recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fon Cortizo**, nado en Vigo en 1978, é un cineasta e guionista galego. En novembro de 2020 estrenou a longametraxe "9 Fugas" no Festival Internacional de Cine de Xixón, recibindo o Premio (ex aequo) á mellor longametraxe na sección internacional Retueyos.

Traxectoria
-----------

No 2001 graduouse en Comunicación Audiovisual e dende entón comezou a traballar en televisión como operador de cámara. A partir do 2007 comezou a participar no desenvolvemento de proxectos para televisión e cinema como director de fotografía, realizador e director.

Entre as súas obras destacan os traballos no eido do documental "Contrafaces" (2015) , estreada no festival Visions du Reel (2015, Suíza) e "Aysha" (2016) estreada no Festival Play-Doc (2017, Tui) e merecedora dos premios á Mellor Curtametraxe Galega e Mellor Guión no Festival Curtocircuíto (2018, Santiago de Compostela) e o Premio ao Mellor Documental no Festival DUAF (2018, Nova York).

En 2020 estreou o filme "9 Fugas" no Festival Internacional de Cine de Xixón  , resultando gañador do Premio á Mellor Longametraxe da sección internacional Reyumes (ex aequo). "9 Fugas" é unha longametraxe de ficción construída sobre unha banda sonora creada por unha orquestra de improvisación. O filme está protagonizado polas actrices María Roja e Olga Cameselle.

Desde 2020 é presidente de CREA (Asociación Galega de Profesionais da Realización e a Dirección).

Filmografía
-----------

* *Contrafaces* (2016)
* *Aysha* (2017)

* *Americano* (2017)

* *9 fugas* (2020)

Notas
-----

1. ↑  Fon Cortizo
2. ↑  '9 fugas', de Fon Cortizo, premiada no Festival de Xixón

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Cine galego.
* Ficha en crea.gal.
* 9 Fugas: la película experimental, orquestal y feminista que sorprende en el DA. Entrevista a Fon Cortizo en *La Vanguardia*
* Fon Cortizo: "O que pasa coa memoria colectiva neste país e que é alzhéimer avanzado Entrevista en *Faro de Vigo*.
* 9 Fugas. El cine gallego acude por segundo año al festival de Shanghái. Artículo en *El Diario*
* 9 Fugas. Crítica en Cineuropa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104178933
* IMDb: nm8938254

 |
**Liliana Borzacconi Vidal** é unha enxeñeira química uruguaia, docente titular da Universidade da República do Uruguai.

Traxectoria
-----------

No 1981, Borzacconi obtivo o título de Enxeñaría Química na Universidade da República do Uruguai. Na mesma institución obtivo tanto o máster como o Doutoramento en Enxeñaría Química, no 1995 e 1998 respectivamente. A súa tesis doutoral denominouse "Tratamento biolóxico de lixiviado de recheo sanitario". Desde 1981 comezou a desempeñarse como docente de Enxeñaría Química na Facultade de Enxeñaría da Universidade da República, cargo que aún desempeña.

Desde comezos da década de 1990 comezou a levar a cabo proxectos de investigación que involucran temas como a produción de biogás a partir de materia orgánica, o deseño de reactores para o tratamento anaerobio de efluentes e alternativas para o manexo integral de residuos domésticos. Ademais do seu papel como docente, Borzacconi foi conselleira da facultade, integrante de comisións de investigación científica, directora do Instituto de Enxeñaría Química e presidenta do Consello Nacional de Investigacións Científicas e Técnicas CONICYT, entre outras actividades.

Liliana forma parte do grupo de investigación BIOPROA (Biotecnoloxías de Procesos para o Ambiente), organización creada co fin de resolver problemas ambientais a través do tratamento biolóxico de residuos xerados pola industria, mediante un sistema anaerobio que ten como beneficio a xeración de enerxía en forma de biogás. En 2008 foi receptora do Primeiro Premio do IV Encontro de Enxeñaría Química outorgado pola Asociación de Enxeñeiros Químicos do Uruguai. Publicou máis de trinta artigos científicos en revistas e contribuíu con capítulos de libros.

Escolma de publicacións
-----------------------

* *Tratamiento anaeróbico de la vinaza de caña de azúcar: tratabilidad y operación a escala real* (2017)
* *Comunidades microbianas de veinte diferentes reactores productores de hidrógeno estudiadas mediante 454 pirosecuencias* (2016)
* *Producción de hidrógeno en un reactor anaeróbico de lecho compacto de flujo ascendente para el tratamiento de suero de queso* (2013)
* *Reactor UASB modificado para aguas residuales de la industria láctea: indicadores de rendimiento y comparación con el enfoque tradicional* (2012)
* *Nuevo concepto de reactor anaerobio para el tratamiento de efluente lácteo* (2011)
* *Generación de lodos y evolución de la biomasa de un reactor UASB a escala real tratando efluente de maltería* (2007)

Notas
-----

1. 1 2  Cuatro ingenieras sobresalientes *Fundación Julio Ricaldoni*. 12 de diciembre de 2017. Consultado el 9 de marzo de 2019.
2. ↑  Ing. Liliana Borzacconi INIA Uruguay. 5 de septiembre de 2016. Consultado el 9 de marzo de 2019.
3. 1 2  Liliana Borzacconi, presidenta del CONICYT: "Señales muy alentadoras para la comunidad científica uruguaya" Sociedad Uruguaya. 20 de marzo de 2009.
4. ↑  Desarrollan sistema para generar combustible a partir de efluentes industriales *Radio Mundo*. 28 de septiembre de 2016. Consultado el 9 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Currículo de Liliana Borzacconi*(en castelán)*
Sucursal do Banco de Portugal en Braga
O **Banco de Portugal** é o banco central de Portugal xurdido por decreto do 19 de novembro de 1846 que supuxo a fusión do Banco de Lisboa e a Companhia de Confiança Nacional con funcións combinadas de banco emisior e banco comercial. En 1887 converteuse en caixa xeral do tesouro e banco do Estado coa obriga de abrir sucursais en tódalas capitais de provincia. A partir de 1931 tivo as funcións de regulador da circulación monetaria e asegurar a estabilidade do valor da moeda. Está integrado no Sistema Europeo de Bancos Emisores desde a súa fundación en xuño de 1998.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Banco de Portugal*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q378372
* WorldCat
* VIAF: 151835001
* BMT: 103474
* BNF: 12339256x
* GND: 235136-5
* GRID: grid.432360.0
* ISNI: 0000 0001 2364 3648
* LCCN: n81132559
* MAG: 50310733
* NKC: ko2011637744
* PTBNP: 31884
* SUDOC: 032345151

