recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

O **método empírico-analítico** é un modelo de investigación científica que se basea na experimentación e a lóxica empírica que, xunto coa observación de fenómenos e a súa análise estatística, é o máis usado no campo das ciencias sociais e no das ciencias naturais.

O termo *empírico* deriva do grego antigo (Aristóteles utilizaba a reflexión analítica e o método empírico como métodos para construír o coñecemento de experiencias), έμπειρία *empeiría*, que á súa vez deriva de έυ- *eu-*, "en" e πεἳρα *peiría*, "proba": en probas, é dicir, levando a cabo o experimento. Polo tanto os datos empíricos son sacados das probas (acertadas e dos erros), é dicir, da experiencia.

A súa achega ao proceso de investigación é resultado fundamentalmente da experiencia. Estes métodos posibilitan revelar as relacións esenciais e as características fundamentais do obxecto de estudo, accesíbeis á detección sensoperceptual, a través de procedementos prácticos co obxecto e diversos medios de estudo. A súa utilidade destaca na entrada en campos inexplorados ou naqueles nos que destaca o estudo descritivo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Marisa Radrigán, R. (2005): *Metodología de la investigación*. México: Nueva Lente.

### Outros artigos

* Lóxica empírica
* Lóxica experimental
* Método científico
* Empirismo
* Investigación experimental

### Ligazóns externas

* Ángela Custodio Ruiz: Métodos y técnicas de investigación científica, en gestiopolis.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3621907
* EBID: ID

 |
**Emilio Higuero Cardoso**, nado en Arzádegos (Vilardevós) o 28 de xaneiro de 1930 e finado o 10 de abril de 2024 en Lobeira, foi un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Formouse no colexio da Garda Civil de Valdemoro. Emigrou ao Brasil e Suíza e ao retornar a Galicia instalouse en Lobeira.

Iniciouse na actividade política nas eleccións municipais de 1983 cando foi elixido alcalde de Lobeira por Coalición Galega con maioría simple. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 1987 pola coalición de Alianza Popular e Centristas de Galicia, nesta ocasión con maioría absoluta. En outubro de 1987 foi condenado pola Audiencia provincial de Ourense por un delito de denegación de auxilio, a catro meses de suspensión de cargo público e 30.000 pesetas de multa.. Unha vez firme, para cumprila non puido concorrer ás municipais de 1991. En 1995 si puido presentarse e foi elixido alcalde con maioría absoluta á fronte do PPdeG. Mantivo a alcaldía con maioría absoluta ata as municipais de 2011, cando logrou maioría simple. Conservou a alcaldía como cabeza da lista máis votada, ao fracasar un pacto entre Xuntos Por Lobeira (escisión do PP) e o BNG.. Nas municipais de 2015 o PPdeG excluíuno da súa candidatura, polo que encabezou a formación independente Agrupación Cidadáns de Lobeira. Á fronte desta formación consigueu tan só un concelleiro, logrando o PPdeG a maioría absoluta co seu novo candidato Antonio Iglesias.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel González Álvarez** |  **Alcalde de Lobeira** 1983 - 1991 | Sucesor:**Manuel Recarey García** |
| Predecesor:**Manuel Recarey García** |  **Alcalde de Lobeira** 1995 - 2015 | Sucesor:**Antonio Iglesias Álvarez** |

Notas
-----

1. ↑  Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Higuero Cardoso, Emilio". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 292. ISBN 84-8064-113-4.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-10-1987, p. 16.
3. ↑  "O veterano Cardoso mantén Lobeira en minoría tras encallar o pacto entre XXL e BNG". *Faro de Vigo*. 12 de xuño de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Lobeira

### Ligazóns externas

* "«Se me negan o soldo eu podo quitarme de traballar»". *La Voz de Galicia*. 27 de xullo de 2011.
* Benvidos ao deserto do rural [*Ligazón morta*]|xornal=A Nosa Terra}}
A **Sala NASA** (**Nave de Servizos Artísticos**) foi un espazo multidisciplinar de Santiago de Compostela promovido polo Grupo Chévere xunto con Blanca Cendán en outubro de 1992, localizado no número 51/53 da rúa de San Lourenzo. Nel realizábanse espectáculos teatrais, concertos e todo tipo de disciplinas artísticas. Desde 1992 foi o lugar de estrea e permanencia dos espectáculos da compañía creadora, ademais das súas funcións periódicas chamadas *Ultranoites*. Durante a súa existencia foi tamén un escenario de referencia no circuíto da música alternativa. Funcionou ata setembro de 2011, meses despois da supresión das axudas procedentes do Concello de Santiago coa toma de posesión do alcalde Gerardo Conde-Roa.

En 2012 recibiu o Premio de Honra Marisa Soto da Asociación de Actores e Actrices de Galicia.

O local que ocupaba na rúa de San Lourenzo, actualmente a Sala Malatesta, era un garaxe particular que foi remodelado e adaptado ás novas funcións polos propios membros da compañía. A Sala exercía tamén de editora de libros, CD, DVD ou CD-ROM e en 2010 inspirou a creación da páxina Redenasa.tv, «converténdose na súa alma dixital e con intención de sobrevivila cando desaparecese o corpo material». Actualmente *Redenasa.tv* é usado como selo editorial das publicacións de Chévere.

Notas
-----

1. 1 2  "Dossier de prensa de Eurozone" (PDF). *Ministerio de Cultura*. p. 12. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24/03/2018. Consultado o 16/04/2018.
2. 1 2  Alfonso Zarauza. *A viaxe dos Chévere* (Documental).
3. ↑  "Que é Redenasa?". *Redenasa.tv*. Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2018.
4. ↑  Chévere (2019). *Berberecheira*. Redenasa.tv. p. 6. ISBN 978-84-09-08813-3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sala Nasa*** |

* Rede Nasa
A **catedral de Milán** (en italiano: *duomo di Milano*) sitúase na praza central da cidade de Milán, na Lombardía, no norte de Italia. É a sé da arquidiocese de Milán e unha das máis célebres e complexas edificacións en estilo gótico de Europa.

