recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Nazario Sauro**, nado en Capodistria (actual Eslovenia) o 20 de setembro de 1880 e finado en Pola (actual Croacia) o 10 de agosto de 1916, foi un mariñeiro, militar e irredentista italiano.

Biografía
---------

Nado en Capodistria, que estaba no Litoral austríaco (actual Koper, Eslovenia), comezou a navegar moi novo, chegando a ser capitán dun barco de carga aos 20 anos.

Os seus ideais irredentistas (foi un dos principais representantes do irredentismo italiano en Istria) levárono a capturar un barco austríaco en 1914 e levalo a Venecia, onde se uniu a moitos prófugos italianos de Istria, solicitando a entrada en guerra de Italia contra Austria.

En 1915, cando Italia entrou en guerra, enrolouse voluntario na Regia Marina (a Armada Real italiana), sendo asignado a unha unidade de torpedeiras. Cumpriu 60 misións de guerra en 14 meses.

En xuño de 1916 foi promovido a subtenente no submarino *Giacinto Pullino*, recibindo tamén unha medalla de prata ao valor militar. En agosto dese ano o submarino foi enviado a torpedear na área de Fiume (actual Rijeka), pero quedou escorado e toda a tripulación foi capturada polo destrutor austríaco *Satellit*. Sauro foi recoñecido e sentenciado a morte por un tribunal militar en Pola. Foi aforcado mentres berraba: "Viva l'Italia". Tras a súa morte o rei Vítor Manuel III dedicoulle a medalla de ouro ao valor militar.

Nazario Sauro está recoñecido en Italia coma heroe nacional e dous barcos da Mariña militar italiana levaron o seu nome.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nazario Sauro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Datos de Nazario Sauro en treccani.it *(en italiano)*
* Datos de Nazario Sauro en sapere.it *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q114387
* WorldCat
* VIAF: 285497060
* BNF: 17126807s
* DBI: ID
* GND: 1058621394
* ICCU: SBLV049001
* ISNI: 0000 0003 9158 5317
* LCCN: n2017063041
* NTA: 071457801
* Treccani: nazario-sauro

 |
**Vechtari** (ou **Wectari**) (Vicenza, ? - 671?) foi un duque longobardo de Friúl, desde o 663 ao 671.

Traxectoria
-----------

Orixinario de Vicenza, "home probo, que exercía con dozura o goberno sobre o pobo" segundo Paulo Diácono, foi elevado ao trono de Cividale polo rei Grimoaldo no canto do duque rebelde Lupo, morto en batalla polos ávaros chamados polo mesmo rei. A súa ascensión foi precedida pola tentativa do fillo de Lupo, Arnefrido, de tomar en posesión do dominio paterno grazas ao apoio dos eslavos.

Atacado e morto polos friulanos Arnefrido e cercado Vechtari, os eslavos tentaron novamente ocupar o ducado, aproveitando unha viaxe do duque á capital do reino, Pavia. Os invasores proxectaban cercaren a capital do ducado, Cividale, co forte exército que reuniran e que tiñan acampado preto da cidade (en Broxas, na beira do río Natisone). Vechtari, porén, volvera a Cividale ("por divina disposición", escribe entón Paulo Diácono) a tarde anterior ao ataque. A maior parte do seu séquito xa volvera ás súas residencias, esparexidas por todo o territorio, así o duque resolveu marchar contra os eslavos con só vinte e cinco guerreiros. Os invasores burláronse de tan pequena tropa; pero cando Vechtari se quitou o helmo e se tornou recoñecíbel (grazaa á súa característica calvicie), os eslavos turbáronse, interpretando tamén ele sa súa súbita aparición como un sinal divino. Aterrorizados, déronse á fuga; na confusión que seguiu, Vechtari e os seus homes puideron cargar contra eles, matándoos en gran número.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum* (*Historia dos longobardos*, Lorenzo Valla/Mondadori, Milán 1992).
**Francisco Javier González de Castejón y Elío** (Pamplona, 25 de maio de 1848–Madrid, 25 de novembro de 1919) —tamén coñecido como o **marqués de Vadillo**—, foi un avogado e político español, ministro de Graza e Xustiza durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena, carteira que ocuparía de novo, xunto ás de ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas e ministro da Gobernación durante o reinado de Afonso XIII. Tamén foi director xeral do Contencioso do Estado, antecesor do actual Avogado Xeral.

Traxectoria
-----------

Naceu o 25 de maio de 1848 en Pamplona. Foi catedrático de dereito natural na Universidade Central de Madrid. Membro da Unión Católica e do Partido Conservador, iniciou a súa carreira política como deputado por Navarra nas eleccións de 1879, sendo reelixido sucesivamente até 1914, renunciando en 1915 ao ser nomeado senador vitalicio.

Ministro de Graza e Xustiza entre o 18 de abril de 1900 e o 6 de marzo de 1901 nos dous sucesivos gobernos que presidiron Silvela e Azcárraga, posto que ocupou de novo entre o 27 de outubro de 1913 e o 7 de setembro de 1914 nun goberno Dato; foi tamén ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas en dúas ocasións: entre o 6 de decembro de 1902 e o 20 de xullo de 1903 nun gabinete presidido por Silvela, e entre o 27 de xaneiro e o 23 de xuño de 1905 no goberno encabezado por Fernández Villaverde. Foi ministro da Gobernación no gabinete que, entre o 16 de decembro de 1904 e o 27 de xaneiro de 1905, presidiu Azcárraga.

Foi membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e da Academia de Ciencias Morais e Políticas.

Notas
-----

1. ↑  Vázquez de Prada Tiffé 1991, p. 469.
2. ↑  "Expediente personal del Senador vitalicio D. Francisco Javier González de Castejón y Elio, Marqués de Vadillo". *senado.es*. Consultado o 28 de agosto de 2020.
3. 1 2 3 4 5  Centro de Ciencias Humanas y Sociales (CCHS) del Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) (ed.). "Ministros y miembros de organismos de gobierno. Regencias, Juntas de Gobierno, etc (1808-2000)". Arquivado dende o orixinal o 05 de outubro de 2018. Consultado o 09 de setembro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Francisco Javier González de Castejón y Elío Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Vázquez de Prada Tiffé, Mercedes (1991). "El Marqués del Vadillo: Figura clave del partido conservador en Navarra". En Andrés-Gallego, José; et al. *Estudios de historia moderna y contemporánea : homenaje a Federico Suarez Verdeguer* (en castelán). Madrid: Ediciones Rialp. pp. 469–480. ISBN 84-321-2748-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5866188
* WorldCat
* VIAF: 9403531
* Auñamendi: 67308
* BNE: XX1255056
* DBE: francisco-javier-gonzalez-de-castejon-y-elio
* ISNI: 0000 0000 5934 1636
* LCCN: no90001508
* PARES: 119158
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 49620
* Senadores de España (1834-1923): 3004

 |
***Ábrete de orellas*** é un espazo de comunicación musical galego con actividade en Internet, en radio e tamén en prensa. O seu director é Pepe Cunha.

