recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Regreso de Khomeini tras o exilio.
A **Revolución iraniana** de 1979 foi o proceso de mobilizacións que desembocou no derrocamento do xa Mohammad Reza Pahlavi e a conseguinte instauración da república islámica actualmente vixente en Irán. Malia que a revolución decote é cualificada de islámica, nun primeiro momento en realidade foi un movemento amplo e heteroxéneo que progresivamente foi sendo hexemoneizado polo clero xiíta baixo o liderado do aiatolá Ruhollah Khomeini.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *xa*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q126065
* BNF: 119392006
* BRE: 2022939
* EBID: ID
* GND: 4128331-4
* LCCN: sh86002666
* NKC: ph579891

 |
En informática, o **SSH** ou **Secure Shell** (en galego: intérprete de ordes seguro) é, simultaneamente, un protocolo de rede e mais un  programa de computador, que permite a conexión con outro computador na rede, de forma que execute comandos nunha unidade remota. Posúe as mesmas funcionalidades do Telnet, coa vantaxe da conexión entre o cliente e o servidor ser criptografada.

Unha das súas máis utilizadas aplicacións é o chamado **Tunnelling**, que ofrece a capacidade de redireccionar paquetes de datos. Por exemplo, se alguén se atopa dentro dunha institución cuxa conexión á Internet está protexida por un *firewall* que bloquea determinados portos de conexión, non será posíbel, por exemplo, acceder a correos electrónicos vía POP3, o cal utiliza o porto 110, nin envialos vía SMTP, polo porto 25. Os dous portos esenciais son o 80 para HTTP e o 443 para HTTPS.

Con todo, iso compromete a dinamicidade de aplicacións en Internet. Un funcionario ou alumno que queira acceder paneis de control de sites, arquivos vía FTP ou amigos vía *mensaxeiros instantáneos* non terá a capacidade de facelo, unha vez que os seus respectivos portos están bloqueados.

Para quebrar esa imposición ríxida (mais necesaria), o SH ofrece o recurso do Túnel. O proceso caracterízase por dúas máquinas ligadas ao mesmo servidor SH, que fai apenas o redireccionamento das peticións do computador que está baixo o *firewall*. O usuario envíalle ao servidor un pedido de acceso ao servidor pop.xxxxxxxx.com polo porto 443 (HTTPS), por exemplo. Entón, o servidor accede ao computador remoto e requérelle o acceso ao protocolo, retornando un conxunto de paquetes referentes á adquisición. O servidor codifica a información e retórnalla ao usuario vía porto 443. Así, o usuario ten acceso a toda a información que necesita. Tal práctica non é ilegal en caso de que o contido estea de acordo coas normas da institución.

O SH fai parte da suite de protocolos TCP/IP que torna segura a administración remota dun servidor Unix.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* OpenSSH
* WinSCP

| * v
* c
* e
Protocolos de Internet |
| --- |
| Capa de Aplicación | 
* HTTP
* HTTPS
* SMTP
* FTP
* SSH
* SNMP
* IRC
* NNTP
* POP3
* IMAP
* Telnet
* BitTorrent

 |
| Capa de Transporte | 
* TCP
* UDP
* SCTP
* RTP
* DCCP

 |
| Capa de Rede | 
* IPv4
* IPv6
* ARP
* ICMP

 |
| Capa de Ligazón | 
* Ethernet
* 802.11 WiFi
* Token ring
* FDDI
* PPP

 |
| Capa Física | 
* RS-232
* EIA-422
* RS-449
* EIA-485

 |
| Categoría |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170460
* GND: 4628726-7
* MAG: 147734436

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre informática é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**SSME**, acrónimo de **Space Shuttle main engines**, e tamén denominados **RS-25**, é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como motores principais dos transbordadores espaciais estadounidenses. Son os únicos motores crioxénicos reusables de alta presión e ciclo pechado que teñen sido postos en produción. Usábanse en grupos de tres na base do transbordador para propulsar o conxunto ata órbita xunto cos foguetes de propelente sólido SRB. Os SSME alimentábanse con hidróxeno líquido e oxíxeno líquido provenintes do tanque externo acaroado ao transbordador. Unha vez en órbita o tanque desbotábase e os motores permanecían no transbordador para volver a terra e ser reusados. O deseño inicial especifaba que os motores debían poder ser reusados ata dez veces sen ser inspeccionados nin desmontados, pero este obxectivo nunca se acadou, tendo que ser inspeccionados tras cada voo, encarecendo os lanzamentos.

Os SSME deixaron de usarse coa retirada dos transbordadores espaciais, en 2011. Houbo un intento de mantelos en produción co proxecto de foguetes Ares I e Ares V, que nunca chegaron a materializarse. Serán usados nos voos iniciais do foguete xigante SLS.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24  Mark Wade (2017). "SSME" (en inglés). Consultado o 14 de decembro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***SSME Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Transbordador espacial
**Sara González Lolo**, nada en Xixón, Principado de Asturias o 17 de marzo de 1992, é unha xogadora española de hóckey a patíns que xoga de defensa no Telecable Hockey Club, equipo do que é capitá.

Traxectoria
-----------

Sara Lolo segue xogando no club no que se iniciou, o CP Gijón Solimar. Empezou a xogar ó hóckey en 2002 no colexio Atalía, cando só tiña 10 anos, coa que foi a súa adestradora e posteriormente tamén compañeira, María Fernández "Pulgui". En 2004, con 12 anos, dá o salto ós equipos federados do CP Gijón Solimar e en 2007 entra a formar parte do primeiro equipo, daquela denominado Biesca Gijón, hoxe Telecable Hockey Club.

Na tempada 2015-2016 asume o rol de capitá do equipo.

Sara Lolo é, xunto coa tamén asturiana Natasha Le, a única xogadora que marcou gol en todas as edicións disputadas da OK Liga.

Notas
-----

1. ↑  "Sara Lolo y Sara Roces renuevan con el Hostelcur". Arquivado dende o orixinal o 31 de xullo de 2018. Consultado o 20 de setembro de 2018.
2. ↑  "Sara González logró el gol 500 del Hostelcur en la OK Liga". Consultado o 18 de abril de 2016.
3. ↑  "Senior Femenino | HOSTELCUR GIJÓN H.C.". Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2016. Consultado o 19 de abril de 2016.

