recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 72°18′N 80°30′L﻿ / ﻿72.300, -80.500

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ienisei.
Localización do golfo do Ienisei.
O **golfo do Ienisei** (en ruso, Енисейский залив) é un grande estuario formado pola desembocadura do río Ienisei no mar de Kara, no océano Ártico. 

O golfo do Ienisei e todas as súas illas, pertencen o Krai de Krasnoiarsk, unha división administrativa da Federación de Rusia, e forma parte da Reserva Natural Estatal Grande Ártico, a maior reserva natural de Rusia.

A estación biolóxica de Willem Barents é unha estación polar situada ao nordeste da baía de Meduza, no extremo norte da boca do Ienisei, nos 73° 21′ N 80° 32′ L.

Xeografía
---------

Vista de satélite do golfo e zonas adxacentes.
O golfo do Ienisei está formado por un ensanchamento do río, que oscila entre os de 50 km e os 250 km, nunha dirección aproximadamente Sur-Norte, nunha zona ao redor do asentamento de Munguy, ao norte da cidade de Dudinka. 

O conxunto da rexión do baixo Ienisei é sombría e está pouco habitada, e os escasos asentamentos constrúense en solo permafrost. Non hai vexetación, excepto musgos, liques e algunhas herbas. 

As augas costeiras son hábitats das belugas.

A profundidade máxima do golfo de Ienisei é de 63 m. A desembocadura do golfo está situada aproximadamente a 72° 30′ N, na zona da illa Sibiryakov, no mar de Kara.

Notas
-----

1. ↑  Willem Barents Biological Station - Interact.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Colin Thubron (2008): *In Siberia*. Londres: Random House UK. ISBN 978-0-0994-5926-2.

### Outros artigos

* Río Ienisei
* Krai de Krasnoiarsk

### Ligazóns externas

* Dissolved organic matter (DOM) in the estuary of the Yenisei
* Salt intrusions in Siberian river estuaries

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1338198
* WorldCat
* VIAF: 315137499
* BRE: 1977816
* FAST: 1281724
* GeoNames: 1485993
* LCCN: sh97005560
* SUDOC: 193453878
* TGN: 1112399

 |
**Guilhermina Augusta Xavier de Medin Suggia**, nada en Porto o 27 de xuño de 1885 e finada na mesma cidade o 30 de xuño de 1950, foi unha violoncellista portuguesa.

Traxectoria
-----------

Estudou en Leipzig con Julius Klengel. Dende 1907 ata 1913 viviu e traballou en París co seu colega violoncellista Pau Casals, con quen non estivo casada como ás veces se afirma (o seu marido foi José Casimiro Carteado Mena, co que non tivo descendencia). A partir de 1914 desenvolveu unha carreira espectacular, sobre todo en Londres e Portugal. Actuou no Teatro Odeón de Vigo o 14 e 15 de abril de 1924.

Visitou frecuentemente o castelo de Lindisfarne, onde hoxe se exhibe o seu violoncello en lembranza das tempadas que pasou alí. Deu o seu derradeiro concerto na Gran Bretaña no Festival de Edimburgo en 1949.

Retrato
-------

Probablemente a imaxe máis famosa da Guilhermina Suggia é o retrato ao óleo realizado polo artista galés Augustus John. Este retrato foi comezado en 1920 e non se rematou ata 1923. Aparentemente Suggia está executando unha *Suites para violoncello só* de Johann Sebastian Bach. O retrato foi exhibido no instituto Carnegie de Pittsburg en 1924, sendo mercado por un estadounidense, pero logo foi regresado a Inglaterra e presentado na Tate Gallery. As medidas do retrato son 186x185 cm.

Recoñecemento
-------------

A sala de concertos da Casa da Música do Porto leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  "El último concierto de la Suggia". *Galicia*. 16 de abril de 1924.
2. ↑  Costa, Xoán. "A muller que colocaba o instrumento entre as pernas, por Xoán Costa". *Sermos Galiza*. Consultado o 5 de xullo de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q259861
* WorldCat
* VIAF: 224149066614565602236
* AllMusic: mn0001689243
* BIBSYS: 13049180
* BNE: XX4780338
* BNF: 14230712m
* CiNii: DA1920218X
* DeutscheBio: 119348349
* Discogs: 2487971
* Europeana: ID
* FAST: 1479307
* FemBio: 26427
* GND: 119348349
* ICCU: PUVV440953
* ISNI: 0000 0001 1447 968X
* LCCN: n87104500
* MusicBrainz: ID
* NNDB: 000179641
* NPG: mp76430
* SUDOC: 130144649
* WikiTree: Xavier\_Medim\_Suggia\_Carteado\_Mena-1

 |
A **igrexa de San Salvador de Taragoña** é un templo relixioso situado na parroquia de Taragoña, no concello de Rianxo, sendo a única igrexa da parroquia.

Historia
--------

A igrexa é de recente construción, se ben a data de edificación é descoñecida, a da súa reconstrución foi no ano 1863; a torre executouse no ano 1865.

Descrición
----------

O edificio consta dunha nave cunha capela maior, sancristía, dúas capelas laterais e unha torre campanario. Ten por dimensións exteriores máximas 15,75 metros de anchura e 28,00 metros de longo.

A nave principal é dun só tramo e está cuberta cunha bóveda rebaixada de ladrillo; sinxelos arcos de medio punto ábrense sobor a capela maior e ambas capelas laterais. A capela maior é a prolongación da nave, e ó igual que esta cóbrese cunha bóveda rebaixada de ladrillo. Sobre a zona de entrada hai unha tribuna de madeira, á que se chega por unha esqueira de caramecha metálica. Os paramentos internos estiveron revestidos por morteiro.

A sancristía é un corpo engadido detrás da capela maior, e a ela accédese por dúas portas laterais abertas no muro que separa a ambas; cóbrese igualmente cunha bóveda rebaixada de ladrillo. As dúas capelas, unha no lado do evanxeo, e no lado da epístola a outra, cóbrense cunha bóveda de canón.

A torre é de planta cadrada, exterior á igrexa e sitúase no lateral da epístola, detrás da capela. Chégase ó campanario por unha esqueira de caramecha desenrolada no interior da torre, con entrada polo exterior do templo.

