recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **festa da maruxaina** é unha festa de interese turístico que se celebra cada verán na localidade galega de San Cibrao, en Lugo.

Escultura *A Maruxaina* feita por Ánxel Cao, inmaugurada en 2006.
A festa da **Maruxaina**, que se celebra o segundo sábado de agosto, é un agradecemento popular a canto significa e produce o mar. Para iso, conta a lenda, que na costa lucense, en fronte de **San Cibrao**, existe un castelo baixo a auga onde habita unha serea. Uns din que a serea é boa e que emprega a súa sabedoría para avisar e librar ós mariñeiros das inclemencias do mar. Porén, outros coidan que a serea é mala e que emprega os seus encantos para enfeitizar e encandear ós mariñeiros, e que estes se perdan no mar e pasen o resto dos seus días na súa compañía.

Portada polos mariñeiros, terá o seu xuízo na praia do Torno. É unha comitiva na que todos participan con candeas e farois para axustizar e posteriormente dependendo de se é inocente ou non, impartirlle o seu destino. Se é declarada inocente, o pobo concédelle o indulto á difamada serea e a festa continúa cunha gran queimada, se é culpable, préndenlle lume mentres berran entre músicas e cánticos.

Isto pon punto final a este encontro na praza da vila.

Actividades
-----------

A vila acolle multitude de actividades para todas as idades, dende un concurso previo para elixir o cartel oficial, até o canonazo inaugural, pasarrúas, charangas, degustacións gastronómicas, o recoñecemento ao "Maruxaino de Honra" que honra a quen promove a festa ou contribúe ao seu coñecemento, xogos populares e infantís, feira de artesanía o "Gran Xuízo Popular" á Maruxaina.

Notas
-----

1. ↑  Turismo, Turgalicia/Axencia Galega de (2023-01-31). "FESTAS DE GALICIA DE INTERESE TURÍSTICO FESTA DA MARUXAINA DE SAN CIBRAO EN CERVO LUGO". *Turgalicia*. Consultado o 2024-03-09.
2. ↑  "Maruxaina 2023: programa da festa". *Blog Mundo R*. 2023-08-08. Consultado o 2024-03-09.

Véxase tamén
------------

* Maruxaina
* Mitoloxía galega
* Ninfa
* Serea

### Ligazóns externas

* Información en Amigos da Maruxaina
* Información en Galicia en Festas
**Agustina Álvarez de Rovina**, nada en Ávila en 1881 e finada en Vigo o 13 de xaneiro de 1971, foi unha xornalista e política galega, a primeira xornalista profesional de Vigo.

Traxectoria
-----------

Residiu en Vigo dende 1918. Dedicouse a tarefas docentes. Comezou a formar parte da redacción de *Faro de Vigo* en 1923 e ocupouse durante moitos anos da sección relixiosa do periódio. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeada concelleira de Vigo xunto con Margarita Losada Pardo, tomando posesión o 18 de xaneiro de 1927. Foi directiva da Asociación da Prensa de Vigo. Xubilouse en xullo de 1959. Finou en Vigo o 12 de xaneiro de 1971.

Notas
-----

1. ↑  "Las mujeres entran en la corporación municipal" (18/1/2016) *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
2. ↑  *Faro de Vigo*, 13-1-1971, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Giráldez Lomba, Antonio (2010). *200 memorias de Vigo* (en castelán). *Faro de Vigo*. p. 15. VG 955-2010.

* Martín, Gerardo (2017). *Diccionario de vigueses (1875-1945). Retazos de historia local a través de la vida de más de 1700 personajes*. Pontevedra: Deputación Provincial. p. 46. ISBN 978-84-8457-448-4.
A **segunda batalla de Ypres** foi unha batalla da primeira guerra mundial producida entre abril e maio de 1915. Foi a primeira batalla na que os alemáns empregaron gas velenoso na fronte occidental. A batalla componse de varias fases:

* batalla de Gravenstafel do 22 ao 23 de abril de 1915
* batalla de Santo Xulián do 24 de abril ao 5 de maio
* batalla de Frezenberg do 8 ao 13 de maio
* batalla de Bellewaarde do 24 ao 25 de maio

Cronoloxía da batalla
---------------------

#### 17 de abril de 1915

A 1ª división de infantaría canadense chega á fronte de Ypres, 4 quilómetros á esquerda das posicións británicas.

#### 21 de abril de 1915

Comeza o bombardeo alemán. Nun principio, os británicos cren que é un ataque máis, pero se trata do bombardeo preliminar á batalla.

#### 22 de abril de 1915

O 22 de abril produciuse o primeiro combate das tropas canadense. As primeiras trincheiras canadenses son febles e non están debidamente acondicionadas. Carecen de apoio artilleiro. Os ataques soamente están apoiados por metralladoras nos flancos, morteiros pequenos e granadas de man.

O mesmo día produciuse o primeiro ataque con gas da guerra. As tropas alemás do IV Exército inician un ataque con cloro contra as tropas francesas, que abandonan as trincheiras deixando 8 quilómetros sen defensa. A noite do 22 ao 23, as tropas canadenses desprázanse para cubrir o oco.

#### 24 de abril

Os alemáns inician un novo ataque con gas, desta vez contra a 1ª División canadense. Os defensores carecen de caretas antigás e improvisan unhas: unha sábana enchoupada en ouriños ou auga.

#### 4 de maio

Soldados británicos, franceses e indios acoden en auxilio dos canadenses.

#### 6 de maio

O comandante do II Exército británico en Ypres, o comandante Sir Horace Smith-Dorrien suxire unha retirada estratéxica para aliviar a presión sobre Ypres. É degradado e substituído polo xeneral Herbert Plumer, con ordes de realizar un ataque directo.

#### 8 de maio

Os alemáns apodéranse do cumio de Frenzemberg e retéñeno a pesar dos ataques aliados.

#### 24 de maio

Os alemáns proseguen atacando, esta vez a Bellewaerdeen, en poder dos británicos, pero deben desistir debido aos ataques franco-británicos.