Historia
--------

*Ábrete de Orellas* naceu como programa musical en Radio Kaos, emisora universitaria do Campus de Ferrol no outono de 1997, e foi crecendo con atención á variedade musical e á música ao vivo na zona de Ferrol. Ao desaparecer Radio Kaos, na primavera de 2003 o programa pasou a ser difundido por Internet, e ampliou a súa zona de influencia de Ferrol a toda Galiza coincidindo coa chegada de Internet e a creación dun portal on-line.

En 2005 o Colectivo Opaíí-Rádio FilispiM, do cal Pepe Cunha é membro fundador, comezou a operar na comarca de Trasancos, onde *Ábrete de orellas* regresou en outono de 2014. A versión radiofónica do programa soa nas emisoras da Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias (CUAC FM; Rádio FilispiM, Radio Roncudo, Radio Neira, Piratona ...), nas radios municipais de Redondela e Negreira e no podcast de *Pontevedra Viva*, ademais de estar dispoñíbel en Agora.gal e Podgalego.

Recoñecementos
--------------

* Premios Martín Codax da Música na categoría de Espazo de Comunicación Musical (2016 e 2018).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.abretedeorellas.com
* 
*
**María Carolina Rovira Flórez de Quiñones**, nada en Cervera de Pisuerga (Palencia) en 1942 e finada en Santiago de Compostela en 2012, foi unha xurista e profesora da Facultade de Dereito da USC, especializada na área de Filosofía do Dereito.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Dereito na Universidade de Granada en 1966, a súa vinculación coa Universidade de Santiago de Compostela comenza coa preparación da súa tese doutoral.

Baixo a dirección de Francisco Puy Muñoz realizou a súa tese de doutoramento, *La filosofía jurídica de Felipe Clemente de Diego y Gutiérrez (1866-1945)*, defendéndoa en 1968. A tese trata do substrato ideolóxico da obra de Felipe Clemente de Diego Gutiérrez, civilista e profesor de Dereito na USC. Obtivo a cualificación de Sobresaliente *cum laude* o ano seguinte, sendo publicada en 1970 pola editorial Porto y Cía.

Comezou o seu labor docente como Profesora Axudante de Clases Prácticas do Departamento de Filosofía do Dereito dende o curso 1966-67. En 1973 acadou o rango de titular, posto que ocuparía ata a súa xubilación en 2007.

Ocupou a secretaría da facultade entre o 1978 e 1994, foi a primeira presidenta da Comisión da Biblioteca Concepción Arenal, e colaborou nas revistas *Anales de la Cátedra Francisco Suárez*, de Granada, e *Verbo*, de Madrid.

Notas
-----

1. ↑  Blog da Biblioteca Concepción Arenal da USC
2. ↑  IberLibro.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385405
* BNE: XX1099509
* Dialnet: 334967

 |
Natalia e Adrián.
**Hadrián de Nicomedia** ou **santo Hadrián**, coas variantes **Adrián****, Hadriano****, Adriano****, Adrao** e **Adrán****,** foi un garda pretoriano do emperador Galerio Maximiano, convertido ao cristianismo foi martirizado en Nicomedia o 4 de marzo de 303. Segundo a tradición, mentres presidía a tortura dun grupo de cristiáns preguntoulles que agardaban recibir do seu Deus, eles replicaron: *o que o ollo non viu, o que o oído non sentiu, e o que non pasou pola mente do home: iso prepara Deus para os que o aman* (Corintios I 2:9). É o patrón dos soldados.

Impresionado pola forza na que se mantiñan na fe diante os tormentos, converteuse e fíxose bautizar, os seus compañeiros prendérono e levárono á cadea, onde foi torturado; a súa muller, Natalia de Nicomedia, que xa era cristiá sen el o saber, disfrazouse de home para se introducir na prisión e poder soster nos seus brazos ao seu home, antes de morrer decapitado.

Festa
-----

* Calendario romano: 8 de setembro
* Calendario grego: 26 de agosto

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de santo Adrián

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q374822
* WorldCat
* VIAF: 72293846
* CERL: cnp00573800
* GND: 123168430
* Orthodox Encyclopedia: 63606
* SUDOC: 194699307

 |


1. 1 2 3 4 5 6 7  "Guía de nomes galegos". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-09-17.
**Soniko-dB** foi un dúo galego de disk jockeys formado por **DJ Goro** e **DJ Christian** (posteriormente coñecido como **Christian Soniko**).

Historia
--------

A andaina do grupo comeza en 1998 cando Goro e Christian crean o grupo **D-Dilleis** co que apareceran as súas primeiras producións *Bota* e *Scream*. En 2001 aparece a súa primeira produción baixo o novo nome **Soniko-dB**, *Are you afraid?*, co que se abre unha nova etapa na que Goro e Christian traballan como picadiscos residentes as noites do sábado na discoteca LP45 de Ordes e gañan popularidade por toda Galiza e o resto do estado español. O segundo vinilo en aparecer titúlase *Tonos*, discoteca de Boiro na que daquela Goro traballaba como residente os domingos pola tarde, do cal a canción "Blind Beat" será incluída no compilatorio Professional DJ's editado por Tempo Music.

En maio de 2002 o dúo actúa no programa Música Sí de TVE. Ese mesmo mes publican a canción máis popular do grupo ao longo do tempo, *GZ*, que é unha versión progressive da canción popular galega *A sementeira*. En 2003 aparece *Ultrasoniko* que se converte nun éxito de vendas e aparece en diversos compilatorios. A partir desta época o grupo recibe nomeamentos a diversos premios en revistas especializadas en música electrónica. No ano 2004 publican *Supersoniko*, que será a derradeira produción do grupo antes da súa disolución en 2006.

