recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Georg Alexander Pick** nado en Viena o 10 de agosto de 1859 e finado o 26 de xullo de 1942 foi un matemático de orixe xudía. Morreu durante a segunda guerra mundial no campo de concentración de Theresienstadt, onde fora internado tras a invasión alemá.

É coñecido polo *Teorema de Pick*, unha elegante fórmula matemática que permite determinar a área de polígonos cuxos vértices están nos puntos dunha cuadrícula regular. Publicado nun artigo en 1899, popularizouse cando Hugo Steinhaus o incluíu na edición de 1969 de *Mathematical Snapshots*.

Traxectoria
-----------

Pick naceu no seo dunha familia xudía, fillo de Josefa Schleisinger e Adolf Josef Pick, quen dirixía un instituto privado. Até que fixo once anos, Georg foi educado no fogar. Estudou na Universidade de Viena e defendeu a súa tese doutoral en 1880 baixo a dirección de Leo Königsberger e de Emil Weyr. Despois de obter o seu doutoramento, foi nomeado asistente de Ernst Mach na Universidade Carolina de Praga, onde se converteu en docente en 1881. Despediuse da universidade en 1884, pasando a traballar con Felix Klein na Universidade de Leipzig. Salvo ese ano, permaneceu en Praga até o seu retiro en 1927, cando regresou a Viena.

Pick encabezou o comité na (entón) Universidade Carolina, que designou a Albert Einstein presidente de física matemática en 1911. Mostrou a Einstein o traballo dos matemáticos italianos Gregorio Ricci-Curbastro e Tullio Levi-Civita no campo do cálculo diferencial absoluto, que máis tarde en 1915 o axudou a formular con éxito a relatividade xeral. Pick, que tamén era violinista e tocaba nun cuarteto de corda de profesores universitarios, mantivo con Einstein unha relación de amizade e introduciuno nos círculos musicais de Viena.

Charles Loewner foi un dos seus alumnos en Praga. Tamén dirixiu as teses doutorais de Josef Grünwald, Walter Fröhlich e Saly Struik. Despois de retirarse en 1927, regresou a Viena, a cidade onde naceu. Tras o Anschluss, cando os nazis marcharon sobre Austria o 12 de marzo de 1938, Pick regresou a Praga. Foi expulsado da Academia Checa de Ciencias e Artes tras o pacto de Múnic que levou á ocupación alemá de Checoslovaquia en 1939. Enviado ao campo de concentración de Theresienstadt o 13 de xullo de 1942, morreu alí dúas semanas despois.

Notas
-----

1. ↑
2. 1 2 3  J J O'Connor and E F Robertson. "Georg Alexander Pick". *MacTutor History of Mathematics* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 14 de xullo de 2012. Consultado o 29 de marzo de 2018.
3. ↑  "Georg A. Pick". *Educação matemática de qualidade*. Consultado o 12-1-2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Teorema de Pick
* Interpolación de Nevanlinna-Pick
* Matriz de Pick

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q78547
* WorldCat
* VIAF: 757216
* CiNii: DA08883256
* DeutscheBio: 116178337
* GND: 116178337
* ISNI: 0000 0001 0947 3152
* Leopoldina: 4482
* MGP: 17807
* MR: 322783
* NKC: jo2007416014
* OEBL: ID
* Scopus: 24800415300
* zbMATH: pick.georg-alexander

 |
O ***Entremés de Bora*** ou ***Sainete de Bora*** é unha das poucas obras teatrais íntegras en lingua galega dos Séculos Escuros. O seu autor foi Gregorio Couto. Foi publicada por Fermín Bouza-Brey no ano 1949, a través do seu estudo "Teatro de Carnaval en Galicia", incluído na madrileña *Revista de Dialectología y Tradiciones Populares*.

Trama e características
-----------------------

O argumento da obra é, *a priori*, simple. Un alcalde dunha certa idade quéixase aos seus criados da súa veciña, unha muller definida como "vella" e que se lamenta polo olfacto que provén da cociña do alcalde. Entre outros subtemas, aborda o abandono lingüístico, encerra unha denuncia do abuso de poder e retrata o machismo (declara que as mulleres son "bestias afligidas").

Notas
-----

1. ↑  *Análise e interpretación de textos dramáticos: unha introducción*, Manuel F. Vieites (Galaxia, 2005).[*cómpre nº de páxina*]

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Baldomir Cabanas, Juan Javier (2010): *A Literatura Galega dos Séculos Escuros e do Prerrexurdimento*, tese de doutoramento dirixida por Luciano Rodríguez Gómez, Universidade da Coruña.
* Baldomir Cabanas, Xohán Xabier (2012): *Historia da Literatura dos Séculos Escuros e do Prerrexurdimento. A escrita literaria galega entre os anos finais do século XV e a década de 1840*, Saarbrücken: Editorial Académica Española.[*cómpre nº de páxina*]
Coordenadas: 39°30′08″N 0°25′03″O﻿ / ﻿39.5023, -0.417589

Velódromo Lluís Puig en Benimàmet.
**Pobles de l'Oest** (en galego: *Vilas do Oeste*) é o nome que recibe o distrito número 18 da cidade de Valencia. Limita con Benicalap ao leste e con Campanar ao sur, á beira dos concellos de Paterna e Burjassot. Componse de só dous barrios, ámbolos dous antigas vilas da Horta de Valencia: Benimàmet e Beniferri, este último o máis grande. As dúas vilas foron anexionadas a Valencia no ano 1872 pola súa condición de municipios inferiores a 2.000 veciños. No 2009 tiña unha poboación de 14.307 habitantes.

Entre os lugares de interese está a Fira de Mostres de València e o Velódromo Municipal Lluís Puig, os dous en Benimàmet.

