recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Berislav Grgić**, nado o 15 de febreiro de 1960 en Kotor Varoš (Bosnia e Hercegovina, Iugoslavia) é un bispo católico latino croata, dende 2008 prelado de Tromsø. Grgić fuxiu de Bosnia e Hercegovina durante a guerra, chegando a Noruega como refuxiado.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Grgić naceu nunha familia de croatas de Bosnia en Kotor Varoš, entón parte de Iguoslavia e hoxe na República Serbia (Bosnia e Hercegovina). Foi ordenado sacerdote polo bispo Franjo Komarica en Banja Luka o 29 de xuño de 1986. Comezou a súa carreira na diocese de Banja Luka, exerceu como capelán en Stara Rijeka até 1987 e logo como vigairo en Glamoč até 1988. Posteriormente estudou na Pontificia Universidade Gregoriana de Roma até 1991.

No momento do estoupido das guerras iugoslavas en 1991, Grgić era profesor no seminario de Zadar, na República Socialista de Croacia. Traballou para a Cáritas de Banja Luka dende Zagreb durante a guerra de Bosnia entre 1992 e abril de 1995. En agosto do mesmo ano foi expulsado polas autoridades serbias que controlaban Banja Luka, converténdose en refuxiado de guerra. Pasou a Croacia, e dende alí a Noruega en xaneiro de 1996. A Conferencia Episcopal Croata, coa aprobación da Conferencia Episcopal de Bosnia e Hercegovina, encargoulle a atención pastoral dos 1.200 refuxiados croatas da diocese de Oslo. Logo de ter aprendido noruegués, foille confiada a atención pastoral de todos os inmigrantes da diocese.

### Anos en Noruega

Grgić traballou na escola de Santa Sunniva a partir de 2000, e como capelán da catedral de Santo Olaf de Oslo a partir de 2001 antes de marchar por un tempo á arquidiocese de Múnic e Frisinga en 2007. O 18 de decembro de 2008 foi nomeado prelado Tromsø, e consagrado bispo por Bernt Ivar Eidsvig o 28 de marzo de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q434169
* WorldCat
* VIAF: 305527507
* Catholic-Hierarchy: grgic

 |
**Adelio Dell'Oro**, nado en Milán o 31 de xullo de 1948, é un eclesiástico católico latino, dende 2015 bispo de Qarağandı.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Naceu en Milán, capital da provincia homónima e sé arcebispal, o 31 de xullo de 1948. En 1959 entrou no seminario menor milanés, e a partir de 1967 no seminario maior, completando os seus estudos na Facultade de Teoloxía do Norte de Italia. O 28 de xuño de 1972 foi ordenado sacerdote diocesano polo cardeal Giovanni Umberto Colombo.

Logo da súa ordenación foi vigairo parroquial na parroquia de Santo André de Milán entre 1972 e 1983, e vigairo parroquial na parroquia de Santa María Asunta de Buccinasco entre 1983 e 1997. Ao mesmo tempo foi profesor de relixión en varias escolas, entre 1974 e 1997.

En 1997 foi enviado *fidei donum* a Casaquistán, onde foi director do seminario interdiocesano de Qarağandı e director de Cáritas entre 1997 e 2007, e párroco en Vïşnevka e colaborador da nunciatura apostólica e profesor de teoloxía no seminario entre 2007 e 2009.

En 2009 volveu a Italia e foi nomeado encargado do colexio Guastalla de Monza e asistente diocesano de Comuñón e Liberación, entre 2010 e 2012. Nestos anos viviu na parroquia de San Zenón de Cambiago.

### Pontificado

O 7 de decembro de 2012 foi nomeado polo papa Bieito XVI administrador apostólico de Atıraw e bispo titular de *Castulo*. Recibiu a consagración episcopal o 2 de marzo de 2013 de mans do cardeal Angelo Scola, e tivo como co-consagrantes ao arcebispo emérito de Milán Dionigi Tettamanzi e ao arcebispo de Santa María en Astana Tomasz Peta.

O 31 de xaneiro de 2015 o papa Francisco nomeouno bispo de Qarağandı.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q641330
* Catholic-Hierarchy: delloro

 |
**Alexandros Gianniris** (en grego: *Αλέξανδρος Γιαννίρης*), nado en Atenas o 15 de maio de 1960 e finado na mesma cidade o 30 de xuño de 2023, foi un eclesiástico ortodoxo grego, dende 1997 metropolitano de Nixeria.

Traxectoria
-----------

Naceu como Georgios Gianniris en Atenas en 1960. Graduouse pola Facultade de Pastoral e Teoloxía Social da Universidade de Tesalónica e posteriormente foi ordenado diácono o 1 de outubro de 1988, e ordenado sacerdote o 2 de outubro da Igrexa ortodoxa de Alexandría. Logo da súa ordenación exerceu de superior na Igrexa Patriarcal dos Santos Anárxiros da arquidiocese de Xohanesburgo e Pretoria e de secretario da arquidiocese.

O 23 de setembro de 1997 foi elixido bispo da diocese de Nixeria; a xurisidición inclúe a Nixeria, Níxer, Benín e Togo. Recibiu a consagración episcopal o 24 de novembro do mesmo ano. Foi elevado ao rango de metropolitano o 27 de outubro de 2004.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na páxina web da arquidiocese Arquivado 25 de setembro de 2018 en Wayback Machine. *(en grego)*

| Dignidades da Igrexa ortodoxa |
| --- |
| Predecesor:**(creación da sé)** |  **Bispo de Nixeria** 1997 - 2004 | Sucesor:**(elevación da sé)** |
| Predecesor:**(elevación da sé)** |  **Metropolitano de Nixeria** dende 2004 | Sucesor:**(no cargo)** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19613097
* WorldCat
* VIAF: 32151246546144132056
* GND: 114719663X

 |
**Edward Blatchford** (tamén acreditado como **Ed Blatchford**), nado en Farmington Hills, Míchigan, o 28 de xullo de 1972, é un actor estadounidense. É coñecido por interpretar a Peter Collins en *Malibu, CA*, do produtor Peter Engel. Traballou con Engel noutras series, como *Saved by the Bell*, *Hang Time* e *City Guys*. No cine, apareceu en filmes como *O derradeiro dos mohicanos* (1992) e *Nowhere to Run* (1993).