A partir de entón Goro e Christian continuaron as súas carreiras por separado. Dende aquela o grupo reuniuse só en 2014 e no 2019 polo 30 aniversario de Dj Goro para ofrecer unha única actuación.

Discografía
-----------

Como D-Dilleis:

* *Bota* (1999, sinxelo, CD)
* *Scream* (2000, sinxelo, CD)

Como Soniko-dB:

* *Soniko-dB* (2001, maxi vinilo)
* *Tonos* (2001, maxi vinilo)
* *GZ* (2002, maxi vinilo)
* *Ultrasoniko* (2003, maxi vinilo)
* *Supersoniko* (2004, maxi vinilo)

Notas
-----

1. ↑  Soniko-dB en MUSICA SÍ (TVE1)
2. ↑  "Biografía completa de DJ Goro". Arquivado dende o orixinal o 07 de novembro de 2017. Consultado o 30 de outubro de 2017.
3. ↑  "Soniko-dB - Fin de Año 2013". Arquivado dende o orixinal o 07 de novembro de 2017. Consultado o 30 de outubro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Antiga web de Soniko-dB
* Web de DJ Goro
* Web de Christian Soniko
Primeiro abecedario en prekmuro (1725)
Mapa dos dialectos do esloveno. O prekmuro marcado de cor ocre na dereita superior
O **prekmuro** é un dialecto da lingua eslovena que se fala na rexión de Prekmurje en Eslovenia que que utiliza tamén a minoría eslovena do condado de Vas en Hungría, que ten como centro cultural a vila de Szentgotthárd. Tradicionalmente tamén o falaba a colonia eslovena establecida no condado de Smogy nos séculos XVII e XVIII pero que gradualmente quedou asimilada pola poboación húngara.

Na súa orixe formaba parte dun continuum dialectal que abranguía tanto os grupos dialectais carintio e panonio do esloveno como o dialecto kaikaviano do croata, que non compartiu as innovacións que se orixinaron dos dialectos centrais do esloveno.

O prekmuro goza dunha forte vitalidade, como en xeral o resto dos dialectos eslovenos, é a fala habitual no fogar mesmo dos estudantes universitarios. Tivo tamén o seu propio estándar escrito e a súa tradición literaria ata 1919, continuando en uso nalgunhas publicacións periódicas ata a segunda guerra mundial.

### Características

A filoloxía eslovena engloba o prekmuro dentro do grupo dialectal panonio (*panonska narečna skupina*) O dialecto inclúe moitas palabras arcaicas que non están presentes no esloveno estándar, tamén presenta moitos préstamos léxicos do alemán, e en menor medida do húngaro

Notas
-----

1. ↑  Marc L. Grennberg (2009). "Prekmurje Grammar as a Source of Slavic Comparative Material" (pdf). *Slovenski jezki - Slovene Linguistic Studies* (7): 41. Consultado o 8 de xuño de 2010.
2. ↑  Grant H. Lundberg (2007). "Perceptual Dialectology and the Future of Slovene Dialects" (pdf). *Slovenski jezki - Slovene Linguistic Studies* (6): 100. Consultado o 8 de xuño de 2010.
3. ↑  Fran Ramovš (1957). *Karta slovenskih narečij v priročni izdaji‬*. *Liubliana:Cankarjeva založba*.
4. ↑  Mihaela Koletnik (2010). "Traces of Interlingual Contacts in Prekmurje Agricultural Terminology" (pdf). *Diaclectologia* (4): 64. Consultado o 8 de xuño de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q129431
* Glottolog: prek1239

 |
A **media aritmética xeométrica** (**AGM**, *arithmetic-geometric mean* en inglés) M(*x*, *y*) de dous números reais positivos *x* e *y* defínese da seguinte forma. Primeiro obtemos a media aritmética de *x* e *y* denominándoa *a*1, i.e. *a*1 = (*x*+*y*) / 2. Despois construímos a media xeométrica de *x* e *y* denominádoa *g*1, i.e. *g*1 é a raíz cadrada de *xy*.

Agora podemos iterar esta operación con *a*1 no canto de *x* e *g*1 no canto de *y*. Desta forma, defínense dúas sucesións (*a**n*) e (*g**n*):

{\displaystyle a\_{n+1}={\frac {a\_{n}+g\_{n}}{2}}}
e

{\displaystyle g\_{n+1}={\sqrt {a\_{n}g\_{n}}}}
Ambas sucesións converxen ó mesmo número, denominado **media aritmética xeométrica** M(*x*, *y*) de *x* e *y*.

Pódese demostrar que:

{\displaystyle M(x,y)={\frac {\pi }{4}}\cdot {\frac {x+y}{K\left({\frac {x-y}{x+y}}\right)}}}
onde *K*(*x*) é a  *integral elíptica completa de primeira especie*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q476167
* MAG: 515798671

 |
O **Campionato de España de ciclismo en ruta de 1988** foi a LXXXVII edición do Campionato de España de ciclismo en ruta masculino, que se disputou Ponteareas o 26 de xuño de 1988, cun percorrido de 248 km. Aínda que había 143 pre-inscritos, só participaron 114 corredores, dos cales 63 terminaron a carreira.

Acadou a vitoria Juan Fernández logo de se impoñer no sprint fronte a Manuel Jorge Domínguez e a Jokin Mujika.

Clasificación
-------------

| **1987** << **Campionato de España de 1988** >> **1989** |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **1.** |   | **Juan Fernández** | **Zahor** | **6h 29' 59"** |
| 2. |  | Manuel Jorge Domínguez | BH | m.t. |
| 3. |  | Jokin Mujika | Caja Rural | m.t. |
| 4. |  | Iñaki Gastón | Helios | m.t. |
| 5. |  | Pedro Marquina | CLAS-Cajastur | m.t. |
| 6. |  | Jesús Blanco Villar | Seur | m.t. |
| 7. |  | Fernando Martínez de Gereñu | Kas | m.t. |
| 8. |  | Federico Etxabe | BH | m.t. |
| 9. |  | Jesús Rodríguez | Helios | m.t. |
| 10. |  | Álvaro Pino | BH | m.t. |

 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Crónica de la carrera[*Ligazón morta*]
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Éter (homónimos).
Éter loitando contra un xigante na Xigantomaquia (relevo no altar de Pérgamo)
Na mitoloxía grega, **Éter** era unha das deidades primoriais, personificación do ceo superior, onde a luz do sol é máis limpa que no ceo máis próximo á terra. É dicir, Éter sería o espazo situado por riba do ceo que vemos: segundo os *Himnos homéricos*, Helios (o Sol) habita no Éter, e tamén os Ventos soplan desde este lugar. Debe diferenciarse a Éter (esa rexión superior do ceo) do ceo propiamente dito, personificado en Urano.

