recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Firmin Ngrébada**, nado en Bangui o 24 de maio de 1968, é un político centroafricano.

Traxectoria
-----------

Firmin Ngrébada aprobou o bacharelato en 1988, logo obtivo unha mestría en dereito público en 1994, na Universidade de Bangui. Ingresou na administración pública en outubro de 1993, á inspección do traballo e a lexislación social.

Vinculado ó círculo íntimo do presidente do país, Faustin-Archange Touadéra, foi o xefe do seu persoal electoral durante as eleccións presidenciais de 2016. Tamén presidiu a delegación durante as conversacións coas forzas armadas rebeldes que levaron á sinatura do acordo de paz o 2 de febreiro de 2015. Trala renuncia do goberno de Simplice Sarandji, Ngrébada foi nomeado primeiro ministro coa misión de formar un goberno de unidade nacional.

Notas
-----

1. ↑  "Centrafrique : Monsieur Firmin Ngrebada vient d’être nommé Premier ministre par lle Président Faustin Archange Touadera". Arquivado dende o orixinal o 21 de xaneiro de 2021. Consultado o 24 de abril de 2019.
**Manuel Gómez Cordido**, nado en Senra (Ortigueira) o 30 de xuño de 1853 e finado na Habana o 2 de setembro de 1944, foi un mestre e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Chegou a Cuba en 1870 e comezou a traballar como empregado nas oficinas dos hospitais militares da Habana. En 1884 iniciou os estudos de Maxisterio, e ao rematar integrouse no equipo de profesores do Centro Galego da Habana. En 1913 foi director da Escola de Repartición "Las Cañas" do Cerro. Graduouse como doutor en Pedagoxía na Universidade da Habana en 1914. En 1927 foi nomeado Inspector de Escolas. Foi un dos principais redactores da revista *Galicia* e colaborou no *Diario de la Marina*, *La Patria Gallega*, *La Antorcha Gallega*, *Asturias* e *Vivero en Cuba*. Foi presidente da Sección de Instrución do Centro Galego e formou parte do Comité Redencionista Gallego e da Sociedad Cubana de Pedagogía.

Obras
-----

* *Aritmética teórico-práctica*, 1888.
* *España, sagrada y sangrante aspira*, 1949.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. p. 82. ISBN 84-8472-069-1. Consultado o 8 de marzo de 2014.

### Ligazóns externas

* Manuel Gómez Cordido, pedagogo y periodista
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Adolfo Domínguez.
**Adolfo Domínguez Otero**, nado en Teis (Vigo) o 1 de maio de 1946  e finado en Vigo o 2 de setembro de 2012 foi un cantante galego, máis coñecido como **Fito Domínguez**.

Traxectoria
-----------

Fito e os outros membros da Roda, no escenario en 2007.
Adolfo Domínguez comezou a traballar con catorce anos, pasando por varias profesións ata recalar na de soldador. Foi mentres exercía este traballo que xurdiu a formación musical que o faría famoso, A Roda. Este grupo caracterizouse desde o principio por recoller as composicións populares que se cantaban nas tabernas, acadando gran repercusión. Moitos dos temas que o grupo interpretou pasaron a ser clásicos do cancioneiro popular.

Logo da saída do grupo doutro dos seus compoñentes, Luís Vaamonde, Adolfo Domínguez asumiu a dirección do grupo, mantendo esa posición ata o momento do seu falecemento.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Galegos. info
2. ↑  "Morre Fito Domínguez, a voz de A Roda", artigo en *Praza Pública*, 3 de setembro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* A Roda
O **Telescopio Espacial Nancy Grace** **Roman** (en inglés **Nancy Grace Roman Space Telescope**, antes nomeado Wide Field Infrared Survey Telescope (**WFIRST**)) é un futuro observatorio espacial infravermello recomendado en 2010 polo Comité Decadal Survey do Consello Nacional de Investigación dos Estados Unidos como a máxima prioridade para a próxima década da astronomía.

Cronoloxía
----------

O 17 de febreiro de 2016, WFIRST converteuse formalmente nunha misión da NASA.

O 20 de maio de 2020, a NASA anunciou que o telescopio levaba o nome de Nancy Roman.

O lanzamento está previsto para 2027.

Configuración
-------------

WFIRST baséase nun telescopio existente de 2,4 metros de diámetro (orixinalmente destinado a un satélite espía da Oficina Nacional de Recoñecemento) e levará dous instrumentos científicos. O Wide Field Instrument é unha cámara de infravermellos próximos multibanda de 288 megapíxeles. O coronógrafo é unha cámara e un espectrómetro de alto contraste cun pequeno campo de visión que cobre lonxitudes de onda visibles e do infravermello próximo.

O deseño de WFIRST baséase nun dos deseños propostos para a "Joint Dark Energy Mission" (Misión Conxunta de Enerxía Escura) entre a NASA e o DOE. WFIRST engade algunhas funcións adicionais á proposta orixinal de JDEM, incluíndo a procura de exoplanetas con microlentes gravitacionais.

Obxectivos
----------

Na súa encarnación actual (2015), unha gran parte da misión principal centrarase en examinar a historia de expansión do universo e o crecemento da estrutura cósmica usando varios métodos en intervalos de desprazamento ao vermello superpostos. O obxectivo é medir con precisión os efectos da enerxía escura, a consistencia da teoría xeral da relatividade e a curvatura do espazo-tempo. Outra parte da misión consiste na procura de planetas extrasolares.

Notas
-----

1. ↑  "Introduction to Nancy Grace Roman Space Telescope". *roman.gsfc.nasa.gov*. Consultado o 9 de abril de 2022.
2. ↑  "WFIRST: A Wider Gaze on the Cosmos". Consultado o 2022-04-09.
3. ↑  "Telescopes of the future". 17-2-2017. Consultado o 9 de abril de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Telescopio espacial Nancy Grace Roman*** |

### Outros artigos

* Telescopio espacial James Webb
* Nancy Roman
Cepa de Branco Lexítimo en Paderne.
**Branco lexítimo** é unha variedade de uva branca autóctona de Galiza, considerada como a variedade máis antiga das existentes no país. A recolleita está principalmente na zona de Betanzos e Paderne.

