recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Luís José Sartorius Tapia**, nado en Sevilla o 1 de febreiro de 1820 e finado en Madrid o 22 de febreiro de 1871, foi Conde de San Luís, xornalista e político español.

Traxectoria
-----------

De familia de orixe polaca, Sartorius formouse como autodidacta do periodismo, fundando *El Heraldo*, xornal que se converteu nun dos esteos do Partido Moderado durante o reinado de Isabel II. Dende as súas páxinas combateu a rexencia de Espartero, o que lle permitiu en recompensa ser elixido Deputado en 1843. Foi Ministro de Gobernación con Ramón María Narváez. Dende este posto controlou os procesos electorais e atribúeselle falsificar moitos dos resultados en distintas eleccións mentres que ocupou o cargo, o que lle obrigou a dimitir en 1851.

Foi nomeado Presidente do Consello de Ministros en 1853, en plena crise dos gobernos moderados dende a caída de Juan Bravo Murillo. Tras perder varias votacións no Congreso dos Deputados e no Senado, o 9 de decembro decidiu disolver as Cámaras e gobernar mediante decreto, vulnerando a Constitución de 1845. Neste período iniciou a persecución dos moderados adictos a Leopoldo O'Donnell, así como aos progresistas até a *Vicalvarada* e con ela, o fin da Década Moderada e o paso ao Bienio Progresista

| Reinado de Isabel II de España |
| --- |
| *Segue a:* Francisco Lersundi y Hormaechea | **Luis José Sartorius**(1853-1854) | *Precede a:* Fernando Fernández de Córdova |
| Presidente do Goberno de España |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Luis José Sartorius Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q659356
* WorldCat
* VIAF: 26306910
* BNE: XX1113313
* CERL: cnp01168592
* DBE: luis-jose-sartorius-y-tapia
* FAST: 353376
* GND: 137598335
* ISNI: 0000 0000 5556 3282
* LCCN: n95028694
* PARES: 49609
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 107620

 |
**Matías Emanuel Lequi**, nado en Rosario o 13 de maio de 1981, é un futbolista arxentino. Xoga de defensa e o seu club actual é o CA Rosario Central.

Traxectoria
-----------

Empeza a xogar na canteira do Rosario Central desde moi pequeno. A súa clase e temperamento non pasan desapercibidos na Arxentina e Matías é fixo de todas as seleccións inferiores do seu país.

En 2001 aparece a grande ocasión de fichar co River Plate.

En 2003 ateriza en Europa coa camiseta do Atlético de Madrid (34 partidos, 2 goles) en préstamo, onde segue mostrando o seu poder. Pero non lle basta para que o Atlético o fiche ó ano seguinte, porque César Ferrando, o adestrador daquel período, pide á directiva branquivermella a contratación do defensa do Albacete e máis adiante da selección Pablo Ibáñez.

Moi doído por esta decisión, Lequi ficha polo Calcio italiano coa camiseta da Lazio (6 partidos, 0 goles). Aquí o seu progreso atrásase decisivamente, non obstante, o xornal da capital italiana o día da súa fichaxe titula : *Por fin, Lequi*. Nin Caso nin Papadopulo, os dous adestradores do ano na Lazio, fano xogar con frecuencia.

En xaneiro xorde a posibilidade de irse óo Levante UD pero Matias non acepta. No último día para realizar contratacións de xogadores da tempada 2005/2006 o Celta fíchao cedido con opción de compra. En dous meses merece o posto de titular en parede con Sergio da zaga do Celta.

Durante a tempada 2006/2007 foi adquirido polo Celta de Vigo converténdose nunha das resonantes contratacións do club galego para a tempada antes mencionada, asinando así un contrato por 4 anos co club; converténdose nun dos mellores centrais e peza indiscutible na aliñación do Celta. A súa carreira segue en constante ascenso, podendo en calquera momento ser convocado polo seleccionador de Arxentina.
O 7 de agosto de 2008, rescinde o seu contrato co Celta de Vigo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com
* Ficha
* Ficha Arquivado 21 de maio de 2006 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q939270
* BDFutbol: 1949
* FootballDatabase: 1803
* SoccerBase: 36274
* Soccerway: 3833
* Transfermarkt: 7372

 |
**Luis Montestruc Rubio**, nado en Tardienta en 1868 e finado en Biescas en 1897, foi un xornalista, escritor e político español, fundador do periódico zaragozano Heraldo de Aragón.

Biografía
---------

Fillo dun terratenente fabricante de xesos da localidade oscense de Tardienta, a súa biografía encóntrase marcada polo seu decidido sentido republicano e as súas temperás inclinacións literarias. Ingresou con quince anos como xornalista no *Diario de Avisos* debido á amizade do seu pai con Calixto Ariño, o seu fundador. Nel traballaría ata 1894, data na que funda e dirixe *La República* ("órgano de todos os republicanos"), publicación de vida efémera.

Dirixiu *La ilustración aragonesa* (1888), publicación na que colaboraron, entre outros, Leopoldo Alas "Clarín", Labastida, Berned, Faustino Sancho y Gil, Florencio Jardiel, Mariano de Cavia, Marcos Zapata, Marceliano Isábal, Luis Ram de Viu, Luis Royo Villanova, Mariano de Pano y Ruata e outros intelectuais da época. Participaría tamén en *La defensa regional* (1893) con Leopoldo Romeo e Juan Pedro Barcelona.

O 20 de setembro de 1895 apareceu o primeiro número do *Heraldo de Aragón*, xornal fundado por Montrestuc na cidade de Zaragoza e que se definía como órgano estritamente informativo, de carácter liberal e independente de vinculacións políticas.

Enfermo de gravidade, vendeu o 2 de novembro de 1896 o diario ao seu amigo e antigo compañeiro en *Diario de Avisos*, Antonio Motos Martínez, se ben seguiu figurando nominalmente como director ata a súa morte, por tuberculose, no seu retiro de Biescas, aos 29 anos de idade.

Como político, foi fundador do Partido Republicano Centrista, deputado provincial na corporación de Zaragoza e polo distrito de Tarazona-Borja. Orador brillante, poeta e dramaturgo, estreou con éxito en Zaragoza o drama "Blanca".

