recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Marcelino Pardal Pouso**, nado en Ferrol o 2 de novembro de 1917 e finado en Bèziers (Francia) o 19 de maio de 2009, foi un anarquista galego, derradeiro galego en morrer dos que estiveron no campo de concentración de Mauthausen durante a segunda guerra mundial.

Traxectoria
-----------

Segundo o historiador Eliseo Fernández, pertencía ás Juventudes Libertarias. Frecuentaba o Centro Obreiro de Cultura do barrio de Ferrol Vello, que funcionaba como escola e como centro cultural. Coñecido no mundo do fútbol como **Xelo**, xogou no Racing de Ferrol dende 1933/34. Debutou na Segunda División co club verde en 1934/35. Militou no Racing até pouco despois do estoupido da guerra civil española, e trala toma da súa cidade polo bando nacional foi mobilizado polas tropas franquistas. Mais tralo asasinato do seu irmán Paco, mariñeiro republicano no acoirazado España, decidiu mudar de bando. Pasou ao exército republicano, co que loitou na batalla do Ebro. Posteriormente cruzou os Pireneos, e en Francia foi internado no campo de concentración de Agde para posteriormente ser incluído nas brigadas de traballo que construían a liña férrea a Maginot.

Coa toma de Francia por parte das tropas de Adolf Hitler e a captura de máis de 800 españois, foi trasladado a Mauthausen, tras negar Francisco Franco que tivesen a nacionalidade española. Considerados apátridas, máis da metade deles faleceron debido ao esgotamento ou aos asasinatos dos carcereiros.

Segundo Amical Mauthausen, a asociación de españois deportados, saíu de Estrasburgo nun tren de gando, chegando ao campo o 11 de decembro de 1940. Alí estivo até o 7 de maio de 1945, dous días despois da chegada das tropas estadounidenses ao campo.

As autoridades nazis tatuáronlle no brazo o número 5101. Formaba parte do equipo de fútbol "La República", formado por españois deportados.

Trala liberación non quixo retornar a España, vivindo en Bèziers, sen conceder entrevistas e sen participar apenas en actos de homenaxe e lembranza. O Racing de Ferrol sondou a posibilidade dunha homenaxe, pero sen éxito.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Morre o último galego de Mauthausen", artigo en *La Voz de Galicia* (6 de xuño de 2009).
**Marcelino Varela Artime**, finado en Padrón en marzo de 1901, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Parente e amigo de Eduardo Gasset Chinchilla. Foi nomeado alcalde de Padrón en 1879. Volveu ser nomeado alcalde de Padrón por Real Orde en 1897. Presentouse ás eleccións a Cortes de 1898 polo distriro de Padrón como conservador, pero foi derrotado por José Ortega Munilla. Foi deputado provincial polo distrito de Betanzos-Pontedeume. Foi un dos socios de La Azucarera de Padrón.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Padrón** 1874 - ? | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Padrón** 1879 - 1883 | Sucesor:**Ángel Baltar Varela** |
| Predecesor:**Ángel Baltar Varela** |  **Alcalde de Padrón** 1890 - 1896 | Sucesor:**Gumersindo Martínez Eiriz** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-3-1901
2. ↑  *La Ilustración Gallega y Asturiana*, 20-7-1879, p. 11.
3. ↑  *El Pensamiento Gallego*, 23-6-1897, p. 3.
4. ↑  *El Correo Gallego*, 30-3-1898, p, 2.
**Maria Theresa Asmar**, nada en Tel Keppe en 1804 e finada en Francia na década de 1860, foi unha escritora caldea do imperio Otomán. Foi coñecida en Europa como a Princesa Babilonia.

Traxectoria
-----------

De orixe cristiá caldea, estableceu unha escola feminina en Bagdad. Acolleu misioneiros no colexio, mais estes subornaron o goberno otomán para quedaren coa licenza do centro e para que prohibisen a María seguir co proxecto. Abandonou o proxecto frustrada e anoxada polo modo en que fora tratada polos cristiáns, buscou refuxio cos beduínos árabes. Recolleu información sobre a súa vida diaria, especialmente das vodas e dos asaltos a outras tribos.
Escribiu *Memoirs of a Babylonian Princess*, publicado en inglés en 1844, dous volumes nos que narra as súas viaxes por Turquía, Siria, Líbano e Palestina, así como o sistema de haréns usado en Turquía.
Maria Theresa Asmar morreu en Francia antes da guerra franco-prusiana[]

Notas
-----

1. ↑  Asmar, Maria Theresa (1845). *Memoirs of a Babylonian Princess*. Philadelphia: G.B. Zieber & CO. p. 14, 152.

### Bibliografía

* *Memories of Maria Theresa Asmar An Iraqi Woman's Journey into Victorian London* (2009), Emily Porter PhD (editor). Fadaat House for Publishing, Distributing and Printing, Amman, Jordan.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6761627
* WorldCat
* VIAF: 5649
* BNF: 11650890c
* CANTIC: a11307195
* ISNI: 0000 0000 0446 3492
* OL: OL2407351A
* SNAC: w6621357

 |
**Manuel Rico** é un xornalista galego, nado no Bierzo.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Ciencias da Información na Universidade de Navarra.

Ten traballado para diversos xornais como *El Correo Gallego*, *El Mundo* nas edicións de Galiza e País Vasco, *Interviú* e a revista Tiempo. Entre 1995 e 1997 foi presidente da Asociación de Periodistas de Santiago de Compostela. En 2007, incorporouse ao equipo fundador do diario *Público,* onde foi xefe de Información e, en marzo de 2010, foi nomeado subdirector. En 2013, pasou a formar parte do equipo fundador de InfoLibre.

Destaca pola súa defensa das políticas denominadas de esquerdas.

