**Jordi Savall i Bernadet**, nado en Igualada, en 1941, é un violagambista, director de orquestra e musicólogo catalán, especializado en música antiga.

Traxectoria
-----------

Jordi Savall comezou a estudar música aos seis anos na súa cidade natal, Igualada. En 1965 rematou os seus estudos superiores de música e violonchelo no Conservatorio de Barcelona.

En 1968 trasladouse a Suíza para ampliar a súa formación na Schola Cantorum Basiliensis, reivindicando un instrumento antigo case esquecido, a viola de gamba, e defendendo a importancia da música antiga da Península Ibérica. Neste centro foi discípulo do mestre August Wenzinger, a quen sucedeu en 1973.

En 1970 comezou unha exitosa carreira como intérprete de viola de gamba, da que é considerado pola crítica como un dos máis grandes intérpretes. Entre 1974 e 1989 fundou tres conxuntos, Hespèrion XX (1974, agora Hespèrion XXI), La Capella Reial de Catalunya (1987) e Le Concert des Nations (1989), con repertorios que van dende a Idade Media ao século XIX, mais sempre interpretados co máximo rigor histórico.

Dirixiu orquestras de prestixio coma a Orquestra Sinfónica da Fundación Calouste Gulbenkian, a Orquestra Camerata de Salzburgo, a Wiener Kammerorchester e a Philarmonia Baroque Orchestra de San Francisco.

### Recoñecementos e galardóns

Durante máis de 25 anos de reivindicación da música antiga, Jordi Savall recibiu numerosas distincións: En 1988 foi nomeado «Officier de l'Ordre des Artes et des Lettres» polo Ministerio de Cultura de Francia. En 1990 recibiu a Creu de Sant Jordi da Generalitat de Cataluña. En 1998, o Ministerio de Cultura de España outorgoulle a Medalla de Ouro das Belas Artes, e dende 1999 é Membro de Honra da Konzerthaus de Viena. Tamén recibiu o Premio de Honra da Fundación Jaume I, e foi investido Doutor Honoris Causa pola Université Catholique de Louvain (Bélxica).

Obra
----

A súa discografía supera o centenar de gravacións en diferentes selos, polos cales recibiu máis de cincuenta premios internacionais. Dende 1998 edita os seus discos co seu selo propio, ALIA VOX.

O seu traballo tamén inclúe a música para películas, gañando un César (mellor música) en 1992 coa banda sonora de *Tous les matins du monde*, e resultando nomeado nos mesmos premios en 1998 pola partitura de *Marquise*.

* 1991 - *Tous les matins du monde*, de Alain Corneau.
* 1993 - *El Pájaro de la felicidad*, de Pilar Miró.
* 1993 - *Jeanne la Pucelle I: Les batailles*, de Jacques Rivette.
* 1994 - *Jeanne la Pucelle II: Les prisons*, de Jacques Rivette.
* 1997 - *Hosszú alkony*, de Attila Janisch.
* 1997 - *Marquise*, de Vera Belmont.
* 1997 - *Secret defense*, de Jacques Rivette.

Notas
-----

1. ↑  Véxase ALIA VOX, en: www.alia-vox.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q317182
* WorldCat
* VIAF: 113929928
* AllMusic: mn0000676650
* BAV: ADV12311925
* BIBSYS: 1023133
* BNE: XX1113844
* BNF: 138994421
* BRE: 3947249
* CANTIC: a10715034
* CiNii: DA08507866
* Discogs: 837875
* Europeana: ID
* GEC: 0236745
* GND: 123640873
* ICCU: RAVV092693
* IMDb: nm0767426
* ISNI: 0000 0001 2148 2625
* LCCN: n81146909
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000028694
* NKC: js20020225026
* NTA: 073257931
* SNAC: w6xd4b8k
* Songkick: 281267
* SUDOC: 08691295X
* TMDb: 41523

 |