recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Augas termais en Potosí, Bolivia
Restos dunhas augas termais romanas en Lobios
As **augas termais** ou **caldas** son o conxuntos de augas minerais que saen do chan a 5°C ou máis de temperatura que a da superficie. Estas augas proceden de capas subterráneas da Terra que se encontran a maior temperatura, as cales son ricas en diferentes compoñentes minerais e permiten o seu emprego na terapéutica como baños, inhalacións, irrigacións e calefacción.

En Galiza son comúns os mananciais de augas termais e xa dende a época romana se ten constancia do seu uso con fins terapéuticos e de relaxación. Algunhas das meirandes fontes termais están radicadas na cidade de Ourense (As Burgas), na de Lugo ou en Mondariz.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q177380
* AAT: 300312197
* BNCF: 38164
* EBID: ID
* GEC: 0213292
* GND: 4191517-3
* JSTOR: hot-springs
* LCCN: sh85062446
* MAG: 2778131859
* NDL: 00568894
* NKC: ph126608
* PSH: 4535

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D045482

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cancelo.

**San Cristovo de Cancelo** é unha parroquia do concello lugués de Triacastela na comarca de Sarria. No ano 2007 tiña 79 habitantes (33 homes e 46 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano 2000.

Xentilicio
----------

O seu xentilicio é **cancelato**.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Cancelo

| Lugares da parroquia de Cancelo no concello de Triacastela (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Cancelo |  Folgueiras | Tras do Castro |

En Cancelo atópase a Cova Eirós, onde se encontraron restos de *Homo neanderthalensis* ademais dun total de 93 motivos de arte rupestre e a recuperación de máis de dez mil rexistros e pezas que fan de Cova Eirós un dos depósitos de referencia para o estudo da evolución dos modos de vida, da tecnoloxía, da fauna e das condicións paleoclimáticas das comunidades de cazadores recolectores que viviron en Galicia hai 40.000 anos.

En Cancelo tamén se encontra a Igrexa de San Cristovo de Cancelo que conta con pinturas do século XVI.

### Parroquias de Triacastela

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Triacastela |  |
| --- | --- |
| A Balsa (San Breixo) | Cancelo (San Cristovo) | Lamas do Biduedo (Santo Isidro) | O Monte (Santa María) | Santalla de Alfoz (Santalla) | Toldaos (San Salvador) | Triacastela (Santiago) | Vilavella (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.
2. ↑  "Xentilicios\_0.pdf" (PDF). p. 29. Consultado o 22 de xullo de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Triacastela

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385129
* código INE: 27062030000

 |
**Aslaug Nyrnes**, nada en Lom o 27 de novembro de 1953, é unha pedagoga e investigadora norueguesa especializada en estudos literarios e didáctica.

Traxectoria
-----------

Nyrnes estudou nas universidades de Trondheim e de Bergen, e graduouse en 1981 como **cand.philol.** no Instituto Nórdico. A partir de 1982 exerceu como docente na Escola de Maxisterio de Bergen (que dende 1994 forma parte da Universidade de Ciencias Aplicadas de Bergen ou *Høgskolen*). Doutorouse en 2002 cunha tese sobre os aspectos didácticos da obra *Moralske Tanker* de Ludvig Holberg e desenvolveu unha nova teoría sobre a a didáctica da retórica. Dende 2007 é profesora da Høgskolen.

Entre 2004 e 2007 dirixiu o proxecto *Kunstfagdidaktikk* financiado polo Norges Forskningsråd que procuraba desenvolver novas didácticas artísticas por medio da exploración de múltiples aspectos de diversas disciplinas: arte e artesanía, teatro, danza, música ou literatura. En 2007 pasou a dar clases no departamento de educación artística como profesora de didáctica da arte.

Na súa obra *Det (ny)norske mennesket. Ein litterær analyse av familiebladet For bygd og by* de 1985 realizou unha análise literaria da revista *For bygd og by* que se publicou en nynorsk entre 1912 e 1932. Tamén publicou artigos sobre pedagoxía e análises de autores como Holberg ou Knut Hamsun.

Obra
----

* *Det (ny)norske mennesket* (Oslo: Samlaget, 1985).
* «Det didaktiske rommet. Didaktisk topologi i Ludvig Holbergs Moralske Tanker» (Universitetet i Bergen, 2002).
* *Lighting from the side : rhetoric and artistic research* (2006).
* *Ut frå det konkrete. Bidrag til ein retorisk kunstfagdidaktikk* (Oslo: Universitetsforlaget, 2008; con Niels Lehmann).

Notas
-----

1. ↑  "Aslaug Nynes". *Allkunne*. Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2021. Consultado o 25 de setembro de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12713543
* WorldCat
* VIAF: 30974413
* BIBSYS: 90382105
* GND: 101534951X
* ISNI: 0000 0000 2864 4706
* LCCN: n85163107
* NTA: 250622602
* SUDOC: 235781231

 |
**Antolín Esperón Novás**, nado en Pontevedra o 6 de setembro de 1821 e finado na mesma cidade o 7 de decembro de 1895, foi un avogado, escritor, profesor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. No Instituto de Pontevedra desempeñou a cátedra de Retórica e Política e Clásicos latinos. Foi fiscal da Delegación de Facenda e síndico do Concello. Trasladouse a Madrid onde exerceu a avogacía e adquiriu fama de orador. Impartiu clases de Literatura e Elocuencia, Historia de España e Dereito penal e Administrativo. Foi Alcalde de Xixón (1851-1852) e Comisario provincial de Albacete. En 1855 volveu a Pontevedra. En 1859 traballaba como censor, e autorizou a publicación de *La hija del mar* de Rosalía de Castro.

Foi deputado provincial polo distrito de Ponte Caldelas e profesor de francés, catedrático e director do Instituto (1881). No Instituto de Pontevedra pronunciou o seu discurso con motivo do bicentenario da morte de Calderón de la Barca. Pertenceu á Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago e foi membro fundador da de Pontevedra. Foi redactor de *Las Musas del Lérez*, *La Distracción*, *El Restaurador*, *La Constancia*, *La Reforma* e *Diario de Pontevedra* e colaborou nas publicacións madrileñas *La Ilustración*, *La Patria*, *El Continental* e *El Heraldo*.

