recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Joan Alavedra i Segurañas**, nado en Barcelona en 1896 e finado en 1981, foi un escritor e xornalista catalán. Foi secretario da presidencia da Generalitat de Cataluña entre 1931 e 1934, durante as presidencias de Francesc Macià e Lluís Companys. No exilio, viviu en Prades (Francia), onde se encontraba decotío con Pompeu Fabra e a quen lle adicou un retrato literario en *Personatges inoblidables* (Barcelona, 1968). Foi biógrafo de Pau Casals, quen musicalizou, en forma de oratorio, o libro de Alavedra *Poema del pessebre* 

Autodidacta, iniciou a súa actividade xornalística en Ràdio Barcelona. Os guións da súa actividade en Ràdio Barcelona foron publicados na recompilación "El fet del dia" (1935). A súa obra principal é o "Poema del pessebre" (1948), a partir do cal Pau Casals compuxo o oratorio *El Pessebre*. É autor dunha biografía de Pau Casals publicada en 1962 e dunha obra de divulgación adicada ao público infantil e xuvenil ("L'extraordinària vida de Pau Casals", 1970). Outras obras publicadas son "Conxita Badía. Una vida d'artista" (1975), "Pelegrins en Montserrat i altres escrits" (1971) e a biografía de Francesc Macià "Francesc Macià. El camí cap a la Presidència de la Generalitat, 1859-1926".

Na súa xuventude compartiu amizade e tertulias políticas e culturais con Joan Salvat-Papasseit e Emili Eroles.

Un dos seus fillos foi Macià Alavedra i Moner, ex-dirixente de CDC e Conseller de Governació e de Economía e Finanzas da Generalitat de Cataluña.

Notas
-----

1. ↑  *Cartes de Pompeu Fabra a l'exili*, de Jordi Manent i Tomàs, publicado en AUSA · XIX · 145 (2000) p. 217-236.
2. ↑  *Esbós per a una biografia de Joan Salvat-Papasseit*, de Tomàs Garcés, 1962. Publicat a *Joan Salvat-Papasseit - Obra Completa*, edició a cura de Carme Arenas Noguera, Cercle de Lectors / Galàxia Gutenberg, 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11927581
* WorldCat
* VIAF: 71659294
* BNE: XX1023047
* BNF: 121763381
* BVMC: 30278
* CANTIC: a10421816
* CiNii: DA09195645
* FAST: 1756992
* GEC: 0001620
* GND: 1056602724
* ISNI: 0000 0001 0851 4071
* LCCN: n79054365
* MusicBrainz: ID
* NKC: ola2004174901
* NTA: 07360819X
* SUDOC: 030324637

 |
**Montse Farrés**, nada en Vigo en 1953, é unha poeta catalá.

Traxectoria
-----------

Deuse a coñecer en Reus creando un personaxe a medio camiño entre as damas dos salóns do século XVIII e os *outsiders* actuais. En 2012 deuse a coñecer como publicista coordinando a edición do libro reinvindicativo *Jaume Juan Magrinyà, cor de jazz*. Interveu en diversas actividades de difusión literaria, como a coordinación dun club de lectura de poesía ou a organización desde 2015 de diversas lecturas poéticas no Terrabastall Poètic de Reus.

A súa poesía, cunha forte compoñente autobiográfica, apela ás emocións e os sentimentos vitais con referencias ao cotián.

Obra
----

* *Converses amb ningú* (2014)
* *Mentre la llum declina* (2014)

Notas
-----

1. ↑  FARRÉS i altres, Montse (2012). *Jaume Juan Magrinyà, cor de jazz*. Tarragona: Silva. ISBN 978-84-15342-18-2.
2. ↑  Farrés, Montse (2014). *Converses amb ningú*. Tarragona: Silva. ISBN 978-84-15342-50-2.
3. ↑  Farrés, Montse (2014). *Mentre la llum declina*. Alzira: Neopàtria. ISBN 978-84-943435-4-4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "El Cor de Jazz del Jaume Magrinyà", recensión de Josep Bages, 18 de abril de 2012.
* "Montse Farrés, poeta poetessa", recensió de Lena Paüls, marzo de 2014.
**José Vara Martínez**, alcumado **Portugués**, nado no Vila Nova de Gaia o 3 de outubro de 1912 e finado en Ferrol o 16 de setembro de 1995, foi un futbolista portugués de ascendencia galega. Xogaba de defensa.

Traxectoria
-----------

Naceu en Vila Nova de Gaia, sendo súa nai portuguesa e seu pai galego, e instalouse en Galicia aos cinco anos. O seu primeiro equipo foi o Unión Sporting Club de Lavadores, co que competiu no Campionato de Galicia e onde coincidiu entre outros con Talladas, Morla, Cons ou Herodes. En 1934 pasou brevemente polo Racing Club San Lorenzo de Santiago e a continuación fichou polo Lugo Sporting. En 1937, pasou ás filas do Racing de Ferrol, equipo co que foi subcampión da Copa do Xeneralísimo na edición de 1939, sendo un dos titulares na final fronte ó Sevilla. Tamén gañou dúas edicións do Campionato de Galicia co equipo ferrolán.

Na tempada 1942–43 firmou polo Deportivo da Coruña, debutando na máxima categoría da man do técnico coruñés Chacho, na primeira xornada, nunha vitoria a domicilio sobre o Granada CF (0–1). Esa campaña participou en 23 partidos, formando parella na defensa co coruñés Pedrito. As actuacións desta parella defensiva, xunto as do gardameta Acuña, fixeron que o equipo fose o menos goleado da liga esa campaña. Permaneceu no Deportivo catro campañas, sufrindo un descenso a Segunda División logo da tempada 1944–45, logrando o ascenso na campaña seguinte.

En 1945, volveu ao Racing de Ferrol, retirándose en 1949, logo de tres campaña en Segunda División. Faleceu en Ferrol o 16 de setembro de 1995.

