recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dr. Alimantado**, nado coma **Winston Thompson**, tamén coñecido coma *The Ital Surgeon*, nado en Kingston en 1952, é un cantante, DJ e produtor de reggae xamaicano.

Traxectoria
-----------

Comezou a gravar música dende moi cativo baixo varios nomes (Prince Winston, Winston Cool or Youth Winston). As súas primeiras gravacións estiveron amparadas polo mítico Lee "Scratch" Perry e Bunny Lee ("Place Called Africa Version 3" e "Maccabee Version"). En 1976 volveu colaborar con Lee Perry gravando as bases de Devon Irons 12" "Ketch Vampire". Entre 1971 e 1977 os seus sinxelos non se comercializaron fóra de Xamaica, sendo o recurso ao mercado de importación a única maneira de escoitalos. O seu recoñecemento musical chegoulle con temas coma "Oil Crisis" (versión da canción de Horace Andy "Ain't No Sunshine"), "Sons of Thunder", (sobre a base do tema de Jackie Brown "Wiser Dread"), "Gimme Mi Gun", versioneando o tema de Gregory Isaacs "Thief a Man", e "Poison Flour", na que emprega o ritmo do tema de The Paragons "Man Next Door". O seu disco máis vendido é *Best Dressed Chicken in Town* (1978), unha recompilación dos seus mellores temas editado por Greensleeves Records.

Nas súas cancións o Dr. Alimantado mestura a súa filosofía rastafari con comentarios sobre eventos que pasaban na súa comunidade. así, o tema "Poison Flour" fai referencia a un envelenamento masivo de kingstoniáns por comer pan feito con fariña contaminada. Alimentado fíxose moi popular entre os punkies dos 70 ó ser alabado polo seu "gurú" Johnny Rotten nunha entrevista. Tamén The Clash mencionou a Dr. Alimantado na canción "Rudie Can't Fail", no verso que di *Like the doctor who was born for a purpose*. Máis recentemente o rapeiro Mr. Rango homenaxeouno sinalando nunha das súas rimas que chegara *best dressed chicken*.

Debido ao éxito de *Best Dressed Chicken* e da seguinte compilación, *Sons of Thunder*, firmou con Virgin Records coma cantante. Aínda que demostrou un notable talento musical, os seus discos coma cantante nunca capturaron ao público coma aqueles nos que producía e remesturaba grandes temas ao estilo dos grandes DJ dos sound system (Count Machuki, Bunny Lee, U-Roy, Lee Perry, King Tubby...)

Desde 1983 só traballa coma produtor, sendo o seu último traballo *Stop Your Fighting* para o selo de Mad Professor Ariwa label, unha remestura sobre o ritmo do tema "Fever" de Horace Andy.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2747146
* WorldCat
* VIAF: 16818594
* AllMusic: mn0000204308
* BIBSYS: 7059830
* BNF: 139450961
* Discogs: 146233
* Europeana: ID
* ISNI: 0000000042945281
* LCCN: no96036071
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0094392
* Songkick: 423884

 |
**Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens** (tamén coñecido no ámbito anglófono como **Curd Jurgens** e **Curt Jurgens**), nado en Múnic o 13 de decembro de 1915 e finado en Viena o 18 de xuño de 1982, foi un actor austro-alemán de cine e teatro.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Naceu en Múnic, fillo dun comerciante de Hamburgo e dunha profesora francesa. Traballou inicialmente de xornalista antes de comezar a actuar, grazas á iniciativa da súa primeira mullar, actriz, e pasando gran parte dos seus primeiros anos actuando nos teatros de Viena.

Crítico do réxime nacionalsocialista na súa Alemaña natal, foi enviado a un campo de concentración por ser considerado un cidadán "politicamente incorrecto" en 1944. Sobrevivindo á guerra, adquiriu a nacionalidade austríaca logo do conflito.

### Carreira internacional

Logo de pasar anos actuando nos teatros austríacos e no cine local e alemán, Jürgens gañou o premio ao mellor actor no Festival de Venecia de 1955 co filme *Les Héros Sont Fatigués*, e ao ano seguinte converteuse nunha estrela internacional co éxito de *Et Dieu… créa la femme*, de Roger Vadim, que tamén lanzou á fama a Brigitte Bardot.

Curd pasou entón a traballar en diversos filmes de guerra de Hollywood, estreando en 1957 *The Enemy Below*, onde compartiu pantalla con Robert Mitchum, ao interpretar o papel dun comandante de submarino alemán perseguido por un destrutor americano durante a segunda guerra mundial. En 1962 interpretou un oficial nazi no épico filme *The Longest Day*, un dos éxitos do ano.

Tumba de Curd Jürgens no Zentralfriedhof de Viena
Cunha carreira de máis de cen filmes, en moitos deles en papeis secundarios, o seu momento de maior popularidade chegou en 1977 ao interpretar o vilán Karl Stromberg en *007: A espía que me amou,* un dos filmes de Roger Moore como James Bond.

Porén, malia unha carreira de case tres décadas no cine internacional, Curd sempre se considerou un home de teatro.

### Vida persoal

Casou cinco veces, a última delas cunha actriz húngara, Eva Bartok, tamén ex-prisioneira de campos de concentración. Jürgens viviu en Francia durante moitos anos, volvendo a Viena de cando en vez para representar papeis de teatro. Foi durante unha destas viaxes que sufriu un ataque cardíaco, morrendo en 1982, aos 66 anos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Curd Jürgens Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Curd Jürgens na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57584
* WorldCat
* VIAF: 131144
* Allmovie: p36548
* AllMusic: mn0001634441
* AlloCiné: 683
* BNE: XX1065592
* BNF: 12615442x
* CANTIC: a11806059
* DeutscheBio: 118558625
* Discogs: 598812
* EBID: ID
* FAST: 144478
* Filmportal: ID
* GEC: 0035147
* GND: 118558625
* IBDB: 47352
* IMDb: nm0432007
* ISNI: 0000000108615059
* LCCN: n84179741
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000005920
* NKC: pna2010572287
* NNDB: 000135594
* NTA: 073150606
* Rotten Tomatoes: kurt\_jurgens
* SELIBR: 249240
* SNAC: w6d51pv4
* SUDOC: 050120859
* TMDb: 10459
* TVcom: curd-jrgens

 |
**Manuel Gómez González**, nado en San Xosé de Ribarteme (As Neves) o 29 de maio de 1877 e finado en Feijão Miúdo (Três Passos, Río Grande do Sur, Brasil) o 21 de maio de 1924, foi un sacerdote católico galego, beatificado pola Igrexa católica.

