recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Un mozo usando calzóns bóxer.
Os **calzóns bóxer** (tamén coñecidos simplemente como boxers) son un tipo de calzón usado polos homes. O termo utilízase en inglés desde 1944 para describir os pantalóns curtos usados polos boxeadores, para quen o movemento dos pés é case tan importante como o das súas mans.

Algúns homes prefiren os boxers e non o slip debido á súa variedade de estilos e deseños. Tamén lles gustan como locen. Moitos homes cren que os boxers danlles unha aparencia varonil. Segundo algunhas revistas, a maioría das mulleres nos Estados Unidos e o Reino Unido prefiren aos homes que os usan, xa que lles parecen máis atractivos.

Historia e deseño
-----------------

En 1925, Jacob Golomb, fundador de Everlast, deseñou pezas con elástico na cintura para substituír as de coiro entón usadas polos boxeadores. Estes pantalóns curtos fixéronse famosos de inmediato, pero na década de 1930 foron eclipsados polo slip. Ao redor 1947, os boxers comezaron a gañar popularidade outra vez. Os dous estilos, slip e boxer, compiten no mercado, cunha marcada distinción en preferencias rexionais e xeneracionais dos compradores.

Os boxer están aumentando actualmente a súa popularidade debido á moda, á súa comodidade, e aos beneficios de saúde. Aínda que os slips aínda ten vendas altas, os consumidores son maiormente homes de menos de 40 anos. Desde os anos 90, algúns homes tamén optan polos usar "boxers breves" que son unha peza híbrida: Son axustados como o slip, pero longos como os boxers, de maneira que evitan o rozamento permanente na parte interior das pernas debaixo dos testículos.

A maioría dos bóxers teñen unha bragueta, a apertura que permite sacar o pene sen quitarse a roupa. Os fabricantes dos boxers teñen un par de métodos de pechar a bragueta: broches de metal ou botóns. Con todo, moitos boxers no mercado non necesitan un mecanismo de pechadura, xa que o corte da tea deséñase para solaparse o suficiente para cubrir a bragueta por completo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q895612
* AAT: 300221393
* JSTOR: boxer-shorts

 |
**David Jenkins**, nado en Blaenclydach o 29 de maio de 1912 e finado en Aberystwyth o 6 de marzo de 2002, foi un bibliotecario, editor e escritor galés, bibliotecario da Biblioteca Nacional de Gales de 1969 a 1979.

Traxectoria
-----------

Jenkins naceu no sur de Gales, en Glamorgan, fillo dun mineiro que procedía do norte, e tras sufrir un ataque de pneumonía en 1921 comezou a pasar longas tempadas con familiares no norte, en Penrhyn-coch (en Trefeurig) ata se establecer alí definitivamente coa súa avoa. Graduouse en literatura galesa na Universidade de Aberystwyth en 1935. Traballou temporalmente na Biblioteca Nacional de Gales entre 1937 e 1939. Durante a segunda guerra mundial chegou ao rango de comandante, estivo na liberación de París e nas primeiras unidades que en Polonia e no norte de Alemaña entraron nos campos de concentración. En 1946 volveu a Gales e ingresou na Biblioteca Nacional de Gales, no departamento de libros impresos, foi conservador axudante (1949-1957), conservador (1957-1962), conservador xefe (1962-1969) e finalmente bibliotecario (1969-1979). Foi tamén secretario da Welsh Bibliographical Society e editor do seu periódico, *Journal of the Welsh Bibliographical Society* entre 1964 e 1979. Presidente do Cyngor Llyfrau Cymru entre 1974 e 1980. Escribiu unha biografía de T. Gwynn Jones que publicou en Gwasg Gee en 1973, autor ao que volveu co volume *Bro a Bywyd T. Gwynn Jones* en 1984 cun carácter máis divulgativo e menos especializado. En 1992 publicou un estudo sobre a comunidade de Trefeurig, *Bro Dafydd ap Gwilym* e ao ano seguinte *O Blas Gogerddan i Horeb (Taith Dwy Ganrif)*, un estudo sobre a capela baptista de Penrhyn-coch. En 2002 publicou a historia oficial da Biblioteca Nacional de Gales, *A Refuge in Peace and War: The National Library of Wales to 1952* escrita ao longo de vinte anos.

