recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
No sistema universitario español, un **profesor titular de universidade** é un docente pertencente ao corpo de funcionarios do Estado, que ten plena autonomía docente e investigadora.

Segundo a Lei Orgánica 6/2001, de 21 de decembro, de Universidades, coñecida como **LOU**, que entrou en vigor o 13 de xaneiro de 2002. modificada pola Lei Orgánica 4/2007, de 12 de abril, pola que se modifica a Lei Orgánica 6/2001. pare acceder a unha praza de profesor titular de universdidade débese pasar previamente por un proceso de habilitación, un exame a nivel estatal que habilita ao candidato a presentarse a prazas de titular a calquera universidade española. Un requisito imprescindíbel per acceder ao proceso de habilitación é o de ser doutor, é dicir, ter realizado a tese de doutoramento na disciplina correspondente.

Ser profesor titular de universidade é tamén un requisito previo para acceder ao proceso de habilitación para optar a unha cátedra de universidade. Nalgunhas universidadess, ademais, se establecen proporcións obrigatorias entre uns e outros no seu cadro de persoal do profesorado; por exemplo, non pode habeer menos de 4 titulares de universidade por cada catedrático.

Notas
-----

1. ↑  Ley Orgánica 6/2001, de 21 de diciembre, de Universidades. Publicada no BOE núm. 307, de 24 de decembro de 2001,
2. ↑  Ley Orgánica 4/2007, de 12 de abril, por la que se modifica la Ley Orgánica 6/2001, de 21 de diciembre, de Universidades. Publicada no BOE núm. 89, do 13 de abril de 2007,

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Catedrático de universidade
* Catedrático de escola universitaria
* Profesor titular de escola universitaria
* Profesor emérito
**Pilar Fernández Seijo**, coñecida como **Montañesa**, nada en Vilagarcía de Arousa cara a 1895 e finada no mesmo concello o 16 de febreiro de 1937, foi unha sindicalista e guerrilleira galega.

Traxectoria
-----------

Veciña de Trabanca Badiña. Do sindicato de metalúrxicos da CNT de Vilagarcía de Arousa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte e uniuse ao grupo guerrilleiro organizado por Rodrigo Berruete Alejandre no monte Xiabre con Ángel Buceta Loroño, Ramón Rodríguez Carregal, Francisco Bahamonde, Manuel Martínez Freire, José Torres Eiras, e Serafín Brea Otero, ao que tamén se incorporaron Urbano Tarrío Montero, Manuel Limeres Ordóñez, Juan Gil Quintela, Antonio Basilio Sayanes González e Manuel Díaz Hermo. Perseguidos pola Garda civil, o exército, os carabineiros e as milicias de Falange e a Garda Cívica de Vilagarcía, o 13 de febreiro de 1937 cercaron a súa casa de Trabanca Badiña na que estaban refuxiados, pero lograron fuxir. Na persecución morreu Manuel Díaz Hermo e Ángel Buceta entregouse ao día seguinte. O 16 de febreiro foron cercados nunha casa de Loenzo, os franquistas prenderon lume ao edificio e morreron carbonizados Pilar Fernández, Rodrigo Berruete, Manuel Limeres e Antonio Sayanes. Os cadáveres foron trasladados ao cemiterio de Vilagarcía e soterrados nunha fosa común sen nome. Foi xulgada por rebelión, pero suspenderon as actuacións.

Notas
-----

1. ↑  A ciencia ao rescate da memoria dos 18 asasinados na foxa de Vilagarcía

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abuín Duro, Marcelino (2018). *La primavera rota. Vilagarcía de Arousa, 1936-1941*. Abegondo: Sociedad Bibliográfica de Galicia. pp. 294–302. ISBN 978-84-09-02453-7.
* Fajardo, Montse (2012). *Matriarcas, mulleres en pé de vida*. Vilagarcía de Arousa: autor-editor. ISBN 978-84-939599-3-7.

### Ligazóns externas

* 

* Pilar Fernández Seijo na páxina web *Nomes e Voces*.
* Cuatro rayos de luz en Loenzo
As **quintas baleiras** son os acordes formados só pola tónica e a quinta xusta, é dicir, sen a terceira. Estes acordes non son por si mesmos nin maiores nin menores. No cifrado anglosaxón indícase coma C5, no latino coma C (no 3).

Usábanse moito na música do renacemento e no barroco para pechar a composición.

Renaceron coa música rock, particularmente na música con guitarra eléctrica, por mor dun feito físico: ao executar un acorde de tríade nunha guitarra eléctrica cun efecto de distorsión, os harmónicos da terceira provoca interferencias coas demais notas. Para solucionar este problema, omítese esta nota.

Aínda que moitos dos guitarristas de blues e de rock se limitan a *tapar* a corda que se corresponda coa terceira, bloqueándoa coa man que forma o acorde e impedíndolle así soar, moitos outros guitarristas atoparon máis cómodo e simple eliminar todas as notas redundantes (en particular, cando o sinal da guitarra se satura moito), quedando a figura do acorde formada por unicamente dúas cordas (tónica e quinta) ou tres (tónica, quinta e tónica unha oitava superior). Isto permite tocar con maior fluidez e rapidez, ademais de ser moito máis doado de aprender.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q224169
* EBID: ID
* GND: 4128873-7

 |
Co termo **positivismo xurídico** ou **iuspositivismo** enténdese en xeral a doutrina da filosofía do dereito, que ve o dereito como dereito positivo, isto é como un aparello humano, de natureza continxente, orixinado no contexto histórico e cultural no que se forma. Noutras palabras o iuspositivismo considera o dereito como un conxunto de normas que, independentemente dos principios morais, teñen unha eficacia real nunha sociedade humana dada.

Historia e características
--------------------------

Entre os precursores do positivismo xurídico pódese considerar a Thomas Hobbes, coa súa filosofía política, segundo a cal o Estado é soberano e non debe render contas das súas leis, pero é máis frecuente referir o iuspositivismo a Hans Kelsen.