Historia
--------

Festa do viño Branco Lexítimo en Paderne, en 2015.
Acio de Branco Lexítimo nunha mostra da Deputación de Ourense en Boimorto.
Durante séculos produciuse viño con branco lexítimo ata a desaparición das viñas por diversas pragas dende o século XIX ata finais do século XX. Os viños producidos con esta variedade de uva non tiñan saída comercial nin eran coñecidos xa que non aparecía nas etiquetas o tipo de uva. A variedade non existía no "Rexistro de variedades comerciais da oficina española de variedades vexetais" do Ministerio de Medio Rural. O 24 de marzo de 2011 foi publicada no BOE a orde que recolle a inscrición xunto co agudelo e a tinta castañal. Este recoñecemento foi traballo da Misión Biolóxica de Galicia do CSIC co apoio da Fundación Juana de Vega e a Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia.

Produtores en Galiza
--------------------

En Galiza hai rexistrados nove produtores de branco lexítimo. Seis son da zona de Betanzos, tres do Barbanza (onde se coñece coma *raposo*) e un de Negueira de Muñiz (onde é coñecida coma *branco país*). A primeira fin de semana de xullo celébrase dende 2014 a "Mostra do Branco Lexítimo" no concello de Paderne.

### Terra de Betanzos

* Casa Beade
* Lorenzo Bescansa
* María Luísa Fraga
* María Moar
* Adegas Rilo
* Viña Ártabra

### Barbanza

* Adegas Calidade
* Adegas Entreosrios
* Cazapitas

### Negueira de Muñiz

* Adegas Panchín

Notas
-----

1. ↑  Branco lexítimo, agudelo y castañal, aptas para vinificar. Alfonso Andrade. lavozdegalicia.es 6/4/2011
2. ↑  El crítico de Parker en España ensalza el branco lexítimo de Betanzos. lavozdegalicia.com
3. ↑  Viticultura Atlántica. blancolexitimo.wordpress.com
4. ↑  "Mostra do Branco Lexítimo. Xunta de Galicia". Arquivado dende o orixinal o 02 de xullo de 2015. Consultado o 01 de xullo de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* viño romano

### Ligazóns externas

* Variedades de vid de interés comercial para la zona vitícola de Betanzos. Fundación Juana de Vega. (192 páxinas) *(en castelán)* Referíndose a branco lexítimo e agudelo.
| Circuíto Internacional de Sebring |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  Circuíto na carreira de F1 de 1959 Circuíto actual |
| Datos |
| Carreiras |  |
| Localización |  Sebring, Florida, USA |
| Lonxitude actual | 6,020 km |
| Curvas | 17 |
| Volta rápida |  |
| Piloto récord |  |
| Escudería récord |  |
| Coordenadas | Coordenadas: 27°27′17″N 81°20′54″O﻿ / ﻿27.4547, -81.3483 |
|  |
| Vista do Circuíto |
| Vista |
|

**Sebring International Raceway** é un autódromo situado sobre un antigo aeródromo militar e actualmente Aeroporto Rexional de Sebring, na cidade de Sebring, Florida, Estados Unidos.

O circuíto
----------

Ata 1982, para usar o circuíto de 8.660 metros debíase pechar temporalmente as pistas de aterraxe. En 1983 e 1987, houbo modificacións para permitir o uso dunha e dúas pistas de aterraxe respectivamente. as transformacións que recibiu o autódromo en 1991 permitiron independizar as actividades de ambas as instalacións. Desde entón, os únicos cambios foron na pinza, para ampliar a zona de escape; e na curva Gendebien, para reducir a velocidade de entrada á recta de Ullman. Hoxe en día, o circuíto ten unha extensión de 6.020 metros.

O trazado é extremadamente plano e sen peraltes, debido ás súas orixes como aeródromo; isto causa problemas de evacuación de auga cando chove. Boa parte do percorrido mantén a rugosa superficie orixinal de cemento. Nos cambios de superficie é habitual que os carenados inferiores rocen a superficie da pista.

Carreiras en Sebring
--------------------

Sebring atópase activo desde o ano 1950, e desde 1952 alberga as 12 horas de Sebring, unha das carreiras de resistencia máis importantes de América. Actualmente úsase tamén como pista de probas das categorías de automobilismo de América do Norte durante o inverno boreal.

A Fórmula 1 disputou o Gran Premio dos Estados Unidos de 1959 neste trazado. O australiano Jack Brabham quedou sen combustible a poucos metros da chegada cando lideraba a carreira. O seu compañeiro de equipo Bruce McLaren levou a vitoria, mentres que Brabham empuxou a súa Cooper-Climax máis de catrocentos metros para cruzar a meta. Logo deste feito, a FIA decidiu prohibir recibir axuda humana para mover aos automóbiles durante as carreiras.

Cos tres puntos do cuarto lugar, Brabham converteuse no primeiro campión australiano de Fórmula 1, o primeiro con motor traseiro, e o primeiro en pilotar un Cooper. McLaren mantivo a marca de piloto máis novo en gañar un Gran Premio.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto Internacional de Sebring

| Ano | Piloto | Auto | Duración | Lonxitude | Voltas | Velocidade media | Data | GP de |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1959 |   Bruce McLaren | Cooper-Climax | 2:12:35.7 h | 8´36 km | 42 | 159´055 km/h | 12. decembro |  Estados Unidos |

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Circuíto Internacional de Sebring Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio oficial do Sebring International Raceway

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172883
* WorldCat
* VIAF: 5512153184553427100005

 |
S.P.A. 50 HP 9000 1914
**SPA**, acrónimo de **Società Piemontese Automobili**, foi un fabricante italiano de automóbiles entre 1906 e 1926. 
A empresa foi fundada por Matteo Ceirano e Michele Ansaldi de Turín baixo o nome de *Società Automobili Piemontese*. Os primeiros coches foron exhibidos na *Esposizione dei Torino*. Estes modelos, deseñados por Ceirano, chamábanse *28/40HP* e *60/70HP*.

En 1908, a compañía fusionouse coa *Fabbrica Ligure Automobili Genova* (FLAG) e converteuse na nova compañía *Società Ligure Automobili Piemontese*. A sede estaba en Xénova, mentres que a produción continuou en Turín.

O ano seguinte un SPA pilotado por Ciuppa gañou a carreira Targa Florio. Antes da primeira guerra mundial, había dous coches, de catro e seis cilindros, o máis grande tiña un desprazamento 11.536cc. 
En 1916, tanto Ceirano e Ansaldi abandonaran.

Logo da guerra, a produción renovouse cos modelos anteriores á guerra (*25/30 HP* e *14/16*HP). En 1923 a empresa trasladouse a Turín, unha vez máis. Os novos modelos deportivos (*Tipo 23*,*Tipo 24* e *Tipo 25*) comercializáronse - o modelo máis progresista tiña un motor de seis cilindros DOHC de 24 válvulas.

