recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Torre do Reloxo
**Zheleznogorsk** (en ruso: *Железного́рск*), anteriormente coñecida como **Krasnoiarsk-26** (*Красноярск-26*) é unha cidade rusa, situada no krai de Krasnoiarsk. Foi fundada en 1950 como unha cidade pechada dedicada á industria nuclear.

Historia
--------

Foi creada en 1950 para a produción de plutonio para armamento e recibiu o nome de Krasnoiarsk-26. A historia do lugar e o complexo de defensa están interconectados. En 1959, o goberno creou a oficina oriental da OKB-1 baixo a supervisión de MF Reshetnov. Os edificios de defensa incluían instalacións nucleares construídas en cavernas talladas na montaña ao norte da cidade, do mesmo xeito que as oficinas de investigación espacial.

En 1992, con Boris Yeltsin no goberno, aprobouse un decreto no que se podían utilizar as nomenclaturas históricas, e a cidade empezou a aparecer nos mapas oficiais. Con todo, tal como marcaba a tradición nas cidades soviéticas con instalacións secretas, o número do antigo nome forma parte do código postal.

Status administrativo
---------------------

Dentro do sistema de divisións administrativas rusas, é xunto con outras cinco localidades rurais, parte do Territorio Administrativo Pechado de Zheleznogorsk, cuxa unidade administrativa equivale aos raions.

Como municipio, está localizado dentro do Okug Urbano de Zheleznogorsk.

Economía
--------

Zheleznogorsk é coñecida polo seu complexo nuclear e xogou un papel importante nos primeiros anos da produción de armas nucleares na Unión Soviética. Ademais, na cidade ten a súa sede o ISS Reshetnov, o maior fabricante de satélites do país e o principal promotor do programa GLONASS.

Notas
-----

1. ↑  Zhigulsky, Anton (25 de octubre de 1995). "Former Closed Cities Host International Fair". Consultado o 13 de enero de 2015.
2. ↑  "Краснояркий Горно-Химический комбинат". *wdcb.ru* (en ruso). Consultado o 10 de xaneiro de 2022.
3. ↑  Medvedev, Vladimir (1954). *Atom Town* (en inglés). Zheleznogorsk: Bear Company.
4. ↑  "КРАСНОЯРСКИЙ КРАЙ: АДМИНИСТРАТИВНО -ТЕРРИТОРИАЛЬНОЕ ДЕЛЕНИЕ" (PDF). *sobranie.info* (en ruso). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 31 de xaneiro de 2022. Consultado o 10 de xaneiro de 2022.  Arquivado 31 de xaneiro de 2022 en Wayback Machine.
5. ↑  "Глава ЗАТО г.Железногорск". *admk26.ru* (en ruso). Consultado o 10 de xaneiro de 2022.
6. ↑  "Ceremony marks end of a nuclear era" (en inglés). 16 de abril de 2010. Consultado o 10 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en ruso)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q135869
* BRE: 1980281
* GeoNames: 1538635
* MusicBrainz: ID

 |
Unha **demencia** é un conxunto de patoloxías do sistema nervioso central que producen un déficit, en termos xerais progresivo e irreversible, que condiciona perda de funcións cerebrais superiores (memoria, linguaxe, razoamento etc.) e outras habilidades previamente adquiridas, pero mantendo un nivel de consciencia normal.

Epidemioloxía
-------------

As demencias son pouco comúns en individuos menores de 50 anos, e nas demencias precoces adoita haber unha ou múltiples alteracións xenéticas predispoñentes ou causantes. A frecuencia aumenta exponencialmente coa idade, chegando ata o 22% en maiores de 85 anos.

Demencias máis comúns
---------------------

A demencia máis frecuente é a enfermidade de Alzheimer, que produce un curso progresivo en anos, con alteracións na memoria, aprendizaxe, linguaxe, recoñecemento e nas etapas finais, alteracións motoras semellantes á enfermidade de Parkinson e mesmo convulsións tónico-clónicas.

Outras demencias frecuentes son:

* Demencia vascular
* Enfermidade de Lewy
* Demencias fronto-temporais
* Hidrocefalia normotensiva
* Hipotiroidismo
* Déficit de vitamina B12
* Sífilis
* Pseudodemencia depresiva

Diagnóstico
-----------

O diagnóstico da maioría das demencias é clínico, xa que non existen marcadores biolóxicos aptos hoxe en día. As probas neuropsicolóxicas poden ser de axuda. É preciso, non obstante, descartar causas de demencias tratables mediante unha análise de sangue, medición dos niveis de ácido fólico e seroloxía luética. Os probas de neuroimaxe axudan a descartar outras enfermidades do sistema nervioso central, coma a hidrocefalia do adulto.

Notas
-----

1. ↑  "demencia, páx. 201" (PDF). *edu.xunta.gal; DXPL; Dicionario galego de termos médicos*. Consultado o 14 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Harrison, Principios de Medicina Interna. 17ª edición *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83030
* BNCF: 991
* BNE: XX528691
* BNF: 12231893p
* BRE: 1946480
* EBID: ID
* FAST: 890050
* GND: 4011404-1
* JSTOR: senile-dementia
* LCCN: sh85036638
* NDL: 00954862
* NKC: ph119366
* PSH: 12903
* Treccani: demenza

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 29283
* DOID: DOID:1307
* GARD: 11946
* HPO: HP:0000726
* ICD-9: 290290—294294
* ICD-10: F00
* MedlinePlus: 000739
* MeSH: D003704
* MeSH: C10.228.140.380
* NCIt: C4786
* Orphanet: 89043
* Patientplus: dementia-pro
* UMLS: C0497327

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Florida.
Estancia histórica en Florida.
**Florida** é unha cidade uruguaia capital do departamento homónimo. Achantada sobre as ribeiras do Río Santa Lucía Chico, posúe unha poboación de aproximadamente 32.128 habitantes.

Historia e características
--------------------------

Foi fundada o 24 de abril de 1809, recibindo nun principio o nome de *San Fernando de la Florida Blanca*, apelación en homenaxe ao válido e favorito real español de inicios do século XIX, o Conde de Floridablanca.

Destaca porque alí se atopa a *Pedra Alta da Florida*, lugar escolleito o 25 de agosto de 1825 para realizar o Congreso de Florida, e tamén pola Capela de San Cono, santo que congrega multitudes o 3 de xuño.