O positivismo xurídico contraponse, en canto á súa teoría de base, ao iusnaturalismo, mais se se analiza a historia da consolidación do dereito positivo, o iuspositivismo nace de seu como consecuencia do iusnaturalismo. De feito, o iusnaturalismo sostiña un sistema baseado sobre o dereito natural, mais auspiciaba que a súa orde fose racional. Esta racionaldade impelía a prol dunha revisión do dereito. Esta esixencia de reforma tropezaba, porén, coa forma do dereito segundo se formara no transcurso do tempo, totalmente incerto, e formado sobre todo de interpretacións e pareceres de xuristas ilustres, mestura de ordenanzas locais, editos e outras fontes. A codificación pareceulles a moitos a chave para facer coincidir claridade, racionalidade e eficacia.

No momento en que naceron os primeiros códigos civís (1794 código prusiano, 1804 código francés, 1811 código austríaco) o dereito civil acabou por coincidir co código: o labor do xuíz ficaba reducido a unha mera aplicación dunha norma. Privado o intérprete de toda autoridade, o dereito só é tal se é escrito, e aquilo que non emana das normas non é considerado xurídico en adiante. A síntese do iuspoitivismo é facer coincidir dereito e lei escrita.

En tempos máis recentes (especialmente desde a década de 1960), tense visto que boa parte do dereito fundamental se recibe das modernas constitucións e que se pode contrapor entre iuspositivismo e constitucionalismo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hans Kelsen
* Norberto Bobbio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q644971
* BNCF: 15699
* BNE: XX534222
* GEC: 0202807
* GND: 4177252-0
* JSTOR: legal-positivism
* LCCN: sh85075766
* MAG: 31264824
* PSH: 8841

 |
O **Pazo de Congresos de Paris**, en francés ***Palais des congrès de Paris*** é unha sala de concertos, un centro de convencións e un centro comercial no 17º distrito de París, a capital de Francia. O lugar foi construído polo arquitecto francés Guillaume Gillet, e foi inaugurado en 1974. Preto do edificio atópanse o Bois de Boulogne e o próspero barrio de Neuilly-sur-Seine. As estacións de metro e RER máis próximas son Porte Maillot e Neuilly - Porte Maillot, accesibles a través dos niveis inferiores do edificio. O centro comercial conta con algunhas das principais compañías de venda polo miúdo estadounidenses como Sephora e Starbucks. As súas partes principais consisten no Gran Anfiteatro con 3.723 asentos, o Anfiteatro Bordeaux cunha capacidade de 650 e un estudio de televisión.

En 1978 foi sede do Festival de Eurovisión.

Notas
-----

1. ↑  Bonnell, de Nicolas (2012-06-13). "1973 - La construction du Palais des Congrès". *Paris Unplugged* (en francés). Consultado o 2023-02-18.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Palais des congrès de Paris*** |

* Anfiteatro
* Asemblea
* Concerto
* Conferencia
**Shattuara II** foi rei de Mitanni sobre o -1280. Foi nomeado polos asirios e era fillo ou sobriño de Wasashatta.

Traxectoria
-----------

Ao comezar a reinar Salmanasar I sobre o -1275, o rei rebelouse contra Asiria con axuda hitita e coa axuda tamén dos nómades Akhlamu ou Ahlamnu. O seu exército ocupou os pasos de montaña e os pozos e declarouse en rebeldía. Cando foi enviado un exército asirio, a falta de auga fixo difícil o camiño, pero non impediu a vitoria asiria.

O rei asirio di nunha estela que matou 14.000 homes e o resto serían cegados e enviados lonxe; serían ocupados "9 templos, 180 cidades serían destruídas, e os exércitos hurritas, hititas e dos akhlamu degolados como cordeiros". As cidades de Taidu e Irridu serían ocupadas así como o monte Kashiar en Eluhat, as fortalezas de Sudu e Harranu ata Karkemish no Éufrates. Unha inscrición menciona a construción dun templo dedicado a Adad na cidade de Kahat, que sen dúbida foi tamén ocupada. Iso foi sobre o -1270 e foi o final do reino. A poboación foi en parte deportada e en parte semiescravizada; os documentos asirios mencionan os "homes desarraigados" deportados de Mitanni e que se enviaron para produciren "alimentos para o gando e para eles mesmos" (por exemplo é mencionado para repartir avea entre as persoas de Shududu ao gobernador da cidade de Nahur, chamado Meli Sah). Na zona do Balikh estableceuse unha liña de fortalezas contra os hititas. Mitanni converteuse na provincia de Khanigalbat baixo o goberno do príncipe e gran visir Ili-ippada. 

| * v
* c
* e
Reis de Mitanni |
| --- |
| 
* Kirta
* Shuttarna I
* Parsatatar
* Sausatatar
* Artatama I
* Shuttarna II
* Artashumara
* Tushratta
* Artatama II
* Shuttarna III
* Shattiwaza
* Shattuara I
* Wasashatta
* Shattuara II

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1060266
* EBID: ID

 |
A **Radio Televisión Canaria** (**RTVC**) é un ente autonómico público de televisión e radio dependente do Goberno das Canarias, cuxa sede principal atópase na cidade de Santa Cruz de Tenerife.

Historia
--------

O proxecto de creación desta canle xorde en decembro de 1984 coa promulgación da lei 8/1984 da Comunidade Autónoma das Canarias relativa á Radiodifusión e Televisión Canaria. En xuño de 1997 constitúese o primeiro Consello de Administración de Radio Televisión Canaria (en diante, RTVC). En febreiro de 1998 é creada a sociedade mercantil Televisión Pública das Canarias, S.A, con capital integramente proveniente de fondos públicos do Goberno das Canarias e pertencente na súa totalidade ao ente público RTVC.

Non será ata o 21 de agosto de 1999 e baixo a denominación de Televisión Autonómica das Canarias (TVAC) cando a canle pública comece as súas emisións. En maio de 2001, o Canal Canarias enteiramente turístico, deixa de emitir para reconvertelo na canle internacional do ente público (de maneira análoga ao resto de televisións públicas autonómicas con sinal internacional) Televisión Canaria Internacional, onde se difundirán tanto os informativos como os programas de produción propia da canle. O 5 de xullo de 2001 a RTVC pasa a formar parte da Federación de Organismos de Radio e Televisión Autonómicos (FORTA). O 15 de outubro de 2001 a canle de televisión pasa a chamarse Televisión Canaria.

