recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Descrición esquemática do mecanismo das catro clases de medicamentos antivirais dispoñibles contra o VIH.
Un **antirretroviral** (ARV) ou **antirretrovíricos** (**TAR** de Terapia AntirRetroviral) é un fármaco deseñado para combater infeccións orixinada por un retrovirus. Un dos primeiros antirretrovirais comercializados e probablemente o máis coñecido é o zidovudina ou AZT, que marcou o primeiro tratamento efectivo contra a SIDA e a infección por VIH, porén, deixou de empregarse polos seus problemas de toxicidade en tratamentos para doenzas crónicas.

Xeralmente, é usado un conxunto de varias combinacións de tres ou catro medicamentos que son coñecidos como **Terapia Antirretroviral de Alta Actividade** (**TARGA**).

O estudo START (2015) demostrou a necesidade de comezar o tratamento antirretroviral xa na fase asintomática de infección polo VIH.

Clases de fármacos
------------------

Os mecanismos de acción destas fármacos poden afectar a un ou varios puntos no ciclo de replicación do virus VIH.

### Inhibidores da entrada

Os inhibidores da emtrada (tamén chamados inhibidores da fusión) impiden que glicoproteínas específicas da cápside do virus poidan actuar nas membranas das células diana. Pouco usado.

### Inhibidores da transcriptase inversa

Os inhibidores da transcriptasa inversa bloquean a función da transcriptase inversa, unha enzima viral que o VIH require para a súa reprodución. A inhibición deste enzima impide o desenvolvemento do ADN viral e con base no seu ARN.

### Inhibidores da integrase

Os inhibidores da integrase (II) inhiben o enzima integrase viral, que é responsable da integración do ADN viral no ADN da célula infectada.

### Inhibidores da protease

Os inhibidores da protease (IP) bloquean o enzima protease viral necesaria para producir os virións maduros en potencia da membrana anfitrioa. En particular, estss medicamentos bloquean a división da proteína precursora gag e gag/pol.

Notas
-----

1. 1 2  Tratamento antirretrovírico (páxina web da Organización Mundial da Saúde (consultado o 27 de xullo de 2013)
2. ↑  Group, The INSIGHT START Study (27 de agosto de 2015). "Initiation of Antiretroviral Therapy in Early Asymptomatic HIV Infection". *New England Journal of Medicine* **373**: 795–807. ISSN 0028-4793. PMID 26192873. doi:10.1056/NEJMoa1506816. Consultado o 26 de marzo de 2017.
3. ↑  Wensing, AM; van Maarseveen, NM; Nijhuis, M (2010). "Fifteen years of HIV protease inhibitors: Raising the barrier to resistance". *Antiviral Research* **85**: 59–74. PMID 19853627. doi:10.1016/j.antiviral.2009.10.003.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q583050
* JSTOR: Antiretrovirals
* MAG: 2775870754

 |
Coordenadas: 27°55′28″N 82°26′54″O﻿ / ﻿27.924329, -82.448316

O **Porto de Tampa** (en inglés **Port of Tampa**) é o maior porto do estado de Florida. Está localizado na costa oeste da Suncoast de Florida, aproximadamente a 25 millas do golfo de México. Dentro dos límites do porto hai partes da Baía de Tampa, a Baía de Hillsborough, a Baía McKay, e a Vella Baía de Tampa ademais do Río Hillsborough.

Accesos
-------

O Porto de Tampa atópase no distrito de Channelside en Tampa. A terminal de cruceiros e a sede do porto atópanse xunto ao Channelside Drive. A autoestrada máis próxima ao porto é a Lee Roy Selmon Expressway, que transcorre ao longo da parte norte do porto.

A maioría do tráfico de camións que circula polo porto de Tampa viaxa pola Interestatal 4. Polas rúas da Ybor City, un dos dous Distritos Históricos Nacionais de Florida. Actulmente estase a construír a Interestatal 4 – Selmon Expressway Connector, unha autoestrada de 1,8 Km de longo, que terá carrís especiais para os camións o que permitirá desviar o tráfico da Yvor City, enlazando dirctamente o porto co sistema de autoestradas estatais. Espérase que se remate a súa construción a finais de 2013.

Notas
-----

1. ↑  "About the Tampa Port Authority". Arquivado dende o orixinal o 23 de marzo de 2013. Consultado o 6 de marzo de 2013.
2. ↑  "Tampa Cruise Terminal". Consultado o 6 de marzo de 2013.
3. 1 2 3  "I-4 / Selmon Expressway Connector (new road)". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2012. Consultado o 6 de marzo de 2013.
4. ↑  American Association of State Highway and Transportation Officials (ed.). "Recovery-Interstate 4/Selmon Expressway Connector". *Transportation* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2013. Consultado o 6 de marzo de 2013.
5. ↑  Judy, Scott. "Tampa's Elevated Connector Tests the Team". *Engineering News-Record*. McGraw Hill. Consultado o 6 de marzo de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tampa Port Authority
* Tampa Cruises

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398571
* WorldCat
* VIAF: 316432258
* MarineTraffic: 202
* WPI: 8670

 |
O **Guadiaro** é un río español das provincias de Málaga e Cádiz, na comunidade autónoma de Andalucía, que desauga directamente no mar Mediterráneo, logo dun percorrido de 173 km.

Percorrido
----------

O Guadiaro nace da confluencia de varios regos de montaña na serranía de Ronda, na Málaga, a uns 825 m de altitude, nas proximidades da localidade de Arriate. Corre primeiramnete en dirección lixeiramente inclinada para o sueste, e vai encaixado entre as montañss que o flanquean, que forman parte da serra de Líbar pola súa marxe dereita e da mesma serranía de Ronda pola esquerda. Ao entrar na provincia de Cádiz, efectúa unha ampla curva cara ao sur, entrando ao tempo en terreo menos abrupto. Nun curto traxecto final fai de límite entre as dúas provincias. Desemboca ao sur do cabo Sardina, no litoral oriental de Cádiz, na localidade de Sotogrande, formando un pequeno estuario.

O seu val foi aproveitado para trazar a vía férrea entre Ronda e Alxeciras.

### Afluentes principais

Pola esquerda:

* Guadalevín, tributa as súas augas na cabeceira, logo do formar o "tajo de Ronda", de 26 km de lonxitude.
* Genal, no curso inferior, con 53 km de curso.