Traxectoria
-----------

Manuel Gómez foi ordenado sacerdote en Tui o 24 de maio de 1902, con 34 anos. Primeiro exerceu nas Neves, ata que en 1905 marcha a exercer o sacerdocio ao norte de Portugal, na arquidiocese de Braga, nos concellos de Vila Pouca de Aguiar e despois no de Monção (1911-13), pero diversas circunstancias políticas empurrárono a emigrar ao Brasil. No estado de Río Grande do Sur serviu en Soledade (23 de xaneiro de 1914) e logo en Nonoai (29 de decembro de 1915). 

O seu labor social na zona incluíu a construción dun obradoiro de olería, un hotel e casas para os sen teito de Nonoai. Tamén introduciu novos cultivos na agricultura da zona.

A revolución brasileira de 1923 converte a rexión fronteiriza entre o Uruguai e o Brasil en moi perigosa, con diversas bandas e comandos actuando violentamente pola propiedade das terras. O 21 de maio de 1924 préndeno a el e mais o seu acólito Adílio Daronch (un neno de 15 anos), que foron torturados e asasinados a tiros, polo que a Igrexa católica os considera mártires.

Culto
-----

O 14 de xuño de 1996 comezou o proceso de beatificación de Daronch e Manuel Gómez e, en decembro de 2006, o papa Bieito XVI recoñecía a existencia do martirio, co que se lles abría o camiño da beatificación. Conforme este proceso, se un crente sofre martirio pola fe, non é necesario que teña milagres demostrados para poder ser beatificado.

A súa beatificación definitiva foi efectuada o 21 de outubro de 2007 polo papa Bieito XVI, no Parque municipal de exposicións de Frederico Westphalen (Río Grande do Sur, Brasil).

Notas
-----

1. 1 2  Beatos Manuel Gomez Gonzalez, presbítero, e Adílio Daronch, mártires en Evangelho Quotidiano *(en portugués)*.
2. 1 2  Manuel Gómez González (1877-1924) en La Santa Sede.
3. ↑  Misa da beatificación de Manuel Gómez González.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manuel Gómez González (1877-1924) en La Santa Sede *(en castelán)*.
* Adílio Daronch (1908-1924) en La Santa Sede *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10324195
* WorldCat
* VIAF: 6426150325543710090003
* GND: 1147231354

 |
**Freaky Fortune** é un dúo musical grego asociado coa música dance, electrónica e o rap. Foi fundado no ano 2011.

Os seus membros son o vocalista **Nicolás *Nick* Raptakis** (en grego Νικόλας Ραπτάκης, nado en Atenas o 30 de abril de 1990) e o produtor musical **Theofilos Pouzbouris** (en grego Θεόφιλος Πουζμπούρης, nado en Atenas o 9 de febreiro 1991).

Descubrimento
-------------

Foron descubertos en Internet, tras participar cun cover na competición de covers *Can You Sing?*, de Perez Hilton. Interpretaron un cover da canción *Part of Me* de Katy Perry, co cal foron eloxiados posteriormente.

Despois da súa vitoria, lanzaron tres sinxelos: *Our Destiny*, *Stronger* e *All I need*, cos que tiveron un grande éxito nas radios do seu país.

En 2014 convertéronse nos representantes de Grecia para o Festival de Eurovisión 2014 nunha colaboración co rapeiro Riskykidd coa canción *Rise up*.

Eurovisión 2014
---------------

Freaky Fortune participaron na preselección grega para o Festival de Eurovisión de 2014 chamada *Eurosong 2014 – a MAD show* (organizado por unha cadea privada) na que foron seleccionados coa canción *Rise Up* para representar a Grecia en Copenhaguen, sede do festival.

A canción, que é unha mestura de dance e rap conseguindo así un aire moi festivo, colocouse entre as primeiras nas casas de apostas ata o final do festival. Participaron na 2ª semifinal de Eurovisión 2014 na cal quedaron 7º cun total de 74 puntos clasificándose así para a Gran Final do 10 de maio na cal actuaron na posición número 10 e quedando finalmente na 20º posición cun total de 35 puntos, non cumprindo así as expectativas que anunciaban as casas de apostas.

Notas
-----

Actuación de Freaky Fortune xunto con Riskykidd en Eurovisión 2014

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 12 de maio de 2014. Consultado o 12 de maio de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15926462
* Discogs: 3477294
* IMDb: nm5670144
* MusicBrainz: ID

 |
Nixon abandonando a Casa Branca pouco antes que a súa dimisión fose efectiva (9 de agosto de 1974) no desenlace do Escándalo Watergate, unha das fitas do xornalismo de investigación.
A **historia do xornalismo** é o desenvolvemento, ó longo da historia, do xornalismo, entendido como unha actividade regular e continuada de recollida, elaboración e difusión de novas sobre os principais acontecementos que pasan no mundo, que levan a termo os xornalistas. A tendencia foi a do incremento do número de novas ó alcance dos cidadáns e da velocidade de transmisión. Dende finais do século XVII os xornais foron o principal medio de difusión da actividade dos xornalistas, ós cales se van engadir no século XVIII as revistas, no século XX a radio e a televisión, e no século XXI Internet.

A historia do xornalismo pódese separar en catro etapas; o antigo ou artesán (1609–1789), o moderno ou liberal (1789 – derradeiro cuarto do século XIX), o contemporáneo ou industrial (derradeiro cuarto do século XIX – derradeiro cuarto do século XX) e o que comeza co xurdimento de Internet, en 1994. Italia, Alemaña, Francia, Inglaterra, España e os Estados Unidos son, por esta orde, os países claves na aproximación académica da historia do xornalismo.