Consecuencias
-------------

Os diversos ataques non conseguen romper a liña da fronte e apenas se producen cambios territoriais. Os británicos só conseguen avanzar 5 quilómetros en territorio alemán. Ao final da batalla cóntanse 58.000 baixas británicas, 35.000 alemás e 10.000 francesas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q233219
* EBID: ID
* LCCN: sh85149402

 |
**¡Salve, oh patria!** é o himno nacional de Ecuador. Componse de 6 estrofas e un máis un coro, das cales só se cantan a segunda estrofa e o coro. A súa letra foi escrita por Juan León Mera e a súa música foi composta polo francés Antonio Neumane, quen se inspirou na do *Himno a Pío IX* de Gaetano Magazzari. O himno tivo algúns proxectos de reforma até acadar a súa forma definitiva en 1948. Foi oficialmente estreado o 10 de agosto de 1870 durante a segunda presidencia de Gabriel García Moreno

É a composición musical patriótica que representa ó país e que, xunto coa bandeira e o escudo, ten a categoría de símbolo patrio.

Letra
-----

**CORO**
­Salve oh Patria, ¡mil veces!
¡Oh Patria! ¡Gloria a ti! ¡Gloria a ti!
Ya tu pecho, tu pecho rebosa.
Gozo y paz, ya tu pecho rebosa;
y tu frente, tu frente radiosa,
más que el sol contemplamos lucir.
Y tu frente, tu frente radiosa,
más que el sol contemplamos lucir.
­
**ESTROFAS**
**I**
Indignados tus hijos del yugo
que te impuso la ibérica audacia,
de la injusta y horrenda desgracia
que pesaba fatal sobre ti,
santa voz a los cielos alzaron,
voz de noble y sin par juramento,
de vengarte del monstruo sangriento,
de romper ese yugo servil.
**II**
Los primeros los hijos del suelo
que, soberbio; el Pichincha decora
te aclamaron por siempre señora
y vertieron su sangre por ti.
Dios miró y aceptó el holocausto,
y esa sangre fue germen fecundo
de otros héroes que, atónito, el mundo
vio en tu torno a millares surgir.
**III**
De estos héroes al brazo de hierro
nada tuvo invencible la tierra,
y del valle a la altísima sierra
se escuchaba el fragor de la lid;
tras la lid la victoria volaba,
libertad tras el triunfo venía,
y al león destrozado se oía
de impotencia y despecho rugir.
**IV**
Cedió al fin la fiereza española,
y hoy, oh Patria, tu libre existencia
es la noble y magnífica herencia
que nos dio, el heroísmo feliz;
de las manos paternas la hubimos,
nadie intente arrancárnosla ahora,
ni nuestra ira excitar vengadora
quiera, necio o audaz, contra sí.
**V**
Nadie, oh Patria, lo intente. Las sombras
de tus héroes gloriosos nos miran,
y el valor y el orgullo que inspiran
son augurios de triunfos por ti.
Venga el hierro y el plomo fulmíneo,
que a la idea de guerra y venganza
se despierta la heroica pujanza
que hizo al fiero español sucumbir.
**VI**
Y si nuevas cadenas prepara
la injusticia de bárbara suerte,
­gran Pichincha! prevén tú la muerte
de la Patria y sus hijos al fin;
Hunde al punto en tus hondas entrañas
cuanto existe en tu tierra el tirano
huelle solo cenizas y en vano
busque rastro de ser junto a ti.

Notas
-----

1. ↑  "Símbolos Patrios" (PDF). Presidencia da República de Ecuador. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 17 de xullo de 2010. Consultado o 5 de xullo de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q623039
* MusicBrainz: ID

 |
Casa de Correos en Vigo, obra de Manuel Gómez Román.
O **servizo postal** ou **servizo de correo** é un sistema dedicado a transportar cartas, así como outros documentos escritos e paquetes de tamaño pequeno ou medio ao redor do mundo, así como xiros. Todo documento enviado a través do sistema postal é chamado correo ou correspondencia. Os paquetes son "envíos postais" que se poden transportar por terra, mar, ou aire; cada un con tarifas diferentes dependendo do tipo de envío, a súa duración na entrega e se leva ou non outros servizos adicionais. Un sistema postal pode ser privado ou estatal. Os sistemas privados a miúdo teñen impostas restricións por parte dos gobernos.

O 9 de outubro celébrase o *Día Mundial do Correo*. Foi establecido pola Unión Postal Universal en 1969, en Tokio, para conmemorar que tal día como ese de 1874 se fundou esta organización, coa firma do Tratado de Berna polos representantes das 22 nacións asistentes á Conferencia

Galería de imaxes
-----------------

* Caixa do correo en Pontevedra.Caixa do correo en Pontevedra.
* Bocas de correo en Pontevedra.Bocas de correo en Pontevedra.
* E na rúa Reconquista de Vigo.E na rúa Reconquista de Vigo.
* Un carteiro de Hong Kong recolle o correo nunha caixa do correo de repartición para a súa distribución nas caixas do correo domiciliariasUn carteiro de Hong Kong recolle o correo nunha caixa do correo de repartición para a súa distribución nas caixas do correo domiciliarias

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, suplemento *La Voz de la Escuela*, 9.10.2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Correo*** |

### Ligazóns externas

* Correos
* The British Postal Museum & Archive *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49845
* BNCF: 2527
* BNF: 11934544f
* BRE: 3164391
* EBID: ID
* GEA: 4308
* JSTOR: postage
* LCCN: sh85105472
* NDL: 00574389
* NKC: ph124482
* Treccani: posta

 |
**Gardamariña** é o nome dado aos alumnos ou aspirantes a oficiais en moitas Mariñas de Guerra.

Armada Española
---------------

**Cabaleiro gardamariña e aspirante** de cuarto e segundo ano, respectivamente.
O grao de gardamariña existe en España desde 1717. Os cabaleiros e damas gardamariñas son os alumnos aspirantes a ser oficiais da Armada Española. Constitúen o grao máis baixo do corpo de oficiais. Denominase así aos alumnos de terceiro e cuarto curso da Escola Naval Militar. Poden ser do Corpo Xeneral da Armada, do de Infantaría de Mariña ou do de Intendencia da Armada.

Proceden dos Cabaleiros ou Damas Aspirantes, que é como denominase aos alumnos da Escola Naval Militar durante os dous primeiros cursos do plan de estudos. Para o ingreso como aspirante debe superarse a selectividade e aprobar unha oposición, pasar un recoñecemento médico e superar unhas probas físicas.