Bibliografía
------------

* Artigo dedicado a Luis Montestruc Rubio na Gran Enciclopedia Aragonesa
* Bruned Mompeón, M.: «Luis Montestruc Rubio, fundador de Heraldo de Aragón»; Heraldo de Aragón, 12-X-1967.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5984014
* DBE: luis-montestruc-rubio
* GEA: 9041

 |
A **igrexa de San Martiño de Rebordelo** é a igrexa parroquial de Rebordelo, parroquia do concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.

Arquitectura
------------

A igrexa actual é de feitura moderna agás a ábsida da construción románica primitiva, que na actualidade se atopa pegada ao muro oriental do templo e utilízase como sancristía.

Esta ábsida románica non presenta cara ao exterior contrafortes nin conserva a cornixa. O muro testeiro ábrese unha seteira e no muro piñón conserva unha representación escultórica dun enorme lagarto e sobre el unha cruz moderna.

Ábrese o muro setentrional cunha moderna porta alintelada.

No interior ábrese por medio dun arco trunfal lixeiramente apuntado e que se apoia sobre un par de columnas (das que só se conserva a meridional). Só conserva un capitel que presenta decoración vexetal e ábaco con bolas na nacela.

A tipoloxía decorativa fai pensar que se trata dunha obra de principios do século XIII, xunto cos restos do carneiro místico que é moi similar ao da igrexa de Santa María de Sacos.

En outubro de 2010 un raio provocou o desprendemento de varias das pedras da cúpula do campanario.

Notas
-----

1. ↑  "Un raio esnaquiza o campanario da igrexa de Reboredo, en Cotobade". *Diario de Pontevedra*. 31 de outubro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arquitectura románica
A *Grande e general estoria* de Afonso X é unha das fontes da *Historia troiana*.
A **Historia troiana** é unha obra literaria narrativa, escrita na Idade Media. Está escrita en dous códigos diferenciados, un que se pode identificar como galego-portugués e outro que é castelán. Xenericamente, encádrase no que se coñece como Ciclo troiano, pois fai referencia á historia clásica e ás lendas da cidade de Troia. Consérvase nun manuscrito da Biblioteca Menéndez Pelayo de Santander.

Manuscrito
----------

Está composto por 220 folios, 140 escritos en castelán e 80 en galego-portugués, aínda que Ramón Lorenzo afirma que o manuscrito debeu de constar de máis de 350 folios. Con todo, a parte en galego-portugués é máis extensa, ao conter máis liñas de texto. A letra é da segunda metade do século XIV e a parte castelá sería anterior. É posíbel que existise unha versión castelá enormemente mutilada, que alguén completou en galego-portugués.

Distribución temática
---------------------

A obra ten como fonte orixinaria o Roman de Troie de Benoît de Sainte-Maure e na parte galega inclúe episodios da General Estoria. 

* 1-21 v. Inclúe interpolacións da General Estoria, con episodios anteriores á Guerra de Troia
* 29-36 v. Nacemento e xuízo de Paris
* 44-48 r. Infancia de Aquiles
* 48-49 v. Sacrificio de Ifixenia

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Crónica troiana*
**Luis Martínez Montero**, coñecido como "**Manín**", nado na Coruña o 6 de xuño de 1934, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa e centrocampista, e militou case toda a súa carreira no Deportivo da Coruña, co que logrou dous ascensos á Primeira División.

Traxectoria
-----------

Tras iniciarse no Victoria, fichou en 1953 polo Deportivo da Coruña. Nas súas dúas primeiras tempadas no club, foi cedido ao Xuvenil, logrando na primeira delas o ascenso á Segunda División, e debutando na categoría de prata na seguinte (1954/55). Esa mesma tempada disputou o seu primeiro partido oficial co Deportivo, nun enfrontamento de Copa contra o FC Barcelona de Luis Suárez.

Na tempada 1955–56 debutou co Deportivo en Primeira División. Nesta campaña participou en 6 partidos, nun ano no que o equipo coruñés tivo 3 adestradores: Rodrigo García Vizoso, Pahiño e Ángel Zubieta. En 1956 fichou polo Burgos xunto a outros tres coruñeses: Losada, Regueira e Lexo. Despois dunha tempada no club burgalés, regresou ao Deportivo, onde acabou por facerse coa titularidade, principalmente a partir da tempada 1958/59. Formou parte do equipo branquiazul até a campaña 1963–64, logrando novamente o ascenso a Primeira División. Aínda que xogaba como defensa ou centrocampista conseguiu boas cifras anotadoras, con 30 goles oficiais no seu paso polo Deportivo.

Antes de retirarse xogou a tempada 1964/65 no Compostela.

Palmarés
--------

**Deportivo da Coruña**

* **Segunda división (2):** 1961/62, 1963/64.

Notas
-----

1. ↑  "Al perder la Ponferradina en Marín, el Juvenil puede considerarse ya en la Segunda División". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (10059). 4 de maio de 1954. p. 7. Consultado o 8 de xullo de 2021.
2. ↑  "El coruñés Losada firmó por el Burgos". *La Voz de Galicia* (en castelán). 19 de agosto de 1956. p. 5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Deportivo da Coruña – Tempada 1961–62 |
| --- |
| *Campión de Segunda División – 4º ascenso a Primeira División* |
| 
* 1 Pampols
* 2 Pegaso
* 3 Aurre
* 4 Lariño
* 5 Manín
* 6 Domínguez
* 7 Valentín
* 8 J. Blanco
* 9 Veloso
* 10 Amancio
* 11 Gento II
* 12 Emery
* 13 F. Mendonça
* 14 Revuelta
* 15 Ledo
* 16 Bellón
* 17 Moncho
* 18 Alonso
* 19 Igartua
* 20 Botana
* 21 E. Díaz
* 22 Antonio
* 23 Mella
* 24 Sanjuán
* 25 Loureda
* 26 Lamelo
* Adestrador: Otxoa

 |
A **igrexa de San Martiño de Tours** foi unha igrexa católica situada no concello aragonés de Belchite (provincia de Zaragoza). Actualmente consérvase en ruínas, tras ser destruída en 1937 durante a Guerra Civil Española.

