recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Lycaena tityrus |
| --- |
| *Lycaena tityrus*, cópula, na parte superior a femia. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Lycaenidae |
| Xénero: | *Lycaena* |
| Especie: | ***Lycaena tityrus***Poda, 1761 |

 |

*Lycaena tityrus*, macho
*Lycaena tityrus*, femia
*Lycaena tityrus* ♀ △ 
***Lycaena tityrus*** é unha bolboreta da familia Lycaenidae.

Características
---------------

A parte superior do macho é de cor marrón con manchas negruzcas. Ao longo do bordo posterior hai unhas poucas manchas de cor laranxa. As ás dianteiras da femia son máis redondeadas e un pouco máis laranxas que no macho, e ela ten máis manchas de cor laranxa ao longo dos bordos das ás dianteiras e traseiras, pola contra, son bastante similares na parte superior.

A parte inferior é similar en ambos os sexos, dunha cor amarela agrisada, manchas escuras e manchas de cor laranxa ao longo dos bordos das ás.

Bioloxía
--------

A larva é de cor verde e pode chegar a ter até 20 milímetros de longo. Hiberna como larva nova.

As súas plantas hospederas son especies de acedeira *Rumex* como *R. acetosa*.

Período de voo
--------------

É unha especie polivoltina en lugares cálidos, de abril a outubro, bivoltina en lugares máis frescos, de maio e xuño e de xullo a setembro, voa de 50 a 2500 metros de altitude.

Distribución
------------

Habita o sur e centro de Europa, chega a Italia, Sicilia, Grecia e Turquía, o sur de Rusia, até a cordilleira de Altái. Nos países nórdicos está a nivel local en Dinamarca. En España atópase na metade norte eurosiberiana, entre os Pireneos e Galicia ademais do sistema Ibérico norte. É substituída por *Lycaena bleusei* en gran parte do centro Peninsular.

Hábitat
-------

O seu hábitat son prados con flores.

Notas
-----

1. ↑   *Lycaena tityrus*.
2. ↑  *Lycaena tityrus*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fotografías e Taxonomía
* 
* Butterflies.de
* Moths and Butterflies of Europe and North Africa (inglés)
* *Lycaena tityrus* na web de Fauna Europaea

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q901019
* MAG: 2778857874

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51376
* Dyntaxa: 201130
* EUNIS: 90400
* FE: 441198
* FE-New: ID
* GBIF: 5882898
* iNaturalist: 154654
* NBN: NHMSYS0000503121
* NCBI: 266947
* Soortenregister: 168353
* TAXREF: 219751
* Vlindernet: 1041

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1475468

 |
| Burreño |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Domesticado |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Perissodactyla |
| Familia: | Equidae |
| Xénero: | *Equus* |
| Especie: | ''***Equus caballus* x *Equus asinus''*** |

 |
| Nome binomial |
| *Ningún* |
| Sinonimia |
| ***Equus mulus*** |

A **mula burreña** ou **besta burreña** é o resultado da hibridación entre un cabalo e unha burra.

Para conseguir este cruzamento hai que adestra-lo cabalo desde novo, dando lugar a un tipo de semental denominado popularmente *cabalo burreiro*. Tampouco as burras aceptan facilmente ser cubertas por un cabalo. Coma a mula, que é o cruzamento entre un burro e unha egua, tamén é estéril.

Presenta características propias do cabalo: cabeza longa e delgada (pero menos ca na mula), crina máis abundante, rabo con pelo desde o nacemento; e do burro, as orellas longas. Tense descrito o burreño como un "burro con patas de cabalo", fronte á mula que viría ser coma un "cabalo con patas de burro".

A voz do burreño lembra máis o rincho do cabalo, aínda que é máis grave. En calquera caso, son animais predominantemente silenciosos, que rara vez emiten sons. A voz da mula semella máis o orneo do burro. A capa é moi variable pero a normal é a torda. O tamaño tamén varía moito, segundo fora o dos pais.

Canto ó seu aproveitamento como animal de traballo, o burreño ten menos forza e resistencia cá mula. Por esta razón, ademais da dificultade do cruzamento, sempre foron moito máis escasos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217584
* AAT: 300265978
* BNCF: 31179
* BRE: 2149194
* EBID: ID
* LCCN: sh2004001503
* MAG: 2777463837

 |
**Laurent Fignon**, nado o 12 de agosto de 1960 e finado o 31 de agosto de 2010, foi un ciclista francés, vencedor do Tour de Francia en dúas ocasións.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira profesional de moi novo, obtendo xa a súa primeira vitoria en 1982 no Critérium Internacional. En 1983, foi un dos grandes apoios de Bernard Hinault na Vuelta Ciclista a España na súa loita contra Alberto Fernández, Álvaro Pino e Julián Gorospe. Acabou na 7ª posición. Esa mesma tempada, aos 22 anos, gañaba o Tour de Francia sendo o gañador máis novo dende 1933. Ao ano seguinte (1984) batería a Bernard Hinault de xeito contundente en todos os terreos con cinco vitorias parciais. Anteriormente, ficara segundo no Giro de Italia tras Francesco Moser, vencendo nunha tirada e obtendo o Gran Premio da Montaña.

En 1985 unha lesión no xeonllo impediulle disputar o Tour. Ao ano seguinte, quixo retornar ao máximo nivel comezando pola Vuelta Ciclista a España, pero o ritmo imposto polo duelo entre Robert Millar e Álvaro Pino na montaña freou as súas arelas tendo que conformarse cun sétimo posto. Ese ano gañara a Frecha Valoa.

En 1987 gañou unha tirada no Tour de Francia pero tampouco conseguiu adaptarse ao ritmo derivado da loita entre Stephen Roche e Pedro Delgado, quedando relegado a un digno sétimo posto. Esa tempada disputara tamén a *Vuelta a España* quedando terceiro tras Luis Herrera e Reimund Dietzen e por diante de Pedro Delgado. En 1988 gañou a Milán-San Remo.

En 1989 gañaba o Giro de Italia e anunciábase o seu retorno ao cume mundial. Dominou o Tour de Francia, pero unha actuación excepcional de Greg Lemond na crono final deixouno a oito segundos de repetir triunfo. A máis curta diferenza da historia da carreira francesa. Con todo, outras vitorias como a Milán-San Remo ou o Gran Premio das Nacións dese ano permitíronlle arrebatar ao máximo especialista en clásicas Sean Kelly o número un da clasificación mundial.

