recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Park Won-sun
**Park Won-sun**, nado en Changnyeong o 26 de marzo de 1956 e finado en Seúl o 9 de xullo de 2020, foi un antigo activista polos dereitos humanos, avogado e político surcoreano, alcalde de Seúl desde o 26 de outubro de 2011 ata a súa morte.

Traxectoria
-----------

Estudou ciencias sociais Universidade Nacional de Seúl, de onde o expulsaron en 1975 por participar no movemento estudantil contra as políticas do presidente Park Jeonghui e mais foi á cadea durante catro meses, despois volveu aos estudos na Universidade de Danguk licenciándose en historia en 1979. En 1980 pasou os exames para exercer como avogando, traballando primeiro na oficina do fiscal en Daegu, e logo como avogado independente especializado en dereitos humanos. En 1994 foi un dos fundadores da ONG Solidariedade Popular para unha Democracia Participativa para minotorizar as prácticas do goberno e loitar contra a corrupción política, dirixíndoa de 1996 a 2002, ano no que pasou a dirixir The Beautiful Foundation, centrada na procura da eliminación das desigualdades. A partir de 2005 foi membro da Comisión para a Verdade e a Reconciliación encargada de investigar as violacións dos dereitos humanos desde a ocupación xaponesa en 1910 ata a fin do goberno totalitario coa elección do presidente Kim Yeongsam en 1993. No ano 2011 presentouse como candidato independente á alcaldía de Seúl co apoio do Partido Democrático e do Partido Laborista Democrático.

Notas
-----

1. ↑  "Seoul Residents Elect Liberal Novice as Mayor", VOA, 26 de outubro de 2011
2. ↑  ""Ramon Magsaysay Award Foundation - Park Won Soon"". Arquivado dende o orixinal o 29 de abril de 2014. Consultado o 26 de maio de 2014.
3. ↑  "'The Beautiful Foundation - Who We Are'". Arquivado dende o orixinal o 17 de marzo de 2012. Consultado o 26 de maio de 2014.
4. ↑  "University of Minnesota, Institute for Advanced Study - Bringing Justice to an Unjustified Past in Korea". Arquivado dende o orixinal o 28 de decembro de 2013. Consultado o 26 de maio de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22803
* WorldCat
* VIAF: 75413030
* FAST: 242970
* ISNI: 0000 0000 2778 5857
* LCCN: n88194986
* NDL: 00924473
* NTA: 401358801
* SUDOC: 116767200

 |
**Robert Adamson**, nado en Kingsbarns, en Fife en 1852 e finado en Manchester en 1902, foi un filósofo escocés.

Traxectoria
-----------

En 1855 morreu seu pai e xa aos 14 anos entra na Universidade de Edimburgo. En 1871 establece a súa residencia en Heidelberg, onde estuda a filosofía alemá, retorna a Edimburgo como asistente de Henry Calderwood e posteriormente de Campbell Fraser. En 1874 entra como colaborador na *Encyclopaedia Britannica*, e en 1876 é elixido catedrático de lóxica e filosofía no *Owens College* de Manchester. En 1893 exerce na Universidade de Aberdeen. En 1895 gaña a cátedra de lóxica na Universidade de Glasgow, onde exercera ata a súa morte.

Os seus escritos consistiron en artigos curtos, moitos deles aparecidos na Encyclopedia; tamén elaborou un volume sobre Kant e outro sobre Fichte.

Obra
----

En vida oublicáronse as seguintes obras:

* *On the Philosophy of Kant* (1879)
* *Blackwood's Philosophical Classics. Fichte* (1881)

Postumamente, publicáronse os seguintes títulos, que eran as súas leccións máis importantes cunha breve introdución biográfica

* *The Development of Modern Philosophy and Other Essays* (1903)
* *The Development of Greek Philosophy* (1908)

Notas
-----

1. 1 2  "Robert Adamson". *University of Glasgow*. Consultado o 02-11-2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3314970
* WorldCat
* VIAF: 32065722
* BNF: 12315229n
* CiNii: DA13900117
* GND: 128545062
* ICCU: TO0V079299
* ISNI: 0000 0001 2126 7650
* LCCN: nr89010399
* NLA: 35001277
* NTA: 14283081X
* ODNB: 30339
* OL: OL631431A
* SNAC: w63624r3
* SUDOC: 032048076

 |
Ignalina en Lituania

**Ignalina** (en polonés Ignalino) é unha cidade situada no leste de Lituania que posúe 6.591 habitantes. É famosa pola súa RBMK, unha planta de enerxía nuclear na próxima Visaginas, que se pechou en 2009. Ignalina é cabeceira do distrito de mesmo nome.

Dise que o nome de Ignalina obtivo o seu nome de *Ignas* e *Lina*, dous amantes con nomes moi populares de Lituania. Aínda que hai evidencias arqueolóxicas de que a xente vivía na zona de Ignalina xa na Idade de Pedra, Ignalina alcanzou unha entidade real como núcleo urbano cara a 1810, e comezou a crecer tras a construción do ferrocarril que conecta Varsovia e San Petersburgo, en 1866. É considerada como unha das novas cidades industriais. Con todo, hoxe en día é máis coñecida como destino turístico debido á presenza do parque nacional de Aukštaitija.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ignalina Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q658218
* WorldCat
* VIAF: 123260933
* FAST: 1252859
* GeoNames: 864517
* LCCN: n88155972
* TGN: 1054287

 |
**Suðurnes**| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| **Capital**Poboación | Keflavík8,169 hab. (2009) |
| **EntidadePaís** | Rexión administrativa Islandia |
| **Subdivisións** | 1 condado5 municipios |
| **Superficie** | 829 km² |
| **Poboación\* Densidade** | 21.431 hab. (2008)25,9 hab./km² |
|

**Suðurnes** (en galego: *Rexión Suroccidental*) é unha das oito Rexións administrativas de Islandia. Está situada ao suroeste do país e a súa capital é a cidade de Keflavík. A rexión está principalmente conectada co resto do país pola estrada 41 ao norte, que é unha das principais estradas do país e que a une directamente coa capital, Reiquiavik.

Nesta rexión se encontra o Aeroporto Internacional de Keflavík, o principal punto de entrada de Islandia. Tamén atopamos o balneario xeotermal de Bláa lónið.