Notas
-----

1. ↑  *The Welsh Political Archive* 32 (2002-2003). Biblioteca Nacional de Gales
2. ↑  Jenkins, David en *Dictionary of Welsh Biography*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5235616
* WorldCat
* VIAF: 94675377
* BNB: ID
* GND: 1056168692
* ISNI: 0000 0000 7903 9135
* LCCN: n86091969
* NLA: 36505479
* OL: OL505448A
* SUDOC: 076001571

 |
**Bernard Makuza**, nado en Butare o 30 de setembro de 1961, foi primeiro ministro de Ruanda dende o 8 de marzo de 2000 até o 6 de outubro de 2011.

Traxectoria
-----------

De etnia hutu, Makuza era membro do Movemento Democrático Republicano cando foi acusado de promover o xenocidio no país. Deixou de ser membro do partido antes de converterse en Primeiro Ministro, declarándose independente.

Previamente ao seu nomeamento como primeiro ministro, foi embaixador en Burundi e en Alemaña. Foi nomeado polo presidente Pasteur Bizimungu despois da destitución do antigo xefe de goberno Pierre-Célestin Rwigema, que fora duramente criticado pola prensa ruandesa e outros parlamentarios. Na última reorganización ministerial realizada polo presidente Paul Kagame, en marzo de 2008, Makuza foi confirmado no cargo. En outubo de 2011 foi substituído no seu cargo por Pierre Habumuremyi.

Notas
-----

1. ↑  Musoni, Edwin (23 de outubro de 2006). "I belong to no political party- Makuza" (en inglés). The New Times. Arquivado dende o orixinal o 7 de xullo de 2009. Consultado o 24 de xaneiro de 2009.
2. ↑  "Office of the Primer Minister" (en inglés). Goberno de Ruanda. Arquivado dende o orixinal o 1 de xaneiro de 2009. Consultado o 24 de xaneiro de 2009.
3. ↑  Chris Simpson (8 de marzo de 2000). "New Rwandan prime minister named" (en inglés). BBC. Consultado o 24 de xaneiro de 2009.
4. ↑  "Remaniement ministériel au Rwanda, Makuza reste Premier ministre" (en francés). AFP. 8 de marzo de 2008. Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2008. Consultado o 24 de xaneiro de 2009.
| Drosera regia |
| --- |
| Plantas en cultivo. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| (sen clasif.) | Angiospermae |
| (sen clasif.): | Eudicots |
| (sen clasif.): | Core eudicots |
| Orde: | Caryophyllales |
| Familia: | Droseraceae |
| Xénero: | *Drosera* |
| Subxénero: | ***Regiae***Seine & Barthlott |
| Especie: | ***D. regia*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Drosera regia'**Stephens |
| Sinonimia |
| * *Freatulina regia* (Stephens) Chrtek & Slavíková
 |

***Drosera regia*** é unha especie de planta carnívora do xénero *Drosera*, que é endémica dun único val de Suráfrica. O nome de *drosera* provén da verba grega *droseros*, que significa "cuberta de orballo". O epíteto específico *regia* é unha palabra latina que significa "real", unha referencia á "aparencia maxestosa" da planta. As follas poden chegar a medir 70 centímetros de longo. Posúe numerosas características primitivas que non se observan noutras especies de droseras, como son rizomas leñosos, pole operculado e a falta de vernación, unha prefoliación circinada (enrolada en forma de caxato) no crecemento do escapo. Todos estes factores, combinados coa información molecular que aporta a análise filoxenética, confirma que *D. regia* presenta algunhas das características máis primitivas do xénero. Algunhas delas son compartidas por unha parenta súa, a venus atrapamoscas (*Dionaea muscipula*), feito que suxire que evolucionaron conxuntamente.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Drosera regia***  |

### Ligazóns externas

* Drosera regia en Titanarium *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q168649
* MAG: 2780811358

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 5471203
* GBIF: 3191150
* iNaturalist: 584293
* IPNI: 321953-1
* NCBI: 4371
* PlantList: kew-64556
* POWO: ID
* Tropicos: 11400070
* WCSPF: 64556

 |
***Eesti Televisioon*** (en galego: «Televisión estoniana»), máis coñecido polas súas siglas **ETV**, é a primeira cadea de televisión pública de Estonia, controlada pola organización estatal *Eesti Rahvusringhääling*.

As súas emisións regulares comezaron o 19 de xullo de 1955 como *Tallinna Televisioonistuudio* (Estudo de Tallin), e durante máis de 35 anos foi a única canle de televisión dispoñible en Estoniana. ETV cumpre funcións de servizo público, e está obrigada a difundir e promover a cultura nacional do país, así como dar cobertura ás comunidades minoritarias. O seu programación é xeral, e está composta por formatos informativos, entretemento, ficción e series documentais. É membro da Unión Europea de Radiodifusión desde 1993.

