recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O escudo de armas grande
No **escudo de armas de Estonia** , figuran, nun campo de ouro, tres leóns pasantes de azur (azul), linguados de goles, unllados e armados de sable. O escudo na súa versión grande aparece rodeado por dúas polas de aciñeira de ouro con landras do mesmo metal.

Este escudo de armas xa foi usado oficialmente por Estonia cando se declarou independente en 1918 e foi adoptado oficialmente pola Asemblea Nacional, *Riigikogu*, o 19 de xuño de 1925 manténdose vixente ata a ocupación de Estonia pola Unión Soviética en 1940. O 7 de agosto de 1990 Estonia obtivo a súa independencia, o escudo de armas aparece regulado na Lei do Escudo de Armas do Estado de 6 de abril de 1993.

Os leóns heráldicos que aparecen nas armas de Estonia remóntanse ao século XIII, teñen a súa orixe no brasón do rei Valdemar II de Dinamarca que o foi tamén do norte de Estonia, razón pola cal no escudo de Dinamarca tamén figuran tres leopardos de azur, pero, a diferenza de Estonia, está sementado de corazóns de goles. Os elementos do escudo de Estonia tamén figuraron nas armas grandes de Tallinn e figuraron no brasón de diversos gobernantes de Estonia ao longo da historia.

Véxase tamén
------------

* Estonia

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
Versión esquemática do escudo de Guipúscoa, usado como emblema da Deputación Foral.
A versión actual do **escudo de Guipúscoa** foi aprobada pola Norma Foral 6/1990, de 27 de marzo de 1990 , sobre signos de identidade do Territorio Histórico de Guipúscoa.

Descrición
----------

Nun campo de ouro, tres árbores de sinople (verde), colocados en faixa sobre ondas de auga de prata e azur (azul). Sosteñen o escudo dous salvaxes, en pé, ao natural, vestidos cun pano de prata. Debaixo da punta do escudo aparece escrita nunha cinta de prata a lenda: "*FIDELISSIMA BARDULIA NUNQUAM SUPERATA*" ("*Bardulia a máis fiel, nunca conquistada*"), escrita en letras de sabre (negro). Ao timbre coroa ducal, que é un círculo de ouro engastado de pedras preciosas, composto de oito floróns, visibles cinco, interpoladas de perlas.

As árbores representadas no escudo son teixos.

Uso
---

Emprégase con moita frecuencia unha versión simplificada do escudo, sen os adornos exteriores e cos elementos do brasón representados esquematicamente.

No ano 1979 as Xuntas Xerais de Irmandade, antecedentes das actuais Xuntas Xerais de Guipúscoa, modificaron as armas tradicionais de Guipúscoa, empregadas desde 1466, ao retirar dúas divisións nas que figuraban un monarca coroado sentado nun trono, que podería tratarse de Afonso VIII de Castela ou Henrique IV, e doce canóns. En 1513 a raíña Xoana de Castela ordenou que se incorporase nas armas de Guipúscoa unha nova división na que aparecían representados doce canóns que simbolizaron os que foron capturados por tropas guipuscoanas nas batallas de Belate e Elizondo en 1512.
**Eric John Ernest Hobsbawm**, nado en Alexandría, Exipto, o 9 de xuño de 1917 e finado en Londres, Inglaterra, o 1 de outubro de 2012, foi un historiador marxista británico. Foi autor da triloxía *Long nineteenth century* (*The Age of Revolution: Europe 1789–1848*, *The Age of Capital: 1848–1875*; *The Age of Empire: 1875–1914*).

Traxectoria
-----------

Fillo de pais xudeus e criado en Viena e Berlín, non se trasladaría a Londres ata 1933, cos seus pais xa finados. Obtivo o seu doutoramento en Historia pola Universidade de Cambridge. En 1947 obtivo unha praza de profesor de Historia na Universidade de Londres. Foi profesor visitante en varias universidades estadounidenses e membro da Academia Británica.

Pensamento
----------

Os seus traballos centráronse nos eidos do capitalismo, o socialismo e o nacionalismo. A súa filiación comunista causoulle problemas de marxinación profesional, non sendo ata os anos 60 cando se empezaron a publicar os seus traballos e impedíndolle acadar unha praza de mestre en Cambridge. Malia ela, non vacilou en condenar a invasión soviética de Hungría e saudar con simpatía a Primavera de Praga.

No eido historiográfico, a súa perspectiva marxista contribuíu a superar a vella historiografía vitoriana baseada nos grandes personaxes, contribuíndo á construción da historia social. Criticou as chamadas tradicións nacionais, considerándoas meros inventos das elites gobernantes para xustificaren as construcións dos Estados-nación. Focalizou boa parte da súa análise na que el denominou Revolución Dual, a francesa e a industrial, interpretándoas como a forza impulsora do liberalismo capitalista actual. Outro tema recorrente nos seus traballos é o dos bandidos sociais, aos que dota dun contexto sociohistórico, contradicindo así a visión tradicional de seren un xeito espontáneo e imprevisible de rebelión primitiva. Tamén publicou numerosos ensaios sobre a barbarie na Idade Moderna, a problemática do movemento obreiro e o conflito entre o anarquismo e o comunismo.

Alén da súa actividade coma historiador, tamén escribiu unha columna regular na revista *New Statesman* coma crítico de *jazz*, asinada baixo o pseudónimo de Francis Newton.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Eric Hobsbawm en *biografiasyvidas.com* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34933
* WorldCat
* VIAF: 9847789
* BAV: ADV11848971
* BIBSYS: 90061484
* BLBNB: 000581105
* BNA: 000052693
* BNB: ID
* BNCHL: 000632721
* BNE: XX856872
* BNF: 11907589h
* CANTIC: a10446618
* CiNii: DA00599408
* DeutscheBio: 120342081
* Dialnet: 703243
* EBID: ID
* EGAXA: vtls002151346
* Europeana: ID
* FAST: 1801012
* GEC: 0032775
* GND: 120342081
* ICCU: CFIV010904
* IMDb: nm1402399
* ISNI: 0000 0001 2120 0974
* LAC: 0104G5214
* LCCN: n80014878
* LibraryThing: hobsbawmej
* Munzinger: 00000023095
* NDL: 00443461
* NKC: jn19990009784
* NLA: 36160720
* NLG: 266450
* NNDB: 000356801
* NPG: mp05974
* NTA: 068787677
* ODNB: 105680
* OL: OL32997A
* Persée: 234651
* PTBNP: 80140
* SELIBR: 189762
* SNAC: w6wx4tq2
* SUDOC: 02759713X
* TMDb: 1361835
* Treccani: eric-john-ernest-hobsbawm
* UNZ: HobsbawmEric
* WikiTree: Hobsbawm-1

 |
**José Caballero Rubio**, nado en Córdoba o 22 de marzo de 1909 e finado no Confurco (Xinzo, Ponteareas) en outubro de 1936, foi un mestre e político español.

