recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| «Freak Scene» |
| --- |
|  |
| sinxelo de Dinosaur Jr. |
| do álbum *Bug* |
| Lanzamento | setembro de 1988 |
| Formato | {{{formato}}} |
| Gravada | 1988 |
| Xénero musical | rock alternativo, noise rock |
| Lingua(s) | {{{lingua}}} |
| Duración | 3:35 |
| Discográfica | SST Records |
| Produtor(es) | J Mascis |
| Escritor(es) | J Mascis |
| Cronoloxía |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| «"Little Fury Things"» | «Freak Scene» | «"Just Like Heaven"» |

 |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

"**Freak Scene**" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr. editado como sinxelo do seu terceiro álbum, *Bug*, en setembro de 1988. Foi composta e producida polo líder do grupo J Mascis, e gravárona nos Fort Apache Studios Paul Q. Kolderie e Sean Slade. A banda realizou un vídeo musical do tema para promocionar o sinxelo.

"Freak Scene" está considerada unha das mellores cancións de Dinosaur Jr. Na súa recensión de *Bug*, Stephen Thomas Erlewine de Allmusic dixo que a canción era "a peza mestra do disco, ...unha sorprendente canción pegadiza que encapsula o atractivo e as dificultades do indie rock en tres minutos". Jess Harvell de Pitchfork Media cre que "Freak Scene é probablemente a mellor interpretación de guitarra do indie rock e a mellor canción pop da banda". O sinxelo acadou o número 7 na lista *Indie Chart* británica, onde pasou 12 semanas.

Listaxe de cancións
-------------------

Os dous temas foron compostos por J Mascis.

7" SST 220
1. "Freak Scene" – 3:35
2. "Keep the Glove" – 2:52

| * v
* c
* e
Dinosaur Jr. |
| --- |
| 
* *J Mascis'*
* **Lou Barlow**
* **Murph**

* Mike Johnson
* George Berz

 |
| Álbums de estudio | 
* *Dinosaur*
* *You're Living All Over Me*
* *Bug*
* *Green Mind*
* *Where You Been*
* *Without a Sound*
* *Hand It Over*
* *Beyond*
* *Farm*
* *I Bet on Sky*
* *Give a Glimpse of What Yer Not*

 |
| Sinxelos | 
* "Freak Scene"
* "Just Like Heaven"
* "The Wagon"
* "Whatever's Cool with Me"
* "Feel the Pain"

 |
| Artigos relacionados | 
* Deep Wound
* Sebadoh
* J Mascis + The Fog
* Witch
* The Folk Implosion

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12389010
* Discogs: 5451
* MusicBrainz: ID

 |
**Juan Manuel Teijeiro Conde**, nado en Foz cara a 1950, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Estudante de segundo curso de Ciencias na Universidade de Madrid no curso 1968-69, era militante do Frente Unido de Resistencia (FUR), un grupo xurdido en 1968. Foi detido en decembro dese mesmo ano xunto con Leopoldo Redruello, Ernesto Alajarín e Ángel Ayala, acusados do incendio dunhas aulas do Caserón de San Bernardo, no marco das protestas universitarias xurdidas nese ano, actividade que eles negaron.

Foron xulgados en consello de guerra en xaneiro de 1969. Juan Teijeiro, defendido polo avogado Manuel Salgado Durán, foi condenado a 18 anos de prisión. Pasou polas cadeas de Ocaña, El Dueso, Alcalá de Henares, Teruel e finalmente Xaén. En 1977 denegóuselles a amnistía a Juan Teijeiro e Ernesto Alajarín, mais apelaron ao Consello Supremo de Xustiza Militar, e finalmente foilles concedida a amnistía en abril de 1977. Juan pasou máis de oito anos en prisión, sendo considerado o máis antigo dos presos políticos galegos.

Notas
-----

1. 1 2  "Recurren contra la denegación de amnistía". *El País* (en castelán). 5 de xaneiro de 1977.
2. ↑  "Consejo de guerra contra cuatro acusados de terrorismo". *La Vanguardia* (en castelán). 22 de xaneiro de 1969.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 23-1-1969, p. 8.
4. ↑  "Amnistía y revisión del procedimiento judicial". *Diario 16* (en castelán). 17 de decembro de 1976.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-1-1977, p. 42.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-4-1977, p. 34.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Leonardo Mármol.

**Leonardo Mármol Fernández**, nado en Celanova e finado en Oviedo en xullo de 1886, foi funcionario de facenda e poeta galego.

Traxectoria
-----------

Dedicatoria de Curros a Leonardo.
Emparentado cos Moreiras, unha das familias máis cultas da Celanova finisecular, Leonardo estudou as primeiras letras, canda Manuel Curros Enríquez, na escola primaria de Manuel Rebollo.

Curros dedicoulle o seu libro *Paniagua y Compañía, Agencia de Sangre*, publicado na Coruña en 1877 e menciónao, cando Mármol xa finara, no Canto IV de *O divino sainete* (1888).

Arranxou *La Aurora de Galicia. Almanaque literario para 1879*, editado na Coruña por Vicente Abad Torregrosa, con colaboracións de textos de Emilio Álvarez Giménez, Francisco Añón, Indalecio Armesto, Emilia Calé, Ricardo Caruncho, Luciano Cid Hermida, Curros Enríquez, Castor Elices, Ezequiel Fernández Miranda, Darío García Taboada, Salvador Golpe, José Millán Astray, José María Montes, Segundo Moreno Barcia, Jesús Muruais, Xoán Neira Cancela, Emilia Pardo Bazán, Juan Manuel Paz Novoa, Aureliano Pereira, Ramón Pérez Costales, Narcisa Pérez Reoyo, José María Posada, Luís Taboada, Teodosio Vesteiro Torres, Alfredo Vicenti e Benito Vicetto, ilustracións de Federico Guisasola y Lasala e Román Navarro e partituras de Pascual Veiga, entre outros.

Dirixiu *El Danzante* e colaborou en *El Anunciador*, *La Tertulia* e *Galicia Literaria*.

Couceiro (1952) dixo "*quedan de él algunos versos que no sobrepasan la línea de lo mediocre*".

