recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Mapa coas rías altas de Galiza
As **Rías Altas** é a denominación coa que se coñece a parte setentrional do litoral de Galiza. Caracterízanse en xeral polo seu pequeno tamaño e mais pola súa elevada colmatación. Incluíndo as denominadas Rías Medias (Costa da Morte e Arco Ártabro) neste grupo, as Rías Altas abranguerían a parte norte e noroeste da provincia da Coruña e toda a costa da provincia de Lugo, limitando con Asturias ao leste e co cabo de Fisterra ao suroeste.

Con todo, en hidrografía considérase que o cabo Ortegal marca o punto de separación entre as Rías Altas propiamente ditas e as Rías Medias. En rigor, as Rías Altas son cinco:

* Ría de Ortigueira
* Ría do Barqueiro
* Ría de Viveiro
* Ría de Foz
* Ría de Ribadeo

Galería de Imaxes
-----------------

* Panorámica da ría de Ferrol, vista desde o Coto de Ancos.
* Ría do Barqueiro

Notas
-----

1. ↑  "A ría de Santa Marta de Ortigueira pertence ás Rías Altas." Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada, def. de Ría, tomo 38, páx. 130, pé de foto.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rías Baixas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1814099
* GEC: 0055257
* GeoNames: 3111871

 |
**Salamanca** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Madrid de 1902 ata 1907.

Historia da Compañía
--------------------

A compañía foi fundada por *Carlos de Salamanca y Hurtado de Zaldívar* (Marqués de Salamanca) en Madrid. Carlos Salamanca nese momento era un importador de Rolls-Royce en España. En 1902 comezaron a produción dos seus propios automóbiles. En 1907 terminou a produción. A empresa centrouse en 1907 só na distribución de vehículos de motor, e funciona agora baixo o nome de *Carlos de Salamanca S.A.* o importador español de Ferrari, Jaguar, Maserati , Bentley, Aston Martin, Land Rover e Harley-Davidson..

Vehículos
---------

Os compoñentes como motores, caixas de cambio e diferenciais importábanse de Francia e montábanse nun bastidor de madeira feito e completado a man. Unha característica especial dos vehículos Salamanca foi o desenvolvemento dun refrixerador, que se colocaba en tubos de serpentina verticalmente na parte dianteira dos vehículos.

Un vehículo desta marca atópase o museo do automóbil 'Col·lecció d'Automòbils de Salvador Claret' en Sils.

Notas
-----

1. ↑  "Webseite C. de Salamanca". Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2014. Consultado o 05 de setembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Salamanca*** |

* Páxina de Internet de autopasión18 *(en* *castelán)*
**Salva Kiir Mayardit**, nado en Bahr al-Ghazal o 13 de setembro de 1951, é un político sursudanés, membro da etnia dinka e presidente de Sudán do Sur desde o 30 de xuño de 2005.

Traxectoria
-----------

Membro fundador do Exército Popular de Liberación de Sudán (SPLA), foi elixido polos dirixentes do SPLA para continuar co proceso de paz que formalmente puxo fin á segunda guerra civil sudanesa en xaneiro de 2005. Do mesmo xeito que Garang, provén da tribo dinka, a máis numerosa no sur de Sudán, mais pertencente a un clan diferente.

Na década de 1960, Kiir uniuse aos rebeldes do sur na primeira guerra civil sudanesa.

### Presidente do Goberno Autónomo

Tras a morte de John Garang a finais de xullo de 2005, substituíuno como vicepresidente de Sudán (11 de agosto de 2005) e presidente do goberno autónomo de Sudán do Sur (o cargo de vicepresidente pasou a Riak Machar).

Cando se abriu o consello lexislativo de Sudán do Sur en Juba (setembro 2005) estivo presente e en outubro anunciou a formación dun goberno. En novembro produciuse unha escisión no SPLM pola disputa da presidencia do parlamento entre Minni Arkou Minnawi (que foi elixido) e Abdelwahid Mohamed en-Nour, e Kiir logrou un compromiso entre as dúas faccións. En decembro de 2005 asinou a constitución de Sudán do Sur.

### Presidente da República

Kiir foi reelixido presidente co 93 % dos votos nas eleccións sudanesas de 2010. Aínda que a votación tanto a nivel nacional como subnacional, foi criticada por activistas democráticos e observadores internacionais, a esmagadora marxe gañadora da reelección Kiir foi sinalada por algúns medios de comunicación como o "Primeiro Paso" no proceso de secesión de Sudán. Despois da súa reelección, Omar al-Bashir reelixiu a Kiir como o seu vicepresidente de acordo coa constitución provisional.

Tras o referendo de independencia do Sudán do Sur de 2011, Kiir foi confirmado como o primeiro presidente do novo país.

Notas
-----

1. ↑  "Salva Kiir: South Sudan's president in a cowboy hat". *BBC News* (en inglés). 3 de xaneiro de 2011. Consultado o 11 de decembro de 2022.
2. ↑  "Copia archivada". Arquivado dende o orixinal o 4 de marzo de 2016. Consultado o 22 de decembro de 2010.
3. 1 2  elEconomista.es (26 de abril de 2010). "Salva Kiir reeelecto presidente de Sudán del Sur - EcoDiario.es". *ecodiario.eleconomista.es* (en castelán). Consultado o 11 de decembro de 2022.
4. ↑  Gettleman, Jeffrey (26 de abril de 2010). "Bashir Wins Election as Sudan Edges Toward Split". *The New York Times* (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 11 de decembro de 2022.
5. ↑  "Fresh fighting between JEM rebels and Sudanese army in Darfur". *Sudan Tribune* (en inglés). 22 de xuño de 2011. Consultado o 11 de decembro de 2022. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Salva Kiir por CIDOB Arquivado 02 de febreiro de 2014 en Wayback Machine. (en español).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57315
* WorldCat
* VIAF: 305817266
* EBID: ID
* FAST: 1987548
* GEC: 0520649
* GND: 1195451261
* ISNI: 0000 0004 2366 810X
* LCCN: no2012130522
* Munzinger: 00000028346
* NTA: 362983135
* Treccani: salva-kiir-mayardit

 |
O **río Louro** é un afluente do Miño, no seu tramo final, pola súa marxe dereita. Ten todo o seu percorrido na provincia de Pontevedra. Atravesa os concellos de Pazos de Borbén, Mos, Porriño, Salceda de Caselas eTui.