 |
O **Metro de Sofía** (en búlgaro: *Софийското метро*) é o primeiro e único sistema Metro en Bulgaria, situado na cidade de Sofía. Comezou a operar o 28 de xaneiro de 1998 e conta con 43 estacións e catro liñas cunha lonxitude aproximada de 48 km (agosto de 2020). A primeira liña vai dende o barrio de *Obelya* até o bulevar *Tsarigrasko Shose* e ten unha lonxitude de 24,96 km e 20 estacións. A segunda liña con 11 km e 11 estacións comezou a operar o 31 de agosto de 2012 dende o barrio de *Lozenets* até *Lomsko Shose*. As dúas liñas atópanse na estación central de *Serdika*.

As primeiras 8 estacións da liña 3 inauguráronse o 26 de agosto de 2020. Outras 4 estacións foron inauguradas a primeiros do ano 2021. Con todas as ampliacións e segundo o planificado, o metro de Sofía terá 65 km.

Historia
--------

A construción do metro comezan no "metrodiámetro" máis cargado, onde se forman as correntes de viaxeiros máis importantes da cidade, cuns valores máximos en hora punta de 40,000 pasaxeiros. Coa construción do Palacio Nacional de Cultura en 1982 créanse as bases de dúas estacións e os túneles entre elas no segundo diámetro.

O 28 de xaneiro de 1998 comézase a explorar o primeiro tramo do primeiro diámetro do metro con 5 estacións e unha lonxitude de 6,5 km, dende a *Avenida Slivnitsa* atravesando o barrio de *Lyulin* ata a *Avenida de K.Velichkov*.

O 17 de setembro de 1999 comeza a explotación da estación de *Opalchenska*. O 31 de outubro do 2000 comeza a explotación da estación *Serdika* na praza de *Sveta Nadelya* (Santo Domingo), sendo a lonxitude total do traxecto do primeiro metroradio 8,1 km contando con 7 estacións.

En abril de 2003 os tramos xa existentes únense ao barrio de *Obelia* cun novo de 1,8 km.

En 2004 comeza a preparación e en 2005 a construción da continuación do metrodiámetro a través do centro da cidade dende a praza de *Sveta Nedelya* até *Joliot-Curie* no barrio *Iztok*, cun tramo novo de 4,8 km e 3 estacións.

Liñas de Metro
--------------

| Liña | Icona | Inauguración | Lonxitude(km [mi]) | Estacións | Lonxitude enconstrución(km [mi]) | Estaciónsenconstrución | *Lonxitudeplanificada(km [mi])* | *Estaciónsplanificadas* |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **M1** |  | 1998 | 14,8 (9,2) | 16 | 0 (0,0) | 0 | *17,7 (11,0)* | *19* |
| **M2** |  | 2012 | 11,4 (7,1) | 13 | 0 (0,0) | 0 | *18 (11,2)* | *18* |
| **M3** |  | 2020 | 11,8 (7,3) | 12 | 3,0 (1,9) | 3 | *17,8 (11,1)* | *18* |
| **M4** |  | 2015 | 26,1 (16,2) | 20 | 0 (0,0) | 0 | 26,1 (16,2) | *20* |
| Total: | **52 (32,3)** | **47** | **3,0 (1,9)** | **3** | ***79,6 (49,5)*** | ***75*** |

Notas
-----

1. ↑  Offnews. "Телефон и интернет в метрото в София (снимки)" (en búlgaro). Consultado o 2020-12-30.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Metro de Sofía Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234707
* OSM: 3549691

 |
Coordenadas: 39°48′29″N 5°41′49″O﻿ / ﻿39.80805556, -5.69694444

Central Nuclear de Almaraz
A **central nuclear de Almaraz** é unha das oito centrais nucleares en funcionamento en España.

Localización
------------

Está situada no concello de Almaraz (Cáceres), na comarca natural Campo Arañuelo e refrixerada polo río Texo. Atópase a pouca distancia da N-V, a principal vía de comunicación entre Madrid e Estremadura. Empezouse a construír en 1972, co que se converteu na primeira das centrais nucleares españolas, pero o primeiro reactor non entrou en funcionamento ata 1981, co que xa pertence á segunda xeración de nucleares dese país. O segundo comezou a operar en 1983. O recinto total da central ten unha superficie de 1.683 hectáreas (16,83 km2).

Características
---------------

A central posúe dous reactores, Almaraz I, de 973.5 MW e Almaraz II de 982.6 MW. Refrixérase en circuíto aberto con auga do encoro de Arrocampo. Son reactores do tipo de auga a presión.

Almaraz produciu en 2007 15 208 435 MWh, dos que 8 488 011 foron xerados polo reactor número 1 e 6 720 424 polo segundo reactor.

Xestión
-------

O funcionamento de Almaraz xerou, e aínda xera, numerosas protestas de colectivos ecoloxistas e cidadáns
A central de Almaraz está xestionada por tres eléctricas, que se reparten a propiedade e o beneficio conforme a estas porcentaxes:

* Iberdrola: 53%.
* Endesa: 36%.
* Gas Natural Fenosa: 11,29%.