Historia e arte
---------------

Carlo Bazzi e Giuseppe Bertini colaboraron na creación das vidreiras artísticas que adornan as fachadas da Catedral de Milán, así como na realización de algunhas internas. Grazas á luz que filtra a través destas obras, a catedral adquire unha atmosfera única, na que as diferentes tonalidades e cores dos vidros mestúranse para crear unha experiencia visual cautivadora.

Trátase dunha catedral inmensa, con 157 m de lonxitude e 109 m de largura. O interior ten cinco naves cunha altura que chega aos 45 metros, divididas por 40 piares. Posúe un transepto con tres naves. O estilo gótico da catedral é único (gótico flamíxero).

Fachada principal da catedral con ameados do século XVIII
A construción do edificio comezou en 1386 baixo a iniciativa do arcebispo Antonio da Saluzzo, nun estilo gótico serodio de influencia francesa e centroeuropea, distinto ao estilo corrente daquela en Italia. Os traballos foron apoiados polo señor da cidade, o duque Gian Galeazzo Visconti, que impulsou a obra a través de facilidades fiscais e promoveu o uso do mármore de Candoglia como material de construción. A obra avanzou axiña, e en 1418 o altar mor da catedral foi consagrado polo papa Martiño V. Xa a mediados do século XV a parte leste (ábsida) da igrexa estaba completa. A partir desta data, porén, as obras proseguiron amodo até fins do século XV.

Vista da nave da catedral.
Entre 1500 e 1510 a cúpula octagonal do cruceiro foi completada e o interior foi decorado con varias series de estatuas. Porén, a fachada oeste do edificio permaneceu aínda inacabada. En 1577 a catedral foi consagrada novamente polo arcebispo Carlos Borromeu. A fachada non foi construída até o século XVII, en estilo manierista. A mediados do século XVIII foi completada a parte externa da cúpula, onde se colocou a estatua da *Madoninna*.

En 1805, por iniciativa directa de Napoleón, que invadira a Italia, as obras foron recomezadas. Nesa época a fachada principal e gran parte dos detalles exteriores, como os pináculos, foi completada nunha mestura de estilos, entre o neogótico e o neobarroco. Non foi até 1813 cando a catedral foi dada por finalizada, máis de catrocentos anos após o inicio das obras. Porén no século XX foi necesario trocar as cinco portas da fachada, traballos que remataron en 1965.

A catedral é actualmente un importante punto turístico de Milán, e dende o alto é posíbel ollar toda a cidade.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Catedral de Milán*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Duomo di Milano

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18068
* WorldCat
* VIAF: 151230415
* CTBUH: 11765
* EBID: ID
* GeoNames: 6694825
* GND: 4275418-5
* ISNI: 0000000108383892
* LCCN: n79063271
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0101379
* Structurae: 20011073

 |
***Sakamura, Corrales y los muertos rientes*** é a terceira novela de David Homedes Cameo, publicada en febreiro de 2009 co pseudónimo de **Pablo Tusset**.

Trama
-----

A finais do mes de xullo, o cabo Rafael Corrales (nado en Carabanchel), da Garda Civil, e o inspector Sakamura (venerable mestre zen xaponés e budista, que estuda os escenarios en función do Feng Shui), enviado pola Interpol, están nunha vila da provincia de Xirona á beira da Costa Brava, investigando a morte de tres estranxeiros nunha mesma situación: falecidos cun sorriso na cara tomando o Sol.

Por outra banda, o presidente da Generalitat de Cataluña reúne o seu goberno (formado por membros de sete partidos políticos) para evitar que os xornalistas saiban que as mortes son debidas ao *Experimento Catalonia*, mediante o cal, cunha máquina chamada *Reconector* ideada por integristas musulmáns, se podía lograr que unha persoa aprendese un idioma nun instante sen dificultade algunha. Ademais, o presidente contrata a Jazmín *Agente 69*, axente secreta, para que interfira na investigación de Sakamura e Corrales.

O presidente do goberno de España tamén reúne o seu gabinete. Mentres, un comando do grupo terrorista vasco *IKEA* intenta facerse co *Reconector* para axudar a levar a cabo os seus plans de autodeterminación para a súa nación. Unha vez que o logran roubar, secuestran en Madrid ao presidente do goberno e fan que só fale éuscaro, creando un grave conflito. Despois diso, o comando diríxese a Andorra para facer efectivo un cheque que atoparon casualmente ao roubaren a máquina, pertencente á Agente 69.

Unha vez en Andorra, o comando ten un altercado cos dous investigadores, que se dirixiran alí acompañados de Jazmín, e a *Generalitat* recupera a máquina.

Narración
---------

A obra vai alternando pasaxes das diferentes accións, narradas sempre en terceira persoa e desde unha perspectiva cómica.

O contexto político é un tanto delirante: Partindo da situación política do ano 2008, créanse personaxes paralelas que suceden ao presidente do goberno Zapatero, ao *president de la Generalitat* Montilla, e ao *lehendakari* Juan José Ibarretxe. Ademais, trala abdicación do Príncipe Filipe, a raíña de España é Eusebia I.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do autor Arquivado 14 de novembro de 2016 en Wayback Machine..
* Ficha na web da editorial *(en castelán)* (consultada o 14 de novembro de 2016).
**Álvaro Jiménez Alonso**, nado en Torre del Mar ( Vélez-Málaga , Málaga , Andalucía ) o 29 de febreiro de 2000 ) é un deportista paralímpico español, especializado en lanzamento de peso paralímpico. Desde o 26 de maio de 2023 ostenta o récord de España da súa especialidade (clase F-41) con 8,39 metros, logrado en Basauri (Bizcaya). 
Comezou a súa carreira deportiva no club Clinicas Rincón (de nome Rincón Fertility) de Vélez-Málaga, competindo en lanzamento de peso, disco e chavelina. En 2019 ingresou no club de atletismo paralímpico Saiatu-Javi Conde, de Basauri, compaxinando a súa formación deportiva cos estudos de Enxeñería Civil. Álvaro Jiménez foi campión de España en moitas ocasións, tanto no lanzamento de xavelina como na categoría de peso, especialidade na que rematou centrándose, e na que xa gañou o Campionato de España Paralímpico de Atletismo 2020. , 2021, 2022 y 2023. 

