recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: San Mamede de Pentes.

**San Lourenzo de Pentes** é unha parroquia do concello da Gudiña, situada a uns 11 km ao suroeste da capital do concello. Segundo o IGE tiña 63 habitantes no 2014 (32 homes e 31 mulleres), 19 menos ca en 2011.

Xeografía
---------

Ten paisaxe montañosa con diversos tipos de árbores, como piñeiros, carballos ou castiñeiros. Percorren a parroquia o río Mente e o río Ribeiriña. Hai bastantes camiños e rutas polas cales se pode pasear ou facer sendeirismo.

Pola parroquia pasa a vía da Prata do Camiño de Santiago, amais da estrada N-525 e a autovía A-52.

Antigamente a capital estaba situada no lugar da Xestosa, despoboado na actualidade, pero do cal aínda se poden observar os seus restos.

Economía
--------

A agricultura, malia non estar industrializada, ten certa relevancia: Ademais de froitos como a castaña, mazá, pera, figo, bévera, marmelo, pavía, kiwi, ou cereixa, hai outros produtos como a pataca, o millo, ou o centeo e outros cultivos hortícolas de menor extensión e relevancia.

Na parroquia hai unha canteira da que se obtén a pedra verdidourada, empregada para revestimentos de fachadas, casetas ou muros, e é usada tanto na zona como para a exportación.

Galería de imaxes
-----------------

* IgrexaIgrexa
* EscolaEscola
* CemiterioCemiterio
* CasasCasas

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Lourenzo de Pentes

| Lugares da parroquia de San Lourenzo de Pentes no concello da Gudiña (Ourense) |  |
| --- | --- |
| San Lourenzo |

### Parroquias da Gudiña

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias da Gudiña |  |
| --- | --- |
| Barxa (San Xoán) | O Canizo (Santa María) | Carracedo da Serra (Santiago) | A Gudiña (San Martiño e San Pedro) | Parada da Serra (San Lucas) | Pentes (San Mamede) | San Lourenzo de Pentes (San Lourenzo) | O Tameirón (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***San Lourenzo de Pentes, A Gudiña Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lugares da Gudiña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9073555
* código INE: 32034060000
* GeoNames: 3113851

 |
Sonda Voyager 2.
A sonda espacial **Voyager 2** (*viaxeira*, en inglés) foi lanzada ao espazo o 20 de agosto de 1977 pola NASA a bordo dun foguete Titan IIIE. A súa estrutura é semellante á da sonda Voyager 1.

Traxectoria
-----------

Traxectoria inicial da sonda *Voyager 2*
Chegou a Xúpiter no ano 1979 sufrindo unha impulso debido ao seu campo gravitacional. No ano 1981 pasou por Saturno en dirección a Urano e Neptuno polos que pasou nos anos 1986 e 1989 respectivamente, tomando os únicos planos detallados ata o momento. No ano 2012 atopábase nos confíns do Sistema Solar. 

Para facer unha aproximación a Tritón en1989, pasou sobre o polo norte de Neptuno, o que fixo que a partir de entón se dirixira cara ó sur do plano da eclíptica, facendo que fora perdendo a liña de vista coas radio antenas do hemisferio norte. Así, en 2020 está a uns 18,8 mil millóns de km da Terra e pode comunicarse con ela só mediante a DSS43, a antena do Deep Space Network da NASA en Camberra (Australia, pois as outras dúas están en Goldstone, California, e Madrid, ambas ho hemisferio norte).

Notas
-----

1. ↑  esa. "Canicas azules". *European Space Agency* (en castelán). Consultado o 2019-02-18.
2. ↑  "NASA contacts Voyager 2 using upgraded Deep Space Network dish". *phys.org* (en inglés). Consultado o 2020-11-06.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio da NASA
* Sitio da ESA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48475
* GND: 4223875-4
* NSSDC ID: 1977-076A
* SCN: 10271

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre astronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Susan McClary**, nada en St. Louis, Missouri o 2 de outubro de 1946, é unha musicóloga e profesora estadounidense pertencente á corrente da Nova Musicoloxía (orixinada nos anos 70 que se centra nos aspectos externos do acto musical como os estudos culturais, a estética e crítica musical). Gran parte do seu traballo é unha crítica dende un punto feminista da historia da música e as súas características estabelecidas ó longo das épocas; ademais de varios estudos sobre xénero, sexualidade e música. .

Achegas á musicoloxía
---------------------

McClary salienta a influencia da música como un medio social que sutilmente conforma e modifica os desexos, sentimentos, percepcións do corpo e subxectividade. Estudou a música como un discurso e unha construción de xénero e significado sexual (tema tratado na súa obra: Femenine endings: music, gender & sexuality, Minnesota, University of Minnesota Press 2002).

Notas
-----

1. ↑  "Oxford Music Online" (en inglés). Consultado o 20 de decembro de 2017.

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3333363
* WorldCat
* VIAF: 64109043
* BNE: XX879512
* BNF: 12495581d
* Europeana: ID
* FAST: 1989243
* GND: 134295900
* ISNI: 0000 0001 2027 2562
* LCCN: n85293654
* NKC: mub2011637958
* NTA: 073496243
* SELIBR: 311418
* SUDOC: 03417074X

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: San Roque.

**San Roque** é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo. Segundo o IGE en 2009 tiña 20 habitantes (11 mulleres e 9 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 34 habitantes.

