recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Enrique Vázquez Lescaille**, nado en Pontevedra o 14 de outubro de 1880 e finado na mesma cidade o 2 de marzo de 1948, foi un médico e o primeiro radioafeccionado da cidade de Pontevedra.

Traxectoria
-----------

Emitiu radio co indicativo EAR-VL ata que no 1934 se lle asignou o EA1BL. Xunto a Celso López Blanco EA1BH e a José Hermida Vidal, primeiro EAR-H despois EA1BI, foron os pioneiros da radioafección na capital pontevedresa.

A comezos de setembro de 1932 o xornal *El Pueblo Gallego* publicou a seguinte información:

> 
> 
> En Pontevedra, como en otras poblaciones -acaso en la nuestra en mayor proporción que en otras- existen numerosos aficionados a la radiotelefonía, cosa plenamente demostrada con el buen número de vecinos que poseen en sus casas aparatos de radio receptores.  
> Pero seguramente que muy pocos saben que aquí hay un excelente aparato emisor que viene funcionando hace tiempo y que transmite con la mayor parte del mundo, como lo demuestran las tarjetas de control que a Pontevedra son enviadas por las estaciones receptoras. Y esto es una honra para Pontevedra, y por ello lo lanzamos a la publicidad, para que la modestia de su propietario no haga que esto permanezca en silencio.
> Empezaremos por decir que tal entusiasta de los asuntos de radio es el distinguido convecino don Enrique Vázquez Lescaille, que en unión con sus hermanos don Evaristo y don Vicente han logrado que Pontevedra figure a la cabeza de las principales poblaciones de España.  
> En su importante establecimiento se ha construido, por el inteligente técnico don Luis Barbería, un magnífico aparato emisor y receptor, que viene funcionando con toda perfección. En toda Galicia, este es el único aparato que existe , más concreto, es ésta la única estación emisora que existe en nuestra región y que comunica con los EE.UU. Leningrado y todas las naciones europeas.  
> Estos esfuerzos del Sr. Vázquez Lescaille en favor de la «fonia», secundados por su inteligente empleado el Sr. Barbería, acaban de verse honrados con una alta distinción: en el concurso nacional de «fonistas» celebrado después de eliminados numerosos concursantes, entre los 26 admitidos, don Enrique Vázquez obtuvo el séptimo lugar, otorgándosele un magnífico diploma. Lo felicitamos cordialmente por este éxito
> *El Pueblo Gallego*, 4-IX-1932, p. 12.
> 

En 1933 foi subdelegado da delegación rexional noroeste da Unión de Radioemisores Españoles 

En 1942 os irmáns Vázquez Lescaille venderon a emisora de Onda Media EAJ-40 Radio Pontevedra a José Hermida Vidal, tamén radioafeccionado co indicativo EA1BI.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Menlle Pena en 1927.

Notas
-----

1. ↑  Esta información non é precisa, posto que na realidade respondeu ao entusiasmo do xornalista que escribiu estas liñas. Como é ben sabido, o primeiro radioafeccionado galego foi José Blanco Novo, Capitán da Garda Civil con indicativo EAR - 28
2. ↑  Boletín da URE nº 1. 1933
3. ↑  *El Progreso*, 27-2-1927, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Enrique Vázquez Lescaille, EAR-05,EAR-VL, EA1BL (1880-1948), primer radioaficionado y precursor del Broadcasting en Pontevedra
O **Tribunal Supremo de Wisconsin** (en inglés, *Wisconsin Supreme Court*) é a máis alta instancia xudicial do estado de Wisconsin, nos Estados Unidos. A súa sede está en Madison, a capital estatal e está integrado por sete maxistrados cuxas sentenzas só poden ser apeladas ante o Tribunal Supremo dos Estados Unidos.

Competencias
------------

Segundo o artigo sétimo da Constitución estatal, o Tribunal Supremo é o máximo órgano xurisdicional de Wisconsin correspondéndolle, polo tanto, resolver as apelacións dos casos dos xulgados. Ademais, administra o sistema xudicial de Wisconsin encargándose de elaborar o orzamento, planificar as necesidades futuras e xestionar os xurados.

Membros
-------

O Tribunal Supremo está composto por sete maxistrados que teñen mandatos de dez anos. Estes xuíces son escollidos por sufraxio entre candidatos independentes en eleccións anuais. Os membros do plenario escollen entre eles a un presidente (*chief justice*) para un exercicio bianual.

Notas
-----

1. ↑  "Wisconsin Constitution :: Article VII - Judiciary :: Section 3 - Supreme court: jurisdiction.". *Justia Law* (en inglés). Consultado o 2023-09-05.
2. ↑  "Wisconsin Court System - Supreme Court functions". *www.wicourts.gov*. Consultado o 2023-09-05.
3. ↑  "Wisconsin Courts - The League of Women Voters of the La Crosse Area". *www.lwvlacrosse.org* (en inglés). Consultado o 2023-09-05.
4. ↑  "Wisconsin Supreme Court justices vote Ziegler to second term as chief justice". *PBS Wisconsin* (en inglés). Consultado o 2023-09-05.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Tribunal Supremo de Wisconsin (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8027332
* WorldCat
* VIAF: 130759297
* GND: 14918-4
* ISNI: 0000 0000 8970 0425
* LCCN: n83046599
* NLA: 35677747

 |
O **conxunto megalítico do Chan de Castiñeiras** ou **conxunto megalítico de Chan de Castiñeiras** é un dos campos de mámoas máis importantes de Galiza. Atópase nas inmediacións do Parque de Cotorredondo e da Lagoa de Castiñeiras, entre os concellos de Vilaboa e Marín, na provincia de Pontevedra. Forma parte do grupo de arte rupestre de Terras de Pontevedra.
Estas manifestacións, ás que se lle atribúe unha función funeraria, xurdiron durante o Neolítico e a Idade do Cobre ou Calcolítico, especialmente na franxa atlántica europea.

Entre todos eles destaca a coñecida como **Mámoa do Rei**, de grandes dimensións. Trátase dun dolmen de cámara poligonal e corredor de acceso, con tres tramos perfectamente diferenciados. Durante a escavación desta mámoa polo equipo dirixido por Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza atopáronse numerosos restos recollidos por Antonio de la Peña. Foi restaurado e reconstruído en 2003.

Completan o conxunto outros oito dolmens, en diferentes estados de conservación, construídos tamén arredor do ano 3.000 a. C. e situados na contorna do lago de Castiñeiras.

