recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Elminster – The Making of a Mage*** é o primeiro libro da serie "Elminster" escrita por Ed Greenwood. Foi publicado en 1994.

Sinopse
-------

*Elminster – The Making of a Mage* abrangue dende o seu primeiro encontro coa maxia cando era un neno, ata os seus días como loitador rebelde, ata as súas noites como ladrón, e despois a súa vida despois de Mystra. É a primeira idea real de por que Elminster é "Elminster". Comeza cunha visión xeral da súa tráxica infancia, ata a súa vida aínda máis dura ao crecer tratando de ocultar quen é. Despois, como ladrón, colouse nun templo pechado de Mystra para profanalo. Está a piques de comezar cando é visto por un mago, pero logo salva a Dama dos misterios e dálle a oportunidade de matar ao mago que o ía matar.

Publicación
-----------

Ed Greenwood escribiu *Elminster: The Making of a Mage* como unha novela de tapa dura en só 16 días, e en 1994 a novela esgotou as súas 75.000 tiradas entre o Boxing Day e Noitevella.

Recensións
----------

* *White Wolf Inphobia* #54 (abril de 1995)
* *Backstab* #4

Notas
-----

1. ↑  Bethune, Brian. "Prophets without honour", *Maclean's* 115.35 (2 de setembro de 2002): 48.
2. ↑  "Backstab Magazine (French) Issue 04".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3051580
* BNE: XX4699413
* ISFDB: 6288

 |
**Enrique Rivera Rouco**, nado o 27 de xaneiro de 1938 e finado nos Chaos (As Pontes de García Rodríguez) o 18 de setembro de 2002, coñecido co sobrenome "**O cura dos Chaos**", foi un relixioso e historiador pontés, nomeado cronista oficial da vila en 1981.

Traxectoria
-----------

Placa na biblioteca municipal de As Pontes
Ingresou no seminario de Vilanova de Lourenzá o 1 de setembro de 1952, e tras un ano alí continuou os estudos en Mondoñedo. Foi ordenado sacerdote en 1963. O bispo Jacinto Argaya destinouno inicialmente as parroquias do Freixo e Somede, pasando posteriormente á parroquia de Lousada. Non chegou a ser párroco da parroquia principal da vila por decisión do bispado.

En 1976 publicouse o seu libro *Estudio sobre la historia de Puentes de García Rodríguez y su comarca*, no que recompilou datos históricos e etnográficos das Pontes, considerado o primeiro compendio escrito da historia do concello. O 4 de decembro de 1981 foi nomeado Cronista Oficial do Concello das Pontes por unanimidade no pleno do concello presidido polo alcalde Xaime Vilaboy Ramil, tras unha proposta previa do Partido Galeguista das Pontes.

Obra
----

Ademais do seu libro de 1976, colaborou coa publicación *Estudios Mindonienses*, así como en varios artigos do xornal local *A Nova Unión*, publicacións das revistas locais das Festas do Carme e en varios artigos do xornal *La Voz de Galicia*.

### Libros

* Rivera Rouco, Enrique (1976). *Estudio sobre la historia de Puentes de García Rodríguez y su comarca* (en castelán). ISBN 978-8440016478.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López Ferro, José María (2008). "O cura dos Chaos" (PDF). *Hume Historia* (Asociación de Estudos Históricos e Sociais "Hume") (1): 1–14. ISSN 1888-6183. OCLC 436448599.
* López Ferro, José María (2012). "Na lembranza de D. Enrique Rivera Rouco, "O cura dos Chaos", cronista oficial do Concello de As Pontes de García Rodríguez" (PDF). *Hume Historia* (Asociación de Estudos Históricos e Sociais "Hume") (5): 9–15. ISSN 1888-6183. OCLC 436448599.
* López Ferro, Jose María (2014). *Don Enrique Rivera Rouco, a súa vida e a súa obra*. Concello das Pontes.

### Ligazóns externas

* Arias, Cristina (7 de novembro de 2013). "Enrique Rivera Rouco, o gardián da cultura pontesa". *El Progreso*.
**Enrique Oviedo Blanco**, coñecido como **Chapa**, nado nas Médulas (Carucedo) en 1910 e finado en Priaranza o 27 de novembro de 1950, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Activista socialista das Médulas (Carucedo), foi mobilizado no exército rebelde do que desertou para incorporarse ao exército republicano. Foi detido en Pamplona cando intentaba cruzar a Francia e en marzo de 1940 fuxiu da cadea de San Marcos (León) e entrou no grupo de Manuel Álvarez Arias "Bailarín". No verán de 1940 formou parte dun grupo que intentou chegar a Portugal e tivo que regresar a León. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo. En outubro de 1944 foi responsable xunto con Evaristo González Pérez "Rocesvinto" dunha das catro unidades que compuñan a Primeira Agrupación da Federación que tiña como área de actuación o este e sueste da estrada Ponferrada-Orense. Logo do congreso de reunificación da Federación en 1946, abandonou a zona de Casaio con Marcelino Fernández Villanueva e pasou á área da Cabrera nun grupo comandado por Manuel Girón Bazán. Rexeitando instrucións comunistas, non se integrou no Exército Guerrilleiro de Galicia.

O 24 de febreiro de 1949 estaba coa súa parella Asunción Macías Fernández "Pandereta", Silverio Yebra Granja, Francisco Martínez López, Alfonso Rodríguez López, Antonio López Núñez, Bernardo Álvarez Trabajo e Enrique Orozco nun grupo que tivo unha reunión cun oficial de enlace de Berlanga del Bierzo. Traizoados por Enrique Orozco, os guerrilleiros caeron nunha emboscada da Garda Civil en Vega de Espinareda na que foron asasinados Enrique Orozco e Alfonso Rodríguez López. Na primavera de 1950 Enrique Oviedo retirouse coa súa parella Asunción Macías á aldea natal dela en Paradela de Mices (Priaranza), para preparar a súa saída de España. Denunciados, o 27 de novembro de 1950, o seu refuxio foi rodeado pola Garda Civil. Crendo inútil toda resistencia, Enrique disparoulle á súa compañeira antes de suicidarse.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* OVIEDO BLANCO, Enrique «O CHAPA»

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra Arquivado 09 de novembro de 2013 en Wayback Machine. *(en francés)*
Falar
Enténdese como **falar** o uso particular e individual que fai un falante dunha lingua. Desde esta perspectiva, como acto individual, oponse á lingua, que é social.