Notas
-----

1. ↑  Lucas, Dean. "Famous Pictures Magazine - Nixon's V sign". Arquivado dende o orixinal o 26 de setembro de 2007. Consultado o 2007-06-01.
2. ↑  Barrera 2004, p. 44.
3. ↑  Shannon E. Martin; David A. Copeland (2003). *The Function of Newspapers in Society: A Global Perspective*. Greenwood Publishing Group. p. 2. ISBN 978-0-275-97398-8.
4. ↑  Guillamet 2003, p. 42.
5. ↑  Guillamet 2003, p. 37.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Dicionario biográfico de máis de 24 000 xornalistas británicos e irlandeses que morreron entre 1800 e 1960
* Algunhas notas de historia do xornalismo por Wally Hastings, Universidade Estatal Setentrional, Dacota do Sur.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1517385
* MAG: 2779111255
* NKC: ph543379

 |
**Illa Clarión**, antigamente chamada "Illa de Santa Rosa" é a segunda illa máis extensa e a máis occidental das Illas Revillagigedo (pertencentes a México), 314 km ao oeste da Illa Socorro, nas coordenadas 18°22′N 114°44′O﻿ / ﻿18.367, -114.733. A illa ten 8,544 km por 3,686 km de tamaño, cunha área de 19,80 km². Ten tres picos prominentes, o máis alto, o Monte Galegos, mide 335 metros sobre o metros sobre o nivel do mar. O pico central é chamado Monte da Mariña (280 m), e o leste Pico da Tenda (292 m). As costas están bordeadas por despenadeiros que van de 24 a 183 metros de alto, coa excepción da parte media da costa cara ao sur, na veciñanza da Baía Xofre, que é a única localidade cunha pequena guarnición militar de 9 mariños.

Este é o punto máis próximo entre a zona económica exclusiva de México e a de Francia, debido á proximidade da Illa Clarión coa Illa Clipperton (que pertenceu algunha vez a México pero que lle foi arrebatada logo da Revolución Mexicana polo goberno francés e actualmente esta administrada pola Polinesia Francesa). O pequeno grupo de mariños, que habita na Illa Clarión, ten como propósito o demostrar que México non volverá cometer o mesmo erro e perder máis illas ante outras nacións.

Desde o seu punto máis alto, o Monte Galegos, pódese admirar a maxestade do océano Pacífico ademais de que, segundo o investigador Harry Moller, pódense observar de 600 a 700 baleas que cada ano, de novembro a febreiro, chegan a estas costas a reproducirse.

A illa conta con doce especies endémicas de aves, así como tamén é endémica a lagarta azul fluorescente. Tamén se atopan réptiles, serpes endémicas, como a *Hypsiglena unaocularus*, arácnidos e insectos que están adaptados ás condicións extremas da illa; debido a que en 7 meses caen fortes choivas e o resto do ano escasea a auga. Con tan severa condición de carencia e exceso de auga, resulta natural que a vexetación sexa escasa. Consiste só en pastos ralos, gramíneas, arbustos e un que outro escuálido árbore. Todo o contrario ocorre coa vida mariña, que é abundante en quenllas, mantarraias, lagostas, polbos e caranguexos.

O home introduciu o coello branco na illa, o que danou gravemente o ecosistema, pero tamén chegou á illa unha bandada de corvos corvux que manteñen un equilibrio ecolóxico ao devorar as crías de coellos ou aos demasiado vellos.

A Illa Clarión conta con magníficos peñons que asemellan grandes castelos e que chegan ata os 90 metros de altura. É sen dúbida un dos tesouros pouco coñecidos do país.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1095657
* WorldCat
* VIAF: 242324652
* GEC: 0424997
* GeoNames: 4013699
* OSM: 5300072
* WHC: 1510-002

 |
A **Basílica Catedral Metropolitana de santa María del Fiore**, ou **Catedral de santa María da Flor** é a sé episcopal (en italiano *duomo*) da arquidiocese católica romana de Florencia, Italia. É unha das obras mestras da arte gótica e do primeiro Renacemento italiano.

Símbolo da riqueza e do poder da capital toscana durante os séculos XIII e século XIV, a catedral florentina é un dos edificios máis grandes da cristiandade. O seu nome refírese ao lirio, símbolo de Florencia, ou ao antigo nome do pobo chamado Fiorenza. Pero, por outra parte, un documento do século XV afirma que a «flor» se refire a Cristo.

Destaca, de forma singular, a grandiosa cúpula, obra de Filippo Brunelleschi, unha estrutura isostática de 100 metros de altura interior; 114,5 metros de altura exterior; 45,5 metros de diámetro exterior e 41 metros de luz (diámetro interior) coa particularidade de que esta cúpula, en si mesma, anula empúrrelos horizontais para non transmitir ao tambor que a sustenta practicamente máis cargas que as verticais correspondentes ao seu propio peso. Á cúpula hai que engadir o campanario independente, trazado por Giotto, de 82 m de altura, e o baptisterio de San Xoán, coas famosas portas de bronce de Ghiberti. O conxunto, formado pola igrexa, o campanario e o baptisterio, constitúe unha das xoias artísticas e arquitectónicas de Florencia.

A basílica atópase dentro da declaración do Centro histórico de Florencia coma Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende 1982.

Notas
-----

1. ↑  cv.uoc.edu (en inglés).
2. ↑  Francisco Poza. Divinas Cúpulas *Journal of Feelsynapsis (JoF)*. ISSN: 2254-3651. 2011 (1): 32-36
3. ↑  World Heritage *Historic Centre of Florence* Unesco.org

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Catedral de Santa María del Fiore Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cúpula de Santa María del Fiore

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191739
* WorldCat
* VIAF: 125475260
* BIBSYS: 90059289
* BLBNB: 000395644
* BRE: 3533826
* CiNii: DA09690972
* CTBUH: 15203
* EBID: ID
* GeoNames: 7302742
* GND: 4097998-2
* ISNI: 0000000122262587
* LCCN: n79027132
* NKC: ko2017960660
* NLG: 249694
* openMLOL: 85739
* Structurae: 20000294

 |
**José Ignacio García Lapido**, artisticamente coñecido como **José Ignacio Lapido**, nado en Granada o 26 de xuño de 1962, é un guitarrista español, escritor de cancións, cantante, columnista en prensa e escritor de guións para televisión. É coñecido por ser o guitarrista do grupo 091 antes de comezar a súa etapa en solitario.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira musical alternando a batería e a guitarra en varias bandas no ano 1979. Coa última delas, Al-Dar, gravou o seu primeiro sinxelo en 1981: *Somos nuevos*. Aínda así, Lapido é coñecido sobre todo por ser o guitarrista e compositor das cancións da banda de rock granadina 091, formada no 1982. A partir de 1996 (ano da disolución dos Cero) iniciou a súa carreira en solitario.

Realizou colaboracións con outros grupos e músicos como Christiania, o pianista Sergio de la Puente e Eskorzo, e produciu discos para Contrabando e Dorian Gray. Escribiu cancións para bandas como M-Clan, Amparanoia, Babylon Chat ou Los Hermanos Dalton. Tamén compuxo música para curtas e teatro.