Outros exemplos
---------------

No mesmo concello descubríronse túmulos funerarios nas parroquias de Figueirido e Vilaboa. Tamén no concello de Marín, que comparte este conxunto megalítico, existen outros dolmens en bo estado de conservación. Entre elas, as situadas en **Chan da Armada**, en Santo Tomé de Piñeiro; **Chan da Lagoa**, en San Xián de Marín; e **Pastoriza**, en Ardán.

Notas
-----

1. ↑  Peña Santos. & Estudio de los materiales conservados de tres sepulturas megalíticas. 1976.
2. ↑  "A excavación da Mámoa do Rei fai visible o dolmen en Castiñeiras". *A Voz de Galicia*. 2003-09-22. Consultado o 2023-08-27.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arte prehistórica
* Arte esquemática ibérica
* Arte rupestre de Terras de Pontevedra

### Ligazóns externas

* Web do Concello de Vilaboa .

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Xoque Carbajal**, nado na Estrada en 1964, é un actor e fotógrafo galego, dúas veces nomeado aos premios Goya de fotografía publicitaria. En 2005 creou a compañía de teatro "Malasombra" na que fai diversas montaxes como "Non é tan fácil", "O día do pai", "GO ON!" ou "Smoke city". A súa actividade teatral combínaa con traballos de TV e cinema como "Poland night" de Martin Gouvreau, "Frío" de Román Gutiérrez ou *Todo é silencio* de José Luis Cuerda.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa actividade profesional como fotógrafo en 1989, no eido da prensa e do retrato. En 1993, encargouse da Campaña Nacional contra a Drogodependencia, traballo que lle valeu o seu primeiro nomeamento aos Premios Goya de Fotografía publicitaria, celebrados en Zaragoza. Devandito nomeamento volveuse repetir en 1995 por outro traballo publicitario. Dende 2005, imparte cursos de fotografía para distintas entidades.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en galego)*, *(en castelán)*
* 

* Xoque Carbajal na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6169328
* IMDb: nm2064602

 |
Mapa xeolóxico de Ucraína.     1. escudo ucraíno     6. Rift de Dniéper-Donets     7. Macizo de Voronezh
O **rift de Pripyat-Dniéper-Donets** ou **rift de Dniéper-Donets** (tamén denominado "paleorrift" e "aulacóxeno") é un rift que discorre de leste a oeste no cartón sármata que se desenvolveu e estivo máis activo no Paleozoico. O rift esténdese desde a depresión do Caspio en Rusia ao norte de Ucraína pasando pola rexión do Donbás. O rift separa o macizo de Voronezh no norte do escudo ucraíno no sur.

O paleorrift de Dniépr-Donets foi un lugar de actividade magmática no Devoniano que empezou ao final do Frasniano e culminou no Famenniano causada por unha pluma do manto. A tectónica extensional foi tamén moi activa durante o Famenniano.

Suxeriuse que o paleorrift de Dniéper-Donets está relacionado coa provincia alcalina de Kola contemporánea.

Notas
-----

1. ↑  Gorbatchev, R.; Bogdanova, S. (1993). "Frontiers in the Baltic Shield". *Precambrian Research* **64** (1–4): 3–21. doi:10.1016/0301-9268(93)90066-B.
2. ↑  Wilson, M.; Lyashkevich, Z.M. (1996). "Magmatism and the geodynamics of rifting of the Pripyat-Dnieper-Donets rift, East European Platform". *Tectonophysics* **268** (1–4): 65–81. doi:10.1016/s0040-1951(96)00234-x.
3. ↑  Downes, Hilary; Balaganskaya, Elena; Beard, Andrew; Liferovich, Ruslan; Demaiffe, Daniel (2005). "Petrogenetic processes in the ultramafic, alkaline and carbonatitic magmatism in the Kola Alkaline Province: a review" (PDF). *Lithos* **85** (1–4): 48–75. doi:10.1016/j.lithos.2005.03.020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1189326
* GeoNames: 573894

 |
**Patrick "Pat" O'Callaghan**, nado en Kanturk o 28 de xaneiro de 1906, e finado en Clonmel o 1 de decembro de 1991, foi un atleta irlandés e medallista de ouro olímpico. Foi o primeiro atleta de Irlanda en gañar unha medalla olímpica baixo a bandeira irlandesa. Conseguiu un total de dúas medallas de ouro na proba de lanzamento de martelo, a primeira nos Xogos de 1928 e a segunda nos de 1932. É considerado como un dos máis grandes atletas da historia de Irlanda.

Traxectoria
-----------

Pat O'Callaghan naceu en Knockanroe, ás aforas de Kanturk, no condado de Cork, en 1905. Era o segundo de tres irmáns, fillos de Paddy O'Callaghan e Jane Healy, e comezou a súa educación aos dous anos de idade na escola nacional Derrygallon, e a continuación avanzou á escola secundaria de Kanturk, ata que finalmente, aos quince anos de idade, obtivo unha bolsa para a Patrician Academy en Mallow. Durante o seu ano na Patrician Academy, percorría cada día en bicicleta o traxecto de 32 millas diarias dende Derrygallon ata as súas clases, das cales nunca se ausentou. Posteriormente, O'Callaghan ingresou no Royal College of Surgeons (Real Colexio de Cirurxiáns) de Dublín para estudar medicina. Trala súa graduación en 1926, uniuse ao servizo médico da Real Forza Aérea Británica, e á súa volta a Irlanda en 1928 abriu a súa propia consulta médica en Clonmel. O Doutor Pat, como era coñecido, traballou en Clonmel ata a súa xubilación en 1984.

Legado
------

O'Callaghan foi o abandeirado de Irlanda nos Xogos Olímpicos de 1932 nos Ánxeles. En 1960, converteuse na primeira persoa en recibir o Premio Texaco Hall of Fame. Foi declarado "Freeman" de Clonmel en 1984, e foi presidente honorífico do Commercials Gaelic Football Club. Asemade, o Dr. Pat O'Callaghan Sports Complex de Clonmel, sede do Clonmel Town Football Club, leva ese nome na súa honra. En xaneiro de 2007, erixiuse unha estatua de O'Callaghan en Banteer, no condado de Cork.