* Portal:Hóckey a patíns
* Portal:Muller
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Redonda.
Unha redonda e a súa pausa
**Redonda** é o nome da figura musical de maior duración na notación musical padrón, por ser a nota máis longa en uso (só e máis curta que a cadrada, arcaica). Utilízase como referencia para as duración relativas de todas as demais notas. Cando se divide en dúas, catro, oito, dezaseis, trinta e dúas ou sesenta e catro partes, obtéñense, respectivamente, a branca, negra, corchea, semicorchea, fusa e semifusa.

A redonda tamén é a nota usada como referencia para a duración do compás (música). O denominador da fórmula de compás indica en cantas partes se divide unha redonda para obter a unidade de tempo da composición. Por exemplo, un compás 4/4 indica que a redonda foi dividida en catro partes e que a unidade de tempo é a nota con duración de 1/4 da redonda. (ou sexa, unha negra)

A redonda represéntase por un círculo baleiro sen hasta e a súa pausa é unha liña grosa que preenche a metade superior do terceiro espazo do pentagrama (colada á cuarta liña).

| * v
* c
* e
Notación musical |
| --- |
| Pentagrama | 
* Armadura
* Becuadro
* Bemol
* Clave
* Compás
* Da capo
* Dal segno
* Díese
* Escala
* Intervalo
* Instrumento transpositor
* Letras
* Liñas adicionais
* Modo
* Tempo
* Ton
* Tonalidade
* Transposición
* Semitón
* Signo de repetición

 |  |
| Figuras | 
* Alteración
* Branca
* Cadrada
* Corchea
* Cuartifusa
* Fusa
* Ligadura
* Negra
* Punto
* Redonda
* Semicorchea
* Semicuartifusa
* Semifusa
* Silencio
* Tercina

 |
| Marcas de expresión | 
* Acorde
* Arpexo
* Articulación
* Dinámica
* Harmonía
* Oitava
* Ornamento
* Tempo

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q339603
* MAG: 7977799

 |
**Agustín Ricardo Outeiriño Rodríguez**, nado en Ourense en 1904 e finado na mesma cidade o 25 de xaneiro de 1986, foi un xornalista e editor galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Alejandro e José Luis Outeiriño Rodríguez. Realizou estudos de Filosofía e Letras na Universidade de Madrid. Foi director do semanario *Heraldo de Galicia* e do xornal *Galicia*. Militante do Partido Galeguista dende a súa Asemblea fundacional en decembro de 1931, cando este se integrou na Fronte Popular, pasou á fracción dereitista con Vicente Risco. Dirixiu o diario *La Región*, do que foi copropietario xunto co seu irmán Alejandro, entre 1932 e 1968. Fundou a revista *Misión* en 1937. Escribiu varias comedias e contos, e publicou o libro *Cuentos de Orense* (1979).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Outeiriño Rodríguez, Agustín Ricardo". *Dicionario biográfico de Galicia* **3**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 53.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12399055
* BNE: XX1056665

 |
A **Rede Mundial de Xeoparques da UNESCO** (en inglés *UNESCO Global Geoparks*), é unha rede coordinada pola UNESCO que ten por obxecto promover e conservar a herdanza xeolóxica do planeta, así como promover unha investigación e desenvolvemento sustentable. Esta rede foi fundada no 1998 como unha entidade asociada á UNESCO co nome en inglés *Global Geoparks Network* e foi xestionada pola división das Ciencias Ecolóxicas e Terrestres da UNESCO. En 2015 foi redeseñada ao se crear o "Programa Internacional de Xeociencias e Xeoparques" e integrándoa dentro da UNESCO.

A rede
------

A distribución global dos xeoparques en 2014.
A rede internacional procura a adhesión de membros que lideren a creación de xeoparques, áreas xeográficas onde a herdanza xeolóxica se lle preste atención, se forme sobre ela e se protexa. 

A UNESCO estableceu unha serie de criterios para a declaración dun xeoparque, despois de ser proposto polo goberno que lle competa, para ser incluído na rede mundial de xeoparques:

* A existencia dun plan de xestión deseñado para promover o desenvolvemento socio-económico local, e case seguro, baseado no agroturismo e o xeoturimo;
* A demostración de métodos para a conservación e promoción da cultura xeolóxica, cun esforzo de apoio á formación xeocientífica e ambientais relacionadas coa anterior;
* A proposta conxunta de autoridades públicas, comunidades locais e entes privados, e con interese de colaborar en conxunto para promover a conservación, a difusión e as estratexias de desenvolvemento local.

Cada ano ou cada dous anos avalíanse se estes criterios de cumpren por parte dun comité dos xeoparques, que se reúne na Conferencia Internacional de Xeoparques, e se engaden novos espazos e se fai un seguimento dos xa aprobados. A primeira xuntanza do comité celebrouse no 2004 e continúan a se reunir desde entón.

A rede traballa en conxunto con outros programas da UNESCO, como a responsable das Programa sobre o Home e a Biosfera, que segue as Redes da Biosfera. Con iso promove o desenvolvemento local sostible grazas a interacción das comunidades locais cos espazos naturais nos que habitan.

En 2019 foran aprobados polo comité de seguimento un total 147 xeoparques en 41 estados.

Notas
-----

1. ↑  Lesvos Petrified Forest Geopark (Greece) (2006). *Global Geoparks Network* (en inglés). p. 6.
2. ↑  UNESCO (eds.). "UNESCO Global Geoparks".
3. 1 2  "Global Geoparks Network: About GGN". Arquivado dende o orixinal o 27 de xuño de 2019. Consultado o 20 de agosto de 2019.
4. ↑  En inglés, International Geoscience and Geoparks Programme - IGGP
5. ↑  UNESCO, eds. (17/11/2015). "UNESCO gives Global Geoparks a new label".
6. ↑  UNESCO (eds.). "List of UNESCO Global Geoparks (UGGp)". Consultado o 20/8/2019.