Historia
--------

Foi construída nas primeiras décadas do século XV, aínda que con posterioridade, entre 1550 e 1560, sufriu algunhas reformas. Entre estas destacaron a elevación da nave, a construción dunha galería superior, o cegamento dalgúns vans e a apertura doutros novos, así como a decoración exterior da ábsida. Ademais no século XVIII ampliouse a nave cun tramo máis aos pés, modificáronse algunhas capelas laterais e construíuse a portada monumental.

Características
---------------

A igrexa atópase actualmente en ruína debido aos efectos da Guerra Civil Española durante a Batalla de Belchite e ao estado total de abandono ao que se viu sometida durante as décadas posteriores. Tanto a igrexa como a torre teñen un basamento de perpiaño, aínda que o resto da construción está realizada en ladrillo. Orixinalmente se trataba dunha igrexa gótico-mudéxar con ábsida poligonal e nave única cuberta con bóvedas de crucería, sometida ás citadas ampliacións e reformas. A torre, acaroada ao lado meridional da igrexa, ten planta cadrada e estrutura de alminar almohade con machón central.

Exteriormente aparece dividida en tres pisos, o primeiro non presenta apenas decoración mentres que no segundo obsérvanse diversos motivos de tradición mudéxar como zig-zags, esquiniñas, rombos... por outro lado, o terceiro piso, que cumpría a función de corpo de campás, foi o máis danado polos bombardeos, aínda que aínda se mantén o chapitel piramidal como remate.

Foi declarada Ben de Interese Cultural.

Notas
-----

1. ↑  Este texto toma como referencia a declaración de Ben de Interese Cultural publicada no BOA nº 126 de data 26 de outubro de 2001  Arquivado 26 de abril de 2017 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11057930
* SIPCA: 7-INM-ZAR-022-045-002

 |
**Ida Karamian**, coñecida como **Ida Kar**, nada en Tambov o 8 de abril de 1908 e finada o 24 de decembro de 1974, foi unha fotógrafa rusa de orixe armenia que realizou retratos de artistas e escritores célebres.

Traxectoria
-----------

Filla de pais armenios, pasou a súa infancia entre Rusia, Armenia, Irán e Exipto. En 1928 trasladouse a París a fin de estudar química e medicina pero pronto simpatizou cos surrealistas e interesouse pola fotografía. Ao regresar ao Cairo en 1933 abriu un estudio fotográfico e participou no desenvolvemento do surrealismo en Exipto.

En 1945 trasladouse a Londres, onde participou no movemento surrealista inglés polo que a súa obra comezou a difundirse. En 1954 participou nunha exposición colectiva co título de *Forty Artists from Paris and London* (*Corenta artistas de París e Londres*) e en 1960 realizou a súa primeira exposición individual.

Algúns personaxes que fotografou son Jean Arp, Doris Lessing, Iris Murdoch, Henry Moore, Georges Braque, Jean-Paul Sartre, Dmitrii Shostakovich, Bertrand Russell, T.S. Eliot, André Breton, Eugène Ionesco, Bridget Riley, Man Ray, Fidel Castro ou Joan Miró.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Bibliografía

* Williams, Val *Ida Kar: Photographer* (1989) Virago Press ISBN 978-1-85381-104-3

### Ligazóns externas

* Recensión na National Portrait Gallery, *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325406
* WorldCat
* VIAF: 30337562
* BNF: 16566418q
* Europeana: ID
* FAST: 276790
* GND: 119003007
* ISNI: 0000 0000 8110 1065
* LCCN: nr90020529
* Luminous-Lint: Ida\_\_Kar
* NPG: mp07861
* NTA: 074738909
* ODNB: 64200
* OL: OL561010A
* PTBNP: 1636014
* RKD: 383427
* SNAC: w62c01xr
* Tate: 17326
* ULAN: 500079611

 |
**Luis Alberto Macas Ambuludí**, nado en Saraguro, na provincia de Loja o 3 de xuño de 1950, é un dirixente indíxena, político e intelectual ecuatoriano de nacionalidade kichwa.

Traxectoria
-----------

Macas é licenciado en antropoloxía, lingüística e doutor en xurisprudencia. Foi o primeiro lexislador nacional indíxena elixido polo Movemento Pachakutik, na contenda electoral de 1996. Con outros líderes de distintas organizacións campesiñas e de nacionalidades e pobos indíxenas de Ecuador, constituíu a *Confederación de Nacionalidades Indíxenas do Ecuador* (CONAIE) en 1986, quedando a cargo da difusión de prensa da organización.

En 1988, foi designado vicepresidente da CONAIE durante a celebración do segundo congreso de devandita organización. Máis tarde tería un rol protagónico no desenvolvemento do Primeiro Levantamento Indíxena en xuño de 1990, que tivo repercusións a nivel nacional e significou a emerxencia do movemento indíxena como un representativo actor dentro do quefacer social e político do Ecuador.

En decembro de 1990 é nomeado presidente da CONAIE e dous anos máis tarde encabezaría as mobilizacións en contra da celebración do "Quinto Centenario do Descubrimento de América". Durante a súa presidencia, a CONAIE e as súas organizacións filiais, lograron o recoñecemento legal dos dereitos da poboación indíxena da Amazonía ecuatoriana, sobre os seus asentamentos ancestrais ameazados pola explotación petroleira, madeireira e mineira, logo dunha camiñada que percorreu máis de 500 quilómetros dende a Amazonía até Quito.

En abril de 1994, en San Francisco (Estados Unidos), recibiu o Premio Goldman para o medio ambiente entregado anualmente por parte da fundación do mesmo nome, pola súa activa contribución, a promover os dereitos colectivos dos pobos indíxenas e a protección do medio ambiente.

En 1996, é elixido deputado da República polo Movemento Pachakutik, desempeñándose máis tarde como xefe do bloque parlamentario no Congreso Nacional.

Foi un dos dous primeiros ministros indíxenas (agricultura) elixido polo presidente Lucio Gutiérrez en 2003, cargo que abandonou por estar en desacordo coa política neoliberal do goberno. 

Dende decembro de 2004 é novamente presidente da CONAIE. En agosto de 2006 postulouse como candidato á Presidencia da República de Ecuador onde quedou en sexto lugar nas eleccións cun total do 2% dos votos.