Debe o seu nome a unha capela existente baixo a advocación de San Roque. Previamente o lugar era coñecido como O Pazo, onde viviron María Sarmiento Ribadeneira e o seu marido Gómez Pérez das Mariñas e Ribadeneira, gobernador de Filipinas. Tamén foi coñecido como Santa Mariña, por mor da existencia dunha capela baixo esa advocación.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Miguel de Negradas

| Lugares da parroquia de San Miguel de Negradas no concello do Vicedo (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Alpuxarras | A Áspera | A Barreira | Chelo | Crecide | Creximil | A Fonte | Francos | A Gándara | A Gatariza | Marcos | Monte de Insua | O Morgallón | O Mosteiro | Muro Novo | Noche | A Poceira | O Redondo | Salgueiros | San Roque | O Xurbal |

### Parroquias do Vicedo

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias do Vicedo |  |
| --- | --- |
| Cabanas (Santa María) | Mosende (San Pedro) | Río Barba (San Paulo) | San Miguel de Negradas (San Miguel) | San Román de Vale (San Román) | Suegos (Santa María) | O Vicedo (Santo Estevo) |
* *Este artigo trátase dun tipo de uva, para a cidade iraniana véxase Shiraz.*

As uvas syrah teñen unha cor púrpura profunda característica que se reflecte no viño.
**Syrah** (en francés) ou ***Shiraz*** (en inglés) é unha caste de uva tinta da familia da *Vitis vinifera* (videira común) orixinaria de Francia, de pequeno tamaño, forma esférica e pel de grosor medio de cor negra azulada, de cultivo moi estendido e utilizada especialmente no val do Ródano. É moi utilizada na produción de viños. Outros nomes cos que se coñece son *candive noir, entournerein, hermitage, hignin noir, petite syrah, plan de la biaune, schiraz, serine, seräne, shiraz, sirac, sirah* e *syra*. É un dato importante saber que o nome de Syrah provén das zonas frías de Francia e a denominación de Shiraz provén das zonas cálidas de Australia.

Orixe
-----

A orixe desta cepa está arrodeado de controversias e dúbidas. Unha das hipótese é que provén da cidade persiana de Shiraz, dende onde ben os fenicios ou séculos despois os cruzados teríana levado á Galia. Segundo outros, viría de Siracusa, en Sicilia. Ten unha importante implantación no centro e sur de Francia, o que deu lugar a que se considere que pode ser orixinaria do Ródano, rexión onde se elaboran viños monovarietais con este bago, en particular os de Hermitage.

Expansión
---------

Hoxe cultívase en países coma Australia (onde é chamada Shiraz) e Francia (onde é chamada Syrah). Outros países onde é posíbel encontrala son Arxentina, Estados Unidos, Chile (onde é chamada Shiraz), España (non en Galiza), Portugal ou no Brasil (rexións vinícolas do Vale do São Francisco, e sur de Minas Gerais).

No norte do Ródano, en Francia, todos os viños tintos proveñen da syrah.

O viño syrah
------------

O viño syrah é un viño amábel e saboroso, de recendo profundo a froitas silvestres e a violetas. A cor é intensa, profunda. En boca adoitan ser viños robustos, estruturados. É ideal para compartilo en reunións combinado con queixos maduros e chacinas fortes, tamén é excelente acompañante para pastas con mollos vermellos e carnes xeralmente adubadas, asadas ou guisadas. O año tamén é unha boa razón para tirar a rolla dun viño Syrah, así como as carnes de porco.
Os Syrah de América acompañan ben as carnes asadas; os syrah europeos, máis escuros e de corpo máis intenso, son ideais para animais de caza coma o veado, o porco bravo e aves. Os mellores viños son Côte-Rotie e Hermitage.

Notas
-----

1. ↑  galego en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  MacNeil, Karen. Ediouro Publicações, ed. *Bíblia do Vinho, A* (Edición 4 ed.). ISBN 8500012951.
3. ↑  SANTOS, José Ivan; SANTANA, José Maria. Senac, ed. *Comida e Vinho*. *2008* (São Paulo).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de castes de uvas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q332720
* BNF: 15573340z
* LCCN: sh2008003723
* VIVC: 11748

 |
*Xúpiter e Sémele* (Gustave Moreau).
**Sémele** (en grego Σεμέλη) é un personaxe pertencente á mitoloxía grega. Filla de Cadmo, rei de Tebas e Harmonía; é a irmá de Agave, Autonoe, Ino e Polidoro, pero é coñecida por ser a nai de Baco ou Dioniso.

O mito de Dioniso
-----------------

*Xúpiter e Sémele.* (Rubens).
*Dionisos mosaico.*
Cóntanos o mito que na cidade grega de Tebas, vivía a princesa Sémele, filla do rei Cadmo e da raíña Harmonía. Tan grande era a súa beleza que pronto foi obxecto da atención de Zeus. O deus acudía a visitala ao palacio do seu pai disfrazado de mortal, ata que un día a moza cedeu ante unha insinuación de Hera (a celosa esposa de Zeus) que, disfrazada da ama de leite da nova doncela, sementou onde había confianza a dúbida de se quen a visitaba era realmente Zeus ou se era un impostor que se aproveitou da súa inocencia.

De modo que, no seu seguinte encontro, a moza Sémele rogoulle ao deus que se lle mostrase na súa olímpica maxestade. Zeus tiña moitísimo pesar ante a obstinación da moza, consciente de que non podería soportar o seu divino resplandor, pero como lle deu a palabra de concederlle o que quixese, tivo que acceder á súa petición.

Foi así como a nova princesa pereceu consumida polas chamas que desprendía Zeus, o señor do raio. Dionisos, que estaba no seo da moza, perecería tamén se unha tupida hedra fresca e húmida con que o envolveu Xea, deusa da Terra, non se tivese enrolado milagrosamente nas columnas de palacio, interpoñendo a súa verde pantalla entre o pequeno deus e as chamas celestes.