Véxase tamén
------------

* Rede Europea de Xeoparques

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2411651
* BNCF: 58931
* WorldCat
* LCCN: nb2014002981

 |
**Ricardo Puente Brañas**, nado na Coruña o 18 de xaneiro de 1835 e finado en Madrid o 12 de setembro de 1880, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

*Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.
Estudou Comercio na Coruña. Ao finalizar os estudos, ingresou no corpo de funcionarios do Estado. Traballou na oficina de Dereitos e Propiedades do Estado en Tarragona, foi xefe da Administración civil, gobernador civil de Alacant e León e xefe de prensa da Presidencia do Consello de Ministros. De ideais provincialistas dirixiu o periódico *El Defensor de Galicia*, o literario *El Iris de Galicia* e *El Tarraconense* en Tarragona. Participou no *Álbum de la Caridad* coa composición "O gaiteiro da Coruña, aos vencedores de África". En 1859 trasladouse a Madrid e iniciou unha carreira literaria dedicado á produción teatral.

Obras
-----

* *Un juramento cumplido*, 1847 (drama).
* *De la mano a la boca*, 1870 (comedia).
* *Cuento de hadas*, 1875 (zarzuela).

Notas
-----

1. ↑  *Album de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861, seguido de un mosaico poético de nuestros vates gallegos contempornáneos* Galiciana. Biblioteca de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19487168
* WorldCat
* VIAF: 46471515
* BNE: XX1406414
* BVMC: 2568
* CANTIC: a11043064
* GND: 1057571121
* ISNI: 0000 0001 1634 0294
* LCCN: no2004041736
* OL: OL6555705A
* PTBNP: 185293

 |
**Ricardo Neira Fernández**, nado en Fene o 17 de abril de 1878 e finado en Tarbes (Altos Pireneos) o 13 de marzo de 1942, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou no corpo administrativo da Armada en xullo de 1897. En 1902 era contador de fragata con destino no Arsenal de Ferrol, en 1911 contador de navío, en 1920 comisario e en 1930 comisario de primeira clase. Falaba francés, inglés, sueco, italiano e alemán e era mestre superior con título de mérito e avogado. Desprazouse en comisión de servizos a Berlín en 1914, Suecia e Suíza en 1916, Estocolmo en 1921 e Fiume en 1925. Dende 1925 foi xefe da Factoría de Subsistencias do Ministerio. O seu último destino en 1929 foi a Escola de Aeronáutica Nacional de Barcelona, onde se retirou en agosto de 1931 co grao de tenente coronel de Intendencia.

Establecido en Barcelona, ingresou na UGT e no PSOE e foi director do semanario *La Internacional* da UGT entre maio e decembro de 1931 e vogal do Comité Executivo da Federación Regional de UGT dende decembro dese ano. Asinaba as súas colaboracións co pseudónimo **Teniente Coronel**. En agosto de 1932 foi presidente da Federación Socialista do PSOE en Barcelona e vogal do Comité Nacional do PSOE representando a Cataluña en 1932 e 1933. Foi delegado ao XIII Congreso do PSOE en outubro de 1932 e candidato do PSOE por Barcelona-capital na candidatura da Fronte Obreira (PSOE e Bloque Obrero y Campesino) nas eleccións de novembro de 1933, pero non resultou elixido. Pertenceu ao sector da dereita do PSOE.

Durante a guerra foi caixeiro da Comisión de Compras de Material de Guerra en París. Finalizada a guerra permaneceu exiliado en Francia, e morreu en Tarbes o 16 de marzo de 1942.

En 1939 apareceu en Barcelona a súa tradución do alemán do libro de Johannes Spiess, *¡Submarinos!: seis años de crucero en submarino*.

Recoñecementos
--------------

Concedéronlle a Placa de San Hermenegildo en 1933 .

Vida persoal
------------

Casou con Felicia Suances Maristany.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 26-5-1933, p. 2.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 30-10-1942, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na Fundación Pablo Iglesias.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q110816079
* WorldCat
* VIAF: 8511165272508410690007
* BNE: XX1445199
* DSBE: 13643\_neira-fernandez-ricardo

 |
Son con diferentes tempos de reverberación.
A **reverberación** é un fenómeno físico xerado polo son, producido pola reflexión deste, que consiste nunha lixeira permanencia dun son unha vez que a fonte orixinal deixou de emitilo. Pódese definir tamén como a reflexión múltipla dunha frecuencia.

Cando percibimos un son nun recinto pechado, este chéganos desde o seu emisor a través de dúas vías: unha directa e outra reflectida. O son directo é o que o seu nome indica, que vén en liña recta, e os son reflectido é o creado a partir de rebotes do son principal en obstáculos, como por exemplo, as paredes dun recinto. Nótese que o son reflectido provén de numerosos puntos, a diferenza do directo, e que ademais, se a fonte emitiu novas ondas sonoras, estas combínanse coa reflexión, aumentando polo tanto progresivamente a súa intensidade até a un valor estacionario.

Cando o son reflectido é intelixible para o ser humano como un segundo son, denomínase eco, pero cando debido á forma da reflexión ou ao fenómeno de persistencia acústica é recibido como unha adición que modifica o son orixinal, denomínase reverberación. A reverberación vai ocorrer cando a diferenza entre os instantes de recibimento dos dous sons é inferior a 0,1 s, cando non se percibe un novo son, senón unha continuación do son inicial.

