recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Mercado (homónimos).

Mercado tradicional, Guatemala.
Mercado en Singapur.
O **mercado**, en economía, é calquera conxunto de transaccións, acordos ou intercambios de mercadorías (bens e/ou servizos) entre compradores e vendedores. En contraposición cunha simple venda, o mercado implica a existencia dun comercio regular e regulado, dándose unha certa competencia entre os participantes. O mercado xorde desde o intre en que se unen grupos de vendedores e compradores (concorrencia), e permite que se articule o mecanismo da oferta e da procura; de feito, mercado é tamén o lugar onde se compran e venden bens. Os primeiros mercados da historia funcionaban mediante o troque. Tras a aparición do diñeiro, empezáronse a desenvolver códigos de comercio que, finalmente, deron lugar ás modernas empresas nacionais e internacionais. Á medida que a produción aumentaba, as comunicacións e os intermediarios empezaron a desempeñar un papel máis importante nos mercados.

Entre as distintas clases de mercados podemos distinguir os mercados polo miúdo ou retallistas, os mercados por xunto ou distribuidores, os mercados de produtos intermedios, de materias primas e os mercados de accións (bolsas de valores).

O termo mercado tamén se emprega para se referir á demanda de consumo potencial ou estimada.

Cestos nun mercado vigués
O concepto clásico de mercado de libre competencia, define un tipo de mercado ideal, no cal é tal a cantidade de axentes económicos interrelacionados, tanto compradores como vendedores, que ningún deles é quen de interferir no prezo final do ben ou servizo intercambiado. Polo tanto existen tensións neste sistema cando se dan casos de monopolios ou oligopolios

Mercado, en mercadotecnia
-------------------------

En mercadotecnia, mercado é o conxunto de persoas ou empresas dispostas a gastar o seu diñeiro en satisfacer as súas necesidades, requirimentos e desexos.

É importante salientar que esta definición non se corresponde coa definición de economía. En palabras sinxelas, mentres na mercadotecnia o mercado é só o grupo de "compradores", e o grupo de "vendedores" é a industria, en economía ambos os grupos son o mercado.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mercado libre
* Lei da oferta e da procura

### Ligazóns externas

* Market Plotforum
Malia que non hai un número determinado de economías emerxentes, neste mapa amósanse os países que son recoñecidos maioritariamente coma tales.
Un **mercado emerxente** é unha economía de mercado relativamente retardada mais en proceso de rápida industrialización ou crecemento. Porén, non hai unha definición única ou universal. En xeral, os mercados emerxentes non inclúen aqueles países altamente industrializados ou desenvolvidos nin tampouco aqueles que aínda non comezaron o camiño cara ó desenvolvemento dos seus mercados.

O termo, que se popularizou durante a década de 1980 grazas ó economista Antoine van Agtmael do Banco Mundial, emprégase a miúdo como sinónimo de "economía emerxente", malia que fai referencia normalmente a aquelas economías en transición ó desenvolvemento. Os mercados emerxentes tiveron un nivel de madureza nas súas institucións de mercado e non só unha renda per capita superior á dos países subdesenvolvidos; deben ter unha poboación relativamente elevada, con moitos recursos, e deben ser participantes críticos dos acontecementos económicos da súa contorna.

Non hai un número determinado de mercados emerxentes, mais os dez meirandes son: México, o Brasil, a Arxentina, Suráfrica, Polonia, Turquía, India, Indonesia, a República Popular da China e Corea do Sur.

Segundo Goldman Sachs as oito economías emerxentes e en desenvolvemento máis grandes, xa sexa polo PIB nominal ou axustado á inflación so os países BRIC (o Brasil, Rusia, a India e a China), así coma os MIST (México, Indonesia, Corea do Sur e Turquía).

A Área de Libre Comercio ANSA-China púxose en marcha o 1 de xaneiro de 2010, sendo o meirande mercado rexional emerxente do mundo.

Notas
-----

1. 1 2  Kolodko, GW (2003). ''Emerging Market Economies: Globalization and Development*. Asghate Publishing Company. Estats Units.*
2. ↑  FT.com / Columnists / John Authers - The Long View: How adventurous are emerging markets?
3. 1 2  "The big ten: the big emerging markets and how they will change our lives". *Choice Reviews Online* (en inglés) **35** (02): 35–1010–35-1010. 1997-10-01. ISSN 0009-4978. doi:10.5860/CHOICE.35-1010.
4. ↑  "China-ASEAN FTA prompts growing trade among border cities". *channelnewsasia.com* (Singapur: MediaCorp). 5 de xaneiro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2010. Consultado o 14 de abril de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q546395
* GEC: 0251134
* GND: 4398432-0
* JSTOR: emerging-markets
* MAG: 121087249

 |
**José Ignacio Bugarín Pereira**, nado en Tui o 10 de marzo de 1968, é un ex remeiro galego. Foi varias veces campión de España, unha vez subcampión do mundo e competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.

Traxectoria
-----------

Foi remeiro do Club Remo do Miño e comezou a destacar nos anos 80, proclamándose subcampión de España cadete en 1984 e dúas veces campión de España xuvenil en 1986, nas modalidades de dous con temoneiro e dous sen temoneiro. 

En 1990 proclamouse subcampión do mundo de dous con temoneiro, no campionato celebrado no Lago Barrington de Tasmania, onde participou xunto ao vasco Ibon Urbieta e co cántabro Gabriel de Marco como patrón, quedando por detrás da embarcación italiana e por diante da iugoslava. En 1992 participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona, na mesma modalidade e de novo con Urbieta como compañeiro, mais esta vez co donostiarra Javier Cano como temoneiro. O equipo logrou meterse nas semifinais, pero non na final, quedando co 12º posto.

En 1993 proclamouse campión de España absoluto por primeira vez, en dous con temoneiro, xunto a Jacobo Moroño e con Ardal como patrón. Ao ano seguinte foi campión no dobre scull, xunto a Miguel Ángel Álvarez. En 2001, en Banyoles, logrou o seu terceiro título nacional, esta vez no catro scull.

Recoñecementos
--------------

En 2012 o concello de Tui deulle a unha das súas rúas o nome de Rúa Olímpicos Tudenses, en recoñecemento aos deportistas da vila que participaron nos Xogos Olímpicos, como Bugarín, Enrique Míguez, Pedro Areal ou Frank Casañas.

