recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mireya Agüero de Corrales** é unha política, avogada e diplomática hondureña. Foi Ministra de Relacións Exteriores do seu país no período de 2013 a 2014 baixo o mandato de dous Presidentes.

Traxectoria
-----------

Ten un título en Dereito e unha especialización en Relacións Internacionais. Uniuse ao servizo consular en 1981 e ao servizo exterior en 1983.

Tivo diferentes cargos até ser nomeada Ministra de Relacións Exteriores de Honduras en abril de 2013. Previamente fora nomeada polo Presidente Porfirio Lobo como subsecretaria de Estado en Política Exterior (viceministra) durante un breve período, asumindo a titularidade do ministerio o 1 de maio dese ano en substitución de Arturo Corrales quen sería situado como Ministro de Seguridade.

Agüero continuou no cargo co novo Presidente Juan Orlando Hernández durante o seguinte ano, renunciando o 6 de novembro de 2014 por motivos persoais, facéndose efectiva o 15 de novembro do mesmo ano.

En outubro do 2015 anunciouse que o Presidente Hernández nomeou á sobriña de Agüero, María Dolores Agüero, como viceministra de Relacións Exteriores.

Condecoracións
--------------

* Chile: Gran Cruz da Orde ó Mérito (15 de novembro de 2011).
* Honduras: Gran Cruz, Placa de Prata, da Orde de Morazán (11 de xaneiro de 2012).

Notas
-----

1. 1 2  "Curriculum Vitae de la Embajadora Mireya Agüero de Corrales, Secretaría de Relaciones Exteriores de Honduras". Arquivado dende o orixinal o 17 de febreiro de 2020. Consultado o 23 de marzo de 2021.
2. ↑  Nombran a Mireya Agüero de Corrales como canciller de Honduras. Uniradio Noticias, 16 de abril de 2013.
3. ↑  "Mireya Agüero, la nueva canciller hondureña". *Proceso Digital* (en castelán). 2013-04-16. Consultado o 2022-02-20.
4. ↑  "Renuncia la canciller de Honduras Mireya Agüero". *La Vanguardia* (en castelán). 2014-11-06. Consultado o 2022-02-20.
5. ↑  Renuncia la canciller de Honduras Mireya Agüero[*Ligazón morta*]. El Nacional, 6 de novembro de 2014.
6. ↑  Entre lágrimas, Agüero se despide de su personal. La Prensa, 7 de novembro de 2014.
**Mirka** (*Mikro-Rückkehrkapsel*) ou **Mirca** (*Micro Reentry Capsule*) foi unha cápsula experimental de reentrada desenvolvida por Alemaña.

Características
---------------

Mirka viaxou acaroada á nave Foton 8 e so foi activada ao final da misión desta, despois do acendido dos motores para reentrar na atmosfera. Mirka separouse da nave principal, iniciando a súa propia viaxe para estudar a reentrada atmosférica con varios experimentos a bordo:

* HEATIN, para medir a distribución de temperatura, presión e o fluxo de calor no escudo térmico durante a reentrada.
* RAFLEX, para medir a presión aeroestática e aerodinámica no punto de estancamento e outras porcións da superficie da cápsula.
* PYREX, para medir a temperatura no interior do escudo térmico.
* HITZESCHILD, para probar o uso da estrutura exterior autosoportante como escudo térmico, aforrando peso.

Mirka foi desenvolvida por Kayser-Threde GmbH e DASA Jena-Optronik GmbH baixo contrato coa entón axencia espacial alemá DARA. Tiña forma esférica, cun diámetro de aproximadamente 1 m e unha masa total de 154 kg.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Mirka" (en inglés). Consultado o 20 de setembro de 2020.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Mirka (Mirca)" (en inglés). Consultado o 20 de setembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Foton 8
**Norman McLaren** , nado en Stirling, Escocia en 1914 e finado en Montreal, Canadá en 1987 é considerado un dos pais da animación experimental.

Traxectoria
-----------

### Formación

Na Escola de Belas Artes de Glasgow descubriu o cinema soviético -Eisenstein, Pudovkin, etc.- e decatouse da capacidade expresiva dos recursos que lle ofrecía o medio. Comezou a súa carreira na General Post Office Film Unit de Londres, onde comezou a explorar a animación tradicional e experimental, pintando directamente sobre celuloide.

### Traballo na guerra

Traballou como cámara durante a guerra civil española e, co estalido da segunda guerra mundial, emigrou aos Estados Unidos. Dous anos máis tarde, marchou ao Canadá, aceptando a invitación do National Film Board of Canada.

Obra
----

Comezou a traballar na NFB do Canadá e nesa institución desenvolveu o groso do seu traballo.

McLaren realizou até 59 obras, explorando arte abstracta, arte figurativa e imaxe real, e foi un dos pioneiros na aplicación do *son sintético* (pintado directamente na banda sonora) ás súas obras. En todos os seus campos, o director investigou multitude de técnicas, dende a modificación de cadros en pastel até a animación de imaxes reais fotograma a fotograma, dende a pintura directa sobre celuloide até as figuras recortadas en papel.

Notas
-----

1. ↑  "Norman McLaren". *Centre de Cultura Contemporània de Barcelona* (en catalán).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Norman McLaren Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal:Escocia
* Portal:Canadá

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q716552
* WorldCat
* VIAF: 96257785
* Allmovie: p102215
* AlloCiné: 3457
* BIBSYS: 90177197
* BNB: ID
* BNF: 12441005x
* BRE: 2166405
* CANTIC: a11005853
* CiNii: DA16692956
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1448307
* GEC: 0041627
* GND: 132735032
* IMDb: nm0572235
* ISNI: 0000 0001 1478 1168
* LCCN: n81047889
* NDL: 001231285
* NKC: jn20000701200
* NLA: 35342262
* NTA: 07070094X
* ODNB: 49242
* OL: OL4379053A
* openMLOL: 162947
* RKD: 254645
* SNAC: w6qf9bmf
* SUDOC: 033553297
* TMDb: 1065698
* Treccani: norman-mclaren
* ULAN: 500080636

 |
**Joana Beatriz Nunes Vicente Amaral Dias**, nada en Luanda, o 13 de maio de 1975, é unha psicóloga e política portuguesa.