Topografía
----------

Nace a 400 metros de altitude, no concello de Pazos de Borbén, e desemboca no Miño en Pazos de Reis, xa no concello de Tui. A lonxitude total do río é de 30 km, e a súa conca cobre uns 174 km² de superficie.

Xeoloxía
--------

O río Louro aproveita unha fractura N-S na Depresión Meridiana, dando lugar ó val da Louriña. Recolle as achegas de numerosos regos procedentes da serra do Galiñeiro. O subsolo do fondo do val está composto de arxilas e areas mal drenadas, o cal, unido a un relevo moi tendido, produce fenómenos de impregnación. []

Hidroloxía
----------

O réxime do Louro é de tipo pluvial. As precipitacións medias na súa conca atinxen os 1.783 mm anuais, e pode superar os 2.000 mm na súa zona suroccidental. Ten un caudal medio de 8,44 m³/s.

Fauna e flora
-------------

As características xeolóxicas do val explican a orixe da formación do ecosistema das gándaras de Budiño, formado por pequenas lagoas illadas, zonas inundables e bosques de ribeira. As gándaras teñen unha superficie de 834 hectáreas e un clima atlántico que favorece a variedade de especies de flora e de fauna. Pódense atopar aquí máis de 150 especies de vertebrados, 12 de réptiles e máis de 135 de aves. []

Impacto ambiental
-----------------

Río Louro ao seu paso polo Porriño, baixo a ponte da PO-331; á dereita, albergue xacobeo do camiño portugués.
A zona da Louriña foi elixida para localizar o Plan de Desenvolvemento Vigo-Porriño, que é un dos factores causantes da contaminación do río, xunto coa explotación industrial de canteiras de granito. O Louro convértese nun dos ríos máis contaminados de Galicia tralo seu paso polo polígono do Porriño.

O acordo asinado en 1994 entre o Ministerio de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño e a Xunta de Galicia prevía a realización de obras de saneamento na conca do río Louro. Estas obras tiñan por obxecto a recollida das verteduras urbanas e industriais dos núcleos máis importantes das concas do río Louro, do río Caselas e do río Miño entre as confluencias dos ríos Caselas e San Martiño para seren tratadas na estación depuradora de Guillarei. No 2001 amplíase o acordo para acometer a interceptación de augas residuais no Porriño e nos ríos Caselas e Seixal. Considérase que estas infraestruturas contribuirán a facer posible o mantemento da vida piscícola do río Louro.

Notas
-----

1. ↑  Ministerio de Medio Ambiente[*Ligazón morta*].
2. ↑  "Confederación Hidrográfica do Miño-Sil". Arquivado dende o orixinal o 05 de abril de 2010. Consultado o 05 de marzo de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9071887
* GeoNames: 3117896

 |
**Plácido Rivera Cociña**, coñecido como **Plácido**, nado en Galdo (Viveiro) cara a 1910, foi un mineiro e guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Dolores Rivera Cociña. Mineiro militante da CNT de Viveiro. Na República era alcalde pedáneo de Galdo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos organizadores da resistencia en Viveiro e dunha columna de milicianos que partiu de Viveiro cara Coruña. Fuxiu e foi xulgado por rebelión na causa 333/37 e declarado en rebeldía. Foi detido o 25 de marzo de 1940 e retomouse o seu proceso, sendo condenado a 12 anos de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. O 25 de setembro de 1941 foi conducido á prisión de Sevilla. Nos anos corenta integrouse no Grupo Neira. Encartado na causa 409/44 por atraco a man armada, foi reclamado polo xuíz militar de Lugo en xuño de 1945. Foi novamente procesado en 1946 polo Xulgado Militar Eventual número 1 de Lugo nas causas 402/45, e 386/45 por roubo a man armada. Incorporouse ao grupo de Leonardo Gómez Pérez da III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia na zona de Lugo. Foi novamente procesado en 1949 polo Xulgado Militar Eventual número 1 de Lugo na causa 339/49 xunto con Amador Iglesias Pardo, Modesto Serantes, Jesús Iglesias Escourido e Juan Casabella. Publicouse unha nova requisitoria contra eles en abril de 1950. Presentouse ás autoridades o 4 de novembro de 1951. Xulgado, foi condenado a prisión. Preso na Colonia Penitenciaria del Dueso (Santoña), saíu en liberdade provisional en 1959.

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 17-4-1937, p. 2.
2. ↑  *BOP Lugo*, 4-7-1941, p. 3.
3. ↑  *BOP Lugo*, 11-6-1945, p. 2.
4. ↑  *BOP Lugo*, 22-4-1946, p. 2.
5. ↑  *BOP Lugo*, 26-4-1946, p. 4.
6. ↑  Requisitorias, *El Progreso*, 13-11-1949, p. 2.
7. ↑  *El Progreso*, 21-4-1950, p. 2.
8. ↑  *BOE*, 17-4-1959, p. 5771.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 117. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* 

* Plácido Rivera Cociña na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Ficha en los de la sierra *(en francés)*
O **Leitha**[] (en húngaro *Lajta*, en checo *Litava*), é un río de Europa central, cun percorrido duns 180 kms. Nace na parte oriental de Austria, da unión de dous afluentes: o Schwarza e o Pitten. O Leitha forma a fronteira natural entre a Baixa Austria e o Burgenland, que coincide coa fronteira interna austrohúngara ata 1918.