No 2010, Blatchford protagonizou e escribiu a curtametraxe independente *Saved by the Belding*. Trátase dunha parodia da súa aparición como convidado na serie *Saved by the Bell*, onde interpreta a Rod Belding, irmán de Richard Belding (Dennis Haskins).

Notas
-----

1. ↑  "*Saved by the Belding*". Arquivado dende o orixinal o 01 de febreiro de 2018. Consultado o 26 de abril de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Edward Blatchford na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5341915
* Allmovie: p6712
* AlloCiné: 163257
* IMDb: nm0087801
* Rotten Tomatoes: edward\_blatchford

 |
**Louis Pelâtre**, nado o 12 de maio de 1940 en Pancé (Ille e Vilaine, Francia), é un relixioso católico latino, vigairo apostólico de Istambul entre 1992 e 2016.

Traxectoria
-----------

Foi ordenado sacerdote dos Agostiños da Asunción o 24 de maio de 1969. O papa Xoán Paulo II nomeouno vigairo apostólico de Istambul e bispo titular de *Sasime* o 9 de xullo de 1992, e recibiu a consagración episcopal o 13 de setembro de mans do cardeal Sergio Sebastiani, nuncio en Turquía; como co-consagrantes principais tivo a Hovhannes Cholakian, arcebispo armenio de Istambul, e a Antonios Varthalitis, arcebispo latino de Corfú, Zante e Cefalonia. Nun país predominantemente musulmán, foi responsable da pequena comunidade de rito latino, á súa vez unha parte minoritaria dos arredor de 15.000 católicos de Istambul; porén, a partir de 1999 foi tamén administrador apostólico do exarcado de Constantinopla de rito bizantino. Logo de presentar a súa renuncia por razóns de idade (75 anos), o papa Francisco aceptouna o 16 de abril de 2016 co nomeamento do seu sucesor.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1871914
* Catholic-Hierarchy: pelatre

 |
O **Club Hockey Xeo Txuri Urdin** (en galego) ou **Txuri Urdin Izotz Hockey Taldea**, **Txuri Urdin IHT** (en éuscaro), é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Donostia, País Vasco. Actualmente compite na Superliga española, a máxima competición española e da que é o equipo máis laureado con 9 títulos. Disputa os seus partidos como local no *Txuri Urdin Izotz Jauregia*, con capacidade para 1.200 espectadores.

Historia
--------

O club foi fundado en 1972. O CH Txuri Urdin foi un dos seis membros fundadores da Superliga Española de Hóckey Xeo, a máxima competición deste deporte no Estado español. Logo da rivalidade veciñal coa Real Sociedad os tres primeiros anos na liga e na copa, o Txuri Urdin sucedeu ao equipo branquiazul en 1976 coma o primeiro equipo en suceder á Real Sociedad. Ese mesmo ano, a sección de hóckey da Real Sociedad disolveuse, polo que o Txuri Urdin pasou a ser o único equipo de hóckey sobre xeo de Primeira División na cidade. O Txuri Urdin gañou en 9 ocasións o título de liga (equipo con máis triunfos) e en seis a copa, o último título de liga chegou o ano 2000, ano no que acadou o dobrete (liga e copa). Ademais, o club gañou a Copa de Euskadi nunha ocasión, en 1993.

A mellor época do equipo vasco foi a década dos '90, cando conquistou 5 títulos de liga, 3 de copa e a única Copa de Euskadi, ademais dos 2 subcampionatos de liga e copa.

Palmarés
--------

* **9 Superligas españolas**: 1976, 1980, 1985, 1990, 1992, 1993, 1995, 1999 e 2000.
* **5 subcampionatos de liga**: 1978, 1979, 1991, 1994 e 2005.
* **6 Copas do Rei**: 1979, 1980, 1990, 1991, 1994 e 2000.
* **7 veces finalista da Copa do Rei**: 1977, 1978, 1986, 1988, 1989, 1993 e 1996.
* **1 Copa de Euskadi**: 1993

Participacións na Copa de Europa
--------------------------------

| Tempada | Rolda | Adversario | Resultado(s) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1980-81 | 1ª Rolda | Francia Mammouth de Tours |  2-2 ; 2-10 |
| 1985-86 | 1ª Rolda | *exento* |
|  | 2ª Rolda | Italia Hockey Club Bolzano |  1-5 ; 0-18 |
| 1990-91 | 1ª Rolda | Francia Dragons de Rouen Países Baixos Rotterdam |  2-16 1-21 |
| 1992-93 | 1ª Rolda |  Wasps de Durham Vålerenga IFRomanía  Steaua Bucarest |  2-9 1-11 1-10 |
| 1993-94 | 1ª Rolda | Dinamarca Esbjerg fB Ishockey Vålerenga IFPaíses Baixos Nijmegen Emperors |  3-18 0-15 2-8 |
| 1995-96 | Preliminar | Luxemburgo Tornado de Luxembourg |  5-4 ; 2-2 |
|  | 1ª Rolda | Eslovenia HDD ZM OlimpijaPaíses Baixos Tilburg Trappers Steelers de Sheffield |  2-17 1-14 2-9 |
| 1999-00 | 1ª Rolda | Ucraína Irbiz Kiev Francia Ducs d'AngersBélxica HC Louvain |  1-16 1-12 4-3 |
| 2000-01 | 1ª Rolda | Dinamarca Blue Fox de Herning IKFrancia Les Léopards de CaenPaíses Baixos Nijmegen Emperors |  0-17 3-20 1-11 |

### Balanzo europeo

| Partidos xogados | Vitorias | Empates | Derrotas | Goles a favor | Goles en contra | Diferenza |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 22 | 2 | 2 | 18 | 39 | 258 | -219 |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* Site oficial do club
* Novas do hóckey sobre xeo de España Arquivado 07 de febreiro de 2011 en Wayback Machine.
**Celestino Carbia Campaña**, nado en Valga cara a 1898 e finado en Pontevedra o 11 de maio de 1937, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Carbia Fariña, foi fundador do Sindicato Agrario de Cordeiro e impulsor do cooperativismo. Coa ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Valga a partir do 9 de marzo de 1924 xunto ao seu pai Francisco Carbia. Porén ambos dimitiron do cargo un ano despois como "protesta ante a forma en que se efectuou a segregación da freguesía de San Xulián de Requeixo para constituír o Concello de Pontecesures". Logo das elección de 1931 foi concelleiro de Valga e tenente de alcalde. Asumiu a alcaldía ao renunciar Maximino Mosquera por problemas de saúde. Foi alcalde de Valga até 1933. Presidente de Izquierda Republicana de Valga, foi reposto como alcalde despois do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo preso na Illa de San Simón. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar foi condenado a pena de morte e fusilado en Pontevedra o 11 de maio de 1937. Soterrado no cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra, a súa familia logrou traer os seus restos en 1977 ao cemiterio de Cordeiro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Maximino Mosquera Castromán** |  **Alcalde de Valga** 1931 - 1933 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Valga** 1936 | Sucesor:**Andrés García Cortés** |

Querela arxentina contra os crimes do franquismo
------------------------------------------------

A súa familia sumouse á Querela arxentina contra os crimes do franquismo.

