recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Luis Gómez.

**José Luís Gómez Núñez**, finado en Tui o 4 de febreiro de 2015, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi concelleiro da UCD en 1979. En 1983 foi elixido polo Partido Demócrata Liberal que encabezaba Juan Manuel Diz Guedes. Nas municipais de 1987 presentouse por Unión Tudense e foi tenente de alcalde con Juan Miguel Diz Guedes de alcalde. Logo da dimisión de Diz Guedes, foi elixido alcalde o 24 de xaneiro de 1990. En 1991 ingresou no PSdeG-PSOE e foi o seu candidato á alcaldía nese ano e en 1995, logrando 5 e 3 concelleiros respectivamente, quedando na oposición fronte ao candidato do PPdeG Miguel Ángel Capón Rey que logrou a maioría absoluta e foi elixido alcalde. En febreiro de 1998 apoiou unha moción de censura encabezada polo que fora ata uns meses atrás concelleiro popular Antonio Fernández Rocha, se ben non entrou no goberno deste. En 1999 logrou tan só 1 concelleiro e renunciou á acta o 28 de outubro dese mesmo ano.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Miguel Diz Guedes** |  **Alcalde de Tui** 1990 - 1991 | Sucesor:**Miguel Ángel Capón Rey** |

Notas
-----

1. ↑  Fallece José Luis Gómez Núñez, exalcalde de Tui

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Añoveros Trías de Bes, Xabier; Martínez Gamallo, Loli (2007). Deputación, ed. *Los alcaldes de Tui del siglo XX. Historia de la ciudad a través de los plenos municipales*. Pontevedra. ISBN 978-84-612-2481-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Tui
**Juan Ángel Regojo Otero**, nado o 17 de xuño de 1933 en Redondela e finado o 26 de outubro de 2015 en Nassau, nas illas Bahamas, foi un empresario galego do sector téxtil.

Traxectoria
-----------

Os seus pais eran José Regojo, un empresario téxtil de Fermoselle (Zamora), e Rita Otero, unha dona de Redondela, filla do doutor Juan Manuel Otero Milleiro. Tivo catro irmás (Rita, Teresa, Concha e Alejandra) e dous irmáns (José e Pedro). Pasou a súa infancia no pazo de Petán, en Redondela. Nos seus anos mozos coñece os membros da familia real española, pois o seu pai era amigo persoal de Xoán de Borbón dende os tempos do seu traballo en Lisboa como comercial téxtil.

Estudou enxeñería industrial e comezou a traballar na fábrica téxtil propiedade do seu pai en Redondela, que se dedicaba á fabricación e venda de camisas. Trala xubilación do seu pai, ocupouse el da dirección da empresa, a canda os seus irmáns. A firma expandiuse internacionalmente, e diversificou o seu produto coa entrada no sector da roupa de sport.

Era patrón da Fundación Fabre, unha ONG de desenvolvemento e cooperación internacional que leva o nome de Ana Bacardí de Regojo, a súa dona, que finou nun accidente en 1998.

Obra
----

* *La familia Regojo. Los corales de Fermoselle*, unha recompilación da historia familiar, 2006.

Vida persoal
------------

Casou con Ana Bacardí, da familia propietaria do ron Bacardí, coa que viviu en Valladolid e Galicia. O seu sogro, Daniel Bacardí Rosell, chegou a ser vicepresidente da multinacional das bebidas alcólicas. Juan Ángel Regojo faleceu dun infarto mentres asistía nas Bahamas o enterro da súa sogra, Graziella Bravo Viñas.

Tiveron cinco fillos: Gracia Regojo, cooperante e escritora, Ignacio, Ana María, Rita e Helena.
**Juan Alonso Tembrás**, nado na Capela (Seixas, As Somozas) en 1949, é un político galego do Partido Popular, que dende o 2014 é alcalde das Somozas. Ademais preside a UD Somozas, club de fútbol da Terceira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Prexubilado de Endesa, accedeu á corporación municipal das Somozas tras as eleccións municipais de 1991, na lista do Partido Popular. Durante máis de vinte anos foi reelixido no seu cargo como concelleiro, ata que chegou a ser primeiro tenente de alcalde. En 2014 accedeu á alcaldía logo do falecemento do seu antecesor, Manuel Candocia. Nas municipais de 2015 foi o candidato do PPdeG e foi elixido alcalde ao obter todos os concelleiros. Sucedeu tamén a Candocia na presidencia da UD Somozas.

Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta.

Notas
-----

1. ↑  Redacción (27 de xaneiro de 2014). "El pleno de As Somozas elige alcalde a Juan Alonso Tembrás". *elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 23 de xuño de 2023.
2. ↑  El popular Juan Alonso, alcalde de As Somozas
3. ↑  Valencia, José (19 de abril de 2015). "«Estamos orgullosos del Somozas»". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 24 de abril de 2022.
4. ↑  Concello das Somozas na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais nas Somozas

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Candocia** |  **Alcalde das Somozas** 2014 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
O **Mytishchi Arena** (en ruso **Арена Мытищи**) é un pavillón deportivo da cidade de Mytishchi (Rusia), a 5 km de Moscova. Foi inaugurado en 2006 e ten capacidade para 7.000 espectadores. Neste pavillón xoga os seus partidos como local o equipo de hóckey sobre xeo Atlant Moscow Oblast, pertencente á Kontinental Hockey League (KHL).

Foi, xunto co Khodynka Arena, sede do Campionato do Mundo de hóckey sobre xeo masculino de 2007 entre o 27 de abril e o 13 de maio de 2007.. Os grupos B e C da compétition xogaron os seus partidos neste pavillón, así como a meirande parte dos partidos descenso, mentres que o resto dos partidos disputáronse no Khodynka Arena.

