recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Laura Cid Rascado**, nada en Vigo en 1999, é unha artista galega.

Traxectoria
-----------

Graduouse na Facultade de Belas Artes de Pontevedra da Universidade de Vigo en 2022. Ten o Grao Profesional de Música desde 2020, cursado no Conservatorio Profesional de Música de Vigo e o CMUS Manuel Quiroga de Pontevedra. En 2022 tocaba na Banda de Música de Beade como clarinetista.

Para o traballo de fin de grao fixo unha especie de libro ou conto en formato acordeón realizado con ilustracións, sen ningún tipo de texto, que estivo exposto no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco).

En 2023 gañou a III edición do Premio de Álbum Ilustrado "Alberte Quiñoi" con *Maruchi e o gancho*. O xurado, que estaba formado por Tamara Andrés, Armando Requeixo, Óscar Villán, Carlos Loureiro e Sara Valcárcel, destacou: 

> 
> 
> este álbum ilustrado que é unha historia que se entretece perfectamente a través de texto e imaxe, tecida con ritmo, claridade e ollada poética. Presenta un nó que a protagonista ten que desenredar o cal se vai enfiando de xeito equilibrado, tenro, humorístico, perspicaz. Trátase, ademais, dun álbum ilustrado perfectamente apto para todos os públicos.
> 
>

Premios
-------

* 2023: III edición do Premio de Álbum Ilustrado "Alberte Quiñoi" con *Maruchi e o gancho.*

Notas
-----

1. ↑  "Laura Cid Rascado, proceso y dossier" (PDF). *marcovigo*. Consultado o 24 de maio de 2023.
2. ↑  Veiga, Laura (24 de maio de 2023). ""Non adoito debuxar persoas; relaciono as súas características cun animal que as representa"". *Nós Diario*: 32.
3. ↑  Docampo, Lois (2023-04-12). "Laura Cid Rascado gana la tercera edición del premio Alberte Quiñoi". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2023-05-24.
4. ↑  Sara (2023-04-11). "Laura Cid Rascado gaña o III Premio de Álbum Ilustrado "Alberte Quiñoi"". *Editorial Galaxia*. Consultado o 2023-05-24.
5. ↑  asociacionescritoras-es (2023-05-03). "Laura Cid Rascado gaña o III Premio de Álbum Ilustrado Alberte Quiñoi Axenda cultural AELG::". Consultado o 2023-05-24.
***Todos os días*** é unha novela xeracional de Alberto Ramos, publicada por Sotelo Blanco Edicións en 2012. Nese mesmo ano acadou o Premio Vicente Risco de Creación Literaria.

Trama
-----

Iván é un xornalista de Carballo de 27 anos, que vive en Santiago de Compostela. Logo de trabalar como redactor nun xornal, a empresa pechou e quedou desempregado. A dous meses de que se lle remate a prestación do subsidio por desemprego, leva unha rutina diaria de total inactividade.

O luns 19 de novembro ten que ir á oficina de emprego para selar a tarxeta de parado. Como adoita deitarse tarde, queda durmido, e o seu amigo Marcos ten que ir espertalo. Ten o quentador de auga avariado, e dálle preguiza chamar ao caseiro. Logo de ir á oficina de emprego queda para comer cunhas amigas no barrio de San Pedro. O martes vai a unha entrevista con persoal do Servizo Galego de Colocación para procurar atopar traballo. Pola noite, logo de comezar cun gin tonic, colle unha borracheira ben gorda. O mércores volve espertalo Marcos, que procura animalo para que cambie de vida. Pola tarde vai a Vigo á presentación dun libro do seu antigo xefe, ao que quere pedir explicacións polo peche do xornal. Porén, cando coincide con el non se atreve a facerlle reproche ningún.

O xoves vai a Carballo, a visitar o seu pai, que está doente. A súa irmá, Inma, pídelle que quede vivir con eles para botarlle unha man e coide o seu pai. El négase. O venres vai a Vigo para testificar nun xuízo dunha fotógrafa compañeira, que demandou á empresa en que traballaban. Porén, finalmente a rapaza chega a un acordo e non se celebra o xuízo. Toma un café con ela e regresa a Compostela. Como está arrefriado, déitase cedo. O sábado queda para comer con Marcos, pero discuten e enfádanse, logo de que este lle diga que debe visitar un médico, pois cuspe sangue. Despois vai de novo a Carballo para dicirlle a Xoán, o marido da súa irmá, que non ten pensado ir vivir alá con eles. Regresa á súa casa e bótase a durmir. O domingo esperta tarde. Xa á noitiña chama ao caseiro para que vaia arranxarlle o quentador. O luns pola mañá, mentres lle arreglan a auga quente, decide ir ao médico.

Narración
---------

A obra está narrada en terceira persoa cun narrador omnisciente. Está ambientada principalmente en Santiago de Compostela, con situacións en Carballo e Vigo. O tempo narrativo abrangue unha semana. O tempo histórico é en outono, a finais do mes de novembro.

Os temas tratados son os efectos da crise económica na mocidade, creando unha falta de horizonte de expectativas que afecta á autoestima das persoas. Trátase o peche de medios de comunicación escritos; así, hai elementos autobiográficos, pois o autor viviu en primeira persoa o peche de *Xornal de Galicia* en 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do libro na web da editorial.
O **Gloster E.28/39**, (tamén coñecido como **Gloster Whittle**, **Gloster Pioneer**, ou **Gloster G.40**) foi o primeiro avión a reacción británico e voou por vez primeira no ano 1941. Foi o cuarto reactor en voar, tras o alemán Heinkel He 178 (1939), o termorreactor italiano Caproni Campini N.1 (1940), e o alemán Heinkel He 280 (1941).

O E.28/39 foi o produto dunha especificación emitida polo Ministerio do Aire para un avión axeitado para probar os novos deseños de propulsión a chorro que Frank Whittle desenvolvera durante os anos 30. Gloster e o deseñador xefe da compañía, George Carter, traballaron con Whittle para desenvolver un avión convencional equipado cun motor turborreactor Power Jets W.1. A aeronave voou por vez primeira o día 15 de maio de 1941 e fabricáronse un par de E.28/39 para o programa de probas. Tras uns iniciais informes satisfactorios, eses avións continuaron voando para probar deseños de motores cada vez máis refinados e novas características aerodinámicas. A pesar da perda do segundo prototipo, debido a un mantemento pouco axeitado que causou un fallo crítico nun alerón, o E.28/39 foi considerado un éxito.