Defínese como:

> 
> 
> *"Algunos dicen que hablar en términos de izquierda/derecha está desfasado (...) Pero si aceptamos esos términos, me considero de izquierdas, porque en mi opinión sabe combinar mejor los dos valores esenciales: libertad e igualdad. Y, como gallego, creo que el trabajo de algunas organizaciones nacionalistas 'periféricas' ha sido muy importante para defender culturas que algunos querían exterminar.*"
> 
>

Notas
-----

1. 1 2  "Manuel Rico". *infolibre.es* (en castelán). Consultado o 22-12-2019.
2. 1 2  "Manuel Rico, nombrado subdirector de 'Público'". *publico.es* (en castelán). 9 de marzo de 2010. Consultado o 22-12-2019.
3. ↑  A liña editorial do blog de Manuel Rico
4. ↑  Charla co xornalista Arquivado 22-05-2011 en Wayback Machine. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Trinchera Digital*. Blog de Manuel Rico *(en castelán)*
* Entrevista en YouTube (en *castelán*)
**Máximo Mena**, nado en 1942 e finado en Córdoba o 29 de maio de 1969, foi un obreiro arxentino do sindicato de mecánicos SMATA (CGT), asasinado durante as primeiras horas dunha folga xeral decidida polo sindicalismo cordobés o 29 de maio de 1969, durante a ditadura militar dirixida polo xeneral Juan Carlos Onganía. O seu asasinato foi unha das causas inmediatas que desencadeou a rebelión popular coñecida como Cordobazo.

Circunstancias e impacto da súa morte
-------------------------------------

O 26 de maio de 1969 o sindicalismo cordobés decidira unha folga xeral de 37 horas, para os días 29 e 30 de maio, en coordinación coa movemento estudantil

Máximo Mena integraba a columna da planta de Santa Isabel da empresa IKA integrada por uns 3.000 obreiros que avanzou sobre a cidade de Córdoba pola ruta cara a Alta Graza.

A columna entrou á cidade pola ruta Nº 36 e chegou ata a Avenida Vélez Sarfield onde desbordou a barreira policial. Pouco despois a columna volveu chocar coa policial no Fogar Escola Pablo Pizzurno.

En Bulevard San Juan e Arturo M. Bas a policía abriu fogo sobre a columna e Máximo Mena cae morto.

Ao correrse a noticia do asasinato de Mena produciuse un rexeitamento popular que impulsou a masificación das mobilizacións.

Oficialmente informouse que houbo 34 persoas mortas e 400 feridos.

Notas
-----

1. ↑  *Historia*, Industrias Kaiser Argentina Arquivado 14 de outubro de 2007 en Wayback Machine..
2. ↑  *El Cordobazo*, por Luis Bruschtein, Páx. 12, 29 de mayo de 1999
3. ↑  Un poco de historia: el día que Córdoba le habló a la nación Arquivado 18 de xaneiro de 2007 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rosariazo
* Cordobazo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394817
* WorldCat
* VIAF: 5252156811378545390006
* BNA: 000055244

 |
**Manuel Pérez Taboada**, nado en Xeve (Pontevedra) o 19 de agosto de 1917 e finado Francia en 1976, foi un xastre e político galego.

Traxectoria
-----------

Traballaba nunha xastrería de Andrés Muruais en Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu con outro veciño de Xeve, pasou por Asturias e chegou a Francia. Os falanxistas detiveron ao seu pai e a un dos seus irmáns para tratar de localizalo, pero non o conseguiron, e soltáronos. En Francia casou con Luisa Merino, filla de emigrantes salmantinos que chegaron a París logo da primeira guerra mundial, e axudou a moitos españois.

Durante a ocupación nazi de Francia foi detido en Bordeos en febreiro de 1944. Estivo alí preso até maio, cando foi trasladado ao campo de concentración de Neuengamme, preto de Hamburgo. Estivo a piques de ser fusilado e salvouse a última hora por dicir que era xastre.

Cando foi liberado, volveu coa súa muller, Luisa, a París, onde tivo tres fillas. Cando morreu o seu pai en 1964, tratou de negociar co consulado español unha visita a Pontevedra, pero foille denegada.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Mi padre nunca se recuperó del campo"
* Manuel Pérez Taboada, de Xeve a preso nun campo de concentración nazi
* Restos do horror nazi buscan dono
**Marianne Streiff-Feller**, nada o 17 de agosto de 1957 en Berna, é unha política suíza que foi presidenta desde o 4 de abril de 2014 ata o 19 de xuño de 2021 do Partido Evanxélico Suízo.

Traxectoria
-----------

Estudou maxisterio e durante 33 anos foi profesora nun centro de formación profesional de Berna. En 2008 obtivo un diploma en xestion de relacións públicas na Universidade de Ciencias Aplicadas en Administración de Empresas de Zúric.

De 1991 até 1998 foi concelleira en Köniz, e de 1998 ata 2010 foi deputada no Gran Consello de Berna, presidindo o grupo parlamentario do PES. En 2004, e ata 2010, dirixiu o departamento de seguridade do goberno de Köniz. Entrou no Consello Nacional en 2010; vicepresidenta do PES desde ese ano ata que o 5 de abril de 2014 o partido elixiuna a súa presidenta.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marianne Streiff na Asemblea Federal de Suíza *(en alemán)*
* Web de Marianne Streiff *(en alemán)*

Notas
-----

1. ↑  Nationalrätin Marianne Streiff wird neue EVP-Präsidentin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q402548
* WorldCat
* VIAF: 3810157100622572740001

 |
**Mario Gómez García**, nado en Riedlingen o 10 de xullo de 1985, é un futbolista alemán, que xoga na demarcación de dianteiro no VfB Stuttgart, e na selección alemá de fútbol. O seu traspaso do Stuttgart ó Bayern foi un récord na Bundesliga, ó facerse por 30-35 millóns de euros.

Traxectoria
-----------

De pai de orixe granadina Gómez naceu en Riedlingen. Medrou en Unlingen no estado de Baden-Württemberg, ó suroeste de Alemaña, a 95 km de Stuttgart e a 175 km ao suroeste de Múnic. Comezou a formarse futbolisticamente en clubs menores pasando pronto ás categorías inferiores do VfB Stuttgart, debutou co primeiro equipo en 2004 nun encontro de Liga de Campións ante o Chelsea FC e pouco despois na Bundesliga.

Na tempada 2004/05, aínda con ficha no filial anotou 15 goles en 24 encontros co mesmo. Na tempada seguinte xa se fixo un oco no primeiro equipo, disputando 30 encontros e anotando 6 goles

Na tempada 2006/07 converteuse nun dos máximos anotadores da Bundesliga a pesar de sufrir varias lesións, renovando co Stuttgart ata 2012. Ao ano seguinte foi o segundo máximo goleador do campionato ligueiro por detrás de Luca Toni e o máximo da Copa con 6 goles.