No ano 2002 foi a cadea encargada de organizar o Festival de Eurovisión, trala vitoria do país no concurso.

O grupo funcionou por separado do servizo de radio ata o 1 de xaneiro de 2007, cando o Goberno estoniano integrou todas as empresas de radiodifusión pública no ente *ERR*. Nos últimos anos, *Eesti Televisioon* desenvolveu canles temáticos para a Televisión Dixital Terrestre como ETV24, de información continua, e ETV2, de carácter cultural e creado en 2008.

Financiamento
-------------

Eesti Televisioon finánciase a través de impostos directos. A maior parte do orzamento provén de subvencións da administración pública estona. Un 15% do mesmo está sufragado polas televisións comerciais do país, que pagan a cota a cambio do seu dereito exclusivo para emitir publicidade. Desde 2002, ETV ten prohibida a emisión de publicidade en todas as súas canles. Isto impide tanto anuncios como calquera outra modalidade, como teletenda ou patrocinios.

Notas
-----

1. ↑  Eesti Televisioon (ed.). "Historia da televisión estoniana" (en estoniano). Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2011. Consultado o 14 de marzo de 2011.
2. 1 2  Parlamento de Estonia (ed.). "Broadcasting Act" (PDF) (en inglés). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de decembro de 2011. Consultado o 14 de marzo de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Festival de Eurovisión 2002
* Eesti Rahvusringhääling

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial de Eesti Televisioon (en estoniano e inglés)
* Sitio web oficial de Eesti Rahvusringhääling (en estoniano, inglés e ruso)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos tibetanos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Drukair Corporation Limited** (dzongkha: འབྲུག་མཁའ་འགྲུལ་ལས་འཛིན།), operando como **Drukair - Royal Bhutan Airlines**, é a aeroliña nacional do Reino de Bután, con base no dzongkhag occidental de Paro.

Foi fundada no ano 1981, dez anos despois de que o Druk Gyalpo Jigme Dorji Wangchuck comezase a abrir gradualmente o reino dun illamento autoimposto, e sete anos despois de recibir aos seus primeiros visitantes estranxeiros. A aeroliña comezou a operar en 1983 con voos dende Calcuta a Paro usando avións Dornier Do 228. En novembro de 1988 pasou a utilizar BAe 146-100 e, co obxectivo de satisfacer a crecente demanda, estes avións foron substituídos en 2004 por dous Airbus A319.

Drukair opera unha modesta rede de voos regulares dentro da rexión de Asia Meridional dende a súa base do aeroporto de Paro. En marzo de 2018 a aeroliña voaba a 13 destinos en seis países.

Frota
-----

En marzo de 2016 a frota de Drukair estaba formada polos seguintes avións:



**Frota de Drukair**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| J | Y | Total
 |
| Airbus A319-100 | 3 | 2 | 16 | 102 | 118 |  |
| ATR 42-500 | 1 | — | — | 48 | 48 |  |
| Total | 4 | 2 |  |

Notas
-----

1. ↑  Druk Air (ed.). "Destinations". Consultado o 26 de marzo de 2018.
2. ↑  Drukair (ed.). "Fleet information". Arquivado dende o orixinal o 26 de marzo de 2018. Consultado o 26 de marzo de 2018.
3. ↑  Planespotters (ed.). "Druk Air - Royal Bhutan Airlines Fleet Details and History". Consultado o 26 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Bután*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña
Doce de leite.
O **doce de leite** é un doce típico de América do Sur, elaborado con leite e azucre cocidos até adquiriren unha consistencia cremosa, e que pode consumirse só ou utilizarse como recheo de diversas preparacións. Faise fervendo leite con azucre, mais tamén pode obterse cociñando leite condensado durante varias horas ou arredor de 40 a 60 minutos nunha ola a presión.

Úsase en caramelos e outras lambetadas, como bolos, biscoitos, filloas, churros ou pasteis. Nalgúns lugares cómese espallado en torradas.

