recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Vista do Plan Delta
Oosterscheldekering, o máis longo dos trece diques do Plan Delta.
Oosterscheldekering, vista lateral.
Durante a Inundación do mar do Norte de 1953, a brecha nun dique dos Países Baixos causou a morte a 1.835 persoas, forzou a evacuación doutras 70.000 e resultaron destruídas 4.500 edificacións. Para evitar que unha catástrofe así se repetise, executouse un ambicioso proxecto , chamado **Plan Delta** (en neerlandés: *Deltawerken*) que reuniu as desembocaduras do Rin e o Mosa.

A obra máis destacada do complexo é a *Oosterscheldekering*. Está considerada unha das sete marabillas do mundo moderno segundo a American Society of Civil Engineers.

Construcións
------------

Os traballos ligados ao plan delta desenvolvéronse nun período de 30 anos e comprenden:

* Stormvloedkering Hollandse IJssel (1958)
* Zandkreekdam (1960)
* Veerse Gatdam (1961)
* Grevelingendam (1965)
* Volkerakdam (1969)
* Haringvlietdam (1971)
* Brouwersdam (1971)
* Markiezaatskade (1983)
* Oosterscheldekering (1986)
* Oesterdam (1987)
* Philipsdam (1987)
* Bathse spuisluis (1987)
* Maeslantkering (1997)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***O Plan Delta*** |

* DeltaWorks.Org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217480
* EBID: ID
* Structurae: 10000991

 |
**Víctor Manuel Basadre Orozco**, nado en Lugo o 18 de febreiro de 1970, é un adestrador de fútbol galego.

Traxectoria
-----------

Tras unha breve carreira como futbolista que comezou no Sociedade Ximnástica Comercial-Estudantes de Lugo comezou o seu labor como técnico. Os seus primeiros equipos foron da Segunda División B e da Terceira galega coma a SD Castroverde ou a SD Quiroga.

Na tempada 1997/98 ficha polo Real Murcia como segundo adestrador e ao ano seguinte faise cargo do filial durante un ano. En 1999 volve a Galiza para dirixir ao CD As Pontes e ao CD Lugo durante uns poucos encontros.

Na tempada 2004-05 pasa a formar parte do equipo técnico do Lorca Deportiva CF, primeiro adestrando nas categorías inferiores e sendo o segundo adestrador de Unai Emery. Na tempada 2004/05 fíxose cargo do primeiro equipo co obxectivo de acadar a salvación trala destitución de José Aurelio Gay e José María Salmerón, porén o equipo rematou descendendo a Segunda División B.

Ao ano seguinte pasa a adestrar ao Murcia Deportivo Club de Fútbol na Terceira División, antes de que Unai Emery o chamase para ser o segundo adestrador do Valencia CF na tempada 2009/10.

Na tempada 2010/11 adestrou o Puente Tocinos de Terceira División, que rematou perdendo a categoría. En xullo de 2011 fíxose cargo do equipo Xuvenil C do Real Murcia

### Clubs

| Ano | Club |
| --- | --- |
|  | SD Castroverde |
|  | SD Quiroga |
|  | 2º Adestrador CP Mérida |
|  | UD Xove Lago |
|  | Mindoniense |
| 1997-1998 | 2º Adestrador Real Murcia |
| 1998-1999 | Real Murcia B |
| 1999-2000 | CD As Pontes |
| 2000-2001 | CD Lugo |
| 2001-2002 | SD Noja |
| 2002-2003 | Caravaca CF |
| 2004-2008 | Lorca Deportiva CF |
| 2008-2009 | Murcia Deportivo CF |
| 2009-2010 | Axudante Valencia CF |
| 2010-2011 | FC Puente Tocinos |
| 2011- | Xuvenil C Real Murcia |

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  Emery entrenará en base a los informes de un lucense
3. ↑
4. ↑  "Nuevas incorporaciones para las categorías inferiores". Arquivado dende o orixinal o 22 de setembro de 2011. Consultado o 24 de marzo de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6165393
* BDFutbol: 7588
* Soccerway: 514784
* Worldfootball: victor-basadre

 |
| Berícidos |
| --- |
| Castañeta encarnada (*Beryx decadactylus*) |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Actinopterygii |
| Orde: | Beryciformes |
| Familia: | **Berycidae**R. T. Lowe, 1843 |

 |
| Xénero |
| *Beryx*
*Centroberyx* |

Os **Berícidos** (Berycidae) son unha familia de peixes teleósteos, da orde Bericiformes (Beryciformes). Son exclusivamente mariños e distribúense polos océanos Atlántico, Índico e centro-oeste do Pacífico, normalmente entre os 200 e os 600 m de profundidade.

Características
---------------

O corpo é de perfil ovoide e comoprimido lateralmente, ollos grandes e circulares, boca grande e oblicua, con numerosos dentes pequenos, dispostos en bandas e tamén presentes no vómer e no padal. No opérculo posúen unha espiña forte e ríxida dirixida cara a atrás.

Presentan unha aleta dorsal, provista de 4 a 7 espiñas que aumentan de tamaño progresivamente desde a primeira á última, seguidas de 12 a 20 radios brandos; e unha aleta anal, con 4 espiñas seguidas de 12-17 (ata 29) radios brandos; unha única espiña en cada aleta pelviana. Aletas pectorais grandes. Caudal bifurcada.

Clasificación
-------------

Divídense en dous xéneros con dez especies:

* Xénero *Beryx* (Cuvier 1829)
* Xénero *Centroberyx* (Gill 1862)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Berícidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Berícidos*** |

* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q929685
* BRE: 1860178
* EBID: ID
* MAG: 2778487114

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Berycidae
* Dyntaxa: 2002010
* EOL: 8239
* Fossilworks: 266077
* GBIF: 7193
* iNaturalist: 85636
* IRMNG: 114356
* ITIS: 166153
* NBN: NBNSYS0000159499
* NCBI: 88661
* Plazi: ID
* uBio: 114002
* WoRMS: 125456

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1039317

 |
A **Enxeñaría Superior de Minas** é un título universitario español. Abrangue os coñecementos específicos aplicados ao aproveitamento dos recursos naturais da Terra e a aplicación dos mesmos na construción dos materiais necesarios para o desenvolvemento da sociedade actual e futura. Tamén inclúe a creación e manexo adecuado das fontes de enerxía mantendo o equilibrio coa natureza. A Enxeñaría Superior de Minas está especializada na creación de riqueza e desenvolvemento sostible, compatible co resto de actividades que a sociedade actual demanda.

