recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Laxe.

**As Laxes** é unha das aldeas históricas da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. 

Non se encontra rexistrada no Nomenclátor de Galicia, xa que se encontra englobada dentro do Lombo. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada. 

É un pequeno núcleo de casas dispostas arredor dunha pendente, ás beiras do regato das Tres Regueiras, que conecta o Lombo co Outeiro e mais co Río.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Baredo

| Lugares da parroquia de Baredo no concello de Baiona (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Agro | Bouza | O Cabreiro | As Cadeiras | O Cancelo | O Caneiro | O Carballo | O Lombo | A Ponte | Os Portelos | O Río | Rocamar | A Torre |

### Parroquias de Baiona

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Baiona |  |
| --- | --- |
| Baíña (Santa Mariña) | Baredo (Santa María) | Baiona (Santa María de Fóra) | Baiona (Santa María) | Belesar (San Lourenzo) | Santa Cristina da Ramallosa (Santa Cristina) |

Notas
-----

1. ↑  "As Laxes". *Galicia Nomeada*. Consultado o 02-05-2023.
Coordenadas: 41°25′48.25″N 2°9′2.59″L﻿ / ﻿41.4300694, -2.1507194

Els mistos.
***Els mistos*** (en inglés: *Match Cover*) é unha escultura de grandes dimensións feita por Claes Oldenburg e Coosje van Bruggen en 1987 e que actualmente se atopa no parque barcelonés de Vall d'Hebron, no distrito de Horta-Guinardó.

Descrición
----------

A escultura representa unha caixa de mistos caída no chan, con cinco deles cara a arriba, e un deles aceso. Arredor da caixa hai catro mistos máis ciscados en diversos puntos, que xa foron empregados. Están pintados con cores vivas, negro, amarelo, vermello e azul. A escultura repousa enriba dunha base de formigón e, ademais do traballo de cada peza, destaca a súa cumprida integración na contorna. As medidas son 20,73 x 10,06 x 13,21 metros. Os materiais son aceiro e fibra de vidro. Inaugurouse en xaneiro de 1992, co gallo da celebración dos Xogos Olímpicos de Barcelona.

É unha obra do escultor e deseñador pop estadounidense Claes Oldenburg e da crítica de arte e restauradora Coosje van Bruggen. En 1987 recibiron o encargo de realizar unha escultura para a área Olímpica de Vall d'Hebrón da cidade de Barcelona, e deseñaron este conxunto escultórico xigante, que se basea en obxectos cotiáns e cativos, reproducidos a grande escala.

Notas
-----

1. ↑  Art Públic Ajuntament de Barcelona. (ed.). "Els mistos". Consultado o 24 de marzo de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Els mistos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Arte pública de Barcelona

### Bibliografía

* Ajuntament de Barcelona. Polígrafa. Barcelona : open-air escultures = sculptures = esculturas (en català; castellà; anglès). Ajuntament de Barcelona. Polígrafa, 2003. ISBN 84-343-1019-8.
* Bou i Roura, Lluís. Ajuntament de Barcelona. Itineraris Horta-Guinardó (en català). Ajuntament de Barcelona, 2002. Dipòsit legal B.22.877-2002. ISBN 84-7609-991-6.
* Romaní, Daniel. Actar. Barcelona : escultura guia = sculpture guide (en català, castellà i anglès). Actar, 1996. ISBN 84-89698-12-0.

### Ligazóns externas

* Els mistos nas rutas de Horta-Guinardó Arquivado 09 de maio de 2015 en Wayback Machine. *(en catalán)*
* Els mistos en catalunya.com *(en catalán)*
**Eleazar Francés Carpintero**, nado no Porriño en 1901 e finado en Tomiño o 22 de setembro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Francés González e irmán de José e Antonio Francés Carpintero.

Militante do PSOE, foi elixido vicepresidente da Juventud Socialista do Porriño en xullo de 1932. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e procesado na causa 574/36. Foi paseado no Alto de Tebra, no monte Salgueiró da parroquia de Santa María de Tebra de Tomiño o 22 de setembro co seu irmán Antonio, José Groba Domínguez, José Groba Rodríguez e José Rocha. A súa muller Loreto Pereiro viaxou a Tomiño para recoñecer os cadáveres do home e do seu cuñado.

Vida persoal
------------

Casou con Loreto Pereiro Pérez en 1933, e foi pai de Eleazar Francés Pereiro.

Notas
-----

1. ↑  *Boletín Oficial de la Sociedad Fomento de Porriño y su Distrito*, outubro de 1933, p. 18.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paz Antón, Xosé Ramón (2007). *O Porriño 1936*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 150–151. ISBN 978-84-8341-157-5.

### Ligazóns externas

* Eleazar Francés Carpintero na páxina web *Nomes e Voces*.
***Carrusel*** é unha novela en lingua galega escrita por Berta Dávila e publicada por Editorial Galaxia en 2019. Nese mesmo ano gañou o XXXI Premio García Barros de novela, outorgado polo concello da Estrada. A revista dixital Fervenzas literarias, especializada en literatura galega, nomeouna a mellor novela galega do ano 2019.

Narración
---------

A novela está escrita en primeira persoa. Destaca polo lirismo da súa linguaxe, a honestidade e sinxeleza con que trata aspectos como a enfermidade mental, as reflexións metanarrativas ou o uso de metáforas matemáticas. Destaca tamén pola penetración psicolóxica coa que a protagonista describe a súa personalidade e a dos seus familiares, en especial do tío Carlos, que ten a mesma doenza mental que a protagonista. 

Como xa sucedera en *O derradeiro libro de Emma Olsen*, a anterior novela da autora, son numerosas as referencias á música pop. De feito, unha das primeiras fontes de inspiración para a novela foi a canción "The Circle Game", de Joni Mitchell.

Traducións
----------

A novela publicouse tamén en castelán, na editorial Barrett, en versión da propia autora.

