recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Francisco Javier Lorenzo Oroza**, coñecido como **Xavier Lorenzo**, nado en Viveiro en 1958 e finado na Coruña o 29 de marzo de 2001, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Traballou como redactor en *La Voz de Galicia*, Antena 3 Radio, *Caminos inolvidables de Galicia y del mundo*. Foi director de informativos de TCN televisión. Era membro da ACPE-AS- de correspondentes de prensa estranxeira e correspondente acreditado do grupo israelí "Aurora" na UE. Colaborou con *Jerusalem Post* e *El Correo Gallego*, *El Correo Español El pueblo Vasco*. Foi membro do consello de redacción do semanario *Mundo Hispánico* en Suíza e colaborou na Televisión Helvética. Finou no Hospital Juan Canalejo da Coruña o 29 de marzo de 2001.

Obra
----

* *As gaviotas do cabo Morás, O porco espiño Xeremías*, 1983.
* *A viaxe de Irina*, 1993.

* *O paxaro do Danubio*.

* *A serra máxica*, 1998.

### En castelán

* *Ultimas noticias después del silencio*, 1981.
* *Una habitación en el Bósforo*, 1997.

Recoñecementos
--------------

* Premio Nacional de Estatística, 1992.

* Premio Pastor Díaz de Novela por *Una habitación en el Bósforo*, 1995.

Vida persoal
------------

Casou con Pilar Rego Fernández e foi pai de Noel Lorenzo Rego.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 30-3-2001, p. 57.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da literatura galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 347. ISBN 84-8288-019-5.

### Ligazóns externas

* Ficha en Galegos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q117125906
* WorldCat
* VIAF: 88028499
* BNE: XX998393
* ISNI: 0000 0000 6011 9776

 |
*Conservatorio Real de Bruxelas*.En actividade dende o primeiro imperio (1813), o **Conservatoire royal de Bruxelles** recibe este título oficial en 1832. É dende aquela época a principal e a máis importante escola de música e das artes vogais de Bélxica. Son mestres coma François-Joseph Fétis, primeiro director do Conservatorio, François-Auguste Gevaert ou Joseph Jongen os que lle deron o rango que ocupa.

Inicialmente instalado no pazo da familia Thurn und Taxis, os edificios que ocupa actualemente, son obra do arquitecto Jean-Pierre Cluysenaar e foron edificados entre 1872 e 1876.

1967 foi o ano da separación en dúas institucións lingüísticas autónomas, o « Conservatoire Royal de Bruxelles » actualmente baixo a dirección de Frédéric de Roos e o « Koninklijk Conservatorium Brussel », baixo a dirección de Peter Swinnen. As dúas institucións repártense o mantemento dos edificios e teñen unha intensa colaboración.

Con profesores de gran renome, moitos dos seus alumnos, chegados de todo o mundo, adquiriron unha gran notoriedade.

En 1877 decidiuse achegar ao Conservatorio un museo de instrumentos de música para permitir aos estudantes coñecer mellor os instrumentos. Así vai nacer o Museo de instrumentos de música de Bruxelas.

Personalidades
--------------

* Charles-Auguste de Bériot
* Marcel Cabay
* Alain Crepin
* André Dumortier
* François-Joseph Fétis
* François-Auguste Gevaert
* Charles-Louis-Joseph Hanssens
* Joseph Jongen
* Sigiswald Kuijken
* Pierre Laroche
* Jacques-Nicolas Lemmens
* Lucien Petipa
* André Rieu
* Pierre François Riga
* Raymond Rouleau
* Irma Sèthe
* Henri Vieuxtemps
* José van Dam
* Henryk Wieniawski
* Eugène Ysaÿe

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Site do Conservatorio Real de Bruxelas (sección francófona)
* Site do Koninklijk Conservatorium Brussel (sección neerlandófona)
* Site oficial do Musée de Instrumentos de Músic

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q336968
* GND: 36343-1
* GRID: grid.466865.f
* ISNI: 0000 0001 2289 1383
* WorldCat
* LCCN: nb2008011839
* MAG: 2802862227
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 035109394

 |
Bálsamo negro de Riga.
O **bálsamo negro de Riga** é un forte licor de herbas de orixe letoa. A receita do bálsamo combina 24 ingredientes, incluíndo as herbas, raíces, froita silvestre, zume de froitas, mel, azucre queimado e varios elementos moito máis específicos como frundo, xanzás ou aceite balsámico peruano.

Historia
--------

A invención do bálsamo negro de Riga atribúese ao farmacéutico letón Abraham Kunze no ano 1752. Porén as primeiras receitas que describían licores de herbas no país datan do século XVI. O farmacéutico, veciño de Riga, foi acusado pola prensa de ter replicado receitas populares previas ao 1737 na súa invención. Cara 1752 Kunze xa producía o licor de herbas a volumes industriais. A partir do ano 1845, o renome de principal produtor do licor pasa a mans de Albert Wolfschmidt.

No ano 1860 o licor é galardoado coa medalla de prata na Feira de San Petersburgo, onde se presentou co nome de "o verdadeiro Licor de herbas de Riga de Kunze", trala feira o licor pasou a ser coñecido simplemente como o ″bálsamo negro de Riga″.

De acordo cunha lenda popular só dous aprendices do mestre licoreiro coñecían a receita. Esta receita orixinal non puido ser recuperada durante a marcha en 1939 dos colonos alemáns previa a Ocupación Soviética de Letonia. O que levou a un traballo de 5 anos de recuperación a finais da segunda guerra mundial para replicala.

Elaboración
-----------

O bálsamo negro de Riga acada após a súa destilación un 45% de alcol por volume. Na súa elaboración empréganse barrís únicos de madeira de carballo. Na cocción en barril mestúrase cos aromas do resto de ingredientes, como o mel, o caramelo ou o zume de froitas para ser posteriormente embotellado en xarros de arxila.

Hoxe o bálsamo negro de Riga comercialízase na súa receita orixinal ou co sabor engadido de groselleira negra, cereixa ou ron.