Poboación
---------

Pobles de l'Oest tiña 13.905 habitantes en 2007, distribuídos entre dous barrios:

* Benimàmet (13.113)
* Beniferri (792)

Notas
-----

1. ↑  "Districte 18. Pobles de l'Oest" (PDF). *Oficina de Estadística: Ayuntamiento de Valencia* (en valenciano e español). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de abril de 2010. Consultado o 27 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Pobles de l'Oest*** |

* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia

| * v
* c
* e
Distritos de Valencia |
| --- |
| Bandeira da Cidade de Valencia | 
* Ciutat Vella
* L'Eixample
* Extramurs
* Campanar
* La Saïdia
* Pla del Real
* L'Olivereta
* Patraix
* Jesús
* Quatre Carreres
* Poblats Marítims
* Camins al Grau
* Algirós
* Benimaclet
* Rascanya
* Benicalap
* Pobles del Nord
* Pobles de l'Oest
* Pobles del Sud

 | Escudo de Valencia |
Situación do distrito na cidade de Valencia.
**Benicalap** é o distrito número 16 da cidade de Valencia, situado no extremo noroeste da cidade. Está conformado por tan só dous barrios, Benicalap e Ciutat Artista Faller, o fito entre os dous atópase na avenida dos Salesians. Os límites do distrito son, ao norte, a Rolda Norte de Valencia e ao sur, a avenida do Doutor Peset Aleixandre. Foi municipio propio até finais do século XIX, cando se anexionou á cidade. A súa poboación no 2009 era de 44.684 habitantes.

O barrio de Benicalap é moito máis grande co de Ciutat Artista Faller, ocupando case todo o distrito. A súa superficie é de 171,9 hectáreas e ten unha poboación de 42.843 habitantes segundo o censo municipal de 2007. Foi un municipio con autonomía propia até finais do século XIX cando se anexionou á cidade de Valencia, formando dende entón parte dela coma un barrio. En Benicalap está un dos principais parques da cidade, o Parque de Benicalap, e o *Museo do Gremio de Artistas Falleiros* (en Ciutat Fallera). Tamén é o lugar onde se situará o novo estadio do Valencia CF, Nou Mestalla, que ten previsto ser inaugurado en 2009.

Poboación
---------

Benicalap tiña 53.693 habitantes en 2007, distribuídos entre dous barrios:

* Benicalap (36.317)
* Ciutat Fallera (6526)

O barrio de Benicalap
---------------------

O barrio moderno naceu da vila homónima, situada preto do leste da avenida de Burjassot, mais a urbanización fíxoo medrar moito até chegar a un tamaño importante. O corazón da antiga vila atópase entre as prazas da Mare de Déu de Montiel, Nova de l'Església, e de Benicalap. Cómpre salientar que malia o seu tamaño, o barrio non ten ningún parque municipal ou zona verde. O mercado sitúase lonxe do centro antigo, na rúa de Miguel Servet, a rentes da avenida do General Avilés. O ensanche, entre as avenidas de Burjassot e das Corts Valencianas, é onde se está construíndo o estadio do Nou Mestalla, o cal será a nova sede do Valencia CF. Como curiosidade, as rúas do barrio teñen os nomes das diversas comarcas valencianas.

Notas
-----

1. ↑  "Districte 16. Benicalap" (PDF). *Oficina de Estadística: Ayuntamiento de Valencia* (en valenciano e español). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de abril de 2010. Consultado o 27 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Benicalap Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Plano oficial dos distritos e barrios de Valencia

| * v
* c
* e
Distritos de Valencia |
| --- |
| Bandeira da Cidade de Valencia | 
* Ciutat Vella
* L'Eixample
* Extramurs
* Campanar
* La Saïdia
* Pla del Real
* L'Olivereta
* Patraix
* Jesús
* Quatre Carreres
* Poblats Marítims
* Camins al Grau
* Algirós
* Benimaclet
* Rascanya
* Benicalap
* Pobles del Nord
* Pobles de l'Oest
* Pobles del Sud

 | Escudo de Valencia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q777986
* GEC: 0521051

 |
**Luís Augusto Viñamata Emmanuelli**, conde de Alba de Liste, nado en 1915 e finado en Teià o 30 de novembro de 1981, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Doutor en Dereito e licenciado en Filosofía e Letras. Especializouse en Historia medieval de Cataluña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado gobernador civil de Ourense en abril de 1938, permanecendo no posto até 1939. Retirouse da política para dedicarse ao estudo e investigación da historia medieval. Colaborou en *La Vanguardia* co pseudónimo **Luís de Fivaller**.

Obras
-----

* *De la propiedad feudal a la explotación socializadora y viceversa*, 1972.
* *Del Castell de Montornès d'ahir al club d'avui :un llinatge al servei del país*.

Vida persoal
------------

Casou con María Concepción Martorell Castillejo, condesa de Alba de Liste en 1926.

Notas
-----

1. ↑  Noticia en *La Vanguardia*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Xenealoxía Arquivado 21 de decembro de 2014 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20536172
* WorldCat
* VIAF: 5145424147086791725
* BNE: XX1484298

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bouza.

**A Bouza****,** erroneamente chamada no Nomenclátor Oficial de Galicia **Bouza**, é unha aldea da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona.Segundo o IGE, no ano 2015, tiña 76 habitantes (39 homes e 37 mulleres).

Este topónimo sempre vai acompañado do artigo, a pesar de non telo no Nomenclátor de Galicia, aínda que si en Galicia Nomeada. Así o corroboran outros microtopónimos como "O Campo da Bouza". É tamén un dos barrios históricos da parroquia e, polo tanto, está ben atestado o mantemento do artigo. Por exemplo, en 1753, en documentación do Arquivo Municipal de Baiona, aparece un veciño chamado "Francisco Barreyro da Bouza".

