recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Chamilo** é unha solución de software libre, con licenza baixo a GNU/GPLv3, de xestión do E-learning ou aprendizaxe electrónico desenvolvido co obxectivo de mellorar o acceso á educación e ó coñecemento global e que nace como directo sucesor do LMS Dokeos 1.8.6. É sostido pola Asociación Chamilo (asociación sen fin de lucro), que ten como obxectivo a promoción do software para a educación (e particularmente Chamilo), o mantemento dunha canle de comunicación clara e a construción dunha rede de fornecedores de servizos e contribuíntes ó software.

O proxecto Chamilo pretende asegurar a dispoñibilidade e calidade da educación a un custo reducido a través da distribución libre e gratuíta do seu software, da adaptación da súa interface para dispositivos do Terceiro Mundo e da provisión dun campus e-learning de acceso libre.

Actualmente Chamilo conta con dúas vertentes:

* A asociación Chamilo: xunta a institucións, empresas e particulares co obxectivo de garantir que Chamilo sexa sempre un proxecto de código libre. Entre os seus cometidos atópase tamén o ser propietaria da marca Chamilo para que esta nunca estea en mans de particulares.
* Chamilo, o software: nace como continuación do proxecto Dokeos. A maior parte dos desenvolvedores desta comunidade, continúan o seu labor neste novo proxecto.

En Galicia, o CESGA, (Centro de Supercomputación de Galicia), utiliza Chamilo para súa plataforma de e-learning, Aula Cesga. En decembro de 2011, esta plataforma contaba con máis de 20.000 usuarios.. En marzo de 2013 a plataforma conta con máis de 35.000 usuarios.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑  "Aula CESGA Supera os 20.000 usuarios" Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine. artigo na web do CESGA, 2 de decembro de 2011.
4. ↑  "Máis de 23.000 usuarios e 800 cursos avalan o éxito de Aula CESGA no X aniversario da súa apertura" Arquivado 21 de agosto de 2016 en Wayback Machine. artigo na web do CESGA, 13 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

* Moodle
* LMS
* CMS

### Ligazóns externas

* Chamilo.org
* Aula Cesga

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q423221
* Framalibre: chamilo

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Luz.

***La Luz*** foi unha revista editada en Pontevedra entre 1874 e 1886.

Traxectoria
-----------

Subtitulada *Periódico de primera enseñanza*, apareceu o 1 de xullo de 1874. Fundada e dirixida por Andrés Landín. Comezou sendo trimensual, pasou despois a semanal e, por último, terminou saíndo outra vez tres veces ao mes. Constaba de artigos de fondo, comentarios e publicidade. Tiña unha sección oficial, en moitas ocasións seguida dalgún comentario. Despois dunha pequena tempada de inactividade, volveu aparecer unha segunda época a partir do 1 de xullo de 1876 co subtítulo *Revista da instrucción primaria*. Entre os seus redactores figuraron Carlos Rubín, Ramón Fernández, Enrique García e Manuel Martínez. Aínda se publicaba o 20 de febreiro de 1886.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Luz, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. p. 191. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542343
* Galiciana: 9078

 |
San Ramón Nonato, escultura de Juan de Mesa na igrexa de San Xosé de Sevilla (1626-1627).
**Ramón Nonato**, nado en Portell (comarca da Segarra, pertencente á diocese de Solsona) no ano 1204 e finado en Cardona en 1240, foi un relixioso mercedario, e un santo catalán da igrexa católica. O seu sobrenome *Nonnatus* (latín, "non nado") derívase do feito de que naceu por medio dunha cesárea, morrendo a súa nai no parto. É o santo patrón dos partos, parteiras, nenos e embarazadas.

Traxectoria
-----------

Fíxose membro da orde dos Mercedarios, fundada por San Pedro Nolasco para o rescate de cativos católicos dos mouros do Norte de África. Ordenouse presbítero en 1222, e logo foi superior xeral da Orde da Mercé. Viaxou ao norte de África pagando rescate por varios prisioneiros, e disque se fixo tomar como refén a cambio da liberación dun cristián cativo cando o seu diñeiro se esgotou, sufrindo en cativerio.

Foi martirizado por mouros que lle abriron buracos a ferro candente, nos seus beizos, para colocarlle un cadeado na súa boca para así impedirlle a súa prédica. Foi rescatado pola súa orde e no 1239 retorna a España.

O Papa Gregorio IX ordenouno cardeal, mais faleceu de camiño a Roma. Moitos milagres fóronlle atribuídos antes e após a súa morte.

Procesión de San Ramón en Castrelo, Cambados.

Veneración
----------

Foi canonizado polo papa Alexandre VII no 1657, celebrándose a súa festividade o 31 de agosto. Aínda que a súa festa era de ámbito universal dende 1681, coa reforma do calendario foi reducida a culto local a partir do 1969.

As cidades de Sant Ramon na Cataluña, Saint-Raymond no Quebec, así como San Ramón da Nova Orán, na Arxentina, foron bautizadas na súa honra.

Na cidade de Buenos Aires, na Arxentina existe un santuario na súa honra na rúa Cervantes 1150.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Santos Patronos: Ramón Nonnatus
* Santi e beati: Raimondo Nonnato *(en italiano)*
* Páxina creada por membros da comunidade de San Ramón Nonato (non vinculada co Santuario)[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q704364
* WorldCat
* VIAF: 34328887
* BNE: XX1082105
* BVMC: 22047
* CERL: cnp02045519
* DBE: san-ramon-nonato
* FAST: 1843399
* GEC: 0054209
* GND: 173489559
* LCCN: nr93020701
* WikiTree: Nonnatus-1

 |
***La Temporada en Mondariz*** foi un semanario publicado en Mondariz entre 1888 e 1931.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en xuño de 1888. Publicación semanal que se repartía gratuitamente todos os domingos da temporada do verán entre os clientes do balneario de Mondariz. Imprimíanse, por termo medio, dezasete números anuais. A partir de 1924 reserváronse moitos espazos para o galego. En 1925 cambiou o seu formato polo de revista. Colaboraron na publicación Alfredo Vicenti, Celso G. de la Riega, Manuel Murguía, Aurelio Ribalta, Francisco Camba, Ramón Cabanillas e Federico Maciñeira. Entre os colaboradores literarias figuraron Eduardo Pondal, Curros Enríquez, Amado Carballo, Manuel Antonio e Aquilino Iglesia Alvariño en poesía, e Vicente Risco e Ben-Cho-Shey con textos en prosa. Cesou a súa publicación en setembro de 1931.