Concepto
--------

En lingüística, coñécese como **fala** á selección asociativa entre imaxes acústicas e conceptos que ten acuñados un falante no seu cerebro e o acto voluntario de fono-articulación que se levará a cabo para iniciar o percorrido da lingua.

*Fala*: materialización individual dos pensamentos dunha persoa, sirvíndose do modelo ou sistema que facilita a lingua. É a actualización aquí e agora dos fonemas da lingua por un falante.

**Fala** ou **Idiolecto**, defínese coma a conduta lingüística dun falante individual, polo tanto, é o acto de emitir unha mensaxe baseado no coñecemento e experiencias de cada individuo, de acordo co seu estilo persoal.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Acto de fala
* Comunicación oral

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q52946
* AAT: 300055195
* BNCF: 11981
* BNF: 11948542x
* EBID: ID
* GND: 4116580-9
* JSTOR: speech
* LCCN: sh85126460
* NKC: ph117285
* PSH: 6648

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D013060
* MeSH: F01.145.209.908.677

 |
Unha vasilla de barro desenterrada en Vinča, atopada a unha profundidade de 8,5 m.
A **escritura Vinča**, tamén chamada *alfabeto Vinča* ou *Escritura europea antiga*, é o nome dado a un tipo de marcas atopadas nunha serie de artefactos prehistóricos achados no sueste de Europa. Algúns consideran as marcas como un sistema de escritura, atribuíbel á cultura de Vinča, que habitou a rexión cara a 6000-4000 a. C.
Outros dubidan que as marcas representen unha escritura, citando a brevidade das inscricións atopadas e o escaso de símbolos repetidos.

Descubrimento das inscricións
-----------------------------

Amuleto de arxila, unha das táboas de Tărtăria atopadas preto de Tărtăria, Romanía, e datadas cara ao 4500 a. C.
En 1875, as escavacións arqueolóxicas de Zsófia Torma (1840–1899) en Turdaş (Tordos), preto de Orăştie en Transilvania (actual Romanía), descubriron un grupo de obxectos con inscricións de símbolos descoñecidos. Obxectos similares atopáronse durante as escavacións de 1908 en Vinča, un suburbio da cidade serbia de Belgrado, a 120 km de Tordos. Máis tarde, apareceron obxectos en Banjica, tamén en Belgrado. 
A cultura foi chamada cultura Vincha-Tordos, e as inscricións, **escritura Vincha-Tordos.**

O descubrimento das táboas de Tărtăria en Romanía por Nicolae Vlassa en 1961 impulsou o debate. Vlassa considerou as inscricións como pictogramas, e a datación por carbono dos obxectos cara ao 4000 a. C. convertíao no primeiro sistema de escritura.

Como dato, apareceron moitos máis fragmentos con inscricións similares en varias escavacións arqueolóxicas, principalmente en Grecia (Táboa de Dispilio), Bulgaria (Táboas de Gradeshnitsa), Macedonia do Norte, Romanía (Táboas de Tărtăria), leste de Hungría, Moldova, sur de Ucraína e outros lugares da antiga Iugoslavia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gimbutas, Marija: The Gods and Goddesses of Old Europe 7000 - 3500 BC, Mythos, Legends and Cult Images. 1974.
* Griffen, Toby D.: *Deciphering the Vinca Script.* , 2005.
* Pešić, Radivoje: *The Vincha Script.* ISBN 86-7540-006-3.
* Pešić, Radivoje: "On the Scent of Slavic Autochthony in the Balkans", en *Macedonian Review* 19, n.º 2-3 (115-116). 1989.
* Winn, Milton McChesney: *The signs of the Vinča Culture* : an internal analysis : their role, chronology and independence from Mesopotamia. 1973.
* Winn, Shan M. M.: Pre-writing in Southeastern Europe: the sign system of the Vinča culture, ca. 4000 BC. 1981.

### Ligazóns externas

* Arxiv.org (The Number System of the Old European Script - Eric Lewin Altschuler).
* OmniGlot.com (símbolos vincha).
* Prehistory.it (The Old European Script: Further evidence - Shan M. M. Winn)
* Proel.org (artigo sobre a escritura tartaria).

### Outros artigos

* Escritura.
* Táboas de Gradeshnitsa.
Escrituras paleohispánicas.
Unha proposta de signario ibérico suroriental. Adaptado de Correa 2004. En vermello os signos de identificación discutíbel.
Cara A do chumbo de La Bastida de las Alcusas (Mogente).
A **escritura ibérica suroriental** (tamén coñecida como **meridional**) é unha escritura paleohispánica moi similar, tanto pola forma dos signos como polo valor que estes representan, á escritura tartesa, que podería ser o seu antecedente.

Historia e características
--------------------------

As inscricións que usan a escritura ibérica suroriental expresan lingua ibérica, como tamén o fan as inscricións que usan a escritura ibérica nororiental, pero o valor da maioría de signos destas escrituras non coincide en absoluto, aínda que o repertorio de signos é similar. Sobre a orixe das escrituras paleohispánicas non hai consenso: para algúns investigadores a súa orixe esta directa e unicamente vinculado ao alfabeto fenicio, mentres que para outros na súa creación tamén influiría o alfabeto grego.

Como o resto de escrituras paleohispánicas, esta escritura presenta signos con valor silábico, para as oclusivas, e signos con valor alfabético, para o resto de consoantes e vogais. A partir do punto de vista da clasificación dos sistemas de escritura non é nin un alfabeto nin un silabario, senón unha escritura mixta que se identifica normalmente como semisilabario. A diferenza das inscricións en escritura tartesa, as inscricións en escritura suroriental non presentan o fenómeno da redundancia vocálica dos signos silábicos. O seu desciframento aínda non se pode dar por fechado, posto que aínda hai signos sobre os que non hai consenso entre os diferentes investigadores que fixeron propostas concretas.

