recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Charles Michel**, nado en Namur o 21 de decembro de 1975, é un político belga. Dende o ano 2014 é o primeiro ministro de Bélxica.

Traxectoria
-----------

Charles Michel é fillo do exministro belga de Asuntos Exteriores e Comisario Europeo Louis Michel (tamén pertencente ó seu partido, o Movemento Reformador). Estudou Dereito na Universidade Libre de Bruxelas (ULB) e na Universidade de Ámsterdam (UVA).

Membro dende 1991 e despois presidente (1992-1999) da Federación de Mozos Reformadores Liberais de Jodoigne, foi conselleiro provincial do Brabante valón (1995-1999). Exerce como avogado en Bruxelas dende 1998. É deputado federal dende xuño de 1999. Foi Ministro de Asuntos interiores e da Función pública (outubro 2000-xullo 2004) en Valonia. Tamén foi Concelleiro de Empresas públicas e de Urbanismo de Wavre (xullo 2004-novembro 2006) e voceiro do Movemento Reformador (2004-2011).

A nivel local, Charles Michel presentouse ó concello de Wavre no ano 2000. Gañou as eleccións locais en 2006 e converteuse en alcalde desta cidade. Dende 2007, ano no que foi nomeado ministro federal, porén, non exerce este cargo. Despois das eleccións federais de 2007 e da longa crise política, Charles Michel recibiu o cargo de Ministro de Cooperación para o Desenvolvemento co terceiro goberno de Guy Verhofstadt (Open VLD), e mantívoo nos gobernos posteriores Leterme I, Van Rompuy I e Leterme II (decembro 2007-febreiro 2011).

Primeiro ministro
-----------------

Despois das eleccións xerais de 2014, Michel foi nomeado *informateur* e logo *co-formateur* para a formación de goberno. Cando o CD&V escolleu a posición de comisario europeo para Marianne Thyssen no canto da posición de primeiro ministro para Kris Peeters, quedou claro que Michel sería o próximo primeiro ministro belga. Cando o 7 de outubro de 2014 se logrou un acordo global entre catro partidos para formar un novo goberno, Michel foi formalmente proposto para dirixilo con Kris Peeters como un dos catro viceprimeiros ministros. Michel é o primeiro ministro belga máis novo dende 1945.

O 18 de decembro de 2018, unha semana despois da ruptura do pacto de goberno cos independentistas flamengos da N-VA provocada pola inminente ratificación por parte de Bélxica do Pacto Mundial sobre Migración no cume da ONU en Marrakech, anunciou a súa dimisión como primeiro ministro, que o rei aceptou días despois, mais encargoulle continuar co goberno en funcións até as próximas eleccións de maio de 2019.

Notas
-----

1. ↑  Miguel. "El primer ministro belga dimite tras la crisis del Pacto sobre la Migración".
2. ↑  "El rey de Bélgica aceptó renuncia del primer ministro, pero le encargó gobernar hasta mayo de 2019". *France 24*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q950958
* WorldCat
* VIAF: 27309063
* BNF: 14567697c
* BRE: 4419259
* GND: 1105873587
* ISNI: 0000 0000 0314 2363
* LCCN: no2016067616
* Munzinger: 00000030196
* SUDOC: 159708095
* Treccani: charles-michel

 |
Albania debutou no XIX Festival de Mozos Músicos de Eurovisión de 2018 sendo ata o momento a súa única aparición. O país non tería participado na cancelada edición de 2020. Descoñécese se participará na edición de 2022, dado que a cadea albanesa non anunciou nada ao respecto polo momento. O seu único represente foi Klaudio Zoto co seu cello.

Participacións
--------------

| Ano | Sede | Artista | Instrumento | Final | Semi |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2018 | Escocia Edimburgo | Klaudio Zoto | Cello | No | - |
|

Sistema de elección: Albanian Young Musicians
---------------------------------------------

A edición de 2018 tivo unha selección nacional sendo Albanian Young Musicians que contou cunha semifinal e unha final. Onde participaron 14 artistas que foron os seguintes: Dejon Bendaj, Filippo Jakova, Grigor Ylli, Klaudio Zoto Laura Llozi Laura Sulaj Rejsi Prosi Tedi Tola, Aleks Shameti, Eni Maqellari, Erald Shamku, Iva Zurbo, Jonathan Verkuj e Noel Shutina. Dejon Bendaj, Filippo Jakova, Grigor Ylli, Laura Llozi, Laura Sulaj, Rejsi Prosi e Tedi Tola foron finalistas, e Klaudio Zoto gañou a selección para representar ao seu país no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión.

Notas
-----

1. ↑  "Albania: Albanian Young Musicians Finalists Announced". *eurovoix.com*. European Broadcasting Union. 2 de xuño de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Albania no Festival de Eurovisión
* Albania no Festival de Eurovisión Júnior

### Ligazóns externas

* Perfil oficial do país *(en inglés)*
Cando **en Termodinámica** nos dan un valor de entalpía ou de entropía ou de calquera outra magnitude en **condicións normais ou estándar** o termo condicións normais ou estándar refírese a substancias (habitualmente a 1 mol das mesmas) no seu estado estándar (a **forma máis estable da substancia a 1 atmosfera de presión** e a unha determinada temperatura, que adoita ser 298 K ou 25 °C).

Represéntase poñendo un cero como superíndice, así H0 para referirse a entalpía estándar, S0 para referirse a entropía estándar e de igual xeito para outras magnitudes termodinámicas.

Cando nos referimos a volumes de gases, **Condicións normais ou estándar de presión e temperatura** ou **presión e temperatura normais**, son termos químicos que implican que a temperatura á que se fai referencia é de 0°C (273,16 K) e á presión de 1 atm (definida como 101.325 Pa).
A partir de 1982 a IUPAC recomendou empregar un valor para a presión estándar de 105 Pa = 100 kPa (equivalente a 1 bar).
1 mol dun gas medido en condicións normais ocupa un volume de 22,4 L.
O **centro histórico de Guimarães** atópase asociado ao nacemento da identidade nacional portuguesa do século XII. Constitúe un exemplo excepcionalmente ben conservado da evolución dunha localidade medieval cara a unha cidade moderna. A variada tipoloxía de edificacións mostra o desenvolvemento da arquitectura portuguesa entre os séculos XV e XIX, co uso continuo de técnicas e materiais de construción tradicionais. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 2001.