Notas
-----

1. ↑  *El Regional*, 22-7-1888, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Temporada en Mondariz, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* González Pérez, Clodio; et al. (2005). "Temporada en Mondariz, La". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20541349
* Galiciana: 2686

 |
**Ramón de la Fuente Galván**, nado en Xinzo de Limia en 1929 e finado na mesma cidade o 31 de outubro de 2021, foi un médico, directivo deportivo e político galego.

Traxectoria
-----------

Médico nos Blancos, foi elixido concelleiro en Xinzo de Limia en 1971 durante o franquismo, posto que mantivo ata as primeiras eleccións municipais democráticas, onde foi escollido tamén, pero nas listas de Alianza Popular. Despois de abandonar temporalmente a política en 1983, regresou como candidato nas listas do Partido Popular nos comicios de 1991, e revalidou o cargo en 1995. 

En 1998 foi inhabilitado o alcalde da vila, Isaac Vila, e De la Fuente foi elixido alcalde co apoio do PSOE e do BNG, e en contra do que opinaba o seu propio partido. En 1999, ao ano seguinte, abandonou a alcaldía. 

Foi presidente do club de fútbol local, o Antela FC, e tamén do Casino de Xinzo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Isaac Vila** |  **Alcalde de Xinzo de Limia** 1998 - 1999 | Sucesor:**Gonzalo Iglesias Sueiro** |

Vida persoal
------------

Casou, enviuvou e tivo fillos. Unha filla morreulle en accidente de coche.

Notas
-----

1. ↑  De la Fuente, S. (2013-04-10). "Tributo a la "medicina olvidada"". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2021-11-01.
2. ↑  Palomanes, Paula (2021-10-31). "Fallece Ramón de la Fuente, médico, político y exalcalde de Xinzo". *La Región* (en castelán). Consultado o 2021-11-01.
3. ↑  "Ramón de la Fuente, nuevo alcalde de Xinzo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2018-01-21. Consultado o 2021-11-01.
4. ↑  Sueiro, Gonzalo (2021-10-31). "Obituario. Ha muerto un caballero". *La Región* (en castelán). Consultado o 2021-11-01.
***A escola das areas*** é unha curtametraxe de animación dirixida por Tomás Conde Rodríguez, rodada en 2002 en formato Betacam.

Trama
-----

Martín Sarmiento achégase a Pontevedra para coñecer ao doutor Morte, na procura da vacina contra a varíola. Na praza da Leña, a carón do consultorio do doutor, recibe aulas o fillo do médico, canda a outros nenos. O profesor é diglósico, e intenta falar e facer falar aos nenos lingua castelá, malia utilizar moitos galeguismos. O Padre Sarmiento, que tampouco gosta do uso da violencia, defende o uso do galego para aprender, e chega a un trato co doutor: se en tres días lle aprende a ler ao fillo, o doutor diralle o segredo da vacina.

Co seu propio método pedagóxico, o Padre Sarmiento vai facendo que Alfonso se interese pola lectura, léndolle as aventuras de Ulises e as sereas. Finalmente logra que Alfonso lea unha frase en latín (*nemo repente fit sapiens*, "ninguén se fai sabio de repente"), dándolle nos fociños ao profesor, que prometera facerse frade se o rapaz aprendía a ler en tres días.

Galardóns e nomeamentos
-----------------------

### Premios Mestre Mateo

| Ano | Categoría | Receptor | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2002 | Mellor curtametraxe de animación | Lúa Films | Gañador |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "A escola das areas". *canletv*. Arquivado dende o orixinal o 08 de marzo de 2016. Consultado o 04 de marzo de 2016.
* Ficha na páxina da AVG

* Vídeo na páxina da AVG
**Manuel López Casas**, nado en San Pedro de Laroá (Xinzo de Limia) o 9 de marzo de 1948, é un mestre e político galego do PPdeG

Traxectoria
-----------

Diplomouse en Maxisterio e exerceu como mestre dende 1969 en centros de Xinzo de Limia e Pontevedra; especialista en Lingua Galega. Foi elixido concelleiro nas municipais de 1979, inicialmente pola UCD, pasando posteriormente por Coalición Galega, Centristas de Galicia e PPdeG, sendo o primeiro tenente de alcalde de Isaac Vila. Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 1997. Nas municipais de 1999 encabezou a candidatura do PPdeG en Xinzo de Limia e foi a forza máis votada, sen maioría absoluta, polo que non logrou a alcaldía tras un pacto entre o PSdeG, BNG e Coalición Galega. O 23 de xaneiro de 2001 foi nomeado director xeral de Desenvolvemento Rural da Consellería de Agricultura. En 2002 pasou a ser delegado da Consellería de Política Agroalimentaria e Desenvolvemento Rural en Ourense. Volveu ser elixido concelleiro de Xinzo de Limia nas municipais de 2011 e foi primeiro tenente alcalde. O 21 de marzo de 2018 o alcalde Antonio Pérez Rodríguez presentou a súa dimisión como concelleiro e rexedor do concello tras ser condenado por prevaricación, e foi elixido alcalde de Xinzo de Limia o 6 de abril.. Porén, presentou a súa dimisión en agosto dese mesmo ano, sendo substituído polo seu compañeiro Manuel Cabas López.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Pérez Rodríguez** |  **Alcalde de Xinzo de Limia** 2018 | Sucesor:**Manuel Cabas López** |

Notas
-----

1. ↑  F. L. (6 de abril de 2018). "Xinzo celebra pleno extraordinario para elixir novo alcalde tras a dimisión de Pérez". *Faro de Vigo*. Consultado o 6 de abril de 2018.
2. ↑  "Manuel López Casas é o novo alcalde Xinzo". Consultado o 7 de abril de 2018.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 7-8-2018, p, 10.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Xinzo de Limia

### Ligazóns externas

* Biografía
***Taula de Lletras Valencianes*** foi unha revista literaria e progresista valenciana editada na cidade de Valencia e fundada en outubro de 1927.

Características
---------------

Fundárona Carles Salvador, Adolf Pizcueta i Alfonso, Enric Navarro i Borràs, Miquel Duran de València e Francesc Caballero Muñoz durante a ditadura de Primo de Rivera para impulsar a valencianización das forzas políticas e a recuperación da personalidade nacional valenciana. Foi tamén o primeiro pulo serio para elaborar unha nova literatura valenciana de calidade dende unha perspectiva netamente nacional, dándolle voz á gran maioría de escritores valencianos da época. Mantivo unha boa relación coa Societat Castellonenca de Cultura.