Na súa praza principal encóntrase a catedral da cidade, que se empezou a construír en 1894. É unha das igrexas máis coñecidas do país, pois contén a Virxe dos Trinta e Tres, patroa do Uruguai, representada por unha pequena figura de madeira, localizada orixinalmente nunha localidade denominada Villa Vieja (antes, Villa del Pintado), e que a ela se encomendaron os Trinta e Tres Orientais tras o seu desembarco en 1825, xurando liberar a patria ou morrer no intento.

Na mesma praza, un monumento obra do escultor Juan Manuel Ferrari, conmemora a Declaratoria da Independencia. O día da inauguración do mesmo, o 19 de maio de 1879, o poeta Juan Zorrilla de San Martín declamou a *Leyenda Patria*, en honra da xesta dos Trinta e Tres.

Notas
-----

1. ↑  "Juan Zorrilla de San Martín - *Leyenda Patria*" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2009. Consultado o 27 de maio de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Florida, Uruguai*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q842472
* WorldCat
* VIAF: 154802146
* BNE: XX6281287
* BNF: 15289404h
* EBID: ID
* FAST: 1228032
* GeoNames: 3442585
* GND: 4093022-1
* LCCN: n82251282
* MusicBrainz: ID

 |
**François-Étienne de La Roche**, ou **Delaroche**, como é máis coñecido, nado 1781 en Xenebra e finado en 1813 en París, foi un médico e naturalista suízo. 

Era fillo de Daniel De la Roche (1743-1812), médico de Xenebra formado e Edimburgo e amigo de Louis Odier (1748-1817). Despois de exercer a medicina durante varios anos en Xenebra, Delaroche pai trasladouse a París como médico do duque de Orleáns (o que foi chamado *Filipe Igualdade*, pai do rei de Francia Luís Filipe I). Máis tarde traballou como médico na Casa de Saúde do Faubourg Saint-Martin.

François Delaroche é sobre todo conñecido polos seus traballos sobre a calor específica dos gases, efectuados conxuntamente con Jacques-Etienne Bérard, polos que recibiu en 1812 o gran premio de física da *Académie des sciences* de París.

Así mesmo é moi famoso polos seus traballos de zooloxía, concretamente sobre os peixes, en particular as súas *Observations sur des poissons recueillis dans un voyage aux îles Baléares* (1809), *Observations sur quelques poissons indiqués dans le précédent tableau et descriptions des espèces nouvelles ou peu connues* (1809) e *Observations sur la vessie aérienne des poissons*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q120009
* WorldCat
* VIAF: 219516843
* Botanist: F.Delaroche
* CERL: cnp00469106
* GND: 123544890
* ISNI: 0000 0003 5946 243X
* NTA: 29633832X
* SUDOC: 11826737X
* TePapa: 51626

 |
Coordenadas: 41°04′39″N 6°0′7″O﻿ / ﻿41.07750, -6.00194

Ledesma, a capital comarcal.
A devesa é a paisaxe característica da Tierra de Ledesma e o Campo Charro.
**Tierra de Ledesma**, tamén coñecida como **Campo de Ledesma** ou **Comarca de Ledesma**, é unha comarca da provincia de Salamanca, en Castela e León. Os seus límites non se corresponden cunha división administrativa, senón cunha demarcación histórico-tradicional e agraria.

Xeografía
---------

Limita coa provincia de Zamora (Sayago e Tierra del Vino) ao norte, con La Armuña ao leste, co Campo de Salamanca ao sur e con La Ramajería e a Tierra de Vitigudino ao oeste.

Concellos
---------

Comprende 30 municipios: Aldearrodrigo, Almenara de Tormes, Añover de Tormes, Doñinos de Ledesma, Encina de San Silvestre, El Arco, Gejuelo del Barro, Golpejas, Juzbado, La Mata de Ledesma, Ledesma, Monleras, Palacios del Arzobispo, Rollán, San Pedro del Valle, San Pelayo de Guareña, Sando, Santa María de Sando, Santiz, Sardón de los Frailes, Tabera de Abajo, Tremedal de Tormes, Valdelosa, Vega de Tirados, Villarmayor, Villasdardo, Villaseco de los Gamitos, Villaseco de los Reyes, Zamayón e Zarapicos. Considérase a Ledesma como o centro neurálxico ou capital do territorio.

Notas
-----

1. ↑  "Sistema de información geográfico agrario (SIGA). Comarca agraria de Ledesma". *Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente* (en español). Arquivado dende o orixinal o 09 de xullo de 2012. Consultado o 27 de marzo de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tierra de Ledesma Modificar a ligazón no Wikidata*** |
O **Cardiff City Association Football Club** *(en inglés)* ou **Clwb pêl-droed Dinas Caerdydd** *(en galés)* é un club de fútbol profesional galés da cidade de Cardiff que compite na Football League Championship, a segunda categoría do fútbol en Inglaterra. Xoga os seus partidos como local no Cardiff City Stadium, estadio con capacidade para 28.016 espectadores.

Historia
--------

O Cardiff City foi fundado en 1899 por Bartley Wilson como *Riverside A.F.C.* e é o único equipo que non é inglés que gañou algunha das tres grandes competicións inglesas, gañando a FA Cup en 1927, na década na que o equipo galés era un dos equipos máis frontes da liga inglesa, sendo finalistas na tempada 1923–24, perdendo por 1-0 a final da FA Cup de 1925 fronte ao Sheffield United. Foi campión tamén da Copa de Gales en numerosas ocasións, a última delas en 1993. Na tempada 1966-67 clasificouse para xogar a Recopa de Europa tras gañar ese ano a Copa de Gales, e chegando ás semifinais na tempada 1967-68, nas que perdeu fronte ao equipo alemán do Hamburger SV por un axustado marcador final de 4-3 (1-1 na ida e 3-2 na volta).

