recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Conferencia Xeral de Pesos e Medidas** (en francés: *Conférence générale des poids et mesures* (CGPM)) é o órgano de decisión da Oficina Internacional de Pesos e Medidas.

Ten ao seu cargo tomar decisións en materia de metroloxía e, en particular, no que concirne ao Sistema Internacional de Unidades. 

Foi creada pola Convención do Metro, en 1875.

Está integrada polos delegados dos Estados membros da Convención do Metro e os Estados asociados, e reúnese unha vez cada 4 anos. A primeira conferencia tivo lugar en 1889, e as catro últimas en 2007 (23.ª), 2011 (24.ª), 2014 (25.ª) e 2018 (26.ª).

As reunións lévanse a cabo nas instalacións da Oficina Internacional de Pesos e Medidas situadas na cidade de Sèvres, un suburbio de París.

Para realizar a conferencia, os delegados baséanse nos informes do Comité Internacional de Pesos e Medidas.

En 1960, na undécima CGPM, o sistema de medidas, primeiro coñecido como Sistema métrico decimal e máis tarde, pola súa ampliación, coñecido como sistema MKS, foi chamado oficialmente Sistema Internacional de Unidades.

Notas
-----

1. ↑  Conférence générale des poids et mesures (CGPM).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Convención do Metro
* Comité Internacional de Pesos e Medidas
* Oficina Internacional de Pesos e Medidas
* Sistema Internacional de Unidades

### Ligazóns externas

* Presentación da CGPM
* Resolucións da CGPM, desde 1889 até a actualidade

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215650
* WorldCat
* VIAF: 133303800
* EBID: ID
* LCCN: n88656801

 |
A Arca introducíndose no Templo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Segundo a tradición xudía e cristiá, a Arca coñecida como **Arca da Alianza**, **Arca do Pacto**, ou **Arca do Convenio** (en hebreo: *ארון הברית*), nomeada tamén como a **Arca de Yahveh** ou **Arca do Testemuño**, era un obxecto sagrado que gardaba as táboas de pedra que contiñan os Dez Mandamentos. De acordo con algunhas interpretacións tradicionais do Libro do Éxodo, dos Números, e da Carta aos Hebreos a Arca tamén contiña a vara de Aharón, un frasco de maná e o primeiro rolo da Torah escrito por Moisés; porén, o primeiro dos Libros dos Reis di que nos tempos do rei Salomón, a Arca contiña só as dúas Táboas da Lei. Segundo o Libro do Éxodo, a Arca foi creada por orde de Deus, seguindo as instrucións dadas a Moisés no Monte Sinaí. A Arca simboliza a unión de Deus co seu pobo. Crese que desapareceu coa destrución do templo de Xerusalén polo rei Nabucodonosor II.

Descrición
----------

A Arca estaba feita de madeira de acacia negra, revestida por dentro e por fóra con láminas de ouro puro. Medía 1,31 m de longo por 0,78 m de alto e ancho. Unha grilanda de ouro rodeábaa na súa parte superior. A ambos lados levaba fixos catro aneis de ouro, a través dos cales se introducían dúas pértegas de acacia recubertas tamén de ouro. Sobre a tapa da arca ou propiciatorio descansaban dous querubíns, igualmente dourados.

A Arca estaba situada no *sancta sanctorum*, o lugar máis sagrado do Templo. A súa utilidade foi variada, pois non só estaba destinada a conter elementos sagrados, senón que ademais tiña sona de ser unha arma capaz de protexer ó pobo elixido, sendo brazo executor dos castigos de Yaveh.

O seu transporte e coidado estaba reservado á tribo dos levitas. Ela abría a marcha durante os anos de expedición polo deserto e estaba sempre á cabeza do pobo.

Notas
-----

1. ↑  *Éxodo 16:33-34*. ISBN.
2. ↑  *Números 17:25-26*. ISBN.
3. ↑  *Hebreos 9:4*. ISBN.
4. ↑  *I Reis 8:9*. ISBN.
5. ↑  *Éxodo 25:10-16*. ISBN.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131316
* BNCF: 3661
* BNE: XX4577126
* BNF: 119654999
* BRE: 2076902
* EBID: ID
* FAST: 814536
* GND: 4146959-8
* LCCN: sh85007198
* Orthodox Encyclopedia: 1841628
* SUDOC: 027660427

 |
O **confinamento magnético** consiste en conter material en estado de plasma dentro dunha botella magnética, que é un campo magnético ao que se lle dá unha forma determinada para que as partículas positivas ou negativas que compoñen o plasma fiquen dentro da devandita botella.
Isto acádase grazas á forza de Loretz, que di que unha partícula cargada que se move dentro dun campo magnético experimenta unha forza perpendicular ao vector do campo magnético e ao vector desprazamento, co que conseguimos que a partícula non abandone o campo.

O estado de plasma é un estado de agregación da materia no que a axitación térmica é capaz de vencer a atracción eléctrica que sofren os electróns polos núcleos atómicos.

O confinamento magnético é útil porque nos permite quentar materia a temperaturas ás que ningún recipiente material se mantería en estado sólido. Este fenómeno tamén se atopa na natureza nos chamados cintos de Van Allen que nos protexen do vento solar.

Véxase tamén
------------

* Plasma
* Fusión nuclear

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q939954
* MAG: 160988588

 |
Teléfono Polycom específico para chamadas en conferencia
Unha **conferencia**, tamén denominada **ATC** (**Audio Tele-Conferencia**), é unha chamada telefónica na que o que chama desexa ser oído por outra persoa.

As chamadas de conferencia pódense deseñar para que unha persoa chame a outros participantes e os agregue á chamada. Porén, os participantes adoitan seren capaces de chamar á conferencia por si mesmos, entrando en contacto cun número de teléfono especial que se conecta a unha "ponte de conferencias" (un tipo de equipo especializado que conecta as liñas telefónicas). 

