recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A LAV Madrid-Levante ao seu paso por Aranjuez.
A **Liña de alta velocidade entre Madrid, Castela a Mancha, a Comunidade Valenciana e a Rexión de Murcia**, comunmente chamada **LAV Madrid-Levante**, é unha liña de alta velocidade da rede de ferrocarril en España. A liña, inaugurada parcialmente o 18 de decembro de 2010, esténdese desde a estación de Puerta de Atocha en Madrid cara ao leste con ramais que finalizan nas cidades de Valencia, Alacant, Cartaxena e Almería.

O trazado deseñouse de acordo coas especificacións técnicas de interoperabilidade da Unión Europea para liñas ferroviarias de alta velocidade. Consta de vía dobre de ancho estándar ou internacional (1435 mm) e é apta para unha velocidade máxima de 350 km/h. A electrificación, como en todas as liñas de alta velocidade españolas é de 25 kV en corrente alterna e a xestión realízase mediante ERTMS con sinalización ETCS de nivel 1 e, proximamente, con nivel 2 de entre Torrejón de Velasco e Valencia, ou soamente o nivel 2: entre a Bifurcación de Albacete e Alacant.

Tramos
------

* Madrid – Cuenca – Motilla del Palancar
* Motilla del Palancar – Valencia
* Valencia – Xàtiva
* Xàtiva – La Encina
* Motilla del Palancar – Albacete
* Albacete – La Encina
* La Encina – Monforte del Cid – Alacant
* Monforte del Cid – Elx – Murcia – Cartaxena
* Murcia – Almería

Estacións
---------

* Cuenca-Fernando Zóbel
* Albacete-Los Llanos
* Requena-Utiel
* Valencia-Joaquín Sorolla
* Villena AV
* Alacant-Terminal
* Elx AV
* Orihuela-Miguel Hernández
* Callosa de Segura-Cox AV
* Murcia del Carmen

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información na web de Adif Arquivado 11 de xullo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q909132
* Structurae: 10048570

 |
Reverso común da **moeda de 2 céntimos de euro**, deseñado por Luc Luycx
A **moeda de 2 céntimos de euro** é de aceiro recuberto de cobre. Ten un diámetro de 18,75 mm, un grosor de 1,67 mm e un peso de 3,06 gramos. Incorpora unha rañura distintiva no bordo.

Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997.

Uso
---

Igual que as moedas dun céntimo, Finlandia e os Países Baixos decidiron non empregalas, e a súa produción é só para coleccionistas.

Notas
-----

1. ↑  "Types of euro coins: common sides". *European Commission*.
2. ↑  "Luc Luycx a dessiné l'€". En *DH.be*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Moeda de 2 céntimos de euro*** |

### Outros artigos

* Euro
* Eurozona
* Moedas de euro
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Partido Popular (homónimos).

O **Partido Popular** foi un partido político español fundado por Pío Cabanillas e José María de Areilza en novembro de 1976. A súa ideoloxía era de centrodereita e proviña dun núcleo de personalidades moi diversas, entre as que destacaban reformistas do réxime agrupado en torno ao grupo Tácito.

No momento do nacemento do partido, en novembro de 1976, José María de Areilza e Pío Cabanillas, ámbolos dous ex-altos funcionarios franquistas, eran ministros do gabinete de Adolfo Suárez. O congreso do Partido Popular celebrado en Madrid en febreiro de 1977, tivo unha grande envergadura, comparable á do congreso do PSOE do decembro anterior; en dito congreso Areilza amosouse como a súa figura máis sobranceira. Arredor do partido organizouse unha coalición denominada Centro Democrático, que serviu de embrión para a creación da Unión de Centro Democrático, que acabaría sendo liderada polo presidente Adolfo Suárez ao desembarcar nela co seu goberno. Suárez puxo como condición previa a saída de Areilza, para evitar rivalidades, e o partido accedeu a esta petición.

Areilza abandonou a UCD e aliouse máis tarde con Manuel Fraga, a través do partido Acción Cidadá Liberal, entrando só na UCD xa no final da historia deste partido, cando moitos dos seus membros o abandonaran. Pío Cabanillas sería un dos principais dirixentes da UCD e ministro tanto con Suárez como con Leopoldo Calvo-Sotelo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os partidos políticos e a sociedade española, de Javier Tusell *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392277
* WorldCat
* VIAF: 133853652
* ISNI: 0000 0000 9145 450X
* LCCN: n95059424

 |
Reverso común da **moeda de 1 euro**, deseñado por Luc Luycx
A **moeda de 1 euro** está formada por unha zona interior de cuproníquel e por unha zona exterior de níquel-latón. Ten un diámetro de 23,25 mm, un grosor de 2,33 mm e un peso de 7,50 gramos. A súa beira é estriada alterna: tres grupos de estriado fino entre tres segmentos lisos. 

Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Este reverso común tivo un pequeno axuste en 2007.

Austria e Italia solicitaron varias veces ao Banco Central Europeo a posibilidade de emitir billetes dun euro para controlar a inflación.

Caras actuais
-------------

Caras antigas
-------------

Notas
-----

1. ↑  "Types of euro coins: common sides". *European Commission*.
2. ↑  "Luc Luycx a dessiné l'€". En *DH.be*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Moeda de 1 euro*** |

### Outros artigos

* Euro
* Eurozona
* Moedas de euro
Unha Perseida multicolor atravesando o ceo á esquerda da Vía Láctea.
Perseidas no 2010 sobre o *Very Large Telescope* do Observatorio austral europeo no deserto de Atacama (Chile).
Unha Perseida en 2007.
As **Perseidas**, popularmente coñecidas como as **Bágoas de San Lourenzo**, son unha chuvia de meteoros de actividade alta. O seu período de actividade é longo e esténdese entre o 17 de xullo e o 24 de agosto. O seu máximo é o 12 de agosto con Taxa Horaria Zenital (THZ) 100, o que a converte na terceira maior chuvia do ano e fai que máis das 3/4 partes dos meteoritos observados esa noite sexan Perseidas. Porén, é a máis popular e observada no hemisferio norte debido a que transcorre en agosto, mes de bo tempo e de vacacións por excelencia.