Traxectoria
-----------

Filla do médico psicanalista e psiquiatra Carlos Amaral Días e da súa primeira dona Teresa Maria de Castro Nunes Vicente, é licenciada en psicoloxía pola Universidade de Coímbra, onde realizou o mestrado en psicoloxía clínica do desenvolvemento. É asistente no Instituto Superior de Psicoloxía Aplicada, en Lisboa.

Participa semanalmente no programa *Directo ao Asunto* e regularmente no programa de debates *Viceversa*, ambos os da canle de información RTPN, alén de asinar unha columna no Correo da Mañá e dominicalmente na revista *Vidas*, pertencente ao mesmo xornal, escribe sobre cinema. É unha das comentaristas permanentes do programa "Banho de Bóla" da Abola TV.

Militante do Bloco de Esquerda foi Deputada na Asemblea da República por esa formación entre 2002 e 2005. En 2006, apoiou a Mário Soares nas eleccións presidenciais portuguesas de 2006 como mandataria nacional da súa candidatura malia seguir formando parte do BE , o que levou a fortes críticas de diversos dirixentes da súa formación.
En maio de 2014 Joana Amaral Días deixou o Bloco de Esquerda, e dous días despois participou como oradora nunha convención do Partido Socialista, convidada polo dirixente António Costa. A fins de ano entrou no movemento "Junto Podemos" que abandonou en marzo de 2015 para constituír o grupo político Agir, co que se presenta en coalición co Partido Trabalhista Português e o Movimento Alternativa Socialista ás eleccións lexislativas de outubro de 2015.

Notas
-----

1. ↑  Francisco Almeida Leite "BE junta-se a nós na segunda volta". Arquivado 24 de setembro de 2015 en Wayback Machine. *Diário de Notícias*, 9 de decembro de 2005.
2. ↑  "Pedro Correia. "Bloquistas criticam Joana Amaral Dias e Louçã". *Diário de Notícias*, 24 de setembro de 2005". Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2015. Consultado o 26 de agosto de 2015.

Ligazóns externas
-----------------

* Perfil no Parlamento

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6205661
* WorldCat
* VIAF: 206212055
* PTBNP: 1456520
* SUDOC: 144622793

 |
O **KK Mornar Bar** (cirílico: КК Морнар Бар) é un equipo de baloncesto profesional da cidade de Bar, Montenegro. O club compite actualmente na Opportunity League, a máxima competición do baloncesto montenegrino, así como na Liga do Adriático, sendo na temporada 2018−19 un dos dous equipos do seu país xunto co KK Budućnost Podgorica.

Historia
--------

Fundado en 1974 co nome de Gimnazijalac Bar, os seus xogadores eran membro do Ximnasio Bar. Pronto mudaron o seu nome a KK Mornar Bar, no cal mantense até a actualidade. A mediados da década de 1990, o club se clasificouse para a prestixiosa Copa Korać a través da Liga Iugoslava de baloncesto, que naquela altura era unha das máis fortes de Europa. En 2006, tras a independencia de Montenegro, o Mornar Bar fusiónase co KK Primorka Bar. Entre os maiores éxitos do cub destacan o subcampionato de liga en 2011, 2016 e 2017 e de copa en 2010, 2016, 2017 e 2018, derrotandos sempre polo poderoso Budućnost, e da Balkan International Basketball League (BIBL) en 2016, pmde fprp derrotados polo Sigal Prishtina de Kosovo (82-68 en Pristina e 75-68 en Bar). Na temporada 2016−17 xogaron por primeira vez na Liga do Adriático, chegando na súa segunda tmeporada na competición ás semifinais, onde perden por dous partidos a un contra o KK Crvena zvezda (Estrela Vermella de Belgrado).

### Temporadas

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | Copa | Outras competicións | Competicións europeas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2009–10 | 1 | Prva A | 3º | Subcampión | Liga dos Balcáns | QF |  |
| 2010–11 | 1 | Prva A | 2º |  | Liga dos Balcáns | SF |  |
| 2011–12 | 1 | Prva A | 3º | Semifinalista | Liga dos Balcáns | QF |  |
| 2012–13 | 1 | Prva A | 5º |  | Liga dos Balcáns | R1 |  |
| 2013–14 | 1 | Prva A | 3º |  |  |  |  |
| 2014–15 | 1 | Prva A | 4º | Semifinalista | Liga dos Balcáns | R2 |  |
| 2015–16 | 1 | Prva A | 2º | Subcampión | Liga dos Balcáns | SC |  |
| 2016–17 | 1 | Prva A | 2º | Subcampión | ABA Liga | 8th | **3** Champions League | RS |
| 2017–18 | 1 | Prva A |  | Subcampión | ABA Liga |  | **3** Champions League | QR2 |
| **4** FIBA Europe Cup | QF |
|

Fonte: Eurobasket.com

Palmarés
--------

### Competicións domésticas

* **Liga de Montenegro**
	+ *Subcampións (3):* 2011, 2016 2017
* **Copa de Montenegro**
	+ *Subcampións (4):* 2010, 2016,2017, 2018
* **Liga dos Balcáns (BIBL)**
	+ *Subcampións (1):* 2016

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en Balkan League
* Perfil en eurobasket.com/
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Luis Gómez.

**José Luis Gómez Gómez**, nado en Brión en 1958, é un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Comezou a traballar en *La Voz de Galicia* en 1982 como redactor, onde foi ascendendo progresivamente ata converterse no director do xornal de máis tiraxe de Galicia. Durante estes anos especialízase en información económica, onde destaca a súa proximidade a Caixa Galicia: para a súa fundación publica diversos libros e artigos, ao tempo que escribe unha biografía autorizada do seu director xeral José Luis Méndez López.

En 1999 pasa a ser director da división editorial de prensa diaria do Grupo Zeta, e despois accede ao cargo de coordinador de publicacións e comunicación do grupo, de onde é relevado en 2003. No ano da súa saída do Grupo Voz participa na creación de *Xornal.com*, un pequeno medio electrónico en Galicia, que pasa a dirixir dende o momento en que deixa o Grupo Zeta.

Dende 2005 ata 2008 é tamén director da revista *Capital*. O xornal electrónico Xornal.com dá orixe a finais de 2008 a *Xornal de Galicia*, un xornal en papel onde Gómez participa como accionista e como director ata marzo de 2011, cando é destituído dous días despois da publicación dunha fotografía de Mariano Rajoy, daquela líder do PP, a bordo dun barco vencellado ao narcotráfico.

