recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Serbia (homónimos).

Límites do **Reino de Serbia** baixo a administración dos Habsburgo.
O **Reino de Serbia (1718-1739)** foi unha provincia da monarquía dos Habsburgo desde 1718 até 1739. Estaba formada polos territorios situados ao sur dos ríos Sava e Danubio, conquistados polos Habsburgo ao Imperio Otomán en 1718, pero que foron devoltos á administración otomá en 1739.

Historia
--------

En 1718, a monarquía dos Habsburgo conquistou ao Imperio Otomán algunhas partes da actual Serbia, incluíndo o Banato, Sirmia sudoriental e o norte da Serbia Central.

En parte deste territorio, ao sur dos ríos Sava e Danubio, o emperador Carlos VI formou unha provincia denominada **Reino de Serbia**. Carlos VI utilizou o título de rey de Serbia, mentres que o administrador da provincia era un gobernador.

Algúns dos territorios que forman parte da actual Serbia oriental, e que tamén foron conquistados polos Habsburgo en 1718, non se incluíron neste reino, senón que pasaron a ser parte do Banato de Timişoara.

Despois dunha nova guerra entre os Habsburgo e os otománs, en 1739, a monarquía Habsburgo perdeu todos os territorios ao sur dos ríos Sava e Danubio, incluíndo todo o territorio do Reino de Serbia. O Banato e Sirmia, no norte da actual Serbia, quedaron en poder dos Habsburgo até 1918.

O territorio da actual Serbia Central foi incluído no Imperio dos Habsburgo noutras dúas ocasións:

* Previamente, entre 1689 e 1692
* Durante a Rebelión da Kočina Krajina (1788-1791).

Administradores
---------------

* Xeneral Odijer, administrador temporal (1718-1720)
* Alexandre de Württemberg, gobernador (1720-1733)

Consecuencias
-------------

Aínda que a administración dos Habsburgo sobre esta parte da actual Serbia foi de curta duración, a conciencia dunha entidade política independente perdurou, e así os habitantes da zona nunca volveron a aceptar a administración otomá, o que conduciu á *Rebelión da Kočina Krajina*, en 1788, e á primeira revolta serbia, de 1804 a 1813, coa que terminou o dominio directo dos otománs sobre esta parte de Serbia.

Algunhas partes da Serbia actual ao sur dos ríos Sava e Danubio aínda foron temporalmente controladas pola monarquía dos Habsburgo entre 1789 e 1791, despois da rebelión da *Kočina Krajina*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Istorijski atlas, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva - Zavod za kartografiju "Geokarta", Beograd, 1999.
* Školski istorijski atlas, Zavod za izdavanje udžbenika Socijalističke Republike Srbije, Beograd, 1970.
* Denis Šehić - Demir Šehić, Istorijski atlas Sveta, Beograd, 2007.
* The Times History of Europe, Times Books, Londres, 2002.
* Olga Zirojević, Srbija pod turskom vlašću 1459-1804, Beograd, 2007.
* Vladimir Ćorović, Ilustrovana istorija Srba, knjiga četvrta, Beograd, 2006.

### Outros artigos

* Historia de Serbia
* Despotado de Serbia
* Imperio Otomán

### Ligazóns externas

* Mapa do Imperio Habsburgo.
Mapa do século XVI representando Islandia, Groenlandia e Escandinavia.
Co nome de **Imperio colonial noruegués** faise referencia ás posesións norueguesas durante a Idade Media. Con todo, durante o século XX, Noruega adquiriu novos territorios, sobre todo no Ártico e na Antártida.

Imperio noruegués durante a Idade Media
---------------------------------------

Posesións de Noruega en 1265.
O Imperio noruegués consolidouse como consecuencia da potencia da frota naval do país, e xa que logo converteuse nun imperio sobre todo insular. Foi perdendo territorios en litixios cos escoceses e, tamén, mediante cesiones a Dinamarca, con quen se uniu en 1380 mediante a denominada Unión de Kalmar.

### Posesións americanas

* Groenlandia (1261-1380)
* Vinland

### Posesións europeas

* Reino de Mann e as Illas (reino vasalo de Noruega ata o 1266)
* Hébridas
* Illas Feroe (entre 800 o 900-1380)
* Islandia (cara 1000-1380)
* Órcadas (século IX-1469)
* Shetland (século IX-1472)

Territorios noruegueses do século XX
------------------------------------

### Posesións europeas

* Illa Jan Mayen (desde 1929)
* Svalbard (desde 1920)

### Posesións antárticas

* Illa Bouvet (desde 1927)
* Illa Pedro I (desde 1929)
* Terra da Raíña Maud
**David Rabadán Lucas**, nado en Cuenca o 22 de maio de 2000, é un futbolista español que xoga de centrocampista no Osasuna Promesas da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Formouse na canteira do Albacete e na tempada 2017/18 debutou co Albacete B na Terceira División. Na seguinte campaña alternou o xuvenil co filial, ao que subiu definitivamente na 2019/20. En 2020 saíu cedido uns meses ao Philadelphia Union II do USL Championship e na tempada 2020/21 xogou cedido no Internacional de Madrid.

En 2021 fichou polo Osasuna Promesas, da Segunda División RFEF. Na súa primeira tempada en Pamplona conseguiu o ascenso á Primeira División RFEF, contribuíndo con 27 partidos e 2 goles.

Notas
-----

1. ↑  "David Rabadán - Perfil del jugador". Consultado o 23 de octubre de 2020.
2. ↑  "David Rabadán - Philadelphia Union II". Consultado o 23 de octubre de 2020.
3. ↑  "El Albacete cede a David Rabadán al DUX Internacional de Madrid". 6 de octubre de 2020. Consultado o 23 de octubre de 2020.
**Alfonso Sánchez Izquierdo**, nado en Sidi-Ifni (Marrocos) o 22 de febreiro de 1949, é un xornalista galego director xeral da Corporación de Radio Televisión de Galicia.

