recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Focke-Wulf S 24 Kiebitz** foi un avión deportivo fabricado en Alemaña a finais da década de 1920. Era un biplano de baía sinxela con deseño convencional, con ás da mesma envergadura sen escalonar, reforzadas con puntais interplanos en N. O piloto e un único pasaxeiro sentábanse en tándem en cabinas abertas, e tiña un tren de aterraxe fixo cun patín na cola. As ás podían ser plegadas para o transporte ou o almacenamento, e o avión foi deseñado para ser remolcado por un coche.

En 1929, o S 24 estableceu un récord de distancia na súa clase de 1 601 km, e en 1931 foi usado por Gerd Achgelis para gañar o campeonato de acrobacias de Alemaña.

Especificacións
---------------

Datos de *Jane's all the World's Aircraft 1928*

### **Características xerais**

* **Tripulación:** 2
* **Lonxitude:** 6,25 m
* **Envergadura:** 8,9 m
* **Altura:** 2,25 m
* **Superficie alar:** 19,5 m2
* **Peso baleiro:** 350 kg
* **Peso bruto:** 570 kg
* **Motor:** 1 motor de pistóns radial de 5 cilindros refrixerado por aire Siemens-Halske Sh 4 de 60 cabalos
* **Hélices:** hélice de paso fixo de 2 pas

### **Rendemento**

* **Velocidade máxima:** 140 km/h
* **Velocidade de aterraxe:** 65 km/h
* **Teito de servizo:** 4 300 m
* **Velocidade de subida:** 21,1 m/s
* **Tempo a altitude:** 1 000 m en 7 minutos

Notas
-----

1. ↑  Grey, C.G. ed. (1928). *Jane's all the World's Aircraft 1928*. Londres: Sampson Low, Marston & company, ltd. pp. 136c
|  |
| --- |
| **Otto Stuppacher** |
|  |
| **Carreira na Fórmula 1** |
| Nacionalidade | Austria Austria |
| Anos en activo | 1976 |
| Escudería(s) | Tyrrell privado |
| Grandes Premios disputados | 3 (0 saídas) |
| Campionatos | 0 |
| Vitorias | 0 |
| Podios | 0 |
| Pole positions | 0 |
| Voltas rápidas | 0 |
| Primeiro GP | Gran Premio de Italia de 1976 |
|  |  |
|  |  |
| Derradeiro GP | Gran Premio dos Estados Unidos de 1976 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |

**Otto Stuppacher**, nado en Viena o 3 de marzo de 1947 e finado na mesma cidade o 13 de agosto de 2001, foi un piloto de competición austriaco.

Traxectoria
-----------

Competiu en subidas de montaña e carreiras de coches deportivos antes de entrar na Fórmula 1 en 1976, cun Tyrrell 007. Negóuselle a participación no Gran Premio de Austria de 1976, xunto ao seu compañeiro de equipo Karl Oppitzhauser, malia tratar de propoñer unha petición dos outros equipos.
No Gran Premio de Italia de 1976 non puido cualificar por unha marxe considerable, pero posteriormente foi promocionado na cualificación cando outros tres coches foron eliminados debido a irregularidades no combustible. Desafortunadamente, Stuppacher xa marchara do circuíto e volvera a casa, e non puido regresar ao circuíto a tempo para correr. Os tres corredores degradados foron finalmente re-admitidos logo da retirada de Stuppacher e Arturo Merzario.

Stuppacher non puido cualificarse nos seus outros dous intentos en 1976, o Gran Premio do Canadá de 1976 e o Gran Premio dos Estados Unidos de 1976, este último a máis de 27 segundos do tempo do pole James Hunt. Ata a data, esta diferenza entre a pole position e o tempo máis lento durante a cualificación nunha carreira oficial de Fórmula Un é unha marcaque aínda se mantén hoxe.[]

Non está claro canto en cantas carreiras competiu Stuppacher logo de 1976, e sábese moi pouco del ata que foi atopado morto no seu apartamento de Viena en 2001.

### Resultados completos na Fórmula Un

(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

| Ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | Pos. | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1976 | ÖASC Racing Team | Tyrrell 007 | Cosworth V8 | BRA | RSA | USW | ESP | BEL | MON | SWE | FRA | GBR | ALE | AUT | NED | ITANTS | CANNSC | USANSC | XPN | NC | 0 |
| Fonte: |

Notas
-----

1. ↑  Jenkins, Richard. "The World Championship drivers - Where are they now?". OldRacingCars.com. Consultado o 2007-07-29.
2. ↑  Small, Steve (1994). *The Guinness Complete Grand Prix Who's Who*. Guinness. p. 414. ISBN 0851127029.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Otto Stuppacher Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Biography at F1 Rejects

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q78582
* DriverDB: otto-stuppacher
* RacingReference: Otto\_Stuppacher

 |
**Pedro Campos Couceiro**, nado en Meavía (Forcarei) en 1871 e finado en Buenos Aires o 10 de xaneiro de 1954, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Arxentina en 1887 e aínda que retornou en 1895 só por uns meses, instalouse definitivamente en San Juan onde casou e tivo doce fillos.

En 1921, xa viúvo, trasladouse a Bos Aires, e participou na creación da sociedade dos emigrantes da Terra de Montes, *Residentes del Ayuntamiento de Forcarey en El Plata Pro Cultura y Protección*, fundada o 22 de outubro de 1922. A Sociedade axudou a erguer un edificio escolar no lugar de Leboso, na parroquia de Quintillán, inaugurando en 1928. Pedro Campos e Manuel Pichel foron os directores de *Umia y Lérez* a publicación mensual da Sociedade, que apareceu en 1923.

Asociouse ao Centro Galego e coa Sociedade de Forcarei, integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales (FSG), sendo elixido para a súa Executiva. Afiliado a Sociedade Nazonalista Pondal, apareceron en *A Fouce* algúns escritos seus en 1930.

Proclamada a República, a FSG enviouno a Galicia como representante da emigración con Ramón Suárez Picallo e Antón Alonso Ríos. Chegou a Galicia a finais de maio de 1931. Participou, con Alonso Ríos, na efémera proclamación da I República Galega. Regresou a Arxentina en novembro dese ano.

Colaborou en *Raza Celta*, Órgano del Comité Autonomista Gallego de Montevideo. En 1939 promoveu unha campaña entre as entidades galegas da Arxentina, para que se dirixiran ás casas anunciadoras pedíndolles que non contrataran artistas para ridiculizar aos galegos.

