recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Sisoés diante da tumba de Alexandre, mosteiro de Varlaam, século XVI
Porta norte dun iconostasio en Novgorod, detalle, século XVI
**Sisoés o Grande**, **Sisoés de Scetes,** ou **Abade Sisoés**, nado no século IV e finado en 429, foi un anacoreta exipcio que se retirou ao deserto, á mesma cova na que estivera Antón Abade. As igrexas ortodoxa e católica venérano como santo.

Traxectoria
-----------

Na súa mocidade decidiu retirarse do mundo e estableceuse no deserto de Scetes baixo a dirección do abade Hor. Mais o desexo de afastarse aínda máis levouno a cruzar o Nilo para se recoller na montaña na que Antón Abade morrera algún tempo. Pasou sesenta anos no monte Qolzoum, preto de Clysma, e co tempo peregrinos vidos de lonxe afluían para recibir consello. Tamén foi un duro opositor do arianismo.

Canonizado, as igrexas ortodoxa e católica conmemórano o 6 de xullo (anteriormente o 4 e o 5).

Iconografía
-----------

Aparece representado moitas veces como un home vello, calvo cunha gran barba, mirando un cadáver nunha tumba, disque o de Alexandre o Grande : así aparece na igrexa de San Giorgio dei Greci de Venecia ou no mosteiro da Gran Lavra do monte Athosm).

Notas
-----

1. ↑  "06 de Julho: São Sisoé, o Grande". *Synaxarion*. Arquivado dende o orixinal o 19 de xullo de 2018. Consultado o 19 de xullo de 2018.
2. ↑  "Saints, Saintes et Fêtes du Jour 6 juillet". *Nominis*.
3. ↑  Jacques Paul Migne (1850). *Encyclopédie théologique, t. 41 : Dictionnaire hagiographique*. Paris. p. 1036.
4. ↑  Julien Durand (1865). "Légende d'Alexandre le Grand". *Annales archéologiques* **25**: p. 155–156. 
.
5. ↑  Georges Sotiriou (1955). "Les Météores « qui planent entre ciel et terre »". *Le Courrier de l'UNESCO* (5): 7. .
***Oitocentos*** é unha novela de Xavier Franco Alonso, publicada por Editorial Galaxia en xuño de 2004. O título fai referencia á proba de atletismo de 800 metros.

Trama
-----

Hadrián é un rapaz de 28 anos de Vigo, delineante e atleta. Logo de varios anos en Barcelona cunha bolsa como corredor de 800 metros lisos, abandona o deporte profesional e regresa á súa cidade.

Alí retoma a vida que levaba xunto á súa familia (a nai, a irmá e unha sobriña) e xunto aos seus amigos. Ao tempo, preocúpase de atopar traballo, e mesmo comeza unha relación amorosa cunha antiga compañeira de adestramentos.

A obra remata cun final aberto, coa maioría dos personaxes sendo felices coas súas vidas.

Narración
---------

A obra está ambientada en Vigo entre o outono de 1996 e a primavera de 1997. Faise referencia a acontecementos da época, como os pasados Xogos Olímpicos de 1996 ou a morte de Marcello Mastroianni.

Está narrada en terceira persoa, cun narrador omnisciente.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web da editorial.
Unha **oitava real** e unha estrofa de oito versos hendecasílabos con rima alterna os seis primeiros e un pareado nos dous últimos (ABABABCC). A oitava real ten a súa orixe en Italia, e foi moi popular en España e Portugal nos séculos XVI e XVII. Ela foi muito utilizada por Camões

Exemplo
-------

As armas e os barões assinal**ados**,
Que da ocidental praia Lusit**ana**,
Por mares nunca de antes naveg**ados**,
Passaram ainda além da Taprob**ana**,
Em perigos e guerras esforç**ados**,
Mais do que prometia a força hum**ana**,
E entre gente remota edific**aram**
Novo Reino, que tanto sublim**aram**;
(Luís Vaz de Camões, Os Lusíadas, Canto Primeiro, 1-8)

Referencias
-----------

1. ↑  Ottava rima, Poetry Foundation.
2. ↑  Ottava rima, Encyclopaedia Britannica.
3. ↑  "Estrofas, ejemplos." (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 02 de outubro de 2016. Consultado o 29 de setembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Joseph Berg Esenwein, Mary Eleanor Roberts, *The art of versification*, The Home Correspondence School, Springfield, 1920 *(en inglés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1402779
* BRE: 2687658
* EBID: ID

 |
A **teoría da complexidade**, chamada adoito simplemente **complexidade**, **desafío da complexidade**  ou **pensamento da complexidade** , é unha noción utilizada en filosofía, epistemoloxía (por autores como Anthony Wilden e Edgar Morin), física, bioloxía (por Henri Atlan), socioloxía, informática ou en ciencia da información.

A súa definición varía significativamente segundo a área de coñecemento. Trátase dunha visión interdisciplinar acerca dos sistemas complexos adaptativos, do comportamento emerxente de moitos sistemas, da complexidade das redes, da teoría do caos, do comportamento dos sistemas distanciados do equilibrio termodinámico e das súas facultades de autoorganización.

Este movemento científico tivo unha serie de consecuencias non só tecnolóxicas senón tamén filosóficas. O uso do termo complexidade é, por tanto, aínda inestábel e na literatura de divulgación frecuentemente se lle dan usos espúrios, moi distantes do contexto científico, particularmente en abstraccións do concepto (crucial) de non-linearidade.

O termo tamén úsano algúns como sinónimo de *epistemoloxía da complexidade*, unha rama da filosofía da ciencia establecida no inicio dos anos 1970 por Edgar Morin, Isabelle Stengers e Ilya Prigogine.

Existe tamén unha teoría de complexidade computacional, que é un campo científico máis estábel e mellor definido, e que evolucionou separadamente do referente ao concepto de sistema non linear, pero que está sutilmente ligado a este.

