recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **explotación** é un termo usado na bioloxía e a ecoloxía para referirse a un comportamento animal. Consiste nun subtipo de relación interespecífica dentro do mutualismo, na que unha parte resulta beneficiada a costa doutra prexudicada.

Dous exemplos danse no caso da polinización: nun caso, os insectos aprovéitanse dos beneficios dados pola planta (obtención de néctar) pero que non ofrecen unha contrapartida (por exemplo, por carecer dos órganos necesarios para a transferencia de pole); outro caso é o das flores dalgunhas orquídeas que semellan ofrecer néctar, pero que non o fan e non lles impide recibir insectos polinizadores, debido a que existen certas especies deles que non distinguen se a planta posúe néctar ou non. Outro exemplo é o dos peixes limpadores de ectoparasitos (parasitos externos) doutros animais: porén hai algunhas especies que do que se alimentan é en realidade de escamas, mucus e mesmo tecidos.

Non debe confundirse cos parasitos (como a posta do ovo do cuco en niños doutras especies), pois nese caso o comportamento non se basea na deturpación dunha práctica mutualista, senón que é universalmente prexudicial para unha especie.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2357432
* MAG: 2778024590

 |
**Jaime González Chas**, nado na Coruña o 11 de agosto de 1933 e finado en Arteixo o 28 de novembro de 2011, foi un tirador galego, que participou en catro Xogos Olímpicos (Cidade de México 1968, Múnic 1972, Montreal 1976 e Moscova 1980).

Traxectoria
-----------

González Chas foi o practicante de tiro deportivo con maior transcendencia de Galicia. Practicante de diversas especialidades, proclamouse campión de España en 59 ocasións. En 1968 participou por primeira vez nos Xogos Olímpicos, na edición de México (posto 31º), participación olímpica que revalidou en Múnic 1972, onde obtivo o seu resultado internacional máis destacado, pois conseguiu un diploma olímpico ao rematar en quinta posición na final de pistola de velocidade 25 metros, competición gañada polo polaco Józef Zapedzki. Tamén participou en seis edicións do Campionato Mundial de Tiro.

Participou posteriormente en dúas edicións olímpicas máis como tirador, Montreal 1976 (20º clasificado) e Moscova 1980 (22º clasificado), e en dúas edicións como adestrador e seleccionador de España (Barcelona 1992 e Atlanta 1996). Despois da súa retirada da práctica do tiro en activo dedicouse á formación e ao adestramento da especialidade.

Foi socio fundador da Real Sociedade Deportiva Hípica da Coruña.

Obra
----

* *La preparación del tirador* (1997)

Recoñecementos
--------------

* Fillo adoptivo da Coruña.

Notas
-----

1. ↑  "De historia a leyenda". *Faro de Vigo* (en castelán). 2011-11-30. Consultado o 2022-12-10.
2. ↑  Ficha na web do COE Arquivado 31 de maio de 2020 en Wayback Machine. Comité Olímpico Español.
3. ↑  Necrolóxica[*Ligazón morta*] en *La Voz de Galicia*, 29/11/2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390802
* OCID: jaime-gonzalez-chaz
* Sports Reference: jaime-gonzalez-1

 |
**José María Gil Robles y Quiñones de León**, nado en Salamanca o 22 de novembro de 1898 e finado en Madrid o 14 de setembro de 1980, foi un avogado e político español.

Traxectoria
-----------

Mitin de José María Gil Robles, 1935.
Fillo de Enrique Gil Robles. Licenciouse en Dereito na Universidade de Salamanca con 21 anos. Doutorouse na Universidade Central de Madrid e obtivo a cátedra de Dereito Político da Universidade de La Laguna en 1922. Volveu a Madrid e formou parte da redacción do xornal católico *El Debate*, dirixido por Ángel Herrera Oria. Secretario da Confederación Nacional Católico-Agraria, en 1922 integrouse no Partido Social Popular, liderado por Ángel Ossorio y Gallardo. Na ditadura de Primo de Rivera colaborou con José Calvo Sotelo na redacción do Estatuto Municipal.

Nas primeiras eleccións da II República presentouse nas candidaturas do Bloque Agrario e foi elixido deputado por Salamanca. En 1931 pasou a militar en Acción Nacional, creada por Ángel Herrera Oria e rebautizada en 1932 como Acción Popular, cando Gil Robles xa era un dos seus principais dirixentes.

A finais de febreiro e principios de marzo de 1933 participou na creación da Confederación Española de Derechas Autónomas (CEDA), ao integrar nela a Acción Popular. O seu novo partido obtivo a vitoria nas eleccións de novembro de 1933, pero cunha escasa maioría (115 escanos de 450), o cal o imposibilitaba para formar goberno en solitario. Apoiou ao novo gabinete presidido por Alejandro Lerroux desde ese mesmo mes, así como aos seguintes, encabezados tamén por outras figuras do Partido Republicano Radical de Lerroux.

O 6 de maio de 1935 foi nomeado ministro da Guerra por Lerroux.

Despois da vitoria do Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 converteuse no xefe da oposición parlamentaria. A súa figura viuse cada vez máis eclipsada polos postulados máis radicais de José Calvo Sotelo. Gil Robles abandonou España e dirixiuse a Francia. Expulsado polo goberno de Léon Blum, pasou a Portugal.

Trala fin da guerra civil española apoiou a causa monárquica. Regresou a España en 1953 pero foi desterrado en 1962. Xa en 1972 foi un dos avogados do caso Reace.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Carlos Masquelet Lacaci** | **Ministro da Guerra** 6 de maio de 1935 - 14 de decembro de 1935 | Sucesor:**Nicolás Molero Lobo** |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Congreso dos Deputados Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504061
* WorldCat
* VIAF: 64802329
* BNE: XX820203
* BNF: 12810455d
* BRE: 4665334
* CANTIC: a10407595
* CiNii: DA08201902
* DBE: jose-maria-gil-robles-y-quinones
* Dodis: P40393
* EBID: ID
* FAST: 42604
* GEC: 0029978
* GND: 118717383
* ISNI: 0000 0001 0801 0770
* LCCN: n79105960
* Munzinger: 00000000433
* NTA: 068425384
* OL: OL1274057A
* Persée: 295023
* PTBNP: 1525176
* SUDOC: 05990156X
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 46950

 |
En fotometría, a **intensidade luminosa** defínese como a cantidade de fluxo luminoso que emite unha fonte por unidade de ángulo sólido. A súa unidade de medida no Sistema Internacional de Unidades é a candela (cd). Matematicamente, a súa expresión é a seguinte:

{\displaystyle I\_{V}={\frac {dF}{d\Omega }}}
onde:

* {\displaystyle \scriptstyle {I\_{V}}}é a intensidade luminosa, medida en candelas.
* {\displaystyle \scriptstyle {F}} é o fluxo luminoso, en lumens.
* {\displaystyle \scriptstyle {d\Omega }} é o elemento diferencial de ángulo sólido, en estereorradiáns.