Notas
-----

1. 1 2  "Un gallego «a todos los efectos»". *La Voz de Galicia* (en castelán). 15 de novembro de 1992. p. 94.
2. ↑  "Nuevos jugadores al Lugo Sporting Club". *La Voz de la Verdad* (en castelán). 16 de novembro de 1934. p. 5. Consultado o 16 de abril de 2021.
3. ↑  Copa do Xeneralísimo 1939 en linguasport *(en castelán)*
4. ↑  "Esquela". *La Voz de Galicia* (en castelán). 17 de setembro de 1995. p. 79.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.
* Datos do xogador na páxina do Racing de Ferrol

| * v
* c
* e
Racing de Ferrol – Tempada 1938–39 |
| --- |
| *Campión galego e subcampión da Copa do Xeneralísimo* |
| 
* POR Alberty
* POR Yurrita
* DEF Portugués
* DEF Caliche
* DEF Moreno
* DEF Nidáguila
* MED Bertolí
* MED Basterrechea
* MED Silvosa
* MED Toralla
* DIA Lelé
* DIA Gallart
* DIA Barrio
* DIA Edelmiro
* DIA Barón
* Adestrador: Planas

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391184
* Transfermarkt: 461300

 |
O **Kawasaki Ki-48** foi un bombardeiro lixeiro xaponés da segunda guerra mundial. Deseñouse en 1938 e voou por primeira vez en xullo de 1939. Foi usado polo Exército Imperial do Xapón entre 1940 e 1944. Non tivo moito éxito e deixouse de fabricar en outubro de 1944. O alcume que lle puxeron os aliados foi "Lily".

O seu desenvolvemento comezou a finais 1937 cun requirimento do exército xaponés que pedía un bombardeiro de gran velocidade, capaz de acadar os 480 km/h aos 3.000 metros, e que puidese subir ata os 5.000 metros en 10 minutos. Kawasaki inspirouse no Tupolev SB soviético.

Kawasaki tiña a experiencia do desenvolvemento do bombardeiro pesado de dous motores Ki-45, polo que se resolveron moitos dos problemas técnicos. Porén, o avión tivo gran cantidade de defectos. Podía levar só unha carga de 800 kg de bombas e só foi equipado con tres metralladoras, o que o facía moi vulnerable aos cazas inimigos. As súas características de voo tamén deixaron moito que desexar. Os cazas aliados superábano en velocidade, e en mans de pilotos inexpertos era doado que estes perdesen o seu control. A pesar de todos os seus problemas non foi considerado un fracaso e tratouse dun bombardeiro lixeiro aceptable durante os primeiros anos de guerra para moitos historiadores.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q703175
* LCCN: sh2011000117

 |
**José Benito Guitián López**, nado en Mosteiro (Bóveda) cara a 1910 e finado en 2001, foi un mestre galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Guitián e Manuela López. Estudou maxisterio na Escola Normal de Ourense, onde ingresou en 1931. Foi elixido presidente da Asociación de mestres interinos e substitutos de Lugo en abril de 1935. Ingresou no Maxisterio nos cursos de selección de 1936. Foi mestre en Vilariño (Ribas de Sil). En setembro de 1938 alistouse no exército franquista para evitar a persecución política. Pasouse ao bando leal. Foi membro das Milicias da Cultura na 72 división do exército republicano. Coa derrota da República pasou a Francia e foi internado no campo de concentración de Saint-Cyprien. Posteriormente exiliouse en México. Sometido a depuración, foi separado do servizo e baixa na escala en 1943.

Vida persoal
------------

Casou en Cidade de México con Araceli Proal Vázquez en decembro de 1942, e foi pai de Jose Benito e Leopoldo Manuel Guitián Proal.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 3-6-1931, p. 3.
2. ↑  *La Voz de la Verdad*, 21-4-1935, p. 8.
3. ↑  *La Zarpa*, 3-7-1936, p. 6.
4. ↑  *El Correo Gallego*, 17-11-1939, p. 2,
5. ↑  México, haz memoria
6. ↑  *BOP Lugo*, 15-3-1943, p. 1.
| José Ángel Vidal |
| --- |
| Información persoal |
| Nacemento | José Ángel Vidal Martínez 28 de outubro de 1969 (52 anos) Padrón |
| Nacionalidade |  Galicia |
| Equipo |
| **Último equipo** | Kelme |
| Equipo(s) como afeccionado |
| 1990-91 | Pescanova |
| Equipo(s) Pro |
| 19921993-2002 | CHCSKelme |

**José Ángel Vidal Martínez**, nado en Padrón o 28 de outubro de 1969, é un exciclista galego que na actualidade traballa como técnico neste deporte.

Este ciclista actuou durante case unha década como ciclista de equipo, en tarefas de axuda aos demais compañeiros, sen conseguir nunca títulos individuais de relevancia. Con todo, e sempre vestindo a camisola verde do Kelme, participou en oito edicións distintas do Tour entre 1995 e 2002 o ano da súa retirada. Nesas edicións obtivo posicións discretas, das que a mellor foi a 50ª posición no 2000. Abandonou na edición de 1998. Tamén participou na Vuelta a España en catro ocasións e no Giro de Italia por dúas veces (1996 e 1997). O seu mellor resultado nunha soa tirada é a terceira praza conseguida na novena tirada do Tour 2000, con final de montaña en Lourdes.

Logo da súa retirada en 2002 comezou unha traxectoria como técnico, primeiro no Club Ciclista Vigués entre 2003 e 2005 e logo no Superfroiz. Dende 2007 é un dos directores técnicos do Karpin Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Galegos no Tour de Francia
* Galegos no Giro de Italia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3186153
* CyclingArchives: 8090
* ProCyclingStats: 114098

 |
**José Toubes Pego**, nado en Cuntis en 1881 e finado na Coruña o 6 de xuño de 1960, foi un sacerdote e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

José Toubes e Jacobo Varela de Limia, 1920.
Chegou á Coruña en 1909 como coadxutor da parroquia de San Xurxo. Ao ano seguinte foi nomeado correspondente do diario católico *El Debate* e redactor de *El Eco de Galicia*. Foi un propagandista das ideas católicas, polo que en 1917 decidiu fundar *El Ideal Gallego*, que en 1931 tivo que transferir á Editorial Católica a causa das súas múltiples ocupacións parroquiais. En 1930 foi designado primeiro responsable de San Pedro de Mezonzo, a nova parroquia creada na cidade. O crecemento da poboación da parroquia animouno a propor a construción dun novo templo que se iniciou en 1953.

Placa da Praza José Toubes Pego, na Coruña.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García Cortés, Carlos (2009). *José Toubes Pego y su época (1881-1960)*. Madrid: Xerión. ISBN 978-84-936595-1-6.

### Ligazóns externas

* José Toubes: El fundador de San Pedro de Mezonzo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391178
* BNE: XX4831292

 |
O **Montreux Hockey Club** é un equipo suízo de hóckey a patíns da localidade de Montreux, que actualmente compite na LNA. É o club máis antigo deste deporte en Suíza, sendo fundado en 1911, e o máis laureado con 48 ligas e 15 copas nacionais.
No campo europeo o mellor resultado obtido foi na Recopa de Europa da tempada 1981-82, cando o equipo chegou ás semifinais, caendo fronte ao Sporting CP portugués.

Historia
--------

O club naceu cando uns amigos en 1910, coa apertura do Pavillón de Deportes de Montreux Palace, decidiu crear un club de hóckey a patíns.