Orixe
-----

A orixe do doce de leite é incerta, mais está ligada á rápida expansión na produción de sacarosa de cana de azucre nas illas ibéricas atlánticas, no século XV, e no Brasil, América Central e as Antillas a partir do século XVI e á posibilidade do seu uso para preservación do leite. Como primeiro edulcorante de produción a grande escala, o azucre da cana pasa a ser usado na conservación de varios produtos orgánicos, incluído o leite de vaca ou de cabra, dando orixe a produtos semellantes ao doce de leite actual, pastoso ou sólido, en toda a América Latina e en determinadas localidades ibéricas.

Na Arxentina existe un relato popular e lendario que data a súa invención en 1829. Nesa época estaba a piques de asinar un tratado de paz entre o gobernador Juan Manuel de Rosas e o seu inimigo político Juan Lavalle nunha facenda do gobernador na localidade de Cañuelas, na periferia de Bos Aires. Lavalle foi o primeiro en chegar e, canso, deitouse na cama de Rosas, ficando durmido. A criada de Rosas, mentres fervía o leite con azucre (preparación coñecida nesa época como *lechada*) para acompañar o té da tarde, encontrouse con Lavalle durmindo na cama do patrón. Ela considerou unha insolencia e foi avisar os gardas.

Pouco tempo máis tarde chegou Rosas, e tranquilo pediu á criada o té con leite. Esta lembrou nese momento que deixara o leite ao lume, deixándoo quecer por moito tempo. Ao regresar, a criada encontrou unha substancia mesta e amarronada. O sabor agradou a Rosas e contan que partillou o doce con Lavalle mentres discutían os puntos do tratado, dando así orixe accidental ao doce de leite. É unha historia simpática, mais non hai ningunha fonte que demostre o conto.

As variacións máis comúns son a pastosa e a sólida (que pode cortarse en barras ou pedaxos), que se diferencian pola súa consistencia.

Outros nomes
------------

* *Dulce de leche* (en Lingua castelá)
* *Manjar blanco*
* *Cajeta* (en América Central e en México)
* *Arequipe* (en Colombia e en Venezuela)
* *Mumu* (na Rexión Sur do Brasil)

Notas
-----

1. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Doce de leite***  |

### Outros artigos

* Leite condensado

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q917761
* GEC: 0280869

 |
**Ernesto Padín Lorenzo**, nado en Redondela o 13 de novembro de 1877 e finado en Madrid o 19 de abril de 1970, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Procurador, foi secretario particular do deputado a Cortes por Redondela Francisco de Federico Martínez e xefe de administración do Ministerio de Facenda en Madrid. Foi redactor do diario *Mundo* e da revista *Semana Financiera* e colaborou en *El Noticiero Español* (Pará-Brasil), *El Heraldo de Baena* (Madrid), *Gente Novel* (Madrid), *El Pueblo*, *La Revista Popular* e *El Soplete*. Publicou en 1932 *Amores e dolores. Poesías gallegas* con prólogo de Ramón Otero Pedrayo. Tiña preparado outro poemario en castelán, *Flores y abrojos*, do que se publicaron algúns poemas en periódicos. Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

Obras
-----

* *Amores e dolores. Poesías gallegas*, 1932.

Vida persoal
------------

Casou con María Muñoz de la Espada Moya.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da Literatura Galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-019-5.

### Ligazóns externas

* Anecdotario redondelán. Literatura e Xornalismo. Arquivado 09 de abril de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29649176
* BNE: XX1267084

 |
**Eduardo José Ramos Verde**, nado en San Cristóbal de la Laguna o 13 de marzo de 1967, é un exfutbolista canario, que xogaba de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Tras xogar co Güimar en Terceira División, fichou en 1987 polo Tenerife, co que debutou na Segunda División na campaña 1987/88, nun partido contra o Hércules. Na seguinte tempada xogou cedido no Marino, da Segunda División B, marcando 10 goles en 33 partidos.

Regresou a continuación ao Tenerife, que viña de ascender á Primeira División. Debutou na máxima categoría nun partido contra o Zaragoza na Romareda, e xogou 20 partidos de liga durante a tempada 1989/90, marcando un gol ante Osasuna. O equipo rematou antepenúltimo na táboa, tendo que xogar unha promoción de permanencia contra o Deportivo da Coruña de Arsenio Iglesias. O partido de ida en Tenerife acabou 0-0, mentres que na volta en Riazor un gol seu na prórroga deulle o triunfo ao equipo canario e permitiulle seguir un ano máis en Primeira.