A porta principal, rectangular, ábrese na fachada anterior; orientada cara á ría de Arousa; sobre ela hai un oco limitado pola parte superior cun semiarco. A ámbolos lados da fachada álzanse dous corpos saíntes de xenerosa anchura que se unen na súa parte alta por un remate horizontal, todos eles con estrías e acanaladuras. Un dobre beiril inclinado conduce a un remate en piñón coa cruz.

As fachadas restantes son sinxelas e sen notoriedades. Unha porta lateral ábrese no lado da epístola, antes da capela. A torre elévase en catro corpos ben definidos e limitados por saíntes horizontais con molduras.

A cuberta está resolta con tella a tres augas; as vertentes laterais prolónganse no senso da pendente para acubillaren tamén as capelas laterais.
Igrexa de San Xulián de Astureses.
A **igrexa de San Xulián de Astureses** é a igrexa parroquial de Astureses, no concello de Boborás. É unha igrexa románica do século XII, de reducidas dimensións e bastante ben conservada.

Historia
--------

A igrexa, que puido fundarse no ano 1164 segundo data inscrita detrás do retablo principal. Segundo consta documentalmente, só está acreditada a presenza no lugar da Orde do Santo Sepulcro, adquirindo grande importancia a mediados do século XV por ser cabeceira de encomenda ata que é substituída pola Orde de San Xoán de Xerusalén, pasando a depender entón da encomenda de Pazos de Arenteiro.

Características
---------------

Do antigo conxunto orixinal unicamente se mantén en pé a igrexa románica, de finais do século XII, ben conservada. Posúe planta de cruz latina dunha soa nave, formada por catro corpos limitados por grosos contrafortes que apenas sobresaen do muro exterior simulando columnas. Sobre a nave unha cuberta de madeira a dúas augas. Tamén é de madeira o coro alto, de feitura posterior, que ocupa o primeiro tramo e parte do segundo da nave. A cabeceira rematada en tres ábsidas semicirculares, a central destacada, ábrese ao exterior a través de estreitos e espigados vans con arcos de medio punto sostidos por seis pequenas columniñas. Dos capiteis nacen arcos faixóns levemente apuntados e cunha lixeira tendencia á ferradura, sobre os cales pode que anteriormente estivese apoiada unha bóveda de canón, mais na actualidade só se preservan os arranques até a altura dos beirados exteriores.

No exterior decoracións vexetais e motivos xeométricos e representacións de animais e seres fantásticos.

Dúas portas serven de aceso ó templo. A do norte cun arco de medio punto reformado partindo dun primitivo arco composto que recorda ó estilo mozárabe. A porta principal destaca pola súa sinxeleza. A súa iconografía é pobre e simple, decorando os seus capiteis e tímpano con motivos vexetais e xeométricos.

Notas
-----

1. ↑  Castillo López, Ángel del (1972). *Inventario de la riqueza monumental y artística de Galicia* (en castelán). Editorial de los Bibliófilos Gallegos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Igrexa de San Xulián de Astureses en Turgalicia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9007141
* WorldCat
* VIAF: 316734725

 |
**Garibaldo**, finado en Turín en 662, foi un duque longobardo de Turín ata a súa morte.

Traxectoria
-----------

Paulo Diácono non fornece indicacións precisas sobre o momento do seu nomeamento como duque de Turín, senón que o rexistra  como embaixador invitado polo rei Godeperto no 661 ante o duque de Benevento, Grimoaldo, ao que debía pedirlle axuda para que auxiliase ao soberano a expulsar ao seu irmán Perctarito co cal, segundo o testamento do seu pai Ariperto I, compartía o reino longobardo. Garibaldo, porén, traizoou a Godeperto, animando a Grimoaldo a botar aos dous irmáns e sentar no trono no canto deles.

Ao seu retorno a Turín, Garibaldo cae vítima dun *homunculus* da súa corte, que o agrediu na igrexa de San Xoán Bautista o día de Pascua: desenvaiñou a espada mentres o duque estaba chegando á pía bautismal, decapitouno dun só golpe, antes de ser matado á súa vez polo séquito de Garibaldo.

Notas
-----

1. ↑  Paulo Diácono, *Historia Langobardorum*, IV, 51.
2. ↑  Ibídem.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum* (*Storia dei Longobardi*, Lorenzo Valla/Mondadori, Milán 1992).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3098374
* DBI: ID

 |
Canzorros románicos da nave.
A **igrexa de San Xoán de Sadurnín** é un templo relixioso situado na parroquia de San Xoán de Sadurnín (concello de Cenlle).

É románica do século XII e, aínda que profundamente reformada, o corpo principal, de reducidas dimensións, semella manter a súa estrutura primixenia. Construída en cachotaría, a súa escasa decoración exterior limítase a unha serie de relevos nos beirados a modo de almofadas. Representan na súa maioría figuras xeométricas e vexetais con escasa representación animal e humana.

Fachada principal.
O resto, como a capela maior son de finais do século XVIII ou principios do século XIX.

Destacan amais dos canzorros, a porta principal composta por un arco apuntado e tres arquivoltas apoiadas en dous pares de columnas. Ten un altar barroco da Virxe do Rosario e un altar maior neoclásico.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Igrexa parroquial de San Xoán de Sadurnín na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
A **igrexa de San Xoán de Vilanova** é un templo relixioso de estilo románico da parroquia de Vilanova, no concello coruñés de Miño. A construción desta igrexa a mediados do século XI (1040) é un decidido paso adiante na introdución do románico en Galiza.

Historia
--------

Só se coñecen referencias documentais, de tipo económico, moi serodias, por exemplo o escrito polo cardeal Jerónimo del Hoyo en 1607.[]

Descrición
----------

Na igrexa pode distinguirse a fasquía do románico lombardo, en contraste co hexemónico borgoñón e compartida coa Basílica de San Martiño de Mondoñedo e a Igrexa de Santo Antoniño de Toques. A súa cabeceira remata en semicírculo, importante novidade xa que é a primeira ábsida do románico galego con esa planta[] e, probabelmente, contemporánea das capelas absidais de San Xoán e San Pedro na catedral compostelá. Coma nestas, a cabeceira de Vilanova cóbrese con bóveda de cuarto de esfera, ou de forno, apeada no muro a través dunha sinxela imposta, coma o arco que enlaza coa nave. Esta cóbrese con teitume de madeira a dúas augas.