O ría cruza varias cidades (Nickelsdorf, Wiener Neustadt e Bruck an der Leitha), e tamén pequenos encoros de subestacións eléctricas deixan o leito practicamente seco no derradeiro tramo do seu curso.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Leitha Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q659817
* WorldCat
* VIAF: 245102668
* DARE: 43990
* GeoNames: 3048993
* GND: 4276311-3

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Val de Benasque, asucado polo Ésera
O **Ésera** é un río da comunidade autónoma de Aragón (España), afluente do Cinca, ao que se une pola súa beira esquerda, na área da conca do río Ebro, logo dun curso de 99 km.

Percorrido
----------

O Ésera nace na ladeira norte do macizo de La Maladetta, a 2.500 m de altitude. Atravesa no seu curso diversos concellos da provincia de Huesca, como Benasque e Campo.  

É un río tipicamente pirenaico, alimentado polo glaciar do Aneto e o montante pluviométrico do seu val alto. Mostra un réxime pluvionival.  

En Graus recibe un tributo importante do río Isábena pola esquerda. Máis abaixo, as súas augas son retidos pounha presa, o *encoro de Barasona*, que da orixe ao canal de Aragón e de Cataluña.

Hidronimia
----------

O nome *Ésera*, é posibelmente celta, común co Isar (Alemaña e Austria), o Jizera (República Checa), Isère (Francia), Isel (Austria), Yser (Bélxica), Ijssel (Países Baixos), Isarco (Italia), ou máis próximo, en Galicia, Ézaro, que corresponde ao nome antigo do río Xallas, hoxe conservado na localidade da súa desembocadura. Todos remontan a unha raíz indoeuropea \**eis-* "correr".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23155
* WorldCat
* VIAF: 315139545
* CDDA: ES2410046
* GEC: 0025081
* LCCN: sh00005546
* Natura 2000: ES2410046

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Plácido Castro (homónimos).

**Jesús Plácido de Castro Pena**, nado en Tabeirós (A Estrada) en 1899 e finado na mesma parroquia o 26 de decembro de 1971, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Serafín de Castro García. Estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Colaborou en *Diario de Pontevedra*. O claustro da Escola Normal acordou outorgarlle o título gratuíto da Fundación Montero Ríos en 1915. Ata que tivo a idade para ser mestre exerceu como axudante na escola do seu pai en Tabeirós. Foi mestre de Vinseiro, onde foi secretario do sindicato Unión de Vinseiro y Cereijo, e foi elixido secretario da Asociación de mestres do partido da Estrada en 1921. En 1923 trasladouse á escola de Tabeirós. Na República foi nomeado presidente do consello local de primeiro ensino da Estrada, e elixido presidente da Asociación Provincial do maxisterio de Pontevedra. Aprobou as oposicións de inspector de ensino primario en 1934 e foi destinado a Ourense.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xefe territorial de Galicia de Falange Española de las JONS e Delegado da Junta Nacional de Educación en xaneiro de 1937. En 1937 foi separado do servizo, pero volveu ser nomeado inspector. Foi nomeado xefe territorial de Galicia do Servicio Español del Magisterio (SEM). En 1938 acompañou a un grupo de mestres de Ourense a unha viaxe de estudos a Italia. Foi nomeado xefe nacional do SEM en decembro de 1938. Foi nomeado inspector de ensino primario da provincia de Pontevedra en 1946. Dirixiu os Centros de Colaboración Pedagóxica da Estrada. Finou en Tabeirós o 26 de decembro de 1971.

Recoñecementos
--------------

* O 6 de xaneiro de 1935 recibiu, xunto co seu pai Serafín de Castro García, unha homenaxe do Sindicato Cultural Agrario de Tabeirós.

Vida persoal
------------

Casou en Ribela con María Filloy Trabadell en xaneiro de 1930, e foi pai de Gonzalo, María Azucena, María Sara, María del Carmen, María Alicia e Plácido Castro Filloy.

Notas
-----

1. ↑  *El Noticiero Gallego*, 11-11-1915, p. 3.
2. ↑  *El Noticiero Gallego*, 11-3-1921, p. 2.
3. ↑  *El Emigrado*, 16-7-1932, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-4-1933, p. 11.
5. ↑  *El Compostelano*, 7-1-1937, p. 2.
6. ↑  Ficha de Plácido Castro Pena
7. ↑  *Hoja Oficial del Lunes*, 27-12-1937, p. 5.
8. ↑  *La Región*, 6-10-1938, p. 2.
9. ↑  *El Ideal Iallego*, 2-12-1938, p. 3.
10. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 27-1-1972, p. 18.
11. ↑  *El Emigrado*, 16-1-1935, p. 6.
12. ↑  *El Emigrado*, 30-1-1930, p. 2.
Salame de inverno.
O **salame** é un embutido que se elabora cunha mestura de carnes de vacún e porco sazonadas e que é posteriormente afumada e curada ó aire, de xeito semellante ó salchichón. Case todas as variedades italianas condiméntanse con allo, non así as alemás. Tradicionalmente elaborábase con carne de porco, pero agora é cada vez máis frecuente que se faga cunha mestura de vacún (vaca) e porco. Tamén hai variedades que levan só carne de vacún. É orixinario de Hungría e Italia.

Variedades rexionais en Italia
------------------------------

Salame italiano (Friuli).
Existen polo menos case 40 tipos diferentes de salame en Italia. Pódese identificar co contido de carne (coas mesturas de carne de porco e de tenreira) e de graxas, coas especias empregadas, na duración do secado e co diámetro do embutido. En Italia o centro da produción está en Módena dende hai xa moitos anos; con todo o salame é coñecido internacionalmente. O salame que provén de Italia está secado ó aire. Porén, o de Nápoles está lixeiramente afumado. En Monteverde, logo dun longo proceso de maduración, lógrase un exquisito sabor. Os máis coñecidos e afamados son os de Boloña.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *salame*.
2. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Chourizo
* Salchichón
* Embutido
* Longaínza

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188655
* BNCF: 50425
* EBID: ID
* GEC: 0275403
* GND: 4502763-8
* JSTOR: salami
* Treccani: salame

 |
O **plátano fritido** ou **chips de plátano** é unha sobremesa orixinaria de Cuba, moi estendida por toda América do Sur e Asia. Poden ser doces ou salgadas, dependendo de se o plátano está maduro (doce) ou verde (salgado) e a adición de sal, azucre, mel ou especias.

