recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Claudio Contreras Valiñas**, nado en 1880 e finado o 18 de novembro de 1936, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Contreras González, que fora alcalde da Lama, e de Generosa Valiñas Áspera. Colaborou en *La Idea* e *La Opinión*, do que foi principal inspirador ata a súa saída das filas do agrarismo. Foi alcalde de Redondela (1914-1915), deputado provincial designado polo Marqués de Riestra e Gobernador civil de Zamora durante a ditadura de Primo de Rivera e Gobernador Civil de Almería dende marzo de 1931.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Perdíz Malvar** |  **Alcalde de Redondela** 1914 - 1915 | Sucesor:**Pedro Otero Milleiro** |

Vida persoal
------------

Casou no Porriño con Teresa Quirós Pereira en 1913. O seu irmán Ricardo foi, tamén, alcalde de Redondela.

Notas
-----

1. ↑  "Anecdotario Redondelan". Arquivado dende o orixinal o 09 de abril de 2016. Consultado o 22 de setembro de 2016.
2. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 27-1-1913, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2001). *A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933*. Redondela: Concello. p. 31. ISBN 84-8302-720-8.
Placa co logotipo na fachada da sede, na Coruña.
Non confundir con Dicionario da Real Academia Galega.
O ***Diccionario da Real Academia Galega*** é un dicionario monolingüe galego en papel elaborado pola Real Academia Galega e publicado por Edicións Xerais de Galicia e Galaxia en 1997 que contén 25 000 entradas. Dicionario de uso, tiña carácter normativo para a lingua galega. Viña substituír o *Diccionario da lingua galega* que se publicara en 1990. Desde 2012 cumpre as súas funcións o *Dicionario da Real Academia Galega*, que só conta con versión dixital.

Elaboración
-----------

A obra estaba coordinada polos académicos Constantino García e Manuel González González, os mesmos que coordinaran o *Diccionario da lingua galega* de 1990 pero xa sen a participación do Instituto da Lingua Galega e cun equipo máis amplo que pretendía abranguer máis vocabulario técnico e científico.

Notas
-----

1. ↑  Pilar Alvariño Alvariño, María Belén Souto García, María Montserrat Muriano Rodríguez e María Vallejo González (2004): "El tratamiento de las voces especializadas en los diccionarios generales del gallego", en Paz Battaner e Janet Ann DeCesaris *De lexicografia: actes del I Symposium Internacional de Lexicografia*, Documenta Universitaria
2. ↑  Review by: Santiago Bragado Trigo e Moisés Barreiro Comedeiro "O novo diccionario da Real Academia Galega" *Grial* 36:137 (1998), pp. 152-155.
**Claudio Díaz Milia**, coñecido como **Manolete**, nado na Coruña en outubro de 1919, foi un policía galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Claudio Díaz González, un dos procesados na causa 240/46, e Ángela Milia Díaz. Infiltrouse na guerrilla incorporándose xunto con José da Silva Bartolomé entre o 16 e o 19 de maio de 1946 a través de Manuel Bello Parga e pasou a formar parte do destacamento Santiago Álvarez da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Delatou a Enrique Ferreirós Candamo, Pedro Rodríguez Gómez, José Blanco Núñez, José Santiago Temprano e Antonio Recouso Boquete, atacados pola Garda Civil en xuño de 1946. Desertou o 28 de xullo de 1946 cando o grupo estaba nunha bodega preto de Ordes, aparecendo coa Garda Civil que se enfrontou aos guerrilleiros. Como consecuencia caeron un gran número de enlaces.

Vida persoal
------------

Casou con María Luz Divina Iglesias Blanco en agosto de 1944.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 22-10-1919, p. 3.
2. ↑  "Ayer se celebró un Consejo de guerra sumarísimo contra veintidós acusados de prestar auxilio a las partidas de bandoleros armados", *La Voz de Galicia*, 1-10-1946, p. 7.
3. ↑  "Un Consejo de Guerra sumarísimo contra veintitrés acusados de integrar una organización comunista en La Coruña", *La Voz de Galicia*, 16-10-1946, p. 3.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 18-8-1944, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Gutiérrez, Alejandro (2013). "La represión contra la lucha armada en Galicia. Los infiltrados en la IV Agrupación del Ejército Guerrillero de Galicia". *Memòria antifranquista del Baix Llobregat* (13): 60–66.
**Demetrio Carceller Segura**, nado en Las Parras de Castellote (Teruel) o 22 de decembro de 1894 e finado en Madrid o 1 de maio de 1968, foi un político español.

Traxectoria
-----------

En 1900 trasládase coa súa familia a Terrassa e estuda en Cataluña a carreira de enxeñería téxtil. En 1918 entra a traballar como químico na pequena empresa petrolífera Sabadell y Henry, con sede en Cornellà, e convértese nun especialista na industria petroleira de España naquela época. Cando a súa compañía pasou a formar parte do monopolio estatal Campsa, en 1927, Carceller converteuse en subdirector da compañía.

Tamén participou da fundación en 1933 da empresa petrolífera Disa (Distribución Industrial SA), con base nas Canarias, posto que o arquipélago non se integraba dentro do monopolio que si rexía na península. Posteriormente foi presidente do Banco Comercial Transatlántico, fundado en 1950 a partir do capital do Banco Alemán Transatlántico.

Politicamente, foi membro da Falange. O golpe de estado de Franco cólleo en zona republicana, pero consegue participar na comisión de Industria e Comercio da Xunta de Defensa de Burgos. O 17 de outubro de 1940 substitúe na carteira do Industria e de Comercio a Luis Alarcón de la Lastra, e seguirá neste posto ata 1945.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis de Alarcón** |  **Ministro de Industria e Comercio** 1940 - 1945 | Sucesor:**Juan Antonio Suances** |

Obra
----

* *La economía del petróleo en España*, Madrid:Prensa Castellana, 1949

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8354582
* WorldCat
* VIAF: 4383160728559910380003
* BNE: XX1229053
* DBE: demetrio-carceller-segura
* GEC: 0281774
* GND: 1222565560
* ISNI: 0000 0005 0382 4440
* LCCN: n2021023086
* SUDOC: 258214821
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 21380

 |
A **elbaíta** é un mineral da clase dos silicatos e que forma parte da serie isomorfa da turmalina cuxa fórmula química é **Na(Li,Al)3Al6(BO3)3Si6O18(OH,F)4** (contén 32-38% de SiO2, 20-40% de Al2O3 e 20% de H2O). É resistente á acción dos ácidos.