Ó igual que noutros barrios, as casas están illadas e construídas sobre terras de cultivo. Existen varias edificacións de tipoloxía tradicional (incluíndo canizos), mais as novas non a manteñen.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Baredo

| Lugares da parroquia de Baredo no concello de Baiona (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Agro | Bouza | O Cabreiro | As Cadeiras | O Cancelo | O Caneiro | O Carballo | O Lombo | A Ponte | Os Portelos | O Río | Rocamar | A Torre |

### Parroquias de Baiona

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Baiona |  |
| --- | --- |
| Baíña (Santa Mariña) | Baredo (Santa María) | Baiona (Santa María de Fóra) | Baiona (Santa María) | Belesar (San Lourenzo) | Santa Cristina da Ramallosa (Santa Cristina) |

Notas
-----


1. ↑  "A Bouza". *Galicia Nomeada*. Consultado o 02-05-2023.
2. ↑  IGE. "Nomenclátor de Galicia". Arquivado dende o orixinal o 24/02/2021. Consultado o 17/12/2014.
3. ↑  "PXOM do concello de Baiona". *Concello de Baiona*. Consultado o 23-8-2016.
As **linguas iroquesas** son unha familia lingüística das Primeiras Nacións e nativos americanos de América do Norte. Son coñecidas pola súa carencia xeneralizada de consoantes labiais. As linguas iroquesas son polisintéticas e con marcaxe de núcleo.

Hoxe en día, tódalas linguas iroquesas agás o cherokee e o mohawk están severamente ameazadas, con só uns poucos falantes anciáns.

División familiar
-----------------

***Iroqués do sur***
**Cherokee**
***Iroqués do norte***
*Iroqués dos lagos*
*Iroqueses e Susquehannock*
*Seneca–Onondaga*
*Seneca–Cayuga*
**Seneca** (gravemente ameazada)
**Cayuga** (gravemente ameazada)
*Onondaga*
**Onondaga** (gravemente ameazada)
*Mohawk–Oneida*
**Oneida** (gravemente ameazada)
**Mohawk**
*Susquehannock*
**Susquehannock** (†)
*Huron*
**Wyandot** (*Huróns–petun*) (†)
**Wenrohronon** (†)
**Neutral** (†)
**Erie** (†)
*Tuscarora–Nottoway*
**Tuscarora** (case extinta)
**Nottoway** (†)
***Clasificación non clara***
**Laurentiano** (†)

Notas
-----

1. ↑  Definición de iroqués, -esa no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
2. ↑  Mithun, Marianne. "Grammaticalization and Polysynthesis: Iroquoian" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de febreiro de 2020. Consultado o 8 de xuño de 2015.
3. ↑  "Iroquoian Languages". *www.languagegeek.com*. Arquivado dende o orixinal o 23 de febreiro de 2012. Consultado o 9 de agosto de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33623
* AAT: 300388468
* BNE: XX543783
* BNF: 119825309
* BRE: 2021535
* EBID: ID
* Glottolog: iroq1247
* GND: 4262595-6
* LCCN: sh85068259
* NKC: ph121190

 |
No catolicismo, unha **advocación mariana** é cada un dos nomes con que se referir á Virxe María, segundo os seus misterios, as súas aparicións, os seus dons, os seus atributos ou as circunstancias históricas e xeográficas. A Igrexa católica admite numerosas advocacións, ás que se rende culto de diversas maneiras.

Tipos de advocacións
--------------------

Podemos agrupar a maioría das advocacións marianas en diversas categorías:

1. Relativas aos misterios ou pasaxes da vida da Virxe, como a Inmaculada Concepción, a Anunciación, a Asunción, a Presentación etc.
2. Relativas a verdades teolóxicas abstractas, como a Esperanza, a Caridade, a Consolación etc.
3. Relativas aos estados físicos ou psicolóxicos da Virxe, como as Dores, a Soidade etc.
4. Relativas á súa condición de mediadora e protectora da humanidade, como Auxiliadora, as Mercedes, os Remedios etc.
5. Relativas a froitos, flores, aves... utilizados como símbolos das súas calidades, como o Piñeiro, a Granada, a Pomba etc.
6. Relativas a accidentes xeográficos, xeralmente coincidentes coas paraxes onde se atopan os seus santuarios, como a Carmen, o Mar, Fátima, Lourdes, Cela etc.

As advocacións marianas adóitanse nomear coas fórmulas "Santa María de", "Virxe de" ou "Nosa Señora de". Mais tamén, as advocacións adoitan dar lugar en moitos casos a nomes propios femininos, compostos do nome María e mais da súa advocación: María del Carmen, María das Dores, María de Lourdes etc.

Aínda que o nome sexa diferente en canto ao atributo relativo á Virxe María sempre se refire unicamente a ela, así se faga mención de varios nomes nun mesmo momento, a instancia é a mesma, a Virxe María.

Celebración
-----------

A Igrexa católica conmemora as distintas advocacións da Virxe convertidas nunha tradición e que se incluíron ao longo do ano litúrxico, algunhas incluídas no Calendario romano xeneral e a maioría nos calendarios propios das igrexas locais ou as ordes relixiosas.

Moitas advocacións locais celébranse coincidindo coa Inmaculada Concepción, a Natividade, a Asunción ou durante o mes de maio, que a Igrexa dedica tradicionalmente á Virxe.

Referencias
-----------

1. ↑  "Advocaciones marianas".
2. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-10-19.
3. ↑  González Gómez, Juan Miguel (1992). *Escultura mariana onubense : historia, arte, iconografía*. Instituto de Estudios Onubenses "Padre Marchena" , Excma. Diputación Provincial de Huelva. p. 17. ISBN 8485268873. OCLC 15683701.
4. ↑  "Mediación Universal de María Santísima | Rosal Misionero" (en castelán). Consultado o 7 de julio de 2018.
Coordenadas: 43°26′47.95″N 7°55′39.07″O﻿ / ﻿43.4466528, -7.9275194

**Arteixo Telecom** é unha empresa galega adicada ó deseño, desenvolvemento, fabricación, comercialización de equipos electrónicos, mantemento e reparación. As súas orixes están en Arteixo, onde dende 1972 pasou por varios propietarios ata o seu traslado a onde agora ten a súa sede central no Polígono industrial de Penapurreira, no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez, onde conta cunha fábrica de 4.750 m², e unha sede comercial en Madrid. A compañía conta con máis de 200 persoas empregadas, desenvolvendo proxectos de enxeñería e fabricación en diversos sectores.