O 30 de maio de 2002 a RTVC lanza o servizo de teletexto, aínda que non sería ata 2006 cando chega a subtitulación para persoas xordas. O 10 de outubro de 2005 comézanse a emitir en desconexión os informativos insulares para cada unha das sete illas do arquipélago canario; os cales poden ser vistos polo resto de canles a través da segunda canle de TDT: 2!, cuxas emisións comezan a partir do 30 de maio de 2006 que posteriormente pasaría a denominarse Televisión Canaria Dos.

O 30 de maio de 2008 con motivo da celebración do Día das Canarias (como na maioría de ocasións relevantes para o ente), lánzase a emisión en probas de Canarias Radio, unha radio de cobertura autonómica, xestionada pola empresa pública Radio Pública Canaria, S.A..

Canles
------

* Televisión Canaria: de carácter xeralista.
* Televisión Canaria Dos: actualmente sen emisión.
* Televisión Canaria NET: canle internacional.
* Canarias Radio La Autonómica: de carácter xeralista.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de RTVCArquivado 13 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
O **post-punk revival** é un xénero musical desenvolvido a partir do rock alternativo a finais dos anos 90 e principios dos anos 2000, no cal as bandas se inspiran nos orixinais sons e estética do movemento post-punk de finais dos 70.

Historia
--------

O termo "post-punk" foi acuñado orixinalmente para describir aos grupos que a finais dos anos 70 e principios dos 80 colleron o punk rock e experimentaron con estruturas musicais máis complicadas, con temáticas líricas, e cunha imaxe máis artística, mentres mantiñan a inicial postura iconoclasta do punk. Entre estas bandas inclúense Joy Division, The Cure, Siouxsie & the Banshees, Public Image Ltd. Gang of Four ou Echo & the Bunnymen.

Co cambio de século, o termo "post-punk" comezou a aparecer novamente na prensa musical, ao ser revivido por un feixe de críticos para describir a un novo grupo de bandas que compartían parte da estética da época orixinal do post-punk. The Libertines, The Rapture, The Strokes, Interpol, Arctic Monkeys, Editors, We Are Scientists, The Killers, Franz Ferdinand e Bloc Party foron os primeiros proxectos comercialmente exitosos que renovaron o interese dos medios no movemento. Esta segunda fornada do post-punk incorpora elementos da música dance e de xéneros que forman parte do dance punk, do mesmo xeito que foi influenciado o movemento orixinal polo Krautrock, o dub e a música disco dos anos 70.
Comparado cun telescopio común, que produce imaxes a través da luz visíbel, un **radiotelescopio** "observa" as ondas de radio emitidas por fontes de radio, normalmente a través dunha ou conxunto de antenas parabólicas de grandes dimensións.

Radiotelescopio Parkes de 64 metros, Nova Gales do Sur, Australia (o maior dos dous)
O maior radiotelescopio é o RATAN-600 (Rusia) con 576 metros de diámetro da antena circular (descrición do RATAN-600 Arquivado 10 de xaneiro de 2007 en Wayback Machine.).

No entanto, o máis coñecido (inda que non sendo capaz de ser direccionado) é o Radiotelescopio de Arecibo, localizado en Arecibo, Porto Rico. Outro, tamén moi coñecido, é o Very Large Array (VLA), en Socorro, Novo México. O maior radiotelescopio na Europa ten unha antena de 100 metros de diámetro, en Effelsberg, Alemaña, e tamén foi, durante 30 anos, o maior, coa posibilidade de ser direccionado, até a inauguración do Telescopio Green Bank en 2000. O diámetro típico dunha antena dun radiotelescopio é de 25 metros, e decenas de radiotelescopios de tamaño idéntico operan en radio-observatorios en todo o mundo.

A área da Astronomía relacionada coas observacións realizadas por estes radiotelescopios é designada de radioastronomía.

Moitos dos corpos celestes, como os pulsars ou galaxias activas (como os quásars), producen radiación en radiofrecuencia e son, por tanto, os máis facilmente "observables" ou mesmo os únicos, na rexión radio do espectro electromagnético. Examinando a frecuencia, potencia e tempo das emisións radio destes obxectos, os astrónomos poden aumentar a súa percepción do Universo.

Os radiotelescopios son tamén, ocasionalmente, incluídos na procura de vida extraterrestre e no acompañamento das sondas espaciais (ver Deep Space Network) e satélites.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de radiotelescopios
* Atacama Large Millimeter Array

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184356
* AAT: 300386744
* BNCF: 23346
* BNF: 119794415
* BRE: 3489862
* EBID: ID
* GEC: 0136704
* GND: 4139944-4
* JSTOR: radio-telescopes
* LCCN: sh85110583
* MAG: 161813005
* PSH: 552
* Treccani: radiotelescopio
* UAT: 1360

 |
Un **período xeolóxico** ou simplemente **período** é unha división dunha era xeolóxica na escala de tempo xeolóxico.

É o equivalente temporal do "sistema" utilizado en estratigrafía para definir os estratos e os fósiles. Os sistemas son quizais máis correntemente utilizados polos paleontólogos e xeólogos (así, as rochas do sistema devoniano son de feito as rochas do período devoniano), pero o concepto de período de tempo é fácil de asimilar polo gran público.

Unha subdivisión dos períodos é a época. En 2004, a Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS) recoñeceu o ediacárico como período do Noeoproterozoico, a última incorporación a un período na escala de tempo xeolóxico en case 130 anos.

