recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Akademio de Esperanto** (**AdE)** é unha institución lingüística independente que ten como tarefa conservar e protexer os principios fundamentais do Esperanto e controlar a súa evolución.

Historia
--------

O antecedente da Akademio de Esperanto fundouse en 1905 no primeiro Congreso Universal de Esperanto seguindo unha proposta de L. L. Zamenhof co nome de Lingva Komitato, no seu seo funcionaba unha comisión superior denominada *Akademio de Esperanto*. En 1948 durante unha reorganización da institución pasou a denominarse co nome desa comisión superior.

Seccións
--------

A Akademio de Esperanto funciona con seccións que se encargan de diferentes aspectos, esas seccións non son fixas senón que se crean conforme as necesidades de cada momento, cada sección está baixo a presidencia dun director e cada académico pode pertencer a varias. En 2007 existían as seguintes seccións: Lingua especializada, gramática, dicionario xeral, literatura, pronuncia, control de materiais didáctios e consultas.

A AdE tamén ten comisións que realizan diversas tarefas non lingüísticas, cada comisión está dirixida por un director, en setembro de 2007 só existía unha, a de Historia da Akademio de Esperanto.

Membros
-------

A Akademio consiste de 45 membros nomeados para un período de nove anos. Cada novo membro debe ser proposto por polo menos cinco membros representando un mínimo de tres linguas diferentes.

### Presidentes

| Nationalitade | Nome | Mandato |
| --- | --- | --- |
| Países Baixos Países Baixos | Johannes R. G. Isbrücker | 1948 - 1963 |
|  Francia | Gaston Waringhien | 1963 - 1979 |
| Reino Unido Reino Unido | William Auld | 1979 - 1983 |
|  Francia | André Albault | 1983 - 1995 |
| Alemaña Alemaña | Werner Bormann | 1995 - 1998 |
|  Brasil | Geraldo Mattos | 1998 - 2007 |
| Reino Unido Reino Unido | John C. Wells | 2007 - *en mandato* |
|

### Membros

En 2008 os 45 académicos eran os seguintes:

* Dao Anh Kha
* Perla Ari-Martinelli
* Aŝvini Kumar
* Marc Bavant
* Gersi Alfredo Bays
* Benczik Vilmos
* Gerrit Berveling
* Marjorie Boulton
* André Cherpillod
* Renato Corsetti
* Probal Dasgupta
* Michel Duc-Goninaz
* Gbeglo Koffi
* Paul Gubbins
* Miguel Gutiérrez Adúriz
* Ottó Haszpra
* Christer Kiselman
* Boris Kolker
* Ilona Koutny
* Katalin Kováts
* Erich-Dieter Krause
* Mauro La Torre
* Li Shijun (Laŭlum)
* Jouko Lindstedt
* François Lo Jacomo
* Anna Lowenstein
* Ma Young-tae
* Carmel Mallia
* Geraldo Mattos
* Carlo Minnaja
* Brian Moon
* Barbara Pietrzak
* Sergej B. Pokrovskij
* Otto Prytz
* Baldur Ragnarsson
* Flavio Rebelo
* Saka Tadasi
* Francisko Simonnet
* Trevor Steele
* Humphrey Tonkin
* Amri Wandel
* John C. Wells
* Bertilo Wennergren
* Xie Yuming
* Yamasaki Seikô

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202479
* WorldCat
* VIAF: 123078640
* GND: 125023-1
* ISNI: 0000 0004 9440 7572
* LCCN: nb2016021340
* LibraryThing: akademiodeesperanto

 |
**Alclad** é unha marca rexistrada de Alcoa empregada como termo xenérico para describir unha lámina de aluminio resistente á corrosión formado por superficies de aluminio de alta pureza (99,99 %) ligados metalurxicamente a un núcleo de aliaxe de aluminio de alta resistencia (duraluminio). Estas láminas empréganse udualmente na industria aeronáutica.

O alclad empregouse na estrutura e no revestimento externo do dirixible ZMC-2 da Armada dos Estados Unidos, cuxa construción tivo lugar en 1927 na base aeronaval de Grosse Ile (Wayne, Míchigan).

Descrito no NACA-TN-259, de agosto de 1927, como un «novo aluminio resistente á corrosión marcadamente superior ás actuais aliaxes resistentes. O seu uso debe permitir un elevado incremento na duración dunha peza estrutural.

Alclad é unha aliaxe de aluminio, cobre, manganeso e magnesio tratada a alta temperatura, que ten na súa superficie a resistencia á corrosión do aluminio puro e a resistencia á tracción da aliaxe no interior. É de particular importancia a unión entre a aliaxe e oaluminio puro. Os resultados preliminares de probas de rociado con sal (24 semanas de exposición) mostran cambios na forza tensil e elongación do alclad 17ST, se ocorren, tan pequenos que quedan totalmente dentro dos límites do experimento». En usos relacionados coa construción de aeronaves, o alclad probou ter maior resistencia á corrosión que unha lámina equivalente de aluminio puro, coa contrapartida dun maior peso.

Notas
-----

1. ↑  J. Snodgrass & J. Moran (2003): "Corrosion Resistance of Aluminum Alloys". En *Corrosion: Fundamentals, Testing and Protection*, volume 13 de ASM Handbook. ASM.
2. ↑  Morrow & Fritsche 1967, p. iv
3. ↑  E. H. Dix, Jr. (1927):"ALCLA D": New Corrosion Resistant Aluminum Product. NACA-TN-259. Agosto de 1927.
4. ↑  Morrow & Fritsche 1967, p. iv.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Morrow, Walker C. & Fritsche, Carl B. (1967): *The Metalclad Airship ZMC-2*. Grosee Ille, Wayne, Míchigan: W. C. Morrow.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4713190
* BRE: 1815749
* EBID: ID
* MAG: 2779693399

 |
A **anatomía comparada** é a disciplina encargada do estudo das similitudes e diferenzas na anatomía dos organismos. A anatomía comparada forma parte nuclear da morfoloxía descritiva e é fundamental para a filoxenia. Na natureza é frecuente encontrar semellanzas entre organismos con orixes moi distintas. A aparición destas estruturas nun mesmo medio manifesta como a selección natural favorece os individuos cuxas características os tornan máis aptos, independentemente do grupo a que pertencen. Estabelecendo unha conexión entre os dous, ou sexa, unha comparación evidéncianse semellanzas morfolóxicas e funcionais mais unha orixe embrionaria distinta.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Anatomía comparada dos animais segundo a súa alimentación, polo doutor Milton Mills. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q843900
* BNCF: 5631
* BNF: 11931615d
* EBID: ID
* JSTOR: comparative-anatomy
* LCCN: sh85004837
* MAG: 162521499
* NDL: 00563169

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000717
* MeSH: H01.158.100.154

 |
Escudo de Alfonso Carrasco Rouco
**Alfonso Carrasco Rouco**, nado o 12 de outubro de 1956 en Vilalba, é un crego católico e bispo de Lugo.

