recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 43°28′44″N 6°24′00″O﻿ / ﻿43.47894505, -6.39994796

**Muñás** é unha parroquia do concello asturiano de Valdés, en España.
Así mesmo, unha das poboacións que forman parte de devandita parroquia recibe o mesmo nome. Destacan dúas construcións indianas, palacetes coñecidos como "Torres". A paisaxe é a típica do occidente asturiano, moi verde con amplas pradarías e bosques. Segundo o INE, no ano 2017 tiña unha poboación de 315 habitantes, dos cales 158 eran homes e 157 mulleres. .

A parroquia relixiosa recibe o nome de San Juan de Muñás, correspondente ao Arciprestado de Luarca, Diocese de Oviedo. A advocación é San Xoán Bautista. Nun documento do 20 de xaneiro de 905 aparece citado como propiedade do Mosteiro de Corias (Cangas del Narcea).

A economía local baséase, practicamente na súa totalidade, na agricultura e a gandaría.

Está a xurdir un mercado hoteleiro de casas rurais.

Historia
--------

Segundo o *Diccionario Geográfico Estadístico Madoz*, de 1845, naquelas datas a parroquia de Muñás contaba con 300 casas, unha poboación de 300 veciños, 1800 almas. Dispón dun clima tépedo e san. Nesta localidade naceu o conde Nuño Peláez.

En Ferrera de los Gavitos, está a casa soar do Marqués de Ferrera cuxo primeiro titular foi Juan Alonso de Navia Arango (Século XVIII). Consérvanse dous palacios, un o Palacio do Marqués de Ferrera en Luarca e outro o Palacio do Marqués de Ferrera en Avilés.

Monumentos
----------

A igrexa de San Juan erixiuse en 1897. Consta dunha planta de cruz latina, cuberta por tellado a dúas vertentes. A portada a forma unha torre de planta cadrada rematada por un campanario de cuberta a catro augas. Flanqueando a torre por dous lados hai un pórtico estendido polos muros laterais, dispón de tellado a unha vertente sostido por varias columnas colocadas sobre antepeito.

O interior está formado por unha única nave, e capelas laterais que forman un cruceiro cuberto con bóveda de aresta, e cabeceira plana.

O exterior do templo está revogado, agás os sillares de vans e esquinas.

Poboacións
----------

|  |
| --- |
| * El Faedal
* Espiniella de Abajo
* Espiniella de Arriba
* Ferrera de lo Gavitos
* La Candanosa de Muñás
* La Fajera
* La Mortera
* Mones
* Muñás (de Arriba)
* Villaxermonde
 |

Notas
-----

1. ↑  INE (1 de xaneiro de 2017). "¿Cuántos habitantes tiene...". *www.ine.es* (en castelán). Consultado o 30 de novembro de 2018.
2. ↑  "Asturias ilustrada: Primitivo origen de la nobleza de España, su antigüedad, clases y diferencias con la descendencia sucesiva de las principales familias del reino" (3). Oficina de Domingo Fernández de Arrojo, Calle del Carmen.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Instituto Nacional de Estadística. "INEbase / Nomenclátor. Relación de unidades poblacionales".
* Sociedad Asturiana de Estudios Económicos e Industriales. "Nomenclátor de entidades de población de Asturias 2011".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6034974
* código INE: 33034110000

 |
**Marta Giráldez Barral**, nada en Paradela (Meis) en 1977, é unha política e avogada galega.

Traxectoria
-----------

Dirixe un bufete de avogados en Caldas de Reis. En 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE ao concello de Meis pasando de 1 a 3 concelleiros e sendo a segunda forza máis votada, se ben non conseguiu acabar coa maioría absoluta do PPdeG. En 2011 repetiu os resultados de catro anos antes, e en 2015 conseguiu un novo avance ao pasar de 3 a 5 concelleiros, quedando o PPdeG con 7 á beira de perder a maioría absoluta tras un polémico reconto na mesa da Armenteira, sen cuxos resultados os populares terían complicado revalidar a maioría. 

Nas municipais de 2019 encabezou de novo a candidatura socialista, conseguindo empatar a 5 concelleiros co PPdeG fronte a 1 do BNG, co que os populares perderon nesta ocasión a maioría absoluta. Desta forma, foi elixida alcaldesa ao contar co apoio do BNG na investidura, se ben non se constituíu un goberno de coalición entre ambas as forzas, gobernando os socialistas en minoría. En decembro de 2019 asumiu a presidencia da Mancomunidade do Salnés. Nas municipais de 2023 foi reelixida alcaldesa con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luis Pérez Estévez** |  **Alcaldesa de Meis** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Marta Giráldez compatibilizará la alcaldía de Meis con su trabajo de abogada". *La Voz de Galicia*. 14 de xuño de 2019.
2. ↑  "La impugnación del PSOE de una mesa electoral acaba en el juzgado". *Diario de Arousa*.
3. ↑  "La socialista Marta Giráldez sortea el veto del PP y asume las riendas de la Mancomunidade". *Faro de Vigo*. 17 de decembro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Meis
Arriba, *Mugil cephalus*, muxo común; abaixo *Mugil axillaris*
Muxe, munxe ou muxo
Os **Muxílidos** (muxos ou cabezudos) (Mugilidae) son unha familia de peixes teleósteos, mariños ou de auga doce, única familia da orde Muxiliformes (Mugiliformes). Están distribuídos por mares temperados e tropicais, próximos á costa.

Características
---------------

Corpo musculoso, fusiforme, con grandes escamas adherentes. Cabeza ancha e esmagada. A boca é pequena ou de tamaño moderado, terminal, algo ínfera e sen dentes ou con dentes moi pequenos. Posúen un estómago musculoso e un intestino extremadamente longo. A lonxitude máxima descrita é de 90 cm (FishBase).

Posúen dous aletas dorsais curtas e moi separadas, a primeira espiñosa con 4 espiñas delgadas e a segunda cunha espiña e 7-10 raios brandos; pectorais en situación alta; as aletas pelvianas son subabdominais, cunha espiña e 5 raios brandos; a anal con 2-3 espiñas e 8-11 raios brandos. Caudal furcada, fendida ou truncada. A liña lateral, cando está presente, ás penas é visible.

Móvense agrupados en cardúmenes e aliméntase de pequenas algas, diatomeas e detritos dos sedimentos do fondo. A súa pesca ten certa importancia comercial.