Períodos definidos pola IUGS
----------------------------

O organismo para a estandardización da escala dos tempos xeolóxicos é a Comisión Internacional sobre Estratigrafía, que opera no seo da Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS) para establecer unha escala normnalizada e posta ao día dos descubrimentos dos científicos do munde enteiro. A táboa de aquí debaixo mostra os períodos oficialmente definidos pola IUGS até finais de 2004.


| Eón | Era | Período | Comezo en millós de anos |
| --- | --- | --- | --- |
| Fanerozoico | Cenozoico | Neóxeno | 23,0 |
| Paleóxeno | 65,5 |
| Mesozoico | Cretáceo | 145,5 |
| Xurásico | 200 |
| Triásico | 251 |
| Paleozoico | Permiano | 300 |
| Carbonífero | 359 |
| Devoniano | 416 |
| Silúrico | 444 |
| Ordovícico | 488 |
| Cámbrico | 542 |
| Proterozoico | Neoproterozoico | Ediacárico | 630 |

Outros périodos, dividindo as eras do Paleoproterozoico, Mesoproterozoico e Neoproterozoico (é dicir, as tres eras do eón Proterozoico), tamén son comunmente distinguidas e ensinadas.

Notas
-----

1. ↑  Global Boundary Stratotype Section and Point (GSSP) of the International Commission of Stratigraphy.
2. ↑  Táboa estratigráfica internacional, 2010
3. ↑  Knoll, A.H.; Walter, M.R. Narbonne, G.M. Christie-blick, N. (2004). "A new period for the geologic time scale" (PDF). *Science* **305** (5684): 621–622.
4. ↑  Ogg, J.G. (2004). "Status of Divisions of the International Geologic Time Scale" (PDF). *Lethaia* **37** (2): 183–199. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de maio de 2020. Consultado o 04 de decembro de 2012.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q392928
* JSTOR: geologic-periods
* MAG: 172785378

 |
***Song of the Birds*** é unha recompilación de frases, historias e impresións do violonchelista catalán Pau Casals recollida polo violonchelista británico Julian Lloyd Webber e publicado en 1985.

Casals foi un dos violonchelistas máis respectados do mundo. Foi unha lenda en vida, tan poderosa que cando, en protesta contra o réxime de Franco, comezou un exilio autoimposto na pequena vila pirenaica de Prades ao norte da fronteira co Estado español, os músicos máis importantes do mundo negáronse a permitir que o xenio de Casals permanecera descoñecido e reuníronse alí, creando un famoso festival no corazón das montañas. As palabras e ocorrencias de Casals eran tan lendarias como as súas interpretacións musicais. A súa impresionante carreira abarcou máis de medio século: tocou antes da raíña Victoria en 1899 e foi invitado por dous presidentes dos Estados Unidos (Theodore Roosevelt en 1904 e John Fitzgerald Kennedy en 1961) para tocar na Casa Branca.

Por riba de todo, Casals foi impulsado pola fe na bondade innata dae humanidade. "Eu son un home en primeiro lugar, en segundo artista", declarou, e en *Song of the birds* Julian Lloyd Webber recolleu, como un acto de homenaxe, frases, impresión e historias do *pequeno mestre catalán* que ilustran o seu espírito indomable como artista e persoa.

| * v
* c
* e
Artigos relacionados con Pau Casals |
| --- |
| Familia | Carles Casals Ribes (pai)  ·  Enric Casals Defilló (irmán)  ·  Marta Casals Istomin (muller) |
| Institucións | Orquestra Pau Casals  ·  Associació Obrera de Concerts  ·  Fundació Pau Casals  ·  Museu Pau Casals  ·  Museo Pablo Casals |
| Festivais | Festival Pau Casals de Prades  ·  Festival Casals de Puerto Rico  ·  Festival Internacional de Música Pau Casals de El Vendrell |
| *El cant dels ocells*  ·  *El cant dels ocells (película)*  ·  *I am a Catalan*  ·  *Song of the Birds* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7561154
* OCLC: 13121669

 |
A cúpula do *Sony Center*, obra de Helmut Jahn, edificio máis emblemático da nova Potsdamer Platz
**Potsdamer Platz** é un dos lugares máis destacados da cidade de Berlín. 
Nesta praza lévase a cabo o Festival de Cine de Berlín, máis coñecido como a Berlinale; onde se fai entrega dos osos de ouro ás mellores películas do festival.

Historia
--------

Nesta praza desenvolveuse dende o século XIX unha zona de densa actividade comercial e cultural. Foi neste lugar onde se instalou o primeiro semáforo de Europa.

Potsdamer Platz, como o resto da cidade, viuse sometida ao bombardeo aliado durante os últimos meses da segunda guerra mundial, o que levou á case total destrución das edificacións do lugar.

Trala ocupación da cidade por parte dos aliados, a Potsdamer Platz quedou no área onde se dividían os protectorados soviético e norteamericano. Coa construción do Muro, que a cruzaba no seu sector oeste, quedou nunha *terra de ninguén* inutilizable e non foi reconstruída, malia estares moi próxima á principal avenida comercial de Berlín Leste. Trala caída do muro os berlineses déronse á tarefa de rehabilitar Potsdamer Platz, o que conseguiron no transcurso de menos dunha década.

A actual arquitectura do lugar non lembra en nada á orixinal.

Véxase tamén
------------

* Historia de Berlín
* Remodelación de Berlín

Potsdamer Platz en imaxes
-------------------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Réplica da Torre do Tráfico de 1924Réplica da Torre do Tráfico de 1924
* 
*

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Potsdamer Platz*** |

Kulturforum am Potsdamer Platz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q152252
* WorldCat
* VIAF: 244635196
* BNF: 12276494z
* EBID: ID
* FAST: 1317004
* GeoNames: 2852454
* GND: 4245488-8
* Google Maps: 5521862002224259498
* LCCN: sh85105722
* NKC: ge898793
* SUDOC: 031577016

 |
Copia do carro inciso na pota.
A **pota de Bronocice** é unha vaixela de cerámica incisa, coa imaxe máis antiga que se coñece dun vehículo con rodas. Esta datada polo método de radiocarbono entre 3635 e 3370 a.C. atribuíndose á cultura da cerámica de cordas. Na actualidade exhíbese no Museo Arqueolóxico de Cracovia (Polonia).