Notas
-----

1. ↑  "Luis Macas Ambuludi: Líder en primer levantamiento". *El Universo*. 4 de marzo de 2018.
2. ↑  "Luis Macas, un líder que caminó descalzo". *La Hora*. 18 de setembro de 2006.
3. ↑  "Luis Macas: "Volver a lo nuestro". *BBC Mundo*. 16 de setembro de 2005.
4. ↑  "Los indígenas ecuatorianos designan a Luis Macas su candidato a la presidencia". *El País*. 26 de maio de 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q523838
* WorldCat
* VIAF: 58965415
* FAST: 345929
* ISNI: 0000 0000 4960 3858
* LCCN: nr94033021

 |
A **igrexa de San Fiz de Cangas**, é un templo relixioso situado na parroquia de San Fiz de Cangas, no concello lugués de Pantón. É o único que queda dun mosteiro de orixe visigótica. Como mosteiro de monxas bieitas aparece citado en documentos dos anos 1180 e 1119; en 1289 recibe doazón de dona Urraca Iáñez e, no ano 1515, é anexionado ó mosteiro compostelán de San Paio de Antealtares.

Arquitectura
------------

A igrexa é de arquitectura románica do século XII, con elementos de transición. A planta exteriormente aparenta ser de cruz latina, pero ten unha soa nave con tres ábsidas poligonais, ante as cales se cruza outra nave.

A porta principal presenta un arco lixeiramente apuntado, e o seu tímpano vai decorado cuns relevos que representan o Sol e a Lúa cunha cruz grega no centro, baixo os cales represéntase unha estrela de oito puntas e uns rectángulos concéntricos.

A estrutura orixinal da igrexa foi modificada no século XVII ó suprimirse a ábsida lateral esquerda para albergar no seu lugar a capela de Torrenovais, da Casa de Espasantes, na que foi colocado o sepulcro de don Rodrigo López de Quiroga, cabaleiro de Santiago e comendador de Anguera; o sepulcro é de arcosolio, coa figura orante do defunto.

Galería de imaxes
-----------------

Notas
-----

1. 1 2  Rey Nóvoa, José Manuel (1992). *Pantón*. Editorial Everest. ISBN 84-241-9815-8.
**Hermenegildo Losada Loureiro**, nado en Maceira (Covelo) en 1899 e finado en México en 1985, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1925. Instalouse en Tui, onde dirixiu o o Sanatario Losada. Foi fundador do Círculo Socialista de Tui. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir a Portugal co farmacéutico Ulpiano Piña. Logo pasou a Francia e dende alí á zona republicana. Instalouse en Valencia onde participou con outros correlixionarios na creación do Grupo de Socialistas Galegos. Foi xefe de sanidade da 11ª Brigada Mixta. Foi xulgado en dous procesos militares, sendo declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1938. Pasou a Francia, onde estivo internado nos campos de concentración de Le Barcarés e Bram. Logo puido exiliarse co seu irmán Marcelino en México, chegando a Veracruz no buque Ipanema en xullo de 1939. En México exerceu a súa profesión co seu irmán e abriron unha clínica médico-cirúrxica na cidade de México. Tamén foi profesor no Instituto Hispano-Mexicano Ruiz de Alarcón, dirixido por Pedro Martul Rey. En México estivo en contacto co grupo dos socialistas galegos no exilio. Regresou varias veces a Galicia.

Notas
-----

1. ↑  *El Socialista*, 8.531, 31-7-1937, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 3-8-1938, p. 2.
3. ↑  Solicitudes de refugiados españoles en Francia que desean emigrar a Mexico

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Simón Lorda, David (2010). "Os nomes do exilio (médico, republicano, galego)" (PDF). *Cadernos de Atención Primaria* **17**: 264–270. Consultado o 12 de marzo de 2018.

### Ligazóns externas

* 

* Hermenegildo Losada Loureiro na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
**Iconolatría** (do greo *eikon*, "imaxe" e *latreia*, "veneración") é a veneración de imaxes (fundamentalmente bidimensionais) e refírese normalmente ao período iconoclasta do Imperio Bizantino durante o que se destruíu toda a arte relixiosa.

*Eikon* en grego simplemente denota unha imaxe, mais pasou a designar a arte relixiosa empregada pola Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica. As iconas utilízanse nas igrexas ortodoxas para axudar na oración e na adoración de Deus.

Unha das razóns para esta perseguición era que os cristiáns veneraban imaxes de santos, Xesús Cristo e mesmo imaxes de Deus e fragmentos das iconas, polo que se lles coñecía como **iconólatras**. Finalmente, a Igrexa Ortodoxa reinstaurou o uso das iconas, para o que lle foi preciso reunir dous concilios. O Concilio de Hieria, en 753, prohibiu expresamente a fabricación de iconas e ordenou que se retirasen das igrexas todas as imaxes de Xesús e os santos, indicando que deberían ser decoradas con imaxes de paxaros, flores e froita. Este concilio reuniuse preto de Constantinopla e todos os bispos que asistiron pertencían ao Patriarcado de Constantinopla. Os outros patriarcados rexeitaron enviar delegados.

O Segundo Concilio de Nicea, celebrado en 787, anulou as decisións do anterior. Un concilio anterior definira a veneración das iconas baseándose no sagrado misterio da encarnación de Xesús Cristo. A Persoa de Xesús revélase non só na Palabra de Deus, senón tamén na imaxe de Deus. As escrituras pré-cristiáns definían a idolatría como a adoración de deuses falsos. Neste concilio clarificouse a relación entre unha imaxe e o que se plasma nela. O principio de veneración significa que honrar unha imaxe é honrar non a imaxe senón a quen está na imaxe. Tamén se clarificou a diferenza entre veneración e adoración: venérase ou hónrase un santo; adórase só a deus. Unha vez rematado o período iconoclasta, a devoción polas iconas estendeuse a Serbia, Bulgaria e a distante Rusia.

Prohibíronse as iconas coa imaxe de Deus Pai na Igrexa Ortodoxa, excepto nos contextos da Revelación ou a Apocalipse. En xeral, porén, a mellor representación de Deus é a do tipo de icona da Santísima Trindade de Rublev.[]
**Luis Gamonal Gago**, nado en Villadangos del Páramo (León) o 1 de xuño de 1922, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Na tempada 1945–46 xogou no FC Barcelona, conseguindo a Copa Duarte desa campaña.

