recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Giuseppe Frassinetti**, nado o 15 de decembro de 1804 en Xénova e finado na mesma cidade o 2 de xaneiro de 1868, foi un crego católico italiano, fundador da Congregación dos Fillos de Santa María Inmaculada.

Traxectoria
-----------

Quedou orfo de nai (Angela Viale) con tan 14 anos; ficou, el e mais os seus catro irmáns máis novos, ao coidado do pai e dunha tía que se mudou á casa. O pai, Giovanni Battista Frassinetti, tiña un comercio de tecidos.

Estudou no seminario da diocese de Xénova, onde tivo como profesor a Antonio Maria Gianelli. Ordenárono sacerdote en 1827 en Savona, e en 1831 chegou a ser o párroco de Quinto al Mare, nos arrabaldes de Xénova. Os seus outros tres irmáns homes (Francesco, Giovanni e Raffaelle) tamén acabaron sendo sacerdotes, e a única irmá muller, Paola Frassinetti, que despois sería fundadora das irmás Doroteas, foi onda el para formarse. Foi precisamente na parroquia de Quinto al Mare onde Paola Frassinetti abriu a primeira escola, inicialmente no propio templo. Neses anos, con Luigi Sturla, fundou un centro de formación para os sacerdotes novos, chamado a Congregazione del Beato Leonardo. 

En 1839 foi o crego da parroquia de Santa Sabina, co título de prioiro. En 1848 a "congregazione" pechou polas presións políticas e fundou sucesivamente a Pia Associazione per la conservazione ed incremento della santa Fede, centrada na participación social dos cristiáns, logo a primeira sociedade católica de Mutuo Soccorso (1854), centrada no vículo co movemento obreiro e, ao ano seguinte, en 1855, a Pia Unione delle Figlie di santa Maria Immacolata, dirixida a mulleres, e cinco anos desois, en 1860, a mesma asociación pero para homes: a Pia Unione dei Figli di santa Maria Immacolata (1855). Estes dous proxectos tiñan como finalidade preparar a homes e mulleres de familias pobres para que se ordeasen sacerdotes ou monxas, respectivamente. 

En 1903 estes proxectos abrocharían na orde da congregación dos Fillos de Santa María Immaculada, ben logo do pasamento de Frassinetti.

O seu proceso de canonización comezou en Génova en 1916 e en 1991 o papa Xoán Paulo II atribuíulle o título de venerable.

Obras
-----

* *Compendio della Teologia Morale di s. Alfonso M. De' Liguori* (1865-1866).

Notas
-----

1. 1 2  "Servo di Dio Giuseppe Paolo Frassinetti". *Santiebeati.it*. Consultado o 2021-09-03.
2. ↑  Chini, Riccarda. *Paula Frassinetti: Un don de Dios*. Doroteas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3770588
* WorldCat
* VIAF: 15568235
* BAV: ADV10310810
* BNE: XX1274352
* CERL: cnp01439147
* DBI: ID
* FAST: 346989
* GND: 118898930
* ICCU: SBLV146942
* ISNI: 0000 0001 1021 705X
* LCCN: nr94035592
* NKC: xx0127701
* NTA: 070500819
* OL: OL1574017A
* openMLOL: 11727
* PTBNP: 1216769
* SUDOC: 155254553

 |
**AL-V**, nome artístico de **Alverd** **Gual-Cibeira**, ou **Alvie Gual-Cibeira**, nado en Barcelona, é un artista musical galego.

Traxectoria
-----------

A súa familia é da zona de Trives (da Pobra e de Sobrado). Estudou para actor e traballa como axente cultural e xestor de cástings en Barcelona. Os seus produtos movéronse entre as artes escénicas e as musicais. Montou o dúo **Monsieur Cactus** con Álex Marteen, fundou o colectivo queer Futuroa, e baixo o seu alter ego **Licorca Fey** organizou espectáculos de drags. Presentador de radio e televisión musical, en 2018 empezou a publicar en solitario con produción de alvaro.audio. 

En 2021 publicou o seu primeiro álbum en solitario como AL-V, onde incluía unha versión queer-punk da *Negra sombra*.

Discografía: *(Non quero morrer)* (2021).

Notas
-----

1. 1 2  "A Llinassencidade con AL-V". *DioMio (olaxonmario)*. Consultado o 2021-09-09.
2. ↑  "Alverd Gual-Cibeira - Profesionales". *catalanfilms.cat*. Consultado o 2021-09-09.
3. ↑  "Alverd Gual-Cibeira". *IMDb*. Consultado o 2021-09-09.
4. ↑  "AL-V al Feeel: entrevista i actuació". *beteve.cat* (en catalán). Consultado o 2021-09-09.
O **Club Esportiu Bàsquet Llíria** é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Llíria, Comunidade Valenciana. Actualmente compite na Liga EBA, cuarta categoría do baloncesto español. O maior éxito do club produciuse entre 1991 e 1993, cando o club xogou na Liga ACB. Durante esa etapa na máxima categoría, o club recibía o nome de **Ferrys Llíria** por motivos de patrocinio.

Historia
--------

O baloncesto chegou a Llíria en 1945, importado desde Madrid por Pep Jordan, quen realizaba alí o servizo militar, calando moi rapidamente entre a poboación local.

Desde o ascenso na temporada 1967−68 á 2.ª División, o club viviu épocas de grandes éxitos, xogando varias tempadas seguidas dacabalo entre a 2ª e a 1ª División Nacional. Na temporada 1990−91, o Llíria coróase como subcampión da 1ª División é consegue o ascenso á máxima categoría do baloncesto español, a Liga ACB, sendo o técnico do club Andreu Casadevall. Alí permanece durante dúas temporadas, tendo que xogar debido ás limitacións do seu pavillón no Pavelló Font de Sant Lluís de Valencia durante a primeira delas. En 1994 o club tenta inscribirse de novo na ACB, máis a asociación rexeita a petición. O caso foi aos tribunais, fallando a xustiza en 2002 a favor da ACB.

Após o descenso, o club permaneceu catro temporadas na segunda categoría, a Liga EBA. A partir de 1997 o club tan só compite en categorías inferiores. En 2001 o club é refundado como Club Esportiu Bàsquet Llíria e regresa á Liga EBA. Na temporada 2005−06 o club ascende á terceira categoría, a LEB-2, até que en 2007 volve competir tan só en categorías inferiores. Desde aquela o club compite entre a Primeira Nacional e a Liga EBA, quinta e cuarta categoría do baloncesto español respectivamente.