No verán de 2009 fichou polo Bayern de Múnic por unha cifra entre 30 e 35 millóns de euros. Na súa segunda tempada no club muniqués foi o segundo máximo anotador da Liga de Campións, por detrás de Samuel Eto'o, e o máximo da Bundesliga con 28 goles.

Na tempada 2012/13 e última no Bayern o equipo proclamouse campións da Liga de Campións.

### Coa selección de fútbol

Ten nacionalidade española e alemá, decidíndose por xogar coa selección alemá. O seu primeiro partido coma internacional foi en febreiro de 2007 contra a selección suíza e foi convocado regularmente dende entón.

Disputou a Eurocopa de 2008 e 2012 e no Mundial de Fútbol Suráfrica 2010.

Vida persoal
------------

Gómez é un notable portavoz sobre temas sociais, pensa que os homosexuais teñen que liberarse no fútbol e non preocuparse por iso. Gómez ten unha longa relación coa súa actual moza, Silvia Meichel.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de Mario Gómez *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45766
* WorldCat
* VIAF: 251599504
* GND: 1023941171
* Munzinger: 01000007141
* NNDB: 000353056
* As: 15418
* EUfootballInfo: 26596
* FIFA: 216784
* FootballDatabase: 7656
* Fussballdaten: mario-gomez
* L'Équipe: 20384
* NFT: 20695
* SoccerBase: 38044
* Soccerway: 1942
* Transfermarkt: 6288
* UEFA: 62588
* Worldfootball: mario-gomez

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Ramos.

**Manuel Ramos Fernández**, nado nas Pontes de García Rodríguez cara a 1871 e finado nas Barrosas o 22 de agosto de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Viaxaba frecuentemente a Cuba, a onde levaba traballadores para os xardíns da Habana. Foi elixido concelleiro das Pontes de García Rodríguez nas eleccións do 12 de abril de 1931, e tomou posesión como primeiro tenente-alcalde do goberno presidido por José Vilaboy Pajón o día 22 de abril. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado o 22 de agosto xunto coa súa muller Juana Ferreiro Rodríguez e dous dos seus fillos, Manuel e José. En 1941 abriuse un proceso xudicial por homicidio contra Narciso Corral Ocampo, xefe da Falanxe e un dos responsables do masacre, que finalmente foi sobresido.

Notas
-----

1. ↑  "Manuel, Juana, Manuel y José regresan de nuevo con su familia". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2006-08-22. Consultado o 2021-03-17.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Souto López, Manuel (2002). "II República nas Pontes de García Rodriguez, 1931-1936: Os Agrario-Republicanos" (PDF). *Cátedra. Revista Eumesa de Estudios* (9): 157–178. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de marzo de 2016. Consultado o 25 de xuño de 2015.

### Ligazóns externas

* Sergio Guerra Vilaboy: "La represión fascista en As Pontes en 1936" 23/8/2014.

* A represión fascista nas Pontes en 1936
* 

* Manuel Ramos Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.
**Manuel Remuiñán Cancela**, nado en Verdes (Coristanco) en 1940, é un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Traumatólogo, exerceu no Hospital Juan Canalejo da Coruña. En marzo de 1973 foi nomeado alcalde de Coristanco. Presentouse ás eleccións municipais de 1979 por UCD e logrou a alcaldía cunha ampla maioría absoluta de 15 dos 17 concelleiros. Nas municipais de 1983 encabezou Coalición Popular e revalidou a alcaldía cunha maioría absoluta de 12 concelleiros. Encabezou a CPG nas municipais de 1987 e foi reelixido de novo cunha maioría de 13 edís. Durante esta etapa púxose en marcha a Festa da Pataca.

Dende 1979 foi tamén deputado na Deputación da Coruña. Nesta institución apoiou unha moción de censura do socialista Salvador Fernández Moreda contra o popular José Manuel Romay Beccaría en xuño de 1989. Esta situación chégase despois de que o PSdeG fose o máis votado e chegase a un acordo de goberno coa CPG e que finalmente este grupo optase por pactar a última hora con AP. Esta situación supuxo unha enorme división dentro da coalición que se foi acrecentando no tempo e que estalou coa moción de censura, a cal apoiarían 3 dos seus 5 deputados. Esta circunstancia supuxo que varios edís da CPG en Coristanco mostrasen a súa oposición ó apoio de Remuiñán á moción e que, encabezados por Antonio Pensado Plágaro, 4 deles pasasen a formar parte do comité local do PPdeG en setembro de 1989. Aínda así, varios deses edís apoiaran unha moción de confianza do alcalde o anterior 12 de agosto, que dentro da CPG tan só rexeitara Pensado.

Nesta circunstancia, foi candidato do PSdeG-PSOE nas municipais de 1991, mentres que o seu excompañeiro Antonio Pensado encabezou o PPdeG. Finalmente foi superado por Pensado, que logrou 8 edís fronte a 7 seus, polo que este foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. Neste mandato volveu ser deputado provincial, volvendo a ser Salvador Fernández Moreda presidente con maioría absoluta. Nas municipais de 1995 encabezou outra vez a lista socialista pero, pese a incrementalos seus apoios, non consigueu recuperala alcaldía dado que o PPdeG logrou a maioría absoluta. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1997 foi candidato número 12 dos socialistas pola Coruña, se ben non resultou elixido. Nas municipais de 1999 encabezou de novo o PSdeG pero empeorou os seus resultados, co que os populares ampliaron aínda máis a súa maioría, ante o cal decidiu non tomar posesión como edil e retirarse da primeira liña política, quedando como militante de base socialista. Foi substituído na portavocía pola súa número 2 Carmen Villar Cotelo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Pichel Calvelo** |  **Alcalde de Coristanco** 1973 - 1991 | Sucesor:**Antonio Pensado Plágaro** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia* ed. Santiago, 2-4-1987 p. 43.
2. ↑  *La Voz de Galicia* ed. Carballo, 29-9-1989 p. 27.
3. ↑  *La Voz de Galicia* ed. A Coruña, 13-8-1989 p. 18.
4. ↑  *La Voz de Galicia* ed. Carballo, 27-7-1999 p. 37.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Coristanco

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Manuel Rey Suárez**, nado en Oseiro (Arteixo) o 1 de xaneiro de 1869 e finado na mesma parroquia o 3 de xullo de 1940, foi un agrarista e político galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Oseiro. Integrou na Unión Campesina ás asociacións agrarias de Arteixo, Lañas, Meicende, Oseiro, Pastoriza e Suevos. Foi vicepresidente da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi elixido concelleiro de Arteixo en 1911, elección que foi proclamada nula pola Comisión provincial en xullo, aínda que finalmente foi concelleiro e sindico de Arteixo. Na Segunda República interveu nos mistins republicanios de Arteixo, como o de novembro de 1932 con Luis Cortiñas Díaz. Publicou algunhas colaboracións en *La Voz de Galicia*.