Por mor dos problemas financeiros da empresa, Fiat fíxose cargo en 1925 e a compañía pronto suspendeu a fabricación de coches en favor dos vehículos comerciais e militares. Logo da segunda guerra mundial, Fiat renovou a produción de automóbiles durante un tempo, pero en 1947 a empresa foi absorbida para rematar, en Fiat.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Società Piemontese Automobili unofficial site

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q594355
* WorldCat
* VIAF: 143817145
* LCCN: n50082551

 |
**Biorno Costado de Ferro** (en dinamarqués: *Bjørn Jernside*; en sueco: *Björn Järnsida*; en nórdico antigo: *Bjǫrn Járnsíða*; en latín: *Biornus*, *Bier Costae ferreae*) foi un xefe viquingo semilendario, de orixe dinamarquesa, que teria vivido no século IX. Segundo a lenda, o alcume *Järnsida* ("Costado de Ferro") foille atribuída pola súa invulnerabilidade, despois de que a súa nai lle dera unha apócema máxica.

Segundo a *Saga de Hervör* e a *Saga de Ragnar Lodbrok*, Biorno tería sido un dos catro fillos de Ragnar Lodbrok con Aslauga, tendo herdado o domínio de *Svitjod*, embrión da futura Suecia. Dise que foi o primeiro soberano da Casa de Munsö.

Esta pedra rúnica, coroa o túmulo de Biorno en Uppland, Suecia.
Biorno comandou unha expedición viquinga de pillaxe no século IX á rexión do río Sena na Francia, e máis tarde, xunto aos seus irmáns, á península, ao sur de Francia e a Italia. Participou igualmente en expedicións de conquista en Inglaterra. Regresado a Escandinavia, viviu o resto dos seus días como un home rico. Segundo a lenda, está sepultado nun montículo, chamado "túmulo de Biorno Costado de Ferro" (*Björn Järnsidas hög*), con 5 m de alto e 20 m de largo, encontrado no século XVIII na illa de Munsö por uns anticuários. Na cima dese montículo, están os restos dunha pedra rúnica catalogada como U 13.

Notas
-----

1. ↑  Lund, Niels. *Bjørn Jernside*. Den Store Danske Encyklopædi.
2. ↑  Harrison, Dick (2011). "Ragnar Lodbrok". *Svenska Dagbladet*. ISSN 1101-2412.
3. ↑  "The Tale of Ragnar’s Sons". *germanicmythology.com*. Consultado o 2023.
4. 1 2  Orrling, Karin (1995). *Björn Järnsida*. Vikingatidens ABC. ISBN 91-7192-984-3.
5. 1 2  "Kung Björn (Ragnarsson) Järnsida på Munsö" [Rei Björn (Ragnarsson) Järnsida en Munsö]. *fredrikahlander.com*. Consultado o 2023.
6. 1 2  Lagerqvist, Lars (1997). *Vikingakungar*. Norstedts. ISBN 91-1-963882-5.
7. ↑  Henrikson, Alf; Berg, Björn (1963). *Kraka*. Bonnier. ISBN 91-0-055344-1.

Véxase tamén
------------

* Lista de monarcas de Suecia
* Ragnar Lodbrok
| Circuíto de Nivelles-Baulers |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras |  |
| Localización | Bélxica Nivelles, Bélxica |
| Lonxitude | 3,724 km |
| Curvas | 7 |
| Volta rápida (1974) | 1′09.82 |
| Piloto récord | Clay Regazzoni |
| Escudería récord | Ferrari |
| Coordenadas | Coordenadas: 50°37′16″N 4°19′37″L﻿ / ﻿50.621111111111, 4.3269444444444 |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

**Nivelles-Baulers** é un autódromo de 3.720 metros de extensión situado en Nivelles, Bélxica. Foi sede do Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 nas tempadas 1972 e 1974.

A diferenza do circuíto de Spa-Francorchamps, as amplas zonas de escape deseñadas en 1971 permitían evitar accidentes (pola maior visibilidade) e diminuía as consecuencias. Iso tamén causaba que os espectadores debesen situarse lonxe da pista, o que combinado co deseño plano do circuíto xerou rexeitamento por parte de pilotos e espectadores. O autódromo continuou usándose para carreiras de motociclismo ata o ano 1981.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Nivelles-Baulers

| Ano | Piloto | Auto | Duración | Lonxitude | Voltas | Velocidade media | Data | GP de |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1972 |  Emerson Fittipaldi | Lotus-Ford | 1:44:07.3 h | 3´724 km | 85 | 182´423 km/h | 4. Xuño | Bélxica Bélxica |
| 1974 |  Emerson Fittipaldi | McLaren-Ford | 1:44:20.57 h | 3´724 km | 85 | 182´019 km/h | 20. Xullo |
**Illa Saona** (castelán:  *Isla Saona*) é unha illa tropical situada a pouca distancia do continente na punta sueste da República Dominicana. É unha reserva natural protexida polo goberno e forma parte do Parque Nacional Cotubanamá. É un destino popular para turistas de toda a República Dominicana, que cada día chegan en frotas de catamaráns e pequenas embarcacións a motor en excursións organizadas. A illa é coñecida polas súas praias e usouse en varias ocasións por cineastas e anunciantes que buscan un estereotipo de "illa deserta" para a súa película ou produto. Promóvese entre os visitantes de Europa como escenario do anuncio da barra de chocolate Bounty.

Historia
--------

A illa foi bautizada "Saona" por Cristovo Colón, que desembarcou nela en maio de 1494 durante a súa segunda viaxe ás Américas. O nome significaba "... na honra de Michele da Cuneo, amigo de Colón de Savona." Colón nomeou a Michele da Cuneo o primeiro gobernador da illa.

En 1500, os Taínos da illa forneceron a Santo Domingo a maior parte da súa iuca.

A illa de Saona e Savona (que agora forma parte de Liguria, no norte de Italia) aínda teñen relacións de irmandade. A pequena central eléctrica da illa de Saona é un agasallo de Savona.

Xeografía
---------

Os mares arredor da illa son ricos en fauna salvaxe, con moitas especies de aves e peixes mariños tropicais, e hai grandes áreas onde os areais naturais de mar aberto fan que a profundidade sexa só duns metros. As lanchas rápidas máis pequenas paran para que os turistas se relaxen nas augas pouco profundas que cobren pola cintura, onde poden practicar esnorquel e explorar os campos de estrelas de mar indíxenas da rexión.

