O **Gran Premio dos Estados Unidos de 1961** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 8 de outubro de 1961 no circuíto de Watkins Glen. Foi a décima e última carreira da tempada de Fórmula Un de 1961.

No seu terceiro ano o GP dos Estados Unidos finalmente atopou unha sede, grazas a Cameron Argetsinger, que realmente estableceu a Fórmula Un nos Estados Unidos. A carreira final da tempada proporcionou tamén a primeira vitoria dun dos grandes equipos do deporte - Team Lotus de Colin Chapman - e deulle ao popular piloto, Innes Ireland, a súa única vitoria nun Gran Premio. Ireland comezou oitavo, tomou a dianteira cando o motor do Lotus de Stirling Moss fallou, e terminou 4´3 segundos por diante do estadounidense Dan Gurney.

Antecedentes
------------

No momento da carreira de Watkins Glen, a tempada 1961 xa marcara un fito importante na Fórmula Un nos Estados Unidos co californiano Phil Hill coroado como o primeiro Campión Mundial estadounidense. A carreira dos Estados Unidos debería ser a do seu regreso triunfal. Desafortunadamente para os afeccionados, non estaba no cockpit do seu Ferrari 156, pero estaba na parte traseira dun Ford Thunderbird no desfile previo á carreira. No Gran Premio dos Estados Unidos de 1960 en Riverside, o equipo Ferrari quedarase en casa. Esta vez, con todo, co título no seu peto, non tiñan nada que demostrar logo de dominar a primeira tempada da fórmula de 1´5 litros.

O equipo fora de feito obxecto da máis cruel mestura imaxinable de triunfo e traxedia na carreira anterior, o Gran Premio de Italia en Monza. O piloto de Ferrari e líder do equipo Wolfgang von Trips morreu durante a carreira mentres lideraba o campionato de pilotos, entregándolle a vitoria e o campionato ao seu compañeiro Hill. Dado que Ferrari asegurara o Campionato de construtores e o de pilotos, o equipo unha vez máis comprensiblemente optou por non facer a viaxe a través do Atlántico o final da tempada.

Houbo considerables dúbidas sobre se a carreira dos Estados Unidos levaríase a cabo, xa que a FIA non lle concedeu ao Gran Premio de Watkins Glen Corporación a aprobación final para a carreira ata o 28 de agosto. Chegado outubro, nocircuíto só faltaba o equipo Ferrari. Co Campionato xa decidido, os participantes parecían estar listos para unha fin de semana de bo carácter e competencia, e gañar unha parte importante dos premios. En canto á ausencia do equipo italiano, un participante británico chegou a dicir: "Ferrari sempre estraga a diversión coa súa maldita intensidade." []

Cualificación
-------------

Aínda que todos menos os dous Porsche tiñan motores Coventry Climax, só Jack Brabham do equipo de fábrica Cooper, e Stirling Moss, do equipo privado Rob Walker, tiveron a última versión do V8 dispoñible para eles. Moss marcou o ritmo o sábado cun crono de 1:18.2 no seu coche de 4 cilindros, facendo 1:17.2 co V8. Brabham, o recentemente deposto bicampión do mundo, respondeu cun 1:17.0. Cando Moss decidiu utilizar o vello 4 cilindros na carreira, dicindo que o coche manexábase mellor con el, deixouse caer de novo á segunda fila da grella, xunto ao seu compañeiro do equipo Brabham, Bruce McLaren. Graham Hill de BRM, foi unha décima máis rápido que os outros autos de 4 cilindros, acompañando a Brabham na primeira fila, un segundo máis lento que o Australiano.

Resumo da carreira
------------------

Unha multitude de 28.000 entradas de pago (dun total de 60.000) o domingo contentou aos patrocinadores e tamén foi moi bo agoiro para o futuro da carreira. Na saída, Brabham lideraba na primeira curva, pero antes do final da primeira volta, Moss tomou á dianteira. Estes dous eran seguidos por Ireland, Hill, Dan Gurney, Masten Gregory e McLaren. Na terceira volta, McLaren subiu ao terceiro posto cando Ireland trompeou sobre aceite ao final da recta. Recuperouse e continuou undécimo.

Na volta 10, Ireland xa estaba no cuarto lugar, por detrás do Cooper de McLaren, Moss e Brabham continuaban intercambiando o liderado. Na volta 34, o V8 de Brabham comezou a perder auga e sobrecalentabase finalmente entrou en boxes na volta 45. Logo de tomar auga e volver á carreira, Brabham completou só sete voltas máis antes de retirarse.

Liderando agora por máis de 40 segundos, Moss parecía estar en camiño a unha vitoria cómoda. Só el sabía, que a súa presión de aceite estaba baixando, e na volta 59, o Lotus azul escuro de súpeto retirouse, dando a vantaxe a Ireland. Hill quedou na cola do escocés, acosándoo durante 15 voltas, ata que, tamén, de súpeto meteuse na rúa de boxes cun arame magneto solto. O próximo rival era Roy Salvadori, que recortou a vantaxe de 20 segundos a cinco a só cinco voltas do final. Pero era o día de Ireland. A pouco máis de tres voltas para o final, o motor do Cooper do equipo privado de Salvadori explotou, como o coche do seu compañeiro de equipo John Surtees na primeira volta.