En 1990 gañou o Critérium Internacional. Fignon sería sexto no Tour de 1991 e en 1992 gañaría a súa derradeira etapa na rolda francesa ficando nunha discreta 23ª praza.

Traballou como comentarista deportivo ata que un cancro de páncreas acabou coa súa vida aos 50 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  Nova da morte de Fignon, *Público* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13484
* WorldCat
* VIAF: 25549326
* BNE: XX927838
* BNF: 12058332v
* EBID: ID
* FAST: 1932893
* GEC: 0519192
* GND: 124914608
* IMDb: nm1426592
* ISNI: 0000 0001 0856 081X
* LCCN: no2010096551
* Munzinger: 01000000808
* NTA: 321070003
* OL: OL7048870A
* SUDOC: 028827848
* CyclingArchives: 4959
* ProCyclingStats: 140969

 |
**José Fernando Fernández Vázquez**, coñecido como **comandante Sotomayor**, nado na Pobra do Caramiñal en 1904 e finado en Mérida (Venezuela) en 1986, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de nai solteira. Traballador da conserva, militou no PSOE e fundou a agrupación socialista da Pobra do Caramiñal. Por problemas nas fábricas da conserva da Pobra foi detido e condenado ó desterro en Vilagarcía de Arousa onde traballou como albanel e coincidiu con José Domingo González Boullosa. En 1933 ingresou no Partido Comunista de España e presentouse ás eleccións de 1933 como candidato polo PCE.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba na Pobra e para evita-los falanxistas que o perseguían fuxiu por mar, nunha lancha roubada, perseguido pola ría ata que arribou a un porto seguro. Co triunfo das forzas franquistas en Galicia ten que se refuxiar na serra do Barbanza e permanecer alí cun grupo de homes armados ata agosto de 1937, cando fuxiu a Portugal, onde colaborou no afundimento dun buque alemán cargado con armas para o bando franquista antes de pasar á zona republicana.

### Campo de concentración e exilio

Participou na resistencia francesa contra os nazis e estivo no campo de concentración de Auschwitz. En protesta polo abandono da loita armada saíu do PCE en 1948. Exiliado en Venezuela foi propietario dun pequeno taller de electricidade. Foi un dos fundadores do DRIL e participou no secuestro do Santa María. Pasou uns anos en Cuba como profesor de universidade e foi membro da secretaría permanente da Organización Latinoamericana de Solidariedade.

Obras
-----

* *Ideas sobre la técnica del golpe de estado*, 1932.
* *Yo robé el Santa María*.

Vida persoal
------------

Casou con Manuela Pou e foi pai de José, Rosa, Manuel, Santiago e Guillermo Fernández Pou.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abuín Duro, Marcelino (2018). *La primavera rota. Vilagarcía de Arousa, 1936-1941*. Abegondo: Sociedad Bibliográfica de Galicia. pp. 188–190. ISBN 978-84-09-02453-7.
* Calvo, Tucho (28-1-1979). "Un gallego planeó el secuestro del trasatlántico «Santa María»". *La Voz de Galicia*: 27.

* Soutomaior, J. (1999). *Eu roubei o Santa María*. Vigo: Galaxia. ISBN 978-84-8288-271-0.

### Ligazóns externas

* Xosé Fernández, un galego en Auschwitz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16493524
* WorldCat
* VIAF: 4290672
* ISNI: 0000 0000 4521 6658
* LCCN: n2002035746
* PTBNP: 1476670

 |
| Monte Binga |
| --- |
| Cara norte do monte Binga |
| Elevación: | 2.436 metros |
| Latitude: | 19° 40′ 27″ S |
| Lonxitude: | 33° 03′ 39″ E |
| Localización: | Mozambique |
| Cordilleira: | Montes Chimanimani |
| Primeira acensión: |  ? |
| Rota máis fácil: |  ? |
| Localización do monte Binga no oeste de Mozambique |

O **Monte Binga** é o punto de maior altitude de Mozambique, con 2.436 m.s.n.m.

Situación
---------

Está situado na provincia de Manica, no oeste do país, moi preto da fronteira con Cimbabue, e á latitude aproximada da cidade de Chimoio, da que dista uns 100 km. Forma parte das elevacións meridionais do Great Rift Valley, a enorme falla que percorre a África Oriental de norte a sur. O Binga pode considerarse como unha continuación das cadeas montañosas de Cimbabue, que se prolongan cara a Mozambique.

Protección
----------

A montaña está encadrada nos lindes setentrionais do Parque Nacional de Chimanimani, compartido co veciño país de Cimbabue. Da súa área total, 1.756 km² están en territorio mozambicano.

Escalada
--------

As guías turísticas recomendan tentar a ascensión do Monte Binga durante a estación seca e tomar previsións sanitarias, pois o hospital máis próximo fica en Chimoio, con condicións dificultosas de comunicación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1353678
* EBID: ID
* GeoNames: 8199112
* Peakbagger: 11230

 |
**Manuel Millares Vázquez**, nado en Noia o 9 de febreiro de 1906 e finado en Madrid en novembro de 1985, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Co oito anos emigrou cos seus pais a Cuba. Tivo diversos traballos ata que en 1930 apareceron as súas primeiras colaboracións en *España Republicana*. Foi nomeado presidente da Izquierda Republicana Española en Cuba en 1935. A mediados de 1937 foi enviado polo xornal *Pueblo* como correspondente a territorio republicano. Permaneceu alí varios meses, e a partir desa experiencia escribiu a novela *Hombres de paz en guerra*. Rematou os estudos de Ciencias Sociais e Dereito Público na Universidade da Habana en 1938. Foi columnista do periódico *El Mudo* e da revista *Carteles* e colaborou en *Bohemia*, *Facetas de Actualidad Española*, *Galicia*, *El Periodista*, *Vida Universitaria*, *Voz de España* e *Loita*. En 1946 renunciou ao Círculo Republicano Español onde militaba e comezou a apartarse da loita antifranquista. En 1946 escribiu o programa radial Páginas de España co poeta Ángel Lázaro. Durante a ditadura de Batista foi asesor da Junta del Instituto Nacional de Cultura. Marchou de Cuba despois do triunfo da revolución e estableceuse en Porto Rico, onde foi profesor da súa Universidade. Finou en Madrid en novembro de 1985.