Xogadores
---------

### Destacados

* España José María Alarcón
* España Alfonso Albert
* España Quique Andreu
* España Chus Bueno
* España Carlos Dicenta
* España Juan Morales
* España Nacho Rodilla
* España Quique Ruiz Paz
* España Quino Salvo
* España Jordi Soler
* España Óscar Yebra
* Bosnia e Hercegovina Nenad Marković
* Estados Unidos Lance Allred
* Estados Unidos Dan Bingenheimer
* Estados Unidos Lorenzo Charles
* Estados Unidos Ron Grandison
* Estados Unidos Scott Roth
* Estados Unidos Richard Scott
* Estados Unidos Vernon Smith
* Estados Unidos Howard Wood

Historial
---------

O seguinte é o historial do club na máxima categoría.

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | V–D | Copa do Rei | Outras copas | Competicións europeas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1991–92 | 1 | Liga ACB | 16º | 15–28 | Primeira rolda |  |  |
| 1992–93 | 1 | Liga ACB | 21º | 12–24 | Primeira rolda |  |  |

Notas
-----

1. ↑  Sanchís, J.R. (3 de febreiro de 2010). "Óscar Yebra juega gratis para el CB Llíria, otro ex ACB al borde de la extinción". *solobasket.com*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do CEB Llíria

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5480194
* WorldCat
* VIAF: 2116153126230124750009

 |
Lago Titicaca, do lado boliviano.
Bolivia é un dos países máis pobres e menos desenvolvidos de América Latina. Tras unha desastrosa crise económica no inicio da década de 1980 reformas atraeron o investimento privado, estimularon o crecemento económico e diminuíron os índices de pobreza na década seguinte. O período entre 2003 e 2005 foi caracterizado por inestabilidade política, tensións raciais e violentas protestas contra plans - posteriormente abandonados - de exportar o gas natural producida no país para grandes mercados do Hemisferio Norte. No ano 2005 o país aprobou unha controvertida lei sobre hidrocarburos que impuxo un significativo aumento dos dereitos sobre a produción e determinou que as empresas estranxeiras que operaban baixo o réxime de contratos de risco entregasen toda a súa produción á empresa estatal, a cambio dunha tarifa fixa polos servizos.

Minas en Potosí.
As principais **actividades económicas en Bolivia** son a minería, a fundición de metais, e a agricultura (especialmente a soia, o café e tamén a coca). O país é auto-suficiente en enerxía, grazas ás súas reservas de gas natural.

O país, hai moito un dos máis pobres e menos desenvolvidos países da América Latina, fixo progresos considerábeis no sentido do desenvolvemento dunha economía de mercado. Durante a presidencia do presidente Gonzalo Sánchez de Lozada (1993-97) Bolivia asinou un tratado de comercio libre co México, tornouse membro asociado do Mercado Común do Cono Sur (Mercosul) e procedeu á privatización da liña aérea estatal, da compañía de teléfonos, dos camiños de ferro, da compañía eléctrica e da compañía petrolífera.

O crecemento económico aminorou en 1999, en parte debido a políticas orzamentarias restritivas que limitaron os fondos necesarios para programas de loita contra a pobreza, e ás consecuencias da crise financeira asiática. No ano 2000, serios disturbios públicos en abril e en setembro/outubro baixaron o crecemento para 2,5%. O PIB boliviano non creceu en 2001 debido ao abrandamento global e á vagarosa actividade doméstica.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  "*The World Factbook.*". Arquivado dende o orixinal o 25 de decembro de 2018. Consultado o 19 de maio de 2014.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
Coordenadas: 43°39′41″N 7°35′35″O﻿ / ﻿43.661408, -7.593058

Porta do Valado.
A **Porta do Valado** é unha das tres portas que quedan en pé, dun total de cinco que formaban parte do antigo recinto amurallado da vila de Viveiro (provincia de Lugo). Esta edificación está considerada dende o ano 1949 coma Ben de Interese Cultural dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.

Daba á antiga calzada romana. Non ten ningunha inscrición relativa á época de construción, polo que se considera do século XIII, aínda que de orixe romana. A ambos os dous lados da porta, na rúa Nicolás Cora, chamada antes do Valado, consérvanse restos da primitiva muralla.

Notas
-----

1. 1 2  Porta do Valado en Turgalicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Porta de Carlos V
* Porta da Vila

| * v
* c
* e
Lugares de interese de Viveiro |
| --- |
| Edificios relixiosos | Igrexa de San Francisco ·  Igrexa de Santa María do Campo ·  Igrexa de San Pedro ·  Convento da Concepción ·  Mosteiro da Nosa Señora de Valdeflores ·  Capela da Misericordia |
| Muralla | Porta de Carlos V ·  Porta do Valado ·  Porta da Vila |
| Outros edificios | Casa do Carballo de Galdo ·  Pazo da Trave |
| Pontes | Ponte da Misericordia |
| Castros | Casón ·  Os Castros ·  Condomiñas ·  Forca ·  Loureiro ·  Lourido |
| Espazos naturais | Río Landro ·  Souto da Retorta ·  Fragas do Eume |
| Praias | Area ·  Covas ·  Sacido |
Os **sissitia** (en grego antigo: τὰ συσσίτια ta syssítia) eran, na antiga Grecia, comidas colectivas de homes e mozos dun grupo social ou relixioso, especialmente en Creta e Esparta, pero tamén no resto de Grecia.

Os banquetes evocados por Homero están relacionados con esta tradición. Atopáronse rastros de xantares similares tanto en Cartago como en Roma.

En Esparta
----------

En Esparta, onde o sistema era o máis desenvolvido, tamén se chamaban *fiditia* (φειδίτια *pheidítia*, de ἔδω edô, xantar): era un banquete diario e obrigatorio, equiparábel á cantina dos oficiais e suboficiais dos militares. Na época arcaica –por exemplo en Alcmán–, o ritual tamén tiña o nome de ὰνδρεῖα, *andréia*, literalmente "pertencente ao varón".

A participación nos *sissitia* era, como a educación espartana, obrigatoria para formar parte dos *homoioi*, os Iguais ou espartiatas.