Notas
-----

1. ↑  *Paniagua y Compañía, Agencia de Sangre* na Biblioteca Digital Hispánica.
2. ↑  *La Aurora de Galicia, almanaque literario para 1879* en Galiciana. Biblioteca de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* AAVV (2004). *Actas do I Congreso internacional "Curros Enríquez e o seu tempo"* **I**. Consello da Cultura Galega. p. 287. ISBN 84-95415-88-7.
* AAVV (2004). *Actas do I Congreso internacional "Curros Enríquez e o seu tempo"* **II**. Consello da Cultura Galega. pp. 155, 157, 158, 162, 207 e 593. ISBN 84-95415-79-8.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1952). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **II**. Bibliófilos Gallegos. p. 377.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 230 e 461. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Leonardo Mármol Fernández Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Manuel Curros Enríquez

### Ligazóns externas

* Limia de Gardón, Xabier (13/3/2008). "Sempre en Celanova". *La Región*. ISSN 1134-7953.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q87657367
* Galiciana: 11119

 |
***Fuxan os ventos*** é un álbum recompilatorio do grupo de folk galego Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1982, baixo o selo Smash. Editouse unicamente en casete.

Os temas "Alalá da pena" (3), "O afiadore" (5) e "Miña nai" (9) e "Irmaus" (10) pertencen ao primeiro álbum, *Fuxan os ventos* (1976). Os temas "Romance de Rufina" (2) e "O carro" (6) pertencen ao segundo álbum, *O tequeletequele* (1977). Os temas "A Carolina" (1), "Muiñada" (4), "Sementeira" (7) e "Foliada das olas" (8) pertencen ao terceiro álbum, *Sementeira* (1978). O tema "Catro mancebos" (11) pertence ao cuarto álbum, *Galicia canta ó neno* (1978).

Lista de cancións
-----------------

Cara A

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "A Carolina"   | 2:22 |
| 2. | "Romance de Rufina"   | 4:41 |
| 3. | "Alalá da pena"   | 1:26 |
| 4. | "Muiñada"   | 2:02 |
| 5. | "O afiadore"   | 2:31 |
| 6. | "O carro"   | 2:25 |

Cara B

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 7. | "Sementeira"   | 2:48 |
| 8. | "Foliada das olas"   | 2:57 |
| 9. | "Miña nai"   | 3:00 |
| 10. | "Irmaus"   | 4:28 |
| 11. | "Catro mancebos"   | 1:40 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do grupo
* *Fuxan os ventos* en Discogs *(en inglés)*
A **Fed Cup**, chamada ata 1995 *Federation Cup* (Copa Federación), é unha das competicións máis importantes do tenis feminino. Dispútase entre equipos nacionais, sendo unha competición similar á Copa Davis do tenis masculino. Comezou a disputarse en 1963 e anualmente participan 99 países, en varios grupos e roldas. Cada rolda entre dous equipos xógase a catro partidos individuais e un de dobres (noutras épocas eran unicamente dous individuais e un dobre).

A xogadora española Arantxa Sánchez Vicario mantén actualmente o récord de vitorias tanto en individuais como en parellas na Fed Cup cun total de 72 vitorias, ademais do récord de máis partidos (100) e máis anos xogados (16).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 29 de maio de 2016 en Wayback Machine. *(en castelán)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre deporte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206984
* WorldCat
* VIAF: 135358611
* EBID: ID
* NKC: ko2009541338

 |
A lei de Hooke: a forza é proporcional á extensión.
A **lei de Hooke** é a lei da física relacionando a elasticidade de corpos, que serve para calcular a deformación causada pola forza exercida sobre un corpo, tal que a forza é igual ao desprazamento da masa a partir do seu punto de equilibrio veces a característica constante do resorte ou do corpo que sufrirá deformación.

{\displaystyle \mathbf {F} =-k\mathbf {x} \ }
No S.I. F en newtons, k en newton/metro e x en metros.

Nótase que a forza producida polo resorte é directamente proporcional ao seu desprazamento do estado inicial (equilibrio). O equilibrio no resorte ocorre cando está no seu estado natural, ou sexa, sen estar comprimido ou estirado. Tras comprimilo ou estiralo, o resorte sempre fai unha forza contraria ao movemento, calculada pola expresión enriba.

En materiais elásticos:

{\displaystyle \sigma =E\varepsilon }
ou

{\displaystyle \Delta L={\frac {F}{EA}}L={\frac {\sigma }{E}}L.}

| * v
* c
* e
Mecánica de medios continuos |
| --- |
| Leis básicas | 
* Conservación da masa
* Conservación da enerxía
* Ecuacións de Navier-Stokes

 |  |
| Mecánica de fluídos | 
* Fluído
* Tensión superficial
* Cantidade de movemento

 |
| Mecánica de sólidos deformábeis | 
* Elasticidade
* Plasticidade
* Lei de Hooke

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170282
* EBID: ID
* GEC: 0032914
* MAG: 183741602
* PSH: 3067

 |
A **Federación Francesa de Fútbol** (**FFF**) (en francés: *Fédération Française de Football*) é o máximo corpo reitor do fútbol en Francia. Dirixe á selección de Francia ademais, da dirección e organización da Liga de Fútbol Profesional (Ligue de Football Professionnel) e os Campionatos de Francia (Championnats de France). A Federación foi fundada en 1919 sendo ademais membro fundador tanto da FIFA como da UEFA.

Competicións organizadas pola FFF
---------------------------------

Desde 1944 a FFF delega a Ligue de Football Professionnel *a organización dos campionatos de fútbol profesional (Ligue 1, Ligue 2 e Copa da liga). Líguea de Football Professionnel*, tamén coñecida polas súas siglas LFP, é un organismo baixo a autoridade da FFF.

Pola súa banda, a FFF xestiona directamente o resto de categorías non profesionais da Liga francesa de fútbol: National, CFA 1 e CFA 2. Por baixo destas, as categorías rexionais (*Ligues régionales* e *Districts départementaux de football*) están gestionades por entes territoriais que dependen directamente da FFF.

A FFF tamén organiza a Copa de Francia (*Coupe de France*), os campionatos entre clubs femininos (D1, D2 e D3) e os campionatos xuvenís, principalmente. En setembro de 2008 a FFF propuxo crear unha competición anual entre o catro mellores seleccións de Europa: Alemaña, España, Francia e Italia, co nome de Catro Nacións de Fútbol.

