recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Escultura dun indalo nunha rúa de Almería
O **Indalo** é unha figura de orixe ancestral que se atopa na Cueva de los Letreros, situada a carón do Maimón, no municipio almeriense de Vélez-Blanco. Trátase dunha pintura rupestre do Neolítico tardío ou da Idade do Cobre. Representa a unha figura humana cos brazos estendidos e un arco sobre ás súas mans. Aínda que o seu significado no foi aínda esclarecido, existen teorías sobre unha suposta divindade no debuxo.

Historia
--------

Representación dun indalo. A Cueva de los Letreros e máis concretamente o *Indalo*, foron descubertos ó redor de 1868 polo almeriense Antonio Góngora y Martínez. Dita cova, foi declarada Monumento Histórico Nacional no 1924 e posteriormente Patrimonio da Humanidade.

Durante séculos, antes da catalogación do Indalo por parte dos estudosos, foi símbolo da boa sorte e considerado coma un *tótem* no norte e levante da provincia de Almería, especialmente no municipio de Mojácar, onde o pintaban con almagre para protexer as casas das tormentas e o mal de ollo. Era chamado o *muñequillo mojaquero*.

A mediados do século XX, foi tomado como símbolo e bandeira dun movemento intelectual e pictórico encabezado por Jesús de Perceval, discípulo un pouco anarco da visión noucentista mediterránea do filósofo Eugeni d'Ors. Pola súa parte, Perceval, reivindicaba a postura vital, a cosmovisión do almeriense e a esencialidade das culturas anteriores desde a antigüidade, nun renacer constante do clásico.

Tan forte foi o simbolismo do Indalo para estes artistas e intelectuais que puxeron ó seu grupo o nome de movemento indaliano. Os indalianos vían no seu símbolo a un home ancestral sostendo o arco da vella e simbolizando un pacto entre o home e os deuses para evitar futuros diluvios. O estudo do debuxo mostra que a figura non representa máis que a un arqueiro apuntando a unha ave que voa sobre el.

O termo *Indalo* podería ter a súa orixe na lingua dos iberos: *indal eccius* (mensaxeiro dos deuses). Porén é máis recoñecida a orixe relacionada co patrón da cidade de Almería, San Indalecio.

O debuxo que da forma ó Indalo, pódese achar non só na Comarca dos Vélez, senón que hai constancia de figuras similares fóra da xeografía española.

Nas últimas décadas, o Indalo, converteuse no símbolo máis representativo de Almería.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* ¿Porque "Boa sorte"? *(en inglés)*
**Ian Richard Kyle Paisley**, nado en Armagh o 6 de abril de 1926, morto en Belfast o 12 de setembro de 2014 foi un político e líder relixioso de Irlanda do Norte. Foi o fundador da Igrexa Libre Presbiteriana do Ulster e líder do Partido Unionista Democrático (DUP), o máis radical dos partidos maioritariamente protestantes, que abogan polo mantemento da unión de Irlanda do Norte ó Reino Unido. Fronte a eles, os católicos republicanos son partidarios da reunificación política de toda a illa de Irlanda.

Traxectoria
-----------

Paisley foi membro do parlamento inglés pola circunscrición de Antrim Norte dende 1970, e tamén membro da Asemblea de Irlanda do Norte. Foi moi crítico coa fe católica e tamén se mostrou en contra da normalización social da homosexualidade.

En 2003, o partido liderado por Paisley converteuse no máis votado de Irlanda do Norte, desbancando ó moderado Partido Unionista do Ulster (DUP). O Sinn Féin converteuse na segunda forza política. A agrupación de Paisley fora en 1998 a única forza norteirlandesa oposta ós Acordos do Venres Santo, pero moi pouco a pouco moderou levemente as súas posturas. O Acordo do Venres Santo significaba a autodeterminación para o Ulster, a entrega de armas por parte dos grupos armados nun prazo de dous anos, e a rebaixa a un terzo das condenas dos presos por delitos terroristas dos grupos que asinasen o alto o fogo.

O DUP de Paisley involucrouse no proceso, unha vez que o IRA destruíu as súas armas. En 2007 Paisley foi designado como "Ministro Principal", ou xefe do Goberno rexional do Ulster, e tivo como viceprimeiro ministro ao seu inimigo acérrimo tradicional, o "número dous" do Sinn Féin, Martin McGuinness. En 2008 foi substituído por Peter Robinson como Ministro Principal e como presidente do DUP.

Ian Paisley tamén foi o fundador da organización paramilitar Voluntarios Protestantes do Ulster, "Ulster Resistance" en inglés.

Notas
-----

1. ↑  "Morreu Ian Paisley, o "Sr. Não" da Irlanda do Norte". *PÚBLICO*. Consultado o 2015-12-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q296597
* WorldCat
* VIAF: 79426950
* BNF: 12062254n
* Discogs: 1252548
* Dodis: P43480
* EBID: ID
* FAST: 17569
* GEC: 0048249
* GND: 119479362
* IMDb: nm0656945
* ISNI: 0000 0000 7863 4864
* LCCN: n50051819
* Munzinger: 00000012445
* NLA: 35406216
* NNDB: 000085511
* NPG: mp52885
* NTA: 072783273
* ODNB: 108503
* SELIBR: 378215
* SUDOC: 028878302
* WikiTree: Paisley-426

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Díaz Baliño.

**Indalecio Díaz Baliño**, nado en Ferrol o 8 de decembro de 1896 e finado na Coruña o 3 de febreiro de 1952 foi delineante e escultor galego.

Traxectoria
-----------

Cesuras.
Fillo de Germán Díaz Teijeiro, natural de Ortigueira, e Camila Baliño López, de Ferrol, e irmán dos, tamén artistas, Camilo (1889); Ramiro (1902) e Lolita (1905), formouse na Escola de Artes e Oficios da Coruña, da que foi profesor e director. En 1915 recibiu unha bolsa da Deputación da Coruña para ampliar estudos na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Tomou parte na Exposición Iberoamericana de 1929.

Obras súas, de temática galega, son *A volta da sega*, *No sermón* e *Devotiña*. Fixo un busto de José Calvo Sotelo para a Deputación da Coruña. Participou na decoración do Hotel Finisterre da Coruña e o Teatro García Barbón de Vigo. En 1932 participou na celebración do primeiro aniversario da Segunda República Española coa realización de diversas obras. Colaborou co seu irmán Camilo na realización de escenografías.