Finou no sanatorio do Centro Galego de Buenos Aires o 10 de xaneiro de 1954.

Notas
-----

1. ↑  "Ha regresado don Pedro Campos Couceiro", *Galicia*, 22-11-1931, p. 3.
2. ↑  *Opinión Gallega*, 147, xaneiro 1954, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* Díaz, Hernán M. (2007). *Historia de la Federación de Sociedades Gallegas*. Buenos Aires: Fundación Sotelo Blanco-Biblos. ISBN 9507865748.
**Andrés Muruais Rodríguez**, nado en Pontevedra o 30 de novembro de 1851 e finado na mesma cidade o 21 de outubro de 1882, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela en 1874. Co seu irmán Jesús frecuentou as reunións da sociedade La Galicia Literaria, que tiñan lugar en Madrid en 1875, na casa da poetisa Emilia Calé.

Foi un dos impulsores da prensa diaria en Galicia, colaborou cos periódicos *La Constancia*, *El Deber*, *La Paz*, *El Porvenir*, *El Anunciador*, *El Eco de Pontevedra* e *El Lérez*, foi o responsable de *El Urco* e fundou en Pontevedra o semanario *El Independiente* (1881-1882).

Apaixonado por Galicia e considerando que o sistema federativo era o máis conveniente para ela, fundou comités e dirixiu un partido en Pontevedra.

Escribiu poesía en castelán e algúns poemas en galego, e cultivou tamén o teatro e a zarzuela. A súa obra caracterízase polo seu costumismo e imaxinación.

Finou por mor da tuberculose. Foi soterrado no cemiterio de San Amaro de Pontevedra, poucos días despois da súa inauguración.

Obras
-----

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 

|  |
| --- |
| Himno a Galicia (1880) |
|  |
| Música: Felipe Paz Carbajal, letra: Andres Muruais Rodríguez. |
| 

---

 |

 |
| *Problemas coa escoita deste ficheiro? Vexa a páxina de axuda.* |

* *Cantos inarmónicos*, 1874 (poesía).
* *La hija del timonel*, 1878 (teatro).
* *Percances de un viejo verde* (zarzuela).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Andrés Muruais Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* García Domínguez, Raimundo (2005). Litoral das Rías, ed. *Vida breve de Andrés Muruais*. Poio. ISBN 84-933408-3-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382986
* WorldCat
* VIAF: 316737334
* BNF: 15668410g
* DBE: andres-muruais-rodriguez
* Galiciana: 155126
* ISNI: 0000000450953379

 |
Páxina do *Meshari*.
**Gjon Buzuku**, nado en Ljare o 6 de marzo de 1499 e finado en Venezia o 29 de setembro de 1577) foi un bispo católico albanés, autor do documento impreso máis antigo en lingua albanesa, unha tradución do Misal Romano (o *"Meshari"*), impreso arredor de 1555.

Traxectoria
-----------

Non se sabe moito de Buzuku. A falta de datos fiables débese ao feito de que existe un único exemplar do *Meshari*, conservado na Biblioteca Apostólica Vaticana, e ao que lle faltan as primeiras 16 páxinas; isto implica que non sexan coñecidos nin o título nin o lugar e data exactos de publicación. A pouca información que se ten, incluíndo o nome do autor, ven do colofón final que Buzuku, consciente da importancia histórica da súa empresa, escribiu en lingua albanesa. O primeiro en descubrir o *Meshari* foi o bispo Gjon Kazazi en 1740. A copia mutilada, redescuberta en 1910 polo bispo de rito bizantino Paolo Schirò tiña inicialmente 188 páxinas numeradas.

Crese que Gjon Buzuku naceu na aldea de Ljare, unha pequena localidade do concello de Bar, no actual Montenegro. Pénsase que pertenceu á Orde Franciscana e que foi bispo das dúas dioceses de Albania setentrional. A tradución do Misal Romano dende o latín ao albanés realizouse entre o 20 de marzo de 1554 e o 5 de xaneiro de 1555.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q469971
* WorldCat
* VIAF: 5724940
* CERL: cnp02033741
* DeutscheBio: 118675087
* FAST: 1810614
* GND: 118675087
* ISNI: 0000000079699344
* LCCN: n98019329
* NTA: 306269902
* SUDOC: 164768777

 |
**Dimitrios Trakatellis** (en grego: *Δημήτριος Τρακατέλλης*), nado en Tesalónica (Grecia) o 1 de febreiro de 1928 é un bispo e teólogo ortodoxo, arcebispo de América dende 1999.

Traxectoria
-----------

Naceu en Tesalónica, Grecia, o 1 de febreiro de 1928. En 1950 graduouse pola Escola de Teoloxía da Universidade de Atenas.

Foi ordenado diácono en 1960, e sacerdote en 1964. Entre 1965 e 1971 estudou na Universidade Harvard, doutorándose en 1972. Durante este período, en 1967 foi elixido bispo de Vresthena, un bispado auxiliar do arcebispado de Atenas coa responsabilidade da educación teolóxica do clero. Foi consagrado bispo o 17 de setembro de 1967. En 1968 foi elixido metropolita de Ática, mais non aceptou o posto por mor das condicións políticas do momento. Ao rematar o doutoramento, volveu á arquidiocese de Atenas.

Entre 1983 e 1993 foi profesor de Estudos bíblicos na Escola Teolóxica Ortodoxa Grega da Santa Cruz; tamén foi profesor entre 1984 e 1985 e entre 1988 e 1989 na Escola de Teoloxía Harvard.

O 19 de agosto de 1999 foi elixido arcebispo de América polo Sínodo do Patriarcado Ecuménico, tomando posesión da sé o 18 de setembro seguinte. Entre 1999 e 2009 foi tamén presidente da Conferencia Permanente dos Bispos Ortodoxos Canónicos nas Américas, suprimida en xuño de 2009 xunto coa creación da Asemblea de Bispos Ortodoxos Canónicos en América do Norte e Central.

O 19 de febreiro de 2004 foi elixido membro do Sínodo do Patriarcado Ecuménico. En 2006 participou activamente na visita do papa Bieito XVI ao Patriarcado, como voceiro oficial. Novamente, en 2008 e por encargo de Bartolomeu, encabezou unha delegación que visitou Roma na festa dos santos Pedro e Paulo, e tivo unha audiencia privada co mesmo papa.