Historia
--------

A súa orixe está en Sabón co nome de Intelsa (industrias de telecomunicaciones). A empresa era propiedade de Telefónica e Ericcson e estaba adicada á fabricación de centrais telefónicas, despois de problemas financeiros en 1984 pasou a propiedade de Telettra. En 1992 pasou a mans da francesa Alcatel ata o ano 2000 en que pasou a ser propiedade dos directivos e da Xunta trocando o nome por Arteixo Telecom.

En 2004, Arteixo Telecom merca as instalacións de Italtel nas Pontes por un prezo simbólico e traslada a empresa ó Polígono industrial de Penapurreira vendendo as súas instalacións en Sabón ó Grupo Tecam por 10,2 millóns de euros.

En novembro de 2011, solicitou un ERE para todo o cadro de traballadores.

En 2012, mercou unha participación na empresa Sinatec Electronics con sede en Toledo adicada á electrónica industrial e ó sector aeroespacial.

En maio de 2013 a empresa solicitou concurso de acredores do cal saíu en abril do ano 2014.

Sectores
--------

* Ferrocarril e transporte
* Naval
* Defensa
* Enerxía
* Telecomunicacións
* Sanidade

A empresa ten certificacións ISO 9001 e ISO 14001 así como certificacións militares da OTAN Pecal/AQAP 2110.

Notas
-----

1. ↑  "126 trabajadores de Intelsa llevan 74 días encerrados", en *El País* *(en castelán)*.
2. ↑  "Arteixo Telecom entra en beneficios y en Internet con socios gallegos", en *El País* *(en castelán)*.
3. ↑  "Arteixo Telecom adquiere la fábrica Italtel de As Pontes y despedirá a siete trabajadores". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2004-12-30. Consultado o 2020-01-12.
4. ↑  "El grupo Tecam compra la parcela de Arteixo Telecom en Sabón" Arquivado 12/03/2016, en Wayback Machine. en *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
5. ↑  "Arteixo Telecom presenta un ERE de reducción de jornada y sin despidos para la plantilla", en *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
6. ↑  "Arteixo Telecom entra no sector aeroespacial da man de Sinatec Electronics", en *Código Cero*.
7. ↑  La firma pontesa Arteixo Telecom solicita el concurso de acreedores diariodeferrol.com
8. ↑
9. ↑  "Arteixo Telecom, na "elite" que traballa con Defensa" Arquivado 22 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine. en *Galicia Hoxe*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Arteixo Telecom
* Produtos de Arteixo Telecom
**Robert 'Bob' Apgar Champine**, nado o 6 de marzo de 1921 en Saint Paul, Minnesota e finado o 17 de decembro de 2003, foi un piloto de probas dos Estados Unidos que traballou para a NASA.

Bob Champinee (esquerda) xunto con Herbert Hoover enfrnte do Bell X-1 co que superou a barreira do son.

Traxectoria
-----------

Bob Champine graduouse na Universidade de Minnesota en 1943, enrolándose na Armada dos Estados Unidos de América pilotando varios avións de combate antes unirse á NACA (a predecesora da NASA) en Langley en decembro de 1947 como piloto de investigación. O 2 de decembro de 1948 Champine converteuse no sexto humano e no terceiro civil en romper a barreira do son superando o Mach 1 no voo número 23 da NACA a bordo do segundo Bell X-1 construído. A mediados dos anos 1950 a NACA comezou a considerar en serio os voos espaciais e a investigar as súas implicacións. Champine foi enviado ao Centro de Desenvolvemento Aéreo da Armada en Johnsville, Pensilvania, para estudar por medio dunha centrífuga os efectos das grandes aceleracións nos pilotos, chegando a soportar aceleracións de 18 G. O 1 de outubro de 1958 a NACA deixou de existir para dar paso á NASA, que considerou que os mellores candidatos a astronauta serían os pilotos de proba. Champine influído na selección dos criterios que deberían cumprir os candidatos a astronauta, aínda que el mesmo foi descartado por ser demasiado alto. A principios dos anos 1960 participou nas probas do simulador de acoplamento espacial. Fixo tamén os primeiros voos no simulador do módulo lunar do proxecto Apollo.

Bob retirouse da NASA en xaneiro de 1979 pero continuou facendo voos de proba, incluíndo voos no simulador do entón futuro transbordador espacial. Faleceu o 17 de decembro de 2003.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2022). "Champine, Robert A" (en inglés). Consultado o 14 de decembro de 2022.
2. 1 2 3  Monroe Conner, ed. (11 de agosto de 2022). "Robert A. Champine" (en inglés). Consultado o 14 de decembro de 2022.
3. 1 2 3  Eric Vitug, ed. (25 de maio de 2017). "Robert A. Champine" (en inglés). Consultado o 14 de decembro de 2022.
4. 1 2 3  Sandra Johnson (1 de maio de 2008). NASA, ed. "Gloria R. Champine Interviewed by Sandra Johnson" (en inglés). Consultado o 14 de decembro de 2022.
5. 1 2 3  Academy of Model Aeronautics, ed. (maio de 2008). "The AMA History Project Presents: Biography of ROBERT (BOB) APGAR CHAMPINE" (PDF) (en inglés). Consultado o 14 de decembro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Robert A. Champine Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* NASA
A **Ruta da traída da auga** é un camiño de sendeirismo que vai dende o concello de Fornelos de Montes ata o de Vigo, pasando polo de Redondela. Recibe o nome do transporte de auga desde o encoro de Eiras (no río Oitavén) ata a cidade olívica.

Características
---------------

Trátase dun camiño de terra sen pendentes pronunciadas e cun importante valor ecolóxico e natural. Ofrece vistas sobre a enseada de San Simón e a ría de Vigo, amais dos vales interiores do concello de Redondela. Nos tramos que percorre polo concello de Redondela, a maior parte do camiño transcorre por montes veciñais mostrando unha paisaxe en mosaico, podéndose contemplar campos de cultivo e tamén masas forestais de distinta composición.