Notas
-----

1. ↑  Bálsamo negro de Riga Arquivado 30 de abril de 2018 en Wayback Machine. *(en inglés)*
2. ↑  Historia do bálsamo negro *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Produción do bálsamo Negro de Riga
Coordenadas: 39°13′00″N 1°03′00″O﻿ / ﻿39.21666667, -1.05

Central nuclear de Cofrentes
A **Central nuclear de Cofrentes** é unha central nuclear española de xeración eléctrica do tipo BWR-6 situada no concello de Cofrentes, na provincia de Valencia. Está construída na marxe dereita do río Xúcar, do que toma auga para a refrixeración.

Entrou en servizo o 14 de outubro de 1984 cunha potencia instalada de 992 MWe. Mediante melloras introducidas conseguiuse ampliar a potencia progresivamente, primeiro ata o 110 % (1092 MWe), e logo ata o 111,85 % actual, o que equivale a 1110 MWe, permitindo abastecer a practicamente todo o consumo doméstico das familias da Comunidade Valenciana.

É propiedade ao 100% de Iberdrola.

Notas
-----

1. ↑  Central Nuclear de Cofrents Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. Iberdrola
2. ↑   Arquivado 28 de xuño de 2012 en Wayback Machine. CSN.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Central nuclear de Cofrentes*** |

* Sitio web oficial da Central nuclear de Cofrentes

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1715858
* WorldCat
* VIAF: 156631432
* ISNI: 0000 0001 0467 8095

 |
reixa excluidora de mestras
A **reixa excluidora de mestras** é un elemento empregado en apicultura que permite separar a cámara de cría onde a mestra realiza a posta e se crían as larvas, das alzas superiores (melarias) onde as abellas constrúen os panais de cera onde se deposita o mel. Deste xeito non se mesturan cadros de cría con cadros de mel, xa que a reixa confina á mestra á alza inferior, non permite o paso ás alzas superiores debido ao tamaño do seu abdome, pero si permite o paso das obreiras que soben para depositar mel nas alzas superiores.

O manexo deste elemento debe ser preciso porque a cámara de cría pode bloquearse con mel e a mestra non terá lugar onde pór os seus ovos. Os materiais para a construción das reixas excluidoras son variados: metálicas, de arame, ou plásticas.

Historia
--------

O principio da reixa excluidoras de mestras descubriuno en Francia o abade Collin no ano 1865 (non podendo determinarse se foron construídas con arames paralelos como na actualidade ou ben mediante buracos). Consiste nun enreixado plano, con aberturas paralelas que permite o paso das abellas obreiras pero non da mestra ou os abellóns. A medida adecuada da abertura entre os arames debe ser de 4.14 milímetros.

O emprego de reixa excluidora é moi discutido ata a actualidade por diferentes motivos, ventilación, dano ás obreiras, lentitude no traballo. Hoxe existen estudos que demostran que a lonxevidade das abellas obreiras vese diminuída nun 45 % cando se utilizan reixas excluidoras.

Os materiais para a construción de reixas son actualmente variables, as de arame son denominadas Waldron e confecciónanse con arames moi duros. Na foto vemos as de plástico incorporadas recentemente.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q266945
* MAG: 2778491762

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dorna (homónimos).

***Dorna*** é unha revista de expresión poética creada no mes de maio do ano 1981 grazas á iniciativa da Asociación Cultural Dorna, da Illa de Arousa.

Historia e características
--------------------------

A partir do segundo número da publicación, a súa edición pasou a mans da Cátedra de Filoloxía Galega da Universidade de Santiago de Compostela. A revista conta coa publicación das composicións de diversos escritores e escritoras do panorama literario galego, xa sexan relatos, poemas, críticas ou recensións, tanto de autores e autoras emerxentes coma daqueles e daquelas que contan cunha gran traxectoria ás súas costas. 

### Consello de Redacción

Dende o ano 2007, e logo de tres anos de ausencia, regresou cun novo director, Ramón Lorenzo Vázquez, e cun novo comité de redacción, formado por David Pobra, Xosé Manuel Salgado, Lorena Souto e Mario Regueira. Despois formaron o comité de redacción Alba Cid e Ismael Ramos.

En outubro de 2022 asumiu a dirección da revista Daniel Chapela.

O novo Consello de Redacción da revista está conformado desde setembro de 2023 por María Xesús Nogueira (directora), María Alonso Alonso e Jorge Rodríguez Durán.

Notas
-----

1. ↑  A Xunta sitúa o coordinador de Cultura do PP á fronte da histórica revista 'Dorna'
2. ↑  "@Dorna\_epg; status". *X (formerly Twitter)*. Consultado o 2023-09-27.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Revista *Dorna* USC.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20549202
* Dialnet: 7521
* ISSN: 0213-3806

 |
A **Clangor** foi unha discoteca de Santiago de Compostela. Estaba situada no lugar da Ponte da Rocha, ao suroeste da cidade e bastante afastada do centro urbano.

Historia
--------

A discoteca foi aberta na década de 1980 e foi dirixida por Fernando Pereira e o seu irmán. Ademais da súa función como sala de festas e de baile, tamén organizaba concertos, como os de Godfathers, Ten Years After ou Loquillo y los Trogloditas.

O 11 de outubro de 1990 o Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive cometeu un atentado con bomba contra a discoteca. Os terroristas alegaban que a sala era un centro de narcotráfico. No atentado morreron tres persoas: unha estudante, Mercedes Domínguez Rodríguez, que estaba na discoteca e os dous terroristas, Xosé Ignacio Villar Regueiro e Dolores Castro Lama. Resultaron feridas 49 persoas, algunhas delas de gravidade. Segundo os terroristas, os explosivos deberían estourar ao remate da noite, cando a discoteca estivese pechada, pero a acción dos altofalantes provocou a súa detonación anticipada.

Cultura
-------

Existe un guión cinematográfico sobre a historia que aínda non se formalizou en película.