Descrición
----------

A Intensificación de Enerxía e Combustibles ten materias tecnolóxicas sobre enerxía eléctrica, térmica e frigorífica, hidráulica, solar térmica e fotovoltaica, eólica, nuclear, biomasa, hidrocarburos e combustibles complementarios. Na investigación destaca o estudo e desenvolvemento de novas fontes de enerxía, con especial atención nas enerxías renovables.

A Intensificación de Materiais e Metalurxia comprende metalurxia, siderurxia, mineralurxia, materiais cerámicos, plásticos e polímeros, e reciclado de metais. Na investigación destaca a bioenxeñaría.

A Intensificación Mineira e Medioambiental engloba explotacións mineiras e canteiras, túneles e noiros, infraestruturas de enxeñaría civil, sondaxes, xeofísica e xeoquímica, explosivos, fotogrametría e teledetección, hidroloxía e medioambiente. Nos últimos anos experimentouse un elevado interese polas rochas ornamentais no ámbito profesional.

A titulación outorga competencias lexislativas profesionais para firmar proxectos de calquera intensificación da carreira independentemente da que cursara. Por isto establecese a diferenza entre intensificación e especialidade, que é unha ampliación técnica dos intereses do alumno non constatable no título. As competencias exclusivas segundo a lexislación española son:

* O uso de explosivos
* Os proxectos mineiros
* As obras subterráneas (o sostemento de obras civís e toda actividade que implique técnica mineira).

A Enxeñaría Superior de Minas naceu en 1777 ante a incipiente chegada da primeira Revolución Industrial. Certos textos franceses consideran a Enxeñaría de Minas «a nai das enxeñarías».

Notas
-----

1. ↑  "Competencias" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de maio de 2016. Consultado o 14 de abril de 2016.
2. ↑  "Web da escola de Minas de Paris". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2020. Consultado o 14 de decembro de 2006.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Escola de Minas da Universidade de Vigo
* Escola de Minas da Universidade de Oviedo
* Escola técnica de Minas de Almadén da Universidade de Cidade Real
* Escola técnica de minas da Universidade de Cantabria
* Escola técnica de Minas de Linares, Xaén, Granada e Málaga

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1370637
* GND: 4170498-8
* MAG: 16674752

 |
***Zéro de conduite*** é unha película de 1933 dirixida polo director francés Jean Vigo. Estreada por primeira vez o 7 de abril de 1933, estivo prohibida desde entón en Francia ata o 15 de febreiro de 1946.

A película trata exhaustivamente as experiencias escolares de Vigo para retratar un sistema educativo institucional e represivo no que teñen lugar actos de rebelión surrealistas. O título refírese á cualificación que o rapaz obtén e que lle impide saír o domingo. Tamén amosa a influencia da obra de teatro *Ubu Roi*, de Alfred Jarry.

Aínda que a película non tivo un éxito inmediato, demostrou posuír unha influencia duradeira. François Truffaut rendeu unha homenaxe a *Zéro de conduite* na súa película *Les Quatre Cents Coups* copiando, practicamente fotograma a fotograma, a escena na que unha liña de escolares que corren por París vai perdendo un a un os seus membros debido ás atraccións da cidade. A película *if....*, de Lindsay Anderson, é na súa totalidade unha reinvención menos caprichosa de *Zéro*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* película en Google Video

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q613216
* Allmovie: v56143
* AlloCiné: 2304
* CineRessources: 51499
* EBID: ID
* FilmAffinity: 966114
* IMDb: tt0024803
* LUMIERE: 16057
* OFDb: 66998
* OMDB: 53787
* Rotten Tomatoes: zero-de-conduite-1932
* TMDb: 44494
* TVGuide: 128744

 |
**Edward "Ned" Daly** ou **Éamonn Ó Dálaigh** (en irlandés), nado o 28 de febreiro de 1891 en Limerick (Irlanda) e executado o 4 de maio de 1916 na prisión de Kilmainham Gaol, foi comandante do Primeiro Batallón de Dublín durante o Alzamento de Pascua de 1916. Era o home máis novo con rango militar e un dos prisioneiros máis novos que foron executados tralo Alzamento.

Traxectoria
-----------

Ned Daly naceu en Limerick (Irlanda), era o irmán máis novo de Kathleen Clarke, esposa de Thomas J. Clarke, e membro activo da Irmandade Republicana Irlandesa. O seu tío foi John Daly, un importante feniano que tomou parte no Alzamento Feniano de 1867.

O batallón de Daly, con base en Four Courts e nas áreas ao Norte e Leste do centro de Dublín, participou na loita máis intensa da revolta. Daly rendiu o seu batallón o 29 de abril. No xuízo alegou que o único que facía era cumprir ordes, mais foi condenado a morte e fusilado o 4 de maio de 1916 en Kilmainham Gaol á idade de 25 anos.

Os homes do seu batallón afirmaron que era un bo comandante, unha opinión compartida tamén por un oficial británico capturado polo batallón de Daly.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Lápida de Edward Daly *(en inglés)*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3321092
* WorldCat
* VIAF: 303975237
* FAST: 1953174
* GND: 1036370887
* ISNI: 0000 0004 0985 3528
* LCCN: no2013080257
* WikiTree: Daly-961

 |
**Túzaros** foi unha banda compostelá de hardcore punk, formada a comezos do 1992 no barrio de San Lázaro e activa até o ano 2006. A formación inicial compúñana Mario César Vila (guitarra e voz), Xulio Boquete Rodríguez (baixo) e Xoán López Ferrás (batería). Comezan a abrirse camiño na escena galega practicando un punk-metal demoledor segundo a crítica do momento.

Traxectoria
-----------

Ostentan o título de ser a banda que máis tocou na lendaria sala Nasa.[] Gravaron o primeiro single editado pola propia sala: Non sendo cualificados como a militancia do rock. Saben o que queren. A sonda tomou contacto con eles no Bartolo mentres pensaban a próxima acción. Logo no escenario foron contundentes.

En outubro do 1994 gravaron a súa primeira maqueta: *Túzaros*. A escaseza de presuposto lévaos a gravar e mesturar os 10 temas en 16 horas. De aí o son fresco e directo. Sacan unha edición numerada de 250 copias. Hoxe é peza de coleccionista.