Traxectoria
-----------

Titulado en Ciencias da Información na Escuela de Periodismo de Madrid (1973), licenciado en Dereito (1978) na Universidad Complutense de Madrid e titulado en Socioloxía polo Instituto León XIII. Comezou a súa carreira como xornalista como correspondente da Axencia EFE en Estados Unidos. En 1973 incorporouse, como redactor, ao xornal ourensán *La Región*, do que chegou a ser director, e ao cal se mantivo vinculado profesionalmente durante 35 anos. Coa expansión do Grupo La Región, ocupou tamén outros postos de responsabilidade. Así, foi conselleiro delegado do xornal Atlántico Diario de Vigo (1987), da Axencia Galega de Noticias (1990) e presidente e conselleiro delegado de Telemiño.

No ano 2005 foi galardoado co premio Diego Bernal, da Asociación de Xornalistas de Galicia.

En xullo de 2008, Sánchez Izquierdo deixou a dirección de *La Región* e foi substituído no cargo por Xosé Manuel Pastoriza. No curso académico 2008-09 dedicouse a labores de investigación e innovación e a impartir docencia, como profesor asociado, na materia de Xestión da Empresa Informativa da Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela. Dende o ano 2008 tamén deu aulas de Programación e Técnicas de Relacións Públicas na Universidade de Vigo e exerceu de socio conselleiro de Acioavia Wises, S.L.. En 2008 foi nomeado presidente da Asociación Galega de Xestión da Comunicación.

En maio de 2009 foi nomeado Director Xeral da CRTVG, e en novembro dese ano foi nomeado presidente da FORTA.

É coautor dos libros *Diálogo Social en Galicia* (2008) e *Vintacinco anos de autonomía de Galicia* (2005). Tamén presidiu a comisión de medios de comunicación do Plan de normalización lingüística de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Sánchez Izquierdo, Alfonso". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 531-532. ISBN 84-8064-113-4.
2. ↑  "Alfonso Sánchez Izquierdo, nuevo director general de la televisión gallega" Arquivado 27 de setembro de 2011 en Wayback Machine. artigo na web de Telecinco *(en castelán)*.
3. ↑  Luís Pardo (24 de marzo de 2023). "El "inconcebible" viraje de Alfonso Sánchez Izquierdo, director general de la Radiotelevisión Galega". *elDiario.es* (en castelán).
4. ↑  "Sánchez Izquierdo cesa como director de La Región", artigo en *La Región*, 25 de xullo de 2008 *(en castelán)*.
5. ↑  "Alfonso Sánchez Izquierdo, nuevo director general de la CRTVG" Arquivado 07 de marzo de 2012 en Wayback Machine. artigo en *El Correo Gallego*, 20 de maio de 2009 *(en castelán)*.
6. ↑  "Alfonso Sánchez Izquierdo, Director General de la CRTVG, nuevo Presidente de FORTA" Arquivado 22 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine. artigo da FORTA, 12 de novembro de 2009 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3328784
* Dialnet: 3901811

 |
A **Unión Baloncesto La Palma** foi un club de baloncesto profesional español con sede na cidade de Santa Cruz de la Palma, Canarias que xogou a súa última tempada, a 2011−12, na Liga LEB Ouro. Actualmente conta con equipos de formación.

Historia
--------

A Unión Baloncesto La Palma foi fundada en 1979 após a desaparición do C.B. La Palma coa denominación de "Asociación de Amigos del Baloncesto de La Palma", sendo o seu primeiro presidente Andrés Pérez Ortega. Na temporada 1996−97 conseguiu o ascenso á EBA durante a Fase disputada no Pavillón Insular de Miraflores de La Palma. Na temporada 1998−99 proclamouse campión da EBA, mentres que na tempada seguinte fíxose co subcampionato.

Na temporada 2000−01 converteuse nun dos fundadores da LEB-2. Ao finalizar a temporada 2002−03 ascendeu á LEB tras adquirir os dereitos federativos do Universidad Complutense, categoría na que permaneceu até a súa desaparición. Na campaña 2003−04 disputou por primeira vez os play-offs de ascenso á Liga ACB, ademais de tomar parte na Copa do Príncipe disputada en Zaragoza. Ao finalizar a temporada 2007−08 ocupou a penúltima posición (17ª), o que supuña a perda de categoría, aínda que finalmente mantívose na LEB Ouro debido aos problemas económicos de Cantabria e Huelva. Consumou a desaparición do seu equipo sénior o 6 de xullo de 2012 tras arrastrar unha seria crise económica, que se acentuou coa falta de apoios das institucións. O club continúa existindo con equipos de formación.

Xogadores
---------

### Destacados

* España José María Balmón
* España Christian Díaz
* España David Gil
* España Álex López
* España Héctor Manzano
* España Sergio Olmos
* España Óscar Peña
* España Dani Rodríguez
* España Edu Sánchez
* España Juanjo Triguero
* España Txemi Urtasun
* Cabo Verde Walter Tavares
* Estados Unidos Andre Turner
* Países Baixos Roeland Schaftenaar

Historial
---------

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | V–D | Copa |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1994–95 | 3 | 2ª División | 5º |  |  |
| 1995–96 | 3 | 2ª División | 3º |  |  |
| 1996–97 | 4 | 2ª División | 2º |  |  |
| 1997–98 | 3 | EBA | 8º | 14–14 |  |
| 1998–99 | 3 | EBA | 2º | 28–8 |  |
| 1999–00 | 3 | EBA | 1º | 24–5 | Copa EBA | SF |
| 2000–01 | 3 | LEB 2 | 4º | 25–13 | Copa LEB 2 | SF |
| 2001–02 | 3 | LEB 2 | 4º | 22–17 |  |
| 2002–03 | 3 | LEB 2 | 5º | 21–12 |  |
| 2003–04 | 2 | LEB | 7º | 19–19 | Copa Príncipe | SF |
| 2004–05 | 2 | LEB | 16º | 15–23 |  |
| 2005–06 | 2 | LEB | 10º | 16–18 |  |
| 2006–07 | 2 | LEB | 11º | 16–18 |  |
| 2007–08 | 2 | LEB Ouro | 17º | 12–22 |  |
| 2008–09 | 2 | LEB Ouro | 14º | 14–20 |  |
| 2009–10 | 2 | LEB Ouro | 10º | 16–18 |  |
| 2010–11 | 2 | LEB Ouro | 10º | 16–18 |  |
| 2011–12 | 2 | LEB Ouro | 9º | 20–18 |  |
|

