recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Estadio Johan Cruyff** (en catalán: Estadi Johan Cruyff ) é un estadio de fútbol, situado en Sant Joan Despí, na provincia de Barcelona. É propiedade do FC Barcelona e atópase dentro da chamada Ciutat Esportiva Joan Gamper, o complexo deportivo situado a uns 7 km do Camp Nou e que está dedicado aos adestramentos e ao fútbol base do club. No estadio xogan os seus partidos como locais o Barça Atlètic, o equipo feminino, e o Xuvenil A. Leva o nome do lendario futbolista neerlandés Johan Cruyff, xogador e histórico adestrador do Barcelona.

É un estadio de categoría 3 da UEFA e ten capacidade para 6.000 espectadores. Forma parte do proxecto Espai Barça e substituíu nas súas funcións ao Mini Estadi, que estaba fronte ao Camp Nou e que foi derrubado en 2020.

Historia
--------

As obras de construción do estadio comezaron o 14 de setembro de 2017 e completáronse no verán de 2019. Foi inaugurado o 27 de agosto do mesmo ano cun partido amigable entre os equipos xuvenís do Barcelona e do Ajax, os dous principais clubs da carreira de Johan Cruyff. O equipo neerlandés gañou o encontro por 0-2. O 26 de agosto de 2019, un día antes de que o estadio fose inaugurado oficialmente ao público, o Barcelona rendeu homenaxe a Cruyff presentando a súa estatua no Camp Nou.

Referencias
-----------

1. ↑  *www.fcbarcelona.com* (en inglés) .  Falta o `|title=` (Axuda)
2. ↑  El Barça completa la demolición del Miniestadi
3. ↑  *Marca* .  Falta o `|title=` (Axuda)
4. ↑  *Sport* (en inglés) .  Falta o `|title=` (Axuda)
5. ↑   .  Falta o `|title=` (Axuda)
Refuxio de montaña de Balmhornhütte, Suíza.
Un **refuxio de montaña** ou **albergue de montaña** é un edificio destinado a aloxar e protexer das inclemencias meteorolóxicas a alpinistas ou excursionistas situado en zonas de montaña, xeralmente de difícil acceso, ou en núcleos rurais. A maioría están xestionados por un Club alpino.

Características
---------------

Os refuxios de montaña tradicionais só dispoñen dos servizos básicos: sanitarios, cociña comunitaria e aloxamento, compartindo a habitación co resto de montañeiros. A maioría ten algún tipo de xerador eléctrico e contan cunha emisora en caso de problemas. Os novos albergues tenden a introducir servizos propios de hoteis, por exemplo ofrecendo comidas, aínda que o seu confort segue sendo rústico.

A maioría son propiedade dun Club alpino, que ofrece descontos aos seus socios. Da súa xestión encárganse os gardas, nomeados polo club. Estes gardas poden habitar no albergue de forma permanente ou ben, polo seu difícil acceso ou durante a tempada de inverno, ocuparse periodicamente do seu mantemento.

Galería
-------

* A Cabana de Bertol nos Alpes suízosA Cabana de Bertol nos Alpes suízos
* Refuxio de la Selle nos Alpes francesesRefuxio de la Selle nos Alpes franceses
* Refuxio Ciareido, preto de Lozzo di Cadore nas Dolomitas en Belluno, ItaliaRefuxio Ciareido, preto de Lozzo di Cadore nas Dolomitas en Belluno, Italia

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Albergue xuvenil
* Tenda de campaña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182676
* BNCF: 17395
* GEA: 489
* GND: 4133004-3

 |
Coordenadas: 42°19′31″N 2°30′52″O﻿ / ﻿42.32528, -2.51444

Entrada de Islallana pola estrada N-111.
Vista da localidade.
**Islallana** é unha localidade da comunidade autónoma da Rioxa (España). É unha pedanía que pertence ao concello de Nalda. Está situada xunto ao río Iregua, rodeada de numerosas penas, nos primeiros contrafortes do Sistema Ibérico.

Nesta localidade toma as augas do Iregua o *río Antiguo*, canle de rego que subministra os concellos de Nalda, Albelda de Iregua, Entrena, Navarrete e Fuenmayor.

Comunicacións
-------------

A estrada N-111, que comunica Logroño con Soria, atravesa a localidade.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Noroeste:* Sojuela |  | *Nordés:* Nalda e Albelda de Iregua |
|  | vínculo=Ficheiro:Rosa_de_los_vientos.svg |  |
| *Sueste:* Viguera |  |  |

Demografía
----------

Islallana contaba a 1 de xaneiro de 2010 cunha poboación de 147 habitantes, 83 homes e 64 mulleres.

|  |
| --- |
| **Gráfica de evolución demográfica de Islallana entre 2001 e 2010** |
|  |
| 
     Poboación de dereito (2001-2010) segundo os censos de poboación do INE a 1 de xaneiro de cada ano. |

Festas
------

As festas patronais celébranse o 3 de decembro e o 11 de marzo, en ambos os casos en honra a San Francisco Javier.

Notas
-----

1. ↑  INEbase / Nomenclátor. Relación de unidades poboacionais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11027131
* WorldCat
* VIAF: 316733776

 |
**Sofía**  
| 

|  |
| --- |
|  |
| Escudo |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| País |  Bulgaria |
| Superficie | 85 km² |
| Poboación | 106.954 (2011) |
| Densidade | 1,300 hab./km² |
| Alcalde |  |
|  |
| Páxina Oficial |

**Pleven** (en búlgaro:Плевен, pronunciado:[ˈplɛvɛn]) é a sétima cidade en poboación de Bulgaria. Está localizada na parte norte do país, e é o centro administrativo da Provincia de Pleven, así coma da municipalidade de Pleven.