Protección ambiental
--------------------

Parte da conca media do Guadiaro está incluída dentro do Parque Natural da Serra de Grazalema, e o estuario, entre a localidade de Guadiaro e Sotogrande, conforma a Paraxe Natural do Estuario do Guadiaro, a máis pequena das paraxes naturais de Andalucía con tan só 27 ha de área. Porén, téñense sinalado graves deficiencias, como as verteduras das localidades ao seu paso, especialmente os que proveñen, a través do Guadalevín, desde a cidade de Ronda, a punto de ser corrixidos por medio dunha depuradora.

No estuario, que presenta fauna e flora de grande interese, detéctase a presenza de especies invasoras, como os Cortadeira (Cortaderia seollana).

Localidades que atravesa
------------------------

O encaixado do río, que non se abre en vales importantes, non propiciou o asentamento de localidades importantes. A destacar Benaoján e Cortes de la Frontera, ambas dúas poboacións malagueñas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17952
* BNE: XX5430367
* GEC: 0031292
* GeoNames: 2516931
* TGN: 1124423

 |
**Dsquared²** é unha cadea de tendas de moda fundada polos irmáns Dean e Dan Caten.

Dean e Dan Caten
----------------

Dean e Dan Caten (o verdadeiro apelido é Catenacci), son dous irmáns xemelgos nados en Toronto, Canadá, en 1964. Eran os máis novos de nove irmáns, e os seus pais tiñan procedencia italiana. Dean e Dan son, actualmente, os fundadores e propietarios, ademais de deseñadores da firma de roupa **Dsquared²**.

En 1983, mudáronse a Nova York coa intención de estudar na Nova Escola de Deseño Parsons, pero a súa estancia durou só un semestre. Pero no ano 1986 atoparon un aval financeiro e lanzaron a súa marca de roupa para mulleres, DEanDan. En 1988 comezaron a traballar para Ports International, á vez que lanzaban a súa liña de lecer, Tabi International. En 1991, trasladáronse a Milán, onde traballaron para firmas coma Versace e Diesel, o último que os financiou e puxo en marcha a súa marca homónima. Debutaron cunha marca para homes no 1994, e en 2003, lanzaron as súas coleccións para muller e roupa interior masculina.

Deseño e espectáculos de moda
-----------------------------

Son famosos polo deseño da roupa e a "explosión de enerxía" dos seus espectáculos. O seu desfile do 2005, finalizou con Christina Aguilera sacándolle a roupa aos modelos masculinos. No 2007, o desfile contivo unha actuación de Rihanna e no ano 2010, Bill Kaulitz descendeu do teito nunha gaiola-ascensor.

Os seus deseños os visten numerosas estrelas. En 2000-2001, Madonna encargoulles 150 pezas para o seu tour Drowned e o seu videoclip "Don't Tell Me". Ademais, Dsquared² deseñou tamén o vestiario levado por Britney Spears en Circus e o tour de Tokio Hotel Welcome to Humanoid City.

Tamén actuaron en America's Next Top Model e aparecen nos videoclips "Clumsy", de Fergie, e "I gotta feeling":, dos Black Eyed Peas.

No 2006, foron seleccionados para deseñar o equipamento do club de fútbol do Juventus.

Premios
-------

Foron premiados no 2003 co GQ Deseñador debutante do ano. En 2006 , recibiron o Golden Needle Award, seguindo os pasos doutros deseñadores coma Oscar de la Renta, Gianni Versace, Manolo Blahnik, Jean Paul Gaultier, John Galliano ou Tom Ford.

O 16 de xuño do 2009 recibiron unha estrela no Paseo da Fama do Canadá, cuxa inauguración foi o 12 de setembro dese mesmo ano.

Televisión e radio
------------------

Estes irmáns teñen o seu propio programa de radio, chamado "Dean and Dan on Air: Style in Stereo" (Dean e Dan no aire:estilo en estéreo). O show comezou a emitirse na canle BPM e contén gran variedade de música (algunha dela procedente dos desfiles de Dsquared²) e que tamén inclúe entrevistas con celebrities e debates sobre moda e política. Tamén colaboran habitualmente como invitados e xuíces de *Launch of Mine*, un reality show que comezou a emitirse o 2 de decembro do 2009. .

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Dsquared² in the Fashion Model Directory
Boeing 737 coa nova librea da aeroliña
**Transavia France S.A.S.**, anteriormente coñecida como **Transavia.com France** e comercialidada como **Transavia France**, é unha aeroliña de baixo custo baseada en Francia operando como unha parte independente do grupo Air France-KLM. A súa base principal está no aeroporto de París-Orly e principalmente realiza voos regulares e chárter a destinos de lecer. Comparte o deseño corporativo e coopera estreitamente coa súa irmá neerlandesa Transavia. A compañía está baseada no Aeroporto de París-Orly.

Transavia France creárona como *transavia.com France* en novembro de 2006 Air France e a aeroliña neerlandesa Transavia (*transavia.com* entón), e comeou a operar no mes de maio de 2007, realizando voos chárter e regulares.

Frota
-----

En xuño de 2015 a frota de Transavia France estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de Transavia France**| Avión | Total | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A320-200 | 1 | 0 | 180 | Operado por Air France. |
| Boeing 737-800 | 18 | 1 | 186/189 |  |

Notas
-----

1. ↑  Air France (ed.). "Transavia France". Arquivado dende o orixinal o 27 de febreiro de 2015. Consultado o 19 de xuño de 2015.
2. ↑  Ch-aviation (ed.). "Frota de Transavia France". Consultado o 19 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da aeroliña
Coordenadas: 29°23′16″N 90°28′59″O﻿ / ﻿29.387709, -90.483055

Casa inundada polas augas do golfo de México.
**Isle de Jean Charles** (en lingua francesa de Louisiana como **Isle à Jean Charles** e en galego como a **Illa de Xoán Carlos**) é un cume estreito de terra entre Bayou Terrebonne e Bayou Pointe-au-Chien en Terrebonne Parish, Louisiana. É o fogar de moitos membros da tribo Biloxi-Chitimacha. A poboación indíxena da illa hoxe en día é de aproximadamente 25 familias.

En 1950 tiña preto de 17 quilómetros de longo e 8 quilómetros de ancho. No ano 2014 constátase que ten só 3,2 quilómetros de longo.