Notas
-----

1. ↑  "Campionatos de España cadete" (en castelán). Consultado o 6 de agosto de 2021.
2. ↑  "Campionatos de España xuvenil" (en castelán). Consultado o 6 de agosto de 2021.
3. ↑  "Casi tres mil federados en la comunidad". *La Voz de Galicia* (en castelán). 24 de setembro de 1990. p. 36.
4. ↑  "El tudense Ignacio Bugarin se proclamó subcampeón del mundo en dos con timonel". *La Voz de Galicia* (en castelán). 5 de novembro de 1990. p. 48.
5. ↑  "Remo nos Xogos Olímpicos de 1992". *sports-reference.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 25 de abril de 2010. Consultado o 6 de agosto de 2021.
6. ↑  "Campionatos de España de Remo" (PDF) (en castelán). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06 de agosto de 2021. Consultado o 6 de agosto de 2021.
7. ↑  "Tui dedica una calle junto a la ribera del río Miño a sus deportistas olímpicos". *Faro de Vigo* (en castelán). 16 de novembro de 2012. Consultado o 6 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do remeiro no sitio web oficial do Comité Olímpico Internacional *(en inglés)*.
* Datos do remeiroen sports-reference.com. Arquivado dende o orixinalArquivado 18 de abril de 2020 en Wayback Machine. *(en inglés)*.
* Datos do remeiro no sitio web oficial da Federación Internacional de Sociedades de Remo *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47389082
* OCID: jose-ignacio-bugarin-pereira
* Sports Reference: jose-ignacio-bugarin-1

 |
**José Luis Soro Domingo**, nado en Zaragoza o 17 de decembro de 1966, é un político nacionalista aragonés.

Traxectoria
-----------

Soro é licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza e colexiado en Zaragoza dende 1993 (aínda que na actualidade non exerce). Milita en CHA dende o ano 1994, e dende 2008 foi o responsable da vicesecretaría xeral de Acción Política.

Nas eleccións de maio de 2011 foi elixido deputado pola Chunta Aragonesista nas Cortes de Aragón pola circunscrición de Zaragoza e voceiro adxunto do Grupo Parlamentario dende entón. Anteriormente xa fora asesor xurídico do Grupo Parlamentario CHA nas lexislaturas VI e VII (2003-2011).

En febreiro de 2012 foi elixido presidente de Chunta Aragonesista co 74,2% dos votos, na IX Asemblea Nazional, sucedendo a Nieves Ibeas, e en 2014 foi nomeado voceiro do Grupo Parlamentario.
Dende o 6 de xullo de 2015 é Conselleiro de Vertebración do Territorio, Mobilidade e Vivenda da Deputación Xeral de Aragón no Goberno de coalición PSOE-CHA presidido polo socialista Javier Lambán. Tamén é presidente de Chunta Aragonesista dende o 10 de febreiro de 2012. Entre 2011 e 2015 foi deputado nas Cortes de Aragón pola circunscrición de Zaragoza (VIII e IX Lexislaturas).

Notas
-----

1. 1 2  Ficha de diputado en Cortes de Aragón
2. 1 2  "José Luis Soro, elegido presidente de CHA con el 74,2% de los votos". 11 de febreiro de 2012. Consultado o 6 de xullo de 2015.
3. ↑  "Carmen Martínez, nueva diputada de CHA, y José Luis Soro, portavoz". 21 de xaneiro de 2014. Arquivado dende o orixinal o 08 de xullo de 2015. Consultado o 6 de xullo de 2015.
4. ↑  "Soro fomentará la vertebración para hacer feliz a la gente "viva donde viva"". 6 de xullo de 2015. Consultado o 6 de xullo de 2015.
**Mary Morandeira Estévez**, nada en Lugo o 22 de decembro de 1905 e finada nos Estados Unidos de América, foi unha escritora e xornalista galega.

Traxectoria
-----------

Filla do lucense Magín Morandeira Núñez, emigrado en Cuba, onde casou con Caridad Estévez. Naceu en Lugo durante unha visita dos seus pais á cidade. Con doce anos xa escribía na revista *Bohemia*. En 1924 era redactora-xefe de *Elegancias*. Fixo recitais poéticos acompañada ao piano por Ernesto Lecuona. Publicou tres libros de poesía. Traballou como redactora do Ministerio de Asuntos Exteriores e dirixiu a revista *Continente*. Foi membro do PEN Club. Anunciou en televisión produtos de estética. Visitou Galicia en 1956 como agregada de prensa da Embaixada de Cuba en México. Despois da Revolución Cubana foi destituida do cargo e exiliouse nos Estados Unidos de América, onde morreu.

Obras
-----

### Poesía

* *Auroras*, 1925, con prólogo de Eduardo Zamacois.
* *Plenilunios*, 1927, Medalla de Ouro da Real Academia Española de Ciencias y Artes de Cádiz.
* *Estremecimiento*, 1929, con preámbulo de Eduardo Zamacois.

### Ensaio

* *Habib Estéfano en mi vida*, 1946.

Vida persoal
------------

Mary Morandeira 1929.
Casou en 1941 co filósofo libio Habib Estéfano.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 6-11-1956, p. 7.
2. ↑  Habib Estéfano 1888-1946

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. ISBN 84-8472-069-1.

### Ligazóns externas

* Mary Morandeira, la bella Poeta de la Raza que anuncia jabones
* Mary Morandeira, los Vázquez Rábade y otros escritores de Lugo en Cuba
Nó sen fin.Nó sen fin.
Roda de oracións de templo nepalí.Roda de oracións de templo nepalí.
Os símbolos do karma son motivos comúns en Asia. O nó sen fin simboliza a ligazón entre a causa e o efecto, o ciclo kármico que continúa eternamente. O nó sen fin é visible no centro da roda de oracións.
**Karma** (do sánscrito कर्म *karmam*; en pali, *Kamma*) significa **acción**. O termo ten uso relixioso dentro das doutrinas budista, hinduísta e xainista. Foi posteriormente adoptado tamén pola Teosofía, polo Espiritismo e por un subgrupo significativo do movemento New Age.

Non obstante, débese notar que non hai moita consistencia de uso do termo ou de interpretación do seu significado. As relixións utilizan o termo karma para expresar un conxunto de accións dos homes e as súas consecuencias. Este termo, na física, é equivalente á lei: "Para toda acción existe unha reacción de forza e sentido contrario". Neste caso, para toda acción realizada polo ser humano, este pode esperar unha reacción. Se practicou o mal, entón recibirá de volta un mal en intensidade equivalente ao mal causado. Se practicou o ben, entón recibirá de volta un ben en intensidade equivalente ao ben causado. Dependendo da doutrina e dos dogmas da relixión discutida, este termo pode parecer diferente, porén a súa esencia focalízase sempre nas accións e nas súas consecuencias.