Zeus recolleu a Dioniso neno, para o cal non chegara o momento de nacer, e encerrouno na súa coxa. Cando o prazo se cumpriu, extraeu a criatura. Este dobre nacemento valeulle a Dionisos o epíteto de "ditirambo" que quería dicir *o dúas veces nado*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* BERMEJO BARRERA, J. C.; DÍEZ PLATAS, F.: *Lecturas del mito griego*, Madrid, 2002.
* BERMEJO BARRERA, J. C.: *El mito griego y sus interpretaciones*, Torrejón de Ardoz, 1996.
* DÍEZ PLATAS, F.: *"Volviendo a Gombrich: motivo y significado de la cerámica griega"*, Quintana, Nº2 (2003), pp. 131–145.
* *Lexicon Iconographicum Mithologiae Classicae* (LIMC). Zurich/Munich, 1981-1998. Vol.7 mais suplemento.
* OVIDIO: *Metamorfosis*, Madrid 1999.
* PÍNDARO: *Obra completa*, tradución Suárez de la Torre, E. Madrid, 1988.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sémele*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q776139
* WorldCat
* VIAF: 40183415
* BNF: 15068949v
* CERL: cnp00550312
* EBID: ID
* GEC: 0061739
* GND: 119216388
* LCCN: sh2001002503
* SUDOC: 241508983
* Theoi: Thyone

 |
**Vicente Vázquez González**, nado en Baiona e finado en Gondomar o 26 de abril de 1971, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Adicou a maior parte da súa vida ás súas empresas, entre as que destacaron unha ferretería en Baiona e un bar, así como a fábrica de gasosas "Cruz Verde" en Gondomar. Alcalde accidental na ausencia do por aquel entón alcalde José Rodríguez de Vicente, na ditadura de Primo de Rivera, dende outubro de 1929 ata a formación dunha nova corporación en febreiro de 1930, sendo substituído por Julián Revollar. Foi alcalde de Baiona durante a Segunda República e despois de Gondomar no franquismo (1947-1949). Foi condecorado coa Gran Cruz da Orde de Cisneros.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Rodríguez de Vicente** |  **Alcalde de Baiona** 1929 - 1930 | Sucesor:**Julián de Revollar Mihura** |
| Predecesor:**Vicente González Cadilla** |  **Alcalde de Baiona** 1932 - 1934 | Sucesor:**Vicente González Cadilla** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Gondomar** 1947 - 1959 | Sucesor:**Ramón Fariña Cobián** |

Vida persoal
------------

Casou con Isabel Rodríguez Ante.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-4-1971, p. 2.
2. ↑  *Faro de Vigo*, 27-2-1930.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-7-1959, p. 8.
Sínodo Presbiteriano do Brasil de 1888.
Un **sínodo** é unha reunión do bispo cos seus sacerdotes para o estudo de problemas da vida espiritual ou o tratamento de custións de fe, e para dar forza ás leis eclesiásticas, a través da eliminación de abusos, a través da promoción de vida do cristián, fomentar o culto divino, e a práctica relixiosa. Non parece que tiveran unha periodicidade regular, a pesar de que no Concilio de Huesca (598) se estableceu a obriga de realizar anualmente un sínodo.

Durante a Alta Idade Media, celebráronse varios sínodos como os de Vic dos anos 1030 e 1033, pero non se levarán a cabo cunha certa regularidade até o século XIII.

O sínodo dos bispos é unha institución eclesial antiga que foi revitalizada polo Concilio Vaticano II. A principal diferenza cos Concilios, é que menstres estes teñen poder para definir dogmas e para lexislar, os sínodos son órganos consultivos, e a súa misión principla é a de asesoramento ao Papa sobre unha cuestión concreta.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *sínodo*.
2. ↑  Richard, Charles-Louis (OP) (1793). *Los Sacrosantos Concilios generales y particulares: desde el primero..*. Imprenta de Antonio Espinosa. p. 48.
3. ↑  Sadurní i Puigbò, Nùria (1999). *Diccionari de l'any 1000 a Catalunya*. Col·lecció El Cangur / Diccionaris, núm. 280. Edicions 62. p. 135. ISBN 84-297-4607-2.
4. ↑  Blázquez, R. (1997). *Una institución conciliar con futuro: el sínodo de los obispos*. *Ecclesia tertii millennii advenientis : omaggio al P. Angel Antón, professore di ecclesiologia alla Pontificia Università Gregoriana nel suo 70 compleanno / F. Chica, S. Panizzolo, H. Wagner (Edd.)* (Casale Monferrato: Edizione Piemme). pp. 549–559. ISBN 88-384-2863-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q111161
* AAT: 300379063
* BRE: 3664473
* EBID: ID
* GEA: 11806
* GND: 4058759-9
* HDS: 011746
* MAG: 2779045295
* NKC: ph126367
* Treccani: sinodo

 |
**Vicente Ramos Rodríguez**, nado en Pedrouzos (Brión) o 7 de febreiro de 1870 e finado en Santiago de Compostela en novembro de 1938, foi un empresario e filántropo galego.

Traxectoria
-----------

Nado en Pedrouzos en 1870, con 13 anos emigrou a Arxentina. Comezou vendendo periódicos na rúa e acabou converténdose nun próspero empresario. Fundou a primeira compañía de autobuses arxentina, colaborou na reconstrución do Teatro Colón de Buenos Aires e abriu un negocio a carón da estación de trens da mesma cidade.

Vicente Ramos colaborou no crecemento e prosperidade de Brión: o primeiro alumeado do Tremo, o espazo da feira de Brión na Carballeira de Santa Minia, a fonte de Hermes ou Mercurio, deus do comercio e a gandería, doada en 1913, o campo do mercado do Tremo onde se encargou incluso de que plantaran árbores e a actual biblioteca e a antiga parte baixa do Concello foron promocionadas por el.

Simpatizante da causa republicana, nunca se comprometeu politicamente, o que, sumado ao respecto que se lle tiña, lle procurou unha situación tranquila tras estalar a Guerra Civil Española. Ao ano seguinte sobreveulle a morte dun ataque cardíaco na parroquia dos Ánxeles.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Busto de Asorey de Vicente Ramos, no Tremo. |
| Busto de Asorey de Vicente Ramos, no Tremo.  |

|  |
| --- |
| Fonte de Hermes ou Mercurio, custeada por Vicente Ramos. |
| Fonte de Hermes ou Mercurio, custeada por Vicente Ramos.  |

 |

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 21-11-1938, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en infobrionArquivado 20 de marzo de 2008 en Wayback Machine.
***Rückert-Lieder*** é o título dun ciclo de cancións compostas polo compositor Gustav Mahler, baseándose en poemas do alemán Friedrich Rückert

Contexto
--------

En marzo de 1901, Mahler atópase na vila balneario de Opatija na costa dálmata. Aquí le os poemas de Rückert e escolle aqueles que musicaría nos vindeiros anos. Estas cancións de Rückert marcan o paso da primeira fase da obra Mahleriana, marcada pola poesía popular recollida nos textos de Des Knaben Wunderhorn, á segunda fase; caracterizada esta por sinfonías puramente instrumentais.