Durante o período de gardamariña, adóitase efectuar o cruceiro de instrución, ó longo de varios meses, a bordo do buque escola *Juan Sebastian Elcano*; cuxo primeiro precedente foi a viaxe de circunnavegación emprendido en 1892 pola corveta ***Nautilus*** baixo o control do Capitán de Fragata Fernando Villaamil.

Unha vez superados os cursos de gardamariña, son ascendidos a alférez de fragata (os de corpo xeral) ou alférez, que é o quinto curso da carreira de Oficial da Armada. Ao superar este curso reciben despachos como alféreces de navío ou tenentes, e son destinados a unidades da Armada.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da Armada Española
**María Teresa Dono Duro**, nada en Gasteiz o 17 de febreiro de 1969, é unha cantante, actiz e escritora galega.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de Filoloxía Inglesa na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Interpretación na *Real Escuela de Arte Dramático de Madrid*. Desde 1993 participou en varios proxectos como actriz.

Editou dous traballos discográficos na súa andaina musical: O primeiro álbum *Corazón de Brief* (1998) en homenaxe a Emilio Cao no que interpretaba as súas pezas. O segundo, titulado *O mar vertical* (2001), é moito máis persoal e inclúe pezas propias, traballo que se completa cun libro de poemas homónimo. Tamén participou no cd recompilatorio Cantigas de Nadal.

Maite Dono comparte e colabora en proxectos con diferentes artistas da escena galega: jazz, acompañando a Baldo Martínez e Alberto Conde, interpretando cantigas medievais xunto a Carlos Beceiro ou traballos con Roberto Somoza. Ten participado tamén en traballos musicais de Na Lúa, La Musgaña.

Actualmente vive en Madrid.

Obra musical
------------

* *Corazón de Brief*, 1998.
* *O mar vertical*, 2001.

Obra literaria en galego
------------------------

### Poesía

* *O mar vertical*, 2000, Espiral Maior.
* *Desilencios*, 2004, Sociedade de Cultura Valle-Inclán.

### Obras colectivas

* *Tamén navegar*, 2011, Toxosoutos.

### Premios

* XXIII Premio Esquío de poesía no 2003, por *Desilencios*.

Obra literaria en castelán
--------------------------

### Poesía

* *Manta de sombra*, 1996, Libertarias/Prodhufi.

### Premios

* Premio Internacional Libros del Egoísta no 1995, por *Manta de sombra*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Maite Dono na páxina web da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392604
* WorldCat
* VIAF: 65987097
* BNE: XX1174596
* GND: 1056569972
* ISNI: 0000000072456833
* LCCN: nb2004307169
* MusicBrainz: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Freire.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Freire de Andrade.

**Manuel Alberto Freire de Andrade y Armijo**, nado en Carmona (provincia de Sevilla) o 4 de novembro de 1767 e finado en Madrid o 7 de marzo de 1835, foi un militar e xeneral español da arma de cabalaría, que se distinguiu durante a Guerra de Independencia española.

Traxectoria
-----------

Logo de combater contra os franceses en Murcia, Granada e Valencia (1810-1812), sucedeu o xeneral Girón no mando do IV Exército español ou Exército de Galicia. Comandando ese corpo, Freire triunfou sobre Soult en San Marcial no ano 1813, o que lle valeu ser condecorado coa Cruz de San Fernando). Posteriormente participou na batalla de Tolosa en 1814, onde a súa división se bateu contra os baluartes franceses da cidade.

Partidario do absolutismo monárquico, Freire foi encargado de coutar o levantamento de Riego en 1820, facéndose tristemente famoso pola represión que ordenou na cidade de Cádiz.

Vida persoal
------------

Foi fillo de Francisco Freire de Andrade, militar galego.

Notas
-----

1. ↑  Gates, p. 474
2. ↑  Longford, p. 420

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gates, D. (2001): *The Spanish Ulcer: A History of the Peninsular War.* Da Capo Press 2001. ISBN 978-0-306-81083-2
* Longford, E. (1969): *Wellington: The Years of The Sword*. Nova York: Harper and Row Publishers.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326755
* WorldCat
* VIAF: 305854939
* BNE: XX5221767
* DBE: manuel-alberto-freire-de-andrade-y-armijo
* GEC: 0028211
* Senadores de España (1834-1923): 2638

 |
**Julián Iglesias del Río**, nado no Carril en 1898 e finado no Pousadoiro o 22 de agosto de 1936, foi un sindicalista anarquista galego.

Traxectoria
-----------

Traballou durante algún tempo no porto de Nova York. Consta a súa chegada aos Estados Unidos en 1920 nos rexistros da Fundación da Illa de Ellis. Ocupou cargos directivos, entre eles o de presidente do Sindicato de Estibadores do Carril na Segunda República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado dos falanxistas que o acosaban e atemorizaban á súa esposa e catro fillos pequenos. Presentouse ás novas autoridades e foi asasinado dun disparo na cabeza xunto co seu compañeiro da CNT e veciño, Eduardo Ferreirós Boullosa. A súa morte foi rexistrada na Capela de San Antoniño, Cea, Vilagarcía de Arousa. A súa viúva, Juana Ramona Rey, tivo noticia do acaecido grazas ás leiteiras de Caldas. Déuselle sepultura na fosa 489 do camposanto de Rubiáns e, tempo despois, os seus restos foron trasladados ao cemiterio do Carril. O seu irmán máis novo, José Iglesias del Río, tamén sufriu persecución e represalias do franquismo na Illa de San Simón.

Notas
-----

1. ↑  «Todo isto debeuse facer moito antes», *La Voz de Galicia*, 31 de agosto de 2006.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Julián Iglesias del Río na páxina web *Nomes e Voces*.
Kia Picanto, un automóbil de turismo do segmento A con carrozaría hatchback.
Fiat Panda, un automóbil do segmento A de 1980.
O **segmento A** é a primeira categoría do sistema de clasificación de automóbiles definido pola Comisión Europea. Utilízase para coches de cidade, a categoría máis pequena, que se sitúa por encima dos microcoches e por baixo do segmento B. 

En 2021 esta categorización abrangue os vehículos que miden aproximadamente entre 2,7 m e 3,7 m de longo, e que xeralmente teñen espazo suficiente para catro adultos, a diferenza dun microcoche que só ten cabida para dúas persoas.

Salvo escasas excepcións, a carrozaría é practicamente sempre hatchback ou monovolume; neste último caso denomínanse tamén "micromonovolumes". Os motores teñen como máximo catro cilindros e poucas veces superan os 1´6 litros de cilindrada.

