recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Cine de barrio*** é un programa de La 1 de Televisión Española que se emite desde o 10 de xullo de 1995. Actualmente é presentado por Olvido Gara (Alaska) e emítese os sábados pola tarde.

Historia
--------

*Cine de barrio* naceu o 10 de xullo de 1995 sendo presentado por José Manuel Parada, levando á fama a devandito presentador. Retransmitíase entón por TVE 2. O 21 de outubro de 1995 pásano a TVE 1 onde lidera a tarde dos sábados. Desde entón é presentado por Parada que estivo á fronte do programa ata finais de 2003. Ese ano, tralo escándalo provocado pola emisión dun vídeo gravado para Cine de barrio no que Marujita Díaz mostrou un espido integral, TVE decide non renovar o seu contrato alegando o elevado custo da produtora e é substituído pola actriz Carmen Sevilla. A Carmen acompañábaa nas entrevistas o xornalista Juan Carlos Cerezo, ata 2010, cando este foi substituído por Inés Ballester. Desde xaneiro de 2011, o programa é presentado por Concha Velasco en solitario.
Desde o 3 de outubro de 2020 o programa é presentado por Olvido Gara

Presentadores
-------------

* José Manuel Parada (1995-2003), xunto a Pablo Sebastián, Miguel Caiceo e Eva León.
* Carmen Sevilla (2004-2011), xunto a Juan Carlos Cerezo (2004-2010) e Inés Ballester (2010-2011).
* Concha Velasco (2011-2020).
* Alaska (cantante) (2020-).

Notas
-----

1. ↑  "TVE no renovará el contrato de José Manuel Parada" (en castelán). 19 de decembro de 2003.
2. ↑  "Parada cede esta tarde a Carmen Sevilla el testigo de 'Cine de barrio'." (en castelán). 3 de xaneiro de 2004.
3. ↑  Levante, el mercantil valenciano. ed. (30 de decembro de 2009). "Inés Ballester, nueva pareja de Carmen Sevilla en ´Cine de Barrio´" (en castelán).
4. ↑  ABC, ed. (14 de xaneiro de 2011). "Concha y Carmen, cara a cara" (en castelán).
5. ↑  La Voz de Galicia, ed. (17 de setembro de 2020). "Alaska releva a Concha Velasco en "Cine de barrio"".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vídeos de Cine de barrio en RTVE.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5769566
* IMDb: tt0373497

 |
A **praia da Frouxeira** é un areal situado no concello de Valdoviño que pecha o aceso ao mar da lagoa da Frouxeira, espazo ecolóxico protexido que é refuxio de cría de aves. Un paseo marítimo percorre parte da praia e da lagoa no lado de Valdoviño.

O areal e a súa lagoa forman un espazo ecolóxico virxe de area fina e branca cunha lonxitude de máis de tres quilómetros dende Valdoviño ata Meirás. No extremo de Valdoviño está o castro da Frouxeira. Preto del está a illa da Percebelleira. No extremo de Meirás está o faro de Meirás, sobre un penedo rochoso apreciado por pescadores e mariscadores.

A praia da Frouxeira ten bandeira azul aínda que o baño pode ser perigoso ao ser mar aberto. A zona vixiada para o baño é a máis preto de Valdoviño.

Imaxes
------

* Faro de Meirás.Faro de Meirás.
* Lagoa da Frouxeira.Lagoa da Frouxeira.
* Lagoa e praia.Lagoa e praia.
* A Frouxeira vista xeral.A Frouxeira vista xeral.

Véxase tamén
------------

* Lagoa e areal de Valdoviño
* Lagoa da Frouxeira

### Ligazóns externas

* A Frouxeira. Turgalicia
* Lagoa da Frouxeira.
**Esposa** é un grupo galego de música pop formado en 2014 en Santiago de Compostela. Está formado por Mar Catarina (sintetizador), Cibrán Tenreiro (voz e batería), María Villamarín (voz e sintetizador) e Xacobe González (voz e guitarra). O seu estilo musical foi definido "entre o C86 e o garage minimalista".

Historia
--------

O grupo ten a súa orixe en 2014, nun acompañamento para a poeta Eba Reiro por parte de Cibrán e Xacobe, co nome de Eba Reiro y Esposa.

En 2016 editaron o EP *Señor de*, autoeditado, con portada de Leo Sousa. En 2017 publicaron o disco *Xardín interior*, que incluía as catro cancións de *Señor de*. O disco, producido por Bobby Perú e con portada de Mar Catarina, foi gravado e mesturado por Ibán Pérez en Estudio Terraforma (O Hío) e masterizado por Martin Ballesta en Last Punch Mastering (Glasgow). O disco inclúe unha versión de Fantasmage, "Vaciada", no que Ibán Pérez toca a trompeta e sintetizadores.

En 2017 representaron Galiza no festival Suns Europe, dedicado ás artes escénicas en linguas minoritarias, que se celebrou en Udine.

Discografía
-----------

* *Señor de* (EP, 2016; autoeditado)
* *Xardín interior* (2017; Prenom)

Notas
-----

1. ↑  Esposa en *La Fonoteca* *(en castelán)*.
2. ↑  "O pop rítmico de Esposa representa Galiza no Suns Europe" Arquivado 30 de abril de 2018 en Wayback Machine. *Sermos Galiza*, 23 de novembro de 2017.
3. ↑  *Señor de*, en Bancamp.
4. ↑  *Señor de*, en *La Fonoteca*.
5. ↑  *Xardín interior*, en Bancamp.
6. ↑  *Xardín interior*, en *La Fonoteca*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q52349985
* WorldCat
* VIAF: 5152636177720052678

 |
Traballadora doméstica
O **servizo doméstico** engloba os termos de *traballador doméstico*, *criado* ou *servente*, referidos á persoa que traballa, e en ocasións vive, na casa do empregador.

Desde 1988 celébrase o 30 de marzo como o *Día Internacional das Traballadoras do Fogar*, co obxectivo de promover o valor do traballo do fogar e reivindicar os dereitos de quen o realizan, na súa maioría mulleres .

Características
---------------

Diferéncianse dos servos e dos escravos no feito de que son compensados, e en consecuencia, reciben un salario (e a través das reformas laborais no século XX, beneficios) polo seu traballo. Tamén teñen o dereito de renunciar ao seu traballo, aínda que os traballadores estranxeiros poden ter restrinxido os devanditos dereitos, por exemplo, a través de regulacións do visado. Nas mansións, poden existir un gran número de traballadores domésticos realizando diferentes tarefas, como parte dunha xerarquía elaborada. Non obstante, moitas familias pertencentes á clase media pode existir só un servente, de habelo.

