Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Evaristo Pérez de Castro.

**Evaristo Pérez de Castro Colomera**, nado en Valladolid en 1778 e finado en Madrid o 28 de novembro de 1849, foi un político español, secretario de Estado (1820-1821) e presidente do Consello de Ministros (1838-1840), Gran Cruz da Orde de Carlos III.

Traxectoria
-----------

Foi deputado nas Cortes de Cádiz, onde tivo un papel activo ao reclamar a soberanía nacional para as mesmas trala invasión napoleónica. Como primeiro secretario das mesmas, subscribiu o célebre Decreto de constitución de Cortes de 24 de setembro de 1810, onde aquelas se reclamaban depositarias da mesma.

Foi enviado como extraordinario en Lisboa en 1809-10, e a xunta de goberno comisionouno para ir a Baiona a entrevistarse con Fernando VII, cativo de Bonaparte. Foi deputado a Cortes en 1814, e entre 1817 e 1820 ministro de España nas cidades hanseáticas. Como Ministro de Graza e Xustiza durante o Trienio liberal (18 de marzo de 1820-2 de marzo de 1821), decretou a amnistía do 23 de abril de 1820, que permitiu o regreso a España dos afrancesados que se exiliaran como consecuencia da represión e persecución exercida contra eles por Fernando VII. Trala década ominosa e o falecemento do rei, volveu á diplomacia.

Coa promulgación da Constitución de 1837 evolucionou cara a posturas moderadas. En momentos particularmente turbulentos, a raíña rexente María Cristina chamouno para encomendarlle a presidencia do Consello de Ministros, á fronte dun gabinete que combinaba moderados e progresistas. Estivo un ano e medio á fronte do goberno (9 de decembro de 1838-20 de xullo de 1840), con dúas reorganizacións en novembro do 39 e marzo do 40. Baixo o seu mandato, Baldomero Espartero firmou no seu nome e no da rexente o Convenio de Bergara, que puxo fin á Primeira Guerra Carlista.

O goberno de Pérez de Castro promulgou unha lei electoral que creaba pequenos distritos (favorables aos moderados) e usou da iniciativa lexislativa para presentar ante as Cortes a Lei de Concellos (1840), que preconizaba un modelo centralista de corte francés, coa designación dos alcaldes por parte do goberno. A aprobación desta lei dividiu a sociedade política da época e terminou coa renuncia da rexente María Cristina, por non avirse a negar a súa sanción da lei. Con Espartero encumiado como rexente, Pérez de Castro emigrou a Francia e non regresou até a súa caída en 1843.

Realizou a edición de *Una correspondencia de Godoy con la reina María Luisa* (Madrid, 1814) e foi un dos principais protectores de Francisco de Goya, que o inmortalizou nun retrato, así como á súa sobriña Sabasa García.

| Reinado de Isabel II de España |
| --- |
| *Segue a:* Bernardino Fernández de Velasco | **Evaristo Pérez de Castro Colomera**(1838-1840) | *Precede a:* Antonio González y González |
| Presidente do Goberno de España |

Notas
-----

1. ↑  Barbastro (1993), p. 22

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Evaristo Pérez de Castro Colomera Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Barbastro Gil, Luis (1993). *Los afrancesados: Primera emigración política del siglo XIX español (1813-1820)*. Col. Monografías. Madrid: Consejo Superior de Investigaciones Cientificas. ISBN 978-8400050047.

### Outros artigos

* Lista de presidentes de España.

### Ligazóns externas

* Ficha en www.senado.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1381550
* WorldCat
* VIAF: 87329114
* BNE: XX1599381
* DBE: evaristo-perez-de-castro
* GEC: 0050269
* GND: 1235264491
* PARES: 134331
* SNAC: w6rz0pgv
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 87740
* Senadores de España (1834-1923): 2208

 |