Non hai designacións específicas para nomear a estes automóbiles, senón que conviven varios termos como "automóbiles (micro)urbanos", "cidadáns", "utilitarios" ou "pequenos". No Xapón existe unha categoría fiscal para estes automóbiles denominada kei car, que determina entre outros aspectos unha lonxitude menor a 3,4 m e unha cilindrada inferior a 660 cc.

Notas
-----

1. ↑  "European classification for vehicle category, based in UNECE standards". *European Alternative Fuels Observatory*. Arquivado dende o orixinal o 12 de decembro de 2019. Consultado o 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Segmentos de automóbiles en Europa
A **Batalla de Montgisard** tivo lugar o 25 de novembro de 1177 entre musulmáns ao mando de Saladino e cristiáns baixo as ordes do rei Balduíno IV de Xerusalén. O conflito produciuse nos últimos anos da existencia do Reino Cristián de Xerusalén, cando Saladino ameazaba con invadir os estados francos de Siria.

Historia da batalla
-------------------

O Reino de Xerusalén atopábase ameazado pola invasión de mamelucos e soldados musulmáns do Sultán Saladino, quen comandaba un exército de 27.000 homes segundo Guillerme de Tiro. Empezou a invasión sobre os campos crendo atacar un país sen defensores. Pero o novo rei Balduíno IV reuniu todos os cabaleiros que lle quedaban e levouse a Vera Cruz.
Levou consigo 375 cabaleiros, dos cales 80 eran templarios baixo as ordes do mestre Eudes de Saint Amand, Reinaldo de Châtillon e Xocelino III de Courtenay, tío do rei; os irmáns Íbelin, Reinaldo de Sidón e Aubert, bispo de Belén, que levaba a Vera Cruz. A infantaría fora recrutada ás présas, incluíndo burgueses, e era máis numerosa que a cabalería, aínda que non superaba os catro mil homes.

O exército cristián atacou por retagarda ao musulmán e de forma sorpresiva, o que produciu unha gran confusión nas filas do exército de Saladino, quen se salvou de milagre grazas á abnegación dos mamelucos da súa garda persoal, que morreron case todos arredor del. Din as crónicas: "O novo rei, atacado pola lepra, superou todos os obstáculos e loitou cunha grande coraxe, o que deu tamén coraxe aos seus homes."

O exército de Saladino fuxiu en desbandada cara a Exipto, con enormes perdas, mentres que as tropas cristiás eran recibidas triunfalmente en Xerusalén.

A vitoria de Montgisard significou a supervivencia do Reino de Xerusalén até a morte do rei Balduíno IV.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Batalla de Montgisard*** |
Audi A6, un turismo do segmento E.
Volvo S80, un turismo do segmento E.
O **segmento E** é un segmento de automóbiles que se sitúa entre os segmentos D e F. Xeralmente teñen espazo para cinco adultos, aínda que algunhas características fan que se adapte mellor para catro persoas, por exemplo debido á forma dos asentos, ou o túnel central traseiro no caso de modelos con tracción traseira.

Actualmente, estes automóbiles miden aproximadamente entre 4´75 m e 4´95 m de longo, e predominan en carrozaría sedán, liftback e familiar. Os seus motores adoitan ter entre cinco e oito cilindros e entre 2´4 e 5´0 litros de cilindrada, aínda que hai tamén catro cilindros de 2´0 litros e deportivos de ata dez cilindros ou 6´2 litros.

Un automóbil de turismo do segmento E adóitase denominar "berlina grande" ou "berlina mediana grande", aínda que hai outros termos similares provenientes doutros idiomas. Un todo terreo deste segmento chámase "todo terreo mediano" ou "mediano grande".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Segmentos de automóbiles en Europa
**Juan Otero García**, nado en Portas o 6 de maio de 1934 e morto en Ribadumia o 17 de maio de 2019, foi un escultor e pintor galego, coñecido co pseudónimo de **Eiravella**, que toma da súa aldea natal.

Traxectoria
-----------

Por completo autodidacta, cultivou indistintamente a pintura e a escultura. Residiu algúns anos en Bélxica, concretamente en Malinas, onde deixou unha extensa obra. Viaxou por Europa.

Obra
----

Eiravella foi un pintor de liña inxenuista, que parece se inspira en vellos manuscritos e en ilustracións de libros piadosos. Quizais poida emparentárselle con Chagall, aínda que o anxélico das súas escenas imposibles, con seres que levitan ou que transitan o espazo, arquitecturas ingrávidas e transparentes, mundos soñados, son por completos persoais, de execución simple ou mellor, simplificada, a base dun debuxo elemental e dun cromatismo delicado. A escultura deste artista parte directamente do románico e aínda, das formas ibéricas. Liñas curvas, volumes rotundos, dozura nas expresións, deliberada desproporción dos canons, danlle unha personalidade inconfundible. Son magníficas as súas tallas directas, posto que posúe un gran dominio da artesanía, e ciceis e buxardas logran no granito texturas exquisitas. Igualmente as súas madeiras ou marfiles son criaturas dun mundo entrevisto.

Eiravella talla a pedra como os devanceiros que traballaban ás ordes do mestre Mateo ou, seica mellor, como os que deixaron polos camiños de Galicia eses cruceiros e petos de ánimas onde están as máis fermosas raíces da alma galega eterna, imperecedoira. Os seus soles teñen rostro, son pícaros teñen cara de lúa e as súas escenas populares parecen arrincadas dunha panxoliña.

En 1961 a raíz da Exposición Mundial do Románico, nace a primeira obra do que será *O Camiño de Santiago Luz de Estrelas* un traballo de máis de trescentas esculturas que ao longo de máis de 35 anos conforman este proxecto utilizando mandíbula de cachalote, materia guindada nos acantilados próximos ás factorías baleeiras.

Galería de imaxes
-----------------

* Portas 1Portas 1
* Portas 2Portas 2
* Portas 3Portas 3

Notas
-----

1. ↑  L. J. (18 de maio de 2019). "El artista que dialogaba con el infinito". *La Voz de Galicia*. Consultado o 18 de maio de 2019.
2. ↑  Eiravella. Afundación.
3. ↑  "Eiravella, el encanto ingenuo", *La Voz de Galicia*, 18 de outubro de 2005 *(en castelán)*.
4. ↑  Aguilar, A. (2013): *Chimán*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Juan Otero Eiravella Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* VV.AA. *Fragmentos de críticas*. Interars.