Aos lados do tambor da ábsida ábrense dúas pequenas xanelas con derramamento cara ao exterior e ao interior (moi habitual nas primeiras igrexas románicas galegas, bardante a catedral de Santiago de Compostela). Na parte alta dos muros laterais da nave trazáronse tres vans en cada un, dos que fican abertos os do sur, xa que o norte se reestruturou e, no medio, abriuse unha porta.

Notas
-----

1. ↑  "Igrexa de San Xoán de Vilanova". Consultado o 14 de decembro de 2015.
2. ↑  Ramón, Yzquierdo Perrín. *Diego Gelmírez y los inicios del Románico en Galicia*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Igrexa de San Xoán de Vilanova na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Bandeira dos Gregos de Albania
Os **gregos de Albania** son a principal minoría nacional deste país. Falan o grego e son de relixión cristiá ortodoxa. Son aproximadamente uns 90.000 (o 2,4 % da poboación de Albania), aínda cando os membros do grupo Homonia afirman que son 400.000. En 1991 fundouse o grupo Homonia, dirixido polo arcebispo Sevastianos, defensores da minoría grega, que promoveu o *Movemento para a Recuperación do Volio Epiros*, que reclama a reincorporación do Norte de Epir a Grecia, todo afirmando que hai no país 400.000 gregos (moitos deles son gregos, pero albaneses helenizados). Nas eleccións de 1991 obtiveron o 6 % dos votos e cinco deputados ó parlamento albanés, pero en 1992 baixaron ó 3 % e dous deputados. A nova testa do grupo, Jani Jani, fundaría o partido *Bashkimia Demokratik y Minoret Grek* (Unión Democrática da Minoría Grega, BDMG), que dende 1997 se uniría ó *Partía por Mbrojten e té Drejtave té Njeriut* (Partido de Defensa dos Dereitos Humanos, PMDN), de Vasile Mele, defensores da minoría macedonia. En 1996 obtiveron o 4,96 % e tres escanos, 2,8 % e catro escanos en 1997, e 2,4 % e tres escanos en 2001.
**Gabriel Alonso Aristeaguirre**, nado en Hondarribia (Guipúscoa) o 9 de novembro de 1923 e finado na mesma vila o 19 de novembro de 1996, foi un futbolista vasco que xogaba na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

Aínda que a gran parte da súa traxectoria futbolística transcorreu no Celta de Vigo e Real Madrid, tamén defendeu as cores do Real Unión de Irún e o Racing de Ferrol.

Gabriel Alonso chega ao Celta procedente de Ferrol na tempada 1946-47, a súa estancia en Vigo coincide cunha etapa de grande esplendor do equipo celeste, especialmente na tempada 1947-48 na que remata a Liga na cuarta posición e acada o subcampionato da Copa. Precisamente na final da mesma tivo que ocupar a posición de gardameta trala lesión de Simón e xa que non se permitia cambio naquela época. Nesta época Gabriel formou unha das mellores liñas medias de España, xunto con Leonardo e Miguel Muñoz.

Nesta época realiza a súa participación coa Selección española de fútbol máis importante, no Mundial de Fútbol Brasil 1950, España gaña por primeira vez a Inglaterra por 1-0 con gol de Zarra en Maracaná, rematando o combinado na cuarta posición.

Debido á difusión que lle deu o réxime ditatorial de Francisco Franco, o gol acadou unha gran sona, e Gabriel Alonso como iniciador da xogada contravindo as indicacións do adestrador encumbrado como futbolista.

Na tempada 1948/49 mete presión para fichar polo Real Madrid que estaba interesado nel, pero non conseguiría o traspaso ata dous anos despois, xunto con outro céltico, Sobrado.

No equipo madrileño asistiu á chegada de Alfredo Di Stéfano, aínda que non puido desfrutar da grande época de esplendor do equipo merengue puido participar na conquista dunha Liga na tempada 1853/54.

Tras tres anos na disciplina madridista é traspasado ao Málaga CF e ao cabo dun ano ao Rayo Vallecano, onde se retirará definitivamente.

| * v
* c
* e
Selección de España - Mundial de 1950 |
| --- |
| 
* PO Acuña
* PO I. Eizaguirre (c)
* PO Ramallets
* DF Alonso
* DF Antúnez
* DF Asensi
* DF Gonzalvo II
* DF Lesmes
* DF Parra
* DF Silva
* CC Gonzalvo III
* CC Molowny
* CC Nando
* CC Puchades
* DI Basora
* DI César
* DI Gaínza
* DI Hernández
* DI Igoa
* DI Juncosa
* DI Panizo
* DI Zarra
* Adestrador: G. Eizaguirre

 | España |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2463646
* Auñamendi: 17671
* BDFutbol: 9919
* EUfootballInfo: 367
* FIFA: 45454
* NFT: 40929
* Soccerway: 108655
* Transfermarkt: 248775
* Worldfootball: gabriel-alonso

 |
*A Anunciación* co Arcanxo Gabriel e María, de Philippe de Champaigne (1644).
**Gabriel** é un antropónimo masculino de orixe hebraica na súa forma galega, cuxo significado é *"a forza e o poder de Deus"*. Fai honra ao Arcanxo Gabriel, cuxa festividade é o 29 de setembro, día en que se recordan tamén aos arcanxos Miguel e Rafael. Así mesmo fai honra a Gabriel da Dolorosa, cuxa data de celebración é o 27 de febreiro. Outro dos seus significados é "home de Deus". O seu equivalente en lingua árabe é *Gibán*, que significa o anunciador. A forma Gabriel coincide na maioría das linguas achegadas ao galego. O seu feminino é **Gabriela.** Non debeu ser un nome habitual en Galicia, xa que ningunha parroquia ten a San Gabriel coma padroeiro.