Karma segundo o Budismo
-----------------------

No Budismo, *kamma* ou *karma* é a palabra para "acto" ou "acción", e nese sentido úsase a palabra en textos máis antigos para ilustrar a importancia de desenvolver actitudes e intencións correctas. Considérase que por xerar karma os seres están presos ao Samsara, e polo tanto a meta última da práctica budista é extinguir o karma.

Non todas as ramas do Budismo lle dan importancia ao karma, como por exemplo a rama zen.

Karma segundo o Esoterismo
--------------------------

Algúns movementos esotéricos adoitan falar do **karma** no sentido de "conxunto de deméritos acumulados" e en **dharma** como "conxunto de méritos acumulados" (polo tanto o contrario de karma). Esa terminoloxía non é consistente co uso tradicional das relixións orientais, principalmente porque dharma significa **ensino** ou **verdade** en vez de **mérito** ou **virtude**.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Karma yoga

### Ligazóns externas

#### Karma segundo o Budismo

* Kamma nos Ensinos do Buda[*Ligazón morta*]
* Cinco preguntas sobre o Karma[*Ligazón morta*]
* Karma[*Ligazón morta*]

#### Karma (ou Carma) segundo o Espiritismo

* Carma, Destino e Libre-Arbítrio

#### Karma segundo o Hinduísmo

* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q132196
* BNCF: 19026
* BNF: 11942301b
* BRE: 2047823
* EBID: ID
* GND: 4029723-8
* JSTOR: karma
* LCCN: sh85071656
* MAG: 547328371
* NKC: ph121478
* Orthodox Encyclopedia: 1681097

 |
Cruz do miradoiro.
O **Monte Lobeira** é unha montaña situada en András (Vilanova de Arousa). Ten 289 metros de altura, e está situada preto do mar, cun miradoiro no cumio desde o cal se aprecia a ría de Arousa cara ao oeste. A panorámica permite ver A Illa de Arousa, unha gran superficie do interior da provincia de Pontevedra, cara ao leste; a cara sur da Serra do Barbanza, na comarca de Barbanza cara ao norte; e as montañas e cidades da comarca do Salnés até a Illa de Ons, cara ao sur.

O miradoiro apouséntase no lugar onde se erguía o Castelo de Lobeira, que permaneceu en posesión de monarcas españois na época medieval. A orixe de Lobeira está marcada por diversos sucesos acontecidos ao longo da historia xa que os séculos XI e XII destacan polo protagonismo do Castelo de Lobeira, onde a raíña Urraca decidiu asentarse cando procuraba a seguridade necesaria para Galiza. Cando a raíña rematou a súa función de defensa nestas terras, deixou tamén de ser residencia de reis, e a partir dese momento o castelo foi abandonado.

En 1175, coa entrega do castelo á mitra compostelá e posteriormente ás mans de Xoán García Manrique foise deteriorando ao estar rodeado dun monte sen veciñanza nin poboación no seu ámbito; ao que se suma a febre destrutiva no século XV durante as loitas irmandiñas.

Inda se pode observar algúns dos perpiaños que conformaban unha das torres da muralla, e conserva os alxibes onde se almacenaban víveres para as batallas; os restos da outra torre quedaron ocultos polas obras da localización da cruz, cuxa orixe é do ano 1896, para perpetuar a morte de tantas vítimas cobradas polo mar, acumuladas a través dos tempos [].

Accédese ao pé do miradoiro por vías forestais, para continuar ascendendo a través de escaleiras. Desde o alto pódese apreciar a vista explicada antes e tamén a súa cruz, unha cruz que culmina o miradoiro.

Un pouco máis abaixo atópase o *Faro da Lúa*, un miradoiro de aceiro inoxidábel deseñado polo arousán Manolo Chazo, e que recibe ese nome por reflectir os raios do sol nas tres lúas situadas na súa parte máis alta.

Esta montaña sufriu, ao igual que outros montes galegos, a vaga de incendios forestais de 2006.

* *Aí vén o maio/ polo pico de Lobeira,/ vén a patadas/ ca filla da Oleira* .

Notas
-----

1. ↑  Fermín Bouza-Brey: "Cantigas populares da Arousa", en *Arquivos do Seminario de Estudos Galegos* III, 1929, 153-204 [en facsímile II], 177. No texto: *Ahí*, *ven*, *pol-o*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vila Fariña, Xosé Lois. *Guía histórica del Monte Lobeira*, 1997. Deputación de Pontevedra. ISBN 84-89690-18-9.
Coordenadas: 42°19′50″N 8°41′20″O﻿ / ﻿42.330580555556, -8.6888111111111

O **monte Faro de Domaio** é un monte galego situado na península do Morrazo, na localidade pontevedresa de Moaña. Ten 636,20 m de altura e é a máxima altitude da serra do Morrazo que percorre a península de leste a oeste.

O nome do pico provén da parroquia de Domaio, na que se erixe. Domina as rías de Pontevedra e Vigo cunha situación estratéxica que o converteu nun importante centro de telecomunicacións.

No seu cumio atópase unha zona de lecer chamada Chan da Arquiña que rodea un dolmen e unha mámoa co mesmo nome, e que constitúe a ruta de sendeirismo homónima. O monumento megalítico posúe máis de 5 000 anos de antigüidade, e consta dunha cámara poligonal composta de 11 pedras verticais e dun corredor, composto de 5 pedras verticais. Ten orientación cara ao leste. Nas escavacións encontrouse un enxoval funerario completo composto de diferentes útiles e ferramentas de pedra e fragmentos de cerámica.

Nel nacen varios ríos, pequenos e de caudal irregular, que verten, polo sur na ría de Vigo e polo norte na de Pontevedra. A vexetación está composta por bosque atlántico onde abunda o carballo e o castiñeiro, que van cedendo paso aos eucaliptos e piñeiros que veñen da man da reforestación con fins de explotación forestal.

O terreo é granítico con grandes rochas deste material. Unha estrada sobe até o seu cumio onde hai unha gran cantidade de antenas de todo tipo para servizos de telecomunicacións e televisión.

No cumio do Monte Faro de Domaio instalouse un vértice xeodésico de primeira orde.

