recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 50°4′49.21″N 14°23′16.30″L﻿ / ﻿50.0803361, -14.3878611

O Estadio Strahov dende o noroeste.
Interior do estadio dende a esquina nordeste (2006).
O **Gran Estadio de Strahov** (en checo: *Velký strahovský stadion*) é un estadio situado no distrito Strahov de Praga (República Checa). O estadio xa non se emprega para acontecementos deportivos: é o campo de adestramento do Sparta de Praga e tamén é utilizado para concertos. Está situado no cume Petřín, sobre a cidade vella. Pódese chegar ata el tomando o funicular Petřín, que sobe ata a cima do outeiro.

Construción
-----------

Cando foi construído, o estadio era o máis grande do mundo. Ten capacidade para 220.000 persoas, o que o converte no segundo recinto deportivo do mundo con máis capacidade, só superado polo Circuíto de Indianapolis.

A construción comezou cun estadio de madeira en 1926, que foi substituído por bancadas de formigón en 1932. A construción adicional ocorreu en 1948 e 1975. O campo de xogo, rodeado de bancadas por tódolos seus lados, é de 63.500 metros cadrados. Actualmente é empregado polo Sparta de Praga como campo de adestramento con 8 campos de fútbol (6 de tamaño estándar e 2 de fútbol sala).

Historia
--------

O estadio orixinal data da Primeira República Checoslovaca. O seu uso foi principalmente para grandes exhibicións de ximnasia sincronizada. Foi empregado máis adiante para grandes exhibicións durante a era comunista. As actuacións de centos de ximnastas que facían exercicios complexos de xeito complétamente sincronizado entre eles mentres soaba música tradicional atraeron a atención de numerosos visitantes.

Durante a década de 1960 tamén se celebraron carreiras de coches no estadio.

Na actualidade (a excepción dos adestramentos do Sparta de Praga) o estadio é só empregado para organizar grandes concertos. Entre as bandas que teñen tocado nel inclúense Pink Floyd, Guns N' Roses, The Rolling Stones, U2 e Genesis. O 18 de agosto de 1990, o estadio Strahov acolleu un concerto de The Rolling Stones que convocou a máis de 150.000 asistentes, entre os que se contou o presidente Václav Havel.

O futuro do estadio
-------------------

Na década pasada, varios estudos idearon a reutilización e preservación desta estrutura. Hai plans para converter o complexo xigantesco do estadio Strahov nunha zona comercial completa con hoteis, restaurantes e tendas. Outra suxestión é converter a área nun "meca do ocio para o século XXI". Hai tamén plans para reconstruír a área como Vila Olímpica se Praga celebrase no futuro uns Xogos Olímpicos.

Notas
-----

1. ↑  The Prague Post - Rethinking 'Fortress Strahov' by Andrew Satter
2. ↑  Pražská nej: nejstarší panelák i největší stadion (in Czech)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estadio Strahov*** |

* Galería fotográfica do estadio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1353687
* EBID: ID
* MusicBrainz: ID

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Yubitsume** (Xaponés 指詰め, literalmente, "acurtamento de dedo") é un ritual xaponés para compensar polas ofensas feitas a alguén, unha forma de ser castigado ou de desculparse sinceramente ante alguén, mediante a auto amputación de seccións do dedo maimiño dun. É un ritual practicado case con exclusividade pola Yakuza, a mafia xaponesa.

O acto de realizar o yubitsume é chamado *yubi o tobasu*, que significa "fixo saltar o seu dedo".

Orixe
-----

Pénsase que o ritual probablemente se orixinou cos bakuto, xogadores itinerantes que foron os predecesores da Yakuza moderna. Se unha persoa non podía pagar a súa débeda de xogo, ás veces o *yubitsume* era aceptado coma un método alternativo de pago.

Na arte da espada xaponés, o dedo maimiño é o que máis forte aperta sobre a empuñadura, polo que un amputado do dedo maimiño non podía empuñar a súa espada correctamente e estaba en desvantaxe na batalla.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Yubitsume
Coordenadas: 28°06′00″N 15°27′24″O﻿ / ﻿28.1, -15.456667

O **Estadio de Gran Canaria** é un estadio de fútbol da cidade das Palmas de Gran Canaria, nas Canarias, España. É un recinto deportivo que alberga os partidos da Unión Deportiva Las Palmas, equipo que milita actualmente na Segunda División.

Inauguración
------------

O Estadio de Gran Canaria foi inaugurado o 8 de maio de 2003 cun partido que enfrontou á Unión Deportiva Las Palmas co RSC Anderlecht, no que se rexistrou o seu primeiro cheo. O resultado do encontro foi un 2-1 favorable ao conxunto canario. O primeiro gol anotado neste escenario conseguiuno o futbolista grancanario Rubén Castro. Sucesor do Estadio Insular, onde ata entón xogaba os seus partidos caseiros a UD Las Palmas, o Estadio de Gran Canaria conta con pistas de atletismo.

Partidos internacionais
-----------------------

O seleccionador Luis Aragonés dirixiu o seu primeiro amigable coa selección española neste estadio, fronte á selección de Venezuela, o 18 de agosto de 2004. O partido terminou coa vitoria dos españois por 3-2.

O 18 de maio de 2007, a Real Federación Española de Fútbol acordou designar ao Estadio de Gran Canaria como sede do partido que enfrontou a España e Irlanda do Norte (1-0) o 21 de novembro de 2007, valedoiro para a fase de clasificación da Eurocopa 2008.

Partido entre España e Irlanda do Norte, 21 de novembro de 2007Tras varios anos de ausencia, a Selección de fútbol das Canarias reaparece ante Angola no Estadio de Gran Canaria o 28 de decembro de 2007 (2-0).

Coa celebración do derbi rexional entre a UD Las Palmas e o CD Tenerife o 5 de abril de 2008, o Estadio de Gran Canaria rexistrou unha entrada de 29.123 espectadores, o que lle converte no derbi con maior asistencia da historia do fútbol canario.