Ireland chegou a meta baixo a bandeira a cadros a menos de cinco segundos por diante do estadounidense Dan Gurney, o británico Tony Brooks terminou o derradeiro Gran Premio da súa carreira en terceira posición. "Tiven sorte", admitiu Ireland. "Non podía adiantar a Moss e Brabham. Os seus coches eran demasiado rápidos. Non tiña presión de aceite nas últimas dez voltas, e terminei cun dedal de gasolina na meta." Nun xesto final, por estar preparando e reparando o seu coche varias veces durante a fin de semana, Ireland recompensou ao mecánico de Lotus Ted Woodley con 25 libras esterlinas!

foi unha carreira de fitos: o único triunfo na carreira de Innes Ireland, a primeira vitoria para o equipo Lotus, e o primeiro Gran Premio estadounidense en obter algún beneficio, asegurando o seu retorno en 1962. Desafortunadamente para Stirling Moss sería a súa última carreira do Campionato do Mundo, a súa carreira terminou cun forte accidente durante a carreira do Trofeo Glover de 1962 en Goodwood no seguinte mes de abril.

Clasificación
-------------

| Pos. | Nº | Piloto | Construtor | Voltas | Tempo/Retirada | Grella | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 15 |  **Innes Ireland** | **Lotus-Climax** | 100 | 2:13:45.8 | 8 | **9** |
| 2 | 12 |  **Dan Gurney** | **Porsche** | 100 | +4.3 segs | 7 | **6** |
| 3 | 5 |  **Tony Brooks** | **BRM-Climax** | 100 | +49.0 segs | 5 | **4** |
| 4 | 2 |   **Bruce McLaren** | **Cooper-Climax** | 100 | +58.0 segs | 4 | **3** |
| 5 | 4 |  **Graham Hill** | **BRM-Climax** | 99 | +1 volta | 2 | **2** |
| 6 | 11 |  **Jo Bonnier** | **Porsche** | 98 | +2 voltas | 10 | **1** |
| 7 | 14 |  Jim Clark | Lotus-Climax | 96 | +4 voltas | 6 |  |
| 8 | 6 |  Roger Penske | Cooper-Climax | 96 | +4 voltas | 16 |  |
| 9 | 16 |  Peter Ryan | Lotus-Climax | 96 | +4 voltas | 13 |  |
| 10 | 3 |  Hap Sharp | Cooper-Climax | 93 | +7 voltas | 17 |  |
| 11 | 21 | Bélxica Olivier Gendebien Masten Gregory | Lotus-Climax | 92 | +8 voltas | 15 |  |
| Ret | 19 |  Roy Salvadori | Cooper-Climax | 96 | Motor | 12 |  |
| Ret | 17 |  Jim Hall | Lotus-Climax | 76 | Fuga combustible | 18 |  |
| Ret | 26 |  Lloyd Ruby | Lotus-Climax | 76 | Magneto | 19 |  |
| Ret | 7 |  Stirling Moss | Lotus-Climax | 58 | Motor | 3 |  |
| Ret | 1 | Australia Jack Brabham | Cooper-Climax | 57 | Temperatura | 1 |  |
| Ret | 22 |  Masten Gregory | Lotus-Climax | 23 | Caixa de cambios | 11 |  |
| Ret | 60 |  Walt Hansgen | Cooper-Climax | 14 | Accidente | 14 |  |
| Ret | 18 |  John Surtees | Cooper-Climax | 0 | Motor | 9 |  |
| Ret | 23 |  Ken Miles | Lotus-Climax |  |  |  |  |

Posicións logo da carreira
--------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Clasificación no campionato de pilotos

|  | Pos | Piloto | Puntos |
| --- | --- | --- | --- |
|  | 1 |  Phil Hill | 34 (38) |
|  | 2 | Alemaña Wolfgang von Trips | 33 |
|  | 3 |  Stirling Moss | 21 |
|  1 | 4 |  Dan Gurney | 21 |
|  1 | 5 |  Richie Ginther | 16 |

 | Clasificación do campionato de construtores

|  | Pos | Construtor | Puntos |
| --- | --- | --- | --- |
|  | 1 | Italia Ferrari | 40 (52) |
|  | 2 |  Lotus-Climax | 32 |
|  | 3 | Alemaña Porsche | 22 (23) |
|  | 4 |  Cooper-Climax | 14 (18) |
|  | 5 |  BRM-Climax | 7 |

 |

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 5 mellores resultados contan para o Campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

Notas
-----

* Líderes por volta: Stirling Moss 30 voltas (1-5, 16, 24-25, 34-35, 39-58); Jack Brabham 28 voltas (6-15, 17-23, 26-33, 36-38); Innes Ireland 42 voltas (59-100).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gran Premio dos Estados Unidos de 1961*** |

### Bibliografía

* Don Capps. "Rear View Mirror."( 2009-05-04) *Atlas F1: Volume 6, Issue 43.* Consultado o 26 de abril de 2009.
* James T. Crow (xaneiro de 1962). "U.S. Grand Prix". *Road & Track*, 68-72.
* Doug Nye (1978). *The United States Grand Prix and Grand Prize Races, 1908-1977.* B. T. Batsford. ISBN 0-7134-1263-1
* J.J. O'Malley e Bill Green (1998). *Watkins Glen, From Griswold to Gordon: Fifty Years of Competition At the Home of American Road Racing*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Carreira anterior:**Gran Premio de Italia de 1961** | **Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIATemporada 1961** | Carreira seguinte:**Gran Premio dos Países Baixos de 1962** |
| Carreira anterior:**Gran Premio dos Estados Unidos de 1960** | **Gran Premio dos Estados Unidos** | Carreira seguinte:**Gran Premio dos Estados Unidos de 1962** |