recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gangsta rap** ou **gangster rap**, inicialmente chamado **reality rap**, xurdiu en 1986 nos Ánxeles como un controvertido subxénero da música hip hop cuxas letras afirman a cultura e os valores típicos das bandas urbanas estadounidenses. Moitos rapeiros *gangsta* fan alarde das asociacións coas bandas de rúa reais, especialmente dos Crips e dos Bloods. Os pioneiros do rap *gangsta* inclúen Schoolly D de Filadelfia e Ice-T dos Ánxeles, que posteriormente se expandiría con artistas como N.W.A, Tupac Shakur e o Notorious BIG. En 1992, a través do produtor discográfico Dr. Dre, o rapeiro Snoop Dogg e o seu son G-funk ampliaron a popularidade do xénero.

O rap *gangsta* foi acusado de forma recorrente de promover condutas negativas e unha ampla criminalidade, especialmente asaltos, homicidios e tráfico de drogas, así como a misoxinia, a promiscuidade e o materialismo. Os defensores do rap *gangsta* caracterízano como representacións artísticas esaxeradas, que non representan a vida real nos guetos estadounidenses, e que algunhas das letras son de raiba contra a opresión social ou a brutalidade policial, moitas veces acusaron aos críticos de hipocrisía e prexuízo racial. Aínda así, o gangsta rap foi atacado mesmo por algunhas figuras públicas afroamericanas, como Spike Lee, o pastor Calvin Butts e a activista C. Delores Tucker.

Notas
-----

1. ↑  Krims, Adam (2000). *Rap Music and the Poetics of Identity*. Cambridge University Press. p. 70. ISBN 9780521634472.
2. ↑  C. Howell, James (2015). *The History of Street Gangs in the United States: Their Origins and Transformations*. Lexington Books. pp. 82–85. ISBN 9781498511339.
3. ↑  Newton, Michael (2008). *Gangs and Gang Crime*. Infobase Publishing. ISBN 9781438117249.
4. 1 2  Philips, Chuck (1992). "The Uncivil War: The battle between the Establishment and supporters of rap music reopens old wounds of race and class". *Los Angeles Times*. Arquivado dende o orixinal o 2014.
5. ↑  "Cam'ron on The O'Reilly Factor". *youtube.com*. Arquivado dende o orixinal o 2015. Consultado o 2015.
O **fútbol tenis** (da unión de fútbol e tenis) é un xogo ou exercicio deportivo que combina aspectos dos dous deportes que forman o seu nome.

Características
---------------

Xógase cunha pelota de fútbol, utilizando calquera parte do corpo fóra das mans e brazos, do mesmo xeito que no fútbol. O xogo practícase nunha cancha de dimensións reducidas, cunha rede que divide en dúas o campo de xogo.

Existen dúas variantes principais; a individual, na que participa un xogador por cada lado, ou a colectiva, na que xeralmente participan dúas ou tres xogadores por equipo. Pódense realizar pases entre os compañeiros do equipo.

O obxectivo é pasar o balón ao área contraria ata que o rival non poida devolvelo correctamente, obtendo un punto favorable. O balón pode dar un bote no campo contrario antes de tocalo un xogador.

As regras son fixadas pola *Federación Internacional de Fútbol-Tenis (FIFTA)*, aínda que na práctica existen varias variantes, xa que o xogo é practicado principalmente de xeito informal ou como exercicio práctico en clubs de fútbol.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Federación Internacional de Fútbol tenis (FIFTA)
**Heavens to Betsy** foi unha banda estadounidense de punk rock formada en Olympia, Washington, no ano 1991. Foi parte do movemento DIY riot grrrl, do punk rock underground de principios dos anos 90, e foi a primeira banda de Corin Tucker, guitarrista e vocalista de Sleater-Kinney.

Historia
--------

As membros de Heavens to Betsy eran as compañeiras no Evergreen State College Tracy Sawyer na batería e ocasionalmente no baixo, e Corin Tucker na guitarra e nas voces. Un dos seus primeiros concertos foi na International Pop Underground Convention, organizada polo selo discográfico independente K Records en 1991. Durante unha noite houbo un cartel de só mulleres, bautizado "Love Rock Revolution Girl Style Now", con Heavens to Betsy, Bratmobile, Jean Smith de Mecca Normal e 7 Year Bitch, un evento que é amplamente considerado un dos acontecementos pivotais no nacemento do movemento riot grrrl. O seu primeiro lanzamento foi un sinxelo compartido con Bratmobile editado a través de K Records, considerado unha gravación esencial do riot grrrl. A banda gravou tres sinxelos, o álbum *Calculated*, e contribuíu a varios recompilatorios mentres estivo activa. Un deses recompilatorios, *Free to Fight!*, tamén incluía unha canción da banda Excuse 17, onde tocaba Carrie Brownstein. Tucker e Brownstein comezaron a tocar xuntas, e cando Heavens to Betsy se separou a mediados dos anos 90 as dúas mulleres fundaron Sleater-Kinney. Varias das cancións da banda aparecen no videoxogo de 2013 *Gone Home*, incluído o tema "Complicated", que foi usado nos créditos finais do xogo.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Calculated* | 1994 | Kill Rock Stars |

Notas
-----

1. ↑  "Heavens to Betsy | Biography, Albums, Streaming Links". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2019-12-04.
2. ↑  "Various - Free To Fight! Self Defense For Women And Girls". *Discogs* (en inglés). Consultado o 2019-12-05.
3. ↑  Farokhmanesh, Megan (2013-03-20). "IGF finalist Gone Home to include music from Heavens to Betsy, Bratmobile". *Polygon* (en inglés). Consultado o 2019-12-05.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5694936
* WorldCat
* VIAF: 135202254
* BIBSYS: 12052276
* Discogs: 320264
* ISNI: 0000 0000 9225 1894
* LCCN: no2001075406
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 248019

 |
O **NK Dinamo Zagreb** (en croata: *Građanski Nogometni Klub Dinamo Zagreb*) é un club de fútbol da cidade de Zagreb, Croacia. Fundouse en 1945 e mantén unha gran rivalidade co Hajduk Split, co cal disputa o *Derbi Eterno de Croacia*.

