recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Gemeenlandshuis** (en galego: "Casa común") é un edificio singular sito na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, que foi a sede principal do Consello das Augas de Delfland (en neerlandés: *Hoogheemraadschap van Delfland*), unha autoridade pública típica dos Países Baixos que se encarga da xestión das augas públicas das diversas cuncas fluviais.

O edificio
----------

Detalle dos escudos labrados na fachada
O edificio, sito no número 167 da rúa e canle Oude Delft, foi construído en 1505 nun suntuoso estilo Gótico tardío.

A súa fachada, revestida de arenito, que sobreviviu ao grande incendio da cidade de 1536, está amplamente adornada con escudos de armas policromados e pechada por unha balaustrada calada. A súa cubrición é a dúas augas entre pinches de ladrillo inclinado, coroada por chemineas tamén de ladrillo.

O seu primeiro propietario foi Jan de Huyter, preboste de Delft e alguacil da comarca de Delfland. Máis tarde converteuse en residencia de Filipe de Hohenlohe, que estaba casado con María de Nassau, filla de Guillerme I.

Non foi ata 1645 cando se estableceu alí o *Hoogheemraadschap van Delfland*.

Hoxe o edificio, que goza da consideración de monumento nacional des Países Baixos (*Rijksmonument*), alberga unha extensa colección de mapas antigos da comarca de Delfland.

Notas
-----

1. ↑  "Artikel: Gemeenlandshuis van Delfland Arquivado 21 de abril de 2018 en Wayback Machine.". En *Delft-guide.nl (en neerlandés)*
2. ↑  "Gemeenlandshuis van Delfland". En *Openmonumentendagdelft.nl (en neerlandés e inglés)*
3. ↑  "Delftse mysteries: Waar staat het oudste woonhuis van Delft?". En *Indebuurt.nl (en neerlandés)*
4. ↑  Ficha do edificio[*Ligazón morta*] no *Rijksmonumentenregister (en neerlandés).*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gemeenlandshuis Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Delft

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do *Hoogheemraadschap van DelflandArquivado 30 de maio de 2020 en Wayback Machine.(en neerlandés e inglés)*
* "Oude Delft 167. Van Patriciershuis naar Gemeenlandshuis" *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1814625
* Rijksmonument: 12026

 |
**María Teresa Pérez Guerra**, coñecida como **Tara**, nada na Coruña o 23 de agosto de 1950, é unha excantante galega. Pioneira en Galicia do rhythm and blues e o soul, acadou fama a comezos da década de 1970, cunha breve carreira que incluíu a publicación dun disco e varios sinxelos.

Traxectoria
-----------

Artista precoz, aos 11 anos gañou un concurso radiofónico dunha emisora local da Coruña. Estudou na súa cidade natal Decoración e Cerámica, antes de trasladarse a Barcelona e posteriormente a Madrid. En xuño de 1970 publicou a través de Polydor o seu primeiro dobre sinxelo (*Happy/El Amor de Una Mujer*), que constou de dúas versións de temas de William Bell e dos irmáns Barry e Maurice Gibb (membros dos Bee Gees). Ese mesmo ano saíu á luz o seu primeiro e único álbum, titulado *En Directo Desde J&J*, un disco próximo ao rock e ao soul e que foi gravado na discoteca madrileña J&J. O traballo, que incluíu interpretacións de temas como "Son of a preacher man" de Dusty Springfield, "Think" de Aretha Franklin ou "My man" de Billie Holiday, lanzouna inmediatamente á fama, facéndose unha habitual de Televisión Española. Antes de que rematase o ano publicou un novo sinxelo (*Somebody/Lonely People*), formado por dous temas compostos por Teddy Bautista.

En febreiro de 1971 presentouse ao concurso de preselección para o Festival de Eurovisión, participando co tema "Palabras" de Juan Pardo. A continuación puxo fin a súa carreira musical, á que só regresou brevemente en 1974 coa publicación dun novo sinxelo con dous temas ("Sálvame" e "Algo o alguien como yo"). En 1993 Polydor lanzou un disco que recollía tódalas súas gravacións anteriores, así como unha versión do "Never, never leave me" de Mary Wells e un tema inédito: "Mis pensamientos".

Discografía
-----------

### Álbums

* *En Directo Desde J&J* (1970).

### Sinxelos

* *Happy / El Amor de Una Mujer* (1970).
* *Somebody / Lonely People* (1970).
* *Sálvame / Algo o Alguien Como yo* (1974).

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Tara" (en castelán). Consultado o 24 de abril de 2023.
2. ↑  Discópolis (21 de xullo de 2016). *Los sesenta 89: Tara-Generación 49* (Radio 3) (en castelán).
3. ↑  *TARA - Palabras (Festival Cancion 71)* (YouTube). 28 de abril de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q117837822
* WorldCat
* VIAF: 232028330
* BNE: XX1133349
* Discogs: 1227384

 |
Logo dunha retracción de 2,1% no crecemento o 1993, en xaneiro de 1994, o Senegal adoptou un profundo programa de reforma económica co apoio da comunidade de doadores internacionais. Esta reforma comezou cunha depreciación de 50% da moeda, o Franco CFA, que se mantiña cunha taxa de cambio fixa en relación ao franco francés. O control gobernamental de prezos e os subsidios foron desmantelados Despois o país sufriu un gran cambio cando o Produto Interior Bruto anual comezou a crecer por encima do 5% entre 1995 e 2004, reducíndose a inflación á metade, desde o 18 ao 8,5 por cento. A economía volveu crecer debido ás reformas económicas, e o país tivo un crecemento sostido de 5% ao ano entre o 1995 e o 2008. A inflación anual caeu a 1 díxito.

Como Membro da Unión Económica e Monetaria do Oeste da África (WAEMU), o Senegal ten traballado pola integración económica rexional cunha tarifa externa única e unha política monetaria máis estábel. No entanto, o país aínda depende de doadores internacionais. Baixo o programa do Fondo Monetario Internacional para a débeda dos países pobres, o Senegal beneficiarase da erradicación de dous terzos das súas débedas bilaterais, multilaterais, e do sector privado. A pesca é o sector principal das exportacións senegalesas. As súas receitas atinxiron US$239 millóns en 2000. A industria pesqueira loita contra os altos custos, e o atún senegalés ten perdido o mercado francés para os competidores asiaticos, máis eficientes. As exportacións de fosfatos, o segundo produto da economía, teñen permanecido estábeis, en torno de US$ 95 millóns anuais.