Notas
-----

1. ↑  "Foro de la Industria Nuclear de España". Arquivado dende o orixinal o 10 de abril de 2008. Consultado o 26 de xaneiro de 2008.
2. ↑  "Foro de la Industria Nuclear de España". Arquivado dende o orixinal o 10 de abril de 2008. Consultado o 26 de xaneiro de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1431041
* WorldCat
* VIAF: 155096770

 |
**Gustavo Contreras Cerdeiriña**, nado en Verín en 1909 e finado en Vigo en 1975, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Comezou os estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e rematounos na Universidade de Granada acollido polo seu tío político Alejandro Otero Fernández. Finalizados os estudos en 1932 permaneceu un tempo en Granada especializándose en Xinecoloxía e Obstetricia con Alejandro Otero. Simpatizante do PSOE. Regresou a Verín onde exerceu a medicina. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou pasar desapercibido traballando na Enfermería Militar de Cabreiroá. Foi detido o 27 de marzo de 1937 durante un breve período de tempo sen procesamento xudicial e finalmente alistouse no Exército franquista e foi nomeado alférez médico en maio de 1937. Dende 1941 exerceu como médico de Asistencia Pública Domiciliaria primeiro en Lleida e despois en Monterrei. En 1963 trasladouse como médico municipal ao Incio, de onde pasou a Baiona e despois a Vigo como médico de Citroën. Finou en Vigo en 1975.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Santiago*, 29-5-1937, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Simón - Lorda, Simón (2010). *Médicos ourensanos represaliados en la guerra civil y en la posguerra. Historias de la "longa noite de pedra"*. Tórculo. p. 268. ISBN 978-84-937546-8-6.

### Ligazóns externas

* Gustavo Contreras Cerdeiriña na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118279067
* DSBE: 4355\_contreras-cerdeirina-gustavo

 |
**Laura Martínez de Carvajal y del Camino**, nada o 27 de agosto de 1869 e finada o 24 de xaneiro de 1941, foi unha destacada oftalmóloga e a primeira doutora en Cuba.

Traxectoria
-----------

Primoxénita dunha familia española adiñeirada estabelecidaa en Cuba, cursou o ensino primario na escola de señoritas de Manuela de Concha y Duval, profesora española de piano. Despois trasladouse para cursar o bacharelato no Colexio de Sant Francisco de Paula, onde se graduou ó cumprir trece anos. Con esta idade matricúlase co seu irmán na Universidade da Habana na carreira de Ciencias Físico-Matemáticas e Medicina, onde tivo que gañar o respecto e facer valer os seus dereitos nunha sociedade que non admitía unha muller naquela posición.

En 1883, iniciou a súa preparación clínica no hospital San Felipe I Santiago. Despois trasladouse ó hospital San Francisco de Paula, onde melloran as súas condicións de traballo e cursa as materias de obstetricia e doenzas da muller e do neno. Graduouse na carreira de Ciencias Físico-Matemáticas o 30 de xuño de 1888, e o 15 de xullo de 1889, con 19 anos, acaba a de Medicina, ámbalas dúas con notas excelentes.

Na universdade, Laura coñece ó doutor Enrique López, especialista en oftalmoloxía, con quen casou o 20 de xullo de 1889. Laura comezou a exercer a súa profesión, converténdose na axudante principal do seu esposo e quedando ó cargo dos seus pacientes cando el se vía imposibilitado.

A carón do seu esposo, Laura asistiu a numerosos congresos médicos que se realizaron na época. Tamén colaborou con ell en gran cantidade de publicacións como "*Notas fisiológicas*", "*Observaciones clínicas*" e "*Ocular leprosy*", así como nos tres volumes de "*Oftalmología clínica*".

O seu marido morreu o 10 de febreiro de 1891. Por mor diso, en 1917 constrúe a propiedade "El retiro", onde instala unha escola de balde para os pobres, da cal se fixo cargo xunto con María, un dos seus 7 fillos. Porén, pouco tempo despois foi diagnosticada con tuberculose, e morreu por mor desta doenza o 24 de xaneiro de 1941.

Notas
-----

1. ↑  Iglesias Ramírez, Belén (2010). Centro Nacional de Información de Ciencias Médicas, Ministerio de Salud Pública, ed. "Laura Martínez de Carvajal y del Camino". *Mujeres en la Ciencia*. Arquivado dende o orixinal o 03 de xaneiro de 2018. Consultado o 2 de xaneiro de 2018.
2. ↑  "Laura Martínez de Carvajal, la primera cubana en convertirse en médico". *Cubadebate*. 19 de agosto de 2014. Consultado o 2 de xaneiro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lara, Maria Julia de (1964). "Laura Martinez de Carvajal y del camino: primera graduada de medicina en Cuba". *Cuadernos de historia de la salud pública*. Vol. 28. Ministerio de Saúde Pública de Cuba.

* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5971666
* WorldCat
* VIAF: 1704151778254318130000
* BNE: XX1337862

 |
**Howard Levy**, nado en Brooklyn o 31 de xullo de 1951, é un multi-instrumentista estadounidense. Teclista e virtuoso tocador de harmónica, é considerado un dos innovadores máis importantes e radicais intérpretes deste instrumento durante o século XX.

En 1988, Levy foi un dos membros fundadores de Béla Fleck e os Flecktones, cos que gañou o premio Grammy de 1997 á mellor composición instrumental pop pola canción "The Sinister Minister" e en 2012 por "Life in Eleven", pertencente ao álbum *Rocket Science* (2011). Traballou con músicos como Rabih Abou-Khalil, Paquito D'Rivera, Donald Fagen e Paul Simon.

Carreira musical
----------------

Nado en Brooklyn, Nova York, asistiu á Manhattan School of Music, onde estudou piano e órgano.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1631859
* WorldCat
* VIAF: 71581409
* AllMusic: mn0000275320
* BNF: 13934310v
* Discogs: 525838
* Europeana: ID
* FAST: 411767
* GND: 139630627
* IMDb: nm0506440
* ISNI: 0000 0000 7144 2288
* LCCN: no98042950
* MusicBrainz: ID
* SNAC: w68210jj
* Songkick: 594234

 |
Músculo oblicuo externo
O **músculo oblicuo externo** é un músculo da parede abdominal.

Características
---------------

É o músculo máis superficial dos músculos do plano anterolateral da parede abdominal. Está inmediatamente por debaixo da fascia superficial. As súas febras están dispostas lateralmente e seguen unha dirección inferointerna. A súa aponeurose cobre a parte anterior da parede abdominal ata a liña media. Preto da liña media, a aponeurose de ambos lados únese coa oposta formando a liña alba, que se estende en vertical dende a apófise xifoide ata a pube.