Notas
-----

1. ↑  "Two Olympic Golds For Irish Hammer Thrower". *RTE Archives*. Consultado o 9 de agosto de 2021.
2. ↑  Quercetani, Roberto (1964). *A world history of track and field athletics, 1864–1964*. Oxford University Press. p. 294.
3. 1 2 3  "Pat O'Callaghan". Olympics at Sports Reference.com. Consultado o 19 de outubro de 2011. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pat O'Callaghan no Comité Olímpico Internacional *(en inglés)*

* Portal:Irlanda
* Portal:Xogos Olímpicos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q455053
* WorldCat
* VIAF: 315945102
* OCID: patrick-o-callaghan
* Sports Reference: pat-ocallaghan-1

 |
Coordenadas: 43°20′39″N 7°11′32″O﻿ / ﻿43.344187, -7.19229


**IPV** (Investigación y Proyectos de Vehículos Especiales SA) foi unha marca galega de camións 4x4 con sede na Pontenova, provincia de Lugo.

Traxectoria
-----------

A súa compañía matriz, Mafsa (Miranda, Alonso y Fernadez), comezou no 1965 coma un consorcio de tres talleres de automoción que estiveran durante anos arranxando pequenos camións 4x4 lixeiros italianos herdados da guerra civil española, e incorporándolles motores diésel.

O primeiro modelo Mafsa foi un camión de eixo estreito equipados con motores Barreiros ou Perkins. Estaban especificamente deseñados para a industria madeireira galega e foron alcumados *carroceta*.

Coma Mafsa non tiña distribuidores, as *carrocetas* vendíanse só na fábrica. Porén o éxito permitiulle a Mafsa expandirse cara a camións 4x4 multiúsos, que estaban moi demandados daquela para usos contra o lume e na construción. Foi daquela cando estableceron unha rede de distribuidores e se consolidaron coma marca, que no 1972 foi renomeada IPV.

A gama IPV medrou ata os vehículos de 270cv e 24 toneladas, namentres que os motores OEM foron substituídos por motores MAN. Tamén as cabinas foron redeseñadas e modernizadas. Tamén concibiron algúns modelos especiais coma un camión bimodal estrada-camiño de ferro e un tractor de peirao para empurrar por semi-trailers.

IPV presentou suspensión de pagos en agosto de 2006, se ben en momento ningún parou a súa produción. A empresa pechou en febreiro de 2013.

Notas
-----

1. ↑  "IPV de A Pontenova cierra de forma definitiva y deja 31 desempleados". *El Progreso de Lugo* (en castelán). 2013-02-21. Consultado o 2020-03-27.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Uro (automoción)

### Ligazóns externas

* Páxina web de IPV *(en varias linguas)*

| * v
* c
* e
Industria do motor en España |
| --- |
| 
* Industria
* Economía de España
* Transporte

 |
| Fabricantes de vehículos | 
* Aspid
* Ayats
* Beulas
* Castrosua
* GTA
* Hurtan
* Indcar
* Irizar Group
* Nogebus
* Renault España
* SEAT
* Tauro
* Tramontana
* URO

 |
| Bicicletas e motos | 
* BH
* Bultaco
* Cofersa
* Derbi
* Gas Gas
* Lube
* Montesa
* Orbea
* OSSA
* Rabasa
* Rieju
* Sherco

 |
| Maquinaria | 
* AUSA
* EINSA
* Lebrero
* Leciñena

 |
| Compoñentes | 
* CIE Automotive
* Gestamp Automoción
* Grupo Antolin

 |
| Fábricas en España | 
* Opel

 |
| Compañías pechadas | 
* Abadal
* AFA
* America
* Anglada
* Authi
* Avia
* Barreiros
* Biscúter
* David
* Ebro
* El Fenix
* Elizalde
* Eucort
* Gimson
* Hispakart
* Hispano Alemán
* Hispano-Suiza
* IPV
* Izaro
* JJ Cobas
* Kapi
* MotoTrans
* Otro Ford
* Pegaso
* PTV
* Sanglas
* Santana Motor
* Seida
* Tata Hispano
* Viasa
* Vespino

 |
Coordenadas: 43°38′29″N 79°23′21″O﻿ / ﻿43.641388888889, -79.389166666667

O **Rogers Centre**, anteriormente chamado **SkyDome**, é un parque de béisbol situado no centro de Toronto, Ontario (Canadá), xusto ao suroeste da Torre CN, cerca do Lago Ontario. Inaugurado en 1989, é o estadio local dos Toronto Blue Jays da Major League Baseball (MLB). Anteriormente tamén foi lar dos Toronto Argonauts da Canadian Football League (CFL) e dos Toronto Raptors da National Basketball Association (NBA). Os Buffalo Bills da National Football League (NFL) tamén xogaron unha serie de partidos anuais entre 2008 e 2013. Alén dos usos deportivos, tamén é utilizado para outros eventos como convencións, feiras de mostras ou concertos.

O nome de Rodgers Centre é debido ao patrocinio de Rogers Communications, empresa tamén propietario da franquía. No momento da súa construción destacou por ser o primeiro estadio con teito completamente retráctil motorizado, así como polo hotel adxunto con 348 habitacións, 70 das cales con vistas ao campo. Foi tamén o último estadio de América do Norte construído para albergar simultaneamente xogos de béisbol e de fútbol (americano ou canadense). No ano 2015 o estadio acolleu as cerimonias de inauguración e clausura dos Xogos Panamericanos, sendo nomeado durante o evento como **"Pan Am Dome"** debido a que Rogers Communications non tiña acordo de patrocinio coa organización.

Notas
-----

1. ↑  "Goodbye SkyDome, hello Rogers Centre". *CBC Sports*. 2 de febreiro de 2005.
2. ↑  Ewen, John (5 de abril de 2012). "Power Ranking All 30 MLB Stadiums". *Bleacher Report*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Toronto
* Toronto Blue Jays

### Ligazóns externas

* Páxina web do estadio en mlb.com/royals
* Rogers Centre Seating Chart Arquivado 13 de agosto de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76318
* EBID: ID
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 43°42′02″N 7°26′12″O﻿ / ﻿43.700555555556, -7.4366666666667

|  |
| --- |
|  |
| **Datos xerais** |
| Faro Punta Atalaia en LugoFaro Punta AtalaiaFaro Punta Atalaia |
| **Localización xeográfica** | Punta Atalaia |
| **Localización municipal** | Cervo, provincia de Lugo |
| **Construción** | 1860 |
| **Datos técnicos - faro en uso** |
| **Código internacional** | D1676 |
| **Descrición** | Torre circular |
| **Altura sobre o nivel do mar** | 41 metros |
| **Altura sobre o terreo** | 14 metros |
| **Características** | FI(5) W 20s |
| **Período** | (0.3+<2.2>)\*4+0.3+<9.7>=20 |
| **Alcance** | 15 millas náuticas |
|

O **faro de Punta Atalaia** é un faro situado na costa cantábrica galega. Sitúase na punta Atalaia na costa de San Cibrao, parroquia de Lieiro, no concello de Cervo.