Traxectoria
-----------

Foi mestre interino en Peñarroya-Pueblonuevo (1927), El Viso (1928) e Sileras (1929). En 1930 aprobou as oposicións. Destinado na escola de Triñáns (Abanqueiro), secretario da agrupación boirense de Unión Republicana, foi concelleiro en Boiro e tenente de alcalde logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e, posteriormente, detido co tamén mestre Rodrigo Álvarez Gantes. Trasladado ao cárcere de Santiago de Compostela, foi sacado da cadea unha noite de outubro de 1936 e asasinado. O seu cadáver apareceu no Confurco (Xinzo, Ponteareas).

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 62.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz Fernández, Xerardo (1982). Do Castro, ed. *Os que non morreron*. Sada. ISBN 84-7492-126-0.

### Ligazóns externas

* Represión contra catro concelleiros da República
* 

* José Caballero Rubio na páxina web *Nomes e Voces*.
**Eric Geboers**, nado en Neerpelt o 5 de agosto de 1962 e finado en Mol o 6 de maio de 2018, foi un piloto de motocrós flamengo, gañador de dous campionatos mundiais na categoría de 500 cc, 250 cc e tres en 125 cc. ademais, como parte do equipo de Bélxica gañou a Coupe des Nations en 1983. Familiarmente coñecido como *The Kid*, é o irmán máis novo de Sylvain Geboers, aspirante na década de 1970 ao título de 250 cc.

Traxectoria
-----------

Eric Geboers, coñecido no mundo do motocrós como "Mr. 875cc", por ser o primeiro en gañar o título mundial das tres cilindradas (125, 250 e 500 cc), adiantándose ao seu compañeiro de equipo Georges Jobé que o intentou, sen éxito, na mesma época. En 1988 recibiu o premio como *Deportista belga do ano* e dous anos despois retirouse da alta competición tras rematar o GP de Bélxica, disputado en Namur o 5 de agosto de 1990.

Logo participou en carreiras de resistencia de automobilismo en coches deportivos competindo nas tempadas 2001 e 2002 no Campionato FIA GT, e tomando parte en carreiras como os 500 km do Jarama e as 24 Horas de Spa. 

Dirixiu o equipo *Teka Suzuki motocross team*, canda o seu irmán Sylvain, patrocinando condutores belagas, como Steve Ramon ou Clement Desalle. Morreu afogado na localidade de Mol, preto de Anveres, ao intentar salvar o seu can.

Notas
-----

1. ↑  "Best Sports Database".
2. ↑  "L'ancien champion du monde de Motocross Eric Geboers s'est noyé en voulant sauver son chien" - *L'Équipe*, 8 de maio de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q933618
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 01000003406
* eWRC: 78836

 |
O **escudo de Bélxica** está composto por un cuartel de sable cun león rampante de ouro, linguado e uñado de goles. A ambos os dous lados do escudo aparecen dous leóns de ouro sostendo unha bandeira de Bélxica cada un, e o brasón aparece rodeado polo colar da Orde de Leopoldo e, en ocasións os dous cetros do monarca belga de ouro.

O lema nacional tamén aparece recollido no escudo: *L'union fait a force* (en francés) ou *Eendracht maakt macht* (en holandés), que significa "A unión fai a forza".

Escudo grande empregado como brasón persoal do monarca belga.
O escudo aparece rematado por unha coroa real e, no escudo grande, (empregado como brasón persoal polo monarca belga) engádeselle un helmo, o manto real, dúas coroas reais (unha sobre o helmo e outra sobre o manto) e as bandeiras das provincias de Bélxica (a bandeira central representa as dúas provincias do Brabante e Bruxelas). O escudo de armas grande foi adoptado o 17 de maio de 1837.

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
**José Manuel Pérez Penas**, nado en Melide, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Traballador da CRTVG. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro en Melide como número 2 de Unidade dos Veciños, formación independente con tendencia nacionalista de esquerda e encabezada por Xosé Domingo Fuciños. Posteriormente pasou a residir en Oroso, onde sería o candidato á alcaldía polo BNG nas municipais de 2007, obtendo 1 concelleiro e pactando co PSdeG-PSOE de Manuel Mirás Franqueira, sendo primeiro tenente de alcalde e concelleiro de obras e servizos. Nas municipais de 2011 repetiu candidatura e mellorou algo os seus resultados, pero pasou á oposición debido a que os socialistas lograran a maioría absoluta nesa ocasión. Volveu se-lo candidato nas municipais de 2015 logrando resultados similares ós de 4 anos antes e formando de novo parte da oposición, volvendo a revalida-la maioría absoluta o PSdeG.