Na tempada 1990/91 xogou 21 partidos de liga, anotando outro gol. Sen continuidade no Tenerife, no verán de 1991 fichou pola UD Las Palmas, coa que descendeu a Segunda B. A continuación pasou dúas tempadas no Realejos antes de regresar ao equipo grancanario, co que completou unha boa campaña na tempada 1994/95, con 17 goles en 31 partidos de liga, sendo o terceiro máximo goleador do Grupo I da Segunda B, só por detrás de Javi Prendes e do seu compañeiro Rafa. Na seguinte tempada conseguiu o ascenso a Segunda como campión do grupo, e pasou a continuación a xogar no Gáldar, tamén de Segunda B. Pechou a súa carreira no Universidad de Las Palmas, onde xogou tres anos, logrando un novo ascenso a Segunda no segundo deles.

Notas
-----

1. 1 2  "Eduardo Ramos, el héroe olvidado por el tinerfeñismo que triunfó en Gran Canaria". *eldiario.es* (en castelán). 11 de xuño de 2020. Consultado o 19 de marzo de 2022.
2. ↑  "20 años del gol de Eduardo Ramos en Riazor" (en castelán). 11 de xuño de 2010. Consultado o 19 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.
* Datos do xogador no sitio web oficial do CD Tenerife *(en castelán)*. Arquivado dende o orixinal o 22 de marzo de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11918108
* BDFutbol: 643

 |
**Bernard Hinault** nado en Yffniac, Bretaña o 14 de novembro de 1954 foi un ciclista francés, profesional dende 1975 a 1986. É o único ciclista en gañar en máis dunha ocasión cada unha das grandes voltas por etapas.

Traxectoria
-----------

Gañou cinco veces o Tour de Francia (1978, 1979, 1981, 1982, 1985). Foi segundo en 1984 detrás de Laurent Fignon e en 1986 detrás de Greg Lemond. Gañou tres veces o Giro de Italia (1980, 1982, 1985), dúas veces a Volta a España (1978, 1983), unha vez o campionato do mundo de fondo en estrada (1980), tres veces a Dauphine Libere e cinco veces o Gran Premio das Nacións. No Tour gañou 25 etapas, na Volta 7 e no Giro 6, ademais de varias clásicas. Foi o terceiro ciclista en gañar cinco Tours. Salientou tanto como rodador, escalador e velocista, o que explica o seu amplísimo palmarés de 216 vitorias, non superado por ningún outro ciclista francés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q109255
* WorldCat
* VIAF: 5729333
* BNB: ID
* BNE: XX1143000
* BNF: 11907541h
* BRE: 3958145
* CANTIC: a10581972
* EBID: ID
* FAST: 30544
* GEC: 0032682
* GND: 118886436
* IMDb: nm1425034
* ISNI: 0000 0000 5928 0845
* LCCN: n79009313
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 01000000112
* NKC: xx0214669
* NTA: 073411736
* SUDOC: 02692241X
* TMDb: 1348815
* CyclingArchives: 8635
* ProCyclingStats: 167518

 |
| *Dromaius* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Subclase: | Neornithes |
| Superorde: | Palaeognathae |
| Orde: | Struthioniformes |
| Familia: | Dromaiidae |
| Xénero: | ***Dromaius*** |

 |
| Especies |
| * *Dromaius novaehollandiae*
* *Dromaius baudinianus*†
* *Dromaius ater*†
 |

***Dromaius*** é un xénero de aves estrutioniformes da familia Dromaiidae. Son aves grandes, non voadoras (ratites). O seu hábitat natural atópase no continente de Oceanía; na actualidade só sobrevive unha especie, o emú, que é a segunda ave de maior tamaño do mundo, após a avestruz.

Características
---------------

A súa plumaxe é de cor cinsenta apardada, cunha distintiva gorxa de cor azul pálida. Son aves omnívoras que se alimentan de insectos e de sementes. Foron moi comúns, porén durante o século pasado se decimaron as súas poboacións, xa que o home europeo, ao colonizar este continente, descubriu que esta ave era incompatíbel coa agricultura que pretendía desenvolver. Unha curiosidade que ten esta ave é que os seus ovos, a diferenza doutras aves, son dunha cor verde escura.

Taxonomía
---------

Estas aves foron clasificadas dentro dunha familia propia, Dromaiidae e posteriormente foron incluídas, xunto cos casuarios, dentro da familia Casuaridae. Agora tornan a se clasificaren na familia Dromaiidae.

