recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Entrada á Capela Real de Granada.
**Enrique Egas**, nado en Toledo cara a 1455 e finado en 1534, foi un arquitecto e escultor español. Membro da familia Egas, fillo de Egas Cueman que o iniciou na profesión nun momento da historia de España de grande actividade construtiva civil e relixiosa.

Obra
----

En 1495 atópase traballando para a Catedral de Santa María de Toledo, onde seu pai era mestre de obras, onde adquiriu sona e prestixio e cuxas técnicas difundirá por toda Castela, Andalucía e Galiza. Na catedral toledana realiza a reforma da Capela Mozárabe en 1519. Foi tamén mestre construtor no Hospital da Santa Cruz e interveu en San Juan de los Reyes na mesma cidade.

Ampliou o seu traballo na Catedral Nova de Plasencia, e en 1505, anos despois da toma de Granada, encárganlle a dirección da *Capela Real de Granada* e, en 1521, das trazas da mesma catedral (ver ambas en Catedral de Granada), e antes, en 1511, o Hospital Real desa cidade. Porén a catedral sería edificada, noutro estilo, por Diego de Siloé.

Interveu ademais noutras construcións como a Catedral de Málaga e a librería da Universidade de Salamanca.

### Egas en Compostela

Hospital Real, Santiago.
Antes da acabar o século XVI, en 1499 Enrique Egas está en Santiago, na Galiza, onde realiza as trazas do Hospital Real, xunto co seu irmán Antón. As obras comezaron xa no XVI, e aínda que Egas as controla, o encargado in situ de levalas a ramo e o aparellador Juan de Lemos. O plano básico era similar ao que logo empregaría no Hospital da Santa Cruz de Toledo e no Hospital Real de Granada, que se inspiran no tratadista italiano Antonio Averlino, Il Filarete (1400 - ca. 1469). Porén a portada é obra de Martín de Blas e Guillén Colás, franceses de orixe, que traballan nela desde 1520. Nos patios dianteiros, os únicos debidos a Egas, os escultóricos chafarices foron deseñados polo mestre e executados por Xácome García en 1510.

En 1678, o arquitecto monxe, frei Tomás Alonso, alterou o conxunto da fachada ao colocar nela unha balconada e fiestras. No século XVIII, frei Manuel de los Mártires, realiza os patios posteriores.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Azcárate, José María, *El Hospital Real de Santiago. La obra y los artistas*, in *Compostellanum*, vol. X, nº 4, Santiago. 1965.
* Chamoso Lamas, M.:, *Santiago de Compostela*. A Coruña. 1980

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3327101
* WorldCat
* VIAF: 134766181
* AGORHA: 135815
* BNE: XX1256882
* CERL: cnp00697170
* DBE: enrique-egas
* DeutscheBio: 130812552
* GND: 130812552
* Treccani: enrique-de-egas
* ULAN: 500036077

 |
**Edite Castro Soeiro**, nada en Benguela (Angola) o 31 de marzo de 1934 e finada o 27 de xullo de 2009, foi unha xornalista portuguesa.

Traxectoria
-----------

Naceu en Benguela en 1934, que daquela pertencía á provincia ultramarina de Angola e foi alí onde, en 1950 iIniciou a actividade xornalística n'*O intransigente* onde era a única muller na profesión; despois pasou a traballar na revista *Noticia* (de Angola).

En 1962, mudouse a Lisboa e foi xefe de redacción da revista *Flama*. En 1967, trasladouse á delegación lisboeta do semanario *Notícia*, de Angola, da que foi redactora xefa, e onde se converteu na primeira xornalista portuguesa en escribir sobre deportes, unha das súas paixóns. Nesta condición, en 1968, Edite foi a primeira muller en Portugal en cubrir, como enviado especial, uns Xogos Olímpicos na Cidade de México.

Volveu á *Flama* en 1972 como redactora xefe, e permaneceu alí ata que a publicación pechou en 1976. Despois pasou ao recentemente creado semanario *O Jornal*, onde foi redactora e editora do suplemento *O Jornal Ilustrado*. Durante varios anos, tamén foi colaboradora habitual doutra publicación do mesmo grupo, o espectáculo semanal *Se7e*.

En 1993, incorporouse ao equipo fundador da revista *Visão*, onde permaneceu no cargo ata 2007. O seu nome aínda estaba na ficha técnica da revista como membro da oficina editorial. 

O 13 de setembro de 2006 foi galardoada polo Club de Xornalistas, co Premio Gazeta de mérito polo conxunto da súa carreira.

Morreu o 27 de xullo de 2009, aos 75 anos en Lisboa, logo de varias complicacións na súa saúde.

Notas
-----

1. 1 2 3  "A 27 de Julho de 2009, morreu Edite Soeiro". *abaciente.blogspot.com* (en portugués). 26 de xullo de 2010. Consultado o 2 de decembro de 2022.
2. 1 2  "Morreu a jornalista Edite Soeiro". *expresso.pt* (en portugués). 27 de xullo de 2009. Consultado o 2 de decembro de 2022.
3. ↑  Redacción (29 de xullo de 2009). "Profissionais destacam as qualidades da jornalista Edite Soeiro". *jn.sapo.pt* (en portugués). Archived from the original on 01 de agosto de 2009. Consultado o 2 de decembro de 2022.
4. ↑  Redacción (10 de Agosto de 2011). "Prémios Gazeta de Jornalismo entregues hoje nas ruínas do Convento do Carmo". *barlavento.online.pt* (en portugués). Archived from the original on 08 de agosto de 2010. Consultado o 2 de decembro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392524
* WorldCat
* VIAF: 100141096
* ISNI: 0000 0000 6821 820X
* PTBNP: 989269

 |
**Irene Polo i Roig**, nada en Barcelona o 27 de novembro de 1909 e finada en Buenos Aires o 3 de abril de 1942, foi unha xornalista, publicista e representante teatral catalá. Foi unha das primeiras mulleres xornalistas da prensa catalá e redactora dos principais diarios dos anos 30.