### Ligazóns externas

* Juan Otero Eiravella Páxina persoal *(en castelán)*.
* 

* Juan Otero Eiravella na Colección Afundación..
* Bibliografía en *PintoresGallegos.com* *(en castelán)*.
* *Eiravella* (2017).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q50886230
* WorldCat
* VIAF: 2152149489144193810009
* BNE: XX4871247

 |
**Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo**, nado en Madrid o 20 de xullo de 1768 e finado ibídem o 27 de novembro de 1841, foi un duque do infantado, militar e político español.

Traxectoria
-----------

Na guerra contra a Francia revolucionaria armou a súa costa dous batallóns de infantaría. Tomou parte na *Guerra de las Naranjas*, pero, enemistado con Godoy, viuse desterrado da Corte entre 1804 e 1806. En 1807 tomou parte na conspiración de El Escorial, e aínda que foi absolto no proceso que lle foi aberto, o goberno ordenou o seu desterro a Écija.

Coa chegada ao trono de Fernando VII, en marzo de 1808, foi nomeado presidente do Consello de Castela. Tamén foi nomeado xefe do exército do centro. Con todo, despois do seu fracaso en Uclés, a Xunta Central destituíuno e mantívoo un longo tempo inactivo, até que foi enviado como embaixador a Londres en 1811. Regresou a Londres para desenvolver o cargo de rexente dentro da terceira rexencia, de xaneiro de 1812 até marzo de 1813.

Ao establecerse o absolutismo, desempeñou de novo a presidencia do *Consello de Castela* e foi un dos membros destacados da *camarilla* de Fernando VII. En maio de 1823 pasou a formar parte da rexencia provisional que gobernou até a liberación de Fernando VII. Foi Ministro do Estado entre outubro de 1825 e agosto de 1826 nun dos gobernos dominados realmente por Calomarde e López Ballesteros.

Morreu solteiro e o título e os cuantiosos bens da familia pasaron aos duques de Osuna.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de presidentes de España

### Ligazóns externas

* Ficha na web da Presidencia do Goberno Arquivado 19 de xaneiro de 2007 en Wayback Machine. (en castelán).

| Reinado de Fernando VII de España |
| --- |
| *Segue a:* Francisco Cea Bermúdez | **Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo**(1825-1826) | *Precede a:* Manuel González Salmón |
| Presidente do Goberno de España |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1959653
* WorldCat
* VIAF: 122739710
* BVMC: 37212
* CERL: cnp01226834
* DBE: pedro-alcantara-de-toledo-y-salm-salm
* DeutscheBio: 141714557
* GEC: 0003226
* GND: 141714557

 |
Na primeira edición da **Copa Galiza de fútbol**, celebrada en 2008, participaron oito conxuntos galegos.

Participaron o equipo de primeira división (Deportivo da Coruña), os dous de segunda (Celta de Vigo e Racing de Ferrol), os tres de segunda B que non son filiais (CD Lugo, Pontevedra CF e CD Ourense), e mais os dous mellores de terceira división. A diferenza da edición anterior, os filiais quedaron excluídos da competición e, aínda que houbo catro setentrionais e catro meridionais, a distribución non se fixo en base a esas cotas de grupos. Porén, si que os emparellamentos se fixeron buscando a proximidade xeográfica.

Por outra banda, e tamén a diferenza da primeira edición, os partidos celebráronse nun sistema de eliminatoria a partido único, disputado sempre no equipo de inferior categoría ou no do que nese momento se atope peor clasificado en caso de compartiren a mesma división.

O campión foi o Celta de Vigo, que se impuxo ao Deportivo na quenda de penaltis, logo de rematar o encontro con empate a cero. A final disputouse en Ourense.

Resultados
----------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Cuartos de final |  | Semifinal |  | Final |
|  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|  | 9 de abril 2008, A Malata (Ferrol) |   |   |  |   |   |  |
|  |
|  |   Racing de Ferrol |  0 (2p) |
|  | 15 de abril 2008, García Calvo, (Negreira) |
|  |   Deportivo da Coruña |  0 (4p) |   |
|  |   SD Negreira |  1 |
|  | 9 de abril 2008, García Calvo (Negreira)  |
|  |   |   Deportivo da Coruña |  5 |   |
|  |   SD Negreira |  3 (14p) |
|  |  | 20 de maio 2008, O Couto (Ourense)  |
|  |   CD Lugo |  3 (13p) |   |
|  |   **Celta de Vigo** |  0 (6p) |
|  | 9 de abril 2008, O Vao (Vigo)  |
|  |   |   Deportivo da Coruña |  0 (5p) |
|  |   Coruxo CF |  0 |
|  | 15 de abril 2008,O Couto (Ourense)  |  |
|  |  Celta de Vigo |  2 |   |
|  |   CD Ourense |  0 |
|  | 9 de abril 2008, O Couto (Ourense)  |
|  |   |   Celta de Vigo |  1 |   |
|  |   CD Ourense |  2 (7p) |
|  |  |
|  |   Pontevedra CF |  2 (6p) |   |
|  |
O **Partido Pirata** é un partido político que comezou a súa andaina en Suecia que busca a reforma das leis de propiedade intelectual e industrial, como o copyright e as patentes. No 2012 Pirata.gal preséntase ás eleccións galegas, con candidaturas en Pontevedra e Ourense.

Características
---------------

A súa plataforma política tamén apoia o reforzo do dereito de privacidad, tanto en Internet como na vida real. O partido non se posiciona sobre outros temas polo que resulta imposible situalo en termos de dereita ou esquerda. Fundado o 1 de xaneiro de 2006, o partido contaría a principios de xullo con 7.326 afiliados. Este rápido crecemento débese en parte ao protagonismo que tivo esta formación nas protestas contra a pechadura do servidor de intercambio P2P Pirate Bay por parte da policía sueca.
Ante a perspectiva de que sectores do electorado novo apoiasen o Partido Pirata nas eleccións, algúns partidos tradicionais, como o Partido Verde, o Partido Moderado e o Partido de Esquerda víronse forzados a cambiar as súas posicións sobre o copyright.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Partido Pirata*** |

### Outros artigos

* Partido Pirata Español (PIRATA)
* Rickard Falkvinge

### Ligazóns externas

* Pirat partiet *(en sueco)*
* Declaración de Principios Declaración de Principios (PDF) *(en castelán)*
* Partido Pirata Español Arquivado 29 de marzo de 2022 en Wayback Machine. *(en castelán)*

### Fontes

 Candidatura de Piratas.Gal nas galegas 2012
O río Avia o seu paso por Ribadavia
O **río Avia** é un afluente do río Miño pola súa banda dereita.