É coñecida internacionalmente polo Cerco de Pleven (ou cerco de *Plevna*, que é como se coñecía na antigüidade á vila) en 1877. Na actualidade constitúe o motor económico do nordeste e norte búlgaro, sendo a terceira cidade en poboación do norte do país, despois de Varna e Rousse.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165420
* WorldCat
* VIAF: 146601261
* BRE: 3144824
* EBID: ID
* GEC: 0051536
* GeoNames: 728203
* GND: 4215885-0
* LCCN: n82059053
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge384641
* WOEID: 838798

 |
**Juan Brasa Sánchez**, nado en Ourense en 1891 e finado na mesma cidade en setembro de 1982, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ángela Sánchez Millán e do coronel da Garda Civil Constantino Brasa Rodríguez, instalados en Ourense. Maurista, foi redactor de *La Acción* (1916) e despois correspondente do periódico en Buenos Aires. En 1919 era redactor xefe do *Diario Español* da Habana. Retornado a España foi director de *Los Hombres Libres* (1923), onde expresou o seu rexeitamento os vellos dirixentes políticos; dirixiu *España de Hoy* (1929) e colaborou en *La Voz de Galicia*, onde fixo crítica taurina. De carácter impulsivo, sostivo un duelo e tivo varios enfrontamentos. Defensor a ultranza do do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi nomeado delegado para Galicia da Oficina de Prensa e Propaganda da Junta de Defensa Nacional a principios de agosto. En outubro de 1937 foi enviado pola Delegación de Prensa e Propaganda como subdirector e redactor xefe de *La Ametralladora*, onde asinaba co pseudónimo **El Legionario de la Pluma**. Colaborou en *El Ideal Gallego*. En 1964 foi nomeado crítico de touros de *España* de Tánxer. Pasou os seus últimos anos no Hotel Miño de Ourense, onde faleceu en setembro de 1982.

Obras
-----

* *Posada y Belmonte*, 1913.
* *Canalladas. Escritores, políticos, toreros*, 1915.
* *Artistas, personajes, granujas (Gente conocida)*, 1917.
* *El torero gallego "Celita"*, 1919.
* *Mi ultima jugada. Monólogo en prosa*.
* *España y la Legión (cómo viven, luchan y triunfan los Caballeros Legionarios)*, 1938.
* *Momento español (comentarios libres de un periodista independiente)*, 1950.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 30-12-1919, p.
2. ↑  *Los Hombres Libres*
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 26-8-1936, p. 4.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-10-1937, p. 2.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, Ourense, 10-9-1982, p. 23.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Linares Valcárcel, Francisco (2021). *Apuntes biográficos sobre el escritor y editor Artemio Precioso García (1891-1945)*. Albacete: Instituto de Estudios Albacetenses «Don Juan Manuel». pp. 100–103. ISBN 978-84-18165-46-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q122171306
* WorldCat
* VIAF: 87707773
* BNE: XX862467
* ISNI: 0000 0000 6032 3208

 |
**Irene Martínez Santiago**, nada na Coruña o 14 de setembro de 1993, é unha deportista galega que compite en halterofilia. Considerada a mellor deportista galega da historia na súa especialidade, foi 12 veces campioa de España, bronce no Campionato de Europa de 2018 e bronce nos Xogos Mediterráneos do mesmo ano. Disputou sete veces o Campionato do Mundo e nove veces o Campionato de Europa.

Traxectoria
-----------

Nada e criada no lugar coruñés de San Pedro de Visma, comezou a practicar halterofilia aos 13 anos na súa cidade, ata que aos 15 se instalou en Madrid, no Centro de Alto Rendemento. Foi 12 veces campioa de España e ostenta o récord de España na categoría de 59 kg, tanto de arrancada como do total olímpico.

Disputou sete veces o Campionato do Mundo e nove o de Europa, conseguindo a medalla de bronce no Europeo celebrado en 2018 en Bucarest, na categoría de 63 kg. Ese mesmo ano gañou a medalla de bronce nos Xogos Mediterráneos disputados en Tarragona.

Notas
-----

1. ↑  "Irene Martínez, campeona de España de halterofilia: "No saben competir sin doparse"" (en castelán). 15 de marzo de 2021. Consultado o 1 de xuño de 2023.
2. ↑  Cuadrado, M. (4 de xuño de 2022). "Doce veces campeona de España: «Empecé con 13 años y no sabía lo que era la halterofilia»". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 1 de xuño de 2023.
3. ↑  "Irene Martínez, nuevo récord de España y 13ª en el Mundial de halterofilia". *DxT Campeón* (en castelán). 11 de decembro de 2021. Consultado o 1 de xuño de 2023.
4. ↑  "Irene Martínez, bronce en arrancada en hasta 63 kilos". *Sport* (en castelán). 29 de marzo de 2018. Consultado o 1 de xuño de 2023.
5. ↑  "La coruñesa Irene Martínez logra el bronce en -63 kg". *As* (en castelán). 25 de xuño de 2018. Consultado o 1 de xuño de 2023.
Un **micrófono de capacidade**, tamén chamado micrófono electroestático, é un tipo de micrófono que emprega coma transdutor dúas membranas, unha fixa (posterior) e outra móbil que está separada da outra por unha capa de aire (formando unha especie de condensador, que vai alimentado por unha tensión externa chamada alimentación pantasma). Ao producirse unha variación na presión, a membrana superior desprázase, reducindo a capacidade do condensador e provocando a variación da tensión que circula por el. O condensador vai conectado a un preamplificador que adapta a impedancia deste (pois é moi alta) e tamén amplía o nivel da sinal.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Micrófono
* Son
* Ondas sonoras
* Velocidade do son
* Relación sinal/ruído
* Resposta de frecuencias
* Acoplamento acústico (Efecto Larsen)
* Jack (música)
* XLR-3
* Impedancia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1781227
* AAT: 300266366
* EBID: ID
* GND: 4139329-6
* LCCN: sh85042459

 |
**Olià** é unha pequena aldea do concello de Bellver de Cerdanya, na comarca da Cerdanya, na provincia de Lleida, na vigairía de l'Alt Pirineu i Aran (Cataluña).

Situación xeográfica e vexetación
---------------------------------

Sitúase a 1.080 m de altitude.

Ao norte de Olià está o Parque Natural do Cadí-Moixeró. Ao sur sitúase a aldea de Santa Eugènia de Nerellà e máis tarde o concello de Bellver de Cerdanya. E, finalmente, ao nordeste sitúase a montaña do Serrat de Nas, moi cerca da aldea de Nas.

Olià está rodeado principalmente por bosques de piñeiros e freixedos e, en menor medida, de ameneiros, salgueiros, carballos, abeleiras, xenebreiros, moreiras e chopos.

Demografía
----------

No ano 2018 tiña 11 habitantes.

Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà
----------------------------------

*Artigo principal**:* Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà.Como Olià non ten nin tivo xamais ningunha igrexa, a xente da aldea depende da Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà

Actualmente, as tres aldeas celebran cada ano a súa festa maior e unha misa o primeiro domingo de agosto, coincidindo coa chegada de xente das segundas residencias.

Os pobos de Olià, Nas e Santa Eugènia de Nerellà son pobos irmáns. 

Igrexa

Ruta dels Segadors (Ruta dos Segadores) ou GR-150
-------------------------------------------------

Entre as varias rutas que cruzan Olià destaca a *Ruta* *dels Segadors-GR-150* que, procedente da aldea de Nas, entra Olià e segue cara á aldea de Pi.

