O **Supermarine Baby** (tamén chamado **Supermarine N.1B Baby**) foi un caza da primeira guerra mundial e un dos primeiros exemplos dun hidroavión de caza monopraza en ser construído no Reino Unido. Foi deseñado por Supermarine para cumprir cunha especificación da Xunta da Mariña que estipulaba que o avión debía acadar os 176 km/h, unha altitude de 6 100 m, e debería ser capaz de ser lanzado dende buques no mar. Cando voou por vez primeira en febreiro de 1918 era o hidroavión máis pequeno e rápido que existía.

O xefe de deseño de Supermarine William Hargreaves baseou o seu deseño no AD Flying Boat. O Baby recibiu ás plegables, un casco aerodinámico e un motor Hispano-Suiza de 150 cabalos (110 kW). Só se construíu un aparello que tivo un bo rendemento durante as probas, e o avión foi equipado cun motor máis potente en agosto de 1918. Supermarine non conseguiu un contrato de produción xa que o Almirantado decidiu operar os cazas Sopwith Pup e Sopwith Camel a bordo dos barcos. Un dos deseños para o Baby foi a base para outros avións, como o Supermarine Sea Lion I que participou no trofeo Schneider de 1919.

Comisión
--------

O Baby foi deseñado e construído baixo a dirección do dono de Supermarine, Hubert Scott-Paine, que se unira a Pemberton-Billing Limited en 1911. Scott-Paine mercouna ao seu propietario orixinal, Noel Pemberton Billing, en xuño de 1916, e a compañía pasou a chamarse Supermarine Aviation Works Limited. Durante a primeira guerra mundial a empresa continuou especializándose en producir e manter avións navais, como testemuña a súa localización en Woolston, á beira do río Itchen, a súa falta de aeródromo e o mantemento dunha man de obra especializada na construción de embarcacións. Scott-Paine forxou bos vínculos co Departamento do Aire (AD), que asumiu a xurisdición da empresa durante a guerra.

O Baby destacou por ser o primeiro hidroavión de combate monopraza que foi deseñado e construído no Reino Unido. Deseñouse para cumprir coa especificación N.1B da Xunta da Mariña. A especificación buscaba un hidroavión de combate monopraza para contrarrestar os avións Brandenburg alemáns que patrullaban o mar do Norte. Tiña que ser capaz de operar dende portahidroavións da Royal Navy e acadar unha velocidade de 176 km/h a 3 000 m, e unha altura de 6 100 m. O Baby foi fabricado baixo o contrato do Departamento do Aire A.S. 3929.

Supermarine recibiu un pedido por tres avións. Ao adxudicar o contrato, o AD estableceu a súa presenza en Supermarine enviando a un dos seus deseñadores principais, Harold Bolas, e os seus adxuntos para supervisar a produción do Baby.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

Esquema do Supermarine Baby
O Baby foi deseñado polo xefe de deseño de Supermarine William Hargreaves, que se unira á compañía en 1916. Hargreaves baseou o seu deseño no AD Flying Boat, un biplano de patrulla marítima e recoñecemento bipraza cun mal rendemento que tiña un corpo tubular flexible e ás separadas por catro puntais verticais que se plegaban cara a adiante.

Hargreaves produciu un deseño para un biplano pusher cun pequeno motor, ás plegables dun só van e unha cola en T. O casco aerodinámico de madeira do Baby, baseado no deseño usado no AD Flying Boat do deseñador británico Linton Hope, tiña a cabina do piloto no morro. O motor e a hélice situáronse para minimizar o efecto da pulverización durante a engalaxe. Inicialmente foi deseñado cun motor Hispano-Suiza de 150 cabalos de potencia (110 kW) que accionaba unha hélice con catro pas.

O Baby acadou unha velocidade de 189 km/h a nivel do mar e de 180 km/h a 3 000 m. Aterraba cunha velocidade máxima que variaba dos 87 aos 178 quilómetros por hora. Tiña unha carga alar máxima igual a 36,5 kg/m2.

Historial operacional
---------------------

O prototipo recibiu o número de serie N59 e voou por primeira vez en febreiro de 1918. Durante as probas demostrou ser rápido e manobrable, pero amosou unha tendencia a enviar auga cara a cabina cando aceleraba. Hargreaves respondeu a este problema realizando polo menos seis deseños alternativos ao casco. Segundo un número de 1920 da revista *Flight*, o avión chegou a facer dous loops ese febreiro.

En agosto de 1918 o avión foi equipado cun motor máis potente Sunbeam Arab de 200 cabalos (150 kW). Tratábase do hidroavión máis pequeno e rápido que existía entón, e a súa avaliación completouse xusto antes do armisticio do 11 de novembro de 1918. O rendemento do Baby foi o suficientemente bo como para conseguir un contrato de produción, que estaba preto de outorgarse ese novembro.

O Baby nunca operou durante a guerra. En novembro de 1918 o Royal Naval Air Service estaba xa usando avións terrestres Sopwith Pup para voar ás plataformas a bordo dos barcos, e o seu éxito (e despois o do Sopwith Camel) foi un factor, xunto co final da guerra, que fixo que o goberno británico cancelasse o programa N.1B. Nese momento, un segundo aviónt (nomeado N60) fora construído, pero nunca chegou a voar. O N60 entregouse como pezas de reposto para apoar as probas do N59. Unha terceira máquina (N61) estaba aínda por montar cando o programa foi abandonado, aínda que xa comezara a construción do seu casco.

