Sólido bizantino do emperador Constantino VII Porfiroxéneta (r. 945-959) co seu fillo e herdeiro Romano II (r. 959-963).
**Ioseph Bringas** (en grego, Ὶωσῆφ Βρίγγας), nado en Paflagonia e finado en Nicomedia en 965, foi un importante eunuco e oficial bizantino durante o reinado dos emperadores Constantino VII Porfiroxéneta (r. 945-959) e Romano II (r. 959-963). Alcanzou altos postos civís e militares mentres rexía Constantino VII. Coa morte deste emperador, converteuse nun ministro principal e rexente *de facto* durante o reinado de Romano II. Ao morrer subitamente o emperador en 963, Ioseph Bringas fíxose cargo do goberno e dos príncipes Basilio II e Constantino VIII, tendo que enfrontar unha gran resistencia dos seus rivais. Tras terse oposto sen éxito ao ascenso de Nicéforo II Focas ao trono imperial en 963, foi desterrado a un mosteiro próximo a Nicomedia, onde morreu no ano 965.

Traxectoria
-----------

Segundo o historiador León o Diácono, contemporáneo seu, Ioseph Bringas proviría de Paflagonia, antiga rexión do norte de Anatolia. Ascendeu gradualmente dentro do servizo imperial, á dignidade de *patricio* e ao posto cortesán de *Praepositus sacri cubiculi.* O emperador Constantino VII Porfiroxéneta (r. 945-959) nomeouno primeiro *Sakellarios*, e logo drungario (almirante) da armada imperial, cargo que ocupaba no momento da morte do emperador. Cando o fillo de Constantino VII, Romano II (r. 959-963), asumiu o trono bizantino, nomeou a Bringas como o seu *parakoimomenos.* O novo emperador prefería ocupar o seu tempo cazando, mentres que Bringas resolvía os asuntos de Estado. Nesa época, Bringas frustrou un complot contra Romano II, liderado por un grupo de nobres da contorna do *magister officiorum*, Basilio Petino. Os conspiradores foron arrestados, tonsurados e exiliados. Con todo, moitos deles, con excepción de Petino, foron rapidamente voltos chamar.

Cando o emperador Romano II morreu subitamente, o 15 de marzo de 963, deixando sós aos seus fillos Basilio, con cinco anos de idade, e Constantino, con dous ou tres anos de idade, Bringas exerceu as funcións de xefe de Estado *de facto*, aínda que por tradición, a emperatriz viúva Teófano Anastaso debeu ser a rexente nominal. Teófano desconfiaba do poderoso *parakoimomenos*, quen así mesmo contaba con outros inimigos: o seu predecesor e rival, Basilio Lecapeno, e o vitorioso xeneral Nicéforo Focas, quen acababa de retornar da súa conquista do Emirato de Creta, ademais de realizar unha exitosa incursión en Cilicia e Siria, durante a cal saqueou Alepo, a capital hamdanida.

Histamenon de Nicéforo II Focas (r. 963-969) con Basilio II Bulgaróctono no reverso.
Nicéforo Focas visitou a capital imperial e celebrou o seu triunfo, para logo acusar a Bringas de conspirar contra el, buscando refuxio en Santa Sofía. Neste lugar, gañou o apoio do patriarca de Constantinopla, Polieucto, con cuxa axuda conseguiu ser volto nomear como doméstico das escolas (comandante en xefe) do Oriente. En consecuencia, Bringas dirixiuse a Mariano Arxiro, o doméstico do Occidente, ofrecéndolle o trono bizantino. Á vez, escribiu ao *strategos* do thema Anatólico Xoán I Tzimisces, sobriño e xeneral máis importante de Focas, propondo darlle o posto do seu tío se se volvese contra el. Pero en lugar de aceptar, Tzimisces revelou a Focas os plans do seu opositor, instándoo a actuar. As tropas de Focas proclamárono emperador o 2 de xullo de 963, marchando seguidamente a Constantinopla. Mentres tanto na capital, Bringas ordenou o retorno das súas tropas, incautou todos os navíos que puido, co fin de impedir a travesía a través do Bósforo por parte dos rebeldes, chegando mesmo ao momento de tomar como refén ao propio pai de Nicéforo, o ancián Bardas Focas. A poboación da cidade, emporiso, apoiou a rebelión, e ao aproximarse o exército rebelde, levantouse contra as tropas de Bringas, apoiado polo patriarca e por Basilio Lecapeno, quen supostamente armaron a 3000 homes, que enviaron á loita.

Os enfrontamentos na ra duraron tres días. Finalmente, o exército rebelde de Focas prevaleceu. Bringas foi forzado a fuxir a Santa Sofía en busca de refuxio, mentres que Basilio Lecapeno asumiu o posto de *parakoimomenos*, e recibiu a Nicéforo Focas na capital, onde foi coroado o 16 de agosto. Bringas foi desterrado, primeiro a Paflagonia, e despois ao mosteiro de Asecretis, en Pythia, localidade próxima a Nicomedia, onde morreu en 965.

Notas
-----

1. 1 2  Treadgold 1997, p. 499.
2. ↑  Talbot 2005, p. 30.
3. ↑  Kazhdan 1991, p. 325.
4. ↑  Talbot 2005, p. 34.
5. ↑  Garland 1999, pp. 127-128.
6. ↑  Talbot 2005, pp. 34-35.
7. ↑  Kazhdan 1991, pp. 325-326.
8. ↑  Whittow 1996, p. 348.
9. ↑  Treadgold 1997, p. 498.
10. ↑  Garland 1999, p. 128.
11. ↑  Treadgold 1997, pp. 495-498.
12. ↑  Kazhdan 1991, p. 326.
13. ↑  Whittow 1996, pp. 348-349.
14. ↑  Treadgold 1997, pp. 498-499.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Garland, Lynda (1999). *Byzantine empresses: women and power in Byzantium, AD 527-1204* (en inglés). Londres e Nueva York: Psychology Press. ISBN 978-0-415-14688-3.
* Kazhdan, Alexander Petrovich (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium* (en inglés). Nueva York e Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
* Talbot, Alice-Mary; Sullivan, Denis F. (2005). *The History of Leo the Deacon: Byzantine Military Expansion in the Tenth Century* (en inglés). Dumbarton Oaks. ISBN 0-88402-324-9.
* Treadgold, Warren T. (1997). *A History of the Byzantine State and Society* (en inglés). California University Press. ISBN 0-8047-2630-2.
* Whittow, Mark (1996). *The Making of Byzantium, 600-1025* (en inglés). Berkeley e Los Ángeles: University of California Press. ISBN 0-520-20496-4.

### Outros artigos

* Constantino VII.
* Basilio II.
* Constantino VIII.
* Nicéforo II.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2704821
* EBID: ID

 |