O **Sikorsky H-5** (inicialmente designado **R-5** e tamén coñecido como **S-48**, **S-51** e pola designación da compañía **VS-327**) foi un helicóptero construído por Sikorsky Aircraft Corporation.

Foi usado pola Forza Aérea dos Estados Unidos e a súa predecesora, as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos, así como pola Armada e a Garda Costeira (coas designacións **HO2S** e **HO3S**). Tamén foi usadopol Departamento de Correos estadounidense. A versión civil, designada S-51, foi o primeiro helicóptero en ser operado comercialmente, comezando en 1946.

En decembro de 1946 asinouse un acordo entre a compañía británica Westland Aircraft e Sikorsky para producir unha versión do H-5, que sería fabricada baixo licenza no Reino Unido como o Westland-Sikorsky WS-51 Dragonfly. Cando a súa produción rematou e 1951 fabricáranse máis de 300 exemplares de todos os tipos do H-5.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O H-5 foi construído orixinalmente por Sikorsky como o seu modelo **S-48**, designado como o R-5 polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. Deseñouse para proporcionar un helicóptero con maior carga útil, aguante, velocidade, e teito de servizo que o Sikorsky R-4. O R-5 diferenciábase do R-4 por ter un maior diámetro de rotor e unha nova fuselaxe máis grande para dúas persoas en tándem, aínda que mantiña a tren de aterraxe cunha roda na cola do R-4. Máis grande que o R-4 e o posterior R-6, o R-5 estaba equipado cun motor radial Wasp Junior de 450 cabalos máis potente, e rapidamente demostrou ser o máis exitoso dos tres modelos. O primeiro XR-5 dos catro pedidos fixo o seu voo de estrea o 18 de agosto de 1943. En marzo de 1944 as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos pediron 26 **YR-5A** para probas de servizo, e en febreiro de 1945 foi entregado o primeiro YR-5A. Este pedido foi seguido por un contrato de produción por 100 R-5, equipados con estantes para dúas padiolas, pero só 34 foron finalmente entregados. Deses, 14 eran **R-5A**, basicamente idénticos ao YR-5A. Os restantes 20 construíronse como o **R-5D** de tres prazas, que tiña unha cabina ensanchada cun banco de dúas prazas detrás e unha pequena roda de morro engadida ao tren de aterraxe, e opcionalmente podía levar un guindastre de rescate e un tanque de combustible auxiliar externo. Cinco dos YR-5A para probas de servizo posteriormente convertéronse á versión con controis duais **YR-5E**. A Armada dos Estados Unidos avaliou tres R-5A como o **HO2S-1**.

H-5D da USAF
Sikorsky desenvolveu rapidamente unha versión modificada do R-5, o **S-51**, cun maior diámetro de rotor, máis capacidade de carga e peso bruto, e un tren de aterraxe en triciclo redeseñado; este voou por vez primeira o 16 de febreiro de 1946. Con espazo para tres pasaxeiros e o piloto, o S-51 tiña inicialmente a intención de atraer tanto a clientes militares como civís, e foi o primeiro helicóptero en ser vendido a un usuario comercial. Once S-51 foron pedidos pola USAF e designados **R-5F**, mentres que 92 foron para a Armada como o **HO3S-1**, coñecidos comunmente como 'Horse'.

No Reino Unido, Westland Aircraft comezou a produción en 1946 do Westland-Sikorsky S-51 Dragonfly para a Royal Navy e a Royal Air Force, todos eles impulsados polo motor Alvis Leonides de 500 cabalos. Este consguía unha meior velocidade máxima de 165 km/h e un teito de servizo de 14 000 pés. En total fabricáronse 133 helicópteros Westland-Sikorsky Dragonfly. Westland tamén desenvolveu unha versión bastante modificada como o Westland Widgeon, pero o tipo nunca chegou a entrar en servizo.

A Armada estadounidense pediu catro S-51s a Sikorsky a finais de 1946 para usar na Antártida e na Operación Highjump, colocándoos no inventario naval como o HO3S-1. Transportado a bordo do portahidroavións USS *Pine Island*, o día de Nadal de 1946 un HO3S-1 do VX-3 pilotado polo tenente comandante Walter M. Sessums converteuse no primeiro helicóptero en voar na Antártida. Tras demostrar as súas capacidades, o pedido inicial de HO3S-1 foi seguido por máis compras por 42 aeronaves en 1948. A Armada equipou varias clases de buques de guerra con helicópteros utilitarios HO3S-1, incluídos portaavións, portahidroavións, quebraxeos, cruceiros da clase *Des Moine*, e acoirazadaos da clase *Iowa*. En febreiro de 1948 o Corpo de Marines equipou o HMX-1, o seu primeiro escuadrón regular de transporte cn helicópteros,con seis HO3S-1. Cunha carga de pasaxeiros de tan só tres persoas lixeiramente vestidas, os HO3S-1 foron operados principalmente como helicópteros utilitarios polos Marines; para o rol de transporte, engadíronse posteriormente nove helicópteros Piasecki HRP-1 ao escuadrón. Finalmente a Armada mercaría un total de 88 HO3S-1 (S-51).

Construíronse 39 helicópteros de rescate adicionais, designados **H-5G**, en 1948, mentres que 16 foron equipados con pontóns como o anfibio **H-5H** en 1949.

Varios H-5Hs foron convertidos en 1949 ao rol de evacuación médica, con cápsulas con padiolas para feridos que ían dun lado ao outro da fuselaxe. A estación de padiolas traseira estaba situada xusto diante do brazo de cola e a estación principal estaba detrás da cabina da tripulación. A estación dianteira podía acomodar a dous feridos e era accesible polo médico durante o voo, mentres que a estación traseira levaba a un único ferido sen acceso por parte do médico. Hai moi pouca información sobre o uso operativo desta modificación por parte da USAF, sendo abandonado pouco despois das probas en 1950.

O R-5 fora deseñado baixo o sistema das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos, unha serie que comezaba por R-1 e seguía ata ao redor de R-16. En 1947 coa creación da Forza Aérea dos Estados Unidos, houbo un novo sistema e moitas aeronaves, aínda que non todas, foron redesignadas. O R-5 converteuse no H-5.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Fitzsimons, Bernard, editor xeral. *Illustrated Encyclopedia of 20th Century Weapons and Warfare* (Londres: Phoebus, 1978), Volume 20, p.2173, "R-5, Sikorsky".
2. 1 2  "S-48(R-5)". *www.sikorskyarchives.com*. Arquivado dende o orixinal o 14 de setembro de 2021. Consultado o 2022-04-21.
3. ↑  Rawlins 1976, p. 2
4. ↑  Rawlins 1976, pp. 2-3
5. ↑  Rawlins 1976, p. 4
6. ↑  Rawlins 1976, pp. 2, 19
7. ↑  Rawlins 1976, p. 20
8. ↑  "Litter Blisters." *Popular Mechanics*, febreiro de 1950, p. 105.

Bibliografía
------------

\* Rawlins, Eugene W. Lt. Col. ''Marines and Helicopters 1946–1962''. Washington, D.C.: History and Museums Division, U.S. Marine Corps, 1976.