Traxectoria
-----------

Alfonso Carrasco é sobriño de Antonio María Rouco Varela, arcebispo de Madrid, e ordenouse sacerdote en abril de 1985. Estudou filosofía na Universidade de Salamanca e licenciouse e doutorouse en teoloxía na Universidade de Friburgo (Suíza). Logo realizou traballos de investigación na Universidade de Múnic e regresou a Madrid, onde ocupou cargos na Conferencia Episcopal Española, onde é membro da comisión teolóxica para a doutrina da fe.

O 30 de novembro do 2007 foi nomeado bispo de Lugo, en substitución de Xosé Gómez González, xubilado ao chegar aos 75 anos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1350809
* WorldCat
* VIAF: 64017032
* BNE: XX1540704
* BNF: 120148793
* Catholic-Hierarchy: carro
* Dialnet: 1803156
* GND: 1059755157
* ISNI: 0000 0001 1658 239X
* LCCN: nr91028168
* SUDOC: 028280407

 |
Angada con Ravana
**Angada** é unha figura da mitoloxía hindú que se describe na epopea *Rāmāyaṇa* como un vanara, a xeito de home mono, que axudou a Rama na procura da súa muller Sita e na loita con Ravana, o seu raptor.

Traxectoria
-----------

Angada era fillo de Vali e Tara e sobriño de Sugriva. El mais Tara foron fundamentais na reconciliación de Rama co seu irmán, Lakshmana e xuntos convenceron a Sugriva para que se unise a eles para rescatar a Sita e formar un grande exército de monos para se enfrontar a Ravana. Aínda así Rama quere chegar a unha solución pacífica e envioulle a Angada como mensaxeiro antes de celebrar a batalla, na corte de Ravana Angada fai todo o que pode por convencelo para que libere a Sita pero Ravana amósase firme preferindo entrar en batalla antes que retornala. Vendo que non era posible o acordo, Angada púxose en pé no medio da asemblea afirmando que se eran capaces de mover o seu pé Rama marcharía e renunciaría a Sita, tras moito intentalo ninguén foi quen de movelo e cando ía intentalo Ravana, Angada díxolle que non se podía salvar por coller os seus pés e que debería caer os pés de Rama, conseguindo así avergonzar e quitar o orgullo a Ravana.
**Afonso I de Braganza**, nado talvez en Veiras (Alentejo) en 1377 e finado en 1461, foi o 8.º conde de Barcelos, 2.º conde de Neiva e o 1.º Duque de Braganza. Foi fillo natural do rei Xoán I e de Inés Pires.

Traxectoria
-----------

O primitivo estado e patrimonio dos Braganza formouse con bens e terras que dotou á filla o condestábel Nuno Álvares Pereira (1360-1431) 7.° Conde de Barcelos. Foi o fundador da casa de Braganza. O señorío e o Ducado de Braganza solicitounos ao rexente Pedro, con motivo de breve reconciliación entre ambos, que llo concedeu no ano 1442. Os descendentes foron Duques de Guimarães o 23 de novembro de 1470 e de Barcelos o 5 de agosto de 1562.

Durante o reinado de Duarte tivo excelentes relacións co seu medio irmán, pero non o conseguiu demover da tráxica expedición a Tánxer. Despois da morte de Duarte e durante a rexencia da súa viúva dona Leonor e don Pedro, irmán do falecido rei, non foron boas as relacións entre Afonso e Pedro. En 1442 este obtivo do rexente o señorío e Ducado de Braganza. Era o terceiro Ducado de Portugal (os dous primeiros foron creados por Xoán I para os seus dous fillos: o de Coímbra a Pedro e o de Viseu para Henrique)

Casamento e descendencia
------------------------

Casou en Leiria en 8 de novembro de 1401 con Brites ou Beatriz Pereira de Alvim (1380-1412) condesa de Barcelos e condesa de Arraiolos, filla única do condestábel Nuno Álvares Pereira e Leonor Alvim, morta en 1 de novembro de 1401, a herdeira da casa máis opulenta do reino. Dese casamento, tivo tres fillos:

* Afonso, conde de Ourém e marquês de Valença (mercé de Afonso V) que faleceu aínda en vida de seu pai en 1460;
* Fernando que sucedeuo no ducado de Braganza;
* Isabel que casou co seu tío o infante Xoán, Infante de Portugal, fillo de Xoán I.

En 1420, casou con Constanza de Noreña, filla de Afonso de Gijón e Noreña, fillo de Henrique II de Castela, pero non tivo fillos.

O seu neto en sexta xeración, Xoán II de Braganza, seria despois o rei Xoán IV de Portugal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q964618
* WikiTree: Braganza-10

 |
En dereito, a **afinidade** é un tipo de parentesco (denominado parentesco político) que se produce por un vínculo legal a través do matrimonio entre aquelas persoas que, sen ter lazo de consanguinidade entre elas, si o teñen en troques con algún dos esposos. Por exemplo, os pais do esposo adquiren, con respecto ós pais da esposa, *afinidade* en razón do casamento.

Se o parentesco natural se estende até o cuarto grao de consanguinidade, sucede análoga e coincidentemente o parentesco por afinidade. Porén, isto ocorre sen poder determinarse "graos", debido que a "*afinidade non procrea afinidade*".

Os parentes que, pola contra, manteñen vínculos de sangue denomínaselles parentes consanguíneos, e obedecen ó dereito natural, como o que existe entre pais e fillos.

Hai que ter en conta que tamén é empregado o termo para unións ou parellas de feito, sen unión xurídica, na que poidan ter descendentes; así como en adopcións.

Importancia xurídica
--------------------

O vínculo de afinidade entre dúas ou máis persoas ten importancia en dereito de familia e sucesións, para definir o alcance dos dereitos e deberes entre esas dúas persoas respecto dun feito xurídico. Por exemplo, de tutela en caso de orfandade, como designar ós herdeiros legais.