Arquitectura
------------

### Técnicas de construción

As técnicas constructivas dominantes son coñecidas como *taipa de rodízio* e *taipa de fasquio*. A colocación do xeso constitúe o revestimento final, sobre o cal se aplican pinturas e decoración artesanais. Estas técnicas constructivas, con raíces medievais, continuarán a utilizarse ata os nosos días por ser un proceso constructivo de fácil execución.

#### "A taipa de rodízio"

Vivendas tradicionais na *Praça de S. Tiago*.
A *taipa de rodízio* constitúe unha técnica de construción de paredes exteriores e interiores, soamente utilizada para os andares superiores, xa que o primeiro andar está case sempre construído con granito.

#### "A taipa de fasquio"

A *taipa de fasquio* é tamén unha técnica de construción de paredes exteriores e interiores, soamente utilizada para os andares superiores ao primeiro. Estas paredes compóñense dunha estrutura de táboas de madeira, ligada con cravos a un segundo plano de táboas, dispostas diagonalmente.

Notas
-----

1. ↑  "Centro histórico de Guimaraes". *whc.unesco.org* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2945649
* WHC: 1031

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ambosores.

| Ambosores |
| --- |
|  |
| Igrexa parroquial de Santa María no lugar da Igrexa. |
|  |
| **Diocese**: | Mondoñedo-Ferrol |
| **Arciprestado** | Viveiro |
| **Área**: | 8 km² |
| **Poboación**: | 22 hab. (2014) |
| **Densidade**: | 2.75 hab./km² |
| **Entidades de poboación**: | 24 |
|

**Santa María de Ambosores** é unha parroquia eclesiástica pertencente ao arciprestado de Viveiro e á diocese de Mondoñedo-Ferrol, e que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre catro concellos de dúas provincias: Muras e Ourol da Lugo, e Mañón e As Pontes de García Rodríguez da Coruña. Segundo o IGE, no ano 2014 tiña 22 habitantes (14 homes e 8 mulleres).

Os 24 lugares da parroquia, moitos deles despoboados, son: Ameixeiras, Couce dos Mouros, O Mouriscón, Pena do Mouriscón, O Rego e Santar de Baixo no concello de Muras. Ambosores, Baroso, A Beira da Fraga, O Cabezón, A Carcallosa, A Cereixiña, Entrambosores, A Ferraxosa, A Fraga Chá, A Igrexa, O Outeiro, A Ribeira da Señora, Santar e Toxoso no concello de Ourol. Ambosores e A Ribeira do Bispo no concello de Mañón. E finalmente A Casanova e Niño do Azor no concello das Pontes. Os catro lugares que se achan na provincia da Coruña están despoboados, polo que se pode considerar que a parroquia se estende só polos dous concellos da provincia de Lugo.

Etimoloxía
----------

O nome da parroquia fai referencia aos dous ríos que se unen para formar o río Sor: o río Tras da Serra que nace no concello das Pontes e o de Santar que nace en terras de Muras. O primeiro deles fai de fronteira natural entre as provincias da Coruña e Lugo pouco despois do seu nacemento, e o segundo atravesa a parroquia de leste a oeste facendo tamén de fronteira natural entre os concellos de Muras e Ourol. Logo da unión, o río Sor segue sendo a fronteira natural das dúas provincias ata a súa desembocadura na ría do Barqueiro.

Historia
--------

A parroquia foi creada en 1895 dunha segregación da parroquia de San Pantaleón de Cabanas.

Patrimonio
----------

* Igrexa parroquial: Situada no lugar da Igrexa (Ambosores, Ourol). Data do ano 1906 e ten planta de cruz latina.
* Cruceiro: Está na entrada ao cemiterio e é unha doazón de Luis Castelo e Cayetana Otero no ano 1908, segundo unha inscrición na base.
* Fonte lustral de Santa Lucía, preto da igrexa.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Diocese de Mondoñedo-Ferrol (ed.). "Ambosores, Santa María" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 04 de xaneiro de 2018. Consultado o 5 de setembro de 2015.
2. ↑  Instituto Galego de Estatística (ed.). "Nomenclátor de Galicia. Busca por entidades". Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2021. Consultado o 29 de abril de 2021.
3. 1 2 3 4  Asociación informática Amigus, ed. (14/5/2013). "Ambosores celebrou, despois de case vinte anos, as súas festas patronais da Ascensión.". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2019. Consultado o 5 de setembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ambosores, Muras
* Ambosores, Ourol
| Clupeoideos*Clupeoidea* |
| --- |
| Arenque do Atlántico (*Clupea harengus*) |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Actinopterygii |
| Subclase: | Neopterygii |
| Infraclase: | Teleostei |
| Superorde: | Paracanthopterygii |
| Orde: | Clupeiformes |
| Suborde: | **Clupeoidei**? |

 |
| Familias |
| * *Véxase o texto*
 |

A dos **clupeoideos** (*Clupeoidei*) é unha das dúas subordes en que se divide a orde dos clupeiformes e que, coa excepción de *Denticeps clupeoides*, especie que vive en augas doces do oeste africano, e é a única da familia dos denticipítidos (*Denticipitidae*) (e da suborde dos denticiptoideos (*Denticiptoidei*), inclúe a todos os tipos de sardiñas, arenques e bocareus.

Características
---------------

Os clupeoideos non presentan a liña lateral estendida por todo o corpo, senón só nos opérculos que tapan as galadas.

A aleta caudal, de forma semilunar, está sustentada por 19 raios.

A vexiga natatoria é moi diferente e especializada.

Clasificación
-------------

A clasificación dos clupeoideos aínda é controvertida. Para algúns autores comprende seis familias, que reúnen 84 xéneros e aproximadamente 360 ​​especies:

* *Chirocentridae*
* *Dussumieriidae*
* *Clupeidae*
* *Engraulidae*
* *Pristigasteridae*
* *Sundasalangidae*

Pero segundo o SIIT, comprende só cinco, xa que exclúe a dos *Dussumieriidae*, mantendo as restantes das citadas máis arriba.