Xogadores
---------

*Categoría principal: Xogadores do Cardiff City FC.*

Palmarés
--------

**FA Cup**

* **Campión:** - 1927
* **Finalista:** - 1925, 2008

**FA Charity Shield**

* **Campión:** - 1927

**First Division**

* **Finalista:** - 1923-24

**Second Division**

* **Finalista:** - 1920-21, 1951-52, 1959-60
* **Campión do Play-Off:** - 2002-03

**Third Division South**

* **Campión:** - 1946-47

**Third Division**

* **Campión:** - 1992-93
* **Finalista:** - 1975-76, 1982-83

**Fourth Division**

* **Campión:** - 1987-88

**Southern Football League Second Division**

* **Campión:** - 1913

**Copa de Gales**

* **Campión:** - 1912, 1920, 1922, 1923, 1927, 1928, 1930, 1956, 1959, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1973, 1974, 1976, 1988, 1992, 1993

**FAW Premier Cup**

* **Campión:** - 2002

**FAW Welsh Youth Cup**

* **Campión:** - 1990, 1995, 1998, 2000, 2001, 2002, 2004, 2006
* **Finalista:** - 1992, 2005, 2008

**FAW Invitation Cup**

* **Campión:** - 1998

**Centenary Cup**

* **Campión:** - 1999

**Algarve Challenge Cup**

* **Campión:** - 2008

**VansDirect Cup**

* **Campión:** - 2008

Véxase tamén
------------

### Ligazóns

* Site oficial do Cardiff City F.C. *(en inglés)*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre deporte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 62°13′26″N 6°34′43″O﻿ / ﻿62.22389, -6.57861

Porto
Estaleiro
Christianskirkjan
Vista de Klaksvík
**Klaksvík** é a segunda maior cidade das Illas Feroe, centro natural das illas do norte, Norðoyar, constitúe un dos mellores portos naturais do país e o principal porto pesqueiro das Feroe. É a capital do concello de Klasvík que se fundou en 1908 e que abrangue as cidades de Árnafjørður, Norðoyri, Ánirnar e Mikladalur. Xuntos, en 2007, tiñan 4.886 habitantes.

Xeografía
---------

Klaksvík localízase na illa Borðoy, a maior das illas do norte, a cidade está situada nun val, no final dun pequeno fiorde entre entre os montes Myrkjanoyrarfjall (689 m), Háafjall (647 m), Hálgafelli (503 m) e Klakkur (414 m), ao cal a cidade debe o seu nome.

Historia
--------

A actual área de Klaksvík está poboada desde a época dos viquingos, como amosan escavacións. Tamén aquí había un thing local, o chamado várting. No século XIX o Monopolio das Feroe abriu aquí unha sucursal. En 1873 Klaksvík formou co resto de Norðoyar un concello. En 1908 formouse o concello de Klasvkív, naquela data a cidade tiña preto de 700 habitantes. Naquela época a cidade tiña preto de 700 habitantes. En 1960 Klaksvík converteuse no máis importante porto de pesca nas illas Feroe.

Comunicacións
-------------

Klaksvík está unido coa capital, Tórshavn, por estrada, en 2006 rematouse o Norðoyatunnilin, túnel que permite o tráfico por estrada con Leirvík, ata entón só posible por transbordador.

Monumentos e cultura
--------------------

A Christianskirkjan é o edificio máis coñecido da cidade, unha igrexa que data de 1963, a pía bautismal feita en granito ten catro mil anos e orixinalmente utilizouse para ritos pagás. Norðoya Fornminnissavn é un museo que entre outras cousas contén unha antiga farmacia que estivo en funcionamento ata 1961. O *Norðlýsið*, fundado en 1915, é o xornal local. O festival de música, Summarfestivalur. atrae cada ano a milleiros de visitantes das Feroe. O club de fútbol local é o KÍ Klaksvík.

Cidades irmandadas
------------------

* Murmansk, Rusia
* Escocia Wick, Escocia
* Grenlandia Sisimiut, Groenlandia
* Islandia Kópavogur, Islandia
* Trondheim, Noruega
* Norrköping, Suecia
* Finlandia Tampere, Finlandia
* Dinamarca Grenaa, Dinamarca
* Dinamarca Odense, Dinamarca

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Klaksvík Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en feroés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189361
* WorldCat
* VIAF: 247305664
* GeoNames: 2618795
* GND: 4283340-1

 |
**Tu**

**BiShvat** (ט״ו בִּשְׁבָט‎), tamén chamado **Rosh HaShanah La'Ilanot** (ראש השנה לאילנות‎), literalmente Aninovo das árbores, é unha festa xudía que ocorre o día 15 do mes hebreo de Shevat. No Israel contemporáneo, o día celébrase como un día de conciencia ecolóxica e é habitual plantar árbores.

**Et**

**imoloxía**

O 

nome Tu BiShvat é orixinario da data hebrea do festivo, que ocorre o décimo quinto día de Shevat. "Tu" representa as letras hebreas Tet e Vav, que en conxunto teñen o valor numérico de 9 e 6, sumando 15. A data tamén se pode chamar "Ḥamisha Asar BiShvat" ( חמשה-עשר בשבט‎, 'Quince de Shevat ').

**Co**

**stumes tradicionais**

Na

Idade Media, Tu BiShvat celebrábase cun festín de froitas de acordo coa descrición misnaica da festa como celebración de Aninovo. No século XVI, o cabalista rabino Yitzchak Luria de Safed e os seus discípulos instituíron un seder ('cea') de Tu BiShvat no que os froitos e árbores da Terra de Israel recibiron un significado simbólico. A idea principal era que comer dez froitas específicas e beber catro cuncas de viño nunha orde específica mentres recitaban as bendicións adecuadas achegaría ós seres humanos e ó mundo á perfección espiritual.

En

Israel, o seder cabalístico de Tu BiShvat foi revivido e agora é celebrado por moitos xudeus, relixiosos e laicos. Haggadot especiais foron escritos para este fin. Na comunidade hasídica, algúns xudeus conservan ou confitan o etrog de Sucot e cómeno en Tu BiSh'vat. Os xudeus sefardís preparan unha sobremesa a base de cereais, froitos secos e froitos secos, coñecida como Ashure ou trigo koço, para celebrar a festa.

Na diáspora, comezando en América do Norte nos anos 80, Tu BiSh'vat pasou a ser tratado como o Día da Terra xudeu, e as comunidades contemporáneas fixeron fincapé en todo tipo de accións e activismos relacionados co medio ambiente e o mundo natural. No Israel contemporáneo, o día celébrase como un día de conciencia ecolóxica e plántanse árbores para celebralo.
Terres de l'Ebre
As **Terres de l'Ebre** (*Terras do Ebro*) é unha rexión do sur de Cataluña (España) formada polas comarcas de Baix Ebre, Montsià, Terra Alta e Ribera d'Ebre. É un dos oito ámbitos funcionais territoriais definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.

O seu accidente xeográfico máis característico é o curso baixo do río Ebro. O seu territorio, con máis de 3.300 km cadrados representa o 52% da superficie da provincia de Tarragona e o 10% da de Cataluña e está constituído por 52 municipios.

