recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Adonis Morón Silva**, nado en Santiago de Compostela cara a 1899, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Funcionario do Concello de Santiago de Compostela, foi nomeado axente executivo de arbitrios en 1936. En 1933 foi nomeado delegado da Federación Española de Boxeo en Santiago de Compostela. Foi presidente da Comisión de Instrución do Centro Federal de Santiago en xaneiro de 1933. Foi membro da comisión organizadora do Partido Sindicalista que se constituíu en Compostela en marzo de 1935, e elixido vogal na directiva en maio. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado na súa casa ata que foi descuberto nun rexistro e detido o 22 de xullo de 1937. Foi xulgado por rebelión militar en consello de guerra o 19 de agosto de 1937 e condenado a pena de morte. Indultado en marzo de 1938 por ser subdito cubano, a sentenza foi conmutada por cadea perpetua. A Comisión Provincial de Incautación de Bens abríulle expediente de responsabilidade civil en abril de 1938. Abríronlle expediente por responsabilidades políticas en 1942. Preso na Prisión Central de Santa Isa­bel, concedéronlle a liberdade provisional en 1943. Cesado como funcionario, traballou de escribente de documentos e cartas para quen o precisase.

Vida persoal
------------

Foi pai de Bibiano Adonis Morón Giménez.

Notas
-----

1. ↑  *La Libertad*, 28-9-1933, p. 8.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-3-1935, p. 9.
3. ↑  *El Compostelano*, 22-7-1937, p. 2.
4. ↑  *El Eco de Santiago*, 19-8-1937, p. 2.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-8-1937, p. 5.
6. ↑  *El Compostelano*, 9-3-1938, p. 2.
7. ↑  *BOP da Coruña*, 5-4-1938, p. 2.
8. ↑  *BOE*, 20-8-1942, p. 3296.
9. ↑  *BOE*, 18-8-1943, p. 8026.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Adonis Morón Silva na páxina web *Nomes e Voces*.
* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (R)
Diversos modelos de baionetas do século XX.
A **baioneta** (do francés *baïonnette*) é un coitelo moi afiado que se acopla no extremo do canón dun fusil para combater corpo a corpo. A baioneta máis común dende o século XVII até o XIX era a chamada *de cubo*, consistente nun cilindro metálico oco ó que se engadía unha coitela triangular, que foi especialmente empregada nos mosquetes. No século XX pasou a ser un coitelo que se pode acoplar á arma para permitir o seu uso como baioneta.

Galería de imaxes
-----------------

* Baioneta da primeira metado de século XIX.Baioneta da primeira metado de século XIX.
* Adestramento de combate coa baioneta.Adestramento de combate coa baioneta.
* Carga de baionetas nas guerras napoleónicas.Carga de baionetas nas guerras napoleónicas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *baioneta*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* World Bayonets *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Baioneta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173366
* AAT: 300036990
* BRE: 4922927
* EBID: ID
* GEC: 0082725
* GND: 4221983-8
* JSTOR: bayonets
* LCCN: sh85012512
* NKC: ph118945

 |
Parella de baile de salón
Os **bailes de salón** son aqueles que se bailan en parella de forma coordinada e seguindo o ritmo da música.

Historia
--------

Na súa orixe eran moi populares e a súa repercusión social foi de tal magnitude que deu lugar a creación de salas específicas, que compostas por unha orquestra e un pavimento axeitado facilitaron a súa práctica. Na actualidade practícanse tamén como modalidade deportiva en competicións organizadas e regulamentadas polas correspondentes federacións nacionais e internacionais.

Tanto na súa versión social como na de competición e deportiva os movementos e interaccións da parella axústanse a patróns previamente establecidos que, asociados coa música caracterizan os distintos bailes.

Isto motiva que a súa práctica requira dunha aprendizaxe previa que xa cando se transmitía de pais a fillos e na actualidade pode ser adquirido en academias de danza.

Estilos de bailes
-----------------

### De salón social

Entre os máis coñecidos e ordenados alfabeticamente figuran:

* Bolero
* Bachata
* Conga
* Cumbia
* Cha-cha-chá
* Chotis
* Danzón
* Fox-Trot
* Hustle
* Mambo
* Merengue
* Milonga
* Pasodoble
* Pericón
* Polca
* Rock and roll
* Salsa
* Salsa en liña
* Sevillana
* Ska
* Son cubano
* Swing
* Tango arxentino
* Valse inglés
* Valse vienés

### De competición

Hai dúas modalidades : Latinos e Estándar. Nos latinos o baile é máis solto e marchoso,
No estándar o baile libre faise máis pegado e cunha forma compacta e estirada.

#### Latinos

* No primeiro lugar a samba
* No segundo lugar o chachacha
* No terceiro lugar a rumba bolero
* No cuarto lugar o pasodobre español
* E por último o jive ou rock and roll

#### Estándar

* Quickstep
* Fox lento
* Tango
* Valse inglés
* Valse vienés

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Baile de salón*** |

### Bibliografía

* *Bailemos tango (Copes, Juan C.)*
* *Bailes de salón (Saez, Daniel)*
* *Bailes de salón (Muñoz, Jose Ignacio)*
* *Curso de baile sin maestro (Zendri, L. y Gelmeti, C.)*
* *Manual de Baile de Salón (Laird, Walter)*
* *Paso a Paso (Bailes de Salón) (Almagro, Mª Dolores)*
* *Tango, El (Barreiro, Javier)*

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1085001
* EBID: ID
* GND: 4235881-4
* JSTOR: ballroom-dance
* LCCN: sh85011339
* NKC: ph125927

 |
**Abdón Blanco García**, nado no Barco de Valdeorras en 1899 e finado en Ourense o 11 de outubro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Axente comercial. Foi concelleiro do Barco de Valdeorras durante a ditadura de Primo de Rivera. Na Segunda República foi secretario de Izquierda Republicana e nomeado alcalde do Barco de Valdeorras a comezos de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, xulgado en Ourense por rebelión militar e sentenciado a pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1936. Logo do seu falecemento, o colexio de Axentes Comerciais, solicitou unha investigación sobre a súa muller Francisca Quirós, para apropiarse dunha parte das propiedades gananciais do matrimonio.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eulogio Gavela Vega** |  **Alcalde do Barco de Valdeorras** 1936 | Sucesor:**-** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García Yáñez, Félix (2005). *O Barco e a terra de Valdeorras durante a II República e o Franquismo (1931-1971)*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 37–38. ISBN 84-96403-13-0.