En 2021 superou en 13 cm a marca mínima para representar a España no Campionato de Europa (7,50 m), converténdose no primeiro español de menor tamaño en logralo. 

No Gran Premio Paralímpico de Atletismo de París de 2022, celebrado os días 9 e 10 de xuño, quedou quinto no lanzamento de peso F41 con 8,08 metros, o que foi un novo récord español.

Competicións internacionais
---------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| Ano | Competencia | Campus | Posición | Proba | Marca |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2021 | Europeos de Atletismo Paralímpico |  Bydgoszcz | 5eno | Peso | 7.96 m |
|

 |

Televisión
----------

* 2023: *El conquistador del fin del mundo*, VI edición, como concursante.

Referencias
-----------

1. ↑  "Récords de España en el campeonato de atletismo en Basauri.".
2. ↑  "diariosur.es". *El malagueño Álvaro Jiménez, un lanzador de peso adaptado de récord*.
3. ↑  Ortiz, Jesus (2022-06-11). "El atletismo español deja buenas sensaciones en el Grand Prix de París • dxtadaptado" (en castelán). Consultado o 2024-04-06.
Té matcha
O ***té matcha*** (en xaponés: 抹茶 [matːɕa]: té esmagado) é un té verde moído empregado na cerimonia xaponesa do té.

Historia
--------

O té moído ten a súa orixe na China de tempos da dinastía Song.

No ano 1191, o monxe budista Eisai trouxo o té moído ao Xapón, coa introdución do budismo (zen). Co tempo, o té moído foi desaparecendo na China, porén arraigou no Xapón grazas aos costumes dos mosteiros budistas. Máis tarde, as clases altas da sociedade xaponesa adoptaron este té, entre os séculos XIV e XVI.

Produción
---------

A preparación do *matcha* comeza varias semanas antes da súa colleita. Primeiro cóbrense as plantas do té para as agochar do sol. Deste xeito atrásase o seu crecemento e créase unha cor verde máis escura nas follas. Con este proceso o té gaña en aminoácidos, creándose así un té máis doce.

Trala colla, as follas déitanse nunhas superficie chá para o seu enxugado. O resultado chámase de "tencha" (碾茶). Tíraselles o talo e as veas antes de as moer até conseguir unha textura de po fino coma o talco, dun verde intenso, coñecido coma "matcha".

Só o "tencha" moído produce matcha. Outros tés moídos coñécense coma "konacha" (粉茶).

O sabor do matcha depende dos seus aminoácidos. As mellores calidades teñen un sabor máis doce e máis intenso. As variedades máis correntes obtéñense das últimas colleitas da tempada.

As rexións produtoras do matcha son Uji en Kioto (chamándose o té desta rexión "Ujicha"), e Nishio en Aichi (chamándose neste caso "Nishiocha").

Preparación
-----------

Brocha de bambú (*chasen*)
Antes de servilo, pásase o matcha por un coador moi fino para eliminar os bolos, axudándose dunha espátula de pau.

Na cerimonia xaponesa do té, o matcha coado déitase primeiro nun recipiente chamado "chaki".

Cunha brocha especial de bambú chamada de *chashaku* ponse unha medida (unha culleriña) na cunca de té. Engádese unha pouca auga non moi quente. A seguir, abálase a mestura rapidamente coa brocha de bambú chamada *chasen* até acadar unha consistencia cremosa con espuma na tona. Tradicionalmente, sérvese acompañado dun doce chamado de *wagashi*.

Outros usos
-----------

Un bolo de matcha.
O matcha é un ingrediente da repostaría xaponesa como o xa mencionado wagashi, ou o castella, manju, monaka e kakigori. Tamén se emprega para batidos de leite, xeados, pudins e outras sobremesas occidentais.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Té matcha Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Té Matcha na Arxentina
* Produción e calidades do matcha
* Receitas e utensilios para a preparación do matcha
* Instrucións e vídeo que amosa como preparar o matcha
* Sobre a produción do tencha
* www.tematcha.esArquivado 01 de setembro de 2015 en Wayback Machine.
* www.matchamexico.mx

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q822331
* GND: 7843619-9
* NKC: ph1143870

 |
**Tonino Delli Colli** foi un director de fotografía italiano.

Biografía
---------

Delli Colli naceu en Roma o 20 de novembro de 1923, e comenzou a súa carreira cinematográfica en 1938 no estudo Cinecittà, aos 16 anos de idade. Seus primeiros traballos consistiron en ser asistente de camarógrafo. A mediados dos años 1940 xa traballaba como director de fotografía, e en 1952 colaborou na primeira película italiana en coor, *Totò a colori*. Ao longo da súa carreira traballou con diversos e recoñecidos directores de cine, incluíndo Sergio Leone (*Il buono, il brutto, il cattivo*, *C'era una volta il West* e *Érase unha vez en América*), Roman Polanski (*A morte e a doncela* e *Bitter Moon*), Louis Malle (*Lacombe Lucien*), Jean-Jacques Annaud (*O nome da rosa*), Federico Fellini (*Ginger e Fred*, *Intervista* e *La voce della luna*) e Luis García Berlanga (*El verdugo*).

Traballou ademais co director Pier Paolo Pasolini, participando en doce das súas películas, como *Accattone* (1961), *Mamma Roma* (1962), *O Evanxeo segundo San Mateo* (1964), *Il Decamerón* (1971), *Os contos de Canterbury* (1972) e *Saló ou os 120 días de Sodoma* (1976).

O seu último filme foi *A vida é bela* (1997) de Roberto Benigni, pola que obtivo o seu cuarto premio David de Donatello na categoría de mellor fotografía. En 2005 foi recoñecido pola American Society of Cinematographers cun premio á traxectoria. Tonino Delli Colli faleceu en agosto dese mismo ano debido a un ataque cardíaco.