Notas
-----

1. ↑  ""Discoteca Clangor, proyecto de película". *La Ganzúa* (en castelán). 6 de novembro de 2008. Arquivado dende o orixinal o 03 de agosto de 2012. Consultado o 10 de novembro de 2008. "
2. ↑  "La ofensiva «guerrilleira» siembra el temor entre los narcotraficantes gallegos", artigo en *El País*, 13 de outubro de 1990
3. ↑  "Tres muertos y 49 heridos en una ofensiva del terrorismo gallego dirigida contra los 'narcos'", *El País* 12 de outubro de 1990
4. ↑  "La policía da por muerto al 'Exército Guerrilheiro' diez años después de su último golpe Arquivado 09/10/2010, en Wayback Machine.", *La Voz de Galicia*, 11 de novembro de 2000
5. ↑  Clangor Arquivado 04 de febreiro de 2012 en Wayback Machine. Axencia Audiovisual Galega

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Televisión de Galicia (11 de outubro de 1990). *Atentado do Exército Guerrilleiro na discoteca Clangor*. *YouTube*.
En zooloxía, denomínase **gastrozoide**, ou **gastrozooide**, a un zooide (individuo que forma parte dunha colonia e presenta unha estrutura variábel segundo a función que desempeña na colonia), dunha colonia de cnidarios antozoos que presenta boca e tentáculos, e que se ocupa da dixestión dos alimentos.

Os gastrozois aseméllanse a pólipos con tentáculos parcial ou completamente atrofiados. Cerca, ou na base, do gastrozoide encóntranse zooides adaptados para capturaren presas, os dactilozoides, con tentáculos punzantes, que transfiren a súa presa ao gastrozoide para a súa dixestión.

O nome *gastrozoide* está fomado pola unión dos elementos *gatro-* e *-zoide*. O primeiro elemento deriva do grego antigo γαστήρ -στρός *gastḗr, -strós*, "estómago", e *-zoide*, do grego antigo ζῷον *zõon*, "animal", coa adición do sufixo *-oide*, tirado do grego antigo εἶδος, *eĩdos*, "aparencia", "aspecto".

Notas
-----

1. ↑  zooide no *Dicionario da RAG*.
2. ↑  Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Coruha: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-8730-512-1, p. 163.
3. ↑  gastrozooids en *The Free Dictionary*.
4. ↑  gastrozooid no *Merriam-Webster Dictionary*.
5. ↑  gastro- no *Merriam-Webster Dictionary*.
6. ↑  zooid no *Merriam-Webster Dictionary*.
Coordenadas: 42°14′40.17″N 8°40′25.53″O﻿ / ﻿42.2444917, -8.6737583

O **dolmen da Casa dos Mouros** é un monumento megalítico situado en Candeán, no concello de Vigo, moi próximo aos campos de adestramento do R.C. Celta e moi preto tamén do Parque Zoolóxico da Madroa. 

Foi construído entre fins do V milenio a.C. e o fin do III milenio a.C. Son restos do neolítico, ligados á cultura megalítica que se desenvolveu en Galicia tres ou catro milenios antes do ano 0. Este dolmen catalógase como un dos mellor conservados e de maiores dimensións. É o monumento megalítico máis grande da zona e ten a consideración de Ben de Interese Cultural.

Descrición
----------

O topónimo *A Casa dos Mouros*, provén dun ser mitolóxico galego (o mouro), cuxa existencia está case sempre ligada aos dolmens e mámoas e a outros lugares históricos e lendarios de toda Galicia. 

O dolmen está composto por cinco ortostatos (lousas verticais) que forman as paredes do monumento e a cuberta, que se atopa apoiada sobre unha das lousas. Estas pedras forman o polígono, pesan toneladas e chegan a roldar os 2 metros de altura. A cámara mide arredor de tres metros de longo por dous de ancho.

Historia
--------

Son os restos descubertos dunha tumba dun enterramento neolítico, xa que no seu orixe e no pasado, as pedras estaban cubertas por un pequeno montículo de terra, que é o que recibe o nome galego de "mámoa". Aínda así, a voracidade dos buscadores de tesouros que chegaban ao lugar guiados polas historias e lendas que contaban a aparición de grandes riquezas, propiciou que as mámoas foran "profanadas" e saqueadas, levando consigo o pouco que atopaban de valor e esnaquizando as posíbeis evidencias de enterramento que puideran chegar ata os nosos días. Ademais, todos estes descubrimentos dan boa conta da ocupación humana destas zonas dende épocas remotas.

### Actualidade

En setembro de 1990, o concello de Vigo tivo que mercarlle a un particular a leira onde se sitúa o dolmen, dado que este pretendía construír unha casa nas inmediacións e na que ademais, existen outros monumentos megalíticos como túmulos que no pasado sufriron diversos ataques de vándalos. Despois de tantos anos en mans do concello, o lugar non se atopa debidamente acondicionado, a pesar de que é unha das maiores xoias históricas do municipio de Vigo. 

En 2016 sufriu un acto de vandalismo, sendo restaurado pouco despois.

Notas
-----

1. ↑  "Un dolmen de Vigo víctima del vandalismo" (en castelán). 9 de novembro de 2016. Arquivado dende o orixinal o 19 de agosto de 2019. Consultado o 29 de novembro de 2019.
2. ↑  "El Concello limpia en Candeán la mámoa "Casa dos Mouros" tras las pintadas de noviembre". *Faro de Vigo* (en castelán). 7 de abril de 2017. Consultado o 29 de novembro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de megálitos de Galicia

### Ligazóns externas

* Imaxes do dolmen *(en castelán)*.
* O dolmen Casa dos Mouros en Galicia Máxica *(en castelán)*
* Fotos e información *(en castelán)*
Barco na dársena de San Agustín
Coordenadas: 43°35′00″N 5°56′00″O﻿ / ﻿43.58333333, -5.93333333
O **porto de Avilés** é un porto situado nas dúas beiras da ría de Avilés, en Asturias. Está bañado polo mar Cantábrico e consta de varios peiraos para o atraque de barcos de diferente calado, entre os que caben destacar a Dársena de San Agustín, o Peirao de Raíces e a Dársena de San Juan de Nieva por ser os máis amplos.