Notas
-----

1. ↑  "30 de marzo: Día Internacional de las Trabajadoras del Hogar" (en castelán). Consultado o 27.11.2022.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Servizo doméstico Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q54128
* AAT: 300025874
* BNCF: 15119
* BNF: 119743301
* EBID: ID
* GEC: 0176711
* GND: 4012170-7
* JSTOR: domestic-workers
* LCCN: sh85038950

 |
**Lillian Kemper**, máis coñecida co sobrenome artístico de **Lillian Sanderson**, nada en Herman o 13 de xaneiro de 1866 e finada en Dresden o 9 de abril de 1947, foi unha cantante e profesora estadounidense que fixo carreira en Alemaña.

Traxectoria
-----------

Naceu na vila de Herman (condado de Dogde, en Wisconsin), e foi a bisneta por parte de nai do fundador da localidade, de orixe alemá e procedente de Hamelin. En 1880 marchou a Europa para estudar no Conservatorio Hoch de Frankfurt baixo a dirección de Julius Stockhausen. Debutou en 1890 en Berlín coa Berliner Philharmoniker.

Entre 1891 e 1900 realizou unha intensa actividade musical por Europa, con cinco xiras europeas que atinxiron Alemaña, Austria, Suecia e mais Noruega, principalmente acompañada polo pianista Ernest Hoffzimmer e no sur de Alemaña pola pianista Clotilde Kleeberg. Actuou tres veces na cidade natal do avó e, en recordo da súa orixe, dedicou a recadación dos concertos á mellora da cidade; a doazón resultou tan significativa que en Hamelin se levantou unha placa coa inscrición "Á mestra de canto en veneración" (*Meisterin des Gesanges in Verehrung*). Na súa época estivo considerda unha das grandes voces da Alemaña imperial.

En 1900 casou co pintor Richard Müller e deixou de dar concertos para se centrar na docencia. Durante a época nazi negouse a renunciar á cidadanía estadounidense e o réxime expropioulle as súas propiedades  e sen ser rehabilitada polas autoridades comunistas morreu na pobreza no barrio de Loschwitz de Dresden.

Notas
-----

1. ↑  Schley, Mathilde Georgine (1975). *Deutschamerika*. p. 18.
2. ↑  Jannis Wichmann. "Kleeberg, Clotilde, Klothilde, Clothilde, verh. Kleeberg-Samuel". *Europäische Instrumentalistinnen des 18. und 19. Jahrhunderts*.
3. 1 2  Wiebke Kanz. Erinnerung an eine Diva der Kaiserzeit // *Deister- und Weserzeitung*, 16 de novembro de 2012
4. ↑  Wodarz, Corinna (1997). *Müller, Richard*. *Neue Deutsche Biographie* **18**. pp. 471–473.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12900792
* WorldCat
* VIAF: 74612948
* DeutscheBio: 116800313
* FemBio: 24098
* GND: 116800313
* LCCN: no2022109299

 |
**Manuel Pérez Álvarez**, nado en Sober o 3 de decembro de 1946, é un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola USC, é inspector de Traballo. Comezou a súa carreira política como concelleiro en Vigo en 1987. Foi deputado no Parlamento de Galicia (1989-95) e Conselleiro de Traballo e Servizos Sociais (1990-1991).

En 1995 foi elixido, por maioría absoluta, alcalde de Vigo. Por diferenzas co partido non se presentou ás eleccións municipais de 1999, nas que o PPdeG perdería a alcaldía. Foi senador pola provincia de Pontevedra entre 1996 e 1997. En 1999 foi elixido deputado do Parlamento Europeo. Tamén foi presidente do Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular (1995).

Dende o ano 1999 ata o 2004 foi eurodiputado, participando como voceiro da Comisión de Emprego e Asuntos Sociais e como membro na Comisión de Pesca e na Delegación para as Relacións con Canadá.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Martínez Losada** |  **conselleiro de Traballo e Servizos Sociais** 1990-1991 | Sucesor:**Xosé Antonio Gil Sotres** |
| Predecesor:**Carlos González Príncipe** |  **alcalde de Vigo** 1995-1999 | Sucesor:**Lois Pérez Castrillo** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Enciclopedia Galega Universal*

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Eleccións municipais en Vigo

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q577396
* WorldCat
* VIAF: 51977809
* BNE: XX1088842
* BNF: 150625975
* CANTIC: a10449000
* ISNI: 0000 0000 5925 5885
* SUDOC: 079127398

 |
Coordenadas: 42°38′11″N 8°58′45″O﻿ / ﻿42.636494444444, -8.9792916666667

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Barbanza.
Vista da península desde A Curota.
A **Península do Barbanza** ou **Península da Barbanza** é unha área xeográfica do oeste provincia da Coruña, entre a ría de Arousa e a ría de Muros e Noia. Abrangue os concellos da comarca de Barbanza (Ribeira, A Pobra do Caramiñal, Boiro e Rianxo) e algúns outros da comarca de Noia (Porto do Son, Lousame e Noia).

Descrición
----------

Está bañada, polo noroeste, pola ría de Muros e Noia, e polo sueste, pola ría de Arousa. O punto máis occidental é o cabo Corrubedo e o máis meridional, a punta Perico, ambos no concello de Ribeira. Os puntos máis setentrionais e orientais non lindan co mar senón con outros concellos coruñeses.

O punto máis alto é Iroite, monte de 691 metros entre os concellos de Boiro, Lousame e Porto do Son. Mais supérao en fama, quizais, a Curota, de 514 metros de altura, dende o que se albisca toda a ría de Arousa.

A extensión dos concellos é, aproximadamente, de 468 km², nos que se concentra unha poboación moi elevada: 94 931 [*cando?*]. Isto dá unha alta densidade de poboación: 202,8 ha.b/km². Esta alta densidade de poboación, porén, parece non afectar demasiado á fauna e flora do lugar, pois mesmo no concello de Ribeira, o máis poboado, atópase o parque natural das dunas de Corrubedo; así como hai outras moitas zonas relativamente virxes, especialmente no concello de Porto do Son e Lousame, onde hai zonas con baixas densidades de poboación.

