recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Densidade da poboación francesa metropolitana (por departamento)
Evolución da demografía entre 1960 e 2010 (cifras da DESA, 2012). Poboación en millóns de habitantes.
A República Francesa conta con 64 102 140 habitantes a 1 de xaneiro de 2007, dos que algo máis de 61,5 millóns vive na metrópole, o que supón arredor do 1% da poboación mundial.
O crecemento demográfico francés é un dos máis dinámicos de Europa, combinando unha taxa de natalidade superior á media europea (830.000 nacimentos contra 531.200 mortes) e un saldo migratorio positivo (sobre 100.000 persoas): a poboación francesa creceu o 0,61% no último ano. No relativo á taxa de fecundidade, é de 2,01 bebés por muller, só situada por detrás de Albania e Islandia que teñen as taxas máis altas no contexto europeo.
A pirámide poboacinal que se ve nestes primeiros anos do século XXI presenta un aumento progresivo dos grupos de maior idade, debido ao aumento da esperanza de vida (Francia ten unha das esperanzas de vida máis longas do mundo) e pola chegada á terceira idade de toda a xeración do baby boom (fenómeno coñecido comunmente como o papy boom).

Etnicidade
----------

En 2006, o Instituto Nacional de Estatística e Estudos Económicos (en francés: Institut National de la Statistique et des Études Économiques) estimou que 4,9 millóns de inmigrantes viven en Francia (8% da poboación). Hai que considerar que son considerados franceses os fillos de pais inmigrantes e non como estranxeiros. En consecuencia o número de cidadáns franceses de orixe estranxeira está estimado en 6,7 millóns o que representa o 10% da poboación francesa. Numerosos grupos étnicos están presentes tamén nos territorios de ultramar.
A maior parte dos inmigrantes proceden de Europa (Grecia, Portugal, España, Italia, Polonia, Romanía e os países da antiga Iugoslavia. Tamén son numerosos os procedentes do Magreb e da África Negra, sobre todo das antigas colonias.

Principais aglomeracións
------------------------

| # | Ville | Rexión | Poboación | Intra-muros |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **1** | París |  Illa de Francia | **11 174 743** | *2 153 600* |
| **2** | Lión |  Ródano-Alpes | **1 648 216** | *466.400* |
| **3** | Marsella |  Provenza-Alpes-Costa Azul | **1 516 340** | *820.900* |
| **4** | Lille |  Norte-Paso de Calais | **1 143 125** | *225.100* |
| **5** | Tolosa |  Mediodía-Pireneos | **964.797** | *435.000* |
| **6** | Niza |  Provenza-Alpes-Costa Azul | **933.080** | *347.900* |
| **7** | Bordeos |  Aquitania | **925.253** | *230.600* |
| **8** | Nantes |  País do Loira | **711.120** | *281.800* |
| **9** | Estrasburgo |  Alsacia | **612.104** | *272.700* |
| **10** | Toulon |  Provenza-Alpes-Costa Azul | **564.823** | *166.800* |
|
A **Batalla de Ribadauga** é un conflito ficticio do legendarium do escritor J. R. R. Tolkien. Ocorre nun dos últimos capítulos da novela *O Señor dos Aneis*.

Ocorreu o 3 de novembro do 3019 da Terceira Idade do Sol, e foi o enfrontamento entre os hobbits da Comarca e uns soldados comandados por Saruman. Esta batalla considérase a derradeira da Guerra do Anel. Considérase ademais a segunda batalla realizada dentro das fronteiras da Comarca (Logo da Batalla dos Campos Verdes) dende a súa fundación hai máis de 1400 anos.

Os bandos, como se dixo anteriormente, estaban conformados polos hobbits da Comarca liderados por Frodo e Sam pero especialmente por Merri e Pipin, que utilizaron a súa experiencia nos exércitos de Rohan e Gondor durante a Guerra do Anel. Pipin aínda se mantiña ó servizo de Gondor, polo que loitaba baixo a autoridade do novo goberno de Minas Tirith.

No bando inimigo estaban os invasores orcos dirixidos por Sargo (o nome que os orcos lle daban a Saruman, que significa "ancián").

A estratexia utilizada polos hobbits que lles deu a vitoria consistiu en emboscar ós inimigos bloqueando os camiños polos que entraran na cidade, usando carromatos e carretas. A pesar de que se lles instou a renderse, os homes de Saruman decidiron pelexar a súa fuxida, pero foron vencidos polos hobbits. Pipin e Merri loitaron con coraxe na batalla, ó igual que Sam. Frodo tamén se atopaba alí, pero ocupouse máis de coidar ós feridos e de preocuparse por que os inimigos que se rendesen fosen respectados.

Logo da batalla Frodo confrontou a Saruman xunto cos seus tres compañeiros, e exiliouno para sempre da Comarca. Despois, Gríma asasinaría a Saruman cando se retiraba, e antes de que Frodo puidese reaccionar, os hobbits vixilantes lanzaron frechas contra Lingua de Verme, que morrería inmediatamente. O último enfrontamento e a última morte da Guerra do Anel ocorreron xusto onde comezou todo, en Hobbiton de onde Frodo inicialmente partira cara a Valfendido.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Terra Media*** |

### Outros artigos

* Limpando a Comarca
***Bionic Commando*** (ヒットラーの復活, TOP SECRET Hitler no Fukkatsu) é un videoxogo realizado por Capcom para máquinas recretivas en 1988. Fixéronse versións para Amiga, Atari ST, Commodore 64, Amstrad CPC, ZX Spectrum, NES, Game Boy e Game Boy Color, as versións para ordenador fíxoas Software Creations e publicounas Go!.
Na versión orixinal xaponesa, situada nun futuro distante, un científico conseguira revivir a Adolf Hitler e este creara un exército nazi contra o que tiñan que loitar os comandos que dirixe o xogador. Nas versións occidentais non aparecen as referencias a Hitler e o nazismo e aparece a busca de Super Joe, personaxe protagonista de Commando, cando en orixe os dous xogos non teñen relación ningunha.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55620
* Abandonia: 25679
* Atari Legend: 198
* Gamebase64: 770
* Gaming-History: 99891
* GiantBomb: 3030-26481
* Hall of Light Amiga: 5297
* KLOV: 7123
* Lemon Amiga: 162
* Lemon 64: 275
* MobyGames: bionic-commando
* Ready64: 417
* World of Spectrum: 0009309

 |
A poboación de **Corea do Norte** é unha das máis homoxéneas do mundo, étnica e lingüisticamente, incluíndo apenas pequenas comunidades chinesas e xaponesas, así como vietnamitas.