Na tempada 1946–47 fichou polo Deportivo da Coruña, co que descendeu ao final da campaña a Segunda División, permanecendo unha tempada máis.

Na tempada 1947–48 xogou no Racing Club de Ferrol, na Segunda División.

Na tempada 1948–49 foi contratado polo CD Málaga, club co que subiu a Primeira División esa campaña. Despois de dúas tempadas na máxima categoría, o club novamente descedeu a Segunda División na campaña 1950–51, permanecendo Gamonal un ano máis no equipo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos do xogador en Amigos Malaguistas *(en castelán)*
* Datos do xogador en ceroacero.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17414076
* BDFutbol: 10289
* Transfermarkt: 313832

 |
**Luís Antonio Chao Gómez**, nado o 24 de agosto de 1944 en Ribadavia, é un arquitecto e político galego, do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en arquitectura, foi arquitecto municipal do Carballiño e presidente do Colexio de Arquitectos de Ourense entre 1981 e 1987. Politicamente, figurou na lista de Alianza Popular ao Congreso dos Deputados pola provincia de Ourense nas Xerais de 1986, pero non saíu elixido. Si que foi escollido concelleiro en Ourense nas eleccións de 1987, e permaneceu no consistorio unha lexislatura, ata 1991. Ao ano seguinte substituíu a Tomás Pérez Vidal como senador de designación autonómica e revalidaría esa condición logo das Xerais de 1993 e de 1996.

Durante ese tempo foi tamén presidente da Xunta Xestora Local de Ourense do Partido Popular (1991-1993). A partir de 1996 pasou a unha segunda fila, da que a piques estivo de ser repescado en 2011, cando o seu nome se deu erroneamente por definitivo nas listas populares ao Senado, se ben finalmente concorreu como suplente nas listas ao Congreso.

Vida persoal
------------

Patrono da Fundación San Rosendo dende 1992, está casado e ten tres fillos.

Notas
-----

1. ↑  El PP repesca a Luis Antonio Chao Gómez como candidato al Senado, *Faro de Vigo* [*cando?*].

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición
**Luis de Trelles Noguerol**, nado en Viveiro o 20 de agosto de 1819 e finado en Zamora o 1 de xullo de 1891, foi avogado, político e xornalista galego, fundador da Adoración Nocturna Española.

Traxectoria
-----------

Cursou os seus estudos no Seminario de Mondoñedo, e dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como avogado en Viveiro, A Coruña e Madrid. Foi catedrático do Notariado na Coruña e impartiu clases de Dereito Civil na Facultade de Dereito da USC. Foi redactor de *El Oriente*, de Madrid (1853), órgano do novo partido Unión Liberal, dirixido por Vicente Manuel Cociña, e logo da marcha de Cociña a Córdoba substituíuno na dirección; colaborou en *El Faro Nacional* e *El Pensamiento Español*. 

Foi deputado en Cortes polos distritos de Viveiro (1853-1854) e Vilademuls (Xirona) (1871). O goberno encargoulle un estudo sobre o foro galego que publicou en *Faro Nacional* (1859-1864). Fundou a Conferencia de San Vicente de Paúl en Viveiro (1858). Impulsou a Asociación del Culto Continuo e fundou El Centro Eucarístico de Madrid (1872), Adoración Nocturna en España (1877) e as Camareras de Jesús Sacramentado (1881).

En 1993 creouse a Fundación Luis de Trelles.

Veneración
----------

En 1994 comezou o seu proceso de beatificación na diocese de Zamora. A fase diocesana do proceso rematou en 2001, e en 2009 foi enviada á Congregación para as Causas dos Santos. O 22 de xaneiro de 2015 o papa Francisco declarouno "venerable".

Notas
-----

1. 1 2  "El Vaticano declara 'Venerable' al vivariense Luis de Trelles, fundador de la Adoración Nocturna Española". *El Progreso* (en castelán). 23 de xaneiro de 2015. Consultado o 9/12/2020.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Biografía na web da Fundación Luis de Trelles

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9025438
* WorldCat
* VIAF: 40512889
* BNE: XX830045
* CERL: cnp00814742
* FAST: 351312
* GND: 131609033
* ISNI: 0000 0000 5943 3733
* LCCN: n95011635
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 114670

 |
Iconostasio da Catedral da Anunciación no Kremlin de Moscova, o traballo de Theófanes o grego, (1405).
O **iconostasio** é unha zona nas igrexas cristiás do rito bizantino, particularmente ortodoxo, que separa, mediante unha parede de madeira ou metal o altar onde se leva a cabo a celebración polo clero oficiante (que inclúe o santuario ou presbiterio, a *prótese* e o *diaconicon*) do resto da igrexa onde está o coro, o clero non oficiante e os fieis. Nesa cancela adoita colocarse diferentes tipos de pinturas ou iconas que lle dan o nome.

A palabra provén do grego antigo εἰκονοστάσι (-ον) (eikonostási (-a)), aínda en uso común en Grecia e Chipre, que significa "iconas en pé". Arquitectonicamente, comezou sendo unha cancela pero foi evolucionando e gañando altura até configurar o *templon* bizantino, nun proceso rematado no século XV.

Non é un muro senón unha separación para ocultar o altar que permite o acceso mediante unha regulamentación moi precisa, porque representa o acceso ao mundo divino. Costa de 3 portas: pola central, Porta Santa ou Porta Real, só pode pasar o sacerdote cos ornamentos litúrxicos ou para o bispo, mentres polas laterais pasan os diáconos durante os oficios, polo que están decoradas con anxos ou santos diáconos. Cando está aberta permite ver o altar, e cando non hai culto está pechada. É un espazo pechado para os laicos, agás se teñen algunha función (servidores etc.)