Notas
-----

1. ↑  Gianluca Bocchi, Mauro Ceruti, *La sfida della complessità*, Feltrinelli, Milano, 1985 (primeira edición). Bruno Mondadori, Milano, 2007 (nova edición)
2. ↑  Tullio Tinti, La "sfida della complessità" verso il Terzo Millennio Arquivado 06 de febreiro de 2011 en Wayback Machine. pdf, artigo publicado na revista *Novecento* (ano 18, n.12, pp.7-12, p.25).
3. ↑  G. Bocchi, M. Ceruti (a cura di), *La sfida della complessità*, Bruno Mondadori 2007 (primeira edición, Feltrinelli 1985)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sistema complexo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q723897
* AAT: 300056254
* EBID: ID
* GND: 4135369-9
* LCCN: sh85029376
* NKC: ph184265

 |
**Old Jerusalem** é un proxecto musical de Francisco Silva.

Historia
--------

O nome **Old Jerusalem** vén dunha música de Will Oldham; Francisco Silva pensou o título sonante e adoptouno para o seu proxecto musical.
Tras mostrar as súas gravacións caseiras aos músicos dos Alla Polacca, deciden facer unha edición de autor conxunta para lanzar Old & Alla nunha edición limitada e numerada. O logro desa edición fixo que ambos os proxectos acabasen por facer copias en CD-R para distribuír polos amigos e a facer unha re-edición. Este logro conduciu Francisco Silva á editora Bor-Land, rapidamente as partes chegan a un acordo para a gravación de *April*. Francisco entra en 2002 no AMP Estudo e traballa con Paulo Miranda naquel que viría a ser aclamado pola crítica un dos mellores discos de 2003.

Durante 2003, Francisco comeza a presentar ao vivo temas novos, que virían a integrar o disco seguinte do proxecto - *Twice the Humbling Sun*. Francisco volve a traballar o disco co produtor Paulo Miranda en Viana do Castelo, localización do AMP Estudo. Debido a unha axenda de concertos bastante cuberta e a unha vida profesional na área de economía, Old Jerusalem vese forzado a gravar o disco nas poucas fins de semana que ten libres, o que o impide de alcanzar o obxectivo auto-proposto de lanzar o segundo disco no decurso de 2004. *Twice the Humbling Sun* ve a luz do día pronto os primeiros meses de 2005. Recibe novamente un grande aplauso dos fans que conquistou e da crítica, onde Blitz e Público partillan da opinión de que este foi o mellor disco de 2005. Varios comentadores do Diario de Noticias tamén fan referencia ao disco e colócano nos lugares cimeiros das súas preferencias.

Francisco Silva escribiu a letra para un tema dos Alla Polacca, ao cal foi dado o nome de *Geonav*, que foi publicado nunha das compilacións da Bor-Land. Os Alla Polacca chegaron a contar coa participación do Francisco en varios concertos para cantar ese tema. Mentres Old Jerusalem, o tema foi tamén tocado ao vivo no festival Paredes de Coura co nome *Rickie Lee's voice*.

Entre varias participacións e experiencias, Old Jerusalem acepta o desafío de Henrique Amaro (RDP Antena 3) de efectuar nos estudos das Amoreiras unha sesión tres pistas, onde contou coa participación especial da Petra (Nobody's Bizness) nas voces e de Sílvio (Polaroid) no metalofone.

En febreiro de 2007 sae un novo disco de Old Jerusalem. *The Temple Bell* foi o título escollido.

Durante o ano de 2008, Old Jerusalem encontrouse novamente con Paulo Miranda no AMP Estudo para gravar un novo traballo, con lanzamento previsto para 2009.

Tamén en 2008, Francisco Silva escribiu a letra e interpretou o tema *The Raven King*, con base no traballo musical de Bernardo Sassetti, para a banda sonora do filme *Second Life*, de Alexandre Cebrian Valente.

Discografía
-----------

* 2003 - *April*
* 2005 - *Twice the Humbling Sun*
* 2007 - *The Temple Bell*
* 2009 - *Two birds blessing*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web Oficial
* Bor-Land
* Arduinna and the Science Boy
* Her Scarf
Sismógrafo quinemétrico do Departamento do Interior dos Estados Unidos.
O sismoscopio, inventado por Zhang Heng, foi un antecesor do sismógrafo.
Un **sismómetro** o **sismógrafo** é un instrumento para medir terremotos para a sismoloxía ou pequenos tremores provocados, no caso da Sismoloxía de exploración.

Características
---------------

Este aparato, nas súas versións iniciais, consistía nun péndulo que pola súa masa permanecía inmóbil debido á inercia, mentres todo ao seu arredor movíase; dito péndulo levaba un punzón que ía escribindo sobre un rolo de papel pautado no tempo, de modo que, ao empezar a vibración, se rexistrába o movemento no papel, constituíndo esta representación gráfica o denominado sismograma.

Os instrumentos modernos son, por suposto, electrónicos. Estes sismógrafos parécense aos acelerómetros, e tenden a chegar a ser instrumentos universais. En anos anteriores, os sismómetros poderían "quedarse curtos" o ir fóra da escala para o movemento da Terra que é suficientemente forte para ser sentido pola xente. Neste caso, só os instrumentos que poderían traballar serían os acelerómetros menos sensibles.

Os modernos sismómetros de banda larga (chamados así pola capacidade de rexistro nun ancho rango de frecuencias) consisten dunha pequena ‘masa de proba’, confinada polas forzas eléctricas, manexada pola electrónica sofisticada. Cando a Terra móvese, electronicamente tratase de manter a masa fixa a través dunha retribución atrás do circuíto. A cantidade de forza necesaria para conseguir isto é entón rexistrada.

A saída dos acelerómetros é directamente como aceleración (recordando F=ma de Newton), pero os sismómetros usan un circuíto integrado para unha saída de velocidade.

Os sismómetros espazados nun arranxo poden ser usados para localizar a precisión, en tres dimensións, a fonte do terremoto, usando o tempo que toma ás ondas sísmicas propagarse cara a fóra desde o epicentro, o punto da ruptura da falla. Os sismógrafos son tamén usados para detectar explosións de probas nucleares. Ao estudar as ondas sísmicas, os xeólogos poden tamén facer mapas do interior da Terra.

Cando ocorre un terremoto, os sismógrafos que se encontran cerca do epicentro son capaces de rexistrar as ondas S e as P, pero do outro lado da Terra só poden rexistrarse as ondas P.