### Estruturas relacionadas

O oblicuo externo ancórase a diversas estruturas por medio de varios ligamentos. O bordo inferior da aponeurose únese ao ligamento inguinal. Esta unión áchase reforzada pola existencia dun ligamento lacunar, que se estende dende o ligamento inguinal ata a crista pectínea da cadeira. Outras febras esténdense do ligamento lacunar ata a pube para constituír o ligamento pectíneo ou de Cooper.

### Función

Recobre a parte anterior e lateral do abdome.

### Vascularización e innervación

A parte superior é vascularizada por vasos intercostais, mentres que a parte inferior recibe achega sanguínea de varios vasos ilíacos. A innervación procede dos nervios intercostais e do nervio subcostal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q746123
* MAG: 2777381743

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 13335
* GPnotebook: 1335492666
* TA: A04.5.01.008
* Uberon: 0005442

 |
A **Casa da Fonte** é unha construción civil situada na parroquia de Ferreira de Pantón, próximo ó lugar da Vila do Mato a medio camiño entre Basillao e a igrexa parroquial.

Arquitectura
------------

A casa posúe unha planta en forma de escuadro. Polo exterior, na contra da fachada norte ten unha porta e fiestras no piso. Na fachada do leste ten unha porta nos baixos, e arriba máis fiestras, unha delas con montante. A á oeste, está adicada ás dependencias do gando e ós servizos agrícolas.

O ángulo da escuadra é ocupado por un patio, que serve de acceso a unha especie de solaina por medio dunha escalinata que dá acceso á planta principal. Pecha o patio un portón cun arco de granito. Na casa atópase un pombal con forma de torre, de forma cadrada, cunha fiestra a media altura e con porteliñas para a saída das pombas.

A adega da casa da Fonte atópase na entrada do camiño que leva á casa. Foi construída no ano 1756, como reza unha inscrición da porta. É unha adega que tivo moita importancia na contorna, e nela traballaban xentes da aldea próxima de Basillao. Seguiu traballando até mediados do século XX. Diante dela tiña dous castiñeiros centenarios, que daban moitas castañas que as xentes da casa e de Basillao consumían, e tras a adega tiña dúas sobreiras para facelas cortizas. Ademais ó carón da adega había unha corte para o gando.

Galería
-------

* A corte xunto á adega da casa da Fonte.A corte xunto á adega da casa da Fonte.
* Detalle do escudo da porta da adega.Detalle do escudo da porta da adega.
* Porta da adega.Porta da adega.
* Vista superior da adega.Vista superior da adega.

Notas
-----

1. ↑  Rielo Carballo, I. (2000). *Pantón, historia e fidalguía*. Editorial Compostela. ISBN 84-8064-095-2.
2. ↑  "Adega da Casa da Fonte". *Lista roja Patrimonio*. 11 de marzo de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Casa da Fonte na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Coordenadas: 42°40′01″N 1°23′52″L﻿ / ﻿42.6669371771, 1.39790065859

Pica d'Estats
A **Pica d'Estats** (*Pique d'Estats* en francés) é unha das montañas máis altas da cordilleira dos Pireneos. Ten unha altura de 3.143 metros e atópase na fronteira entre España e Francia. Tamén é o pico máis alto de Cataluña.

Localización e descrición
-------------------------

Atópase entre a comarca do Pallars Sobirà e Ariège, situada ao final da Vallferrera e da ribeira de Sotllo, formada por tres picos, pouco separados o un do outro. O pico central, é o máis alto (3143 m.), o pico occidental ou pico de Verdaguer (3131 m.) e o pico oriental ou punta Gabarró (3115 m.), que é o vértice xeodésico. A cadea coincide exactamente coa fronteira de Occitania pertencente a Francia, cunha orientación xeral que vai de Norte, Noroeste a Sueste.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A Pica d'Estats en camptocamp, coa descrición do itinerario normal de ascenso. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1537733
* GEC: 0025181
* GeoNames: 3019563

 |
Coordenadas: 41°39′35″N 4°40′23″O﻿ / ﻿41.659722, -4.673056

Os **Campos de Pepe Rojo e Ricardo Sánchez** son unhas instalacións deportivas do concello de Valladolid, compostas originalmente por dous campos de rugby, que hoxe son catro. Estas instalacións forman parte do Complexo Deportivo Cidade de Valladolid, xestionado pola Fundación Municipal de Deportes, que se atopa na estrada de Renedo, km 3'7.

No campo principal, con capacidade para acoller a 2500 seareiros sentados, xogan os seus encontros como locais os importantes equipos Club de Rugby El Salvador e Valladolid Rugby Asociación Club, varias veces campións da División de Honra de Rugby e da Copa do Rei de Rugby.

Historia
--------

As instalacións reciben o nome do que foi presidente da Federación de Rugby de Valladolid nos anos 60, José Rojo Giralda, e do primeiro presidente da Federación de Rugby de Castela e León nos anos 80, Ricardo Sánchez Rodríguez, malia que a maioría dos afeccionados empregan sinxelamente o nome "Pepe Rojo". Pepe Rojo e Ricardo Sánchez están considerados os persoeiros que máis loitaron no seu día para que a cidade de Valladolid contase cunhas instalacións adicadas ó rugby.

Os campos foron inaugurados oficialmente o 21 de maio de 1983 cun encontro entre a selección de rugby de Castela e León e a de Gales que rematou cun resultado de 3-83 no marcador.

Características
---------------

No campo número 1 a tribuna principal, a máis antiga, ten capacidade para 1200 seareiros sentados, e ten unha cuberta tensoestática de 80x10 metros. No lateral contrario hai outra tribuna, ampliada en 2016, que non ten tellado, e tamén está a cabina de prensa. Nun dos fondos hai unha bancada de nova construción, froito da ampliación de 2016, cunhas 300 localidades de asento. No outro fondo está a entrada ó recinto, e un edificio dotado cun bar, os vestiarios e almacéns. É o único lado sen bancadas. O terreo de xogo ten unhas dimensións de 128x69 metros.

O campo número 2 está situado en paralelo ó campo número 1, trala tribuna principal, que comparten. O campo número 3 tamén está situado en paralelo, trala outra tribuna, e conta con pistas de atletismo. Os terreos de xogo dos campos 2 e 3 teñen unhas dimensións de 120x70 metros. Hai un campo número 4 de 60x47 metros apto para adestramentos pero non para encontros.