Retirouse o 9 de maio de 2019.

Premios e distincións
---------------------

Ao longo dos anos, o arcebispo Trakatellis recibiu varios doutoramentos honoris causa: en 1999 polo Richard Stockton College (hoxe Universidade Stockton),.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  "Biography of His Eminence Archbishop Demetrios". *Greek Orthodox Archdiocese of America (goarch.org)* (en inglés). Consultado o 29/05/2022.
2. ↑  "Honorary Degrees & Distinguished Service Recipients". *Universidade Stockton (stockton.edu)* (en inglés). Consultado o 29/05/2022. 1999. His Eminence Archbishop Trakatellis, Doctor of Humane Letters, Greek Orthodox Church

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3565552
* WorldCat
* VIAF: 8822626
* BIBSYS: 1049295
* FAST: 1479032
* GND: 1060861526
* ISNI: 0000000028074686
* LCCN: no2011144683
* NLA: 35666185
* NLG: 30565
* NTA: 099842718
* SUDOC: 186282109

 |
Para o patriarca ortodoxo véxase: Teodoro II, patriarca de Alexandría.
Para o papa católico véxase: Teodoro II, papa.

**Teodoro II** (en copto: Ⲡⲁⲡⲁ Ⲁⲃⲃⲁ Ⲑⲉⲟ́ⲇⲱⲣⲟⲥ ⲃ̅ , tr. *Papa Abba Theódōrōs II*; en árabe: ‏البابا تواضروس الثاني‎, tr. *al-Baba Tawadurus al-zani*), nado en Mansura (Exipto) o 4 de novembro de 1952 é o 118º Papa de Alexandría da Igrexa Ortodoxa Copta, no cargo dende o 18 de novembro de 2012.

Traxectoria
-----------

Naceu como **Waxih Subhi Baqi Sulaiman** (وجيه صبحى باقى سليمان) o 4 de novembro de 1952 na cidade de Mansura, Exipto. Estudou Farmacia na Universidade de Alexandría, graduándose en 1975. Aos poucos anos de traballar nunha compañía farmacéutica, ingresou no mosteiro de san Pishoi de Wadi al Natrun, e foi ordenado sacerdote en 1989.

O 15 de xuño de 1997 foi consagrado bispo polo papa de Alexandría Xinuda III, e tomou o nome de "Teodoro". Foi asignado á eparquía de Bihira.

Á morte de Xinuda III, estivo entre os tres candidatos para sucederlle, resultando elixido o 18 de novembro de 2012.

O 8 de maio de 2013 Teodoro II visitou no Vaticano ao papa Francisco; esta foi a segunda vez que un papa copto visitaba ao seu homólogo católico.

Notas
-----

1. 1 2  Eglise de la Vierge Marie et Saint Mina, Marsella (Francia) (ed.). "Sa Sainteté le pape Tawadros II (Théodore II), pape d'Alexandrie" (en francés). Arquivado dende o orixinal o 30-10-2013. Consultado o 22-09-2014.
2. ↑  Igrexa Ortodoxa Británica (ed.). "Bishop Tawadros chosen by the Sacred Lot to be 118th Pope" (en inglés). Consultado o 17 de setembro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11823
* WorldCat
* VIAF: 316508888
* EBID: ID
* GND: 107321835X
* LCCN: n2018019593
* Munzinger: 00000029350
* SUDOC: 252636139

 |
**Hovnan Derderian**, nado como **Vahram Derderian** o 1 de decembro de 1957 en Beirut (Líbano), é un arcebispo apostólico armenio, actual primado da diocese dos Estados Unidos Occidentais, baixo a Santa Sé de Etchmiadzin.

Traxectoria
-----------

Entre 1970 e 1975 estudou no seminario teolóxico da Santa Sé de Cilicia, e posteriormente continuou os seus estudos no de Etchmiadzin.

O 8 de xuño de 1980 foi ordenado sacerdote célibe polo catholicos Vazken I, e tomou o nome monástico de "Hovnan".

Entre 1980 e 1983 estudou Teoloxía no St Stephen's House da Universidade de Oxford. Logo de se graduar, ensinou Historia da Igrexa e Música Litúrxica no seminario de Etchmiadzin. En 1984 foi elevado a *vardapet*, ao obter o doutoramento en Teoloxía.

A partir de 1984 exerceu como pastor no Canadá, nunha igrexa de Toronto. En 1990 foi elixido primado da diocese do Canadá, e foi consagrado bispo o 7 de outubro de 1990 por Vazken I. En 1993 foi elevado a arcebipo. En 1995 e 2000 foi reelixido por segunda e terceira vez primado do Canadá.

O 3 de maio de 2003 foi elixido primado da diocese dos Estados Unidos Occidentais.

Notas
-----

Notas

1. ↑  Na Igrexa Apostólica Armenia os sacerdotes poden ser ordenados célibes ou, se levan un ano de matrimonio e teñen un fillo, casados. Os sacerdotes célibes, unha vez ordenados, non poden casar.

Referencias

1. 1 2 3  Western Diocese Press, ed. (2008). *History of the Western Diocese: 80 years of service 1927-2007*. Burbank, California. p. 99. OCLC 263178824.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na páxina web da diocese *(páxina web actual)*
* Biografía na páxina web da diocese *(antiga páxina web)*
* Perfil en Orthodoxia.ch

| Títulos relixiosos |
| --- |
| Predecesor:**Vazken Keshishian** |  **Primado do Canadá** 1990 - 2003 | Sucesor:**Bagrat Galstanyan** |
| Predecesor:**Vatche Hovsepian** |  **Primado dos Estados Unidos Occidentais** 2003 - actualidade | Sucesor:**(no cargo)** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1542177
* WorldCat
* VIAF: 232606821
* GND: 125354221X
* ISNI: 0000000367436856
* LCCN: no2012034045

 |
**Razaaq Adoti**, nado o 27 de xuño de 1973 en Newham, Londres, é un actor produtor de televisión e guionista do Reino Unido.

