recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Enrique Pérez Losada**, nado no Saviñao o 24 de xuño de 1930, é un avogado e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Pérez Vispo, republicano perseguido por militar no PSOE e na UGT. Coa morte do ditador afiliouse ao PSOE. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía do Saviñao e foi elixido alcalde co apoio do concelleiro do BN-PG. Nas municipais de 1983 volveu encabezar a candidatura do PSdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1987 a pesar de gañar as eleccións, non obtivo a maioría absoluta e os concelleiros do PPdeG, para evitar a súa reelección, votaron polo concelleiro nacionalista Xosé Manuel Rodríguez Martínez, que resultou elixido alcalde. Continuou encabezando a lista socialista ata 1999 e en 2001 deixou o cargo de concelleiro e a actividade política. Foi presidente do Círculo Saviñao.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde do Saviñao** 1979 - 1987 | Sucesor:**Xosé Manuel Rodríguez Martínez** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Saviñao

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Enrique Romero Bravo**, alcumado ***Triana***, nado na Coruña o 9 de xuño de 1908 e finado na mesma cidade o 21 de xaneiro de 1984, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista e militou a maior parte da súa carreira no Deportivo da Coruña.

Traxectoria
-----------

Militou no Marino FC e logo no Emden FC, sendo traspasado desde este último ao Deportivo da Coruña en xaneiro de 1930. Debutou nun partido da Segunda División fronte ao Real Betis. Os seus compañeiros ese día foron: Isidro, Otero, Alejandro; Esparza, Fuentes, Fariña; Torres, Chacho, Hilario e Pérez. Xogou no Deportivo durante sete tempadas, todas elas na Segunda División, competición na que disputou 95 partidos, marcando 25 goles. Ademais gañou os Campionatos de Galicia de 1930/31, 1932/33 e 1936/37.

Trala guerra civil fichou polo Real Madrid, co que xogou só cinco partidos da Primeira División, sendo cedido en 1941 ao Deportivo Alavés.

Palmarés
--------

**Deportivo da Coruña**

* **Campionato de Galicia (3):** 1930/31, 1932/33, 1936/37.

Notas
-----

1. ↑  "Triana al Deportivo". *La Voz de la Verdad* (en castelán) (6775). 4 de xaneiro de 1930. p. 4. Consultado o 16 de setembro de 2021.
2. ↑  "El Betis derrotado en La Coruña y en Vigo". *El Ideal Gallego* (en castelán) (3652). 7 de xaneiro de 1930. p. 1. Consultado o 16 de setembro de 2021.
3. ↑  "Hace 25 años". *La Voz de Galicia* (en castelán). 17 de abril de 1966. p. 7.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*
* Datos do xogador en Depor Sport *(en castelán)*
**Enrique Sierra Rubio**, nado en Valdemoro-Sierra (Cuenca) o 7 de marzo de 1931 e finado o 3 de xullo de 1995, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Debutou na tempada 1953–54 en Primeira División co Sporting de Gijón, equipo que perdeu a categoría ao final da campaña.

Na tempada 1956–57 fichou polo Deportivo da Coruña, adestrado inicialmente por Ángel Zubieta e logo por Diego Villalonga (quen non contou con Amador). No equipo coruñés xogou tan só catro partidos partidos e logrou un gol, estreándose na segunda xornada, cunha vitoria fronte ao Real Jaén a domicilio (2–3). Volveu ser titular na xornada seguinte, nunha derrota contra o Las Palmas a domicilio (2–0), así como na xornada 15, onde logrou o seu único gol esa campaña, nunha derrota fronte o Real Valladolid (3–2). O seu último partido foi na xornada 19, nunha nova derrota a domicilio contra o Athletic Club (2–0). Enrique, de 25 anos, foi dos centrocampistas menos habituais dentro dos suplentes, tendo máis notoriedade xogadores como Julián Cuenca ou Manuel Lechuga, pero xogando máis partidos que Amador Cortés e o veterano Juanín. Ao final da campaña o equipo descendeu a Segunda División.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos do xogador en ceroacero.es *(en castelán)*
* Datos do xogador eb sabioloco.com Arquivado 15 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. *(en castelán)*
**Falange Española Tradicionalista y de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista** (**FET y de las JONS**, en galego: *Falanxe Española Tradicionalista e das Xuntas de Ofensiva Nacional Sindicalista*) era o nome do partido único da España franquista creado o 19 de abril de 1937, a iniciativa da xefatura do denominado *Estado Nacional*, por fusión dos distintos partidos e movementos que apoiaban a sublevación militar (denominada *Alzamento Nacional*) que iniciou a guerra civil española, e que non desapareceron realmente, senón que se articularon nas denominadas *familias do franquismo*. 

*FET y de las JONS* concibiuse como a rama política do denominado *Movimiento Nacional*, concepto máis amplo co que se definía ao complexo mecanismo totalitario de inspiración fascista que pretendía ser a única canle de participación na vida pública española. O seu discurso político expresaba tamén a mestura de elementos ideolóxicos e retóricos fascistas, ultranacionalistas, militaristas, tradicionalistas, conservadores, católicos (ou nacionalcatólicos), monárquicos etc.

Simboloxía e uniformidade
-------------------------

*Artigo principal**:* Simboloxía do franquismo.
FET y de las JONS adoptou unha combinación de símbolos que reflectía a distinta procedencia das forzas que conformaron o partido. Así, vestíase como uniforme a camisa azul da Falanxe e a boina vermella dos requetés. Engadiuse así mesmo unha gravata negra en sinal de loito por José Antonio Primo de Rivera.

As bandeiras que presidían os actos correspondían tamén ás principais forzas que conformaron a organización. Presidía todos os actos do partido a Bandeira Nacional de España, flanqueada polas de Falanxe e a Cruz de Borgoña dos tradicionalistas.

O principal himno do partido era o "Cara al Sol" (obra de Juan Tellería), aínda que tamén gozaron de cooficialidade formal, entre outros a "Marcha de Oriamendi".

O saúdo co brazo no alto e os berros rituais, como "¡Arriba España!" ou "España, Una, Grande y Libre", de procedencia falanxista, completaban a imaxe externa que se proporcionou ao partido.