A lingua coreana non forma parte de ningunha familia lingüística maior, aínda que se investigan posibles relacións co xaponés e outras linguas altaicas. O sistema de escritura do coreano, chamado hangul, foi inventado no século XV polo rei Sejong o Grande para substituír o sistema de caracteres chineses, coñecidos en Corea como hanja, que xa non se usan de forma oficial. Corea do Norte continúa co sistema de romanización McCune-Reischauer do coreano, contrastando con Corea do Sur que revisou a romanización no ano 2000.

Corea ten unha herdanza budista e confucionista, con comunidades cristiás e de chondogyo tradicional. Pyongyang, a capital de Corea do Norte, era o centro de actividade cristiá antes da Guerra de Corea. Segundo estimacións de 2009, Corea do Norte ten unha poboación de 24 051 218 habitantes, cunha idade media de 32 anos. A mortalidade infantil é de 21,86 por mil e a esperanza de vida de 63,81 anos. O 99% da poboación por encima dos 15 anos pode ler e escribir en coreano.

Evolución demográfica
---------------------

No actual territorio de Corea do Norte.

* 1900: 7,4 millóns.
* 1910: 7,8 mill.
* 1920: 8,2 mill.
* 1930: 8,6 mill.
* 1940: 9 mill.
* 1950: 9,7 mill.
* 1953: 9 mill.(descenso produto da Guerra de Corea).
* 1960: 10,5 mill.
* 1970: 13,9 mill.
* 1980: 18,3 mill.
* 1990: 21,6 mill.
* 1995: 23,9 mill.

Estatísticas demográficas
-------------------------

### Poboación

24 051 218 (2009 est.)

Homes: 11 037 832
Mulleres: 11 627 513
*0–14 anos:*
21.3% (home 2,440,439/muller 2,376,557)
  
*15–64 anos:*
69.4% (home 7,776,889/muller 7,945,399)
  
*máis de 65 anos:*
9.4% (home 820,504/muller 1,305,557) (2009 est.)

### Taxa de crecemento

1,02% (1991 est.)  

0,31% (1996 est.)  

0,87% (2006 est.)  

0,42% (2009 est.)

### Taxas de nacementos

20,01 nacementos/1.000 poboación (1991 est.)  

17,58 nacementos/1.000 poboación (1996 est.)  

14,61 nacementos/1.000 poboación (2006 est.)  

14,61 nacementos/1.000 poboación (2008 est.)

### Taxas de falecementos

8,94 mortes/1.000 poboación (1991 est.)  

9,52 mortes/1.000 poboación (1996 est.)  

7,29 mortes/1.000 poboación (2006 est.)  

7,29 mortes/1.000 poboación (2008 est.)

### Taxa de inmigración

-0,09 migrantes(s)/1.000 poboación (2009 est.)

### Sexo por proporción

*ao nacer:*
1.06 home(s)/muller
  
*15 anos:*
1.03 home(s)/muller
  
*15–64 anos:*
0.98 home(s)/muller
  
*65 años para adiante:*
0.63 home(s)/muller
  
*total de poboación:*
0.95 home(s)/muller (2009 est.)

### Taxa de mortandade infantil

51,34 mortes/1.000 nacementos (2009 est.)

### Esperanza de vida

*Total:*
63,81 anos
  
*Home:*
61,23 anos
  
*Muller:*
66,53 anos (2009 est.)

Notas
-----

*Datos obtidos de* The World Factbook Arquivado 18 de maio de 2020 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Corea do Norte
Maria Wiik, "Balada" (1898)
Frédéric Chopin
**Balada** refírese a unha obra musical de movementos lentos e con calidades narrativas líricas e dramáticas cuxa historia é presentada en forma de poesía. Nun principio, a balada é unha forma fixa de lirismo cortesía dos últimos anos da Idade Media, o termo experimento un auxe no século XIX, grazas ao movemento do romanticismo que usaba a peza vocal acompañada dun piano. Aínda se utiliza hoxe en día na súa forma orixinal, como na obra de Jean Chollet, non só na forma dunha epopea.

A balada musical ou lírica
--------------------------

No século XIX, Frédéric Chopin compuxo catro obras para piano con este título, evidentemente inspiradas no xénero literario. Con iso, deu luz a un novo xénero: a Balada (música).

Esta creación foi feita no período romántico, a principios do século XIX

A balada romántica
------------------

*Artigo principal**:* Balada romántica (poesía).
Coa influencia do anglosaxón, o sentido da palabra alóngase a un recital ou unha canción que conta a vida dunha persoa ou algúns feitos precisos. O recital é sempre épico (achegándose á xesta), normalmente dramático e ás veces cómico. Se fala do amor entre dúas persoas, identificámola co romance.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *balada*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Balada*** |

### Ligazóns externas

* Estudos históricos sobre a balada *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182659
* AAT: 300400529
* ARLIMA: 2194
* BNCF: 16873
* BRE: 1847683
* EBID: ID
* GND: 4004343-5
* JSTOR: ballads
* LCCN: sh2007101791
* MAG: 27727207
* NDL: 00560520
* NKC: ph118731
* PSH: 6942

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
|  |  |
| --- | --- |
| **Cidade** | **Habitantes** |
| Bucarest | 1 942 254 |
| Iaşi | 323.000 |
| Cluj-Napoca | 321.000 |
| Timisoara | 319.000 |
| Constanţa | 315.000 |
| Galati | 328.000 |
| Braila | 214.900 |
| Sibiu | 160.000 |
| **Etnias** |
| Romaneses | 88,9% |
| Húngaros (sículos) | 6,6% |
| Xitanos | 2,5% |
| Alemáns | 0,3% |
| Outros | 1,7% |
| **Relixión** |
| Ortodoxos | 89,7% |
| Católicos | 5,6% |
| Protestantes | 3,7% |

A composición étnica da poboación de Romanía está integrada por unha maioría de orixe romanesa (88,9%), que convive cunha importante colectividade de húngaros (6,6%), concentrados sobre todo na rexión de Transilvania, e unha segunda minoría de xitanos (2,5%). Ademais, existen outros grupos étnicos menos numerosos: alemáns, xudeus e eslavos (búlgaros, ucraínos e serbios principalmente).