O E.28/39 achegou unha valiosa experiencia inicial co novo tipo de propulsión e levou ao desenvolvemento do Gloster Meteor, o primeiro caza a reacción operacional en entrar en servizo cos Aliados. O primeiro prototipo continuou os voos de proba ata 1944 e foi retirado do servizo. En 1946 foi transferido ao Museo da Ciencia de Londres, onde segue exposto a día de hoxe.

Notas
-----

1. ↑  "Gloster Aircraft, E28/39, (without engine)". *Science Museum Group Collection* (en inglés). Consultado o 2022-04-23.
**Mirah**, nada como **Mirah Yom Tov Zeitlyn** en Filadelfia (Pensilvania) o 17 de setembro de 1974, é unha músico e compositora estadounidense baseada en Brooklyn, Nova York.

Traxectoria
-----------

Despois de comezar a súa carreira na escena de Olympia, Washington, a finais dos anos 90, publicou unha serie de álbums en solitaria a través de K Records que tiveron u ha boa recepción, como *You Think It's Like This but Really It's Like This* (2000) e *Advisory Committee* (2002). O seu álbum de 2009 *(a)spera* chegou ao número 46 da lista *Billboard Top Heatseekers*, e o seu álbum colaborativo de 2011 *Thao + Mirah* chegou ao 7.
Mirah publicou once álbums en solitario e gravacións colaborativas, varios EPs e sinxelos en 7", e achegou temas a unha ampla variedade de recompilatorios. Mirah colaborou con artistas como Phil Elvrum de The Microphones, Tune-Yards, Susie Ibarra, Jherek Bischoff e Thao Nguyen.

Notas
-----

1. ↑  "Mirah Biography, Songs, & Albums". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2023-10-09.
2. ↑  "Thao & Mirah". *Billboard* (en inglés). Consultado o 2023-10-09.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Mirah
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos birmanos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Ava** ou **Inwa** (en birmano: အင်းဝမြို့) é unha cidade da división de Mandalay, Myanmar. Localízase no sur de Amarapura, á beira do río Irauadi Recibe tamén o nome de **Ratnapura** (cidade das xemas en pali).

Historia
--------

Foi fundada no século XIV polos shan, e entre 1364 e 1841 foi capital de Birmania. Foi destruída en 1572 mais, en 1634, volveu ser unha metrópole relevante coa dinastía Taungú. Cuando Alaungpaya creou a dinastía Konbaung no século XVIII, ser capital por un tempo e, mesmo, con posterioridade, a dinastía construiu Amarapura e Mandalay. En 1752, os mon rebeláronse contra o poder birmano e saquearon Ava. Finalmente, en 1841, un sismo destruíu a cidade e a capital moveuse para Amarapura. 

Hoxe da antiga capital só quedan ruínas das súas murallas, un palacio e varias pagodes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2199759
* WorldCat
* VIAF: 7144648138480572112
* BNF: 131787095
* EBID: ID
* GEC: 0006258
* GeoNames: 1328744

 |
**Viktor Krovopuskov** (en ruso: Виктор Кровопусков), nado en Moscova o 29 de setembro de 1948, é un tirador de esgrima ruso, xa retirado, gañador de catro medallas olímpicas de ouro.

Traxectoria
-----------

Participou, aos 27 anos nos Xogos Olímpicos de 1976 celebrados en Montreal, gañando a medalla de ouro na proba individual e por equipos da modalidade de sabre, éxito que repetiu nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova.

Ao longo da súa carreira gañou catorce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas oito de ouro; así como dúas veces a Copa do Mundo da especialidade. No ano 1976 foi galardoado coa Orde da Bandeira Vermella do Traballo e en 1980 coa Orde de Lenin.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* www.olympic.org - Viktor Krovopuskov
* *(en inglés)* www.sports-reference.com - Viktor Krovopuskov

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q719353
* BRE: 2114008
* Munzinger: 01000051835
* Sports Reference: viktor-krovopuskov-1

 |
Unha das portadas da revista en 1934.
***Weird Tales*** é o nome dunha revista norteamericana de ciencia ficción, fantasía e terror, catalogábel dentro das chamadas revistas pulp. O seu primeiro número data do mes de marzo de 1923. Foi lanzada en Chicago por J.C. Henneberger, un xornalista admirador do xénero macabro.

Traxectoria
-----------

### 1ª etapa

Edwin Baird foi o primeiro editor da revista. O seu asistente chamábase Farnsworth Wright. Este substituíu a Baird despois de 14 números. Wright outorgou a *Weird Tales* unha identidade definida, e foi quen primeiro se decidiu a publicar os traballos do seu máis famoso colaborador, H. P. Lovecraft, ao mesmo tempo que do moi popular na época Seabury Quinn. Outro famoso colaborador de *Weird Tales* foi Robert E. Howard, creador de Conan o Bárbaro.

Wright ofreceu unha oportunidade a novos autores como Robert Bloch e Clark Ashton Smith, que logo triunfarían no xénero. Seguiu editando a revista até marzo de 1940, morrendo en xuño do devandito ano.

*Weird Tales*, como a tamén mítica revista *Black Mask*, atravesou graves problemas económicos ao sufrir a competencia crecente do cómic, a radio e as novelas baratas. Tras a morte de Lovecraft e o retiro de Wright, *Weird Tales* cambiou de orientación, pero a súa vida foi declinando até o seu peche definitivo en setembro de 1954, deixando atrás 279 números.

### 2ª etapa

A editora que tomou a substitución de Wright, Dorothy McIlwraith, distinguiuse por abrir canles a novos escritores tan importantes como Manly Wade Wellman, Fritz Leiber, Henry Kuttner, C. L. Moore, Theodore Sturgeon, Joseph Payne Brennan e Margaret St. Clair, algúns deles continuadores da obra de Lovecraft, incluíndo o seu testamenteiro August Derleth.

*Weird Tales* resucitou en 1988 da man de George H. Scithers, John Gregory Betancourt e Darrell Schweitzer, renovando as tiradas co número 280. A partir daquela, como outras publicacións parecidas, tivo un éxito comercial relativo, aínda que deu a coñecer a novos valores da narrativa macabra como Tanith Le, Brian Lumley e Thomas Ligotti.