A península do Barbanza é un lugar onde se poden atopar moitos ríos, algúns bastante caudalosos, coma o río Sieira ou o río Barbanza. Pero, indubidablemente, o maior río que pasa polo Barbanza, é tamén un dos maiores de Galicia, é o Tambre, que pasa polo concello de Lousame e desemboca no de Noia.

No apartado económico, pódese salientar a grande industrialización de Santa Uxía, capital de Ribeira; a vila de Noia, onde se atopa unha gran cantidade de comercios; e a vila de Boiro, coñecida tanto pola súa importante industria conserveira así como pola gran cantidade de establecementos de hostalería. Son importantes tamén núcleos urbanos que non son capital de concello, por exemplo, os que rodean Santa Uxía (Palmeira, Aguiño...) ou Portosín, no concello de Porto do Son.

Notas
-----

1. ↑  "Barbanza, península do". *Diccionario enciclopédico galego universal* **7**. *La Voz de Galicia*. 2003-2004. p. 125. ISBN 84-7680-429-6.
2. ↑  "Barbanza". *Enciclopedia Galega Universal* **3**. Ir Indo Edicións. 1999-2002. p. 100-102. ISBN 84-7680-288-9.
3. ↑  "Barbanza, A". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Barbanza". *Enciclopedia Galega Universal* **3**. Ir Indo. 1999-2002. pp. 100–102. ISBN 84-7680-288-9.

### Outros artigos

* Serra do Barbanza
* Comarca de Barbanza
**Modesto Pose Mesura**, nado en Barizo (Malpica de Bergantiños) o 28 de decembro de 1955, é un médico e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Papeleta da circunscrición electoral de Pontevedra para o Senado nas Eleccións xerais de abril de 2019.
Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, foi inspector médico no SERGAS. Foi candidato á alcaldía de Malpica de Bergantiños polo PSdeG-PSOE nas eleccións municipais de 1983 polo PSdeG-PSOE, logrando 2 concelleiros. Posteriormente instalouse en Vilagarcía de Arousa por motivos profesionais. Foi Secretario Comarcal do PSdeG-PSOE en Arousa (1993-1997), Secretario Provincial de Pontevedra do PSdeG-PSOE (1998-2012, ata 2009 como Coordinador Provincial), membro da Executiva Galega (2001-2012) e deputado no Parlamento de Galicia dende 2001 ata 2012. Foi candidato á alcaldía de Vilagarcía de Arousa nas eleccións municipais de 2011. Tralas Eleccións Xerais de 2015 foi designado senador polo Parlamento de Galicia, volvendo a ser novamente designado tralas Eleccións Xerais de 2016. Nas Eleccións Xerais de abril de 2019 volveu a ser escollido senador tras presentarse pola provincia de Pontevedra, sendo o candidato máis votado. Repetiu candidatura nas Eleccións de novembro do mesmo ano volvendo a ser elixido e o candidato máis votado. Nas Eleccións Xerais de 2023 foi elixido deputado no Congreso pola provincia de Pontevedra.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antón Louro** |  **Sectretario Provincial do PSdeG-PSOE de Pontevedra** 1998 - 2012 | Sucesor:**Santos Héctor Rodríguez** |

Vida persoal
------------

É irmán de Xosé Manuel Pose Mesura.

Notas
-----

1. ↑  «Non podo estar máis de quince días sen volver por Malpica» *La Voz de Galicia*, 1/3/2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Modesto Pose Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha en Galicia Política
**Santos San Cristóbal Sebastián**, nado en Segovia o 13 de outubro de 1928 e finado en Mondoñedo o 9 de xullo de 2020, foi un escritor, pintor, historiador e profesor español.

Traxectoria
-----------

Foi cóengo da catedral de Mondoñedo e fundador do museo que leva o seu nome (Museo Catedralicio e Diocesano Santos San Cristóbal) en Mondoñedo, dedicado á arte sacra, o máis importante de Galicia e un dos máis importantes de España. Foi membro da Real Academia de Historia y Arte de San Quirce de Segovia, e fundador da Asociación Cultural Santa Columba e da revista do Museo Catedralicio de Mondoñedo.

Ordenado en Mondoñedo no 1955, o seu primeiro destino foi Parga e Trasparga, ata 1958, pasando logo a estudar Dereito canónico en Comillas. Licenciado en 1960, foi durante oito anos capelán de emigrantes de Francia, volvendo a Mondoñedo en 1968, onde é encargado da fundación do museo catedralicio e diocesano, e foi nomeado cóengo no 1983 por monseñor Sánchez Monge.

Como profesor, exerceu no Seminario de Santa Catalina e en colexios de EXB en Ferrol e Vilanova.

Notas
-----

1. ↑  Ramón Loureiro (9 de xullo de 2020). "La Galicia do Norte pierde al canónigo, investigador, jurista, escritor y pintor Santos Sancristóbal". *La Voz de Galicia* (en castelán).
2. 1 2  Carrera, Juana (2020-07-10). "Fallece Don Santos, fundador del Museo Diocesano de Mondoñedo". *COPE* (en castelán). Consultado o 2022-06-15.
3. ↑  Rodríguez Díaz, José María (10 de abril de 2008). "Don Santos y el Museo de Mondoñedo". *Ribadeando*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6121441
* WorldCat
* VIAF: 86680828
* BNE: XX1065096
* ISNI: 0000 0001 2102 8684
* SUDOC: 200814168

 |
**Juan Francisco Fernández**, nado o 21 de novembro de 2002 en Santa Fe, é un xogador de baloncesto profesional internacional arxentino. Formado nas categorías inferiores do Club Atlético Unión e do Baloncesto Fuenlabrada, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,10 m, xoga na posición de pivote.

Traxectoria
-----------

Nado en Santa Fe, na Arxentina, Fernández formouse nas categorías inferiores do Club Atlético Unión, club da súa cidade natal. En 2019 cruzou o Atlántico para unirse á canteira do Baloncesto Fuenlabrada, equipo co que debuta na Liga ACB o 14 de novembro de 2021 ante o Real Madrid no Polideportivo Fernando Martín. Tras dúas temporadas na máxima categoría co equipo castelán, após o descenso deste último o 15 de xullo de 2023 anúnciase a súa fichaxe polo Río Breogán da ACB.