Notas
-----

1. ↑  *El País*, 11-2-1935, p. 2.
2. ↑  Redacción. "A 'querela arxentina' suma a adhesión de cinco familias". *Nós Diario*. Consultado o 2021-04-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Celestino Carbia Campaña na páxina web *Nomes e Voces*.
* "Alcalde, republicano, asasinado" *Praza*, 5/5/2016.
***La Integridad*** foi un periódico editado en Tui de 1888 a 1925.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 15 de decembro de 1888. Fundado por Antonino Cerviño González. Comezou sendo de periodicidade bisemanal, saíndo os mércores e os sábados, para converterse, logo dunha breve suspensión, en diario, o 2 de xuño de 1890, subtitulado *Diario católico*. A partir do ano XV, número 8.773 (25 de agosto de 1902) cambiou o subtítulo por *Diario de Tuy*, e no ano XVII, número extraordinario (8 de decembro de 1904) volveu cambiar o subtítulo por *Diario católico de Tuy*. Estivo dirixido por Justo Salvador Fortes, Emilio Sías, Francisco González Novas, Cesáreo García Álvarez (Isaac Rego Arce), Eusebio Vence Calviño e Manuel García Lara, e o seu redactor era Victoriano Paridís. A súa tendencia era católica. Tivo moita difusión non só na comarca do Baixo Miño senón tamén noutras localidades galegas, españolas e de América. Ademais de artigos e traballos de carácter histórico como "Antigüedades de Tuy y su obispado" ou "Guerra de la Independencia en Galicia", incluíu unha sección literaria. Cesou a súa edición o 31 de marzo de 1925.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Integridad, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Páramos, José G. (1918). *Estudio bibliográfico y crítico acerca de la prensa periódica tudense* (en castelán). Madrid: Viuda de Pueyo. pp. 153–230.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. p. 602. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 272–273. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391399
* Galiciana: 3918

 |
**Wayne Knobel Homren**, nado en Pittsburgh, Pensilvania, o 24 de agosto de 1958, é un editor e numismático estadounidense.

Traxectoria
-----------

Homren graduouse na Universidade de Pittsburgh en 1980 e acadou senllos mestrados, en Ciencias na Universidade de Míchigan (1981) e MBA na Universidade de Pittsburgh (1992).

A súa carreira profesional está vinculada aos laboratorios Bell, ao motor de procuras por Internet Lycos e ao Departamento de Defensa dos Estados Unidos.

Paralelamente á súa actividade profesional, Homren dedicouse tamén ao mundo editorial e numismático. Foi creador e redactor do boletín electrónico semanal sobre numismática *E-Sylum*. É membro da *American Numismatic Society* e presidiu entidades como a *Numismatic Bibliomania Society*, a Sociedade Numismática do Oeste de Pensilvania e a Asociación de Numismáticos de Pensilvania. Así mesmo, foi o presidente xeral da Feira Mundial do Diñeiro celebrada en 2004 en Pittsburgh pola *American Numismatic Association*, e dirixiu diversos programas de numismática para a xuventude en Pensilvania e Virxinia.

Como coleccionista numismático cómpre salientar a súa colección de moedas da Guerra Civil dos EEUU, e moedas de emerxencia e con contramarcas, así como papel moeda de Pittsburgh. Tamén reuniu unha extensa biblioteca de arredor de 3.000 volumes sobre numismática estadounidense.

Vida persoal
------------

Homren casou o 5 de xullo de 1997 con Diana Robinson, con quen tivo dous fillos e unha filla.

Recoñecementos
--------------

* (2008): Premio Burnett Anderson Memorial, da a *American Numismatic Association* (ANA), a *American Numismatic Society* (ANS) e o Gremio Literario Numismático (*Numismatic Literary Guild* -NLG-).
* (2021): Inclusión da lista das persoas máis influentes en numismática de 1960-2020, da revista *Coin World*.

Publicacións
------------

Wayne Knobel Homren é autor de varios artigos en diversas revistas especializadas estadounidenses, como *The Asylum*, *The Numismatist* ou *Paper Money*.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Smith, P. (2012).
2. 1 2 3 4 5  *The Most Influential People in Numismatics 1960-2020*. *Coin World*. Páxina 97.
3. 1 2 3 4  "Homren, Wyne". En *Coins Weekly*. 25 de xuño de 2020.
4. ↑  "American Numismatic Association Past Award Recipients". *American Numismatic Association*.
5. ↑  "Wayne Knobel Homren. Biography". *Newman Numismatic Portal*.
6. ↑  "Wayne Homren Archives". *Internet Archive (Archive.org)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Homren, Wyne". En *Coins Weekly*. 25 de xuño de 2020.
* Smith, P. (2012). "Homren, Wayne Knobel". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 185.
* "Wayne Homren". En *The Most Influential People in Numismatics 1960-2020*. *Coin World*. 2021. Páxina 97.

### Ligazóns externas

* Guide to the Wayne Homren Papers 1830s-1990s. *Historic Pittsburgh*

* Portal:Historia
* Portal:Estados Unidos de América
**Félix Biet**, nado o 21 de outubro de 1838 en Langres, Alto Marne, e finado o 9 de setembro de 1901 en Saint-Cyr-au-Mont-d'Or, Ródano, foi un misioneiro e naturalista francés.

Traxectoria
-----------

Biet naceu en 1838. Foi ordenado sacerdote en 1864. Foi enviado pola Sociedade de Misións Estranxeiras de París a Tatsienlu, no Tíbet sichuanés (hoxe coñecida como Dartsedo en tibetano e Kangding en chinés), como misioneiro, en barco, vía O Cairo, Adén, Singapur, Saigón e Shanghai. 