Descuberta
----------

Representación da pota de Bronocice
A pota achouse en 1976 durante as escavacións arqueolóxicas realizadas no gran asentamento neolítico de Bronocice, sobre o río Nidzica, a uns 50 km ao nordeste de Cracovia. As escavacións foron dirixidas, entre 1974 e 1980, polo Instituto de Arqueoloxía e Etnoloxía da Academia Polaca de Artes e Ciencias conxuntamente coa State University of New York de Buffalo (EUA).

Decoración
----------

A ornamentación da pota presenta esquematicamente elementos claves do contorno social da prehistoria humana. O compoñente decorativo máis importante é unha representación esquematizada do que é, moi probabelmente, un carro. A figura mostra un vehículo coa súa cabezalla, para xunguir a un animal, e catro rodas. As liñas que conectan estas teñen que representar eixes. O círculo no medio ou simboliza un recipiente para a colleita ou ben é unha representación simbólica do sol. Outras imaxes da pota son unha árbore, un río e o que poden ser campos cruzados por camiños ou foxos dos arredores dunha aldea.

Implicacións históricas
-----------------------

A imaxe esquemática do carro é a máis antiga representación coñecida no mundo dun vehículo con rodas. Implica a existencia de carros na Europa Central nunha época tan antiga como o IV milenio a.C. Presuntamente deberon ser arrastrados por uros, cuxos restos foron atopados no mesmo asentamento. Os seus cornos apareceron desgastados como se fosen atados con cordas, posibelmente como resultado do uso dalgún tipo de xugo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia da roda

### Ligazóns externas

* Pota de Bronocice *(en polaco)*
* Imaxes da pota de Bronocice[*Ligazón morta*] *(en polaco)*
**Riano** **de** **Creta** (en grego Ῥιανὸς ὁ Κρής), nado en Creta en -275 e finado en -195, foi un poeta e gramático grego nado en Creta, amigo e contemporáneo de Eratóstenes.

Traxectoria
-----------

A Suda di que primeiro foi escravo e capataz dunha palestra, pero que máis tarde recibiu educación e dedicouse aos estudos de gramática, probabelmente en Alexandría. Preparou unha nova edición comentada da *Iliada* e a *Odisea*; os escoliastas adoitan recoller as súas atéteses. Escribiu epigramas, once dos cales se conservan na *Antoloxía grega* e Ateneo. Pero fíxose coñecido sobre todo por escribir poemas épicos (mitolóxicos e etnográficos), o máis celebrado dos cales foi *Meseniaca* en seis libros. Nela narraba a Segunda Guerra Mesenia e as fazañas da súa figura central Aristómenes; Pausanias usouno como unha fonte autorizada para escribir o libro cuarto da súa obra. Outros poemas similares foron *Acaica*, *Elíaca* e *Tesálica.* A *Heraclea* era un poema mitolóxico longo, probabelmente unha imitación do poema do mesmo nome escrito por Paniasis, en catorce libros.

Riano escribiu tamén algúns poemas homoeróticos, como o fragmento 2D:

> 
> 
> Ὧραί σοι Χάριτές τε κατὰ γλυκὺ χεῦαν ἔλαιον,   
>    ὦ πυγά, κνώσσειν δ᾿ οὐδὲ γέροντας ἐᾷς.   
> λέξον μοι, τίνος ἐσσί, μάκαιρα τύ, καὶ τίνα παίδων   
>    κοσμεῖς; ἁ πυγὰ δ᾿ εἶπε "Μενεκράτεος".
> «As Horas e as Grazas verteron sobre ti doce aceite,   
>    cu, e ti impides que os vellos concilien o soño.   
> Dime, de quen es, miña vida, e en que mozo   
>    resplandeces? E o cu contestou: "De Menécrates"».
> Riano I, fr. 2D
> 

O poeta foi mencionado nun poema do poeta Constantino Kavafis titulado «Home novo de Sidón (A.D. 400)».

Notas
-----

1. ↑  *Suda* ρ 158.
2. ↑  Ciordia, José María (12 de novembro de 2018). "Riano I (fr. 2D)". *Twitter*. Consultado o 12 de novembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* R. Cantarella, *La letteratura greca dell'età ellenistica e imperiale*, Milano, Sansoni Accademia, 1968, pp. 66-67.
* I. U. Powell, *Collectanea Alexandrina*, Oxford, OP, 1925, pp. 9-21.
* W. R. Misgeld,*Rhianus von Bene und das historische Epos im Hellenismus*, diss. Kòln 1968.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2319055
* WorldCat
* VIAF: 5727144
* BIBSYS: 95004531
* CERL: cnp00976221
* DeutscheBio: 118788574
* EBID: ID
* FAST: 1691150
* GND: 118788574
* ICCU: BVEV028743
* ISNI: 0000 0000 9314 9031
* LCCN: n2007085377
* NLG: 266582
* NTA: 069951667
* OL: OL6090558A
* SUDOC: 117465577
* Treccani: riano

 |
***Pourris gâtés*** é unha película francesa dirixida por Nicolas Cuche e estreada o 15 de setembro de 2021.

Sinopse
-------

Francis Bartek, un viúvo de orixe polaca que fixo fortuna na industria da construción en Mónaco desde cero, ten dous fillos, Philippe e Alexandre, e unha filla, Stella. Os tres nenos, xa bastante adultos, teñen todos os defectos. Alexandre continúa a ser expulsado de todos as institucións educativas ás que asiste dende a secundaria e mantén relacións coa muller e dúas fillas do director, amigo do seu pai. Philippe inventa un proxecto tras outro e só atende a saír de festa en lugar de axudarlle ao seu pai coa empresa. Finalmente, Stella é unha moza altiva, derrochadora e caprichosa que quere casar cun arxentino guapo e ocioso, Juan Carlos, ao que o seu pai odia. Este ten un ataque cardíaco na festa do 24 aniversario da súa filla, cando se decata de que os seus fillos son incapaces de traballar.