Biografía
---------

Irene Polo naceu no seo dunha familia humilde do Poble-sec. O seu pai, Antonio Polo, era garda civil e morreu novo; a súa nai, Francisca Roig, tivo que adiante coa familia coa axuda da filla máis vella, Irene, que tiña dúas irmás máis pequenas. Formouse de maneira autodidacta. Antes de se dedicar exclusivamente ao xornalismo, Irene Polo traballa como xefa de publicidade da produtora cinematográfica Gaumont. Inicia a carreira xornalística no ano 1930 na revista *Mirador* e exerce a profesión en Barcelona, de maneira apaixonada e a miúdo belixerante, ata o ano 1936.

Os artigos publicados en *Imatges*, *La Humanitat*, *La Rambla*, *L’Opinió*, *L’Instant* e *Última Hora*, son unha testemuña inestimábel, irónica e brillante, da sociedade e a política daquel momento: desde artigos sobre os usos da moda –a introdución do pantalón feminino, a aparición do escote– ata reportaxes de denuncia social –a mendicidade en Barcelona, as pésimas condicións de vida dos traballadores inmigrantes– ou de alerta política –como a reportaxe en se fai pasar por seguidora das Juventudes de Acción Nacional, ou os artigos dedicados á censura, que ela mesma padeceu. 

Como enviada especial, informou do xuízo ao exgoverno da Generalitat polos Feitos de Outubro de 1934 ou das folgas revolucionarias nas minas de Sallent i Súria, entre outros acontecementos.

No ano 1936 marcha a América, como representante da compañía teatral de Margarida Xirgu. Cando a compañía se disolveu, o ano 1939, Irene Polo, que non podía regresar a Barcelona finalizada a guerra civil, quedou exiliada en Buenos Aires. Traballou como tradutora de francés e de inglés para as editoriais Losada i Sopena, e foi directora de publicidade das perfumerías Dana. Suicidouse aos 32 anos.

Notas
-----

1. ↑   Irene Polo i Roig. En L'Enciclopèdia.cat. Barcelona. Grup Enciclopèdia Catalana (en catalán)
2. 1 2 . Consulta: 28 de novembro de 2014. La Xirgu i la dissortada Irene Polo. Editor: Diari de Girona (en catalán)
3. ↑ . Consulta: 28 de novembro de 2014. Irene Polo, periodista. Editor=Archive.org (En catalán)
4. ↑   Arquivado 07 de agosto de 2016 en Wayback Machine.. Diccionari Biogràfic de Dones. Irene Polo Roig. Consulta 29 de maio de 2017 (En catalán)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santa-Maria, Glòria i Tur (ed). *Irene Polo, la fascinació del periodisme. Cròniques* (1930-1936). Editorial Quaderns Crema. Barcelona. 2003. ISBN 84-7727-389-8. (En catalán).

### Ligazóns externas

* Irene Polo i Margarida Xirgu, recordades, blog d'Emili Casademont i Comas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11683633
* WorldCat
* VIAF: 74949302
* BNE: XX1138822
* CANTIC: a10607201
* GEC: 0254292
* GND: 130055239
* ISNI: 0000 0000 5933 0574
* LCCN: no2003087066

 |
**Enrique Alonso Teijeiro**, nado en Ferrol e finado no mesmo concello o 18 de decembro de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fixo as prácticas de Maxisterio na Escola de nenos de Cedeira en 1930. Mestre da Graduada de Cedeira. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido canda outros dirixentes políticos e sindicais de Cedeira. Xulgado en consello de guerra en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado no Castelo de San Felipe o 18 de decembro canda Manuel Fernández Freijeiro, José Cipriano Durán Fraguela, Ginés Fernández Rodríguez, Miguel Fernández Santos, Antonio Castillo Domínguez, Rufino Redondo Senra, Isaac Forneiro Varandela, Antonio Iglesias Freire, Enrique Martínez Teijeiro, Francisco Rodríguez N. José Lago Beceiro, Adolfo Bouzón Teijeiro e Antonio Ameneiro Brage.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego* , 9-5-1930, p. 1.
2. ↑  *El Compostelano*, 19-12-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Enrique Alonso Teijeiro na páxina web *Nomes e Voces*.
Parménides de Elea é considerado o primeiro filósofo que trata a ontoloxía.
**Ente** (*ens* en latín, do grego *on*, participio presente do verbo *einai*, ser) ou **entidade**, é un termo central na meirande parte da historia da filosofía. No seu sentido máis xeral úsase para designar un ser calquera, isto é, unha cousa que está "sendo", que existe.

Na filosofía grega a discusión filosófica sobre o ente xiraba en torno a se está sometido ou non ó cambio. Neste sentido, pódese afirmar que todo o pensamento grego aliméntase da tensión entre Física (ciencia do cambio) e Metafísica (ciencia do inmutable).

Durante o período escolástico diferénciase entre o *ente increado* (Deus) e os *entes creados* (as cousas do mundo). Outra división é entre *ente real* (ens reale) e *ente de razón* (ens rationis): o primeiro son as cousas que existen realmente (animais, plantas, seres inertes), mentres que o segundo só existe no pensamento (por exemplo, un dragón, o Quixote etc.).

Xa no século XX, Martin Heidegger somete a unha profunda revisión as concepcións tradicionais do ente establecendo unha nova división: *Dasein* (ente humano), *Zuhandenheit* (cousas á man, utensilios) e *Vorhandenheit* (cousas presentes á vista).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ente*.
2. ↑  Ferrater Mora, José; Terricabras, Josep-Maria (1994). *Diccionario de filosofía* (en portugués) **2**. São Paulo: Loyola. p. 838.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ontoloxía
* Existencia
* Metafísica
* Terminoloxía heideggeriana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35120
* BRE: 4175660
* EBID: ID
* GEC: 0179298
* GND: 4629260-3
* MAG: 163467637

 |
**Ernesto Edilberto Vieito García**, nado no Porriño, foi un farmacéutico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Domingo Vieito González. Farmacéutico do Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro do Porriño e elixido primeiro tenente alcalde o 4 de decembro de 1927, na corporación presidida por José Palacios Ramilo. Foi nomeado alcalde do Porriño en 1929. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 volveu ser nomeado alcalde do Porriño o 6 de febreiro de 1949.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Palacios Ramilo** |  **Alcalde do Porriño** 1929 - 1930 | Sucesor:**José Carrera Domínguez** |
| Predecesor:**José González González** |  **Alcalde do Porriño** 1949 - 1951 | Sucesor:**Manuel Ojea Sarmiento** |

Vida privada
------------

Casou con Amable Pérez Mayo e foi pai de Amparo, Edilberto, Honorato Román e Amable Vieito Pérez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-12-1927, p. 13.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-2-1949, p. 2.
**John Dewitt Kuester, Jr.**, nado o 6 de febreiro de 1955 en Richmond, Virxinia, é un ex xogador americano de baloncesto profesional. Xogou na National Basketball Association (NBA) dende 1977 ata 1980, e logo comezou a súa etapa coma adestrador na NCAA, antes de ser adestrador asistente de varios equipos da NBA. O 9 de xullo de 2009 foi contratado coma adestrador principal dos Detroit Pistons, equipo ó que adestrou dúas tempadas.