Notas
-----

1. ↑  Récord de asistencia ao derbi canario Arquivado 11 de xuño de 2008 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial da UD Las Palmas *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q991419
* MusicBrainz: ID

 |
O **escudo de Belize** data do ano 1981, ano da independencia, aínda que é moi semellante á versión anterior, adoptada en 1967, á que se engadiu a coroa de follas exterior e a terraza de vexetación baixo os dous tenantes e fíxose máis grande a árbore que timbra o escudo. O escudo colonial orixinario de Honduras Británica, que xa era terzado e incluía o barco e os símbolos da industria da madeira, data de 1819 e cambiouse significativamente en 1907 e en 1967 até adoptar a forma actual.

Os diversos motivos representados no escudo fan referencia a un aspecto importante da historia de Belize, a industria da caoba, que formou a base da economía do país nos séculos XVIII e XIX.

O escudo forma parte tamén da bandeira estatal, onde se sitúa na parte central.

Brasón
------

Escudo terzado en perla: o primeiro, de prata, un remo e unha machada cadrada ó natural pasados en aspa; o segundo, de ouro, unha serra e unha machada triangular tamén ó natural e pasadas en aspa; o terceiro, de cor celeste, un barco ó natural navegando sobre un pé ondulado de azur sobre dúas faixas de sinople e ouro.

Por timbre, unha árbore de caoba ó natural. Como tenantes: á dereita, un leñador mestizo ó natural, con pantalóns de prata, que leva unha machada na man dereita; á esquerda, un leñador negro ó natural, tamén con pantalóns de prata, que leva un remo na man esquerda; ambos sobre unha terraza de sinople ó natural.

Baixo o escudo, unha cinta de prata co lema nacional en latín: "*Sub umbra floreo*" (*Baixo a sombra eu florezo*).

Notas
-----

1. ↑  Arms of BELIZE - Heraldry of the World. Consultado o 10 de maio de 2012.
**Elisabeth Tichy-Fisslberger**, ou **Elisabeth Fisslberger**, nada en Viena en 1957, é unha avogada, tradutora e diplomática austríaca que foi presidenta (o primeiro austríaco) do Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas de 2019 a 2020.

Traxectoria
-----------

Tichy-Fisslberger naceu en Viena en 1957. Estudou dereito na Universidade de Viena mentres tamén estudaba tradución ao francés e ao español. Obtivo unha bolsa para estudar en Bélxica na Universidade Católica de Lovaina.

Tichy-Fisslberger foi elixida presidenta do Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas en decembro de 2019 para servir en 2020. O Ministro de Relacións Exteriores de Austria, Alexander Schallenberg, sinalou que o seu nomeamento era un recoñecemento aos esforzos polos dereitos humanos do seu país. Foi a primeira austríaca en ocupar este cargo nas Nacións Unidas. Asumiu o cargo de Coly Seck do Senegal, quen ocupou o cargo en 2019. Os seus vicepresidentes son os embaixadores Nasir Ahmad Andisha de Afganistán, Yackoley Kokou Johnson de Togo, Socorro Flores Liera de México e Juraj Podhorsky de Eslovaquia.

Outras actividades
------------------

* International Gender Champions (IGC), membro.

Notas
-----

1. ↑  "TICHY-FISSLBERGER, Elisabeth". Consultado o 2020-02-19.
2. ↑  Nick Cumming-Bruce (29 de novembro de 2020), Leadership of U.N. Human Rights Body Becomes Proxy Battle for World Powers *New York Times*.
3. ↑  Uhr, 17 09 (2019-12-06). "Elisabeth Tichy-Fisslberger: Österreicherin neue Präsidentin des UNO-Menschenrechtsrates" (en alemán). Consultado o 2020-02-19.
4. ↑  "OHCHR | Human Rights Council Elects Elisabeth Tichy-Fisslberger of Austria as its President for 2020". Consultado o 2020-02-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q77671459
* WorldCat
* VIAF: 260357534
* GND: 1023919257
* ISNI: 0000 0003 8075 658X
* NTA: 370332881

 |
A versión actual do **escudo de Bulgaria** aparece descrita na Lei do Escudo de Armas de Bulgaria que foi aprobada o 5 de agosto de 1997.

No escudo aparece, nun campo de goles, un león rampante, uñado, linguado e coroado de ouro. O brasón está flanqueado por dous leóns coroados de ouro que o sosteñen. As figuras dos dous leóns están situadas sobre dúas polas cruzadas de aciñeira con landras que simbolizan as 3 principais partes de Bulgaria Mesia, Tracia e Macedonia. Na parte inferior do escudo incorpórase unha cinta coas cores da bandeira na que se pode ler o lema nacional: "Съединението прави силата" (A unión fai a forza).

As armas de Bulgaria están timbradas cunha coroa pechada, a mesma que usaron os antigos monarcas dende 1878 até 1946, composta por oito cruces (vistas cinco), outros tantos diademas decorados con perlas e rematadas cun orbe e outra cruz.

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
**Elisa López Velasco**, nada en Mollina (Málaga) o 19 de febreiro de 1884 e finada en 1935, foi unha mestra española vencellada á Institución Libre de Enseñanza.

Traxectoria
-----------

Estudou maxisterio en Sevilla e desenvolveu a súa primeira etapa docente en Villablanca (Huelva) e en Sanlúcar de Barrameda (Cádiz). Máis tarde trasladouse a Madrid, onde foi bolseira na Residencia de Señoritas no curso 1918-1919. Grazas á Junta de Ampliación de Estudios, viaxou a Francia, Alemaña, Austria, Suíza e Italia. Participou en 1925 no curso de Escolas Novas de Heidelberg e no curso de verán do Instituto Jean-Jacques Rousseau. Formou parte do grupo de mestres e mestras que, baixo a dirección de Ángel Llorca, fixeron posible de 1920 a 1935 a experiencia innovadora do Grupo Escolar Cervantes, seguindo as pautas da Institución Libre de Enseñanza.

Especializada na educación preescolar, entre 1932 e 1934 colaborou coas Misións Pedagóxicas. Impartiu cursos de debuxo para mestres nas misións de San Martín de Valdeiglesias (Madrid), Fuentepelayo e Santa María la Real de Nieva (Segovia), El Burgo de Osma (Soria) e Ronda (Málaga).