O espartano era admitido nun *sissitia* desde os 20 anos, despois dun ritual descrito por Plutarco: o mozo debe ser admitido por unanimidade polos seus futuros compañeiros. A votación facíase utilizando bolas de pan colocadas nun vaso. Existía a posibilidade de que o mozo fose presentado polo seu *erastés*, é dicir, o maior nunha relación pederástica.

Cada comensal tiña que achegar á pota común unha cuarta parte ao mes, o φιδίτης *phiditês*, cuxa composición coñecemos por Dicearco (citado por Ateneo) e Plutarco (ibid. 12): 77 l de gran de cebada, 39 l de viño, 3 kg de queixo, 1,5 kg de figos e 10 óbolos de Exina, que se empregaban para comprar a comida. Con iso facíase o prato principal, o caldo negro (μέλας ζωμός, *mélās dsōmós*), cuxos ingredientes coñecemos por Ateneo: carne de porco, sal, vinagre e sangue.

Plutarco indica na súa *Vida de Licurgo* que os *sissitia* reunían unhas quince persoas, e explica na súa obra, *Vida de Axis*, que o rei quería dividir os 4.500 cidadáns en 15 fiditias de 400 ou 200 membros, é dicir, 7 fiditias de 200, 7 de 400 e 300 *hippeis* (cabaleiros).

Notas
-----

1. ↑  Plutarc, *Vida de Licurgo*, 12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Edmond Lévy, *Sparta histoire politique et sociale jusqu'à la conquête romaine*, Seuil, coll. « Puntos Historia », París, 2003 ISBN 2-02-032453-9.
* Pauline Schmitt-Pantel, *La Cité au banquet: histoire des repas publics dans les cités grecques*, École française de Rome, 2000.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1897524
* BRE: 3666376
* EBID: ID

 |
O **Aeroporto de Ålesund, Vigra** (IATA: **AES**, OACI: **ENAL**) é un aeroporto internacional que serve á cidade norueguesa de Ålesund. Está situado na illa de Vigra en Giske. No ano 2013 usaron o aeroporto un total de 1 077 209 pasaxeiros, sendo o décimo máis concorrido de Noruega.

O primeiro aeroporto que serviu a Ålesund foi o aeroporto de Ålesund, Sørneset, un aeródromo para hidroavións. Vigra venceu por pouco ao aeroporto de Aukra, Gossen como principal aeroporto para Møre og Romsdal e foi inaugurado o 7 de xuño de 1958. Orixinalmente contaba cunha pista de 1 600 metros e todos os voos regulares eran operados por Braathens SAFE. Agás rutas rexionais operadas por Widerøe entre 1971 e 1993, Braathens encargouse de todas as rutas ata o ano 1998. O primeiro voo internacional chegou en 1977 e en 1986 inaugurouse unha nova terminal.

Entre 1995 e 1998 o Escuadrón 330 tivo un destacamento en Vigra para os seus Westland Sea King de busca e rescate. Color Air e SAS comezaron a voar a Ålesund en 1998. Tras sufrir fortes perdas, SAS pechou Braathens e Color Air. Norwegian Air Shuttle chegou ao aeroporto despois diso, primeiro en 2004 e despois en 2008. A terminal ampliouse no ano 2007 e dende entón o aeroporto comezou a operar a varios destinos internacionais.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| Aegean Airlines | **Chárter estacional:** Rodas |
| KLM operado por KLM Cityhopper | Ámsterdam |
| Norwegian Air Shuttle | Alacant, Oslo-Gardermoen |
| Scandinavian Airlines | Bergen, Oslo-Gardermoen, Stavanger**Estacional:** Copenhague**Chárter estacional:** Chania, Gran Canaria |
| Scandinavian Airlines operado por CityJet | Bergen, Trondheim |
| Widerøe | Bergen, Kristiansund, Trondheim |
| Wizz Air | Gdańsk, Kaunas |

Notas
-----

1. 1 2  Avinor (ed.). "Passenger statistics". Consultado o 10 de abril de 2018.
2. ↑  Routes Online (ed.). "WizzAir Expands W16 Lithuania Operations". Consultado o 10 de abril de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do aeroporto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q175897
* WorldCat
* VIAF: 5741149296203680670002
* GeoNames: 6296719
* IATA: AES
* ICAO: ENAL

 |
Rotario ou **Rothari**, duque longobardo de Brescia, elixido rei dos longobardos de Italia polo partido ariano, sucedendo así ao seu predecesor ariano Arioaldo (636 e casa coa súa viúva católica Gundeperga).

Traxectoria
-----------

O seu reinado está marcado por de novas conquistas longobardas; Córsega foi invadida, a Toscana e a Liguria conquistadas e ocupadas, e Xénova cae no 643. Ao nordeste, apodérase por fin da fortaleza de Oderzo, que sempre rexeitara aos longobardos e bate en dúas ocasións aos bizantinos nos montes Apeninos e na aba setentrional do Monte Cimone. Morre no 652 e é enterrado en Pavia, capital longobarda.

Rotario é o primeiro rei longobardo en poñer por escrito as leis orais do seu pobo e dos seus súbditos bárbaros. Así, o 22 de novembro de 643, fai publicar en Pavia o seu famoso edicto, máis coñecido co nome de Edicto de Rothari, de inspiración xermánica.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Edicto de Rothari
* Reino longobardo
* Longobardos

### Ligazóns externas

* O Edicto de Rotario.
* Texto do Edicto en latín

| Reino longobardo |
| --- |
| *Segue a:* Arioaldo | **Rotario**(636-652) | *Precede a:* Rodoaldo |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312621
* WorldCat
* VIAF: 32793340
* BRE: 3516625
* CERL: cnp00401048
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118819615
* EBID: ID
* FAST: 1844806
* GEC: 0057009
* GND: 118819615
* ISNI: 0000 0000 7857 7492
* LCCN: n79035516
* NLG: 147364
* Treccani: rotari-re-dei-longobardi

 |
*Para outros membros desta familia de medallistas ingleses, véxase a páxina de homónimos **Wyon***

**Peter Wyon**, nado en 1767 e finado en Birmingham en 1822, foi un deseñador de moeda, gravador de cuños e medallista inglés.

Traxectoria
-----------

Peter Wyon pertencía a unha familia orixinaria de Colonia, e instalada en Birmingham, cunha longa tradición de gravadores de cuños iniciada polo seu avó. O seu pai era George Wyon (finado en 1795), un gravador de cuños e prateiro que traballara para Matthew Boulton desde 1775.