A escritura ibérica suroriental escríbese moi maioritariamente de dereita a esquerda e o seu ámbito de uso é o cuadrante suroriental da Península Ibérica: Andalucía oriental, Rexión de Murcia e as provincias de Albacete, Alacant e Valencia. As inscricións surorientais aparecen sobre soportes moi variados (moedas de prata e bronce, louza de prata e cerámica, plaquiñas de chumbo, pedras etc.), pero non superan o medio centenar, entre as máis salientadas atópanse o chumbo de Gador (Almería) e o chumbo da Bastida de les Alcusas (Mogente, Valencia). Os contextos arqueolóxicos máis antigos das inscricións que usan esta escritura son do século -IV, mentres que os máis modernos son do século -II.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Correa, José Antonio (2004): «Los semisilabarios ibéricos: algunas cuestiones», *ELEA* 4, pp. 75–98.
* Hoz, Javier de (1989): «El desarrollo de la escritura y las lenguas de la zona meridional», *Tartessos*, pp. 523–587.
* Rodríguez Ramos, Jesús (2002): «La escritura ibérica meridional», *Zephyrus* 55, pp. 231–245.
* Untermann, Jürgen (1990): *Monumenta Linguarum Hispanicarum. III Die iberischen Inschriften aus Spanien*, Wiesbaden.
* Velaza, Javier (1996): *Epigrafía y lengua ibéricas*, Barcelona.

### Ligazóns externas

* La escritura íbera meridional - Jesús Rodríguez Ramos *(en castelán)*
Escultura do altar da catedral de Amiens (século XV).
A **escultura gótica** naceu coa arquitectura gótica, a elevación dos piares fixo que o capitel perdese a súa importancia como soporte de temas iconográficos esculpidos, a escultura atopou o seu lugar no exterior das catedrais e igrexas, coa excepción do altar e unha decoración vexetal e xeométrica en moitas partes do interior; evolucionando desde o naturalismo de cariz clasicista do século XIII a unhas figuras realistas e expresivas que parece que se moven e procuran un perfil en ese, chegando no século XV a un patetismo acentuado que se transluce no pregado agudo das roupas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Escultura gótica*** |

### Outros artigos

* Escultura gótica en Galicia

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1277524
* BNCF: 19241
* BNE: XX530004
* BNF: 11940543b
* LCCN: sh85119086

 |
O **esencialismo** é un termo que engloba as doutrinas ocupadas en describir a esencia —o que fai que un ser sexa o que é— por oposición ás continxencias —o que é accidental, cuxa ausencia non cuestiona a natureza deste ser—, a condición ou a identidade do obxecto ou individuo. O esencialismo foi controvertido dende os seus comezos. Tanto Sócrates como Platón xa cuestionaron a noción ó suxerir, no Parménides, que se aceptamos a idea de que cada cousa ou acción participa dunha esencia, entón tamén debemos aceptar a "existencia de esencias separadas" para os seus compoñentes. O papel e valor real do esencialismo na bioloxía aínda é un tema de debate. En socioloxía, o esencialismo serviu a miúdo como base para lexitimar diferenzas discriminatorias entre os seres humanos alegando á súa esencia, tales son os casos de homofobia, racismo, misoxinia, misandria e segregacionismo en xeral. En xeral, as diferentes teorías esencialistas definen a un grupo a través dun pequeno set de propiedades fixas ignorando o resto de condicións baixo as cales emerxe a súa identidade.

Esencialismo en bioloxía
------------------------

Para os biólogos, o esencialismo é unha concepción segundo a cal diversas especies animais e vexetais difiren entre si por esencia, o que implica o recoñecemento de descontinuidades na natureza. Esta concepción oponse ao nominalismo, segundo o cal só os individuos e as poboacións de individuos existen, considerando que as categorías son só unhas abstraccións construídas polo ser humano no seo dun vasto continuum de formas na natureza.

Notas
-----

1. ↑  "Plato's Parmenides".
2. ↑  "Gender and Psychological Essentialism". PMID 3082140.
3. ↑  Katharine T. Bartlett, Angela Harris. "Essentialism". Arquivado dende o orixinal o 18 de marzo de 2018. Consultado o 30 de maio de 2018.
4. ↑  Elizabeth Boskey. "What is gender essentialism?".
5. ↑  "Feminismo sí, esencialismo no". Arquivado dende o orixinal o 22 de setembro de 2018. Consultado o 30 de maio de 2018.
6. ↑  "Essentialism".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q391156
* BNCF: 29457
* BNF: 119694727
* EBID: ID
* GEC: 0106087
* JSTOR: essentialism
* LCCN: sh85044919
* MAG: 153683151

 |
**Fermín Martínez Cobo**, nado en Santa María de Cayón (Cantabria) o 7 de xullo de 1936, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro.

Traxectoria
-----------

Na tempada 1961–62 debutou en Primeira División co Real Oviedo, participando en 9 partidos.

Na tempada 1962–63 formou parte do equipo do Real Madrid CF, conquerindo o título de Liga desa campaña. Fermín era o terceiro porteiro, despois de José Vicente Train e José Araquistain Arrieta. Non participou en ningún partido.

Na tempada 1963–64 fichou polo Pontevedra CF, recentemente ascendido, participando en 13 partidos (un menos que Javier Gato), comezando sendo o porteiro titular nas primeiras xornadas. Esa campaña o club galego descendeu a Segunda División.

Na tempada 1968–69 foi o porteiro do Rayo Vallecano, en Segunda División, firmando 3 encontros.

Palmarés
--------

Real Madrid
* Liga de España: 1962–63

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Pontevedra CF – 1963–64 (Debut en Primeira División) |
| --- |
| 
* 1 Gato
* 2 Calleja
* 3 Cholo
* 4 Batalla
* 5 Azcueta
* 6 Vallejo
* 7 Recalde
* 8 José Jorge
* 9 Martín-Esperanza
* 10 Ribada
* 11 Iglesias
* 12 Fermín
* 13 Ceresuela
* 14 Pastor
* 15 Marcaida
* 16 Deza
* 17 Múgica
* 18 Sosa
* 19 Carlos
* Adestrador: Rafa

 |
O **Estatuto de Autonomía de Castela-A Mancha** é a norma institucional básica da Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha (España). O Estatuto de autonomía regula os órganos de autogoberno desta rexión, chamados de forma xenérica como Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha.

A Lei Orgánica 9/1982 de 10 de agosto do Estatuto de Autonomía de Castela-A Mancha foi aprobada polas Cortes Xerais e sancionada polo rei Xoán Carlos I e o presidente do Goberno Leopoldo Calvo Sotelo no Palacio de Marivent (Palma) o 10 de agosto de 1982.

Reformas
--------

foi reformado en tres ocasións: en 1991, 1994 e 1997 para aumentar as competencias autonómicas e as atribucións do Presidente da Xunta e comprende 54 artigos, organizados en 6 títulos, ademais das disposicións adicionais, transitorias, derogatorias e final.