En 1931 foi unha das primeiras mulleres en formar parte da executiva da Federación de Trabajadores de la Enseñanza, adscrita á UXT. Publicou varios artigos na revista da ILE, a maioría relacionados coa educación preescolar e o ensino do debuxo. Neste ámbito destaca, ademais, *La práctica del dibujo en la escuela primaria*, obra distribuída en catro volumes e publicada por Espasa Calpe a partir de 1933.

Faleceu no ano 1935, vítima dunha doenza cardíaca.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Maestras republicanas y de FETE-UGT. Represaliadas por el franquismo". *Biografías de mujeres andaluzas* (en castelán).
2. 1 2  Cuenca Escribano, Antonio (1 de xaneiro de 2003). "La obra de Elisa López Velasco". *Arte, individuo y sociedad* (en castelán) (15): 73–81. ISSN 1131-5598.
3. ↑  Valbuena, Cecilia (2015). *Actas del XVIII Coloquio de Historia de la Educación: arte, literatura y educación* (en castelán) **2** (1ª ed.). Madrid: Eumogràfic. pp. 261–273. ISBN 9788494328664.
4. ↑  "ILE: Personalidades". *Fundación Francisco Giner de los Ríos* (en castelán). Consultado o 14 de xuño de 2023.
**Joana Magalhães**, nada en Espinho en 1982, é unha investigadora e divulgadora científica, que traballa no campo da medicina rexenerativa, no Instituto de Investigación Biomédica da Coruña (INIBIC) e Centro de Investigacións Científicas Avanzadas (CICA) da Universidade da Coruña.

Traxectoria
-----------

Joana Magalhães é doutora en Bioquímica e Bioloxia Molecular e investigadora no Instituto de Investigación Biomédica da Coruña (INIBIC) e Centro de Investigacións Científicas Avanzadas (CICA). En paralelo coa súa actividade investigadora na aplicación do medicina rexenerativa na artrose, realiza actividades de comunicación de ciencia con perspectiva de xénero. Algúns exemplos son as series televisiva *De mayor quiero ser científica* e de radio *Cápsulas de SON*, distinguidas como prácticas innovadoras pola FECYT, entre outros premios. Tamén colabora co programa da Radio Galega, Efervesciencia. Pertence á xunta directiva do nodo galego da Asociación de Mujeres Investigadoras y Tecnólogas (AMIT).

Notas
-----

1. ↑  "Joana Magalhães, a mulher que antecede a cientista". *AveiroMag* (en portugués). 2020-05-26. Consultado o 2020-12-20.
2. ↑  "Documentos". *A Coruña das Mulleres*. Arquivado dende o orixinal o 25 de novembro de 2020. Consultado o 2020-12-20.
3. ↑  Rey, Manuel (2020-02-09). "Joana Magalhães: "É preciso que a ciencia reflicta a diversidade que temos"". *GCiencia*. Consultado o 2020-12-20.
4. ↑  "De mayor quiero ser… científica". *Mujeres con ciencia* (en castelán). 2016-11-12. Consultado o 2020-12-20.
5. ↑  "Cápsulas de SoN". *Mujeres con ciencia* (en castelán). 2016-02-05. Consultado o 2020-12-20.
6. ↑  "Na sección de 'Muller e ciencia' de Joana Magalhães conversamos con Marta Macho". *www.crtvg.es*. Consultado o 2020-12-20.
7. ↑  "Galicia". *AMIT* (en castelán). 2015-10-22. Consultado o 2020-12-20.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q94945575
* ORCID: 0000-0002-1395-2209

 |
O **International Center of Photography** (en galego: *Centro Internacional de Fotografía*) ou **ICP** é unha escola de fotografía, un museo e un centro de investigación fotográfico situado en Midtown Manhattan, na cidade de Nova York. Creouse no ano 1974 e é a institución encargada, dende 1985, de outorgar os premios de fotografía Infinity Awards.

Historia
--------

Kornél Friedmann fundou o centro na *Musseum mile (Milla dos museos)*, zona da Quinta Avenida neoiorquina, chamada así polos numerosos museos que alí se concentran. A orixe do mesmo xorde pola necesidade de preservar a fotografía de reportaxe e especialmente o traballo do seu irmán Ernö Friedmann e de fotógrafos coma Werner Bischof, David Seymour, André Kertész, Leonard Freed e Dan Weiner. A consecuencia disto, en 1966 creouse unha fundación, a *Fund for Concerned Photography*,​ e en 1974 a súa sede.

En 1985 creouse unha subsede en Midtown Manhattan e en 1999 vendeuse a primeira na Quinta Avenida, abríndose a actual no ano 2000. Deste xeito puidose dispoñer dunhas instalacións.

Como museo dispón dunha importante colección de fotografías de Weegee, Roman Vishniac, Robert e Cornell Capa, así­ como doutros fotógrafos como W. Eugene Smith, Henri Cartier-Bresson, Alfred Eisenstaedt, Lisette Model, Gordon Parks, James VanDerZee, Garry Winogrand, Carrie Mae Weems, Justine Kurland, Katy Grannan, Vik Muniz, Tomoko Sawada ou Susan Meiselas.

Infinity Awards
---------------

O ICP é a institución encargada de outorgar os Infinity Awards, inaugurados no ano 1985 para difundir os logros máis destacados na fotografía, homenaxear a persoas con carreiras distinguidas no campo e identificando futuros talentos.

Notas
-----

1. ↑  Souguez, M. L.; Pérez Gallardo, H. (2003). *Diccionario de historia de la fotografía* (en castelán). Cátedra. ISBN 84-376-2038-4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en inglés)*
* Premios Infinity Awards *(en inglés)*
Escudo de Austrialia
O **escudo de Australia** data do ano 1912 e foi outorgado polo Rei Xurxo V.