Situada no estado máis ao sur de Luisiana, entre os pantanos da parroquia de Terrebonne Parish, a illa experimenta o mesmo fenómeno que afecta a todo o litoral do estado e as súas zonas húmidas, é que están lentamente a desaparecer baixo as augas do golfo de México. Estímase que 75 quilómetros cadrados de terreo son perdidos cada ano nos Estados Unidos de América, o US Geological Survey advirte que a zona da Isle de Jean Charles contén o 40% das zonas húmidas dos Estados Unidos de América, e que estas mesmas poden desaparecer en dous séculos.

A perda destes terreos é por mor dun proceso evolutivo natural, segundo ós especialistas, pero tamén advirten que hai factores humanos, como os diversos canais de dragaxe ou o desecamento dos pantanos, deixando a rexión máis vulnerable ás tempestades e ás mareas.

Cottage Films documenta a vida na illa desde xaneiro do ano 2010 para un filme chamado *Can't Stop The Water*. Tamén hai outro documental enfocado á illa chamado "Last Stand on the Island". O director Benh Zeitlin dixo en entrevistas que a Isle de Jean Charles foi a inspiración para a definición xeográfica de "The Bathtub", sendo representado nunha illa fictícia; *Beasts of the Southern Wild*.

O filme -nomeado ós Óscar en 2013, entre eles ao mellor filme- fala da perseveranza e a coraxe ante a perda e o cambio climático que afecta á illa de Luisiana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Isle de Jean Charles Band of Biloxi-Chitimacha Indians
* Barry, Dan (Artigo periodístico consultado a 2 de novembro de 2014). In Louisiana, a Sinking Island Wars With Water and the Government. *New York Times*
* Isle de Jean Charles, LA vía New Deal Network Photo Gallery
* "Last Stand on the Island",curto cinematográfico sobre a Isle de Jean Charles.
* "Vanishing Island", NYTimes curto cinematográfico
* "La vida en una isla que está siendo tragada por el mar" *(en castelán)*
Mapa de Tonga
Aínda que xeograficamente está composta por 169 illas (36 delas deshabitadas) o Reino de Tonga divídese politicamente en tres grupos de illas:

* **Grupo Amsterdam** (*Tongatapu*):
	+ Middleburgo ('*Eua*).
	+ Pilstart (*Ata*).
	+ Amsterdam (*Tongatapu*).
* **Grupo Gálvez** (*Ten'apai*):
	+ Kao.
	+ Lifuka.
	+ Rotterdam (*Nomuka*).
	+ Tofua.
* **Grupo Maiorga** (*Vava'ou*):
	+ Amargura (*Fonualei*).
	+ Late.
	+ Maiorga (*Vava'ou*).
	+ Toku.

Existe un cuarto arquipélago setentrional moi afastado, e administrado directamente desde Nukuʻalofa, capital da illa de Amsterdam:

* **Grupo Niuas**:
	+ Boa Esperanza (*Niuafo'ou*).
	+ Cocos (*Tafahi*).
	+ Traidores (*Niuataputapu*).

Ademais, tamén dependen do reino de Tonga os arrecifes de Minerva, que xeograficamente están nas illas Fidxi. Son dous aneis coralinos que só son visíbeis coa marea baixa.

A maior parte das illas son coralinas, mais hai algunhas de orixe volcánica. Lateiki (*Mete Shoal*) e *Fonuafo'ou* son dous volcáns mergullados que, desde o século XIX, teñen emerxido en varias ocasións.

A capital do país é Nukuʻalofa, residencia habitual do rei Taufa'ahau Tupou IV.
**Constantino Suárez Fernández**, coñecido co pseudónimo de **El Españolito**, nado en Avilés o 10 de setembro de 1890 e finado en Madrid o 4 de marzo de 1941, foi un escritor e xornalista asturiano.

Traxectoria
-----------

Naceu en Avilés, fillo de Constantino Suárez Graíño e Visitación Fernández Graíño. Estudou o bacharelato en Oviedo e Xixón ata 1906, cando emigrou a Cuba. Despois de realizar diferentes traballos fundou unha librería e comezou a enviar crónicas e contos a xornais asturianos. Estes traballos foron publicados no *Diario de Avilés* e máis tarde comezou a colaborar con periódicos de Cuba como *Diario Español*, *Diario de la Marina* (ambos da Habana), *La Correspondencia* (Cienfuegos), *Voz Astur* (revista da Habana), *El Faro del Emigrante* e *El Emigrante*.

En 1921 regresou a España instalándose en Madrid pero mantivo a súa relación con Cuba enviando columnas aos periódicos cubanos. Colaborou nos periódicos madrileños *Heraldo de Madrid*, *La Esfera*, *Nuevo Mundo*, *Por Esos Mundos* e *España y América*. En 1923 en recoñecemento ao seu traballo outorgáronlle a Medalla ó mérito naval.

O 2 de xuño de 1924 casou en Avilés con Dolores Suárez, nesta época colaborou cos periódicos asturianos *El Noroeste*, *La Prensa*, *Región* e *La Voz de Avilés*.

En 1930 comezou a relacionarse con sectores republicanos. En 1931 foi nomeado interventor no Padroado de Misións Pedagóxicas, baixo a dirección de Luis Álvarez Santullano. Ao comezar a Guerra Civil foi agregado ao departamento de propaganda.

O 4 de marzo de 1941 faleceu en Madrid, sendo trasladado o seu corpo en 1952 ao panteón do Cemiterio Municipal de La Carriona de Avilés.

Obras
-----

* *Los flacos de la soberbia*.
* *¡Emigrantes...!* (1915)
* *Oros son triunfos* (1919)
* *Doña Capricho* (1919)
* *Ideas* (1919) recompilatorio das súas columnas.
* *Vocabulario cubano* (1919)
* *Galicia calumniada* (1923)
* *La verdad desnuda* (1924)
* *Isabelina* (1924)
* *Sin testigos y a oscuras* (1925)
* *Rafael, o la alegría de ser español* (1926), ilustrado por Máximo Ramos
* *El hijo de trapo* (1926)
* *Una sombra de mujer* (1927)
* *E. Sánchez Calvo. Apuntaciones biográficas* (1928)
* *Cuentistas asturianos* (1930)
* *Un hombre de nuestro tiempo* (1931)
* *Flórez Estrada. El Hombre, el pensador, las obras*. Edición preparada por Rafael Anes Álvarez (1992)
* *Escritores y artistas asturianos* (7 volumes, 1936-1959), a súa obra fundamental que ofrece unha completa referencia bio-bibliográfica da literatura de Asturias.