A través de subidas e baixadas, o Montreux HC fixo o seu camiño con rapidez e logrou crear un lugar á luz grazas aos contactos cos equipos de París, Stuttgart, Londres, Milán e Lión. Mesmo logrou convencer aos amigos de Lucerna e Xenebra, deixando de lado o stick longo e o disco do hóckey sobre xeo (que foron os primeiros instrumentos para xogar nun inicio) para empregar un pau máis curto e unha bóla.

En 1924 en Montreux, foi fundada baixo a dirección de Fredy Renkewitz e amigos, a Federación Internacional de Hóckey a Patíns, da que segue sendo presidente Frédy Renkewitz ata 1960.

Tamén en Montreux, o 1 de maio de 1925 coa iniciativa de Angeloni Nini, Frédy Renkewitz, Albert Meyer e Werner Zeltner, créase a Federación Suíza de Hóckey a Patíns con tres disciplinas: hóckey, carreiras e patinaxe artística. Logo se creou un torneo anual da Pascua de Montreaux, o Torneo das Nacións de Montreux.

Palmarés
--------

### Nacional

* **50 Ligas suízas LNA**: 1914, 1925, 1926, 1927, 1928, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1941, 1943, 1944, 1945, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966, 1969, 1975, 1976, 1982, 1983, 1984, 1986, 1987, 2017 e 2018.
* **16 Copas suízas**: 1958, 1960, 1961, 1963, 1964, 1965, 1969, 1970, 1971, 1972, 1975, 1978, 1980, 1981, 1984 e 2015.

### Trofeos menores

* **4 Ligas suízas LNB**: 1958, 1960, 1963 e 1965.
* **2 Ligas suízas LNC**: 2006 e 2007.

Competicións internacionais
---------------------------

* **4 Torneo das Nacións de Montreux**: 1921, 1922, 1934 e 1941.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |
**Josep Antoni Duran i Lleida**, nado en Alcampell (Huesca) o 27 de marzo de 1952, é un político catalán ligado a Unió Democràtica de Catalunya. É diplomado en Comunidades Europeas polo Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación de España.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito. Comezou a súa carreira política exercendo o cargo de tenente de alcalde do Concello de Lleida. Ao ano seguinte deixou este cargo para ser nomeado Director Xeral de Asuntos Interdepartamentais da Generalitat de Cataluña. En 1982 foi elixido deputado nacional e nomeado delegado Territorial da Generalitat en Lleida. En 1986 foi reelixido, por terceira vez, como deputado. Durante 1986 e 1987 foi eurodiputado. En 1999 foi elixido como deputado ao Parlamento de Cataluña sendo nomeado conselleiro de Gobernación da Generalitat (cargo que exerceu ata 2001). Foi nomeado o ano 2003 fillo ilustre de Alcampell; ao acto asistiu o presidente da Deputación Xeral de Aragón, Marcelino Iglesias.

Actualmente é deputado por Barcelona elixido nas eleccións xerais de 2008, reelixido nas adiantadas do 20 de novembro de 2011, e portavoz do Grupo Parlamentario catalán (CIU) (GC-CIU). É ademais, presidente do Comité de Goberno de Unió Democrática de Catalunya (UDC), cargo que desempeñou no período 1982-1984 e desde 1987 ata a actualidade, e, desde 2001, Secretario Xeral de Convergència i Unió (CIU).

En 2004 foi elixido Presidente da Comisión permanente de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados, cargo que repetiu en 2008 e 2011.

Hai que apuntar que foi vicepresidente da Internacional Demócrata Cristiá e que ocupa a Presidencia de Honra da Cámara de Comercio de Chile en Barcelona.

En novembro de 2011 era o quinto político mellor valorado, por detrás de Rosa Díez, Uxue Barkos, Mariano Rajoy e Alfredo Pérez Rubalcaba.

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 05 de febreiro de 2012 en Wayback Machine. La Vanguardia 2011-11-10

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog oficialArquivado 15 de novembro de 2011 en Wayback Machine. *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q276884
* WorldCat
* VIAF: 31432250
* BNE: XX826508
* CANTIC: a10675838
* GEA: 4818
* GEC: 0233718
* GND: 136060315
* IMDb: nm2148000
* ISNI: 0000 0001 1615 2947
* LCCN: n2006086590
* SUDOC: 121709582
* TMDb: 1047294

 |
**José Benito Pardo Rodríguez**, coñecido popularmente como **Pepe Benito**, nado en Balmonte (Castro de Rei) en 1867 e finado no mesmo lugar o 12 de outubro de 1939, foi un avogado e político lugués, prototipo de cacique da Restauración.

Traxectoria
-----------

Pardo Rodríguez naceu dentro dunha familia de notoria fidalguía. Era fillo de José Benito Pardo Balmonte e de María Rodríguez Rodríguez. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, lugar onde fixo amizade con Carlos Pardo Pallín (o personaxe "Samoeiro" de *La Casa de la Troya*), máis tarde cuñado seu, con Alejandro Pérez Lugín e máis con Luis Recasens Siches.

Comezou a súa vida profesional como avogado civilista en Lugo. Entrou por influencia do seu tío Pegerto Pardo Balmonte no Partido Liberal, alcanzando a presidencia da Deputación Provincial lucense en 1899, cargo que ostentaría até catro veces en distintos períodos. O seu rival político ao longo do primeiro terzo do século XX sería o conservador Ángel López Pérez.

Durante a Segunda República apoiaría para unha segunda volta, ante a anulación das eleccións do 12 de abril de 1931, unha candidatura apañada conxuntamente co gobernador civil, co obxectivo de anular a López Pérez. Esta candidatura resultaría elixida, non sen grande escándalo nas Cortes. Volvéronse repetir, mais pouco variaron. Logo achegouse á CEDA, dando apoio á candidatura do seu fillo, José Benito Pardo Pardo, nas eleccións xerais españolas de febreiro de 1936, que sairía elixido deputado. No período da Guerra Civil española mantívose á marxe, aínda que con frecuencia se lle pediu consello xurídico. Faleceu pouco despois de acabar a guerra.

Referencias literarias
----------------------

Polo seu poder caciquil e influencia xurídica, Pepe Benito tiña gran sona na provincia de Lugo. Aparece citado nas obras de Cunqueiro e Fole, pero sempre de pasada, sen retrato literario máis extenso do que unhas breves liñas como apoio de referencia de época.

Notas
-----

1. ↑  X.R. Barreiro Fernández, *O devalar da Restauración: a Ditadura e o tránsito á República*, in Gran Historia de Galicia, t. XI. A Coruña. 2007, páx. 213

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Pulpeiro, Juan Carlos. Biblioteca Seminario Diocesano, ed. "Presidentes de la Diputación de Lugo en toda su historia" (PDF). *Lucensia*. XVIII (34): 79–98. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de xuño de 2020. Consultado o 4 de xuño de 2020.