Legado
------

Esquema do 'A' Single Seater Flying Boat
O Baby foi probablemente o deseño máis exitoso producido por Supermarine durante a primeira guerra mundial. O deseño do N61, que contaba cun dos cascos revisados por Hargreaves, foi a base do 'A' Single Seater Flying Boat de Supermarine, chamado posteriormente Sea Lion I cando participou no trofeo Schneider de 1919. O Baby tamén foi a base para os Supermarine Sea King e Supermarine Walrus (1933), que máis tarde se converteu no avión "observador" estándar utilizado para dirixir os disparos dos buques de guerra equipados con catapulta da Royal Navy.

O Baby usouse para desenvolver os hidroavións para o trofeo Schneider. O Sea King evolucionou para converterse no Supermarine Sea Lion II, wque foi o primeiro avión británico en gañar unha competición internacional tras a guerra ao facerse co trofeo Schneider en 1922.

É probable que Reginald Mitchell, que se uniu a Supermarine en 1916, estivese implicado nos cambios de deseño e na preparación do Sea Lion.

Especificacións (N.1B Baby)
---------------------------

*Datos de* Supermarine Aircraft since 1914.

### Característica xerais

* **Tripulación:** 1
* **Lonxitude:** 8,03 m
* **Envergadura:** 9,30 m
* **Altura:** 3,23 m
* **Superficie alar:** 28,7 m2
* **Peso baleiro:** 771 kg
* **Peso bruto:** 1 055 kg
* **Planta de potencia:** 1 motor de pistón refrixerado por auga Hispano-Suiza 8B V-8 de 150 hp (porteriormente recibiu un motor de 200 cabalos)
* **Hélices:** hélice impulsora de paso fixo de madeira de 4 pas

### Rendemento

* **Velocidade máxima:** 187 km/h
* **Velocidade de baixada:** 92 km/h
* **Autonomía:** 3 horas
* **Teito de servizo:** 3 300 m
* **Tempo a altitude:** 3 050 m en 25 minutos e 10 segundos

Notas
-----

1. 1 2  Pegram 2016, pp. 16-17
2. 1 2 3  Lewis 1979, p. 126
3. 1 2 3  Pegram 2016, p. 18
4. 1 2 3  Allward 1988, p. 56
5. 1 2  Andrews & Morgan 1981, pp. 27-28
6. ↑  Andrews & Morgan 1981, p. 355
7. ↑  Pegram 2016, p. 17
8. ↑  "Aerial age weekly.". *Aerial age*: 15 v. 1915-1922. ISSN 2637-6202.
9. ↑  Andrews & Morgan 1981, pp. 4, 28
10. 1 2  Andrews & Morgan 1981, p. 28
11. ↑  Baldit 1923, p. 26
12. 1 2  Pegram 2016, p. 19
13. 1 2  Bruce 1957, p. 647
14. ↑  Reed Business Information Ltd (1920-03-18). *Flight International Magazine 1920-03-18* (en english).
15. 1 2 3  Pegram 2016, p. 22
16. 1 2  Andrews & Morgan 1981, p. 4
17. 1 2  London 2003, p. 37
18. 1 2  Pegram 2016, p. 23
19. ↑  Andrews & Morgan 1981, p. 57
20. ↑  Andrews & Morgan 1981, p. 52
21. ↑  Andrews & Morgan 1981, p. 23
22. ↑  Pegram 2016, p. 36
23. ↑  Andrews & Morgan 1981, p. 29

Bibliografía
------------

* Allward, Maurice F. (1988). *An Illustrated History of Seaplanes and Flying Boats*. New York: Noble & Barnes. ISBN 978-08802-9-286-3.
* Andrews, Charles Ferdinand; Morgan, Eric B. (1981). *Supermarine Aircraft since 1914*. London: Putnam. ISBN 978-03701-0-018-0 – vía Google Books.
* Baldit, M. Albert (1923). "Technical Memorandum No. 194: Atmospheric waves and their Utilization in Soaring Flight". *Comptes Rendus* (National Advisory Committee for Aeronautics) (2) – vía Google Books.
* Bruce, J. M. (1957). *British Aeroplanes 1914–18*. London: Putnam. ISBN 978-03700-0-038-1.
* Lewis, Peter M. H. (1979). *The British Fighter since 1912: sixty-seven years of design and development*. London: Putnam. ISBN 9780370302508. OCLC 164626682.
* London, Peter (2003). *British Flying Boats*. Stroud, UK: Sutton Publishing. ISBN 978-0-7509-2695-9 – vía Google Books.
* Pegram, Ralph (2016). *Beyond the Spitfire: The Unseen Designs of R.J. Mitchell*. Pegram: The History Press. ISBN 978-0-7509-6515-6.
* Roussel, Mike (2013). *Spitfire's Forgotten Designer: the career of Supermarine's Joe Smith*. Brimscombe Port: The History Press. ISBN 978-0-7524-8759-5.