Notas
-----

1. ↑  Gracia, Ignacio (5 de julio de 2004). "Entrevistas en la historia". Consultado o 21 de abril de 2017.
2. ↑  "Constantito Suárez". *ficha en residencia.csic.es*. Consultado o 21 de abril de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5784501
* WorldCat
* VIAF: 87944322
* BNA: 000026408
* BNE: XX957083
* CANTIC: a11863572
* GND: 1057571733
* ISNI: 0000000080780051
* LCCN: no2010105139
* NTA: 133864529
* OL: OL2316141A
* SUDOC: 15152016X

 |
O Dinara visto desde a fortaleza de Knin.
Localización do Dinara na fonteira entre Croacia e Bosnia e Hercegovina.
O **Dinara** é un monte de 1831 m de altitude, situado na fronteira entre Croacia e Bosnia e Hercegovina, e que constitúe a maior elevación do primeiro deses países

Toponimia
---------

O seu nome en grego era *Adrian oros*. O seu nome actual cóidase que deriva do dunha antiga tribo de Iliria, que vivía nas abas orientais da montaña. A cadea montañosa dos Alpes dináricos denomínase así polo Dinara. O monte é tamén denominado *Sinjal*, debido a un sinal e un poste xeodésico, que están afincados no cume; esta denominación está bastante popularizada.

O macizo do Dinara
------------------

O Dinara é en realidade un enorme macizo que se estende desde o paso de Derala (965 m), no noroeste até o paso de Privija (1230 m), que está 20 km cara ao sueste, onde comezan os Montes Kamešnica, de xeito que o monte Dinara ten máis de 10 km de ancho. As maiores elevacións deste mzacizo son o Troglav (1913 m) e máis o Dinara (1831 m). O pico do Dinara preesnta unha forma que lembra unha xigantesca cabeza humana. Como o resto dos Alpes dináricos, está formado de rocas calcarias, nas que se orixinan fenómenos cársticos. No macizo nacen os ríos Krka e Cetina.

### Clima

Sito a poucas ducias de quilómetros da costa adriática, o clima da montaña mostra características mediterráneas extrmas, ao non estar o seu territorio suavizadao pola influencia directa do mar. Aínda mais o Dinara marca o límite transicional entre a zona de clima medierráneo, e o máis frío clima interior de carácter montañoso.

Antropización
-------------

No macizo do Dinara en si, non hai zonas habitadas, e a pegada humana redúcese a pequenas chozas que pertencen aos gandeiros dos vales próximos, como os do río Cetina. Tampouco atrae a montañeiros, que prefiren escalar o pico Ošljak (1706 m). Porén a ladeira suroeste do macizo fornece exxelentes vistas aos viaxeiros da estrada sita no val do fondo, cos seus seis quilómetros de ancho e 1.700 m de altura.

Medio natural
-------------

O Dinara acolle unha especie endémica de roedor, un ratiño denominado "Dinarski miš" , rato dinárico *Dolomys bogdanovi longipedis*, que foi declarada especie en perigo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* Información fotográfica e de escalada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q736047
* WorldCat
* VIAF: 245453720
* DARE: 41973
* GEC: 0022509
* Peakbagger: 10325

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Deva.

O **río Deva** é un curso fluvial do norte da Península Ibérica, que discorre entre as comunidades de Asturias e Cantabria, e desemboca no mar Cantábrico, despois de fluír durante 64 km.

Curso
-----

O río Deva nace no circo glaciar de Fuente Dé, no concello cántabro de Camaleño, no suroeste da comunidade, a uns 1.100 metros de altitude. Móvese nun sentido xeral sur-norte, pero o seu curso é abondo sinuoso, obstaculizado polos macizo dos Picos de Europa, que debe ir beireando. Algo máis abaixo de Tresviso, entra en Asturias, para logo incurvarse cara ao leste, endirección ao Cantábrico, no que desauga formando un profundo estuario, coñecido co Ría de Tina Mayor, que marca límite entre ambas as dúas rexións citadas.

Afluentes
---------

Os principais tributarios do Deva son:

* O Cares, que se lle une pola beira esquerda en Asturias;
* Os ríos Urdón, Quiviesa e o Bullón, son ríos cántabros, que se lle axuntan pola marxe dereita.

Conca
-----

* Ocupa 1.195 km², e como o seu afluente o Cares nace na provincia de León, a conca do Deva se estenda por tres comunidades autónomas. O caudal medio anual do río é duns 1.054 hm³.

Poboacións que atravesa
-----------------------

Río Deva en Asturias
Entre as localidades que baña o Deva ha que citar:

* En Cantabria:
	+ Potes.
	+ Cillórigo-Castro.
* En Asturias:
	+ Panes.
	+ Colombres.

Homónimos
---------

O nome do Deva compártenno outras correntes fluviais na Península Ibérica, dúas delas nomean dous tributarios do Miño en Galicia. Outro Deva, ou Deba, corre polo País Vasco. E, por último, en Aragón un afluente do Turia é tamén Deva.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Río Deva, Cantabria*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14370
* GeoNames: 3123904
* OSM: 2763702

 |
A **Reserva india Omaha** da tribo omaha, recoñecida federalmente, atópase no Condado de Thurston, Nebrasca, con seccións nos condados veciños de Cuming e Burt, ademais do Monona en Iowa. Segundo o censo federal de 2000, a reserva tiña unha poboación de 5.194. A sede do goberno tribal está en Macy. As vilas de Rosalie, Pender e Walthill están dentro dos límites da reserva. Por mor da venda de terras na zona dende que se estableceu a reserva, a xurisdición tribal de Pender está en disputa.

Estableceuse unha reserva de 12.421 acres (50,27 km²) por un tratado de data 16 de marzo de 1854. A tribo escolleu as terras coa aprobación do presidente o 11 de maio de 1855. Un tratado do 6 de marzo de 1865, seguido por dúas leis do Congreso o 10 de xuño de 1872 e o 22 de xuño de 1874 ratificaron o acordo.

O 31 de xullo de 1874, a tribo traspasou parte das súas terras ós Ho-Chunk (tamén coñecidos como Winnebago) para formar a Reserva india Winnebago ó norte da reserva Omaha. Esta acción foi ratificada o 7 de agosto de 1882 e por unha lei do Congreso de data 3 de marzo de 1893.