Cerca e arredor da illa de Saona, hai ecosistemas de arrecifes de coral cunha impresionante diversidade mariña que atraen a practicantes de esnorquel e mergulladores.

Pobos irmandados
----------------

* Italia Savona, Italia



Vista panorámica de Saona

Vista panorámica de Saona

Notas
-----

1. ↑  Paolo Emilio Taviani, *Columbus the Great Adventure*, Orion Books, New York (1991) p. 185
2. ↑  Felipe Fernández-Armesto, *Columbus,* Oxford Univ. Press, (1991) pp. 103-104.
3. ↑  Floyd, Troy (1973). *The Columbus Dynasty in the Caribbean, 1492-1526*. Albuquerque: University of New Mexico Press. p. 57.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Saona Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas
**Ventris C. Gibson** é unha alta funcionaria do Goberno estadounidense, que en decembro de 2021 accedeu ao cargo de directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos.

Traxectoria
-----------

Gibson recibiu a súa formación superior na Universidade de Maryland.

Logo exerceu unha longa carreira na Mariña dos Estados Unidos e posteriormente incorporouse ao Departamento de Asuntos dos Veteranos, onde dirixiu a Oficina de Xestión de Recursos Humanos (1996-1998) e foi subsecretaria adxunta de Xestión de Recursos Humanos (1998-2003). Durante a súa xestión, Ventris Gibson participou nunha investigación sobre as denuncias de acoso sexual no Hospital de Veteranos de Fayetteville, en Arcansas. Na Administración estadounidense, foi tamén xefa de recuirsos humanos da Administración Federal de Aviación (2003-2010).

Entre 2012 e 2013, Gibson exerceu o seu labor como consultora na compañía *North Highland*, de Atlanta, Xeorxia, e máis tarde incorporouse á Xunta Nacional de Relacións Laborais, onde ocupou o posto de xefa de recursos humanos en 2013 e directora administrativa en 2014. Entre 2014 e 2015 foi subsecretaria adxunta do Departamento de Saúde e Servizos Humanos. En outubro de 2021, Gibson incorporouse á Casa da Moeda dos Estados Unidos (*US Mint*), primeiro como subdirectora e logo como directora en funcións, como consecuencia da renuncia ao seu posto do anterior director, David J. Ryder. Finalmente, foi nomeada directora titular polo presidente Joe Biden en decembro de 2021, e confirmada no cargo polo pleno do Senado dos Estados Unidos o 15 de xuño de 2022.

Notas
-----

1. ↑  "Ventris C. Gibson". *United States Mint*.
2. ↑  *Sexual Harassment in the VA and H.R. 1703, Department of Veteran's Affairs Employment Discrimination Prevention Act*. U.S. Government Printing Office, Washington, 1998. Páxina 13. ISBN 978-0-16-056267-9
3. ↑  Rottenberg, L. (2016). *Crazy Is a Compliment: The Power of Zigging When Ever*
 yone Else Zags*. Penguin Pub. ISBN 978-1-59184-799-1*
4. ↑  Gibbs, W. T. (2021). "Ryder resigning as U.S. Mint director Oct. 1". En *Coin World*. 24 de setembro .
5. ↑  Unser, M. (2021). "Ryder Resigns as U.S. Mint Director". En *Coin News*. 27 de setembro.
6. ↑  "Treasury Announces New U.S. Mint Acting Director Arquivado 13 de decembro de 2021 en Wayback Machine.". En *Just Real News*. 24 de setembro de 2021.
7. ↑  "President Biden Announces Key Nominees". *The White House*.
8. ↑  Gilkes, P. (2022). "President Biden appoints his U.S. Mint director". En *Coin World*. 14 de xaneiro.
9. ↑  Martínez Gallego, J. M. "El presidente Joe Biden nombra a Ventris C. Gibson directora de la US Mint". En *Crónica Numismática*.
10. ↑  "Ventris C. Gibson Confirmed as 40th Director of the U.S. Mint". En *Coins Weekly*. 30 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos
* Casa da Moeda dos Estados Unidos


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**David J. Ryder** | **Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos**Desde 2021 | Sucesor:**-** |

* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q110090753
* WorldCat
* LCCN: no2022152380

 |
**Victoriano Fernández Asís**, tamén coñecido polo pseudónimo **Luis de Salazar**, nado na Coruña en xullo de 1906 e finado en Madrid o 14 de maio de 1991, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fixo os estudos de bacharelato na Coruña e colaborou no periódico *El Orzán*. Licenciado en Dereito pola Universidade de Salamanca. Colaborou en *Galicia Nueva* e dirixiu os diarios *El Orzán* e *El Día*. A finais de 1933 instalouse en Madrid e ao ano seguinte comezou a colaborar no diario *El Sol*.

Despois da guerra civil traballou no *Diario Pueblo*, primeiro escribindo sobre cuestións navais e finalmente facendo crítica literaria. Despois pasou a Radio Nacional de España, da que foi xefe da Programación Cultural, colaborando durante moito tempo no programa *España a las ocho*. Foi director da revista mensual *Vía Libre* e secretario da *Revista General de Marina*.

Ingresou en TVE en 1956, o ano da súa inauguración, para moderar un debate sobre a rebelión de Hungría, da que fora testemuña. Continuou participando en programas de debate e entrevistas, como *La hora Philips*. En 1959 foi nomeado Xefe de Programas, incluídos os informativos, cargo que desempeñou até 1962. Puxo en marcha varios programas de entrevistas, debate e información política, como *La figura de la semana*, dentro do programa *Festival Marconi* (1956-1957), *Imagen de una vida* (1956), *Foro TV* (1963-1964), *Rueda de prensa* (1965-1966), *Llamada al diálogo* (1966), *Tribuna TV* (1967-1968), *Hora punta* (1969) e *...Y siete* (1971). Posteriormente dirixiu o *Telediario* a principios dos anos setenta. En 1974 presentou brevemente o *Telediario*, pero tralo cesamento de Pío Cabanillas, ese mesmo ano, abandonou o medio. Foi director do Instituto Oficial de Radio y Televisión (1978-1980).

Impartiu clases de xornalismo na Escola Oficial Xornalismo e na Escola de Radio e Televisión e na Facultade de Ciencias da Información, da que foi nomeado vicedecano en 1972.