A principios do verán do 1995 gravan nos Estudios Fussion de Vigo o tema "Cuspen na cara", para o disco compilatorio *Unión Bravú*. Posteriormente revisan nos estudios da RTVG o tema "Mata ao monstro" coma gañadores do Festival da Canción organizado pola Universidade de Santiago.

En xuño do 1997 finalizaron a elaboración do seu primeiro disco, *Túzaros* (Edicións do Cumio), producido por Javier Abreu. O resultado foi para a crítica un envolvente canonazo de son profundo con letras comprometidas e reflexivas. Ceden o tema "Eu renuncio" para o volume 3 da revista *Bambán*. A finais dese ano participan no compilatorio *Oito anos de secuestros*, cedendo o tema "Corredores sen portas".

No 2001 editan o seu segundo disco, baixo a produción de Gonso Pedrido: *Trivial* (Edicións do Cumio). Este traballo amosa a face máis potente e directa do trío. Se no seu primeiro disco sorprenderon polo seu vigor, neste segundo os resultados son aínda máis rexos e enérxicos. Sen deixar lugar a concesións de ningún tipo mesturaron o novo hardcore co metal máis suxestivo e actual.

No 2003 inclúen o tema inédito "Negro no azul" no compilatorio *Nunca Máis*, editado tras a catástrofe do *Prestige*. En xuño de 2004 Xulio Boquete abandona o grupo e é substituído polo guitarra e baixista, Xosé Manuel Vaamonde Tejo (Inopexia). Posteriormente será substituído por Paul Zervero (Inopexia, Entrance, Nao).

Durante ese anos tocaron nunha gran cantidade de salas, boa parte delas hoxe pechadas. Participaron nos grandes festivais do noroeste (Alén Galiza, Santirock, San Frolilán...) e foron abreconcertos de grandes bandas que visitaron o país. O grupo desfíxose o 1 de xaneiro de 2006.

Discografía
-----------

* *Non*  (Sinxelo; Son Parrulo, 1994).
* *Túzaros* (maqueta de 10 temas, 1994).
* *Túzaros* (CD de 10 temas, 1997).
* *Trivial* (CD, 2001).

### Presenza en compilatorios

* "Cuspen na cara" (*Unión Bravú*, 1996).
* "Mata ao monstro" (*Festival da canción*, 1997).
* "Eu renuncio" (revista *Bambán* vol. 3, 1997).
* "Corredores sen portas" (*Oito anos de secuestros*, 1998).
* "Negro no azul" (*Nunca Máis*, 2003).
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pacto de irmãos.
O ***Pacto de Gomes Pais e Ramiro Pais*** (ou simplemente ***O Pacto dos irmãos Pais***) é o título dado a un documento escrito en galego-portugués, que rexistra un acordo de non agresión e defensa mutua entre dous irmáns nobres. Foi escrito en Santa Maria de Arnoso, conservado durante séculos na Mitra de Braga, atópase actualmente no Arquivo Nacional Torre do Tombo, en Lisboa.

Datación e importancia histórica
--------------------------------

A pesar de non posuír ningunha data, é datábel de forma aproximada como anterior a 15 de abril de 1175, o que o converte segundo algúns autores, principalmente o seu descubridor José António Souto Cabo, no documento máis antigo escrito na lingua galego-portuguesa que chegou até os nosos días.

Texto
-----

O texto do documento é curto e de difícil interpretación. Se ben nel predomina o vocabulario galaico-portugués, inda inclúe, igual que outros manuscritos da mesma época, moitas formas latinas.

> 
> 
> Ego Gomenze Pelaiz facio a tibi irmano meo Ramiru Pelaiz isto plazo ut non intret meo maiordomo inilla villa super vostros homines deslo mormuiral. & de inde antre as casas d’Ousenda Grade & d’Elvira Grade. & inde pora pena longa & de ista parte perilla petra cavada de Sueiro Ramiriz dou vobis isto que sejades meo amico bono. & irmano bono & que adjuderis me contra toto homine fora el rei & suos filios. & si Pelagio Soariz. ou Menendo Pelaiz. ou Velasco Pelaiz. ou Petro Martiniz. Daquele que torto fezer a Don Ramiru. ou a Don Gomeze si quiser caber en dereito & se non ajudarmonos contra illos. Des illo mormoiral ata en frojom non laver {jure} mala Dos ergo illos que abet hodie fora se ganar herdade de gavaleiros ou de engeoida. & in vostra herdade habet tal foro quale dóóspital. & herdade for de penores & ibi morar suo dono dar calupnia & fosadeira & si se for dela abere tal foro quomodo vostros herdades. Se {homenem} entrar enaquela vila que torto tenia a Don Gomeze dar dereito dele si seu for de Don Ramiro {quen} de fora venia. & {quen} isto plazo exierit ad vos Ramiro Pelaiz se erar coregelo & se non {q} volverit peitar quinientos soldos. jsto pleito est taliado de isto maio que venit ad.IJs. anos.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  "Texto português escrito em Arnoso". *Jornal de Notícias*. 2005. Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 3 de xullo de 2005.
2. ↑  Souto Cabo, José (2005). *O Pacto de Gomes Pais e Ramiro Pais*. Quasi Edições. ISBN 9789895521289.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***O Pacto de Gomes Pais e Ramiro Pais*** |
**Fernando Martínez González**, nado en Vilalba o 11 de novembro de 1952, é un economista e político galego do PSdeG-PSOE que foi parlamentario autonómico e concelleiro en Cerceda, sendo alcalde entre 1992 e 1995.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi apoderado de banca no Banco Central. Militou na UPG, ingresou no PSG en 1969 e posteriormente integrouse no PSdeG-PSOE. Afincado en Cerceda, foi elixido parlamentario pola provincia da Coruña nas primeiras eleccións autonómicas polo PSdeG-PSOE. Volveu ser elixido parlamentario autonómico nas autonómicas de 1985. Así mesmo encabezou a candidatura socialista en Cerceda nas eleccións municipais de 1983, formando inicialmente parte da oposición ata que en decembro de 1985 o seu compañeiro Jesús Orgeira Muíño foi elixido alcalde e pasou a ocupar responsabilidades de goberno con este. O soscialistas revalidarían o goberno con maioría absoluta nas municipais de 1987 e 1991, con Orgeira á fronte. En xuño de 1992 foi elixido alcalde tras presentar unha moción de censura contra o alcalde co apoio de 5 concelleiros socialistas máis e un do PP. Tras ser inhabilitado xunto con Orgeira a finais de 1994, en febreiro de 1995 delegou as súas funcións no tamén socialista José García Liñares, o cal encabezaría a candidatura socialista no mes de maio e lograría a alcaldía con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Orgeira Muíño** |  **Alcalde de Cerceda** 1992 - 1995 | Sucesor:**José García Liñares** |