Notas
-----

1. ↑  *Clupeoidei*  en SIIT. *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Clupeoideos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Clupeoideos*** |

### Bibliografía

* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos

* Clupeiformes

### Ligazóns externas

* *Clupeoidei* en FAO. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1103410
* EBID: ID

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Dyntaxa: 6004020
* EOL: 2776967
* Fossilworks: 220139
* ITIS: 161699
* NCBI: 1489460

 |
*Artigo principal**:* Semana Santa de Viveiro.
A **Confraría do Santísimo Cristo da Piedade** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.

Procesións
----------

Durante a Semana Santa de Viveiro, a Confraría do Santísimo Cristo da Piedade encárgase de sacar as seguintes procesións:

* Procesión da Paixón (Venres Santo)

Estandarte
----------

O estandarte da Confraría do Santísimo Cristo da Piedade foi confeccionado polas monxas Concepcionistas de Viveiro e data do ano 1944. O seu tecido é de veludo negro, con grandes bordados en fío de prata. O corpo central presenta os elementos da Paixón de Cristo: Coroa de Espiñas na que se inscriben tres cravos e á súa vez, sobre esta sitúanse dúas frechas formando unha aspa. Todo o conxunto central está bordeado por medio dunha gran grilanda formada por follas e flores. Na parte inferior recórtanse unha onda central flanqueada por dous borlóns e dous remates cuadrangulares nos laterais. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío dourado a inscrición «Confraría do Santísimo Cristo da Piedade» así como a data de confección en números romanos.

| * v
* c
* e
  Confrarías e Irmandades da Semana Santa de Viveiro |
| --- |
| Venerable Orde Terceira Franciscana  ·  Confraría do Santísimo Rosario  ·  Confraría do Santísimo Cristo da Piedade  ·  Irmandade do Prendemento  ·  Irmandade das Sete Palabras  ·  Irmandade da Santa Cruz  ·  Confraría do Nazareno dos de Fóra  ·  Confraría da Misericordia |
**Aurelio Joaniquet Extremo** nado en Forcat (concello hoxe integrado en Montanuy, na provincia de Huesca) en 1895 e finado en Barcelona en 1963, foi un periodista e político aragonés, que durante o franquismo ocupou os cargos de Conselleiro Nacional do Movemento e Procurador en Cortes.

Traxectoria
-----------

### Preguerra

Como periodista, foi redactor xefe de *El Noticiero Universal* e secretario da Asociación da Prensa de Barcelona durante a presidencia de Eugeni d'Ors. Politicamente, de tendencia monárquica e conservadora, foi secretario da Unión Monárquica Nacional en Cataluña durante a Segunda República Española e membro da denominada *Peña Blanca*. En 1933 afíliase a Renovación Española, grupo que, polo *Decreto de Unificación* de 1937, se integra no *Movimiento Nacional*.

Durante este tempo foi secretario de Alfonso Sala y Argemí, conde de Egara, do que será o seu biógrafo. Durante a Guerra Civil española refúxiase na cidade de Burgos.

### Posguerra

Durante a posguerra considérase como un dos máis destacados *cataláns de Franco*, ocupando o cargo de tenente de alcalde, baixo o mandato de Miquel Mateu Pla como alcalde de Barcelona. A súa adhesión á causa monárquica do conde de Barcelona suponlle a destitución dos seus cargos.

### Parlamentario

Foi *Consejero Nacional del Movimiento* e *procurador en Cortes* por designación directa do Xefe do Estado, o ditador Francisco Franco, durante a I Lexislatura das Cortes Españolas (1943-1946).

O 2 de outubro de 1943 cesa no cargo de *Consejero Nacional*, en razón ao cal desempeñaba o cargo de procurador.

Obras
-----

* *La reforma agrària a Catalunya. Defensa de la propietat rústica catalana i disposicions de caràcter agrari que deuen tenir-se en compte* (1933)
* *Calvo Sotelo. Una vida fecunda. Un ideario político. Una doctrina económica* (1939)
* *Alfonso Sala Argemí, conde de Egara* (1955)

Notas
-----

1. ↑  Congreso de los Diputados. Índice Histórico
2. ↑  Apartado b), artigo 2º da *Ley de Creación de las Cortes Españolas* de 17 de xullo de 1942 (BOE núm. 200, de 19 de xullo de 1942). Decreto de 23 de novembro de 1942 *Por el que se modifica la composición del II Consejo Nacional de FET y de las JONS y se nombran los miembros del tercer Consejo Nacional*.
3. ↑  BOCE nº 18, páx. 189.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3330328
* WorldCat
* VIAF: 86855273
* BNE: XX1138390
* GEC: 0034674
* ISNI: 0000 0000 6038 9338
* SUDOC: 100490875
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 57700

 |
Unha usuaria durante unha chamada telefónica en 1980.
Unha **chamada telefónica** é a operación na que se comunican xeralmente dúas persoas, aínda que tamén poden ser varias, a ambos os extremos dunha liña telefónica.

A comunicación adoita realizarse de forma remota ("tele" = lonxe) a través de dous teléfonos (un para cada extremo da conexión), utilizando a voz ("fono" = son). Aíndan que é posíbel chamar ao teléfono dun compañeiro da mesa de ao lado nunha oficina ou ao noso veciño.

Á parte do aparato telefónico, chamado de forma abreviada "teléfono", requírese o número de teléfono de dito aparato para poder contactar, o que se denomina "chamar ao número de teléfono (do destinatario)".

Tras marcar o número de teléfono deste último no teclado do teléfono do teléfono do emisor da chamada, un timbre soa no teléfono de destino até que o individuo en cuestión descolga aceptando a chamada.

Ademais do método tradicional de facer unha chamada telefónica, as novas tecnoloxías permiten diferentes métodos para iniciar chamadas telefónicas como, por exemplo, a marcación por voz ou voz sobre IP, a tecnoloxía permite tamén realizar chamadas a través dun PC, utilizando un servizo como Skype.

As chamadas telefónicas son un mercado para os operadores de telefonía que, en xeral, ofrecen a posibilidade de subscrición aos seus servizos. En xeral cárganse á conta do cliente en función da duración, a situación do receptor da chamada e á calidade do número marcado, podendo ter unha política de prezos especial.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Teléfono
* Número de teléfono
* Conferencia (chamada)

Nota
----

1. ↑  Roos, Dave. "How VoIP Works". How Stuff Works. Consultado o 9 de decembro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2296401
* GND: 4125536-7
* MAG: 2776181593

 |
Apeadoiro de FEVE na parroquia de Pedroso en Narón
**Apeadoiro** é, segundo a definición do Regulamento de Circulación Ferroviaria español, unha infraestrutura ferroviaria para a subida e baixada de viaxeiros.