O crecemento da poboación durante o período 1995-2000 foi negativo (-0,4% anual). A poboación concéntrase nas rexións máis industrializadas das terras baixas. Só un 55,2% dos romaneses vive nas cidades, o que representa unha das proporcións máis baixas de Europa, só superada por varios dos seus veciños balcánicos e Moldavia. Máis do 89% da poboación adscríbese á Igrexa ortodoxa romanesa. Tamén hai católicos, especialmente entre as minorías húngara e alemá de Transilvania. Os xudeus concéntranse en Bucarest, a capital.

Relixión
--------

Romanía é un estado sen relixión oficial, aínda que máis do 89% da poboación adscríbese á Igrexa Ortodoxa Romanesa (segundo o censo de 2002). Tamén hai cantidades significativas de católicos (tanto de rito occidental como de rito oriental) (un 5,6% da poboación, moitos deles das minorías húngara e alemá de Transilvania), protestantes (luteranos e calvinistas) (3,7% da poboación), grupos pentecostais e musulmáns (ao redor de 100.000, o 0.4% da poboación total). Segundo o censo de 2002, tamén vivían no país 23.105 ateos e 6.100 xudeus.

Linguas
-------

O romanés é o idioma oficial do país. Séguenlle en importancia o húngaro e o romaní (que non ten nada que ver co romanés, senón cos romis, os xitanos romaneses), falados polas poboacións desas etnias. O ucraíno é falado áreas de Maramures, Bucovina, Dobrudia e Banat. O inglés é o primeiro idioma estranxeiro que se estuda na maioría das escolas romanesas, e actualmente hai un aumento de préstamos do inglés no vocabulario romanés. O francés é falado por un significativo número de persoas (uns 5 millóns), sendo Romanía membro da Francofonía.

Notas
-----

1. ↑  Iaşi sau Timişoara - Care este cel de-al doilea mare oraş din România, după Bucureşti?
**María Dolores Aurora Vidal Caramés**, nada en Pontevedra o 23 de marzo de 1934, é unha mestra e escritora galega.

Traxectoria
-----------

Filla de Xoán Vidal Martínez e María Josefa Aurora Caramés Monteagudo, nada en Vilar de Mato (Cequeril, Cuntis). Tivo tres irmáns e catro irmás, entre elas a tamén escritora Clementina Vidal Caramés, e foi sobriña da poeta Aurora Vidal Martínez.

En 1949 representou o papel protagonista dunha obra de teatro da súa tía, *Camino de Belén*.
Estudou Maxisterio e en 1960 foi destinada a Icod de los Vinos, Tenerife. En 1970 estreouse a súa obra *Belén Isleño* no Teatro Guimerá de Santa Cruz de Tenerife, editado en 1982 e aínda representado decote no Nadal nas illas Canarias.

En 1984 regresou a Pontevedra, onde fundou e dirixiu unha aula de teatro escolar. Entre 1994 e 2004 formou parte da Coral Polifónica de Pontevedra.

Vida persoal
------------

Casou en 1958 con Joaquín Sanmartín Carballeda

Obra
----

* *Belén Isleño* (1982)
* *Niebla en la orilla* (1988; prólogo de Carlos Acosta)
* *De crepúsculo a crepúsculo* (2005)
* *Voz alzada* (2008)
* *Páxinas da memoria* (2009)
* *Xoán Vidal Martínez: vida e obra* (Deputación de Pontevedra, 2009; xunto a Clementina Vidal Caramés)
* *Derradeira proeza do Marqués de Bradomín pola que tomou parte nas súas exequias* (2010)
* *Citania* (2011; con Clementina Vidal Caramés)
* *Nivaria* (2011)

### Participación en escolmas

* *Antología poética del Grupo Tambo* (2000)
* *Coroa literaria para Roberto Blanco Torres*
* *47 poetas de hoxe cantan a Curros Enríquez*

Notas
-----

1. ↑  Xoán Vidal, na web *Xenealoxía*.
2. ↑  "Ares. Enlace Sanmartín-Vidal". *El Correo Gallego*. 19 de xullo de 1958.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49791236
* WorldCat
* VIAF: 86890713
* BNE: XX1151763

 |
**Beppe Fenoglio**, nado en Alba (Cuneo) en 1922 e morto en Turín en 1963, foi un escritor italiano. As obras de Fenoglio céntranse en dous temas principais, o mundo rural da rexión de Langhe e a guerra partisana.

Traxectoria
-----------

De familia de clase obreira, estudou na súa cidade natal e comezou na Universidade de Turín estudos na facultade de letras que tivo que deixar en 1943 para entrar no exército. Despois do armisticio de Cassibile do 8 de setembro de 1943, Fenoglio uniuse aos partisanos, participando na efémera experiencia da República Partisana de Alba. Despois da guerra Fenoglio reemprende os seus estudos que deixa para dedicarse á literatura.