Notas
-----

1. ↑  Artigo no sitio web oficial da IIHF Arquivado 11 de febreiro de 2007 en Wayback Machine. *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mytishchi Arena Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en ruso)*
* Artigo sobre o pavillónen www.allhockey.ruArquivado 13 de outubro de 2013 en Wayback Machine. *(en ruso)*
* O Mytishchi Arena en www.hockeyarenas.net
**Juan Abramo Dios**, nado en Currás (Tomiño) cara a 1909 e finado na Pobra do Brollón o 3 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

En 1928 colaborou na creación dunha sociedade instrutivo-recreativa en Sobrada (Tomiño). Na II República foi nomeado mestre interino de Vilachá en 1933. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído a principios de setembro. Detido, foi paseado na estrada de Quiroga, quilómetro 62, preto do lugar de Abrence, a primeiras horas do 3 de setembro de 1936. Ao seu carón xacían na cuneta outros dous homes, Odilo Rodríguez, e outro que non foi identificado.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo de Galicia*, 2-12-1928, p. 18.
2. ↑  *El Progreso*, 14-6-1933, p. 2.
3. ↑  *El Progreso*, 6-9-1936, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* As pereiras da libertaria /Olga Novo

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión franquista en Lugo

* 

* Juan Abramo Dios na páxina web *Nomes e Voces*.
**Juan Antonio Menéndez Fernández**, nado en Villamarín (Grau) o 6 de xaneiro de 1957 e finado en Astorga o 15 de maio de 2019, foi un relixioso asturiano, bispo da diocese de Astorga.

Traxectoria
-----------

En 1968, ingresou no seminario de Oviedo para cursar secundaria e posteriormente os estudos eclesiásticos licenciándose en 1980. Foi ordenado sacerdote o 10 de maio de 1981. Licenciouse en dereito canónico pola Universidade Pontificia de Salamanca (2005). Ata o ano 2011 foi Vigairo xeral do Arcebispado de Oviedo e ata o 2013 Vigairo episcopal de asuntos xurídicos.

O 26 de abril de 2013, foi nomeado bispo titular de Nasai e auxiliar de Oviedo polo papa Francisco. Recibiu a ordenación episcopal o 8 de xuño por Jesús Sanz Montes. O 18 de novembro de 2015, foi nomeado bispo da diocese de Astorga para suceder a Camilo Lorenzo Iglesias, tomando posesión o 19 de decembro. Finou no cargo o 15 de maio de 2019.

Notas
-----

1. ↑  "Juan Antonio Menéndez".
2. ↑  "Obispo Emérito de Astorga".
3. ↑ . "Fallece el Sr. Obispo de Astorga :". *diocesisastorga.es* (en castelán). Consultado o 2019-06-13.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Ángel D’Annibale** | **Bispo titular de Nasai**8 de xuño de 2013 - 19 de decembro de 2015 | Sucesor:***Sé Vacante*** |
| Predecesor:**Camilo Lorenzo Iglesias** | **Bispo de Astorga**19 de decembro de 2015 - 15 de maio de 2019 | Sucesor:***Sé Vacante*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12013804
* Catholic-Hierarchy: menfer

 |
**José Domingo Posada González**, nado en Vigo o 9 de maio de 1940 e finado o 14 de xaneiro de 2013 en Ourense, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

De pai vigués e nai de Puga, estudou o bacharelato no Instituto de Ourense. Enxeñeiro técnico en química industrial pola Escola Técnica de Vigo (1961). Enólogo e empresario, comezou a desenvolver a súa carreira vencellado ao grupo empresarial alimentario do que xa era socio o seu pai, Cuevas y Cía SA. Para esta compañía desenvolveu unha liña de doces de castaña, *marron glacé*, que a partir de 1989 comercializou cunha marca propia xa fóra de Cuevas, mediante a súa propia empresa, Posada Marron Glacé, S.L..

Destacado membro da sociedade ourensá, foi presidente da Asociación de Empresarios do Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas ata 1984, e presidente do consello de administración da Caixa de Aforros de Ourense entre 1984 e 1987. Como enólogo escribiu diversas obras e foi presidente do Consello Regulador da denominación de orixe Augardente de Galicia entre 1992 e 1996.

José Posada tamén desenvolveu unha carreira política, pois foi membro de Coalición Galega. En representación deste partido figurou nunha candidatura da Coalición Nacionalista ás eleccións europeas de 1989, na que tamén se integraba o PNV.[] Nesa lista conseguiu ser deputado no Parlamento Europeo de forma rotatoria entre 1993 e 1994 e de novo en 1999. Continuou de líder de Coalición Galega durante a longa fase de inactividade desta formación, e conduciuna na súa integración en Compromiso por Galicia en 2012. Tamén desenvolveu un importante labor xornalístico, e foi participante habitual dos parladoiros de Telemiño.

Obras
-----

* *Os viños de Galicia*, 1978.
* *Manual de los vinos y aguardientes de Galicia*, 1981.
* *Metafísica del vino*, 2001.
* *O desafío do Mercado Común para os viños galegos*.

Vida persoal
------------

Casou con María do Carmo Henríquez Salido, voceira histórica do reintegracionismo e autora de diversos libros.
Faleceu como consecuencia dun infarto mentres durmía.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Fallece el empresario José Posada, creador del marrón glacé gallego*(en castelán)*
2. ↑  Incluído, tamén, na Biblioteca 114.
3. ↑  "Fallece a los 72 años el empresario José Posada" Arquivado 18 de xaneiro de 2013 en Wayback Machine. *La Región, 15/1/2013*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Ficha no Parlamento Europeo
**Nabucodonosor II**, nado no ano 630 a.C. e finado no 562 a.C, foi un rei de Babilonia da dinastía caldea. Os seus 43 anos de reinado foron os do máximo esplendor do imperio neobabilónico.

Campañas
--------

Fillo máis vello e sucesor de Nabopolasar. Casado coa filla ou neta de Ciaxares, rei de Media, foi un hábil negociador e diplomático. O seu pai enviouno a conquistar Siria en poder dos exipcios tras a disgregación do imperio de Asiria. Vencedor da batalla de Carquemis (-605), someteu Siria e Fenicia. Ese mesmo ano subiu ao trono, trala morte de Nabopolasar.

Derrotou a cimerios e escitas. Tras consolidar a súa amizade cos medos, dirixiu as súas expedicións cara Occidente. Conquistou Xerusalén no ano -597. Coincidindo con outro intento de invasión por parte dos exipcios, un novo levantamento de Xudá rematou coa destrución de Xerusalén e o seu Templo, así como coa deportación de moitos cidadáns prominentes a Babilonia. Durante 13 anos cercou a cidade de Tiro, que acabou recoñecendo a autoridade de Nabucodonosor. Realizou varias operacións de castigo sobre Exipto.