Galería de imaxes
-----------------

* Vigo (ao fondo) vista desde o monte Faro de Domaio desde Chan da Arquiña.Vigo (ao fondo) vista desde o monte Faro de Domaio desde Chan da Arquiña.
* Faro de Domaio, vista desde o porto de Moaña.Faro de Domaio, vista desde o porto de Moaña.
* Monte Faro de Domaio visto desde o Mirador das Fragas.Monte Faro de Domaio visto desde o Mirador das Fragas.
* Área de lecer Chan da Arquiña-Lago CastiñeirasÁrea de lecer Chan da Arquiña-Lago Castiñeiras
* Dolmen do Chan da Arquiña.Dolmen do Chan da Arquiña.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Turgalicia. (ed.). "Monte do Faro de Domaio". Consultado o 20 de outubro de 2015.
2. ↑  Ministerio de Fomento. (ed.). "Ficha Vértice Xeodésico de Domaio." (PDF). Consultado o 20 de outubro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Chan da Arquiña
* Domaio, Moaña

### Ligazóns externas

* Vista e localización do Monte Faro de Domaio
* Datos do vértice xeodésico, IGN
O **de Havilland Vampire** foi un caza británico que se converteu no segundo reactor encargado pola RAF, despois do Gloster Meteor, durante a segunda guerra mundial a pesar de que non chegou a combater nela. A configuración bideriva do Vampire adoptouse para que a tobeira do motor puidese ser o máis curta e eficaz posíbel. Inda que o prototipo voou no setembro do 1943, este modelo non entrou en servizo ata despois da segunda guerra mundial. Serviu no Mando de Caza e a Real Forza Aérea Auxiliar, pero foi empregado sobre todo por escuadróns enviados a ultramar ata a súa substitución polo Havilland Venom. As derradeiras variantes do Vampire sirviron como adestradores avanzados, avións de estafeta e remolcadores de brancos despois de ser retirados do servizo de primeira liña. O NF.Mk 10, un caza nocturno bipraza equipado con radar, foi deseñado para a exportación pero serviu certo tempo na RAF. O T.Mk 11 foi o adestrador avanzado da RAF dende o 1952 ata a aparición do Folland Gnat a primeiros dos anos 60.

Especificacións
---------------

de Havilland Vampire
de Havilland Vampire. Israel. 2006
* **Tipo**: Cazabombardeiro monopraza De Havilland Vampire FB.Mk 9.
* **Construtor**: De Havilland
* **Ano**: 1945
* **Principal usuario**: Royal Air Force e a Fleet Air Arm
* **Envergadura**: 12,19 m.
* **Lonxitude**: 9,37 m.
* **Altura**: 1,88 m.
* **Área alar**: 24,34 m².
* **Peso baleiro**: 3 297 Kg.
* **Peso cargado**: 5 618 Kg.
* **Planta motriz**: 1 De Havilland Goblin de 3.350 libras de pulo.
* **Armamento**: 4 canóns de 20 mm a proa e bombas e foguetes subalares.
* **Velocidade máxima**: 540 millas/h a 20.000 pés
* **Alcance operacional**: 730 millas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***De Havilland Vampire*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179835
* GND: 4571733-3
* LCCN: sh85141945

 |
**Mark Naumovich Bernes** (en ruso *Ма́рк Нау́мович Берне́с*), nado en Nezhin o 8 de outubro de 1911 e finado en Moscova o 16 de agosto de 1969, foi un cantante a actor soviético de orixe xudía, que interpretou algunhas das cancións máis populares da Unión Soviética como *Tyomnaya noch* (Тёмная ночь, *Noite escura*; 1943) e *Zhuravli* (Журавли, *Os grous*; 1969).

Traxectoria
-----------

A súa familia mudouse a Khárkiv en 1916, alí comezou a actuar nun teatro local xa de moi novo, e en 1928 logo de realizar cursos de teatro marchou a Moscova, onde logrou pequenos papeis primeiro sen texto en varios teatros e a partir de 1932 cun contrato estable no Teatro Dramático, a partir de 1935 actou tamén en filmes e a fins desa década, Mark Bernes actuou en dous filmes *Chelovek s ruzhyom*  (*Home cun rifle*; 1939) e *Istrebiteli* (Loitadores; 1939) nas que tamén cantaba cancións que se fixeron populares na URSS e el fíxose famoso, eran cancións cheas de esperanza e optimismo e algúns anos despois, durante a segunda guerra mundial, cantáronas os soldados. Durante a guerra realizou espectáculos para as tropas, en 1943 actou no filme *Dva boytsa* (Dous soldados), na que cantaba dúas cancións que tamén se fixeron famosas en toda a URSS: *Tyomnaya noch* e *Shalandy polnye kefali*, a primeira converteuse na canción soviética por excelencia da segunda guerra mundial. O 30 de decembro de 1943 realizou o seu primeiro concerto público ao que lle seguiu unha xira polos Urais ao ano seguinte. Nos anos da posguerra seguiu a cantar cancións sobre a guerra, coidando o seu repertorio realizando moitas colaboracións con poetas e compositores. Unha das cancións máis coñecidas, interpretada por vez primeira en 1960 aínda que escrita en 1945, foi *Vragi sozhgli rodnuju hatu*, acabou sendo prohibida polo seu ton pesimista e por antisoviética. Xa enfermo de cancro de pulmón no verán de 1969 gravou a súa derradeira canción *Zhuravli*, baseado nun poema de Rasul Gamzatov.

Notas
-----

1. ↑  Biografía de Mark Bernes en www.kino-teatr.ru

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* Mark Bernes cantando *Tyomnaya noch*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q537854
* WorldCat
* VIAF: 8452628
* Allmovie: p219125
* BNF: 139910278
* BRE: 1861019
* DeutscheBio: 128959282
* Discogs: 748478
* Europeana: ID
* FAST: 77188
* GND: 128959282
* IMDb: nm0076713
* ISNI: 0000000066801610
* LCCN: n81089238
* MusicBrainz: ID
* TMDb: 239668

 |
A **cadeira de Reniseneb** é unha cadeira de madeira exipcia datada no século XV a. C. A cadeira, actualmente exposta no *Metropolitan Museum of Art*, pertenceu ao escriba exipcio Reniseneb.