Durante a súa carreira foi colaborador de diversos medios de prensa (*El Correo Gallego*, *Deia*, *Diario de León*, *Diario 16*, *El País*), televisión (Telecinco), ou radio.

Obra
----

* *Manual Básico de Economía en Galego* (coordinador).[*cando?*]
* *Galicia ante la CEE* (1983).
* *Economía de las Comunidades Autónomas. Galicia* (coautor, 1985).
* *Galicia, Raíz y Horizonte* (coautor, 1987).
* *Las 500 primeras empresas de Galicia* (coautor, 1992).
* *Estrategias para Galicia* (coautor, 1994).
* *José Luis Méndez. La fuerza del líder* (1994).
* *A vueltas con España* (2005).
* *Estrategias para España* (coautor, 2007).
* *Como salir de esta* (2013, Actualia Editorial).

Notas
-----

1. ↑  José Luis Gómez dá por finalizada a súa etapa como director de Xornal de Galicia Arquivado 05 de abril de 2011 en Wayback Machine. *Xornal de Galicia*, 1/4/2011.
2. ↑  Jacinto Rey cede ante Rajoy, *Galicia Confidencial*, 1/4/2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9014053
* WorldCat
* VIAF: 33669686
* BNE: XX870453
* GND: 141534222
* ISNI: 0000 0000 7973 1252
* LCCN: n93049346
* SUDOC: 087821052

 |
**Joan Laporta i Estruch**, nado en Barcelona o 29 de xuño de 1962, é un avogado e político catalán, presidente do Fútbol Club Barcelona entre 2003 e 2010.

Traxectoria
-----------

### Formación

É licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona (UB) é membro do Ilustre Colexio de Avogados de Barcelona e do Padroado e da Comisión Executiva da Fundación Ernest Lluch. Tamén é mestrado en Dereito de Sociedades e Expertos tributarios do Instituto de Estudos Superiores Abat Oliba de Barcelona e Diplomado en curso de Dereito de sociedades mercantís polo Ilustre Colexio de Avogados de Barcelona.

### Actividade laboral

Ademais, Laporta é socio fundador e titular do bufete de avogados "Laporta & Arbós" e profesor colaborador en Seminario de Dereito Inmobiliario e Rexistral da Facultade de Arquitectos Técnicos da Universidade de Barcelona (UB). Tamén foi asesor persoal do cónsul xaponés en Barcelona.

En 2010 fundou o partido político Democràcia Catalana co obxectivo de declarar a Independencia de Cataluña. Para ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2010, Democràcia Catalana atópase integrada dentro de Solidaritat Catalana per la Independència (SI). Actualmente ocupa un escano no Parlamento de Cataluña.

Está separado de Constanza Echevarría e é pai de tres fillos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xavier Sala i Martín** | **Presidente do FC Barcelona**2003-2010 | Sucesor:**Sandro Rosell** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q311611
* WorldCat
* VIAF: 100923661
* BNE: XX1710127
* BNF: 150940460
* CANTIC: a10687038
* GEC: 0278082
* IMDb: nm1938397
* ISNI: 0000 0001 2314 5948
* LCCN: n2009029323

 |
**José Pazó Montes**, nado en Pontevedra o 16 de agosto de 1902 e finado en 1978, foi un aviador galego.

Traxectoria
-----------

Canda González Gil, cofundou unha pequena fábrica de avións, a G.P. coa que subministraron 40 aparellos ao goberno da república.

Na Guerra Civil Española, o 24 de setembro de 1936, aproveitando unha misión urxente para enviar recambios a Barcelona, evadiuse de Cuatro Vientos, Madrid, na zona republicana, tentando aterrar primeiro en Villanubla, Valladolid, na zona nacional, onde foi rexeitado a tiros debido as cores do seu aparato. Dirixiuse daquela cara a Pontevedra, onde tentou aterrar na Xunqueira, impedíndollo unhas vacas que estaban pastando, aterrando finalmente, ao límite de combustible, na praia da Lanzada.

Foi membro do Corpo de Enxeñeiros Aeronáuticos do Exército do Aire de España, Coronel Secretario Xeral do Ministerio del Aire de España e, de 1950 a 1959, presidente de Aviaco.

Ascendeu a Xeneral en 1965. Acadou o emprego de Xeneral de Brigada e foi Director Xeral de Industria e Material ata 1967, ano no que se suprimiu o cargo.

Notas
-----

1. ↑  García Soto, Nicolás: "El vuelo de Pazó hasta La Lanzada en 1936" Arquivado 26 de xuño de 2015 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 27/9/2009 *(en castelán)*.
2. ↑  "Pontevedra fue la única ciudad sin aeropuerto de España que tuvo una subdelegación aérea desde 1955..." *Faro de Vigo*, 14/7/2013 *(en castelán)*.
3. ↑  Decreto 3079/1967, BOE.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazó Giménez de la Espada, Alejandro: *El vuelo de José Pazó. La trayectoria de un ingeniero y aviador militar en el siglo XX*, 209 pp. Galland Books, 2013

### Ligazóns externas

* Martínez Cabeza, José Antonio: Conferencia sobre José Pazó Montes Fundación Aena, Universitat Politècnica de València, 18-12-2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533632
* DBE: jose-pazo-montes

 |
**José Piñeiro Fontenla**, nado en San Xurxo de Sacos (Cerdedo-Cotobade) o 16 de maio de 1879 e finado en Mar del Plata en 1967, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Gustavo Piñeiro, enxeñeiro, e María Fontenla. Cara a 1893 embarcou como polisón a Buenos Aires na busca do seu pai. Ao chegar a Montevideo da morte do seu pai. Autodidacta, traballou como mozo de bar, condutor de tranvías, acomodador de cines, e participou no proxecto da estación Villa Urquiza. Acabou sendo propietario dunha empresa de mudanzas. Colaborou en *Caras y Caretas*, *PBT* e *Fray Mocho*. Foi un dos fundadores de *El Despertar Gallego* e subdirector do xornal *La Capital* de Mar del Plata.