Foi nomeado membro da Real Academia Galega de Belas Artes "Nosa Señora do Rosario", correspondente en 1946 e numerario en 1948.

Notas
-----

1. ↑  *Diciopedia do século 21*
2. ↑  *Gran Enciclopedia Galega*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Indalecio Díaz Baliño Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Díaz Baliño, Indalecio". *Diccionario enciclopédico galego universal*. *La Voz de Galicia*. 2003-2004. ISBN 84-7680-429-6.
* "Díaz Baliño, Indalecio". *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 328.
* "Díaz Baliño, Indalecio". *Diciopedia do século 21* **1**. Do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006. p. 699.
* "Díaz Baliño, Indalecio". *Enciclopedia Galega Universal* **7**. Ir Indo. 1999-2002. p. 288. ISBN 84-7680-288-9.
* Seoane, Luís (2005). "Díaz Baliño, Indalecio". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.

### Outros artigos

* Camilo; Ramiro e Lolita (irmáns)

### Ligazóns externas

* Suárez Sandomingo, J. M. "Los Díaz Baliño (3). Indalecio Díaz Baliño" 12/4/2017.
| MoaRango fósil: Mioceno - Holoceno |
| --- |
| Moas atacadas por unha aguia de Haast. |
| Estado de conservación |
| Extinto |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Superorde: | Palaeognathae |
| Orde: | †**Dinornithiformes** |

 |
| Especie tipo |
| *†*Dinornis novaezealandiae'**Owen, 1843** |
| Subgrupos |
| * †Dinornithidae
* †Megalapterygidae
* †Emeidae
 |
| Sinonimia |
| * ***Dinornithes***
 |

As **moas** (*Dinornithiformes*) eran aves non voadoras xigantes de Nova Zelandia. Coñécense seis xéneros e nove especies de diferentes tamaños, sendo a máis grande a **moa xigante** (*Dinornis robustus* e *Dinornis novaezelandiae*), que medían preto de 3 metros de alto e tiñan un peso de 250 kg.

As moas extinguíronse ao redor do ano 1500, pouco despois de que os primeiros cazadores maorís chegasen ás illas. Previamente, o número de moas descendera no último millón de anos debido tanto aos períodos glaciais (case toda a Illa Sur foi ocupada polo xeo) como á ameaza das aguias de Haast (*Harpagornis moorei*), as maiores aves de presa coñecidas e hoxe tamén extinguidas. Os kiwis considéranse emparentados coas moas.

Unha moa xigante (*Dinornis robustus*) alcanzaba moi serodiamente a súa madurez reprodutiva: aos dez anos de nada. Esta demora facilitou a súa extinción xa que non se deu unha suficiente taxa de reposición ante o ritmo co que eran cazadas polos maorís.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Megafauna

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q452969
* GEC: 0124156
* JSTOR: moas
* NDL: 00567753

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 4433427
* Fossilworks: 39294
* IRMNG: 10316
* NCBI: 8808

 |
**Inventio** é a segunda etapa do proceso retórico de construción dun discurso consistente en achar os elementos referenciais do mesmo. É o primeiro bosquexo estrutural, nel localízanse os conceptos que han ser incluídos en cada unha das partes.

As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, **inventio**, dispositio e elocutio.

Historia
--------

A crítica máis antiga da retórica é que non trata un tema específico, isto é, que un orador pode dar un discurso sobre calquera tema e non sendo o contido o que importa, senón como un orador usa o idioma. Esa é unha das razóns poas que Platón atacou esta práctica, baleira na súa opinión.

Aristóteles respondeu á crítica argumentando que razón e retórica van xuntas, argumentando que a razón dialéctica é a ferramenta para atopar verdades universais e a retórica é a ferramenta para aclaralas e transmitilas aos demais. A **inventio** serve ao orador a construír argumentos utilizando un sistema. Os retóricos romanos Cicerón e Quintiliano dedicaron tempo a formular a teoría detrás da retórica dos argumentos. A inventio constaría de tres partes:

* Analizar a tarefa
* Encuentrar argumentos para o caso
* Seleccionar os mellores argumentos

Acepción xacobea
----------------

**Inventio**, do latín *inventionem* (nominativo *inventio*), e este das raíces indoeuropeas ou pre-indoeuropeas *\*en* e *\*gwa* para 'vir' é significa "atopar", e é a palabra máis empregada para referirse aos feitos que levaron ao achado do sepulcro do Apóstolo Santiago en Galiza nos anos 820-830.

Notas
-----

1. ↑  Nast, Condé (2014-11-27). "Perché nell'era di Google serve l'inventio, l’arte dell’infosourcing di Aristotele". *Wired Italia* (en italiano). Consultado o 2022-04-12.
2. ↑  "invention; Etymology, origin and meaning of invention". *www.etymonline.com* (en inglés). Consultado o 2022-04-12.
3. ↑  "inventio - Xacopedia". *xacopedia.com* (en castelán). Consultado o 2022-04-12.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* retórica
* topos
* tropo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3322876
* LCCN: sh86004164
* MAG: 2777987809
* Treccani: inventio

 |
**Ian Goodfellow**, nado en 1985, é un enxeñeiro informático estadounidense e investigador dentro do proxecto de Google Brain, na sede central da compañía Google en Mountain View, California. Foi galardoado como un dos 35 perfís máis innovadores por debaixo dos 35 anos en 2017 polo MIT Technology Review a revista do propio MIT pola súa invención das redes xenerativas antagónicas, avance no campo da aprendizaxe automática.

Traxectoria
-----------

O traballo académico de Goodfellow acada a 2018 máis de 14.000 citas  que protagonizan as redes xenerativas antagónicas, algoritmos de intelixencia artificial adestrados sobre o mesmo conxunto de datos. Ambos algoritmos compiten, un pretendendo aumentar o índice de erro do outro, encargado de discriminar o resultado. Goodfellow é co-autor dun libro introdutorio á aprendizaxe profunda aberto en liña e publicado por The MIT Press.