A intensidade luminosa pódese definir a partir da magnitude radiométrica da intensidade radiante sen máis que ponderando cada lonxitude de onda pola curva de sensibilidade do ollo. Así, se {\displaystyle \scriptstyle {I\_{V}}} é a intensidade luminosa, {\displaystyle \scriptstyle {I(\lambda )}}representa a intensidade radiante espectral e {\displaystyle \scriptstyle {V(\lambda )}} simboliza a curva de sensibilidade do ollo, entón:

{\displaystyle I\_{V}=K\int \_{visible}^{\ }I(\lambda )V(\lambda )\,d\lambda }

Intensidade luminosa e diferentes tipos de fontes
-------------------------------------------------

En fotometría, denomínase fonte puntual aquela que emite a mesma intensidade luminosa en todas as direccións consideradas. Un exemplo práctico sería unha lámpada. Polo contrario, denomínase fonte ou superficie reflectora de Lambert aquela na que a intensidade varía co coseno do ángulo entre a dirección considerada e a normal á superficie (ou eixe de simetría da fonte).

Unidades
--------

Unha candela defínese como a intensidade luminosa dunha fonte de luz monocromática de 540 THz que ten unha intensidade radiante de 1/683 vatios por estereorradián, ou aproximadamente 1.464 mW/sr. A frecuencia de 540 THz corresponde a unha lonxitude de onda de 555 nm, que se corresponde coa luz verde pálida preto do límite de visión do ollo. Xa que hai aproximadamente 12.6 estereorradiáns nunha esfera, o fluxo radiante total sería de aproximadamente 18.40 mW, se a fonte emitise de forma uniforme en todas as súas direccións. Unha candea corrente produce con pouca precisión unha candela de intensidade luminosa.

**Unidades de fotometría do SI**| Magnitude | Símbolo | Unidade do SI | Abrev. | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Enerxía luminosa | Qv | lumen segundo | lm·s | Ás veces úsase a denominación talbot, allea ao SI |
| Fluxo luminoso | F | lumen (= cd·sr) | lm | Medida da potencia luminosa percibida |
| Intensidade luminosa | Iv | candela (= lm/sr) | cd | Unha unidade básica do SI |
| Luminancia | Lv | candela por metro cadrado | cd/m2 | Ás veces úsase a denominación nit, allea ao SI |
| Iluminancia | Ev | lux (= lm/m2) | lx | Usado para medir a incidencia da luz sobre unha superficie |
| Emitancia luminosa | Mv | lux (= lm/m2) | lx | Usado para medir a luz emitida por unha superficie |
| Eficacia luminosa | η | lumen por vatio | lm/W | razón entre fluxo luminoso e fluxo radiante |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104831
* EBID: ID
* GEC: 0189212
* GND: 1024269957
* JSTOR: luminous-intensity
* MAG: 74389443
* PSH: 3485

 |
**Explorer 7**, tamén coñecido como **S-1** ou **S-1A**, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 13 de outubro de 1959 mediante un foguete Juno II desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Un intento previo para lanzar unha nave igual, o 16 de xullo de 1959, finalizou en fracaso pola perda de control do foguete lanzador aos 5,5 segundos da engalaxe.

Características
---------------

A misión de Explorer 7 foi estudar os raios X e os raios ultravioleta na lonxitude de onda da liña Lyman alfa do Sol, así como os raios cósmicos pesados, a capacidade de penetración dos micrometeoritos e o equilibrio de calor da atmosfera terrestre.

O satélite estabilizábase mediante xiro e estaba formado por dous conos de fibra de vidro unidos pola base xunto cun cilindro intermedio, cunha altura total de 75 cm, igual que o seu diámetro. A alimentación eléctrica era proporcionada por 3000 células solares que recubrían a superficie do satélite e que alimentaban unha serie de 15 baterías de níquel-cadmio. O satélite transmitía datos mediante dúas antenas de dipolo cunha potencia de 1 watt e a unha frecuencia de 20 MHz, mentres que unha terceira antena, a 108 MHz, se usaba para seguimento da nave.

No ecuador do satélite atopábanse cinco bolómetros para medir a radiación térmica da Terra, así como tres celas de sulfuro de cadmio que servían de detectores de micrometeoritos. Na parte superior do satélite atopábanse unha cámara de ións cilíndrica e un detector de berilio para raios X, mentres que na inferior había un contador Geiger. Na parte central do cono superior ía instalada a cámara de ionización.

Explorer 7 foi inxectado nunha órbita inicial de 1058,7 km de apoxeo e 551,9 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 50,3 graos e un período de 100,9 minutos. Enviou datos de maneira continua ata febreiro de 1961 e logo intermitente ata o 24 de agosto dese mesmo ano, e logo xa non volveu transmitir.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  N2YO (2017). Real Time Satellite Tracking, ed. "EXPLORER 7" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  NASA (9 de marzo de 2017). "Explorer 7" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
3. 1 2  "Letter dated 6 March 1962 from the Acting Secretary-General addressed to the Chairman of the Committee on the Peaceful Uses of Outer Space, transmitting a communication dated 5 March 1962 from Permanent Representative of the United States of America" (PDF). *COMMITTEE ON THE PEACEFUL USES OF OUTER SPACE* (62-04423): 3. 7 de marzo de 1962. Consultado o 12 de marzo de 2017.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "Explorer (S-1)" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
5. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2013). Gunter's Space Page, ed. "Explorer: S-1" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
6. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2017). "S-1" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Explorer 7*** |

### Outros artigos

* Juno II

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2509028
* NSSDC ID: 1959-009A
* SCN: 00022

 |
Casa Consistorial de Pontevedra.
A **Exposición Rexional Galega de 1880** foi un evento celebrado en Pontevedra en 1880. Foi promovido polo gobernador civil Filiberto Abelardo Díaz, coincidindo coa inauguración da nova casa consistorial deseñada polo arquitecto Alejandro Sesmero.