Obras
-----

* *Contos e lendas da Terra Chá*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Porteiro, Mª Xosé (1981). *Quen é quen no primeiro Parlamento Galego*. Vigo: Xerais. pp. 226–229. ISBN 84-7507-044-2.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cerceda

### Ligazóns externas

* Martínez: "Lo que negocies sindicalmente va a misa"
**Christian Senra**, coñecido artisticamente como **Sen Senra**, nado en Presqueiras (Forcarei) en 1995, é un músico galego de garaxe e estilos achegados.

Traxectoria
-----------

Criado en Vigo, fillo dunha empregada de froitaría e dun obreiro da construción, xogou ao fútbol e comezou a tocar liderando a banda Demonhigh con compañeiros de instituto con quince anos. Abandonou os estudos para dedicarse á música; cando comezou a desenvolver a súa carreira musical mudouse a Madrid (inicialmente ao barrio de Puente de Vallecas, e despois no céntrico barrio das Letras). 

O seu primeiro álbum, *Permanent Vacation,* publicouno en 2015: cantouno en inglés, e gravou el a voz e maila instrumentación. No segundo álbum, *The Art of Self-Pressure*, de 2017, cantou tamén en inglés temas de rhythm&blues e hip hop, e colaborou con Royce Rolo. Para o terceiro, *Sensaciones*, xa mudou ao español e supuxo o seu descubrimento no mercado en España, con varios millóns de reproducións online. Ao ano seguinte, en 2021, publicou *Corazón Cromado*, onde colaborou unha das figuras musicais daquela en España, C. Tangana e onde incorporou temas de reguetón. A xira dese álbum levouno a dar concertos por toda España, e incluso chegou a meter 8000 persoas no escenario WiZink (Madrid) en xaneiro de 2022.

Sen Senra actuando no WiZink center en Madrid.
Do seu estilo teñen dito que é garaxe, aínda que el o negue, e que se move entre o R&B e o pop, se ben tamén teñen sinalado que comparte moitos elementos da cultura hip hop. Téñeno comparado con Frank Ocean ou Mac DeMarco.

Ten colaborado con Royce Rolo (Banana Bahia), Julieta Venegas, C. Tangana cos integrantes de Novedades Carminha.

Discografía
-----------

* *Permanent Vacation* (2015)
* *The Art Of Self-Pressure* (Cripis Editorial, 2017, producido por Carlos Pereiro)
* *Sensaciones* (2020, producido por Anxo Ferreira)
* *Perfecto* (2020, single)
* *Corazón Cromado* (2021)
* *PO2054AZ*(2023)

Vida persoal
------------

É o irmán da artista e deseñadora de táboas Vaas Senber.

Notas
-----

1. 1 2  Andrés Moreno (2018-06-26). "Sen Senra "Me gustaría hacer una película"". *Iamhere Magazine* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2021. Consultado o 2020-01-23.
2. 1 2 3 4  Marcos, Carlos (2022-01-13). "Sen Senra, el músico revelación ante el reto de su vida". *El País* (en castelán). Consultado o 2022-01-13.
3. 1 2 3  "Sen Senra". *Notodo* (en castelán). 2017-03-14. Arquivado dende o orixinal o 01 de decembro de 2019. Consultado o 2020-01-23.
4. 1 2  "Sen Senra: la última sensación gallega". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2020-01-17. Consultado o 2020-01-23.
5. 1 2  Fariña, Noelia (2017-03-06). "El Mac DeMarco gallego no solo toca 'garage' riquiño". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2020-01-23.
* *Cómpre non confundir con **cortiña**: terreo agrícola próximo á casa de labranza.*

Representación dun cuarto con cortinas (*Rapariga a ler unha carta*, contra 1657, por Vermeer).
Cortina de gancho.
Cortina nunha barra para cortinas.
Cortina con presilla en tea de *yute*, cor beixe, con barra de ferro envellecido.
A **cortina** é unha peza de tecido ou doutro material que se pon cubrindo o oco dunha fiestra ou noutro sitio, como adorno ou para ocultar o que queda pola parte de dentro dela .

Son pezas móbiles e adoitan estar feitas principalmente de teas de cores rechamangueiras e algunhas escuras. A súa función principal é a de impedir total ou parcialmente o paso da luz e a visibilidade dende o exterior. Tamén se poden utilizar detrás dunha porta de acceso.

As cortinas colócanse en calquera cuarto que dispoña de xanelas ou ventás, mais especialmente nos dormitorios para tirar a luz no momento do soño. Tamén, un importante detalle é que serven para non permitir o acceso do frío, porque no momento de frías correntes ou choivas, o vidro (condutor) permite o arrefriado e este pasa ao ambiente baixando as temperaturas.

Un **estor** é unha cortina dunha soa peza que se recolle e se estende verticalmente.

Outros sentidos
---------------

* Denomínase tamén cortina a calquera cousa que oculta o que hai detrás, por exemplo: **cortina de fume** é unha expresión utilizada para cando se desexa ocultar do opoñente.
* **Cortina**, ou **transición por cortina** en audovisual é un tipo de transición entre contidos diferentes na que o plano de entrada vai substituíndo paulatinamente o plano de saída servíndose dun elemento visual móbil (por exemplo, unha barra vertical, horizontal ou figuras xeométricas).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cortina*.
2. ↑  Proposta de definición do Servizo de Normalización Lingüística da USC.
3. ↑  Dicionario galego de televisión. Santiago de Compostela, Xunta de Galicia-Centro Ramón Piñeiro, 2005.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cortina Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Alfombra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49005
* AAT: 300203770
* EBID: ID
* GND: 4195849-4
* JSTOR: draperies
* NDL: 00575850

 |
**Negocio** (do latín *nec* (non) + *otium* (ocio)), e é a consecuencia da correcta administración dos recursos cun resultado economicamente positivo para as partes. É importante sinalar que o resultado non soamente se mide mediante o diñeiro resultante senón con base a relacións de poder.