Fíxose eco do debate ortográfico que vivía o valenciano daquela, manifestándose abertamente pola unidade da lingua e a favor de crebar o illamento existente con Cataluña e as Illas Baleares; ademais de manter contactos con Occitania, Galicia e *os valencianos de América*. En xullo de 1930  publicou o manifesto *Als escriptors valencians i a les publicacions valencianes*, unha chamada para a unificación ortográfica por medio do acordo e que acabará callando en 1932 nas denominadas Normes de Castelló. Nas súas páxinas tamén tiveron cabida as actividades da Acción Cultural Valenciana e impulsou a creación da editorial L'Estel. En total saíron 38 números, o derradeiro en novembro de 1930, nas vésperas da República.

Notas
-----

1. ↑  Iborra, Josep (1995). "Taula de Lletres Valencianes". La trinxera literària. València: Universitat de València. pp. 111–126. ISBN 9788478266265.
2. ↑  Aznar i Soler, Manuel (1978). "Redreçament i ruptura de la cultura valenciana (1927-1936)". *Els Marges* (12): 24–33.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9082060
* WorldCat
* VIAF: 174996192
* ISSN: 1695-3800
* LCCN: n83204466
* OCLC: 796330188

 |
**Alecto** (en latín *Allectus*), finado en 296, foi un emperador romano proclamado en Gran Bretaña en 293.

Traxectoria
-----------

Era o prefecto, tesoureiro e lugartenente de Carausio, que se proclamou emperador en 286, a quen matou en 293 e asumiu a púrpura imperial durante tres anos. A Gallia Bononia non o recoñeceu e someteuse a Constancio Cloro. No ano 296, Constancio Cloro enviou ao xeneral Xulio Asclepiodoto cun exército e unha flota e derrotou a Alecto e someteu a Gran Bretaña, segundo Sexto Aurelio Víctor.

A vila de Branding na illa de Wight probabelmente pertenceu a Alectoe é a máis grande de Inglaterra e foi escavada en 1880 .

Deixou unhas moedas coa inscrición *IMP.* *C. ALLECTUS PF* *AUG.* Geoffrey de Monmouth inclúe a Alecto na súa historia semi-lendaria, e afirma que matou a moitos partidarios de Carausio para permanecer independente de Roma.

Notas
-----

1. 1 2  "William Smith. A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. London".
2. ↑  Cristina Masanés, *La mansió de Wight*. Sàpiens n.72 (octubre 2008)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q311556
* WorldCat
* VIAF: 135148995737859750235
* BIBSYS: 90745971
* BMT: 86082
* CERL: cnp00577840
* EBID: ID
* FAST: 1804140
* GND: 118648233
* LCCN: n77019224
* ODNB: 365

 |
Coordenadas: 41°08′23″N 8°36′34″O﻿ / ﻿41.139722, -8.609444

A **ponte Don Luís I** sobre o río Douro, une o Porto con Vila Nova de Gaia, en Portugal.

Historia
--------

Oficialmente designada "Ponte Luiz I", construída de acordo co proxecto do Enxeñeiro Teófilo Seyrig, que xa colaborara con Eiffel na Ponte de Dona María, foi inaugurada o 31 de outubro de 1886 polo propio Luís I de Portugal.

A Ponte de Don Luís, que veu substituír a Ponte Pénsil, está constituída por un arco de ferro e cinco piares e ten a particularidade de ter dous taboleiros metálicos con cinco metros de largura cada un. O taboleiro superior ten de longo 391 metros e o inferior 174. A ponte é unha auténtica filigrana de ferro e, xuntamente coa Torre dos Clérigos, é un dos símbolos do Porto.

A Ponte de Don Luís permitiu unha ligazón viaria desafogada entre as zonas baixa e alta de Vila Nova de Gaia e do Porto e, dunha forma máis xeral, entre o norte e o sur do país, durante largas décadas. A partir da segunda metade do século XX, no entanto, comezou a revelarse insuficiente para asegurar o transito automóbil entre as dúas marxes.

Galería de imaxes
-----------------


Panorámica dende Vila Nova de Gaia. Río Douro e o Porto. Ao fondo, á esquerda, a Ponte da Arrábida. Á dereita a ponte de Don Luís I.

Panorámica dende Vila Nova de Gaia. Río Douro e o Porto. Ao fondo, á esquerda, a Ponte da Arrábida. Á dereita a ponte de Don Luís I.

Notas
-----

1. 1 2 3  Nicolas Janberg's Structurae *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponte Don Luís I Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* MARTINS, Maria do Rosário França, TORRES, Maria Teresa Pinheiro e FREIRE, Paula Cristina Martins. *Pontes metálicas rodoviárias*, 1998, Lisboa.

### Ligazóns externas

* Sistema de Informação para o Património Arquitectónico *(en portugués)*.
* Direção-Geral do Património Cultural Arquivado 18 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine. *(en portugués)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1322447
* EBID: ID
* FAST: 1938816
* LCCN: sh2016001061
* Structurae: 20000666

 |
| Blenheim Reef |
| --- |
|  |
| Imaxe do atol de Blenheim Reef |
| Datos |
| País | Reino Unido |
| Illa principal | East Island |
| Linguas | Inglés |
| Poboación (2012) | Deshabitado |
| Superficie | 0,2 km² |
| Superficie lagoa | 8,5 km² |
| Nº de illas | 4 |
| Coordenadas | Coordenadas: 5°12′00″S 72°28′00″L﻿ / ﻿-5.2, 72.466666666667 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol |
|

O **Blenheim Reef** é unha parte mergullada da estrutura dun atol do Arquipélago Chagos, no océano Índico. Inclúe o arrecife de coral do Baxío Predassa no bordo sueste, ademais doutra parte totalmente mergullada. Atópase na parte nordeste do arquipélago de Chagos. Mide case once quilómetros (norte-sur) por máis de catro quilómetros (leste-oeste), cunha superficie total de 36´8 quilómetros cadrados, incluíndo a lagoa de 8´5 km², a diferenza explicase pola parte do arrecife plano. Só no lado leste, hai unha area de caios por encima da auga. O maior deles é **East Island**, que non chega a 200 metros de longo por 70 metros de ancho. As outras illas do grupo son a Norte, Central e Sur. Só crecen algunhas herbas na illa. A lagoa ten ata 18 metros de profundidade e cobrecargada de rochas. O bordo do arrecife de coral ten un paso amplo no suroeste. A terra máis próxima é a illa Takamaka no atol Salomon Islands, a uns 20 quilómetros ao suroeste.