Demografía
----------

Suðurnes ten unha poboación de 21.431 habitantes nunha extensión de 829 km², o que supón unha densidade de poboación de 25,9 hab./km², sendo unha das rexións máis densamente poboadas da illa. O seu centro administrativo é Keflavík, que tiña 7.000 habitantes ata que se fusionou coa veciña cidade de Njarðvík hai uns anos, conformando unha poboación de máis de 10.000 habitantes e converténdose na segunda poboación máis grande fóra da área metropolitana de Reiquiavik. En outubro de 2007, a cidade contaba cunha poboación de 13.000 habitantes.

**Evolución demográfica da rexión**| Ano | Poboación | Porcentaxe dapoboación islandesa |
| **1920** | 2.497 | 2,64 % |
| **1930** | 2.820 | 2,60 % |
| **1940** | 3.472 | 2,86 % |
| **1950** | 5.058 | 3,51 % |
| **1960** | 8.924 | 4,98 % |
| **1970** | 10.584 | 5,17 % |
| **1980** | 13.302 | 5,75 % |
| **1990** | 15.202 | 5,90 % |
| **2000** | 16.491 | 5,79 % |
| **2007** | 20.415 | 6,48 % |

### Condados

Na rexión de Suðurnes se encontra un dos vinte e trés condados de Islandia, o condado de Gullbringusýsla.

### Municipios

Suðurnes comprende os seguintes cinco municipios:

* Garður (1.542 habitantes)
* Grindavík (2.849 habitantes)
* Reykjanesbær (14.208 habitantes)
* Sandgerði (1.750 habitantes)
* Sveitarfélagið Vogar (1.215 habitantes)

Galería de imaxes
-----------------

* Península de Reykjanes.
* O balneario xeotermal de Bláa Lónið.
* A illa Eldey.
* Faro de Stafnes
* Faro de Holmbergs
* Faro de Valahnúkur
* Paisaxe á tardiña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212768
* GeoNames: 3426183
* LCCN: sh2016001003

 |
O **Ministerio de Educación, Formación Profesional e Deportes** de España é o actual departamento ministerial do Goberno de España con competencias en educación e formación profesional. A súa actual titular é Pilar Alegría Continente. A súa sede principal atópase no número 34 da rúa de Alcalá en Madrid.

Funcións
--------

A principal función do Ministerio de Educación e Formación Profesional é a proposta e execución da política do Goberno en materia educativa e de formación profesional do sistema educativo e para o emprego.

Estrutura
---------

Segundo o Real Decreto 2/2020, de 12 de xaneiro, polo que se reestruturan os departamentos ministeriais, o ministerio conta cunha **Secretaría de Estado de Educación**.

Titulares
---------

A anterior titular foi Isabel Celaá.

Notas
-----

1. ↑  "Pilar Alegría Continente". *transparencia.gob.es*. Arquivado dende o orixinal o 25 de xullo de 2022. Consultado o 2022-07-24.
2. 1 2  "Funciones y competencias". *www.educacionyfp.gob.es* (en castelán). Consultado o 2022-07-24.
3. ↑  "Real Decreto 357/2018, de 6 de junio, por el que se nombran Ministros del Gobierno.".
**Icía de Roma**, máis coñecida como **Santa Icía** ou **Santa Cecilia**, e coas variantes **Cecilia****, Cilla** e **Cecía**, (en latín, *Caecilia*), foi unha nobre romana, convertida ao cristianismo e martirizada pola súa fe, no século III. Na Igrexa católica, é patroa da música, dos poetas e dos cegos (xunto con santa Lucía de Siracusa).

Traxectoria
-----------

**Icía** era unha moza patricia romana. Foi obrigada por seus pais a casar con Valeriano. Xunto con seu irmán Tiburcio, pediulle ser bautizada ao papa san Urbano. Por tal motivo, foi condenada á pena capital. Despois de moitos castigos, foi decapitada, pero o verdugo non atinou e Icía estivo agoniando durante tres días. Morreu en presenza de Urbano e enterrárona no cemiterio de Calisto.

Xunto con santa Einés, é a máis popular das mártires romanas. O seu culto en Hispania é antigo, aproximadamente dende o século X.

Patroa da música
----------------

Pasaron máis de mil anos para que Icía fose proclamada patroa da música. En 1594, o papa Gregorio XIII canonizouna e deulle oficialmente o nomeamento, por «demostrar unha atracción irresistible cara aos acordes melodiosos dos instrumentos. O seu espírito sensible e apaixonado por esta arte converteu así o seu nome en símbolo da música». Este padroado foi produto dunha mala tradución dende o latín da súa lendaria *Paixón*.

O 22 de novembro, sinalado pola tradición como o día da súa morte (ou o día do seu nacemento), foi adoptado en moitos países como o Día da Música.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa vella de Santa Cecilia de Trasancos, FerrolIgrexa vella de Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
* Igrexa nova de Santa Cecilia de Trasancos, FerrolIgrexa nova de Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
* Rúa de Santa Cecilia, na CoruñaRúa de Santa Cecilia, na Coruña

Véxase tamén
------------

* Parroquias de Galicia baixo a advocación de Santa Cecilia
* Parroquias de Galicia baixo a advocación de Santa Cilla

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  "Guía de nomes galegos". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-09-17.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Ferro Ruibal, Xesús; et alii (1992). *Diccionario dos nomes galegos*. Ir Indo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80513
* WorldCat
* VIAF: 12282035
* ARLIMA: 892
* BNE: XX884612
* BNF: 13181544n
* CERL: cnp00584168
* DeutscheBio: 118666479
* EBID: ID
* FAST: 68749
* GEC: 0016767
* GND: 118666479
* ISNI: 0000 0000 9591 231X
* LCCN: n81023020
* NKC: jx20050913001
* NLA: 61539501
* NNDB: 000104728
* SELIBR: 216854

 |
**Testio** foi un personaxe mitolóxico, rei de Pleurón, na rexión de Etolia (Grecia). Foi un dos catro fillos de Ares e de Demónice (filla de Axenor) (ou Pisídice, segundo Pseudo-Plutarco).

Nalgúns casos confúndese con Tespio, rei de Tespias (Beocia) e fillo de Erecteo, rei de Atenas, e Praxitea. Casado con Megamede tivo, con ela ou con concubinas, cincuenta fillas, as *Tespíades*.

Testio casou con Euritemis (ou Euritemiste, ou Euritémide), coa que tivo sete fillos: Altea (que sería a nai de Meleagro, rei de Calidón, unha cidade próxima a Pleurón), Leda, Hipermestra, Ificlo, Evipo, Plexipo e Eurípilo. Os fillos varóns morreron no transcurso da cacería do xabaril de Calidón.