Considérase fillo de Érebo (a Escuridade) e Nicte (ou Nix, a Noite), e irmán de Hémera (a luz do Día).

> 
> 
> "*Do Caos naceron Érebo e a negra Noite. Da Noite, á súa vez, xurdiron Éter e Hémera, ós que enxendrou como froito dos seus amores con Érebo*".
> (Hesíodo: *Teogonía* 124-126)
> 

Outras tradicións, como recolle Hixino no prólogo ás súas *Fábulas* , narran que Éter se uniu a Hémera (o Día), e que de aí naceron Xea (a Terra), Urano (o Ceo) e Ponto (o Mar). Tamén naceron desta unión diferentes conceptos abstractos, que foron personificados na mitoloxía: a Dor, o Pesar, a Ira, a Astucia, a Mentira, o Xuramento, a Vinganza, o Esquecemento, a Covardía, o Medo, o Incesto, etc. E finalmente, tamén diferentes titáns (como Océano, Temis, Hiperión), e outros moitos personaxes mitolóxicos, como o Tártaro, os Ciclopes e os Hecatonquiros, Atlas, etc.

Segundo Cicerón, Éter era o pai de Xúpiter e de Urano (Grimal).

Notas
-----

1. ↑  Prólogo a *Fábulas*, 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed. 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* Hixino: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189175
* BRE: 4917837
* EBID: ID
* Theoi: Aither

 |
Coordenadas: 58°23′3″N 13°39′15″L﻿ / ﻿58.38417, -13.65417

A igrexa do convento de Varnhem, rodeada de ruínas
O **Convento de Varnhem** foi un convento na localidade sueca de Varnhem, na provincia de Västergötland.

Historia e características
--------------------------

Foi fundado arredor de 1150 por monxes cistercienses procedentes do convento de Alvastra. Na súa igrexa soterráronse varios personaxes da historia de Suecia.

O convento foi favorecido con doazóns da dinastía de Erik. En 1234 incendiouse e reduciuse a cascallos. Por iniciativa de Birger Jarl e outros nobres que decidiron financialo, procedeuse á súa reconstrución.

Coa chegada da reforma protestante a Suecia, a propiedade do convento foi confiscada en 1527. O edificio foi incendiado polas tropas danesas en 1566 durante a Guerra Nórdica dos Sete Anos. O templo foi restaurado no século XVII por decisión de Magnus Gabriel De la Gardie, quen creou un mausoleo familiar alí. A igrexa volveu ser restaurada con especial coidado entre 1911 e 1923 e entre 1921 e 1929 fixéronse escavacións nas ruínas do convento, que se retomaron nos anos setenta.

Actualmente só permanece a igrexa, mentres que o resto do convento áchase en ruínas, mais aínda así, o sitio é un atractivo turístico.

Tumbas en Varnhem
-----------------

* Canuto I Eriksson, rei de Suecia de 1167 a 1196.
* Erik X Knutsson, rei de 1208 a 1216.
* Erik o Coxo, rei desde 1222 até 1250.
* Birger Jarl, fundador de Estocolmo, a súa esposa Matilde de Holstein e seu fillo Erik Birgersson.
* Magnus Gabriel De la Gardie, home de estado do século XVII.

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q860739
* Google Maps: 7130151416043855374

 |
**Tinetto** é unha illa de Italia situada no mar da Liguria, no extremo occidental do Golfo de La Spezia. Forma parte dun arquipélago de tres illas que queda ao sur do continente en Portovenere. A máis grande das tres, Palmaria, atópase ao norte e Tino no medio.

En 1997, o arquipélago, xunto con Portovenere e as Cinque Terre, foron designadas como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Descrición
----------

A illa de Tinetto é a illa de dimensións menores entre as tres illas do golfo de La Spezia. É a illa que está máis ao sur con respecto ás outras dúas, Palmaria e Tino, moi preto desta última illa. En realidade, a illa de Tinetto é pouco máis que unha illa cuberta de vexetación. Non obstante, mantén a presenza dunha comunidade relixiosa no seu pequeno territorio.

Historia
--------

Na parte máis occidental da illa están os restos dun pequeno oratorio que se remonta ao século VI, mentres que ao leste hai restos dun edificio máis complexo, formado por unha igrexa con dous edificios con celas. preparados para os monxes, construídos en varias fases durante o século XI e definitivamente destruídos polos sarracenos. A poucos metros ao sur do illote, na parte superior dunha roca semi-mergullada, hai unha estatua de Stella Mari, duns dous metros de altura.

Vida salvaxe
------------

Unha subespecie de lagarto da Podarcis muralis, Podarcis muralis tinettoi é endémica da illa.

Durante varios anos, a illa albergou unha colonia de gaivotas que se volve moi agresiva durante o período de reprodución, o que fai imposible acceder á illa.

Acceso
------

A diferenza da illa de Tino, a de Tinetto é accesible aos cidadáns que poden amarrar os seus barcos na illa e parar aí.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tinetto Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Illa Tino

### Ligazóns externas

* Oficina de Turismo do municipio de Portovenere (en italiano, inglés, francés e alemán)
Coordenadas: 42°34′N 1°38′L﻿ / ﻿42.56, 1.64

**Grandvalira**| Sector Pas de la Casa*Sector Pas de la Casa* |
| Situación | Pireneos |
| País | Andorra Andorra |
| Parroquias | Encamp e Canillo |
| Información:  - Cota mínima - Cota máxima - km. alpino - km. fondo - km. esquiábeis |  1.710 metros2.560 metros210-- |
| Pistas de esquí:   Verdes   Azuis   Vermellas  Negras   -  De fondo | 20413522si |
| Remontes: - Teleféricos  - Telesquís  - Telecadeiras - Telecabinas - Cintas - Telecordas |  0  17  28  4  8  9 |
| Neve artificial:  - Canóns  - Superficie |  1027  110 km |
| Contacto:  - Páxina web  - Correo-e  - Teléfono  - Fax |  www.grandvalira.com reserves@grandvalira.com00 376 891 800 e 931 77 05 86 |

**Grandvalira** é unha estación de esquí dos Pireneos localizada na zona leste do Principado de Andorra, nas parroquias de Encamp e Canillo. A estación está principalmente destinada para a práctica do esquí alpino e chega dende o centro da nación até o leste, onda a fronteira con Francia.