Historia
--------

Crese que o atol foi descuberto ao redor de 1570 por mariñeiros Portugueses, polo que tamén se lle coñece polo seu nome portugués Baxío Predassa (unha corrupción de Baixo Predassa). O nome actual provén da nave **Blenheim** da Compañía Británica das Indias Orientais, que se perdeu no arrecife en 1799.

De 1845 a 1860, extrouxeronse guano e fosfato. Esta empresa foi abandonada debido á insuficiencia dos medios de transporte. Ao redor de 1880, a Indian Ocean Fruit Company intentou plantar palmeiras na illa, pero todas as plántulas foron arrastrados cara ao mar durante unha tormenta. O 29 de xuño de 1975, o atol foi incorporado ao Arquipélago Chagos e reclamado por Mauricio. Antes dese día, non fora reclamado por ningunha nación.

En total, producíronse 57 naufraxios ao redor de Blenheim Reef, cunhas perdas estimadas de 200 vidas.

Illas
-----

O **Baxío Predassa** é o nome dado ás illas que emerxen no bordo oriental do arrecife. No primeiro estudo realizado por Robert Moresby, había moitas illas máis no Baxio Predassa. Estas, erosionaronse ou mergullaronse e só quedan catro illotes. O grupo actualmente está formado por:

* **Ile Du Nord**, a illa situada máis ao norte
* **Ile Du Milieu**, rodeada por un arrecife
* **Ile De L'est**, a illa máis grande e a illa máis oriental do atol. A illa só crecen herbas, aínda que anos atrás fracasou o intento de plantar palmeiras na illa.
* **Ile Du Sud**, o illote máis pequeno e máis ao sur. É sen vegetación e sen importancia

Referencias
-----------

1. ↑  British Admiralty nautical chart 11000030 - 3 Chagos Archipelago, Scale 1:360 000

Ligazóns externas
-----------------

* Indian Ocean Pilot

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q883825
* GeoNames: 1282590

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Falso positivo.
Protesta de artistas en Bogotá xunto ás nais de Soacha asasinados e presentados como mortos en combate polo exército de Colombia.
O **escándalo dos falsos positivos** en Colombia é como se coñece ás revelacións feitas a finais de 2006 sobre o involucramento de membros do Exército de Colombia no asasinato de civís inocentes, facéndoos pasar como guerrilleiros mortos en combate dentro do marco do conflito coas Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia. Estes asasinatos tiñan como obxectivo presentar resultados por parte das brigadas de combate. A estes casos coñéceselles no Dereito Internacional Humanitario como execucións extraxudiciais e no Dereito Penal Colombiano como homicidios en persoa protexida.

Pola devandita denuncia foron destituídos varios oficiais e suboficiais do exército e o comandante desa póla das Forzas Armadas, o xeneral Mario Montoya, renunciou ó seu cargo e foi nomeado polo presidente Embaixador en República Dominicana. Ditas revelacións puxeron en cuestión, segundo os críticos do expresidente Álvaro Uribe Vélez, algúns procedementos da chamada Política de Seguridade Democrática emprendida durante o seu goberno do expresidente. Segundo o informe "Mortes ilexitimamente presentadas como baixas en combate por axentes do Estado" que a Fiscalía Xeral lle entregou á JEP en agosto de 2018, ascenden a 2248, mais estímase que a cifra podería chegar a 10 000 casos.

Notas
-----

1. ↑  "Las cuentas de los falsos positivos". Semana (Colombia). Arquivado dende o orixinal o 31 de xaneiro de 2009. Consultado o 12 de novembro de 2017.
2. ↑  "Consideraciones sobre la investigación y el juzgamiento de conductas punibles constitutivas de graves violaciones de los derechos humanos o de crímenes de guerra". OACDH. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2018. Consultado o 12 de novembro de 2017.
3. ↑  Radio Santa Fe. "Purga en el Ejército por falsos positivos". 19 oficiales y 6 suboficiales, para un total de 25 miembros del Ejército, fueron retirados de la institución, según el informe revelado en el marco de una alocución del presidente Alvaro Uribe, por el comandante de las Fuerzas Militares, general Freddy Padilla de León.
4. ↑  Pacheco Jiménez, Sebastián (28 de xullo de 2018). "La real dimensión de las ejecuciones extrajudiciales en Colombia". *EL ESPECTADOR*. Consultado o 10 de novembro de 2018.

* Portal:Colombia
A **Granxa de Briz**, tamén coñecida como **Finca de Briz** ou **Parque dos Sentidos**, é un gran parque situado no concello de Marín. Conta cunha zona de tobogáns e xogos integrados na natureza, unha pequena lagoa natural e outra artificial. Tamén dispón dun auditorio ao ar libre e unha superficie total de 23.690 m².

O terreo consta de tres edificacións. A primeira delas é unha casa que se coñece como "chalé principal", convertido hoxe en oficinas municipais nas que se realizan diversos obradoiros de emprego. A segunda edificación coñécese como "casa adega", que na actualidade alberga os servizos sociais do concello e na que se imparten cursos e charlas. A última construción, denominada como "casa dos caseiros" está rodeada por unha muralla cunha lagoa no seu interior e na que se poden atopar árbores froiteiras, especies autóctonas e vides.

Historia
--------

O parque ten orixe como Granxa da Costa dos monxes do mosteiro de Oseira, e trala súa desamortización mercouna Roberto Munaiz en 1838. A familia Munaiz levantou unha vivenda que se coñecería co denominación de Villa Paula, nome que compartían tanto a muller do propietario coma unha neta. En 1942, unha descendente, Ana Mª Saraiva Munaiz, casada con Marcelino Briz, decidiu edificar un chalé, que se converteu na súa residencia de verán e na que se realizaban bailes de sociedade, coa asistencia de destacadas personalidades da época: militares, políticos, empresarios, e amizades da familia.

En outubro do ano 1999 o terreo pasou a titularidade municipal ó ser adquirida ós irmáns Briz Saraiva por 150 millóns de pesetas. Dende aquela recibiu por parte do concello a denominación de Finca de Briz, perdéndose así a o vencello que co apelido Munaiz mantivera ó longo de tantos anos. Despois de case once anos de rehabilitación dos edificios e de acondicionamento da contorna, o parque foi inaugurado o 26 de marzo de 2011.