### GR-150

A ruta GR-150 é unha ruta composta por 9 etapas. A etapa 6 da GR-150 é a etapa que pasa pola aldea de Olià.

Notas
-----

1. ↑  "Olià". *Arquivado en Internet Archive 01-12-2017*. Archived from the original on 01-12-2017. Consultado o 09-01-2018.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25416543
* GEC: 0047050
* OSM: 178658282

 |
Coordenadas: 42°0′N 21°26′L﻿ / ﻿42.000, -21.433

**Skopje** (en macedonio: *Скопје* ou *Skopje*; en albanés: *Shkup*) é a capital e a maior cidade de Macedonia do Norte. No período romano era coñecida baixo o nome de *Skupi*. A cidade desenvolveuse rapidamente trala fin da segunda guerra mundial, aínda que esta tendencia rematou en 1963, ano no que foi esnaquizada por un gran tremor de terra.

Hoxe en día Skopje é unha cidade moderna con interese polos monumentos culturais do pasado. A cidade atópase no curso superior do río Vardar nunha ruta principal na península balcánica, entre Belgrado e Atenas. A cidade ten unha poboación de 515.419 habitantes (censo de 2002). É un importante centro siderúxico, así como das industrias química, madeireira, téxtil e publicitaria. O desenvolvemento industrial da cidade foi acompañado por un desenvolvemento intensivo dos sectores do comercio e da banca, así como por unha énfase nos campos da cultura e do deporte.

Segundo o censo nacional de 2002, a poboación de Skopje era de 506.926 habitantes. O grupo étnico principal é o dos macedonios, que constitúen o 66,75 % da poboación, seguido polos albaneses (20,49 %), xitanos (4,63 %), serbios (2,82 %), turcos (1,7 %), bosníaco (1,5 %) e romaneses (0,5 %).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q384
* WorldCat
* VIAF: 125800534
* BNF: 12022383p
* BRE: 3623994
* EBID: ID
* FAST: 1223537
* GEC: 0063079
* GeoNames: 785842
* GND: 4248397-9
* LCCN: n82246609
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge138415
* NLA: 36751828
* OSM: 6966465
* SUDOC: 067341195

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Vista da localidade de Rotorua.
**Rotorua** (chamada **Te Rotorua-nui-a-Kahumatamomoe** en maorí) é unha cidade da Illa Norte de Nova Zelandia. En 2010 tiña unha poboación estimada de 55.900 habitantes. A cidade está situada na rexión de Bay of Plenty, na beira do Lago Rotorua.

Turismo
-------

Museo de Arte e Historia de Rotorua.
A súa principal industria é a do turismo. A actividade xeotermal da zona fai que existan numerosos geysers, augas termais e pozas de lama quente, que atraen a turistas do país e do estranxeiro. O principal balneario da cidade é o Polynesian Spa.

Preto da cidade está a reserva natural do Val volcánico de Waimangu, orixinado pola erupción da parte norte do Monte Tarawera o 10 de xuño de 1886.

Outro dos atractivos da cidade é o Museo de Arte e Historia de Rotorua, creado en 1988.

Deporte
-------

O principal deporte da cidade, ó igual que no resto do país, é o rugby. A cidade conta cun equipo que disputa cada ano a ITM Cup, o Bay of Plenty, campión en 1976, que xoga os seus encontros como local no Rotorua International Stadium. Este estadio acolleu 1 encontro da Copa do Mundo de Rugby 1987, e acollerá outros 3 na Copa do Mundo de Rugby 2011.

En 2006 celebrouse en Rotorua a 17ª edición do Campionato do mundo de ciclismo de montaña e trial.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rotorua Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Nova Zelandia
* Bay of Plenty Rugby Union
* Rotorua International Stadium
* Copa do Mundo de Rugby 2011

### Ligazóns externas

* Rotorua District Council *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208948
* WorldCat
* VIAF: 136090561
* BRE: 3516743
* EBID: ID
* GEC: 0520413
* GeoNames: 6241325
* GND: 4238505-2
* LCCN: n84078146
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge424572
* SUDOC: 204668921

 |
A **Provincia de Isabel** (tamén escrita **Ysabel**) é unha das provincias das Illas Salomón. A provincia tiña unha poboación de ao redor de 35.257 en 2020, principalmente concentrada na illa principal, a illa de Santa Isabel. A capital da provincia é Buala na illa de Santa Isabel, que ten liña aérea programada a Honiara en Solomon Airlines desde o aeroporto de Fera, na illa de Fera, a 15 minutos en barco de Buala.

A provincia ten unha economía dominada pola agricultura de subsistencia con plantacións ocasionais para cultivos comerciais como a copra, e por actividades de talla de árbores. A provincia é raramente visitada polos turistas debido á mala infraestrutura, á falta de estradas, hoteis, asistencia médica moderna e a malaria endémica. A maioría das zonas teñen unha "Casa de descanso", unha casa na que os hóspedes poden buscar aloxamento para unha ou dúas noites, pero moitos residentes están dispostos a recibir visitantes durante a noite.

Santa Isabel é a illa máis longa das Illas Salomón. O primeiro contacto europeo coas Illas Salomón realizouno o navegante español  Álvaro de Mendaña de Neira en 1568, quen lles deu o seu nome. O punto máis alto é o monte Kubonitu, tamén coñecido como monte Sasari con 1120 m.. O río Marutho discorre desde esta montaña ata o océano en Hofi. A gran maioría de ríos e arroios nacen neste punto excepto os da outra vertente da illa, Katova.

Divisións administrativas
-------------------------

A provincia de Isabel subdivídese nos seguintes barrios:

* **Provincia de Isabel (26,158)**
	+ Kia (1,929)
	+ Baolo (1,148)
	+ Kokota (1,177)
	+ Hovikoilo (1,988)
	+ Buala (2,813)
	+ Tirotongana (689)
	+ Koviloko (1,234)
	+ Kmaga (1,862)
	+ Kaloka (962)
	+ Tatamba (1,404)
	+ Sigana (2,394)
	+ Japuana (2,163)
	+ Kolomola (949)
	+ Kolotubi (1,671)
	+ Susubona (1,907)
	+ Samasodu (1,868)

Illas
-----

* Arnarvon
* Kerehikapa
* Illa de Fera
* Maleivona
* Illa Onogou
* Illa de San Jorge
* Illa de Santa Isabel
* Sikopo
* Mahige
* Barora Fa'a
* Barora Ite

Papatura F'a
Papatura Ite

Notas
-----

1. ↑  "About Isabel Province, Solomon Islands | Solomon Airlines". *www.flysolomons.com*. Consultado o 12 de xuño de 2019.
2. ↑  Moore, Clive. "Isabel Island - Place - Solomon Islands Encyclopaedia, 1893-1978". *Solomon Encyclopaedia* (en inglés). Consultado o 12 June 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1139082
* GeoNames: 2108262
* OSM: 2536261

 |
Localización do Penedès en Cataluña.
     Penedès
O **Penedès** é un territorio histórico da comunidade autónoma de Cataluña, que forma parte das provincias de Barcelona e Tarragona. Na división comarcal de 1936 quedou subdividido nas comarcas catalás do Alt Penedès, o Garraf (tamén chamada *Penedès Marítim* ou *Marina del Penedès*) e o Baix Penedès.

