recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Caio Romano** é unha illa na costa norte de Cuba, na provincia de Camagüey. É o arquipélago máis grande do arquipélago de Jardines del Rey con 777 km².

Resumo
------

Administrativamente forma parte de Nuevitas, pero o municipio máis próximo na parte continental de Cuba é Esmeralda.

O caio é un lugar popular para os observadores de aves, pero pola contra está subdesarrollado, en comparación co desenvolvemento do complexo intensivo do próximo Caio Coco.

Ao sur, a bhía de Jiguey a separa da illa principal de Cuba. Ao norte é bordeado pola canle Old Bahamas no Océano Atlántico. Na esquina noroeste atópase Caio Paredon Grande, que conta cun antigo faro. Caio Megano Grande, Caio Cruz, así como moitos arrecifes desenvólvense na costa norte de Caio Coco que se atopa ao noroeste, e Caio Guajaba ao sueste.

Unha estrada vai desde Caio Coco, atravesando Caio Romano ata Caio Paredon Grande. Con todo, a ponte de Caio Coco non é adecuada para todos os vehículos.

A illa de Cayo Romano foi transferida á American Sugar Refining Company en 1921 por Manuel A. Cadenas y Aguilera.
A familia Cadenas era ben coñecida na sociedade camagüeyana desde os moitos anos de trastornos e rebelións contra España ocorridos durante moitos tumultuosos anos da historia de Cuba antes de 1900.

Notas
-----

1. ↑  "Archived copy". Arquivado dende o orixinal o 19 de setembro de 2011. Consultado o 30 de setembro de 2011.
2. ↑  Map of Camagüey Province showing municipal territories (05 is Nuevitas, 02 is Esemeralda)
3. ↑  Sainsburg, Brendan, *Cuba* Lonely Planet Guide 2009, p. 247

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Caio Romano Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Provincia de Camagüey

### Ligazóns externas

* Mapa de localización da Illa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2413248
* GeoNames: 3541935
* OSM: 5692176
* TGN: 1008796

 |
En xeometría proxectiva, o **teorema de Desargues**, chamado así en honra ao xeómetra e arquitecto francés Gérard Desargues (1591-1661) que o enunciou en 1638, expón:

|  |
| --- |
| 
No plano proxectivo, dous triángulos son proxectivos desde un punto se e só se son proxectivos desde unha recta.
 |

Considere os triángulos ABC e DEF. Que os triángulos sexan *proxectivos desde un punto* significa que as rectas AD, BE e CF concorren nun mesmo punto O. De modo parecido, que os triángulos sexan *proxectivos desde unha recta* significa que os pares de lados (AB, DE), (BC, EF) e (AC, DF) se cortan respectivamente sobre unha mesma recta r.

Ao punto O chámaselle *centro de perspectiva* e á recta r, *eixo de perspectiva*.

Notas
-----

1. ↑  *Œuvres de Desargues*, Première proposition géométrique, *aperçu* en Google Books. extraído da perspectiva de Bosse (1648).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Luigi Cremona, *Elements of Projective Geometry* 3rd. edition, Dover 2005 ISBN 0-486-44266-7

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q841893
* EBID: ID
* MAG: 64915837

 |
Ophelia, o 14 de outubro, preto dos Azores, no seu momento de máxima intensidade.
traxectoria de OpheliaTraxectoria de Ophelia, con indicación de intensidades na escala Saffir-Simpson.
**Ophelia** é un furacán que en outubro de 2017 percorreu o océano Atlántico, chegando ata Irlanda e Gran Bretaña como tormenta (chamada alí a 'tormenta Ophelia'). En 2005 e 2011 houbo outros furacáns co mesmo nome.

Foi o furacán de grande intensidade localizado máis ó leste do océano Atlántico do que se ten rexistro. O domingo 15 de outubro pasou a uns 500 km de Galicia, continuando camiño cara ó Atlántico Norte para achegarse ás costas de Irlanda xa como tormenta.

Formado o 9 de outubro e disipado o 18, foi considerado extratropical pola súa situación o 16. Acadou ventos de velocidade 51 m·s-1 (185 km/h), cunha presión mínima de 960 mbar. É parte da tempada 2017 de furacáns no Atlántico.

Danos causados
--------------

### España e Portugal

Nos arredores do 15 de outubro de 2017, os fortes ventos de Ophelia axudaron a facer medrar e estender unha vaga de incendios forestais no noroeste da Península Ibérica, dende Lisboa a Cantabria (en particular, norte de Portugal, Galicia e Asturias.

O balance de mortos acada os 38 en Portugal e 4 en Galicia, contando ademais decenas de feridos. O número de incendios en Portugal roldou os 150, máis de 80 en Galicia e máis de 30 en Asturias.

A nube provocada rebaixou a luz en moitas poboacións do norte galego a niveis comparables os dunha eclipse solar, producíndose un anoitecer virtual a tarde do día 16. A cinza viaxou impulsada polos fortes ventos ata Inglaterra.

### Irlanda

Entre o 16 e o 17, Ophelia, xa como tormenta, atravesou Irlanda, de sur a norte, deixando ao menos tres mortos.

Notas
-----

1. ↑  "Hurricane Ophelia’s temperature". *Space in Images*. Arquivado dende o orixinal o 20/09/2018. Consultado o 17/10/2017.
2. ↑  Martín del Barrio, Javier (17 de outubro de 2017). ""Eran proyectiles de fuego que caían por todos los lados"". *El País*.
3. ↑  "Una oleada de incendios quema Galicia y deja cuatro muertos". *La Vanguardia*. 16 de outubro de 2017.
4. ↑  "Al menos tres muertos en Irlanda por el paso de la tormenta Ophelia". *El País*. 16 de outubro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Furacán Ophelia de 2017 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
RS-D1.
**Rohini** foi unha serie de catro satélites artificiais da India lanzados entre 1979 e 1983.