Notas
-----

1. ↑  El cura francés que sembró el rugby, artigo de Diario de Valladolid. *(en castelán)*
2. ↑  Un proyecto soñado, artigo no número 1 da revista oficial do CR El Salvador "Rugby en Blanco y Negro". *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O "Pepe Rojo" na páxina web do VRAC *(en castelán)*
* O "Pepe Rojo" na páxina web do El Salvador *(en castelán)*

### Outros artigos

* Estadi Baldiri Aleu
* Estadio Nacional Complutense

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3138330
* OSM: 2635624

 |
Coordenadas: 43°27′30″N 3°48′26″O﻿ / ﻿43.45843, -3.80712

Vista xeral do porto.
O **porto de Santander** é un porto da cidade de Santander, en Cantabria, situado na baía de Santander, no mar Cantábrico. Está xestionado pola Autoridade Portuaria de Santander e é capitanía da provincia marítima de Santander.

Ao cabo das guerras cántabras, concretamente no ano 19 aC, os romanos fundaron o porto de *Portus Victoriae*, que algúns autores identifican con Santander e, outros, con Santoña. A localización desta nova poboación e porto era inmellorable grazas ao abrigo da baía. Nun principio, a actividade principal do porto, e motivo da súa construción, era a exportación de minerais cara a outros puntos do Imperio.

As súas instalacións atópanse en terreos dos concellos de Santander, Camargo e Marina de Cudeyo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto de Santander*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web do porto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9064614
* WorldCat
* VIAF: 316432078
* GeoNames: 9253596
* OSM: 11750099

 |
Coordenadas: 40°51′00″N 3°57′22″O﻿ / ﻿40.850013, -3.956008

Peñalara desde o sur.
O pico de **Peñalara** é o máis alto da Serra de Guadarrama (serra pertencente ao Sistema Central) e das provincias de Madrid e Segovia, cunha altura de 2.430 metros sobre o nivel do mar. En consecuencia, é un dos picos máis emblemáticos e importantes deste sistema montañoso. A altura media de Peñalara é de 1.200 metros.

No cume desta montaña podemos atopar, a parte do vértice xeodésico, unha pequena capela dedicada á Virxe María e varios letreiros de madeira indicando varias rutas e os seus tempos de execución. O pico de Peñalara está no centro do macizo montañoso do seu nome, o cal é de tipo granítico e alberga unha serie de picos aliñados de nordeste a suroeste. Os bosques de piñeiro silvestre que tapizan as abas desta montaña deixan paso, por enriba dos 1.900 metros de altitude, ás praderías alpinas e matogueiras de alta montaña. A esta altura, e na aba leste, existe un circo e máis de vinte pequenas lagoas de orixe glaciar onde viven máis de dez especies de anfibios e outros animais de alta montaña. En Peñalara aprenderon os alpinistas máis importantes de Madrid e é unha montaña moi frecuentada por montañeiros e turistas grazas aos fáciles accesos que ten.

A montaña está incluída no Parque Natural de Peñalara, creado en 1990, que ocupa unha superficie de 750 ha.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Peñalara*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1478880
* GEC: 0049878
* GeoNames: 3113939
* TGN: 7326751

 |
**Floreta Faber**, nada en Shkodër o 19 de marzo de 1968, é unha diplomática albanesa, embaixadora do seu país nos Estados Unidos.

Traxectoria
-----------

Faber é licenciada da Universidade de Tirana, Facultade de Economía, na Esfera de Circulación en 1990. De 1993 a 1995, estivo inscrita nun programa de mestría de dous anos en mercadotecnia internacional e estratexia na Escola de Administración de Noruega en Oslo, Noruega, incluído un período de estudos como estudante de intercambio na Universidade Estatal de Washington. O seu Diploma de Mestría en Mercadotecnia e Xestión Operativa foi outorgado pola Universidade de MB, en Albania. Completou programas e capacitación para executivos, como o Programa de Liderado para Visitantes Internacionais do Departamento de Estado e a Universidade Harvard.

De 1990 a 1993 Faber traballou en Shkodër en varias organizacións, incluída unha cámara de comercio local, unha axencia comercial rexional e unha empresa pública de importación e exportación. De 1995 a 2000 traballou en Deloitte & Touche en Tirana e mais en Praga (República Checa). Axudou a abrir a oficina de Deloitte & Touche en Tirana e traballou en varios postos.

Despois de Deloitte & Touche, Faber traballou como Directora Executiva da Cámara de Comercio Estadounidense en Albania durante 14 anos. Neste posto, Faber traballou con representantes dos gobernos de Albania e os Estados Unidos, organizacións internacionais e a UE, e organizacións comerciais similares nos Estados Unidos e Europa.

En xaneiro de 2015, Faber foi nomeada embaixadora de Albania nos Estados Unidos polo entón presidente Bujar Nishani.

Vida persoal
------------

Floreta Faber está casada co doutor Edmond Faber, cirurxián vascular; teñen unha filla, Kesli (nada en 2000), e un fillo, Klint (nado en 2003).

Notas
-----

1. 1 2  "Floreta Faber is officially the new ambassador to the US" (en inglés). 30 de xaneiro de 2015. Arquivado dende o orixinal o 25 de setembro de 2020. Consultado o 12 de xaneiro de 2021.
2. ↑  "Luli-Faber appointed new ambassador to Washington". 6 de febreiro de 2015. Consultado o 23 de xaneiro de 2020.
3. ↑  "CV of new Albanian Ambassador". Arquivado dende o orixinal o 27 de xuño de 2015. Consultado o 21 de marzo de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20090672
* LinkedIn: floreta-luli-faber-b3a90b4

 |
Vito Ippolito, presidente da Federación dende 2006.
A **Federación Internacional de Motociclismo** (**FIM**, en francés: *Fédération Internationale de Motocyclisme*) é o órgano gobernante das competicións de motociclismo. Representa a 98 federacións nacionais de motociclismo que están divididas en seis rexións continentais.