Posteriormente volveu a residir en Melide, renunciando como concelleiro en Oroso en maio de 2018. Nas eleccións municipais de 2019 foi candidato á alcaldía de Melide pola formación independente Adiante Melide (conformada por varios antigos membros do BNG). En dita convocatoria foi a segunda forza máis votada ó lograr 5 concelleiros, os cales se uniron ós 2 do PSdeG e o elixiron alcalde en detrimento da candidata e ata entón alcaldesa polo PPdeG, Dalia García Couso, que lograra 6 concelleiros e perdera a maioría absoluta. Desta forma, conformou un goberno de coalición cos socialistas.. Nas municipais de 2023 logrou de novo 5 concelleiros, recortando distancias co PPdeG, e conservando a alcaldía co apoio dos concelleiros do BNG e do PSdeG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Dalia García Couso** |  **Alcalde de Melide** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Vida persoal
------------

Está casado, e ten dous fillos dunha relación anterior.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Santiago, 20-4-1983, p. 45.
2. ↑  Redacción (15 de xuño de 2019). "Manuel Pérez Penas, de Adiante, es el nuevo regidor de Melide". *elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 17 de marzo de 2022.
3. ↑  Noguerol, Natalia (16 de xuño de 2019). "José Manuel Pérez es el nuevo alcalde con el apoyo del PSdeG". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 17 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Melide

### Ligazóns externas

* Pérez será teniente de alcalde y edil de Obras y Servicios de Oroso en *El Correo Gallego*
* José Manuel Pérez es el nuevo alcalde con el apoyo del PSdeG en *La Voz de Galicia*
**José Cafranga Costilla**, nado en Salamanca o 15 de agosto de 1780 e finado en Madrid 31 de maio de 1854, foi un político español.

Ministro de Xustiza aconsellou a Fernando VII que renunciase á coroa en favor da súa dona e decretou un indulto e unha amnistía que permitiu o regreso a España de moitos liberais emigrados. Desconforme con Francisco Cea Bermúdez, dimitiu do seu cargo dous meses despois de tomar posesión del. Entón pasou a ser membro do *Supremo Consello de Castela*

Traxectoria
-----------

Licenciado en leis pola Universidade de Salamanca, casou en 1804 con Francisca de Pando e é destinado, en 1807, tras unha etapa docente, na Secretaría do Despacho de Graza e Xustiza. A súa postura anti-francesa fai que, tras a invasión napoleónica, deba exiliarse a Portugal. Á volta de Fernando VII acompaña ao marqués de Cerralbo en varias misións diplomáticas. 

No Trienio liberal foi nomeado Superintendente do Montepío de Xuíces Letrados de Primeira Instancia, e despois Secretario do Consello de Ordes Militares. Tras a restauración fernandina, é designado primeiro Secretario de cámara de Graza e Xustiza e Real Patronato de Aragón durante 6 anos e, o 1 de outubro de 1832, secretario de Despacho de Graza e Xustiza en substitución de Francisco Tadeo Calomarde, cargo que ocuparía até o 14 de decembro. Nese posto apoia decididamente as teses da Raíña María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias e da súa filla Sabela, fronte ás dos partidarios de D. Carlos María Isidro de Borbón.

Foi despois Gobernador do Consello de Indias, Prócer do Reino nas Cortes e Senador en dúas lexislaturas, a de 1837 e a de 1845. A partir de 1845, foi senador vitalicio.

| Reinado de Fernando VII de España |
| --- |
| *Segue a:* Manuel González Salmón | **José Cafranga**(1832-1832) | *Precede a:* Francisco Cea Bermúdez |
| Presidente do Goberno de España |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de presidentes de España.

### Ligazóns externas

* Ficha no *Diccionario biográfico español.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9013731
* WorldCat
* VIAF: 316439034
* BNF: 13543089k
* DBE: jose-de-cafranga-y-costilla
* Senadores de España (1834-1923): 478

 |
***Inhaler*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de grunge Tad, publicado o 19 de outubro de 1993 a través dos selos Giant Records e Warner Bros. Records. Foi a estrea do grupo cun gran selo tras dous discos e un EP con Sub Pop, e tamén foi o seu primeiro traballo co batería Josh Sinder, que anteriormente tocaba en The Accüsed. Tad xirou con Soundgarden para promocionar *Inhaler* aínda que non chegaría a conseguir un grande éxito por todo o mundo; aínda que o disco é amplamente considerado como o mellor da banda.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por Tad (Tad Doyle, Gary Thorstensen, Kurt Danielson e Josh Sinder).

1. "Grease Box" - 3:54
2. "Throat Locust" - 4:04
3. "Leafy Incline" - 3:30
4. "Luminol" - 4:42
5. "Ulcer" - 4:37
6. "Lycanthrope" - 3:34
7. "Just Bought the Farm" - 4:15
8. "Rotor" - 4:04
9. "Paregoric" - 4:12
10. "Pansy" - 2:48
11. "Gouge" - 3:20

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16996956
* AllMusic: mw0000102842
* Discogs: 92175
* MusicBrainz: ID

 |
**Iria González-Dopeso Reyes**, nada en Santiago de Compostela en 1976, é unha montañeira galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, a súa carreira profesional centrouse no estudo do sistema nervioso e das patoloxías mentais. Como deportista iniciouse no piragüismo, pero aos 13 anos foi atropelada por un automóbil e perdeu a parte inferior da perna. Logo dun tempo sen facer deporte regresou á canoa, e logo pasou ao montañismo.

En 2008 participou nunha expedición española que trataba de acadar o Polo Sur dende Patriot Hills, na Antártida, cubrindo 250 km en 21 días e que tiña como obxectivo ser a primeira deportista discapacitada do mundo en facelo sen axudas externas. Finalmente non puido chegar á fase final da expedición.

Notas
-----

1. ↑  Una santiaguesa minusválida física se lanza a la conquista del Polo Sur Arquivado 08 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 16/01/2008
2. ↑  Estaremos semanas illados a 40 graos baixo cero Arquivado 02 de novembro de 2008 en Wayback Machine. *Galiciae*, 4/12/2008
O **inglés aborixe australiano** (en inglés: *Australian Aboriginal English*, *AAE*) é o dialecto do inglés australiano empregado por unha gran parte da poboación aborixe australiana. Componse de diferentes variedades que se desenvolveron en diferentes partes de Australia. Estas variedades son un diverso continuum que vai dende formas lixeiras, achegadas ó inglés australiano estándar, a formas máis diferenciais, achegadas ó crioulo australiano. Diferéncianse no acento, gramática, palabras e significados, así como o uso da lingua. O inglés australiano non debe ser confundido co crioulo australiano, que é unha lingua diferente do inglés falada por 30 000 persoas en Australia. Os falantes tenden a cambiar o seu rexistro lingüístico entre as diferentes variedades do inglés aborixe dependendo do interlocutor, xa que é máis semellante ó inglés australiano cando se dirixen a persoas non indíxenas.

