recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Vista do morro Pai Inácio, Chapada Diamantina/BA.
A **Chapada Diamantina** é unha rexión de serras situada no centro do Estado brasileiro de Baía, onde nacen moitos ríos das bacias do Paraguaçu, do Jacuípe e do Río de Contas. Esas correntes de auga brotan nos cumes e deslízanse polo relevo en regos, forman fervenzas e piscinas naturais. A vexetación é exuberante, composta de especies da *caatinga* (rexión semi-árida do Brasil) e da flora serrana, destacando as bromelias, orquídeas e margaridas.

Algúns dos seus atractivos naturais son a *Cachoeira da Fumaza*, co seus 380 metros de caída libre, e o Pozo Encantado. O turista pode optar entre visitar grutas, tomar baño de cachoeira, facer *trekking* en antigos camiños de minería, montar a cabalo ou practicar deportes e aventuras.

Os dous puntos máis altos da Bahia están na Chapada: o Pico do Barbado, co 2.033 metros (o máis alto da Rexión Nordeste) e o Pico das Almas, co 1.958 metros.

Parque Nacional da Chapada Diamantina
-------------------------------------

O Parque Nacional foi creado en 1985 por decreto federal, e abrangue unha área de 152 mil hectáreas da Serra do Sincorá e arredores. Inclúe porcións dos municipios de Lençóis, Palmeiras, Andaraí e Mucugê. Localízase entre as coordenadas xeográficas 41º35'-41º15' de Lonxitude Oeste e 12º25'-13º20' de Latitude Sur.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1062622
* WorldCat
* VIAF: 315125621
* GeoNames: 3464726
* Google Maps: 16110930787215727866

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Corredor (homónimos).
Mapa da rexión do corredor de Wakhan.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras persas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **corredor de Wakhan**, tamén chamado **corredor de Vakhan** (en persa: واخان) é un estreito corredor xeográfico localizado na cordilleira do Pamir que conecta Afganistán e a China. Pertence á provincia afgá de Badaghxán e ten fronteira con Taxiquistán, ó norte, e Paquistán, ó sur, ademais de coa China ó leste. O corredor conta con 12 000 habitantes.

O termo corredor de Wakhan (*Wakhan Corridor*) emprégase ás veces erradamente para referirse a toda a rexión do Wakhan e tamén en senso contrario e máis restrinxido, para referirse soamente á ruta que discorre ó longo do río Panj e do río Wakhan e que leva até a China; neste caso, a parte norte do Wakhan coñécese como o *Pamir afgán* (*Afghan Pamir*).

Historia
--------

Historicamente a rexión de Wakhan foi unha importante rexión xa que é onde se atopan o extremo occidental de Asia central e Asia oriental. Antes da chegada do islam a rexión estivo en disputa entre o Tíbet e a China.

Notas
-----

1. ↑  "In Icy Tip of Afghanistan, War Seems Remote".
2. ↑  Aga Khan Development Network (2010): *Wakhan and the Afghan Pamir* Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. pag. 3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8285348
* WorldCat
* VIAF: 234142700
* GND: 4064342-6
* NKC: ge1009722

 |
O **Cometa Hale–Bopp** (**C/1995 O1**) é un cometa dos máis amplamente observados no século XX, un dos máis brilantes vistos en moito tempo e o de maior tamaño ata a descuberta do cometa C/2014 UN271 Bernardinelli-Bernstein.

Animación da órbita dende fóra do plano da eclíptica.Animación da órbita dende fóra do plano da eclíptica. (A Terra, en azul; Xúpiter en verde)
Animación da órbita. Vista ecuatorial.Animación da órbita. Vista ecuatorial. (A Terra, en azul; Xúpiter en verde)
Alan Hale e Thomas Bopp fixeron a descuberta de xeito separado o 23 de xullo de 1995, antes de que fora visible a ollo nu. Pasou polo perihelio o 1 de abril de 1997, acadando unha magnitude -1,8. Foi visible sen instrumental durante 18 meses, o dobre que o gran cometa de 1811, marca previa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q69854
* WorldCat
* VIAF: 315137105
* EBID: ID
* GEC: 0243111
* GND: 4530121-9
* JPL: 1000132
* LCCN: sh97000501
* MAG: 2777490528
* MPC: CJ95O010

 |
Un lique e un exemplo dun organismo bioindicador
Os **bioindicadores** son especies ou comunidades de organismos cuxa presenza, comportamento ou estado fisiolóxico presenta unha estreita correlación con determinadas circunstancias da contorna, polo que poden utilizarse como indicadores destas.

Características dos bioindicadores
----------------------------------

Como bioindicadores empréganse diferentes organismos que reaccionan máis rápido que o ser humano aos produtos tóxicos e ás perturbacións do medio ambiente ou ben aqueles que son sensibles a exposicións curtas a situacións extremas que non son detectables en mostraxes puntuais. Por exemplo, as plantas nitrófilas son un indicador dun exceso de abonos nitroxenados, mentres que a composición da fauna de invertebrados acuáticos indica distintos niveis de calidade das augas. Os liquens utilízanse como bioindicadores da contaminación atmosférica. Numerosas especies de liques reaccionan de modo moi sensible á contaminación, mentres que outros liques poden non verse afectados. Un desprazamento da composición de especies en beneficio dos liques menos sensibles indica un aumento da contaminación atmosférica.

O índice de organismos saprófitos para estimar a calidade da auga fluvial tamén se basea na observación dos organismos existentes. Nas augas fluviais non pode utilizarse a medición do contido en nutrientes como ocorre en masas de auga en repouso. Os ríos son sistemas dependentes das terras circundantes, e os nutrientes vanse acumulando cada vez máis ao longo do seu curso. Se no curso superior do río atópanse organismos do curso inferior, isto indica un exceso de nutrientes na auga.