### Proposta de reforma de 2007-2008

O 29 de xaneiro de 2007, o Pleno das Cortes rexionais de Castela-A Mancha aprobou por unanimidade a reforma do Estatuto de Autonomía de Castela-A Mancha. O texto está composto por 170 artigos cos que a Comunidade Autónoma expresa as súas ansias de autogoberno e que inclúe un novo modelo de financiamento e a caducidade, en 2015, do transvasamento Texo-Segura. O 1 de febreiro foi levado a trámite ao Congreso dos Deputados, onde foi defendido polo portavoz do Grupo Socialista nas Cortes rexionais, José Molina, e o deputado autonómico do PP Leandro Esteban.

O 14 de outubro do mesmo ano, o Congreso dos Deputados aprobou o primeiro trámite para a tramitación da reforma por 315 votos a favor, 3 en contra e ningunha abstención.

Notas
-----

1. ↑  "elmundo.es - As Cortes de Castela-A Mancha aproban a reforma do Estatuto". Consultado o 13 de febreiro de 2008.
2. ↑  "elmundo.es - Barreda retirará o estatuto de Castela-A Mancha se se 'devalúa' no Congreso". Consultado o 14 de outubro de 2008.
3. ↑  "elpais.com - Dous deputados do PP rompen a disciplina de voto polo Estatuto de Castela-A Mancha". Consultado o 14 de outubro de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O Estatuto de Autonomía no sitio web do Instituto Cervantes *(en castelán)*
* Proposta de reforma do Estatuto presentada en 2008 *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3330311
* BOE: BOE-A-1982-20820

 |
Estanque no Golden Gate Park de San Francisco
Un **estanque** é unha extensión de auga con pouco fluxo que se forma nun curso de auga ou creado artificialmente para prover de auga, criar peixes ou con fins ornamentais.

Características
---------------

Os estanques forman parte do dominio público, se son de auga salgada e comunican co mar. Os estanques particulares están sometidos ás leis xerais da propiedade e da salubridade pública, e pertencen ao dono do chan que cobren. Os peixes son un accesorio dos estanques e constitúen bens mobles por disposición legal.

Actualmente unha das principais utilidades dos estanques reside na cría e multiplicación de peixes.

Galería
-------

* 
* 
*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alberca
* Corpo de auga.
* Biopiscina

### Ligazóns externas

* **Foro Del Estanque**
* **Foro ElEstanque.com**
* Imaxes e comentarios dun estanque de xardín ao longo do ano *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q119947530
* BNF: 11961397c

 |
**Euphoria** é unha linguaxe interpretada desenvolta por Robert Craig como tese doutoral, e logo comercializado pola firma RDS (Rapid Deployment Software). O seu nome provén das iniciais de End "*User Programming with Hierarchical Objects for Robust Interpreted Applications*". Ofrece unha gran flexibilidade para manexo de datos (aloxamento dinámico), e aplicacións robustas que corren baixo tres plataformas: DOS 32 bits, Windows 32 bits, e Linux/BSD.

Características
---------------

É unha linguaxe estruturada, imperativa, simple e potente, nacida en 1993 e que, comparada con outras linguaxes interpretadas, ofrece bastante maior velocidade de execución, principalmente en contornas de texto. Aínda que non é orientada a obxecto a súa flexibilidade no manexo de datos, rendemento e sinxeleza, convérteno nunha opción moi atractiva para desenvolvementos nas plataformas máis utilizadas de 32 bits.

En canto á programación en contornas gráficas, o intérprete ofrece unha gama talvez algo limitada de instrucións, pero mellórase grandemente co uso de bibliotecas externas e unha contorna de desenvolvemento IDE/RAD externo dispoñible de forma gratuíta.

Tamén existe un tradutor gratuíto de Euphoria a C que permite compilar o código Euphoria con diferentes compiladores C dispoñibles en DOS, Windows e Linux/BSD, co cal a súa velocidade de execución pódese incrementar ao máximo.

### Actualidade

Actualmente atópase en experimentación un sistema de multitarea implementado dentro do mesmo intérprete. Tamén está dispoñible o código fonte dun intérprete Euphoria escrito completamente en linguaxe Euphoria. Actualmente Euphoria é "Open Source", realízanse desenvolvementos cooperativos e disponse dunha gran cantidade de funcións e bibliotecas co seu código fonte accesible de forma gratuíta.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da linguaxe Euphoria *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Linguaxes de programación |
| --- |
| Baixo nivel | 

|  |  |
| --- | --- |
| Primeira xeración | Código máquina |
| Segunda xeración | Assembly |

 |
| Alto nivel | 

|  |  |
| --- | --- |
| Terceira xeración | 
* A+
* ABC
* Algol
* B
* BASIC
* C
* C++
* C#
* COBOL
* CPL
* D
* E
* Fortran
* Go
* Java
* JavaScript
* Lisp
* Objective-C
* PL/1
* Pascal
* Smalltalk
* Visual Basic .NET

 |
| Cuarta xeración | 
* Clarion
* Clipper
* Clojure
* Common Lisp
* Erlang
* GNU Octave
* Haskell
* Lisp
* Lua
* Julia
* Perl
* PHP
* Prolog
* Python
* R
* Ruby
* Rust
* S
* Scilab
* Stata
* SQL

 |
| Quinta xeración | 
* Mercury
* OPS5
* Prolog

 |

 |
| 
* Ambiente de desenvolvemento
* Metaprogramación
* Programación a nivel funcional
* Programación estruturada
* Programación non estruturada
* Programación imperativa
* Programación modular
* Programación multidimensional
* Orientación a obxectos

 |
A **Comunidade Europea da Enerxía Atómica** (**EURATOM**) creouse en Roma coa sinatura do Tratado da Comunidade Europea da Enerxía Atómica, o 25 de marzo de 1957, asinada xunto co tratado que daba orixe á Comunidade Económica Europea (CEE).

Establécese como obxectivo o desenvolvemento dunha industria propia nuclear europea mediante a creación dun mercado común de equipamento e materiais nucleares, así como o establecemento dunhas normas básicas en materia de seguridade e protección da poboación.