Pola extensión, a palabra fíxose sinónima "dunha empresa individual comercial" (século XVIII).

Especificamente, **negocio** pode referirse a entidades individuais da economía. Nalgunhas xurisdicións legais, tales entidades son reguladas pola lei para conducir as operacións a favor de empresarios. Un negocio industrial é referido comunmente como unha industria, por exemplo, "industria de entretemento" ou "industria pesqueira".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4830453
* AAT: 300025971
* BNF: 11950174q
* BRE: 1865909
* GND: 4061963-1
* JSTOR: business
* LCCN: sh85018285
* MAG: 144133560
* NDL: 00565710

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre economía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Bracara Augusta** (do latín *bracara*, topónimo procedente dos brácaros, que habitaban no convento de bracarense, e que fai alusión as *brācae* , bragas ou calzas que vestían) é o nome romano da actual cidade de Braga, no norte de Portugal. Foi construída no lugar dun poboado indíxena anterior[].

Historia
--------

A cidade romana foi fundada polo Emperador César Augusto cerca de 16 a.C. despois da pacificación definitiva da rexión. Durante o período dos Flavios, Bracara Augusta obtivo estatuto municipal e foi elevada a capital do conventus, tendo tido funcións administrativas sobre unha extensa rexión. A partir da reforma de Diocleciano pasou a ser capital da recentemente creada provincia da Gallaecia. No século V a cidade foi tomada polos invasores suevos, que a elevaron a capital do seu reino.

Son coñecidos da cidade romana restos dalgúns edificios. Nas escavacións efectuadas no claustro do Seminario de Santiago encontrouse unha grande sala con resto de columnas, tendo no centro unha piscina decorada con mosaicos, que foi probabelmente parte dun balneario. Na área da Fonte do Ídolo, situada na actual Rúa do Raio, fora do antigo perímetro da cidade romana, tería existido un edificio relixioso consagrado ao deus Tongoenabiagus.

Notas
-----

1. ↑  Charlton T. Lewis, Charles Short, A Latin Dictionary

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bracara Augusta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3331867
* DARE: 13695
* Pleiades: 236377

 |
**Rebeliom do Inframundo** é un grupo de rap en galego con orixe en Ponteareas e con sede en Vigo. Os seus membros son Nervo (MC), Malvares de Moscoso (MC), Frank (MC/Produtor), Movementss (Produtor) e Pol (DJ).

Traxectoria
-----------

O grupo comezou a súa traxectoria no ano 2005, o seu nome provén do lugar onde se xuntaban (*Inframundo*) en Ponteareas. Inicialmente a banda comezou con tres compañeiros desa vila que se xuntaron para facer música, segundo eles *nacida da raiba e a frustración*, eses primeiros membros eran: Nervo (MC), Rustiko (MC) e Rapu (DJ).

Anos despois editaron a maqueta *Rebeliom do Inframundo* (2009) e o seu primeiro disco físico *A Sorpresa* (LP, 2012) producido e scratcheado case integramente por DJ Rapu, agás dous temas que correron baixo a produción de "Acid Lemon" e "Ebanni". O disco foi gravado na XREC (Vigo) e foi editado baixo o selo independente vigués "Track Asedio". Despois deste traballo, o grupo parou a súa actividade e DJ Rapu deixou a banda.

Tempo despois fíxose pública a volta de Rebeliom do Inframundo cunha nova formación, á banda incorporáronse Malvares de Moscoso, antigo membro da banda de rap galega Os Trasnos de Moscoso, o MC vigués "Frank", pertencente ao colectivo "Verso Libre", un novo produtor musical "Movementss" e o mando dos pratos un novo DJ, "Ichi". Xuntos deron forma ao que sería o novo traballo da banda, *Lume e Rebeliom* presentado en abril de 2016 en Vigo. Neste disco incluíron colaboracións vocais co músico irlandés Brian Brody e a voz de Iria Medranho. Tras este disco participaron en varios festivais e salas, tocando en Portugal, Madrid e Euskadi. En 2017 rematou a xira *Lume e Rebeliom* por Portugal.

A comezos de 2019 sae o seu novo LP, "Ilegal", autoeditado xunto á produtora viguesa Galunk Producións, o grupo entraría nunha nova etapa como banda, coa inclusión de Movementss nos seus directos e o cambio de DJ entrando Dj.Pol a formar parte da formación oficial do grupo. O novo traballo contou con producións de Frank, Baghira, J.CNNR, Beatbusta e Movementss, así como a colaboración vocal da banda valenciana Mafalda.

En 2022 foron Premio Martín Códax da Música. En marzo de 2023 publicaron o seu cuarto disco, titulado *Amor ou barbarie*, un traballo con 17 temas e con colaboracións como as de Wöyza, Hard GZ, Iria Medraño ou Treintañeras cañeras.

Discografía
-----------

* *Rebeliom do Inframundo* (2009). Maqueta.
* *A sorpresa* (2012).
* *Lume e Rebeliom* (2016).
* *Ilegal* (2019).
* *Amor ou barbarie* (2023).

Notas
-----

1. ↑  "Rebeliom do Inframundo". *gzmusica.com*.
2. ↑  Mato, Mar (3 de marzo de 2023). "Rebeliom do Inframundo: "Estamos absorbidos con cousas que non teñen que ver con vivir"". *Faro de Vigo*. Consultado o 2 de abril de 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20546522
* Discogs: 7746069

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Mesa.
Mesa de debuxo moderna con tecnígrafo.
Unha **mesa de debuxo** ou un **taboleiro de debuxo** é unha prancha de madeira ou contraplacado (tamén pode ser metálica ou de plástico) de diferentes dimensións, estritamente rectangular, onde se pode fixar unha folla de papel para facer un debuxo técnico ou artístico.

Debuxo técnico
--------------

Mesa de debuxo de finais do século XIX.
No marco do debuxo de planos ou de arquitectura, agora substituído polo CAD ou DAO e outras aplicacións informáticas, á mesa de debuxo podía aplicarse nos bordos un T, mediante o que se podían debuxar liñas rectas paralelas ou perpendiculares.

Comercialízanse taboeiros de debuxo de plástico, que incorporan un sistema para a fixación do papel e unhas regras para trazar liñas rectas paralelas ou perpendiculares, dedicadas a alumnos de escolas técnicas ou de afeccionados.