As empresas adpitan utilizar un provedor de servizos especializados que mantén a ponte de conferencia, ou que subministra os números de teléfono e os códigos PIN que os participantes marcan para acceder á reunión ou conferencia telefónica.

As **chamadas de tres vías** están dispoñíbeis (xeralmente cun cargo adicional) para moitos clientes na súa liña de teléfono de casa ou da oficina. Na chamada de tres vías, chámase á primeira persoa coa que se desexa falar. Entóns púlsase o botón de colgado rápido (coñecido tamén como botón de recuperación ou de espera, no Reino Unido e noutros lugares) e se marca o número de teléfono doutra persoa. Mentres está soando, vólvese a premer o botón de rechamada para conectar ás tres persoas. Esta opción permite aos que chaman agregar unha segunda chamada saínte a unha chamada que xa está conectada.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Teleconferencia

### Ligazóns externas

* Movistar lanza la multillamada
* Audio conferencias vs. vídeo conferencias
* "The True Cost of Free Conference Calling"
* "New Ofcom rules should soon make it cheaper to call 0870 numbers".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q426394
* MAG: 2776330718

 |
O presidente estadounidense Franklin D. Roosevelt e o primeiro ministro británico Winston Churchill.
Os líderes franceses Henri Giraud e Charles de Gaulle xunto a Roosevelt e Churchill na Conferencia de Casablanca.
A **Conferencia de Casablanca** tivo lugar no Hotel Anfa, en Casablanca, Marrocos, que daquela era un protectorado francés, entre o 14 e o 24 de xaneiro de 1943, co obxectivo de planear unha estratexia europea para o funcionamento aliado durante a segunda guerra mundial. Nesta conferencia estiveron presentes Franklin Delano Roosevelt, Winston Churchill, Charles de Gaulle e Henri Giraud.

O líder da URSS, Iosif Stalin foi tamén convidado á conferencia, pero non quixo ir. O xeneral Charles de Gaulle negouse inicialmente a participar na conferencia, pero tivo que cambiar de parecer debido á ameaza de Winston Churchill de recoñecer a Henri Giraud como único líder das Forzas da Francia Libre. Henri Giraud tamén estivo presente na conferencia. Durante as conversacións foi evidente a tensión entre os dous líderes franceses.

A declaración da Conferencia de Casablanca expresou que debía buscarse a rendición sen condicións por parte das Potencias do Eixo. Tamén se acordou axudar á Unión Soviética, así como invadir Sicilia e Italia e recoñecer o liderado de maneira conxunta da Francia Libre por parte de De Gaulle e Giraud. Roosevelt presentou os resultados da conferencia ao pobo norteamericano a través da radio o 12 de febreiro de 1943. Tamén se acordou que non habería invasión polo canal da Mancha durante o ano 1943.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Casablanca Conference of 1943
* United States Department of State Foreign Relations of the United States.Arquivado 02 de decembro de 2008 en Wayback Machine. The Conferences at Washington, 1941–1942, and Casablanca, 1943

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q502093
* EBID: ID
* GEC: 0015502

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Marfil (homónimos).
**Sección transversal dun dente:**  
**A** **coroa**; **B** **raíz**  
**1** esmalte, **2** **dentina**, **3** polpa dentaria, **4** enxiva, **5** tecido conectivo, **6** óso, **7** vaso sanguíneo, **8** nervio.
A **dentina**, termo derivado do latín *dens, dentis*, "dente", tamén coñecida como **marfil** (non debe confundirse co marfil que compón as defensas dos elefantes) é un tecido dos dentes situado entre o esmalte dentario e a polpa.

É o segundo tecido máis duro do corpo humano (e doutros mamíferos con dentes), despois do esmalte. É de cor amarelada, e o seu alto grao de elasticidade protexe ao esmalte supraxacente contra as fracturas.

Está estreitamente vinculado á polpa dentaria, cuxas células especializadas, os odontoblastos, o elaboran deixando na súa estrutura os seus prolongamentos citoplasmáticas ou prolongamentos odontoblásticos. Ademais dos compoñentes citoplasmáticos, a dentina está constituída por unha matriz coláxena calcificada, composta principalmente por coláxeno tipo I e proteínas *dsp* (do 5% ao 8%) e *dpp* (50 %), e está atravesada por estgreito condutos ou túbulos dentarios desde o límite pulpar até o esmalte na coroa e o cemento na raíz.

A dentinoxénese é o proceso de formación de dentina polo órgano dentario.

A dentina é radioopaca pola súa relativamente alta impregnación de sales minerais. A elasticidade que presenta depende da estrutura orgánica e o contido en auga. Componse dun 65 % de materia inorgánica (hidroxiapatita de calcio), dun 25 % de materia orgánica e dun 10 % de plasma acuoso. A materia orgánica é na súa maioría coláxeno I, acompañado de proteoglicanos e glicoproteínas.

A dentina prodúcena os odontoblastos, que se sitúan entre a dentina e a polpa dentaria, e que conservan a súa relación coa dentina durante toda a vida do dente, puidiendo autorrepararse. A dentina presenta uns canalículos dentarios, que conteñen os prolongamentos citoplasmáticos dos procesos odontoblásticos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dente
* Odontoblasto
* Marfil

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189637
* AAT: 300191881
* BNCF: 21534
* BNF: 11931857w
* EBID: ID
* GEC: 0096525
* LCCN: sh85036947
* MAG: 2779263046

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 55628
* MeSH: D003804
* MeSH: A14.549.167.900.280
* TA: A05.1.03.055
* Uberon: 0001751

 |
**Antonio José Ruíz de Padrón**, nado en San Sebastián de la Gomera o 9 de novembro de 1757 e finado en Vilamartín de Valdeorras o 8 de setembro de 1823, foi un sacerdote, ilustrado e liberal, e deputado nas Cortes de Cádiz.

Traxectoria
-----------

Naceu na illa de La Gomera, nas Canarias. Profesou como monxe franciscano en La Laguna, en Tenerife.