**Moeda:** Franco CFA *(Communaute Financiere Africaine)*,
dividido en 100 céntimos

**Taxa de cambio:** En 2006, 1 € = 655.82 XOF (Franco CFA), ou 1 XOF = 0.001525 €

Notas
-----

1. 1 2 3 4
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
Consello Federal de Suíza (2018).
O Interior do Palacio Federal, onde se reúne o Consello Federal.
O **Consello federal** (en idioma alemán *Der Bundesrat*, en francés *Le Conseil Fédéral*, en italiano *Il Consiglio Federale*, e en romanche *Il Cussegl Federal*) é o órgano executivo de Suíza. Está formado por sete membros chamados conselleiros federais que son elixidos separadamente por un período de 4 anos con posibilidade de reelección. Tradicionalmente, un conselleiro federal é facilmente reelixido ata a súa dimisión. Os casos de non reelección son extremadamente raros (4). Ás veces estes prefiren renunciar se non están seguros de ser reelixidos. 
O Consello federal reúnese no parlamento suízo na capital do país en Berna

O Consello federal funciona co sistema de *colexialidade*, o que significa que todos os seus membros están « obrigados » a defender as opinións do Consello federal, ou sexa as decisións tomadas pola maioría no caso de desacordo. O presidente da Confederación ten a función de representante do país, porén, este non ten máis poder cós demais membros do consello; O presidente mailo seu sucesor, o vicepresidente, son escollidos pola Asemblea federal por un mandato dun ano, a tradición pide que os partidos se turnen e que os conselleiros máis antigos teñan a prioridade, é dicir que un conselleiro elixido este ano non pode ser presidente ata que os máis antigos do consello pasen polo menos unha vez pola presidencia.

De 1959 a 2003, a composición dos partidos no seo do consello federal non chegou a mudar nin unha soa vez, o que foi chamado a *fórmula máxica*. O 10 de decembro de 2003, a fórmula máxica foi modificada posto que a paisaxe política do país pedíao. O PDC debía ceder un posto á UDC. Foi entón cando a conselleira federal saínte Ruth Metzler-Arnold non foi reelixida; un mes antes de comezar o seu mandato presidencial, o que a colocaría como a segunda muller en subir á presidencia e a persoa máis nova en alcanzar a presidencia suíza (40 anos).

O chanceler da Confederación é a miúdo chamado "o oitavo conselleiro federal" e aparece na foto de familia do Consello de cada ano. O actual chanceler é Walter Thurnherr, que ocupa o cargo dende o 1 de xaneiro de 2016. As súas funcións equivalen ás dun secretario xeral dun goberno.

Actualmente atopamos no consello federal: 

* Dous membros do Partido Socialista Suízo (PSS),
* Dous membros da Unión Democrática do Centro (UDC),
* Dous membros do Partido Liberal Radical Suízo (PLR).
* Un membro do Partido Democráta Cristián (PDC).

Composición actual e partidos políticos, por orde de antigüidade:

* Ueli Maurer (UDC).
* Simonetta Sommaruga (PSS).
* Alain Berset (PSS).
* Guy Parmelin (UDC).
* Ignazio Cassis (PLR).
* Viola Amherd (PDC).
* Karin Keller-Sutter (PLR).

Véxase tamén
------------

* Lista de conselleiros federais de Suíza
* Lista de presidentes da Confederación Suíza

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30917
* WorldCat
* VIAF: 121997218
* BAV: ADV12432904
* BNF: 118806093
* BVMC: 54106
* EBID: ID
* GND: 37888-4
* GRID: grid.453695.8
* HDS: 010085
* ISNI: 0000 0001 0940 1300
* LCCN: n81010270
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 026587033

 |
A **calcita** é un mineral da clase dos carbonatos formado pola combinación do calcio, o carbono e o osíxeno, de fórmula química **CaCO3** e que cristaliza no sistema romboédrico.

Aspecto
-------

A calcita pode aparecer en forma cristalina pero é moito máis frecuente que o faga en forma masiva formando o que se chama a rocha calcaria. A cor branca é a máis habitual pero tamén podemos atopar calcita amarela e incluso máis escura, chegando a variedades de cor parda. Os paisaxes cársticos son os formados pola aparición masiva de calcita, debuxando neles curiosas formas.

Lugares onde se atopa
---------------------

Atópase normalmente en xacementos calcarios sedimentarios ou metamórficos, en rochas volcánicas e en filóns hidrotermais. A calcita pode aparecer en asociación co cuarzo e cunha gran cantidade de minerais metalíferos.

Usos da calcita
---------------

A calcita úsase principalmente para obter cal, coa que logo se purifica a auga, se blaquea o papel e se fan pigmentos, entre outras aplicacións.

Propiedades
-----------

Este mineral presenta reacción ó ácido clorhídrico, expulsando CO2 cando se pon en contacto con esta substancia.

A chamada auga dura e a que se encontra en zonas moi ricas en calcita e que conteñen unha alta concentración de calcio. Se esta concentración é moi elevada, a auga non fai escuma en contacto co xabrón.

Outros carbonatos
-----------------

A aragonita é outro carbonato, que ademais comparte coa calcita a mesma composición química.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q171917
* AAT: 300011078
* BNCF: 31081
* BNF: 12218096s
* BRE: 2037482
* EBID: ID
* GEC: 0163705
* GND: 4121076-1
* JSTOR: calcite
* LCCN: sh85018765
* MAG: 2780191791
* Mindat: 859

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 13397-26-7
* ChEBI: 46719
* ECHA: 100.119.341

 |
**Sandra Piñeiro Fungueiriño**, nada en Esteiro (na parroquia de Castro, en Boiro) o 24 de abril de 1996, é unha remeira profesional e escritora galega, que compite co Orio da Liga Euskotren, a máxima categoría de competición en traiñeiras.

Traxectoria
-----------

Comezou a remar de neniña no Cabo da Cruz. Logo dunha década con este club, en 2016 chegou a disputar a liga Euskotren co Cabo, onde finalizaron de cuartas (e últimas). Ao remate dese ano fichou polo Náutico de Ribeira onde permaneceu dous anos, ata 2018. Ao remate desa temporada, o Orio (de Orio, en Guipúscoa) engadiuna ao seu equipo, onde coincidiu con Victoria Piñeiro, a remeira de Cangas. O Orio levaba desde 2013 na liga Euskotren, de forma ininterrompida.