Foi o creador da popular cuarteta arxentina: "En el cielo las estrellas, en el campo las espinas y en el medio de mi pecho… ¡la República Argentina!".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lojo, María Rosa (2007). "Los gallegos en la literatura argentina. Autobiografías y memorias". *Buenos Aires gallega. Inmigración, pasado y presente* (PDF). Buenos Aires: Comisión para la Preservación del Patrimonio Histórico Cultural de la Ciudad de Buenos Aires. pp. 207–227. ISBN 978-987-23708-4-8.

### Ligazóns externas

* Escuela nro 1: "José de San Martín"
Reverso común da **moeda de 5 céntimos de euro**, deseñado por Luc Luycx
A **moeda de 5 céntimos de euro** é de aceiro recuberto de cobre. Ten un diámetro de 21,25 mm, un grosor de 1,67 mm e un peso de 3,92 gramos. O seu bordo é liso.

Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997.

Caras actuais
-------------

Caras antigas
-------------

Notas
-----

1. ↑  "Types of euro coins: common sides". *European Commission*.
2. ↑  "Luc Luycx a dessiné l'€". En *DH.be*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Moeda de 5 céntimos de euro*** |

### Outros artigos

* Euro
* Eurozona
* Moedas de euro

### Ligazóns externas

* Pàxina da moeda de 5 cents de euro (Banco Central Europeo) *(en inglés)*
Coordenadas: 43°20′22″N 8°16′16″O﻿ / ﻿43.339444444444, -8.2711111111111

O **Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside** foi creado en 1970, ó abeiro do Laboratorio de Formas de Cerámicas do Castro, no Castro de Samoedo (Osedo, Sada), dentro das instalacións de Cerámicas do Castro, nun característico edificio composto de módulos hexagonais ó redor dun módulo central.

Historia e características
--------------------------

O Museo naceu a partir das doazóns das coleccións particulares dos membros fundadores do Laboratorio de Formas, creado en 1963 por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo, co propósito de reunir as obras dos diferentes artistas galegos da xeración dos renovadores, no desexo de rescatar ese capital cultural de Galicia, se ben ampliou posteriormente os seus obxectivos á creación plástica galega contemporánea.

Nas dúas primeiras plantas expóñense obras do propio Carlos Maside, xunto a outras de Castelao, Maruja Mallo, Francisco Lloréns, Francisco Asorey, Arturo Souto, José Frau, Xesús Corredoira, Xosé Eiroa, Federico Ribas, Suárez Couto, Bonome, Xulia Minguillón, Mario Granell, Eugenio Granell, Urbano Lugrís etc. artistas completados cos renovadores como Laxeiro, Colmeiro ou Luís Seoane e tamén obras de vangarda como as do grupo Atlántica. A última planta está dedicada ó debuxo humorístico.

A partir de 1974 foi rexido por un padroado que desde 1985 está provisto polos compoñentes da área de Arte e Comunicación do Seminario de Estudos Galegos, ano este no que o museo pasou a denominarse *Museo Galego de Arte Contemporánea*.

Galería de imaxes do Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside
---------------------------------------------------------------------

* Imaxe posterior do Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside. Este museo está no complexo da fábrica de Cerámicas do Castro, do Grupo Sargadelos.Imaxe posterior do Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside. Este museo está no complexo da fábrica de Cerámicas do Castro, do Grupo Sargadelos.
* Indicador no complexo de Cerámicas do Castro, unha das dúas fábricas do Grupo Sargadelos, que está situada no Castro de Samoedo, Sada.Indicador no complexo de Cerámicas do Castro, unha das dúas fábricas do Grupo Sargadelos, que está situada no Castro de Samoedo, Sada.

Notas
-----

1. ↑  Aparecen indicacións relativas a Ediciós do Castro, o Laboratorio Xeolóxico de Laxe, a Fundación Isidro Parga Pondal, a Galería Sargadelos que hai no propio complexo do Castro ou o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Grupo Sargadelos Arquivado 24 de setembro de 2015 en Wayback Machine.
* MUGA Sistema Galego de Museos
* Biografía e obras de Carlos Maside

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12393761
* WorldCat
* VIAF: 26155830441933070573
* LCCN: n2019026603
* SUDOC: 236733311

 |
*A rendición de Granada*, obra de Francisco Pradilla, mostra ao rei Boabdil entregando as chaves de Granada aos Reis Católicos.
A dinastía **nazarí** ou nasrí (en árabe, *banū Naṣr* ou en árabe: *بنو نصر* , *naṣrīwn*) foi a última dinastía musulmá que dominou o Reino de Granada desde 1238 até o 2 de xaneiro de 1492. A súa caída supuxo o final de al-Ándalus.

Esta dinastía tivo un total de 20 sultáns granadinos. O último deles, Boabdil, coñecido como "o Rei Mozo", negouse a pagar os tributos impostos pola Coroa de Castela ao Reino de Granada para permitir a supervivencia deste último. Este feito levou a raíña Isabel I de Castela a entrar en guerra co reino Nazarí, o que unido á guerra civil que xa padecía este reino, facilitou a conquista castelá. A organización territorial e administrativa do reino realizouse a través das tahas.

Durante o reinado desta dinastía edificouse o palacio da Alhambra, considerado o máximo expoñente da arte nazarí e unha das xoias da arte musulmá de todos os tempos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sultáns da dinastía Nazarí
* Reino nazarí de Granada
* Ruta dos Nazarís
* Benimerines
* Almohades

### Bibliografía

* Arié, Rachel: *El reino naṣrí de Granada: (1232 - 1492).* Madrid: Ed. MAPFRE, 1992, ISBN 84-7100-500-X
* Arié, Rachel: *Historia de España. 3. España musulmana: (Siglos VIII-XV).* Barcelona: Ed. Labor 1993, ISBN 84-335-9423-0
* Bueno, Francisco: *Los Reyes de la Alhambra.* *Entre la historia y la leyenda* 2004, ISBN 84-7169-082-9
* Ibn al-Jatīb: *Historia de los Reyes de la Alhambra [Al-Lamha al-Badriyya]*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q847837
* WorldCat
* VIAF: 22950236
* AAT: 300021611
* BRE: 2250833
* CERL: cnp00554560
* GEC: 0195994
* GND: 11938860X

 |
**José Toba Fernández**, nado en Muxía o 8 de setembro de 1904 e finado na Coruña o 5 de setembro de 1963, foi un mestre e pedagogo galego.