### Ligazóns externas

* Biografía por Juan Soto *(en castelán)*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pastor Maseda Vázquez de Parga** | **Presidente da Deputación de Lugo**1899 | Sucesor:**Germán Vázquez de Parga** |
| Predecesor:**Germán Vázquez de Parga** | **Presidente da Deputación de Lugo**1901 - 1903 | Sucesor:**Germán Vázquez de Parga** |
| Predecesor:**Manuel Pérez Batallón** | **Presidente da Deputación de Lugo**1909 - 1914 | Sucesor:**Emilio Tapia Rivas** |
| Predecesor:**Emilio Tapia Rivas** | **Presidente da Deputación de Lugo**1917 - 1924 | Sucesor:**José María Montenegro Soto** |
| Predecesor:**Manuel Baamonde Robles** | **Presidente da Deputación de Lugo**1930 - 1931 | Sucesor:**Daniel Vázquez Campo** |
**Nanfadima Magassouba** é unha activista dos dereitos das mulleres e política Guineana. Foi xefa da Coalición Nacional de Guinea polos Dereitos e a Cidadanía das Mulleres (CONAG-DCF), e desde 2013 é membro da Asemblea Nacional de Guinea.

Traxectoria
-----------

Magassoubawas naceu na Prefectura de Koundara. Aínda que traballou con sindicatos e grupos comunitarios durante tres décadas, obtivo un maior recoñecemento como presidenta de CONAG-DCF. Baixo o liderado de Magassouba , CONAG obtivo un status nacional como a organización líder polos dereitos das mulleres e foi recoñecida como un grupo asesor das Nacións Unidas.

Nas eleccións de 2013 foi elixida membro da Asemblea Nacional pola Asemblea do Pobo de Guinea (RPG). Foi Ministra de Solidariedade Nacional, e Promoción da Muller e o Neno en Guinea. Acreditada por asegurar a vitoria de Alfa Condé en Koundara nas eleccións presidenciais de Guinea de 2015, Magassoubawas continuou sendo unha destacable activista de RPG en Koundara. En xuño de 2016 foi nomeada para suceder a Mamady Diawara como presidenta da comisión de delegacións de RPG Rainbow Alliance.

En maio de 2017 Magassouba participou no 4.º Foro para Dirixentes Políticos africanos na Universidade Yale.

Magassoubawas traballou como presidenta da rede de mulleres parlamentarias, antes de ser substituída en xullo de 2016 por Fatoumata Binta Diallo da Unión das Forzas Democráticas de Guinea. Como muller parlamentaria, expresou a súa oposición á legalización da poligamia en Guinea. O 29 de decembro de 2018, xunto coas 26 parlamentarias, Magassouba negouse a votar a favor das revisións do Código Civil que legalizaban a poligamia, prohibida desde 1968:
 

> 
> 
> As nosas nais, tías e avoas loitaron duro por esta prohibición. Non é cuestión de volver atrás nestes logros. Queremos seguir adiante.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Juliane Kippenberg (2007). *Bottom of the Ladder: Exploitation and Abuse of Girl Domestic Workers in Guinea*. Human Rights Watch. p. 35. GGKEY:S7AZA39WY3Q.
2. ↑  Diallo Maimouna and Madjou Bah, Koundara : Nanfadima Magassouba appelle les communautés à l’unité, plus224.com, 27 de febreiro de 2015.
3. ↑  Objectif 8 - Nanfadima Magassouba, 13 de maio de 2008
4. ↑  B. Turner (2017). *The Statesman's Yearbook 2011: The Politics, Cultures and Economies of the World*. Springer. p. 564. ISBN 978-1-349-58635-6.
5. ↑  Madjou Bah, Présidentielle 2015 : voici l’artisane de la victoire d’Alpha Condé à Koundara, plus224.com, 30 de outubro de 2015.
6. ↑  Prochaines municipales à Koundara : la députée Nanfadima Magassouba déjà à la tâche, plus224.com, 8 de xuño de 2016.
7. 1 2  Madjou Bah, Guinée : Nanfadima Magassouba promue présidente de commission à l’Assemblée nationale, 27 de xuño de 2016.
8. ↑  4th Forum for African Women Political Leaders at Yale University, Fundación Mujeres por África, 11 de maio de 2017.
9. ↑  Légalisation de la polygamie en Guinée: "Un coq pour dix poules?" Non merci, clame une députée, franceinfo, 9 de xaneiro de 2019.
10. ↑  Mildred Europa Taylor, Guinea becomes latest African country to legalise polygamy, *Face 2 Face Africa*, 8 de xaneiro de 2019.
**Josep Andreu i Abelló**, nado en Montblanc o 8 de novembro de 1906 e finado en Madrid o 31 de maio de 1993, foi un xurista e político catalán de ideoloxía nacionalista. Foi un dos cofundadores de Esquerra Republicana de Catalunya.

Traxectoria
-----------

Abelló estudou dereito na Universidade de Zaragoza e na de Barcelona. Como avogado exerceu en Reus. Militou nas Mocidades Nacionalistas e no Fomento Nacionalista Republicano, do cal foi presidente en Reus en 1930.

En 1931 participou na fundación da ERC.

Durante a transición chegaría a entrevistarse persoalmente con Antonio García-Trevijano, nos momentos preparatorios da Xunta Democrática de España, para que o seu partido se adherise á oposición do réxime de Francisco Franco na clandestinidade.

### Segunda República

En 1932 foi deputado en Tarragona e participou na aprobación do estatuto de autonomía de Cataluña (o coñecido como "Estatuto de Núria"). Dende 1934 até 1939 presidiu o Club de Natación Reus Ploms. En 1936 foi nomeado Presidente da Audiencia Territorial de Barcelona e do Tribunal de Casación, durante o cargo sufriu un atentado anarquista o 2 de agosto de 1937.

### Exilio

En 1939 Andreu marchou ó exilio, primeiro a París e despois a México vía Nova York. Xunto con Indalecio Prieto manexaba os fondos trasladados alí no iate Vita. Anos despois estabelécese na cidade de Tánxer (Marrocos). Alí fundou e presidiu o BIM (Banco Inmobiliario de Marrocos), despois BIMM (Banco Inmobiliario e Mercantil de Marrocos), e traballou na clandestinidade contra a ditadura franquista.