En 1949 presentou á editorial Einaudi *Racconti della guerra civile* e a novela neorrealista *La paga del sabato* que non se chegan a publicar, e en 1952 por parte do material dos Racconti publicou *I ventitre giorni della città di Alba*, un conxunto de relatos. Bo coñecedor da lingua inglesa traduciu ao italiano a Samuel Taylor Coleridge en 1955. Autor tamén de *Una questione privata* (1963).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q818632
* WorldCat
* VIAF: 61545609
* BAV: ADV10132094
* BIBSYS: 90104554
* BNE: XX1127455
* BNF: 11902526d
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118683268
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 226
* GND: 118683268
* ICCU: CFIV009344
* IMDb: nm0271970
* ISNI: 0000 0001 1027 8493
* LCCN: n50001185
* NKC: xx0002149
* NLA: 42204613
* NTA: 068360290
* OL: OL436675A
* openMLOL: 1167
* SELIBR: 274324
* SUDOC: 026861488
* Treccani: beppe-fenoglio

 |
**Carlos García Amigo**, nado na Coruña o 27 de xullo de 1973, é un músico solista de violoncello galego.

Traxectoria
-----------

### Formación

Comezou os seus estudos musicais e a tocar o violoncello no Conservatorio Superior de Música da Coruña, para continualos despois no de Santiago de Compostela e no *Koninklijk Conservatorium* da Haia.  
Recibiu bolsas de estudo de diferentes institucións, como a Deputación da Coruña, a Fundación Caixa Galicia e a Fundación Pedro Barrié de la Maza, no marco dos seus ciclos de xoves intérpretes.  
Colaborou como profesor de Música de cámara na Escola de Altos Estudos Musicais do  Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais. Asiste regularmente como alumno ao curso "Cánticos, Cantigas e Cantos", organizado pola Universidade de Santiago de Compostela.

### Actividades musicais

Actualmente é membro da Real Filharmonía de Galicia de Santiago de Compostela, e compaxina a súa actividade nesta orquestra coa camerística e a docente en diversas escolas de Compostela, así como con colaboracións con agrupacións de Música antiga no ámbito español. Grcía Amigo gravou diversos CDs co grupo *In Itinere* da Universidade de Santiago de Compostela, así como coa Real Filharmonía de Galicia. Tamén realizou colaboracións en bandas sonoras, como a da serie emitida pola TVG *As leis de Celavella*. Participou, en calidade de solista, na Orquestra Sinfónica de Galicia, sendo dirixido polos mestres James Ross e Rumon Gamba. En 1999 foi membro da *Schleswig-Holstein Musik Festival Orchester*, onde foi dirixido por mestres como Mstislav Rostropovich, Christoph Esenbach o Vladimir Spivakov entre outros. Ademais, foi membro de diferentes agrupacións camerísticas como *CelliaQu4ttro* ou o *Trio Artabria*, cos que realizou concertos en diversas salas de Galicia, Cataluña e os Países Baixos.

Por iniciativa de Carlos García Amigo, Diego Rojo e Eliseu Mera constituíuse no verán de 2013 o Herbens Consort, coa finalidade de participar no Festival de Música de Herbón *As notas do pemento*, certame do que se converteu no seu grupo residente.

Notas
-----

1. 1 2  Carlos García Amigo en Galegos. Consultado o 21 de xuño de 2022.
2. ↑  Confidencial, Galicia. "Herbens Consort, a música que enche espacios centenarios". *Galicia Confidencial*. Consultado o 21 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Trio Artabria plays Haydn (I) (2007) en Youtube.
* Trio Artabria plays Haydn (II & III) (2007) en Youtube.
Exemplo de CamelCase nun indicador.
**CamelCase** é nunha transformación gramatical, usada decote en linguaxes de programación, que consiste en xuntar as frases ou verbas compostas nun só termo, eliminando os espazos entre termos e aplicando maiúsculas á primeira letra de cada verba, para facilitar o seu uso e evitar conflitos en linguaxes onde os espazos posúen unha significación adicional non relacionada, vinculada ou non influente na súa consideración adicional de separador de termos nas linguaxes naturais. Dentro da práctica da programación considérase un aspecto de estilo na mesma.

Existen dous tipos de CamelCase:

* UpperCamelCase, cando a primeira letra de todas se atopa escrita en maiúsculas. Por exemplo: *ExemploDeUpperCamelCase*
* lowerCamelCase, a primeira letra da primeira verba se atopa escrita en minúsculas e as primeiras letras das demais verbas se atopan escritas en maiúsculas. Por exemplo: *exemploDeLowerCamelCase*

Trátase dun estándar en programación e nas primeiras ferramentas wiki; tamén se usa ás veces para nomes comerciais. Fóra destes ámbitos non se usa con frecuencia: o primeiro caso coñecido foi na verba comercial CinemaScope, alleo a contextos de programación.

Un exemplo da súa utilización é a linguaxe de programación Java onde os nomes de clases se escriben seguindo as pautas dun UpperCamelCase, namentres que para os membros das clases úsase lowerCamelCase.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Definición e referencias históricas *(en inglés)*.
**José Carlos Gey Hermo**, nado en Asados (Rianxo) en 1952 e finado na Pobra do Caramiñal o 20 de febreiro de 2015, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Profesionalmente vinculado ao mundo do márkenting, publicidade e comunicación, rexentou durante máis de 20 anos xunto con outro empresario a empresa Olympus Comunicación. Así mesmo, tamén rexentou na localidade de Boiro dous pubs e unha discoteca. En abril de 2001 foi elixido presidente dos comuneiros da súa parroquia natal de Asados.

Politicamente militou no BNG nos anos 80. Dada a súa actividade profesional en Boiro foi proposto como número 2 do PSdeG-PSOE na localidade en 1991, candidatura encabezada por Manuel Velo, porén finalmente non concorreu. Así mesmo, tamén foi proposto como número 2 do BNG encabezado por Xosé Deira no 1999, pero tampouco concorreu dado á falta de apoio de parte do partido. No 2003 chegou a ser proposto como candidato á alcaldía de Rianxo polo BNG, chegando a ser presentado nunha asemblea, pero terminou declinando a oferta dado o traballo da súa empresa na campaña do PPdeG en Santiago de Compostela.