Variantes noutras linguas
-------------------------

* Árabe: جبريل (Jibril, Yibril o Djibril)
* Belaruso: Гаўрыла
* Búlgaro: Гавраил (Gavrail), Гаврило (Gavrilo)
* Castelán: Gabriel
* Catalán: Gabriel, Biel (Variante nas Illas Baleares)
* Checo: Gabriel
* Eslovaco: Gabriel
* Éuscaro: Gabirel
* Francés: Gabriel
* Grego: Γαβριήλ (Gavriil)
* Hebraico: גַּבְרִיאֵל (Gavriʼel)
* Húngaro: Gábor
* Irlandés: Gabriel, Gaibrial
* Italiano: Gabriele
* Lituano: Gabrielius
* Polaco: Gabriel
* Portugués: Gabriel
* Romanés: Gabriel, Gabi, Gavriil
* Ruso: Гавриил (Gavriil), Гаврил (Gavrila), Гаврила (Gavrila); diminutivos]]: Gavrik, Gavryusha
* Serbio: Гаврило (Gavrilo)
* Xeorxiano: გაბრიელი (Gabrieli)
A **igrexa de San Pedro Apóstolo** é un templo católico que se atopa na localidade de Alaejos (provincia de Valladolid).

Características
---------------

A igrexa de San Pedro Apóstolo, de Alaejos, é unha obra do terceiro cuarto do século XVI, en cuxa construción conflúen reminiscencias góticas, xunto a elementos estruturais e decorativos, renacentistas e mudéxares. Destaca pola súa esvelta torre, obra barroca de finais do século XVII. Un balcón de forxa castelá ábrese á praza para actos públicos.

A Dirección Xeral de Belas Artes, Arquivos e Bibliotecas, por Resolución de 11 de novembro de 1981, incoou expedinte de declaración de monumento. O 30 de abril de 1984 a Real Academia de Belas Artes de San Fernando informou favorablemente desta declaración, así como a Universidade de Valladolid o 16 de outubro de 1996.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Declaración de BIC publicado no *BOE* número 285 do 28 de novembro de 1997.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5911143
* JCyL: 14338

 |
Protección da marxe dun rego.
Espigóns construídos con gabións.
En enxeñería, os **gabións** son contedores de pedras engaioladas con malla de arame. Lévanse a pé de obra desarmados e, unha vez no seu sitio, énchense con pedras.

Características
---------------

Como as operacións de armado e recheo de pedras non require ningunha pericia, utilizando gabións pódense executar obras que doutro xeito requirirían moito máis tempo e operarios especializados.

Os gabións fabrícanse con mallas (de tripla torsión e escuadradas tipo 8x10 cm) de arame de aceiro (con baixo contido de carbono) de 2,7 mm, ao que se lle dá tres capas de galvanizado, con 270 gramos de zinc. As arestas dos gabións refórzanse tamén con arame de 3,4 mm. Tamén se utiliza arame para o amarre das pezas de 2,2 mm.

Os gabións poden ter diferentes aspectos, é moi frecuente encontralos con forma de caixas, que poden ter largos de 1,5, 2, 3 e 4 metros, un ancho de 1 metro e unha altura de 0,5 ó 1,0 metros.
Tamén se poden encontrar en forma de colchóns ou sacos, en diferentes tamaños.

A palabra provén do italiano *gabbione*, aumentativo de *gabbia*, que significa «gaiola».

Usos
----

* Muros de contención: os muros de gabións están deseñados para manter unha diferenza nos niveis de solo nos seus dous lados constituíndo un grupo importante de elementos de soporte e protección cando se localiza en leitos de ríos.
* Conservación de solos: a erosión hídrica acelerada é considerada sumamente prexudicial para os solos, pois debido a este fenómeno, grandes superficies de solos fértiles pérdense; xa que o material sólido que se desprende nas partes media e alta da conca provoca o azolvamento da infraestrutura hidráulica, eléctrica, agrícola e de comunicacións que existe na parte baixa.
* Control de ríos: en ríos, o gabión acelera o estado de equilibrio do leito. Evita erosións, transporte de materiais e derrubamentos de marxes, ademais o gabión controla crecentes protexendo vales e poboacións contra inundacións.

### Uso militar

O gabión era orixinalmente un sistema defensivo utilizado para protexer rapidamente unha posición do fogo de artillaría ou de balas. Apareceu por volta do século XVI e foi substituído no século XX polo sistema do saco de area, máis simple de utilizar.

O gabión componse entón dunha especie de cesto en vime cheo de terra e grava, destinado a protexer das balas e amortecer as explosións. Os cilindros de vime eran leves e podían ser transportados dun xeito conveniente nun carro de municións, particularmente se fosen feitos en varios diámetros, inseríndose uns nos outros. No lugar de utilización serían colocados en posición e cheos de terra para formar un muro en torno do canón.

* Gabións con canóns, ilustración de finais do século XVI.
* Gabións en vime (século XVI)
* Campamento militar do século XX.
* Iraq, construción de muro con gabións.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gabión*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q88512
* AAT: 300006148
* BNCF: 43391
* GND: 1076363636
* MAG: 2779742380

 |
O **hard bop** é estilo musical que é unha extensión do bebop que incorpora influencias do rhythm and blues, o gospel e o blues, especialmente no estilo de tocar o piano e o saxo.

Historia e características
--------------------------

A execución do baixo é máis variada, debido en parte á prominencia de virtuosos tales coma Charles Mingus e Ray Brown. Preténdese, en parte, que sexa máis accesible á audiencia non familiarizada co bebop. Así mesmo, David H. Rosenthal sostén no seu libro *Hard Bop* que é a creación natural dunha xeración de músicos afroamericanos que medraron nun momento no que o bebop e o rhythm and blues eran as formas dominantes da música afroamericana.

O hardbop difire do bebop no abuso consciente, para acadar un efecto dramático e excitante, de contrastes de dinámica, ritmo harmónico e estilos rítmicos na composición. Existe ademais un uso extensivo de *riffs*, *kicks*, *breaks*, motivos rítmicos e figuras tocadas *tutti*.

Músicos de hard bop foron, entre outros, Cannonball Adderley, Art Blakey, Clifford Brown, Donald Byrd, Sonny Clark, John Coltrane, Lou Donaldson, Miles Davis, Kenny Drew, Benny Golson, Dexter Gordon, Joe Henderson, Andrew Hill, Freddie Hubbard, Jackie McLean, Charles Mingus, Blue Mitchell, Hank Mobley, Thelonious Monk, Lee Morgan, Sonny Rollins e Horace Silver.