Dentro da FIM hai cinco disciplinas que supón 34 campionatos do mundo e outros títulos: velocidade, motocross, trial, enduro, e track racing que combina o grasstrack (carreiras sobre herba) e o speedway. A FIM tamén está involucrada noutras actividades non competitivas para a promoción deste deporte, a súa seguridade e outras actividades públicas relacionadas.

Historia
--------

A FIM creouse a partir da *Fédération Internationale des Clubs Motocyclistes* (FICM, Federación Internacional de Clubs de Motocilcismo), que se fundou en París (Francia) o 21 de decembro de 1904. O Auto-Cycle Union (ACU) do Reino Unido foi un dos membros fundadores. En 1906, a FICM disolveuse, pero foi refundada en 1912, pero agora coa súa sede en Inglaterra. Os Seis Días Internacionais de Enduro celebráronse ao ano seguinte, e foi o primeiro evento internacional celebrado pola nova Federación.

O nome foi cambiado a *Fédération Internationale Motocycliste* (FIM) en 1949, o mesmo ano en que se celebrou a primeira edición do xa soado Campionato do Mundo de Motociclismo. A sede trasladouse a Xenebra (Suíza) en 1959.

En 1994 a sede trasladouse de novo, agora a Mies (Suíza), ocupando o seu propio edificio por primeira vez, cun deseño recordando a unha motocicleta. O nome foi cambiado outra vez en 1998, pasándose a denominar *Fédération Internationale de Motocyclisme* tal como decidiuse no congreso celebrado en Cidade do Cabo (Suráfrica). O mesmo ano, o Comité Olímpico Internacional recoñeceu provisionalmente á FIM, alcanzando o total recoñecemento nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000.

En 2004 celebrouse o seu centenario durante o congreso de París no mes de outubro. Desde 2006 o venezolano Vito Ippolito é o primeiro latinoamericano que exerce a presidencia da FIM.

Competicións da FIM
-------------------

### Velocidade

* Campionato do Mundo de Motociclismo
* Campionato do Mundo de Superbikes
* Campionato do Mundo de Supersport
* Campionato do Mundo de Resistencia da FIM
* Copa Mundial de MotoE

### Montaña

* Campionato Mundial de Motocrós
* Campionato Mundial de Rally Cross-Country da FIM
* Campionato Mundial de Enduro
* Motocrós das Nacións

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Federación Internacional do Automóbil

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da Federación Internacional de Motociclismo *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q430371
* WorldCat
* VIAF: 135476691
* GND: 200422-7
* MAG: 1307131547

 |
Coordenadas: 40°48′49″N 74°04′28″O﻿ / ﻿40.8136, -74.0744

O **MetLife Stadium** é un recinto deportivo estadounidense situado en East Rutherford, Nova Jersey (Estados Unidos), moi cerca da cidade de Nova York. É parte do Complexo Deportivo de Meadowlands e serve como estadio local para dúas franquías da National Football League (NFL): os New York Giants e os New York Jets. O estadio é propiedade da MetLife Stadium Company, unha empresa conxunta entre os Giants e os Jets, os cales construíron en conxunto o recinto utilizando fondos privados nun terreo propiedade da New Jersey Sports and Exposition Authority. O estadio foi inaugurado en 2010 co nome de **New Meadowlands Stadium**, mudando o seu nome ao ano seguinte por mor do patrocinio da aseguradora MetLife. Cun custo de construción de 1.600 millóns de dólares, no seu momento de construción foi o estadio máis caro do mundo. A súa capacidade é de 82.500 espectadores, a segunda máis grande da NFL.

Notas
-----

1. ↑  Esteban (27-10-2011). "11 Most Expensive Stadiums In The World" [Os 11 estadios máis caros do mundo] (en inglés). Total Pro Sports. Arquivado dende o orixinal o 27-08-2012. Consultado o 13-09-2017.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* New York Giants
* New York Jets

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10862290
* MusicBrainz: ID

 |
O río Senegal desde o aire preto de Saint-Louis
O **río Senegal** está na África occidental, e ten unha lonxitude de 1.430 km. Flúe desde a Guinea e baña Malí, a Mauritania e o Senegal, facendo de fronteira entre estes dous últimos países, antes de desaugar no océano Atlántico en Saint-Louis.

Percorrido
----------

O río Senegal fórmase, de feito, en Bafoulabé, en Malí, pola confluencia de dous cursos de auga que baixan desde o macizo do Fouta Djalon, o Bafing e o Bakoye (acrecentado co Baoulé). O Bafing é considerado como a rama-nai do río, vindo desde a Guinea, onde nace a 750 metros de altura, e engádelle 344 km máis ao Senegal (sen el o seu curso é só de 1.086 km).

### Afluentes e conca

Pola beira esquerda recibe o río Falémé, que é o seu principal tributario, e que serve de fronteira entre Malí e o Senegal. Pola beira dereita recolle augas do Colombiné, do Karakoro, do Ghorfa e do Gorgol, que máis que ríos son wadis.

A conca do río cobre uns 337.000 km², espallándose por catro estados. Adoitan diferenciarse tres rexións nela: a cunca alta, até Bakel (localidade do Senegal, preto da fronteira con Malí); o val entre Bakel e Saint-Louis (816 km) e, por último, o delta.

Réxime fluvial
--------------

O Senegal é un río de réxime moi irregular. O seu caudal medio, na foz, é de 640 m³/s, pero pode chegar a oscilar entre 3 m³/s, no período de estiaxe, e 5.000 m³/s nos períodos de cheas. Os máximos de caudal ocorren durante o verán, entre xullo e outubro; a estiaxe entre febreiro e marzo. Durante a estación seca as augas poden baixar tanto que é posíbel vadealo a pé.

Navegabilidade
--------------

O río Senegal nos arredores de Kanel
Polo normal é navegábel, en calquera estación do ano, durante uns 175 km, desde a foz até Podor, e na época da estación de choivas, con augas altas, nuns tres meses, pódese navegar até Kayes, a 975 km da desembocadura.