Obras
-----

* *Chela. Siete cuentos del Trópico*, 1934.
* *Cuentos de mar y tierra*
* *Vidas fecundas*
* *Hombres de paz en guerra. Memorias de un miliciano*.

Recoñecementos
--------------

* Premio Justo de Lara (1949).

Notas
-----

1. ↑  *El País*, 25-11-1985, p. 61.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. p. 117. ISBN 84-8472-069-1.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

### Ligazóns externas

* Un noiés novela a Guerra Civil
* Manuel Millares Vázquez *(en castelán)*
* Millares Vázquez, una vida fecunda *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q50818032
* WorldCat
* VIAF: 61106668
* BNE: XX1351570
* ISNI: 0000 0000 3905 164X
* LCCN: no91013541
* NTA: 129295345

 |
**Pedro III** foi bispo de Lugo desde 1113 ata 1133.

Pedro foi capelán da raíña Urraca (*capellanus regine*) antes de ser elevado á sé de Lugo tras a dimisión do seu ineficaz predecesor, Pedro II, en 1113. Segundo as suxestións da *Historia compostellana*, Pedro III permaneceu moi ligado á raíña aínda despois da súa elevación. Reorganizou o capítulo da catedral de Lugo e comezou a construír un novo edificio. Estivo activo na adquisición de terras para a súa diocese, así como de privilexios papais en 1123 e 1131.

Un facsímile dunha carta de Pedro con data do 19 de marzo de 1132, e subscrita por un capelán (*capellanus*), probablemente do bispo, por todos os cóengos (*omnes canonici*), e por todos os burgueses da cidade (*omnes burgenses*).

Notas
-----

1. 1 2  Fletcher, Richard Alexander (1978). *The Episcopate in the Kingdom of León in the Twelfth Century*. Oxford University Press. pp. 65–66 e 118–19.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Diocese católica latina de Lugo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pedro II** | **Bispo de Lugo**1113 - 1133 | Sucesor:**Guido** |
**Hildeprando** foi duque de Spoleto desde 774 ata 789.

Traxectoria
-----------

Cando Teodicio de Spoleto morreu loitando no Cerco de Pavia en 774, os longobardos do ducado de Spoleto elixiron a Hildeprando como duque e sometéronse rapidamente aos francos. Hildeprando foi a Roma tras o exército franco e rendeu homenaxe ao papa Hadrián I. Con todo, a disputa entre Carlomagno e Hadrián sobre quen debía ter a soberanía sobre Spoleto foi resolta en favor dos francos nos seguintes anos. En xaneiro de 776, *Hildeprandus gloriosus et summus dux ducatus Spoletani* fixo unha doazón á Abadía de Farfa datada segundo o ano do reinado de Carlomagno. Este formulismo continuou en 777 de xeito que coa súa linguaxe excluía de feito a soberanía papal sobre o territorio.

En 775, Hadrián alegou que Hildeprando se unira á conspiración de Hrodgaud de Friúl e Arechis II de Benevento, pero non hai evidencia de que Hildeprando estivese involucrado. Hildeprando quedou como un firme rival do papado desde aquela.

En 779, Hildeprando viaxou a Virciniacum, probabelmente preto de Compiègne, para profesar fidelidade a Carlomagno. Levou canda el regalos e marchou coa promesa de que o rei había protexer os seus intereses dos do papa.

En 788, Hildeprando uniuse ás tropas francas e longobardas na resistencia á invasión bizantina. Morreu ao ano seguinte e, por designación real, sucedeuno un franco chamado Winixiso.

Notas
-----

1. ↑  Hodgkin, 31.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Italy and her Invaders*, de Hodgkin, Thomas. Clarendon Press: 1895.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1291466
* WikiTree: Spoleto-1

 |
Unha **Xunta militar** é un goberno formado por altos mandos das Forzas Armadas dun país, normalmente tras a tóma do poder por un *putsch* ou golpe de Estado. A xunta pode estar directamente a cargo das funcións de goberno ou exercer nominalmente un papel consultivo, delegando o cargo político concreto a un dos seus membros ou outro representante.

A diferenza das ditaduras carismáticas, centradas nun líder fortemente personalizado, as xuntas responden polo xeral a situacións de forte inestabilidade política, onde intereses ideolóxicos levan aos sectores máis conservadores a tomar cartas no asunto directamente; a suposta ameaza comunista motivou nominal ou realmente a multitude de xuntas militares nas décadas de 1950, 1960 e 1970, especialmente en América Latina, África e Asia, aínda que tamén foi común en moitos países europeos.

Exemplos de gobernos de xuntas militares son a ditadura dos Coroneis en Grecia (1967-1973); a Revolución Libertadora entre 1955 e 1958, a Revolución Arxentina entre 1966 e 1973, o Proceso de Reorganización Nacional na Arxentina (1976-1983), ou o Consello Militar Supremo en Nixeria (1983-1999)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anticomunismo
* Militarismo
* Ultradereita
* Xunta de goberno
**Raúl Francés Rodríguez**, nado no Porriño o 12 de maio de 1958, é un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Pedagoxía, é mestre de Pedagoxía Terapéutica. Nas eleccións municipais de 1995 foi elixido concelleiro do BNG no Porriño. En 1999 encabezou a candidatura nacionalista e pasou de 3 a 5 concelleiros, consolidándose como principal grupo da oposición ó PPdeG de José Manuel Barros. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou novamente a candidatura do BNG no Porriño, baixando a tres concelleiros, se ben foi elixido alcalde grazas a un pacto co PSdeG-PSOE (2 edís) que contou co apoio na investidura de Independientes de Porriño, de Gonzalo Ordóñez Puime, que lograra cinco concelleiros. Nas municipais de 2007 logrou sela forza máis votada con 5 edís, polo que foi reelixido alcalde como cabeza de lista máis votado e renovou o goberno de coalición cos socialistas, se ben a suma de ambos non lograba a maioría absoluta. En febreiro de 2010 os 3 grupos restantes da corporación (PP, CxP e IdeP) presentaron unha moción de censura que fixo alcalde ó candidato de CxP Nelson Santos Argibay e a integración das dúas formacións independentes no PPdeG, que pasou a rexer de novo o concello en maioría. Nas municipais de 2011 volveu encabezar a candidatura do BNG, mais non logrou recuperala alcaldía dado que o PPdeG logrou a maioría absoluta.