Construcións
------------

Nabucodonosor foi un soberano moi devoto (especialmente do gran deus Marduk) que ergueu e restaurou gran número de templos. Fixo de Babilonia unha das grandes marabillas da historia da humanidade. O pazo real, a ponte e o túnel que cruzaban o Éufrates, canles, a porta de Ishtar con ladrillos esmaltados, o cigurat de Etemenanki de 90 metros de altura (posiblemente a torre de Babel da Biblia) e os irrepetibles xardíns colgantes de Babilonia realizados para aliviar a morriña de raíña Amitis, que suspiraba polas primaveras das montañas de Media, onde se criara. Nada diso sería posible sen a actividade obreira de numerosos cativos traídos das terras conquistadas.

Sucedeuno o seu fillo Amel-Marduk

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nabucodonosor II Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Babilonia
* Reis de Babilonia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12591
* WorldCat
* VIAF: 67850417
* BIBSYS: 2030096
* BMT: 62705
* BRE: 2243556
* CERL: cnp00395948
* DeutscheBio: 118586718
* EBID: ID
* FAST: 1837080
* GEC: 0045212
* GND: 118586718
* ISNI: 0000 0001 1877 4061
* LCCN: n83206528
* Orthodox Encyclopedia: 2564586
* SELIBR: 332093
* SUDOC: 073929395
* Treccani: nabucodonosor

 |
**José Sánchez García**, nado en Serón de Nágima (Soria) o 19 de marzo de 1897 e finado no Rosal o 19 de novembro de 1948, foi un mestre, político e empresario español.

Traxectoria
-----------

Mestre nacional, aprobou as oposicións a mestre na Escola Normal de Zaragoza. Foi mestre de Fornelos dende 1922. Desde a súa escola foi propulsor da agricultura e a gandaría do concello do Rosal. Introduciu o mirabel, a alfalfa e varios tipos de remolacha. En 1938 fundou a fábrica Conservas Vegetales José Sánchez García, que despois cambiou o seu nome por A Rosaleira, e organizou a cooperativa do campo El Pilar.

Militante de Acción Popular, participou nos mitins políticos das eleccións de febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi nomeado alcalde do Rosal a principios de agosto. Volveu ser alcalde en dúas ocasións. Foi fundador e logo secretario da Unión Territorial de Cooperativas del Campo e vicepresidente da Cámara Oficial Sindical Agraria de Pontevedra.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde do Rosal** 1936 - 1937 | Sucesor:**Serafín Álvarez Rodríguez** |
| Predecesor:**Serafín Álvarez Rodríguez** |  **Alcalde do Rosal** ? - ? | Sucesor:**?** |
| Predecesor:' |  **Alcalde do Rosal** ? - 1944 | Sucesor:**Manuel Pérez** |

Recoñecementos
--------------

Foi nomeado comendador da Orde civil do Mérito Agrícola e cabaleiro da Orde de Cisneros.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 104.
2. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 21-11-1948, p. 2, 4.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-1-1936, p. 15.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-8-1936, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "SÁNCHEZ GARCÍA, José". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* **27**. Silverio Cañada. 1974. p. 235. ISBN 84-7286-215-1.

### Ligazóns externas

* Un extranjero en el Edén gallego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q84313135
* WorldCat
* VIAF: 96649027

 |
***La Jamais Contente*** foi o primeiro vehículo eléctrico en superar os 100 km/h. Trátase dun coche con dous motores eléctricos, conectados a cada un dos eixes das rodas (marca Postel-Vinay), dunha potencia máxima total de 50 quilovatios (68 cabalos aproximadamente). Ten unha carrozaría de aliaxe lixeira con forma de torpedo. Non obstante, a alta posición de condución e o exposto chasis inferior, estragaban moito a aerodinámica. A plusmarca de velocidade en terra foi estabelecida, segundo as fontes, o 29 de abril ou o 1 de maio de 1899, en Achères, Yvelines, preto de París. 

O coche foi construído e pilotado polo belga Camille Jenatzy, quen era fillo de Constant Jenatzy, un fabricante de pneumáticos de caucho, unha novidade na época. Camille estudou enxeñaría, e estaba interesado nos vehículos de propulsión eléctrica.

O vehículo actualmente se atopa no museo do automóbil de Compiègne, en Francia.

Notas
-----

1. ↑  El Jamais Contente, el eléctrico que superó los 100 km/h. *www.motorpasion.com*.
2. ↑  La Recherche, volume 16 (1985).
3. ↑  La Jamais Contente. *Conceptcarz.com*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Jamais Contente***  |

### Ligazóns externas

* Información *(en francés)*
**Ignacio Luis Fernández Goberna**, nado en Donostia o 30 de xullo de 1964, é un cantante, guitarrista e compositor español, coñecido principalmente por formar parte entre 1985 e 1993 do dúo La Dama se Esconde.

É fillo do histórico futbolista galego Pahiño e irmán máis novo de Patricia Fernández Goberna, cantante de Trigo Limpio, e participante no Festival de Eurovisión.

Traxectoria
-----------

Naceu no barrio donostiarra de Gros, sendo fillo de Pahiño, histórico futbolista de Celta de Vigo, Real Madrid e Deportivo da Coruña, e de Inés Goberna. Seu tío Eduardo Goberna foi tamén futbolista do Deportivo da Coruña.

Mentres estudaba no colexio xesuíta de Donostia, formou xunto a tres compañeiros (Ignacio Valencia, Juan José Mourlanch e José Manuel Gandasegui) o grupo Agrimensor K. Tomaron o nome do protagonista da novela *O castelo* de Franz Kafka. Con este grupo gravou dous discos editados por DRO: *Principio y fin* (1982) e *¿Juegas al escondite?* (1983).

Unha vez disolto Agrimensor K, Goberna e Valencia formaron La Dama se Esconde e marcharon a Madrid. O grupo estivo activo ata 1993, publicando case un disco por ano. Tras a disolución deste, Nacho F. Goberna publicou dous discos en solitario, *Transparente* (2002) e *Un bosque de té verde* (2010).

En 2013 creou xunto á súa parella a revista cultural *Lecturas Sumergidas*.