Notas
-----

1. ↑  "iconòstasi". *www.enciclopedia.cat*. Consultado o 2022-02-12.
2. ↑  *Diccionario de Arte*. Biblioteca de Consulta Larousse. Barcelona: Spes Editorial SL (RBA). 2003. p. 292. ISBN 84-8332-390-7.
3. ↑  Donadeo, Sor María (1989). *El icono, imagen de lo invisible*. Narcea. p. 36. ISBN 9788427708563.
4. ↑  McCulloch, Diarmaid (2011). *La historia de la cristiandad*. Debate. ISBN 9788499920122.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Iconostasio***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193073
* AAT: 300003784
* BNCF: 30743
* BNF: 11963492d
* BRE: 2004477
* EBID: ID
* GND: 4161252-8
* LCCN: sh85064082
* Orthodox Encyclopedia: 389068
* Treccani: iconostasi

 |
A **igrexa de San Martiño de Andrade** é un templo barroco do século XVIII dunha soa nave situado no lugar da Pía, na parroquia eumesa de Andrade. Foi edificada sobre outra anterior románica do século XII da que conserva a ábsida semicircular e parte do muro norte.

Ábsida
------

A ábsida está dividida en tres tramos por dous contrafortes. En cada tramo ábrense ventás da mesma traza cas da ábsida da igrexa de San Xoán de Vilanova e dimensións case idénticas. Posúe trece canzorros de temática xeométrica, zoomorfa e antropomorfa.

Canzorros.
O comezo da ábsida desde o muro sur, e parte deste, áchanse ocultos pola sancristía, engadida posteriormente como un anexo á igrexa.

A parte interior da ábsida, oculta á vista polo retablo do altar maior, está recuberta con cal, froito de sucesivos branqueos. Malia iso, obsérvanse restos de decoración en dentes de serra de cor carmesí.

Muro norte
----------

A parte do muro máis próxima á ábsida é o da primitiva igrexa románica que tiña unha porta de arco de medio punto, hoxe tapiada. O límite da parte románica do muro apréciase claramente no interior por reducirse considerabelmente o seu grosor ao pasar á parte que non é románica.

Fachada
-------

Na fachada barroca aprécianse en sentido ascendente seguindo o eixo vertical: unha porta rectangular con decoración en orelleiras, unha pequena fornela rematada en arco de medio punto, unha ventá rectangular e, sobre unha base rectangular, unha espadana de dous ocos rematada en pináculos con bóla.

No ano 1943 a fachada foi trasladada 9 metros por mor dunhas obras de restauración e ampliación da igrexa que supuxeron un aumento da súa longura na cantidade indicada.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carlos de Castro Álvarez. *Igrexas Románicas da Comarca do Eume*. Ed. Xunta de Galicia (1997) ISBN 605-6855-5

### Ligazóns externas

* Ficha da igrexa na web de Turgalicia.

| * v
* c
* e
Lugares de interese de Pontedeume |
| --- |
| Igrexas | Igrexa parroquial de Santiago ·  Igrexa das Virtudes ·  Igrexa de San Miguel de Breamo ·  Igrexa de San Martiño de Andrade |
| Castelos | Torreón dos Andrade ·  Castelo de Andrade |
| Outros edificios | Cátedra de Latinidade (Biblioteca municipal) ·  Casa do Concello ·  Convento de Santo Agostiño (Casa da Cultura) ·  Coliseo García Novoa ·  Lonxas de Raxoi ·  Mercado municipal ·  Pazo de Raxoi ·  Antigo Xulgado e Cárcere |
| Pontes | Ponte de pedra ·  Ponte de ferro ·  Ponte da autoestrada |
| Parques e espazos naturais | Alameda de Raxoi ·  Xardíns de Lombardero ·  Fragas do Eume |
| Praias | Sopazos ·  Centroña ·  Ver ·  Andaío |
**Luís Fábrega Santamarina**, nado en Ourense en 1906 e finado na mesma cidade o 3 de novembro de 1968, foi un farmacéutico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Luis Fábrega Coello. Licenciouse en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela en 1926. Desde 1932 foi dirixente de Vanguardia Republicana Federal, as xuventudes do Partido Republicano Radical, partido polo que elixido deputado pola provincia de Ourense nas eleccións xerais de 1933. Seguidor de Martínez Barrio, pasou con el ao Partido Radical Demócrata e despois a Unión Republicana. Durante a Guerra civil estivo preso nos campos de concentración de Rianxo e La Santa Espina (Valladolid) ata 1938. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. Retornou a Ourense e presidiu o colexio de farmacéuticos entre 1952 e 1960. Finou en Ourense o 3 de novembro de 1968.

Vida persoal
------------

Casou con Alfonsa García Rodríguez e foi pai de Margarita e Luis Fábrega García.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 29-1-1941, p. 464,
2. ↑  Necrolóxica en *La Región*, 5-11-1968, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Expediente de responsabilidades políticas de Luis Fábrega Santamarina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535227
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 35650

 |
**Luis Aragunde Aragunde**, nado en Fefiñáns (Cambados) en 1971, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Traballador da Confraría de Pescadores en excedencia, foi xefe da lonxa durante oito anos. Secretario xeral de Aecipe e dende 2008 vicepresidente do Grupo de Acción Costeira (GAC). É concelleiro en Cambados polo PPdeG dendo 2000, trala dimisión de Santiago Tirado Serén como edil, e foi tenente dende 2003. En marzo de 2009, trala renuncia de José Manuel Cores Tourís, que pasou a ser delegado da Xunta de Galicia en Pontevedra, foi elixido alcalde pola Corporación. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cambados e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2015 perdeu a maioría absoluta e a alcaldía, trala unión do resto dos grupos que fixeron alcaldesa á socialista Fátima Abal Roma. Nas municipais de 2019 encabezou de novo a lista popular, perdendo un concelleiro máis e sen recuperala alcaldía.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Cores Tourís** |  **Alcalde de Cambados** 2009 - 2015 | Sucesor:**Fátima Abal Roma** |

Notas
-----

1. ↑  "Tourís deja la Alcaldía de Cambados en un emotivo pleno lleno de aplausos", artigo en *Faro de Vigo*, 1 de maio de 2009 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cambados

### Ligazóns externas

* Artigo en *Diario de Pontevedra*
Escultura en Dublín en homenaxe ás vítimas da Gran Fame.
A **Gran Fame irlandesa** (en irlandés *An Gorta Mór* ou *An Drochshaol*) foi un período de fame, doenzas e emigración en masa entre 1845 e unha data variable entre 1849 e 1852, no que a poboación de Irlanda se reduciu entre un 20 e un 25 por cento. A fame provocou a morte de preto dun millón de persoas e forzou a máis doutro millón a emigrar da illa. A causa principal da fame foi unha praga provocada polo oomiceto *Phytophthora infestans*, que contaminou os cultivos de pataca a grande escala en toda Europa durante a década de 1840. A pesar de que atinxiu a Europa enteira, a praga afectou moitísimo a Irlanda, xa que un terzo de toda a poboación dependía unicamente da pataca para sobrevivir. Ademais, o problema foi agravado por varios factores ligados á situación política, social e económica que aínda son materia de debate na comunidade académica.