Obras
-----

* *Defensa de Pontevedra*
* *Manifiesto al público de Pontevedra sobre la creación de una Academia de Jurisprudencia* (1842; con Manuel Ángel Couto)
* *Impresiones de viaje. Santander y provincias vascongadas* (*Semanario Pintoresco Español*, 1850)

* *Memoria descriptiva de la villa de Gijón* (1852)

* *Discurso pronunciado ... con motivo del centenario de Calderón de la Barca*, 1881.

Homenaxes
---------

O concello de Pontevedra acordou dedicarlle unha rúa da cidade en 1896.

Notas
-----

1. ↑  Couceiro Freijomil, A. (1951). "Esperón Novás, Antolín". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 392.
2. ↑  Noticia en *Diario Oficial de Avisos de Madrid*, 21-12-1895, p. 2.
3. ↑  Pociña Pérez, A.; López López, A. (2000). *Rosalía de Castro. Estudios sobre a vida e a obra*. Laiovento. p. 35.
4. ↑  "Manifiesto al público de Pontevedra: sobre la creación de una academia de jurisprudencia". *Minerva*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Autores galegosArquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535067
* Auñamendi: 41689
* BNE: XX1261032
* Galiciana: 4534

 |
O ***Cancioneiro popular galego***, é un traballo de investigación realizado por Dorothé Schubarth e Antón Santamarina e promovido pola Fundación Barrié, que recolle unha amplísima recompilación das cancións populares do país. Esta obra supón a máxima achega realizada até o momento na área de coñecemento e conservación do folclore musical de Galicia. Cada un dos sete volumes divídese nun tomo de melodías e partituras e outro de letras.

O traballo de recolleita levouse a cabo, entre 1978 e 1983 por Dorothé Schubarth, coa inestimábel axuda de Antón Santamarina, por trinta e oito zonas da nosa xeografía, incluídas áreas limítrofes. A riqueza, a diversidade e a particularidade das nosas melodías, coplas, lendas e contos prolongaron o traballo máis do inicialmente planeado e permitiron configurar un *corpus* de traballo sobre o que fundar unha nova metodoloxía etnomusicolóxica, con novos parámetros de clasificación e de estudo, que continúan a influír nos investigadores actuais. O resultado deste inmenso labor foi a publicación do *Cancioneiro Popular Galego*, en sete volumes, como quedou dito, editados pola Fundación Barrié en 1984, que apoiou economicamente a prolongada estancia da profesora Schubarth en Galicia.

Notas
-----

1. ↑  Fundación Barrié (24 de abril de 2020). "Cancioneiro Popular Galego". Consultado o 24 de xaneiro de 2021.
2. ↑  Mapa sonoro de Galicia. Consello da Cultura Galega.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (2000). *Diccionario da literatura galega. Obras* **III**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-365-8.

### Ligazóns externas

* *Cancioneiro Popular Galego* Fundación Barrié.
**A Sede** é un edificio administrativo e comercial situado en Vigo. Constitúe unha das sedes institucionais do Real Club Celta de Vigo, e está situado na rúa Príncipe.

Historia
--------

Antigo Círculo Mercantil e Industrial de Vigo, edificio que posteriormente foi adquirido polo RC Celta a para a súa remodelación.
O edificio no que hoxe se atopa A Sede é froito de varias remodelacións e reformas nos inmobles que se atopaban nesa localización. Anteriormente á adquisición por parte do RC Celta, o edificio pertencía ao Círculo Mercantil. Fundado en 1891 a partir do Círculo de Instrución Mercantil, o seu presidente daquela, Bernardo Bernárdez, adquire o edificio situado na rúa Príncipe 44.

Após varios anos de obras a cargo do arquitecto Manuel Gómez Román, inaugurouse en 1925. De estilo clasicista galego e con múltiples galerías e ventanais, inaugurárono de forma oficial o 28 de setembro de 1927 os reis Afonso XIII e Vitoria Euxenia.
Finalmente, no ano 2015 foi adquirido polo Celta de Vigo para a súa reforma e posterior mudanza das súas oficinas administrativas.

Arquitectura
------------

A Sede consta de seis andares que se erixen entre as rúas Príncipe e Velázquez Moreno.

No baixo comercial, un espazo acristalado e a dúas alturas, atópanse a tenda do RC Celta e un local gastronómico.

No primeiro andar, que outrora fora o antigo Salón Rexio do Círculo Mercantil e Industrial de Vigo, sitúase un espazo multiúsos.

O andar segundo acolle unha residencia para futbolistas dos equipos bases do Celta.

O terceiro andar acolle unha clínica deportiva para futbolistas de elite, xestionada polo doutor do RC Celta Juan José García Cota.

Os andares cuarto e quinto constitúen espazos administrativos, oficinas e despachos.

Finalmente, o último andar acolle un restaurante dirixido polo chef Alberto González Prelcic.

Exteriormente, destaca o acabado en malla acristalada que recobre o teito do edificio, formando unha cúpula de vidro de cor celeste.

Notas
-----

1. ↑  "O Celta rubrica a compra do edificio do Círculo Mercantil". *La Voz de Galicia*. Consultado o 28 de xaneiro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da Sede *(en galego)*

### Outros artigos

* Cidade Deportiva Afouteza
* Centenario do Celta de Vigo
Logotipo de BARTOC
**BARTOC**, siglas para **Basel Register of Thesauri, Ontologies & Classifications** (en galego: Rexistro de Tesauros, Ontoloxías e Clasificacións de Basel) é unha base de datos de Sistemas de Organización do Coñecemento creada na Universidade de Basel, Suíza. O seu obxectivo principal é documentar nun único punto de acceso os sistemas de organización do coñecemento (KOS) como son as clasificacións, os tesauros e os rexistros de autoridades de xeito que teñan maior visibilidade, se destaquen as súas características e poidan buscarse e compararse, fomentando que se comparta o coñecemento. 
A diferenza doutros rexistros de terminoloxías, BARTOC inclúe calquera tipo de KOS de calquera área do coñecemento, en calquera lingua, sexa cal sexa o seu formato ou forma de acceso. De maneira complementaria xestiona tamén unha lista doutros rexistros terminolóxicos.