### Ligazóns externas

* 

* Abdón Blanco García na páxina web *Nomes e Voces*.
**O software adware** é un software que mentres funciona amosa mensaxes publicitarios de distintos produtos ou servizos. Estas aplicacións inclúen código adicional, que é o encargado de amosar a publicidade a través de ventás emerxentes, barra de ferramentas etc. Esta práctica úsase para subvencionar economicamente a aplicación, permitindo que o usuario obteña esta por un prezo máis baixo e incluso gratis, mentres que proporciona ó programador un beneficio, que axuda a motivalo para escribir, manter e actualizar o programa.

Algunhas aplicacións adware son tamén *shareware*, e nestes casos os usuarios teñen a opción de pagar unha versión rexistrada ou con licenza, que normalmente elimina os anuncios.

Determinados programas adware foron criticados ocasionalmente por incluír código que realiza un seguimento da información persoal do usuario, sen coñecemento do mesmo e que pasa a terceiras persoas, sen a autorización do usuario. Esta práctica coñécese como spyware, e provoca as críticas dos expertos en seguridade e dos defensores da privacidade, incluíndo o Electronic Privacy Information Center. Non todos programas adware realizan este seguimento de información persoal do usuario.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193345
* GEC: 0281651
* MAG: 84654996
* PSH: 12343

 |
Logotipo de 21 Días co Galego.
**21 Días co Galego** é unha campaña de dinamización lingüística que puxo en andamento o IES da Pobra do Caramiñal no ano 2013. Os seus obxectivos son perfeccionar a competencia do alumnado e promover a reflexión individual sobre os propios usos lingüísticos.

Iniciouna a profesora Pilar Ponte Patiño con alumnado da ESO e do Bacharelato. O alumnado que participa adquire o compromiso de vivir tres semanas usando a lingua galega en todos os ámbitos, reflexionando sobre o que esa práctica significa. Ao rematar conta nun vídeo a súa experiencia nas últimas 24 horas. En 2015 recibiu o premio de innovación educativa en normalización lingüística convocado pola Consellería de Educación.

En 2016 sumouse o profesor Carlos Medrano con alumnado do colexio Fogar de Santa Margarida da Coruña. Participan escritoras/es, artistas, músicas/os como apoio. Entre elas/es Agustín Fernández Paz, Mercedes Peón, Elena Gallego, Leilía e Roberto Vilar.

Presentación da campaña en 2019.
En 2019, co apoio da Secretaría Xeral de Política Lingüística e coordinado por Pilar Ponte, estendeuse ao IES Pontepedriña de Santiago de Compostela, ao IES Daviña Rei de Monforte de Lemos, ao IES Otero Pedrayo de Ourense e ao IES Antón Alonso Ríos de Tomiño e cambiou o nome a *21 días co galego e máis* chegando en 2021 a 3738 participantes.

Notas
-----

1. ↑  "21 días co galego na Pobra do Caramiñal". *Consello da Cultura Galega*. 19 de febreiro de 2013. Consultado o 31 de maio de 2018.
2. 1 2  F. Freixanes, Víctor (29 de abril de 2018). "21 días co galego". *La Voz de Galicia*. Consultado o 31 de maio de 2018.
3. ↑  "El IES recibe un premio de innovación educativa por su proyecto "21 días co galego"". *Diario de Arousa*. 23 de abril de 2015. Consultado o 31 de maio de 2018.
4. ↑  Marcos Pérez Pena (15 de xaneiro de 2019). "Trátase de sacar o galego das aulas, de levalo aos patios e á vida cotiá". *Praza Pública*. Consultado o 16 de xaneiro de 2019.
5. ↑  "Preto de 4000 rapaces de dez centros de ensino comenzan o reto de falar en galego da man de '21 Días co Galego e +'". *www.lingua.gal*. Consultado o 2021-02-23.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog de 21 Días co Galego
* "A iniciativa '21 días co galego' rompe fronteiras". *Praza Pública*. 17 de xullo de 2018.
* Blog de 21 días co galego e máis
A doutrina **Advaita Vedanta** ou **Vedānta Advaita**, ás veces referida simplemente como **Advaita** é a corrente máis influente do Vedanta. Esta escola afirma a unidade entre as almas *(Atman)* e a divindade *(Brahman)*.
A persoa que consolidou os principios do Advaita Vedanta foi Adi Shankara.

Non dualidade ou a-dualidade
----------------------------

A doutrina Vedanta Advaita postula a existencia dun ser unido á totalidade dos seres existentes, de tal xeito que non pode falarse de relación entre os distintos seres, senón da unidade total. A unión entre o suxeito que percibe, o que é percibido, e o acto de percibir.

A falsa aparencia da multiplicidade é debida á función mental de conceptualizar, que consiste en definir e, xa que logo, dividir en partes o que non está dividido. Así, cando a mente abandona o proceso de conceptualización, a realidade do ser un é revelada, sen lugar a dúbidas, coma un feito puramente obxectivo.

Ante a pregunta fundamental «quen son eu?», a resposta é a non conceptualización.

Advaita no século XX
--------------------

Así como Adi Shankara (tamén coñecido como Shankaracharya) é considerado como a referencia primordial da antiga doutrina *Advaita*, máis recentemente xorde a figura de Ramana Maharshi, principal referente no século XX, que se ben difería da ortodoxia Advaita en aspectos puntuais, tiña a esta e aos comentarios de Adi Shankara coma principal referente.