Variacións
----------

### Cuba

En Cuba, onde tamén se chama *mariquitas* ou *chicharritas* o uso do plátano fritido non só é doce, senón que tamén se utiliza como acompañamento en pratos de arroz, carnes e ensaladas.

### Resto de América

No resto de América, en países como Colombia, Venezuela ou Perú, os plátanos fritidos véndense como petiscos en bolsas, como se fosen patacas fritidas, recibindo o nome de *Platanitos*, vendéndose comunmente en Europa como produto de exportación.

### India

Na India, no estado de Kerala, o prato é coñecido co nome de *upperi*. Frítese o plátano en aceite de coco, podendo usar o plátano verde ou maduro. Ás veces cóbrense con masala ou jaggery para obter variantes picantes ou doces. É unha parte integral da comida tradicional de Kerala chamada *sadya*, servida en vodas e festas tradicionais como o Onam.

Elaboración
-----------

Pela-los plátanos e cortalos en cinco anacos cada un. Bate-lo ovo, mesturalo coa fariña e un pouco de auga. Deseguido, utilizar esta mestura para reboza-los anacos de plátano e despois, pasalos á tixola, onde se friten ata que estean dourados. Unha vez retirados os anacos de plátano a un prato, botar unha cullerada de aceite e o azucre con dúas culleradas de auga nunha tixola e cocelo ata que estea ao punto de caramelo. Verter o caramelo quente sobre os anacos de plátanos fritos e servir.

| * v
* c
* e
Uso do plátano na gastronomía |
| --- |
| Batido de plátano • Banana Q • Banana Split • Bananas Foster • Banania • Bánh chuối • Cervexa de plátano • Ginanggang • Iogur de plátano • Matoke • Maruya • Pan de plátano • Pastel de plátano • Pisang goreng • Plátano fritido • Plátanos conxelados • Po de plátano • Pudding de plátano • Salsa de plátano • Tonto (bebida) • Turon • Viño de plátano • Xeado de plátano • Zume de plátano |
Tempestade tropical Marco a piques de acadar a súa máxima intensidade.
A **tempestade tropical Marco** foi o décimo terceiro ciclón tropical que se formou durante a temporada de furacáns de 2008 no Atlántico. Bateu o récord de ciclón máis pequeno xamais coñecido. Marco creouse a partir dunha ampla área de baixa presión no noroeste do Mar do Caribe a finais de setembro de 2008. Por mor desta área de baixa presión, formouse un pequeno centro de circulación de baixo nivel sobre Belize influído por unha onda tropical.

Despois de atravesar o sur da península do Iucatán o día 6 de outubro, a baixa foi chamada Depresión tropical décimo terceira (*Tropical Depression Thirteen*). A depresión axiña se intensificou converténdose na tempestade tropical Marco o día seguinte. Marco acadou a súa máxima intensidade o 7 de outubro con refachos de 100 km/h. Nese intre, a tempestade tropical estendíase ó longo de 18,5 km de radio dende o centro da tempestade, converténdose no ciclón tropical máis pequeno xamais rexistrado. Ás 12:00 UTC, Marco recalaba preto de Misantla (Veracruz). A tempestade debilitouse rapidamente despois de tocar terra firme, disipándose máis tarde. O balance global de danos foi mínimo debido ás pequenas dimensións da tempestade. Porén, produciu fortes choivas que provocaron inundacións de até 3 m de profundidade que asolagaron autoestradas e danaron casas.

Notas
-----

1. ↑  Neal Dorst (29 de maio de 2009). National Hurricane Center, ed. "Subject: E5) Which are the largest and smallest tropical cyclones on record?". Consultado o 29 de maio de 2009.
2. ↑  James L. Franklin (4 de novembro de 2008). National Hurricane Center, ed. "Tropical Storm Marco Tropical Cyclone Report" (PDF). Consultado o 23 de xaneiro de 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tempestade tropical Marco***  |

### Ligazóns externas

* Informe do Centro Nacional de Furacáns sobre a tempestade tropical Marco *(en inglés)*
* Arquivo de avisos do Centro Nacional de Furacáns sobre a tempestade tropical Marco *(en inglés)*
* Páxina do Servizo Nacional de Meteoroloxía sobre a estrutura dun ciclón tropical *(en inglés)*
**Placido Diéguez-Amoeiro Gómez**, finado en Verín o 9 de outubro de 1939, foi un farmacéutico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Benito Diéguez Amoeiro. Licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela onde tamén realizou estudos de medicina. Volveu a Verín onde foi farmacéutico e continuou co laboratorio familiar. Elaborou sobre 30 especialidades patentadas; foi premiado na Exposición Internacional de Hixiene de Londres en 1914 polas especialidades Tónico antineurasténico Amoeiro e Pneumogenol. Concelleiro en varias corporacións dos anos 20 e alcalde de Verín en 1930. Foi membro da directiva do Colexio de Farmacéuticos de Ourense en 1927 e presidente no momento da súa morte en 1939.

Notas
-----

1. ↑  Necrolócica en *El Pueblo Gallego*, 9-10-1941, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Plácido Diéguez Amoeiro: el farmacéutico de Verín que en 1914 triunfó en Londres *(en castelán)*
* Los Diéguez Amoeiro (republicanos, políticos, médicos y farmacéuticos de Verín) *(en castelán)*
O reino de Siagrio
**Siagrio** (430-486) foi un xeneral romano que reinou na Galia do norte como *Rei de romanos*.
Era fillo de Exidio, o magister militum da Galia, que se volvera independente do poder imperial na Galia do norte e que morreu no 464.