A creación de BARTOC veu motivada pola necesidade de crear unha bibliografía e tamén para o ensino relacionado coa alfabetización informacional
 Dende a súa posta en marcha en novembro de 2013, BARTOC vén recollendo información de máis de 2 900 terminoloxías.Un estudo comparativo das tipoloxías e rexistros de terminoloxías confirmou que BARTOC contiña "un volume de metadatos relativamente suficiente".

A interface de busca de BARTOC está dispoñible en vinte linguas europeas e proporciona varias opcións de busca. BARTOC reúne ao seu redor un grupo de editores de toda Europa. BARTOC foi aprobado pola International Society for Knowledge Organization e coordina o seu desenvolvemento técnico co proxecto coli-conc. O sitio web de BARTOC website e a base de datos están baseadas en Drupal. Os seus contidos son accesibles baixo dominio público grazas á licenza de (PDDL).

Notas
-----

1. ↑  "Basel Register of Thesauri, Ontologies & Classifications: Registries search". *bartoc.org* (en inglés). Consultado o 18 de xullo de 2020.
2. 1 2  Ledl, Andreas Ledl; Jakob, Voß (Maio de 2016). *Describing Knowledge Organization Systems in BARTOC and JSKOS*. Proceedings of TKE 2016 (en inglés). Copenhagen.
3. ↑  Datos ata xullo de 2019
4. ↑  Bratková, Eva; Helena (2014). "Knowledge Organization Systems and Their Typology". *Revue of Librarianship* (en inglés) **25** (2): 1–25. Arquivado dende o orixinal o 08 de agosto de 2016. Consultado o 23 de xaneiro de 2020.
5. ↑  "Basel Register of Thesauri, Ontologies & Classifications". *bartoc.org* (en inglés). Consultado o 18 de xullo de 2020.
6. ↑  "coli-conc: Infrastructure to facilitate management and exchange of concordances between library knowledge organization systems". *coli-conc.gbv.de* (en inglés). Consultado o 18 de xullo de 2020.
**Antonio Maseda Bouso**, nado en Rego dos Cas (Mondoñedo) en 1893 e finado en Madrid o 19 de decembro de 1989, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Viviu dez anos na Inclusa ata que o rescatou o seu pai, José Maseda, emigrante en Cuba. Estudou en Comillas. Doutor en Dereito e en Filosofía e Letras e rexistrador da propiedade. Foi un dos fundadores da Irmandade da Fala mindoniense en 1917. Dirixiu os periódicos *Acción Social* e *Galicia Social Agraria*. Presidente da Sociedade de Obreiros Católicos de Mondoñedo, foi presidente da Federación Católico-Agraria de Mondoñedo (1920) e secretario da Confederación Nacional Católico-Agraria (1929). Nas eleccións de 1933 foi candidato agrario de dereitas, pero non resultou elixido. Foi profesor da Escola Normal de Mestres. No franquismo foi Delegado Extraordinario de Protección de Menores. Foi Membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación, presidente da Caja Central de Ahorros e da Caja de Pensiones de Cataluña y Baleares.

Vida persoal
------------

Casou con María Arango Lamas en 1920, e foi pai de Elisa Maseda Arango.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *ABC*
2. ↑  *Vallibria*, 18-11-1933, p. 1.
3. ↑  *El Ideal Gallego*, 10-7-1920, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Antonio Maseda Bouso
* Centenario da Irmandade da Fala mindoniense
* Elisa Lamas, la escritora de Mondoñedo pionera del feminismo en España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534955
* WorldCat
* VIAF: 1145243758974440158
* BNE: XX1359778

 |
Representación do século XIX dos bárbaros hunos.
**Bárbaro** é un exónimo pexorativo que procede do grego (βάρβαρος) e a súa tradución literal é "o que tatexa". Aínda que os gregos empregaban o termo para referirse a persoas estranxeiras, que non falaban o grego e cuxa lingua estranxeira soaba aos seus oídos como un tatexo incompresible ou onomatopea (*bar-bar-* semellante a *bla-bla-*), tamén existen escritos, como os de Isócrates, que amosan unha apertura deste pobo para concibir aos bárbaros non como "estranxeiros", senón como individuos que carecían de educación, independentemente do seu lugar de nacemento, primitivos ou salvaxes.

Os romanos tomaron posteriormente a palabra e o seu significado para o trato cos pobos que invadiron o Imperio Romano. Os clásicos deron o nome de bárbaros a todos os estranxeiros das comarcas fronteirizas co Imperio, e cos que loitaron, aínda que se limita a consideración aos que, ocupando en Europa as comarcas ao norte do Imperio, invadiron este, apoderándose da súa parte occidental.

Estes pobos formaban tres grupos:

* O de raza amarela (avaros e hunos)
* O de raza branca eslava (Vendos, no que hoxe é Polonia), Sármatas, no Danubio e Alanos, na beiras do mar Negro
* O de raza branca non eslava (galos, xermanos e iberos)

A etnoloxía e antropoloxía tradicionais, cunha terminoloxía xa desfasada e unha eurocéntrica visión das sociedades primitivas, denominou *barbarie* a un estadio de evolución cultural das sociedades humanas, intermedio entre o de salvaxismo e de civilización.

Notas
-----

1. 1 2  Santiago Álvarez (1998), p. 39

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***bárbaro*** |

### Bibliografía

* Santiago Álvarez, Rosa Araceli (1998). "Griegos y bárbaros: arqueología de una alteridad". *Faventia* (en castelán) **20** (2): 33–44. ISSN 0210-7570.

### Outros artigos

* Invasións bárbaras

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134313
* BNCF: 11085
* EBID: ID
* GND: 4124605-6
* MAG: 2778716849

 |
Raquetas de bádminton.
Volante de bádminton.
O **bádminton** é un deporte de raqueta no que se enfrontan dous xogadores (individual) ou dúas parellas (dobres) situadas nas metades opostas dunha pista rectangular dividida por unha rede.

