recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Annam** é unha rexión do centro de Vietnam.

Historia
--------

O protectorado de **Annam** na Indochina Francesa.
Annam foi ocupado por Francia a xeito de protectorado en 1874, e pasou a formar parte da Indochina Francesa desde 1883 ata 1945.

A rexión foi xestionada por autoridades francesas e vietnamitas ata 1949, cando pasou a formar parte do novo estado independente de Vietnam.

A pesar de numerosos levantamentos nacionalistas, os franceses mantiveron o seu control sobre o territorio vietnamita. Na década de 1930, o partido comunista indochino, liderado por Nguyen Ai Quoc, o futuro Ho Chi Minh, organizou á súa vez insurreccións, duramente reprimidas.

Nacionalistas moderados vietnamitas e o emperador Bao Dai tratan de conseguir unha maior autonomía a través de negociacións cos franceses, pero non tiveron éxito.

En 1945, o Xapón, que ocupaba a Indochina francesa desde 1940, desmantelara o aparato colonial francés para tomar o control do territorio. Porén, a rendición xaponesa, poucos meses despois, permitiu que a fronte nacionalista Viet Minh, liderada polo partido comunista de Ho Chi Minh, chegara ao poder durante a revolución de agosto. Os franceses fracasan pouco a pouco na súa pretensión de recuperar o control de Indochina; Ho Chi Minh, cuxo poder era aínda moi débil, intenta a vía da negociación, pero as conversacións estáncanse e, a finais de 1946, o conflito leva á guerra de Indochina.

Os franceses reorganizan o país, unificando os tres territorios (Tonquín, Annam e a Cochinchina) dentro do Estado de Vietnam (*Quốc gia Việt Nam*) liderado por Bao Dại. Porén, o apoio da China permitiu ao Viet Minh tomar vantaxe militar. Despois da derrota na batalla de Dien Bien Phu, os franceses renuncian a continuar un conflito que non podían gañar e, durante os acordos de Xenebra de 1954, recoñecen a independencia do país.

Máis tarde, durante a Guerra de Vietnam, o Annam sería dividido entre o Vietnam do Norte e o do Sur.

Finalmente, finalizada a guerra en 1975 coa vitoria do Norte, ao ano seguiente o país unificouse na República Socialista de Vietnam baixo un réxime comunista.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Indochina Francesa
* Guerra de Vietnam
* República Socialista de Vietnam

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10828323
* WorldCat
* VIAF: 126759142
* BNE: XX5232844
* BNF: 12313676s
* GEC: 0004210
* GND: 4212912-6
* LCCN: n87111158
* SELIBR: 139487
* SUDOC: 032028806

 |
Principais divisións administrativas da Confederación Polaco-Lituana e os seus feudos en 1619, sobre o mapa actual de Europa.
     **Coroa do Reino de Polonia**
     Gran Ducado de Lituania.
     Ducado de Prusia.
     Ducado de Curlandia e Semigalia.
     Ducado de Livonia.
A **Coroa do Reino de Polonia** (en polaco: *Korona Królestwa Polskiego*, en latín: *Corona Regni Poloniae*) é o nome do conxunto de territorios do rei de Polonia na Alta Idade Media; en polaco é nomeada simplemente como **a Coroa**.

Organización territorial
------------------------

Logo da Unión de Lublin (1569) os territorios da Coroa foron divididos en dúas provincias: a Pequena Polonia (en polaco: *Małopolska*) e a Gran Polonia (en polaco: *Wielkopolska*). As provincias estiveron subdivididas en voivodatos.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Escultura en Ponte Barxas
**Adriano Antonio Marques de Magallanes**, nado en Melgaço o 10 de xullo de 1925 e finado en Petán (A Cañiza) o 12 de decembro de 2023, foi un diplomático, avogado, empresario, escritor e político galego, do Partido Popular.

Traxectoria
-----------

Nas municipais de 1983 presentouse nas listas de Alianza Popular ao concello de Vigo, e saíu elixido concelleiro. Este posto permitiulle estar de vicepresidente da Deputación de Pontevedra mentres Mariano Rajoy ocupaba a súa presidencia. Nas Xerais de 1986 figurou na candidatura dos populares pola provincia de Pontevedra ao Congreso dos Deputados e saíu elixido deputado, onde permaneceu ata a convocatoria electoral de 1989.

Despois de estar uns anos apartado da política, en 1996 figurou como suplente na candidatura do PPdeG ao Senado pola provincia de Pontevedra, nas Xerais de 1996. O seu suplido, Manuel Pérez Álvarez conseguiu obter a acta de senador, pero dimitiu en 1998, co que foi substituído por Adriano Marques.

Colaborador habitual de *Faro de Vigo*, foi cónsul xeral de Ecuador en Galicia. Posuía unha empresa de fabricación de uniformes para a policía, con sede en Redondela.

Obra
----

* *Puntos de vista*. Reflexiones periodísticas. (1999)

Vida persoal
------------

Estivo casado con Rita Regojo, fundadora de Aldeas Infantiles en Galicia e Medalla Castelao ata o falecemento desta en 2011. Nos seus últimos anos vivía entre Cesantes e Petán.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382497
* WorldCat
* VIAF: 55955771
* BNE: XX1460316
* FAST: 466213
* ISNI: 0000 0000 3387 8937
* LCCN: n2001036516

 |
Irlanda en 1014. Móstranse os diferentes reinos que a compoñen. No sentido das agullas do reloxo a partir do nordeste: Ulidia, Oriel, Ui Neill meridionais (Meath), Leinster, Munster, Connaught, Breifne (en rosa) e Ui Neill setentrionais. As cidades estado LeDubh Linn (Dublín), Wexford, Waterford, Cork e Limerick son tamén visíbeis.
O **Reino de Bréifne**, tamén coñecido como **Breffny**, **Brefnie**, ou **Brenny**, que en irlandés significa *montañoso*, foi o territorio tradicional dun grupo tribal da Irlanda nomeado os *Uí Briúin Bréifne*.

O territorio de Bréifne incluía os modernos condados irlandeses de Leitrim e parte do Condado de Cavan, unha zona que abrangue a moderna diocese de Kilmore.

No seu apoxeo no século XII, cando Tighearnán Ua Ruairc (Tiernan O'Rourke) foi o rei de Bréifne, espallouse dende Kells no Condado de Meta até Drumcliffe no Condado de Sligo.