A súa descrición heráldica ou **brasonaxe** é a seguinte:

> 
> 
> *Escudo terzado en pau e cortado, no primeiro, de prata, unha cruz de goles que é a Cruz de San Xurxo, a cruz cargada dun león leopardado de ouro armado e lampasado de azur e de catro estrelas de oito puntas de ouro, unha en cada brazo; no segundo, de azur cinco estrelas de prata, de cinco puntas a primeira e a terceira, de seis a segunda, de cinco a cuarta e de oito a quinta que é a Cruz do Sur, as estrelas surmontadas da Coroa de San Eduardo que é a coroa real británica; no terceiro, de prata unha Cruz de Malta de azur, sobre o todo en abismo a Coroa de San Eduardo; no cuarto, de ouro, unha* Grallina cyanoleuca *de prata e de sable rapinada dun pau de sinople e de goles; no cuarto, de ouro, un cisne alterado e nadando de sable; no quinto, de ouro, un león pasante de goles armado e lampasado do mesmo; bordadura de armiño.*
> *Ao timbre un burelete de ouro e azur sumado dunha estrela de sete puntas de ouro.*
> 
> 
> *Por soportes, un canguro e un emú pasantes na súa cor terrazados de ouro. Acolada dúas ramas de* Acacia pycnantha*, na súa cor encintadas de ouro e de prata. Por divisa, nunha lista de prata bordeada de goles e cargada de "Australia" de sable.*
> 
> 

Consiste nun escudo cos brasóns dos seis estados: Nova Gales do Sur, Victoria, Queensland, Australia Meridional, Australia Occidental e Tasmania. Estes brasóns están arrodeados no exterior por unha fileira coas cores do armiño heráldico. Simbolízase desta maneira a Federación destes estados.

Tamén se inclúen os símbolos nacionais da *Acacia pycnantha*, o canguro e o emú.

A *Acacia pycnantha*, o canguro e o emú son aceptados coma os respectivos emblemas da flora, a fauna terrestre e as aves de Australia. O zarzo dourado, *Acacia pycnanthaBenth*, foi declarado oficialmente como un dos emblemas nacionais en agosto de 1988.

O escudo de 1908
----------------

Escudo de Australia entre 1908 e 1912.
O primeiro escudo australiano foi outorgado polo rei Eduardo VII o 7 de maio de 1908. Australia independizouse do Reino Unido o 1 de xaneiro de 1901.

No campo deste escudo, como no actual, tamén se mostraba a Cruz de San Xurxo pero estaba adornada con cinco estrelas brancas, de seis puntas cada unha, e uns bordos de cor azul que non chegan a tocar a propia cruz. Unha bordadura de cor azul era o símbolo da Federación e os seis estados australianos estaban representados por seis escudetes brancos cun *chevrón* vermello, situados no interior da bordadura. Nos adornos exteriores xa aparecían representadas as figuras do canguro e do emú xunto ao burelete e a *Estrela da Mancomunidade Australiana*. O lema deste escudo foi *"Advance Australia"* que en inglés significa *"Avante Australia"*.

Notas
-----

1. ↑  Brasonamento do escudo australiano - Goberno de Australia. *It's an honour, Australia celebrating australians* *(en inglés)*
2. ↑  Escudo da Mancomunidade australiana - Goberno de Australia. *It's an honour, Australia celebrating australians* Arquivado 15 de xuño de 2006 en Wayback Machine. *(en inglés)*
**Joaquina Castelao Genme** nada no século XIX e finada en Rianxo o 24 de xaneiro de 1945, foi unha muller galega coñecida por ser a nai de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.

Traxectoria
-----------

Daniel, Joaquina Castelao Genme, Mariano Rodríguez, e as nenas Josefina e Teresa en Buenos Aires, días antes de retornar a Galicia.
Era filla de Xosé Manuel Castelao, coñecido como Pepe de Castelao, e Teresa Gemme. Casou en 1885 con Mariano Rodríguez Dios, con quen tivo tres fillos: Afonso Daniel (1886-1950) nado en Rianxo, Xosefina (Fina, 1897-1974) e Tareixa (1899-2000) nadas na Arxentina.

Aos tres meses do nacemento de Afonso Castelao, o seu home emigrou á Arxentina, onde abriu un negocio. A finais de 1895, emigrou co seu fillo Daniel a Bernasconi, na Pampa arxentina. En 1900 a familia decidiu volver a Galiza para que Castelao estudase medicina en Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. ↑  "Árbol interactivo de Joaquina Castelao Gemme". Arquivado dende o orixinal o 18 de agosto de 2018. Consultado o 18 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Durán, José Antonio (1972). *El primer Castelao. Biografía y antologías rotas* Siglo Ventiuno *(en castelán)*.
A **Interpretación de Copenhaguen** é a interpretación máis común da mecánica cuántica e foi desenvolvida por Niels Bohr e Werner Heisenberg que traballaban xuntos en Copenhague en 1927.

Teses
-----

Pode ser condensada en tres teses:

1. As previsións probabilísticas feitas pola mecánica cuántica son irredutíbeis no sentido en que non son un mero reflexo da falta de coñecemento de hipotéticas variábeis escondidas. No lanzamento de dados, usamos probabilidades para prever o resultado porque non posuímos información suficiente a pesar de considerarmos que o proceso é determinístico. As probabilidades son utilizadas para completar o noso coñecemento. A interpretación de Copenhague defende que en Mecánica Cuántica, os resultados son indeterminísticos.
2. A Física é a ciencia dos resultados de procesos de medida. Non ten sentido especular para alén daquilo que se pode medir. A interpretación de Copenhague considera sen sentido preguntas como "onde estaba a partícula antes de que a súa posición fose medida?".
3. O acto de observar provoca o "colapso da función de onda", o que significa que, aínda que antes da medición o estado do sistema permitise moitas posibilidades, apenas unha delas foi escollida aleatoriamente polo proceso de medición, e a función de onda modifícase instantaneamente para refletir esa escolla.

A complexidade da mecánica cuántica (tese 1) foi atacada pola experiencia (imaxinaria) de Einstein-Podolsky-Rosen, que pretendía mostrar que teñen que existir variábeis escondidas para evitar "efectos non locais e instantáneos á distancia". A desigualdade de Bell sobre os resultados dunha experiencia deste xeito foi derivada do presuposto de que existen variábeis escondidas e non existen "efectos non locais". En 1982, Aspect levou a cabo a experiencia e descubriu que a desigualdade de Bell era violada, rexeitando as interpretacións que postulaban variábeis escondidas e efectos locais. Esta experiencia foi albo de varias críticas; novas experiencias, realizadas por Weihs e Rowe, confirmaron os resultados de Aspect.