Traxectoria
-----------

Aínda que naceu en Londres, os seus pais son de procedencia nixeriana. Interpretou a Yamba no filme de Steven Spielberg *Amistad* xunto con Anthony Hopkins, Morgan Freeman e Matthew McConaughey. Despois de *Amistad* volveu a Londres, onde traballou en varios proxectos de televisión e cinema. Entre eles destacan *Gangster No. 1* e *Black Hawk Down*, dirixida por Ridley Scott. Dende entón, ten participado noutras producións como *Resident Evil: Apocalypse* na que fai de Peyton Wells, *Haven*, *Doom* e *The Hard Corps*. Recentemente, protagonizou o filme *Cover* no 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q964020
* WorldCat
* VIAF: 66010447
* Allmovie: p228407
* AlloCiné: 74553
* BIBSYS: 7021287
* BNF: 150960276
* DeutscheBio: 1061509672
* Filmportal: ID
* GND: 1061509672
* IMDb: nm0012398
* ISNI: 0000000013127634
* LCCN: no00022282
* TMDb: 12801

 |
**Michael Graham Cox**, nado o 6 de xaneiro de 1938, finado o 8 de abril de 1995, foi un actor británico.

Traxectoria
-----------

A parte fundamental da súa carreira desenvolveuna nos platós de televisión, en series dramáticas como *Grange Hill*, na que interpretou o amable profesor Mr. Butterworth; ou cómicas como *Life Begins at Forty*, na que actuou xunto a Derek Nimmo e Rosemary Leach.
Como actor cinematográfico, só é posible destacar dúas pequenas intervencións en sendas películas de Richard Attenborough: *A Bridge Too Far* e *Cry Freedom*.

Na súa faceta de actor de voz, puxo a de Boromir en dúas producións diferentes, ambas baseadas en *O Señor dos Aneis*, de J. R. R. Tolkien: a película animada de 1978 dirixida por Ralph Bakshi; e o serial radiofónico de 1981 producido e emitido pola BBC. Tamén deu voz a un personaxe na película animada baseada en *Watership Down*, de Richard Adams. Interveu tamén noutros seriais da BBC producidos e dirixidos por Jane Morgan (unha amiga e colega de toda a vida) baseados na obra de Dickens.

Filmografía
-----------

* *Mulleres namoradas*
* *The Optimists*
* *King Arthur, the Young Warlord*
* *A Bridge Too Far*
* *Watership Down* (voz)
* *The Lord of the Rings* (voz)
* *The Little Drummer Girl*
* *Cry Freedom*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Filmografía no British Film Institute.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q667185
* WorldCat
* VIAF: 43948063
* Discogs: 441851
* Europeana: ID
* IMDb: nm0185163
* LCCN: no2001036493
* MusicBrainz: ID
* TMDb: 16380

 |
***El Ciclón*** foi un semanario de publicación irregular con diferentes etapas, editado en Santiago de Compostela e Pontevedra entre 1883 e 1900.

Historia e características
--------------------------

### Primeira etapa

Subtitulado *Periódico satírico* que *Sopla todos los sábados*, apareceu en 1883 baixo a dirección de José Peña Meléndez en colaboración co seu irmán Valentín Peña. Dedicado á crítica política e social, acollía as seccións "Rachas", "Temblores", "Telegramas", "Borrascas Poéticas", "Tarjetas postales" e "Anunciomanía". Colaboron Alfredo Vilas, Luís Taboada e Aureliano Pereira. Publicou poemas en galego de Benito Losada, Manuel Martínez González e Fernando García Acuña, un conto en verso de José Tresguerras Melo, e poemas en castelán de Javier Valcarce Ocampo e Juan Barcia Caballero.

### Segunda etapa

En maio de 1889 comezou unha nova andaina co subtítulo *Periódico satírico. Sopla todos los jueves*. Desta época son os poemas en galego de Adolfo Mosquera e Javier Valcarce Ocampo, á parte de varias poesías en castelán. En abril de 1891 pasou a subtitularse *Periódico satírico. Sopla todos los viernes*. Publicou poemas satíricos en galego de Adolfo Caamaño e fixo publicidade de libros de poemas de Heraclio Pérez Placer.

### Terceira etapa

A última etapa abrangue dende xaneiro ata marzo de 1900. Contiña numerosos poemas en castelán nas seccións "Borrascas poéticas" e "Temblores". Foi continuado por *El Cínife*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***El Ciclón Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Ciclón, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Ciclón, El". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387383
* Galiciana: 2723

 |
A **A-85** é unha autovía española en proxecto, que prevé conectar as localidades de Barreiros e San Cibrao, na provincia de Lugo, discorrendo de forma paralela á costa cantábrica. A autovía será unha conexión da A-8 á altura de Barreiros coas localidades de Foz, Burela e co porto de San Cibrao, onde hai as maiores industrias do norte da provincia.

Características
---------------

Este proxecto ten como obxectivo a construción dunha autovía que unha as localidades de San Cibrao, no termo municipal de Cervo e Barreiros, o que suporá unha alternativa á estrada nacional N-642, que discorre pola costa. Terá a súa orixe nas proximidades de San Cibrao, onde enlazará coa Vía de Alta Capacidade da Costa Norte, de titularidade autonómica, aínda sen construír na súa maioría (agás a variante de Ortigueira, xa rematada). Enlazará en Barreiros coa autovía A-8.

Segundo a planificación da Xunta de Galicia, esta nova infraestrutura sería a continuación do eixo viario de alta capacidade entre Ferrol e San Cibrao, e pecharía o triángulo formado pola autovía do Cantábrico A-8, no tramo galego entre Ribadeo e Baamonde, e a autovía AG-64.

Tramos
------

| Tramo | Estado (2012) | km |
| --- | --- | --- |
|  **A-8** Barreiros - Foz | DIA Aprobada (pendente licitación de proxecto) | 33,5 |
| Foz - Burela | DIA Aprobada (pendente licitación de proxecto) |
| Burela - San Cibrao | DIA Aprobada (pendente licitación de proxecto) |
|

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A DIA Aprobada no Boletín Oficial del Estado
A **N-555** é unha estrada nacional que vai desde Redondela até o aeroporto de Peinador.

Denominación
------------

Adoptou esta denominación en xullo de 1988, que considera de interese xeral as estradas que levan a aeroportos. Correspóndese coa antiga estrada PO-321, da que conserva varios fitos quilométricos. A súa nomenclatura actual, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).