Tras a morte de Paulo, Siagrio herdou do seu pai unha parte da Galia (entre o Río Somme e o Loira: o dominio galo-romano), fóra do control do reino visigodo e dos reinos francos en clara expansión sobre as súas terras. O seu título de *Rei de romanos* foi recoñecido polos seus iguais, os reis dos francos, reis dos burgundios, e reis dos visigodos. Segundo a análise de Léon Fleuriot, o seu reino existía en partenariado con Ambrosio Aureliano, líder autónomo dos bretóns establecidos daquela un pouco por todas partes na Galia do norte. A capital do seu estado foi Soissons.

A redución do territorio que controla non leva máis que ao reducido do dominio real de Soissons.

O final do seu reinado estivo marcado polo conflito cos francos. O rei franco, Clodoveo I, venceu a Siagrio na batalla de Soissons en 486. Buscou refuxio onda Alarico II, quen o prendeu e o enviou ao rei franco o ano seguinte. Este fíxoo asasinar: segundo Gregorio de Tours, Siagrio foi degolado en segredo.

Siagrio é o último representante do poder galo-romano na Galia do norte, daquela asolada polos pobos xermánicos no marco das Grandes invasións despois de 406.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Francos
* Merovinxios

### Bibliografía

* Fleuriot, L. (1980): *Les origines de la Bretagne*. Éditions Payot, ISBN 2-228-12710-8.
* *Encyclopaedia Britannica*. 11ª edición. 1911. (En dominio público.)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207499
* DBE: siagrio
* EBID: ID
* GEC: 0062539
* WikiTree: Syagrius-5

 |
O **agroalimentario** é un sector industrial centrado na produción agraria de alimentos. Este sector en Galiza pode dividirse en catro tipos de industria: cárnico, lácteo, pesca e marisqueo, e bebidas.

Características
---------------

No subsector cárnico resulta sorprendente que o consumo interior sexa menor cá produción e que o resultado comercial sexa deficitario tendo en conta tamén o incremento da habenza gandeira total. Os seus subsectores son os matadoiros e as elaboradoras.

O subsector lácteo ten un gran superávit e unha boa parte da produción destínase ó exterior. O seu subsector con máis expectativas é o das queixerías, agás polo incremento descontrolado sen capacidade comercializadora e baixa rendibilidade e creación de emprego. Esta falla estratéxica fixo intervir ós poderes públicos. Outros produtos coma manteigas e iogures son marxinais e a produción fornece só ó mercado galego, no cal as industrias propias non parecen estar en posición favorable.

Canto ás conservas enlatadas ou conxeladas, a atomización e individualismo dos produtores están permitindo presións cruzadas de provedores e distribuidores así coma a perda de oportunidades pola falla de colaboración coas empresas estranxeiras, a pesar de ter o sector conxelado e o seu asociado do frío industrial teñen dende hai uns anos unha expansión, calidade e recursos humanos sen precedentes na nosa historia.

No sector das bebidas atópanse moi diferentes situacións segundo o subsector: mentres o viño de calidade segundo Denominación de Orixe está medrando cada vez máis en cantidade (Galiza conta con cinco das chamadas empresas gacela, onde o negocio medra máis do 15% durante catro anos seguidos), calidade e exportación, ou a xestión e embotellado de auga medra coa demanda, outras bebidas aumentan moito máis a modo (cervexa) ou mesmo diminúen (gasosa).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q540912
* BNCF: 14154
* BNE: XX4576272
* GEA: 282
* GND: 4034889-1
* HDS: 046876
* JSTOR: food-production
* LCCN: sh85050282
* MAG: 513059894
* PSH: 8613
* Treccani: industria-alimentare

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D019649
* MeSH: J01.576.423

 |
Exemplo de profundidade de campo, só a liña central aparece enfocada, o resto non.
Por **profundidade de campo** enténdese tradicionalmente na óptica, e na fotografía en particular, como a zona na cal a imaxe captada polo obxectivo é nítida, é dicir, enfocada.
Tecnicamente é o espazo de diante e de detrás do plano enfocado, comprendido entre o primeiro e o último punto apreciablemente nítido reproducidos no mesmo plano de enfoque. 
Canto menor for a abertura do diafragma/iris (maior o valor), para unha mesma distancia do obxecto fotografado, maior será a distancia do plano de foco a que os obxectos poden estar para permaneceren nítidos.

* Media profundidade de campo
* Pouca profundidade de campo

Depende de catro factores: o tamaño do círculo de confusión (e polo tanto do formato e o tamaño da impresión, ademais da distancia de observación e da capacidade resolutiva de cada observador), a distancia focal, o número f e a distancia de enfoque.
A profundidade de campo aumenta en relación inversa á apertura, é dicir, aumente canto máis cerrado se encontra o diafragma ou o que é o mesmo, canto maior sexa o número f escolleito. Por exemplo, cun diafragma de f5,6 a profundidade de campo non será moi ampla, mentres que cun diafragma de f11 ou de f16 será considerable.

Por outra banda, canto máis cerca estea o motivo que a fotografar, menor será a profundidade de campo, independentemente do diafragma seleccionado. Se se utilizan teleobxectivos tamén se reduce a profundidade de campo. Con obxectivos angulares, a profundidade de campo aumenta.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Profundidade de campo*** |

* Fundamentos da imaxe fotográfica dixital, por Efraín García e Rubén Osuna (UNED) *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215932
* AAT: 300056331
* BRE: 2364869
* EBID: ID
* GEC: 0203862
* LCCN: sh85037069
* MAG: 183072630

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

Stendhal, autor que dá nome á síndrome.
A **síndrome de Stendhal**, tamén denominada **síndrome de Florencia**, é unha enfermidade psicosomática que causa un elevado ritmo cardíaco, vertixe, confusión e mesmo alucinacións cando o individuo é exposto a unha sobredose de beleza artística, é dicir, obras mestras da arte.

