recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José María Fórneas Besteiro**, nado en Arcos (Castroverde) o 19 de marzo de 1926 e finado o 11 de setembro de 2003, foi un filólogo galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filoloxía Semítica (1952) e Filoloxía Románica (1953) pola Universidade Central de Madrid. Foi profesor da Escola de Idiomas do Cairo (1955-1957), catedrático de Lingua Árabe na Escola de Comercio de Cádiz e profesor do Instituto de Ensinanza Media de Ceuta (1963).

Doutorouse en Filoloxía Semítica en 1970 e obtivo a praza de adxunto de Lingua Árabe na Universidade Autónoma de Madrid. En 1974 trasladouse á Universidade de Granada como titular da cátedra de Lingua Árabe e Árabe Vulgar onde permaneceu como profesor emérito.

O obxecto da súa investigación eran a lingüística, a lexicografía, o xénero biográfico árabe e a transmisión da ciencia islámica en Al-Andalus. Foi director da revista *Miscelánea de Estudios Árabes y Hebráicos* de Granada (1982-1989).

Finou o 11 de setembro de 2003, e foi soterrado no cemiterio de Arcos.

Obras
-----

* *Elencos biobibliográficos arabigoandaluces*, 1971.

### Como editor

* *Kulliyat* de Averroes, 1987.

### Traducións

* *La Ciudad Inicua* de Kámil Husain, 1963.
* *Escucha, Rida* de Anís Freyha, 1978.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 13-9-2003, p. 87.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía no Ateneo de Córdoba
* In Memoriam José Mª Fórneas Besteiro (1926-2003)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17414241
* WorldCat
* VIAF: 19523970
* BNE: XX967660
* Dialnet: 138776
* GND: 1057382000
* ISNI: 0000 0000 5952 8580
* LCCN: nr89003477
* NTA: 074657437
* SUDOC: 165675128

 |
*Melamphaes suborbitalis*
Os **Estefanobericiformes** (Stephanoberyciformes) son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Acantopterixios (Acanthopterygii). Son peixes mariños, propios de augas profundas e sen á penas importancia comercial.

Características
---------------

Teñen o cuerpo xeralmente redondeado, cun aspecto similar ó da orde Beryciformes. É característico a ausencia do óso supramaxilar, ou o seu tamaño moi reducido, e os ósos do cranio especialmente finos. Boca desdentada.

Clasificación
-------------

Divídense en catro familias, cunhas 45 especies:

* Familia Gibberichthyidae
* Familia Hispidoberycidae
* Familia Melamphaidae
* Familia Stephanoberycidae

Algúns autores inclúen tamén os Cetomimoidea, como unha superfamilia dentro desta orde, pero debe encadrarse dentro da orde Cetomimiformes.

ITIS considéraos como unha superfamilia propia, Stephanoberycoidea

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Estefanobericiformes*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Estefanobericiformes*** |

* Taxonomía Stephanoberycoidea (ITIS)
* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q621519
* EBID: ID
* MAG: 2780154072

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Stephanoberyciformes
* BioLib: 15986
* Fossilworks: 92076
* GBIF: 890
* iNaturalist: 85545
* IRMNG: 10662
* ITIS: 553140
* NBN: NHMSYS0020420670
* NCBI: 88657
* Plazi: ID
* uBio: 553916
* WoRMS: 10321

 |
Europa continental.
A **Europa continental**, tamén chamada **continente europeo**, é o continente de Europa, explicitamente excluíndo as illas europeas, e, ás veces, as penínsulas. Notabelmente, no uso do inglés británico, o termo significa: a Europa excluíndo o Reino Unido, a Illa de Man, Irlanda e Islandia. Unha definición xeral de "Europa continental" é o continente europeo excluíndo o Reino Unido, Irlanda e Islandia. Porén, noutras rexións de Europa prevalecen ideas distintas sobre o que realmente significa a expresión.

Algunhas definicións de Europa continental expanden as fronteiras do continente para os seus límites xeográficos, incluíndo as nacións que están dentro das elevadas fronteiras dos Urais e do Cáucaso.

O que pode parecer ser unha simple cuestión de definición xeográfica, porén, ten profundas implicacións sociais e políticas. Algunhas definicións de Europa continental inclúen as nacións transcaucasianas da Xeorxia e Armenia - que son predominantemente cristiás - mentres que exclúen ao mesmo tempo as nacións predominantemente musulmás como o Acerbaixán e a Turquía.

Illas mediterráneas
-------------------

No contexto do Mediterráneo, "o continente" pode referirse á parte continental de Italia (en oposición a Sardeña e Sicilia) ou a parte continental da Francia (en oposición a Córsega).

Illas atlánticas
----------------

No contexto do Atlántico, "o continente" pode referirse á parte continental de Portugal (en oposición a Madeira e os Azores).

* **-** Reino Unido (Gran Bretaña e Irlanda do Norte)
* **-** Irlanda (Eire)
* **-** Islandia
* **-** A illa de Malta
* **-** A illa de Chipre
* **-** Illas Feroe (pertencentes a Dinamarca)
* **-** Illas Baleares (pertencentes a España)
* **-** Córsega (pertencente a Francia)
* **-** Sardeña (pertencente a Italia)
* **-** Sicilia (pertencente a Italia)
* **-** Creta (pertencente a Grecia)
* **-** Bornholm (pertencente a Dinamarca)
* **-** Fionia (pertencente a Dinamarca)
* **-** Selandia (pertencente a Dinamarca)

Notas
-----

1. ↑  "Merriam Webster dictionary definition".
2. ↑  "Where Do Europe's Borders Lie?". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 05 de xuño de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466039
* GND: 4467306-1

 |
**Filipe de Magalhães**, nado en Azeitão contra o 1571 e finado en Lisboa en 1652, foi un compositor portugués de polifonía sacra.

Traxectoria
-----------

Filipe de Magalhães naceu en Azeitão, Portugal, en 1571. Estudou música na Sé Catedral de Évora con Manuel Mendes e era colega dos polifonistas Duarte Lobo e Manuel Cardoso. En 1589 substituíu a Manuel Mendes como mestre dos Claustros da Sé. Foi para Lisboa, onde foi membro do coro da Capela Real e, mestre de Capela da Misericórdia. No día 27 de marzo de 1623, foi nomeado mestre da Capela Real, onde permanece ata 1641.