Entre as fillas destaca Leda, que casaría con Tindáreo e foi seducida por Zeus. Como resultado desta relación co seu home e con Zeus na mesma noite, quedou embarazada e puxo dous ovos, dos que nacerían Helena de Troia e Pólux (considerados inmortais por ser fillos de Zeus) e mais Clitemnestra e Cástor (considerados fillos de Tindáreo e, por tanto, mortais).

Pero outras fontes contan que tivo outro fillo, chamado Calidón. A tradición di que Testio, cando regresou a Calidón tras unha longa ausencia, atopou ó seu fillo deitado na cama coa súa nai. Á vista de tal incesto, Testio mata os dous pero pronto se dá de conta do seu erro, e entón suicidouse botándose ó río Áxeno, que recibirá na súa memoria o nome de Testio (aínda que posteriormente será o denominado río Aqueloo e, hoxe, Aspropótamos).

Cando os irmáns Tindáreo e Icario foron expulsados de Lacedemonia (Esparta) por Hipocoonte (outro irmán) e os seus doce fillos, Testio aliouse con eles e axudounos a establecerse ó outro lado do río Aqueloo. Co tempo, Tindáreo terminou casando coa filla de Testio, Leda.

Notas
-----

1. ↑  Pseudo-Apolodoro I, 7.7.
2. ↑  Por exemplo, Pausanias en *Descripción de Grecia* IX, 27.7. Graves, cando describe as fazañas de Heracles, conta que foi matar ó león de Citerón (non confundir co león de Nemea) "*que estaba facendo estragos nos gandos de Anfitrión e o seu veciño o rei Tespio, chamado tamén Testio*" (Graves, px. 498).
3. ↑  Pero outros mitógrafos din que casou con Deidamía (filla de Perieres) ou con Laofonte (filla de Pleurón e, polo tanto, a súa tía).
4. ↑  Hixino 14.16. Pero tamén se afirma que Meleagro sería fillo de Altea con Ares (Pseudo-Apolodoro I, 8.2).
5. ↑  Un dos Argonautas (Hixino 14.17; Graves, px. 628).
6. ↑  Grimal, px. 312; Pseudo-Apolodoro I, 7.10.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Graves, Robert (2019). *Los mitos griegos*. Gredos. ISBN 9788424999940.  *(en castelán)*
* Grimal, Pierre (1981, 1ª ed; 2017, 7ª reimpr.). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Pausanias (2002). *Descripción de Grecia (libros VII-X)*. Gredos. ISBN 8424926595.
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Acre.

O **Acre** é un estado brasileiro situado no suroeste da Rexión Norte. Ten como límites: Amazonas (N); Rondônia (E); Bolivia (SE); e o Perú (S e O). Ocupa unha área de 153.149 Km². A capital é Río Branco e as cidades máis populosas son: Río Branco, Cruzeiro do Sul, Tarauacá, Sena Madureira e Brasiléia.

Un planalto con altitude media de 200 m domina gran parte do Acre. Os seus ríos máis importantes son Juruá, Tarauacá, Muru, Embirá e Xapuri.

O ambientalista e líder sindicalista Chico Mendes, asasinado en 1988, e a ambientalista e política brasileira Marina Silva son orixinarios deste estado.

Historia
--------

Acre
Ata o inicio do século XX o Acre pertencía a Bolivia, pero dende o comezo do século XIX, gran parte da súa poboación estaba formada por brasileiros que exploraban o caucho e que, na práctica, acabaron creando un territorio independente. En 1899, os bolivianos tentaron asegurar o control da área, pero os brasileiros revolvéronse.

O 17 de novembro de 1903 foi asinado o Tratado de Petrópolis, en que o Brasil recibiu a posesión definitiva da rexión a cambio de terras do Mato Groso, do pagamento de 2 millóns de libras esterlinas e do compromiso de construír o ferrocarril Madeira-Mamoré. Así, o Acre foi integrado ao Brasil como territorio.

O 15 de xuño de 1962, foi elevado á categoría de Estado.

Economía
--------

A economía do estado baséase na extracción de caucho e castaña, na gandería e na agricultura. Co relación ó extrativismo, o grande impulso na vida económica e na colonización deste estado foi dado coa exploración do caucho a fins do século XIX e comezo do XX.

Hai poucas industrias no estado, que está moi lonxe dos principais mercados consumidores.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Acre*** |

### Outros artigos

* Brasil
* Estados do Brasil

### Ligazóns externas

* Goberno do Estado do Acre *(en portugués)*

| * v
* c
* e
Estados do Brasil |
| --- |
|  | 
* Distrito Federal
* Acre
* Alagoas
* Amapá
* Amazonas
* Baía
* Ceará
* Espírito Santo
* Goiás
* Maranhão
* Mato Groso
* Mato Groso do Sur
* Minas Xerais
* Pará
* Paraíba
* Paraná
* Pernambuco
* Piauí
* Río do Xaneiro
* Río Grande do Norte
* Río Grande do Sur
* Rondonia
* Roraima
* Santa Catarina
* São Paulo
* Sergipe
* Tocantins

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40780
* WorldCat
* VIAF: 145416817
* EBID: ID
* GEC: 0000600
* GeoNames: 3665474
* GND: 4000408-9
* LCCN: n80113129
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge531773
* OSM: 326266
* TGN: 1001822

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ISC: 108626

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tocantins (homónimos).

**Tocantins** é un Estado brasileiro situado ao sueste da Rexión Norte. Ten como límites os Estados do Maranhão ao norte e nordeste, Piauí e Baía ao leste, Goiás ao sur, Mato Groso ao suroeste e Pará ao noroeste. As cidades máis poboadas son Araguaína, Gurupi, Porto Nacional e Palmas, a capital.

Historia
--------

A poboación orixinaria estaba constituída polos grupos apinagé, carajá, xerente, krahô e outros. Os primeiros brancos en aparecer pola rexión foron os misioneiros xesuítas en 1625 coa finalidade de converter ao cristianismo á poboación indíxena que pouco a pouco se foi convertendo en minoritaria fronte aos brancos, negros e mestizos.