Notas
-----

1. ↑  Ian Goodfellow *(en inglés)*.
2. ↑  Ian Goodfellow *(en inglés)*.
3. ↑  Ian Goodfellow *(en inglés)*.
4. ↑  Ian Goodfellow *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26703063
* WorldCat
* VIAF: 1036146936607413780403
* DBLP: 7940
* GND: 112365512X
* LCCN: n2016031948
* LinkedIn: ian-goodfellow-b7187213
* MGP: 252137
* MR: 1203093
* NKC: ctu2017951237
* ORCID: 0000-0003-3937-2322
* Scholar: iYN86KEAAAAJ
* Scopus: 35956088800
* SUDOC: 197683134

 |
*Le Mococo* (*Lemur catta*) debuxado por J.-B. Audebert.
**Jean Baptiste Audebert**, nado en 1759 en Rochefort, Charente Marítimo, e finado en 1800 en París, foi un ilustrador e naturalista francés.

Traxectoria
-----------

Estudou pintura e debuxo en París, e pronto adquiriu unha gran reputación como pintor de miniaturas. Foi contratado para preparar os gravados da *Historie des cloportes* de Antoine Guillaume Olivier (1756-1814) o que lle fixo adquirir unha grande inclinación pola historia natural.

En 1800 publicou o seu primeiro traballo orixinal, a *Histoire naturelle des singes, des makis, etc.*, ilustrado con sesenta e dúas láminas, debuxadas e gravadas por el mesmo. O colorido das súas láminas é dunha beleza infrecuente.

Á súa morte, Audebert deixou outro traballo incompleto, unha *Histoire des colibris, oiseaux-mouches, jacamars et promerops*, que apareceu postumamente en 1802. Douscentos exemplares foron impresos en *in-folio*, un cento nun gran formato *in-quarto* e cincuenta co texto en letras douradas. Outro traballo, que deixou tamén inacabado, apareceu despois da súa morte, *L'Histoire des grimpereaux et des oiseaux de paradis*. Estas dúas obras apareceron agrupadas nun só volume baixo o título *Oiseaux dorés, ou à reflets métalliques* (1802).

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Audebert** emprégase para recoñecer a Jean-Baptiste Audebert como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Jean-Baptiste Audebert Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1685332
* WorldCat
* VIAF: 24939506
* AAG: 1471
* AGORHA: 113314
* BNF: 149541623
* CANTIC: a11185612
* CERL: cnp00987108
* CiNii: DA00327124
* DeutscheBio: 100018157
* Europeana: ID
* FAST: 1475321
* GND: 100018157
* ISNI: 0000 0000 8365 6427
* LCCN: n86867983
* NTA: 12841555X
* OL: OL5610448A
* openMLOL: 135012
* RKD: 2907
* SNAC: w62z8h3p
* SUDOC: 137209304
* ULAN: 500044585

 |
**Marie Simon-Pierre**, de nome real descoñecido, é unha monxa francesa católica, nada en Rumilly-en-Cambrésis en 1963. A súa sona débese a que curou do párkinson que padecía grazas, presuntamente, á actuación do defunto papa Xoán Paulo II.

A enfermidade
-------------

A monxa pertence á orde das Freiriñas das Maternidades Católicas, onde ingresou con 21 anos, e traballaba na maternidade L'Étoile, en Puyricard, preto de Aix-en-Provence (Occitania).

En 2002 diagnostícanlle párkinson temperán, unha enfermidade neurodexenerativa e incurábel. O mal aféctalle na mobilidade da metade esquerda do seu corpo. Supostamente, a enfermidade foi avanzando malia o tratamento médico e tivo que deixar as súas tarefas habituais na maternidade para ocuparse de traballos administrativos.

O milagre
---------

O 13 de maio de 2005, o papa católico Bieito XVI abre o proceso de beatificación do seu predecesor Xoán Paulo II, que tamén padecía párquinson. A partir dese día ela mesma e as demais monxas da congregación comezan a rezarlle a Xoán Paulo II pedíndolle pola curación. Porén, e sempre segundo a versión dela mesma, a enfermidade continuaría velozmente o seu progreso.

O 2 de xuño solicítalle á súa xefa que a releve de todas as súas responsabilidades. Esta négase e pídelle que escriba nunha folla de papel o nome de *Xoán Paulo II*. Marie Simon-Pierre, que é manicha e a quen o párkinson lle afecta a metade esquerda, non pode facelo. Porén, esa mesma noite, a freira ponse a escribir e conségueo, polo que deduce que sanda supetamente. A hipótese da curación é apoiada polo seu propio neurólogo.

Outras hipóteses médicas apuntan a posibilidade de que o párkinson fose mal diagnosticado, e que os síntomas fosen producidos por unha depresión, pola inxesta de menciñas que provocan eses síntomas, por simulación consciente ou por simulación inconsciente debida á histeria.

O seu milagre resulta unha peza fundamental do proceso de beatificación de Xoán Paulo II, que ten que achegar como proba algún milagre. O informe, conducido polo bispo polaco Sławomir Oder, determinou que a curación se debera á intercesión do anterior papa, pero correspóndelle ao actual Bieito XVI determinar se existe ou non milagre.

Na actualidade Marie Simon-Pierre traballa na clínica Saint-Félicité, en París.

Reerencias
----------

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 30 de marzo de 2007. Consultado o 31 de marzo de 2007.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1897515
* WorldCat
* VIAF: 221056661
* BNF: 145766918
* GND: 1017758735
* ISNI: 0000 0003 5988 5723

 |
A **igrexa parroquial de San Martiño de Tribás**, é unha igrexa de orixe románica datada nas primeiras referencias a ela no século XIII. Atópase no lugar de Tribás na parroquia de San Martiño de Tribás (Pantón).

Descrición
----------

A planta desta igrexa de San Martiño de Tribás, sen a posterior sacristía, é a orixinal románica. Non obstante, da súa fábrica primeira só se conservan a ábsida e o muro testeiro da nave co seu arco triunfal.

Resaltan na ábsida a serie de canzorros. Só dous están á vista no muro sur. Ao acaroar a este muro a sacristía, o resto dos canzorros ou ben se atopan ocultos ou ben desapareceron.

Sete son os que sosteñen a cornixa do muro norte. Tanto estes coma os outros dous son de forma pouco esvelta e dun tamaño máis inferior ao normal. Atípica é unha serie de bólas que decoran por ámbolos lados do bisel da cornixa.

Os dous canzorros do lado sur, un é de liso caveto e noutro escúlpese unha basta cabeza humana que mira de fronte.