Galería de imaxes
-----------------

* Sinal na entrada do parque.Sinal na entrada do parque.
* Hórreo.Hórreo.
* Lavadoiro do parque.Lavadoiro do parque.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do concello de Marín *(en galego)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Heraldo de Galicia.

***Heraldo de Galicia*** foi un periódico editado na Habana entre 1919 e 1935.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico consagrado a los intereses del pueblo galiciano y paladín de la colonia gallega en Cuba*, apareceu o 1 de xuño de 1919 como semanario bilingüe, a partir de maio de 1920 converteuse en quincenal, e desde 1927 saíu cada dez días. Fundado por Manuel Fernández Doallo, estivo dirixido por R. P. Buyo, Hilario Ramón Alonso e o propio Manuel Fernández Doallo a partir de 1924. Entre os seus colaboradores figuraron Mercedes Vieito Bouza, Fernando Penalba, Vicente González Paratcha, Roberto Blanco Torres, Avelino Rodríguez Elías, Agustín Ribas Sánchez, Jesús Golmar Rodríguez, Juan Arévalo Viéites, Inocencio González, Modesto Prieto Camiña, Manolo González R. Alejandro Prieto, Sinesio Fraga, Xosé Lesta Meis, Rafael Villaseca, José María Calveiro, Miguel Bendamio e Benito Rivadulla. Ilustrado con algunhas caricaturas de Ignacio Vidales Tomé. Abordou criticamente os problemas económicos e sociais de Galicia, combateu a continuación da guerra colonial española en África. Tamén publicou poemas e narracións de autores galegos. Cesou a súa publicación en 1935.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Heraldo de Galicia". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. pp. 213–214. ISBN 84-87172-30-X.

### Ligazóns externas

* Ficha na Enciclopedia da Emigración

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390384
* Galiciana: 577341

 |
**Oinousses** (grego: *Οινούσσες*, formas alternativas: *Aignousa* (Αιγνούσα) ou *Egnousa* (Εγνούσα)) é un grupo de illas conformado unha illa grande e 8 illas máis pequenas a uns 2 km da costa nordés da illa grega de Quíos e a 8 km a o oeste de Turquía.

Historia e características
--------------------------

Administrativamente as illas forman un municipio dentro da unidade rexional de Quíos, que forma parte da rexión do Exeo Setentrional. A cidade principal das illas e cabeceira do municipio tamén se chama Oinousses. Oinousses ten unha pequena poboación residente, que viven principalmente na cidade **Oinoússes** (pob. 792), e nun mosteiro de recente construción. A cidade céntrase nun cadrado e un pequeno porto; que inclúe unha escola, varias igrexas, unha escola secundaria Naval e un museo marítimo. Os únicos outros asentamentos poboados son Kástron (pob. 29) e Aspalathrókampos (5).

A gran maioría da forza laboral da illa dedícase á navegación, a pesca e o pastoreo de cabras.

As illas son famosas por ser a orixe dun conxunto infrecuente de exitosas familias de navieiros: as familias Lemos, Pateras, Hadjipateras, Kollakis e Lyras. Mentres que a maioría destas familias viven agora noutro lugar a maior parte do ano, as illas e a cidade están ben coidados cunha gran conexión naval. Os oinoussianos no estranxeiro destacan polas súas exitosas habilidades empresariais na industria do transporte industrial. Aínda que o número de empresas de explotacións de buques oinoussianos diminuíu desde o seu apoxeo na década de 1960 aínda manteñen unha posición formidable na industria do transporte industrial.

As illas do arquipélago
-----------------------

Illas OinoussesIllas Oinousses
O arquipélago Oinousses comprende as seguintes illas. A máis grande é Oinousses ou Egnoussa (14´3 km²), a segunda máis grande é o illote Pasas ou Panagia (2´5 km²) e o terceiro máis grande é o illote Vatos.

* Oinousses ou Egnoussa (Οινούσσες)
* Agios Panteleimon (Άγιος Παντελεήμων)
* Archontoniso (Αρχοντόνησο)
* Gadros (Γάδρος)
* Gaidouronisos (Γαϊδουρόνησος)
* Mallaropetra (Μαλλιαρόπετρα)
* Monaftis (Μονάφτης)
* Nisi Panagias (Νησί Παναγιάς)
* Nisi Pittas (Νησί Πίττας)
* Papapondikadiko (Παπαποντικάδικο)
* Pasas ou Panagia (Πασάς)
* Pateroniso (Πατερόνησο)
* Pontikonisi (Ποντικονήσι)
* Prassonisia (Πρασονήσια)
* Santa Panagia (Σάντα Παναγιά)
* Vatos (Βάτος)

Poboación histórica
-------------------

| Ano | Poboación |
| --- | --- |
| 1981 | 705 |
| 1991 | 636 |
| 2001 | 1.050 |
| 2011 | 826 |

Referencias
-----------

1. ↑  Kallikratis law Arquivado 13 de novembro de 2018 en Wayback Machine. Greece Ministry of Interior *(en grego)*
2. ↑  "Οινούσσες". diakopes.in.gr. Arquivado dende o orixinal o 07 de maio de 2016. Consultado o 30 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de illas de Grecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1142304
* WorldCat
* VIAF: 125453200
* GeoNames: 256331
* GND: 1026462886
* OSM: 542027

 |
Selo ruso do ano 2000 dedicado a Aleksandr Tvardovski como responsable de **Novy Mir**.
***Novy Mir*** (en ruso *Но́вый Ми́р*; traducido como *Novo Mundo*) é unha revista literaria en ruso que se leva publicando en Moscova desde xaneiro de 1925 e que nun tempo foi órgano oficial da Unión de Escritores da URSS  .

Historia
--------

Fundouse a suxestión de Yuri Mikhailovich Steklov, o editor de *Izvestia*. Durante os primeiros anos publicaba principalmente prosa que seguía as liñas do Partido Comunista, porén unha pequena controversia aconteceu en 1945 cando publicou un ensaio de Aleksandr Bek que mencionaba seis termos populares para designar o "perineo".