En Évora, foi profesor de Estêvão de Brito, Esteban López Morago e Manuel Correia, que mantivo a escola de música da Catedral de Évora.

Obra
----

Magalhães dedicouse á composición de obras sacras polifónicas para a liturxia. A maioría delas foron publicadas en coleccións como a **Missarum Liber**, que foi dedicado a Filipe II de Portugal e os *Cantica Beatissima Virgines*, publicado en Lisboa en 1639. Tamén escribiu un libro **Cantus Ecclesiasticus**, que foi publicado en cinco edicións diferentes (os primeiros en Lisboa en 1614 e en Antuerpia, en 1642, e a última en 1724).

O catálogo da Biblioteca de Música do rei João IV de Portugal tamén menciona unha misa en 8 voces, lamentacións en 6 voces para a Xoves Santo, unha panxoliña de Nadal a sete voces e motetes en 5 e 6 voces. Todas esas obras foron perdidas durante o Terremoto de 1755.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* projecto.evoradistritodigital *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2151720
* WorldCat
* VIAF: 74651894
* BNE: XX1771633
* BNF: 13893148t
* CERL: cnp00402021
* Discogs: 1802974
* Europeana: ID
* FAST: 1832187
* GND: 118913212
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 8155 3555
* LCCN: n85098952
* MusicBrainz: ID
* NTA: 071070109
* PTBNP: 138443

 |
**João Lúcio Pousão Pereira**, nado en Olhão o 4 de xullo de 1880 e finado o 26 de outubro de 1918, foi un poeta portugués, sobriño do pintor Henrique Pousão.

Traxectoria
-----------

João Lúcio comezou con só doce anos a publicar os seus primeiros versos no xornal *O Olhanense*. Sendo estudante no Liceu de Faro, fundou e dirixiu un xornal literario titulado *O Echo da Academia*. Acabados os estudos en Faro, foi estudar dereito a Coímbra en 1897, onde coñeceu a Teixeira de Pascoaes, Augusto de Castro, Alfredo Pimenta, Afonso Lopes Vieira, Fausto Guedes Teixeira e Augusto Gil, entre outros. João Lúcio colaborou con poemas seus en diversos xornais e revistas literarias nacionais. Fundou en 1899 un quincenario titulado *O Reyno do Algarve*. En 1901 publicou o seu primeiro libro, *Descendo*, aclamado pola crítica da época.

Ó regresar a Olhão en 1902, João Lúcio adquiriu fama como avogado, dadas as súas dotes como orador. Segundo os xornais da época, cada vez que o poeta acudía ó xulgado a sala enchíase. O poeta, monárquico, comezou como editor literario do semanario farense *O Sul*, xornal ligado ó Partido Regenerador Liberal de João Franco, en cuxas listas concorre e gaña un lugar, en 1906, para a Câmara dos Deputados. Foi nomeado presidente da comisión administrativa da Câmara Municipal de Olhão. Porén, en 1905, publicara *O Meu Algarve*.

Coa instauración da República, o poeta abandonou a política e comezou a viaxar coa súa familia por Europa. Publicou en 1913 *Na Asa do Sonho*. Probablemente inspirado polas súas viaxes, João Lúcio fixo construír unha casa de orixinal deseño nos Pinheiros de Marim, nos arredores de Olhão, a onde pensaba retirarse despois de abandonar a avogacía.

En 1914, invitado por Teixeira de Pascoaes, asociouse á Renascença Portuguesa, publicando un único poema na revista *A Águia*.

O 26 de outubro de 1918, João Lúcio morreu de pneumonía na casa que mandara construír, cando tiña 38 anos de idade. Postumamente, en 1921, foi publicado o libro de poemas *Espalhando Fantasmas*.

Principais obras
----------------

* *Descendo* (1901).
* *O Meu Algarve* (1903).
* *Na Asa do Sonho* (1913).
* *Espalhando Fantasmas* (1921).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo sobre João Lúcio na páxina da APOS, Associação de Valorização do Património Cultural e Ambiental de Olhão. *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10311784
* WorldCat
* VIAF: 56252550
* FAST: 174746
* GND: 129652776
* ISNI: 0000 0001 1255 8069
* LCCN: n86824222
* Nupill: 22140
* PTBNP: 132237
* SUDOC: 074436619

 |
**Estauracio** (m. 11 de xaneiro de 812) foi un emperador bizantino, fillo de Nicéforo I.

Resultou paralizado pola ferida producida por unha espada durante a loita cos búlgaros na batalla de Pliska (26 de xullo de 811), na que morreu o seu pai. Estauracio foi salvado pola Garda imperial que o retirou do campo de batalla, protexéndoo en tanto que herdeiro da coroa. Por mor das súas feridas, foi coroado formalmente en Adrianópolis (a actual Edirne), e foi a primeira vez, desde a deposición do último emperador de Occidente en 476, que un emperador era coroado fóra de Constantinopla. Durante o seu curto reinado tivo lugar unha constante pugna na corte imperial pola sucesión. As irmás de Estauracio trataron de influírlle para que elixise aos seus maridos. Finalmente conseguiuse impoñer un dos seus cuñados Miguel I Rangabé, que depuxo a Estauracio o 2 de outubro de 811. Estauracio retirouse a un mosteiro, onde morreu cinco meses despois.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Nicéforo I | **Estauracio**(811-811) | *Precede a:* Miguel I Rangabé |
|  |
**Esteban Cortizas Vilar**, coñecido como **Bailarín**, nado en Mugardos e finado no mesmo concello o 23 de xaneiro de 1946, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou aos Estados Unidos de América, onde foi bailarín e profesor de baile co nome **Cortez**. Retornou a Mugardos en 1922, e foi profesor de baile. Volveu marchar aos Estados Unidos e retornou noutras ocasións a Mugardos aproveitando as xiras que facía por Inglaterra, París e Bélxica. Tamén traballou nalgunhas películas. Seguiu visitando Mugardos nos anos da República. Definitimaente instalado en Mugardos, foi vicepresidente do Casino Mugardés en xaneiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe dos "balillas" de Mugardos, xefe local da Falanxe de Mugardos e un dos principais responsábeis da represión na zona de Mugardos. Foi nomeado concelleiro de Mugardos e foi primeiro tenente-alcalde. En febreiro de 1944 foi destituído polo gobernador civil "por conduta incorrecta e proceder agresivo contra unha xerarquía de Falange". Foi executado no Casino de Mugardos onde estaba reunida a
directiva, polos guerrilleiros Adolfo Allegue Allegue e José Vázquez Mauriz o 23 de xaneiro de 1946; os guerrilleiros efectuaron varios disparos, alcanzando tres deles a Cortizas que foi traslado ao Sanatorio do Carme onde morreu.