Integrado no estado de Goiás, as primeiras ideas de autonomía para a rexión do actual estado do Tocantins xurdiron no século XIX. En 1821 Joaquim Teotônio Segurado declarou un goberno autónomo na rexión, pero o movemento foi reprimido. Soamente no século XX, máis exactamente en 1950, foi retomada a idea. Durante a década de 1970 propúxose no Congreso Nacional a creación do estado que chegou a se aprobar, pero o proxecto foi vetado polo presidente José Sarney. O estado creouse finalmente coa promulgación da constitución de 1988.

Economía
--------

A economía ten por base o comercio e a agricultura (soia, arroz, millo, feixón, cana de azucre), a gandería e cría de aves. As principais riquezas de exportación son o gando de corte e a soia. A industria é relativamente pouco importante en termos de exportación (téxtiles, alimentos, minerais non metálicos, química, construción civil, son as principais). O estado tamén ten reservas minerais de ouro e calcario, e extracción vexetal de palma de *babasú*.

### Turismo

O turismo ten potencial na rexión de paisaxes naturais do *Jalapão*, e nos seus ríos, como o río Araguaia e o río Tocantins, pero é moi pouco divulgado no propio Brasil, e menos aínda no exterior.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tocantins Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Brasil
* Estados do Brasil

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 01 de outubro de 2012 en Wayback Machine.

| * v
* c
* e
Estados do Brasil |
| --- |
|  | 
* Distrito Federal
* Acre
* Alagoas
* Amapá
* Amazonas
* Baía
* Ceará
* Espírito Santo
* Goiás
* Maranhão
* Mato Groso
* Mato Groso do Sur
* Minas Xerais
* Pará
* Paraíba
* Paraná
* Pernambuco
* Piauí
* Río do Xaneiro
* Río Grande do Norte
* Río Grande do Sur
* Rondonia
* Roraima
* Santa Catarina
* São Paulo
* Sergipe
* Tocantins

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43695
* WorldCat
* VIAF: 130296360
* EBID: ID
* GEC: 0256355
* GeoNames: 3474575
* GND: 4726737-9
* MusicBrainz: ID
* OSM: 336819
* TGN: 7012828

 |
Coordenadas: 64°53′53″N 23°42′18″O﻿ / ﻿64.89806, -23.70500

Paisaxe de Snæfellsbær
Loclización do municipio de Snæfellsbær
Escudo
**Snæfellsbær** é un municipio de Islandia, situado na rexión de Vesturland, condado de Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla, no oeste do país.

Xeografía
---------

O concello encóntrase no extremo occidental da península de Snæfellsnes.

Ocupa unha extensión de 688,8 km² e, segundo o ceno de 1 de xaneiro de 2021, conta cunha poboación de 1 679 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era de 2,43 hab./km².

Galería
-------

* ÓlafsvíkÓlafsvík
* ArnarstapiArnarstapi
* HellissandurHellissandur
* StaðarsveitStaðarsveit

Notas
-----

1. ↑  Poboación dos concellos de Islandia segundo estimacións oficiais.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Snæfellsbær*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2296228
* WorldCat
* VIAF: 2950152140028711100000
* GeoNames: 3426209
* MusicBrainz: ID
* OSM: 56197

 |
Peirao de Akranes, Islandia.
**Akranes** é unha cidade portuaria de 6.549 habitantes (estimación do 1 de xullo do 2008) na costa oeste de Islandia.

Historia
--------

A historia da cidade remóntase á época dos asentamentos, cando 880 persoas de orixe irlandesa se estableceron na zona, unha rexión fértil aos pés do monte Akrafjall. A mediados do século XVII, o bispo Brynjólfur Sveinsson do arcebispado de Skálholt trasladou varias embarcacións para comezar a pesca pola zona, creando o primeiro porto pesqueiro de todo o país. Esta actividade mantívose ata a actualidade. En 1864 a cidade obtivo garantías do rei dinamarqués para converterse en centro comercial, o que impulsou o estabelecemento de moitas empresas dedicadas ao intercambio de produtos do interior do país por produtos marítimos.

A cidade comezou a formarse no século XIX a partir da vila de pescadores, e en 1942 foi oficialmente catalogada como cidade e nos anos seguintes experimentou o maior aumento de poboación da súa historia. Espérase que a cidade continúe a medrar nos próximos anos por mor do crecemento industrial e polas melloras das comunicacións coa capital. En 1998 inaugurouse un túnel de 5,57 km por baixo do Hvalfjörður, un dos maiores túneles submarinos do mundo, reducindo a distancia entre Akranes e Reiquiavik en 45 km. A industria foi o maior e crecente fonte xeradora de emprego. O comercio tamén é un importante creador de emprego xa que Akranes funciona como centro de servizos e comercio para unha extensa área rural que a rodea.

Outros datos de Akranes
-----------------------

Akranes ten unha longa tradición futbolística e o seu equipo, o IA Akranes, foi moitas veces o gañador da Liga islandesa. Siggi Jonsson, ex-centrocampista do Sheffield Wednesday e do Arsenal, naceu en Akranes e foi xogador do IA durante tres tempadas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Akranes*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Islandia*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q107398
* WorldCat
* VIAF: 127984126
* BRE: 1807038
* GeoNames: 3418653
* GND: 4604265-9
* LCCN: n92048547
* MusicBrainz: ID
* OSM: 8810762
* TGN: 1042511

 |
As provincias atlánticas.
**Provincias atlánticas do Canadá** é a rexión do Canadá que comprende catro provincias localizadas na costa atlántica: as tres provincias marítimas (Novo Brunswick, Nova Escocia e a Illa do Príncipe Eduardo) e Terra Nova e Labrador. A poboación das provincias atlánticas era de 2.332.535 habitantes en 2007.

Orixe do termo
--------------

O primeiro *Premier* (primeiro ministro) de Terra Nova e Labrador, Joey Smallwood, acuñou o termo "Provincias Atlánticas" cando Terra Nova e Labrador uníronse ó Canadá en 1949. Smallwood creu que sería presuntuoso para Terra Nova e Labrador asumir que podería incluírse dentro do termo existente "Provincias Marítimas", usado para describir as semellanzas culturais entre Nova Escocia, Illa do Príncipe Eduardo e Novo Brunswick. As tres provincias marítimas uníronse á Confederación no século XIX: Novo Brunswick e Nova Escocia en 1867 e a Illa do Príncipe Eduardo en 1873.

De cando en vez, o termo *Marítimas* é usado como un sinónimo para "as provincias atlánticas", pero este uso está considerado incorrecto pois o primeiro exclúe a Terra Nova e Labrador.