En 1296, segundo os Anais dos Catro Mestres *Maelpeter O'Duigennan, arcediago de Breifny...morreu.*

En 1256, tivo lugar unha gran batalla entre os O'Rourke e os O'Reilly preto de Ballinamore. Isto conduciu á división de Breifne entre as dúas familias e a rexión de Bréifne escindiuse entre oe reino de Breifne occidental e o reino de Breifne oriental.

Os reis Ó Ruairc (O'Rourke) mantiveron a súa soberanía sobre o West occidental (principalmente o condado de Leitrim). A rexión do reino de Bréifne constituíu unha parte do reino de Connacht ata a época da raíña Sabela I de Inglaterra. Nesta época, dividiuse entre os condados modernos de Cavan e Leitrim, Leitrim formou parte da provincia de Connacht mentres que Cavan pasou a formar parte do Ulster. Os Ó Ruairc foron eficaces lords de Breifne O'Rourke ata o convulso século XVI.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

Lista dos reis de Breifne.
**El Toro** é unha localidade venezolana situada na illa de Toas, é a capital do municipio de Almirante Padilla do estado Zulia. O nome do municipio foi posto en homenaxe ao militar José Prudencio Padilla.

Situación
---------

Sede da alcaldía
El Toro está situado entre o lago de Maracaibo e o golfo de Venezuela.

Historia
--------

Foi fundada en 1774 como parte do proceso de colonización levado a cabo polo Imperio español nas ribeiras do lago, para entón formaba parte da antiga Provincia de Maracaibo.

Economía
--------

Desde o século XVIII serviu como un dos principais centros de extracción de pedra calcaria para a construción de edificios militares e civís na rexión do Zulia.

A economía de El Toro céntrase fundamentalmente na pesca, as salinas e a minería, destacando o comercio de cemento, pedra cacaria, *granzón* e cal. O turismo experimentou un crecemento moderado desde os anos 90.

Notas
-----

1. ↑  Parra Gonzalez, Dagoberto (14 de outubro de 2008). "San Carlos, Zapara e Isla de Toas esperan a turistas". *El Diario de los Andes*. Arquivado dende o orixinal o 30 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Zulia
* Lago de Maracaibo
* Coquivacoa
Coordenadas: 46°03′32″N 14°30′47″L﻿ / ﻿46.058889, 14.513056

A **estación de Liubliana** (en lingua eslovena *Železniška postaja Ljubljana*) é a principal estación de ferrocarril da cidade de Liubliana, a capital de Eslovenia.

Historia
--------

A construción rematouse o 18 de abril de 1848 e as súas primeiras conexións foron con Viena e Trieste. O edificio renovouse en 1980 polo arquitecto Marko Mušič.

O escritor irlandés James Joyce pasou unha noite nela para ir á cidade de Trieste en outubro de 1904. Na súa honra, fíxoselle un pequeno monumento creado polo escultor Jakov Brdar e este foi erixido no evento anual do Bloomsday no ano 2003.

Nas proximidades localízase o Museo Ferroviario Esloveno.

Galería de imaxes
-----------------

* Entrada á estación. Entrada á estación.
* Vías do tren.Vías do tren.
* Vías do tren e ao fondo o edificio.Vías do tren e ao fondo o edificio.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de Liubliana Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1817806
* WorldCat
* VIAF: 25144647638915926528
* GeoNames: 6941150

 |
Inscrición no Porto cos epítetos da cidade. *Antiga, mui nobre, sempre leal e invicta cidade do Porto*.
**Epíteto** (do grego: ἐπίθετ-ος, ον epítheton: acrecentado, posto ao lado) é un substantivo, adxectivo ou expresión que se asocia a un nome para cualificalo. Pode ser aplicado a persoas, divindades, obxectos ou, na taxonomía, para designar a especie dun vexetal ou animal.

Retórica e Estilística
----------------------

Mosaico de Alexandre *O Grande*.
Na épica, os epítetos homéricos substituen por veces o nome dun personaxe, por antonomasia. Na Ilíada, por exemplo, Aquiles é frecuentemente referido apenas polos seus epítetos (Fillo de Tetis, o de Pés Lixeiros, o Mellor dos Aqueos etc.). O mesmo recurso é usado nos cantares de xesta: no *Cantar de Mío Cid*, Rodrigo Díaz de Vivar (El Cid) é "o que en boa hora cinguiu a espada". Aínda na literatura, Don Quixote é o "Cabaleiro de Triste Figura".

Tamén personaxes históricos poden ser referidas polos seus epítetos, como acontece de forma abundante con monarcas e xenerais consagrados, ou noutros casos como:

* Aristóteles é "o Estaxirita"
* Alexandre é "o Grande".
* Xesús é "o Cristo" (*Unxido*)
* Santo Agostiño é "o santo de Hipona"
* Atila é "o flaxelo de Deus"
* Kant é o "filósofo de Königsberg"
* Simón Bolívar é "o Libertador"

Bioloxía
--------

Na taxonomía botánica, o epíteto é parte esencial da denominación dun individuo, segundo a nomenclatura binomial, pois define a súa especie ou subespecie; debe por tanto seguir o nome do xénero. Exemplos: *Arisaema candidissimum* (*candidissimum* é o epíteto); *Passiflora edulis var. flavicarpa* (*edulis* e *flavicarpa* son epítetos).

En zooloxía, ambos os termos da nomenclatura binomial son chamados epítetos: o primeiro, relativo ao xénero, é o epíteto xenérico; o segundo, referente á especie, é o epíteto específico.

Notas
-----

1. ↑  Epithetos. LIDDELL,Henry George e SCOTT, Robert *A Greek-English Lexicon*. Perseus]
2. ↑  Fórmulas e epítetos na lingua homérica Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. por Maria Helena da Rocha Pereira. *Alfa*, São Paulo 211:1-9, 1984.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Figura estilística
* Epítetos homéricos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207869
* BNCF: 28642
* BNF: 11976747b
* BRE: 4936980
* EBID: ID
* GEC: 0103705
* GND: 4152549-8
* JSTOR: epithets
* LCCN: sh85044467
* MAG: 23924245
* Treccani: epiteto\_(Enciclopedia-dell'Italiano)

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Jennifer Aniston, actriz que interpreta a Rachel Green.
**Rachel Karen Green** é unha personaxe de fición da popular serie televisiva dos Estados Unidos *Friends* (1994-2004), dándolle vida a actriz Jennifer Aniston, quen recibiu premios Emmy e un Globo de Ouro pola súa interpretación.