Características
---------------

Os satélites Rohini, sucedidos polos Stretched Rohini Satellite Series, foron catro demostradores tecnolóxicos para probar novas tecnoloxías. **Rohini 1A**, tamén coñecido como **RTP** (*Rohini Test Payload*) e **Rohini 1B**, coñecido ademais como **RS 1** (*Rohini satellite 1*) foron usados para probar o rendemento do foguete SLV 3. Ambos tiñan unha masa de 35 kg, estabilizábanse mediante xiro, levaban células solares para producir enerxía e levaban instrumentación para monitorizar o lanzamento ata órbita.

Rohini 2 e 3 (coñecidos tamén como RS D1 e D2) foron lanzados para probar unha plataforma sinxela de observación da Terra. Eran similares a RTP e RS 1, cunha masa similar, estabilizándose mediante xiro e alimentándose mediante células solares. RS D1 reentrou na atmosfera prematuramente, aos 9 días de chegar a órbita, debido a unha altura orbital máis baixa do previsto. RS D2 levaba sensores para a luz visible e infravermella e a súa misión durou 17 meses.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Rohini 1A | 10 de agosto de 1979 | SLV 3 | Fallo |
| Rohini 1B | 18 de xullo de 1980 | SLV 3 | Éxito |
| Rohini 2 | 31 de maio de 1981 | SLV 3 | Fallo parcial |
| Rohini 3 | 17 de abril de 1983 | SLV 3 | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2021). "Rohini" (en inglés). Consultado o 31 de xaneiro de 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "RTP, RS 1 (Rohini 1A, 1B)" (en inglés). Consultado o 31 de xaneiro de 2021.
3. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "RS D1, D2 (Rohini 2, 3)" (en inglés). Consultado o 31 de xaneiro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* SLV 3
**Jon Steven Young** (popularmente **Steve Young**), nado o 11 de outubro de 1961 en Salt Lake City, Utah, é un ex xogador profesional de fútbol americano, que competiu na National Football League entre os anos 1985 e 1999, defendendo durante dúas tempadas as cores dos Tampa Bay Buccaneers, e durante outras 13 tempadas as cores dos San Francisco 49ers.

Carreira
--------

Nas súas primeiras dúas tempadas como profesional na NFL (1985 e 1986), xogando en Tampa Bay Buccaneers, disputou 19 encontros como *quarterback* titular, dos cales o equipo perdeu 16. Neses 19 encontros Young tan só conseguiu dar 11 pases de *touchdown*, e sufriu 21 intercepcións. Malia súas malas actuacións cos Buccaneers, Bill Walsh, o adestrador dos San Francisco 49ers, viu algo nel, e fichouno para ser o suplente de Joe Montana no equipo.

Young debutou cos 49ers na tempada 1987 fronte ós Chicago Bears despois dunha lesión de Montana, facendo unha grande actuación con catro pases de touchdown, que valeron para gañar o encontro por 41-0. Nas seguintes tempadas, malia súa suplencia, fixo varias actuacións salientables, demostrándolle ó seu adestrador que cando Montana se retirase, el sería un substituto de confianza.

Os 49ers gañaron as Super Bowls de 1989 e 1990, pero para Steve Young eses dous títulos non eran propiamente seus. Antes do comezo da tempada 1991, Montana sufriu unha grave lesión, que lle fixo perderse tódolos encontros daquel ano. Young colleu a titularidade do equipo, e xa non a deixou ata 1999, facendo que o propio Montana, unha vez recuperado, tivese que marchar a outro equipo.

En 1992 e 1994 foi elixido MVP da NFL, sendo esta última a tempada mais salientable da carreira de Steve Young, xa que foi a que rematou co quinto título dos 49ers, na Super Bowl XXIX disputada en xaneiro de 1995, na que tamén foi elixido MVP.

Nos últimos anos da súa carreira Young tivo varias lesións que baixaron o seu rendemento. Non obstante, cando se retirou, Young tiña varios récords históricos da competición que actualmente aínda non foron superados.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* NFL
* Super Bowl
* San Francisco 49ers
* Tampa Bay Buccaneers

### Ligazóns externas

* Steve Young na IMDbArquivado 21 de outubro de 2013 en Archive-It *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740086
* WorldCat
* VIAF: 46008782
* CFHoF: 2069
* EBID: ID
* FAST: 354917
* IMDb: nm0950084
* ISNI: 0000000035920908
* LCCN: n95039717
* Munzinger: 01000004211
* NNDB: 000025770
* TMDb: 1215812
* WikiTree: Young-17689
* databaseFootball: YOUNGSTE02
* NFL: 2503843
* ProFootballHoF: 252
* ProFootballReference: YounSt00

 |
Póster xaponés do primeiro filme de Godzilla (1954).
**Godzilla** (ゴジラ, *Gojira*?) é un kaiju xaponés que apareceu por vez primeira no filme de Ishirō Honda *Godzilla* (1954). Dende aquela, Godzilla converteuse nunha icona mundial da cultura pop protagonizando máis de 28 filmes producidos por Toho Co. Ltd.. O monstro apareceu en gran variedade de medios como videoxogos, novelas, banda deseñada e series de televisión. Producíronse dúas versións americanas con este personaxe como protagonista, o filme de 1998 e o filme de 2014. O personaxe tamén é coñecido como **Rei dos Monstros**, un epíteto usado na versión americanizada do filme orixinal de 1954.

Nome
----

*Gojira* (ゴジラ?) é unha amálgama das palabras xaponesas "(ゴリラ, *gorira*?) (gorila) e "鯨（クジラ） (kujira?) (balea), que se empezou a utilizar por que ao comezo da súa planificación describiuse como un cruzamento entre un gorila e unha balea aludindo ao seu tamaño, poder e orixe acuática. Existe tamén unha lenda apócrifa que afirma que "Gojira" era o alcume dun traballador do Toho Studio, que se puido orixinar como un chiste dos propios traballadores. En man'yōgana, a escrita kana xaponesa que utiliza caracteres chineses, escríbese como *Gojira* (呉爾羅?). A pronuncia xaponesa do nome é [ɡodʑiɽa] que deu lugar á forma anglicizada do termo, Godzilla, co que se coñece internacionalmente.

