recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Nerva.
Traxano.
Adriano.
Antonio Pío.
Marco Aurelio.
O período da **historia romana** comprendido entre os anos 96 e 180 coñécese como a era dos **Cinco Bos Emperadores**.

Durante as administracións imperiais de Nerva (96 a 98), Traxano (98 a 117), Adriano (117 a 138), Antonino Pío (138 a 161) e Marco Aurelio (161 a 180), Roma desfrutou de relativa paz e prosperidade política, militar e económica, tendo, entón, atinxido o seu ápice.

A prioridade do Imperio pasou a ser, a partir de Adriano, a súa propia manutención, en detrimento do expansionismo que o guiara anteriormente. Estabelecíase, así, a *Pax Romana*.

Un dos factores apuntados como responsábeis por esa boa fase foi o método de sucesión escollido por tales emperadores: en vez de simplemente transferiren o poder aos seus descendentes, que non necesariamente posuíam capacidade administrativa para conducir o Imperio, este era transmitido a un sucesor notadamente capaz. Foi así en primeiro lugar con Traxano, que foi adoptado e escollido por Nerva co fin de sucedelo (Nerva non tiña fillos).

Esa feliz "política" de sucesións só foi interrompida cando Marco Aurelio indicou non o home máis apto para substituílo no cargo após a súa morte (ocorrida en 180) e si o seu fillo, Cómodo, encarado como un dos peores emperadores que Roma tivo e responsábel polo inicio das inestabilidades políticas que abalarían o Imperio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193254
* EBID: ID

 |
En socioloxía e psicoloxía social, a **confianza** é a crenza en que unha persoa ou grupo será capaz e desexará actuar de xeito adecuado nunha determinada situación e pensamentos.
A confianza verase máis ou menos reforzada en función das accións.

> 
> 
> A confianza é unha hipótese sobre a conduta futura do outro. É unha actitude que concirne o futuro, na medida en que este futuro depende da acción dun outro. É unha especie de aposta que consiste en non inquietarse do non-control do outro e do tempo.
> *Laurence Cornu*, A confianza nas relacións pedagóxicascor
> 

De acordo á maioría das teorías que a abordan, trátase dunha suspensión temporal da situación básica de incerteza acerca das accións dos semellantes; grazas a ela, é posible supor un certo grao de regularidade e predecibilidade nas accións sociais, simplificando o funcionamento da sociedade.

Esta explicación, tipicamente funcionalista, corresponde á orientación teórica da maioría dos autores que abordaron o tema; na teoría estrutural-funcionalista, a confianza considérase polo xeral a base de todas as institucións, e funciona como correlato e contraste do poder, consistente na capacidade de influír na acción allea para forzala a axustarse ás propias expectativas.

Cando se perde a confianza, é por esgotamento emocional. Ben o medio ou a mala intención da persoa, fomenta a incapacidade de cumprir co prometido de forma continuada no tempo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q659974
* BNCF: 6286
* BNF: 12466149f
* EBID: ID
* GND: 4063290-8
* LCCN: sh85138261

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D035502

 |
***Cinco semanas en globo*** (no orixinal en francés ***Cinq semaines en ballon***) é unha novela do escritor francés Jules Verne que foi publicada en 1863. Trátase da súa primeira novela e nela xa aparecen os ingredientes do que será a súa futura obra, mesturando habilmente unha intriga ateigada de aventuras e sobresaltos de todo tipo e descricións técnicas, xeográficas e históricas. O libro leva a cabo un bo resumo das exploracións do continente africano, que daquela non era totalmente coñecido polos europeos e ó que ían moitos exploradores en busca dos seus segredos.

Foi traducida ao galego por María Carmen Campos e publicada en 2005 pola Baía edicións, dentro da colección *As mellores aventuras de Xulio Verne*.

Notas
-----

1. ↑  Ficha do libro Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en BiTraGa.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cinco semanas en globo*** |

### Ligazóns externas

* Texto íntegro en Gutenberg. *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622634
* WorldCat
* VIAF: 192617490
* BiTraGa: 3747
* BNE: XX2032057
* EBID: ID
* GND: 7679227-4
* Gutenberg: 4548
* ISFDB: 7386
* LibraryThing: 301679
* NKC: aun2018988953

 |
*Para o emperador xaponés do século V véxase Emperador Ankō*
*Para o personaxe de anime e manga, véxase Anko Mitarashi*
*Daifuku* recheo de *anko*.
O ***anko*** é unha pasta de feixóns doces ou pasta de *azuki* (legume da especie *Vigna angularis* semellante a un feixón vermello) moi usada no Extremo Oriente, especialmente no Xapón e na China. Emprégase especialmente en repostaría para elaborar *wagashi* (pasteliños xaponeses, coma o coñecido *daifuku* feito de *mochi*.)

* Chinés mandarín: 红豆沙 pinyin: hóngdòushā, Hokkien: taosa.
* Xaponés: an (餡?), anko (餡子?).

É un ingrediente da Gastronomía da China e do Xapón onde ademais é usado para distintos tipos de doces e sobremesas. Elabórase esmagando as sementes de *azuki* até obtermos unha pasta á que lle engadiños azucre.

Pratos con *anko* na cociña chinesa
-----------------------------------

* Sopa de feixóns vermellos
* *Tangyuan*
* *Zongzi*
* *Baozi (Doushabao)*
* Pastel de feixóns vermellos
* Filloas recheas de pasta *anko*

Cociña xaponesa
---------------

* *Anmitsu* (*anko* e xelatina)
* *Anpan* (Pan recheo de *anko*)
* *Daifuku*
* *Dorayaki* (Dobre filloa con *anko*)
* *Manjū*
* *Oshiruko* ou *Ozenzai* (sopa de feixóns vermellos)
* *Taiyaki*
* *Uirō* (Un pastel tradicional xaponés)
* *Yōkan* (Xelatina de feixón vermello)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Daifuku*
* *Dorayaki*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140464
* MAG: 2909865455

 |
Centro comercial A Laxe de Vigo.
Un **centro comercial**, (tamén coñecidos como ***shopping centers*** do inglés), é unha construción que consta dun ou varios edificios, polo xeral de gran tamaño, que albergan servizos, locais e oficinas comerciais aglutinados nun espazo determinado concentrando maior cantidade de clientes potenciais dentro do recinto.