Outros referentes modernos do Advaita Vedanta son Sri Nisargadatta Maharaj, autor do libro *Eu son*, e Atmananda Krishna Menon, cuxas obras máis coñecidas son "Atma Darsan" e "Atma Nirvriti"

Mención especial merecen tamén, entre outros, os diferentes estudos sobre o Vedanta, o Ioga e a meditación de Swami Sivananda ou Sri Aurobindo.

Semellanzas do Advaita Vedanta con outras ensinanzas
----------------------------------------------------

O Advaita Vedanta ten unha grande afinidade con diversos movementos no seu aspecto máis místico. Atópanse resonancias co zen, o sufismo, o taoísmo, o tantrismo, os místicos cristiáns etc.

Textos chave
------------

Os textos chave na escola Vedānta son os chamados *Prasthana Trayi* (tres probas): as Upanishads, o Bhagavad Gita e os Brahma Sutras.

Máis recentemente, xa no século XX, xurdiron os valiosos textos de Ramana Maharshi e o libro máis coñecido de Nisargadatta Maharaj, *Eu son*.

Tamén compre destacar a aparición de libros de autores contemporáneos máis enfocados ao público occidental, sen o exceso de terminoloxía hindú habitual nas obras anteriores. Exemplo destes últimos son *Eternity Now* de Francis Lucille, ou *Beyond Knowlegde*, do seu mestre Jean Klein.

Notas
-----

1. ↑  Be As You Are, David Godman

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Vedāntasāra. La esencia del Vedānta, Editorial Trotta, 2009*. ISBN 978-84-9879-059-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2348383
* BNCF: 70401
* BNE: XX554309
* BNF: 11947914j
* BRE: 1800179
* EBID: ID
* GEC: 0075137
* GND: 4127968-2
* JSTOR: advaita-vedanta
* LCCN: sh85001058
* MAG: 2779656411
* Orthodox Encyclopedia: 63484

 |
**Adán Pablo Martín Menis**, nado en Santa Cruz de Tenerife o 19 de outubro de 1943, e finado en Barcelona o 10 de outubro de 2010, foi un político canario, Presidente do Goberno das Canarias dende xullo de 2003 até 2007.

Traxectoria
-----------

Naceu en Santa Cruz de Tenerife. Estudou enxeñaría industrial en Barcelona e logo de rematar a súa carreira diplomouse en ciencias empresariais por ESAE e o Instituto Balear de Dirección Empresarial. Tras isto, traballou durante dous anos para Chrysler en Inglaterra (Reino Unido).

Iniciou a súa actividade política en 1979 nas eleccións municipais democráticas, onde saíu elixido concelleira por Santa Cruz de Tenerife. Foi tenente de alcalde do Concello de Santa Cruz de Tenerife (1979-1987), onde fundou a Agrupación Tinerfeña de Independentes. Entre 1981 e 1982 foi membro da Xunta das Canarias, onde foi Conselleiro de Industria e Enerxía. Trala aprobación do Estatuto de Autonomía das Canarias foi Conselleiro de Obras Públicas do Goberno das Canarias. Foi presidente do Cabido de Tenerife (1987-1999) e deputado pola provincia de Santa Cruz de Tenerife (1993-1996), vicepresidente do Goberno das Canarias e conselleiro de Economía e Facenda (1999-2003).

En 2003, saíu elixido deputado autonómico nas eleccións autonómicas, onde encabezou a lista por Tenerife da formación nacionalista Coalición Canaria, e foi nomeado polo parlamentarios Presidente do Goberno das Canarias, manténdose no cargo até a súa retirada en xullo de 2007. Salientou na súa xestión a mellora das condicións das illas e as denominadas rexións ultraperiféricas da Unión Europea, mellorou as directrices de ordenación territorial das Canarias e impulsou un novo estatuto de autonomía que quedou paralizado debido á fragmentación política nas illas.

### Morte

Faleceu ás 4:00 horas do día 10 de outubro de 2010 nun hospital de Barcelona por mor dun cancro que combateu durante doce anos.

Notas
-----

1. ↑  Fallece Adán Martín Menis, expresidente del Gobierno de Canarias, El País, 10 de outubro de 2010, consultado o mesmo día.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q380293
* WorldCat
* VIAF: 174678362
* BNE: XX5128118
* GND: 1156014018
* LCCN: no2019097964

 |
Abedin é un cráter do planeta Mercurio. Presenta unha estrutura complexa, cun chan liso, socalcos nas paredes do bordo do cráter, e un complexo de pico central. As cadeas de cráteres máis pequenos arredor Abedin son cráteres secundarios formados polo material proxectado polo impacto inicial. A sección do noroeste de Abedin é a parte onde máis alongado é o manto de materiais depositados tralo impacto que formou o cráter, estes materiais teñen un albedo menor (menos brillantes) que o resto do material adxacente á beira do cráter. Este patrón indica que o material máis escuro estaba a unha certa profundidade na área do impacto, durante o impacto escavouse e expulsouse este material escuro que quedou depositado nas inmediacións do cráter, deixando estes patróns escuros ó redor do cráter.

O chan do cráter, aínda que é moi suave e liso, tamén presenta fisuras e fendas, que son interpretadas coma pequenos *graben* (fosas ou dorsais), fendas en forma de socalcos formados normalmente por forzas tectónicas, pero que neste caso a súa formación é debida, moi probablemente, ó estrés sufrido polos materiais da superficie ó quentarse e arrefriarse axiña, estes materiais poderían terse fundido por mor do impacto ou ser un recheo do leito do cráter de procedencia volcánica. Este fenómeno é común a outras cuncas e depresións volcánicas de Mercurio.

Notas
-----

1. 1 2 3  USGS Astrogeology (ed.). "Planetary Names: Crater, craters: Abedin on Mercury". *Gazetteer of Planetary Nomenclature*. Arquivado dende o orixinal o 23-10-2011. Consultado o 07-01-2012.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 04 de febreiro de 2016. Consultado o 07 de xaneiro de 2013.
3. ↑  NASA/JPL (ed.). "PIA15511: A Crack in the Floor". *Photojournal*. Consultado o 07-01-2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2738182
* GPN: 14574

 |
**Benzedrina** é o nome comercial da variante racémica da anfetamina (dl-anfetamina). Foi rexistrada baixo esta marca nos Estados Unidos pola empresa farmacéutica Smith, Kline and French na forma de inhaladores, no ano 1928. Benzedrina empregouse amplamente para a cavidade nasal e bronquial xunto con outros estimulantes producidos máis tarde como a dexedrina (d-anfetamina) e metanfetamina.