Notas
-----

1. ↑  Jefatura del Estado (7 de abril de 1977). "Real Decreto-ley 23/1977, de 1 de abril, sobre reestructuración de los órganos dependientes del Consejo Nacional y nuevo régimen jurídico de las Asociaciones, funcionarios y patrimonio del Movimiento". *Boletín Oficial del Estado* (Agencia Estatal Boletín Oficial del Estado) (83): 7768–7770.
2. ↑  Desmontaje de la fachada de la sede de FET-JONS *El País*. 1977.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ley de Principios del Movimiento Nacional de 1958

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1249339
* WorldCat
* VIAF: 147093871
* BIBSYS: 6039029
* BNE: XX118281
* BNF: 11953145v
* CiNii: DA07813200
* GEC: 0421873
* ISNI: 0000 0001 1958 3793
* LCCN: n81038541
* NKC: ko2009492727
* NLA: 35785095
* PARES: 134137
* SUDOC: 103685146

 |
Escuma de xabón.
Escuma nun vaso de cervexa.
Burbullas de escuma de xabón.
A **escuma** é unha capa de líquido globular que enclaustra vapor ou gas.

Características
---------------

As escumas son como as emulsións en capas de adsorción que rodean a fase dispersa en ambos os sistemas. Con todo, as escumas difiren das emulsións en dous aspectos: a fase dispersa é un gas nas escumas e un líquido nas emulsións; as burbullas de gas das escumas son moito máis grandes que os glóbulos nas emulsións. As escumas son sistemas coloidais pola delgadeza das capas que rodean as burbullas de gas, estas son de dimensións coloidales ou as capas teñen propiedades coloidales.

A escuma que se pode observar nos océanos e, sobre todo, ao romper as ondas na costa, é a aglomeración de burbullas que persiste durante un curto tempo na superficie do mar, axitada por causas mecánicas. A formación da escuma mariña facilítase por varios factores químicos ou físicos: unha diferenza moi grande entre o aire e a auga, a alcalinidade da auga, o contido desta en coloides disoltos etc.

En mineraloxía chámase **escuma de ferro** ao mineral de hematita, mentres que a **escuma de manganeso** é un óxido de manganeso que se atopa en estado terroso.

Recentemente cobrou interese a escumación das escouras volcánica. A escumación da escoura é causada principalmente pola xeración de burbullas de gas monóxido de carbono, dióxido de carbono, vapor de auga, dióxido de xofre, osíxeno e hidróxeno no interior da escoura, que se fai escumosa coma se fose auga xabonosa. Esta escuma é normalmente creada por movementos mecánicos que xeran a captura de aire ou algún outro gas.

Notas
-----

1. 1 2  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Escuma*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Escuma Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Escuma*** |

### Outros artigos

* Xel
* Disolución
* Coloide
* Emulsión
* Aerosol
* Mestura
* Vapor
* Aliaxe
* Bronce
* Latón

### Ligazóns externas

* Three-dimensional models for monodisperse foams: Cell aggregates and soap films (require Java), *(en inglés)*.
* Aqueous foam technology, *(en inglés)*.
* The strange physics of foam, *(en inglés)*.
* Moriarty, Philip (2010). "Foam Physics". *Sixty Symbols*. Brady Haran for the University of Nottingham.  *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215414
* AAT: 300014639
* EBID: ID
* GEC: 0180605
* JSTOR: foams
* NKC: ph242460
* PSH: 5637
* Treccani: schiuma

 |
Escudo de Andalucía.
O **Estatuto de Autonomía de Andalucía** é o texto xurídico que regula o réxime autonómico de Andalucía, en España.

Andalucía accedeu á autonomía mediante a denominada **"vía rápida"**, recollida no artigo 151 da Constitución española de 1978. Seguindo este procedemento, constituirase a Comunidade Autónoma de Andalucía o 28 de febreiro de 1980, declarando no artigo 1º do seu Estatuto de autonomía que tal autonomía está xustificada na "identidade histórica, no autogoberno que a Constitución permite a toda nacionalidade, en plena igualdade ao resto de nacionalidades e rexións que compoñan España, e cun poder que emana da Constitución e o pobo andaluz reflectido no seu Estatuto de Autonomía". Foi a única comunidade autónoma que someteu a referendo devandito acceso.

Estatuto de Autonomía de 1981
-----------------------------

Os relatores do Estatuto de Carmona foron Ángel M. López y López, Juan Carlos Aguilar Moreno, José Rodríguez de la Borbolla y Camoyán, Miguel Ángel Pino Menchén, Carlos Rosado Cobián, Pedro Serrera Contreras e Javier Pérez Royo.

Estatuto de Autonomía de 2007
-----------------------------

O 18 de febreiro de 2007 celebrouse un referendo para a reforma do estatuto andaluz.

Á pregunta "Aproba o proxecto de Estatuto de Autonomía para Andalucía?", o pobo andaluz respondeu:

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Censo | 6 045 560 |  |
| Censo escrutado | 6 045 560 | 100% |
| Total votantes | 2 193 497 | 36,28% |
| Abstención | 3 852 063 | 63,72% |
| Votos nulos | 20.966 | 0,96% |
| Votos válidos | 2 172 531 | 99,04% |

 | **Votos válidos :**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| SÍ | 1 899 860 | 87,45% |
| NON | 206.001 | 9,48% |
| En branco | 66.670 | 3,07% |

 |

Foi promulgado o 19 de marzo de 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Estatuto de Autonomía de Andalucía*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Estatuto de Autonomía de Andalucía*** |

* Estatuto de Andalucía no sitio da Xunta de Andalucía (PDF) *(en castelán)*
**Estanislao Pérez Artime**, coñecido como **Tanis de la Riva**, nado en Padrón en 1881 e finado en Vilagarcía de Arousa o 12 de marzo de 1945, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do comerciante José Ramón Pérez de la Riva, procedente de Ortigosa de Cameros (A Rioxa), e da padronesa María Dolores Artime Pérez, irmá de Eloy Artime Pérez. Foi concelleiro en Padrón, deputado provincial dende 1919 e representaba no distrito de Padrón a Rafael Gasset Chinchilla e despois ao deputado Antonio Rodríguez Pérez.

En 1929 creou a empresa Lámparas Iria SA, unha fábrica de lámpadas incandescentes, sendo o propio Estanislao xerente e presidente do Consello de Administración. Tamén foi presidente do Consello de Administración do Hotel Compostela.