Foi consagrado bispo e encargado do vicariato apostólico do Tíbet, hoxe diocese de Kangding, en 1898.

Félix Biet recolleu bolboretas para Charles Oberthür, que lle dedicou tres novas especies (*Thecla bieti*, *Pantoporia bieti* e *Anthocharis bieti*). 

Outros autores dedicáronlle a Biet numerosas especies: 

Alphonse Milne-Edwards describiu o gato de montaña chinés (*Felis bieti*). O cercopiteco *Rhinopithecus bieti*, recollido e enviado a París por Jean-André Soulié. *Garrulax bieti* unha ave paseriforme da familia dos leiotríquidos endémica da China, foi outro descubrimento, nomeado por Émile Oustalet en 1897. 

Exemplares destas especies están nas coleccións de historia natural do Tíbet e a China do Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París.

Félix Biet volveu a Francia ao final da súa vida por motivos de saúde. Sucedeulle o bispo Pierre-Philippe Giraudeau, coadxutor seu desde 1897.

Notas
-----

1. ↑  Yunnan snub-nosed monkey, China.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Adrien Launay (1916):  *Mémorial de la Société des missions étrangères*. París: Séminaire des Missions-Étrangères.
* Bo Beolens & Michael Watkins (2003): *Whose Bird? Common Bird Names and the People They Commemorate*. New Haven / Londres: Yale University Press. ISBN 0-3001-0359-X.
* Françoise Fauconnet-Buzelin (2012): *Les Martyrs oubliés du Tibet. Chronique d'une rencontre manquée (1855-1940)*. París: Éditions du Cerf, col. Petit Cerf. ISBN 978-2-2040-9593-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3092380
* WorldCat
* VIAF: 265684042
* BNF: 156729965
* Catholic-Hierarchy: biet
* ISNI: 0000000382698379
* Léonore: [LH//236/2 2]

 |
**Platon Artemiuk** (en ucraíno: *Платон Артемюк*), nado como **Pavlo Fedorovych Artemiuk** (en ucraíno: *Павло Федорович Артемюк*) o 18 de xuño de 1891 en Nosów (no distrito de Konstantynów, gobernación de Siedlce, Imperio Ruso) e finado o 15 de agosto de 1951 en Toronto (Canadá), foi un eclesiástico ortodoxo ucraíno.

Traxectoria
-----------

Naceu o 18 de xuño de 1891 en Nosów, unha aldea do distrito de Konstantynów preto de Biała Podlaska (entón parte da gobernación de Siedlce do Imperio Ruso, dende 1999 parte do Voivodato de Lublin de Polonia). En 1910 graduouse polo seminario de mestres en Biała Podlaska, e exerceu tres anos como mestre. Posteriormente, ampliou os seus estudos no Instituto Pedagóxico de Vilnius: en 1916 por mor da primeira guerra mundial foi trasladado a Samara, nese mesmo ano graduouse, e foi alistado no Exército Imperial Ruso. Logo da guerra, retomou a súa actividade como mestre en 1918 e volveu ao territorio da actual Ucraína. En data descoñecida, casou coa súa dona Taisa, coa que tivo tres fillas (Nina, Larisa, e Anna).

O 15 de marzo de 1936 foi ordenado sacerdote polo bispo de Volinia Oleksii Hromadskyi e asignado a unha parroquia de Novostavtsi. En 1939 finou a súa muller en Brest, e durante a segunda guerra mundial perdeu á súa filla Nina.

O 2 de agosto de 1942 foi ordenado bispo da Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína polos bispos Nykanor Abramovych e Mstyslav Skrypnyk. Coa ofensiva do Exército Vermello para recapturar os territorios da RSS de Ucraína, fuxiu de Rivne a Varsovia o 14 de xaneiro de 1944, e foi nomeado secretario do Sínodo dos Bispos da Igrexa, cargo no que permaneceu até que finalizou a guerra. En 1951 trasladouse a Toronto, onde finou.

Notas
-----

1. 1 2  Леонюк, Володимир (1996). *Словник Берестейщини* (en ucraíno) **1**. Видавнича фірма "Афіша". p. 46. ISBN 9789669506306.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Лыкова, Людмила Анатольевна, ed. (2021). *Православие на Украине в годы Великой Отечественной войны*. Litres. p. 472.
3. ↑  Борщевич, Володимир (2004). *Волинський пом'янник* (en ucraíno). Rivne. p. 24.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28357184
* WorldCat
* VIAF: 80145541822396600033
* GND: 1112207341
* LCCN: nb2015024762

 |
**Frei Basilio Río Brenlla**, coñecido como "O padre Basilio", nado en San Salvador de Padreiro (Santa Comba) o 5 de outubro de 1913 e finado en Xerusalén o 17 de outubro de 1994, foi un misioneiro, teólogo, organista e procurador xeral de Terra Santa.

Traxectoria
-----------

Entre 1927 e 1930 cursou os estudos humanísticos no seminario franciscano de Herbón (Padrón) e vestiu o hábito da orde de San Francisco o 30 de xullo de 1930. Despois de estudar teoloxía en Santiago de Compostela, ordenouse sacerdote o 6 de xuño de 1941. Durante nove anos desempeñou o oficio de organista e dedicouse á ensinanza desta materia. Compaxinou este labor co de administrador dos centros franciscanos de Ponteareas e Herbón, así como o traballo apostólico coa xuventude Antoniana da vila de Ponteareas.

O 6 de novembro de 1950 incorpórase á Misión de Terra Santa. Alí, primeiro durante oito meses presta servizo no Santo Sepulcro, e logo é destinado á Procura Xeral de Terra Santa, no convento de San Salvador, onde permanece por espazo de 30 anos, co que acada o grao de procurador xeral (1968-1981) e convértese no derradeiro dos procuradores xerais en Terra Santa. En 1973, Río Brenlla recibe o recoñecemento da Encomenda da Orde de Isabel a Católica no madrileño palacio de Santa Cruz, de mans do subsecretario de Asuntos Exteriores, Gabriel Fernández.

Ao mesmo tempo entre 1951 e 1962 foi corista custodial e sempre traballou en Palestina nas obras de beneficencia, especialmente como membro do comité da parroquia latina de Xerusalén. Rematado o seu período como procurador en Terra Santa foi superior no Santo Sepulcro (1981-1983), en Betania (1983-1990) e en Caná de Galilea (1990-1993).