Os primeiros usuarios dos inhaladores de benzedrina descubriron que tiña un efecto eufórico estimulante, acontecendo que este foi dos primeiros estimulantes sintéticos amplamente empregados para uso recreativo (non médico).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dexedrina
* Anfetamina

| * v
* c
* e
Anfetaminas |
| --- |
| 
* Anfetamina / Benzedrina (dl-Amphetamine)
* Dextroanfetamina (Dexedrina)
* Metanfetamina (Desoxiefedrina)
* Fluoroanfetamina (4-FMP)
* Metiltioanfetamina (4-MTA)
* Benzfetamina
* MDMA (Éxtase)
* MDA
* MDEA
* Parametoxianfetamina (PMA)

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3332086
* EBID: ID

 |
[[image:Modelo:Mapa de localización de Kingdom of the East Angles|200px|*Beodricesworth* en Modelo:Mapa de localización de Kingdom of the East Angles]]  
<div style="position: absolute; z-index: 2; top: **Erro de expresión: Descoñécese o signo de puntuación "[".**%; left: **Erro de expresión: Descoñécese o signo de puntuación "[".**%; height: 0; width: 0; margin: 0; padding: 0;"><div style="position: relative; text-align: center; line-height: 0; left: -**Erro de expresión: Descoñécese o signo de puntuación "[".**px; top: -**Erro de expresión: Descoñécese o signo de puntuación "[".**px; width: Modelo:Mapa de localización de Kingdom of the East Anglespx; font-size: Modelo:Mapa de localización de Kingdom of the East Anglespx;">[[Ficheiro:Modelo:Mapa de localización de Kingdom of the East Angles|Modelo:Mapa de localización de Kingdom of the East AnglesxModelo:Mapa de localización de Kingdom of the East Anglespx|*Beodricesworth*]]*Beodricesworth*The location of *Beodricesworth*, where Æthelred and his queen lived

**Æthelred** foi, no século VIII, un rei semihistórico de Anglia Oriental, un reino anglosaxón que hoxe inclúe os condados ingleses de Norfolk e Suffolk.

Traxectoria
-----------

Pénsase que gobernou nalgún momento entre os anos 760 e 790 e que estivo á fronte de Anglia Oriental durante o overlordship de Offa de Mercia. Sucedeu a tres reis que gobernaron xuntos Anglia Oriental despois de 749.

Non conservamos moedas co nome de Æthelred e as únicas fontes históricas únicas que o citan datan de despois da conquista normanda de Inglaterra, incluíndo as *Vidas de Santo Æthelberht* e as listas reais de Guillerme de Malmesbury. Nas narrativas lendarias de Santo Æthelberht, Æthelred e a súa raíña, que se chamaba posibelmente Leofruna, ambos os dous vivían en *Beodricesworth* (moderno Bury St. Edmunds).

Æthelred foi o pai de Æthelberht II de Anglia Oriental, quen o sucedeu sobre o 770.

Notas
-----

1. ↑  William of Malmesbury, *Chronicle of the kings of England*, p. 89.
2. ↑  A raíña 'Leoueromia' aparece citada como a nai de Æthelberht II en *Nova legenda Anglie*, p.412 (en latín).

| * v
* c
* e
Reis de Anglia Oriental |
| --- |
| Orixes | 
* Wehha
* Wuffa
* Tyttla

 |
| século VII | 
* Raedwald
* Eni ?
* Earpwald
* Ricberht ?
* Sigeberht
* Ecgric
* Anna
* Æthelhere
* Æthelwald
* Ealdwulf

 |
| século VIII | 
* Ælfwald
* Beonna
* Æthelberht I
* Hun ?
* Æthelred I
* Æthelberht II
* Offa de Mercia
* Eadwald

 |
| século IX | 
* Cenwulf de Mercia
* Ceolwulf de Mercia
* Beornwulf de Mercia
* Æthelstan
* Æthelweard
* Eadmund o Mártir

 |
| Dominio danés | 
* Oswald
* Æthelred II
* Guthrum I
* Eohric
* Aethelwold de Wessex
* *Guthrum II*

 |
**Bentejui** foi un líder guerreiro de Gran Canaria, que se resistiu militarmente á conquista da illa por parte dos conquistadores enviados pola Coroa de Castela. Naceu arredor do 1450, no Guanartemato de Gáldar, preto da actual cidade de Gáldar, en Gran Canaria e morreu o 29 de abril de 1483.

Historia
--------

Tralo fin da resistencia aborixe no interior da illa en 1481, e a captura de Tenesor Semidán, guanarteme de Gáldar, por parte de Alonso Fernández de Lugo, asínase o tratado chamado Carta de Calatayud entre Tenesor, como representante do Reino das Canarias, e Fernando o Católico, Rei de Aragón, en nome dos Reinos das Españas, polo que as Illas Canarias pasan a ser parte da Coroa de Castela e os mandos do exército español destinados nas Canarias obteñen terras, así como tamén os diferentes guanartemes, *menceyes* ou reis tribais, que quedan como responsables políticos.

Ó caer Gáldar, a resistencia aborixe contra o tratado con España trasládase ás zonas montañosas do interior, onde Bentejuí, contando co apoio do faycán de Telde e da princesa galdense Guayarmina Semidán, organiza a última resistencia nos altos rochosos da illa.

Tenesor reúnese con eles, para tratar de convencelos de que cesen na rebelión: o 29 de abril de 1483, conversa con Guayarmina Semidán, descendente como el dos Semidán, e con Bentejuí na fortaleza de Ansite. Trala reunión, Guayarmina baixa e entrégase, mentres que Bentejuí e o faycán de Telde se suicidan seguindo o ritual guanche, despeñándose polo barranco de Atis Tirma, así chamado por ser esa a frase que a tradición narra que berraron cando se lanzaron ó baleiro ("Viva a Montaña sagrada").