### Clubs

Ao longo da súa carreira, Fernández ten xogado para os seguintes equipos profesionais:

* España Baloncesto Fuenlabrada (ACB, 2021−2022)
* Galicia CB Breogán (ACB / BCL, 2023−presente)

Notas
-----

1. 1 2  "Juan Fernández, novo xogador do Río Breogán". *CB Breogán*. 15 de xullo de 2023. Consultado o 15 de xullo de 2023.
2. 1 2  "Juan Fernández, Basketball Player". *Proballers* (en inglés). Consultado o 15 de xullo de 2023.
3. ↑  "Juan Fernández pone el acento argentino al Río Breogán". *Marca* (en castelán). 15 de xullo de 2023. Consultado o 15 de xullo de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en acb.com *(en castelán)*
* Perfil en Proballers *(en inglés)*
**Fiz de Xirona,** ou **Fiz, o Africano**, tamén **Fins de Xirona** e **Fins, o Africano**, foi un mártir xerundense que morreu durante a última persecución de Diocleciano contra os cristiáns, no ano 304.

Primeiros anos
--------------

Fiz era un segrar de procedencia africana que predicou o Evanxeo e a fe cristiá en Xirona e que aceptou até as súas últimas consecuencias o seu compromiso. Coñécese a súa amizade con Covade, mártir en Barcelona, incluso tamén se chegan a considerar irmáns.

Martirio
--------

En 303, Diocleciano deu a orde de exterminar os cristiáns no que sería a última das grandes persecucións contra o cristianismo no Imperio romano. As autoridades romanas detiveron a Fiz en Empúries. Este negouse a rexeitar a súa fe, motivo polo que foi condenado á morte. Foi azoutado e tirado á auga cunha roda de muíño atada ao pescozo. Morreu desangrado, tras ser despedazado con garfos.

Foi enterrado nun cemiterio que existía nos arredores da cidade, á beira do actual portal de Sobreportas que abre a Vía Augusta desde o norte. A súa tumba, visitada polos devotos, converteuse pronto nun lugar de peregrinación e para protexela construíuse unha edificación, martyrium ou pequeno santuario. A partir deste martyrium construíuse unha primeira igrexa románica que constituíu a orixe da actual basílica de San Fiz de Xirona e a súa localización orixinal correspondería ao actual presbiterio. Por tanto a igrexa de San Fiz é o templo cristián máis antigo da cidade de Xirona e foi a súa catedral até a consagración da catedral de Santa María de Xirona no século XI.

Imaxe de San Fiz, na igrexa parroquial de San Fiz de Nigrán.
En Santiago de Compostela custódianse algunhas reliquias deste santo e de San Covade, conseguidas por Diego Xelmírez. É patrón dalgunhas parroquias galegas.

Devoción
--------

O martirio de San Fiz de Xirona conmemórase o día 1 de agosto, de acordo co Martiroloxio da Igrexa católica: "S. Felice. A Xirona in Spagna, ricordo dei S. Felice, martire durante a persecuzione dell'imperatore Diocleziano"

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Fiz
* Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Fins

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Ferro Ruibal, Xesús; et alii (1992). *Diccionario dos nomes galegos*. Ir Indo.
2. ↑  "Martirologio de la Iglesia Católica". Consultado o 28 de marzo de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4482460
* DBE: san-felix-de-gerona
* GEC: 0026363

 |
**Capitán Furilo** foi unha banda de rock galega procedente de Ponteareas e fundada a mediados do ano 2006. Algúns dos seus membros proviñan da banda O Caimán do río Tea, tamén de Ponteareas.

Traxectoria
-----------

A historia da banda comezou cun encontro casual en Dublín a mediados dos 2006 entre Oscar T. que se atopaba alí cunha bolsa de estudos internacionais, e Miguel Pino, de viaxe visitando a familiares. De volta a Galiza completaron a formación do novo proxecto, ao que bautizaron como Capitán Furilo, pola admiración de ambos á serie *Hill Street Blues*, e comezaron a gravar o que sería a súa primeira maqueta.

A principios do ano 2007 lanzaron a través da Regueifa Plataforma o seu traballo de estrea, a maqueta de catro temas (tres en galego e un en inglés), bautizada como *Non hai problema*. No ano 2008 autoeditaron o seu primeiro EP, titulado *Pop?*, gravado en outubro de 2007 nos estudios Océano de Nigrán.

O seu primeiro álbum, *Rock*, formado por once cancións, foi gravado nos estudios Élite de Vigo e foi presentado o 7 de novembro do ano 2009 nunha cea-baile en Ponteareas.

O 9 de marzo de 2013 deron o seu concerto de despedida na sala *JJ Copas* de Ponteareas.

Membros
-------

* Oscar T. - Batería e percusións
* Miguel Pino - Guitarra e voz
* Monkel S. - Baixo e voz
* Ronchi M. - Guitarra e voz (Rafael Martínez?)

Discografía
-----------

* *Non hai problema* (2007; maqueta, A Regueifa Plataforma).
* *Pop?* (2008; EP, autoeditado).
* *Rock* (2009; Falcon Records).
* *Tercer Round* (2011).

Notas
-----

1. ↑  *Capitán Furilo*, maqueta na web da plataforma A Regueifa, marzo 2007.
2. ↑  "Os ponteareáns Capitán Furilo presentan cunha cea o seu primeiro disco", artigo en *Cultura Galega*, 14 de xaneiro de 2008.
3. ↑  "Capitán Furilo repite co formato de cea-baile para a presentación do novo disco "Rock"", artigo en *Cultura Galega*, 6 de novembro de 2009.
4. ↑  "Capitán Furilo da un concierto de despedida en el JJ Copas", artigo en *Faro de Vigo*, 9 de marzo de 2013 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* O Caimán do río Tea

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
* Capitán Furilo en MySpace
**Call of Duty: World at War** é a quinta entrega principal da serie Call of Duty. Programado por Treyarch e distribuído por Activision, sitúanos na fronte xaponesa da segunda guerra mundial. World at War foi o retorno de Call of Duty a esta contenda tras Call of Duty 4: Modern Warfare. Comparte co seu predecesor o motor gráfico e diversos recursos técnicos. Foi lanzado en novembro de 2008 para Playstation 2, Playstation 3, Xbox 360, Wii e PC Windows. Posteriormente púxose á venda unha versión para Nintendo DS, que ao igual ca de PS2, difire en diversos aspectos. As versións de PS3, Xbox 360, PC e Wii céntranse en diversas batallas no Pacífico e da fronte oriental, nas que interveñen tropas da Alemaña Nazi, dos Estados Unidos, do Imperio Xaponés e da Unión Soviética. Ademais do modo dun xogador, inclúe un multixogador coperativo e un multixogador competitivo en liña, con varios modos de xogo. Parte das funcións en liña foron deseñadas por *Certain Affinity*.