Aspecto
-------

A elbaíta cristaliza en forma de cristais prismáticos tabulares ou aciculares. Tamén aparece de forma radiada e masiva.

### Variedades da elbaíta

Segundo a súa cor pódese diferenciar dentro deste mineral diferentes variedades:

* **Acroíta**, de cor branca.
* **Indigolita**, de cor azul.
* **Rubelita**, de cor rosa ou vermella.
* **Verdelita**, de cor verde.

Lugares onde se atopa
---------------------

Pódese atopar en granitos e gneises e, especialmente, nos filóns do tipo pegmatítico. Trátase dun mineral hidrotermal de altas temperaturas, procedente de fluídos profundos que escaparon ó final do proceso de cristalización.

Podemos atopar rubelita en Valdemierque (Salamanca) e indigolita en Laxe (A Coruña).

Usos da elbaíta
---------------

Polas súas propiedades piezoeléctricas a elbaíta utilízase para a fabricación de calibradores de presión.

É moi apreciada no coleccionismo e no mundo da xoiería.

Outros silicatos
----------------

Outros silicatos importantes son:

A olivina, o feldespato, o cuarzo e as micas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Turmalina
* Isomorfismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1920794
* GEC: 0100578
* MAG: 2778321852
* Mindat: 1364

 |
**Cola Cao** é unha marca de chocolate en po da empresa Grupo Nutrexpa. Os seus ingredientes son cacao, azucre, noz de cola e sales minerais.

Historia
--------

O produto foi creado en 1946, e acadou sona en España na década de 1950 grazas á publicidade na radio, onde se anunciaba coa "canción del negrito", publicitando o produto como «almorzo e merenda ideal». En 1962, coa chegada da televisión a España, empezan os seus primeiros comerciais, que adaptan a sintonía radiofónica a uns debuxos animados.

Dez anos despois, en 1972, Cola Cao pasa a ser «alimento olímpico» ó converterse en patrocinador dos Xogos Olímpicos de Múnic 72. En 1989 chega a China (高乐高 Gao-le-Gao); e en 1992 volve a ser «alimento olímpico» nos xogos Barcelona 92.

Cola cao ten presenza internacional tamén en Portugal e Chile, onde está presente nas variedades *Cola Cao Orixinal*, *Cola Cao Energy*, *Cola Cao Baixo en Calorías* e os cereais *Pillows de Cola Cao*.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazónss externas

* Páxina oficial de Cola Cao *(en castelán)*.
Denomínase **Corredor do Henares** ao territorio situado nas comunidades de Madrid e Castela-A Mancha próximo á veiga do río Henares (afluente do Jarama). Esténdese entre Madrid e Guadalaxara entre as que se sitúan as localidades principais do eixo, sendo estas Torrejón de Ardoz, Alcalá de Henares, Azuqueca de Henares e Guadalaxara.

Características
---------------

Trátase dunha zona de importancia empresarial pola súa localización estratéxica: próximo á capital, ao Recinto Feiral (Parque Feiral Juan Carlos I) e ao aeroporto de Madrid. Ademais, dispón de boas comunicacións, sobre todo mediante ferrocarril (atravésana dúas liñas, a de ferrocarril convencional e a de Alta Velocidade, con estacións en Madrid e Guadalaxara) e estrada (ten dúas vías de alta capacidade, a autovía A-2 e a autoestrada R-2).

Na zona realizáronse diversas melloras entre as que destaca a existencia do Porto Seco de Madrid en Coslada e outro en Azuqueca, un parque tecnolóxico en Alcalá etc.

A paisaxe humana e industrial configurou un continuo urbano desde Madrid ata a cidade de Guadalaxara no que sobresaen, por número de habitantes os municipios de Alcalá de Henares (204.120), Torrejón de Ardoz (118.441), Coslada (91.218), Guadalaxara (83.789), San Fernando de Henares (41.384), Azuqueca de Henares (33.735), Mejorada del Campo (22.812) e Meco (12.580).

Municipios
----------

Os municipios que conforman o Henares atópanse distribuídos entre as comunidades autónomas de Madrid e Castela-A Mancha. Por orde alfabética:

* Ajalvir (Madrid)
* **Alcalá de Henares** (Madrid, eixo principal)
* **Alovera** (Guadalaxara, eixo principal)
* Anchuelo (Madrid)
* **Azuqueca de Henares** (Guadalaxara, eixo principal)
* Los Berrocales del Jarama (Madrid)
* **Cabanillas del Campo** (Guadalaxara, eixo principal)
* Camarma de Esteruelas (Madrid)
* Cobeña (Madrid)
* Corpa (Madrid)
* Coslada (Madrid)
* **Chiloeches** (Guadalaxara, eixo principal)
* Daganzo de Arriba (Madrid)
* **Guadalaxara** (Guadalaxara, eixo principal)
* Los Goros (Madrid)
* Loeches (Madrid)
* **Marchamalo** (Guadalaxara, eixo principal)
* **Meco** (Madrid, eixo principal)
* Mejorada del Campo (Madrid)
* Novo Baztán (Madrid)
* Pozo de Guadalajara (Guadalaxara)
* Quer (Guadalaxara)
* **San Fernando de Henares** (Madrid, eixo principal)
* Santorcaz (Madrid)
* Los Santos de la Humosa (Madrid)
* **Torrejón de Ardoz** (Madrid, eixo principal)
* Torres de la Alameda (Madrid)
* Valverde de Alcalá (Madrid)
* Velilla de San Antonio (Madrid)
* Villalbilla (Madrid)
* Villanueva de la Torre (Guadalaxara)
Lyndon B. Johnson asinando a Acta de Dereitos Civís dos Estados Unidos o 2 de xullo de 1964.
Os **dereitos civís e políticos**, ou **dereitos civís**, son os dereitos que protexen as liberdades individuais do seu quebrantamento ilegal (represión) por parte do poder (sexa o dos gobernos ou o de calquera outro axente político público ou privado). Garanten a capacidade do cidadán para participar na vida civil e política do Estado en condicións de igualdade, e sen discriminación por raza, xénero, nacionalidade, cor, idade, afiliación política, etnia, relixión, orientación sexual, identidade de xénero ou discapacidade; e inclúe dereitos individuais como a privacidade e as liberdades de pensamento, expresión, relixiosa, prensa, reunión e circulación.

Os dereitos políticos inclúen a xustiza natural no dereito, como os dereitos do acusado a un xuízo xusto, e dereitos de participación na sociedade civil e na política como a liberdade de asociación, o dereito de reunión, o dereito de petición, a lexítima defensa e o dereito ao voto.