Presidentes
-----------

| Presidente | Anos |
| --- | --- |
| Jules Rimet | 1919-1942 |
| Henri Jevain | 1942-1944 |
| Jules Rimet (2ª etapa) | 1942-1949 |
| Emmanuel Gambardella | 1949-1953 |
| Pierre Pochonnet | 1953-1963 |
| Antoine Chiarisoli | 1963-1968 |
| Jacques Georges | 1968-1972 |
| Fernand Sastre | 1972-1984 |
| Jean Fournet-Fayard | 1985-1993 |
| Jacques Georges (interino) | 1993-1994 |
| Claude Simonet | 1994-2005 |
| Jean-Pierre Escalettes | 2005-2010 |
| Fernand Duchaussoy | 2010-2011 |
| Noël Le Graët | 2010-2011 |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ligue 1.
* Selección de fútbol de Francia.
* Mundial de Fútbol Francia 1998.

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial de la Federación Francesa de Fútbol *(en francés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244750
* WorldCat
* VIAF: 122593751
* BNF: 11869383f
* GND: 213005-1
* ISNI: 0000 0001 2149 9574
* OpenCorporates: 303742480
* SUDOC: 026447800

 |
**Juan Tamariz Martel**, nado en Madrid o 18 de outubro de 1942, é un ilusionista e humorista español. De gran creatividade e sentido do humor, posúe versatilidade, flexibilidade e imaxinación á hora de facer os seus famosos xogos.

Traxectoria
-----------

Foi discípulo e amigo de Arturo de Ascanio. Caracterízase por ser un personaxe bohemio e cómico con raíces andaluzas. A principio dos 70, funda xunto con outros compañeiros a *Escuela Mágica de Madrid*. Ten gran recoñecemento no mundo máxico nacional e internacional. Iniciou estudos de Ciencias Físicas e cine na universidade.

Ao longo da súa carreira gañou numerosos premios (o primeiro deles foi o segundo premio no Congreso Máxico Nacional de Zaragoza en 1962). Gañou o Gran Premio no Congreso Nacional de Maxia de San Sebastián en 1972. Tamén se fixo co primeiro premio mundial de cartomaxia.

Actuou en moitos programas de televisión en España, podendo destacar entre outras as súas distintas aparicións no famoso "Un, dos, tres". Tamén foi entrevistado por recoñecidos presentadores, como Buenafuente (Antena 3), Jesús Quintero (El loco de la colina, TVE1). Apareceu en Carta Blanca (TVE2) co seu propio programa.

Ten escrito varios libros, entre os que sobresaen: *La vía Magica*, *Los 5 puntos Mágicos*, *Sonata* e *Por Arte de Verbimagia*; ademais de numerosos artigos e revistas de maxia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Breve biografía de Juan Tamariz *(en castelán)*
* Web en honor a Juan Tamariz *(en castelán)*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q733621
* WorldCat
* VIAF: 64164007
* BNE: XX934621
* BNF: 13523246f
* GND: 1141737434
* IMDb: nm0848479
* ISNI: 0000 0000 5956 0257
* LCCN: n83014584
* NDL: 001119957
* SUDOC: 050291165

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fobos.

**Fobos** ou **Marte I** é un satélite de Marte descuberto o 18 de agosto de 1877 polo norteamericano Asaph Hall desde o observatorio de Washington. Fobos é o satélite máis grande de Marte, aínda que só ten uns 27 km de diámetro e está, por tanto, entre os máis pequenos do sistema solar. Ten un período de 7 horas e 39 minutos e pasa polo ceo do planeta vermello 3 veces ao día. A súa superficie componse de rocha rica en carbono e po, e está moi marcada por cráteres, o meirande deles denominado *Stickney* que foi o resultado da colisión con outro obxecto que estivo a piques de esnaquizar esta lúa.

Fobos sempre presenta a mesma cara a Marte debido ás forzas de marea que o planeta exerce sobre o seu satélite. Esta mesma forza provoca que Fobos se achegue cada vez máis a Marte. Esta proximidade (6.000 km da superficie de Marte, sendo así o satélite máis próximo ao seu corpo primario) indica que Fobos está sentenciado: nuns 40 millóns de anos caerá sobre Marte provocándolle un novo cráter na súa superficie ou, pola contra, poderíase destruír sen ter que precipitarse sobre o planeta creando un anel de pequenos corpos en órbita.

Ao igual que Deimos, pénsase que Fobos é un asteroide que na súa órbita quedou atrapado pola forza gravitacional de Marte.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lúas de Marte
* Deimos

### Ligazóns externas

* Estudo de Fobos e Deimos por afeccionados
* Captura de Fobos e Deimos por afeccionados
* Fotografía de Fobos e Deimos, tomada por afeccionados con cámara CCD

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7547
* WorldCat
* VIAF: 237373955
* BRE: 4716278
* EBID: ID
* GiantBomb: 3035-370
* GND: 4284687-0
* LCCN: sh85101019

 |
| Leptinotarsa juncta |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Coleoptera |
| Suborde: | Polyphaga |
| Infraorde: | CucujiformiaClado: Phytophaga |
| Superfamilia: | Chrysomeloidea |
| Familia: | Chrysomelidae |
| Subfamilia: | Chrysomelinae |
| Tribo: | Chrysomelini |
| Xénero: | *Leptinotarsa* |
| Especie: | ***Leptinotarsa juncta*** |

 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***False potato beetle*** |

***Leptinotarsa juncta*** é un escaravello crisomélido que vive principalmente na zona media-atlántica e sur dos Estados Unidos, estendéndose ata Maine.

Os adultos emerxen do solo a finais da primavera ou principios do verán e empezan a aparearse e poden enxendrar dunha a tres xeracións nun só verán.

Aliméntase de plantas silvestres solanáceas, como *Solanum carolinense* e tamén doutras plantas como as *Physalis* spp. e *Solanum dulcamara*, pero non pode crecer nin reproducirse se se alimenta de *Solanum tuberosum* (pataca).

*L. juncta* pode confundirse doadamente na súa área de distribución co seu conxénere *Leptinotarsa decemlineata*, o escaravello da pataca, e por iso en Norteamérica lle chaman falso escaravello da pataca. Porén, aínda que o adulto de *L. juncta* ten bandas alternantes negras e brancas no dorso, igual que o escaravello da pataca, unha das bandas brancas do centro de cada élitro está ausente e é substituída por unha banda marrón clara. Os ovos son lixeiramente máis longos e pon menores cantidades e cos ovos agrupados. A larva de dorso xiboso é similar, pero con só unha ou dúas ringleiras de manchas escuras en cada lado. As dúas especies parece que son incapaces de hibridar. Só o escaravello da pataca é unha praga agrícola importante.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* potato beetles, *Leptinotarsa* spp. no sitio web Faetured Creatures de UF / IFAS

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BugGuide: 582
* EOL: 1171956
* EPPO: LPTNJU
* GBIF: 4990487
* iNaturalist: 84188
* ITIS: 720113
* NCBI: 216192

 |
**Juan Francisco Velasco Alvarado**, nado na Rexión de Piura o 16 de xuño de 1910, e morto en Lima o 24 de decembro de 1977, foi un militar e político peruano.