Este concepto tamén é relevante dentro do dereito canónico para determinar a lexitimidade do matrimonio.

Notas
-----

1. ↑  Dr. D. Salvador del Viso. Juan Mariana y Sanz, ed. "Lecciones elementales de derecho civil, Volumen 1" (Tomo I).
2. ↑  "Derechos de herencia en la familia por afinidad".
3. ↑  The Catholic Encyclopedia, Volume I. "Afinidad (derecho). Versión en línea". Robert Appleton Co. Arquivado dende o orixinal o 18 de abril de 2010. Consultado o 03 de maio de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q954007
* BNCF: 38613
* EBID: ID
* GEC: 0238896
* GND: 4196255-2
* LCCN: sh85001504

 |
**Afinsa** foi un grupo empresarial filatélico español especializada no investimento filatélico e outros bens tanxibles, fundouna Albertino de Figueiredo, portugués residente en Madrid, en 1980. Era a primeira empresa filatélica do mundo e a terceira en bens non financeiros por tras de Sotheby's e Christie's.

O 8 de maio de 2006 Afinsa foi intervida xudicialmente, xunto a outra empresa Forum Filatélico, acusada de estafa, a policía arrestou catro responsables da empresa e pechou as súas sedes por orde xudicial. A compañía foi acusada de operar segundo un esquema piramidal, usando o diñeiro dos novos investidores para pagar os antigos e sobrevalorando o valor dos seus activos filatélicos. Víronse afectados os aproximadamente 150 000 clientes da empresa que formaron varias asociacións para defender os seus intereses. Actualmente o grupo está administrado por tres administradores concursais.

O grupo Afinsa, mediante Escala Group, participado ao 68% por Afinsa a través da súa filial Autectia, estaba presente no NASDAQ. Domfil, importante editora de catálogos filatélicos temáticos, Publiafinsa editora de Crónica Filatélica e Crónica Numismática eran propiedade de Afinsa. En 1996 adquiriu De Rosa International, a máis importante empresa internacional de distribución e venda de novidades filatélicas. No ano 2004 a facturación do grupo foi de 514 958 000 euros e os beneficios de 51 000 000 segundo fontes da empresa. Contaba con 2600 empregados e posuía 100 oficinas. A filial en Portugal denominábase Afinsa Investimento.
**Alan Frederick Lascelles**, nado en Sutton Waldron o 11 de abril de 1887 e finado en Kensington o 10 de agosto de 1981, foi un funcionario público británico, secretario privado de Xurxo VI e Isabel II.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha familia aristocrática, seu pai era o comandante Frederick Canning Lascelles, fillo de Henry Lascelles, conde de Harewood e súa nai Frederica Maria Liddell era neta de Thomas Liddell, barón de Ravensworth. Estudou no Marlborough College e no Trinity College de Oxford e logo serviu en Francia coa Bedfordshire Yeomanry durante a primeira guerra mundial co rango de capitán e logrando unha cruz militar. Despois foi asistente de campo de George Lloyd, o gobernador de Bombai de 1919 a 1920.

Volveu ao Reino Unido e foi secretario privado adxunto do príncipe Eduardo de 1920 ata a súa renuncia en 1929 por fondas diferenzas co príncipe sobre o seu comportamento. Entre 1931 e 1935 foi secretario do gobernador xeral do Canadá Vere Ponsonby. En 1935 converteuse en secretario privado adxunto do rei Xurxo V.

En xaneiro de 1936 logo da morte do rei, ao ascender ao trono o príncipe de Gales como Eduardo VIII, Lascelles serviu como secretario privado adxunto do rei ata a abdicación real en decembro de 1936, e mantivo o mesmo posto co novo rei Xurxo VI. Durante a visita real ao Canadá de 1939, que tamén incluía cidades dos Estados Unidos, o rei investiuno cabaleiro da Real Orde Vitoriana o 8 de xuño nun tren mentres estaban en territorio estadounidense .

En xullo de 1943 converteuse no secretario privado principal do rei e membro do Consello Privado do Reino Unido ; posicións que mantivo coa subida ao trono da raíña Isabel II de 1952 a 1953. Asemade dende 1945 e ata 1953 foi conservador dos Arquivos Reais. Tras retirarse do servizo activo o último día de 1953, declinou entrar na Cámara dos Lords cun título nobiliario mentres si aceptou o nomeamento como cabaleiro gran cruz da Orde do Baño .

Notas
-----

1. ↑  *Oxford Dictionary of National Biography*. 2004.
2. ↑  Murphy, Philip (2013) *Monarchy and the End of Empire: The House of Windsor, the British Government, and the Postwar Commonwealth* Oxford University Press, p. 24
3. ↑  McCreery, Christopher (2008) *On Her Majesty's Service: Royal Honours and Recognition in Canada* Toronto: Dundurn, p. 31
4. ↑  "Privy Council Meeting. *Liverpool Daily Post*, 23 de xullo de 1943
5. ↑  *The Gazette* nº 37019, p. 1851, 6 de abril de 1945 ]
6. ↑  Hart-Davis, Duff (2006). *King's Counsellor: Abdication and War, the Diaries of Sir Alan Lascelles*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4707129
* WorldCat
* VIAF: 41881863
* BNF: 12173429m
* FAST: 210644
* GND: 119000377
* ISNI: 0000 0000 7359 6782
* LCCN: n86046741
* NPG: mp78772
* NTA: 072818093
* ODNB: 31334
* OL: OL1083070A
* SNAC: w6hj3wq9
* SUDOC: 123250684
* WikiTree: Lascelles-135

 |
Modelaxe natural dunha rocha de arenito en Namibia.
Os **arenitos** son rochas sedimentarias de tipo detrítico constituídas por areas aglutinadas por un cemento natural que xeralmente caracteriza a rocha. Despois da lulita, é a rocha sedimentaria máis importante.

Aspecto
-------

Distínguense facilmente, pois o seu aspecto é o da area da praia cuxos grans están cementados. O seu tacto é áspero e recorda o dunha lixa. A súa cor é moi variábel, en función da natureza dos seus grans, do cemento e do ambiente sedimentario onde se orixinaron. A arenita está composta por partículas de tamaño comprendido entre 2 mm e 1/16 mm. Estas partículas son maioritariamente minerais resistentes á meteorización (cuarzo principalmente, micas, feldespatos e óxidos) e fragmentos de rochas.