O tratado, que foi firmado polos seis países fundadores da CECA e da CEE (Bélxica, Francia, Alemaña, Italia, Luxemburgo e os Países Baixos), entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1958.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8919
* WorldCat
* VIAF: 157766067
* BNF: 11875188v
* CiNii: DA07451154
* EBID: ID
* GEC: 0019187
* GND: 1084-4
* ISNI: 0000 0001 2370 0446
* LCCN: n79116004
* MAG: 818668190
* NDL: 00773534
* NKC: ko2002101511
* NLG: 117523
* SUDOC: 032091656

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Et cetera.

| «Et Cetera» |
| --- |
|  |
| sinxelo de Sinéad Mulvey e Black Daisy |
| Lanzamento | 1 de maio de 2009 |
| Formato | {{{formato}}} |
| Gravada | 2008 |
| Xénero musical | Pop e rock |
| Lingua(s) | {{{lingua}}} |
| Duración | 2:59 |
| Discográfica | Sony BMG |
| Produtor(es) | Marten Eriksson |
| Escritor(es) | Niall MooneyDaniele MorettiJonas Gladnikoff,Christina Schilling |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

"**Et Cetera**" é unha canción da cantante irlandesa Sinéad Mulvey e do grupo de rock Black Daisy, coa que representaron a Irlanda no Festival de Eurovisión 2009, celebrado en Moscova, Rusia.

Black Daisy con Sinéad Mulvey interpretando "Et Cetera" en Londres o 17 de abril de 2009.
A canción participou na segunda semifinal do Festival, celebrada o 14 de maio de 2009, acadando 52 puntos. Malia iso, ficou na onceava posición e non se clasificou para a final. Porén, a canción chegou á sexta posición nas listas de vendas de Irlanda.

Pistas de reprodución
---------------------

1. "Et Cetera" - 2:59
2. "Et Cetera" (Extravaganza Mix) - 3:31
3. "Et Cetera" (Instrumental) - 3:00
**Eva Vilaverde Pego**, nada en Moraña en 1977, é unha política galega do BNG.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Ciencias Políticas e da Administración Pública, coa especialidade en Administración Pública, pola Universidade de Santiago de Compostela (2001). Traballou como asistente técnica da Consellería do Medio Rural. Desde 2006 exerceu como administrativa na CIG e impartiu cursos de formación do FORGA. É responsable local do BNG en Moraña. Foi membro da Executiva do BNG até 2016 e dende 2017 forma parte de novo da Executiva, como Coordinadora de Acción Municipal. Dende 2011 a 2019 foi concelleira do BNG en Moraña e deputada provincial.

No ano 2019 abandona o concello de Moraña e a deputación provincial e preséntase como número 3 polo BNG ás Eleccións municipais do 2019 no concello de Pontevedra nas que sae elixida.

Na actualidade exerce o cargo de concelleira delegada de Protección Cidadá e Sostemento dos Espazos Públicos Urbanos.

Notas
-----

1. ↑  "O BNG crea unha coordinadora de política local coa vista posta nas municipais" (en castelán). 3 de abril de 2017. Consultado o 13 de xullo de 2020.
2. ↑  "Executiva Nacional". *BNG - Bloque Nacionalista Galego* (en castelán). Consultado o 13 de xullo de 2020.
3. ↑  "Lores presenta la candidatura del BNG para "seguir gobernando" en Pontevedra". *www.elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 2021-05-26.
4. ↑  "Proposta da alcaldía relativa á delegación de competencias da Xunta de Goberno Local nos concelleiros e directores xerais" (PDF).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Currículo na Deputación de Pontevedra Arquivado 28 de novembro de 2016 en Wayback Machine.
Losada en 2012.
**Cristina Losada Fernández**, nada en Vigo en 1954, é unha xornalista, escritora e política galega.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato en Vigo e licenciouse en Ciencias Políticas e Socioloxía na Universidade Complutense de Madrid, onde militou na Liga Comunista Revolucionaria entre 1972 e 1977. Foi documentalista e redactora do diario *Pueblo*, tradutora e redactora da axencia Colpisa e colaborou en esRadio, COPE, Onda Cero e TVG. É columnista de Libertad Digital, editora do blog Heterodoxias.net e coautora do programa El Búho. Tamén é membro do consello de administración de Telemadrid e presidenta da Asociación Vigueses pola Liberdade. Foi candidata de Cidadáns á presidencia da Xunta nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016.

Notas
-----

1. ↑  Cristina Losada será a candidata de C's á Xunta ao non lograr os seus opoñentes os avais para ir a primarias

Obras
-----

* *Morfina roja*, 2008.
* *Un sombrero cargado de nieve*, 2016.

### Obras colectivas

* *Por qué dejé de ser de izquierdas*, 2008.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cristina Losada Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha en Libertad Digital
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Froilán (homónimos).
Estatua de San Froilán na Catedral de Lugo.
**Froilán** é un nome propio masculino de orixe xermana na súa variante en galega. Provén do xermano antigo *Froilanen*, acusativo de *Froila*, do gótico *fraujis* («amo, señor»), de onde deriva *froi*, xunto ao diminutivo *ila*, polo que significa «pequeno señor».

Onomástica
----------

5 de outubro: San Froilán, relixioso galego, patrón de Lugo e bispo de León. Nesas datas son tamén as Festas de San Froilán de Lugo.

O nome en Galicia
-----------------

Nome galego usado no antigo Reino de Galicia, pasou de aí ao castelán. Actualmente[*cando?*] só 41 homes levan o nome en Galicia, curiosamente só 20 en Lugo (malia ser o patrón) e ningún na provincia de Ourense. En España abunda especialmente en León, con 165 varóns que levan o nome[1].

Variantes
---------

* Feminino: Froilana.

| Variantes noutras linguas |
| --- |
| Castelán | Froilán |
| Catalán | Froilà |
| Checo | Froilan |
| Éuscaro | Purlan |
| Francés | Froilan |
| Galego | Froilán, Froilano |
| Portugués | Froilano, Froilão |

Notas
-----

1. ↑  Datos do Instituto Nacional de Estadística -

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Froilán (santo)
* Lista de nomes masculinos en galego

### Bibliografía

* Montes Vicente, José María (2001). *El libro de los Santos*. Alianza, Madrid. ISBN 84-206-7203-3.
* Tibón, Gutierre (1994). *Diccionario etimológico comparado de nombres propios de persona*. Fondo de Cultura Económica, México. ISBN 968-16-2284-7.
* Yáñez Solana, Manuel (1995). *El gran libro de los Nombres*. M. E. Editores, Madrid. ISBN 84-495-0232-2.
Capas da atmosfera; troposfera e tropopausa, estratosfera e estratopausa, mesosfera, mesopausa e termosfera
A capa gasosa que rodea ao planeta Terra divídese teoricamente en varias capas concéntricas sucesivas: troposfera, tropopausa, estratosfera, **estratopausa**, mesosfera e termosfera.