Vida persoal
------------

Casou en Pastoriza con Genoveva Riveiro Castro e foi pai de Jesús, Clotilde e José Rey Riveiro.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-7-1911, p. 1.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 18-3-1912, p. 1.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 15-11-1932, p. 9

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Blanco Rey, Manuel (2008). *Arteixo durante la Segunda República y la Guerra Civil*. Santiago de Compostela: Tórculo.

### Ligazóns externas

* O benfeitor de Oreiro Manuel Rey Suárez
**Manuel Rico Prieto**, nado en Mondoñedo o 12 de xaneiro de 1889 e finado na mesma vila o 18 de outubro de 1964, foi un relixioso e escritor galego.

Traxectoria
-----------

A súa familia materna era caseira na propiedade anexa ao mosteiro dos Picos logo de ser desamortizado en 1835. Estudou no seminario de Mondoñedo, e en febreiro de 1913 recibiu as ordes menores e foi nomeado subdiácono. En marzo dese ano foi nomeado diácono, e o 20 de decembro de 1913 foi ordenado sacerdote polo bispo Juan José Solís Fernández. En 1925 era capelán da SIC de Mondoñedo, e en 1933 Secretario da Xunta de Irmáns da VOT da mesma vila. En 1937 o capelán provincial de Falange Española de las JONS nomeou capelán comarcal de Mondoñedo a Antonio Doural Núñez, párroco de Sasdónigas, e á súa vez este nomeou delegado o sacerdote Manuel Rico Prieto. Faleceu no seu domicilio da rúa Guevara, por entón chamada rúa Marqués de Rodil.

Desde novo publicou textos de tema histórico, cultural, relixioso e político na prensa, en publicacións como *El Ideal Gallego*, *El Heraldo Gallego*, *Las Riberas del Eo* ("Mindonienses ilustres", 2 de outubro de 1954), *Vida Gallega*, *Vallibria*, *La Noche*, *La Juventud*, *El Correo Gallego* *San Pedro de Mezonzo*, ou *El Eco de Galicia*. Empregou os pseudónimos de "Diminuto" e "Así eu medre", debido a que era baixo. Nos seus textos, a maior parte en lingua castelá, predomina o ton doutrinal e a defensa de valores políticos e relixiosos conservadores. Non obstante, o bispo Mariano Vega Mestre reprendeuno polo estilo dos seus artigos. Algunhas das súas obras de teatro foron estreadas en Santander, Valencia, Porto, San Sadurniño, O Valadouro ou Vilanova de Lourenzá, e outra foi interpretada en Sigüenza ao aire libre.

Obra
----

* *Vibraciones* (prosa, 1936)
* *Balsaminas* (miscelánea, 1953)
* *O Paragüero* (teatro)
* *Qué Será* (teatro)
* *Fantasmón* (teatro)
* *Contra la envidia caridad* (teatro)
* *Esther* (teatro)
* *Paso a Falange* (teatro)
* *Yo quiero ser estrella* (teatro)
* *Gonzalo el poeta* (teatro)
* *El relevo de la guardia* (teatro)
* *Caridad la cubana* (teatro)
* *Piénsalo bien* (teatro)
* *La pecadora Magdalón* (teatro, 1953)

Notas
-----

1. ↑  García Doural, A. (20 de outubro de 2018). "D. Manuel Rico Prieto". *Miscelánea Mindoniense*.
2. ↑  *Boletín Eclesiástico del Obispado de Mondoñedo*, nº5, 20 de febreiro de 1913, páx. 16.
3. ↑  *El Progreso*, 7 de marzo de 1937, páx. 4.
4. ↑  Reigosa Carreiras, A. (30 de xuño de 2015). "Balsaminas". Arquivado dende o orixinal o 28 de agosto de 2019. Consultado o 28 de agosto de 2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, A. (1954). "RICO PRIETO, Manuel". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **III**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 184.
**Mario Rigoni Stern**, nado o 1 de novembro de 1921 en Asiago e finado o 16 de xuño de 2008, foi un escritor italiano e veterano da segunda guerra mundial.

Traxectoria
-----------

En 1938 ingresou como voluntario na escola militar de alpinismo en Aosta, durante a segunda guerra mundial combateu na división Tridentine en Grecia, Francia, Albania e Rusia, prisioneiro dos alemáns despois que Italia asinase o armisticio de Cassibile (8 de setembro de 1943) pasou dous anos nun campo de concentración.

A súa primeira obra, *Il sergente nella neve* publicouse en 1953 e a partir da súa propia experiencia como sarxento durante a desastrosa retirada do exército italiano de Rusia. Outras obras destacadas son *Storia di Tönle* (1978) e *Ritorno sul Don* (1973), a súa produción divídese entre as que se basean nas súas vivencias na guerra e aquelas obras centradas no altiplano véneto como *Uomini, boschi e api* (1980).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q558097
* WorldCat
* VIAF: 12321005
* BNE: XX1668177
* BNF: 12021754z
* DBI: ID
* DeutscheBio: 119284014
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 37234
* GND: 119284014
* ICCU: CFIV023729
* IMDb: nm1167259
* ISNI: 0000 0001 2120 8503
* LCCN: n79063783
* NDL: 00473791
* NKC: xx0005580
* NTA: 073399140
* OL: OL46076A
* PTBNP: 220154
* SELIBR: 316286
* SNAC: w6jn06ps
* SUDOC: 03479431X
* TMDb: 1266180
* Treccani: mario-rigoni-stern

 |
**Manuel Ramiro Souto**, ***Souto***, nado en Ombre (Culleredo) en 1925 e finado en Visantoña (Mesía) o 2 de xuño de 1952, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Albanel. En 1945 pertencía ao grupo volante destacamento Manolito Bello da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia con José María Castelo Mosquera, Vicente Peña Tarrasa, Manuel Pena Camino e Carmen Temprano Salorio, que actuaba nas Mariñas. Reclamado polo xuíz militar de Santiago de Compostela en novembro de 1948 xunto con José María Castelo Mosquera, Francisco Paz Fornos e Emilio Pérez Vilariño. Cando estaban refuxiados na casa da familia Teiga en Zas (Negreira) foron descubertos pola Garda civil o 5 de marzo de 1949. Manuel logrou fuxir e despois de dous días de marcha, chegou á zona de Ordes, onde contactou cun punto de apoio grazas ao que foi recollido por outros compañeiros. Foi abatido en Visantoña (Mesía) o 2 de xuño de 1952 con José Galán Núñez cando a Garda civil rodeou a casa onde estaban agochados; o outro compoñente da partida, Juan Couto Sanjurjo, foi detido.