En xullo de 2019, a Piñeiro rompeulle o tolete e quedou a vogar sen remo para manter o ritmo e o equilibrio da traiñeira e non prexudicar as compañeiras, nunha imaxe que acadou unha certa viralidade no momento. Orio acabou por gañar esa regata. A canda as demais remeiras de Orio proclamouse vencedora da liga Euskotren nesa temporada, título que revalidou ao ano seguinte. Era a primeira vez que Orio gañaba a Liga Euskotren, logo de seis anos de dominio da traiñeira de Donibane (de Pasaia).

A partir de 2016 comezou a ter problemas coa alimentación e case tres anos máis tarde foi diagnosticada de anorexia, trastorno para o que se tratou sen deixar a práctica deportiva. A súa experiencia coa enfermidade escribiuna no seu libro *Remando en la oscuridad*.

Licenciouse en Ciencias do Deporte e adestrou equipos de base de remo de Orio. Traballa como preparadora física en Donostia.

Palmarés
--------

* 2019: Liga Euskotren
* 2020: Liga Euskotren

Clubs
-----

| Club | Ano |
| --- | --- |
| Cabo da Cruz | 2009- 2016 |
| Náutico de Ribeira | 2017- 2018 |
| Orio | 2018- actualidade |

Obra
----

* *Remando en la oscuridad* (2021)

Notas
-----

1. ↑  "Sandra Piñeiro: «El remo me lo ha dado todo»". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-02-27. Consultado o 2021-08-01.
2. ↑  "Una remera de Orio acaba remando... ¡sin remo!". *EITB Radio Televisión Pública Vasca* (en éuscaro). Consultado o 2021-08-01.
3. ↑  "Doblete de Orio en Hondarribia". *ElDesmarque Bizkaia* (en castelán). 2019-08-11. Consultado o 2021-08-01.
4. 1 2  Zabaleta, Mercedes. "La remera Sandra Piñeiro relata su lucha contra la anorexia en "Remando en las oscuridad"". *Efeminista*. Consultado o 1 de agosto 2021.
5. ↑  "Sandra Piñeiro". *www.instagram.com*. Consultado o 2021-08-01.
**Louis Désiré Blanquart-Evrard**, nado en Lille o 2 de agosto de 1802  e finado no mesmo lugar o 28 de abril de 1872, foi un fotógrafo e editor francés, coñecido por inventar o procedemento da copia á albumina. Presentou o seu invento na Academia de artes de París o 27 de maio de 1850.

Era un comerciante de roupa que na década de 1840 comezou a interesarse pola fotografía. Estudou o calotipo e en 1847 foi o primeiro en difundir este procedemento en Francia, mellorou substancialmente o proceso ao empregar nitrato de prata, ioduro de potasio e situando o papel húmido directamente na cámara entre dous cristais. En 1850 desenvolveu e publicou a técnica da copia en papel á albumina, que alcanzou un grande éxito.

En 1851 fundou preto de Lille a *Imprimerie Photographique*, unha editorial de arte a grande escala con preto de corenta empregados, que difundiu as imaxes doutros fotógrafos franceses, como Hippolythe Bayard, Marville, Lle Secq, ou Salzmann, en grandes álbums fotográficos. En 1854 foi membro fundador da Sociedade Francesa de Fotografía.

Notas
-----

1. ↑  Day, Lance; McNeil, Ian, eds. (1995). *Biographical Dictionary of the History of Technology* (en inglés).
2. ↑  Hannavy, John, ed. (2007). *Encyclopedia of nineteenth-century photography* (en inglés).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia da fotografía
* Calotipo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q456697
* WorldCat
* VIAF: 61554317
* BIBSYS: 14000893
* BNE: XX1075905
* BNF: 11948432b
* CERL: cnp02033720
* CiNii: DA1822151X
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 88386
* GEC: 0010431
* GND: 118659030
* ISNI: 0000 0000 7823 0026
* LCCN: n82032155
* MdP: ID
* NKC: mzk2013742459
* NLA: 35884260
* NLG: 256551
* NTA: 069228450
* OL: OL2349813A
* openMLOL: 213437
* RKD: 380526
* SNAC: w6ww9dt0
* SUDOC: 027444260
* ULAN: 500115195

 |
Coordenadas: 45°26′01″N 12°20′02″L﻿ / ﻿45.4337, 12.3339

Interior de La Fenice no 2005.
O **Gran Teatro La Fenice** ou simplemente **La Fenice** (o fénix) é un dos teatros de ópera máis famosos do mundo. Atópase na cidade de Venecia (Italia) e nel foron estreadas algunhas das óperas italianas máis famosas. O teatro foi destruído várias veces e reedificado, actualmente é a sede dunha importante tempada operística e do festival internacional de música contemporánea.

Historia
--------

La Fenice foi construído rapidamente, en pouco máis dun ano, sendo inaugurado o 16 de maio de 1792 coa ópera de Giovanni Paisiello *I giochi di Agrigento*.

O 13 de decembro de 1836 foi destruído por un incendio, sendo reconstruído en seguida repetindo o proxecto orixinal. Tras cen anos, en 1937 foi restaurado por Eugenio Miozzi.

O 29 de xaneiro de 1996 ocorreu a outra grande traxedia cando outro lume provocado o destruíu por completo, este lume fora provocado polo electricista Enrico Carella na tentativa de evitar problemas contractuais por unha dilación no servizo que lle fora encomendado. Logo de oito anos de obras, o 14 de decembro do 2003 reinaugurouse cun concerto dirixido por Riccardo Muti.