Trátase do actual campión da Prva HNL, Primeira División de Croacia.

Historia
--------

Despois da segunda guerra mundial, os tres equipos de fútbol de Zagreb (*HAŠK, Građanski* e *Concordia*) foron desmantelados e creouse un novo equipo a partir deses clubs, que chamouse *Dinamo*, o 9 de xuño de 1945. O novo equipo nutriuse principalmente de xogadores do *Građanski* (dirixidos polo seu anterior adestrador, Marton Bukovie) e comezou a xogar no antigo estadio do *HAŠK*. Posteriormente o equipo tomou as cores do Građanski e, desde 1969, un escudo similar ao dese antigo club.

Durante a época na que o equipo permaneceu na República Federal Socialista de Iugoslavia, o Dinamo Zagreb logrou catro Ligas de Iugoslavia (1948, 1952, 1958 e 1982), sete Copas de Iugoslavia (1951, 1960, 1963, 1965, 1969, 1980 e 1983), a Copa de Feiras 1966-67 e a Copa dos Balcáns de 1977.

Tras a independencia de Croacia en 1991, o equipo cambiou a súa denominación e pasou a chamarse *HAŠK-Građanski*, para en 1993 cambiar de novo o seu nome ao de *Croacia Zagreb*. O cambio de nome trataba de renegar de Iugoslavia, pero non contou co apoio dos seus seareiros, que continuaban chamando ao equipo *Dinamo* e vían o cambio como unha traizón á historia do club. Finalmente, no ano 2000 o club recuperou o nome *NK Dinamo Zagreb*.

Co nacemento da Prva HNL mantén unha rivalidade co Hajduk Split polo dominio dos campionatos nacionais. O club logrou 10 campionatos de Liga, 9 copas e 8 supercopas desde entón.

Estadio
-------

*Artigo principal**:* Estadio Maksimir.
O NK Dinamo Zagreb xoga de local no estadio Maksimir, inaugurado en 1912 e con capacidade para 40.000 espectadores.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do club

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172803
* WorldCat
* VIAF: 132266774
* GND: 3045790-7
* NKC: ko20191023982

 |
**Gazprom** (en ruso: Публи́чное акционе́рное о́бщество «Газпром», *Publichnoe Aktsionernoe Obshchestvo Gazprom*) é unha empresa gasística rusa, o maior extractor de gas natural no mundo e a maior compañía do país. Ten a súa sede en Moscova.

Historia
--------

Foi fundada en 1989 controlada actualmente polo Estado ruso. Ten 415.000 empregados e vendas anuais por 31.000 millóns de dólares (2004). O valor de mercado da empresa, 270 mil millóns de dólares (est. maio de 2006), convértea na terceira corporación máis grande do mundo. Controla o 15 % das reservas mundiais de gas e unha considerábel cantidade das de petróleo. O 6% da compañía é propiedade de firmas alemás.

Os principais proxectos de gasodutos inclúen Nord Stream e South Stream.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gazprom Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Sitio oficial Arquivado 22 de abril de 2006 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q102673
* WorldCat
* VIAF: 158766181
* BRE: 4413226
* EBID: ID
* GEC: 0244987
* GND: 4582848-9
* GRID: grid.482589.a
* ISNI: 0000 0001 0592 1907
* LCCN: n2001090116
* MAG: 115182109
* NDL: 01106527
* NKC: kn20090130007

 |
**Gayle S. Rubin**, nada en 1949 en Carolina do Sur, é unha antropóloga estadounidense, personalidade do feminismo e unha das persoas que contribuíron a configurar a teoría de xénero.

Traxectoria
-----------

Na universidade de Míchigan comezou o seu activismo feminista e os seus estudos sobre a condición feminina dominada por unha heterosexualidade propia dunha sociedade machista e patriarcal

En 1978 mudouse a San Francisco e adicou os seus esforzos intelectuais a estudar a cultura da homosexualidade do coiro. Fundou unha sociedade de mulleres a prol do lesbiansimo sadomasoquista (Samois) como desafío á imaxe subxugada da muller heterosexual imposta pola sociedade patriarcal. Implicouse máis tarde no *San Francisco Lesbian and Gay History Project*.

É profesora asociada en estudos sobre a muller na Universidade de Míchigan, e profesora visitante sobre sexualidade e xénero en Harvard.

### Pensamento

Entende a heterosexualidade como unha relación culturalmente inducida de dominación do home e submisión da muller, pero critica as correntes feministas contrarias ao libre exercicio da sexualidade.

Para ela o movemento feminista ten que soñar con algo máis que a eliminación da opresión heterosexual das mulleres, ten que soñar coa eliminación das sexualidades e os seus condicionantes biolóxicos así como a supresión dos roles sexuais obrigatorios. Ten que loitar por unha sociedade andróxina e sen xénero pero non sen sexo, onde a anatomía sexual non teña ningunha importancia para o que un é, o que un fai e con quen fai o amor. A relación sadomasoquista lésbica é o prototipo da nova sexualidade liberada.