Os dereitos civís e políticos forman a parte orixinal e principal dos dereitos humanos internacionais. Comprende a primeira parte da Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948. A teoría das Tres xeracións de dereitos humanos considera este grupo de dereitos como "dereitos de primeira xeración", e a teoría dos dereitos positivos e negativos considéraos polo xeral como dereitos negativos.

Notas
-----

1. ↑  The Civil Rights act of 1964, ourdocuments.gov Arquivado 22 de marzo de 2019 en Wayback Machine.
2. ↑  Americans with Disabilities Act of 1990, accessboard.gov Arquivado 20 de xullo de 2013 en Wayback Machine.
3. ↑  Summary of LGBT civil rights protections, by state, at Lambda Legal, lambdalegal.org
4. ↑  A useful survey is Paul Sieghart, *The Lawful Rights of Mankind: An Introduction to the International Legal Code of Human Rights*, Oxford University Press, 1985.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191600
* AAT: 300068783
* BNCF: 10273
* BNE: XX526332
* BNF: 11980243b
* EBID: ID
* FAST: 862627
* GEC: 0177030
* GND: 4146877-6
* JSTOR: civil-rights
* LCCN: sh85026371
* NDL: 00566521
* NKC: ph123629
* PSH: 8433
* Treccani: diritti-civili

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D002961
* MeSH: I01.880.604.473.352

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre dereito é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Os chipriotas gregos e turcos comparten moitos costumes, mais manteñen identidades diferentes baseándose na súa relixión, idioma e lazos cos seus respectivos países de orixe. O grego é falado principalmente no sur, mentres que o turco o é no norte. O inglés está tamén bastante estendido. Chipre posúe un sistema de educación primaria e secundaria ben desenvolvido. A maior parte dos chipriotas realizan os seus estudos superiores en universidades de Grecia, Turquía, Reino Unido ou Estados Unidos. Tamén hai grandes comunidades chipriotas de emigrantes en Reino Unido e Australia. Os colexios privados e as universidades públicas foron desenvolvidas tanto pola comunidade turca como pola grega.

Datos demográficos
------------------

**Mapa de distribución étnica (2002)**

Demografía de Chipre. Datos de FAO, ONU, ano 2005. Número de habitantes en miles.
**Poboación:**
758.363 (Xullo 2000 est.)

**Pirámide de poboación:**
  
*0-14 anos:*
23% (homes 91.075; mulleres 86.832)
  
*15-64 anos:*
66% (homes 252.252; mulleres 247.464)
  
*65 e máis anos:*
11% (homes 35.149; mulleres 45.591) (2000 est.)

**Taxa de crecemento poboacional:**
0,6% (2000 est.)

**Taxa de natalidade:**
13,27 nacementos/1.000 habitantes (2000 est.)

**Taxa de mortaldade:**
7,68 mortes/1.000 habitantes (2000 est.)

**Taxa neta de migración:**
0,44 migrantes/1.000 habitantes (2000 est.)

**Distribución por sexo:**
  
*ao nacer:*
1,05 homes/mulleres
  
*menos de 15 anos:*
1,05 homes/mulleres
  
*15-64 anos:*
1,02 homes/mulleres
  
*65 e máis anos:*
0,77 homes/mulleres
  
*total da poboación:*
1 homes/mulleres (2000 est.)

**Taxa de mortaldade infantil:**
8,07 mortes/1.000 nacementos vivos (2000 est.)

**Expectativa de vida ao nacer:**
  
*total da poboación:*
76,71 anos
  
*homes:*
74,43 anos
  
*mulleres:*
79,1 anos (2000 est.)

**Taxade de fertilidade:**
1,95 nenos nados/muller (2000 est.)

**Grupos étnicos:**
Gregos 78% (99,5% dos gregos viven na área chipriota grega; 0,5% dos gregos viven na área chipriota turca), turcos 18% (1,3% dos turcos viven na a zona chipriota grega; 98,7% dos turcos viven na zona chipriota turca), outros 4% (99,2% dos demais grupos étnicos viven na área chipriota grega; 0,8% dos demais grupos étnicos viven na zona turca)

**Relixións:**
Gregos ortodoxos 78%, Musulmáns 18%, Maronitas , Armenios apostólicos , Católicos latinos e outros 4%

**Idiomas:**
grego, turco e inglés.

**Alfabetismo:**
  
*definición:*
persoas de 15 anos e máis que poden ler e escribir
  
*total da poboación:*
94%
  
*homes:*
98%
  
*mulleres:*
91% (1987 est.)
**Burgred** ou **Burhred** ou **Burghred**, finado en 880, foi rei de Mercia entre os anos 852 e 874.

Traxectoria
-----------

Burgred ascendeu ao trono en 852. Ese mesmo ano ou ao seguinte, Aethelwulf de Wessex solicita a súa axuda para someter o norte de Gales. A campaña foi un éxito e a alianza entre os dous reis quedou selada co matrimonio de Burgred con Aethelswith, filla de Aethelwulf. En 858, o rei merciano apelou a Aethelred de Wessex e o seu irmán, Alfredo o Grande, para recibir axuda militar contra os viquingos daneses, quen conquistaran Nottingham. Os exércitos de Wessex e de Mercia non tiveron que empregarse a fondo e aos daneses permitíuselles pasar alí o inverno. En 874, os daneses trasládanse desde Lindsey cara a Repton e expulsan a Burgred do seu reino. Colocaron no seu lugar a un nobre merciano chamado Ceolwulf, esixíndolle xuramentos de lealdade cara a eles. Burgred retirouse a Roma e faleceu alí no ano 880. De acordo coa Crónica Anglosaxoa, foi enterrado "na igrexa de Santa María, no colexio da nación Inglesa" en Roma.

Burgred é mencionado na Crónica Anglosaxoa durante os anos 852, 853, 868 e 874.

Acháronse moedas pertencentes ao reinado de Burgred -todas posuían a inscrición "Burgred"-, en varios lugares. En decembro do ano 2003, atopáronse moedas de prata do reinado de Burgred en Yorkshire, nun lugar que podería tratarse do primeiro enterramento viquingo en chan inglés no que se usou un barco no ritual.

Notas
-----

1. ↑  "Burgred, king of Mercia". *Encyclopedia Britannica* (en inglés). Consultado o 2021-02-09.
2. ↑  *A Crónica Anglosaxoa*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* The Anglo-Saxon Chronicle: MS A v. 3, Janet Bately (ed.), Brewer, Rochester (NY) 1986, ISBN 0-85991-103-9.