A cantidade de mercancías que se cargan aquí crece ano tras ano, pero son de especial interese as enormes cantidades de aluminio para a fábrica de Alcoa (antiga Inespal), de aceiro e chatarra para a factoría de Arcelor Mittal e de zinc para a fábrica Asturiana de Zinc, pertencente a Xstrata, que desembarcan aquí cada ano. Ademais trátase do porto pesqueiro máis importante de toda a rexión, superando ao Musel de Xixón en capturas descargadas.

Así mesmo, a Autoridade Portuaria de Avilés tamén controla os usos do porto deportivo de Avilés, que se atopa anexo á dársena pesqueira, máis concretamente na parte máis próxima ao Centro Cultural Internacional Oscar Niemeyer.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da Autoridade Portuaria de Avilés *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5438836
* WorldCat
* VIAF: 316432135
* WPI: 37600

 |
Coordenadas: 41°38′45″N 4°43′51″O﻿ / ﻿41.64583, -4.73083

Interior do parque
O **Campo Grande** é un gran parque público situado en pleno centro da cidade de Valladolid. Ten forma triangular, ten 115.000 m² (11,5 ha) de superficie e está limitado pola Acera de Recoletos, o Paseo de los Filipinos e o Paseo de Zorrilla. O seu acceso principal atópase na Plaza de Zorrilla, onde xunto a unha gran porta de factura moderna áchase un escudo floral da cidade. O parque atópase pechado en todo o seu perímetro por un sinxelo enreixado que corre entre pilastras, con portas en todos os seus lados.

A súa orixe como parque ou, máis especificamente, como zona axardinada, remóntase a 1787, aínda que xa desde o século XV hai que consideralo como un espazo urbano de grande importancia. Un aspecto notable do parque é a abundante poboación avícola, con especies como pavos reais, faisáns e pombas. Ten unha gran variedade de árbores que constitúen un verdadeiro xardín botánico.

Nalgúns momentos da súa historia denominouse **Campo da Verdade** e posteriormente **Campo de Marte** pero finalmente consolidouse como **Campo Grande**.

Notas
-----

1. ↑  Dato de superficie de Asómate a Valladolid Arquivado 28 de setembro de 2007 en Wayback Machine.
2. ↑  Durán Montero, María Antonia, La Alameda de los Descalzos de Lima y su relación con las de Hércules de Sevilla y la del Prado de Valladolid; Sevilla (Sevilla : Imprenta E.E.H.A.) [s.n.], 1984. Albardonedo Freire, Antonio, El urbanismo de Sevilla durante el reinado de Felipe II. Sevilla : Guadalquivir, 2002, pp. 191-208

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información na web do concello de Valladolid

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6062835
* GeoNames: 6615430

 |
A **praia de Poniente**, tamén coñecida como **praia do Nataoyo** ou **de Pando**, é unha das tres praias urbanas coas que conta a cidade de Xixón, situada en Asturias. As outras dúas son a de San Lorenzo e a do Arbeyal mentres que o concello de Xixón conta con outras seis. É de carácter artificial e foi creada a mediados da década de 1990.

Atópase na zona oeste da cidade, na zona do barrio de Poniente, co porto deportivo como límite oriental e o barrio do Natahoyo como límite occidental. Ten unha lonxitude duns 500 metros e unha superficie duns 140.000 metros cadrados en baixamar e uns 60.000 en preamar. É moi concorrida e de fácil acceso, cunha ampla escalinata central e acceso para persoas con dificultades de mobilidade, e con presenza do equipo de salvamento en tempada estival.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información sobre as praias na web do concello de Xixón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9060716
* GeoNames: 6457276
* OSM: 3556941

 |
A **caixa de Pribnow** (ou **caixa de Pribnow-Schaller**) é unha secuencia de nucleótidos que forma parte da rexión promotora dos xenes procarióticos, que é esencial para o inicio da transcrición en bacterias. A súa secuencia de seis nucleótidos é *TATAAT*, polo que é rica en timina e adenina (igual que a caixa TATA eucariótica). É unha secuencia idealizada ou consenso, que é a que se encontra con máis frecuencia no grande número de promotores que foron ananlizados, pero cada promotor en concreto pode variar da secuencia consenso nalgunha posición dos nucleótidos. Tamén se lle chama comunmente a secuencia -10, porque está centrada arredor de 10 pares de bases *augas arriba* do sitio de iniciación da transcrición.

A caixa de Pribnow ten unha función similar á da caixa TATA dos promotores de eucariotas e arqueas: é recoñecida por unha subunidade da ARN polimerase que se une a ela durante a iniciación da transcrición. Esta rexión do ADN é tamén o primeiro lugar onde os pares de bases se separan durante a transcrición procariótica para permitir así o acceso á cadea molde do ADN. A riqueza en AT é importante para permitir máis doadamente esta separación, xa que a adenina e a timina son máis fáciles de separar.

Recibe o seu nome por David Pribnow e Heinz Schaller.

Probabilidade de aparición de cada nucleótido
---------------------------------------------

| T | A | T | A | A | T |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 82% | 89% | 52% | 59% | 49% | 89% |

Notas
-----

1. 1 2  
Pribnow, David (1975). "Nucleotide sequence of an RNA polymerase binding site at an early T7 promoter". *PNAS* **72** (3): 784–788. ISSN 1091-6490. PMC 432404. PMID 1093168. doi:10.1073/pnas.72.3.784.
2. 1 2  
Schaller, Heinz; Gray, Christopher; Herrman, Karin (1975). "Nucleotide sequence of an RNA polymerase binding site from the DNA of Bacteriophage fd". *PNAS* **72** (2): 737–741. ISSN 1091-6490. PMC 432391. PMID 1054851. doi:10.1073/pnas.72.2.737.
3. ↑  
Yakovchuk, Peter; Protozanova, Ekaterina; Frank-Kamenetskii, Maxim D. (2006). "Base-stacking and base-pairing contributions into thermal stability of the DNA double helix". *Nucleic Acids Research* **34** (2): 564–574. ISSN 0305-1048. PMC 1360284. PMID 16449200. doi:10.1093/nar/gkj454.
4. ↑  
Harley, Calvin B.; Reynolds, Robert P. (1987). "Analysis of *E. coli* promoter sequences" (PDF, 0.9 MB). *Nucleic Acids Research* **15** (5): 2343–2361. ISSN 0305-1048. PMC 340638. PMID 3550697. doi:10.1093/nar/15.5.2343.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Caixa CAAT
* Caixa GC
* Caixa TATA
* Elemento iniciador

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1264018
* MAG: 47457465

 |
A **Orde dos Carmelitas Descalzos** (en latín: *Ordo Fratrum Discalceatorum Beatissimae Mariae Virginis de Monte Carmelo*) é unha orde mendicante católica, estabelecida en 1593 como unha reforma da Orde Carmelita por dous santos españois, Tareixa de Ávila e Xoán da Cruz. Os membros desta orde engaden as sigas O.C.D ao final do seu nome.