Notas
-----

1. ↑  "Personaxes de Santa Comba". *Santa Comba*.
2. ↑  "Basilio Río Brenlla el último procurador general de Tierra Santa - Adiante Galicia" (en castelán). 2018-01-10. Consultado o 2024-03-27.
3. ↑  "Lembrando a Basilio Río". *anosacosta.es*. Consultado o 27/03/2024.
O termo **terratenente** (que ten terras) refírese ao dono ou posuidor dunha terra ou facenda. Se ben o termo se aplicaría de forma moi xeral, o seu uso corrente corresponde ao nomeamento dos grandes posuidores de terras.

Contexto histórico
------------------

Adoitan existir en países de tradición monárquica, onde normalmente forman parte da nobreza, nos que as súas fortunas proceden da Idade Media (Junkers de Alemaña ou Grandes de España). Aínda que tamén apareceron noutras circunstancias, como por exemplo en Cuba a comezos do século XX, a través de compañías agrícolas estadounidenses (onde posuían cerca do 75% da terra cultivable). Nestes casos os terratenentes eran os posuidores de grandes extensións de terra que mantiveran o poder económico e político durante a primeira parte do século. Basicamente, explotaban parte das súas terras con man de obra asalariada (indios e mestizos), e nalgúns casos con man de obra escrava. Os terratenentes non estaban interesados nun cambio nas leis relacionadas coa propiedade agraria, nin en que se abolira a escravitude.

Tendencias
----------

Nas sociedades máis desenvolvidas tenden a desaparecer, principalmente polo menor valor das explotacións agrícolas, pero tamén por ter sido branco de diversos movementos revolucionarios (Revolución francesa ou transición á RDA).

Véxase tamén
------------

* Tenente (Idade Media)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1483709
* AAT: 300230869
* GEC: 0145940
* JSTOR: landowners
* LCCN: sh85074384

 |
En lóxica, especialmente na súa aplicación nas matemáticas e na filosofía, un **contraexemplo** é unha excepción a unha regra xeral proposta, é dicir, un caso específico da falsidade dunha cuantificación universal ("para todos").

Por exemplo, considere a proposición "todos os escritores dominan a expresión oral". Como esta proposición di que unha determinada propiedade (expresión oral) é válida para todos os escritores, con atopar un só escritor que non domine a expresión oral probará a súa falsidade. Neste caso, un escritor mudo é un contraexemplo de "todos os escritores dominan a expresión oral".

O número 2 é o único contraexemplo da proposición "todos os números primos son números impares ". Algunhas proposicións pódense negar cun número maior de contraexemplos, incluíndo un número infinito de contraexemplos. Por exemplo: "Todos os números impares son primos" ten infinitos contraexemplos: todos os impares múltiplos de 3, 5, 7, etc.

En matemáticas
--------------

En matemáticas, os contraexemplos adoitan utilizarse para probar os límites dos posibles teoremas. Para usar contraexemplos para demostrar que algunhas conxecturas son falsas, os investigadores matemáticos evitan os camiños sen saída e aprenden a modificar as conxecturas para producir teoremas probables.

En filosofía
------------

En filosofía, os contraexemplos adoitan usarse para argumentar que unha determinada posición filosófica non é aplicable a certos casos. A diferenza dos matemáticos, os filósofos non poden probar as súas afirmacións sen dúbida, polo que outros filósofos son libres de estar en desacordo e tentar poñer outros contraexemplos en resposta. Obviamente, o primeiro filósofo pode argumentar que o suposto contraexemplo non se pode aplicar realmente.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Imre Lakatos, *Proofs and Refutations* Cambridge University Press, 1976, ISBN 0521290384
* James Franklin and Albert Daoud, *Proof in Mathematics: An Introduction*, Kew, Sydney, 2011. ISBN 978-0-646-54509-7, ch. 6.
* Lynn Arthur Steen and J. Arthur Seebach, Jr.: *Counterexamples in Topology*, Springer, New York 1978, ISBN 0-486-68735-X.
* Joseph P. Romano and Andrew F. Siegel: *Counterexamples in Probability and Statistics*, Chapman & Hall, New York, London 1986, ISBN 0-412-98901-8.
* Gary L. Wise and Eric B. Hall: *Counterexamples in Probability and Real Analysis*. Oxford University Press, New York 1993. ISBN 0-19-507068-2.
* Bernard R. Gelbaum, John M. H. Olmsted: *Counterexamples in Analysis*. Corrected reprint of the second (1965) edition, Dover Publications, Mineola, NY 2003, ISBN 0-486-42875-3.
* Jordan M. Stoyanov: *Counterexamples in Probability*. Second edition, Wiley, Chichester 1997, ISBN 0-471-96538-3.
* Michael Copobianco & John Mulluzzo (1978) *Examples and Counterexamples in Graph Theory*, Elsevier North-Holland ISBN 0-444-00255-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q596077
* GEC: 0093520
* JSTOR: counterexamples
* MAG: 162838799

 |

1. ↑  "What Is Counterexample?". *www.cut-the-knot.org*. Consultado o 2019-11-28.
**Ilduara Menendiz**, falecida en 1058, foi condesa de Portucale durante o seu matrimonio con Nuno Aloitiz e despois da morte de Nuno en 1028 como rexente durante a minoría de idade do seu fillo Menendo III Nuniz.

Traxectoria
-----------

Filla de Menendo II Gundisalviz, conde de Portucale, e de Tutadona Moniz. No 1008, despois da morte do seu pai, a súa nai casou con Aloito Nuniz, quen se converteu no conde de Portucale. Despois querendo fortalecer o goberno da súa familia, casou co seu fillo Nuno I Aloitiz con Iduara.

En 1016, despois da morte de Aloito, xunto co seu marido, comezaron a xestionar o condado. Axudou a Nuno a protexer os seus dereitos contra as reivindicacións dos seus propios irmáns. Aínda que a cuestión da herdanza foi discutida durante o seu goberno, en 1028, cando morreu Nuno tamén morreran os irmáns de Ilduara.

O seu fillo, Menendo III Nuniz, era menor de idade en 1028 e Ilduara gobernou o condado como rexente, ata que no 1043 renunciou aos seus dereitos sobre o condado, entregandoo ao seu fillo Menendo II. Retirouse a un mosteiro onde morreu en 1058.