### Ligazóns externas

* Alixo de moedas saxoas en Severn Stoke

| * v
* c
* e
Reis de Mercia |
| --- |
| Orixes | 
* Icel
* Cnebbe
* Cynewald
* Creoda
* Pybba
* Cearl

 |
| século VII | 
* Penda
* Eowa
* Peada
* Oswiu de Northumbria
* Wulfhere
* Æthelred

 |
| século VIII | 
* Coenred
* Ceolred
* Ceolwald
* Æthelbald
* Beornred
* Offa
* Ecgfrith
* Coenwulf

 |
| século IX | 
* Ceolwulf I
* Beornwulf
* Ludeca
* Wiglaf
* Ecgberht de Wessex
* Wigmund ?
* Wigstan ?
* Beorhtwulf
* Burgred
* Ceolwulf II
* *Æthelred*
* *Aethelflæd*
* *Aelfwynn*

 |
| En cursiva os « señores de Mercia » que recoñecen a soberanía de Wessex. |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q852077
* EBID: ID
* ODNB: 4018
* PASE: 13299
* WikiTree: Mercia-124

 |
A **festa do Corpus Christi** celébrase con especial énfase na localidade pontevedresa de Ponteareas, sendo unhas das festas máis representativas do concello. A data da celebración é a fin de semana seguinte ao xoves do Corpus Christi. En 1980 foi declarada Festa de Interese Turístico Nacional, e en 2009 recibiu o recoñecemento de Festa de Interese Turístico Internacional.

Durante as festas do Corpus, é característico a colocación de alfombras feitas con follas, flores e outros elementos naturais, recubrindo as principais e máis céntricas rúas da localidade. As alfombras permanecen intactas na súa confección, na madrugada do sábado, ata a procesión do domingo, que percorre todas as rúas decoradas con esta arte. Os preparativos para a confección destas comezan entre 30 e 40 días antes da celebración, e tradicionalmente eran realizadas polas mulleres da vila.

A vila de Ponteareas está irmandada coa vila canaria de La Orotava (Tenerife), onde tamén se realizan alfombras semellantes que cobren as súas rúas.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  Ponteareas virtual. (ed.). "Corpus Christi Ponteareas.". Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2016. Consultado o 7 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Corpus Christi de Ponteareas*** |

### Outros artigos

* Corpus Christi
* Festa da Coca de Redondela

### Ligazóns externas

* turismoponteareas.gal Arquivado 20 de abril de 2016 en Wayback Machine. Información da celebración na páxina do Concello de Ponteareas.
* Miles de persoas visitan no Corpus Ponteareas e Ares. TVG
Dunas ao sur de Corralejo.
**Corralejo** é unha localidade do municipio de La Oliva, ao norte de Fuerteventura, unha das sete illas das Canarias. A súa poboación era de 13.618 habitantes en 2008.

É un importante centro turístico, con extensas praias de area fina, xunto ao Parque Natural das Dunas de Corralejo e Illa de Lobos; é tamén o punto de partida para excursións en barco cara ao illote de Lobos.

As praias de Corralejo son a maior atracción da localidade. A zona conta con 11 km de area fina, xunto con algunhas pequenas baías ao longo da costa. Ademais, hai varios quilómetros de dunas de area nas proximidades, que foron designadas como reserva natural. As augas ao redor de Corralejo son claras e dun ton intenso de azul, pero vense afectadas polas fortes correntes. As praias da cidade son un pouco máis protexidas e teñen unha banda de roca volcánica ao longo da costa.

A localidade ten un equipo de fútbol, o Club Deportivo Corralejo.

Notas
-----

1. ↑  "Instituto Canario de Estatística". Arquivado dende o orixinal o 14 de novembro de 2010. Consultado o 17 de xullo de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187978
* GeoNames: 2519217

 |
Poboación de Suecia, de 1961 a 2003. A poboación aumentou de 7,5 a 8,3 millóns entre as décadas de 1960 e 1970. Logo dunha fase de estancamento a comezos dos 80, a poboación pasou de 8,3 a 8,8 millóns entre 1987 e 1997, seguida por outra fase de estancamento, e outra fase de aumento de 8,8 a 9,3 millóns entre 2004 e 2010.
**Suecia** ten unha das maiores esperanzas de vida do mundo. O 4 de agosto do ano 2004, a poboación de Suecia pasou a barreira dos 9 000 000 millóns segundo o SCB. En febreiro do 2006, a poboación era 9 060 430 millóns. O 86.7% da poboación era de etnia Sueca.

As maiores comunidades de non-suecos están formadas polos Fineses os cales fan o 2% da poboación. Outros importantes proveñen doutros países escandinavos , da antiga Iugoslavia, e do Oriente Medio. Outro importante grupo son os indíxenas saami que viven no norte de Suecia nunha comunidade de 17.000 persoas.

Historia demográfica
--------------------

Suecia transformouse dunha nación de emigrantes ó acaba-la primeira guerra mundial a unha nación de inmigrantes o acaba-la segunda guerra mundial. Hoxe en día o 12% dos habitantes naceu no estranxeiro, e 1/5 da poboación son fillos ou netos de inmigrantes. Os maiores grupos veñen de Finlandia, da antiga Iugoslavia, do Oriente Medio e doutros países nórdicos nesa orde. Isto reflicte as intermigracións entre os países Nórdicos.

As intervencións Soviéticas contra a Revolución Húngara 1956 e a liberación de Checoslovaquia en 1968 resultou na primeira chegada de refuxiados políticos. Algúns americanos desertores da guerra de Guerra de Vietnam tamén atoparon refuxio entre os Suecos, os cales estaban encontra do imperialismo feito pola Unión Soviética e os Estados Unidos de América. Despois do golpe militar de 1973 en Chile, e as seguintes ditaduras de Chile e outros países suramericanos, os refuxiados políticos cambiaron a imaxe da inmigración en Suecia , incluídos os refuxiados de Irán, Iraq e Palestina.