Obras
-----

* *La dragoneta*.
* *Tiempo nuevo*.
* *Doces meses y un día* (con Cipriano Torre Enciso).
* *El Madrid de los Austrias* (1965).
* *Las incógnitas de los medios electrónicos*.
* *Los medios audiovisuales en el desarrollo cultural* (1968).
* *Radio-televisión, información y programas las incógnitas de los medios electrónicos* (1986).
* *Epistolario de Felipe II sobre asuntos de mar* (1986).

Recoñecementos
--------------

* Premio Ondas (Nacionais de Televisión) en 1963, como *Mellor Director*.
* Premio Rodríguez Santamaría, 1981.
* Premio Luca de Tena.

Notas
-----

1. ↑  Noticia en *ABC*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernández-Asis, un escéptico ante el futuro de la televisión
* En la muerte de Victoriano Fernández Asís

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6161574
* WorldCat
* VIAF: 89664060
* BAV: ADV11867311
* BNE: XX923636
* CANTIC: a10985487
* ISNI: 0000 0000 7688 8502
* NTA: 070774919
* SUDOC: 149743025

 |
Museo del Automóvil Manuel Iglesias en Campana (Arxentina).
**Juan Manuel Iglesias López**, nado en Carbia (Vila de Cruces) o 22 de xaneiro de 1870 e finado en 1955, foi un mecánico e inventor galego.

Traxectoria
-----------

En 1884, con 14 anos, emigrou a Arxentina. Traballou nunha chacra en San Isidro, nunha carpintería en san Isidro, onde aprendeu o oficio, e despois ingresou nos talleres do Ferrocarril Central Argentino onde espertou o seu interese pola mecánica. Instalouse coa familia en Campana (Provincia de Buenos Aires) e construíu un torno rudimentario, co que fixo algunhas pezas de automóbil. Finalmente en 1907 rematou a construción do primeiro automóbil da Arxentina, que os veciños de Campana bautizaron co nome de Mataperros.

Vida persoal
------------

Casou con María Mantelini en 1896.

Recoñecementos
--------------

Campana dedicoulle unha estatua e o concello de Vila de Cruces dedicoulle unha rúa na vila.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Campana - Primer Auto Argentino Manuel Iglesias *(en castelán)*
* "El «mataperros» de Manuel Iglesias visitará Galicia", artigo en *La Voz de Galicia*, 2 de maio de 2009 *(en castelán)*
Coordenadas: 32°03′06″N 34°45′41″L﻿ / ﻿32.05173, 34.76148

O **Bloomfield Stadium** (en hebreo: אצטדיון בלומפילד) é un campo de fútbol situado na cidade de Tel Aviv, no distrito de Tel Aviv, Israel. É a casa do Hapoel Tel Aviv, do Bnei Yehuda Tel Aviv e do Maccabi Tel Aviv.

Descrición
----------

O Bloomfield Stadium foi construído onde se atopaba o antigo estadio do Hapoel Tel Aviv dende 1950, o Basa Stadium. O estadio abriu oficialmente o 13 de decembro de 1962 cun partido amigábel entre o Hapoel Tel Aviv e o Sportclub Enschede neerlandés. No ano 2000, o Maccabi Tel Aviv, rival do Hapoel, trasladouse tamén ó Bloomfield Stadium. En 2004, o Bnei Yehuda Tel Aviv trasladouse tamén ó Bloomfield, facendo deste o único estadio nas tres divisións superiores de fútbol de Israel en ter tres ocupantes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sedes da Eurocopa sub-21 de Israel 2013

### Ligazóns externas

* Bloomfield Stadium

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q130150
* GeoNames: 8621778
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 41°43′31″N 1°48′34″L﻿ / ﻿41.72533333, 1.80933889

O **Pavelló Nou Congost** é un pavillón da cidade de Manresa, na provincia de Barcelona, onde se disputan os partidos de baloncesto do Bàsquet Manresa.

Historia e características
--------------------------

Foi inaugurado en setembro de 1992 coa celebración da XIII edición da Liga Catalá. A instalación tomou o relevo do vello Congost que quedara obsoleto e non cumpría as normativas da liga ACB. Ten unha capacidade para 5.000 espectadores e é a sede social e centro administrativo do Bàsquet Manresa. Dispón de cabinas de prensa, situadas na parte superior da tribuna do palco, con capacidade para poder traballar ata 20 informadores, un espazo habilitado como sala de prensa na parte inferior da tribuna. Por outro lado, dende o Bàsquet Manresa SAE e a Fundació Foment del Bàsquet trabállase para potenciar o Museu del Bàsquet Manresà, no espazo que se encontra debaixo da outra tribuna do Pavillón.

O vello Congost fora inaugurado no ano 1968 con motivo do ascenso do club á primeira división. Actualmente, esta instalación acolle os adestramentos e os partidos de boa parte dos equipos base da entidade. Con anterioridade a este pavillón o club disputaba os seus partidos nunha pista descuberta situada xunto ao campo de fútbol do Pujolet.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información sobre o pavillón *(en catalán)*
O **Instituto de Nutrición y Tecnología de los Alimentos José Mataix** é un instituto tecnolóxico adscrito á Universidade de Granada.

Descrición
----------

O Instituto de Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos José Mataix, sitúase no Centro de Investigación Biomédica (CIBM) do Parque Tecnolóxico de Ciencias da Saúde de Granada xunto con outros Institutos de Investigación, Grupos de Investigación de excelencia e o Banco de liñas celulares. Na súa orixe instituíuse en Escola de Nutrición da Universidade de Granada no ano 1968. 

Por mor da posterior implantación dos Graos de Nutrición e o de Tecnoloxía dos Alimentos, a Escola transformouse no que hoxe é o Instituto de Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos (INYTA), creado en 1989 polo catedrático de Fisioloxía da Universidade de Granada, o doutor José Mataix Verdú.

Establecido como Instituto de Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos (INYTA), como Instituto Universitario de Investigación propio da Universidade de Granada, confórmano case medio cento de investigadores distribuídos nas áreas de Bioloxía celular, Bioloxía molecular, Bioquímica, Didáctica das Ciencias Experimentais, Enxeñería química, Fisioloxía, Microbioloxía, así como Nutrición e Bromatoloxía.

Actividade
----------

O seu labor de investigación céntrase tanto na Nutrición Humana como na Tecnoloxía dos Alimentos. Pola súa natureza de Instituto Universitario imparte formación de Posgrao en Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos dentro do máster de Nutrición Humana. Doutra banda, a través de convenios e contratos de servizos, colabora coa industria alimentaria, asesoría e desenvolvo I+D.