Biografía
---------

Rachel apareceu no episodio piloto correndo ata Central Perk cun vestido de noiva empapado pola chuvia procurando a súa mellor amiga do instituto Monica Geller, con quen perdera o contacto. Rachel, a diferenza de Monica, foi popular durante o instituto. Antes da serie, Rachel fuxiu da súa voda con Barry Farber (ou Barry Finkle, como foi coñecido inicialmente) ó descubrir que unha salseira que lle deran de agasallo para a voda excitáballe máis ca el.

| * v
* c
* e
*Friends* |
| --- |
| Personaxes | Rachel Green · Monica Geller · Phoebe Buffay · Joey Tribbiani · Chandler Bing · Ross Geller |
| Elenco | Jennifer Aniston · Courteney Cox · Lisa Kudrow · Matt LeBlanc · Matthew Perry · David Schwimmer |
| *Joey* · Central Perk · "I'll Be There for You" · "Smelly Cat" ·  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q581353
* IMDb: ch0007142

 |
Enténdese por **industria pesada** como aquela que traballa e trata os produtos na súa orixe en gran cantidade, con exclusión dos agrícolas, para convertelos en produtos semielaborados e que serán posteriormente empregados pra fabricación doutros bens destinados ao consumo final. Trata grandes cantidades de produtos brutos, pesados, para transformalos en produtos semielaborados.

A industria metalúrxica ten unha gran dependencia das materias primas, esixe investimentos moi elevados e ocupa moito chan industrial.

A industria metalúrxica proporciona: lingotes, forxados, tubos, pranchas de aceiro, ferro, aluminio ou outro metal con vistas a utilizalos noutras fábricas.

A industria química é máis variada, xa que utiliza unha gama maior de materias primas: combustibles sólidos, líquidos e gasosos, pirita, cal, sales, produtos vexetais e animais etc. A elaboración de produtos químicos é máis complexa.

Os produtos máis comúns son: fertilizantes, colorantes, explosivos, plásticos, gomas, caucho, deterxentes, aillantess, fibras artificiais, produtos fotográficos, produtos farmacéuticos etc. Un tipo de industria química diferenciada é a refinaría de petróleo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622662
* EBID: ID
* GND: 4180499-5
* JSTOR: heavy-industry
* MAG: 164790872
* NKC: ph126844

 |
**Pankrti** fundado en 1977 en Ljubljana (Eslovenia) por aquel entón na República Federal Socialista de Iugoslavia, foi un coñecido grupo de Punk, un dos primeiros da escena punk iugoslava e do leste de Europa. Na época caracterizabase polas letras provocativas e explicitamente políticas, autodenomínandose a *Primeira banda punk tralo pano de aceiro*. Estiveron en activo ata 1987 e en 2007 uníronse de novo, ata a actualidade.

Traxectoria
-----------

Os inicios da banda déronse en Kodeljevo, ás aforas de Ljubljana, da man de Gregor Tomc e Peter Lovšin que formaron o grupo. Xa dende o comezo estiveron moi influenciados polo Punk do Reino Unido, mantendo iso si un estilo propio tanto no son coma nas letras. O seu primeiro concerto foi en 1977 na escola secundaria de Moste, onde alternaron versións de grupos coma Sex Pistols, The Clash e New York Dolls con cancións propias.

Os seus primeiros éxitos foron *Totalna revolucija* (Revolución total), *Lublana je bulana* (Ljubljana está enferma) e *Anarhist* (Anarquista). O seu primeiro disco completo foi *Dolgcajt* (Aburrimento), publicado en 1978 e que tivo un grande éxito. O seu segundo traballo, *Državni ljubimci* (Os amantes do país), recibiu o premio ao mellor álbum de Iugoslavia en 1982. O seu terceiro álbum, *Rdeči album* (Álbum vermello), contén a versión da famosa canción revolucionaria italiana *Bandiera rossa*.

A causa da gran fama acadada por Pankrti en Iugoslavia influíu sobremaneira nunha nova xeración de grupos punk, tanto en Eslovenia coma a costa dálmata, Belgrado ou Vojvodina, os principais centros punk da República Federal Socialista. Esta influencia reflectiuse na edición de dúas películas co nome dos seus dous primeiros discos e con máis de dez libros escritos sobre a banda e o inicio do movemento punk en Iugoslavia.

Un dos seus últimos concertos antes da súa separación foi no ano 1987 no *Hala Tivoli* de Ljubljana, baixo o nome de *Zadnji pogo v Ljubljani* (O último pogo en Ljubljana). A banda reuniuse en 2007 para conmemorar o seu trinta aniversario na capital eslovena e continuaron dando concertos ata a actualidade, unha das súas últimas aparicións foi en 2011 no festival de música *Schengenfest* en Eslovenia.

Compoñentes
-----------

* Peter Lovšin (Letrista, Voz)
* Gregor Tomc (Letrista, representante)
* Bogo Pretnar (Guitarra)
* Dušan Žiberna (Guitarra)
* Marc Kavaš (Guitarra)
* Boris Kramberger (Baixo)
* Slavc Colnarič (Batería)

Discografía
-----------

* 1978: *Lublana je bulana* (Sinxelo) (SKUC)
* 1980: *Dolgcajt* (ZKP RTLJ)
* 1981: *Novi punk val*
* 1981: *Namesto tebe* (Sinxelo)
* 1982: *Državni ljubimci* (ZKP RTLJ)
* 1982: *Svoboda* (ZKP RTLJ)
* 1984: *Rdeči album* (ZKP RTLJ)
* 1985: *Pesmi sprave* (ZKP RTLJ)
* 1985: *Slovan* (Sinxelo)
* 1987: *Sexpok* (ZKP RTLJ)
* 1992: *Zbrana dela* (Recompilatorio)
* 1994: *Zbrana dela II* (Recompilatorio)
* 1996: *Zaboj* (Recompilatorio)
* 2007: *Sabrana Dela*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de fans *(en inglés)*
* Páxina de myspace do grupo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2722901
* WorldCat
* VIAF: 305659640
* Discogs: 656363
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 283085

 |
Frontón da catedral, con epígrafe latino embaixo: "Gloriosamente venceu o dragón"
**Rupelmonde** é unha localidade belga, sita na provincia Flandres Oriental, nas beiras do río Escalda. Esta vila de 3.000 habitantes forma parte desde 1977 do concello de Kruibeke.

Características
---------------

### Xeografía e nome

Rupelmonde érguese na beira esquerda do río Escalda, xusto en fronte da desembocadura do río Rupel. A súa situación explica o seu nome, pois *monde* equivale en flamengo a "desembocadura, foz", como o alemán *Munde*. "Foz do Rupel" é o significado do topónimo da vila.