Notas
-----

1. ↑  Francisco, Pedro J. (18 de abril de 2019). "Ocho años de la desaparición del UB La Palma". *eldia.es*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*
**Rafael Pérez Vázquez**, nado na Mezquita en 1968, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

É autónomo e traballa no sector do transporte, como taxista e na empresa de autobuses da familia. É concelleiro na Mezquita polo BNG dende 2003. Logo das municipais de 2007 foi tenente de alcalde, e nas municipais de 2011 foi elixido alcalde co apoio dos dous concelleiros do PSdeG-PSOE e o único do PPdeG. O apoio do PPdeG produciuse para impedir gobernar a Mezquiteses Agrupados (MA), liderada polo expopular Francisco Montesinos, que foi a lista máis votada. Nas municipais de 2015 volveu ser elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE e nas municipais de 2019 foi alcalde con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luís Santamarina Ferro** |  **Alcalde da Mezquita** 2011 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Mezquita

### Ligazóns externas

* "«O primeiro obxectivo é aforrar para pagar débedas pendentes»". *La Voz de Galicia*. 28 de xullo de 2011.
**José Luis Sanatamarina Ferro**, nado en Verín en 1951, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Empregado de banca, en 2002 comezou a traballar nunha sucursal da Mezquita. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE na Mezquita e foi elixido alcalde grazas a un pacto de goberno co BNG. Nas municipais de 2011 encabezou de novo a candidatura socialista e perdeu a alcaldía tras pasar a sela terceira forza política, 2 votos por detrás do BNG. Desta forma, apoiou ao candidato nacionalista Rafael Pérez Vázquez na investidura, o cal saiu elixido alcalde ó contar cos votos dos socialistas e do único concelleiro do PPdeG, impedindo que o independente Francisco Montesinos lograse a alcaldía, pasando a gobernar as tres forzas en coalición. En agosto dese mesmo ano presentou a súa renuncia como concelleiro, tras xubilarse e volver a residir en Verín.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco José Montesinos** |  **Alcalde da Mezquita** 2007 - 2011 | Sucesor:**Rafael Pérez Vázquez** |

Notas
-----

1. ↑  «Volcaré parte de mi trabajo en relanzar los productos estrella, la castaña y la carne»
2. ↑  Dimite el portavoz del PSOE en el tripartito de A Mezquita

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Mezquita
**Cesáreo Fernández Losada**, nado en Celanova o 26 de xuño de 1831 e finado en Barcelona o 11 de abril de 1911, foi un médico e militar español, cirurxián, fundador da Academia de Sanidade Militar no exército español e destacado científico.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Medicina pola Universidad Central de Madrid, foi médico persoal da raíña Isabel II, e de Leopoldo O'Donnell. Traballou no Hospital Militar de Madrid e foi fundador do Instituto Bacteriológico. Destacou como especialista en cirurxía militar, apreciable na súa obra *Resumen de las lecciones de cirugía*. Foi esta a materia que impartiu ós alumnos de Sanidade Militar. Desenvolveu no último cuarto do século XIX unha extensa labor no estudo do fenómeno das epidemias de cólera que se sucedían en España. A proposta de Losada implantouse a vacinación obrigatoria para o ingreso no exército.

Na súa faceta militar, participou nas campañas de Marrocos (onde asistiría ó xeneral O'Donell) e en Cuba en 1895, destacando os seus estudos médicos sobre a illa que publicaría máis tarde. Chegou ó grado de xeneral en 1874.

Home de espírito liberal, sen separarse da súa condición de médico e militar, participou en política ó final do reinado de Isabel II, sendo elixido deputado a Cortes en 1867 por Ourense e en 1868 por Celanova, o que lle permitiu impulsar e expor actuacións e reformas en materia de sanidade militar.

Das súas obras, destacan a xa mencionada *Resumen de las lecciones de cirugía*, así coma o conxunto de publicacións científicas xurdidas trala súa estancia en Cuba: *Instrucciones higiénicas para el ejército en la Isla de Cuba*, *Gráfica comparativa sobre el estado sanitario del ejército de la Isla de Cuba* e *Consideraciones higiénicas sobre la ciudad de La Habana*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA.: *Historia del Instituto de Medicina Preventiva del E.T. "Capitán Médico Ramón y Cajal"*, en *Medicina Militar. Revista de Sanidad de las Fuerzas Armadas de España*, vol. 59, núm. 2, pp. 5 a 17. Ministerio de Defensa. ISSN 0212-3568
* VV.AA.: *Gallaecia Fvlget: (1495-1995) : cinco séculos de historia universitaria*, Santiago de Compostela. ISBN 84-8121-304-7
* Cortés Laiño, Joaquín, Álvarez Escudero, Julián, Franco Grande, Avelino: *Historia de la anestesia en España, 1847-1940*, Madrid 2005, ISBN 84-95913-56-9

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 06 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* "Cesáreo Fernández Losada". *Álbum da Ciencia* do Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8344358
* WorldCat
* VIAF: 169089384
* BNE: XX4761154
* DBE: cesareo-fernandez-fernandez-losada
* LCCN: no2013125553
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 38020

 |
**José Calavera Ruiz**, nado en Melilla en 1931 e finado en Madrid o 25 de agosto de 2023, foi un catedrático e enxeñeiro de Obras Públicas e Camiños español.

Traxectoria
-----------

Estudou na Escuela de Ingeniería de Obras Públicas de Madrid, sendo primeiro da súa promoción, e na Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos de Madrid, da actual Universidade Politécnica de Madrid, na que tamén se doutorou, e que lle outorgou a cátedra de Edificación e Prefabricación. Foi catedrático emérito. Asemade, foi presidente e presidente de honor do Instituto Técnico de Materiales y Construcciones (INTEMAC).

Tamén foi membro da Commission on Prefabrication da Federatión Internationale du Béton (FIB), asesor para Europa do International Council on Tall Buildings, Membro de Honor da Facultade de Enxeñaría da Pontificia Universidad Católica de Chile (1980) e doutor honoris causa da Universidade Politécnica de Valencia (1992).