A diferenza doutros deportes de raqueta, no bádminton non se xoga con pelota, senón cun volante.

Os xogadores deben golpear coas súas raquetas o volante para que este cruce a pista por encima da rede e caia no campo do opoñente. O punto finaliza cando o volante toca o chan, despois de exceder a rede.

O bádminton é, desde os Xogos Olímpicos de Barcelona de 1992, un deporte olímpico en cinco modalidades: individuais masculino e feminino, dobres masculino e feminino e dobres mixto. Nesta última, a parella está composta por un home e unha muller. Este deporte está fortemente dominado polos deportistas asiáticos: China, Indonesia e Corea do Sur conseguiron 28 medallas de ouro sobre 29.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *bádminton*.
2. ↑  Sevanova. "Fédération Française De Badminton | Historique". *www.ffbad.org*. Arquivado dende o orixinal o 04 de xullo de 2015. Consultado o 31 de xullo de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Bádminton*** |

### Outros artigos

* Tenis
* Squash

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7291
* AAT: 300222728
* BNCF: 71778
* BRE: 4009118
* EBID: ID
* GEC: 0082643
* GND: 4004191-8
* JSTOR: badminton
* LCCN: sh85010914
* NDL: 00560454
* NKC: ph114111
* PSH: 9952

 |
**BAE Systems plc** é unha compañía multinacional de defensa, seguridade e aeroespacial británica. A súa sede atópase en Londres e opera en todo o mundo. É o contratista de defensa máis grande de Europa e está entre as máis grandes do mundo; foi clasificada como a terceira maior en función dos ingresos de 2017. As súas principais operacións son no Reino Unido e nos Estados Unidos, onde a súa subsidiaria BAE Systems Inc. é un dos seis principais provedores do Departamento de Defensa estadounidense. Outros grandes mercados son Australia, India e Arabia Saudita, que xuntan ao redor do 20% das vendas totais de BAE. É o fabricante máis grande do Reino Unido. A compañía formouse o 30 de novembro de 1999 pola fusión de dúas empresas británicas: Marconi Electronic Systems (MES), a subsidiaria de General Electric Company plc (GEC) dedicada á electrónica de defensa e á construción naval, e British Aerospace (BAe), un fabricante de avións, munición e sistemas navais.

BAE Systems é a sucesora de varias compañías de fabricación de aeronaves, barcos, vehículos armados, armamento e electrónica de defensa, como Marconi Company, a primeira compañía comercial dedicada ao desenvolvemento e uso da radio; A.V. Roe and Company, unha das primeiras compañía do mundo de fabricación de aeronaves; de Havilland, fabricante do Comet, o primeiro reactor comercial do mundo; British Aircraft Corporation, cofabricante do Concorde; Supermarine, fabricante do Spitfire; Yarrow Shipbuilders, construtor dos primeiros destrutores da Royal Navy; Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, pioneira no motor de expansión triplo e construtor do primeiro acoirazado do mundo; e Vickers Shipbuilding and Engineering, contrutor dos primeiros submarinos da Royal Navy. Dende a súa formación realizou varias compras, destacando as das compañías estadounidenses United Defense e Armor Holdings, e vendeu as súas accións en Airbus, Astrium, AMS e Atlas Elektronik.

BAE Systems está involucrada en varios grandes proxectos de defensa, incluído o Lockheed Martin F-35 Lightning II, o Eurofighter Typhoon, o submarino clase *Astute* e os portaavións clase *Queen Elizabeth*. BAE Systems está listada na bolsa de Londres e é un integrante do índice FTSE 100.

Notas
-----

1. ↑  "Top 10 Defence Companies: BAE Systems #3". *Defence IQ* (en inglés). 2013-06-12. Consultado o 2018-11-28.
2. ↑  Thompson, Loren. "BAE Systems, Third Biggest Global Military Contractor, Approaches Major Leadership Change". *Forbes* (en inglés). Consultado o 2018-11-28.
3. ↑  "Top 100 | Defense News, News about defense programs, business, and technology". *people.defensenews.com*. Consultado o 2018-11-28.
4. 1 2  "BAE Systems sheds 2,000 jobs in Britain". *The Economist* (en inglés). Consultado o 2018-11-28.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da compañía
O **Almallo R.C.** foi un equipo de rugby galego, da cidade de Ferrol, fundado en 1997.

Historia
--------

O Almallo Ferrol tomou o relevo natural do anterior club de rugby da cidade, o "Marina Ferrol", trala desaparición deste a principios dos anos 90 e trala tentativa infrutuosa do traslado a Narón, a mediados da década.

O Almallo, na súa primeira tempada (1997-98) na competición, acadou o título da Segunda División, e na seguinte tempada (1998-1999) estivo a piques de gañar o título da Primeira División, acadando finalmente o segundo posto. Porén non chegou a disputar a fase de ascenso á liga Nacional ao carecer de categorías inferiores. Neste ano integrouse na Universidade da Coruña - Campus de Ferrol. Tralas tempadas 2000-01 e 2001-02, na que descende a Segunda División, o Campus retira o seu apoio ao club e decide non presentar equipo á Liga Galega, aínda que segue mantendo equipo de Rugby 7 e de Rugby Praia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns

* Site da Federación Galega de Rugby

| * v
* c
* e
Rugby masculino en Galicia |
| --- |
| Federación Galega de Rugby — Selección de rugby de Galicia |
| Equipos | 

|  |  |
| --- | --- |
| División de Honra | — |
| Liga Galega de Rugby | 
* Ourense
* Barbanza
* CRAT
* Fendetestas
* Ferrol
* Ingleses
* Lalín
* Mareantes
* Muralla
* Pontevedra
* Santiago
* Vigo Rugby Club
* Zalaeta

 |

 |
| Outras competicións | Copa Xunta de Rugby |
**Antonio Nieto Oliva**, nado en Xinzo de Limia o 14 de novembro de 1899 e finado no mesmo concello o 29 de xullo de 1986, foi un comerciante, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Nieto. Fixo o servizo militar en Madrid e estivo en Melilla en 1923. Volveu a Xinzo de Limia para atender o comercio "La Moda" dos Herdeiros de Antonio Nieto. Colaborou en *Juventud*, *El Agrario*, *El Látigo* e *El Eco de Monterrey* e fundou e dirixiu *El Pueblo Antelano*. Foi correspondente en Xinzo de Limia de *El Pueblo Gallego*, colaborou en *Vida Gallega*, e durante a década dos cincuenta en *La Región*. Tamén publicou artigos e poemas en *Faro de Vigo*, *Nuevo Támega*, *Eco de Galicia* e *Alfar*. Na Segunda República formou parte do comité provisional do Partido Agrario Regionalista. No franquismo foi secretario de Acción Católica e presidente do Casino Antelano en varias ocasións. Era curmán de Manuel Casado Nieto, co que mantiña unha estreita relación.