En 1784 embarcou con destino a América, pasando primeiro a Cuba e logo, a consecuencia dunha tormenta mariña, chegou aos nacentes Estados Unidos de América, en concreto a Filadelfia, onde tratou con dous grandes ilustrados: Benjamin Franklin e George Washington. Durante a súa estadía norteamericana escribiu unha primeira alegación contra a Inquisición española.

De volta a España, e logo de secularizarse, gañou por concurso o curato da parroquia leonesa de Quintanilla de Somoza, dependente do bispado de Astorga, que tivo a cargo entre 1802 e 1807. Nese ano último pasou a ser abade da parroquia galega de Vilamartín de Valdeorras, dependente tamén de Astorga, e que gañou igualmente por concurso.

En plena Guerra de Independencia, Ruíz de Padrón foi elixido, en 1811, deputado para as Cortes de Cádiz polas Illas Canarias. Padrón, que vivía en Vilamartín, alcanzou desde aí Portugal, país que atravesou ata chegar á urbe gaditana. Alí distinguiuse polos seus discursos contra o Voto de Santiago (12 de outubro de 1812) e en favor da supresión da Inquisición española (28 de xaneiro de 1813). Esta actitude súa, chocou coa de boa parte dos deputados da Galiza, especialmente o bispo de Ourense.

Finalizada a guerra e volto Fernando VII, que restaurou o absolutismo, Ruíz de Padrón foi sometido a proceso perante o Tribunal Eclesiástico de Astorga, a instancias do bispo da diocese. Porén, foi absolto.

Durante o Trienio liberal, volveu ser elixido deputado, mais esta vez polo distrito do Reino de Galiza, actuando como tal entre o 1 de xullo de 1820 e o 14 de febreiro de 1822. Cando faleceu, en Vilamartín de Valdeorras estaba promocionado a mestrescola da catedral de Málaga.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López Caneda, Ramón (1982). Instituto de Estudios Valdeorreses, ed. *Antonio José Ruíz de Padrón (1757-1823)*. O Barco de Valdeorras.
* Alquero Cuervo, José I. (1990). "Antonio José Ruiz de Padrón: sacerdote, diputado, ilustrado, y liberal" (PDF). *Espacio, Tiempo y Forma* **V** (3): 51–64. Consultado o 9 de setembro de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2043558
* WorldCat
* VIAF: 32343874
* BNE: XX1101756
* BNF: 161522665
* CERL: cnp02138428
* DBE: antonio-jose-ruiz-de-padron
* FAST: 147633
* GND: 1082313041
* ISNI: 0000 0000 7139 5864
* LCCN: n85017458
* OL: OL901839A
* SUDOC: 131509748
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 101220

 |
**António José Parreira do Livramento**, nado en Évora o 28 de febreiro de 1943 e finado en Lisboa o 7 de xuño de 1999, foi un xogador e adestrador de hóckey a patíns portugués.

Traxectoria
-----------

Empezou a xogar ó fútbol, cando foi convidado para xogar roller hockey no Fútbol Benfica, en 1959. Representou o Benfica de 1959/60 a 1969/70 e, despois dun ano ausente, a partir de 1971/72 a 1973/74, pasou a pertencer ao Banco Pinto & Sotto Mayor. De 1974 a 1976 foi xogador do Sporting. En 1976-1977 e 1977-1978 do Amatori Lodi, en Italia. Regresou ao Sporting, a partir de 1978/79 a 1980/81.

Gañou tres títulos de Rinko Hockey World Championship, en 1962, 1968 e 1974, e 7 títulos de Rinko Hockey Eurocopa, en 1961, 1963, 1965, 1967, 1973, 1975 e 1977.

Despois de pechar a súa carreira, empezou unha carreira de adestrador. Foi o adestrador do Sporting e da Selección portuguesa, gañando 2 títulos de Campións do Mundo, en 1991 e 1993. Deixou de adestar o equipo nacional en 1995.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |
**Antonio Sánchez Quiroga**, coñecido como **Follés**, nado no Saviñao cara a 1913 e finado en Lugo o 14 de xaneiro de 1937, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Facía o servizo militar na base aérea de León, e nos primeiros días da revolución de Asturias de 1934 participou nun movemento de apoio aos sublevados; asaltaron o arsenal e impediron a engalaxe dos avións repletos de bombas para descargar sobre Oviedo. Detido, un tribunal de guerra condenouno a 20 anos de prisión, que se reduciron a 16 meses no forte de Guadalupe de Irún. Logo do triunfo do Frente Popular foi amnistiado e regresou a Escairón con Antonio Nieves Ferreiro, sendo recibidos con fogos artificiais e un banquete o 1 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 6 de agosto xunto con Bernardo Sánchez Quiroga. Xulgado en Lugo por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 14 de xaneiro de 1937 con Agustín Rouco Vilar.

Notas
-----

1. ↑  *Alborada*, 3-9-1935, p. 1.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-2-1936, p. 14.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-3-1936, p. 13.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 11-8-1936, p. 8.
5. ↑  *La Voz de la Verdad*, 15-1-1937, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Nieves Ferreiro, Antonio (2009). *Una lucha incansable*. Vigo: Galaxia.

### Ligazóns externas

* Antonio Sánchez Quiroga na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
**Antón Zapata García**, nado en Laxe o 26 de febreiro de 1886 e finado en Buenos Aires o 20 de xuño de 1953, foi un poeta en lingua galega.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Antonio Zapata García, carabineiro natural de Sarandós, e de María Josefa García Moreira, nada en Camariñas. En Laxe transcorre a súa infancia até que emigra a Buenos Aires en 1903 con 17 anos de idade. As posibles causas da súa marcha son as diferenzas coa súa madrastra -coa que seu pai casara após a morte da nai do poeta, cando este era neno- e o desexo de eludir o servizo militar.