Deseñou o Teleférico de Fuente Dé e o Monumento al Indiano, ambos en Cantabria, as cubertas do desaparecido pavillón de deportes da antiga cidade deportiva do Real Madrid, da fábrica de cervexas Mahou de Madrid, e do Mercado Nacional de Torrelavega. Ademais deseñou numerosas instalacións industriais, en particular papeleiras, siderúrxicas e de prefabricados.

Tamén ten publicado numerosos libros entre os que destacan os relativos ó cálculo de estruturas e ó formigón armado e formigón pretensado e o cálculo das súas armaduras.

Recoñecementos
--------------

No 1975 outorgóuselle o Premio da Convención Europea da Construción Metálica Sercometal, no 1990 a Medalla Eduardo Torroja, no 1999 a Medalla da Federation International du Béton (FIB) e no 2000 o Premio Grandes Figuras da Enxeñaría da Asociación Italiana da Prefabricación (CTE).

O 2 de setembro de 2012 foi recoñecido co título de fillo adoptivo de Ribadeo, vila coa que ten fortes lazos familiares, sociais e profesionais.

En 2015 recibiu o Premio Nacional de Enxeñería Civil.

Notas
-----

1. ↑  Lugo, El Progreso de (2023-08-25). "Fallece José Calavera, hijo adoptivo de Ribadeo". *El Progreso de Lugo* (en castelán). Consultado o 2023-08-25.
2. ↑  Agremon, Publicado por. "A honra de Ribadeo". Consultado o 2023-09-08.
3. ↑  "Bandeiras a media asta - Novas. Concello de Ribadeo". *ribadeo.gal*. Arquivado dende o orixinal o 29 de agosto de 2023. Consultado o 2023-08-29.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

C.V.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11685757
* WorldCat
* VIAF: 18874135
* BNE: XX1082124
* Dialnet: 315118
* ISNI: 0000000059230936
* LCCN: n92036545
* NKC: vut2013745453
* SUDOC: 150286678

 |
**Francisco Charlín Oróns**, nado en Laxe cara a 1977, é un mariñeiro e político galego, alcalde de Laxe polo PPdeG.

Traxectoria
-----------

Mariñeiro de profesión, está embarcado nun barco pequeno (3 tripulantes). Entrou na política en 2011, cando pasou a integrar as listas do Partido Popular en Laxe aos comicios municipais, se ben non foi elixido, e a súa formación quedou fóra do goberno. Porén, foi gabeando na estrutura do Partido Popular local e nas eleccións municipais de 2019 foi no posto número 2, por detrás de quen ao cabo sería escollido alcalde, José Luis Pérez Añón, o primeiro dos conservadores en dúas décadas. Ao tempo, Charlín tamén se convertía en vicepatrón maior da confraría de pescadores de Laxe (2015).

No goberno do PPdeG, Charlín foi nomeado primeiro tenente de alcalde. Debido á enfermidade do alcalde Añón, Charlín termou da vara de mando municipal xa por primeira vez en 2022 durante dous meses, e logo ocasionalmente en 2023 e 2024. O PP revalidou a maioría absoluta nas eleccións municipais de 2023, de novo con Charlín de segundo. 

A retirada de Añón polos seus problemas cardíacos en febreiro de 2024 levouno a sentar na cadeira de alcalde xa de maneira definitiva.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luis Pérez Añón** |  **Alcalde de Laxe** 2024 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Vida persoal
------------

Está casado e ten proxenie.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Viu, Cristina (2022-01-16). "Francisco Charlín: «Levántome agora ás 4 da mañá para ir ao mar e facer de alcalde de Laxe»". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 2024-02-22.
**Bulgarian Air Charter** é unha aeroliña chárter búlgara con sede en Sofía e baseada no aeroporto de Sofía. Opera voos para varios turoperadores cara a destinos principalmente en Austria, República Checa, Alemaña, Israel e Polonia.

Historia
--------

Bulgarian Air Charter fundouse no ano 200 e comezou a operar o 14 de decembro dese ano como subsidiaria do Aviation Service Group. A súa frota inicial estaba formada por cinco avións Tupolev Tu-154.

No ano 2004 a compañía retirou os Tu-154 e os substituíu por sete McDonnell Douglas MD-80. En 2011 a súa frota medrara ata os 12 MD-80. En setembro de 2015 Bulgarian Air Charter incorporou o primeiro Airbus A320-200 á súa frota.

A aeroliña ten a súa propia unidade de mantemento con capacidade para avións McDonnell Douglas MD-80 e Boeing 737 Classic, e onde pode realizar traballos coas fuselaxes, motores e trens de aterraxe, ademais de poder facer revisións de todos os compoñentes dos aparellos.

Frota
-----

En maio de 2018 a frota de Bulgarian Air Charter estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de Bulgarian Air Charter**|  Avión |  En servizo |  Pedidos |  Pasaxeiros |  Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A320-200 | 7 | — | 174 |  |
| McDonnell Douglas MD-82 | 10 | — | 164 | Van ser retirados e substituídos por avións da familia A320 |
| Total | 17 | — |  |  |

Notas
-----

1. ↑  Bulgarian Air Charter (ed.). "MRO Bulgarian Air Charter". Consultado o 14 de xuño de 2018.
2. ↑  Planespotters (ed.). "Bulgarian Air Charter Fleet Details and History". Consultado o 14 de xuño de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña
**María Bores Vázquez**, nada en Madrid o 17 de novembro de 1997, é unha futbolista profesional que na actualidade xoga no Sevilla Fútbol Club de Primeira División Feminina de España (Liga Iberdrola) tanto de lateral dereita como esquerda.

Traxectoria
-----------

María Bores iniciou os seus pasos como futbolista no equipo do colexio con 6 anos de idade. Con 9 anos federouse co equipo Canillas Fútbol Club e despois proseguiu a súa carreira no Club Valdetorres.

Debido a que as normas estipuladas neste deporte permiten que as nenas xoguen ata unha determinada idade, o Madrid Club de Fútbol Feminino fichouna para o seu equipo.

O seu debut chegou co primeiro equipo do Atlético de Madrid, onde se estreou contra a Real Sociedade. Co Atlético de Madrid tamén xogou a Copa da Reina, a cal gañaron por primeira vez na historia. 