### Sitios de interese

* A catedral de Nosa Señora, que data de 1757 e posúe unha reprodución dun cadro de Jacob Jordaens.
* A estatua de Mercator, sita na praza central da vila.
* O vello moíño de auga, restaurado en 1997.
* A "Schelleksfeesten", con desfile de xigantes, que ten lugar o primeiro domingo de agosto.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do concello *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1618770
* WorldCat
* VIAF: 240559038
* GeoNames: 2787512
* WOEID: 976568

 |
**Livno** é un concello do oeste de Bosnia e Hercegovina, situado no Cantón 10 da Federación de Bosnia e Hercegovina. A súa poboación é de 32.454 persoas: o 83,4 % croatas, 12,9 % bosníacos, e 2,2 % serbios.

Historia
--------

A rexión de Livno leva habitado cando menos dende o 2.000 a.C, pero a primeira mención de Livno data dun documento do 892 do duque croata Mutimer. Dende 1326 Livno formou parte do banato bosníaco ata que en 1463 pasou ao Imperio Otomán, logo do Congreso de Berlín, Livno entrou no Imperio Austro-Húngaro (1878).

Dende 1918 formou parte do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (e posteriormente Iugoslavia) dentro do banato de Primorje. Entre 1941 e 1945 Livno formou parte do Estado independente de Croacia. Coa fin da segunda guerra mundial, Livno volveu integrarse en Iugoslavia e dende 1992 forma parte de Bosnia-Hercegovina.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial de Livno (en croata)
* Osmrtnic Livno (en croata)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q746073
* WorldCat
* VIAF: 132507171
* BNF: 12451445g
* GeoNames: 3196410
* ISNI: 0000 0004 0561 8790
* LCCN: n79010662
* NKC: ge1134085
* WOEID: 942660

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José\_María\_Barreiro\_(homónimos).
**José María Rodríguez Barreiro**, coñecido como **Xosé María Barreiro**, nado en Baiona o 28 de xuño de 1871 e finado no mesmo concello o 23 de novembro de 1923, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

*La Virgen de la Roca. Apropósito lírico*.
Dirixiu en Baiona os periódicos *El Valle Miñor* (1902) e *El Miñor* (1904 a outubro de 1905). Foi redactor de *Faro de Vigo*. Escribiu o drama en verso *Gente de Mar*, estreado en Baiona en 1907, *La Virgen de la Roca. Apropósito lírico en tres cuadros* (1910) estreado en Vigo en 1911 con música de Angel Rodulfo, e *Un conto*, diálogo en galego escrito para Hipólito Reguenga e Castelao. En 1910 dirixiu *Heraldo de Bayona* e en 1914 o periódico agrarista e anticaciquil *El Pueblo*, e participou no II Congreso Agrario Provincial de Pontevedra (1915). *El Pueblo* foi pechado en 1916 e José María foi condenado a catro anos de desterro por supostas inxurias a un crego. Axudado pola Sociedad Miñorana de Montevideo, emigrou a América, fundou a Casa de Galicia de Montevideo e dirixiu no Uruguai o semanario *Tierra Gallega* (1917), *O Fungueiro* (1918) e *Galicia Nueva* (1918). En Montevideo representou *Gente de Mar*, *La Romería de San Roque*, *Pan Quente*, comedia de costumes e varias veces a zarzuela *La Virgen de la Roca*. Tamén asinou algunhas das súas colaboracións co pseudónimo **Franco del Todo**. É tamén autor dun documental sobre costumes e paisaxes de Galicia en 1918. Gravemente enfermo, regresou a Baiona, onde finou en novembro de 1923.

Notas
-----

1. 1 2  Bouzón Gallego, Avelino (26/5/2015). "Libro sobre la zarzuela *La Virgen de la Roca*"

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xosé María Barreiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Rodríguez Barreiro, Xosé María". *Dicionario biográfico de Galicia* **3**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 177.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Bibliófilos Gallegos. p. 127.
* Fernández del Riego, F. (1992) [1990]. *Diccionario de escritores en lingua galega* (2ª ed.). Do Castro. p. 506. ISBN 84-7492-465-0.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da literatura galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 515. ISBN 84-8288-019-5.
* Zubillaga, Carlos (2005). "Barreiro, Xosé María". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Pérez Leira, Lois (26/11/2000). Xosé María Barreiro: Periodista, agrarista, fundador da Casa de Galiza de Montevideo Enciclopedia da Emigración.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534516
* BNE: XX1199154
* PTBNP: 12187

 |
**Neustria** foi un reino da época merovinxia.

Á morte de Clodoveo I (*Clovis*, en francés) o Grande, rei dos francos (561), este dividiu o *Regnum Francorum* entre os seus fillos.
A Clotario I o Vello deulle Neustria, a Teodorico I deulle Austrasia, a Sexismundo deulle Borgoña e a Khildeberto I deulle París.

O territorio de Neustria cubría a rexión noroeste da actual Francia, e a súa capital era Soissons.

Con todo, o termo Neustria (derivado de Niuster «o máis novo») só parece xurdir un século despois. O triunfo de Clotario II en 613 foi o triunfo de Neustria, á que se anexou a Aquitania. Pero, trala morte de Clotario III, Neustria foi sometida a un rei imposto por Austrasia, e dese modo Aquitania pasou a ser independente en 670. Ebroïn fixo o intento de volver dar a Neustria o estatuto de reino independente, pero durou pouco tempo, pois foi vencido en 687 en Testry, aldea de Picardía situada 13 km ao sur de Péronne, por Pipino, duque de Austrasia. A partir de entón, Neustria pasou a ser un estado vasalo de Austrasia, dirixido pola casa de Heristral. Con todo, a distinción entre Neustria, Austrasia ou Borgoña subsistiu, aínda que tendendo a perderse; así, tralo tratado de Verdún de 843, o nome de Neustria designaba apenas o oeste da Baixa Neustria. Finalmente perdeu o seu nome para tomar o de Normandía (en francés, *Normandie*, orixinalmente *Northmannie*), unha vez que foi cedida ao normando Rollon en 912.