Clasificación
-------------

Divídense en 17 xéneros con 72 especies:

* Xénero *Agonostomus* (Bennett, 1832)
* Xénero *Aldrichetta* (Whitley, 1945)
* Xénero *Cestraeus* (Valenciennes en Cuvier e Valenciennes, 1836)
* Xénero *Chaenomugil* (Gill, 1863)
* Xénero *Chelon* (Artedi en Röse, 1793)
* Xénero *Crenimugil* (Schultz, 1946)
* Xénero *Joturus* (Poey, 1860)
* Xénero *Liza* (Jordan e Swain, 1884)
* Xénero *Moolgarda* (Whitley, 1945)
* Xénero *Mugil* (Linnaeus, 1758)
* Xénero *Myxus* (Günther, 1861)
* Xénero *Neomyxus* (Steindachner, 1878)
* Xénero *Oedalechilus* (Fowler, 1903)
* Xénero *Paramugil* (Ghasemzadeh, Ivantsoff e Aarn, 2004)
* Xénero *Rhinomugil* (Gill, 1863)
* Xénero *Sicamugil* (Fowler, 1939)
* Xénero *Valamugil* (Smith, 1948)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Muxílidos***  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Muxílidos*** |

### Ligazóns externas

* Taxonomía FishBase
* Taxonomía ITIS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42237
* BNCF: 37394
* BRE: 2062300
* EBID: ID
* LCCN: sh85056581
* MAG: 2781070409

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Dyntaxa: 2002016
* EOL: 5287
* EPPO: 1MUGIF
* FE: 12073
* FE-New: ID
* Fossilworks: 266192
* GBIF: 8473
* iNaturalist: 54661
* IRMNG: 114671
* ITIS: 170333
* NBN: NBNSYS0000160464
* NCBI: 8189
* Plazi: ID
* Soortenregister: 138593
* uBio: 114235
* WoRMS: 125546

 |
As **nacións sen estado** son comunidades humanas que, aínda tendo as características culturais ou identitarias asociadas habitualmente cunha nación, non dispoñen dun estado propio, e, en moitos casos, non están recoñecidas oficialmente como comunidades diferenciadas. As nacións sen estado, polo tanto, están incluídas en estados onde a nación predominante é outra, ou repartidas entre diversos estados.

O recoñecemento oficial das nacións sen estado é moi variable. Nalgúns estados, fálase abertamente de nacións ou nacionalidades, ou tamén existen nacións que acadaron estruturas administrativas ou de goberno propias. Noutros estados, a diversidade nacional non é ben vista, e dende o estado propúgnase unha uniformidade nacional.

A definición de que é ou non unha nación sen estado é subxectiva. Ademais, a miúdo conviven nun mesmo territorio persoas con sentimentos nacionais moi diferentes. Noutros, determinar cal é o territorio exacto que corresponde a unha nación pode ser difícil. En xeral, as nacións sen estado cumpren, polo menos, algún dos tres criterios seguintes:

* Recoñecemento oficial por parte do estado como comunidade nacional, nacionalidade ou semellante.
* Presenza de trazos culturais ou lingüísticos ben definidos e diferenciados dos maioritarios no estado.
* Existencia dun movemento cultural ou político que reivindique a existencia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bodlore-Penlaez, Mikael (2017) [2010]. *Atlas das Nações sem Estado na Europa*. Traducido e adaptado por Fernando Corredoira e Abrahan Bande. Prólogo de Carlos Taibo. Através. ISBN 978-84-16545-11-7.

### Outros artigos

* Nación
* Estado
* Internacionalismo
* Lista de grupos étnicos
* Nacionalismo
* País

### Ligazóns externas

* EuroMinority - Organización para as Minorías Europeas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1151616
* MAG: 2778084537

 |
**Manuel Posada Tapias**, nado en Vigo o 2 de agosto de 1896, foi un futbolista galego máis coñecido como **Manolo Posada**, que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Comezou xogando no Real Club Fortuna de Vigo, pero os seus estudos en Madrid permitíronlle alternar o equipo vigués co Real Madrid.

Trala fusión do Fortuna co Real Vigo Sporting Club e o nacemento do Celta de Vigo en 1923 o dianteiro do Real Madrid volveu a Vigo para enrolarse nas filas no novo club.

O seu primeiro encontro oficial co Celta foi o segundo do Campionato de Galicia, na tempada 1923-24, fronte ao Unión Sporting Club de Lavadores e no que marcou 3 dos 7 goles que marcou o Celta (7-0). O Celta proclamouse Campión de Galicia sen sufrir ningunha derrota.

Porén foi a última tempada do xogador no Celta, xa que abandonou o fútbol e pasou a formar parte da directiva do club.

Tamén formou parte da Selección de fútbol de Galicia en varias ocasións, como por exemplo o encontro internacional ante a Selección de Lisboa o 27 de maio de 1923.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1923 (primeira convocatoria de xogadores) |
| --- |
| 
* Isidro
* Lilo
* Rubido
* Otero
* Pasarín
* Juanito
* Daniel
* Caito
* Torres
* Balbino
* Queralt
* Hermida
* Pombo
* Cruces
* Córdoba
* Bienvenido
* Nolasco

 |
| 
* Máximo Costas
* Reigosa
* Chiarroni
* Posada
* Polo
* Correa
* Gerardito
* Ramón González
* Caride
* Pedro Pinilla
* Salvador
* Miguelito
* Casal

 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marcos L. Bacariza (2 de maio de 2010). "Manolo Posada". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).
O **pampillo (ou pampullo) amarelo**, *Glebionis segetum* (sin. *Chrysanthemum segetum*), é unha especie de planta do xénero *Glebionis*, probablemente nativa unicamente da rexión mediterránea oriental pero agora naturalizada en Europa occidental e do norte así como na China e partes de América do Norte. 

*Glebionis segetum* incluíase anteriormente no xénero *Chrysanthemum*, pero tras unha decisión no Congreso Internacional de Botánica de 1999, este último xénero redefiniuse para incluír soamente aos crisantemos de importancia económica en floraría.

*Glebionis segetum* é unha planta herbácea perenne que crece ata 80 cm de alto, con follas lobuladas de 5 a 20 cm de lonxitude dispostas en espiral. As flores son de cor amarela brillante, organizadas en capítulos de 3,5 a 5,5 cm de diámetro.

*Glebionis segetum* está amplamente naturalizada fóra da súa área nativa, xa que colonizou Europa occidental e central coa agricultura humana temperá. Pode ser unha mala herba invasiva nalgunhas áreas. Así, parece que debeu de ser unha praga importante na Escocia do século XIII, como suxire unha lei de Alexandre II que establece que aquel granxeiro que permita unha soa planta producir semente entre o seu gran, será multado polo valor dunha ovella.

