recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Un **califato** (en árabe: خلافة) era un territorio gobernado por un califa, sucesor do profeta Mahoma no exercio político do poder. Este era a máxima autoridade do mundo islámico. Controlaba a administración, tanto central como territorial, a xustiza e a relixión. Tamén era o *imán* ou xefe relixioso e se lle recoñecía como ***príncipe dos crentes***. O cargo de califa pasou a ser hereditario dende o goberno da familia Omeia.

Califatos do islam
------------------

Xurdiron ou foron creados os seguintes califatos até a súa abolición en 1924:

* Califato Rashidun *ou dos catro califas ortodoxos* (632-661). Foron escollidos pola comunidade e é o único califato recoñecido tanto por suníes como por xiíta.
* Califato Omeia (661-756). Primeiro califato hereditario de orientación sunnita. A súa capital foi Damasco).
* Califato Abbássida (756-1517). De orientación sunnita. A súa capital foi Kufa (756-762), despois Bagdad (762-1258) e, finalmente, O Cairo (1258-1517).
* Califato fatimita (909-1171). De orientación xiíta. As súas capitais foron Kairouan (909-973) e O Cairo (973-1171).
* Califato Omeia de Córdoba (929-1031). De orientación sunnita.
* Califato Otomán (1517-1924). De orientación sunnita. As súas capitasi foron Edirne e Istambul (1453-1924). Turquía aboliu o califato na reforma constitucional de 1924.

Ademais, o Imperio almohade (1145-1269), con capital en Marrakech, e despois en Málaga, aínda que, oficialmente, non foi un califato nin o seu gobernante empregou o título de califa, si usou un tratamento que adoitaba estar asociado ao califa: o de *príncipe dos crentes* (posteriormente, herdado polo sultán de Marrocos, até hoxe).

### Época moderna e contemporánea

Hussayn ibn Alí, xerife da Meca, trala caída do Imperio Otomán e en medio dos debates que se produciran non mundo islámico sobre a recuperación do recentemente abolido califato, utilizou durante algúns anos, até a súa morte, o título de "califa".

O islamismo político contemporáneo pretende restablecer esta institución, considerando que é o único marco lexítimo para dirixir "correctamente" a *umma* ou comunidade dos crentes. Un exemplo diso sería a instauración do autoproclamado "califato" do Estado Islámico na zona de Siria e Iraq.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131401
* WorldCat
* VIAF: 257263881
* AAT: 300264254
* BRE: 4728446
* EBID: ID
* GEC: 0087351
* GND: 7722009-2
* JSTOR: caliphs
* LCCN: sh85018926
* MAG: 2779595473
* NDL: 00564276
* NKC: ph744840
* Treccani: califfato

 |
A **República de Florencia** (en italiano, *Repubblica Fiorentina*) foi unha cidade estado establecida en Florencia (na actual Toscana, Italia). A república fundouse en 1115 cando os florentinos derribaron a Marca de Toscana e formaron unha comuna á morte da marquesa Matilde.

A comuna estaba rexida por un consello coñecido como *La Signoria*, que era elixida polo gonfaloneiro (gobernante titular da cidade), que á súa vez era elixido por membros dos gremios florentinos.

A historia da República abunda en loitas entre distintas faccións. Os Medici tomaron o control da cidade en 1434, tras o golpe de Estado de Cosme de Medici contra a facción que o desterrara o ano anterior.

Os Medici manterían o goberno da cidade até 1494, cando foron expulsados brevemente polo freire radical Girolamo Savonarola e despois de que Xoán de Médici (futuro papa León X) reconquistara a cidade en 1512.

A autoridade medicea foi repudiada unha segunda vez, en 1527, durante a Guerra da Liga de Cognac, pero reasumiron o poder en 1531, despois dun asedio a Florencia de once meses.

A República foi abolida en 1532, cando o papa Clemente VII nomeou duque de Florencia a Alexandre de Medici, pasando o goberno de república a monarquía hereditaria.

Notas
-----

1. ↑  *History of Florence*. About Florence *(en inglés)*
2. ↑  Strathern, Paul (2003): *The Medici: Godfathers of the Renaissance*. Londres: Vintage books. ISBN 978-0-09-952297-3

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ducado de Florencia.
* Florín florentino.
* Gran Ducado de Toscana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q148540
* GEC: 0027238
* GND: 1240233-3

 |
***Gazeta Marcial y Política de Santiago*** foi unha publicación periódica editada en Santiago de Compostela durante os anos 1812 e 1813. Publicada baixo a responsabilidade do impresor Manuel Antonio Rey e do seu director Juan Bautista Caamiña. Xorde en febreiro de 1812 e perdura ata 1813.

Primeira aparición do galego nunha publicación periódica
--------------------------------------------------------

É no seu segundo número (5 de febreiro) a primeira vez que consta (polo momento) que o galego fose empregado nunha publicación periódica. O comezo da prensa en Galiza data de 1800 co breve *El Catón Compostelano* e xa logo da francesada e a liberdade de imprenta promulgada na Constitución de Cádiz xurdiran diversas publicacións máis ou menos efémeras de cara. En 1808 o *Diario de la Coruña* e o *Diario de Santiago* pero non é ata o segundo número da *Gazeta Marcial y Política de Santiago* que teñamos constancia de que se utilizase o galego.

O artigo fundacional da prensa en galego titúlase *Carta recomendada* e vén asinado por Ramón González Senra (con probabilidade un pseudónimo). Trátase dun artigo de propaganda política a prol do liberalismo en que se gaban as vantaxes de certas reformas liberais e da mesma maneira se defende a idea da soberanía popular en contraposición ao poder absoluto do monarca.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Gazeta Marcial y Política de Santiago". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Gazeta Marcial y Política de Santiago". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Lorenzana, Salvador (abril - maio - xuño, 1988). "Breve historia da prensa periódica en Galicia". *Grial*: 210–222. ISSN 0017-4181.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da Literatura Galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 275. ISBN 84-8288-019-5.