O nivel máis alto da mesa de debuxo é a "mesa profesional", coa a altura e a inclinación axustábeis facilmente cun contrapeso e un pedal, e que pode ser equipada cun *paralex*, unha ferramenta para debuxar, utilizada por deseñadores e arquitectos antes da chegada dos ordenadores.

Noutros dispositivos en lugar da regra paralela hai un soporte cun dispositivo chamado *tecnígrafo* que ten dúas regras en ángulo recto (montadas nunha rótula axustábel) que poden moverse por toda a mesa mantendo sempre a mesma inclinación.

Debuxo artístico
----------------

No debuxo artístico, a mesa de debuxo serve como soporte para:

* Técnicas secas simples (lapis, carbón, pastel etc.). Nestes casos o papel pode ser retido por parafusos ou clips de debuxo, e a placa se coloca sobre unha táboa, sobre os xeollos do artista, ou nun cabalete.
* Técnicas húmidas (acuarela, guache etc.). Nestes casos o papel ten que estar tenso, completamente fixado na súa periferia, con cinta de papel adhesivo ou grampas, para que ao secar tenda a quedar perfectamente plano, a pesar da acción da acuarela ou das tintas que o mollaron.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Regra
* Compás
* Cartabón
* Escuadro
* Transportador
* Escalímetro
* Mimeoscopio
* Mesa luminosa
* Tecnígrafo
* Proxección ortogonal

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Mesa de debuxo*** |
**Verónica Codesal**, nada en Uccle, Bélxica, o 16 de setembro de 1977 é unha cantante galega-belga, membro dos grupos Urban Trad e Ialma.

Traxectoria
-----------

Filla de emigrantes de Guitiriz en Bélxica e ela mesma nada e criada aló, Verónica Codesal é profesora do grupo de danza tradicional de Bruxelas, chamado *Foliada*, e vocalista, pandeireteira e gaiteira dos grupos Ialma, Camaxe e Urban Trad. Ten participado nas actividades de Muziekpublique, un organismo que ten por obxectivo promover as músicas do mundo en Bélxica.

### Eurovisión

Con este conxunto participou no Festival de Eurovisión, na súa edición de 2003, co que se converteu na primeira galega en facelo. Urban Trad, que representou a televisión belga coa canción "Sanomi", composta nun idioma inventado polo grupo, conseguiu 165 puntos, e quedou na segunda praza por detrás de Turquía.

Foi membro activo da Plataforma Nunca Máis en Bruxelas.

En 2023 presentou o seu novo proxecto 100 voltas xunto a Didier Laloy e Damien Chierici, un conxunto de temas con influencias de diversos xéneros e procedencias musicais, e con letras de Rosalía Fernández Rial, Lucía Aldao, Yolanda Castaño, Brais Fernandes etc.

Notas
-----

1. ↑  "A cantora galaico-belga Verónica Codesal presenta o seu novo proxecto na Illa de Arousa". *Pontevedra Viva*. 2023-07-24. Consultado o 2023-07-27.

Véxase tamén
------------

* Ialma
* Urban Trad

### Ligazóns externas

* Vídeo de 100 VOLTAS - Cachondemia - YouTube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q977398
* Discogs: 559419
* IMDb: nm1486205
* MusicBrainz: ID

 |
Situación das amígdalas palatinas
No campo da anatomía, a **tonsila**, antes denominada **amígdala**, é un órgano con forma de améndoa (en latín é o que significa, amendoíña), formado pola unión de numerosos nódulos linfáticos.

Dáselle este nome en especial á amígdala palatina pero, por extensión, tamén se denomina tonsila a calquera órgano constituído por un retículo de tecido linfoide e epitelial, que contén folículos linfáticos.

As tonsilas son tecido linfoide situado na farinxe e que constitúen o anel de Waldeyer. Segundo a localización en que se atopen na farinxe, chámanse:

* Tonsila farínxea (ou amígdala de Luschka): situada no teito ou bóveda da farinxe, na súa porción nasal. Nos nenos adoitan estar hipertrofiadas e entón chámanse adenoides, chegando a provocar insuficiencia respiratoria nasal e deformación facial (vexetacións), polo que adoitan extirparse.
* Tonsila tubárica (ou amígdala de Gerlach): rodea o extremo farínxeo da trompa de Eustaquio.
* Tonsila palatina: tamén chamada amígdala palatina. Órgano par situado a ambos lados do istmo das fauces, na entrada da orofarinxe, entre os piares do veo do padal, a ámbolos lados da úvula. Cando se inflaman constitúen as típicas anxinas (non confundir coa *anxina de peito*) ou, tecnicamente, amigdalite. A súa extirpación denomínase amigdalectomía ou tonsilectomía.
* Tonsila lingual: é un conxunto voluminoso de tecido linfoide situado na base da lingua.

Función
-------

As tonsilas axudan a previr infeccións eliminando as bacterias e outros microorganismos presentes na parte posterior da boca, procedentes dos alimentos e do aire que inspiramos. Poden ser invadidas por bacterias ou virus e sufrir un proceso inflamatorio, causando unha amigdalite ou tonsilite e, cando a infección alcanza as áreas circundantes, unha farinxite.

Forman parte do sistema inmunitario, especialmente nos primeiros anos de vida, perdendo interese a medida que o meniño vai medrando. De feito non hai evidencia de que as tonsilas cumpran unha función relevante despois dos tres anos de idade, e non se atopou ningún efecto á hora da resposta inmunitaria naqueles que foran sometidos a unha tonsilectomía.

Amígdala cerebral
-----------------

No cerebro existe outro órgano de forma semellante que tamén recibe o nome de amígdala pero que non ten que ver con estes órganos linfoides. É a **amígdala cerebral**, un grupo de neuronas situado no lobo temporal do cerebro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180569
* BNCF: 37410
* BNF: 11971010v
* BRE: 2214882
* EBID: ID
* LCCN: sh85136024
* MAG: 2779419017
* NDL: 00563119
* Treccani: tonsilla

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 9609
* NCIt: C12802
* TA: A05.2.01.011
* Uberon: 0002372
* UMLS: C0836921

 |
San Martiño, ó pé dun cruceiro moderno en Ourense.
**Martiño** é un nome propio galego proveniente do latín *Martinus*, derivado de *Mars*, *Martis*, de Marte, o deus da guerra da mitoloxía romana. Por vir deste deus significa 'home marcial, belicoso, guerreiro'.