A principios da década de 1960s *Novy Mir* mudou as súas posicións, abríndose á disidencia, así no número de novembro de 1962 publicou *Odin den' Ivana Denisovicha* (Un día na vida de Ivana Denisovicha) de Aleksandr Solzhenitsyn no que trata sobre a vida nun Gulag e continuou a publicar artigos e historias controvertidas sobre varios aspectos da historia rusa e soviética ata a marcha do seu editor en xefe Aleksandr Tvardovski en febreiro de 1970. De novo coa chegada de Sergey Zalygin á dirección en 1986 e o comezo da perestroika a revista volveu ás críticas cara ao réxime soviético e publicou ficción e poesía de autores anteriormente prohibidos como George Orwell, Joseph Brodsky e Vladimir Nabokov.

Editores en xefe
----------------

* Vyacheslav Polonsky (1926–1931)
* Ivan Gronsky (1931–1937)
* Vladimir Stavsky (1937–1941)
* Vladimir Shcherbina (1941–1946)
* Konstantin Simonov (1946–1950)
* Aleksandr Tvardovski (1950–1954)
* Konstantin Simonov (1954–1957)
* Aleksander Tvardovski (1958–1970)
* Valery Kosolapov (1970–1974)
* Sergei Narovchatov (1974–1981)
* Vladimir Karpov (1981–1986)
* Sergey Zalygin (1986–1998)
* Andrei Vasilevsky (1998- )

Notas
-----

1. ↑  Encyclopaedia Britannica

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en ruso)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2469587
* WorldCat
* VIAF: 218372274
* BIBSYS: 90572880
* BRE: 2669056
* EBID: ID
* GND: 4172109-3
* ISSN: 0130-7673
* LCCN: n81115881
* SUDOC: 027583414

 |
Dous coracles empregados para a pesca do salmón no río Teifi, en 1972.
Un home dando a volta a un coracle.
O **coracle** (en galés: *Cwrwgl*) é un primitivo bote lixeiro, cuxa forma permite levalo ó lombo e que é empregado tradicionalmente en Gales, mais tamén nalgunhas partes do oeste e do suroeste de Inglaterra, Irlanda (en particular, no río Boyne), e Escocia (particularmente no río Spey). O termo *coracle* tamén se utiliza para facer referencia a barcos semellantes que se da India, Vietnam, Iraq e o Tíbet.

Etimoloxía
----------

A verba *coracle* provén do galés, conato co gaélico, irlandés e escocés e rexístrase en inglés xa no século XVI.

Historia
--------

Deseñado para o seu uso nos ríos rápidos de Gales e partes do resto de Gran Bretaña e Irlanda, o coracle empregouse durante séculos, despois de ter sido adoptados por Xulio César na súa invasión de Gran Bretaña a mediados do século -I e utilizounos nas súas campañas en Hispania. Durante a Guerra Civil contra Cneo Pompeio Magno, César fixo uso dos barcos que vira utilizar aos britanos, similares ao *coracle* galés. César descríbeos así:

> 
> 
> A quilla e a armazón facíanse de madeira lixeira; o resto do casco, feito de vimbio trenzado, cubríase con peles.
> 
> 

Os restos dun posible coracle foron atopados nunha tumba da Idade de Bronce en Barns Farm preto da baía Dalgety e outros dous foron descritos en Corbridge e preto de Ferriby.

Segundo Ian Harries, pescador coracle, estes son tan lixeiros e portátiles que poden ser levados sobre nas costas dos pescadores cando van e volven de traballar. Cando a pesca se leva a cabo por dúas persoas, hai un pescador por barca. A rede esténdese polo río entre os dous coracles.

Seguridade
----------

O deseño da nave fai do coracle unha nave inestable debido a que se atopa dentro da auga, no canto de estar sobre dela, polo que a barca pode ser transportada sen dificultade polas correntes e polo viento. A Sociedade Coracle publicou directrices para o uso seguro de coracles.

Notas
-----

1. ↑  Evans, E. Estyn (2000). Courier Dover Publications, ed. *Irish Folk Ways* (en inglés). p. 233. ISBN 978-0-486-41440-9.
2. ↑  "The coracle, an ancient little boat". Arquivado dende o orixinal o 02 de novembro de 1996. Consultado o 29 de maio de 2014.
3. ↑  *Commentarii de Bello Civili* 1.54
4. ↑  Watkins, Trevor et al. The Excavation of An Early Bronze Age Cemetery at Barns Farm, Dalgety, Fife Arquivado 11 de xuño de 2007 en Wayback Machine. Proc Soc Antiq Scot, 112 (1982) 48–141, páxina 119, associated with a late Beaker, and a possible radiocarbon date of 1846 BC + or − 80 years (SRR-528) on page 52. The excavation of an Early Bronze Age cemetery at Barns Farm, Dalgety, Fife. Trevor Watkins. With contributions by Mrs Lin Barnetson, Miss A S Henshall, Dr Dorothy Lunt, Ms Ellen McAdam, Mrs Fiona Roe, Alan Shepherd and Dr C C McCawley
5. ↑  "Coracle Society safety guidelines" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 27 de marzo de 2014. Consultado o 29 de maio de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1131847
* AAT: 300232941
* EBID: ID

 |
**Lūcija Ločmele**, nada en Cēsis en 1951, é unha directora de cine letoa.

Traxectoria
-----------

Lūcija Ločmele gradúase na Escola Secundaria de Riga en Artes Aplicadas no ano 1970 e pola Facultade de Cine e Televisión na especialización en Dirección dentro do Instituto dos Estados da Unión para a Cinematografía no ano 1980.
Traballou como figurino no Teatro Estatal para a Ópera de Riga. Tomou parte no movemento teatral amateur liderado por Robert Liger, autodenominado "Riga Pantonite". Traballou no Riga Film Studio. En 1991, deixa o Film Studio por unha nova posición na televisión onde dirixe historias curtas e episodios de seriais.
O seu traballo como directora de longametraxes data de 1983. No ano 1986 recibe o premio a mellor director e a mellor filme no prestixioso festival letón Great Kristaps pola súa película "Saulessvece", conformando o récord de obtención deste premio co maior número de competidores da historia do festival, un total de 27 nomeamentos acadaron a fase final aquel ano. 
Desde o 1992 a 1996 forma parte da dirección da canle letoa TV 4. 
É membro da Unión de Cineastas desde 1989 e membro do club de Directores de Cine de Riga.

O problema do alcolismo ou a adolescencia son temas preponderantes no seu cinema.