A reverberación, ao modificar os son orixinais, é un parámetro que cuantifica notablemente a acústica dun recinto. Para valorar a súa intervención na acústica dunha sala emprégase o tempo de reverberación. O efecto da reverberación está máis presente en salas grandes con superficies pouco absorbentes e menos presente en salas pequenas con superficies absorbentes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q468809
* EBID: ID
* JSTOR: reverberation
* MAG: 95851461

 |
**Roberto Santiago**, nado en Madrid en 1968, é un director de cine, guionista e novelista español.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de Imaxe e Son na Universidade Complutense de Madrid sen chegar a finalizalos. Como escritor obtivo o Premio Edebé de literatura infantil, ademais de ter publicado outras novelas. Realizou anuncios e guións para televisión. Dirixiu a súa primeira película en 1999, *Ruleta*, para seguir en 2001 con *Hombres felices*, en 2004 *El penalti más largo del mundo*, en 2007, *El club de los suicidas* e no 2009 *Al final del camino*. Foi guionista de todos os seus filmes, ademais da de Álvaro Fernández Armero, *El juego de la verdad*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6110007
* WorldCat
* VIAF: 307126
* Allmovie: p295917
* AlloCiné: 77397
* BNE: XX1148251
* BNF: 15109353m
* CANTIC: a10586507
* GND: 1057112178
* IMDb: nm0763634
* ISNI: 0000 0000 5927 7128
* LCCN: no00006489
* NKC: xx0181146
* PTBNP: 1593809
* SUDOC: 076324524
* TMDb: 224876

 |
Estatua de Robin Hood no Memorial de Nottingham.
**Robin Hood** foi un arquetípico heroe e foraxido do folclore inglés medieval. Segundo a lenda, Robin Hood era un home chamado Robin Longstride ou Robin de Locksley, quen era de gran corazón e vivía fora da lei, agochado no Bosque de Sherwood e de Barnsdale, preto da cidade de Nottingham. Hábil arqueiro, defensor dos pobres e oprimidos, loitaba contra o *shériff* de Nottingham e o príncipe Juan sen Terra, que utilizaban a forza pública para acaparar ilexitimamente as riquezas dos nobres que se lles opuñan. Na Inglaterra medieval , todo individuo que se opuña ós edictos reais era considerado un foraxido.

Argumento de Robin Hood
-----------------------

Roberto Fitz Ooth vai casar coa fermosa Mariana Gilewater, filla do barón de Arlongford. Pero a cerimonia é interrompida por unha banda de soldados do Príncipe Xoán irrompendo na capela e declara a Roberto Fitz Ooth "un home fora da lei". Este consegue fuxir cos seus fieis amigos e compañeiros e refúxiase no bosque de Sherwood, converténdose así en Robin Hood.

Mariana, encerrada co seu propio pai, escapa e reúnese co seu noivo, seguida polo cura-confesor, o Irmán Miguel, que cambiará de nome despois. Namentres, o príncipe Xoán namórase de Mariana, búscaa desesperadamente e queima o castelo do seu pai. Despois de numerosas aventuras no bosque, Robin Hood e os seus amigos atopan un cabaleiro descoñecido: o Rei Ricardo, que volve de Terra Santa. Devolve os seus títulos nobiliarios a Robin e ós demais perseguidos e permite que case coa súa amada.

Filmografía
-----------

Douglas Fairbanks como Robin Hood.
Algunhas adaptacións ó cine foron:

* Curtametraxe de cine mudo titulada *Robin Hood and his Marry Men* (1908) dirixido por Percy Stow.
* Cine mudo *Robin Hood outlawed (1912)*, produción británica.
* Cine mudo *Robin Hood* (1912), versión norteamericana con Robert Frazer.
* Cine mudo *In the days of Robin Hood* (1913), versión norteamericana.
* *Robin Hood* (1973), debuxos animados producidos polos estudios Disney. Os personaxes son todos animais que habitan o bosque de Sherwood. Robin é un raposo.
* *Robin Hood, príncipe dos ladróns* (1991), de Kevin Reynolds e protagonizada por Kevin Costner.
* *Robin de Locksley* (1996) protagonizada por Devon Sawa.
* *Back to Sherwood* (1999), serie de TV de produción canadense.
* *Robin Hood, Prince of Sherwood* (2008), filme producido para TV.
* *Beyond the Sherwood Forest* (2009) con Robin Dunne e Erica Durance.
* *Robin Hood*, de Ridley Scott, con Russell Crowe, 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q122634
* WorldCat
* VIAF: 317106244
* ARLIMA: 8377
* BNF: 119573112
* BRE: 3511772
* CERL: cnp00587256
* DeutscheBio: 118745557
* EBID: ID
* GEC: 0056048
* GiantBomb: 3005-6202
* GND: 118745557
* IMDb: ch0003908
* LCCN: nb2015015087
* NKC: jo2016908789
* NLA: 58472945
* ODNB: 13676
* SUDOC: 02755838X
* Treccani: robin-hood

 |
**Roberto Jesús Taboada Rivadulla**, nado en Pontevedra o 30 de abril de 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Diplomado en Maxisterio, traballou na Cidade Infantil Príncipe Felipe e foi membro do Consello de Administración de CRTVG.

Militante socialista desde 1981, foi elixido concelleiro de Pontevedra en 1987 na candidatura de Gonzalo Adrio Barreiro. Nos comicios electorais de 1991 e 1999 foi candidato á alcaldía, e saíu elixido de novo concelleiro. Amais, foi deputado no Parlamento de Galicia na III e IV lexislaturas (1989-1997). Tras as eleccións de 1999 o PSdG apoiou o goberno de Miguel Anxo Fernández Lores como alcalde do BNG. Retirouse da política en 2002, meses antes das eleccións municipais, por mor dun derramo cerebral.

Na década de 1980 cultivou a pintura, o deseño e o debuxo. En 1982 deseñou o cartel das Festas da Peregrina de Pontevedra, e foi seleccionado no II Certame Galego de Artes Plásticas. Como escritor foi finalista do Premio de Xornalismo Julio Camba en 1982. Trala súa retirada da política, adícase á escritura e foi comisario de diversas exposicións.