Moitos dos trazos do inglés aborixe son comúns a outras linguas crioulas de países achegados, como o tok pisin en Papúa Nova Guinea, o pijin das Illas Salomón, e o bislama en Vanuatu.

Notas
-----

1. ↑  Butcher, Andrew. 2008. "Linguistic aspects of Australian Aboriginal English," *Clinical Linguistics and Phonetics*, 22(8):625–642. doi 10.1080/02699200802223535.
2. 1 2  Eades, Diana. "Aboriginal English", *Atlas of languages of intercultural communication in the Pacific, Asia, and the Americas*. Mouton de Gruyter, 1996, p. 133–141.
3. ↑  Eades, Diana. "Aboriginal English". Consultado o 4 de xuño de 2011.
4. ↑  Harris, John. "Linguistic responses to contact: Pidgins and creoles," *The Habitat of Australia's Aboriginal Languages: Past, Present and Future*. Mouton de Gruyter, 2007, p. 131–151.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q783347
* Glottolog: abor1240

 |
***Il cane di terracotta*** é unha novela policíaca en lingua italiana de Andrea Camilleri, publicada en 1996, pola editorial Sellerio. É a segunda entrega da saga protagonizada polo Comisario Montalbano. En 1997 recibiu o XI Premio Letterario Chianti.

Trama
-----

Montalbano mantén unha amizade con Gege, un proxeneta ao que coñece desde a escola. Esta amizade é coñecida só por eles dous. Gege dille que Tanu "o Grego", un asasino fuxitivo, quere renderse a Montalbano. Tanu é un mafioso da vella escola, que e sente estraño ante as novas mafias que non respectan as normas e tradicións, polo que prefire morrer no cárcere, e non nunha gabia. Entrégase a Montalbano, pero cun pouco de "teatro" para salvar a imaxe. Pero a mafia desconfía e durante un traslado dunha cadea a outra máis segura, dous gardacostas son mortos e Tanu é ferido de morte. Isto confirma que hai unha toupa dentro da policía.

Tanu, a piques de morrer, dille a Montalbano que existe un arsenal de armas escondido nunha cova. Nun recuncho da mesma cova, tras dunha falsa parede, aparecen dous cadáveres espidos e abrazados, finados durante a segunda guerra mundial, xunto a un can de terracota e unha cunca con moedas.

Descóbrese que os rapaces son Mario Cunich e Elisa Muscat, e o Comisario busca reconstruír os acontecementos coa axuda de Calogero Rizzitano, un dos protagonistas dos feitos, que confirma que o asasino dos rapaces foi o seu pai, Stefano Moscato.

Montalbano comprende o sentido simbólico da composición dos corpos na cova e da presenza do can de terracota, por unha cita do Corán á súa vez baseada nos Sete dormentes de Éfeso.

Adaptacións
-----------

A novela foi adaptada a un filme para televisión en 2000, con Luca Zingaretti interpretando a Montalbano.

Notas
-----

1. ↑  Albo d'oro nel sito ufficiale del Premio Letterario Chianti.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3793247
* ISBN: 978-0-330-49291-1
* OCLC: 59278658
* OL: OL10492689M

 |
**Ingrid Skjoldvær**, nada o 8 de agosto de 1993, é unha ecoloxista noruega e expresidenta da organización ecoloxista Natur og Ungdom. É de Sortland en Vesterålen, e ocupou varios cargos na organización, máis recentemente como vicepresidenta, antes de ser elixida xefa da organización o 10 de xaneiro de 2016, cargo que ocupou ata 2017.

Activismo ambiental
-------------------

Skjoldvær participou en accións contra o proxecto mineiro de Nordic Mining en Førdefjorden en febreiro de 2016. Ademais deste evento, participou especialmente na acción de Natur og Ungdom contra o petróleo. Skjoldvær tamén foi empregada na fundación ambiental Bellona como consultora sénior de petróleo e anteriormente formou parte do Consello Nacional da Sociedade Noruega para a Conservación da Natureza desde 2015 ata 2017.

Durante 2018, Natur og Ungdom uniu forzas con Greenpeace e a Grandparents Climate Campaign para demandar ao goberno noruegués pola apertura de novas áreas do Ártico para a prospección de petróleo. A coalición dos tres grupos ecoloxistas argumentou que a acción do goberno violaba a Constitución norueguesa, así como o compromiso da nación co Acordo de París.  Os tribunais decidiron que a perforación ártica actual e proposta non violaba o dereito constitucional a un clima saudable.

Non obstante, o éxito chegou a Skjoldvær en abril de 2019, cando as accións de Folkeaksjonen, así como a súa colaboración con outras ONG e políticos noruegueses, levaron á protección permanente de Lofoten, Vesterålen e Senja contra a perforación de petróleo.

Notas
-----

1. 1 2  "Ingrid Skjoldvær". Arquivado dende o orixinal o 11 de xuño de 2015. Consultado o 5 de maio de 2019.
2. ↑  "Avviser klager mot sjødeponi". Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2019. Consultado o 5 de maio de 2019.
3. ↑  "Ingrid Skjoldvær from Young Friends of the Earth Norway to speak at Arctic Frontiers 2017". Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2019. Consultado o 5 de maio de 2019.
4. ↑  "The People vs Arctic Oil: Historic climate trial ends". 22 de novembro de 2017. Consultado o 19 de maio de 2019.
5. ↑  "Environmentalists lose climate lawsuit over Arctic oil drilling". 4 de xaneiro de 2018. Consultado o 19 de maio de 2019.
6. ↑  "Labour Party of Norway Commits to Permanently Banning Oil Exploration in Norwegian Arctic". 4 de abril de 2019. Consultado o 19 de maio de 2019.
**Irene del Valle de la Sen**, nada en Barcelona en 1984, tamén coñecida como **Irene la Sen**, é unha poeta e música española. Estudou arquitectura e arquitectura técnica, especializandose en multimedia e 3D. Reside en Palma de Mallorca, onde codirixiu o Poetry Slam Mallorca durante varios anos e fundou Poetry Slam España xunto con outros poetas de España como Annalisa Marí Pegrum.