O percorrido atravesa case tódalas parroquias do concello de Redondela, agás Cesantes e a propia Redondela: pasa por Ventosela, Reboreda, Quintela, Vilar de Infesta, Negros, Cabeiro, Cedeira, Trasmañó e Chapela.

| Rutas de sendeirismo de Redondela |
| --- |
| Sendeiro das Greas  ·  Vieiro da Franqueira  ·  Ruta das Pedras  ·  Ruta da auga  ·  Rural de Galicia. G.R. 94 |
Os **Formiche di Grosseto** ("formigas de Grosseto") é un grupo de illotes que emerxen agudamente no Arquipélago Toscano. Están situados no mar aberto entre a costa do parque natural de Maremma e Pianosa, aproximadamente a 24 km de Porto Santo Stefano en Monte Argentario e a 15,1 km de Marina di Grosseto. Forman parte do *comune* de Grosseto e están nunha reserva natural que forma parte dunha área de protección especial.

Descrición
----------

Os "Formiche di Grosseto" son tres illotes nomeados, segundo as súas dimensións, "Formichino", "Formica Media" e "Formica Grande" que desenvolven unha superficie total de aproximadamente 120.000 metros cadrados que se estenden aliñados de noroeste a sueste sobre 1,6 km. *Formichino* é o máis pequeno e está formado por dous arrecifes, é o máis meridional e ten unha superficie de soamente 20 metros cadrados. Formica Media é unha longa e estreita franxa de rocha que continúa baixo a auga nun baixío. *Formica Grande* é o máis grande, ten forma romboidal, ten 370 metros de longo e 230 metros de largo, é o máis setentrional e a sede dun faro. A illa conta con tres antigos puntos de atraque en tres lados diferentes para permitir o amarre dependendo do vento e está equipado cun heliporto utilizado para o mantemento do faro.

Flora e fauna
-------------

Mergullo en Formiche di Grosseto
Os *Formiche dei Grosseto* é un lugar para gozar do mergullo pola riqueza das súas augas. O leito mariño é próspero en esponxas, gorgoniidae, *Sabella spallanzanii* e en peixes como meros, saragos, congros, muraenas, homarus e palinurus elephas.

Notas
-----

1. ↑  Tutto barche
2. ↑  "Odyssea". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 07 de maio de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Formiche di Grosseto Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Arquipélago Toscano

### Ligazóns externas

* Gallery Formiche di Grosseto lighthouse *Marina Militare*
* Servizio Fari Marina Militare *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q615609
* WorldCat
* VIAF: 241200518
* GeoNames: 3176736
* GND: 4456781-9

 |
**Antón Gómez-Reino Varela**, nado como **Antonio Gómez-Reino Varela** e coñecido como **Toné**, nado na Coruña en 1980, é un político galego.

Traxectoria
-----------

É técnico en saúde ambiental e activista social na Coruña. Foi un dos asinantes do Manifiesto *Mover Ficha*, que iniciou o movemento que callou en Podemos. Foi un dos impulsores da Marea Atlántica. En xaneiro de 2015 integrouse no equipo de Breogán Riobóo, primeiro secretario xeral do partido en Galicia.

É deputado no Congreso dos Deputados dende 2016 (XI lexislatura). Encabezou a lista de En Marea pola provincia da Coruña nas eleccións xerais de 2015 e nas de 2016, así como a lista de En Común-Unidas Podemos pola mesma circunscrición nos comicios de abril e de novembro de 2019.

Foi secretario xeral de Podemos en Galicia dende outubro de 2018, cando gañou as eleccións primarias sobre Carolina Bescansa. Mantívose ata decembro de 2022, cando foi substituído por Borja San Ramón.

Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi elixido como candidato do Grupo Común da Esquerda para a presidencia da Xunta de Galicia, como líder da coalición de Podemos Galicia, Esquerda Unida, Anova e as mareas municipalistas. A formación non obtivo ningún escano, polo que se mantivo como deputado no Congreso.

Notas
-----

1. ↑  "El candidato de A Coruña a liderar Podemos en Galicia recibe el aval de Pablo Iglesias" *Faro de Vigo*, 25/1/2015 *(en castelán)*.
2. ↑  "Gómez-Reino derrota a Bescansa y desarma la oposición a Pablo Iglesias". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2018-10-25. Consultado o 2019-11-13.
3. ↑  "Acordo de coalición Podemos, EU, Anova e mareas municipalistas, con Gómez Reino como candidato". *Nós Diario*. 21 de febreiro de 2020. Consultado o 21 de febreiro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antón Gómez-Reino Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Blog de Antón Gómez-Reino
* "Podemos é unha ferramenta, unha ferramenta cunha enorme capacidade…", *Praza.gal*, 8/2/2015.
* Ficha na páxina web do Congreso dos DeputadosArquivado 21 de xullo de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21857951
* PACE: 8140

 |
**Fernando Fernández Tapias**, nado en Vigo o 24 de novembro de 1938 e finado o 25 de outubro de 2023, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Criouse en Vigo, nunha familia de clase media de doce irmáns. Debido á súa falla de atención nos estudos, o seu pai decidiu que traballase na lonxa. Despois fixo un curso de xestión e diplomouse no Instituto Internacional de Empresas da Universidade de Deusto. Aos 25 anos casou con Chiqui Riva, coa que tivo catro fillos. As boas relacións co seu sogro, un coñecido navieiro, servíronlle como lanzamento profesional.

Móvese entre Vigo, Madrid (para ocuparse da presidencia da Cámara de Comercio) e Marbella, onde veranea. En 2004 vendeu os seus petroleiros a Teekay, da que actúa como filial en España e Latinoamérica. A súa navieira posúe un 20,5% dos estaleiros Navigasa.

Fundou as empresas navais Amura SA e Roda SA. En 1985 foi Presidente da Confederación de Empresarios Independientes de Madrid – CEIM.

É propietario de Fernández-Tapias SA (naval, 1991), Conservas Peña SA e Conservas Portonovo SA (dedicadas ao conxelado e enlatado de mariscos e peixes), a sección marítima do Bureau Veritas SAF (dedicada ao control de calidade) e Viajes Sandra’s SA. Foi conselleiro de Unión Fenosa, Viajes Marsáns e Construcciones OHL. Foi presidente da Cámara de Comercio de Madrid.