Notas
-----

1. ↑  Cosmic Booknews (ed.). "Godzilla (2014): New Director Gareth Edwards Set Video". Arquivado dende o orixinal o 07 de xuño de 2013. Consultado o 21 de maio de 2013.
2. ↑  Steve Ryfle. *Japan's Favorite Mon-Star*. ECW Press, 1998, p.22
3. ↑  Toho Co. Ltd. (ed.). "Gojira Media". *Godzila Gojimm*. Arquivado dende o orixinal o 11 de xullo de 2011. Consultado o 19 de novembro 2010.
4. ↑  Ryfle, Steve (1998). *Japan’s Favorite Mon-Star: The Unauthorized Biography of the Big G.* ECW Press, p.23
5. ↑  Take-Shobo, ed. (1998). *B Media Books Special: The Godzilla Chronicles Ver. 2: The History of Toho Fantastic Movies, 1935–1998*. ISBN 4-8124-0408-8.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Toho *(en xaponés)*
* Ficha en IMDbArquivado 11 de maio de 2017 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6567
* WorldCat
* VIAF: 43147905265179092517
* BNF: 136010376
* IMDb: ch0005212
* LCCN: nb2016020875
* NKC: jo2016908719
* SUDOC: 053502035

 |
O **Savoia-Marchetti S.M.81 Pipistrello** (*morcego*) foi un bombardeiro medio italiano que loitou na guerra civil española e na segunda guerra mundial. Voou por primeira vez en 1935, e entrou en servizo na primavera dese ano como equivalente de bombardeo do transporte Savoia-Marchetti S.M.73. Participou como bombardeiro ou avión de recoñecemento na guerra de Abisinia e na Guerra Civil Española, e ao comezar a segunda guerra mundial Italia posuía uns 300 exemplares que farían tamén tarefas de transporte de carga e paracaidistas, de remolque de planeadores ou de guerra antisubmarina.

Historia operacional
--------------------

A primeira vez que o SM.81 entrou en combate foi na segunda guerra italo-etíope, onde se mostrou como un avión versatil ao facer labores como bombardeiro, transporte e recoñecemento. O SM.81s tamén loitou na guerra civil española coa *Aviazione Legionaria* e foron os priemiros avións enviados polas potencias fascistas para axudar a Franco.

A pesar de que estaba obsoleto de cara ao ano 1940, cando Italia entrou na segunda guerra mundial, máis de 300 SM.81 estaban en servizo coa *Regia Aeronautica*. Os primeiros avións italianos en entrar en acción no leste de África foron dous SM.81. O 11 de xuño de 1940, un deles atacou Porto Sudan e o outro realizou un voo de recoñecemento sobre o mar Vermello. Esa mesma noite, tres SM.81 engalaron para bombardear Aden, pero un tivo que volver, e un dos outros dous chocou nun oteiro preto de Massawa mentres intentaba aterrar.

A súa baixa velocidade e a vulnerabilidade aos cazas fixeron que durante o día realizasen labores secundarias, sobre todo como transporte. Pola noite o SM.81 foi un bombardeiro efectivo, particularmente no teatro do norte de África. Tamén realizou traballos anti-buque, pero sen un éxito significativo.

Moitos SM.81 foron retirados cando se asinou o armisticio italiano en 1943, aínda que algúns permaneceron en servizo tanto coa *Repubblica Sociale Italiana* como coa *Aviazione Cobelligerante Italiana*.

Moitos exemplares sobreviviron á guerra e serviron na *Aeronautica Militare Italiana*, pero cara 1950 todos foron retirados.
**Miguel Ángel Santalices Vieira**, nado en Bande o 17 de marzo de 1955, é un médico e político galego. Militante do Partido Popular de Galicia, desde 2016 é o Presidente do Parlamento de Galicia.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, máster en Alta Dirección, Xestión e Administración Sanitaria pola Escola d'Alta Direcció i Administració de Cataluña (EADA), diplomado en Dirección Hospitalaria e en Sanidade e máster en Saúde Pública. Diploma de directivo da Xunta de Galicia.

É funcionario do corpo facultativo superior da Xunta de Galicia, escala de Saúde Pública e Administración Sanitaria. Foi director dos ambulatorios de Vigo, director do Hospital Psiquiátrico de Toén, director do Hospital Xeral de Vigo e director do Hospital de Ourense. Foi tamén profesor colaborador da Escola Universitaria de Enfermería de Ourense.

É membro do Comité Executivo Provincial do Partido Popular de Ourense e secretario executivo de Servizos Sociais; é deputado no Parlamento de Galicia desde a V lexislatura. Foi vicepresidente da Cámara na V e VIII lexislaturas –en substitución de Celso Delgado e José Manuel Baltar Blanco, respectivamente–, portavoz de Sanidade na VI e VII lexislaturas e portavoz suplente na V, ademais de vogal e presidente de diversas comisións; vicepresidente do Parlamento de Galicia e portavoz de Sanidade do Grupo Popular na IX Lexislatura ata a súa elección como presidente do Parlamento de Galicia, o 26 de xaneiro de 2016. Substituíu na Presidencia da Cámara a Pilar Rojo.

Foi reelixido presidente do Parlamento de Galicia na Sesión Constitutiva da X Lexislatura, celebrada o día 21 de outubro de 2016.

Notas
-----

1. ↑  "Miguel Santalices será o novo presidente do Parlamento", *Praza Pública*, 25 de xaneiro de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Miguel Santalices Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Galicia
* Ficha en galegos.info

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pilar Rojo** |  **Presidente do Parlamento de Galicia** 2016 – *presente* | Sucesor:**no cargo** |
| Lira sanmarinesa † |
| --- |
| **Lira sammarinese  en italiano** |
|  |
| Código: | SML |
| Ámbito: |  San MarinoItalia Italia Cidade do Vaticano |
| Símbolo: | ₤, £, L |
| Fracción: | 100 centesimi |
| Moedas: | 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500, 1000 SML |
| Emisor: |  |
| Taxa de troco:fixa | 1 EUR = 1.936,27 SML |
| *Oficial até o 28-02-2002* |

A **lira sanmarinesa** (en italiano: *lira sammarinese*, plural: *lire sammarinesi*) foi a divisa oficial de San Marino desde 1865 até a introdución do euro en 2002. O seu valor estaba ligado ao da lira italiana.