### Retorno do exilio

Volveu a España en 1964 durante a ditadura de Franco e foi detido e multado varias veces. Foi conselleiro en Banca Catalá. A mediados do setenta promoveu a Asemblea de Cataluña. En 1976 abandonou ERC e afiliouse ao PSC-Congrés. En 1977 foi presidente da Asemblea de Parlamentarios e presidiu a Comisión dos 20, que redactou o proxecto do Estatuto, e a dos 21, que negociou a súa aprobación. Foi deputado por Barcelona dende o ano 1977 até 1979, presidente da Comisión de Comercio e Turismo e senador desde 1979 até 1986 (dúas lexislaturas). Morreu o 31 de maio de 1993.

Notas
-----

1. ↑  Libertad Digital Pío Moa: *El asesinato de los hermanos Badia*.

* Portal:Cataluña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9013049
* WorldCat
* VIAF: 19332178
* BNE: XX5303071
* BVMC: 44624
* CANTIC: a10040390
* DBE: josep-andreu-abello
* GEC: 0003930
* ISNI: 0000 0000 5256 9355
* LCCN: no2001068030
* NKC: jo2017946053
* SUDOC: 188804587

 |
**Joachim Neander**, nado en Bremen cara a 1650 e finado na mesma cidade o 31 de maio de 1680, foi un pastor protestante, poeta e músico alemán.

Traxectoria
-----------

A súa data de nacemento é descoñecida: os rexistros de nacemento faltan desde 1646 ata 1650; só se sabe que non aparece mencionado no ano 1651 e que un irmán máis novo ca el naceu en 1652; como o seu pai, que enviuvara en 1648, casara o ano seguinte, 1650 fica practicamente como a única suposición posíbel.

Joachim Neander procedía dunha familia de pastores. O seu avó, seguindo unha moda da época, transformara o seu apelido para aproximalo ao grego, de Neumann a Neander. Foi o primeiro fillo do segundo matrimonio do seu pai, Johann Joachim Neander (1614–1666). O seu pai non seguira a tradición familiar: non se fixera pastor senón profesor no *Pædagogium*, a escola preparatoria para a Universidade. Joachim renovou con ela e, en 1666, o ano da morte do seu pai, inscribiuse na Universidade de Bremen onde estudou teoloxía. Influenciárono as ideas de Johannes Koch (alcumado *Cocceius*) e da súa teoloxía da salvación; ficou toda a vida fiel a elas e estas déixanse notar nos seus himnos.

De 1674 a 1678 dirixiu a escola latina de Düsseldorf onde se converteu case nunha lenda: sentíase atormentado polas cuestións relixiosas, o seu avó pasara xa do luteranismo ao calvinismo e el mesmo non se entendía ben cos dogmas e a disciplina da súa igrexa. Intentaba buscar a paz na soidade dun apracible val, chamado daquela *Hundsklipp*, e que na súa honra se rebautizou como *Val de Neander* (*Neandertal* en alemán) e que hoxe é coñecido polo home prehistórico que descubriron nel. Alí foi onde escribiu himnos aínda hoxe populares no protestantismo alemán: entre eles o máis famoso foi *Lobe den Herren, den mächtigen König der Ehren*. En 1678 foi destinado como pastor a Bremen, pero morreu só dous anos máis tarde.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Joachim Neander*, de Helmut Ackermann e Oskar G. Blarr, Editions Grupello (ISBN 3-928234-67-6). En alemán.

### Ligazóns externas

* Noticias escritas polo descendente dun irmán do poeta (en neerlandés, con tradución en inglés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q445967
* WorldCat
* VIAF: 52481872
* BIBSYS: 5159
* BVMC: 48026
* CERL: cnp00560739
* CiNii: DA1391606X
* CPDL: ID
* DeutscheBio: 118586688
* Discogs: 770564
* Europeana: ID
* FAST: 228163
* GND: 118586688
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0971 9618
* LCCN: n88630172
* MusicBrainz: ID
* NKC: mzk2009533395
* NTA: 107751860
* OL: OL6229914A
* SELIBR: 274011
* SNAC: w6kp9g1n
* SUDOC: 171819837

 |
**Joachim Streich**, nado o 13 de abril de 1951 en Wismar, República Democrática Alemá, e finado o 16 de abril de 2022, foi un futbolista que xogaba na demarcación de dianteiro. Foi o xogador con máis encontros disputados e goles anotados da historia da Selección de fútbol da RDA.

Traxectoria
-----------

### Como xogador

A súa carreira profesional transcorreu na Oberliga da extinta RDA, comezou a xogar con 16 anos no Hansa Rostock, debutando na Oberliga o 23 de agosto de 1969 contra o Dynamo Dresden. Militou no equipo do Mar Báltico oito tempadas, ao fin das cales foi traspasado ao 1. FC Magdeburg, nos dez anos que estivo no equipo proclamouse máximo goleador da Liga catro veces, gañou o Campionato nacional en tres ocasións (1978, 1979 e 1983) e disputou a Copa da UEFA. Foi votado *Futbolista do ano da RDA* en 1979 e 1983.

Debutou coa Selección de fútbol da RDA o 19 de decembro de 1969 nun encontro amigábel ante Iraq, porén non marcaría o seu primeiro gol ata setembro de 1971 ante Checoslovaquia en Berlín.

Formou parte do combinado nacional que gañou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic e tamén participou no Mundial de Fútbol Alemaña 1974, disputando catro encontros e marcando dous goles.

Disputou o seu encontro número 100 o 12 de setembro de 1984 nun amigábel ante Inglaterra e finalmente retirouse con 102 encontros disputados coa selección un mes despois. Porén, en 1999 a FIFA invalidou catro dos encontros dos Xogos Olímpicos de 1972, polo cal so lle recoñece 98, pero a Federación de fútbol de Alemaña segue a recoñecelo como un dos poucos xogadores que chegaron a disputar 100 encontros coa súa selección.

### Como adestrador

Unha vez retirado do fútbol comezou a adestrar o último equipo no que xogara, o 1. FC Magdeburg, no mesmo ano. Así dirixiu o equipo dende 1985 ata 1990, cando fichou polo Eintracht Braunschweig. Porén so estivo un ano nese equipo, volvendo ao Magdeburg á tempada seguinte, porén volvería a deixar o equipo pronto, estando uns anos sen dirixir profesionalmente ningún equipo.