A súa aprobación data do 23 de xullo de 1861, non empezando a operar ata case tres anos despois, o 30 de maio de 1864, dentro de 'Plan general para el alumbrado marítimo de las costas y puertos de España', acadando a súa luz as nove millas e prestando servizo ó porto, daquela con tráfico das fábricas de Sargadelos. Foi construído en forma cuadrangular, cunha torre de pedra tronco-cónica que mira ó norte, elevándose 37 m. sobre o nivel do mar. No ano 1927, a antiga torre foi substituída por unha de metal, e a lanterna por outra cilíndrica de 1,8 m de diámetro. Dous anos despois, a instalación dun gasóxeno permitiu acadar as 12 millas, e no 1953 electrificouse.

No presente, e a raíz da instalación da fábrica de alumina-aluminio, foi construído un novo faro no ano 1979, situado a beira do anterior, en formigón, elévandose 94 metros sobre o nivel do mar e cun un alcance de 20 millas.

Desde 1993 depende da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao. Desde 2008 é supervisado de xeito remoto.

Características
---------------

|  |  |
| --- | --- |
|   | **Faro de San Cibrao (Punta Atalaia)** |
| **Código** | D-1676 |
| **Descrición** | Torre Circular |
| **Altitude** | 14 m. |
| **Características** | Gp D (5) B 20s |
| **Período** | (0.3+<2.2>)\*4+0.3+<9.7>=20 |
| **Alcance** | 20 millas náuticas |

Notas
-----

1. ↑  Delegación (31/05/2017). "El faro de San Cibrao cumplió ayer 153 años desde que comenzó a funcionar en 1864". *El Progreso - a Mariña*.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos, Lino (2003). *Faros de Galicia*. Guías Galaxia. Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-636-3.

### Outros artigos

* Lista de faros de Galicia

### Ligazóns externas

* O faro de Punta Atalaia en Turgalicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20543970
* ARLHS: SPA192

 |
**Jesús Manuel Nieves Cortez,** nado en Río Piedras, Porto Rico, o 9 de abril de 1993, coñecido artisticamente como **Jhay Cortez**, é un cantante, rapeiro, compositor e produtor discográfico portorriqueño de reguetón e trap latino.

Traxectoria
-----------

Cortez naceu en Río Piedras en Porto Rico. Mudouse a Camden en Nova Jersey, Estados Unidos, razón pola que tivo unha nenez bilingüe.

Comezou a compoñer cancións aos 15 anos, isto fixo que o produtor Eddie Dee se interesase nel e foi coñecido polos produtores Lele a arma Secreta e Eliel, cos que empezou a escribir cancións e quen o conectan para traballar co dúo Zion & Lennox, para os cales compuxo dúas cancións, «Como curar» e «Detective de tu amor», ademais de producir «Soltera» baixo o pseudónimo de Jay el Superdotado, as tres cancións formando parte do álbum *Los verdaderos*.

Posteriormente compuxo cinco sinxelos para Perico eñ Bambino, entre eles: «Llama al sol» para o seu álbum *Invencible* publicado no 2011, o cal resultaría gañador dun Grammy Latino na categoría de mellor álbum tropical.

### Carreira musical

En 2013, comezou como cantante formando parte dun grupo de pop latino chamado Stereo 4, o cal naceu como unha idea de Joel Báez quen se dá á tarefa xunto a Roberto Sánchez e o seu inseparable dúo de traballo, Jhay Neves (vocalista do grupo), de atopar aos que pronto formarían parte deste grupo musical. Stereo 4 foi a mestura de catro voces totalmente diferentes. A agrupación xuvenil estaba composta por Jafet Cortes, Eduardo Esteiras, Rubén Chinea e Jesús M. Neves.

Colaborou co grupo por última vez en 2016 coa canción «Te quiero ver», a cal foi unha colaboración co seu antigo grupo e co cal debutou como solista.

Notas
-----

1. ↑  "40 cosas que no sabías de Jhay Cortez, por Jhay Cortez". *LOS40* (en castelán). 2019-12-14. Consultado o 2021-02-12.
2. 1 2  Diaz, Camila (24 de maio de 2019). "Historia y biografía de Jhay Cortez" (en castelán). Consultado o 21 de novembro de 2019.
3. 1 2  "¿Quién es Jhay Cortez, el artista que J Balvin presentó en su Instagram?". 10 de abril de 2018. Arquivado dende o orixinal o 25 de xullo de 2020. Consultado o 21 de novembro de 2019.
4. ↑  Rosa Escribano Carrasquillo (14 de maio de 2018). "Le llegó el turno a Jhay Cortez". Consultado o 22 de xullo de 2020.
5. ↑  "Los Verdaderos - Zion & Lennox | Credits | AllMusic" (en inglés). Consultado o 7 de maio de 2020.
6. ↑  "Descubre más sobre Jhay Cortez". Consultado o 21 de novembro de 2019.
7. 1 2 3  Staff, Rapetón (2016-03-02). "¿Que tienen en común el Reggaeton, Un Grammy y este grupo juvenil conocido como StereO 4?" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 20 de abril de 2021. Consultado o 2020-10-31.
8. ↑  CMTV. "CMTV - Biografía de Jhay Cortez" (en castelán). Consultado o 2020-12-31.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q75997191
* WorldCat
* VIAF: 13157468013122322722
* AllMusic: mn0003667285
* Discogs: 6544977
* Genius: Jhayco
* IMDb: nm10004550
* ISNI: 0000 0004 7583 1319
* LCCN: no2019167939
* MusicBrainz: ID
* Rotten Tomatoes: jhay\_cortez
* Songkick: 9536504
* TMDb: 3408470

 |
| Circuíto Aeródromo de Zeltweg |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras |  |
| Localización | Austria Styria, Austria |
| Lonxitude | 3´20 km |
| Curvas | 4 |
| Volta rápida (1964) | 1:09.840 |
| Piloto récord | Graham Hill |
| Escudería récord | BRM |
| Coordenadas | Coordenadas: 47°12′14″N 14°44′52″L﻿ / ﻿47.203888888889, 14.747777777778 |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

**Zeltweg Airfield**, agora coñecido como **Fliegerhorst Hinterstoisser**, é un aeródromo militar en Estiria, Austria preto de Zeltweg. É o principal aeródromo da Forza Aérea austríaca.