Coa súa morte, remata toda resistencia armada e organizada á conquista de Gran Canaria por parte dos Reis Católicos.

Notas
-----

1. 1 2  Mónica Acosta Betancor y Felipe Ros Brandon, *29 de Abril-3 de mayo, Dos fechas y un mismo símbolo*. 1999
2. ↑  Abreu y Galindo, J. de, Historia de la conquista de las siete islas de Canarias, en A. Cioranescu (ed) Goya ediciones, Tenerife, 1977

Filmografía
-----------


| Ano | Filme | Director | Personaxe |
| --- | --- | --- | --- |
| 1954 | *Tirma* | Paolo MoffaCarlos Serrano de Osma | Gustavo Rojo |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Guanche

Ligazóns externas
-----------------

* Documentos e bibliografía histórica sobre Canarias
* Biografías de personaxes canarios
* Revista dixital Mundo Guanche
Pedras de alume, un adstrinxente.
**Adstrinxente**, **adstritivo** ou **estíptico** é calquera das substancias que coa súa aplicación externa local (tópica), retraen os tecidos e poden producir unha acción cicatrizante, antiinflamatoria e antihemorráxica. Entre os adstrinxentes usuais, con efectos de moi diverso grao, áchanse os alcois, o alume, os taninos, a quina, o nitrato de prata, o acetato de chumbo, o sulfato de zinc, sales de bismuto, o soro salino e o aceite esencial de alcipreste.
Tamén se consideran adstrinxentes os fármacos que producen estrinximento, tamén chamados antidiarreicos ou restrinxentes.

O sabor adstrinxente é que se produce na boca e que é unha sensación entre a sequidade intensa e o amargor. Algúns alimentos teñen sabor adstrinxente, coma certos froitos especialmente non chegados como son os dátiles, o caqui etc. Algunhas infusións de té tamén teñen certo sabor adstrinxente. Ademais o sabor adstrinxente é unha das cualidades organolépticas propias dos viños tintos, segundo o seu contido de taninos, substancias que ademais de lles fornecer a cor carmesí característica, tamén lle dan ese ton de amargor e sequidade propio dos viños tintos fortes, ricos en taninos.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q378705
* JSTOR: astringents
* MAG: 2779008113

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 74783
* MeSH: D001252
* MeSH: D27.505.696.207

 |
Non confundir con Absorción.
Adsorción.
A **adsorción** é o proceso que consiste en atraer átomos, ións ou moléculas á superficie dun material en contraposición á absorción, que é un fenómeno de volume. O grao de absorción depende da temperatura, da presión e da área da superficie

A **adsorción química** dunha substancia é a súa acumulación nunha determinada superficie, unidos mediante ligazóns químicas. O resultado é a formación dunha película líquida ou gasosa na superficie dun corpo sólido ou líquido.

A **adsorción física** débese a febles forzas atractivas, xeralmente forzas de Van der Waals, o que implica que calquera superficie limpa exposta ó ambiente amorea unha capa de material fisisorbido.

Notas
-----

1. ↑  González González, Manuel. *Dicionario da Real Academia Galega*. Real Academia Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180254
* AAT: 300053006
* BRE: 1801545
* EBID: ID
* GND: 4000536-7
* JSTOR: adsorption
* LCCN: sh85001022
* MAG: 150394285
* NDL: 00567353
* NKC: ph118263
* PSH: 5517

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000327

 |
As **Afrodisias** era un festival anual celebrado na antiga Grecia dedicado á deusa Afrodita *Pandemos* (epíteto este último que alude á súa faceta relacionada co amor físico en contraposición a Afrodita *Urania*, identificada co amor espiritual).

Estas festas aparecían en varias cidades gregas pero eran especialmente relevantes na illa de Chipre, lugar de orixe da deusa segundo a mitoloxía, e segundo o noso calendario terían lugar entre a terceira semana de xuño e a terceira semana de xullo, o mes de Hekatombaion.

Era moi popular en especial entre as prostitutas, que a consideraban a súa patroa. Non se sabe moito sobre o modo de celebración destas festas xa que non hai textos que os relaten; con todo, a iconografía dános algunhas pistas.

A festa comezaría co sacrificio dunha pomba, ave relacionada con Afrodita, con cuxa sangue se purificaría o templo da deusa. Despois a imaxe da divindade levaríase en procesión até ser lavada nunha corrente de auga e os iniciados nos Misterios de Afrodita farían unha ofrenda de sal, como elemento de conexión co mar do que xurdiu Afrodita  e tamén un pan con forma fálica. Outras ofrendas poderían consistir en incenso, flores (quizais rosa ou mirto, plantas relacionadas con ela) ou lume, xa que durante este festival non se permitía o derramamento de sangue excepto o da pomba antes mencionada. Por este motivo, ofrendábanlle machos cabríos vivos; este animal estaba identificado con Afrodita especialmente no seu aspecto carnal, que era o que se celebraba nas Afrodisias.

A pesar do significado popular do epíteto *Pandemos* e do papel principal das prostitutas nas Afrodisias, non hai que caer na idea de considerar que Afrodita *Pandemos* tan só se refería ao amor físico, ao sexo tal cal; senón máis ben ao amor da xente común, ás relacións das clases sociais humildes como contrapunto ao amor elevado e espiritual, platónico e intelectual que representaría Afrodita *Urania.* De feito *pan* (todo) e *demos* (pobo), faría de Afrodita *Pandemos*: "Afrodita de todo o pobo". Con todo, é unha interpretación tardía feita por Platón por mor dos mitos antigos da deusa.
Os **agramonteses** foron os partidarios do antigo bando nobiliario dos Agramont. Esta liñaxe aparece por primeira vez a comezos do século XII con Sancho VII o Forte. Foron rivais dos beamonteses, levando tanto uns como outros á guerra civil de Navarra cando Xoán II de Aragón "o Usurpador" quedou para se o trono á morte da raíña Branca I de Navarra en 1441. Xoán II, que era rei consorte debía ceder a coroa ao seu fillo Carlos príncipe de Viana. Os agramonteses apoiárono.