Finalmente adestrou o FSV Zwickau na tempada 1996-1997.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía do xogador na páxina da UEFA
* Participacións internacionais do xogador Arquivado 23 de xuño de 2012 en Wayback Machine.
* Participación do xogador no Mundial de 1974

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q435542
* WorldCat
* VIAF: 5950151247954744270003
* GND: 1147394032
* Munzinger: 01000052481
* EUfootballInfo: 20268
* FIFA: 44670
* FootballDatabase: 16533
* NFT: 16661
* Sports Reference: joachim-streich-1
* Transfermarkt: 72344
* UEFA: 36200
* Worldfootball: joachim-streich

 |
*Para a unidade monetaria da Antigüidade, ver **Siclo.***

| Novo shekel |
| --- |
| **שקל חדש (en hebreo: עברית)*shékel jadash***  |
|  |
| Código: | ILS |
| Ámbito: |  Israel Palestina |
| Símbolo: | ₪ |
| Fracción: | 100 agorot |
| Moedas: | 5, 10 agorot; ½, 1, 2, 5, 10 novos shekel |
| Billetes: | 20, 50, 100, 200 novos shekel |
| Emisor: | Banco de Israel |
| Taxa de troco: | *1 ISO = A XXX* |
| *Troco actual* |

Imaxe dun billete de cinco shekel.
O **xéquel** ou **novo shekel**, NIS polas súas siglas en inglés, é a moeda de curso legal en Israel e, xuntamente co dinar xordano, tamén da Autoridade Nacional Palestina. Divídese en 100 agorot.

O novo shekel adoptouse en 1985, en substitución do anterior shekel ou siclo, a razón de 1000 dos antigos por cada novo shekel. Emitido polo Banco de Israel (en hebreo: בנק ישראל), *Banq Israel* / بنك اسرائيل Bank Isrā'īl), circulan moedas 10 agorot e de ½, 1, 2, 5 e 10 shekels, e billetes de 20, 50, 100 e 200 shekels. As moedas cúñanse na ceca pública de Corea, KOMSCO.

O código ISO 4217 é ILS e a súa abreviatura é o símbolo ₪ –unha combinación das iniciais hebreas das palabras *shekel* (ש) e *jadash* (ח) – ou ben se abrevia שח (pronunciado *shaj*). Divídese en 100 agorot (en hebreo: אגורות); en singular agorá (en hebreo: אגורה); en árabe اغورة, *agūra*). Desde o 1 de xaneiro de 2003 o NIS é unha moeda libremente convertible.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Siclo

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 17 de agosto de 2009. Consultado o 02 de setembro de 2021.
2. ↑  "xéquel". *TERGAL*. Consultado o 26/12/2019.
3. ↑  González Rei, B. (2004): *Ortografía da lingua galega*. A Coruña, Ed. Galinova.
4. ↑  "S. Korea Makes Money by Making Mone y". En *VOA News*. 17 de xullo de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131309
* EBID: ID

 |
O xugo e as frechas constituían o símbolo das JONS
**Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista** (**JONS**, en galego: *Xuntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista*) foi un partido nacional-sindicalista español. Fundado o 10 de outubro de 1931 ó fusionarse o grupo arredor da revista *La Conquista del Estado* de Ramiro Ledesma Ramos coa Junta Castellana de Actuación Hispánica de Onésimo Redondo. A JONS foi unha moi pequena organización con certa influencia entre os estudantes universitarios en Madrid e entre os traballadores e agricultores de Valladolid. Tiña como símbolo o xugo e as frechas que pasarían a formar parte do escudo de España durante o franquismo.

En 1933 a JONS experimentou un período de expansión, comezou a editar unha publicación de igual nome que o partido e fundou un sindicato agrario afín que afirmaba ter 175 seccións locais e 3.000 membros. Nese ano, Ledesma Ramos regresou do seu exilio en Portugal e principiou a publicación da revista *Libertad* e outras publicacións locais, entre elas *Unidad* en Galicia.

En 1934, JONS uniuse con Falange Española de José Antonio Primo de Rivera para formar a Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista. Ledesma Ramos acabaría abandonando a FE-JONS e Onésimo Redondo intentaría refundar a JONS sen éxito.

Considerada a primeira organización nacional revolucionaria polo mantemento da necesidade da revolución que acabase co sistema capitalista e conquistase o poder para realizar unha transformación social, tiña moitas coincidencias co nacionalsocialismo alemán pero diferenciábao o seu carácter católico e a nula incidencia do racismo no seu discurso político, predominando o concepto de hispanidade.

Durante a transición existiu un pequeno grupo con este nome pero nin xurídica nin historicamente ten relación coa JONS primixenia a pesar de afirmar ser a continuadora histórica.

Galicia
-------

En Galicia, o partido formou os seus primeiros núcleos xa en 1931, en Santiago de Compostela encabezado por Santiago Montero Díaz e Manuel Souto Vilas e na Coruña liderado primeiro por Enrique Sáez Alfeirán e despois por Juan Canalejo.

Notas
-----

1. ↑  Sesma (2012), p. 56

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sesma Landrin, Nicolás (2012). "La dialéctica de los puños y de las pistolas": una aproximación a la formación de la idea de estado en el fascismo español (1931-1945)". *Historia y política: Ideas, procesos y movimientos sociales* (en castelán) (27): 51–82. ISSN 1575-0361. doi:10.18042/hp.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1713709
* WorldCat
* VIAF: 122588139
* BNE: XX123844
* EBID: ID
* GEA: 7496
* GEC: 0035117
* GND: 129043-5
* ISNI: 0000 0000 8498 2494
* LCCN: n81038542
* SUDOC: 169775712

 |
La Grossa de 2013.
**La Grossa de Cap d'Any** (*O Gordo de Fin de Ano* en galego) é un sorteo que forma parte das modalidades comercializadas por Loteria de Catalunya dende 2013 e que se planea celebrar anualmente cada 31 de decembro.

Hai 100.000 números dispoñibles (do 00.000 ao 99.999). Cada número dispuxo, inicialmente, de 30 boletos. Ante a gran demanda obtida, comercializáronse outros 30 boletos por número, co que en total existen 60 boletos por número. Cada boleto ten un prezo de 5 euros e pódese comprar nos 2.200 puntos de venda habituais de Loteria de Catalunya (estancos, quioscos e papelarías) así como nuns 20.000 comercios da Confederación de Comercio de Cataluña. Un 69,6% do recadado destínase a premios, en tanto que entre un 16% e un 20% dos ingresos destínanse a programas de atención á infancia.

O propósito declarado da creación do sorteo foi a necesidade de aumentar os ingresos para diminuír o déficit da administración autónoma catalá, conseguindo parte dos 350 millóns de euros que os cataláns xogan nos sorteos estatais de Nadal e do Neno (fronte aos apenas corenta que Loteria de Catalunya recada en todo o ano). Deste modo, Cataluña converteuse na primeira comunidade autónoma española que ten a súa propia lotaría de Nadal.

Segundo a Generalitat, se o sorteo ten éxito, formúlase estendelo a outras datas significativas en Cataluña como a Diada (11 de setembro), Sant Jordi (23 de abril) e San Xoán (24 de xuño).