### Primeira División

Ó ano seguinte do debut co Atlético de Madrid e xa sendo xogadora profesional neste equipo conseguiron algo histórico para o club como é a conquista da Liga Iberdrola, algo que sucedeu por primeira vez na historia do club. 

Na temporada 2017-2018 ficha no Sevilla Fútbol Club, un equipo que ascendeu[*cando?*] nos últimos anos a Primeira División Feminina. María Bores consolidouse neste equipo xa que é o seu segundo ano; na actualidade[*cando?*] xoga co número 14 no lateral dereito ou esquerda.

### Selección Madrileña

Foi convocada pola selección madrileña sub-16 e sub-18 para disputar os campionatos de España onde conseguiu ser campioa de España dúas veces.

### Selección Española

Cando xogaba no Atlético de Madrid foi convocada pola Selección Española para disputar o Europeo sub-19 onde quedaron subcampioas e tamén o mundial sub-20 onde quedaron eliminadas en cuartos ante Corea do Norte.

### Táboa

| TEMPADA | EQUIPO | CATEGORÍA | LOGROS | IDADE |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2013-2014 | Madrid CFF | 2º División Feminina |  | 15 anos |
| 2014-2015 | Madrid CFF | 2ª División Feminina |  | 16 anos |
| 2015-2016 | Atlético de Madrid B | 2ª División Feminina |  | 17 anos |
| 2016-2017 | Atlético de Madrid | 1ª División Feminina | Copa da Reina e Liga | 18 anos |
| 2017-2018 | Sevilla Fútbol Club | 1ª División Feminina |  | 19 anos |
| 2018-2019 | Sevilla Fútbol Club | 1ª División Feminina |  | 20 anos |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65275307
* FootballDatabase: 415817
* Soccerdonna: 30741

 |
***El Eco del Condado*** foi un periódico editado en Salvaterra de Miño entre 1926 e 1931.

Historia e características
--------------------------

Publicación de carácter conservador e católico, apareceu o 15 de marzo de 1926. Tivo periodicidade bimensual nun principio e trimestral posteriormente. Redactado na súa maior parte por párrocos da zona como Anselmo Vázquez Estévez, párroco de Fornelos. Entre os seus colaboradores estaba Rogelio Estévez Cambra. Publicou moita literatura galega, incluíndo de poemas de José Rey González, Rosalía de Castro, Valentín Lamas Carvajal, Carmiña Prieto Rouco, Juan Barcia Caballero, Enrique Labarta Pose, Ramón Cabanillas, Manuel Lago González, Avelino Rodríguez Elías, Xoán B. Armada, Gonzalo López Abente e Mario Canda. En lingua castelá publicou artigos de Herminia Fariña e Jesús Muruais Rodríguez relacionados co Século de Ouro e co romanticismo da literatura española. Tamén apareceron autores portugueses como José U. Condo e José Vilán Cobelo Junior. En case todos os números aparecen, ademais, diversos contos asinados con pseudónimos, baixo as epígrafes de "Contos de camiño", "Contos da aldea" e "Contos da terra". Cesou a súa publicación o 20 de decembro de 1931.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Eco del Condado, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20549483
* Galiciana: 16487

 |
**Valentin Inzko**, nado en Klagenfurt o 22 de maio de 1949, é un político, diplomático, avogado, filólogo e tradutor austríaco de orixe eslovena. Desde o 26 de marzo de 2009 é o 7º Alto Representante para Bosnia e Hercegovina.

Inicios e formación
-------------------

Naceu na cidade austríaca de Klagenfurt o día 22 de maio de 1949, no seo dunha familia eslovena. O seu pai ten o mesmo nome e foi un recoñecido activista cultural e político.

Asistiu a unha escola bilingüe (esloveno-alemá) no municipio de Feistritz im Rosental. Despois de graduarse en secundaria, en 1967 comezou a asistir á Universidade de Graz na cal estudou Dereito e Filoloxía eslava. Logo desde 1972 a 1974 foi alumno da Academia Diplomática de Viena.

Carreira diplomática
--------------------

En 1974 terminou os seus estudos superiores e entrou no Servizo Diplomático austríaco. 

Entre 1982 e 1986 foi agregado de prensa na embaixada de Austria en Belgrado, despois serviu na Misión Diplomática de Austria ante as Nacións Unidas, entre 1990 e 1996 foi agregado cultural de Austria na República Checa, entre outubro e decembro de 1992 foi membro da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) na rexión de Sandžak, entre 1996 e 1999 foi o Embaixador de Austria en Bosnia e Hercegovina e en 2005 foi embaixador en Eslovenia.

Dende o 11 de marzo de 2009 até o 1 de setembro de 2011 foi Representante especial da Unión Europea para Bosnia e Hercegovina.

Actualmente dende o 26 de marzo de 2009 é o 7º Alto Representante para Bosnia e Hercegovina, en substitución do diplomático eslovaco Miroslav Lajčák.

Ao mesmo tempo en xuño de 2010 foi elixido para ser o presidente do Consello Nacional dos Eslovenos de Carintia.

Vida privada
------------

Está casado coa mezzosoprano de orixe arxentina-eslovena, Bernarda Fink. Teñen dous fillos en común. É crente da Igrexa católica.

Cabe destacar que Valentin Inzko é multilingüe, xa que fala con fluidez os idiomas esloveno, alemán, serbocroata, inglés, ruso, francés e checo.

Ademais do seu labor diplomático, entre outras obras foi o tradutor ao esloveno dos ensaios de Václav Havel.

Condecoracións
--------------

| Distinción | Período | Lugar | Outorgado por |
| --- | --- | --- | --- |
|
| Gran Condecoración de Honra en prata da Orde ao Mérito da República de Austria | 2012 | Austria Austria | Heinz Fischer |

Notas
-----

1. ↑  Agencia EFE (13 de marzo de 2009). "El austríaco Inzco designado nuevo representante internacional para Bosnia". Saraxevo. Consultado o 13 de decembro de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Valentin Inzko Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Bosnia e Hercegovina
* Política de Bosnia e Hercegovina
* Representante especial da Unión Europea

### Ligazóns externas

* Oficina del Alto Representante de Bosnia y Herzegovina (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112145
* WorldCat
* VIAF: 261722267
* GND: 136484190
* ISNI: 0000000381534778
* LCCN: n2015061969
* Munzinger: 00000027928
* NKC: js20090522001
* SUDOC: 18752047X

 |
O **Ilves** é un equipo de fútbol da cidade de Tampere, Pirkanmaa (Finlandia). Forma parte do club polideportivo do mesmo nome. Foi fundado o 10 de abril de 1931 e actualmente compite na Veikkausliiga, a máxima categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no Tammelan stadion, un estadio con capacidade para 5 050 espectadores. O seu uniforme titular é camiseta amarilla e pantalón verde, mentres que a reserva é integramente verde.