Comunidades
-----------



(A listaxe inclúe comunidades por riba de 50.000 habitantes, por poboación/área metropolitana).

| Comunidade | Provincia | Poboación (2006) |
| --- | --- | --- |
| Halifax | Nova Escocia | 372.858 |
| San Xoán de Terra Nova | Terra Nova e Labrador | 181.113 |
| Moncton | Novo Brunswick | 126.424 |
| Saint John | Novo Brunswick | 122.389 |
| Cape Breton | Nova Escocia | 105.928 |
| Fredericton | Novo Brunswick | 85.688 |
| Charlottetown | Illa do Príncipe Eduardo | 58.625 |
|

Notas
-----

1. ↑  Statistics Canada: Canada's population estimates and demographic growth Arquivado 21 de decembro de 2007 en Wayback Machine..
2. ↑  Statistics Canada: Population and dwelling counts, for census metropolitan areas and census agglomerations Arquivado 21 de febreiro de 2008 en Wayback Machine.

Bibliografía
------------

* Margaret Conrad e James K. Hiller. *Atlantic Canada: a concise history.* Don Mills, Ont.: Oxford University Press, 2006.
* Margaret Conrad e James K. Hiller. *Atlantic Canada: a region in the making.* Toronto: Oxford University Press, 2001.

Véxase tamén
------------

* Provincias e territorios do Canadá

### Ligazóns externas

* Atlas of Canada - Atlantic Region Arquivado 10 de xullo de 2016 en Wayback Machine.
* ECanuck Atlantic Canada
* Atlantic Canadian cities and Surrounding areas
* Atlantic Canada Portal/Portail du Canada Atlantique
* Atlantic Canada - A Profitable Place to do Business
* Historical Coins of Atlantic Canada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q246972
* WorldCat
* VIAF: 316742399
* LCCN: sh85009202

 |
Vista xeral
**Yellowknife** (62°27'N 114°21'O) é a capital dos Territorios do Noroeste no Canadá. É a única cidade no territorio con máis de 5.000 habitantes, cunha poboación de 15.748 habitantes (2006), 19.234 habitantes (2011).. Atópase na beira norte do Gran Lago do Escravo, aproximadamente a 400 km do Círculo Polar Ártico, na marxe oeste da Yellowknife Bay, próxima á foz do río Yellowknife. Yellowknife e os corpos de auga do lugar foron denominados así polos indios Dene coñecidos como os 'Copper Indians' ('indios do cobre') ou 'Yellowknife Indians' ('indios de coitelo amarelo') que comerciaban con materiais feitos do cobre extraído dos depósitos da costa Ártica.

A súa poboación actual é mestiza. Das once linguas oficiais dos Territorios do Noroeste, cinco son faladas de xeito significativo en Yelloknife.
Alén do inglés e do francés, fálanse o chipewyan, o dogrib e o slave.
En chipewyan, a cidade chámase *Somba K’e* (Som-ba Kay) ("onde está o carto").

O pobo de Yellowknife considérase que se fundou en 1934, tras a descuberta de ouro na zona, aínda que a actividade comercial na zona costeira que hai hoxe en día empezou en 1936. Yellowknife converteuse rapidamente nun centro económico dos Territorios, nomeándose capital dos Territorios do Noroeste en 1967. Cando a produción mineira do ouro empezou a minguar, Yellowknife pasou de ser un pobo mineiro a un centro gobernamental de servizos nos anos 1980. Mais, ao descubrimento de diamantes ao norte de Yellowknife en 1991, este cambio empezou a cambiar.

Notas
-----

1. ↑  Censo de Canadá de 2011
2. ↑  "Yellowknife Visitors Guide" (PDF). Yellowknifer. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 28 de setembro de 2007. Consultado o 2009-03-25.  Arquivado 28 de setembro de 2007 en Wayback Machine.
3. ↑  "About Yellowknife". Arquivado dende o orixinal o 29 de maio de 2016. Consultado o 30 de novembro de 2015.  Arquivado 29 de maio de 2016 en Wayback Machine.
4. ↑  "About yellowknife". "City of Yellowknife". Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2009. Consultado o 2009-08-25.  Arquivado 26 de febreiro de 2009 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Yellowknife, Canadá Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2061
* WorldCat
* VIAF: 156569024
* BRE: 2028783
* EBID: ID
* FAST: 1223177
* GeoNames: 6185377
* GND: 1038413-3
* LCCN: n82213180
* MusicBrainz: ID
* OSM: 9476822
* TGN: 1014398

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 49°53′58″N 97°8′21″O﻿ / ﻿49.89944, -97.13917

**Winnipeg** é a capital e a cidade máis poboada da provincia de Manitoba, Canadá, localizada nas pradarías do Canadá Occidental. É, ademais, a sétima cidade máis grande do Canadá e a máis importante do centro do país.

Características
---------------

Arredor da metade da poboación total de Manitoba reside na Rexión de Winnipeg Capital, o poboación da cal é de 730.305 habitantes. A cidade de Winnipeg conta cunha poboación total de 633.451 habitantes (estimación 2006). A cidade atópase na confluencia dos ríos Red e o Assiniboine. Caracterizada por un clima rigoroso (temperatura media de -19 °C en xaneiro, e de 19,7 °C en xullo) é considerada como unha das grandes cidades máis frías do mundo.

Winnipeg é fogar dunha arquitectura histórica e numerosos parques como Assiniboine Park ou Birds Hill Provincial Park. Pola súa situación, está tamén moi próxima aos ríos do Escudo Canadense e numerosos lagos, entre os que se atopan o lago dos Bosques, o lago Winnipeg (o décimo máis grande do mundo) e o lago Manitoba.

Notas
-----

1. ↑  "Imperial Oil Website". Arquivado dende o orixinal o 27 de xaneiro de 2007. Consultado o 21 de marzo de 2009.
2. ↑  City of Winnipeg website[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Winnipeg *(en inglés)* e *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2135
* WorldCat
* VIAF: 159364353
* BNF: 119565957
* BRE: 1914944
* EBID: ID
* FAST: 1205803
* GEC: 0072288
* GeoNames: 6183235
* GND: 4119124-9
* LCCN: n79079425
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0081490
* OSM: 1790696
* TGN: 7013143

 |
Mapa da Dobruxa setentrional (en territorio romanés) en laranxa e a meridional (en territorio búlgaro) en amarelo.
A **Dobruia** ou **Dobruxa** (en romanés *Dobrogea* en búlgaro *Добруджа*) é unha rexión histórica dos Balcáns actualmente dividida entre a Romanía e Bulgaria. Sitúase entre o río Danubio e o Mar Negro, incluíndo o Delta do Danubio.