O territorio deu lugar a unha denominación de orixe homónima que inclúe tamén municipios doutras comarcas.

É tamén un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías. Está formado polas comarcas do Alt Penedès, Baix Penedès, Garraf e a maior parte da de Anoia.

Notas
-----

1. ↑  anoiadiari.cat, ed. (19 de xaneiro de 2010). "Sete municipios anoiencos reivindican a Alta Segarra". Consultado o 24 de novembro de 2010.

| * v
* c
* e
Ámbitos funcionais territoriais de Cataluña |
| --- |
| 
Alt Pirineu i Aran · 
Metropolità de Barcelona · 
Camp de Tarragona · 
Comarques Centrals · 
Comarques Gironines · 
Penedès · 
Ponent · 
Terres de l'Ebre
 | Ámbitos de Cataluña |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q579384
* WorldCat
* VIAF: 315130268
* BNE: XX451935
* GEC: 0049908
* LCCN: sh86004756

 |
Praza Tartini, Piran
**Piran** (en italiano **Pirano**) é unha pequena cidade e concello de Eslovenia, sito na península de Istria, ao pé do Mar Adriático. Conta con 16.758 habitantes. É un municipio bilingüe, no que o esloveno e máis o italiano son idiomas oficiais.

O centro do concello contaba 4.576 habitantes (2002), moradores nunha área de 1 km². Outros importantes núcleos do municipio son Portoroz (*Portorose* en italiano) e Santa Lucia, que medraron en épocas recentes. Sito no sur de Istria, o concello linda xa con Croacia.

Piran é unha vella e ben conservada cidade mediterránea colocada na punta da península homónima (*Punta Madonna* en italiano). A cidade é como un grande museo a aire libre, cunha rica arquitectura medieval e unha potente herdanza cultural, proveniente do longo dominio e influencia da República de Venecia.

O centro da vida urbana é a *praza de Tartini* (*Tartinijev trg*, en esloveno; *Piazza Tartini*, en italiano), denominada así en honra do compositor e violinista Giuseppe Tartini (1692-1770), natural da cidade.

Galería de fotos
----------------

* 
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Piran*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1382
* WorldCat
* VIAF: 140804736
* BNF: 12091803s
* DARE: 26368
* GeoNames: 3193340
* GND: 4115977-9
* LCCN: n86092736
* NKC: ge579948
* Pleiades: 197439
* Treccani: pirano
* WOEID: 531043

 |
**Polibio** (**Πολύϐιος**), nado ca. 203 a.C. e finado en 120 a.C. foi un historiador grego famoso pola súa *Historia* en 40 libros, que abrangue o período comprendido entre o 240 e o 146 a.C.

Traxectoria
-----------

Fillo de Licorta, membro da clase gobernante grega, recibe unha educación militar e a súa actividade política centrouse en manter a independencia da Liga aquea. Como o principal valedor da política de neutralidade na guerra de Roma contra Perseo de Macedonia, foi un dos 1.000 nobres aqueos que os romanos levaron a Roma no 166 a.C. e estivo retivo alí durante dezasete anos. En Roma foi titor de Scipio Aemilianus Africanus e foi con el na campaña na que conquistou Cartago (149 a.C.), Trala destrución de Corinto (146 a.C.) regresou a Grecia, para facer menos gravosa a condición de Grecia como provincia romana.

Posteriormente marchou outra vez a Roma dedicado a investigar e escribir, con longos períodos dedicados a viaxar polos países mediterráneos. Despois da morte de Scipio regresou a Grecia, onde morreu.

Obra
----

Polibio foi un dos primeiros historiadores que tentaron presentar a historia como unha secuencia de causas e efectos, a súa historia basease en parte en acontecementos que presenciara e en comunicacións de testemuñas e actores dos sucesos. Rexeita invocar a participación divina nos acontecementos históricos e busca a obxectividade nos seus escritos.

Dos 40 libros da *Historia* que escribiu só se conservan 5, do resto coñécese o seu contido por Estrabón. Polibio estivo na Galia e Hispania, e na súa obra dá información sobre Décimo Xunio Bruto e a súa expedición á Gallaecia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Polibio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131169
* WorldCat
* VIAF: 267920293
* BAV: ADV10215582
* BIBSYS: 90227513
* BLBNB: 000196639
* BMT: 162421
* BNA: 000039683
* BNCHL: 000041142
* BNE: XX841423
* BNF: 11920194q
* BRE: 3152861
* BVMC: 16419
* CANTIC: a11793727
* CERL: cnp01259834
* CiNii: DA01312290
* DBE: polibio
* DeutscheBio: 118595571
* EBID: ID
* FAST: 30116
* GEA: 13359
* GEC: 0051773
* GND: 118595571
* Gutenberg: 42603
* HDS: 010310
* ICCU: CFIV060649
* ISNI: 0000 0001 2098 7680
* LCCN: n79006487
* NDL: 00978029
* NKC: jn19981002010
* NLA: 35427923
* NLG: 27974
* NNDB: 000107220
* NTA: 069071578
* OBP: ID
* OL: OL1088806A
* openMLOL: 19771
* PTBNP: 254412
* SELIBR: 196601
* SUDOC: 027352188
* Treccani: polibio-di-megalopoli
* UNZ: Polybius

 |
A **cultura da Malaisia** é moi rica, pois a súa sociedade é multicultural, con malaios, chineses e indios a compartillar o país. Os malaios son a maior comunidade, atinxindo o 60% da poboación. Son musulmáns, falan malaio (Bahasa Melayu) e son en gran parte responsábeis da orientación política do país.

Cultura por orixe
-----------------

Os chineses forman cerca dun cuarto da poboación. Son principalmente budistas (Mahayana), taoistas ou cristiáns, falan os dialectos hokkien/fukien, cantonés, hakka e teochew e teñen unha historia de dominio dos negocios do país.