Historia
--------

Construído en 1959 en Estiria, a idea da pista proveu do Reino Unido do éxito do Circuíto de Silverstone, que tamén se construíra no lugar dun aeródromo. Con todo, os enxeñeiros de pista en Zeltweg non tiveron en conta o carácter abrasivo da superficie. O único Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula 1 celebrouse en 1964 antes de trasladarse debido á superficie. Os 500 quilómetros Zeltweg celebráronse máis tarde, ata que a pista abandonouse en 1969 trala construción do Österreichring

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto Aeródromo de Zeltweg

| Ano | Piloto | Auto | Duración | Lonxitude | Voltas | Velocidade media | Data | GP de |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1964 | Italia Lorenzo Bandini | Ferrari | 2:06:18.23 h | 3´200 km | 105 |  | 23 de agosto | Austria Austria |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172864
* WorldCat
* VIAF: 242372757
* GeoNames: 6299676
* GND: 7839489-2
* ICAO: LOXZ

 |
Coordenadas: 50°36′43″N 3°07′50″L﻿ / ﻿50.611962, 3.130631

O **Stade Pierre-Mauroy** (até o ano 2013: ***Grand Stade Lille Métropole***) é un estadio multiúsos localizado en Villeneuve-d'Ascq, Lille, Francia. Foi construído entre 2009 e 2012. Ten unha capacidade de 50.186 espectadores e substitúe ao antigo Stadium Lille Métropole, ademais o novo estadio conta cun teito móbil.

O eqipo que xoga como local no campo é o Lille OSC que milita na Ligue 1 (máxima categoría do fútbol francés). A maiores dos partidos do LOSC, a construción tamén albergou importantes eventos deportivos como: a final da Copa Davis 2014 entre Francia e Suíza, partidos da selección de rugby de Francia ou a fase final do EuroBasket 2015. No futuro tamén se celebrarán partidos Eurocopa 2016 aquí. A cualificación do estadio para UEFA é de catro estrelas

Galería de imaxes
-----------------

* O estadio durante a construción.O estadio durante a construción.
* Partido do EuroBasket 2015.Partido do EuroBasket 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lille
* Lille OSC

### Ligazóns externas

* Web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1410402
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2420624
* Structurae: 20059293

 |
O **Campo de la Reina Victoria** foi un campo de fútbol situado en Sevilla que foi utilizado polo Sevilla Fútbol Club para xoga-los partidos como local entre 1918 e 1928. Era popularmente coñecido como **Campo de la Victoria** e estaba situado xunto ó actual paseo de la Palmera, que daquela se chamaba avenida da raíña Vitoria.

Historia
--------

O campo comezouse a construír en 1917 porque o club tivo que abanadona-lo campo del Mercantil por necesidades urbanísticas xa que se ampliaba o terreo adicado á Feira de Abril e ademais precisábase un estadio de maior capacidade debido á crecente afección ó fútbol que se ía xerando en Sevilla. Os terreos para construír o novo estadio foron alugados á marquesa de Esquivel. O campo só tiña unha bancada de madeira no fondo sur. Os laterais eran montículos de terra inclinada para que a xente vise os partidos de pé. O valado era de lonas amarradas a postes de madeira. Co tempo chegou a ter unha pequena enfermaría. O novo campo inaugurouse o 21 de outubro de 1918 entre o Sevilla F.C. e o Unión Sporting Club de Madrid. O estadio continuou en obras para acadar unha capacidade de 8 000 espectadores e produciuse unha nova inauguración[] o ano seguinte nun partido contra o Real Madrid.

No campo da Victoria o Sevilla F.C. logrou 10 copas de Andalucía e gañou partidos do campionato de España. Foi o primeiro campo de Andalucía onde xogou a selección de fútbol de España. O partido realizouse o 16 de decembro de 1923 ante Portugal, gañando España por 3-0.

Foi igualmente o primeiro campo de Andalucía no que se disputou unha final da Copa do Rei, disputada o 10 de maio de 1925 entre o FC Barcelona e o Arenas de Getxo, con vitoria do conxunto catalán por dous a cero.

En 1928, o Sevilla F.C. viuse obrigado a se trasladar a un novo campo situado no barrio de Nervión, debido a un preito cos propietarios do terreo que o venderon ós organizadores da Exposición Iberoamericana de 1929.

Notas
-----

1. ↑  "Historia". *Sevilla FC* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 12 de xullo de 2018. Consultado o 17 de xullo de 2018.
2. ↑  "Temporada 1919-20". *www.leyendablanca.galeon.com* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 12 de xullo de 2018. Consultado o 17 de xullo de 2018.
Coordenadas: 44°43′53″N 20°22′36″L﻿ / ﻿44.731311, 20.376667

O **Železnik Hall** (en serbio: Дворана Железник, *Dvorana Železnik*) é un pavillón de baloncesto situado no barrio de Železnik en Belgrado, Serbia. A cancha é actualmente fogar do KK FMP.

A cancha de baloncesto ten tres niveis e unha área de 4.500 metros cadrados. Con varias estruturas asociadas, representan un complexo deportivo e de negocios moderno. Á parte dunha cancha con capacidade para 3.000 espectadores, hai un bloque de hidromasaxe, un centro especializado en diagnóstico médico e un moderno ximnasio de 200 metros cadrados. O estadio conta con iluminación escénica e altofalantes de 6 kW. Tamén unha sala de trofeos, sala de prensa con capacidade para 40 persoas e un hotel cunha superficie de 1.000 metros cadrados para o aloxamento dos xogadores de baloncesto.

Notas
-----

1. ↑  "KK FMP. Dvorana". *KK FMP*. Arquivado dende o orixinal o 31 de agosto de 2018. Consultado o 30 de abril de 2018.
Coordenadas: 20°35′28″N 100°24′36″O﻿ / ﻿20.591046, -100.410127

A **Universidade Autónoma de Querétaro** é unha institución de ensino superior no Estado de Querétaro, México. Fundouse o 24 de febreiro de 1951 a raíz do peche da antiga Escola Civil, adquiriu a autonomía o 5 de febreiro de 1959. A súa misión é: *Para participar positivamente no desenvolvemento do Estado Querétaro e do país a través de transmitir a educación nas súas distintas formas e tipos de intermediario superior e avanzado*.