No ano 2005 Weird Tales foi vendida á editora Wildside Press, e pasou a periodicidade bimestral.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Weird Tales*** |

### Ligazóns externas

* Wildside Press – actual editora. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1136124
* WorldCat
* VIAF: 174982111
* ISSN: 0898-5073
* LCCN: n77018785
* TESF: weird\_tales

 |
Unha **crêpe** é un tipo de masa moi delgada, normalmente feita de fariña de trigo (*farine de froment*). Malia que as crêpes están a miúdo asociadas coa Bretaña, unha rexión no noroeste de Francia, o seu consumo é xeneralizado en Francia, Bélxica, o Canadá, e moitas partes de Europa, norte de África, e América do Sur. As crêpes sérvense cunha gran variedade de recheos, dende o máis sinxelo con só azucre até.

Historia
--------

As crêpes son orixinarias da rexión da Bretaña, no oeste de Francia, onde se chaman *krampouezh*. No presente é un prato consumido a diario en todo o país, especialmente no *Chandeleur* ou Día da Candeloria, como parte da tradición local (adoitan servirse acompañados de sidra). Nesta rexión francesa distínguense dous pratos semellantes: as *crêpes* elaboradas con trigo duro xeralmente reservadas ós doces e as galettes elaboradas con trigo mouro, en xeral reservadas a recheos salgados. Este tipo de trigo escuro foi traído a Europa dende a China e o seu paso por Europa Oriental deu orixe a unha comida semellante, os blinis.

En Europa Central, chámanse *palačinka* (República Checa, Serbia, Croacia), *palatschinken* (Austria), *palachinca* (Bulgaria) ou *palacsinta* (Hungría), termos todos derivados do latín *placenta*. Segundo os estudos realizados, a orixe deste prato atópase na época do Imperio Romano, e as nacións que xurdiron nas súas antigas provincias eventualmente continuaron preparándoo a través dos séculos. Na maioría das rexións alemás é *pfannkuchen* e en neerlandés *pannenkoeken* (que provén de unir as verbas ‘tixola’ e ‘torta’).

En Galicia e Asturias son, tradicionalmente, típicas do entroido. En Galicia chámanse filloas, e en Asturias fayuelos ou frixuelos.

Notas
-----

1. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  "Comment faire des crêpes ? | Pourquoi Comment : Les réponses à vos questions !". *www.pourquoicomment.fr*. Arquivado dende o orixinal o 07 de xuño de 2017. Consultado o 11 de xaneiro de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Crêpe Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Filloa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12200
* EBID: ID
* GND: 4010703-6
* JSTOR: crepes

 |
**Philippe Halsman**, nado en Riga o 2 de maio de 1906 e finado en Nova York o 25 de xuño de 1979, foi un fotógrafo letón-estadounidense moi coñecido polos seus retratos de personaxes célebres.

Traxectoria
-----------

Nado en Riga no seo dunha familia xudía. Estudou enxeñaría en Dresde. En 1928 fue acusado publicamente de parricidio; o seu pai que tiña por nome Morduch caeu e morreu durante unha excursión campestre nos alpes austríacos, con todo a xente dos arredores non dubidou en acusalo de cometer asasinato, influídas pola súa orixe xudía e do antisemitismo existente e a falta doutras probas. Sería levado a xuízo e condenado a catro anos de cárcere e de non ser pola presión dun destacado grupo de intelectuais, entre os que se atopaban Sigmund Freud, Thomas Mann e Albert Einstein, pasase entre reixas máis tempo dos dous anos que de seu estivo. Despois instalouse en París onde traballou como fotógrafo de moda independente e colaborou na revista Vogue. En 1940, comezada a segunda guerra mundial e ante a inminente chegada do exército alemán marchou aos Estados Unidos con axuda de Albert Einstein, onde alcanzaría fama mundial, chegando a realizar máis de cen portadas para a revista Life. En 1947 obtivo a nacionalidade estadounidense.

Notas
-----

1. ↑  Jonathan Jones (21 de xuño de 2009). "Culture. Alfred Hitchcock, Philippe Halsman (1963)" (en inglés). The Guardian. Consultado o 4 de decembro de 2009.
2. ↑  Sougez, M.L. (2003). *Diccionario de historia de la fotografía*. Madrid: Ediciones Cátedra. p. 219. ISBN 84-376-2038-4.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Philippe Halsman Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q704572
* WorldCat
* VIAF: 2487990
* BIBSYS: 90705531
* BNF: 120399132
* BVMC: 49486
* CiNii: DA06128029
* DeutscheBio: 119032953
* Discogs: 2235891
* Europeana: ID
* FAST: 47384
* GEC: 22110466
* GND: 119032953
* IMDb: nm1812815
* ISNI: 0000000080816640
* KulturNav: ID
* LCCN: n79145411
* Luminous-Lint: Philippe\_\_Halsman
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0176397
* NLA: 35164992
* NPG: mp07798
* NTA: 071545018
* OL: OL223055A
* openMLOL: 213236
* RKD: 236981
* SNAC: w60c56cx
* SUDOC: 028594959
* TePapa: 48788
* ULAN: 500026767

 |
**Peter John Sinfield**, nado o 27 de decembro de 1943, é un poeta e compositor inglés. É coñecido sobre todo por ser cofundador e antigo letrista da banda King Crimson, cuxo álbum de estrea *In the Court of the Crimson King* está considerado un dos primeiros e máis influíntes discos do rock progresivo.

As letras de Sinfield son coñecidas polas súas imaxes surrealistas, a miúdo involucrando conceptos comúns da fantasía,natureza ou o mar. Ás veces tamén tratan de conceptos emocionais e de conceptos históricos. Posteriormente na súa carreira adaptou o seu estilo de cmposición para adaptarse á música pop, escribindo varias exitosas cancións a artistas como Celine Dion, Cher, Cliff Richard, Leo Sayer, Five Star, e Bucks Fizz.

En 2005 Sinfield fue mencionado como un "heroe do rock progresivo" na revista *Q* polo seu traballo lírico e influencia na industria da música.