A rexión atópase dividida na Dobruia Setentrional (integralmente na Romanía) e a Dobruxa Meridional, en gran parte do territorio búlgaro, e nunha pequena porción da Romanía, chamada *Cuadrilátero de Silistra*.

As principais localidades da Dobruxa son Constanța, Mangalia e Tulcea na Romanía; e Tutrakan (Тутракан) e Silistra (Силистра) en Bulgaria.

| * v
* c
* e
Rexións históricas de Romanía |
| --- |
| 
* Dobruxa
* Moldavia
	+ Besarabia
	+ Budxac
	+ Bucovina
	+ Herta
* Transilvania
	+ Banato
	+ Crisana
	+ Maramureș
* Valaquia
	+ Muntenia
	+ Oltenia

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182660
* WorldCat
* VIAF: 154998747
* BRE: 2629859
* EBID: ID
* GEC: 0228197
* GND: 4012571-3
* LCCN: n82150359
* NKC: ge129017
* SUDOC: 027379582
* Treccani: dobrugia

 |
Coordenadas: 42°37′N 25°24′L﻿ / ﻿42.617, -25.400


|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Kazanlak** (en búlgaro: *Казанлъ̀к*, *Kazanlǎk*, en tracio e grego: Σευθόπολις (*Seuthopolis*) é unha vila de Bulgaria que se atopa na provincia de Stara Zagora, no medio da chaira homónima e ós pés dos Balcáns, ó leste do val das Rosas. É o centro administrativo do concello de Kazanlak.

A vila é o décimo quinto centro industrial máis grande de Bulgaria, cunha poboación de 44 760 persoas en decembro de 2017.

É o centro de extracción de aceite de rosas de Bulgaria e o centro de produción de rosas de aceite de Kazanlak é un dos seus símbolos nacionais máis recoñecibles.

Historia
--------

Fresco do século -IV da Tumba tracia de Kazanlak, Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
O asentamento máis antigo da área da actual cidade data do Neolítico (milenios -VI e -V). Durante os séculos -IV e -III, as terras do alto río Tundzha estaban baixo o domonio do rei tracio Seutes III e tivo un importante papel no desenvolvemento histórico de Tracia durante a era helenística. A cidade tracia de Seutópole (Σευθόπολις) foi descuberta preto de Kazanlak e amplamente estudada durante a época da construción do encoro de Koprinka. No século -IV, preto da antiga capital tracia de Seutópole e preto da cidade actual, foi construída unha magnífica tumba tracia. A tumba é unha "colmea" (*tholos*) de ladrillos abovedados, e contén, entre outras cousas, pinturas murais que representan unha parella tracia nunha festa funeraria ritual. A tumba foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979.

Na Idade Media, o val converteuse nun centro administrativo da rexión de Krun, onde gobernou o boiardo búlgaro Aldimir (Eltimir). Despois de 1370, Kazanlak estivo baixo o dominio otomán. O nome moderno deriva do turco *Kazanlık*.

Notas
-----

1. ↑  Bulgarian National Statistical Institute – towns in 2017 Arquivado 20 de decembro de 2013 en Wayback Machine.
2. ↑  "WorldCityPopulation" Arquivado 2012-05-31 en Wayback Machine.
3. ↑  "pop-stat.mashke.org". mashke.org. Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2015. Consultado o 7 de xaneiro de 2011.
4. ↑  Rose Festival Kazanlak Blog, ed. (22 de maio de 2017). "Bulgaria's Rose Valley and Rosa Damascena – A Brief History – Rose Festival Kazanlak". Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2017. Consultado o 29 de xaneiro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en búlgaro)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192926
* WorldCat
* VIAF: 150093232
* BNF: 16154378x
* BRE: 2032461
* EBID: ID
* FAST: 1342630
* GEC: 0035481
* GeoNames: 730496
* GND: 4097754-7
* LCCN: n83006055
* NKC: ge372125
* Pleiades: 216863
* SUDOC: 182104575

 |
**Wu Tsao** (en chinés: *吳藻*), nada en 1799 e finada en 1862, foi unha poeta chinesa. Tamén se coñece como **Wu Pinxiang** (en chinés: *吳苹香*) e **Yucenzi** (en chinés: *玉岑子*).

Traxectoria
-----------

Filla dun comerciante, naceu na vila de Renhe (hoxe en día a cidade de Hangzhou) na provincia de Zhejiang. Casou cun mercador chamado Huang. A súa relación co seu esposo non era moi boa, e pola súa parte prefería a compaña de mulleres, xa fose como amizades ou como amantes. 

Fíxose famosa como escritora de poesía ci, sendo considerada como a mellor da dinastía Qing. Tamén escribiu poesía sanqu e tocaba o guqin, un instrumento de corda. Wu escribiu unha ópera zaju chamada *Yinjiu du Sao*, tamén coñecida como *Qiaoying*. Publicáronse dúas coleccións das súas obras: *Hualian ci* e *Xiangnan xuebei ci* e foi estudante do poeta Chen Wenshu. Está considera unha das poetas lésbicas máis grandes de todos os tempos.

Foi unha das poucas mulleres poetas que a comezos do século XIX escribiu sobre a novela *O soño da cámara vermella*. Wu converteuse ao budismo nos seus últimos anos de vida.

Tradución ao galego
-------------------

Algúns dos seus poemas foron traducidos ao galego por Jesús Castro Yáñez na súa obra recompilatoria *Campo de plumas*, concretamente "Para a cortesá Ch'ing Lin", "Flores á beira do camiño e polo prado" e "Chuvia inclemente". A tradución dos poemas de Wu Tsao fíxose dende as versión en inglés de Kenneth Rexroth e Ling Chung.