Obra
----

* *O carballo e a súa historia: Pontevedra e a madeira* (2008)
* *O monumento ós heroes de Pontesampaio e o seu contorno* (2009; xunto a Arturo Hermida Samartín)
* *Fuentes de hierro pontevedresas* (2010; xunto a Enrique Sotelo Resurrección)
* *30 años de corporaciones municipales en Pontevedra* (2010)
* *Mi familia* (2014)
* *Das feiras aos gabinetes. A fotografía en Pontevedra 1865-1960* (2015)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Pontevedra

### Ligazóns externas

* "No puede hablar, leer ni escribir, pero se defiende" Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. artigo en *El Correo Gallego*, 7 de maio de 2011 *(en castelán)*.
* "Roberto Taboada abre un álbum de fotos históricas na Casa da Luz", artigo en *Pontevedra Viva*, 8 de maio de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535116
* WorldCat
* VIAF: 100928825
* BNE: XX4829448
* GND: 1153644517

 |
**Radelchis I** (m. 851) foi tesoureiro e despois príncipe de Benevento desde 839, ano no que asumiu o trono tras o asasinato (ocorrido probabelmente baixo a súa propia instigación) do príncipe Sicardo, ata a súa morte. Durante o seu reinado, o principado beneventano perdeu boa parte dos seus territorios, que pasaron a constituír o Principado de Salerno.

Traxectoria
-----------

Segundo a *Chronica Sancti Benedicti Casinensis*, Landolfo o Vello, que fora aliado de Sicardo, liberou de prisión ao irmán deste último, Siconolfo, e coa axuda Guaiferio, xefe da familia salernitana dos *Dauferidi*, conduciuno a Salerno para que fose proclamado príncipe en oposición ao usurpador Radelchis. Coa aclamación de Siconolfo tivo comezo unha guerra civil de máis de dez anos que convulsionou o principado e levou á división en dúas partes do seu vasto territorio, correspondente á chamada *Longobardia Minor*.

No 841 Radelchis obtén a axuda de mercenarios sarracenos, como fixera había catro anos o duque Andrea II de Nápoles. Ás correrías dos soldados musulmáns, que saquearon a cidade de Capua e obrigaron a Landolfo a fundar unha nova capital nos arredores do outeiro de Triflisco, respondeu Siconolfo, que pagou á súa vez tropas de mercenarios sarracenos para contrarrestar as ofensivas de Radelchis. Os dous príncipes cristiáns e os seus guerreiros musulmáns provocaron por todas partes saqueos e devastacións, gañándose a cólera do rei de Italia Ludovico II. Coroado co-emperador no 850, Ludovico dedicouse enseguida á pacificación dos longobardos do sur de Italia, obrigando a Radelchis e Siconolfo a asinar un acordo de paz no 851. O capitular serviu para ratificar oficialmente, baixo a autoridade do soberano carolinxio, o acordo de principio ao que xa chegaran os dous rivais. Este establecía que o vasto territorio beneventano fose dividido en dúas partes: o principado de Benevento, notabelmente reducido, quedoulle a Radelchis; a Siconolfo foille recoñecido o dominio sobre as restantes rexións, que constituíron o principado de Salerno. Ademais, Ludovico expulsou de Benevento aos guerreiros sarracenos do Emirato de Bari. Tras a división, Radelchis viviu poucos meses e o seu trono foi herdado polo seu fillo Radelgardo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gwatkin, H.M. Whitney, J.P. (ed) et al. *The Cambridge Medieval History: Volume III*. Cambridge University Press, 1926.
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Roma, 2004.
* Chronica S. Benedicti Casinensis Arquivado 05 de xaneiro de 2011 en Wayback Machine..

Outros artigos
--------------

* Benevento.
* Principado de Benevento.
* Principado de Salerno.

| Principado de Benevento |
| --- |
| *Segue a:* Sicardo de Benevento | **Radelchis I de Benevento**(839-851) | *Precede a:* Radelgardo de Benevento |
| - |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2344194
* BMT: 197311
* DBI: ID
* WikiTree: Benevento-17

 |
**Ricardo Rodolfo Maduro Joest**, nado en Panamá o 20 de abril de 1946, é un político e empresario hondureño que foi Presidente da República entre 2002 e 2006. Anteriormente fora director do Banco de Honduras. Pertence ao Partido Nacional de Honduras.

Biografía
---------

Fillo de pai panameño e nai hondureña, esta á súa vez nada en Guatemala, Ricardo Maduro se graduouse pola Lawrenceville School e despois pola Universidade Stanford. Do seu primeiro matrimonio, con Miriam Andréu, tivo tres fillos, un dos cales foi secuestrado o 23 de abril de 1997 e atopado morto dous días despois.

Despois da morte do seu fillo, decidiu saír candidato á presidencia, tendo como divisa a loita contra a criminalidade. Foi elixido o 2001, asumindo o 27 de xaneiro de 2002. O outubro de 2002 contraeu matrimonio con Ocaña Navarro.

Aínda durante o seu período presidencial, Maduro e a súa filla sufriron un accidente de avión, o 1 de maio de 2005. A pesar da gravidade do accidente, ambos se recobraron do mesmo.

Nas eleccións de 27 de novembro de 2005 o candidato do seu partido Porfirio "Pepe" Lobo, perdeu fronte a Manuel Zelaya do Partido Liberal de Honduras, quen o substituíu no cargo presidencial o 27 de xaneiro de 2006.

Notas
-----

1. ↑  "La boda del año: Ricardo Maduro - Melissa Callejas". La Prensa. 14 de outubro de 2009. Consultado o 2016-11-20.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 06 de abril de 2009. Consultado o 17 de setembro de 2010.

| Presidente de Honduras |
| --- |
| *Segue a:* Carlos Flores Facussé | **Ricardo Maduro**(2002-2006) | *Precede a:* Manuel Zelaya |
| Partido Nacional de Honduras |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q441393
* WorldCat
* VIAF: 24277578
* EBID: ID
* FAST: 1576264
* GND: 1172428166
* LCCN: no2002099116
* Munzinger: 00000023968

 |
*Non confundir con Salvador García-Bodaño Zunzunegui (fillo)*.

**Salvador García-Bodaño Fernández**, nado en Negreira o 13 de abril de 1896 e finado en Santiago de Compostela o 20 de novembro de 1955, foi un procurador, xornalista, escritor e agrarista galego.