Cidades máis poboadas
---------------------

Estocolmo, a cidade máis poboada de Suecia.

| Posto | Cidade | Poboación | Superficie terrestre | Densidade |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Estocolmo | **765,044** | 187.74 | 4,075.02 |
| 2 | Gotemburgo | **481,410** | 450.71 | 1,068.11 |
| 3 | Malmö | **269,142** | 155.56 | 1,730.15 |
| 4 | Uppsala | **182,076** | 2,189.10 | 83.17 |
| 5 | Linköping | **136,912** | 1,435.80 | 95.36 |
| 6 | Västerås | **131,014** | 962.78 | 136.08 |
| 7 | Örebro | **126,982** | 1,380.11 | 92.01 |
| 8 | Norrköping | **124,410** | 1,503.61 | 82.74 |
| 9 | Helsingborg | **121,179** | 346.25 | 349.98 |
| 10 | Jönköping | **119,927** | 1,488.75 | 80.56 |
| 11 | Umeå | **110,705** | 2,331.39 | 46.92 |
| 12 | Lund | **101,423** | 430.27 | 235.72 |
| 13 | Borås | **98,886** | 915.22 | 108.05 |
| 14 | Sundsvall | **93,707** | 3,208.70 | 29.20 |
| 15 | Gävle | **92,081** | 1,615.07 | 57.01 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Emilio Alonso.

Placa na rúa Alonso Paz
**Emilio Deogracias Alonso Paz**, nado en Cartimil (Silleda) en 1878 e finado en Monte Porreiro (Pontevedra) o 16 de marzo de 1937, foi un político galego, alcalde de Silleda nos anos da II República Española.

Traxectoria
-----------

Curmán de Antón Alonso Ríos, foi militante de Izquierda Republicana. Foi elixido alcalde de Silleda en 1932 e dimitiu en 1934. En 1936 foi reposto como alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Portugal, pero foi delatado, apresado e entregado ás autoridades franquistas, que o internaron na illa de San Simón. Xulgado en consello de guerra, foi condenado á pena de morte e fusilado en Monte Porreiro en marzo de 1937.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Pereiro Gil** |  **Alcalde de Silleda** 1932 - 1934 | Sucesor:**Segundo Arceo Díaz** |
| Predecesor:**Antonio Trabazo Lorenzo** |  **Alcalde de Silleda** 1936 | Sucesor:**Manuel García Cerviño** |

Homenaxes
---------

A finais da década de 1990, a corporación municipal de Silleda decidiu poñerlle o seu nome a unha das rúas do casco urbano de Silleda. No 2007, coincidindo co 70 aniversario do seu fusilamento, a asociación socio-cultural Adellís e a Comisión pola Memoria Siñor Afranio organizaron un acto na súa lembranza na rúa que leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2010. Consultado o 01 de febreiro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Emilio Alonso Paz na páxina web *Nomes e Voces*.
**Cremónidas** foi un político ateniense do partido democrático (século III a. C.). Adepto ao estoicismo, foi discípulo de Zenón de Citio.. Alma da oposición nacionalista a Antígono II Gónatas, conseguiu derrotar ao partido pro-macedónico e facerse co goberno.

A instigación súa, Atenas votou declarar a guerra ao rei de Macedonia, polo que dita guerra coñécese como guerra de Cremónidas (266 a. C. - 261 a. C.) Con ela pretendíase evocar o pasado glorioso da tradicional loita ateniense contra os tiranos, pero os tempos cambiaran. Agora, Atenas era un simple peón na loita estratéxica entre Macedonia e Exipto. En efecto, Antígono invadiu o Ática, e os esforzos combinados de Atenas, Esparta, Exipto e o Epiro, non bastaron para conterlle.

Tolomeo II Filadelfo enviou unha frota, que en combinación co exército do rei espartano Areo I debía atacar o Ática, pero nin sequera puideron penetrar nela, ao estar dominado Corinto por Crátero, irmán de Antígono. Os aliados retiráronse e Atenas tivo que renderse no transcurso do inverno entre 262 e 261 a. C. Cremónidas foi deposto e substituído por un estratego de Antígono.

A autonomía de Atenas terminou para sempre. Perdeu a facultade de acuñar moeda e a de elixir aos seus maxistrados. En diante, o único papel que lle reservará o futuro será o de cidade da cultura, papel que conservará até a conquista romana e máis aló.

Notas
-----

1. ↑  Diogene Laerzio, *Vite dei filosofi*, VII, 17
2. ↑  Teles, *Reliquiae*; recognovit, prolegomena scripsit Otto Hense, II ed. Tubingae: Mohr, 1909, p. 23.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *El helenismo y el auge de Roma*. Historia Universal Siglo XXI. ISBN 84-323-0066-7.

### Outros artigos

* Zenón de Citio
* Estoicismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q969152
* WorldCat
* VIAF: 726159234766303372701
* Treccani: cremonide

 |
**Creoda de Wessex**, nado ao redor do ano 493, é un escuro personaxe da historia temperá do Reino de Wessex, que só aparece mencionado no prefacio da Crónica anglosaxoa. Alí establécese que foi fillo de Cerdic e pai de Cynric, que foron monarcas dese reino.

> 
> 
> Se Ęþelwulf wæs Ecgbryhting, Ecgbryht Ecgbryhting, Ecgbryht Ealhmunding, Ealhmund Eafing, Eafa Eopping, Eoppa Ingilding, Ingild Cenreding, 7 Ine Cenreding 7 Cuþburg Cenreding 7 Cuenburg Cenreding, Cenred Ceolwalding, Ceolwald Cuþwulfing, Cuþwulf Cuþwining, Cuþwine Celming, Celm Cynricing, Cynric Creoding, Creoda Cerdicing.
> Este Ęþelwulf era fillo de Ecgbryht, Ecgbryht de Ecgbryht, Ecgbryht de Ealhmund, Ealhmund de Eafa, Eafa de Eoppa, Eoppa de Ingild, Ingild de Cenred, e Ine de Cenred e Cuþburg de Cenred e Cuenburg de Cenred, Cenred de Ceolwald, Ceolwald de Cuþwulf, Cuþwulf de Cuþwine, Cuþwine de Celm, Celm de Cynric, Cynric de Creoda, Creoda de Cerdic.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  A Crónica Anglosaxoa Arquivado 14 de outubro de 2004 en Wayback Machine. no Proxecto Gutenberg - Copia de dominio público p. 14 Arquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine.
2. ↑  Genealogía del Reino de Wessex (512/664) en Reyes y Reinos Genealogías *(en castelán)*
3. ↑  The Anglo-saxon Chronicle: An Electronic Version (Vol 10) literary edition, por Tony Jebson.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5184195
* PASE: 2403
* WikiTree: Wessex-366

 |
***Double Indemnity*** é unha novela criminal de James M. Cain, publicada por entregas en 1936 na revista *Liberty*, e por vez primeira en conxunto en 1943.

En 1944 foi adaptada por Raymond Chandler e o director Billy Wilder para ser levada ao cinema co título de *Double Indemnity*.