En Creta e Grecia, as follas e brotes tenros dunha variedade chamada *neromantilida* (νερομαντηλίδα) cómense crus en ensaladas ou salteados en aceite de oliva.

Notas
-----

1. ↑  *Termos esenciais de botánica*. Santiago de Compostela, Universidade, 2004. *Gran dicionario Xerais da lingua galega*. Vigo, Xerais, 2009
2. ↑  "The Plant List: A Working List Of All Plants".
3. ↑  "Glebionis segetum in Flora of China @ efloras.org". *www.efloras.org*. Consultado o 2016-05-02.
4. ↑  "Glebionis segetum [Crisantemo campestre]". *luirig.altervista.org*. Consultado o 2016-05-02.
5. ↑  "Biota of North America Program 2014 County distribution map".
6. ↑  Flora of North America, *Glebionis segetum* (Linnaeus) Fourreau, 1869.
7. ↑  Dalrymple, Sir David (1776).
8. ↑  Kleonikos G. Stavridakis , Κλεόνικος Γ. Σταυριδάκης (2006).

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APDB: 137673
* APNI: 232611
* Dyntaxa: 220151
* EOL: 469138
* EPPO: CHYSE
* FloraBase: 46134
* FNA: 250066799
* FoC: 250066799
* GBIF: 3141101
* iNaturalist: 77281
* IPNI: 209007-1
* ITIS: 780352
* NBN: NHMSYS0020110561
* NCBI: 118509
* PlantList: gcc-47672
* POWO: ID
* Soortenregister: 119982
* TAXREF: 100304
* Tela Botanica: 30246
* Tropicos: 50232975
* PLANTS: GLSE5
* VASCAN: 3178
* VicFlora: ID
* WoRMS: 1094203

 |
**Manuel Ignacio Santa Cruz Loidi**, coñecido como **o crego de Santa Cruz**, nado en Elduain o 23 de maio de 1842 e finado en Pasto (Colombia) o 10 de agosto de 1926, foi un sacerdote e guerrilleiro carlista vasco.

Traxectoria
-----------

Estudou no seminario en Vitoria, e foi destinado como párroco a Hernialde. Tras a revolución de 1868 realizou propaganda activa en favor do carlismo, mais tras ser detido en outubro de 1870, conseguiu fuxir cara a Francia. En abril de 1872, ao comezo da Terceira Guerra Carlista, atravesou a fronteira e púxose á cabeza dunha pequena partida. Detido en agosto, conseguiu fuxir de novo e refuxiarse en Francia para pasar outra vez a fronteira en decembro e pórse á fronte dos seus homes. Actuou na provincia de Gipúscoa, converténdose nun dos líderes guerrilleiros con máis sona pola súa valentía, pero tamén pola súa crueldade. Entrou en conflito cos mandos militares carlistas pola súa independencia e viuse obrigado a deixar a loita e pasar a Francia en xullo de 1873, se ben volveu en decembro por pouco tempo. Exiliouse en Lille e Londres. Ingresou na Compañía de Xesús e realizou un labor misioneiro en Xamaica e Colombia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vernoville, G. (2000). *La cruz sangrienta. Historia del cura Santa Cruz*. Txalaparta.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3399920
* WorldCat
* VIAF: 30345031
* Auñamendi: 106413
* BNE: XX4579564
* BNF: 17052220t
* DBE: manuel-ignacio-santa-cruz-loidi
* FAST: 47649
* GND: 119362139
* ISNI: 0000 0001 1755 1341
* LCCN: n79147867
* NKC: mzk2016914714
* NTA: 119893061

 |
***Persuasión*** (en inglés: *Persuasion*) é a derradeira novela escrita por Jane Austen. Empezouna a escribir pouco tempo despois de rematar *Emma*, acabándoa en agosto de 1816. Austen morreu á idade de 41 anos en 1817, e *Persuasión* foi publicada como traballo póstumo en 1818. *Persuasión* está conectada coa abadía de Northanger non soamente por ser publicada xunto a esta nun só tomo dous anos máis tarde, senón tamén porque ambas as historias toman lugar en *Bath*, balneario no que Jane acudía naquela época.

Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicado pola editorial Irmás Cartoné no ano 2017.

Sinopse
-------

Na novela, Anne é a filla de Sir Walter Elliot, home vaidoso e demasiado preocupado das aparencias como para ver o que sucede á súa ao redor. Anne ten dúas irmás, Elizabeth, maior que ela pero aínda fermosa e atractiva, de carácter idéntico ó do seu pai, e Mary, menor e xa casada con Charles Musgrove. No medio destas persoas atópase Anne, cuxa idade "adecuada" para contraer matrimonio pasou, de beleza e plenitude perdida. Varios anos antes, Anne coñeceu a un oficial de mariña, Frederick Wentworth, pobre e sen ningunha perspectiva para que unha familia como a dos Elliot accedese a un matrimonio cun dos seus membros. Movida pola persuasión de Lady Russell, quen criou a Anne como unha nai pola ausencia da verdadeira, Anne vese obrigada a negarse ó seu amor e enfrontar longos anos de soidade nos cales aínda que vai perdendo a beleza crece o seu espírito e a súa intelixencia, converténdose nunha muller atractiva e bondadosa. 

Porén, a escura sorte de Anne cambia cando, despois de todos eses anos aparece novamente no seu círculo social o ascendido a capitán Wentworth, enriquecido pola guerra e altamente atractivo. Aínda que nun principio o resentimento e a dor moven ó home, axiña o carácter de Anne cativarao de novo dándolle a ambos unha nova oportunidade na vida.

Notas
-----

1. ↑  Irmás Cartoné (ed.). "Persuasión, por Irmás Cartoné". Arquivado dende o orixinal o 13 de setembro de 2019. Consultado o 11 de abril de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Persuasión Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Persuasión en Project Gutenberg *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q333179
* WorldCat
* VIAF: 174359768
* BNF: 124686468
* EBID: ID
* Gutenberg: 105
* LCCN: n2010033576
* MusicBrainz: ID
* NKC: aun2008463061

 |
Na mitoloxía grega, **Pelasgo** foi o antecesor epónimo dos pelasgos do Peloponeso. Segundo Pseudo-Apolodoro, era fillo de Zeus e Níobe (filla de Foroneo), e irmán de Argos , pero segundo Hesíodo era fillo de Xea, a Terra, o primeiro home, nado na Arcadia. Asio de Samos incide nesta orixe telúrica: "*A Pelasgo, semellante a un deus, nos montes de cumes frondosos, a negra terra fixo xurdir, para que existiera a raza dos mortais*" .