Un dos recoñecementos máis importantes foi o ser elixido (mediante votación dos lectores) como un dos "100 granadinos do século XX" polo diario *Ideal* e ademais, froito do seu excelente traballo, foi galardoado ao mellor disco de rock nos primeiros Premios da Música de Andalucía.

No 2005 faise empresario e crea o seu propio selo discográfico: Pentatonia Records.

*Ladridos del perro mágico* foi o seu primeiro traballo en solitario despois da separación de 091. Promocionou o disco en programas como "Crónicas marcianas" e tamén na televisión andaluza. A xira deste primeiro disco deixou un bo sabor de boca.

É destro e inseparable da súa Gibson SG, coa que conseguiu crear un son propio.

Discografía
-----------

### Álbums

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Ladridos del perro mágico* | (1999) |
| \* | *Música celestial* | (2002) |
| \* | *En otro tiempo, en otro lugar* | (2005) |
| \* | *Cartografía* | (2008) |

### EPs

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Luz de ciudades en llamas* | (2001) |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*
* Biografía nas páxinas do diario *Ideal*Arquivado 09 de outubro de 2008 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11685842
* WorldCat
* VIAF: 86615605
* AllMusic: mn0001394130
* BNE: XX1037919
* Discogs: 1252917
* IMDb: nm2324115
* ISNI: 0000000115792352
* LCCN: n2009069005
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 533830

 |
**Uber Technologies Inc.**, coñecido habitualmente coma **Uber**, é unha empresa internacional que se adica a facilitar aos clientes unha rede de transporte privado, a través da súa plataforma de aplicación móbil, a cal conecta aos pasaxeiros cos condutores de vehículos rexistrados no servizo, os caes ofertan un servizo de transporte a particulares. A súa sede atópase en San Francisco, California, e está operativa en numerosas cidades do mundo.

A diferenza doutros servizos coma Blablacar, nos que condutores particulares comparten vehículo con outros pasaxeiros para compartires gastos de combustíbel, o servizo de Uber podería establecerse como análogo dos taxis, feito que levou a confrontacións entre a empresa e o colectivo de taxistas en numerosas ocasións.

En 2014, a compañía cesou a súa actividade en España após unha sentenza que declaraba ilegal a súa actividade. Finalmente, o 30 de marzo de 2016 a compañía reanudaría os seus servizos en España, baixo o modelo Uber X, no que a empresa poría en contacto a pasaxeiros con condutores con licenza de taxi VTC.

Galería de imaxes
-----------------

* Protesta de taxistas contra a compañía Uber en Budapest no ano 2016.Protesta de taxistas contra a compañía Uber en Budapest no ano 2016.
* Travis Kalanick, cofundador e CEO de Uber, en 2013.Travis Kalanick, cofundador e CEO de Uber, en 2013.

Notas
-----

1. ↑  Alameda, David. El País, ed. "Uber en las ciudades europeas". Consultado o 30 de marzo de 2016.
2. ↑  El Mundo (ed.). "Uber cierra temporalmente su servicio en España". Consultado o 30 de marzo de 2016.
3. ↑  Serrato, Fran. El País, ed. "Uber regresa a Madrid con una licencia de vehículos con conductor.". Consultado o 30 de marzo de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Uber Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Airbnb
* Conflito entre Uber e os taxis

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q780442
* WorldCat
* VIAF: 332144782710313388566
* GEC: 22402730
* GND: 1077226640
* LCCN: no2017008671
* LEI: 549300B2FTG34FILDR98
* NKC: ko2018995038

 |
**José Miguel Rodríguez-Sieiro y Rodríguez-Vila**, nado en Vigo en 1950, é un comunicador galego, coñecido polas súas aparicións na prensa rosa.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de bacharelato no Colexio Labor de Vigo e no Colexio Estudio de Madrid, e estudou Dereito na Universidade Complutense de Madrid. Tras dedicarse a diversos negocios relacionados co petróleo e a medicina a través da Clínica Biotonus de Montreux, dirixiu a súa actividade profesional cara ao mundo da comunicación.

Colaborador habitual dende entón dos medios audiovisuais, comezou a traballar neste ámbito en 1991, en Antena 3 Radio, no programa Miguel Ángel García-Juez, comentando a actualidade social. En 1992 deu o salto á televisión para participar na tertulia sobre crónica social de *Pasa la vida*, o programa conducido por María Teresa Campos nas mañás de Televisión española. A partir dese momento vincúlase profesionalmente coa periodista malagueña, a quen acompaña igualmente nos seus espazos de TV *Día a día* (1996-2002) en Telecinco e *Cada día* (2004-2005).

Outras incursións na pequena pantalla inclúen colaboracións nos espazos *A la carta* (2004) e *Mirando al mar* (2004), ambos os dous de Antena 3 e *Territorio comanche* (2006-2008), os dous últimos presentados por Cristina Tárrega.

Dende 2004 intervén no programa *Herrera en la onda* de Onda Cero, conducido polo periodista Carlos Herrera e con anterioridade, con Marta Robles, tamén en Onda Cero.

Obra
----

* *Cuestión de estilo* (2005)
* *Cuestión de ricos* (2009)

Notas
-----

1. ↑  Diario ABC, ed. (17 de julio de 2004). "Agustín Bravo y el equipo de *Mamma mía* toman el relevo de Ana Rosa".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Josemi y la infidelidad"[*Ligazón morta*]
* "Josemi Rodríguez Sieiro - Colección de intervenciones en Ondacero con Carlos Herrera"
**Edwin Stanton Porter**, nado en Connesville (Pensilvania) o 21 de abril de 1870 e finado en Nova York o 30 de abril de 1941 foi un director de cinema estadounidense, pioneiro da historia do cinema.

Traxectoria
-----------

Logo de ter distintos empregos, comezou a interesarse na electricidade, amosando unha gran capacidade como inventor.
Porter chegou ao mundo do cinema en 1896, ano no que se proxectaron comercialmente os primeiros filmes, converténdose en proxeccionista e viaxando por Suramérica facendo demostracións en feiras. Ao volver a Nova York en 1898 atopou traballo no Eden Musée, dependente da Edison Manufacturing Company, no que se dedicaba á montaxe e exhibición de filmes.

Pola creatividade que demostrou neses labores foi contratado directamente pola compañía en 1899, comezando a facer filmes para Edison.

O seu principal filme foi o western *The Great Train Robbery*, de 1903, que trouxo grandes innovacións, incluíndo un plano dun bandido disparando á cámara.