Na Arxentina traballou como empregado de comercio e participou de forma activa nas actividades da colectividade galega. Colaborou en distintas revistas como *El Eco de Teo*, *Suevia* ou *La Voz de Galicia* e tivo un papel destacado dentro da Asociación Benéfica y Cultural del Partido de Corcubión, chegando a dirixir a súa publicación, *Alborada* e na Sociedade Nacionalista Pondal. En maio de 1929 creou con Manuel Oliveira Viqueira e Francisco Regueira a Institución Cultural Gallega, protectora do Seminario de Estudos Galegos.

Obra
----

* *A roseira da soidade. Poesías galegas*, 1954, Roel, A Coruña.

Notas
-----

1. ↑  Edición facsímile no 2004 en Xerais, a cargo de Miro Villar.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán) **III**. Bibliófilos Gallegos. p. 538.
* Fernández del Riego, F. (1992) [1990]. *Diccionario de escritores en lingua galega* (2ª ed.). Do Castro. p. 472. ISBN 84-7492-465-0.

### Ligazóns externas

* A poesía galega de Antón Zapata García Arquivado 05/03/2016, en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8123932
* WorldCat
* VIAF: 313539440
* SUDOC: 157805875

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Antonio Taboada.

**Antonio Taboada Tundidor**, nado en Ourense o 15 de novembro de 1888 e finado en Madrid o 30 de decembro de 1959, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Taboada González e irmán de Carlos Taboada Tundidor. Licenciado en Dereito. Foi xuíz de primeira instacia do Carballiño, Quiroga (1914-1920), e Céuta. Militou no Partido Conservador, co que foi elixido deputado por Ourense nas eleccións de 1920 e 1923. Na ditadura de Primo de Rivera reingresou na carreia xudicial e foi nomeado xuíz de primeira instancia de Motilla del Palancar en 1924. Despois foi fiscal da Audiencia de Palencia en 1927, e da de Bilbao en 1928. Coa caída da ditadura foi nomeado Subsecretatario do Ministerio de Xustiza e Culto en febreiro de 1930, e actuou como Ministro de Graza e Xustiza interino do 22 de setembro ao 6 de outubro de 1930. Foi director xeral de Obras Públicas a finais de 1930. Unha vez proclamada a República, foi conselleiro do Banco de Crédito Local (1931-1932) e deputado pola provincia de Ourense polo Partido Agrario Español nas eleccións xerais de 1933 e nas eleccións xerais de 1936. Foi secretario do Congreso en 1934 e fiscal do Tribunal Supremo do 23 de decembro de 1935 ao 2 de xaneiro de 1936.

Notas
-----

1. ↑  *El Norte de Galicia*, 20-10-1914, p. 3.
2. ↑  *Galicia*, 19-1-1924, p. 2.
3. ↑  *La Región*, 27-2-1927, p. 4.
4. ↑  *La Región*, 19-1-1928, p. 5.
5. ↑  *El Regional*, 8-2-1930, p. 3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3341366
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 112180

 |
Altar maior da igrexa do Convento de Santo Estevo de Salamanca, unha das obras emblemáticas do *churrigueresco*, da autoría de José Benito Churriguera
O **churrigueresco** é un estilo extravagante de arquitectura e decoración, popular en España e en América Latina (especialmente en México e no Perú) no século XVIII, época do barroco, tamén usado algunhas veces para definir libremente, como un todo, o barroco e o rococó serodios na arquitectura española. É polo tanto un estilo barroco que presenta máis ornamentación. Foron construcións de retablos efémeros e tamén no arquitectónico.

A designación ten orixe na familia Churriguera, escultores de Salamanca, a quen se deben as principais contribucións para este estilo, notabelmente José Benito Churriguera, Manuel de Lara Churriguera e Nicolás Churriguera

En Galiza, malia non ter moita pegada, si aparece nalgúns retablos, coma no Convento de Santa Clara de Santiago de Compostela. Porén deixa claramente a súa pegada na fachada barroca profusamente ornamentada do Obradoiro da catedral de Santiago de Compostela, de Fernando de Casas Novoa.

Galería de imaxes
-----------------

* A Fachada do Obradoiro da Catedral de Santiago de Compostela é un exemplo de barroco churrigueresco.
* Plaza Mayor de Salamanca (1729-1755), España.
* Igrexa de San Francisco Javier en Tepotzotlán, Estado de México, México.
* Fachada da Basílica de Nosa Señora da Mercé de Lima, Perú.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Churrigueresco***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q954879
* AAT: 300132977
* BRE: 4689104
* EBID: ID

 |
**Condestábel** ou **condestable**, etimoloxicamente, provén de *condestabre*, que á súa vez deriva dun cargo palatino do imperio romano, *comes stabuli*, que correspondía ao que despois se chamou *estribeiro-mor*, o superintendente nas cabalarizas, mas que se tornara un importante cargo militar. Pertencíalle o comando da vangarda do exército se non estivese algún señor de maior categoría, porque a *hoste* era constituída por soldados dos grandes señores, e o condestábel era sobre todo un técnico, que podía non ser de grande importancia social.

Historia e características
--------------------------

### En Castela

O título de Condestable de Castela foi creado polo rei Xoán I de Castela en 1382 en substitución do de Alférez Maior do Reino. O condestábel era pois o máximo representante do Rei en ausencia do mesmo.

O cargo, ocupado por personaxes da máis alta nobreza, foi convertido en hereditario en 1473 por Henrique IV de Castela, sendo desde entón un título aristocrático máis, en mans dos descendentes de Pedro Fernández III de Velasco, que estableceron a súa residencia en Burgos. Os matrimonios entre nobres fixeron deste título un máis dos asociados ao de Duque de Alba.

### En Portugal

En Portugal a palabra foi tamén usada, até ao século XVIII, nun sentido diferente do de *condestábel do reino*. A bordo de cada navío de guerra, había polo menos un condestábel ou máis, xa que existen referencias á posición *condestábel-mor*. O *condestábel do Reino* substituíu o alférez-mor e as funcións aproximábanse das que modernamente ten o xefe do estado maior e das dos mestres-de-campo-xenerais dos séculos XVI e XVII.