Notas
-----

1. ↑  "Omaha Tribe" Arquivado 29 de xullo de 2007 en Wayback Machine. Nebraska Indian Commission. Consultado o 28 de xuño de 2008.
2. ↑  "Brancroft, Cuming County" Arquivado 07 de outubro de 2008 en Wayback Machine. University of Nebraska-Lincoln, Retrieved 6/28/08.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reserva india

### Ligazóns externas

* Páxina web da tribo *(en inglés)*
* Mapa da reserva do Censo de 2000 *(en inglés)*

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7089446
* GeoNames: 5074514
* LCCN: sh94003488

 |
US B-2 Spirit en voo sobre o océano Pacífico.
Un **bombardeiro** é un avión ideado, en principio, para atacar obxectivos que quedaban fóra do alcance da artillaría.

Historia e características
--------------------------

Durante a primeira guerra mundial, franceses e alemáns comezaron a usalos. Os franceses co modelo "Vaison" e os xermanos co cuadrimotor "Lizonz".

No período de entreguerras, Italia e Alemaña conseguiron poderosos bombardeiros, que usaron con moita efectividade na guerra civil española.

Durante a segunda guerra mundial os bombardeiros acadaron o seu punto álxido, conseguindo velocidades duns 500 km/h. e cargas de 8 toneladas.

A partir da década dos 60 do século XX, comezou a decadencia deste tipo de avións. Os últimos foron o B-52 Stratofortress" estadounidense e o Tur-20 "Bear" Unión Soviética1soviético os dous construídos a partir de 1956.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *bombardeiro*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bombardeiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170877
* AAT: 300213027
* BNCF: 48968
* BNE: XX533033
* EBID: ID
* GND: 4069587-6
* JSTOR: bomber-aircraft
* NDL: 00560489
* NKC: ph118962

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Mitsubishi A6M Reisen** (caza cero, o famoso *Zero* xaponés, en xaponés: 零式艦上戦闘機, れいしきかんじょうせんとうき; 零戦, ぜろせん ou れいせん) foi un caza monopraza xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Foi o sucesor do A5M e un dos avións máis decisivos das primeiras fases da segunda guerra mundial. Voou por vez primeira en abril de 1939 e entrou en servizo no verán de 1940. Foron construídos 10.450 exemplares e foi alcumado "Zeke" polos aliados.

Historia
--------

O A6M foi deseñado polo enxeñeiro de Mitsubishi, Jirō Horikoshi, que despois da entrada en servizo do seu antecesor, o A5M, decidiu crear un caza con mellores prestacións de velocidade e alcance.

O seu primeiro prototipo, denominado A6M1, realizou o seu primeiro voo o día 1 de abril de 1939, e foi seguido pouco despois polo A6M2, que demostrou unhas prestacións superiores ás agardadas pola Armada Imperial do Xapón. Oficialmente a súa denominación era Caza Embarcado Modelo 11 Tipo 0 da Armada, pero foi máis coñecido polos xaponeses como "Reisen", a abreviación de *rei* (cero) e *sentoki* (caza). Os aliados poríanlle o nome en código "Zeke", pero sería famoso polo nome de *Zero*.

### Historia operacional

Os primeiros avións de preserie despregáronse na China en xullo de 1940 e conseguirían as súas primeiras vitorias en combate o 13 de setembro de 1940, derrubando ese día 27 avións inimigos, Polikarpov I-15 e I-16, sen sufrir ningunha baixa. No momento no que se reasignaron, un ano máis tarde, os A6M xaponeses conseguiran acabar con 99 avións chineses perdendo unicamente dous, derrubados pola artillaría antiaérea.

No tempo do ataque a Pearl Harbor 420 Zeros estaban activos no Pacífico. O tipo Model 21 foi o que se atoparon os estadounidenses. O seu enorme alcance, de 2.600 quilómetros, permitíalle chegar a zonas moi afastadas do seu portaavións base, dándo aos mandos aliados a impresión de que había varias veces máis Zeros dos que realmente tiñan os xaponeses.

O Zero rapidamente gañou a súa temible reputación. Grazas á combinación dunha excelente manobrabilidade e da súa potencia de fogo, eliminou doadamente á variada colección de avións aliados enviados na súa contra no Pacífico durante o ano 1941. Demostrou ser tamén un difícil adversario para o Supermarine Spitfire e, aínda que non era tan rápido como o caza británico, o avión xaponés podía enfrontarse a el con facilidade, ao poder rubir cun ángulo moi empinado ou manterse no aire tres veces máis tempo que o seu adversario.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40156
* GND: 4190748-6
* LCCN: sh85149760
* NDL: 01007497

 |
| Maloelap |
| --- |
|  |
| Atol Maloelap |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal | Tao |
| Linguas |  |
| Poboación (2002) | 796 hab. |
| Superficie | 9´8 km² |
| Superficie lagoa | 973 km² |
| Nº de illas | 75 |
| Coordenadas | 08°45′00″N 171°04′00″L﻿ / ﻿8.75000, -171.06667 |
| Maior Altura | 9 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol Maloelap |
|

**Maloelap** é un atol de 75 illas no océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ratak nas Illas Marshall. A súa superficie é de 9´8 km², pero que encerra unha lagoa de 973 km². Atópase a 18 km. ó norte do atol de Aur. En 1999, a poboación das illas do atol era de 856 habitantes.

As maiores das illas que conforman o atol son Taroa (o centro administrativo do atol), no nordés, e Kaben no noroeste. Só tres das outras illas no atol están habitadas: Airuk, Wolot e Jang. A illa está servida por Air Marshall Islands a través do aeroporto de Maloelap.

Historia
--------

Maloelap foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. En 1939, os xaponeses construíron unha base de hidroavións e avións terrestres aeródromo de Taroa con dúas pistas (4800 ' 4100), e numerosos edificios e instalacións de apoio, incluíndo unha estación de radar. O perímetro da illa foi fortificada con artillaría costeira e canóns antiaéreos. A illa foi atacada pola Armada dos Estados Unidos en febreiro de 1942, por aeronaves con base en portaavións, e bombardeos por buques de guerra. Os ataques aumentaron en frecuencia e gravidade a partir da caída de Majuro e Kwajalein. Dos 3.097 homes da guarnición xaponesa (1772 da Armada Imperial Xaponesa, 368 do Exército Imperial Xaponés, e 957 civís) só 1.041 (34%) sobreviviron á guerra. Tamén morreron numeroso nativos das Illas Marshall. Un gran número de reliquias de guerra, incluídos numerosos pecios de avións, principalmente cazas Zero Mitsubishi A6M e bombardeiros Mitsubishi G3M permanecen dispersos na illa.