Temática e Estilo
-----------------

En sentido estrito estas cancións non forman un ciclo coma tal, xa que a única relación entre elas é o autor dos versos e un certo carácter temático común. As cancións son variacións dunha soa idea: a contemplación estática da beleza en diferentes aspectos. Apoiándose nesta idea, expóñense diversos temas. Tales coma a soidade do artista, os afectos familiares, o sentido da vida e a existencia do sufrimento.

Estrutura
---------

En total son cinco as cancións que conforman o ciclo.

### Blicke mir nicht in die Lieder

Co título *Non me atendas nas miñas cancións* *(en galego)*, exponse a tensión existente durante a creación artística e descríbese os afectos dunha parella,

### Ich atmet' einen linden duft

Co título *Eu aspiraba un doce perfume* *(en galego)*, evócase unha vida harmoniosa, onde o amor e a creación acadan a súa plenitude.

### Ich bin der welt abhanden gekommen

Co título *Non son deste mundo* *(en galego)*, móstrase o desengano do artista fronte a un mundo e sociedade xordos e agresores da sensibilidade do artista.

### Um mitternacht

Co título *A medianoite* *(en galego)*, descríbese a soidade espiritual, identificada metaforicamente coa noite. Mostrando que a fe é a única posibilidade de salvación. Existe unha certa similitude coa poesía de San Juan de la Cruz.

### Liebst du um schönheit

Co título *Se estimas a beleza* *(en galego)*, móstrase unha concepción do amor completamente idealista.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* La música de Gustav Mahler: Una guia d'audició. Joan Grimalt. Editorial Duxelm *(en catalán)*

| * v
* c
* e
Lieder de Gustav Mahler |
| --- |
| 
* Das Klagende Lied
* Des Knaben Wunderhorn (Mahler)
* Rückert-Lieder
* Kindertotenlieder

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2032459
* BNF: 139158807
* IMSLP: ID
* MusicBrainz: ID
* NKC: aun2009521429

 |
**Vicente de la Fuente García**, nado en Betanzos o 29 de xaneiro de 1934 e finado na mesma localidade o 22 de decembro de 2021, foi un empresario e político galego que ostentou a alcaldía de Betanzos dende 1979 ata 1983.

Traxectoria
-----------

Foi Profesor Mercantil pola Escola de Altos Estudos Mercantís da Coruña (1954).

Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido concelleiro de Betanzos por Unión de Centro Democrático (UCD), tomando posesión o 19 de abril de 1979. O 3 de maio de 1979, o alcalde titular viuse obrigado a abandonar a alcaldía por enfermidade sen ter podido presidir ningún acto corporativo. Por non ter sido prevista a orde de sucesión, por autoconvocatoria dos concelleiros, acordouse que se fixese cargo da alcaldía o 15 de maio de 1979. O 6 de setembro o alcalde titular renunciou e por acto plenario do 26 de setembro de 1979 resultou elixido alcalde titular, cargo no que permaneceu ata maio de 1983. Foi deputado provincial e presidente da Comisión de Facenda.

Obra
----

Publicou varios artigos no *Anuario Brigantino*: "Un recluso en Betanzos..." (2004), "El monasterio de Santa María de Sobrado" (2005)*,, "Una experiencia de democracia..." (2006) e "La Comisión Pro-Cierre Dominical" (2007).*

Vida persoal
------------

Foi pai de Vicente, María, Javier, Isabel, Pablo, Cova, Juan, Marta e Ignacio de la Fuente Lago.

Notas
-----

1. ↑  Redacción (22 de decembro de 2021). "Muere el exalcalde de Betanzos Vicente de la Fuente a los 87 años". *laopinioncoruna.es* (en castelán). Consultado o 24 de decembro de 2021.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  F Espiñeira (24 de marzo de 2023). "Fallece el periodista de La Voz de Galicia Nacho de la Fuente, un pionero del periodismo digital". *La Voz de Galicia*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Betanzos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Sánchez García** |  **Alcalde de Betanzos** 1979 - 1983 | Sucesor:**Antolín Sánchez Presedo** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9093369
* WorldCat
* VIAF: 53367852
* BNE: XX925090
* BNF: 16702444d
* Dialnet: 1423783
* ISNI: 0000 0000 5955 2185
* LCCN: n93100023

 |
Cinco dedos na extremidade anterior dun lagarto.
En cladística, unha **simplesiomorfía** (algúns escriben **sinapomorfia**) ou **estado de carácter simplesiomórfico**, é un trazo ou carácter compartido por dous taxons emparentados, cando este coincide co carácter presente no antepasado común de ambos. É dicir, cando o carácter representa o estado ancestral.

Etimoloxía
----------

O termo simplesiomorfía foi introducido en 1950 polo entomologo alemán Willi Hennig.

Está formado polos elementos *sim-*, *-plesio-* e *-morfía*, tirados das voces do grego antigo σύν, *sýn*, 'xuntos'; πλησίος, *plēsíos*, 'veciño', e μορφή *morphḗ*, 'forma'.

Exemplo
-------

Un exemplo de simplesiomorfía é a posesión de cinco dedos por moitos vertebrados tetrápodos (pentadactilia), para os que representa o estado ancestral. En moitos grupos adaptacións específicas reduciron o seu número, pero a man humana comparte este carácter con, por exemplo, os lagartos.

Simplesiomorfía e monofiletismo
-------------------------------

Porén, as simplesiomorfías non son unha indicación de que os taxons sexan considerados máis estreitamente relacionados entre si que cos taxons máis distantes, aínda que todos compartan o estado do carácter máis ancestral.

Na sistemática cladística deféndese que os grupos ou taxons non poden basearse en simplesiomorfías, senón que deben facelo en sinapomorfías. Pero na sistemática evolutiva clásica admítense tamén grupos parafiléticos, que non cumpren estritamente esta condición.