Sendo xefe do Comando Conxunto das Forzas Armadas do Perú, dirixiu o golpe de estado do 3 de outubro de 1968 que depuxo o presidente Fernando Belaúnde Terry, electo democraticamente. Ocupou a presidencia de facto do Perú entre 1968 e 1975 no autodenominado Goberno Revolucionario das Forzas Armadas. O seu mandato coñécese tamén como a primeira fase do Goberno Militar (1968-1980), que durou até o seu derrocamento como presidente.

Traxectoria
-----------

### Infancia e xuventude

Naceu en Castela, un anexo da cidade de Piura, o 16 de xuño de 1910 no seo dunha familia traballadora. Fillo de Juan Francisco Velasco Galo e de Clara Luz Alvarado, cursou estudos escolares primarios no Centro Escolar N° 21 e secundarios no Colexio San Miguel, ambos na súa cidade natal.

### Carreira militar

En 1929, emigrou a Lima, onde se incorporou ao exército como recruta. Logo, asistiu á Escola Militar de Chorrillos, de onde saíu como subtenente de infantaría. Pasou a estudar á Escola Superior de Guerra (1944), onde máis tarde foi profesor de Infantaría, Táctica e Estado Maior (1946). Co grao de tenente coronel dirixiu a Escola Militar (1952), para despois ocupar un cargo similar á fronte da Escola de Infantaría, até chegar a xefe de Estado Maior da IV División do Centro de Instrución Militar do Perú (1955-1958).

Ascendido a Xeneral de Brigada do Exército do Perú no goberno de Manuel Prado Ugarteche en 1959, foi Agregado Militar na Embaixada do Perú en París, Francia (1962) e, para 1965, era xa Xeneral de División EP. En xaneiro de 1968, asumiu o Comando Xeral do Exército e a presidencia do Comando Conxunto das Forzas Armadas do Perú, cargo que foi creado polo goberno de Manuel Prado Ugarteche.

| Presidente do Perú |
| --- |
| *Segue a:* Fernando Belaúnde Terry | **Juan Velasco Alvarado**(1968-1975) | *Precede a:* Francisco Morales Bermúdez |
| militar |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q311431
* WorldCat
* VIAF: 54188204
* BNF: 12164363j
* BRE: 1904397
* Dodis: P45082
* EBID: ID
* FAST: 130917
* GEC: 0069844
* GND: 1056635029
* ISNI: 0000 0001 1063 1066
* LCCN: n84077917
* Munzinger: 00000012152
* NKC: vse2009527298
* NTA: 164094229
* OL: OL1878700A
* PTBNP: 52515
* SUDOC: 03017287X

 |
**José Juan Suárez Acevedo**, nado en Ribadeo en 1918 e finado na mesma localidade o 26 de setembro de 2011, foi un historiador de Ribadeo.

Traxectoria
-----------

Intelectual e profesor de Historia formado na Institución Libre de Enseñanza (ILE) foi Catedrático de Instituto. A súa tesiña levou por título: "A Comarca Ribadense escenario da vida e da obra do Marqués de Sargadelos". A partir de 1948 imparte aulas na Academia Santo Tomás de Aquino de Ribadeo, até o ano 1955, no que pasou a dar clase de xeografía e historia no Instituto Carlos María Rodríguez de Valcárcel (actual IES Dionisio Gamallo Fierros). Na súa ampla actividade como intelectual e historiador, ten publicado en diarios e revistas especializados.

A súa vida deu pé á entrevista polo Proxecto Nomes e Voces no ano 2006, nunha conversa acerca das súas lembranzas e vivencias no marco da Segunda República e posterior Golpe de Estado en Ribadeo a partir de 1936.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Falece o intelectual ribadense José Juan Suárez Acevedo" Arquivado 19 de agosto de 2016 en Wayback Machine. no blog de *Nomes e Voces*.
* "In memoriam dun educador", artigo de Roberto Rodríguez en *La Voz de Galicia*.
* "Lembrando a Juan Suárez Acevedo", artigo de Eduardo Gutiérrez en *El Progreso*.
* Artigo de D.Juan sobre o nacemento do Instituto de Ribadeo.Arquivado 02 de setembro de 2019 en Wayback Machine.
**Juan Vázquez Gayoso**, nado en Rábade o 5 de xuño de 1902, foi un avogado, xuíz e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Jesús Vázquez Vázquez e irmán de Jesús Vázquez Gayoso. Doutor en Dereito pola Universidade Central de Madrid. Na República foi profesor axudante de Dereito na Universidade Complutense de Madrid e foi nomeado vicepresidente da Agrupación primeira de Xurados Mixtos de Madrid en maio de 1936. Colaborou en *El Presidencialista* de Madrid, *Horizontes* de Lugo e *Las Riberas del Eo* de Ribadeo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xuíz de primeira instancia e instrución de Orihuela, Oficial Letrado do Tribunal Popular de Responsabilidades Civís durante un tempo, abandonando este posto para reintegrase como xuíz de Orihuela en maio de 1938. Foi nomeado capitán asimilado do Corpo de Seguridade (Grupo uniformado) en setembro de 1938, e foi profesor da Academia Militar de Oficiais do Corpo de Seguridade. Publicou o folleto *Moral militar antifascista* para a Academia de Oficiais do Corpo de Seguridade.

Exiliouse en Panamá, e foi profesor de dereito na Universidade de Panamá. Nos anos cincuenta rexentou a Librería Minerva en Caracas.