Prime assolute
--------------

* 1813: *Tancredi* de Gioachino Rossini
* 1814: *Sigismondo* de Gioachino Rossini
* 1823: *Semiramide* de Gioachino Rossini
* 1824: *Il crociato in Egitto* de Giacomo Meyerbeer
* 1830: *I Capuleti e i Montecchi* de Vincenzo Bellini
* 1833: *Beatrice di Tenda* de Vincenzo Bellini
* 1835:  *Belisario* de Gaetano Donizetti
* 1838: *Maria de Rudenz* de Gaetano Donizetti
* 1843: *Ernani* de Giuseppe Verdi
* 1846: *Attila* de Giuseppe Verdi
* 1851: *Rigoletto* de Giuseppe Verdi
* 1853: *La traviata* de Giuseppe Verdi
* 1857: *Simon Boccanegra* de Giuseppe Verdi
* 1901: *Le maschere* de Pietro Mascagni
* 1951: *The Rake's Progress* de Igor Stravinski
* 1954: *The Turn of the Screw* de Benjamin Britten
* 2007: *Signor Goldoni* de Luca Mosca

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gran Teatro La Fenice*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223942
* EBID: ID
* GeoNames: 7627394
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20013554

 |
**20th Century Boys** (*20世紀少年, Nijusseiki Shōnen*) é un manga de ciencia ficción e misterio creado por Naoki Urasawa. Comezou a publicarse en 1999 na revista *Big Comic Spirits* da editorial Shogakukan, o último volume foi o 22 (2007). A partir de entón a historia continúa co nome de 21st Century Boys. A historia destaca pola complexidade da trama, debido ó gran número de personaxes e á súa extesnsión: 50 anos na liña temporal dos sucesos que se relatan e máis de 4000 páxinas nas que aparece planificada ao milímetro, pero no que o lector é parte activa, xa que ten que descubrir as claves do misterior mediante pistas ocultas e numerosas volta atrás, posibilitanto múltiples opcións e teorías por parte do lector.

A historia comeza en 1969, unha manchea de rapaces xúntanse regularmente nunha base secreta, baixo o impulso de Kenji Endô, os nenos inventan unha historia de ciencia ficción sobre a destrución da humanidade por unha organización maleva á que eles se opoñen para salvar o mundo. Danlle forma escrita nun caderno de predicións. Mais, pouco a pouco, o que imaxinaran na fantasía, faise realidade.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* 20th Century Boys (filme)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q91458
* MyAnimeList: 3

 |
O **Museo do Ouro Calima** é un museo arqueolóxico dedicado á cultura calima que se atopa no centro histórico de Santiago de Cali, Colombia. O Museo do Ouro Calima foi o noveno museo creado polo Banco da República de Colombia para amosar as expresións artísticas e culturais das poboacións precolombianas. É tamén un dos seis museos do ouro do Banco que existen en Colombia, sendo o principal o Museo do Ouro de Bogotá.

O museo contén 615 pezas precolombianas de ouro, cerámica, pedra, madeira, cunchas e outros materiais creados polas sociedades ilama, yotoco e sonso, que historicamente viviron na rexión. As pezas arqueolóxicas creadas por unha cuarta sociedade coñecida como malagana atópanse no Museo do Ouro de Bogotá. Estas pezas non foron incluídas no museo por mor de limitacións de almacenamento.

A admisión ó museo é de balde para tódolos visitantes e está aberto de xoves a sábado. Existe a opción de visita guiada baixo demanda. O museo atópase no edificio do Banco da República.

Notas
-----

1. ↑  "Bienvenidos al Museo del Oro Calima". *Bank of the Republic of Colombia*. Arquivado dende o orixinal o 11 de xullo de 2019. Consultado o 11 de xullo de 2019.
2. ↑  Leonard, Christan (3 de abril de 2013). "Calima Gold Museum in Cali". Colombia Reports. Consultado o 11 de xullo de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Museo do Ouro Calima Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cultura calima
* Museo do Ouro

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Arquivado 01 de xuño de 2020 en Wayback Machine. *(en castelán)*

* Portal:Colombia
A **Catedral de Sal** é un recinto construído no interior das minas de sal de Zipaquirá, no departamento de Cundinamarca, Colombia.

O deseño arquitectónico e artístico da nova Catedral de Sal, é propio do arquitecto bogotano Roswell Garavito Pearl, o cal saíu aprobado tras a elección do proxecto que contiña un total de 44 propostas nun concurso convocado pola Sociedade Colombiana de Arquitectos en 1990; mentres que a dirección técnica de enxeñaría foi executada polo enxeñeiro bogotano Jorge Enrique Castelblanco Reyes.

No seu interior atópase unha rica colección artística, especialmente de esculturas de sal e mármore nun ambiente cheo dun profundo sentido relixioso que atrae a turistas.

A catedral de Sal de Zipaquirá é considerada como un dos logros arquitectónicos e artísticos máis notables da arquitectura colombiana, polo que se lle outorgou mesmo o título de xoia arquitectónica da modernidade. A importancia da Catedral, radica no seu valor como patrimonio cultural, relixioso e ambiental.

En 2007 mediante un concurso para elixir as 7 Marabillas de Colombia; a Catedral de Sal obtivo a maior votación; converténdose na Marabilla número 1 de Colombia, aínda que tamén foi proposta entre as Novas sete marabillas do mundo moderno.

A igrexa subterránea forma parte do complexo cultural "*Parque do Sal*", espazo cultural temático dedicado á minaría, a xeoloxía e os recursos naturais.

Localización
------------

A Catedral de Sal atópase na cidade de Zipaquirá, poboación do departamento de Cundinamarca, a 29 quilómetros ó norte do Distrito Capital de Bogotá e a unha altitude de 2.680 msnm. Por vía férrea a Catedral dista da cidade de Bogotá uns 48 quilómetros, o percorrido é realizado polo Tren da Sabana. A poboación non é só soada pola explotación de sal, senón tamén por un dos achados de restos humanos máis antigos de Colombia no Val do Abra.

Notas
-----

1. ↑  CALA, Bibiana. *Los relatos populares reactivados por la institución social del turismo: el caso de Zipaquirá y Nemocón*. Monografía de tesis. Universidad de Los Andes. Bogotá, 2000.
2. ↑  El nuevo Diario. Brújula para leer. Zipaquirá. "Copia archivada". Arquivado dende o orixinal o 19 de maio de 2009. Consultado o 01 de outubro de 2018.
3. ↑  "Las 7 maravillas de Colombia. Zipaquirá Colombia. Terra Viajes". Arquivado dende o orixinal o 13 de maio de 2008. Consultado o 13 de maio de 2008.
4. ↑  catedraldesal.gov.co (ed.). "Informe de gestión de la catedral de sal" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 28 de maio de 2020. Consultado o 18 de outubro de 2019.
5. ↑   "Parque de la Sal", En: Catedral de Sal de Zipaquirá
6. ↑  Correal, Gonzalo; Thomas van der Hammen y J.C. Lerman 1970: "Artefactos líticos de abrigos en El Abra, Colombia"; Revista Colombiana de Antropología 14: 9-46.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2565876
* WorldCat
* VIAF: 125858620
* GeoNames: 8029958
* LCCN: no2006082850

 |
**Belén Moreno Feliú**, coñecida como **Belén Feliú**, nada na Coruña en 1961 e finada en Santiago de Compostela o 23 de setembro de 1997, foi unha escritora galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Filosofía pola Universidade Autónoma de Madrid e en literatura francesa pola Universidade de Tolosa, exerceu como profesora de Filosofía no IES Otero Pedrayo de Ourense e no IES Fontexería de Muros. Autora de diversos ensaios críticos, colaborou cos seus relatos en revistas literarias, tales como *Festa da Palabra Silenciada*, *Dorna* ou *La Ortiga*.

