|  |
| --- |
| Estrutura química da estricnina |
| **Número CAS**
57-24-9 | **PubChem**
441071 |
| Fórmula química | C21H22N2O2 |
| Peso molecular | 334.41 g/mol |
| Metabolismo |  |
| Excreción |  |
| Estado legal |  |
|

A **estricnina** é un alcaloide cristalino tóxico. Foi usado como pesticida, principalmente para matar ratos. Debido á súa alta toxicidade en humáns o seu uso está prohibido en moitos países.

Descrición
----------

A estricnina é practicamente insolúbel en auga e pouco solúbel a disolventes orgánicos. Os estudos mostran que a DL50 oral en ratos varia entre 2,2 e 5,8 mg/kg en femias e entre 6,4 e 14 mg/kg en machos. A DL50 cutánea é de máis de 2.000 mg/kg.
A fonte máis común desta substancia é a semente de árbores da especie *Nux vomica*, nativa de Sri Lanka, Australia e India. É unha das substancias mais amargas que existen, o seu sabor é perceptíbel en concentracións da orden de 1 ppm. O maior risco para saúde está na súa administración oral. A estricnina descomponse rapidamente no solo, sendo pouco probábel que contamine a auga pero pode ser inhalada en forma de po e é volátil a altas temperaturas. A súa absorción pola pel causa reaccións alérxicas.

Non existe evidencia de que a exposición crónica a estricnina produza cáncer, mutacións, alteracións reprodutivas ou anomalías no crecemento. Pero os seus efectos a curto prazo son graves, podendo chegar a xerar convulsións violentas, aínda que os primeiros síntomas son ansiedade, tremor, movementos bruscos, reflexos espontáneos, rixidez dos músculos e vómitos. Entre 10 e 20 minutos despois da inxestión, os músculos do corpo comezan a ter espasmos, iniciando coa cabeza e o pescozo. Os espasmos entón alástranse para todos os músculos do corpo, con convulsións case continuas, que empeoran co menor dos estímulos. A morte ocorre por asfixia causada pola parálise do sistema de control da respiración do sistema nervioso central, ou por esgotamento debido ás convulsións. Nese momento, o corpo endurece inmediatamente, mesmo no medio dunha convulsión, debido ao *rigor mortis*.

O tratamento inclúe a aplicación de diazepam intravenoso, para controlar as convulsións, e o uso de carbón activado. A substancia é metabolizada no fígado e ten unha vida media de 10 horas en humanos. Polo tanto, se o paciente sobrevive 24 horas despois da inxestión, a recuperación é case segura.

Pequenas doses de estricnina eran utilizadas como laxante ou para tratamento doutros problemas estomacais. Ese tipo de tratamento foi abandonado co advento de alternativas máis seguras.

### Mecanismo de acción

Nas sinapses do sistema nervioso central existen dous tipos distintos de receptor. A ligazón en receptores estimulatorios transmite un sinal, mentres a ligazón en receptores inhibitorios a reduce. Os receptores de glicina son os principais receptores inhibitorios da medula espinal. A estricnina reacciona bloqueando eses receptores, resultando nun aumento da transmisión de sinais nerviosos, especialmente en arco-reflexos, aumentando os estímulos sensoriais e causando contraccións musculares.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q194406
* BNCF: 43811
* BNF: 124428506
* BRE: 4169106
* EBID: ID
* GEC: 0106759
* GND: 4183814-2
* LCCN: sh85129226
* MAG: 2777725853
* NKC: ph914823

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 57-24-9
* ChEBI: 28973
* ChEMBL: CHEMBL227934
* ChemSpider: 389877
* DrugBank: 15954
* DTXSID: DTXSID6023600
* ECHA: 100.000.290
* IUPHAR: 347
* KEGG: C06522
* KNApSAcK: C00001770
* MeSH: D013331
* MeSH: D03.132.436.681.722
* NDF-RT: N0000148019
* NIOSH: 0570
* PubChem: 441071
* RxNorm: 66422
* UMLS: C0202474
* UNII: H9Y79VD43J

 |