O hard bop desenvolveuse nos 50 e 60 e gozou da súa maior popularidade nesa época, mais os intérpretes de hard bop e os elementos desta música, mantéñense con vigor no jazz.

O soul jazz naceu do hard bop.

Notas
-----

1. ↑  Ron Miller, *Modal Jazz Composition and Harmony*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181010
* EBID: ID

 |
**José Vázquez Otero**, coñecido como **Vázquez de Andemil**, nado en Andemil (San Breixo, Palas de Rei) cara a 1911 e finado na Coruña o 20 de outubro de 1977, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército rebelde. Foi destinado á 1ª Brigada Mixta Lexionaria de Frechas Azuis núm. 14 o 13 de marzo de 1937. A finais de 1938 concedéronlle un permiso para recuperarse dunha doenza nas pernas no Hospital de Lugo. Ao rematar o permiso desertou o 18 de decembro de 1938.

Estivo agochado en Andemil, na casa familiar, ata que pasou a Portugal a finais de 1939. Residiu en Viana do Castelo coa falsa identidade de **Manuel Antunes de Oliveira**. En 1941 traballou na compañía inglesa Verantin Wolframio Limitada nas minas de Panesqueira, no departamento de Río. En 1944 traballou en Automobilística Campo de Ourique ata que en agosto de 1946 empezou a traballar na empresa Construções e Reparações Eléctricas Limitada. Foi procesado con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" e Ángel Ansareo Grandas na causa 177/46 pola morte do párroco de Meixente (Sarria) Pedro Páramo Arias o 2 de setembro de 1946. Foi declarado en rebeldía o 15 de abril de 1947.

Foi detido en Lisboa o 3 de novembro de 1961 e entregado polas autoridades portuguesas ás españolas na fronteira estremeña. Foi internado na prisión provincial de Badaxoz o 4 de decembro e trasladado ao cárcere de Lugo o 17 de xaneiro de 1962 para responder ás acusación do sumario 469/46 por atraco a man armada e asasinato. O 25 de xuño de 1962 foi posto en liberdade. Finou na Coruña o 20 de outubro de 1977 con 66 anos.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Ouro Castro.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 21-10-1977, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Parrado, Carlos (2009). *Curuxás, o guerrilleiro que non cazou Franco*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 204–210. ISBN 84-87783-79-1.
**Gregory Reid "Tonto" Wiseman**, nado en Baltimore, Maryland, o 11 de novembro de 1975, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión Soiuz TMA-13M e foi membro das expedicións 40 e 41 á Estación Espacial Internacional.

Traxectoria
-----------

Wiseman graduouse en computación e enxeñaría de sistemas polo Instituto Politécnico Rensselaer de Troy, en Nova York, en 1997, e é máster en enxeñaría de sistemas pola Universidade Johns Hopkins en 2006. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 2009, completando o seu adestramento en maio de 2011 e participando na misión Soiuz TMA-13M, sendo membro das expedicións 40 e 41 á Estación Espacial Internacional. Pasou 165,33 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2022). "Wiseman, Gregory Reid" (en inglés). Consultado o 1 de abril de 2022.
2. 1 2  NASA, ed. (29 de marzo de 2001). "G. Reid Wiseman (Captain, U.S. Navy) NASA Astronaut" (en inglés). Consultado o 1 de abril de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gregory R. Wiseman Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Soiuz TMA-13M
* Expedición 40
* Expedición 41
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3116390
* WorldCat
* VIAF: 199144783002551387425
* LCCN: no2015142116
* NASA: wiseman

 |
Mapa con proxección polar das Illas Árticas do norte do Canadá
As **Illas Árticas do Canadá** comprende a maior parte do territorio de Nunavut e parte do de Territorios do Noroeste. A Illa Ellesmere , a Illa Victoria e a Illa de Baffin son tres das maiores illas do mundo.

As Illas Árticas canadenses forman gran parte do territorio do norte do Canadá a maior parte de Nunavut e parte dos Territorios do Noroeste. As illas forman a porción máis setentrional de Norteamérica.

Mapa de referencia das illas árticas canadenses.

|  |
| --- |
| **Illas que non aparecen no mapa** |
| * Beechey
* Duke of York
* Gateshead
* Haig-Thomas
* Hans
* Killiniq
 | * Jenny Lind
* Ottawa
* Prince Leopold
* Skraeling
* Trodeley
* Weston
 |  |

| Nome | Localización\* | Área (km²) | Área pos. | Poboación
(2001)  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Mundo | Canadá |
| Illa de Baffin | Nunavut NU | 507.451 | 5 | 1 | 9.563 |
| Illa Victoria | Territorios do Noroeste NT, Nunavut NU | 217.291 | 9 | 2 | 1.707 |
| Illa Ellesmere | Nunavut NU | 196.236 | 10 | 3 | 168 |
| Illa de Banks | Territorios do Noroeste NT | 70.028 | 24 | 5 | 114 |
| Illa Devon | NU NU | 55.247 | 27 | 6 | 0 |
| Axel Heiberg | Nunavut NU | 43.178 | 32 | 7 | 0 |
| Illa Melville | Northwest Territories NT, Nunavut NU | 42.149 | 33 | 8 | 0 |
| Illa Southampton | Nunavut NU | 41.214 | 34 | 9 | 721 |
| Illa Prince of Wales | Nunavut NU | 33.339 | 40 | 10 | 0 |
| Illa Somerset | Nunavut NU | 24.786 | 46 | 12 | 0 |
| Bathurst | Nunavut NU | 16.042 | 54 | 13 | 0 |
| Illa Prince Patrick | Territorios do Noroeste NT | 15.848 | 55 | 14 | 0 |
| Illa King William | Nunavut NU | 13.111 | 61 | 15 | 960 |
| Illa Ellef Ringnes | Nunavut NU | 11.295 | 69 | 16 | 0 |
| Illa Bylot | Nunavut NU | 11.067 | 72 | 17 | 0 |

\*NT = Territorios do Noroeste, NU = Nunavut

Tras Groenlandia, o arquipélago é a maior área de terra emerxida no ártico. O seu clima é ártico, e a súa vexetación consiste en tundra, excepto nas áreas montañosas. A maior parte das illas están deshabitadas, os asentamentos humanos son moi pequenos e están moi espallados, sendo basicamente asentamentos inuit, nas illas sureñas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q85377
* WorldCat
* VIAF: 239874038
* BRE: 2040562
* EBID: ID
* GeoNames: 9062327
* GND: 4029461-4
* NKC: ge390216

 |
A **igrexa de San Salvador de Camanzo** é a igrexa parroquial de Camanzo (Vila de Cruces). Construída no ano 1166, é de planta basilical e conta con tres naves e tres ábsidas. Foi unha antiga igrexa monacal.