As reducións intensas, repentinas e inesperadas na poboación de especies concretas poden indicar situacións perigosas. Por exemplo, os riscos do DDT só se puxeron de manifesto cando se reduciu a poboación do falcón peregrino. Debido á súa posición na cadea trófica como depredador de aves que se alimentan nos campos, o falcón peregrino reaccionou con especial sensibilidade a ese composto tóxico. Igualmente, o envelenamento silencioso por mercurio dos lagos escandinavos e o mar Báltico só se detectou pola diminución do número de exemplares de aguia pescadora. O correlacionar a reacción dos organismos con determinadas concentracións de compostos nocivos leva grandes problemas, debido aos numerosos factores que inflúen na difusión e o metabolismo dos seres vivos. Por iso, os bioindicadores serven fundamentalmente para manter unha supervisión previa de carácter xeral. En ecoloxía, o termo bioindicador emprégase para especies indicadoras que, polo seu hábitat limitado, están vinculadas a determinadas circunstancias. Por exemplo, unha especie de violeta, viólaa calaminaria, é un indicador de chans con contido en zinc. A presenza de varias especies deste tipo pode caracterizar un biótopo con gran precisión.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q864438
* AAT: 300387691
* BNCF: 48132
* BNF: 12045966w
* GEC: 0084595
* LCCN: sh85065657
* MAG: 22215628

 |
A **comida** é cada unha das accións de comer, polo xeral a unhas horas máis ou menos fixas, que se fai a diario. Estes son o almorzo, o xantar, a merenda e a cea. En función da hora, do contexto social e cultural, os pratos que se consomen tenden a variar.

Tamén se chaman comidas ós almorzos, xantares, merendas ou ceas que se fan co gallo dunha festa, unha reunión, etc. na honra de alguén ou de algo.

Partes dunha comida
-------------------

Os xantares e ceas consisten en principio das seguintes partes:

* Aperitivo ou vermut, no que se serven alimentos lixeiros e que se poden servir con calquera bebida. Non é obrigatorio, e xeralmente faise en domingos ou en grandes comidas e festas.
* O primeiro prato
* O segundo prato
* Sobremesa. Despois da sobremesa pódese tomar un café ou un dixestivos e pode facerse para romper a falar na mesa.

Ás veces, pode ser que no canto de facer un primeiro prato e, a continuación, un segundo, tamén cabe a posibilidade de comer un único prato.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6460735
* AAT: 300379053
* BNCF: 10391
* BNF: 11975057g
* GND: 4134822-9
* JSTOR: mealtimes
* LCCN: sh85038076
* MAG: 2778345441

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D062407

 |
O **Campaniano** é unha división da escala de tempo xeolóxica, que se corresponde coa quinta e penúltima idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdesee desde hai 83,6 ± 0,2 ata 72,1 ± 0,2 millóns de anos, aproximadamente. O Campaniano sucede o Santoniano e precede o Maastrichtiano.

Definición estratigráfica
-------------------------

O Campaniano foi introducido na literatura científica por Henri Coquand en 1857. Deulle o nome pola vila francesa de Champagne no departamento de Charente-Maritime. A localidade tipo orixinal era un afloramento preto da vila de Aubeterre-sur-Dronne na mesma rexión. Curiosamente, debido aos cambios nas definicións estratigráficas, esta sección forma parte agora da idade xeolóxica correspondente ao Maastrichtiano.

A base do Campaniano ponse no momento da extinción da especie de crinoideos *Marsupites testudinarius*. En 2009 aínda non se ratificara un GSSP (*Global Boundary Stratotype Section and Point*). Un posible candidato está na sección preto dun encoro en Waxahachie, Texas.

A parte superior do Campanian defínese como o lugar na columna estratigráfica onde aparecen por primeira vez as ammonitas *Pachydiscus neubergicus*.

### Subdivisión

O Campaniano subdivídese ás veces nas subidades inferior, media e superior. No dominio do océano de Tetis, o campaniano comprende seis biozonas de ammonitas. Estas son de máis nova a máis vella:

* zona de *Nostoceras hyatti*
* zona de *Didymoceras chayennense*
* zona de *Bostrychoceras polyplocum*
* zona de *Hoplitoplacenticeras marroti*/*Hoplitoplacenticeras vari*
* zona de *Delawarella delawarensis*
* zona de *Placenticeras bidorsatum*

Paleontoloxía
-------------

Durante o Campaniano, tivo lugar unha radiación evolutiva entre os dinosauros. En Norteamérica, por exemplo, o número de xéneros de dinosauros coñecidos aumentou de 4 na base do Campaniano a 48 na súa parte superior. Este desenvolvemento denomínase ás veces a "Exploxión campaniana". Porén, non está aínda claro se o evento é artificial, é dicir, o baixo número de xéneros no Campaniano inferior puido ser causado por unha menor oportunidade de preservación para os fósiles nos depósitos desa idade. Os climas xeralmente cálidos e a grande área continental cuberta por mares pouco profundos que se deron no Campaniano probablemente favoreceron os dinosauros. No seguinte piso, o Maastrichtiano, o número de xéneros de dinosuros en Norteamérica é un 30% menor que no Campaniano superior.

Notas
-----

1. ↑  "International Commission on Stratigraphy: International Chronostratigraphic Chart v2015/01" (en inglés). xaneiro de 2015. Consultado o 12 de outubro de 2015.
2. ↑  Weishampel, D.B.; Barrett, P.M.; Coria, R.A.; Le Loueff, J.; Xu, X.; Zhao, X.; Sahni, A.; Gomani, E.M.P. & Noto, C.N.; 2004: Dinosaur distribution, in: Weishampel, D.B.; Dodson, P. & Osmólska, H. (eds.): The Dinosauria, University of California Press, Berkeley (2nd ed.), ISBN 0-520-24209-2, pp 517–606.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q492941
* EBID: ID
* GEC: 0013913
* JSTOR: campanian-age

 |
Entrada ao recinto do mosteiro de Caaveiro coroada pola torre barroca obra de Fernández Sarela.
**Clemente Antonio Fernández Sarela** nado en Santiago de Compostela en 1716 e morto en 1765, foi un arquitecto barroco galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Fernández Sarela, mestre de arquitectura, o seu primeiro proxecto salientable foi a rehabilitación da porta da muralla de San Francisco, derrubada posteriormente no século XIX. 

En 1744 traballou baixo as ordes de Fernando de Casas Novoa na fachada do Obradoiro da catedral santiaguesa. Foi aparellador das obras desta catedral con Lucas Ferro Caaveiro. Xunto con el, realizou as obras da sala capitular e o arquivo; tamén traballou na fachada da Acibechería.