No 2004 foi nomeado xefe de prensa do alcalde socialista de Rianxo Pedro Piñeiro Hermida. En xaneiro do 2011, e ante a retirada da política do alcalde, foi proposto pola executiva local socialista de Rianxo como candidato á alcaldía nas municipais de maio dese mesmo ano, sendo ratificado tras vencer nas primarias á concelleira Carmen Figueira Ares. Nas eleccións municipais o PSdeG-PSOE perdeu por primeira vez na democracia a maioría absoluta e a alcaldía de Rianxo, sendo superado polo BNG e o PPdeG, cun estreito marxe entre ambas opcións políticas. Ante esta situación os socialistas optaron por establecer un pacto de goberno co BNG, facendo alcalde ó nacionalista Adolfo Muíños, e asumindo Gey a primeira tenencia de alcaldía e diversas áreas como Urbanismo e Comercio. 

En abril de 2013 foi elixido coordinador comarcal do PSdeG no Barbanza, tras vencer ao mazaricano Javier González Trillo. En novembro de 2014 foi ratificado de novo como candidato socialista á alcaldía de Rianxo para o 2015, porén faleceu repentinamente o 20 de febreiro dese mesmo ano na súa casa na Pobra do Caramiñal.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Sonia Castaño Eiras** |  **1º Tenente de Alcalde de Rianxo** 2011 - 2015 | Sucesor:**vacante** |

Notas
-----

1. ↑  Carlos Gey releva a Cirilo Tubío como presidente de los comuneros de Asados
2. ↑  Carlos Gey llama a la unidad de la militancia socialista
3. ↑  Gey será proclamado aspirante único a las primarias del PSOE

Vida persoal
------------

Estaba casado e tiña un fillo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rianxo

### Ligazóns externas

* Carlos Gey, jefe de prensa de Piñeiro, en las 'quinielas' del PSOE de Rianxo en *El Correo Gallego*
* Fallece Carlos Gey, teniente de alcalde en Rianxo y coordinador comarcal del PSOE de O Barbanza en *Diario de Arousa*
Os **burgundios** foron unha tribo xermana orixinaria de Escandinavia, que a partir do ano 200 iniciou unha migración masiva cara á Europa continental seguidos polos vándalos cara a Pomerania (Polonia). Instaláronse na Galia, entre francos e alamáns, nas beiras do Rin. Estableceron a súa capital en Worms e tomaron Maguncia aos romanos.

Durante o século III, instaláronse pacificamente na Provenza e as terras entre as actuais Suíza, Francia e Italia, que acabaría tomando o nome de Borgoña por eles. En 534, os francos derrotaron a Gundemaro, o último rei burgundio, e anexionáronse o seu territorio tralo masacre de Tolbiac.

Foron feitos heroes grazas ás súas fantásticas sagas como o Tesouro dos Nibelungos, un gran relato da época, editado por vez primeira na Idade Media no Sacro Imperio Romano. Como moitas tribos xermanas, convertéronse ao arianismo, aínda que os católicos creceron trala conversión do rei Gundebaldo en 500.

Lista de reis burgundios
------------------------

Non lendarios:

* (385-436) Gundahario (*Godahar*)
* (436-470) Gundioco ou Gunderico (*Godaric*)
* (470-479) Gundemaro (*Godimer*)
* (479-516) Gundebaldo ou Gindobado (*Gidobad*)
* (516-523) Sexismundo (*Sigmud*)
* (523-536) Gundemaro II

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Burgundios Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q150412
* BNF: 12086208v
* BRE: 1889104
* EBID: ID
* GEC: 0223590
* HDS: 008028
* Pleiades: 118617
* Treccani: burgundi

 |
*Para a liga de baloncesto homónima véxase:* **Liga ACB**.
A **Asociación de Clubs de Baloncesto**, a miúdo coñecida polas súas siglas **ACB** é unha organización deportiva que aglutina e defende os intereses dos clubs profesionais do baloncesto español.

Historia
--------

A constitución da ACB formalizouse o mércores 3 de marzo de 1982 en Madrid mediante a firma dunha acta notarial na que estamparon a súa firma Carlos Casas (Manresa E.B.), Juan Fernández (OAR Ferrol), Santiago Toca (Valladolid C.B.), José Cabrera (C.B. Canarias), Anxo Palmi (C.B. Granollers), Carlos Pastrana (La Salle Bonanova) e Santiago March (Joventut Badalona). Eduardo Portela e José Antonio Gasca foron os impulsores.

Dende a tempada 1983-1984, a ACB organiza anualmente a competición de elite do baloncesto masculino español, transformándose a antiga Liga Nacional na nova Liga ACB. A nacente organización contribuíu a profesionalizar e modernizar o baloncesto español e a tentar converter a liga Nacional na segunda competición nacional máis importante do mundo tras a NBA ao implantar unha filosofía de deporte-espectáculo: venda conxunta dos dereitos de transmisión por televisión, instauración dos *play offs* polo título e un Partido das Estrelas (a semellanza do All-Star Game da NBA), fase final da Copa do Rei (primeiro con catro equipos, logo con oito), creación da Supercopa de España (a mediados dos anos 80 e resucitada en 2004)...

O primeiro presidente da ACB foi o entón máximo dirixente do C.B. Granollers, Antonio Novoa. O directivo responsable da sección de Baloncesto do Real Madrid Mariano Jaquotot sucedeulle no cargo e Juan Fernández, presidente do OAR Ferrol, foi o último mandatario vinculado directamente a un club asociado. O primeiro *independente* foi Evaristo do Río e o segundo é quen actualmente ostenta o cargo, Eduardo Portela. Todos os directivos teñen que responder anualmente da súa xestión á Asemblea Xeral, que representa aos clubs que toman parte na competición. Portela preside a ACB dende 1990 e, un ano despois, impulsou a creación da Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB), organización que tamén preside Portela na actualidade. A ACB e a ULEB teñen a súa sede na cidade de Barcelona.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1999974
* WorldCat
* VIAF: 128494570

 |
**David Bruzos Higuero**, nado en Ourense o 9 de xuño de 1979, é un químico e político galego.