Argumento
---------

O xogo comenza en 1942, na illa de Makin, onde un grupo de prisioneiros norteamericanos están sendo torturados e mutilados por tropas nipoas. Parte dos soldados son rescatados e a acción salta a dous anos despois, á batalla de Peleliu. A continuación, sucédense varios saltos, que non corresponden coa liña temporal real. Así, o xogo incluía combates en Stalingrado, nas beiras do río Volga, e na propia Berlín.

Diferenzas de versións
----------------------

As versións de Xbox 360, Playstation 3 e PC Windows contan cun apartado técnico moi semellante e unha xogabilidade case igual. A versión de Wii prioriza o control sobre o apartado técnico. As versións de PS2 e Nintendo DS posúen uns gráficos menores, debido ás especificacións técnicas inferiores de ambas as dúas máquinas fronte ás primeiras. Ademais, difiren na liña argumental e escenarios presentes.

Recepción e crítica
-------------------

En xeral, foi ben acollido pola prensa e público, acadando un 85 para PS3 , un 83 para PC  e un 84 para Xbox 360

Vendas
------

A versión de Xbox 360 logrou vender máis de 6 millóns de copias. A de PS3 superou os 3 millóns .

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207797
* GameRankings: 944198
* GameSpot: call-of-duty-world-at-war
* GiantBomb: 3030-20777
* HowLongToBeat: 1483
* IGDB: call-of-duty-world-at-war
* IGN: call-of-duty-world-at-war
* IMDb: tt1323508
* Metacritic: call-of-duty-world-at-war
* MobyGames: call-of-duty-world-at-war
* MusicBrainz: ID
* PCGW: Call\_of\_Duty:\_World\_at\_War
* Redump: 11347
* Steam: 10090
* VGG: 73590

 |
O **British Aerospace P.125** foi un avión STOVL de combate multirrol supersónico británico desenvolvido nos anos 80 no Reino Unido. O proxecto cancelouse nos anos 90 e a súa existencia foi revelada por BAE Systems en 2006.

Desenvolvemento
---------------

O Hawker P.1154 británico foi unha das distintas solucións enviadas por países europeos ao requerimento NBMR-3 de 1960 da OTAN para un caza de ataque supersónico. En 1960 tamén foi o primeiro voo do avión VSTOL subsónico Hawker P.1127. O P.1154 concelouse en 1965, pero continuaronse estudos sobre a posibilidade de que os Harrier ou Jaguar puidesen ser substituídos por un avión STOVL supersónico.

Nos anos 80 o Ministerio de Defensa británico e o Departamento de Defensa estadounidense realizaron estudos sobre solucións con reactores de elevación. Os estudos estadounidenses levaron finalmente ao F-35 Lightning II. En 1988 o deseño P.125 do tamaño do Tornado estaba destinado a cumprir cos requisitos para un interdictor STOVL sixiloso supersónico. Habería unha variante STOVL e outra non-STOVL do P.125. Os dous tiñan un único turboventilador con posqueimador cunha tobeira traseira vectorial. A variante STOVL podería manter o voo vertical usando tres tobeiras de elevación a reacción. O piloto do P.125 sentaríase moi reclinado e non tería unha vista directa do exterior. Nos anos 90 o goberno británico decidiu unirse ao programa JSF (agora F-35) en vez de continuar co P.125.

Notas
-----

1. ↑  Beckett 2008, p. 10
2. ↑  Beckett 2008, p. 11-12
3. ↑  Beckett 2008, p. 13

Bibliografía
------------

* Beckett, Neville (maio de 2008), "Britain's supersonic V/STOL", *Aviation News*, Key Publishing, ISSN 2047-7198
Alfombras florais en Ponteareas.
O **Corpus Christi** (en latín *Corpo de Cristo*) é unha festa da Igrexa Católica destinada a celebrar a Eucaristía.

A súa principal finalidade é proclamar e aumentar a fe da Igrexa na presenza de Xesús Cristo no Santísimo Sacramento. A celebración lévase a cabo o seguinte xoves ao oitavo domingo despois do Domingo de Resurrección (é dicir, 60 días despois dese día; formalmente é o xoves que segue ao noveno domingo seguinte á primeira lúa chea de primavera do hemisferio norte). Nalgúns lugares a festa trasládase ao domingo seguinte para adaptarse ao calendario laboral.

En moitos lugares é unha festa de especial relevancia e en varios países é un día festivo oficial (certas partes de España, Austria, partes de Alemaña e Suíza, Brasil, República Dominicana, Bolivia, Croacia, Polonia, Trinidad e Tobago, Portugal, Perú e Venezuela).

Celebracións en España
----------------------

Cabe destacar as de Toledo, Lagartera (Toledo), Laguna de Negrillos (León), La Orotava (Tenerife), La Puebla del Río (Sevilla), Sevilla, Tarragona ou Valencia.

Celebracións en Galicia
-----------------------

Alfombras de sal na vila de Muros, como parte da ornamentación para as festas do Corpus Christi.
### Corpus Christi en Ponteareas

*Artigo principal**:* Corpus Christi de Ponteareas.
A localidade de Ponteareas celebra na fin de semana seguinte ao xoves de Corpus Christi as súas festas máis representativas. Na noite do sábado para o domingo, os veciños da localidade confeccionan alfombras florais con motivos relixiosos relativos ao día de Corpus Christi, adornados con motivos xeométricos. A confección de devanditas alfombras realízase con distintos tipos de flores e materiais, preparados durante os días previos á festividade polos veciños.

As alfombras permanecen intactas na súa confección ata a procesión do domingo, que percorre todas as rúas decoradas con esta arte. En 1980 foi declarada Festa de Interese Turístico Nacional, e en 2009 recibiu o recoñecemento de Festa de Interese Turístico Internacional.