Peter herdou as habelencias do seu pai como gravador, xunto co seu irmán máis vello, Thomas, e ambos tiveron negocios xuntos durante un tempo curto en 1796. Cando o seu irmán decidiu marchar a Londres en 1800, Peter decidiu permanecer en Birmingham traballando con Boulton na súa factoría de Soho.

Peter Wyon casou con E. Avery, irmá da esposa do seu irmán Thomas. O seu fillo, William Wyon, continuou a estirpe de medallistas e chegou a ser gravador xefe da *Royal Mint*, de Londres.

Peter Wyon formou parte da *Royal Birmingham Society of Artists*.

Notas
-----

1. 1 2  Flynn, B. (2014). *RBSA: A Place for Art: The story of the Royal Birmingham Society of Artists*. Birmingham. Páxinas 52, 24. ISBN 978-0993029400
2. ↑  "Wyon, George (III)". En Forrer, L. (1916). Páxina 587.
3. 1 2 3  Forrer, L. (1916).
4. 1 2  Carlisle, N. (1837). Páxinas 33, 36.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Soho Mint*
* William Wyon

### Bibliografía

* Forrer, L. (1916). "Wyon, Peter (Brit.)". En *Biographical Dictionary of Medallists*. Vol VI. Spink & Son, Londres. Páxinas 632-634.
* Carlisle, N. (1837). *A memoir of the life and works of William Wyon*. Londres.
* Linecar, H. W. A. (1977). *British Coin Designs and Designers*. Londres. G. Bell & Sons Ltd. ISBN 978-0-7135-1931-0

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19974269
* WorldCat
* VIAF: 1350155769084327880009
* GND: 1185324666
* NPG: mp121801

 |
**Lancer Books** foi unha editorial fundada por Irwin Stein e Walter Zacharius que estivo en activo dende 1961 até 1973. Malia que publicou historias de moitos tipos e xéneros, salientou pola publicación en ciencia ficción e fantasía, particularmente a serie de Conan o bárbaro escrita por Robert E. Howard, sendo a primeira publicación de moitas en formato de formato de peto. Tamén publicou a controvertida novela *Candy* de Terry Southern e Mason Hoffenberg, e a serie *The Man from O.R.G.Y.* de Ted Mark. Os libros de peto de Lancer tiñan un aspecto distintivo, moitos dos cales tiñan bordos malva ou verde.

Notas
-----

1. ↑  Fowle, Farnsworth. "Two Publishers Vie for Rights To 'Candy' Paperback Edition," *New York Times* (8 de xaneiro de 1965).
2. ↑  Grimes, William. "Walter Zacharius, Romance Publisher, Dies at 87," *New York Times* (7 de marzo de 2011).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Love or Money," *The New York Times* (25 de xaneiro de 1998.)
* Andrew Porter, *Degler* #5

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6483671
* WorldCat
* VIAF: 311379613

 |
A **Compañía Anónima de Librería y Publicaciones Españolas** (**CALPE**) foi unha empresa editora española fundada por Nicolás María de Urgoiti en xuño 1918. Funcionou ata decembro de 1925 cando se fusionou coa Editorial Espasa para formar a Editorial Espasa-Calpe.
Tivo como asesores a Manuel García Morente como director da Colección Universal, José Ortega y Gasset da Biblioteca de Ideas do Século XX, Manuel Bartolomé Cossío, Dantín Cereceda e Santiago Ramón y Cajal. Para o seu catálogo xeral de 1923 presentou aproximadamente 1.300 títulos, dos que 900 eran de contido científico e literario.

Publicou o *Diccionario del español hablado en ambos mundos* (1918), baixo a edición de Ramón Menéndez Pidal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabrera, Mercedes (1994). *La industria, la prensa y la política. Nicolás María de Urgoiti (1869-1951)*. Alianza Editorial. ISBN 978-84-206-9406-1
* Sánchez Vigil, Juan Miguel (2005). *Calpe. Paradigma editorial (1918-1925)* Gijón. Editorial Trea. ISBN 978-84-9704-195-9.

### Ligazóns externas

* Sánchez Vigil, Juan Miguel (2005). "La editorial CALPE y el Catalógo general de 1923"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5779674
* WorldCat
* VIAF: 143475831
* BNE: XX163653
* ISNI: 0000 0001 1530 7417
* LCCN: n2006053471

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Soto.
Placa conmemorativa no edificio onde estaba o obradoiro de Gráficas Torres.
A **colección Benito Soto** foi un proxecto editorial levado a cabo en Pontevedra entre 1948 e 1952 por Emilio Álvarez Negreira, Manuel Cuña Novás e Sabino Torres. Debe o seu nome a Benito Soto, o pirata da Moureira.

O proxecto
----------

Naceu como proxecto para editar os libros de poesía deses autores, convidando aos seus coñecidos a facer o mesmo, tanto en lingua galega como en castelán.

Álvarez Negreira era o máis novo do grupo, pero o que tiña maior entusiasmo, polo que foi designado director nun inicio. As obras imprimíanse en Gráficas Torres, a imprenta do pai de Sabino Torres, polo que foi nomeado editor. As dúas primeiras publicacións editáronse a comezos de 1949: *Madrigal*, do propio Álvarez Negreira, e *Fabulario novo*, de Cuña Novás. Entón pediron a colaboración de Celso Emilio Ferreiro, nese momento un poeta xa consagrado que participaba na vida intelectual pontevedresa. Trala súa chegada, Sabino Torres (en certa medida o mecenas do grupo), designouno director, pasando Álvarez Negreira á secretaría. Con todo, a efectos reais seguiu facendo as funcións de dirección, poñéndose en contacto cos autores e seleccionando os textos.