Pazo de Fondevila.
Ocupouse da edificación e restauración das moitas casas que o cabido posuía en Santiago. Interveu na casa número 57 da Rúa Nova e na casa número 1 do Cantón de San Bieito. Pero onde verteu o seu xenio creador foi na Casa do Cabido. Aquí buscou dotar de beleza o contorno da Praza das Praterías. Utiliza espléndidas volutas, placas, pináculos e a emblemática vieira, así como unha rocalla no lintel da porta. A cornixa voada aparece tamén moi decorada, con gárgolas e balaustrada con pináculos. Obsérvase a influencia de Simón Rodríguez nos cilindros.

Obras súas son tamén o pazo de Bendaña en Santiago e o de pazo de Sistallo en Cospeito, o campanario do mosteiro de Caaveiro, tamén debedor de Simón Rodríguez, o pazo de Fondevila nas Casas Reais compostelás, e as primeiras obras no colexio da Compañía de María, concretamente a parte oriental do convento e a igrexa ata o cruceiro.

Faleceu en 1765 e foi soterrado na capela da Orde Terceira.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8346881
* WorldCat
* VIAF: 25400441
* CERL: cnp00541035
* DeutscheBio: 118875752
* FAST: 195002
* GND: 118875752
* ISNI: 0000 0000 6675 8915
* LCCN: n86030289
* ULAN: 500056279

 |
***Danza Macabra*** é un filme de terror de 1964 dirixido por Antonio Margheriti, usando o seudónimo Anthony M. Dawson.

Elenco
------

* Barbara Steele — Elisabeth Blackwood
* Georges Rivière — Alan Foster
* Margarete Robsahm — Julia
* Arturo Dominici — Dr. Carmus
* Silvano Tranquilli — Edgar Allan Poe
* Sylvia Sorrente — Elsi

A historia
----------

Un periodista cuestionou a Edgar Allan Poe na autenticidade das súas historias, o cal o conducíu a aceptar unha aposta de Lord Blackwood para pasar a noche nun castelo encantado en vésperas de Todos os Santos. Os fantasmas dos habitantes asasinados aparecenselle ao longo da noite, recreando os momentos que os levaron á morte. Resulta que necesitan a súa sangue para manterse na súa existencia. Barbara Steele interpreta a un fantasma que intenta axudar ao periodista a escapar.

Poe
---

Silvano Tranquilli interpreta a Edgar Allan Poe nesta película, e os créditos afirman que a película se basea nun conto de Poe. En realidade non existe tal historia, a pesar de que na primeira escena Poe (Tranquilli) está contando o final da historia de Poe "Berenice".

En 1971, o director Antonio Margheriti refixo *Castle of Blood* para a *Web of the Spider*. Nesta versión Klaus Kinski interpretou a Poe e a película pretendía basearse nun diferente inexistente "Night of the Living Dead".

Acollida da crítica
-------------------

Allmovie's criticou a película favorablemente, chamándoa "eerie and effective early horror film".

Notas
-----

1. ↑  Robert Firsching. "Castle of Blood (1964)". *Allmovie*. Consultado o 30 de xuño de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2253504
* Allmovie: v137658
* AlloCiné: 7542
* CineRessources: 45643
* FilmAffinity: 126747
* IMDb: tt0057993
* OFDb: 21896
* OMDB: 59067
* Rotten Tomatoes: castle\_of\_blood
* TMDb: 28532
* TVGuide: 110491

 |
***Campaña da Caprecórneca: novela gallega hestóreca, fantásteca e poéteca*** é unha novela en lingua galega de Luis Otero y Pimentel, publicada orixinalmente por entregas na revista *Follas Novas* da Habana entre outubro e decembro de 1898, e como volume de seu, ese mesmo ano.

Características
---------------

Trátase dunha novela "de escaso valor literario ou lingüístico" mais de grande interese dada a súa temática onírica e paranormal, que a converten en precursora da narrativa fantástica nas letras galegas.

> 
> 
> *Na época na que se publica A campaña da Caprecórneca, en ningunha das linguas ibéricas, cando menos, se seguen camiños tan distantes e tan desprendidos da realidade social ou histórica.* - Modesto Hermida
> 
> 

A obra foi reimpresa en 1994 pola editorial Galaxia e incluída na colección *Narrativa de Onte*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hermida García, Modesto (ed.). *A campaña da Caprecórneca* (1994). Narrativa de Onte. Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-903-4.
* *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela: CIRP. 2003. pp. 283–286. ISBN 84-453-3736-X.

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Campaña da Caprecórneca*** |

* Fantasía
* Follas Novas (A Habana)

### Ligazóns externas

* *Campaña da Caprecórneca* (1898) en Galiciana, Biblioteca de Galicia
* *Campaña da Caprecórneca* Arquivado 11 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. (1898) na páxina web da Real Academia Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10772759
* Galiciana: 7670

 |
A **economía de Ecuador** depende moito da produción de petróleo, que xera o 40% das exportacións do país. Consecuentemente, as flutuacións do prezo deste produto nos mercados mundiais ten grande impacto nas finanzas do país. Tamén depende das transferencias de diñeiro recibidas de ecuatorianos no exterior, e da exportación de bananas, camaróns [] e doutros produtos primarios.

Historia
--------

En 1999 o país sufriu a súa peor crise económica ao colapsarse a súa economía tras varios desastres naturais e grandes caídas no prezo do petróleo. O produto interno bruto real sufriu unha caída de máis do 6%, cun empeoramento significativo do índice de pobreza. O sistema bancario tamén sufriu un colapso, e o país deixou de pagar a súa débeda externa naquel ano. O presidente Jamil Mahauad anunciou a dolarización da economía, mais un golpe de estado en xaneiro de 2000 expulsouno do poder. A situación comezou a mellorar co goberno de Gustavo Noboa, o novo presidente, que conseguiu aprobar, en marzo dese ano, unha reforma estrutural da economía que substituíu a moeda nacional, o sucre, polo dólar americano. Isto estabilizou a economía, e o crecemento retornou ao nivel anterior ao da crise.

En febreiro de 2003, o novo presidente electo, Lucio Gutiérrez, encontrou un déficit no orzamento e unha gran débeda externa. Prometeu usar o diñeiro procedente do petróleo e buscar axuda do FMI.