Características
---------------

Son meteoros de velocidade alta (59 km/s) que radian da Perseus ou Perseo. Polo tanto, a súa alta declinación (+58 º) non permite a súa observación en rexións meridionais, xa que dende o Ecuador se alcanzan tan só os 32º de altura.

A intensidade desta chuvia de meteoros e a época do ano na que se produce (na que a visibilidade adoita ser boa), fan que as Perseidas sexan unha das chuvias de estrelas fugaces máis populares e sinxelas de contemplar para todo o mundo. Levan contemplándose ao menos dende o ano 69 a.C.

As Perseidas son tamén coñecidas co nome de bágoas de San Lourenzo, porque o 10 de agosto é o día deste santo. Na idade medieval e o renacemento, as Perseidas tiñan lugar a noite en que se lle recordaba, de tal xeito que se asociaron coas bágoas que verteu San Lourenzo ao ser queimado na fogueira, concretamente nunha grella.

A pesar de ser as máis vistas, son inferiores en número a outras 'chuvias de estrelas' (por exemplo, as Leónidas poden acadar ata 1000 meteoros/hora).

Orixe
-----

O corpo proxenitor das Perseidas é o cometa 109P/Swift-Tuttle, descuberto por Lewis Swift e Horace Parnell Tuttle o 19 de xullo de 1862, posúe un diámetro de 9,7 quilómetros e a súa órbita ao redor do Sol dura un período de 135 anos.

A súa última aparición tivo lugar en 1992, producíndose en 1993 un pico de actividade con THZ 300. Desde entón, a actividade descendeu progresivamente ata o nivel normal.

Notas
-----

1. 1 2 3  "La cámara de meteoros de la ESA captura las perseidas". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2020-08-18.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Perseidas***  |

### Ligazóns externas

* Chuvia de Perseidas capturada en Canarias.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173708
* EBID: ID
* GEC: 0050478
* MAG: 2776679837

 |
**María Raquel Domínguez González** é unha química galega

Traxectoria
-----------

É doutora en Química pola Universidade de Santiago de Compostela (USC) e profesora Titular de Universidade no Departamento de Química Analítica, Nutrición e Bromatoloxía da USC.

O tema principal da súa investigación é a optimización de métodos de determinación e especiación de elementos traza en alimentos, mostras biolóxicas, e medioambientais facendo uso de técnicas atómicas e cromatográficas. tamén investiga na biodispoñibilidade de elementos traza e NPs en alimentos.

Participa no programa "Unha enxeñeira ou científica en cada cole".

Notas
-----

1. ↑  "María Raquel Domínguez González | Universidade de Santiago de Compostela". *www.usc.gal*. Consultado o 2023-02-25.
2. ↑  "Unha enxeñeira ou científica en cada cole". *unhaencadacole.gal*. Consultado o 2023-02-25.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na USC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q58416881
* Dialnet: 1764515
* ORCID: 0000-0002-1831-3166
* ResearcherID: G-6284-2018
* Scopus: 56392863700

 |
Chámaselle **Promoción de Enlace** á xeración de escritores galegos que fai de enlace entre a Xeración de 1936 e a Xeración das Festas Minervais.

Descrición
----------

A esta xeración pertencen os escritores nados entre as décadas de 1920 e 1930, escritores autodidactas que nos seus comezos careceron de información sobre o Nacionalismo galego e doutrinas como o Anarquismo e o Marxismo.

Estes escritores tomaron os seus modelos da literatura castelá e ás veces escribiron nesta lingua.

Os escritores desta xeración son Ramón González-Alegre, Faustino Rey, Antón Tovar, Tomás Barros, Luz Pozo Garza, Xavier Costa Clavell, Eliseo Alonso, Cuña Novás, María Carmen Kruckenberg, Xosé Neira Vilas, José Ángel Valente, Manuel Blanco Mariño e Antón Santamarina Delgado.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Méndez Ferrín, Xosé Luis (1984). *De Pondal a Novoneyra*. Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-139-2.
* Tarrío, Anxo (primavera-outono de 1985 (XVII)). "Síntesis de la historia de la literatura gallega (siglos xv-xx)" (PDF). *Boletín de la Asociación Europea de Profesores de Español* (en castelán) (32-32): 7–25. ISSN 1133-4444.

### Outros artigos

* Xeración de 1936
* Xeración das Festas Minervais
A **pirolusita** é un mineral do grupo dos óxidos. Quimicamente é dióxido de manganeso, que pode presentar unha gran cantidade de hábitos cristalinos, aínda que en xeral preséntase en forma de agregados cristalinos fibrosos.

O nome procede do grego, *piro* é lume e *lousis* é lavadura, xa que na antigüidade usábase para quitar a cor verdosa que lle daba ó vidro a presenza de compoñentes de ferro.

Ambiente de formación
---------------------

O máis normal é que a pirolusita teña unha orixe sedimentaria, formada por deposición de manganeso nun ambiente de sedimentación lacustre ou en pantanos.

Tamén noutras ocasións fórmase como produto da oxidación por factores climáticos doutros minerais do manganeso. Por iso, é frecuente atopalo asociado a limonita, hematita, cuarzo, manganita, psilomelana e outros minerais óxidos de ferro e manganeso.

Localización e extracción
-------------------------

Moi común en todo o mundo e, xunto coa rodocrosita, son a principal mena do manganeso. A extracción de manganeso da pirolusita lévase a cabo por electrólise.

O manganeso é un metal moi valorado estratexicamente, pois é un compoñente do aceiro e outras aliaxes tales como o bronce-manganeso. Como é un axente oxidante úsase para a fabricación de cloro e desinfectantes (permanganatos). Tamén se usa para a decoloración do vidro, pois cando se mestura co vidro fundido oxídase o ferro ferroso a ferro férrico, co que desaparecen as cores verdosas e marróns que tería o vidro.

Úsase tamén como material colorante na fabricación de pinturas verde e violeta e en tinguiduras para teas, así como para dar cores violeta ou ámbar a azulexos e cerámica.

A variedade polianita adóitase extraer en Centroeuropa. Enormes depósitos de pirolusita están a explotarse en Xeorxia, no Decán (India), Brasil, Ghana e Suráfrica. En España hai importantes xacementos en Asturias e Huelva.