Libros editados
---------------

* *Madrigal* (Emilio Álvarez Negreira, 1948)
* *Como el río* (Sabino Torres, 1948)
* *Poemas de ti e de min* (Xosé María e Emilio Álvarez Blázquez, 1949)
* *Musa Alemá* (Celso Emilio Ferreiro en colaboración con Antonio Blanco Freijeiro, 1949)
* *Triscos* (Luís Pimentel, 1950)
* *Muiñeiro de brétemas* (Manuel María, 1950)
* *Fabulario novo* (Manuel Cuña Novás, 1952)
* *Dona do corpo delgado* (Álvaro Cunqueiro, 1950)
* *Gárgolas* (Tomás Barros, 1950)
* *Anxo de terra* (Ricardo Carballo Calero, 1950)
* *Cantos de cotovía* (Eliseo Alonso, 1950)
* *El dios de los precipicios* (José Ruibal Argibay, 1950)
* *Cantigas da noite moza* (Augusto Casas, 1950)
* *Follas de un arbre senlleiro* (Manuel Fabeiro, 1951)
* *As canciós d'ise amor que se diz olvido* (Juan Pérez Creus, 1951)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hipocampo Amigo

### Ligazóns externas

* Fernández pérez-Sanjulián, Carme (dir.) (2014- ). "Edición en Galiza durante a etapa franquista". Universidade da Coruña. ISSN 2605-4116. Consultado o 22/9/2018.
* "A RAG lembra en Pontevedra a primeira colección que publicou en galego tras a guerra civil" 24/11/2019.
**Mushroom Pillow Music** é unha discográfica fundada o 3 de maio de 2001 na Coruña por Keina García e Marcos Collantes.

Historia
--------

Está dentro da escena alternativa ou independente cun marcado carácter anglosaxón. Desde a primeira edición do selo discográfico obtéñense bos resultados dentro da escena musical española. Ao par que o selo, créase Mushroom Pillow Publishing. 

No ano 2005 crean a axencia de contratación Ártica, que aglutina tanto a grupos de Mushroom Pillow coma doutros selos, adicada á xestión e contratación de grupos e produción de eventos. Nos últimos días dese mesmo ano ábrese Mushroom Pillow Reissues, unha parte do selo dedicada a coidadas reedicións desde os anos sesenta ata os noventa. O obxectivo é editar álbums relevantes que non foran reeditadas co ánimo de recuperar clásicos do *underground*, dotándoas dun deseño renovado, información extra, entrevistas, fotos inéditas, maquetas, tomas alternativas, vídeos e todo aquilo que poida interesar a alguén centrado no coleccionismo discográfico.

No 2008 a discográfica fundou Metropolitan Ediciones, empresa adicada á publicación de libros con diversas temáticas.

Grupos
------

O seu catálogo pódese dividir en grupos nacionais e estranxeiros.

* Extraperlo.
* La Habitación Roja.
* Remate.
* Sr. Chinarro.
* The sunday drivers.
* Travolta.
* Triángulo de Amor Bizarro.
* We Are Standard.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da discográfica
* *MySpace*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q964533
* Discogs: 103727
* MusicBrainz: ID

 |
**Dygra Films** foi un estudio de animación por computadora e multimedia galego, activo entre 1987 e 2012. Dygra Films centraba os seus esforzos en dúas liñas de negocio: produtos de produción propia e servizos a clientes.

Traxectoria
-----------

Foi fundado na Coruña en 1987 como un estudio de deseño gráfico. Apostou pola creación dun estudio asociado á innovación tecnolóxica e creativa. En 1991 crearon os primeiros interactivos táctiles. Desenvolveron en 1995 as primeiras webs de Unión Fenosa e TVG, e en 1996 crearon un dos primeiros simuladores de xogo, *Bicho*. Crearon o prototipo "Santi" (percusor do Googlemaps), a primeira película 3D animada en Europa, *O bosque animado* (2001), o primeiro anuncio en Dixital 3D estereoscópico na historia da publicidade española, (Campaña Movistar 2008-2009) e a primeira película animada en Dixital 3D en España (*Holy night!* estreada no Nadal do 2010).

En xaneiro de 2012 anunciouse o peche da empresa tras diversos problemas como o non pagar en 7 meses a todos os seus traballadores e non recibir diñeiro por parte da Xunta de Galicia e as televisións.

Longametraxes
-------------

* *O bosque animado* - 3 de agosto, 2001
* *O soño dunha noite de San Xoan* - 1 de xullo, 2005 orzamento 4.860.669 €, recadación 795.204,70 € España (1,5 millóns € nivel mundial)
* *O espírito do bosque* - secuela da película *O bosque animado* - 12 de setembro, 2008
* *Noite de paz?* - novembro 2014

Notas
-----

1. ↑  "La animación en Galicia pierde fuelle", artigo en *Faro de Vigo*, 29 de xaneiro de 20102 *(en castelán)*.
2. ↑  Ficha en IMDb

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manolo Gómez, Director de Dygra Films explicando:Que é o Dixital 3D?
* Canle Dygra Films
* 

* *Taxia* na IMDb *(en inglés)*. (curtametraxe) *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4889752
* WorldCat
* VIAF: 155198901
* IMDb: tt0826193
* LCCN: no2010153450

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Adiante.

***Adiante*** foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1954 e 1956.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Voceiro das Mocedades Galeguistas*, apareceu en 1954. Estaba dirixido por Denís Conles Tizado, os redactores eran Adelina González Doval e Carlos Abraira, e contaba coas colaboracións de Antón Santamarina Delgado, Xosé Neira Vilas, Ramón de Valenzuela, Eloísa Ares, Bieito Cupeiro, Antón Moreda, Ramón Suárez Picallo e Avelino Díaz. Publicación editada polas Mocedades Galeguistas, na que se informa das súas actividades, con contidos políticos de orientación nacionalista e republicana e crítica coa situación política e económica de Galicia. Editada integramente en lingua galega. En outono de 1956 apareceu o número 5 (o último coñecido) cun novo formato e paxinación despois dunha paréntese dun ano.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Adiante". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Máiz Vázquez, Bernardo (1989). *Memoria-catálogo das publicaciones galegas antifranquistas*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-432-4.

* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. pp. 107–108. ISBN 84-87172-30-X.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega*. II. Publicacións Periódicas. Editorial Galaxia. p. 23-24. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Adiante (Celanova)

### Ligazóns externas

* Repertorio da prensa da emigración galega Consello da Cultura Galega.
**David Rodríguez Rivada** nado en Ourense o 4 de marzo de 1981, é un filólogo e músico galego. Dende o ano 2005 dá clase no IES Xesús Taboada Chivite de Verín.