Características
---------------

A diferenza fundamental respecto a unha estación radica en que esta última consta, como mínimo, de dúas vías máis os seus aparatos asociados, está protexida por sinais e ademais ten por obxecto coordinar os procesos de circulación, polo que un apeadoiro só terá unha vía, en caso de liñas de vía única, ou como máximo dúas nos casos de vía dobre máis as súas respectivas plataformas de acceso aos trens. Pode incluso darse a circunstancia de que nunha mesma liña existan paradas comerciais en apeadoiros habendo estacións que estean limitadas a simples paradas técnicas, nas que non se permite a subida ou baixada de pasaxeiros.

Habitualmente os apeadoiros se crean para dar acceso a núcleos de poboación próximos á unha liña ferroviaria que non contaban con servizos de pasaxeiros como os de Redondela-Picota, Friela-Maside ou Miño, por supresión de vías en antigas estacións con pouco uso, como Cambre ou Barallobre, ou para dar acceso a equipamentos próximos á vía que adoitan mover un significativo número de persoas a determinadas horas ou momentos do ano, como os campus universitarios de Elviña ou Pontevedra.

Nos últimos anos tamén se converteron en apeadoiros dúas antigas estacións da liña Santiago-Redondela: Osebe e Arcade, que presentan a particularidade de que se ben continúan a gozar de servizo de tráfico de pasaxeiros e contar con dúas vías por mor do desdobramento do trazado para o integrar no Eixo Atlántico de alta velocidade; a eliminación dos aparatos de vía e os sinais que os protexían, fan que tecnicamente teña que ser considerados como apeadoiros.

Apeadoiros en Galiza
--------------------

### En servizo

#### Liña Santiago-Redondela

* Arcade
* Cesantes
* Osebe
* Pontevedra-Universidade
* Redondela-Picota

#### Liña León-A Coruña

* Cambre
* Cecebre
* Elviña-Universidade
* Parga
* Piñoi

#### Liña Zamora-A Coruña

* Friela-Maside
* Ourense-San Francisco

#### Liña Betanzos-Ferrol

* Barallobre
* Cabanas-Areal
* Miño
* Perbes
* Perlío

### Clausurados ou fóra de servizo

* Aranga
* Begonte
* Figueirido
* Gorgullos-Tordoia
* Guísamo
* Oroso-Vilacide
* Paderne
* Ponte Pasaxe
* Rubiáns
* Vila da Igrexa

Notas
-----

1. ↑  "Real Decreto 664/2015, de 17 de julio, por el que se aprueba el Reglamento de Circulación Ferroviaria" (PDF). *Boletín Oficial del Estado* (en castelán).
2. ↑  "El esperado apeadero de Elviña solo lo utilizan una media de 18 pasajeros". *La Voz de Galicia* (en castelán). 9-2-2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55678
* GEC: 0199051

 |
Obxectos sobrepostos poden provocar o fallo do algoritmo
O **algoritmo do pintor** é unha das solucións máis sinxelas ao problema de visibilidade nos gráficos por ordenador 3D. Cando se quere proxectar unha escena 3D nun plano 2D, nalgún momento é necesario decidir que polígonos son visíbeis e cales están ocultos.

Exemplo
-------

 Para unha paisaxe, primeiro pintas as montañas ao fondo, despois o prado e só despois os obxectos máis próximos, como árbores.
O nome de algoritmo refírese a un pintor que primeiro pinta as partes distantes dunha escena e despois as cobre coas partes máis próximas. Do mesmo xeito, o algoritmo do pintor ordena todos os polígonos pola súa profundidade e despois píntaos nesa orde. Superpón as partes normalmente non visibles e así resolve o problema de invisibilidade.

Polígonos sobrepostos poden causar un fallo no algoritmo
O algoritmo pode fallar en certos casos. Neste exemplo, os polígonos A, B e C superpóñense. Non é posible definir que polígono está enriba dos outros ou cando dous polígonos se cruzan en tres dimensións.

Nas implementacións básicas, o algoritmo do pintor pode ser ineficiente. Forza ao sistema a renderizar cada punto de cada polígono no campo visual, aínda que o polígono estea oculto na escena final. Isto significa que para escenas detalladas, o algoritmo do pintor é unha solución ineficiente.

Este e outros defectos do algoritmo levaron ao desenvolvemento de técnicas de Z-buffering, que se poden ver como un desenvolvemento do algoritmo do pintor para resolver conflitos de profundidade píxel por píxel, reducindo a necesidade de renderización baseada en profundidade. Mesmo en tales sistemas, ás veces úsase unha variante do algoritmo do pintor. Como as implementacións do Z-buffer a miúdo dependen de rexistros de *buffer* de profundidade de precisión fixa no hardware, hai posibilidades de problemas de visibilidade debido a erros de redondeo. Estes erros son superposicións ou espazos nas unións entre polígonos. Para evitalos, algunhas implementacións do motor gráfico "overrender" - debuxando os bordos afectados de ambos polígonos en orde polo algoritmo do pintor. Isto significa que algúns píxeles son debuxados dúas veces (como no algoritmo de pintor completo), pero isto só ocorre en pequenas partes da imaxe e ten un efecto insignificante no rendemento. 

Un problema particular na aplicación do algoritmo do pintor é o de obxectos translúcidos ou transparentes.

Notas
-----

1. ↑  ""How does the painter's algorith handle transparency?" (en inglés)". *Computer Graphics*. Consultado o 8-1-2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Algoritmo do pintor***  |

### Outros artigos

* Gráficos por ordenador 3D
* Renderizado

### Ligazóns externas

* Painter's & Z-Buffer Algorithms and Polygon Rendering
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q936719
* MAG: 29489826

 |
**Antonio Gestoso Costas**, nado en Bouzas (Vigo) o 27 de abril de 1916, foi un futbolista galego máis coñecido como **Chicha II**, que xogaba na demarcación de centrocampista. Irmán do tamén futbolista Manuel Gestoso Costas "Chicha".