Un centro comercial está pensado como un espazo colectivo con distintas tendas; ademais, inclúe lugares de lecer, esparexemento e diversión, como cines ou feiras de comidas dentro do recinto. Aínda que estea en mans privadas, polo xeral os locais comerciais alúganse e véndense de forma independente, polo que existen varios donos de devanditos locais, que deben pagar servizos de mantemento ao construtor ou á entidade administradora do centro comercial.

Os centros comerciais e o consumo dos fogares
---------------------------------------------

A evolución do mercado de centros comerciais está relacionado de forma directa coa capacidade de consumo dos fogares, resistíndose a actividade en épocas de crises. O cociente de análise da madurez deste mercado foi a SBA/habitante, aínda que outras liñas de análises prefiren a SBA/M€ consumido, que relaciona mellor o mercado inmobiliario e a economía real.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *centro*.
2. ↑  "Centros comerciales, SBA/M€ consumido". *addmeet.com, portal especialista en centros comerciais*. Consultado o 16 de abril de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Centro comercial Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *El centro comercial*, de Beatriz Sarlo: unha descrición (en Internet) desde moitos puntos de vista: socioloxía, ecoloxía, urbanismo, mercadotecnia, *shopping*etc.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11315
* AAT: 300005261
* BNCF: 17372
* BNF: 119453790
* EBID: ID
* GEC: 0168177
* GND: 4151331-9
* HDS: 026301
* JSTOR: shopping-centers
* LCCN: sh85121779
* NDL: 00572274
* NKC: ph314863

 |
**Aleksandr Aleksandrovich Blok** (en ruso: *Александр Александрович Блок*), nado en San Petersburgo o 28 de novembro de 1880 e finado na mesma cidade o 7 de agosto de 1921, foi un poeta ruso representante do simbolismo no seu país.

Traxectoria
-----------

Nacido no seo dunha familia de intelectuais refinados descendentes de Johann von Blok, quen fora médico persoal do tsar, súa nai, A. A. Beketova era escritora e seu pai foi profesor de dereito en Varsovia e máis tamén seu avó materno fora reitor da Universidade Estatal de San Petersburgo. Seus pais separáronse pouco despois de el nacer, vivindo el a maior parte do tempo co seu avó materno A. N. Beketov nas súas propiedades de Shakhmatovo, preto de Solnechnogorsk, a uns 65 quilómetros de Moscova. A súa nai volveu casar cando el tiña nove anos e o rapaz foi vivir coa parella pasando os veráns co seu avó. A lectura da filosofía de Vladimir Soloviev e da poesía de Fiodor Tiutchev e Afanasi Fet foi a principal influencia dos seus primeiros escritos, que aparecerían posteriormente no libro *Ante Lucem*. En 1903 casou con Lyubov Dmitrievna Mendeleeva, filla do recoñecido químico Dmitri Mendeleev, figura na que se basea para escribir o seu primeiro libro publicado *Versos sobre a fermosa señora* (1904-1905) no que transfigura á súa dona no ideal do eterno feminino. As imaxes místicas e idealizadas deste o seu primeiro libro fixeron del o cabeza dos simbolistas rusos. Durante o último período da súa vida enfatizou máis os temas políticos, salientando o destino mesiánico do seu país: *Vozmezdie* (O castigo, 1910-1921),*Rodina* (A patria, 1907–16); *Skify* (Os escitas, 1918). Influenciado polas doutrinas de Soloviev, adquiriu temores de tipo apocalíptico alternando entre a esperanza e o desespero. Púxose de parte da revolución rusa pero para 1921 estaba desilusionado con ela.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164765
* WorldCat
* VIAF: 72187352
* BIBSYS: 90096619
* BLBNB: 000893969
* BNB: ID
* BNCHL: 000441890
* BNE: XX920782
* BNF: 11892401g
* BRE: 1873433
* CiNii: DA02217750
* DeutscheBio: 118637886
* Discogs: 1400119
* EBID: ID
* FAST: 57547
* GEC: 0010532
* GND: 118637886
* ICCU: CFIV031295
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 2139 107X
* LCCN: n80087623
* LibraryThing: blokaleksandraleksan-1
* LibriVox: 8489
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00433552
* NKC: jn19990210118
* NLA: 35019509
* NLG: 145516
* NNDB: 000114413
* NTA: 069870292
* OL: OL62185A
* openMLOL: 172693
* Orthodox Encyclopedia: 149393
* PTBNP: 26639
* RSL: 000079501
* SELIBR: 208989
* SNAC: w6k08vmj
* SUDOC: 085703729
* Treccani: aleksandr-aleksandrovic-blok
* ULAN: 500314519

 |
**Aniwa** é unha pequena illa no extremo sur da provincia de Tafea, Vanuatu. Como Illa de coral, levántase so 42 metros por riba do nivel do mar. No noroeste atópase a *lagoa Itcharo (Tiaro)*, que está aberta ao mar. A illa grande máis próxima é Tanna, a uns 24 quilómetros ao suroeste.

A poboación é ao redor de 300 habitantes en catro aldeas:

1. Itamotou
2. Imalé
3. Isavaï
4. Ikaokao
5. Namsafoura

O pobo principal é Ikaokao, situado no centro do sur da illa, seguido por Isavai no centro da illa. A seita de cargo John Frum existe en Ikaokao, e non está afectada pola participación turística que modificou o culto en Tanna. Hai unha pista de aterraxe no norte con voos desde Port Vila dúas veces á semana. Fondear non é doado a 20 metros da costa oeste da illa, pode ser identificado un fondeadoiro pintado cun cadrado branco na cara do coral.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aniwa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q550975
* WorldCat
* VIAF: 248718260
* GEC: 0516090
* GeoNames: 2137536

 |
**Anna Fiodorovna Volkova** (en alfabeto cirílico: Анна Фёдоровна Волкова), nada en 1800 e finada en 1876, foi unha química rusa que traballou principalmente con amidas.

Traxectoria
-----------

A finais da década de 1860, formouse en química a través de conferencias públicas na Universidade de San Petersburgo. Foi a primeira muller en graduarse como química (1870), a primeira muller membro da Sociedade Química Rusa, a primeira muller rusa en publicar un traballo químico e considérase a primeira muller en publicar a súa propia investigación química a partir dun laboratorio de química moderna.