Traxectoria
-----------

Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Licenciado en Química pola Universidade de Santiago de Compostela (2002) e Posgraduado en Física Aplicada pola Universidade de Vigo (2010). É profesor de Física e Química no IES Manuel Chamoso Lamas do Carballiño. Membro fundador de Saramaganta e vencellado ao colectivo Fuga en Rede, colaborou como voluntario internacional en Cisxordania. Participou no proceso constituínte de Ourense en Común e foi elixido para formar parte da candidatura de En Marea para as eleccións xerais de 2015 como cabeza de lista pola Provincia de Ourense. Foi elixido deputado, sendo a primeira vez desde Senén Bernárdez que un deputado ourensán pertence a un partido distinto do PPdG ou o PSdeG.

Notas
-----

1. ↑  "David Bruzos: "Sería una noticia fantástica poder sacarle un diputado al PP en la provincia de Ourense"". *Faro de Vigo* (en castelán). 4 de decembro de 2015.
2. ↑  "Queremos conectar aos rapaces de Galicia e Palestina". *La Voz de Galicia*. 18 de maio de 2010.
3. ↑  "En Marea apela ao 24M incluíndo nas súas listas varios membros de candidaturas cidadás". *Praza Pública*. 14 de novembro de 20. 15

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
Coordenadas: 42°53′29″N 8°32′37″O﻿ / ﻿42.891335933018, -8.5436102772379

Residencia universitaria do Burgo das Nacións.
O **Burgo das Nacións** é un complexo residencial situado en Vite (Vista Alegre), construído con carácter provisorio en 1965 para albergar os peregrinos que viñan a Santiago de Compostela nese Ano Santo Xacobeo.

Características
---------------

Foi explotado pola Administración Turística Española e chegou a ter unha capacidade de preto de 4 000 prazas distribuídas en 47 pavillóns. Rematado o Xacobeo 1965, este conxunto de módulos, construídos con materiais lixeiros e efémeros, cubriu deficiencias e albergou institucións necesitadas de instalacións: foi residencia de posgraduados, aulario de varias especialidades universitarias, sede da imprenta da Universidade e da súa gardería e acolleu as dependencias da Policía Nacional, entre outros usos.

En 1979 a Universidade de Santiago comezou a utilizar o Burgo das Nacións como residencia universitaria mixta e, no curso académico de 1986-87, iniciáronse as obras do edificio da actual residencia de estudantes, que ocupa unha parte do complexo inicial, fronte ao Auditorio de Galicia, obras que remataron no curso 1992-93.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Residencia Universitaria Burgo das Nacións, USC.
**David Fernández Cantero**, nado en Madrid en 1961, é un comunicador, escritor, pintor e presentador de informativos español.

Biografía
---------

Estudou Imaxe e Son, Cinematografía, Fotografía e Publicidade. As súas primeiras incursións no mundo da información foron na televisión.

Incorporouse a Televisión Española no ano 1982, onde desenvolveu a súa actividade profesional nos estudos de Prado del Rey, Torrespaña, o Centro Territorial de Andalucía así como en Roma durante tres anos, do 1988 ao 1991, como reporteiro gráfico de TVE.

Desde 2004 e ata 2010 conduciu o *Telediario* da fin de semana en La 1, aínda que pasou por todas as edicións dos informativos da televisión pública. Tamén estivo á fronte do prestixioso programa *Informe semanal* durante tres anos, de 2007 a 2010, antes asinara traballos para este programa como realizador, montador e como reporteiro. Así mesmo conduciu o programa *La entrevista de Cultural.es*, en Canal Cultura, ademais de presentar numerosos programas especiais de TVE. En agosto de 2010, Telecinco anunciou a súa fichaxe para presentar *Informativos Telecinco* diarios de sobremesa, a partir do 13 de setembro, xunto a Marta Fernández Vázquez e Sara Carbonero nos deportes.

En 2010 recibiu o Micrófono de Ouro, galardón que outorga a Federación de Asociacións de Radio e Televisión. En 2012 foi galardoado como "Home do ano" pola revista *Men's Health* na categoría de "Mellor Comunicador".

É pai de tres fillos.

Televisión
----------

* 1982-1997 : Reporteiro gráfico dos Servizos Informativos de TVE.
* 1997-1999 : Informativos C.T. TVE Andalucía / Telesur 1ª e 2ª Edición.
* 1999-2004 : Canal 24 Horas TVE.
* 2004-2010: Telediario de La 1.
* 2010: Informativos Telecinco en Telecinco.

Libros
------

* *El viaje de Tanaka*, Editorial Planeta, Barcelona, 2014. ISBN 978-84-08-12549-5
* *El hombre del baobab*, Editorial Planeta, Barcelona, 2009. ISBN 978-84-08-08527-0
* *Caudal de Ausencias*, Editorial Morandi, Madrid, 2007. ISBN 84-8198-228-8
* *Amantea*, RBA Libros, Barcelona, 2005. ISBN 978-84-7871-386-8

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de *Amantea* na Casa del Libro *(en castelán)*
* Fichaxe por Telecinco *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3703129
* WorldCat
* VIAF: 107712704
* BNE: XX1046539
* GND: 140715649
* IMDb: nm1915212
* ISNI: 0000 0000 7822 7070
* LCCN: n98102040
* SUDOC: 198337000

 |
**Caminemos pisando las sendas de nuestra inmensa felicidad** é o himno nacional da Guinea Ecuatorial dende a súa independencia de España en 1968. Foi composto por Ramiro Sánchez López e a letra é obra de Saturnino Ibongo e Atanasio Ndongo.

Letra en castelán
-----------------

Caminemos pisando las sendas
de nuestra inmensa felicidad.
En fraternidad, sin separación,
¡cantemos Libertad!
Tras dos siglos de estar sometidos,
por la dominación colonial,
en fraterna unión, sin discriminar,
¡cantemos Libertad!
¡Gritamos viva, libre Guinea!
y defendamos nuestra Libertad.
Cantemos siempre, libre Guinea,
y conservemos siempre la unidad.
¡Gritemos viva, libre Guinea!
y defendamos nuestra Libertad.
Cantemos siempre, libre Guinea,
y conservemos, y conservemos
La independencia nacional.