Obras
-----

* *Baixo o ceo de Melilla. Crónicas de África*.
* *Collar de estrellas. (Poemas galantes)*, 1933.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez Cerredelo, Edelmiro (2005). *A prensa en Xinzo de Limia: Século XX (1911-1925)*. Xinzo de Limia: Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso". pp. 41–42. ISBN 84-689-5317-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535893
* BNE: XX1382149

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: As grandes bañistas (Cézanne, Filadelfia).

***As grandes bañistas*** é un cadro do pintor francés Paul Cézanne. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 130 cm de alto e 195 cm de largo. Foi pintado entre 1900 e 1905. Actualmente, e dende a súa adquisición en 1964 grazas a unha axuda especial da Max Rayne Foundation, atópase na National Gallery (Londres, Reino Unido). Alí exhíbese co nome de *Bathers (Les Grandes Baigneuses)*.

Análise
-------

Cézanne pintou reiteradamente bañistas, renovando o tema da muller no baño, facendo del unha construción moderna. Así o fixo a partir da década de 1870, en cadros no que os personaxes se funden coa natureza que os rodea: *Bañistas* (1874-1875, Nova York), *Tres bañistas* (1879-1882, París), *Cinco bañistas* (1885-1887, Basilea), *Gran bañista* (1885-1887, París).

As versións posteriores do mesmo tema son de maior tamaño e nelas exáltase a forma xeómetrica e a cor: estas *Grandes bañistas* da National Gallery, *Os bañistas* da Barnes Foundation (Merion, Pensilvania), e *As grandes bañistas* de Filadelfia.

O tratamento que dá aos espidos nunha paisaxe é completamente distinto ao dos mestres de séculos precedentes como Tiziano ou Poussin. Non se trata aquí de figuras mitolóxicas ou literarias. Tampouco as representa segundo os cánones da anatomía tradicional. Pinta ás bañistas en diversas posturas: unhas de pé, outras sentadas, outras deitadas. Os corpos e mailas súas poses redúcense a elementos vivos que están xa preto da abstracción, e o mesmo cabe dicir da paisaxe. As bañistas intégranse na natureza que as rodea.

Emprega a técnica do «passage» ou transición de cor. Do verde escuro pasa ao verde claro e deste ao amarelo.

Notas
-----

1. 1 2  Carrassat (2005)
2. 1 2 3  Cirlot (2007), pp. 158-159
3. ↑  Lengerke (2005), p. 512

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***As grandes bañistas*** |

### Bibliografía

* Carrassat, P. F. R (2005). *Maestros de la pintura* (en castelán). Barcelona: Spes Editorial. ISBN 84-8332-597-7.
* Cirlot, L. (dir.) (2007). *National Gallery*. Col. Museos del Mundo. Nº 1 (en castelán). Madrid: Espasa. ISBN 978-84-674-3804-8.
* Lengerke, Christa von (2005). *Del Impresionismo al Art Nouveau*. Col. Los maestros de la pintura occidental (en castelán). Colonia: Taschen. ISBN 3-8228-4744-5.

### Outros artigos

* *As grandes bañistas* (Cézanne, Filadelfia)

### Ligazóns externas

* Artigo sobre este cadro na páxina web da National Gallery
Representación alegórica da alma máter nun grupo escultórico na Universidade de Illinois en Urbana-Champaign
**Alma máter** é unha locución latina que significa literalmente "nai nutricia" (que alimenta) e que se emprega para referirse metaforicamente a unha universidade, aludindo á súa función provedora de alimento intelectual, xeralmente para referirse ao sitio onde determinada persoa cursa ou cursou os seus estudos universitarios.

A locución era empregada na Antiga Roma para describir á deusa nai e, máis tarde, á Virxe María, pero a orixe do seu uso actual é o lema *Alma Mater Studiorum* («nai nutricia dos estudos») da universidade máis antiga do mundo occidental en funcionamento ininterrompido: a Universidade de Boloña, fundada en 1088. A locución pasou a moitas linguas modernas co significado de academia no sentido de comunidade científica.

En relación, ha de engadirse que a palabra matriculación, por exemplo, derívase tamén de *mater*. De aí suxírese que a institución universitaria alimenta de coñecementos e coida dos seus alumnos.

Emprégase tamén para describir a unha persoa que é a forza impulsora dunha institución ou iniciativa. Este uso é impropio e derívase de interpretar «alma» como o substantivo equivalente a «espírito vivificador» (do latín *anima*), e non como o adxectivo latino (*almus, -a, -um*) que significa «nutricio» (do verbo *alere*, alimentar).

Simboloxía
----------

A alma máter é o símbolo principal da Universidade da Habana, representada nunha estatua de bronce ao alto da escalinata da devandita universidade, obra do escultor checo Mario Korbel.

Notas
-----

1. ↑  RAG

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alma máter***  |

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 10 de novembro de 2014 en Wayback Machine.
**Auñamendi Eusko Entziklopedia** (**ESA**), é unha enciclopedia numérica co obxectivo de ser unha ponte entre a tradición, presente e futuro do País Vasco. Tamén é coñecida polo nome de *Enciclopedia Auñamendi-Fondo Bernardo Estornés Lasa*. A enciclopedia ten como obxectivo actualizar, traducir ó éuscaro os artigos e complementar os contidos da Enciclopedia Auñamendi de Bernardo Estornés Lasa.