Os indios forman preto de 10% da poboación. Son na maioría támiles e telugu hindús do sur da India, falando támil, telugu, malayalan e algún hindi, e viven principalmente nas grandes cidades da costa occidental da península. Tamén existe unha comunidade sikh de razoábel tamaño.

O resto da poboación está composta por eurasiáticos, camboxanos, vietnamitas e tribos indíxenas. A maioría dos eurasiáticos é cristiá. Os eurasiáticos, de ascendencia mestiza, portuguesa e malaia, falan un crioulo portugués chamado papia kristang. Outros eurasiáticos, de ascendencia mestiza, malaia e española, descendentes de emigrantes vidos de Filipinas, que viven principalmente en Sabah, falan o único crioulo español asiático, o chavacano.

Os camboxanos e os vietnamitas son principalmente budistas (os camboxanos da seita Theravada e os vietnamitas da seita Mahayana). O malaio é a lingua oficial do país, mais o inglés é moi falado.

A maior tribo indíxena en número son os iban de Sarawak, cuxo número sobe a máis de 600.000. Os iban que aínda viven en aldeas tradicionais na selva viven en casas longas ao longo dos ríos Rajang e Lupar e dos seus afluentes. Os Bidayuh (170 000) concéntranse na parte suroeste de Sarawak. A maior tribo indíxena de Sabah é a dos kadazan. Son principalmente agricultores de subsistencia cristiáns. Os Orang Asli (140 000), ou pobos aborixes, inclúen varias comunidades étnicas diferentes que viven na Malaisia Peninsular. Tradicionalmente cazadores-recolectores e agricultores nómades, moitos foron sedentarizados e parcialmente absorbidos pola Malaisia moderna. A pesar diso, continúan a ser o grupo máis pobre do país.

Música
------

A música tradicional malaia é fortemente influenciada por formas chinesas e islámicas. A música basease grandemente no *xendang* (tambor), mais inclui instrumentos de percusión (algúns feitos de conchas), o *rebab* (un instrumento de cordas con arco), o *serunai* (un instrumento de dupla palleta, semellante a un oboé), frautas e trompetas. O país ten unha forte tradición de danza e de tambores de danza, algunhas de orixe tailandesa, indiana e portuguesa. Outras formas artísticas inclúen o *wayang kulit* (fantoches de sombras), o *silat* (unha arte marcial estilizada) e artesanato como o *batik*, a tecelaxe, e traballos en prata e latón.
**Hampton** (/ˈhæmptən/) é unha cidade independente (que non pertence a ningún condado) de Virxinia, Estados Unidos. Segundo o censo do ano 2020, a poboación era de 137,148 habitantes, sendo a sétima cidade máis poboada de Virxinia, e a 204ª do país. Hampton está incluído na área metropolina de Hampton Roads, a 37ª máis grande dos Estados Unidos, cunha poboación total de 1,799,674 habitantes no ano 2020. Esta área tamén inclúe as cidades independentes de Chesapeake, Virginia Beach, Newport News, Norfolk, Portsmouth e Suffolk, así como outras poboacións máis pequenas e condados.

Hampton comeza a súa historia no cabo Old Point Comfort, onde se atopa o Fort Monroe, nome dado polos británicos en 1607, liderados polo Capitán Christopher Newport, quen tamén estableceu Jamestown na colonia de Virxinia, que se converteu no primeiro asentamento permanente inglés no continente americano. Desde 1952, Hampton inclúe o extinto condado de Elizabeth City e a cidade incorporada de Phoebus.

Tras a Guerra Civil estadounidense, estableceuse aquí a Hampton University en Hampton River, provendo de educación a moitos antigos escravos negros e nativos americanos, pois era unha das facultades e universidades historicamente negras que había no país (HBCUs) dentro da súa política de segregación. No século XX, estableceuse aquí a Langley Air Force Base, o Centro de investigación de Langley da NASA, así como o Virginia Air and Space Center. Hampton conta cunha extensa mariña e praias .

A cidade presenta un amplo abano de negocios e industrias, áreas residenciais, sitios históricos e outros puntos de interese, como unha pista curta de carreiras da NASCAR, a parroquia anglicana máis antiga das Américas (1610) aínda activa, así como o histórico Fort Monroe.

Notas
-----

1. ↑  "Hampton city". *United States Census Bureau*.
2. ↑  "Virginia Beach-Norfolk-Newport News, VA-NC Metro Area". *Census Reporter* (en inglés).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hampton, Virxinia*** |

* City of Hampton
* Hampton Roads Economic Development Alliance – serving Hampton

```
 
```
Coordenadas: 42°41′08″N 7°00′34″O﻿ / ﻿42.68547, -7.009351

**A Faba**(*La Faba* en castelán e oficialmente) é unha localidade do concello leonés da Veiga de Valcarce na bisbarra do Bierzo. Segundo o INE, o 1 de xaneiro de 2012 tiña 25 habitantes.

Situación
---------

No Camiño de Santiago, final do Val do Valcarce entre A Lagúa e As Ferrarías subindo cara ao Cebreiro, penúltima aldea da provincia de León. As poboacións máis próximas á Faba son Barxelas, Santo Tirso e As Lamas. Está a 920 m de altitude.

Patrimonio
----------

A igrexa está encomendada a San Andrés, dos séculos XVI e XVIII e cunha mestura de dúas épocas: Renacemento e Barroco. É un edificio dunha soa nave dividida en dous tramos, a cabeceira con bóveda de medio canón e arco perpiaño apoiado sobre pilastras pegadas dando acceso á nave, que se cobre con estrutura de madeira a dúas augas con tirantes, situándose despois, en elevado, o coro, de madeira recortada e cunha escaleira de acceso moi rudimentaria. O seu patrimonio está composto por un retablo de estilo barroco e dúas pías, unha bautismal con gallóns, e outra de auga bendita de ampla proporción e pé baixo, con igual decoración, realizadas en pedras enteirizas.

Subindo cara á Faba, partindo de Veiga de Valcarce, nun cavorco antes de chegar á aldea, consérvase, case agochado entre a vexetación, unha pequena ponte medieval composta por unha bóveda en arco de medio punto e unha embocadura formada por laxas de lousa, sen peitoril nin extradorso.

É a "Vila Oxa" xa mencionada no século XII [].