Clasifícanse atendendo a composición dos seus grans (cuarzo, feldespatos e fragmentos de rochas) e a matriz que os engloba. Así, son nomes comúns de arenitos os de cuarciarenitas (arenitas de cuarzo), as arcosas (arenitos de feldespatos), grauvacas (rochas con máis do 15% de matriz) e litaneritas (formadas por fragmentos de rochas). Estas últimas teñen nomes específicos que denotan o tipo de fragmentos de rocha como as calcarenitas (formadas por fragmentos de rochas carbonatadas).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *arenito*.
2. ↑  Tamén se propuxeron as formas **arenita**: *Diccionario das ciencias da natureza e da saúde (A-C)*. A Coruña, Deputación da Coruña, 2000; Cando a abundancia é un problema: o caso de arenisca, Un idioma preciso, Área de Linguaxes Especializadas SNL da Universidade de Santiago de Compostela - Canalciencia.com, número 20; **pedra de gra**: CNL da Facultade de Xeografía e Historia (1996), *Léxico de xeografía*, pero en realidade esta é a denominación dun tipo de rocha granítica, e **areísca**: *Vocabulario das Ciencias Naturais* (Santiago, Xunta de Galicia, 1990)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13085
* AAT: 300011376
* BNCF: 28084
* BNF: 11961094h
* BRE: 2776969
* EBID: ID
* GEC: 0112959
* GND: 4127360-6
* JSTOR: sandstones
* LCCN: sh85117245
* Mindat: 49438
* NDL: 00569937
* NKC: ph156600

 |
O emperador bizantino Nicéforo III e María de Alania.
Os **alanos** foron un pobo indoeuropeo da familia irania. Crese que procederon das estepas de Centroasia ou do norte de Irán. Eran nómades, probablemente de orixe escita - sármata (*alain*, en lingua escita, significa ‘montaña’). Son mencionados por Ovidio, Xosefo, Amiano Marcelino e Claudiano.

Parece que antes do século -I vivían no norte do Cáucaso e aínda que despois efectuaron varias incursións a territorio romano (e parto) seguían establecidos na zona no século III, pero no século IV foron expulsados de alí polos hunos; os que permaneceron nas montañas do Cáucaso deberon dar orixe ao actual pobo dos osetos.

Desprazáronse cara ao oeste expulsados polos hunos e alcanzaron a actual Ucraína. No seu contacto cos godos transmitiron a estes algunhas das súas artes e destrezas, especialmente o tiro con arco dacabalo e algunhas artes metalúrxicas. Os alanos uníronse aos visigodos e a parte dos ostrogodos, establecéndose con eles en Tracia e Mesia, e rebelándose tamén con eles o 377 contribuíndo á vitoria de Adrianópolis sobre as forzas imperiais, obtendo terras en Panonia o 383. O 387 unha parte dos alanos aliáronse aos hunos e o 405 os alanos de Panonia uníronse a unha confederación organizada en torno a Radagaiso que fracasou. Os grupos de suevos, vándalos, alanos e outros que quedaron alén do Rin, reforzados despois cos que regresaron da desafortunada expedición a Italia, invadiron as Galias o 406.

Dos alanos di Amiano Marcelino que eran moitos, e estaban estendidos por todos os países. Os alanos eran louros, fermosos e arrogantes. Consideraban unha felicidade morrer na guerra e conservaban restos dos inimigos mortos, especialmente a pel do cranio que colgaban como trofeo do petral dos seus cabalos. Non adoraban a ningún deus e rendían culto a unha espada cravada en terra. As súas autoridades eran uns xuíces nomeados entre os guerreiros anciáns máis valentes. Non coñecían a escravitude.

No ano 409 entraron na Península Ibérica xunto a suevos e vándalos, tras cruzar rapidamente a Galia nunha campaña de saqueo e estiveron deambulando por ela ata que no ano 411 o emperador Honorio lles ofreceu un pacto de terras. Os alanos establecéronse entón na zona comprendida entre as actuais provincias de Ávila, Salamanca, Cáceres e Toledo. Non formaron nunca un reino propio en Hispania.

Ante a chegada dos visigodos os alanos hispanos pasaron á África noroccidental xunto cos vándalos.

Notas
-----

1. ↑  Alvar Ezquerra 2003, p. 20

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alanos***  |

### Bibliografía

* Alvar Ezquerra, Jaime (coord.) (2003). *Diccionario de Historia de España*. Colección Fundamentos nº 200 (en castelán). Madrid: Istmo. ISBN 84-7090-366-7.

### Outros artigos

* Escitas.
* Osetia do Norte-Alania.
* Osetia do Sur.
* Sármatas.

* 
* 
* 

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178054
* AAT: 300112993
* BNE: XX541620
* BNF: 11952720x
* BRE: 1809283
* EBID: ID
* LCCN: sh85003135
* SUDOC: 027501353
* Treccani: alani

 |
Ai-Khanoum está no extremo oriental da antiga Bactria.
**Alexandría de Oxiana** ou **Alexandría do Oxo** foi unha cidade supostamente fundada por Alexandre Magno nas ribeiras do río Oxo (río Amu Daria), na súa confluencia co Kokcha, e ás portas da India. Foi un dos focos do helenismo en Oriente durante case dous séculos ata a súa aniquilación por invasores nómades contra o ano 145 a. C. data probable da morte do monarca grecobactriano Eucrátides I.

Correspóndese coa actual cidade de **Ai-Khanoum** ou **Ay Khanum** (literalmente "Dama Lúa" na lingua uzbeka), situada no nordeste de Afganistán na provincia de Kondoz, preto da fronteira de Taxiquistán. A cidade foi escavada por arqueólogos franceses e rusos entre os anos 1964 e 1978. A escavación foi dirixida por Paul Bernard, quen suspendeu os traballos pola Guerra de Afganistán. Durante a contenda, o lugar arqueolóxico foi parte da fronte bélica, o cal produciu danos, ós cales se sumaron outros, de maior importancia, causados polos saqueos, que deixaron unicamente uns poucos restos do material orixinal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q857845
* WorldCat
* VIAF: 237425980
* DARE: 25246
* GEC: 0262137
* GND: 4332465-4
* Pleiades: 971693

 |
**Amiina** (antigamente **Amína** e **Aníma**) é unha banda islandesa formada no ano 2004 en Reiquiavik. Adoitan a tocar en directo e no estudio cos seus compatriotas Sigur Rós. Os seus temas teñen un bo número de instrumentos e a súa música ten elementos do minimalismo, de música clásica contemporánea, ambient e *loops* electrónicos.