Tras o final da segunda guerra mundial, a illa quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986. Maloelap foi o primeiro atol en ratificar a constitución da Illas Marshall.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio das illas Marshall
* Oceandots entry for Maloelap

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q567926
* GeoNames: 7303506
* GNIS: 1888539
* TGN: 7594916

 |
Chámase **algoritmo de compresión con perda** a calquera procedemento dirixido a representar unha certa cantidade de información utilizando menos da mesma, facendo imposible unha reconstrución exacta dos datos orixinais.

Uso
---

A compresión con perda é útil só cando a reconstrución exacta non é esencial para a información significativa. A información reconstruída é só unha aproximación da información orixinal. Xeralmente restrinxida a información analóxica que foi dixitalizada (imaxes, son, vídeo etc.), onde a información pode ser "semellante" e, ó mesmo tempo, ser subxectivamente a mesma. A súa maior vantaxe son as altas taxas de compresión ofrecida ao contrario dun algoritmo de compresión sen perdas.

### Técnicas comúns de compresión con perda

* *Por códecs de transformación:* os datos orixinais son transformados de maneira que se simplifican (sen posibilidade de regreso ós datos orixinais), creando un novo conxunto de datos que poden ser levados a altas razóns de compresión sen perda.
* *Por códecs predictivos:* os datos orixinais son analizados para predicir o comportamento dos mesmos. Despois compárase esta predición coa realidade, codificando o erro e a información necesaria para a reconstrución. Novamente, o erro é proclive a altas razóns de compresión sen perda.

Nalgúns casos utilízanse ambas, aplicando a transformación ó resultado da codificación preditiva.

Este sistema de compresión úsase en compresores de imaxes (JPEG), en formatos de vídeo (Flash, MP4, MPEG-1, MPEG-2, MPEG-4) e en formatos de son (AAC, MP2, MP3, WMA).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Algoritmo de compresión sen perda.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55564
* EBID: ID
* JSTOR: lossy-compression
* MAG: 165021410

 |
**Peratallada** é unha vila do municipio baixempordano de Vulpellac, Fonteta e Peratallada. Ata 1977 foi un concello independente que uniu Vulpellac e Fonteta para formar Forallac.

Declarado conxunto histórico-artístico, contén moitos exemplos de arquitectura medieval. A vila conserva o seu antigo aspecto feudal, de rúas estreitas e sinuosas, onde destacan o castelo fortificado coa súa torre da homenaxe e o pazo, as murallas e a igrexa de Sant Esteve. Destaca tamén o gran foso que rodea a vila, escavado na rocha viva.

Historia
--------

O topónimo "Peratallada" está documentado dende o século X ( *Petra scisse*, *Petra taiata* ) e correspóndese sen dúbida cos vales da fortificación que rodea a vila, feita en pedra cortada, escavada na rocha areosa natural. A primeira vez que se documenta, porén, o castelo corresponde ao ano 1065, como un dos límites do castelo de Pals. A orixe de Peratallada é incerta. Existen unha serie de cavidades e surcos realizados na rocha viva, en diversos lugares do xacemento, que poden corresponder a un asentamento moi afastado, quizais romano ou prerromano. Polo menos Peratallada xa existía no período altomedieval, así o confirman os restos de *opus spicatum*. A liñaxe Peratallada foi a máis importante do Baix Empordà ata que, a mediados do século XIII, cando Ponç de Peratallada morreu sen sucesión, a súa irmá Guillema casou con Gilabert de Cruïlles, e a partir de entón as dúas casas uníronse.

Nesta vila naceu Berenguer de Cruïlles (1310-1362), bispo de Xirona e primeiro presidente da Generalitat de Cataluña.

Notas
-----

1. ↑  Burgueño, Jesús; Lasso de la Vega, Ferran (2002). *Història del Mapa Municipal de Catalunya*. Generalitat de Catalunya. ISBN 84-393-5954-3.
2. ↑  "Peratallada". *invarquit.cultura.gencat.cat*. Consultado o 2012.
Coordenadas: 29°53′51″N 91°54′27″O﻿ / ﻿29.89750, -91.90750

A illa Avery vista desde a distancia a través dun campo de cana de azucre
A **illa Avery** (historicamente, en francés: *Île Petite Anse*) é un domo salino, que é coñecida como a fonte da salsa Tabasco. 

Situada na parroquia de Iberia, Luisiana, nos Estados Unidos, atópase aproximadamente a 4,8 km no interior da baía de Vermilion, que á súa vez se abre ao golfo de México.

Rodeada de pantanos e marismas, a illa Avery é un lugar misteriosamente fermoso onde crecen os campos de pementa, e onde esta a fábrica da salsa Tabasco dos McIlhenny, onde os seus empregados seguen vivindo e traballando como o fixeron durante xeracións. É un paraíso natural, habitado por especies exóticas de plantas e animais de todo o mundo que, baixo a coidadosa xestión da familia Avery/McIlhenny, mantívose así até hoxe.

Notas
-----

1. ↑  Welcome to Avery Island: Hom e of Tabasco.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Avery, Luisiana*** |

### Ligazón externa

* Avery Family of Louisiana, 1796-1951


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q490475
* WorldCat
* VIAF: 135922408
* GEC: 0437333
* GeoNames: 4315216
* GNIS: 553330
* LCCN: sh86005158
* TGN: 2042196

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Ramón Curbera.

**José Ramón Curbera Puig**, finado en Vigo o 8 de maio de 1918, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Capitán da mariña mercante, ao mando do bergantín *Nuevo feliz* facía viaxes entre Vigo e A Habana transportando pasaxeiros e mercadorías. Estableceuse en Vigo dedicándose ao negocio de coloniais e despois, á fabricación de conservas. A súa fábrica foi unha das de maior produción de Vigo a principios do século XX. Tamén construíu buques para a súa explotación e adquiriu a única fábrica de papel continuo de Vigo (aberta por Antonio López de Neira).

Foi un dos fundadores do Banco de Vigo (e foi presidente do seu primeiro consello de administración) e dos creadores da Cámara de Comercio, Industria e Navegación (da que foi presidente de 1894 a 1906).

De ideas democráticas, durante a I República foi tenente alcalde do Concello de Vigo (1873) na corporación presidida por Primitivo Blein Costas. Realizou campañas a favor da supresión dos fielatos e loitou pola aplicación da lei de admisión temporal da lata.

Tamén foi o primeiro galego en mercar un automóbil, concretamente, en 1991 un Panhard.