Números premiados
-----------------

| Ano | Primeiro premio | Segundo premio | Terceiro premio |
| --- | --- | --- | --- |
| Número | Vendido en | Número | Vendido en | Número | Vendido en |
| 2014 | 91614 | *Non vendido* | 92484 | Sant Vicenç dels Horts | 35494 | *Vendido por internet* |
| 2013 | 03473 | Lliçà d'Amunt | 77879 | L'Escala e Tarragona | 88297 | Barcelona e Cardona |

Notas
-----

1. ↑  La Vanguardia, ed. (31 de decembro de 2014). "91614, primeiro premio da Grossa de Cap d'Any".
2. ↑  3/24, ed. (31 de decembro de 2013). "O primeiro premio da Grossa de Cap d'Any, o 03473, en Lliçà d'Amunt".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en catalán)*
**Jüri Ratas**, nado en Talín o 2 de xullo de 1978, é un político estoniano que ocupou o cargo de Primeiro Ministro de Estonia entre 2016 e 2021.

Traxectoria
-----------

É membro do Partido do Centro de Estonia. Ocupou o seu primeiro cargo político como Vicepresidente do Parlamento Nacional, o Riigikogu, e seguidamente dende 2005 até 2007 foi o Alcalde de Talín. Como alcalde cómpre salientar que iniciou o Programa de Capital Verde Europea na cidade.

Nas Eleccións Parlamentarias de 2015 foi reelixido para o parlamento cun total de 7932 votos individuais. No mes de marzo dese mesmo ano foi elixido como o segundo vicepresidente da cámara.

O 5 de novembro de 2016 foi elixido para suceder a Edgar Savisaar como novo líder do partido do centro.

Despois de que o segundo gabinete do daquela primeiro ministro Taavi Rõivas se dividise no mes de novembro debido a unha loita interna, comezaron as conversacións para formar unha coalición para gobernar entre o Partido do Centro, o Partido Socialdemócrata e a Unión Prol Patria e Res Pública. O 19 de novembro os tres partidos acordaron as condicións e finalmente lograron formala, con Jüri Ratas como principal líder.

Tras liderar esta coalición, o día 23 de novembro foi xuramentado como 17.º primeiro ministro de Estonia, en substitución de Rõivas.

Notas
-----

1. ↑  Agencia EFE (21 de novembro de 2011). "Jüri Ratas, elegido nuevo primer ministro de Estonia por el Parlamento". Berlín (Alemaña). Consultado o 28 de xaneiro de 2017.
2. ↑  "Estonia cambia de canción". *La Vanguardia* (en castelán). 6 de febreiro de 2021. Consultado o 16 de xuño de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2621730
* WorldCat
* VIAF: 3510148122896895200000
* GND: 1120411025
* Munzinger: 00000030915
* Treccani: juri-ratas

 |
A  **N-I**  é unha estrada radial que une Madrid con Lasarte-Oria, atravesando Aranda de Duero, Lerma, Burgos, Miranda de Ebro e Vitoria. Anteriormente continuaba por Donostia e finalizaba en Irún e a fronteira francesa. Con todo, en 2010, a Deputación Foral de Guipúscoa -que administra o tramo guipuscoano- decidiu renomear como **GI-11** o tramo entre Lasarte-Oria e o enlace coa Variante de Donostia, e renomeou tamén como **GI-636** o tramo entre Pasaia e Irún.

A nomenclatura actual desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña). Actualmente a  **N-I**  atópase desdobrada na totalidade dos seus tramos e foi renomeada como **A-1** (Autovía do Norte) salvo en Guipúscoa, onde aínda se denomina  **N-I**  aínda estando desdobrada na totalidade do seu trazado.

Os seguintes tramos aínda permanecen como estrada nacional como alternativa ás de pago: 

* Burgos-Miranda de Ebro: aínda permanece como estrada nacional como alternativa á **AP-1**, aínda que a autoestrada está libre de peaxe para os percorridos entre Armiñón, Miranda de Ebro e Ameyugo (a condición de que a saída e entrada sexa entre estas poboacións).

Por outra banda, os tramos que atravesan poboacións agora rodeadas pola autovía manteñen a denominación **N-Ia** ou ben foron transferidos aos concellos converténdose nunha vía urbana máis do municipio.

* MadridMadrid
* A N-I ao seu paso polo Porto de Pancorbo, vista desde a AP-1.A N-I ao seu paso polo Porto de Pancorbo, vista desde a AP-1.
* Ponte en Miranda de EbroPonte en Miranda de Ebro

Véxase tamén
------------

* Autovía do Norte
* Autoestrada do Norte
* Autoestrada do Cantábrico
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  **Kentucky Wildcats** |  |

 |
| **División** | División I da NCAA |
| **Subdivisión en fútbol americano** | Football Bowl Subdivision (FBS) |
| **Conferencia** | Southeastern Conference |
| **Alcume** | *Wildcats* |
| **Mascota** | *Blue*, *The Wildcat* e *Scratch* |
| **Estadio de fútbol americano** | Commonwealth Stadium(70.000 espectadores) |
| **Pavillón de baloncesto** | Rupp Arena(23.000 espectadores) |
| **Estadio de béisbol** | Cliff Hagan Stadium(3.000 espectadores) |
|  |

**Kentucky Wildcats** é o equipo deportivo da Universidade de Kentucky en Lexington, Kentucky. Os equipos dos Wildcats participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forman parte da Southeastern Conference. Antigamente, aos equipos femininos coñecíaselles como "Lady Kats", pero nos anos 90 adoptaron o nome dos masculinos, "Wildcats".

A sección deportiva de máis éxito é a de baloncesto, que gañou o título nacional en sete ocasións: 1948, 1949, 1951, 1958, 1978, 1996 e 1998. O equipo vencedor de 1996 era coñecido como **Os Intocables**, e estaba liderado por Derek Anderson, Tony Delk, Jeff Sheppard e Antoine Walker entre outros. Dous anos despois, con varios integrantes do equipo campión de dous anos atrás, gañaron outra vez o título ante os Utah Utes.

Palmarés
--------

* Baloncesto masculino : 1948, 1949, 1951, 1958, 1978, 1996, 1998, 2010
* Campo a través feminino : 1988

Ligazóns externas
-----------------

* Web Oficial (Universidade) *(en inglés)*
* Web Oficial (Wildcats) *(en inglés)*
* Wildcat Wiki. Arquivado do orixinalArquivado 08 de outubro de 2007 en Archive.is o 8 de outubro de 2008.*(en inglés)*
* WildcatNation.net *(en inglés)*
| *Joy* |
| --- |
|  |
| EP de Minutemen |
| Data de edición: | agosto de 1981 |
| Lanzamento: | {{{lanzamento}}} |
| Datas de gravación: | 1 de agosto de 1981 |
| Estudio(s) de gravación: | {{{estudio}}} |
| Duración: | 3:18 |
| Xénero musical: | hardcore punk |
| Selo discográfico: | New Alliance Records |
| Producido por: |  |
| Cronoloxía |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Paranoid Time* | *Joy*  | *The Punch Line* |

 |

***Joy*** é un EP de tres temas da banda estadounidense de hardcore punk Minutemen, publicado en agosto de 1981. Gravado non moito despois da edición do seu primeiro EP, *Paranoid Time*, trátase do primeiro traballo que o grupo editou a través do seu propio selo New Alliance Records.