Pirolusita dendrítica.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *pirolusita*.
2. ↑  "pirolusita". *TERGAL*. Arquivado dende o orixinal o 09/05/2018. Consultado o 09/05/2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pirolusita Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web con datos da pirolusita
* Galería de minerais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q413293
* AAT: 300266184
* BRE: 3140818
* EBID: ID
* MAG: 2778818709
* Mindat: 3318

 |
| Raposo gris |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante (LC)Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Clase: | Mammalia |
| Subclase: | Theria |
| Infraclase: | Placentalia |
| Orde: | Carnivora |
| Suborde: | Caniformia |
| Familia: | Canidae |
| Xénero: | *Urocyon* |
| Especie: | *U. cinereoargenteus* |

 |
| Nome binomial |
| *Urocyon cinereoargenteus*Schreber, 1775 |
| Distribución do raposo grisDistribución do raposo grisDistribución do raposo gris |

O **raposo gris** (*Urocyon cinereoargenteus*) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos cánidos distribuída polo continente americano, dende o sur do Canadá até Venezuela. Nalgúns lugares de Hispanoamérica é coñecido como *tigrillo*, *ostoche* ou *gato de monte*, debido ós seus longos bigotes máis propios dun felino que dun cánido. Trátase dunha das dúas especies actuais agrupadas dentro do xénero *Urocyon*, sendo a outra o raposo gris das illas. Algúns cánidos do xénero *Lycalopex* que habitan no cono sur americano tamén son chamados ás veces *raposos grises*, pero non están emparentados de forma estreita con esta especie.

Descrición
----------

Raposo gris de Florida.
O tamaño é semellante ó do coiote, mais teñen numerosos diferenzas morfolóxicas. O raposo gris ten o fociño máis curto e agudo, as orellas máis desenvolvidas e as patas proporcionalmente máis curtas. A cola é longa e espesa, moi poboada. A pelaxe é gris escura ou prateada no lombo, volvéndose avermellada nos costados e as patas e branca no ventre. Unha banda de pelo negro cruza o corpo dende a caluga até a punta da cola, seguindo todo o lombo do animal. A gorxa é branca e aprécianse dúas raias finas de pelo negro que parten dende os ollos cara a atrás.

Notas
-----

1. ↑  Cypher, B.L. Fuller, T.K. & List, R. 2008. *Urocyon cinereoargenteus*. IUCN 2010. Lista Vermella de Especies Ameazadas IUCN. Version 2010.1. <www.iucnredlist.org>. Consultado o 20 de abril de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Raposo gris Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Raposo gris*** |

### Bibliografía

* Alderton, David (1998). *Foxes, Wolves, Lions, and Wild Dogs of the World*. Londres: Blandford ISBN 081605715X

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215250
* EBID: ID

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Urocyon\_cinereoargenteus
* EOL: 328611
* EPPO: URCYCI
* Fossilworks: 52594
* GBIF: 2434566
* iNaturalist: 42076
* IRMNG: 10201337
* ITIS: 180609
* IUCN: 22780
* MSW: 14000841
* NCBI: 55040

 |
Diagrama representando a orixe dos instrumentos do rover.Diagrama representando a orixe dos instrumentos do rover.
Vehículo da NASA empregado para a exploración de Marte. Forma parte da misión espacial MARS 2020, realizada en conxunto coa ESA. En setembro de 2021 recolle a primeira mostra de rocha marciana, nunha perforación feita non cráter Jezero.

Despegou dende a base de lanzamento de Cabo Cañaveral en Florida o 30 de xullo de 2020 ás 11:50 UTC, tendo noticia da súa chegada á superficie marciana o 18 de febreiro de 2021 ás 20:56 UTC (hai que ter en conta que o sinal de radio entre Marte e a Terra tarda varios minutos, un tempo variable segundo a posición relativa de ambos corpos).

Notas
-----

1. ↑  mars.nasa.gov. "NASA's Perseverance Rover Collects First Mars Rock Sample". *NASA’s Mars Exploration Program* (en inglés). Consultado o 2021-09-10.
2. ↑  mars.nasa.gov. "Launch Windows". *mars.nasa.gov* (en inglés). Consultado o 2021-09-15.
3. ↑  Taylor, Alan. "Photos: NASA Prepares to Launch the Mars Rover Perseverance - The Atlantic". *www.theatlantic.com* (en inglés). Consultado o 2021-09-15.
O **A.S.P. Promitheas** (en grego: Α.Σ.Π. Προμηθέας Πατρών K.A.E.), tamén coñecido como **Promitheas Patras**, é un equipo profesional de baloncesto da localidade de Patras, Grecia. Fundado no ano 1986, o club compite actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. O dono do club é Vangelis Liolios, propietario da compañía helena de café Coffee Island. O Promitheas xoga os seus partidos como local no Pavillón Dimitrios Tofalos, recinto con capacidade para 4,200, a cal pode ser ampliada até os 5.150 espectadores.

Historia
--------

O club polideportivo A.S. Promitheas Patras foi fundado no ano 1985, creando a súa sección de baloncesto masculino ao seguinte. O equipo comeza na temporada 1986–87 na Gamma Ethniki, o cuarto nivel do baloncesto grego. Nun só ano acada o ascenso á Beta Ethniki e, en 1992 chega á segunda división, a A2 Ethniki. Con todo, o equipo descenso ao ano seguinte. Desde aquela altura sucedéronse continuos ascensos e descensos, encontrándose en 2013 de novo na cuarta categoría. Porén, desde ese momento conseguiu tres ascensos de forma consecutiva, chegando por vez primeira en 2016 á máxima categoría, a A1 Ethniki, en 2016. Para esta nova etapa contratou como adestrador a Nikos Vetoulas, cunha ampla experiencia a nivel nacional e internacional, e xogadores como Mouhammad Faye, Zisis Sarikopoulos, Nikos Gikas ou Angelos Tsamis. Ese mesmo ano, o club finaliza en noveno lugar e chega a disputar os oitavos de final da Copa de Grecia.