Xogaba na posición de base e na universidade xogou para os North Carolina Tar Heels, dende 1973 ata 1977.

Traxectoria profesional
-----------------------

### Xogador

Kuester foi seleccionado na 53ª posición do Draft da NBA de 1977 polos Kansas City Kings. Alí xogou 78 partidos na tempada 1977-78, onde conseguiu 4.8 puntos, 3.2 asistencias e 1.5 rebotes por partido. Nas outras dúas tempadas coma xogar, estivo unha tempada nos Denver Nuggets e outra nos Indiana Pacers.

### Adestrador

Kuester comezou a súa carreira coma adestrador na Universidade de Richmond, onde foi asistente de 1980 a 1981. De 1981 a 1983, foi asistente de Rick Pitino na Boston University, antes de ser o seu substituto en 1983. De 1985 a 1990, foi o adestrador principal da Universidade George Washington.

Despois da NCAA, deu o salto á NBA, onde estivo de adestrador asistente nos Boston Celtics, Philadelphia 76ers en dúas etapas diferentes, Detroit Pistons, New Jersey Nets, Orlando Magic e Cleveland Cavaliers, antes de conseguir o seu primeiro posto coma adestrador principal nos Detroit Pistons, na tempada 2009-10. O 5 de xuño de 2011, foi despedido do seu posto.

O 29 de xuño de 2011, foi contratado coma adestrador asistente dos Los Angeles Lakers.

Notas
-----

1. ↑  "Pistons Fire Coach John Kuester". Arquivado dende o orixinal o 23 de febreiro de 2014. Consultado o 09 de febreiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas de John Kuester na NBA Arquivado 20 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Perfil de John Kuester coma adestrador *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1390766
* Basketball-Reference: kuestjo01
* NBA: 77320

 |
Vila Nova Sintra, situada a 450m por riba do nivel do mar
Coordenadas: 14°51′N 24°43′O﻿ / ﻿14.850, -24.717

Illa Brava en Cabo Verde
Illa Brava
**Brava** é unha illa e concello do Sotavento de Cabo Verde. A súa maior poboación é a vila de Nova Sintra. O único concello da illa ten cerca de sete mil habitantes. Con 67 km², Brava é a menor das illas habitadas de Cabo Verde, e ten unha densidade de poboación de 101,49/km².

A illa ten unha escola, un instituto, unha igrexa e unha praza, a Praça Eugénio Tavares.

Nome
----

Cando a illa foi descuberta, déronlle o nome de S. João, mais tempo despois o nome foi alterado debido ao aspecto florido que a illa tiña. Foille dado o nome "Brava", que como adxectivo, o nome da illa, ao contrario das outras todas do Sotavento, non vén rexido da preposición "de", como é o caso de substantivos — nomes de cousas (Fogo, Maio, Sal) ou nomes de Santos (São Nicolau, Santa Luzia, São Vicente etc.). O mesmo pasa en crioulo onde existe tamén esa diferenza, dise *Dja d' Sal*, *Dja r' Mai'*, *Dja di Santiagu*, *Dja r' Fogu*, mais nunca *Dja di Braba*, é sempre *Dja Braba*.

Zonas
-----

Vila de Nova Sintra
* Cachaço
* Campo Baixo
* Cova Joana
* Cova Rodela
* Fajã de Água
* Furna
* Lime Doce
* Mato Grande
* Nova Senhora do Monte
* Santa Bárbara
* Tantum
* Vila Nova Sintra

Xeografía
---------

Porto de Fajã de Água
Trátase dun estratovolcán.
Ao norte da Brava fican os Illotes Secos ou do Rombo.

|  |  |
| --- | --- |
| * Ponta do Alto
* Ponta do Pesqueiro Grande
* Ponta do Rei Fernando
* Ponta da Aguada
* Quebra Cabeças
* Monte Pesqueiro
 | * Ponta do Incenso
* Ponta Jalunga
* Ponta Mórea
* Cova do Mar
* Ponta da Vaca
 |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Brava*** |

* Información sobre Brava *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q492528
* WorldCat
* VIAF: 316600348
* BNE: XX6084850
* EBID: ID
* GeoNames: 3374831
* GND: 4510892-4
* TGN: 1006597
* VOGRIPA: 2391

 |
**José del Peso Sevillano**, nado en La Campana (Sevilla) cara a 1895, foi un mestre e político español.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado inspector de ensinanza primaria da provincia de Lugo en xaneiro de 1923. A Junta para Ampliación de Estudios concedeulle unha pensión para Suíza (de outubro de 1925 a marzo de 1926) onde se dedicou ao estudo da psicoloxía experimental e a orientación profesional. Masón, foi membro da loxa Lucus nº 5. Presidente da Organización Republicana Lucense (1930), participou no pacto de Lestrobe. Foi trasladado á provincia de Huelva a finais de 1930. Foi nomeado Inspector de ensinanza da provincia de Cádiz en setembro de 1932 e en xuño de 1935 pasou á provincia de Córdoba. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado. O seu expediente de depuración resolveuse en xullo de 1942 coa sanción de separación definitiva do servizo e baixa na escala. Sufriu expediente de responsabilidades políticas.

Vida persoal
------------

Casou en Becerreá con Carmen Pérez Rosón, sobriña de Eduardo Rosón López, en xullo de 1927.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 27-8-1942, p. 6524.
2. ↑  *La Provincia*, 17-7-1927, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Morente Díaz, Manuel (2011). *La depuración de la enseñanza pública cordobesa a raíz de la Guerra Civil* (PDF). Córdoba: El Páramo. pp. 637–641. ISBN 9788492904273.