### Ligazóns externas

* *Gazeta Marcial y Política de Santiago* no sitio web da RAG

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12389977
* Galiciana: 6496

 |
O **Mosteiro de San Millán de Suso** ou **Mosteiro de Suso** (do adverbio latino SURSUM, 'enriba') está situado preto da vila de San Millán de la Cogolla, na Rioxa, na marxe esquerda do río Cárdenas e forma parte do conxunto monumental de dous mosteiros, con outro construído posteriormente e que se sitúa máis abaixo, chamado Mosteiro de San Millán de Yuso, os dous declarados Patrimonio da Humanidade en 1997.

Historia e características
--------------------------

Iniciada a súa construción a finais do século VI, ten a súa orixe nun cenobio visigodo establecido arredor do sepulcro do eremita Aemilianus (Millán) ou Emiliano, falecido no ano 574. Ao longo dos séculos seguintes e ata o século XII sofre distintas ampliacións como consecuencia do cambio de vida eremítica á cenobítica e posterior monástica, distinguíndose nelas o estilo mozárabe e o románico. A súa importancia non é só artística e relixiosa, senón tamén lingüística e literaria. Aquí un monxe escribiu as Glosas Emilianenses, que eran anotacións aclaratorias nas marxes das páxinas escritas en latín. As devanditas anotacións estaban escritas en romance ou nun precastelán pouco evolucionado respecto do latín. Neste mosteiro aparecen á súa vez as primeiras anotacións escritas en éuscaro, polo que se considerou o berce dos romances hispanos e do éuscaro. Aquí habitou así mesmo o monxe e primeiro poeta de nome coñecido en castelán, Gonzalo de Berceo.

Tamén a tradición atribúe que no *portaliello* deste mosteiro están os que pasan por ser os sarcófagos dos sete infantes de Lara da lenda.

Galería de imaxes
-----------------

* Portaliello de Gonzalo de Berceo*Portaliello* de Gonzalo de Berceo
* Naves da igrexaNaves da igrexa
* Vista exteriorVista exterior

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mosteiro de San Millán de la Cogolla
* Mosteiro de San Millán de Yuso
* Suso

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mosteiro de San Millán de Suso*** |

* Sitio web oficial do Mosteiro de San Millán de Yuso *(en castelán)*
* Tour Virtual ao Mosteiro de Suso *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2572709
* WorldCat
* VIAF: 154070571
* LCCN: nr2002017371

 |
Unha fada pintada por Sophie Anderson (1869).
As **fadas** (do latín *fata*) son seres mitolóxicos do folclore europeo, unha forma de espíritos da natureza que a coidan e axudan a menter o seu equilibrio. O seu nome en latín significa destino, xa que as fadas son unha transposición das moiras gregas, unhas criaturas que aparecen o terceiro día do nacemento dun neno para predicir o seu futuro.

Dende o romanticismo, son representadas como mozas ou nenas con ás. Moitas veces aparecen nos contos populares, e sempre de pequeno tamaño, de gran beleza e cun moi bo corazón. Porén, na Idade Media eran representadas como un espírito protector, ou, moitas veces, malicioso e para protexerse delas, a xente usaba un amuleto de ferro negro. Na era vitoriana e eduardiana medra o interese polas fadas. O rexurdimento celta considéraas como parte da herdanza cultural irlandesa. Carole Silvers e outros suxiren que a fascinación polas fadas xorde como unha reacción á industrialización e a perda da cultura popular.

No folclore tradicional galego os bosques do Macizo Galaico están habitados por fadas, ademais de elfos, pantasmas, a Santa Compaña, o Nubeiro e meigas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *fada*.
2. ↑  Briggs (1976) – *The Fairies in English Tradition and Literature* p. xi.
3. ↑  Briggs (1976) p. 98.
4. ↑  Silver, Carole B. (1999) Strange and Secret Peoples: Fairies and Victorian Consciousness. Oxford University Press. p. 47 ISBN 0-19-512199-6.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fada Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Avalon

### Bibliografía

* D. L. Ashliman, *Fairy Lore: A Handbook* (Greenwood, 2006)
* Brian Froud e Alan Lee, *Faeries*, (Peacock Press/Bantam, Nova York, 1978)
* Ronan Coghlan *Handbook of Fairies* (Capall Bann, 2002)
* Lizanne Henderson e Edward J. Cowan, *Scottish Fairy Belief: A History* (Edinburgh, 2001; 2007)
* C. S. Lewis, *The Discarded Image: An Introduction to Medieval and Renaissance Literature* (1964)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8028
* BNCF: 4826
* BNF: 11959134n
* EBID: ID
* GEA: 13596
* GND: 4325485-8
* LCCN: sh85046901
* NKC: ph355592

 |
***El Idólatra de Galicia***, foi un periódico galego que apareceu entre 1841 e 1842 en Santiago de Compostela, voceiro oficioso da Academia Literaria de Santiago.

Historia e características
--------------------------

Fundado e dirixido por Domingo Díaz de Robles, levaba por subtítulo *Periódico sabatino. De Literatura, Ciencias y Artes en general, Historia, Moral y Costumbres*. Foi o pioneiro entre os periódicos de tendencia provincialista. Publicáronse 17 números entre o 1 de outubro de 1841 e o 15 de xaneiro de 1842.

Notas
-----

1. ↑  "El Idólatra de Galicia : periódico sabatino de literatura, ciencias y artes en jeneral, historia, moral y costumbres (1841-1842)". *Galiciana*. Consultado o 27 de xaneiro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lorenzana, Salvador (abril - maio - xuño, 1988). "Breve historia da prensa periódica en Galicia". *Grial*: 210–222. ISSN 0017-4181.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535552
* Galiciana: 4369

 |
Unha **técnica** (do grego, *τέχνη* (*téchne*), arte) é un procedemento ou conxunto destes, (regras, normas ou protocolos), que teñen como obxectivo obter un resultado determinado, xa sexa no campo da ciencia, da tecnoloxía, da arte, da educación ou en calquera outra actividade.