Actualidade
-----------

No 2008, tralo pasamento do doutor Mataix, considerado polos expertos como un referente da educación nutricional, pasaría a levar o nome o seu fundador.

Actualmente dispón dunha Unidade de Análise de Alimentos, dentro do CIBM, para ofrecer servizos de análise nutricional de alimentos e de seguridade alimentaria a empresas, institucións, centros de investigación públicos e privados, etc.

Notas
-----

1. ↑  "Bienvenidos a la portada". *winyta.ugr.es*. Arquivado dende o orixinal o 22 de decembro de 2018. Consultado o 2019-05-14.
2. ↑  Aurelio Martín (2008-11-21). "José Mataix, catedrático de Fisiología y nutricionista". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2019-05-14.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web do "Instituto de Nutrición y Tecnología de los Alimentos "José Mataix Verdú"
**Juan Manuel López Barreira**, nado en Lantaño (Portas), é un político galego.

Traxectoria
-----------

Correspondente de *Faro de Vigo* en Portas. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do CDS en Portas e foi elixido alcalde como cabeza de lista máis votado, gobernando inicialmente con apoios puntuais dos outros grupos e posteriormente en coalición cos socialistas. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura de Independentes Parroquias Unidas de Portas (PUP) e foi reelixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE, co cal formou un goberno de coalición. Ó ano seguinte, tralo abadono do goberno do candidato tránsfuga do PSdeG, José Antonio Gómez Iglesias, o PPdeG presentou unha moción de censura co apoio deste e o 15 de maio de 1992 foi desbancado da alcaldía. Ó pouco tempo renunciou como concelleiro e alonxouse da primeira liña política. No 2015 formou parte, como independente e suplente, da candidatura de unidade de forzas progresistas que concorreu baixo o paraugas do BNG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Alfonso Leste** |  **Alcalde de Portas** 1987 - 1992 | Sucesor:**Roberto Vázquez Souto** |

Notas
-----

1. ↑  *Faro de Vigo*, 1-10-1981, p. 22.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Portas

### Ligazóns externas

* Xoán Manuel López Barreira, alcalde de Portas entre 1987 e 1992
Coordenadas: 53°35′21″N 9°53′57″L﻿ / ﻿53.589167, 9.899167

O **Hamburger Barclaycard Arena** (orixinalmente chamado Color Line Arena) é un pavillón multiúsos situado na cidade de Hamburgo, Alemaña. Inaugurouse no 2002 e conta cunha capacidade de 16.000 espectadores. Está ao lado do Imtech Arena e xunto ao Volksbank Arena no barrio de Bahrenfield.

Neste polideporivo xogan como locais o club de balonmán HSV Hamburg e o equipo de hóckey sobre xeo Hamburg Freezers. Ademais, este multiúsos albergou a fase final do Campionato Mundial de Balonmán Masculino de 2007 e varios dos combates de boxeo de Wladimir Klitschko.

Eventos impotantes
------------------

En novembro do 2005, a WWE organizou un evento como parte do tour das Survivor Series.

O 19 de outubro do 2010, o músico Sting realizou un concerto coa Royal Philharmonic Orchestra.

Véxase tamén
------------

* HSV Hamburg
* Hamburg Freezers

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q265107
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 3025064

 |
**Pastor Candeira Álvarez**, nado en Ponteareas o 2 de decembro de 1886, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado concelleiro de Ponteareas en xaneiro de 1924. Na Segunda República foi presidente de Izquierda Republicana de Ponteareas. Foi nomeado xestor da Deputación de Pontevedra o 26 de marzo de 1936. Foi nomeado vicepresidente do Consello provincial de Izquierda Republicana de Pontevedra en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou á zona leal e presidiu o Comité de Izquierda Republicana da provincia de Pontevedra constituído en Barcelona en 1938. Abríuselle expediente polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. Ao remate da guerra pasou a Francia e foi xefe da sección de Emigración do Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles (SERE), substituíndo a Alejandro Viana Esperón. O 12 de xuño de 1940 Pastor abandonou París con Alejandro Viana e Isabel Napal Mur rumbo a Bordeos. O 17 de xullo a Gestapo xunto con falanxistas tentou secuestrar a Alejandro Viana que logrou fuxir con Pastor e varios republicanos máis; tras cinco días agochados nos arredores de Bordeos, atravesaron Francia até La Louvesc, preto da fronteira con Suíza. Embarcou en Marsella no barco Alsina o 15 de xaneiro de 1941 con Alejandro Viana, Isabel Napal e outros 200 republicanos e centos de exiliados de diferentes países europeos, especialmente xudeus. Exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 19 de novembro de 1941.

Vida persoal
------------

Casou con María Domínguez Benavides en xaneiro de 1925.

Notas
-----

1. ↑  Acta de sesión extraordinaria 26-3-1936.
2. ↑  Ficha en Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México
3. ↑  *El Tea*, 14-1-1925, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Candeira Álvarez, Pastor (1886-?)
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
A **Universidade do Bío-Bío** (**UBB**) é unha institución universitaria chilena con campus central en Concepción e outro en Chillán. A UBB foi fundada en 1988 e o seu reitor é Héctor Gaete Feres.

Historia
--------

En 1947, grazas á reforma universitaria e a aplicación da teoría dos polos de desenvolvemento, as universidades tradicionais crear un sistema de oficinas en todo Chile. Na rexión de Bío-Bío, nacidas as sedes da Universidade Técnica Estatal e a Pontificia Universidade Católica de Chile (Talcahuano), e da Universidade de Chile en Chillán (sede Ñuble) en 1966.

En 1980, a sede Ñuble da Universidade de Chile tórnase o Instituto Profesional de Chillán (IPROCH) e Sede da Universidade Técnica Estatal (UTE, Concepción), converténdose na presente Universidade do Bío-Bío impartiédose Arquitectura.

Biblioteca da Universidade de Bío-Bío (2018)
Máis tarde o Decreto-Lei N º 18.744, publicada o 29 de setembro de 1988 no Diario Oficial, constitutivo da Universidade do Bío-Bío, desde a integración da UTE (Concepción) e Instituto Profesional IPROCH (Chillán). Xorden cando o UBB tivo con 4.300 alumnos. Hoxe máis de 10.000 alumnos matriculados en 37 programas de graduación bacharelado e 2 (na sede da Concepción e Chillán), que ofrece a través das súas 6 Facultades.