### Ligazóns externas

* La Educación Especial en la formación de los maestros y maestras en el primer tercio del siglo XX. Algunos datos referidos a Galicia Arquivado 07 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
A **illa Bely** (tamén chamada **Belyy** e **Beliy**, ruso: *Белый остров*) é unha illa relativamente grande no Mar de Kara na punta da península de Yamal, Siberia, Rusia. Preto da punta noroeste da illa, alí atópase a Estación Experimental Rusa (Polyarnaya Stantsiya) *Estación Popov*.

Xeografía
---------

Illa Bely cobre unha área de 1810 km². Está cuberta por tundra, pero tamén crecen algúns arbustos ananos nesta illa. Está separada do continente polo estreito de Malygina, un estreito de 8 a 10 km de ancho que se conxela a maior parte do ano.

Esta illa pertence ao Distrito Autónomo de Yamalia-Nenetsia que é a parte norte da división administrativa de Rusia do Óblast de Tiumén.

|  |
| --- |
| Estación Polar Popov. |

### Illas adxacentes

Dentro da ampla baía oriental da illa Bely hai unha longa illa de 10 km chamada **Bezymyannyy**. **Ostrov Tabango** e **Ostrov Tyubtsyango** atópanse a 20 km ao sur da esquina SE da illa Bely.

Notas
-----

1. ↑  GoogleEarth
2. ↑  "Vegetation on Bely Island". Arquivado dende o orixinal o 01 de maio de 2007. Consultado o 01 de maio de 2007.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Bely Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Fotografías da estación polar Arquivado 07 de outubro de 2006 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q548594
* BRE: 1856634
* GeoNames: 1510388

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médicoAviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

O **humorismo** foi unha teoría sobre a constitución e funcionamento do corpo humano adoptada polos antigos médicos e filósofos gregos e romanos. Dos adiantos de Hipócrates, a teoría dos humores foi a concepción máis común do corpo humano mantida entre os médicos europeos até as pescudas médicas modernas do século XIX.

Esencialmente, esa teoría afirmaba que o corpo humano era cuberto con catro substancias básicas, chamadas os catro humores, os cales están equilibrados cando a persoa estaba sa. Todas as doenzas resultaban do exceso ou da deficiencia dun deses catro humores. Os catro humores eran identificados como bile negra, bile amarela, fleuma e sangue. Os grego e os romanos, e os establecementos médicos posteriores da Europa Occidental que adoptaban e adaptaban a filosofía médica clásica, crían que cada un deses humores poderían aumentar e diminuír no corpo, dependendo da dieta e da actividade.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *humorismo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5782572
* EBID: ID
* GND: 4160795-8
* MAG: 193072551

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D019364
* UMLS: C0376555

 |
**José W. Fernández**, nado en 1955 en Cienfuegos, é un político e avogado estadounidense de orixe cubana. Ocupou o posto de Secretario de Estado Adxunto de Enerxía e Asuntos Económicos e Empresariais dos Estados Unidos de América, durante os anos 2009 a 2013, no goberno do Presidente Barack Obama, sendo Secretaria de Estado Hillary Clinton.

Traxectoria
-----------

É descendente do militar galego Ramón Pumpido Puga. O seu pai, o avogado Jose Rigoberto Fernández Pumpido, chegou a ser asesor do Presidente da República de Cuba Osvaldo Dorticós, tamén natural de Cienfuegos. Ante a evolución da Revolución cubana a familia trasladouse en 1968 aos Estados Unidos, instalándose en Nova Jersey. Fernández estudou historia na Universidade de Dartmouth, (Nova Hampshire), doutorándose en Dereito na Escola de Leis de Columbia. 

Con posterioridade á súa gradación trasladouse uns anos a España, onde traballou como avogado. En 1985 regresou aos Estados Unidos sendo socio dun bufete de avogados na Cidade de Nova York, até o seu nomeamento como Secretario de Estado Adxunto polo Presidente Barack Obama en agosto de 2009. Está casado coa xornalista e escritora Andrea Gador.

Función política
----------------

Fernández foi Secretario de Estado Adxunto de Enerxía, Asuntos Económicos e Empresariais dos Estados Unidos de América, durante os anos 2009 a 2013, no primeiro mandato presidencial de Obama. Dirixiu a Axencia responsable de supervisar a política internacional norteamericana en materia de investimento e comercio; as finanzas internacionais, o desenvolvemento, e a política sobre a débeda; incluíndo as sancións económicas e a loita contra o financiamento do terrorismo; a política de seguridade en materia de enerxía internacional; o transporte e telecomunicacións internacionais; e o soporte para os negocios realizados polo sector privado dos Estados Unidos no estranxeiro. 

Nomeado polo Presidente Obama o 6 de agosto de 2009, Fernández prestou xuramento o 1 de decembro de 2009, cesando en outubro de 2013, cando Hillary Clinton deixou a Secretaria de Estado, e regresando ao traballo privado como avogado.

Notas
-----

1. ↑  "Departamento de Estado USA. Archivo Histórico".
2. ↑  "Un gallego en el gobierno de Obama". *La Voz de Galicia*. 4/12/2009.
3. ↑  "AllGov".
**José de la Peña de Toro**, nado en Salamanca e finado en Santiago de Compostela en 1676, foi un arquitecto e mestre de obras castelán.

Claustro do colexio de San Xerome, obra de José Peña Toro.

Traxectoria
-----------

Traballou no Convento de Santo Estevo de Salamanca. Clasicista, posteriormente evolucionou cara ó barroco. Chamado polos monxes beneditinos, en 1652 trasladouse a Santiago de Compostela onde continuou as obras do Mosteiro de San Martiño Pinario. En 1656, a Universidade contratouno para construír o claustro do Colexio de San Xerome.

Dirixido polo cóengo José Vega y Verdugo, de 1658 a 1672 traballou na Catedral de Santiago de Compostela (Pórtico Real da Praza da Quintana, Porta Santa ou dos Perdóns, Porta dos Abades, ciborio e coroación das ábsidas e Torre das Campas da Fachada do Obradoiro), sucedendo, en 1664, como mestre de obras ao portugués Francisco de Antas, que finou nese ano.