Supón o razoamento indutivo e analóxico de que en situacións semellantes unha mesma conduta ou procedemento produce o mesmo efecto, cando este é satisfactorio. É xa que logo o ordenamento da conduta ou determinadas formas de actuar e usar ferramentas como medio para acadar un fin determinado.

A técnica require tanto destrezas manuais como intelectuais, frecuentemente o uso de ferramentas e sempre de saberes moi variados. A técnica non é privativa do home, pois tamén se manifesta na actividade doutros animais e responde á súa necesidade de supervivencia. Nos animais as técnicas son características de cada especie. No ser humano, a técnica xorde da súa necesidade de modificar o medio e caracterízase por ser transmisible, aínda que non sempre é consciente ou reflexiva. Cada individuo xeralmente apréndea doutros (ás veces a inventa) e eventualmente modifícaa. É xeneralizada a crenza de que só as persoas son capaces de construír coa imaxinación algo que logo poden concretar na realidade, pero algúns primates superiores, á parte do home, poden fabricar ferramentas. A técnica, ás veces difícil de diferenciar da tecnoloxía, xorde da necesidade de transformar a contorna para adaptala mellor ás súas necesidades.

Non son conceptualmente diferentes as técnicas invocadas en:

1. Tecnoloxía: que estuda as técnicas e usa variados conxuntos delas.
2. O uso de ferramentas, de algoritmos, de organización de tarefas.
3. A arte, onde se inclúen ademais de ferramentas e procesos, o uso de formas e estruturas.
	1. Por exemplo, na música, onde a técnica refírese ao xeito de executar un instrumento musical, así como como ao xeito de compoñer e precomponer (véxase tamén: técnica estendida). As técnicas instrucionais son ferramentas didácticas que utiliza o instrutor para reforzar ou concretar o obxectivo de aprendizaxe suscitada.

A elección das técnicas varía de acordo ao obxectivo, as características dos participantes e do curso e da dinámica grupal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2695280
* AAT: 300138082
* BNCF: 1981
* BRE: 4190737
* GND: 4059205-4
* LCCN: sh87003681
* NDL: 00562503
* NKC: ph157258
* PSH: 12005

 |
Unha competición de comida en 2005.
Os **concursos de comida** ou **competicións de comida** son eventos organizados cuxo obxectivo é que os participantes inxiran grandes cantidades de comida nun determinado intervalo de tempo, normalmente pequeno. O tipo de comida varía, pero os tipos máis habituais son a coñecida como comida rápida e sobremesas. Estes concursos son populares principalmente no Xapón e nos Estados Unidos de América.

Historia
--------

Tradicionalmente facíanse competición deste estilo nas feiras a comezos do século XX, pero a recente popularidade debese en parte a emisión da Nathan's Hot Dog Eating Contest, unha competición de comer bocadillos de salchicha que se celebra dende 1916. Recentemente esta competencia foi dominada polo competidor da IFOCE Takeru Kobayashi, quen gañou o concurso dende 2001 ata 2006. Kobayashi foi destronado en 2007 por Joey Chestnut.

Actualmente en España só se coñece a realización deste tipo de concursos de maneira oficial e coas normas postas ante notario na vila da Estrada, o Argentinos Burguer Hot Dog Challenge que o organiza o restaurante Argentinos Burguer, da mesma localidade. A súa primeira edición realizouse o 6 de setembro do 2012, contou con 21 participantes e cerca de 1000 persoas de público. O gañador conseguiu o título ao conseguir comer 10 bocadillos en 8 minutos, foi o local José Luis Campos Arjones. Este ano se celebrarase a segunda edición o sábado 7 de setembro.[]

Organizacións
-------------

* A IFOCE (International Federation of Competitive Eating) realiza cerca de 100 eventos de comida anualmente. Foi fundada nos anos 90 e recentemente creou a Major League Eating, e é a única organización que ofrece normas de seguridade para os concursantes.
* A Association of Independent Competitive Eaters (AICE), foi fundada por Arnie "Chowhound" Chapman. Máis tarde Coondog O'Karma entrou como socio de Arnie.

Ademais da nomeada anteriormente, nos últimos anos apareceron novas organizacións coma a Federación Afeccionada de Comedores Competitivos que patrocina competicións de comida en varios restaurantes. Varias destas competicións teñen arredor de 20 competidores principais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Asociación Independente de Comedores Competitivos Arquivado 14 de xullo de 2010 en Wayback Machine. *(en inglés)*.
A **evasión do Ciudad de Montevideo** foi a fuxida de republicanos galegos desde Malpica de Bergantiños a Douarnenez, no departamento de Finistère da Bretaña francesa, o 28 de xuño de 1937.

Historia
--------

A motora Ciudad de Montevideo fora construída en madeira en 1932, tiña unha eslora de 12,5 metros e unha manga de algo máis de 3 metros. Alcanzaba unha velocidade máxima de 5 millas por hora. Era propiedade de Evaristo Pose Doldán. A madrugada do 28 de xuño, con nove membros na súa tripulación, o Ciudad de Montevideo iniciou a fuga. Antonio Suárez Blanco era o patrón do barco. Bernardino Garrido era membro de Izquierda Republicana e un dos principais fuxitivos.

Na Enseada das Lapas, ao pé da Torre de Hércules da Coruña, recolleron a Antonio Pose "Xornes" de Malpica e a Balbino Oroza Otero, o seu cuñado, de Rinlo.

Un destrutor nazi que apoiaba o bloqueo do Mar Cantábrico pola frota franquista confundiunos con náufragos e deulles comida, combustible e marcoulles o rumbo para chegar a Brest.

Os fuxidos foron xulgados en Ferrol na causa 253/1937.

### Os fuxidos

* Bernardino Martín Garrido Carrillo
* Antonio Suárez Blanco
* Jesús Suárez Blanco
* José Suárez Blanco
* David Suárez Blanco
* Ramón Arcay Novo
* Bernardino Arcay Novo
* Luís Blanco Martínez
* Cándido Rodríguez Villar
* Antonio Pose Castiñeiras
* Balbino Oroza Otero

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2011). *Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)* (PDF). Vigo: Xerais. ISBN 978-84-9914-182-4.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2011). *O mar e a memoria. O expediente Armesto*. A Coruña: Laiovento. ISBN 978-84-8487-221-4.