Familia
-------

Tivo varios irmáns, entre eles a raíña Elvira Méndez, a esposa do rei Afonso V.Tivo dous fillos e unha filla co seu marido Nuno I Aloitiz, conde de Portucale:

* Menendo III Nuniz, conde de Portucale.
* Gontroda Nuniz (morta c.1088), muller do conde Vasco.
* Munio Nuniz (morto despois de 1031)

|  |
| --- |
| Ilduara Menendiz **Condado portucalense****Nacemento:** século XI  **Falecemento:** 1058 |
| Aristocracia galega |
| Precedido por**Nuno Aloitiz** | **Condesa de Portucale como (rexente)**1015 - 1043 | Sucedido  por**Menendo III Nuniz** |
|

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Mattoso, José (1981). "As famílias condais portucalenses dos séculos X e XI". *Editorial Estampa*. OCLC 8242615.
2. ↑  Mattoso, José (1970). "A nobreza portucalense dos séculos IX a XI" (PDF). *Do tempo e da história, Universidade de Lisboa*. OCLC 565153778. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 2012.

Véxase tamén
------------

* Condado portucalense
* Primeiro Condado de Portucale
* Lista de condes de Portucale
**Duduh Durahman**. tamén coñecido como **Abah Duduh**, nado en Ciwidey o 26 de maio de 1939 e finado o 1 de outubro de 2008, foi un xornalista, crítico literario e cinematográfico, escritor e actor de teatro indonesio de lingua sundanesa.

Traxectoria
-----------

De profesión profesor, escribiu ensaios sobre a literatura sundanesa: *Petingan* (1983), *Catetan Prosa Sunda* (1984), *Salumar Sastra* (1989), *Sastra Sunda Saulas Sausap*(1991). Publicou con Mustappa Abdullah e Karno Kartadibrata a antoloxía de relatos previamente publicados na revista literaria *Mangle*, da que era viceditor, *Sawidak Carita Pondok*(1983) e con Tatang Sumarsono editou as antoloxías *Kanagan 1* e *Kanagan 2*, recompilou a antoloxía de detectivies *Ajalna Sang Béntang Pilem*. Traduciu *Boule de Suif*  de Guy de Maupassant ao sundanés co título de *Si Démplon*.

Como actor participou en diversas obras de teatro, como "Khotbah Munggaran di Pajajaran" de Yus Rusyana e foi Goak Nitipraja en "Karto Loewak". Durahman estivo entre os fundadores de *Pendiri Forum Film Bandung* (FFB) e nas décadas de 1980 e 1990 escribiu en varios xornais críticas cinematográficas.

Notas
-----

1. ↑  Sastrawan Duduh Durahman Meninggal Arquivado 21/09/2016, en Wayback Machine. *Pikiran Rakyat*, 2 de outubro de 2008
2. ↑  Korrie Layun Rampan (2000) *Leksikon susastra Indonesia*, PT Balai Pustaka, p. 138

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12482022
* WorldCat
* VIAF: 21334652
* FAST: 1982716
* ISNI: 0000000032848533
* LCCN: n92054007
* NTA: 074684744
* SUDOC: 195948262

 |
**María Elena Ballesteros Triguero**, coñecida como **Elena Ballesteros**, nada en Madrid, o 6 de xullo de 1981, é unha actriz española.

Traxectoria
-----------

Comezou facendo anuncios de publicidade, mentres acudía a castings para conseguir o seu gran soño, ser actriz. Esta oportunidade chegoulle co papel de Lola na serie *Más que amigos*, en 1996. Nela traballou xunto con Paz Vega, Melani Olivares e Alberto San Juan, entre outros. Nesa mesma época foi presentadora do programa infantil *Club Disney*, o que lle impediu formar parte de *Compañeros* malia ser seleccionada logo de presentarse ó casting.

A esta serie seguiríalle *Periodistas*, onde daba vida á filla de José Coronado. Este papel deulle gran popularidade e abriulle as portas do cine.
Dende entón rodou ás ordes de directores como Manuel Iborra, Gerardo Herrero, Mariano Barroso ou Roger Young. Cabe destacar *Café solo o con ellas* de Álvaro Díaz Lorenzo, un dos filmes españois con maior recadación do ano 2007. Pode mencionarse tamén *La habitación de Fermat* cunha gran andaina internacional. En 2009 rodou en Buenos Aires o filme *Propios y extraños* do director Manolo González, cuxo guión foi premiado pola ASGAE.

Vida privada
------------

Ten unha filla chamada Jimena froito da súa relación co actor Paco Marín.Casou o 23 de xullo de 2010 co cómico Dani Mateo ó que coñeceu durante a rodaxe de *La familia Mata*.

A principios de xullo de 2016, ambos confirman o seu divorcio tras 6 anos como parella.

É irmá da tamén actriz Paula Ballesteros.

Notas
-----

1. ↑  Biografía de Elena Ballesteros
2. ↑  'Café solo o con ellas' se convierte en la cinta española más taquillera del año
3. ↑  "Nova". Arquivado dende o orixinal o 21 de agosto de 2008. Consultado o 18 de maio de 2017.
4. ↑  Dani Mateo y Elena Ballesteros, después de la boda, de luna de miel
5. ↑  Elena Ballesteros y Dani Mateo se divorcian

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5829173
* WorldCat
* VIAF: 16929687
* GND: 1146625472
* IMDb: nm0050787
* ISNI: 0000000045652708
* LCCN: no2004024553
* SUDOC: 166748854
* TMDb: 44265

 |
**Lothaire Bluteau**, nado en Montreal o 14 de abril de 1957, é un actor canadense. Lothaire Bluteau traballou en teatro, cine e televisión en producións canadenses e internacionais. Abandonou a medicina e chamou a atención no mundo da intepretación polo seu papel en *Les Fous de bassan* de Yves Simoneau. Despois de recibir boas críticas pola versión teatral de *Being at Home with Claude*, gañou o Premio Genie ó mellor actor no filme de Denys Arcand *Jésus de Montréal*. Tamén apareceu en *Black Robe* e *Le Confessionnal* de Robert Lepage, así como nas producións internacionais *Orlando* (1992), *I Shot Andy Warhol* (1996) e *Regression* (2015).