Longobardos
-----------

Co nome de **Neustria** tamén se coñeceu unha parte do territorio ocupado polos longobardos no norte da Península italiana. Para este uso ver este artigo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106577
* WorldCat
* VIAF: 158710915
* EBID: ID
* GEC: 0045874
* GND: 4211396-9
* NKC: ge1061965
* Treccani: neustria

 |
Coordenadas: 42°39′2.016″N 18°5′29.004″L﻿ / ﻿42.65056000, -18.09139000

As **Murallas de Dubrovnik** (en croata: *Dubrovačke gradske zidine*) son unha serie de valos defensivos de pedra que arrodearon e protexeron os cidadáns da cidade marítima de Dubrovnik (a cidade chamouse oficialmente Ragusa até o ano 1916), que se atopa no sur de Dalmacia (actualmente baixo a soberanía de Croacia). Con numerosas adicións e modificacións ao longo da súa historia, foi considerada unha das grandes fortificacións da Idade Media, xa que xamais foi tomada por un exército durante durante este período de tempo. En 1979, a cidade vella de Dubrovnik, que inclúe unha boa parte das antigas murallas, foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco.

Notas
-----

1. ↑  *Encyclopædia Britannica Online*. Encyclopædia Britannica.
2. ↑  "Old City of Dubrovnik". Consultado o 21 de abril de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Murallas de Dubrovnik Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Cidade vella de Dubrovnik en Unesco.org *(en inglés)*
**Uri** (en alemán **Kanton Uri**) é un dos 26 cantóns de Suíza. O alemán é a lingua oficial. A capital é Altdorf. A súa poboación rolda os 35.000 habitantes, dos cales 3.046 (8, 7%) son estranxeiros. A lenda de Guillerme Tell ten a súa orixe neste cantón.

Xeografía
---------

O seu territorio comprende o val do río Reuss, que se estende desde o lago dos Catro Cantóns, ao norte, ata o paso de San Gotardo ao sur, na vertente norte dos Alpes suízos. Ten 1.077 km². Só a metade do territorio considérase terra produtiva, xa que os bosques cobren unha considerable parte e os glaciares supoñen un 20 % do mesmo. O punto máis alto do cantón é o Dammastock, a 3.630 m de altitude, situado ao norte do porto de Furka ou Furkapass.

O cantón de Uri limita, ao norte, co cantón de Schwyz; ao sur, cos cantóns de Tesino e Valais; ao leste, cos cantones de Berna, Obwalden e Nidwalden; e ao oeste, cos cantóns de Grisones e de Glaris.

Demografía
----------

A poboación fala maioritariamente alemán e practica a relixión católica (o 86 %, fronte ao 6 % de protestantes).

Historia
--------

Uri foi mencionado por primeira vez en 732 como pertencente ao abade de Reichenau. En 853 foi entregado ao convento de Zürich por Luís o Xermánico.

Crese que o nome *Uri* deriva da antiga palabra alemá *Auroch*, que significa uro, boi salvaxe. Isto baséase en que o escudo da rexión ten unha cabeza de touro.

En 1243 a rexión tivo un selo común. En 1274 o poderoso Rodolfo de Habsburgo recoñeceu estes privilexios. Uri foi un dos tres cantóns suízos orixinais, trala firma do Pacto Federal de 1291 (*Bundesbrief*). En 1386 Uri participou na vitoria sobre os austríacos en Sempach, obtendo como recompensa as terras de *Urseren* en 1410.

| * v
* c
* e
Cantóns de Suíza |
| --- |
| Bandeira de Suíza | 
* Escudo de Argovia Argovia
* Escudo de Appenzell Interior Appenzell Interior
* Escudo de Appenzell Exterior Appenzell Exterior
* Escudo de Basilea-Campo Basilea-Campo
* Escudo de Basilea-Cidade Basilea-Cidade
* Escudo de Berna Berna
* Escudo de Friburgo Friburgo
* Escudo de Glarus Glarus
* Escudo dos Grisóns Grisóns
* Escudo de Lucerna Lucerna
* Escudo de Neuchâtel Neuchâtel
* Escudo de Nidwalden Nidwalden
* Escudo de Obwalden Obwalden
* Escudo de Sankt Gallen Sankt Gallen
* Escudo de Schaffhausen Schaffhausen
* Escudo de Schwyz Schwyz
* Escudo de Soleura Soleura
* Escudo de Tesino Tesino
* Escudo de Tugovia Turgovia
* Escudo de Uri Uri
* Escudo de Valais Valais
* Escudo de Vaud Vaud
* Escudo de Xenebra Xenebra
* Escudo de Xura Xura
* Escudo de Zug Zug
* Escudo de Zúric Zúric

 | Escudo de Suíza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12404
* WorldCat
* VIAF: 124361741
* BNF: 12107734j
* EBID: ID
* GEC: 0068624
* GeoNames: 2658226
* GND: 4062129-7
* GOV: object\_191061
* HDS: 007384
* ISNI: 0000 0001 1463 6622
* LCCN: n82138822
* SUDOC: 029453208

 |
Casa natal de Tito.
**Kumrovec** é unha pequena vila croata situada a 25 km ao noroeste de Zagreb,
e pertencen á rexión de Zagorje preto da fronteira con Eslovenia.

Pese ao seu reducido tamaño é coñecida por sela vila natal do militante comunista e presidente da República Federal Socialista de Iugoslavia, Josip Broz Tito.

Na actualidade a casa natal do dirixente Iugoslavo, unha construción típica de finais do século XIX, forma parte do Museo Etnolóxico Staro Selo (traducido ao galego: Museo Etnolóxico Pobo Vello), que é o maior museo etnolóxico ao aire libre de Croacia. Este Museo comezou a construírse no ano 1977 e consta de 18 casas e unhas 40 construcións agrícolas, incluíndo aparellos da vida diaria, maquinaria agrícola, fornos, teares, ferrerías etc, excelente mostra da vida rural da rexión a comezos do século XX.

Demografía
----------

Kumrovec é o centro administrativo do concello co mesmo nome, que segundo o censo do ano 2011 contaba con 1593 habitantes repartidos en sete asentamentos:

* Donji Škrnik (169 hab.)
* Dugnjevec (67 hab.)
* Kladnik (155 hab.)
* Kumrovec (269 hab.)
* Podgora (45 hab.)
* Ravno Brezje (216 hab.)
* Razdrto Tuheljsko (97 hab.)
* Razvor (196 hab.)
* Risvica (276 hab.)
* Velinci (103 hab.)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kumrovec*** |

### Ligazóns externas

* Vídeo do Museo Etnolóxico
* Galería de fotos do Museo EtnolóxicoArquivado 06 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* Páxina web Oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q696051
* WorldCat
* VIAF: 125498212
* GeoNames: 3196954
* GND: 4798108-8
* LCCN: n81056982
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge750455
* SUDOC: 127398635

 |
Estatua de Pribina en Nitra
Territorio do Principado de Nitra
Principado de Balaton
**Pribina** foi un príncipe eslavo do Principado de Nitra (ca. 825-833), fundador do Principado do Balaton (ca. 840-861). En Eslovaquia está considerado o primeiro soberano dos eslovacos. A principal fonte escrita do seu reinado é *Conversio Bagoariorum et Carantanorum* escrito en Salzburgo por volta de 870.