Notas
-----

1. ↑  Heuring, David; Gallotti, Giouse (marzo de 2005). "A Lifetime Through the Lens". *American Cinematographer* (en inglés). Consultado o 6 de abril de 2024.
2. ↑  Wingfield, Brian (21 de agosto de 2005). "Tonino Delli Colli, Prolific Cinematographer, Dies at 81". *The New York Times* (en inglés). Consultado o 4 de febreiro de 2012.
3. ↑  Lane, John Francis (26 de agosto de 2005). "Obituary: Tonino Delli Colli". *The Guardian* (en inglés). Consultado o 6 de abril de 2024.
**Jorge Francisco Calvo Pestonit**, nado en Santiago de Compostela en 1952 e finado o 1 de novembro de 2016, foi un médico e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Exerceu como médico no Centro de Saúde de Toques. En 2007 encabezou a lista do PPdeG á alcaldía de Toques, firmando un pacto de goberno co PSdeG e o BNG polo cal foi alcalde dende agosto 2009, ocupándoa o socialista Miguel Ángel Buján Varela os dous anos anteriores. En 2011 volveu encabezar a candidatura do PPdeG, foi a candidatura máis votada e foi reelixido mediante outro pacto de goberno, esta vez con Xuntos Cara ao Progreso de Toques (XCPT), ocupando a alcaldía ata setembro de 2013, cando lla cedeu ó líder desta formación José Antonio Castro Fraga. En 2015 os independentes integráronse no PPdeG, con Castro Fraga como candidato e el como número 2, logrando selos máis votados pero sen maioría absoluta, polo que socialistas e nacionalistas formaron goberno e quedaron na oposición.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Ángel Buján Varela** |  **Alcalde de Toques** 2009 - 2013 | Sucesor:**José Antonio Castro Fraga** |

Vida persoal
------------

Finou o 1 de novembro de 2016.

Notas
-----

1. ↑  El PP entregará la alcaldía de Toques a mitad de mandato a los independientes
2. ↑  Toques estrena su segundo alcalde de este mandato
3. ↑  Toques despide al que fue su médico y alcalde Jorge Calvo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Toques

### Ligazóns externas

* PSOE y PP se turnarán en la alcaldía de Toques en un tripartito con el BNG en *La Voz de Galicia*
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras xeorxianas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **BC Dinamo Tbilisi** (en xeorxiano: დინამო თბილისი) é un club profesional de baloncesto xeorxiano con sede na cidade de Tbilisi, capital do país. Actualmente xoga na Georgian Super Liga, a máxima categoría do baloncesto xeorxiano. O Dinamo foi un dos primeiros equipos campións da Copa de Europa (actual Euroliga), torneo que conseguiu en 1962 tras ser subcampión en 1960, sendo o único equipo xeorxiano en gañar a competición.

Historia
--------

O BC Dinamo foi fundado no ano 1934 como a división de baloncesto do Sociedade Deportiva Dinamo. Durante os anos 1950 e 1960, o club era un dos equipos principais da Unión Soviética. Nesa época gaña o campionato de Liga en catro ocasións, a Copa en tres, e finaliza en posicións de medalla (tres primeiros) outras oito veces máis.

No ano 1960, o Dinamo consegue chegar á final da Copa de Europa (o predecesor da actual Euroliga), onde foron derrotados polo ASK Riga en dous partidos. Dous anos máis tarde, volven lograr chegar á final desta competición, e nesta ocasión, logran ser coroados como o equipo mellor de Europa ao derrotar ao Real Madrid nun encontro disputado na localidade suíza de Xenebra. O adestrador do club naquel tempo era o lendario Otar Korkia, quen xa fora xogador do club e que foi nomeado en 1991 como un dos 50 mellores xogadores da historia da FIBA. O Dinamo tamén lograría chegar á da Copa Saporta en 1969, onde foron derrotados polo Slavia de Praga.

Dinamo foi ademais o primeiro gañador do campionato xeorxiano tras a independencia do país en 1991. En total, desde aquela, o club gaña catro Ligas de Xeorxia e unha Copa. O fracaso á hora de encontrar un patrocinador propiciou a falta de éxitos do club durante os anos 2000. Con todo, o Banco de Xeorxia converteuse no principal mecenas do equipo do equipo en 2011, o cal permitiu a incorporación de xogadores estranxeiros e fixar obxectivos máis ambiciosos de cara ao futuro. O éxito viuse finalmente materializado na temporada 2013−14 estación coa primeira aparición do Dinamo na final da Liga tras unha década. Ademais o club conseguiría gañar o título con solvencia.

Palmarés
--------

### Unión Soviética

**Liga da Unión Soviética**

* **Campións (4):** 1950, 1953, 1954, 1968
* Subcampións (4): 1947, 1960, 1961, 1969
* Terceiro posto (4): 1948, 1952, 1965, 1977

**Copa da Unión Soviética**

* **Campións (3):** 1949, 1950, 1969

### Xeorxia

**Liga de Xeorxia**

* **Campións (3):** 1991, 1992, 2003, 2014

**Copa de Xeorxia**

* **Campións (1):** 2004

### Europa

**Euroliga**

* Campións (1): 1962
* Subcampións (1): *1960*

**Copa Saporta**

* Subcampións (1): *1969*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en xeorxiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q576057
* WorldCat
* VIAF: 6297147270428935700005

 |
Coordenadas: 42°54′22″N 9°10′45″O﻿ / ﻿42.9062, -9.1791

A **baliza de Carrumeiro Chico** está situada nun penedo ao sur do cabo de Cee, no concello de Corcubión.

Características
---------------

O Carrumeiro Chico, é unha rocha que apenas amosa a superficie na ría de Corcubión, é un dos maiores perigos para a navegación da zona. A baliza data de 1861, cando se lle dotou dunha boia con campá, substituída en 1917 por unha baliza sobre unha torre de pedra de sete metros de altura, que emite un lampo de luz vermella cada cinco segundos.
A súa luz actual é a dunha placa solar de 1000 voltios cunha grande esfera que, xunto coas franxas negras e vermellas pintadas na torre, é o sinal de perigo.