### Outros artigos

* Evasión da motora San Adrián
* Evasión da motora Rocío

### Ligazóns externas

* Rodríguez, Víctor: "60 hombres. Documento de guerra" *O Talieiro, Revista Cultural da A. C. Tralla*. Ano 2001, número 1 *(en castelán)*.
* Varela, Pablo (12-12-2018). "A grande evasión de Malpica". *Luzes*.
* O Poliño, ou como fuxir da Guerra dende Malpica
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galicia (homónimos).

***Galicia*** foi unha revista editada na Coruña de 1887 a 1893.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista Regional*, apareceu en xaneiro de 1887. De periodicidade mensual, estaba dirixida por Andrés Martínez Salazar. Centrouse exclusivamente en temas galegos coa pretensión de "ser el reflejo del movimiento intelectual" do país.

De ideoloxía rexionalista, publicou narracións en galego e castelán, ensaios, biografías, crítica literaria, estudos económicos, filoloxía, arqueoloxía e historia. Interesouse polos problemas sociais, sobre todo os do campesiñado. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Murguía, Manuel Curros Enríquez, Marcial Valladares, Enrique Labarta Pose, Benito Losada Astray, Manuel Leiras Pulpeiro, Aurelio Ribalta, Filomena Dato, Eladio Rodríguez González, Francisco Añón, Waldo A. Insua, Ramón López de Vicuña e Alfredo Brañas.

A súa a primeira época rematou en maio de 1889, pero tivo unha segunda, de xullo de 1892 a xuño de 1893.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Galicia". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Galicia". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da literatura galega*. II. Publicacións Periódicas. Galaxia. p. 210-211. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20541730
* Galiciana: 2680
* SIDBNE: 4153575
* ISSN: 1698-8426

 |
| Angolar (moeda) † |
| --- |
| **Angolar  en portugués** |
| Ámbito: | Angola Angola |
| Fracción: | 100 centavos / 20 macutas |
| Emisor: |  |
|  |

  

O **angolar** foi a moeda de Angola entre 1928 e 1958. Subdividíase en 100 centavos ou 20 macutas.

Historia
--------

O angolar introduciuse en 1928 para substituír o escudo angolano. Os billetes cambiáronse cunha taxa de 1 angolar = 1,25 escudos. Con todo, o tipo de cambio co escudo portugués mantívose equivalente, o que indica que os billetes anteriores de Angola se desvalorizaron no marco da reforma sen deixar que o angolar posuíse un "novo valor" máis alto que o escudo. As moedas (todas denominadas en centavos e macutas) non se viron afectados pola reforma, polo que se seguiron emitindo co mesmo deseño e fóronse agregando novos valores. En 1958, volveuse a adoptar o escudo angolano tras un período de tempo durante o que as moedas denominadas en escudos xa comezaran a circular (comezaron a baterse desde 1952).

Billetes
--------

En 1928, a *Junta de Moeda* presentou billetes (con data de 1926) con denominacións de 1, 2 ½, 5 e 10 angolares, entanto que o Banco de Angola presentou papel moeda con denominacións de 20, 50, 100 e 500 angolares, datados no ano 1927. En 1942, o *Governo Geral* comezou a imprimir billetes con faciais de 1 angolar e de 2½ angolares. Os billetes de 1.000 angolares foron agregados polo Banco de Angola en 1944 e, finalmente, en 1947 completouse a serie coa introdución dos billetes con valores de 5 e 10 angolares.

Moedas
------

Ademais das pezas que se atopaban en circulación, con valores de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 centavos, emitíronse moedas redeseñadas e con outros materiais de 10, 20 e 50 centavos entre 1948 e 1950. As primeiras moedas con valor en escudos emitíronse con data de 1952.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Krause, Chester L. e Clifford Mishler (1991). *Standard Catalog of World Coins: 1801-1991 (18th ed. ed.).* Krause Publications. ISBN 0873411501
* Pick, Albert (1994). *Standard Catalog of World Paper Money: Xeneral Issues. (7th ed.).* Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9
***El Eco Escolar*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1863.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Hoja diaria compostelana de noticias, avisos e intereses generales*, apareceu o 2 de xaneiro de 1863. Primeiramente editábase diariariamente, logo pasou a ser semanal e despois apareceu tres veces á semana. Sufriu modificacións nos seus subtítulos, na súa cabeceira e na súa periodicidade. A partir do 8 de xaneiro subtitulouse *Revista semanal compostelana científica, literaria y de intereses generales*, despis pasou a *Revista semanal de intereses generales*. A partir do número 28 cambiou o subtítulo por *Periódico compostelano de noticias, avisos e intereses generales*, a partir do 32 *Periódico literario, de noticias, avisos e intereses generales* e a partir do 48 *Periódico de intereses morales y materiales, científico y literario*. Cambiou a súa cabeceira a partir do número 51, pasando a denominarse ***El Eco Compostelano*** co subtítulo *Periódico de intereses morales y materiales, noticias y anuncios*, pero continuando coa numeración. Fundado e dirixido por Ramón Otero Acuña e editado por José Rodríguez Ruibal. Entre os seus colaboradores figuraron José Domínguez Izquierdo, Francisco Romero Blanco, Heliodoro Cid, Vicente Cid Osorio, Luís Fernández Deus, Romualdo de Acevedo, Julián Obaya e Antonio García Vázquez-Queipo. Publicou "O gaiteiro", de Rosalía de Castro, e "María na crucifixión de Xesús", de López de la Vega, pero prescindiu dos contidos literarios nos últimos números.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534837
* Galiciana: 6772

 |
**Morbilidade** é a proporción de persoas que enferman nun determinado lugar e tempo

Concepto de morbilidade
-----------------------

**Morbilidade** (do latín "morbus", doenza) é a cantidade de persoas que son considerados doentes ou que son vítimas dunha doenza nun espazo e tempo determinados. A morbilidade é, así pois, un dado estatístico da grande importancia para poder mos coñecer e comprender o avance dunha doenza, así como tamén as razóns polas que xurdiu e as posíbeis solucións a ela.