### Corpus Christi en Ares

As alfombras florais do Corpus Christi de Ares están recoñecidas como festas de interese turístico galego.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q152395
* AAT: 300264483
* BNCF: 71886
* BNE: XX530229
* EBID: ID
* GEA: 4294
* GEC: 0020010
* GND: 4155486-3
* NKC: ph877914
* Treccani: corpus-domini

 |
O **General Dynamics-Grumman F-111B** foi un avión desenvolvido como un interceptor de longo alcance embarcado, como continuación do F-4 Phantom II. Foi deseñado nos anos 60 por General Dynamics xunto con Grumman para a Mariña dos Estados Unidos como parte do proxecto Tactical Fighter Experimental (TFX), e coa Forza Aérea para producir un caza comúnr para varios tipos de misións. O F-111B incorporaba innovacións como unhas ás de xeometría variable, motores turboventilador con poscombustión e un sistema de armas de longo alcance formado polo rádar AWG-9 e os mísiles AIM-54 Phoenix.

Deseñado en paralelo ao F-111 "Aardvark", que foi adoptado pola Forza Aérea como avión de ataque, o F-111B tivo problemas no seu desenvolvemento e pasou por cambios nos requirimentos da Mariña que finalmente pedía un avión maniobrable para o combate aéreo. O F-111B non chegou a entrar en produción e os seus prototipos foron usados para realizar probas antes de ser retirados. O modelo que ocuparía o seu lugar sería o máis pequeno e lixeiro Grumman F-14 Tomcat, co que compartía varios elementos, como os motores, o sistema de armas e a configuración das ás.
**Ana Rivera Chaves**, nada en Verín o 24 de abril de 1994, é unha xogadora de fútbol sala galega. Xoga de á-peche e o seu equipo actual é a Poio Pescamar FS da Primeira División de fútbol sala feminino de España.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar na súa localidade natal deica os 13 anos cando marchou a Ourense para xogar co Ponte Ourense e alí permaneceu ata fichar polo AD Alcorcón FSF na tempada 2017-18 para volver a Galicia na tempada 2019-20 co Poio Pescamar FS.

### Selección española

Debutou o 1 de outubro de 2019 coa selección española nun partido amigable contra Portugal, que se xogou no pavillón Carolina Marín de Huelva. Con anterioridade chamárana para adestrar coa selección.

Notas
-----

1. ↑  "Ana Rivera, primer fichaje de la AD Alcorcón FSF para la próxima temporada". *AD Alcorcón FSF* (en español). 16 de julio de 2016. Consultado o 1 de octubre de 2019.
2. ↑  "El Poio Pescamar ficha a la ala-pívot Ana Rivera Chaves". *Pontevedra Viva* (en español). 23 de julio de 2019. Consultado o 1 de octubre de 2019.
3. ↑  "El Poio Pescamar incorpora a la ala-pívot Ana Rivera". *Faro de Vigo* (en español). 24 de julio de 2019. Consultado o 1 de octubre de 2019.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Chameleon*** (カメレオン, *Kamereon*?) é un filme xaponés dirixido por Junji Sakamoto que foi estreado no 2008. Filme de suspense e vinganza baseado nun guión escrito hai 30 anos por Shoichi Maruyama, un clásico da produtora Toei, que debía protagonizar a estrela do momento, Yusaku Matsuda.

Sinopse
-------

O protagonista deste filme é un misterioso rapaz con capacidade para transformarse segundo o contorno e as emocións dos que o rodean. Líder dun grupo de timadores da rúa, un día é testemuña do secuestro dun home a mans dun estraño grupo de individuos. Cando estes comezan a liquidar un por un ós membros da súa banda, tomará a xustiza pola súa man.

Personaxes
----------

* Tatsuya Fujiwara como Ichiro Noda Wu
* Asami Mizukawa como Keiko Koike
* Shun Shioya como Kosuke Chuncheon
* Kosuke Toyohara como Alta Kijima

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*
* Ficha en Allcinema *(en inglés)*
* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11294846
* IMDb: tt1161408
* TMDb: 38067

 |
**Mehmet Ali Ağca**, nado en Hekimhan o 9 de xaneiro de 1958, é un terrorista turco que atentou contra o Papa Xoán Paulo II o 13 de maio de 1981.

Traxectoria
-----------

Ao ser detido afirmou ser membro da Fronte Popular para a Liberación de Palestina, aínda que a organización negou calquera relación con el. Máis tarde afirmou formar parte dunha conspiración financiada por Bulgaria, co apoio da KGB para asasinar ao Papa polo seu apoio ao movemento polaco Solidariedade, pero iso nunca se puido demostrar. Ağca foi condenado a cadea perpetua en Italia, pero foi perdoado polo presidente Carlo Azeglio Ciampi en xuño de 2000, á súa volta a Turquía entrou en prisión por un asasinato anterior. A xustiza turca liberouno o 12 de xaneiro de 2006, decisión que a Corte Suprema Turca revogou o 20 de xaneiro polo que volveu a prisión.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181938
* WorldCat
* VIAF: 37719233
* BNF: 119871234
* DeutscheBio: 119097591
* EBID: ID
* FAST: 116728
* GND: 119097591
* IMDb: nm1522172
* ISNI: 0000 0001 0964 9461
* LCCN: n83157915
* NNDB: 000027379
* NTA: 073336084
* SNAC: w6j22973
* SUDOC: 027935442

 |
O **Mestre de Taüll** é un pintor de identidade descoñecida, considerado o máis grande pintor mural do século XII en Cataluña e un dos pintores románicos máis importantes de Europa. A súa obra principal, da que toma o seu nome, é a da igrexa de San Clemente de Taüll. Salienta como un pintor moi formado que domina as técnicas e que coñece a iconografía que se empregaba naquel momento.

A súa forma de articular os espazos considérase case perfecta. Debuxa as facianas das figuras con gran realismo e estilización. Utiliza na súa gama cromática as cores carmín, azul e branco. Chegou a pensar que trouxo de Italia, ademais das ferramentas, os materiais necesarios para o seu traballo.

Grazas a unha pintura nunha das columnas da nave, sabemos que o 10 de decembro de 1123 o bispo Ramon de Roda consagrou a igrexa de Taüll; e moi probábel que entrase en contacto con este mestre, encargando daquela da decoración da pequena ábsida da catedral de Roda de Isábena en Huesca .

As pinturas da capela maior de Santa María de Taüll teñen bastante afinidade coas de San Clemente, e dedúcese que o artista tiña que ser do círculo do Mestre de Taüll, aínda que a súa obra é menos brillante e cunha gama cromática menos rica en matices.