Traxectoria
-----------

Cando estudante universitario colaborou como correspondente no xornal *La Raza* do Río de Xaneiro, foi redactor de *La Zarpa* e tamén se dedicou á literatura. Foi un destacado dirixente do agrarismo barcalés: dirixiu o periódico *A Fouce* de Negreira, participou na constitución da Federación das Asociacións Agrarias do partido de Muros-Negreira e sufriu un atentado seguido dun proceso. En 1921 presentouse como candidato agrario-galeguista á Deputación da Coruña polo distrito de Negreira, pero fracasou no intento. En agosto de 1923 foi detido con Manuel Ruso Alonso por promover unha reunión ilícita e viuse involucrado nun procesamento que continuou durante a ditadura de Primo de Rivera. Colaborou en *El Compostelano* cunha serie de crónicas sobre a historia do agrarismo galego asinadas co pseudónimo **Palmerín**. Exerceu como procurador dos Tribunais en Santiago de Compostela e foi vicedecano do colexio profesional. Na década dos anos trinta fundou e dirixiu unha revista de procuradores en Madrid.

Foi pai de Salvador García-Bodaño Zunzunegui.

Obras
-----

* *Páginas de mi vida*, 1925.
* *Nubes y sombras*, 1927.
* *Hojas del corazón*, 1928.

Galería de imaxes
-----------------

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 31-8-1923, p. 4.
2. ↑  *El Compostelano*, 22-10-1928, p. 2.
3. 1 2  Ilustrado por Camilo Díaz Baliño.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Salvador García-Bodaño Fernández Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "García-Bodaño Fernández, Salvador". *Dicionario biográfico de Galicia* **2**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 150.
* "García-Bodaño Fernández, Salvador". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán). Bibliófilos Gallegos.

### Ligazóns externas

* Insignes barcaleses: Salvador Gardía-Bodaño Fernández
Unha **sociedade anónima deportiva** é un tipo especial de sociedade anónima en España, creada coa Lei 10/1990 do 15 de outubro e desenvolvida co Real Decreto 1251/1999 do 16 de xullo.

Necesidade da lexislación específica
------------------------------------

A Lei 10/1990, do 15 de outubro do deporte, co seu preámbulo, comenta sobre a necesidade de crear esta nova figura societaria o seguinte:

> 
> 
> (...) Nun primeiro nivel, a Lei propón un novo modelo de asociacionismo deportivo que persegue, por unha banda favorecer o asociacionismo deportivo de base, e por outro, establecer un modelo de responsabilidade xurídica e económica para os clubs que desenvolven actividades de carácter profesional. O primeiro preténdese lograr mediante a creación de clubs deportivos elementais, de constitución simplificada. O segundo, mediante a conversión dos clubs profesionais en Sociedades Anónimas Deportivas, ou a creación de tales sociedades para os equipos profesionais da modalidade deportiva que corresponda, nova forma xurídica que, inspirada no réxime xeral das sociedades anónimas, incorpora determinadas especificidades para adaptarse ao mundo do deporte. (...)
> 
> 

Con esta nova figura societaria, o lexislador quere mellorar a transparencia económica e xurídica das empresas que operan no mundo do deporte profesional en España, e abrir a posibilidade de que estas sociedades coticen en bolsa tal como o fan diferentes sociedades futbolísticas italianas.

Ata a actualidade ningunha sociedade anónima deportiva saíra a bolsa, en parte debido a que os clubs deportivos que máis ingresos obteñen, o Real Madrid Club de Fútbol e o Futbol Club Barcelona, seguen sendo asociacións deportivas non mercantís.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Real Decreto 1251/1999, do 16 de xullo, sobre sociedades anonimas deportivas.
* Lei 10/1990, do 15 de outubro, do deporte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323627
* GEC: 0521609

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sociedade de María.

A **Sociedade de María** (en latín: *Societas Mariae*), cuxos membros son coñecidos coma **maristas**, é un instituto relixioso católico fundado por Jean-Claude Colin no ano 1816 en Francia.

Historia
--------

O instituto ten a súa orixe nun grupo de seminaristas que, en 1816, comprometéronse a fundar unha nova familiar relixiosa, centrada na loita contra a impiedade e o indiferentismo relixioso e imitando o espírito de humildade da Virxe María. A familia debería estar composta por un instituto laical adicado ao ensino (o Instituto dos Irmáns Maristas das Escolas), unha sección feminina (as Irmás da Congregación de María), e unha sección de sacerdotes, a dos **padres maristas**, que foi a sección encargada a Jean-Claude Colin.

Durante os primeiros anos os sacerdotes maristas pertenceron ao clero diocesano, e en 1825 formaron a primeira compañía de misioneiros para a predicación e o apostolado nas zonas rurais da diocese de Belley.

En 1833 Colin viaxou a Roma para pedir a aprobación do seu instituto, mais atopou certas dificultades. Porén, o 29 de abril de 1836 o papa Gregorio XVI deulles a aprobación definitiva co breve *Omium gentium*, e encomendoulles a recentemente creada vigairía apostólica de Oceanía occidental. O 24 de setembro celebrouse a profesión de votos dos primeiros vinte padres maristas.

As constitucións da Sociedade de María foron aprobadas en 1873.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sociedade de María***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q923103
* WorldCat
* VIAF: 128447598
* BNF: 120016757
* EBID: ID
* ISNI: 0000 0001 2322 139X
* SUDOC: 027545423

 |
**Salvador Quishpe Lozano**, nado en Zamora, 15 de marzo de 1971, é un político ecuatoriano, militante de Pachakutik que foi prefecto de Zamora Chinchipe; durante a súa xestión converteuse nunha figura do movemento indíxena pola súa forte oposición ás políticas da presidencia de Rafael Correa, chegando a ser precandidato do seu partido para as eleccións presidenciais de 2017.

Traxectoria
-----------

Naceu o 15 de marzo de 1971 no sector de Piuntza da parroquia Guadalupe, cantón Zamora, provincia de Zamora Chinchipe. Os seus pais son Manuel Asunción Quishpe e María Francisca Lozano Gualán, ambos de orixe saraguro.

É militante do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik. Desempeñou diversos cargos como dirixente da Federación de Saraguros de Zamora Chinchipe. Foi presidente da Ecuarunari, asesor do Consello Provincial de Cotopaxi, dirixente da coordinación política da CONAIE. Representou á provincia de Zamora Chinchipe en dúas ocasións como deputado no ano 2003 e 2007. Durante ese tempo foi acusado de nepotismo e peculado, tendo 19 procesos xudiciais na súa contra.