O 15 de xaneiro de 2007 asumiu a presidencia Rafael Correa, que prometeu un referendo para mudar a constitución, o cal pode afectar a economía do país. Prometeu tamén revisar o pagamento da débeda externa.

Notas
-----

1. 1 2 3  CIA. "The World Factbook". Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2015. Consultado o 29 de abril de 2013.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
A **defensa persoal** ou **autodefensa** (do inglés *self-defense*) é un conxunto de métodos varios que poden ser utilizados para deter un ataque persoal.

As técnicas de defensa persoal foron derivado das artes marciais tradicionais, adaptadas para o uso por persoas comúns para se defenderen na súa vida normal.

En defensa persoal utilízanse técnicas sinxelas e ensáiase evitar os movementos complexos.

Utilízanse principalmente bloqueos, retencións e pancas para dominar o adversario da maneira máis rápida posible, acurtando o tempo de combate para evitar riscos e deixar en segundo plano as diferenzas físicas.

A defensa con mans espidas pode completarse con armas propias ou impropias, que poden ser ou coitelos ou armas de fogo ou calquera cousa que estea próxima no momento do conflito.

Ámbito civil
------------

No ámbito civil inténtase dominar o adversario de maneira segura e sen provocar danos excesivos, debido á responsabilidade civil da acción defensiva cando se exceden as limitacións da lexítima defensa. A defensa persoal baséase nos fundamentos de deportes ou artes marciais, como o judo, o aikido ou o karate. O carácter principal da defensa persoal é a evitación de forza, polo que os opoñentes poden ser persoas de dimensións máis amplas ou con forzas musculares maiores que as nosas.

As aplicacións comprendidas na defensa persoal son desde as técnicas básicas, como os golpes únicos (os que se executan contra o opoñente cunha parte específica do noso corpo, como a palma da man, as articulacións dos dedos e a partes brandas ou golpes de xeonllo), ata as técnicas máis profesionais, como varios tipos de patadas, e tamén outras máis avanzadas, como desequilibrios ou imobilizacións (utilizadas pola policía ou en modalidades deportivas como o karate).

Ámbito militar
--------------

No ámbito militar utilízanse técnicas con maior poder ofensivo e letal, valéndose ademais de armas. Algunhas artes, como o *systema* (de Rusia) e o *krav magá* (de Israel), son de orixe militar e logo espalláronse tamén ao uso civil.

Galería
-------

* Técnicas de defensa persoal descritas nun manual da mariña de guerra italiana
* Defensa coa palma de man contra unha proba de agarrar
* Defensa cun gallo de árbore contra unha proba de agarrar

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40283
* BNCF: 575
* BNF: 12649368x
* EBID: ID
* GND: 4054440-0
* JSTOR: self-defense
* LCCN: sh85119726
* NDL: 00562572
* PSH: 10027

 |
**Châmoa Gomes de Pombeiro** (ou Flâmula), señora de Maia pola súa nai, foi unha nobre galega sobriña dos condes de Traba nada no Reino de León en data descoñecida e finada en 1145. Era filla do nobre de orixe galega Gómez Núñez de Pombeiro (nado antes de 1096 e morto despois de 1141) e Elvira Peres de Trava.

Châmoa era irmán de Loba Gomes, María Gomes, Urraca Gomes, Fernão Gomes de Celanova e Pero Gomes de Celanova. Casou moi nova con Paio Soares da Maia (1100) co que tivo tres fillos: Pedro Pais (Alferes), Paio Pais Zapata e Ximena Pais. Enviuvou recluíndose no mosteiro beneditino de Vairãoe. Volvendo casar con Mem Rodrigues de Tougues. Foi nai do primeiro fillo ilexítimo con Afonso Henriques (Afonso I de Portugal). Afonso I casaría con Mafalda de Savoia.

Châmoa foi a última descendente por parte do pai da liñaxe dos Tougues actual Vila do Conde. Sendo fundadora do mosteiro de Santa Clara de Entre os Ríos

Notas
-----

1. ↑  "A importância de D. Châmoa Gomes na vida de D. Afonso Henriques (I)".
O Tourmalet
O **Col du Tourmalet**, **Monte Tourmalet** ou simplemente **Tourmalet** é un paso montañoso atopado no centro dos Pireneos franceses 42°55′ N 0°09′ E. Ten unha altitude de 2.114 metros sobre o nivel do mar.

O **Tourmalet** é un dos portos de montaña mais famosos na proba ciclista do Tour de Francia, tanto é así, que o Tourmalet é o porto de montaña que máis veces foi ascendido na historia da carreira. A primeira vez que se subiu nesta carreira foi no 1910, ano no que os Pireneos foron incluídos nesta carreira.

O porto de montaña permanece pechado durante a temporada invernal, tempo no que forma parte do dominio esquiable da estación de esquí de *La Mongie*, na parte leste do Col du Tourmalet.

Características
---------------

Altitude: 2115 metros.

Pendente: 17,2 km ao 7,2% despois de Sainte-Marie-de-Campan, e 19 km ao 7,7 % de media despois de Luz-Saint-Saveur.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Col du Tourmalet recreational cycling photos and video plus a written report

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q942322
* WorldCat
* VIAF: 99144647638514384671
* GEC: 0066513
* GeoNames: 2972267

 |
A **colanxiopancreatografía retrógrada endoscópica** (**CPRE** ou **CPER**) é un exame de parte do sistema dixestivo que inclúe a vesícula biliar, o páncreas e as canles que drenan estes órganos, mais tamén o fígado; a pequena canle da vesícula (ducto cístico) xúntase ao ducto que sae do fígado (ducto hepático), confluíndo nun ducto maior (o colédoco) que drena o intestino delgado (duodeno - 2ª porción) a través dun orifício, a ampola hepatopancreática. Tras introducir un produto de contraste a través da papila hepatopancreática, canulada cun endoscopio de visión lateral (duodenoscopio) obsérvanse radioloxicamente todos estets ductos. O ducto pancreático, que desemboca na mesma topografía do ducto colédoco, ou sexa, na papila hepatopancreática, é unha das principais causas de complicación na realización deste exame, xa que a súa anatomía, que induce unha fácil canulación, pode levar ao paciente a desenvolver pancreatite tras a realización do CPRE.