Tivo un papel recorrente na terceira tempada da serie *24*, na pel de Marcus Alvers. Na cuarta tempada de *The Tudors*, interpretou a Charles de Marillac, embaixador francés na corte de Henrique VIII. En xullo de 2014, anunciouse a súa incorporación á serie *Vikings* intepretando o rei de Francia Carlos III.

Notas
-----

1. ↑  Wise, Wyndham (2001). *Take One's Essential Guide to Canadian Film*. Toronto: University of Toronto Press. pp. 23–24. ISBN 0 8020 3512 4. Consultado o 30 de marzo de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lothaire Bluteau Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* *Lothaire Bluteau* na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q948844
* WorldCat
* VIAF: 4522824
* Allmovie: p6907
* AlloCiné: 11216
* BIBSYS: 4036373
* BNE: XX1094354
* BNF: 14156830h
* DeutscheBio: 142303348
* Filmportal: ID
* GND: 142303348
* IMDb: nm0089937
* ISNI: 0000000080836246
* LCCN: no96028606
* NKC: xx0155159
* NNDB: 000136288
* NTA: 11976895X
* SUDOC: 078161215
* TMDb: 38524
* TVcom: lothaire-bluteau

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Raza.

***La Raza*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1917 e 1920.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario*, apareceu o 9 de decembro de 1917. Dende o número 53, de decembro de 1918, engadiu no subtítulo os lemas *Sinceridad* e *Juventud*. Inicialmente saía os domingos pero no último ano pasou a publicarse os días 1, 10 e 20 de cada mes. Propiedade de Modesto Bará Álvarez, estaba dirixido por Ramón Salgado Pérez. Tiña un contido agrario e anticaciquil, destacando os seus ataques á política de Raimundo Riestra Calderón, e apenas lle dedicou espazo á creación literaria (publicou algúns poemas de Xoán Vidal Martínez e Antonio Estévez Cao). O último exemplar que se conserva é do 15 de xuño de 1920.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Raza, La". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391422
* Galiciana: 3923

 |
**Xaquín Exidio Cuíñas**, nado en Cambados en 1966, é un economista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Economista vinculado a proxectos empresariais sobre patrimonio marítimo e turismo náutico. En 2009 publicou *Salgadoiro de queixo e mozzarella*. En 2021 apareceu *As gotas de mercurio*.

Foi membro fundador do Clube Mariño Salnés no ano 1998, así como o primeiro presidente. Na actualidade segue ligado a esta asociación como coordinador da escola de vela tradicional. Formou parte da comisión xestora para refundar a Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial no ano 1999, ocupando posteriormente o cargo de secretario (2000-2003) e presidente (2003 a 2005). Durante o tempo que ocupou a presidencia, inaugurouse a Escola de Navegación Tradicional da ACD Dorna, celebráronse as edicións do Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia 2003 na Illa de Arousa e no 2005 en Cambados, así como tamén se editou o primeiro número da revista *Ardentía* de cultura marítima publicada por esta entidade.

Participou en proxectos empresariais de cultura marítima como Intramar, onde dirixiu o proxecto divulgativo escolar Cambados á beira do Mar en colaboración coa Confraría de Pescadores de Cambados e a Consellería do Mar, sendo o director e guionista do documental que leva o mesmo nome. Tamén participou no proxecto Natura 42 SL, relacionado co medio ambiente e o Parque Nacional das Illas Atlánticas.

Obras
-----

* *Salgadoiro de queixo e mozzarella*, Todogrove, 2009.
* *As gotas de mercurio*, Lobisome Producións, 2021.

Notas
-----

1. ↑  "O cambadés Exidio Cuíñas presenta a súa primeira novela". *La Voz de Galicia*. 31 de decembro de 2009.
2. ↑  "Xaquín Exidio Cuíñas: «O lector vai transportarse no tempo e no espazo»". *La Voz de Galicia*. 4 de xaneiro de 2022.
3. ↑  "Exidio Cuíñas recorre las guerras del siglo XX en "As gotas de mercurio"". *Faro de Vigo*. 3 de xaneiro de 2022.
4. ↑  "A Cofraría de Cambados crea un programa de turismo-pesca". *La Voz de Galicia*. 15 de xullo de 2006.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bou de Vara, blog.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q111444158
* WorldCat
* VIAF: 169293515
* BNE: XX4938505
* ISNI: 0000000118258606

 |
O **teorema de Cantor** é un resultado formalizable na teoría de conxuntos de Zermelo-Fraenkel, que afirma o seguinte:

> 
> 
> O conxunto das partes de calquera conxunto *A* ten unha cardinalidade estritamente maior cá cardinalidade do propio *A*.
> 
>

Discusión
---------

O teorema de Cantor é obvio para conxuntos finitos: se un conxunto finito ten *n* elementos entón o conxunto de partes dese conxunto ten 2*n* elementos. O feito de que sexa válido para todo conxunto infinito non é de todo intuitivo, pero permite establecer varios resultados interesantes:

* Existe unha infinidade de **cardinais transfinitos**, o que significa que en realidade existen moitos tipos de infinito (de feito unha infinidade), cada un maior que o anterior. Este resultado a priori é moi pouco intuitivo, pero tremendamente importante na fundamentación das matemáticas.
* Non existe **ningún xeito de enumerar** todos os subconxuntos de {\displaystyle \mathbb {N} }.

Para ilustrar a validez deste teorema para conxuntos infinitos reprodúcese a continuación unha demostración.

Demostración
------------

Considérese unha función calquera {\displaystyle f:A\to {\mathcal {P}}(A)}; demostrar o teorema de Cantor require probar que {\displaystyle f} non é sobrexectiva e para probar que {\displaystyle f} non é sobrexectiva abonda con atopar un subconxunto de {\displaystyle A} que non sexa a imaxe de ningún elemento de {\displaystyle A} a través de {\displaystyle f}.

Cantor considerou un subconxunto particular {\displaystyle B} definido como:

{\displaystyle B=\left\{\,x\in A:x\not \in f(x)\,\right\}}
e probou que ese subconxunto non pode ser a imaxe de ningún elemento de {\displaystyle A}.