D. João I deuno a Nuno Álvares Pereira manténdose a partir de aí en fidalgos da primeira nobreza, algúns de sangue real. Tornouse despois en cargo honorífico na familia dos duques de Cadaval, onde se mantivo até 1834. Ao acto de aclamación real asistiu durante moito tempo o condestábel, empuñando o estoque, o que representa unha reminiscencia da obrigación que competía ao alférez-mor de manter os desafíos en nome do rei.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Condestábel*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Condestable*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165654
* AAT: 300136406
* EBID: ID

 |
A **Clunia Jazz** foi unha banda de Jazz galega-internacional fundada nos anos 80 formada por Nani García (piano), Baldo Martínez (contrabaixo) e Fernando Llorca (batería).

Traxectoria
-----------

En 1982 despois do seu bautismo sendo abreconcertos de Wynton Marsalis no Festival de Jazz da Coruña gravan o seu primeiro disco, *Clunia Jazz*. Únese á formación o saxofonista, xa desaparecido, Antonio Cal. No ano 1983 participan en diversos certames, obtendo o segundo premio no Concurso Internacional do Festival donostiarra e o primeiro premio á mellor composición e arranxo para Nani García. Ademais participan nas primeiras Xornadas de Jazz de Santiago de Compostela xunto a Tete Montoliu. En 1984 gravan o seu segundo disco, *Afueras Periódicas*, para o selo Jazz Stop, coa colaboración do saxofonista Jorge Pardo.

En 1985 foron galardoados co Primeiro Premio no Concurso Internacional do Festival donostiarra, xunto á cantante portuguesa Maria João.

En 1987 participan en París como representantes do jazz español na exposición "Cinco séculos de arte española", no Museo de Arte Contemporánea de París. Despois entraron nunha etapa na que os seus proxectos individuais teñen mais importancia que o grupo, co que seguiron actuando esporadicamente e en 1992 incorporaron ao saxofonista norteamericano Tom Gullion, co que gravaron o seu último disco até o momento, *Carpe Diem*. As últimas colaboracións foron co trompetista italiano Paolo Fresu, un dos músicos europeos de jazz máis destacados dos últimos anos, e co gran mestre Kenny Wheeler.

Discos
------

* *Clunia Jazz* (Citola, 1983)
* *Afueras Periódicas* (Jazz-Stop, 1984)
* *Rua Cega* (Edigal, 1986)
* *Carpe Diem* (Sons Galiza, 1995)
* *Cinco* (2009)

Formación
---------

* Roberto Somoza saxos
* Nani García piano
* Baldo Martínez contrabaixo
* Fernando Llorca batería
* Matthew Simon trompeta (2009)

Notas
-----

1. ↑  ELPAÍS.COM Galicia
do 16/07/2009 consultado o 27/07/2009

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386269
* Discogs: 5431302

 |
***Conduce Rápido*** é unha novela negra de Diego Ameixeiras editada en 2014 por Edicións Xerais de Galicia. Conta a historia de dous irmáns de Santiago de Compostela despois de que un deles atope un saco de lona con cocaína nunha praia. No ano 2015 acadou o Premios Losada Diéguez de creación literaria. O título do libro é unha chiscadela ao disco *Conducir despacio*, do grupo ourensán Cosecha Roja.

Trama
-----

Os feitos ocorren arredor da cidade de Santiago de Compostela, onde vive Erika, unha rapaza nova, co seu irmán Samuel. Ambos os dous móvense nun ambiente marxinal no que vai aumentando a violencia segundo transcorre a historia. Unha das causas desta situación é abandono da súa nai para fuxir co home do cal está namorada. A falta de diñeiro para sobrevivir fai que os irmáns cheguen a roubar e mesmo a prostituírse. Un saco de lona envolto cunhas cordas aparece nunha praia galega con 10 quilos de cocaína. Bruno, un traficante de pouca monta, pídelle axuda a Samuel para distribuíla. Os irmáns ven unha oportunidade para saíren do ambiente marxinal. O azar do destino fará que Ventura, un narcotraficante con problemas co xogo, entre na vida dos irmáns para axudalos.

Crítica
-------

> 
> 
> Ameixeiras manexa os tópicos do mesmo (xénero negro) como a el lle parece, con claras referencias á novela negra norteamericana de comezos do século XX e á literatura pulp.
> Laura Blanco Casás en *Faro de Vigo*, 22 de xaneiro de 2015
> 

> 
> 
> O autor non só persegue facer ficción con aquilo que aflora nas páxinas de sucesos senón que afonda no perfil das persoas que a propia sociedade desterra a diferentes submundos. (...) Daquel Balbino de Neira Vilas que se definía como un "ninguén" a outro personaxe de Ameixeiras que adopta nesta novela idéntica categorización dista un mundo mais ambos os dous son tripulación dun barco que segue unha singradura, malia todo, que avanza.
> Ramón Nicolás no Suplemento Fugas de *La Voz de Galicia*, 28 de novembro de 2014
>

Traducións
----------

* Ao castelán polo propio autor co título de *Conduce rápido* publicado en 2017 por Editorial Akal, Serie negra.

Notas
-----

1. ↑  "Diego Ameixeiras recibió el premio Losada Diéguez de creación literaria". *La Voz de Galcia*.
2. ↑  "O pracer de gozar da lectura". *Faro De Vigo*.
3. ↑  Ramón Nicolás. "Os territorios escuros da sociedade: «Conduce rápido», de Diego Ameixeiras. Crítica de Ramón Nicolás". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2020. Consultado o 24 de abril de 2020.
4. ↑  Ficha Arquivado 14 de marzo de 2018 en Wayback Machine. en BiTraGa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25512385
* BiTraGa: 5435
* ISBN: 978-84-9914-781-9

 |
En psicolingüística, chámase **condicionamento** a un mecanismo fisiolóxico de asociación entre un estímulo e un proceso de excitación interna ou externa repetido que a segue inmediatamente (ou polo menos pouco despois).