Os sismómetros que son usados na Sismoloxía de exploración teñen nomes segundo o medio en que se usan, o caso dos usados na Terra son chamados xeófonos e os usados na auga, son hidrófonos. Existen tamén os sismómetros de fondo oceánico (OBS, acrónimo en inglés).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sismógrafo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* A historia dos primeiros sismómetros *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160567
* AAT: 300199045
* BRE: 3545524
* EBID: ID
* GEC: 0275556
* GND: 4180766-2
* JSTOR: seismographs
* MAG: 119217923
* NDL: 00574864
* NKC: ph125468
* PSH: 3899

 |
A **sismoloxía** (do grego *seísmos* = sismo e *logos* = estudo) é unha rama da xeofísica que se encarga do estudo dos terremotos e a propagación das ondas elásticas (sísmicas) que se xeran no interior e a superficie da Terra.

A sismoloxía, inclúe, entre outros fenómenos, o estudo de maremotos e elementos asociados (tsunamis) e vibración previas a erupcións volcánicas. En xeral, os terremotos orixínanse nos límites de placas tectónicas e son produto da acumulación de tensións por interaccións entre dous ou máis placas.

A interpretación dos sismogramas, que se rexistran ao paso das ondas sísmicas, permiten estudar o interior da Terra.

Sismólogos famosos
------------------

* Beno Gutenberg
* Hiroo Kanamori
* Inge Lehmann
* Giuseppe Mercalli
* John Milne
* Richard Dixon Oldham
* Charles Francis Richter
* Vassilis Papazachos
* Panayotis Varotsos
* Indra Narayan Gupta
* Keiiti Aki

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *sismoloxía*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sismo
* Sismógrafo
* Sismoloxía de exploración
* Tectónica de placas
* Escala sismolóxica de Richter
* Escala de Mercalli

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83371
* AAT: 300266706
* BNCF: 26725
* BNF: 11933257q
* BRE: 3545535
* EBID: ID
* FAST: 1111306
* GEC: 0142988
* GND: 4379341-1
* JSTOR: seismology
* LCCN: sh85119634
* MAG: 165205528
* NDL: 00574861
* NKC: ph116120
* PSH: 3961

 |
A **plantà** (de *plantada* en valenciano) é o acto de alzar un monumento falleiro o nunha cacharela, nas Fallas ou nas Fogueiras de San Xoán, festas celebradas respectivamente en marzo e juño en distintas localidades da País Valenciano. A plantà considérase, actualmente, o momento exacto no que a falla ou cacharela queda completamente acabada e lista para ser visitada, con tódolos seus "ninots" (bonecos), carteis e demais detalles.

Nas Fallas, a plantá realízase o día 15 de marzo, cando tódolos monumentos falleiros han de estar correctamente colocados. A razón é que o xurado nomeado pola *Xunta Central Falleira* ha de pasar ao día seguinte para avaliar a falla. Antigamente, a plantà se comezaba e finalizaba o mesmo día mais, debido á complexidade dos monumentos e a que os artistas falleiros encárganse de varias fallas ao mesmo tempo, adoita comezar algúns días antes. A queima da falla ou cremà realízase catro días despois, a noite do 19 de marzo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fallas
* Cremà
* Mascletà
* Nit del Foc

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
O ***Oleiro valenciano*** ou o ***Cacheiro*** (1779) trátase dun dos cartóns, en óleo sobre lenzo, realizado por Goya coma base para un tapiz da Real Fábrica de Tapices de Santa Bárbara, fundada por Carlos III.

Deste cartón, que se atopa no Museo do Prado fixéronse dous tapices que se conservan no Pazo do Pardo -o mencionado palacete dos príncipes- e no Escorial.
O cadro foi taxado en seis mil reais e foi estimado, xunto con *O parasol* (1777) como a obra cumio do período inicial de Goya en Madrid.

Historia
--------

Formaba parte dunha serie destinada a decorar o dormitorio, cámara e alcoba, dos Príncipes de Asturias no Palacio Real do Pardo. A perspectiva de abaixo arriba e o formato indican que a peza estaba destinada a unha sobrexanela.

Os Austrias, coma bos flamengos, introducían o costume da decoración con tapices e os Borbóns mantiveron este costume.

Tras da súa formación inicial en Zaragoza e dunha viaxe a Italia que será fundamental na evolución do seu estilo, Francisco de Goya y Lucientes termina por se instalar en Madrid como pintor de cartóns no 1775 grazas á mediación do seu cuñado Francisco Bayeu, un dos directores da Real Fábrica. Realizou en total catro series, a primeira sobre a caza e a pesca, que lle serviron como base para o seu acceso á Corte, será nomeado pintor de Cámara do Rei en 1789, e o seu triunfo social.

Temas
-----

Os temas dos tapices eran escenas populares de *majos* e *majas*, de carácter amábel, optimista, despreocupado e luminosos. Reflicten a vida madrileña por medio de figuras idealizadas e galantes en cores alegres e vivos. Malia que algúns ven indicios de crítica social, non hai tal senón que responden a unha preocupación, propia da Ilustración, polos costumes e festas populares.

Análise
-------

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* D'Ors Führer, C. y Morales Marín, C. *Los genios de la pintura: Francisco de Goya*, Madrid, Sarpe, 1990, pág. 93. Sección «Estudio de la obra seleccionada», por Carlos D'Orf Führer, pág. 84. ISBN 84-7700-100-2
* Cirlot, L. *Museo del Prado II*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 7, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3810-9, páx. 61

### Ligazóns externas

* Ficha de *El cacharrero* del catálogo de obras de Goya de la Universidad de Zaragoza
* Ficha de *El cacharrero* en «Artehistoria»
Pico Almanzor é o monte máis alto da Serra de Gredos e tamén do Sistema Central.
O **Sistema Central** é unha cordilleira situada no centro da Península Ibérica que ten unha orientación oeste-leste na súa metade oeste, e orientación suroeste-nordés na súa metade este. Ten unha lonxitude aproximada de 600 km e vai desde o centro de Portugal ao Sistema Ibérico, situado no centro-nordés de España.