Licaón transformado en lobo por Zeus (gravado atribuído a Hendrick Goltzius, para unha *Metamorfoses*, de 1589)
Foi o primeiro rei de Arcadia e, entre outras das súas realizacións, ensinou ós seus súbditos a construír chozas e diferenciou as plantas útiles das que non o eran, descubrindo que as landras eran nutritivas. Pausanias dubida que fose o primeiro home porque, nese caso, non tería sobre quen reinar e, aínda máis, afirma que Pelasgo destacaba pola súa forza, estatura e sabiduría, razóns polas que foi elixido rei. 

Uniuse á oceánide Melibea, filla de Océano, coa que tivo un fillo, Licaón, que o sucedería como rei de Arcadia. Outras fontes din que tivo a Licaón coa ninfa Cilene, ou ben con Deianira. Pausanias cita outro fillo de Pelasgo, Témeno, do que os habitantes de Estinfalo din que criou á deusa Hera .

Segundo Hixino, Licaón tivo unha filla muller, Calisto. Zeus, transformado en Artemisa, uniuse a ela e enxendrou a Arcas (ou Arcade), de quen procede o nome da terra de Arcadia .

Tanto Licaón como os seus cincuenta fillos distinguíronse pola súa impiedade, polo que foron mortos por Zeus. Algúns autores (Hixino, Ovidio ou Pausanias) din que Zeus non o matou senón que o converteu en lobo ; e Pausanias engade que Licaón era un home virtuoso que non puido evitar os actos condenables dos seus fillos.

Notas
-----

1. ↑  Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* II, 1, 1. Di que recolle esta información de Acusilao.
2. ↑  Citado por Pausanias, VIII, 1, 4.
3. ↑  Pausanias: *Geografía de Grecia* VIII, 1, 5-6.
4. ↑  Pausanias VIII, 1, 4.
5. ↑  Non confundir con Deianira, a terceira esposa de Heracles.
6. ↑  Pausanias VIII, 22, 1.
7. ↑  Hixino: *Fábulas* 176.
8. ↑  De aí o nome de licantropía para o trastorno mental de crer ser un lobo e comportarse como tal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Ovidio (2015 (reimpr. 2017)). *Metamorfosis. Tradución de Antonio Ramírez de Verger*. Alianza Editorial. ISBN 9788420697208.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*
**Natalia Dmitrievna Vavilova** (ruso: *Наталья Дмитриевна Вавилова*, nada en Moscova o 26 de xaneiro de 1959, é unha actriz rusa.

Traxectoria
-----------

Criouse na avenida de Lenin, seu pai traballaba no corpo diplomático. Vavilova comezou a súa carreira como actriz á idade de catorce anos, debutou no filme *Takie Vysokie Gory* (1974) de Iulia Solntseva e comezou a se facer coñecida pola súa interpretación da escolar Taya Petrova no filme *Rozygrysh* (1976) de Vladimir Menshov. En 1984 graduouse no Instituto Gerasimov de Cinematografía, no que estudou baixo a dirección de Evgenii Matveev, un aclamado actor e director. O éxito e a fama chegáronlle co papel de Aleksandra Tikhomirova no filme que logrou o Oscar ao mellor filme estranxeiro *Moskva slezam ne verit* en 1980.

En 1986 mentres rodaba o filme histórico *Nikolai Podvoiski*, caeu dun cabalo e sufriu un traumatismo da columna vertebral. A súa derradeira película foi un traballo para a televisión, en 1991, *Delo Sukovo-Kobylina* e logo viviu retirada da esfera pública co seu marido, o director de cine Samvel Gasparov, nunha casa a doce quilómetros de Moscova ata a morte del o 26 de maio de 2020 a causa da pandemia de coronavirus.

Notas
-----

1. ↑  "Наталья Вавилова Готова Вернуться". *Ekspress Gazetta*. 4 de febreiro de 2009.
2. ↑  "Муж «Александры» - режиссер Самвел Гаспаров: Серьезные актрисы проституток не играют!". *Komsomolskaia Pravda*. 15 de xullo de 2002.
3. ↑  "МАТВЕЕВ Евгений Семенович". *rusactors.ru*.
4. ↑  "НАТАЛЬЯ ВАВИЛОВА". *kino-teatr.ru*.
5. ↑   "Муж звезды «Москва слезам не верит» умер от коронавируса". *7Дней*. 29 de maio de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4102124
* WorldCat
* VIAF: 308734391
* GND: 1051754917
* IMDb: nm0891347
* SUDOC: 248204149
* TMDb: 87006

 |
**Pax Iulia** era o nome da cidade de Beja, Portugal, no tempo do dominio romana da Península Ibérica. Consonte os achados arqueolóxicos do seu termo, Pax Julia foi unha importante cidade durante a romanización do territorio da antiga Lusitania.

Foi bautizada con ese nome para celebrar a pacificación da Lusitania. O nome *Iulia* débese ao feito de ser Xulio César o autor desa paz. De igual modo, o emperador Augusto denominou esta importante cidade *Pax Augusta*, prevalecendo no entanto a denominación inicial. Foi tamén denominada *Civitas Pacensis*.

As primeiras referencias á cidade aparecen no século II a.C. en textos de Polibio e de Tolomeo.

Foi sede dun *conventus iuridicus* (circunscrición xurídica). Pouco despois da súa fundación, tivo dereito itálico. A súa importancia é atestada polo feito pasar por ela unha das vías romanas.

Do período romano fican algunhas inscricións, esculturas, cipos, obxectos en cerámica e vestixios dun acueduto que pasa preto da Igrexa do Pé da Cruz. O trazado urbanístico revela trazas do plano en dameiro tradicional nas cidades romanas. Na época romana, había tamén templos, dedicados a Isis, Serapis e Diana.

Os suevos e os visigodos dominaran esta cidade despois da caída do Imperio Romano, tornándoa sé de bispado. Nesta altura pasa a cidade a denominarse Paca, provindo o nome actual do árabe *Bexa* ou *Baja*.

O castelo foi orixinalmente edificado polos romanos, se ben ten sido obxecto de frecuentes reconstrucións.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2629210
* DARE: 22246

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Miyavi**, nado en Osaca o 14 de setembro de 1981, é un cantante e guitarrista de rock xaponés .