Notas
-----

1. ↑  *Faro de Vigo*, 19-11-1948, p. 4.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-6-1952, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
* Os catro guerrilleiros de Paramos, achados 67 anos despois
**Manuel Rey Busto**, nado en Santiago de Compostela en 1902 e finado en Lugo o 25 de febreiro de 1985, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Rey Villanueva e Adelaida Busto e sobriño de Gumersindo Busto. Sendo estudante de Medicina promoveu a creación da Residencia de Estudantes, e foi presidente da Unión de Estudiantes compostelanos en 1927, dimitindo do cargo en xaneiro do ano seguinte. Foi presidente do Club Deportivo Rápido. Colaborou en *El Compostelano*, *El Eco de Santiago* e *Eco de Galicia*. Licenciado en Medicina en 1934, foi axudante de clases prácticas na Facultade de Medicina. Na Segunda República militou no Partido Republicano Radical Socialista, do que foi elixido vogal da executiva local de Santiago de Compostela presidida por Xesús San Luís Romero en setembro de 1931, e despois en Unión Republicana, da que foi nomeado presidente en Santiago o 9 de xullo de 1936, con Rafael Frade Peña como secretario xeral. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado en agosto e depurado co resultado de inhabilitación absoluta para todas as universidades españolas. No franquismo integróuse no Corpo de médicos da Asistencia Publica Domiciliaria e abreu un consultorio na rúa do Vilar de Santiago de Compostela, e inaugurou unha consulta gratuíta para pobres en 1939. En 1944 foi nomeado médico municipal de Lourenzá. Logo da morte do guerrilleiro Luís Trigo Chao en 1948 foi procesado. Despois foi médico de Santiso de Abres e Riotorto. Pasou os seus últimos anos en Ribadeo e finou en Lugo o 25 de febreiro de 1985.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con María Aenlle García en xaneiro de 1941. María finou en maio do ano seguinte, e Manuel volveu casar en Ribadeo coa farmacéutica Generosa de la Barrera Rodríguez nos anos corenta e foi pai de Manuel e Adelaida Rey de la Barrera.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-2-1927, p. 4.
2. ↑  *El Compostelano*, 23-12-1927, p. 2.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 9-1-1928, p. 2.
4. ↑  *El Eco de Santiago*, 14-9-1928, p. 2.
5. ↑  *El Eco de Santiago*, 1-9-1931, p. 2.
6. ↑  "El Eco de Santiago : diario independiente: Ano XL Número 16502 - 1936 xullo 10".
7. ↑  *El Compostelano*, 27-2-1939, p. 2.
8. ↑  *El Correo Gallego*, 2-6-1944, p. 2.
9. ↑  Homenaxe da Mariña ao guerrilleiro O Gardarríos
10. ↑  *La Voz de Galicia*, 26-2-1985, p. 53.
11. ↑  *El Correo Gallego*, 7-1-1941, p. 2.
12. ↑  *El Compostelano*, 18-5-1942, p. 2, 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gurriarán, R. (2006). *Ciencia e conciencia na Universidade de Santiago (1900-1940): do influxo institucionista e a JAE á depuración do profesorado*. USC. ISBN 84-9750-644-8.
* Lamela García, Luis (2005). *1936, la 'Cruzada' en Compostela. La guerra civil y la represión franquista en los documentos policiales y militares*. Sada: Do Castro. p. 274. ISBN 84-8485-186-9.

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Rey Busto na páxina web *Nomes e Voces*.
* Fotografía en Riotorto
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Quiroga (homónimos).
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Quiroga (homónimos).
**Manuel Quiroga Vázquez**, nado en Viloira (O Barco de Valdeorras) en 1845 e finado no mesmo lugar o 15 de febreiro de 1906, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Quiroga Valdés, señor de Monte Furado e da casa de Viloira. Licenciado en Dereito. Foi deputado polo distrito de Lugo (1869-1872) e por Quiroga (1876-1879) integrado nas filas da Unión Liberal e por Valdeorras (1879-1884 e 1896-1901) xa formando parte do Partido Conservador. O seu traballo no Congreso estivo centrado na mellora das comunicacións para a bisbarra valdeorresa. Foi senador pola provincia de Lugo (1884-1885) e pola de Ourense (1903-1904). En 1895 foi nomeado Director Xeral de Agricultura e foi embaixador plenipotenciario da China en Madrid.

Vida persoal
------------

Casou con Elena Velarde Guisasola e foi pai de José Quiroga Velarde e Elena Quiroga Velarde, que casou con Marcelino Suárez González. Viúvo, casou en segundas nupcias con Elena Navia-Osorio Sánchez Arjona. Era irmán do tamén político Vicente Quiroga Vázquez.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Correo de Galicia*, 17-2-1906, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gurriarán Rodríguez, Ricardo (2006). CIEF Centro de Investigación Económica e Financeira; Fundación Caixa Galicia, ed. *"O príncipe dos negocios" in Empresarios de Galicia*. pp. 237–257.

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392809
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 93100
* Senadores de España (1834-1923): 2326

 |
**Manuel Pérez Troncoso**, nado en Lugo cara a 1892 e finado en Salceda de Caselas o 10 de novembro de 1967, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Membro da Federación Agraria de Salceda de Caselas, perseguido polo caciquismo, foi xulgado en consello de guerra celebrado en Tui o 21 de xaneiro de 1918 e absolto. Froito desa persecución sufriu varios procesos xudiciais. Correspondende de *El Tea* en Salceda de Caselas a finais dos anos dez, cando o periódico foi suspendido dirixiu *El Agro Celta* en 1926, e cando volveu editarse *El Tea* continuou como director. Administrador de arbitrios do concello de Pontevedra. Militante de Izquierda Republicana, foi elixido vicepresidente do Consello Provincial de Pontevedra en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e destituído do seu posto no Concello. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar, a súa causa foi sobresida provisionalmente. Reingresou ao seu posto no Concello de Pontevedra en 1949. Finou en Salceda de Caselas o 10 de novembro de 1967.