Notas
-----

1. ↑  "In the Court of the Crimson King (King Crimson) - ulike.net". *web.archive.org*. 2009-08-30. Archived from the original on 30 de agosto de 2009. Consultado o 2022-12-15.
2. ↑  "Peter Sinfield: Prog Rock Hero ~ Q Magazine 2005". *www.songsouponsea.com*. Consultado o 2022-12-16.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fractura (homónimos).
Fractura dúctil despois de esforzos axiais.
Na ciencia dos materiais a **fractura** é a separación dun corpo en dous ou máis baixo a acción dunha forza.

O estudo detallado dos procesos que conducen á fractura e o obxecto da mecánica da fractura. 

Os procesos de fractura comezan coa creación de gretas e continúan co seu crecemento até que se alcanza esta.

Tipos de fractura
-----------------

### Fractura fráxil

Fractura fráxil nun vidro.
Fractura dunha manivela de Aluminio.  
Zona clara: fractura dúctil.  
Zona escura: fractura por fatiga.
Na fractura fráxil non se produce unha deformación plástica sensíbel antes da fractura.

a tensión admisíbel nun material cristalino é:

{\displaystyle \sigma \_{\mathrm {teorica} }={\sqrt {\frac {E\gamma }{r\_{o}}}}}
onde: 

* {\displaystyle E} é o módulo de Young do material,
* {\displaystyle \gamma } é a enerxía superficial
* {\displaystyle r\_{o}} a distancia entre átomos.

Cando se crea unha greta producese unha concentración de tensións:

{\displaystyle \sigma \_{\mathrm {greta\ eliptica} }=\sigma \_{\mathrm {aplicada} }(1+2{\sqrt {\frac {a}{\rho }}})=2\sigma \_{\mathrm {aplicada} }{\sqrt {\frac {a}{\rho }}}}(Para gretas agudas)
onde: 

* {\displaystyle \sigma \_{\mathrm {aplicada} }} a carga,
* {\displaystyle a} a metade da lonxitude da greta
* {\displaystyle \rho } e o radio de curvatura do extremo da greta.

Unindo estas ecuacións:

{\displaystyle \sigma \_{\mathrm {fractura} }={\sqrt {\frac {E\gamma \rho }{4ar\_{o}}}}}
Vese que as gretas agudas ({\displaystyle \rho } pequena) e os defectos grandes ({\displaystyle a}elevada) diminúen a resistencia do material.

### Fractura dúctil

Na fractura dúctil o material defórmase antes de romper, chegando a deformacións do 50–100%. No proceso de deformación plástica disípase moita enerxía, o que ralentiza o crecemento das gretas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Callister, Jr. & William D. (2018): *Materials Science and Engineering: An Introduction.* 8th Edition. Nova York, NY, USA: John Wiley & Sons. ISBN 978-0-4704-1997-7.
* Dieter, G. E. (1988): *Mechanical Metallurgy*. Nova York, NY, USA: McGraw-Hill. ISBN 978-0-0710-0406-0.
* Garcimartin, A.; A. Guarino, L. Bellon & S. Cilberto (1997): "Statistical Properties of Fracture Precursors". *Physical Review Letters*, **79** (17): 3202-3205.
* Lewis, Peter Rhys; Ken Reynolds; Colin Gagg & Colin Gagg (2003): *Forensic Materials Engineering: Case Studies*. Boca Raton, Florida, USA: CRC Press. ISBN 978-0-8493-1182-6.

### Ligazóns externas

* Museo virtual de fallas  *(en inglés)*.
* Fracture Reconstrución dun recipiente cerámico *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5120022
* BNF: 119469536
* EBID: ID
* JSTOR: microcracks
* NDL: 00562833

 |
**Feeble Little Horse** (estilizado en minúsculas) é unha banda estadounidense de indie rock formada en Pittsburgh, Pennsilvania, en 2021. No presente o grupo está fichada polo selo Saddle Creek Records.

Historia
--------

Feeble Little Horse foi formada a principios do ano 2021 polos guitarristas Sebastian Kinsler e Ryan Walchonski, que tocaran anteriormente xuntos nun grupo de garage rock de curta vida. O dúo contou coa axuda do batería Jake Kelley para lanzar o seu traballo de estrea. O primeiro EP da banda, *modern tourism,* lanzouse en maio de 2021. O grupo ampliouse para incluír á cantante e baixista Lydia Slocum, e feeble little horse publicou o seu álbum de estrea, *Hayday*, a través do selo de Filadelfia Julia's War Recordings en outubro de 2021.

O grupo fichoiu por Saddle Creek Records en outubro de 2022, e reeditou *Hayday* tranto a trvés deste selo como da etiqueta Unstable Collective, aumentando a lista de cancións para incluír o tema "Dog Song 2" e unha remestura de "Termites" realizada polo grupo de shoegaze de Filadelfia Full Body 2. O segundo sinxelo do álbum, "Chores", foi loubado por *The New York Times* e Pitchfork tras o seu lanzamento.

O 27 de febreiro de 2023, feeble little horse anunciou o seu segundo álbum con Saddle Creek, *Girl with Fish,* e publicou o seu primeiro sinxelo, "Tin Man". Este primeiro sinxelo foi seguido por un segundo tema, "Steamroller", o 4 de abril, e un terceiro, "Pocket", o 10 de maio. O disco editouse o 9 de xuño de 2023.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *modern tourism* | 2021 | autoeditado |
| *Hayday* | 2021 | Julia's War Recordings |
| *Girl with Fish* | 2023 | Saddle Creek Records |

Notas
-----

1. 1 2  "Band To Watch: Feeble Little Horse". *Stereogum* (en inglés). 2022-12-05. Consultado o 2023-12-14.
2. ↑  "Feeble Little Horse's dizzying journey beyond the world of DIY". *WXPN* (en inglés). 2022-12-22. Consultado o 2023-12-14.
3. ↑  "Six Bands to Know from Pittsburgh’s Flourishing DIY Scene". *Bandcamp Daily*. 2022-08-30. Consultado o 2023-12-14.
4. ↑  Sacher, Andrew (2022-10-25). "feeble little horse sign to Saddle Creek, release expanded edition of debut LP & new video". *BrooklynVegan* (en inglés). Consultado o 2023-12-14.
5. ↑  Pareles, Jon; Zoladz, Lindsay (2022-10-28). "Rihanna Inches Back to Music, and 8 More New Songs". *The New York Times* (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2023-12-14.
6. ↑  Moreland, Quinn. "Feeble Little Horse: "Chores"". *Pitchfork* (en inglés). Consultado o 2023-12-14.
7. ↑  "Feeble Little Horse Announce New Album Girl with Fish" (en inglés). 2023-02-27. Consultado o 2023-12-14.
8. ↑  "feeble little horse Announce New Album Girl with Fish, Release Single "Tin Man"". *Paste Magazine* (en inglés). Consultado o 2023-12-14.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda
* Bandcamp
A **hipótese de Gaia** foi emitida polo químico James Lovelock en 1969 (aínda que publicada en 1979) sendo apoiada e estendida pola bióloga Lynn Margulis. Esta hipótese postula que a Terra se comportaría, no seu conxunto, talmente coma un ser vivo.