Notas
-----

1. ↑  Gómez Bautista, Alberto, Toponimia do Baixo Bierzo e Os Ancares Orientais, Fala Ceibe, 2004, Ponferrada
2. ↑  García García, Jesús, Tierras de León: Revista de la Diputación Provincial, Vol. 26, Nº 62, 1986.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1798781
* TGN: 7332898

 |
| Linus Gerdemann |
| --- |
|  |
| Información persoal |
| Nacemento | Linus Gerdemann 16 de setembro de 1982 (41 anos) Münster, Alemaña |
| Nacionalidade | Alemaña Alemaña |
| Equipo |
| **Último equipo** | T-Mobile |
| Equipo(s) Pro |
| 2003-200420052006- | WinfixCSCT-Mobile |
| Principais vitorias |
| * 1 tirada do Tour 2007
 |

**Linus Gerdemann**, nado en Münster o 16 de setembro de 1982, é un ciclista alemán.

Carreira deportiva
------------------

Gendermann debutou como profesional en 2003 no equipo Winfix Techem. En 2005 ficha polo Akud Arnolds Sicherheit ata maio, pero logo muda para o CSC, un equipo xa de primeira fila, grazas á que o seu compatriota Jens Voigt llo recomenda ao director técnico Bjarne Riis. Estando nel leva durante un tempo o maillot amarelo nos Catro días de Dunkerque, onde finalmente queda quinto, e vence na sétima tirada da Volta a Suíza.

Ao ano seguinte, cando aínda lle quedaba un ano de contrato, troca para o T-Mobile, equipo que o acompañará nos seus mellores resultados, quedando 6º na Volta a Cataluña de 2006 e 7º na Volta a Suíza. En 2006 a piques está de participar no Tour de Francia, logo da descualificación dos seus compañeiros Jan Ullrich e Óscar Sevilla por dopaxe, pero finalmente o seu equipo decide non substituílos e queda fóra.

O 14 de xullo de 2007, logo dunha longa escapada dun grupo de catorce corredores na que vai quedando só, obtén unha vitoria de tirada no Tour, na chegada de Le Grand-Bornand. Mercé a esa vitoria colocouse durante un día de líder na proba francesa, no primeiro ano da súa participación.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q316557
* Munzinger: 01000007149
* CyclingArchives: 10445
* ProCyclingStats: 140406

 |
Localización de Levallois-Perret.
Rúa de Levallois-Perret.
**Levallois-Perret** (pronuncia francesa [lə.va.lwa.pɛ.ʁɛ] (AFI)) é un concello situado no departamento de Altos do Sena, ao noroeste de París, en Francia. Nos seus 2,42 km² habitan 62.500 persoas (2005), o que fai que, con 25.826 hab./km², ocupe o primeiro posto en densidade de poboación entre concellos de Francia. Para valorar dato debe terse en conta que o concello forma parte da aglomeración de París onde estas densidades elevadas non son raras.

Historia
--------

No territorio do concello identificáronse restos prehistóricos a fins do século XIX que deron nome a unha técnica de talla lítica empregada na prehistoria, a Técnica Levallois.

No territorio do que hoxe é o concello de Levallois-Perret existía a vila de Villiers e a aldea de Courcelles que pertencían ao concello de Clichy mentres o suroeste pertencía ó concello de Neuilly-sur-Seine. O concello debe o seu nome a Nicolas Eugène Levallois e Jean-Jacques Perret. En 1822 Perret urbanizou unha parte das súas propiedades, nacendo Champ-Perret. Anos despois, outro gran propietario confía a Levallois para que organice a urbanización de parte dos seus terreos, e a vila de Levallois nace oficialmente o 27 de setembro de 1845, aínda que non será concluída ata anos despois. O 1 de xaneiro de 1867 créase o concello de Levallois-Perret.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Levallois-Perret Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
Concellos do departamento dos Altos do Sena |
| --- |
| 
* Antony
* Asnières-sur-Seine
* Bagneux
* Bois-Colombes
* Boulogne-Billancourt
* Bourg-la-Reine
* Châtenay-Malabry
* Châtillon
* Chaville
* Clamart
* Clichy
* Colombes
* Courbevoie
* Fontenay-aux-Roses
* Garches
* La Garenne-Colombes
* Gennevilliers
* Issy-les-Moulineaux
* Levallois-Perret
* Malakoff
* Marnes-la-Coquette
* Meudon
* Montrouge
* Nanterre
* Neuilly-sur-Seine
* Le Plessis-Robinson
* Puteaux
* Rueil-Malmaison
* Saint-Cloud
* Sceaux
* Sèvres
* Suresnes
* Vanves
* Vaucresson
* Ville-d'AvrayVille-d’Avray
* Villeneuve-la-Garenne

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q166640
* WorldCat
* VIAF: 145449163
* BNE: XX6059182
* BNF: 152802639
* EBID: ID
* GEC: 0037061
* GeoNames: 2998975
* GND: 4301145-7
* LCCN: n82257131
* MusicBrainz: ID
* OSM: 86985
* SUDOC: 026543028
* TGN: 1034027

 |
Localización da comarca en Aragón.Concellos da comarca.
A **Ribera Alta del Ebro** é unha comarca de Aragón, en España, situada ao oeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é Alagón.

Municipios
----------

A comarca engloba os municipios de Alagón, Alcalá de Ebro, Bárboles, Boquiñeni, Cabañas de Ebro, Figueruelas, Gallur, Grisén, La Joyosa, Luceni, Pedrola, Pinseque, Pleitas, Pradilla de Ebro, Remolinos, Sobradiel e Torres de Berrellén.

Xeografía
---------

Trátase da bisbarra aragonesa máis pequena en extensión que, non obstante, ofrece unha das densidades de poboación máis alta respecto á media das bisbarras aragonesas. Este feito é posible grazas ao gran número de poboacións que a integran, así como unha media de habitantes por poboación elevada.

Limita ao norte coas Cinco Villas, ao oeste co Campo de Borja, ao sur con Valdejalón e ao leste con Zaragoza.