Vida persoal
------------

Casou con María Dolores Díaz Vázquez, e foi pai de Juan Miguel, Ana María e Rafael Vázquez Díaz.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Madrid*, 15-5-1936, p. 1516.
2. ↑  *Gaceta de la República*, 13-5-1938, p. 1305.
3. ↑  *Gaceta de la República*, 10-9-1938, p. 1177.
4. ↑  Solicitudes de refugiados españoles en Francia que desean emigrar a Mexico
5. ↑  Amor y Vázquez, el hispanista exiliado en USA que llevaba en su cartera una foto de Ribadeo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Juan Vázquez Gayoso na páxina web *Nomes e Voces*.
Unha **fórmula maxistral** é un medicamento destinado a un paciente específico, preparado polo farmacéutico, ou baixo a súa dirección, para cumprimentar expresamente unha prescrición médica detallada das substancias medicinais que inclúe, segundo as normas técnicas e científicas da arte farmacéutica, dispensado na súa farmacia ou servizo farmacéutico e coa debida información ao usuario.

Actualmente asistimos a unha importante volta á terapéutica personalizada, onde a formulación maxistral é o máximo expoñente da atención farmacéutica e, con frecuencia o único tratamento ao que poden acceder pacientes con problemas de saúde cualificados como raros, ou cuxo tratamento foi abandonado pola industria farmacéutica (laboratorios farmacéuticos) por falta de rendibilidade. A preparación do medicamento polo farmacéutico evita a marxinación terapéutica do diferente, do que non é rendíbel.

A formulación maxistral é unha actividade altamente técnica, cunha enorme importancia no campo da farmacoterapia, e dunha transcendencia incuestionábel no campo da clínica. Sobre todo, en referencia á resolución de problemas individuais. É a solución que o médico e o farmacéutico dan para resolver unha necesidade posolóxica ou galénica individual. Non existe nada máis actual e tradicional ao mesmo tempo. Este nivel de desenvolvemento da formulación non xerou ningún conflito, salvo a capacidade técnica para desenvolver produtos coa calidade exixida, e ofreceu importantes solucións no campo da pediatría, a dermatoloxía, a oftalmoloxía e a xeriatría.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dispensación (farmacia).
* Historia da farmacia.
* Historia da medicina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1303150
* EBID: ID
* JSTOR: drug-compounding
* MAG: 207673951

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D004339
* MeSH: E05.916.270

 |
**Eulalia Vicenti Díez de Tejada**, nada en Madrid en 1884 e finada en Porto en 1979 foi unha xornalista e política galega.

Traxectoria
-----------

Nacida **Eulalia Taboada Díez de Tejada**, foi recoñecida como filla por Alfredo Vicenti á morte en 1906 de Luís Taboada, o seu pai biolóxico.

Durante a República militou en Acción Republicana, agrupación política progresista fundada en 1925 por Manuel Azaña. Foi secretaria do Comité de Relacións Exteriores da Liga Internacional de Mujeres Ibéricas e Hispanoamericanas (1932). Feminista, colaborou na prensa republicana defendendo os dereitos da muller, e escribiu ao xornal *Luz* solicitando a emisión dun selo postal coa imaxe de Concepción Arenal. Publicou artigos na revista *Cultura integral y femenina*, creada polas líderes do movemento feminista intelectual republicano, e que pretendía lograr a emancipación da muller a través da cultura e o coñecemento.

En xuño de 1936, tras a vitoria da Fronte Popular, Eulalia Vicenti formou parte xunto con Luisa Carnés, María Teresa León, Elena Fortún, Matilde Ras e outras intelectuais da época dunha homenaxe a Clara Campoamor pola consecución do voto feminino o 1 de outubro de 1931 e a defensa dos dereitos das mlljeres.

Notas
-----

1. ↑  Durán, José Antonio. Vicenti-Bradomín (Los secretos de alcoba del caballero seductor)
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  "84º aniversario del voto femenino. Campoamor y la sororidad". *eldiario.es* (en castelán). Consultado o 19 de outubro de 2018.
6. ↑  "Hemeroteca Digital. Biblioteca Nacional de España". *hemerotecadigital.bne.es*. Consultado o 19 de outubro de 2018.
**Karine Kazinian** (née Kroyan) (armenio: *Կարինե Լորիսի Ղազինյան (Կրոյան)*), nada o 8 de xaneiro de 1955 e finada o 6 de decembro de 2012, foi embaixadora de Armenia no Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte. 

Asistiu e graduouse na Universidade Estatal de Iereván en 1977. Anteriormente, traballou nas embaixadas soviéticas en Portugal, África, e Romanía. De 1992 a 1994 traballou como profesora de inglés e portugués na Universidade de Iereván. Logo mudouse a Bucarest en Romanía co seu esposo, George Kazinian, onde fora designado como o primeiro embaixador de Armenia. En 1997, despois da morte do seu esposo, converteuse en encargada de negocios da embaixada de Armenia e logo, en 1999, en embaixadora do seu país en Romanía. En 2001 traballou como embaixadora de Armenia en Alemaña. 

Karine foi nomeada Viceministra de Asuntos Exteriores de Armenia en 2009, e o 8 de setembro de 2011 converteuse en embaixadora no Reino Unido.

Ademais do armenio, falaba inglés, ruso, alemán, romanés e portugués.

Karine gañou a Medalla Armenia de Mkhitar Gosh e a Orde da Gran Cruz Romanesa ao Mérito. Morreu en 2012 por complicacións dunha operación cirúrxica, deixando atrás unha filla e un fillo. Foi enterrada en Armenia.

Notas
-----

1. ↑  "Ambassador of the Republic of Armenia to the UK Karine Kazinian passed away". Armenpress. Consultado o 6 de decembro de 2012.
2. ↑  "Armenian ambassador to UK Karine Kazinian dies aged 57". Panorama Society. Consultado o 6 de decembro de 2012.
A **fórmula de Strickler** é unha expresión do denominado coeficiente de Chézy **{\displaystyle C}** utilizado na fórmula de Chézy para o cálculo da velocidade da auga en canais abertos:

A expresión máis común da fórmula de Strickler é:

{\displaystyle C=KR(h)^{1/6}\,}
onde:

* {\displaystyle C} = coeficiente de Manning, que se aplica na fórmula de Chézy: {\displaystyle V(h)=C{\sqrt {R(h)\*J}}}
* {\displaystyle R(h)} = radio hidráulico (relación entre a sección transversal e o perímetro mollado), función do tirante hidráulico **h**
* K é un parámetro que depende da rugosidade da parede
* {\displaystyle V(h)} = velocidade media da auga.
* {\displaystyle J} = pendente da liña de enerxía.