Traxectoria
-----------

En xuño de 1999, **Miyabi** (cun b, "miyabi" significando "elegancia"), antigo membro do grupo Loop, chegou como guitarrista ao grupo indie Dué le Quartz formado por Sakito, Kikasa e Kazuki. Compuxo case a totalidade das composicións e unha parte das letras do grupo. En novembro dese ano saíu o seu primeiro mini-álbum, *Mikansei no Jekyll to Hyde*, pero a consagración non virá máis que con *Jisatsu Ganbou*, saído o 28 de maio de 2000. O 21 de agosto de 2000, o grupo organiza o seu concerto no *Shibuya On Air West*, lugar que repiten en febreiro de 2001 para un dobre concerto (con Shibuya On Air East).

O 12 de maio de 2002 saiu un novo mini-álbum, *Rodeo*, mais o grupo anuncia a súa separación algunhas semanas máis tarde (o 8 de xuño), despois dun último concerto o 22 de setembro no Shibuya AX. Miyabi anunciou entón o comezo da súa carreira en solitario, coa modificación do seu nome artístico para Miyavi, aproveitando a ocasión para cambiar o seu estilo tanto artístico como visual, menos visual kei, menos gótico e máis punk (con profusión de tatuaxes e piercings).

Artista completo, extravagante en escena, pero reservado sobre a súa vida privada, Miyavi intentou probar sorte no cinema co papel principal na película Oresama. É igualmente o propietario da súa propia compañía discográfica.

O álbum *Miyaviuta - Dokuso* (2006) supuxo unha nova renovación no seu estilo, cun acompañamento musical máis reducido, concentrándose na súa guitarra, cun estilo máis doce. Miyavi decidiu instalarse nos Estados Unidos, nos Ánxeles, uníndose á superbanda S.K.I.N. antes de sacar o álbum *This Iz the Japanese Kabuki Rock* o 19 de marzo de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q311181
* WorldCat
* VIAF: 171205026
* Allmovie: p658874
* AllMusic: mn0000723045
* AlloCiné: 712440
* ANN: 166768
* BIBSYS: 15036062
* BNF: 16513692x
* Discogs: 1784128
* Europeana: ID
* GND: 1015186548
* IMDb: nm2032193
* ISNI: 0000 0001 2036 896X
* LCCN: no2015051845
* MusicBrainz: ID
* MyAnimeList: 47711
* NKC: xx0137203
* Songkick: 206233
* TMDb: 1391420
* WikiTree: 石原-17

 |
Carlomagno
A ***Materia de Francia***, tamén coñecida como **Ciclo Carolinxio**, é un corpo de historias lendarias que xorde nas cancións de xesta da literatura medieval francesa, versando sobre as aventuras de Carlos Magno e Os Doce Pares de Francia.

Os seus contos foron desenvolvidos orixinalmente nestes poemas épicos, mais as historias que narran sobreviviron aos poemas épicos medievais propiamente ditos, indo alimentar até mesmo a literatura de cordel do Nordeste do Brasil en pleno século XX.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *O Cantar de Roldán*
* Materia de Bretaña
* Lai bretón
* Lais de Marie de France
* Mabinogion
* Os Doce Pares de Francia
* *Y Tair Rhamant* (romances galeses)

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* *The Matter of France* por Alexx Kay
* *(en inglés)* *Legends: Paladins and Princes* por Paula Kate Marmor
* *(en inglés)* *How Oliver Fought for France and the Faith* por Agnes Grozier Herbertson
* *(en inglés)* *The Keeping of the Passes* por Agnes Grozier Herbertson
**Paximadia** (grego: *Παξιμάδια*, "galleta") son dúas pequenas illas deshabitadas (Megalo Paximadi e Mikro Paximadi) no golfo de Mesara situadas aproximadamente a 12 km ao sur de Agia Galini na unidade rexional de Rethymno. Están no mar de Libia xunto á costa sur de Creta. Debido á súa proximidade, as dúas illas aparecen como unha soa na distancia.

Nome
----

A xente a miúdo refírense ás illas como *Elephantaki* porque se parece a un elefante bebé que está deitado, na auga, co seu tronco cara ao oeste. O nome atribuído ás illas hoxe en día débese ao seu parecido galleta seca de Creta coñecida como *Paximadi* (plural *Paximadia*). Na antiga Creta tamén eran coñecidas como *Dionysioi* en honor ao deus Dioniso e tamén como *Letoai* pola deusa Leto que era adorado en Phaistos, onde tamén era coñecida como *Fitii* na antigüidade.

Relevo de Megalo Paximadi
-------------------------

Megalo Paximadi componse dunha montaña alargada cunha altura que vai desde os 45 metros ata os 155 metros e unha chaira que fai as veces de praia ao oeste da illa.

Relevo de Mikro Paximadi
------------------------

Mikro Paximadi é máis escarpada que Megalo Paximadi. Componse dunha soa montaña dunha altura de 141 metros de alto. Non ten ningunha terra cha nin mesetas.

Mitoloxía
---------

Na mitoloxía de Creta crese que a deusa Leto deu a luz ao deus Apolo e a deusa Ártemis nestas illas.

Praias
------

As praias de area son magnificas nestas illas, só se poden alcanzar a través de barco desde Agia Galini.

Referencias
-----------

Véxase tamén
------------

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Paximadia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1777777
* GeoNames: 255656

 |
**Mizrachi** (acrónimo de **Merkaz Ruchani** (centro relixioso) foi unha organización do sionismo relixioso, fundouse en 1902 en Vilnius nunha conferencia de sionistas relixiosos patrocidada polo rabino Yitzchak Yaacov Reines. As mocidades, Bnei Akiva fundáronse en 1929.

Mizrachi afirmaba que a Torá debería ser o centro do sionismo e vía ao nacionalismo xudeu como un instrumento para conseguir obxectivos relixiosos. Antes da creación do Estado de Israel centrouse en construír unha rede de escolas relixiosas por todo o país coñecidas como Yeshivat Mercaz Harav). Cando se creou o Estado de Israel converteuse no primeiro partido sionista relixioso, e dende o ministerio de relixión impuxo leis para a observancia do sabbath e do kashrut (comida xudía).

As principais fuguras do movemento foron o rabino Abraham Isaac Kook que se convertera no rabino xefe ashkenazi de Palestina en 1924 que tentou reconciliar o sionismo co xudaísmo ortodoxo, e o seu fillo Zvi Yehuda Kook.