Desde 1869 traballou no laboratorio de Alexander Nikolayevich Engelhardt. Deu cursos prácticos para alumnas en San Petersburgo baixo a tutela de Dmitri Mendeleiev. En 1870, foi a primeiro persoa en preparar ácido o-toluensulfónico puro e o seu cloruro de acilo e amida. Tamén foi a primeira en preparar fosfato de paratricresol, un compoñente importante dun plastificante, a partir de p-cresol.

Entre 1870 e 1873, Volkova publicou aproximadamente dúas ducias de artigos na revista da Sociedade Química Rusa sobre as amidas dos ácidos sulfónicos aromáticos e algúns dos seus derivados.

En 1871, Volkova presidiu unha sesión de química e presentou dous traballos no Terceiro Congreso de Naturalistas Rusos en Kíiv. Os compostos sintetizados por Volkova estaban entre os novos materiais preparados polos químicos rusos, que foron expostos na Exposición Industrial Mundial de Londres en 1876.

A pesar dunha carreira moi curta, rematada por unha enfermidade relacionada coa pobreza e unha morte prematura en 1876, Volkova levou a cabo unha notable cantidade de traballo sintético e foi moi apreciada polos seus colegas científicos.

Recoñecementos
--------------

O cráter Volkova en Venus leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  Creese, Mary R. S. (1998). "EARLY WOMEN CHEMISTS IN RUSSIA: ANNA VOLKOVA, IULIIA LERMONTOVA, AND NADEZHDA ZIBER-SHUMOVA" (PDF) (21): 19–20.
2. ↑  "Волкова Анна Федоровна". *Great Soviet Encyclopedia* (1969–1978, 3rd ed.). Consultado o 24 de xullo de 2015.
3. ↑  Большая биографическая энциклопедия. 2009.
4. ↑  "Волкова Анна Федоровна - это... Что такое Волкова Анна Федоровна?" (en ruso). Consultado o 2021-03-20.
5. ↑
6. ↑
**Coel Hen** ou **Coel o vello** (en galés: Coil) é o nome dun rei lendario das tribos celtas do norte de Inglaterra e sur de Escocia no século IV. Isto correspóndese co que os galeses chaman Yr Hen Ogledd.

Historia
--------

Mapa do norte de *Yr Hen Ogledd* antes das invasións dos anglos
Coel Hen era para algúns autores, o derradeiro dos *Duces Britanniarum*  con control militar no norte da Britania romana. Ao retirarse a última das lexións romanas no 407, Coel Hen mantívose como caudillo das forzas locais.

O período do 410 ao 455 foi unha "Idade Escura" en Inglaterra, de anarquía tribal, guerras, fames negras e conflitos relixiosos, pese ao cal Coel Hen puido manter o reino unido. O seu territorio coñeceuse como *Yr Hen Ogledd*, en galés "*O Vello Norte*".

Á súa morte, o seu reino teríase dividido entre os seus fillos ou os seus comandantes, co que gradualmente a organización tornou ás súas bases tribais históricas. Algúns deses reinos foron Gododdin, Alt Clut, Novant, Rheged, Bernicia e Elmet.

Moito tempo despois, en xenealoxías do século XII, os seus reis eran chamados *Gwyr* e *Gogledd* (*"Homes do Norte"*) e adoitaban ser considerados descendentes de Coel Hen.

Notas
-----

1. ↑  Coel podería derivar do nome latino "Coelistius" o "Coellius".
2. ↑  Morris (1973), pp. 17-19, 230-245
3. ↑  Esa función de caudillo, acorde á situación, percíbese mesmo nalgunhas crónicas cando Coel Hen é chamado *"O Protector"*.
4. ↑  Ao sur das terras dos pictos, abarcaba os territorios ancestrais dos brigantes, votadini, novantae etc.
5. ↑  Koch (2006), p. 902

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Koch, John T. (2006). *Celtic Culture: A Historical Encyclopedia* (en inglés). ABC-CLIO. ISBN 9781851094400.
* Morris, John (1973). *The Age of Arthur: A History of the British Isles from 350 to 650* (en inglés). Nova York: Charles Scribner's Sons.
* Jackson, Kenneth (1953). *Language and History in Early Britain* (en inglés). Edimburgo: Edinburgh University Press.

| * v
* c
* e
Hen Ogledd |
| --- |
| Reinos | Alt Clut • Bryneich • Efrog/Ebrauc • Elmet • Gododdin • Rheged  |
| Rexións | Arfderydd • Calchfynydd • Carlisle • Catraeth • Coed Celyddon • Dumbarton Rock • Ynys Metcaud |
| Persoas | Aneirin • Coel Hen • Cunedda • San Kentigern • Elffin ap Gwyddno • Gwallog ap Llaennog • Gwenddolau • Llywarch Hen • Morcant Bulc • Myrddin Wyllt • Owain mab Urien • Rhydderch Hael • Taliesin • Urien |
**Anita Simoncini** é unha cantora Sanmariñense que representou a San Marino no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Michele Perniola. Ela representou a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2014, formando parte da girl band The Peppermints coa canción "Breaking My Heart".

Carreira
--------

### Festival de Eurovisión Júnior 2014

O 26 de setembro de 2014, anunciábase que The Peppermints representarían a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2014 en Malta coa canción "Breaking My Heart". Actuaban en terceiro lugar na final, despois de Krisia, Hasan & Ibrahim de Bulgaria e diante de Josie de Croacia. Finalizaron no décimo quinto con 21 puntos.

### Festival de Eurovisión 2015

A pesar de competir en Eurovisión sen as outras Mentas, ela dixo que o grupo planea quedar xunto.

O 27 de novembro de 2014, anunciábase que Simoncini xunto con Michele Perniola representarían a San Marino no Festival de Eurovisión 2015 en Viena.