Traxecto
--------

Parte da estrada N-550 ao seu paso pola vila de Redondela, nunha rotonda xunto ao convento de Vilavella. Atravesa as aldeas de Fortóns e A Eira Pedriña (Cedeira), en paralelo ao rego das Maceiras. Despois comeza a subir cara a Pregal (Negros), onde pasa por riba do túnel da Madroa e do túnel da liña de ferrocarril Redondela-O Porriño. Logo de pasar a carón da igrexa de Negros. Despois segue cara á parroquia de Cabeiro e cruza a Pica Moureira. Logo dunha zona industrial chega ao concello de Vigo, e alí liga coa estrada N-556, que vai do aeroporto á cidade.

Galería de imaxes
-----------------

* Fito quilométrico n° 2 en PregalFito quilométrico n° 2 en Pregal
* Fito quilométrico n° 3 en NegrosFito quilométrico n° 3 en Negros
* Fito quilométrico n° 4 en CabeiroFito quilométrico n° 4 en Cabeiro

Notas
-----

1. ↑  Ley 25/1988, de 29 de julio, de Carreteras, no *BOE* n° 182 de 30 de xullo de 1988 *(en castelán)*.

| * v
* c
* e
España Rede de Estradas do Estado en Galicia Galicia |
| --- |
| Rede interurbana | 

|  |  |
| --- | --- |
| Autoestradas e autovías | 
* **A-52**
* **AP-53**
* **A-54**
* **A-55**
* **A-6**
* **A-75**
* **A-8**
* **AP-9**

 |
| Nacionais | 
* **N-120**
* **N-525**
* **N-532**
* **N-536**
* **N-540**
* **N-541**
* **N-542**
* **N-544**
* **N-547**
* **N-550**
* **N-551**
* **N-552**
* **N-554**
* **N-555**
* **N-556**
* **N-559**
* **N-VI**
* **N-634**
* **N-640**
* **N-642**
* **N-651**
* **N-655**

 |

 |
| Rede urbana | 

|  |  |
| --- | --- |
| A Coruña | 
* **AC-10**
* **AC-11**
* **AC-12**
* **AC-13**
* **AC-14**
* **AC-15**
* **V-18**

 |
| Ferrol | 
* **FE-11**
* **FE-12**
* **FE-13**
* **FE-14**
* **FE-15**

 |
| Lugo | 
* **LU-11**

 |
| Ourense | 
* **OU-11**

 |
| Pontevedra | 
* **PO-10**
* **PO-11**
* **PO-12**

 |
| Santiago de Compostela | 
* **SC-11**
* **SC-20**
* **SC-21**

 |
| Vigo | 
* **VG-20**

 |

 |
Modelo:Biografia
**Jānis Pujats**, nado en Nautrēni (municipalidade de Rēzekne, Letonia) o 14 de novembro de 1930, e un cardeal letón, arcebispo de Riga entre 1991 e 2010.

Traxectoria
-----------

**Jānis Pujats** naceu en Nautrēni, unha parroquia da municipalidade de Rēzekne, en Letonia.

O 29 de marzo de 1951 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Riga Antonijs Springovičs.

O 8 de maio de 1991 foi nomeado arcebispo de Riga. Recibiu a consagración episcopal o 1 de xuño de mans de Francesco Colasuonno, delegado apostólico para a Federación Rusa, e tivo como co-consagradores principais a Jānis Cakuls, auxiliar de Riga e administrador apostólico até entón, e ao auxiliar de Riga Vilhelms Ņukšs.

No consistorio do 21 de febreiro de 1998 o papa Xoán Paulo II creouno cardeal *in pectore*. Dous anos despois, foi feito público o seu cardealado, ao recibir no consistorio do 21 de febreiro de 2001 o título de Cardeal-Presbítero Santa Silvia.

Retirouse do goberno da arquidiocese de Riga o 19 de xuño de 2010, con case 80 anos de idade.

Notas
-----



| Dignidades da Igrexa católica |
| --- |
| Predecesor:**Jānis Cakuls(administrador apostólico)** |  **Arcebispo de Riga** 1991 - 2010 | Sucesor:**Zbigņev Stankevičs** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q357419
* WorldCat
* VIAF: 305130525
* Catholic-Hierarchy: pujats
* GND: 1196717842
* ISNI: 0000000417268337

 |
**Baselios Cleemis Thottunkal** (en malayalam: *ബസേലിയോസ് കര്‍ദ്ദിനാള്‍ ക്ലിമ്മീസ്*), nado o 15 de xuño de 1959 en Mukkoor (distrito de Pathanamthitta Kerala, India) é un eclesiástico católico siro-malankar, arcebispo maior de Trivandrum da Igrexa Católica Siro-Malankara dende 2007, e cardeal dende 2012.

Traxectoria
-----------

Naceu como **Isaac Thottunkal** o 15 de xuño de 1959 en Mukkoor, unha vila do distrito de Pathanamthitta no estado de Kerala.

O 11 de xuño de 1986 foi ordenado sacerdote polo bispo de Battery Cyril Baselios Malancharuvil.

O 18 de xuño de 2001 foi nomeado bispo auxiliar de Trivandrum e bispo titular de *Chaialum*. Recibiu a ordenación episcopal o 15 de agosto do mesmo ano, de mans do arcebispo de Trivandrum Cyril Baselios.

O 11 de setembro de 2003 foi nomeado bispo de Tiruvalla. Cando a sé foi elevada a arquieparquía, o 15 de maio de 2006, foi nomeado arcebispo metropolitano.

O 8 de febreiro de 2007 foi elixido arcebispo maior de Trivandrum polo Sínodo da Igrexa Católica Siro-Malankara. A súa elección foi aceptada por Bieito XVI ao día seguinte, e feita pública o 10 de febreiro.

O 24 de novembro de 2012 o papa Bieito XVI creouno cardeal, co título de cardeal-presbítero de San Gregorio VII.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |

### Ligazóns externas

* Perfil en Catholic-Hierarchy.org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27180
* WorldCat
* VIAF: 39325013
* Catholic-Hierarchy: thoi
* ISNI: 000000005309403X
* LCCN: nr2004006953

 |
**Soane Lilo Foliaki**, nado en Maʻufanga (Tonga) o 18 de abril de 1933 e finado o 24 de decembro de 2013, foi un eclesiástico católico latino, bispo de Tonga dende 1994 até 2008.

Traxectoria
-----------

Soane Lilo Foliaki naceu en Maʻufanga, no leste de Nukuʻalofa, na illa de Tongatapu (Tonga). Foi ordenado sacerdote da Sociedade de María o 21 de xullo de 1955.