Este é o dominio esquiábel máis grande dos Pireneos e de todo o Sur de Europa, xa que ten un total de 210 quilómetros de pistas. A etación toma o seu nome do río Valira, o río máis grande de Andorra que é resultado da fusión do río Valira de Oriente e do río Valira de Occidente en Escaldes-Engordany.

Historia
--------

Grandvalira creouse no inverno de 2003 como resultado dunha fusión entre as estacións de *Pas de la Casa - Grau Roig* e *Soldeu El Tarter*. En 2007, Pas de la Casa - Grau Roig celebrou o seu 50 aniversario. O primeiro telesquí foi instalado no ano 1956 por Francesc Viladomat na cima do *Coll Blanc*. Este telesquí chegaba a transportar 450 equiadores á hora. Dende a fusión, a estación foi ampliada ao *Cercle de Pessons* e aos *Cortals d'Encamp*.

Os primeiros canóns de neve artificiais foron instalados en 1985. O primeiro telecadeira desembragábel de seis prazas instalouse en 1997. Estes dous feitos ocorreron na estacións de esquí de Pas de la Casa - Grau Roig.

Sectores
--------

A estación de esquí de Grandvalira conta con seis sectores diferentes:

* Encamp (1300m, só se pode acceder á pista por telecabina)
* Canillo (1500m, só se pode acceder á pista por telecabina)
* O Tarter (1719 m)
* Soldeu (1800 m)
* Grau Roig (2120 m)
* Pas da Casa (2100 m)

Panorama de Pas da Casa.

Galería de imaxes
-----------------

* Sector de Pas de la CasaSector de Pas de la Casa
* Sector de Grau-Roig.Sector de Grau-Roig.
* Sector de Soldeu.Sector de Soldeu.
* Sector de Encamp.Sector de Encamp.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estación de esquí
* Principado de Andorra
* Vallnord

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
Coordenadas: 42°07′07″N 8°51′49″O﻿ / ﻿42.118608333333, -8.8635916666667
**A Volta dos Nove** é a denominación dada a unha curva da parroquia de Baredo (Baiona), ao pé da estrada Baiona-A Guarda (actual PO-552), con motivo da represión franquista.

Historia
--------

O 16 de outubro de 1936 foron fusiladas nove persoas do Val Miñor. As persoas represaliadas foron Modesto Fernández Rodríguez, Manuel Aballe Domínguez, Felicísimo Antonio Pérez Pérez, Elías Alejandro Gonda Alonso, Manuel Francisco Lijó Pérez, Fidel Leyenda Rodríguez, José Rodríguez González, Manuel Barbosa Durán e Generoso Valverde Iglesias.

A memoria dos asasinatos permaneceu viva polas cruces que se gravaban anonimamente, de forma continuada e clandestina, e, 78 anos despois, filmouse un documental sobre a represión e a capacidade de resistencia colectiva *A volta dos nove*, documental de Antonio Caneiro (2014).

Notas
-----

1. ↑  "A historia dos Nove de Baredo". *Galicia Hoxe*. 10 de outubro de 2007.
2. ↑  "Emotiva homenaxe ás familias do Val de Miñor represaliadas polo franquismo". *Infogauda*. 26 de outubro de 2019.
3. ↑  "A Volta dos Nove". *Verkami*.
4. ↑  "La curva de las nueve cruces: la resistencia de un pueblo contra la barbarie falangista". *www.publico.es*. Consultado o 2021-02-17.
O **Tribunal Supremo de Washington** (en inglés, *Washington Supreme Court*) é a máxima instancia xudicial do estado de Washington (Estados Unidos). Fundado en 1889, ten a súa sede en Olympia e intégrano nove maxistrados cuxos veredictos poden ser recorridos ante o Tribunal Supremo dos Estados Unidos.

Competencias
------------

A Constitución de Washington no seu artigo cuarto determina os poderes do Tribunal Supremo correspondéndolle garantir o hábeas corpus e o *quo warranto* (clarificar os poderes das autoridades) e exercer o *mandamus* (obrigar ao cumprimento) e o *certiorari* (exercer a revisión xudicial). Deste xeito, é a derradeira instancia de apelación estatal podendo revisar os casos dos tribunais subordinados. Esa facultade faina a partir da documentación do proceso elaborada polo xulgado apelado mais non toma declaración ás partes ou ás testemuñas.

Membros
-------

Nove xuíces conforman o Tribunal Supremo. Estes teñen mandato des de seis anos e son electos pola cidadanía mediante sufraxio nunhas eleccións nas que concorren candidatos independentes (os partidos políticos non poden presentar aspirantes). Os maxistrados que compoñen o tribunal, escollen entre eles ao presidente (*chief justice*) para períodos de catro anos (mediante voto secreto). Ademais, os xuíces débense retirar ao cumpriren 75 anos. Doutra parte, a sede do Tribunal Supremo está nun edificio chamado Templo da Xustiza en Olympia, a capital do estado de Washington.