Unicamente sobrevive unha especie, *Dromaius novaehollandiae* que á súa vez ten tres subespecies viventes e unha extinta: o emú de Tasmania. As outras dúas especies de emú extintas son o emú da Illa King (*Dromaius ater*), extinta en 1822, e o emú da Illa Kangaroo (*Dromaius baudinianus*) extinta en 1920.

Notas
-----

1. ↑  Sibley, Charles Gald & Ahlquist, Jon Edward (1990): *Phylogeny and classification of birds*. Yale University Press, New Haven, Conn.
2. ↑  Livezey, Bradley C.; Zusi, Richard L. (2007-1). "Higher-order phylogeny of modern birds (Theropoda, Aves: Neornithes) based on comparative anatomy. II. Analysis and discussion". *Zoological Journal of the Linnean Society* (en inglés) **149** (1): 1–95. ISSN 1096-3642. PMC 2517308. PMID 18784798. doi:10.1111/j.1096-3642.2006.00293.x.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Videos de emúes Arquivado 10 de xaneiro de 2012 en Wayback Machine. en Internet Bird Collection

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q858264
* AAT: 300400487
* MAG: 2776673184

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Dromaius
* EPPO: 1DRUSG
* Fossilworks: 173845
* GBIF: 2495131
* iNaturalist: 20503
* IRMNG: 1272032
* ITIS: 174384
* NBN: NHMSYS0020976809
* NCBI: 8789
* Plazi: ID
* ZooBank: ID

 |
**Eduardo Ruiz Pons**, nado en Padrón o 19 de setembro de 1819 e finado en Porto en 1865, foi un mestre, avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Involucrouse na vida universitaria da época. Trabou amizade con Antolín Faraldo Asorey e Ramón de la Sagra Peris, entre outros revolucionarios. Xunto ao comandante Miguel Solís levantáronse en 1846 contra o ditador Narváez, reclamando un novo estatuto para Galiza, que non tiña representación no goberno. Madrid enviou ao xeneral de la Concha, que os derrotou en Cacheiras (Teo). Os doce xefes militares foron sometidos a unha farsa de xuízo e fusilados o 26 de abril en Carral (episodio dos Mártires de Carral). Eduardo Ruiz tivo que emigrar, sendo amnistiado tralo cambio de réxime, e concedéuselle a Cruz do valor.

En Madrid exerceu como avogado, estudou Ciencias e publicou artigos en *La Discusión*, do que foi director, o que lle provocou enfrontamentos. Posteriormente foi profesor de historia natural nos institutos de Oviedo, Pontevedra e Zaragoza. Foi elixido deputado nas eleccións de 1854 pola xurisdición da Coruña. Nas Cortes votou contra a monarquía, polo que tivo que emigrar de novo. O Goberno español informou ao francés, sendo detido 21 días en Bordeos. Tras unha nova amnistía instalouse en Zaragoza, onde publicou un programa democrático, motivo polo que foi procesado en 1861 e condenado a 1.000 pesetas de multa e 12 anos de cadea. Foi absolto ao ano seguinte, e marchou a Xénova para unirse con Garibaldi, pero este non o aceptou. Entón instalouse en Porto, onde publicou un libro sobre democracia. Alí faleceu en 1865.

Obras
-----

* *Historia de la causa formada en Zaragoza el año de 1861 contra el ex constituyente D. Eduardo Ruiz Pons y consortes*, 1864.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11276876
* GEA: 11086
* ISNI: 0000 0000 7072 5884
* PTBNP: 222284

 |
**Bernard Berenson**, nado co nome de **Bernhard Valvrojenski** en Vilnius (Imperio Ruso) o 26 de xuño de 1865 e finado o 6 de outubro de 1959, foi un historiador da arte estadounidense, especializado na arte do Renacemento.