Presentación
------------

A enciclopedia inclúe máis de 150.000 artigos sobre cultura vasca e unha colección de 350.000 documentos da Sociedade da Vasco Estudos (*Eusko Ikaskuntza*).

A Sociedade de Estudos Vascos puxo en Internet no 2001 a Enciclopedia Auñamendi, e no 2007 empezou a traballar na Auñamendi Eusko Entziklopedia. Dende o 10 de marzo de 2010, pódese acceder a enciclopedia de balde a través de Internet, grazas á fundación Euskomedia. O proxecto ten o seu punto de partida na *Enciclopedia Xeral Ilustrada do País Vasco*, fundada polos irmáns Mariano e Bernardo Estornés Lasa.

Ten preto de 300 empregados, socios ou colaboradores, renovando e completando o contido. Auñamendi Eusko Entziklopedia é unha iniciativa financiada polo Bilbao Bizkaia Kutxa, Kutxa, Caja Vital e o Goberno vasco.

Notas
-----

1. ↑  Web oficial d'Auñamendi Eusko Entziklopedia

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial de Auñamendi Eusko Entziklopedia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2873219
* ISSN: 2444-5487

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: As grandes bañistas (Cézanne, Londres).

***As grandes bañistas*** (en francés: *Les Grandes Baigneuses*) é un cadro do pintor francés Paul Cézanne. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 208 cm de alto e 251 cm de largo. Foi pintado en 1906. Atópase no Museo de Arte de Filadelfia, Estados Unidos.

Análise
-------

É a tea máis grande xamais pintada por Cézanne, quen a traballou durante sete anos no obradoiro que tiña en Lauves, e é a máis traballada das tres versións xulgadas conclusivas do tema dos bañistas, tratado reiteradamente polo pintor, dende 1870 ata o seu falecemento en 1906. Considérase que este cadro pode estar inacabado.

A gama das cores está reducida a tons sobrios: ocre, malva e verde ou azul verdoso.

O cadro componse en torno a dous grupos de figuras de bañistas, entre as que hai unha mancha branca que podería ser un can. Atópanse á beira dun río, no que pode verse a unha figura nadando. Máis aló, en liña co can e a nadadora, dúas figuras na outra beira; e, detrás deles, un castelo. Hai dous grupos de árbores inclinadas que forman unha especie de bóveda por riba das bañistas, e que ábrense alén, a unha profundidade central.

Os cadros dos bañistas serán fundamentais para a historia posterior da arte, influíndo profundamente a todos os protagonistas da vangardia, dende Matisse a Braque, de Picasso a Moore. Este estilo final de Cézanne anuncia xa o cubismo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***As grandes bañistas***  |

### Bibliografía

* Carrassat, P. F. R. (2005). *Maestros de la pintura* (en castelán). Barcelona: Spes Editorial. ISBN 84-8332-597-7.

### Outros artigos

* *As grandes bañistas (Cézanne, Londres)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2270938
* BNF: 12161930h
* PMA: 104464

 |
Fotografía dunha autovía, onde se ven os elementos característicos
Sinal de autovía
Unha **autovía** é unha vía de dominio e uso público proxectada e construída fundamentalmente para a circulación de vehículos automóbiles.

Son autovías, en España, as estradas, que non reunindo todos os requisitos das autoestradas, teñen as seguintes características:

* Deben ter calzadas independentes para cada sentido de circulación.
* Deben ter limitado o acceso a e desde as propiedades lindeiras.
* Non pode cruzar nin ser cruzada ao mesmo nivel por outras sendas, vías, liñas de ferrocarril ou tranvía nin por ningunha servidume de paso.

A diferenza fundamental entre autovía e autoestrada é que esta última está especialmente proxectada, construída e sinalizada para a exclusiva circulación de automóbiles. Para ese efecto, un automóbil é un vehículo motor que circula sen carrís e sen conexión a unha fonte exterior de enerxía, excluíndose de tal cualificación os ciclomotores, coches de discapacitados e os tractores e demais maquinaria agrícola que, polo tanto, teñen prohibido circular polas autoestradas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estrada
* Autoestrada
* Peaxe
* Paso elevado
**Carlos José Iturgaiz Angulo**, nado en Santurtzi (Biscaia) o 20 de outubro de 1965, é un político do Partido Popular do País Vasco.

Traxectoria
-----------

Con familia de orixes carlistas, Iturgaiz criouse entre Santurtzi e Portugalete, onde estudou no Colexio Santa María. Nun principio foi considerado mal estudante e encamiñado á formación profesional. Con todo, na súa adolescencia, unha vez cambiou de instituto, endereitou a súa carreira académica. Posteriormente iniciou estudos de linguas clásicas, que abandonaría para titularse como profesor de acordeón.

A súa traxectoria política iníciase como apoderado das Xuntas Xerais de Biscaia e como concelleiro do Concello de Bilbao no ano 1991. No primeiro cargo estaría até 1993, mentres que no segundo estaría até 1995. En 1994 comezou o seu labor de deputado no Parlamento Vasco, cargo que non deixaría até a súa elección como deputado para o Parlamento Europeo.

Dentro do Partido Popular no País Vasco foi designado secretario xeral en 1993, cargo dende o que pasaría a ser presidente en 1996 e no que estivo até 2004.

Encabezou a lista deste partido nas Eleccións ao Parlamento Vasco de 1998, mentres Mayor era ministro de Interior e conseguiu un grande éxito electoral, ó situar ó PP en segunda posición. Esta era a primeira vez que o PP quedaba nesa posición. O resultado repetiríase en 2001 con Mayor Oreja, pasando o PP a ser a terceira forza en 2005 con María San Gil.

Entre 2004 e 2014 foi eurodeputado, pero non conseguiu revalidar o cargo nas eleccións europarlamentarias do 2014. Tras a elección de Miguel Arias Cañete como comisario europeo, accedeu ao Parlamento Europeo como seguinte da lista do PP.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Sus diputados: Carlos José ITURGAIZ ANGULO". Parlamento Europeo. Arquivado dende o orixinal o 27 de novembro de 2013. Consultado o 22 de novembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3496866
* WorldCat
* VIAF: 171608886
* BNE: XX5074965

 |
O **Auxilio Social** foi unha organización de inspiración fascista constituída durante a guerra civil española, englobada durante o franquismo dentro da Sección Feminina da Falange Española.