Descrición
----------

Nace na serra do Suído a 880 msnm, no lugar de Fonte Avia, pertencente á parroquia de Nieva, no concello de Avión.

Segue unha dirección suroeste-nordeste até chegar ao encoro de Albarellos, entre os concellos de Leiro, Boborás e Avión. Despois do encoro segue até Boborás, vira cara ao sueste, desde Leiro, fai fronteira entre Cenlle e Leiro até Ribadavia, lugar onde desemboca tras percorrer un total de 36,7 Km.

En Albarellos, Boborás, atópase o encoro de Albarellos, concedido en explotación a Gas Natural Fenosa. Ten unha capacidade total de 90,73 Hm³. É empregado para a produción de electricidade.

Toponimia
---------

Avia (e o seu diminutivo río Avión) procede da raíz indoeuropea celta *av-* ou *au-*, fonte, corrente de auga. Comparte orixe co río Ave (chamado *Avo* na época da Gallaecia, hoxe Ave, ao norte do Porto) e con outro ríos franceses, españois e italianos.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes do río Avia.
* Ribadavia. Río Avia debaixo da ponte de San Francisco Ribadavia. Río Avia debaixo da ponte de San Francisco
* Paseo fluvial nocturno do Avia en Ribadavia. Paseo fluvial nocturno do Avia en Ribadavia.
* O Avia na ponte das Poldras en LeiroO Avia na ponte das Poldras en Leiro
* Seguimento dos niveis do río AviaSeguimento dos niveis do río Avia

Notas
-----

1. ↑  "Confederación Hidrográfica do Miño-Sil". Arquivado dende o orixinal o 05 de abril de 2010. Consultado o 12 de marzo de 2010.
2. ↑  *Notas acerca de Hidronimia Gallega* Abelardo Moralejo Laso, Universidade de Santiago de Compostela

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ríos de Galiza
* Lista de encoros de Galicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2581531
* GeoNames: 3129141

 |
A **Fundación Otero Pedrayo** é unha fundación cultural de carácter privado que ten como obxectivo o mantemento e promoción da memoria colectiva sobre o escritor e intelectual ourensán Ramón Otero Pedrayo, chamado "Patriarca das Letras Galegas", a través das actividades lembradoiras propias dunha fundación destas características, e da custodia da súa Casa-Museo no lugar de Cimadevila, na parroquia de Trasalba, no concello de Amoeiro. Desde 2021 o seu presidente é Xosé Eduardo López Pereira.

Organización
------------

Ramón Otero Pedrayo, sen herdeiros directos, deixou unha manda no seu testamento pola que legaba a súa Casa Grande de Trasalba a Galicia, representada para o efecto pola Editorial Galaxia. Para cumprir a súa vontade, uns meses despois da súa morte, o 10 de abril de 1976, creouse un Padroado que axiña constituíse unha fundación cultural independente. Foi recoñecida por Orde Ministerial do 19 de xullo de 1979 e como fundación de interese galego en 2003 por orde da Xunta de Galicia.

Actividades
-----------

Entrada á casa.
A Fundación promove distintas actividades culturais ao longo do ano, tanto na Casa Grande de Cimadevila, como noutras localizacións. Desde lembranzas a vellos amigos, a homenaxes nos seus aniversarios. Unha das máis recoñecidas é a celebración dunha festa anual -o último domingo de xuño de cada ano- na que se entrega, ininterrompidamente dende 1983, o Premio Trasalba a senlleiros valedores da cultura galega.

A Fundación edita publicacións relativas á cultura galega, tanto propias de Otero Pedrayo coma dos personaxes galardoados cada ano co Premio Trasalba.

Notas
-----

1. ↑  Elisabet Fernández (25 de abril de 2021). "Buciños recolle o Trasalba: "Grazas a don Ramón fago escultura que comunica"". *La Región*.
2. ↑  Arias Chachero, Patricia (2018). "Os testamentos de Ramón Otero Pedrayo". *Grial* (218): 47–57.
3. ↑  Ministerio de Educación (18 de setembro de 1979). "ORDEN de 19 de julio de 1979 por la que se reconoce e inscribe en el Registro de las Fundaciones Culturales Privadas a la Fundación «Patronato Otero Pedrayo», de Amoeiro (Orense)" (PDF). *BOE*.
4. ↑  Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo (8 de agosto de 2003). "ORDE do 14 de xullo de 2003 pola que se declara de interese galego a Fundación Otero Pedrayo e se ordena a súa inscrición no Rexistro de Fundacións de Interese Galego". *DOG*.
5. ↑  "Publicacións e didáctica". *Fundación Otero Pedrayo*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da Fundación

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548765
* WorldCat
* VIAF: 145272251

 |
A **Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense** (**ATEO**) foi unha asociación profesional de mestres creada en Ourense en 1931.

Historia e características
--------------------------

Fundada o 31 de maio de 1931, posteriormente incorporouse á FETE (Federación Española de Trabajadores de la Enseñanza). O primeiro presidente foi Albino Núñez Domínguez. En marzo de 1932 comeza a editar a revista *Escuela del Trabajo*. Caracterizouse pola mestura de correntes galeguistas e de esquerda republicana, pero máis adiante definiuse pola súa pluralidade. Albino Núñez presentou a súa dimisión irrevogable en setembro de 1932, o que dá orixe a unha nova etapa da vida societaria. Foi substituído na Presidencia da Asociación
por Evaristo Suárez Alberte de forma provisional, e na Asemblea ordinaria de 29 de decembro resultou elixido Luís Soto Fernández. O seu crecemento foi moi rápido e en 1935 contaba con 250 afiliados. Algúns dos seus membros foron: Luís Soto, Baltasar Vázquez, Antonio Caneda Rodríguez, Rafael Alonso Rodríguez, Armando Fernández Mazas, Adolfo Rodríguez Ansias, Amadeo López Bello, Ignacio Herrero Fuentes, Celso Vila Rodríguez, José Camilo Soto Losada, José Pérez Levices, Patricio Arce Susilla, María Bouzas Pérez, Luis Bazal Rodríguez, Argimiro Quintairós Baliñas, Leonardo Darriba Conde, Manuel Seijo Failde e Eligio Núñez. Moitos deles foron tamén colaboradores do periódico *La República*. Constituíuse como un foro onde se debatían novos modelos educativos procurando a renovación pedagóxica.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* El debate político en la *Escuela del Trabajo* de Orense de Xosé Manuel Cid Fernández
Ramalho Eanes, en visita de Estado aos Estados Unidos, acompañado de George Shultz (á dereita) e Manuela Eanes (á esquerda).
**António dos Santos Ramalho Eanes**, nado en Castelo Branco o 25 de xaneiro de 1935, é un oficial militar e expolítico portugués. Foi o primeiro presidente da República democraticamente elixido despois da revolución de 1974.