Entre 2009 e 2019 ocupou o cargo de prefecto de Zamora Chinchipe, durante a súa dministración sostivo unha posición crítica ao goberno de Rafael Correa, formando e dirixindo protestas contra o réxime, nas que se inclúe a marcha indíxena cara a Quito contra a minería do 2012.

En 2021 encabezou a lista de asembleístas nacionais do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik, resultando elixido nas eleccións lexislativas do 7 de febreiro de 2021, volvendo ocupar un escano despois de 14 anos do seu paso polo antigo Congreso Nacional.

Notas
-----

1. ↑  *Salvador Quishpe, segundo precandidato de Pachakutik*. El Universo. Guayaquil – Ecuador, 24 de maio de 2016.
2. ↑  *Posesión Histórica Salvador Quishpe Lozano Prefecto de Zamora Chinchipe*. Agencia de Noticias Plurinacional del Ecuador. Ecuador, 4 de agosto de 2009.
3. ↑  "Diez personajes de varios partidos vuelven hasta 22 años después a Asamblea". *El Universo* (en castelán). 14 de febreiro de 2021. Consultado o 2021-02-17.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Salvador Quishpe Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* El Comercio: *Salvador Quishpe: "Me tuvieron en la esquina de la Presidencia de la República"*. Quito - Ecuador, 13 de agosto de 2015.

* Portal:Pobos indíxenas de América
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Saint-Barthélemy.
Coordenadas: 46°38′00″N 6°36′00″L﻿ / ﻿46.63333, -6.60000

Igrexa da vila de Saint-Barthélemy
**Saint-Barthélemy** é unha vila e comuna suíza (municipio) do cantón de Vaud, situada no distrito de Gros-de-Vaud.

Xeografía
---------

Limita ao norte coa comuna de Goumoëns, ao leste con Echallens, ao sueste con Assens, ao sur con Bioley-Orjulaz, ao suroeste con Bettens e a oeste con Oulens-sous-Echallens.

Situada a 593 msnm, a vila ocupa unha superficie de 4,11 km².

Segundo o censo de 2014 contaba con 777 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 189 hab./km².

Historia
--------

A comuna formou parte até o 31 de decembro de 2007 do distrito de Echallens.[]

Notas
-----

1. ↑  Oficina federal de estatística (31 de decembro de 2014). "Bilanz der ständigen Wohnbevölkerung nach Bezirken und Gemeinden" *(en alemán)*. Consultado o 15 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Saint-Barthélemy, Vaud*** |

### Ligazóns externas

* Saint-Barthélemy (VD) no *Dicionario Histórico de Suíza* *(en francés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q68073
* WorldCat
* VIAF: 316739737
* GeoNames: 7287021
* GND: 4556853-4
* HDS: 002378
* OSM: 1685133

 |
**Saria** é unha empresa de orixe alemá adicada á produción de alimentos para persoas e animais, produción de combustibles de orixe animal e reciclaxe de produtos orgánicos.

As orixes da empresa están na creación en 1998 por parte do Groupe Rethmann de Saria, empresa adicada ao aproveitamento de subprodutos animais. A empresa medrou mercando fábricas en Francia, Austria, Polonia, República Checa e España. En 2006 mercou Ártabra, a fábrica situada en Suevos (Arteixo) adicada á produción de fariña de peixe. Limitada de Productos Químicos SJ foi creada en 1950 e dende entón aproveitaba os descartes de peixe da lonxa da Coruña para facer fariña e aceite de peixe. En 2003 Ártabra tiña 50 traballadores e vendía 21 millóns de euros.

Notas
-----

1. ↑  "Sostenibilidad, respeto al medioambiente y calidad. saria.es". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 20 de outubro de 2015.
2. ↑  "La alemana Saria, nueva propietaria de Ártabra, se compromete a impulsar la actividad de la firma. avoz.com". Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2016. Consultado o 20 de outubro de 2015.
Coordenadas: 61°15′N 028°15′L﻿ / ﻿61.250, -28.250

O lago Saimaa destacado en cor azul nunha foto de satélite. Véxase o Golfo de Finlandia na parte inferior e o Lago Ladoga á dereita. A liña negra representa a fronteira entre Finlandia e Rusia.
O lago **Saimaa** é, cunha superficie de 4.400 km², o meirande de Finlandia e o quinto de Europa. Atópase ó sueste do país e as cidades máis importantes que se encontran na súa ribeira son Lappeenranta, Imatra, Savonlinna, Mikkeli, Varkaus e Joensuu.

Desemboca no río Vuoksi, que flúe cara ó Lago Ladoga, xa en territorio ruso. A canle do Saimaa conecta o lago co Golfo de Finlandia, pasando dende Lappeenranta até Vyborg.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

O lago Saimaa en verán.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192770
* WorldCat
* VIAF: 241443454
* BRE: 3528125
* EBID: ID
* GEC: 0057820
* GeoNames: 638181
* GND: 4076955-0
* LCCN: n2015039199
* OSM: 7379046

 |
| Saguinus geoffroyi |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Primates |
| Suborde: | Haplorrhini |
| Infraorde: | Simiiformes |
| Parvorde: | Platyrrhini |
| Familia: | Callitrichidae |
| Xénero: | *Saguinus* |
| Especie: | *S. geoffroyi* |

 |
| Nome binomial |
| *Saguinus geoffroyi*(Pucheran, 1845) |
|  |

***Saguinus geoffroyi*** é unha especie de pequeno primate de pelaxe branca e negra, coa caluga de cor avermellada. Acada entre os 22 até 25 cm de lonxitude; cunha cola de 31 a 40 cm. O peso rolda os 300 a 560 g. Aliméntase de froitas e invertebrados. Complementa a súa dieta con flores, retoños e zume.

A súa distribución abrangue dende Costa Rica até Colombia. Algúns estudosos teñen considerado este taxón como unha subespecie do *Saguinus oedipus* pero as investigacións recentes suxiren que son dous grupos diferentes abondo como para ser recoñecidos como especies separadas.