Traxectoria
-----------

A súa traxectoria no fútbol profesional transcorreu no Celta de Vigo, participando no debut deste na Primeira División Española na tempada 1939/40 baixo as ordes do técnico que lograra o ascenso en 1936, Ricardo Comesaña. Debutou na quinta xornada, o 12 de decembro de 1939, ante o Sevilla FC anotando dous goles na vitoria celeste. Remataría este primeiro ano como un dos máximos goleadores do equipo con 11 tantos, por detrás de Agustín (14 goles) e superando ao histórico goleador do Celta Nolete (9 goles).

Porén ao ano seguinte houbo varios cambios no equipo, por un lado o técnico galego que fora quen confiara nel foi substituído polo técnico vasco Baltasar Albéniz, e ao mesmo tempo chegaron dous históricos dianteiros do club, Roig e Del Pino, polo que se viu relegado á suplencia.

Deixou o club en 1942 despois de 18 encontros disputados e 12 goles anotados.

Unha vez retirado creou xunto ao seu irmán Manuel a empresa naval Talleres Gestoso S.L.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Txema Ereaga (2 de xaneiro de 2013). "Chicha II, uno de los pioneros del gol". *Fame Celeste* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533758
* BDFutbol: 11046
* Transfermarkt: 350184

 |
**Chambao** é unha grupo musical flamenco-electrónico, coñecido como *Flamenco Chill*. Orixinais de Málaga (España) a súa música mestura os sons do flamenco con música electrónica. Un *chambao*, en andaluz, é unha tenda de campaña improvisada para protexerse do sol e a brisa da tarde na praia, utilizada normalmente na noite de San Xoán.

Historia do grupo
-----------------

Chambao naceu cando o músico holandés Henrik Takkenberg coñeceu a tres malagueños (María del Mar, máis coñecida polo alcume de *La Mari*, Eledi e Dani, compoñentes do grupo) na barriada malagueña de Pedregalejo e decidiron formar un grupo musical fusionando o flamenco con sons electrónicos.

O seu primeiro traballo, *Flamenco Chill*, foi un éxito de vendas. O seu segundo disco, *Endorfinas en la mente*, xa sen Henrik entre eles, afianzoulles no panorama musical, conseguindo un Premio Ondas. O seu sinxelo, "Ahí estás tú", foi todo un éxito en España ao converterse en banda sonora dun anuncio publicitario para o turismo de Andalucía. O terceiro traballo de Chambao chámase *Pokito a poko* e, dos co-fundadores da formación xa só queda La Mari, vocalista e alma do grupo, que se fixo rodear de novos músicos para continuar con Chambao. Actualmente, La Mari, recuperada dun cancro, participou no álbum de Ricky Martin *MTV Unplugged* cantando a dúo con el "Tu recuerdo". Chambao vendeu máis de 1 000 000 de copias en todo o mundo dos seus traballos. Agora co seu novo sinxelo, "Papeles mojados", esperan repetir éxito tanto en España como en Europa (onde xa son bastantes coñecidos). Neste último traballo ademais de ritmos flamencos e *chill out*, fusionan ritmos árabes e letras de denuncia social. En 2008 colabora coa gañadora do 51º Festival de Eurovisión , Helena Paparizou coa que realiza un dueto da súa canción xa editada en España "Papeles mojados".

No ano 2008 A Mari colaborou co grupo andaluz La Guardia no tema *Cuando brille el sol*.

Discografía
-----------

* *Flamenco Chill* (2002) (varios artistas).
* *Endorfinas en la mente* (2003)
* *Pokito a poko* (2005)
* *Caminando 2001-2006* (2006)
* *Con otro aire* (2007)
* *En el fin del mundo* (2009)
* "Chambao" (2012)
* "Nuevo ciclo" (2016)

Ligazóns externas
-----------------

* Web oficial de Chambao
* chambao.foroactivo.com FORO Activo do Club de Fans de Chambao "Chambaitos de Mil Colores"[*Ligazón morta*]
* Foro adicado a Chambao Arquivado 18 de outubro de 2019 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1060648
* WorldCat
* VIAF: 155087285
* AllMusic: mn0000802018
* Discogs: 56017
* GND: 10337681-1
* ISNI: 0000 0001 0728 8359
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 412910

 |
***Ciudad de M*** é unha película dramática peruana do ano 2000 dirixida por Felipe Degregori e protagonizada por Santiago Magill, Christian Meier, Vanessa Robbiano e Gianella Neyra

A película é unha adaptación da novela *Al final de la calle* escrita por Oscar Malca, obra que aborda a temática da delincuencia xuvenil dentro da miseria urbana.

Argumento
---------

M (Santiago Magill) é un home que busca emprego en Lima, mais os únicos documentos cos que conta son a súa partida de nacemento, o seu certificado de estudos secundarios e o seu certificado de boa conduta. Súa namorada Sandra (Gianella Neyra) pensa que todo sería diferente se el encontrara traballo. A súa amiga Silvana (Vanessa Robbiano) quere axudalo na busca de emprego, e preséntanlle un tío seu. Aos seus amigos Caníbal (Pierre Linares) e o Gordo (Francisco Salas) ocorréuselles pór un negocio de gardenias e queren que M forme parte de dita empresa. Os seus outros amigos Pacho (Christian Meier) e El Coyote (Jorge Madueño) queren irse do país a costa dun negocio lucrativo, pasando cocaína aos Estados Unidos, e queren que M forme parte desta aventura.

A película amosa as diferentes opcións que se lle presentan a un peruano en xeral para saír adiante: a axencia de emprego, os contactos, o negocio propio e a opción de emigrar. Algúns pensan que é mellor irse, outros que o negocio propio para que medre o país, pero ao fin e ao cabo, o importante é facer algo e non ficar sentado esperando a que pase algo na túa vida.