Filmografía
-----------

### Longametraxes

* 1981 — "Rudais terorists" — dirección e guión
* 1983 — "Laika prognoze augustam" — dirección
* 1986 — "Saulessvece" — dirección
* 1988 — "Svešais" — dirección

Notas
-----

1. ↑  Lūcija Ločmele Arquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine.*(en inglés)*
2. ↑  Lūcija Ločmele*(en letón)*

Véxase tamén
------------

* Lūcija Ločmele en IMDb *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4267596
* WorldCat
* VIAF: 3812154137639615370002
* IMDb: nm4065294

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Tierra.
***La Tierra*** foi un periódico publicado en Pontevedra en 1913.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico dedicado a los agricultores y a la defensa de sus intereses*, apareceu o 15 de xaneiro de 1913. Periódico agrarista impulsado polo Marqués de Riestra co obxectivo de dividir aos agraristas provinciais. Defendeu unha orientación técnico-cooperativa en non reivindicativa para as sociedades agrarias e de xeito provocador axitou a bandeira do abolicionismo en materia foral. Dirixido por Joaquín Míguez Barcia, tiña como administrador a Faustino Guiance. Publicou unha parodia de *O catecismo do labrego* de Lamas Carvajal para criticar á Federación Agrícola de Pontevedra e a Acción Gallega, relatos humorísticos e poemas e cantigas de Xan da Eira. Polemizou con *La Causa* e *Redención Gallega*. Cesou co número 28 correspondente ao 28 de agosto de 1913.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo Villaverde, Miguel (2003). Duen de Bux, ed. *Prensa agraria en Galicia*. Ourense. p. 114. ISBN 84-932078-3-7.
O ***Kokugaku*** (xaponés: 国学; literalmente, "estudos nacionais") foi un movemento intelectual, filosófico e filolóxico xaponés orixinado durante o período Edo. Os eruditos do *kokugaku* enfocáronse no estudo dos clásicos nipóns, fronte ás correntes dominantes centradas no chinés, o confucianismo ou o budismo.

Historia
--------

Tanimori Yoshiomi (1818-1911), un erudito do *kokugaku*
A escola *kokugaku* ten as súas orixes nos séculos XVII e XVIII, cando se coñecía como *kogaku* 古学 ("estudos antigos"), *wagaku* 和学 ("estudos xaponeses") ou *inishie manabi* 古学び ("estudos da antigüidade"), o termo privilexiado pola escola de Motoori Norinaga. Este movemento fundamentábase na investigación sobre a época dourada nipoa, especialmente os textos do *shintō* e a literatura antiga. As súas análises sobre a poesía anterior ao Muromachi intentaban determinar as características do espírito nacional xaponés, que para Norinaga se resumía no sentimento de *mono no aware*.

O termo *kokugaku*, cuñado para diferenciarse do *kangaku* 漢学 ("estudos chineses"), foi popularizado por Hirata Atsutane no século XIX. Tratábase dunha resposta ao sinocéntrico neoconfucianismo, predominante durante o período Edo. Os eruditos do *kokugaku* criticaron aos pensadores confucianos, cuxas ideas consideraban represivas e moralizantes.

O pensamento do *kokugaku* influíu sobre a filosofía do *sonnō jōi*. Esta ideoloxía estivo na base dos movementos que conduciron á caída do shogunato Tokugawa no 1868 e á posterior restauración Meiji. Tamén tivo un grande impacto no desenvolvemento do chamado *shintō* de estado.

Pensamento
----------

O *kokugaku* buscaba liberar a cultura xaponesa das influencias foráneas, especialmente as chinesas, intentando atopar o que consideraban a pureza natural do carácter nipón. Neste sentido, consideraban que o corazón chinés era diferente do xaponés. Xa que logo, centráronse na investigación filolóxica dos antigos textos nativos, sobre todo os da relixión nativa do *shintō.*

Principais pensadores
---------------------

* Keichū (1640-1701)
* Kamo no Mabuchi (1697-1769)
* Kada no Azumamaro (1669-1736)
* Motoori Norinaga (1730-1801)
* Hirata Atustane (1776-1843)

Notas
-----

1. 1 2  "Kokugaku - Shintoism, Nationalism, Intellectualism - Britannica". *www.britannica.com* (en inglés). Consultado o 2024-01-19.
2. 1 2  Earl, David Magarey (1981-10-16). *Emperor and Nation in Japan: Political Thinkers of the Tokugawa Period* (en inglés). Bloomsbury Academic. ISBN 978-0-313-23105-6.
3. 1 2 3 4  Josephson, Jason Ananda (2012-10-03). *The Invention of Religion in Japan* (en inglés). University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-41235-1.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q855159
* EBID: ID
* LCCN: sh85072815
* MAG: 21714901
* NDL: 00566329

 |
**Antonio Fernández Dorrego**, nado en Castro-Carballedo o 12 de xuño de 1930, é un escultor galego especializado en arte sacra.

Traxectoria
-----------

Criouse en Carballedo onde empezou tallando un xugo para as vacas e uns zocos. En 1948 marchou a Madrid cunha bolsa da Deputación de Lugo para estudar Belas Artes. En 1952 tamén recibiu unha bolsa da Fundación Carmen del Río. En Madrid contactou con Tomás Parés, Juan de Ávalos, Luís Marco Pérez e Pérez Comendador.

En 1954 abriu un obradoiro en Vallecas co escultor César Juan Moltó. O obradoiro trasladouse a Arganda del Rey en 1970, onde continuou traballando co seu fillo Jesús. Deste obradoiro saíron imaxes para igrexas e confrarías de todo España e outros países.

En 2015 figurou na exposición *Orixes creativas,* da Deputación Provincial de Lugo con outros 27 artistas que tiveran bolsas da Deputación.

É irmán do tamén escultor Jesús Fernández Dorrego.

Obra
----

Entre outras, o Cristo de Medinaceli de Don Benito, o crucificado da Confraría do Santísimo Cristo da Fe de Murcia, a Piedad da Confraría de Nuestra Señora de la Piedad y Cristo Muerto, do Escorial, o Cristo da Confraría de Esclavos de Nuestro Padre Jesús de Medinaceli, do Escorial, a Virgen de la Esperanza da fachada do Hotel Habaguanex da Habana, o Cristo crucificado do paso da Lanzada da Hermandad de San Juan Apóstol de Campo de Criptana, o Santiago de Pedro Abad (Córdoba), substitución do paso de El descendimiento para Villanueva de los Infantes, Ciudad Real, Nuestra Señora de los Desamparados, de Belchite, Santiago Apóstol de Santa Pola (Alicante). E en 1986 copia o crucificado de Gregorio Fernández.