Esta hipótese ten relación coa bioxeografía, ciencia que se ocupa da vida en sentido global, e segundo a que todo ser vivo evoluciona interactuando estreitamente co reino mineral, o que conformaría e modelaría a biosfera terrestre (terra e atmosfera) no seu conxunto, polo que pode ser tomada como unha entidade con vida propia. Este ente é o que chaman **Gaia** ou a Terra.

Esta concepción, segundo o mitólogo *Joseph Campbell* podería converterse nun futuro nun novo mito que concerniría xa non a un pobo ou unha localidade, senón a todo o planeta, incluíndo tódolos seres que nel viven. Este novo mito indicaría como entrar en relación coa natureza e o cosmos, e a sociedade que forma parte del sería unha sociedade global, planetaria.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hipótese Gaia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208184
* EBID: ID
* GEC: 0246607
* JSTOR: gaia-hypothesis
* MAG: 174951722
* NKC: ph551602
* TESF: gaia

 |
O **Guadalete** é un río español que corre pola provincia de Cádiz, en Andalucía. Rende as súas augas directamente no océano Atlántico, logo de 138 km de percorrido.

Percorrido
----------

O Guadalete nace na serra de Grazalema, no Cerro de San Cristóbal, a unha altura de aproximada de 1000 m. Inicialmente as súas augas toman un sentido noroeste, mais ao pouco de recibir o Guadaporcín, emprende un decidido camiño cara suroeste, para abandonar logo as montañas en Puerto Serrano, topónimo significativo, e entrar na grande chaira da cunca baixa do Guadalquivir. Ao longo do seu curso pasa por algunhas das localidades coñecidos como "poboacións brancas" de Andalucía como Algodonales, Bornos ou Arcos de la Frontera. Desauga en Puerto de Santa María, na baía de Cádiz.

### Afluentes

* Dereita: Río Guadaporcín ou Guadalporcum.
* Esquerda: Río Majaceite, que é o máis importante dos seus tributarios.

Réxime
------

É un río de réxime pluvial, pero con caudal abundante ao recoller as augas das abundantes chuvias da serra de Grazalema, unha das paraxes con maior pluviosidade de España.

Historia
--------

O río é famoso historicamente por contender nas beiras, na batalla do Guadalete, no ano 711, as tropas árabes, ao mando de Tariq, co exército visigodo, ao que derrotaron, abrindo a vía para a conquista musulmá de Hispania en poucos anos. Porén algúns historiadores sosteñen que o choque tivo lugar na lagoa da Janda.

Toponimia
---------

O primeiro elemento é facilmente identificábel co árabe *wadi* "corrente de auga"; o segundo permanece escuro, e só o lexicógrafo portugués José Pedro Machado (*Vocabulario portugués de origem árabe*. 1991) se atreve a comparalo co nome do luso Odeleite (ode- < wadi), e ambos co marroquino Wad-al-Laban, literalmente "río do leite", preto da cidade de Fez. Implicitamente Machado da a entender que Guadalete e Odeleite serían híbridos árabo-romances, o que non é raro, *cfr*. Guadalupe.
As explicación de -lete, como o mítico Letheo ou "río do esquecemento" son a típica invención de eruditos da Idade Moderna, elaboradas nunha época precientífica da Filoloxía.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17812
* GEC: 0031268

 |
Localización da rexión (NUT II) de Alentexo. Vermello: Alentexo; Verde bosque: parte do Ribatexo incluída na rexión NUTSII de Alentexo; Verde cal: Parte do Ribatexo incluída na rexión NUTSII do Centro; Verde esmeralda: parte do Ribatexo incluída na Rexión de Lisboa
O **Alentexo** (en portugués: *Alentejo*) é unha rexión (NUTS II) portuguesa. Abrangue unha área de 31.152 km² (o 33% do territorio continental portugués) e ten unha poboación de 770.265 habitantes (o 8% da poboación continental portuguesa). A rexión propiamente dita de Alentejo (sen Lezíria do Tejo) ten 511.157 habitantes e unha área de 27.276 km².

Comprende integramente os distritos de Portalegre, Évora e Beja, e as metades sur dos distritos de Setúbal e de Santarém. Limita ao norte coa Rexión Centro, ao noroeste coa Rexión de Lisboa, ao leste con España, ao sur co Algarve e ao oeste co océano Atlántico. Abrangue 58 concellos (18,8 % do total portugués) pertencentes a cinco subrexións estatísticas (NUTS III): Alentexo Central, Alentexo Litoral, Alto Alentexo, Baixo Alentexo e Lezíria do Texo.

A división actual non coincide coa antiga rexión tradicional do Alentexo (que non constituía unha provincia por si, aínda que o Alentexo era considerado como a unión das dúas provincias do Alto e Baixo Alentexo), a cal era lixeiramente menor que a actual: incluía apenas os distritos de Évora e Beja (na súa totalidade), case todo o distrito de Portalegre (agás o concello de Ponte de Sôr, que formaba parte do Ribatexo), e a metade sur do de Setúbal (os concellos dese distrito que forman parte da actual rexión do Alentexo Litoral, a saber: Alcácer do Sal, Grândola, Santiago do Cacém e Sines).

O seu topónimo fai referencia aos terreos situados máis alá do río Texo.

Xeografía
---------

O Alentexo é unha rexión cun relevo baixo, formada por solos ácidos, e cun clima mediterráneo con influencia oceánica. Nas súas devesas crecen a meirande parte das sobreiras de Portugal, que fan deste país o primeiro produtor mundial de cortiza con preto do 50% da produción total[]. Tamén foi a última rexión portuguesa na que viviu o lince ibérico.