Historia e características
--------------------------

A exposición desenvolveuse na casa consistorial, no convento de San Bartolomeu (edificio que se usara como instituto e que por entón acollía o hospicio) e na Alameda. Inaugurouse o 5 de agosto, coa presenza de Montero Ríos, Antonio Aguilar Correa e Antonio Romero Ortiz.

Instaláronse fábricas de cervexa, chocolate, licores, gasosa, galletas e rosquillas de Ribadavia e Silleda, queixos e mantecas, doces das monxas dos conventos de clarisas de Redondela e Tui, conservas, vaixelas de madeira, mobles, sombreiros, curtidos, cerámica e olaría, tecidos e ferramentas. Houbo mostras de acibacharía e orfebrería de Santiago de Compostela e de encaixe de Camariñas e Noia. Expuxéronse miniaturas, gravados, debuxos e pinturas, bordados e traballos de tipografía, así como traballos escolares do centro Froebel. Tamén sobre horticultura, viticultura, ostricultura, cristalería, antigüidades, e instrumentos musicais. Estiveron presentes representacións de diversas fábricas de papel.

Celebráronse uns xogos florais, certame literario nos que participaron como xurado Antonio Romero Ortiz, Eugenio Montero Ríos, Eduardo Chao, Curros Enríquez, Indalecio Armesto, Emilio Álvarez Giménez, e Luís Rodríguez Seoane. Resultaron vencedores Ángel Laso de la Vega, Antonio Alcalde Valladares, Ramón Segade Campoamor, Arturo Vázquez, Isidoro Casulleras, Nicanor Rey Díaz, Jesús Muruais (por un himno a Galicia) e Andrés Muruais (por unha oda a Pontevedra). Tamén houbo un certame musical.

Instalouse un foco eléctrico, cedido polo industrial vigués López de Neira, que proxectaba luz desde o pazo da Deputación e desde unha das torres da igrexa da Virxe Peregrina.

Visitaron a exposición unhas 16000 persoas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Landín Tobío, P. (1984). "La Exposición Regional del 80". *De mi viejo carnet* (2ª ed.). Deputación de Pontevedra. ISBN 84-505-0484-8.

### Outros artigos

* Exposición Rexional de 1909
* Exposición Rexional Galega

| * v
* c
* e
Exposición Rexional Galega |
| --- |
| 
Exposición Rexional de 1858 (Santiago de Compostela)   •  
Exposición Rexional de 1875 (Santiago de Compostela)   •  
Exposición Rexional de 1877 (Lugo)   •  
Exposición Rexional de 1880 (Pontevedra)   •  
Exposición Rexional de 1896 (Lugo)   •  
Exposición Rexional de 1909 (Santiago de Compostela)   •  
Exposición Rexional de 1923 (Santiago de Compostela)   •  
 |
**Josep Enric Millo i Rocher**, nado en Terrasa en 1960, é un político español do Partido Popular de Cataluña, exmilitante de Unión Democrática de Cataluña. En novembro de 2016 foi nomeado delegado do Goberno en Cataluña.

Traxectoria
-----------

É licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola UAB. Profesor de Economía e Estruturas Organizativas á UPC (1987-1988), e da Escola Superior de Turismo (1987-1989). Exerceu como delegado territorial do Departamento de Traballo da Xeneralidade de Cataluña, en Xirona, entre 1991 e 1995.

### Carreira política

Millo, que iniciou a súa carreira política como dirixente de Unión Democrática de Cataluña, foi deputado do Parlamento de Cataluña na V, VI, VIII e IX lexislaturas. Foi deputado no Parlamento por CiU entre 1995 e 2003, e chegou a ser voceiro adxunto do grupo parlamentario converxente entre 1999 e 2003. Posteriormente, e cando ás eleccións catalás de 2003 o partido decidiu que non fose ningún de lista por Xirona, pasouse ao PP. Dende 2010 é voceiro do grupo parlamentario do PPC ao Parlamento.

Foi membro do Comité Executivo do PPC, dende o 2004; secretario executivo de Comunicación Interna do PPC (2006); presidente do PPC de Xirona dende 2008; e vicesecretario de acción política e económica do PPC dende 2012.

Foi o cabeza de lista do PP en Xirona para as eleccións ó Parlamento de Cataluña de 2010.

Deputado por Xirona da XI lexislatura do Parlamento de Cataluña, en novembro de 2016 foi nomeado delegado do Goberno en Cataluña para substituír a María de los Llanos de Luna, tomando posesión o día 21.

Notas
-----

1. ↑  *A cara amable e máis catalanista do PP*
2. 1 2 3 4  Ferrer
3. ↑  aragirona.cat
4. ↑  "I. Sr. Josep Enric Millo i Rocher". Parlamento de Cataluña.
5. ↑  "Enric Millo serà des d’avui el nou delegat del govern espanyol a Catalunya". RAC1.
6. ↑  "Enric Millo, nuevo delegado del Gobierno en Catalunya".
7. ↑  "Enric Millo quiere convertir la delegación del Gobierno en "la casa de todos los catalanes"".
8. ↑  "Santamaría: "El futuro no es culpar a los demás, sino ser parte de la solución"". Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2016. Consultado o 24 de novembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11928551
* WorldCat
* VIAF: 87888301
* BNE: XX936250
* GND: 1212373464
* IMDb: nm4376260
* ISNI: 0000 0000 6045 2296

 |
**Explorer 6**, tamén coñecido como **S-2**, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 7 de agosto de 1959 mediante un foguete Thor Able III desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.

Características
---------------

A misión de Explorer 6 foi estudar a radiación atrapada en varios rangos de enerxía, os raios cósmicos galácticos, o xeomagnetismo, a propagación das ondas de radio na atmosfera superior e o fluxo de micrometeoritos. A bordo ía tamén unha cámara rudimentaria para fotografar a cuberta nubosa da Terra.