Traxectoria
-----------

Comezou os seus estudos musicais no Conservatorio Superior de Música de Vigo no ano 1991. No ano 2003 rematou a carreira de Filoloxía Hispánica na Universidade de Vigo, cursando o terceiro ciclo na UNED, e neste mesmo ano recibiu o Premio Extraordinario de Fin de carreira e tamén o Premio autonómico de Fin de carreira. O ano seguinte, no 2004, rematou o Grado profesional de violonchelo no Conservatorio profesional de música de Vigo e ingresou na función pública como profesor de Ensinanza Secundaria na materia de Música.

No seu instituto levou a cabo unha serie de traballos, como a elaboración dun material didáctico nun libro de texto dixital para o curso de 2º de Educación Secundaria na materia de Música coa editorial Netex, a creación de diversos musicais escolares (*Os miserables* no ano 2013, *Moulin Rouge* no ano 2014, *Mamma Mia* no 2015, *Hoxe non me podo levantar* no 2016, *Grease* no 2017 e *A Bela e a Besta* no 2018) e concertos didácticos para escolares. Os dous primeiros musicais foron compartidos nas VI xornadas de Lingua e Literatura e nas I xornadas de Pedagoxía Musical no ano 2014 mentres que *Grease* recibiu o Premio de Dinamización e Innovación Lingüística no 2018. A EDUGA realizoulle unha entrevista sobre este musical premiado na cal se comenta o uso doutras formas de ensino non habituais e que xeran mellores relacións entre o profesorado e o alumnado coma neste caso.

O 21 de xullo de 2017 defendeu a súa tese *El mito de Don Juan en la ópera: Don Giovanni de Mozart*, dirixida por María del Carmen Becerra Suárez, que deu pé ao libro *O mito de Don Xoan na ópera Don Giovanni de Mozart* (2017), no que pretende dar conta dos mecanismos musicais e literarios que se articulan para dar paso a este mito. Para iso, tras expor brevemente a evolución do mito e identificar as súas variantes e o contexto do século XVI, repasa as fontes desta obra cume e analiza a partitura e libreto antes de mencionar o que deixou tras de si. O crítico musical Roberto Relova relata que é unha extraordinaria achega ás investigacións musicolóxicas acerca do mito e a construción mozartiana e cunha extensa e rigorosa proposta dende a visión da literatura comparada.

Estuda o terceiro curso de Filoloxía Clásica na Universidade de Santiago de Compostela e mantén o blog académico davidov3.blogia.com.

Obra
----

* *O mito de Don Xoan na ópera Don Giovanni de Mozart (2017)*

Notas
-----

1. ↑  "Docencia fóra da cuadrícula". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2019-05-29.
2. ↑  "Facendo de Verín un novo Broadway | Eduga". *www.edu.xunta.gal*. Consultado o 2019-05-29.
3. ↑  Codalario. "Lo mejor de 2018 en libros, conciertos, espectáculos escénicos y grabaciones". *www.codalario.com* (en castelán). Consultado o 2019-05-29.
4. ↑  "En el río pasan ahogados todos los espejos del pasado". *davidov3.blogia.com*. Consultado o 2019-05-29.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65274642
* Dialnet: 3873970

 |
O efecto Coandă demostrado cunha culler e un chorro de auga.
O efecto Coandă sostendo unha bóla no aire.
O **efecto Coandă** é o fenómeno físico procucido en mecánica dos fluídos, no que unha corrente de fluído, gasosa ou líquida, tende a ser atraída por unha superficie veciña a súa traxectoria. O termo foi acuñado por Albert Metral en homenaxe ao enxeñeiro aeronáutico romanés Henri Coandă, que descubriu o efecto no seu prototipo de avión a reacción.

Explicación
-----------

Ao verter algo sólido nunha superficie curva, como un cilindro, rebotará cara a un lado; o cilindro, polo principio de acción-reacción, tenderá a ir cara ao outro lado. Mais ao verter un líquido, debido á súa viscosidade, tenderá a "pegarse á superficie curva". O fluído sairá en dirección oposta. Neste caso, o fluído será atraído cara ao cilindro.

Representación do efecto Coandă.Representación do efecto Coandă.
Imaxinando o líquido que cae como miles de capas de auga, as capas que tocan o cilindro pegaranse. As capas contiguas, polo rozamento, pegaranse a esta e desviaranse un pouco. As seguintes capas, igualmente, desviaranse algo máis.

Descubrimento
-------------

O efecto Coandă foi descuberto en 1910 por Coandă (1885-1972), que se interesou no fenómeno despois de destruír un prototipo de aeroplano desenvolvido por el, o (Coandă-1910). Tras observar como as chamas e os gases queimados que saían dos motores se aproximaban á fuselaxe, Coandă notou que un fluído tende a seguir o contorno da superficie sobre a que incide, se a curvatura desta, ou o ángulo de incidencia do fluído coa superficie, non son demasiado acentuados.

Efecto Coandă no mundo das carreiras
------------------------------------

No automobilismo, e en especial na Fórmula 1, este efecto utilízase para canalizar o fluxo de aire onde se desexe en certas partes do chasis do monopraza sen ter que deflectalo en demasía, evitando gran resistencia aerodinámica.

Notas
-----

1. 1 2  Aeronautics Learning Laboratory for Science Technology and Research (ALLSTAR) Arquivado 24 de febreiro de 2013 en Wayback Machine. *(en inglés)*. Consultado o 31 de decembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vista do experimento
* Exemplo do efecto Coandă usando un fío de fume e un cilindro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q605624
* GND: 4121100-5
* LCCN: sh85027422
* MAG: 169426311

 |
**Carlos Coimbra da Luz**, político (deputado federal) nado en 1894 e finado en 1961 foi presidente interino do Brasil entre o 9 de novembro e o 11 de novembro de 1955, despois que João Café Filho afastouse do goberno por razóns de saúde.

Presidente da Cámara dos Deputados, era o segundo na liña de sucesión do goberno despois do suicidio de Getúlio Vargas (o primeiro era o vicepresidente, João Café Filho). Cando Café Filho afastouse do poder, Carlos Luz ocupou interinamente a presidencia. Pero desentendeuse co mariscal Henrique Lott a respecto de garantir a pose, en 31 de xaneiro de 1956, de Juscelino Kubitschek de Oliveira como presidente e de João Goulart como vicepresidente. Ambos foran electos en fins de 1955 e comezarían o seu mandato no ano seguinte. Carlos Luz era contrário a esta pose, e Henrique Lott favorábel. Como resultado, Lott realizou un movemento militar que obrigou o afastamento de Carlos Luz e a pose do presidente do Senado, Nereu Ramos, que garantiu a Lott que os electos tomarían pose.

| Presidentes do Brasil |
| --- |
| *Segue a:* João Café Filho | **Carlos Luz**(9 de novembro-11 de novembro 1955) | *Precede a:* Nereu Ramos |
| *Partido Social Democrata* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269572
* WorldCat
* VIAF: 24318446
* LCCN: no2004090445
* PTBNP: 957402

 |
**Martynas Sajus**, nado o 22 de febreiro de 1996 en Kelmė, é un xogador de baloncesto profesional internacional lituano. Formado nas categorías inferiores do Žalgiris Kaunas, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,08 m, xoga na posición de pivote.

