**The Doors** foi unha banda de rock estadounidense formada nos Ánxeles (California) no ano 1965. A súa historia xirou sobre a figura do seu vocalista Jim Morrison. Estaba composta tamén polo teclista Ray Manzarek, o batería John Densmore e o guitarrista Robby Krieger. Despois da morte de Morrison en 1971 o resto dos membros continuaron como trío, pero a banda finalmente desfíxose en 1973.

Traxectoria
-----------

Jim Morrison naceu o 8 de decembro de 1943 en Florida. Dende pequeno a Jim gustáballe ler libros de autores como Kafka e Nietzsche. Un acontecemento marcou a súa infancia: nunha viaxe coa familia pasaron ao lado dun coche accidentado, segundo el mesmo, viu o espírito dun vello indio. Reza a lenda que o indio acompañou a Morrison durante toda a súa vida.

Despois de estudar psicoloxía en Florida decidiu matricularse na facultade de cine da UCLA, nos Ánxeles, onde coñeceu a Ray Manzarek. Manzarek era un teclista de formación clásica con bastante experiencia en bandas de jazz. Jim descubriu con el a súa paixón polo blues e o jazz, e decidiu amosarlle algunhas das súas poesías. Bastante impresionado, Ray formou con Morrison unha nova banda. O nome, escollido por Jim, vén dun verso do poeta inglés William Blake: "Cando as portas da concepción sexan abertas, o home verá as cousas como elas realmente son: infinitas". Nacía así **The Doors**. O dúo coñeceu o batería John Densmore nunha conferencia do gurú hindú Maharishi Maheshi Yogi. Densmore xa tocaba noutras bandas pero decidiu xuntarse a The Doors.

Facendo unha combinación de piano, batería e poesía, conseguiron un contrato coa Columbia, grazas a Billy James, que xa contratara a The Byrds. James púxolles unha condición: deberían contratar un guitarrista. Aí entra en escena Robbie Krieger, amigo de Densmore nas súas meditacións transcendentais. Robbie fora rexeitado por outras bandas polo seu estilo de jazz e flamenco. Pero foi xustamente este ecletismo o que o fixo entrar en The Doors.

Durante o ano 1965 non gravaron nada e perderon o contrato coa Columbia. Comezaron entón a tocar por California. A transformación nos escenarios de Jim era evidente: deixaba de ser tímido e fráxil para converterse nun performer visceral, sensual e incendiario, creando a eterna fama de sex-symbol, a pesar de que el quería ser visto como un artista serio. Arthur Lee, da banda Love, apaixonouse do son de The Doors e levounos á discográfica Elektra, que contratou a Paul Rotchild para producilos.

### *The Doors*

A finais de 1966 The Doors iniciaron unha serie de presentacións no lendario bar Whisky A Go-Go, provocando un impacto enorme nos grandes medios. Rotchild aproveitou o momento e levounos para o estudio, onde rexistraron as cancións do primeiro disco en seis días. Unha semana máis para as mesturas e a elección dos temas e o LP, *The Doors*, estaba listo.

En xaneiro de 1967 foi lanzado o álbum acompañado do sinxelo "Break On Through". A este tema realizouselle un vídeo promocional, unha especie de devanceiro do videoclip. O segundo sinxelo en aparecer foi "Light My Fire", que estivo durante 17 semanas nas listas. *The Doors* tamén tiña outros temas clásicos hoxe en día como "The End" ou "The Crystal Ship".

### *Strange Days*

Pouco despois entrarían novamente no estudio para gravar o seu segundo traballo que sería publicado no mes de setembro de 1967. *Strange Days* incluía outros temas temas como "When The Music's Over", "Love Me Two Time" ou o tema que lle daba título ao disco, "Strange Days". Este traballo reafirmou a The Doors como unha das grandes bandas do momento. Jim Morrison converteuse definitivamente nun ídolo dos medios e adoptou a súa identidade *The Lizard King* (o rei lagarto), saíndo aos escenarios co seu característico traxe de coiro.