Nas súas actuacións, cada un dos membros toca distintos instrumentos, movéndose dun instrumento a outro no medio das cancións.

Despois de adoptar o nome de Amiina, a banda inicialmente era un cuarteto de corda: María Huld Markan Sigfúsdóttir e Hildur Ársælsdóttir tocando os violíns, Edda Rún Ólafsdóttir a viola, e Sólrún Sumarliðadóttir o violonchelo. Con esta formación Amiina colaborou no estudio con Sigur Rós, destacando o seu traballo nos álbums *( )* e *Takk...*

O seu primeiro disco dispoñible comercialmente foi o EP de catro temas *Animamina*. A este seguiulle o seu primeiro sinxelo, "Seoul". O seu álbum de estrea, *Kurr*, foi editado o 21 de marzo do ano 2007, a través do propio selo da banda, Bláskjár. Foi re-editado por Ever Records en xuño dese mesmo ano.

Cando Sigur Rós parou de xirar en xullo do 2006, Amiina continuou tocando realizando a súa primeira xira en solitario por Europa e América nos meses de outubro e novembro. Despois do lanzamento de *Kurr* tocaron por Norteamérica en marzo e abril do 2007 e por Europa en maio.

A canción "Hilli" foi editada como segundo sinxelo de *Kurr* o 10 de decembro do 2007. Trátase dunha colaboración entre Amiina e o músico country Lee Hazelwood, onde a súa voz (a derradeira gravación antes da súa morte) está mesturada cunha versión reconstruída do tema orixinal.

Amiina apareceu na película islandesa *Brúðguminn*, estreada no ano 2008.

Antes da edición do seu EP *Re Minore* no 2009, Amiina xirou cun batería chamado Magnús Trygvason Eliassen que, xunto con Kippi Kaninus, uniuse á banda para a gravación do EP. Ambos estiveron nas gravacións do seugundo álbum da banda, *Puzzle*, realizadas no verán do 2010. Este álbum lanzouse o 27 de setembro dese mesmo ano.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Kurr* | 2007 | Bláskjár Records |
| *Puzzle* | 2010 | Amínamúsík Ehf. |
| *Fantômas* | 2016 | Mengi |

### EPs

* *AnimaminA* - 2005
* *Re Minore* - 2009

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q471252
* WorldCat
* VIAF: 139424703
* AllMusic: mn0000557277
* BNF: 16702418v
* Discogs: 779865
* GND: 10359101-1
* IMDb: nm2379905
* ISNI: 0000 0000 9466 9426
* LCCN: no2009064454
* MusicBrainz: ID

 |
**Alessandro Pirzio Biroli**, nado en Bologna o 23 de xullo de 1877 e finado en Roma o 20 de maio de 1962, foi un militar e tirador de esgrima italiano.

Traxectoria
-----------

Pirzio cos seus compañeiros de equipo durante os Xogos Olímpicos de 1908
Procedente dunha afamada familia de exploradores e aventureiros, era un experto esgrimista, participando nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres, eliminado na primeira rolda nas probas de espada e sabre pero pola contra logrou a medalla de prata en sabre por equipos. No ano 1918 recibiu o mando como oficial comandante do 8º Rexemento de Bersaglieri e despois da 7ª Brigada de Bersaglieri. Entre 1921 e 1927 estivo a cargo da misión militar no Ecuador. Xeneral comandante da *División Monte Nero* de 1932 deica 1933 e do V Corpo *Trieste* de 1933 a 1935, participou na Guerra de Etiopía, como xeneral comandante dos Corpo Eritreo, ocupando Dessie, converténdose de seguida no gobernador de Amara do 1 de xuño de 1936 ao 15 de decembro de 1937.

### Segunda guerra mundial

O chetnik colaboracionista Pavle Đurišić durante un discurso, en segundo plano Pirzio como gobernador de Montenegro
Investido xeneral do 9º Exército en 1941, e pouco despois do Cuartel Xeneral Italiano en Albania, foi gobernador de Montenegro do 23 de xullo de 1941 ao 13 de xullo de 1943, aplicou unha política dura, remedando os métodos dos alemáns ordenando que por cada militar italiano morto habían ser fusilados 50 reféns e polos feridos 10 reféns. Recibiu de Hitler a Gran Cruz da Aguia Alemá con espada como máximo recoñecemento da súa espléndida cualidade militar e organizativa.

Notas
-----

1. ↑  Davide Conti, *L'occupazione italiana dei Balcani. Crimini di guerra e mito della «brava gente» (1940-1943)*, Odradek, Roma 2008, pag. 129

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1288790
* WorldCat
* VIAF: 90207791
* DBI: ID
* ICCU: CUBV093366
* ISNI: 0000 0000 6189 2824
* OCID: alessandro-pirzio-biroli
* Sports Reference: alessandro-pirzio-biroli-1

 |
*Fuga de Atila*, na Basílica de San Pedro de Roma.
**Alessandro Algardi**, nado en Boloña o 27 de novembro de 1598 e finado en Roma o 10 de xuño de 1654, foi un escultor italiano.

Traxectoria
-----------

Estudou na escola de Agostino Carracci, onde demostrou talento para a escultura. No ano 1608 entrou ao servizo do duque de Mantua. Despois dun curto período en Venecia, trasladouse a Roma en 1625, baixo o padroado do cardeal Lodovisi, para o que realiza restauracións de estatuas antigas. A morte do duque déixao nunha situación precaria.

En 1644 cambia a fortuna de Algardi, ao ser empregado por un sobriño do Papa para deseñar a *Villa Doria Panfili*. Realiza tamén o *Momumento ao Papa León XI* ou o altorrelevo *A fuga de Atila*, onde a influencia de Bernini é evidente.