Entre 1917 e 1925 Porter foi presidente da Precision Machine Company. Tras retirarse, seguiu inventando e deseñando obxectos, logrando varias patentes.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Edwin S. Porter Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Edwin S. Porter na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q347864
* WorldCat
* VIAF: 49293478
* Allmovie: p106883
* AlloCiné: 12959
* BNF: 12316202v
* EBID: ID
* FAST: 118736
* GND: 119051869
* IMDb: nm0692105
* ISNI: 0000000080290351
* LCCN: n83185372
* NKC: xx0158274
* NNDB: 000205662
* NTA: 146028163
* openMLOL: 163123
* Rotten Tomatoes: edwin\_s\_porter
* SUDOC: 160189039
* TMDb: 44866
* ULAN: 500472072
* WikiTree: Stanton-4015

 |
**Luis Pérez Barral**, nado en Ribeira o 7 de maio de 1990, é un político galego do BNG, alcalde de Ribeira dende 2023.

Traxectoria
-----------

Compatibilizou os estudos co emprego de camareiro. Grao en Lingua e Literatura Galegas (2017) con Mínor de Lingüística Xeral. Traballou nunha tenda de telefonía e na Mesa pola Normalización Lingüística, onde dirixiu algunhas campañas. Dirixiu o Servizo de Normalización Lingüística de Outes a partir de 2018. Militante do BNG dende 2009, presentouse na candidadura do BNG de Ribeira nas eleccións municipais de 2011 e aínda que non foi elixido concelleiro entrou na corporación en 2012. Foi responsable de Política Institucional de Galiza Nova (2012-2016). Foi responsable comarcal do BNG en Barbanza e membro do Consello Nacional do BNG. Volveu ser elixido concelleiro en 2015 e 2019. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do BNG e alcanzou un acordo de goberno co PBBI e o PSdeG-PSOE polo cal foi elixido alcalde.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Ruiz Rivas** |  **Alcalde de Ribeira** 2023 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  BNG, PBBI y PSOE acuerdan un pacto de gobierno para Ribeira con Luis Pérez Barral como alcalde

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribeira

### Ligazóns externas

* Luis Pérez Barral
* Ronsel do Nordés, bitácora de Luís Pérez Barral
A **Rádio Renascença** é unha canle de radio portuguesa de inspiración católica e pertencente á Igrexa Católica a través do grupo **r/com - Renascença Comunicação Multimédia**.

Historia
--------

Fundada por Monseñor Manuel Lopes da Cruz, as emisións experimentais tiveron inicio en xuño de 1936 cun emisor instalado en Lisboa. A 1 de xaneiro do ano seguinte iniciáronse as emisións regulares. Un mes despois do inicio das emisións diarias, os estudios da rúa Capelo ficaron preparados e a Rádio Renascença instalouse nese local onde aínda hoxe permanece.

A emisora tivo un papel importante durante a Revolución dos Caraveis, pois dende ela foi emitida a canción Grândola, Vila Morena, sinal para o comezo do levantamento militar contra a ditadura do Estado Novo. En 1975 foi ocupada por un grupo de traballadores, mais en decembro dese mesmo ano foi devolvida á Igrexa Católica e nunca chegou a ser nacionalizada.

En 1986 a Rádio Rensacença pasa a emitir dúas programacións distintas, 24 horas por día, a través da Rádio Rensacença (OM e FM nacionais) e da RFM (FM nacional). En 1998 crea Mega Hits FM, e, en 2008, a Rádio Sim.

Alén destas canles, a Rádio Rensacença emitía programación de ámbito rexional en OM e FM a partir de estudios propios instalados en diversas cidades, coma Braga, Chaves, Elvas, Évora, Leiria, Lisboa, Porto e Viseu, até o 4 de agosto de 2008, día no que as emisoras rexionais se converteron en emisoras rexionais estéreo da nova Rádio Sim.

Rádio Rensacença tamén emite a través de Internet para todo o mundo.

Notas
-----

1. ↑  Ribeiro, 2002: 22 *A Rádio Renascença e o 25 de Abril*, Lisboa: Universidade Católica Editora.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1509626
* WorldCat
* LCCN: n82166704
* SUDOC: 068927274

 |
**Ariba** é unha empresa estadounidense de software e servizos tecnolóxicos. A súa sede sitúase en Sunnyvale, California, e o ano da súa fundación foi o 1996. O ano 2012 foi adquirida pola empresa alemá de software SAP AG por 4,3 billóns de dólares americanos.

Orixes
------

Ariba foi fundada no 1996 por Bobby Lent, Boris Putanec, Paul Touw, Rob Desantis, Ed Kinsey, Paul Hegarty e Keith Krach coa idea de usar Internet para permitir e facilitar ás empresas ó proceso de compra de subministracións e servizos. Tradicionalemente este proceso de compra (ou Procurement na terminoloxía inglesa) tíñase baseado no papel, sendo unha labor moi custosa en canto a man de obra e ineficiente en canto a consecución de bos resultados financeiros e de calidade. Os principais competidores de Ariba neste campo son Tungsten Network, GEP, Basware and iPayables. De acordo a propia web da empresa, Ariba proporciona solucións para o control do gasto; que axuda ás empresas a analizar, entender e dirixir os seus procesos de gasto para acadar redución de custos e mellorar a eficiencia do proceso de negocio da compra. Actualmente, 94 das 100 compañías da revista Fortune e outras 200.000 empresas máis empregan os produtos *software coma servizo* (SaaS) de Ariba, para dirixir os seus procesos de gasto e actividades comerciais.

Adquisicións pasadas e competidores
-----------------------------------

O 17 de decembro de 1999, Ariba anunciou a compra de da compañía de Atlanta, TRADEX Technologies Inc. TRADEX era o líder dos primeiros softwares empregados no campo do Digital Marketplace ou, Mercado dixital. Outras adquisicións foron, no 2001 Agile Software, no 2004 FreeMarkets, no 2007 a empresa Procuri, que permitiu a Ariba mellorar a súa rede de clientes e os seus servizos on-demand, no 2010 Quadrem e no 2011 b-process, unha empresa de capital francés e líder europeo no eido da facturación electrónica.

Os competidores de Ariba son Taulia, Wax Digital, GEP, PROACTIS, SAP, Bravosolution, In-tend Ltd, MultiQuote, Oracle, Procurify, Zycus, Rosslyn Analytics, Ivalua, Tradeshift, Coupa, SciQuest, e Emptoris.