Integrando ambas expresións, xorde a fórmula habitual de traballo:

{\displaystyle V=K\*R^{2/3}{\sqrt {J}}}, ou ben:
{\displaystyle Q=S\*K\*R^{2/3}{\sqrt {J}}},
onde Q é o caudal e S a sección.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fórmula de Bazin
* Fórmula de Kutter
* Fórmula de Manning
| *Eulagos* |
| --- |
| *Lepus (Eulagus) europaeus* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Lagomorpha |
| Familia: | Leporidae |
| Xénero: | *Lepus* |
| Subxénero: | ***Eulagos***Gray, 1867 |

 |
| Especies |
| *Véxase o texto* |

***Eulagos*** é un subxénero de mamíferos lagomorfos da familia dos *lepóridos* pertencente ao xénero *Lepus*, que comprende seis especies de lebres.

Características
---------------

O subxénero comprende seis especies de lebres, (aínda que algúns autores lles atribúen dez),[] que se caracterizan por ser de bo tamaño (xeralmente de ao redor de medio metro ou máis, até os 70 cm de lonxitud da lebre europea, o lagomorfo máis grande vivo actualmente), de aparencia delgada, patas longas e delgadas, cos pés posteriores alongados, cabeza grande e alongada e orellas longas con tendencia a ensanchárense na parte distal.

Taxonomía
---------

### Descrición

O subxénero foi definido en 1867 polo naturalista británico John Edward Gray.

### Etimoloxía

O nome científico *Eulagos* está formado polos elementos do latín científico *eu-* e *-lagos*. O primeiro deriva do correspondente, e moi utilizado, do grego antigo εύ- ou εὕ-, tirado do adverbio εὗ ou ἐΰ, 'ben', 'xusto', 'exacto'; e o segundo, do nome do grego antigo λαγώς *lagṓs*, 'lebre'. Literalmente: 'as lebres auténticas', ou 'as lebres verdadeiras'.

### Especies

Na actualidade recoñécense neste subxénero as seis especies seguintes:

**Subxénero *Eulagos***

* *Lepus castroviejoi* Palacios, 1977
* *Lepus comus* Allen, 1927
* *Lepus coreanus* Thomas, 1892
* *Lepus europaeus* Pallas, 1778
* *Lepus mandshuricus* Radde, 1861
* *Lepus starcki* Petter, 1963

Notas
-----

1. 1 2 3  *Eulagos* Gray, 1867 en MSW.
2. 1 2 3  *Lepus (Eulagos)* Gray, 1867 no ITIS.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Eulagos*** |

### Bibliografía

* Walker, E. (1975): *Mammals of the World*. 2 Vols. Sixth edition. Baltimore, Maryland, USA e Londres Reino Unido: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M. editors (2005): *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference*, 3rd ed. Baltimore, Maryland, USA: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos

* Lagomorfos
* Lepóridos

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ITIS: 727738
* MSW: 13500104

 |
**Eulàlia Reguant i Cura**, nada en Barcelona en 1979, é unha matemática e activista catalá, actual membro do Parlamento de Cataluña coa CUP pola circunscrición de Barcelona.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Barcelona, traballou en Setem, na Asociación Xustiza e Paz e en Lafede.cat (Federación de Organizacións para a Xustiza Global). É unha experta en finanzas éticas e membro da Asociación FIARE Catalunya e o Ateneu Layret, no distrito de Sant Antoni.

Nas eleccións municipais de 2015, ocupou o posto número 4 da Candidatura de Unidade Popular - Capgirem Barcelona e estivo a piques de ser elixida conselleira xa que a súa lista tivo tres representantes no Consello da cidade.

Nas eleccións ó Parlamento de Cataluña 2015, foi candidata da Candidatura de Unidade Popular - Crida Constituent, despois de ser elixida en primarias e converteuse en membro do Parlamento.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha de Eulàlia Reguant en el Parlament". Parlament de Catalunya. Consultado o 5 de outubro de 2016.
2. ↑  La Vanguardia (4 de outubro de 2015). "Los diez diputados electos" (en español).  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eulàlia Reguant i Cura Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21085452
* WorldCat
* VIAF: 2145424144386791500
* CANTIC: a10844715
* IMDb: nm7644156

 |
**Juan Vázquez Loureda**, **"Anido"**, nado en Mugardos en 1922 e finado en Mugardos o 15 de decembro de 2014, foi un enlace da guerrilla antifranquista galega.

Traxectoria
-----------

Nos anos corenta foi enlace da guerrilla antifranquista, proporcionáballes comida e apoio loxístico aos guerrilleiros. Foi detido en 1950 por aloxar a Francisco Martínez Leira e outro guerrilleiro na súa casa, onde construíron un refuxio na corte. Xulgado en consello de guerra en Ferrol o 18 de marzo de 1952 con outros 42 enlaces da guerrilla, foi condenado a quince anos. Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato ao Concello de Mugardos polo Partido Comunista de España.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Filgueiras Vázquez e foi pai de Juan e Dolores Vázquez Filgueiras.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, Ferrol, 16-12-2014, p. 50.
2. ↑  Faleceu Juan Vázquez Loureda "Anido"
3. ↑  "Cuarenta y tres paisanos acusados de ayuda a los bandoleros", *La Voz de Galicia*, 19-3-1952, p. 5.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 2-7-1981, p. 36.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Francisco Martínez Leira, «Pancho» (Parte do lido e dito por Juan Vázquez Loureda, «Anido» na homenagem)
Edición de 2012.
Varios queixos expostos.
A **festa do queixo de Arzúa** é unha festa gastronómica celebrada no concello coruñés de Arzúa, desde 1975. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia.

A festa celébrase sempre a primeira fin de semana de marzo. Esta festividade combina feira, festa e festival, tendo o queixo de Arzúa-Ulloa como o seu principal atractivo. As principais actuacións lévanse a cabo no recinto feiral Terra do Queixo.

Festival
--------

O festival caracterízase por contar o sábado con grupos de estilo rock, electro-rock, pop-rock, fusión, funk, mestizaxe ou hip hop. O domingo é quenda para os artistas galegos.