Traxectoria
-----------

No ano 827 mandou erixir unha igrexa en Nitra, consagrada polo arcebispo Adalram de Salzburgo, é a máis antiga igrexa en Eslovaquia e a primeira en toda Europa Oriental da que hai documentación por escrito. O príncipe moravo Mojmír I expulsouno de Nitra no 833 e Pribina buscou refuxio nos dominios de Ratbod, margrave de Pannonia, presentado ao rei Luís o Xermánico, fíxoo bautizar na igrexa de Traismauer. Enfrontado con Ratbod, marchou a Bulgaria e intentou convencer ao khan Malamir para atacar os francos, empresa que fracasou xa que o khan búlgaro acababa de asinar a paz con eles. Xa que logo Pribina partiu para a baixa Pannonia, ás terras do príncipe Ratimir, un membro da súa familia. Mais en 838, Ratbod conquistou o principdo de Ratimir e Pribina fuxiu para o territorio de Salacho, un príncipe de Carniola, que conseguiu reconciliar a Radbod con Pribina.

En 839 ou en 840, Pribina recibiu de Luís o Xermánico un dominio poboado por eslavos situado en Pannonia entre o Danubio, o Drava e o Raab, no que historiograficamente recibe o nome de Principado do Balaton. En 846 ou en 847, obtivo a propiedade perpetua. Nos seus dominios encoraxou a colonización e o labor misioneiro. Fixo da súa capital, Blatnohrad unha enorme fortaleza e mandou construír 15 igrexas. Protexeu o imperio dos francos dos ataques da Gran Moravia, de Bulgaria e dos príncipes eslavos do suroeste. Pribina morreu en 861 durante os combates entre Carlomán, en rebelión contra seu pai e Rastislav de Moravia. O seu sucesor foi o seu fillo Kocel.

Notas
-----

1. ↑  Goldberg, Eric J. (2006). *Struggle for Empire: Kingship and Conflict under Louis the German, 817–876*. Cornell University Press, páx. 84 ISBN 978-0-8014-7529-0

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q355900
* WorldCat
* VIAF: 86132009
* BRE: 3166072
* CERL: cnp01172722
* DeutscheBio: 137973012
* FAST: 1842232
* GND: 137973012
* ISNI: 0000 0000 5915 5753
* LCCN: n99009537
* NKC: jn20030714010
* Treccani: pribina

 |
O **río Cetina** é un curso fluvial do centro da Dalmacia (Croacia), que despois de percorrer uns 105 km desemboca no mar Adriático.

Percorrido
----------

O Cetina nace na ladeira noroeste do monte Dinara a 385 m de altura. O manancial está preto da aldea homónima de Cetina, sita a 7 km ao norte da cidade de Vrlika. A uns 25 km forma o lago artificial de Peruča. O río pasa despois á rexión cárstica de Sinj. Toma logo dirección leste antes de retomar a dirección oeste cerca do macizo montañoso de Mosor. Acaba o seu curso no mar Adriático, non lonxe da localidade de Omiš, onde antes de desaugar forma un formidable canón.

A súa conca hidrográfica ocupa unha superficie duns 3.700 km². A pluviosidade media anual na conca é de 1.380 mm, o que permite un caudal medio do río de 105 m³/s.

### Xeoloxía

As montañas que percorre forman parte dos Alpes dináricos; están constituídas de material sedimentario, principalmente calcarias, que datan do período cretáceo, pero hai tamén materiais do triásico e xurásico.

### Explotación económica

A súa corrente é utilizada en varios lugares par producir enerxía hidroeléctrica. As súas augas son embotelladas como de *Cetina*.

Historia e arqueoloxía
----------------------

Desembocadura do Cetina en Omiš.
Durante a Idade Media, o río serviu de fronteira entre o reino de Croacia e o reino de Serbia. O seu val foi unha ruta comercial importante que ligaba Bosnia e Hercegovina co litoral adriático.

Hai restos que indican que a agricultura na rexión remonta ao neolítico na parte alta do val do Cetina. Durante a Idade de Bronce, a zona posuía unha cultura particular. O río recibiu ofrendas durante a prehistoria, sobre todo preto da súa confluencia co río Ruda, preto da localidade de Trilj.

A zona estivo ligada aos dálmatas, e acolleu unha fortificación romana en Tilurium, preto da actual Trilj, que gardaba a entrada do val que conducía á capital provincial: Salona. Durante a Alta Idade Media, o río oficiaba de fronteiro entre os poderes romano-bizantinos e os eslavos. Xa, máis tarde, a inicios do século XVI, a zona foi conquistada polo Imperio Otomán.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O Río Cetina, información na web turística de Omis *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Cetina Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q522100
* EBID: ID
* GeoNames: 3202644
* NKC: ge627173

 |
Coordenadas: 45°47′53″N 15°09′46″L﻿ / ﻿45.798055555556, 15.162777777778

Novo Mesto e o río Krka
Localización de Novo Mesto
**Novo Mesto** (en esloveno, literalmente, "Cidade Nova") é unha cidade de Eslovenia. Consonte a Oficina Estatística da República de Eslovenia, o seu municipio ten unha área de 298,5 km², e segundo o censo de 2002 tiña 40.925 habitantes. É considerada como o centro económico e cultural da Baixa Carniola. O 7 de abril de 2006 a cidade pasou a ser a sede da nova diocese católica de Novo Mesto, sufragánea da arquidiocese de Ljubljana.

Situación xeográfica
--------------------

Novo Mesto está situada no sueste de Eslovenia a uns 60 km da capital, Ljubljana, sobre as beiras do río Krka, e non lonxe da fronteira de Croacia.

Historia
--------

Novo Mesto foi fundada co nome de **Rudolfswert** (nome alemán; en esloveno adaptado como *Rudolfovo*), o 7 de abril de 1365. O nome foi posto en honra de Rodolfo IV de Austria, da dinastía dos Habsburgo.

Despois da primeira guerra mundial e da subseguinte disolución de Austria-Hungría, a cidade foi rebautizada oficialmente **Novo Mesto**, nome que coloquialmente sempre ostentara desde practicamente a súa fundación.