Moitos físicos e filósofos notábeis teñen criticado a Interpretación de Copenhaguen, con base tanto no feito de non ser determinista como no feito de propor que a realidade é criada por un proceso de observación non físico. As frase de Einstein "Deus non xoga aos dados" e "Pensas mesmo que a Lúa non está aló cando non estás a ollar para ela?" ilustran a posición dos críticos. A experiencia do Gato de Schrödinger foi proposta para mostrar que a Interpretación de Copenhague é absurda. A alternativa principal á Interpretación de Copenhague é a Interpretación de Everett dos mundos paralelos.

Notas
-----

* G. Weihs et al. Phys. Rev. Lett. 81 (1998) 5039
* M. Rowe et al. Nature 409 (2001) 791.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Interpretacións da mecánica cuántica

### Ligazóns externas

* Physics FAQ section about Bell's inequality *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46079
* EBID: ID
* GND: 4359664-2
* MAG: 23358344

 |
Chelonoidis nigra abingdoni, foto de Solitario George realizada en decembro de 2011. Os científicos estiman que alcanzou os 100 anos de idade ata morrer o 24 de xuño de 2012.
Exemplar de iguana terrestre (*Conolophus subcristatus*) na estación científica.
Exemplar novo dunha tartaruga xigante de San Cristóbal (*Chelonoidis chathamensis*) na estación científica.
Exemplar adulto de tartaruga xigante de San Cristóbal (*Chelonoidis chathamensis*)
A **Estación Científica Charles Darwin** (ECCD) é unha estación de investigación biolóxica operada pola Fundación Charles Darwin. Atópase situada en Porto Ayora na illa Santa Cruz, nas Illas Galápagos, con oficinas satélites nas illas de Isabela e San Cristóbal. **Porto Ayora** é unha cidade no centro das illas Galápagos, Ecuador.

Antecedentes
------------

En Porto Ayora, Illa Santa Cruz e Ecuador científicos estranxeiros traballan constantemente na investigación e proxectos para a conservación dos ecosistemas mariños de Galápagos. A Estación Científica Charles Darwin, creada en 1964, conta cun Centro de Interpretación de Historia Natural e tamén leva a cabo proxectos educativos en apoio da conservación das Illas Galápagos.

Traballo e obxectivos
---------------------

O obxectivo da CDRS é levar a cabo a investigación científica e educación ambiental para a conservación. A estación conta cun equipo de máis dun centenar de científicos, educadores, voluntarios, estudantes de investigación e persoal de apoio de todo o mundo.

A investigación científica e o monitoreo de proxectos lévanse a cabo na EXXD en colaboración e coordinación co seu socio principal, o Parque Nacional Galápagos (PNG), que funciona como a autoridade gobernamental principal responsable da conservación dos recursos naturais nas Illas Galápagos.

O traballo dos CDR ten como obxectivos principais:

* Promover, facilitar, deseñar e implementar a investigación científica necesaria para a comprensión dos principios biolóxicos, unha mellor comprensión dos ecosistemas e a xestión adecuada dos recursos naturais das illas, bosques e todo tipo de hábitats.
* Asesorar as autoridades ecuatorianas sobre o tema da conservación e xestión dos recursos naturais nas Illas Galápagos.
* Colaborar coas institucións do Ecuador sobre a aplicación dos programas especializados en ciencias naturais e a xestión dos recursos naturais.
* Contribuír e colaborar en programas educativos relacionados coa conservación das illas.
* Compilar os resultados das investigacións científicas e outras actividades da organización e difundir esta información a nivel rexional, nacional e internacional.

En 2002, a estación foi galardoada co Premio Internacional Cosmos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 
* 
* Arquivado 19 de abril de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q113826
* WorldCat
* VIAF: 134495749
* EBID: ID
* GeoNames: 3659378
* ISNI: 0000 0001 0740 9595
* LCCN: n84177662
* SUDOC: 117840661

 |
Eritroblasto basófilo.
Eritroblasto policromatófilo.
Eritroblasto ortocromatófilo.
Os **eritroblastos** son células eritropoéticas que constitúen estados intermedios durante a maduración dos eritrocitos humanos na medula ósea, e que aínda conservan o núcleo. Moitas veces utilízase como sinónimo de **eritroblasto** o termo **normoblasto**, e outras veces resérvase normoblasto para designar unha das etapas de maduración (ortocromatófila). Cando o eritroblasto se desenvolve anormalmente adquire gran tamaño e denomínase **megaloblasto**, como pode ocorrer en casos de deficiencia de vitamina B12 (como na anemia perniciosa) ou de deficiencia de ácido fólico (nas anemias megaloblásticas).

Durante a eritropoese, o primeiro eritroblasto presente en humanos (que provén do proeritroblasto) denomínase **eritroblasto basófilo**. Este eritroblasto é pequeno, duns 12 microns, e posúe un citoplasma basófilo debido á presenza de abundantes ribosomas encargados de sintetizar a hemoglobina (a proteína que transporta o oxíxeno). O eritroblasto basófilo capta ferritina do sangue por pinocitose para aumentar o seu contido en ferro.

Os eritroblasto basófilos dan lugar aos **eritroblastos policromatófilos** cando o seu contido de hemoglobina pasa a ser moi alto. Presentan variacións tintoriais. Isto ocorre porque esta proteína se sintetiza en cantidades crecentes e é ácidófila e enmascara a afinidade por tinguiduras básicas dos ribosomas. A súa cromatina está máis condensada que en estados anteriores.

O seguinte estado eritroblástico é o **eritroblasto ortocromático**, **eritroblasto ortocromatófilo** ou **normoblasto**. Son de citoplasma acidófilo (eosinófilo) e teñen unha menor presenza de ribosomas, porque xa non se require unha síntese de hemoglobina activa.

Posteriormente, continúa a eritropoese coa transformación do normoblasto en reticulocito (ao perder o núcleo), que madura a eritrocito e sae da medula ósea á circulación sanguínea. En vertebrados non mamíferos o eritrocito normalmente conserva o núcleo.