Constitúe a separación natural entre Castela e León, ao norte, e Castela-A Mancha, Comunidade de Madrid e Estremadura, ao sur. Tamén representa a división da Meseta Central entre a Submeseta Norte e a Submeseta Sur. Salvo algunha excepción menor, constitúe a divisoria entre as concas do Douro e do Texo.

A maior elevación do sistema é o pico Almanzor (2.592 m), situado na Serra de Gredos. As montañas do Sistema Central teñen unha prominencia media de 1.200 metros e unha base que oscila dos 500 a 1.200 metros.

O Sistema Central está formado por moitas serras, entre as que cabe destacar: a Serra de Guadarrama, a Serra de Somosierra, a Serra de Gredos e a Serra de Gata.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q53715
* WorldCat
* VIAF: 247643165
* BNE: XX454348
* GEC: 0062987
* GeoNames: 2738722
* GND: 4072700-2
* TGN: 1108885

 |
*Hedera colchica* hedra a gabear polo toro dunha árbore.
Un gabián, co que moitas rubideiras se aganchan
Rubideira a agatuñar por unha escada de aceiro
Unha **planta rubideira** ou **planta gateadora** é aquela que medra suxeitándose nun soporte, ben enrolándose, ben a través de órganos fixadores especiais. As rubideiras non se manteñen erguidas por si mesmas, necesitando doutra planta, un muro, un penedo, unha parra, un espaller, unha pérgola, unha rede etc. Para iso poden utilizar *órganos* como gabiáns, raíces adventicias etc. ou se enrodelan arredor do soporte, chamándose logo **plantas volúbeis**. Certas rubideiras non necesitan dun apoio, e poden estenderse polo chan sen problema ningún. As plantas gateadoras poden chegar a secar outras plantas ou árbores, se non se poidan, pola competencia de luz solar. Porén non poden ser consideradas plantas parasitas, xa que só procuran un soporte para recibir máis luz; ou ben, para buscar o lugar perfecto para o seu desenvolvemento.

Un exemplo deste tipo de plantas, é a fabeira (*Vicia faba*) que debe o seu rápido crecemento ao feito de gabear por soportes ou outras plantas, e deste xeito evistar o desenvolvemento dun talo leñoso; Outro exemplo son as sandías (*Citrullus lanatus*) e mailas cabaceiras (*Cucurbita spp*) que son extensas gateadoras que adoitan estarricarse por chan, por mor do gran peso dos seus froitos.

As plantas rubideiras acostuman medrar axiña, e algunhas desenvolven talos leñosos despois de se enrolar, como a videira (*Vitis vinifera*) ou a glicinia (*Wisteria sinensis*). Pola contra, a meirande parte das gatuñantes son herbáceas.

Especies en Galicia
-------------------

### Bravas

* Hedra (*Hedera helix*)
* Roseira brava (*Rosa canina*)
* Silveira (*Rubus fructicosus*)
* Herba salgueira, madreselva ou chuchamel (*Lonicera periclymenun*)
* Uva de can (*Solanum dulcamara*)
* Correola (*Convolvulus spp*)
* Saltasebes (*Bryonia spp*)

### Cultivadas polas bagas, legumes e froitos

* Videira (*Vitis vinifera*)
* Framboeseiro (*Rubus idaeus*)
* Lúpulo (*Humulus lupulus*)
* Sandía (*Citrullus lanatus*)
* Maracuxá (*Passiflora edulis*)
* Cabaceira (*Cucurbita maxima*)
* Fabeira (*Vicia faba*)
* Cogombro (*Cucumis sativus*)
* Feixón (*Phaseolus vulgaris*)
* Chícharo (*Pisum sativum*)

### Ornamentais

Ademais de multitude de variedades de hedras, pasifloras ou flores da paixón (*Passiflora spp*) e chuchameles (*Lonicera spp*), nos xardíns galegos salientan:

* Buganvílea (*Bougainvillea spp*)
* Parra virxe (*Parthenocissus quinquefolia*)
* Glicinia (*Wisteria sinensis*)
* Xasmín (*Jasminum spp*)
* Pasiflora azul (*Passiflora caerulea*)

Véxase tamén
------------

* Liana
* Pérgola
* Gabián.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q917284
* AAT: 300132406
* BNCF: 27063
* EBID: ID
* JSTOR: vines
* LCCN: sh85027051
* MAG: 2781214258
* NDL: 00573537
* Treccani: rampicante

 |
**Olegario Vázquez Raña**, nado o 10 de decembro de 1935 é un empresario e deportista mexicano e galego.

Traxectoria
-----------

Tanto o seu pai como a súa nai naceran en Avión, e chegaran a México D.F. en 1928, sete anos antes de nacer Olegario. Comezou a traballar dende neno no negocio familiar, dedicado á venda de artigos para o fogar e para o campo. Herda co seu irmán Apolinar a xestión da empresa en 1976 e a partir de aí inicia a engalaxe económica que o converteu nun dos homes máis ricos de México.

Olegario Vázquez Raña é dono dun dos principais holdings empresariais dese país, o Grupo Empresarial Ángeles, que abrangue hospitais, hoteis, os medios de comunicación, grandes almacéns, restaurantes de comida rápida, aseguradoras e empresas de xestión de aeroportos, entre outros. A liña sanitaria coordina a xestión de vinte hospitais que funcionan cun sistema de mutua. Da liña de hoteis depende a empresa Camino Real, con 25 establecementos e máis de 4.000 habitacións.

Co Grupo Imagen, é propietario do xornal Excelsior, ten unha rede de radios e unha cadea de televisión, o Cadena 3, e a xestión dos aeroportos lévaa a través do Grupo Aeropuertuario del Pacífico, participado por empresas españolas como Aena ou Dragados.

### Actividade deportiva

A actividade deportiva foi unha constante na vida da familia Vázquez Raña. Practicante de tiro olímpico, Olegario Vázquez Raña participou nos Xogos de Toquio, México e Múnic formando parte do equipo olímpico mexicano. Ademais, participou representando a este país en todos os mundiais da especialidade dende 1966 ata 1979. Foi plusmarquista mexicano de varias especialidades e en dúas ocasións, 1973 e 1975, conseguiu o récord mundial de rifle de aire comprimido.