Economía
--------

Tradicionalmente a súa economía centrábase na horta cultivada entre os ríos Ebro e Jalón, afluente do Ebro. Actualmente a planta de Opel-España xunto coas súas industrias auxiliares sitúase en Figueruelas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Comarca Ribera Alta del Ebro, en comarcaacomarca.com *(en castelán)*
* Comarcalización de Aragón, Ribera Alta del Ebro *(en castelán)*

 

| * v
* c
* e
Comarcas de Aragón |
| --- |
| Huesca | Alto Gállego •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Cinca Medio •  Hoya de Huesca/Plana de Uesca •  Jacetania •  La Litera/La Llitera •  Los Monegros •  Ribagorza •  Sobrarbe •  Somontano de Barbastro | Bandeira de Aragón |
| Teruel | Andorra-Sierra de Arcos •  Bajo Aragón •  Bajo Martín •  Comunidad de Teruel •  Cuencas Mineras •  Gúdar-Javalambre •  Jiloca •  Maestrazgo •  Matarraña/Matarranya •  Sierra de Albarracín ·  |
| Zaragoza | Aranda •  Bajo Aragón-Caspe/Baix Aragó-Casp •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Campo de Belchite •  Campo de Borja •  Campo de Cariñena •  Campo de Daroca •  Cinco Villas •  Comunidad de Calatayud •  Jacetania •  Los Monegros •  Ribera Alta del Ebro •  Ribera Baja del Ebro •  Tarazona y el Moncayo •  Valdejalón •  Zaragoza |
Localización da comarca en Aragón.Concellos da comarca.
Restos do Castelo de Villanueva de Jalón.
**Valdejalón** (en castelán; en aragonés: *Val de Xalón*) é unha comarca de Aragón, en España, situada no centro-oeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é La Almunia de Doña Godina.

Municipios
----------

A comarca engloba aos municipios de Almonacid de la Sierra, La Almunia de Doña Godina, Alpartir, Bardallur, Calatorao, Chodes, Épila, Lucena de Jalón, Lumpiaque, Morata de Jalón, La Muela, Plasencia de Jalón, Ricla, Rueda de Jalón, Salillas de Jalón, Santa Cruz de Grío e Urrea de Jalón.

Xeografía
---------

Limita ao norte coa Ribera Alta del Ebro e o Campo de Borja, ao oeste con Aranda, ao sueste coa Comunidade de Calatayud, ao sueste co Campo de Cariñena e ao leste con Zaragoza.

Economía
--------

A súa economía baséase na industria de transformación agraria de La Almunia e, en Épila, as industrias auxiliares da planta de Opel España de Figueruelas. Na agricultura, destaca o cultivo dos cereais e vide no val do río Jalón. Tamén se sitúa na bisbarra a Escuela Politécnica de La Almunia, na que estudan máis de tres mil alumnos.

Patrimonio da Humanidade
------------------------

O día 14 de decembro de 2001, o cómite da Unesco declarou o Mudéxar aragonés como ben singular e insubstituíble para a humanidade. En Valdejalón hai unha ampla lista de monumentos mudéxares. Outro patrimonio interesante son as casas cova habitadas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Comarca Valdejalón, en comarcaacomarca.com *(en castelán)*
* Comarcalización de Aragón, Valdejalón *(en castelán)*

 

| * v
* c
* e
Comarcas de Aragón |
| --- |
| Huesca | Alto Gállego •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Cinca Medio •  Hoya de Huesca/Plana de Uesca •  Jacetania •  La Litera/La Llitera •  Los Monegros •  Ribagorza •  Sobrarbe •  Somontano de Barbastro | Bandeira de Aragón |
| Teruel | Andorra-Sierra de Arcos •  Bajo Aragón •  Bajo Martín •  Comunidad de Teruel •  Cuencas Mineras •  Gúdar-Javalambre •  Jiloca •  Maestrazgo •  Matarraña/Matarranya •  Sierra de Albarracín ·  |
| Zaragoza | Aranda •  Bajo Aragón-Caspe/Baix Aragó-Casp •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Campo de Belchite •  Campo de Borja •  Campo de Cariñena •  Campo de Daroca •  Cinco Villas •  Comunidad de Calatayud •  Jacetania •  Los Monegros •  Ribera Alta del Ebro •  Ribera Baja del Ebro •  Tarazona y el Moncayo •  Valdejalón •  Zaragoza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1756563
* GEA: 20539
* OSM: 6631901

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vilar.

**Vilar** é a aldea con maior número de habitantes dos 8 núcleos de poboación da parroquia de San Lourenzo de Pousada, sendo tamén a segunda maior aldea de todo o concello de Baleira. Dista uns 3,5 quilómetros da cabeceira do concello, O Cádavo.

Xeografía
---------

A actividade da poboación é maiormente gandeira e agrícola. Situada na parte superior do chamado Val do Pedroso, entre a serra serra da Legúa (960 m) e Vilar-Quintá (650 m), está vetada polos arroios de Pacios e o da Esperela, tendo unha orografía case chá. No tocante ás comunicacións terrestres, a aldea está atravesada pola estrada LU-710, que a comunica a 11 km coa A-6 (no quilómetro 465) e coa cabeza do concello a 3,5 km.

Patrimonio
----------

O edificio máis destacado é o antigo colexio público, de planta rectangular de dúas plantas (80 m² por planta), construído en granito e pedra a dúas augas e artesoados en madeira. A fachada principal presenta na segunda planta unha galería de madeira sustentada por catro columnas hexagonais de granito. Recentemente foi restaurada.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Pousada

| Lugares da parroquia de Pousada no concello de Baleira (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Airexe | O Lago | Pousada | O Queirogal | A Quintá | Rego de Pereira | Teilalle | Vilar |

### Parroquias de Baleira

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Baleira |  |
| --- | --- |
| A Braña (San Miguel) | Córneas (Santiago) | Cubilledo (Santiago) | A Degolada (San Lourenzo) | A Esperela (San Pedro) | A Fontaneira (Santiago) | Fonteo (Santa María) | A Lastra (San Xoán) | Librán (Santa Mariña) | Martín (Santiago) | Pousada (San Lourenzo) | Retizós (Santa María Madanela) |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Liezi** (chinés: 列子; pinyin: Liè Zĭ; Wade-Giles: Lieh Tzu) é unha das tres obras fundamentais do taoísmo filosófico, xunto coas máis coñecidas de Laozi e Zhuangzi. É atribuído a Lie Yukou, a quen se considera un personaxe lendario.

O texto foi inscrito na librería imperial co nome de Tratado da Perfecta Vacuidade. Xeralmente é considerada a máis práctica das obras taoístas principais, fronte ao máis filósofico Dao De Jing ou ao máis poético Zhuangzi.

| * v
* c
* e
Escrituras sagradas taoístas |
| --- |
| 
* *Daozang*
* *Tao Te Ching*
* *Lie Zi*
* *Zhuang Zi*
* *I Ching*

 |  |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q434429
* EBID: ID

 |
Entrada ao Templo de Khonsu (Porta de Ptolomeo III)
O **Templo de Khonsu** é un antigo templo exipcio. Está situado dentro do gran Recinto de Amón-Ra en Karnak, en Luxor, Exipto. O edificio é un exemplo dun templo case completo do Reino Novo, construído orixinalmente por Ramsés III no lugar dun templo anterior. A porta de entrada deste templo está ao final da Avenida das Esfinxes que chegaba ao Templo de Luxor. Na época Ptolemaica, Ptolomeo III Euergetes construíu unha gran porta de entrada e un muro de peche para o templo, agora só queda a entrada (véxase máis abaixo). As inscricións no interior do patio anterior do templo foron feitas na época de Herihor.