### Traxectoria

| Ano | Categoría | División | Pos. | Playoffs | Copa | Europa |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|
| 2013–14 | 4 | G Ethniki | 1 | Ascenso |  — | — |
| 2014–15 | 3 | B Ethniki | 1 | Ascenso |  — | — |
| 2015–16 | 2 | A2 Ethniki | 3 | Ascenso |  — | — |
| 2016–17 | 1 | A1 Ethniki | 9 | — |  Oitavos de final | — |

Notas
-----

1. ↑  "Η Ιστορία του Συλλόγου (Τμήμα Μπάσκετ)". *asp-promitheas.gr* (en grego). Arquivado dende o orixinal o 06 de maio de 2015. Consultado o 08 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficialArquivado 09 de xuño de 2015 en Wayback Machine.
**Penguin Books** é unha editorial británica, fundada en 1935 por Allen Lane e os seus irmáns Richard e John, coa intención de subministrar literatura de calidade a prezos asequibles, e que foran vendidos non só en librerías, senón tamén en estacións ferroviarias e en tendas en xeral. Os seus produtos máis sobranceiros son os seus libros de peto, publicados por primeira vez no ano de fundación da empresa, malia que nun comezo só era un selo editorial de The Bodley Head. A editorial tamén tivo un grande impacto no debate público do Reino Unido, grazas aos seus libros sobre a cultura británica, a política, as artes e a ciencia.

Ten a súa sede na Cidade de Westminster, en Londres.

No ano 1961 creou a colección Penguin Modern Classics, co obxectivo de dar aos grandes escritores modernos unha categoría semellante á de Homero ou Charles Dickens. Entre os autores desta colección atópanse Federico García Lorca, Gabriel García Márquez ou Pablo Neruda.

Notas
-----

1. ↑  Waters, Florence (26 de agosto de 2010). "Penguin’s pioneering publisher - who never read books". *The Telegraph* (en inglés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1336200
* WorldCat
* VIAF: 134443168
* BAV: ADV12181495
* BIBSYS: 90945095
* BNF: 118779814
* EBID: ID
* GEC: 20975917
* GND: 128644-4
* ISNI: 0000 0004 0431 3936
* LAC: 1002B9670
* LCCN: n85186269
* SUDOC: 026553694

 |
A **piromorfita** (tamén chamada **poliesferita**) é un mineral da clase dos fosfatos cuxa fórmula química é **Pb5Cl(PO4)3** (82% de PbO, 15% de P2O5 e 3% de cloro).

Aspecto
-------

Este mineral cristaliza no sistema hexagonal, polo que é frecuente observar o crecemento de prismas hexagonais (aínda que dunha escasa perfección, pois ás súas caras crecen abonbadas recordando a forma dun bocoi), de múltiples cores; sendo as máis frecuentes a verde e a parda.

Lugares onde se atopa
---------------------

A piromorfita preséntase asociada moitas das veces á galena (en depósitos de chumbo), na parte máis superficial dos xacementos, coma os de Losacio e Mondoñedo en España. Tamén son coñecidos importantes xacementos en México.

Usos da piromorfita
-------------------

Úsase para obter chumbo, debido ás altas concentracións de óxido de chumbo na piromorfita. É un mineral moi apreciado polos coleccionistas.

Outros fostatos
---------------

O apatita e outro fosfato a ter en conta.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q413309
* EBID: ID
* MAG: 2778058668

 |
Gardapiqueira
Gardapiqueira con buracos
piqueira dun núcleo
A **piqueira** é a abertura normalmente entre o piso e a cámara de cría, se é inferior. Por esta abertura entran as abellas á colmea.

Características
---------------

Durante o inverno mantense pechada por medio dunha madeira denominada gardapiqueira, que é a que observamos na fotografía. Na estación cálida a gardapiqueira é retirada para facilitar a entrada, debido a que a colmea duplica ou triplica a súa poboación de abellas. Tamén é necesario que a abella poida ventilar correctamente a colmea, de maneira que poida deshidratar o néctar das flores que dará lugar ao mel. 

A medida a temperatura diminúe, segundo a estación, esta abertura de entrada á colmea redúcese, se observamos o gardapiqueira da foto podemos ver que rotándoo deixamos unha entrada central máis grande ou ben unha entrada lateral máis pequena.

Tamén podemos observar gardapiqueiras con buracos de máis de 6 milímetros que permiten o paso das abellas e son construídos normalmente de metais, como na segunda fotografía. En caso que o apicultor non colocase un gardapiqueira as abellas durante a estación fría construirán na entrada unha parede de própole coa finalidade de que non penetre aire frío ao niño de cría. Logrando deste xeito unha mellor termoregulación da colmea.

Outra función importante do gardapiqueiras é dificultar a entrada na colmea de abellas doutras colonias, evitando en certa medida a pillaxe.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393905
* GEC: 0167698

 |
En lingüística e gramática, pódese denominar **pronome** a aquelas palabras que desenvolven unha función pronominal, é dicir, as que substitúen un sintagma nominal que se mencionou previamente ou que se sobreentende.

Por exemplo, *eu*, *me*, *che*, *este*, *calquera* etc.

Nalgúns pronomes exprésase o número, a persoa e en ocasións o xénero. Cando o pronome fai referencia a unha persoa, ao pronome denomínaselle **pronome persoal**. Cando o pronome indica posesión, denomínase **pronome posesivo**. Cando introduce unha proposición adxectiva denomínase **pronome relativo**, malia que estas subclases de palabras (posesivo, relativo) conforman xunto co artigo, demostrativo, numeral e indefinido a clase de palabra dos determinantes.

Pero ademais, existe un tipo de pronome que non fai referencia a ninguén nin nada, carece de significado léxico e denomínaselle **expletivo** ou **pleonástico**. En inglés, por exemplo, emprégase o pronome expletivo para cubrir a carencia dun suxeito en oracións impersoais, por exemplo o pronome *it* na oración "*It rains*" ("Chove" ). En galego é posible o uso dun *el* pleonástico: "*El chove*".

Véxase tamén
------------

Colocación do pronome átono en galego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36224
* AAT: 300411843
* BNCF: 33283
* BRE: 2207050
* EBID: ID
* GEA: 10438
* GEC: 0134911
* GND: 4047468-9
* JSTOR: pronouns
* MAG: 2778551981
* NDL: 00576791
* PSH: 6854

 |
**Mary Ellen Britton,** nada en Lexington en 1855 e finada en 1925, foi unha médica, educadora, sufraxista, xornalista e activista de dereitos civís estadounidense de Kentucky.