O satélite estabilizábase mediante xiro a 2,7 revolucións por segundo e tiña forma de esfera con catro paneis solares estendéndose desde o corpo principal. Tódolos experimentos excepto a cámara tiñan dous tipos de saída: analóxica e dixital. Para o sinal dixital e da cámara usábase un transmisor en UHF (que funcionaba só unhas horas ao día), mentres que para o sinal analóxico se usaban dous transmisores VHF (que podían funcionar de maneira continua).

Unha vez en órbita só tres dos catro paneis solares quedaron despregados, co que o satélite viu reducida a enerxía dispoñible. A redución de enerxía afectou a calidade dos datos recollidos ao reducir a proporción sinal-ruído. Un dos transmisores VHF fallou o 11 de setembro de 1959. O contacto co satélite perdeuse definitivamente o 6 de outubro dese mesmo ano. En total recolléronse 827 horas de datos analóxicos e 23 horas de datos dixitais durante a misión.

Explorer 6 reentrou na atmosfera e destruíuse o 30 de xuño de 1961.

Notas
-----

1. 1 2 3  N2YO (2017). Real Time Satellite Tracking, ed. "EXPLORER 6" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (9 de marzo de 2017). "Explorer 6" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
3. ↑  Claude Lafleur (2010). "Explorer 6 / "The Paddlewheel Satellite"" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
4. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2013). Gunter's Space Page, ed. "Explorer: S-2" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.
5. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2017). "S-2" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Explorer 6*** |

### Outros artigos

* Thor Able III

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1384577
* NSSDC ID: 1959-004A
* SCN: 00015

 |
**Enric Ribas i Ribas**, nado en Vigo o 6 de xuño de 1870 e finado en El Masnou, Maresme, o 17 de outubro de 1935, foi un cirurxián catalán.

Traxectoria
-----------

Fillo de pais cataláns (ambos eran de El Masnou), estudou medicina en Barcelona. No ano 1894 doutorouse coa tese "Indicaciones en las estrecheces cicatriciales del esófago de origen cáustico". Ingresou en 1897 no Hospital de la Santa Creu e en 1906 era xefe do departamento de Cirurxía. Foi o primeiro presidente do Instituto Medicofarmaceutico (1898) e da Sociedade de Cirurxía de Barcelona (1927). Presidiu a Academia e Laboratorio de Ciencias Médicas de Cataluña (1922-1924) e o VII Congreso de médicos de lingua catalá (1932). En 1932 ingresou na Real Academia de Medicina de Cataluña. Foi profesor libre de patoloxía cirúrxica da Universidade Autónoma de Barcelona. Traballou tamén na súa clínica da rúa Valencia de Barcelona.

A súa casa en Masnou foi construída polo arquitecto Bonaventura Bassegoda i Amigó no ano 1924, na rúa de Barcelona, número 15.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mariños e Balcells, Victor; "L'obra del Dr.Enric Ribas i Ribas (1870-1935)"; *Gimbernat: revista catalana d'història de la medicina i de la ciència*, vol. 25, 1996, p. 169-174.

Notas
-----

1. ↑  Els Congressos de Metges i Biòlegs de Llengua Catalana. Enric Ribas i Ribas
2. ↑  Reial Acadèmia de Medicina de Catalunya - Enric Ribas i Ribas
3. ↑  «Enric Ribas i Ribas *L'Enciclopèdia.cat*. Barcelona: Gran Enciclopèdia Catalana.
4. ↑  Rico Vázquez, Miquel; Roig Lerones, Marta. *L’obra arquitectònica de Bonaventura Bassegoda i Amigó a la vila del Masnou* El Masnou: Ajuntament del Masnou. Arxiu Històric Municipal, 2016 (La Roca de Xeix núm. 30).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Enric Ribas i Ribas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28466506
* WorldCat
* VIAF: 304329429
* CANTIC: a10761470
* GEC: 0055317

 |
O **esquí** é un deporte que consiste en esvarar pola neve empregando dúas táboas suxeitas ás botas, co obxectivo de percorrer un trazado no menor tempo posible. Nas súas diferentes variantes, é un deporte olímpico, que se practica en áreas especialmente preparadas, chamadas estacións de esquí.

A práctica do esquí require dun equipamento especial, composta polas dúas táboas de esquí, as dúas botas de esquí, dous bastóns, e opcionalmente tamén uns lentes, roupa térmica especial e proteccións para cabeza, xeonllos e cóbados.

Disciplinas
-----------

Esquí alpino.
Esquí nórdico.
O esquí de alta competición divídese en varias disciplinas, que se diferencian unhas das outras segundo sexan probas individuais ou en grupo, pola lonxitude da proba, pola distancia entre os obstáculos que se deben salvar, pola inclinación do terreo, ou mesmo polos saltos.

### Esquí alpino

* Descenso.
* Super Xigante.
* Slálom Xigante.
* Slálom.
* Combinada.
* Paralelo.

### Esquí nórdico

* Esquí de fondo.
* Salto de esquí.
* Sprint.
* Combinada nórdica.
* Biathlon.

Competicións
------------

Cada ano dispútanse a Copa do Mundo de Esquí Alpino e a Copa do Mundo de Esquí Nórdico, consistentes ámbalas dúas en ducias de probas que se levan a cabo entre novembro e marzo, completando unha clasificación individual por puntos, dun xeito semellante á Fórmula 1 en coches ou á MotoGP en motos.

Ademais diso, en anos impares dispútanse o Campionato do Mundo de Esquí Alpino e o Campionato do Mundo de Esquí Nórdico, que consisten nunha única proba por disciplina.

Ámbalas copas do mundo e campionatos do mundo, son organizados pola Federación Internacional de Esquí (FIS).

Por último, cada 4 anos lévanse a cabo os Xogos Olímpicos de Inverno, nos que se disputan tódalas probas do esquí.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Esquí alpino
* Esquí nórdico
* Estación de montaña Manzaneda

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial da Federación Internacional de Esquí *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q130949
* AAT: 300222781
* BNCF: 3802
* BNF: 11933275n
* BRE: 2160389
* EBID: ID
* GEA: 5259
* GND: 4077484-3
* JSTOR: skiing
* LCCN: sh85123208
* NDL: 00571663
* NKC: ph115188
* PSH: 10007

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D012865

 |
Coordenadas: 37°32′09″N 5°04′41″O﻿ / ﻿37.5359, -5.07806

O **Estadio Municipal de San Pablo** é un estadio de fútbol situado na cidade de Écija, España. Foi inaugurado en 1986, é de propiedade municipal e é utilizado polo Écija Balompié que milita en Segunda División B.