Fixo, tamén, a capela de Santa Tareixa (logo chamada da Soidade) na igrexa parroquial de Santa María Salomé, a capela de San Xosé na Igrexa da Compañía de Xesús de Santiago, hoxe igrexa da Universidade, e a capela de San Miguel na igrexa de Santa Baia de Arealonga (Vilagarcía de Arousa).

Notas
-----

1. 1 2  "Peña de Toro, José". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*. El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
2. ↑  "Peña de Toro, José de la". *Diccionario enciclopédico galego universal* **48**. *La Voz de Galicia*. 2003-2004. p. 78. ISBN 84-7680-429-6.
3. ↑  Bonet Correa, Antonio (1984). *La arquitectura en Galicia durante el siglo XVII*. *IEGPS* (en castelán) (CSIC). ISBN 84-00-02646-2.
4. ↑  *Enciclopedia Galega Universal* **13**. Ir Indo. 1999-2002. p. 350. ISBN 84-7680-288-9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Anguita Herrador, Rosario (2010). *El arte barroco español* Encuentro. ISBN 978-84-9920-503-8.

### Outros artigos

* Domingo de Andrade
* Melchor de Velasco Agüero

### Ligazóns externas

* «A arquitectura barroca compostelá. 2ª metade do século XVII» Espazo Abalar.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25512883
* WorldCat
* VIAF: 300789008
* ISNI: 0000 0004 0843 5973
* LCCN: no2013054768
* SUDOC: 177214465

 |
**José del Valle Vázquez**, nado en Sabadelle (Chantada) o 8 de marzo de 1916 e finado en Málaga o 7 de xaneiro de 1982, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Militante da Comuñón Tradicionalista Carlista na que ingresou en 1931. Na guerra civil combateu no bando franquista como tenente da Legión Española, foi ferido e obtivo a condición de cabaleiro mutilado. Foi xestor da Deputación da Coruña, delegado comarcal de Información e Investigación e alcalde de Santiago de Compostela (1941-1943). Foi procurador nas Cortes Españolas durante a primeira lexislatura do franquismo (1943-1944). En outubro de 1943 foi nomeado Xefe provincial do Movimiento e gobernador civil de Cuenca. Foi gobernador de Lugo de 1948 a 1957. Posteriormente foi Delegado Provincial de Vivenda (ata 1972), Administrador de Bens da Diocese de Lugo e xerente de Radio Popular de Lugo.

O 23 de maio de 1963, diante da campaña pola liberdade relixiosa, e a marcha do Concilio Vaticano II, firma como representante carlista de Galicia o manifesto: *El carlismo y la unidad religiosa*. Finou a consecuencia dun infarto mo barco que o levaba de Melilla a Málaga o 7 de xaneiro de 1982.

Vida persoal
------------

Casou con María Teresa Chousa García e foi pai de José María, Santiago, Carlos, Fernando, Antonio, María Teresa, Darío e Javier del Valle Chousa.

Notas
-----

1. ↑  ABC-Madrid, 9 de outubro de 1943. *Datos Biográficos de los nuevos Jefes Provinciales*.
2. ↑  *Un poco de historia: El Carlismo durante Franco*
3. ↑  *La Voz de Galicia*, Lugo, 8-1-1982, p. 26.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 9-1-1982, p. 63.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Gil Armada** |  **Alcalde de Santiago** 1941 - 1943 | Sucesor:**Jorge de la Riva Barba** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535738
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 117190

 |
**Jacques Mieses**, nado en Alemaña probablemente o 27 de febreiro de 1865 e finado probablemente en 1954, foi un xogador de xadrez e escritor.

Traxectoria
-----------

De orixe xudía, trasladouse a Inglaterra para escapar da persecución nazi da década de 1930. Alí transformouse no primeiro Gran Mestre Internacional británico en 1950. Foi un atacante perigoso cun número de brillantes vitorias, entre as que destacaron as que tivo fronte a Frank Marshall en Monte Carlo en 1903.

Preparou o torneo de Donostia de 1911 e insistiu en que todos os gastos dos mestres fosen debidamente pagados pola organización. Esta foi a primeira competencia internacional de José Raúl Capablanca, que tivo un cómodo triunfo.

Mieses escribiu varios reportes de torneos, pero o seu estilo é considerado como opaco, en contraste co seu carácter como persoa e a súa brillante actuación como xadrecista. Utilizou a miúdo a Defensa escandinava, e en gran medida desenvolveu a súa teoría a principios de 1900.

Cando a FIDE concedeu os primeiros títulos de gran mestre en 1950, foi un dos 27 recibidores orixinais.

Notas
-----

1. ↑  Jacques Mieses vs Frank Marshall en Monte Carlo, 1903, 1-0

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *The Oxford Companion To Chess*. Hooper, David e Kenneth Whyld, Oxford University, 1996. ISBN 0-19-280049-3

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q77379
* WorldCat
* VIAF: 69721955
* BIBSYS: 90055948
* BNF: 17007946m
* DeutscheBio: 118582305
* FAST: 396232
* GND: 118582305
* ISNI: 0000 0001 1069 5684
* LCCN: no97049003
* NKC: mzk2003210372
* NTA: 074115057
* OL: OL2234441A
* SNAC: w625418p
* 365chess: Jacques\_Mieses
* ChessGames.com: 21823
* ChessTempo: 243128
* OlimpBase: 2eamoe0f

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xadrez é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **escudo de armas de Burundi** é un dos símbolos nacionais do país e consiste nunha cabeza de león arrodeada de tres lanzas cruzadas. Foi adoptado no ano 1966 e baixo o león pódese ler o lema nacional de Burundi: *Unité, Travail, Progrès* ("Unidade, Traballo, Progreso").

History
-------

O antigo escudo de armas do Reino de Burundi foi usado dende 1962 até 1966 e asemellábase moito ó actual, agás polo *karyenda* real e os dous loureiros que se atopaban na parte superior como símbolo do *mwami* (rei). O lema nacional era *Ganza Sabwa*, que en kirundi significa "(o mwami) goberna e reina".

Escudos históricos
------------------

* Escudo de armas do Reino de Burundi (1962-1966).Escudo de armas do Reino de Burundi (1962-1966).

Notas
-----

1. ↑  *Guide to the Flags of the World* by Mauro Talocci, revisado e actualizado por Whitney Smith (ISBN 0-688-01141-1), p. 153.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Escudo de Burundi Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Hunfrid** foi o margrave de Istria e, segundo algunhas fontes, o duque de Friúl de 799 ao redor de 804, cando un duque de nome de Xoán gobernaba en Istria.