Traxectoria
-----------

Obtivo o título de mestre en 1925. Foi mestre interino en Merexo e despois titular de Sillobre. Foi mestre da escola de Callosa d'en Sarrià (Alacant) e en xuño de 1934 conseguiu a praza de profesor da Escola de prácticas anexa á Escola Normal de Santiago de Compostela. O 21 de xaneiro de 1935 foi nomeado profesor de Pedagoxía na Normal. Publicou en 1927 unha colaboración na revista *Alborada* de Buenos Aires e en 1935 o ensaio *Problemas que nos plantea la escuela y el niño de Galicia*. Militante galeguista, co triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu depuración e foi sancionado coa separación definitiva en 1937. Reingresou no Maxisterio en 1949 e foi director do Grupo Escolar Concepción Arenal da Coruña. Tamén foi armador do pesqueiro Aguete. Finou na Coruña con 58 anos.

Vida persoal
------------

Casou con Sofía Pérez Sobral.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 82.
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 7-9-1963, p. 14.
3. ↑  Encarte publicado no interior do número 8 do *Boletín de Vanguardia Pedagógica*
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-9-1963, p. 19.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gabriel, Narciso de (2021). *Vermellos e laicos. A represión fascista do maxisterio coruñés*. Vigo: Galaxia. pp. 258–271. ISBN 978-84-9151-614-9.

### Ligazóns externas

* José Toba Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.
**N1** foi un foguete espacial soviético de cinco etapas e propulsado por propelente líquido desenvolvido para enviar tripulacións á Lúa. Estaba deseñado para ser lanzado desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

O N1 foi desenvolvido durante os anos 1960 como a resposta soviética ao Saturno V para realizar misións lunars primeiro e máis alá, ata Marte, despois, así como para poñer enormes estacións espaciais en órbita. O proxecto do foguete N1 comezou máis tarde que o do Saturno V, estivo lastrado por problemas de presuposto e políticos e pola competición entre as diferentes oficinas técnicas soviéticas que competían entre si. Como resultado, de catro lanzamentos de proba todos fallaron. O N1 non chegou a estar listo para a carreira á Lúa (na que a Unión Soviética posteriormente negou participar) e foi cancelado en 1972.

O N1 naceu polos esforzos de Korolev, que instou aos políticos soviéticos a aprobar un proxecto para crear un lanzador pesado. O decreto polo que se aprobou o proxecto foi emitido o 23 de xuño de 1960 pero o deseño definitivo non foi decidido ata maio de 1962. O foguete debía ser capaz de poñer en órbita terrestre naves pesadas, poder enviar misións tripuladas á Lúa, enviar misións tripuladas de sobreevoo a Venus e Marte, lanzamento de sondas pesadas ao sistema solar exterior e posta en órbita de estacións espaciais pesadas.

A oficina de Korolev planteou diferentes posibilidades técnicas para o foguete, incluíndo o uso de diferentes tipos de propelente e configuracións, para poder defender o proxecto fronte o resto de oficinas. Finalmente o N1 sería capaz de situar 70 toneladas en órbita baixa usando osíxeno líquido e queroseno como propelentes.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Voo | Data | Rampla de lanzamento | Carga | Resultado | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 21 de febreiro de 1969 | Cosmódromo de Baikonur | L1S 1 / L3 1 | Fallo | Primeiro voo dun N1. |
| 2 | 3 de xullo de 1969 | Cosmódromo de Baikonur | L1S 2 / L3 2 | Fallo |  |
| 3 | 26 de xuño de 1971 | Cosmódromo de Baikonur | LOK 1 / L3 3 | Fallo |  |
| 4 | 23 de novembro de 1972 | Cosmódromo de Baikonur | LOK 1 / L3 4 | Fallo | Último voo dun N1. |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21  Mark Wade (2020). "N1" (en inglés). Consultado o 26 de setembro de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "N1/L3 (11A52)" (en inglés). Consultado o 26 de setembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***N1*** |

### Outros artigos

* Korolev

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622762
* EBID: ID

 |
Museo Louisiana.
O **museo Louisiana de arte moderna** é un museo localizado na costa norte da illa de Selandia, en Humlebæk, preto de Copenhaguen, en Dinamarca.

Historia e características
--------------------------

Foi fundado en 1958 por Knud W. Jensen, como unha institución pública independente. Un dos seus puntos destacados é que combina as mostras de arte moderna coa arquitectura do museo e a paisaxe ao redor, atopándose moitas das esculturas ao aire libre, así como a súa situación estratéxica a rentes do mar, desde onde se albisca Suecia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do museo *(en dinamarqués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1410617
* WorldCat
* VIAF: 137933716
* BNF: 118704189
* CiNii: DA11981865
* FAST: 533533
* GND: 2069482-9
* Google Maps: 7651537996571840590
* IMDb: co0399077
* ISNI: 0000 0004 0493 8055
* LCCN: n79063203
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20080205009
* NLA: 36516117
* OpenCorporates: 34552576
* SELIBR: 357047
* Songkick: 2399404
* SUDOC: 026459752
* TGN: 1100798
* ULAN: 500238093

 |
O **Nea Salamis Famagusta** ou **Nea Salamina Famagusta** (en grego: *Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου*) é un equipo de fútbol profesional da cidade de Famagusta, en Chipre, sección do club de deportes do mesmo nome, fundado en 1948. Converteuse nun club de refuxiados despois da Invasión turca de Chipre de 1974, cando Turquía ocupou a parte norte da illa. O club ten temporalmente a súa sede en Larnaca e leva o nome da antiga cidade grega de Salamina (*Σαλαμίς*), preto da actual Famagusta.

Os seus éxitos máis destacables foron a consecución da Copa e da Supercopa de Chipre en 1990. Na liga a súa posición máis alta foi o terceiro posto. Durante os cinco primeiros anos (1948-1953), o equipo participou nos campionatos da Federación de Afeccionados de Fútbol do país. En 1953, o club uniuse á Asociación Chipriota de fútbol, participando regularmente en campionatos e competicións de copa. Xogou máis de 50 tempadas na liga chipriota de fútbol.

O equipo participou por primeira vez en competicións europeas en 1990 na Recopa de Europa de fútbol, e xogou a Copa Intertoto da UEFA nos anos 1995, 1997 e 2000.