As súas costas están pouco urbanizadas a causa do forte vento que vén do océano, o cal favorece a formación de grandes sistemas dunares.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *alentexano*.
2. ↑  Anaír Rodríguez Rodríguez, Montserrat Davila Ventura. Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo, ed. *Lingua galega: dúbidas lingüísticas* (PDF). p. 111. ISBN 84-8158-266-2.
3. ↑  *Gran dicionario século21 da lingua galega*. Editorial Galaxia. 2006. p. 1440. ISBN 9788482893419.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal do Alentexo - Allentejo Arquivado 27 de xullo de 2008 en Wayback Machine.
* Portal de Turismo - Go Alentejo
* Fundação Alentejo Terra Mãe Arquivado 30 de xuño de 2008 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26824
* WorldCat
* VIAF: 129005612
* EBID: ID
* GEC: 0002307
* GND: 4001114-8
* OSM: 5378337
* SUDOC: 027455416
* TGN: 1003678

 |
Mapa en relevo do Mar de Irlanda. Os portos importantes están representados con puntos vermellos. Os portos só de carga son puntos azuis.
A **Canle do Norte** (en irlandés e gaélico escocés: *Sruth na Maoile*, en inglés: *North Channel*) é o estreito que separa Irlanda do Norte de Escocia. A parte máis profunda está formada polo Dique de Beaufort. Conecta o Mar de Irlanda co Océano Atlántico. Crúzano un gran número de transbordadores. Nel tivo lugar un grave accidente marítimo, o afundimento do transbordador *Princess Victoria* en 1953.

Líderes políticos protestantes de Irlanda do Norte meteron presión ao goberno británico durante décadas para que se construíse un túnel ferroviario baixo a Canle do Norte, para integrar a problemática provincia dentro do Reino Unido. A idea non prosperou.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estreitos de Moyle
* Canle de San Xurxo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q209113
* WorldCat
* VIAF: 233769524
* EBID: ID
* GeoNames: 2641398
* GND: 4294927-0
* LCCN: sh97007716

 |
Localización de Rockall
Farallón Rockall
Coordenadas: 57°35′48″N 13°41′19″O﻿ / ﻿57.59667, -13.68861

**Rockall** é un pequeno farallón rochoso situado no océano Atlántico norte a máis de 300 km do territorio máis próximo, tamén coñecido polos mariñeiros galegos como **O Con**. Pertence ao Reino Unido. Cun diámetro de 27 m de ancho e unha altura duns 23 m posuíndo unha área actualmente emerxida de 570 m², este pequeno illote adoita ser cuberto polas grandes ondas provocadas polas treboadas, especialmente no inverno. É o cumio dun volcán extinto.

Toponimia
---------

Segundo as fontes británicas o nome deste estratéxico illote deriva do gaélico escocés *Sgeir* (rocha no mar) e *Rocail* (rasgada), transcripto logo polos ingleses como "*Roaring Rock*" (en inglés: "Rocha Ruxinte"), quedando finalmente a palabra gaélica *rocail* transformada en Rockall.

Importancia
-----------

A súa importancia radica en que o Reino Unido, aínda que o illote non posúe unha zona económica exclusiva, reivindica para si o dereito sobre os recursos do leito submarino ao redor do farallón. Con todo esa reivindicación choca coas peticións sobre o mesmo territorio por parte de Islandia, Illas Faroe (Dinamarca) e Irlanda.

En 1997 a organización Greenpeace ocupou o illote en protesta pola exploración de xacementos petrolíferos por parte dos británicos. Cambiaron o seu nome a *Waveland* e proclamaron a súa independencia como un novo estado. O goberno británico limitouse a autorizar a súa permanencia na rocha. O experimento durou ata 1999 no que colapsou por falta de fondos. Durante ese período chegou a ocuparse a rocha durante 42 días seguidos o que constitúe a marca de permanencia no illote.

O 8 de febreiro de 2000, o barco oceanográfico inglés R.S.S. Discovery rexistra unha onda de 29.1 metros, a maior onda medida ata o momento. O feito sucedeu nas proximidades do illote de Rockall durante un temporal con ventos de forza 9 e ondas de 18 metros de altura media.

En setembro de 2007 o estado británico deu a coñecer a súa pretensión de estender a soberanía sobre a área marítima ao redor de Rockall ata 350 millas náuticas (563,3 km).

Notas
-----

1. ↑  En Souto, Xurxo. (2014) *Contos do Mar de Irlanda*. [Vigo]: Xerais. ISBN 978-84-9914-699-7.

Véxase tamén
------------

* Micronación
* Rocabarraigh

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206137
* WorldCat
* VIAF: 244321924
* EBID: ID
* GeoNames: 2639260
* GND: 7558611-3
* LCCN: no2016010170
* Peakbagger: 73227
* SUDOC: 204494079

 |
O Paleártico
O termo **rexión paleártica**, ou **paleártico**, identifica, dentro da bioxeografía, unha das oito ecozonas nas que se divide a Terra. A rexión paleártica engloba as áreas terrestres de Europa, o norte de África ata á beira sur do Sáhara e Asia ata ó norte do Himalaia, deixando fóra as penínsulas da da India e o sur da da Arabia.

A rexión Paleártica ten a súa orixe no período Paleóxeno (antes chamado período Terciario), cando se desenvolveron na zona novas formacións de plantas e novas especies de animais.