A lira sanmarinesa tiña valor legal en San Marino xunto coa lira italiana e a lira vaticana, ademais de ser de curso legal en toda Italia e na Cidade do Vaticano. San Marino, aínda non formando parte da Unión Europea, grazas aos acordos financeiros con Italia, pasou ao euro no ano 2002. O país pode, por tanto, acuñar as súas propias moedas de euro.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lira sanmarinesa*** |

* Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato
* Economía de San Marino
* Lira italiana
* Lira vaticana

  

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1063029
* GEC: 21093703

 |
Sede da CIAIAC, en Madrid.
A **Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil** (CIAIAC) é un organismo oficial de carácter estatal encargado de investigar accidentes aéreos acontecidos dentro do estado español. Está adscrito á Secretaría de Estado de Transportes do Ministerio de Fomento.

As investigacións da CIAIAC non van dirixidas a establecer responsabilidades senón que teñen un carácter técnico. O seu obxectivo, polo tanto, é determinar as causas dos accidentes aéreos para previlos no futuro. Tras cada accidente, a CIAIAC elabora un informe que conté a análise do accidente, as conclusións sobre o mesmo e unha serie de recomendacións de seguridade para que non aconteza de novo.

A CIAIAC elabora tamén unha estadística detallada de tódolos accidentes e incidentes aéreos que se producen en España.

A sede da CIAIAC atópase no distrito madrileño de Latina.

Membros
-------

* Juan Pérez Mercader (físico), dende o 2002.

Notas
-----

1. ↑  "Contáctenos Arquivado 30 de outubro de 2011 en Wayback Machine.." Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil. Consultado o 1 de maio de 2011. "Dirección Edificio Comisión de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes de Aviación Civil"

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Seguridade aérea
* Xunta Nacional de Seguridad do Transporte (National Transportation Safety Board), organismo equivalente nos Estados Unidos de América.
* Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial (INTA)
* Voo 8261 de Binter Mediterráneo
* Voo 5022 de Spanair
* Voo 226A de Britannia Airways

### Ligazóns externas

* Sitio web da CIAIAC Arquivado 20 de xuño de 2012 en Wayback Machine.
* Estadística de accidentes aéreos en España 1990-2007
O **Clube de Montaña Xistra** é unha asociación deportiva con sede en Vigo e sen ánimo de lucro dedicada ó montañismo e outras actividades relacionadas coa natureza como o alpinismo, sendeirismo, escalada, esquí alpino, esquí de montaña e de fondo, descenso de canóns, marchas de 50 km, carreiras por montaña etc. Fundado no ano 1991, fomenta as actividades deportivas relacionadas coa montaña e a natureza, participando activamente nas actividades federativas.

Fins do club
------------

Segundo os seus estatutos o Clube de Montaña Xistra ten os seguintes fins:

1. Fomentar a práctica de deportes ou actividades de montaña en tódalas súas modalidades.
2. Organizar actividades como campamentos, cursos, charlas, expedicións, campionatos etc.
3. Favorecer o coidado e a protección do medio natural mediante diversas actividades.
4. Promover actividades especialmente dedicadas á xente nova e tamén ás persoas maiores.
5. Implicarse na defensa do acceso libre as zonas naturais en xeral e en especial as zonas de montaña sen máis limitacións que as propias da conservación destes territorios.

Historia
--------

O club xurdiu no 1991 con montañeiros procedentes das entidades Club Montañeiros Celtas e Club Peña Trevinca - Montañeiros de Galicia, e dende entón ten adquirido sona pola súa implicación deportiva no deporte federado e polos éxitos deportivos dalgúns dos seus federados. Os membros do club, ó longo da súa de existencia, teñen acadado cumios de especial relevancia en Europa, América, Asia e África.

Na Asemblea Xeral da Federación Galega de Montañismo, celebrada o día 16/03/2013, outórgaselle o galardón de Mellor Club de Galicia 2012, polos méritos acadados. Igualmente, na Asemblea do 11/04/2015, recibiu o premio do Mellor Club de Galicia 2014. Novamente acadou o mesmo premio correspondente ó ano 2015.

Instalacións e servizos do club
-------------------------------

A sociedade goza dun local social e un almacén en préstamo, nos que realizan as actividades sociais e serve de almacén de material deportivo etc.

O club está inscrito na Federación Galega de Montañismo polo que goza das vantaxes dos refuxios en Trevinca, Courel, Xurés e Peña Ubiña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alpinismo

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Clube de Montaña Xistra
* Páxina oficial da Federación Galega de Montañismo Arquivado 25 de outubro de 2012 en Wayback Machine.
A **Federación Galega de Atletismo** (**FGA**) é o organismo reitor do atletismo en Galicia. A FGA ordena, dirixe e planifica as actividades do atletismo galego. Dirixe tamén á selección galega de atletismo.

É unha entidade asociativa privada carente de ánimo de lucro, que ten por obxecto, mediante a integración de aletas, adestradores, técnicos, xuíces, clubs e outros colectivos interesados e estatutariamente establecidos que se dediquen á práctica do atletismo, o fomento, o desenvolvemento e a organización con carácter exclusivo na Comunidade Autónoma de Galicia, onde ostenta, tamén con carácter exclusivo, a representación da Real Federación Española de Atletismo e que, ademais das atribucións de seu exerce, por delegación, funcións públicas de carácter administrativo.

Organiza anualmente o Campionato de Galicia de Clubs. 

Ten a súa sede na cidade da Coruña, no Complexo Deportivo de Elviña, na Avenida de Glasgow, 13 (Salas 15, 16 e 17), no barrio do Birloque. A FGA ten delegacións na propia cidade coruñesa e nas localidades de Santiago de Compostela, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Vigo e O Barco de Valdeorras.