O funcionamento dese sinal depende, coma o do faro de cabo de Cee e a luz das Lobeiras, do faro de Fisterra.

|  |  |
| --- | --- |
| **Código** | 03940 D-1758 |
| **Descrición** | Torre baliza troncocónica MC de perigo illado |
| **Altitude** | 6 m. |
| **Características** | GpD (2) B 7,5 seg. |
| **Período** | 0,5 + 1,5 + 0,5 + 4,5 = 7 seg. |
| **Alcance** | 10 millas náuticas |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos, Lino (2003). *Faros de Galicia*. Guías Galaxia. Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-636-3.

### Outros artigos

* Lista de faros de Galicia

### Ligazóns externas

* Autoridade Portuaria da Coruña Arquivado 23 de decembro de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388281
* ARLHS: SPA025
* MarineTraffic: 1000007507

 |
Víctor Borisov-Musatov, *Dama en randeeira*, 1897, óleo sobre tela, Galería Tretiakov.
Unha **randeeira** ou **arrandeadoiro** é unha cadeira cuxos pés están unidos a barras en forma de arco que permiten que a persoa sentada poida arrandear cara atrás e cara adiante.

Moitas persoas experimentan unha sensación de relaxación producida pola acción de balance. Ademais, a randeeira resulta cómoda porque o asento colócase automaticamente nunha posición na que o centro de gravidade da persoa está aliñado cos puntos de contacto, permitindo limitar os esforzos musculares do movemento corporal.

Historia
--------

Segundo un mito estadounidense, a randeeira sería inventada por Benjamin Franklin, aínda que ningunha nota da súa biografía o acredita. A orixe máis ben procede de Inglaterra no transcurso do século XVIII (arredor de 1725). A partir do século XIX, a randeeira comezou a ser fabricada por empresas de mobles, especialmente o taller de Duncan Phyfe, pioneiro en mobles de estilo Imperio en Nova York.[]

Galería
-------

* Randeeira de Michael ThonetRandeeira de Michael Thonet
* Randeeira de Künstler Michael Öllinger, 1996Randeeira de Künstler Michael Öllinger, 1996
* Randeeira de Peter Cooper, c. 1830Randeeira de Peter Cooper, c. 1830

Notas
-----

1. ↑  "randeeira". *academia.gal*. Consultado o 2023.
2. ↑  "arrandeadoiro". *academia.gal*. Consultado o 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Randeeira Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Bambán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14963
* AAT: 300038273
* BNCF: 18590
* GEC: 0082790
* LCCN: sh85114745
* NKC: ph746664

 |
Non confundir con varón.
Coroa de barón.
**Barón**, ou **baronesa**, na súa forma feminina, é un dos títulos nobiliarios europeos cos que os monarcas mostran a súa gratitude a certas persoas. Seu señorío chámase **baronía.**

Durante a Alta Idade Media, *barón* significaba ao varón libre en distintos dialectos e idiomas antigos xermánicos, como o franco. No tempo dos merovinxios o título empregábase para significar vagamente *varón poderoso* e, algunha vez, *marido*. Na época feudal, o título designaba a un Señor ilustre gozando de todos os dereitos feudais en perfecta plenitude:

* Chamabáse a Guillerme o Conquistador o *barón famoso*.
* Os grandes vasalos de Francia ou de Inglaterra eran os *altos baróns*.
* Os Montmorency titulábanse con orgullo *os primeiros baróns cristiáns*.
* Godofredo de Bouillón foi chamado o *barón do Santo Sepulcro*.

A muller que ostenta o título (muller esposa do barón) coñécese como *baronesa*. O territorio sobre os que os baróns exercían a súa xurisdicción chamábase baronía. Os patrimonios dos infantes de Francia eran dados en *condado* e *baronía* (*in comitatum et baroniam*). En Inglaterra chamouse baróns aos pares do reino, aos xuíces do tribunal do Échiquier, aos notábeis de Londres, de York, etc.

Polo xeral, os títulos españois de barón anteriores ao século XIX corresponden a nobres procedentes da antiga Coroa de Aragón, lchamándose señor na Coroa de Castela, denominándose o territorio ao cal dominaba como señorío. A partir de mediados do século XIX carecede xurisdición territorial e é puramente honorífico. 

En España é inmediatamente inferior ao de vizconde.

Notas
-----

1. ↑  "Corona de barón". Dicionario da Real Academia Española.
2. ↑  "Barón, esa". Dicionario da Real Academia Española.
3. 1 2  Diccionario enciclopédico popular ilustrado Salvat (1906-1914).
4. ↑  vizconde no *Dicionario da RAG*.
**Héctor de Miguel Martín**, anteriormente coñecido como **Quequé**, nado en Salamanca o 6 de xaneiro de 1977, é un humorista e presentador de televisión español.

Traxectoria
-----------

Nado en Salamanca, deuse a coñecer en 1998, cando gañou o Imaginarock. Pouco despois presentou no Café Principal o seu espectáculo Directamente. Na radio colaborou co programa de Cadena 100 *A media tarde* e posteriormente presentou e dirixiu *Puerto Latino* en Cadena Dial Salamanca.