Vida persoal
------------

Casou con Epifanía Fernández de la Cigoña Conde o 14 de decembro de 1861 e foi pai de José Ramón Curbera Fernández.

Notas
-----

1. ↑  *El Sol*, 9-5-1918, p. 4.
2. ↑  *El Progreso*, 12-5-1918, p. 3.
3. 1 2 3 4  "Ramón Curbera, conservero". *camarapvv.com* (en castelán). 2018. Consultado o 15 de maio de 2024.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carmona Badía, Xoán (2006). CIEF Centro de Investigación Económica e Financeira; Fundación Caixa Galicia, ed. *"Bater marcas e abrir mercados: De precursor do ciclismo a líder da industria" in Empresarios de Galicia*. pp. 283–301.
**Alejandro Ángel Paulino Calvo Abollo**, coñecido como **Alexandre Calvo**, nado en Santiago de Compostela o 2 de marzo de 1903, foi un ciclista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Calvo Lancel, que fora directivo da Unión Protectora de Artesanos, e Francisca Abollo Lamas. Practicou o fútbol e despois a bicicleta e con 20 anos participou en competicións ciclistas en Compostela. En xullo de 1923 gañou a súa primeira carreira nun circuíto preparado nos paseos da Ferradura. Entre 1924 e 1926 compaxinou o ciclismo coa chamada a filas. Adestrado por José Santos Ferrón e patrocinado polo empresario compostelán Honorino Méndez, cubriu os 612 quilómetros que separaban Santiago e Madrid en maio de 1924. En setembro dese ano fundou e presidiu a primeira directiva da Unión Ciclista Compostelana. En 1925 integrouse no Club Deportivo Fortuna de San Sebastián ao que representa no Campionato de España de ciclismo. Ao rematar o servizo militar retornou ao ciclismo participando en probas por toda Galicia e Portugal. Casou e dedicouse ao comercio, sendo vendedor de cociñas económicas. En agosto de 1928 gañou a Volta ao Val Miñor e en setembro participou no "campeonato regional de ciclismo". En 1929 quedou segundo no Gran Premio Raleigh de Pontevedra, e participou na Volta á provincia de Pontevedra. En xuño de 1930 morreu a súa muller e Alexandre emigrou a Cataluña, establecendose en Barcelona en 1931. Foi directivo do Centro Cultural Gallego e participou na Comisión Pro Autonomía Gallega. En abril de 1933 converteuse nun dos líderes da delegación oficial do Partido Galeguista en Barcelona. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 cólleo en Compostela. En febreiro de 1949 embarcou en Vigo cara á Arxentina.

Vida persoal
------------

Casou coa mestra Ángeles Seijo Couto en 1927.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 27-7-1923, p. 1.
2. ↑  *El Compostelano*, 8-5-1924, p. 3.
3. ↑  *El Compostelano*, 22-9-1924, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alexandre Calvo, campión ciclista en Galicia e líder galeguista en Barcelona Arquivado 09 de xullo de 2021 en Wayback Machine.
**Andrés Rodríguez Pérez**, finado en Ourense o 22 de agosto de 1944, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Membro dun grupo guerrilleiro da provincia de Ourense. Foi detido pola brigadilla da Garda Civil e posto a disposición da autoridade militar en marzo de 1942. Preso con José Luis Núñez Fernández nos calabozos de San Francisco agardando o consello de guerra sumarísimo por atraco a man armada e asasinato, fuxiron da cadea. Foron detidos na Gudiña en novembro de 1943. Xulgado en consello de guerra en Ourense en 1944 con José Luis Núñez Fernández e Manuel Fernández Arístegui. Condenados a pena de morte, foron executados no Cuartel de San Francisco de Ourense o 22 de agosto de 1944.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-3-1942, p. 5.
2. ↑  *La Región*, 14-11-1943, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-11-1943, p. 7.
4. ↑  *La Región*, 23-8-1944, p. 3.
5. ↑  *El Ideal Gallego*, 24-8-1944, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* La Guerra Civil y la posguerra de un médico ourensano: Noticias del Dr. Eustaquio Álvarez Eire

* Sumarísimos e tantas outras historias Arquivado 27 de agosto de 2023 en Wayback Machine.
**TUI fly Nordic** é unha aeroliña chárter sueca con sede en Estocolmo que forma parte do TUI Group. A compañía opera voos a destinos de ocio dende varios aeroportos nos países nórdicos no nome dos turoperadores TUI Danmark (Dinamarca), TUI Suomi (Finlandia), TUI Norge (Noruega) e TUI Sverige (Suecia).

Historia
--------

A aeroliña fundouse orixinalmente en 1985 como Transwede Airways, operando tanto voos chárter como regulares a destinos por toda Europa. En 1996 a parte chárter da compañía pasou a mans do turoperador sueco Fritidsresor e foi renomeada como Blue Scandinavia. Tras a compra de Fritidsresor por Thomson en 1998, a aeroliña pasou a chamarse Britannia Airways. Despois de que Preussag (TUI) mercase o Thomson Group en 2000 a aeroliña pasou a chamarse TUI fly Nordic en 2005.

En 2015 TUI Group anunciou que cinco das súa aeroliñas filiais serían renomeadas como TUI Airlines, aínda que mantendo os seus propios certificados de operadores aéreos, tomando un tres anos en completarse o proceso. En 2017 a meirande parte dos avións estaban repintados coa nova librea "Dynamic Wave" e co novo nome.

Frota
-----

Boeing 737-800

En decembro de 2020 a frota de TUI fly Nordic estaba formada polos seguintes avións:


Frota de TUI fly Nordic| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Boeing 737-800 | 1 | — | 189 |  |
| Boeing 737 MAX 8 | 2 | 3 | 189 | Os avións están almacenados debido aos problemas co modelo. |
| Boeing 767-300ER | 2 | — | 328 |  |
| Total | 5 | 3 |  |

Notas
-----

1. ↑  "A review of flying with TUI airlines long-haul from Europe to the United States". *Wanderlustingk* (en inglés). 2018-11-01. Consultado o 2020-12-13.
2. ↑  "Arke Fly kicks off TUI Group rebranding exercise". *ch-aviation* (en inglés). Consultado o 2020-12-13.
3. ↑  Planespotters (ed.). "TUIfly Nordic Fleet Details and History". Consultado o 13 de decembro de 2020.
4. ↑  ch-aviation (ed.). "Sweden's TUI fly Nordic adds maiden B737 MAX 8". Consultado o 11 de xuño de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña
**The Libertines** é unha banda inglesa formada en Londres en 1997 por Carl Barât (voces/guitarra) e Pete Doherty (voces/guitarra). O grupo, centrado na parella de compositores formada por Barât e Doherty, tamén inclúe a John Hassall (baixo) e a Gary Powell (batería). A banda é unha das principais representantes do movemento garage rock revival no Reino Unido.

