**Lucía de Trípoli (**tamén **Lucía de Antioquía** ou **Lucía de Poitiers)**, finada no 1299, foi a derradeira condesa de Trípoli (1287 - 1288) e princesa titular de Antioquía. Dende a toma da cidade polos mamelucos en 1268, o seu título de princesa de Antioquía foi soamente honorífico. 

Era filla de Bohemundo VI de Antioquía e de Sibila de Armenia e crese que morreu polo 1299, sen descendencia.

Traxectoria
-----------

### Orixes

Lucía foi a derradeira descendente de Raimundo de Poitiers (1098 - 1149), o fillo máis novo de Guillerme IX, duque de Aquitania e Gascuña. O matrimonio de Raimundo foi concertado con Constanza, princesa de Antioquía, mentres el estaba aloxado en Inglaterra co rei Henrique I. Raimundo respectaba así a tradición da época, que pretendía que o fillo máis novo fose buscar fortuna nos reinos francos de Oriente.

### Familia e marcha a Europa

Filla de Bohemundo VI e da súa muller, Sibila de Armenia, Lucía deixou Terra Santa despois da súa voda para instalarse primeiro en Puglia e despois en Auxerre, mentres que o seu irmán Bohemundo VII era educado na corte do seu tío, o rei León III de Armenia, en Cilicia. Outras dúas irmás, Isabel e María, esposa de Nicolas de Saint-Omer, alguacil de Morée, morreron novas. 

Cando Bohemundo morreu a finais de 1287, sen fillos da súa muller Margarida de Beaumont, neta de Xoán de Brienne, a aristocracia local ofreceu o condado á súa nai Sibila. Esta aceptou e insistiu en nomear rexente ao bispo de Tortosa, que xa gobernara durante a minoría do seu fillo pero que era moi pouco apreciado. A nobreza local rexeitouno e advertiron que a liña sucesoria estaba rota polo que se gobernarían como nunha Comuna a semellanza de Acre. A seguir, apoiados polos templarios que odiaban ao bispo, nomearon como alcalde a Bartolomeu Embriaco, conde de Gibelet

### Retorno a Trípoli

En 1288, retornou Lucía e reclamou o poder como herdeira lexítima mais a Comuna non a aceptou por mor do seu matrimonio en 1275 o 1278 con Narjot de Toucy en Auxerre. Como Bartolomé Embriaco era de orixe xenovesa, a Comuna buscou axuda no Dux de Xénova. Este aceptou decontado para controlar un importante centro comercial, e mandou cinco galeras de guerra. Pola contra, Lucía, recibiu o apoio de Venecia, que se opoñía aos xenoveses, e dos templarios que eran aliados, tamén de Venecia.

Pero, aos poucos, as alianzas mudaron de signo. O líder da Comuna, molesto cos xenoveses porque trataron de instalar un *podestá* -un administrador oficial de Xénova- polo que corrían o risco de quedar como unha colonia xenovesa, e decidiron recoñecer a Lucía mais esta, inesperadamente, se aliou cos xenoveses outorgándolles privilexios comerciais de paso. Os venecianos e pisanos, que tamén comerciaban con Trípoli, estaban moi disgustados e, parece ser que, conspiraron con Qalawun, o sultán mameluco, para atacar a cidade. Qalawun comezou o Asedio de Trípoli en marzo de 1289 levando catapultas contra a cidade e, malia a axuda de Hugo de Chipre que mandou un pequeno grupo de cabaleiros, un mes despois, a cidade foi capturada o 26 de abril e Lucía tivo que fuxir a Chipre. Trípoli foi arrasada, a poboación masacrada ou reducida á escravitude e unha fortaleza reconstruída no interior, ao pé do monte Pelerin, por orde de Qalawun. Dous anos despois, San Xoán de Acre, a derradeira fortaleza cruzada en Terra Santa trala perda de Margat, Latakia, Tiro e Beirut, caeu á súa vez.

### Matrimonio e descendentes

As pretensións do seu soberano, Carlos de Anjou, sobre o reino de Xerusalén favoreceron o casamento de Narjot IV de Toucy, señor de Laterza, capitán xeral de Durazzo e almirante do reino de Sicilia, con Lucía, con quen casara en Auxerre. arredor de 1275 ou 1278. Narjot de Toucy nunca chegou a Trípoli, demasiado ocupado cos negocios no Reino de Nápoles, onde morreu en 1292.

Tiveron un fillo, Filipe de Toucy, que herdou o señorío de Laterza á morte do seu pai e o título de pretendente de Antioquía. Morreu despois de 1300, despois de estar brevemente casado con Éléonore d'Anjou.

Notas
-----

1. 1 2  Robinson 1992, p. 391
2. 1 2 3  Robinson 1992, p. 392

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lucía de Trípoli Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Grousset, René (1979 [edición orixinal, 1949]). *L'Empire du Levant : Histoire de la Question d'Orient*. Colección: « Bibliothèque historique » (en francés). París: Payot. ISBN 978-2-228-12530-7.
* Loiseau, Julien (2014). *Les Mamelouks,XIII-XVI siècle. Une expérience du pouvoir dans l'Islam médiéval* (en francés). París: Éditions du Seuil,. ISBN 978-2-02-087112-9.
* Robinson, John J. (1992). *Dungeon, Fire and Sword: The Knights Templar in the Crusades* (en inglés). M. Evans. ISBN 9781590771525.
* Runciman, Steven (1951, 1952, 1954). *A History of the Crusades (volumes I, II, III)* (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press.
* 
* Steven Runciman, *A History of the Crusades*, Cambridge University Press, 1951-1952-1954 *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269931
* WikiTree: Poitiers-60

 |