Historia
--------

O 24 de agosto de 1562 Tareixa de Ávila fundou o primeiro mosteiro feminino de tipo eremítico en Ávila, dedicado a San Xosé, co obxectivo de iniciar unha reforma dos carmelitas e de volver á regra de 1247.

En 1566 Giovanni Rossi, padre xeneral dos carmelitas que recibira do Papa Pío V o encargo de reformar a orde, autorizou a Tareixa de Ávila fundar dous conventos masculinos, co nome de "reformados" ou "descalzos". Tareixa confiou ao frade Xoán da Cruz o encargo de fundar o primeiro dos conventos en Duruelo.

Catro anos máis tarde o grande número de vocacións levaron á fundación dun colexio en Alcalá de Henares para o estudo da reforma (dirixido por Xoán da Cruz) e doutros dous conventos.

En 1587 o papa Sisto V erixiu á sección reformada como congregación autónoma dentro da Orde Carmelita, dirixida por un vigairo xeral. En 1593 Clemente VIII deu total autonomía á nova orde, separándoa permanentemente da Orde Carmelita. 

A rama masculina da orde contaba, en 2021, con 3 978 frades, dos que 2 897 tamén eran sacerdotes, o que significa un incremento con respecto os datos de 1950, cando sumaban un total de 3 128 membros.

Notas
-----

1. ↑  Uribe, Pablo, ed. (2016). *Santa Teresa de Ávila: quinientos años: Estudios interdisciplinarios*. Ediciones UCSC. p. 80. ISBN 9789567943685.
2. ↑  "Order of Discalced Carmelites (Institute of Consecrated Life - Men) [Catholic-Hierarchy]". *www.catholic-hierarchy.org*. Consultado o 2022-09-26.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1135659
* WorldCat
* VIAF: 125567173
* AAT: 300264419
* BMT: 75885
* BNF: 11873909f
* EBID: ID
* GND: 1008634-1
* ISNI: 0000 0001 2152 0476
* NKC: ko2002148859
* SUDOC: 026502860

 |
A **praia de Caldebarcos** é un pequeno areal situado no litoral do lugar da Gándara de Caldebarcos, na parroquia de San Mamede de Carnota, no concello de Carnota. Está preto da praia de Carnota.

Características
---------------

É unha praia rústica na desembocadura do río Valdebois xunto a unha zona húmida protexida como espazo natural. Nunha contorna semiurbana, constitúe o areal máis setentrional do municipio. Presenta as mesmas características físicas que as próximas de Carnota e Lariño. Posúe condicións excepcionais para a práctica de deportes náuticos como o surf ou o windsurf debido aos frecuentes ventos e brisas costeiras. A súa area é fina. A praia está illada, carece de paseo marítimo, e principalmente está composta por rochas e area banca e dourada. O estado habitual do mar é de ondadas medias. O conxunto formado polas marismas, a praia e a zona intermareal constitúe un espazo natural de gran valor ecolóxico. A praia de Caldebarcos conta con servizo de autobús interurbano. Non dispón de aparcadoiro. O acceso a pé, desde a estrada AC-550, moi próxima, é fácil. As sinalizacións de perigo son claramente visíbeis. O hospital máis achegado é o Hospital Virxe da Xunqueira, que se encontra a 19 km, no concello de Cee.

Historia
--------

Nos seus arrecifes afundiron varias naves da Armada Invencíbel na súa viaxe para conquistar Inglaterra en 1596.[]

Notas
-----

1. ↑  Playas de España Arquivado 18 de abril de 2018 en Wayback Machine. *(en castelán)*.
Coordenadas: 41°22′36″N 2°11′05″L﻿ / ﻿41.37675, 2.18463889

O **Port Vell** (*Porto Vello*) é a parte máis antiga do Porto de Barcelona, na cidade de Barcelona, España. É onde naceu o porto artificial de Barcelona, con máis de dous mil anos de tradición. Sepárao do mar unha escollera, ata hai pouco un dos lugares predilectos de lecer popular da cidade.

Actualmente as instalacións do Port Vell están destinadas a embarcacións deportivas como o peirao do depósito e o peirao da Barceloneta. Tamén na parte central pódese atopar unha zona dedicada ao uso comercial, coñecido como o *Maremagnum*.

Hai unha parte do porto tamén reservada aos cruceiros.

Orixes do porto
---------------

Ao redor do século IV a.C. Barcelona foi ocupada polos laietanos. Unha tribo dos iberos que habitaban a costa entre os ríos Llobregat e Tordera. Barkeno, en Montjuïc, foi o seu principal asentamento. Esta xente comerciaba coa colonia grega de Empúries, construíron grandes superficies de cereais para este fin.

No século I, os romanos fundaron a colonia de Barcino, no Monte Tàber. A primeira actividade portuaria no lado norte de Montjuïc.

A cidade e as súas actividades marítimas comezaron a florecer realmente e ampliar cando as paredes da cidade de Barcino construíronse logo da invasión dos bárbaros en 263.

O Port Vell

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Barcelona*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Porto de Barcelona, Port VellArquivado 11 de novembro de 2012 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1114612
* GeoNames: 6457241

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Escipión.
**Publius Cornelius Scipio Africanus Maior**, nado en 235 a.C. e finado en 183 a.C. foi un famoso xeneral e político romano. É máis coñecido por derrotar a Aníbal e por isto é chamado Escipión o Africano.