Foi deputado provincial en 1923 e vicepresidente da Deputación. Foi nomeado presidente da Deputación da Coruña a finais de 1935.

Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi empresariado, permanecendo unha temporada no cárcere de Santiago de Compostela. Cando saíu del, deu cartos para reparar o presidio, co fin de mellorar as condicións nas que se atopaban os presos. Logo pasou a unha habitación do Hotel Compostela, baixo vixilancia pagada por el, pero unha denuncia da Falanxe de Padrón fixo que o levaran ao Sanatorio Baltar. Foi expedientado pola Comisión Provincial de Incautacións de Bens en 1937.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Goyanes Cedrón** |  **Presidente da Deputación da Coruña** 1935 - 1936 | Sucesor:**José López Bouza** |

Vida persoal
------------

Casou con Angela Rey Baltar, irmá de Ramón Rey Baltar.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Compostelano*, 12-3-1945, p. 2.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 16-7-1919, p. 4.
3. ↑  Comoxo, Xosé; Santos, Xesús (2006). Concello de Rianxo, ed. *Saúde e República (Rianxo 1930-1936) Política e sociedade*. p. 357.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia da fábrica de lámpadas de Padrón Arquivado 08 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* 

* Estanislao Pérez Artime na páxina web *Nomes e Voces*.
**Darío Lamazares Pena**, nado en Antas de Ulla en 1923 e finado o 7 de decembro de 2007 en Buenos Aires, foi un emigrante dinamizador da diáspora galega na Arxentina.

Traxectoria
-----------

Chegou a Arxentina con 14 anos, en 1938, e pouco despois participou na fundación da Sociedad de Antas de Ulla y Monterroso e despois do Centro Lucense de Bos Aires, do que foi presidente durante catro períodos. Cando se fusionaron os centros pontevedrés, lucense, coruñés e ourensán no Centro Galicia de Bos Aires, en 1980, foi escollido o seu primeiro presidente. Tamén participou na creación do Instituto de ensino primario e secundario arxentino-galego Santiago Apóstol da capital bonaerense (1998), e mais da constitución da Fundación Galicia-América en 1996, da que foi escolleito vogal. Así mesmo, foi o voceiro da emigración galega nun acto de homenaxe no Congreso arxentino celebrado en 2005.

Galardóns
---------

* Orde do Mérito Civil
* Medalla de bronce de Galicia en 1996.
* Enxebre Orde da Vieira

Datos persoais
--------------

Faleceu no hospital do Centro Galego de Bos Aires. Tivo dous fillos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vídeo dunha entrevista a Darío Lamazares, *YouTube*.

Notas
-----

1. ↑  Falleció Darío Lamazares, primer presidente del Centro Galicia de Buenos Aires, *España exterior* 15/1/2008.
RuPaul é unha drag famosa, coñecida polo programa *RuPaul's Drag Race*.
Unha ***drag queen*** é unha persoa, normalmente home, que utiliza roupa e maquillaxe para imitar ou esaxerar os símbolos da feminidade e os roles de xénero con fins de entretemento. Historicamente, a maioría das drag queens foron homes vestidos de mulleres. Na actualidade, as *drags queens* asócianse con homes gais e coa cultura gai, aínda que poden ter calquera identidade de xénero e de sexo.

As persoas que *fan drag*, fano por motivos que van dende o desexo de expresarse ata o de facer espectáculos para público. Os espectáculos de drag adoitan incluír cancións con sincronía labial ou ao vivo, e tamén baile. Normalmente teñen lugar en eventos como marchas do orgullo, concursos de beleza drag e lugares como cabarés e discotecas. As *drag queens* varían segundo o seu tipo, cultura e dedicación, que van dende profesionais ata persoas que o fan de xeito ocasional.

Notas
-----

1. ↑  O'Brien, Jennifer (30 de xaneiro de 2018). "The Psychology of Drag". *Psychology Today*. Consultado o 24 de xaneiro de 2021.
2. ↑  Jackson, Angie (20 de maio de 2015). "Performing in drag is all about self-expression for some West Michigan men". Arquivado dende o orixinal o 23 de maio de 2015. Consultado o 7 de agosto de 2018.
3. ↑  King, Mark. "A working life: the drag queen | Money". *The Guardian*. Arquivado dende o orixinal o 31 de decembro de 2013. Consultado o 24 de xaneiro de 2021.
4. ↑  "Tom Bartolomei: 10 Myths About Drag Queens". *Huffingtonpost.com*. 1 de abril de 2013. Arquivado dende o orixinal o 31 de decembro de2013. Consultado o 24 de xaneiro de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Drag queen Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Transformismo

* Portal:Diversidade sexual

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q337084
* EBID: ID
* JSTOR: drag-queens

 |
Un **elemento regulador en trans** ou **elemento trans regulador** (*trans-regulatory element*) é un xene que codifica unha molécula difusible (proteína ou ARN) que actúa sobre outro xene afastado e o regula. Estes elementos dise que teñen unha **actuación en trans** ou que actúan en trans (*trans-acting*) ou que son trans reguladores ou elementos que actúan en trans, xa que actúan a través doutra molécula.

A molécula reguladora que producen estes xenes é un **factor regulador en trans**, **factor trans regulador** ou **factor que actúa en trans** (ás veces tamén se lles chama elementos, igual que aos xenes). Xeralmente son proteínas como factores de transcrición, xa sexa o factor de transcrición xeral ou os específicos de tecidos ou proteínas regulatorias de unión ao ADN. Tamén poden codificar ARNs pequenos regulatorios, como microARNs. Estes factores poden producirse a grande distancia do xene que regulan, mesmo noutro cromosoma. Pero aínda no caso en que un xene regulador en trans se encontre no mesmo cromosoma, sempre actúa por intermediación doutra molécula (proteína, ARN), polo que a súa actuación é intermolecular, a diferenza dos elementos cis reguladores que non codifican outras moléculas (actuación en cis) e xeralmente están próximos ao xene que regulan, funcionando como sitios de unión.