As principais localidades por poboación son: Tortosa, Amposta, Sant Carles de la Ràpita, Deltebre, Alcanar e l'Ametlla de Mar. Teñen un peso representativo tamén Gandesa e Móra d'Ebre, como capitais de comarca que son.

No aspecto ambiental as catro comarcas posúen un importante patrimonio natural: os parques naturais de Delta do Ebro e Portos de Tortosa-Beceite, así como outras zonas que gozan doutros graos de protección, como a serra de Cardó ou a reserva de Sebes en Flix. A este súmaselle o seu legado cultural e histórico-artístico, como os conxuntos históricos de Tortosa, Horta de Sant Joan, Miravet, Batea ou Arnes.

Véxase tamén
------------

* Parque Natural do Delta do Ebro (Terras do Ebro-Reserva da biosfera)
* Parque Natural de Els Ports (Terras do Ebro-Reserva da biosfera)

### Ligazóns externas

* Terras do Ebro-Reserva da biosfera *(en castelán)* *(en catalán)* *(en inglés)* *(en francés)*
* Viulebre.comArquivado 30 de xuño de 2012 en Wayback Machine.. Turismo, actividades, servizos e notícias das Terres de l'Ebre. *(en catalán)*
* Surtdecasa.cat Arquivado 15 de xullo de 2012 en Wayback Machine.. Axenda cultural e de ocio. *(en catalán)*
* IDECE. Instituto para o desenvolvemento das comarcas do Ebre. *(en catalán)*
* Terresdelebre.org Arquivado 04 de xullo de 2012 en Wayback Machine.. Padroado de Turismo da Deputación de Tarragona. *(en catalán)*

| * v
* c
* e
Ámbitos funcionais territoriais de Cataluña |
| --- |
| 
Alt Pirineu i Aran · 
Metropolità de Barcelona · 
Camp de Tarragona · 
Comarques Centrals · 
Comarques Gironines · 
Penedès · 
Ponent · 
Terres de l'Ebre
 | Ámbitos de Cataluña |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1849804
* OSM: 2826216

 |
**Liberec** (en alemán: *Reichenberg*) é unha cidade do norte da República Checa, capital da rexión do mesmo nome. No ano 2019 tiña 104.445 habitantes, sendo a quinta cidade máis poboada do país. Atópase a só uns poucos quilómetros da fronteira alemá e polaca, e é un enclave nas comunicacións por tren e estrada na zona.

Historia
--------

A primeira referencia escrita que menciona á cidade data do ano 1352, Liberec non era máis ca un vao sobre a ruta comercial norte-sur, un alto no camiño despois do paso do monte Ještěd. En 1577 convertese en cidade franca baixo o reinado do emperador Rodolfo II, mais despois é cedida a Melchior von Redern. Os *Redern*, señores de Liberec, deben exiliarse despois da súa derrota na Batalla da Montaña Branca.

Na década de 1930 a cidade convirtiuse no centro da rexión dos Sudetes. Despois do Pacto de Múnic, en 1938, a cidade pasou a formar parte da Alemaña nazi.

Despois da segunda guerra mundial, a cidade volveu pertencer novamente a Checoslovaquia. A maioría da poboación alemá foi expulsada polos decretos de Beneš e a zona foi repoboada por checos.

Liberec tamén ten unha minoría xudía, cunha sinagoga de nova construción, e unha minoría grega, orixinaria dos refuxiados comunistas que se estableceron alí despois da guerra civil grega en 1949.

Galería de imaxes
-----------------

* Edificio do concello.Edificio do concello.
* Castelo de Liberec.Castelo de Liberec.
* Edificios na praza Dr. E. Beneše.Edificios na praza Dr. E. Beneše.
* Monte Ještěd e torre de telecomunicacións.Monte Ještěd e torre de telecomunicacións.

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina web oficial de Liberec *(en checo)*
En zooloxía, denomínase **lecitotrofia** á estratexia de alimentación utilizada polas larvas de moitos organismos na cal non buscan seu alimento no medio externo, senón que utilizan as reservas de vitelo (do seu saco vitelino) que levan consigo desde o seu nacemento. Na maioría dos casos, o estadio larvario é de curta duración e o paso á etapa xuvenil é rápido, para poder empezar a alimentarse.

A lecitotrofia ocorre máis comumente en larvas de invertebrados, principalmente mariños, que viven en altas latitudes ou en uguas de gran profundidade, como, por exemplo, nos antozoos da orde dos pennatuláceos.

Nos marsupiais, o embrión desenvólvese inicialmente polo consumo de vitelo, implantándose no útero nos estadios finais da xestación.

Notas
-----

1. ↑  Ruppert, E. & Barnes, R. D. (1994): *Invertebrate Zoology*, 6th ed. Philadelphia/Fort Worth: Saunders College Publishing, ISBN 978-0-0302-6668-3.
2. ↑  Pechenik, Jan A. (2016). *Biologia dos Invertebrados 7ed* (en portugués). McGraw Hill Brasil. ISBN 978-85-8055-581-3.
3. ↑  García, Sonia M. Lauer; Fernández, Casimiro G. (2009). *Embriologia - 3.Ed.* (en portugués). Artmed Editora. ISBN 978-85-3632-704-4.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre zooloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
*Shekvetili'* (xeorxiano:  შეკვეთილი ; é unha vila costeira do leste do Mar Negro pertencente ao Concello de Ozurgueti, na rexión de Guria, Xeorxia. Atópase situada na boca do Río Natanebi aproximadamente a 45 km ao noroeste da capital axariana de Batumi.

Historia
--------

Shekvetili serviu de importante nexo comercial coa rexión suroccidental da rexión de Guria no século 18. Foi ocupada por forzas otomanas en 1723 e pasou a posesión rusa en base ao tratado de Bucarest de 1812. Os turcos referíanse á vila como Shefketil, mentres que os rusos bautizarona como o Forte de San Nicolás. 

  

**Batalla de Limani (1829)**

Como punto fronteirizo a vila sufriu asiduos enfrentamentos durante as guerras ruso-turcas
. Durante o conflicto de 1828-1829 Shekvetili foi unha base rusa para a súa incursión na parta turca da rexión de Guria (Adjiara) Os rusos enlistaron a locais en Guria e coas forzas combinadas lograron asediar e destruir un forte otomano na vila de Limani, veciña a Shekvetili, o 5 de Marzo de 1829.