Historia
--------

En 1625 o douro Barrientos, Diego Rivera e a súa esposa Dona Maria Lomelin fixeron unha xenerosa doazón para beneficiar a Compañía de Xesús, a fin de fundar unha escola xesuíta en Querétaro. O padre Pedro Cabrera foi o primeiro director da nova escola, e procedeu á adquisición de inmobles para que se establece o Colexio de Santo Ignacio de Loyola o 20 de agosto de 1625. A orde traballou como tal ata 1767, cando foron expulsados ​​de Querétaro os membros da Compañía de Xesús.

Logo da caída do Imperio de Maximiliano de Habsburgo en maio de 1867, o presidente Benito Juárez Julio M. Cervantes, nomeado gobernador de Querétaro, encomendou ao avogado Prospero C. Veiga a reapertura da antiga escolas xesuíta. Finalmente, o 15 de xaneiro de 1869, a antiga escola de San Francisco e Santo Inácio fúndense nunha única institución co nome do Colexio de Estado Civil.

O 1 de outubro de 1949 tomou posesión do cargo de Gobernador do Estado o coronel e Dr. Octavio S. Mondragón, que promoveu a creación da Universidade de Querétaro. O 24 de febreiro de 1951 abriu a Universidade de Querétaro, e o licenciado Fernando Díaz Ramírez foi o primeiro reitor desta.

Escolas
-------

Os campus metropolitanos de Querétaro son: Aeropuerto, Centro Histórico, Cerro de las Campanas, Corregidora, Juriquilla e La Capilla.

Facultades
----------

A Universidade Autónoma de Querétaro ofrece unha ampla gama de facultades e cada facultade ten varias ramas. Atopamos as seguintes facultades: filosofía, artes plásticas, ciencias da computación, ciencias naturais, enxeñaría, ciencias políticas e sociais, linguas e literatura, contabilidade e administración, medicina, dereito, psicoloxía, enfermería e química.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da Universidade de Querétaro. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2879544
* WorldCat
* VIAF: 264033606
* GRID: grid.412861.8
* ISNI: 0000 0001 2207 2097
* LCCN: n80052396
* MAG: 157492648
* THE: ID

 |
Coordenadas: 51°52′18″N 2°14′34″O﻿ / ﻿51.871667, -2.242778

O **Kingsholm Stadium** é un estadio de rugby da cidade de Gloucester, en Inglaterra, con capacidade para 16.500 seareiros, no que disputa como local os seus encontros o Gloucester Rugby, un dos clubs máis importantes da Premiership inglesa.

Inaugurado en 1891, neste recinto xogouse en 1900 un encontro do Seis Nacións cando o torneo aínda se chamaba *Home Nations Championship* e as seleccións de Francia e Italia aínda non competían nel. O Kingsholm Stadium acolleu tamén un encontro da Copa do Mundo de Rugby na súa edición de 1999 e acollerá catro encontros na edición de 2015. No ano 2000 foi unha das sedes da Copa do Mundo de Rugby League.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Plano do Kingsholm Stadium na web oficial do Gloucester RugbyArquivado 05 de setembro de 2015 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Información sobre o Kingsholm Stadium na web oficial da Rugby World Cup *(en inglés)*

### Outros artigos

* Aviva Premiership
* Gloucester Rugby
**KDE e.V.** ("KDE eingetragener Verein", «Asociación rexistrada KDE» en alemán, denominación legal alemá) é unha asociación fundada en 1997 que representa e apoia á comunidade KDE, dándolle representación legal naquelas actividades que precisen dela, xestionando os cartos, e lexitimando aos individuos que se pronuncian ou actúan en nome da comunidade. En España, esta representación lévaa a cabo KDE España, a quen KDE e.V. concedeu as competencias en dito país.
Como asociación baixo a lei alemá, KDE e.V. está exenta de impostos, dado que as súas actividades e obxectivos están destinados a contribuír aos bens públicos.

Funcións
--------

O aspecto máis formal da KDE e.V. é a representación da comunidade KDE, de xeito que é posible que alguén se pronuncie oficialmente en nome da comunidade, que se poidan asinar contratos e que se poidan recibir cartos. A asociación actúa en nome da comunidade. A súa estrutura asegura que as decisións representan as intencións dos membros da comunidade.

Outro aspecto é o de apoiar á comunidade KDE no desenvolvemento de software libre, financiando moitas actividades, coma encontros de desenvolvedores ("developer springs"), onde grupos reducidos de contribuidores se xuntan uns días para traballar, coordinarse e introducir a novos membros da comunidade. Tamén organiza a conferencia anual (Akademy), financia os custos de transporte a algúns membros da comunidade para algunhas das súas actividades, e ten unhas oficinas con traballadores que levan a cabo as tarefas administrativas e organizativas.

Ademais conta cun foro para que os seus membros conversen e tomen decisións, actúa coma un punto central de contacto coa comunidade e constitúe un dos sinais de identidade de KDE.

Porén, KDE e.V. non intervén nas cuestións técnicas da comunidade, coma o desenvolvemento de software e todo o relativo a dito proceso.

Financiamento
-------------

O programa "Join the game" (inglés para «Únase ao xogo»), unha campaña para promover o programa de contribución individual (para contribucións económicas a KDE), foi a principal fonte de recadación económica da asociación durante o segundo cuadrimestre do ano 2010.

Membros
-------

A asociación confórmana os principais membros da comunidade KDE. Os novos membros escóllenos mediante votación os membros actuais, co obxectivo de representar de maneira efectiva no seu conxunto a toda a comunidade. Nestes momentos hai 165 membros, con dereito a voto sobre as decisións da asociación.