En abril de 2012 pediu a baixa no BNG e tamén como concelleiro xunto cos edís Kiko Paz Antón e Victoria Cardoso. Nas municipais de 2015 presentouse como independente de número dous na lista do PSdeG-PSOE, a cal acadou o goberno grazas a un pacto e foi segundo tenente de alcalde e concelleiro de Facenda, Emprego e Cultura. En novembro de 2015 dimitiu trala apertura de xuízo oral pola prórroga de contratos cando era alcalde en 2008. Foi condenado e inhabilitado por 8 anos e 6 meses a cargo público en novembro de 2016, adquirindo a sentenza firmeza en xaneiro de 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Barros González** |  **Alcalde do Porriño** 2003 - 2010 | Sucesor:**Nelson Santos Argibay** |

Notas
-----

1. ↑  "El exalcalde Raúl Francés encabezará la candidatura nacionalista de Porriño". artigo en *Faro de Vigo*, 12 de febreiro de 2011 *(en castelán)*
2. ↑  "Lo que pasó en el BNG fue un divorcio y la vida pondrá a cada uno en su sitio", artigo en *Faro de Vigo*, 20 de abril de 2012 *(en castelán)*.
3. ↑  "El exalcalde del BNG de Porriño, Raúl Francés, número 2 en la lista del PSOE", artigo en *Faro de Vigo*, 19 de abril de 2015 *(en castelán)*.
4. ↑  "Dimite Raúl Francés, segundo teniente alcalde de O Porrriño", artigo en *Faro de Vigo*, 9 de novembro de 2015 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Porriño
Zona desmilitarizada que separaba Vietnam do Norte de Vietnam do Sur
En terminoloxía militar, unha **zona desmilitarizada** ou **zona neutral** é unha área, polo xeral a fronteira ou límite entre dúas ou máis potencias militares (ou alianzas), onde a actividade militar non está permitida, polo xeral por medio dun tratado de paz, un armisticio ou outros acordos bilaterais ou multilaterais. A miúdo unha zona desmilitarizada atópase nunha liña de control e constitúe unha fronteira internacional *de facto*.

Algunhas zonas desmilitarizadas convertéronse tamén involuntariamente en zonas de conservación da vida silvestre, debido a que devanditos territorios son considerados demasiado perigosos para o asentamento e construción, e están menos expostos á perturbación humana ou a caza (Zona desmilitarizada de Corea).

En xeral, a palabra "desmilitarizado" significa ser convertido para un uso ou propósito non militar, ou retornado a un campo desmilitarizado. En tal sentido este termo é así utilizado nas ex-repúblicas soviéticas, tanto nos seus idiomas locais (mediante transliteración) como en idiomas occidentais.

A pesar de que moitas zonas desmilitarizadas son tamén territorio neutral, xa que a ningunha das partes se lle permite o seu control, mesmo para a administración civil, hai casos en que segue sendo unha zona desmilitarizada despois de terse realizado un acordo adxudicándolle o control completo a un estado, o cal renunciou ao seu dereito a estabelecer calquera forza ou instalación militar alí.

Tamén é posible que as partes acorden a desmilitarización dunha zona sen resolver aínda as súas reivindicacións territoriais en conflito, o que implica que devanditos conflitos serían resoltos unicamente por medios pacíficos (como o diálogo diplomático ou un tribunal internacional), ou mesmo poderían entrar nun punto "conxelado".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alto o fogo
* Terra queimada
* Casus belli
* Morto en combate
* Forzas especiais
* Lei marcial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41691
* AAT: 300163966
* BRE: 1946686
* JSTOR: demilitarized-zones

 |
| Kediet Ijill |
| --- |
| O Kediet Ijill visto desde un satélite da NASA |
| Elevación: | 915 metros |
| Latitude: | 22° 37′ 60″ N |
| Lonxitude: | 12° 33′ 0″ O |
| Localización: | Mauritania |
| Cordilleira: |  |
| Primeira acensión: |  ? |
| Rota máis fácil: |  ? |
| Localización do Kediet Ijill no N.O. de Mauritania |

O **Kediet Ijill** é unha montaña do occidente do deserto do Sáhara, que con apenas 915 m.s.n.m. é a maior elevación de Mauritania.

Nome
----

A transcrición do nome ofrece algunhas variantes; así pode aparecer como *Kedia de Idjil*, *Kediet ej Jill*, *Kediet Idjil*, *Kodia d'Idjil*, e aínda outras.
A primeira parte do nome corresponde ao árabe *kudya* "outeiro", mentres a segunda, sen apenas seguranza, semella estar emparentada co bérber do norte *iүil*, *ighil* ( en transcrición árabe:ّإﻳﻐﻞ) "crista; outeiro". A reunión dos dous nomes de distintos estratos lingüísticos compón unha case tautoloxía, como acontece con frecuencia en tales casos de designacións xeográficas.

Situación
---------

O Kediet Ijill sitúase no noroeste de Mauritania, a unha decenas de quilómetros da fronteira do Sáhara Occidental (controlado por Marrocos), na zona coñecida po El Hammami, na rexión de Tiriz Zemmour, e dentro do distrito administrativo de F'Dérik, de cuxa capital, a localidade homónima, dista apenas 24 km, movéndose en dirección noroeste desde a montaña. Máis lonxe, a nordeste aséntase a localidade de Zouérat.

Moi próximo á montaña sitúase, tamén a noroeste, o chott ou shebkhra de Ijill, terreos afundidos e cargados de sal, que son explotados como salinas.

Características
---------------

O Kediet Ijill é unha montaña-illa maciza formada por minerais férreos (magnetitas e hematitas) e cuarzos, que resiste a erosión. A súa xénese, magmática, é diferente a das formacións montañosas tabulares dos próximos adrar, tanto de Mauritania como do achegado Sáhara Occidental, que corresponden a materiais sedimentarios fortemente traballados polos axentes erosivos.