Notas
-----

1. ↑  "Un español <<as>> de la danza en New-York", *Elegancias*, 8, 8-1923, p. 28-29.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 19-8-1922, p. 2.
3. ↑  *El Correo Gallego*, 9-5-1925, p. 4.
4. ↑  *El Correo Gallego*, 13-8-1925, p. 2.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 14-2-1933, p. 2.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-1-1936, p. 7.
7. ↑  *La Voz de Galicia*, 13-8-1936, p. 4.
8. ↑  *El Compostelano*, 25-2-1944, p. 2.
9. ↑  *El Correo Gallego*, 26-2-1944, p. 3.
10. ↑  Outras fontes afirman que a execución aconteceu o 22 de novembro de 1945. *Paco Balón: memorias de un comunista ferrolano*, Ediciós do Castro, 1999, p. 129. CARNEIRO, J. e RODRÍGUEZ, M. *Historia de*
Mugardos *(2004) p. 165.*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domínguez Ferro, Manuel; Sobrino Ceballos, Juan J. (2004). "Riqueche. Vida e morte dun guerrilleiro antifranquista" (PDF). *Cátedra. Revista eumesa de estudios* (11): 125–156. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de xuño de 2013. Consultado o 13 de agosto de 2021.
**Juan Francisco Lezama García**, nado en Bilbao o 24 de maio de 1916, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Na tempada 1943–44 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, xogando tan só dous encontros esa campaña no cadro adestrado por Ramón de la Fuente. O seu debut produciuse con gol na xornada 23, nunha vitoria fronte ao Celta de Vigo no vello campo de Riazor (3–2). Volvería xogar na xornada seguinte, tamén con gol, pero esta vez cun resultado desfavorable contra o Real Oviedo a domicilio (4–2). Nesa campaña compartiu suplencia na dianteira xunto con José Gutiérrez Verdín e Vicente Valle.

Na tempada 1944–45 foi titular en 22 encontros, conseguindo 2 goles. Formou parte da dianteira xunto con José González Caballero, Paquirri, Chao e Manuel Marquínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos do xogador en ceroacero.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17414079
* Transfermarkt: 543013

 |
Ferro de pasar eléctrico.
Ferro de pasar de carbón.
O **ferro de pasar** é un utensilio formado por unha prancha triangular de metal que se quenta por medio de brasas ou electricidade.

Aplicacións
-----------

A súa aplicación fundamental é alisar roupa e quitarlle as engurras á roupa.

Historia
--------

Historicamente a roupa sen engurras considerábase un símbolo de distinción entre clases sociais. Os primeiros utensilios utilizados eran pezas lisas de madeira ou ferro que se pasaban sobre a roupa en frío. No século XVII as familias modestas utilizaban unha peza lisa de ferro con mango que se quentaba colocándoa sobre o lume. Este instrumento tiña a desvantaxe de manter a calor pouco tempo e deixar feluxe sobre a roupa. Na mesma época as familias acomodadas utilizaban o ferro de pasar con caixa que contiña brasas e mantiña a calor durante máis tempo. No ano 1882 o norteamericano Henry W. Seely ideou o ferro de pasar eléctrico, aínda que non tivo utilidade práctica ata 1924 coa introdución do termóstato regulable. O ferro de pasar eléctrico con difusores de vapor foi comercializado en 1926 pola compañía Eldec. No século XXI este utensilio doméstico é amplamente utilizado nos fogares de todo o mundo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ferro\_de\_pasar*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ferro de pasar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ferros de pasar antigos do Virtual Museum of Textile Arts.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q483634
* GND: 4146855-7
* JSTOR: steam-irons
* LCCN: sh85068243

 |
**José Regal Vázquez**, nado en Mariz (Chantada) en 1917 e finado no mesmo concello o 20 de novembro de 2007, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o Bacharelato Universitario e Maxisterio e fíxose médico especialista en odontoloxía. Foi dentista en Chantada. Foi fundador de Falange, combateu no bando sublevado na guerra. Foi nomeado alcalde de Chantada a finais de febreiro de 1964, tomando posesión o 2 de marzo. Cesou o 25 de marzo de 1975. Logo da morte de Franco afiliouse á Unión de Centro Democrático e foi elixido conselleiro da Xunta preautonómica por designación da Deputación. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido concelleiro e foi o líder de UCD en Chantada. Despois integrouse en Coalición Galega e recalou finalmente en Alianza Popular. En 1995 abandonou a política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Vázquez Yebra** |  **Alcalde de Chantada** 1964 - 1975 | Sucesor:**Jose Luís Fernández Pedreira** |

Vida persoal
------------

Casou con Araceli Gómez González.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 28-2-1964, p. 7.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 21-11-2007, p. 51.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fallece a los 90 años José Regal, alcalde de Chantada en los sesenta y edil en la democracia
* Corporación municipal de Chantada
**José Ramón Peón Pérez**, nado en 1942, é un político galego do PPdeG

Traxectoria
-----------

Funcionario de profesión. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido alcalde de Oza dos Ríos pola Coalición Popular. Repetiu como alcalde en 1987 por AP e a partir de 1991 polo PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta. En 2011 foi substituído como candidato do PPdeG polo seu xenro José Pablo González Cacheiro. Continuou como concelleiro en Oza e asesor do alcalde, e foi contratado como asesor na Deputación da Coruña.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Julio Viqueira Fernández** |  **Alcalde de Oza dos Ríos** 1987 - 2011 | Sucesor:**José Pablo González Cacheiro** |

Notas
-----

1. ↑  "La Diputación contrata de asesor al exalcalde de Oza dos Ríos", artigo en *La Opinión de A Coruña*, 21 de outubro de 2011 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Oza dos Ríos

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Julio Maldonado**, popularmente coñecido como ***Maldini***, nado en Madrid en 1967, é un xornalista español especializado en fútbol internacional que traballa para os medios do Grupo PRISA. Está casado coa atleta Maite Zúñiga, e ambos os dous residen en Madrid.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de Xornalismo na Universidade Complutense de Madrid. Empezou en Canal + xa desde a súa creación en 1989, e comezou a colaborar na Cadena SER en 1995.