Historia e características
--------------------------

Ten esta denominación polo famoso autor francés do século XIX Stendhal, quen deu unha primeira descrición detallada do fenómeno que experimentou na súa visita en 1817 á Basílica de Santa Cruz en Florencia, e que relatou despois nun dos seus libros:

> 
> 
> "*Chegara a ese punto de emoción no que se atopan as sensacións celestes dadas polas Belas Artes e os sentimentos apaixonados. Saíndo de Santa Cruz, latexábame o corazón, a vida estaba esgotada en min, andaba con medo a caer".*
> Stendhal
> 

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre medicina é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8363
* MAG: 2776316830

 |
***Secret Combination the Album*** é o cuarto álbum da popular cantante greco-estadounidense Kalomoira, lanzado o mercado en Grecia e Chipre o 26 de maio do ano 2008 baixo o selo Heaven Music. O álbum contén 12 cancións compostas por Konstantinos Pantzis, Taos Vougiatzis e Sunny X.

Produtores e colaboradores
--------------------------

Kalomoira colaborou con moitos produtores populares e prestixiosos. Os escritores e compositores que participaron na produción do álbum son Konstantinos Pantzis, Sunny X, Taos Vougiatzis, Poseidonas Giannopoulos, Eftihia Sideri, Marc Eastmont, Nektarios Tirakis e Master Tempo que remesturou a canción "*Secret Combination*".

Promoción
---------

Kalomoira lanzou o seu cuarto álbum de estudio despois de conseguir a terceira praza no Festival da Canción de Eurovisión 2008. Tiña planeado comezar unha grande promoción do álbum, pero o 2 de xuño de 2008, cando Kalomoira supostamente ía ser a invitada nun popular programa das mañás en Grecia, tivo que pospoñer a súa aparición debido a que tivo que voar a cidade de Nova York inmediatamente debido ó embarazo da súa irma. O 4 de xuño de 2008, Rythmos FM tiña preparada unha festa onde Kalomoira cantaría tódalas súas novas cancións pero tamén tivo que pospoñerse debido a que estaba fora do país.

Lista de cancións
-----------------

| # | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Secret Combination" | 3:03 |
| 2. | "Sto Diko Mou Rythmo" | 3:29 |
| 3. | "All That I Need" | 3:47 |
| 4. | "Fall to You" | 4:41 |
| 5. | "S'Agapo" | 3:14 |
| 6. | "Kathe Fora" | 3:41 |
| 7. | "Money Ain't The Key" (feat. Lisa Lee) | 4:16 |
| 8. | "Iparhoun Ores" (feat. Peter\_D from Master Tempo) | 3:41 |
| 9. | "Sto Eipa Hilies Fores" | 3:07 |
| 10. | "Sto Eipa Hilies Fores" | 3:38 |
| 11. | "Hot" | 3:10 |
| 12. | "Secret Combination" (Master Tempo Mix) | 3:53 |

Notas
-----

1. 1 2  "Νέο remix για το "Secret Combination"". *MAD TV*, 16 de maio, 2008.
2. ↑  "Η Καλομοίρα στο studio". *MAD TV*, 1 de maio, 2008
3. ↑  "ΠΑΡΤΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΜΕ ΡΥΘΜΟ 949 ΚΑΙ ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ!". *Rythmos 94.9*. Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2008. Consultado o 2008-06-10.

| * v
* c
* e
Kalomoira |
| --- |
| Álbums de estudio | 
* *Kalomoira*
* *Paizeis?*
* *I Kalomoira Paei Cinema*
* *Secret Combination the Album*

 |
| Sinxelos | 
* *Gine Mazi Mou Paidi*
* *Secret Combination*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3311584
* Discogs: 296830

 |
O **Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento** (**PNUD**), creouse mediante a fusión do Programa Ampliado de Asistencia Técnica das Nacións Unidas, creado en 1949, e o Fondo Especial da Organización das Nacións Unidas, estabelecido en 1958. O PNUD, tal como se  coñece no presente, foi creado en 1965 pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas. Pertence ó sistema de Nacións Unidas, e a súa función é contribuír á mellora da calidade de vida das nacións. Dende 1990, o PNUD publica o informe sobre desenvolvemento humano ou Índice de desenvolvemento humano (IDH). O PNUD promove o cambio e conecta os coñecementos, a experiencia e os recursos necesarios para axudar ós pobos a forxar unha vida mellor. Está presente en 178 países.

Áreas de traballo
-----------------

A súa meta é axudar ós países a elaborar e compartir solucións que permitan responder os retos que expoñen: gobernabilidade democrática, redución da pobreza, prevención e recuperación das crises, enerxía e medio ambiente, tecnoloxía da información e as comunicacións e o VIH-SIDA. Igualmente, estabelecéronse metas claras para reducir as doenzas, o analfabetismo e a discriminación contra a muller.

O PNUD é unha rede internacional da ONU en desenvolvemento económico.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q161718
* WorldCat
* VIAF: 131378718
* BNF: 11865362h
* CANTIC: a11032911
* EBID: ID
* GEC: 0052814
* GND: 1009077-0
* GRID: grid.467088.5
* ICCU: BVEV001950
* ISNI: 0000 0001 2215 6303
* LCCN: n79005639
* LEI: 213800HHKG1TKV8LMW56
* NDL: 00352338
* NKC: kn20010710009
* NLA: 36181740
* OL: OL1671428A
* SELIBR: 133557
* SUDOC: 027646238
* ULAN: 500247457

 |
Pozos petrolíferos ardendo en Kuwait tras a retirada dos iraquís en 1991 durante a guerra do Golfo.
A política de **terra queimada** ou de **terra arrasada** é unha táctica militar que consiste en destruír absolutamente todo o que poida ser de utilidade ao inimigo cando unha forza avanza a través dun territorio ou se retira del.

A orixe histórica do termo *terra queimada* provén seguramente da práctica de queimar os campos de cereais durante as guerras e conflitos na antigüidade. Con todo, non se limita en absoluto a colleitas ou víveres, senón que inclúe calquera tipo de refuxio, transporte ou posibilidade de subministración ao inimigo.