Notas
-----

1. ↑  "Berta Dávila gaña o premio García Barros". *Concello da Estrada*. Consultado o 22/01/2020.
2. ↑  "Os mellores libros do 2019". *fervenzasliterarias.gal*. Arquivado dende o orixinal o 24/01/2020. Consultado o 24/01/2020.
3. ↑  "Ficha da novela na editorial Barrett". Arquivado dende o orixinal o 27/02/2021. Consultado o 13/08/2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web de Editorial Galaxia
* Entrevista coa autora na TVG.
Non confundir con Heterocronía ou Heterocromatina.
Muller con Heterocromía parcial. O seu ollo dereito é marrón e o esquerdo é marrón e verde.
A **heterocromía** (en anatomía coñecida como ***hetrochromia iridis*** ou ***heterochromia iridum***) é unha anomalía dos ollos na que un iris é de diferente cor do outro (*heterocromía total* ou *heterocromia iridum*) ou unha parte dun iris é dunha cor distinta ao do resto (*heterocromía parcial* ou *heterocromía iridis*) resultado dun relativo exceso ou escaseza de pigmentación dentro do iris.

Tipoloxías
----------

Un gato de ollo impar.
A *heterocromia iridum* preséntase con pouca frecuencia e pode ser conxénita ou adquirida, como resultado dalgunhas enfermidades. A forma conxénita é a máis rara, aínda que se presenta de forma habitual nos cans de raza Husky siberiano, Antigo can pastor inglés ou Bobtail, Dálmata, Dogo alemán, Pastor australiano entre outros, igualmente preséntase con frecuencia nos gatos.

A forma conxénita é a que ocorre desde o nacemento e pode estar asociada con algunhas enfermidades raras, como a *neurofibromatosis*, a síndrome de Waardenburg *ou a* Síndrome de Horner*.*

A forma adquirida pode deberse a un trauma, depósito de pigmentos ou a algunhas enfermidades. Ata se describiron casos de cambio espontáneo.

Cultura popular
---------------

Aínda que é considerado como un famoso caso de heterocromía adquirida, o cantante David Bowie non a ten. Debido a un golpe que tivo no instituto, non percibe ben a profundidade e a súa pupila está permanentemente dilatada, pero o seu iris continúa sendo de cor azul.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Heterocromía Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cor dos ollos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q461486
* MAG: 2776847695

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* GARD: 8590
* HPO: HP:0001100
* ICD-9: 364.53
* ICD-10: H21.24
* MedlinePlus: 003319
* MeSH: C538115
* OMIM: 142500
* UMLS: C0423318

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Calle.

**A Calle** é un lugar da parroquia de Goián, no concello de Tomiño. Pertencía á extinguida parroquia de Santiago de Tollo, fusionada en 1760.

Comenza na actual praza da Igrexa ou Pintor Antonio Fernández ata o cruceiro da Calle, no cruzamento do camiño a Fontela. Ten unha lonxitude duns oitocentos metros e un ancho medio de douscentos. Na súa metade atópase a Praza do Correo. Nesta praza, ademais de ser parada das delixencias de Tui á Guarda, encóntrase unha edificación en pedra chamada a casa do "Ti Piepe". Hoxe en día a casa das do correo é tamén a taberna propiedade da parroquia de Santiago de Tollo, poxada tódolos anos ó mellor ofertante, chegando a pagaren polo seu alugamento 200 reais de billón. Este diñeiro era para axudar a pagar os impostos de sisa, segundo se menciona no catastro de Ensenada.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Goián

| Lugares da parroquia de Goián no concello de Tomiño (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Avenida do Brasil | 
A Avenida de Ordóñez | 
O Barrio Novo | 
A Calle | 
A Centinela | 
O Couto | 
Fontela | 
A Gándara | 
San Lourenzo |
Soutelo | 
Tollo |

### Parroquias de Tomiño

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tomiño |  |
| --- | --- |
| Amorín (San Xoán) | Barrantes (San Vicente) | Currás (San Martiño) | Estás (Santiago) | Figueiró (San Martiño e San Campio) | Forcadela (San Pedro) | Goián (San Cristovo) | Piñeiro (San Salvador) | Pinzás (Santa María) | San Salvador de Tebra (San Salvador) | Santa María de Tebra (Santa María) | Sobrada (San Salvador) | Taborda (San Miguel) | Tomiño (Santa María) | Vilameán (San Bieito) |
**San Lourenzo** é un lugar da parroquia de Goián, no concello pontevedrés de Tomiño. Segundo o IGE , no 2015 tiña 110 habitantes (50 homes e 60 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 76 habitantes. Pertenceu á extinta parroquia de Tollo, anexionada en 1760.

Debe o seu nome á capela de San Lourenzo que en 1517 erixiron os monxes de Oia para diciren a misa á comunidade que atendía o priorado-granxa que estableceran á beira da serra de Argallo. Este priorado, do que se conservaban restos das edificacións ata non hai moitos anos, estaba pechado cun muro de pedra, cunha superficie de 3,5 hectáreas. No medio da serra fixeron unha mina para sacar auga para uso de beber e regadío, usada na actualidade para complementar o abastecemento das casas de Goián. En documentos do baixo medievo do mosteiro de Oia citan a este barrio como San Lourenzo de Tras os Montes.

Os monxes e leigos que nel traballaban, para desprazárense ó mosteiro de Oia, usaban o camiño do Borrallo, que pasaba sobre a ponte no río Tamuxe en Loureza, cara a Mabia e Santa Comba na serra da Groba. Este camiño aínda se usa na actualidade para ir no mes de maio á romaría de Santa Comba, avogada das mulleres.

As mulleres adoitaban ofrecerse oír a misa na súa capela, cando lles tiñan problemas coa menstruación. A que a padecía con exceso, debía varrer cunha vasoira de xesta de fóra para dentro da capela, e se era en caso contrario de dentro da capela para fóra. Acudía moita xente da parroquia. Van a pé de madrugada, levando a comida e regresando antes do solpor, cantando:

*vimos de Santa Calumbra*
*daquela terra queimada*
*cumprín coa promesa á Santa*
*non sei se me fará algo ou nada*.
Preto do priorado encóntrase un petróglifo, do que fixo un esbozo o pintor Antonio Fernández.

No lugar comezou a funcionar antes de 1936 un dos primeiros viveiros de plantas da provincia, co nome de Viveros Juan Peixoto.

No lugar hoxe chamado "A Fábrica do Chocolate", na serra do Argallo, funcionou unha industria de chocolate, da que era propietario un veciño de Goián retornado do Brasil, quedan restos de paredes nos primeiros anos do século XX.