Descrición
----------

A cadeira foi elaborada cara ao ano 1450 a. C. durante o reinado de Thutmose III, sexto faraón da XVIII dinastía de Exipto. As inscricións na cadeira indican que pertenceu ao escriba Reniseneb (tamén chamado Reni-seneb ou Renyseneb). A cadeira está feita de ébano e marfil tallado. Crese que a cadeira era orixinalmente menos detallada do que é actualmente, e que se engadiron inscricións adicionais á cadeira cando Reniseneb morreu. A cadeira é a máis antiga (excluídas as cadeiras reais) das que se conservan do seu estilo.

O asento da cadeira é unha reprodución feita con canas tecidas, xa que o asento orixinal levaba deteriorado hai tempo. No respaldo da cadeira está gravada unha imaxe de Reniseneb sentado nunha cadeira similar, e os seus pés toman a forma de garras de león. As flores de loto tamén se representan no marfil tallado da cadeira, posiblemente debido á asociación exipcia de flores de loto co renacemento e a curación.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Chair of Reniseneb". *metmuseum.org*. Consultado o 2023.
2. 1 2  Ahmed, Ayman Mohamed (2014). "La industria del mueble a través de modelos y escenas reales del antiguo arte egipcio: modelos de sillas, taburetes". *Res Mobilis* **3** (3): 146–166. ISSN 2255-2057. doi:10.17811/rm.3.2014.146-166.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cadeira de Reniseneb Modificar a ligazón no Wikidata*** |
A **cadeira Zig Zag** é unha cadeira deseñada por Gerrit Rietveld en 1932, encadrada no movemento artístico holandés De Stijl.

Descrición
----------

Trátase dun deseño minimalista sen patas, feito por 4 táboas de 18 mm de espesor (orixinalmente de olmo, agora de piñeiro) que se unen nas beiras en forma de "Z". As xuntas, que sempre son especiais nos deseños de Rietveld, entre o respaldo e o asento son de cola de milano e entre o asento e "a pata" e desta ata o pé están reforzadas por un bispel de madeira asegurado con parafusos. Ten unha altura de asento de 460 mm. Foi deseñado para a Casa Rietveld Schröder de Rietveld en Utrecht e agora prodúcese polo fabricante italiano Cassina S.p.A.

Rietveld deseñou varios modelos co motivo do zigzag como punto de partida, incluíndo unha cadeira infantil e unha cadeira con repousabrazos. A cadeira está en produción desde 1934 e aínda é fabricada no século XXI por Cassina, coñecida pola súa produción de mobles de deseño antigos e novos.

Notas
-----

1. ↑  "zigzag". *centraalmuseum.nl*. Consultado o 2023.
**Tecumseh**, nado en marzo de 1768 e finado o 5 de outubro de 1813, foi un líder nativo americano dos shawnee e dunha gran confederación tribal (coñecida como Confederación de Tecumseh) que se opuxo ós Estados Unidos durante a Guerra de Tecumseh e se converteu en aliado dos británicos na Guerra de 1812.

Tecumseh medrou no territorio de Ohio durante a guerra de independencia dos Estados Unidos e na Guerra india do noroeste, onde estivo constantemente exposto á guerra. Cos americanos movéndose continuamente cara ao oeste logo de que os británicos cedesen o Val de ós Estados Unidos en 1783, os shawnee movéronse máis cara ao noroeste. En 1808, asentáronse en Prophetstown, na actual Indiana. Co obxectivo de estabelecerse nunha nación india independente ó leste do Mississippi baixo protección británica, Tecumseh traballou para recrutar tribos para a súa confederación dende o sur dos Estados Unidos.

Durante a Guerra de 1812, a confederación de Tecumseh aliouse cos británicos e axudaron a capturar Fort Detroit. Antes da batalla, Tecumseh fixo un famoso discruso nunha rocha que aínda se conserva en Fort Malden. Despois de que a mariña dos Estados Unidos tomase o control do Lago Erie en 1813, os nativos e os británicos tiveron que recuar. As forzas americanas capturárono na Batalla do Thames, e mataron a Tecumseh en outubro de 1813. Coa súa morte a confederación desintegrouse e os nativos tiveron que moverse de novo cara ao oeste, mais Tecumseh converteuse dende entón nun heroe icónico na historia indíxena, americana e canadense.

Notas
-----

1. 1 2  Allen, Robert S (2009). Historica-Dominion, ed. "Tecumseh". Consultado o 3 de outubro de 2009.
2. ↑  J. M. Bumsted (2009). Oxford U.P. ed. *The peoples of Canada: a pre-Confederation history*. p. 244. ISBN 9780195431018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tecumseh Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Dowd, Gregory Evans. *A Spirited Resistance: The North American Indian Struggle for Unity, 1745-1815*. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1992. ISBN 0-8018-4236-0
* Drake, Benjamin. *Life of Tecumseh and of His Brother the Prophet; With a Historical Sketch of the Shawanoe Indians*. (Mount Vernon: Rose Press, 2008).
* Eckert, Allan. *A Sorrow in Our Hearts: The Life of Tecumseh*. Nova York: Bantam Books, 1992. ISBN 0-553-56174-X

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q257808
* WorldCat
* VIAF: 72189618
* BNF: 144453008
* BRE: 4185926
* CERL: cnp00587651
* EBID: ID
* FAST: 50540
* GEC: 0065371
* GND: 118756362
* ISNI: 0000000073754736
* LCCN: n80020620
* NKC: jn20000701785
* NNDB: 000098175
* NTA: 099855216
* ODNB: 54907
* OL: OL4648197A
* SELIBR: 330221
* SNAC: w6m90fj2
* SUDOC: 08578902X
* WikiTree: Shawnee-17

 |
***Les Merveilles de Rigomer*** é unha novela anónima francesa composta en verso cara ao ano 1250. A novela retoma a materia de Bretaña.

Autoría
-------

Non se coñece a identidade do autor, mais de acordo ao propio texto (verso 1 e 6430) chámase Jehan. Tamén deduciuse o labor dun *remanieur*, que engadiría as partes protagonizadas por Lanzarote e o rei Artur.

Estrutura
---------

En xeral a novela pode dividirse en tres partes.

Parte 1 (v. 1-6402): Unha doncela chega á corte do rei Artur e propón aos seus cabaleiros venceren os encantamentos do castelo de Rigomer, en Irlanda, onde os cabaleiros fican atrapados baixo diversos encantamentos. Lanzarote supera varias probas ata chegar a Rigomer. Alí resulta enfeitizado por unha lanza e un anelo máxicos e convértese en cociñeiro do castelo.

Parte 2 (v. 6403-14776): Galván e cincuenta e sete cabaleiros marchan a liberaren a Lanzarote e atravesan diversas aventuras ata conseguilo.