Traxectoria
-----------

A súa dedicación como poeta e música levárona ao panorama nacional e internacional a través de festivais de artes, música e literatura como o *ARTmoda* 2007 e 2008 (Mallorca), o *Ping*! 2007 e 2008 (Mallorca), os *European Poetry Slam Day´s* 2009 (Berlín), *Cosmopoética* 2010 (Córdoba), *Sos Estrella Levante* 2010 (Murcia), *Semana de Poesía* 2010, 2011 e 2012 (Barcelona), *kósmopolis* 2011 (Barcelona), *Sziget* 2010 (Budapest), *Inverso* 2010 (Madrid), o acto de presentación internacional da *Anilla Cultural Latiniamérica-Europa* no CCCB de Barcelona, *Poestry Slam de Luxe* 2011 (Hamburgo), FÁCYL 2011 (Salamanca), Llunes d´Es Baluard 2012 (Mallorca), La Casa Encendida 2012 (Madrid) e encontro de *Arquitecturas Colectivas* 2013 e o Festival Expluart, ambos en Vigo.

Publicou dous discos de poesía experimental, "Los Métodos" con Jazznoise, e o libro disco "ElectriCal", no que recita poemas sobre clásicos da música electrónica. Tamén se recolleron algúns dos seus poemas na antoloxía *El Último Jueves* e a revista *La Bolsa de Pipas.* É un expoñente da poesía e das formas de expresión poéticas, o que a levou a participar como relatora e a realizar talleres no Instituto de Estudos Baleares de Palma, *Mesa de Jóvenes Mujeres Poetas* (Universidade de Barcelona) e en LABoral Centro de Arte de Xixón. Expuxo no Centro de Arte La Real e a Factoría de Avilés.

Notas
-----

1. ↑  "Irene la Sen". Arquivado dende o orixinal o 23 de marzo de 2017. Consultado o 26 de marzo de 2017.
2. 1 2  "about Irene La Sen". *www.irenelasen.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 23 de marzo de 2017. Consultado o 2017-03-22.
3. ↑  "CAL VIVA, by Irene La Sen".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28975977
* WorldCat
* VIAF: 307462185
* LCCN: no2014030999

 |
***Inheritance*** é o cuarto e último libro do Inheritance Cycle escrito polo americano Christopher Paolini.

O *Inheritance Cycle* foi orixinalmente concibido como unha triloxía, pero Paolini comentou que durante a creación do terceiro, o tamaño de *Brisingr* medrou, e o libro foi dividido en dúas partes que foron publicadas por separado. Debido a isto, moitos elementos da trama previsto orixinalmente para *Brisingr*, atópanse en *Inheritance*.

Dende a realización de *Inheritance*, Paolini expresou o seu interese na futura expansión de Alagaësia e do Inheritance Cycle. Nunha entrevista, fala sobre un potencial quinto libro, unha precuela centrada arredor do personaxe de Brom, e dixo que ten previsto arredor de sete historias máis ambientada en Alagaësia, e unha delas é de feito unha serie.

Notas
-----

1. ↑  "Series will be expanded to include a fourth full-length novel" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de xullo de 2011. Consultado o 31 de outubro de 2007.
2. ↑  "First Post-Inheritance Interview with Christopher Tackles Book 4’s "Hot Topics" and More!".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en inglés)*
* Wiki de Inheritance *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60672
* ISFDB: 1325700
* MusicBrainz: ID
* OL: OL16175854W

 |
**John Lynch Phillips**, nado en Fort Belvoir, Virxinia, o 15 de abril de 1951, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-100, STS-119 e Soiuz TMA-6 e foi membro da Expedición 11 á Estación Espacial Internacional.

Traxectoria
-----------

Phillips graduouse en matemáticas pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1972 e é máster en sistemas aeronáuticos pola Universidade do Oeste de Florida en 1974. É máster e doutor en xeofísica e física espacial pola UCLA en 1984 e 1987 respectivamente.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1996, participando nas misións STS-100, STS-119 e Soiuz TMA-6 e sendo membro da Expedición 11 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 203,73 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Phillips, John Lynch" (en inglés). Consultado o 31 de decembro de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (agosto de 2011). "JOHN L. PHILLIPS (PH.D.)NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 31 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***John L. Phillips***  |

### Outros artigos

* STS-100
* STS-119
* Soiuz TMA-6
* Expedición 11
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q448563
* NASA: phillips
* zbMATH: phillips.john

 |
**Iker Joseba Zubizarreta**, nado en Caracas o 18 de maio de 1962, é un exfutbolista venezolano. É neto de Félix Zubizarreta, antigo xogador do Athletic Club.

Traxectoria
-----------

Neto do futbolista do Athletic Félix Zubizarreta, a súa familia abandonara o País Vasco durante a Guerra Civil, instalándose en Venezuela. Alí, seu pai Jon coñeceu á tamén vasca Josebe Torrontegi, coa que casou e tivo catro fillos: Jon Peli, Javier, Miren Bego e Iker. Iker comezou a xogar ao fútbol no Loyola Sport Club, onde compartiu equipo entre outros con Bernardo Añor.

Antes de rematar o bacharelato, foi convocado polo adestrador Manuel Plasencia como parte do equipo que representaría a Venezuela no Torneo Preolímpico en Colombia en 1980. Xogou de titular nos partidos contra o Brasil e contra Colombia, anotando no segundo deles o gol da vitoria (0-1).

Venezuela clasificouse finalmente para os Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova, onde Iker tivo unha boa actuación. Xogou os partidos contra a Unión Soviética e contra Cuba, marcando un gol contra o país insular. O Athletic Club interesouse por el, por recomendación do observador e exfutbolista vasco-soviético Ruperto Sagasti, e o presidente do club, Beti Duñabetia propuxo someter a referendo entre os seus socios a decisión de incluír a Iker nas filas do club. Con todo a posibilidade de xogar no fútbol español desapareceu cando a entidade bilbaína decidiu manter a tradición de fichar só xogadores nados no País Vasco.