Notas
-----

1. ↑  "Nomenclátor de Galicia". *www.ige.eu*. Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2021. Consultado o 2016-08-13.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Goián

| Lugares da parroquia de Goián no concello de Tomiño (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Avenida do Brasil | 
A Avenida de Ordóñez | 
O Barrio Novo | 
A Calle | 
A Centinela | 
O Couto | 
Fontela | 
A Gándara | 
San Lourenzo |
Soutelo | 
Tollo |

### Parroquias de Tomiño

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tomiño |  |
| --- | --- |
| Amorín (San Xoán) | Barrantes (San Vicente) | Currás (San Martiño) | Estás (Santiago) | Figueiró (San Martiño e San Campio) | Forcadela (San Pedro) | Goián (San Cristovo) | Piñeiro (San Salvador) | Pinzás (Santa María) | San Salvador de Tebra (San Salvador) | Santa María de Tebra (Santa María) | Sobrada (San Salvador) | Taborda (San Miguel) | Tomiño (Santa María) | Vilameán (San Bieito) |
***Operación E*** é un filme franco-galego dirixido por Miguel Courtois Paternina que foi estreado no 2012. É unha produción de ZircoZine, Tormenta Films e A.J.Ou.Z. Films (Francia), co apoio de TVE e Canal + Francia e a distribución de DeAPlaneta en España e a nivel internacional e de EuropaCorp en Francia. É a primeira produción internacional da produtora galega independente ZircoZine, e foi rodada en Colombia. Está protagonizado por Luís Tosar, que interpreta o campesiño colombiano José Crisanto e Martina García no papel de Liliana, a súa muller.

A historia do filme está baseada en feitos reais, na operación humanitaria coñecida como Operación Emmanuel (2007-2008), que consistiu no rescate de Clara Rojas, o seu fillo Emmanuel, que naceu en cativerio, e Consuelo González de Perdomo, os cales permaneceron máis de seis anos en poder das FARC nas selvas colombianas.

Sinopse
-------

Unha muller secuestrada polas FARC dá a luz un neno no medio da selva colombiana. No momento do parto, a guerrilla arrebátalle o bebé á súa nai e entrégallo a Crisanto, un modesto agricultor que sobrevive na xungla coa súa muller, os seus cinco fillos e o seu sogro, un curandeiro indíxena. Crisanto deberá facerse cargo do neno baixo ameaza de morte, pero o pequeno está gravemente enfermo. Toda a familia trata de salvarlle a vida, que é tamén a súa. A súa loita sen descanso levaralles río abaixo sorteando toda clase de adversidades, descoñecendo que se esconde tras o interese da guerrilla polo pequeno.

Personaxes
----------

* Luís Tosar como José Crisanto
* Martina García como Liliana
* Gilberto Ramírez como Don Ramoncito
* Francisco Pérez como Jerónimo
* Eileen Moreno como Solangie
* Juan Carlos Contreras como Fiscal Xeral
* Elkin Correa como Xeneral
* Jaime Correa como Guerrilleiro Maestro
* Hedras Urrego como Camareiro do asador
* Sigifredo Vega como Miguel
* Farruco Castromán como Dr. Rocha

Galardóns e nomeamentos
-----------------------

### Premios Mestre Mateo

| Ano | Categoría | Receptor | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2012 | Mellor actor | Luís Tosar | Gañador |

Notas
-----

1. ↑  BoxOfficeMojo.com

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
* 

* *Operación E* na IMDb *(en inglés)*.
* Ficha no soportal do audiovisual galego.
* O filme en Zircozine.com

* Portal:Cine
* Portal:Galicia
* Portal:Francia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3354057
* AlloCiné: 208620
* CineRessources: 117431
* FilmAffinity: 204662
* IMDb: tt1845846
* LUMIERE: 40294
* OFDb: 231046
* OMDB: 64607
* Rotten Tomatoes: operacion\_e
* TMDb: 144568

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Mesa.
A **mesa de braseiro**, é unha mesa, xeralmente circular, pero que tamén pode ser rectangular ou cadrada, provista xeralmente, na parte inferior, dunha tarima.

Trátase dunha mesa de madeira  normalmente redonda, aínda que non exclusivamente, cuberta por un pano de tea xeralmente grosa que pode chegar até o chan; na parte inferior pode levar unha tarima de madeira cun burato circular central para colocar un braseiro.

A mesa de braseiro foi un sistema de abrigo moi común, antes da popularización da calefacción central e, ás veces, como complemento desta. A familia reuníase ao seu redor, poñendo as pernas baixo as faldras da mesa para mantelas quentes. Isto producía ás veces queimaduras superficiais na pel.

Actualmente séguese comercializando, en formato redondo ou rectangular, e adoitan utilizarse braseiros eléctricos, ou mesmo se usan sen braseiro.

En Galicia, por mor da contaminación do galego polo castelán, moitas persoas adoitan designala polo seu nome curto nesta lingua, *camilla*, sendo famosa a *camilla* (ou *mesa de braseiro*) de Piñeiro polos faladoiros que alí se celebraban.

Notas
-----

1. ↑  **Mesa de braseiro** *loc.s.*, mesa, xeralmente redonda, que ten entre as patas unha tarima onde se encaixa o braseiro. *Gran Dicionario Xerais da lingua*.
2. ↑  O taboleiro e o bastidor poden ser de aglomerado.
3. ↑  Radiadores eléctricos ou lámpadas de raios infravermellos.
4. ↑  Redución de ***mesa camilla***.
5. ↑  A *camilla* de Ramón Piñeiro consérvase hoxe na Fundación Penzol. En maio de 2009, a Fundación inaugurou, na súa sede de Vigo, unha reprodución exacta da habitación da casa de Piñeiro na que este recibía ás visitas, coa mesa, a biblioteca, decoración etc. (*La Voz de Galicia*, 15/05/2009).
O **proceso coracoide** da escápula é unha apófise da parte cranial deste óso. Proxéctase cara a diante e serve para estabilizar o ombreiro.

Estrutura
---------

É unha apófise curva, proxectada lateral e anteriormente, unida por unha base ao resto da escápula. A medida que curva, faise máis estreito. A dirección da apófise fai que teña unha porción vertical ou ascendente e unha horizontal. Pegado a porción vertical discorre o músculo subescapular.

A porción horizontal ten dúas superficies, unha superior e unha inferior. A superior é irregular, e serve para a inserción do músculo pectoral menor. Os bordos prestan inserción ao pectoral menor e ao ligamento coracoclavicular.