Obra
----

* *Thinking sex*
* *Notes on Political Economy or sex*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gayle S. Rubin, *Thinking Sex: Notes for a Radical Theory Of the Politics of Sexuality* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q444593
* WorldCat
* VIAF: 19898616
* BNF: 14429589z
* GND: 180041037
* ISNI: 0000 0000 0299 4441
* LCCN: n93111167
* SNAC: w62d3s7c
* SUDOC: 069519315

 |
**Ferrari 195 Inter**   
| 1951 195 Inter |
| Ferrari |
|  |
| Información |
| País |  Italia |
| Fabricante | Ferrari |
| Produción | 1950-1951, 27 unidades |
| Sucesor | Ferrari 212 Inter |
| Carrocería | Cupé |
| Motor | V 12 de 60º e 2341 cc |
| Potencia | 130 cv a 6000 rpm. |
| Longo |  |
| Largo |  |
| Alto |  |
| Peso | 950 kg. |
| Tracción | Traseira, caixa de cambios manual de 5 velocidades |
| Suspensión | Independente dianteira |
| Freos | Tambor nas 4 rodas |
| Prestacións | 192 km/h. aceleración 0-100: 9.9 s. |
| Pneumáticos |  |
| Outros datos |  |
|  |

O **195 Inter** é un gran turismo producido por Ferrari en 1950, semellante ao 166, diferenciándose fundamentalmente no seu motor, o V12 de 60 graos subiu a súa cilindrada a 2341 cc, elevando ademais a súa potencia ata os 130 HP. A súa velocidade final é de 192 km/h e aceleraba de 0 a 100 km/h en 9.9 segundos. 
Presentado no Salón do automóbil de París de 1950, estaba dirixido aos clientes adiñeirados. Do mesmo xeito que o último dos 166 Inters, a distancia entre eixes aumentouse 80 mm a 2500 mm, pero a versión de 2´3 L (2.341 cc) do motor Colombo V12 foi o verdadeiro elemento diferenciador. Foron construídas 27 carrozarías en menos dun ano. O máis potente (pero polo demais similar) Ferrari 212 Inter foi presentado no Salón de París de 1951 e sobreviviu ao 195.

Exteriormente o 195 Inter non tivo moitos cambios respecto ao 166 Inter. A venda da nova versión foi menor á do seu antecesor, 27 modelos do 195 contra 36 do 166.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ferrari 195 Inter Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Ferrari 195 S
* Ferrari California
* Ferrari FF
* Ferrari F12berlinetta
* Ferrari 458 Italia

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
**Ferrari 250 S**   
|  |
| Ferrari |
|  |
| Información |
| País |  Italia |
| Fabricante | Ferrari |
| Produción | 1952 |
| Sucesor |  |
| Carrozaría |  |
| Motor | V 12 a 60º de 2953 cc |
| Potencia | 230 hp a 7500 rpm |
| Longo | 4.318 mm |
| Largo | 1.524 mm |
| Alto | 1,219 mm |
| Peso | 1.161 Kg. |
| Tracción | Traseira, caixa de cambios manual de 5 velocidades |
| Suspensión | Independente nas 4 rodas |
| Freos | Tambor nas 4 rodas |
| Prestacións | 217 Km/h |
| Pneumáticos | 15 polgadas |
| Outros datos | Base do 212 export |
|  |

O **Ferrari 250 S** e o primeiro da liña 250, foi o 250 S berlinetta prototipo experimental participou na Mille Miglia de 1952. Para conducir o flamante 250 S Ferrari designou como pilotos a Giovanni Bracco e Afonso Rolfo.

A axilidade do Ferrari 250 S prevaleceu sobre os potentes Mercedes-Benz 300 SL alemáns. O piloto Giovanni Bracco alzouse coa vitoria naquela Mille Miglia de 1952, foi a primeira vitoria dun Ferrari 250.

Ferrari continuou o desenvolvemento do 250 S noutras carreiras de resistencia como as 24 Horas de Le Mans e a Carreira Panamericana en México.
Tunes, capital do país.
A economía diversificada e orientada ó mercado de Tunisia foi citada como un exemplo de éxito en África e o Oriente Medio, pero ten afrontado unha serie de desafíos durante a transición política en curso no país. Tras unha experiencia mal sucedida con políticas económicas socialistas na década de 1960, o país embarcou nunha estratexia de éxito con miras a reforzar as exportacións, o investimento estranxeiro e o turismo, os cales tornáronse fundamentais para a súa economía. As exportacións principais inclúen agora téxtiles e vestiario, produtos alimenticios, derivados de petróleo, produtos químicos e fosfatos, e cerca do 80% das exportacións teñen como destino o principal socio económico do país, a Unión Europea. O control estatal da economía, a pesar de ser aínda intenso, vén sendo gradualmente reducido desde a última década, coa crecente privatización, simplificación da estrutura tributaria, e un tratamento prudente da débeda externa e interna.

A estratexia liberal de Tunisia, así como os investimentos en educación e infraestrutura alimentou un crecemento anual do PIB entre 4% e 5% durante décadas, mellorou a calidade de vida da poboación e reduciu a inflación. O turismo e o comercio foron elementos chave neste crecemento sustentado. O acordo de colaboración de Tunisia coa Unión Europea entrou en vigor a partir de 1 de marzo de 1998, e foi o primeiro acordo entre a UE e países mediterráneos non-europeos. Co acordo, Tunisia debería gradualmente remover barreiras ao comercio coa UE na década seguinte. A ampliación das privatizacións, a maior liberalización do investimento, principalmente estranxeiro, e melloras na eficiencia gobernamental, eran os principais desafíos para o futuro. En 2008 Tunisia tornouse membro plenamente asociado da Unión Europea (situación comparable á de Noruega ou de Islandia).

O expresidente Zine El Abidine Ben Ali (1987-2011) continuou esas políticas, mais no seu goberno creceron o nepotismo e a corrupción que frustraron o desenvolvemento económico, e o desemprego aumentou entre crecentes fileiras de graduados universitarios do país. Estas queixas contribuíron á caída de Ben Ali en xaneiro de 2011, levando a economía do país a unha espiral descendente, á medida en que o turismo e o investimento estranxeiros diminuían drasticamente. A medida que a economía se recupera, o goberno de Tunisia ten afrontado os desafíos de tranquilizar empresas e investidores, traer orzamento e déficits en conta corrente baixo control, protexer o sistema financeiro do país, acabar co elevado desemprego e reducir as desigualdades económicas entre a rexión costeira máis desenvolvida e o interior empobrecido do país.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  CIA. "The World Factbook". Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2012. Consultado o 27 de abril de 2013.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
Turkmenistán é un país desértico cunha agricultura intensa en oasis irrigados, e amplas reservas de petróleo e gas natural. Os principais produtos cultivados son o algodón, principalmente para exportación, e trigo para o consumo doméstico. Malia a agricultura representar apenas o 10% do produto interno bruto ela emprega case metade da forza de traballo. O país tamén depende da explotación do petróleo, que representa uns 60 % das súas exportacións.