Traxectoria
-----------

Foi integrante orixinal da Asociación de Educación Negra de Kentucky, que se formou en 1877. Foi presidenta do Lexington Woman's Improvement Club e máis tarde foi fundadora da Ladies Orphan Society, que fundou o Colored Orphan Industrial Home en Lexington, en 1892. Durante a súa vida logrou moitas cousas a través dos obstáculos que enfrontou. Despois de ensinar a nenos negros nas escolas públicas de Lexington, traballou como médica desde a súa casa en Lexington. Especializouse en hidroterapia, electroterapia e masaxes; e concedéuselle oficialmente a súa licenza para exercer a medicina en Lexington, Kentucky en 1902, converténdoa na primeira muller médica en obter a licenza en Lexington.

Notas
-----

1. ↑  Smith, Jessie Carney, ed. (1996). *Notable black American women, vol. II* (en inglés). Detroit: Gale Research. ISBN 0-8103-9177-5. OCLC 847443615.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11770867
* WikiTree: Britton-3291

 |
A doazón de Pipino o Breve ao papa Estevo III (754).
A ***Promissio Carisiaca*** (en latín *Promesa de Quierzy*), coñecida tamén como ***Donatio Carisiaca***, **doazón de Pipino**, **tratado de Quierzy** ou **doazón de Quierzy**, tería sido un acto (testemuñado por algunhas fontes, pero dunha existencia incerta) co cal Pipino o Breve no 754 tería prometido ao papa Estevo III a restitución das terras tomadas ao Imperio bizantino polo rei longobardo Aistolfo. O territorio en cuestión correspondía na súa maioría ao Exarcado e á Pentápole.
Os termos do acordo:

* Pipino comprometíase a deter coas armas os longobardos e a obrigar ao seu rei a restituir as terras antes pertencentes ao Exarcado de Rávena e ao Ducado romano.
* O Papa Estevo III consagraba solemnemente a dinastía carolinxia e concedía a Pipino o título de *Patricius Romanorum* (protector de Roma).

O futuro rei dos francos e o Pontífice xa tiveran anteriormente outros encontros, nun intento de persuadir a Aistolfo a restituír os territorios sen recorrer ás armas. Unha primeira asemblea de grandes notábeis tivera lugar en Braisne-sur-Vesle (nas Ardenas, 1 de marzo de 754) e unha segunda en Quierzy (en Picardía), o 14 de abril, día de Pascua, na cal se decidiu facerlle a guerra cos longobardos.

As terras que foron reconquistadas foron despois efectivamente doadas á Igrexa en 756, sancionando a creación do Estado Pontificio, *de facto* xa instituído pola doazón de Sutri.

O adxectivo *carisiaca* deriva do nome latino de Quierzy (*Carisium*).

Notas
-----

1. ↑  Ou Estevo II, dado o problema coa numeración dos papas deste nome, véxase Estevo II, papa.
2. ↑  A. Cortonesi "Il Medeoevo: profilo di un millennio", Roma: Carocci Edetore 2008, pp. 70-73

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Doazón de Constantino.
* Doazón de Sutri.
* Poder temporal.
* Estado Pontificio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q973573
* EBID: ID

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos tibetanos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Os **ngalop** (en dzongkha: སྔལོངཔ་, snga long pa; "os primeiros resucitados" ou "os primeiros conversos") son un grupo étnico de Bután conformado pola poboación da etnia tibetana que migrou ao territorio butanés desprazando aos nativos sharchop e introducindo o budismo e as costumes tibetanas a Bután. Representan o grupo étnico maioritario e politicamente dominante do país, sendo maioría nas áreas do Norte e Oeste, incluíndo a capital butanesa Thimphu. Antigamente chamados "Bhotiya" que significa "procedente de Bod (Tíbet)" o termo é rara vez usado usado hoxe en día. A maioría dos ngalop practican o budismo tibetano na súa variante Kagyu aínda que, do mesmo xeito que no caso dos tibetanos, algúns son bonpos. O seu idioma é o dzongkha, descendente do tibetano e lingua oficial de Bután. O seu número calcúlase, segundo datos oficiais do goberno butanés, en 708,500 persoas, 72% da poboación de Bután.

Notas
-----

1. 1 2  van Driem, George L. (1993). ""Bhutan: A country study" Language Policy in Bhutan". Londres: SOAS. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de novembro de 2010. Consultado o 18 de xaneiro de 2011.
2. ↑  Robert L. Worden (setembro de 1991). Andrea Matles Savada, ed. *Religious Tradition*.
3. ↑  Robert L. Worden (setembro de 1991). Andrea Matles Savada, ed. *"Bhutan: A country study" Society*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Bután*** |
Coordenadas: 19°55′09″S 43°56′19″O﻿ / ﻿-19.9191, -43.9387

**Praça Sete de Setembro**
A **Praza Sete de Setembro**, comunmente chamada **Praza Sete**, é a praza máis movida da cidade de Belo Horizonte, marco cero do seu hipercentro. Está situada no cruzamento de dúas grandes avenidas, a *Afonso Pena* e a *Amazonas*, e é entrecortada polas rúas *Río de Xaneiro* e *Carijós*. En termos de tráfico de vehículos , compite en importancia coa Praça Raul Soares e a Praça da Liberdade, na práctica, as tres máis importantes da cidade. O fluxo de persoas que pasan pola Praza Sete é, con todo , considerablemente maior.

Ostenta no seu centro un obelisco doado polo pobo da veciña Capela Nova do Betim, hoxe municipio de Betim, aos habitantes da capital mineira, con motivo da conmemoración do Centenario da Independencia do Brasil, en 7 de setembro de 1822. O "Pirulito ", como é coñecido, está feito de granito e formado por unha agulla de 7m apoiada sobre un pedestal cuadrangular adornado por un poste en cada un dos seus vértices. Foi deseñado polo arquitecto Antonio Rego e construído polo enxeñeiro Antônio Gonçalves Gravatá.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Belo Horizonte
* Praça Diogo de Vasconcelos

### Ligazóns externas

* Arquitectura de Belo Horizonte - ARQBH
O presidente é o xefe de estado e o xefe de goberno de Gambia. Segundo a constitución do país é elixido para un mandato de 5 anos, e pode reelixirse indefinidamente.