En televisión comezou na canle local de Salamanca colaborando no programa *En escena* para dar o salto á televisión nacional co segundo *Certamen de monólogos de El Club de la Comedia*, que conseguiu gañar. A partir de entón tamén realizou teatro vinculado aos monólogos como *5hombres.com* e *Noches de Cómicos*. En televisión foi membro do equipo artístico de *La corriente alterna*, *Splunge*, *La Noche… con Fuentes y Cía* e *Noche Hache*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en castelán)*
* Páxina de Quequé en IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9065179
* WorldCat
* VIAF: 122190315
* IMDb: nm1615132

 |
**Stefania** é un cráter de impacto que está situado no norte da rexión Sedna Planitia, no planeta Venus. É un cráter pequeno, cun diámetro de só 11,7 km, e é polo tanto un dos cráteres máis pequenos de Venus. A causa de que a meirande parte dos meteoritos de tamaño relativamente pequeno se desintegran mentres atravesan a profunda e densísima atmosfera de Venus, non existen cráteres de menos de 3 km de diámetro e os cráteres de menos de 25 km de diámetro son escasos. A forma asimétrica e escorada cara ao leste do material expulsado durante o impacto, suxire que o meteorito que orixinou este impacto traía unha traxectoria cun ángulo oblicuo. Cunha obsevación máis detallada, pódense delinear cráteres secundarios e sucos feitos polos grandes bloques de rochas expulsados do impacto do cráter principal. Chama tamén a atención a existencia dun halo escuro ó radar (algo frecuente nos cráteres de Venus) de gran tamaño, rodeando todo o cráter e o material espelido polo mesmo. Este halo escuro significa unha superficie suave, teorizase con que a onda de choque do impacto pulverizou o terreo rilleiro que existía previamente ou que sinxelamente, despois do impacto, estes terreos foron cubertos cunha capa de material fino procedente do material espelido polo propio impacto.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  USGS Astrogeology (ed.). "Planetary Names: Crater, craters: Stefania on Venus". *Gazetteer of Planetary Nomenclature*. Consultado o 17-12-2011.
2. ↑  JPL/NASA (ed.). "PIA00475: Venus - Crater 'Stefania' in N. Sedna Planitia". *Photojournal*. Consultado o 01-12-2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cráter de impacto
* Barton
* Isabella
* Meitner

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2385550
* GPN: 5688

 |
**Marco Virgilio García Quintela**, nado en Penagos (Cantabria) en 1958, é un especialista en historia antiga de Galicia. Apodase o Messi da Historia Antiga

Traxectoria
-----------

Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela en 1980, doutorouse en 1984 cunha tese sobre Filosofía e Sociedade na Xonia arcaica. Obtivo o premio extraordinario de doutoramento en 1987.

Foi profesor da Universidade de Valencia e exerce como tal en Santiago dende 1991. Foi profesor invitado na *Ecole Practique de Hautes Etudes* de París en 2006, na *Escuela Nacional de Antropología e Historia* e polo *Instituto de Investigaciones Antropolígicas de la UNAM* (México).

Integrou o consello de redacción da revista *Gallaecia* e do *Cuaderno de Estudios Gallegos*. É colaborador do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, membro de honra da *Societé Belge d´Etudes Celtiques* e coordina varios grupos de investigación.

Obras
-----

* *Soberanía e Santuarios na Galicia castrexa* (2006)
* *Santuarios de la Galicia Céltica* (2008)
* *La organización social y política de los galaico-lusitanos* (2007)
* *Mitología y Mitos de la Hispania prerromana* (1999)
* *Le programma d´acces à la rayauté dans le monde celtique:pour une antropologie politique celtique* (2003)
* *Petroglifos podomorfos e investiduras reales célticas* (2000)
* *Sun cycle and landscape:defining a celtic pattern* (2004)
Unha **proteína precursora**, tamén chamada **proproteína** ou **propéptido**, é unha proteína (ou péptido) inactiva que pode ser convertida na súa forma activa por medio dunha modificación postraducional, como a rotura dunha parte da molécula ou a adición doutra molécula. O nome do precursor dunha proteína adoita formase engadindo o prefixo *pro*. Exemplos son a proinsulina e a proopiomelanocortina, que son ambas prohormonas, ou os cimóxenos, que son proencimas.

As proteínas precursoras adoitan existir cando a proteína activa que se obtén delas podería ser nociva para o organismo se non se activa só no lugar e momento axeitados, pero necesita estar dispoñible en breve tempo ou en grandes cantidades. Este é o caso dos precursores de encimas chamados cimóxenos, exemplos dos cales son algúns encimas dixestivos humanos.

Algunhas proteínas precursoras orixinan unha proteína que se segrega ao exterior da célula. Moitas destas son sintetizadas cun péptido sinal N-terminal que as marca como proteínas para a secreción e as diríxe ás membranas e reciben o nome de **preproteínas**. Cando o que se ten que segregar é unha proproteína (que unha vez segregada sufrirá máis modificacións) esta leva tamén o péptido sinal. Igual que as outras proteínas que teñen un péptido sinal, o seu nome leva o prefixo *pre*. Deste modo, reciben o nome de **preproproteínas** ou **prepropéptidos**. O péptido sinal será cortado da molécula no retículo endoplasmático. Un exemplo é a preproinsulina.

As **prosecuencias** son áreas da proteína que son esenciais para o seu correcto pregamento, xeralmente na transición dunha forma inactiva da proteína a un estado activo. As prosecuencias poden tamén estar implicadas no transporte e secreción de proproteínas.

Prodominio é o dominio dunha proproteína.

Notas
-----

1. 1 2  Alberts, Bruce (2002). *Molecular biology of the cell*. New York: Garland Science. p. 760. ISBN 0-8153-3218-1.
2. ↑  Eder J, Fersht AR (maio de 1995). "Pro-sequence-assisted protein folding". *Mol. Microbiol.* **16** (4): 609–14. PMID 7476156. doi:10.1111/j.1365-2958.1995.tb02423.x.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* |  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Proteína precursora Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q258658
* JSTOR: protein-precursors
* MAG: 7860815

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D011498
* MeSH: D12.776.811
* UMLS: C0033665

 |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Sonia Castiñeiras Neira**, nada en Bilbao o 14 de abril de 1976, é unha actriz galega.

Traxectoria
-----------

Despois de participar na fundación da compañía de teatro Tacón Teatro, coa que interpretou papeis en "Banalidades Ováricas" e en *Os vellos non deben de namorarse* comezou a traballar para a televisión ao representar un papel principal (Leonor) na serie da Televisión de Galicia, *Rías Baixas*, nas tempadas de 2000 a 2005.