Notas
-----

1. 1 2  "Code Reviser Washington State Constitution". *leg.wa.gov*. Consultado o 2023-09-07.
2. ↑  "Washington State Courts - Supreme Court". *www.courts.wa.gov*. Consultado o 2023-09-07.
3. ↑  "Temple of Justice". *des.wa.gov*. Consultado o 2023-09-07.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Tribunal Supremo de Washington (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4167888
* WorldCat
* LCCN: n50068491

 |
**Faustino Barros Álvarez**, nado en Moraña e finado na Habana o 21 de decembro de 1929, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba con 26 anos, e alí fixo fortuna. Retornou a Moraña, instalándose en Soar. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro e elixido alcalde de Moraña o 5 de febreiro de 1924. Foi nomeado deputado provincial en setembro de 1924. Viaxou a Cuba en outubro de 1927 para liquidar un negocio. Volveu viaxar a Cuba en 1929 e morreu na Habana o 21 de decembro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Cesáreo Durán Álvarez** |  **Alcalde de Moraña** 1923 - 1929 | Sucesor:**Cesáreo Durán Álvarez** |

Vida persoal
------------

Casou en Soar con Dolores Rodríguez Sayáns o 8 de outubro de 1921.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-2-1924, p. 2.
2. ↑  *Galicia*, 9-2-1924, p. 1.
3. ↑  *La Integridad*, 12-2-1924, p. 1.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-9-1924, p. 7.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-10-1927, p. 13.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-1-1930, p. 3, 13.
7. ↑  *La Integridad*, 10-10-1921, p. 2.
Coordenadas: 43°28′22″N 3°47′43″O﻿ / ﻿43.47277778, -3.79527778

A **Universidade Internacional Menéndez Pelayo** (**UIMP**) é unha universidade pública española con domicilio social en Madrid e sedes en Santander, Valencia, Barcelona, Cuenca, A Coruña, Granada, Huesca, Sevilla, Tenerife e La Línea de la Concepción (Cádiz).

Trátase dun Organismo Autónomo do Ministerio de Educación e Ciencia que, segundo os seus estatutos, defínese como un «centro universitario de alta cultura». O seu nome rende homenaxe a Marcelino Menéndez Pelayo. É a institución pioneira e decana en España en cursos de verán e cursos de lingua e cultura española para estranxeiros.

Na actualidade, ás súas actividades académicas tradicionais que teñen lugar en Santander, a UIMP incorpora á súa oferta académica a organización e desenvolvemento de ensino oficial de posgraduado, homologada dentro do Espazo Europeo de Educación Superior. A UIMP imparte mestrados en diversas áreas de coñecemento, estando dirixidos a universitarios que xa están en posesión do título de grao ou outro declarado expresamente equivalente.

A súa actividade máis emblemática e tradicional é a que teñen lugar durante o verán no Palacio da Magdalena de Santander, ademais dos cursos de castelán para estranxeiros que se desenvolven durante todo o curso académico no Campus de Las Llamas, na mesma cidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1442385
* WorldCat
* VIAF: 134943224
* BNE: XX141643
* BNF: 120693329
* CANTIC: a10167031
* CiNii: DA0009740X
* Dialnet: 1611863
* GND: 5083982-2
* GRID: grid.449034.e
* ISNI: 0000 0001 2155 6719
* LCCN: n81008242
* MAG: 919613290
* NLA: 36526437
* PTBNP: 1348900
* SUDOC: 028967488

 |
**Salomon Smolianov** (en ucraíno: *Саломон Смолянов*), nado en Kremenchuk en marzo de 1899 e finado en Porto Alegre en 1976, foi un falsificador xudeu e sobrevivente do Holocausto, implicado na Operación Bernhard. A súa vida foi levada ao cine no filme *Die Fälscher*, baseado nas memorias de Adolf Burger e gañador do Óscar ó mellor filme internacional de 2008, sendo a súa personaxe interpretada por Karl Markovics.

Traxectoria
-----------

Salomon Smolianov naceu nunha familia xudía en Kremenchuk, Ucraína. Estudou pintura no Imperio Ruso, pero tivo que abandonar o país en 1922 porque os seus pais estaban no lado equivocado da Revolución de Outubro. Cruzou Europa, casou en Italia, e finalmente tentou comezar unha nova vida en Alemaña, onde coñeceu a un falsificador e decidiu converterse tamén el nun. Foi buscado por varias forzas policiais europeas antes do estalido da segunda guerra mundial, e en 1939, Bernhard Krüger, futuro *sturmbannführer* das SS na Operación Bernhard conseguiu encarceralo. Foi enviado ao campo de concentración de Mauthausen, onde traballou para os gardas das SS como retratista e artista e foi seleccionado para a Operación Bernhard, sendo trasladado ao campo de concentración de Sachsenhausen en 1944, e finalmente ao subcampo de Ebensee, na rede de campos de Mauthausen. Alí foi liberado polo exército dos Estados Unidos o 6 de maio de 1945. Non se coñecen moitos detalles da vida do mestre falsificador Smolianoff despois da súa liberación, pero crese que falsificou papeis de emigración para xudeus que intentaban viaxar a Palestina. 

Despois emigrou a Uruguai, onde falsificou iconas rusas, e tras ser aparentemente descuberto pola policía uruguaia, mudouse ao Brasil na década de 1950, onde se cre que se dedicou ao negocio dos xoguetes, falecendo en Porto Alegre en 1976.

Notas
-----

1. 1 2  Malkin, Lawrence. "Lawrence Malkin - Krueger's Men - The Secret Documents". *lawrencemalkin.com* (en inglés). Consultado o 7 de setembro de 2021.
2. ↑  "Karl Markovics". *The Sydney Morning Herald* (en inglés). 9 de maio de 2008.
3. ↑  Yaron, Svaroy; Malkin, Lawrence (2006). *Hitler's Jewish Forgers* (en inglés). Orion Publishing Group. ISBN 0-304-36457-6.
4. ↑  Burger, Adolf (1989). *Akcia Bernhard: Obchod s miliónmi*.
5. ↑  Garcia, Max (1998). *Befreiung des KZ-Nebenlagers Ebensee: Neue historische Details* (en alemán). Zeitschrift des Zeitgeschichtemuseums Ebensee.
***Los Futbolísimos*** é unha saga de libros escrita por Roberto Santiago e ilustrado por Enrique Lorenzo, Guillermo Esteban e Carles Lluch. O deseño orixinal das ilustracións é de Enrique Lorenzo, e os outros ilustradores baséanse no seu deseño.

Resumo
------

O protagonista chámase Francisco, aínda que todos chámanlle Pakete por errar cinco penaltis seguidos. Xoga nun equipo de fútbol 7 do seu colexio en Sevilla la Chica: o Soto Alto. Os seus integrantes decidiron facer un pacto secreto e prometen estar unidos. Xuntos enfróntanse a desafíos e adversidades.

Repercusión
-----------

A xuño de 2020, levaba vendidos máis de 4,5 millóns de libros en España, e os libros traducíronse a unha ducia de idiomas.