É un exame relativamente seguro, de duración moi variable, dependendo da patoloxía e complexidade do caso. Realízase sempre con sedación consciente. Precisa equipamentos de raios-x e uso de contraste. Esixe unha maioría de veces o internamento, por cando menos 24h, tras a súa execución. O endoscopista, un médico con adestramento especial na execución destes exames, examina a vesícula, páncreas, as canles e as súas irregularidades, cálculos ou tumores.

Riscos
------

O principal risco do CPRE é o desenvolvemento dunha pancreatite, que acontece du 3 a un 7% das veces.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q637883
* JSTOR: endoscopic-retrograde-cholangiopancreatography
* MAG: 2778444009

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* eMedicine: 1829797
* ICD-9: 51.10
* MeSH: D002760
* MeSH: E01.370.350.700.715.200.200
* Patientplus: endoscopic-retrograde-cholangiopancreatography

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Carlos Varela.

**Carlos Varela Veiga**, nado en Lugo o 29 de outubro de 1945 e finado en Malpica de Bergantiños o 20 de agosto de 1980, foi un cineasta galego.

Traxectoria
-----------

### Vida

Nace no barrio Feixoo de Lugo. Estudou na Universidade Laboral de Xixón, onde se titulou como mestre industrial. En 1965 obtivo o título de delineante naval pola Universidade da Coruña. Logo dunha breve estadía en Barcelona, onde traballou como técnico publicista, instalouse en Lugo, traballando como profesor de debuxo sucesivamente no colexio dos Irmans Maristas, nas Josefinas e no Colexio Fingoi de Lugo, onde comezou a traballar no ano 1975.

En 1972 inicia a súa militancia na UPG, ao tempo que comeza a súa traxectoria como deseñador gráfico, cineasta e promotor do cine. Cofunda o cineclube Valle Inclán de Lugo, e logo, en 1976 cofunda a produtora cinematográfica Nós.

Faleceu en Malpica, nun accidente provocado por unha bombona de butano.

### Traxectoria artística

Dende comezos dos anos setenta traballou pola súa conta no deseño gráfico, na cerámica, co macramé e co liño. Tamén colaborou co pseudónimo Dourado en *El Correo Gallego* e en *El Progreso* facendo crítica cinematográfica. Os seus documentais, non editados en vida, foron filmados cunha cámara de súper 8, e centráronse na recollida dos movementos de protesta da época da transición en Galicia: as manifestacións universitarias de Compostela en setembro de 1976, a constitución do Consello de Forzas Políticas Galegas, as protestas contra a expropiación das Encrobas, contra a instalación da central nuclear de Xove, no areal de Baldaio, ou contra a cota empresarial da Seguridade Social Agraria.

Colaborou na organización das Xornadas de Cine de Ourense e a partir de 1977 traballou de reporteiro gráfico para o refundado semanario *A Nosa Terra*, co pseudónimo "Brais".

Homenaxes
---------

Na súa memoria, creouse en Santiago o Cineclube Carlos Varela Veiga, que se mantivo en activo entre 1982 e 1987. En 2005 o director de cine Ramiro Ledo dirixiu o filme *Cine Clube Carlos Varela*, onde se recollen parte das súas gravacións.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vieiros
* filme CCCV-Cineclube Carlos Varela
As **células de Boettcher** son células poliédricas que se encontran na membraba basilar da cóclea ou caracol do oído, situadas por debaixo das células de Claudius. As células de Boettcher considéranse células de soporte para o órgano de Corti do oído, e só se encontran no xiro inferior da cóclea. Estas células teñen núcleos esféricos grandes, están entrelazadas unhas con outras e, e proxectan *microvilli* no espazo intercelular.

Debido á súa especialización estrutural, crese que as células de Boettcher desempeñan un papel significativo na función da cóclea. Presentan niveis elevados de calmodulina, e poden estar implicadas na mediación da regulación do Ca2+ e no transporte iónico.

A oxido nítrico sintase detéctase en abundancia no citoplasma das súas interdixitacións. A súa ultraestrutura suxire que levan a cabo tanto funcións secretoras coma absorbentes. Tamén expresan o Panx1.

As células de Boettcher reciben ese nome polo patólogo alemán Arthur Boettcher, tamén escrito Böttcher (1831-1889).

Notas
-----

1. ↑  Kanazawa, A.; Sunami, K.; Takayama, M.; Nishiura, H.; Tokuhara, Y.; Sakamoto, H.; Iguchi, H.; Yamane, H. (2004). "Probable function of Boettcher cells based on results of morphological study: localization of nitric oxide synthase.". *Acta Otolaryngol Suppl* (554): 12–6. PMID 15513504. doi:10.1080/03655230410018444.
2. ↑  Wang XH, Streeter M, Liu YP, Zhao HB (2009). "Identification and characterization of pannexin expression in the mammalian cochlea". *J. Comp. Neurol.* **512** (3): 336–46. PMC 2630187. PMID 19009624. doi:10.1002/cne.21898.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3331447
* EBID: ID
* MAG: 2780496493

 |
Coordenadas: 42°52′43″N 8°32′27″O﻿ / ﻿42.878611, -8.540833

A **Compañía de María de Santiago de Compostela**, tamén coñecido como a **Ensinanza** (debido á rúa onde se atopa, do mesmo nome) é un centro educativo concertado. Foi fundado no ano 1759 baixo a titularidade da Orde da Compañía de María. Hoxe en día impártese dende Infantil a Bacharelato e, malia que comezou sendo un centro educativo só para mulleres, actualmente xa se integraron os alumnos de xénero masculino.

Historia e características
--------------------------

A súa orixe está na vontade testamentaria de Mateo Vázquez, natural de San Pedro de Présaras, residente e morto no Perú en 1744. Nun testamento deixou 100.000 pesos destinados a unha fundación en Santiago de Compostela, de Carmelitas ou Capuchinas. Valentín Sánchez Boado, o seu curmán e testamenteiro trouxo a Santiago os 100.000 pesos pero atopouse con que xa estaba en marcha a fundación dun mosteiro de Carmelitas e que existía outro de Capuchinas. En vista disto decidiu fundar un Convento de Ensinanza. As monxas fundadoras do centro chegaron a Santiago dende Tudela en novembro de 1759. Púxose a primeira pedra o 10 de maio de 1760. Bendiciuse a capela provisional o 26 de outubro de 1765. O 24 de marzo de 1770 ten lugar a bendición da igrexa actual.