Notas
-----

1. ↑  Watson, James D.; Caudy, Amy A, Myers, Richard M. Witkowski, Jan A. (2007). *Recombinant DNA: Genes and Genomes - A Short Course*. Cold Spring Harbor Press. pp. 57–58. ISBN 0-7167-2866-4.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Transactivación
* Transrepresión
* Elemento regulador en cis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3064200
* MAG: 53479859

 |
**Darío Ulloa Varela**, nado en Pontevedra cara a 1850 e finado en Madrid o 13 de setembro de 1903, foi un xornalista e maxistrado galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Torcuato Ulloa Varela. Foi director de *La Idea* (1870), redactor de *El Radical*, participou en *Biografías gallegas. Historia y hechos de los personajes más importantes del pais* (1876) e colaborou en *El Heraldo Gallego*. Trasladouse a Madrid, onde foi redactor de *La Iberia* e *La Correspondencia de España* e redactor e logo director de *La Izquierda Dinástica*. Licenciouse en Dereito e seguiu a carreira xudicial: foi xuíz municipal dun dos distritos de Madrid, fiscal en Filipinas, foi maxistrado da Audiencia de Ponce (Porto Rico) e en 1897 da Audiencia da Habana.

Retornado á península foi xuíz de Santander, dun dos distritos de Barcelona e despois presidente da Audiencia de Bilbao; en agosto de 1903 foi nomeando maxistrado da Audiencia Territorial da Coruña.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 15-9-1903, p. 2.
2. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 15-9-1903, p. 2.
3. ↑  *El Regional*, 16-9-1897, p. 2.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-8-1903, p. 2.
**Darío Díaz-Castroverde Díaz**, finado en 1995, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Concelleiro do Corgo dende 1969. Foi nomeado alcalde do Corgo en 1972. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía do Corgo e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, primeiro por AP e logo polo PPdeG, sempre con maioría absoluta. En 1995 o seu partido decideu excluílo como candidato, ante o cal se pasou á CNG, se ben faleceu un mes antes das eleccións, tendo que ser substituído na alcaldía e como candidato polo seu número 2 José Antonio Ferreiro González, o cal mantería o posto tralas eleccións ao logralo apoio do BNG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde do Corgo** 1972 - 1995 | Sucesor:**José Antonio Ferreiro González** |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Corgo

### Ligazóns externas

* *O Corgo, amplo horizonte* de Xulio Xiz.
**Das Kapital** foi un grupo de música de Compostela activo entre 2011 e 2015. Debe o seu nome á obra *Das Kapital* de Karl Marx. Está formado por Daniel Salgado, O Leo, Tomás e David Ageitos e Marcos Payno.

Características
---------------

O seu debut aconteceu interpretando en directo a súa adaptación do poema "Narcisismo" de Lois Pereiro nunha homenaxe á formación coruñesa Radio Océano (grupo no que militaba o seu irmán Xosé Manuel Pereiro) que se celebrou na Sala Nasa.

O Leo é o cantante, pero cunha faciana totalmente afastada da súa vertente de cantautor punk como O Leo i Arremecaghona. O núcleo principal complétano o poeta, ideólogo e xornalista Dani Salgado e o compositor e arranxador Marcos Paino, que se encarga de sintetizar unha agrupación con actitude e pensamento propios, cun funcionamento descentralizado, aberto pero militante. As súas composicións procuran a axitación de quen escoite as cancións, cunhas letras provocativas.

Discografía
-----------

* *Ruído Negro* (A Regueifa Plataforma, xullo 2011; LP e mp3)
* *Grecia* (Discos da máquina, abril de 2013; CD e mp3)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Ruído Negro*
* "Das Kapital, expresión máxima dos adentros", artigo en *Disque Cool.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386951
* Discogs: 822005
* MusicBrainz: ID

 |
Antiga Cruz de Occitania.
A **cruz de Occitania** - tamén chamada **cruz Occitana**, **cruz de Languedoc**, **cruz de Forcalquier** e **cruz de Tolosa** - é o símbolo de **Occitania**. Utilizouse por vez primeira como tal, probablemente, no escudo de armas dos condes de Forcalquier (Provenza), e logo polos condes de Tolosa no territorio tradicional de Languedoc. Máis tarde estendeuse a outras provincias de Occitania como Provenza, Güiena, Gascuña, Delfinado, Auvernia e Lemosín. Unha cruz occitana amarela con fondo vermello, xunto a unha estrela de sete puntas de ouro da Félibrige, constitúen hoxe en día o pavillón de Occitania. Tamén se pode atopar nos emblemas de Mediodía-Pireneos, Languedoc-Rosellón, Altos Alpes e o Val de Arán, entre moitos outros, así como en cemiterios e en cruceiros de camiños.

A Cruz de Occitania é tecnicamente descrita como unha "tricúspide, baleira e pometeada de ouro", isto é, unha cruz curvilínea cuxos brazos rematan en tres puntas, representada unicamente polo seu contorno e rematada en círculos recheos.

Entre os especialistas aínda é obxecto de controversia se a súa primeira aparición no territorio occitano se rexistra no Languedoc ou na Provenza.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1537595
* AAT: 300299840
* GEC: 0172991

 |
Unha alumna do Congo presenta unha escultura que conmemora o Día Internacional do Voluntariado xunto cun dos voluntarios das Nacións Unidas.
O **Día Internacional dos Voluntarios** foi decretado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas na súa Resolución 40/212 o 17 de decembro de 1985. Dende entón, os gobernos, o sistema das Nacións Unidas e as organizacións civís uníronse de maneira exitosa ao voluntariado de todo o mundo para celebrar este día o 5 de decembro.

Día Internacional dos Voluntarios de 2022
-----------------------------------------

O 17 de decembro de 1985 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas na Resolución 40/212 "convida os gobernos a celebrar todos os anos, o 5 de decembro, un Día Internacional do Voluntariado para o Desenvolvemento Económico e Social, e exhórtaos a adoptar medidas para que se cobre maior conciencia da importante achega que fai o voluntariado, o cal estimulará a máis persoas de toda condición a ofrecer os seus servizos como persoas voluntarias, tanto nos seus países de orixe como no estranxeiro".