Economía
--------

Xunto a montaña están situadas as minas de ferro de Kediet Ijill, en explotación desde hai varios decenios e cuxo mineral sae por ferrocarril até os portos mauritanos de Cansado e Port-Étienne.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2595789
* GEC: 0506436
* GeoNames: 2378941
* Peakbagger: 11055

 |
Leito de Og segundo descrición no Deuteronomio
O **xigante Og** é un personaxe mitolóxico xudeu, era rei de Baixan, un dos reinos de xigantes, que segundo a versión xudía do Antigo Testamento situábanse nas beiras do río Xordán.

Personaxe
---------

De acordo o Xénese, **Og** salvouse do diluvio universal sentando no tellado da Arca de Noé. No Deuteronomio(3,11) descríbese o seu leito coma un obxecto prodixioso, feito de ferro e dun gran tamaño.

No Berakot, un dos tratados do Talmud descríbese a súa morte a mans de Moisés. Og ergueu sobre a súa cabeza unha montaña duns doce quilómetros cadrados para lanzala sobre os israelitas que chegaban á Terra Prometida dende Exipto. Porén Deus intercedeu, e enviou formigas que desfixeron a montaña, que caeu sobre o seu pescozo. Posteriormente Moisés lanzoulle unha lanza nun nocello impedindo a súa fuxida e provocándolle a morte debido ó peso da montaña.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Mitologia Jueva" por David Golstein. Tradución ó catalán de Manuel de Seabra. Título Orixinal: Jewish Mythology. Edicións de La Magrana S.A.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q878675
* WorldCat
* VIAF: 2736151002105330280009
* GND: 114327122X

 |
Gárgola no Pazo da Generalitat de Cataluña.
Medallón de Sant Jordi.
**Pere Joan** foi un escultor catalán do século XV. Nado arredor de 1398, era fillo de Jordi de Déu, grego de Mesina, antigo escravo de Jaume Cascalls, escultor catalán do século XIV. As derradeiras noticias sobre Pere Joan son de 1458 polo que se supón que falecería pouco despois dese ano.

Primeiros traballos
-------------------

Iniciouse na arte escultórica moi novo, moi probabelmente co seu pai. Con menos de vinte anos de idade aparecen xa documentadas as súas primeiras obras en solitario: unha clave de bóveda na nave central da catedral de Barcelona, que representa un Cristo na gloria circundado de anxos (1418) e mais na fachada leste do Pazo da Generalitat de Cataluña, na rúa do Bisbe. Aquí realizou o medallón de Sant Jordi (1416-1418). Fixo tamén as gárgolas da fachada gótica da Casa da Cidade. O seu virtuosismo artístico inscríbese dentro dos parámetros do gótico internacional. Cara a 1425 atópase traballando na catedral de Xirona.

Obras de madurez
----------------

As súas obras máis sobresalientes son o retablo maior da catedral de Tarragona (1426), para a que realizou, en alabastro, unha predela coa historia de Santa Tegra. Entre 1434 e 1439 está en Zaragoza, onde executa labores no retablo maior de la catedral de Zaragoza, que remataría Hans de Suabia. Ambos os dous traballos foran contratados polo arcebispo de Tarragona Dalmau de Mur.

El *Castel Nuovo*, co arco de triunfo de Afonso o Magnánimo.
A petición do rei Afonso o Magnánimo, viaxou a Nápoles para traballar na decoración do Castel Nuovo onde, xunto co mallorquín Guillem Sagrera, executaron un arco de triunfo na entrada da fortaleza.

Valoración
----------

Pere Joan ten sido acusado de pesadez e falta de imaxinación á hora de plasmar sentimentos nas figuras humanas, mais lóuvase a súa capacidade plástica e paisaxística.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arte gótica
* Gótico internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3138138
* AGORHA: 137278
* BNE: XX892108
* DBE: pere-joan
* Europeana: ID
* GEC: 0034566
* ULAN: 500037351

 |
**Mercedes Ruibal Argibay**, nada en Xeve (Pontevedra) en 1928 e finada en Madrid o 12 de abril de 2003, foi unha pintora e escritora galega.

Traxectoria
-----------

En 1939 foi co seu irmán José Ruibal e coa súa familia a Bos Aires. Cando tiña uns vinte anos, emigrara a Bos Aires onde permaneceu algún tempo. Alí residía seu irmán, o escritor José Ruibal, que a introduciu no suxestivo mundo dos intelectuais e artistas dunha cidade cosmopolita como a capital bonaerense a principios dos anos cincuenta. Ali tamén comezou a pintar baixo os consellos e a guía de Laxeiro, cuxa obra marcou a Mercedes. Durante a súa estancia en Bos Aires fixo a súa primeira exposición en 1956.

En 1957 regresou a Galicia e expuxo en Vigo, cidade na que viviu boa parte da súa vida; unha mostra á que seguiron máis persoas en importantes galerías galegas e madrileñas. Mercedes fascinada polo ambiente que había no Madrid da posguerra, quedou un tempo na cidade aprendendo e pintando. En 1959 casou co tamén pintor Agustín Pérez Bellas. Despois veu a época de madurez da súa vocación.

Grazas ás influencias iniciais de Laxeiro e do seu gusto por un primitivismo arcaizante e *naíf* que foi o que marcou os seus primeiros períodos, un romántico popular cun acusado acento expresionista. A pesar disto moitos críticos coincidiron en sinalar de Mercedes era pintora dun único estilo.

Obras
-----

* *Confesiones de una volatinera con bragas de repuesto al dorso*, 1978.

Notas
-----

1. ↑  "Mercedes Ruibal fallece en Madrid", *La Voz de Galicia*, 13-4-2003, p. 48

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Diccionario enciclopédico galego universal*. *La Voz de Galicia*. 2003-2004. ISBN 84-7680-429-6.
* *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-146-9.

### Outros artigos

* José Ruibal Argibay (irmán).

### Ligazóns externas

* Sobrino, María Luisa (2006). "Mercedes Ruibal" Álbum de Mulleres.
* Compendio de bibliografía
* Biografía na web DoGrisAoVioleta.ga Arquivado 16 de xullo de 2019 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49593421
* WorldCat
* VIAF: 6070164
* BNE: XX1015264
* DBE: mercedes-ruibal-argibay
* GND: 131590677
* ISNI: 0000 0000 5919 4197
* LCCN: n79129351

 |
**Rotarit** ou **Rotharit**, finado en Turín en 702, foi un duque longobardo, último duque de Bérgamo.