Posteriormente desenvolveu carreira na administración deportiva. Foi presidente da Federación Mexicana de Tiro entre 1975 e 1992, membro do Comité Olímpico Mexicano e dende 1980 é presidente da Federación Internacional de Tiro Deportivo.

Datos persoais
--------------

Tivo cinco irmáns, dous dos cales morreron de cedo. Un deles é Mario Vázquez Raña, presidente do Comité Olímpico Mexicano. O seu fillo é Olegario Vázquez Aldir.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393355
* OCID: mr-olegario-vazquez-rana
* Sports Reference: olegario-vazquez-1

 |
***Panis angelicus*** é a penúltima estrofa do himno *Sacris solemniis* composto por San Tomé de Aquino para a celebración do Corpus Christi como parte dunha completa liturxia da Festa que incluía oracións para a Misa e a Liturxia das Horas.

A estrofa mencionada, que comeza coas palabras *"Panis Angelicus / fit panis hominus"*, frecuentemente se considerou coma un himno independente; algo semellante ao sucedido con outros himnos compostos polo mesmo autor para o Corpus Christi, como *Verbum supernum prodiens*, a pénultima estrofa do cal comeza co verso *O salutaris Hostia*, ou o ben coñecido *Pange lingua*, cunha penúltima estrofa que se inicia con *Tantum ergo*.

Letra
-----

| Latín | Galego |
| --- | --- |
| Panis angelicus
fit panis hominum;
dat panis coelicus
figuris terminum:
O res mirabilis!
manducat Dominum
pauper, servus, et humilis.
Te trina Deitas
unaque poscimus:
Sic nos tu visita,
sicut te colimus;
per tuas semitas
duc nos quo tendimus,
ad lucem quam inhabitas.
Amen. | O pan dos Anxos
faise pan dos homes;
o pan do ceo
dá fin aos agoiros:
Ó, cousa admirable!,
aliméntanse do Señor
o pobre, o servo, e o humilde.
Deus, un e trino,
a Ti pregamos
que veñas a nós
segundo te adoramos.
Polas túas sendas
fai que nos dirixamos
cara á luz na que habitas.
Amén. |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1244689
* CPDL: ID
* MusicBrainz: ID

 |
*Panellets*.
*Panellets* de café.
Os **panellets** son uns pasteis pequenos, e de varias formas, feitos a base de mazapán e outros ingredientes que lles dan un sabor e aroma característicos. Son doces típicos do día de Todos os Santos en Cataluña, Eivissa e o País Valenciano.

Historia
--------

Os panellets como tal datan do século XVIII, cando se usaban como comida bendicida para compartir logo das celebracións relixiosas (panellets de San Marcos e panellets da Santa Cruz). Crese que teñen a súa orixe no norte de Europa, onde a consecuencia do intenso frío facíase necesario un alimento rico en calorías para soportar mellor a longa noite de defuntos, pero seguramente proceden da repostería árabe, dada a súa composición a base de améndoas e a influencia da cultura árabe.

Ao ser unha comida moi enerxética (como as castañas, tamén consumidas ese día) resultaban moi útiles para comer o Día de Todos os Santos ou Día de Defuntos, nos que se tocaban a mortos nas campás das igrexas durante toda a noite, polo que gran parte da poboación facía vixilia.

Características
---------------

Elabóranse cunha masa doce feita con azucre, améndoa crúa moída, ovo e pel de limón, para que teña unha textura máis esponxosa. Polo exterior recóbrense con clara de ovo, que fai de adherente para colocar unha capa de piñóns. O conxunto métese no forno e déixase arrefriar. Actualmente existe unha ampla gama de panellets: de coco, chocolate, café, marmelo etcétera.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Panellet***  |

* Como facer os panellets en vídeo *(en castelán)*
* Receita clásica dos panellets e guía para a súa elaboración. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35944
* GEC: 0198823

 |
**Skagafjarðarsýsla**| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| País |  Islandia |
| Rexión | Norðurland Vestra |
| Subdivisións | 2 municipios |
| Superficie | 4.294 km2 |
| Poboación | 5.544 |
|

**Skagafjarðarsýsla** é un dos 23 condados de Islandia. Está situado ao norte do país e pertence á rexión de Norðurland Vestra.

Xeografía
---------

Este consdado está situado ao norte de Islandia, na rexión de Norðurland Vestra. O condado de Skagafjarðarsýsla limita cos condados de Austur-Húnavatnssýsla ao oeste, Eyjafjarðarsýsla ao leste e coas cidades independentes de Siglufjörður e Ólafsfjörður ao noroeste e Sauðárkrókur ao norte e totalmente rodeada por este condado agás unha franxa costeira. A súa superficie é de 5.544 quilómetros cadrados e a súa altitude media é 357 msnm. No que respecta ao clima, os invernos son fríos e os veráns temperados.

Demografía
----------

Skagafjarðarsýsla conta cun total de 4.294 habitantes para unha superficie de 5.044 quilómetros cadrados, polo que a súa densidade de poboación é de 0,77 habitantes por quilómetro cadrado.

### Municipios

Skagafjarðarsýsla está composto polos seguintes municipios:

* Akrahreppur
* Skagafjörður, composto pola unión dos seguintes 11 municipios:
	+ (Skefilsstaðahreppur)
	+ (Sauðárkrókskaupstaður)
	+ (Skarðshreppur)
	+ (Staðarhreppur)
	+ (Seyluhreppur)
	+ (Lýtingsstaðahreppur)
	+ (Rípurhreppur)
	+ (Viðvíkurhreppur)
	+ (Hólahreppur)
	+ (Hofshreppur)
	+ (Fljótahreppur)