En 1994 recibiu o Premio ao Empresario do Ano, outorgado pola Cámara de Comercio e Industria de Madrid.

Casou en terceiras nupcias con Nuria González, trinta anos menor que el e filla dun deputado do PP.

Notas
-----

1. ↑  "Fernando Fernández Tapias: «Tengo mucha suerte de que Nuria esté a mi lado»". *La Razón* (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16473011
* Dialnet: 91302

 |
**Filicudi** é unha das oito illas que compoñen as Illas Eolias, situada a 20-30 quilómetros ao nordés da illa de Sicilia. Trátase dunha *fracción* da *comuna* de Lipari.

Xeografía
---------

A súa superficie total é de 9,5 quilómetros cadrados. Hai varias pequenas aldeas na illa, que inclúen Pecorini Mare e Valdichiesa. As terras de Filicudi son capaces de produciren viño, aceite de oliva, grans e hortalizas. En 1997, tres cuartas partes (7 km²) de Filicudi converteronse nunha Reserva Natural.

O punto máis alto é Monte Fossa Felci (774 m). Outros puntos inclúen *Monte Montagnola* (349 m) e *Monte Terrione* (278 m). 
En Capo Graziano atópanse restos dunha vila da Idade de Bronce que data do século VIII a. C. Fronte á costa, unha roca volcánica en forma de dedo La Canna de (74 m.) elévase desde o mar.

Historia
--------

Vista de Alicudi e Filicudi
O nome moderno de "Filicudi" é unha corrupción do antigo nome grego da illa, *Phoenicusa* (Illa fenicia). A illa, como as outras Illas Eolias, foi habitada desde o Neolítico, ao redor de 3.000 antes de Cristo. Como o demostran os achados arqueolóxicos, a illa foi ocupada por un novo pobo na Idade de Bronce. A illa estivo deshabitada durante moitos séculos ata a súa ocupación polos gregos. Restos Romanos e bizantinos tamén se poden atopar na illa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Oficial WebSite Arquivado 16 de xullo de 2012 en Wayback Machine.
* Outra website oficial Arquivado 16 de xullo de 2012 en Wayback Machine.
* Website comercial e turística de Filicudi
* Info da illa
* Mapa da Illa Arquivado 28 de setembro de 2007 en Wayback Machine.
* Filicudi Society of Waltham Massachusetts

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q743908
* WorldCat
* VIAF: 315528983
* BNF: 14555544t
* DARE: 41243
* GeoNames: 2524753
* GND: 4551989-4
* LCCN: sh2002001710
* NKC: ge822427
* OSM: 614078258
* TGN: 1007100

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Santo Estevo.

A **igrexa de Santo Estevo de Cumiar** é a igrexa parroquial de Cumiar ao leste do concello de Ponteareas, xunto a Mondariz. É un templo románico. Por unha inscrición sábese que a igrexa se edificou orixinalmente no século XII.

Descrición
----------

Este templo está moi reformado, pero aínda que conserva a portada occidental e o arco triunfal refeito. A portada occidental ten dúas arquivoltas apuntadas planas e de aresta viva que apoian sobre columnas de capiteis vexetais sinxelos. Nesta portada hai unha inscrición que data a igrexa no ano 1184, aínda que é probable que se trate dunha primeira fase pois moitos dos elementos da igrexa parecen máis tardíos.

O arco triunfal é semicircular, pero moi irregular, probablemente por algunha reconstrución. Apoia en columnas entregas con capiteis moi deteriorados. No muro existe unha talla dun gran león moi esquemático coas catro patas dobradas cara a adiante.

Galería de imaxes
-----------------

* Portada occidental.Portada occidental.
**Sergio Vázquez Yebra**, nado en Chantada en 1935 e finado en Vigo o 7 de xuño de 2014, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega e foi elixido alcalde de Chantada con maioría absoluta. Nas municipais de 1987 presentouse por AP e volveu obter a alcaldía con maioría absoluta. Nas municipais de 1991, trala súa exclusión como cabeza de lista do PPdeG, encabezou a Agrupación Independente de Chantada coa que logrou 6 concelleiros e foi a segunda forza máis votada tralos populares. Desta forma apoiou a elección como alcalde do candidato de Chantada Nova Manuel Anxo Taboada Rodríguez, pese a que lograra 3 concelleiros, e pasou a selo primeiro tenente de alcalde baixo o goberno tripartito que formaron as dúas formacións independentes e o PSdeG. Nas municipais de 1995 encabezou Independentes de Chantadae e logrou 3 concelleiros, pasando a sela terceira forza política tras Chantada Nova e PPdeG, sendo a chave de goberno entre estas dúas formacións que contaban con 6 concelleiros. Ante a falta de acordo na investidura continuou como alcalde Taboada ao selo cabeza da lista máis votada. Porén, en xaneiro de 1996 apoiou unha moción de censura que fixo alcalde ao candidato do PPdeG Manuel Lorenzo Varela Rodríguez, pasando a selo primeiro tenente de alcalde.

A moción de censura suporía o regreso dos independentes ás filas populares, polo que nas municipais de 1999 e 2003 formou parte da lista do PPdeG como número 2 e 5, respectivamente, logrando esta a vitoria por maioría absoluta en ambas ocasións con Varela como candidato, sendo primeiro tenente de alcalde na primeira lexislatura e concelleiro de urbanismo na segunda. En 2011 pechou a lista do PPdeG, o cal se vira afectado por unha escisión de Varela. En 2012 concedéronlle o Billó de Ouro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel López Campo**  |  **Alcalde de Chantada** 1983 - 1991 | Sucesor:**Manuel Anxo Taboada Rodríguez** |

Vida persoal
------------

Foi irmán de José Manuel Vázquez Yebra, que xa fora alcalde de Chantada durante o franquismo.

Notas
-----

1. ↑  "Muere el exalcalde de Chantada Sergio Vázquez Yebra". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2014-06-07. Consultado o 2020-04-22.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Chantada

### Ligazóns externas

* "Sergio Vázquez Yebra: "La política local antes era más fácil, había más recursos"". *El Progreso* (en castelán).  [*Ligazón morta*]
* Falamos con Sergio Vázquez Yebra que recibirá o Billó de Ouro 2012
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Regueiro.