Traxectoria
-----------

No 700, cando estalou a loita pola sucesión do rei recentemente desaparecido, Cuniperto (ao cal era fiel), declarouse a favor do fillo deste último, Liutperto (aínda menor de idade), e do seu titor Ansprando. Opostos eran o duque de Turín Raghinperto, fillo de Godeperto e, xa que logo, tamén el un expoñente da dinastía bávara reinante. O enfrontamento resolveuse cunha batalla, combatida en Novara a principios de 701, que veu a derrota de Rotarit e do seu aliado Ansprando. Raghinperto, apoiado polos longobardos de *Neustria* (como daquela se denominaba a rexión noroccidental do reino) subiu ao trono e inmediatamente se asociou ao fillo, o futuro Ariperto II.

Á morte de Raghinperto, acaecida poucos meses despois da batalla de Novara, Rotarit e Ansprando meteron na cadea a Ariperto II e sevolveron ao trono a Liutperto. Ariperto, porén, deu fuxido e o ano seguinte (702) venceu en Pavia aos protectores de Liutperto; depuxo e meteu na cadea ao xove rei e coroouse no seu lugar. Rotarit, volto a Bérgamo, proclamouse rei pero foi vencido tras un sanguento cerco por Ariperto que, despois de lle afeitar a barba e a testa como signo de máximo desprezo, levouno a Turín, onde o executou (702).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum*, libro VI, 18-20.

### Outros artigos

* ducado de Bérgamo.
* longobardos.
**Evaristo Castromil Otero**, nado en Santiago de Compostela en 1876 e finado na mesma cidade o 29 de outubro de 1969, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Comezou traballando para o Banco de Olimpio Pérez. Despois exerceu como corredor de comercio e entrou en contacto coa importación de vehículos. Decantouse polo mundo do transporte e creou unha empresa de transporte de viaxeiros en 1917. En 1918 inaugurou a primeira liña de Galicia, que unía Santiago con Pontevedra, nun traxecto dunhas dúas horas de duración e cuns prezos que ían das 5,60 ás 10 pesetas, dependendo do lugar ocupado no coche. Tamén comezou a ofrecer un servizo diario entre Santiago e A Coruña, que foi a orixe da empresa Castromil.

Vida persoal
------------

Foi pai de Ramón Castromil Casal († 1990) e avó de Ramón Castromil Ventureira.

Notas
-----

1. 1 2  (Escudero 2000, p. 138)
2. ↑  (Escudero 2000, p. 141)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Seijas Llerena, Daniel (2006). *"O empresario dos coches de liña" en Empresarios de Galicia*. CIEF Centro de Investigación Económica e Financeira; Fundación Caixa Galicia. pp. 345–361.
* Escudero, Eugenia (2000). "Castromil. El primer "eje atlántico"". *Grandes empresas. Grandes historias de Galicia* (en castelán). La Voz de Galicia. pp. 138–141.
Retrato de Teresa Francisca Mudarra, ca. 1690.
**Claudio Coello**, nado en Madrid en 1624 e finado na mesma cidade o 20 de abril de 1693 foi un pintor barroco español, representante da chamada Escola madrileña.

Biografía
---------

Os seus primeiros pasos na pintura foron guiados polo seu propio pai, Faustino Coello, un broncista portugués, pero o seu verdadeiro mestre foi o pintor Francisco Rizi (1608-1685). Sábese que fixo unha viaxe a Italia, mais os datos son escasos. De volta mantivo relación co pintor asturiano Juan Carreño de Miranda (1614-1685), que era amigo de Rizzi, que foi quen o introduciu no pazo real, co que puido coñecer de preto as coleccións artísticas da monarquía.

Foi pintor de cadros de temática relixiosa e retratista. Actuou tamén como pintor ao fresco, labor na que colaboraba con artistas máis especializados como Sebastián Muñoz ou Jiménez Donoso.

En 1686 foi nomeado pintor de cámara do rei Carlos II. O seu discípulo máis importante foi Antonio Palomino (1655-1726), ao que se deben algunhas noticias sobre el.

Valoración
----------

Claudio Coello é valorado como un pintor que domina o debuxo e a composición. Considérase como o autor que máis se ten achegado a Velázquez no uso da perspectiva aérea a través do seu cadro da *Adoración da Sagrada Forma* (1685).

Obras
-----

* *Anunciación* (1663), para o convento de San Plácido, Madrid.
* *Apoteose de santo Agostiño* (1664), Museo do Prado, Madrid.
* *Martirio de san Xoán Evanxelista* (1674), igrexa de Torrejón de Ardoz (Madrid).
* *Aparición da Virxe a san Domingos*, Academia de Belas Artes de San Fernando, Madrid.
* *Santa Rosa de Lima* (1684-1685), Museo do Prado, Madrid.
* *Adoración da Sagrada Forma* (1685), sancristia do Escorial.
* *Martirio de santo Estevo*, igrexa de Santo Estevo, Salamanca.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Claudio Coello*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q332466
* WorldCat
* VIAF: 54420836
* BMT: 23165
* BNE: XX1145005
* BNF: 12075663n
* Bridgeman: 6014
* CERL: cnp01323904
* DBE: claudio-coello
* DeutscheBio: 11866963X
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 170890
* GEA: 3886
* GEC: 0018502
* GND: 11866963X
* ISNI: 0000 0000 6636 9549
* LCCN: n85315052
* MdP: ID
* NTA: 072691670
* Pinakothek: claudio-coello
* RKD: 17477
* SNAC: w6089vkz
* SUDOC: 029049229
* Treccani: claudio-coello
* ULAN: 500017664

 |
**Array of Low Energy X-ray Imaging Sensors**, tamén coñecido polo seu acrónimo **ALEXIS**, é un observatorio espacial en raios X lanzado o 25 de abril de 1993 mediante un foguete Pegasus desde a base Edwards da Forza Aérea.

Características
---------------

ALEXIS adicouse á observación do ceo en raios X suaves mediante seis telescopios funcionando por parellas. A súa misión consistía en facer unha exploración do fondo de raios X suaves de todo o ceo, observar fontes coñecidas brillantes no ultravioleta extremo, buscar eventos transitorios en raios X e estudar as erupcións estelares.

Ademais levaba a bordo un experimento (denominado *Blackbeard*) que consistía nun receptor de VHF de alta velocidade que foi usado para estudar o efecto dos raios e dos impulsos electromagnéticos das explosións nucleares na transmisión a través da ionosfera.