Palmarés
--------

### Fútbol masculino

* **Copa de Chipre (1):** 1990
* **Supercopa de Chipre (1):** 1990
* **Segunda División de Chipre (4):** 1955, 1980, 2002, 2004

### Fútbol feminino

* **Supercopa de Chipre (1)**: 2007/08

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nea Salamis Famagusta F.C. Modificar a ligazón no Wikidata*** |
19°11′S 174°52′O﻿ / ﻿-19.183, -174.867

**Lateiki**, tamén coñecido como **Metis Shoal**, é un volcán submarino e unha illa en formación de Tonga. O nome *Lateiki* significa 'petit Late' xa que se atopa ao sur da illa Late, a medio camiño de Kao.

Características
---------------

O volcán normalmente está mergullado, pero en diversas ocasións a actividade volcánica formou unha illa. Ten unha altitude de 1.500 metros desde a base no fondo do mar, e elévase ata unha profundidade entre 3 e 10 m baixo o nivel do mar. A última vez que entrou en erupción, en xuño de 1995, xurdiu unha illa de 50 a 80 metros de altitude e de 200 a 500 m de ancho. A illa temporal, formada de cinza volcánica, desapareceu coas ondas do océano ao cabo de dous meses.

A presenza de Lateiki notouse por primeira vez en 1851, cando excedeu o nivel do mar. Rexistráronse erupciones nos anos 1851, 1852, 1858, 1878, 1886, 1894, 1967, 1979 e 1995. Como mínimo en cinco ocasións formouse unha illa (1851, 1858, 1967, 1979 e 1995).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2994146
* GeoNames: 4032459
* VOGRIPA: 980

 |
Coordenadas: 19°25′34″N 99°11′10″O﻿ / ﻿19.42611, -99.18611

O **Museo Nacional de Antropoloxía** (MNA) é un dos recintos museográficos máis importantes de México e de América. Está concibido para albergar e exhibir o legado arqueolóxico dos pobos de Mesoamérica, así como para dar conta da diversidade étnica do país. O edificio actual do MNA foi construído entre 1963 e 1964 no Bosque de Chapultepec por instrución do presidente Adolfo López Mateos, quen o inaugurou o 17 de setembro de 1964. O edificio do MNA posúe 22 salas de exposición permanente, dúas salas de exposicións temporais e tres auditorios. Ademais alberga o acervo da Biblioteca Nacional de Antropoloxía e Historia.

A colección do Museo Nacional de Antropoloxía está conformada por numerosas pezas arqueolóxicas e etnográficas provenientes de todo México. Entre algunhas das pezas máis emblemáticas da colección cóntase a *Pedra do Sol* —que é o corazón mesmo do museo—, as monumentais esculturas teotihuacanas dedicadas ós deuses da auga, a tumba de K'inich Janaab' Pakal, así como un atlante tolteca traído desde Tollan-Xicocotitlan e o Monólito de Tláloc que custodia a entrada do museo.

O MNA constitúe un dos principais sitios de interese turístico de México. Atrae cada ano a máis de dous millóns de visitantes. O museo é un dos meirandes museos do continente.

Notas
-----

1. ↑  "Terra - Diana Magaloni, nueva directora del Museo Nacional de Antropología e Historia - Museos - Arte y Cultura". Arquivado dende o orixinal o 03 de xullo de 2017. Consultado o 27 de setembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q524249
* WorldCat
* VIAF: 139462066
* BNF: 12203907d
* EBID: ID
* GeoNames: 6458949
* GND: 1031422-2
* ISNI: 0000 0001 2174 9676
* NKC: ko2003164883
* SUDOC: 03066831X

 |
O **Museo Massó** é un centro situado no concello de Bueu, no edificio usado como fábrica de conservas Salvador Massó e Fillos que instalou esta familia de orixe catalá a principios do século XIX.

Historia
--------

A mediados do século XX a familia Massó foi xuntando unha espléndida colección de libros antigos, cartas mariñas e de navegación, mapas e instrumentos de navegación e outros obxectos relacionados co mar e a industria conserveira. En 1928 Guglielmo Marconi visitou as instalacións industriais dos Massó e propúxolles a idea de facer un museo. A idea foi aceptada e o 26 de novembro de 1932 inauguráronse as novas instalacións museísticas. O ano 1992 a Xunta de Galicia comprou a colección e os edificios que compuñan as instalacións. Tras unha rehabilitación reinaugurou o museo o 10 de xullo de 2002.

Contidos
--------

Entre as obras expostas destacan pinturas de Urbano Lugrís, a colección de modelos de naves históricas e de instrumentos de navegación antiga. Na colección de libros, entre varios incunábeis, destaca a *Cosmographia* de Claudio Tolomeo de 1490.

Unha das súas salas esta dedicada á etnografía de Bueu onde se reúne e expón unha ampla mostra de aparellos de pesca e marisqueo, como liñas, poteiras, nasas e, moi especialmente, o relacionado coa dorna de Bueu ou dorna polbeira (adicado á pesca do polbo). A carpintaría de ribeira ocupa unha ampla zona onde se expoñen os diferentes instrumentos e ferramentas que se utilizaban neste, case desaparecido, oficio. Tamén se mostra instrumental daqueles traballos complementarios á pesca, como a redería, a calafatería e cabulería.

Provenientes das antigas instalacións conserveiras da fábrica de Massó hai unha mostra de diferentes máquinas utilizadas para a realización da conserva, dende a construción da lata ata a saída da conserva. Móstrase o seu funcionamento mediante fotografías e proxeccións.

Os Massó construíron unha factoría de tratamento de cetáceos na veciña localidade de Cangas. Destas instalacións e dos barcos baleeiros que subministraban a materia prima, hai unha colección de instrumental de desmembramento e caza de baleas, entre os que destaca un canón de arponeo e diferentes tipos de arpóns.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Museo Massó*** |

### Outros artigos

* Bueu

### Ligazóns externas

* Páxina web do Museo Massó
Pazo de Ramirás en Santiago de Compostela.
**José Varela-Cadaval Fernández-de Tejada**, I conde de Ramirás, nado en Tui o 22 de outubro de 1817 e finado en Santiago de Compostela o 3 de decembro de 1885, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi varias veces alcalde de Santiago de Compostela, e concelleiro tamén dende 1852 e Primeiro Tenente de Alcalde en 1875. Foi deputado a Cortes por Pontevedra en 1867. Por Real decreto de 5 de xullo de 1875 Afonso XII concedeulle o título de conde de Ramirás.