A táctica da terra queimada é unha acción que vincula os aspectos militares e económicos ou mesmo psicolóxicos dunha estratexia militar. Estas accións destrutivas teñen a vantaxe de que non requiren adiantos tecnolóxicos nin unha especialización particular por parte dos combatentes que a aplican. Cando se emprega en territorio inimigo preténdese destruír a súa vontade de resistir mediante a intimidación, provocando sufrimento ás poboacións locais xa que destrúe as súas propiedades e medios de subsistencia. Se se aplica en territorio propio ao retirarse, o obxectivo é atrasar ou mesmo deter o avance inimigo ao deixarlle sen recursos que aproveitar, ou entorpecendo o seu movemento.

A *terra queimada* resultou historicamente moi eficaz para faccións que doutra forma non fosen capaces de resistir o avance de exércitos mellor organizados e máis poderosos, aínda que na guerra moderna a súa utilidade é menor, xa que todo continxente armado adoita cargar coas súas propias subministracións en lugar de vivir do terreo, como se facía séculos atrás. Nese contexto, tamén se empregou a política de *terra queimada* na loita contra movementos guerrilleiros co fin de dificultar aos insurxentes a subministración e a ocultación entre a poboación civil.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208485
* EBID: ID
* GEC: 0239539

 |
O río **Caquetá** ou **Japará**, de 2.280 quilómetros de lonxitude e que percorre Colombia e o Brasil, nace no Macizo Colombiano, no Páramo de las Papas.

Características
---------------

No seu curso alto flúe en dirección sueste e marca a fronteira entre os departamentos colombianos de Putumayo e Caquetá. Preto de Tres Esquinas conflúe co río Orteguaza, e antes de penetrar no departamento colombiano de Amazonas recibe as augas do caudaloso río Caguán.

O río marca tamén a fronteira entre os departamentos de Caquetá e Amazonas, salvando numerosas cachoeiras.

Cerca dos cerros de Munoir recibe ao seu afluente Yarí.

Tras penetrar na Amazonia conflúe co río Apaporis, preto de La pedrera e entra no Brasil co nome de *Jarupá*. No seu curso baixo recibe ao Auati Paraná e ao Mirim Pirajuana

Desemboca na orela esquerda do río Amazonas, fronte a Tefé.

Aínda que é un río caudaloso e amplo, a existencia ao longo do seu curso de numerosos cachóns dificulta enormemente a navegación.

Posúe unha gran fauna, entre a que destacan os peixes, ademais de réptiles.

Notas
-----

1. ↑  Caquetá é o nome que recibe en Colombia e Japará no Brasil

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Caquetá***  |

### Outros artigos

* Parque nacional de Puracé

### Ligazóns externas

* Mapa de concas da Amazonia colombiana
* Sistema de Información Ambiental Territorial da Amazonia colombiana SIAT-AC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q171840
* WorldCat
* VIAF: 316432996
* BLBNB: 000061590
* BNE: XX5477215
* BRE: 1979725
* EBID: ID
* FAST: 1311905
* GEC: 0014732
* GeoNames: 3663814
* GND: 4472179-1
* NKC: ge633178
* OSM: 278617

 |
Posto de banalización na liña de alta velocidade Hannover–Würzburg.
Un **posto de banalización** é unha instalación ferroviaria formada por desvíos que permite aos trens que circulan por unha vía dobre pasar dunha vía á outra.

O termo comezou a utilizarse coa aparición das liñas de alta velocidade, xa que empezaron a utilizarse elementos en plena liña cuxa única función era a de cambiar de vía sen estar localizados nas estacións nin ligados a ningunha outra instalación ferroviaria.

Configuración
-------------

No ferrocarril as vías dobres pódense explotar principalmente de dous modos: cunha vía para cada sentido ou con ambas as vías preparadas para circular en ambos os sentidos, o que se coñece como vía banalizada. Normalmente todas as liñas de alta velocidade utilizan esta configuración, tamén dispoñibles nalgúns tramos de vía convencional renovada. A vía banalizada non só permite unha explotación circulando tanto pola dereita como pola esquerda indistintamente, senón que tamén admite circulacións en paralelo e adiantamentos en plena vía. Ademais, no caso de que unha das vías quede interceptada os trens poden circular pola outra vía en ambos os sentidos sen necesidade de establecer ningún dispositivo especial.

Existen ocasións nas que a explotación require que un tren inicie o seu percorrido nunha vía e continúe na outra. É o caso dun tren que deba cruzarse con outros trens que circulan en sentido contrario e posteriormente adiantar a outro tren que circule no seu mesmo sentido, ou dun tren que se atope un tramo de vía interceptado ante si. O cambio de vía pode realizarse nas estacións, pero no caso das liñas de alta velocidade a distancia entre estacións é moi grande, limitando a capacidade da liña, xa que por exemplo mentres dous trens circulen en paralelo non poden circular trens en sentido contrario. Para poder aproveitar ao máximo a capacidade da liña, sitúanse entre as diferentes estacións varios postos de banalización a distancias regulares que permiten que un tren cambiado de vía poida volver á vía orixinal en pouca distancia.

O estar en plena vía das liñas de alta velocidade obriga a que os desvíos utilizados sexan de alta tecnoloxía, para ser utilizados en vía directa á velocidade máxima da liña, e en vía desviada reducindo a velocidade o mínimo posible para non afectar os tempos de viaxe cando un tren ha de cambiar de vía. Os postos de banalización para permitir a explación son inicio e final de cantón.

Véxase tamén
------------

* Liña de alta velocidade
* Posto de adiantamento e estacionamento de trens
O **post-metal** é un estilo de música con raíces no heavy metal pero que explora enfoques máis alá das convencións do xénero. Xurdiu nos anos 90 a través do traballo de bandas como Neurosis e Godflesh, que transformaron a textura metal a través da composición experimental. Asociado con e inspirado polo post-rock e o post-hardcore, o xénero emprega a escuridade e a intensidade do metal extremo pero enfatiza a atmosfera, a emoción, e incluso a "revelación", inspirándose nun amplo abano de fontes como o ambient, o noise, a psicodelia, o progresivo, e a música clásica para desenvolver un son expansivo pero á súa vez intrspectivo. A cancións post-metal son normalmente longas, con estruturas soltas e cheas de capas que rexeitan a forma de verso-estribillo en favor de *crescendos* e temas repetitivos. O son céntrase nas guitarras e na batería; úsanse algunhas voces como berros ou gruñidos e semellan un instrumento adicional.