Tamén nun dos canzorros do lado norte aparece outra cabeza. Case todo o resto decóranse con diversos obxectos de tipo xeométrico, entre eles resalta un cilíndrico, cinguido ao redor do seu centro por unha grosa cinta na que vai incisa unha cruz de brazos iguais.

Pero o canzorro que máis chama a atención é un no que aparece o conxunto do erecto sexo masculino; probablemente representa desta forma o símbolo da vida.

Moi sinxelo é este arco triunfal. Compóñeno unha arquivolta de medio punto de sección rectangular con varias arestas vivas.

Mediante imposta decorada con perlas apóiase directamente no muropilastra.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Igrexa de San Martiño de Tribás na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Alonso.

**Manuel Valeriano Alonso de León**, coñecido como **Pichurri**, nado en Camariñas en 1951, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Fotógrafo e axente de seguros, foi concelleiro de Camariñas polo PTG nas primeiras eleccións democráticas. Ingresou no PSdeG-PSOE en 1980, e por esa formación foi concelleiro entre 1991 e 1996, cando dimitiu. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Camariñas e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde, tamén con maioría absoluta. En xuño de 2011 foi imputado por suposta negociación prohibida a funcionarios. Volveu ser reelixido no 2015 con maioría absoluta. O 24 de agosto de 2018 presentou a súa dimisión pasando a ser alcaldesa a número 2, Sandra Ínsua.

Dez anos máis tarde, en novembro de 2021, foi condenado a inhabilitación por xestionar para o concello pólizas de seguro dende a súa empresa, Pichurri SL.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Bautista Santos Ramos** |  **Alcalde de Camariñas** 2007 - 2018 | Sucesor:**Sandra Ínsua** |

Vida persoal
------------

Casou coa tamén fotógrafa María del Carmen Freire Ramos.

Notas
-----

1. ↑  Imputado o alcalde socialista de Camariñas
2. ↑  "El exalcalde de Camariñas, Manuel Alonso, inhabilitado cinco años por la trama de los seguros". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2021-11-09. Consultado o 2021-11-10.

Véxase tamén
------------

### Outras páxinas

* Eleccións municipais en Camariñas

### Ligazóns externas

* Entrevista
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Valeriano Alonso encabezará la lista socialista de Camariñas
**Manuel Teijeiro Williman**, nado en Ferrol cara a 1885 e finado na mesma cidade o 21 de agosto de 1936, foi un político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Tipógrafo, foi empregados dos talleres de *El Correo Gallego*. Funcionario municipal de Ferrol, era inspector de fielatos en 1920. Afiliado á UGT, foi nomeado vogal obreiro da Junta de Reformas Sociales de Ferrol en maio de 1919, e en setembro de 1920 foi elixido presidente da Mutualidad Obrera. Foi elixido concelleiro de Ferrol en 1920. Na Segunda República foi Secretario da Federación Comarcal de Sociedades Obreras y Agrícolas da UGT. Dirixiu o periódico *¡Alerta!*. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado pola forza pública o 21 de agosto.

Vida persoal
------------

Casou con Isabel Rivas Camero.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 28-5-1919, p. 2.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 3-9-1920, p. 6.
3. ↑  *El Correo Gallego*, 2-4-1920, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Teijeiro Williman na páxina web *Nomes e Voces*.
A **igrexa de San Mamede do Castro** é a igrexa parroquial do Castro, no concello de Silleda. De primitiva fábrica románica, foi trasladada desde unha das abas da Copa do Castro á súa situación actual tralo asasinato do párroco. Nese lugar atópase agora o cruceiro.

Descrición
----------

Doada ao mosteiro de Carboeiro no século XII, a igrexa consta dunha soa nave e ábsida rectangulares. Na fachada presenta unha fiestra e unha portada de arco semicircular, con dous pares de columnas. Complétase a fachada cunha espadana con dous ocos, onde se sitúan as campás, e outro sobre dos primeiros, rematada con pináculos.

A ábsida apóiase sobre unha bóveda de canón con arco de medio punto, sobre columnas de capiteis con figuras zoomórficas. No muro do adro poden verse elementos decorativos desta igrexa románica e interesantes canzorros.

Galería de imaxes
-----------------

* Portada.Portada.
* Porta setentrional.Porta setentrional.
* Canzorros.Canzorros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Igrexa de San Mamede do Castro na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
**Manuel Taboada Cid**, nado en Verín o 29 de marzo de 1946 e finado en Santiago de Compostela o 27 de xullo de 1993, foi un filólogo galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Xesús Taboada Chivite, empezou a súa afección pola investigación da man do seu pai. Estudou na Academia Verinense e no IES Otero Pedrayo de Ourense. Comezou os estudos universitarios na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela en 1963 e despois inscribiuse en Filoloxía Románica.

En 1968 foi lector de español no Lycée de Garçons de Auch (Francia). Retornado a España, recibiu unha bolsa do Departamento de Filoloxía Románica para realizar traballos de campo. En 1971 acadou a licenciatura co traballo "Vocabulario y notas etnográficas de la Mezquita (Ourense)" e comezou a impartir clases no Instituto Otero Pedrayo de Ourense. En 1972 retornou ás aulas universitarias de Compostela. Nomeado Director Xeral de Política Lingüística (1986-1987), impulsou o uso do galego, galeguizando a administración dos centros docentes.

Reintegrado á Universidade, en 1990 obtivo á cátedra de Historia de la Lengua Española na Universidade de Oviedo e despois pasou á Universidade da Coruña, onde foi o primeiro catedrático de Gramática Histórica do Español.

Publicou artigos en revistas especializadas (*Verba*, *Boletín Auriense*, *Gallaecia*) e comunicacións e relatorios en congresos de Galicia e do estado. Pertenceu ao Grupo Marcelo Macías do Museo Arqueolóxico de Ourense.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Paz Lamela Vilariño** |  **Director xeral de Política Lingüística** 1986 - 1987 | Sucesor:**Adolfo de Abel Vilela** |

Obras
-----

* "Vocabulario y notas etnográficas de la Mezquita (Ourense)".
* "El arado radial en el sur de la provincia de Orense".
* "Afinidades lingüisticas galego-portuguesas na fronteira de Ourense".
* "El habla del Valle de Verín".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535074
* WorldCat
* VIAF: 6626715
* BNE: XX1053785
* BNF: 14063802k
* Dialnet: 48122
* GND: 13476319X
* ISNI: 0000 0000 5922 128X
* LCCN: n94069674
* NKC: xx0152932

 |
**Merge Records** é un selo discográfico independente con sede nos Estados Unidos. Fundado por Mac McCaughan e Laura Ballance en 1989 como fórmula para lanzar as gravacións da súa banda de rock Superchunk e de bandas de amigos. O primeiro álbum da gravadora en entrar no *Billboard 200* foi *Funeral*, do Arcade Fire.