Premios e distincións
---------------------

* 1990: Premio da Cámara de Comercio de Madrid como artesán tradicional.
* 2014: O Concello de Carballedo acorda darlle a unha rúa o nome de Irmáns Fernández Dorrego.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  de Cora, José (2019-04-03). "Antonio Fernández Dorrego". *El Progreso de Lugo* (en castelán). Consultado o 2023-09-28.
2. ↑  Nogueira, Charo (1998-04-10). ""Se hace igual un santo que un diablo o un desnudo femenino"". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2023-09-28.
3. ↑  DORREGO. "Tallados en madera en Arganda del Rey". *www.esculturaenmadera.com* (en castelán). Consultado o 2023-09-28.
4. ↑  Rede Museística provincial de LUGO (ed.). "EXPOSICIÓN: Orixes Creativas (Artistas pensionados pola Deputación de Lugo 1889-1960)". *redemuseisticalugo.org*. Arquivado dende o orixinal o 1 de novembro de 2023.
5. ↑  "Imagineros. Antonio Fernández Dorrego". *cofradiasyhermandades.e*.
6. ↑  "Carballedo hace sitio en su callejero al arte y la historia". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2014-02-01. Consultado o 2023-09-28.
O asento ou cátedra do Bispo de Roma na Basílica de San Xoán de Latrán.
A **sé episcopal** (do latín *sedem*, cadeira) é o trono (cátedra) dun bispo. No sentido máis estrito, a *sé episcopal* (un *epíscopo* é un bispo) refírese á catedral dun bispo. Os termos *sé diocesana* e *sé arquidiocesana* teñen o mesmo significado, aínda que especifican o rango da xurisdición na xerarquía da igrexa á que pertenzan.

Por extensión emprégase a palabra para denominar ao pobo ou a cidade onde estea a catedral. Por exemplo, usando o sentido estrito, a sé da Arquidiocese de Westminster en Inglaterra, é a catedral de Westminster, pero nun sentido máis amplo, esa mesma sede é a cidade de Londres, onde se localiza a catedral. Ás veces, mesmo se usa, erroneamente, este termo para referirse a toda a diocese, aínda que esta cubra máis dun pobo ou cidade; os termos correctos, diocese e arquidiocese, cobren este significado con maior precisión.

Un caso especial é a *Santa Sé*, que na Igrexa Católica refírese á oficina papal, ou á cidade do Vaticano en xeral.

O termo vese con maior frecuencia nas Igrexas Católica e anglicana, aínda que tamén se emprega nalgunhas igrexas luteranas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q866196
* AAT: 300387235

 |
**Antoni Asunción Hernández**, nado o 12 de xullo de 1951 en Manises e finado na mesma cidade o 5 de marzo de 2016, foi un político valenciano.

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro industrial e militante do PSOE, foi elixido alcalde de Manises, a súa vila natal, nas primeiras eleccións municipais da democracia, en 1979. Posteriormente repetiu a vitoria nos comicios de 1983, pero ao ser designado días despois presidente da Deputación de Valencia abandonou a alcaldía. Continuou no cargo de presidente da Deputación ata 1988, logo de revalidar o posto despois das eleccións municipais de 1987. Nese ano é nomeado director de Institucións Penintenciarias por José Luis Corcuera, e permaneceu nese posto precisamente ata que substitúe a este á fronte do Ministerio do Interior, en 1993. Como director de Institucións Penitenciarias acometeu a dispersión dos presos de ETA e tivo que facer fronte a unha folga de fame dos presos do GRAPO.

Nos comicios xerais dese ano, 1993, foi elixido deputado. Só uns meses máis tarde, e durante un período de crise dos gobernos socialistas presididos por Felipe González, dimite do seu cargo de Ministro do Interior, logo da fuga de Luis Roldán, quen daquela era antigo director da Garda Civil. Con todo, continuou no seu posto como deputado ata 1996.

Despois de abandonar a política a nivel estatal regresou no nivel autonómico. En 1998 preséntase como candidato ás primarias do seu partido, o PSOE da Comunidade Valenciana, pero foi derrotado por moi estreita marxe por Joan Romero. Mais só uns meses despois Romero dimite, e el pasa a ser o candidato nas eleccións autonómicas de 1999. Nos comicios o PP obtén maioría absoluta, e Asunción pasa a ser o voceiro da oposición. Perde as eleccións internas pola secretaría xeral do seu partido só catro meses despois, e dimite de todos os seus postos no PSOE, co que abandona a vida política e regresa á vida empresarial para impulsar un negocio de acuicultura.

En 2010 quixo tentalo de novo nas primarias socialistas á candidatura á Comunidade Valenciana, pero os órganos da súa formación estiman que parte dos avais que presenta non son válidos e desestima o seu nome. Asunción cuestionou a limpeza do proceso, e foi suspendido da militancia no PSOE.[] Dous anos máis tarde, en 2013 apoiou publicamente a Ciudadanos.[]

Notas
-----

1. ↑  *Muere el exministro del Interior socialista Antonio Asunción a los 64 años*, nova en *El Diario* o 5 de marzo de 2016. *(en castelán)*
2. ↑  "Antonio Asunción, exministro valenciano del Interior, muere a los 64 años". *Las provincias* (en castelán). 5 de marzo de 2016. Consultado o 5 de marzo de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2748839
* WorldCat
* VIAF: 288689368
* DBE: antoni-asuncion-hernandez
* GEC: 0255247
* NTA: 071730222

 |
***Gráfica*** foi unha revista editada na Coruña en 1922.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista quincenal ilustrada*, apareceu o 23 de agosto de 1922. Dirixida por Ricardo Camino, o administrador era Manuel Peña. Entre os seus colaboradores figuraron Lois Peña Novo, Eugenio Carré Aldao, Leandro Carré Alvarellos, José Soto-Picos, José García Acuña, Alfonso de Cal, e na parte gráfica Castelao, Álvaro Cebreiro, Camilo Díaz Baliño e Manuel Crestar. Rematou a súa edición co número 3 aparecido o 1 de outubro de 1922.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 23-8-1922, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carballo-Calero Ramos, M. V. (2005). "Gráfica. Revista quincenal ilustrada, La Coruña, 1922: otra aventura antes de Alfar". En Reboreda Morillo, Susana (coord.). *Homenaxe á profesora Lola F. Ferro: estudios de historia, arte e xeografía*. pp. 105–118. ISBN 84-8158-277-8.

### Ligazóns externas

* Exemplares na Hemeroteca da Real Academia Galega