No século XIX a cargo de Rafael Múzquiz Alduante (1801-1821) terminouse a igrexa e a parte de clases que dan a poñente, por iso, os seus escudos vense pola parte posterior da igrexa e na fachada do edificio.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Compañía de María Nosa Señora
* Colexio Compañía de María de Vigo

* Colexio Compañía de María da Coruña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18482716
* WHC: 669-927

 |
Coordenadas: 42°59′53″N 7°33′13″O﻿ / ﻿42.99806, -7.55361

O **Colexio Fingoi** é un centro de ensino privado da cidade de Lugo, cuxo primeiro director foi Ricardo Carvalho Calero.

Historia
--------

Foi fundado no ano 1950 polo empresario Antonio Fernández López, acolléndose á Lei de Centros Experimentais que permitía poñer en marcha unha serie de reformas de tipo pedagóxico. Nos Estatutos deixa deseñado un Modelo Pedagóxico centrado nos Ciclos da Natureza, científico, de coeducación, de ensino globalizado e personalizado, natural, experimental e experiencial que require dun profesorado implicado e comprometido coa reflexión sobre a práctica para ir dando resposta ás diferenzas individuais e ás novas necesidades e retos educativos de cada momento con afán innovador.

Tivo como primeiro director a Ricardo Carvalho Calero, e como profesores a Anxel Xeán, José Cabanillas, Vicente Devesa, Chicha Fernández, Ana María Pardo Múgica, Luís Gómez Pacios, Carlos Varela Veiga, María Luisa Pumariño Vilela e tamén a Xosé Luís Méndez Ferrín, Bernardino Graña, Arcadio López Casanova.

O colexio formaba parte dun proxecto cultural máis amplo, o denominado "Centro de Estudos Fingoi", onde se concedían bolsas para investigación e estudo da cultura galega. Para dignificar a cultura galega e introducila na escola, desde os anos corenta organizou Cursos de Formación para mestres rurais.

No mes de xuño de 2010 tiveron lugar os actos de celebración do 60 aniversario da fundación do colexio.

Arquitectura
------------

O edificio principal foi deseñado polo arquitecto galego Manuel Gómez Román.

Notas
-----

1. ↑  "Colexio Fingoi". Arquivado dende o orixinal o 05 de febreiro de 2016. Consultado o 4 de febreiro de 2016.
2. 1 2 3 4  "Colexio Fingoi, Historia". Arquivado dende o orixinal o 26 de xaneiro de 2016. Consultado o 4 de febreiro de 2016.
3. ↑  Víctor F. Freixanes. «Manuel Gómez Román» *La Voz de Galicia*, 23/11/2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Colexio Fingoi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Antonio Fernández López

### Ligazóns externas

* Colexio Fingoi
**Día D** (en francés chámase *Jour J*) foi o nome en clave que recibiu na segunda guerra mundial o Desembarco de Normandía, que finalmente tería lugar o 6 de xuño de 1944. O termo día D (tradución do inglés *D-Day*) utilízano xenericamente os militares para indicar o día en que se debe iniciar un ataque ou unha operación de combate. A letra D non ten ningún significado e usualmente representa unha variable, sinalando o día en que algún evento significativo tivo ou terá lugar. A fins dos '40, había outra versión do significado de día D, este era "Doomsday", "Día do Xuízo Final".

Historicamente, utilízase o termo día D para referirse ao 6 de xuño de 1944, día no comezou a executarse a denominada Operación Overlord. Devandita operación consistía en levar a cabo o desembarco de Normandía, aínda que comezou de madrugada, co lanzamento de membros das divisións aerotransportadas estadounidenses 101ª e 82ª, que trataron de neutralizar parte da barreira defensiva alemá para facilitar o desembarco. Este día, en que as tropas aliadas penetraron na costa francesa, marcou o inicio da liberación da Europa continental ocupada pola Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial.

Os termos Día D e Hora H úsanse para sinalar o día e a hora en que se iniciará un ataque ou operación, en circunstancias en que o día e a hora aínda non foron determinados ou é absolutamente secreto. O Día D e a Hora H son únicos para todas as unidades que participan nunha operación determinada.

Ao ser combinados con figuras e signos máis ou menos, estes termos indican un punto no tempo que precede ou é posterior a unha acción específica. Polo tanto H-3 significa tres horas antes da hora H e D+3 significa tres días despois do día D. H+75 minutos significa a hora H máis 1 hora e 15 minutos.

A planificación de operacións a grande escala elabóranse en detalle moito antes de que se definan datas específicas. Polo que, as ordes son emitidas para os distintos pasos a realizar no día D ou a hora H máis ou menos un determinado número de días, horas ou minutos. No momento apropiado, emítese unha orde subsecuente que establece a hora e día reais.

O día D da invasión de Normandía polos aliados, estaba definido orixinalmente para o 5 de xuño de 1944, pero as malas condicións climáticas e marítimas, fixeron que o xeneral Dwight David Eisenhower aprazásea ata o 6 de xuño, debido a iso esta última data coñécese popularmente como o pequeno día D.
***Canu Heledd*** é unha escolma de *englynion* galeses de entre os séculos IX e X.

Características
---------------

A que canta nos poemas é *Heledd*, filla de Cynddylan, rei dunha parte de Powys no século VII. Cynddylan morreu nunha batalla contra os saxóns, e a súa corte ficou baleira. E Heledd seguiuno na súa pena:

*stauell gyndylan ys tywyll heno,*
*heb dan, heb wely.*
*wylaf wers; tawaf wedy.*
*A corte de Cynddylan está escura esta noite,*
*sen lume, sen leito,*
*vou chorar un anaco, estarei en silencio despois.*
Fai mención tamén de dúas aguias, a aguia Eli e a aguia Pengwern, que se alimentaban cos corpos dos mortos:

*eryr penngwern pengarn llwyt [heno]*
*aruchel y adaf,*
*eidic am gic a garaf.*
*A aguia de Penngwern, de grises poutas,*
*agudo é o seu berro*
*devece pola carne que amo.*
Esta escolma publicouna Ifor Williams en 1935. A novelista Rhiannon Davies-Jones escribiu unha novela sobre a historia de Cynddylan, Heledd e Pengwern chamada *Eryr Pengwern*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ifor Williams (ed.) *Canu Llywarch Hen: gyda rhagymadrodd a nodiadau* (Caerdydd: Gwasg Prifysgol Cymru, 1935)

### Ligazóns externas

* Texto de *Canu Heledd*, coa súa tradución ao inglés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3312564
* GEC: 0038291

 |
Gastrulación dun diploblástico: formación das capas xerminativas desde unha blástula (**1**) até unha gástrula (**2**).
En embrioloxia animal, o **blastóporo** é unha abertura que serve de comunicación na fase embrionaria, poñendo en contacto o arquéntero (cavidade dixestiva) co medio externo.