Dende 2006, o servizo Voluntariado en Liña do programa VNU anuncia os gañadores do Premio Voluntariado en Liña o 5 de decembro de cada ano. O premio constitúe un xeito de expresar agradecemento polas achegas dos voluntarios en liña á organización que traballan a prol da paz e o desenvolvemento. É tamén a ocasión de outorgarlle visibilidade ao traballo e os logros da organización así como ás boas prácticas de voluntariado en liña. Os nomeados poden ser equipos de voluntariado ou persoas voluntarias soas. Os nomeamentos son examinados por un xurado internacional composto por expertos en voluntariado e cooperación para o desenvolvemento, e os gañadores anúncianse na fase previa ao 5 de decembro, Día Internacional do Voluntariado (DIV). As historias de todos os gañadores anteriores atópanse na sección Experiencias do sitio anterior do servizo Voluntariado en Liña.

Notas
-----

1. ↑  "Día Internacional de los Voluntarios, 5 de diciembre". *www.un.org* (en castelán). Consultado o 2019-07-04.
2. ↑  "Día Internacional del Voluntariado".  Organización das Nacións Unidas
3. ↑  "About United Nation Volunteers".
4. ↑  "Voluntarios ONU".  Organización das Nacións Unidas

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de días internacionais segundo a Organización das Nacións Unidas
**Dalia García Couso**, nada en Melide o 29 de setembro de 1985, é unha política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Ciencias Políticas pola USC, chegou a exercer como docente a partir de 2013 nesta universidade. En abril de 2010 foi elixida presidenta das Novas Xeracións do Partido Popular en Melide. Nas eleccións municipais de 2011 presentouse na candidatura do PPdeG en Melide no posto número 8 e foi elixida concelleira, ocupándose das áreas de Xuventude, Novas Tecnoloxías e Medios de Comunicación. Nas eleccións autonómicas de 2012 foi candidata a deputada polo PPdeG pola provincia da Coruña, ocupando o posto número 3 dos suplentes. Nas municipais de 2015 volveu repetir no número 8 da lista popular en Melide, sendo reelixida e mantendo as competencias da anterior lexislatura. En outubro de 2015, trala dimisión da alcaldesa Ánxeles Vázquez, foi elixida o día 17 nova alcaldesa na súa substitución.

Nas eleccións municipais de 2019 o PPdeG perdeu a maioría absoluta e cedeulle a alcaldía a José Manuel Pérez Penas, de Adiante Melide, que formou goberno co PSdeG. Nese mandato foi elixida deputada provincial.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ánxeles Vázquez Mejuto** |  **Alcaldesa de Melide** 2015 - 2019 | Sucesor:**José Manuel Pérez Penas** |

Notas
-----

1. ↑  José Manuel Pérez toma posesión como nuevo alcalde de Melide

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Melide

### Ligazóns externas

* García promete "diálogo e un traballo incesante" como alcaldesa de Melide en *El Progreso*
**Yelena Victorovna Davidova**(en ruso: *Еле́на Ви́кторовна Давы́дова*), nado en Voronezh o 7 de agosto de 1961, é unha ximnasta rusa. Competiu pola Unión Soviética e gañou a medalla de ouro na competición individual dos Xogos Olímpicos de Moscova 1980.

Traxectoria
-----------

Comezou a facer ximnasia con 6 anos, no Club Spartak de Voronezh, despois de ver en televisión as fazañas de Larissa Petrik e Natalia Kuchinskaya, dúas campioas olímpicas soviéticas dos anos 60. En 1974 entrou a formar parte do equipo nacional júnior da URSS. En 1975 foi terceira nos campionatos júnior da URSS, gañando o ouro en salto e paralelas asimétricas. Grazas a isto entrou a formar parte do equipo nacional sénior. En 1976 foi segunda nos campionatos sénior da URSS gañando o ouro en paralelas asimétricas e a prata en chan.

Precisamente neste ano deuse a coñecer internacionalmente, durante a primeira edición da American Cup celebrada en Orlando (Estados Unidos). Alí asombrou a todos no seu exercicio de barra de equilibrios, ó facer un salto mortal cara a atrás que ninguén ata entón fixera. Acabou terceira nesa competición, que foi gañada pola romanesa Nadia Comaneci, unha ximnasta que Davidova admiraba moito.

Pese ás súas boas actuacións ese ano, Davidova non foi incluída no equipo soviético para os Xogos Olímpicos de Montreal 1976. A adestradora do equipo era a antiga campioa olímpica Larissa Latynina, quen defendía o estilo clásico de ximnasia, fronte ás novas tendencias de ximnastas pequenas e de gran potencia muscular que representaban Olga Korbut, Nadia Comaneci e a propia Davidova, e por iso non a incluíu.

En 1977 sufriu unha lesión de xeonllo que a piques estivo de apartala da ximnasia. Pero conseguiu recuperarse.

En 1978 gañou a Copa Cunichi, un prestixioso torneo internacional que se celebra cada ano no Xapón, e onde derrotou á alemá oriental Maxi Gnauck, unha das mellores ximnastas do mundo. Nos campionatos do mundo de 1978, celebrados en Estrasburgo (Francia) foi suplente do equipo soviético pero non chegou a competir.

Tampouco participou nos mundiais do ano seguinte que tiveron lugar en Fort Worth, Estados Unidos, aínda que neste caso debeuse a unha gripe. Si acudiu á Universíada de Cidade de México de 1979, onde gañou por equipos coa URSS e foi terceira na competición individual.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q285322
* BRE: 2627159
* Munzinger: 01000000226
* FIG: 664
* Sports Reference: yelena-davydova-1

 |
Este artigo trata sobre a letra grega. Para a banda terrorista vasca véxase: ETA.
Maiúscula e minúscula da letra eta.
Nome da sétima letra do alfabeto grego (ῆτα); equivale ao /ε:/, un *e* longo aberto, sendo o *e* longo pechado grafiado como ει. Minúscula η, maiúscula Η. Adoita transcribirse como *e*. Provén da letra do alfabeto fenicio *hēt*, que representaba unha faringal fricativa xorda; ao principio en grego foi adoptado como signo de aspiración, pero os xonios, falantes dun dialecto psilótico, onde desaparecían estes sons e quedaba sen uso este grafema, puidérona utilizar para marcar o *e* longo. Como signo numérico representaba o oito. En maiúscula serve tamén para designar o sétimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o sétimo da Odisea.