É autora dunha soa obra publicada, *Da Guenizah* (Espiral Maior, 1998), un libro de relatos editado en edición póstuma.

Vida persoal
------------

É irmá de Paz Moreno Feliu.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 24-9-1997, p. 50.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Belén Feliú". *Álbum de Mulleres* do Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384334
* WorldCat
* VIAF: 87108892
* BNE: XX1333288
* Dialnet: 3174733
* ISNI: 0000 0000 6017 4679

 |
O **Oitavén** é un río galego da provincia de Pontevedra que, tras confluír co río Verdugo, contribúe á ría de Vigo.

Percorrido
----------

O Oitavén nace na serra do Suído, dentro do concello da Lama, a preto de 800 m. de altura, desenvolvendo un percorrido moi encaixado, de vales en V, de 32 km. até a súa desembocadura na beira dereita do Verdugo, en Ponte da Barca, no concello de Soutomaior. Atravesa os concellos da Lama, Ponte Caldelas, Fornelos de Montes, delimita en parte estes dous últimos municipios, e finalmente no de Soutomaior.

A importancia hídrica do Oitavén estriba no seu superior caudal de 10,5 m³/s (o Verdugo subministra na foz 17 m³/s), de xeito que, ás veces, se fala do sistema Verdugo - Oitavén (o curso común de ambos, en tal caso, atinxe 7 km.).

Afluentes e conca
-----------------

A conca do Oitavén é disimétrica, por ter próxima, á súa man dereita, a do Verdugo, de xeito que os seus afluentes principais recíbeos pola beira esquerda: o río da Xesta, o Ventín e o Barragán.

O tamaño total da conca do Oitavén é de 177,7 km² (o do sistema conxunto co Verdugo é de 357 km²).

Aproveitamento
--------------

No tramo medio-alto, nos lindes entre os concellos de Ponte Caldelas e Fornelos de Montes, sitúase o encoro de Eiras.

Réxime hidrográfico
-------------------

O Oitavén é un río de réxime pluvial. As precipitacións medias na conca alcanza os 1.884 mm anuais de media, aínda que no tramo superior sitúanse entre 2.000 e 2.500 mm.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Oitavén Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2404969
* GeoNames: 3115223

 |
**Conan** é unha personaxe ficticia creada por Robert E. Howard para os relatos de Conan o bárbaro. Estes relatos de Howard foron adaptados máis ou menos de maneira fiel por Marvel Comics da man do guionista Roy Thomas e o debuxante Barry Windsor-Smith. Smith foi substituído posteriormente por John Buscema, mentres Thomas seguiu escribindo durante moitos anos. Outros escritores sobre Conan o bárbaro foron Stan Le, Wally Wood, Jim Owsley (tamén chamado Christopher Priest) ou Michael Fleisher. O escritor de *A espada salvaxe de Conan* foi Thomas e a maior parte dos debuxos foron realizados por Buscema, Alfredo Alcala ou Gil Kane. Tamén foron adaptadas como tira de prensa dominical dende o 4 de setembro de 1978 até o 12 de abril de 1981. Ó principio escrito por Thomas e ilustrado por Buscema, despois foi continuado por outros debuxantes e escritores. Marvel abandonou a personaxe a finais de 2000.

Outros títulos Marvel sobre Conan foron *Savage Tales* (1971 – 1975), *Giant-Size Conan* (1974–1975), *King Conan/Conan the King* (1980–1989), *Conan the Adventurer* (1994 – 1995), Conan (1995 – 1996), e *Conan the Savage* (1995 – 1996).

Aparicións principais
---------------------

| Título | Números | Datas | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| *Conan the Barbarian* | #1 - 275 | 1970 – 1993 |
| Anual #1-12 | 1973-1987 |
| *Savage Tales* | #1 - 5 | 1971–1975 | Apareceu nos cinco primeiros tomos. |
| *Giant-Size Conan* | #1 - 5 | 1974–1975 |
| *The Savage Sword of Conan the Barbarian* | #1 - 235 | 1974–1995 | Edición en branco e negro. |
| Anual #1 | 1975 |
| *Conan* tiras de prensa | 16 historias | 1978 – 1981 |
| *Handbook of the Conan Universe* | #1 | 1985 |
| *King Conan*/*Conan the King* | #1 - 55 | 1980 – 1989 | O título cambiou de *King Conan* a *Conan the King* despois do tomo #19 |
| *Conan the Adventurer* | #1 - 14 | 1994 – 1995 |  |
| *Conan* | #1 - 11 | 1995 – 1996 |
| *Conan the Savage* | #1 - 10 | 1995 – 1996 |  |
**Swan Records** foi un selo discográfico estadounidense de mediados do século XX, fundada en 1957, en Filadelfia, Pensilvania. Tiña unha compañía subsidiaria chamada Lawn Records.

Swan chamou a atención logo de que Brian Epstein lanzara a canción de The Beatles "She Loves You" e se convertera en número un nos Estados Unidos en xaneiro de 1964. Swan tamén obtivo os dereitos da versión en alemán de "She Loves You" ("Sie liebt Dich") que chegou ao número 97 en 1964.

O éxito do sinxelo "She Loves You" mantivo a Swan mentres outras pequenas compañías discográficas foron varridas a causa da invasión británica, mais finalmente pechou as súas portas en 1967.

Á parte de "She Loves You", o grande éxito máis lembrado de Swan foi "Palisades Park" en 1962, escrita por Chuck Barris, e entoada polo artista máis exitoso da compañía discográfica, Freddy Cannon. Swan lanzou o único grande éxito dos Rockin' Rebels, a instrumental "Wild Weekend" (que de feito foi escrita como un *jingle* de radio para un pincha discos de Buffalo).