Para darlles unha lección, simula que dun día para outro, as contas da familia están bloqueadas polos xulgados por malversación e a policía chega ao seu domicilio para embargar os bens. O pai foxe cos fillos e agóchanse preto de Marsella, á casa de campo da súa infancia, á espera de poder demostrar a súa inocencia. Con medo de caer tan baixo, sen cartos nin comida, todos vense obrigados a ir buscar traballo. Stella convértese en camareira nun restaurante onde entende as humillacións que lle inflixiu ás persoas que traballaban para ela cando ela mesma é a vítima como empregada. Despois dun comezo difícil, Philippe converteuse en condutor de bicicleta-taxi, fíxose amigo dun dos seus compañeiros de taxi e comezou con el no negocio de calzado deportivo. Mentres tanto, Alexandre axuda ao seu pai a pintar e restaurar a casa.

O prometido de Stella descobre esta posta en escena inventada por Francis para poñer a proba aos seus fillos "mimados" e para obrigalos a enfrontarse ao mundo laboral. Tenta facerlle chantaxe ao pai coa finalidade de casar con Stella e botar man da fortuna familiar.

Elenco
------

* Gérard Jugnot como Francis Bartek.
* Artus como Philippe Bartek.
* Camille Lou como Stella Bartek.
* Louka Meliava como Alexandre Bartek.
* François Morel como Ferrucio.
* Tom Leeb como Juan Carlos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Pourris gâtés* na IMDb *(en inglés)*.

* Portal:Cine
* Portal:Francia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104147107
* AlloCiné: 277208
* IMDb: tt13079150
* LUMIERE: 92957
* TMDb: 671043

 |
Os **Premios Iris**, chamados **Premios ATV** ata 2011, son uns galardóns que, desde 1998, outorga a Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España ao labor máis destacado en diferentes ámbitos no mundo da televisión en España.

Anteriormente estes galardóns tamén eran coñecidos como **Premios Vitoria**, xa que a estatua que se entregaba aos gañadores era unha pequena escultura realizada por Pello Irazu que representaba, alegoricamente, a Vitoria de Samotracia.

A cerimonia de entrega dos premios correspondentes a 1998, que tivo lugar o 22 de febreiro de 1999, foi retransmitida por Televisión Española. Repetiría en 2001, 2002, 2003 e 2004. Antena 3 retransmitiu as cerimonias dos Premios de 1999, Telecinco a de 2000, laSexta en 2007 e Veo7 en 2010.

A partir da cerimonia de 2011, os premios da Academia da Televisión pasan a chamarse **Premios Iris**.

Notas
-----

1. ↑  Os premios da Academia da TV pasarán a chamarse Premios Iris

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Premio de Periodismo Científico Concha García Campoy

### Ligazóns externas

* Sitio oficial dos premios Iris *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2781969
* IMDb: ev0000978

 |
***Porno for Pyros*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Porno for Pyros, publicado o 27 de abril de 1993 a través do selo Warner Bros. Records. O guitarrista de Jane's Addiction Dave Navarro e o baixista Eric Avery, loitando contra problemas de abuso de drogas, deixaran a banda en 1991 nun intento de rehabilitarse, aínda que a outra metade do grupo continuou crenado música. Os outros dous membros de Jane's Addiction, Perry Farrell e Stephen Perkins, uníronse ao guitarrista Peter DiStefano e ao futuro baixista de Jane's Addiction Martyn LeNoble, e continuaron tocando baixo o nome da nova banda Porno for Pyros. O nome do grupo (e do álbum) é unha referencia aos disturbios dos Ánxeles de 1992, que son mencionados nas cancións do disco como tema recorrente.

O álbum foi certificado ouro nos Estados Unidos pola RIAA e tiña o sinxelo número 1 na lista *Modern Rock* "Pets".

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Porno for Pyros (Perry Farrell, Stephen Perkins, Peter DiStefano e Martyn LeNoble). 

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Sadness"   | 2:33 |
| 2. | "Porno for Pyros"   | 3:06 |
| 3. | "Meija"   | 3:13 |
| 4. | "Cursed Female"   | 3:24 |
| 5. | "Cursed Male"   | 3:50 |
| 6. | "Pets"   | 3:36 |
| 7. | "Bad Shit"   | 2:58 |
| 8. | "Packin' .25"   | 4:08 |
| 9. | "Black Girlfriend"   | 4:33 |
| 10. | "Blood Rag"   | 3:29 |
| 11. | "Orgasm"   | 4:27 |
| 39:17 |

Notas
-----

1. ↑  "Porno for Pyros | Biography, Albums, Streaming Links". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2019-04-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1769214
* Discogs: 32037
* MusicBrainz: ID

 |
| *Orientia* |
| --- |
| *Orientia tsutsugamushi* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Bacteria |
| Filo: | Proteobacteria |
| Clase: | Alphaproteobacteria |
| Orde: | Rickettsiales |
| Familia: | Rickettsiaceae |
| Xénero: | ***Orientia*** |

 |
| Especies |
| Ver texto |

***Orientia*** é un xénero de bacterias pertencente á familia Rickettsiaceae, que comparte co xénero *Rickettsia*.

Está formado por bacterias parasitas intracelulares obrigadas gramnegativas (en canto á estrutua da parede, pero tínguense mal), que se encontran en artrópodos e mamíferos. A especie *O. tsutsugamushi* é o axente patóxeno da febre tsutsugamushi ou enfermidade fluvial do Xapón,. que se transmite por medio das larvas dos ácaros trombicúlidos *Leptotrombidium*, que parasitan roedores.

Clasificación
-------------

O xénero *Orientia* e a súa única especie *Orientia tsutsugamushi*, (Tamura, 1995) foron propostos para reclasificar a bacteria antes denominada *Rickettsia tsutsugamushi*.

A diferenciación desta especie con respecto ao xéenro *Rickettsia* baséase en criterios xenéticos (o ARNr 16S de *O. tsutsugamushi* presenta só unha homoloxía do 90% co de *Rickettsia prowazekii*, especie tipo do xénero *Rickettsia*), en criterios antixénicos e estruturais da parede celular e da cápsula lipopolisacarídica externa (a diferenza de *Rickettsia* sp. *Orientia tsutsugamushi* non posúe nin ácido murámico nin glicosamina nin tampouco ácido 2-ceto-3-desoxioctónico ou ácidos graxos hidroxilados).
A parede celular non ten peptidoglicano e presenta unha forte asimetría, coa capa externa máis grosa que a interna (o contrario ocorre en *Rickettsia*).