A banda conseguiu certa notoriedade a principios doas anos 2000. A pesar de que o seu éxito entre o gran público foi inicialmente limitado, este medrou rapidamente, chegando a conseguir un sinxelo número 2 e un álbum número 1 no Reino Unido. En decembro do ano 2004, o seu auto-titulado segundo álbuma foi votado o segundo mellor álbum do ano pola revista *NME*. Ámbolos dous discos do grupo foron producidos por Mick Jones, da banda The Clash.

A pesar do seu éxito de crítica, a música da banda foi eclipsada acotío polos seus conflitos internos, derivados da adición de Doherty ao crack e á heroína, que finalmente levou á ruptura da banda. Doherty ten afirmado que a separación debeuse ás difíciles relacións entre el e Barât, e non aos seus problemas coas drogas.

E agosto do 2010 os catro membros de The Libertines reuníronse para realizar unha serie de concertos, que recibiron unha resposta positiva dos seareiros e a prensa.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Up the Bracket* | 2002 | Rough Trade |
| *The Libertines* | 2004 | Rough Trade |
| *Anthems for Doomed Youth* | 2015 | Virgin EMI Records |
| *All Quiet on the Eastern Esplanade* | 2024 | Casablanca Records, Republic Records |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q214350
* WorldCat
* VIAF: 340149294356880522082
* AllMusic: mn0000080649
* Discogs: 85010
* GND: 4842458-4
* IMDb: nm2982635
* ISNI: 0000000123793144
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0117550
* Songkick: 459044
* SUDOC: 082685975

 |
Coordenadas: 48°19′58″N 124°00′10″O﻿ / ﻿48.33291, -124.00265

Mapa da illa de Vancouver, mostrando ao sur o estreito de Juan de Fuca, que separa esta illa, na Columbia Británica, e a península Olímpica, no estado de Washington.
O **estreito de Juan de Fuca** (en inglés, *Strait of Juan de Fuca*) é un estreito mariño que bordea a illa de Vancouver polo sur, e é a principal saída do estreito de Georgia e o *Puget Sound*, conectando ambos co océano Pacífico.

Forma parte da fronteira entre o Canadá e os Estados Unidos.

Foi nomeado así en 1788 polo capitán inglés John Meares, do barco *Felice* en honor de Juan de Fuca, un mariñeiro grego que alegaba que fora alí nunha viaxe con exploradores españois en 1592 para buscar o fabuloso estreito de Anián.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q867627
* WorldCat
* VIAF: 245839819
* EBID: ID
* GEC: 0443492
* GeoNames: 6640418
* GND: 4614876-0
* GNIS: 1526614
* LCCN: sh85070821
* OSM: 13321590
* TGN: 1115164

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Anna Wu**, pseudónimo de **Wu Shuang** (chinés simplificado: 吴霜; *pinyin*: *Wú Shuāng*), nada en Xuzhou (provincia de Jiangsu) en 1986, é unha guionista profesional de cine e televisión e escritora chinesa de ciencia ficción.

Traxectoria
-----------

Anna Wu estudou un mestrado en Literatura Chinesa. Na actualidade, traballa para unha produtora de Shanghai especializada en películas de ciencia ficción. A súa obra foi publicada en revistas especializadas como *Science Fiction World* ou *Galaxy's Edge*. O seu guión orixinal *Yunwu* 云雾 ("Nubes e brétema", 2015), escrito conxuntamente con Regina Kanyu Wang, recibiu o galardón a mellor película na sexta edición dos premios Xingyun (o equivalente chinés ao Nebula). Escribiu varias coleccións de contos, como *Double Life* (2017). Tamén é autora de dúas novelas, *Shuangsheng* 双生 ("Xemelgos", 2017) e *Sleepless Night*. Esta última está ambientada na China antiga, nun mundo onde conviven lendarias marabillas coa ciencia moderna, nun contexto de fantasía escura. Traballou na produción da exitosa película *Liulang diqiu* 流浪地球 (2019), adaptación ao cine da obra homónima de Liu Cixin.

O seu relato *Yuzhou jintou de canguan: Laba zhou* 宇宙尽头的餐馆：腊八粥 (2014), traducido ao castelán como "El restaurante del fin del mundo: Potaje de laba" (2020), o primeiro dunha serie de historias centradas neste establecemento galáctico e o seu famoso guiso, é unha obra enmarcada no xénero mixto da ciencia fantástica.

Wu é tamén columnista gastronómica en xornais locais de Shanghai, e cita entre as súas referencias literarias a Neil Gaiman e Robert J. Sawyer.

Traducións
----------

* Wu, A. (2020). El restaurante del fin del mundo: Potaje de laba. En Liu, K. (ed.), *Estrellas rotas*. Tradución mediada do inglés ao castelán de María Pilar San Román. Runas. ISBN 9788491819240

Notas
-----

1. 1 2
2. 1 2 3  "吴霜". *百度百科*. Consultado o 2023-12-08.
3. 1 2 3
4. ↑  "Anna Wu". *Simon & Schuster* (en inglés). Consultado o 2023-12-08.
5. ↑  "Here's The Winners Of The 2015 Chinese Nebula Awards!". *Gizmodo* (en inglés). 2015-11-07. Consultado o 2023-12-08.
6. ↑  "Anna Wu Archives". *Rebellion Publishing* (en inglés). Consultado o 2023-12-08.
7. ↑  "Wu". *wcsj2019* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2023. Consultado o 2023-12-08.
8. ↑  Gwo, Frant (2019-02-05). "Liu lang di qiu". Consultado o 2023-12-08.
9. ↑  Liu, Ken (11 de novembro de 2023). Runas, ed. *Estrellas Rotas*. pp. 323–. ISBN 978-84-9181-924-0.
10. ↑  "Title: El restaurante del fin del mundo: Potaje de laba". *www.isfdb.org*. Consultado o 2023-12-08.
11. ↑  "Estrellas rotas — La literatura china traducida en España". *dtieao.uab.cat*. Consultado o 2023-12-08.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 吴霜 (La literatura china traducida en España)

* Portal:China
* Portal:Muller