O mosteiro
----------

Arcos do antigo mosteiro.
O mosteiro de Camanzo foi un mosteiro bieito fundado no século X polo Conde Don Gonzalo e a súa muller Dona Tareixa. Nun principio servía unha comunidade de monxes e pasou despois a ser de monxas bieitas. A raíña Dona Urraca deixou no seu testamento varias mandas a favor dos monxes do mosteiro. Desapareceu ao ser incorporado a San Paio de Antealtares en 1516. A igrexa debeu construírse aproveitando o período de esplendor do mosteiro, que coincide co remate do de Carboeiro. Do mosteiro quedan algúns restos, como a arcada que pertenceu á sala capitular. Son arcos semicirculares sobre dúas columnas con ornamentación de follas e a arquivolta do arco presenta ornamentación de bólas.

Descrición
----------

Porta principal.
A igrexa é de planta primitiva basilical, consta de tres naves e tres ábsidas semicirculares. A nave central é máis alta cas laterais, divididas en catro tramos e separadas por piares cruciformes. As naves están divididas por piares rectangulares con columnas acaroadas nas frontes sobre as que descansan os arcos formeiros que aínda se conservan. Os arcos máis próximos á cabeceira son apuntados, o que indica unha reforma no Gótico. Os capiteis tanto das columnas das capelas da cabeceira como dos arcos das naves son románicos e teñen unha ornamentación xeométrica e floral. Os arcos de ingreso ás capelas da cabeceira están formados por arquivoltas ornamentadas. Parte de bóveda de canón sobre o presbiterio está cuberta por pinturas do século XVI.

No exterior, a ábsida central ten planta de ferradura; as ábsidas laterais, teñen no interior unha planta de ferradura e fóra aparece como semicircular.

A porta principal consta de dobre arquivolta sobre columnas; a arquivolta exterior ten ornamentación floral. No tímpano hai un *Agnus Dei* esculpido e enmarcado por unha franxa floral en arco de ferradura. A porta románica do muro norte presenta arquivoltas peraltadas ornamentadas con arquiños superpostos en dúas columnas. Na porta sur a fachada foi refeita conservando algúns elementos da portada antiga.

Estado actual
-------------

A igrexa está nun estado lamentable e os frescos da ábsida central están deteriorados. A sala capitular é utilizada como almacén.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Aviso. |
| Aviso.  |

 |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Igrexa de San Salvador de Camanzo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Mosteiro
* Mosteiros e conventos de Galicia

### Ligazóns externas

* Míguez Vilanova, Silvia; Saavedra Castro, Eva; Varela Ferreiro, Silvia. "O mosteiro de Camanzo". *IES Marco do Camballón*.
* Igrexa de San Salvador de Camanzo na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
**José María Vilaboy Pajón**, nado na Calvela (Somede, As Pontes de García Rodríguez) e finado nas Pontes de García Rodríguez o 9 de xuño de 1990, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Vilaboy Prieto. Aos doce anos foi ás Pontes. Traballou como fundidor de metais nas Pontes e despois marchou a Cuba, onde perfeccionou a súa especialidade. Cando retornou traballou na Empresa Nacional Bazán de Ferrol, e despois estableceuse nas Pontes cun taller de fundición. Foi elixido alcalde das Pontes de García Rodríguez nas eleccións do 12 de abril de 1931, e tomou posesión o día 22 de abril; cesou no cargo en maio por anulación das eleccións. Celebradas novas eleccións o 8 de xuño, volveu ser elixido alcalde, permanecendo no cargo até maio de 1936 cando foi destituído polo Gobernador civil. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu, e pasou unha noite pechado nun nicho do cemiterio das Campeiras. Nos anos finais do franquismo foi presidente do Liceo Artístico e Recreativo das Pontes e despois do Fogar do Xubilado. Finou nas Pontes de García Rodríguez o 9 de xuño de 1990.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Narciso Cabarcos Bellas** |  **Alcalde das Pontes de García Rodríguez** 1931 | Sucesor:**Honorio Ferreiro Cortiñas** |
| Predecesor:**Honorio Ferreiro Cortiñas** |  **Alcalde das Pontes de García Rodríguez** 1931 -1936 | Sucesor:**Servando López Cao** |

Recoñecementos
--------------

Unha rúa das Pontes leva o seu nome dende 1992.

Vida persoal
------------

Casou con Antonia Iglesias Vales en 1935 e foi pai de José e María Teresa Vilaboy Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 17-7-1982, p. 36.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-6-1990, p. 70.
3. ↑  "El pleno pontés apoyó el traslado de población de los vecinos de A Casilla", *La Voz de Galicia*, Ferrol, 26-7-1992, p. 47.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sande, María (2013). *Alcaldes de As Pontes. Un recorrido desde 1836*. A Coruña: Asociación Pro-Muevete. ISBN 978-84-616-6599-0.

* Souto López, Manuel (2002). "II República nas Pontes de García Rodriguez, 1931-1936: Os Agrario-Republicanos" (PDF). *Cátedra. Revista Eumesa de Estudios* (9): 157–178. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de marzo de 2016. Consultado o 25 de xuño de 2015.

### Ligazóns externas

* Os oficios de As Pontes a través do fondo documental Arquivo Diocesano de Mondoñedo Arquivado 22 de xuño de 2015 en Wayback Machine.
mapa das Illas do Vento
As **illas do Vento** (en francés *Îles-du-Vent*; en tahitiano *te fenua Ni’a Mata’i mā*) son o grupo oriental das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Comprende as illas de Tahití, Moorea, Maiao, Mehetia e Tetiaroa. Todas son illas altas de orixe volcánica, excepto Tetiaroa que é un atol.