**O Regueiro** é un lugar da parroquia de Areas, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 199 habitantes (91 homes e 108 mulleres), o que supón un aumento de 30 habitantes respecto ao ano 2000.

Patrimonio
----------

Neste barrio consérvanse as ruínas do fortín do río San Martiño, unha pequena construción militar erixida con motivo da Guerra de Restauración Portuguesa. Tamén neste barrio está o cruceiro e peto de ánimas de San Martiño (s. XIX) e a fonte da Leiriña.

Economía
--------

Este barrio ten unha grande importancia comercial e industrial debido á presenza de numerosas grandes superficies e do polígono industrial de Areas-Tui.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Areas

| Lugares da parroquia de Areas no concello de Tui (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Anta | O Atrio | A Bouza Valada | O Carballo | Os Gaios | O Regueiro | A Toxeira |

### Parroquias de Tui

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tui |  |
| --- | --- |
| Areas (Santa Mariña) | Baldráns (Santiago) | Caldelas de Tui (San Martiño) | Guillarei (San Mamede) | Malvas (Santiago) | Paramos (San Xoán) | Pazos de Reis (O Sagrario) | Pexegueiro (San Miguel) | Randufe (Santa María da Guía) | Rebordáns (San Bartolomeu) | Ribadelouro (Santa Comba) | Tui (O Sagrario) |

Notas
-----

1. ↑  Fortín do río San Martiño na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
2. ↑  Cruceiro e peto de ánimas de San Martiño na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
3. ↑  Fonte da Leiriña na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Para a moeda romana e bizantina véxase: Siliqua.
Sílicuas da col (*Brassica oleracea*)
Froitos en *sílicua* do ravo.
Sílicuas da *Lunaria annua*
A **sílicua** é un froito simple, seco e *dehiscente* (con valvas que abren trala súa maduración), caracterizado por ter unha cápsula formada por dous *carpelos* soldados que, unha vez madura, ábrese, deixando as sementes ó descuberto. As sementes aparecen enganchadas a unha especie de tabique central ou *replo* que permanece trala caída das *valvas*. Os froitos de moitas das brasicáceas como a mostaza, o ravo, a col silvestre ou a colza son exemplos de *sílicuas*; aínda que tamén hai outras familias achegadas ás brasicáceas que tamén teñen este tipo de froito, como as *papaveráceas* ou as *fumariáceas*.

As *sílicuas* teñen xeralmente forma alongada. As que son curtas, máis ou menos do mesmo ancho que largo (ou como moito, o dobre de longas que anchas), denomínanse *silículas* (este é o tipo de semente da *Lunaria* ou o da *Lobularia maritima*).

Formación
---------

Este tipo de froito deriva dun ovario *unilocular* (cunha única cavidade na que se aloxan os *primordios seminais*), formado pola unión de dous carpelos. As sementes ou grans están adheridas sobre dúas *placentas* parietais. Durante o proceso de maduración do froito fórmase un falso tabique (o *septum*) que une as dúas placentas e sepáraas en dúas cavidades ou celiñas'. No momento da dehiscencia, as paredes externas da sílicua ábrense, partindo dende abaixo cara arriba, e formando dúas valvas que deixan ó descuberto o *septum* e as sementes que están soldadas a el.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *sílicua*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q148529
* BRE: 4170173
* EBID: ID
* GEC: 0118961
* GND: 4412784-4
* MAG: 120858795
* Treccani: siliqua

 |
**STS-109** foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 1 de marzo de 2002 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.

Características
---------------

STS-109, con sete astronautas a bordo, foi unha misión para prestar servizo ao Telescopio Espacial Hubble. Despegou o 1 de marzo, un día despois do previsto debido a condicións meteorolóxicas inadecuadas. A tripulación estaba formada polo comandante Scott D. Altman, o piloto Duane G. Carey, o comandante de carga John M. Grunsfeld e os especialistas de misión Nancy J. Currie, James H. Newman, Richard M. Linnehan e Michael J. Massimino. Foi o primeiro voo do Columbia desde a misión na que se lanzou o Telecopio Espacial Chandra e despois da cal foi sometido a unha revisión e actualización extensa. O transbordador achegouse e capturou o telescopio o 3 de marzo ás 9:31 UTC, acoplándoo á súa bodega de carga. Os astronautas fixeron cinco paseos espaciais para renovar a instrumentación do telescopio, substituír os paneis solares, un dos volantes de inercia e a unidade de control de potencia do observatorio espacial, non deseñada inicialmente para a súa substitución en órbita. Tamén se substituíu a cámara FOC pola cámara ACS, máis avanzada, e se instalou o sistema de cableado CASH e o sistema de refrixeración NCS para a cámara infravermella NICMOS, fóra de funcionamento desde que a refrixeración orixinal se avariara. A substitución de FOC fixo innecesario o uso do sistema COSTAR para a corrección do defecto do espello do telescopio, xa que as novas cámaras correxían o problema por si mesmas. O telescopio foi liberado o 9 de marzo.

O transbordador volveu a terra no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 12 de marzo de 2002.

Notas
-----

1. ↑  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "STS 109" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2018.
2. 1 2  "Note verbale dated 31 May 2002 from the Permanent Mission of the United States of America to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (02-56238(E)). 1 de xullo de 2002: 7. Consultado o 8 de xaneiro de 2018.
3. 1 2 3 4 5 6 7  NASA (21 de marzo de 2017). "STS 109" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2018.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "STS-109" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2018.
5. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2016). Gunter's Space Page, ed. "Shuttle" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2018.
6. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2011). "STS-109" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2018.
7. 1 2  NASA (16 de febreiro de 2010). "STS-109" (en inglés). Consultado o 30 de outubro de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***STS-109*** |

### Outros artigos

* Transbordador espacial
* Transbordador espacial Columbia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q773916
* NSSDC ID: 2002-010A
* SCN: 27388

 |
**Millie Elizabeth Hughes-Fulford**, nada en Mineral Wells (Texas) o 21 de decembro de 1945 e finada o 4 de febreiro de 2021, foi unha astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-40.