Ten unha capacidade para 4.500 persoas, todas elas sentadas. Sitúase na rúa José Herrainz, antigo presidente do club e co que se conseguiu o seu maior logro, o ascenso a Segunda División. Desde esta entrada accédese á tribuna do campo, vestiarios, así como ás distintas oficinas. Conta tamén cunha entrada pola Avenida de Andalucía, accedéndose desde a mesma a ambos os fondos e a bancada de xeneral.

O campo sufriu varias remodelacións nos últimos anos. Con motivo do ascenso á Segunda División puxéronse bancadas supletorias na tribuna de xeneral, ampliando o número de persoas nunhas 1.000, que se quitaron cando o equipo volveu á Segunda B. Tamén con motivo do partido da Copa do Rei da tempada 2006-07 puxéronse bancadas supletorias en ambos os fondos, así como en xeral, chegando o estadio a 10.000 persoas. Con motivo do partido contra a SD Huesca, no que se decidía o ascenso á Segunda División quitáronse os asentos da bancada de xeneral, alcanzando as 6.000 persoas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio Oficial do Écija BalompiéArquivado 01 de novembro de 2020 en Wayback Machine.
Vía dun ferrocarril de cremalleira.
Un **ferrocarril de cremalleira** é un tipo particular de ferrocarril que basea o seu funcionamento no axuste mecánico coa vía por medio dun terceiro raíl dentado ou «cremalleira».

A disposición mencionada permite que sexa utilizado en zonas onde haxa unha gran pendente de máis do 8%, nas cales o funcionamento por adherencia entre carrís e rodas non sería posible debido á escasa fricción entre elas.

A súa orixe remóntase a 1812 cando o inglés John Blenkinsop construíu unhas vías de cremalleira para unha máquina locomotora lenta. Despois, en 1862 o suízo Niklaus Riggenbach colocou a cremalleira nun terceiro raíl.

En España hai dous trens cremalleira, os dous en Cataluña, para acceder a Montserrat e Núria.

Galería de imaxes
-----------------

* Funcionamento do cremalleira
* Cremalleira de Núria

Notas
-----

1. ↑  "O Ferrocarril". Arquivado dende o orixinal o 17 de outubro de 2014. Consultado o 21 de xullo de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q378445
* GEC: 0233485
* GND: 4067334-0
* LCCN: sh85110274
* PSH: 11018

 |
O **Estadio Olímpico de Toquio** (en xaponés: 国立霞ヶ丘陸上競技場 *Kokuritsu Kasumigaoka Rikujo Kyogijo*) ou **Estadio Nacional do Xapón** é un estadio polideportivo localizado en Toquio, na capital do Xapón. Inaugurouse no ano 1958 para ser a sede central dos Xogos Olímpicos de 1964 e actualmente conta cunha capacidade duns 57.000 espectadores.

Prevese que o actual estadio inaugurado en 1958, sexa demolido neste ano 2015 para reconstruílo como *Novo Estadio Olímpico de Toquio*. Este novo estadio faise para albergar a Copa do Mundo de Rugby 2019 e para acoller tamén os Xogos Olímpicos de 2020.

Eventos
-------

No pasado, este estadio acolleu os Xogos Olímpicos e Paralímpicos do 1964. Tamén se disputaron os Xogos Asiáticos de 1958 e o Campionato do Mundo de Atletismo 1991. Dende o 1980 até o 2001, xogouse aquí a Copa Intercontinental de Fútbol. A maiores, aquí xóganse as finais da Copa do Emperador e da Supercopa xaponesa. No futuro *Novo Estadio Olímpico de Toquio* disputarase a Copa do Mundo de Rugby 2019 e os Xogos Olímpicos de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do estadio (en xaponés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q330033
* CiNii: DA09728113
* NDL: 00634631
* Structurae: 2002848844

 |
**Joaquín Viola**, nado en Cebreros (Ávila) o 26 de xuño de 1913 e finado en Barcelona o 25 de xaneiro de 1978, foi un político catalán, alcalde de Barcelona entre 1975 e 1976.

Traxectoria
-----------

Fillo dun rexistrador da propiedade natural de Balaguer, pasou tan só dous meses na súa localidade natal trasladándose entón a Cataluña. Ao comezo da Guerra Civil española pasou á zona franquista e ingresou no seu exército, chegou ao rango de tenente e foi ferido na fronte de Teruel. Ingresou no corpo de Rexistradores da Propiedade en 1941. Procurador en Cortes desde 1967, alí presentou en 1970 unha emenda á Lei Xeral da Educación para que se considerase o ensino das linguas non casteláns un elemento esencial da educación. O 18 de setembro de 1975 asumiu o cargo de alcalde de Barcelona, permaneceu no posto ata decembro de 1976, durante a súa xestión revisou o Plan Comarcal, militarizou aos bombeiros e á policía municipal, despois foi durante uns meses director xeral da Función Pública.

Morreu coa súa dona o 25 de xaneiro de 1978 nun atentado consistente en colocarlle unha bomba no peito que nunca foi reivindicado.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Enric Masó** |  **Alcalde de Barcelona** setembro de 1975 - decembro de 1976 | Sucesor:**Josep Maria Socías** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394357
* WorldCat
* VIAF: 304755351
* GEC: 0071258
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 121010

 |
**Estacio o Apóstolo** foi o Bispo de Bizancio entre os anos 38 a 54. Disque, tivo estreito contacto con André o Apóstolo e Paulo de Tarso.

Eusebio de Cesarea cita a Oríxenes mencionando que André predicara na Asia Menor e en Escitia, ao longo de Mar Negro e en lugares tan afastados como o Volga e Kíiv, converténdose xa que logo no santo patrón de Romanía e Rusia. Segundo a Tradición, el fundou a diocese de Bizancio no ano 38, instalando a Estacio como bispo (o único bispado existente naquela zona era o que estaba situado en Heraclea). Esta diocese máis tarde converteríase no Patriarcado de Constantinopla, tendo ao Apóstolo André como o seu Santo Patrón.