É Redactor de Sogecable, onde dirixe a área de fútbol internacional. Realiza retransmisións de partidos das ligas inglesa e italiana nas canles de deportes de Canal +, ademais de colaborar co diario deportivo As e Carrusel Deportivo na Cadena SER, entre outros espazos de Prisa. Así mesmo presenta o programa *Fiebre Maldini* os luns ás 20:00 en Canal +, e realiza prognósticos deportivos para a web especializada *Soloapuestas*.

O seu labor é tal que, en opinión de moitos afeccionados, é o maior experto en fútbol internacional dos medios de comunicación españois e aínda europeos. A súa rutina diaria inclúe o visionado de varios partidos de fútbol de todo o mundo, cuxas emisións recibe a través das antenas instaladas no seu domicilio. Afirma ser dos primeiros en ver a moitas das estrelas estranxeiras de hoxe en día, e ata debido a isto, equipos españois ou ata o Ajax de Amsterdam contaron cos seus servizos[]. En maio do 2006 publicou un libro titulado *De la naranja mecánica a la mano de Dios*, que tivo un grande éxito de vendas[].

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *De la naranja mecánica a la mano de Dios*. Julio Maldonado, 2006. ISBN 84-08-06708-7

### Ligazóns externas

* La parabólica - blog de Julio Maldonado *(en castelán)*
* Soloapuestas - Las predicciones y pronósticos de fútbol de Julio Maldonado Arquivado 02 de maio de 2007 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394996
* WorldCat
* VIAF: 87548725
* BNE: XX1768142

 |
**Joaquín Villa García**, nado en Mieres o 4 de xuño de 1961, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Debutou na tempada 1983–84 en Primeira División co Sporting de Gijón, no partido correspondente á sétima xornada, o 16 de outubro de 1983, que enfrontou ao Sporting co Atlético de Madrid e que rematou con vitoria local (2–0). No club xixonés permaneceu a maior parte da súa carreira futbolística, xogando até a tempada 1989–90, todas en Primeira División.

Na tempada 1985–86 foi cedido ao CE Sabadell, de Segunda División, co que logrou o ascenso á Primeira.

Na tempada 1990–91 foi contratado polo Deportivo da Coruña, debutando o 2 de setembro de 1990 no primeiro partido da campaña, que se saldou con vitoria branquiazul sobre o Elche CF, en Riazor (2–0). Esa mesma campaña ascendeu co club galego á Primeira División, permanecendo no club coruñés até a tempada 1992–93.

Na tempada 1993–94 fichou polo CD Castellón, club de Segunda División no que non chegou a xogar ningún partido.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Joaquín Villa en bdfutbol.com *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Deportivo da Coruña – Tempada 1990–91 |
| --- |
| *8.º ascenso a Primeira División* |
| 
* 1 Yosu
* 2 Sabin Bilbao
* 3 Antonio Doncel
* 4 Albistegi
* 5 Lasarte
* 6 Fran
* 7 Gil
* 8 Aspiazu
* 9 Kanatlarovski
* 10 Joaquín Villa
* 11 Uralde
* 12 Jorge
* 13 José Ramón
* 14 Stojadinović
* 15 Albis
* 16 Mujika
* 17 Ares
* 18 Đukić
* 19 Molinos
* 20 Manuel
* 21 Gustavo
* 22 Modesto
* 23 Santi Francés
* 24 Busto
* 25 Arturo Patiño
* 26 Juanito
* Adestrador: Arsenio

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392003
* Transfermarkt: 273584

 |
**Julio Medem**, nado en Donostia o 21 de outubro de 1958, é un director de cinema e guionista vasco.

Traxectoria
-----------

Naceu o 21 de outubro de 1958 en Donostia.
Desde pequeno empeza a xogar coa cámara superoito que esconde o seu pai, e roda escenas cotiás que teñen como protagonista á súa irmá Ana. Aínda que se licencia en medicina e cirurxía xeral, nunca abandona a súa gran paixón: o cine. O seu primeiro traballo é no diario "La voz de Euskadi", onde colabora como crítico cinematográfico. Tras algunhas colaboracións en publicacións varias, roda finalmente as súas primeiras curtas en superoito.

Logo de traballar nalgunhas obras como *El jueves pasado* (1977) ou *Si yo fuese poeta* (1981), lánzase a rodar por primeira vez en 35 mm. *Patas en la cabeza* (1985), producida por Luís Campoy e o propio Medem, consegue gañar o Premio de Cine Vasco e o Certame Internacional de Cine Documental e Curtametraxe de Bilbao. Neste mesmo certame, pero un ano máis tarde, gaña o Premio Telenorte coa súa galardoada curtametraxe *Las seis en punta* (1987).

Desde ese ano, Medem traballa como axudante de dirección, montador e guionista, e dedícase por completo ó cine. En 1988 escribe e dirixe a mediometraxe *Martín* (1988), producido por Elías Querejeta, ao que lle segue outra película sobre a Segunda Guerra Carlista. O seu salto á longametraxe faio con *Vacas* (1992), unha orixinal historia que merece o Goya á Mellor Dirección Novel, ademais de diversos galardóns nos festivais de Toquio, Turín e Alexandría.

En 2000 falece a súa irmá Ana nun accidente de tráfico, pintora de profesión, que se dirixía a inaugurar unha exposición súa. Este feito serviu para que en 2007 estrease a película *Caótica Ana*.