Casou coa súa curmá María del Socorro Bermúdez Acevedo, coa que tivo unha filla, María del Carmen Varela Bermúdez. En Santiago de Compostela construíu a súa casa-palacio no soar no que anteriormente se situaba o Colexio dos Irlandeses.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pablo Zamora Marcos** |  **Alcalde de Santiago** 1845 | Sucesor:**Ignacio Araujo** |
| Predecesor:**Ignacio Araujo** |  **Alcalde de Santiago** 1846 | Sucesor:**Manuel Rúa Figueroa** |
| Predecesor:**Joaquín Verea Aguiar** |  **Alcalde de Santiago** 1847 | Sucesor:**??** |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
Nervios do membro superior
O **nervio cubital** ou **nervio ulnar** é un nervio do membro superior humano. É unha rama terminal do fascículo medial do plexo braquial.

Características
---------------

Preto da súa orixe adoita recibir unha rama comunicante da raíz lateral do nervio mediano, que se orixina no fascículo lateral e porta febras de C7. O **nervio cubital** pasa polo brazo e antebrazo acadando a man, onde innerva todos os músculos intrínsecos desta (agás os tres músculos da eminencia tenar e os dous músculos lumbricais laterais). No seu traxecto polo antebrazo, dá lugar a ramas para innervar o músculo flexor cubital do carpo e a metade medial do músculo flexor común fondo dos dedos da man. O nervio cubital innerva a pel situada sobre a superficie palmar do quinto dedo, a metade medial do cuarto dedo, a pel da palma e pulso, e a da superficie dorsal da zona medial da man.

### Innervacións

O nervio cubital innerva:

* Músculo flexor cubital do carpo.
* Metade medial do músculo flexor común fondo dos dedos.
* Músculo opoñente do maimiño.
* Músculo abdutor do maimiño.
* Músculo flexor curto do maimiño.
* Músculo abdutor longo do polgar.
* Terceiro e cuarto músculos lumbricais.
* Músculos interóseos dorsais da man.
* Músculos interóseos palmares da man.
* Músculo flexor curto do dedo polgar.
* Músculo palmar curto.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en inglés)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q254580
* EBID: ID
* JSTOR: ulnar-neuropathies
* MAG: 2778931672

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 37319
* MeSH: D014459
* MeSH: A08.800.800.720.050.850
* TA: A14.2.03.040
* Uberon: 0001494
* UMLS: C0041602

 |
Carreira de kart na ruas de Berlín (1963).
O **karting** é un deporte de velocidade que se practica en superficies lisas e asfaltadas, a bordo de karts.

As probas describen un trazado chamado circuíto, composto de rectas e curvas, co obxectivo de ser completado no mínimo tempo posible e/ou adiantando ao máximo número de participantes.

Historia e características
--------------------------

Karts na saída dunha carreira.
Karting ou Kart e un tipo de coche de carreiras, provisto dun chasis livián, monopraza, e motor na parte posterior. Dadas as súas características, o karting e o primeiro coche dos pilotos de competición cando son nenos (a partir dos 8 anos).

Os Campionatos de España de Karting acollen distintas categorías –todas elas convocadas pola Real Federación Española de Automobilismo (R.F.E. de A.) –, en función da idade dos pilotos e do material utilizado para competir.

As categorías e campionatos previstos desde 2006 pola R.F.E. de A. son os seguintes:

* Copa de España Infantil (entre 8 e 10 anos).
* Copa de España Cadete (entre 10 e 12 anos).
* Challenge Yamaha (entre 12 e 15 anos).
* Campionato de España Júnior (entre 12 e 15 anos).
* Campionato de España Inter. A (a partir de 15 anos).
* Campionato de España Inter. C (a partir de 16 anos).

As probas de karting ofrecen un gran nivel de espectacularidade no seu desenvolvemento, achegada principalmente pola alta competitividade existente entre os participantes, así como polas características técnicas dos karts.
Aínda tratándose de vehículos de competición aparentemente moi sinxelos no funcionamento, o seu comportamento e a súa condución e equiparable a calquera categoría automobilística do máis alto nivel.
Estas circunstancias, unidas a que o karting español está actualmente entre os mellores do Mundo e a que as probas de desenvolvemento en circuítos onde se pode ver todo o desenvolvemento da competición e a evolución dos pilotos –rodando sempre moi xuntos e en constantes loitas cerradas-, achegan unha "plástica" ó karting moi difícil de encontrar en outras especialidades deportivas, dotando a cada competición dunha grande espectacularidade. Algunhas das grandes promesas do ano 2007 foron: o portugués Thiago Monteiro, o español Vicente Balaguer (vicbala), que debutou na copa do mundo e o australiano Mark Webber.

A competición de karting celebrase en circuítos especialmente deseñados para iso. Trátase dunhas instalacións cerradas, nas que desde calquera punto se pode ver o desenvolvemento completo da proba, seguindo a evolución dos pilotos e abarcando a imaxe total do recinto.

A estrutura dunha proba de karting consta dos mesmos elementos ou actividades que as categorías superiores dentro do automobilismo deportivo, cas salvidades propias da especialidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192420
* BNCF: 16845
* BNF: 11965323s
* BRE: 2049423
* EBID: ID
* GND: 4163383-0
* LCCN: sh85071676

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nervadura.
Bóveda de crucería da concatedral de Santa María de Cáceres, España.
En arquitectura a **nervadura** ou **nervación** é o conxunto de elementos construtivos, chamados **nervios**, empregados nas bóvedas, especialmente nas de crucería que, por iso, se chaman tamén **bóvedas nervadas**.
Este tipo de bóvedas, típicas da arquitectura gótica e derivadas, constrúense polo cruzamento, ou intersección, de bóvedas de canón apuntadas, que se reforzan nas arestas polos *nervios* que a cruzan, e que constituén o armazón o esqueleto da bóveda. Estes nervios adoitan estaren moi decorados.