Traxectoria
-----------

Ramalho Eanes naceu en Alcains, concello de Castelo Branco, nunha familia humilde, fillo de Manuel dos Santos Eanes e Maria do Rosário Ramalho. En 1942 entra no Liceu de Castelo Branco. Alístase no exército en 1952, estudando tácticas militares (Escola do Exército, de 1952 a 1956; Curso de Instrución de Operacións Especiais, en 1962; instrutor de Acción Psicolóxica no Instituto de Altos Estudos Militares, en 1962). No exército, Ramalho Eanes segue a rama de Infantaría. Serve na Guerra Colonial onde combateu na India Portuguesa, Macau, Mozambique, Guinea-Bisau e Angola. Despois dunha dilatada carreira militar, Eanes atopábase aínda de servizo en Angola cando se levou a cabo a revolución do 25 de Abril. Adheriuse ao Movimento das Forças Armadas e, xa de regreso en Portugal, foi director de programas e nomeado presidente do consello de administración da RTP, ata marzo de 1975.

En 1975 foi nomeado Xeneral, e dirixiu as operacións militares do 25 de novembro dese mesmo ano, contra a facción máis radical do MFA. En 1976 foi elixido Presidente da República, sendo reelixido a finais de 1980.

Ao final do segundo mandato como presidente da república, en febreiro de 1986, asume pouco despois a presidencia do Partido Renovador Democrático, dimitindo dese cargo en 1987.

Nomeado Xeneral de catro estrelas o 24 de maio de 1978, pasou á reserva, por propia iniciativa, en marzo de 1986. Actualmente é Conselleiro de Estado.

Está casado con Maria Manuela Duarte Neto de Portugal Eanes.

Recoñecementos
--------------

É Grande Colar da Ordem Militar da Torre e Espada, do Valor, Lealdade e Mérito, cabaleiro da Ordem Militar de Avis e Gran-Cruz da Ordem da Liberdade.

| República Portuguesa |
| --- |
| *Segue a:* Francisco da Costa Gomes | **António Ramalho Eanes**(1976-1986) | *Precede a:* Mário Soares |
| Presidente da República Portuguesa |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ramalho Eanes no Sítio Oficial da Presidencia da Républica Portuguesa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60114
* WorldCat
* VIAF: 99670757
* BNE: XX5663827
* BNF: 13175019t
* BRE: 3493078
* DeutscheBio: 130441139
* EBID: ID
* FAST: 22356
* GEC: 0023346
* GND: 130441139
* ICCU: UBOV076624
* ISNI: 0000000078365449
* LCCN: n78009437
* Munzinger: 00000014634
* NKC: xx0306859
* NNDB: 000111377
* NTA: 112337449
* PTBNP: 24868
* SNAC: w65j0w4f
* SUDOC: 035220945
* Treccani: antonio-dos-santos-ramalho-eanes

 |
**Kussar** ou **Kussara** é unha cidade hitita da Antigüidade, cuxos reis fundaron o primeiro gran reino anatolio na Idade de Bronce.

A localización de Kussar está suxeita a debate, xa que aínda non se atopou a localización da cidade. Hai un certo acordo xeral de situala en Anatolia central, en pleno país hitita, cara ao sur do río Kizil Irmak, pero se cadra estivo situada máis ao leste, na rexión da actual Divrigi.

O primeiro rei desta cidade que coñecemos é Pithanas. No final do período das colonias comerciais asirias en Capadocia (sobre -1800), apodérase da vila de Nesha/Kanesh. O seu fillo Anittas fai desta cidade a súa capital, tal e como o testemuña unha punta de lanza co seu nome atopada no palacio de Kanesh. Agrandou considerabelmente o seu Imperio, especialmente ao apoderarse de Hattusha, a capital du reino de Hatti. A continuación da historia deste reino énos descoñecida. A destrución de Kanesh pouco tempo despois da morte de Anitta (ou mesmo durante o seu reinado) parece amosar un debilitamento rápido deste Estado, quizais debido ás ofensivas de reinos como o de Zalpa, ao norte, ou dos Hurritas, ao sueste.

O feito de que Hattusilis I, fundador do primeiro reino hitita, se diga descendente dos reis de Kussar confirma que este reino foi un precursor do grande imperio anatolio que domina a rexión durante os séculos seguintes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q372292
* EBID: ID

 |
**Shoegazing** (tamén coñecido como **shoegaze**) é un subxénero do rock alternativo aparecido no Reino Unido a finais dos anos 80. Durou ata mediados dos anos 90, chegando ao seu cénit nos anos 1990 e 1991. A prensa musical británica, especialmente *NME* e *Melody Maker*, chamou a este estilo shoegazing debido a que os músicos destas bandas estaban relativamente tranquilos durante as actuacións, e nun estado introspectivo ("*non-confrontational state*"), de aí a idea de que estaban mirando os seus zapatos (en inglés *shoe*). O excesivo uso de pedais de efectos tamén contribuíu á imaxe dos músicos mirando cara aos seus zapatos (shoegazing significa mirando os zapatos) durante os concertos.

O son shoegazing caracterízase polo significativo uso de efectos de guitarra, e polas indistinguibles melodías de voz que se mesturan e confunden co ruído creativo das guitarras. Nos anos 90, os grupos de shoegazing foron deixados de lado polo movemento grunge estadounidense, forzando a bandas relativamente descoñecidas a separarse ou a reinventar o seu estilo. En tempos máis recentes houbo un renovado interese polo xénero entre as bandas de "nu-gaze", como The Joy Formidable, DIIV, The Depreciation Guild, The Radio Dept, Grey Zine, Whirr e Snow in Mexico.