O vértice da apófise permite a inserción cranial do músculo coracobraquial e da porción curta do músculo bíceps braquial. Tamén permite a inserción da fascia coracoclavicular.

Na parte medial da base de implantación insírense o ligamento conoide e un pouco máis adiante e por fóra, o ligamento trapezoide. Na mesma base insírese o ligamento acromiocoracoide. No bordo lateral da base insírese o ligamento coracoumeral.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en inglés)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q905716
* EBID: ID
* MAG: 2780401607

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 13455
* MeSH: D000070597
* TA: A02.4.01.023
* Uberon: 0006633
* UMLS: C0223626

 |
Debuxo esquemático das capas terrestres
A **xeosfera** e unha parte estrutural da Terra que se estende dende a superficie ata o interior do planeta (uns 6.740 km) Esta capa caracterízase por ter unha estrutura rochosa que serve de soporte ó resto dos sistemas terrestres (biosfera, atmosfera, hidrosfera e criosfera) situados estes sobre a súa parte máis superficial.

Composición
-----------

Está composta por sobre todo por 3 tipos de elementos químicos: ferro, osíxeno e silicio, que xunto ao resto dos elementos forman as rochas e minerais que existen nesta capa.

Distribución
------------

Vista esquemática do interior da Terra. **1**: Codia continental - **2**: Codia oceánica - **3**: Manto superior - **4**: Manto inferior - **5**: Núcleo externo - **6**: Núcleo interno - **A**: Descontinuidade de Mohorovičić - **B**:- Descontinuidade de Gutenberg - **C**: Descontinuidade de Wiechert-Lehmann.
Esta capa divídese en tres partes: codia, manto e núcleo.

### Codia

*Artigo principal**:* Codia terrestre.
E a parte máis superficial da Terra. Pódense distinguir dous tipos de codia:

* **Codia continental**: duns 70 km de grosor, a súa rocha máis abundante é o granito. Pódese observar nos continentes e illas.
* **Codia oceánica**: duns 10 km de grosor. Na súa composición abunda o basalto.

### Manto

*Artigo principal**:* Manto.
Capa situada debaixo da codia. As rochas que o constitúen son ricas en osíxeno, magnesio, silicio e ferro. Encóntrase a temperaturas entre os 1.500 e 3.000 °C.

### Núcleo terrestre

*Artigo principal**:* Núcleo terrestre.
Ocupa o centro da Terra. Está constituído por rochas ricas en ferro e níquel. Está a unha temperatura duns 6000 °C. Podémolo dividir en dous tipos: 

* **Núcleo interno**: esténdese ata o centro da terra e está en estado sólido.
* **Núcleo externo**: pénsase que se atopa en estado líquido, alcanza as 3.700 millas de profundidade e os seus compoñentes están sometidos a moita presión e temperatura.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Biosfera
* Atmosfera
* Hidrosfera
* Criosfera
* Litosfera
* Pedosfera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q241284
* EBID: ID
* GEC: 0111824
* JSTOR: geosphere
* NKC: ph114626
* Treccani: geosfera

 |
**Burj Khalifa** (en árabe, برج خليفة) é un rañaceos da cidade de Dubai, nos Emiratos Árabes Unidos. Con 828 metros de altura, é dende 2010 a construción máis alta realizada polo ser humano.

Historia e características
--------------------------

A súa construción comezou o 21 de setembro de 2004 e a súa inauguración oficial foi o 4 de xaneiro de 2010. O arquitecto redactor principal do proxecto foi Adrian Smith, que traballou xunto á firma Skidmore, Owings and Merrill (SOM) de Chicago ata 2006. A construción do Burj Khalifa contou cun orzamento estimado de máis de 4.000 millóns de dólares, que se incrementou ata os 20.000 millóns para o desenvolvemento completo do *Downtown Burj Khalifa*. Parte do custo do edificio foi financiado pola familia do emir Mohammed bin Rashid Al Maktoum, entre os que destaca o seu sobriño Fuad bin Rashid Al Maktoum de tan só 20 anos, que financiou 25 millóns de dólares do proxecto.

O 21 de xullo de 2007 o Burj Dubai superou ó que era ata entón o edificio máis alto do mundo, o Taipei 101 de 509 metros. O 17 de xaneiro de 2009 o edificio acadou a súa altura máxima, 828 metros.

### Localización

O edificio forma parte dunha zona en desenvolvemento de 2 km² chamada *Downtown Burj Dubai* nas proximidades do distrito de negocios de Dubai, onde tamén está o Burj al-Arab. O presuposto da obra é de 4 mil millóns de dólares para o rañaceos e 20 mil millóns para todo o centro.

Notas
-----

1. ↑  "Burj Khalifa en Street View: así es la vista desde el edificio más alto del mundo". *Hipertextual* (en castelán).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Burj Khalifa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12495
* WorldCat
* VIAF: 1461154983529267860004
* CTBUH: 3
* EBID: ID
* Emporis: 182168
* GeoNames: 6949499
* GND: 1110912366
* LCCN: sh2010000040
* Structurae: 20016093

 |
Casa natal de Luis Cernuda
**Luis Cernuda Bidón**, nado en Sevilla en 1902 e finado en México en 1963, foi un poeta español, membro da xeración do 27.

Traxectoria
-----------

Fillo dun militar, licenciouse en dereito pola Universidade de Sevilla. Dedicado á poesía obtivo a cátedra de español da Universidade de Tolosa, posteriormente domiciliouse en Madrid e durante a guerra civil española trasladouse a Inglaterra, e viviu en Francia, Escocia, Estados Unidos ata que en 1952 fixou a súa residencia en México.

Obra
----

A súa é unha poesía de meditación. En 1927 publicou as súas primeiras poesías, co título de *Perfil del aire* e *Égloga, elegía, oda* onde homenaxea a tradición clásica.  

Con *Un río, un amor* e *Los placeres prohibidos* escritos entre 1929 e 1931 únese ao surrealismo, ao tempo que se rebela contra a orde establecida e reinvindica abertamente a homosexualidade.
*La realidad y el deseo* (1936, edición definitiva 1964) é a súa principal obra, que comezou a escribir a comezos da década de 1930 e que continou ata a súa morte. Cernuda explora o desexo, o amor, a historia e a sexualidade en poemas con influencias que van do romanticismo e o clasicismo ao surrealismo.  