Notas
-----

1. ↑  Cusack, Igor (2005). "African National Anthems: ‘Beat the Drums, the Red Lion Has Roared’". *Journal of African Cultural Studies* **17** (2): 235–51. JSTOR 4141312. doi:10.1080/13696850500448337.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q837310
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 42°30′28″N 7°37′34″O﻿ / ﻿42.507777777778, -7.6261111111111

O **castro de Ferreira** é un castro galaico pertencente á cultura castrexa, situado na parroquia de Ferreira de Pantón, no concello de Pantón.

Situación
---------

O castro sitúase próximo á aldea de Basillao, no monte do Castro a unha altitude de 413 metros e a carón do rego de Regueiral de Abaixo. Tiña unha situación xeográfica sobre o val do río Ferreira e a depresión que forma o Regueiral de Abaixo.

Historia
--------

Nunca se realizou ningún estudo sobre o castro. As murallas do castro foron desaparecendo en varios dos seus puntos pola construción de muros de leiras na súas ladeiras.

En tempos máis recentes, até os anos 80 na parte superior do castro cultivábase centeo; hoxe en día nesta parte existe unha poboación de piñeiros e todo ó redor do castro ten unha carballeira.

Lenda
-----

O castro de Ferreira, ten unha lenda. Esta lenda conta que os mouros enterraron no castro un valioso tesouro que xamais foi atopado. Ademais cóntase que os poboadores do castro acudían con frecuencia á feira que se celebra en Ferreira de Pantón, e que acostumaban mercar viño nunha adega próxima ó castro.

Galería de imaxes
-----------------

* Carballeira do monte do Castro.Carballeira do monte do Castro.
* Panorámica do monte onde se sitúa o castro de Ferreira de Pantón dende O Basillao.Panorámica do monte onde se sitúa o castro de Ferreira de Pantón dende O Basillao.

Notas
-----

1. ↑  Rey Nóvoa, José Manuel (1992). *Pantón*. Everest.
Gravado mostrando os restos de cadáveres momificados, no val de Saqqara, Exipto.

Un **cadáver** é o corpo dun ser vivo morto. A palabra cadáver provén do latín *cadāver, -eris*, en relación con el verbo *cadere*, 'caer', e significa 'caído', e tamén 'morto'.

Caracaterísticas
----------------

Curiosamente, noutras linguas, a palabra tamén deriva de *cadaver(em)* (*Kadaver* en alemán, *kadaver* en neerlandés), pero sobre todo para indicar o corpo dun animal morto, mentres que en galego pode referirse tanto ao corpo morto dun animal como, máis frecuentemente, ao dunha persoa.

Segundo unha lenda, o vocábulo *cadáver* é un composto de tres termos diferentes con significado propio dentro do latín. Descomponse nos seguintes termos: *caro* ('carne'), *data* ('dado, dada', paticipio de *do, das, dare, dedi, datum*, 'dar') e *vermibus* ('a ou para os vermes, dativo de plural de *vermis, -is*, 'verme'). É dicir, o significado antigo de *cadáver* vén ser, literalmente, 'carne dada aos vermes' que, segundo a antiga Roma, lugar de onde vén o termo, é unha palabra derivada da simple observación do que sucede cun cadáver en circunstancias meteorolóxicas de intemperie, non sendo manipulada a súa descomposición natural mediante embalsamamento.

O ser humano, desde a antigüidade, tomou diversas medidas para eliminar os cadáveres, normalmente mediante sepulturas escavadas no solo, ou depositando o cadáver en sarcófagos onde o corpo se descompoñía pola acción de vermes e bacterias.

Unha práctica alternativa, tamén de orixe antiga, é a cremación ou eliminación do corpo mediante lume en piras funerarias ou, hoxe, en crematorios.

A atracción sexual cara aos cadáveres denomínase necrofilia, que na maioría das culturas se considera unha práctica socialmente inaceptábel.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cadáver*.
2. ↑  
Caduceus Caducary Cadaver. Word Roots Medical Etymology *(en inglés)*
3. ↑  Etimoloxía de cadáver *(en castelán)*
4. ↑  Etimología: cadáver (Rectificando a los sobres de azúcar...) *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cadáver Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cadaleito
* Funeral
* Momia
* Sarcófago
* Sepultura

### Ligazóns externas

* *Que é o cadáver? Tanatoloxía, e status xurídico*, en mednet.org *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48422
* BNCF: 2696
* EBID: ID
* GEC: 0086948
* GND: 4167214-8
* JSTOR: cadavers
* MAG: 91762617
* NKC: ph551805

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D002102
* MeSH: C23.550.260.224
* UMLS: C0006629

 |
En bioloxía molecular, o **dominio de cohesina** é un dominio proteico. Interacciona cun domino complementario denominado dominio dockerina. A interacción cohesina-dockerina é a interacción fundamental necesaria para a formación do complexo no celulosoma de certas bacterias (o celulosoma é un complexo multiencimático extracelular unido á parede bacteriana que degrada celulosa).

O compoñente scaffoldina da bacteria celulolítica *Clostridium thermocellum* é unha proteína non hidrolítica que organiza os encimas hidrolíticos nun gran complexo, chamado celulosoma. A scaffoldina comprende unha serie de dominios funcionais, entre os cales está un único dominio de unión á celulosa e nove dominios de cohesina, que son responsables de integrar as subunidades encimáticas individuais no complexo.

Notas
-----

1. ↑  Shimon LJ, Bayer EA, Morag E, Lamed R, Yaron S, Shoham Y, Frolow F (March 1997). "A cohesin domain from Clostridium thermocellum: the crystal structure provides new insights into cellulosome assembly". *Structure* **5** (3): 381–90. PMID 9083107. doi:10.1016/s0969-2126(97)00195-0.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cohesina

*Este artigo contén texto en dominio público procedente de InterPro e Pfam - IPR002102.*

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* InterPro: IPR002102

 |
Bulbo olfactorio por Vesalius, 1543.
Nervio olfactorio.
Os **bulbos olfactivos** son dúas zonas do encéfalo, situadas debaixo da parte anterior de cada un dos hemisferios cerebrais, protexidas e apoiadas polas láminas cribriformes. O bulbo olfactivo é a sede central para a elaboración das impresións olfactivas transmitidas polo nervio correspondente. A lámina cribrosa presenta varias aberturas polas que pasan os distintos feixes nerviosos que forman o nervio olfactivo, un dos 12 pares de nervios craniais.