Vida persoal
------------

Casou en Pontevedra con Delia Marcelina Queimadelos Barros, de Arantei, en 1921.

Notas
-----

1. ↑  *El Tea*, 15-3-1918, p. 1.
2. ↑  "Otro proceso", *El Tea*, 26-6-1920, p. 2-3.
3. ↑  *El Ideal Gallego*, 1-12-1949, p. 6.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-11-1967, p. 14.
5. ↑  *El Tea*, 3-3-1921, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Pérez Troncoso na páxina web *Nomes e Voces*.
**Martín José Iriarte Urdániz**, nado en Urritza (Navarra) o 8 de outubro de 1799 e finado en Gayangos (Merindad de Montija, Burgos) o 8 de xullo de 1872, foi un militar e político español.

Traxectoria
-----------

En 1817 embarcou para América combatendo no Perú ata 1825. Brigadier, home de confianza de Espartero. Foi vicerrei de Navarra (1837). Foi nomeado Comandante militar de Ourense en novembro de 1839. Destinado na Coruña, participou na rebelión progresista de 1840 e foi nomeado pola Xunta Central Capitán Xeneral de Galicia o 14 de setembro de 1840, en substitución de Laureano Sanz. Foi substituído polo xeneral Santos San Miguel o 4 de novembro. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Coruña nas eleccións de febreiro de 1841. Nomeado senador pola provincia da Coruña o 29 de marzo de 1841, renunciou o 30 de abril. Membro da Xunta de Salvación, Armamento e Defensa de Madrid en 1854 (do 19 de xullo ao 1 de agosto). Ascendido a Tenente Xeneral en agosto de 1854, foi nomeado Capitán Xeneral das Vascongadas. Volveu ser elixido deputado a Cortes por Cuenca en 1854. Volveu ser nomeado Capitán Xeneral de Galicia o 29 de setembro de 1885, pero cesou o 18 de outubro dese mesmo ano. En decembro foi nomeado inspector do Corpo de Carabineros da Facenda Pública, do que finalmente foi Director xeral en 1859. Foi nomeado senador vitalicio en 1858.

Notas
-----

1. ↑  *La Correspondencia de España*, 9-7-1872, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Biografía del Excmo. Sr. Martín José Iriarte Teniente General y Senador del Reino". *Escenas contemporáneas* (1): 279–289. 1863.
* El Teniente general don Martín José Iriarte / Chamorro Baquerizo, Pedro en Estado *Mayor General del Ejército Español : Sección de Tenientes Generales* / redactada baixo a dirección de Pedro Chamorro y Baquerizo H. 469-476. [185-?]
* Prado Gómez, Antonio (1988-1989). Deputación Provincial de Lugo, ed. "La rebelión progresista de 1840 en Lugo". *Boletín do Museo Provincial de Lugo* (4): 57–76. Consultado o 18 de novembro de 2012.
* Martín José de Iriarte y Urdániz na Real Academia da Historia.

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
* Biografía en Auñamendi Entziklopedia *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12393005
* Auñamendi: 69750
* DBE: martin-jose-de-iriarte-y-urdaniz
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 56330
* Senadores de España (1834-1923): 1479

 |
**Carmen Menéndez González-Palenzuela**, nada en Ferrol o 6 de xullo 1959, coñecida como **Maru Menéndez**, é unha sindicalista e política socialista española.

Traxectoria
-----------

É filla dun militar, o capitán de navío Camilo Menéndez Vives, simpatizante do partido ultradereitista Fuerza Nueva e partícipe do golpe de estado do 23 de febreiro de 1981. Un tío-avó seu foi Camilo Menéndez Tolosa, ministro do Exército (1964-69) nun dos Gobernos do réxime franquista.

Licenciada en psicoloxía pola Universidade Complutense de Madrid. Funcionaria do Servizo Público Estatal de Emprego do Ministerio de Traballo. Escala Superior de Organismos Autónomos. Sindicalista da Unión Xeral de Traballadores (UXT), onde dende 1983 desempeñou distintos cargos. Foi membro da Comisión Executiva Rexional de UXT-Madrid, en distintas secretarías. Responsable confederal de Servizos Sociais. Membro do Comité Confederal da Unión Xeral de Traballadores de España.

Tras ser secretaria de Política Institucional do sindicato UXT-Madrid, integrouse na candidatura do PSOE á Asemblea de Madrid nas eleccións rexionais do 27 de maio de 2007, ocupando o número 6 da lista liderada por Rafael Simancas.

Tras a dimisión de Rafael Simancas pasou a ser voceira do Grupo Parlamentario Socialista na Asemblea de Madrid.

En 2011, é nomeada senadora pola Comunidade de Madrid.

O 4 de marzo de 2012 foi elixida secretaria de organización do PSM-PSOE no 12.º Congreso rexional do partido.

Notas
-----

1. ↑  "Menéndez González-Palenzuela, Carmen". Senado de España.
**Maria Vergés Pérez**, nada o 24 de maio de 1978,[] é unha tradutora e política aranesa, síndica de Arán dende o 29 de outubro de 2020.

Traxectoria
-----------

Estudou enxeñería técnica forestal na Universidade de Lleida. Entre 2004 e 2007 foi xerente da Asociación Española de Concellos de Montaña e de 2007 a 2011 foi directora de cultura e política lingüística do Consello Xeral de Arán. Nas eleccións municipais de 2011 foi como número 3 na candidatura de Unitat d'Aran no concello de Vielha e Mijaran e permaneceu como concelleira ata outubro de 2020. Dende 2019 foi asemade vicesíndica primeira de Arán e conselleira de Cultura e Lingua e mais de Igualdade, Benestar e Saúde e tras a designación de Paco Boya como secretario xeral para o Reto Demográfico polo goberno español converteuse na nova síndica de Arán o 29 de outubro de 2020.

Como tradutora en 2007 verteu ao aranés *Solitud* de Víctor Català.