O álbum foi disco de ouro e chegou ao número 3 da lista da *Billboard* en 1967. "People Are Strange" acadou o número 12 nos Estados Unidos e "Love Me Two Times" posteriormente conseguiría o porto 25. *Strange Days* foi colocado no número 407 na lista da *Rolling Stone* dos 500 mellores álbums de todos os tempos.

O 9 de decembro de 1967, aconteceu un grave incidente nun concerto da banda en New Haven, Connecticut; Jim enfadouse cun policía que o empurrara, facendo un violento discurso contra o sistema policial. A polícia aproximouse ao escenario e Jim non parou co seu discurso. Ata que un oficial subiu e foi alcanzado na cara polo micrófono do vocalista. Os demais policías subiron e prendérono.

### *Waiting for the Sun*

En abril a gravación do terceiro álbum estivo marcada pola tensión como resultado do incremento da dependencia de Morrison polo alcohol e as drogas, e polo rexeitamento do seu espectáculo poético "The Celebration of the Lizard" por parte do produtor da banda Paul Rothchild, que non o consideraba suficientemente comercial. Achegándose ao clímax da súa popularidade The Doors realizou unha serie de concertos ao aire libre no que se produciron enfrontamentos entre os seareiros e a policía, destacando o do 10 de maio no Chicago Coliseum.

A banda empezou a variar o seu material a partir do seu terceiro traballo, *Waiting for the Sun*, cansos do seu repertorio orixinal, e empezaron a escribir material novo. Este converteuse no seu primeiro número 1 das listas, e o seu sinxelo "Hello, I Love You" foi o seu segundo e derradeiro número 1 nos Estados Unidos. O disco tamén incluía a canción "The Unknown Soldier", da cal realizaron outro vídeo, e "Not to Touch the Earth", extraída da súa peza conceptual *Celebration of the Lizard*, aínda que foron incapaces de gravar unha versión satisfactoria do tema enteiro para o álbum.

Despois dun mes de escandalosas actuacións no Singer Bowl de Nova York, realizaron a súa primeira xira fóra de Estados Unidos, realizando un feixe de concertos por Europa. A banda celebrou unha conferencia de prensa no Institute of Contemporary Arts en Londres e tocou no teatro The Roundhouse. Estes actos foron televisados pola cadea británica Granada Television, nun programa chamado *The Doors Are Open*, posteriormente sacado á venda en vídeo. The Doors tamén realizou un concerto en Ámsterdan sen Jim Morrison, despois de que tivese un colapso polo uso de drogas. Morrison volveu a Londres o 20 de setembro e quedou alí durante un mes.

O grupo realizou nove concertos máis en Estados Unidos, e púxose a traballar no seu cuarto disco. 1969 sería un ano difícil para The Doors, pero empezou cun concerto cheo no Madison Square Garden de Nova York o 24 de xaneiro e un exitoso sinxelo, "Touch Me (The Doors)" (publicado no mes de decembro de 1968), que chegou ao número 3 nos Estados Unidos.

Discografía
-----------

* *The Doors* - 1967 (Elektra)
* *Strange Days* - 1967 (Elektra)
* *Waiting for the Sun* - 1968 (Elektra)
* *The Soft Parade* - 1969 (Elektra)
* *Morrison Hotel* - 1970 (Elektra)
* *Absolutely Live* - 1970 (Elektra)
* *L.A. Woman* - 1971 (Elektra)
* *Others Voices* - 1971 (Elektra)
* *Full Circle* - 1972 (Elektra)
* *An American Prayer* - 1978 (Elektra)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45354
* WorldCat
* VIAF: 130191364
* AllMusic: mn0000114342
* BIBSYS: 6001378
* BNE: XX106875
* BNF: 139030256
* BRE: 3478382
* CANTIC: a1153512x
* CiNii: DA12578085
* Discogs: 56798
* EBID: ID
* GEC: 0247438
* Genius: The-doors
* GND: 1221539-9
* ICCU: VIAV088734
* IMDb: nm1401980
* ISNI: 0000 0004 1202 2725
* LCCN: n81014131
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0008574
* NLA: 35759340
* OL: OL2741438A
* PTBNP: 1594459
* Songkick: 477246
* SUDOC: 033597723

 |