**Batalla de Shekvetili (1853)**

Batalla de Shekvetili (1853).
Durante a Guerra de Crimea, na noite do 15–16 de outobro de 1853, unha forza otomana de entre 3 e 5 batallóns dirixida por Hasan e Ali Beys e Dede Ağa, nativos de Çürüksu, atacaron Shekvetili, fornecida por 2 compañías de infantaría rusa e 1 milicia de xeorxianos, dirixados polo Capitán Shcherbakov. O forte foi capturado tras varias horas de batalla. Os xeorxianos musulmáns que deran a benvida aos batallóns otomanos, pediron a retirada deses batallóns tras coñecer as baixas que causou o ataque. Preto de 1,000 mortos entre os defensores do forte, incluíndo o Capitán Shcherbakov e comandante da milixia xeorxiano Prince Giorgi Gurieli, asi1 como 80 presos, mentres que os turcos perderon 32 mortos e 59 feridos. A batalla abriu a fronte do Caúcaso dentro da Guerra de Crimea.

Presente
--------

Dado o seu clima morno e quilómetros de praias Shekvetili convertiuse nun complexo turístico incluíndo hoteis de cinco estrelas desde o 2017 así como un dos parques de atraccións do país, Tsitsinatela, e un parque de marionetas, o Georgia en Miniatures.  

Diversas críticas ecoloxistas se dixiron ao Primeiro Ministro Georgia Bidzina Ivanishvili, veciño da vila, que promoveu a construcción do Parque Dendrolóxico de Shekvetili, para o cal se transplantaron milleiros de árbores, non cun deseño que pretendese cultivalos en local, sistemas de irrigación artificiais e onde se sustituiron especies locais por árbores perennes. 

As praias de Shekvetili contan con area fina en lugar de croios máis grandes que é o común nas praias do Mar negro, o que fai a vila un destino turístico e en tempos soviéticos un punto de extracción de magnetita para a industria metalúrxica e balnearios, onde se popularizaba supostos beneficios para a saúde da area das súas praias.

Transporte
----------

Non hai opcións públicas de transporte. Todo o tráfico se sostén co privado da autoestrada E70 e hai servizos de bus, de empresas privadas, entre Kutaisi e Batumi conectando a vila.

  

### Imaxes

praia do mar negro en Shekvetili en agosto de 2023
complexo turístico de Shekvetili

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Mapa do asalto a Nové Zámky en 1663.
**Nové Zámky** (en húngaro **Érsekújvár**) é unha cidade no suroeste de Eslovaquia. Conta con 42.262 habitantes (2002).

Historia
--------

A importancia da cidade está na fortaleza construída entre 1573 e 1581 como defensa contra dos otománs. Os turcos asaltaron a fortaleza seis veces sen conseguir rendela, en 1663 os otománs fixéronse coa fortaleza ata 1685, cando as tropas de Carlos de Lorrena entraron na cidade. Durante a segunda guerra mundial os aliados bombardearon a cidade e hoxe só unha pequena parte da fortaleza se conserva.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nové Zámky Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Web de Nové Zámky *(en varias linguas)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q276362
* WorldCat
* VIAF: 143216872
* BNF: 155344770
* GeoNames: 3058471
* GND: 4262063-6
* LCCN: n93061648
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge130235
* OSM: 2218539

 |
**Qom** (en persa: قم) é unha das 31 provincias de Irán. Sitúase no norte do país, e a súa capital é a cidade de Qom. Creouse en 1995, separándose da provincia de Teherán. En 2005, esta provincia tiña unha poboación de aproximadamente dous millóns de habitantes, dos cales o 91,2% residían en zonas urbanas e o 8,8% en zonas rurais. A provincia inclúe unha cidade, catro municipios, nove distritos rurais, e 256 poboacións.

Xeografía
---------

Ocupa unha superficie de 11.237 km², o que supón o 0,89% da superficie total do Irán. O clima da provincia de Qom varía entre o desértico e o semidesértico, e comprende áreas con montañas, outeiros e planicies. Debido a que se localiza lonxe do mar e preto dunha rexión árida, presenta un clima seco, con escasa precipitación e baixa humidade. Por esta razón, a agricultura non é posible na maior parte do territorio, especialmente preto das rexións lacustres salinas. A provincia ten dous grandes lagos salgados, o lago Howz e Soltan, que queda 36 quilómetros ao norte da cidade de Qom, e o lago Namak, que se atopa a 80 quilómetros ao leste de Qom. Case un quinto do lago Namak encóntrase dentro da provincia de Qom.

Divisións administrativas
-------------------------

De maneira única en Irán, a provincia de Qom é coextensiva co *shahrestan* de Qom (teñen a mesma extensión).

| Mapa | *Shahrestan* | Clave mapa | *Bakhsh* | Centro |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |
| Qom | **Q** | Central | Qom |
| **j** | Jafar Abad |
| **kh** | Khalajestan |
| **n** | Nofel Loshato |
| **s** | Salafchegan |
| Provincias veciñas: **E:** Esfahán, **M:** Markazi, **S:** Semnán, **T:** Teherán |

 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131664
* WorldCat
* VIAF: 158242824
* GeoNames: 443794
* GND: 4588022-0
* OSM: 537702

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bērze (homónimos).
Coordenadas: 56°39′16″N 23°23′30″L﻿ / ﻿56.65444, -23.39167

Localización de Bērzes pagasts en Letonia
**Bērze** (en letón, *Bērzes pagasts*) é unha unidade administrativa do municipio de Dobele, en Letonia. Limita coa cidade de Dobele e as parroquias de Krimūns, Dobele e Jaunbērze do seu municipio, así como coas parroquias de Livberze e Glūda do municipio de Jelgava.

Xeografía
---------

Atardecer en Bērzes pagasts
Esta entidade ocupa unha superficie de 80,57 km².

No ano 2021 tiña unha poboación de 1 596 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 20 hab./km². 

### Aldeas e unidades administrativas de Bērze

* Šķibe
* Miltiņi
* Bērze

Notas
-----

1. ↑  "Pilsēta un pagasti ; Dobeles novada pašvaldība" (en letón). Municipio de Dobele. Arquivado dende o orixinal o 25-06-2010. Consultado o 10 de febreiro de 2022.
2. ↑  Oficina Central de Estatística de Letonia[*Ligazón morta*] Consultada o 10 de febreiro de 2022.
3. ↑  Oficina Central de Estatística de Letonia[*Ligazón morta*] Consultada o 10 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bērzes pagasts *(en letón)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2930205
* GeoNames: 11352553

 |
O **Raholan Pyrkivä**, tamén coñecido pola súa abreviatura **RaPy**, é un equipo de baloncesto da cidade de Tampere (Finlandia). Na tempada 2020-21 compite na segunda categoría do baloncesto finlandés, a Koripallon I-divisioona. Disputa os seus partidos como local no Tesoman palloiluhalli, un pavillón con capacidade para 1 000 persoas.