Traxectoria
-----------

Foi o fundador da familia do *Hunfridingas*. Hunfrido aparece en Istria como *marchio* por primeira vez en 799, o mesmo ano no que morreu o duque Eric de Friúl.

Era un alemán  e un conde de (ou en) *Rhaetia* (Retia) mencionado en 806 e 808. Baseándose na súa presenza nunha lista de personaxes nos *libri memoriales* de Reichenau e Sankt Gallen, presúmese que casou con Hitta (Hidda), unha *Udalrichinga*, e, probabelmente, sobriña ou neta de Gerold de Vintzgau e, polo tanto, prima ou sobriña do predecesor de Hunfrido en Friúl, Eric. Baseado nos mesmos *Libri memoriales* foi probabelmente o pai de Adalberto, o seu sucesor en *Rhaetia,* de Odalrico, que se converteu en Conde de Barcelona, no outro lado do Imperio, e de Hunfrido II, que se converteu en *Dux super Redicam* (duque da Retia superior) e antepasado dos duques de Suabia da casa dos Hunfridingas, Burcardo I, Burcardo II e Burcardo III.

Sobre o 808 sucedeuno Aión.

Notas
-----

1. ↑  O historiador da Idade Media de Raetia, Elizabeth Meyer-Marthaler, considérao de orixe franca (Meyer-Marthaler, Rätien im Mittelalter frühen (Zurich: Leeman) 1948

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Medieval Lands Project: Nobility of Northern Italy (900–1100) *(en inglés)*
**Feleteo** (coñecido tamén como **Feletheus**, **Feva**, **Feba**, **Foeba**, **Fevva**, **Fevvanus**, **Theuvanus**), finado en 487, foi os rei dos ruxios do 475 ao 487.

Traxectoria
-----------

Feleteo era fillo de Flaciteo, rei dos ruxios e fundador do reino dos ruxios. O seu irmán chamábase Ferderuchus. Feleteo estaba casado coa goda Gisa, que era probabelmente a curmá do rei ostrogodo dos amalos Teodorico o Grande. Despois da morte de seu pai, probabelmente en 475, Feleteo sucedeuno como rei dos ruxios. O seu territorio nesa época estaba baseado na Baixa Austria. En 476, Feleteo axudou a Odoacro e os seus esciros e hérulos no derrocamento do emperador romano Rómulo Augústulo. Feleteo foi un achegado a Severino de Nórico. Despois de que o emperador bizantino Zenón intentou crear un conflito entre os ruxios e Odoacro, Feleteo executou ao seu sobriño Frederic, que apoiaba a Odoacro. Odoacro a continuación invadiu o reino dos ruxios, vencéndoos completamete nunha batalla preto da actual Viena. Feleteo e a súa muller foron capturados e executados en Rávena en 487. Dous anos máis tarde, os ruxios uníronse ao rei ostrogodo Teodorico o Grande, quen invadiu Italia e venceu a Odoacro en 493.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Euxipio: *Vita Sancti Severini*.
* Paulo Diácono: *Historia langobardorum*.
* *Pauly-Wissowa.* Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft *(RE)*. Bd. 6,2. Stuttgart 1909, Sp. 2161s.
* Friedrich Lotter: *Severinus von Noricum, Legende und historische Wirklichkeit: Untersuchungen zur Phase des Übergangs von spätantiken zu mittelalterlichen Denk- und Lebensformen*. Stuttgart 1976.
* Arnold Hugh Martin Jones u.a.:*The Prosopography of the Later Roman Empire*. Bd. 1, Cambridge 1971, ISBN 0-521-20159-4, ISBN 978-0-521-20159-9
* Walter Pohl: *Die Gepiden und die gentes an der mittleren Donau nach dem Zerfall des Attilareiches*. In: Herwig Wolfram, Falko Daim (Hrsg.): *Die Völker an der mittleren und unteren Donau im fünften und sechsten Jahrhundert*. Wien 1980, p. 239ss.
**Feliciano Valencia Medina**, nado en Santander de Quilichao, Cauca, Colombia o 9 de xullo de 1955, é un líder indíxena nasa.

Traxectoria
-----------

Un dos nove fillos de Claudio Valencia e Fidelina Medina. Cursou primaria na escola da súa verea. Na adolescencia foi xornaleiro colleiteiro de café e de algodón.

Valencia obtivo varios cargos na súa comunidade, o Resgardo indíxena de Canoas, en Santander de Qulichao e, como directivo do Consello Rexional Indíxena do Cauca (CRIC). En 2010, presentouse para a alcaldía de Santander de Quilichao, a súa vila natal, aínda que perdeu.

No 2010, no aeroporto de Cali, cando ía rumbo á Arxentina como voceiro dun encontro de indíxenas, foi detido, acusado de "secuestro simple", porque en 2008 no medio dunha mobilización masiva dos indíxenas, un cabo do Exército, vestido de civil, co camuflado e a arma nunha mochila, foi retido pola garda indíxena e castigado polas autoridades indíxenas das comunidades locais. O xuíz de primeira instancia declarouno inocente, considerando que as autoridades indíxenas cumprían as súas funcións legais e Feliciano non tomara as decisións. En setembro de 2015 foi capturado tras ser condenado en segunda instancia polo Tribunal do Cauca, que o condenou a 18 anos de cárcere. A Corte Suprema de Xustiza de Colombia declarouno inocente e liberouno o 28 de xuño de 2017, con criterios semellantes aos do xuíz de primeira instancia, concluíndo que na retención do cabo déronse os factores para a aplicación do foro indíxena.

Nas eleccións lexislativas de Colombia de 2018, foi candidato ao Senado polo Movemento Alternativo Indíxena e Social e foi elixido o 11 de marzo de 2018 como senador da República para o período 2018-2022.

