**Osberht**, finado o 21 de marzo de 867, foi rei de Northumbria a mediados do século IX.

Traxectoria
-----------

As fontes históricas sobre este período de Northumbria son moi limitadas, así que as datas do seu reinado e escendencia son cuestionábeis.

#### Crónicas

Osberht converteuse en rei despois de que Aethelred II, fillo d'Eanred, fose asasinado. A data exacta da morte de Aethelred non é segura, pero é xeralmente aceptado como o 848. Porén, o cronista Simeón de Durham menciona que "Aethelred, fillo de Eanred, reinou nove anos. Cando foi asasinado, Osbryht asumiu o trono por trece anos", e aclara que o 854 foi "o quinto ano, baixo o reinado de Osberht, o sucesor de Aethelred, a quen deran morte".

Pouco se sabe do seu reinado. Simeón declara que "Osberht se atreveu a se enfrontar á igrexa e tomar terras de Wercewurde e Tillemuthe". A obra *Historia de Sancto Cuthberto* data a ocupación destas terras durante o ano antes da morte de Osberht. Osberht foi deposto por Aelle, a quen algunhas fontes identifican como o seu irmán.

O grande exército pagán desembarcou en Northumbria no verán de 866, ocupando York o día 21 de novembro. Fontes históricas como Simeón de Durham, a *Crónica, anglo-saxoa*, Asser e Æthelweard dan versións destes acontecementos. Simeón, na súa obra *Historia Regum Anglorum*, conta a historia da batalla, o 21 de marzo 867, na que Osberht e Aelle, temporalmente aliados, atoparon a morte a mans dos viquingos:

Moeda do rei Osberht, feita cunha aliaxe de cobre.

> 
> 
> "Naqueles días, os northumbrianos tiñan expulsado violentamente o verdadeiro rei da súa nación, Osbryht de nome, e tiñan colocado na cabeza do reino un tirano chamado Aelle. Cando os pagáns chegaron ao reino, a disputa entre os reis chegou ao seu , grazas ao consello divino  e á axuda dos nobres. Os reis Osbryht e Aelle, tras teren unido as súas forzas e formado un exército, marcharon cara a cidade de York, ante isto, a multitude de viquingos inmediatamente comezou a fuxir. Os cristiáns, sabendo a sú fuxida e terror, déronse de conta de que eran o bando máis forte. Loitaron ferozmente, e os dous reis caeron mortos. Os que se salvaron fixeron a paz cos daneses".
> 
> 

O rei Osbehrt pode ter sido enterrado na Thornhill, Yorkshire. Un raro grupo de lápidas dauqla era, unha delas levando o seu nome, foi descuberto en tempos vitorianos no cemiterio da igrexa vella de San Miguel e Todos os Anxos da dita vila, onde aínda están accesíbeis ao público.

Tras a vitoria, os viquingos impuxeron a Ecgberht, rei monicreque, para gobernar Northumbria.

### Sagas

A saga *Ragnarssona þáttr* (A historia dos fillos de Ragnar) engade bastantes máis detalles para a conquista do York. Esta xesta está asociada coa figura lendaria de Ragnar Lodbrok e os seus fillos, Hvitserk, Björn Ironside, Sigurd Serpe-no-Ollo, Ivar *o Desosado*, e Ubbe. De acordo con estas historias, Ragnar foi capturado e morto por Aella, un feito que levou á invasión de York 866 por un exército liderado polos fillos de Ragnar, que vingaron a súa morte sometendo a Aelle ao ritual da aguia de sangue.

As fontes documentais inglesas, porén, contan que Aelle e Osberht foron mortos en batalla. A *Crónica anglo-saxoa* declara que "os dous reis morreron alí". A principal figura na suposta vinganza filial recae en Ivar, que ás veces é asociado co líder Ímar, irmán de Amlaíb Conung.

A *Crónica anglosaxoa* non fai referencia ao xefes viquingos en Northumbria, pero afirma que "Hingwar e Hubba" deron morte ao rei Eadmund (San Edmund), de Anglia Oriental, algúns anos máis tarde. Hubba (Ubbe Ragnarson) é citado por Abbo de Fleury e na obra *Historia de Sancto Cuthberto*. Pola súa parte, Simeón de Durham lista os seguintes líderes dos viquingos: "Halfdene, Inguar (Ivar *o Desosado*), e Hubba (Ubbe), Beicsecg, Guthrun (Guthrum *o Vello*), Oscytell, Amund, Sidroc e outro duque de mesmo nome, Osbern, Frana, e Harold".

Notas
-----

1. ↑  D.P. Kirby di que puido ter sido o 853.

Referencias

1. 1 2  Kirby 1991, p. 196.
2. ↑  Stevenson 1855, p. 653, 761.
3. 1 2 3  Stevenson 1855, p. 654.
4. ↑  Kirby 1991, p. 197.
5. ↑  Higham 1993, p. 178–179.
6. ↑  *Crònica anglosaxona sub anno* 867.
7. ↑  Stevenson 1855, p. 470.
8. ↑  Higham 1993, p. 179.
9. ↑  Whitelock 1969, p. 225 e seg..
10. ↑  *Crónica anglosaxoa*, s.a. 867.
11. ↑  *Crónica anglosaxoa*, s.a. 870.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Geoffrey Gaimar; J. Stevenson, translator (1854). "The History of the English according to the translation of Master Geoffrey Gaimar". *Church Historians of England, volume II, part II*. Seeley's. Consultado o 2007-01-27.
* Kirby, D.P. *The Earliest English Kings.* Londres: Unwin, 1991. ISBN 0-04-445692-1
* Higham, N.J. *The Kingdom of Northumbria AD 350-1100.* Stroud: Sutton, 1993. ISBN 0-86299-730-5
* Symeon of Durham; J. Stevenson, translator (1855). "The Historical obras of Simeon of Durham". *Church Historians of England, volume III, part II*. Seeley's. Consultado o 2007-01-27.
* Whitelock, Dorothy. "Fact and Fiction in the Legend of St. Edmund". *Proceedings of the Suffolk Institute of Archaeology 31*. Arquivado dende o orixinal o 04 de setembro de 2006. Consultado o 2007-01-27.

### Outros artigos

* Jórvik.

| * v
* c
* e
Reis de Northumbria |
| --- |
| Reis de Deira e Bernicia604–642 | 
* Aethelfrith
* Eadwine
* Oswald

 |
| Reis de Northumbria642–867 | 
* Oswiu
* Ecgfrith
* Ealdfrith
* Eadwulf I
* Osred I
* Coenred
* Osric
* Ceolwulf
* Eadberht
* Oswulf
* Aethelwald Moll
* Ealhred
* Aethelred I
* Aelfwald I
* Osred II
* Osbald
* Eardwulf
* Aelfwald II
* Eanred
* Aethelred II
* Redwulf
* Osberht
* Aelle

 |
| Reis de *Jórvik*867–954 | 
* Ecgberht
* Ricsige
* Halfdan I
* Guthfrith I
* Siefredus
* Cnut
* Aethelwold
* Airdeconut
* Eowils
* Halfdan II
* Ingwaer
* Ragnall I
* Sitric I Caech
* Guthfrith II
* Olaf I Guthfrithson
* Sitric II
* Olaf II Cuaran
* Ragnall II Guthfrithson
* Eirík

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q880635
* ODNB: 20864
* PASE: 306

 |