Notas
-----

1. ↑  Guia del Museu Nacional d'Art de Catalunya. páxina 42. Primeira edición: decembro de 2004. ISBN 84-8043-136-9

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ábsida central de San Clemente de Taüll

### Bibliografía

* Junyent, Eduard. *Rutas románicas de Cataluña/I*. Editorial Encuentro, Madrid 1995. ISBN 84-7490-390-4
* Pijoán, José. Historia general del arte, Volumen IX, colección Summa Artis. *El arte románico siglos XI y XII*. Editorial Espasa Calpe S.A. Madrid 1949.
* Gudiol, José. *Cataluña*, tomo I, sección de Arte. Colección *Tierras de España*. Editorial Noguer, 1974. Publicaciones de la Fundación Juan March. ISBN 84-7075-019-4

### Ligazóns externas

* Gigafoto del pantocràtor Arquivado 2012-07-07 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q960328
* WorldCat
* VIAF: 95918252
* Europeana: ID
* ULAN: 500037627

 |
O **diálogo** é un sistema de elocución que, nas obras literarias (novela, poesía e teatro), supón a ‘acción falada’ dos personaxes. As súas características son:

* Intercambio verbal de informacións
* Exploración dos roles ou funcións dos personaxes
* Determinación das liñas argumentais
* Determinación rítmica

### Exemplos

* Pénsese en *Noite de trunfo*, de Leandro Carré Alvarellos. Consiste nun coloquio matrimonial no cal se manifesta a miseria vital dun autor de teatro.

O diálogo como xénero literario
-------------------------------

O diálogo conforma un xénero literario que comprende aquelas obras en que, empregando só a modalidade textual do diálogo, se finxe unha conversa ou hai unha controversia entre varias personaxes.

*Proezas de Galicia* (PDF).
Os exemplos máis antigos son de Sofrón de Siracusa (circa 430 a.C.), do que só fican algúns fragmentos. No século IV a.C. Platón escribiu os seus célebres *Diálogos*, que son debates filosóficos que empregan o método heurístico e dialéctico da pregunta e a resposta. Constitúen un dos exemplos superiores do diálogo. Aristóteles empregou esta forma para fins máis directamente didácticos. Os *Diálogos dos mortos* de Luciano (século II d.C.) seguían o modelo de Platón, mais usando o diálogo para fins cómicos e satíricos e como forma de entretemento (como o mesmo Platón fixera n'*O Simposio*).

O xénero reviviu durante o Renacemento, en que o empregaron Juan de Valdés (*Diálogo de la lengua*) e Torquato Tasso (uns 23), imitando a Platón. A Luciano imitáronno nos séculos XVII e XVIII Fontenelle (*Novos diálogos dos mortos*) e Fénelon (*Diálogos dos mortos compostos para a educación dun príncipe*).

Oscar Wilde fixo uso do xénero en *O crítico como artista* (1891), Bernard Shaw empregouno en *O carro de mazás* (1929 e Paul Valéry elevouno a un dos seus cumes n'*A alma e a danza* e en *Eupalinos ou o Arquitecto* (1923.

Na literatura galega, o diálogo foi unha manifestación literaria frecuente a comezos do século XIX, cando predominou a literatura de circunstancias inspirada en acontecementos políticos e sociais do momento como a guerra contra os invasores franceses napoleónicos ("*gavachos*"). Son textos propagandísticos en galego escritos na prensa diaria ou en follas soltas.

### Exemplos

* O romance *O labrador que foi sarxento aos soldados do novo reximento...*(1808) é unha chamada á mocidade a loitar na defensa da patria.
* *Proezas de Galicia* de José Fernández Neira (1810) conta as batallas e peripecias nas que participou o autor mediante o diálogo dos personaxes Chinto e Mingote.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131395
* AAT: 300026185
* BNCF: 14751
* BNF: 12481481z
* BRE: 4046295
* EBID: ID
* GEC: 0098884
* GND: 4012061-2
* LCCN: sh85037531
* MusicBrainz: ID
* NKC: ph119422
* PSH: 6897
* Songkick: 148905

 |
O **Boeing E-767** é un Sistema Aéreo de Alerta e Control (AWACS) que foi deseñado en resposta aos requirimentos da Forza Aérea de Autodefensa do Xapón. Trátase esencialmente do radar de vixilancia e o sistema do control do Boeing E-3 Sentry instalado nun Boeing 767-200.

Desenvolvemento
---------------

### Antecedentes

O 6 de setembro de 1976 o piloto da Forza Aérea Soviética Viktor Belenko desertou con éxito a occidente, voando o seu MiG-25 'Foxbat' ata Hakodate, Xapón. Durante este incidente os radares da Forza de Autodefensa do Xapón perderon o rastro do avión cando Belenko voaba o seu MiG-25 a baixa altura, facendo que a Forza Aérea de Autodefensa do Xapón considerase a compra de avións de alerta temperá.

En 1976 a Forza Aérea dos Estados Unidos estaba a piques de despregar o avión AWACS E-3 Sentry, que foi considerado o candidato principal para a misión de alerta temperá aerotransportada pola Forza Aérea. Porén, a Axencia de Defensa do Xapón (agora o Ministerio de Defensa) decatouse de que o E-3 non estaría dispoñible debido ás necesidades da USAF e no seu lugar optou por mercar o E-2 Hawkeye. O E-2C entrou en servizo co Grupo de Alerta Temperá Aerotransportada na base de Misawa en xaneiro de 1987.

En 1991 a Axencia de Defensa do Xapón solicitou fondos para mellorar o sistema de alerta temperá aerotransportada mercando o E-3. Porén, a produción do E-3 baseado na fuselaxe do Boeing 707 rematou ese mesmo ano, e os plans canceláronse. O ano seguinte Boeing propuxo un AWACS baseado nun 767, e a Axencia de Defensa accedeu a mercar dous E-767 no ano fiscal de 1993 e dous máis no de 1994.

### Compra

A Axencia de Defensa solicitou un orzamento de 113 900 millóns de iéns para mercar os dous E-767 de 1993 e 108 100 millóns para os dous de 1994. Este grande orzamento comparado cos aproximadamente 8 600 millóns de iéns polos E-2C e os estimados 29 600 millóns polos E-3A foi racionalizado politicamente como un medio para axudar a aliviar a tensión sobre o gran superávit comercial do Xapón contra os Estados Unidos. Ademais, compañías aeroespaciais xaponesas son responsables da produción do 15% do 767, o que signigica que partes dos cartos regresarían indirectamente ao Xapón.