A Sala hipóstila erixíuna Nectanebo I e non é de gran tamaño, no seu interior atopáronse dous babuínos que parecen ser tallados na época de Seti I. Probablemente pertenceron ao edificio anterior no lugar.

Pódense ver numerosos bloques con decoracións incomparables e invertidas, que mostran a cantidade de reconstrución e reutilización do material dos complexos do templo circundante, especialmente na época tolemaica.

De 2006 a 2018, o Centro de Investigación Estadounidense en Exipto realizou traballos de conservación.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Notas
-----

Referencias

1. ↑  "Khonsu Temple | American Research Center In Egypt". *www.arce.org*. Consultado o 2022-02-04.
2. ↑  "Conservation Field School at the Temple of Khonsu | American Research Center In Egypt". *www.arce.org*. Consultado o 2022-02-04.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Templo de Khonsu Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volume 1, Chicago 1978, Oriental Institute Publications, volume 100
* The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volume 2, Chicago 1981, Oriental Institute Publications, volume 103
* Ad Thijs, The scenes of the High Priest Pinuzem in the Temple of Khonsu, Zeitschrift für Ägyptische Sprache 134 (2007), 50-63

### Outros artigos

### Ligazóns externas
Coordenadas: 42°33′57.93″N 01°35′48.12″L﻿ / ﻿42.5660917, -1.5967000

**Canillo** é unha parroquia de Andorra, a máis extensa das sete cunha superficie de 120,86 km² e a primeira por orde protocolaria. En 2011 tiña 4.826 habitantes. A pesar de ter vocación turística, a parroquia de Canillo conserva aínda moitos trazos gandeiros e agrícolas.

Xeografía
---------

A parroquia esténdese ao nordés do Principado sobre o eixo da val da Valira d'Encamp, e limita coas parroquias de Encamp ao sur, Ordino polo oeste e co departamento francés do Ariège ao norte e leste.

A súa altitude varía entre os 1.400 e os 2.913 metros sobre o nivel do mar. O clima é frío e seco, e a neve que cobre as cimas e montañas durante os meses de inverno fana unha parroquia na que se pode gozar plenamente do sol, a neve e a montaña.

Demografía
----------

Vista do santuario de Caselles
A parroquia de Canillo tiña unha poboación de 4.826 habitantes en 2011. Está constituída polos pobos e núcleos urbanos de Soldeu, el Tarter, Ransol, els Plans, l'Aldosa de Canillo, el Vilar, el Forn, Incles, Prats e Meritxell. Canillo é a capital, cun total de 2.186 habitantes (2009).

Lugares de interese
-------------------

Na parroquia de Canillo atópanse o Santuario da nosa Señora de Meritxell, patroa do Principado, a igrexa de Sant Joan de Caselles (edificio románico de finais do século XI, cuxo campanario é de estilo lombardo) e tamén o Palacio de Xeo de Andorra, con máis de 8.000 m². e unha pista de xeo de dimensións olímpicas.

Igualmente, en Canillo pode visitarse Grandvalira, a estación de esquí máis extensa de Andorra, na que a neve está garantida durante toda a tempada.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Canillo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en catalán)*

| * v
* c
* e
Parroquias de Andorra |
| --- |
| 
* Andorra la Vella
* Canillo
* Encamp
* Escaldes-Engordany
* La Massana
* Ordino
* Sant Julià de Lòria

 | Bandeira de Andorra |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24260
* WorldCat
* VIAF: 152637520
* BNE: XX453063
* BNF: 13601059h
* FAST: 1296696
* GEC: 0014355
* GeoNames: 3041203
* GND: 1137645326
* LCCN: n2002030264
* OSM: 2804754
* SUDOC: 22176870X
* TGN: 7018201
* WOEID: 472560

 |
A **Baio Ensemble** é unha escola privada de jazz fundada en Vigo en 1983 por Alberto Conde, recoñecida como a primeira escola de jazz de Galicia e que deu lugar a varios proxectos e discos. A. Conde é graduado en guitarra clásica polo CPM de Ourense e ten o Certificado de recoñecemento na especialidade de jazz e música moderna pola San Diego School of Performing Music - CA-USA do trombonista norteamericano Hal Crook. Antes de trasladarse a California, acode aos históricos seminarios de Jazz de Banyoles – Girona (1980-81) organizados polo Taller de Músicos,con mestres norteamericanos de gran recoñecemento e prestixio internacional: Thad Jones, Chuck Israels, Hal Crook, Steve Brown, Jim McNeely, Ben Riley, Bill Dobbins, Sal Nistico, Claudio Roditi, que o introducen no mundo do jazz e dos que aprende a verdadeira filosofía sobre esta música. Á volta de USA funda a Baio Ensemble. Despois de localizalos profesores que formarían o claustro académico, comezou a experimentar con eles creando diversas formacións coas que actuaron na IV Edición do Festival Internacional de Jazz de Murcia, nos concertos de Jazz Verano'84 como abreconcertos dos Messengers de Art Blakey, no programa Jazz entre amigos de RTVE en 1985 ou no XXI Jazz Festival de San Sebastián no ano 1986.

Discos
------

* *Paisajes* (RNE, 1985)
* *Diálogos* (1990)

Integrantes
-----------

* Cuchús Pimentel, guitarra eléctrica e flamenca
* Alberto Conde, piano
* José Manuel Lojo, trompeta
* José Miguel Martínez Ogando, saxo alto, soprano e congas
* Carlos Barruso, saxo tenor, clarninete
* Modesto Pascual, piano e sintetizadores
* Francisco Javier Alfageme, baixo
* Ángel "Gelo" Barrio, batería
* Santi Quintans, guitarra eléctrica
* Kely García, guitarra eléctrica
* Kin García, baixo eléctrico, contrabaixo e congas
* Paco Charlín, baixo eléctrico
* Lorenzo Tabarés, baixo eléctrico
* Charly Lojo, trompeta e fliscornio
* Fernando Llorca, batería e congas
* David Barciela, batería
* Carlos Castro, percusión
* Marcos Valcarcel, percusión
* Modesto Pascual, voces
* Arturo Álvarez, voces
* Ricardo Davila, piano e sintetizadores