A **estratopausa** é a capa de transición que está situada entre a mesosfera e estratosfera. A maior parte do ozono da atmosfera sitúase en torno aos 22 quilómetros por riba da superficie da Terra, na rexión próxima á estratopausa, na parte superior da estratosfera.

A estratosfera ten como límite superior a estratopausa, onde está o punto de inflexión da temperatura, a súa temperatura mantense ó redor de 0 °C case constantemente.

A 30 quilómetros dentro da estratosfera, está a capa de ozono da cal depende a vida na Terra; máis enriba está a rexión quente que termina na estratopausa a uns 50 km de altitude. Os movementos do aire nesta rexión son case na súa totalidade horizontais, obedecendo aos ventos da estratosfera.

| * v
* c
* e
Atmosfera terrestre |
| --- |
| 
* Troposfera
* Estratosfera
* Mesosfera
* Termosfera
* Exosfera

 |
| 
* Tropopausa
* Estratopausa
* Mesopausa
* Termopausa / Exobase

 |
| 
* Capa de ozono
* Turbopausa
* Ionosfera
* Cinto de Van Allen
* Magnetosfera

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205397
* EBID: ID
* GEC: 0106706
* JSTOR: stratopause
* MAG: 138082160
* UAT: 1639

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Estrutura xeral dunha enamina.
Unha **enamina**, en química orgánica, é un composto coa estrutura xeral R2C=CR-NR2.

A palabra "enamina" deriva do afixo *en* (usado como sufixo característico dos alquenos, indicando dobre enlace), e a raíz *amina*. Esta denominación pode compararse coa dun enol (*en* de alqueno + *ol* de alcohol). De feito, as enaminas poden considerarse como os análogos con nitróxeno dos enois.

Obtención
---------

As enaminas son o produto da reacción de condensación (con perda de H2O) dun aldehido ou cetona enolizables cunha amina secundaria. Polo contrario, se reaccionan con amoníaco ou aminas primarias o produto final sería unha imina. Na reacción, unha vez que se produce a adición da amina secundaria, a perda de auga ten lugar por abstracción do protón do carbono en α ao carbonilo.

R2CH-CHO + R'2NH \leftrightharpoons  R2C=CH-NR'2 + H2O
O equilibrio desprázase cara á enamina eliminando a H2O do medio por medio dunha destilación azeotrópica ou axentes deshidratantes.

Reactividade
------------

As enaminas poden actuar como nucleófilos, de forma similar a un enolato, por exemplo en reaccións de alquilación, en reaccións de tipo aldólico ou en adicións nucleófilas conxugadas. Nestes casos de aplicación en sínteses adoitan usarse aminas secundarias cíclicas, como por exemplo a pirrolidina, para formar a enamina a partir do aldehido ou cetona.

A enamina, nas iminas, tamén é a forma tautomérica minoritaria no equilibrio tautomérico que se establece imina-enamina, análogo ao ceto-enólico.

R2CH-CR=NR \leftrightharpoons  R2C=CR-NHR

Notas
-----

1. ↑  IUPAC Compendium of Chemical Terminology, Electronic version, .
2. ↑  Imines and Enamines | PharmaXChange.info
3. ↑  Clayden, Jonathan (2001). *Organic Chemistry*. Oxford, Oxfordshire: Oxford University Press. ISBN 0-19-850346-6.
4. ↑  Housecroft, C. E.; Sharpe, A. G. (2008). Inorganic Chemistry (3rd ed.). Prentice Hall. ISBN 978-0131755536.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q408018
* BRE: 1977638
* EBID: ID
* MAG: 2776378156
* NDL: 00561928

 |
**Emílio Garrastazu Médici**, nado en Bagé o 4 de decembro de 1905 e finado no Río de Xaneiro o 9 de outubro de 1985, foi un militar brasileiro, presidente do Brasil entre 1969 e 1974.

Traxectoria
-----------

Durante o seu goberno intensificouse a represión contra os opositores do réxime militar,[] mentres o goberno pasou a usar, pola primeira vez, intensas campañas publicitarias na televisión exaltando o país e o seu crecemento.

Unha conxuntura externa favorábel, coa dispoñibilidade de diñeiro para empréstitos, posibilitou a expansión de grandes obras, como a estrada Transamazónica e a Ponte Río-Niterói. Ademais, a conquista polo Brasil do trofeo Jules Rimet durante o Mundial de Fútbol Brasil 1970 tamén foi usada polo réxime como propaganda. No goberno Médici xurdiu a frase de propaganda *Brasil, Ameo ou deixeo* ("deixar" o país tiña un sentido literal de ir embora\*, mentres "amar" significaba non opoñerse ó réxime militar).[]

Ao deixar a presidencia, abandonou a vida política, pero manifestouse de forma contraria á amnistía declarada en 1979 polo presidente João Baptista Figueiredo (que fora xefe da Casa Militar durante o seu goberno).

| Presidente do Brasil |
| --- |
| *Segue a:* Artur da Costa e Silva | **Emílio Garrastazu Médici**(1969-1974) | *Precede a:* Ernesto Geisel |
| ARENA |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q299165
* WorldCat
* VIAF: 79424266
* Dodis: P47976
* EBID: ID
* FAST: 177626
* GND: 119429667
* ISNI: 0000 0001 1449 293X
* LCCN: n85261249
* Munzinger: 00000007902
* NTA: 075127164
* OL: OL5261516A
* SNAC: w69h351f
* SUDOC: 080123465
* WikiTree: Garrastazu\_Médici-1

 |
**Dalasýsla**| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| País |  Islandia |
| Rexión | Vesturland |
| Subdivisións | 1 municipio |
| Superficie | 2.078 km2 |
| Poboación | 714 hab. |
|

**Dalasýsla** é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado ao noroeste do país.

Xeografía
---------

O condado de Dalasýsla está situado ao noroeste de Islandia, na rexión de Vesturland. Limita cos condados de Strandasýsla ao leste, Mýrasýsla ao sur, Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla ao oeste, e Austur-Barðastrandarsýsla ao norte. O seu clima é frío, ao igual que o do resto do país. Este condado ten unha superficie de 2.078 quilómetros cadrados. O seu fuso horario é o Atlantic/Reykjavik, o mesmo que emprega o resto do país.

Demografía
----------

Nos seus 2.078 quilómetros cadrados de extensión residen un total de 714 habitantes, o que supón unha densidade de poboación de 0,3 habitantes por quilómetro cadrado.