Como tódolos callitrichine son arbóreos; adoitan vivir en áreas de crecemento secundario ou en bosques mixtos. Como moitas especies desta subfamilia atópase en perigo de extinción, principalmente pola destrución do seu hábitat, aínda que é particularmente abondoso nalgunhas localidades de Panamá. En Colombia hai poboacións naturais desta especie protexidas no Parque Nacional Natural Las Orquídeas, que se atopa no Chocó.

Notas
-----

1. ↑  Marsh, L.K. Cuarón, A.D. e de Grammont, P.C. "{{{taxon}}}". *Lista Vermella de especies ameazadas.* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Saguinus geoffroyi*** |

### Bibliografía

* Moore, A. J. & Cheverud, J. M. (1992). Systematics of the *Saguinus oedipus* group of the bare-face tamarins: Evidence from facial morphology.  *American Journal of Physical Anthropology, 89*, 73-84.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Saguinus\_geoffroyi
* EOL: 323900
* GBIF: 2436466
* iNaturalist: 43384
* IRMNG: 10227746
* ITIS: 572925
* IUCN: 41522
* MSW: 12100228
* NCBI: 43778
* Species+: 6142

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Remesar.

**San Xoán de Remesar** é unha parroquia que se localiza no concello de Bóveda. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 53 habitantes (33 mulleres e 20 homes), distribuídos nas entidades de Augalevada, A Fontaíña, Ourille, Penacova, A Portaxe e Remesar, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 69 habitantes.

Limita coas parroquias de Castro de Rei de Lemos ao noroeste, Vilarbuxán ao nordés e leste, Rubián, Teilán e Martín ao sur, e A Broza ao oeste.

Historia
--------

A primeira referencia a Remesar, aparece nun documento da Catedral de Lugo, do ano 891, no que se cita como lugar do Val de Lemos. Posteriormente, Juan de Padromao abade de Castro de Rei, fai carta de foro, no 1502, sobre varias casas e herdanzas desta parroquia.

Patrimonio
----------

A **igrexa parroquial** data do século XVII. Trátase dun edificio con dúas naves, de planta rectangular e muros de cachotería de xisto enlucidos, con cuberta de madeira e xisto a dúas augas.

Na Portaxe sitúase a **capela da Virxe das Dores**, do século XVIII aínda que moi reformada. Na mesma aldea consérvanse tamén restos do **muíño do Fidalgo**.

Destaca en Penacova, a **ferrería** do mesmo nome, da que hai unha primeira referencia no ano 1780. Presenta un bo estado de conservación, conservando a fragua, o mazo, os foles, a maquinaria hidráulica en xeral en funcionamento grazas a súa restauración. No mesmo lugar está o **muíño de Penacova**, tamén ben conservado.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Remesar

| Lugares da parroquia de Remesar no concello de Bóveda (provincia de Lugo) |  |
| --- | --- |
| Augalevada | A Fontaíña | Ourille | Penacova | A Portaxe | Remesar |

### Parroquias de Bóveda

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Bóveda |  |
| --- | --- |
| Bóveda (San Martiño) | Freituxe (Santiago) | Guntín (San Cristovo) | Martín (San Cristovo) | Mosteiro (San Paio) | Remesar (San Xoán) | Ribas Pequenas (Santiago) | Rubián (Santiago) | San Fiz de Rubián (San Fiz) | Teilán (Santa Baia) | Tuimil (Santa María) | Ver (San Vicenzo) | Vilalpape (San Bartolomeu) | Vilarbuxán (San Bartolomeu) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Bóveda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20541845
* código INE: 27008060000

 |
Sarna nunha mazá
Lesións da sarna da maceira nas follas dunha maceira brava.
A **sarna da maceira**, é unha doenza das maceiras orixinada polo fungo *Venturia inaequalis*, que produce lesións ou máculas escuras sobre as follas, os froitos e algunhas veces nas crecenzas ou fillos.

As plantas afectadas pode que solten o seu froito anticipadamente, derivando posibelmente en elevadas perdas das colleitas. A sarna da maceira preséntase xeralmente cando as mazás están xa maduras, porén causa máis dano en zonas onde a primavera e o verán son fríos e húmidos.

Todas as especies de poma poden verse afectadas por este padecemento, mais existen variedades resistentes. Acháronse quince xenes en cultivares de maceira que conferen resistencia contra esta sarna. Augúrase o uso de técnicas de cisxenese para introducir eses xenes nos cultivares comerciais, e polo tanto crear novos cultivares resistentes. Iso pode lograrse mediante a mellora xética convencional, mais collería máis de 50 anos logralo.

Un tratamento común da enfermidade é asperxir de xeito regulado funxicidas, obténdose a maior parte das veces un control efectivo; un xeito de reducir a incidencia da sarna é retirar da horta as follas que caen polo outono, pois é nelas onde o fungo pasa o inverno e son a orixe da infección primaria da primavera seguinte.

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 16 de xullo de 2015 en Wayback Machine. Resistance to apple scab

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sarna da maceira - *Venturia inaequalis* Arquivado 11 de marzo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q618365
* MAG: 2780087045

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EPPO: VENTIN

 |
**Salvador Sánchez García**, coñecido como **Limiñón**, nado en Betanzos cara a 1910 e finado no mesmo concello o 29 de novembro de 1971, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou na Academia Militar de Zaragoza. Afiliouse a Falange Española o 14 de novembro de 1933. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi alférez provisional e xefe da primeira Bandeira de Falange da Coruña. Ao rematar a guerra foi de xefe comarcal de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de 1941 a 1952. Finou en Betanzos o 29 de novembro de 1971. Foi deputado provincial. En 1963 foi elixido concelleiro de Betanzos polo terzo familiar.

Vida persoal
------------

Casou con Ascensión Sarasá Gracia e foi pai de Manuel, María del Pilar, Ascensión, Margarita e Rosa María Sánchez Sarasá.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 30-11-1971, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Torres Regueiro, Xesús (2018). "Un achegamento á Falange local: O libro de afiliados á Falange de Betanzos (1936-1967)". *Anuario Brigantino* (41): 237–279.