O EP tamén aparece como parte do casete *My First Bells* e do CD *Post-Mersh Vol. 3*, ámbolos dous lanzados por SST Records. SST reeditou o EP en 1987 pouco despois de mercarlle New Alliance Records a Mike Watt. Cando SST tomou control de New Alliance e do seu catálogo, o selo cambiou a data do copyright do EP para 1987, causando que algúns seguidores da banda cresen que o EP contiña material non editado anteriormente. *Joy* foi tamén reeditado en vinilo de 10" coloreado e en 1988 coo un CD de 3".

Segundo o libreto do disco todo o traballo foi gravado en cinco horas.

Listaxe de cancións
-------------------

Cara 1
1. "Joy" (Hurley, Watt)
2. "Black Sheep" (Hurley, Watt)

Cara 2
1. "More Joy" (Boon, Cadena, Watt)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q648518
* Discogs: 29894
* MusicBrainz: ID

 |
A **Junta Española de Liberación** (**JEL**) foi unha institución creada por parte do exilio español republicano despois da Guerra Civil, que trataba de ser unha alternativa para a formación dun goberno republicano máis integrado que o representado polas alternativas comunistas. Fundouse en México en 1943, e formaron parte dela o Partido Socialista Obrero Español, Izquierda Republicana, Esquerra Republicana de Catalunya, Acció Republicana de Catalunya e Unión Republicana. Desapareceu o 31 de agosto de 1945.

Historia e características
--------------------------

Presidida primeiro por Diego Martínez Barrio e despois por Félix Gordón Ordás, sendo Indalecio Prieto o seu Secretario Xeral, tratou de contrarrestar a Unión Nacional Española, dirixida polo Partido Comunista de España e encabezada por Juan Negrín. O seu maior logro foi conseguir que a Carta das Nacións Unidas elaborada en San Francisco incluíse unha emenda que impedía o acceso aos organismos internacionis aos estados e réximes constituídos co apoio das potencias nazi-fascistas.

Notas
-----

1. 1 2  Soldevilla Oria, Consuelo (1998). Universidad de Cantabria, ed. *La Cantabria del exilio. Una emigración olvidada (1936-1975)*. Santander. pp. 201 e ss. ISBN 8481022055.
2. ↑  Documentos de la *Junta Española de Liberación* do Archivo de Carlos Esplá, conservado na Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Goberno no exilio de José Giral

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q977905
* WorldCat
* VIAF: 305163828
* SUDOC: 112869556

 |
**Joyce Fante** (de solteira **Joyce Smart**), nada en Placer County (California) o 13 de outubro de 1913 e finada en Malibú o 7 de xuño de 2005, foi unha poeta e editora estadounidense. Estivo casada co escritor italo-americano John Fante desde 1937 até a súa morte en 1983.

Traxectoria
-----------

Foi a segunda filla de Joseph e Louise Smart. O seu pai, empresario, nacera na pequena vila de Dutch Flat, en Sierra Nevada, fillo dun pioneiro da febre do ouro. A nai de Joyce, Louise Smart (nada Louise Runchel), era mestra de escola

Joyce Smart criouse en Roseville, e foi á Universidade Stanford. Escribiu en *The American Mercury*, e tocou o piano. Fante e Joyce Smart coñecéronse o 30 de xaneiro de 1937, e casaron o 31 de xullo dese mesmo ano en Reno (Nevada). Tiveron catro fillos: Nick (1942), Dan (1944), Vickie (1949) e Jim (1950).

Viviu en Malibú durante máis de 50 anos, até a súa morte.

Notas
-----

1. ↑  Joyce Fante en *Find a Grave* *(en inglés)*
2. ↑  Fante, D. (2011). Sajalín editores, ed. *Fante. Un legado de escritura, alcohol y supervivencia*. pp. 35–36.
3. ↑  Cooper, S. (2000). North Point Press, ed. *Full of Life: A Biography of John Fante*. New York. pp. 142-145.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57022046
* WorldCat
* VIAF: 19769431
* IMDb: nm0266901
* LCCN: no00041953
* SUDOC: 033434484

 |
**Josefina Valencia de Hubach**, nada en Popayán, Cauca o 22 de setembro de 1913 e finada en Madrid, España o 4 de outubro de 1991, foi unha política colombiana.

Traxectoria
-----------

Nada como Josefina Valencia Muñoz, filla do mestre Guillermo Valencia e irmá do expresidente da República Guillermo León Valencia. Tivo unha infancia e mocidade privilexiada e dende moza aproveitou a súa posición social para liderar unha serie de obras sociais na súa rexión natal e para promover a igualdade de dereitos para as mulleres. Dende 1943, estivo casada co xeólogo chileno de ascendencia alemá Enrique Hubach Eggers, quen durante décadas traballou en Colombia, e con quen tivo dúas fillas.

Traxectoria pública
-------------------

Cando o xeneral Gustavo Rojas Pinilla tomou o poder en 1953, Josefina uniuse ó movemento nacional formado en torno seu, mentres que o seu irmán Guillermo León, entón distinguido parlamentario do Partido Conservador tomou parte na oposición. Como recompensa polo seu decidido apoio ó goberno nacional, a señora Valencia de Hubach foi nomeada polo xeneral Rojas como membro da Asemblea Nacional Constituínte (ANAC) en 1954 (dos 70 membros da ANAC só dúas eran mulleres, a outra era Esmeralda Arboleda, futura senadora e ministra), Gobernadora do Cauca en setembro de 1955, e un ano despois foi designada Ministra de Educación, cargo que exerceu até a caída de Rojas en maio de 1957; así, converteuse na primeira muller na historia de Colombia en exercer os cargos de gobernadora e mais de ministra. 

A Xunta militar que sucedeu a Rojas nomeouna Embaixadora ante a Unesco (1957-1958). Posteriormente foi elixida senadora pola nacente Alianza Nacional Popular durante a década de 1960.

Notas
-----

1. ↑  "Episodios sobre la aprobación del voto femenino en Colombia". Revista Semana.

* Portal:Colombia
* Portal:Feminismo