Elenco
------

* Santiago Magil como M
* Christian Meier como Pacho
* Pelo Madueño como Coyote
* Vanessa Robbiano como Silvana
* Gianella Neyra como Sandra
* Melania Urbina como Karina
* Francisco Salas como Gordo

Banda sonora
------------

1. La Liga del Sueño - Mala sangre
2. Dolores Delirio - A cualquier lugar
3. G3 - Mayoria equivocada
4. Indigo - Voces lejanas
5. Madre Matilda - Manos blancas
6. Rafo Raez - Tronador
7. Histeria Colectiva - Retorcido corazón
8. El Ghetto - Apagón general
9. Metadona - Las calles de mi ciudad
10. Gireh - Marcada una mujer
11. Psicosis - Cuidado
12. La Sarita - Mas poder
13. Radio Criminal - No creo en tu ley
14. Electro Z - Gritame
15. Dale Vuelta - Interior
16. Armagedon - Dejame soñar
17. Futuro Incierto - Entre las piedras
18. Ruido Negro - A ciegas por un camino
19. Carnaval Maléfico - Vivo buscando
20. Tres Al Hilo - Ya estamos aquí
21. Manganzoides - Tren fantasma

* Portal:Cine
* Portal:Perú

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8458358
* Allmovie: v226999
* FilmAffinity: 389112
* IMDb: tt0252329
* Rotten Tomatoes: city\_of\_m
* TMDb: 51738

 |
O ciclista Ivan Basso nunha contra o reloxo en 2005.
As **contra o reloxo** constitúen a terceira gran familia de carreiras de ciclismo na estrada (as outras son as Clásicas e as carreiras por etapas).

Características
---------------

Dende mediados dos anos 1990, hai tamén un Campionato do Mundo destinado a corredores nesta especialidade. Nas probas por etapas sempre adoita haber unha ou varias probas contra o reloxo, dependendo polo xeral da súa duración.

A diferenza do que ocorre nas carreiras en liña, Clásicas ou por etapas, as probas contra o reloxo dispútanse en solitario ou equipos, con saídas separadas de minuto en minuto nas distancias máis curtas (menos de 30 quilómetros), ou de dous en dous, e mesmo de tres en tres minutos para distancias superiores.

Notas
-----

1. ↑  **Contra o reloxo**: Proba ciclista que se realiza saíndo os participantes un a un e cun intervalo, en vez de saíren todos a un tempo Arquivado 28 de decembro de 2014 en Wayback Machine. Exemplo: *Recuperou o liderado na proba contra o reloxo*.

Véxase tamén
------------

* Tour de Francia

### Ligazóns externas

* Cycling Time Trials *(en inglés)*.
**Converse**, (pronunciado *kon'vers*), é unha compañía estadounidense que produce calzado dende comezos do século XX.

Historia
--------

O fabricante de zapatos de caucho Marquis Mills Converse abriu a súa primeira fábrica en Malden, Massachusetts, en 1908. Os deseños sinxelos e confortables de Converse decontado gañaron moitos seguidores, pero foi unha década despois cando comezou o seu verdadeiro *bum*, pois, ao incluír a lona na manufactura dos seus produtos, estes fixéronse moito máis resistentes e perfectos para o baloncesto, deporte que os adoptou como os seus zapatos oficiais. E foi precisamente un xogador de baloncesto o que se convertería no selo e imaxe de Converse durante os seguintes 50 anos: Chuck Taylor, estrela da época que sempre demostrou a súa preferencia por estes zapatos deportivos e que non só se converteu no embaixador que levou a imaxe de Converse por todos os Estados Unidos ata a súa morte en 1969, senón que, incluso, desde 1923 adoptounos como seus ao aparecer un parche co seu nome e símbolo na área do nocello dos zapatos. A partir dese momento, a liña sería coñecida como **Chuck Taylor All Star Converse**, pero a vila simplemente chamaríaas *chucks*.

Coa profesionalización da NBA, as esixencias dos equipos aumentaron e Converse tivo que deixar as súas clásicas cores brancas e negras para adaptarse ás novas épocas e achegar os deseños coloridos e vistosos que as franquías profesionais requirían. Incluso tiveron que aumentar os materiais e introduciron o vinilo e a pel de cara á súa supervivencia como marca e seguir sendo os favoritos de Norteamérica.

Co lanzamento de novas liñas como a **Jack Purcell** e a **Heritage**, Converse dominou o mercado nos anos 70's e 80's. A súa publicidade agresiva e intencional colocábaos como os zapatos que *están por doquier*, consonte ao popular anuncio publicitario no que aparecía Larry Bird e Magic Johnson, porén, as cousas xa non ían tan ben: a aparición de Nike, Reebok e Adidas nos Estados Unidos representaron unha competencia para a cal a compañía non estaba preparada.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Converse Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Web da compañía.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q319515
* GRID: grid.467307.1
* LEI: 549300T4MMIY8XLEQC82

 |
**Alfred Nu Steele**, coñecido como **Alfred Steele**, nado en Nashville, Tennessee, o 24 de abril de 1900 e finado en Nova York o 19 de abril de 1959, foi un empresario estadounidense famoso por ser director executivo (CEO) de Pepsi.

Traxectoria
-----------

Graduouse na Universidade Northwestern de Illinois en 1923. O seu primeiro traballo foi en Coca-Cola como vicepresidente de mercadotecnia.

En 1949 converteuse en CEO de Pepsi-Cola. Baixo a súa dirección, as vendas triplicáronse entre 1955 e 1957. Reduciu o contido de azucre dos produtos Pepsi. Finou por un ataque cardíaco en abril de 1959.

Foi o cuarto e derradeiro marido da actriz Joan Crawford (casaron o 10 de maio de 1955 en Las Vegas). Despois da súa morte, o novo director de Pepsi, escollido por Steele, nomeou a Crawford membro do Consello de Administración, onde permanece até a súa xubilación forzosa en 1973. A actriz colaborou na promoción da bebida en varias películas, como *Strait-Jacket* (1964) ou *Berserk!* (1967), e xestionou o patrocinio dun pabillón de animatrónicos na Exposición de Nova York con Walt Disney.

Tanto Alfred como Crawford están enterrados no cemiterio de Ferncliff en Nova York. O seu nome na cripta indica incorrectamente a súa inicial do medio como "M" en vez de "N" sen razón explicada.

Na cultura popular
------------------

Foi interpretado por Harry Goz no filme *Mommie Dearest* de 1981.