Co Neártico (a biozona constituída por Groenlandia e Norteamérica ata ó norte de México forma a rexión Holártica. Os límites exactos destas rexións son discutidos: Groenlandia pode ser incluída tanto no Paleártico como no Neártico e os límites exactos do Paleártico no Himalaia, na súa fronteira coa rexión oriental son pouco definidos como amosan os cambios nas formacións vexetais que se atopan nas zonas fronteirizas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106447
* WorldCat
* VIAF: 245651633
* BRE: 2703897
* EBID: ID
* GEC: 0128977
* GND: 4075816-3
* LCCN: sh2006000268
* MAG: 2777545871
* NKC: ge788072

 |
**Galina Butyreva** (en komi: *Галина Васильевна Бутырева*), nada en Ertom o 12 de setembro de 1944 é unha política, xornalista e escritora komi.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha aldea da República Socialista Soviética dos Komis e estudou maxisterio no Instituto Pedagóxico dos Komi (1966). Logo de graduarse deu clases ata 1968 e posteriormente traballou como redactora de televisión (1968-1986) ata a súa entrada na política como viceministra de Cultura da RSS dos Komis (1986-1991), directora do Centro Cultural Fino-Úgrico da República dos Komis (1992-1993), presidenta do Comité Estatal da República dos Komis para as Nacionalidades (1993-1994), ministra das Nacionalidades da República dos Komis (1994-1995), vicepresidenta para Asuntos Sociais da R. dos Komis(1995-1999). Dende 1997 é editora xefe da revista "Art". En 1996 recibiu a medalla de San Daniel pola súa promoción da restauración da fe ortodoxa e da diocese dos Komis.

Actividade literaria
--------------------

Escribiu coleccións de poesía en komi e ruso, nos seus poemas utiliza o verso libre, reflectindo os seus sentimentos sobre a vida, a terra komi, a paz.

### Libros

#### En komi

* *Пас туй*, 1989
* *Бог с тобой*, 1994 (bilingüe ruso-komi).
* *Сёкатö, эзысьö,. донаö…*, 1999
* *Бурö-визьö*, 2005
* *Лов шы*, 2008
* *Ва визь*, 2010

#### En ruso

* *Сад друзей* 1997
* *К портрету моей родины*,, 2002
* *Да будет имя Твоё*, 2003.
* *Ритмы реки*, 2004

Notas
-----

1. ↑  "Бутырева Галина Васильевна" na web da NBR (Biblioteca Nacional da República de Komi)
2. ↑  "Бутырева Галина Васильевна" na web de Гижысь Котыр
(Unión de Escritores da República dos Komis)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10953899
* WorldCat
* VIAF: 42750944
* GND: 123652405
* ISNI: 0000000013915948

 |
Robur Carolinum e Argo Navis.
**Robur Carolinum**, o carballo de Carlos, é unha constelación obsoleta creada por Edmund Halley no 1679 con estrelas da Argo Navis. Halley creouna na honra do seu patrón Carlos II de Inglaterra, para conmemora-lo carballo no que o rei Carlos se agochara durante 24 horas despois da súa derrota provocada por Oliver Cromwell a mans das forzas republicanas na batalla de Worcester.

En [1676]], Halley navegou á illa de Santa Helena, no sur do océano Atlántico, para observa-las estrelas do sur. El presentou os seus resultados á Royal Society de Londres ó seu regreso no 1678 e o ano seguinte publicou o seu catálogo de estrelas do sur, *Catalogus Stellarum Australium*, acompañados dun mapa. Halley describiu a súa nova constelación coma unha "perpetua memoria" do Rei, pero resultou ser menos permanente do que a calquera deles lles tería gustado. Robur Carolinum foi rexeitada polo astrónomo francés Nicolas Louis de Lacaille, quen realizou un mapa das estrelas do sur moito máis completo 75 anos despois de Halley, e a meirande parte dos astrónomos seguiron o seu exemplo, aínda que Johann Elert Bode incluíuna no seu atlas de 1801 coma Robur Caroli II.

Hoxe en día Robur Carolinum forma parte das constelacións de Carina e Vela, e estaba situada na parte oriental das mesmas. A Vía Láctea atravesaba esta antiga constelación que contiña algunhas estrelas brillantes coma μ Velorum (magnitude aparente 2,69), θ Carinae (magnitude 2,74) e ω Carinae (magnitude 3,29).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Robur Carolinum. Obsolete constellations (Shane Horvatin) Arquivado 02 de novembro de 2015 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Robur Carolinum. Star Tales (Ian Ridpath) *(en inglés)*

|  |
| --- |
| **Constelacións obsoletas**  incluíndo Argo Navis de Ptolomeo |
| Anser | Antinoo | Argo Navis | Asterion | Cancer Minor | Cerberus | Chara | Custos Messium | Felis | Frederici Honores/Gloria Frederici | Gallus | Globus Aerostaticus | Jordanus | Lochium Funis | Machina Electrica | Malus | Mons Maenalus | Musca Borealis | Noctua | Officina Typographica | Polophylax | Psalterium Georgii/Harpa Georgii | Quadrans Muralis | Ramus Pomifer | Robur Carolinum | Sceptrum Brandenburgicum | Sceptrum et Manus Iustitiae | Solarium | Tarandus vel Rangifer | Taurus Poniatovii | Telescopium Herschelii | Testudo | Tigris | Triangulum Minor | Turdus Solitarius | Vultur |
**Manuel Fernández Freijeiro**, nado en Pontedeume cara 1870 e finado en Ferrol o 18 de decembro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Militar Auxiliar de Intendencia retirado. Na República foi alcalde de Cedeira e volveu ser alcalde a partir de marzo de 1936. Durante a súa estancia en Ferrol foi directivo do Real Coro Toxos e Froles. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 interviu nos primeiros momentos pero púxose enfermo e tomaron a dirección o tenente de alcalde José Vergara López e José Bernabé Martínez, do comité de resistencia cedeirense, que proclamaron nun bando a declaración de Estado de Guerra. Detido, foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e condenado a pena de morte. Executado en Ferrol no castelo de San Felipe o 18 de decembro de 1936 canda o seu fillo Ginés Fernández Rodríguez e outros republicanos cedeirenses.

Notas
-----

1. ↑  Igrexas, Fernando (2013-05-07). "¡Jamás volvais a Cedeira!". *ollaparo.gal* (en castelán). Consultado o 2023-07-27.
2. ↑  *El Compostelano*, 19-12-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Manuel Fernández Freijeiro na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Cedeira** 1931 - 1934 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Cedeira** 1936 | Sucesor:**José Torres Santiso** |
O **CASA C-202 Halcón** foi un avión de transporte bimotor construído por CASA. Foi deseñado para ser usado nas rutas aéreas internacionais de España. Tiña un tren de aterraxe en triciclo e unha cabina con calefacción e aire acondicionado que podía acomodar a catorce pasaxeiros. Inicialmente pedíronse 20 unidades, pero so 10 foron entregadas ao Exército do Aire de España coa designación T.6.