No senso da epidemioloxía pódese ampliar o estudo e a cuantificación da presenza de efectos dalgunha doenza nunha determinada poboación.

### Taxa de morbilidade

A frecuencia da doenza en proporción a unha poboación. Cómpre especificar:

1. o período
2. o lugar

As taxas de morbilidade máis adoito empregadas son a prevalencia e a incidencia.

Referencias
-----------

1. ↑  "Morbilidade. Dicionario da Real Academia Galega". Arquivado dende o orixinal o 18 de novembro de 2013. Consultado o 03 de xaneiro de 2013.
2. ↑  Morbilidad. Diccionario de la Lengua Española. 23 ed. Madrid: Real Academia Española.

Véxase tamén
------------

* Doenza
* Mortalidade
* Prevalencia
* Incidencia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1367554
* GEC: 0234999
* GND: 4040233-2
* NKC: ph134937

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D009017
* MeSH: E05.318.308.985.525
* UMLS: C0026538

 |
Viaduto de Milton, Escocia.
Un **viaduto** é unha ponte composta por varios arcos. Este termo procede do latín *via*, camiño, e *ductus*, condución. Porén, na Roma Antiga este termo nunca foi utilizado, senón que se trata dunha derivación moderna considerando a analoxía co termo acueduto. Ao igual que os acuedutos romanos, nun comezo os viadutos consistían nunha serie de arcos da mesma lonxitude aproximadamente.

Historia
--------

O viaduto máis longo na Antigüidade foi probablemente o Pont Serme, no sur de Francia. Os viadutos inicialmente foron utilizados en países onde os ferrocarrís xogaron un papel importante para o transporte como parte da infraestrutura para o cruzamento de terreos irregulares. O requisito de pouca inclinación das vías de ferrocarril forzou a construción de pontes para unir dous puntos que se atopaban a niveis similares, pero separados por un val. Dadas as propiedades físicas dos materiais utilizados nun principio, estas pontes tiñan que ser construídas unindo unha serie de arcos, que se asemellaban aos acuedutos romanos, pero sobre os cales pasaba unha vía de ferrocarril. Exemplos son os viadutos Filisur, Solis, Landwasser e Lorraine, todos eles en Suíza

Co crecemento e desenvolvemento das cidades e despois coa chegada dos automóbiles, xurdiu tamén a necesidade de crear vías que permitiran o paso de vehículos terrestres, principalmente en cidades localizadas en zonas de montañosas. Así pois, construíronse viadutos en cidades como Madrid, o viaduto de Segovia e Luxemburgo (Passarelle). Nas grandes cidades os viadutos demostraron unha grande utilidade, permitindo o tráfico a maior velocidade e reducindo drasticamente tempos e custos de transporte. Na actualidade, un gran número de viadutos fóronse construíndo por todo o mundo. Moitas cidades adaptaron este tipo de estrutura ás súas realidades; por exemplo en Chile, o metro de Santiago en certos tramos utilízase deste modo (principalmente no medio de avenidas anchas ou lugares difíciles de construílo polo subsolo).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181348
* AAT: 300007890
* BNCF: 34128
* BNF: 11978142f
* BRE: 1912000
* EBID: ID
* GEA: 12792
* GEC: 0150580
* GND: 4362447-9
* JSTOR: viaducts
* LCCN: sh85143095
* NKC: ph270295
* PSH: 14115

 |
Circulación xeral na atmosfera terrestre. A célula de Hadley subtropical, a célula de Ferrell e a célula polar. Os **ventos alisios** proveñen das latitudes subtropicais, sopran en dirección ó ecuador e son desviados cara ao oeste polo efecto da rotación terrestre.
Os **alisios** son ventos que percorren a franxa ecuatorial e sopran de maneira relativamente constante no verán e algo menos no inverno, en dirección de nordeste a suroeste no hemisferio norte, e de sueste a noroeste no hemisferio sur.

Características
---------------

Circulan entre os trópicos, dende os 30-35º de latitude cara ao ecuador. Diríxense dende as altas presións subtropicais, cara ás baixas presións ecuatoriais. O movemento de rotación da Terra desvía aos Alisios cara ao oeste, e por iso sopran do nordés ao suroeste no hemisferio norte e do sueste cara ao noroeste no hemisferio sur. As épocas nas que os alisios sopran con menor intensidade constituían un perigo para os primeiros viaxes de veleiros cara ao continente americano formándose épocas de calma do vento que impedían avanzar aos veleiros.

No ecuador prodúcese un ascenso masivo do aire quente, orixinando unha zona de baixas presións que vén sendo ocupada por outra masa de aire que proporcionan os alisios. As masas de aire quente que ascenden, vanse arrefriando paulatinamente e diríxense a bastante altura en sentido contrario aos alisios, cara ás latitudes subtropicais, de onde proceden estes. Os ventos alisios forman parte da circulación de Hadley que transporta a calor dende as zonas ecuatoriais ata as subtropicais substituíndo o aire quente por aire máis frío das latitudes superiores. A rotación terrestre é a que produce a desviación cara a poñente destes ventos, desviación que se coñece como a forza ou efecto de Coriolis, cuxo nome procede de Gaspard Coriolis, un científico francés que describiu os mecanismos deste proceso.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os ventos alisios *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160603
* EBID: ID
* GEC: 0076799
* GND: 4173478-6
* JSTOR: trade-winds
* MAG: 137462672
* PSH: 4119
* Treccani: alisei

 |
A **bandeira do Estado Mon** é a bandeira étnica que representa ao pobo mon e ó Estado Mon, unha das divisións administrativas de Myanmar. Representa un hamsa, unha ave acuática empregada como símbolo espiritual, situada no centro sobre un fondo vermello. A bandeira actual foi aprobada oficialmente pola Cámara do Estado Mon o 8 de xuño de 2018.