Traxectoria
-----------

Posúe o mesmo nome có seu pai pero é alcuñado o Africano. É mencionado por primeira vez como participante na batalla de Tesino. Despois de morrer seu pai e seu tío en Hispania, **Publio Cornelio Escipión** marchou á Península Ibérica para impedir un ataque de Aníbal. Chegou a finais do 210 a.C. e conquistou cun ataque sorpresa Qart Hadasht, cidade que foi rebautizada como Cartago Nova (Cartaxena), que era a base de operacións dos cartaxineses en Hispania. Nos seguintes tres anos expulsou os cartaxineses e fíxose co control político e territorial.

Anos máis tarde, tras moitos esforzos, convenceu ó senado para invadir Cartago e desembarcou en África no 205 a.C. aproximadamente. No 202 obtivo unha esmagadora vitoria sobre Aníbal na batalla de Zama, lugar situado preto do pobo de Naraggara. Esta derrota marcou o final da segunda guerra púnica. Aníbal fuxiu da cidade co permiso do goberno cartaxinés.

Máis de 10 anos despois, en Asia, venceu ó rei seléucida Antíoco III. Ó regresar a Roma os seus inimigos acusárono de aceptar subornos de Antíoco, pero foi absolto. Decidiu entón retirarse da vida pública e vivir na súa vila de Litercum. Morreu uns meses despois no 183 a.C.

**Escipión o Africano** é considerado o xeneral romano máis importante antes de Xulio César.

Notas
-----

1. ↑  "Quen foi Escipión Africano?". *gl.eferrit.com*. Consultado o 2022-08-06.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Spawforth, Antony; Hornblower, Simon (2008). *Diccionario del mundo clásico*. Colección: Referencia Crítica (en castelán). Barcelona: Crítica. ISBN 9788484325925.

### Outros artigos

* Lista de cónsules romanos na República

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2253
* WorldCat
* VIAF: 3714642
* BAV: ADV10223527
* BIBSYS: 10069550
* BMT: 78244
* BNCHL: 000096953
* BNE: XX951510
* BNF: 12651580m
* BRE: 4176378
* BVMC: 73985
* CANTIC: a10823086
* CERL: cnp01354651
* DBE: publius-cornelius-scipio-africanus-maior
* DeutscheBio: 118612336
* EBID: ID
* FAST: 1232
* GEC: 0024561
* GND: 118612336
* IMDb: ch0050430
* ISNI: 0000 0004 3655 2990
* LCCN: n50005015
* NLA: 65960323
* NLG: 221603
* NNDB: 000094637
* NTA: 070081778
* OL: OL4808558A
* SELIBR: 170612
* SUDOC: 050595741
* Treccani: scipione-africano-publio-cornelio
* ULAN: 500354654

 |
Coordenadas: 42°20′49″N 6°23′32″O﻿ / ﻿42.3469, -6.39222

Vista do Teleno.
O **Teleno** é unha montaña do suroeste da provincia de León, que acada os 2 188 m de altitude sobre o nivel do mar, sendo a cima máis elevada da cadea montañosa denominada montes de León. O macizo montañoso do Teleno separa as comarcas leonesas da Maragatería e a Valduerna da Cabreira. Nunha das súas abas nace o río Duerna, o antigo *Ornia*.

Historia
--------

A uns 50 km de distancia do monte, en Quintana del Marco, entre os restos dunha *vila* romana, apareceu en 1899, a inscrición *Marti Tileno*, con letras de ouro e sobre dunha placa de prata, cuxa segunda parte foi inmediatamente identificada como o nome latinizado do monte Teleno. O lugar estaría consagrado polos indíxenas a ese deus, que foi asimilado polos romanos a Marte. Unha segunda inscrición, coa divindade indicada só como só *Tilleno*, apareceu, varios anos despois (1971), en Viloira, no concello do Barco de Valdeorras, nas proximidades da igrexa parroquial. Neste caso, o dedicante era un tirón, é dicir, un soldado aínda bisoño. O Valdeorras formaba parte do convento xurídico asturicense naquela época, e aínda na actualidade forma parte da diocese de Astorga.

Cabe dicir en relación coa súa sacralidade, que os romanos recollían auga nas inmediacións da montaña, para conducila canalizada até os depósitos ou corgos sitos sobre As Médulas. Tales depósitos eran o almacén das augas que posteriormente se soltaban para derrubar os montes auríferos, o ben coñecido sistema de ruina montium.

Explotación
-----------

Teleno constitúe un campo balístico para probas da sección de artillaría con sede en Astorga. Úsase tamén como explotación madeireira, principalmente de piñeiro.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Monte Teleno Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Macías, Marcelo (1903): *Epigrafía romana de Astorga*. Ourense.
* Bouza Brey, F. (1971): "Ara a Tileno, de Viloira", en *Cuadernos de Estudios Gallegos*, nº 25.
* Blázquez, José María (1975): *Diccionario de las religiones prerromanas de Hispania*. Madrid.

### Outros artigos

* Cultura castrexa
Coordenadas: 43°02′06″N 2°46′48″O﻿ / ﻿43.035, -2.7798805555556

Vista do Gorbeia dende Gasteiz.
O **Gorbeia** é o cumio máis elevado do macizo montañoso homónimo, situado nos Montes Vascos, de a cabalo entre as provincias de Áraba e Biscaia, no País Vasco. Ten unha altitude de 1.482 metros e o seu cumio está coroado dende o ano 1899 por unha cruz metálica, da que ten habido diferentes versións. A cruz actual ten 17,23 metros de altura. O Gorbeia tamén é un dos principais puntos de referencia do montañismo vasco e forma parte do Parque Natural do Gorbeia.