Swan era unha asociación de Bernie Binnick e Tony Mammarella, co capital de Dick Clark. Cando chegaron os escándalos *payola* nos anos '60, Clark separouse de tódolos seus intereses externos para evitar un conflito de intereses. A compañía discográfica foi distribuída por Cameo-Parkway, que daquela era a mellor compañía discográfica para música de baile de adolescentes ("The Twist", "Limbo Rock", ("Do) The Bird", "Wah-Watusi", "Mashed Potato Time", "Gravy (For My Mashed Potatoes", "Hully Gully Baby", "Bristol Stomp", "(Do the) New Continental")

O primeiro grande éxito para a compañía discográfica foi "Click Clack", por Dickie Doo e os Don'ts, unha gravación de estudio producida por Gerry Granahan baixo o seudónimo que era de feito o alcume que Dick Clark lle daba ao seu fillo, Dick Clark, Jr.

Os Three Degrees tiveron un impacto moderado, cunha reedición de "Close your eyes", pero foilles mellor Roulette coa súa reedición de "Maybe" de Chantel e "When Will I See You Again" na compañía discográfica Philadelphia Internacional Records, de Kenny Gamble e Leon Huff.

A etiqueta pon a mensaxe "Non te saias" para alentar aos nenos a seguir na escola.

Artistas de Swan Records
------------------------

* The Beatles
* Buena Vistas
* Billy & Lillie
* Freddy Cannon
* Danny & The Juniors
* Dicky Doo & The Don'ts
* Three Degrees
* Mark Valentino

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2003258
* Discogs: 62185
* MusicBrainz: ID

 |
LS1 do aeroclub Nogarò en voo sobre os Pireneos.
Arco da vella visto desde un planador.
O **voo** **sen motor** é unha actividade de lecer e competición durante a cal os pilotos utilizan un aerodino chamado planador ou veleiro. A práctica consiste en aproveitar as correntes en chorro de aire ascendentes ou "ascensos" co planador para percorrer a maior distancia posíbel. É a técnica que máis imita o voo dos paxaros.

Mentres algúns pilotos aprecian a liberdade, o pracer estético e a alegría de manexar as súas máquinas, outros céntranse no seu rendemento en competicións nas que o obxectivo é completar o máis rápido que se poida un percorrido determinado por puntos. Estes eventos pon a proba a capacidade de pilotos e copilotos (no caso de máquinas de dúas prazas) para recoñecer e utilizar as condicións meteorolóxicas, así como as súas calidades de pilotaxe e navegación. Tamén hai unha práctica acrobática chamada planador acrobático.

As rutas poden ser de diferentes tipos:

* con obxectivos fixos nun mínimo de tempo;
* un circuíto libre onde só se ten en conta a distancia;
* a maior distancia posíbel nunha duración determinada.

En Galiza
---------

Varias organizacións, como a Universidade de Vigo ofrecen actividades de voo sen motor. Ademais, a Festa da Dorna convoca un certame humorístico de "voo sen motor" no que os artefactos e os pilotos caen ás augas da Ría de Arousa en Ribeira.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Voo sen motor Modificar a ligazón no Wikidata*** |

Notas
-----

1. ↑  CCMA, ed. (2016-06-03). "Vol sense motor a la Cerdanya (en catalán)". *ccma.cat/*.
2. ↑  "Volven-actividades-aventura-co-voo-sen-motor-principal-novidade". *uvigo.gal*.
3. ↑  "Festa da dorna 2008 - Voo sen motor". Consultado o 2022-04-15.
4. ↑  "Así se viviu o Voo Sen Motor da Festa da Dorna!". *La Voz de Galicia*. Consultado o 2022-04-15.
Coordenadas: 11°59′07″N 105°28′14″L﻿ / ﻿11.985347222222, 105.47048055556


|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos khmer. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A ponte **Kizuna** (en khmer: ស្ពានគីសូណា: ) é unha ponte sobre o río Mekong, que se atopa a carón da cidade de Kampong Cham, no distrito de Kampong Cham.

Características
---------------

Inaugurouse no ano 2001 e foi a primeira ponte en ser construída sobre o río Mekong en Camboxa. A construción da ponte foi financiada por 56 millóns de dólares do goberno xaponés. Con 1500 metros, foi a ponte máis longa de Camboxa até a construción da ponte Koh Kong, unha ponte tai-camboxana de 1900 metros de longo construído na cidade de Koh Kong en 2002. A ponte Kizuna conecta o leste e o oeste do país por estrada por vez primeira na historia. A construción da ponte comezou en 1999 e levou tres anos rematala. Estímase que unhas 10 000 persoas asistiron á cerimonia de inauguración.

Notas
-----

1. ↑  Streeby, Richard (9 de decembro de 2001). "First Bridge over Mekong". The Salt Lake Tribune. Consultado o 30 de xaneiro de 2009.
2. ↑  BBC News, ed. (4 de decembro de 2001). "First Mekong bridge opens in Cambodia". Consultado o 30 de xaneiro de 2009.
3. ↑  "First bridge over Mekong in Cambodia opens amid celebrations". Associated Press. 4 de decembro de 2001. Arquivado dende o orixinal o 09 de xuño de 2011. Consultado o 30 de xaneiro de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3396600
* Structurae: 20004657

 |
Coordenadas: 37°49′11″N 122°28′43″O﻿ / ﻿37.819722222222, -122.47861111111

A **Golden Gate** é unha famosa ponte situada en California, Estados Unidos, que une a península de San Francisco polo norte co sur do condado de Marin. "Golden Gate" é tamén o nome do estreito no cal a ponte está construída, e recibe o seu nome do estreito en Constantinopla, chamado tamén a *Porta Dourada*, xa que comunicaba Europa con Asia.

A Golden Gate é a ponte máis famosa de San Francisco malia non ser a maior nesta cidade, xa que a Bay Bridge é a vía principal.

Na década posterior á primeira guerra mundial o tráfico rodado na rexión da baía de San Francisco multiplicouse por sete, de modo que o sistema de ferris foi incapaz de absorber ese crecemento. Catalogada coma ponte pénsil, construída entre 1933 e 1937, cunha lonxitude aproximada de 1.280 metros, está pendurada de dúas torres de 227 m de altura. Ten unha calzada de seis carrís (tres en cada dirección) e dispón de carrís protexidos accesibles para peóns e bicicletas. A ponte tamén transporta dunnha a outra beira da canle gran cantidade da enerxía necesaria para o desenvolvemento da zona en tendidos eléctricos e conducións de combustible. Baixo a súa estrutura, deixa 67 m de altura para o paso dos barcos a través da baía. A Golden Gate constituíu a maior obra de enxeñaría da súa época. Hai uns anos tivo que ser repintada con urxencia sobre a súa característica cor alaranxada para evitar a rápida oxidación producida no aceiro da súa estrutura por mor da humidade do océano Pacífico.