Historia
--------

A Federación Galega de Atletismo constituíuse o día 27 de marzo de 1921,

En 1933 a FGA foi disolvida, reconsituíndose en 1934. No ano 1958 prodúcese a súa división en Federacións Provinciais, que volven a integrarse na Federación Galega en 1984.

O seu presidente actual é Isidoro Hornillos Baz, quen ocupa o cargo desde o ano 2006.

Notas
-----

1. ↑  Facsímile da Acta de Constitución. Consultada o 6 setembro de 2018.
2. ↑  Isidoro Hornillos será candidato a la Federación Española de Atletismo. *La Voz de Galicia*, 12-05-2015. Consultada o 6 de setembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Récords de Galicia de atletismo
* Selección de atletismo de Galicia

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da FGA.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre deporte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**María Montserrat Prado Cores**, nada en Cambados o 9 de xaneiro de 1965, é unha política galega do BNG, sendo na actualidade secretaria de organización e membro da executiva nacional de dita formación.

Traxectoria
-----------

É diplomada en Maxisterio e licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago. Traballaba como celadora do Sergas até a súa dedicación exclusiva á política.

Estivo desde nova vencellada ao movemento veciñal e cultural. Foi membro da executiva da Asociación de Veciños de Oubiña entre 1984 e 2006, presidiu a Asociación Cultural Sete Pías e participou na fundación da Asociación Cultural Xironsa.

Formou parte da primeira dirección nacional de Galiza Nova. Foi concelleira de Cambados entre 1991 e 2005. Tralas eleccións autonómicas de 2005 foi nomeada delegada da Consellería de Innovación e Industria na provincia de Pontevedra. Tralas eleccións autonómicas de 2009 foi nomeada membro do consello de administración da CRTVG. Forma parte do Consello Comarcal do Salnés do BNG. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012

Colabora coa publicación *Terra e Tempo*.

Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saiu elixida deputada por Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Montse Prado Cores Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Galicia
**Paloma Castro Rey**, nada en Pontevedra en 1981, é unha avogada e política galega do PSdG-PSOE, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral de Pontevedra.

Papeleta das Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.

Traxectoria
-----------

Estudou no IES Sánchez Cantón, é licenciada en Dereito pola Universidade da Coruña e na súa actividade profesional está especializada en dereito civil, de familia, penal e violencia de xénero. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 levou o número tres na lista do PSdG-PSOE pola Circunscrición electoral de Pontevedra, obtendo acta de deputada autonómica. Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saiu elixida deputada por Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  "Resolución do 15 de xuño de 2020 pola que se fan públicas as candidaturas proclamadas…" Diario Oficial de Galicia n.º 117, do 16/6/2020.
2. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Parlamento de Galicia Arquivado 17 de agosto de 2020 en Wayback Machine.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Matilda.

O **Matilda II** (**Infantry Tank Mark II**) foi un carro de combate de infantaría británico da segunda guerra mundial. Serviu dende o principio ata o final de conflito e asociouse particularmente á campaña do norte de África. Foi substituído no servizo polo Valentine. Coa súa blindaxe pesada o Matilda II foi un excelente carro de combate de apoio á infantaría, pero estaba limitado pola súa velocidade e armamento.

Cando o anterior Infantry Tank Mark I, tamén coñecido como "Matilda", foi retirado do servizo o Infantry Tank Mk II pasou a ser coñecido sinxelamente por ese nome.

Desenvolvemento
---------------

A primeira suxestión para un gran carro de infantaría foi realizada en 1936, coa especificación A12 e o contratista foi decidido a finais de ano.

O Infantry Tank Mk II foi deseñado no Royal Arsenal, en Woolwich para a especificación do Estado Maior A.12 e construído por Vulcan Foundry. O deseño estaba baseado no A7 (que comezara a desenvolverse en 1929) en lugar de no Infantry Tank Mk I, que era un carro de dous homes cunha única metralladora como armamento.

Cando a guerra fíxose inminente, ordenouse a produción do Matilda II e restrinxiuse a do Matilda I. O primeiro pedido, de 140 unidades fabricadas por Vulcan Foundry, foi realizado pouco despois de que se rematasen as probas a mediados de 1938.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Matilda II Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Felipe Mesones Temperán**, nado en Buenos Aires o 9 de febreiro de 1936 e finado en Murcia o 15 de decembro de 2017, foi un futbolista e adestrador arxentino.

Traxectoria
-----------

### Como xogador

Xogaba de extremo dereito, era rápido, tiña facilidade para o desmarque e un forte golpeo do balón. Comezou a súa carreira futbolística no seu país, militando nas filas do Boca Juniors, o San Lorenzo de Almagro e o Atlanta, pasando logo polo Independente Santa Fe de Colombia, no que xogou unha tempada. A continuación trasladouse a España, onde xogou o resto da súa carreira, pasando polo Real Murcia, Levante, Hospitalet e Europa, retirándose neste último en 1967.

### Como adestrador

Tras colgar as botas regresou á Arxentina, onde comezou a súa carreira como adestrador dirixindo o San Telmo. A continuación volveu cruzar o océano Atlántico para volver ao fútbol español, no que desenvolveu o resto da súa carreira como técnico durante as seguintes tres décadas.

Tras unha tempada no Mahón, e dúas no Cartagena, de Tercera División, comezou a súa primeira etapa como adestrador do Real Murcia na tempada 1972/1973 da Segunda División. Na súa primeira campaña proclamouse campión da categoría, logrando o ascenso á Primeira División.

Na seguinte tempada conseguiu a permanencia, pero na campaña 1974/75 foi cesado tras 10 xornadas, sendo substituído por Puskás.

Nas seguintes campañas pasou polos bancos do Tenerife, Elxe, Hércules, Salamanca, Valladolid, Granada e Cartagena.

En 1987 comezou a súa terceira etapa no Elche, conseguindo o ascenso a Primeira División tras rematar subcampión de Segunda. Máis tarde pasou dúas tempadas de novo no Murcia, disputando na segunda delas a promoción de ascenso a Primeira, pero sendo derrotado polo Zaragoza. 