Historia
--------

Tras editar varios discos de 7" e casetes, o primeiro CD de longa duración chegou o 1 de abril de 1992 co *Tossing Seeds* de Superchunk (MRG020), a primeira colección de sinxelos da banda.

O primeiro álbum do selo en entrar na *Billboard 200* foi *Funeral* de Arcade Fire no ano 2004. Esta banda tamén lle conseguiría os postos máis alto nas listas cos seus seguintes traballos, *Neon Bible* (2007) estreouse no número 2 da citada lista, e posteriormente chegaría ao primeiro posto co seu terceiro disco, *The Suburbs* (2010). Outras edición que acadarían o *top 10* da *Billboard* foron *Ga Ga Ga Ga Ga and Transference* de Spoon, xunto con *Volume Two* de She & Him. Outros traballos que destacaron son *In the Aeroplane Over the Sea* de Neutral Milk Hotel, *69 Love Songs* de The Magnetic Fields, *Andorra* de Caribou, *Hold Time* de M. Ward, *Let's Get Out of This Country* de Camera Obscura, e *Volume One* de She & Him.

En febreiro do ano 2009, debido ás adversas condicións do mercado, anunciouse que Touch and Go Records deixaría de fabricar e distribuír discos para Merge e moitas outras discográficas independentes; Merge estivera baixo o paraugas de Touch and Go dende a edición en 1992 de *Tossing Seeds*. Merge raidamente chegou a un acordo con Alternative Distribution Alliance para continuar distribuíndo os seus lanzamentos.

En setembro do 2009 Algonquin Paperbacks puvlicou *Our Noise: The Story of Merge Records*, un libro que relata a historia do selo. Pouco despois celebrouse un festival de 6 días en Chapel Hill e Carrboro, Carolina do Norte, onde actuaron uns 40 artistas de Merge de todo o mundo para celebrar o 20 aniversario da primeira edición do selo.

Artistas notábeis
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| * The 3Ds
* The 6ths
* American Music Club
* ...And You Will Know Us by the Trail of Dead
* Arcade Fire
* Ashley Stove
* Lou Barlow
* Beatnik Filmstars
* Breadwinner
* The Broken West
* Richard Buckner
* Paul Burch
* Butterglory
* Buzzcocks
* Camera Obscura
* Caribou
* The Clean
* The Clientele
* Crooked Fingers
* Dan Bejar
* Destroyer
* Dinosaur Jr
* East River Pipe
* Matt Elliott
* The Essex Green
* Future Bible Heroes
* Ganger
* Guv'ner
* Annie Hayden
* Honor Role
* Imperial Teen
 | * The Karl Hendricks Trio
* David Kilgour
* The Ladybug Transistor
* Lambchop
* The Mad Scene
* The Magnetic Fields
* The Music Tapes
* Neutral Milk Hotel
* Pipe
* Robert Pollard
* Polvo
* Portastatic
* pram
* Radar Bros.
* The Rock\*A\*Teens
* The Rosebuds
* Seaweed
* Shark Quest
* Shout Out Louds
* Spaceheads
* Spent
* Spoon
* Matt Suggs
* Superchunk
* Teenage Fanclub
* Tenement Halls
* The Third Eye Foundation
* Versus
* M. Ward
* White Whale
 |

Véxase tamén
------------

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1921640
* Discogs: 7496
* MusicBrainz: ID

 |
largopx
O **midwinterhoorn** (en baixo alemán **mirreweenterhoorn**) é un antigo instrumento de vento que permanece en uso en Twente, en Veluwe (Güeldres) e mais en Achterhoek nos Países Baixos e nas localidades alemás próximas á fronteira de Neuenhaus, Hoogstede, Wilsum e Hestrup. O instrumento aseméllase a un corno alpino, de forma curva e de entre 80 a 115 cm de longo  que se fai en madeira de bidueiro, ameneiro ou salgueiro rematado tradicionalmente cun bocal de sabugueiro e que produce unha melodía monótona ao soprar e que se toca en solitario pois cada instrumento produce diferentes tons e non se pode crear unha harmonía real ao tocar xuntos varios á vez. Tradicionalmente o instrumento facíanno os zoqueiros que cortaban unha árbore que baldeiraban nun proceso que podía levar días, utilizabánse como chamada de aviso ou perigo para alertar de lumes, catástrofes pero tamén ao ser utilizado nun enclave católico rodeado de comunidades protestantes para avisaren da chegada de incursións durante a celebración da misa, a partir de 1920 comezaron a se facer de metal que resultaban moito máis baratos e rápidos de facer, durante a segunda guerra mundial tamén se utilizaron para alertaren da chegada de patrullas alemáns e a partir de 1950 recuperouse como instrumento tradicional, só feito en madeira, e comezou a tradición de tocalo só entre o primeiro domingo de advento e a epifanía (6 de xaneiro) realizando competicións entre as diferentes localidades.

Notas
-----

1. ↑  Jeremy Montagu, "The Construction of the Midwinterhoorn". *The Galpin Society Journal* 28 (April 1975) 71-80
2. ↑  Jeremy Montagu *Origins and Development of Musical Instruments* (2008) Scarecrow Press, páx. 181

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1679135
* MIMO: 4776

 |
A **igrexa do Convento de San Francisco** é o templo católico da parroquia de Santiago de Viveiro (concello de Viveiro). É unha construción erixida no século XIV, con nave única.

Historia e características
--------------------------

A súa construción comezárona os franciscanos xa no século XIII. Desta época consérvanse 3 arcos descubertos na reforma de 1945 e unha porta. A ábsida constitúe unha das máis fermosas da provincia.

No interior destaca o seu retablo renacentista doado e traído por Juan Dutton Aguilar dende os Países Baixos; este atópase na capela do baptisterio. Outro retablo a destacar é o da capela da Orde Terceira; de estilo barroco do século XVIII coa imaxe da Dolorosa como principal. Nesta capela gárdanse algúns procesionais.