Estes bulbos son a principal área olfactiva do cerebro. Cando captan un cheiro, as células receptoras envían sinais eléctricos aos glomérulos, que están situados no bulbo olfactivo. Un bo cheiro é capaz de espertar emocións fortes nunha persoa, isto pódese explicar pola influencia das conexións do sistema olfactivo co sistema límbico, responsable das emocións.

Notas
-----

1. ↑  "Termo 'olfactivo' no dicionario da RAG". *DRAG*. Consultado o 2-1-2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sistema olfactivo

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bulbo olfactorio***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q644945
* EBID: ID
* GEC: 0221706
* JSTOR: olfactory-bulb
* MAG: 2780496858

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 77624
* MeSH: D009830
* MeSH: A08.186.211.577.699.573
* NCIt: C28401
* NeuroLex: birnlex\_1137
* TA: A14.1.09.429
* Uberon: 0002264
* UMLS: C0028936

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Un anuncio de Domo-kun na parte traseira dun autobús na Estación de Shibuya, Tokio.
**Domo** (どーもくん, *Domo-kun*?) é un personaxe de ficción e a mascota oficial da cadea de televisión xaponesa NHK. Comezou a aparecer en viñetas de 30 segundos creadas moitas veces usando o estilo de animación *stop motion*. O personaxe debutou na televisión xaponesa o 22 de decembro de 1998.

As curtas con Domo foron dirixidas polo animador xaponés Tsuneo Gōda. Gōda di que, usando este proceso, pódese "crear unha obra chea de sentimento".

Domo é unha pequena criatura ovípara de cor marrón coa aparencia dun estraño monstro, ten os ollos negros e a boca aberta que revela os seus dentes puntiagudos. Naceu dun ovo e vive nunha cova subterránea co avó Usajii (do xaponés, "Usagi" = coello, "Oyaji" = home maior), un coello sabio ao que lle encanta ver a televisión e beber té. Tamén nesa cova vive con dous morcegos: Shinobu, que ten un problema de alcohol, e a súa filla Morio. Outro personaxe da serie curta é Tashanna, unha comadrexa moza de 17 anos que soña con ser modelo en Tokio.

Orixe do nome
-------------

O nome de Domo-kun vén do segundo episodio do programa, no que se escoita a un presentador de televisión dicindo as palabras: "Dōmo konnichiwa", que se pode traducir como "boa tarde" o "moi ola" e *Kun*, que é o honorífico usado para referirse a machos novos en xaponés.

Impacto cultural do personaxe
-----------------------------

Un *cosplay* de Domo-kun na Anime Expo (2011).
Domo converteuse nunha icona da sociedade xaponesa (recoñecida polo 90% dos escolares) desde a que se venden todo tipo de artigos.

Nickelodeon transmitiu a serie nas súas pausas comerciais dobradas ao español en América Latina, sendo lanzada nesa rexión o 23 de xuño de 2008.

En 2013, NHK, cumprindo 60 anos de televisión, fixo unha proxección especial preto da súa sede, protagonizada por Domo.
En enxeñería de seguridade e seguridade informática, a **autorización** é unha parte do sistema operativo que protexe os recursos do sistema permitindo que só sexan usados por aqueles consumidores aos que se lles concedeu autorización para iso. Os recursos inclúen arquivos e outros obxectos de datos, programas, dispositivoss e funcionalidades provistas por aplicacións. Exemplos de consumidores son usuarios do sistema, programas e outros dispositivos.

Visión xeral
------------

O proceso de autorización úsase para decidir se a persoa, programa ou dispositivo X ten permiso para acceder ao dato, funcionalidade ou servizo Z.

A maioría dos sistemas operativos multiusuarios modernos inclúen un proceso de autorización. Este fai uso do proceso de autenticación para identificar aos consumidores. Cando un consumidor intenta usar un recurso, o proceso de autorización comproba que ao consumidor foille concedido permiso para usar ese recurso. Os permisos son xeralmente definidos polo administrador de sistemas nalgún tipo de «aplicación de políticas de seguridade», tales como unha ACL ou unha capacidade, sobre a base do «principio de privilexio mínimo»: aos consumidores só se lles deben conceder os permisos que necesitan para realizar o seu traballo. Os sistemas operativos monousuarios máis antigos adoitaban ter sistemas de autenticación e autorización débiles ou carecían por completo deles.

Chámase «consumidores anónimos» ou «invitados» a aqueles consumidores aos que non se lles esixiu que se autentiquen. A miúdo teñen moi poucos permisos. Nun sistema distribuído, adoita ser desexable conceder acceso sen esixir unha identidade única. Exemplos familiares de tokens de autorización inclúen chaves e billetes, que permiten conceder acceso sen que se provea unha identidade.

Existe tamén o concepto de consumidores «confiables» (*trusted*). Os consumidores que se han autenticado e aos que se sinalan como confiables permíteselles acceso ilimitado aos recursos. Os consumidores «parcialmente confiables» e invitados están suxeitos a autorización para usar os recursos protexidos. As aplicacións de políticas de seguridade dalgúns sistemas operativos, conceden por defecto a todos os consumidores acceso completo a todos os recursos. Outros fan o oposto, insistindo en que o administrador leve a cabo acciones deliberadas para permitir a cada consumidor o uso de cada recurso.

Ata cando a autorización realízase usando unha combinación de autenticación e ACLs, os problemas de manter os datos das políticas de seguridade non é trivial, representando a miúdo tanta sobrecarga administrativa como a proba das necesarias identidades de usuario. A miúdo é desexable eliminar a autorización dun usuario: para iso, coa aplicación de políticas de seguridade, é necesario que os datos sexan actualizables.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Enxeñería de seguridade
* Seguridade informática
* Autenticación
* Control de acceso
* Kerberos
* Sistema operativo
* Autorización OSID

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q788590
* AAT: 300077096
* GND: 4638999-4
* MAG: 108759981
* PSH: 12350

 |