Xogou no Deportivo Vasco antes de marchar aos Estados Unidos de intercambio de estudantes, recalando en Salt Lake City, onde xogou nun equipo afeccionado. Pouco despois recibiu unha bolsa para estudar na Indiana University de Indiana, onde se graduou en Administración de Empresas e levou ao equipo universitario a gañar dúas veces o título da NCAA, en 1982 e 1983. Volveu vestir a camiseta da selección venezolana nos Xogos Centroamericanos de 1982, onde gañou a medalla de ouro, e nos Xogos Panamericanos de 1983. Tras deixa ro fútbol dedicouse ao sector alimenticio.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Zarrabeitia, Baigorri Argitaletxea (5 de agosto de 2015). "Iker Zubizarreta: el nieto de león que pudo ser cachorro" (en castelán). Consultado o 25 de setembro de 2021.
2. ↑  "Torneo Preolímpico de 1980". *rsssf.com* (en inglés). Consultado o 25 de setembro de 2021.
3. ↑  "Fútbol nos Xogos Olímpicos de 1980". *sports-reference.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 17 de abril de 2020. Consultado o 25 de setembro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en Sports-Reference. Arquivado o 18 de abril de 2020dende o orixinal *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3148409
* FIFA: 272614
* Sports Reference: iker-zubizarreta-1
* Transfermarkt: 438040

 |
En teoría da probabilidade, un **espazo de probabilidade** é un concepto matemático que serve para modelar un determinado experimento aleatorio.

Características
---------------

En xeral, un espazo de probabilidade {\displaystyle (\Omega ,{\mathcal {B}},P)} está integrado por tres elementos. Primeiro, o conxunto \Omega  (chamado espazo da mostra) dos posibles resultados do experimento, chamados sucesos elementais. Segundo, pola colección {\displaystyle \scriptstyle {\mathcal {B}}} de todos os sucesos aleatorios (non só os elementais), que é unha σ-álxebra sobre \Omega. O par {\displaystyle (\Omega ,{\mathcal {B}})} é o que se coñece como un espazo medible. Por último, unha medida de probabilidade ou *función de probabilidade* {\displaystyle P\,} que asigna unha probabilidade a todos os sucesos e que verifica os chamados *axiomas de Kolmogorov*:

1. Certeza da presentación de Ω no experimento estocástico:
{\displaystyle P(\Omega )=1\,}

2. A probabilidade dun suceso A é un número comprendido entre 0 e 1:
{\displaystyle 0\leq P(A)\leq 1\,}

3. A probabilidade da presentación dun dos sucesos indicados, é igual á suma das probabilidades de cada un deses sucesos, sempre que se trate de sucesos mutuamente excluíntes:
{\displaystyle P(\cup \_{i=1}^{n}E\_{i})=P(E\_{1})+P(E\_{2})+\cdots +P(E\_{n})}

para todo conxunto {\displaystyle E\_{1},E\_{2},\cdots E\_{n}} de sucesos disxuntos, é dicir, tales que:
{\displaystyle E\_{i}\cap E\_{j}=\emptyset } para todo {\displaystyle i\not =j\,}

A partir deste sistema de axiomas dedúcese:
{\displaystyle P(\emptyset )=1-P(\Omega )=0\,}

É dicir, a probabilidade de que se presente o conxunto baleiro {\displaystyle \emptyset } é 0.

O concepto de espazo de probabilidade foi introducido na teoría da probabilidade, por Andrei Kolmogorov en 1933.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Dagum, Camilo e Estela M. Bee de Dagum(1971) *Introducción a la Econometría*: 76-77. México: Siglo XXI Editores, sétima edición, 1980.
* Kolmogorov, Andrei Nikolaevich (1950) *Foundations of the Theory of Probability*. Nova York: Chelsea Publishin Company, segunda edición en inglés, 1956.
* "Grundbegriffe der Wahrscheinlichkeitrechnung"; *Ergebnisse der Mathematik* (1933), Berlín. *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q623472
* BNCF: 45875
* BNF: 123623831
* BRE: 1909451
* EBID: ID
* LCCN: sh92001869

 |
**Susana Jamaladynova** (en ucraíno: Сусана Джамаладинова; en tártaro de Crimea: Susana Camaladinova), mellor coñecida como **Jamala**, é unha cantante kirguiz-ucraína.

Biografía
---------

### Vida e estudos

Ao igual que meirande parte da poboación tártaro-crimea, Jamala naceu en Kirguizistán, onde os seus familiares foron recolocados. Trala independencia da Ucraína regresou xunto coa súa familia a Crimea.

O interese de Jamala pola música vén da súa infancia. Aos 9 anos fixo o seu primeiro traballo musical como afeccionada e aos 12 comezou a cantar cancións folclóricas da súa rexión. Estudou piano na escola musical de Alushta. Tras graduarse, ingresou no Conservatorio Musical Tchaikovsky de Simferopol e de aí á Academia Nacional de Kíiv onde aprendeu a cantar ópera.

### Eurovisión

En 2011 o seu tema "Smile" foi escollido para representar á Ucraína no Festival de Eurovisión 2011. Porén, un problema cos votos provocou certa controversia. Aínda que Jamala podía participar no festival, retirouse da competición.

O 21 de febreiro de 2016 foi escollida novamente para representar á Ucraína e o 14 de maio de 2016 gañou o Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia, coa canción "1944".

Discografía
-----------

### Álbums

* For Every Heart (2011)
* Live At Arena Concert Plaza (DVD en vivo, 2012)
* All or Nothing (2013)
* Thank You (2014)
* Подих (2015)

Notas
-----

1. ↑  "Vitória de Jamala é notícia nos jornais portugueses.". Consultado o 16 de marzo de 2016.
2. ↑  "Ukraine wins Eurovision 2016" (en inglés). Consultado o 15 de maio de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2662517
* WorldCat
* VIAF: 121146462561427770627
* AllMusic: mn0002745937
* Discogs: 2494137
* Europeana: ID
* Genius: Jamala
* GND: 1100357025
* IMDb: nm5785645
* ISNI: 0000 0004 6299 5218
* LCCN: no2019053937
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 8793714
* TMDb: 2602503

 |
***El Álbum Ibero-Americano*** foi unha revista publicada na cidade española de Madrid entre 1890 e 1909, dirixida por Concepción Gimeno de Flaquer.