Cun autoritario goberno ex-comunista no poder e unha estrutura social tribal, fai unha aproximación cautelosa ás reformas económicas e busca utilizar as rendas de exportación de gas natural e algodón para manter a súa ineficiente economía. As metas de privatización aínda son tímidas.

Entre o 1998 e o 2005 sufriu pola ausencia de vías adecuadas de exportación de gas natural e por obrigacións con débedas de curto prazo. Con todo, as exportacións empezaron a crecer case 15% ao ano entre o 2003 e o 2008 principalmente debido ao alza de prezos internacionais do petróleo e do gas. Novos gasodutos cara á República Popular da China e Irán que empezaron a funcionar en fins de 2009 e comezo de 2010 propiciaron ao país novas rutas de exportación, malia estas novas vías non compensaren completametne a caída de exportacións de gas cara a Rusia o 2009.

As perspectivas xerais no curto prazo son desencoraxantes, debido á grande e diseminada pobreza, corrupción endémica un sistema educativo precario, o mal uso por parte do goberno das riquezas xeradas polo petróleo e gas, e a relutáncia de Achkhabad en adoptar reformas orientadas ó mercado. No pasado as estadísticas económicas de Turkmenistán eran secretas. O novo goberno estableceu unha axencia estatal para estadísticas, pero o produto interno bruto e outros indicadores están suxeitos a grandes marxes de erro. O país forma parte da organización económica internacional CEI (Comunidade de Estados Independentes).

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  *The World Factbook*. Consultado o 24 de marzo 2011
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
Escalivada.
A **escalivada** é un prato típico da Cataluña que contén verduras asadas: berenxena, pemento, cebola e tomate. O nome provén do verbo catalán *escalivar* que vén dicir ‘asar ao rescaldo’ e ten a súa orixe nas comunidades rurais. É un prato baixo en calorías e de alto contido en fibra.

Características
---------------

As verduras ponse na grella ou no forno até ficaren asadas. Déixanse arrefriar, e deseguido esfólanse e tíranselles as sementes. Para servir córtanse en xuliana e aderézanse con aceite de oliva e sal. Adoitase engadir allo aos anaquiños. É un prato que se come a temperatura ambiente polo que o seu consumo adoita ser máis habitual nos meses do verán.

A escalivada pódese comer soa ou canda un prato principal (carne, peixe etcétera). Unha maneira típica de consumo é presentala nunha torrada de pan cuns filetes de anchoa. Outra das múltiplas presentacións é en forma de mousse ou de pastel.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Receita de escalivada *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2697699
* GEC: 0104278

 |
O **escudo do reino de Galiza** foi un escudo de representación variable ó longo dos séculos, que representaba ó reino de Galiza.

Orixe anglonormanda
-------------------

Escudo do reino de Galiza ilustrado no L´armorial Le Blancq. Bibliothèque nationale de France. 1560.
Durante os séculos XII e XIII, o desenvolvemento das armas reais por toda Europa e a adopción de símbolos para familias nobres e dominios patrimoniais como reinos, ducados e condados, levou á creación de armoriais; rexistros das armas que representaban aos reis da época. No caso do reino de Galiza no entanto, aconteceu o curioso feito de que cando a moda dos armoriais comezou a espallarse por Europa (finais do século XIII), o reino de Galiza xa non era independente, e carecía de rei propio, pois desde o ano 1230, o rei castelán Fernando III usurpara a coroa de Galiza e León, ás súas medias irmás.

Esta circunstancia política explicaría a posible ausencia das armas de Galiza (o *legio fortis* ou león púrpura da monarquía galego-leonesa) nos armoriais europeos, porén a longa existencia do reino de Galiza e a súa relevancia histórica debían facer impensable a non aparición dunhas armas de Galiza, sendo probablamente o factor que levou a que o autor do armorial inglés coñecido como Segar´s Roll, realizado no ano 1282, asignase unhas armas figurativas ao rei de Galiza -*roy de Galyce*- que non obstante non eran empregadas por rei ningún, xa que Galiza deixara de posuír reis propios dende había 50 anos.

Para ilustrar as armas do rei de Galiza, o autor -que debía descoñecer a existencia previa do león- debeu botar man dunha práctica común que consistía en realizar unha sinxela ecuación fonética, neste caso *Galyce* (Galiza) e *Calice* (Cáliz) que se dá na lingua anglonormanda, asignándolle ao "rei de Galiza" as armas dun cáliz ou copón, con significado soamente heráldico e non relixioso. Baseados no Segar´s Roll, a partir de entón os diferentes armoriais europeos comezaron a asignar o cáliz como emblema do reino.

Desde ese momento, o reino de Galiza adquiría unhas armas propias, diferentes ao resto de territorios da monarquía galego-leonesa (León, Estremadura e Asturias), e que chegarían a ser aceptadas e reivindicadas no propio reino.

Notas
-----

1. ↑  Elías e Pércopo. *El Reino de Galicia hasta 1700, Volume 1*. *ed. Galaxia, pax. 67*. p. 67. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino de Galicia
* Escudo de Galicia

### Ligazóns externas

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 42°02′16″N 6°53′36″O﻿ / ﻿42.0378, -6.89331

**Lubián** é unha estación de tren de Adif situada na vila de Lubián, provincia de Zamora. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.

Situación ferroviaria
---------------------

A estación atópase no punto quilométrico 133,002 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora coa Coruña vía Ourense a 1.056 metros de altitude, entre as estacións de Pedralba e A Mezquita-Vilavella. O tramo é de vía única e está sen electrificar.

Historia
--------

A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.

Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación quedou sen os servizos de Media distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.

A estación
----------

Abandonada durante moito tempo a estación sufriu unha importante remodelación no ano 2010 restaurando tanto o edificio de viaxeiros como as plataformas e mellorando a iluminación do recinto. Non sucedeu o mesmo co peirao de carga e outros edificios anexos que seguen mostrando un avanzado estado de deterioración.