O río na altura da cidade de Dramané, Malí)

Institucións internacionais
---------------------------

Desde 1972, tres dos estados ribeiráns do río Senegal (Malí, Mauritania e o Senegal) están agrupados na OMVS (*Organisation pour la Mise en Valeur du fleuve Sénégal*: Organización de posta en valor do río Senegal) para impulsar a cunca e explotar racionalmente os seus recursos (enerxía, navegación, regadío etc).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Río Senegal*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3569
* WorldCat
* VIAF: 936144783132976607469
* EBID: ID
* GEC: 0061794
* GeoNames: 8617155
* GND: 4054530-1
* NKC: ge134405
* OSM: 2708775
* Treccani: senegal\_res-e081d777-edc5-11df-9962-d5ce3506d72e

 |
A **Banda de música de Lalín** é unha agrupación musical con sede na parroquia de Lalín no concello homónimo, na provincia de Pontevedra

Historia
--------

Existiu dende finais dos anos corenta cando foi dirixida por Jesús Pérez Rivas. No ano 1962 músicos procedentes doutras bandas da zona, comandados por Claudio González López "Claudio do Empalme", fundador da banda da Penela, xuntáronse para tocar nunha festa de maneira informal. A partir de aí, con directores como Faustino del Río, Amadeo Valero ou Antonio Quintairos, a banda de Lalín seguiu adiante. Nas décadas dos 1970 e 1980, foi coñecida como **Banda Cultural de Lalín**. Nesa época integráronse nela músicos das bandas recentemente desaparecidas como A Xesta, Goiás, A Penela, Bermés, Mato, Bendoiro, Prado, Sanxurdo, Ventosa, Silleda ou Brántega. En 1992, faise cargo da dirección o holandés Marcel van Bree, que permanecería ata 2004. Foi un dos grandes impulsores do Conservatorio Profesional de Música de Lalín. Baixo a súa dirección, a banda acadou premios en certames a nivel galego. Tras van Bree, tomaría as renda da banda o italiano Mateo Adderi e logo, o tamén holandés, Bram Sniekers, co que a banda participou no certame internacional de Kerkrade, acadando o primeiro premio. Na actualidade a directora da formación pontevedresa é a murciana Isabel María Rubio Molina.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. Lugo: Alvarellos.

### Ligazóns externas

* Web da banda

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sardiñeira.

O **río Sardiñeira** é un río galego da provincia de Lugo, afluente pola marxe esquerda do río Miño, que desauga nel á altura do encoro de Belesar, dentro do concello do Saviñao, (Lugo).

Percorrido
----------

*A Sardiñeira*, como é coñecido na zona, nace na Serra das Penas, no concello de Paradela, para desembocar no río Miño, na parte alta do encoro de Belesar, logo de descender por suaves pendentes, e xa no concello do Saviñao.

Afluentes
---------

A maior parte son regos e regatos, dos que compre destacar o río do Portiño, que se lle une en Eirexafeita, no municipio do Saviñao.

Réxime hídrico
--------------

É un río de réxime pluvial, do tipo oceánico, consonte unha media de precipitacións na súa conca de 1.122 mm anuais.

Fauna e vexetación
------------------

A Sardiñeira caracterízase pola alta calidade das súas augas, o que fai abundante a vexetación e fauna que vive nas súas beiras.

En canto á flora asociada ao río, predominan os carballos, castiñeiros, salgueiros e amieiros; un tanto afastados, nas partes altas das ladeiras, áchanse tamén piñeiros. Preto da ribeira encóntranse tamén, en parte debido ao abandono das terras, e en grande cantidade, arbustos tales como o toxo o a uz.

A fauna está representada principalmente pola troita común (*Salmo trutta*) e a boga de río (*Chondrostoma polylepis*). Ligada tamén ao medio acuático, e de salientar a presenza de lontras (*Lutra lutra*).

Respecto ás aves pódense observar azores (*Accipiter gentilis*), aguionchos (*Circus cyaneus*) e aguionchos cincentos (*Circus pygargus*).

  


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ríos de Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9072106
* GeoNames: 3109396

 |
**Ludwig Derangadage Scotty**, nado en Anabar o 22 de xuño de 1948, é un avogado e político de Nauru, Presidente do seu país entre o 29 de maio e o 8 de agosto de 2003 e de novo entre o 22 de xuño de 2004 e 19 de decembro de 2007.

Traxectoria
-----------

Ludwig Scotty naceu e creceu no distrito de Anabar, onde estudou ata o secundario. Estudou Dereito na Universidade do Pacífico Sur en Fidxi. O 15 de marzo de 1983 foi elixido para o parlamento de Nauru, representando Anabar. Posteriormente foi director do Banco de Nauru e da compañía de aviación Air Nauru.

Despois da curta administración de Derog Gioura, Scotty foi elixido presidente de Nauru con 10 votos a favor e 7 en contra. En agosto de 2003, por un voto de desconfianza do parlamento, foi destituído.

Entre 2003 e 2004 retornou ao parlamento de Nauru e permaneceu na oposición. O 22 de xuño de 2004 retornou á presidencia cando un membro do goberno de Harris renunciou. Ludwig Scotty foi reelixido para o parlamento en outubro do mesmo ano, e a maioría dos seus aliados tamén. No seu segundo goberno tratou de reformar a economía.

O decembro de 2007 deixou novamente debido a un voto de desconfianza.

| presidente de Nauru |
| --- |
| *Segue a:* René Harris | **Ludwig Scotty**(2004-2007) | *Precede a:* Marcus Stephen |
| - |
Coordenadas: 41°54′57″N 2°58′46″L﻿ / ﻿41.91583333, 2.97944444

Vista dende a serra de Cals, nas Gavarres.
**Les Gavarres** ou **macizo das Gavarres** é unha aliñación montañosa da Cordilleira Litoral situada no nordés de Cataluña, formando un arco que marca os límites xeográficos meridionais da chaira do Empordà. O macizo constitúe, xunto coas montañas de Begur, o extremo setentrional da Cordilleira Litoral.

Ten a forma dun grande arco que se abre cara ao norte, entre as comarcas do Baix Empordà e o Gironès, e cunha extensión duns 350 km², repartidos entre vinte concellos: Calonge, Castell-Platja d'Aro, Corçà, Cruïlles, Monells i Sant Sadurní de l'Heura, Forallac, la Bisbal d'Empordà, Mont-ras, Palafrugell, Palamós, Santa Cristina d'Aro, Torrent e Vall-llobrega na comarca do Baix Empordà, e Cassà de la Selva, Celrà, Juià, Llagostera, Llambilles, Madremanya, Quart, Sant Martí Vell e Xirona na comarca do Gironès.