Historia
--------

Despois da segunda guerra mundial a industria aeronáutica española limitábase ao desenvolvemento de avións estranxeiros baixo licenza, polo que o Ministerio do Aire fomentou a creación de proxectos nacionais.

A empresa Construcciones Aeronáuticas S.A. (CASA) iniciou o desenvolvemento de tres modelos de avións de transporte lixeiro con dous motores e un con catro motores, con distintas dimensións e capacidades, saíndo finalmente adiante os bimotores C-201 Alcotán, C-202 Halcón e C-207 Azor. O Ministerio do Aire e CASA asinaron un contrato en novembro de 1948 para desenvolver dous prototipos do Halcón que debían ter capacidade para transportar 14 pasaxeiros e 3 tripulantes nunha cabina climatizada.

O primeiro dos prototipos do C-202 Halcón realizou o seu voo de estrea o 15 de maio de 1952, máis tarde do previsto debido a que a sociedade ENMASA non puido proporcionar os motores Elizalde 9C-29-750-Beta-4, polo que se tiveron que pedir motores á compañía aérea Iberia. En outubro do ano seguinte o goberno español encargou 20 unidades de serie. A liña de produción debería estar en Xetafe mentres que as ás se construirían en Sevilla.

Os motores que ían ser subministrados por ENMASA non aportaban a potencia necesaria, e debido á dificultade para mercar un substituto polo illamento ao que estaba sometido España, ademais de pola falta de divisas do país, no ano 1962 decidiuse cancelar o proxecto, compensando o goberno español a CASA pola cancelación.

Dos 20 avións pedidos polo Exército do Aire español só se entregaron 10, os cales prestaron servizo durante algúns anos​ ata que foron substituídos polos CASA C-207 Azor, que tamén substituíron a algúns dos CASA 352L (Junkers Ju 52 fabricados baixo licenza por CASA).

Variantes
---------

* **C-202**: con capacidade para 3 tripulantes e 14 pasaxeiros e con motores Elizalde 9C-29-750-Beta-4.4​.
* **C-202B**: con capacidade para 2 tripulantes e 8 pasaxeiros e con motores Wright Cyclone R-1820-56.4​.

Especificacións
---------------

### Características xerais

* **Tripulación:** 3
* **Capacidade:** 14 pasaxeiros
* **Lonxitude:** 16 m
* **Envergadura:** 21,55 m
* **Altura:** 3,80 m
* **Superficie alar:** 57,35 m²
* **Peso baleiro:** 5 270 kg
* **Peso máximo na engalaxe:** 7 750 kg
* **Planta motriz:** 2× Elizalde 9C-29-750.
	+ **Potencia:** 775 cabalos cada un.
* **Hélices:** 1× tripá por motor.

### Rendemento

* **Velocidade máxima operativa (Vno):** 345 km/h
* **Velocidade de cruceiro (Vc):** 300 km/h
* **Teito de voo:** 7 750 m

Notas
-----

1. ↑  Oldprops (ed.). "Casa 207 Azor". Consultado o 9 de xullo de 2018.
2. ↑  Alacrán (HA-500) (ed.). "CASA 207A Azor del Ejército del Aire Español". Consultado o 9 de xullo de 2018.
Unha fada ofrecendo desexos, ilustración de John Bauer para a obra *The seven wishes* de Alfred Smedberg.
O **desexo** é unha tendencia cara a un fin considerado como fonte de satisfacción. Ás veces trátase dunha tendencia consciente de si mesma acompañada da representación do obxectivo que persegue. Outras veces é inconsciente e reprimida. En canto elemento apetitivo, o desexo refire o afecto equivalente á necesidade fisiolóxica ou psicolóxica que o acompaña.

En xeral, o desexo é visto como carencia de algo e, por tanto, é característico de seres imperfectos. Se non nos faltase nada seriamos deuses. Implica, en consecuencia, sufrimento debido á falta da persoa ou obxecto de desexo pero, como contrapartida, vai acompañado da tendencia da vontade que nos mobiliza para tentar acadar o obxecto de desexo. O desexo supón a consciencia dunha falta que deixa entrever as nosas limitacións e as nosas necesidades.

Os moralistas destacan o carácter doloroso do desexo en canto que é ilimitado e sempre procura novos obxectos que conseguir. Nese sentido a felicidade equivalería a ausencia total de desexos. Esta consideración negativa do desexo implicaría o deber moral de reducilos na media do posible. Non obstante, desde a Antigüidade, aparece a posición contraria, tendente a interpretar o desexo como forza esencial da vida. A moral, desde este punto de vista, debería recoñecer o seu valor e non debería tentar aplacar os desexos humanos.

Aínda que, tradicionalmente, os filósofos pensaron o ben como o obxecto do desexo, hoxe en día esta visión do desexo é cuestionada.

| * v
* c
* e
Emocións |
| --- |
| Emocións | 
* Adoración
* Afectividade
* Aflición
* Amor
* Angustia
* Ansiedade
* Arrepentimento
* Atención
* Atracción
* Carisma
* Celos
* Compaixón
* Coraxe
* Culpabilidade
* Curiosidade
* Decepción
* Depresión
* Desexo
* Desprezo
* Dó
* Dor
* Diversión
* Empatía
* Entusiasmo
* Envexa
* Esperanza
* Euforia
* Excitación
* Éxtase
* Felicidade
* Frustración
* Histeria
* Hostilidade
* Humillación
* Inseguridade
* Interese
* Ira
* Irresponsabilidade
* Luxuria
* Medo
* Molestia
* Morriña
* Noxo
* Obsesión
* Odio
* Optimismo
* Paixón
* Pánico
* Pesimismo
* Piedade
* Pracer
* Preocupación
* Remordemento
* Rancor
* Resentimento
* Satisfacción
* Saudade
* Simpatía
* Soberbia
* Soidade
* Sorpresa
* Sufrimento
* Tristura
* Vergoña
* Vinganza
* Xenreira

 |  |
| Cosmovisións | 
* Compatibilismo
* Existencialismo
* Fatalismo
* Metafísica
* Nihilismo
* Optimismo
* Pesimismo
* Xustiza social
* Weltschmerz

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q241625
* BNCF: 17952
* BNE: XX554445
* LCCN: sh85147118
* MAG: 2781298115
* NKC: ph1056938
* PSH: 9436

 |