Tanto os agramonteses como os beamonteses tiñan alianzas cos bandos das terras vascas occidentais, os agramonteses cos gamboínos e os beamonteses cos oñacinos.

A guerra persistiu á morte de Carlos, Príncipe de Viana en 1461 e á de Xoán II en 1479.

Os agramonteses tiñan como aliados inicialmente os aragoneses e posteriormente os franceses. En todo momento apoiaron ao poder que ostentaba a coroa, primeiro a Xoán II e posteriormente aos reis de Catarina de Foix e de Xoán de Albret.

A Coroa de Castela aproveitando esta guerra e a súa alianza cos beamonteses conquistou o Reino de Navarra en 1512. Grazas á colaboración dos beamonteses, a conquista realizouse en relativo pouco tempo. Tras a conquista os navarros agramonteses, como é lóxico, foron os que máis sufriron a represión.

Dentro da contradicións desta guerra estaba que Fernando II o católico, rexente de Castela tras a morte de Isabel I, era fillo de Xoán II (o rei que apoiaran) e do seu segundo matrimonio con Juana Enríquez. Outra destas contradicións é que os que inicialmente loitaron por un rei aragonés, que supuña a submisión ao Reino de Aragón, posteriormente foron os que máis loitaron por manter a independencia do Reino. Unha terceira é que Fernando, Rei de Aragón, cedeu Navarra ao Reino de Castela.

Posteriormente houbo tres intentos de reconquistar o reino por parte dos agramonteses con apoio dos franceses. En 1512, en 1516 e en 1521, aínda que, sobre todo no último intento, tamén houbo unha ampla participación de beamonteses.

Na de 1516 foi apresado o líder dos agramonteses o Mariscal Pedro de Navarra no Roncal. Foi encerrado primeiro en Atienza e posteriormente en Simancas. Neste 
último lugar apareceu o 24 de novembro de 1522 sen vida, apuñalado.

Na de 1521 as tropas navarras agramontesas aliadas con francesas contaron coa colaboración da poboación beamontesa, como no caso de Pamplona onde se sublevaron. Conseguiuse a liberación da totalidade do Reino de Navarra. Posteriormente na batalla de Noáin, xunto a Pamplona, os españois volveron a facerse co control do reino. Aínda houbo puntos de resistencia (Castelo de Maya, Hondarribia) ata 1524.

Tamén se ocupou a Baixa Navarra aínda que sen se asentar completamente. En 1528 Carlos I renunciou oficialmente á Baixa Navarra.

Bibliografía
------------

-"Gran enciclopedia Larousse" ISBN 84-320-7370-9

-"Historia Ilustrada de Navarra" ISBN 84-604-7413-5

-Bixente Serrano Izko "Navarra.As tramas da historia" ISBN 84-932845-9-9

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q395975
* GEA: 272

 |
**Alejo Indias Álvarez**, coñecido no mundo do fútbol como **Alejo**, nado en Don Benito (Badaxoz) o 14 de outubro de 1966, é un exfutbolista catalán de orixe estremeña, que xogaba de defensa.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, e en 1989 marchou á UE Figueres, chegando a xogar a promoción de ascenso a primeira división en 1992. Ese verán fichou polo Real Club Celta, onde estivo até 1997. En abril de 1994 marrou o penalti definitivo na quenda da final da Copa do Rei que xogaron o Celta e o Real Zaragoza no Estadio Vicente Calderón. Despois fichou polo Elche Club de Fútbol. Retirouse do fútbol profesional en 2001, xogando algunha tempada máis no Sant Andreu de la Barca, de 2ª rexional catalá. Despois foi adestrador do mesmo equipo, e actualmente é coordinador das categorías inferiores.

Xogou varios partidos coa selección de Cataluña.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en *Yo jugué en el Celta* *(en castelán)*.
* "También es un orgullo que se me recuerde por fallar aquel penalti", entrevista en celestes.org *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391777
* BDFutbol: 96
* Transfermarkt: 253983
* Worldfootball: alejo\_2

 |
Un aduto do ADN con benzopireno, con este último no centro.
En xenética molecular, un **aduto do ADN** é un fragmento de ADN que está enlazado covalentemente a un composto químico (xeralmente causante de cancro). A formación destes adutos pode ser o inicio da conversión da célula en célula cancerosa (carcinoxénese). Os adutos do ADN utilízanse en experimentos científicos como biomarcadores de exposición e realízanse medicións da súa abundancia para reflectir cuantitativamente, por comparación, a cantidade de exposición carcinóxena do organismo examinado, por exemplo ratas. En condicións experimentais, a formación destes adutos do ADN é inducida por carcinóxenos coñecidos, dos cales o que se usa máis comunmente é o DMBA (7,12-dimetilbenz(a)antraceno). Por exemplo, cando se usa o termo "aduto DMBA-ADN" (ou "*DMBA-DNA adduct*") nunha revista científica refírese a un fragmento de ADN que leva unido DMBA.

Exemplos
--------

ADN danado polo carcinóxeno 2-aminofluoreno.
Compostos químicos que forman adutos do ADN son:

* acetaldehido, un constituínte significativo do fume de tabaco
* cisplatino, que se une ao ADN e causa enlaces cruzados, que dan lugar á morte da célula
* DMBA (7,12-dimetilbenz(a)antraceno)
* malondialdehido, un produto natural da peroxidación de lípidos

Adutos do ADN son:

* adutos eteno-ADN: 1,N(6)-eteno-2'-desoxiadenosina (epsilondA) e 3,N(4)-eteno-2'-desoxicitidina (epsilondC)

Subprodutos son:

* M1G, un subproduto da reparación de excisión de base (BER) dun tipo específico de aduto do ADN chamado M1dG.