### Localidades

Skagafjarðarsýsla comprende as seguintes localidades:

| Localidade | Altitude (msnm) | Poboación (2004) |
| --- | --- | --- |
| Barð | 90,8 | 14 |
| Fell | 34,7 | 9 |
| Flugumýri | 76,8 | 6 |
| Glaumbær | 17,9 | 112 |
| Goðdalir | 199,9 | 13 |
| Hofsós | 0,9 | 5 |
| Haganesvík | 0 | 14 |
| Hof | 33,8 | 9 |
| Hofstaðir | 149,9 | 36 |
| Hólar | 136,8 | 19 |
| Hvammur | 97,8 | 4 |
| Keta | 27,7 | 2 |
| Knappstaðir | 215,7 | 20 |
| Mælifell | 111,8 | 14 |
| Miklibær | 84,7 | 9 |
| Reykir | 58,8 | 17 |
| Reynistaður | 33,8 | 75 |
| Ríp | 13,7 | 55 |
| Sauðárkrókur | 3,9 | 1.566 |
| Silfrastaðir | 84,7 | 8 |
| Víðimýri | 99,9 | 84 |
| Viðvík | 114 | 28 |
|

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos xeográficos de Skagafjarðarsýsla[*Ligazón morta*]
* Localidades de Skagafjarðarsýsla

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1206813
* GEC: 0488900

 |
Orfos da SIDA en Malaui.
Un **orfo da SIDA** é un neno que se converteu en orfo ó morrer un ou ambos pais de SIDA.

Segundo estatísticas do Programa Conxunto das Nacións Unidas sobre o VIH/SIDA (ONUSIDA), a Organización Mundial da Saúde (OMS) e o Fondo de Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF), o termo aplícase a un neno cuxa nai morreu a causa da SIDA antes do 15º aniversarios do neno, sen ter en conta que o pai permaneza aínda vivo. Como consecuencia desta definición, un estudo estimou que o 80% de todos os orfos da SIDA aínda teñen un proxenitor vivo.

Cada ano, 70.000 novos nenos convértense en orfos da SIDA, e prevese que para o ano 2010 máis de 20 millóns de nenos sexan orfos debido a esta causa.

Posto que a SIDA afecta principalmente a aqueles que son sexualmente activos, as mortes relacionadas coa SIDA afectan a miúdo a persoas que, mediante os seus salarios, constitúen o principal sustento da economía familiar. Consecuentemente, os orfos da SIDA frecuentemente dependen do Estado para o seu coidado e manutención, particularmente en África.

O número máis alto de orfos a causa da SIDA en 2007 atopábase en Suráfrica (aínda que a definición de orfos da SIDA nas estatísticas de Suráfrica inclúe ós nenos até a idade de 18 anos que perderon a un dos pais biolóxicos). En 2005 o número máis alto de orfos da SIDA, medido en porcentaxe sobre o número total de orfos, localizábase en Zimbabue.

Notas
-----

1. ↑  UNAIDS.org Arquivado 03 de xullo de 2007 en Wayback Machine. PDF
2. ↑  Adriana Stuijt (4 de abril de 2009). "South Africa's 3,4-million Aids-orphans to get 'adult' rights" (en inglés). Digital Journal. Consultado o 14 de xullo de 2010.
3. ↑  Tony Karon (1 de xuño de 2001). "AIDS Orphan's Preventable Death Challenges Those Left Behind" (en inglés). Time. Arquivado dende o orixinal o 29 de decembro de 2010. Consultado o 14 de xullo de 2010.
4. ↑  "Project Aids Orphan". Arquivado dende o orixinal o 18 de febreiro de 2012. Consultado o 03 de xullo de 2019.
5. 1 2 3  "AIDS orphans". Avert. Consultado o 14 de xullo de 2010.
6. ↑  "Children count" (en inglés). Goberno de Suráfrica. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Orfo da SIDA***  |

### Outros artigos

* Lista de temas relacionados coa SIDA
* Student Initiative Rahel, un proxecto educativo que traballa con mozos desfavorecidos como orfos da SIDA xunto co proxecto OVC para Adigrat e para a rexión de Tigray, Etiopía

### Ligazóns externas

* AIDS Orphan Resources Around the Globe
* !Nam Child Wiki (Namibian Wiki on Children)
**Sixto de Aguirre Garín**, nado en Rianxo o 1 de setembro de 1901 e finado en Palas de Rei o 14 de agosto de 1936, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Retrato feito por Camilo Díaz Baliño cando estiveron no cárcere de Santiago de Compostela.
Residía na aldea de Imo en Dodro. A súa casa familiar era unha mansión grande e suntuosa pero sen excesivos fastos, construída a fins do século XVIII polos seus devanceiros. Era fillo do avogado Alejandro Nicolás Aguirre del Río e María Dolores Garín. Sobriño do poeta Luís Aguirre del Río.

Viviu en Santiago de Compostela e estaba vinculado á Izquierda Republicana. Foi detido en Dodro e paseado con Camilo Díaz Baliño en Palas de Rei; o seu cadáver apareceu á beira da estrada nas proximidades do lugar de Saa.

Notas
-----

1. ↑  Gloria a Sixto Aguirre! Arquivado 23 de setembro de 2015 en Wayback Machine.. *El Correo Gallego* (11-8-2008).
2. ↑  "Os sucesos de outubro de 1934", no blog *Rianxeiros* (23-12-2009).
3. ↑  Sixto Aguirre Garín, *Nomes e Voces*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sixto Aguirre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Comoxo, Xosé; Santos, Xesús (2006). *Saúde e República (Rianxo 1930-1936) Política e sociedade*. Concello de Rianxo.

### Ligazóns externas

* 

* Sixto Aguirre na páxina web *Nomes e Voces*.
**Orfos** foi un grupo de metal galego da cidade de Vigo, que combinaba a lingua galega e o castelán nas súas letras. O seu último disco levou por título *Noctarium* (2009), editado baixo o selo Producciones Malditas.

Traxectoria e estilo
--------------------

A banda botou a andar no 1998 co nome de Pantokrator, denominación que foi substituída pola de Orfos no 2004. Dende o 2007, e tras sucesivos cambios na formación, quedou composta por Camilo Montes (voz), Marcos Bao (guitarra), Adián P. Fojo (guitarra), Uxía Carrera (baixo) e Brais Calles (batería). No mesmo ano 2007, Orfos participou na elaboración do *Gallaecian metal compilation*, recompilación de temas do metal galego. No ano 2010 anunciaron a disolución da banda, mais sen pechar as portas a unha posible reaparición.