Notas
-----

1. 1 2 3  Barnstone, Tony; Chou, Ping (2010). *The Anchor Book of Chinese Poetry: From Ancient to Contemporary*. pp. 341–42. ISBN 978-0307481474.
2. ↑  Marina H. Sung, "Wu Zao" en *Biographical Dictionary of Chinese Women: The Qing Period, 1644-1911,* editado por Clara Ho. Armonk, N. Y.: M. E. Sharpe, 1998, p. 234.
3. ↑  Ho, Clara Wing-chung (1998). *Biographical Dictionary of Chinese Women*. pp. 234–36. ISBN 0765618273.
4. ↑  *The Red Brush: Writing Women of Imperial China.* Editado por Wilt Idema e Beata Grant. Cambridge, Massachusetts: Harvard University East Asia Center, 2004, pp. 685–694.
5. ↑  Ellen Widmer, *The Beauty and the Book: Women and Fiction in Nineteenth-Century China. Cambridge, Massachusetts: Harvard University East Asia Center, 2006. Dream of the Red Chamber.*

* Portal:Diversidade sexual

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6168382
* WorldCat
* VIAF: 22086154
* BNF: 146077680
* CBDB: 0054620
* FAST: 1858963
* GND: 1153443732
* ISNI: 0000 0003 9913 0560
* LCCN: nr2003021679
* NKC: jn20030815003
* NTA: 382731417

 |
Ilustración da primeira páxina ilustrada do códice, entre as pernas apréciase a nota engadida por Mair
O **Codex Wallerstein** é un manuscrito iluminado conservado na Biblioteca da Universidade de Augsburgo coa signatura ou código de catalogación I.6.4.2. É un manual alemán de artes marciais de 108 folios numerados, que suman 221 páxinas datado en 1549 que leva o título **Vonn Baumanns Fechtbuch**

Características
---------------

De autor ou autores anónimos e escrito en antigo alto alemán non é un texto homoxéneo, tradicionalmente considerábase que consistía en tres partes diferencidas , unha primeira parte que se corresponde propiamente cun Fechtbuch, unha segunda parte que sería máis ben un *Ringbuch* (manual de loita corpo a corpo) e unha terceira parte no que se mesturan varias artes marciais. Hans- Peter Hils en *Meister Johann Liechtenauers Kunst des langen Schwertes*  obra de 1985 divide o manuscrito en dúas partes , unha Parte A datada na segunda metade do século XV, subdividida en dúas subpartes unha dedicada á espada longa principalmente e á outra á sobre todo á loita corpo a corpo e á daga e unha Parte B de datación máis antiga, de arredor de fin do século XV ou principios do XV, e que só contén ilustracións, sen explicación nin comentario ningún. Segundo se testemuña na primeira folla sería unha persoa de apelido Von Bauman (*Vonn Baumanns*) quen uniu os textos no ano 1549, numerándoos e encadernándoos deixando constancia da data. No ano 1556 o códice pasou a propiedade de Paulus Hector Mair quen estribiu na última folla un sumario do contido. Trátase dun texto fundamental para o estudo da esgrima tradicional alemá. 

Premer para ver o códice enteiro

Notas
-----

1. ↑  Data na que se uniron os manuscritos formando un códice
2. ↑  Martin Wierschin, *Meister Johann Liechtenauers Kunst des Fechtens* (1965)
3. ↑  División que tamén se mantén en Heidemarie Bodemer: *Das Fechtbuch: Untersuchungen zur Entwicklungsgeschichte der bildkünstlerischen Darstellung der Fechtkunst in den Fechtbüchern des mediterranen und westeuropäischen Raumes vom Mittelalter bis Ende des 18. Jahrhunderts* Diss. Stuttgart 2008 (Texto en OPUS-Server)
4. ↑  No propio códice lese nunha nota engadida:*Über ii Khumben Im 1556 Jar am 26 Januari paulus hector mair zugehorig*
Diagrama dun blastocisto, coa súa membrana (trofoblasto), a súa cavidade (blastocele), a masa celular interna (embrioblasto); en relación ao endometrio.
Os **blastómeros** son un tipo de células embrionarias animais indiferenciadas resultantes da segmentación do cigoto despois da fecundación. Estas células posúen totipotencia, é dicir, que poden dar orixe a células de calquera tecido.

No ser humano, os blastómeros orixínanse despois da fecundación e divídense por mitose. Dous días despois da fecundación hai 4 blastómeros, e uns 8 ao terceiro día.

Mórula
------

*Artigo principal**:* Mórula.
Os blastómeros divídense rápida e repetidamente durante os primeiros días da xestación aínda que o tamaño do embrión permanece constante (aumenta o número de células mais non o seu tamaño). Pasados catro días, o ovo fecundado ten máis de 32 blastómeros, recibindo a partir dese momento o nome de mórula.
Posteriormente prodúcese a blastulación, que representa o inicio da diferenciación celular de tal maneira que un grupo de blastómeros se sitúan formando unha envoltura externa denominada trofoblasto, que posteriormente dará orixe á placenta, mentres que outros se agrupan constituíndo a masa celular interna ou embrioblasto que dará orixe ao embrión.

Notas
-----

1. ↑  Instituto Químico Biológico. "Desarrollo embrionario precoz. Implantación y placentación". *Ginecología y Obstericia* (en castelán). Consultado o 7 de xaneiro de 2007.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Blastómero Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Blástula
* Gástrula
* Implantación do blastocisto
* Embrioxénese humana

### Bibliografía

* "Blastomere." *Stedman's Medical Dictionary, 27th ed.* (2000). ISBN 0-683-40007-X
* Moore, Keith L. e T.V.N. Persaud. *The Developing Human: Clinically Oriented Embryology, 7th ed.* (2003). ISBN 0-7216-9412-8

### Ligazóns externas

* Blastocitos - Microscopía electrónica (en inglés) Advanced Fertility Center of Chicago.
* Diagrama universitario: weber.edu (en inglés) The Germinal Period of Development.
* Foto de *National Geographic* Blástula sobre o ollo dunha agulla (en inglés).
* Fotos microscopio de luz Estadios do desenvolvemento ata o blastocito (en inglés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q882097
* BNCF: 33018
* BRE: 1873005
* EBID: ID
* GEC: 0084941
* JSTOR: blastomeres
* MAG: 68760520

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 72551
* MeSH: D001757
* MeSH: A11.872.700.250.130
* UMLS: C0005712

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Lucila Pautrat Oyarzún** é unha enxeñeira forestal, investigadora, escritora e defensora ambiental de nacionalidade peruana.

Traxectoria
-----------

O 19 de maio de 2020 a Dirección Xeral de Dereitos Humanos do Ministerio de Xustiza e Dereitos Humanos do Perú, a través da Resolución Directoral n.° 003-2020-JUS/DGDH, activou o procedemento de alerta temperá para garantir a protección de Lucila Pautrat polo acoso xudicial e censura por parte da empresa produtora de cacao Tamshi S.A.C. polo caso Tamshiyacu na rexión Loreto.