Componse de dúas plataformas curvadas, unha lateral e outra central, ásque acceden tres vías. Os cambios de vía realízanse a nivel.

Notas
-----

1. ↑  Pedralba de Pradería *Euroferroviarios*
2. 1 2  Liña Zamora-Ourense Afzamorana
3. ↑  Dez estacións entre Ourense e Sanabria quedan sen tren desde o domingo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información na web de Adif Arquivado 06 de agosto de 2016 en Wayback Machine.
A frecha vermella sinala o estaminodio veludo nunha flor de *Penstemon grinnellii*.
En botánica, un **estaminodio** é un estame rudimentario, estéril ou abortado, que perdeu a súa función. Isto significa que non produce pole.

Etimoloxía
----------

O termo estaminodio é a adaptación do latín científico *staminodium*, derivada de *stamen, -ini*, "estame", coa adición do sufixo *-odium*, tirado do grego antigo -ωδης *-ōdēs*, "semellante" (e que deriva do adverbio ὦδε *ṓde*, "desta maneira".

Características
---------------

Os estaminodios están frecuentemente disimulados, case ocultos, e parecen estames. Normalmente están situados no verticilo interior da flor.

Ás veces, os estaminodios non están atrofiados completamente, e poden daquela estaren modificados para realizaren novas funcións, como a produción de néctar, ou a atracción óptica ao adquiriren un aspecto petaloide.

Os estaminodios poden ser unha característica decisiva para diferenciar entre especies, especialmente no xénero *Paphiopedilum* das orquidiáceas.[]

Notas
-----

1. 1 2  Font Quer, P. 1993, p. 422.
2. ↑  staminodium no *Merriam-Webster Dictionary*.
3. ↑  Strassburger, E. 1994, p. 770.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Font Quer, P. (1993): *Diccionario de botánica*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-335-0078-3.
* Strassburger, E. (1994): *Tratado de botánica*. 8ª edición. Barcelona: Edicones Omega, S. A. ISBN 84-282-0979-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2348006
* BRE: 4162779
* EBID: ID
* GEC: 0106189
* MAG: 17360527

 |
Unha **erección póstuma**, **erección *post mortem*** ou **erección terminal** é unha erección acontecida con posterioridade ao falecemento do individuo, tecnicamente un priapismo. Trátase dun fenómeno fisiolóxico observado nos cadáveres de homes finados en circunstancias violentas, por exemplo executados, mais sobre todo enforcados (neste último caso, o fenómeno atribúese á presión no cerebelo, propiciado pola soga).

Por outra banda, as lesións na medula espiñal e no cerebelo están sempre asociadas co priapismo en pacientes vivos.[]

A morte por enforcamento afecta tanto aos xenitais masculinos coma femininos.[]

Notas
-----

1. ↑  *A Compendium of practical medicine for the use of students and practitioners of medicine*, de Willis Webster Grube (Hadley Co. 1897). *(en inglés)*
2. ↑  *Anomalies and Curiosities of Medicine*, de George M. Gould e Walter L. Pyle (1900)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rigor mortis

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  **Este artigo non contén imaxes.** Pode axudar cargando imaxes, na Galipedia ou na Wikimedia Commons, relacionadas co contido do artigo, ou incluíndo unha xa existente. Debe ter en conta as políticas de uso de imaxes e o respecto polos dereitos de autoría. |

---
**Ferrari F150º Italia**   
|  |
| Ferrari |
|  |
| Información |
| País | Italia Italia |
| Fabricante | Ferrari |
| Produción | 2011 |
| Sucesor | Ferrari F-2012 |
| Chasis | Monocasco de niño de abella en fibra de carbono e material composto |
| Motor | Tipo 056, 24 L, V8 a 90°, ventilación atmosférica, |
| Potencia | 2398 cm³, limitado a 18000 RPM |
| Longo | mm |
| Largo | mm |
| Alto | mm |
| Peso | 640 Kg. mínimo (con auga, lubricante e piloto) |
| Tracción | Traseira. Cambio semiautamático electrónico secuencial, 7 marchas + marcha atrás |
| Suspensión | Independente con resorte de torsión e amortecedor dianteiro / traseiro |
| Freos | Brembo, discos ventilados de carbono |
| Prestacións |  |
| Pneumáticos | Pirelli, lamias 13 "BBS |
| Outros datos |  |
| \* "Scuderia Ferrari Formula 1" [Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari] (en inglés). Consultado o 5 de maio de 2019.  |

O **Ferrari 150° Italia**, antes coñecido como **Ferrari F150th Italia**, e o modelo da Scuderia Ferrari para a tempada 2011. Presentouse na sede de Ferrari en Maranello, Italia o 28 de xaneiro de 2011, xusto un ano despois do lanzamento do seu predecesor, o Ferrari F10 A designación do chasis do coche foi elixido para celebrar o 150 aniversario da unificación italiana, aínda que isto foi visto por algúns expertos como un movemento político de Luca de Montezemolo para mellorar a imaxe despois do fracaso de Ferrari no campionato do mundo de 2010. Será pilotado por Fernando Alonso Campión do Mundo 2005 e 2006 e subcampión 2008 xunto con Felipe Massa.

Disputa de nomes
----------------

 Felipe Massa durante as probas de pretemporada en Xerez en febreiro de 2011
En febreiro de 2011, Ford declarou a súa intención de demandar a Ferrari polo uso do nome F150. En resposta, Ferrari comezou a referirse ao coche como o "F150th Italia", afirmando o alcume F150 orixinal foi simplemente unha abreviatura, o 3 de marzo, Ferrari anunciou que o nome fora axustado a "Ferrari 150° Italia" (o 150º pronunciado como ordinal italiano *centocinquantesimo*), e Ford retirou a súa demanda legal.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari*(en inglés)*
Diagrama dun xerador dunha turbina que emprega a **enerxía hidráulica**

A **enerxía hidráulica** é un tipo de enerxía obtida a partir da enerxía potencial dunha masa de auga. Esta enerxía maniféstase en estado natural nos fluxos de auga, como nos ríos e lagos e pode ser aproveitada por medio dun desnivel ou encoro. Pode ser convertida en enerxía mecánica a través de turbinas hidráulicas ou muíños de auga. As turbinas á súa vez poden ser usadas como accionamento dun mecanismo industrial, coma un compresor ou un xerador eléctrico, coa finalidade de prover enerxía eléctrica para unha rede de enerxía.