Corre tamén a variante *Martín* e os hipocorísticos *Tiño*, *Tiñolo* e *Martiñoco*. O nome deu lugar ós apelidos *Martínez*, *Martín* e *Martíns*.

Celebra a festa o 11 de novembro, por San Martiño de Tours, pero tamén pode facelo o 20 de marzo (San Martiño Dumiense), o 13 de abril (San Martiño I papa) ou o 3 de novembro (San Martiño de Porres).

San Martiño de Tours
--------------------

*Artigo principal**:* Martiño de Tours.
San Martiño de Tours (316-397) foi un soldado romano, natural da actual Hungría, que, segundo a lenda, rachou a súa capa en dúas para darlle a metade a un pobre morto de frío. Logo deixou o exército, bautizouse e pasou ó servizo de santo Hilario, en Poitiers, onde o nomearon bispo no 370.

Noutras linguas
---------------

* **Alemán:** Martin
* **Asturiano:** Martine
* **Castelán:** Martín
* **Catalán:** Martí
* **Francés:** Martin
* **Inglés:** Martin
* **Italiano:** Martino
* **Vasco:** Martiñ ou Matin

*Martiños* famosos
------------------

* Martín Codax trobador galego do século XIII, ao que foi dedicado o día das letras galegas de 1998 xunta a Johan de Cangas e Mendinho;
* Martiño I o Humano, rei da coroa de Aragón;
* Martin Luther King, activista que defendeu os dereitos dos negros estadounidenses;
* Martiño Lutero, iniciador da Reforma protestante;
* Frei Martín Sarmiento (1695-1772).

Notas
-----

1. ↑  Boullón Agrelo, A. I. "Martiño". *Guía de nomes galegos*. Real Academia Galega.
2. ↑  Deulle só media capa porque, daquela, a metade de tódalas súas pertenzas correspondíalle ó César.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de nomes masculinos en galego.
**Julio Balboa López**, nado en Muxía en setembro de 1905 e finado en Santiago de Compostela o 7 de febreiro de 1993, foi un avogado, xuíz e maxistrado galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Manuel Balboa Lagoa e de Fe López Avente (curmá de Eduardo Pondal Abente). Membro numerario do Seminario de Estudos Galegos, realizou o seu ingreso o 17 de xaneiro de 1924 co traballo "Muxía e o Santuario da Barca". Licenciado en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, con premio extraordinario de licenciatura, en 1927. Accedeu, por oposición, a carreira xudicial en 1931, e foi xuíz de primeira instancia de Aliaga, O Carballiño (1931-1936) e Noia (1936-1947). Ascendeu a maxistrado en 1947 e foi destinado á Audiencia de Pontevedra. Xubilouse como maxistrado da Audiencia Provincial de Donostia.

Vida persoal
------------

Casou con Maruja Durán Puertas en 1931, e tivo tres fillos: María de la Concepción, María del Carmen e Julio Balboa Durán.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-2-1993, p. 70.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 3-2-1925, p. 4.
3. ↑  *El Ideal Gallego*, 1-10-1927, p. 3.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 17-3-1931, p. 1.
5. ↑  *La Noche*, 24-4-1947, p. 2.
6. ↑  *El Compostelano*, 8-5-1931, p. 1.
**Miguel I Cerulario**, en grego medieval  **Μιχαήλ Α' Κηρουλάριος**, e en latín **Michael I Cerularius**, nado en Constantinopla contra o ano 1000 e finado o 21 de xaneiro de 1059, foi patriarca de Constantinopla do 25 de marzo de 1043 ao 2 de novembro de 1058.

Traxectoria
-----------

Foi un dos axentes da ruptura entre as Igrexas de Constantinopla e de Roma en 1054 (Gran Cisma de Oriente). Foi excomungado por León IX.

En 1056, rexeitou aliarse con Teodosio, curmán do emperador Constantino IX Monómaco na súa loita polo poder contra Miguel VI. Sábese, con todo, que se opuña á facción que estaba no poder en Constantinopla. Foi enviado ao exilio, pois o emperador sospeitaba que quería ocupar o seu posto. Unha vez morto, fíxose regresar o seu corpo a Constantinopla para o enterrar con grande pompa. Miguel Psellos, un dos seus máis vivos opositores, escribe unha oración fúnebre e un panexírico. Cerulario era extraordinariamente popular e o poder vixente quería aproveitarse do fervor do pobo con vistas aos seus propósitos. A súa sobriña, Eudocia Makrembolitissa, muller do emperador Constantino X, fará del o portaestandarte da independencia da Igrexa Ortodoxa con respecto á romana despois do cisma de 1054.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Igrexa Ortodoxa de Constantinopla.
* Patriarca de Constantinopla.
* Gran Cisma de Oriente.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q68482
* WorldCat
* VIAF: 12174202
* BAV: ADV12424880
* BNE: XX1325770
* BRE: 2218680
* CERL: cnp00166549
* DeutscheBio: 100953840
* EBID: ID
* FAST: 1834626
* GEC: 0042679
* GND: 100953840
* ISNI: 0000 0000 4804 9875
* LCCN: nr92038634
* NLG: 45484
* NTA: 070995117
* Orthodox Encyclopedia: 2563664
* SUDOC: 08593335X
* Treccani: michele-cerulario

 |
**José Francisco Sanfilippo** tamén coñecido como ***El nene***, nado o 4 de maio de 1935 en Buenos Aires é un ex xogador e adestrador de fútbol arxentino que xogaba na demarcación de dianteiro.

Ostenta o título de máximo goleador da historia de San Lorenzo de Almagro.

Traxectoria
-----------

Formouse futbolisticamente nas categorías inferiores de San Lorenzo de Almagro, debutando co primeiro equipo en novembro de 1953 contra Newell's Old Boys. En 1955 conseguiu afianzarse no equipo titular anotando 15 goles esa tempada.

En 1959 acadou o título do Campionato Arxentino sendo ademais o máximo goleador do torneo por segunda vez consecutiva.

En 1963 foi fichado polo CA Boca Juniors, equipo co que chegou á final da Copa Libertadores ante o FC Santos de Pelé. Porén a final de tempada foi traspasado ao Club Nacional de Football por problemas coa directiva. No Uruguai anotou 16 goles en 17 encontros ata que nun encontro ante Vasco da Gama sufriu unha fractura de tibia e peroné.