En 1998 fundouse o Consorci de les Gavarres, con representación de varios concellos da zona, para protexir e xestionar este espazo de interese natural, declarado como tal no marco do Pla d'Espais d'Interès Natural dende 1992.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web do consorcio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3124887
* CDDA: 389118
* GEC: 0029471
* GeoNames: 3121792
* WDPA: 389118

 |
O **río Pequeno** é un río da provincia de Lugo. É un afluente do río Grande.

Nace no lugar de Cereixido (A Devesa). Transcorre enteiramente polo concello de Ribadeo, a través das parroquias de Covelas e Ove, desembocando no Río Grande nas proximidades do lugar de Reme (coordenadas 43°29.65′N 07°3.85′O﻿ / ﻿43.49417, -7.06417).

A súa corrente ten movido varios muíños dos que só queda funcionando (aínda que sen actividade) o 'muíño do Carboeiro'. A esta altura recibe ó Rego da Rata, e todo o percorrido ata onde desemboca preto da Ría de Ribadeo ten varias ruínas doutros muíños nun contorno pasadío e fermoso.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ríos de Galicia

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ríos de Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11703425
* GeoNames: 3113825

 |
Coordenadas: 40°00′02″N 3°49′58″L﻿ / ﻿40.000497, 3.832769

Porto de Ciutadella
O **porto de Ciutadella** está situado en Ciutadella de Menorca, ao oeste da illa de Menorca. Aproximadamente ten unha lonxitude de 1.170 metros e unha anchura de entre 110 a 15 metros, dependendo do tramo. Neste porto calan os buques de pasaxeiros e carga que unen a illa de Menorca con Mallorca e Barcelona mediante liñas regulares das empresas Iscomar e Balearia. Ten 174 amarres e dispón dun guindastre de 6,5 toneladas.

Rissagues
---------

Uns dos problemas que ten o porto de Ciutadella son as rissagues, que se propagan por causas meteorolóxicas como os ventos fortes na troposfera (aire cálido en niveis da atmosfera e débil ou moderado na superficie) subas e baixadas bruscas do nivel do mar en moi pouco tempo. Cando acontece isto, poden producirse estragos moi graves como a perda das terrazas dos bares, embarcacións etc.

Dique exterior de Ciutadella (2011)
-----------------------------------

O ano 2011 inaugurouse o novo dique para amarrar barcos de gran eslora a Son Blanc (Ciutadella de Menorca). Este dique construíuse coa intención de que a zona de Ponent e o porto de Ciutadella puidesen acoller barcos de gran eslora, aumentando a oferta e asegurando a protección das embarcacións fronte a malas condicións meteorolóxicas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Porto de Ciutadella

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15647517
* MarineTraffic: 3465

 |
Coordenadas: 53°20′06″N 6°13′45″O﻿ / ﻿53.335005555556, -6.2292027777778

*Para o novo estadio véxase: Aviva Stadium*

**Lansdowne Road** (en irlandés:*Bóthar Lansdúin*) era un estadio de deportes sito en Dublín pertencente á Federación Irlandesa de Rugby (IRFU) e utilizado principalmente por ela, mais tamén para partidos internacionais de fútbol, finais de competicións e concertos de música. Foi demolido en 2007, e estase a construír no seu lugar un novo estadio, o coñecido coma *novo Lansdowne Road*: o Aviva Stadium.

Lansdowne Road é tamén o nome da rúa lindeira, da que o estadio recibiu o nome.

Localización
------------

Un *DART train* pasa por baixo do estadio de Lansdowne Road
O estadio estaba situado no barrio de Ballsbridge na cidade de Dublín na área 4. Cruzaba o Río Dodder e estaba próximo a moitas casas de ladrillo vermello vitorianas, a ponte que o cruzaba é a Pont de Herbert e conecta co cruzamento de Estrada de Herbert e a Avenida Newbridge.

Ao estadio púxoselle o nome da estrada próxima, á cal, a cambio, se lle puxo o nome de Marqués de Lansdowne. O Marqués era tamén o Conde de Shelbourne, e a estrada de Shelbourne próxima tamén se chama así por el.

Como curiosidade, o Lansdowne Road pódese xactar de ter o mellor e máis conveniente sistema de acceso ao transporte público que calquera outro estadio no mundo, isto é porque a estación "Lansdowne Road" do ferrocarril de Dublín (o *Dublin Area Rapid Transit* ou DART), atópase á saída do estadio e cruza por baixo da tribuna oeste. Este era até 2007, o estadio máis antigo do mundo sobre o que se seguía xogando tanto a rugby como a fútbol. Destaca así mesmo polo incríbel ambiente que se xera en cada partido da selección irlandesa, cunha afección que non deixa en ningún momento de animar o seu equipo, convertendo o estadio nunha caldeira.

A súa capacidade variaba segundo o deporte, posto que no rugby non existe unha limitación de prazas de pé, feito que si se dá no fútbol. Por este motivo os socalcos situados nos fondos norte e sur adaptábanse con cadeiras, polo que a capacidade do estadio diminuía de 49 000 a 36 000 espectadores. No ano 2004 o goberno irlandés xunto coas federacións de rugby (IRFU) e fútbol (FAI) chegaron a un acordo para remodelar por completo Lansdowne Road durante o ano 2007 e 2008, polo que ambas seleccións deberán disputar os seus encontros no estadio Croke Park, pertencente á asociación de fútbol gaélico (GAA) até o ano 2010.

Podemos engadir, como referencia, que este estadio foi usado para concertos dalgunhas bandas tan famosas como R.E.M. U2 e The Corrs, conseguindo enchelo.

Incidentes
----------

### Irlanda contra Inglaterra

O 6 de febreiro de 1995, uns seareiros enfurecidos causaron que o árbitro tivese que abandonar o terreo de xogo aos 27 minutos por anularlle un gol a Inglaterra.

Notas
-----

1. ↑   *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aviva Stadium

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q601162
* MusicBrainz: ID

 |