A fame foi un choque social na historia da Irlanda e os seus efectos alteraron para sempre o plano demográfico, político e cultural irlandés. Chegou mesmo a ficar como parte da memoria popular, sendo dende entón un dos episodios máis lembrados polos movementos nacionalistas irlandeses. A historia de Irlanda divídese xeralmente entre os períodos "pre-fame" e "pos-fame". A gran fame é tamén recordada como a maior catástrofe demográfica en Europa entre a guerra dos Trinta Anos e a primeira guerra mundial, sumando máis dun millón de mortes en Irlanda en relación ó esperado se non existira.

Notas
-----

1. ↑  O termo xurdiu en títulos de múltiples obras sobre o evento, como demostra a busca no WorldCat
2. ↑  Kinealy (1995), xvi–ii.
3. ↑  Christine Kinealy, This Great Calamity, Gill & Macmillan (1994), ISBN 0 7171 4011 3, 357.
4. 1 2  W. D. Rubinstein (2004). "Genocide: a history". *2004*. Consultado o 24-3-2020.
5. ↑  David Ross, *Ireland: History of a Nation*, New Lanark: Geddes & Grosset, 2002, p. 226. ISBN 1-84205-164-4
6. ↑  Cormac Ó Gráda, *Ireland's Great Famine: Interdisciplinary Perspectives*, Dublin: University College Dublin Press, 2006, p. 7. ISBN 1-904558-57 6
7. ↑  Cecil Woodham-Smith, *The Great Hunger*, Harmondsworth: Penguin, 1991, p. 19. ISBN 978-0-14-014515-1
8. ↑  Christine Kinealy, *This Great Calamity*, Gill & Macmillan, 1994, pp. xvi–ii, 2–3. ISBN 0-7171-4011-3
9. ↑  Kinealy, *This Great Calamity*, p. xvii.
10. ↑  A fame que atinxiu a Irlanda entre 1845 e 1852 ficou como parte integrante do folclore irlandés. Kenealy, *This Great Calamity*, p. 342.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Irlanda*** |


| * v
* c
* e
Fames en Irlanda na Idade Moderna |
| --- |
| Século XVIII | Fame irlandesa de 1740 a 1741 |
| Século XIX | Gran Fame irlandesa ·  Legado da Gran Fame irlandesa ·  Fame irlandesa de 1879 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188371
* BNF: 12526537w
* EBID: ID
* FAST: 1353092
* LCCN: sh95010073
* SUDOC: 034516778

 |
**María Luz Méndez Fernández**, nada en Ventosa (Agolada) en 1965, é asesora lingüística na Compañía de Radio-Televisión de Galicia e académica correspondente da Real Academia Galega.

Traxectoria
-----------

Na TVG, ademais do seu traballo de asesoramento lingüístico, dirixiu o programa divulgativo sobre a lingua galega *Cazador de palabras*. Especializouse en onomástica, sobre a cal publicou diversos artigos en revistas de ámbito nacional e internacional e máis os seus libros *¿Por que se chama así este sitio? O significado dos nosos nomes de lugar* e *Toponimia de Agolada*. Tamén forma parte do International Council of Onomastics Sciences e é membro fundador da Asociación Galega de Onomástica.

Foi escollida académica correspondente da Real Academia Galega no plenario reunido na sesión ordinaria do 22 de xuño de 2012.

Notas
-----

1. ↑  Documento de composición dun tribunal da CRTVG, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santorum, Gracia (2009). *Dicionario de escritores de Deza*. A Estrada: Fervenza. p. 60. ISBN 978-84-96368-00-2.

### Ligazóns externas

* Ficha en Xerais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535163
* WorldCat
* VIAF: 6891152637829120220003

 |
**Luis Fernández Guitián**, nado en Sober o 29 de novembro de 1962, é un músico, escritor e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Músico. Foi mestre do Conservatorio de Música de Ribadavia e creou e dirixiu a banda xuvenil de música. Logo foi mestre no Conservatorio Profesional de Música de Pontevedra, onde tamén dirixiu a banda do centro. Pasou despois ao Conservatorio Profesional de Música de Ourense, onde foi mestre de clarinete e clarinetista da Banda Municipal de Ourense. É director da Banda e da Escola de Música de Sober dende 1997 e tamén creou a Banda Xuvenil de música. Foi correspondente en Sober do xornal *El Progreso* e da Axencia EFE

Foi concelleiro de Cultura e tenente de alcalde do concello de Sober. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Sober, obtivo a maioría absoluta e foi elixido alcalde.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Gómez Vázquez** |  **Alcalde de Sober** 2011 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Sober

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
Coordenadas: 17°18′55″N 87°32′4″O﻿ / ﻿17.31528, -87.53444

O Gran Buraco Azul, preto da Cidade de Belize, en Belize.
O **Gran Buraco Azul** (en inglés: *Great Blue Hole*) é un xigantesco buraco mariño da costa de Belize. Atópase preto do centro do arrecife Lighthouse, un pequeno atol a 70 km do continente e de Cidade de Belize. O buraco ten unha forma circular, de 318 m de diámetro e 124 m de profundidade. Formouse durante diversos episodios da glaciación cuaternaria cando o nivel do mar era moito menor. As análises das estalactitas atopadas no Gran Buraco Azil amosan que a formación produciuse en varias fases, hai 153 000, 66 000, 60 000 e 15 000 anos. Cando o nivel dos océanos subiu de novo, a cova quedou completamente inundada. O Gran Buraco Azul forma parte da rede de reservas da barreira de coral de Belize, Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