Non queda claro se Estacio é a mesma persoa a quen Paulo chama "querido" na *Epístola aos Romanos* (Rom. 16:9).

A súa festividade celébrase o día 31 de outubro.

Ligazóns externas
-----------------

* Estacio na páxina web do Patriarcado Ecuménico Arquivado 16 de xuño de 2010 en Wayback Machine. (en grego).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**André** |  **Bispo de Bizancio** 38 - 54 | Sucesor:**Onésimo** |
**Isabel de Villamartín i Thomas**, tamén coñecida como **Clemència Isaura**, nada en Galicia e finada en La Garriga en 1877, foi unha escritora galega residente en Cataluña.

Traxectoria
-----------

Naceu nun lugar indeterminado de Galicia en data descoñecida. Mudouse a Cataluña, vivindo en Barcelona e Xirona. Desenvolveu principalmente a súa obra literaria en catalán e foi unha das principais compositoras de mediados do século XIX. Gañou a súa primeira Flor Natural nos Xogos Florais de 1859 co alcume de *Clemència Isaura*.

As súas obras incluíronse en *Los trobadors nous* e *Los trobadors moderns*, dúas antoloxías poéticas da Renaixença. Participou tamén no *Calendari Català*. Publicou *Pembé-haré. Oriental* (1856) e *La desposada de Déu* (1862), en catalán, e *Horas crepusculares* (1865) e *La envidia y la caridad* (1872) en castelán.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrada dedicada a Isabel de Villamartín na GEC *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11926870
* WorldCat
* VIAF: 169335549
* BNE: XX1488624
* CANTIC: a10603025
* GEC: 0071071
* ISNI: 0000 0001 1829 0411
* LCCN: no2016158810

 |
**Jodi J. L. Rowley** é unha herpetóloga e conservacionista australiana.

Traxectoria
-----------

Rowley recibiu o seu diploma de bacharel en ciencias ambientais na Universidade de Nova Gales do Sur en Sydney, na Australia, e o seu PhD pola Universidade James Cook. A súa tese de doutoramento abordou o tema do declive dos anfíbios causado pola quitridiomicose. Despois de terminar o seu PhD, en 2006 ela mudouse a Camboxa para traballar para a Conservación Internacional como bióloga da vida salvaxe. Volveu para a Australia en 2008 e comezou a traballar no Museo Australiano. En 2016, foi nomeada curadora de Bioloxía de Conservación de Anfibios e Réptiles no Museo Australiano. O seu traballo actual envolve unha mestura de taxonomía e bioloxía da conservación. Xa realizou varias expedicións de pescuda en Australia e no Sueste Asiático.

Rowley é membro do Comité Científico de Especies Ameazadas de Nova Gales do Sur, da Autoridade Anfibia da Lista Vermella da UICN e do Comité de Dirección de AmphibiaWeb. Tamén é presidenta do grupo de expertos anfibios da Comisión de Supervivencia de Especies da UICN para o continente do sueste asiático.

Rowley foi unha das cofundadoras da aplicación FrogID e é a súa científica xefe. A aplicación usa a ciencia cidadá para recompilar datos sobre a distribución e a actividade das ras australianas, para informar tanto na investigación como na conservación. 

Rowley é a editora de Anfibia para Zootaxa.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Explorers Directory". Consultado o 22 de xuño de 2020.
2. ↑  "Profile: Dr. Jodi Rowley – Herpetologists' League". Arquivado dende o orixinal o 22 de xuño de 2020. Consultado o 22 de xuño de 2020.
3. ↑  "All Hail Our Amphibian Overlords and Ancestors – Jodi Rowley joins Real Scientists – Real Scientists". Arquivado dende o orixinal o 23 de xuño de 2020. Consultado o 22 de xuño de 2020.
4. ↑  "Jodi Rowley | School of Biological, Earth and Environmental Sciences". Consultado o 22 de xuño de 2020.
5. 1 2  Rowley, Jodi. "Dr Jodi Rowley". Consultado o 22 de xuño de 2020.
6. ↑  "Don’t foget to download FrogId". 28 de novembro de 2017. Consultado o 23 de xuño de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21390902
* WorldCat
* VIAF: 155154440097135341000
* LCCN: nb2020005326
* ORCID: 0000-0002-2011-9143
* Scopus: 20735114600
* SUDOC: 231736940

 |
***Dona Isabel a Católica ditando o seu testamento*** é posiblemente o cadro máis coñecido do pintor purista español Eduardo Rosales. Data do ano 1864, está executado ó óleo sobre lenzo e mide 400 centímetros de ancho por 290 cm de alto. Pertence ó Museo do Prado de Madrid, onde chegou tras ser adquirido polo Estado en 1865, para o Museo Nacional (Museo da Trindade), pero tras a disolución deste en 1872 pasou, xunto co resto dos seus fondos, ó Prado. Tras ser traspasado ó Museo de Arte Moderna (MAM), reincorporouse ó Prado en 1971 ó recibir as obras do século XIX que posuía o MAM tras a súa disolución. Está exposto ó público na sala 61B.

Esta pintura de historia representa o momento no que a raíña Isabel dita o seu testamento. Enmarcado dentro da pintura de historia academicista do período romántico, o certo é que é dun estilo máis realista que obras precedentes de Rosales. Investiu nela ano e medio de traballo e presentouna á Exposición Universal de París de 1867. Despois volveu a Roma, onde lle chegou un telegrama dos seus amigos, o paisaxista Martín Rico e Raimundo de Madrazo, dándolle a nova do éxito acadado polo seu cadro: primeira medalla de ouro para estranxeiros. Concedéronlle a Lexión de honra.

Como recoñecemento simbólico da súa relevancia, cabe dicir que foi a primeira obra que se colgou, en presenza do Ministro de Cultura, o director do Museo e o presidente do Real Padroado, da exposición *Mestres modernos.* *As coleccións do século XIX do Museo do Prado*, coa que en 2007 se inaugurou a ampliación de Moneo.