En toda a igrexa atópanse distintos sepulcros. Os máis importantes atópanse na nave principal: o sepulcro da bieita Constanza (filla do señor medieval o mariscal Pero Pardo de Cela) e o sepulcro do poeta Pastor Díaz. Na sancristía atópase outro importante retablo coa imaxe do Cristo dos Mareantes, do século XIV. Gárdanse tamén alí algunhas vitrinas con reliquias dalgúns santos mártires.

O seu claustro data do século XVII.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Igrexa de San Francisco de Viveiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Capela da Misericordia de Viveiro
Comparación entre o gravado de 1650 e o heliogravado de 1826 feito por Niepce.
Heliogravado, Constant Puyo, 1899.
A **heliografía** é un procedemento fotográfico creado por Joseph Nicéphore Niépce, quen distinguía entre as imaxes que sendo obtidas con este método supuñan reproducións de gravados xa existentes, chamadas heliogravado, e as imaxes captadas directamente do natural pola cámara, ás que chamaba puntos de vista.

O procedemento supuña a utilización da cámara escura e o emprego de diferentes materiais como soporte sensibilizado, entre eles o papel, o cristal ou diversos metais como o estaño, o cobre, o peltre, entre outros. Para a obtención das imaxes precisábase un tempo de exposición da placa á luz de dúas horas.

Segundo o contrato de asociación subscrito con Daguerre, o día 14 de decembro de 1829, para o desenvolvemento e comercialización do invento, o método encontrábase composto dos seguintes pasos: *nunha pedra, un papel ou unha placa de metal - de cobre prateada, por exemplo- estendíase un verniz realizado con betume de Xudea disolto en aceite esencial de lavanda, posteriormente se expoñía a placa á luz na cámara escura, para pasar despois a bañar a mesma nun disolvente composto de aceite de lavanda e de aceite de petróleo branco e, posteriormente, lavalo con auga temperada, podéndose entón apreciar a imaxe obtida.*

Este método non resolveu totalmente a cuestión da fixación das imaxes, motivo polo cal se acababan perdendo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Daguerrotipo
* Calotipo
* Debuxos fotoxénicos
* Colodión Húmido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1414342
* AAT: 300133322
* EBID: ID
* MAG: 2436047

 |
| Illa Harbour |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Bahamas |
| Localización | Océano Atlántico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2000) | 1.639 hab. |
| Superficie | 4 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 25°30′N 76°38′O﻿ / ﻿25.500, -76.633 |
| Maior Altura |  |
|  |
| Localización |
| Localización da illa nº 14 |
|

A **Illa Harbour** (en inglés: *Harbour Island*) é unha illa e distrito administrativo das Bahamas. Atópase fóra da costa nordés da Illa Eleuthera. A única cidade da illa é *Dunmore City* (Cidade Dunmore), o nome dun ex Gobernador das Bahamas, Earl de Dunmore (1786-1798), quen tiña unha residencia de verán na illa.

É famosa polas súas praias de area rosa, que se atopan ao longo de toda a zona leste. A illa é accesible por avión a través do Aeroporto de Eleuthera Norte, seguida dun curto traxecto en taxi de auga desde a veciña Eleuthera Norte.

A Illa Harbour é un popular destino de vacacións para os estadounidenses. Coñecida como Briland polos aldeáns, Illa Harbour ten parecido con Nova Inglaterra e os seus edificios de estilo flor con rúas aliñadas. É parte de illas exteriores das Bahamas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2357510
* GeoNames: 3572238
* OSM: 3776655

 |
Fórmula xeral dun hemiaminal.
En química orgánica, un **hemiaminal** é un grupo funcional ou clase de composto químico que ten un grupo hidroxilo e unha amina unidos ao mesmo átomo de carbono, coa fórmula -C(OH)(NR2)-, onde R pode ser hidróxeno ou un grupo alquilo. Os hemiaminais son intermediarios na formación de iminas a partir de aminas e carbonilos, por alquilimino-de-oxo-bisubstitución.

Un exemplo é o hemiaminal que se obtién da reacción da amina secundaria carbazol e o formaldehido

Os hemiaminais xerados a partir de aminas primarias son inestables, ata o punto de que nunca foron illados, e rara vez foron observados directamente. Nun estudo de 2007, unha subestrutura hemiaminal atrapada na cavidade dun complexo hóspede-hospedante foi estudada cunha vida media de 30 minutos. Debido a que tanto a amina coma o grupo carbonilo están illados nunha cavidade, a formación do hemiaminal está favorecida debido á alta velocidade de reacción directa, comparable a unha reacción intramolecular, e tamén debido ao acceso restrinxido de bases externas (outra amina) á mesma cavidade, que favorecería a eliminación de auga para dar a imina.

A formación de hemiaminal é un paso chave na síntese total asimétrica da saxitoxina:

Neste paso da reacción, o grupo alqueno é oxidado primeiro a un intermediario acroleína, por acción do cloruro de osmio(III), peroximonosulfato de potasio (catalizador de sacrificio) e carbonato de sodio (base).

Hemiaminal éter
---------------

Os compostos do tipo R2C(OR')NR2, con R distinto do H denomínanse **hemiaminal éteres** ou alfa-amino-éteres. As glicosilaminas son exemplos de hemiaminal éter cíclico.

Notas
-----

1. ↑  *Carbazol-9-yl-methanol* Milata Viktora, Kada Rudolfa, Lokaj J¨¢nb Molbank 2004, M354 open access publication  Arquivado 26 de setembro de 2018 en Wayback Machine.
2. ↑  Reacción en metanol en refluxo con carbonato de potasio. A catálise ácida transforma o hemiaminal en aminal *N*,*N*´-biscarbazol-9-il-metano.
3. ↑  *Stabilization of Labile Carbonyl Addition Intermediates by a Synthetic Receptor* Tetsuo Iwasawa, Richard J. Hooley, Julius Rebek Jr. Science 317, 493 (**2007**) doi 10.1126/science.1143272
4. ↑  *(+)-Saxitoxin: A First and Second Generation Stereoselective Synthesis* James J. Fleming, Matthew D. McReynolds, and J. Du Bois J. Am. Chem. Soc. **129** (32), 9964 -9975, **2007**. doi 10.1021/ja071501o
5. ↑  IUPAC Gold Book Hemiaminal

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hemiaminal*** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aminal
* Amina

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q424620
* MAG: 2777286132

 |
O **Helioviewer**, é un proxecto conxunto da NASA e da ESA, de código aberto para a visualización de datos solares e heliosféricos, que inclúe un software de visualización de datos de imaxes do Sol baseado no estándar de compresión de imaxes JPEG 2000, escrito en Java e OpenGl, chamado **JHelioviewer**.