O 10 de xuño de 1994 foi nomeado bispo de Tonga polo papa Xoán Paulo II. Recibiu a consagración episcopal de mans do nuncio Thomas A. White o 23 de xuño de 1994, e tivo como co-consagradores principais ao bispo auxiliar de Hamilton Max Takuira Matthew Mariu e ao arcebispo de Suva Petero Mataca.

Retirouse o 18 de abril de 2008. Finou o 24 de decembro de 2013.

Notas
-----

### Ligazóns externas

* Perfil en Catholic-Hierarchy.org *(en inglés)*
* The Most Reverend Soane Foliaki, s.m. Emeritus Bishop of Tonga *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2296293
* Catholic-Hierarchy: foliaki

 |
Sexa **A** un conxunto no cal defínese unha operación binaria interna: {\displaystyle \circ }, é dicir: 

{\displaystyle {\begin{array}{rcl}\circ :\;A\times A&\to &A\\(a,b)&\to &c=a\circ b\end{array}}}
Dise que o conxunto **A**, coa operación {\displaystyle \circ }, {\displaystyle (A,\circ )} ten a **propiedade asociativa**:

Dito doutro xeito: Para calquera elemento do conxunto **A** non importa a orde na que se operen as parellas de elementos. Sempre que non se modifique a orde dos elementos, a operación dará o mesmo resultado. É dicir:

{\displaystyle \forall x,y,z\in A:\quad x\circ (y\circ z)=(x\circ y)\circ z\;}.

Exemplos
--------

Partindo do conxunto dos números naturais:

{\displaystyle N=\{1,2,3,4,\dots \}\,}
e a operación suma, podemos ver que: {\displaystyle (N,+)\,} ten a propiedade asociativa, xa que:

{\displaystyle \forall a,b,c\in N:\quad a+(b+c)=(a+b)+c\;}

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Conmutatividade
* Relación reflexiva
* Relación simétrica
* Relación transitiva
* Relación antisimétrica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q177251
* BRE: 1835193
* GEC: 0081416
* MAG: 159423971

 |
Nas matemáticas, e particularmente na álxebra, o **elemento neutro** ou **elemento identidade** dun conxunto **A**, dotado dunha operación binaria interna \*

{\displaystyle {\begin{array}{rcl}\star :\;A\times A&\to &A\\(a,b)&\to &c=a\star b\end{array}}}
é un elemento **e** do conxunto, tal que para calquera outro elemento **a** do conxunto cúmprese que:

{\displaystyle a\star e=e\star a=a}
É dicir, un elemento neutro ten un efecto inútil ao ser utilizado na operación *\**, no sentido de que o resultado non é distinto do outro operando.

Un elemento *e* que cumpra só *e* \* *a* = *a* denomínase elemento neutro pola esquerda. Analogamente, un elemento que cumpra só *a* \* *e* = *a* chámaselle elemento neutro pola dereita.

Exemplos
--------

| Conxunto | Operación | Elemento neutro |
| --- | --- | --- |
| números reais | suma e resta | 0 |
| números reais | multiplicación e división | 1 |
| funcións dun conxunto a si mesmo | composición de funcións | función identidade |
| matrices *m*×*n* | suma de matrices | matriz de ceros |
| matrices *n*×*n* | produto de matrices | matriz identidade |
| vectores | suma de vectores | vector nulo |
| cadeas de caracteres | concatenación de cadeas | cadea baleira |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Elemento inverso

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185813
* EBID: ID
* MAG: 68853498
* Treccani: elemento-neutro

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fineo (homónimos).
Licaón transformado en lobo por Zeus (atribuído a Hendrick Goltzius, para As *Metamorfoses* de Ovidio, 1589)
Na mitoloxía grega, **Fineo** foi un dos numerosos fillos de Licaón, o rei de Arcadia. 

Licaón excedeuse na súa adoración a Zeus e comezou a facer sacrificios humanos en honor ó deus. Co tempo, chegou a sacrificar a tódolos estranxeiros que accedían a Arcadia, quebrantando así o sagrado deber de hospitalidade. Cando Zeus se decatou quixo comprobalo, e foi onda a corte de Licaón disfrazado de peregrino. Licaón estaba disposto a matalo, pero observou certos sinais e prefiriu asegurarse de que non se trataba de ningún deus, así que mandou preparar a carne dunha das súas vítimas e serviulla á mesa de Zeus. Ou ben foron os fillos de Licaón, entre os que se encontraba Fineo, os que lle tenderon esa trampa dándolle a comer a Zeus un meniño dun dos seus colonos.

Zeus decatouse enseguida e, totalmente anoxado, converteuno en lobo, matou a tódolos seus fillos cos seus raios divinos, e incendiou o palacio.

Pseudo-Apolodoro, que dá os nomes dos 50 fillos de Licaón, inclúe o de Fineo. Non menciona a conversión en lobo senón que remata dicindo que Zeus fulminou a Licaón e ós seus fillos, excepto a Níctimo, o máis novo.

Notas
-----

1. ↑  Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* III, 8, 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Barcelona: Ed. Paidós. ISBN 9788449324574.
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Madrid: Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.
* Ovidio (2015). *Metamorfosis*. Madrid: Alianza Editorial. ISBN 9788420697208.
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Madrid: Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Aretusa.
Aretusa nun decadracma de Siracusa (Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión).
**Aretusa** foi, na mitoloxía grega, unha das Nereidas, as fillas de Nereo e Doris, filla de Océano.

As Nereidas eran unhas divindades mariñas que poden personificar as ondas do mar. Os diferentes mitógrafos dan diferentes cifras e nomes destes seres, ó redor de cincuenta pero algún chega ás cen.

Aretusa só é mencionada na relación proporcionada por Hixino (*Fábulas*, prólogo, 8). Non se cita nas listas achegadas por Pseudo-Apolodoro (I, 2, 7), Hesíodo (240-263) nin Homero (XVIII, 39 ss).

Hixino engade que, seducida por Poseidón, tivo un fillo: Abante. Outras fontes, non obstante, din que este era fillo de Calcón .