Bibliografía
------------

Colección dos Futbolísimos[*Ligazón morta*]

Referencias
-----------

1. ↑  "Libros de Enrique Lorenzo en SM". Consultado o 14 de agosto de 2022.
2. ↑  "Libros de Carles Lluch en SM". Consultado o 14 de agosto de 2022.
3. ↑  "Libros de Guillermo Esteban". Consultado o 14 de agosto de 2022.
4. ↑  "Pakete". Consultado o 15 de agosto de 2022. [*Ligazón morta*]
5. 1 2  "Entrevista a Roberto Santiago". Consultado o 15 de agosto de 2022.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Plácido Castro (homónimos).

**Plácido Castro Rivas**, nado en Fisterra e finado en Montevideo en 1945, foi un banqueiro, empresario e político galego, coñecido principalmente polo seu labor de filantropía e por ser o pai do escritor Plácido Castro.

Traxectoria
-----------

Estableceuse en Corcubión. Foi o fundador da Compañía General de Carbones e creou os depósitos flotantes de carbón. Mellorou o porto e construíu a torreta do Carromeiro Chico e outras sinalizacións. Tamén construíu a estrada de Cee ao Ézaro. En 1911 estaba establecido, coa familia, en Cardiff (Gales). Exerceu de vicecónsul de Suecia e Noruega en Corcubión, porto de grande importancia na súa época. Foi elixido deputado provincial polo distrito da Coruña-Carballo en 1905 como liberal-demócrata. Apoiou a candidatura de Anselmo Villar para deputado polo distrito de Corcubión nas eleccións de deputado a Cortes de 1905, que foi vencido por Ramón Sanjurjo Neira. Presentouse como independente ás eleccións de deputado a Cortes de 1910 polo distrito de Corcubión, pero foi derrotado por José del Moral Sanjurjo por escasa diferenza. Despois de residir en Corcubión máis de trinta anos, en 1917 traspasou a industria á Compañía General de Carbones, dirixiu un manifesto ao pobo xustificándose, pediu á Corporación que o dese de baixa no padrón municipal e marchou da vila. En 1927 instalouse en Donosti, onde o acusaron de masón e marchou a Niza. Ao estalar a segunda guerra mundial exiliouse no Uruguai.

Filantropía
-----------

No ano 1928 efectuou á *Asociación de Periodistas de Madrid* unha doazón que incluía varios inmóbeis, entre os que se atopaba o castelo do Príncipe, unha fortificación do século XVII localizada na parroquia da Ameixenda (Cee).

Notas
-----

1. ↑  Artigo de Xulio Ríos
2. ↑  Census of England and Wales, 1911, documento republicado pola galicianista Kirsty Hooper na súa conta de Twitter BooksonSpain.
3. ↑  Historia de odios y rencores políticos. Plácido Castro Rivas y Manuel Miñones Barros: su influencia en Corcubión
4. ↑  Noticia en *El Noroeste* 10-5-1910, p. 1.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Plácido Castro Rivas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina de Corcubión Amistad
O Primeiro Meridiano, Greenwich
O **meridiano de Greenwich** é o semicírculo imaxinario que une os polos e pasa por Greenwich, máis precisamente polo antigo observatorio astronómico deste suburbio de Londres.

O meridiano de Greenwich serve de meridiano de orixe: é a partir do que se miden as lonxitudes, en graos, é dicir que corresponde á lonxitude cero, polo que tamén se chama **meridiano cero** e **primeiro meridiano**.

Adoptouse como referencia nunha conferencia internacional celebrada en 1884 en Washington, D.C. auspiciada polo presidente dos Estados Unidos, á que asistiron delegados de 25 países. En dita conferencia adoptáronse os seguintes acordos:

1. É desexable adoptar un único meridiano de referencia que substitúa os numerosos existentes.
2. O meridiano que atravesa o Observatorio de Greenwich será o *meridiano inicial*.
3. As lonxitudes ó redor do globo ó leste e oeste tomaranse ata os 180º desde o meridiano inicial.
4. Tódolos países adoptarán o día universal.
5. O día universal comeza á medianoite, hora solar, en Greenwich e terá unha duración de 24 horas.
6. Os días náuticos e astronómicos comezarán tamén á medianoite.
7. Promoveranse tódolos estudos técnicos para a regulación e difusión da aplicación do sistema métrico decimal á división do tempo e o espazo.

A segunda resolución aprobouse coa oposición de San Domingo e a abstención de Francia e o Brasil.

Un fuso horario esténdese sobre 15 graos de lonxitude (porque 360 graos corresponden a 24 horas e 360/24 = 15)).

A liña oposta ó meridiano de Greenwich, é dicir o semicírculo que o completa (para formar un círculo) corresponde á **liña internacional de cambio de data**, que atravesa o océano Pacífico. Por razóns prácticas, concretamente para non ter varios fusos horarios nalgúns arquipélagos, adaptouse esta liña á xeografía (xa que non é recta), ó igual que outras que limitan fusos horarios, polo que non coinciden cos meridianos.

Antigamente a maioría das mariñas de Europa continental usaban o meridiano da illa canaria de El Hierro. Así a todo, existiron moitas outras referencias.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Meridiano de Greenwich Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131108
* BNCF: 59401
* BNF: 16518948g
* BRE: 1931247
* LCCN: sh85078295

 |
As **comisión falleiras** (en valenciano: *comissiò fallera*) é unha asociación que ten por obxectivo a construción dun monumento falleiro. Adoita estar composta pola veciñanza das rúas que compoñen dita demarcación, mais non exclusivamente, xa que hai tamén xente de fóra do País Valenciano.

O nome da comisión normalmente coincide coa encrucillada de rúas na que se atopa, por exemplo a falla *Exposició - Micel Mascó* atópase nas rúas de l'Exposició e de Micer Mascó. Teñen tamén un emblema que adoita reproducir feitos característicos do imaxinario valenciano, a senyera valenciana, o rat-penat, a barraca ou o lume e o loureiro. Algunhas comisións contan tamén con himno propio.

Organización e actividades
--------------------------

Os membros dunha comisión denomínanse falleiros e falleiras. Cada ano logo da Cremà, disolvese a comisión creándose unha nova, noméanse novos cargos e planifícanse as actividades e festexos que se realizarán durante o resto do ano, así como a organización dos actos da semana fallera.