Discografía
-----------

### Sinxelos

#### Como The Peppermints

| Ano | Título | Álbum |
| --- | --- | --- |
| 2014 | "Breaking My Heart" | n/d |

#### Como Anita Simoncini

| Ano | Título | Álbum |
| --- | --- | --- |
| 2015 | "Chain of Lights" (con Michele Perniola) | n/d |

Notas
-----

1. ↑  SAN MARINO: MICHELE AND ANITA SELECTED FOR EUROVISION 2015! *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18577217
* Discogs: 4355583
* MusicBrainz: ID

 |
**Cándido Sánchez Castiñeiras**, nado en Santiago de Compostela o 11 de decembro de 1941, é un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato no Colexio Manuel Peleteiro en Santiago de Compostela. É licenciado en Medicina e Cirurxía pola Facultade de Medicina de Santiago. Pertence ao Corpo Médico da Sanidade Nacional e ao Corpo Médico da Mariña Civil.

Foi médico especialista na Escola Nacional de Sanidade e no Centro Nacional de Microbioloxía, Viroloxía e Inmunoloxía Sanitarias, Subxefe Provincial de Sanidade de Lugo en 1969, Xefe Provincial de Sanidade de Lugo entre 1971 e 1979, pasando despois a ocupar a Dirección de Saúde de Lugo. Foi profesor de Saúde Pública na Escola Universitaria de Enfermería de Lugo, presidente da Academia Médico Cirúrxica de Lugo, dende a súa fundación en 1973 ata 1977, vicepresidente da Comisión Delegada de UNICEF en Lugo de 1974 a 1995, vicepresidente da Asociación Española de Biopatoloxía Médica AEBM, presidente do Comité Técnico da Asociación Española Contra o Cancro AECC e académico correspondente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.

### Actividade política

Comezou a súa vida política en 1977, sendo elixido senador da UCD, pola provincia de Lugo, nas Cortes Constituíntes. Volveu ser elixido senador da UCD na I Lexislatura. Tomou parte nas negociacións das transferencias sanitarias á Xunta de Galicia. Foi o poñente do Documento ideolóxico no Congreso Constituínte de Coalición Galega celebrado en Vigo en 1985. Membro da Executiva Nacional de Coalición Galega e Presidente de Coalición Galega en 1990. Foi deputado por Lugo no Parlamento Galego nas lexislaturas 1985-1989 e 1989-1993 e portavoz Parlamentario en ámbalas lexislaturas. Foi concelleiro e tenente de alcalde no Concello de Lugo (1987-1991) e voceiro do Grupo municipal da Coalición Progresista Galega. O 24 de xuño de 1988 presentou unha moción no pleno do Concello de Lugo na que solicitaba que se iniciasen os trámites para que a Muralla de Lugo fora declarada Patrimonio da Humanidade. Foi deputado provincial na Deputación de Lugo e voceiro do Grupo Provincial de Coalición Galega na Deputación de Lugo (1987-91)

Obras
-----

* *Necesidades de personal médico en Galicia*, 1972.
* *Concepto general y puesta en marcha de la Medicina Preventiva en el medio rural gallego*, 1972.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386876
* BNE: XX5437170

 |
**Anna Sundström**, nada o 26 de febreiro de 1785 e finada en 1871, cuxo nome de nacemento era Anna Christina Persdotter, foi unha química sueca que traballou como axudante do químico Jöns Jacob Berzelius de 1808 a 1836. Anna Sundström é considerada a primeira química sueca.

Traxectoria
-----------

Anna Persdotter era filla do granxeiro Per Jansson e máis tarde adoptou o seu nome científico de Sundström. Trasladouse á capital para traballar como criada e en 1808 foi contratada como empregada do fogar de Jöns Jacob Berzelius, quen a tratou como axudante e colega nos seus estudos. Durante o seu traballo na casa Berzelius recibiu unha educación en química e adquiriu unha gran cantidade de coñecementos na disciplina. Berzeluis afirmou que: "Ela utilizou o meu equipo e coñece o nome do equipo como unha graduada, e podo dicir con seguridade que pode destilar ácido clorhídrico. Sundström tamén xestionaba o seu laboratorio e supervisaba aos seus estudantes, que a chamaban cariñosamente "a estrita Anna".

Anna Persdotter viuse obrigada a rematar o seu traballo con Berzelius cando este casou con Elisabeth Poppius en 1836.

Recoñecementos
--------------

Cada ano a división de química inorgánica da Academia Sueca de Química elixe a mellor tese de doutoramento en química inorgánica e outorga á autora o Premio Anna Sundström.

Notas
-----

1. ↑  Karolinska Institutet 200 År - 1810-2010
2. ↑  "Sundström". Archived from the original on 20 de marzo de 2012. Consultado o 18 de decembro de 2021.
3. ↑  "Anna Sundström Award". Arquivado dende o orixinal o 03 de abril de 2015. Consultado o 18 de decembro de 2021.
4. ↑  "Anna Sundström". *KTH* (en inglés). Consultado o 2021-12-18.
*Para a parroquia homónima, véxase: **Santalla de Rei, A Pobra do Brollón**.*
**Santalla de Rei** foi un arciprestado pertencente á diocese de Lugo que abranguía os concellos de Bóveda e A Pobra do Brollón. Estaba composto por 19 parroquias matrices e 5 anexas.

Hai constancia da súa existencia dende 1645. Dende 2006 formou, xunto co arciprestado do Incio, o **Arciprestado do Incio-Santalla de Rei**, por falta de sacerdotes na zona. A reestruturación do 2010 levou tamén á desaparición deste arciprestado

Parroquias
----------

| Concello | Parroquias |
| --- | --- |
|  **Bóveda** | FreituxeGuntínMartín | MosteiroRibas PequenasVer |
|  **A Pobra do Brollón** | AbrenceCanedoCastroncelosCastrosanteCereixaEixónFerreirosA FerreirúaFornelas | LamaigrexaÓutaraPinelPiñoA Pobra do BrollónSaaSalcedoSantalla de ReiVeiga |

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 14 de marzo de 2016 en Wayback Machine. A falta de curas obriga ao obispado a deseñar un novo mapa da diocese

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arciprestado.
* Diocese.
* Santalla de Rei.
Ciborio da igrexa do Convento de San Francisco do Val de Deus
En Arquitectura denomínase **ciborio** ao corpo cilíndrico ou octogonal que serve de base á cúpula. Non é un elemento exclusivo da arquitectura relixiosa, aínda que é nos templos onde se alcanza a súa máxima utilización.

En efecto, nas igrexas de planta en forma de cruz, ben sexa latina ou ben grega, prodúcese un espazo de encontro entre a nave principal e a que a curta ortogonalmente ou transepto que recibe o nome de cruceiro. É habitual que este ámbito cúbrase mediante unha cúpula elevada sobre un ciborio.