Patrimonio artístico
--------------------

* Igrexa principal, cun presbiterio gótico do século XV, coas famosas pinturas do altar de San Nicolao, obra de Tintoretto, e outras pinturas de Metzinger,
* Igrexa franciscana con fachada neogótica, na que destaca o epitafio da tumba de Ivan Lenković, fundador da fronteira militar croata.

Datos do censo
--------------

Segundo o devandito censo de 2002, ten 40.925 habitantes, dos que 20.017 eran homes e 20.908 mulleres. A idade media era de 39 anos.

Aproximadamente corresponden á área urbana 29,25 km², con 13.796 vivendas.

Desemprego
----------

O municipio de Novo Mesto tiña en 2002 tiña unha poboación activa de 19.579 habitantes, dos cales 2.118 estaban desempregados. O concello contaba con 1.725 estudantes.

Ligazóns externas
-----------------

* Novo mesto, Páxina oficial do concello

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5266
* WorldCat
* VIAF: 132638738
* BAV: ADV11719319
* BNF: 12320572m
* BRE: 2667877
* EBID: ID
* GeoNames: 3194351
* GND: 4267463-3
* LCCN: n88271272
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge168867
* SUDOC: 114121729
* WOEID: 530933

 |
Coordenadas: 55°19′41″N 08°46′31″L﻿ / ﻿55.32806, -8.77528

Catedral de Ribe.
**Ribe** é unha cidade de Dinamarca. No ano 2005 tiña 18.000 habitantes. Ata o 1 de xaneiro de 2007 foi a capital do condado de Ribe, actualmente pertence á Rexión de Syddanmark.

O documento máis antigo que fai referencia á localidade é de 854, como un centro comercial grazas ao seu porto, que actualmente non existe xa que o acceso á ría que une a cidade co mar se foi cubrindo de area. Na Idade Media foi unha próspera cidade comercial, unha das máis importantes de Escandinavia e constituía un dos puntos de embarque dos peregrinos escandinavos cara a Santiago de Compostela no Camiño Xacobeo.

A catedral é un dos edificios emblemáticos da cidade, a única en Dinamarca de cinco plantas e co tímpano meirande do país.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ribe*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q322361
* WorldCat
* VIAF: 144235425
* BNF: 119482334
* EBID: ID
* GeoNames: 2614813
* GND: 4076744-9
* LCCN: n79094641
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge192246
* SUDOC: 027441741
* WOEID: 556595

 |
Coordenadas: 51°49′N 4°40′L﻿ / ﻿51.817, -4.667

**Dordrecht** (en neerlandés [ˈdɔr.drɛχt] (AFI), Nl-Dordrecht.ogg escoitar) é unha poboación de Holanda Meridional, nos Países Baixos. Ten 118.390 habitantes (segundo informes do 31 de decembro de 2008) e é a terceira cidade máis poboada da provincia despois de Rotterdam, A Haia. Case coa mesma poboación que Zoetermeer.

Foi fundada en 1008 por Dirk III e até 1200 non se lle conferiu o título de cidade, ao converterse en residencia dos Condes de Holanda. Durante a baixa idade media tivo grande importancia comercial, en competencia con Bruxas. Isto debeuse aos beneficios concedidos polos Condes de Holanda, que a fixeron unha importante partícipe no comercio hanseático, de forma que se estabeleceron nela comerciantes ingleses, bálticos e de Aquitania. Foi nesta cidade onde en 1572 proclamar a independencia das Provincias Unidas e onde en 1618 un sínodo reformado estableceu as bases da Igrexa Holandesa de tendencia calvinista, ao que seguiu inmediatamente unha persecución relixiosa contra os protestantes arminianos, que acabou coa execución, encarceramento ou exilio de moitos deles.

Na actualidade é un importante centro industrial diversificado (construción naval, electrónica, produtos alimentarios e abonos, química, maquinaria pesada) e un importante porto fluvial sobre o Merwede.

Estación de Dordrecht

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en neerlandés)*

| * v
* c
* e
Cidades de Holanda Meridional |
| --- |
| Bandeira de Holanda Meridional | 
* A Haia
* Dordrecht
* Leiden
* Rotterdam
* Zoetermeer

 | Escudo de Holanda Meridional |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26421
* WorldCat
* VIAF: 152428383
* BRE: 1966112
* EBID: ID
* GEC: 0022812
* GeoNames: 2756668
* GND: 4130190-0
* LCCN: n79023076
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge369463
* OSM: 309478
* TGN: 7006798
* WOEID: 728807

 |
Coordenadas: 55°24′48″N 1°42′25″O﻿ / ﻿55.41333, -1.70694

Alnwick, co castelo de Alnwick en primeiro plano.
**Alnwick** (pronunciado [ˈænɪk]) é unha pequena cidade de mercado (*market town*) do norte de Northumberland, ao noroeste de Inglaterra. A cidade encóntrase na beira sur do río Aln, a 51 km ao sur de Berwick upon Tweed e da fronteira escocesa, a 8 km no interior desde o mar do Norte en Alnmouth e a 55 km ao norte de Newcastle upon Tyne.

É a capital do condado de Northumberland, aínda que o *County council* (a corporación administrativa elixida que goberna o condado) está na vila de Morpeth, que, segundo o censo do ano 2011, tiña unha poboación de 14 018 habitantes.

Alnwick foi o centro administrativo do distrito de Alnwick até 2009. Segundo o censo de 2011 tiña unha poboación de 8 116 habitantes.

A súa historia remóntase á Idade Media e hoxe en día aínda podemos ver o castelo de Alnwick.

Notas
-----

1. ↑  "Alnwick". Northumberland County Council. Consultado o 4 de xuño de 2019.
2. ↑  O County Council de Northumberland trasladouse de Newcastle upon Tyne a Morpeth o 21 de abril de 1981 (ver a nova aquí ).
3. ↑  "Censo Inglaterra". Arquivado dende o orixinal o 07 de febreiro de 2016. Consultado o 4 de xuño de 2019.
4. ↑  "Parish population 2011". Arquivado dende o orixinal o 26 de xuño de 2015. Consultado o 4 de xuño de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1002826
* WorldCat
* VIAF: 241444777
* EBID: ID
* GeoNames: 2657438
* GND: 4079712-0
* LCCN: n83052399
* MusicBrainz: ID
* OSM: 8418485
* SUDOC: 140346880
* WOEID: 10678

 |
**Ambleside**| Rúa principal.
**Localización**
Ambleside en Reino UnidoAmblesideAmbleside |
| **País** | Inglaterra, Reino Unido |
| **Condado** | Cumbria |

**Ambleside** é unha vila en Cumbria, en Gran Bretaña.
Historicamente dentro do condado de Westmorland, está situada na cabeceira de Windermere, o lago máis grande de Inglaterra, e dentro do Parque Nacional Lake District.