Polo tanto, a presenza de cinco dedos nas extremidades non permite funbdamentar a monofilia dun grupo constituído, por exemplo, polos primates e os crocodilos, por tratarse dunha mera simplesiomorfía, igual que a posesión dunha epiderme ciliada en todos os platihelmintos de vida libre, non fundamenta a monofilia do taxon dos turbelarios cos platihelmintos parasitos.

Notas
-----

1. ↑  symplesiomorphy Arquivado 26 de marzo de 2017 en Wayback Machine. en *Oxford Livign Dictionaries*.
2. ↑  Futuyma, Douglas J. (1998). "Evolutionary Biology" (3rd ed.). Sunderland, Massachusetts: Sinauer Associates, Inc.: 95. ISBN 0-87893-189-9.
3. ↑  Garrido, Carlos (1977): **dimplesiomorfia**, en: *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Corunha: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-87305-12-1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tudge, Colin (2000): *The Variety of Life*. Oxford (UK): Oxford University Press. ISBN 0-19-860426-2.

### Outros artigos

* Cladística
* Apomorfía
* Monofilético
* Parafilético
* Polifilético
* Plesiomorfía
* Sinapomorfia

### Ligazóns externas

* Funk, D. J. & Omland, K. E. (2003): "Species-level paraphyly and polyphyly: Frequency, cause and consequences, with insights from animal mitochondrial DNA". *Annu. Rev. Ecol. Evol. Syst.* **34**: 397–423. Artigo en PDF Consultado o 25/03/2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q932223
* MAG: 104206326

 |
**Vicente Paz Infante**, nado no concello de Riobarba (hoxe O Vicedo) en 1896 e finado en Buenos Aires en 1938, foi un sindicalista e dirixente societario galego na Arxentina.

Traxectoria
-----------

Rebelouse contra a educación católica da familia que o educou no Seminario, e aos 18 anos emigrou a Cuba, onde foi secretario xeral do Sindicato da industria do café. Extraditado a España pola ditadura de Mario García Menocal, foi enviado a prisión. Despois exíliase no Uruguai e logo marcha á Arxentina. Afíliase á Sociedad Vivariense e ingresa na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales a través de Nueva Era de Vilanova. Fundou a sociedade Hijos de Riobarba, que dirixiu até a súa morte. Militou no Centro de Socialistas Españoles e no Centro Republicano Español. Socialista marxista, combateu as ideas nacionalistas aínda que admiraba a Suárez Picallo. Foi membro da xunta executiva da Federación en 1927 e 1928 e a finais dese ano foi elixido secretario xeral da Federación. Foi o principal protagonista da ruptura da Federación en 1929 e da creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista, onde participou no comité de prensa e colaborou en *Acción Gallega*. Foi tamén axente da fusión das dúas federacións en 1936. Morreu en Buenos Aires en 1938 con 42 anos. Foi amigo de José Cobelo e Alfredo Baltar, que continuaron o seu ideario.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz, Hernán M. (2007). Fundación Sotelo Blanco-Biblos, ed. *Historia de la Federación de Sociedades Gallegas*. Buenos Aires. p. 238. ISBN 978-950-786-574-9.

### Ligazóns externas

* "Paz Infante, el emigrante de Riobarba que dirigió la Federación de Sociedades Gallegas" in *La Voz de Galicia* (Viveiro), 8-10-2017
Coordenadas: 38°47′47″N 1°28′40″L﻿ / ﻿38.79639, -1.47778

**S'Espardell** é unha illa balear que forma parte das Illas Pitiusas. Depende do municipio de Formentera e da parroquia de Sant Ferran de ses Roques, e está incluída no Parque Natural de ses Salines.

Características
---------------

Está situada a 4 km ao oeste da illa de S'Espalmador e 8 km ao norte da punta Pedrera de Formentera. A 100 m ao suroeste da illa atópase o illote de S'Espardelló. Ambos os nomes són diferentes diminutivos de esparto.

A lonxitude da illa, entre a punta de Tramuntana e a punta de Migjorn é de 1.570 metros e a superficie total é de 0,6 km². Na parte central a illa anchéase formando a levante a punta de Sa Galera. A costa é abrupta e só dispón dun pequeno embarcadoiro a poñente, que recibe o nome de Es Mollet. Na punta de Tramuntana hai o faro de S'Espardell, de 53 metros de altitude. No oeste da illa hai restos dunha torre de defensa de orixe musulmá. A superficie da illa é relativamente plana e a altitude máxima é de 30 m no punto chamado Es Cocons de s'Espardell.

Xeoloxicamente a illa é calcaria. O litoral de poñente está formado por *marès* (rocha sedimentaria balear) que chega ata 14 m de altitude e é o resultado da compactación de grandes calcarios e fragmentos de organismos mariños. O resto da illa está recuberta dunha capa calcaria formada pola salinización por evaporación do substrato de *marès*. Esta constitución calcaria provocou a formación de importantes covas: S'Almànguena, Es Corbmarins e Sa Sitja.

Destaca a presenza da mesma subespecie de lagartas que en Formentera (*Podarcis pityusensis formenterae*) e importantes colonia de aves mariñas como a gaivota de Audouin (*Larus audouinii*), o corvo mariño (*Phalacrocorax aristotelis*) e a pardela balear (*Puffinus mauretanicus*). Tradicionalmente foi utilizada polos habitantes de Formentera para a práctica da pesca, a caza de pardelas e a busca de ovos de gaivota.

Véxase tamén
------------

* S'Espalmador
* Illas Pitiusas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3733066
* GEC: 0024859

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: San Tomé.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Piñeiro (homónimos).

**San Tomé de Piñeiro** é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Marín na comarca do Morrazo. Segundo o IGE no ano 2016 tiña 1059 habitantes (524 homes e 535 mulleres). A parroquia ten 12 entidades de poboación.

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial é románica, fundada no século XIII, ao parecer sobre os restos dun antigo mosteiro. Ten planta rectangular e conta cunha ábsida pentagonal. Na súa capela maior ten un retablo barroco de marcada influencia portuguesa.