O 30 de xullo de 1981 cando o presidente Dawda Jawara estaba en Londres para asistir á voda do príncipe Charles co Diana Spencer, ocorreu unha tentativa de golpe de estado de esquerdas, comandada por Kukoi Samba Sanyang. Este ocupou o poder, pero foi derrotado o día 5 de agosto do mesmo ano, coa axuda de tropas do Senegal.

Dawda Jawara permaneceu no poder logo de sucesivas reeleccións ata 22 de xullo de 1994 cando sufriu un segundo golpe de estado comandado polo tenente Yahya Jammeh. Jawara exiliouse do país ata o 2002, mentres en 1996 Yahya Jammeh convocou e gañou as eleccións presidenciais, sendo reelixido nos anos 2001 e 2006.

Esta é a lista dos presidentes de Gambia despois de 1970.

| Nome | Imaxe | Inicio do mandato | Fin do mandato |
| --- | --- | --- | --- |
| Dawda Kairaba Jawara |  | 24 de abril de 1970 | 30 de xullo de 1981 |
| Kukoi Samba Sanyang |  | 30 de xullo de 1981 | 5 de agosto de 1981 |
| Dawda Kairaba Jawara |  | 5 de agosto de 1981 | 22 de xullo de 1994 |
| Yahya Jammeh |  | 22 de xullo de 1994 | 18 de outubro de 1996 |
| Yahya Jammeh |  | 18 de outubro de 1996 | 21 de xaneiro de 2017 |
| Adama Barrow |  | 19 de xaneiro de 2017 | actualidade |

Notas
-----

1. ↑  A presidencia estivo en disputa do 19 ao 21 de xaneiro de 2017
Os **pawnee** (tamén *paneassa*, *pari*, *pariki*) son unha tribo de nativos americanos de lingua caddo, o nome da cal procede de *paariki*, 'corno', e que se chamaban *Chahiksichahik*, 'home dos homes'. No presente, son unha tribo recoñecida federalmente como *Nación Pawnee de Oklahoma*, e ten catro bandas confederadas: os *chaui*, *kitkehakhi*, *pitahawirata*, e *skidi*.

Localización
------------

Vivían na conca media do río Platte, en Nebrasca. Viven en Oakland, Condado de Pawnee (Oklahoma), onde comparten reserva cos otoe, peoria e tonkawa. Pawnees notables foron Petalesharo, James Murie ou White Eagle.

Demografía
----------

Bandeira de Nación Pawnee.
Contra o 1702 eran 2 000 familias. Aumentaron a 10 000 en 1802, número que se mantivo estable en 1835, pero as doenzas e os ataques minguaron o seu número a 2 447 individuos en 1872 e a 1 521 en 1876, de xeito que en 1900 só quedaban 649, e en 1960 só restaban 1 149 pawnee en Oklahoma, dos cales 670 vivían no territorio da reserva. En 1980, eran uns 2 300 en Oklahoma, dos cales 200 aínda falaban a lingua pawnee, e algúns en Nebrasca e Kansas.

Segundo datos da BIA de 1995, na reserva pawnee vivían 954 individuos (2 462 apuntados na tribo).

Segundo datos do censo de 2000, había 2 485 pawnees puros, 487 mesturas con outras tribos, 1 246 mesturados con outras razas e 322 mesturados con outras razas e outras tribos. En total, 4 540 individuos.

Notas
-----

1. ↑  Hyde 22
2. ↑  "Preamble." *Constitution of the Pawnee Nation of Oklahoma.* Consultado o 14 de xuño de 2008.

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q750947
* AAT: 300017669
* BRE: 2324775
* EBID: ID
* LCCN: sh85098887
* MAG: 2910572091
* NKC: ph907597

 |
Brasón de Timor Oriental
Timor Leste tornouse independente de Portugal o 28 de novembro de 1975. Francisco Xavier do Amaral foi o seu primeiro presidente, pero gobernou soamente ata o 7 de decembro de 1975, día en que Indonesia invadiu o país.

Timor Leste permaneceu baixo a ocupación indonesia ata que o 30 de agosto de 1999 a súa poboación votou masivamente pola independencia nun referendo supervisado pola ONU. Debido ós ataques de milicias rebeldes que non aceptaron o resultado do referendo, a ONU mantivo o territorio baixo a súa administración ata o 20 de maio de 2002, cando o país novamente recuperou a independencia. Xanana Gusmão foi o seu primeiro presidente electo.

Presidentes de Timor Leste (2002 - presente)
--------------------------------------------

Segundo a constitución, o presidente é o xefe de estado de Timor Leste. É electo pola poboación para un período de 5 anos. Esta é unha lista dos presidentes do país desde 2002.

| Presidente | Entrada | Saída | Primeiros Ministros |
| --- | --- | --- | --- |
| Kay Rala Xanana Gusmão | 20 de maio de 2002 | 20 de maio de 2007 | Mari Alkatiri (2002-2006)José Ramos Horta (2006-2007) |
| José Ramos-Horta | 20 de maio de 2007 | 20 de maio de 2012 | Estanislau da Silva (2007)Xanana Gusmão (2007-2015) |
| Vicente Guterres (interino) | 11 de febreiro de 2008 | 13 de febreiro de 2008 | Xanana Gusmão (2007-2015) |
| Fernando de Araújo (interino) | 13 de febreiro de 2008 | 17 de abril de 2008 | Xanana Gusmão (2007-2015) |
| Taur Matan Ruak | 20 de maio de 2012 | 20 de maio de 2017 | Xanana Gusmão (2007-2015)

Rui Maria de Araújo (2015-2017) |
| Francisco Guterres | 20 de maio de 2017 | 20 de maio de 2022 | Rui Maria de Araújo (2015-2017)

Mari Alkatiri (2017-2018)
Taur Matan Ruak (2018-) |
| José Ramos-Horta | 20 de maio de 2022 | presente | Taur Matan Ruak (2018-) |
**Manuel II Comneno** (en grego: Μανουήλ Β΄ Μέγας Κομνηνός, *Manuēl II Megas Komnēnos*), nado aprox. en 1324 e finado o 21 de febreiro de 1333, foi emperador de Trebisonda durante oito meses en 1332. Foi posiblemente o fillo ilexítimo do emperador Andrónico III de Trebisonda, a quen sucedeu á idade de oito anos en xaneiro de 1332.