Parte 3 (v. 14777-15916): Galván, quen como vencedor dos encantamentos de Rigomer debese casar con Dionise, a señora do lugar, declina facelo e promete buscarlle un marido na corte de Artur.

Finalmente engádese un relato onde recomezan as aventuras cando Artur volve a partir con Lanzarote (v. 15917-17271) mais finalmente a narración fica truncada.

Fontes
------

A novela ten unha clara dependencia da obra de Chrétien de Troyes. Amais, a partida de cabaleiros á procura das marabillas de Rigomer reproduce o grupo de cabaleiros que parte á busca do Graal no ciclo da Vulgata Lanzarote-Graal e o episodio final protagonizado por Artur reproduce o diálogo entre Carlomagno e a súa esposa na *Peregrinación de Carlomagno*.

Notas
-----

1. ↑  Santiago López Marínez-Morás. Los tres héroes de Les Merveilles de Rigomer, en Iucundi acti labores: estudios en homenaje a Dulce Estefanía Álvarez, editados por Teresa Amado Rodríguez. Universidade de Santiago de Compostela. 2004. ISBN 84-9750-374-0. P. 328-334
2. ↑  Christine Ferlampin-Acher, « La Table Ronde dans Les Merveilles de Rigomer », Cahiers de recherches médiévales [En liña], 14 | 2007, posto en liña o 15 decembro de 2010, consultado o 12 de outubro de 2012. URL : http:// crm.revues.org/2652
3. ↑  Santiago López Marínez-Morás. Op. cit. P. 329. Citando a Thomas 1996: 162.
4. ↑  Santiago López Martínez-Morás. Op. cit. P. 332. Citando a Carapezza 2001: 196 e ss.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3233831
* GND: 4167424-8

 |
**James Patrick Stuart**, nado en Encino (Os Ánxeles) o 16 de xullo de 1968, é un actor estadounidense de cine e televisión.

Traxectoria
-----------

James Stuart naceu en Encino, un barrio afluente dos Ánxeles, fillo de Chad e Jill Stuart. O seu pai participara na década dos 60 no dúo da televisión británica Chad & Jeremy. Como o seu pai era parte dun dúo pop, James pasou gran parte da súa mocidade nos estudios de gravación. Como neno actor, empregou o nome **Patrick Stuart**, e participou na serie dos anos 80, Galactica 1980, como Doctor Zee.

É coñecido sobre todo polos seus papeis en series de televisión como CSI: Las Vegas, Emily's reasons why not ou Nip/Tuck, pero tamén participou poñendo a voz na versión en inglés de varios videoxogos como por exemplo Kingdom Hearts II ou Call of Duty 2.

Tamén fixo a voz de Private na serie The Penguins of Madagascar.

James Stuart reside en Os Ánxeles coa súa dona, Jocelyn, e os seus dous fillos.

Notas
-----

1. ↑  "James Patrick Stuart on 2 Broke Girls". Arquivado dende o orixinal o 05 de xaneiro de 2015. Consultado o 23 de outubro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q331717
* WorldCat
* VIAF: 107381825
* Allmovie: p233050
* AlloCiné: 109608
* IMDb: nm0835722
* LCCN: no2010018031
* Metacritic: james-patrick-stuart
* MobyGames: 192459
* Rotten Tomatoes: james\_patrick\_stuart
* TMDb: 105641
* TVcom: james-patrick-stuart

 |
O **Bücker Bü 133 Jungmeister** foi un adesttrador avanzado da Luftwaffe durante os anos 30. Tratábase dun biplano monomotor, cun único asento e de construción de madeira e aceiro tubular e cuberto de tea.

Desenvolvemento
---------------

O Bü 133 foi un desenvolvemento do adestrador básico de dúas prazas Bücker Bü 131 Jungmann. O avión voou por vez primeira en 1935, pilotado por Luise Hoffmann (a primeira piloto de probas de Alemaña), e era lixeiramente máis pequeno que o Bü 131. O prototipo, D-EVEO, estaba equipado cun motor invertido de 6 cilindros en liña Hirth HM506 de 140 cabalos e refrixerado por aire.

O avión mostrou unha "axilidade sorprendente" na súa primeira aparición pública, o Campionato Internacional de Acrobático de 1936 en Rangsdorf, pero o Bü 133A non conseguiu pedidos; só dous Bü 133B, con motores radiais de 160 cabalos Siemens-Halske Sh.14A-4, foron construídos.

O principal tipo de produción foi o Bü 133C equipado cun motor radial de 160 cabalos Siemens-Bramo Sh 14A, que tiña unha capota distintiva e unha fuselaxe 13 cm máis curta, mantendo o mesmo rendemento acrobático que o Bü 133A.

52 foron construídos baixo licenza por Dornier Flugzeugwerke para a Forza Aérea de Suíza (que os mantivo en servizo ata 1968). 25 Jungmeisters, inicialmente equipados con motores Hirth HM506, foron construídos baixo licenza por CASA para o Exército do Aire de España dende 1940 ata 194, recibindo a designación **CASA 1-133L**, aínda que despois serían remotorizados con motores Sh 14. Uníronse aos 22 Bü-133C de construción alemá que sobreviviron á guerra civil.

Nos anos 60 o piloto estadounidense Jack Canary obtivo de España os planos de construción do Bü-133 e unha licenza de produción de Carl Bücker, coa intención de reiniciar a produción do Jungmeister en Alemaña para satisfacer unha alta demanda esperada dos Estados Unidos. O primeiro avión de nova construción completouse na fábrica Wolf Hirth en Nabern en 1968. Porén, Jack Canary morreu posteriormente nese mesmo ano durante a produción do filme *Tora! Tora! Tora!*, e a súa morte causou que o proxecto perdese impulso. A pobre vendas, causadas en parte debido ao alto custo dos avións novos e a que había dispoñibles no mercado civil vellos Jungmeisters suízos, fixeron que se detivese a produción en 1971 despois de construír tan só catro unidades. Varios aparellos completáronse posteriormente a partir de compoñentes fabricados durante este proxecto, sendo construídos dous avións en Austria nos 70, un en Francia en 1991, e outro completado por Hirth tamén en 1991.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Ketley, Barry, e Rolfe, Mark. *Luftwaffe Fledglings 1935–1945: Luftwaffe Training Units and their Aircraft* (Aldershot, GB: Hikoki Publications, 1996), p.14
2. ↑  Haufschild e Schneider *Air-Britain Archive* Winter 2017, pp. 153-154
3. ↑  Haufschild e Schneider *Air-Britain Archive* Winter 2017, pp. 154-155
4. ↑  Haufschild e Schneider *Air-Britain Archive* Winter 2017, p. 155
**María Barzola**, finada o 21 de decembro de 1942, foi unha palliri boliviana. As palliris, principalmente mulleres, traballaban na busca de restos de mineral entre as rochas extraídas da mina. Como sindicalista estivo asociada a Oficios Varios de Catavi, daquela a única organización sindical legal. 