### Véxase tamén:

| * v
* c
* e
Alfabeto grego |
| --- |
| letras | Alfa - Beta - Gamma - Delta - Epsilon - Dseta - Eta - Theta - Iota - Kappa - Lambda - Mi - Ni - Xi - Ómicron - Pi - Rho - Sigma - Tau - Ípsilon - Fi - Khi - Psi - Omega |
| letras suplementarias | Digamma - Stigma - Heta - San - Qoppa - Sampi - Sho |
**Eva Ottawa**, nada en 1970 ou 1971 en Manawan, é unha política atikamekw. Foi a primeira muller elixida Gran Xefa do Conseil de la Nation Atikamekw (CNA), exercendo como tal entre 2006 e 2013, e tamén foi a primeira muller en presidir o Consello sobre a condición da muller do Quebec.

Traxectoria
-----------

Eva Ottawa naceu en Manawan, sendo filla de dous mestres dunha escola autóctona. Conseguiu un certificado en "Estudos autóctonos" (1993) antes de acadar unha licenciatura en socioloxía (1996) e outra en dereito (2002). Foi elixida gran xefa do Conseil de la Nation Atikamekw en 2006, cun 75% dos votos, sendo a primeira muller en ocupar este posto. Foi reelixida en 2010. En 2012, presentou a referendo un proxecto de acordo co Goberno do Quebec, mais foi derrotada por opositores que pedían un enfoque máis combativo contra o goberno. Dimitiu do seu posto en 2013. En 2015, foi nomeada membro da Comisión de dereitos das persoas e da mocidade. En setembro de 2016, foi nomeada presidente do Consello da condición da muller do Quebec, sucedendo a Julie Miville-Dechêne. Malia que o seu mandato tiña que durar cinco anos, en xaneiro de 2017 remitiulle a súa dimisión á ministra da condición da muller, Lise Thériault.

Notas
-----

1. 1 2 3  Porter, Isabelle (19 de outobro de 2016). "Eva Ottawa, un pont entre deux mondes". *Le Devoir*. Consultado o 24 de outubro de 2016.
2. ↑  Éva Ottawa (2014). "Construire notre avenir en misant sur notre héritage". *Recherches amérindiennes au Québec* **44** (1). p. 115-117.
3. ↑  "Eva Ottawa nommée présidente du Conseil du statut de la femme". *Le Devoir*. 8 de setembro de 2016. Consultado o 25 de outubro de 2016.
4. ↑  "L'ex-grand chef Eva Ottawa à la tête du Conseil du statut de la femme". *La Presse*. 8 de setembro de 2016. Consultado o 25 de outubro de 2016.
5. ↑  "Conseil du statut de la femme: Eva Ottawa quitte la présidence | Jean Philippe Angers | National". *La Presse* (en francés). 31 de xaneiro de 2017. Consultado o 1 de febreiro de 2017.

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Muller
* Portal:Canadá
O **Football Club Etar** foi un club de fútbol búlgaro, con sede en Veliko Tarnovo. Fundado en 1924, o club pasou a maior parte da súa historia na Liga Profesional de Bulgaria, a máxima categoría do fútbol do país.

O seu período de máis éxito deuse entre 1987 e 1992, baixo a dirección técnica do adestrador Georgi Vasilev. O Etar gañou a liga na tempada 1990/91, clasificándose así para a Copa de Europa 1991–92, a primeira e única vez que o club disputou a máxima competición continental.

Tralo éxito de 1991, o Etar comezou a sufrir unha caída gradual en termos de rendemento, que culminou co descenso á segunda categoría, ao que se sumaron os problemas financeiros da entidade. En 2003, o club foi formalmente disolto, debido á incapacidade de cubrir os custos económicos necesarios para o fútbol profesional. Ao mesmo tempo, fundouse un club sucesor, chamado Etar 1924. Este novo club tivo pouco éxito e só conseguiu xogar unha tempada na primeira división, ata que tamén acabou desaparecendo.

Historia
--------

O Football Club Etar foi fundado o 24 de abril de 1924, como resultado da fusión de seis clubs de Veliko Tarnovo. En 1930 chegaron ás semifinais do Campionato Estatal de Fútbol de Bulgaria, perdendo por 4-2 ante o Slavia Sofia.

Na tempada 1973/74 o equipo acabou cuarto na liga, clasificándose por primeira vez na súa historia para unha competición europea, a Copa da UEFA. Foron eliminados na primeira rolda, a mans do Inter de Milán adestrado polo galego Luis Suárez.

Na tempada 1990/91, con Georgi Vasilev como adestrador e cun cadro de xogadores que incluía internacionais como Tsanko Tsvetanov, Ilian Kiriakov, Krasimir Balakov ou Boncho Genchev, o Etar proclamouse campión de liga por primeira e única vez na súa historia, con sete puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado, o CSKA Sofia. Ao ano seguinte participou na Copa de Europa, onde foi eliminado en primeira rolda polo Kaiserslautern.

Palmarés
--------

* **Liga Profesional de Bulgaria (1):** 1990/91.
* **Copa da Liga de Bulgaria (1):** 1995.
* **Copa da BFU (1):** 1991.

Notas
-----

1. ↑  "Inter-Etar 1974". *UEFA* (en inglés). Consultado o 25 de agosto de 2022.
2. ↑  "Kaiserslautern-Etar 1991". *UEFA* (en inglés). Consultado o 25 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
O **Día Internacional do Orgullo LGTB**, refírese a unha xornada na que teñen lugar unha serie de accións reivindicativas da comunidade LGTB+, co gallo de reafirmaren a súa orientación sexual, reivindicaren os seus dereitos e mais para faceren denuncia das actitudes homófobas.

A festa ten lugar o 28 de xuño, polo que a maioría das celebracións fanse ao redor desa data ou no sábado inmediatamente posterior. A noción básica do «orgullo LGTB+» consiste en que ningunha persoa debe sentir vergoña do que é, sexa cal for o seu sexo ou orientación sexual.

Historia
--------

En 1969, clientes do bar *Stonewall Inn*, en Nova York, frecuentado por homosexuais e transexuais, fixéronlle fronte á acción policial alí ocorrida, desencadeándose dous días de protestas que culminaron na marcha do 1 de xullo de 1970, precursora das do Orgullo LGTB.

Marchas e celebracións
----------------------

Orgullo LGTB+ de Reiquiavik en 2004.
A celebración é coñecida sobre todo polas coloridas «**marchas do orgullo**» (en inglés «*pride parades*») que coinciden, no hemisferio norte, co inicio do verán. Os símbolos do orgullo LGTB+ son a bandeira coas cores do arco da vella e os triángulos rosas. Hoxe en día, após se teren superado en moitos países as leis que penalizaban a homosexualidade, reivindícase o mesmo para o resto do mundo.