Notas
-----

1. ↑  Luis Suárez Fernández, *Análisis del testamento de Isabel la Católica*.
2. ↑  "Colgado el primer cuadro que se expondrá en la ampliación del Museo del Prado". Europa Press.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina *web* do Museo do Prado
**Joaquín Alonso Granados**, nado en Madrid cara a 1900 e finado en Guillarei (Tui) o 16 de agosto de 1936, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Monumento aos asasinados na Volta da Moura.
Oficial de Correos en Tui, despois foi oficial en Vigo. En 1930 foi trasladado ao Porriño, onde foi administrador de Correos. En 1932 foi elixido presidente da Agrupación Socialista do Porriño. Representou a Agrupación Socialista na reunión constitutiva do Comité de Izquierdas da Fronte Popular o 27 de xaneiro de 1936, do que foi elixido secretario. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado na Volta da Moura o 16 de agosto de 1936 con José Fernández Miniño. Foi separado definitivamente do servizo e dado de baixa no Corpo de Correos en febreiro de 1937.

Vida persoal
------------

Casou en Tui con Carmen Santolalla Iglesias en 1925, e foi pai de Fernanda, Joaquín e Manuel Alonso Santolalla. Carmen Santolalla exiliouse en Chile.

Notas
-----

1. ↑  *La Libertad*, 7-6-1930, p. 9.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-2-1937, p. 9.
3. ↑  *Galicia*, 29-4-1925, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paz Antón, Xosé Ramón (2007). *O Porriño 1936*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 124–126. ISBN 978-84-8341-157-5.

### Ligazóns externas

* 

* Joaquín Alonso Granados na páxina web *Nomes e Voces*.
**José Chao Falcón**, nado en San Vicente de Trigás (Mondoñedo) o 21 de agosto de 1928 e finado no mesmo concello o 30 de decembro de 1986, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou no Seminario de Mondoñedo en setembro do 1940. Cursou Latín e Humanidades no curso 1941-42. Abandonou os estudos por enfermidade en febreiro de 1943. Fíxose mestre e foi profesor de EXB no colexio público de Ferreira. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía de Pantón e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Pardo Arias** |  **Alcalde de Pantón** 1979 - 1986 | Sucesor:**José Manuel Ledo López** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-1-1987, p. 20.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Pantón

### Ligazóns externas

* A Familia Chao-Falcón, saga de seminaristas
**Esteban Andrés Suárez**, nado en Avilés o 27 de xuño de 1975, é un futbolista asturiano, que xoga na demarcación de gardameta.

Traxectoria
-----------

Formouse no equipo da súa localidade natal, o Real Avilés Industrial CF, tras un breve paso polo Navarro Club de Fútbol. Tras dúas campañas no club en Segunda División B fichou polo Real Oviedo en 1995, porén durante dous anos xogou no equipo filial antes de debutar co primeiro equipo o 19 de outubro de 1997 substituíndo ao expulsado Juan Luís Mora. A partir de entón foi titular indiscutíbel nas seguintes catro tempadas, perdéndose so doce encontros nos seus cinco anos en Oviedo.

Tras un ano no equipo ovetense en segunda división foi cedido a comezos da tempada 2002/03 ao Atlético de Madrid, porén pese a desprazar da titularidade a Germán Burgos o equipo madrileño non exerceu a opción de compra a final de tempada. Así quedou libre de contrato no verán de 2003 e comprometeuse co Sevilla FC.

En Sevilla foi o porteiro titular durante dúas tempadas, clasificándose o equipo os dous anos para disputar a Copa da UEFA. De cara á tempada 2005/06 o Sevilla ficha ao porteiro Andrés Palop que fixo que Esteban saíse do equipo e fichase polo Celta de Vigo.

No Celta tamén acadou a clasificación para a Copa da UEFA na súa primeira tempada, porén non contou con apenas oportunidades a causa do bo momento do porteiro titular, José Manuel Pinto, que gañou o Trofeo Zamora esa tempada. Ao ano seguinte seguiu sen xogar en Liga pero foi o gardameta titular na competición europea, onde o equipo acadou oitavos de final. Pese a este logro o ano rematou co descenso do equipo a Segunda División.

Na división de prata Esteban acadou a titularidade tralo traspaso de Pinto ao FC Barcelona. A final de tempada deixa o equipo e ficha polo UD Almería. No equipo andaluz tamén xoga un papel secundario ao ser o suplente de Diego Alves, militou no equipo ata 2014 sendo titular os últimos anos, no ascenso a Primeira División e un ano na máxima categoría.

Antes de rematar a tempada 2013/14 anunciou que o ano seguinte xogaría no Real Oviedo de Segunda División B.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "Esteban, al almería". *Eurosport* (en castelán). 2008-07-04. Consultado o 2022-09-03.
3. ↑  "Me quiero despedir dejando al Almería en primera división" Arquivado 14 de maio de 2014 en Wayback Machine. entrevista na web da UD Almería, 13 de maio de 2014 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q921882
* As: 298
* BDFutbol: 700
* FootballDatabase: 2828
* Soccerway: 3342
* Transfermarkt: 15974
* Worldfootball: esteban

 |
**Joana Amendoeira**, nada en Santarém o 30 de setembro de 1982, é unha fadista portuguesa.

Traxectoria
-----------

Pertence á nova xeración de intérpretes do fado xurdida e iniciada no século XXI. A súa primeira aparición destaca en público foi en 1994 na Grande Noite do Fado de Lisboa. En 1995 gañou o primeiro premio de interpretación feminina en Porto, e en 2004 acadou o Premio Revelación 2004 da Casa da Prensa. Inserida nun longo proceso de internacionalización do fado, xa actuou en diversos países de Europa, Asia e América.

Discografía
-----------

* *Olhos Garotos*
* *Aquela Rua*
* *Joana Amendoeira*
* *Joana Amendoeira ao vivo em Lisboa*
* *À Flor da Pele*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Joana Amendoeira
* Blog de Joana Amendoeira
* Joana Amendoeira no Myspace

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2554382
* WorldCat
* VIAF: 103584246
* BNF: 16195782b
* Discogs: 384313
* GND: 143462202
* ISNI: 0000 0001 1454 0452
* LCCN: no2009201642
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 85426
* SUDOC: 250690322

 |
**Jean-Jacques Mercier** foi un importante empresario suízo, vencellado á historia moderna da cidade de Lausana.