Notas
-----

1. ↑  "Ariba Delivers Down Under for Crown" (Nota de prensa). Ariba. 9 February 2010. Arquivado dende o orixinal o 16 de novembro de 2010. Consultado o 20 de setembro de 2015. *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ariba's website *(en inglés)*
**Espiral - Mocidade Republicana Galega** é unha organización política da mocidade galega, republicana e anticapitalista que pula pola República Galega e por un modelo económico alternativo que "pretende canalizar a frustración dunha mocidade cansa de falsas promesas e das nulas oportunidades que o Réxime do 78 ofrece".

Historia
--------

Espiral nace como organización autónoma o 16 de setembro de 2017 como culminación do Proceso 1 de maio, o cal comeza a espallarse por Internet desde o día homónimo e ten o 10 do mesmo mes a súa presentación pública en Compostela. A partir deste día teñen lugar xuntanzas abertas en case 30 localidades, cuxo traballo se materializa na constitución de Espiral con case 300 militantes que proceden de diferentes tradicións políticas que viñan confluíndo en diferentes espazos e que inclúe afiliadas a organizacións como ANEGA, En Marea, Xeira, Anticapitalistas Galiza, Podemos, as mareas cidadás ou Anova. A pluralidade caracteriza a este espazo, unido pola construción da República Galega, onde todas decidan sobre todo o que lles é común.

Este espazo de organización da mocidade xorde desde unha necesidade manifesta a partir da crise de 2008 e do 15M para dar unha resposta de ruptura democrática desde o colectivo, que venza á fragmentación que nos impón un réxime laboral que nos divide e temporaliza, para evitar a creación de lazos afectivos e de identidades colectivas, desbordando as lóxicas do sistema para camiñar cara a emancipación.

Organización interna
--------------------

Espiral é unha organización de base asemblearia que se organiza de xeito horizontal en asembleas comarcais e cuxo órgano de dirección é a Coordinadora Nacional. O seu voceiro nacional é Iván Rodríguez Iglesias, de Noia.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Pardo, Miguel. Praza Pública, ed. "Espiral nace para "rachar co modelo clásico" das organizacións políticas xuvenís". Consultado o 12/01/2018.
2. ↑  Sermos Galiza (ed.). "Espiral agrupa mozas e mozos de esquerdas nun espazo rupturista e republicano galego". Arquivado dende o orixinal o 13/01/2018. Consultado o 12/01/2018.
3. ↑  Vilas, Manuel (22-09-2017). ""Volver a 2006 non é a solución ao paro, a emigración e a precariedade"". *galiciaconfidencial.com*. Consultado o 13-01-2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Facebook de Espiral
**William Salice**, nado en Casei Gerola, Lombardía o 18 de xullo de 1933 e finado en Pavia, Lombardía o 29 de decembro de 2016, foi un empresario italiano. Foi empregado en Ferrero SpA, onde foi recoñecido como o inventor dos ovos Kinder Sorpresa.

Traxectoria
-----------

Comezou a traballar en Ferrero en 1960, e finalmente converteuse nun estreito colaborador do dono da empresa, Michele Ferrero.

Ideou o concepto dos ovos Kinder Sorpresa a finais dos anos 1960, mentres investigaba usos alternativos para os moldes de ovos de pascua de chocolate do fabricante, que estaban sen usar a maior parte do ano. A pesar disto, insistiu en referirse a Michele Ferrero como o inventor, afirmando ser, simplemente, o «executor material» da idea. Os ovos Kinder foron comercializados por primeira vez en 1974.

Tamén xogou un papel na creación doutros diversos produtos de Ferrero, tales como os Ferrero Rocher e Pocket Coffee.

Despois da súa xubilación en 2007, cofundou Cor Your Life Foundation, xunto ao empresario italiano Enrico Gasperini. A fundación ofrece cursos gratuítos para mozos emprendedores.

Morreu o 29 de decembro de 2016, na cidade de Pavia, despois de sufrir un accidente cerebrovascular. Tiña 83 anos.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "È morto William Salice, "esecutore materiale" dell’Ovetto Kinder".
2. 1 2 3 4 5  "William Salice, creator of Kinder Surprise, dies at 83". 30 December 2016.
3. 1 2  "Morto William Salice, collaboratore di Ferrero: inventò l’Ovetto Kinder".
4. 1 2 3  "Morto William Salice, il "papà" degli ovetti Kinder".
5. ↑  «Il Fondatori» Arquivado 02 de xaneiro de 2017 en Wayback Machine.. *www.coloryourlife.it* (en italiano).
6. ↑  "L'ex manager che aiuta i sognatori".
**Yolanda Ortiz**, nada en 1923 ou 1924 en Tucumán e finada o 22 de xuño de 2019 en Bos Aires, foi unha doutora en química arxentina  e primeira secretaria de Recursos Naturais e Medio Humano da Arxentina en 1973.

En 2020 promulgouse a "Lei Yolanda" de formación ambiental integral, que obriga aos cargos públicos a formar en temas ambientais e de cambio climático, nomeada así en homenaxe a Yolanda Ortiz.

Traxectoria
-----------

Yolanda Ortiz estudou Química en Bos Aires. 

O seu primeiro traballo foi na empresa Shell e despois traballou na Dirección de Aduanas.

Durante os anos sesenta dedicouse a estudar Toxicoloxía na Facultade de Ciencias Exactas e Naturais. Nesa mesma década obtivo unha bolsa na Sorbona, en Francia, onde permaneceu ata finais da década. 

En 1973 foi convocada para dirixir a Secretaría de Medio Ambiente de América Latina por Juan Domingo Perón.

Tras a morte de Perón e o derrocamento de Isabel Perón, Yolanda tivo que exiliarse en Venezuela, onde traballou na Universidade Simón Bolívar.  Alí permaneceu seis anos. 

Ao seu regreso, fundou a organización non gobernamental Centro Ambiental Arxentino - CAMBIAR.

Recoñecementos
--------------

En febreiro de 2009, o Consello Federal de Medio Ambiente (COFEMA) rendeu homenaxe á traxectoria de Yolanda Ortiz.

En maio de 2015, a Fundación R21 - América Latina Sostible, nomeou a Yolanda Ortiz como Socia de Honra polo seu destacado traballo a favor do medio ambiente e a sostibilidade.

O 27 de abril de 2017, a Mención de Honra á súa traxectoria, o máximo recoñecemento da Cámara de Deputados da Nación, pola súa traxectoria en temas de coidado do medio ambiente.