A compra do E-767 polo goberno xaponés dividiuse en dúas etapas. A primeira etapa foi a compra dun 767 sen modificar polo goberno xaponés a través dunha empresa comercial, Itochu Corporation. Na segunda etapa o avión foi modificado para levar equipamento AWACS por contratistas estadounidenses e xaponeses baixo supervisión do goberno dos Estados Unidos segundo as regras de vensas militares estranxeiras.

Notas
-----

1. ↑  "Boeing: Integrated Defense Systems - Airborne Warning and Control System (AWACS) - 767 AWACS Specifications". *web.archive.org*. 2007-10-11. Archived from the original on 11 de outubro de 2007. Consultado o 2022-05-16.
2. ↑  *Air World*, abril de 1998 edición especial "Airborne Early Warning and Control aircraft E-767 & E-3" p. 22
3. 1 2  *Air World*, abril de 1998 edición especial "Airborne Early Warning and Control aircraft E-767 & E-3" p. 30
***Sister Act 2: Back in the Habit*** é un filme estadounidense dirixido por Bill Duke que foi estreado en 1993.

Sinopse
-------

Whoopi Goldberg volve a colocarse os hábitos da irmá Mary Clarence. As súas compañeiras monxas necesitan axuda para evitar o peche da escola parroquial de Saint Francis. Coa súa colaboración e a do resto das divertidas monxas, prepara a participación do colexio nun concurso de coros escolares.

Banda sonora
------------

1. Greatest Medley Ever Told - Whoopi Goldberg & the Ronelles  

2. Never Should've Let You Go - Hi-Five  

3. Get Up Offa That Thing/Dancing in the Street - Whoopi Goldberg  

4. Oh Happy Day - St. Francis Choir featuring Ryan Toby  

5. Ball of Confusion (That's What the World Is Today) - Whoopi Goldberg & the Sisters  

6. His Eye Is on the Sparrow - Tanya Blount & Lauryn Hill  

7. A Deeper Love - Aretha Franklin  

8. Wandering Eyes - Ian Barczewski  

9. Pay Attention - Valeria Andrews & Ryan Toby  

10. Ode to Joy - Chapman College Choir  

11. Joyful, Joyful - St. Francis Choir featuring Lauryn Hill  

12. Ain't No Mountain High Enough - Whoopi Goldberg & Cast

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*
* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140762
* AFI: 59661
* Allmovie: v119906
* AlloCiné: 38822
* Box Office Mojo: sisteract2
* FilmAffinity: 381144
* IMDb: tt0108147
* LUMIERE: 58185
* Metacritic: sister-act-2-back-in-the-habit
* MusicBrainz: ID
* OFDb: 7655
* Rotten Tomatoes: sister\_act\_2\_back\_in\_the\_habit
* Synchronkartei: 3001
* TheNumbers: Sister-Act-2-Back-in-the-Habit
* TMDb: 6279
* TVcom: sister-act-2-back-in-the-habit
* TVGuide: 129314

 |
As tres principais alianzas en Europa.
Unha **alianza de aeroliñas** é un acordo na industria da aviación de cooperación entre dúas ou máis aeroliñas co obxectivo de reducir custos, compartir voos e mellorar os seus servizos aos viaxeiros. As alianzas proporcionan así unha ampla rede de conectividade e comodidade para pasaxeiros e cargas internacionais. As tres alianzas máis grandes do mundo son Star Alliance, SkyTeam e Oneworld, formadas por aeroliñas de transporte de pasaxeiros, facilitar aos viaxeiros que fagan conexións de código compartido entre compañías aéreas dentro dos países. Esta marca pode implicar libreas de aeronaves unificadas das aeronaves membros.

En 2015, Star Alliance foi a maior alianza cun 23% do tráfico total programado en quilómetros de pasaxeiros de ingresos (RPK)/millas de pasaxeiros de ingresos (RPM), seguida de SkyTeam cun 20,4% e Oneworld cun 17,8%, deixando un 38,8% para outras aeroliñas. En 2019, por número de pasaxeiros, Star Alliance lideraba 762 millóns, seguida de SkyTeam (630 millóns) e Oneworld (535 millóns).

Notas
-----

1. ↑  Fernandez de la Torre, Pablo E. (1999). "Airline alliances : the airline perspective". DSpace@MIT. hdl:1721.1/68159. Consultado o 15 de abril de 2014.
2. ↑  "Scheduled Passengers Carried". *World Air Transport Statistics 60th Edition*. IATA. Arquivado dende o orixinal o 06 de xullo de 2016. Consultado o 21 de xaneiro de 2022.
3. ↑  "backgrounder" (PDF). Star Alliance. 18 de outubro de 2019.
4. ↑  "Fact Sheet" (PDF). SkyTeam. 2019. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de agosto de 2019. Consultado o 21 de xaneiro de 2022.
5. ↑  "20 years, 20 facts, oneworld". OneWorld. 2019-02-01. Arquivado dende o orixinal o 30 de novembro de 2019. Consultado o 21 de xaneiro de 2022.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre aviación é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 43°26′51″N 4°53′10″O﻿ / ﻿43.44750, -4.88611

Praia de Gulpiyuri
A **praia de Gulpiyuri** é unha pequena praia situada no concello de Llanes, en Asturias. Atópase ao norte da aldea de Naves, a metade de camiño entre as localidades de Ribeseya e Llanes. Foi declarada monumento natural o 26 de decembro de 2001, ademais de formar parte da Paisaxe Protexida da Costa Oriental de Asturias.

Trátase dunha pequena praia de mar pero situada terra dentro, entre verdes prados agrícolas. Nunha costa acantilada de roca calcaria o mar foi creando unha cova cara ao interior e o fondo da cova afundiuse (un fenómeno kárstico coñecido como dolina), deixando un pequeno oco circular duns 50 m de diámetro a 100 m da costa. Este afundimento segue conectado coa costa e entra a auga de mar, notándose tamén as mareas e dispoñendo dunha praia de fina area.

Só se pode acceder camiñando desde a praia de San Antolín ou desde Naves e o seu illamento permitiu a relativamente boa conservación desta pequena praia. A profundidade e o tamaño da zona de auga non permite máis que poder remollarse tombado, pero está ben protexida do vento.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praia de Gulpiyuri Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3753808
* CDDA: 349565
* GeoNames: 8335369
* WDPA: 349565

 |