Historia
--------

O Raholan Pyrkivä fundouse en 1946 como club de ximnasia e deportes, aínda que co paso do tempo acabou por converterse en club de baloncesto.

Pavillón
--------

O Tesoman palloiluhalli, fogar do Raholan Pyrkivä.

*Artigo principal**:* Tesoman palloiluhalli.
O Raholan Pyrkivä xoga os seus partidos como local no Tesoman palloiluhalli, un pavillón inaugurado en xullo de 2016 e cunha capacidade para 1 000 persoas.

Notas
-----

1. ↑  "Raholan Pyrkivä" (en finés). Raholan Pyrkivä. Arquivado dende o orixinal o 27 de novembro de 2020. Consultado o 19 de decembro de 2020.
2. ↑  "PALLOILUHALLI" (en finés). omatesoma.fi. Arquivado dende o orixinal o 01 de setembro de 2018. Consultado o 19 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en finés)*

* Portal:Baloncesto
Coordenadas: 40°43′15″N 89°36′34″O﻿ / ﻿40.72083, -89.60944

**Peoria** é unha cidade do condado de Peoria en Illinois (Estados Unidos), capital do condado e a meirande cidade situada no río Illinois. Fundouna en 1691 o explorador francés Henri de Tonti, e foi o primeiro asentamento europeo en Illinois, e o seu nome venlle pola tribo Peoria. Segundo o censo de 2010 é a sétima localidade máis poboada do estado cunha poboación de 115.007 e a súa área metropolitana contaba 373.590 habitantes en 2011.

Historia
--------

O territorio de Peoria localízase no antigo territorio dos indios illinois. En 1680 os exploradores franceses René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle e Henri de Tonti levantaron Fort Crèvecœur no que actualmente é a vila de Creve Coeur, a poucos quilómetros de Peoria; aos poucos meses un ataque dos indios iroqueses destruíu o forte. En 1691 Tonti volveu á zona construíndo un novo forte, Fort Pimiteoui, que se converteu nun centro do comercio de peles. En 1763 despois da guerra franco-india o forte converteuse en británico, aínda que os poboadores seguiron a ser principalmente francófonos. En 1778 pasou a ser territorio dos Estados Unidos e pouco despois a poboación mudouse a un novo asentamento no que é hoxe o centro de Peoria, cara 1796 ou 1797 xa non quedaba poboación no antigo asentamento. En 1813 o exército norteamericano erixiu un novo forte, Fort Clark. En 1825 organizouse o condado e o nome da vila mudouse para Peoria que organizou a súa corporación municipal, constituíndose así en vila incorporada en 1835 e dez anos despois logrou o rango de cidade.

Notas
-----

1. ↑  "Find a County". National Association of Counties. Consultado o 2011-06-07.
2. 1 2  Peoria Historical Society (ed.). "The First European Settlement in Illinois". *Peoria's History*. Peoria, Illinois. Arquivado dende o orixinal (website) o 12 de abril de 2013. Consultado o 14 de agosto de 2013.
3. ↑  United States Census Bureau, ed. (2007). "Cities with 25,000 population or more, table C-1: Area and Population". *County and City Data Book: 2007*. Arquivado dende o orixinal o 04 de xullo de 2012. Consultado o 12 de marzo de 2009.
4. ↑  Ballance, Charles (1870). *The History of Peoria, Illinois*, pp. 22-23. N.C. Nason.
5. ↑  Peoria Historical Society

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Peoria Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q233129
* WorldCat
* VIAF: 137195674
* BNE: XX5545231
* BNF: 160601026
* BRE: 2710955
* FAST: 1206107
* GEC: 0049984
* GeoNames: 4905687
* GND: 4434919-1
* GNIS: 415536
* LCCN: n79091623
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 196460212
* TGN: 7017520
* WOEID: 2470456

 |
Para a construción festiva véxase: Palco da música.
Templete de San Pietro in Montorio.
Un **templete** é unha pequena estrutura con forma de templo, habitualmente destinada a albergar algún obxecto. Por norma xeral os templetes aloxan elementos relixiosos e/ou funerarios, tales como restos fúnebres, iconas, imaxes ou reliquias, aínda que en ocasións son simplemente conmemorativos. Por extensión tamén recibiron o nome de templetes moitas edificacións singulares de pequeno tamaño, con independencia do seu uso, así como algúns elementos decorativos que adoptan ou lembran a forma dun templo, por exemplo algúns deseños de lanterna no remate dunha cúpula.

Os templetes adoitan ser construcións pechadas, mentres que se carecen de paredes adoita falarse de pavillóns, baldaquinos ou quioscos. Os quioscos de música tamén son denominados ás veces "templetes de música".

Historia
--------

Caixa de vasos canopos de Tutankhamon con forma de templete, do século XIV a. C.
A construción de templetes remóntase ás orixes da cultura humana. Xa se coñecen templetes en Mesopotamia e no antigo Exipto (como o de Tutankhamon), e o seu uso acompañou ás relixións icónicas e idólatras ao longo da historia.

Arquitectura
------------

Aínda que o uso do termo "templete" é moi xenérico e aplícase a construcións de moi diversas culturas e épocas, estas estruturas adoitan compartir dous trazos comúns: unha marcada función simbólica, e un custo relativamente reducido debido ao seu pequeno tamaño. Estas características favoreceron que os templetes sirvan en numerosas ocasións como laboratorio de probas para novos conceptos estilísticos, xerándose pezas de elevado valor artístico. Así, quizais o templete máis coñecido sexa do de San Pietro in Montorio, deseñado en 1502 por Bramante, e que segundo moitos autores representa a síntese da arquitectura renacentista.

Tamén son coñecidos os "templetes de metro" da época modernista, os templetes telefónicos que sostiñan o cableado urbano primitivo e os templetes neoclásicos cos que se gustaba decorar os chamados "xardíns ingleses" ou románticos durante os séculos XVIII e XIX.