Cultivo
-------

*O. tsutsugamushi* pode cultivarse en sacos de xema de ovos embrionados de polo e en varios liñas celulares de cultivo, como HeLa, BHK, Vero, e L929. A bacteria pode saír do seu hóspede por un proceso de evaxinación da membrana plasmática da célula hóspede.

Notas
-----

1. ↑  Odorico, Dimitri; Stephen R. Graves, Bart Currie, Julian Catmull, Zoltan Nack, Sharon Ellis, Ling Wang, and David J. Miller (4 de decembro de 1998). "New Orientia tsutsugamushi Strain from Scrub Typhus in Australia". *Emerg Infect Dis*. doi:10.3201/eid0404.980416. Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2011. Consultado o 25 xullo 2013.
2. ↑  Pham XD, Otsuka Y, Suzuki H, Takaoka H (2001). "Detection of Orientia tsutsugamushi (Rickettsiales: Rickettsiaceae) in unengorged chiggers (Acari: Trombiculidae) from Oita Prefecture, Japan, by nested polymerase chain reaction". J Med Entomol 38 (2): 308–311. doi:10.1603/0022-2585-38.2.308. PMID 11296840.
3. 1 2 3  Tamura A, Ohashi N, Urakami H, Miyamura S. *Classification of Rickettsia tsutsugamushi in a new genus, Orientia gen. nov. as Orientia tsutsugamushi comb. nov.* Int J Syst Bacteriol. 1995 Jul;45(3):589-91. sgmjournals.org Arquivado 29 de setembro de 2007 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3767673
* MAG: 2781092234

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 98256
* GBIF: 3221476
* IRMNG: 1301881
* ITIS: 957731
* NCBI: 69474

 |
Maqueta dun dos satélites Pléiades.
**Pléiades** é unha serie de dous satélites de recoñemento franceses lanzados en 2011 e 2012.

Características
---------------

Pléiades, tamén denominados **Pléiades-HR**, é o nome de dous satélites do CNES francés sucesores dos satélites SPOT para a observación e recoñemento terrestre. Pléiades é o compoñente de observación óptica de alta resolución do sistema italofrancés Orfeo, no que Italia aporta os satélites de observación por radar COSMO-Skymed.

Os satélites Pleiades teñen unha resolución de ata 70 cm en imaxes de tramos de ata 20 km de longo. Cada satélite ten unha masa de 970 kg, leva tres paneis solares que proporcionan ata 1000 W de potencia e foron inxectados en órbitas de aproximadamente 680 km de altura usando foguetes Soiuz ST-A Fregat.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Pléiades-HR 1A | 17 de decembro de 2011 | Éxito | Soiuz ST-A Fregat |
| Pléiades-HR 1B | 2 de decembro de 2012 | Éxito | Soiuz ST-A Fregat |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2020). "Pleiades" (en inglés). Consultado o 31 de decembro de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Pléiades-HR 1A, 1B" (en inglés). Consultado o 31 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Soiuz ST-A Fregat
* SPOT
* COSMO-SkyMed
Algas quelpos flotantes (*Macrocystis pyrifera*) con moitos pneumatocistes.
Vesículas flotadoras de *Fucus vesiculosus*.
En ficoloxía, un **pneumatociste** ou **aerociste** é unha estrutura vesicular flotadora que contén gas, que se encontra en algas pardas. O talo dunha alga pode ter máis dun pneumatociste. Proporcionan flotabilidade para manter as láminas da alga flotando estendidas na superficie ou en vertical, facilitando que reciban máis luz solar para realizar a súa fotosíntese, e permitindo (nas algas fixadas ao substrato) que se abaneen coas ondas do mar sen desgastarse contra o fondo.

A proporción de gases dos pneumatocistes varía dependendo da situación fisiolóxica da alga e a presión parcial de gases na auga que a rodea. Os pneumatocistes poden conter O2, CO2, e N2.

Son exemplos de algas con vesículas flotadoras (aerocistes) as *Fucus vesiculosus*, *Ascophyllum nodosum* ou *Sargassum*.

Pneumatociste de *Nereocystis luetkeana*.

Notas
-----

1. 1 2  Thiel, M.; L. Gutow (2005). "The Ecology of rafting in the marine environment". *Oceanography and Marine Biology: An Annual Review* (The Floating Substrata) **42**: 181–264.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3616333
* GEC: 0075202
* MAG: 169445754

 |
Barco de pesca de cangrexos en Pellworm (Alemaña)
Barco pesqueiro en Dar es Salaam (Tanzania)
Un **barco pesqueiro** é un bote ou barco que se usa para pescar no mar, ou nun lago ou río. Empréganse moitos tipos de embarcacións para a pesca comercial, artesanal e deportiva. 

Segundo a Organización para a Agricultura e a Alimentación (FAO), no 2004 había catro millóns de embarcacións dedicadas á pesca, das cales 1,3 millóns, aproximadamente, son embarcacións con cubertas e áreas pechadas. Case todas as embarcacións cubertas están mecanizadas, e 40 000 delas superan as 100 toneladas. No outro extremo, dous terzos (1,8 millóns) dos botes sen cuberta son embarcacións tradicionais de distintos tipos, que funcionan unicamente a vela e remos. Estes botes son os empregados polos pescadores artesanais.

Mais, é difícil estimar o número de barcos de pesca deportiva. Varían en tamaño, e ao contrario que os barcos comerciais, frecuentemente non se dedican só á pesca.

Antes da década de 1950 había moi pouca estandarización dos barcos pesqueiros. Os deseños podían variar en función do porto e estaleiro. Tradicionalmente os botes facíanse de madeira, pero a madeira xa non se usa polo seu custo e a dificultade para obter madeira de construción. Cada vez úsase máis a fibra de vidro nos barcos pesqueiros pequenos de até 25 metros (100 toneladas), mentres que o aceiro emprégase xeralmente en embarcacións superiores aos 25 metros.