Notas
-----

1. ↑  *The Great Blue Hole of Lighthouse Reef Atoll, Belize, Central America: Deep Technical Diving to Collect Sea-Level Records*. Transactions of the Fifteenth Caribbean Geological Conference.
2. ↑  "Belize Blue Hole reef". NASA.
3. ↑  "World Heritage Nomination – IUCN Summary Belize Barrier Reef Reserve System (Belize)" (PDF). IUCN/WCMC.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q86486
* GeoNames: 6941985
* WHC: 764-002

 |
**Luis Fontaíña Serrapio**, nado en 1900 e finado en Pontevedra o 18 de novembro de 1974, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Medicina e odontólogo, estableceuse en Pontevedra nos anos vinte. Despois da proclamación da Segunda República afiliouse ao Partido Republicano Radical do que foi presidente da Executiva de Pontevedra en outubro de 1933. Foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra nas eleccións xerais de 1933. Foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra o 31 de decembro de 1935, permanecendo no cargo ata marzo de 1936. No franquismo foi Presidente do Liceo Casino de Pontevedra (1956-1958).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Domínguez Ferradás** |  **Presidente da Deputación de Pontevedra** 1935 - 1936 | Sucesor:**José Adrio Barreiro** |

Vida persoal
------------

Casou con Pilar Lombos Pazos.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-11-1974, p. 11.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-10-1933, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 07 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
*Gramma loreto*
Os **Gramátidos** (Grammatidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. A súa área de distribución redúcese á costa oeste tropical do Atlántico.

Características
---------------

Algunhas especies teñen cores chamativas polo que son moi apreciadas como animal de acuario.

A liña lateral -cando está presente- divídese en dous segmentos. A aleta dorsal é longa e presenta 11-13 espiñas; a anal é curta; as pectorais, moi grandes, cunha espiña; nas pelvianas, unha espiña e 5 radios brandos.

Tódalas especies desta familia son de pequeno tamaño (menos de 10 cm).

Clasificación
-------------

Divídense en dous xéneros e doce especies:

* Xénero *Gramma*
* Xénero *Lipogramma*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Gramátidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Gramátidos*** |

* Taxonomía FishBase
* Taxonomía ITIS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1401006
* EBID: ID

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Grammatidae
* EOL: 5318
* GBIF: 4275
* iNaturalist: 85795
* IRMNG: 110263
* ITIS: 553216
* NCBI: 274798
* WoRMS: 151440

 |
**Hapalla** foi un reino da parte occidental de Anatolia que existía sobre o século –XIV. Corresponde á clásica Psidia.

Tudhaliyas II, o rei hitita, ordenou ao rei de Arzawa e Zippasla, Madduwattas, que esmagase a revolta de Hapalla. Madduwattas fíxoo, e derrotou ao rei rebelde, pero forzou a Hapalla a ofrecerlle lealdade a el mesmo tanto como ao rei hitita. Iso foi sobre o 1390.

Hapalla volvía a se rebelar sobre o -1340 cando Suppiluliumas I enviou a un gobernador de nome Hanuttis a reconquistar o país, cousa que Hanuttis logrou.

Sobre a metade do século –XIV Hapalla apoderárase da metade do reino de Mira e Kuwaliya (Mashwiluwa mantivo o control da outra metade). Suppiluliumas I non tivo bastante forza para axudar a Mashwiluwa a recuperar o territorio perdido.

Despois da vitoria de Mursilis II sobre Arzawa, Hapalla foi concedida a un tal Targasnalli ou Targasnallis. Os reis de Mira e Kuwaliya, Hapalla e o río Seha asinaron un tratado recoñecendo ao reino hitita como soberano ao mesmo tempo que se recoñecía a súa liberdade. Poucos anos despois, baixo Muwatallis II, aparece un rei chamado Ura-Hattusa que probabelmente foi rei de Hapalla.

Urhi-Teshub chegou ao trono hitita baixo o nome de Mursilis III, e inmediatamente depuxo algúns das gobernadores dos antigos estados de Arzawa e estableceu o goberno directo e foi á zona para consolidar o seu poder. Na súa ausencia produciuse unha rebelión, e así o centro e base do poder de Mursilis III foi a rexión de Arzawa. Entón gobernaba o río Seha, Masturi (probable fillo e sucesor de Manapa-Tarhunta II), Walmu en Wilusa, e Piyama-Radu tamén pola zona, en Lazba (Lesbos) e zonas de Arzawa.

A rexión foi un firme bastión hitita ata o ataque dos Pobos do Mar sobre o -1200, que atacaron a rexión, que se despoboou e foi abandonada polos hititas. Probabelmente o reino existiu como vasalo hitita ata aproximadamente o -1185.

Reis
----

* Targasnallis, antes do -1300.
* Ura-Hattusa, despois do -1300.
|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 

|  |
| --- |
| Himno nacional da bandeira (instrumental) |
|  |
|  |
| 

---

 |

 |
| *Problemas coa escoita deste ficheiro? Vexa a páxina de axuda.* |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Himno Nacional da Bandeira** ("國旗歌; gúoqí gē") da República da China interprétase durante o izado e a baixada da bandeira da República China. Debido á presión da República Popular da China sobre o status político de Taiwán, este himno interprétase na vez do Himno Nacional da República da China nos acontecementos internacionais tales como os Xogos Olímpicos onde os deportistas de Taiwán participan como a China Taipei, xa que este himno é menos polémico có himno nacional, en parte porque é menos partidario en natureza (posto que o himno nacional foi primeiro himno do Kuomintang). A letra foi escrita en chinés clásico por Tai Chi-tao, quen tamén escribiu a letra do himno nacional da república China. A música foi composta por Huang Tzu.

| * v
* c
* e
Himnos nacionais de Asia |
| --- |
| 
* Afganistán
* Arabia Saudita
* Bahrain
* Bangladesh
* Bután
* Brunei
* Camboxa
* Casaquistán
* China
* Corea do Norte
* Corea do Sur
* Emiratos Árabes Unidos
* Filipinas
* Iemen
* India
* Indonesia
* Irán
* Iraq
* Israel
* Kuwait
* Laos
* Líbano
* Malaisia
* Maldivas
* Mongolia
* Myanmar
* Nepal
* Omán
* Paquistán
* Palestina
* Qatar
* Kirguizistán
* Singapur
* Siria
* Sri Lanka
* Tailandia
* Taiwán
* Taxiquistán
* Turcomenistán
* Uzbekistán
* Vietnam

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q703518
* MusicBrainz: ID

 |