Segundo que a anchura do transepto sexa ou non igual á da nave, o cruceiro é un cadrado perfecto ou un rectángulo; en todo caso, os seus catro lados van constituídos por senllos arcos torais sobre os que se alza o ciborio. Tendo en conta que este é de planta circular ou octogonal, mentres que o cruceiro é un cuadrilátero, para realizar o debido asento disponse nos catro vértices deste último outras tantas pezas estruturais abovedadas, xa sexa en forma de triángulos esféricos, nese caso denomínanse pendentes, ou de beirís fora do muro, no que se designan como *trompas*. No ciborio adoita abrirse ocos ou lucernarios que alivian o seu peso e propician a iluminación superior.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ciborio*.

| * v
* c
* e
Elementos da arquitectura eclesiástica |
| --- |
| Áreas | Ábsida  ·  Absidiola  ·  Adro  ·  Claustro  ·  Coro  ·  Cruceiro  ·  Deambulatorio  ·  Nártice  ·  Nave  ·  Presbiterio  ·  Sancristía  ·  Transepto |
| Exterior | Arcobotante  ·  Arquitrabe  ·  Arquivolta  ·  Cabeceira  ·  Campanario  ·  Canzorro  ·  Chapitel  ·  Contraforte  ·  Espadana  ·  Fachada  ·  Gárgola  ·  Nicho  ·  Parteluz  ·  Pináculo  ·  Portada  ·  Porta  ·  Tiburio  ·  Tímpano  ·  Xamba |
| Interior | Altar  ·  Arcada  ·  Bóveda  ·  Capitel  ·  Ciborio  ·  Columna  ·  Coxía  ·  Cuncha  ·  Cúpula  ·  Galería  ·  Hemiciclo  ·  Imaxinaría  ·  Mosaico  ·  Pavimento  ·  Piar  ·  Retablo  ·  Rosetón  ·  Tribuna  ·  Triforio  ·  Vidreira |
| Outros | Arco  ·  Baixorrelevo  ·  Cogullo  ·  Florón  ·  Gablete  ·  Lobo  ·  Tramo  ·  Trazaría |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q346621
* AAT: 300076084
* BNCF: 25847
* GND: 4190775-9
* LCCN: sh85025912
* Treccani: ciborio

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Limia.
O **condado da Limia** é a denominación dunha antiga rexión medieval (do século X ao século XII) situada ao correr do río Limia, entre a actual provincia de Ourense e o norte de Portugal.

A extensión da Limia histórica compróbase na denominación tradicional da vila de Maceda, coñecida como Maceda da Limia antes da deturpación do topónimo Maceda de Trives, substituído pola forma castelanizada actual de Manzaneda, que fixo innecesaria a distinción.

Esta Limia medieval ocupaba na parte galega case que toda a provincia de Ourense, aga as concas do Ribeiro, do Sil e do Bibei. É dicir, á actual comarca da Limia sumábaselle a contorna de Celanova, Allariz, Maceda, e tamén a Limia portuguesa (seguindo o curso do río Limia ata Viana do Castelo), xa que daquela non existía Portugal, condado que se independizaría no século XII.

A Limia medieval tivo un gran peso no reino de Galicia neses séculos, con Allariz como capital. Sendo cidade do rei, os notarios do rei asinaron dende o século XII ata fins da Idade Media como notarios de Allariz e da Terra da Limia. No condado da Limia gozou de grande importancia o mosteiro de Celanova, que funcionou como un centro señorial e repoboador, e que tivo un protagonismo paralelo ao de Allariz pola relación da familia de san Rosendo coa monarquía galaica.

Notas
-----

1. ↑  "Manzaneda". *Dúbidas do galego*. 2014-10-20. Consultado o 2020-08-12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Durany Castrillo, Mercedes; Pérez Rodríguez, Francisco Javier; Vaquero Díaz, M.ª Beatriz (inverno 2010-11). "A Terra da Limia na Idade Media". *Lethes. Cadernos culturais do Limia* (Xinzo de Limia) (10): 160–179. ISBN 978-84-937158-3-0.
**Alfonso Piñón Teijido**, nado en Ferrol, foi un comerciante e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

En 1914 trasladouse a Coruña. Colaborou en *El Correo Gallego*, *Vida Gallega* e *El Pueblo Gallego*, onde asinaba co pseudónimo **Bernardino de Lamas**. Formou parte da Sociedade de Amigos do Campo da Coruña, que programaban excursións. Amigo de Xaime Quintanilla Martínez e Felipe Bello Piñeiro, entre 1924 e 1932 filmou imaxes documentais de Galicia, rodando cen películas de entre un minuto e minuto e medio de duración. Fundou o grupo alpinista Abrente. Foi o promotor con Manuel de Pedre do Monumento ao camiñante descoñecido de Barallobre inaugurado o 1 de xullo de 1934.

Inauguración do monumento ao camiñante descoñecido.

Vida persoal
------------

Casou en Vigo con Rosa Vázquez López en 1941.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 9-2-1914, p. 1.
2. ↑  "Películas gallegas", *La Voz de Galicia*, 20-1-1928, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-3-1941, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O primeiro documentalista galego e o Monumento ao Camiñante Descoñecido
* Recuperan los inicios del documentalismo gallego a través de 100 películas inéditas *(en castelán)*
***Arch Rivals*** é un videoxogo de baloncesto publicado por Midway en 1989. Lanzado por Midway como "A Basket Brawl", o xogo consiste nun dous contra dous no que é posible dar puñadas ós rivais para roubarlles o balón.

*Arch Rivals* permite ós xogadores escoller entre varios equipos de baloncesto ficticios e xogadores estrela. Unha das personaxes seleccionables, "Tyrone" tamén apareceu en segmentos de *Power Team* na serie de televisión *Video Power*. Foron publicadas diferentes versións do xogo para Nintendo Entertainment System, Sega Genesis/Mega Drive así como para Game Gear. Versións de emulador do xogo foron incluídas nos recompilatorios *Midway Arcade Treasures 2*, *Midway Arcade Treasures Deluxe Edition* e *Midway Arcade Origins*.