Notas
-----

1. ↑  D. W. Fawcett. Bloom-Fawcett. Tratado de Histología. 11ª edición (1987). Interamericana-McGraw Hill. Páxina 276. ISBN 84-7605-361-4.

* Paniagua, R.; Nistal, M.; Sesma, P.; Álvarez-Uría, M.; Fraile, B.; Anadón, R. y José Sáez, F. (2002). *Citología e histología vegetal y animal*. *McGraw-Hill Interamericana de España, S.A.U*. ISBN 84-486-0436-9.
* Randall, D.; Burggren, W. et French, K. (1998). *Eckert Fisiología animal* (4ª ed.). ISBN 84-486-0200-5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Normoblasts *Medical Subject Headings* (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3296909
* JSTOR: erythroblasts
* MAG: 170652403

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 83504
* MeSH: D004900
* UMLS: C2350151

 |
A **epéntese** é o fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na adición dun fonema (ou son) na posición media dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou sincronicamente en diferentes variedades diatópicas.

Un exemplo pode ser o paso de *aldea* a *aldeia* ou de *a alma* a *a i-alma*. Este último exemplo é moi habitual na lingua galega coloquial e denomínase "i epentético antihiático" (cf. anaptixe).

Exemplo de uso:

*Voume prá beira do río*
*que consola ouvir a iauga*,
*porque a iauga vai dicindo*
*todo pasa, todo pasa*.

| * v
* c
* e
Metaplasmos e figuras de dicción |
| --- |
| Aumento | Prótese - Epéntese - Anaptixe - Paragoxe |
| Acurtamento ou Elisión | Aférese - Síncope - Apócope |
| Transposición | Metátese |
| Amálgama | Contracción - Sinérese - Haploloxía - Sandhi - Sandhi tonal |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q878035
* BRE: 4936561
* GEC: 0103534
* MAG: 2779588740
* Treccani: epentesi

 |
As **epístolas de Xoán** son un conxunto de tres libros do Novo Testamento que se cre que foron escritos entre os anos 85 e 100. Tradicionalmente considérase como o seu autor a Xoán o Evanxelista.

Primeira Epístola de Xoán
-------------------------

*Artigo principal**:* Primeira Epístola de Xoán.
Primeira Epístola.
Esta epístola, a diferenza das outras dúas, é máis un sermón para axudar a fortalecer a fe do pobo en Xesús, para axudar a entender por que un ser tan grande como o fillo de Deus tería unha vida terreal e a morte agónica dun mortal.

Segunda Epístola de Xoán
------------------------

*Artigo principal**:* Segunda Epístola de Xoán.
Esta epístola é unha breve carta do Apóstolo a unha anónima «señora elixida» a quen ama e aos seus fillos. Na carta de Xoán, el advirte sobre abrir a casa aos falsos mestres e conmina a practicar sempre a verdade evitando o segredo.

Terceira Epístola de Xoán
-------------------------

*Artigo principal**:* Terceira Epístola de Xoán.
A terceira epístola, tamén unha carta breve, diríxese a un home chamado Gaio e menciónao como «un querido amigo». Fala dun home chamado Diótrefes a quen Gaio excomungou da igrexa, quen suscitara un sentimento anti-misioneiro, tratando de conseguir que a igrexa evitase recibir aos misioneiros. Crese que a carta foi entregada por un terceiro personaxe, Demetrio.

Notas
-----

1. ↑  Tenney, Merrill. "THE EPISTLES OF JOHN". www.abideinchrist.com.
2. ↑  "THE EPISTLES OF JOHN". www.earlychristianwritings.com.
3. ↑  Missler, Chuck. "A Timely Study The Epistles of John". khouse.org.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q654807
* WorldCat
* VIAF: 180630929
* BNF: 12011781n
* GND: 4125268-8
* SUDOC: 028241576

 |
***International Numismata Orientalia*** é unha serie editorial relativa á numismática de Oriente Medio e da Asia Meridional composta por contribucións de numismáticos especialistas, publicada pola editora londiniense Messrs Trübner & Co. a finais do século XIX.

Concepción
----------

A creación da serie baseouse nunha preexistente, titulada *Numismata Orientalia* e producida polo orientalista William Marsden na primeira parte do século XIX, coa que se iniciaran os estudos e as investigacións acerca da moeda oriental e de toda Asia.

Nun principio, a nova serie estaba concibida para ser unha reedición da *Numismata Orientalia* de Marsden, mais finalmente transcendeu este propósito e a partir da parte 2 foi rebautizada como *International Numismata Orientalia*.

Composición
-----------

A planificación da serie quedou definida por Edward Thomas no limiar da Parte 1:

* Parte 1: Edward Thomas (1974). *Ancient Indian Weights*.
* Parte 2: Stanley Lane-Poole (1875). *Coins of the Urtuki Turkumans*.
* Parte 3: Barclay V. Head (1877). *The Coinage of Lydia and Persia*.
* Parte 4: E. T. Rogers (1877). *The Coins of the Tuluni Dynasty*.
* Parte 5: Percy Gardner (1877). *The Parthian Coinage*.
* Parte 6: T. W. Rhys Davids (1877). *On the Ancient Coins and Measures of Ceylon*.
* Parte 7: Frederic W. Madden (1881). *Coins of the Jews*.
* Parte 8: Arthur Phayre (1882). *Coins of Arakan, of Pegu, and of Burma*.
* Parte 9: Walter Elliot (1886). *Coins of Southern India*.

Notas
-----

1. ↑  "Marsden's International Numismata Orientalia". En *Nature* 13 (1876). Páxinas 302-303.
2. ↑  Edward Thomas (1974). *Ancient Indian Weights*. "Preface". Páxinas iii-iv.
Diagrama metaestábel Ferro-Cementita
A **ferrita** é unha aliaxe de ferro con cantidades moi pequenas de carbono. Na metalurxia denomínase ferro alfa. Cristaliza no sistema cúbico e emprégase na fabricación de: imáns permanentes aleados con cobalto e bario; en núcleos de indutancias e transformadores con níquel, cinc ou manganeso, xa que neles quedan eliminadas practicamente as Correntes de Foucault.