A estrutura organizativa da Universidade tamén considera a Dirección Xeral de Investigación, Desenvolvemento e Innovación, que ten como obxectivo conectar o coñecemento que medra dentro do campus co sector produtivo a través de accións de transferencia de tecnoloxía, capacitación, asistencia técnica e investigación.

Campus
------

1. Concepción
2. La Castilla
3. Fernando May

Facultades
----------

1. Ciencias Empresariais
2. Arquitectura, Deseño e Construción
3. Ciencias
4. Enxeñaría
5. Educación e Ciencias Humanas
6. Ciencias da Saúde e Alimentación

Notas
-----

1. ↑  Historia Universidad del Bío-Bío Arquivado 31 de agosto de 2011 en Wayback Machine. - Acessado en xaneiro 2012
2. ↑  O seu uso está suxeito por Victor A. Ceballos Muñoz (Image Unidade corporativa e sitio Pro-Reitoria da Universidade de Bío-Bío).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Universidade do Bío-Bío Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Historia da UBB *(en castelán)*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38779
* WorldCat
* VIAF: 135575223
* GeoNames: 6693559
* GND: 5017743-6
* GRID: grid.440633.6
* ISNI: 0000 0001 2163 2064
* LCCN: n85053358
* MAG: 221450849
* NKC: ko2009297781
* openMLOL: 33321

 |
Fachada da Academia Franz Liszt
A **Academia de Música Franz Liszt** (en húngaro: '**Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetem'** ou *Zeneakadémia*, Academia de Música) é unha sala de concertos e unha universidade de música de Budapest, Hungría, fundada polo pianista e compositor Franz Liszt o 14 de novembro de 1875. É sede da Colección Liszt, que contén varios libros valiosos e manuscritos doados por Liszt postumamente, e o estudo AVISO, unha colaboración entre os gobernos de Hungría e o Xapón para proporcionar equipos de gravación de son e adestramento para estudantes.

Instalacións
------------

A Academia non foi nomeada así ata 1925. Inicialmente bautizada como "Academia Real Nacional Húngara de Música", logo foi coñecida como "Universidade de Música" entre 1919-1925. Foi fundada na casa de Liszt, e trasladada ao edificio de tres pisos de estilo neorrenacentista deseñado por Adolf Láng e construído na actual avenida Andrássy entre 1877 e 1879. Aquela dirección é coñecida como a "Antiga Academia de Música" e foi conmemorada por unha placa feita en 1934 por Zoltán Farkas. Foi readquirida pola academia nos anos 1980, e agora é oficialmente coñecida coma o "Centro de Investigación e Memorial Franz Liszt".

A nova localización da "Antigua Academia de Música" foi o edificio construído en 1907 na rúa Király coa praza Ferenc Liszt. Serve como centro para educación superior, adestramento musical, e sala de concertos. O estilo Art Nouveau do edificio é un dos máis coñecidos en Budapest. Foi deseñado por Flóris Korb e Kálmán Giergl a petición do barón Gyula Wlassics quen foi Ministro de Cultura naquel período. A fachada está dominada pola estatua de Liszt (esculpida por Alajos Stróbl). O interior da construción está decorado con frescos, cerámica de Zsolnay e varias estatuas (entre elas as de Béla Bartók e Frédéric Chopin). Orixinariamente a construción tiña fiestras con vidreira feitos por Miksa Róth.

Outras facilidades usadas pola Academia son a Escola de Preparación de Profesores de Budapest, localizada na antiga Escola Nacional de Música da rúa Semmelweis, unha escola secundaria (Escola de Música Secundaria de Gramática e Técnica Béla Bartók) e un dormitorio para estudantes.

Alumnos e mestres
-----------------

Músicos ben coñecidos como Béla Bartók, Zoltán Kodály, Imre Kálmán, Jenö Huszka, Jenö Hubay, Ernö Dohnányi, Georges Cziffra, Leó Weiner, David Popper, Bence Szabolcsi, Sándor Végh, Imre Waldbauer, Ede Zathureczky, Maksim Mrvika ou Ferenc Rados participaron na vida musical da Academia estudando ou ensinando alí durante as súas carreiras. András Ligeti, Domonkos Héja, Jenö Jandó, Gergely Bogányi fixeron gravacións no estudio AVISO.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio Oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q847099
* WorldCat
* VIAF: 139637171
* BNF: 12395309z
* EBID: ID
* GND: 2091915-3
* GRID: grid.445678.c
* ISNI: 0000 0001 2222 2171
* LCCN: n86046859
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2008434975
* SUDOC: 033047057
* ULAN: 500306635

 |
Coordenadas: 5°49′37″S 35°12′44″O﻿ / ﻿-5.82681, -35.21236

O **Arena das Dunas** é un estadio multiuso localizado na cidade de Natal, no estado brasileiro do Río Grande do Norte. Alén de partidos de fútbol, o complexo ten a capacidade de aloxar eventos de gran porte, exposicións e feiras e mercados. A estrutura foi inaugurada o 22 de xaneiro de 2014, despois de 29 meses de obras, no lugar do Estádio João Machado. O recinto é xestionado polo grupo OAS Arenas, sendo copropietario o Goberno do Estado de Río Grande do Norte.

Localizado no barrio de Lagoa Nova, entre a BR-101 e a Avenida Prudente de Morais, dúas importantes arterias viarias da cidade, o estadio foi posible grazas a unha colaboración público-privada entre a OAS Engenharia e o goberno do estado, sendo a súa principal finalidade a de sustentar a candidatura da capital para a Copa do Mundo FIFA de 2014, na que albergou catro partidos. Proxectada para ter uso variado, o complexo ten capacidade para 31.375 espectadores, aínda que durante a Copa do Mundo colocáronse bancadas provisionais que ampliaron a capacidade até os 42.086 asentos.

A arquitectura do estadio, inspirada nas dunas do Río Grande do Norte, foi proxectada pola empresa estadounidense Populous.