A cabeceira poligonal aséntase sobre tres rebancos que leva en cada un dos catro vértices unha grosa columna sobre podio que chega até o beirado con capiteis case cúbicos e de basta labra de entrelazos. Esta estrutura columnaria define cinco panos. Nos tres centrais ábrese un ventanal de medio punto adoelado pero de arestas vivas que acolle unha seteira. Unha imposta de dupla moldura percorre os tres primeiros panos á altura dos peitorís das fiestras. Os canzorros son de proa de nave.

O interior ten un elegante arco triunfal, con dúas arquivoltas apuntadas de rosetas, a interior de aresta viva e a exterior de mediacana combinada con escocia e tetrapétalas trasdosada por chambrana xadrezada. Outro arco faixón apuntado axuda a soster a bóveda de canón. Os catro capiteis que sosteñen estes arcos son variados: un de entrelazos, outro de follas terminadas en espiral e os outros dous teñen esculpidos cadrúpedos alternados con homes ou anxos.

Tamén destaca o gran Pazo de Cadro a familia nobre de Romay, así como os muíños e a casa de Cultura.

Cultura
-------

A comezos de outubro celébrase a Festa da mazá e a sidra de San Tomé de Piñeiro.

A Sociedade Deportiva Santomé milita na Segunda Rexional.

Pola parroquia pasa a ruta de sendeirismo GR-59, que une o cabo Home coa desembocadura do río Loira.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa de San Tomé de Piñeiro.Igrexa de San Tomé de Piñeiro.
* Cruceiro no adro de San Tomé de Piñeiro.Cruceiro no adro de San Tomé de Piñeiro.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Tomé de Piñeiro

| Lugares da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello de Marín (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Allariz | Cadrelo | Cernello | A Esperela | Fixón | O Igrexario | Miñán | O Pereiro | O Pozo |  Silvestre | A Troncosa |

### Parroquias de Marín

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Marín |  |
| --- | --- |
| Ardán (Santa María) | O Campo (Santa María) | Marín (San Xián) | Marín (Santa María do Porto) | Mogor (San Xurxo) | San Tomé de Piñeiro (San Tomé) | Seixo (Nosa Señora do Carme) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Marín

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3396881
* código INE: 36026060000

 |
Vitamina B5
A **vitamina B5** ou ácido pantoténico é unha vitamina hidrosoluble (soluble en auga) que intervén como compoñente do coenzima A e doutras moléculas importantes.

Desempeña un papel moi importante no funcionamento do metabolismo celular e do sistema nervioso e inmunitario. Esta vitamina utilízase no tratamento das alopecias, enfermidades das uñas e cambras do embarazo. Tamén se utiliza no tratamento de acne, xa que practicamente non ten efectos secundarios e dá moi bos resultados.

Atópase na maioría dos alimentos, sobre todo en ovos de ave e de peixe, fígado, ril, lácteos e fermento. Fontes de orixe vexetal: aabaza, cacahuetes, fermento de cervexa, pemento doce, tofu, arroz integral, améndoas, pipas de xirasol, entre outros.

A falta de ácido pantoténico pode provocar infertilidade e insuficiencia renal, aumento de fatiga e tensión, caída do cabelo, feridas e úlceras cutáneas e alteracións na sensibilidade dos pés.

Notas
-----

1. 1 2  "Para que serve a Vitamina B5" (en portugués). Consultado o 20 de febreiro de 2017.
2. ↑  Cervera 2003, pp. 85-86.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Vitamina B5*** |

### Bibiliografía

* Cervera, Cala (2003). *Nutrición ortomolecular* (en catalán). Barcelona: Grasindo.

| * v
* c
* e
Vitaminas |
| --- |
| Liposolubles | 
* Retinol (**A**)
* Calciferol (**D:** D2, D3)
* Tocoferol (**E**)
* Filoquinona (**K**)

 |
| Hidrosolubles | 
* Tiamina (**B1**)
* Riboflavina (**B2**)
* Niacina (**B3**)
* Ácido pantoténico (**B5**)
* Piridoxina (**B6**)
* Biotina (**B7**)
* Ácido fólico (**B9**)
* Cobalamina (**B12**)
* Ácido ascórbico (**C**)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179894
* BNCF: 51218
* BNF: 124605133
* EBID: ID
* GEC: 0129397
* GND: 4257945-4
* LCCN: sh2001002934
* MAG: 2780420027
* NDL: 00569034
* PSH: 6239

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 599-54-2
* ChEBI: 7916
* ChEMBL: CHEMBL2110806
* ChemSpider: 963
* DrugBank: 01783
* DTXSID: DTXSID7047229
* ECHA: 100.009.061
* HMDB: HMDB0000210
* KEGG: D07413
* KNApSAcK: C00001550
* MeSH: D010205
* PubChem: 988
* UNII: 66Y94D1203

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Steklovata** (en ruso: Стекловата, *Fibra de vidro*) foi unha boy band ou banda xuvenil rusa creada no ano 1999. Os seus principais compoñentes eran Denís Belikin e Artur Ieremèiev. O seu produtor foi o compositor Serguei Kuznetsov.

Traxectoria
-----------

Se ben gravaron tres discos de estudio, a banda non acadou moito éxito, principalmente a causa de non ter patrocinador. Porén, no 2002 conseguiron o maior número de reproducións nas radios estonianas.

Máis tarde, as súas cancións foron difundidas en *YouTube* como vídeos virais en clave de humor por mor da súa precaria produción. O vídeo máis coñecido desta banda é *Novi God* (Новый Год, *Aninovo*). En Cataluña acadaron moita fama grazas ó programa humorístico *APM?* da TV3, no que se empregaba o vídeo da actuación en ton de ironía e co tempo ficou como un clásico do programa.