Mizrachi tiña o seu sindicato, Hapoel Hamizrachi, que se fundara en 1921, e tentaba atraer a laboristas relixiosos. En 1956, Mizrachi, Hapoel Hamizrachi e outros grupos do sionismo relixioso fundaron o Partido Nacional Relixioso (Mafal).
O **Mitsubishi Regional Jet (MRJ)** é un reactor de pasaxeiros rexional con capacidade para 70–90 pasaxeiros fabricado por Mitsubishi Aircraft Corporation, unha asociación entre Mitsubishi Heavy Industries (o propietario maioritario) e Toyota Motor Corporation, coa asistencia no deseño da afiliada de Toyota Fuji Heavy Industries (que xa é unha fabricante de avións). O proxecto está nas súas primeiras etapas de construción, e agárdase o primeiro voo para o ano 2015. Será o primeiro avión de pasaxeiros xaponés deseñado e fabricado no país dende o NAMC YS-11 dos anos 60.

Deseño
------

O MRJ será lanzado con motores turboventilador Pratt & Whitney's PW1000G. Inicialmente agárdabase que o avión fose o primeiro reactor rexional en adoptar materiais compostos de fibra de carbono para a súa fuselaxe nunha escala significativa. Porén, nun cambio de deseño en setembro do 2009, Mitsubishi anunciou que usaría aluminio para o caixón da á en vez de materiais compostos. As partes de compostos de carbono agora só serán o 10-15% do avión, principalmente ao redor da sección de cola. Este cambio incrementou a altura da cabina 3,81 cm, ata chegar aos 204,47 cm, e a altura da fuselaxe incrementouse ata os 295,91 cm. Isto dálle ao MRJ unha cabina máis redonda, que é máis alta e ancha que os seus competidores fabricados por Bombardier e Embraer.

Unha maqueta da cabina e un modelo a escala foron presentados no 47º Paris Air Show en xuño do ano 2007. A compañía decidiu ofrecer formalmente o avión á venda para consumidores potenciais. Agárdase que a produción comezase no ano 2012 e o primeiro voo tivese lugar despois de rematar o deseño na segunda metade dese ano, pero atrasouse para o ano 2015. A primeira estaba prevista para principios do 2016, pero tamén foi atrasada e agora agárdase para 2017.

All Nippon Airways é o seu primeiro cliente, cun pedido de 15 MRJ 90, e opcións por 10 máis.
**María Nsué Angüe**, nada en Ebebiyín (Río Muni, Guinea Española) en 1945 e finada en Malabo o 18 de xaneiro de 2017, foi unha escritora e xornalista ecuatoguineana. En 2015 foi nomeada académica correspondente en Guinea Ecuatorial da RAE. Con frecuencia tratou na súa obra a opresión das mulleres. Foi especialmente coñecida por *Ekomo*, a primeira novela publicada por unha muller ecuatoguineana.

Traxectoria
-----------

Nada nunha familia da etnia fang, emigrou cos pais a España con dez anos. Alí realizou os seus estudos e iniciou a súa carreira literaria.

Regresou ao seu país en 1972. Alí estabeleceu a súa residencia e traballou no Ministerio de Información, Prensa e Radio. Ademais, alcanzou fama internacional como escritora, sobre todo en Europa e América Latina.

A súa obra máis importante é *Ekomo*, a primeira novela publicada por unha muller ecuatoguineana. Narra a historia dunha muller fang que, tras morrer o seu home, atrévese a romper con certos tabús da sociedade africana. A novela publicouse por primeira vez en 1985, e a editorial Sisal publicou unha segunda edición revisada en 2007. *Ekomo* gañou popularidade entre os estudosos e académicos pola súa escritura coidada e poética.

Angüe escribiu tamén relatos curtos, artigos e poemas, e deixou manuscritos inéditos. A opresión das mulleres e a sociedade africana poscolonial son temas frecuentes na súa obra. Parte dela está inspirada na literatura popular fang.

O 25 de xuño de 2015 a Real Academia Española nomeouna académica correspondente en Guinea Ecuatorial.

Finou o 18 de xaneiro de 2017 en Malabo aos 72 anos.

Obras
-----

* *Ekomo*, Madrid, UNED, 1985. ISBN 84-362-1974-0
* *Delirios*, Malabo, Centro Cultural Hispano-Guineano, 1991.
* *Cuentos de la Vieja Noa*, Malabo, Centro Cultural Hispano-Guineano, 1999.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hubert Edzodzomo. *Les représentations de la femme dans 'Ekomo' (1985) de Maria Nsue Angüe et 'Hija de la Fortuna' (1998) de Isabel Allende*, Université François-Rabelais, Tours, 2013
* Anna Mester. *Rethinking* Ekomo *by María Nsue Angüe: an Equatoguinean challenge to Spanishness*
* Marina Ondo. *Femme, diversité culturelle et développement linguistique en Guinée Équatoriale à travers Ekomo de Maria Nsue Angüe*, en: *La Revue des ressources*, 12 de novembro de 2010

Notas
-----

1. ↑  "Ekomo". *Grupo Editorial Sial Pigmalión* (en castelán). Consultado o 11 de marzo de 2023.
2. ↑  "Fallece la escritora María Nsue Angüé". *Asociación de Academias de la Lengua Española* (en castelán). 25 de xaneiro de 2017. Consultado o 11 de marzo de 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3088503
* WorldCat
* VIAF: 12337309
* BNE: XX1050191
* BNF: 12103044z
* Europeana: ID
* GND: 1122355386
* ISNI: 0000 0000 7970 5740
* LCCN: no2014022296
* SUDOC: 029393469

 |
Coordenadas: 17°49′S 38°49′O﻿ / ﻿-17.817, -38.817

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Abrolhos.
Xibardo no P. N. dos Abrolhos
O **Parque Nacional Mariño dos Abrolhos** é un parque nacional do Brasil que está localizado no sur do litoral do estado de Baía, no arquipélago dos Abrolhos.

Características
---------------

Foi o primeiro parque do Brasil que recibiu o título de "Parque Nacional Mariño", polo decreto n° 88.218, de 6 de abril de 1983. Está administrado polo Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio). O parque é de extraordinaria importancia para o ecosistema brasileiro, xá que abriga a maior biodiversidade mariña de todo o océano Atlántico sur.

Nesta rexión sucede a famosa temporada das baleas xibado, que escollen as augas quentes do mar baiano para a súa reprodución e aleitamento das crías, e propician a práctica do *whale watching* ou turismo de observación de baleas, sendo un dps máis importantes destinos turísticos deste tipo no mundo. Considérase o lugar reprodutivo máis grande desta especie en todo o Atlántico suroccidental.