Segundo unha lenda local, a cidade de Bago, a cal foi fundada polo pobo mon, estableceuse no lugar onde un hamsa buscou refuxio durante unha inundación masiva, de aí a adopción do paxaro na bandeira.

Bandeira anterior
-----------------

Antiga bandeira do Estado Mon.
A bandeira anterior do Estado Mon, empregada até a adoptación da actual, representa un hamsa sobre un fondo azul escuro e conta co texto "Estado Mon" (en birmano: မွန်ပြည်နယ်) escrito debaixo. A bandeira da Rexión de Bago é moi semellante á anterior bandeira do Estado Mon, mais o seu hamsa e texto teñen diferentes proporcións e deseños.

Notas
-----

1. ↑  Khant, Naung (8 de xuño de 2018). "Mon State Hluttaw approves picture of golden hamsa on red background as Mon State flag". *Burma News International* (en inglés). Consultado o 21 de agosto de 2018.
2. ↑  Kuipers, Ludo. "Mon State | Flag | Myanmar | OzOutback". *ozoutback.com.au*. Consultado o 9 de xullo de 2018.
3. ↑  "Mon State (Myanmar)". *www.crwflags.com*. Consultado o 9 de xullo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira do Estado Mon en Flags of the World *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Imparcial.

***El Imparcial*** foi un diario de ideoloxía liberal fundado polo galego Eduardo Gasset y Artime o 16 de marzo de 1867 e desaparecido en 1933. Foi un dos primeiros diarios de empresa, en contraposición aos diarios de partido.

Historia
--------

"Costumbres gallegas", por Rosalía de Castro, 28/3/1881.
Foi o diario de maior difusión e influencia durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo, mais comezou a perder prestixio debido aos seus vaivéns políticos, e especialmente tralo nomeamento do seu director, Rafael Gasset Chinchilla como ministro de Fomento de Francisco Silvela, en 1900. Trala súa instalación inicial na rúa de Mesonero Romanos, trasladouse a súa sede ao edificio madrileño deseñado por Daniel Zavala Álvarez na rúa Duque de Alba, 4 (praza de Tirso de Molina).

Tivo na sección cultural *Los Lunes de El Imparcial* a máis importante en lingua castelá durante décadas, coa colaboración habitual da plana maior da *Xeración do 98*: Miguel de Unamuno, Ramiro de Maeztu, Azorín, Pío Baroja…

Formou, canda *El Liberal* e o *Heraldo de Madrid*, a Sociedade Editorial de España, tamén coñecida como o "Trust", sendo, dos tres, o que estaba situado á dereita cun público máis burgués, temeroso de movementos obreiros e novos nacionalismos. Foi dirixido tamén polo xeneral Luis Bermúdez de Castro.

Notas
-----

1. 1 2  Esteve Ramírez 1989, p. 335.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***El Imparcial Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Cruz Seoane, María (1996, 1998). *Historia del periodismo en España*. T. 3. El siglo XX: 1896-1936. Alianza Editorial. ISBN 84-206-8178-4.
* Esteve Ramírez, F. (1989). Á. Bahamonde e L. Otero, ed. *Prensa y movimientos sociales en la última etapa de la Restauración* (PDF). *La sociedad madrileña durante la Restauración. 1876-1931* **II** (Consejería de Cultura de la Comunidad de Madrid). pp. 333–343. ISBN 84-86635-10-1.

### Ligazóns externas

* *El Imparcial* na hemeroteca dixital da Biblioteca Nacional de España.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11681334
* HemBNE: 0000189234
* ISSN: 2171-0244
* OCLC: 733272299

 |
A **aromaterapia** (etimoloxía : latín « aroma », grego « ἄρωμα - arôma » = aroma; grego « θεραπεία - therapeia » = cura, coidado) é a utilización con fins terapéuticos ou de curación de extractos aromáticos de plantas (esencias e aceites esenciais). Non debe confundirse coa fitoterapia, que utiliza a totalidade dos elementos extraídos das plantas terapéuticas.

O termo foi utilizado desta xeira polo alquimista francés René Maurice Gattefossé no 1935.

A aromaterapia utilizada en masaxe.
A aromaterapia é unha pseudociencia.

Historia
--------

Xeralmente as plantas constituíron a base da farmacopea das antigas civilizacións.

Na historia da medicina moderna, polo menos ata o século XVI, a aromaterapia confundíase coa fitoterapia.

No século X o médico alquimista persiano Jabir Ibn Hayyan inventou o alambique, grazas ó cal se melloraron os procesos de extracción de diferentes substancias das plantas, e a farmacopea foi quen de utilizalo sobre todo á partir do século XVI.

Utilización
-----------

No panoplia de técnicas dun *naturoterapeuta*, ou médico naturista, a aromaterapia practícase arestora en combinación coa fitoterapia, por iso o termo "fito-aromaterapia" ven sendo utilizado polos especialistas naturalistas.

Distillation à la vapeur d'eau (Florame)Destilación utilizando o vapor da auga.
O termo aromaterapia engloba prácticas medicinais e terapéuticas moi variadas. Os aceites esenciais, por exemplo, pódense utilizar en untos ou ungüentos (disolución do aceite esencial da planta nun aceite vexetal neutro), en cremas ou locións, que sería unha emulsión de aceite en auga. A súa aplicación é externa e abrangue, en primeiro lugar, a epiderme. Ademais da aplicación cutánea, a dispersión no mel, nun aceite de uso alimentario ou simplemente aplicando algunha gota de aceite esencial encol dun azucre, permite aproveitar as moléculas activas nos aceites esenciais de xeito oral. Existen ademais cápsulas que permiten a vía oral. Os aerosois que resultan da dispersión no aire polo efecto da nebulización dos aceites esenciais son raramente utilizados, mais a dispersión pode ser obtida eficazmente grazas á utilización de difusores especiais que nebulizan os aceites nun procedemento frío que garante a conservación da esencia dispersada nunha habitación. O emprego de supositorios pode resultar moi útil en certos procesos terapéuticos.