Foi lanzado mediante un foguete Pegasus desde un avión B-52, pero durante o lanzamento quedou danado un dos paneis solares. Aínda que o lanzamento puxo en órbita o satélite, non se conseguiu contactar con el e recuperar o control ata tres meses despois do lanzamento.

A alimentación eléctrica era proporcionado por catro paneis solares que alimentaban catro baterías de níquel-cadmio e producindo unha potencia de ata 50 vatios. O ordenador de a bordo usaba procesadores 8086C redundantes e tiña un sistema de almacenamento en estado sólido cunha capacidade de 100 Mbytes. O sistema de comunicacións usaba a banda S, cunha taxa de descarga de 750 kbps e unha taxa de subida de 9,6 kbps. O satélite apuntaba na dirección antisolar e estabilízase mediante xiro a unha velocidade de 2 revolucións por minuto. A precisión do apuntado, usando sensores solares e de limbo, chegaba a 0,1 graos. O control de actitude conseguíase mediante o par producido por bobinas magnéticas.

Notas
-----

1. ↑  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "ALEXIS" (en inglés). Consultado o 15 de decembro de 2011.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (4 de novembro de 2011). "Alexis" (en inglés). Consultado o 15 de decembro de 2011.
3. ↑  "Note verbale dated 14 June 1994 from the Permanent Mission of the Russian Federation to the United Nations addressed to the Secretary-General" (PDF). *COMMITTEE ON THE PEACEFUL USES OF OUTER SPACE* (94-24370(E)). 13 de xuño de 1994. Consultado o 15 de decembro de 2011.
4. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "ALEXIS (P89-1B)" (en inglés). Consultado o 15 de decembro de 2011.
5. 1 2 3  Mark Wade (2011). "ALEXIS" (en inglés). Consultado o 18 de decembro de 2011.
6. 1 2 3 4  David Darling (2011). "ALEXIS (Array of Low Energy X-ray Imaging Sensors)" (en inglés). Consultado o 18 de decembro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18539
* NSSDC ID: 1993-026A
* SCN: 22638

 |
**Baños de Panticosa** (en aragonés **Os Banyos de Pandicosa**) é unha estación termal e unha pedanía do concello de Panticosa, en Aragón, dentro da comarca do Alto Gállego, (provincia de Huesca). A súa poboación de dereito en 2001 era de 10 habitantes.

Acceso
------

Pódese acceder á estación balnearia pola estrada A-2606, desde a vila de Panticosa, da que dista 8 km. O acceso desde Occitania, no sur de Francia, faise polo tradicional paso do porto de Marcadau, que comunica Baños de Panticosa co val de Marcadau e a estación balnearia bearnesa de Cauterets.

Historia
--------

Os romanos das épocas de Augusto e de Tiberio coñecían e utilizaban as augas termais de Panticosa, o que fica testemuñado por achados arqueolóxicos. En 1286 o rei Pedro I de Aragón concedeu a montaña de Plan de Ibón ao *quiñón* de Panticosa. As termas permaneceron esquecidas até o século XVII. Nesa centuria levantóuse o novo primeiro edificio en 1694 e, ao comezo do seguinte século, recuperóuse a tradición balnear. En 1826, o rei Fernando VII de España expropiou os baños ao *quiñón* de Panticosa e doou os dereitos de explotación a Nicolás Guallart até 1854. Foi nese século XIX cando se construíron as edificacións principais dos baños. En 1966 foron declarados de interese turístico nacional.

Fontes
------

A estación balnearia ten seis fontes termals reputadas por posuír propiedades medicinais. Un dos manaciais da fonte de santo Agostiño é de uso público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2881472
* GEA: 1890
* GeoNames: 3128872

 |
Polbo á feira
Sargo ó forno
Cocido galego
**Gastronomía** é o estudo da relación entre cultura e alimento. A miúdo pénsase erroneamente que o termo gastronomía unicamente ten relación coa arte de cociñar e os pratos en torno a unha mesa. Isto é só unha pequena parte do campo de estudo desta disciplina e non sempre se pode afirmar que un cociñeiro sexa un gastrónomo.

Historia e características
--------------------------

A gastronomía estuda varios compoñentes culturais tomando como eixo central a comida. Desta forma vincúlanse Belas Artes, ciencias sociais, ciencias naturais e incluso ciencias exactas ó redor do sistema alimenticio do ser humano.

Dende o punto de vista etimolóxico a palabra "gastronomía" non ten un significado de todo válido pois deriva do grego "gaster" ou "gastros" que quere dicir estómago e "gnomos", coñecemento ou lei.

Son propias dun gastrónomo actividades tales como degustar, transformar, historiar, narrar, descubrir, vincular, entender, coñecer, contextualizar, experimentar e investiga-los alimentos. Así pois, a gastronomía débese entender como unha actividade interdisciplinaria. Se se observa descubrirase que ó redor dos alimentos existe danza, teatro, pintura, escultura, literatura, arquitectura, música, en resumo Belas Artes. Pero tamén hai física, matemáticas, química, bioloxía, xeoloxía, agronomía, é dicir, ciencias exactas e naturais. E ademais hai antropoloxía, historia, letras, filosofía, psicoloxía, socioloxía, por parte das ciencias sociais.

O primeiro estudo de gastronomía probablemente sexa *Fisiología del gusto* de Jean Anthelme Brillat-Savarin de finais do século XIX. Diferenciábase dos tradicionais recetarios, consistentes nunha sucesión de técnicas de cociña e receitas escritas dende tempos remotos, en canto ó estudo que presentaba acerca dos sentidos, en especial o do gusto, e a súa relación coa comida.

Galería de imaxes
-----------------

*Véxase tamén**:* Galería de imaxes de gastronomía en Galicia.
* Rapante ao forno, BueuRapante ao forno, Bueu
* Polbo e peixePolbo e peixe
* Lacón con grelosLacón con grelos
* Pementos de Padrón servidos con pan e viñoPementos de Padrón servidos con pan e viño
* Luras na súa tinta con arroz en brancoLuras na súa tinta con arroz en branco

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gastronomía Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Fernández Arenas, José, *et al*. (1988): *Arte efímero y espacio estético*. Barcelona: Anthropos. ISBN 978-84-7658-078-3.