O post-metal está estreitamente relacionado co metal de vangarda e estivo tamén asociado co sludge metal, o drone metal, o metal progresivo, e o metal industrial. Nomes alternativos usados para describir o xénro son **sludge metal atmosférico**, **postcore**, **art metal** e **metalgaze**, destacando a súa conexión coa música culta e o shoegazing, respectivamente. O post-metal contemporáneo, promovido por grupos dispares como Isis, Agalloch, Boris, Pelican, Jesu, e Wolves in the Throne Room, adoita a empregar a pesadez extrema do doom metal pero tamén está asociado co shoegazing e o black metal. En particular, a recente aclamación crítica de Deafheaven, cuxa fusión destes dous xéneros foi bautizada como blackgaze, demostra o crecente éxito do xénero.

Notas
-----

1. ↑  Caramanica, Jon (2005-09-20). "The alchemy of art-world heavy metal". *The New York Times* (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2020-07-20.
2. ↑  Earles, Andrew (2014-09-15). *Gimme Indie Rock* (en inglés). Voyageur Press. ISBN 978-1-62788-379-5.
A Ribeira vista dende Vila Nova de Gaia.
A **Ribeira** é un dos lugares máis antigos e típicos da cidade de Porto, en Portugal. Atópase na freguesía de São Nicolau, á beira do río Douro, e forma parte do Centro Histórico do Porto, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. É, actualmente, unha zona moi adoita polos turistas e lugar de concentración de bares e restaurantes.

Na Ribeira salientan a Praça da Ribeira, popularmente coñecida como *praça do cubo*; a Rúa da Fonte Taurina, unha das máis antigas da cidade; o Muro dos Bacalhoeiros e a Casa do Infante, onde se cre que naceu o Infante D. Henrique en 1394. Foi nesta zona do Porto onde viviu unha das figuras máis senlleiras da cidade, o chamado Duque da Ribeira, coñecido por ter salvo a varias persoas de morrer afogadas.

Galería de fotos
----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ribeira, Porto***  |

### Ligazóns externas

* As cores da Ribeira - Rutas e Destinos
* Ribeira - Guía da Cidade
* Bares da Ribeira - Guía da Noite
PAET de L'Arboç (Tarragona) na L.A.V. Madrid-Zaragoza-Barcelona-Fronteira Francesa.
Un **posto de adiantamento e estacionamento de trens** (**PAET**) é un apartadoiro ferroviario que permite o pase de trens máis lentos nunha liña de alta velocidade. O concepto acuñouse por parte de RENFE en 1992 coa apertura do novo acceso ferroviario a Andalucía. Moitos apartadoiros de liñas convencionais son usados coa mesma finalidade que os PAET das liñas de alta velocidade.

Configuración
-------------

Un PAET componse xeralmente de 4 vías, dúas vías principais que pertencen á liña e que quedan no centro, e dúas vías de apartado a cada lado que normalmente dispoñen dunha plataforma. Para realizar un adiantamento, o tren que circula diante entra na vía de apartado e estaciónase, mentres que o que circula detrás continúa circulando pola vía principal sen reducir a súa velocidade en ningún momento.

A distribución dos PAET ao longo da liña é homoxénea, existindo un PAET e un posto de banalización cada certos quilómetros se non existen estacións que permitan realizar estas manobras. Na actualidade, moitas estacións de alta velocidade realízanse coa mesma configuración dun PAET, xa que así se permite que os trens sen parada circulen polas vías principais sen ter que reducir a súa velocidade ao paso pola estación, mentres que as estacións convencionais requiren unha redución de velocidade e por tanto un aumento dos tempos de viaxe dos trens directos e do consumo enerxético.

Ademais, estas instalacións utilízanse por necesidades técnicas para labores de mantemento ou seguridade. Por exemplo, nas bocas dos túneles importantes sitúase un PAET, que permita estacionar os vehículos de mantemento ou os trens no caso de que o túnel se peche por calquera motivo.

A existencia de plataformas permite que sexan utilizados como estacións, por exemplo, para trasbordar aos viaxeiros dun tren avariado. Para este tipo de labores búscase que os PAET teñan un bo acceso por estrada, que permitan enviar equipos de mantemento ou trasbordar aos pasaxeiros a autobuses no caso de corte da liña.

Notas
-----

1. ↑  "Regulamento de circulación ferroviaria: Definicións" (PDF). *BOE*. 18 de xullo de 2015. p. 59537.

Véxase tamén
------------

* Liña de alta velocidade
* Posto de banalización
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tarso.

Os **tarsos palpebrais** (ou **láminas tarsais**) son dúas grosas follas alongadas de tecido conectivo denso, duns 2,5 cm de longo, que están presentes en cada unha das dúas pálpebras (superior e inferior), ás que contribúen a dar forma e apoio. Os tarsos terminan no bordo da pálpebra. As marxes libres, ou ciliares, destas láminas son grosos e rectos.

O **tarso superior**, o máis grande, de forma semilunar, ten uns 10 mm de grosor no centro, espesor que se vai reducindo gradualmente cara aos extremos. É adxacente ao músculo tarsal superior. Na súa superficie anterior conecta coa aponeurose do músculo elevador superior da pálpebra.

O **tarso inferior**, o máis pequeno, é fino, de forma elíptica, e ten un diámetro vertical duns 5 mm.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre zooloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47997
* EBID: ID
* MAG: 2909352443

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 59086
* TA: A15.2.07.038
* Uberon: 0004772

 |