Traxectoria
-----------

O curto reinado de Manuel II caracterizouse pola invasión de Bayram Beg, o emir de Chalybia, que decidiu aproveitar a minoría do gobernante e invadir Trebisonda. Aínda que os turcománs penetraron profundamente no territorio, foron rexeitados con grandes perdas. A pesar deste éxito, a posición do novo emperador e os seus seguidores estaba lonxe de ser segura.

Os crimes do seu pai sorprenderan á xente a tal punto que se dividiron en faccións rivais, centrándose na capital e as cidades. O partido pro-bizantino na capital convidou o tío de Manuel Basilio a regresar a Trebisonda de Constantinopla e facerse cargo do goberno. Manuel foi deposto despois dun reinado de oito meses, e os seus partidarios na corte foron executados, mentres el foi enviado a prisión. Con todo, unha rebelión fracasada no seu favor dirixida polo *megaduque* Xoán pediu o asasinato de Manuel baixo as ordes do seu tío en 1333.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.

| * v
* c
* e
Emperadores de Trebisonda |
| --- |
| 
* Aleixo I (1204-1222)
* Andrónico I Gidos (1222-1235)
* Xoán I Aksukhos (1235-1238)
* Manuel I (1238-1263)
* Andrónico II (1263-1266)
* Xurxo (1266-1280)
* Xoán II (1280-1284)
* Teodora (1284-1285)
* Xoán II (1285-1297, 2ª vez)
* Aleixo II (1297-1330)
* Andrónico III (1330-1332)
* Manuel II (1332)
* Basilio (1332-1340)
* Irene Paleóloga (1340-1341)
* Ana (1341)
* Miguel (1341)
* Ana (1341-1342, 2ª vez)
* Xoán III (1342-1344)
* Miguel (1344-1349, 2ª vez)
* Aleixo III (1349-1390)
* Manuel III (1390-1416)
* Aleixo IV (1416-1429)
* Xoán IV (1429-1459)
* David (1459-1461)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q433712
* Treccani: manuele-i-ii-iii-imperatori-di-trebisonda

 |
**Margie Adam**, nada en 1947 en Lompoc, California é unha cantautora estadounidense. Adam é unha das pioneiras da chamada "women's music", corrente liderada por outras intérpretes como Ferron, Cris Williamson e Meg Christian.

Traxectoria
-----------

Margie Adam naceu en 1947 en Lompoc, California. O seu pai traballaba nun xornal e compuña cancións á vez, e a súa nai era unha pianista clásica. Adam empezou a tocar o piano a unha temperá idade. Gradouse na Universidade de California en 1971.

En 1973, mentres asistía ao Festival Musical de Mulleres de Sacramento, tocou algunhas cancións nunha sesión de micrófono aberto e a partir de alí empezou a súa carreira musical. O seguinte ano, o primeiro Festival Nacional Musical de Mulleres foi levado a cabo en Champaign-Urbana, Illinois. Adam estivo presente, xunto a Meg Christian e Cris Williamson. Esta reunión foi sumamente importante na creación do movemento "women's music".

Notas
-----

1. ↑  "Margie Adam, conference performer". *The Power of Women's Voices Conference*. Northampton, MA: Smith College. 2007. Arquivado dende o orixinal o 09 de febreiro de 2010. Consultado o 1 de xaneiro de 2010.

* Portal:Muller
* Portal:Feminismo
* Portal:Diversidade sexual

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6760371
* WorldCat
* VIAF: 48240061
* Europeana: ID
* FAST: 205681
* GND: 124725478X
* IMDb: nm10500613
* ISNI: 0000 0000 6364 5798
* LCCN: n86025106
* MusicBrainz: ID
* NLA: 35369566
* NTA: 129310190
* SNAC: w64b46fb
* Songkick: 124149

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Marca.
Logotipo de "Marca rexistrada".
Unha **marca rexistrada** considérase —a efectos legais— unha forma de rexistro sobre calquera símbolo utilizado para identificar de maneira exclusiva un ou varios produtos comerciais ou servizos. Dito símbolo adoita denominarse como *marca rexistrada* (en inglés, *trademark*), a cal se mostra de forma abreviada coas iconas **™**, **M.R.** ou **®**, aínda que isto non é indicativo do rexistro ante a autoridade competente.

O símbolo dunha marca rexistrada pode ser unha palabra ou unha frase, unha imaxe ou un deseño, e o uso do mesmo para identificar un produto ou servizo só lle está permitido á persoa física ou xurídica que realizou o rexistro de dita marca ou a que estea debidamente autorizada por quen a rexistrou.

Unha marca rexistrada determina a identidade gráfica/física/operativa dun produto ou servizo. Inclúe elementos gráfico-visuais propios que diferencian o artigo dos dos seus competidores, proporcionándolle certa identidade no sector comercial. Ademais, trátase dunha identidade rexistrada, protexida polas lei correspondentes, que pode utilizarse con exclusividade.

Na industria farmacéutica a marca denomínase **nome comercial**, xa que é o nome que identifica o medicamento dun determinado laboratorio farmacéutico. O nome comercial adoita ser moi distinto do nome do principio activo do medicamento, que se identifica como Denominación común internacional (DCI) ou nome xenérico. Algúns laboratorios fabricantes de produtos xenéricos utilizan como nome comercial o nome do "principio activo" seguido do nome do seu laboratorio (por exemplo, Ibuprofeno Normon), ou mesmo o nome do principio activo seguido do "nome comercial" que utilizaba antes o laboratorio (por exemplo, Amoxicilina Ardine).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167270
* AAT: 300028776
* BNCF: 21610
* BNE: XX524679
* BNF: 135052424
* BRE: 4197787
* EBID: ID
* FAST: 1153892
* GND: 4114513-6
* HDS: 013728
* JSTOR: trademarks
* LCCN: sh85136742
* MAG: 2779027411
* NDL: 00572073
* PSH: 1744

 |
**Ramón Fonst Segundo**, nado na Habana o 31 de xullo de 1883 e finado na mesma cidade o 9 de setembro de 1959, foi un tirador de esgrima cubano, gañador de cinco medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Participou con 16 anos nos Xogos Olímpicos de 1900 celebrados en París, gañando a medalla de ouro na proba individual de espada ao derrotar ao francés Louis Perrée na final, converténdose no primeiro deportista latinoamericano en gañar un ouro olímpico. Nos mesmos Xogos gañou a medalla de prata na proba individual de espada afeccionados-profesionais. Nos Xogos Olímpicos de 1904 de St. Louis logrou revalidar a súa medalla na proba individual de espada, gañando outra medalla de ouro na proba individual de florete e mais na de equipos, se ben esta última baixo un equipo mixto. Vinte anos despois participou nos Xogos Olímpicos de 1924 de París, participando na proba individual e por equipos de espada, sen chegar a recibir medallas. Entre 1941 e 1946 foi o presidente do Comité Olímpico de Cuba