### Outros artigos

* Vexetarianismo
* Cociña vexetariana
* Gastronomía de Colombia
* Gastronomía de Galicia
* Gastronomía de Italia
* Gastronomía de Corea

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q171141
* AAT: 300265203
* BNCF: 13751
* BNE: XX527211
* BNF: 11931547r
* EBID: ID
* FAST: 938901
* GEA: 6235
* GND: 4071601-6
* JSTOR: gastronomy
* LCCN: sh85053492
* MAG: 38693133
* NKC: ph120473
* PSH: 8743
* Treccani: gastronomia

 |
A **Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill** (en inglés: *Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill*), tamén coñecida como UNC polas súas siglas en inglés, ou sinxelamente Carolina, é unha universidade pública con sede en Chapel Hill, Carolina do Norte, nos Estados Unidos. Fundada en 1789, a universidade comezou a matricular estudantes en 1795, o que tamén a converte nunha das tres institucións que reclaman o título de ser a universidade pública máis antiga dos Estados Unidos, xunto con Xeorxia e William and Mary. Carolina do Norte é unha das oito universidades Public Ivy.

Historia
--------

Catálogo de cursos da Universidade de Carolina do Norte a partir de xuño de 1819
Constituída pola Asemblea Xeral de Carolina do Norte o 11 de decembro de 1789, a pedra angular da universidade foi colocada o 12 de outubro de 1793, preto das ruínas dunha capela, elixidos pola súa localización central dentro do estado. A primeira universidade pública constituída baixo a Constitución dos Estados Unidos, a Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill é a universidade pública máis antiga dos Estados Unidos e a única institución quen de conferir licenciaturas no século XVIII.

Durante a Guerra Civil, o gobernador de Carolina do Norte, David Lowry Swain, persuadiu ó presidente confederado Jefferson Davis de eximir a algúns estudantes con respecto ó proxecto, polo que a universidade era un dos poucos da Confederación que logrou manterse aberta. Porén, Chapel Hill sufriu a perda de moita da súa poboación durante a guerra como calquera vila no Sur, e cando o número de alumnos non se recuperou, a universidade viuse obrigada a pechar durante a reconstrución do 1 de decembro de 1870 e 6 de setembro de 1875.

Notas
-----

1. ↑  "UNC Leaders Want Abbreviation Change".
2. ↑  Richard Moll in his book *Public Ivys: A Guide to America's best public undergraduate colleges and universities* (1985)
3. ↑  *Light on the Hill: A History of the University of North Carolina at Chapel Hill*. UNC Press. ISBN 0-8078-2023-7.
4. ↑  Snider, William D. (1992), pp. 29, 35.
5. ↑  "C. Dixon Spangler Jr. named Overseers president for 2003–04".
6. ↑  Snider, William D. (1992), p. 67.
7. ↑  *History of the University of North Carolina: From 1868–1912*. Edwards & Broughton Printing Company.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192334
* WorldCat
* VIAF: 157864378
* BNE: XX109919
* BNF: 118811972
* EBID: ID
* GND: 11163-6
* Google Maps: 12915180889433432288
* GRID: grid.10698.36
* ISNI: 0000 0001 2097 7685
* LCCN: n82047813
* MAG: 114027177
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2005275423
* NLA: 35711955
* openMLOL: 165444
* QS: ID
* SELIBR: 234423
* SNAC: w6d54b72
* Songkick: 64064
* SUDOC: 026594714
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
Picos de Europa: ao fondo está o lugar de Caín e a garganta do río Cares.
O **río Cares** é un curso fluvial do norte da Península Ibérica, que corre por León e Asturias; é afluente do Deva no que verte as súas augas despois de 54 km de percorrido.

Curso
-----

O Cares nace da unión de varios regatos en Posada de Valdeón, León, na Cordilleira Cantábrica, a 1.600 m de altitude. O sentido da súa corrente é sur-norte inicialmente, formando unha espectacular garganta entre o territorio leonés e o asturiano, pola que pasa a ruta do Cares. O Cares separa un macizo dos Picos de Europa, o *Cornión de los Urrieles* e, máis a leste, o seu afluente o Duje sepáraos do *Macizo de Ándara*. Logo de cortar os Picos de Europa, vaise curvando cara ao oeste, obrigado polo Cordal de Cuera, paralelo á liña da costa cantábrica, até encontrarse co Deva en Vega de Llés, á altura da localidade asturiana de Panes (Penamellera Alta). Dos 54 km do río, 19 transcorren en territorio leonés e o resto, 35, por terras asturianas.

### Afluentes

Os tributarios principais do Cares son os ríos Bulnes, Duje e Casaño.

Poboacións que atravesa
-----------------------

Posada de Valdeón e Caín en León; Poncebos e Arenas de Cabrales e Asturias.

Explotación antrópica
---------------------

Ten dous encoros , a central eléctrica de Camarmeña a outro en Poncebos. É ademais un importante río salmoneiro.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Picos de Europa

### Ligazóns externas

* Imaxes do sendeiro do cañón do Cares *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2342001
* GeoNames: 3126283

 |
**Senén Canido Pardo**, nado en Pontevedra en 1847 e finado na mesma cidade o 27 de agosto de 1929, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Trasladouse a Madrid e entrou ao servizo de Saturnino Álvarez Bugallal como axuda de cámara. Alí estudou a carreira de Dereito e fíxose avogado, traballando no bufete de Bugallal. Con el iniciou a carreira política no Partido Conservador. Foi deputado polos distritos de Xinzo de Limia (1884-1886), Bande (1886-1890) e Celanova (de 1891 a 1920). En 1893 fundou en Ourense o periódico *El Noticiero* como voceiro e defensor da súa política. Foi maxistrado do Tribunal Supremo, presidente do Tribunal de Contas e senador (1919-1920).

Vida persoal
------------

Foi pai do escritor Emilio Carrere.

Notas
-----

1. ↑  "Emilio Carrere, el último bohemio era hijo de un diputado bugallalista", *La Noche*, 26-9-1960, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Riera Guignet, A. (2005). *Ideología y texto en la obra de Emilio Carrere* (PDF). Tese de doutoramento. Universitat de Barcelona.

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12400275
* BNE: XX1522414
* DBE: senen-canido-y-pardo
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 20510
* Senadores de España (1834-1923): 544

 |