A asociación que realiza o individuo transfire a eficacia ao estímulo inicial que desencadea as reaccións que dependían inicialmente da excitación. Por exemplo, no famoso experimento do can de Pavlovski, a percepción do alimento desencadea o proceso de salivar nun can; se esa percepción do alimento é precedida dun son de campaíña varias veces, entón poderase desencadear a salivación con só o son da campaíña. O que se produciu foi unha transferencia de eficacia.

No así chamado *condicionamento pavloviano*, o suxeito pasivo sofre a situación experimental estímulo-resposta. En contraste con este, no *condicionamento operante* proposto por Skinner, o suxeito é libre de axir, mais a súa resposta é seguida dun reforzo que establece, así, o circuíto estímulo-resposta.

Este enfoque condutista resultou decisivo na formulación de diversas teorías. Especialmente, na adquisición da linguaxe, deu lugar á aparición do método condutista ou método audio-lingual.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *condicionamento*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Condicionamento clásico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1781244
* BNCF: 17004
* BNF: 11977634z
* EBID: ID
* GND: 4032036-4
* LCCN: sh85030776

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D003213
* MeSH: F02.463.425.179
* NCIt: C41258
* UMLS: C0009647

 |
**Antonio García Hermida**, nado en Vilalba o 7 de abril de 1885 e finado na mesma vila o 4 de setembro de 1939, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Placa en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de VilalbaPlaca en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de Vilalba
En 1902 editou en Vilalba o xornal manuscrito *Ideal Villalbés*, colaborou en *El Eco de Villalba* e fundou e dirixiu os periódicos *Azul y Blanco* e *Heraldo de Villalba*. Tamén colaborou en *Ilustración Gallega*. Asinou os seus escritos cos pseudónimos *D'Aponte*, *Garcimida* e *Ragrech*. Militou nas Irmandades da Fala, sendo secretario da Irmandade de Vilalba.

Foi pai do escritor Xosé Luís García Mato, que recolleu os seus poemas e contos e os publicou en 1973 co título *Charetas*.

Obra
----

* *Los niños y los árboles*, 1914.
* *La herencia de Juanillo*, 1914.
* *El jardín de Roberto*, 1919 (premiado polo Ateneo-Biblioteca de Ribadeo).
* *El huérfano y la esperanza* (diálogo en verso).
* *Charetas*, 1973.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da literatura galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-019-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8201235
* WorldCat
* VIAF: 1490156012428949700006
* BNE: XX1279825
* OL: OL2092821A

 |
O **convento da** **Purificación da Sagrada Virxe María**, tamén chamado **convento de San Martiño de Pantón**, é un edificio relixioso situado na parroquia de Pantón, no concello do mesmo nome. Atópase ó carón da igrexa parroquial.

Historia
--------

En 1569 o párroco de Santa María de Río, Alfonso Ares legou no seu testamento a casa patrucial, chamada de Ferreirós, sita en San Martiño de Pantón, con tódolos mobles e inmobles dos que era ou puidese ser dono, para edificar un convento que sirva de acougo e albergue a relixiosos da orde de San Domingos. O seu propósito de formar un convento foi informado favorablemente polas xerarquías diocesana e dominica, e presentouse ó Capítulo Provincial, celebrado en Valladolid o 7 de maio de 1569. Alí os capitulares ordenaron a súa execución, é dicir axuntalos relixiosos precisos e mandalos a Pantón. Contaba co número mínimo de relixiosos esixido polas constitucións dominicas: doce freires e un prior..

Nun principio o seu que facer estaría centrado primordialmente en levantala casa ou adecentela vella, e en atender a parroquia. Organizarían misións e quizais abriran estudo de Gramática e de Artes.

O convento tiña categoría de vicariado; logo ó final, acadou o de priorado. Algúns dos vicarios foron frei Pedro Fernández (1603), frei Nicolao de Avedaño (1605), frei Pedro Díaz (1611-1613), frei Xoán de Huerta (1617) e frei Xusto de Oviedo (último vicario do convento).

A estadía dos dominicos en Pantón foi breve. A partir de 1617 comezan a xestionar o traslado a Monforte de Lemos, o que encaixaba moi ben cos afáns expansionistas da orde dominica. A razón principal para o traslado sería por motivos económicos ó ser as súas posesións máis ben limitadas. De xestionar o cambio encargouse o prior frei Xusto de Oviedo, que viaxou a Roma para acadar o permiso de abandono de Pantón e fixación da comunidade en Monforte de Lemos, o que obtivo mediante a bula do papa Gregorio XV o 12 de marzo de 1621.

O priorado quedou convertido nunha simple reitoral. Nela viviu un frade dominico como encargado da parroquia e da administración dos bens, agora de San Xacinto de Monforte de Lemos.

Foi adquirido recentemente por un empresario de Pantón residente nas Canarias, onde posúe unha cadea de hoteis.

Galería de imaxes
-----------------

Notas
-----

1. ↑  Frei Juan López: *Historia de Santo Domingo y su orden*
2. ↑  Rielo Carballo, Isaac (2000). *Pantón, historia e fidalguía*. Compostela. ISBN 84-8064-095-2.
Coordenadas: 43°04′26.6″N 9°04′29.5″O﻿ / ﻿43.074056, -9.074861
A **Arquiña de Vilaseco** é un monumento megalítico situado nas proximidades do lugar de Vilaseco da parroquia de Castrelo, no concello de Vimianzo. Forma parte do Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte.

Descrición
----------

A mámoa está situada nunha típica paisaxe megalítica con brañas e pequenos lombos topográficos, dominando a contorna, sobre todo cara ao oeste e ao norte onde adquire uns tres metros de altura. Chama a atención a gran dimensión do túmulo, de 37 metros de longo por 32 de largo.

No interior, atópase unha anta máis modesta para o tamaño da mámoa. De estrutura clásica, con cámara poligonal e corredor desenvolvido cara ao leste. A falta dunha escavación en profundidade, consérvanse catro esteos da cámara, e aparece un do corredor ademais da propia tampa. O máis probábel é que as pedras que faltan estean a formar parte do muro divisorio das leiras, muro que divide en dous o monumento. Con todo, o seu estado de conservación é bo, dada a pouca profundidade do cono de violación.