En Europa, cada ano os colectivos homosexuais elixen unha cidade distinta de forma itinerante para celebrar en conxunto o orgullo LGTB+ de todo o continente. Esta marcha é denominada Europride.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Día Internacional do Orgullo LGTB Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
Orientación e identidade xenérico-sexuais |
| --- |
| Identidades do xénero | Macho ·  Femia ·  Androxinia  ·  Interxénero ·  Intersexualidade ·  Panxénero ·  Transxénero |
| Terceiro xénero | Eunuco ·  Fa'afafine ·  Fakaleiti ·  Femminiello ·  Hijra ·  Kathoey ·  Khanith ·  Mahu ·  Mukhannathun ·  Muxe' ·  Virxe xuramentada ·  Bissu ·  Dous espíritos ·  Travestismo ·  Transformismo |
| Orientacións sexuais | Asexualidade ·  Bisexualidade ·  Heterosexualidade ·  Homofilia ·  Homosexualidade ·  Pansexualidade ·  Pomosexualidade ·  Non heterosexual |
| Roles de xénero | Home ·  Muller ·  Boi ·  Genderfuck ·  Womyn |
| Véxase tamén | Sexualidade ·  Gay ·  Lesbiana ·  Queer ·  Poliamor ·  Homofobia ·  Bifobia ·  Transfobia ·  Ex gai ·  LGTB ·  Adelphopoiesis ·  Matelotage ·  Matrimonio entre persoas do mesmo sexo ·  A homosexualidade na historia ·  Cristianismo e homosexualidade ·  Día do Orgullo Gai ·  Parella de feito |
**Duster** é unha banda estadounidense de rock formada polos multiinstrumentistas Clay Parton, Canaan Dove Amber e Jason Albertini. Albertini tocou a batería en tres temas do álbum *Stratosphere* de 1998, e co EP *1975* de 1999 involucrouse máis no grupo, tocando máis instrumentos e compartindo os créditos de gravación e produción con Parton e Amber. No álbum *Contemporary Movement* de 2000 estaba totalmente inplicado no proceso creativo como un membro permanente de Duster.

Parton tamén toca co seu proxecto paralelo Eiafuawn e toca a batería coa banda de punk rock El Buzzard. Albertini ten a súa propia banda, Helvetia, que publicou varios discos a través do selo de Parton, The Static Cult Label, e toca os teclados e a batería con Mike Johnson. Parton e Amber tamén dirixen o estudio de gravación Low Earth Orbit.

O 13 de abril de 2018 Duster publicou na súa páxina de Instagram que están "gravando un pouco".

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Stratosphere* | 1998 | Up Records |
| *Contemporary Movement* | 2000 | Up Records |

Notas
-----

1. ↑  "Duster Are Back in the Studio for the First Time in 18 Years". *Spin*. 2018-04-14. Consultado o 2019-03-27.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4037708
* WorldCat
* VIAF: 155153867
* AllMusic: mn0000153284
* Discogs: 200115
* Genius: Duster
* ISNI: 0000 0001 0381 6302
* LCCN: no2007132337
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 9637879

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dó.
**Dó** é o nome dunha nota musical. En xeral considérase que o dó é a primeira nota musical, pois é a nota base da escala diatónica de dó maior, a única que non posúe accidentes e por tanto é considerada a base do sistema tonal.

Nome
----

O nome orixinal desta nota era **ut** en referencia ao primeiro verso do himno religioso ***Ut queant laxis***, usado por Guido d'Arezzo para nomear todas as notas musicais. O nome da nota ut mudou posteriormente para dó para facilitar a pronuncia.

Antes da adopción do solfexo, as notas chamábanse por letras. A nota dó corresponde á nota **C** usada na nomenclatura anglosaxoa.

Altura
------

A expresión *dó central* refírese á nota dó que se sitúa exactamente no medio do teclado de 88 notas dun piano. Esta nota, usada como referencia de altura para a extensión da maioría dos instrumentos musicais é o dó na cuarta oitava (dó4, que ás veces se lle chama dó3 cando se considera que a primeira oitava é a **0**). A súa frecuencia é de aproximadamente 261.6 Hz.

Posición do dó central nun teclado de 88 teclas.

Notación
--------

Pola orde da partitura abaixo, na clave de sol, o dó central represéntase na primeira liña suplementaria inferior. Na clave de dó, pode estar na terceira ou na cuarta liñas da pauta. Na clave de fa represéntase na primeira liña suplementaria superior.

Dó central en varias claves.
***Das novas cousas de Ramón Lamote*** é unha obra de narrativa de Paco Martín, publicada inicialmente en galego en 2008.

Historia do texto
-----------------

O libro conta novas historias de Ramón Lamote e é, tanto pola secuencia, como polo título, secuela de *Das cousas de Ramón Lamote*, publicado en 1985. A acción sitúase vinte anos despois, cun Ramón Lamote xa ancián e xubilado, pero non fai referencia en ningún momento aos anos que transcorreron no medio.

O libro foi publicado por Editorial Galaxia (a primeira parte da serie fórao por Barco de Vapor), con ilustracións de Xoán Balboa, que tamén se ocupara desta tarefa vinte anos atrás.

Estrutura
---------

O libro está dividido en sete capítulos de extensión regular, e contan fundamentalmente tres feitos: a escrita dun libro por encargo para un empresario da cidade onde vive Ramón Lamote (capítulos I e II), a creación dunha asociación de sacadores de honra (capítulos III e IV) e a estadía do protagonista na cidade utópica de Urbscras (capítulos V, VI e VII).

Personaxes secundarias
----------------------

Ademais de Ramón Lamote, existen outros personaxes na obra, algúns deles novos e outros xa presentes na primeira entrega da serie.

* Manuel Antonino López-Sánchez y Rodríguez Díaz, *O Cágado* (empresario)
* Sabela (traballadora da empresa do *Cágado*)
* Astrea (amiga de Ramón Lamote, personaxe coñecida)
* Alberte Airas (alcalde, xa coñecido)
* Lucía e Leonardo, habitantes de Urbscras.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ramón Lamote
***Das Klagende Lied*** (*Canción de pranto* en tradución literal ó galego) é unha canción composta e musicada por
Gustav Mahler.