Algunhas das bandas que pasaron por Arzúa son Chema Rey, Delinqüentes con Tomasito, Dover, Fangoria, La Excepción, La Mala Rodríguez, Los Enemigos, Los Secretos, Marlango, Muchachito Bombo Infierno, Ojos de Brujo, Orishas, Rinôçérôse, Second, Ska-P, The Sunday Drivers, Tote King, Triángulo de Amor Bizarro, Vetusta Morla ou Violadores del Verso. Dos grupos galegos cabe destacar: Anxo Lorenzo, Carlos Núñez, Dios ke te crew, Heredeiros da Crus, Lamatumbá, Leilía, Malvela, Milladoiro, Mutenrohi, Pepe Vaamonde Grupo, Riobó, Sés, Susana Seivane, Treixadura, Uxía Senlle ou Xochilmica.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Feira de Santos de Monterroso
* Queinaga

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
* Páxina oficial do concello

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Floriano Vieira Peixoto**, nado no barrio de Vila de Ipioca (hoxe barrio Floriano Peixoto) en Alagoas o 30 de abril de 1839 e finado en Barra Mansa o 29 de xuño de 1895, foi un militar (mariscal) e político brasileiro. Foi o primeiro vice-presidente e o segundo presidente do Brasil.

Traxectoria
-----------

De familia pobre, foi criado polo tío, coronel José Vieira de Araújo Peixoto. Co 16 anos foi para a cidade do Río de Xaneiro. Alí ingresou na Escola Militar e recibiu o posto de primeiro-tenente. Formouse en Ciencias Físicas e Matemáticas.

Floriano ocupou postos inferiores na xerarquía militar ata a Guerra de Paraguai, cando acadou o posto de tenente-coronel. Ingresou na política como presidente da provincia de Mato Groso. En 1889 coa proclamación da República converteuse en vice-presidente de Deodoro da Fonseca.

Recibiu a alcuño de *Mariscal de Ferro* pola violenta forma como reprimiu rebelións durante o seu goberno. Entre elas a *Revolta da Armada* na cidade do Río de Xaneiro, e a *Revolución Federalista* no Rio Grande do Sul. Despois de reprimir violentamente esta revolución, a cidade de Desterro, en Santa Catarina, foi renomeada Florianópolis.

Entregou o poder ao civil Prudente de Morais en 15 de novembro de 1894 e faleceu no ano seguinte.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Predecesor:**:Deodoro da Fonseca | Presidente do Brasil entre:1891-1894 | **Sucesor**:Prudente de Morais |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q238688
* WorldCat
* VIAF: 58003802
* BNF: 104478922
* EBID: ID
* FAST: 125218
* GND: 136667694
* ISNI: 0000 0000 6634 9206
* LCCN: n83310726
* NTA: 074792792
* openMLOL: 123552
* SNAC: w6wc1d6q
* SUDOC: 169595900
* Treccani: peixoto
* WikiTree: Vieira\_Araújo\_Peixoto-1

 |
Florín de ouro de Florencia de 1340.
O **florín florentino** (*fiorino d'oro* en italiano) foi unha moeda medieval emitida en Florencia desde 1252, que se converteu na moeda de ouro de referencia en Europa nos séculos XIII e XIV.

Historia
--------

A mediados do século XIII a República de Florencia era unha potencia mercantil e económica no Mediterráneo. Para consolidar o seu poder comercial comezou a cuñar unha moeda de alto valor que puidera substituír as pezas de ouro que foran a referencia internacional até o século XII: o soldo bizantino e o dinar islámico.

O florín de Florencia foi unha moeda de ouro cuxa tipoloxía foi sempre moi homoxénea, mesmo nas imitacións posteriores que dela se fixeron (debido ao seu éxito) en toda Europa, notabelmente na Coroa de Aragón, onde Pedro IV de Aragón, o Cerimonioso, comezou a cuñar o florín aragonés. Esta foi, no anverso, a flor de lis, emblema de Florencia, coa lenda FLORENTIA e, no reverso, o patrón desta república italiana, San Xoán Bautista, en actitude de bendicir, con nimbo, e un báculo apoiado no ombro esquerdo e superado con cruz, coa inscrición S.(anctus) JOHANNES B.(aptista).

O prestixio do florín florentino debeuse en gran medida á constancia do seu peso e á pureza da súa lei. Tratábase dunha moeda moi valorada polo seu peso de 3,5 gramos de ouro de case 24 quilates, a máis alta lei das moedas desta época.

O seu valor era de vinte soldos (*solidus*), porén, a súa calidade insuperábel fixo que tan só vinte anos despois da súa primeira emisión xa valera trinta soldos. Tanta foi a súa estimación que o florín pronto se erixiu como moeda de conta en toda Europa. Até finais do século XIII foi gañando en valor e prestixio, que comezou a decaer coa crise monetaria do século XV e a aparición de imitacións de menor calidade no resto de Europa.

No século XIV era a moeda modelo en Occidente, e comezan as cuñaxes de floríns que manteñen a súa tipoloxía e iconografía en Alemaña, Inglaterra, Francia, os Países Baixos, Portugal, Suecia, Polonia, Rusia e Aragón. Excepto en Francia (onde a imaxe do Bautista foi substituída polo brasón da Casa de Anjou e Xerusalén), todas as imitacións utilizaron a mesma tipoloxía, só substituíndo a lenda de Florencia pola do reino onde se emitían.

Pronto reduciuse a lei destes floríns, sobre todo o aragonés, a 18 quilates, e se produciron diminucións no peso con respecto aos floríns orixinais, o que acabou producindo o desprestixio do florín que, no século XV, foi substituído como moeda de ouro de referencia polo Ducado de Venecia.

Notas
-----

1. ↑  O ouro puro é o de 14 quilates.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rueda Sabater, Mercedes: "El florín: un "dólar" bajomedieval" *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q650702
* BNCF: 27264
* EBID: ID
* GEA: 5722

 |
O **Focke-Wulf A 16** foi un avión de transporte monoplano lixeiro alemán para tres/catro pasaxeiros deseñado por Heinrich Focke e Georg Wulf. Sería o primeiro deseño fabricado pola súa nova compañía Focke-Wulf.

Desenvolvemento
---------------

Co éxito dos seus anteriores deseños Focke e Wulf crearon a compañía Focke-Wulf en 1924. O primeiro para a nova compañía foi o A 16, un avión para tres/catro pasaxeiros ou para transporte lixeiro fabricado totalmente en madeira. O A 16 voou por vez primeira o 23 de xuño de 1924 e fabricáronse polo menos 20 exemplares; 23 segundo Airbus Industrie. Airbus construíu un máis, sen capacidade para voar, que está exposto no aeroporto de Bremen.

O A 16 era un avión cunha á alta *cantilever* que tiña un perfil aerodinámico groso. O piloto sentábase nunha cabina aberta sobre a á mentres que os pasaxeiros ían na fuselaxe pechada debaixo deste. O tren de aterraxe contaba con grandes rodas montadas en cada lado da fuselaxe.