Notas
-----

1. ↑  "templete". *Diciopedia do século 21* **3**. Edicións do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006. p. 2018.
2. ↑  "Arquitectura Mesopotámica". Consultado o 20 de setembro de 2011.
3. ↑  José Ramón Soraluce Blond. "A Coruña: arquitectura desaparecida Los espacios de ocio" (PDF). p. 21. Consultado o 20 de setembro de 2011.
4. ↑  "Los Templetes del Metro (modernistas, no modernos)". Arquivado dende o orixinal o 21 de outubro de 2009. Consultado o 20 de setembro de 2011.
5. ↑  "Arquitecturas Perdidas (IV): Templetes del metro de Red de San Luís y Sol". Consultado o 20 de setembro de 2011.
6. ↑  "Los paisajes perdidos de la telefonía primitiva". Consultado o 2 de marzo de 2018.
7. ↑  "Un jardín ilustrado: el parque de "El Capricho"". Arquivado dende o orixinal o 06 de xuño de 2011. Consultado o 20 de setembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ciborio (arquitectura)
* Monóptero
* Gazebo
***Nacido en Siria*** é un filme documental español de 2016 dirixido por Hernán Zin, quen tamén escribiu o guión xunto a José F. Ortuño, e no que narra o éxodo provocado pola guerra civil siria dende o punto de vista de sete nenos. Conta coa produción de Contramedia e Movistar, e coa participación de Canal Sur e La Claqueta.

Sinopse
-------

Dende o comezo da guerra civil siria, arredor de catro millóns de sirios tiveron que abandonar o país fuxindo da violencia. Máis da metade deles foron nenos. O documental narra a difícil situación de sete destes nenos que viven este calvario: Hamude, Jihan, Gaseem, Mohammed, Marwan, Arasulí e Kais. Teñen que afrontar os abusos das mafias, as inclemencias do mar cando foxen en patera, a incerteza sobre un futuro que a gran maioría apenas pode afrontar e o seu encerro en campos de refuxiados en condicións de masificación e insalubridade. Cando chegan ao seu destino, descobren que só é o comezo dunha nova odisea: a da integración nunha terra nova e, en moitos casos, hostil. O maior éxodo de refuxiados dende a segunda guerra mundial visto dende metro e medio de altura a través de sete historias de guerra, sufrimento e desesperación, mais tamén de superación, inocencia, coraxe e esperanza.

Produción
---------

Zin tivo a idea de rodar o filme cando estaba a rodar un documental sobre a caza de elefantes en África e viu na televisión as imaxes de Alan Kurdi, o neno sirio que morreu afogado nunha praia turca. "Ao día seguinte xa estaba en Hungría, coa cámara". D'Antuvi quixo seguir 20 historias, pero ao final limitouno a sete.

Nomeamentos e premios
---------------------

Foi nomeado á Medalla do CEC ao mellor documental e ao Premio Goya á mellor película documental. Recibiu un dos Premios Iris do Xurado e o Premio Platino ao mellor documental. Nos XXII Premios Cinematográficos José María Forqué foi galardoado co premio ao mellor documental.

Notas
-----

1. ↑  'Nacido en Siria', el documental que avergüenza a Europa, Cadena Ser, 11 de xaneiro de 2017
2. ↑  "Nacido en Siria", documental participado por Canal Sur, recibe el Premio Iris de la Academia de Televisión
3. ↑  'Nacido en Siria', siete niños para sacarle los colores a Europa, El Confidencial, 23 de decembro de 2016
4. ↑  "Medallas del CEC a la producción española de 2016". *Círculo de Escritores Cinematográficos*. Arquivado dende o orixinal o 2021-02-13. Consultado o 25 de febreiro de 2018.
5. ↑  Nacio en Siria al web dels Premis Goya
6. ↑  Premio Iris para 'Nacido en Siria', participado por Canal Sur, Diario de Sevilla, 20 de setembro de 2017
7. ↑  "Nacido en Siria", Premio Platino al mejor documental, La Vanguardia, 22 de xullo de 2017
8. ↑  ‘Nacido en Siria’, de la productora del onubense Manuel H. Martín, gana el Premio Forqué al Mejor Documental Arquivado 03 de xullo de 2023 en Wayback Machine. huelvabuenasnoticias.com, 15 de xaneiro de 2017

* Portal:Cine
* Portal:España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q98666411
* FilmAffinity: 874222
* IMDb: tt5356680
* LUMIERE: 75586
* Rotten Tomatoes: born\_in\_syria
* TMDb: 438592

 |
Coordenadas: 59°23′38″N 15°50′19″L﻿ / ﻿59.39389, -15.83861

**Arboga** é unha cidade no centro de Suecia, o núcleo principal do concello de Arboga, no condado de Västmanland. No ano 2017 tiña unha poboación de 13 934 habitantes.

As primeiras referencias á cidade chegan a 1286, xa que durante a Baixa Idade Media foi unha das vilas máis importantes do reino. O primeiro parlamento de Suecia (Riksdag) xuntouse en Arboga en 1435. Hoxe a cidade é un centro de comunicación e as autoestradas europeas E18 e E20 converxen nela.

Notas
-----

1. ↑  Statistiska centralbyrån (ed.). "Population in the country, counties and municipalities on 31/12/2017 and Population Change in 2017". *SCB* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 24/10/2018. Consultado o 22 de outubro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arboga Modificar a ligazón no Wikidata*** |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial de Arboga (en sueco)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q669660
* WorldCat
* VIAF: 131391052
* BRE: 1826569
* GeoNames: 2725471
* LCCN: n83194896
* WOEID: 884983

 |
Situación de Barima-Waini na Güiana.
**Barima-Guainí** é unha das 10 rexións nas que se atopa dividida administrativamente a república de Güiana. Esta rexión non é recoñecida por Venezuela porque a rexión encóntrase na Zona en Reclamación. Debe o seu nome ao ríos Barima e ao Waini que o atravesan. Delimita ao norte co océano Atlántico, ao leste coa rexión de Pomeroon-Supenaam, a rexión de Cuyuni-Mazaruni ao sur e con Venezuela ao oeste.

A súa capital é Mabaruma, sendo outras cidades de importancia: Santa Rosa, Port Kaituma, Matthew's Ridge, *Morawhanna*, *Towakaima*, Koriabo, Hosororo, Arakaka e *Moruca*.

A súa extensión actual é de 20 339 km², cunha poboación de 24 275 habitantes segundo censo realizado no 2002.