Contexto
--------

A canción baséase nun texto de fonda raizame folclórica, xa que, con diversas variantes, pódese atopar en diferentes idiomas e tradicións europeas. A composición foi realizada por Mahler entre os anos 1879 e 1880. Sendo posteriormente revisada no 1893, no período 1898-1899 e no 1906.

Mahler presentou a composición inicial ó premio Beethoven no 1881, concurso aberto naquel tempo ás composicións dos diplomados do Conservatorio de Viena. O xurado, composto por Johannes Brahms, Josef Hellmesberger e Johann N. Fuchs decidiu outorgar o premio á obra *Concerto* de Robert Fuchs. Decepcionado Mahler, enviou a partitura a Franz Liszt e á editorial Schott. En ambos casos a obra foi rexeitada. Isto provocou a primeira revisión da composición (1893), sendo eliminados diversos fragmentos e facendo a obra máis concisa.
Finalmente a estrea perante o público realizouse no *Musikverein* de Viena no 1901.

Estilo
------

Aínda que catalogada coma Lied, trátase dunha obra híbrida, mestura de diversos xéneros. Por unha banda a temática, o predominio orquestral e a monumentalidade musical remiten ás obras de Wagner. Porén, o texto dramático repártese entre os solistas e o coro, impedindo a identificación solista-personaxe, tan tipicamente wagneriana. Por outra banda, o título, a forma estrófica ou o sentido vocal lembran máis a unha canción. Dalgún xeito, Mahler xa buscaba nesta obra de xuventude un xénero novo que lle permitise acadar os seus obxectivos artísticos. Esta procura culminaría na súa madurez, especialmente coa súa ópera sinfónica Das Lied von der Erde.

Nesta composición aparecen tamén dous dos recursos compositivos máis frecuentes nas obras de Mahler: a marcha pastoral (simbiose entre as marchas militares e as corais pastorais de orixe protestante) e a chamada *Burgmusik* (na que se manifesta ironicamente o ruído e agresividade do tumulto mundano).

Estrutura
---------

A obra divídese en tres partes: **Waldmärchen** (*A marcha do bosque*, eliminada na revisión de 1893), **Der Spielman** (*O Xoglar*)) e **Hochzeitsstück** (*O Casamento*).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* La música de Gustav Mahler: Una guia d'audició. Joan Grimalt. Editorial Duxelm *(en catalán)*

| * v
* c
* e
Lieder de Gustav Mahler |
| --- |
| 
* Das Klagende Lied
* Des Knaben Wunderhorn (Mahler)
* Rückert-Lieder
* Kindertotenlieder

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1171386
* WorldCat
* VIAF: 127145911294427062930
* AllMusic: mc0002370446
* BNF: 14809926f
* GND: 300097832
* IMSLP: ID
* LCCN: n85006777
* MusicBrainz: ID

 |
Bandeira de Inglaterra
A **cruz de San Xurxo** é unha cruz grega de goles (vermella) sobre fondo prata (branco).

É a bandeira nacional de Inglaterra, e está na bandeira nacional de Xeorxia e aparece nos escudos das cidades de Londres, Milán, Xénova, Friburgo, Coblenza, Montreal e Barcelona, e das armas das rexións de Renania-Palatinado, Aragón e Sardeña.

Foi enarborada nun principio pola república de Xénova, que mantiña a hexemonía do comercio marítimo mediterráneo arredor do século XI. Inglaterra solicitou permiso para enarborala nos seus barcos e quedar así protexidos para navegar polo Mediterráneo e o mar Negro. Máis tarde foi feita insignia da Royal Navy, potencia marítima que chegaría a ser a máis potente do mundo. Quedou así incorporada á bandeira británica que máis tarde colonizaría territorios dos cinco continentes.

Tamén formou parte do emblema do Imperio Bizantino e do rei Ramiro I de Asturias.

* AragonAragon
* BarcelonaBarcelona
* CoblenzaCoblenza
* FriburgoFriburgo
* LondresLondres
* MontrealMontreal
* Renania-PalatinadoRenania-Palatinado
* SardeñaSardeña
* XeorxiaXeorxia

Véxase tamén
------------

* Xurxo
* San Xurxo
Xerome de Estridón na fachada da Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra.
O **Día Internacional da Tradución** celébrase cada ano o 30 de setembro, data en que se conmemora o falecemento de Xerome de Estridón, primeiro tradutor da Biblia. A celebración foi promovida pola FIT (Federación Internacional de Tradutores), dende a súa creación en 1953. En 1991 a FIT lanzou a idea dun Día Internacional da Tradución oficialmente recoñecido para mostrar a solidariedade da comunidade de tradutores en todo o mundo nun esforzo por promover a profesión de tradutor nos diferentes países. Esta data aprovéitase para difundir conciencia acerca dunha profesión que se volveu fundamental, tanto por razóns da globalización como para a comunicación entre as culturas.

Canto á tradución literaria, en Galicia existen dúas asociacións de tradutores: a Asociación de Tradutores Galegos (ATG) e mais a Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación (Agpti).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Traductores gallegos reivindican "mayor visibilidad" de su profesión*, en Europapress o 30 de setembro de 2013. *(en castelán)*
O **Día Mundial da Aviación e a Cosmonáutica** é unha festividade que se celebra o 12 de abril, establecida para conmemorar a primeira viaxe espacial tripulada polo ser humano.

O 12 de abril de 1961 o cosmonauta soviético Iuri Gagarin, a bordo da nave espacial "Vostok 1", orbitou a Terra por vez primeira.

Establecemento da festividade
-----------------------------

Na Unión Soviética a festividade foi establecida o 9 de abril de 1962 polo Presidium do Soviet Supremo da URSS. Celébrase baixo o nome de **Día da Cosmonáutica** (en ruso: *День космонавтики*).

A data foi establecida por decisión da Federación Aeronáutica Internacional.

Notas
-----

1. ↑  "Cosmonautas rusos envían felicitaciones desde la EEI por el Día de la Cosmonáutica". *RT en Español* (en castelán). Consultado o 12 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Día da Cosmonáutica***  |

### Outros artigos

* Día Internacional dos Voos Espaciais Tripulados