Por outra parte, un pequeno número de baleas francas austrais tamén comezaron a volver a Abrolhos despois de moitos anos de perigo.

Notas
-----

1. ↑  "Parque Nacional Marinho dos Abrolhos". Arquivado dende o orixinal o 08 de xullo de 2015. Consultado o 15 de febreiro de 2020.
2. ↑  Observação de baleias pelo mundo Arquivado 15 de febreiro de 2020 en Wayback Machine. Consultado o 15 de febriro de 2020.
3. ↑  Ministério do Turismo (2 de outubro de 2014). "Baleias à vista!". Consultado o 15 de frebreiro de 2020.
4. ↑  Baleia-franca é reavistada em Abrolhos com filhote de pigmentação rara Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en Instituto Baleia Jubarte. Consultada o 15 de febreiro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arquipélago dos Abrolhos

### Ligazóns externas

* Ilhas de Abrolhos *(en portugués)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3364531
* WorldCat
* VIAF: 315527082
* Google Maps: 1515651395924189750
* LCCN: sh88000680
* OSM: 3424880
* WDPA: 81060

 |
O **monopolio puro** (do grego, mono=único e polio=vendedor) é unha estrutura de mercado caracterizada pola presenza dunha única empresa, que produce un ben homoxéneo e que se comporta non paramétricamente en prezos, e pola existencia de barreiras de entrada e saída no mercado. En xeral está probado, nos modelos Microeconómicos que o estudan, que, cando o Monopolio non pode realizar discriminación entre os seus compradores (é dicir, cando non pode poñer prezos distintos para cada consumidor en función das posibilidades deste), senón que pon o mesmo prezo para todos os posibles compradores, neste caso, o prezo de equilibrio no mercado e a cantidade producida dese ben, que se determinan a partir de onde se cruzan a curva de custo marxinal (que depende da función de produción da empresa monopolística) e a curva de ingreso marxinal (que depende da demanda do ben producido pola empresa, demanda que depende dos compradores dese ben), son tales que, xeralmente, cumpren isto:

* O prezo posto pola empresa é máis alto que nos casos nos que non hai monopolio.
* A cantidade producida pola empresa é tamén menor que nos casos de non monopolio.
* E a utilidade total percibida por todos os axentes, tanto os compradores como a empresa monopolística, a suma desas utilidades, acostuma ser menor tamén que nos casos de non monopolio.

Por todas estas razóns, e algunhas máis, os monopolios son vistos de forma negativa nos mercados (como as leis Anti-Monopolio dos Estados Unidos). Non obstante, existen algúns monopolios inevitables, chamados monopolios naturais. En ocasións procúrase que os problemas deste tipo de monopolios se resolvan de maneira que sexa unha institución pública (que se supón que non ten interese en maximizar o seu propio beneficio, senón o benestar global) quen controle o prezo e a produción dese monopolio o que permite varialos en función dos usuarios ou compradores do monopolio.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Monopolio
* Oligopolio
* Duopolio
* Monopsonio
* Oligopsonio
* Competencia perfecta
* Competencia monopolística
A **monosemia** é unha circunstancia semántica que se dá cando unha palabra ou expresión lingüística só ten un significado (ou contido ou acepción). A monosemia pura, igual que a sinonimia pura, dáse en casos extremadamente particulares, debido a que as propias características da significación e o uso das linguas fan uso da polisemia como mecanismo que permite a economía da linguaxe. Malia isto, unha estimación para o galego en base ó primeiro 20 % do *Gran Diccionario Xerais da Lingua* (2000) indica que hai unha media de algo menos de 1,8 acepcións/palabra.

Na terminoloxía, a monosemia é unha esixencia da propia aplicación do traballo terminolóxico, pois o uso do corpus terminolóxico non pode dar lugar a erros nin ambigüidades.

| * v
* c
* e
Semántica |
| --- |
| Subdisciplinas | 
* Semántica léxica
* Semántica gramatical
* Onomasioloxía
* Semasioloxía

 |
| Métodos | Análise sémica |
| Unidades | 
* Significado
* Acepción
* Sema
* Semema
* Arquisemema
* Clasema
* Campo semántico

 |
| Relacións | 
* Monosemia
* Polisemia
* Homonimia
* Sinonimia
* Relacións de inclusión
* Antonimia
* Meronimia
* Holonimia

 |
| Perspectiva cognitiva | 
* Categorización
* Metáfora
* Metonimia

 |
| Temas relacionados | 
* Denotación
* Connotación
* Virtuema
* Lexema
* Lexicoloxía
* Lexicografía
* Dicionario

 |
O **Parque Nacional de Abruzzo** sitúase en Italia, nas rexións dos Abruzos, o Lacio e Molise. Foi o primeiro parque nacional de Italia, sendo fundado no 1923. Consta dun total de 44 000 hectáreas.

Orografía
---------

Val de Fondillo
Situado nos Apeninos, a paisaxe predominante é a alta montaña. Sendo varios os cumios que superan os 2000 metros. Así temos o Monte Marsicano (2.242 metros), o Monte Petroso (2.247 metros) ou o Monte Cavallo (2.039 metros).
O bosque predominante é o caducifolio, sendo os faiais a formación máis habitual. Considerábel presenza de cerquiños, carballos turcos, piñeiros mugo e carpes.

Fauna
-----

O símbolo do parque é o rebezo de Abruzzo (*Rupicapra pyrenaica ornata*). A pequena poboación actual salvouse da extinción grazas a protección da que gozou neste parque. Tamén é salientable a presenza do oso pardo e do lobo, con pequenas poboacións estables. Presenza de cervos, corzos, aguia real, choia e a víbora de Orsini. Entre os invertebrados salientar a bolboreta apolo, símbolo das paisaxes de alta montaña europea.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial do parque *(en* *italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1438999
* WorldCat
* VIAF: 316426931
* CDDA: 719
* GeoNames: 3183559
* GND: 4580812-0
* Google Maps: 11132484141973997968
* GRID: grid.433913.f
* ISNI: 0000 0004 0510 1521
* OSM: 8426003
* SUDOC: 027619192
* WDPA: 719

 |
**Maria Pia das Dúas Sicilias** foi unha princesa real das Dúas Sicilias e esposa do príncipe Luís María do Brasil.￼

María Pia foi o oitavo fillo do rei Fernando II das Dúas Sicilias e da súa segunda esposa, a arquiduquesa María Teresa de Austria. Os seus avós paternos foron o rei Francisco I das Dúas Sicilias e a infanta María Isabel de España ; mentres que os seus avós maternos eran o arquiduque Carlos de Austria, o duque de Teschen (heroe austríaco, vencedor da batalla de Aspern-Essling ) e a princesa Henrietta de Nassau-Weilburg. Membro dunha familia numerosa, María Pia tiña 12 irmáns (incluíndo o seu irmán maior Francisco II das Dúas Sicilias, fillo único do primeiro matrimonio do seu pai). Tímida e reservada, a princesa, como os seus irmáns, foi criada con amor pola súa nai, que aborrecía as festas na corte e a vida mundana, preferindo dedicarse exclusivamente á educación dos seus fillos.