Notas
-----

1. ↑  "Unitat d’Aran y Convergéncia Aranesa a la greña por la renuncia de Paco Boya". *Aran Notícies*. 2 de novembro de 2020.
2. ↑  "Maria Vergés serà era naua sindica d’Aran". *Jornalet*. 27 de outubro de 2020.
3. ↑  "Maria Vergés, nova síndica de la Vall d’Aran". *VilaWeb*. 29 de outubro de 2020.
4. ↑  Amador Marqués Autés (9 de decembro de 2007). "toda ua setmaneta". *pensades.blogspot.com*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q66725429
* LinkedIn: maria-vergés-pérez-79858541

 |
**Mar Sánchez Sierra**, nada na Coruña en 1969, é unha xornalista e política galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Xornalismo pola Universidade de Navarra. Nos anos 90 entrou no gabinete de comunicación da Consellería de Sanidade. Marchou ao Ministerio de Sanidade en 1996 con José Manuel Romay Beccaría. 

En 2000 asumiu a dirección de comunicación de Correos cando Alberto Núñez Feijóo foi nomeado presidente. Despois foi directora de comunicación na Consellería de Política Territorial, na executiva do PPdeG e na Xunta de Galicia, primeiro como directora xeral e dende 2013 como secretaria xeral de Medios.

Dende o 14 de marzo de 2013, é vicepresidenta de Retegal.

Notas
-----

1. 1 2  "María del Mar Sánchez Sierra". *transparencia.xunta.gal*. Arquivado dende o orixinal o 30-06-2019. Consultado o 19-5-2019.
2. ↑  "María del Mar Sánchez Sierra Vicepresidenta de Retegal, empresa acusada de falta de transparencia y adjudicaciones a "dedo"". *xornalgalicia.com* (en castelán). 12-2-2019. Arquivado dende o orixinal o 14-06-2019. Consultado o 19-5-2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Lugilde, Anxo. "Mar Sánchez, a vicepresidenta na sombra" *Praza.gal* 6/5/2018.
**Marian Keyes**, nada en Limerick o 10 de setembro de 1963, é unha popular escritora e columnista irlandesa.

Traxectoria
-----------

Marian Keyes criouse en Dublín. Graduouse en Dereito na University College de Dublín e logo deulle "un bo uso" ao título marchando a Londres a traballar como camareira. Estivo traballando como contable cando comezou a escribir pequenas historias sen intención ningunha de escribir unha novela ("levaríalle moito tempo"). Enviou varios manuscritos a unha editorial, que logo de botar unha ollada aos seus escritos decidiron publicar *Claire queda soa*; así naceu a súa carreira como escritora. Marian Keyes recuperouse do seu alcoholismo, unha das tantas experiencias das que se serve para escribir sobre temas tan duros e de actualidade como a infidelidade, o divorcio, a adicción ás drogas ou a perda dun ser querido.

Está considerada como unha das creadoras da "literatura para mulleres". A primeira novela de Keyes, *Claire queda soa* (Watermelon), publicouse en Irlanda no ano 1995. Desde entón leva publicado sete novelas máis e dúas coleccións de literatura non de ficción. As vendas dos seus libros chegan xa os 15 millóns de copias e foron traducidas a 30 idiomas distintos.

Actualmente Marian vive co seu marido, Tony, en Dublín, despois de volver de Londres en 1997.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q259200
* WorldCat
* VIAF: 85314579
* BIBSYS: 2006546
* BNB: ID
* BNE: XX1501090
* BNF: 13561002m
* Europeana: ID
* FAST: 1528947
* GND: 115671153
* IMDb: nm0450826
* ISNI: 0000 0001 2142 0555
* LCCN: n96076877
* NKC: xx0001275
* NTA: 141659343
* OL: OL22888A
* SELIBR: 363048
* SNAC: w6dr6k2b
* SUDOC: 052525597
* TMDb: 1251037

 |
**Manny Fontenla-Novoa**, antes **Manuel Fontenla Novoa**, nado o 13 de maio de 1954 en Cuntis, é un empresario galego residente no Reino Unido.

Traxectoria
-----------

En 1964 emigrou coa familia ao Reino Unido, onde comezou a traballar por debaixo da idade legal, primeiro na hostelaría, logo no sector da banca e finalmente na empresa Thomas Cook, unha firma de turismo grosista. Despois traballou para unha empresa de touroperadores e logo creou a súa primeira empresa no sector, chamada Sunworld. Grazas ao éxito, vendeulle en 1996 esa nova firma ao Thomas Cook Group, onde dende 2003 ocupa cargos de máximo nivel directivo. Na actualidade exerce o posto de conselleiro delegado da compañía.

Distincións
-----------

Foi recoñecido como empresario do ano en 2007 polo xornal escocés Evening Telegraph.

Vida persoal
------------

Vive en Northamptonshire. Está casado e ten catro fillos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6750995
* Munzinger: 00000026133

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Soto.
**Manoel Soto Ferreiro**, nado en Ourense o 6 de abril de 1944 e finado no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo o 27 de novembro de 2019, foi un político galego que foi alcalde de Vigo durante 12 anos.

Traxectoria
-----------

Consultor de empresas e promotor de vendas, axudou na clandestinidade a fundar o PSdeG-PSOE en Vigo, e militou nel ata que no ano 1998 pediu a baixa no mesmo para fundar, xunto con outros exmilitantes do Partido Socialista e persoas independentes, o partido progresista e galeguista: Progresistas Vigueses, que máis tarde se fusionaría con outros partidos para crear Democracia Progresista Galega.

Co partido socialista foi alcalde de Vigo dende 1979 ata 1991. Co novo partido concorreu as eleccións de 1999 cando conseguiu un concelleiro. Antes das eleccións de 2003 incorporou á lista do partido a Agustín Arca Fernández de Unión Galega e xuntos conseguiron dous concelleiros. Durante o mandato o veterano político Agustín Arca faleceu e o seu posto foi ocupado polo mariñeiro e patrón de barco Xulio Alonso Vázquez.

En 2004 participou na constitución do Partido Galeguista Demócrata, do que foi nomeado secretario xeral. Reconstituíu o desaparecido Partido Galeguista, ao que se lle sumaron outros partidos independentes. Secretario xeral desa formación, concorreu ás municipais de 2007 como cabeza de lista por Vigo, pero non saíu elixido concelleiro. En xaneiro de 2008 deixou a secretaría xeral da formación.