Discografía
-----------

### Agrimensor K

* *Principio y fin* (1982)
* *¿Juegas al escondite?* (1983)

### La Dama se Esconde

* *Avestruces* (1985)
* *Armarios y camas* (1986)
* *La tierra de los sueños* (1987)
* *Coge el viento* (1989)
* *Lejos del puerto* (1990)
* *De colores, tu color* (1992)
* *Hoy* (1993)
* *Lo mejor* (1999)
* *Una habitación llena de pájaros (1985)* (2011)
* *Después de Hoy y antes de Mañana (1993-1995)* (2011)
* *Las demos de 12 canciones que fueron publicadas (1985-1993)* (2011)

### En solitario

* *Transparente* (2002)
* *Un bosque de té verde* (2010)

Notas
-----

1. 1 2 3  Cubillo, Óscar (30 de xullo de2010). "Para viajar con los ojos cerrados" (en castelán). Consultado o 24 de maio de 2021.
2. ↑  "Fallece Pahíño, el gran rebelde del fútbol español". *Faro de Vigo* (en castelán). 13 de xuño de 2012. Consultado o 24 de maio de 2021.
3. ↑  "Pahiño, en La Coruña". *La Voz de Galicia* (en castelán). 17 de xullo de 1957. p. 4.
4. ↑  "Biografía de Agrimensor K". *lafonoteca.net*. Consultado o 24 de maio de 2021.
5. 1 2 3  "Entrevista: Nacho Goberna- La Dama Se Esconde" (en castelán). 10 de febreiro de 2021. Consultado o 24 de maio de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos en Discogs *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106963127
* Discogs: 1327081

 |
Rapaza ati
Os **negritos** conforman un conxunto de pobos de talle pequeno, pel negra e cabelos crechos que viven illados en tres zonas xeográficas do sueste de Asia: as Andaman, península malaia e as Filipinas e que descenden dos primeiros humanos modernos que chegaron á rexión hai entre 50 e 70.000 anos. As análises xenéticas amosan que máis aló da súa semellanza física, os diferentes grupos non teñen un parentesco máis que vago e antigo, mais cada grupo posúe unha unidade xenética moi homoxénea de ADN mitocondrial, o que indica un illamento prolongado.

Semang adulto

Poboacións
----------

Os negritos abranguen os pobos orixinarios das illas Andaman, tanto os denominados grandes andemaneses como os jarawa, jangil, onge; os pobos semang de Malaisia: bateq do nordés de Pahang e sur de Kelantan, mendriq do sueste de Kelantan, jahai do nordés de Perak e occidente de Kelantan, lanoh do centro norte de Perak, kintak no límite entre Perak e Kedah, kensiu do nordés de Kedah e de Perak en Malaisia e na provincia de Yala en Tailandia. En Tailandia ademais destes viven os mani. En Filipinas son 25 grupos etnolingüísticos como os aeta, agti ou ati, en total unhas 15.000 persoas habitando as principais illas. As poboacións de Filipinas e da península malaia falan linguas austronesias, que difiren das dos seus veciños mentres os das illas Andaman falan linguas sen relación con ningún outro grupo coñecido.

Parella grande andamanesa

Notas
-----

1. ↑  BISHT, Narendra e BANKOTI, T. S. (2004) *Encyclopaedia of the South East Asian Ethnography*. Delhi:Global Vision, p. 523

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q845985
* AAT: 300312155
* BNF: 11945146g
* EBID: ID
* GEC: 0196232
* LCCN: sh85090657
* NKC: ph957873
* SUDOC: 027401375

 |
**José Enrique Pereira Míguez** ou quizais **Miguez**, nado en Redondela o 5 de novembro de 1884 e finado na mesma vila en outubro de 1956, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Pereira Míguez. Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1907. Destacou na loita antiforal e foi concelleiro en 1915. Na Segunda República foi secretario da directiva do Centro Republicano de Redondela (1933). Foi secretario da agrupación local do PSOE de Redondela, así como da UXT.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en setembro, xulgado en Vigo por rebelión militar e condenado a cadea perpetua. Estivo preso no cárcere de Vigo, na Illa de San Simón e no Castelo de San Cristóbal (Pamplona), onde ingresou o 22 de febreiro. Tamén foi condenado a pagar unha forte indemnización polo que lle foron embargados todos os bens. Ao saír do Penal de San Cristóbal en abril de 1939 estivo desterrado en Ceuta, regresando finalmente a Redondela, onde exerceu outra vez a súa profesión. Tamén foi médico en Domaio e na Lama. Finou en Redondela en outubro de 1956.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Ibáñez Araújo en decembro de 1911, e foi pai de Enrique, Carlos, María de los Ángeles, Alberto, Álvaro, María del Carmen e José Pereira Ibáñez. Foi irmán de Manuel, Luis, Florentino e Antonio Pereira Míguez.

Notas
-----

1. 1 2 3  "José Pereira Míguez - Nomes e Voces". *vitimas.nomesevoces.net*. Consultado o 2022-08-22.
2. ↑  "Buscador de represaliados de la Guerra Civil española". *buscar.combatientes.es* (en castelán). Consultado o 2022-08-22.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 31-5-1939, p. 6.
4. ↑  "Pereira Míguez, José · Censo de Represaliados de la UGT · Censo de Represaliados y Víctimas de la UGT". *censorepresaliadosugt.es*. Consultado o 2022-08-22.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-10-1956, p. 12.
6. ↑  Necrolóxica en *La Noche*, 17-10-1957, p. 6.
7. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 12-12-1911, p. 2.
8. 1 2  "Family tree of D.José Pereira Míguez". *Geneanet* (en inglés). Consultado o 2022-08-22.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2002). *Redondela, crónica dun tempo pasado: A II República e o primeiro franquismo*. Sada: Do Castro. pp. 301–304. ISBN 84-8485-090-0.

### Ligazóns externas

* 

* José Pereira Míguez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba
**José Suárez Miramontes**, coñecido como **Pepiño**, nado na Coruña o 15 de decembro de 1924 e finado na mesma cidade o 8 de maio de 2003, foi un futbolista galego.

Era irmán do Balón de Ouro Luis Suárez, e de Agustín Suárez, tamén futbolista.