Notas
-----

1. ↑  "NEW VIDEO SHOW BLENDS LIVE ACTION AND ANIMATED CAST". Sun Sentinel - Fort Lauderdale. 17 de xuño de 1990.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2742194
* GameRankings: 586029
* GiantBomb: 3030-8857
* HowLongToBeat: 559
* IGDB: arch-rivals
* KLOV: 6905
* MobyGames: arch-rivals

 |
**Ciaxares**, tamén coñecido como *Uvarkhshattra*, foi o gran reformador e centralizador do poder medo, que aos poucos medrara ao leste do Imperio Asirio.

Traxectoria
-----------

Rexeitou as invasións escitas, en alianza co novo monarca de Babilonia, Nabopolasar, e ambos emprenderon unha dura campaña contra o Imperio Asirio, que foi destruído rapidamente trala conquista da súa capital, Nínive no -612.

A partir dese momento, Ciaxares consolidou o Imperio Medo como a nova potencia emerxente do Oriente Próximo, reformando o exército medo segundo o modelo asirio e babilónico, e reforzando a administración e o protocolo da corte de Ecbatana, a capital do reino medo. Casou á súa filla con Nabucodonosor II, para quen este último construíu os famosos Xardíns Colgantes, e emprendeu unha actividade expansiva cara Anatolia, chocando co reino de Lidia, co que mantivo unha guerra con moitas alternativas e que finalizou nunha paz trala batalla do eclipse de -585.

Pouco despois morreu, deixando un reino solidamente estruturado ao seu fillo Astiaxes, quen foi o último rei da súa estirpe por liña directa paterna. Un neto de Astiaxes, Ciro II o Grande, revolucionou o mundo político de Oriente Medio e Próximo, ao se sublevar contra o seu avó e fundar o Imperio Persa aqueménida.

| Reino Medo |
| --- |
| *Segue a:* Fraortes | **Ciaxares**(-625--585) | *Precede a:* Astiaxes |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q297855
* BRE: 2062476
* EBID: ID
* GEC: 0017722

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ares (homónimos).
A **Amateur Radio Emergency Service** ou **ARES** (Servizo Radio-Afeccionado de Emerxencia) é un corpo de voluntarios adestrados e autorizados para asistir como servizo público e comunicación de emerxencia nos Estados Unidos e o Canadá. Está patrocinada pola American Radio Relay League (Liga Americana de Transmisores de Radio) e a Radio Amateurs of Canada

Normalmente, a ARES está organizada por cidade e condado e está asociada co concello local ou co goberno do condado. O máis alto na estrutura de mando é o *Section Emergency Coordinator* (Coordinador da Sección de Emerxencias), ou SEC. Esta persoa é membro do *Section Managers Cabinet* (Gabinete da Sección de Administradores) responsábel das comunicacións de emerxencia. O SEC ten ás súas ordes ós *District Emergency Coordinators* (Coordinadores de Emerxencias do Distrito) ou DECs. Cada DEC ten un ou máis *Emergency Coordinators* (Coordinadores de Emerxencias), ou ECs, traballando para eles.

O EC é o responsábel da organización dun grupo local da ARES.

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina da ARES (en inglés)
* ARES Canadá
**Cuttino Rashawn Mobley**, nado o 1 de setembro de 1975 en Filadelfia, Pensilvania, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que militou na National Basketball Association dende 1998 até 2008. Con 1,93 metros de altura xogaba na posición de escolta.

Carreira
--------

### Universidade

Mobley asistiu á escola Incarnation of Our Lord na sección de Olney en Filadelfia. Tras graduarse, acudiu ao Instituto Cardinal Dougherty e a Maine Central Institute. Tras deixar o instituto, foi á Universidade de Rhode Island onde liderou aos Rams a aparecer no torneo da NCAA en 1998, chegando até a Elite Eight (final rexional).

### NBA

Foi seleccionado por Houston Rockets no pusto 41 da segunda rolda do Draft da NBA de 1998, xogando no conxunto texano durante seis anos antes de ser traspasado xunto con Steve Francis e Kelvin Cato a Orlando Magic a cambio de Tracy McGrady en 2004. Tras xogar 23 partidos cos Magic, foi enviado a Sacramento Kings por Doug Christie. Na tempada 2004-05, finalizou terceiro na clasificación de porcentaxe de tiros de tres.

En xullo de 2005, asinou un contrato de cinco anos e 42 millóns de dólares con Los Angeles Clippers. Mobley, xunto con Sam Cassell e Elton Brand, liderou o camiño cara a playoffs aos Clippers na tempada 2005-06, promediando 14.8 puntos e 4.3 rebotes na súa primeira campaña no equipo. O 21 de novembro de 2008 foi traspasado a New York Knicks xunto con Tim Thomas a cambio de Zach Randolph e Mardy Collins.

O 10 de decembro de 2008 anunciou a súa retirada aos 33 anos de idade por mor de problemas cardíacos detectados trala súa fichaxe polos Knicks, onde non puido debutar. Nas súas dez tempadas como profesional fixo unha media 16 puntos e 2,7 asistencias por partido.

Notas
-----

1. ↑  Cuttino Mobley retírase do baloncesto por mor dos seus problemas cardíacos

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil histórico en NBA.com *(en inglés)*
* Estatísticas de Cuttino Mobley Arquivado 25 de maio de 2010 en Wayback Machine. *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Draft da NBA 1998 |
| --- |
| Primeira Rolda | 
* Michael Olowokandi
* Mike Bibby
* Raef LaFrentz
* Antawn Jamison
* Vince Carter
* Robert Traylor
* Jason Williams
* Larry Hughes
* Dirk Nowitzki
* Paul Pierce
* Bonzi Wells
* Michael Doleac
* Keon Clark
* Michael Dickerson
* Matt Harpring
* Bryce Drew
* Radoslav Nesterović
* Mirsad Türkcan
* Pat Garrity
* Roshown McLeod
* Ricky Davis
* Brian Skinner
* Tyronn Lue
* Felipe López
* Al Harrington
* Sam Jacobson
* Vladimir Stepania
* Corey Benjamin
* Nazr Mohammed

 |
| Segunda Rolda | 
* Ansu Sesay
* Ruben Patterson
* Rashard Lewis
* Jelani McCoy
* Shammond Williams
* Bruno Šundov
* Jerome James
* Casey Shaw
* DeMarco Johnson
* Rafer Alston
* Korleone Young
* Cuttino Mobley
* Miles Simon
* Jahidi White
* Sean Marks
* Toby Bailey
* Andrae Patterson
* Tyson Wheeler
* Ryan Stack
* Cory Carr
* Andrew Betts
* Corey Brewer
* Derrick Dial
* Greg Buckner
* Tremaine Fowlkes
* Ryan Bowen
* J. R. Henderson
* Torraye Braggs
* Maceo Baston