Posteriormente pasou polo Salamanca (por terceira vez) e polo Betis, antes de comezar a súa segunda etapa no Valladolid, co que conseguiu o terceiro ascenso a Primeira da súa carreira. Nos seguintes anos adestrou varios equipos de Segunda e Segunda B, incluída unha terceira etapa no Murcia, converténdose no adestrador que máis partidos dirixiu no club (196). Pechou a súa carreira na tempada 2001/02 no Cartagonova.

Notas
-----

1. ↑  "Luto en el fútbol regional por la muerte de Felipe Mesones". *La Verdad* (en castelán). 15 de decembro de 2017. Consultado o 18 de marzo de 2022.
2. ↑  Diusabá Rojas, Víctor; Ruiz Bonilla, Guillermo (2001). *Santa Fe 60 años 1941-2001* (en castelán). Bogotá: Santa Fe Corporación Deportiva. p. 190.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.
* Datos do adestrador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5858301
* BDFutbol: 3419
* FootballDatabase: 161580

 |
A **bandeira da Lombardía** é a bandeira que se emprega nas oficinas públicas da rexión italiana da Lombardía e nas manifestacións, malia que non ten carácter de oficialidade. Representa o escudo de armas, que foi adoptado xunto coa bandeira trala aprobación da Lei Rexional nº 85, do 12 de xuño de 1975, a proposta do daquela Ministro de Cultura Alessandro Fontana. A rexión da Lombardía regula o seu emprego.

Foi deseñada tamén en 1975 por Pino Tovaglia, Bob Noorda, Roberto Sambonet e Bruno Munari, e representa unha rosa camuna estilizada. A rosa camuna é un antigo símbolo solar que se atopa en 94 dos preto de 140 000 petróglifos do conxunto ruprestre do Val Camonica, na provincia de Brescia.

A rosa da bandeira é de cor branca e simboliza a luz. O fondo é verde e representa a chaira padana.

Notas
-----

1. ↑  "Stemma, Gonfalone e Bandiera". *regione.lombardia.it*. Consultado o 13 de xaneiro de 2020.
2. ↑  Stefanini, Paolo. "La bandiera è di Formigoni e la gestisce lui". *linkiesta.it*. Consultado o 16 de abril de 2016.
3. ↑  Fioravanti, Giorgio (1993). *Il dizionario del grafico*. Boloña: Zanichelli. pp. 468. ISBN 88-08-14116-0.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Lombardía*** |
**Chacachacare** é unha illa da República de Trinidad e Tobago situada no mar Caribe que pertence ao conxunto de illas denominadas *"Illas Bocas"* sendo a máis occidental destas e situada nas Bocas do Dragón, entre Trinidad e Venezuela, nas proximidades de Venezuela. A veciña illa de Patos, foi parte de Trinidad e Tobago ata 1942, cando foi cedida a Venezuela.

A illa ten unha superficie de 3´642 km². Permanece deshabitada, e moitos trinitarios visítana en tempada de vacacións.

Historia
--------

 Barrio abandonado de Nun, Chacachacare
Orixinalmente foi chamada "El Caracol" por Cristovo Colón pola súa particular forma, descubriuna este navegante ao servizo de España en 1498.

Foi cedida xunto con Trindad aos Británicos en 1797. En 1813 o revolucionario venezolano Santiago Mariño usou a illa como base de operacións para invadir Venezuela.

En varios momentos da súa historia Chacachacare serviu como plantación de algodón, base para a pesca de baleas e leprosaría.

En 1942 durante a segunda guerra mundial ao redor de 1.000 Marines da Forzas Armadas de Estados Unidos estacionáronse na illa e construíron barracas e instalacións.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2022. Consultado o 07 de setembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Chacachacare: O triste legado dunha idílica illa do Caribe - Tri-City Herald
* - Chacachacare Mapa interactivo - Desenvolvemento de Chaguaramas.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Chacachacare*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q77021
* GeoNames: 3573514

 |
**Gran Camanoe** (inglés *Great Camanoe*) é unha illa do arquipélago das Illas Virxes Británicas no Mar Caribe pertencentes ao Reino Unido.

Xeografía
---------

Gran Camanoe atópase no mar Caribe a 3 quilómetros ao nordés da illa principal de Tórtola e a 1 km ao norte da Illa Beef.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie de 3,2 quilómetros cadrados cunha lonxitude duns 4 km e ao redor de 0,8 km de ancho. A maior elevación é de aproximadamente 213 metros sobre o mar.

A illa non ten poboación residente, pero ten dúas casas de alugueiro chamadas "Indigo Plantación" e "Os Corsarios".

A illa só se pode chegar por barco, as baías de Cam Bay e Le Bay son populares zonas de ancoraxe para embarcacións de recreo. Cam Bay é agora un parque nacional.

Historia
--------

Gran Camanoe descubriuse en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe á Novo Mundo.

En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga.

En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

Gran Camanoe leva o nome de Pieter Adriensen (cuxo alcume era "o Comandante", do que se deriva Camanoe), que foi efectivamente o segundo ao mando do Territorio, durante a década de 1630, cando o seu irmán, Abraham Adriensen , foi nomeado Xerente das Illas Virxes Británicas pola Compañía Holandesa das Indias Occidentais.

O turismo é a única fonte de ingresos da illa pola renda das vivendas de alugueiro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3324815
* GeoNames: 3577621

 |
**Gerardo Mariñas Romero**, nado na Coruña o 2 de outubro de 1918 e finado na mesma cidade o 24 de agosto de 2003, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

O seu pai, un militar natural de Betanzos, faleceu aos poucos días de nacer el, e de neno marchou a vivir a Madrid a un colexio de orfos. Alistado no exército, fixo a Guerra Civil española co bando nacional. A partir de 1941 destínano a Tetuán, en África, co grao de tenente, e en 1949 regresa a Europa co grao de comandante, primeiro a Barcelona, logo a Gasteiz e finalmente ao estado maior do Exército en Madrid. Volveu como coronel da Lexión Española ao Sáhara en 1970, e en 1975 destinárono ao mando da Brigada de Infantaría Aerotransportable que daquela tiña a súa sede na Coruña.