En 1650 coñeceu a Diego Velázquez e trasladouse a España, onde fixo as figuras para a Fonte de Neptuno en Aranjuez e a tumba dos condes de Monterrei, en Salamanca.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q336798
* WorldCat
* VIAF: 76326555
* AGORHA: 53028
* BIBSYS: 90616901
* BMT: 17100
* BNE: XX4434718
* BNF: 12004299v
* Bridgeman: 15748
* CERL: cnp00400934
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118808761
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 161984
* GEC: 0002525
* GND: 118808761
* ICCU: BVEV000578
* ISNI: 0000 0003 6943 4694
* KulturNav: ID
* LCCN: n85223975
* MdP: ID
* NKC: mzk2008458715
* NLA: 35778404
* NTA: 070229341
* OL: OL75996A
* openMLOL: 225685
* RKD: 1110
* SUDOC: 028151526
* Treccani: alessandro-algardi
* ULAN: 500024200

 |
Adega grega
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Adega.
Unha **adega**, **bodega** ou **cava** é aquela parte dunha construción que se dedica para gardar o viño e outras bebidas, polo xeral é subterránea, e por extensión o establecemento onde se fabrica o viño. As adegas teñen a misión de protexer a bebida de influencias externas, nun lugar escuro e cunha temperatura constante. O viño consérvase en pipotes para que madureza e posteriormente pode ser tamén conservado en botellas. As primeiras adegas das que se ten noticia conservaban o viño en ánforas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *adega*.. Igualmente constan os sinónimos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lagar
* Prensa de viño

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22995
* AAT: 300004762
* BNCF: 43098
* BNF: 12486869d
* GEC: 0167938
* GND: 4130445-7
* JSTOR: wine-cellars
* LCCN: sh92004968
* Treccani: cantina

 |
**Antonio Caride-Tabarés Castro**, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 31 de xaneiro de 2015, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi director de Antonio Tabarés e Hijos SL, unha empresa de distribución que fundara seu pai. Foi candidato da Coalición Popular á alcaldía de Ourense nas eleccións municipais de 1983 e foi elixido alcalde ó sela candidatura máis votada, pactando ao longo do mandato un asuntos coa Coalición Galega de José Luis López Iglesias e outros co PSdeG de Manuel Veiga Pombo.

Non se presentou á reelección, aínda que permaneceu vencellado ao que despois sería o Partido Popular, co que chegou a concorrer en postos de non-saída nos comicios municipais de 2011.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luis López Iglesias** |  **Alcalde de Ourense** 1983 - 1987 | Sucesor:**Jorge Bermello Fernández** |

Notas
-----

1. ↑  Fallece el exalcalde de Ourense Antonio Caride-Tabarés Castro

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ourense
**Alessandro Wempe**, nado en Zaandam o 19 de agosto de 1998, é un cantante neerlandés de reggaetón.

Traxectoria
-----------

### AVRO Junior Songfestival

Alessandro participou no AVRO Junior Songfestival 2012 coa canción *Una Chica Especial*. Na final foi segundo por tan só un punto de diferenza coa gañadora Femke. Tralo concurso, o cantor holandés Brownie Dutch, produciulle a canción e chegou a estar no Single Top 100.

### Reggaetón

Alessandro é un dos poucos artistas nos Países Baixos que usa o xénero musical Reggaetón, xa que se escoita case exclusivamente en América do Sur e España. Wempe é de orixe hispano.

Discografía
-----------

### Sinxelos

| Sinxelo | Ano | Notas |
| --- | --- | --- |
| *JSF Party* | 2012 | Nº 77 no Single Top 100 |
| *Una Chica Especial* | 2012 | Nº 78 no Single Top 100 |
| *Sueño* | 2013 | Nº 2 no Kids Top 20 |
| *Gracias Sinterklaas* | 2013 |  |
| *Mami Tranquila* | 2014 |  |

Véxase tmaén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2857859
* Discogs: 4708391
* MusicBrainz: ID

 |
A **anortita** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos e dentro destes pertence aos feldespatos denominados plaxioclasios. É un aluminosilicato de calcio, por definición sendo o calcio máis do 90% dos ións metálicos. É dimorfo da svyatoslavita, que ten a mesma fórmula química mais cristaliza noutro sistema distinto do triclínico.

É o extremo con calcio da serie de solución sólida dos plaxioclasios, sendo o outro extremo a albita (plaxioclasio de sodio).

O seu nome provén do grego *anortos*, que significa *non recto*, polos seus cristais oblicuos. Describiuse por primeira vez en 1823 en Italia. Sinónimos pouco usados son: *indianita*, *amphodelita*, *anorthita*, *anorthoíta*, *barsovita*, *beffanita*, *ciclopita* ou *lepolita*.

Son moi frecuentes as maclas dun cristal penetrando noutro, chegando a ser raro ver un cristal coas súas superficies enteiras sen estar cortado por outro. As maclas en láminas poden producir un canleado no cristal, producindo o efecto de estrías.

Ambiente de formación
---------------------

Encóntrase fundamentalmente en rochas metamórficas procedentes de calcarias sometidas a metamorfismo de contacto. Tamén podemos encontrala en rochas ígneas plutónicas máficas.

Polo esu ambiente de formación, os minerais aos que normalmente aparece asociada son biotita, auxita, piroxeno e horneblenda.

Localización, extracción e uso
------------------------------

Áchanse importantes depósitos en Nápoles, Campania e no monte Vesuvio (Italia), así como en California e Nova Jersey (Estados Unidos).
Tamén se encontra en grandes cantidades nas rochas das planicies lunares e foi encontrada en mostras do cometa Wild 2.

Como todos os plaxioclasios, a anortita posúe aplicacións industriais para fabricar cerámicas e esmaltes, á parte do interese coleccionístico.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Anortita*** |

* Galerías de imaxes de anortita en Internet:
* Datos sobre localización de anortita*(en inglés)*
* Sitio web con datos de anortita*(en inglés)*
* Galería de minerais con información de anortita*(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244994
* AAT: 300386564
* BRE: 695387
* EBID: ID
* MAG: 2778993962
* Mindat: 246

 |
***A Terriña*** foi un semanario editado na Habana entre 1908 e 1909.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *De información, recreo, ciencia e instrución*, apareceu en outubro de 1908. Estaba dirixido por Luís E. Rey, Jesús Díaz era o xefe de redacción e entre os seus colaboradores figuraron Abdón Rodríguez Santos, Pascual Aenlle, Roque de Barcia, Jesús Muruais e Dámaso Pérez Valenzuela. Informaba das noticias de Galicia e das actividades das sociedades de instrución. Tamén abordou cuestións forais, combateu o caciquismo, e daba novas sobre teatro, música e efemérides. Publicou varios fragmentos do *Catecismo do labrego* de Lamas Carvajal e poemas de Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Noriega Varela e Juan Barcia Caballero. Cesou a súa publicación en 1909 co número 39.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
Estrutura xeral dun residuo aldol: Cando R3 é -H, trátase dun β-hidroxi aldehido, e noutro caso é unha β-hidroxi cetona.
Un **aldol** ou **aduto aldol** (de "*Ald*ehido alcoh*ol*") é unha beta-hidroxi cetona ou beta-hidroxi aldehido, os cales son o produto dunha adición aldol (que se opón a unha condensación aldol, que produce un residuo α,β-carbonilo insaturado).