Trama
-----

Walter Huff é un axente de seguros dos Ánxeles (California). Séntese atraído por Phyllis Nirdlinger, quen o consulta sobre un seguro de vida para o seu marido. En contra dos seus instintos básicos, Walter se deixa arrastrar para ser seducido pola *femme fatale* para axudala a matar ao seu home e cobraren a prima do seguro.

Logo de matalo, a compañía de seguros quere demostrar que a morte foi un suicidio ou que foi unha morte provocada, pois a prima só é cobrable en caso de accidente. Huff comeza a relacionarse coa medio-filla de Phyllis (filla natural do seu marido), que lle di que a muller xa matara a máis xente, incluídos nenos, para acadar beneficios.

Logo de sufrir un intento de asasinato de mans da muller, confesa todo ante o seu xefe, e Walter e Phyllis marchan de incógnito nun buque cara a México.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2270341
* EBID: ID

 |
**Double Star**, tamén coñecido como **Tan Ce** (TC), foi unha misión espacial conxunta de Europa e China consistente en dous satélites artificiais lanzados para o estudo dos efectos do Sol na contorna da Terra.

Características
---------------

As naves da misión foron denominadas *Double Star 1* e *Double Star 2*. A primeira (denominada TC-1) foi lanzada o 29 de decembro de 2003 nunha órbita ecuatorial para estudar os denominados procesos de subtormenta e a entrada de partículas solares na parte frontal da magnetosfera terrestre. A segunda (TC-2) foi enviada a unha órbita polar o 25 de xullo de 2004 co fin de medir a entrada de enerxía do vento solar na ionosfera. Xunto coas naves da misión Cluster II recolléronse datos para entender o proceso de inicio e os mecanismos físicos implicados das subtormentas xeomagnéticas.

Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes CZ-2C. Tiñan forma cilíndrica, cun diámetro duns 2,1 m e unha altura de 1,4 m. Cada un tiña unha masa duns 270 kg. TC-1 reentrou na atmosfera o 14 de outubro de 2017, desintegrándose durante o descenso.

Notas
-----

* Mark Wade (2019). "Double Star" (en inglés). Consultado o 8 de decembro de 2019.
* Gunter Dirk Krebs (2019). Gunter's Space Page, ed. "TC 1, 2 / Double Star 1, 2" (en inglés). Consultado o 8 de decembro de 2019.
* NASA (5 de setembro de 2019). "Double Star 1" (en inglés). Consultado o 8 de decembro de 2019. </ref>
* NASA (5 de setembro de 2019). "Double Star 2" (en inglés). Consultado o 8 de decembro de 2019. </ref>

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* CZ-2C
* Cluster II

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q909335
* GEC: 0281890

 |
O **Club Deportivo Palencia Balompié** foi un equipo de fútbol español da cidade de Palencia. Fundouse en 2011 e desapareceu en 2019.

Historia
--------

O equipo fundouse en 2011 por parte de afeccionados que non estaban de acordo coa conversión do Club de Fútbol Palencia en sociedade anónima deportiva. Tomou o nome de Club Deportivo Palencia como o primeiro equipo de fútbol fundado na cidade en 1929.

O 21 de xuño de 2014, o Palencia sobe a Terceira División grazas ao ascenso do Atlético Astorga e do Real Valladolid B a Segunda B.

Na súa primeira tempada en Terceira o equipo acaba en terceira posición, xogando a promoción de ascenso a Segunda División B, na que cae eliminado en segunda rolda polo Atlético Levante. Na seguinte tempada acada novamente a terceira posición e ascende a Segunda B despois de eliminar na promoción a Loja CD, SD Logroñés e Deportivo Aragón.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª:** 0
* **Tempadas en 2ª:** 0
* **Tempadas en 2ª B:** 1
* **Tempadas en 3ª:** 2

### Tempada a tempada

| Tempada | Categoría | Posición |
| --- | --- | --- |
| 2011–12 | Provincial | 2º |
| 2012–13 | 1ª Rexional | 7º |
| 2013–14 | 1ª Rexional | 3º |
| 2014–15 | 3ª | 3º |
| 2015–16 | 3ª | 3º |
| 2016–17 | 2ªB |  |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio webArquivado 20 de xullo de 2016 en Wayback Machine.
En lingüística histórica, a **deglutinación** é unha mudanza no aspecto fónico dunha palabra resultante dun corte non etimolóxico debido, na maioría das veces, á fusión ou confusión da vogal inicial co artigo definido.

Exemplos en galego inclúen *bispo* < *obispo*, *reloxo* < *(h)orologio* e *botica* < *apot(h)eca*.

Deglutinación na toponimia
--------------------------

A deglutinación é un trazo moi característico da evolución da toponimia galega, presente en numerosas formas actuais con artigo procedente dun A ou O que orixinariamente formaba parte da palabra que hoxe anteceden. Por exemplo:

A Baña < *Avania*

A Grela < Agrela (agra pequena)

O Grove < Ogrobe < *Ocobre*

O Incio < *Onitio*

Porto do Son < Porto de+o Son < *Porto Doçon*.

No proceso de estandarización dos topónimos oficiais galegos, a Comisión de Toponimia da Xunta optou por respectar a deglutinación se está consolidada na fala e a escrita. De seguir un criterio etimolóxico, os lugares anteriores denominaríanse Avaña, Agrela, Ogrobe, Oíncio e Porto Dozón.

Preto da metade dos topónimos galegos presentan artigo, mais non todos son resultado da deglutinación da vogal inicial. Nos máis dos casos consisten nun substantivo procedente do léxico común (A Cañiza, A Laxe, A Pastoriza, A Veiga, O Carballiño, O Seixo). Este é tamén o caso, con distintos graos de certeza, doutros topónimos con significado léxico menos aparente: A Fonsagrada (fonte sagrada), A Laracha (leira ancha), O Vicedo (lugar no que abundan as vezas) ou O Valadouro (val do ouro).

Notas
-----

1. ↑  Boullón Agrelo, Ana María (2011). "O artigo na toponimia galega: aspectos da estandarización". *Revista Galega de Filoloxía* (12): 11–35. ISSN 1576-2661.
2. ↑  "Topónimos galegos con artigo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2001-03-01. Consultado o 2020-04-11.
3. ↑  González, Xosé (2014-02-07). "toponimia do concello do Vicedo: Apuntes sobre a toponimia do concello do Vicedo". *toponimia do concello do Vicedo*. Consultado o 2020-04-11.
O **emblema de Irán** (persa: نشان رسمی ایران, *neshān-e rasmi-ye Irān*) é un dos símbolos nacionais do país dende a Revolución iraniana de 1979. Representa de forma persa estilizada o nome de Alá.