Xa en 1978 foi nomeado director da Academia General Militar de Zaragoza. O ano seguinte, 1979, recibiu primeiro o encargo de gobernador militar da Coruña, e semanas despois o de dirixir a espionaxe española no CESID, labor que mantivo durante dous anos. Posteriormente (1981) pasou ao posto de comandante xeneral de Ceuta, onde acababa de chegar cando se produciu o golpe de estado do 23F, e finalmente foi ascendido ao grao de tenente xeneral ata a súa retirada en 1984.

Despois da xubilación regresou á Coruña, onde tiña a familia, e dedicouse a actividades sociais, como a de ser presidente da Real Sociedad Deportiva Hípica.

Obra
----

Escribiu dous libros de memorias sobre a súa experiencia africana:

* *Recuerdos del Sáhara* (1986)
* *El Sáhara y La Legión* (1988).

Vida persoal
------------

Era irmán do xornalista Enrique Mariñas e tío, xa que logo, do tamén xornalista Luís Mariñas.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-8-2003, p. 12.
Juan Bautista Antequera.
**Juan Bautista Antequera y Bobadilla** nado en San Cristóbal de la Laguna, Tenerife o 1 de xuño de 1823 e finado en Alhama de Murcia, Murcia no 1890. Foi un militar e político español, Vicealmirante da Armada Española e Ministro de Mariña.

Carreira militar
----------------

Ingresou na Real Armada Española como gardamariña en 1838. Distinguiuse nos sitios das sublevadas Alacant e Cartagena, polo que lle foi concedida a Cruz de San Fernando. Ao mando do bergantiño *Galiano* na Habana loitou contra as expedicións piratas. Na guerra de África, en 1859, tomou parte nos combates de Río Martín, Larache e Arcila, séndolle concedido polo seu comportamento o emprego de Coronel de Infantaría de mariña. Durante a guerra hispano-suramericana de 1865, tomou o mando da fragata blindada *Numancia* ás ordes do Almirante Casto Méndez Núñez asistindo ao bombardeo de Valparaíso e ao combate do Callao. Efectuou co seu buque a viaxe de circunnavegación á terra.

Xa co emprego de Contralmirante, foi nomeado Comandante Xeral do Apostadeiro de Filipinas.

Carreira política
-----------------

Foi elixido senador do Reino pola provincia das Canarias nas Cortes de 1871, 1872 e 1876, por Alacant en 1877 e nomeado senador vitalicio en 1884.

Como Ministro de Mariña, foi o creador da Revista Xeral de Mariña, a Colección Lexislativa, códigos e regulamentos.

Foi inhumado no Panteón de Mariños Ilustres o 4 de setembro de 1922.

Notas
-----

1. ↑  "Antequera y Bobadilla, Juan Bautista". *Senado.es* (en castelán). 2 de maio de 2008. Arquivado dende o orixinal o 29 de agosto de 2010. Consultado o 18 de xaneiro de 2014.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José María Beránger Ruiz de Apodaca** | **Ministro de Mariña**1870 - 1871 | Sucesor:**José María Beránger Ruiz de Apodaca** |
| Predecesor:**Santiago Durán y Lira** | **Ministro de Mariña**1876 - 1877 | Sucesor:**Francisco de Paula Pavía y Pavía** |
| Predecesor:**Carlos Varcarcel y Ussel de Guimbarda** | **Ministro de Mariña**1884 - 1885 | Sucesor:**Manuel de la Pezuela y Lobo** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5947683
* WorldCat
* VIAF: 23844650
* BNE: XX832055
* BNF: 13175003f
* FAST: 355097
* ISNI: 0000000099211289
* LCCN: n95041418
* Senadores de España (1834-1923): 181

 |
**Calixto Amarelle Rodríguez**, nado o 14 de outubro de 1843 e finado en Madrid o 16 de xullo de 1901, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Andrés Amarelle Malpica. Militar de profesión, comezou como cadete de infantaría de mariña en 1864 e chegou a xeneral de división. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Corcubión nas eleccións de 1896, volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1899 e 1901. Foi gobernador militar de Cidade Real e Lugo e inspector das Comisións liquidadoras de Ultramar. Foi tamén nomeado senador, aínda que non chegou a tomar posesión.

Vida persoal
------------

Casou con Beatriz Álvarez-Mendizábal Cañabate.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Acercamiento a la figura del general Amarelle *(en castelán)*
* Ficha no Senado
* Amarelle en xenealoxía.org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413435
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 5800

 |
**Mateo Torres Bestard**, nado en Palma de Mallorca en 1891 e finado na mesma cidade en 1969, foi un militar e político español.

Traxectoria
-----------

Ingresou na Academia de Infantaría en 1907. Ascendeu a capitán en 1917 e participou na campaña de Marrocos. Regresou a Mallorca en 1927 e obtivo a graduación de comandante en 1930. Foi axudante do xeneral Francisco Franco cando foi comandante militar das Baleares (1933). Presidiu a Xunta Divisionaria que preparou en Mallorca a sublevación do 18 de xullo de 1936 e foi nomenado xefe do Centro de Mobilitzación. Cando se iniciou a Guerra Civil foi xefe provincial de milicias e gobernador civil das Baleares (outubro de 1936 a maio de 1937). Logo foi trasladado a Sevilla. En maio de 1937 foi nomeado primeiro delegado nacional de organizacións xuvenís en Salamanca. O 14 de setembro dese ano foi nomeado gobernador civil de Pontevedra. Permaneceu no cargo até marzo de 1939. Coa graduación de coronel, foi xuíz eventual das Baleares (1943-1953).

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Pontevedra*, 24-9-1937, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Mateu Torres Bestard
Denomínase **iniciativa lexislativa** á potestade que constitucionalmente atribúese a un ou máis órganos dun Estado ou territorio para iniciaren o procedemento de trámite de forma válida que culmine na aprobación, modificación ou derrogación dunha lei.

A Iniciativa Lexislativa correspóndelle efectuala ao Goberno, manifestada a través do Proxecto de Lei polo Congreso e o Senado e por último levado a cabo polas Cámaras de acordo coa Constitución e os seus Regulamentos.