Orfos apostou por un estilo dacabalo entre o hard rock e o metal, primando a melodía e a creatividade nas súas composicións.

Discografía
-----------

* *Non* (1998)
* *Orfos I* (2000)
* *Orfos II* (2004)
* *Naialma* (2006)
* *Noctarium* (2009)

Notas
-----

1. ↑  "Comunicado de disolución da banda". Arquivado dende o orixinal o 20 de agosto de 2008. Consultado o 18 de marzo de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do grupo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12396355
* Metal Archives: 73513

 |
Península de Taimir.
A **península de Taimir** (en ruso: *Полуостров Таймыр, Таймырский полуостров*) é unha península de Rusia, situada na zona de Siberia, que forma a parte máis setentrional do continente asiático. Está delimitada polas augas do golfo do Ienisei ao oeste, as do mar de Kara ao norte e as do golfo de Jatanga do mar de Laptev, ao leste; polo sur, o seu límite continental está formado polo curso do río Jatanga.

Administrativamente, toda a península pertence ao Krai de Krasnoyarsk da Federación de Rusia.

Na península discorren algúns ríos importantes que desaugan directamente ao mar de Kara, como o río Taimir ou o río Piassina.

Poboación
---------

A situación illada do pobo nganasan permitiulles manter as prácticas xamánicas ata o século XX.

Economía
--------

A compañía MMC Norilsk Nickel leva a cabo operacións mineiras na zona, cunha fundición na cidade de Norilsk, preto da península. O concentrado de mineral de níquel e outros produtos da compañía son transportados nun curto ferrocarril á cidade portuaria de Dudinka, na beira do río Ienisei, e dende alí por barco cara a Murmansk e outros portos.

Fauna e flora
-------------

No norte de Siberia, a fauna e a flora teñen só un período de dous meses ao ano para garantir a súa reprodución. Cada verán, o sol de medianoite xunta multitudes de especies. Os renos emigran e reúnense con milleiros de osos polares e focas. Á súa vez, aves de Europa, África e Asia van a Taimir, a maior concentración de aves salvaxes do mundo.

Esta zona é unha ecorrexión da ecozona paleártica da World Wide Fund for Nature, a «Tundra de Siberia Central e península de Taimir».

A península é o último lugar natural coñecido onde habitou o boi almiscreiro fóra de América do Norte, desaparecido dous mil anos antes. Foron introducidos con éxito en 1975. A poboación creceu ata 2500 animais en 2002, incrementándose a 6500 en 2010.

### Galería de imaxes

* Boi almiscreiro, reintroducido en Siberia en 1975
* Paisaxe típica da península, tundra con numerosos lagos pequenos
* Expedición á península de Taimir en dous barcos e esvaradores Hivus, 10 de abril de 2013

Notas
-----

1. ↑  Hoppál 2005.
2. ↑  BioMed Central (6 de outubro de 2005). "Muskox Suffered Loss Of Genetic Diversity At Pleistocene/Holocene Transition" – vía Science Daily.
3. ↑  "Greenland Muskox". *Bovids*. Safari Club International. Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2007. Consultado o 10 de abril de 2020.
4. ↑  Dr. Taras Sipko. "Reintroduction of Musk Ox in the Northern Russia". *Large Herbivore Network*. Arquivado dende o orixinal o 05 de setembro de 2015. Consultado o 10 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Península de Taimir***  |

### Bibliografía

* Hoppál, Mihály (2005). *Sámánok Eurázsiában.* (en Hungarian). Budapest: Akadémiai Kiadó. ISBN 9630582953.

### Ligazóns externas

* Imaxes

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37056
* WorldCat
* VIAF: 315124931
* BRE: 4179596
* EBID: ID
* GEC: 0499952
* GeoNames: 2015435
* GND: 4408672-6
* NKC: ge579499

 |
Coordenadas: 67°41′18″N 35°56′38″L﻿ / ﻿67.68833, -35.94389

Península de Kola como parte da Rexión de Múrmansk.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **Península de Kola** (en saami setentrional: *Guoládat*; en ruso: *Ко́льский полуо́стров*, *Kolsky poluostrov*) é unha península que se atopa no norte da Rusia europea, no oblast de Múrmansk. Limita ao norte co mar de Barents e ao leste e ao sur co mar Branco.

A fronteira occidental da península de Kola esténdese ao longo do meridiano desde o golfo de Kola a través do lago Imandra, o lago Kola e o río Niva ata o golfo de Kandalaksha. A península cobre unha área de máis de 100.000 km². A costa setentrional elévase abruptamente desde o nivel do mar, mentres que a meridional é practicamente chá. Ao oeste da península atópanse dúas cordilleiras: as montañas Khibinys e a tundra de Lovozero.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165608
* WorldCat
* VIAF: 234164748
* BRE: 2621337
* EBID: ID
* GEC: 0035841
* GeoNames: 546085
* GND: 4098030-3
* LCCN: sh85072821
* NKC: ge139250
* OSM: 5868101

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165608
* WorldCat
* VIAF: 234164748
* BRE: 2621337
* EBID: ID
* GEC: 0035841
* GeoNames: 546085
* GND: 4098030-3
* LCCN: sh85072821
* NKC: ge139250
* OSM: 5868101

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Labrador (homónimos).
A península do Labrador no Canadá.
A **península do Labrador** (en inglés *Labrador Peninsula*; en francés *Péninsule du Labrador*) é unha gran península do nordeste do Canadá, entre o océano Atlántico ao leste e a baía de Hudson ao oeste; ao norte ten o estreito de Hudson, que a separa da Terra de Baffin, ao leste o mar do Labrador e ao suroeste encóntrase o golfo de San Lourenzo.

Xeoloxicamente, a península do Labrador pertence ao Escudo Canadense. Os montes Torngat, que a atravesan de norte a sur, constitúen a súa espiña dorsal. As súas costas son moi accidentadas, con gran cantidade de baías, enseadas, rías e fiordes baixos formados pola erosión glaciaria e os movementos do inlandsis que cubriu o territorio durante as glaciacións. Estas mesmas glaciacións (como na maior parte do Canadá) deixaron así mesmo numerosos lagos. Entre os lagos desta zona do Canadá cabe mencionar os de Clearwater e o Minto. Entre as baías destaca a baía Ungava, no norte da gran península, mentres que pode considerarse un fiorde moi estendido o val no que se localizan a baía Groswater e o lago Melville, na costa occidental.