Tipicamente, denomínase "aldol" ao 3-hidroxibutanal. Porén, pode referirse a calquera composto de similar base estrutural.

A reacción aldol foi descuberta en 1872 polo químico francés Charles-Adolphe Wurtz, aínda que parece que tamén a descubriu nese mesmo ano o químico e compositor ruso Alexander Borodin.

*Véxase tamén**:* Reacción aldol.

Notas
-----

1. ↑  McMurry, John (2008). *Organic Chemistry, 7th Ed*. Thomson Brooks/Cole. pp. 877–80. ISBN 978-0-495-11258-7.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aduto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q420061
* EBID: ID

 |
"Alebrije" é unha artesanía mexicana feita de cartón e pintada de cores, que representa un ser imaxinario.
O **alebrije** é un tipo de artesanía orixinaria de México. Trátase de artesanías fabricadas coa técnica da cartonería, que se pintan con cores alegres e vibrantes. Os primeiros alebrijes, xunto co uso do termo, foron creados por Pedro Linares.

Os alebrijes son seres imaxinarios conformados por elementos fisonómicos de animais diferentes, unha combinación de varios animais, non só fantásticos senón tamén reais. A cartonería, unha técnica utilizada en México para a elaboración de piñatas, consiste na modelaxe do papel, polo regular papel de xornal, con cartón. Na técnica empregada para os alebrijes úsase unha estrutura de arame ou de carrizo sobre a que se procede á modelaxe con papel e cartón e por último realízase o acabado con diversas técnicas de pintura dos alebrijes.

Alebrijes en Oaxaca
-------------------

Alebrijes de Oaxaca.
Na rexión de Oaxaca son populares os alebrijes tallados en madeira de copal. A elaboración destas artesanías é a base da economía dos poboados de San Martín Tilcajete e San Antonio Arrazola, onde numerosas familias traballan na talla de figuras que logo colorean con pintura vinílica e comercializan nas prazas, mercados e obradoiros da rexión.

O alebrije de Oaxaca é unha combinación da tradición de talla de madeira da rexión e a técnica creada por Linares. Esta artesanía introduciuse na zona de Oaxaca na década de 1980 grazas á realización dun taller de demostración levado a cabo nos Estados Unidos. Devandito taller foi organizado por Judith Bronowski e contou coa participación de Manuel Jiménez Ramírez e a artesá téxtil María Sabina, ámbolos dous orixinarios de Oaxaca. A adaptación do alebrije foi perfeccionada por Manuel Jiménez Ramírez, oriúndo de San Antonio Arrazola. Os deseños de Linares adaptáronse á técnica de tallado de madeira de copal, pois esta técnica era a dominada polos artesáns da rexión oaxaqueña.

Notas
-----

1. ↑  Russell, Anita. "History of Mexican Papier Mache Sculpture". Driftwood Dreams Gallery. Arquivado dende o orixinal o 08 de febreiro de 2007. Consultado o 11 de febreiro de 2007.
2. ↑  Octavio Hernández Espejo, *México desconocido*. "San Martín Tilcajete y sus alebrijes (Oaxaca)".
3. ↑  "Alebrijes de Arrazola, Oaxaca". Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2018. Consultado o 12 de marzo de 2018.
A ponte vella, xa sen uso, sobre o río Mùideart.
**Ardmolich** é unha aldea do oeste de Escocia, pertencente á área municipal da Terra Alta.

Localización
------------

Ardmolich pertencía antigamente ao condado de Lochaber, situado ao sur da Terra Alta. Cruzada polo río Mùideart, é a última aldea antes da formación da ría de Mùideart, no final do val homónimo. Está ao pé da estrada A861, que comunica Inchree con Mallaig.

Está practicamente deshabitada dende hai máis dun século, e a súa poboación estábel non chega ás 20 persoas. A finais do século XIX en todo o val non había máis ca 243 persoas, das que falaban gaélico escocés o 90%.

Historia e cultura
------------------

Nas proximidades de Ardmolich atópase, dunha ribeira do río, o bosque protexido de Ardmolich, e da outra, os *sete homes de Moidart*, un monumento natural destinado a conmemorar os sete mariñeiros da contorna que acompañaron o desembarco do pretendente príncipe Carlos en Glenfinnan, a unhas poucas millas ao norte de Ardmolich. O monumento dos *sete homes de Moidart* estaba formado no seu comezo, a principios do século XIX, por sete faias, das que na actualidade só quedan cinco e en mal estado de conservación.

As terras de Ardmolich pertencían aos clans dos MacMaster e dos MacDonald.

Notas
-----

1. ↑  Gàidhlig Local Studies. Vol.01 Àird nam Murchan & Loch Abar an lar*. Kurt C. Duwe. 2005*
Akita Inu.
O **Akita o Akita Inu** (秋田 犬?) - traducido como "can de Akita", é unha raza canina orixinaria do Xapón, chamada así pola prefectura de Akita. Ó inicio foi un can de caza maior e durante xeracións usouse por parte dos guerreiros do Xapón como can de defensa e ataque, e tamén para cazar osos. Considérase unha raza á parte do Akita americano.

En España está considerado coma unha raza potencialmente perigosa por Real Decreto.

Historia
--------

Hai constancia da existencia do Akita inu dende hai máis de 3000 anos, aínda que a súa historia é un grande interrogante. O akita inu recibiu varios nomes ó longo do tempo, dependendo da función que desempeñaba. Por este motivo foi chamado "Matagi-inu" (can de caza), "Kurae-inu" (can de guerra) e "Odate-inu" (can de providencia).

Esta raza era utilizada para a caza de osos, polo seu tamaño mediano. Non obstante, a partir de 1603, empezou a utilizarse como can de pelexa, e buscando unha raza máis grande e agresiva, cruzouse o Akita inu co Tosa Inu ou mastín inglés. Este feito fixo que perigase a raza pura do Akita inu, e que desaparecesen del moitas características dos cans de tipo Spitz.