Actualmente a súa directiva está formada por:

* Cornelius Schumacher, presidente.
* Sebastian Kügler, vicepresidente.
* Agustin Benito Bethencourt, tesoureiro.
* Lydia Pintscher e Pradeepto Bhattacharya, membros do consello.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Informe do segundo cuadrimestre do 2010.
2. ↑  "Board of Directors". KDE e.V. Board. Consultado o 22-12-2012.
Coordenadas: 50°47′26″N 12°41′16″L﻿ / ﻿50.7906, 12.6878

| Sachsenring |
| --- |
|  |
| Plano do circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras | Moto GP; FIA GT1 |
| Localización | Alemaña Hohenstein-Ernstthal, Sxonia, Alemaña |
| Lonxitude | 3´760 km. |
| Curvas | 14 |
| Volta rápida (2006) | 1:21.815 |
| Piloto récord | España Dani Pedrosa |
| Escudería récord | Xapón Honda |

**Sachsenring** é un autódromo localizado en Hohenstein-Ernstthal, na rexión de Saxonia en Alemaña. O trazado principal do circuíto ten 3,760 km e pode dividirse en dous: un traxecto triangular de 1.700 metros e outro con forma de omega que conta cuns 2,1 quilómetros. Na actualidade, o circuíto acolle o Gran Premio de Alemaña de Motociclismo do Campionato do Mundo de Motociclismo.

Historia
--------

O circuíto de Sachsenring construíuse no ano 1937. Dende o ano 1962 até o 1972 Sachsenring acolleu o Gran Premio de Alemaña do Leste de Motocilcismo. A partir de 1998, o Gran Premio de Alemaña de Motociclismo trasladouse de Nürburgring a aquí. Dende aquel momento, este gran premio dispútase neste trazado. Nos anos 2001 e 2002 o DTM tamén se disputou neste lugar.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do autódromo (en alemán)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q567770
* WorldCat
* VIAF: 236098357
* GND: 4407714-2

 |
O **Foro de diálogo IBSA** (India, Brasil, Suráfrica) creouse en 2003 como resultado do fracaso das negociacións da Organización Mundial do Comercio en Cancún. O seu obxectivo é o de promover a cooperación en comercio, investimento e diplomacia económica entre tres dos principais polos políticos e económicos dos países en vías de desenvolvemento.

O 13 de setembro de 2006 levouse a cabo en Brasilia o primeiro cume do foro IBSA coa asistencia dos presidentes do Brasil, Luiz Inácio Lula da Silva, o presidente de Suráfrica, Thabo Mbeki e o Primeiro Ministro da India Manmohan Singh. Nesa ocasión os tres líderes emitiron unha declaración conxunta:

*Os líderes acordan explorar abordaxes para a cooperación pacifica nos usos de enerxía nuclear baixo as salvagardas apropiadas.*

Tamén deciden establecer un grupo de traballo que se enfoque nas modalidades dun acordo de comercio trilateral entre India, MERCOSUR e a Unión Surafricana de Aduanas.

Declaración de Brasilia
-----------------------

A declaración IBSA de Brasilia resalta a necesidade de levar a cabo a rolda de Desenvolvemento da OMC e facer do proceso de globalización un máis humano, inclusivo e equitativo. Ademais resalta a necesidade de mellorar a arquitectura financeira internacional para reducir a volatilidade de capitais para orientalos cara ao desenvolvemento, fomentando un desenvolvemento sostible e unha efectiva implantación da convención de biodiversidade; reducir o abismo dixital; fortalecer as Nacións Unidas e o multilateralismo para loitar contra ameazas como o sida e o terrorismo; reformar a ONU mediante a democratización do Consello de Seguridade; promover a igualdade en inclusión social mediante a implantación efectiva de políticas de loita contra a fame e a pobreza; apoiar as granxas familiares e promover a seguridade alimenticia, a saúde, a asistencia social, o emprego, a educación, os dereitos humanos e a protección do ambiente.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* BRIC

### Ligazóns externas

* Páxina dedicada ao IBSA con noticias, artigos e informacións (en inglés e portugués).
*Centrarchus macropterus*
Área de distribución
Os **Centrárquidos** (Centrarchidae) son unha familia de peixes de auga doce, incluídas na orde dos Perciformes. A súa distribución redúcese ás augas continentais de Norteamérica.

Características
---------------

Corpo normalmente alto. O tamaño medio desta familia rolda os 20–30 cm, pero atopáronse exemplares de *Micropterus salmoides* que alcanzaban 1 m.

Teñen de 5 a 13 espiñas na aleta dorsal, aínda que a maioría das especies teñen de 10 a 12. Caracterízanse por presentar dous ou tres espiñas na anal.

O macho constrúe un niño aproveitando algunha depresión que aumenta coa boca, e logo vixía a posta.

Algunhas especies desta familia son moi apreciadas para a pesca deportiva, polo que se introduciron en áreas fóra do seu hábitat orixinal, o que ocasionou grandes danos medioambientais, ben por desprazar a outras especies autóctonas, ben por eliminalas por completo.

Situación en España
-------------------

En España introducíronse as especies *Micropterus salmoides* e *Lepomis gibbosus*, e constatouse un desprazamento das especies autóctonas a espazos pouco favorables, co perigo de producir extincións locais.

Dáse o caso, ademais, de que especies controladoras das poboacións de peixes de río, como a londra (*Lutra lutra*), un dos principais depredadores ictiófagos das augas continentais ibéricas, non adoita consumir estas especies americanas, polo que nin ela consegue alimento suficiente nin a poboación alóctona resulta controlada.

Clasificación
-------------

Divídense en oito xéneros e 27 especies:

* Subfamilia Centrarchinae
	+ Xénero *Ambloplites*
	+ Xénero *Archoplites*
	+ Xénero *Pomoxis*
	+ Xénero *Centrarchus*
	+ Xénero *Enneacanthus*
* Subfamilia Lepominae
	+ Xénero *Lepomis*

Ademais de dous xéneros de clasificación incerta: 

* Xénero *Micropterus*
* Xénero *Acantharchus*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* José Prenda, Francisco Blanco-Garrido, Virgilio Hermoso, Miguel Clavero e Arturo Menor. *¿Son realmente importantes las especies exóticas en la conservación de los Ríos Ibéricos? El caso de los peces*. Departamento de Biología Ambiental y Salud Pública, Universidad de Huelva.