Notas
-----

1. ↑  On date généralement la création de ce néologisme à la parution de l’ouvrage Aromathérapie - Les Huiles essentielles - hormones végétales, en 1937.
2. ↑  AROMATERAPIA na páxina web do Grupo de Investigación en Comunicación Científica *(en castelán)*
3. ↑  Valnet 1964

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206202
* BNCF: 66606
* BNE: XX547022
* BNF: 11949988k
* GND: 4126484-8
* JSTOR: aromatherapy
* LCCN: sh88005874
* MAG: 2780993443
* NDL: 00570476
* NKC: ph118615

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D019341

 |
En medicina, o **efecto nocebo** é unha reacción daniña, desagradable ou indesexable que experimenta o paciente tras recibir un preparado farmacolóxico inerte. As reaccións nocebo non se xeran quimicamente e débense só á crenza pesimista do suxeito e á expectativa de que o composto inerte producirá consecuencias negativas.

Nestes casos, non hai un medicamento real involucrado, pero as consecuencias negativas presentes pola administración do composto son porén reais, sexan fisiolóxicas, condutuais, emocionais ou cognitivas.

Etimoloxía
----------

Walter Kennedy en 1961 escolleu o termo *nocebo*, que no latín significa 'farei dano' para denominar a contrario ou complementario dunha das aplicacións daquela máis recentes de *placebo* ('darei pracer', tamén en latín), en concreto, aquela na que o placebo é un medicamento que produce consecuencias beneficiosas, agradables, saudables ou desexables nun paciente como resultado directo das crenzas e expectativas do suxeito.

Descrición
----------

É posible que W. R. Houston fose o primeiro en falar da aplicación deliberada por parte dun médico de procedementos "placebo" daniños, en contraste cos outros procedementos placebo inermes que un doutor pode aplicar e cuxa "utilidade estaba en relación directa coa fe que o doutor tiña e coa fe que o doutor era capaz de suxestionar nos seus pacientes".

Houston fala de tres categorías de placebo significativamente distintas:

* medicamento que o doutor sabe que é inerte pero que o paciente pensa que é potente
* medicamento que o doutor e o paciente cren que é efectiva, pero que a investigación ulterior demostra que é inerte
* medicamento que o doutor e o paciente cren que é inerte, pero que é perigosa ou daniña no canto de ser inerme

O termo "resposta nocebo" significaba orixinalmente unha resposta a un procedemento inerte creada pola crenza, involuntaria e impredicible, pero actualmente existe unha tendencia a chamarlles ós medicamentos que producen consecuencias negativas como "compostos nocebo", o cal implica que o "efecto nocebo" pode usarse para unha consecuencia creada polo fármaco, predicible e daniña.

Os antropólogos usan o termo "ritual nocebo" para describir un proceso, tratamento, ritual, remedio herbal ou medicamento que se dá con intención maliciosa, en contraste co placebo no que leva a cabo con intencións benevolentes. Un exemplo desta situación é a morte por medo tras unha mordedela dunha serpe non velenosa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Placebo
* Falacia
* Sensibilidade
* Suxestión

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1332954
* GND: 1041610890
* MAG: 2778360308

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D064786
* MeSH: N05.715.350.350.625.500

 |
***Eloxio da loucura*** (en latín *Stultitiae Laus* e en grego *Morias Enkomium*) é un ensaio escrito en latín en 1509 por Erasmo de Rotterdam e impreso por primeira vez en 1511. Foi traducida ao galego por Manuel Enrique Vázquez Buján, e editado pola Universidade de Santiago de Compostela con prólogo de Ofelia Rey Castelao. Está considerada unha das obras máis notables do Renacemento e desempeñou un papel moi importante nos inicios da Reforma protestante.

Historia e características
--------------------------

Está inspirado en *De Triunfo Stultitiae* polo humanista italiano Perisauli Faustino, nacido en Tredozio, preto de Forlì. Despois de escribir o ensaio nunha semana, Erasmo revisou e estendeu o traballo durante unha estancia na casa que tiña Thomas More en Bucklersbury.

Contido
-------

Comeza cunha loa satírica (un fragmento da virtuosa loucura) ao xeito de Luciano de Samosata autor grego cuxo traballo fora recentemente traducido ao latín polo propio Erasmus e Thomas More. Despois diso, o ton escurece cunha serie de discursos solemnes, onde a loucura fai un eloxio da cegueira e da demencia, e nos cales se realiza un exame satírico de supersticións e prácticas piadosas e corruptas da Igrexa católica, así como a loucura de pedantes (incluíndo ao propio Erasmus). O autor retornara recentemente de Roma profundamente decepcionado onde se tiña queixado da evolución que viu na Curia Romana.

O ensaio está cheo de alusións clásicas, nun estilo típico dos eruditos humanistas do Renacemento. A loucura preséntase como unha deusa, filla de Plutón e da Xuventude (Hebe), creado por embriaguez e ignorancia; entre os seus compañeiros fieis atópanse: Philautia (o narcisismo), Kolakia (a adulación), Leteo (o esquecemento), Misoponia (a preguiza), Hedone (o pracer), Anoia (a loucura), Tryphe (a irreflexión), Komos (a intemperanza) e Eegretos Hypnos (o sono profundo).

Erasmo foi un bo amigo de More, con quen compartiu un gusto para o humor e outras actividades intelectuais. O título *Morias Encomium*, pode ser entendido como un *eloxio de More*. No texto abundan dobres e ata triplos significados.

Recepción
---------

O *Eloxio da loucura* coñeceu un enorme éxito popular, para a sorpresa de Erasmo e, ás veces, para o seu desgusto. O papa León X encontrouna divertida. Antes da morte de Erasmo xa fora traducida ao francés e ao alemán, e pronto se seguiría unha edición ao inglés. Unha edición de 1511 que foi ilustrada con xilogravuras de Hans Holbein, que se converteron nas ilustracións máis difundidas da obra.