Filmografía como director
-------------------------

### Curtametraxes

* *El ciego* (1974)
* *El jueves pasado* (1977)
* *Fideos* (1979)
* *Si yo fuera poeta* (1981)
* *Teatro en Soria* (1982)
* *Patas en la cabeza* (1985)
* *Las seis en punta* (1987)
* *Martín* (1988)
* *Clecla* (2001)
* *¡Hay motivo!* (2004)
* *En las ramas de Ana* (2007)
* 7 días en la Habana (2012)

### Longametraxes

* *Vacas* (1992)
* *La ardilla roja* (1993)
* *Tierra* (1996)
* *Los amantes del círculo polar* (1998)
* *Lucía y el sexo* (2000)
* *La pelota vasca, la piel contra la piedra* (2003)
* *Caótica Ana* (2007)
* *Room in Rome* (2010)
* *Ma ma* (2015)
* El Arbol de la Sangre (2018)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web non oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q365616
* WorldCat
* VIAF: 45249659
* Allmovie: p202599
* AlloCiné: 17666
* Auñamendi: 93939
* BNE: XX928916
* BNF: 15966179n
* CANTIC: a10903501
* FAST: 1536228
* GEC: 0262940
* GND: 124979653
* ICCU: UBOV112942
* IMDb: nm0575523
* ISNI: 0000 0001 1471 650X
* LCCN: no97058835
* LibraryThing: medemjulio
* Munzinger: 00000026947
* NKC: jo2002159881
* NTA: 124673767
* SELIBR: 304129
* SNAC: w6fk67bc
* SUDOC: 077268547
* TMDb: 16435

 |
**Joaquín Daniel Vázquez de Puga Torres**, nado en Cequeliños (Arbo) o 30 de setembro de 1820 e finado en 1878, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi un importante propietario, tendo unha participación importante na desamortización, xa que adquiriu na provincia de Ourense rendas forais por un valor de 658.150 rs. das casas matrices de Melón e Oseira (1849) e do priorato de Reza do mosteiro de Melón (1850). Destacado político unionista durante o reinado de Isabel II, foi deputado provincial polo distrito da Cañiza en 1856. O seu poder baseábase no control sobre esa zona, e puxo a disposición de Elduayen no Sexenio as súas propias redes clientelares para que este fose deputado a Cortes. Foi deputado polo distrito de Vigo en 1865 e 1869 e polo de Verín en 1876. En 1872 foi elixido senador por Pontevedra, axudado polo elduayenismo. Foi contratista da MZOV como retribución polos seus servizos electorais.

Notas
-----

1. ↑  "Joaquín Vázquez de Puga en xenealoxia.org". Arquivado dende o orixinal o 20 de febreiro de 2012. Consultado o 06 de agosto de 2011.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* En torno ó elduayenismo: reflexións sobre a política clientelista na provincia de Pontevedra (1856-1879) / Felipe Castro Pérez in Documentos de Traballo. Historia; 13

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
* Ficha no Senado
**José Rey Otero**, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1923 e finado na mesma cidade o 21 de decembro de 1971, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro.

Traxectoria
-----------

O seu primeiro equipo foi o Marte FC coruñés, no que xogou na tempada 1941/42. De aí pasou ao Deportivo da Coruña que o cedeu un ano ao Alcoyano e outro ao Ceuta.

Na tempada 1944-45 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, xogando tan só dous encontros no cadro adestrado por Ramón de la Fuente. O seu debut produciuse na xornada 13, nunha derrota contra o Sabadell a domicilio (2–1). Na seguinte xornada repetiu titularidade, que rematou igualmente en derrota, nesta ocasión contra o Murcia (1–0). Nesa campaña Rey era o único atacante suplente, estando a dianteira titular formada por Juan Francisco Lezama, José González Caballero, Paquirri, Chao e Manuel Marquínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División. Xogou un ano máis no Deportivo, logrando ascender de novo á Primeira División.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 28-12-1996, 23.
2. ↑  "José Rey". *La Voz de Galicia* (en castelán). 7 de setembro de 1943. p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17414080
* BDFutbol: 10809

 |
**José Rodrigues Vale**, nado en Monção, Portugal, o 2 de novembro de 1866 e finado o 7 de febreiro de 1934, foi un poeta portugués coñecido pelo pseudónimo de **João Verde**.

Admirador da obra de Rosalía de Castro e Lamas Carvajal, mantivo certa relación con Curros Enríquez, Filomena Dato e García Ferreiro. Foi autor de varios poemas en galego e portugués. Colaborou na revista *Branco e Negro* (1896-1898). Tamén colaborou en *Vida Gallega* e *A Terra Minhota.* Fundou e dirixiu *Aurora do Lima* e *O Regional.* Na súa obra mostrou as vivencias e o seu amor polas paisaxes miñotas.

En 1936 a Câmara de Monção reproduciu en azulexo un poema seu do libro *Ares da Raya*, que foi colocado nun miradoiro sobre o río Miño.

> 
> 
> Vendo-os assim tão pertinho  
> A Galiza mais o Minho,  
> São como dois namorados  
> Que o rio traz separados  
> Quasi desde o nascimento.  
> Deixai-os, pois, namorar,  
> Já que os pais para casar  
> Lhes não dão consentimento.
> **João Verde**, ***Ares da Raya***.
>

Obra
----

* *Musa minhota* (1897).
* *N´Aldeia* (1890)
* *Ares da Raya* (1902). Vigo.

Notas
-----

1. ↑  Branco e Negro : semanario illustrado (1896-1898) [copia digital, Hemeroteca Digital]
2. ↑  Ledo Cabido, Bieito (Ed.) (2002). *Enciclopedia Galega Universal* **14**. Ir Indo. ISBN 84-7680-302-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3186549
* WorldCat
* VIAF: 99301845
* ISNI: 0000 0000 6859 7844
* PTBNP: 156271

 |
**José Ángel Cuerda Montoya**, nado en Vitoria en 1934, é un avogado e político do País Vasco. Foi o primeiro alcalde de Vitoria da etapa democrática tras a morte do ditador Francisco Franco e exerceu o cargo dende 1979 até 1999, sendo elixido alcalde cinco veces consecutivas.

Traxectoria política
--------------------

Iniciou a súa militancia no Partido Nacionalista Vasco (PNV), partido que abandonou temporalmente para unirse a Eusko Alkartasuna (EA) en 1986; en xaneiro de 1990 volveu ao PNV. Ademais de alcalde da súa cidade, nas eleccións de 1977 foi elixido deputado nas Cortes Españolas, así como parlamentario na cámara vasca en 1984 e 1986.