Notas
-----

1. ↑  Feliciano Valencia Medina; *La Silla Vaciía*, 13 de xullo de 2016.
2. ↑  Las luchas del líder de los nasas en el Cauca; *El Tiempo*, 23 de xullo de 2012.
3. ↑  Corte Suprema de Justicia Sentencia SP 9243 de 2017.
4. ↑  Rexistraduría Nacional do Estado Civil Resultados Senado Circunscrición Indíxena Arquivado 12 de marzo de 2018 en Wayback Machine.; *Eleccións 2018*. Consultado o 12 de marzo de 2018

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobo nasa

* Portal:Colombia
* Portal:Pobos indíxenas de América
Eritrocruorina PDB 2GTL.
A **eritrocruorina** é unha proteína de grande tamaño transportadora de oxíxeno que se encontra no sangue de moitos anélidos e algúns artrópodos. As eritrocruorinas son complexos de enorme tamaño, de máis de 3,5 millóns de Da, que están formadas por moitas subunidades de hemoglobina unidas por outras subunidades non de tipo hemoglobina. As eritocruorinas flotan libremente no plasma, xa que non están dentro de células sanguíneas. A eritrocruorina presenta cooperatividade na unión ao oxíxeno. A natureza extracelular e o grande tamaño destes complexos fixo que se utilizasen nalgúns dos primeiros estudos de cristalización, ultracentrifugación e exame de proteínas por microscopio electrónico.

No caso da eritrocruorina de *Lumbricus terrestris* esta consta de 180 subunidades, das cales 144 subunidades son de hemoglobina (de catro tipos de cadeas diferentes de hemoglobina) e 36 son doutras cadeas de enlace de tipo non hemoglobínico (de catro tipos distintos). As subunidades de hemoglobina dispóñense en doce estruturas dodecaméricas, e as non hemoglobínicas forman doce estruturas triméricas que proxectan prolongacións cara ao centro do complexo, e interdixítanse estabilizando o complexo. O complexo ten unha forma hexagonal de dobre capa.

A estrutura da proteína é en grande medida en hélice alfa; oito hélices conservadas (denominadas do A ao H) forman un armazón para un peto onde está o grupo hemo. O anel imidazol do residuo de histidina "proximal" proporciona o quinto ligando para o ferro hémico; a outra posición do ferro hémico axial está libre para coordinarse co oxíxeno. Moitas eritrocruorinas carecen dos residuos de histidina e valina "distais" que están conservados nas globinas de vertebrados.

Notas
-----

1. ↑  Ilan E, Weisselberg E, Daniel E (1982). "Erythrocruorin from the water-flea Daphnia magna. Quaternary structure and arrangement of subunits". *Biochem. J.* **207** (2): 297–303. PMC 1153860. PMID 7159384.
2. 1 2  William E. Royer, Jr. Kristen Strand, Marin van Heel, Wayne A. Hendrickson. "Structural hierarchy in erythrocruorin, the giant respiratory assemblage of annelids", PNAS June 20, 2000. Accessed July 17, 2007.
3. ↑  Strand K, Knapp JE, Bhyravbhatla B, Royer WE (2004). "Crystal structure of the hemoglobin dodecamer from Lumbricus erythrocruorin: allosteric core of giant annelid respiratory complexes". *J. Mol. Biol.* **344** (1): 119–34. PMID 15504406. doi:10.1016/j.jmb.2004.08.094.
4. ↑  InterPro: *Erythrocruorin*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hemoglobina
* Hemocianina
* Hemeritrina
* Clorocruorina

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q409796
* MAG: 2781414437

 |
**Jacinto Eloy Santiago García**, nado en Arzádegos (Vilardevós) o 11 de xuño de 1894 e finado en Vilariño Frío (Montederramo) o 1 de novembro de 1936, foi un mestre, xornalista e político republicano.

Traxectoria
-----------

Foi mestre da Escola Normal e da Escola de Artes e Oficios de Ourense, onde entrou como profesor de Matemáticas en 1925.

No ano 1919 xa comezara a publicar nos semanarios *La República* e *La Zarpa*, do que chegou a ser director, canda Roberto Blanco Torres. Cando reaparece *La República* en 1930, convértese no seu primeiro director. Tamén colaborou con distintos medios de prensa. Militou no Partido Republicano Radical Socialista, do que foi elixido presidente da executiva de Ourense en xaneiro de 1933.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Ourense o 7 de agosto. De aí levárono a Celanova. O 1 de novembro sacárono da prisión para fusilalo en Vilariño Frío (Montederramo), onde finou, non se sabe se a consecuencia dos disparos ou dun ataque ao corazón momentos antes de ser fusilado.

Vida persoal
------------

Casou en Sanín (Ribadavia) con Amparo García en 1932.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 7-10-1932, p. 6.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-1-1933, p. 8.
3. ↑  *La Región*, 12-4-1932, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tallón, Juan (1998). *Jacinto Santiago. Escenario grotesco e exemplar*. *Madrid: Luis Rivas Villanueva*. ISBN.

### Ligazóns externas

* 

* Jacinto Santiago na páxina web *Nomes e Voces*.
A **exportación** é a acción de vender ao estranxeiro unha parte da produción de bens ou servizos dun conxunto económico ou país.
É un termo reflexo do de importación do xeito que unha venda do país A ao país B representa unha compra do país B ao país A

Importancia económica
---------------------

Esta actividade económica e comercial é considerada como moi importante. Particularmente porque permite adquirir divisas, que son para un país medios de intervención económica e financeira nos mercados exteriores (por exemplo para bens de equipo ou para obter materias primas)
Por outra banda, as exportacións permiten estimular unha economía valorizando o traballo dun país sobre o dos outros e asegurando a supervivencia das súas empresas que, no cadro da mundialización, está fortemente ligada ás súas posicións no mercado mundial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182722
* BNCF: 6631
* BNF: 12011950x
* BRE: 4927784
* EBID: ID
* GEA: 5395
* GEC: 0182620
* GND: 4016020-8
* JSTOR: exports
* LCCN: sh87004892
* NKC: ph116717
* PSH: 1505

 |
O **incendio de Fandicosta** tivo lugar o 9 de maio de 2016 na parroquia de Domaio (Moaña), nas instalacións da factoría pesqueira da empresa Fandicosta. O lume iniciouse pouco antes das 17:50 h, cando se produciu o aviso ao servizo de emerxencias 112. No momento do incendio, atopábanse na fábrica 120 persoas, que foron desaloxadas ilesas. Ás 12 da noite, os bombeiros deron por controlado o incendio.