O logo está formado por catro medias lúas e unha espada. As lúas representan a palabra Alá. As cinco partes do emblema simbolizan os Principios da Relixión. Enriba da espada está a shadda: en alfabeto árabe, é empregado para dobrar unha letra. A forma do emblema tenta semellar un tulián, pola memoria da xente que morreu por Irán.

O logo foi deseñado por Hamid Nadimi, e foi oficialmente aprobado polo aiatolá Ruhollah Khomeini, fundador da República Islámica de Irán o 9 de maio de 1980.

Escudos históricos
------------------

* O león e o sol como emblema oficial de Irán (1423-1907)
* Escudo de armas da dinastía Qajar (1907-1925)
* Escudo de armas da dinastía Pahlavi (1925-1979)
* Escudo de armas do Estado Imperial de Irán, rodeadas coa Orde de Pahlavi (1925-1979)
**David José Castro Mougán**, nado en Besomaño (Ribadumia) en 1972, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Xerente nunha bodega. Foi elixido concelleiro do PPdeG en Ribadumia en 1999. Formou parte novamente da candidatura popular no 2003 mais non resultou elixido nesta ocasión. Nas eleccións municipais de 2007 foi o número 7 de Independientes por Ribadumia e tampouco foi elixido. Nas municipais de 2015 foi o cabeza de lista de Independientes por Ribadumia e foi elixido alcalde co apoio de Somos Ribadumia e do PSdeG, formando un tripartito con eles. Nas municipais de 2019 foi reelixido alcalde obtendo a maioría absoluta. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do PPdeG e foi reelixido con maioría absoluta.

Notas
-----

1. ↑  Independientes por Ribadumia regresa a escena y concurre a las elecciones con David Castro al frente
2. ↑  David Castro, candidato do PP en Ribadumia: «Ou tinto ou auga, de gasosa nada de nada»

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribadumia

### Ligazóns externas

* "Xa non se pode entender que o goberno decida en función da cor política de cada veciño"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Salomé Peña Muñiz** |  **Alcalde de Ribadumia** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
O **Club Deportivo Xil** é un equipo de fútbol da parroquia de Xil, no concello de Meaño, fundado en 1973. Na tempada 2015/16 xogou en Terceira Autonómica de Galicia e rematou en cuarta posición.

Historia
--------

Na década de 1930 o equipo local xogaba no campo do Pazo e no da Cagallona, nunha competición local contra equipos como o Libertad e o Xuventú de Sanxenxo, O Empalme de Sisán, O Racha de Vilalonga, o Xa Virán de Castrelo, o Anduriña ou o Pontearnelas. O equipo desapareceu na década de 1940. O mestre José Durán Medaniche intentou recuperar o equipo co nome de Deportivo Gilense, mais a proposta non prosperou.

A rapazada seguiu xogando no campo do Pazo. Horacio Castro -primeiro presidente do club- e Miguel de Quinteiro propuxeron crear un equipo federado e acondicionar un campo. Creouse o campo de Boavista, coas achegas e o traballo da veciñanza. A idea inicial era vestir camiseta vermella e pantalón branco, mais a empresa patrocinadora Celso Míguez enviou por erro unhas camisetas con raias verticais vermellas e negras, que quedou como vestimenta oficial. O campo de Boavista inaugurouse o 23 de xuño de 1973 ante unha selección galega. O equipo local, adestrado por Leonardo Martínez, caeu derrotado 1-4.

Na temporada 1973-74 comezaron a xogar na liga federada, se ben remataron no último posto con sete puntos. O primeiro gol oficial foi do meañés Luis Rodríguez ante o Céltiga, nun partido que rematou con derrota para o Xil por 2-3. A primeira vitoria chegou o 13 de xaneiro de 1974, na terceira xornada, ante o Unión Dena por 0-2, con dous goles de Sueiro.

Na temporada 1976-77 descendeu a terceira rexional, un ano despois de que se crease esta categoría.
Lugar de nacemento de Fahrenheit.
**Gabriel Fahrenheit**, nado en Gdańsk o 24 de maio de 1686 e finado na Haia o 16 de setembro de 1736, foi un físico alemán de quen toma o seu nome a escala Fahrenheit de temperatura.

Autor de numerosos inventos, entre os que caben citar os termómetros de auga (1709) e de mercurio (1714), a achega teórica máis relevante de Fahrenheit foi o deseño da escala termométrica que leva o seu nome, aínda hoxe a máis empregada nos Estados Unidos e ata hai moi pouco tamén no Reino Unido, ata a adopción por este país do sistema métrico decimal.

Biografía
---------

Fahrenheit permaneceu a maior parte da súa vida nos Países Baixos. O falecemento dos seus pais, comerciantes acomodados, cando contaba con tan só 15 anos de idade, propiciou o seu traslado a Ámsterdan, para a época un dos centros máis activos da fabricación de instrumentos científicos. Tras unha viaxe de ampliación de estudos por Alemaña e Inglaterra, así como unha estancia en Dinamarca, en cuxa capital coñeceu a Ole Roemer (1708), foi soprador de vidro en Ámsterdan e comezou a construír instrumentos científicos de precisión.

### Escalas termométricas de Celsius, Fahrenheit e nadatorio

Fahrenheit deseñou unha escala empregando como referencia unha mestura de auga e sal de cloruro de amonio a partes iguais, cuxa temperatura de conxelación é máis baixa ca da auga e a de ebulición máis alta. Os valores de conxelación e ebulición da auga convencional (o 0 e o 100 da escala Celsius) quedaron fixados en 32 °F e 212 °F, respectivamente. En consecuencia, ao abarcar un intervalo máis amplo, a escala Fahrenheit permite maior precisión ca centígrada á hora de delimitar unha temperatura determinada. En concreto, 180 grados Fahrenheit (212-32) corresponden a 100 grados Celsius; é dicir, ambas as dúas escalas están nunha relación de 9 a 5 e o 0 °C correspóndese con 32 °F; polo tanto, a conversión resulta: F=9C/5 32, C=(F-32)5/9

Publicou estes resultados en 1714, en *Acta Editorum*. Por entón os termómetros empregaban como líquido de referencia o alcohol e, a partir dos coñecementos que adquirira Roemer da expansión térmica dos metais, Fahrenheit puido substituílo ventaxosamente por mercurio a partir de 1716.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Grao Fahrenheit