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q238453
* WikiTree: Bourbon-Two\_Sicilies-34

 |
**Nitixisio**, **Nitixesio** ou **Nitixio** foi un eclesiástico suevo, bispo católico de Lugo a finais do século VI.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado bispo de Lugo con posterioridade ao ano 561, no que se celebrou o concilio de Braga ao que asistiu un bispo de nome descoñecido; por aquelas datas o reino suevo, tras varios anos de profesar o arianismo, practicaba o catolicismo, establecido oficialmente por disposición dos reis Carriarico ou Teodomiro e do bispo Martín de Braga. 
Do mesmo xeito que todas as do reino suevo, a diocese lucense foi sufragánea da de Braga ata que no concilio de Lugo celebrado o 569 determinouse que fose elevada á categoría de sé metropolitana, tendo como sufragáneas a Astorga, Britonia, Iria, Ourense e Tui. Tamén consta a asistencia de Nitixisio ao concilio bracarense do 572, en que se estableceron varios puntos sobre disciplina eclesiástica.

No ano 585 o rei visigodo Leovixildo conquistou o reino suevo e impuxo o arianismo como relixión oficial; Nitixisio foi desterrado e a diocese, novamente dependente de Braga, foi ocupada polo ariano Becila. Esta nova situación durou pouco, pois ao ano seguinte Leovixildo morreu, e o seu fillo Recaredo, de confesión católica, convocou no 589 o III Concilio de Toledo, no que se restaurou o catolicismo en todo o reino. Nitixisio, restituído na súa sede, non asistiu ao concilio, previsiblemente debido á súa avanzada idade, aínda que estivo representado no mesmo polo metropolitano de Braga Pantardo.

Suponse que Becila, que neste mesmo concilio abxurou do arianismo, sucedeulle tras a súa morte, aínda que non hai constancia diso.

Notas
-----

1. ↑  Manuel Risco: España sagrada, vol.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Concilio de Lugo
* Arianismo
* Becila
Fiestra con parladoiro nunha casa en Padrón onde se olla o peitoril.
Apartadoiro con asento e peitorís na ponte de Bermaña en Caldas de Reis (Pontevedra).
Antepeito do tipo *Super-Rail* (esquerda) nunha estrada.
Pozo con peitorís de pedra no Convento de San Francisco, na Coruña.
O **peitoril** ou **antepeito**, como elemento arquitectónico, é a parede que pecha a parte inferior dunha fiestra. Tamén adoita designar o **parapeto** ou muro, á altura do peito, que se coloca como protección en balcóns, terrazas, pozos, beiras das pontes etc. Sendo designada normalmente de **varanda** cando está formada por unha armazón de madeira, ferro, ou outro material Por extensión a repisa que forma o oco dunha ventá na parte inferior onde se apoian as persoas recibe os nomes de peitoril, antepeito ou soleira.

Ademais antepeito ou peitoril é o elemento de protección que se coloca nun lugar perigoso, normalmente por estar na beira dun desnivel, formando unha barreira que ofrece unha seguranza tanto psicolóxica como real.

Tipos de peitoril
-----------------

Entre os diversos tipos de peitoril, poden diferenciarse, segundo os materiais:

* Peitorís arquitectónicos de pedra natural, cantaría ou cachotaría.
* Peitorís de formigón armado, moi frecuentes nas pontes e viadutos de autovías e autoestradas. Poden ser de cara exterior recta ou curva.
* Peitorís de metal, tamén habituais no trazado das estradas de circulación interurbanas.
* Peitorís mixtos.

Notas
-----

1. ↑  Diferentes significados destes termos en *Dicionario visual da construción*, Santiago de Compostela, Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, 2004
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *peitoril*.
3. ↑  Proposta de definición do Servizo de Normalización Lingüística da USC
4. ↑  Regulamentación de peitorís de estradas Arquivado 16 de novembro de 2010 en Wayback Machine. Consultado o 30 de agosto de 2013

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fatás, Guillermo; Borrás, Gonzalo (1993). *Diccionario de términos de Arte*. Alianza.Ediciones del Prado. ISBN 84-7838-388-3.

### Outros artigos

* Valado
* Muro
* Soleira
* Varanda
* Balaústre
* Lintel

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1286070
* AAT: 300002717
* EBID: ID
* GND: 4255909-1
* MAG: 54087482
* Treccani: parapetto

 |
Peiteado tradicional dunha noiva xaponesa.
A *Venus de Willendorf* co cabelo trenzado.
Un **peiteado** refírese a un estilo de levar o cabelo. A súa elaboración pode considerarse un aspecto de hixiene, moda e cosmética, malia que tamén inflúen moito aspectos prácticos, culturais e populares. Os diferentes estilos de peiteados empréganse frecuentemente como sinal de identidade cultural, social ou étnica, e poden reflectir o status social e a individualidade. Polo xeral, os estilos de pelo axústanse a influencias culturais asignadas ó home e á muller.

A máis antiga representación dun cabelo recollido nunha trinca data de hai 30.000 anos. Nas civilizacións antigas, o cabelo das mulleres era coidadosamente elaborado de formas especiais. No Imperio Romano, as mulleres levaban o seu cabelo en complicados estilos. Dende o Imperio Romano até a Idade Media, moitas mulleres deixaban medrar o seu cabelo tan longo como podían. A partir da segunda metade do século XV e comezos do XVI a liña do cabelo fina na fronte era considerada atractiva. Durante o mesmo período, os homes europeos deixaban o cabelo non máis longo da altura do ombreiro.

Notas
-----

1. ↑  The Cultural Spotlight of 1940's Hairstyles

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Peiteado***  |

### Outros artigos

* Cabelo longo
* Rasta
* Nó suevo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q327496
* BNCF: 17206
* BRE: 3168446
* GEC: 0130828
* GND: 4018640-4
* HDS: 016309
* JSTOR: haircutting
* LCCN: sh86006365
* NDL: 00564808

 |