En 2018, o Senado da Nación Arxentina concedeulle a mención Juana Azurduy en recoñecemento á súa traxectoria.

Notas
-----

1. 1 2 3  Verónica Engler. ""Los temas ambientales son ante todo cuestiones económicas"" (en castelán). Consultado o 11 de decembro de 2019.
2. ↑  "Diputados sancionó la "Ley Yolanda" de formación integral en medio ambiente". Consultado o 2021-01-04.
3. ↑  "¿Quién fue Yolanda Ortiz?" (en castelán). 2021-04-26. Consultado o 2021-10-13.
4. ↑  Verónica Engler. "Entre la química y la política". Consultado o 11 de decembro de 2019.
5. 1 2  Escobar, Patricia (24 de xuño de 2019). "Falleció Yolanda Ortíz, la primera autoridad ambiental al crearse la Secretaria de Recursos Naturales y Ambiente Humano de la Argentina y también la primera mujer en ejercer ese cargo en Latinoamérica" (en castelán). Consultado o 11 de diciembre de 2019.
6. ↑  "Yolanda Ortiz y sus recuerdos de un Perón ecologista.". Arquivado dende o orixinal o 07 de xaneiro de 2022.
7. ↑  R21. "R21 / Blog / CHARLY ALBERTI NOMBRA A YOLANDA ORTIZ COMO MIEMBRO HONORARIO DE SU FUNDACION R21". Arquivado dende o orixinal o 27 de xaneiro de 2021. Consultado o 11 de decembro de 2019.  Arquivado 27 de xaneiro de 2021 en Wayback Machine.
8. ↑  "Distinguen a Yolanda Ortiz por su trayectoria en defensa del medio ambiente". Arquivado dende o orixinal o 07 de xaneiro de 2022. Consultado o 07 de xaneiro de 2022.
9. ↑  "Honorable Senado de la Nación Argentina". Consultado o 11 de diciembre de 2019.
O ***marron glacé*** é unha castaña confeitada ou glaseada. É unha lambetada habitual na gastronomía italiana e na gastronomía francesa, aínda que recentemente estase a implantar noutros países produtores, coma Galiza, España ou Portugal. A súa orixe remóntase á antigüidade (Cuneo, Italia ou Lion, Francia) cando se almacenaban certos alimentos en mel ou azucre para a súa conservación.

No século XIX, desenvólvese a produción a nivel industrial en Francia deste doce, sendo posteriormente imitado e perfeccionado en Italia, e máis recentemente, en España, en 1980.

Realización
-----------

Para a realización do mesmo emprégase: castañas, azucre e optativamente e a gusto canela, vainilla e anisetes. Tamén se poden mergullar os *marrons* en brandy durante unhas horas para potenciar o seu sabor.

O complicado desta receita está nas fases da súa elaboración, que son: a escolla das mellores castañas, tamaño e estado; o punto de coza que ha ser con lume amodo, e o pelado das castañas que deben ficar enteiras. Procédese posteriormente á cocedura no almibre no que se confeitarán e se deixaran repousar un día.

Comercialmente é un produto caro, de feito a súa presentación habitual é a dun produto de luxo. Para evitar que se esmaguen ou se magoen os *marrons* e o seu glaseado adóitanse envolver individualmente.

Produción
---------

En Galiza producen *marron glacé dúas empresas:* Cuevas y Cía, e Posada Marron Glacé, de Ourense.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2334489
* GEC: 0121993

 |
O **Bristol Glider** foi un dos primeiros planadores británicos biplanos deseñado na década de 1910 por George Challenger e construído pola British & Colonial Airplane Company no aeródromo de Filton, Bristol.

Challenger era o enxeñeiro xefe da British & Colonial Aeroplane Company e deseñou o planador para Sir George White, o fundador da compañía. White fixo construír o planeador para regalarllo ao Bristol and West of England Aero Club despois de que fose elixido presidente do club en outubro de 1910.

Challenger deseñara anteriormente o Bristol Boxkite, fortemente influenciado polos avións de Henri Farman, e o Glider seguiu o mesmo esquema. Tiña un plano anterior moi por diante das ás, montado sobre barras de madeira con arame, que tamén levaban o tren de aterraxe formado por un par de longos patíns que levaban pequenas rodas. Catro barras, que se elevaban e acababan xuntándose, levaban un único plano de cola en lugar do par usado polo Boxkite. O plano anterior e o plano de cola movíanse xuntos para controlar o cabeceo. Un pequeno par de temóns estaba montado entre as barras preto da cola. O control lateral realizábase mediante aleróns instalados na á superior.

O Glider voou por primeira vez dende a pista de Keynsham o 17 de decembro de 1910, pilotado por Challenger. Foi remolcado manualmente e recuperado costa arriba usando unha carretilla de dúas rodas. Resultou danado en febreiro de 1911 e reparouse, pero tivo un accidente máis serio o 4 de setembro dese ano que custou 30 libras en reparacións. O Glider sobreviviu ata 1912 pero o seu destino final é descoñecido. O Glider deseñouse para ter un motor de 30 cabalos pero este nunca se instalou.

Especificacións
---------------

Datos de *Bristol Aircraft since 1910*

### **Características xerais**

* **Tripulación:** 3
* **Lonxitude:** 10,32 m
* **Envergadura:** 9,86 m
* **Altura:** 2,03 m

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Barnes 1988, p. 54
2. 1 2 3  Goodall e Tagg pp.55-6

Bibliografía
------------

* Barnes, C H (1994) [1988]. *Bristol Aircraft since 1910* (3rd ed.). London: Putnam. ISBN 0-85177-823-2.
* Goodall, Michael H.; Tagg, Albert E. (2001). *British Aircraft Before the Great War*. Atglen, PA: Schiffer Publishing. ISBN 0-7643-1207-3.
A **Universidade Leuphana de Lüneburg** é unha universidade estatal patrocinada por unha fundación de dereito público en Lüneburg, na Baixa Saxonia.

Directrices de ensino e investigación
-------------------------------------

### Plan de Educación

No ensino, estableceu un modelo de estudo altamente interdisciplinar que é pouco habitual en Alemaña, cunha universidade para o título de bacharelato, unha escola de posgrao para combinar estudos de máster e doutoramento e unha escola profesional para a educación superior.

### Actividade investigadora

A súa investigación céntrase na educación, a cultura, a sostibilidade e a economía, que ao mesmo tempo son as temáticas das súas facultades principais.