Patrimonio
----------

O museo e biblioteca Armitt é unha fonte da historia local cunha colección que contén moitos dos artistas locais e escritores antigos.

Ó sur de Ambleside atópase o forte romano de Galava, datado no ano 79 aDc.

Ó oeste, Loughrigg Fell sobe por riba da vila; ó norte está Red Screes e os montes Fairfield; ó leste está Wansfell.

O álbum CSI:Ambleside, de Birkenhead banda baseada Half Man Half Biscuit, é nomeado após a vila.

Panorama de Ambleside e Waterhead no lago District, Cumbria, Gran Bretaña, vista desde Loughrigg, ó leste da vila. Ambleside está no centro-esquerda, e Waterhead é a pequena vila á dereita.

Historia
--------

O nome da vila provén do noruegués antigo *Á-mel-sǽtr* = "río — sandbank — pastos do verán".

En 1650 a vila recibiu unha carta para establecer un mercado, e no reinado de Xacobe II recibiu unha nova carta para establecer unha peaxe, converténdose o mercado vilego no centro comercial para a la e os produtos agrícolas da bisbarra.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "Ambleside OnLine – a local history". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2010. Consultado o 02 de marzo de 2015.
3. ↑  "Ambleside-Lakedistrics". Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 02 de marzo de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q391805
* WorldCat
* VIAF: 153669620
* GeoNames: 2657360
* GND: 4364963-4
* LCCN: n85128344
* WOEID: 10768

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Abingdon.
Coordenadas: 51°40′00″N 1°17′00″O﻿ / ﻿51.66667, -1.28333

**Abingdon-on-Thames** é unha cidade e parroquia civil do condado de Oxfordshire de Inglaterra, Reino Unido, comunmente coñecida como **Abingdon**.

Xeografía
---------

O municipio ocupa unha extensión de 9,09 km².

Segundo o censo de 2011 contaba cunha poboación de 33 130 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 3 645 hab./km².

Abingdon está 8,9 km ao sur de Oxford e a 8 km ao norte de Didcot, no val do Támesis, na marxe dereita deste río, na súa confluencia co pequeno río Ock.

### Comunicacións

Abingdon ten un aeroporto (Estación RAF de Abingdon, código IATA: ABB).

A cidade está situada na A145, entre Witney e Dorchester. Limita coa estrada nacional A34, estrada que une as autoestradas M4 e M40. As estradas B4017 e A4183 tamén pasan pola cidade.

Historia
--------

Abingdon forma parte do condado de Oxfordshire desde 1974: antes formaba parte do de Berkshire. 

Antes de 1867, Abingdon era a principal cidade do condado de Berkshire. Desenvolveuse arredor dunha abadía fundada no século VII. Foi unha cidade importante durante moito tempo, pero quedou algo marxinada no século XIX, en particular a favor de Reading, mellor comnicada polo ferrocarril. 

A cidade agora benefíciase do dinamismo da rexión de Oxford e alberga varias empresas de novas tecnoloxías.

Cidades irmandadas
------------------

Abingdon está irmandada con:

* Francia Argentan (Francia)
* Francia Colmar (Francia)
* Italia Lucques (Italia)
* Alemaña Schongau (Alemaña)

Notas
-----

1. ↑  Abingdon.
2. 1 2  "Area: Abingdon (Parish): Key Figures for 2011 Census: Key Statistics". Neighbourhood Statistics. Office for National Statistics Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine..

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q321381
* WorldCat
* VIAF: 143115749
* EBID: ID
* GeoNames: 2657780
* GND: 4079609-7
* LCCN: n84073269
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge750565

 |
**Joël Dicker**, nado en Xenebra o 16 de xuño de 1985, é un escritor suízo en lingua francesa.

Traxectoria
-----------

Fillo dunha libreira xenebrina e dun profesor de francés, Joël Dicker estudou en Xenebra, entre outros sitios no colexio Madame de Staël e marchou algúns anos para facer o Cours Florent en París antes de volver a Suíza pra estudar Dereito na Universidade de Xenebra, de onde saíu diplomado en 2010.

Aos 10 anos, creou *La Gazette des animaux*, unha revista sobre a natureza que dirixiu durante sete anos e que lle reportou o Premio Cunéo para a protección da natureza e ser nomeado o «redactor xefe máis novo de Suíza» por *La Tribune de Genève*.

Joël Dicker escribiu despois os seus primeiros textos. Un primeiro relato curto de trenta páxinas, "Le Tigre", foi destacado en 2005 no marco do Premio internacional de autores novos destinado aos de 15 a 20 anos en Lausanne, e publicado na selección dos premiados nas *Edicións de l’Hèbe*. En 2010, recibiu o Premio dos escritores xenebrinos pola súa primeira novela *Les Derniers Jours de nos pères*.

Joël Dicker publicou a súa segunda novela, *La Vérité sur l'affaire Harry Quebert* en setembro de 2012, e obtivo o Gran premio de novela da Academia francesa 2012. Formou parte da selección final para o Premio Goncourt 2012. Recibiu o Premio Goncourt dos estudantes en 2012.

Obra
----

* *Le Tigre*, (2005; relato breve, éditions Hèbe)
* *Les Derniers Jours de nos pères*, (2012; éd. de Fallois / L’Âge d'Homme)
* *La Vérité sur l'affaire Harry Quebert*, (2012; éditions de Fallois / L'Âge d'Homme). Gran premio de novela da Academia francesa e Premio Goncourt dos estudantes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3187395
* WorldCat
* VIAF: 221099622
* BIBSYS: 13001683
* BNB: ID
* BNE: XX5318832
* BNF: 165608996
* BRE: 3902133
* CANTIC: a11825662
* CiNii: DA18082956
* Discogs: 3344912
* Europeana: ID
* FAST: 1953250
* GND: 1027690041
* ICCU: RMBV286405
* IMDb: nm5350434
* ISNI: 0000 0003 6015 4135
* LCCN: no2013014776
* Munzinger: 00000029865
* NDL: 001177479
* NKC: xx0177709
* NTA: 354065505
* OL: OL7171249A
* PTBNP: 1546577
* RSL: 000145765
* SUDOC: 164296344

 |