Administrativamente o grupo forma unha subdivisión administrativa da Polinesia 
Francesa. Cunha poboación de 194.623 habitantes (censo de 2007), concentra o 74% do total do país, a maioría en Tahití. O aeroporto internacional de Tahití-Faa'a e o porto de Papeete son as principais fontes de comunicacións.

A expresión "do vento", ou "de barlovento", é unha expresión mariñeira que indica o lado de onde vén o vento, especialmente respecto dunha embarcación. Xeograficamente utilizouse para indicar as costas ou as illas orientais situadas a barlovento dos ventos alisios. Tradicionalmente coñécese como illas de Sotavento ás illas orientais das Antillas, e como illas do Vento ás illas orientais do arquipélago da Sociedade, aínda que tamén se pode aplicar a outros arquipélagos.

Inicialmente o nome de illas da Sociedade utilizouno James Cook polo grupo de illas de Sotavento. Os misioneiros británicos en Tahití chamaron ás illas do Vento como illas Xeorxianas, a partir do nome que deu Samuel Wallis a Tahití: King George III. A principios do século XIX estendeuse o nome de Sociedade para todo o arquipélago, diferenciando os dous grupos como *Windward* (do Vento) e *Leeward* (Sotavento).

Notas
-----

1. ↑  Institut Statistique de Polynésie Française (ISPF). "Recensement de la population 2007" (PDF) (en francés). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de decembro de 2007. Consultado o 2007-12-02.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q140298
* WorldCat
* VIAF: 143233380
* FAST: 1276451
* GEC: 0511457
* GeoNames: 4034365
* LCCN: n96047461
* MusicBrainz: ID

 |
**José Vigo Remuñana**, nado en Buenos Aires o 22 de novembro de 1929, é un ex futbolista arxentino, de ascendencia galega, que xogaba de dianteiro. Destacou no Club Atlético Huracán e tras xogar en varios equipos máis da Arxentina e Colombia, instalouse en Galicia, onde foi un dos poucos futbolistas en vestir tanto a camiseta do Celta de Vigo como a do Deportivo da Coruña.

Traxectoria
-----------

Naceu en Buenos Aires, sendo fillo dun matrimonio de emigrantes galegos, naturais da provincia da Coruña. Comezou a súa carreira en 1946 xogando en Huracán, pasando logo por Gimnasia de La Plata e Ferro Carril Oeste, onde militou ata 1953. En total marcou 40 goles en 113 partidos na Primeira División da Arxentina. En 1954 trasladouse a Colombia para xogar dous anos no Cúcuta Deportivo e un en Bucaramanga. 

En 1957 instalouse en Galicia, onde fichou polo Celta de Vigo. Debutou co equipo celeste na Primeira División na xornada 13 da tempada 1957/58, nunha vitoria por 2-1 contra o Real Madrid en Balaídos, anotando o gol da vitoria fronte ao gardameta Rogelio Antonio Domínguez, tamén nacido en Buenos Aires. Na xornada 19 marcou dous goles contra o Las Palmas e acabou a tempada con catro goles en nove partidos.

En xullo de 1958 xogou nas filas do Deportivo da Coruña un partido amigable contra o Nacional de Montevideo en Riazor, cedido polo Celta de Vigo. O partido acabou 3-4 para os uruguaios, e a actuación de Vigo, autor do primeiro gol coruñés, agradou ao novo adestrador deportivista, Ernesto Pons, polo que o club acabou pagando o seu traspaso unhas semanas despois. Debutou en partido oficial na primeira xornada da tempada 1958/59 de Segunda División, contra o Basconia, marcando o único gol galego (1-1), e xogou case todos os partidos da tempada, marcando 18 goles. Foi o segundo máximo goleador do campionato de liga, só superado por Emilio Morollón, do Valladolid, e empatado con Miguel Jones. Na súa segunda tempada na Coruña, as súas cifras goleadoras reducíronse, marcando só 4 goles.

En 1961 regresou á Arxentina, onde xogou ata 1962 no San Telmo, da Primera B.

Notas
-----

1. ↑  "José Vigo". *yojugueenelcelta.com* (en castelán). Consultado o 23 de setembro de 2021.
2. ↑  "JOSE VIGO". *bdfa.com.ar* (en castelán). Consultado o 23 de setembro de 2021.
3. ↑  "5 minutos de charla con Ernesto Pons". *La Voz de Galicia* (en castelán). 22 de xullo de 1958. p. 10.
4. ↑  "Vigo ya es deportivista". *La Voz de Galicia* (en castelán). 8 de agosto de 1958. p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.
Illas do estreito de Torres
As **Illas do estreito de Torres** son un grupo de máis de cen illas situadas no Estreito de Torres, a franxa de auga que separa o Cabo Iork, en Queensland ( Australia) de Papúa Nova Guinea. 

As illas forman parte do Estado de Queensland. Os habitantes indíxenas das mesmas, os Insulares do estreito de Torres son melanesios, próximos culturalmente aos pobos costeiros de Papúa, dunha orixe diferente ao dos pobos aborixes do resto de Australia. 

O centro administrativo das illas é a Illa de Xoves (*Thursday Island*). 

O capitán James Cook reclamou a soberanía británica da parte oriental de Australia en 1770. 

Entre as Illas do estreito de Torres destacan: 

* Illa de Xoves *Thursday Island* (Waiben)
* Illa do Corno
* Illa do Príncipe de Gales
* Banks
* Mulgrave
* Murray (Mer)

Segundo o censo australiano de 2001, a poboación do Estreito de Torres era de 8.089 habitantes, dos cales 6.214 eran de orixe aborixe ou do grupo étnico dos insulares do estreito de Torres.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1059258
* WorldCat
* VIAF: 247337998
* EBID: ID
* GeoNames: 2146208
* GND: 4320634-7
* LCCN: sh85136144

 |
A **igrexa de San Pedro da Mezquita** é un templo católico parroquial. Está situada na Mezquita (A Merca), e foi declarada Monumento Nacional en 1931. É de orixe románica (ten unha inscrición de 1202, malia que xa aparece citada no ano 986), con elementos de transición ao gótico.

Características
---------------

É de planta lonxitudinal e unha soa nave, con contrafortes e delimitada por unha imposta que percorre todo o edificio, baixo a que se atopa unha sucesión continua de modillóns que representan animais simbólicos (lobo, serpe), figuras antropomorfas e unha roseta. Remata nun piñón sobre o que se dispón un *Agnus Dei* e unha cruz antefixa co cordeiro mirando cara ao oeste, caso único en Galicia.

