***Bianca e Fernando*** é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Domenico Gilardoni na súa primeira versión, estreada o 30 de maio de 1826 no Teatro San Carlo de Nápoles.

Esta ópera case non se representa na actualidade, non aparecendo nas estatísticas de Operabase entre as óperas representadas no período 2005-2010. A pesar de non ser unha das obras máis coñecidas de Bellini, a súa aria para soprano *Sorgi, o padre* pode escoitarse de cando en vez en recitais.

Historia
--------

Existen dúas versión desta ópera: a primeira, titulada ***Bianca e Gernando*** (1826) ten libreto escrito por Domenico Gilardoni e baseado en *Bianca e Fernando alla tomba di Carlo IV, duca di Agrigento* (*Bianca e Fernando na tumba de Carlos IV, duque de Agrigento*) de Carlo Roti, publicado en Nápoles en 1825. Gilardoni estreouse no xénero operístico con esta versión e o seu libreto presenta un aspecto máis literario que teatral. Esta versión foi estreada no Teatro San Carlo de Nápoles o 30 de maio de 1826 e supuxo un éxito inmediato de público e crítica cun elenco de primeira orde con nomes como Henriette Méric-Lalande (Bianca), Giovanni Battista Rubini (Fernando) e Luigi Lablache (Filippo).

A partitúra autógra autógrafa incompleta está no Conservatorio de San Pietro a Majella de Nápoles. As copias están no mesmo conservatorio e no Museo Bellini de Catania.

### A segunda versión

A segunda versión, ***Bianca e Fernando*** (1828) ten libreto modificado por Felice Romani, quen se convertería en colaborador de Bellini en sete das súas óperas, e por un poeta anónimo de Milán. A primeira representación de *Bianca e Fernando* tivo lugar con ocasión da inauguración do novo Teatro Carlo Felice de Xénova, o 7 de abril de 1828. A revisión ocupou ao compositor dende principios de febreiro ata principios de abril de 1828. A partitura da nova versión pode ser reconstruída case por completo (agás o allegro da sinfonia) en base a diversas fontes, incluídas as copias da primeira versión sobre as que Bellini anotou as modificacións. Os intérpretes principais na estrea da segunda versión o 7 de abril foron Adelaide Tosi (Bianca), Giovanni David (Fernando) e Antonio Tamburini (Filippo) e o resultado foi excelente. Porén, *Bianca e Fernando* non se chegou a estabilizar no repertorio e sufriu inevitáblemente a comparación cos traballos posteriores.

As principais modificacións foron:

* O engadido do segundo movemento da *sinfonia* (allegro).

Acto I

* A substitución da cabaletta pola cavatina de Fernando (*Ascolta, o padre, i gemiti* en lugar de *Il brando immergere*);
* A substitución da cabaletta pola cavatina de Filippo (*O contento desiato* en lugar de *Cessa crudel pensiero*);
* A substitución do verso da cabaletta do terzetto Fernando-Filippo-Viscardo (*Col brando di morte* en lugar de *Tu speri, o superbo*);
* A substitución da cavatina de Bianca.

Acto II

* A substitución do solo de clarinete por un solo de frauta no preludio da romanza de Bianca;
* A adición do coro *Tutti siam* (destinato a pasar en *Zaira* e *Norma*);
* A adición da aria de Fernando
* Parte do terzetto Bianca-Fernando-Carlo
* A adición da escena e aria final de Bianca en lugar dunha peza máis breve xuntos.

Reutilización de materiais
--------------------------

Bellini reutilizou todo o material motívico da súa *Sinfonía en Do menor*, composta durante os seus anos de estudo no conservatorio de Nápoles, en *Bianca e Fernando*. A primeira parte do tempo lento converteuse na introdución da escena da prisión de Carlo, no segundo acto; mentres que a segunda parte foi empregada ao inicio do *terzetto* seguinte, mentres Bianca e Fernando entran no cárcere. O *Allegro* converteuse no peche do final do primeiro acto.

No final da segunda versión, Bellini aquelou o arioso de Nelly *Salvini, alle tue piante* ao novo arioso de Bianca *Crudele, alle tue piante*.

Á vez, *Bianca e Fernando* deu numerosas melodías ás óperas *Zaira*, *Norma*, *Beatrice di Tenda* e *I puritani*.

Personaxes
----------

### Primeira versión

| Personaxe | Tesitura | Elenco na estrea da primeira versión,30 de maio de 1826 |
| --- | --- | --- |
| Bianca | soprano | Henriette Méric-Lalande |
| Gernando | tenor | Giovanni Battista Rubini |
| Carlo | baixo | Arcangelo Berrettoni |
| Filippo | baixo | Luigi Lablache |
| Clemente | baixo | Michele Benedetti |
| Viscardo | mezzosoprano | Almerinda Manzocchi |
| Uggero | tenor | Gaetano Chizzola |
| Eloisa | mezzosoprano | Eloisa Manzocchi |
|

### Segunda versión

| Personaxe | Tesitura | Elenco na estrea da segunda versión7 de abril de 1828 |
| --- | --- | --- |
| Bianca | soprano | Adelaide Tosi |
| Fernando | tenor | Giovanni David |
| Carlo | baixo | Giuseppe Rossi |
| Filippo | baixo | Antonio Tamburini |
| Clemente | baixo | Agostino Rovere |
| Viscardo | mezzosoprano | Elisabetta Coda |
| Uggero | tenor | Antonio Crippa |
| Eloisa | mezzosoprano | Marietta Riva |
|

Características xerais
----------------------

Esta ópera é pouco coñecida e nalgúns aspectos inmatura, porén *Bianca e Fernando* contén o xermolo de moitos dos trazos característicos da personalidade de Bellini. A partir do argumento que, se ben faise innecesariamente complicado, xira en torno ao tema predilecto da recomposición dun universo de afectos desgarradores: neste caso a reunificación da familia do duque Carlo, desmembrada polas intrigas de Filippo. Este tema é central na súa ópera *Zaira*, baseada nun tema sorprendentemente similar, e é diversamente abordado en *La sonnambula* e *Norma*.