Repercusións
------------

O fume desprendido polo incendio obrigou a pechar ao tráfico a autoestrada AP-9, e numerosos vehículos ficaron atrapados na ponte de Rande. Os gases resultantes da combustión, de gran toxicidade, chegaron até o concello veciño de Redondela, no que o servizo de Protección Civil aconsellou manterse nos domicilios e pechar as fiestras.

O presidente da empresa, Ángel Martínez, cuantificou as perdas como millonarias. As lapas calcinaron aproximadamente o 50 % das instalacións, queimando unha planta de elaboración, a zona de oficinas e tres plantas frigoríficas.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  "Fandicosta "garante" o emprego do persoal tras o incendio que arrasou a súa factoría en Moaña", artigo en *Praza Pública*, 10 de maio de 2016.
2. 1 2  G. Saas, Fran. Faro de Vigo, ed. "Incendio en Fandicosta.". Consultado o 10 de maio de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Incendio das Fragas do Eume
* Fandicosta

### Ligazóns externas

* Álbum de fotos do incendio, en *La Voz de Galicia*.
**José Búa Laredo**, nado en Cambados cara a 1895 e finado en Estribela (Lourizán, Pontevedra) o 4 de decembro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

De profesión albanel, era propietario dunha ferretería na Illa de Arousa e membro do PSOE, e presidente da agrupación local deste partido na Illa de Arousa. Foi o máximo responsábel da proclamación da República Federal da Illa de Arousa, o 7 de outubro de 1934. A pesar de ser detido por este feito, foi posto en liberdade poucos días despois. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado. Foi fusilado no lugar de Estribela, na parroquia pontevedresa de Lourizán.

Notas
-----

1. ↑  Santiago Pena, Xabier. Asociación Cultural A Dorna, ed. "Dorna. Xuño 2006." (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de decembro de 2013. Consultado o 27 de outubro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* República Federal da Illa de Arousa

### Ligazóns externas

* 

* José Búa na páxina web *Nomes e Voces*.
**José Bóveda Formigo**, coñecido como **Pepe Bóveda**, nado en Ventosela (Ribadavia) cara a 1912 e finado na mesma parroquia o 16 de xullo de 2007, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Durante a Segunda República foi un dos fundadores da Sociedad de Agricultores de Valdepereira, adscrita á CNT do Ribeiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia asaltando a Casa Cuartel da Garda Civil de Ribadavia e foi detido. Xulgado en Ourense por rebelión militar foi condenado a cadea perpetua. Trasladado o 26 de xuño de 1937 á prisión do Forte de San Cristóbal de Pamplona, participou na fuga do 22 de maio de 1938, xunto con outros 1 085 presos; pero foi detido. Foi condenado a 17 anos máis de cadea. Revisada a súa condena, saíu á rúa en setembro de 1945 e regresou a Ribadavia. Pola presión dos fascistas locais, tivo que emigrar a Barcelona en 1947. Traballou na empresa municipal de electricidade Construcciones Eléctricas onde contactou coa CNT. Tras xubilarse, regresou ao Ribeiro. Finou en Ventosela con 95 anos.

Recoñecementos
--------------

En 2002 recibiu unha homenaxe dos Amigos da República de Ourense.

Vida persoal
------------

Casou en Ribadavia con María del Pilar Feijóo-Montenegro Vázquez-Campo en agosto de 1957.

Notas
-----

1. ↑  Valdepereira: agrarismo e anarquismo no Ribeiro
2. ↑  Fallece Bóveda, preso de la dictadura que lideró la fuga de un penal navarro
3. ↑  "Amigos da República honran ó fundador da CNT no Ribeiro", *La Voz de Galicia*, 13-3-2002, p. 10.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-9-1959, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Homenaxe a un loitador republicano
* 

* José Bóveda Formigo na páxina web *Nomes e Voces*.
**Jack Ludlow Gould**, nado o 5 de febreiro de 1914 en Nova York e finado o 24 de maio de 1993 en Berkeley (California), foi un xornalista estadounidense especializado na crítica de teatro, radio e televisión estadounidense.

Traxectoria
-----------

En 1932 entrou a traballar no *New York Herald Tribune* como mozo de recados, aprendeu o oficio e especializouse na crítica teatral, en 1937 pasou ao *New York Times* seguindo coa crítica teatral ata comezos da década de 1940 cando pasou a realizar crítica de radio, en 1944 converteuse no editor da sección de radio do xornal, a partir de 1947 pasou a centrarse na crítica televisiva, converténdose nun dos máis influentes do país. En 1958 publicou *All about radio and television* dedicado á divulgación do mundo da radio e da televisión entre os máis novos. Gould criticou a difusión que as televisións fixeron do fenómeno de Elvis Presley, unha visión compartida por boa parte dos adultos de clase media branca na década de 1950

Notas
-----

1. ↑  Martin Shefter *Capital of the American century: the national and international influence of New York City*, p.139
2. ↑  Gary Donaldson *Modern America: a documentary history of the nation since 1945*, p. 79

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6112762
* WorldCat
* VIAF: 36273125
* BVMC: 47651
* DeutscheBio: 173322271
* FAST: 473835
* GND: 173322271
* ISNI: 0000 0000 7147 0780
* LCCN: n2002025007
* NKC: jx20090506008
* OL: OL1476023A
* SNAC: w6hm99ps
* WikiTree: Gould-5408

 |
Illa de Escombreras, preto de Cartagena (Murcia), co seu característico acceso ao faro.
A **Illa de Escombreras** é unha illa española que se sitúa na entrada da baía de Cartagena (Murcia) e do porto de Escombreras. Ten 4 hectáreas de superficie escarpada e pedregosa. Conta cun pequeno embarcadoiro, unha praia e algunha vella construción. É rica en achados arqueolóxicos, entre eles os restos dun templo grego en honra a Hércules (por iso coñecíase nesa época como a *Illa de Hércules*). Tamén se atoparon restos de fabriación de salgaduras e de actividade industrial da época romana. É posible que nela se fabricase o garum, como indican eses restos e o propio topónimo da illa (do latín *Scombraria*, de *scomber* 'tipo de peixe identificado coa xarda', con cuxas entrañas fabricar esa salsa). Tamén se atoparon restos fenicios e unha necrópole romana. foi declarada Espazo Natural Protexido.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394383
* GeoNames: 2517938

 |