Galería de imaxes
-----------------

* A cruz do Gorbeia no 2005.A cruz do Gorbeia no 2005.
* Indalecio Ojanguren no cumio do Gorbeia a comezos do século XX.Indalecio Ojanguren no cumio do Gorbeia a comezos do século XX.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gorbeia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* O monte Gorbeia na páxina de euskal-herria.org *(en éuscaro)*
* O monte Gorbeia na páxina de mendikat.net *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q557374
* GEC: 0030542
* GeoNames: 7117210
* LCCN: sh97004287
* Peakbagger: 9759

 |
***Todos estamos invitados*** é un filme español dirixido por Manuel Gutiérrez Aragón que foi estreado no 2008. Trata sobre a situación política de Euskadi durante os anos 90.

Sinopse
-------

Tras tentar saltar un control da Garda Civil por incendiar un camión, Josu Jon (Óscar Jaenada) recibe un forte golpe na cabeza, perdendo a memoria. Entón é ingresado nun hospital penitenciario agardando á decisión do xuíz. Josu Jon non sabe ben quen é, e as monxas do hospital ensínanlle a rezar e a ser un bo cristián, mentres que os seus vellos compañeiros lle axudan a lembrar que el é un etarra, e que axiña poderá reincorporarse á organización.

Paralelamente, un profesor de universidade, Xabier (José Coronado), é ameazado polas súas opinións acerca da banda e dos seus atentados. Xabier mantén unha relación cunha alumna italiana, Francesca (Vanessa Incontrada), que á súa vez traballa como psicóloga no centro psiquiátrico onde se atopa Josu Jon.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*
* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11704530
* Allmovie: v453957
* FilmAffinity: 125541
* IMDb: tt0922641
* LUMIERE: 31306
* Rotten Tomatoes: todos-estamos-invitados
* TMDb: 83224

 |
Coordenadas: 38°03′49″N 2°15′55″O﻿ / ﻿38.063591666667, -2.2651833333333

Cara sur do macizo.
O **Macizo de Revolcadores**, que se encontra en Serra Seca, é o cume máis elevado da Rexión de Murcia, en España. Atópase no extremo oeste do municipio de Moratalla, xusto antes da Cuerda de la Gitana, cuxa divisoria -con cume na Peña de Moratalla, de 1.974 m- marca o límite co municipio de Nerpio e a provincia de Albacete. Ao sur encóntrase a pedanía de Cañada de la Cruz (1.290 m sobre o nivel do mar); ao leste, a de Inazares; e ao norte, o val da Rogativa e a serra de Villafuerte. Está declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC).

Tradicionalmente considerouse que o pico de Revolcadores era o máis alto, con 2.027 metros de altura; pero nas medicións dos últimos mapas do SNIG (Servizo Nacional de Información Xeográfica de España) Revolcadores figura con 1.999 m e é un cumio do mesmo macizo, lixeiramente máis setentrional, o máis elevado: Los Obispos, con 2.015 m de altitude. Algo máis oriental, no mesmo macizo, atópase o pico de Los Odres, de 1.876 m.
**Francisco García Montes** é un político e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Militante da UPG, foi secretario xeral da ING ata 1980. O 3 de outubro de 1980 foi elixido secretario xeral da Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG) nunha Asemblea en Compostela, logo do acordo de setembro que permitiu a unificación da ING e a CTG. Entre abril e maio de 1981 pola crise interna na UPG entre os partidarios de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, o sector minoritario entre os que se encontraba García Montes, e aqueles que se opuñan, o sector maioritario, foi expulsado da UPG xunto con todo o grupo.

Notas
-----

1. ↑  Conde Muruais, Perfecto (12-5-1981). "Expulsados varios dirigentes de Unión del Pueblo Gallego". *elpais.com* (en castelán). Consultado o 3-7-2019.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade galega é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 27°59′29″N 15°38′31″O﻿ / ﻿27.99138889, -15.64194444

O Roque Bentayga
O **Roque Bentayga** é unha das formacións rochosas máis singulares da illa de Gran Canaria (Canarias, España). Áchase dentro da caldeira volcánica de Tejeda, no municipio do mesmo nome, en pleno corazón da illa.

Posúe uns pitóns basálticos típicos da estrutura xeolóxica de Gran Canaria. A súa altura é de 1.404 metros sobre o nivel do mar. O Roque atópase dentro do Parque Rural do Nublo.

Preto do roque atópanse os antigos asentamentos aborixes canarios de Cuevas del Rey e Roque Camelo, que constan dun centenar de covas. No lado oriental da base do roque áchase o almogarén do Bentayga, construción que debeu ser lugar de culto dos aborixes.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Roque Bentayga Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Peter Howson**, nado en Londres o 27 de marzo de 1958, é un pintor escocés, Cabaleiro da Orde do Imperio Británico desde 2009.

Traxectoria
-----------

Howson é fillo de pais escoceses, e mudouse a Prestwick coa súa familia con catro anos. Foi soldado de infantaría na Royal Highland Fusiliers, mais abandonou a carreira militar para se dedicar ao estudo de arte. Estudou na Glasgow School of Art de 1975 a 1977 e de 1979 a 1981.

A súa obra abrangue varias teméticas. Os seus primeiros traballos amosan homes da clase traballadora, como *The Heroic Doss* (1987). En 1993 foi comisionado polo Museo Imperial da Guerra de Londres para ser o pintor oficial durante a Guerra de Bosnia. Durante a súa estadía en Bosnia e Hercegovina produciu algunhas das súas pinturas máis chocantes e controversas, documentando as atrocidades que por entón decorrían, como *Plum Grove* (1994). Foi novamente o pintor de guerra oficial en 1999 durante a Guerra de Kosovo oara o *London Times*.

Nos últimos tempos a súa obra derivou cara á temática relixiosa, relacionándose coa súa conversión ao Cristianismo no ano 2000 logo de se someter a tratamento contra o alcoholismo e drogodependencia.

En 1998 realizou un selo conmemorativo dos feitos de enxeñaría para os Correos británicos. Foi autor tamén de capas de álbums para grupos de rock e pop.

Está representado nalgúns dos principais museos do mundo, incluíndo a Tate Modern, en Londres, o Imperial War Museum, en Londres, a Galería Nacional Escocesa de Arte Moderna, en Edimburgo, o Metropolitan Museum of Art de Nova York e o Museo Nacional de Arte Moderna, de Nova York.