Historia
--------

A revista foi publicada en Madrid entre 1890 e 1909, dirixida pola escritora e xornalista Concepción Gimeno de Flaquer. *El Álbum Ibero-Americano* mantivo unha liña editorial na que confluían posturas contraditorias, ó esforzarse en manter un equilibrio entre as ideas feministas que empezaban a agromar na sociedade e as tendencias máis tradicionais, contendo artigos de ideoloxía moi conservadora.

Nela colaboraron mulleres como a propia Gimeno de Flaquer, Julia de Asensi, Carolina Coronado, Ermelinda de Ormache, Emilia Calé y Torres ou Josefa Pujol de Collado, ademais de moitas autoras hispanoamericanas como Adela Castell, Mercedes Cabello de Carbonera, Delfina María Hidalgo. Tamén escribiron nela autores masculinos como Gustavo Baz, Juan Pérez Zúñiga, Salvador María de Fábregues, Melchor de Palau, Salvador Quevedo y Zubieta, o «Marqués de Valmar» ou o marido da directora, Francisco de Paula Flaquer.

Foi a continuadora en España da revista mexicana *El álbum de la mujer*, a cargo tamén do matrimonio Flaquer. Esta segunda época da revista comezaría o 7 de agosto de 1890 ou o 7 de xaneiro de 1891.

Notas
-----

1. 1 2  Hernández Prieto 1993, pp. 115-116.
2. 1 2 3 4 5  Chozas Ruiz-Belloso 2005.
3. 1 2  "El Álbum ibero americano". *Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***El Álbum Ibero-Americano Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Chozas Ruiz-Belloso, Diego (2005). "La mujer según el Álbum Ibero-Americano (1890 -1891) de Concepción Gimeno de Flaquer". *Espéculo: Revista de Estudios Literarios* (29). ISSN 1139-3637. Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 05 de febreiro de 2017.
* Hernández Prieto, María Isabel (1993). "Escritores hispanoamericanos en "El álbum Ibero-americano" (1890-1899)". *Documentación de las ciencias de la información* (16): 115–154. ISSN 0210-4210.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18581494
* HemBNE: 0003028610
* ISSN: 2171-648X
* OCLC: 436594009

 |
**Jone Goirizelaia Ordorika**, nada en Bilbao o 30 de outubro de 1956 é unha avogada e política de ideoloxía independentista vasca. Ocupou cargos relevantes en distintos partidos políticos da esquerda abertzale e foi deputada do Parlamento Vasco durante varias lexislaturas.

Traxectoria profesional
-----------------------

Licenciada en Dereito pola Universidade de Deusto, xunto con Iñigo Iruin é unha referente entre os avogados vinculados á esquerda abertzale. A súa presenza é notoria en xuízos da Audiencia Nacional, desempeñando habitualmente tarefas de defensa cara a aqueles membros da esquerda abertzale que fosen acusados de colaborar con ETA. Entre outros casos tamén defendeu os intereses da familia de Íñigo Cabacas, que morreu nunha carga de pelotas de goma da Ertzaintza.

Traxectoria política
--------------------

En 1990 foi elixida parlamentaria na cámara autonómica vasca por primeira vez, cargo que foi renovando en sucesivas eleccións até 2005, por Herri Batasuna (HB). Ese ano non puido presentarse á reelección, debido á ilegalización de Batasuna en aplicación da Lei de Partidos.

Formou parte do colectivo *Ahotsak* (Voces), un colectivo de mulleres de distintas sensibilidades políticas en favor dunha solución dialogada e sen violencia ao conflito vasco, que se creou en 2006 durante o Proceso de paz con ETA do Goberno socialista de José Luis Rodríguez Zapatero.

Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2012 ocupou o oitavo lugar da candidatura de Euskal Herria Bildu por Biscaia, sen que resultase electa. Tras a renuncia de Oskar Matute, ao ser este elixido deputado do Congreso, Jone Goirizelaia tomou posesión da acta de deputada do Parlamento Vasco o 18 de xullo de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |

### Ligazóns externas

* «Jone Goirizelaia regresará al Parlamento vasco once años después». *El Correo*. 18 de xullo de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5934104
* WorldCat
* VIAF: 5429147373424641580004
* BNE: XX5627696

 |
**Jens Weissflog**, nado o 21 de xullo de 1964, é un antigo saltador de esquí alemán.

Carreira
--------

Weissflog naceu en Erlabrunn, na cordal de Erzgebirge. Con dezanove anos gañou o Torneo dos Catro Trampolíns co equipo da República Democrática Alemá na tempada 1983/84, nese inverno gañou a Copa do Mundo combinada e máis tarde o salto de trampolín normal nas Olimpiadas de Invierno de 1984 en Saraxevo. Durante doce anos estivo nos primeiros postos da competición internacional, nin a súa entrada no equipo da Alemaña unificada nin a mudanza das técnicas de salto da técnica paralela ó estilo V arredor de 1993 frearon os seus éxitos. En 1994 gañou dous ouros, en trampolín grande individual e por equipos nas Olimpiadas de 1994 en Lillehammer. En 1996 retirouse da competición tras ser o primeiro en gañar o Torneo dos Catro Trampolíns catro veces.

Nos campionatos do Mundo de Esquí Nórdico gañou dous ouros, 1985 e 1989 en trampolín individual, tres pratas, 1989 en trampolín grande individual e 1984 e 1995 en trampolín grande por equipos, e catro bronces en 1991 e 1993 en trampolín grande individual e en 1985 e 1991 en trampolín grande por equipos.

Weissflog gañou o Festival de esquí de Holmenkollen dúas veces (1989 e 1990) e recibiu a medalla Holmenkollen medal en 1991 (compartida con Vegard Ulvang, Trond Einar Elden e Ernst Vettori).