A empresa Tamshi S.A.C (antes Cacao do Perú Norte S.A.C.) viña sendo investigada pola instalación non autorizada de monocultivos agrícolas e industriais na aldea de Tamshiyacu, no distrito de Fernando Lores, provincia de Maynas en Loreto.

O 2 de novembro de 2020 o Organismo de Avaliación e Fiscalización Ambiental (OEFA) do Perú sancionou cunha multa a Tamshi S.A.C. por máis de 125 millóns de soles por realizar actividades agrícolas (cultivo intensivo de cacao) sen contar cunha maquinaria de xestión ambiental aprobada pola autoridade competente do estado.

O 26 de marzo de 2021 o 43.º Xulgado Penal da Corte Superior de Xustiza de Lima condenou a Ánxela Lucila Pautrat Oyarzún a dous anos de pena privativa da liberdade suspendida, ao pago de 240 días de arresto e ao pago de 50 mil soles como reparación civil polo delito de difamación calumniosa agravada contra a empresa Tamshi.O Ministerio do Ambiente do Perú lamentou a decisión do Xulgado e a Defensoría do Pobo expresou o seu respaldo oficial a Pautrat a través dun *amicus curiae*. Tamén se pronunciaron a favor de Pautrat o Colexio de Enxeñeiros do Perú e Pronatureza.

Obras
-----

En xullo do 2020 publicou o libro *Propostas para a xestión sustentable de bosques na Amazonía peruana*,

Notas
-----

1. ↑  Delgado Céspedes, Sebastian. "Acoso judicial y censura a la defensora ambiental Lucila Pautrat". *conexionambiental.pe*. Consultado o 22 de marzo de 2022.
2. 1 2  "Respaldo de Sociedad Civil a Defensora Ambiental en Perú". *EIA Global*. Consultado o 22 de marzo de 2022.
3. ↑  "Tamshiyacu: xusticia absolve a responsables de deforestación de casi 2000 hectáreas de bosque en Perú". *Mongabay* (en castelán). 19 de decembro de 2020. Consultado o 22 de marzo de 2022.
4. ↑  Castro, Aramís (13 de outubro de 2020). "Empresa investigada por deforestar comercializa cacao sin autorización ambientall" (en castelán). Consultado o 22 de marzo de 2022.
5. ↑  "DEFENSORAS SILENCIADAS: EL CASO DE LUCILA PAUTRAT". *Conexion Ambiental*. 7 de abril de 2021. Consultado o 4 de abril de 2022.
6. ↑  "Ministerio de Ambiente lamenta decisión del 43° Juzgado Penal de Lima en contra da defensora ambiental" (en castelán). Consultado o 2021-04-02.
7. ↑  "Pronunciamento Pronatureza". 1 de abril de 2021. Consultado o 2 de abril de 2021.
8. ↑  "978-612-4136-22-1". *Axencias ISBN*. Consultado o 22 de marzo de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106218198
* WorldCat
* VIAF: 8612497
* ISNI: 0000 0000 2224 0663
* LCCN: n00002169
* ResearchGate: Lucila-Pautrat

 |
**Altia Consultores S. A.** é unha empresa constituída o 17 de marzo de 1994 con sede na cidade da Coruña. Dedícase á prestación de servizos de consultoría no eido das TIC. O seu presidente executivo é Constantino Fernández Pico, coñecido por presidir tamén o consello de administración do R. C. Deportivo da Coruña desde 2014 ata 2019.

Descrición
----------

Altia foi impulsada por Tino Fernández en 1994, e a súa primeira sede estivo na Coruña. Conta con delegacións en: Oleiros, Vigo, Vitoria-Gasteiz, Milladoiro, Madrid, Valladolid, Alacante, Toledo, Ames, Valladolid, Santiago de Chile, Leioa, Tenerife, Palma de Mallorca e Barcelona, ademais dun centro de desenvolvemento tecnolóxico no Campus de Elviña e un centro de datos no Campus das Lagoas-Marcosende.

Entre os seus clientes figuran ou figuraron empresas como Abanca, Coren, Augas de Galicia, Banco Pastor, Banesto, BBK, Bricoking, Cafés Candelas, Caramelo, Citröen, Codere, CRTVG, Emalcsa, Estrella Galicia, FORTA, Inditex, Megasa, Navantia, R, Renault, Roberto Verino, Telefónica, Turgalicia ou Vodafone así como distintas administracións públicas tanto a nivel local, autonómico como estatal ademais de entidades e organismos dependentes destas.

En 2010 Altia empezou a cotizar no Mercado Alternativo Bolsista da Bolsa de Madrid.

En 2014 entrou no seu accionariado o multimillonario investidor indio Ram Bahvani cun 5% do accionariado ao comezo, chegando ata o 8,5% actual (2016)

Actualmente conta con máis de 2.2000 empregados entre inxenieiros e consultores.

Empresas do Grupo Altia
-----------------------

Estas empresas forman parte do grupo Altia:

* Noesis
* Altia Logistic Software
* Mercurio
* Altia Streaming
* Exis TI

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 23 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. DOCUMENTO INFORMATIVO DE INCORPORACIÓN AL MERCADO 
ALTERNATIVO BURSÁTIL, SEGMENTO PARA EMPRESAS EN EXPANSIÓN (MAB-EE) DE LAS ACCIONES DE ALTIA CONSULTORES, S.A.
2. ↑  "Altia alcanza un beneficio récord de 7,2 millones tras aumentar su negocio un 21%". *La Voz de Galicia*.
3. ↑  "DOCUMENTO INFORMATIVO DE INCORPORACIÓN AL MERCADO ALTERNATIVO BURSÁTIL, SEGMENTO PARA EMPRESAS EN EXPANSIÓN (MAB-EE) DE LAS ACCIONES DE ALTIA CONSULTORES, S.A." (PDF). *Altia Consultores S. A*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 23 de xaneiro de 2014. Consultado o 2017-0516.
4. ↑  "Dossier corporativo 2015" (PDF). *www.altia.es*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de setembro de 2016.
5. ↑  "Altia sube un 10% en Bolsa tras comprar un 1% el millonario indio Ram Bhavnani". *La Opinión de A Coruña*. Consultado o 12/5/2017.
6. ↑  "Hecho relevante" (PDF). *bolsaymercados.es*. Consultado o 17/04/2021.
7. ↑  "Altia compra la portuguesa Noesis para impulsar su crecimiento internacional".. Consultado o 14/04/2021.  Ligazón externa en `|páxina-web=` (Axuda)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal web de Altia