Avogado de profesión e profesor universitario durante máis de corenta anos, foi un dos precursores no País Vasco do concepto do desenvolvemento sustentable. Participou en diferentes foros cidadáns, sociais e universitarios. É promotor da asociación Bizitza-Berria de apoio ás persoas sen fogar de Vitoria.

Durante o seu mandato, Vitoria alcanzou cotas elevadas de benestar e calidade de vida, e a súa xestión foi recoñecida por multitude de organismos locais, nacionais e internacionais. Foi pioneiro na incorporación do medio ambiente como variable estratéxica de xestión urbana; construíu un tupido tecido social na cidade baseado nunha rede de equipamentos socio-culturais e deportivos de primeira orde; abandeirou a loita contra a discriminación e a favor da inclusión social das persoas menos favorecidas; en 1994 recibiu Premio Gehitu do País Vasco e o Premio Triángulo Rosa do Colectivo de Gais e Lesbianas de Madrid por ser o primeiro cargo público en abrir un Rexistro de Unións Civís tanto para parellas heterosexuais como homosexuais; liderou a axuda á cooperación municipalista co desenvolvemento socio-económico dos países do chamado Terceiro Mundo; deseñou un modelo urbanístico pensado para o cidadán; puxo en funcionamento un campus da Universidade do País Vasco e desenvolveu un proceso integral de rehabilitación do centro urbano medieval da cidade recoñecido a nivel europeo (Premio Europa Nostra en 1982).

José Ángel Cuerda foi sucedido na alcaldía por Alfonso Alonso, do Partido Popular, que lle concedeu a Medalla de Ouro da cidade, máxima distinción que outorga o Concello.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Alfredo Marco Tabar** | **Alcalde de Vitoria**1979-1999 | Sucesor:**Alfonso Alonso** |

Notas
-----

1. ↑  Ayuntamiento de Vitoria-Gasteiz. "Corporación municipal de la legislatura 1987-1991" (PDF).
2. ↑  *O País.* 28 de febreiro de 1997.
3. ↑  Daniel González.
4. ↑  Cruz Vermella Española.
5. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de agosto de 2017. Consultado o 10 de novembro de 2016.
6. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4891972
* Auñamendi: 50697

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Feces (homónimos).
Feces de cabalo.
As **feces**, **caca**, **excrementos** ou **materia fecal** son o conxunto de produtos de refugallo da dixestión, que se expulsan polo ano (ou a cloaca, no caso das aves) en forma xeralmente sólida ou, en caso de enfermidade, en forma máis ou menos líquida. Están formadas polos restos dos alimentos non absorbidos polo aparato dixestivo, como a fibra alimentaria e outros compoñentes, células do epitelio intestinal que se descaman, microorganismos e outras substancias que non logran atravesar a mucosa intestinal.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Flatulencia
* Urina

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q496
* AAT: 300191600
* BNCF: 2740
* BNF: 11961019r
* EBID: ID
* GEC: 0183349
* GND: 4165398-1
* JSTOR: feces
* LCCN: sh85047542
* MAG: 61716771
* NDL: 00563666
* NKC: ph809000

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 64183
* MeSH: D005243
* MeSH: A12.459
* Uberon: 0001988

 |
**James Petras**, nado en Boston o 17 de xaneiro de 1937, é un sociólogo estadounidense, profesor emérito de socioloxía na Universidade de Binghamton, Nova York. Autodefínese como un militante e escritor «revolucionario e anti-imperialista».

Traxectoria
-----------

Intelectual emblemático da esquerda americana, traballou co Movemento dos traballadores sen terra do Brasil e co Movemento dos parados da Arxentina. É membro do Comité editorial de *Canadian Dimension* e nais da conferencia «anti-imperialista» Axis for Peace. Partidario do goberno cubano, desenvolveu unha vívida polémica sobre a materia co escritor portugués José Saramago. É autor de inúmeras obras.

Varias das súas teses son abondo controvertidas dentro da esquerda alternativa mundial. Petras coida que os atentados do 11 setembro non son da autoría dun grupo islámico radical e que a imputación dese atentado a Al Qaida está inxustificada.

Petras reivindica a defensa do patriotismo nos Estados Unidos, cuxa soberanía estaría posta en perigo pola alianza entre o complexo militar-industrial, o AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) (Comité Americano-Israelí de Asuntos Públicos) e máis o JINSA (Jewish Institute for National Security Affairs) (Instituto Xudeu de Asuntos de Seguranza Nacional), estas dúas últimas organizacións que el presenta formando parte dun "lobby sionista". Segundo o pensador, a política dos Estados Unidos no Oriente Medio non se corresponde cos intereses do seu país, senón que responde exclusivamente a intereses privados e máis aos do Estado de Israel. Propón a constitución dunha alianza contra tal "lobby" que iría máis aló das relacións habituais entre a esquerda e a dereita. Varias correntes de esquerda son críticas a respecto desta postura que cualifican de antisemita[].

Obra
----

* *The Power of Israel in the United States*. (Paperback) (2006) ISBN 0-932863-51-5
* *Social Movements and State Power: Argentina, Brazil, Bolivia, Ecuador*, con Henry Veltmeyer (2005)
* *Globalization Unmasked: Imperialism in the 21st Century*, con Henry Veltmeyer (2001)
* *The Dynamics of Social Change in Latin America*, con Henry Veltmeyer (2000)
* *Empire or Republic: Global Power or Domestic Decay in the US*, con Morris Morley (1995),
* *Latin America in the Time of Cholera: Electoral Politics, Market Economics, and Permanent Crisis*, con Morris Morley (1992)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q533126
* WorldCat
* VIAF: 225949137
* BAV: ADV11090328
* BIBSYS: 11013442
* BNB: ID
* BNE: XX895396
* BNF: 12409719n
* CANTIC: a10137002
* CiNii: DA00835500
* FAST: 3147
* GND: 129084921
* ISNI: 0000 0001 0915 707X
* LCCN: n50010654
* NDL: 01135715
* NKC: kup19970000076172
* NLG: 91133
* NTA: 068898266
* Persée: 59377
* SELIBR: 256258
* SUDOC: 033207569

 |
**José Ramón Quiroga Uría**, nado no Hospital (Quiroga) e finado en Casoio (Carballeda de Valdeorras) o 23 de marzo de 1847, foi un relixioso e militar galego, prototipo de cura guerrilleiro durante a guerra de Independencia española (1808-1814).