Traxectoria
-----------

Nado en Kelmė, Lituania, Sajus chegou ao profesionalismo da man do Žalgiris Kaunas, club co que asinou un contrato de cinco anos en 2014, comezando a xogar co filial do equipo da segunda división do país. Na súa primeira temporada, fixo unha media de 5,4 puntos e 3,9 rebotes por partido. En decembro de 2015, debido ás lesións no primeiro equipo debuta na máxima categoría LKL contra o BC Dzūkija, anotando no seu primeiro encontro dous puntos. O 29 de decembro de 2015, estreouse na EuroLiga contra o Laboral Kutxa. Após finalizar a temporada, foi cedido ao Polpharma Starogard Gdański da primeira división polaca. Tras unha tempada exitosa, regresou ao Žalgiris, dividindo o seu tempo entre o filial o primeiro equipo.

O 3 de xullo de 2018, separouse do equipo e asinou co Wilki Morskie Szczecin polaco. Durante a temporada 2019−20, regresa a Lituania para xogar nas filas do Lietkabelis, debutando tamén na Basketball Champions League. Nesta última competición fai unha media de 8,9 puntos e 4,9 rebotes por partido. El 6 de xuño de 2020 faise oficial a súa fichaje polo BAXI Manresa da Liga ACB. Após finalizar o seu contrato co club catalán, asina co Medi Bayreuth da Basketball Bundesliga, onde fai unha media de 11,2 puntos e 7,1 rebotes por encontro. Tras un ano en Alemaña, asina co ONVO Büyükçekmece da Basketbol Süper Ligi (BSL), sendo os seus números 10,5 puntos e 5,4 rebotes por xogo. O 17 de xullo de 2023, Sajus asinou un contrato dun ano con Río Breogán da Liga ACB e a Basketball Champions League.

### Clubs

Ao longo da súa carreira, Sajus ten xogado para os seguintes equipos profesionais:

* Lituania Žalgiris-2 Kaunas (NKL, 2014–2016)
* Lituania Žalgiris Kaunas (LKL / Euroliga, 2015–2016)
* Polonia Polpharma Starogard Gdański (PLK, 2016–2017)
* Lituania Žalgiris-2 Kaunas (NKL, 2017–2018)
* Lituania Žalgiris Kaunas (LKL, 2018)
* Polonia King Szczecin (PLK, 2018−2019)
* Lituania Lietkabelis Panevėžys (LKL / BCL, 2019−2020)
* España Baxi Manresa (ACB, 2020−2021)
* Alemaña Medi Bayreuth (BBL / FEC, 2021–2022)
* ONVO Büyükçekmece (BSL, 2022–2023)
* Galicia CB Breogán (ACB / BCL, 2023−presente)

Notas
-----

1. 1 2  "O Río Breogán incorpora ao pivote internacional lituano Matynas Sajus". *CB Breogán*. 17 de xullo de 2023. Consultado o 17 de xullo de 2023.
2. 1 2 3  "Martynas Sajus, Basketball Player". *Proballers* (en inglés). Consultado o 17 de xullo de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en acb.com *(en castelán)*
* Perfil en Proballers *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22280238
* ACB: 30000272
* FIBA: 114334
* OCID: martynas-sajus

 |
**Mouhamet Diouf**, nado o 21 de xuño de 1997 en Dakar, Senegal, é un xogador de baloncesto profesional internacional italiano. Formado na canteira do Pallacanestro Reggiana, actualmente xoga no Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,06 m, pode ocupar a posicións de ala-pivote e pivote.

Traxectoria
-----------

Nado en Dakar, capital do Senegal, Diouf formouse como xogador na canteira do Pallacanestro Reggiana, equipo co que debutou na con 17 anos na Lega Basket Serie A, máxima categoría do baloncesto italiano, o 11 de novembro de 2018 ante o Olimpia Milano. Na temporada 2020−21 comeza a ser habitual no primeiro equipo, xogando 24 encontros da Serie A e 3 da FIBA Europe Cup. As súas prestacións foron mellorando temporada a temporada até que na 2022−23 fixo unha media de 6 puntos e 3,2 rebotes por encontro, destacando o seu final de temporada onde fixo unha media de 12 puntos e 5 rebotes por xogo. Após finalizar a temporada e rexeitar a renovación pola Reggiana, o 6 de xullo anúnciase a súa incorporación ao Río Breogán da Liga ACB. A nivel internacional debutou coa selección absoluta de Italia o 26 de febreiro de 2023 ante España, onde conseguiu facer 2 puntos en 5 minutos de xogo.

### Clubs

Ao longo da súa carreira, Diouf ten xogado para os seguintes equipos profesionais:

* Italia Pallacanestro Reggiana (LBA / BCL, 2022−2023)
* Galiza Río Breogán (ACB / BCL, 2023−presente)

Notas
-----

1. 1 2  "O Río Breogán incorpora ao interior Mouhamet Diouf". *CB Breogán*. 6 de xullo de 2023. Consultado o 6 de xullo de 2023.
2. 1 2 3  "Mouhamet Diouf, Basketball Player". *Proballers* (en inglés). Consultado o 4 de xullo de 2023.
3. ↑  "Spain vs. Italy - Feb, 26 2023". *Proballers* (en inglés). Consultado o 6 de xullo de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en Proballers *(en inglés)*
* Perfil na páxina web da FIBA *(en inglés)*
* Perfil na páxina web da BCL *(en inglés)*
O **Edificio España** é un rañaceos de Madrid situado en praza de España ao final da Gran Vía. Coas súas 25 plantas e 117 metros de altura, é o oitavo edificio máis alto da capital española e conforma, xunto co rañaceos veciño Torre de Madrid, un dos conxuntos arquitectónicos máis importantes da cidade.