Notas
-----

1. ↑  FAO 2007

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pesqueiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* FAO (2007) *The status of the fishing fleet* Arquivado 18 de febreiro de 2019 en Wayback Machine. State of World Fisheries and Aquaculture, Food and Agriculture Organization of the United Nations, Rome. ISBN 978-92-5-105568-7

### Ligazóns externas

* Worldfishingtoday.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1420024
* AAT: 300232733
* GND: 4299187-0
* JSTOR: fishing-vessels
* KulturNav: ID
* LCCN: sh85048847
* NDL: 00562724
* NKC: ph369415

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médicoAviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

A **pneumonía eosinofílica aguda** (**PEA** ou **NEA**) é unha doenza pulmonar agrupada dentro das chamadas eosinofilias pulmonares. É de etioloxía descoñecida, polo que o diagnóstico desta doenza só se pode establecer cando non se poida facer o diagnóstico doutras doenzas que causen eosinofilia pulmonar. A diferenza da pneumonía eosinofílica crónica, que ten un curso crónico e un comezo insidioso, a PEA é un proceso agudo que cursa principalmente con febre de poucos días de evolución e insuficiencia respiratoria. En moitos casos, por mor da gravidade da afectación respiratoria, cómpre asistir ao doente con ventilación mecánica.
O diagnóstico establécese principalmente por radioloxía e por medio dun lavado broncoalveolar. Na radioloxía de tórax obsérvanse infiltrados alveolares ou intersticiais de eosinófilos, e no lavado broncoalveolar obxectivaríase un porcentaxe de eosinófilos en sangue de máis dun 25%. os niveis de IgE sérica poden estar aumentados nalgúns doentes. Tamén adoita ser frecuente o derramamento pleural.

O tratamento baséase no uso de corticoides, sobre todo metilprednisolona a doses altas até se resolver a insuficiencia respiratoria, e a doses menores durante 4 semanas.

Notas
-----

1. ↑  *Harrison Principios de Medicina Interna*, 17a edición; Capítulo 249. Neumonites por hipersensibilidade e infiltrados pulmonares con eosinofilia
2. ↑  *Idiopathic Acute Eosinophilic Pneumonia; American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine.* 2002
3. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eosinofilia pulmonar

### Ligazóns externas

* PDF *Pneumonía eosinofílica aguda idiopática: Estudo de 22 pacientes.* Franc¸ois Philit, Bénédicte Etienne-Mastroïanni, et. al *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Eosinofilias pulmonares |
| --- |
| Primarias | Síndrome de Löffler · Pneumonía eosinofílica crónica· Pneumonía eosinofílica aguda · Síndrome de Churg-Strauss · Síndrome hipereosinofílico idiopático · Granulomatose broncocéntrica |  |
| Secundarias | Eosinofilia pulmonar iatroxénica · Asperxilose broncopulmonar alérxica |

  


|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* Orphanet: 724
* UMLS: CL496051

 |
Dominio c da sinapsina IA do cerebro bovino.
A **sinapsina** é unha familia de proteínas codificada por dous xenes. Constitúen aproximadamente ao redor do 9% da proteína total da membrana das vesículas sinápticas. Posúen un extremo N-terminal que pode ser fosforilable por unha proteína quinase dependente de AMPc o pola calcio-calmodulina quinase I. A maiores, as sinapsinas Ia e Ib poden ser fosforiladas tamén pola calcio-calmodulina quinase II preto do extremo C-terminal. Esta última rexión non se atopa noutras sinapsinas, polo que non dispoñen desta segunda opción.

A sinapsina ten un papel básico no funcionamento das vesículas sinápticas, diferenciando se están libres ou unidas á membrana presináptica. A estimulación nerviosa produce a entrada de calcio na neurona presináptica. As calmodulinas quinases actúan entón sobre a sinapsina, fosforilándoa. Cando se produce esta acción, evítase a unión das vesículas ao citoesqueleto e desfaise se a vesícula xa estaba ancorada ao citoesqueleto.

Estas dúas accións netamente producen o incremento da reserva libre de vesículas. A calcio-calmodulina pode unirse á sinapsina e bloquear de xeito competitivo a interacción desta coa actina. Existen ademais outras interaccións aínda non probadas co resto de proteínas do citoesqueleto.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Bioquímica*. Thomas M. Devlin. Cuarta edición. ISBN 84-291-7208-4 *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24769435
* JSTOR: synapsins
* MAG: 26987225

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* InterPro: IPR001359
* MeSH: D016704
* Pfam: PF02078

 |
**Sincretismo** fai referencia ao sistema filosófico integrado por elementos que son froito da unión e conciliación de doutrinas distintas. Comunmente enténdese que estes axustes non gardan unha coherencia substancial. Tamén se utiliza en alusión á cultura ou a relixión para resaltar o seu carácter de fusión e asimilación de elementos diferentes.

Etimoloxía
----------

A palabra provén do grego antigo *sinkretismós* ("coalición de dous adversarios contra un terceiro"), en alusión pexorativa aos cretenses, a quen os gregos consideraban traizoeiros.

Isto pódese reflectir claramente coa chegada dos españois a América e Canarias, coa fusión entre o cristianismo e as crenzas dos habitantes destas terras nesa época, creando así unha mestura entre doutrinas, crenzas, tradicións e lendas típicas de certos países.

O sincretismo nos novos movementos relixiosos
---------------------------------------------

No contexto dos novos movementos relixiosos falar de sincretismo é falar da ''New Age'' ("nova era"). Na espiritualidade desta doutrina existen movementos de múltiples relixións e doutrinas, baseándose na crenza de que todas as relixións son basicamente unha con "distintas roupas". Isto, unido á súa popularidade, fai que a *New Age* sexa o máximo expoñente do sincretismo no contexto dos movementos sectarios.

Aínda que o sincretismo é un trazo típico da *New Age*, este fenómeno afecta tamén a outras seitas, e en xeral aplícase a aquelas que toman elementos prestados de distintas relixións ou credos para facelos propios.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172904
* AAT: 300060368
* BNCF: 32498
* BNE: XX541504
* BNF: 11937269p
* EBID: ID
* GND: 4058758-7
* LCCN: sh85131623
* NKC: ph126366

 |