Notas
-----

1. ↑  "What Happened To Alfred Steele? Joan Crawford's Husband Had A Tragic Passing". Bustle. 5 de marzo de 2017. Consultado o 8 de novembro de 2020.
2. ↑  "Escape Artist: The Case for Joan Crawfod". The New Yorker. January 3, 2011. Consultado o 8 de novembro de 2020.
3. ↑  "Harry Goz". British Film Institute. Consultado o 8 de novembro de 2020.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Comité Olímpico Montenegrino** (en montenegrino: Црногорски олимпијски комитет / Crnogorski olimpijski komitet) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Montenegro. É o organismo responsable de promover os ideais olímpicos e xestionar a representacións dos deportistas montenegrinos nos Xogos Olímpicos e noutros eventos deportivos internacionais.

Durante a disolución do estado de Serbia e Montenegro, logo do referendo de independencia de Montenegro en 2006, o Comité Olímpico de Serbia e Montenegro foi restaurado no Comité Olímpico de Serbia como sucesor legal do SCG CON.

Notas
-----

1. ↑  History of Olympic Committee of Serbia on official site *(en serbio)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Montenegro nos Xogos Olímpicos
* Comité Olímpico de Serbia e Montenegro

### Ligazóns externas

* Páxina oficialArquivado 19 de outubro de 2020 en Wayback Machine. *(en montenegrino)*
**Coalición Progresista Galega**, foi unha coalición de partidos galeguistas e de centro que nas eleccións municipais de 10 de xuño de 1987, foi a terceira forza política de Galicia.

Xénese
------

A Coalición Popular nucleada por AP crebara, polo que o PDP en Galicia empezou a ensaiar unha retórica galeguista con reminiscencias do vello Partido Galego Independente. Pola súa parte, o Partido Liberal tentaba tamén consolidarse na realidade política galega.

Pola súa parte, Coalición Galega, que se consolidara como a terceira forza política de Galicia nas eleccións autonómicas e nas anteriores municipais, acababa de sufrir a escisión do Partido Nacionalista Galego. Mentres unha anterior escisión, Centristas de Galicia, ía en coalición con AP.

Nesta conxuntura, o 11 de abril de 1987, Fernando García Agudín, por Coalición Galega, Enrique Marfany, polo PDP e José María Pardo Montero polo Partido Liberal constituíron na Coruña a Coalición Progresista Galega, cunha mensaxe municipalista, galeguista e de centro. Non conseguiron unha boa implantación na provincia de Pontevedra onde se formou Independentes de Galicia, moitos de cuxos notables acabarán integrándose máis tarde en Coalición Galega.

Resultados
----------

A Coalición Progresista Galega acadaría a terceira posición moi por diante do CDS, o seu competidor no espazo de centro, e do BNG, que nun proceso de moderación do seu discurso aparecía xa disputando electorado nacionalista de centroesquerda. O outro potencial competidor, o PNG, conseguira resultados moi cativos.

En total, a CPG acadou 610 concelleiros e 54 alcaldías (a segunda forza política, o PSOE, só atinxiría dúas máis). Na cidade de Lugo o seu candidato, Vicente Quiroga, facíase coa alcaldía.

Evolución
---------

A Coalición Progresista Galega, aproveitando o baixón de AP na Coruña (de 528 concelleiros da agora esgazada Coalición Popular a 339), ofertou o seu apoio ao candidato do PSOE, Salvador Fernández Moreda, para obter a Deputación da Coruña. Pero unha negociación de Enrique Marfany con candidato de AP José Manuel Romay Beccaría, propiciou o acceso ao cargo deste último. Reproducíanse as tensións que sufrira Coalición Galega no Parlamento de Galicia.

José Rivas Fontán, o máis notable alcalde de Independientes de Galicia acabou ingresando en Coalición Galega, da man do novo líder de Coalición Galega Xosé Luís Barreiro Rivas. Os seus excompañeiros, encargáranse de que ámbolos dous tivesen serios problemas coa xustiza.

Notas
-----

1. ↑  *A gran historia de Galicia* XIV, volume 2. Edicións La Voz de Galicia, 2007, pax. 78.
2. ↑  *A gran historia de Galicia*. Opus cit. pax 82
3. ↑  Xosé de Cora. *Barreiro contra Barreiro*. Edicións Xerais, Vigo, 1990, pax.276
**Constantino Gómez Barcia**, nado en Portomarín en 1956 e finado en Arrasate o 13 de marzo de 1977, foi un axente da Garda Civil asasinado por ETA.

Traxectoria
-----------

Fillo e irmán de gardas civís, ao pasar a ser axente el mesmo, foi destinado a Oñate, no País Vasco. Unha noite viña dunha sala de festas (de nome Alexander) na localidade guipuscoana de Arrasate en coche, con outros tres gardas civís e coa moza dun deles. Na gallada da estrada C-6322 Beasain-Durango coa C-6312 Arrasate-Bergara, un coche detívose diante deles, e un grupo de homes pertencentes a ETA saíron del e dispararon contra o vehículo. A policía apuntou no seu día que as persoas pertencían ao comando Besaide quen foron detidos e postos a disposición xudicial sendo liberados en aplicación da Ley de amnistía de 1977, e un dos moitos asasinatos cometidos por ETA que está sen esclarecer. Gómez Barcia foi o único falecido e foi soterrado en Oviedo se ben actualmente os seus restos atópanse soterrados no cemiterio de Lalín (Pontevedra), onde foron a residir os seus pais.

Notas
-----

1. ↑  "Desarticulado en Mondragón otro presunto comando de ETA Militar", artigo en *El País*, 9 de novembro de 1980 *(en castelán)*.
2. ↑  Muerte en el ceda el paso.
As células ciliadoflaxeladas da esquerda corresponden cos coanocitos dunha esponxa Ascon
Os **coanocitos** son un tipo de células do filo porifera, que forman o coanodermo: a capa interna celular das esponxas. Son células provistas dun longo flaxelo central rodeado na súa base por unha coroa simple ou dobre de microvilosidades.

Comunmente dispoñen de vesículas alimenticias. Dirixen o flaxelo á cámara, que contacta co medio externo: os coanocitos provocan correntes de auga grazas a movementos que, aínda que non son coordinados no tempo, si que o son na dirección.

Os coanocitos interveñen tamén na captura do alimento. Ao provocar correntes, van obrigar ás partículas en supensión a achegarse. A auga atravesa as micropilosidades, onde queda encerrado o alimento que será despois fagocitado e, por transcitose, levado á mesoglea, onde os arqueocitos o captarán e transportarán o resto do organismo. Na mesoglea formaranse tamén unha especie de boliñas fecais, que se eliminarán por transcitose dos coanocitos.