O Ilves gañou o campionato finlandés nunha ocasión (1983), obtendo ademais unha medalla de prata (1985) e dúas de bronce (1984 e 2017); tamén se proclamou tres veces campión da Suomen Cup (1979, 1990 e 2019). En 2019 equipo ocupaba a novena posición na clasificación histórica da liga.

Historia
--------

O Ilves foi fundado no instituto Tampereen Lyseo o 10 de abril 1931 por Niilo Tammisalo, que era profesor no centro, para que o alumnado puidera practicar deportes de pelota.

Se ben o Ilves xogou o seu primeiro encontro o 7 de maio de 1931 fronte os Tampereen Palloilijat, non foi ata o 27 de maio dese mesmo ano cando se uniu á Asociación de Fútbol de Finlandia.

O 30 de xullo de 2016, con motivo do seu 85 aniversario, o equipo xogou un partido amigable fronte o Valencia Club de Fútbol no estadio de Ratina. O equipo español acabaría impoñéndose por 1-4 (0-3 ao descanso). A pesar de que o estadio contaba cunha capacidade máxima para 16 800 persoas, o partido só congregou a pouco máis de 6 000, posiblemente debido ao elevado prezo das entradas.

Palmarés
--------

* **1 Veikkausliiga:** 1983
* **3 Suomen Cup:** 1979, 1990, 2019

Notas
-----

1. ↑  "Finnish League Premier Division (Mestaruussarja/Veikkausliiga): All-Time Tables 1930-2019" (en inglés). RSSSF.com. Consultado o 16 de agosto de 2020.
2. ↑  "Seuran esittely" (en finés). Ilves ry. Consultado o 29 de agosto de 2023.
3. 1 2  "Historia – Ilves jalkapallo" (en finés). Ilves Edustus Oy. Consultado o 29 de agosto de 2023.
4. ↑  "VALENCIALLE VIERASVOITTO ILVEKSEN JUHLAOTTELUSSA" (en finés). Ilves Edustus Oy. Consultado o 29 de agosto de 2023.
5. ↑  Siltanen, Mari (1 de agosto de 2016). "Ilves–Valencia-juhlapelin jälkipuheet: Miksi liput olivat kalliita?". *Yle Urheilu* (en finés). Consultado o 29 de agosto de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* FC Ilves (feminino)

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 04 de outubro de 2015 en Wayback Machine. *(en finés)* *(en inglés)*

* Portal:Fútbol
**Iñigo Urkullu Renteria**, nado en Alonsotegi o 18 de setembro de 1961, é un político vasco e nacionalista, parlamentario vasco de 1994 a 2005. Foi presidente do Euzkadi Buru Batzar (EBB) do Partido Nacionalista Vasco entre xaneiro de 2008 e decembro de 2012. É o Lehendakari dende o ano 2012.

Traxectoria
-----------

Antes de dedicarse á política, os seus inicios profesionais relacionáronse co mundo da educación e foi profesor da ikastola "Asti-Leku" de Portugalete e do colexio público Félix Serrano de Bilbao. É profesor funcionario de carreira de Educación en excedencia no colexio Landako de Durango.

### Cargos internos

Desempeñou cargos de responsabilidade no PNV dende 1980:

Afiliado ó EAJ-PNV dende 1977, foi membro do Consello Rexional de EGI, as mocidades de dito partido, dende 1980 a 1985 e membro do Bizkai Buru Batzar (BBB), que é a Executiva de EAJ-PNV en Biscaia, (1984-1987) (1996-2000), sendo o seu presidente dende o ano 2000.

Tamén foi o representante do partido por ese territorio no EBB dende o ano 2000, máximo órgano do PNV e Presidente de Mesa na Asemblea Nacional (1992-1994). En 2007 foi elixido presidente do Euskadi Buru Batzar, na práctica o presidente do PNV, e reelixido para ese cargo en xaneiro de 2012. O 13 de decembro de 2012 foi investido lehendakari, isto é, presidente da Comunidade Autónoma Vasca.

### Cargos institucionais

Dende 1987 tamén ten desempeñado o seu labor a cargo de institucións e organismos públicos:

* Ex-Director de Xuventude e Acción Comunitaria da Deputación Foral de Biscaia (1987-1994).
* Membro do Consello Asesor de Éuscaro
* Parlamentario Vasco (1994-2005).

Actualmente Lehendakari e Membro da Xunta Reitora da Fundación Sabino Arana.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Patxi López** |  **Lehendakari** 2012 - presente | Sucesor:**No cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Recensión biográfica de Olatz Barriuso en El Correo Digital *(en castelán)*
2. ↑  "Íñigo Urkullu ha sido reelegido presidente del PNV". *RTVE.es* (en castelán). 15 de xaneiro de 2012. Consultado o 20 de maio de 2019.
3. ↑  "Íñigo Urkullu: "En ausencia de violencia hay que dejar paso a la política"". *elimparcial.es* (en castelán). 26 de xuño de 2012. Consultado o 20 de maio de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Iñigo Urkullu Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |

### Ligazóns externas

* Ficha de Iñigo Urkullu no Parlamento Vasco

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1961896
* WorldCat
* VIAF: 169287624
* Auñamendi: 136456
* BNE: XX4611587
* GEC: 0420199
* GND: 1234679191
* ISNI: 0000000118254509
* LinkedIn: urkullu
* SUDOC: 154845310

 |
***Teo*** foi unha revista editada en Buenos Aires entre 1910 e 1920.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Órgano oficial de la Federación de Residentes de Teo en Sud-América*, apareceu o 15 de maio de 1910. Revista mensual, saía o día 15. Dirixida por Manuel Lueiro Edreira, José Rodríguez, A. Pascual (a partir do número 70), Manuel Cao Turnes que colaborou coa revista dende 1915, tamén chegou a dirixila. Como consecuencia da escisión da Federación de Residentes de Teo en 1916, apareceu *El Eco de Teo*, que pasou a ser o órgano do Centro de Residentes de Teo en Sud-América. *Teo* informaba da vida interna e do labor que se desenvolvía no seo das institucións ligadas a Teo e a outros concellos da zona, como as sociedades agrarias de Teo e Vedra. Incluía noticias e comentarios da actualidade política e social da comarca de Santiago, analizando a situación das parroquias dende postulados agraristas e denunciando o caciquismo e moitas das actuacións do clero no mundo rural. Entre os seus colaboradores estaban Ángel Martínez Castro, Manuel González Iglesias ("O xastre de Lalín"), Manuel Bouzón Álvarez, Ramón Vieites, Juan Rof Codina, Benito de Ventraces e Rogelio Rivero. Rematou a súa publicación en 1920 sendo substituída por *Unión de Teo y Vedra*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega. pp. 179–180. ISBN 84-87172-30-X.

### Ligazóns externas

* Repertorio da prensa da emigración galega CCG.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20541377
* Galiciana: 577359

 |
***La Ráfaga*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1914 e 1935, de catro páxinas coa última de publicidade como era costume na época.

Historia e características
--------------------------

Ao mestre Elías Pérez Martínez, por iniciativa de *La Ráfaga*.
Subtitulado *Semanario satírico*, apareceu o 4 de abril de 1914. Estivo dirixida por Francisco Vidales Canle (que renunciou en decembro de 1914), Aquilino Parada, Miguel Campos Peña, Ramón Campos Peña e Ceferino Maestú Novoa. Foron os seus redactores Ricardo Trillo e Humberto Cuíñas. Entre os seus colaboradores figuraron José Signo e "Andrés de Brizeux"; tiña unha sección crítica titulada "Aturuxos" escrita por Rogelio Rivero. Interrompeu a súa publicación en 1915, para volver reaparecer en setembro dese ano. Volveu pechar na ditadura de Primo de Rivera e o seu director foi á cadea en 1925 por defender a liberdade de expresión. En 1918 organizou unha homenaxe ao mestre Elías Pérez Martínez. Cesou a súa publicación en 1935.

Notas
-----

1. ↑  Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega*. II. Publicacións Periódicas. Galaxia. p. 399. ISBN 84-8288-137-X.
2. ↑  *La Idea Moderna*, 8-4-1914, p. 1.
3. ↑  *Noticiero de Vigo*, 15-12-1914, p. 3.
4. ↑  *La Voz de la Verdad*, 16-9-1915, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Altabella e Leal Insua (1965). *Faro de Vigo y su proyección histórica*. Madrid. Editorial Nacional.
* Durán, José Antonio (1974). *Cronicas 1. Agitadores, poetas, caciques, bandoleros y reformadores en Galicia*. Arealonga (en castelán). Akal.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* "Ráfaga, La". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Ceferino de Blas: «El periodismo de ´La Ráfaga´» 14/4/2004.
***Galicia Histórica*** foi unha revista editada en Santiago de Compostela entre 1901 e 1903.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en xullo-agosto de 1901. Revista bimestral fundada e dirixida por Antonio López Ferreiro coa colaboración de José Villa-amil y Castro, Eladio Oviedo Arce e Andrés Martínez Salazar. No primeiro prólogo, "A nuestros lectores", expón os seus criterios:

> 
> 
> De esta manera nuestro ideal -ideal aceptado por muchos centenares de ilustres adherentes y consocios de Galicia Histórica-, tocante a que esta revista sea considerada como una obra colectiva de la Escuela histórica gallega, será un hecho; y hoy y mañana y siempre Galicia Histórica habrá de ser el fruto de todos cuantos quieren trabajar por el dilatado campo de la historia regional por la gloria de Dios y por el honor de la patria [...] Las bases del programa, digámoslo así, de esta institución científica y patriótica, conócenlas ya nuestros amigos por el plan de una revista de la Historia de Galicia, que, a título de proyecto, les propusimos en circular de diciembre de 1900. Como entonces declarábamos, nuestra común revista ha de ser antes que nada una compilación de fuentes históricas, y, por añadidura, una labor poligráfica de estudios analíticos, ahora narrativos y descriptivos, ahora críticos, pero, en todo caso, fundados sobre los indestructibles pedestales de la verdadera historia, no en los inconscientes de la leyenda [...] Por lo demás, la disposición orgánica de Galicia Histórica, será la misma que dimos a conocer. Nuestra revista ha de distribuirse en cuatro secciones: Estudios, Fuentes, Bibliografía y Crónica.
> 
> 

Como apéndice repartiuse a "Colección diplomática", a base de códices, documentos pontificios, doazóns e confirmacións, fundacións ou restauracións, testamentos e escritos sobre actos diversos. Cesou a súa publicación en novembro-decembro de 1903.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533519
* Galiciana: 6500

 |
***Heraldo de Vigo*** foi un periódico editado en Vigo de 1912 a 1914.

Historia e características
--------------------------

Fundado por Manuel Posada García-Barros, apareceu o 1 de xullo de 1912. Diario liberal que representaba en Vigo a política de Eugenio Montero Ríos, estaba dirixido por Justo Fernández Herba. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Linares Rivas, Javier Montero Mejuto, Valentín Paz-Andrade, Manuel Lustres Rivas e Laureano Domínguez Cao-Cordido. Incluía información xeral e un apartado literario. Cesou a súa edición en marzo de 1914.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Heraldo de Vigo". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Heraldo de Vigo". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.
A **interlingüística** é unha rama da lingüística comparada que estuda como é posible a comunicación entre persoas que non falan a mesma lingua, moitas veces grazas a unha lingua construída como auxiliar ou a comparacións entre unha lingua e outra, aproveitando os universais lingüísticos, o posible semellanza xenética de linguas ou préstamos. Os principais estudos céntranse na descrición ou creación de linguas internacionais.