Notas
-----

1. ↑  *Fábulas* 157.
2. ↑  Grimal, s.v. *Abante*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana* (en castelán). Paidós. ISBN 9788449324574.
* Hesíodo (2013). *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen* (en castelán). Alianza Editorial. ISBN 9788420678825.
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas* (en castelán). Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.
* Homero (2013). *Ilíada* (en castelán). Alianza Editorial. ISBN 9788420678344.
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica* (en castelán). Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.
**Megabeat** foi un conxunto valenciano de música electrónica e selo discográfico (Megabeat Records) formado por Fran Lenaers, Julio "Nexus" e Gani Manero aparecido a finais de 1989 e que tivo o seu punto álxido entre 1990 e 1991. Tamén foron coñecidos por outros nomes coma *Interfront*, *Invisible* ou *Sun Corporation*.

Traxectoria
-----------

Megabeat supuxo un sopro de aire renovador sobre as correntes eurobeat e ítalo house/spaghetti disco que predominaban nas discotecas españolas en 1990. De ascendencia techno/dancefloor se lles considera os pais do controvertido Son de Valencia. Entre as súas influencias principais salientan xéneros coma a EBM, o rock gótico, o tecnopop, o new beat e mailo trance alemán da primeira época. Tamén é salientable a influencia que neles exerceron conxuntos veteranos coma Kraftwerk e Front 242, e en distinta medida unha longa lista de grupos europeos que comezaron a se abriren paso, sobre todo no Levante español, propiciando un panorama favorable a esta formación valenciana.

Á marxe dos rumores e a considerable lenda que xira arredor deste grupo hai que dicir que a súa música pouco o nada ten que ver co concepto actual do Son de Valencia, estilo que comezou a masificarse polo ano 1992 e que desembocou no que hoxe enténdese como *bakalao* ou *mákina*, se ben estas etiquetas xa se empregaran en 1990 para se referir a todo tipo de música electrónica aplicada á pista de baile, independentemente do seu xénero.

É importante suliñar que aínda que a carreira de Megabeat foi curta chegaron a lanzar unha trintena de discos ao mercado, editados baixo distintos nomes segundo o tipo de xénero, que ían dende a electrónica instrumental máis melódica ata a EBM, pasando polo techno máis corporal, nunha fusión moi persoal que axiña callou nos pratos dos *discjockeys*.

Chegouse a dicir que a obra de Megabeat eclipsou ós propios compoñentes do grupo, facéndose máis popular a súa música que o seu propio nome. De calquera xeito trátase dunha figura chave que absorbeu e sintetizou a vangarda europea para introduciren, coma un repetidor, un novo campo na escena electrónica española, orixinando toda unha morea de novos artistas e produtores.

Discografía
-----------

* Interfront (*Invisible 1*)
* Es imposible, no puede ser... (*Invisible 2*)
* War!!
* Serie *Megabeat* (cinco discos)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial de Interfront en MySpace
* Páxina oficial de Interfront

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140468
* Discogs: 54399
* MusicBrainz: ID

 |
A **illa ou illote Bear** ou *illa do Tenente González* é unha illa rochosa a menos de 1 milla ao oeste da illa Stonington na baía Margarida, da costa da Terra de Graham na Antártida.

Crese que a illa Bear foi descuberta pola Expedición Británica á Terra de Graham (BGLE) (1934 - 1937) comandada por Rymill e pola expedición do Servizo Antártico dos Estados Unidos (USAS) (1939 - 1941) ao mando de Byrd, ambas operaron na área da illa Stonington. A illa Bear foi explorada en 1947 polo British Antarctic Survey (FIDS), quen a chamou así en honra ao USS Bear, o buque insignia do Servizo Antártico dos Estados Unidos (USAS), a expedición que visitou a área en 1940. Unha expedición chilena en 1947 sinalou un illote que coincide aproximádamente coas coordenadas de Bear, dándolle o nome de *illa Tenente González*, en honra do tenente Jorge González Baeza, quen integraba a expedición.

Reclamacións territoriais
-------------------------

Arxentina inclúe á illa no Departamento Antártida Arxentina dentro da Provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur; para Chile forma parte da Comuna Antártica da Provincia da Antártica Chilena dentro da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena; e para o Reino Unido integra o Territorio Antártico Británico. As tres reclamacións están suxeitas ás disposicións do Tratado Antártico.

Nomenclatura dos países reclamantes: 

* Arxentina: *islote Bear*
* Chile: *islote Bear*
* Reino Unido: *Bear Island*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q618341
* GEC: 0501023
* GeoNames: 6620711

 |
| Atol das Rocas |
| --- |
|  |
| Atol |
| Datos |
| País | Brasil |
| Illa principal | Farol; Cemitério |
| Linguas |  |
| Poboación (2010) |  |
| Superficie | 0´36 km² |
| Superficie lagoa | 7´5 km² |
| Nº de illas | 2 |
| Coordenadas | 03°52′S 33°49′O﻿ / ﻿-3.867, -33.817 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol |
|

O **Atol das Rocas** é un atol no océano Atlántico localizado a 03°52' S 33°49' O que pertence ao Brasil, facendo parte do estado do Río Grande do Norte, estando a 245 km da cidade de Natal, e a 146 km do arquipélago de Fernando de Noronha.

Historia e características
--------------------------

Ten unha forma oval, con 3´7 km por 2´5 km, e unha superficie total de 7´5 km², dos cales apenas uns 360 mil m² son terra firme e o resto é a lagoa interior do atol. Foi descuberto en 1503. O océano próximo ao atol non é moi profundo, tornándose perigoso para a navegación.

As súas augas próximas son un santuario para diversas especies de aves, peixes, quenllass, tartarugas e cangrexos, e forman a primeira reserva biolóxica mariña creada no Brasil. En 2001 a UNESCO declarouno patrimonio da humanidade. O atol consiste principalmente de coral e algas vermellas. O anel de coral está case fechado e conta con dúas canles naturais, unha de 200 m. no norte e outra moito máis estreita no oeste.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sigep - Comissão Brasileira de Sítios Geológicos e Paleobiológicos. Descrición detallada, con mapas e fotografías
* UNESCO - Illas Atlánticas Brasileiras: Reservas de Fernando de Noronha e Atol das Rocas (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q241074
* WorldCat
* VIAF: 314906727
* GeoNames: 3390248
* LCCN: no2015024032
* OSM: 2254904
* WHC: 1000rev

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Despertar Gallego.
***El Despertar Gallego*** foi un periódico editado en Buenos Aires pola Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales na República Arxentina entre 1922 e 1930.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano mensual de la Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales en la República Argentina*, comezou a editarse o 1 de xaneiro de 1922, dirixido por Antón Alonso Ríos. Posteriormente foi dirixido por Eduardo Blanco Amor. Entre os seus colaboradores estaba Ramón Suárez Picallo, que foi secretario de redacción.