As **ferritas** son materiais cerámicos ferromagnéticos, compostos por ferro, boro e bario, estroncio ou molibdeno.

As ferritas teñen unha alta permeabilidade magnética, o cal permítelles almacenar campos magnéticos con máis forza que o ferro. As ferritas prodúcense a miúdo en forma de po, co cal pódense producir pezas de gran resistencia e dureza, previamente moldeadas por presión e logo quentadas, sen chegar á temperatura de fusión, dentro dun proceso coñecido como sinterización. Mediante este procedemento fabrícanse núcleos para transformadores, bobinas e outros elementos eléctricos ou electrónicos.

Os primeiros ordenadores estaban dotados de memorias que almacenaban os seus datos en forma de campo magnético en núcleos de ferrita, os cales estaban ensamblados en conxuntos de núcleos de memoria.

O po de ferrita úsase tamén na fabricación de cintas para gravación; neste caso, o material é trióxido de ferro.

Outra utilización común son os núcleos de ferrita, usados popularmente en multitude de cabos electrónicos para minimizar as interferencias electromagnéticas (EMI). Disponse en aloxamentos de plástico que agarran o cable mediante un sistema de peche. Ao pasar o cabo polo interior do núcleo aumenta a impedancia do sinal sen atenuar as frecuencias máis baixas. A maior número de voltas dentro do núcleo maior aumento, por iso algúns fabricantes presentan cabos con voltas nos núcleos de ferrita.

Un toroide feito con ferrita bobinado para uso como transformador de corrente eléctrica
Este po de ferrita é utilizado tamén como tóner magnético de impresoras láser, pigmento dalgunhas clases de pintura, po de inspección magnético (usado en soldadura), tinta magnética para imprimir cheques e códigos de barras e, á súa vez, con devandito po e a adición dun fluído portador (auga, aceite vexetal ou mineral ou de coche) e un surfactante ou tensoactivo (ácido oleico, ácido cítrico, lecitina de soia) é posible fabricar ferrofluído caseiro.

| * v
* c
* e
Aliaxes de ferro |
| --- |
| Aliaxes | 
* Austenita
* Bainita
* Martensita
* Cementita
* Ledeburita
* Ferrita
* Perlita
* Esferoidita

 |
| Tipos de aceiro | 
* Ferro-carbono
* Aceiro inoxidábel
* Aceiro ARBL
* Aceiro rápido

 |
| Outros materiais a base de ferro | 
* Ferro fundido
* Ferro forxado
* Ferro dúctil

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q489843
* EBID: ID
* MAG: 130961138

 |
En química, os **epímeros** son diastereoisómeros que só difiren entre si na configuración nun centro estereoxénico. Os disatereoisómeros son unha clase de estereoisómeros que non son superpoñibles, polo que non son imaxes especulares un do outro.

Na nomenclatura química, nun dos epímeros do par leva o prefixo **epi**; por exemplo, a quinina e a *epiquinina*. Cando o par é de enantiómeros, o prefixo que se utiliza é **ent**.

Exemplos
--------

O azucre **α**-D-glicosa e **β**-D-glicosa son epímeros. Na α-D-glicosa, o grupo OH do primeiro carbono (anomérico) está na posición oposta ao grupo unido ao carbono 6 (en posición axial). Na β-D-glicosa, o grupo OH está orientado na mesma dirección ca o grupo unido ao carbono 6 (en posición ecuatorial). Estas dúas moléculas son ambas as dúas epímeras e á vez anómeras.

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| α-D-glicopiranosa | β-D-glicopiranosa |

A β-D-glicopiranosa e a β-D-manopiranosa son epímeros porque difiren só na estereoquímica do carbono 2. O grupo hidroxilo da β-D-glicopiranosa é ecuatorial (situado no "plano" do anel), e na β-D-manopiranosa o grupo hidroxilo en C-2 é axial (por riba do "plano" do anel). Estas dúas moléculas son epímeros pero non anómeros.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| β-D-glicopiranosa  | β-D-manopiranosa  | D-glicosa | D-manosa |

A doxorrubicina e a epirrubicina son dúas substancias relacionadas que son epímeros entre si.

|  |
| --- |
|  |
| Comparación doxorrubicina–epirrubicina |

Outros compostos moi relacionados son o epiinositol e o inositol, e a lipoxina e a epilipoxina.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Epiinositol | Inositol | Lipoxina | Epilipoxina |

Epimerización
-------------

A epimerización é un proceso químico onde un epímero se transforma no seu isómero quiral alternativo. Pode acontecer nas reaccións de despolimerización de taninos condensados. A epimerización pode ser espontánea (xeralmente é un proceso moi lento), ou ser catalizada por encimas; por exemplo, a epimerización entre os azucres N-acetilglicosamina e N-acetilmanosamina, que está catalizado pola proteína de unión á renina.

Notas
-----

1. ↑  March, Jerry and Smith, Michael B.. March's Advanced Organic Chemistry: *Reactions, Mechanisms and Structure*. *6th ed.* Hoboken, NJ: momo peon & Sons, Inc. 2007.
2. ↑  IUPAC GoldBook
3. ↑  Structure of the glucose molecule

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q926272
* MAG: 203130289

 |
**Eduardo Villot Canal**, nado en Ourense cara a 1908 e finado no Alto do Forriolo o 18 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.

Lois Antón Pérez depositando flores no monumento aos represariados no Alto do Forriolo.