Xorde na fase embrionaria de gástrula, cando comeza a diferenciación celular. Outra abertura xorde posteriormente (aínda durante o desenvolvemento embrionario).

Na maioría dos animais o blastóporo dá orixe á boca (protóstomos).

Nos equinodermos e nos cordados o blastóporo dá orixe ao ano (deuteróstomos).

Ligazóns externas
-----------------

* Academic. *Blastoporo* *(en castelán)*
* Academic. *Gastrulación* *(en castelán)*

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre zooloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1420357
* EBID: ID
* MAG: 2777094948

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* Uberon: 0000100

 |
**Daniel Domínguez Pérez**, nado en Tui en 1955, é un guionista galego. Forma parte da primeira xeración dos actuais (out. de 2004) integrantes do Sector Audiovisual Galego.

Traxectoria
-----------

Comezou (de xeito autodidacta) dirixindo *A outra muller* (Vídeo, 1982), *O segredo* (35mm, 1984) e *Río de sombras* (35mm, 1986), esta última baseada no conto "O Suso" de Xosé Luís Méndez Ferrín.

En 1991 está entre os integrantes do equipo fundador da Escola de Imaxe e Son (EIS) da Coruña onde imparte a materia de guión. Durante anos deixáse notar a súa influencia na formación dos futuros profesionais do Audiovisual Galego ben sexa na EIS, nos masters da Universidade da Coruña ou en numerosas iniciativas relacionadas coa esinanza da construción do guión.

Sae da Escola de Imaxe e Son dun xeito abrupto impropio do seu talento e reaparece como guionista de series de televisión como *Mareas Vivas* (1998), *Terras de Miranda* (2000), *As leis de Celavella* (2003) ou a recente *Miña sogra máis eu* (2004).

O seu nome aparece nos créditos de agradecemento de innumerables curtametraxes, e como guionista de todo tipo de obras audiovisuais entre elas algunhas de animación como *Ignotus* (2000) e *Os defuntos falaban castelao* (2000). Tamén na longametraxe galega *Blanca Madison* (Carlos Amil, 2000).

Filmografía
-----------

### Director de Curtametraxes e Vídeo

* A outra muller (Vídeo, 1982)
* O segredo (35mm, 1984) codirixida con Uxía Blanco
* Río de Sombras (35mm, 1986) -Mención Especial no Festival de Cine de Alcalá de Henares de 1987-

### Guionista

**Televisión**

* Mareas Vivas (1998)
* Terras de Miranda (2000)
* As leis de Celavella (2003) -Premio Mestre Mateo 2003 ao mellor guión orixinal-
* Miña sogra máis eu (2004)

#### Curtametraxes

* Ignotus ( Tomás Conde e Virginia Curiá, 2000)
* Os defuntos falaban castelao ( Tomás Conde e Virginia Curiá, 2000)

#### Longametraxes

* Blanca Madison (Carlos Amil, 2000)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cinema de Galicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386932
* WorldCat
* VIAF: 100919903
* BNE: XX1501836
* IMDb: nm1870147

 |
***Blankets*** é unha novela gráfica en branco e negro de 592 páxinas escrita e debuxada por Craig Thompson e publicada en 2003 por Top Shelf Productions. Unha memoria, o libro narra a infancia de Thompson no seo dunha familia cristiá evanxélica, o seu primeiro amor e os primeiros anos da súa madurez. Thompson dixo que a novela xurdiu dunha idea simple: describir o que se sente ó durmir cunha persoa por primeira vez.

*Blankets* recibiu unha atención considerábel tanto na prensa sobre cómics coma na prensa sobre o mainstream literario; foi moi ben recibida e gañou numerosos premios. A maioría dos críticos considérana un fito no desenvolvemento da novela gráfica estadounidense, non só na súa extensión senón tamén polo seu aspecto visual e técnico. *The Bloomsbury Review* describiuna como "un espléndido exemplo da arte do cómic: a mestura de palabras e debuxos para conseguir un efecto que non se pode conseguir de ningunha outra forma."

A novela foi publicada en inglés, francés, castelán, alemán, italiano, e holandés. A versión inglesa foi publicada tamén nunha versión limitada de tapa dura. Existe tamén unha banda sonora, gravada polo grupo Tracker.

Premios
-------

* 2004 Harvey Awards: *Mellor Artista*, *Mellor Álbum Gráfico de Traballo orixinal* e *Mellort Debuxante*.
* 2004 Eisner Awards: *Mellor Álbum Gráfico* e *Mellor Guinista/Artista*.
* 2004 Ignatz Awards: *Artista Revelación* e *Novela Gráfica ou Colección Revelación*.
* 2005 Prix de la critique.

Edicións
--------

* ISBN 1891830430 - Tomo en Inglés.
* ISBN 84-95825-63-5 - Edición española.
**Daniel Georg Ek**, nado en Estocolmo o 21 de febreiro de 1983, é un empresario sueco do sector da tecnoloxía da información, coñecido por ser o cofundador de Spotify.

Traxectoria
-----------

Ek medrou no distrito de Rågsved na capital sueca, e xa na súa mocidade creou webs para empresas e servizos de almacenamento web  Pasou pol IT-Gymnasiet de Sundbyberg en 2002 e estudou dous meses enxeñería no Real Instituto de Tecnoloxía antes de deixar a carreira e dedicarse á tecnoloxía da información. Traballou en varias empresas web como Tradera, Jajja Communications AB, Stardoll e µTorrent e creou a súa propia compañía Advertigo, dedicada á publicidade web e que vendeu a TradeDoubler en 2006 por varios millóns.