Existe só un documento oficial da súa existencia, a lista de vítimas mortais no Masacre de Catavi do 21 de decembro de 1942. Ese día, un grupo de militares que controlaba a mina atacou con armas de fogo os campamentos mineiros.

As narracións descríbena como unha muller adulta "guapa, medio blancona y alta". Tempo despois unha cruz foi colocada no lugar do masacre.

Influencia cultural
-------------------

O decreto de nacionalización das minas foi asinado o 31 de outubro de 1952 polo presidente Víctor Paz Estenssoro. Conmemorouse a morte de Barzola e as vítimas do masacre de Catavi na agora chamada "pampa de María Barzola.

Un estadio situado en El Alto leva o seu nome, así como unha avenida da mesma cidade. Tamén, por causa da súa figura, se instituíu o día do mineiro en Bolivia.

Durante as décadas de 1950 e 1960 un comando feminino do Movemento Nacionalista Revolucionario tomou o nome de *Las Barzolas*. Este foi identificado tamén como un grupo de choque que exercía represión sobre movementos sociais. Ante isto, mulleres como Domitila Barrios cuestionaron dita denominación, que acabou por converterse en sinónimo de "infiltrada e vendida a intereses alleos aos movementos e reivindicacións sociais".

Notas
-----

1. ↑  "María Barzola, fundadora de una saga de luchadoras mineras". *Diario Página Siete* (en castelán). 3 de agosto de 2014. Arquivado dende o orixinal o 07 de setembro de 2018. Consultado o 7 de setembro de 2018.
2. ↑  "Decreto de Nacionalización" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 7 de setembro de 2018. Consultado o 7 de setembro de 2018.
3. ↑  "adsib" (en castelán). 2 de abril de 2018. Arquivado dende o orixinal o 7 de setembro de 2018. Consultado o 7 de setembro de 2018.
4. ↑  Bossi Rojas, Fernando (21 de decembro de 2021). "21/12/1942 María Barzola y la Masacre de Catavi". *portalalba.org* (en castelán). Consultado o 12 de xullo de 2022.
5. ↑  Álvarez Giménez, María Elvira (agosto de 2011). "Movimiento feminista y derecho al voto en Bolivia (1920 -1952)". *Fuentes, Revista de la Biblioteca y Archivo Histórico de la Asamblea Legislativa Plurinacional* (en español) **5** (15). ISSN 1997-4485. Arquivado dende o orixinal o 11 de setembro de 2018. Consultado o 17 de setembro de 2018.
6. ↑  "Hace 50 años, en Bolivia: Las amas de casa hacen historia". *Liga Internacional de los Trabajadores-Cuarta Internacional*. 30 de xuño de 2011. Consultado o 17 de setembro de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***María Barzola*** |

### Ligazóns externas

* Declaración do Día do Traballador Mineiro de Bolivia (en español, na páxina do Senado de Bolivia)
**Lucía Calvo de la Uz**, nada en 1974, é unha política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Veciña de Teo. Lucía Calvo de La Uz (1974).

Graduada en Ciencia Política e da Administración.

A súa experiencia laboral discorreu fundamentalmente na Administración Pública, aínda que tamén conta con experiencia laboral na empresa privada. Traballou no Gabinete da Presidencia da Xunta de Galicia (1995-2005), pasando a xestión da empresa privada (2006-2009), en 2009 volve a función pública, concretamente ao Gabinete da Presidencia do Parlamento de Galicia (2009-2023).

En 2019 foi concelleira electa polo grupo municipal do Partido Popular de Teo. En 2021 foi vicepresidenta do Comité organizador do Congreso Autonómico do Partido Popular de Galicia en Pontevedra, é membro da directiva provincial e da executiva do Partido Popular da Coruña. En 2023 foi elixida alcaldesa de Teo. Vogal do Consello Territorial  da Propiedade Inmobiliaria.

Nas eleccións municipais de 2019 prensentouse como candidata númeo 6 do PPdeG e foi elixida concelleira de Teo. Ao retirarse José Manuel Guerra, foi proposta como cabeza de lista do PPdeG para as municipais de 2023, nas que obtivo a maioría absoluta e foi elixida alcaldesa.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Rafael Sisto Edreira** |  **Alcalde de Teo** 2023 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "El PP renueva candidatura en Teo con la concejala Lucía Calvo", *La Voz de Galicia*, Santiago, L5.
2. ↑  Lucía Calvo, próxima regidora de Teo del PP: «Yo soy una persona que sabe cómo, dónde y a quién»

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Teo

### Ligazóns externas

* Lucía Calvo se compromete a "ponerse al servicio" de los vecinos para que el Concello de Teo recupere el protagonismo que se merece
Padróns de marcaxe de inmunofluorescencia de anticorpos anticentrómero en células HEp-20-10.
Os **anticorpos anticentrómero** son autoanticorpos específicos para o centrómero e o cinetocoro. Aparecen nalgunhas doenzas autoinmunes, frecuentemente na escleroderma sistémica limitada (antes chamada síndrome CREST), e ocasionalmente na forma difusa de escleroderma. Son raros noutras doenzas reumáticas e en persoas sas. 

Os anticorpos anticentrómero encóntranse en aproximadamente o 60 % dos pacientes de escleroderma sistémica limitada e no 15 % dos que teñen a forma difusa de escleroderma. A especificidade do test para estes anticorpos é de >98 %. Así, o descubrimento dun resultado positivo para anticorpos anticentrómero suxire fortemente un caso de escleroderma sistémica limitada. Os anticorpos anticentrómero están presentes nos inicios do curso da doenza e son moi preditivos da afectación cutánea limitada e unha menor probabilidade da implicación agresiva dun órgano interno, como na fibrose pulmonar.

Cando están presentes nunha cirrose biliar primaria, estes anticorpos indican un prognóstico de hipertensión portal e os niveis séricos de anticorpos anticentrómero correlaciónanse coa gravidade da hipertensión portal.