Traxectoria
-----------

Tras xogar no Xuvenil, en 1945 fichou xunto a Reboredo polo Deportivo da Coruña, que militaba na Segunda División. Debutou nun derbi amigable contra o Celta de Vigo, mentres que o seu primeiro partido oficial xogouno contra o Xerez. O adestrador Hilario aliñouno só oito veces durante esa tempada, na que o equipo coruñés logrou o ascenso á Primeira División. Continuou no Deportivo dúas tempadas máis, pero ao non contar con minutos actuou á súa vez no Xuvenil, formando no medio do campo con Maristany e Longueira.

En 1948 fichou polo Murcia, da Segunda División, co que disputou só un partido, unha derrota por 8-0 contra o Málaga, antes de regresar en setembro de 1949 ao Xuvenil.

Militou unha tempada no equipo de Rodrigo e en agosto de 1950 asinou contrato co Alcoyano, que militaba na Primeira División. Acompañou na defensa a Cata e Sáenz e foi o futbolista que contou con máis minutos esa tempada no equipo de José Espada, disputando 29 partidos. Con todo, non puido evitar o descenso do club á Segunda División. Xogou dúas tempadas máis no club de Alcoi, e disputou a fase de ascenso de 1952, sen éxito.

No verán de 1953 fichou polo Celta de Vigo, no que a competencia de xogadores como Lolín ou Pepe Villar, impediulle debutar en partido oficial, chegando a xogar só un encontro amigable. Xogou cedido algún partido no Xuvenil e en 1955 fichou de novo por este, despois de deixar o equipo vigués. Xogou no equipo branquiazul ata 1956.

Faleceu o 8 de maio de 2003 no Hospital Juan Canalejo da Coruña, aos 78 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  "Reboredo y Pepiño firmaron ayer". *La Voz de Galicia* (en castelán). 21 de setembro de 1945. p. 2.
2. ↑  "Pepiño jugó en el Juvenil". *La Voz de Galicia* (en castelán). 16 de maio de 1970. p. 17.
3. ↑  "Arsenal-Rayo y D. Juvenil-At. Zamora". *La Voz de Galicia* (en castelán). 4 de setembro de 1949. p. 7.
4. ↑  "Pepiño firmó por el Alcoyano". *La Voz de Galicia* (en castelán). 22 de agosto de 1950. p. 3.
5. ↑  "Pepiño Suárez reaparece en La Coruña en las filas blanquiazules, confiando en el triunfo de su equipo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 29 de decembro de 1955. p. 7.
6. ↑  "Luis Suárez asistió alentierro de su hermano Pepiño". *La Voz de Galicia* (en castelán). 11 de maio de 2003. p. 43.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q107405380
* BDFutbol: 10283
* Transfermarkt: 314100

 |
**José Piñeiro González**, coñecido como **Aviador Piñeiro**, nado en Mugardos o 15 de decembro de 1878 e finado en Santiago de Compostela o 3 de febreiro de 1927, foi un aviador galego.

Traxectoria
-----------

Estudou para maquinista mercante e despois instalouse en Sanxenxo onde montou unha fábrica de gasosas. En 1911 asistiu a unha exhibición de aviación nas festas da Peregrina en Pontevedra e decidiu vender a fábrica para marchar a Francia e formarse como piloto. Realizou as primeiras acrobacias en Ferrol o 6 de maio de 1913 durante a botadura do acoirazado Afonso XIII. Convidado pola colectividade galega da Arxentina e Cuba, realizou voos acrobáticos nos que incluíu o salto da morte. En decembro de 1914 realizou o primeiro voo invertido (looping the loop) en Cuba. De volta en España, tomou parte en varios concursos ata a súa retirada en 1921. Chegou a ser alcalde de Sanxenxo.

Realizou os seus voos acrobáticos cun avión de só 50 CV de potencia. Foi famosa a súa acrobacia denominada "O voo da gaivota", consistente en tocar cunha á o mar e volver levantar o voo.

Con el voou Elisa Patiño Meléndez, considerada a primeira galega piloto.

Galería de imaxes
-----------------

* Monumento ao aviador Piñeiro.Monumento ao aviador Piñeiro.
* Estatua do aviador Piñeiro.Estatua do aviador Piñeiro.
* Placa Rúa Aviador Piñeiro en Ferrol.Placa Rúa Aviador Piñeiro en Ferrol.

Notas
-----

1. ↑  "Chichana Patiño, el hada de Piñeiro", artigo de Milagros Bará en *Diario de Pontevedra*, 4 de maio de 2016 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na Buxaina, revista dixital do Departamento de Ciencias do IES Francisco Asorey.
* Noticia en *La Voz de Galicia*
Mzuzu
**Mzuzu** (formalmente chamado Kaningina) é a capital da Rexión Norte de Malawi e a terceira cidade máis poboada de Malawi. A cidade ten uns 128.432 habitantes ademais de 20.000 estudantes da Universidade de Mzuzu, chegando aos 1,7 millóns persoas contando os arrabaldes da cidade. Está situado no distrito de Mzimba, no centro dunha rexión agrícola, co cultivo de té, caucho, e café.

A cultura da cidade está influída pola cultura tumbuka setentrional, empregando amplamente o tumbuka como lingua.

Ten o aeroporto de Mzuzu.

Demografía
----------

| Ano | Poboación |
| --- | --- |
| 1987 | 44.217 |
| 1998 | 87.030 |
| 2008 | 175.345 |

Notas
-----

1. 1 2
2. ↑  www.africaguide.com (ed.). "Malawi" (en inglés). Consultado o 15-X-11.
3. ↑  "World Gazetteer: Malawi: largest cities and towns and statistics of their population". Arquivado dende o orixinal o 25 de maio de 2013. Consultado o 25 de maio de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q502216
* WorldCat
* VIAF: 144376317
* GEC: 0266180
* GeoNames: 925475
* GND: 4507238-3
* LCCN: n90614882
* WOEID: 1368548

 |
**José Seguín Santos**, nado nos Blancos o 21 de novembro de 1951, é un ex-piragüista galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal, nas probas de K2 500m e K2 1000m, logrando dous diplomas olímpicos.