O seu clima é extremadamente continental no sur, e contra o norte é subártico; a costa leste recibe a influencia da corrente fría do Labrador, o que practicamente anula os efectos moderadores do océano.

Varios son os ríos que percorren esta península: Churchill, Eastmain, George, Koksoak e Leaf.

A península do Labrador ten unha importante subpenínsula na súa parte noroccidental, a península de Ungava, delimitada pola baía Hudson, o estreito de Hudson e a baía Ungava.

Administrativamente, comprende partes das provincias de Terra Nova e Labrador (rexión do Labrador, ou "Costa do Labrador") e Quebec (rexións de Saguenay-Lac-Saint-Jean, Côte-Nord e Nord-du-Québec).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Península do Labrador***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q84170
* WorldCat
* VIAF: 246514375
* BRE: 2127692
* GEC: 0036215
* GND: 4033939-7
* NKC: ge384810

 |
Estados membros      Membros suspendidos      Aprobados, pero esperando entrar como membros      Solicitude en curso Datos de 2006.
A **Organización Hidrográfica Internacional** (en inglés *International Hydrographic Organization*, en francés *Organisation hydrographique internationale*) é unha organización intergobernamental consultiva e técnica de hidrografía, establecida por un acordo asinado en Mónaco o 3 de maio de 1967 que entrou en vigor en 1970.

A **OHI** concreta unha cooperación iniciada a comezos do século XX entre os Estados que dispoñían de capacidade para realizar levantamentos hidrográficos e de publicar as súas propias cartas mariñas. No 2006, a Organización Hidrográfica Internacional con sede central en Mónaco, estaba composta por 77 membros.

### Obxectivos

É o organismo coordinador dos Servizos Hidrográficos, oficialmente acreditados polos seus respectivos gobernos e os seus obxectivos son:

* Coordinar as actividades das Oficinas Hidrográficas Estatais.
* Lograr estandarización nas publicacións cartográficas e náuticas en xeral.
* Adoptar métodos fiables e eficientes para o procedemento de levantamentos hidrográficos.
* Promover o desenvolvemento das ciencias no eido da hidrografía e das técnicas usadas na oceanografía física.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q233611
* WorldCat
* VIAF: 123744119
* BNF: 12172808h
* EBID: ID
* GND: 670070-6
* ISNI: 0000 0004 0515 7613
* LCCN: n80013011
* SUDOC: 030277639

 |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Organización Hidrográfica Internacional*** |

* Océanos e mares do mundo segundo a OHI

### Ligazóns externas

* International Hydrographic Organization
Tesouro do Castro de Recouso, no Museo das Peregrinacións e de Santiago.
O **tesouro de Recouso** é un conxunto de pezas de ourivaría do século II a. C. atopadas en 1921 no castro de Recouso por José Sánchez Costa, na parroquia de Marzoa (Oroso).

Características
---------------

O tesouro foi atopado ao traballar a terra. Está formado por 16 arracadas de ouro penanulares decoradas con filigrana e/ou granulado, 10 cadeas ou anacos de cadeas (a maioría delas con terminais ornamentais), un terminal de cadea, sete anacos de aneis de suspensión, dous fragmentos probablemente pertencentes a unha peza de peche e catro tortas de fundición elaboradas cunha aliaxe de ouro e prata. As pezas contiñan no interior anacos de carbón e foron datadas con carbono-14 no século II antes da era actual.

A maior parte do atopado estivo en mans de particulares ata 2002 cando foi levado ao Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela. Unha arracada está no Museo Provincial de Lugo.

Notas
-----

1. ↑  "Tesoros olvidados. Estudio e interpretación del conjunto de orfebrería castreña de Recouso (San Martió de Marzoa, Oroso, A Coruña)" CSIC.
2. ↑  "La técnica del carbono 14 desvela los secretos del Tesoro de Recouso" Arquivado 11 de xuño de 2013 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tesouro

### Ligazóns externas

* Tesouro de Recouso blog *(en castelán)*.

]
A **Organización Nacional Indíxena de Colombia** (en castelán: *Organización Nacional Indígena de Colombia*, ONIC) é unha organización non gobernamental que representa os pobos indíxenas de Colombia, que comprenden unhas 800 000 persoas ou o 2% da poboación do país. Foi fundada en febreiro de 1982 no Primeiro Congreso Indíxena Nacional, levado a cabo en Bosa, coa participación de mil cincocentos delegados dos máis diversos sitios de Colombia, onde se aprobaron os principios de Unidade, Terra, Cultura e Autonomía. No presente a sede da ONIC atópase na cidade de Bogotá.

Historia
--------

A organización indíxena foi reconstruída entre 1910 e 1946, á calor de loitas no Cauca e demais zonas do país, onde a presenza indíxena predominaba na Serra Nevada de Santa Marta, Huila, Caldas e Tolima, dirixidas polo líder indíxena Quintín Lame. Posteriormente constituíronse Consellos e Ligas de Indios que pretendían reivindicar os dereitos dos indíxenas, establecendo alianzas con organizacións campesiñas e obreiras. Porén, a Época da Violencia en Colombia e a represión entre 1946 e 1958 practicamente exterminou gran parte da poboación indíxenas e que só puido volver formarse dentro de organizacións campesiñas como a *Federación Agraria Nacional*, especialmente grazas ó establecemento do decreto gobernamental da *Asociación Nacional de Usuarios Campesiños*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobos indíxenas de Colombia
* Cabido Maior do Pobo Muisca

### Bibliografía

* Christian Gros. 1991. *Colombia indígena: identidad cultural y cambio social*. Bogotá: CEREC, 1991.

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6973505
* WorldCat
* VIAF: 149762533
* GRID: grid.503835.8
* ISNI: 0000 0001 1956 4867
* LCCN: n83056549
* NKC: ko2016922238
* SUDOC: 144327732

 |