A bóveda de crucería consta de dous elementos: os arcos ou nervios e os panos que cobren os espazos intermedios entre os arcos. Primeiro érguense os arcos, creando unha estrutura esvelta, resistente e lixeira, e posteriormente énchense os panos intermedios conformando as bóvedas, ficando enmarcadas transversalmente polos arcos perpiaños, tamén chamados arcos faixóns, e lonxitudinalmente polos arcos formeiros, paralelos ao eixo da nave que delimitan os tramos da bóveda.

Véxase tamén
------------

* Bóveda de crucería
Plano dos templos de Karnak
O **complexo relixioso de Karnak**, comunmente coñecido simplemente como **Karnak**, abrangue un extenso conxunto de ruínas de templos, capelas, pilonos e outras construcións. A edificación do complexo comezou durante o reinado de Sesostris I no Imperio Medio continuando ata a época dos Tolomeos, aínda que a maior parte dos edificios datan do Imperio Novo, época na que se converteu no principal centro cerimonial. A área arredor de Karnak denominábase *Ipet-isut* ("O máis apreciado dos lugares") e era o lugar principal de culto da tríade tebana da dinastía XVIII co deus Amón á súa cabeza. Forma parte da cidade monumental de Tebas e o complexo dálle o seu nome á aldea moderna de Al-Karnak, a 2,5 km. ao norte de Luxor. É un lugar turístico, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979 como un elemento da Antiga Tebas e a súa necrópole.

Edificacións
------------

Columnas da gran sala hipóstila de Karnak
### Recinto de Amón-Ra

É o meirande dos recintos do complexo, dedicado a Amón-Ra, a principal deidade da tríade tebana. Situado entre os outros dous templos é o único aberto ao público, presenta varias estatuas colosais, entre elas a de Pinedjem I de 10,5 metros de altura. Tamén ten un dos meirandes obeliscos, de 29 metros de altura e 328 toneladas pero a parte máis célebre é a sala hipóstila, composta de 134 columnas papiriformes, decoradas con baixorrelevos, que sostiñan unha cuberta alintelada.

### Recinto de Mut

Localízase ao sur do Recinto de Amón-Ra, e está dedicado á deusa nai Mut, identificada como a muller de Amón-Ra na tríade tebana da XVIII dinastía. Asociado ao recinto existen unha serie de pequenos templos e conta co seu propio lago sagrado, en forma de media lúa. As súas pedras utilizáronse para construír outras estruturas, tamén se atoparon centos de ídolos e estatuas derrubadas no centro do recinto.

### Recinto de Montu

Localízase ao norte do de Amón-Ra e é moito máis pequeno que este, está dedicado ao fillo de Amón-Ra e Mut, Montu o deus da guerra

Notas
-----

1. ↑  Sondereguer, César (2006) *Pirámides y templos: de Egipto y América : fundamentos ideológicos, morfoproporcionalidad, crítica estética* Nobuko, p. 45
2. ↑  Walker, Charles, 1980 "Wonders of the Ancient World" pp24–7
3. ↑  "The Seventy Wonders of the Ancient World", editado por Chris Scarre (1999) Thames & Hudson, London

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q522862
* DARE: 21108
* EBID: ID
* GeoNames: 8259935
* NKC: ge1118283
* OSM: 14358790
* Structurae: 10000255
* WHC: 87-001

 |
**Montserrat Domínguez**, nada en Madrid en 1963, é unha xornalista española.

Traxectoria
-----------

Estudou Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid. Posteriormente cursou un mestrado en Xornalismo pola Universidade de Columbia.

Fotografada en 2010 xunto a Gemma Nierga, Carles Francino, José Luis Rodríguez Zapatero e Àngels Barceló.
A súa carreira como xornalista iniciouse nos informativos de Radio España en 1987.
Traballou na Axencia EFE, Canal +, Telecinco e Antena 3 Televisión.

### Etapa en Telecinco

Presentou os informativos de fin de semana e da edición de noite das Noticias. En 2001 presentou o faladoiro matinal *La mirada crítica*.

### Etapa en Antena 3 Televisión

En 2004 abandona *La mirada crítica*, deixando o seu posto a Vicente Vallés, e ficha para dirixir e presentar un programa homólogo en Antena 3 Televisión: Ruedo Ibérico, programa que se ocupaba da actualidade social e política, con entrevistas e unha mesa de faladoiro.

En visto dos negativos resultados acadados polo programa, Antena 3 decidiu substituílo por unha edición diaria de Espejo público, que ata entón se emitía nas tardes dos domingos presentado por Sonsoles Suárez. Susanna Griso é a condutora desta nova versión do espazo.

Trala retirada de Ruedo Ibérico, Montserrat Domínguez segue estando vinculada á cadea dirixindo *Las Noticias de la Mañana*.

### HuffingtonPost

En maio de 2012 pasa a ocupar o posto de Directora Editorial de El HuffPost de The HuffingtonPost Holdings LLC, posto que mantivo durante 6 anos ata xuño de 2018.

### Grupo Prisa

En xuño de 2018 pasa a ser a Responsable de El País Semanal e da coordinación das revistas de fin de semana S Moda, Icon, Buena Vida, Retina e Ideas do propio grupo editorial.

Dende xuño de 2021 é a Directora de Contidos da Cadena SER.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Montserrat Domínguez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Artigos de Montserrat Domínguez Arquivado 04 de setembro de 2016 en Wayback Machine. en El HuffPost.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q384572
* Dialnet: 3177247
* IMDb: nm1570470
* LinkedIn: montserrat-dominguez-60794828

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nabis (homónimos).
O talismán de Paul Sérusier.
**Nabis** (do hebreo *profeta*) grupo de artistas que, polas súas actividades cumpridamente diversas, eran unha influencia principal sobre a arte producida en Francia durante finais do século XIX. Predicando que unha obra de arte é o produto final e a expresión visual da síntese dun artista da natureza en metáforas persoais estéticas e símbolos, eles prepararon o terreo para principios do desenvolvemento do século XX da arte abstracta e non representativa.

Fundado por Paul Sérusier, no movemento áchanse Édouard Vuillard, Pierre Bonnard, Maurice Denis, Ker-Xavier Roussel, Félix Vallotton, Georges Lacombe, ou o escultor Aristide Maillol.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nabis*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q503708
* BNCF: 16895
* BRE: 2242960
* EBID: ID
* GEC: 0125487
* GND: 2074197-2
* NDL: 00567964

 |