A potencia máxima que pode ser obtida a través dun desnivel pode ser calculada polo produto {\displaystyle P=\rho QHg}.

En unidades do Sistema Internacional de Unidades (SI)

* Potencia(P): Watt(W)
* Queda(H): m
* Densidade(ρ): {\displaystyle kg/m^{3}}
* Volume(Q): {\displaystyle m^{3}/s}
* Aceleración da gravidade(g):{\displaystyle m/s^{2}}

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Enerxía hidráulica***  |

### Outros artigos

* Enerxía maremotriz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170196
* BNCF: 14660
* GEA: 6818
* GND: 4189214-8
* JSTOR: water-power
* LCCN: sh85145596
* MAG: 40675005

 |
**Eloy Vázquez** é un músico medievalista multiinstrumentista galego.

Traxectoria
-----------

Vinculado ao mundo da música dende os oito anos, que cursou estudos no Conservatorio de Música da Coruña, e formou parte de varios grupos e agrupacións, como a Agrupación Musical Albéniz da Coruña, a Coral Polifónica O Eco, e que traballou como director durante tres anos do coro da súa parroquia.

Gravou dous discos; o primeiro en 1978 coa discográfica Novola-Zafino nos estudos de Madid, con Xosé Quintas Canella, de 12 cantigas de estilo medieval no que estivo ao cargo dos arranxos musicais e de 10 instrumentos, achegando tamén melodías propias ás citadas cantigas. O segundo disco gravouno nos Estudos Cítola da Coruña, en decembro de 1982, coa Agrupación Musical Albéniz, agrupación da que foi instrumentista durante 18 anos. Este segundo disco contén tanto música clásica como galega.

Segue a investigar preferentemente na música medieval, facendo versións de cantigas medievais como as *Cantigas de Santa María* de Afonso X O Sabio, así como compoñendo pezas propias neste mesmo estilo, que interpreta con instrumentos da época como a cítola, dulcimer, zanfona, laúde, frauta, mandolina, clave e percusión, empregando un gravador multipistas.

Dende comezos do ano 2013 presenta un espazo de música folk en Radio Oleiros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cantiga 119 de Afonso X o Sabio interpretada por Eloy Vázquez
* Tema para cítola medieval de Eloy Vázquez
|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Galería de imaxes da catedral de Santiago de Compostela*** |

A catedral de Santiago de Compostela, localízase no centro histórico de Santiago de Compostela e é a meta do Camiño de Santiago. A construción actual data do ano 1075, consagrouse en 1211, e de planta basilical de cruz latina.

Vista xeral
-----------

* 
* 
* 
*

Fachada do Obradoiro
--------------------

*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes da fachada do Obradoiro*
* 
* 
* 
*

Outras fachadas
---------------

* Vista dende a rúa da AcibecheríaVista dende a rúa da Acibechería
* Detalle dende a AcibecheríaDetalle dende a Acibechería
* Vista dende San Martiño PinarioVista dende San Martiño Pinario

Torres da catedral de Santiago
------------------------------

*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes das torres da catedral de Santiago de Compostela*
* 
* 
* 
* 

### Berenguela

*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes da torre da Berenguela*
* 
* 
* 
* 
*

Porticos
--------

*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes de pórticos da catedral de Santiago*
* Porta meridionalPorta meridional
* Pórtico pequenoPórtico pequeno
* Pórtico da GloriaPórtico da Gloria
* Pórtico da GloriaPórtico da Gloria

Porta Santa
-----------

*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes da Porta Santa da Catedral de Santiago*
* 
* 
* 
*

Interior
--------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes do interior da catedral de Santiago de Compostela.
* 
* 
* Apóstolo SantiagoApóstolo Santiago
* 
* 
* 
* 

### Museo

* 
* 

### Claustro

* O claustro desde os tellados da catedral.O claustro desde os tellados da catedral.

### Botafumeiro

*Artigo principal**:* Galería de imaxes do botafumeiro da catedral de Santiago de Compostela.
* BotafumeiroBotafumeiro
* 
* 
*

Planta
------

* 
* 
*

Detalles
--------

*

Vídeos
------

*
O **Galway Corinthians Rugby Football Club** é un equipo de rugby irlandés da cidade de Galway, Connacht (Irlanda). O club foi fundado en 1932 e actualmente xoga na División Two da AIB League, a terceira categoría do rugby irlandés. O seu estadio é Corinthian Park, en Cloonacauneen, Condado de Galway.

O club forma parte da federación de Connacht, por tradición a máis feble das catro federacións da Illa.

Historia
--------

O 13 de setembro de 1932 unha breve nova no Connacht Sentinel anunciou a formación dun novo club de rugby en Galway. Os seus membros eran na súa meirande parte do centro da cidade e pertencentes á clase traballadora e estaba composto por estudantes e xogadores do St. Joseph's Patrician College (The Bish) e a Escola de Gramática de Galway. A primeira reunión do club foi no Instituto de Mecánica de Middle Street.

Na tempada 2008-09 acadou o ascenso á Division Two da AIB League, a terceira categoría do rugby irlandés.

Ligazóns
--------

* Site oficial
Galotxeta de Monòver.
Os **galotxetes**, ou *galotxes*, son a modalidade da pelota valenciana cunha cancha máis pequena, e xogada cunha pelota particular.