Spotify
-------

Inspirándose en Napster, servizo de intercambio de arquivos de música, empezou a pensar nunha posible nova solución para a reprodución de música en streaming que fose plenamente legal. Xunto co presidente de TradeDouble, Martin Lorentzon comezou en 2006 a desenvolver un novo sistema que recibiu o nome de *Spotify*. Xa desde o comezo a idea era contar coas grandes discográficas, e logo de longas negociacións o servizo púxose en marcha en Suecia e mais nalgúns países de Europa en 2008, ampliándose para Norteamérica en 2011.

Notas
-----

1. ↑  "Daniel Ek". *Encyclopedia Britannica* (en inglés). Consultado o 2021-02-13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Conta oficial en Twitter
* Daniel Ek en Crunchbase *(en inglés)*
* Entrevista a Daniel Ek en Bloomberg *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q901670
* WorldCat
* VIAF: 1149616978803752445
* BIBSYS: 1492758308464
* EBID: ID
* IMDb: nm4961130
* Munzinger: 00000030740
* NKC: xx0260528
* SELIBR: 400891
* TMDb: 579518

 |
**Daniel Granada Conti**, nado en Vigo o 3 de setembro de 1847 e finado en Madrid o 10 de setembro de 1929, foi un filólogo e escritor galego.

Traxectoria
-----------

*Vocabulario rioplatense razonado*, 2ª ed. Montevideo 1890.
Emigrou a Uruguai. Estudou Dereito na Universidade de Montevideo e doutorouse na mesma Universidade. Foi xuíz de primeira instancia, secretario da Universidade de Montevideo e catedrático de literatura do Ateneo Uruguay. En 1904 regresou a España e fixou a súa residencia en Madrid. Foi nomeado correspondente da Real Academia Española e comendador da Orde de Afonso XII. Colaborou en *Almanaque Gallego* e deixou inéditas *Lexicografía y apuntamiento con especial aplicación del Río de la Plata* e *Reseña histórico-descriptiva del caballo y del perro baguales en el Río de la Plata*.

Obras
-----

* *Vocabulario rioplatense razonado*. Montevideo, 1889.
* *Supersticiones del Río de la Plata*. 1896.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, A. (1952). "GRANADA Y CONTI, Daniel". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **II**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 206.
* GRANADA Y CONT, Daniel, artigo na Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535190
* WorldCat
* VIAF: 37072454
* Autoresuy: 3433
* BNE: XX1294561
* BNF: 13498320h
* GND: 118813218
* ISNI: 0000 0001 0856 6656
* LCCN: n86003821
* NTA: 078403316
* OL: OL283038A
* SUDOC: 050481754

 |
**Blanca Rego Constela**, nada en Ferrol en 1974, é unha artista audiovisual, cineasta e "noisemaker" galega, coñecida tamén polo seu alias "\_blank". Tamén é tradutora, redactora, creadora de contidos audiovisuais e especialista en cine e arte sonora.

Traxectoria
-----------

Rego naceu en Ferrol, mais en 1993 mudouse a Barcelona onde comezou os seus estudos de dirección de cine en C.E.C.C. até 1996. Posteriormente ampliou a súa formación cursando estudos de animación e multimedia entre 1996 e 1999 na academia Fak d'Art (A Faktoria d'Art).

Nos seus traballos creativos afonda nas posibles relacións entre a imaxe e o son tal e como expresa no seu manifesto de artista. Desde 2008, coedita o blog Mediateletipos sobre cultura aural e activismo audiovisual.

Obra
----

O seu traballo proxectouse en diferentes festivais de cine internacionais e exposicións. Rego participou en conferencias e residencias artísticas en centros de arte, museos e fundacións de primeira fila como:

Notas
-----

1. ↑  "Metraje Encontrado: Blanca Rego – Time-Space Compression".
2. ↑  "HAMACA | media & video art distribution from Spain | Catálogo - Autoras | Blanca Rego Constela".
3. ↑  "Curriculum Vitae | \_blank [at] null66913". Arquivado dende o orixinal o 26 de marzo de 2018. Consultado o 26 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*.
**Duško Savanović**, nado o 5 de setembro de 1983 en Zagreb, é un ex xogador profesional de baloncesto serbio. Cunha altura de 2,04 metros, xogaba na posición de ala-pivote.

Traxectoria profesional
-----------------------

### Club

Savanović xogou as súas tres primeiras tempadas coma profesional en Serbia, dúas tempadas, en dúas etapas diferentes, no KK Železnik, e unha no KK Borac Čačak. Na súa segunda etapa no Železnik, gañou a Liga ABA no ano 2006. O 6 de outubro de 2006, asinou un contrato de dous anos co UNICS Kazan ruso. Tras dúas tempadas en Rusia, Savanović chegou á Liga ACB para xogar primeiro no Cajasol Sevilla, e logo no Power Electronics Valencia, equipo co cal debutou na Euroliga. Na súa primeira tempada na Euroliga, acadou 11.9 puntos e 4.6 rebotes por encontro en 21 partidos. Ó remate da competición, foi elixido no segundo mellor equipo da Euroliga. O 20 de xuño de 2011, Savanović asinou un contrato de tres anos co Anadolu Efes SK turco. O 18 de xullo de 2014, asinou un contrato de dous anos co Bayern München.

### Selección

Savanović participou coa selección serbia no Mundial da FIBA do ano 2010, onde Serbia perdeu no partido polo bronce contra Lituania por 99-88. Disputou tamén o Eurobasket de 2011, onde Serbia rematou na oitava posición, e Savanović fixo 13.4 puntos e 3.6 rebotes por partido.

Notas
-----

1. ↑  "SAVANOVIC, DUSKO". *Euroleague*. Consultado o 17 de maio de 2012.
2. ↑  "EFES PILSEN adds All-Euroleague Savanovic". *Euroleague*. Arquivado dende o orixinal o 12 de maio de 2012. Consultado o 17 de maio de 2012.
3. ↑  "Bayern brings Savanovic on board". *Euroleague.net*. 18 de xullo de 2014. Consultado o 18 de xullo de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en Euroleague.net *(en inglés)*
* Perfil en ACB.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q521336
* ACB: 20202075
* Euroleague: KOD
* FIBA: 55092

 |