Traxectoria
-----------

Hughes-Fulford graduouse en química e bioloxía pola Universidade do Estado de Tarleton en 1968, cun doutoramento pola Universidade de Mulleres de Texas en 1972.

### Carreira na NASA

Foi seleccionada pola NASA en xaneiro de 1983, participando na misión STS-40 Spacelab Life Sciences ( SLS 1), a primeira misión de Spacelab dedicada a estudos biomédicos, pasando un total de 9,09 días no espazo.. A misión SLS-1 realizou 146 órbitas ao redor da Terra e a súa tripulación completou máis de 18 experimentos, traendo máis datos médicos que calquera outro voo anterior da NASA. 

Foi a investigadora Principal nunha serie de experimentos Spacehab / Biorack, que examinaron a regulación do crecemento dos osteoblastos (células óseas). Estes experimentos voaron no STS-76, en marzo de 1996, a STS-81 en xaneiro de 1997 e a STS-84 en maio de 1997. Estes estudos examinaron as causas fundamentais da osteoporose que ocorre nos astronautas durante os voos espaciais. En colaboración con Augusto Cogoli de Suíza, estivo a examinar os cambios na indución de xenes de células T en voos espaciais nun experimento conxunto NASA / ESA da Estación Espacial Internacional. Este estudo ( Leukin) examina o mecanismo de acción que causa a diminución da activación das células T na microgravidade, un problema médico que se descubriu por primeira vez no regreso dos astronautas do Apollo. 

Hughes- Fulford foi profesora no Centro Médico da Universidade de California en San Francisco, onde continuou a súa investigación. Como directora do Laboratorio de Crecemento e Diferenciación Celular e Asesora Científica da Subsecretaría de Asuntos de Veteranos, estudou o control do crecemento do cancro de próstata humano e a regulación da activación ósea e linfocitaria.​

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Hughes-Fulford, Millie Elizabeth" (en inglés). Consultado o 17 de maio de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (29 de outubro de 2010). "NIH Grant Recipient Dr. Millie Hughes-Fulford" (en inglés). Consultado o 17 de maio de 2020.
3. 1 2  NASA, ed. (5 de febreiro de 2021). "NASA Remembers Millie Hughes-Fulford" (en inglés). Consultado o 6 de febreiro de 2021.
4. 1 2 3  February 2021, Robert Z. Pearlman 05. "Millie Hughes-Fulford, NASA's first female payload specialist in space, dies at 75". *Space.com* (en inglés). Consultado o 2021-05-02.
5. ↑  "Millie Hughes-Fulford, the First Woman Scientist in Space, Dies at 75". *Millie Hughes-Fulford, the First Woman Scientist in Space, Dies at 75* (en inglés). Consultado o 2021-05-02.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Millie Hughes-Fulford Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-40

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q446243
* WorldCat
* VIAF: 5544161274886347650009
* GND: 1226495869
* WikiTree: Hughes-23175

 |
**Pedro Blanco Lobeiras**, nado en Monfero en 1968, é un avogado e político galego. Ocupa o cargo de delegado do Goberno en Galicia desde o 13 de xuño de 2023.

Trayectoria
-----------

Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Desde 1994 foi profesor e coordinador laboral e de Seguridad Social nun dos mestrados desa mesma universidade. É socio fundador do bufete Blanco & Guerra, con sede en Viveiro.

Afiliado ao PSOE desde 1991, ocupou varios cargos a nivel local e rexional. É secretario de Emprego da executiva do PSdeG, liderada por Valentín González Formoso. En 1992 uniuse ao sindicato UGT, e foi responsable da área xurídica da federación de UGT-Galicia. Especializouse en temas relacionados coa Seguridade Social. Traballou como asesor na Consellaría de Traballo e Benestar da Xunta de Galicia durante o bipartito.

Nomeárono delegado do Goberno en Galicia tras deixar o cargo José Ramón Gómez Besteiro para encabezar a lista dos socialistas pola provincia de Lugo nas Eleccións xerais de 2023 en España.

Notas
-----

1. ↑  "Besteiro deja la Delegación del Gobierno en Galicia y da el salto al Congreso".  Parámetro descoñecido `|periódico=` ignorado (suxírese `|xornal=`) (Axuda); Parámetro descoñecido `|fecha=` ignorado (suxírese `|data=`) (Axuda)
2. ↑  "Pedro Blanco será el nuevo delegado del Gobierno en Galicia tras la salida de Besteiro para ir en listas al Congreso".  Parámetro descoñecido `|fecha=` ignorado (suxírese `|data=`) (Axuda)
**Strombolicchio** (italiano: *Isola di Strombolicchio*) é unha gran rocha de orixe volcánica a 2 km ao nordés da illa de Stromboli nas Illas Eolias en Italia.

Características
---------------

Xeoloxicamente, Strombolicchio é un colo volcánico de basalto moi duro e compactado resistente á erosión, é o resto do volcán orixinal que formou a illa de Stromboli, cuxas erupcións cesaron aproximadamente hai 200.000 anos, cando a actividade volcánica se desprazou 3 km. cara ao suroeste. É a única parte aérea dunha plataforma submarina que se estende entre ela e a illa principal. Está totalmente desprovista de auga e terras de cultivo, polo que está deshabitada.

Un faro alimentado por enerxía solar atópase na súa cima, comunicado por unha escaleira de formigón de máis de 200 pasos. A illa é unha atracción turística de Stromboli.

O nome é un diminutivo de Stromboli. Unha lenda, transmitida polos habitantes de Stromboli, di que Strombolicchio non é máis que a tapa do volcán, lanzada ao mar durante unha violenta erupción.

Galería de imaxes
-----------------

* Outra vista do illote.Outra vista do illote.
* 
* Strombolicchio visto desde Stromboli.Strombolicchio visto desde Stromboli.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Strombolicchio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Illas Eolias

### Ligazóns externas