Traxectoria
-----------

Participou nos Xogos Olímpicos de 1976 en dúas probas diferentes, o K2 500m e o K2 1000m, formando parella nas dúas con Guillermo del Riego. Na primeira delas quedou ás portas das medallas, ao rematar na cuarta posición a menos dun segundo dos terceiros, os romaneses Larion Serghei e Policarp Malîhin, mentres que o ouro foi para os piragüistas da RDA Joachim Mattern e Bernd Olbricht e a prata para os soviéticos Sergei Nagornyi e Vladimir Romanovskii. Na distancia de 1000 metros sumaron o seu segundo diploma olímpico, ao finalizaren en quinta posición, nunha proba que gañaron os soviéticos Nagornyi e Romanovskii.

Trala súa retirada foi adestrador de piragüismo e seleccionador do equipo español de canoas, ao que dirixiu nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl.

Notas
-----

1. 1 2  "Resultados de Montreal 1976" (PDF). *la84foundation.org* (en inglés). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 27 de setembro de 2007. Consultado o 13 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do piragüista no sitio web do Comité Olímpico Internacional *(en inglés)*.
* Datos do piragüistaen sports-reference.com. Arquivado dende o orixinalArquivado 18 de abril de 2020 en Wayback Machine. *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16150314
* Sports Reference: jose-seguin-1

 |
A **nabiza**, tamén chamada **rabiza**, é a folla tenra do nabo (*Brassica rapa* L.) planta da familia das crucíferas ou brasicáceas.

As nabizas son as primeiras follas do nabo, antes de que esta planta entre en floración, xa que daquela denomínanse grelos, que teñen características organolépticas diferentes.

En Galicia é a verdura típica do outono para facer o caldo galego, e tamén se utiliza como ingrediente dos primeiros cocidos, e mesmo do Lacón con *grelos*.

A dicir de Eladio Rodríguez, as nabizas son as 

> 
> 
> *hojas tiernas del nabo, cuando éste empieza a crecer. Son comunes y muy estimadas en Galicia, donde tienen mucha aceptación para el caldo y las ensaladas*.
> Eladio Rodríguez. *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*.
> 

E segundo Emilia Pardo Bazán, falando do caldo galego, di 

> 
> 
> (...) *Y la inmensa mayoría de los que han nacido en Galicia, y muchos que en ella no nacieron, encuentran muy gustoso el plato. Hoy se venden en Madrid, y muy solicitados, grelos y nabizas* (...).
> Condesa de Pardo Bazán. *La cocina española antigua*.
>

As nabizas na cultura popular
-----------------------------

### Refraneiro

* As nabizas piden unto; e os grelos, lacón ao punto.
* As nabizas queren unto, aceite e allos, todo xunto.
* Nabo, nabiza e grelo, a trindade do galego.

### Cantigueiro

1.
Eu de onde estou ben vexo  

as rabizas en Teaio,  

tamén vexo os meus amores  

na arrechán de Araño.

2.
Non chas quero, non chas quero,  

nabizas do teu nabal;  

non chas quero, non chas quero,  

que me poden facer mal.

Notas
-----

1. ↑  Teaio é un lugar da parroquia de San Xoán de Laíño (Dodro), estremeira da do Santa Baia do Araño (Rianxo).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Condesa de Pardo Bazán (s/d): *La cocina española antigua*. Madrid: Sociedad Anónima Renacimiento. Reedición facsimilar, editada en O Castro, Sada (1996) pola Academia Galega de Gastronomía, coa autorización da RAG. ISBN 84-600-9327-1.
* Rodríguez González, Eladio (1961): *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*. Volume 3. Vigo: Editorial Galaxia.
* Picadillo (2001): *La cocina práctica*. Prólogo de Emilia Pardo Bazán. A Coruña: Editorial Everest Galicia. ISBN 84-403-0510-9

### Outros artigos

* Grelo
* Nabo

### Ligazóns externas

* Real Jardín Botánico: Proyecto Anthos *(en castelán)*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Negro.
A **cor negra** ou **moura** dáse nun obxecto que absorbe a luz en todas as súas lonxitudes de onda. Isto provoca que teña ausencia de cor, aínda que comunmente se fala de cor negra. O termo portugués ***preto*** tamén foi empregado en Galiza coma sinónimo de negro; Martín Sarmiento dicía: *Os feyxons pretos* (referíndose aos feixóns): *Del griego latino phaseolo se formó el gallego feyxôo, y son los que llaman fesóles, y son las alubias negras o pintadas de negro*.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  *Colección de voces y frases de la lengua gallega* (1746-1770), ed. de J. L. Pensado Tomé (U. de Salamanca, 1970)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* A cor negra na cultura popular galega

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Neil James Murray**, nado en Ararat, Victoria en 1956, é un músico, cantautor e guitarrista australiano. Foi membro fundador do grupo musical Warumpi Band (1980–88, 1995–2000) que foi un dos primeiros grupos de rock coa maioría dos membros aborixes australianos e foi unha grande influencia no desenvolvemento do rock aborixe. Murray foi recoñecido como un dos cantautores principais da escena musical australiana nos APRA Awards de 1995, gañando o premio de Canción do Ano por "My Island Home" – interpretado pola exmembro da súa banda Christine Anu. Esta canción tamén apareceu entre o Top 30 APRA das mellores cancións australianas en 2001.

Murray tivo unha carreira en solitario en 1989 e lanzou oito álbums de estudio até o ano 2014. Murray fixo xiras e actuacións por toda Australia, a carón da súa propia banda, The Rainmakers, ou en solitario. Tamén fixo actuacións con Shane Howard (exmembro de Goanna), entre 2006 e 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3337834
* WorldCat
* VIAF: 16309077
* Discogs: 722534
* FAST: 1484248
* ISNI: 0000 0000 6372 260X
* LCCN: n88045147
* MusicBrainz: ID
* SNAC: w69c7sjr
* Songkick: 184684

 |
**José Pelisio González**, nado en Ourense cara a 1866, foi un xornalista, escritor e comerciante galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Lisardo Pelisio e Vicenta González. Emigrou a Cuba. Instalouse en Cienfuegos onde rexentou a xastrería e camisería El Gran Oriente. Por conflitos cos dirixentes da colonia española de Cienfuegos, marchou a México en 1900. Instalouse en Mérida do Iucatán. Visitou Galicia en 1902 para asistir á coroación do rei representando aos periódicos *El Hogar* da Habana e *El Eco del Comercio* de Mérida. En Mérida fundou e dirixiu o periódico *El Español* durante dous anos. En 1906 volveu visitar España e Galicia. De Mérida marchou a Cidade de México e dedicouse ao comercio e a industria, rexentando a xastrería Champion Peliso, e fundou o periódico *El Eco* que foi suspendido pola ditadura de Porfirio Díaz obrigándoo a saír do país en marzo de 1911. Marchou a Cuba, desde onde embarcou para pasar unha temporada en Galicia antes de partir á Arxentina en xullo, onde se radicou. En Buenos Aires foi redactor de *Nova Galicia* e do *Boletín Oficial del Centro Gallego de Avellaneda* onde publicou o "A primeira liomosna. Un recuerdo de México", e colaborou en *La Iberia*. Traballou como xastre e foi representante de *Galicia* e correspondente en Buenos Aires de *La Prensa* da Habana.