Historia
--------

As canchas para esta modalidade de pelota, antes habituais en todo o Vinalopó Mitjà, só se atopan hoxe en día no Centro Deportivo de Monòver, El Pinós e La Romana, mais estas últimas son descubertas, e, por tanto, dependen das inclemencias do clima. Isto facía pensar nunha orixe autóctona, pero a rehabilitación no 2006 do Trinquet de l'Abdet, de 1772, cuns sorprendentes parecidos, leva a pensar que, de feito, antes a Pelota grossa tería unha maior extensión.

Instalacións de xogo
--------------------

A cancha de xogo, do mesmo nome, é un recinto pechado de forma rectangular, duns tres metros de ancho por vinte de longo. Á metade hai unha rede destensada dun metro de altura nos extremos e un tanto menos no centro. Na banda dereita da rede, no campo da *rest*, hai un caixón para sacar nas partidas de parellas. Ademais, en cada frontón hai un *tamborí* (un bisel duns 45º de inclinación) que permite levantar pelotas mortas e rebotes rápidos e espectaculares.

Un elemento diferenciador das *galotxetes* son os *caixonets*, unha especie de portas abertas nas tódalas catro esquinas. Permiten a comunicación das diversas canchas e son, á vez, un recuncho para enviar a pelota e conseguir o *quinze*.

Reglulamento
------------

Pódese xogar *man a man* ou en equipos de dous contra dous. A única diferenza é a *ferida* (o saque). Nas partidas individuais débese botar a pelota nun círculo pintado na terra ao fondo esquerdo do *dau*, mentres que nas partidas por parellas bótase a pelota ao caixón do *rest* para tirala nun rectángulo arrimado á parede esquerda do *dauer*.

O xeito de contar é o mesmo que noutros xogos da pelota valenciana (un punto dividido en catro *quinzes*: 15, 30, *val* e *joc*), cada xogo é un punto, e gana quen chega antes aos 12 puntos. Os *quinzes* conséguense se o rival é incapaz de enviar a pelota ao campo contrario por riba da corda coa man, ou cun bote como máximo (os *tamborins* contan como *aire*). Os *caixonets* son recunchos desde onde é moi difícil volver a pelota. Se a pelota toca a rede pérdese o *quinze*.

Pelota
------

As pelotas das *galotxetes* son diferentes de tódalas outras da pelota valenciana e, decotío, feitas manualmente polos mesmos xogadores. Son feitas con roupa e recubertas con esparadrapos, dun peso aproximado de 60 gramos e duns 7 cm de diámetro. O bote é escaso ou nulo.
**Georges Perrot** nado en Seine-et-Oise ou Villeneuve-Saint-Georges o 12 de novembro de 1832 e finado en París o 30 de xuño de 1914 foi un arqueólogo e clasicista francés.

Traxectoria
-----------

Perrot asistiu ao Liceo de Carlomagno e á École Normale Supérieure de París. En 1861, xunto co arquitecto Edmond Guillaume e o médico ambulante Jules Delbet, realizou para o Departamento de Instrución Pública unha misión científica e literaria en Grecia e Asia Menor. Durante esta expedición descubriu unha tradución ao grego do documento *Monumentum Cyranum*, unha versión grega do *Index rerum gestarum divi Augusti* ("O testamento político do emperador Augusto"). Publicou os seus achados como *Souvenirs d'un voyage en Asie mineur* en 1863. Isto levoulle unha gran reputación e foi nomeado profesor de retórica en Angoulême en Orleans e no Liceo Luís Magno entre 1868-1870. En 1871 foi nomeado mestre da Escola Normal Superior. En 1874 foi elixido para a Academia das Inscricións e Belas Letras e en 1875 para a Sorbona. En 1888 deixa a Sorbona para ser director da Escola en 1888; os seus estudos influirían no alumno Maxime Collignon. Perrot retirouse da Escola en 1904, e foi o seu secretario perpetuo desde 1904 ata a súa morte. Converteuse en editor da revista *Revue archéologique*. 

A finais do século XIX realizou co arquitecto Charles Chipiez un gran percorrido de estudos sobre arquitectura antiga, co apoio da editorial Hachette. Esta viaxe levounos por Grecia, Turquía, Exipto, o Irán e outros países.. Realizaron estudos de arquitectura, baseados na observación de esculturas e ruínas. A partir de 1882 comezaron a publicar unha obra importante (*Histoire de l'art dans l'antiquité* ) con varios volumes que ofrecen unha síntese da historia da arquitectura antiga.

Notas
-----

1. 1 2 3  «Perrot, Georges» (em inglês). Consultado em 21 de janeiro de 2014
2. ↑  Perrot, Georges; Chipiez, Charles (1894). *History of Art in Primitive Greece: Mycenian Art, from the French of Georges Perrot and Charles Chipiez* (en inglés). Chapman and Hall.
3. ↑  Perrot, Georges; Chipiez, Charles (1892). *History of Art in Persia: From the French of Georges Perrot and Charles Chipiez* (en inglés). Chapman and Hall, limited.
4. ↑  Georges Perrot, Charles Chipiez (1883). *A History of Art in Ancient Egypt* (en English). Chapman and Hall , limited.
5. ↑  Perrot, Georges; Chipiez, Charles (1883). *A History of Art in Ancient Egypt* (en inglés). Chapman and Hall, limited.
6. ↑  Perrot, Georges; Chipiez, Charles (1885). *History of Art in Phœnicia and Its Dependencies* (en inglés). Chapman and Hall, limited.
7. ↑  Perrot, Georges; Chipiez, Charles (1884). *A History of Art in Chaldæa & Assyria* (en inglés). Chapman and Hall, limited.
8. ↑  Perrot, Georges; Chipiez, Charles (1892). *History of Art in Phrygia, Lydia, Caria, and Lycia* (en inglés). Chapman and Hall, limited.
9. ↑  Perrot, Georges; Chipiez, Charles (1890). *History of Art in Sardinia, Judaea, Syria, and Asia Minor* (en inglés). Chapman and Hall, limited.
***Fine Line*** é o segundo álbum de estudio do compositor e cantante inglés Harry Styles, lanzado o 13 de decembro de 2019 a través de Columbia e Erskine Records. A temática do álbum inclúe a excitación inicial de coñecer a alguén, as roturas e "ter sexo e sentirse triste", segundo declarou o propio Styles. A gravación foi descrita como pop rock, con elementos de pop progresivo, pop psicodélico, folk, soul, funk e indie pop.