### Municipios

O condado inclúese dentro da circunscrición de Norðvesturkjördæmi, e comprende un único municipio:

* Dalabyggð
	+ (Fellsstrandarhreppur)
	+ (Haukadalshreppur)
	+ (Hvammshreppur)
	+ (Laxárdalshreppur)
	+ (Skarðshreppur)
	+ (Suðurdalahreppur)
	+ (Hörðudalshreppur)
	+ (Miðdalahreppur)
	+ (Klofningshreppur)
	+ (Skarðsstrandarhreppur)

### Localidades

O condado de Dalasýsla está formado polas seguintes localidades:

| Cidade | Altitude (pés) | Poboación |
| --- | --- | --- |
| Búðardalur | 114 | 10 |
| Dagverðarnes | 9 | 5 |
| Hjarðarholt | 144 | 19 |
| Vammur | 193 | 16 |
| Sauðafell | 360 | 19 |
| Skarð | 308 | 14 |
| Snóksdolur | 413 | 19 |
| Staðarfell | 0 | 5 |
| Stadharholskirkja | 22 | 14 |
| Stóra-Vatnshorn | 652 | 19 |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q921840
* GeoNames: 3417816

 |
*Sansón e Dalila*, pintura de 1615 de Gerard van Honthorst.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Dalila** (en hebreo: *דְּלִילָה*, ‘[a que] debilitou’, ‘desarraigou’ ou ‘empobreceu’, da raíz *dal*, ‘débil’ ou ‘pobre’) era a «muller no val de Soreq» á que amou Sansón e que foi a súa perdición no bíblico *Libro dos Xuíces* (capítulo 16).

Os filisteos, inimigos de Israel, dirixíronse a Dalila para descubrir o segredo da forza de Sansón. Tres veces preguntou Dalila a Sansón o segredo da súa forza e tres veces el deulle unha resposta falsa. Á cuarta deulle a auténtica razón (que non cortaba o pelo en cumprimento dun voto a Deus) e Dalila traizoouno cos seus inimigos.

Algúns consideran que unha das falsas respostas dadas por Sansón (que a súa forza o abandonaría se o seu pelo non estaba entretecido nun tecido) é unha reminiscencia da arcana arte feminina do fiado, que tamén é inherente aos mitos de Penélope, Circe e Aracne.

«Soreq» só está especificamente identificado como un lugar na historia de Sansón. Xerome menciona un «Cafarsoreq» que estaba preto de Saraa. No Israel moderno hai un val de Soreq e mesmo un viñedo de Soreq (desde 1994-5). Con todo, «Soreq» é a vide en *Xénese* 49:11, *Isaías* 5:2 e *Xerome* 2:21. Sansón dedicárase desde o ventre da súa nai como nazireo, polo que tiña prohibido tocar o viño e cortar o pelo. Dalila pode ser unha «muller-vide» (compárese co mítico nome grego Enone), personificando as tentacións femininas da vida que traizoarían a súa dedicación nazirea.

John Milton presentouna como perdida e estúpida mais amablemente tentadora, moi parecida á súa versión de Eva, na súa obra de 1671 *Sansón Agonista*.

Referencias culturais
---------------------

* Dalila é a protagonista feminina da ópera de Camille Saint-Saëns *Samson et Dalila*. A obra, baseada na historia bíblica da sedución de Sansón por Dalila, é a única ópera do compositor que forma parte do repertorio estándar francés —algúns teatros doutros países prográmana habitualmente, especialmente o MET—, aínda que algunha vez se repoñan outras óperas súas como *La Princesse* jaune e *Henry VIII*.
* A compositora Regina Spektor creou unha canción chamada Samson na que fala desde a perspectiva de Dalila, e como as cousas foron malinterpretadas, deixándoa ver como vilá.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dalila*** |

### Outros artigos

* Sansón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q937827
* WorldCat
* VIAF: 70359989
* EBID: ID
* FAST: 153745
* GEC: 0021300
* LCCN: n85105275
* NKC: jo20191024424
* Orthodox Encyclopedia: 168648

 |
|  |
| --- |
|  |
| Filosofía grega |
| Presocráticos |
| Sofistas |
| Sócrates |
| Platón |
| Aristóteles |
| Epicureísmo |
| Estoicismo |
| Escepticismo |
| Cinismo |

O **escepticismo** (do grego:*Skeptomai* examinar con detalle) é unha posición de dúbida ou incredulidade referida a un asunto en concreto ou ao coñecemento en xeral.

### Escepticismo filosófico

Hai varias escolas de pensamento que se poden encadrar como escépticas, a primeira delas o Pirronismo, fundada por Pirrón de Élide que afirmaba a imposibilidade do coñecemento da natureza das cousas. Despois no período da nova academia platónica anterior ao século I adC, do que o máis egrexio representante é Carneades.

O escéptico interrógase a si mesmo, a vida, os deuses e detense aí, sen afirmar nada. O ideal de vida sería lograr a ''ataraxia'', a serenidade de ánimo, e vivir así sen crer en nada.

### Escepticismo científico

Actualmente un escéptico científico é alguén que non acepta certo tipo de afirmacións sen sometelas a unha investigación sistemática e científica. Seguindo a máxima de David Hume *"As afirmacións extraordinarias requiren probas extraordinarias"*, este proceso aplica rigorosamente o método científico e require que as teorías sexan falsábeis, é dicir, que se poidan contrastar para a súa aceptación ou refutación.

Algúns temas cuestionados polos escépticos científicos son as chamadas pseudociencias (tales como a homeopatía e a criptozooloxía), a plausibilidade do sobrenatural (pantasmas, poltergeists, anxos, deuses); crenzas como o Reiki, a existencia de telequinese, videncia, telepatía; ou temas como o Bigfoot, o monstro do lago Ness, ovnis, os círculos das colleitas, a astroloxía, o creacionismo, a radioestesia, as teorías da conspiración e outras afirmacións cuxa veracidade os escépticos ven improbábel en termos científicos.

Como resposta ao escepticismo científico, desde ámbitos pseudocientíficos e esotéricos acuñouse o termo pseudoescepticismo para referirse ao escepticismo, alegando que negan sen achegar probas e por considerar o termo pseudociencia como pexorativo. Con todo, a pesar de que a carga da proba non debería caer sobre o escéptico, cando estes presentaron obxeccións fundadas creáronse *ad hoc* novas hipóteses non demostradas, como son a memoria da auga para explicar as disolucións diluídas no caso da homeopatía ou as teorías da conspiración para explicar a falta de confirmación dos gobernos no caso da ufoloxía.