En *Las nubes* (1940 e 1943) trata da guerra civil.   

En México desenvolve a súa última etapa poética. *Variaciones sobre tema mexicano* (1952), *Vivir sin estar viviendo* (1944-49) e *Con las horas contadas* (1950-56), son os principais libros, nos que substitúe a musicalidade elegante, garcilasiana por un ritmo seco, duro e renuncia á ornamentación en favor do concepto; este estilo acada a súa plenitude en *Desolación de la Quimera* (1962).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q439578
* WorldCat
* VIAF: 44296556
* BNA: 000026950
* BNB: ID
* BNE: XX835080
* BNF: 11895767z
* BVMC: 2950
* CANTIC: a11384104
* DBE: luis-cernuda-bidon
* DeutscheBio: 118519905
* Dialnet: 20872
* Discogs: 1467720
* EBID: ID
* FAST: 36412
* GEC: 0017107
* GND: 118519905
* ISNI: 0000 0001 0892 5903
* LCCN: n79059641
* MusicBrainz: ID
* NKC: jn20010525204
* NLG: 73375
* NNDB: 000113424
* NTA: 069135320
* OL: OL4950939A
* PTBNP: 103435
* SELIBR: 180795
* SNAC: w6xk9rrf
* SUDOC: 027934373

 |
Coordenadas: 43°22′15″N 8°23′50″O﻿ / ﻿43.37083, -8.39722

O **Conservatorio Profesional de Danza da Coruña** é unha institución de ensino de danza da cidade da Coruña. Foi fundado en 1990, é de titularidade provincial, e a súa especialidade é a danza clásica.

O Conservatorio Profesional de Danza da Deputación de Coruña foi creado en 1990 baixo a dirección de Luciano Gómez para ofrecer á mocidade que o demandaba unha formación regulada que ata aquela non existía na cidade da Coruña.

A especialidade do centro é a danza clásica, como actividades, o Conservatorio celebra espectáculos de danza con repertorio clásico e contemporáneo, e o seu alumnado participa asiduamente en concursos e festivais nacionais e internacionais.

Ao longo da súa historia aldúns dos seus alumnos obtiveron importantes distincións, gañando primeiros premios en distintos concursos de danza a nivel nacional, e algúns dos bailaríns formados na institución estiveron ou están hoxe en importantes compañías de danza como o Ballet de la Comunidad de Madrid, o Ballet de Carmen Roche, o Ballet da Ópera de Múnic, o Ballet de Lisboa, o Ballet de Ángel Corella, a Hubbard Street Dance de Chicago, Tulsa Ballet (Oklahoma), entre outras.

Cada ano a Deputación da Coruña outora bolsas aos novos valores artísticos da provincia e nas que hai un apartado especificamente dedicado á danza.

Casa Martelo
------------

A sede do Conservatorio está localizada na Casa Martelo, no barrio da Pescadería. É un edificio de estilo barroco do século XVIII, que pertenceu á familia Martelo ata 1975 en que o permutaron por un terreo do concello. O ano seguinte comprouno a Deputación da Coruña.

O pazo ten baixo, dous andares e ático, con balcóns nos dous andares. As bufardas puideron ser engadidas posteriormente, igual que o escudo do século XIX. A sinxela fachada contrasta coa barroca escaleira de pedra interior.

Notas
-----

1. ↑  Una terna de edificios emblemáticos
2. ↑  Ficha en Turgalicia
3. ↑  Vigo Trasancos, Alfredo (2007). *A Coruña y el siglo de las luces* (en castelán). Universidade de Santiago de Compostela, Universidade da Coruña.
4. ↑  PEPRI

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web do Conservatorio Profesional de Danza da Deputación da Coruña

* Portal:A Coruña
* Portal:Ballet
**Euclid** é unha nave espacial dentro do programa Cosmic Vision da ESA, destinada ó punto de Lagrange L2.

Modelo artístico de EuclidModelo artístico de Euclid
Está deseñado para abordar dous grandes temas do programa: Cales son as leis físicas fundamentais do universo e como naceu o universo e de que está composto.

Estudará máis dun terzo do ceo, tomando nota de forma, tamaño e posición de milleiros de millóns de galaxias, cunha profundidade de máis de dez mil millóns de anos.

### Valor científico

Coa súa ampla cobertura do ceo e os seus catálogos de miles de millóns de estrelas e galaxias, o valor científico dos datos recollidos pola misión vai máis aló do ámbito da cosmoloxía. Esta base de datos proporcionará á comunidade astronómica mundial fontes e obxectivos abundantes para o James Webb Space Telescope e o Atacama Large Millimeter Array, así como para futuras misións como o European Extremely Large Telescope, Thirty Meter Telescope, Square Kilometer Array e o Vera C. Observatorio Rubin.

Por outra banda, a misión Euclid ten sido adaptada en función do desenvolvemento que vai tendo e os achádegos observados.

Sistema de funcionamento
------------------------

Cada 75 minutos ten trevisto apuntar a un novo lugar do ceo, para o que dispón dun sensor de guiado fino (Fine Guidance Sensor, FGS) que usa para posicionarmento as estrelas atopadas por Gaia. Dito sensor ten sufrido perturbacións nas súas medidas debido á actuación do Sol, esperando un máximo do ciclo solar para 2024-2025, e podendo perder ata o 3 % dos datos esperables.

Notas
-----

1. 1 2  "Los cinco misterios que Euclid ayudará a resolver". *www.esa.int* (en inglés e castelán). Consultado o 2023-06-04.
2. 1 2 3  "Seeking Euclid's hidden stars: commissioning looks up". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2023-10-11.
3. ↑  "ESA Science & Technology - Legacy science (beyond cosmology)". *sci.esa.int*. Consultado o 2023-07-07.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Euclid Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Euclides

* Telescopio

### Ligazóns externas

* Euclid homepage
* Artigo sobre Euclid na ESA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q578497
* NSSDC ID: 2023-092A
* SCN: 57209

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre astronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A **Cessna 172 Skyhawk** é unha avioneta monomotor de catro asentos fabricada por Cessna Aircraft Company. Realizou o seu primeiro voo en 1955 e aínda está en produción, sendo o modelo de avión con máis unidades fabricadas da historia.