Foi construído entre 1948 e 1953 e é obra do enxeñeiro José María Otamendi e o arquitecto Julián Otamendi. O edificio deseñado como multifuncional albergaba ata o ano 2006 o Hotel Crowne Praza, un centro comercial, apartamentos, e oficinas. Desde esa data atópase baleiro e sen uso.

Ante a súa venda no ano 2014 ao magnate chinés Wang Jianlin, o Concello de Madrid esixíalle unicamente conservar intactas a fachada frontal e os laterais, como establece a lei de protección de edificios históricos, logo de ser rebaixado do nivel 2 (grao estrutural) ao nivel 3 (grao parcial).

Notas
-----

1. ↑  ABC (ed.). "O Edificio España baixa de nivel de protección pero debe conservar a fachada". Consultado o 2016-01-12.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Edificio España Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Lista de rañaceos en Madrid
* Torre de Madrid

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q649426
* CTBUH: 4829
* Emporis: 112023
* LCCN: sh2018000061
* Structurae: 20023377

 |
**La Monumental** é unha praza de touros da cidade de Barcelona, situada no barrio do Fort Pienc. Inaugurada en 1914 co nome de *El Sport*, foi rebautizada en 1916 co seu nome actual. A última corrida de touros que se celebrou foi o 25 de setembro de 2011, que foi tamén a última en Cataluña, logo da abolición dos espectáculos taurinos por parte do Parlament o 28 de xullo de 2010.

O edificio de 1914, obra de Joaquim Raspall, tiña unha fachada de estilo noucentista e posteriormente encargouse a Ignasi Mas i Morell, en colaboración con Domènec Sugranyes, engadir unha coroa exterior acabada en 1916, que é a fachada que actualmente existe, de estilo mudéxar e bizantino.

A praza ten capacidade para 19.582 espectadores. Foi a última praza de touros de Barcelona onde se celebraron corridas, logo da desaparición das prazas de *El Torín* e *Les Arenes*. Actualmente, a Monumental é escenario de actos musicais e espectáculos de circo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q337522
* GeoNames: 10284132
* MusicBrainz: ID
* OSM: 4091450

 |
As torres da **Puerta de Europa**, tamén coñecidas como **Torres KIO** (debido a que foron promovidas pola empresa kuwaití KIO, Kuwait Investments Office) son dúas torres da cidade de Madrid inclinadas unha cara á outra, 15° respecto da vertical, cunha altura de 114 m e 26 plantas.

Historia e características
--------------------------

Puerta de Europa son as segundas torres xemelgas máis altas de España, tralas Torres de Santa Cruz en Santa Cruz de Tenerife, con 120 metros sen contar os pararraios. Están situadas na praza de Castilla de Madrid, entre o centro financeiro de AZCA e as Cuatro Torres Business Area.

A súa construción deu lugar ao caso de estafa de Urbanor que implicou aos *Albertos* e ao Banco Central de España cando os querelantes (o arquitecto Pedro Sentieri e o construtor Julio San Martín) denunciaron aos seus ex socios Alberto Alcocer e Alberto Cortina alegando que obtiveron máis diñeiro na operación malia que estes eran os socios maioritarios, e que cobraron o pago de KIO en accións do Banco Central, debido a que a operación fora instrumentada para lograr o control de devandita entidade.

A torre da esquerda en dirección saída de Madrid coñécese como Puerta de Europa I, en tanto que a outra se coñece como Puerta de Europa II. Para evitar a súa confusión a primeira dispón dun heliporto pintado en cor azul e a segunda en vermello. A torre da esquerda ten o logotipo de Bankia (anteriormente, tivo o de Caja Madrid e tamén os dous simultaneamente), mentres que a torre da dereita ten o logotipo de Realia, unha empresa inmobiliaria. Este logo foi engadido posteriormente.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Puerta de Europa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de rañaceos en Madrid

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1141262
* GeoNames: 6947429
* Structurae: 20003290

 |
O **Convento de Santa Bárbara** (en neerlandés: *Sint-Barbaraklooster*) é un antigo convento dos Países Baixos, sito ao pé da canle Oude Delft, na cidade surholandesa de Delft. O edificio pasou a ter un uso civil e na actualidade utilízao como sede social a Asociación de Estudantes Católicos Sanctus Virgilius -Virgiel- (*Katholieke Studenten Vereniging Sanctus Virgilius -Virgiel-*). O edificio foi declarado en 1967 monumento nacional dos Países Baixos (*rijksmonument*).

Historia
--------

Patio interior do edificio.
Algunhas das monxas franciscanas que abandonaran o veciño convento de Santa Ádega tras a Reforma protestante, durante a segunda metade do século XVI, quixeron establecer un novo convento noutro edificio da mesma cidade vella de Delft, para o cal escolleron un antigo mosteiro construído en 1405 que sufrira danos moi importantes no incendio da cidade en 1536 e que fora posteriormente reconstruído no mesmo lugar. 

En 1572, tras a derrota e a prohibición do catolicismo nos Países Baixos, o novo edificio perdeu definitivamente a función relixiosa e pasou a ter diferentes usos intercalados co de almacén de artillaría, que se desenvolveu durante boa parte dos séculos XVI e XVII.

En 1910, a función de orfanato, que se viñera desenvolvendo xa desde finais do século XVI, desapareceu e o edificio caeu en desuso, ata que en 1949 se estableceu alí a asociación estudantil que hoxe mantén no antigo convento a súa sede.

Notas
-----

1. ↑  Ficha do monumento. en *Rijksmonumenten.nl*. *(En neerlandés)*
2. ↑  Schillemans, S.; Van der Kruk, A. *Delft. Verleden tijd*. 2013. Páxina 38.[ISBN 978-90389-2399-4] *(En neerlandés)*
3. ↑  Datos históricos do edificio Arquivado 15 de abril de 2016 en Wayback Machine.. En *Architectuurgidsdelft.nl. (En neerlandés)*
4. ↑  Historia do edificio. En *Archieven.nl. (En neerlandés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Convento de Santa Bárbara de Delft Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Delft
* Bárbara de Nicomedia

### Ligazóns externas

* Chronicle of the St Barbara convent in Delft *(en inglés)*
* Sitio web da asociación xuvenil Virgiel *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2139735
* Rijksmonument: 11987

 |