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Centrárquidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Centrárquidos*** |

* Taxonomía FishBase
* Taxonomía ITIS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q647004
* BNCF: 5237
* BNF: 15555678j
* EBID: ID
* LCCN: sh85021929
* MAG: 2778360776
* NKC: ph323331
* Treccani: centrarchidi

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Centrarchidae
* Dyntaxa: 2002883
* EOL: 5358
* EPPO: 1CENTF
* FE: 12068
* FE-New: ID
* Fossilworks: 83690
* GBIF: 8513
* iNaturalist: 49588
* IRMNG: 113344
* ITIS: 168093
* NBN: NBNSYS0000159611
* NCBI: 8180
* Soortenregister: 138539
* WoRMS: 151288

 |
Coordenadas: 39°59′30″N 116°23′03″L﻿ / ﻿39.991666666667, 116.38416666667

O **Centro Acuático Nacional** é un pavillón deportivo en Pequín (China) onde se celebraron as competicións de natación, natación sincronizada e saltos dos Xogos Olímpicos de 2008.

Consta de dúas piscinas, unha para as probas de natación e outra para as de saltos. Ten unha capacidade de 6.000 asentos permanentes, que se poden ampliar ata 11.000 en grandes acontecementos deportivos.

Polo seu deseño aseméllase a un enorme cubo de xeo, polo que é coñecido como *Cubo de auga*, ou abreviadamente **[H2O]3**.

Atópase no Parque Olímpico, distrito de Chaoyang, ao norte da capital chinesa, a poucos metros do Estadio Nacional.

Arquitectura
------------

O *Cubo de auga* foi deseñado pola firma australiana Arquitectos PTW Architects, *CSCEC International Design & Arup* con *Structural Engineers Arup* que se encargaron da estrutura. A estrutura foi construída por CSCEC (China State Construction Engineering Corporation). Comprendendo un marco espacial de aceiro, esta é a maior estrutura ETFE recuberta do mundo con máis de 100.000 m² de coxíns ETFE que só teñen un grosor dun oito por mil de polgada en total, o revestimento ETFE permite máis entrada de luz e maior calor có cristal tradicional, causando unha diminución do 30% en gastos de enerxía.

O *Cubo de agua* en construción
A parede externa está baseada na estrutura de Weaire-Phelan, unha escuma (a estrutura está inspirada nas burbullas de jabón). O modelo está nun corte da escuma, e foi escollida antes cá escuma de Kelvin porque a estrutura de Weaire-Phelan resulta máis complexa debido a ser un modelo máis irregular.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2008. Consultado o 23 de agosto de 2008.
2. ↑  "PTW". Arquivado dende o orixinal o 18 de xullo de 2008. Consultado o 23 de agosto de 2008.
3. 1 2  "Best of What's New 2006 - Engineering". *Popular Science* **269** (6): 84–85. 2006.
4. ↑  Beijing venues - National Aquatics Centre, on BBC Sports.
5. ↑  Welcome to WaterCube, the experiment that thinks it's a swimming pool by Peter Rogers in The Guardian, May 6 2004

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Official website
* ptw architects
* Arup
* chris bosse
* iconography
* Vector Foiltec homepage
* News and Project Information on the Watercube, Beijing
* Conceptualising, planning and engineering the Water Cube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244877
* WorldCat
* VIAF: 7509149108492268780008
* GeoNames: 6695796
* Structurae: 20015480

 |
Antigo edificio do laboratorio de microbioloxía da Universidade de Tecnoloxía de Delft, onde traballaron Martinus Beijerinck (de 1897 a 1921) e outros destacados membros desta escola.
A **Escola de Delft**, no eido da **microbioloxía**, é unha liña de pensamento concibida para reagrupar todos os científicos especializados en microbioloxía formados na Universidade de Tecnoloxía de Delft, nos Países Baixos, ou ben que traballaron nela ou que recibiron formación doutros científicos vinculados a esta universidade.

Historia
--------

A idea dunha Escola de Delft no ámbito da microbioloxía foi formulada por primeira vez por Cornelis van Niel en 1949.

Fotografía dos anos 20 do fundador da escola, Martinus Beijerinck
Considérase a Martinus Beijerinck como o fundador da escola, e entre os seus membros máis coñecidos cópre salientar o de Antoni van Leeuwenhoek.

A Escola de Delft  contribuíu a facer da microbioloxía un eido específico de investigación no seo das ciencias da vida e desenvolveu dentro dela diversas áreas, como a fisioloxía miocrobiana, a ecoloxía microbiana, a utilización de microorganismos como ferramentas da bioloxía molecular e da biotecnoloxía, e aplicacións agrícolas, industriais e microbioloxía ambiental. Caracterízase igualmente polo uso do traballo práctico como método de ensino.

Notas
-----

1. ↑  "Delft School Arquivado 18 de outubro de 2017 en Wayback Machine.". En *Delft University of Technology*. *(En inglés)*
2. ↑  Berkeley, At. "The Heritage of the Delft School of Microbiology Arquivado 13 de maio de 2017 en Wayback Machine.". En *The Stadtman Way*. *(En inglés)*
3. ↑  C.B. Van Niel, *The ‘Delft School’ and the Rise of General*, *Microbiology. Bacteriological Reviews* 13 (3), 1949, p. 161–174.
4. ↑  J. W. M. la Rivière, *Antonie van Leeuwenhoek* 71: 3–13, 1997

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Delft
* Universidade de Tecnoloxía de Delft

### Ligazóns externas

* Espazo da Escola de Delft de microbioloxía dentro da web da TUDelft. *(En inglés)*
O **Centro PEN Galicia**, inicialmente denominado **PEN Clube de Galicia**, é a sección galega do PEN Internacional composto por escritores en lingua galega. Foi admitido no 53º Congreso que se celebrou en Maastricht en maio de 1989 e foi o organizador, co apoio da Xunta de Galicia, do seu 60º Congreso celebrado en Santiago de Compostela do 6 ao 12 de setembro de 1993. O PEN Centro PEN Galicia entrega os premios Rosalía de Castro a autores en portugués, castelán, catalán e éuscaro.

Alfredo Conde, presidente entre 1990-1991
Úrsula Heinze, presidenta entre 1991-1996

Presidentes
-----------

* Alfredo Conde (1990-1991)
* Úrsula Heinze (1991-1996)
* Carlos Casares (1996-1999)
* Luís González Tosar (dende 1999)

Notas
-----

1. ↑  Historia Arquivado 21 de maio de 2017 en Wayback Machine. no sitio web do Centro PEN Galicia

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Pen Club de Galicia". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Outros artigos

* Premios Rosalía de Castro

### Ligazóns externas

* Centro PEN GaliciaArquivado 02 de xullo de 2017 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11939704
* WorldCat
* VIAF: 132682691
* LCCN: n94082820

 |