Historia
--------

A construción da ponte comezou o 5 de xaneiro de 1933 baixo o programa *Works Projects Administration (WPA)*, un programa de obras públicas iniciado polo goberno de Franklin D. Roosevelt para crear empregos con fondos federais e diminuír os efectos da Gran Depresión. O enxeñeiro xefe do proxecto foi Joseph Strauss. A ponte finalizouse en abril de 1937 e foi aberta ao tráfico peonil o 27 de maio ás 6:00 am, sendo permitido ao tráfico rodado ao día seguinte. A obra inicial custou 35 millóns de dólares da época.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ponte Golden Gate*** |

### Ligazóns externas

* Nicolas Janberg's Structurae.

| * v
* c
* e
Meirandes pontes colgantes do mundo (considerando a anchura do van principal) |
| --- |
|  Ponte Akashi Kaikyō (1.991 m) • Ponte Xihoumen (1.650 m) • Ponte do Gran Belt (1.624 m) • Ponte Runyang (1.490 m) • Ponte Humber (1.410 m) • Ponte de Jiangyin (1.385 m) • Ponte Tsing Ma (1.377 m) • Ponte Verrazano-Narrows (1.298 m) • Ponte Golden Gate (1.280 m) • Pont de Yangluo (1.280 m)  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44440
* WorldCat
* VIAF: 235599832
* EBID: ID
* GEC: 0030357
* GeoNames: 5352844
* GND: 4271721-8
* GNIS: 252026
* Google Maps: 14838537888721818889
* LCCN: sh85055751
* OSM: 451971
* Structurae: 20000029

 |
O **río Mondego** é un curso fluvial portugués, que desemboca no océano Atlántico en Figueira da Foz, logo de atravesar Coímbra.

Percorrido
----------

Nace na Serra da Estrela, concello de Gouveia a 1.425 m de altitude; no percurso máis alto é chamado Mondeguinho, porque apenas é máis do que un pequeno fío de auga.

É o maior dos cursos fluviais que nacen en Portugal, grazas ás augas dos seus afluentes, especialmente na marxe dereita o Dão e na esquerda o Alva, o Ceira, o Arunca e a ribeira do Botão.

O Mondego percorre cerca de 220 km. As súas marxes, entre Coímbra e Figueira da Foz, son os terreos máis fértiles de Portugal. Nestas terras acádase a maior produción de arroz por hectárea de toda Europa.

Étimo e historia
----------------

Os romanos chamaban *Munda* ("transparencia, claridade, pureza") ao Mondego, denominación que perdurou ao longo da Idade Media.

Antigamente, o río Mondego era navegábel. Os barcos que viñan do océano Atlántico ían até Coímbra, e os mais pequenos chegaban mesmo até Penacova.

No Parque Verde do Mondego e en Lisboa, no Museu de Mariña, encostado ao Planetario de Lisboa próximo do Mosteiro dos Xerónimos, está exposto un barco bastante comprido que navegaba entre Coímbra e Penacova. Este barco servía para que as mulleres de Penacova fosen a Coímbra buscar roupa sucia e despois volvela lavada e pasada a ferro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15656
* WorldCat
* VIAF: 248618560
* BLBNB: 001300027
* BNF: 12211713h
* EBID: ID
* FAST: 1240325
* GEC: 0043340
* GeoNames: 2737519
* LCCN: sh85086778
* OSM: 2579330
* SUDOC: 030767156
* TGN: 1127309

 |
Esquema cas formas dun buque. A letra **f** indica o francobordo. O puntal é a suma dos valores de f + d (calado)
Esquema de divisións transversais dun buque.
**Francobordo** segundo o define o Convenio Internacional sobre Liñas de Carga da Organización Marítima Internacional (IMO) das Nacións Unidas, é a distancia medida verticalmente no centro do buque (caderna mestra), dende a intersección da cara superior da cuberta de francobordo coa superficie exterior do forro (casco do buque), ata a liña de carga correspondente indicada no disco Plimsoll.

O francobordo defínese como unha reserva de flotabilidade. O calado do buque máis o francobordo é o puntal. Este valor de puntal é inamovible independentemente da carga que leve o buque. A máis calado, menos francobordo e viceversa.

Disco Plimsoll
--------------

Disco Plimsoll, LR, iniciais de Lloyd's Register.
Certificado Disco Plimsoll.
O disco é un anel de 300 milímetros (12 polgadas) de diámetro exterior e 25 milímetros (1 polgada) de ancho, cortado por unha liña horizontal de 450 milímetros (18 polgadas) de lonxitude e 25 milímetros (1 polgada) de ancho, o lado superior pasa polo centro do anel. Tódolos buques deben levar o disco Plimsoll no casco do buque un en cada costado do buque, unha marca en babor e outra en estribor. Esta marca indica o punto no que debe ser medido o francobordo. Tamén indica a posición da caderna mestra (metade da eslora do buque) e o calado do buque.

Sobre o disco Plimsoll indícanse as iniciais da sociedade de clasificación.

* **LR** son as iniciais de Lloyd's Register. Cada sociedade de clasificación emprega as súas.

A densidade da auga varía segundo as zonas do mar, a temperatura (estación do ano) e a salinidade.
Os límites do calado máximo e o mínimo francobordo do buque en función das augas nas que navegue son as seguintes:

* **TF** *Tropical Fresh*, auga doce en zona tropical.
* **F** *Fresh*, auga doce outras zonas.
* **T** *Tropical salt*, auga de mar zona tropical.
* **S** *Summer*, auga de mar en verano.
* **W** *Winter*, auga de mar en inverno.
* **WNA** *Winter North Atlantic*, inverno no Atlántico Norte.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Organización Marítima Internacional

Bibliografía
------------

* OMI. Líneas de Carga. Londres, 2005. ISBN 9280101048

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q516809
* EBID: ID
* GEC: 0110199
* GND: 4507856-7
* MAG: 2776372261

 |
Escudo de Pedro Tenorio como arcebispo de Toledo.
Torreón de Tenorio, no Palacio Arzobispal de Alcalá de Henares (Madrid).
**Pedro Tenorio**, nado en Talavera de la Reina en 1328 e finado en Toledo o 18 de maio de 1399, foi un nobre e relixioso castelán medieval.