Obras
-----

* *Males que aquejan a la Colonia Española en América. Su remedio*.
* *Homenaje al príncipe de los Ingenios Españoles*.

Vida persoal
------------

Casou con Presentación de Lema Fallón, de Lugo, coa que tivo dúas fillas, María del Rosario e Guadalupe Pelisio de Lema; volveu casar en Buenos Aires con Edelmira Carreras en novembro de 1912.

Notas
-----

1. ↑  *Follas novas*, 12-2-1899, p. 3.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-3-1902, p. 2.
3. ↑  *El Correo de Galicia*, 23-7-1906, p, 2.
4. ↑  *Galicia*, 25-3-1911, p. 7.
5. ↑  "Brisas aztecas", *El Noroeste*, 30-4-1911, p. 1.
6. ↑  *Galicia*, 8-4-1911, p. 3-4.
7. ↑  *Nova Galicia*, 29-9-1912. p. 2.
8. ↑  *Nova Galicia*, 6-10-1912. p. 2.
9. ↑  *Boletín oficial del Centro Gallego*, 15-12-1912, p. 21.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q113488550
* BNE: XX5153733

 |
**José Serafín Pena Souto**, nado na Coruña o 22 de maio de 1928 e finado en Lugo o 3 de febreiro de 2016, foi un empresario e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Nado na Coruña, desde os catro anos criouse na casa de Fouz de Recimil. Estudou o bacharelato nos Maristas de Lugo. Iniciouse como empresario instalando mesas de futbolín nos establecementos de hostalaría, logo montou o primeiro salón de máquinas recreativas do norte de España no Campo Castelo de Lugo. Foi empresario da construción e taurino, e despois dedicouse á hostalería. Participou nas eleccións municipais en Lugo durante o franquismo polo chamado "terzo familiar". Despois foi militante de Alianza Popular, e logo do Partido Popular. Foi concelleiro en Lugo desde 1974 ata 2007. Varias veces Tenente de Alcalde, foi tamén Síndico do Concello de Lugo. Foi deputado no Parlamento de Galicia na III e IV lexislaturas (1989-1997). Participou na elaboración da Lei do Xogo de Galicia, e fundou a primeira asociación Galega de Empresas Operadoras, da que foi presidente. Foi Vicepresidente do Club Deportivo Lugo.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece el exconcejal José Serafín Pena Souto". *El Progreso* (en castelán). Consultado o 25/07/017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
**Neil Francis Costa** é un *barrister* e deputado de Xibraltar, membro do Partido Liberal de Xibraltar (GLP). En decembro de 2011, foi elixido para o Parlamento de Xibraltar e nomeado ministro de Turismo, transporte público, relacións comerciais e do Porto.

Biografía
---------

Nacido en Xibraltar, procedente dunha familia de clase obreira, Costa foi creado nun apartamento gobernamental en *Laguna Estate*, que seus pais compartían cos seus avós e estudou na *St. Anne's Middle School*. O seu pai era albanel e súa nai unha caixeira do supermercado *Safeway*. Destacouse ao conseguir tres Advanced Levels na Bayside Comprehensive School. A continuación, el foi estudar dereito e castelán na Universidade de Gales, Cardiff, onde se graduou con distinción. El completou os seus estudos de dereito no Inns of Court School of Law en Londres e foi admitido na Orde dos Avogados en Londres en novembro de 2002, e en Xibraltar en xaneiro de 2003.

Costa estivo involucrado na política en Xibraltar desde os seus días de estudante, e xuntouse ao Partido Liberal de Xibraltar en 1999. En 2007 foi elixido para o Parlamento e converteuse en ministro na sombra de Servizos de Saúde e Social. En 2011, xunto co Dr. Joseph Garcia e Steven Linares, formou o grupo de candidatos do GLP en colaboración co Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP) para participar nas eleccións xerais de 2011.

Re-elixido para o Parlamento, esta vez para o goberno, Costa foi nomeado polo ministro xefe Fabian Picardo, como o ministro de Turismo, transporte público, relacións comerciais e do Porto.

Notas
-----

1. ↑  VOX, ed. (16-03-2007). "Neil Costa: A Liberal with a Bright Future in Law - Or Politics" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 04-09-2012. Consultado o 06-10-2012.
2. ↑  Gibraltar Chronicle, ed. (2011-11-11). "Garcia, Costa and Linares Make Up Liberal Part Of Alliance" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 02-01-2014. Consultado o 06-10-2012.
3. ↑  "New Government Announces Ministers’ Portfolios Today" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 10-06-2015. Consultado o 06-10-2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Neil Costa - Páxina web oficial*(en inglés)*
**José Prado Espiñeira**, coñecido como **Lenin**, nado no Carballiño cara a 1901, foi un carpinteiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Evaristo Prado Espiñeira. Deportado de Cuba en 1928. Carpinteiro veciño do Torrón. Traballaba na estación de ferrocarril de Monforte de Lemos. Foi acusado de colocar un explosivo na vía férrea de Monforte, motivo polo que foi despedido. Procesado en rebeldía na causa 55/36, volveu ao Carballiño. Foi amnistiado co triunfo do Fronte Popular e converteuse no secretario da Casa do Pobo do Carballiño. Foi detido con outros seis veciños do Carballiño por posesión de armas en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en diferentes puntos (mesmo fixo un buraco na súa propia habitación disimulado con taboas móbiles) ata que temendo ser descuberto fuxiu polos montes cara a provincia de Pontevedra. Foi declarado en rebeldía. Presentouse ás autoridades franquistas en Vigo a mediados de 1939 e foi posto en liberdade ao non atoparse reclamado. Pero pouco despois o brigada da Garda Civil do Carballiño José García Rojo instou a súa detención. Detido o 20 de xullo de 1939, foi xulgado en Lugo por auxilio á rebelión na causa 1237/37 e condenado a 20 anos de prisión con proposta de conmutación a 12 anos e un día. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1941.