Danos no ADN
------------

Cando un composto químico se une ao ADN o ADN queda danado, e non pode producirse unha replicación correcta que orixine unha célula normal. Isto pode ser o inicio dunha mutación, ou mutaxénese. Se a célula non tivese mecanismos efectivos de reparación do ADN, que actúan de forma natural en circunstancias normais, isto podería ser o inicio dun cancro.

Notas
-----

1. ↑  La, DK; Swenberg, JA (1996). "DNA adducts: biological markers of exposure and potential applications to risk assessment.". *Mutation Research/Reviews in Genetic Toxicology* **365** (1-3): 129–146. doi:10.1016/s0165-1110(96)90017-2.
2. ↑  Farmer, P. "Biomarkers of exposure and effect for environmental carcinogens, and their applicability to human molecular epidemiological studies". *Public Health Applications of Human Biomonitoring*. U.S. EPA. Consultado o 22 June 2011.
3. ↑  Lipid peroxidation-DNA damage by malondialdehyde. Marnett LJ.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aduto
* Adutómica
* Intercalación (bioquímica)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4153410
* MAG: 2781247443

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D018736
* MeSH: D13.444.308.135

 |
Tripulantes da misión STS-130 en camiño para entrar no transbordador espacial Endeavour enfundados nos seus traxes ACES.
**ACES** (acrónimo de *Advanced Crew Escape Suit*), denominado **S1035** polo seu fabricante (David Clark) era un modelo de traxe espacial estadounidense posto en servizo en 1995 para substituír o LES (*Launch/Entry Suit*) como vestimenta durante o lanzamento e reentrada atmosférica dos transbordadores espaciais. A finalidade de ACES era protexer á tripulación no caso de perda de presión na cabina do transbordador a altitudes de máis de 30 km e adicionalmente protexela do frío e da auga no caso de ter que saltar en paracaídas, así como aislala de calquera posible contaminación da cabina. O traxe incluía unha parte interior pola que circulaba líquido refrixerante. A diferenza do LES, ACES era un traxe de presión completa.

Durante a reentrada, ACES usaba o mesmo sistema usado no LES para contrarrestrar as fortes aceleracións, consistente en vexigas de presión situadas nas pernas e no abdome inferior para evita-la acumulación de sangue na parte inferior do corpo tras as longas exposicións á microgravedade. Foi usado por primeira vez na misión STS-64, o 9 de setembro de 1994.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2011). "ACES spacesuit" (en inglés). Consultado o 1 de marzo de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Advanced Crew Escape Suit*** |
**Agrestio** (en latín: *Agresti* ou *Agrestius*) foi bispo de *Lucus Augusti* (Lugo), no Reino Suevo de Galicia, no século V. 

Consta a asistencia de Agrestio ao I Concilio de Orange no ano 441. Identifícaselle como autor do *"Versus Agresti episcopi de fide ad Avitum episcopum"* ("Versos do bispo Agrestio sobre a fe ao bispo Avito"), un poema e carta dirixida a Avito de Braga.

O cronista Hidacio, na súa crónica de 433, suxire que Agrestio tiña tendencias priscilianistas e relata no ano 433: 

> *«In Conventu Lucensi contra voluntatem Agrestii Lucensis Episcopi, Pastor, et Syagrius Episcopi ordinantur»*
> 
> 

> «No convento lucense contra a vontade de Agrestio, bispo de Lugo, Pastor e Siagrio son ordenados bispos»
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Consello da Cultura Galega (ed.), *Documentos da Catedral de Lugo*, (Santiago de Compostela, 1998)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4693826
* WorldCat
* VIAF: 555152636061720050135
* CERL: cnp00577495
* DeutscheBio: 118647334
* GND: 115889080X
* ISNI: 0000 0003 8759 9740
* NTA: 067460984
* Orthodox Encyclopedia: 63372
* SUDOC: 143505750

 |
**Aleksander Antoni Włodzimierz Małecki**, nado en Zarubyntsi o 4 de setembro de 1901 e finado en lugar descoñecido en 1939, foi un militar e tirador de esgrima polaco, gañador dunha medalla olímpica.

Traxectoria
-----------

Estudante en Lviv, membro dos coñecidos como aguiachos de Lviv, mozos que durante a Guerra Polaco-Ucraína (1918-1919) defenderon a cidade de Lvov contra os ucraínos, pretendendo a anexión a Polonia da Galitsia Oriental tras a proclamación de independencia de Ucraína. Tras a guerra estableceuse en Cracovia, entrando no exército como voluntario, tras a desmobilización en novembro de 1920 estudou na Academia de Belas Artes desa cidade, graduándose en 1927 e pouco despois realizou un curso militar para converterse en oficial de cabalería na reserva. Un dos pioneiros da esgrima en Polonia, foi dúas veces campión nacional de espada (1924 e 1928). Participou nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928, levando nestes últimos a medalla de bronce en sabre por equipos. En 1931 recibiu a promoción a subtenente da reserva e en 1936 a tenente. Ao inicio da segunda guerra mundial incorporouse ao servizo activo combatendo na defensa de Polonia e morrendo no decurso da conflagración.

Véxase tamén
------------

#### Ligazóns externas

* Perfil na web do Comité Olímpicos Polaco PKOl

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2359853
* OCID: aleksander-s-malecki
* Sports Reference: aleksander-malecki-1

 |
Un **aduto** (do latín *adductus*) é o produto único dunha soa reacción de adición directa de dúas ou máis moléculas distintas, que contén todos os átomos de todos os compoñentes que interviñeron na reacción. O produto resultante desta reacción é considerado unha especie molecular distinta. Exemplos son o aduto formado entre o peróxido de hidróxeno e o carbonato de sodio, que é o percarbonato de sodio, ou a adición de bisulfito de sodio a un aldehido para dar un sulfonato.

Fórmanse adutos a miúdo entre ácidos de Lewis e bases de Lewis. Un bo exemplo é a formación de adutos entre o ácido de Lewis borano e o átomo de oxíxeno da base de Lewis tetrahidrofurano (THF): BH3•O(CH2)4 ou entre o borano e a base de Lewis dietil éter: BH3•O(CH3CH2)2.