Traxectoria
-----------

Era descendente de Diego Alonso Tenorio, nobre galego, señor de Tenorio, instalado en Toledo tras sérenlle concedidas terras na zona por Afonso X, logo de campañas militares polo sur da Península Ibérica. A súa familia tiña fortes intereses económicos na zona de Talavera, onde exercían como auténticos oligarcas.

Iniciou a súa carreira eclesiástica como arquediano en Toro, obtendo máis tarde unha prebenda en Zamora para pertencer ao cabido, que lle reportou estabilidade. Mantívose xunto aos Trastámara durante a primeira guerra civil castelá, o que o levou ao exilio en Francia e Italia. Aproveitou este tempo para ampliar a súa formación, chegando a dar clases de Dereito Canónico en Roma e consolidando a súa posición na Igrexa católica.

Regresou a Castela e participou na batalla de Nájera (1367) onde faleceu o seu irmán e el foi capturado, sendo liberado sete meses despois.

En 1371 foi nomeado bispo da diocese de Coímbra. Durante as loitas na corte castelá, e en contra do parecer de Henrique II, o Papa Gregorio XI nomeouno arcebispo da arquidiocese de Toledo. Nos primeiros anos iniciou unha ampla reforma dos tribunais eclesiásticos, até que Xoán I o integrou no Consello Real, onde adquiriu gran notoriedade política.

A partir dese momento elaborou unha gran reforma monástica, participou na guerra contra Portugal, que declarara Fernando I de Portugal, e foi unha peza importante na posición de Castela dentro do cisma de Occidente, aliñándose cunha posición canonicamente impecable a carón do Papa Urbano. A crise que padeceu o reino coa morte de Xoán I converteuno en peza clave para a chegada de Henrique III, aínda que como membro do Consello de Rexencia chegou a ser encarcerado na conspiración de varios relixiosos e nobres para facilitar a invasión de Portugal. En 1393, liberado, retomou o seu papel protagonista na Corte, falecendo seis anos despois.

O seu labor na diocese de Toledo e, en xeral, na cidade, fíxose notar na súa gran capacidade construtora, especialmente na catedral e na *Ponte do Arcebispo*, denominada así na súa honra, coñecida actualmente como Ponte de San Martín.

Notas
-----

1. ↑  Álvarez Palenzuela, V. A.: *El cisma de Occidente*. Ediciones Rialp (Madrid), 1982. P. 82.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Gómez Manrique** | **Arcebispo de Toledo**1377 – 1399 | Sucesor:**Pedro de Luna** |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pedro Tenorio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Pérez de Guzmán, F.: *Generaciones y semblanzas*, edit. Espasa-Calpe. Madrid, 1979.
* Suárez Fernández, L.: *Estudios sobre el régimen monárquico de Enrique III de Castilla*. Madrid, CSIC, 1953.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325023
* WorldCat
* VIAF: 86910352
* BNE: XX1161362
* Catholic-Hierarchy: diadte
* DBE: pedro-tenorio

 |
Agulla (*Belone belone*)
Os **Belónidos** ou *agullas* (Belonidae) son unha familia de peixes teleósteos, pertencentes á orde Beloniformes. Son peixes tanto mariños como de auga doce, distribuídos en augas temperadas e tropicais.

Características
---------------

Teñen un corpo alargado e estreito, con ámbalas mandíbulas, superior e inferior, prolongadas formando un longo pico dotado de dentes afiados, excepto no xénero *Belonion*

As aletas dorsal e anal sitúanse opostas e en posición posterior, a dorsal con 11-43 raios e a anal, algo máis curta, con 12-39 raios; as pelvianas, con 6 raios, en posición abdominal e as pectorais son moi curtas; en calquera caso, sen espiñas nas aletas. Aleta caudal fendida, co lobo inferior algo máis longo có superior. A liña lateral percorre todo o corpo ó longo da marxe ventral, desde a súa orixe na aleta pectoral. As escamas son cicloides, pequenas (130-150 na liña lateral) e despréndense con facilidade.

Agullas á venda.
Algunhas especies de auga doce non alcanzan máis de 6–7 cm de lonxitude, mentres que as especies mariñas poden chegar a medir ata 2 m (FishBase).

Viven na superficie da auga, polo que a súa coloración é verde ou azul no lombo e branco prateado nos costados e ventre; é común unha banda percorrendo o lateral, de cor azul escura ou moura. A punta carnosa da mandíbula inferior frecuentemente é vermella ou laranxa.

Son peixes carnívoros que se alimentan de pequenos peces que capturan lateralmente cos seus longos picos. Tenden a dar saltosa sobre a superficie e coñécense casos de persoas feridas cando son alcanzados accidentalmente, sobre todo de noite ó sentirse atraídos polas luces dos barcos.

A pesca representa un notable interese comercial. A carne ten bo sabor, aínda que non sempre son apreciados por cousa da cor verde da espiña.

Clasificación
-------------

Divídense en 10 xéneros con 34 especies:

* Xénero *Ablennes* (Jordan e Fordice, 1887)
* Xénero *Belone* (Cuvier, 1816)
* Xénero *Belonion* (Collette, 1966)
* Xénero *Petalichthys* (Regan, 1904)
* Xénero *Platybelone* (Fowler, 1919)
* Xénero *Potamorrhaphis* (Günther, 1866)
* Xénero *Pseudotylosurus* (Fernández-Yépez, 1948)
* Xénero *Strongylura* (van Hasselt, 1824)
* Xénero *Tylosurus* (Cocco, 1833)
* Xénero *Xenentodon* (Regan, 1911)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Belónidos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Belónidos*** |

### Ligazóns externas

* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1079148
* EBID: ID
* MAG: 2781018486

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Dyntaxa: 2002011
* EOL: 8246
* EPPO: 1BELGF
* Fossilworks: 266180
* GBIF: 7190
* iNaturalist: 52461
* IRMNG: 113535
* ITIS: 165546
* NBN: NBNSYS0000159495
* NCBI: 94935
* Plazi: ID
* Soortenregister: 138706
* uBio: 113999
* WoRMS: 125451

 |