En outubro de 2014 uns traballos de reforestación danaron tanto a mámoa como a anta.

Notas
-----

1. ↑  Lado, J. V. (2014-10-06). "Trabajos forestales dañan la mámoa A Arquiña de Vilaseco". *La Voz de Galicia*. Consultado o 2016-08-28.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Megalitismo en Galicia
* Dolmen
* Mámoa

### Ligazóns externas

* 

* Arquiña de Vilaseco na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
**Diego Martínez Santos**, nado en Avilés en 1982,é un físico e investigador galego. No 2013, gañou o Young Experimental Physicist Prize polos seus traballos no experimento LHCb do LHC, recoñecemento concedido pola Sociedade Europea de Física.

Traxectoria
-----------

Criado en Foz, estudou Física na Universidade de Santiago de Compostela e traballou como investigador posdoutoral no Instituto Nacional de Física Subatómica de Holanda. Desenvolveu o seu traballo de investigación no acelerador de partículas LHC de Xenebra (Suíza), e dirixe un grupo de análise no Laboratorio Europeo de Física de Partículas (CERN). Foi o principal responsable dun experimento no acelerador de partículas LHC de Xenebra que analizou as desintegracións dunha partícula chamada mesón Bs, cuxas conclusións cadraban co modelo estándar da Física e a súa explicación do Universo.

Notas
-----

1. ↑  "Documento EPS" (PDF).
2. ↑  "Artículo en Free University Amsterdam".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42908540
* ORCID: 0000-0002-6438-4483
* ResearcherID: I-2743-2015

 |
**Aristilo** (s. -IV - -III) foi un astrónomo grego, que canda Timocares de Alexandría, compilou un dos primeiros catálogos de estrelas que se coñecen e que foron utilizados posteriormente para establecer a precesión dos equinoccios.

Aristilo como Timocares traballaban no Museo de Alexandría e foron destacados partícipes na realización dunha compilación sistemática da posición de estrelas e planetas facendo uso de instrumentos graduados. Os datos do devandito catálogo foron utilizados por Hiparco de Nicea para descubrir a precesión dos equinoccios ao comparar as súas observacións das posicións de diversas estrelas coas obtidas por Aristilo e Timocares século e medio antes. Pola súa banda, Tolomeo usou as posicións dos planetas recollidos por Aristilo e Timocares para deducir a súa teoría sobre o movemento dos planetas.

Véxase tamén
------------

* Matemática helénica.
* Astronomía na Antiga Grecia.

Notas
-----

1. ↑  Blackwood, páx. 550 fala de 295 a.C. mentres que no libro Approximates: Webster's Quotations, Facts and Phrases indica arredor de 280 a.C.
2. ↑  Time's Telescope (1821), páx. 101

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |

### Bibliografía

* BLACKWOOD: Blackwood's magazine, Volume 94. 1863  (en inglés).
* WEBSTER: Approximates: Webster's Quotations, Facts and Phrases. Icon Group International, Inc. 2008.  (en inglés).
* TIME: Time's Telescope. Sherwood, Gilbert and Piper. 1821.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q253458
* Treccani: aristillo
* zbMATH: aristyllus-of-samos.

 |
**Antonio Goy Díaz**, nado en Lugo en 1900 e finado en Almería en 1976, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Goy Ulloa. En 1917 comezou a colaborar na prensa de Lugo no xornal *La Idea Moderna*, dirixiu a revista *Juvenilia* (1918), foi redactor de *La Provincia* e dende 1931 de *El Progreso*, do que chegou a ser redactor-xefe, e foi presidente da Asociación da Prensa de Lugo. Oficial de telégrafos dende 1918, foi xefe de telégrafos de Foz nos anos vinte. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 dirixiu o semanario falanxista *Azul* ata xuño de 1937, cando foi nomeado delegado provincial de prensa do Estado. Foi subdelegado do Estado para Prensa e Propaganda de Lugo. Dende 1947 exerceu un tempo como xefe do Corpo de Telégrafos de Madrid, á vez que cultivou a súa vocación como escritor. En 1964 foi nomeado Delgado-xefe provincial do Centro de Telecomunicación de Almería.

Obra
----

* *Entre o clavo i-a ferradura (contos e poemas do ferreiro Mocles)* (1928).
* *Rutas de turismo. 1ª ruta. Lugo-Otero de Rey-Villalba-Vivero* (1940).
* *Las cinco hijas de Miramontes* (novela).
* *Augusta* (novela).

Vida persoal
------------

Casou con Isabel Veloso Calvo en 1923.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Almería*, 24-2-1976, p. 17.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-6-1937, p. 4.
3. ↑  *El Progreso*, 20-3-1964, p. 5.
4. ↑  *El Norte de Galicia*, 23/11/1922, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernandez Pacios, X. R. (2017): "O Foz de 1939 nos ollos de Antón Goi Díaz", no blog *O gabinete de Foz*, 5 de xaneiro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383083
* BNE: XX1294088

 |
**Diego José Ferrero**, máis coñecido como **Di Ferrero**, nado en Campo Grande o 11 de xuño de 1985, é o vocalista da banda brasileira NX Zero.

Traxectoria
-----------

A primeira vez que se escoitou falar de Di Ferrero foi nun programa de Xuxa en 1997, onde cantou unha canción de Michael Jackson e realizou un dos seus bailes tamén.

Diego entrou a NX Zero no ano 2004, pouco tempo antes da saída de Yuri Nishida. En decembro de 2008 o cantante sufriu un accidente de moto, onde se quebrou unha perna, polo tanto nalgúns espectáculos presentouse nunha cadeira de rodas.

Di aparece todos os anos en Altas Horas xunto cos integrantes de NX Zero. Foi escollido como o máis guapo do ano no *VMB (brasileiro)* de 2007, e gañou o *Colirio Nacional* de 2008 pola revista Capricho. NX Zero tamén gañou o premio á banda do ano en 2009 no programa de televisión *Domingão do Faustão*.