En 1966 fichou polo CA Banfield, onde xogou dous anos antes de ser traspasado ao Bangú do Río de Xaneiro, e ao pouco tempo ao EC Bahía co que gañou o Campionato Baiano en 1970 e 1971.

En 1972 volveu a San Lorenzo, onde gañou os títulos do Torneo Metropolitano e Torneo Nacional. A final de tempada retirouse do fútbol.

Porén non sería definitivo e anos despois, en 1978 volvería a xogar outro ano no CA San Miguel, chamado polo adestrador do equipo, un antigo compañeiro de San Lorenzo.

Formou parte da selección arxentina entre os anos 1957 e 1962, integrando o equipo, como suplente de Omar Sívori, que conquistou a Copa América de 1957. Tamén participou nos Mundiais de Suecia 1958 e Chile 1962, no que Arxentina fixo moi mal papel non pasando da primeira fase en ningún dos dous. Actualmente atópase entre os dez máximos goleadores da historia da selección.

En 1976 debutou como adestrador no CA Vélez Sársfield.

No ano 2010 asumiu o posto de adestrador de dianteiros en San Lorenzo, e pouco despois foi contratado como adestrador do Deportivo La Punta da Provincia de San Luis.

Palmarés
--------

### Con San Lorenzo

* Campión da Liga Arxentina (1): 1959.
* Campionato Metropolitano (1): 1972.
* Campionato Nacional (1): 1972.

### Co EC Bahía

* Campionato Baiano (2): 1970 e 1971.

### Coa Selección da Arxentina

* Campionato suramericano (1): 1957.

### Títulos individuais

* Máximo goleador da Liga Arxentina (4): 1958, 1959, 1960 e 1961.
* Máximo goleador da Copa de Campións de América: 1963.
* Máximo goleador da historia de San Lorenzo de Almagro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo nun blog de seareiros de San Lorenzo *(en castelán)*
* Estatísticas *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q552610
* FIFA: 57526
* FootballDatabase: 90746
* L'Équipe: 14851
* NFT: 19315
* Soccerway: 107529
* Transfermarkt: 239060
* Worldfootball: jose-sanfilippo

 |
**René Alejandro Pontoni**, nado o 18 de maio de 1920 en Santa Fe e finado o 14 de maio de 1983 foi un xogador e adestrador de fútbol arxentino.

Traxectoria
-----------

Pontoni comezou a xogar no Gimnasia y Esgrima de Santa Fe, de aí pasou a Newell's Old Boys en 1940. Tres anos despois Newell's acada o seu primeiro título internacional, a *Copa de Ouro Rioplatense*, torneo amigábel disputado co sistema de *Todos contra todos* entre Nacional, Peñarol, Boca Juniors, San Lorenzo, Racing Club e CA Independiente.

En 1945 fichou polo San Lorenzo de Almagro, deixando o Newell's cuns números que o converten no xogador coa mellor media de goles/encontro da historia do club.

Debutou con San Lorenzo o 22 de abril de 1945, anotando tres goles. Un ano despois o equipo logra o Campionato de Primeira División arxentina, formando unha dianteira histórica, o terceto de ouro con Farro e Martino. Ese ano tamén realizaron unha xira por Europa.

A súa carreira en San Lorenzo truncouse cunha grave lesión en 1948, a fractura da rótula, menisco e ligamentos da perna dereita, despois da cal nunca volveu ser o mesmo xogador.

Unha vez recuperado da lesión fichou polo Independiente de Santa Fe de Colombia, ata 1952 cando fichou polo Portuguesa Desportos brasileira.

En 1954 regresa a San Lorenzo, onde se retirou ese mesmo ano.

Pontoni foi internacional coa Selección de fútbol da Arxentina entre os anos 1942 e 1947, neste tempo disputou tres Copas América (1945, 1946 e 1947) acadando o equipo arxentino o título de campión nas tres ocasións.

Unha vez retirado traballou coma adestrador en diferentes equipos arxentinos, coma San Lorenzo de Almagro.

Palmarés
--------

### Campionatos Nacionais

| Título | Club | País | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Primeira división arxentina | San Lorenzo de Almagro |  Arxentina | 1946 |

### Campionatos Internacionais

| Título | Sede | Equipo | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Copa América | Chile Chile | Selección de fútbol da Arxentina | 1945 |
| Copa América |  Arxentina | Selección de fútbol da Arxentina | 1946 |
| Copa América |  Ecuador | Selección de fútbol da Arxentina | 1947 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tomás Rodríguez (7 de xuño de 2008). "El inigualable René "Huevo" Pontoni surgió en los potreros de Santa Fe". *El Litoral* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 05 de outubro de 2013. Consultado o 30 de xuño de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1356173
* NFT: 49812
* Transfermarkt: 510188
* Worldfootball: rene-pontoni

 |
**Axilulfo** (ou **Agilulph** ou aínda **Agholphe**) foi un rei longobardo de Italia.

Traxectoria
-----------

Fillo do duque longobardo de Turín Ansvaldo, foi proclamado rei en Milán en maio de 591, sucedendo ao rei Autario coa viúva do cal casa segundo a tradición longobarda: a raíña católica Teodelinda. O seu longo reinado estivo marcado por unha tregua co Papado en 598, poñendo fin provisionalmente a 30 anos de terror longobardo. Consolida o seu poder e o dominio longobardo no seu reino, mantén boas relacións cos francos e os baiuvarios, combate en van aos ávaros e as tribos eslavas e asina unha tregua co emperador bizantino Mauricio (598). En 603, seguramente influenciado pola súa muller, abandona o arianismo longobardo e convértese ao catolicismo, facendo bautizar ao seu xove fillo Adaloaldo. O mesmo ano, o emperador bizantino Focas recoñece o seu poder. Morre despois de 25 anos de reinado, no ano 616, designando a Adaloaldo, aínda adolescente, como sucesor.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino longobardo.
* Longobardos.

| Reino longobardo |
| --- |
| *Segue a:* Autario | **Axilulfo**(591-616) | *Precede a:* Adaloaldo |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q315276
* WorldCat
* VIAF: 90812711
* BMT: 197066
* CERL: cnp01177640
* DBI: ID
* DeutscheBio: 138529671
* EBID: ID
* GEC: 0001002
* GND: 138529671
* WikiTree: Agilofinges-3

 |