Variantes
---------

A.16a
Variante impulsada por un motor Mercedes D.I de 75 kW.
A.16b
Variante impulsada por un motor Junkers L1a de 63 kW.
A.16c
Variante impulsada por un motor Siemens-Halske Sh 12 de 75 kW.
A.16d
Variante impulsada por un motor Mercedes D.II ou D.IIa de 89 kW.

Notas
-----

1. ↑  Stroud *Aeroplane Monthly* Xaneiro de 1987, pp. 41–42.
2. 1 2 3  Stroud *Aeroplane Monthly* Xaneiro de 1987, p. 42.
Caixa lacada con decoración de madreperla, Dinastía Ming, século XVI.
A **laca** é unha secreción resinosa e translúcida producida polo insecto *Laccifer lacca* (Coccoidea), de onde toma o nome, que habita sobre varias plantas, sobre todo na India e o leste de Asia. Esta secreción áchase pegada ás ramas da planta invadida, e nela está encerrado o insecto durante case toda a súa vida. Unha vez colleitada, moída e cocida con outras resinas e minerais, convértese en goma laca, usada en vernices (transparentes ou con cor), tintas, lacres, adhesivos etc.

Vernices ao alcol
-----------------

Trátase de resinas sintéticas ou naturais que se disolven en alcohol, que se secan por evaporación rápida do disolvente, e a miúdo contan cun proceso de curado que produce un acabado de dureza, cun aspecto que vai desde o brillo ó mate. En ocasións pode requirir un puído.

As resinas usadas comunmente son: gomas lacas, *dammar* e *sandáraca* (resinas brandas), colofonia e resinas formofenólicas. Como solventes utilízanse o alcohol etílico e o metílico. Son de secado rápido, empregándose para protexer madeiras, paneis etc. aplicando unha película incolora e brillante.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11236878
* AAT: 300014916
* GiantBomb: 3055-7070
* GND: 4130880-3
* JSTOR: lacquers
* LCCN: sh85073830
* MAG: 2778522843
* NDL: 00569255

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D007764

 |
**Lina Sandell**, nada co nome de **Karolina Wilhelmina Berg** en Fröderyd o 3 de outubro de 1832 e finada en Estocolmo o 27 de xullo de 1903, foi unha escritora sueca, coñecida como autora de himnos relixiosos.

Traxectoria
-----------

O seu pai era pastor luterano nunha pequena comunidade rural e ela naceu na reitoría da igrexa. En 1858, cando ela tiña vinte e seis anos acompoñou a seu pai nunha viaxe en barco polo lago Vättern ata Gotemburgo pero o seu pai caeu ó mar e afundiu diante dela. Esta traxedia marcou a súa vida e inspirouna para escribir himnos.

Oskar Ahnfelt compuxo a música de todos os seus himnos e deunos a coñecer por toda Escandinavia. Lina casou en 1867 co comerciante e deputado Oscar Berg e pasou a apelidarse legalmente Sandell-Berg, aínda que escribiu os seus himnos coa sinatura L.S. Escribiu tamén textos para uso das escolas dominicais, *Berättelser för söndagsskolan* (1870-1874), *Samlade sånger* (1882–1885), e publicou durante moitos anos o almanaque *Korsblomman* (1865-1902) que incluía poemas, historias e biografías. Desde 1889 foi colaboradora de *Barnens vän*, o voceiro da Misión Evanxélica Sueca. Escribiu máis de 1700 himnos relixiosos e poemas entre eles, *Tryggare kan ingen vara*, *Blott en dag* e *Jag kan icke räkna dem alla*.

Na última versión (1986) do libro oficial de salmos da Igrexa de Suecia, *Den svenska psalmboken*, hai 15 dos seus salmos.

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q457339
* WorldCat
* VIAF: 55236213
* AllMusic: mn0001482408
* BIBSYS: 90216482
* Discogs: 837975
* Europeana: ID
* FAST: 1475374
* GND: 129773344
* ISNI: 0000 0000 5471 6646
* LCCN: n85260178
* MusicBrainz: ID
* SELIBR: 199590
* WomenWriters: ID

 |
A **labradorita** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos, sendo un feldespato dos denominados plaxioclasios. É un aluminosilicato de sodio e calcio.

Ser, é un membro intermedio da serie de solución sólida dos plaxioclasios que teñen por extremos a albita (plaxioclasio de sodio) e a anortita (plaxioclasio de calcio). En certo xeito, pode considerarse como unha variedade da anortita.

O seu nome provén da península do Labrador (Canadá). Outro sinómino, como pode ser **espectrolita**, provén da iridescencia espectral que é típica deste mineral. Sinónimos pouco usados son: *carnatita*, *mauilita*, *radauita* e *silicita*.

Hábito
------

Observándoo na posición adecuada aprécianse os brillos da súa peculiar iridescencia, o que algúns denominan *labradorescencia*. Presenta nestes brillos un rango de cores desde a azul até a violeta, ás veces con verdes, amarelos ou laranxas, segundo a variedade. Algúns raros espécimes presentan todas estas cores á vez.

Normalmente tamén presenta maclas, producindo os cristais maclados un efecto de capas finas apiladas.

Ambiente de formación
---------------------

Aparece na cristalización de rochas ígneas e en rochas metamórficas. É moi común que apareza labradorita nos gabros e noutras rochas ígneas máficas, xa que por norma xeral os plaxioclasios son máis cálcicas canto máis básica sexa a roca que os contén. É o principal compoñente da anortosita.

Polo seu ambiente de formación, os minerais aos que normalmente aparece asociada son biotita, piroxeno e hornblenda.

Localización, extracción e uso
------------------------------

Cabuxón de labradoritaLousa para a construción
Existes importantes depósitos no Labrador (Canadá), así como na península Escandinava.

Á parte do interese coleccionístico, a labradorita tamén ten aplicacións industriais para fabricar cerámicas, materiais refractarios e esmaltes, así como tamén se emprega cortada en lousas grandes na construción de edificacións como revestimento ornamental das paredes.

Algunhas labradoritas poden ser traballadas na xoiería.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos sobre localización de labradorita
* Sitio web con datos de labradorita
* Galería de minerais con información de labradorita

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Labradorita*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q430062
* BRE: 2127704
* EBID: ID
* GEC: 0118682
* MAG: 2780163200

 |