Biografía
---------

Naceu nunha familia xudía da rexión de Vilnius, no Imperio Ruso, emigrada en 1875 a Boston, mudando o apelido a Berenson. Estudou na Universidade de Boston e na de Harvard, logo de se licenciar cunha tese sobre Nikolai Gógol en 1887, varios profesores e amigos entre elas a filantropista Isabella Stewart Gardner pagáronlle unha viaxe por Europa para ampliar coñecementos. Visitou galerías de arte e museos en Inglaterra, Alemaña e Italia, e tras acabar os cartos dedicouse á compra venda de arte para coleccionistas adiñeirados e museos, converténdose nun dos grandes *connoisseur* da primeira metade do século XX. Despois de coñecer a Mary Smith en 1890 en Inglaterra comezou a escribir libros sobre a arte italiana do Renacemento, o primeiro foi *The Venetian Painters of the Renaissance with an Index to their Works* (1892). Deuse a coñecer internacionalmente en 1895 con ocasión dunha exposición de pintores renacentistas en Londres ó publicar unha revisión crítica da exposición demostrando que das 33 obras que o catálogo oficial atribuía a Tiziano só unha era realmente súa.. Seguiu a publicar obras fundamentais no desenvolvemento do coñecemento da arte renacentista italiana seguindo os métodos de Giovanni Morelli *Lorenzo Lotto, an Essay on Constructive Art Criticism* (1895), *The Florentine Painters of the Renaissance* (1896), *The Central Italian Painters of the Renaissance* (1897). Dedicou seis anos ó que se considera a súa mellor obra *The Drawings of the Florentine Painters*, publicada en 1903. En 1907 publicou *The North Italian Painters of the Renaissance*. En *The Italian Painters of the Renaissance* (1930), incluíu gran parte das súas primeiras obras.

Notas
-----

1. ↑  Michael Hatt e Charlotte Klonk *Art History: A Critical Introduction to Its Methods*, Manchester University Press, 2006, ISBN 0-7190-6959-9, páxina 57
2. ↑  Richard Offner e Andrew Ladis *A Discerning Eye: Essays on Early Italian Painting*, Penn State Press, 2008, ISBN 0-271-02793-2, páxina 22

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q359047
* WorldCat
* VIAF: 9878607
* AGORHA: 121400
* BAV: ADV11041124
* BIBSYS: 90183052
* BLBNB: 000612856
* BMT: 19287
* BNF: 121114721
* BRE: 1860060
* CANTIC: a10593184
* CERL: cnp02033719
* CiNii: DA00926413
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118658344
* EBID: ID
* FAST: 31786
* GEC: 0009469
* GND: 118658344
* Gutenberg: 7360
* ICCU: CFIV101331
* ISNI: 0000 0001 2099 0222
* LCCN: n79021690
* Munzinger: 00000006257
* NDL: 00432977
* NKC: jn20010602763
* NLA: 36143332
* NLG: 170048
* NPG: mp50629
* NTA: 069392501
* OL: OL130853A
* openMLOL: 39969
* PTBNP: 26385
* RKD: 361364
* SELIBR: 177444
* SNAC: w6bv7h9f
* SUDOC: 027281329
* TePapa: 49236
* Treccani: bernhard-berenson
* ULAN: 500121389
* UNZ: BerensonBernard
* WikiTree: Valvrojenski-1

 |
**Benigno Quiroga López-Ballesteros**, nado en Santiago de Compostela en 1848 e finado en Madrid o 3 de marzo de 1908, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Formado en enxeñaría de montes e dereito, pertenceu ao Partido Liberal e pactou cos conservadores para que ambos tivesen sempre representación nas Cortes polo distrito de Lugo. Foi deputado polo distrito de Lugo (1881-1887 e 1891-1907) e por Daimiel (1907-1908). 

Director xeral de Obras Públicas (1893), subsecretario de Ultramar (1897) e subsecretario de Gobernación (1901), foi director xeral de Administración e Fomento de Filipinas. Foi ministro de Gobernación en dúas ocasións: entre o 10 de xuño e o 6 de xullo de 1906, e entre o 30 de novembro e o 4 de decembro de 1906, en gobernos de Segismundo Moret. A súa notoriedade naceu coa súa xestión de Filipinas, caracterizada por certo liberalismo.

Foi pai de Luis e Joaquín Quiroga Espín.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Conde de RomanonesBernabé Dávila Bertoloti** | **Ministro de Gobernación**19061906 | Sucesor:**Bernabé Dávila BertolotiConde de Romanones** |

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Regional*, 4-3-1908, p. 1.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Benigno Quiroga Ballesteros Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q534846
* DBE: benigno-quiroga-lopez-ballesteros
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 93080

 |
**Ecumenópole** é un termo ideado polo arquitecto e planificador urbano Constantinos Doxiadis no ano 1967. O termo alude á idea de que, nun futuro, as áreas urbanas e megalópoles se fusionarán unha única cidade mundial, dada a crecente urbanización e medramento da poboación.

Un mundo levado a este nivel de desenvolvemento podería, presuntamente, ter que importar os seus alimentos doutros planetas ou posuír enormes instalacións hidropónicas, orbitais ou subterráneas. Unha civilización capaz de construír unha ecumenópole está case, por definición, no tipo I da Escala de Kardashev.