Recibiu a distinción de presidente de hora do Real Club Celta.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece Manuel Soto, primer alcalde de Vigo en la democracia" *La Voz de Galicia*, 27/11/2019 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Soto Ferreiro, Manoel". *Dicionario biográfico de Galicia* **3**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 250.
* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. p. 550. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vigo

### Ligazóns externas

* "Muere Manoel Soto: una vida en imágenes" Arquivado 28 de novembro de 2019 en Wayback Machine. *Faro de Vigo*, 28/11/2019 *(en castelán)*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Enma González Bermello** |  **alcalde de Vigo** 1979-1991 | Sucesor:**Carlos Príncipe** |
**Neith** é o nome que se lle deu a un obxecto celeste observado por primeira vez por Giovanni Cassini, que coidaba que era a lúa de Venus. Determinaríase máis tarde que este satélite non existía, aínda que nos séculos XVII, XVIII, XIX, foi obxecto de discusión o feito de se existía ou non.

Historia características
------------------------

En 1672, Giovanni Cassini atopou un obxecto pequeno ó redor de Venus. Pero ó non estar moi seguro da súa observación, deixouno pasar pero, cando o volveu ver no ano 1686, fixo un anuncio formal sobre a posibilidade de existencia dunha lúa en Venus.

O obxecto volveu ser visto por moitos outros astrónomos ó longo dun amplo período de tempo: por James Short no 1740, por Andreas Mayer no 1759, por Joseph Louis Lagrange no 1761, dezaoito observacións no 1761, incluíndo unha na que se vía unha pequena mancha seguindo Venus cando este estaba en tránsito a través do Sol, oito observacións no 1764, e por Christian Horrebow no 1768.

Moitos astrónomos, pola contra, non puideron atopa-la citada lúa durante as súas observación de Venus, incluído William Herschel no 1768.

Cassini orixinariamente observou a Neith cun cuarto do diámetro de Venus. En 1761, Lagrange anunciou que o plano orbital de Neith era perpendicular ó da eclíptica. No 1777, J.H. Lambert estimara o seu período orbital en once días e 3 horas.

No 1766, o director do Observatorio de Viena especulou con que as observacións da lúa eran ilusións ópticas: a brillante imaxe de Venus era reflectida no ollo e volvía ó telescopio, creando así unha imaxe secundaria.

No 1884, Jean-Charles Houzeau, o primeiro director do Real Observatorio de Bruxelas suxeriu que esta "lúa" era un planeta o cal orbitaba o Sol cada 283 días. Así pois, o planeta estaría en conxunción con Venus cada 1080 días, o cal concordaba coas observacións rexistradas. Houzeau tamén foi o primeiro en darlle o nome da deusa exipcia Neith.

A Academia das Ciencias de Bélxica publicou un documento no 1887 cun estudo sobre cada unha das observacións de Neith. Determinando finalmente que a meirande para das observación podían ser explicadas polas estrelas veciñas a Venus, incluíndo Chi Orionis, M Tauri, 71 Orionis, Nu Geminorum e Theta Librae.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Neith, the Moon of Venus *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q248795
* MAG: 51496488

 |
**Nelson Frazier, Jr.**, nado o 14 de febreiro de 1971 en Memphis e finado o 18 de febreiro de 2014, máis coñecido polo seu nome no ring **Big Daddy V**, foi un loitador profesional estadounidense que traballaba na World Wrestling Entertainment no seu programa Smackdown.

Traxectoria
-----------

Ao longo da súa carreira participou en campionatos nunha serie de promocións, incluíndo os principais títulos da United States Wrestling Association e da Memphis Wrestling e Memphis Championship Wrestling, e o Consello Mundial de Loita Libre de Porto Rico. Tamén competiu para os títulos da WWE Hardcore Championship e do World Tag Team Championship da WWE, a empresa onde pasou a maioría da súa carreira. Tamén no WWF, Frazier foi o Rei do Ring en 1995.

### World Wrestling Federation (1993-1995)

Frazier comezou a súa carreira da loita libre profesional co nome de **Nelson Knight** no seo de **The Harlem Knights** facendo parella e kayfabe co seu irmán Bobby. O equipo loitou na United States Wrestling Association e na Pro Wrestling Federation (PWF), gañando o PWF Tag Team Championship en dúas ocasións, antes de asinar coa World Wrestling Federation (WWF) en xullo de 1993.

Ao chegaren á WWF, the Harlem Knights mudaron os seus nomes: Nelson (Frazier) converteuse en Mabel, Bobby converteuse en Mo e cun *manager* rapeiro de nome Oscar. Xunto o novo equipo, chamado Men on a Mission, WWF presentouse á audiencia a través dun vídeo, o que era práctica habitual na época, presentando a tres homes afro-americanos tratando de facer un cambio positivo no interior dos suburbios. O grupo, sempre vestidos de púrpura, debutou como faces (heroes), e conseguiron o Tag Team Championship pero só por dous días.

En 1995, Mabel e Mo mudaron a viláns e atacaron a Oscar. Como vilán, Mabel gañou popularidade como loitador individual, e gañou o título de Rei do Ring de 1995 en maio, con Mo cComo *manager*. Durante o seu mandato como rei do ring, Mabel titulouse como rei Mabel, de xeito semellante Mo cambiou o seu nome a sir Mo, e levaba o cinto do campionato que el persoalmente deseñara. Inmediatamente despois de se converter no rei, Mabel participou na WWF Champion Diesel no SummerSlam de agosto, pero perdeu. A raíz desta perda converteuse participando no curso Yokozuna versus O feudo Undertaker, axudando a atacar un Yokozuna derribado Undertaker e rulandose pernas caindo en todo O Undertaker coa cara ata que Yokozuna (kayfabe) fracturado A súa órbita ósea despois dun partido,pono fóra de acción durante dous meses. Un mes despois da súa volta, o Undertaker derrotou ó Rey Mabel nun partido no Cofre Na Súa Casa: Tempada de golpes de pago por visión. Mabel último aspecto coa empresa entrou na Royal Rumble o próximo mes, cando el participou no Royal Rumble match.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nelson Frazier, Jr. Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q317374
* IMDb: nm0292551
* NNDB: 000164116
* TMDb: 1195475

 |