Discografía
-----------

* 2001 *Ldínkoi po steklú* (Льдинкой по стеклу, 'Lambetadas na fiestra')
* 2002 *Ostorojno - khrúpkoie* (Осторожно - хрупкое, 'Atención - Fraxil')
* 2005 *Spetsxkola* (Спецшкола, 'Escola especial')

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en ruso)*
* Vídeo do tema *Novi God* (en *YouTube*)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q774448
* Discogs: 3481088
* ISNI: 0000 0004 7107 0073
* MusicBrainz: ID

 |
Panorámica do Templo das inscricións en Palenque, México.
**B'olon Yej Cheʼ Naah** (Pronuncia en maia: [ɓolon jex cheʔ naːh]) "Casa das Nove Lanzas Afiadas" ou Templo I é a edificación máis alta e de máis importancia da antiga cidade de *Lakam Ha*, capital do reino de *B'aakal* pertencente á cultura maia durante o período clásico tardío, situada actualmente no estado mexicano de Chiapas, preto do río Usumacinta. Foi construído, baixo o reinado de K'inich Janaab' Pakal, "Escudo Ave-Hanab de Rostro Solar" tamén chamado Pakal ou Pakal o Grande (603 - 683) ajaw ou gobernante de Palenque, concibido unicamente para glorificar ó mandatario en vida e albergar o seu corpo cando morrese. Dentro de Palenque, o Templo das Inscricións está localizado nunha área coñecida como a Gran Praza nun cerro con pendente natural e sitúase nun ángulo recto co sueste do Palacio. 

Debuxo dun relevo de Palenque do gobernante maia, K'inich Janaab' Pakal ou Pakal o Grande.

Historia
--------

O Templo das Inscricións foi rematado pouco despois do ano 683. A construción foi iniciada polo mesmo Pakal, aínda que o seu fillo, K'inich Kan Bahlam II completou a estrutura e a súa decoración final.

O Templo das Inscricións foi significativo no estudo dos antigos maias, debido á extraordinaria mostra de textos xeroglíficos e os relevos de estuco nos alicerces do edificio, que foron estudados e investigados durante douscentos anos, a pesar disto no ano de 1949, o arqueólogo mexicano Alberto Ruz Lhullier, removeu unha laxa de pedra do chan do templo revelando unha escaleira interior dividida en dous tramos chea de cascallos. Tres anos máis tarde cando se despexou a escaleira descubriuse que conducía á tumba de Pakal. A entrada á cripta atópase a 1,50 metros debaixo do nivel do chan.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Templo das Inscricións Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Museo Nacional de Antropoloxía na Cidade de México *(en castelán)*
* Fotografía do sartego de Pakal o Grande

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2559153
* EBID: ID

 |
**Statistics Canada** (en francés **Statistique Canada**) (**SC**) é a axencia do Goberno federal canadense encargada de recoller e compilar datos estatísticos sobre o Canadá e os canadenses.

Entre outras responsabilidades, Statistics Canada ocúpase do censo xeral que ten lugar cada cinco anos, no primeiro e sexto ano dunha década. O próximo censo será en 2011 e será o segundo no que se poderá utilizar Internet para encher os cuestionarios.

Para os lugares, Statistics Canada ten unha terminoloxía ben definida. Por exemplo, a palabra parroquia designa algúns territorios rurais do Quebec e de Novo Brunswick, e cantón designa os *townships* do leste do Quebec.

Ligazóns externas
-----------------

* Web oficial de *Statistics Canada* (en inglés e francés)
* Statistics Canada: Censos Arquivado 10 de outubro de 2008 en Wayback Machine. (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1155740
* WorldCat
* VIAF: 151544433
* GRID: grid.413850.b
* ISNI: 0000 0001 2097 5698
* MAG: 1319815248
* NKC: ko2003167935

 |
Estrutura química da vitamina B1
A **vitamina B1**, tamén coñecida como **tiamina** , é unha substancia que actúa como coenzima no metabolismo dos hidratos de carbono, permitindo metabolizar o ácido pirúvico. Ademais participa na síntese de substancias que regulan o sistema nervioso. A súa forma activa é o **pirofosfato de tiamina (TPP)**.

A súa absorción no intestino realízase facilmente, polo que a súa falta na dieta causa problemas metabólicos, en particular a nivel do metabolismo dos carbohidratos, poucos días despois.

A carencia de vitamina B1 produce unha enfermidade con sintomatoloxía nerviosa denominada beriberi.

A vitamina B1 ou tiamina atópase na carne de vacún ou de porco, noces, garavanzos, millo, ovos, figos secos, fígado, avea, chícharos, cacahuetes, pataca, arroz integral, fabas de soia, trigo e fariña branca enriquecida.

Notas
-----

1. ↑  Así como aneurina ou vitamina antiberibérica.

| * v
* c
* e
Vitaminas |
| --- |
| Liposolubles | 
* Retinol (**A**)
* Calciferol (**D:** D2, D3)
* Tocoferol (**E**)
* Filoquinona (**K**)

 |
| Hidrosolubles | 
* Tiamina (**B1**)
* Riboflavina (**B2**)
* Niacina (**B3**)
* Ácido pantoténico (**B5**)
* Piridoxina (**B6**)
* Biotina (**B7**)
* Ácido fólico (**B9**)
* Cobalamina (**B12**)
* Ácido ascórbico (**C**)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83187
* BNCF: 39933
* BNF: 12460376f
* EBID: ID
* JSTOR: thiamine-deficiency
* LCCN: sh85143962
* MAG: 2776203871
* NDL: 00572952
* PSH: 6235

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: A11DA
* CAS: 70-16-6
* ChEBI: 18385
* ChEMBL: CHEMBL1547
* ChemSpider: 1098
* DrugBank: 00152
* DTXSID: DTXSID50220251
* HMDB: HMDB0000235
* IUPHAR: 4629
* KEGG: D08580
* KNApSAcK: C00000775
* MeSH: D013831
* MeSH: D02.886.675.900
* NDF-RT: N0000145862
* PubChem: 1130
* RxNorm: 1546268
* UNII: 4ABT0J945J

 |
***Statu quo*** é unha frase latina, que se traduce como "estado das cousas", que fai referencia ao estado global dun asunto nun momento dado. Normalmente trátase de asuntos con dúas partes interesadas máis ou menos contrapostas, no que un conxunto de factores dan lugar a un certo *equilibrio* (statu quo) máis ou menos duradeiro no tempo, sen que devandito equilibrio teña que ser igualitario, (por exemplo, nunha situación de dominación existe un *statu quo* a favor do dominador).