Órganos con iniciativa lexislativa
----------------------------------

Na maioría dos países, a iniciativa lexislativa correspóndelle ao Parlamento ou ao Congreso ou ben a outro órgano como ao xefe de estado ou ao goberno...

Con todo, os diferentes ordenamentos teñen regulados mecanismos de iniciativa variados que poden permitir a outros órganos constitucionais posuír iniciativa lexislativa. Tamén se regula en moitos países a iniciativa popular, que xorde dos propios cidadáns.

Tipos de iniciativa lexislativa
-------------------------------

* **Inicativa lexislativa única**: Dáse naqueles sistemas onde soamente ten a iniciativa lexislativa o órgano que ten á súa vez atribuído o poder lexislativo, e só este pode iniciar o procedemento. Nos sistemas de bicameralidade do congreso ou parlamento, adoita corresponder a senllas cámaras por igual.
* **Iniciativa lexislativa compartida**: É aquela na que, ademais do poder lexislativo, a iniciativa pode partir doutros órganos de goberno.
	+ **Xunto ao poder executivo**: Neste caso, ademais do poder lexislativo, o poder executivo, xeralmente o xefe de goberno, pode propor unha norma con rango de lei, xa sexa as ideas matrices ou un artigo específico, e que sexa tramitada polo Congreso ou Parlamento.
	+ **Xunto a outros órganos**: Neste caso, que pode ser compatible co anterior, atribúese a iniciativa tamén a outros órganos pubianos, como as Asembleas Lexislativas dos Estados dunha Federación, ou á propia acción popular. Tamén pode existir iniciativa limitada, concedida a certos órganos do Estado en materias específicas, por exemplo, a que se outorga á Corte Suprema nalgúns países, en temas relativos á administración de xustiza.

En calquera das fórmulas, a iniciativa lexislativa adoita necesitar de certos requisitos para considerala válida: mínimo de membros do Parlamento, Congreso ou da cámara (alta ou baixa) que a incoen; consonte ao Consello de ministros no seu caso; resolución maioritaria favorable das Asembleas Lexislativas dos estados federados ou número mínimo de cidadáns que a apoien. En ocasións tamén a ulterior tramitación lexislativa pode ser algo diferente segundo o órgano do que parta a iniciativa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q559518
* BNCF: 5561
* BNE: XX547691
* BNF: 11972026g
* BRE: 1986257
* LCCN: sh85066428

 |
**Adam Bromberg**, nado o 12 de marzo de 1912 en Lublin e finado o 23 de marzo de 1993 en Estocolmo, foi un editor polaco-sueco.

Traxectoria
-----------

Estudou comercio internacional en Viena, politicamente comprometido co Partido Comunista de Ucraína Occidental, arrestárono en 1934 e condenárono a tres anos e medio de cadea. Logo de saír do cárcere, en decembro de 1936, por unha amnistía deixou a actividade política e estivo á fronte entre 1939 e 1941 da sección polaca da editorial estatal de minorías nacionais da República Socialista Soviética de Ucraína
que tiña a sede en Lviv. En 1941 alistouse no exército soviético e en 1943 formaba parte da 1ª División de infantaría polaca Tadeusz Kościuszko como oficial político. En maio de 1944 dirixía o departamento político da 2ª División de Infantaría Varsovia. Rematou a guerra como maior con varias condecoracións e retomou súa actividade como editor no exército polaco primeiro en novembro de 1945 como xefe do departamento editorial do exército e en 1946 era vicedirector da editorial do Partido dos Traballadores Polacos "Książka". En 1947 organizou a editorial militar, Prasa Wojskowae, que dirixiu ata que deixou o exército co grao de coronel en outubro de 1951. Desde 1953 dirixía a editorial estatal PWN e ensinou xornalismo na Universidade de Varsovia entre 1955 e 1968. A policía detívoo durante as purgas antisemitas da crise política de 1968. En agosto de 1970 emigrou a Suecia, e alí fundou en 1975 coa súa filla Dorotea Bromberg a editorial Bromberg Bokförlag dedicada nun principio a traducións de literatura polaca.

Notas
-----

1. ↑  Henryk Grynberg "Writing about Uprootedness" in Alvin H. Rosenfeld (2008) *The Writer Uprooted: Contemporary Jewish Exile Literature* Indiana University Press, p. 60

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4678787
* WorldCat
* VIAF: 46754821
* BNF: 114679112
* DeutscheBio: 122999711
* GND: 122999711
* ISNI: 0000000121426359
* LCCN: n2001043070
* NKC: js2012729529
* SELIBR: 205050
* SUDOC: 058654488

 |
**Natalia Barreiro Piñeiro**, nada en Vedra é unha investigadora da Universidade de Santiago de Compostela. En 2021 foi galardoada co Premio Talento Mozo Galicia pola excelente traxectoria investigadora no campo da viroloxía molecular.

Traxectoria
-----------

Natalia Barreiro Piñeiro é licenciada en Bioloxía Molecular e Biotecnología e doutora en Medicina Molecular pola Universidad de Santiago de Compostela. Investigadora postdoutoral no Centro Singular de Investigación en Química Biolóxica e Materiais Moleculares .

A súa investigación céntrase no desenvolvemento dunha vacina contra o  SARS-CoV-2 empregando un sistema de etiquetaxe molecular (IC- Tagging).

Recoñecementos
--------------

Premio Talento Mozo Galicia nn 2021 pola excelente traxectoria investigadora no campo da viroloxía molecular.

Notas
-----

1. ↑  Espiño, Clara. "Cinco emprendedores mozos galardoados por iniciativas con talento". *www.elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 2022-06-26.
2. 1 2  Redacción (2021-12-13). "A investigadora Natalia Barreiro recibe o Premio Talento Mozo Galicia". *GCiencia*. Consultado o 2022-06-26.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Mujeres en ciencia e Innovación Arquivado 26 de xuño de 2022 en Wayback Machine. páxina web FECYT e UMYC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112729514
* Dialnet: 4650165

 |