Tras finalizar a súa carreira deportiva rexenta un hotel en Oberwiesenthal e é comentarista deportivo da canle de televisión alemá ZDF.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q161339
* WorldCat
* VIAF: 194650427
* BRE: 3333337
* DeutscheBio: 1017059179
* GND: 1017059179
* IMDb: nm1813867
* ISNI: 0000 0003 5700 3467
* Munzinger: 01000000579
* FIS: 65724
* FIS: 65724
* OCID: jens-weissflog
* Sports Reference: jens-weissflog-1

 |
**Eladio Vaz Gallego**, nado en Santiago de Compostela en 1894 e finado en Pontevedra o 2 de decembro de 1957, foi un funcionario e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Foi oficial da Prisión do partido de Santiago de Compostela nos anos vinte e trinta. O 6 de xullo de 1936 ingresou no Partido Galeguista. Escribiu poemas en galego e castelán entre 1937 e 1947, dos que só se conservan medio centenar en castelán, pois a súa produción en galego extraviouna Luís Emilio Batallán logo de que a familia lla prestase para musicar poemas.

En 1939 era director da prisión de Toledo, cando foi ocupada polas topas franquistas. Librou da condena grazas a unha carta que os presos enviaron a Franco pedindo clemencia para o que fora o seu carcereiro. En 1949 era xefe de prisións de Cangas de Onís, e despois foi Administrador da Prisión Provincial de Pontevedra.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con Concepción Pintos Conde en febreiro de 1925. Foi pai de María del Carmen Vaz Pintos, que casou co médico Miguel Domínguez Rodríguez.

Obra
----

* *Oropeles* (Ab Origine, 2017)

Notas
-----

1. ↑  Rodrigo Cota (2017): prólogo ao libro *Oropeles* de Vaz Gallego.
2. ↑  *La Noche*, 16-7-1949, p. 2.
3. ↑  *La Noche*, 3-12-1956, p. 5.
4. ↑  *El Compostelano*, 8-2-1925, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Eladio Vaz, el poeta perdido
**Jordan Kale Barrett**, nado en Byron Bay, o 2 de decembro de 1996, é un modelo australiano. É coñecido por ser considerado o modelo do ano 2016 segundo Models.com.

Traxectoria
-----------

Barrett foi descuberto cando tiña 14 anos por un cazatalentos de IMG Australia. En setembro de 2015, Barrett protagonizou a portada das revistas VMAN e Arena Homme+ SS Magazine, fotografado por Stephen Klein. Dende entón, participou en campañas de publicidade para Roberto Cavalli, Moschino, H&M, Calvin Klein, Tom Ford, Versace e Ralph Lauren. Barrett é a imaxe do novo anuncio de televisión da fragrancia 1 Million.

Notas
-----

1. ↑  d.repubblica.it
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 29 de novembro de 2015. Consultado o 12 de xullo de 2017.
3. ↑  "Jordan Barrett Goes Blond, Red + More for Steven Klein VMAN Shoot". thefashionisto.com. Consultado o 11 de outubro de 2015.
4. ↑  "Jordan Barrett by Steven Klein for Arena Homme+ SS 2015 - Fashion Copious". fashioncopious.typepad.com. Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2015. Consultado o 11 de outubro de 2015.
5. ↑  models.com
Coordenadas: 40°38′03″N 3°10′58″O﻿ / ﻿40.634278, -3.182657

O **Estadio Pedro Escartín** é un estadio de fútbol da cidade de Guadalaxara, en España. É de propiedade municipal e o seu equipo local é o Club Deportivo Guadalajara. Toma o nome en honra a Pedro Escartín, xogador, árbitro e adestrador de fútbol español ademais de xornalista e escritor.

Historia
--------

En 1965 derrubouse o Campo del Productor. Ao non dispor de campo, o Club Deportivo Guadalajara foi autorizado a non competir durante as tempadas 1965-66 e 1966-67, séndolle resevada a súa praza ata a tempada 1967-68.

O 17 de setembro de 1967 disputouse o primeiro encontro oficial no Campo del Henares, nome do novo campo da cidade. En devandito encontro enfrontáronse o Guadalajara e o Real Ávila, cun resultado de 2-0 favorable aos locais.

O 1 de abril de 1970 produciuse a inauguración oficial do campo, que foi rebautizado como "Campo de fútbol Pedro Escartín". En devandito encontro enfrontáronse o Guadalajara e a Selección Nacional de Afeccionados, cun resultado de 1-1.

Desde entón o campo sufriu distintas reformas ou melloras como, por exemplo, a instalación de focos e céspede natural (1974); construción dunha nova bancada nun dos fondos (2007); ou construción de varios campos de céspede artificial nas instalacións anexas ao estadio (2009).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Club Deportivo Guadalajara

### Ligazóns externas

* ABC. «Inaugúrase en Guadalaxara o campo Pedro Escartín». 20 de abril de 1970. *(en castelán)*
* Historia do Club Deportivo Guadalajara Arquivado 18 de xuño de 2010 en Wayback Machine. *(en castelán)*
**Jacinto Romualdo López López-Bolaño**, nado en Ribadeo o 7 de febreiro de 1808 e finado en Mondoñedo o 30 de xuño de 1895, foi un escritor e político galego.

Traxectoria
-----------

Trasladouse moi novo a Mondoñedo e entre 1829 e 1832 cursou estudos teolóxicos no seminario de Mondoñedo. Abandonou a carreira eclesiástica para dedicarse ao maxisterio, obtendo o título de mestre en 1833. Exerceu a docencia na escola de primeiras letras do Seminario. En 1843 foi designado alcalde de Mondoñedo, deixando o cargo ao ano seguinte.

Publicou *Curso elemental de Gramática* (1841), e colaborou en *El Mensajero*, o periódico fundado e dirixido por Pascual Madoz, e no *Diccionario geográfico-histórico-estadístico* do mesmo Madoz. Escribiu dúas panxoliñas en galego, continuando a tradición de Nadal da escola mindoniense. Tamén escribiu poemas en latín e castelán.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández del Riego, F. (1992) [1990]. *Diccionario de escritores en lingua galega* (2ª ed.). Do Castro. p. 240. ISBN 84-7492-465-0.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da Literatura Galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-019-5.

### Outros artigos

* Precursores

### Ligazóns externas

* López, Jacinto Romualdo
* Un mindoniense poco conocido