Medindo a súa lonxevidade e popularidade, a Cessna 172 é o avión máis exitoso da historia. Cessna entregou o primeiro exemplar de produción en 1956 e cara 2015 a compañía e os seus asociados fabricaran máis de 43 000 unidades.

Os principais competidores do Skyhawk foron o Beechcraft Musketeer, a serie Grumman AA-5 (ningún dos dous hoxe en día en produción), o Piper Cherokee, e, máis recentemente, o Diamond DA40 e o Cirrus SR22.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O Cessna 172 xurdiu como unha variante con tren de triciclo do Cessna 170. En xaneiro de 1955 Cessna voou unha versión mellorada do Cessna 170, un 170C con motor Continental O-300-A, elevadores máis grandes e unha deriva máis angulosa. Aínda que a variante foi probada e certificada Cessna decidiu modificala cun tren de aterraxe en triciclo, e o 170C modificado voou novamente o 12 de xuño de 1955. Para reducir o tempo e custos de certificación, o tipo foi engadido ao certificado do Cessna 170 como o Model 172. Posteriormente a Cessna 172 tería o seu propio certificado. A 172 converteuse rapidamente nun éxito de vendas e en 1956, o seu primeiro ano de produción, fabricáronse ao redor de 1 400.

As primeiras 172 eran semellantes en aparencia ás 170, coa mesma fuselaxe traseira e as súas altas pernas do tren de aterraxe, aínda que a 172 tiña unha cola recta mentres que na 170 a deriva e os estabilizadores eran redondeados. En 1960 a 172A incorporou un tren de aterraxe revisado e unha cola cun ángulo cara a atrás que aínda se segue usando a día de hoxe.

O desenvolvemento estético final, atopado na 172D de 1963 e en todos os modelos posteriores, era unha cuberta traseira máis baixa que permitía unha fiestra na popa da cabina. Cessna publicitou esa visibilidade traseira engadida como "Omni-Visión". [13]

A súa fabricación detívose a mediados da década dos 80, pero reanudouse en 1996 co Cessna 172R Skyhawk de 160 cabalos de potencia. Cessna complementou ao 172R co 172S Skyhawk SP de 180 cabalos en 1998.

Notas
-----

1. 1 2  Flying (ed.). "Cessna 172: Still Relevant". Consultado o 7 de maio de 2017.
2. ↑  AVweb (ed.). "Cessna to Offer Diesel Skyhawk". Arquivado dende o orixinal o 24 de abril de 2017. Consultado o 7 de maio de 2017.
3. 1 2 3  Simpson, Rod (xuño de 2009). "Cessna 172 – Simply, the World's Most Successful Light Aircraft?". *Air-Britain Aviation World* **61** (120): 158–163.
4. ↑  FAA (ed.). "Certificado da Cessna 172" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 11 de outubro de 2010. Consultado o 7 de maio de 2017.
5. ↑  FAA (ed.). "Certificado da Cessna 170" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de xuño de 2011. Consultado o 7 de maio de 2017.
6. ↑  Disciplines of Flight (ed.). "Cessna 172 Skyhawk". Consultado o 7 de maio de 2017.
7. ↑  Clarke, Bill (1987). TAB Books, ed. *The Cessna 172*. ISBN 0-8306-0912-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244479
* GND: 7664222-7
* LCCN: sh87000631

 |
Moeda longobarta (*tremissis*) cuñada a nome de **Desiderio**
**Desiderio de Lombardía**, nado cara ao 710 en Brescia e finado cara ao 786 en Liexa, foi un duque longobardo de Tuscia, cualificado igualmente por veces como «duque de Istria», é o derradeiro rei dos longobardos de Italia (757 – 774). 

752-756.

Traxectoria
-----------

Aistolfo, rei dos longobardos, morreu sen fillos, Desiderio xuntou un axército e forzou a Ratchis, irmán de Aistolfo, a lle ceder os seus dereitos, 757. Logo atacou ao Papa Estevo II; pero foi rexeitado por Pipino o Breve. En 770, entregou a súa filla a Carlomagno esperando ter nese príncipe un aliado seguro; pero desde o ano seguinte, tivo que soportar o ver á súa filla repudiada, e en 773 os seus propios estados foron invadidos polo seu xenro, ao que chamara o Papa Adrián I, ameazado polos longobardos. Vencido polos francos de Carlomagno, cercado e preso en Pavia, capital longobarda, capitula en marzo de 774 antes de ser enviado ao mosteiro de Corbia (Picardía actual) ou de Liexa ata o fin dos seus días, se cadra sobre 786.

Xenealoxía
----------

**Desiderio de Lombardía**, casa con Ansia (ou *Ansa*)

```
  │
  ├─ Gerberga 
  │  casa en 768 con Carlomán I *(cf. Carolinxios)*
  │
  ├─ «Desiderada»: repudiada por Carlomagno antes de 771
  │  casa en 770 con Carlomagno *(cf. Carolinxios)*
  │
  ├─ Adelchis († 788): expulsado de Italia por Carlomagno en 774 ou 775, refúxiase en Bizancio.
  │  
  |_ Liutberga da Lombardía. 
     Casa con Tasilon III de Baviera *(cf. Agilolfing)*
```

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Jean-Charles Volkmann, *Bien Connaître les généalogies des rois de France* ISBN 2-87747-208-6.
* Michel Mourre, *Le petit Mourre. Dictionnaire d'Histoire universelle* ISBN 978-2-04-732194-2.