Influenciou na esperanza da retórica durante o século XVI, e a arte da adoxografía (o eloxio de cousas sen valor) converteuse nun exercicio popular entre os estudantes isabelinos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tradución ao galego Arquivado 18 de xuño de 2015 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q569869
* WorldCat
* VIAF: 314429617
* BNE: XX2015543
* BNF: 11936357q
* CANTIC: a16852060
* EBID: ID
* GND: 4130735-5
* LCCN: n85086992
* NLA: 36120849
* SUDOC: 060311452

 |
**Aquilino Valencia Salgado**, nado en Calvos de Randín en 1960, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Traballa como axente forestal. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Calvos de Randín e foi elixido alcalde con maioría absoluta. En 2010 catro edís do PPdeG co apoio do ex-edil do PSdeG José Manuel Andrade presentaron unha moción de censura contra el. A moción non chegou a prosperar porque os veciños impediron a entrada dos censurantes ao pleno. Unha reclamación posterior por vía xudicial rematou co pronunciamento do Xulgado ordenando que se repetira o pleno. Finalmente os convocantes decidiron retirala en febreiro de 2011. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde, tamén con maioría absoluta. Compatibiliza o seu traballo como axente forestal co exercicio de alcalde.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Rodríguez Alonso** |  **Alcalde de Calvos de Randín** 2007 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Aquilino Valencia: "Hoy remata una tomadura de pelo del PP que paralizó 3 años este concello"

Véxase tamén
------------

### Outras páxinas

* Eleccións municipais en Calvos de Randín

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Fila no establecemento comercial durante o ***Boxing Day***.
***Boxing Day*** é o nome usado en moitos países de fala inglesa para designar unha festa secular celebrada o día seguinte ao día de Nadal, é dicir, o 26 de decembro.

### Nos países anglosaxóns

Na actualidade a xornada é unha ocasión de rebaixas, sendo unha das xornadas comerciais máis concorridas nos países onde se celebra, concretamente no Canadá. Normalmente é o primeiro día despois do Nadal, polo que a xente pode intercambiar presentes non desexados e trocar vales-agasallo.

No Reino Unido *o Boxing Day*, ademais de ser unha festa bancaria e relixiosa (é o día de santo Estevo, santo moi popular entre os católicos), tamén é unha data conmemorativa en relación ao fútbol, cunha quenda completa de partidos que se desenvolven de todas as divisións do fútbol británico neste día.

### En países non anglosaxóns

No Brasil *o Boxing Day* comezou a gañar espazo en 2011, a partir do traballo da web Busca Escolhas. A data moveu 81,6 millóns de BRL no comercio electrónico en 2012 -un aumento do 39% con respecto ao ano anterior-, segundo un estudo Ebit. En total, realizáronse máis de 200.000 pedidos e participaron na promoción grandes páxinas web, como Shoptime e Saraiva.

Notas
-----

1. ↑  A HISTÓRIA DO BOXING DAY, *DN* Online, 27 de decembro de 2008 (en portugués)
2. ↑  "O que é o Boxing Day, como surgiu e dicas para vender mais na data" (en portugués). 2019-05-13. Arquivado dende o orixinal o 18 de xuño de 2021. Consultado o 2019-12-17.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Reino Unido*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Boxing Day Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Nadal
* Noiteboa
* Noitevella
* *First-foot*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q956699
* EBID: ID
* FAST: 1893034
* LCCN: sh2011004257

 |
Modelo:Infobox Biographie2**Yamen Manaï**, nado en Tunes o 25 de maio de 1980, é un escritor tunisiano afincado en París.

Traxectoria
-----------

Manaï, fillo de profesores, creceu en Tunes nun ambiente culto. Durante a súa infancia tivo acceso á biblioteca familiar e ficou abraiado coa poesía árabe, a cal influíu na súa escritura. Marchou estudar enxeñaría en París e especiañizouse no eido das tecnoloxías da información. Na cidade descubriu a vida literaria francesa e pouco a pouco comezou a escribir en francés.

As súas catro novelas que levan á reflexión sobre o mundo actual: ditaduras, fundamentalismo e ecoloxía. Foron premiadas en Francia, mais tamén en Tunisia, co Comar d'or.

En xuño de 2021 Manaï gañou o Premio Orange du Livre en Afrique coa novela *Bel abîme*.

Obras
-----

Notas
-----

1. ↑  "Manai Yamen". *Mondes en VF* (en francés).
2. ↑  Michel, Nicolas (15 de xuño de 2021). "Tunisie: Yamen Manai, lauréat du 4e prix Orange du Livre en Afrique". *Jeune Afrique* (en francés). ISSN 1950-1285. Consultado o 8 de febreiro de 2024.
Entroido de Santa Cruz de Tenerife
O **Entroido de Santa Cruz de Tenerife** é un dos festivais máis masivos e internacionais de España, xunto co de Cádiz .

Historia e características
--------------------------

O Entroido de Santa Cruz de Tenerife é considerado o segundo máis popular e coñecido internacionalmente despois dos do Río de Xaneiro (Brasil). En realidade, a cidade de Santa Cruz de Tenerife está irmandada coa cidade do Río de Xaneiro, por esta razón.

En 1980, o 18 de xaneiro foi declarado como Festa de Interese Turístico Internacional. Miles de persoas veñen todos os días ás rúas para amosar os seus traxes e creacións. Hai danzas de bandas locais, de ritmos caribeños, música electrónica. O máis destacado do evento son a Gran Gala de elección da Raíña do Entroido de Santa Cruz e os grandes desfiles de coches alegóricos que pasan polas principais avenidas da cidade.

Notas
-----

1. ↑  Carnaval en el mundo
2. ↑  Tenerife-ABC
3. ↑  "Fiestas de España. El Carnaval de Tenerife". Arquivado dende o orixinal o 21 de setembro de 2010. Consultado o 14 de xuño de 2010.
4. ↑  El Carnaval de Tenerife
5. ↑  "Ciudades hermanadas con Santa Cruz de Tenerife". Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2011. Consultado o 14 de xuño de 2010.

Véxase tamén
------------

* Santa Cruz de Tenerife

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do Entroido de Santa Cruz de Tenerife *(en castelán)*