* Modelos do aduto de Lewis entre BH3 e THF
* Molécula de THF.
* Molécula de BH3.
* Aduto de Lewis entre o BH3 e o THF, que contén todos os átomos de ambos os compoñentes.

Os compostos ou mesturas que non poden formar un aduto debido a impedimentos estéricos denomínanse pares de Lewis frustrados.

Os adutos non son necesariamente de natureza molecular. Un bo exemplo da química en estado sólido é o aduto do etileno ou o monóxido de carbono con CuAlCl4. Este último é un sólido cunha estrutura en rede estendida. Despois da formación do aduto, fórmase unha nova fase estendida na cal as moléculas de gas son incorporadas (inseridas) como ligandos dos átomos de cobre na estrutura. Esta reacción pode tamén considerarse unha reacción entre unha base e un ácido de Lewis co átomo de cobre no papel de receptor de electróns e os electróns pi da molécula de gas no papel de doantes de electróns.

Segundo a IUPAC, pode formarse un aduto intramolecular cando as entidades químicas que reaccionan son grupos que forman parte da mesma molécula.

Ións adutos
-----------

Un ión aduto está formado a partir dun ión precursor e contén todos os átomos constituíntes dese ión e ademais átomos ou moléculas adicionais. Os ións adutos fórmanse con frecuencia nas fontes de ións de espectroscopia de masas.

Notas
-----

1. 1 2  GoldBookRef A00138 - adduct
2. ↑  Housecroft, Catherine E.; Sharpe, Alan G. (2008). "Acids, bases and ions in aqueous solution". *Inorganic Chemistry* (3rd ed.). Harlow, Essex: Pearson Education. p. 199. ISBN 978-0-13-175553-6.
3. ↑  Capracotta, M. D.; Sullivan, R. M.; Martin, J. D. (2006). "Sorptive Reconstruction of CuMCl4 (M = Al and Ga) upon Small-Molecule Binding and the Competitive Binding of CO and Ethylene". *Journal of the American Chemical Society* **128** (41): 13463–13473. PMID 17031959. doi:10.1021/ja063172q.
4. ↑  GoldBookRef A00139 - adduct ion (in mass spectrometry)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Adutómica
* Aduto do ADN

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q353392
* EBID: ID
* JSTOR: adducts
* MAG: 108204754
* Treccani: addotto

 |
**59 Times the Pain** foi unha banda sueca de hardcore punk procedente de Fagersta, no condado de Västmanland, e activa dende 1992 ata 2001.

A banda fudárona Magnus Larnhed (voz, guitarra), Michael Conradsson (baixo), Toni Virtanen (batería) e Kai Kalliomäki (guitarra). O nome do grupo está collido dunha canción de Hüsker Dü, do seu álbum *New Day Rising*. Kalliomäki deixou a banda ao pouco tempo e foi substituído por Niklas Lundgren, que deixou a banda de hardcore Dislars, que posteriormente se convertería na máis coñecida Burst. A súa primeiro demo, "Feeling Down", chamou a atención de Burning Heart Records, e en 1993 a banda asinou un contrato co selo. No ano seguinte 59 Times the Pain gravou o seu álbum de estrea, *Blind Anger & Hate*.

En marzo de 1995 59 Times the Pain comezou a gravar o seu segundo traballo, *More Out of Today*, no estudio Unisound en Finspång. O éxito underground de *More Out of Today* e o seu sinxelo de estrea "Blind Anger & Hate", permitíndolle a 59 Times the Pain establecerse como unha banda exitosa.

O seu cuarto álbum, *End of the Millennium*, foi publicado en marzo de 1999 , e o seu quinto e derradeiro traballo, *Calling The Public*, apareceu no ano 2001. A banda tamén colaborou con cancións en varios recompilatorios, como *Short Music for Short People* e *Punk-O-Rama Vol. 4*, os dous publicados en 1999. 59 Times the Pain separouse en 2001. O 30 de xaneiro de 2008 anunciaron unha reunión para tocar no festival Groezrock en Bélxica.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Blind Anger & Hate* | 1994 | Burning Heart Records |
| *More Out of Today* | 1995 | Burning Heart Records, Semaphore |
| *Twenty Percent of My Hand* | 1997 | Burning Heart Records, Revelation Records |
| *End of the Millennium* | 1999 | Burning Heart Records |
| *Calling the Public* | 2001 | Burning Heart Records |

Notas
-----

1. ↑  "59 Times The Pain". *Discogs* (en inglés). Consultado o 2019-11-20.
2. ↑  "59 Times the Pain | Biography & History". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2019-11-20.
3. ↑  Blabbermouth (2008-02-01). "59 TIMES THE PAIN To Reunite For Appearance At Belgium's GROEZROCK Festival". *BLABBERMOUTH.NET*. Arquivado dende o orixinal o 26 de maio de 2020. Consultado o 2019-11-20.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q245351
* WorldCat
* VIAF: 124610728
* AllMusic: mn0000481078
* Discogs: 253138
* ISNI: 0000 0000 8611 5490
* LCCN: no00081457
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 209928

 |
**Aerozine 50** ou **Aerozina 50** é un propelente para foguetes composto por unha mestura aproximada do 50% de hidracina e UDMH (dimetilhidracina asimétrica). Ten un punto de ebulición maior que o UDMH e foi desenvolvido inicialmente para ser usado no mísil Titan 2.

Características
---------------

O Aerozine 50 é un propelente hipergólico que entra en ignición espontaneamente ao ser usado con oxidantes do tipo do tetróxido de nitróxeno. É usado, ademais de orixinalmente no Titan 2, na segunda etapa do foguete Delta 2.

Notas
-----

1. ↑  Mark Wade (2011). "Aerozine-50" (en inglés). Consultado o 18 de marzo de 2012.
2. ↑  "Aerozine50: Specifications & DOT Shipping Information" (PDF). 5 de outubro de 2006. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de febreiro de 2012. Consultado o 18 de marzo de 2012.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 8065-75-6
* DTXSID: DTXSID40230465
* PubChem: 165699

 |