Preso na Prisión Provincial de Lugo, saíu en liberdade condicional o 14 de febreiro de 1943.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 21-6-1936, p. 6.
2. ↑  *BOE*, 7-11-1941, p. 4081-4084.
3. ↑  *BOE*, 22-3-1943, p. 2567-2568.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. p. 214. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* 

* José Prado Espiñeira na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
**José Suárez Duque**, nado na Coruña en 1872 e finado na mesma cidade o 17 de setembro de 1923, foi un sindicalista, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Carpinteiro de ideario anarcosindicalista, foi membro da directiva da Sociedad de Obreros Carpinteros La Emancipación dende a súa creación en 1895. Un dos cadros máis sinalados da Federación Sindical Obrera, participou nun mitin de controversia co socialista José Rodríguez en 1901. Implicado no asasinato do presidente da patronal coruñesa (1906), trasladouse a Xixón, onde coñeceu a Ricardo Mella e Eleuterio Quintanilla e dirixiu o periódico *Tiempos Nuevos*. Despois marchou a Francia desde onde enviou crónicas a *La Voz del Obrero* asinadas co pseudónimo **Celso Dotet**. Representou ao anarcosindicalismo coruñés no Congreso Sindical de Londres (1913) e na Conferencia Nacional Anarquista de Barcelona (1918). Retornado a Coruña en 1920, foi elixido secretario da Confederación Rexional Galaica constituída o 21 de agosto de 1922 no Salón "Ideal Cinema" de Vigo. Dirixiu *Solidaridad Obrera*, o voceiro da CRG. Faleceu de tuberculose un ano despois.

Obras
-----

* *Una sociedad que muere*, 1901 (teatro).
* *La muerte de un partido*, 1913.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 251–252. ISBN 84-87783-79-1.
As **Normes Ortogràfiques de Castelló** son unhas normas ortográficas de 1932 que adaptan as normas oficiais do Institut d'Estudis Catalans obra de Pompeu Fabra ao valenciano. A Acadèmia Valenciana de la Llengua, o ente normativo oficial para o valenciano establecido en 1998, segue no fundamental as Normas de Castellón para codificala.

Diante a anarquía ortográfica e gramatical que mantiñan os escritos en valenciano, unha parte seguía fielmente as normas do IEC, outra utilizaba a ortografía castelá máis ou menos adaptada e aínda outra utilizaba unha ortografía arcaizante, a revista *Taula de Lletres Valencianes* fixo un chamado, *Als escriptors valencians i a les publicacions valencianes*, en 1930 para uniformar a escrita por medio dun acordo. A idea vai gañando adeptos e a Societat Castellonenca de Cultura recolle a iniciativa, en decembro de 1932 54 escritores e 14 entidades culturais asinan o acordo para establecer a coñecidas como Normas de Castellón que supuxeron a aceptación da normativa fabriana, lixeiramente adaptada, e a asunción da unidade da lingua catalá sen renunciar ao nome de lingua valenciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3049349
* GEC: 22210033

 |
**José Pastor Horta**, nado na Coruña o 21 de novembro de 1820 e finado en Vichy o 27 de maio de 1877, foi un banqueiro galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Pastor Taxonera creador da compañía "Dalmau y Pastor" e máis tarde "José Pastor". Tralo seu falecemento en 1853, os seus fillos Juan Ventura Pastor Galcerán e José e Francisco Pastor Horta, fixéronse cargo da compañía que pasou a chamarse "Pastor Hermanos" en 1860. Ao quedar como único socio vivo José Pastor, a compañía pasou a chamarse "José Pastor y Cía." en 1868. Con el comezou a traballar o seu sobriño, Pedro Barrié Pastor, que se incorporou como socio.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Burés Miguéns, María Teresa (2006). CIEF Centro de Investigación Económica e Financeira; Fundación Caixa Galicia, ed. *"Cohesión familiar e formación mercantil nas orixes dun emporio empresarial galego" in Empresarios de Galicia*. pp. 87–107.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533514
* DBE: jose-pastor-horta

 |
**José Sánchez Bregua**, nado en Santa María de Oleiros (Oleiros) en 1818 e morto en Madrid o 19 de xuño de 1897, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Era de familia humilde e entrou no exército coma soldado raso, en 1835, loitando contra os carlistas na primeira guerra civil. Dende 1844 ata 1850 estivo coma alférez en Filipinas, e en 1852 ascendeu a capitán. Durante a guerra de África desempeñou o negociado de campaña no Ministerio da Guerra, e, a partir de entón, grazas ás súas dotes como militar e organizador, a súa carreira foi rápida e brillante. En 1868 ascendeu a xeneral de división.

Foi Subsecretario da Guerra con Prim, e á morte deste, Capitán Xeneral de Galicia. Neste último cargo reprimiu persoalmente a insurrección federal do Arsenal de Ferrol, polo que foi ascendido a tenente xeneral. Foi Ministro de Guerra no Gabinete de Emilio Castelar, cargo que ocupaba ao se producir o Golpe de Estado do xeneral Manuel Pavía. Despois da Restauración foi elixido senador pola provincia de Lugo en 1877, deputado a Cortes polo distrito de Huesca nas eleccións de 1879, senador pola provincia da Coruña (1879-1880) e en 1881 foi nomeado senador vitalicio.

Foi soterrado na Coruña o 20 de xuño de 1897. A gravación do seu enterro, coñecida como *Entierro del General Sánchez Bregua*, está considerada o primeiro filme cinematográfico rodado en Galicia, se ben a cinta non se conserva.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***José Sánchez Bregua Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
* Base Documental d'Història Contemporània de Catalunya

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio López de Letona** | **Capitán Xeneral de Galicia**1870 - 1873 | Sucesor:**Enrique Enríquez García** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11686197
* DBE: jose-sanchez-bregua
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 104580
* Senadores de España (1834-1923): 2659

 |