Na entrada no ángulo da cornixa e contrafortes hai dúas figuras: San Pedro, patrón, coa chave na man dereita, e a Virxe. Baixo os contrafortes unha loba dá de mamar os seus lobetos e un lobo devora un cordeiro. No segundo corpo da fachada ábrense dúas ventás superpostas; a inferior, entre a portada e o rosetón, é de arco de medio punto axadrezado, e a superior é un simple portelo sobre a cornixa. O rosetón está decorado con motivos florais da corrente santiaguesa. A portada sur, ademais de dúas ventás de arco de medio punto con capiteis, mostra dous leóns que apoian as súas patas dianteiras sobre un cordonciño dun canastiño, baixo o arco de descarga. A ábsida, dividida por altas columnas, con tres ventás e canzorros na cornixa, está cuberto por dous teitos de elementos desiguais que alteran as súas medidas en altura e anchura. A nave comunícase mediante un arco dobremente partido coa ábsida, na que se observan columnas truncadas baixo unha bovediña.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Igrexa de San Pedro da Mezquita*** |

* Igrexa.Igrexa.
* Igrexa.Igrexa.
* Portada da igrexa.Portada da igrexa.
* Cabeceira.Cabeceira.
* Imaxes no contraforte.Imaxes no contraforte.
* Porta sur.Porta sur.
**Konstantin Konstantinovich Vasilioglu**, nado en Satılık-Hacı o 27 de febreiro de 1938 e finado en Chișinău o 10 de xaneiro de 2014 , foi un escritor ucraíno en lingua gagauza.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha aldea localizada na zona de maioría gagauza do distrito de Bolhrad en Ucraína. Estudou na súa aldea natal e logo no instituto pedagóxico, traballando despois como profesor de escola e dende 1990 no Instituto de Pedagoxía e Psicoloxía de Chișinău. En 1959 apareceu na antoloxía *Bucaktan Seslär* e en publicou a súa primeira colleita de poesía, *Sevgilim* e xa en 2003 a segunda *Vatanim-Bucak*, de 2007 é a terceira *Bucak Dannari* e nese ano apareceu a súa primeira colección de relatos, *Sofra* ao que seguiu o ano seguinte *Cömert tarafìm*. Escribiu tamén diversos textos escolares para o ensino da lingua gagauza e foi un dos compoñentes que elaboraron as normas da lingua gagauza ao cambiar do alfabeto cirílico ao latino e que se publicaron en 1995.

Notas
-----

1. ↑  "İnsan duudu hem insancasına yaşadı" *Ana Sözü*, 15 de xaneiro de 2014
2. ↑  "Биографии - КОНСТАНТИН ВАСИЛИОГЛУ (Род. в 1938 г.)" Arquivado 07 de agosto de 2018 en Wayback Machine. gagauzy.com
As **illas do Duque de Gloucester** (en francés *îles du Duc de Gloucester*) é un grupo de tres atois das Tuamotu, na Polinesia Francesa, incluídos na comuna de Hao. Están situados nunha posición afastada, ao suroeste do arquipélago, a 480 km ao sueste de Tahití. A illa máis próxima é a illada Hereheretue que ás veces a inclúen no mesmo grupo. Os tres atois son: Anuanuraro, Anuanurunga e Nukutepipi. Foron descubertos en 1767, polo inglés Philip Carteret.

Anuanuraro
----------

Anuanuraro é o máis grande dos tres atois, cunha superficie total de 18 km². As súas coordenadas son 20°25′S 143°31′O﻿ / ﻿-20.417, -143.517.

É un atol circular sen algún paso cara á lagoa interior. Non está habitado de forma permanente, pero dispón dun aeródromo privado. Era propiedade privada de Robert Wan, que controla o 50% do mercado de perlas negras, e foi comprado polo goberno territorial o 15 de marzo de 2002.

Anuanurunga
-----------

Anuanurunga é un atol situado a 25 km ao sueste de Anuanuraro. As súas coordenadas son: 20°38′S 143°19′O﻿ / ﻿-20.633, -143.317.

O atol, de forma circular, ten unha superficie total de 7 km², cunha lagoa pechada sen ningún paso cara ao océano. A barreira exterior de coral está practicamente mergullada, e as terras emerxidas constan de catro illotes. O atol é visitado ocasionalmente.

Nukutepipi
----------

Nukutepipi é un atol situado a 30 km ao sueste de Anuanurunga. As súas coordenadas son: 20°42′S 143°03′O﻿ / ﻿-20.700, -143.050.

O atol, de forma circular, ten unha superficie total de 0,6 km², e é ocasionalmente visitado. Dispón dun aeródromo privado que pertence a Jean-Pierre Fourcade, un dos grandes comerciantes de perlas negras.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q292672
* WorldCat
* VIAF: 172944158
* GEC: 0511329
* GeoNames: 4034568

 |
A **Formación Fazaouro** consiste nun grupo xeolóxico que engloba fundamentalmente un recheo sedimentario fluvial-lacustre no NE de da Provincia de Lugo, no lugar onde os rangos de deposición prehistóricos dunha suposta glaciación crearon a cunca sedimentaria. A área consiste nunha topografía de val fundamentalmente, rodeada por macizo e deposicións da era primaria, con diversas pequenas cristas. A Formación Fazaouro desenvólvese nas cuncas actuais extintas e existentes que enchen os vales de Valadouro e Foz. Isto supón tanto a actual cunca do Río Ouro coma do Masma.

Capa recente da Formación Fazaouro, en Moucide, Valadouro, NE Galicia. O rangos da formación distribúense entre Alfoz, Foz e Valadouro.

Notas
-----

1. ↑  Christine Vergnolle (1990): "Morphologie des reliefs cotieres associés a la marge continentale nord espagnole. L´example du nord est de la Galicie".NOVA TERRA. Paxs 73-81
2. ↑  FRIEND, PETER F. ; DABRIOT, CRISTINO J. (1996): Tertiary basins of Spain the stratigraphic record of crustal kinematics:  Arquivado 06 de outubro de 2018 en Wayback Machine.