A interlingüística clasificou as linguas auxiliares para distinguilos dos pidgins e fenómenos similares. Por unha banda, distingue entre linguas internacionais xurdidas espontaneamente (ruso) ou planificadas (interlingue). Por outra banda, separa estas linguas segundo os medios de difusión preferentes, só oral, oral e escrito (esperanto), só escrito (como o chinés estándar), por signos ou mesmo musical (solresol).

Bibliografía
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Interlingüística Modificar a ligazón no Wikidata*** |

(eo) Vĕra Barandovská-Frank, (2020), *Interlingvistiko**.** Enkonduko en la sciencon pri planlingvoj Arquivado 30 de xuño de 2021 en Wayback Machine. (PDF)*, 333 pp. Poznań, Univ. Adam Mickiewicz, ISBN 9788365483539

(en) Gobbo, Federico, 2020, *Introduction to Interlinguistics,* München: GRIN Publishing

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q856574
* BRE: 2014435
* MAG: 511120623
* NKC: ph137907
* PSH: 6730

 |
Logo do proxecto.
O **Proxecto Apego** é un programa para mellorar a socialización en lingua galega como lingua inicial. Nel participan os servizos de normalización lingüística dos concellos da Baña, A Coruña, Ames, Carballo, O Carballiño, Carnota, Cee, Ferrol, Lugo, Mazaricos, Moaña, Muros, Narón, Negreira, Nigrán, Oleiros, Ourense, Ponteceso, Pontevedra, Ponteareas, Redondela, Rianxo, Ribadeo, Rois, Sada, Santiago de Compostela, Teo, Vigo, Vilagarcía de Arousa, Vimianzo e mais a Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua.

En 2017 gañou o Premio Cultura Galega de Lingua e o Premio Rosalía de Castro de Lingua

En 2018 foi galardoado co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  "Quen somos?". Consultado o 14 de decembro de 2017.
2. ↑  "Premios da Cultura Galega 2017". Consultado o 14 de decembro de 2017. .
3. ↑  "O Premio Rosalía de Castro da Deputación da Coruña recoñece o labor normalizador da AS-PG e o proxecto Apego". Consultado o 15 de decembro de 2017.
4. ↑  "Apego, os mestres Vitoria Ogando e Anxo González Guerra e a Galipedia, premios Xoán Manuel Pintos 2018". *Diario de Pontevedra*. 1/3/2018.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Propaganda.

***La Propaganda*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1881 e 1885.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Revista semanal consagrada a la defensa e ilustración de la clase obrera*, apareceu o 31 de xullo de 1881. Saía á rúa todos os domingos. Publicación federalista de marcado carácter obreirista fundada por Ricardo Mella. Os seus redactores foron Ángel Bernárdez Rodríguez, Federico Rodríguez Arosa e Joaquín Nogueira Alonso. Fíxose popular entre o proletariado pola súa crítica ao sistema de cotas e redencións en metálico que regulamentaban o servizo militar, e pola súa defensa da participación política da clase obreira. Foi presentado no congreso sindical de Barcelona onde se fundou a Federación de Trabajadores de la Región Española, dando un xiro do republicanismo socialista ao anarquismo. En 1883 cambiou o seu subtítulo por *Semanario social. Eco de la clase trabajadora*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez Blázquez, José Mª (1980). "La prensa periódica viguesa en el siglo XIX". *Vigo en su historia* (en castelán). Caja de Ahorros Municipal de Vigo. pp. 528–529. ISBN 84-7231-494-4.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. p. 233. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Ficha e descarga da publicación
* José Antonio Durán (2011). "Los 150 años de Ricardo Mella" La Cueva de Zaratustra *(en castelán)*.
**Ana Cela Trulock**, nada en Madrid o 1 de decembro de 1928 e finada o 4 de xaneiro de 2018, foi unha profesora e tradutora española.

Traxectoria
-----------

Filla de Camilo Crisanto Cela y Fernández e de Camila Emanuela Trulock Bertorini, foi a quinta de nove irmáns, entre eles o escritor Camilo José Cela.

Licenciouse en Filoloxía Románica na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Complutense de Madrid. Formou parte do Teatro Español Universitario.
Seguiu un seminario de literatura francesa na Sorbona, e foi colaboradora do Seminario de lingüística da Real Academia Española, participando na realización do *Diccionario Histórico del Español*.

Foi profesora de lingua e literatura castelá en diversos centros de Madrid e Bélxica. Foi bolseira da Universidade Católica de Lovaina, onde participou no seminario de Literatura do Século XX e Cristianismo, dirixido por Charles Moeller. Foi codirectora do Centre Universitarie de dita universidade.

Traduciu do francés máis de vinte e cinco libros de diversos xéneros, sobre todo novela. Obtivo un accésit do Premio Fray Luis de León de tradución.

Practicou o baloncesto, balonmán e voleibol.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Obituario: fallece a los 89 años Ana Cela Trulock, hermana del Nobel gallego", obituario de Luís López Pombo en *El Progreso*, 10 de xaneiro de 2018 *(en castelán)*.
**Natalia Junquera Añón**, nada na Coruña en decembro de 1981, é unha xornalista e escritora galega en lingua castelá.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Xornalismo, e fixo un mestrado de xornalismo na Universidad Autónoma de Madrid, coa esponsorización do xornal *El País*. Traballou como xornalista na radio (Cadena SER), na televisión (Antena 3) e especialmente en prensa escrita, inicialmente en *La Voz de Galicia* e desde 2006 en *El País*.

Algunhas das súas principais investigacións viran ao redor da memoria: as vítimas do franquismo e as tramas de nenos roubados da España das décadas do sesenta e setenta.

Obra
----

* *Vidas robadas* (Aguilar, 2011)

* *Valientes. El relato de las víctimas del franquismo y de los que les sobrevivieron* (Aguilar, 2013). Con prólogo de Baltasar Garzón.

Notas
-----

1. ↑  "Natalia Junquera". *Natalia Junquera* (en castelán). Consultado o 2021-04-28.
2. ↑  "Natalia Junquera". *Traficantes*. Consultado o 28/4/2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106641010
* WorldCat
* VIAF: 171563609
* BNE: XX5094887
* GND: 1050689976
* SUDOC: 156586983

 |