Ao seu remate participou nunha produción de ficción en formato cine para televisión para o Institut de Cinema Catalá, *Música secreta*, dirixida por Joan Mallarach. Completou a súa actividade nos anos seguintes intervindo puntualmente noutras series de televisión, como *A vida por diante*, en anuncios, curtametraxes ou vídeos musicais. Na primavera do 2008, incorpórase o elenco da serie *Libro de familia* (TVG), para encarnar a personaxe de Maribel.

Notas
-----

1. ↑  Sonia Castiñeiras: "En 'Libro de familia' todos quieren lo que hacen" Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 12/9/2008
**Dirty Projectors** é unha banda estadounidense de indie rock formada en Brooklyn, Nova York, no ano 2002. O grupo é o proxecto do cantautor David Longstreth, que vén sendo o seu único membro constante despois de numerosos cambios na formación. No presente Dirty Projectors está composta por Longstreth, xunto con Mike Daniel Johnson (batería), Maia Friedman (voces, guitarra, teclados), Felicia Douglass (voces, percusión, teclados) e Kristin Slipp (voces, teclados).

Desde o seu nacemento, Dirty Projectors publicou oito álbums de estudio, con importantes contribucións da co-vocalista e guitarrista Amber Coffman dende 2006 ata 2013. Tras o lanzamenro de *Rise Above* (2007), un album de cancións de Black Flag reimaxinadas de memoria, Dirty Projectors lanzou o seu exitoso traballo *Bitte Orca* en 2009. Con voces principais de Longstreth, Coffman, e Angel Deradoorian, o álbum recibiu unha ampla aclamación da crítica e aumentou significativamente a exposición da banda. O seu seguinte disco, *Swing Lo Magellan* (2012) foi lanzado con máis aclamación.

Tras a marcha de Coffman en 2013, Longstreth centrou Dirty Projectors nun proxecto maioritariamente baseado no estudo, lanzando os álbums *Dirty Projectors* e *Lamp Lit Prose*, en 2017 e 2018, respectivamente. Dirty Projectors converteuse nunha bnda completa novamente en 2018 coa incorporación das co-vocalistas Felicia Douglass, Maia Friedman e Kristin Slipp para xirar na promoción de *Lamp Lit Prose*. Inspirado pola química e a dinámica da formación actual da banda, o grupo gravou e lanzou cinco EPs ao longo de 2020.

En 2024, a antiga membro Olga Bell regresou á banda antes das actuacións dun ciclo de cancións orquestrais, chamado *Song of the Earth*.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *The Glad Fact* | 2003 | Western Vinyl |
| *Morning Better Last!* | 2003 | States Rights Records |
| *Slaves' Graves and Ballads* | 2004 | Western Vinyl |
| *The Getty Address* | 2005 | Western Vinyl |
| *Rise Above* | 2007 | Dead Oceans |
| *Bitte Orca* | 2009 | Domino Recording Company |
| *Swing Lo Magellan* | 2012 | Domino Recording Company |
| *Dirty Projectors* | 2017 | Domino Recording Company |
| *Lamp Lit Prose* | 2018 | Domino Recording Company |

Notas
-----

1. ↑  "The Dirty Projectors Go Solo". *The New York Times*. Consultado o 3 de abril de 2024.
2. ↑  "Dirty Projectors Confronts a Breakup, Emerging With a New Sound". *The New York Times*. Consultado o 3 de abril de 2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda
**Steven M. Hoefflin** é un cirurxián plástico coñecido por facer as operacións estéticas de famosos como Michael Jackson, Joan Rivers e Elizabeth Taylor. Hoefflin publicou artigos en libros e revistas de medicina e exerce a profesión en Santa Monica (California) dende a década de 1980.

Carreira
--------

Centro Médico UCLA.
En 1972, Hoefflin gradouse como o primeiro da súa clase no UCLA Medical School. Continuou a súa carreira en cirurxía xeral e completou o programa de adestramento como residente no Centro Médico UCLA.

Hoefflinc converteuse en Profesor Clínico de Asistencia do Centro Médico UCLA en 1979. En 1989, foi promovido a Profesor Clínico asociado, no cal serviu ata 2003.

Hoefflin serviu como Xefe de Cirurxía Plástica no Hospital UCLA de Santa Monica dende 1982 ata 1989.

Notas
-----

1. 1 2 3

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q631597
* NNDB: 000026562

 |
| Morcegos vampiros |
| --- |
| *Desmodus rotundus* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Chiroptera |
| Familia: | Phyllostomidae |
| Subfamilia: | **Desmodontinae**Bonaparte, 1845Salles *et al*, 2006 |

 |
| Xéneros |
| * *Desmodus* (Wied-Neuwied, 1826)
* *Diaemus* (Miller, 1906)
* *Diphylla* (Spix, 1823)
 |

Os **morcegos vampiros** (**Desmodontinae**) son unha subfamilia de mamíferos quirópteros filostómidos, cuxa fonte de alimento é o sangue, un trazo alimenticio denominado hematofaxia. Hai tres especies de morcego que se alimentan unicamente de sangue: o vampiro común (*Desmodus rotundus*), o vampiro de patas peludas (*Diphylla ecaudata*) e o vampiro de ás brancas (*Diaemus youngi*). As tres especies son orixinarias de América, estendéndose dende México ao Brasil, Chile e a Arxentina.

Especies
--------

Por mor das diferenzas entre as tres especies, cada unha foi catalogada dentro dun xénero diferente dunha soa especie. Con anterioridade estes tres xéneros foron situados dentro dunha familia de seu, Desmodontidae (Bonaparte, 1845), pero os taxonomistas actuais agrupáronos agora como unha subfamilia, Desmodontinae, dentro da familia dos filostómidos.

O feito de que as tres especies coñecidas de morcegos vampiros sexan máis semellantes entre elas que a calquera outra especie de quirópteros, suxire que o hábito hematófago (alimentarse de sangue) tivese un desenvolvemento único e que as tres especies poden compartir un devanceiro común.