### Participacións

Diego gravou en conxunto coa cantante Nelly Furtado a versión en portugués da canción *"All Good Things (Come to an End)"* para a edición brasileira do disco *Loose*. Participou tamén na canción *"Todo passa"* do rapper Túlio Dek e gravou unha canción coa banda Rouge.

O cantante tamén gravou *Abra a Felicidade* xunto con Pitty e MV Bill. A canción foi o tema da campaña publicitaria no verán de 2009 de Coca-Cola.

### Discografía

**CDs**

* *Diálogo?* (2004)
* *NX Zero* (2006)
* *Agora* (2008)
* *Sete Chaves* (2009)
* *Projeto Paralelo* (2010)

**DVDs**

* *MTV ao Vivo - 5 Bandas de Rock* (2007)
* *65 horas até aqui* (2008)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391271
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 5604398

 |
Coordenadas: 37°10′38″N 3°35′44″O﻿ / ﻿37.17722, -3.59556

Palacio da Chancillería.
O **Arquivo da Real Chancillería de Granada** é un arquivo onde se conservan os fondos documentais da Real Chancillería de Granada. Primeiro estivo nos baixos do Palacio da Chancillería, un lugar pouco axeitado que por un desbordamento do río Darro propiciou a perda un número importante de atados. Ademais durante a Guerra Civil española unha parte dos seus fondos destruíronse para fabricar pasta de papel. En 1963 o arquivo trasladouse á Casa do Padre Suárez, os fondos están nun edificio construído para tal fin no antigo xardín. Son 31.300 atados agrupados en dez seccións ademais de 6.834 libros. Tamén dispón dunha biblioteca especializada e un cadro de persoal de 14 persoas, o número de prazas para investigadores do arquivo é de 40. Ademais dos fondos da Chancillería tamén conserva outros fondos procedentes de xulgados.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arquivo da Real Chancillería de Granada***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8203680
* WorldCat
* VIAF: 146039038
* BNE: XX85363
* BNF: 165366922
* CANTIC: a1115259x
* Censo-Guía: 10289
* GND: 1019904-4
* LCCN: n88069086
* SUDOC: 10206198X

 |
**Anna Caula i Paretas**, nada en Xirona o 6 de abril de 1971, é unha adestradora de baloncesto feminino e política catalá, deputada no Parlamento de Cataluña na XI lexislatura pola coalición Junts pel Sí e na XII pola coalición electoral Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí.

Traxectoria
-----------

Anna Caula é adestradora superior de baloncesto pola Federación española de baloncesto (1996) e ten estudos de psicoloxía pola Universidade Aberta de Cataluña.

Foi adestradora de diferentes clubs de baloncesto de Xirona: Grupo Excursionista e Deportivo Xerundense (GEIEG), o CB Bañolas, o CD Maristas Girona e o CD Santa Eugenia.

Adestradora do Uni Girona Club de Bàsquet dende a tempada 2008-2009 en que o equipo militaba na liga Feminina 2 de Baloncesto de España á tempada 2013-14 da Liga Femenina de Baloncesto. Durante as seis tempadas que dirixiu o equipo conseguiu, no seu primeiro ano, o ascenso do equipo á Liga Femenina de Baloncesto, dous segundos postos na máxima competición nacional, dúas participacións na Copa da Raíña, dúas presenzas nos playoffs e unha final de Supercopa. Dende o ano 2014 é directiva do Uni Girona Club de Bàsquet.

Foi adestradora da categoría Sub-20 da Selección feminina de baloncesto de España, onde conseguiu no Campionato Europeo de Baloncesto Feminino Sub-20 dúas medallas de Ouro (2012 e 2013) e unha medalla de prata (2014).

Nas Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015 formou parte da candidatura independentista Junts pel Sí no número 2 da circunscrición electoral de Xirona obtendo o escano de deputada no Parlamento de Cataluña.

Nas Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2017 volveu ser elixida como deputada no Parlamento de Cataluña na XII lexislatura autonómica de Cataluña pola coalición electoral Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí.

Notas
-----

1. ↑  "Anna Caula no entrenará al Spar Unigirona la próxima temporada".
2. ↑  "Anna Caula entrenará a la sub*20 en el Eurobasket"*.
3. ↑  "Anna Caula: "El camino iniciado nos debe llevar a la selecció catalana"".
4. ↑  "Los 135 diputados del Parlament de Catalunya tras el 21-D".

* Portal:Cataluña
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20875398
* IMDb: nm8126752

 |
**Aristotelismo** é o nome de calquera corrente filosófica que segue o pensamento do filósofo da antiga Grecia Aristóteles (384 — 322 a.C.), especialmente dos filósofos Avicena e Averroes, e despois progresivamente adoptada nos séculos XII e XIII pola escolástica, grazas á reconciliación da filosofía de Aristóteles e o cristianismo por Tomé de Aquino.

O termo *aristotélico* pode empregarse no sentido de "comentarista das obras de Aristóteles" (ben sexan de aristotélicos como Alexandre de Afrodisia ou Averroes, ou neoplatónicos como Amonio de Hermia, ou Simplicio de Cilicia).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* René Descartes.
* Galileo.
* Metafísica.

### Bibliografía

* Albin, Michel (1998): *Dictionnaire des philosophes, Encyclopaedia Universalis*.
* Bianchi, Luca (1993): "Les aristotélismes de la scolastique", en Bianchi & Randi, *Vérités dissonantes. Aristote à la fin du Moyen Âge*. Fribourg / París.
* Sorabji, R. (2005): *The Philosophy of the Commentators 200-600 AD*. Cornell: Cornell University Press.

### Ligazóns externas

* Textos de filósofos *(en francés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q263307
* AAT: 300055957
* BNCF: 19144
* BNF: 12039653g
* BRE: 1828408
* JSTOR: aristotelianism
* MAG: 2780075898
* PSH: 2613

 |