Notas
-----

1. ↑  "Witness in paint", *The Economist*, 20 de maio de 1999 *(en inglés)*.
2. ↑  "Peter Howson Curriculum Vitae" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de outubro de 2016. Consultado o 11 de xullo de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q711799
* WorldCat
* VIAF: 34714593
* BMT: 32194
* BNF: 146425609
* Bridgeman: 10615
* Discogs: 2596824
* Europeana: ID
* FAST: 328066
* GND: 119232669
* ISNI: 0000 0000 7844 2918
* KulturNav: ID
* LCCN: nr93035202
* NTA: 250649837
* RKD: 107888
* SUDOC: 168866153
* Tate: 2204
* ULAN: 500063340

 |
Coordenadas: 42°38′50″N 0°38′22″L﻿ / ﻿42.64722222, 0.63944444

Pico da Maladeta
O **Pico da Maladeta** é un cume montañoso de 3.308 msnm próxima ao Pico Aneto. Atópase situado no Parque Natural Posets-Maladeta, no municipio de Benasque, provincia de Huesca, comunidade autónoma de Aragón, en España. Na súa ladeira norte reside o denominado Glaciar da Maladeta, cunhas 37 ha de superficie total. Atópase fraccionado en dous partes, Maladeta occidental (6 ha) e oriental (31 ha).

Antigamente, a Maladeta estaba considerado o pico máis alto da zona, e os intentos por chegar á súa cima foron anteriores ao resto de picos do macizo homónimo. En concreto, a primeira ascensión tivo lugar polo médico e naturalista Friedrich von Parrot, o 28 de setembro de 1817.

Notas
-----

1. ↑  "Glaciares do macizo da Maladeta". Arquivado dende o orixinal o 19 de abril de 2009. Consultado o 08 de xullo de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1510073
* WorldCat
* VIAF: 249395600
* GEA: 8352
* GeoNames: 3117652
* LCCN: sh2007004315

 |
Vista da Cala Montgó desde punta Ventosa.
A **cala Montgó** é unha enseada que se atopa no municipio de Torroella de Montgrí, na provincia de Xirona, aínda que está máis preto do núcleo de l'Escala.

Características
---------------

Xeoloxicamente corresponde aos contrafortes máis setentrionais do macizo do Montgrí, sendo a cala máis accesible e grande das que se poden encontrar neste tramo forestal da Costa Brava. Orientada ao levante e polo norte culmínaa a punta Montgó (96 msnm), coroada por unha torre de vixía fortificada da idade moderna. Ao sur, pecha a cala a punta Milà a 1,1 km da praia.

A maior parte da costa está rodeada por escarpados acantilados calcáreos, a praia é de area fina. As augas son transparentes e tranquilas, xa que se encontran resgardadas dos temporais de tramontana, tan habituais no Empordà.

Accesos
-------

Dende o paseo marítimo de L'Escala, pódese acceder a pé por un camiño de rolda. Tamén se pode acceder en coche, a un quilómetro do porto deportivo de L'Escala. Segundo se vai chegando pola estrada de acceso, encóntranse varios cámpings.

Por esta praia pasa o camiño de rolda, actualmente denominado GR 92, que percorre o litoral catalán dende Portbou, xunto á fronteira francesa, ata Ulldecona, no sur, pasando polo delta do Ebro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cala Montgó*** |

* Web turística e de información de Cala Montgó *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8255020
* GeoNames: 8335211

 |
A **Serra Gamoneda** é un macizo montañoso de curta lonxitude, situado ao noroeste da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León, España.
Caracterízase pola súa curta lonxitude, encontrándose situado entre a marxe esquerda do río Tuela e o breve altiplano, preto de Pedralba de la Pradería, onde o río Calabor forma un val que enlaza co sistema inferior da Serra da Culebra.

Esténdese lonxitudinalmente en dirección leste-oeste, ao sur da serra Segundeira, uníndose a ela polo porto do Padornelo.

Os seus picos máis elevados son o Gamoneda (1.732 m), Cinseiro (1.608 m), Coco (1.531 m), Estante (1,544 m), Praza de Lobos (1.232 m), Olmos (1.398 m) e Allariz (1.253 m).

A súa serra caracterízase pola súa deforestación e escasa vexetación, con belas vertentes como a do Tuela, o pequeno val do Gamoneda e o de Requeixo.

Topónimo
--------

A orixe do seu nome parece remontarse a épocas da Baixa Idade Media. A teoría máis estendida afirma que Gamoneda ten a súa orixe na presenza de  *asfódelos* chamados gamones en castelán e leonés, un xénero de plantas vivaces herbáceas, bianuais ou perennes, oriúndas do sur e centro de Europa.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  La rexión sanabresa
2. ↑  El dialecto galaico-portugués falado en Lubián (Zamora): toponimia, textos... Escrito por Luis Cortés Vázquez

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Serra Segundeira
* Pedralba de la Pradería
* Requeixo de Seabra
A **praia dos Bloques** é unha praia de Ribadeo situada na ría homónima. Está no lugar da Vilavella, ao sur do porto de Mirasol e preto da vila de Ribadeo, cara ao interior da ría. Está resgardada por un esporón construído paralelo á costa que é, segundo Isidoro Asensio Amor, a causa de que se acumule limo no fondo e pareza ocupar toda a extensión da ría cando baixa a marea.

É unha praia portuaria semiurbana e de augas tranquilas, relativamente arredada dos circuítos turísticos habituais, polo que goza dun nivel de ocupación xeralmente baixo, ao que tamén contribúe a ausencia de servizos de hostelaría na contorna.

Dotada de area fina e dourada, ten unha lonxitude de 120 m e unha anchura media de 25 m. Conta con sinalización do estado do mar e papeleiras para a recollida do lixo. No verán dispón de servizo de salvamento, duchas e baños, mais non está recoñecida con bandeira azul. Ten tamén un pequeno aparcadoiro próximo e unha extensa zona de herba aos lados.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Praias da provincia de Lugo