Notas
-----

1. ↑  Definición de vampiro, -ra no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
2. ↑  "Desmodontinae" (en inglés). The Paleobiology Database. Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2019. Consultado o 6 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Morcegos vampiros*** |

### Ligazóns externas

* Schutt, W.A. Jr. "Dark Banquet"
* Bat Conservation International

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190691
* AAT: 300251790
* BRE: 1898334
* EBID: ID
* MAG: 2780775631

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Desmodontinae
* EOL: 2845587
* Fossilworks: 159136
* GBIF: 4969048
* iNaturalist: 366347
* ITIS: 552342
* MSW: 13801092
* NCBI: 40237

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1008736

 |
**Jarno Laasala**, nado o 19 de setembro de 1979 en Seinäjoki, é un actor finés de cinema e televisión.

Traxectoria
-----------

É coñecido por ser un actor e dobre de acción da serie de televisión finesa *Les Dudesons*, o equivalente en Finlandia da serie estadounidense *Jackass*. Os seus compañeiros en *Les Dudesons* son Jukka Hilden, Jarno "Jarppi" Leppälä e Hannu-Pekka Parviainen.

De neno era un apaixonado dos videoxogos, polo que mesmo chegou a acadar o segundo posto no campionato nacional de Super Mario Bros (Nintendo) en Finlandia no ano 1992.

Filmografía
-----------

### Televisión

* *Maailmankiertue* (2001–2003)
* *Duudsoni Elämää* (2004)
* *The Dudesons* (2006–)
* *Piilokamerapäälliköt* (2008)
* *The Dudesons in America* (2010)

### Filmes

* *The Dudesons Movie* (2006)
* *Bam Margera Presents: Where the ♯$&% Is Santa?*  (2008)
* *Jackass 3D* (2010)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* MTV- Jarno *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2632345
* WorldCat
* VIAF: 308181818
* IMDb: nm1385892
* TMDb: 60804

 |
**Rita Gertrudis Bosaho Gori**, nada en Santa Isabel, Fernando Poo en 1965, é unha sanitaria, activista e política española de orixe ecuatoguineana. Entre 2020 e 2023 foi directora xeral para a Igualdade de trato e Diversidade Étnico Racial do Ministerio de Igualdade. Membro de Podemos, foi deputada no Congreso durante as lexislaturas XI e XII.

Traxectoria
-----------

Aínda que naceu na Guinea Ecuatorial, desenvolveu a súa vida en España. Provén dunha familia de políticos, algúns deles asasinados por causas políticas na Guinea Ecuatorial tras a súa independencia de España (durante a ditadura de Francisco Macías Nguema). É sobriña de Enrique Gori Molubela, procurador nas Cortes Españolas durante o franquismo pola antiga provincia española de Fernando Poo.

É licenciada en Historia pola Universidade de Alacant, ten un mestrado en Identidades e Integración na Europa Contemporánea e desenvolve a súa tese doutoral sobre o impacto da colonización europea en África. Ten máis de vinte anos de experiencia laboral na sanidade pública e participa de maneira regular en diversas organizacións sociais alacantinas.

Militante de Podemos, foi cabeza de lista ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Alacant da coalición Compromís-Podemos-És el moment de face ás eleccións xerais de 2015. Electa deputada para a xi lexislatura, é destacada como a primeira persoa negra en ocupar un escano no Congreso de Deputados da actual democracia (o seu tío ocupou un escano no Franquismo).

En xaneiro de 2020 foi elixida para encabezar a Dirección Xeral para a Igualdade de trato e Diversidade Étnico Racial do Ministerio de Igualdade. Tomou posesión do cargo o 31 de xaneiro. Cesou en decembro de 2023.
Unha **meseta oceánica** ou **meseta submarina** é unha extensa rexión submarina relativamente plana que se eleva moi por riba do nivel do leito mariño.

Aínda que moitas mesetas oceánicas se compoñen de codia continental, e con frecuencia forman un todo ininterrompido co noiro continental, algunhas son restos submarinos de grandes provincias ígneas. Estas formáronse polo equivalente dos continentais basaltos de inundación, tales como os *Deccan Traps*, na India, e a *Snake River Plain* no Pacífico Noroeste dos Estados Unidos.

Os xeólogos cren que as mesetas oceánicas ígneas poden representar unha etapa no desenvolvemento da codia continental, xa que xeralmente son menos densas que a codia oceánica, sen deixar de seren máis densas que a codia continental normal.

As diferenzas de densidade nos materiais da codia xorden en gran medida das diferentes proporcións de elementos diferentes, sobre todo de silicio. A codia continental ten maior cantidade de silicio (estas rochas denomínanse félsicas), mentres que a codia oceánica ten unha menor cantidade de silicio (rochas máficas). As mesetas oceánicas ígneas teñen unha proporción intermedia entre da das codias continental e oceánica, aínda que son máis máficas que félsicas.

Porén, cando unha placa tectónica que ten codia oceánica subduce baixo unha placa que ten unha meseta oceánica ígnea, o vulcanismo que erupciona sobre a meseta como na codia oceánica quéntase no seu descenso cara ao manto erupcionando material que é máis félsico ca o material que constitúe a meseta. Isto representa un paso cara á creación da codia, que é cada vez máis de carácter continental, que é menos densa e máis flotante. Se unha meseta oceánica ígnea afunde baixo outra, ou baixo a codia continental xa existente, as erupcións producidas desta maneira producen material que é aínda máis félsico, e así sucesivamente a través do tempo xeolóxico.

Notas
-----

1. ↑  oceanic plateau. (2008). In Encyclopædia Britannica. Consultada o 15/3/2012 na Encyclopædia Britannica Online.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Oceanic Plateaus: Nuclei for Archean Cratons Arquivado 06 de febreiro de 2012 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Uenzelmann-Neben, G.; K. Gohl; A. Ehrhardt, and M. Seargent (1999): Agulhas Plateau, SW Indian Ocean: New Evidence for Excessive Volcanism, *Geophysical Research Letters*, **26** (13), 1941–1944.

### Outros artigos

* Tectónica de placas
* Meseta

### Ligazóns externas

* Les plateaux océaniques *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1271224
* EBID: ID
* MAG: 2775856396

 |