Traxectoria
-----------

Mestre en Ourense, foi profesor do Colexio Sueiro. Afiliado ao Partido Comunista e dirixente das Xuventudes Comunistas, foi colaborador de *El Soviet* e *Espartaco*. Foi elixido vogal da Juventud Republicana de Ourense, presidida por Alfonso Pazos, que se constituíu en febreiro de 1931. Foi xulgado pola colocación dun pasquín subversivo no que atacaba ao réxime en novembro de 1932. Tomou parte no mitin comunista celebrado no Teatro Losada de Ourense en decembro de 1932 con Benigno Álvarez, Jesús Carrete e José Silva. Foi detido con Manuel Gómez del Valle, acusados de rebelión; xulgados na Audiencia de Ourense, foron absoltos en marzo de 1933. Foi secretario de axitación e propaganda do Comité Local de lucha contra la Guerra en abril de 1933. Participou no mitin celebrado polo Comité de cursillistas na Casa do Pobo o 31 de maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como mestre a principios de agosto. Detido, foi asasinado no Alto do Forriolo, na estrada entre Celanova e Xinzo de Limia, o 18 de agosto de 1936.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 18-2-1931, p. 1.
2. ↑  *El Tea*, 3-11-1932, p. 3.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-12-1932, p. 13.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-4-1933, p. 10.
5. ↑  *La Zarpa*, 21-4-1933, p. 1.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 31-5-1936, p. 9.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 4-8-1936, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Eduardo Villot Canal na páxina web *Nomes e Voces*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Joaquín Yarza.
**Joaquín Yarza Luaces**, nado en Ferrol o 16 de agosto de 1936 e finado en Barcelona o 6 de marzo de 2016, foi un historiador da arte galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do futbolista e mariño Joaquín Yarza Ormazábal e de Carmen Luaces Grandal, naceu en Ferrol en 1936. Tras formarse na Universidade Complutense de Madrid, converteuse en profesor da Universidade de Barcelona e despois catedrático da Universidade Autónoma de Barcelona, onde desenvolveu unha longa labor como docente. Medievalista eminente, dedicouse ao estudo da miniatura medieval e renacentista. Estudoso de Gil de Siloé, foi un dos teóricos da personalidade do escultor Alejo de Vahía.

Dirixiu o catálogo de escultura e pintura medieval do Museu Frederic Marès de Barcelona (1991). Entre os seus traballos destaca o estudo feito en 1996 do *Libro de horas da raíña María de Navarra*, obra do pintor catalán Ferrer Bassa, o que o levou a dubidar por comparación estilística sobre a autoría dos murais do Mosteiro de Pedralbes, documentados como dese autor e considerados como a súa obra magna. Tamén estudou os retablos gótics de Manresa, editando un libro destinado ao público culto pero non necesariamente especializado.

Foi comisario de diversas exposicións, así como membro da xunta de cualificación, valoración e exportación de bens do Patrimonio Histórico Español do Ministerio de Cultura de España, e é encargado da xunta homónima da Generalitat de Cataluña.

Obra
----

* *Arte y arquitectura en España 500-1250* (1979).
* *Retaules gòtics de la Seu de Manresa* (1993).

Notas
-----

1. ↑  "Notas demográficas". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (4056). 21 de agosto de 1936. p. 7. Consultado o 19 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Obres no catálogo colectivo das Universidades de Cataluny *(en catalán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q550309
* WorldCat
* VIAF: 113935182
* BAV: ADV11716832
* BIBSYS: 12001558
* BNE: XX1126429
* BNF: 120525966
* BVMC: 11709
* CANTIC: a10179872
* CiNii: DA08515026
* DeutscheBio: 123522749
* Dialnet: 197134
* FAST: 56954
* GEC: 0072833
* GND: 123522749
* ISNI: 0000 0001 1084 5777
* LCCN: n80081878
* NKC: jcu20231174270
* NLA: 35261691
* NTA: 072599200
* PTBNP: 205592
* SUDOC: 028755189

 |
**Eladio Freire García**, coñecido como **Andarín**, nado en Vilaboa (Rutis, Culleredo) o 19 de xaneiro de 1902, foi un político e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Monumento en Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.
Fillo de Consuelo García Sánchez. Militante do PCE, en 1932 fundou o Club Obrero na Corveira. Foi un dos organizadores do Ateneo de la Villa de Rutis da CNT. Foi candidato do PCE nas eleccións de 1933. Foi vicepresidente do Sindicato de Albañiles y Ayundantes La Aurora Social da CNT coruñesa. En marzo de 1936 foi nomeado membro da corporación municipal de Culleredo e elixido primeiro tenente alcalde. Foi presidente do Radio Comunista Comarcal de Vilaboa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e conseguiu fuxir na evasión de La Libertaria desde Fonte Culler. Conseguiu pasar ao bando leal e foi secretario de organización suplente da Solidaridade Galega Antifeixista de Barcelona. En febreiro de 1939 cruzou a fronteira francesa e foi internado no campo de concentración de Argèles-sur-Mer. Despois exiliouse en México, arribando a Veracruz o 7 de xullo de 1939.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira Martínez, Carlos (2005). "A represión franquista en Culleredo. Unha aproximación inicial" (PDF). *A represión franquista en Galicia. Actas dos traballos presentados ao Congreso da Memoria. Narón, 4 a 7 de decembro de 2003*. Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática. pp. 485–486. Consultado o 31 de outubro de 2014.

### Ligazóns externas

* 

* Eladio Freire García na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha no Registro Nacional de Extranjeros en México
**Joaquín Urzáiz Cadaval**, nado en Nigrán o 15 de setembro de 1887 e finado en Madrid o 11 de outubro de 1957, foi un funcionario, político e diplomático galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ángel Urzáiz Cuesta. Traballou como avogado do Estado. Nas eleccións de 1916 foi elixido deputado do Partido Liberal ao Congreso polo distrito de Huelva, e nas eleccións de 1918 polo distrito das Palmas. Na República militou no Partido Republicano Radical e foi nombrado subsecretario do Ministerio de Facenda no gabinete presidído por Alejandro Lerroux en outubro de 1934. Foi Ministro de Estado entre o 30 de decembro de 1935 e o 19 de febreiro de 1936 no goberno de Manuel Portela Valladares. Nas eleccións xerais de 1936 foi elixido deputado pola provincia de Huelva, desta volta polo Partido Republicano Progresista. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno veraneando en Donosti, onde permaneceu ata a chegada das tropas franquistas.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Martínez de Velasco** | **Ministro de Estado de España**1935 - 1936 | Sucesor:**Augusto Barcia Trelles** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazo de Cadaval

### Ligazóns externas

* Ficha no arquivo do Congreso dos Deputados *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3062511
* DBE: joaquin-urzaiz-cadaval-y-cuesta-munoz-del-monte
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 116110

 |