Os precursores máis citados do xénero son Cocteau Twins, The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine, Spacemen 3 e Loop.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272167
* LCCN: sh2015002489

 |
**Quintorris Lopez "Julio" Jones**, máis coñecido como **Julio Jones**, nado o 3 de febreiro de 1989 en Foley, no condado de Baldwin (Alabama), é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga como wide receiver para os Atlanta Falcons da National Football League (NFL). Tras formarse na Universidade de Alabama, entrou na NFL no darft de 2011 onde polos Falcons no sexto lugar da primeira rolda.

Traxectoria
-----------

Nado en Foley (Alabama) Jones asistiu ao Foley High School da súa cidade natal, onde xogou no equipo de fútbol americano do instituto, os Foley Lions, como *wide receiver* e *defensive end* entre 2004 e 2007. No seu último ano, logrou 75 recepcións para 1.306 iardas e 16 touchdowns. Considerado un recruta de cinco estrelas por Rivals.com, foi catalogado como o wide receiver número un da súa promoción no país en 2008. O 6 de febreiro de 2008, anunciou en directo por ESPNU a súa decisión de unirse á Universidade de Alabama.

Tras acabar o seu periplo universitsario, Jones foi seleccionado polos Atlanta Falcons no sexto posto da primeira rolda do Draft da NFL de 2011. Os Falcons trocaron cinco eleccións de draft (27, 59 e 124 de 2011, e primeira e cuarta rolda de 2012) aos Cleveland Browns a cambio desta sexta elección. Unha vez en Atlanta escolleu o dorsal número 11 posto que foi o ano en que foi elixido. O 29 de agosto de 2015, Jones renovou cinco anos máis o seu contrato cos Falcons por un valor de 71,5 millóns de dólares, 47 millóns garantidos. Na cuarta xornada da temporada 2016, Matt Ryan, quarterback dos Falcons, lanzou 503 iardas de pase conseguindo catro touchdowns, dos cales Jones capturou 12 para 300 iardas e un touchdown, conseguindo a vitoria por 48-33 fronte os Carolina Panthers. Ryan e Jones convertéronse así no primeiro dúo de quarterback-receptor da historia de la NFL en conseguir 500 iardas de pase e 300 de recepción nun mesmo partido.

Notas
-----

1. ↑  "Julio Jones Recruiting Profile". *Rivals.com* (en inglés).
2. ↑  Watts, Tim (06-02-2008). "Jones chooses UA" (en inglés). Rivals.com. Arquivado dende o orixinal o 11-09-2019. Consultado o 27-01-2017.
3. ↑  Schultz, Jeff (28-04-2011). "Falcons pick right time to make big move, get Julio Jones". *The Atlanta Journal-Constitution* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 02-05-2011. Consultado o 27-01-2017.
4. ↑  "Julio Jones, Atlanta Falcons agree to five-year contract extension" (en inglés). 29-08-2015.
5. ↑  Wesseling, Chris (02-10.2016). "Matt Ryan, Julio Jones set records in win over Panthers" (en inglés).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Matt Ryan nos Atlanta Falcons *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3738021
* ESPN: 13982
* NFL: 2495454
* ProFootballReference: JoneJu02

 |
**Benito Feijoo Seguín**, nado en Sandiás o 17 de xullo de 1894 e finado en Semeac (Francia) en 1968, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Canteiro de profesión. Membro da Sociedad de Oficios Varios de Cervás, da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Ares. Foi detido en 1934 e estivo na cadea de Pontedeume, de onde saíu o 26 setembro, trasladándose a Ferrol onde traballou para o Concello. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 volveu ser detido o 16, e condenado en consello de guerra o 13 de xaneiro de 1935 a 26 anos de reclusión maior. Trasladado á prisión de Pamplona para cumprir condena, o 25 de maio a súa causa fue sobresida e quedou en liberdade. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Ares. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e estivo fuxido durante toda a guerra. Foi procesado por rebelión militar en 1937 e declarado en rebeldía. O 21 de xullo do 1939 conseguiu embarcar en Ares con outros 26 republicanos na evasión do bou Ramón. Chegou a Francia e foi internado no campo de Le Barcarès. Despois da liberación traballou como canteiro e seguiu vinculado á UGT de Amberieu en Bugey (Ain), que representou no II Congreso do PSOE no exilio (1946). Foi elixido membro da Asemblea de Delegados Departamentais do PSOE no exilio para 1949 e 1950. En 1950 representou á Sección de Seyssel (Ain) no IV Congreso do PSOE no exilio. Despois trasladouse a Tarbes (Altos Pireneos) onde formou parte da Sección do PSOE, á que representou no VI e IX Congresos do PSOE. En decembro de 1967 era presidente da Sección do PSOE de Tarbes (Altos Pireneos).

A súa muller Dolores Seijas Montero foi procesada en 1939 por encubrir aos fuxidos que asaltaron e marcharon no bou Ramón.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Ares** 1936 | Sucesor:**?** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-6-1937, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Benito Feijoo Seguín na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha na Fundación Pablo Iglesias

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28950264
* DSBE: 5429\_feijoo-seguin-benito

 |
**Manuel Morgado González del Valle**, nado en Ferrol o 16 de decembro de 1892 e finado na mesma cidade o 13 de agosto de 1936, foi un editor e político galego.

Traxectoria
-----------

Empregado da Sociedad Española de Construcción Naval. Membro do comité de folga dos estaleiros en 1920. Participou na fundación e foi administrador da editorial Céltiga en 1922. Pertenceu á Agrupación Socialista de Ferrol. Fue elixido concelleiro de Ferrol nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931, e foi sexto tenente alcalde na corporación presidida por Xaime Quintanilla Martínez. Foi director de *El Obrero* de Ferrol e candidato do PSOE pola Coruña nas eleccións de 1933 aínda que non resultou elixido. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e cesado como concelleiro e condenado en consello de guerra a quince anos de reclusión. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi reposto como concelleiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Ferrol o día 21 e condenado a morte en consello de guerra. Foi fusilado en Ferrol o 13 de agosto de 1936.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manuel Morgado na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43301405
* DSBE: 13366\_morgado-gonzalez-del-valle-manuel

 |