O software foi desenvolvido por investigadores da ESA e da NASA como parte do proxecto JHelioviewer que desenvolve un equipo interdisciplinario de físicos solares e enxeñeiros informáticos (sendo os investigadores principais: Daniel Müller da ESA, e Jack Ireland (ADNET Systems, Inc. / NASA Goddard Space Flight Center). O Protocolo Interactivo JPEG 2000 (JPIP) permite enviar paquetes de datos a alta compresión. Dita tecnoloxía permite ao Observatorio de dinámica Solar da NASA manexar e servir aos investigadores, e público en xeral, mais dun terabyte de datos de imaxes por día. O servidor do software e arquivos JPEG 2000 está situado no Centro de Análises de Datos do Sol (SDAC) do Centro de Voo Goddard da NASA.

Ademais de permitir a descarga do programa, tamén dispón dun servizo de imaxes na web na dirección www.helioviewer.org, e acceso para aplicacións móbeis.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Aplicación web de visualización de datos do proxecto HelioviewerArquivado 27 de maio de 2021 en Wayback Machine. *(en inglés)*.
* Páxina de descarga do programa JHelioviewer *(en inglés)*.
* Páxina inicial da wiki HelioviewerArquivado 30 de abril de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*.
**Gran Tobago** é unha illa deshabitada das Illas Virxes Británicas no Caribe, situada xunto á illa irmá Pequeno Tobago aproximadamente a nove quilómetros e medio ao oeste de Jost Van Dyke. Os Tobagos son as máis occidentais das Illas Virxes Británicas.

De tamaño dunhas 85 ha. está rodeado de abruptos cantís que tamén se estenden por baixo da auga. Desde a década dos noventa, as illas de Gran Tobago, pequeno Tobago e as rochas Mercurious e Watson próximas están protexidas como parte do Parque Nacional Trust.

Gran Tobago contén a terceira maior poboación do Caribe de nidificación de aves mariñas, incluíndo a Fragata magnífica,  tropicbirds de cola longa, carráns, Pelecanus occidentalis, Gaivota chorona americana, Sula nebouxii e outras especies. As illas tamén estiveron poboadas por cabras durante moitos anos.

Hai máis de quince sitios de mergullo. Aínda que é legal o esnórquel e o mergullo arredor da illa, é ilegal ancorar porque todas as posibles posicións de ancoraxe son arrecife de coral que serían destruídas por unha áncora. Pódense recibir multas por violar esta zona libre de ancoraxe, que é patrullada frecuentemente pola Policía Mariña das IBV.

Na década de 1990, unha empresa das veciñas Illas Virxes Estadounidenses presentou unha proposta para construír un vertedoiro na illa de Gran Tobago, pero a proposta foi rexeitada polo goberno das Illas Virxes Británicas.[]

Notas
-----

1. 1 2  "Tobago Cays". Bareboats BVI. Consultado o 2018-07-31.
2. ↑  "Little Tobago/Great Tobago National Park". BVI Tourism. Consultado o 2018-07-31.
3. 1 2  "Great Tobago". BVI Dive Map. Consultado o 2018-07-31.
4. ↑  "Tobago goats to be eliminated completely". Virgin Islands News Online. Consultado o 2018-07-31.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Great Tobago*** |

### Ligazóns externas
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Mesosfera (homónimos).
Capas da atmosfera.
En meteoroloxía denomínase **mesosfera** a parte da atmosfera situada por riba da estratosfera, desde a estratopausa (zona de contacto entre a estratosfera e a mesosfera), e por debaixo da termosfera. Na mesosfera a temperatura diminúe a medida que aumenta a altura, até chegar a uns -80 °C aos 80 quilómetros aproximadamente. É a zona máis fría da atmosfera.

A mesosfera, que se estende entre os 50 e 80 km de altura, contén só aproximadamente o 0,1% da masa total do aire. É importante pola ionización e as reaccións químicas que acontecen nela. A baixa densidade do aire na mesosfera determina a formación de turbulencias e ondas atmosféricas que actúan a escalas espaciais e temporais moi grandes. A mesosfera é a rexión onde as naves espaciais que volven á Terra empezan a notar a estrutura dos ventos de fondo, e non só o freo aerodinámico. Tamén, nesta capa, é onde se forman as estrelas fugaces, que son meteoroides que se desintegraron na termosfera.

| * v
* c
* e
Atmosfera terrestre |
| --- |
| 
* Troposfera
* Estratosfera
* Mesosfera
* Termosfera
* Exosfera

 |
| 
* Tropopausa
* Estratopausa
* Mesopausa
* Termopausa / Exobase

 |
| 
* Capa de ozono
* Turbopausa
* Ionosfera
* Cinto de Van Allen
* Magnetosfera

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q162167
* BRE: 2200721
* EBID: ID
* GND: 4169490-9
* JSTOR: mesosphere
* LCCN: sh85083962
* MAG: 69976271
* NDL: 00575913
* PSH: 4208
* UAT: 1030

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Mallando no Android** é unha web en galego de actualidade tecnolóxica e análise de trebellos centrada no sistema operativo Android. Comezou a súa andaina independente o 1 de xullo de 2010, logo de ser unha sección da web matriz Mallando na e-ira.

 Traxectoria
------------

Mallando no Android comezou como unha sección do blog de difusión científica Mallando na e-ira, mais o 1 de xullo de 2010 iniciou a súa andaina en solitario. Aos tres cofundadores do proxecto fóronse sumando máis persoas ao longo destes anos até superar a decena actual, entre redactores e colaboradores puntuais.

Inicialmente a web estivo aloxada no servizo gratuíto Blogger. Porén, en agosto de 2013, e coincidindo co redeseño da páxina para adaptarse ás plataformas móbiles, comezou a usar hosting propio. Desde decembro de 2014, Mallando no Android emprega dominio .gal.