O álbum componse de seis sinxelos, "Lights Up", "Adore You", "Falling", "Watermelon Sugar", "Golden" e "Treat People with Kindness", e debutou no número 3 de UK Albums Chart e no número 1 de *Billboard* 200, converténdose no segundo número 1 consecutivo de Styles nos Estados Unidos. O álbum tivo as terceiras mellores vendas nunha semana do ano 2019 e rompeu o récord como o mellor debut dun artista masculino británico dende Nielsen SoundScan, vendendo 478 000 unidades. Foi certificado co dobre platino nos Estados Unidos.

Notas
-----

1. ↑  Sheffield, Rob (2019-08-26). "The Eternal Sunshine of Harry Styles". *Rolling Stone* (en inglés). Consultado o 2020-10-06.
2. 1 2  Caulfield, Keith (22 de decembro de 2019). "Harry Styles' 'Fine Line' Album Earns Huge No. 1 Debut on Billboard 200 Chart". *Billboard*. Arquivado dende o orixinal o 19 de xaneiro de 2020. Consultado o 23 de decembro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q73523694
* WorldCat
* VIAF: 21157701764044222379
* AllMusic: mw0003333652
* Discogs: 1649896
* Metacritic: harry-styles
* MusicBrainz: ID

 |
**Erromango** é a illa máis grande de Tafea, a provincia máis meridional de Vanuatu. O seu punto culminante é o Monte Santop, a 886 m. Os seus pobos son máis grandes Port Narvin (Potnarvin) e Dillons Bay (Upongkor). O antigo pobo foi principal Ipota. A superficie total de Erromango é de 888 km².

Anteriormente era coñecida como a **illa dos Mártires** polos misioneiros presbiterianos do século XIX, debido ao risco asociado á actividade misioneira.

John Williams da Sociedade Misioneira de Londres e un colega foi asasinado e comesto en Dillon Bay en 1839. O Rev. George Gordon Nicol, do Canadá e a súa esposa, Ellen Powell Catalina, misioneiros da Igrexa Presbiteriana de Nova Escocia nas Novas Hébridas, foron masacrados polos indíxenas en Erromango o 20 de maio de 1861.

Os volcáns máis novos da illa son tres volcáns que forman a península da Cabeza do Traidor, ao norte da Baía de Cook, na costa oriental.

No século XIX era coñecida como unha fonte de sándalo, e gran parte dela esgotouse. Tamén é o fogar das árbores Kauri e tamanu. Realizouse unha ampla explotación forestal, pero a maioría da zona estase recuperando, e estanse realizando esforzos para tratar de facer unha industria sostible. Co apoio da Unión Europea.

Erromango foi unha das máis importantes fontes de traballadores a través de secuestros e enganos para traballar nas plantacións. Houbo un tempo no que a poboación de Erromango superou os 10.000 habitantes, na actualidade é de aproximadamente 1.500.

Historicamente había catro idiomas de Erromango, Sie, Sorung, Ura e Utaha (Ifo), o Sorung e o Utaha extinguíronse, e hai moi poucos falantes de Ura.

Notas
-----

1. ↑  18°49′00″S 169°00′30″L﻿ / ﻿-18.81667, -169.00833
2. ↑  "BBC News - Island holds reconciliation over cannibalism". news.bbc.co.uk. 2009-12-07. Consultado o 2009-12-07.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Erromango Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Walking on Erromango
* Languages of Erromango Arquivado 28 de agosto de 2006 en Archive.is

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q859646
* EBID: ID
* GeoNames: 2137075
* LCCN: sh85044664
* OSM: 4673553
* TGN: 1007046

 |
**Galería de imaxes** de Castroverde na provincia de Lugo.

Castroverde
-----------

43°1′45.78″N 7°19′38.39″O﻿ / ﻿43.0293833, -7.3273306﻿ (Castroverde na provincia de Lugo)

* Casa do Concello de Castroverde.Casa do Concello de Castroverde.
* Placa altimétrica.Placa altimétrica.
* Barredo.Barredo.

Castelo de Castroverde
----------------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes do castelo de Castroverde.
* 
* 
*

Parroquias
----------

### Agustín

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Arcos

* 

### Bolaño

* 

### Miranda

* Miranda dende a serraMiranda dende a serra
* Miranda dende revoutaMiranda dende revouta
* O Corral dende AirexeO Corral dende Airexe
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Santo André de Barredo

* 

### Santa María de Vilabade

*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Galería de imaxes de Castroverde*** |

### Outros artigos

* Galería de imaxes de Galicia
* Galería de imaxes da comarca de Lugo
* Lugares de Castroverde
**Gonzalo Vilas**, nado en Prevediños (Touro) en 1964, é un crítico de cine, ilustrador e humorista gráfico galego.

Traxectoria
-----------

Habitualmente (2010) asina as súas colaboracións só como "Gonzalo", e entre as súas referencias actuais no humor gráfico ten sinalado a Xosé Lois, Xaquín Marín e Suso Sanmartin.

Publicou a súa primeira viñeta para *A Nosa Terra*, semanario no que colaborou e para o cal coordinou o suplemento infantil *Bule-Bule*, entre outras tarefas. Habitualmente colabora tamén con viñetas de humor gráfico nas publicacións GZnación e *Novas da Galiza*.

Anteriormente colaborou con outras publicacións como *Can Sen Dono*, *El Correo Gallego*, *O Pasquim* (suplemento do *Novas da Galiza* entre 2007 e 2008) ou *La Voz de Galicia*. Colabora en elDiario.es

Notas
-----

1. ↑  "Gonzalo Vilas". *eldiario.es*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* GZnación celebra as 100 viñetas de Gonzalo Vilas[*Ligazón morta*] (consultado o 20/01/2010)
* Entrevista en *Vieiros* (consultado o 20/01/2010)