Até a constitución de 1980, coa que recibiu o seu actual estatuto, coñecíase como o distrito do noroeste.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q537740
* GeoNames: 3379515
* MusicBrainz: ID
* OSM: 7105826

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 57°13′N 25°18′L﻿ / ﻿57.217, -25.300

**Amatciems** é unha eco-vila letoa. En 2010 tiña 72 habitantes. Está situada na rexión dos lagos e de zona húmida de Vidzeme, a 12 km da cidade de Cēsis e a 80 km de Riga. Preto da vila atravesa a autovía de alta velocidade A2 e a liña de tren Riga-Lugazhi.

Historia
--------

A creaciòn do proxecto da eco-vila atribúeselle a Aivar Zvirbulis coa motivación de fuxir do ruído da cidade e recuperar un contorno habitábel preto da natureza. A construción orixinal ocupaba 150 hectáreas. Cara ao ano 2010 sumáronse ao proxecto 27 familias, 12 con residencia permanente e 15 como residencia de vacacións.

Na eco-vila promóvense certas regras de convivencia como a prohibición do ruído nocturno, a non construción de cercas ou a promoción e aceptación de cans coa consecuente norma de non encadealos no interior da vila. Cada parcela dispón do seu propio espazo de bosque e acceso a lagos de auga doce natural. Para a construción das vivendas empregáronse fachadas de pedra natural, estruturas de madeira, leñas e cachotaría complementada nos muros exteriores por detalles de madeira decorativa e cristais pintados. 
Amatciems está asentado baixo unha acumulación de montes e bosques e unha reserva natural de auga doce en estanques, lagos e arroios interconectados entre si para manter o mesmo nivel e evitar inundacións na tempada de chuvias. A zona natural de bosque alberga unha variada flora, como cogomelos e bagas, e unha fauna con animais en liberdade como cervos, raposos e aves.

Galería
-------

* Ponte de madeira conectando varias illas no lago.Ponte de madeira conectando varias illas no lago.
* LagosLagos

Notas
-----

1. ↑  Amatciems*(en letón)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina dos fundadores de Amatciems
O **Ser**, é un pequeno río galego na provincia de Lugo, afluente do río Navia pola súa marxe dereita.

Percorrido
----------

O Ser nace da confluencia de varios regos e ríos de montaña, formados varios deles a máis de 1.400 msnm, nas vertentes occidentais da serra dos Ancares, que veñen unirse non lonxe de Donís, no concello de Cervantes. Atravesa a parte setentrional dese concello, para entrar logo no municipio de Navia de Suarna, e desaugar nunha paraxe onde veñen confluír os lindes dos concellos de Cervantes, Navia de Suarne e Becerreá, logo de percorrer case 19 km.

A súa conca abrangue unha área de 114 km².

### Rutas de sendeirismo

No percorrido do río hai diversas rutas de sendeirismo, tanto lonxitudinares ao longo do río como circulares.

Réxime hídrico
--------------

O Ser é un río de réxime pluvio-nival.

Afluentes
---------

A maioría dos seus afluentes son pequenos regos de montaña, destacando entre os de maior desenvolvemento o río de Vilaver, pola súa marxe esquerda.

Protección
----------

O curso do Ser atópase incluído dentro da zona especial de conservación de Cruzul - Agüeira.

Étimo
-----

O nome do Ser está unido á raíz indoeuropea \**sreu*- "fluír".

Notas
-----

1. ↑  enlace, Obtener; Facebook; Twitter; Pinterest; electrónico, Correo; aplicaciones, Otras. "Que ver en... NAVIA DE SUARNA" (en castelán). Consultado o 2022-03-26.
2. ↑  "GR Ser, Río Ser - Vilaquinte (carreiros.es)". *Wikiloc; Rutas del Mundo* (en castelán). Consultado o 2022-03-26.
3. ↑  "Ruta Rio Ser - Circular". *Wikiloc; Rutas del Mundo* (en castelán). Consultado o 2022-03-26.
4. ↑  "Ríos de régimen fluvial nival". *globedia.com* (en castelán). Consultado o 2022-03-26.

Véxase tamén
------------

* Lista de ríos de Galiza

### Ligazóns externas

* Artigo sobre a obra de Constantino Bértolo adicada ao río Ser.
Val do Franschhoek
**Franschhoek** (en holandés: "Recuncho francés") é unha pequena cidade da Provincia Western Cape e unha das cidades máis antigas de Suráfrica.

Historia
--------

Este val de Suráfrica foi establecido orixinalmente en 1688 polos refuxiados hugonotes franceses, a moitos deles foron dadas terras polo goberno holandés nun val chamado Olifantshoek (recuncho dos elefantes), nomeado deste xeito polas grandes mandas de elefantes que viviron na zona.

O nome axiña mudou a Franschhoek, xa que moitos dos colonos nomeaban as súas novas granxas con nomes das áreas das que chegaron. La Motte, La Cotte, Cabrière, Provence, Chamoix, Dieu Donné e La Dauphine estaban entre algunhas das primeiras granxas (moitas aínda conservan as súas casas orixinais a día de hoxe).

A herdanza hugonote presérvase hoxe co monumento hugonote que foi posto na entrada do pobo.
A arquitectura holandesa non foi agredida, foron establecidas restricións a quen quixese facer restauracións ou novas construcións, para conservaren o espírito dos colonos orixinais da zona.

Desenvolvemento
---------------

A vila comezou a experimentar un pulo desde os anos 90, e con isto medraron os prezos das propiedades. O tempo ideal de verán, os cumios nevados de inverno e a proximidade de Cape Town fixeron de Franschhoek unha das rexións resindenciais máis solicitadas de Suráfrica. A construción da escola privada tamén trouxo moitos habitantes á vila.

Franschhoek é famosa por ter algúns dos restaurantes de maior clase do país. Este feito, así como a cultura do viño e a beleza natural e arquitectónica fixeron de Franschhoek o que moitos coñecen como a 'capital da comida e do viño' de Suráfrica. As características de Franschhoek convertérono nun destino turístico popular.

Véxase tamén
------------

* Boschendal
* Hugonotes en Suráfrica

Ligazóns externas
-----------------

* Franschhoekweb
* Franschhoek Wine Valley
* Official Franschhoek Wine Valley & Tourist information guide
* Cape Winelands Tourism your guide to Winelands accommodation, holiday and visitor information
* Official Western Cape and Cape Town tourism guide
* Franschhoek at your fingertips
* Franschhoek Information, Tourism and Business listings
* The Franschhoek Month newspaper

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1025086
* WorldCat
* VIAF: 133916156
* GeoNames: 3367877
* GND: 4475514-4
* TGN: 1093075
* WOEID: 1581330

 |