Inclúiu crónicas e noticias das súas actividades así como información interna da Federación (informes da xunta executiva, consello federal, asembleas, debates, disensións internas etc.); información local galega e da propia colectividade (na que se critica o papel das autoridades consulares); artigos de carácter político, nos que se reflexiona sobre a situación galega e española dende unha perspectiva agrarista (mesmo recollendo ou facendo chamamentos á mobilización agraria). Tamén aparecen traballos cunha temática moi variada sobre a instrución, a cooperación, o antiimperialismo etc.

A publicación foi evolucionando, ao mesmo tempo que as correntes dentro da propia Federación, dende unha perspectiva socialista a ter unha orientación nacionalista, o que provocou numerosas controversias na mesma e rematou coa ruptura da Federación, continuando a publicación como voceiro do sector nacionalista ata o ano 1930.

Foi substituído por ***Galicia***.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz, Hernán M. (2007). *Historia de la Federación de Sociedades Gallegas*. *Buenos Aires: Fundación Sotelo Blanco-Biblos*. ISBN 978-950-786-574-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.
***El Magisterio Gallego*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1882 e 1922.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista de Instrucción Primaria. Destinada á defender los intereses y derechos de los maestros del distrito universitario de Galicia*, apareceu o 10 de xullo de 1882. Xurdiu para substituír a *El Eco del Magisterio*. Publicábase os días 10, 20 e 30 de cada mes e despois os días 5, 15 e 25. Foro os seus directores Joaquín Reinoso, Augusto Milón e Celestino Buján Suárez. Entre as súas seccións incluía unha de carácter oficial, outra doutrinal e un folletín no que se inserían as disposicións oficiais. En 1913 publicábase cunha tirada de 1.000 exemplares. Aínda se publicaba en 1922.

Notas
-----

1. ↑  *Galicia. Diario de Vigo*, 25-11-1922, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Magisterio Gallego, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534279
* Galiciana: 2778

 |
**Oliviero Toscani**, nado en Milán o 28 de febreiro de 1942, é un fotógrafo italiano, recoñecido principalmente polas súas campañas publicitarias deseñadas para a marca de roupa Benetton, as cales provocaron controversia nas décadas de 1980 e 1990.

Traxectoria
-----------

Estudou fotografía en Zúric entre 1961 e 1965. Entre 1982 e 2000, Toscani traballou para Benetton, contribuíndo ó crecemiento da marca United Colors of Benetton ata ser unha das marcas máis recoñecidas mundialmente.

Unha das súas campañas máis famosas incluía unha fotografía dun enfermo da SIDA agonizando nunha cama de hospital, rodeado da súa familia doente. Outras, incluían alusións ó racismo, a guerra, a relixión e a pena capital. En 1990, Toscani fundou a revista *Colors* (propiedade de Benetton), xunto co deseñador gráfico Tibor Kalman. Baixo o lema "unha revista sobre o resto do mundo", *Colors* explotaba o multiculturalismo prevalecente na época, así como as campañas publicitarias de Benetton. A liña editorial era independente da marca de roupa. En 1993, Toscani creou Fabrica, un centro de investigación sobre a arte na comunicación; e encargou o deseño ó arquitecto xaponés Tadao Ando.

En 2005, Toscani levantou polémicas novamente, cando fixo fotografías para a campaña publicitaria da marca de roupa masculina "Ra-Re". Os retratos aludían á homosexualidade masculina, dun modo que afervoou a diversos grupos que debatían os dereitos homosexuais.

Ademais de traballar con Benetton, Toscani foi o deseñador de campañas publicitarias para Esprit, Valentino, Chanel e Fiorucci. As campañas de Toscani gañaron catro veces o premio Lion d'Or no Festival de Cannes. Persoalmente, Toscani recibiu, entre outros premios, o UNESCO Grand Prix, e dúas veces o premio Grand Prix d'Affichage. Tivo exposicións individuais, en orde cronolóxica, nas cidades de Venecia, São Paulo, Milán, cidade de México, Helsinqui, Roma e outras catorce cidades.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q380347
* WorldCat
* VIAF: 115451678
* BIBSYS: 90957227
* BLBNB: 000370154
* BNE: XX1166233
* BNF: 12534332b
* CiNii: DA10564181
* DeutscheBio: 119304384
* Discogs: 2253720
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 22440
* GND: 119304384
* ICCU: SBLV087798
* IMDb: nm1889373
* ISNI: 0000000110067311
* LCCN: n78010475
* Luminous-Lint: Oliviero\_\_Toscani
* Munzinger: 00000028909
* NDL: 00544922
* NKC: xx0041791
* NLG: 185652
* NPG: mp67025
* NTA: 146928334
* RKD: 241546
* SNAC: w6j10q0t
* SUDOC: 034604480
* Treccani: oliviero-toscani
* ULAN: 500246745

 |
**Lluís Claret**, nado en Andorra la Vella en 1951, é un violonchelista andorrano.

Traxectoria
-----------

Lluís Claret naceu en Andorra a Vella en 1951, fillo de pais cataláns exiliados. Aos nove anos empezou a súa educación musical na súa localidade natal. En 1964 trasladouse a Barcelona, obtivo grandes recoñecementos no Conservatorio do Liceu e comezou a traballar con Enric Casals, irmán de Pau Casals. Claret continuou os seus estudos en Francia, Italia e os Estados Unidos, tendo contacto con grandes profesores como Maurice Gendron e Radu Aldulescu.

Ao longo da súa carreira dedicouse especialmente á Música de Cámara. Gañou primeiros premios en varios concursos internacionais de prestixio. É membro fundador do Trío de Barcelona e frecuentemente colabora con músicos de renome.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial de Lluís Claret

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2467036
* WorldCat
* VIAF: 88566896
* AllMusic: mn0002191268
* BIBSYS: 5057162
* BNF: 13922078z
* CANTIC: a10606610
* Europeana: ID
* GEC: 0018090
* GND: 13537698X
* IMDb: nm1178336
* ISNI: 000000008162451X
* LCCN: n83178773
* MusicBrainz: ID
* NKC: mzk2009512274
* SUDOC: 177240229

 |