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q965310
* Basketball-Reference: moblecu01
* NBA: 1749

 |
Comparación do tamaño entre Alderabán e o Sol
**Alpha Tauri** (*α Tauri* / *α Tau*), ou máis coñecida coma **Aldebarán** é a estrela máis brillante da constelación do Touro. O seu nome deriva do árabe *al debaran*, que significa *o seguidor*, pola forma na que a estrela segue ás Pléiades. Visualmente, Aldebarán semella ser a máis brillante dun grupo de estrelas coñecidas como Hyades, pero de feito Alderabán está situada a medio camiño entre a Terra e as Hyades.

Aldebarán é unha estrela K5 III, isto é, de cor laranxa, grande e que se afastou da secuencia principal despois de usar todo o hidróxeno. Ten como compañeira unha diminuta anana vermella, difícil de ver. Aldebarán ten un diámetro de aproximadamente 5.3 × 107 km, ou 38 veces o diámetro do Sol, a unha distancia de 65'1 anos luz e a súa luminosidade é 150 veces a do Sol.É a 13ª estrela máis brillante do ceo.

En 1997 anunciouse a posibilidade da existencia dun gran planeta, equivalente a 11 veces Xúpiter
A Fonte dos Cabalos de Praterías representa a suposta Arca Marmórica sobre catro hipocampos sostendo unha figura feminina que alza unha estrela.
**Arca Marmórica** ou **Arca Marmárica** é a tradución habitual das expresións latinas *achaia marmarica, aca marmarica* e *arcis marmaricis*, transcrita tamén como *arcis marmoricis*, que en realidade se poden referir a varios conceptos, todos eles vencellados cunha construción en mármore onde estaría soterrado Santiago o Maior: un deles é un conxunto de arcos, mentres que o outro é unha arca, un caixón coa funcionalidade de sepulcro. En definitiva, o *Breviarum Apostolorum* centroeuropeo dos séculos VI-VII alude a *Achaia Marmorica* como o lugar de soterramento do Apóstolo Santiago. No século XII, a *Historia Compostelana*, redactada nos tempos da construción da catedral, menciona que o bispo Teodomiro descubriu a tumba dentro dunha *domuncula marmorea* e que o soterramento se realizou baixo *marmoreis arcubus*. Máis tarde, López Ferreiro no s. XIX e Guerra Campos no XX defenden que *achaia marmorica* se refire ó espazo catedralicio, mentres que outros lle quitan importancia asociándoo a un topónimo descoñecido e mesmo o vencellan á antiga localidade de Marmárica en Libia.

Notas
-----

1. ↑  Arcis Marmoricis, ficha na Xacopedia.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Amaterasu por Utagawa Kunisada
**Amaterasu** (kanji: 天照, katakana: アマテラス) é a deusa Shinto do Sol, a antecesora mítica da familia real do Xapón. O seu nome completo é **Amaterasu-ō-mi-kami** (天照大神, en galego "*deusa gloriosa que brilla no ceo*").

Amaterasu naceu do ollo do deus Izanagi cando estaba a se purificar nun río. Ela converteuse na gobernante do Takamagahara.

Kojiki, a primeira crónica sagrada xaponesa, recolle a lenda da súa creación e da súa relación cos outros deuses. Coñécese xeralmente a Amaterasu como unha muller, a pesar que o Kojiki non distingue o seu sexo (o xaponés antigo non tiña pronomes como el ou ela). Outros libros, como o Hotsuma Tsutae, descríbena como un home.

Amaterasu está considerada como a inventora do cultivo do arroz e do trigo, o uso de vermes da seda. O máis importante templo dedicado a Amaterasu está na en Ise, na illa de Honshu. O templo bótase abaixo e reconstrúese cada vinte anos. Nese templo está representado como un espello.

A súa festa é o 17 de xullo, celébrase con procesións nas rúas en todo Xapón. O 21 de decembro, o solsticio de inverno, celébrase a súa saída da cova, na que se agachara cando o seu irmán, Susanowo, deus do mar e das tormentas, baixou a terra e destruíu todas as colleitas de arroz de Amaterasu. Ata a fin da segunda guerra mundial, a familia real xaponesa proclamábase descendente de Amaterasu, e oficialmente o emperador estaba considerado unha divindade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q455602
* WorldCat
* VIAF: 5979154983550967860005
* BNF: 12105901n
* EBID: ID
* GEC: 0003364
* GiantBomb: 3005-11755
* LCCN: no2015098225
* NDL: 00956394
* SUDOC: 078601703

 |
Imaxe que representa o sistema de levantamento de muros por cachotaría
Aínda que irregular, a disposición das pedras na cachotaría non é completamente arbitraria: véxase se non a impresión de estabilidade que causa a imaxe dun muro rotada 90º
A **albanelaría** é a técnica de colocación de pedras para a construción. Pode subdividirse en:

* cantaría: técnica de tratamento e golpeo da pedra para darlle forma, tanto na súa extracción coma para darlle formas xeométricas ou figurativas;
* cachotaría ou cachotería: sistema que consiste en xuntar pedras de formas irregulares; un tipo particular desta é a cachotaría ciclópea.
* perpiaño: sistema que consiste en xuntar pedras de formas regulares, normalmente paralelepípedos;

Noutras linguas distintas do galego, a clasificación da albanelaría (*masonry*, en inglés) faise en función de se as pedras que se xuntan levan morteiro (*brickwork*) ou non (*dry stone*), aínda que manteñen un expresión para o traballo que se fai nunha soa peza (*stone masonry*).

Os distintos sistemas de cantaría teñen unha longa tradición na arquitectura popular galega. Dende os cruceiros ou a catedral de Santiago ata as murallas dos castros ou os simples muros de pedra, a arquitectura tradicional leva séculos construíndo obras rechamantes pola súa funcionalidade, importancia ou beleza.