### Relixión

En relixión o escepticismo refírese á dúbida sobre principios relixiosos básicos. Isto pode referirse ao feito relixioso en xeral ou a aspectos concretos dunha relixión, como milagres ou aparicións.

Notas
-----

1. ↑  García Gual, Carlos, "Contra dogmáticos y pedantes" *El País* - *Babelia*, 2 xuño.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Acatalepsia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1395219
* BNCF: 19794
* BRE: 3623149
* EBID: ID
* GEC: 0180301
* GND: 4055225-1
* JSTOR: skepticism
* LCCN: sh85123125
* MAG: 18296254
* NDL: 00564549
* NKC: ph125573
* PSH: 2842

 |
A **cruz paté** ou **cruz patada** é aquela cruz cuxos brazos se estreitan ó chegar ó centro e se ensanchan nos extremos. O seu nomé provén de que os brazos deste tipo de cruz semellan patas. Existen moitos tipos de cruces paté.

A cruz paté asóciase cos cabaleiros templarios. «O 24 de abril de 1147, o papa Uxío III, papa concedeu ós templarios o dereito a levar permanentemente a cruz; cruz sinxela, pero ancorada ou paté, que simbolizaba o martirio de Cristo; de cor vermella, porque o vermello era o símbolo do sangue verquido por Cristo, pero tamén da vida. A cruz estaba colocada no seu manto sobre o ombreiro esquerdo, enriba do corazón.»

Posteriormente, foi utilizada polos cabaleiros teutónicos (o seu emblema era unha cruz paté negra sobre fondo branco) e máis tarde foi asociada a Prusia e ó Imperio alemán de 1871 a 1918. Os militares alemáns continuaron usando esta cruz despois de 1918. Unha versión da cruz de ferro é empregada polo exército alemán coma o seu símbolo e píntase en avións e vehículos militares.

Esta cruz tamén se coloca diante do nome dun bispo que emite o imprimatur ou en determinados mapas e sinala o lugar onde se atopa unha localización cristiá.

A cruz paté é emblemática da rexión xeográfica do Vexin, no noroeste de Francia, onde se atopa en numerosos marcos e cruces de monumentos.

Unha versión da Cruz Paté é empregada por Teletón, un evento benéfico de axuda a nenos tolleitos, nas Teletóns de Chile, o Perú e o Uruguai.

Algunhas variantes das cruces paté:

* Con brazos cóncavos, é a forma que posúe a cruz de ferro, a cal era empregada na súa variante de cor vermella polos cabaleiros templarios.
* Cunha pequena curva, chamada tamén cruz paté afinada ou cruz do templo.
* Con brazos triangulares que se pechan sobre si mesmos enchendo case o cadrado, chamada cruz paté cos brazos estendidos.
* Con brazos rematados en curva convexa, chamada cruz patada alisada e arredondeada.

Notas
-----

1. ↑  Demurger, Alain (1989). *Vie et mort de l'ordre du Temple (1120-1314)*. Éditions du Seuil. p. 79. ISBN 2-02-020815-6.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cruz paté***  |

### Outros artigos

* Cruz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q964444
* AAT: 300299852
* GND: 1142146448

 |
17 de maio de 1893, pintando por Christian Krohg.
Desfile dos scouts o 17 de maio de 2005
Desfile de nenos
Banda da Garda da Súa Maxestade
Desfile pasando polo Palacio Real
O **Día da Constitución de Noruega** conmemórase cada ano o 17 de maio en memoria da sinatura polos membros da Riksforsamlingen da Constitución de Noruega en Eidsvoll o 17 de maio de 1814. É a festa Nacional de Noruega e celébrana tamén os noruegueses residentes no estranxeiro.

Historia
--------

O Storting celebrou institucionalmente por primeira vez o 17 de maio en 1836 pero se estima que a primeira conmemoración que se celebrou foi en 1815 en Trondheim por iniciativa de Matthias Conrad Peterson, espontáneamente tamén se celebrou en Oslo para conmemorar o décimo aniversario en 1824, o que se viu como unha provocación para a familia real sueca e *Suecia* por canto o príncipe herdeiro Óscar estaba visitando a cidade e a celebración chegou a se prohibir formalmente. En 1828 prohibiuse expresamente celebrar o 17 de maio. En 1829 con motivo de aportar a Oslo o barco DS Constitutionen moitos cidadáns achegáronse espontanemente ó porto para recibilo como xeito de conmemorar a constitución, o gobernador sueco da cidade lanzou á cabalería contra a poboación. Desde 1844 a celebración realízase sen trabas.

O primeiro desfile oficial dos nenos das escolas, unhas das tradicións deste día, foi en 1870 en Oslo por iniciativa do escritor Bjørnstjerne Bjørnson, aínda que a idea fora da escola Peter Qvam que o ano anterior realizara un desfile con nenos. As nenas tiveron que agardar ata 1889. A partir do 17 de maio de 1906 a familia real norueguesa cumprimenta os raparigos cando pasan polo Palacio Real, costume que só se interrompeu en 1910 pola morte de Eduardo VII, pai da raíña Maud e en 1940-1945.

Tradicións actuais
------------------

O carácter da Festa Nacional de Noruega é moi diferente a como se celebra noutros países, non hai paradas militares e son os nenos e mozos levando bandeiras nacionais os que desfilan polas cidades norueguesas, ata o punto que popular se coñece tamén o día como *barnas dag*, día do neno, ademais da Constitución desde 1905 festéxase tamén á familia real. Ademais do himno nacional, *Ja, vi elsker dette landet* as bandas tocan este día o *Norge i rødt, hvitt og blått*, o himno real *Kongesangen* e algunhas outras cancións patrióticas, antigamente tamén a canción *Sønner av Norge*, pero hoxe apenas soa. Despois dos desfiles nas escolas organizan xogos para os nenos e nenas, onde tamén participan os pais. É costume que tanto os nenos dos desfiles como moita outra xente leve nese día *bunad* (traxes típicos baseados na roupa tradicional dos noruegueses). En cada concello existe un comité do 17 de maio (*17. mai-komitè*) que organiza as actividades relacionados coa festa nacional no municipio.

Os mozos de instituto (russ) teñen a súa propia celebración, levando puchas vermellas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q974845
* BNCF: 50867
* LCCN: sh2007000569

 |