### Ligazóns externas

* Conversor de Grados Fahrenheit *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57073
* WorldCat
* VIAF: 9887952
* BIBSYS: 90267161
* BNF: 121663751
* BPN: 39980319
* BRE: 4706187
* Bridgeman: 46312
* CANTIC: a11452973
* CERL: cnp00398170
* CiNii: DA10628047
* DeutscheBio: 118685783
* EBID: ID
* FAST: 190015
* GEC: 0025806
* GND: 118685783
* ISNI: 0000 0000 8088 685X
* LCCN: n84236856
* NKC: ola2002161296
* NNDB: 000029863
* NTA: 069698392
* OL: OL1257418A
* SELIBR: 259437
* SNAC: w6673nfx
* SUDOC: 030197783
* ULAN: 500076414
* WikiTree: Fahrenheit-1

 |
A **desmina** é unha das proteínas de tipo III dos filamentos intermedios do citoesqueleto intracelular en particular de células musculares, tanto estriadas como lisas. Áchase preto da liña Z dos sarcómeros das miofibrilas musculares, funcionando como un soporte estrutural. Tamén participan nalgunhas unións intercelulares (desmosomas) principalmente nas células musculares cardíacas. Foi purificada por primeira vez en 1977, o xene foi caracterizado en 1989, e o primeiro rato knockout foi creado en 1996. A desmina só se expresa en vertebrados, inda que se atoparon proteínas homólogas noutros organismos.

Estrutura
---------

É unha proteína de 52kD que ten tres dominios principais: un dominio central en hélice α que é constante, un dominio variable non-helicoidal na cabeza, e unha cola no extremo C-terminal. A desmina, como todas as proteínas dos filamentos intermedios, perden a súa polaridade cando se ensamblan (os seus dous extremos son iguais). O dominio central consiste en 308 aminoácidos con dous hélices α paralelas envolvidas entre si formando un dímero e tres unións que o interrompen. O dominio da cabeza consiste en 84 aminoácidos con algunhas arxininas, serinas e residuos aromáticos e é importante na ensamblaxe de filamentos e nas interaccións dímero-dímero. O dominio da cola é o responsable da integración dos filamentos e da interacción con outras proteínas e organelas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q425146
* MAG: 2779072444

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* RefSeq: NP\_001918
* UniProt: P17661

 |
**Epifanio Campo Fernández**, nado na Ponte de Domingos Flórez en 1952 e finado o 18 de agosto de 2016 en Vilalonga, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Fillo máis vello do tamén empresario Epifanio Campo Núñez, en 1975 fíxose cargo do conglomerado de empresas cerámicas e mineiras que creara e impulsara o seu pai. A orixe desta actividade económica sitúase na extracción de arxila en Vilalonga, mais as empresas de Campo esténdense por toda Galicia, e entre elas destaca a Nueva Cerámica Campo, de Sanxenxo, Campo Brick en Albixoi e Epifanio Campo en Lendo, todas elas de produción cerámica, mais tamén outras firmas de pretensados e bloques de formigón, inmobiliarias, piscifactoría ou viño.

Accionista minoritario de Banco Pastor, foi porén un dos accionistas principais de Banco Gallego, cun capital do 10% e participou tamén no capital de SOGARISA. Mercou en 2007 o 5,5% da sociedade Corporación Caixa Galicia, ata daquela propiedade exclusiva de Caixa Galicia. Tamén foi socio do empresario Manuel Añón en diversos proxectos, entre eles tres empresas de siderurxia e fundición (Siderúrgica Añón, Hierros Añón Comercia e Acérie de l’Atlantique), que en 2007 lle venderon á siderúrxica catalá Celsa. En 2006 entrou no capital da sociedade Gaelsa, controlada por Manuel Jove e dedicada á explotación de enerxías renovables, da que se retirou a comezos de 2010.

En total, en 2009 tería entre 550 e 600 millóns de euros en capital.

Vida persoal
------------

Era irmán de Antonio Campo Fernández, quen fora alcalde de Ortigueira entre 1999 e 2007 e do tamén empresario Demetrio Campo Fernández.

Notas
-----

1. ↑  SERANTES, R. Os irmaos do ‘político’ participam na engrenagem empresarial, *Novas da Galiza*, 48, 15 de novembro de 2006.
2. ↑  Caixanova non logra calar as novas sobre a venta do Banco Gallego, *Galicia Confidencial*, 21/10/2010
3. ↑  Otras fortunas 2009, *El Mundo*, 6/12/2009.
A **epiglote** (do gr. ἐπί 'sobre', γλωττί-ς/-δος 'lingüeta' e ίς/-ίδα 'elemento anatómico'] é unha estrutura húmida, cartilaxinosa que forma parte do esqueleto cartilaxinoso da larinxe. Tamén marca o límite entre a orofarinxe e a laringofarinxe. A epiglote obstrúe o paso do bolo alimenticio no momento da deglución evitando que este se vaia ao sistema respiratorio.
En canto a como baixa o bolo pola farinxe sen entrar á larinxe; débese imaxinar o bolo non como unha grande esfera de alimento descendendo pola farinxe senón como acumulacións pequenas de alimento esvarando polos recesos piriformes, formados entre o espazo existente entre a epiglote e as paredes laterais da oro e laringofarinxe. O bolo, encamiñándose cara ao esófago e pasando por ambos os lados da glote, que ademais no momento da deglución esta ascende para así evitar que os alimentos invadan a vía aérea, non entra na glote pois os recesos piriformes encamíñano correctamente cara á vía alimenticia e non aérea. 
(Tomado do artigo de larinxe).

Durante a respiración o veo do padal descende, facilitando o libre paso do ar pola farinxe, cara á larinxe e a traquea; a epiglote permanece levantada en todo momento.

O peche da larinxe ocorre cando os pregues vestibulares e vocais achéganse á liña media durante a deglución. Ocasionalmente, cando se come moi rápido, os alimentos sólidos ou os líquidos poden entrar na larinxe.

Notas
-----

1. ↑  "bUSCatermos". *aplicacions.usc.es*. Consultado o 2020-11-04.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***epiglote*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q235378
* BNCF: 62781
* BNF: 15536892g
* EBID: ID
* GEC: 0103595
* LCCN: sh85044383
* MAG: 2778674591

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 55130
* MeSH: D004825
* MeSH: A02.165.257.625.411
* NCIt: C12709
* TA: A06.2.07.001
* Uberon: 0000388
* UMLS: C0014540

 |