Nomenclatura
------------

As caras que conforman unha peza de perpiaño segundo a súa posición no edificio teñen uns nomes moi específicos no léxico galego, que son:

1. *paramento*: é a cara que dá ó exterior;
2. *sobreleito*: é a base sobre a que se apoia a pedra por gravidade;
3. *leito*: é a cara oposta á base;
4. *xuntas*: son os laterais da peza que contactan con outras pedras;
5. *extradorso*: é a cara que dá ó interior da construción;

Loxicamente, as formas irregulares da cachotaría impiden que se lle dean uns nomes estables para cadansúas caras. De tódolos xeitos, cómpre dicir que o perpiaño é unha técnica máis moderna cá cachotaría, e pode incluír distintas técnicas con dificultade gradualmente maior, o cal mesmo permite datar relativamente restos arqueolóxicos (por exemplo, no Castelo da Rocha Forte).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *albanelería*.
2. ↑  Do italiano "*estradosso*", este do latín *extra*, fora, e *dorsum*, dorso

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* de Llano, P. (2006). *Arquitectura popular en Galicia*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia.

### Outros artigos

* Perpiaño.
* Cachotería e cachotería ciclópea.
* Cantaría.
Denomínase **coalición**, **lista** ou **pacto electoral** á agrupación de partidos políticos e/ou alianzas políticas ou organizacións cidadás que teñen como obxectivo presentar unha candidatura única nun proceso electoral. Non se debe confundir cos acordos electorais previos, xa que as coalicións electorais, coa unión de varias formacións, buscan obter un mellor resultado por unha dobre vía. En primeiro lugar, mostran ao electorado a capacidade de agrupar ao redor dun candidato ou programa común os distintos pareceres. Por outra banda, buscan adquirir vantaxes dos sistemas electorais (maioritarios ou proporcionais) ao tempo da adxudicación de escanos ou outros postos. O obxectivo é, así, que os votos dirixidos a grupos minoritarios se sumen a outros que, por separado, non lograrían representación política. 

O réxime xurídico das coalicións electorais varía en función dos países. Na maioría, no período anterior ao proceso electoral, para poder concorrer con candidatura propia, requírese a entrega, por parte das direccións dos partidos políticos, dos acordos polos que formalizan a unión. Posteriormente inscríbense nun rexistro creado ao efecto ante o órgano da administración pública designado ou o órgano electoral xudicial. No devandito documento debe constar o nome da coalición, o símbolo e as siglas, os grupos políticos que a integran e as eleccións ás que pretenden concorrer.

As limitacións para a creación de coalicións electorais varían conforme as diferentes lexislacións. Nuns países esíxese que o partido político que se integre na coalición non poida concorrer á mesma convocatoria coas súas propias siglas, mesmo en circunscricións ou distritos electorais onde a coalición non se presente.

Notas
-----

1. ↑  Poţincu, Cristian (2008). "Ethical Aspects Related to the Political Marketing" (PDF) (en inglés) **17** (4): 1118–1123. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 31 de agosto de 2014. Consultado o 20 de maio de 2014.
2. ↑  Axelrod, Robert (1972). "Where the Votes Come From: An Analysis of Electoral Coalitions: 1952-1968" (en inglés) **66** (1): 11–20.
3. ↑  Leege, David C. Kenneth D. Wald, Paul D. Mueller, and Brian S. Krueger (2001). *The Politics of Cultural Differences: Social Change and Voter Mobilization Strategies in the Post-New Deal Period* (PDF) (en inglés). Princeton: Princeton University Press.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q388602
* LCCN: sh2006001985
* MAG: 2778835511

 |
Rúa do Conde de Torrecedeira de Vigo.
**Conde de Torrecedeira** é un título nobiliario concedido pola raíña rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena en Real Despacho de 3 de xaneiro de 1891 a Manuel Bárcena Franco, que foi alcalde de Vigo e fundador da Caja de Ahorros-Monte de Piedad de Vigo.

Descendencia
------------

O primeiro conde, casado con Dolores de Andrés-García López, tivo tres fillos, pasando o título de conde ao seu primoxénito, Manuel Bárcena Andrés, cónsul de Inglaterra en Vigo e primeiro presidente do Real Club Celta, que casou con Obdulia de Castro Montenegro.

Cando morreu, o título pasou o seu primoxénito Manuel Bárcena Castro, casado con Mercedes Iñíguez Galíndez, faleceu en 1962 sen descendencia.

Obtivo carta de sucesión o seu irmán, Felipe Bárcena Castro, casado con María del Pilar Varela de Limia y Pais. Ao pasamento pasou a ser o quinto conde o primeiro fillo, Felipe Bárcena Varela de Limia, naturalista nado en Madrid en 1946 e primeiro presidente da Asociación de Amigos de los Pazos.

Condes de Torrecedeira
----------------------

* Manuel Bárcena Franco (1834-1908), **I conde de Torrecedeira**.

Casou con Dolores de Andrés López. Sucedeuno, en 1908, o seu fillo:
* Manuel Bárcena Andrés (1877-1927), **II conde de Torrecedeira**.

Casou con Obdulia de Castro Montenegro. Sucedeuno, en 1930, o seu fillo:
* Manuel Bárcena Castro (1905-1962), **III conde de Torrecedeira**.

Casou con Mercedes Iñíguez Galíndez. Sucedeuno, en 1966, o seu irmán:
* Felipe Bárcena Castro (1906-1984), **IV conde de Torrecedeira**.

Casou con María del Pilar Varela de Limia País. Sucedeuno, en 1985, o seu fillo:
* Felipe Bárcena Varela de Limia (n. en 1946), **V conde de Torrecedeira**.

Casou con Rosa María de Labra Morán.

Escudo
------

O escudo de armas é o dos Bárcena. En campo de goles, seis basantes de prata dispostos dous, dous e dous. Timbrado con coroa condal.

Notas
-----

1. ↑  López-Chaves Meléndez, Juan Manuel y Amor Moreno, Grato Ernesto, *Inventario de pazos y torres de la provincia de Pontevedra*, 1998, ISBN 84-86845-09-02.
2. ↑  *Enciclopedia Galega Universal*, Ir Indo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.

### Outros artigos

* Pazo de Torrecedeira