Historia e características
--------------------------

Foi fundada por Mercedes Sanz Bachiller, viúva de Onésimo Redondo, un dos fundadores das JONS, grupo fascista que en 1934 se fusionou coa Falange Española de José Antonio Primo de Rivera. A organización, que inicialmente responde ao nome de Auxilio de Inverno xorde seguindo o modelo doutras organizacións similares da Alemaña nazi. É, xunto coa Igrexa católica e outros institucións afins a réxime franquista instaurado tras a guerra no Estado Español, unha das encargadas da reeducación dos nenos secuestrados durante a ditadura. En 1976, pasou a depender do Instituto de Asistencia Social do Ministerio de Gobernación de España.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Una familia mal Avenida. Falange, Iglesia y ejército*. Lazo, Alfonso. Editorial Síntesis, S.A. MADRID. 2008. ISBN 978-84-9756-552-3
* *El auxilio social (1936-1940). La etapa fundacional y los primeros años*. Orduña Prada, Mónica. Editorial Escuela Libre. Madrid. 1996

### Outros artigos

* Nenos do franquismo
* Auxilio Azul

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8210062
* WorldCat
* VIAF: 127309879
* BNE: XX4959694
* GND: 5029744-2
* LCCN: n85057644
* SUDOC: 108080145

 |
| Reao |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 575 hab. |
| Superficie | 9 km² |
| Superficie lagoa | 34 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 18°31′S 136°22′O﻿ / ﻿-18.517, -136.367 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Reao** é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado ao leste do arquipélago, a 1.350 km de Tahití.

Xeografía
---------

Ten unha forma alargada de 16 km e a lagoa interior está pechada sen ningún paso transitable ao océano. A vila principal é Rapuarava, cunha poboación total de 313 habitantes no censo de 1996. Os insulares viven principalmente da produción de copra, aínda que tamén se atopa unha granxa de cans para o consumo.

Historia
--------

O atol foi poboado no século II. Hai diversos restos arqueolóxicos da antiga poboación polinesia. Foi descuberto polo francés Louis Isidore Duperrey en 1822, e chamouno Clermont-Tonnerre, nome do ministro de Mariña. En 1865 a poboación foi evanxelizada polos misioneiros católicos de Mangareva, que crearon unha leprosería.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1859984
* GEC: 0511405
* GeoNames: 4030557

 |
| Orona |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Kiribati |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 3´9 km² |
| Superficie lagoa | 25 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 4°30′S 172°10′O﻿ / ﻿-4.500, -172.167 |
| Maior Altura | 9 m.
  |
| Localización |
|  |
|

O **Atol Orona**, tamén coñecido como a **Illa Hull**, é un atol do grupo de illas Fénix, pertencentes á República de Kiribati. Mide aproximadamente 8,8 km por 4 km, e como Kanton, é unha estreita cinta de terra ao redor dunha importante lagoa con profundidades de 15-20 metros. Numerosas pasaxes conectan a lagoa co océano, só un par deles admiten un pequeno barco. A superficie total é de 3,9 quilómetros cadrados, e a altitude máxima é de nove metros. Foi unha das illas involucradas no plan de colonización británica denominado *Proxecto de Colonización das Illas Fénix* en 1938.

Aínda que ocupado en diversas ocasións no pasado, incluíndo unha data tan tardía como 2004, hoxe está deshabitada.

Historia
--------

Do mesmo xeito que Manra, Orona contén probas prehistóricas da Polinesia habitada. Unha antiga pedra marae está no extremo oriental da illa, xunto coas ruínas dos refuxios, as tumbas e doutras plataformas.

Ninguén está seguro de quen descubriu Orona ou cando, pero a historia mostra que se chama "Illa de Hull", en honra do Comodoro Isaac Hull, bautizada así polo Comandante Charles Wilkes do USS Vincennes cando visitou a illa o 26 de agosto de 1840. Seguiu sendo coñecida con este nome ata que a República de Kiribati acadou a independencia en 1979, cando o seu nome cambiouse polo de I-Kiribati Onora.

Os residentes foron evacuados en 1963, debido á persistencia da seca e a diminución do mercado de copra.

As reclamacións sobre a illa de británicos e americanos remataron en 1979 coa independencia de Kiribati de Gran Bretaña e a firma do Tratado de Tarawa polos Estados Unidos.

A illa volveuse a ocupar brevemente entre 2001 e 2004 por ocupas das Illas Gilbert co apoio dunha lancha patrulleira da Armada de Kiribati.

Orona, xunto co resto das Illas Phoenix, foi proclamado en 2008 a ser parte da Zona Protexida das Illas Fénix, a máis grande do mundo, das zonas mariñas protexidas.

Galería de imaxes
-----------------

* Orona vista desde o mar
* A lagoa interior
* Antiga oficina de correos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1050883
* WorldCat
* VIAF: 315167240
* EBID: ID
* GeoNames: 7521605

 |
| Tekokota |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 1 km² |
| Superficie lagoa | 5´1 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 17°19′S 142°37′O﻿ / ﻿-17.317, -142.617Coordenadas: 17°19′S 142°37′O﻿ / ﻿-17.317, -142.617 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Tekokota** é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Está situado case no mesmo centro do arquipélago, a 22 km ao nordés de Hikueru, e pertence á comuna de Hikueru.

Xeografía
---------

Cunha superficie total de tan só 0,9 km², é un dos atois máis pequenos do arquipélago. A lagoa interior ten un paso navegable cara ao océano. Está deshabitada, pero é visitada ocasionalmente pola pesca e a recolección de copra. Non dispón de infraestruturas.

Historia
--------

Foi descuberto en 1774 polo inglés James Cook. O ano seguinte, José Andía chamouno *Os Mártires*, e Domingo Bonaechea, *Illa do Perigo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q601638
* GEC: 0511425
* GeoNames: 4033479

 |
| Ravahere |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitado |
| Superficie | 0´7 km² |
| Superficie lagoa | 5´1 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 18°13′S 142°09′O﻿ / ﻿-18.217, -142.150 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Ravahere** é un atol de Tuamotu na Polinesia francesa. Atópase situado a 53 km ao noroeste de Nengonengo o atol e está separado por so 2 km do atol de Marokau, o seu veciño máis próximo ao norte.