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* www.olympic.org - Ramón Fonst
* *(en inglés)* www.sports-reference.com - Ramón Fonst

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q455984
* WorldCat
* VIAF: 11656516
* BNF: 150428053
* EBID: ID
* FAST: 468999
* ISNI: 0000 0000 3256 7862
* LCCN: n2001091773
* Sports Reference: ramon-fonst-1

 |
**Margarita Uria Etxebarria**, nada en Bilbao, País Vasco, o 28 de abril de 1953, é unha avogada e política de ideoloxía nacionalista vasca. Pertence ó PNV. Foi Deputada do Congreso (1996-2008) e dende o 2008 é vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial.

Biografía
---------

Margarita Uria naceu en Bilbao en 1953. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Deusto.

Entre 1975 e 1980 exerceu a avogacía como profesión liberal. En 1980, obtén un posto como funcionaria de letrada dos Servizos Xurídicos do Goberno Vasco. En 1985, foi nomeada Directora do Contencioso do Goberno Vasco. Permanecerá neste cargo até 1996. Paralelamente á súa carreira na administración vasca foi profesora de Dereito Administrativo na Facultade de Dereito de Deusto e na Escola de Práctica Xurídica (Colexio de Avogados).

### Deputada do Congreso

Foi elixida deputada nas eleccións xerais de 1996 pola circunscrición de Biscaia. Permaneceu no Congreso dos Deputados durante 12 anos, sendo reelixida noutras dúas ocasións. Durante estes anos formou parte das comisións de Xustiza e Interior, Constitucional, Réxime das Administracións Públicas e Sanidade e Consumo.

Nas eleccións xerais de 2008 Uria presentouse como candidata ó Senado por Biscaia. Por primeira vez o PNV foi a segunda forza máis votada en Biscaia, por detrás do PSOE, polo que só obtivo unha das tres actas de senador ás que optaba. Iñaki Anasagasti deixou a Uria sen escano ó obter uns poucos miles de votos máis.

Tras ese inesperado resultado Uria incorporouse en maio de 2008 ós servizos xurídicos da Secretaría Xeral da Presidencia do Goberno Vasco, aínda que este só foi un posto temporal.

O PNV propuxo a Margarita Uria como candidata da súa confianza ó posto de vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial (CXPX), órgano que levaba dous anos sen renovarse por desacordo entre os partidos políticos maioritarios. Finalmente o PNV logrou que Uria fose incluída na lista de consenso que acordaron os partidos maioritarios para renovar o CXPX e así en setembro de 2008 foi nomeada vogal do máximo órgano do poder xudicial.

### Directora da Axencia Vasca de Protección de Datos

Nomeada por Decreto 16/2016, de 2 de febreiro, da Presidencia do Goberno Vasco (BOPV nº 24 de 5 de febreiro de 2016), substituíndo no cargo a Iñaki Pariente de Prada (2012-2016).

É por tanto, dende febreiro de 2016, a nova Directora da Axencia Vasca de Protección de Datos.

A Axencia Vasca de Protección de Datos é o órgano de control en materia de protección de datos de carácter persoal en Euskadi.

Notas
-----

1. ↑  Margarita Uría se incorpora a la Secretaría General de Presidencia
2. ↑  Margarita Uria nombrada Directora de la Agencia Vasca de Protección de Datos
3. ↑  Margarita Uria nueva Directora de la Agencia Vasca de Protección de Datos

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Congreso coa ficha Arquivado 18 de decembro de 2011 en Wayback Machine.
* Margarita Uria en Euskomedia
* Margarita Uria BOPV
* Margarita Uria AVPD

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5997120
* Auñamendi: 130951

 |
**Ramón Evaristo Castromil Ventureira**, nado en Santiago de Compostela o 11 de setembro de 1930 e finado na mesma vila o 19 de abril de 2022, foi un empresario, pianista e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito en 1954, realizou estudos musicais en Santiago de Compostela e no Conservatorio de Música de Madrid. Continuou a súa formación pianística en París, na École Normale de Musique. Foi discípulo de Carlo Zecchi en Roma e de Guido Agosti en Siena, e deu concertos. Docente no Conservatorio de Santiago de Compostela, actuou como solista en orquestras españolas e europeas. En 1969 foi designado presidente da empresa Castromil trala morte do seu avó, Evaristo Castromil. Baixo a súa dirección a empresa experimentou unha expansión e modernización. Preocupado pola galeguización do mundo empresarial, desenvolveu iniciativas na súa empresa (publicación da colección Contos do Castromil e bautizo dos autobuses da frota Castromil con nomes de persoeiros galegos do mundo da cultura) e no marco da Fundación Galicia-Empresa, da que foi presidente.

Foi elixido deputado por Alianza Popular nas primeiras eleccións ao Parlamento de Galicia (1981-1985) e durante eses anos foi secretario xeral deste partido en Galicia. Foi vicepresidente do Consello da Cultura Galega, coordinou o relatorio de Música e Artes Escénicas e dirixiu o programa do Arquivo Sonoro de Galicia. Académico numerario da Real Academia de Belas Artes de Galicia dende 1992.

Recoñecementos
--------------

* Premio Pedrón de Ouro en 1992
* Premio San Martiño de nomalización lingüística en 1992 no Concello da Estrada.
* Premio da Crítica Galicia, no apartado de iniciativas culturais, en 1993.
* Premio das Letras e das Artes de Galicia en 2005.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece Ramón Castromil Ventureira, excepcional fusión de hombre de la cultura y de la empresa". *La Voz de Galicia*. 20 de abril de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Galegos* Televisión de Galicia, 7/6/2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17415173
* WorldCat
* VIAF: 86747022
* BNE: XX1091707
* Dialnet: 4114124
* ISNI: 0000 0000 5963 0323

 |