Nado nunha familia de curtidores establecida en Lausana desde 1740, Jean-Jacques Mercier foi o terceiro en levar ese nome logo de seu pai e de ser avó. Comezou a súa carreira no negocio familiar, pero foi mediante o matrimonio como conseguiu entrar no círculo das antigas familias de Lausana nun tempo en que a mestura de ambientes era algo infrecuente. Moi involucrado en política, foi concelleiro na súa cidade entre 1866 e 1879 e tomou parte na elaboración da constitución do cantón de Vaud.

Curtidor durante 43 anos, Jean-Jacques Mercier demostrou unha gran capacidade para as vendas e tamén para a produción: baixo a súa dirección, a curtidoría familiar que comezou en 1740 ampliouse ata converterse nunha das industrias insignia da rexión na segunda metade do século XIX.

Jean-Jacques Mercier comprendeu rapidamente a importancia dun mercado americano en auxe, e estableceuse aló, o que lle proporcionou uns beneficios considerables. Coa riqueza adquirida na curtidoría, puido diversificar a súa actividade e mergullarse noutro sector: o desenvolvemento urbano de Lausana, co que se converteu nun dos propietarios máis importantes da cidade.

Foi el o principal impulsor do metro que conectou a estación de Lausana co porto de Ouchy en 1877, aproveitouse da terra escavada durante a construción para encher o val do Flon, no corazón da cidade, e crear un enorme predio para novos edificios. Así puido construír rapidamente unha estación de tren e establecer un negocio de almacéns. En 1884, comprou o Castelo de Ouchy, propiedade do goberno e a antiga residencia de bispos da que só quedaba unha torre en ruínas. Tras volver urbanizar a propiedade, fixo que o arquitecto Francis Isoz transformase o castelo nun hotel.

En 1893, Jean-Jacques Mercier estaba ben asentado no sector inmobiliario e comprou a propiedade do número oito da rúa do Grand-Chêne. Unha vez máis chamou ao arquitecto Francis Isoz para deseñar un edificio que segue sendo hoxe en día un dos monumentos máis impresionantes da cidade: a Maison Mercier.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3166352
* WorldCat
* VIAF: 67548189
* CERL: cnp00610019
* GND: 129526371
* HDS: 030631

 |
**Europa Cinemas** é unha rede de distribución de cinema europea creada en 1992.

Historia
--------

A orixe da iniciativa está nun grupo de trinta empresas exhibidoras, e actualmente depende da Comisión Europea, especialmente do organismo *Creative Europe* e do programa *MEDIA*, así como do *Centre national du cinéma et de l'image animée* (CNC) do goberno francés. Está centrado na exhibición de filmes europeos e a súa rede abrangue máis de 1.100 salas (aproximadamente 3000 pantallas) en 43 países e 680 cidades distintas, que teñen que cumprir uns requisitos anuais específicos. A única sala galega adherida a este programa é a NUMAX de Santiago de Compostela. O seu obxectivo é promocionar e dar visibilidade ao cinema europeo, estando as redes de exhibición existentes en mans de distribuidoras maioritariamente norteamericanas.

A súa acción esténdese alén da Unión Europea, chegando aos Balcáns, Rusia e Turquía. Tamén realiza colaboracións con outras redes de distribución como a canadense Eurimages. Actualmente chega aos 78 millóns de espectadores anuais.

Notas
-----

1. ↑  "Presentation". *Europa Cinema* (en inglés). Consultado o 2018-03-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3060704
* WorldCat
* VIAF: 128418252
* GND: 1070688894

 |
**Jean-Louis Petit**, nado o 13 de marzo de 1674 e finado o 20 de abril de 1750, foi un cirurxián francés, recoñecido por ser o inventor do torniquete. Foi un entusiasta da anatomía e recibiu un certificado de mestre en cirurxía en París en 1700. Converteuse en membro da Real Academia de Ciencias francesa en 1715, e foi nomeado director da Real Academia Francesa de Cirurxía polo rei cando foi creada en 1731. Adquiriu gran notoriedade debido á súa habilidade e experiencia, grazas ós seus estudos de casos de hemorraxia, fístula lagrimal, a operación no freo do pene, o seu tratado sobre as doenzas óseas e sobre todo polo seu tratado xeral sobre as operacións cirúrxicas, no que traballou 12 anos e que foi terminado despois da súa morte por François-Dominique Lesné (1722—1800).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1361695
* WorldCat
* VIAF: 39403638
* BNCHL: 000217604
* BNE: XX1734233
* BNF: 120869319
* BRE: 3172148
* CERL: cnp00469883
* DeutscheBio: 123645816
* FAST: 168653
* GEC: 0050588
* GND: 123645816
* ISNI: 0000 0000 7973 7531
* LCCN: n86808574
* NKC: nlk20010090831
* NLG: 216293
* NTA: 250523566
* OL: OL1171802A
* PTBNP: 1377365
* SNAC: w69s1zvq
* SUDOC: 029191319
* Treccani: jean-louis-petit

 |
**José Ribas Montenegro**, nado en Vigo e finado en Donostia en 1948, foi un xornalista e poeta galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Federico Ribas Montenegro. Colaborou na *Revista Gallega* e *Galicia en Madrid*. Marchou a Buenos Aires e foi redactor de *Mundo Argentino* e *Correo de Galicia* de Buenos Aires. Retornou a Galicia en 1922, colaborou en *Galicia* e foi redactor xefe de *El Pueblo Gallego* até 1925. Despois pasou a ser redactor de *La Nación* de Madrid e colaborou co seu director Delgado Barreto en *Gracia y Justicia*; tamén colaborou en *La Esfera*. En 1936 estivo á fronte do Comité autonómico de Madrid para apoiar o Estatuto. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pillouno en Madrid, de onde logrou saír para pasar á zona franquista. Formou parte da redacción de *El Pensamineto Navarro*. Despois foi redactor de *La Voz de España* de Donostia, encargado da sección satirico-humorística "Tic-tac" que asinaba co pseudónimo **Aldakor**.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*,:10-12-1948, p. 4.
2. ↑  *Galicia. Diario de Vigo*, 25-7-1923, p. 1.
3. ↑  *El Compostelano*, 19-6-1936, p. 2

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **III**. Bibliófilos Gallegos. p. 179.