Notas
-----

1. ↑  Ministerio de la Presidencia (27 de marzo de 2002). "Real Decreto 287/2002, de 22 de marzo, por el que se desarrolla la Ley 50/1999, de 23 de diciembre, sobre el régimen jurídico de la tenencia de animales potencialmente peligrosos.". *Boletín Oficial del Estado* (74): 12290–12292.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29164
* BRE: 1806576
* EBID: ID
* LCCN: sh85003065
* NDL: 001284718

 |
Queima da bandeira dos Estados Unidos de América.
Un mapa de países cunha prohibición de aldraxe á bandeira, ano 2022.
Unha **aldraxe á bandeira** é a profanación dunha bandeira, a violación do protocolo da bandeira ou varios actos que destrúen, danan ou mutilan intencionalmente unha bandeira en público. No caso dunha bandeira nacional, tal acción adoita estar destinada a facer unha acción política contra un país ou as súas políticas. Algúns países teñen leis que prohiben métodos de destrución (como queimar en público) ou que prohíben usos particulares (como con fins comerciais); tales leis poden distinguir entre a profanación da bandeira nacional do propio país e as bandeiras doutros países.

Contexto
--------

As accións que poden ser tratadas como profanación dunha bandeira inclúen queimala (queima de bandeira), ouriñar, defecar ou execular sobre ela, desfigurala con slogans, pisala, danala con pedras, balas ou calquera outro proxectil, cortala ou arrincala, ondeala de maneira incorrecta, insultala verbalmente, arrastrala polo chan, ou comela, entre outras cousas.

A aldraxe dunha bandeira pode levarse a cabo por varias razóns. Pode ser unha protesta contra a política exterior dun país, incluída a propia, ou contra a natureza do goberno. Pode ser unha protesta contra o nacionalismo ou un insulto deliberado e simbólico á xente do país representada pola bandeira. Tamén pode ser unha protesta polas propias leis que prohiben o acto de profanar unha bandeira.

Queimar ou desfigurar unha bandeira é un delito nalgúns países. Nos países onde non o é, o acto aínda pode ser procesado como conduta desordenada, incendio premeditado ou, se se realiza en propiedade doutra persoa, como roubo ou vandalismo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *aldraxe*.
2. 1 2 3  Charney, Evan (2009). Roger Chapman, ed. *Culture Wars: An Encyclopedia of Issues, Voices, and Viewpoints* (Vol 1 ed.). M.E. Sharpe. p. 180. ISBN 978-0-7656-1761-3.
3. ↑  Welch, Michael (2000). *Flag Burning: Moral Panic and the Criminalization of Protest*. Aldine Transaction. p. 6.
4. ↑  "South Korea's dramatic protesters are ready for global spotlight". *The Los Angeles Times*. 10 de novembro de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aldraxe á bandeira Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1426793
* BNF: 13178174z
* JSTOR: flag-desecration
* LCCN: sh94005355

 |
O **Ards RFC** (Ards Rugby Football Club) é un club de rugby da cidade de Newtownards (Irlanda do Norte). Está afiliado á sección (branch) do Ulster da Irish Rugby Football Union. Ten cinco equipos de adultos e un equipo sub-20. Na base ten equipos sub-18, sub-16 e sub-14. O primeiro equipo xoga na 3ª División da liga irlandesa, ademais de xogar na Ulster Senior League e na Ulster Senior Cup.

Historia
--------

O Ards RFC foi fundado o 11 de abril de 1928. O seu primeiro partido xogouse o 13 de outubro de 1928. Xogou durante boa parte dos seus inicios nas ligas júnior do Ulster.

O equipo sénior
---------------

Na tempada 1977-1978, o Ards acadou a categoría sénior ao ser elixidos para a Ulster Senior League.

Palmarés
--------

* Ulster Senior Cup (2 campionatos)
	+ 1984-85, 1986-87.
* Ulster Senior League (1 campionato)
	+ 1983-84.
* Ulster Junior Cup (1 campionato)
	+ 1976-77.
* Ulster Towns Cup (2 campionatos)
	+ 1961-62, 2002-03.
* Ulster U18 CE Bowman Cup (1 campionato)
	+ 2007-08

Xogadores importantes
---------------------

* Paddy Mayne, Éire e British and Irish Lions
* W.H.J. Millar, Éire
* Nigel Carr, Éire e British and Irish Lions
* Philip Matthews, Éire
* Kenny Hooks, Éire
* Brian McLaughlin, adestrador de Éire

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ards RFC website
* Federación irlandesa de rugby *(en inglés)*
**Agapito Pombo Salgado**, nado nas Encrucilladas (Toldaos, Triacastela) en 1900 e finado en outubro de 1978, foi un gaiteiro galego asentado en Asturias.

Traxectoria
-----------

Logo de quedar orfo aos 10 anos fixéronse cargo del os seus avós Andrea Agustina e José, e a súa tía Castora. Despois foi a Viveiro co seu tío José, con quen foi a Asturias á procura de traballo. Comezaron a traballar nunha empresa mineira en Morea (Ayer), e residiron en La Casanueva. En 1921 casou con Marselinda González González, con quen tivo sete fillos. Foi vivir á casa da sogra en La Reguera (Caborana).

Na década de 1930 fíxose taxista logo de mercar un coche de segunda man. A finais da década de 1940 traballou como tractorista na empresa mineira Hullera Española no pozo San Jorge. Tivo un accidente laboral no que rompeu a cadeira, e malia recuperarse en Bustiello e Oviedo, arrastrou unha minusvalía nunha perna.

Xubilouse de forma anticipada en 1960, e retomou a práctica da gaita, que xa tocaba de neno, e ingresou nos coros e danzas da Sección Femenina de Morea. Fíxose tamén construtor de gaitas. Finou en outubro de 1978 logo de sufrir glaucoma na vista e varias apoplexías.

Recoñecementos
--------------

En 1995 recibiu unha homenaxe no Teatro Campoamor de Oviedo polo seu traballo a prol do folclore asturiano.

Notas
-----

1. ↑  Garrido Palacios, M. (2009). "La gaita de Agapito". *El pámpano roto (apuntes etnográficos)*. Palma: Calima. ISBN 978-84-96458-54-3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pombo González, José Manuel (2011): "Gapito, El Gaiteru", no blog *Gaita Asturiana* *(en castelán)*.