Como representantes de cada comisión adoitase nomear un presidente e a unha falleira da comisión, a cal se nomearase Fallera Major. Nela realízanse distintas actividades organizadas pola propia comisión tales coma merendas, cenas, así como tamén é o centro de reunión social do barrio durante o resto do ano.

O **Casal Faller** é o lugar onde os compoñentes das comisións falleiras se xuntan. Cada Falla dispón do seu propio local. O casal, convíreste durante os días que dura a festa, do 15 ao 19 de marzo, e os fins de semana previos, no epicentro da festa.

Os falleiros pagan unha cota mensual, e así poden gozar do local e das actividades que se realicen dentro deste e polo xeral conta cunha cociña para dar de cear aos falleiros, que pode ser xestionada por algún membro da falla ou por todos de forma colectiva, os despachos e algunha sala onde se gardan os aveños precisos para a celebración da festa. Ademais moitas veces durante o ano celébranse outras festas coma San Xoán, Halloween, Entroido, o Nadal ou Día de Reis.

As comisións adoitan contribuír, se non organizar, o alumeamento artístico durante o Nadal alumean as rúas durante as festas falleiras.

Críticas
--------

Moitos veciños que teñen preto un Casal Faller quéixanse de que as comisións fan moito ruído durante o ano e que se deberían limitar a facer festa só durante a semana falleira. Iso motivou que numerosos veciños de casais falleiros denunciaran estes pedindo, a fin de todo, o seu peche.

Notas
-----

1. ↑  "Noticia da Plataforma Estatal contra o Ruído". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 16 de decembro de 2008.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Casal Faller
* Fallas
División administrativa de Tailandia en 2023.
Tailandia divídese en 76 provincias (en tailandés: จังหวัด, *changwat*, singular e plural), que son xeograficamente agrupadas en seis rexións. A capital Bangkok non é propiamente unha provincia, senón que é unha área de administración especial considerada a 77ª provincia por ter o mesmo nivel administrativo que as outras 76 provincias. O nome das provincias é o mesmo que o das súas respectivas capitais. So seis provincias teñen por capital unha cidade que non é a máis grande, estas son Tak (Mae Sot é a maior cidade), Pathum Thani (Rangsit é a maior cidade), Songkhla (Hat Yai é a maior cidade), Chonburi (Pattaya é a maior cidade), Narathiwat (Su-ngai Kolok é a maior cidade) e Prachuap Khiri Khan (Hua Hin é a maior cidade).

Bangkok é a que ten tanto maior poboación como densidade de poboación. A provincias máis extensa é Nakhon Ratchasima, a máis pequena é Samut Songkhram. Ranong é a que ten menos número de habitantes, mentes que Mae Hong Son é a que ten menor densidade de poboación (datos segundo o censo do ano 2000).

Cada provincia está administrada por un gobernador, posto polo Ministerio de Interior, agás Bangkok, onde o gobernador é escolleito polos seus habitantes.

Tailandia subdivídese logo en 878 distritos (*amphoe*, อำเภอ). Os cincuenta distritos de Bangkok son chamados *khet* (เขต), pero é normal tamén chamalos *amphoe*. O número de distritos por provincia varía moito. Os distritos subdivídense logo en *tambon* (comunas) e finalmente en *muban* (poboados). En Bangkok o *tambon* son denomindados *khwaeng*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Provincias de Tailandia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q50198
* GEC: 0090275

 |
A **NEOMA Business School** é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Ruán e Reims.

Descrición
----------

Esta institución foi fundada en 2013. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores *business school* do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.

A escola, cunha rede de 62.500 antigos alumnos.

Notas
-----

1. ↑  "European Business School Rankings 2019". Arquivado dende o orixinal o 08 de marzo de 2020. Consultado o 09 de marzo de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16665962
* WorldCat
* VIAF: 128596660
* BNF: 167707597
* GRID: grid.462778.8
* ISNI: 0000 0001 0721 566X
* MAG: 1289910757
* THE: ID

 |
O **voo 8261 de Binter Mediterráneo** foi un accidente de aviación ocorrido o día 29 de agosto de 2001 cando o CASA CN-235 que operaba o voo se esnafrou ao lado da estrada N-340, a uns 200 metros do limiar da pista 32 do aeroporto de Málaga. Durante a aproximación, o capitán informara o control de tráfico aéreo de Málaga dun lume no motor de babor. O incendio resultou ser unha falsa alarma pero, nos procedementos de emerxencia que seguiron, o primeiro oficial sen querer apagou os dous motores do avión. O aparello descendeu, golpeando as luces de aproximación do aeroporto e parando preto da estrada N-340.

Catro das 44 persoas a bordo morreron, incluído o capitán. O aparello foi despezado.

Accidente
---------

O voo 8261 de Binter Mediterráneo engalou do aeroporto de Melilla ás 09:37 CEST do 29 de agosto de 2001 con 47 persoas a bordo, 44 pasaxeiros e 3 tripulantes. O tempo era bo.

Durante a aproximación á pista 32 de Málaga, unha luz de advertencia na cabina de mando indicou un lume no motor de babor. De feito era unha falsa alarma, posiblemente causada por humidade e/ou sucidade na circuitería, aínda que a tripulación non o sabía. O capitán continuou a aproximación, mentres o copiloto seguiu o procedemento de emerxencia para un incendio no motor. No proceso, o copiloto activou por erro os extintores do motor dereito ademais dos do esquerdo, facendo que os dous motores se parasen. O avión aterrou a uns 500 metros antes do limiar da pista e parou ao chocar contra o terraplén sobre o que se atopa a autovía N-340. O piloto non comunicou ningunha información sobre a emerxencia á cabina de pasaxeiros, polo que os pasaxeiros non estaban preparados para o impacto.

Tres pasaxeiros morreron no choque, e o piloto morreu no hospital horas máis tarde.

Notas
-----

1. ↑  "Accident of a CASA 235-200 operated by Binter Mediterraneo - Malaga, Spain". *1001crash.com* (en inglés). Consultado o 2018-12-10.
2. 1 2 3  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident CASA CN-235-200 EC-FBC Málaga Airport (AGP)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-10.
3. 1 2 3 4 5 6  "Informe do accidente" (PDF). *CIAIAC*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de xuño de 2012. Consultado o 2019-1-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4914541
* ASN: 20010829-0

 |