Traxectoria
-----------

Procedía da familia fidalga da casa da Lamela, en San Salvador do Hospital, no actual concello de Quiroga. Foi irmán de Juan Bernardo Quiroga Uría, deputado nas Cortes de Cádiz.
En vésperas da entrada dos franceses en Galiza era abade da freguesía valdeorresa de Casoio, actual concello de Carballeda de Valdeorras. A Xunta de Defensa, Alarma e Guerra de Valdeorras, constituída cando xa o exército francés penetrara na comarca, nomeouno comandante principal ou xefe xeral da mesma, con mando sobre uns 4000 homes, cos que fustrigaría o inimigo en diversas ocasións, chegando ata o Bierzo, onde colaborou coas tropas de liña.
Rematada a guerra Quiroga Uría retomou o seu oficio pastoral até.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López Caneda, R. (1989). *Valdeorras en la Guerra de Independencia*. O Barco.
* Quintana Prieto, A. (1969). *Valdeorras, O Barco e o Nazareno*. O Barco.
**José de Lis Costas**, nado en Gondomar e finado no mesmo concello o 10 de agosto de 1992, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado alguacil do Concello de Gondomar en 1959. Concelleiro en Gondomar e primeiro tenente alcalde, foi nomeado alcalde de Gondomar en xullo de 1972, tomando posesión o 28 de xullo. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse á alcaldía encabezando unha candidatura independente e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura Vecinos Independientes e volveu ser elixido alcalde co apoio do PPdeG. Pasouse ao PPdeG. Posteriormente foi concelleiro e ingresou no CDS. En novembro de 1991 foi condenado polo xulgado do Penal de Vigo a un ano de inhabilitación e a pagar 10 millóns de pesetas por un delito fiscal. Finou en Gondomar de cancro de pulmón o 10 de agosto de 1992.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Fariña Cobián** |  **Alcalde de Gondomar** 1972 - 1987 | Sucesor:**Ramón Sestelo Fernández** |

Vida persoal
------------

Casou con Rosa Fernández Pérez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-2-1959, p. 4.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-7-1972, p. 15.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-8-1972, p. 22.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, Vigo, 26-5-1983, p. 38.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 19-11-1991, p. 63.
6. ↑  *Faro de Vigo*, 11-8-1992, p. 18.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Gondomar
**Fernando Altés Villanueva**, nado en Valladolid o 19 de xuño de 1909 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 2004, foi un profesor e xornalista español.

Traxectoria
-----------

Profesor de Lingua e Literatura. En 1935 foi nomeado profesor de Letras da fundación benéfico-docente Martínez Vazquez de Ribadavia, da que foi nomeado director ese mesmo ano. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asesor xurídico de *El Norte de Castilla* en 1939 e despois xerente até 1956, cando foi designado conselleiro delegado do xornal. Impulsou a expansión do periódico propiciando a apertura das delegacións de Palencia, Segovia e Zamora. Foi un dos fundadores da axencia de noticias Colpisa e conselleiro da axencia EFE durante 20 anos. Estivo vinculado as empresas editoras Santarén, Miñón, Librería Lara e Macrolibros. Foi secretario do Ateneo de Valladolid.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Bustelo Menéndez, e foi pai de Fernando, Carmen, Ángel, José Marís, Asunción, María Paz e Jacinto Altés Bustelo.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-6-1934, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernando Altés Villanueva, empresario editorial y periodístico
*Para outras leis acerca da cuñaxe e a emisión de moeda, véxase a páxina de homónimos **Lei da Moeda***
A **Lei da Moeda de 1971** (*Coinage Act, 1971*) foi aprobada polo Parlamento do Reino Unido o 12 de maio de 1971 e consolida as anteriores leis británicas relativas á cuñaxe de moeda no país.

Contido
-------

Entre as súas disposicións, redefine o concepto de moeda de curso legal, confirma o título de Mestre de Ceca (*Master of the Mint*) para o Ministro de Facenda e derroga a concesión do título honorífico de Gobernador da Casa da Moeda de Escocia, que ese ministro ostentaba desde a Lei da Moeda de 1870.

Notas
-----

1. ↑  "Legal Tender Guidelines". *The Royal Mint*.
2. ↑  Murray, A. L. (1999). "The Scottish Mint after the recoinage, 1709-1836". En *Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland*. Nº 129. Páxinas 861-886.
3. ↑  *The Coing Act, 1870*. Artigo 14.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Publicación orixinal do texto da Lei da Moeda de 1971
**José de Caralt Sala** (Barcelona, 1862 - Sant Andreu de Llavaneres, 1944) foi un industrial e político catalán.

Empresario do cánabo, comezou militando na Lliga Regionalista, pero descontento coa súa política deixou o partido. Foi profesor da Escola Industrial de Barcelona entre 1893 e 1897. Presidente da Asociación de Enxeñeiros Industriais de Barcelona de 1901 a 1903. Afonso XIII concedeulle o título de Conde de Caralt no 1916. Presidente do Fomento do Traballo en 1916 e entre o 2 e o 22 de marzo de 1918 ministro de Facenda no goberno do marqués de Alhucemas. Durante a Ditadura de Primo de Rivera pertenceu á Unión Monárquica Nacional. Apoiou a sublevación militar contra o goberno da Segunda República Española no 1936.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***José de Caralt*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3397338
* WorldCat
* VIAF: 304467299
* CANTIC: a10743017
* DBE: jose-caralt-y-sala
* GEC: 0014760
* Senadores de España (1834-1923): 565

 |
**José Ramón Varela Rey**, nado en Artes (Carballo) o 22 de marzo de 1955, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE

Traxectoria
-----------

Área recreativa inaugurada por Salvador Fernández Moreda como presidente da Deputación da Coruña e Ramón Varela Rey como alcalde de Malpica.
Estudou Maxisterio. Foi xogador de fútbol e adestrador. É mestre adscrito a Secundaria na especialidade de Ciencias Naturais. Foi director do C.P. de Buño (1982-1985). Foi fundador e presidente da Asociación Cultural "As Revoltas" de Cabana. Militante do PSdeG-PSOE, nas eleccións municipais de 1987 foi o candidato á alcaldía de Malpica de Bergantiños, sendo elixido concelleiro. Nas municipais de 1991 e 1995 foi elixido novamente concelleiro como número 2 da candidatura socialista. Nas eleccións municipais de 1999 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Malpica de Bergantiños e foi elixido alcalde tras contar co apoio do BNG e os independentes de AEMU, formacións coas que conformou un goberno tripartito. Dende febreiro de 2001 continuou goberno tan só co BNG, tralas discrepancias co líder independente Manuel Balseiro. Nas eleccións municipais de 2003 volveu a ser elixido alcalde tras lograla vitoria, pasando de 2 a 4 concelleiros, e pactar un goberno cos independentes de AVE-Malpica, encabezada por José Manuel Vila Pérez. Nas municipais de 2007 revalidou a súa vitoria ó subir a 5 concelleiros e mantivo a alcaldía, chegando a un acordo de goberno co concelleiro independente da AIM Alfredo Cañizo, o cal se mantivo ata febreiro de 2010. Nas municipais de 2011 foi superado polo PPdeG de Eduardo Parga Veiga, o cal logrou a alcaldía tras lograr un pacto con Cañizo. Desta forma, non tomou posesión como concelleiro e retirouse da primeira liña política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Pardines Arcay** |  **Alcalde de Malpica de Bergantiños** 1999 - 2011 | Sucesor:**Eduardo Parga Veiga** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Varela Rey, José Ramón". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Malpica de Bergantiños

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
A **lei de Fourier**, enunciada por primeira vez polo matemático e físico francés Joseph Fourier, establece que a fluxo de calor por condución a través dun material é proporcional ao gradiente negativo de temperatura é á sección do material. A constante de proporcionalidade entre o gradiente de temperatura e o fluxo de calor denomínase condutividade térmica.
Esta lei é unha das bases do estudo dos fenómenos de transporte xunto coa lei de Fick e a lei de Newton, que describen o transporte difusivo de materia e de cantidade de movemento respectivamente.

En forma diferencial
--------------------

A lei de Fourier en forma diferencial amosa que a densidade de fluxo de calor {\displaystyle {\overrightarrow {q}}}, é igual ao produto da condutividade térmica k, e ao gradiente negativo de temperatura, {\displaystyle -\nabla T}. A densidade de fluxo de calor é a cantidade de enerxía que se transmite por unidade de superficie e de tempo. Represéntase por un vector que indica a magnitude e a dirección do fluxo.

{\displaystyle {\overrightarrow {q}}=-k{\nabla }T}
onde (incluíndo as unidades do SI)

{\displaystyle {\overrightarrow {q}}} é a densidade de fluxo de calor, W·m−2
{\displaystyle {\big .}k{\big .}} é a condutividade térmica do material, W·m−1·K−1,
{\displaystyle {\big .}\nabla T{\big .}} é o gradiente de temperatura, K·m−1.
A condutividade térmica, k, tómase a miúdo como constante aínda que non sempre esta aproximación é axeitada. Polo xeral a condutividade térmica dun material varía coa temperatura aínda que esta variación poida ser pequena no rango de temperaturas do que se trate. Ademais, en materiais anisótropos a condutividade térmica pode variar coa orientación polo que se representa por un tensor.
En moitas aplicacións sinxelas, a lei de Fourier é aplicada na súa forma monodimensional. Así, na dirección x,

{\displaystyle q\_{x}=-k{\frac {dT}{dx}}}
En 1929, Blas Cabrera Felipe e o seu discípulo Arturo Duperier corrixiron a lei de Curie-Weiss, que describe con limitacións la susceptibilidade magnética dun material ferromagnético na rexión paramagnética situada máis aló do punto de Curie, engadindo unha constante K á susceptibilidade magnética χ, distinta para cada elemento[1], o que deu orixe á Lei de Cabrera-Duperier do paramagnetismo, (ou lei Curie-Weiss-Cabrera)[2] que pode expresarse como:

(χ+Κ)(T+Δ)=C

Onde:

C é a constante de Curie do material

T é a temperatura absoluta

Δ é a temperatura de Curie

χ é a susceptibilidade magnética

Κ é unha constante. Empregando o sistema internacional, ambas temperaturas deben medirse en Kelvin.

A lei implica a que existe unha temperatura de transición entre o estado ferromagnético e o paramagnético. Como derivada da lei de Curie, deixa de ser válida nas proximidades do punto de Curie.

Notas
-----

1. ↑  histórica, Memoria. "Arturo Duperier, "mártir y mito" de la ciencia española exiliado por la Guerra Civil". *eldiario.es* (en castelán). Consultado o 2018-12-18.
2. ↑  1878-1945. Cabrera, Blas, ([1997]). *El estado actual de la teoría del magnetismo : (1916-1919)*. [Pozuelo de Alarcón, Madrid]: Amigos de la Cultura Científica. ISBN 9788487635229. OCLC 433906399.
A **fecundidade** é a realización efectiva da fertilidade, é dicir, a abundancia da reprodución biolóxica. Como concepto demográfico mídese polo número medio de fillos por muller, ou índice de fecundidade. Pode aplicarse tamén a calquera especie biolóxica ou ata á terra mesma.

Características
---------------

É característica do Antigo Réxime demográfico unha fecundidade moi alta, por encima de catro fillos por muller, e o mesmo ocorreu durante a Transición demográfica, e actualmente nos países menos desenvolvidos, que non a completaron.

O réxime demográfico moderno redúcea ata a cifra que equilibra as xeracións (dous fillos por muller), conseguindo unha pirámide de poboación estable, ou ata por baixo desa cifra, co que as pirámides de poboación convértense en regresivas.

España pasou de cifras de tres fillos por muller a finais do franquismo ata 1,2 fillos por muller a finais do século XX. Nos primeiros anos do século XXI vén producindo unha recuperación da fecundidade, debido máis ó comportamento natalista dos inmigrantes que ás políticas de protección á familia. Non obstante, non se acadan as cifras que permitirían a substitución de xeracións.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2587899
* EBID: ID
* JSTOR: fecundity
* MAG: 67283656
* PSH: 771

 |