Ademais da web, os redactores de Mallando no Android colaboran eventualmente en diversos medios en galego, como a Radio Galega, Radiofusión, Sermos Galiza e Praza Pública.

 Android en galego
------------------

En outubro de 2013 Mallando no Android puxo en marcha a campaña Android en Galego (#AndroidEnGalego), para reclamar a Google a tradución de Android ao galego.

A campaña contou cun manifesto que recibiu o apoio das tres universidades galegas, numerosas empresas tecnolóxicas do país e preto de 4300 sinaturas persoais, que foron enviadas ás oficinas centrais de Google en xaneiro de 2014. Paralelamente, os promotores foron recibidos por Google nas oficinas da compañía de Madrid para tratar o tema en novembro de 2013.

En outubro de 2014 a campaña acadou o seu obxectivo, sendo a versión 5.0 de Android (Lollipop) a primeira en estar dispoñíbel en galego.

 Redes sociais e comunidade
---------------------------

Mallando no Android ten unha forte presenza nas redes sociais, con perfís activos en Twitter, Facebook, Google+, Instagram e unha canle de YouTube. A través delas retransmiten as principais feiras e eventos tecnolóxicos relacionados coa temática da páxina.

 Véxase tamén
-------------

### Ligazóns externas

* mallandonoandroid.gal
Fachada da igrexa.
A **igrexa de Nuestra Señora del Azogue** é unha igrexa románica, con reformas de estilo gótico, situada en Pobra de Seabra (provincia de Zamora).

Descrición
----------

Situada na parte máis alta da vila, xunto ao castelo dos Condes de Benavente, conserva da súa fábrica románica os muros da nave e dúas portadas que se sitúan neles, todo iso froito da segunda metade do século XII.

A porta meridional encóntrase baixo un soportal situado entre a torre e o brazo sur do cruceiro. Consta de tres arquivoltas de medio punto abucinadas sobre xambas. A exterior está decorada con flores tetrapétalas, a do medio é unha mediacana rodeada de talos que se entrecruzan formando rombos e a interior está formada por unha escocia entre dous boceis.

A outra porta, a occidental, está formada por catro arquivoltas apuntadas. Mención á parte merecen as columnas e as estatuas encostadas, feitas en pedra lousenta, mentres que o resto é de granito. Sobre a súa clave vese encaixada unha cabeza de cabaleiro barbado.

Baixo o adro encóntrase unha pía bautismal románica de granito con forma troncocónica e decorada cun anxo entre dous cruzamentos flordeliselados, un home de fronte cun libro nas súas mans e outro de perfil con capucha.

O templo garda semellanza con outras igrexas veciñas de Galicia —como san Pedro da Mezquita, santa María de Aciveiro ou santa María de Cambre— e o norte de Portugal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Enríquez de Salamanca, C.: *Rutas del románico en la provincia de Zamora*; ISBN 84 86097 70 3

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5909672
* JCyL: 16883

 |
Jerónimo de Sousa
**Jerónimo Carvalho de Sousa,** nado en Loures o 13 de abril de 1947, é un obreiro metalúrxico, sindicalista e político portugués do Partido Comunista Portugués (PCP).

Traxectoria
-----------

Naceu na aldea de Pirescoxe, pertencente á freguesía de Santa Iría de Azoia, onde aínda hoxe reside, realizou o curso industrial, semellante á formación profesional, e comezou a traballar con 14 anos como afinador de máquinas na MEC - Fábrica de Aparelhagem Industrial. Foi delegado sindical nesa fábrica, chegando á Dirección do Sindicato dos Metalúrxicos de Lisboa, en 1973.

Entrou no PCP en 1974, tras a Revolución dos caraveis, e accedeu ao Comité Central en 1979. Foi deputado na Asemblea Constituínte, de 1975 a 1976, e varias veces elixido para a Asemblea da República, entre 1976 e 1992 e, de novo, en 2002, polo distrito de Setúbal. En 1996 presentou a súa candidatura a Presidente da República, renunciando a favor do candidato socialista, Jorge Sampaio. É secretario xeral do Partido Comunista Portugués, desde o 27 de novembro de 2004. En 2006 volveu presentarse á presidencia da república, logrando o 8.64% dos votos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1688029
* WorldCat
* VIAF: 99040000
* GND: 1131575334
* ISNI: 0000 0000 8285 0041
* LCCN: n2010046492
* PTBNP: 1291333
* SUDOC: 142858846

 |
**Marcial Gamboa Pérez-Pardo**, nado nas Palmas de Gran Canaria, é un militar español que desde outubro 2015 ocupa o posto Almirante Xefe do Arsenal de Cartagena.

Traxectoria
-----------

De familia vinculada á armada, foi neto do militar e senador ferrolán Marcial Gamboa Sánchez-Barcáiztegui e fillo do tamén contralmirante da Armada Marcial Gamboa Ballester. Ingresou na Escola Naval Militar de Marín en 1978, recibindo o seu primeiro despacho cinco anos máis tarde, en 1983. Especialista en submarinos e armas submarinas, diplomado en Estado Maior; exerceu como Segundo Comandante do submarino Tramontana, levando o mando do submarino Narval desde 1999 ata 2001. Tamén exerceu coma comandante na fragata Navarra e no dragaminas *Miño*. En 2009 relevou a José Luis Urcelay Verdugo no mando e dirección da Escola Naval Militar de Marín, destino que desempeñaría ata xullo de 2012. Deste xeito foi o primeiro director que, xunto co seu equipo, puxo en marcha o novo modelo de carreira consistente en dotar aos futuros oficiais (ademais da propia formación naval) un título universitario de grao en enxeñaría mecánica (expedido pola Universidade de Vigo). En xullo de 2012 ascende a contralmirante, ocupando o posto de Almirante Director de Ensino Naval. Posteriormente, en outubro de 2014 é destinado á Base Naval de Rota, sostendo o cargo de Almirante Xefe do Estado Maior da Frota. Finalmente, en outubro de 2015 ascende a vicealmirante, tomando o relevo na xefatura do Arsenal de Cartagena.

### Condecoracións

* Placa, Cruz e Encomenda da Orde de San Hermenexildo
* Cruz ó mérito naval
* Cruz ó mérito militar

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392890
* Dialnet: 4324292

 |