para arranxar o peiteado ou a disposición de calquera peza para cubrir a cabeza.

Con forma habitualmente de escritorio adoita constar dun espello e unha serie de caixóns onde se poden gardar os instrumentos, cosméticos, perfumes e adornos necesarios para tal fin. Adoita situarse no dormitorio ou peza contigua denominada tamén toucador.

Historia
--------

Os primeiros toucadores iniciáronse no Antigo Exipto e consistían nunhas caixas onde se almacenaba o necesario para un ritual de beleza.

En Europa a finais do século XVII foi onde se logrou o desenvolvemento dos toucadores, parecidos aos de hoxe en día.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *toucador*.
2. ↑  "La historia del tocador en el Museo Metropolitano de Nueva York". azureazure.com, Saida Santana (1 de xaneiro de 2014).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2106696
* AAT: 300140296
* EBID: ID

 |
**Edi Mue Gathegi** nado en Nairobi o 10 de marzo de 1979, é un actor de cinema, teatro e televisión kenyano-estadounidense. É coñecido polos seus papeis como o doutor "Jeffrey Cole" na exitosa serie de televisión *House* ou como "Laurent" nos filmes de *Twilight* e *The Twilight Saga: New Moon*.

Traxectoria
-----------

Aínda que naceu en Kenya, Gathegi medrou en Albany, California. Como estudante non declarado da "Universidade de California en Santa Bárbara", estaba máis interesado en xogar ó baloncesto e era realmente bo ata que se lesionou o xeonllo, o cal meteuno nunha gran depresión polo que tomou clases de actuación como un recurso para recuperarse.

Alí foi onde descubriu o seu amor pola actuación. Máis tarde, asistiu á "Escola Tisch das Artes na Universidade" de Nova York. A súa carreira comezou no teatro, e as súas obras inclúen "Two Trains Running", "As You Like It", "Twelfth Night", "Othello", "A Midsummer Night's Dream" e "Cyrano de Bergerac" entre outros.

O primeiro papel profesional foi como taxista haitiano no filme *Crank* en 2006. En 2007, apareceu como estrela invitada en *Lincoln Heights*, *Veronica Mars*, *Death Sentence* e en *The Fifth Patient*. Tamén apareceu en series de éxito como *House*, *CSI Miami* e *CSI*; e nos filmes *Twilight* e *The Twilight Saga: New Moon*. No 2011 interpretou o mutante Darwin no filme *X-Men: First Class*.

Filmografía
-----------

| Ano | Título | Papel | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006 | *Crank* | Taxista haitiano |  |
| 2007 | *Veronica Mars* | Zeke Molinda | Serie de televisión |
| 2007 | *House* | Dr. Jeffrey Cole | Serie de televisión |
| 2007 | *Gone Baby Gone* | Cheese |  |
| 2007 | *The Fifth Patient* | Darudi |  |
| 2007 | *Death Sentence* | Bodie |  |
| 2007 | *Lincoln Heights* | Boa | Serie de televisión |
| 2008 | *Twilight* | Laurent |  |
| 2008 | *CSI Miami* | Freddie Mays | Serie de televisión |
| 2008 | *CSI* | Skinny Dude | Serie de televisión |
| 2009 | *My Bloody Valentine 3D* | Deputy Martin |  |
| 2009 | *The Twilight Saga: New Moon* | Laurent |  |
| 2011 | *X-Men: First Class* | Armando Muñoz / Darwin |  |
| 2011 | *Atlas Shrugged* | Eddie Willers |  |
| 2011 | *Nikita* | Kalume Ungara | Serie de televisión |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Edi Gathegi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q324647
* WorldCat
* VIAF: 220607786
* Allmovie: p489643
* AlloCiné: 193129
* IMDb: nm1346230
* ISNI: 0000000359597449
* LCCN: no2011185841
* Rotten Tomatoes: edi-gathegi
* TMDb: 39391
* WikiTree: Gathegi-1

 |
**Patrick Ssenjovu**, nado en Kayunga, é un actor de cine e teatro ugandés. Tamén traballa como director e como produtor de cine.

Traxectoria
-----------

### Teatro

Aos catorce anos Ssenjovu converteuse no membro máis novo de Impact International, un grupo de danza e teatro, facendo actuacións por toda Europa e os Estados Unidos, incluíndo Woza Albert!, unha obra de sátira política.
Logo mudouse a Nova York, onde se converteu en membro da Great Jones Repertory Company e traballou con xente como Meredith Monk, Ellen Stewart, Ping Chong, Barish Seth e Robert Wilson. Ssenjovu actuou en lugares como La MaMa Experimental Theatre Club, o Lincoln Center, o Teatro de Ohio e a St. Anne's Warehouse, os catro con sede en Nova York e o New Jersey Performing Arts Center, localizado en Newark, Nova Jersey.

### Filmes e videoxogos

Ssenjovu apareceu como "Ibrahim Moshoeshoe" en *Game 6* (2005), un drama dirixido por Michael Hoffman, e en *The Interpreter* (2005), un filme de suspense dirixido por Sydney Pollack.

Ademais, fixo da voz de "Outros personaxes" en X-Men Origins: Wolverine (2009), un videoxogo de acción.

### Produción e dirección

No 2009, Ssenjovu produciu e dirixiu *Awaken*, unha curtametraxe e drama.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*
* WOZAALBERTArquivado 16 de xullo de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7147679
* Allmovie: p431167
* AlloCiné: 474661
* IMDb: nm1854145
* TMDb: 3602810

 |