* Principais padróns de inmunofluorescencia de anticorpo antinuclearPrincipais padróns de inmunofluorescencia de anticorpo antinuclear
* Representación esquemática dun anticorpoRepresentación esquemática dun anticorpo

Notas
-----

1. ↑  JB Imboden, DB Hellmann, JH Stone. *Current Rheumatology Diagnosis & Treatment*, Second Edition. McGraw-Hill, 2007.
2. ↑  Nakamura M; Kondo H; Mori T; et al. (2007). "Anti-gp210 and anti-centromere antibodies are different risk factors for the progression of primary biliary cirrhosis". *Hepatology* **45** (1): 118–27. PMID 17187436. doi:10.1002/hep.21472.
3. ↑  Al-Mughales JA (2022). "Anti-Nuclear Antibodies Patterns in Patients With Systemic Lupus Erythematosus and Their Correlation With Other Diagnostic Immunological Parameters.". *Front Immunol* **13**: 850759. PMC 8964090. PMID 35359932. doi:10.3389/fimmu.2022.850759.   
Pequenas modificacións de Mikael Häggström, MD  
- Attribution 4.0 International (CC BY 4.0) license

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4774331
* MAG: 2779046889

 |
Cruz da parroquia
Fachada principal da igrexa da parroquia
**A Nosa Señora da Xunqueira**, popularmente coñecida como **A Xunqueira**, é unha das parroquias máis novas do municipio pontevedrés de Vilagarcía de Arousa. Esta parroquia é coñecida por ser a organizadora da Pascua Xoven de Arousa dende os inicios en 1972.

### Historia

**A Xunqueira** fundouse xuridicamente como parroquia no ano 1979 sendo arcebispo de Santiago de Compostela Mons. Angel Suquía Goicoechea, pero xa entre 1970 e 1971 a comunidade pre-parroquial íase conformando.

A parroquia nace nun contexto histórico xeográfico. O espazo que ocupa a parroquia é conveniente enmarcalo no crecemento da cidade de Vilagarcía de Arousa e na división só da parroquia do Divino Salvador de Sobradelo que chegaba ata o río do Con, límite con Santa Baia de Arealonga.

O barrio da Lomba non participaba na súa propia parroquia pola distancia. Este barrio configurouse cunha área educativa de varios colexios, zona deportiva e bloques de vivendas de empregados do Concello e profesores dos colexios de ensino primario; ao redor de 3000 persoas.

### O templo

O criterio do proxecto de edificio foi darlle carácter relixioso a unha composición de locais para formar unha unidade de conxunto; reflexo dunha casa familiar en cuxo centro se ofrece un espazo amplo para a celebración. O máis rechamante do interior é a pintura e representación que fai o artista Urbano Lugrís Vadillo no presbiterio, onde se desenvolve un simbolismo da redención coa cruz no centro, de madeiras dunha batea, recollidas na beira do mar. Outro aspecto de eficacia funcional é a iluminación que ten tamén a súa simboloxía. O baptisterio atópase arredor dunha columna, que é á vez unha fonte decorada tamén por Lugrís Vadillo, á que se entra por unha porta que dá acceso tamén á capela do Santísimo, da misa diaria e da reconciliación (porta para os discapacitados). O sagrario está situado nun tronco de carballo, e a imaxe da Virxe María está colocada sobre un tronco. Esta imaxe é obra de Castor Lata e ten na súa man esquerda un ramo de xuncos e á beira o neno Xesús, que porta un instrumento musical, unha pequena arpa; todo isto alude a unha comunidade que crece unida como os xuncos e que celebra a fe con aire festivo.

### Situación

Está ao sur da cidade de Vilagarcía de Arousa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Libro editado polo 25 aniversario da parroquia A Nosa Señora da Xunqueira 1979-2004 "Vodas de Prata".

### Ligazóns externas

* Web da Parroquia A Nosa Señora da Xunqueira
***Diario 16 de Galicia*** foi un xornal rexional que se publicou entre 1989 e 1997 en Vigo.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en 1989. Estivo dirixido primeiramente por Segundo Mariño, posto que deixou en 1990 para incorporarse á dirección de *La Voz del Tajo*, de Toledo, sendo substituído por Xosé Miguel Alonso Boó. Manuel Quintero foi o seu último director. Entre os seus redactores figuraron entre outros Carlos Punzón, Amelia Pastor, Alberto Alonso, Edurne Baines, Blanca Docampo, Javier Prado, Antonio Lamas, Miguel Lorenzo, Álvaro Otero, Manuel de Castro, Manuel V. Sola, Jaime Conde, María Alonso, Susi Quintana, Xavier López, Alicia Huidobro, Isabel Fernández, Javier Vizoso, Isabel Fernández, Paula Roca, Miguel Túñez, Carlos Miragaya, Miguel Toval, José Luis Álvarez, Ujué Foces, Elisa Lois, Lino Blanco, Nano Cambeiro, Pepe Domínguez, Manuel Méndez, Roberto Gómez, Adriano Rivera, Fran Alonso, Fernando Ramos Fernández, Armando G. Alonso, Mónica Justo, Miguel Á. Rodríguez, Xosé Luís García Canido, Antón Xil, Lalo R. Villar, Eduardo Castro ou Virginia Barros e entre outros colaboradores, Chichi Campos, Xosé Domínguez González, Margarita Ledo Andión e Francisco Martínez Bouzas.

Entre os suplementos do xornal destacaron *Biosfera* e *Galicia Literaria*, dirixida por Manuel Forcadela e Xosé Ramón Pena. Entre 1991 e 1992 publicaron a colección de libros Biblioteca de Autores Galegos, con 90 títulos.

Notas
-----

1. ↑  Vilavedra, Dolores, coord. (1997). *Diccionario da literatura galega II. Publicacións periódicas*. Galaxia. pp. 146–148. ISBN 84-8288-137-X.
2. ↑  "Diario 16 de Galicia" en *Diciopedia do século 21*, t. 1, p. 698.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso, Fran (2011). *Contesta ou disparo*
* Farias Batlle, Pedro (2000). *16 años de Diario 16* (en castelán). Asociación para la Investigación y el Desarrollo de la Comunicación. ISBN 978-84-607-0473-7. doi:10.13140/RG.2.1.1286.5447.
* Freixanes, V. e Meixide, A. (2010). *O capital da cultura. Unha achega ás industrias culturais de Galicia*. Fundación Caixa Galicia.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 146–148. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* *Diario de Galicia*
* Diario 16