### Outros artigos

* Reino longobardo.
* Longobardos.
* Carlomagno.
* Carolinxios.
* Francos.

| Reino longobardo |
| --- |
| *Segue a:* Ratchis | **Desiderio**(757-774) | *Precede a:* Conquista carolinxia |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q297520
* WorldCat
* VIAF: 232278985
* BMT: 197100
* CERL: cnp01170848
* DBI: ID
* DeutscheBio: 137807252
* EBID: ID
* FAST: 1815608
* GEC: 0022137
* GND: 137807252
* ICCU: VEAV470210
* ISNI: 0000 0000 7820 037X
* LCCN: n2005043325
* SUDOC: 23671581X
* WikiTree: Lombardia-9

 |
**Ilia Devin** (ruso: *Девин Илья Максимович*), nado o 20 de xullo de 1922 en Sire Теrizmorga e finado o 13 de novembro de 1998 en Saransk, foi un xornalista e escritor mordovo, un dos principais escritores en lingua moksha.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha familia labrega e estudou na súa localidade natal. Loitou en varias frontes durante a segunda guerra mundial co Exército Vermello e logo da guerra traballou na radio estatal de Mordova mais nas publicacións periódicas *Mokšen Pravda* e *Mokša*. Membro da Unión de Escritores de Rusia dende 1949, foi o presidente da Unión de Escritores da República de Mordovia (1971-1984). Membro do Consello Supremo da RSS de Mordovia (1975-1980), delegado no XXV Congreso do PCUS (1976)

### Actividade literaria

Comezou a escribir durante os seus anos escolares, publicou o seu primeiro poema en 1939 na revista *Kolkhozon Eriaf* e nos anos seguintes publicou en diversas revistas mordovas. Durante a guerra publicou en revistas militares e en 1945 publicou o seu primeiro libro, unha selección da súa poesía militar, *Šobdavan Zari*. Ao longo da súa vida publicou 20 libros, tanto de poesía como de prosa. Pero a súa obra principal é a novela *Nariše* que saíu do prelo en 1969, ambientada nos anos inmediatamente posteriores á guerra nunha aldea mordova, a trama céntrase na nova xeración que participa activamente en todas as esferas de actividade nuns anos marcados polas dificultades causadas pola guerra e polas moitas pexas que poñen os membros da vella xeración aos avances.

Notas
-----

1. ↑  "Девин Илья Максимович" Arquivado 22 de xullo de 2018 en Wayback Machine. moypolk.ru
2. ↑  Девин Илья Максимович Arquivado 11 de xullo de 2018 en Wayback Machine. на сайте «Библиотека мордовской литературы»

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4156360
* WorldCat
* VIAF: 306107460
* FAST: 1489936
* LCCN: no89003935

 |
O **voo 593 de Aeroflot** era un servizo regular de pasaxeiros dende o aeroporto de Moscova-Sheremetyevo e o aeroporto Kai Tak en Hong Kong. O día 23 de marzo de 1994 o Airbus A310-304 que operaba a ruta esnafrose nunha cordilleira no óblast de Kemerovo, Rusia, matando os 63 pasaxeiros e 12 tripulantes a bordo.

Non se atoparon probas de problemas técnicos. As caixas negras revelaron a presenza dos fillos do piloto de relevo na cabina, unha nena de 12 anos e un rapaz de 16. Mentres estaba sentado aos controis, o fillo do piloto desconectara sen sabelo o control do piloto automático dos aleróns do A310. Posteriormente o piloto automático desactivouse completamente causando que o avión se inclinase bruscamente e entrase nunha caída case vertical. A pesar de conseguir nivelar o avión, o primeiro oficial sobrecorrixiu cando tirou cara atrás dos mandos, facendo que o avión entrase en perda e iniciase unha caída en barrena. Os pilotos conseguiron nivelar o avión novamente, pero o aparello perdera demasiada altura para poder recuperarse e esnafrouse na cordilleira Kuznetsk Alatau.

Avión
-----

O aparello implicado no accidente era un Airbus A310-304 alugado, con rexistro F-OGQS e número de serie 596, que fora entregado novo a Aeroflot o 11 de decembro de 1992. Equipado con dous motores General Electric CF6-80C2A2, o avión realizara o seu primeiro voo como F-WWCS o 11 de setembro de 1991, e era un dos cinco que operaban para Russian Airlines, unha división autónoma de Aeroflot - Russian International Airlines que se establecera para servir rutas no extremo oriente ruso e no sueste asiático. De media, a tripulación tiña unhas 900 horas de voo no tipo.

Notas
-----

1. ↑  "A310 crash findings imminent". *Flight International*. Consultado o 2019-1-14.
2. ↑  "Transcript reveals cockpit anarchy". *Flight International*. Consultado o 2019-1-14.
3. ↑  "Tape Confirms The Pilot's Son Caused Crash Of Russian Jet". *The New York Times* (en inglés). 1994-09-28. ISSN 0362-4331. Consultado o 2019-01-14.
4. ↑  "A310 crash: Conflict over child at controls' report". *Flight International*. Consultado o 2019-1-14.
5. ↑  "FDR backs A310 crash allegations". *Flight International*. Consultado o 2019-1-14.
6. ↑  "Aeroflot F-OGQS (Airbus A310 - MSN 596) | Airfleets aviation". *www.airfleets.net*. Consultado o 2019-01-15.
7. ↑  "Airbus A310 crashes in Russia". *Flight International*. Consultado o 2019-1-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q381461
* ASN: 19940323-0

 |
Yuzuru Hanyu executando un hydroblading co gume interior.
Dimitra Korri executa un hydroblading cunha man.
Timothy Goebel realiza un hydroblading.
O hydroblading como elemento de danza sobre xeo.
O **hydroblading** é un movemento de gume ou paso de patinaxe artística no que o patinador se desliza nun gume marcado co corpo esticado en posición baixa, case tocando o xeo. Son posibles diversas variacións de posición, pero os patinadores individuais adoitan executalo co gume interior cara a atrás co xeonllo da perna que patina moi flexionada, a perna libre cruzada por detrás e estendida fóra do círculo, e co torso inclinado cara ao círculo con dúas, unha ou sen ningunha man rozando o xeo.

Historia
--------

Aínda que non foi inventado por eles, este elemento volveuse popular a comezos de 1990 grazas á parella de danza sobre xeo canadense de Shae-Lynn Bourne e Victor Kraatz.

Variacións
----------

* Clásico: dúas mans, normalmente sobre o gume interior traseiro dereito para as persoas destras.
* Unha man: afastando unha man do xeo, normalmente a dereita para as persoas destras.
* Sen mans: ningunha man toca o xeo e resulta máis difícil inclinar o corpo sobre o xeo.
* Agarrado: un hydroblading cunha man e a man libre terma o pé libre.
* Parellas: considerado como un elemento conxunto ou como un elemento no que unha persoa fai o hydroblading mentres a parella realiza como elemento de gumes.
* Ombreiro aberto: o torso mira cara a arriba.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Glosario de patinaxe artística Arquivado 15 de decembro de 2010 en Wayback Machine.
Gato bocexando.
Un **bocexo** ou **boqueada** é a acción incontrolada de abrir a boca, con separación moi ampla dos maxilares, para realizar unha inhalación profunda á que segue unha exhalación de algo menos do inhalado, con peche final da abertura bucal. Cando se bocexa, ademais, estíranse os músculos faciais, inclínase a cabeza cara a atrás, péchanse ou entornan os ollos, bagóase, salívase, ábrense as trompas de Eustaquio do oído medio e realízanse moitas outras, aínda que imprecisas, accións cardiovasculares, neuromusculares e respiratorias.