Dependendo dos tipos de esponxas, os coanocitos vanse presentar en diferentes rexións:

* As esponxas asconoides, coa su típica forma de saco, teñen os coanocitos localizados nunha ampla cavidade ou esponxocele, onde xeran a corrente de auga, que neste caso é moi débil.
* As siconoides dispoñen de **canles flaxelares** onde localizan os coanocitos. Así, cun menor volume de auga para a mesma superficie de coanocitos, estes son máis eficientes, chegando a bombardear máis cantidade de auga.
* As esponxas Leuconoides teñen o maior éxito en fabricar correntes de auga, xa que localizan os seus coanocitos en pequenas cámaras flaxelares (cestiñas vibrátiles), e dispoñen duunha cavidade moi pequena e moi dividida, constituíndo a maior parte da esponxa canles e cámaras.

Os coanocitos teñen unha alta similitude cos organismos unicelulares chamados coanoflaxelados, dato que se emprega para defender a teoría colonial da aparición dos animais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1075549
* EBID: ID
* MAG: 36917239

 |
**Alfonso Pazos Cid**, nado en Ourense e finado en Cidade de México o 8 de marzo de 1978, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi presidente da Juventud Republicana de Ourense (1928). Constituíu en 1930 a asociación de escritores Akademos d'Ourens con Cándido Fernández Mazas. Militante do Partido Republicano Radical Socialista, foi novamente elixido presidente da Juventud Republicana de Ourense en febreiro de 1931. Foi elixido deputado pola provincia de Ourense integrado na coalición coa FRG nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931. Non renovou o mandato nas eleccións de 1933, pero volveu ser elixido pola mesma circunscrición nas listas de Unión Republicana nas eleccións xerais de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse até pasar a Portugal e Francia con Francisco Dopazo Rodríguez. Logo chegou a Madrid e ao fin da guerra a Valencia. Foi secretario de organización da Solidaridade Galega Antifeixista. Coa fin da guerra pasou a Francia e logo exiliouse en México. En 1949 participou no Congreso Mundial de Partidarios da Paz celebrado en París, xunto a Bibiano Fernández Osorio-Tafall, Mariano Ruiz-Funes García e José Giral.

Vida persoal
------------

Casou con María del Pilar Bande Rodríguez e foi pai de Alfonso Pazos Bande, e avó de Sergio Pazos.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 13-3-2003, p. 69.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-10-1928, p. 14
3. ↑  *Vida Gallega*, 28-2-1931, p. 54.
4. ↑  Jordi Guixé i Corominas *L'Europa de Franco: l'esquerra antifranquista i la "caça de bruixes" a l'inici de la guerra freda : França 1943-1951* Publicacions de l'Abadia de Montserrat, 2002, ISBN 84-8415-395-9, 788484153955 pàg. 122

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
* 

* Alfonso Pazos Cid na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10952819
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 86260

 |
**Antonio Lagares Gómez**, nado en Betanzos cara a 1883 e finado en Betanzos o 28 de outubro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Membro da directiva da Asociación de Agricultores de Betanzos. En xullo de 1931 participou na fundación da Unión de obreros y empleados de las Industrias Núñez y Trabajadores del Muelle da UGT, da que foi vicepresidente, e a finais dese ano foi un dos membros organizadores da Cooperativa Socialista. Militante da Agrupación Socialista de Betanzos da que foi vogal da directiva en 1934 e depositario en 1936. Nese ano formou parte do goberno provisional da República polo comité Agrario Socialista-Republicano. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Ponte Sampaio con Bernardo Miño Abelenda, Camilo Naveira Ferreño, Manuel Fernández Pérez e Francisco Moreno (que sobreviviu á execución), o 28 de outubro de 1936.

Vida persoal
------------

Casou con Josefa García Pandelo e foi pai de José, Ricardo e Manuel Lagares García. É avó de Manuel Lagares Pérez.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Torres Regueiro, Xesús (2006). "1936-1939 As vítimas betanceiras da represión" (PDF). *Anuario Brigantino* (29): 273–318.

### Ligazóns externas

* 

* Antonio Lagares Gómez na páxina web *Nomes e Voces*.
**Ahmed Hassan al-Bakr** (1914-1918) militar, foi presidente de Iraq entre 1968 e 1979. Tamén foi primeiro ministro en dúas ocasións: o 1963 e de 1968 ata 1979.

Axudou o Xeneral Abdul Karim Qasim a tomar o poder en 1958, pondo fin ao Reino do Iraq. Mais as vítimas, como moitos outros membros de seu partido pola represión que comezou en 1959, tivo que deixar o exército e vivir na clandestinidade até a derrubada de Qasim (febreiro de 1963). El entón se tornou primeiro ministro do Mariscal Abdul Salam Arif, despois presidente da República en xullo de 1968 tras un novo golpe.

Na política externa, inmediatamente se opuxo aos Estados Unidos, especialmente a través da execución daqueles que acusou de seren *axentes do imperialismo americano-sionista*. Aproximase da Francia e da URSS. Na política interna opta pola concesión de ampla autonomía para os kurdos (1969), mais se rexeita a facer unha provincia autónoma no Curdistán iraquí. Libera moitos presos políticos, recoñece oficialmente o Partido Comunista Iraquí (1972) e nacionaliza a IPC (*Iraq Petroleum Company*).

Al-Bakr foi rapidamente confrontado co ascenso de seu vicepresidente Sadam Hussein, que aos poucos tomou o control de todos os niveis da máquina estatal.

En 1979, se apousentou oficialmente por motivos de saúde e foi substituído polo vicepresidente Sadam Hussein. Foi o cuarto presidente do Iraq desde o inicio da república.

| Presidente de Iraq |
| --- |
| *Segue a:* Abd ar-Rahman Arif | **Ahmed Hassan al-Bakr**(1968-1979) | *Precede a:* Saddam Hussein |
| Baath |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q238046
* WorldCat
* VIAF: 119202037
* BRE: 1846447
* EBID: ID
* FAST: 101600
* GND: 1152013378
* ISNI: 0000 0000 8334 5047
* LCCN: n82148954
* Munzinger: 00000012094
* NNDB: 000134336
* OL: OL4548788A
* SUDOC: 198228600

 |