Marokau e Ravahere forman un subgrupo de menor das Tuamotu coñecido como Illas Dous Grupos.

O atol Ravahere ten máis ou menos a forma dun búmerang. Míde 18 km de lonxitude cunha anchura máxima de 7,5 km. A lagoa pouco profunda ten unha superficie de 50 km², pero non hai paso para entrar nela.

Ravahere está permanentemente deshabitado.

Historia
--------

O primeiro europeo que avistou os atois de Marokau e Ravahere foi Louis Antoine de Bougainville en 1768.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q659328
* WorldCat
* VIAF: 173106710
* GEC: 0511404
* GeoNames: 4033717

 |
| Tikehau |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal | Tuherahera |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 507 hab. |
| Superficie | 2´5 km² |
| Superficie lagoa | 7´4 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 14°59′S 148°9′O﻿ / ﻿-14.983, -148.150 |
| Maior Altura | 8 m.
  |
| Localización |
|  |
|

**Tikehau** é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Rangiroa. Está situado ao noroeste do arquipélago, a 300 km ao nordés de Tahití e a 10 km ao oeste de Rangiroa.

Tikehau é un atol case circular de 26 km de diámetro e dunha anchura de entre 300 e 1.000 m, cun único paso para barcos pequenos. A superficie total é de 20 km²;. É considerado o atol con máis peixes das Tuamotu. Abundan raias, barracudas, atunes e quenllas grises. Tamén ten numerosas colonias de aves nos illotes illados da lagoa. A economía baséase na recolección de copra, na pesca que achegan no mercado de Tahití, e no turismo. A vila principal é Tuherahera e a poboación total era de 409 habitantes no censo de 1996. É rechamante que entre esta poboación reducida coexistan catro relixións: a maioritaria sanito, rama disidente dos mormones, e ademais protestantes, católicos e adventistas.

O nome Tikehau significa «aterraxe para a paz». Foi descuberto polo ruso Otto von Kotzebue en 1816, que o chamou, en honra ao primeiro explorador ruso do Pacífico: *Krusenstern*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q669590
* WorldCat
* VIAF: 239985799
* GEC: 0511442
* GeoNames: 4033347

 |
A **bandeira dos musqueam** é o símbolo que representa ao pobo musqueam e á súa nación federal recoñecida. Foi deseñada pola artista musqueam Susan Point, quen tamén axudou a deseñar a bandeira de Nunavut. O deseño da bandeira é un rectángulo canadense branco sobre un campo de verde azulado, cunha punta de frecha no centro que representa un salmón saltando sobre unha rede.

A bandeira foi izada permanentemente no campus de Vancouver da Universidade da Columbia Británica durante unha cerimonia pública o 25 de febreiro de 2019. O acto pretendía simbolizar o compromiso da universidade de promover a súa colaboración co pobo musqueam, xa que o campus de Vancouver está situado nun territorio musqueam que nunca foi cedido.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Raising the Musqueam Flag: Acknowledging the past, recognizing our future responsibilities" (en inglés). University of British Columbia. Consultado o 9 de abril de 2020.
2. ↑  Bramham, Daphne (17 de marzo de 2019). "Daphne Bramham: By reflecting the past, Susan Point's public art defines the urban landscape". *The Vancouver Sun*. Consultado o 9 de abril de 2020.
3. ↑  "Musqueam flag raised at UBC". *Salish Sea Sentinel*. Consultado o 9 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira dos musqueam en Flags of the World *(en inglés)*
| Atol Rose |
| --- |
|  |
| Atol |
| Datos |
| País | Estados Unidos |
| Illa principal | Rose Island |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitado |
| Superficie | 0´214 km² |
| Superficie lagoa | 4´8 km² |
| Nº de illas | 2 |
| Coordenadas | 14°32′48″S 168°09′07″O﻿ / ﻿-14.54667, -168.15194 |
| Maior Altura | 3´5
  |
| Localización |
| Localización do atol |
|

O **atol de Rose** é un dos dous atois da Samoa Americana, situado ao leste das Illas Manua. Como territorio estadounidense é o punto máis meridional dos Estados Unidos.

Xeografía
---------

O atol ten unha forma case cadrada. A superficie terrestre é de 0´214 km² e a superficie total, incluíndo a lagoa e os arrecifes, é de 5 km². Dispón dunha canle de entrada á lagoa de 40 m de ancho. Só ten dous illotes: Rose Island no extremo nordés, con 3´5 m de altitude, e Sand Island ao norte, á beira do paso, con 1´5 m de altitude.

O atol está deshabitado e está protexido como reserva natural. O "Rose Atoll National Wildlife Refuge" está xestionado pola oficina federal US Fish and Wildlife Service e o goberno da Samoa Americana.

Historia
--------

Foi descuberto por Jacob Roggeveen, o 13 de xuño de 1721, e chamouno *Vuyle* (illa dos paxaros). O 21 de outubro de 1819 chegou o francés Louis de Freycinet. A súa esposa, Rose Marie Pinon, embarcouse clandestinamente disfrazándose de mariñeiro para burlar as ordenanzas da mariña. Freycinet chamouna *l'île Rose* en honra á súa muller escribindo no diario de a bordo: «o nome dunha persoa extremadamente querida». O desexo de Rose Pinon que a súa illa se vise libre de naufraxios só durou 50 anos ata que o barco estadounidense *Good Amornar* estrelouse nos arrecifes e só sobreviviron tres tripulantes. O 2 de abril de 1824 foi visitado por Otto von Kotzebue que o chamou *Kordinkov*, nome do seu primeiro lugartenente.

Notas
-----

* Datos da oficina do censo dos EUA *(en inglés)*
* *A Summary of Information on Rose Atoll* (Atoll Research Bulletin #29) *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1636779
* EBID: ID
* GeoNames: 7309441
* GNIS: 1805243
* LCCN: sh93002688
* OSM: 4027787

 |