Relacionada con ela, a frase *mantemento do statu quo* fai referencia á continuación da situación de equilibrio, aínda que os factores individuais poden cambiar, pero de forma complementaria, facendo que se manteña o estado de equilibrio global.

O concepto provén do termo diplomático *in statu quo ante bellum*, que significa "como era antes da guerra" no sentido de recuperar a situación de poder e liderado que había antes dunha guerra.

No ámbito da política e a diplomacia, o termo *statu quo* utilízase frecuentemente co obxectivo de manter a ambigüidade sobre a situación á que se refire, de forma que se evita explicitar os factores de enfrontamento que existen, aínda que os interlocutores saben de que se trata. Noutras ocasións simplemente búscase simplificar a conversación, como resumo dos distintos elementos que interveñen.

Noutras ocasións fálase do *statu quo* no sentido dunha situación profundamente estancada, cuxa enorme inercia fai moi difícil cambiala. Peter Senge (1999) dixo: "...a colaboración é vital para manter os cambios realmente profundos, xa que sen ela, as organizacións son atafegadas polas forzas do *statu quo*".

En forma máis sarcástica, Laurence J. Peter, o autor do Principio de Peter, dixo nunha ocasión: "A burocracia defende o *statu quo* moito tempo despois de que o *quo* perda o seu *statu*".

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *statu quo*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 10 de novembro de 2014 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201610
* MAG: 2776748549

 |
O **Templo Votivo do Mar** é un templo católico adicado a San Xoán Bautista, tamén coñecido como **igrexa parroquial de San Xoán de Panxón**. Situado na parroquia do mesmo nome pertencente ao concello de Nigrán.

Este edificio foi deseñado polo arquitecto galego Antonio Palacios Ramilo autor de obras como o Palacio de Comunicacións de Madrid, o Teatro García Barbón de Vigo (hoxe Centro Cultural Afundación Vigo) ou a Virxe da Rocha en Baiona. A súa construción tivo lugar entre 1932 e 1937. 

Fachada e torre.

Estilo
------

O edificio de granito, tivo como inspiración o arco visigodo do século VII próximo ao templo. A igrexa, malia a súa orixe, ten tinguiduras góticas, influencia musulmá e toques modernistas, pero sempre tentando plasma-la arte galega, e coa fin de brindar esta obra a tódalas xentes do mar. Feita en parte con materiais reciclados, posúe contrafortes, arcos superpostos que barutan a luz e crean perspectivas, celosías de formigón. A cúpula central de ladrillo, nervada, seguindo o modelo de Armenteira e todo iso fundido coa época do arquitecto, cromatismo nos mosaicos e noutros elementos metálicos.

Reflíctese a tradición da cantaría galega irmandada coa paisaxe e a historia de Galicia: o megalítico, a época castrexa, o prerrománico e románico, os mosteiros mendicantes, os pazos barrocos. A torre semella un faro, ou torre defensiva que no seu remate proxecta a rosa dos ventos cos catro anxos custodios.

Notas
-----

1. ↑  Turgalicia

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Templo Votivo do Mar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Espinosa Rodríguez, J. (1957). *Panjón. Templo Votivo de la Virgen del Mar*.

### Outros artigos

* Monumento á mariña universal
* Arco visigótico de Panxón

### Ligazóns externas

* TurGalicia
Coordenadas: 14°23′26″N 104°40′49″L﻿ / ﻿14.390555555556, 104.68027777778


|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos khmer. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Templo de Preah Vihear** (en khmer: ប្រាសាទព្រះវិហារ; *Prasat Preah Vihear*) é un antigo templo khmer construído durante o período do Imperio Khmer. Atópase enriba dun cantil de 525 metros, nas montañas de Dângrêk, na provincia de Preah Vihear, en Camboxa. En 1962, tras unha longa disputa entre Camboxa e Tailandia sobre a súa propiedade, o Tribunal Internacional de Xustiza da Haia determinou que o templo está en Camboxa.

O templo de Preah Vihear, o cal ten unha vista de moitos quilómetros sobre unha chaira, ten o escenario máis espectacular de todos os templos construídos durante o Imperio Khmer, de seis séculos de duración. Como un edificio clave na vida espiritual do imperio, foi apoiado e modificado polos sucesivos reis e, por iso, leva elementos de varios estilos arquitectónicos. Preah Vihear é infrecuente entre os templos khmer ao construírse ao longo dun longo eixe norte-sur, no canto de ter a planta rectangular convencional con orientación cara ao leste. O templo dálle nome á provincia de Preah Vihear, en Camboxa, na que agora se atopa, así como ao Parque Nacional Khao Phra Wihan, que limita con el na provincia de Sisaket de Tailandia, aínda que xa non é accesible dende Tailandia. O 7 de xullo de 2008, Preah Vihear foi catalogado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Notas
-----

1. ↑  "Geography::Cambodia".
2. ↑  "900-year-old temple on disputed Thai-Cambodia border named world heritage site". *International Herald Tribune* (La Défense, France). The Associated Press. 8 de xullo de 2008. Arquivado dende o orixinal o 10 de febreiro de 2009. Consultado o 16 de novembro de 2013.
3. ↑  Buncombe, Andrew (9 de xullo de 2008). "Thai anger as disputed Cambodian temple wins heritage status". *The Independent* (Londres, Reino Unido). Arquivado dende o orixinal o 31 de xullo de 2008. Consultado o 16 de novembro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Templo de Preah Vihear Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* "Preah Vihear" (en inglés). UNESCO. Consultado o 1 de xaneiro de 2022.

| * v
* c
* e
Patrimonio da Humanidade en Camboxa |
| --- |
|  | Ruínas de Angkor (1992)  ·  Templo de Preah Vihear (2008)  ·  Sambor Prei Kuk (2017) |  |
| Patrimonio da Humanidade  ·  Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45949
* WorldCat
* VIAF: 153681184
* EBID: ID
* GeoNames: 1822719
* GND: 4688085-9
* LCCN: n85336370
* WHC: 1224

 |