Notas
-----

1. ↑  Com presença de Dilma, Arena das Dunas é inaugurada
2. ↑  "Arena das Dunas". Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2014. Consultado o 28 de maio de 2014.
3. ↑  Arena das Dunas é destaque no site da empresa criadora do seu projeto

| * v
* c
* e
Copa Mundial da FIFA de 2014 |
| --- |
| Grupos | 
* Grupo A
* Grupo B
* Grupo C
* Grupo D
* Grupo E
* Grupo F
* Grupo G
* Grupo H

 |
| Fase final | 
* Oitavos de final
* Cuartos de final
* Semifinais
* Terceiro e cuarto posto
* Final

 |
| Sedes | 
* Río de Xaneiro
* Brasilia
* São Paulo
* Fortaleza
* Belo Horizonte
* Porto Alegre
* Salvador
* Recife
* Cuiabá
* Manaus
* Natal
* Curitiba

 |
| Estadios | 
* Maracanã
* Mané Garrincha
* Arena Corinthians
* Castelão
* Mineirão
* Beira-Rio
* Arena Fonte Nova
* Arena Pernambuco
* Arena Pantanal
* Arena da Amazônia
* Arena das Dunas
* Arena da Baixada

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1343986
* BRE: 5111309
* Structurae: 20066168

 |
| Lycaena hippothoe |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Lycaenidae |
| Xénero: | *Lycaena* |
| Especie: | ***L. hippothoe*** |

 |
| Nome binomial |
| ***Lycaena hippothoe*** |

***Lycaena hippothoe*** é unha especie de insectos lepidópteros, en concreto de bolboretas da familia Lycaenidae.

Foi descrita por Linnaé en 1761.

Descrición
----------

A envergadura alar é de 28 a 38 mm, algúns machos desta especie poden ser absolutamente impresionantes, cunha rica cor alaranxada avermellada con toques púrpura iridiscente.

1. ↑   Lycaena hippothoe (en)
2. ↑   Lycaena hippothoe - fotografías

Distribución
------------

Voa na Europa do Norte, sur dos Urais e no macizo de Altái, límite co río Amur, ausente nas illas británicas, noroeste de Francia, Italia e Grecia. En España distribúese pola súa zona norte, dende Galicia, Asturias, cordilleira Cantábrica ata os Pireneos, Serra da Demanda e Moncayo. Voa a uns 1500 metros podendo chegar ata os 2500 metros en ladeiras de montañas.

Período de voo
--------------

Univoltina, segundo a zona de Europa pode ser bivoltina, como Europa do Leste. De xullo a mediados de setembro.

Hábitat
-------

Prados húmidos alpinos, enchoupados, turbeiras.

Bioloxía
--------

As súas plantas hospedeiras son *Rumex acetosa*, *Rumex hydrolapathum*, *Rumex confertus*, *Polygonum bistorta*, en Rusia, hibernando como larva nova.

Notas
-----

1. ↑   Lycaena Hippothoe (de)

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51378
* Dyntaxa: 102923
* EOL: 264328
* EUNIS: 226
* FE: 441207
* FE-New: ID
* GBIF: 1929443
* iNaturalist: 62380
* NBN: NHMSYS0000503119
* NCBI: 580924
* Soortenregister: 168348
* TAXREF: 219753
* Vlindernet: 1040

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C2990606

 |
Coordenadas: 0°06′28″S 78°29′21″O﻿ / ﻿-0.107694, -78.489083

O **Estadio de Liga Deportiva Universitaria**, popularmente chamado ***A Casa Blanca***, é un estadio de fútbol situado no norte da cidade de Quito, en Ecuador, no cal disputa os seus encontros como local o equipo Liga Deportiva Universitaria de Quito. O estadio é propiedade do club, ten capacidade para acoller 41.596 seareiros.

O recinto foi deseñado por Ricardo Mórtola, quen xa deseñara o Estadio Monumental Isidro Romero en Guayaquil. Construído por iniciativa do empresario, exalcalde da cidade e daquela presidente do club, Rodrigo Paz, entre 1995 e 1997, foi inaugurado o 6 de marzo de 1997. Ata entón o LDU xogaba como local no Estadio Olímpico Atahualpa, de propiedade municipal.

Galería
-------

* Tribuna oriental.Tribuna oriental.
* Marcador do estadio.Marcador do estadio.
* Vista xeral.Vista xeral.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estadios de Ecuador na páxina oficial da FEF *(en castelán)*
Esquema da planta dunha catedral coas absidiolas destacadas.
En arquitectura denomínase **absidiola** ou **ábsida secundaria**, a unha pequena ábsida que se abre na ábsida principal e acolle unha capela. Tamén poden construírse nos lados do transepto.
Esta estrutura foi moi común nas catedrais dos estilos románico e gótico durante a Idade Media.

A planta pode ser cadrada, circular ou poligonal, consante coa planta e características da ábsida á que se abren.

No caso de existir un deambulatorio que rodea a ábsida, as absidiolas abriranse a este. O número de absidiolas máis común é de tres, podendo variar segundo as dimensións do templo.

Planta da Catedral de Santiago no século XII onde se poden ver as cinco absidiolas da ábsida e as catro do lado leste do transepto
En termos de difusión xeográfica denótase unha clara centralización do seu emprego no continente europeo (especialmente en Francia), sendo moi limitado o seu uso en Inglaterra.

É un recurso arquitectónico moi empregado nos templos de peregrinación xunto co deambulatorio.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *absidiola*.

| * v
* c
* e
Elementos da arquitectura eclesiástica |
| --- |
| Áreas | Ábsida  ·  Absidiola  ·  Adro  ·  Claustro  ·  Coro  ·  Cruceiro  ·  Deambulatorio  ·  Nártice  ·  Nave  ·  Presbiterio  ·  Sancristía  ·  Transepto |
| Exterior | Arcobotante  ·  Arquitrabe  ·  Arquivolta  ·  Cabeceira  ·  Campanario  ·  Canzorro  ·  Chapitel  ·  Contraforte  ·  Espadana  ·  Fachada  ·  Gárgola  ·  Nicho  ·  Parteluz  ·  Pináculo  ·  Portada  ·  Porta  ·  Tiburio  ·  Tímpano  ·  Xamba |
| Interior | Altar  ·  Arcada  ·  Bóveda  ·  Capitel  ·  Ciborio  ·  Columna  ·  Coxía  ·  Cuncha  ·  Cúpula  ·  Galería  ·  Hemiciclo  ·  Imaxinaría  ·  Mosaico  ·  Pavimento  ·  Piar  ·  Retablo  ·  Rosetón  ·  Tribuna  ·  Triforio  ·  Vidreira |
| Outros | Arco  ·  Baixorrelevo  ·  Cogullo  ·  Florón  ·  Gablete  ·  Lobo  ·  Tramo  ·  Trazaría |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q664303
* GND: 4823454-0

 |