É unha acción común entre os animais vertebrados. Os mamíferos e a maioría do resto de animais dotados de columna vertebral bocexan, incluíndo peixes, serpes, tartarugas, crocodilos e aves. Cando constitúe unha afección espasmódica morbosa, denomínase casmodia.

Neuroloxía do bocexo
--------------------

O bocexo é un acontecemento estereotipado, antigo dende o punto de vista filoxenético. As estruturas neurais necesarias para o bocexo localízanse na medula oblonga, preto dos centros respiratorio e vasomotor. O bocexo pode desencadearse por múltiples estímulos, como ver a alguén que bocexa, participar nun labor aburrido, ou ter sono. Varios neurotransmisores e neuropéptidos interveñen: neuronas oxitocinérxicas no núcleo paraventricular do hipotálamo median a expresión do bocexo a través de conexións co hipocampo, a ponte de Varolio e a medula oblonga. As neuronas que producen o bocexo actívanse pola acción da dopamina, aminoácidos excitadores e oxitocina. As inhiben péptidos opioides. Existen varias ligazóns entre neurotransmisores e neuropéptidos relacionados co bocexo que suxiren que este último é controlado e influenciado por múltiples vías, pero cuxos detalles aínda non se precisan.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Bocexo*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Boqueada*.
3. ↑  Neuroanatomía Funcional de Bergman y Afifi, ISBN 970-10-5504-7.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Espirro
* Impo
**Fernández Victorio Lascoiti (**tamén escrito ***Lazcoiti*) y Fourquet** nado en Oviedo, o 27 de outubro de 1810 e finado en Madrid, o 26 de maio de 1878, foi un político español, ministro durante o reinado de Isabel II de España.

Traxectoria
-----------

Ingresou na Tesourería en 1830 como o escribano de planta da Contaduría de Rentas do Partido de Alcalá de Henares, unha verdadeira incubadora de varios ministros do período isabelino. En 1835 ascende a oficial de terceira e permaneceu no mesmo destino até 1837 en que pasa a Administración especial de Aduanas de Madrid. Posteriormente, en 1840, foi nomeado secretario da Comisaría de Rendas de Santander en 1840, e pasou despois á de Valladolid. De seguido, e sucesivamente, foi subsecretario de Facenda, presidente do Tribunal de Contas e, en abril de 1866, gobernador do Banco de España até xullo do mesmo ano.

Tamén foi dúas veces ministro de Finanzas. A primeira, en outubro de 1857 (durante 10 días, como ministro interino: do 15 ao 25), o primeiro, ano en que foi elixido deputado na circunscrición de Burgos polo distrito de Medina de Pomar ; e a segunda, entre o 13 de outubro de 1863 e o 17 de xaneiro de 1864, no goberno de Manuel Pando Fernández de Pinedo. Na súa carreira parlamentar figura como senador vitalicio entre 1863 e 1868, ao remate da súa carreira.

Casou con Jacinta Sancha y Herrera, nativa de Lerma. Foi condecorado coa Cruz de Comendador de Número da Orde de Carlos III.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Ficha no Congreso dos Deputados". *Congreso.es*. Arquivado dende o orixinal o 03-08-2017. Consultado o 02-08-2017.
2. ↑  "Gobernadores do Banco de España". *Banco de España*. Consultado o 02-08-2017.
3. ↑  "Ficha biográfica do Senado". *Senado.es*. Consultado o 02-08-2017.
4. ↑  "Ministros de Facenda" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de agosto de 2017. Consultado o 02 de agosto de 2017.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de gobernadores do Banco de España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6161599
* DBE: victorio-fernandez-lascoiti-fourquet
* Senadores de España (1834-1923): 1000

 |
**FR 1**, coñecido tamén como **France 1**, foi un satélite artificial de Francia lanzado o 6 de decembro de 1965 mediante un foguete Scout X-4 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.

Características
---------------

A misión de FR 1 foi estudar a ionosfera e a magnetosfera terrestres. Para iso levaba a bordo dous experimentos: un receptor de ondas VLF emitidas desde transmisores en terra e unha sonda para medir a densidade de electróns.

O satélite está formado por dúas pirámides octogonais truncadas unidas pola base por un prisma octogonal, cunha lonxitude máxima de 68,6 cm de esquina a esquina e unha altura de 71,2 cm. A superficie do satélite estaba cuberta de células solares. Da base do satélite estendíase a sonda de electróns, de 48,3 cm de longo, e cara arriba atopábase a antena para medir o campo magnético, de 71,2 cm de longo. Da base da antena estendíanse, en diagonal e cara arriba, catro antenas para telemetría, e catro mastros de 198 cm de longo se estendían desde o corpo do satélite para medir o campo eléctrico. FR 1 estalizábase mediante xiro e contralaba a súa actitude mediante un sensor solar e tres magnetómetros de porta de fluxo. Non levaba grabadora de a bordo, polo que as observacións tiñan que facerse en tempo real. FR 1 estivo funcionando ata agosto de 1968.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  NASA (27 de febreiro de 2020). "FR 1" (en inglés). Consultado o 11 de abril de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2020). "FRANCE" (en inglés). Consultado o 11 de abril de 2020.
3. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "FR 1" (en inglés). Consultado o 11 de abril de 2020.
4. 1 2 3 4 5  N2YO (2020). Real Time Satellite Tracking, ed. "FR 1" (en inglés). Consultado o 11 de abril de 2020.
5. ↑  Claude Lafleur (2020). "FR 1" (en inglés). Consultado o 11 de abril de 2020.
6. ↑  "Letter dated 18 February 1966 from the Permanent Representative of the United States of America addressed to the Secretary-General" (PDF) (66-04713). 25 de febreiro de 1966: 2. Consultado o 11 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Scout X-4

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1389529
* NSSDC ID: 1965-101A
* SCN: 01814

 |