O argumento que construíu Cantor é por redución ao absurdo presupondo que existe {\displaystyle a\in A:B=f(a)}, posto que {\displaystyle B} é un subconxunto de {\displaystyle A}. Entón pódense distinguir dous casos:

1. Se {\displaystyle a\in B}, entón pola definición de {\displaystyle B} tense que {\displaystyle a\notin B}, o que é contraditorio.
2. Se {\displaystyle a\notin B}, entón pola definición de {\displaystyle B} tense que {\displaystyle a\in B}, o que é contraditorio.

En ambos os casos chégase a unha contradición, e polo tanto non existe esa {\displaystyle a} e entón {\displaystyle f} (que é unha función calquera) non é sobrexectiva, como se quería demostrar.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Halmos, Paul, *Naive set theory.* Princeton, NJ: D. Van Nostrand Company, 1960. Reimpreso por Springer-Verlag, Nova York, 1974. ISBN 0-387-90092-6 (Springer-Verlag edition).
* Jech, Thomas, 2003. *Set Theory: The Third Millennium Edition, Revised and Expanded*. Springer. ISBN 3-540-44085-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q474881
* BRE: 2042387
* EBID: ID
* GEC: 0014500
* JSTOR: cantors-theorem
* MAG: 9595713

 |
**Andrés Pazos**, nado o 16 de xullo de 1945 en Santiago de Compostela e finado o 13 de xaneiro de 2010 en ibídem, foi un actor galego que viviu no Uruguai dende a súa mocidade.

Traxectoria
-----------

Instalouse no Uruguai na súa mocidade, e pasou alí a maior parte da súa vida, graduouse na escola de teatro de *El Galpón*, tradicional compañía teatral de Montevideo. Tamén colaborou na fundación de *La Gaviota*, colectivo teatral onde se desempeñou entre 1973 e 1985.
Con *El Galpón* estivo exiliado en México durante a ditadura militar que gobernou Uruguai, actuando en varias producións da compañía como "Rasga Corazón" (1989), do brasileiro Oduvaldo Viana Filho.
Na década de 1990, Andrés Pazos volveu a Galicia, onde integrou o Centro Dramático Galego (CDG), da cidade de Santiago de Compostela, onde actuou e dirixiu varias producións.
Nos últimos anos da súa vida, moveuse entre España, Uruguai e a Arxentina, traballando en teatro e cine. Chegou a ser moi coñecido polo seu papel de Jacobo na multipremiada *Whisky*, dos directores Pablo Stoll e Juan Pablo Rebella (2004). Tamén traballou en *¿Quién dice que es fácil?* (2007), de Juan Taratuto. Morreu en Santiago de Compostela aos 65 anos de idade a consecuencia dun cancro.

Filmografía
-----------

* *Matrioshka* (Germán Tejeira, 2008)
* *¿Quién dice que es fácil?* (Juan Taratuto, 2007)
* *La perrera* (Manolo Neto , 2006)
* *Whisky* (Pablo Stoll e Juan Pablo Rebella, 2004)
* *Televapor* (Paco Carballés e Ricardo Llovo , 1997)
* *El rey del río* (Manuel Gutiérrez Aragón , 1995)

Notas
-----

1. ↑  "Fallece Andrés Pazos, el actor gallego protagonista de 'Whisky'". *El País* (en castelán). 14 de xaneiro de 2010. Consultado o 21 de xullo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2728030
* WorldCat
* VIAF: 63748708
* BNE: XX833280
* DeutscheBio: 142251070
* GND: 142251070
* IMDb: nm1460713
* ISNI: 0000000109084106
* LCCN: no2005087927
* NTA: 296887897
* SUDOC: 094972176
* TMDb: 116586

 |
**Bryan Neathway Brown**, nado en Sydney o 23 de xuño de 1947, é un actor australiano.

Traxectoria
-----------

Comezou a actuar en teatro de afeccionados, onde descubriu a súa paixón pola actuación.

Brown foise a Inglaterra en 1964 para estudar actuación. A finais dos anos sesenta empezou a traballar no teatro, obtendo finalmente papeis de menor importancia no Old Vic. Nos anos setenta regresou a Australia, onde se converteu en membro do teatro Genesian (en Sydney). Apareceu na produción de Colleen Clifford de "A Man for All Seasons", antes de incorporarse á compañía de teatro de Queensland.

Fixo o seu debut no cine en 1977 cun pequeno papel en *The love letters from Teralba Road*, e apareceu en varias películas australianas durante os seguintes dous anos.

En 1980 Brown fíxose coñecido para o público internacional pola súa actuación en *Breaker Morant.* *A*índa que seguiu aparecendo en producións australianas, tamén apareceu en miniseries de televisión norteamericanas, gañando popularidade nos Estados Unidos coa Town Like Alice (1981) e na miniserie premiada e gañadora do Emmy *The Thorn Birds* (1983) xunto a Richard Chamberlain e Christopher Plummer, onde foi nomeado por primeira vez ó Emmy na categoría Mellor actor de repartición. En 1984 actuou na errada cinta musical *Give My Regards to Broad Street* xunto a Paul McCartney, Ringo Starr e Barbara Bach.

En 1991 volveu co seu papel de Rollie Tyler en F/X 2, e nos anos noventa, Brown apareceu en producións de televisión, filmes de Hollywood e australianos, como *Two Hands* (1999), así como en anuncios de televisión británicos. No século XXI apareceu en papeis secundarios, como o home de negocios cómico amante dos deportes riesgosos en *Along Came Polly* xunto a Ben Stiller e Jennifer Aniston e no 2008 na superproducción *Australia* xunto aos seus compatriotas Nicole Kidman e Hugh Jackman.

Notas
-----

1. ↑  The Sydney Morning Herald, ed. (13 de xuño de 2005). "Rachel Ward: Not just a glamour girl".
2. ↑  Bryan Brown (7 de febreiro de 2005): «Discurso de apertura: Bryan Brown». Art Gallery of New South Wales. Consultado o 30 de decembro de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bryan Brown na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q363659
* WorldCat
* VIAF: 107272593
* Allmovie: p83200
* AlloCiné: 5392
* BNE: XX1363303
* BNF: 139686228
* FAST: 1952867
* GND: 140593853
* IMDb: nm0000986
* ISNI: 0000000081724537
* LCCN: n94115519
* NKC: pna2006327291
* NNDB: 000108174
* NTA: 140884033
* Rotten Tomatoes: bryan\_brown
* SNAC: w6xf3tn8
* SUDOC: 14972652X
* TMDb: 29092
* WikiTree: Brown-137021

 |