Todo o drama tende polo tanto ao encontro entre os dous irmáns e á sucesiva escena do cárcere, na que se encontran co seu pai, ao que crían morto. A maior parte desta ópera, incluso musicalmente, dá comezo co dueto de Bianca e Fernando, que espertou o entusiasmo do público napolitano, e cuxo implacable diálogo alcanza unha temperatura moi alta -incluso máis que as partes pechadas- , anticipando en termos de sínteses a gran forza dramática que acadou Giuseppe Verdi

Argumento
---------

A acción ten lugar en Agrigento, entre os séculos XIV e XV.

### Antecedentes

O ambicioso Filippo encerrou no cárcere a Carlo, duque de Agrixento, para usurpar o trono. Fernando, fillo de Carlo, foi levado posteriormente ao desterro sendo un neno, mentres que Bianca, a súa filla, viúva do duque de Messina e nai do pequeno Enrico, ignorando a trama de Filippo accedeu a converterse na súa esposa. Fernando, agora adulto, regresa á súa patria co propósito de vingar ao seu pai, a quen cría morto.

### Acto I

Baixo o nome falso de Adolfo, soldado de fortuna, Fernando preséntase na corte de Agrixento e ofrece os seus servizos ao novo duque. Adolfo fai saber a Viscardo, secuaz de Filippo, que viu morrer a Fernando. Filippo recibe a noticia con ledicia e contrata a Adolfo sen pensalo, meditando encargarlle a tarefa de que mate a Carlo.

Bianca preséntase na corte para encontrarse co seu futuro esposo. Alí coñece a Fernando, mais logo de tantos anos non o recoñece. De feito sospeita del. Fernando, pola súa parte, está convencido de que a súa irmá é cómplice do usurpador.

### Acto II

Filippo ordena ao falso Adolfo que acuda á prisión para matar a Carlo, anunciándolle tamén a inminente voda con Bianca. O vello confidente Clemente informa a Fernando de que Bianca desexa velo. Finalmente os irmáns se encontran cara a cara. Cando se recoñecen, Fernando revela a Bianca a trama de Filippo. Os dous se dirixen ao cárcere para liberar a Carlo, seguidos polo compañeiro de armas de Fernando, cando aparece Filippo co pequeno Enrico, ameazando con matalo se Fernando non se rende. Porén Clemente o desarma e o tirano é derrocado finalmente.

Arias célebres
--------------

* *A tanto duol*, cavatina de Fernando (acto I)
* *Ah! che l'alma invade un gel!*, concertato (acto I)
* *Sorgi, o padre*, romanza de Bianca (acto II)
* *T'inoltra [...] No! mia suora più non sei...* duetto de Bianca e Fernando (acto II)
* *Tutti siam?*, coro (acto II)
* *Da gelido sudore*, romanza de Carlo (acto II)

Gravacións
----------

| Ano | Elenco(Bianca, Fernando, Filippo, Carlo) | Director,Teatro de ópera e orquestra | Selo |
| --- | --- | --- | --- |
| 1976 | Yasuko Hayashi,Antonio Savastano,Mario Macchi,Mario Macchi | Gabriele Ferro, RAI Turin Orchestra and Chorus | CD de son: Opera d'OroCat: OPD 1419 |
| 1991 | Young Ok Shin,Gregory Kunde,Haijing Fu,Aurio Tomicich | Andrea Licata, Teatro Massimo Bellini, Orquestra e coro, Catania | CD de son: Live OperaSen numerar
DVD: House of Opera,cat: DVDCC 247 |
|

Notas
-----

1. ↑  "Estatísticas de Operabase". Arquivado dende o orixinal o 14 de maio de 2017. Consultado o 22 de agosto de 2012.
2. ↑  Anderson, Keith La ópera de la A a la Z en Naxos, HNH International Ltd. 2002 ISBN 1-84379-034-3
3. ↑  Gravacións de *Bianca e Fernando* en operadis-opera-discography.org.uk

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Bibliografía

* Holden, Amanda (Ed.), *The New Penguin Opera Guide*, Nova York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
* Osborne, Charles, *The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini*, Portland, Oregón: Amadeus Press, 1994 ISBN 0-931340-71-3
* *Atti del Convegno di studi sull'opera «Bianca e Fernando» di Vincenzo Bellini*, Genova 1979

### Ligazóns externas

* *Bianca e Fernando* en Operone.de *(en alemán)*

| * v
* c
* e
Óperas de Vincenzo Bellini |
| --- |
| *Adelson e Salvini* (1825) • *Bianca e Fernando* (1826) • *Il pirata* (1827) • *La straniera* (1829) • *Zaira* (1829) • *I Capuleti e i Montecchi* (1830) • *La sonnambula* (1831) • *Norma* (1831) • *Beatrice di Tenda* (1833) • *I puritani* (1835) | Vincenzo Bellini |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q794532
* WorldCat
* VIAF: 185093621
* BNE: XX3222923
* BNF: 13908377g
* GND: 7753860-2
* IMSLP: ID
* LCCN: n94037673
* MusicBrainz: ID

 |