Historia
--------

A Universidade de Lüneburg foi orixinalmente fundada en 1946 como un colexio de formación de profesores en Lüneburg e, con 9.888 estudantes, é unha das universidades medianas de Alemaña (a partir do semestre de inverno 2018/19).

Ten máis de dez centros de ensino superior a menos de 50km.

Notas
-----

1. 1 2  "UNIVERSIDADES ; Leuphana Universität Lüneburg". *BATATOLANDIA* (en portugués). Consultado o 2022-04-25.
2. ↑  "Universität Lüneburg - universidades - Neu lindenau - Otras ciudades en baja sajonia - Baja Sajonia - Alemania". *Universitiesintheworld* (en castelán). Consultado o 2022-04-25. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Universidade Leuphana de Lüneburg Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q505170
* WorldCat
* VIAF: 133621140
* BNF: 124846530
* EUFP: 996544827
* GND: 2108701-5
* GRID: grid.10211.33
* ISNI: 0000000091306144
* LCCN: no2013135747
* MAG: 113456305
* NKC: xx0271310
* SUDOC: 034051031
* THE: ID

 |
As **ameixas á mariñeira** son un guiso de ameixas moi típico da gastronomía de Galiza, particularmente da zona das Rías Baixas, sendo tamén moi popular noutras zonas de España coma Cantabria. As ameixas elabóranse cun rustrido de cebola e tomate esmagado, e con viño branco. Todo isto aromatizado e corado con pemento. Este prato sérvese quente, tradicionalmente nunha pota ou cazola de barro.

Características
---------------

Trátase dunha preparación que polo uso do marisco posúe un característico recendo e sabor a mar, provindo a denominación «á mariñeira» desta característica. Ás veces empréganse as polas doutros marisco co obxecto de elaborar un caldo que acompañe e aromatice o prato. Adóitanse empregar ameixas, aínda que nalgunhas ocasións preséntanse pratos con chirlas (chirlas á mariñeira), que acostuman ter un menor tamaño. Do mesmo xeito pode elaborarse o prato con mexillóns (mexillóns á mariñeira).

O mollo adoita ter unha cor arroibada por mor do uso do pemento doce. Nalgunhas ocasións engádese pemento tipo chile en po, que lle dá un sabor lixeiramente picante.

Notas
-----

1. ↑  Sordo, Enrique (1980). "Gastronomía de la provincia de Santander". En Argos Vergara. *Cómo conocer la cocina española*. Barcelona. p. 85. ISBN 84-7017-907-1.
2. ↑  Erauzkin, Iker (2007). CEAC, ed. *Cocina de Fiesta*. p. 32.
3. ↑  Cunqueiro, Álvaro (1982). Everest, ed. *La cocina gallega* (1.ª ed.). Madrid. ISBN 9788424122195.
**Peter Gene Hernández**, nado en Honolulu (Hawai) o 8 de outubro de 1985 é un cantante e músico de pop, soul, R&B e reggae fusion estadounidense, coñecido polo nome artístico de **Bruno Mars**.

Traxectoria
-----------

De ascendencia filipina por vía materna e portorriqueña por vía paterna, criouse en Honolulu nunha familia de músicos, e comezou a facer música a unha idade temperá (aos 2 anos). Tras actuar en diversos espectáculos musicais na súa cidade natal durante toda a súa infancia, decidiu seguir unha carreira musical e trasladouse aos Ánxeles logo de graduarse da escola secundaria. Mars comezou a producir cancións para outros artistas, ao unirse ao equipo de produción *The Smeezingtons*.

Logo dunha tempada sen éxito con Motown Records, Mars asinou con Atlantic Records en 2009. Chegou a ser recoñecido como artista en solitario despois prestar a súa voz e ter co-escrito os coros para as cancións "Nothin' on You" de B.o.B, e "Billionaire" de Travie McCoy. Tamén co-escribiu os éxitos internacionais "Right Round" de Flo Rida, "Wavin' Flag" de K'naan e Fuck You! de Cee O Green. O 4 de outubro de 2010, lanzou o seu álbum debut, "Doo-Wops & Hooligans". Logrou colocar no primeiro posto os seus sinxelos Just the Way You Are]] e Grenade ao redor do mundo. Foi nomeado a sete premios Grammy nos *53rd Grammy Awards*, gañando na categoría Best Male Pop Vocal Performance (Mellor Interpretación Vocal Pop Masculina por "Just the Way You Are").

Notas
-----

1. ↑  "ACE Title Search: Hernandez Peter Gene" (en inglés). American Society of Composers, Authors and Publishers. Arquivado dende o orixinal o 24-05-2012. Consultado o 15-09-2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1450
* WorldCat
* VIAF: 165707945
* AllMusic: mn0001032082
* BIBSYS: 13023080
* BNB: ID
* BNF: 16265613s
* Discogs: 1357693
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1915179
* Genius: Bruno-mars
* GND: 141560630
* IMDb: nm3960069
* ISNI: 0000000117226071
* LCCN: no2010094614
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0133945
* NLA: 57241285
* NNDB: 000267707
* NTA: 333862252
* RocksBackpages: bruno-mars
* Rotten Tomatoes: bruno\_mars
* SELIBR: 354693
* Songkick: 941964
* SUDOC: 157315258
* TMDb: 969218
* WikiTree: Hernandez-2724

 |
**Merja Halmetoja**, nada en Nivala o 5 de marzo de 1987 é unha ex xogadora de hóckey sobre xeo finlandesa que xogaba na posición de defensa ou centro. Se ben durante a tempada 2015-16 xogou coa camisola do HPK de Hämeenlinna, Halmetoja desenvolveu case toda a súa carreira no Ilves de Tampere, equipo no que exerce como adestradora asistente dende a tempada 2022-23.

Ao longo da súa carreira xogou 308 partidos de liga regular na máxima competición do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Liiga, nos que marcou 30 goles e deu 85 asistencias para un total de 115 puntos. Nos *play-offs* disputou un total de 87 partidos cun rexistro de 7 goles e 12 asistencias para 19 puntos.

Halmetoja integrou o equipo de Ilves que se proclamou campión finlandés na tempada 2009-10, e gañou cinco medallas de prata co equipo de Tampere nos anos 2008, 2009, 2011, 2018 e 2019, así como outra prata máis con HPK en 2016.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Merja Halmetoja" (en inglés). eliteprospects.com. Consultado o 2 de xaneiro de 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11882157
* EliteProspects: 367627

 |