Doxiadis ideou un escenario baseado na tradición e nas tendencias de desenvolvemento urbanístico da súa época, predicindo primeiro unha eperópole europea (unha cidade continente), que abranxería a área comprendida entre Londres, París e Ámsterdam.

Ecumenópole ana ficción
-----------------------

Na literatura de ficción científica, existen diversos exemplos de ecumenópoles:

* Trantor no universo da Saga das Fundacións de Isaac Asimov.
* Coruscante no universo de Star Wars.
* Apókolips, dirixida por Darkseid no universo de DC Comics.
Tres formas de grafar a cadrada
**Cadrada** é o nome da nota musical que ten duración equivalente ao dobro da redonda. Esta nota foi utilizada até a Idade Media, sobre todo no canto gregoriano. Durante este período, a cadrada, ou **breve**, era a nota *máis curta* - de aí o seu nome. Actualmente a breve é a nota máis longa que pode ser escrita cunha única figura, mais utilízase raramente, pois a súa duración é maior que a maioría dos compases. Apenas cando se utilizan compases 4/2, 6/2, 8/4 ou de maior duración, aínda é posíbel escribir unha breve, mais mesmo estes compases teñen un uso moi restrinxido.

| * v
* c
* e
Notación musical |
| --- |
| Pentagrama | 
* Armadura
* Becuadro
* Bemol
* Clave
* Compás
* Da capo
* Dal segno
* Díese
* Escala
* Intervalo
* Instrumento transpositor
* Letras
* Liñas adicionais
* Modo
* Tempo
* Ton
* Tonalidade
* Transposición
* Semitón
* Signo de repetición

 |  |
| Figuras | 
* Alteración
* Branca
* Cadrada
* Corchea
* Cuartifusa
* Fusa
* Ligadura
* Negra
* Punto
* Redonda
* Semicorchea
* Semicuartifusa
* Semifusa
* Silencio
* Tercina

 |
| Marcas de expresión | 
* Acorde
* Arpexo
* Articulación
* Dinámica
* Harmonía
* Oitava
* Ornamento
* Tempo

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q249740
* MAG: 106044862

 |
Bombachas, 1850
As **Bombachas**, é unha palabra que nalgúns países de fala hispana se aplicou a diversos tipos de roupa feminina para a parte inferior do corpo. Desenvolvéronse no século XIX como unha alternativa saudable e cómoda aos pesados ​​​​e constritivos vestidos que usaban as mulleres.

Historia
--------

As bombachas incorporáronse á roupa das mulleres a comezos da década de 1850 cando a feminista e sufraxista estadounidense Amelia Bloomer as adoptou como parte do seu uniforme. Amelia Bloomer apareceu en público cos bloomers (nome das bombachas en inglés acompañadas dunha túnica curta e un cinto. Era un pantalón axustado na parte inferior da perna e moi ancho dende o xeonllo. Amelia rebelouse contra a moda da saia baleirada por unha crinolina que consideraba incómoda e inmodesta.

Amelia deulle o nome a estes pantalóns en inglés que se coñecen como *Bloomers*.

Bombacha branca da moda Lolita

Roupa interior
--------------

Os calzóns holgados das mulleres que se abrochan xusto por debaixo ou por riba do xeonllo tamén se coñecen como "bragas". Foron máis populares desde a década de 1910 ata a década de 1930, pero seguiron sendo usadas por mulleres maiores durante varias décadas despois. Moitas veces, o termo *bombachas* utilizouse indistintamente coas pantaletas que usaban mulleres e nenas a mediados do século XIX e a roupa interior de finais do XIX e principios do século XX.

### Galería de bombachas atléticas

* Un exemplo de baloncesto atlético de finais do século XIX: o equipo de baloncesto da clase do Smith College de 1902Un exemplo de baloncesto atlético de finais do século XIX: o equipo de baloncesto da clase do Smith College de 1902
* Caricatura de bombachas atléticas da década de 1890Caricatura de bombachas atléticas da década de 1890
* Ximnastas en Estocolmo, Suecia. Comezos do século XX.Ximnastas en Estocolmo, Suecia. Comezos do século XX.

Notas
-----

Referencias

1. ↑  History of bloomers

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bombacha Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas
**Edward Tsang "Ed" Lu**, nado en Springfield (Massachusetts), o 1 de xullo de 1963, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-106, STS-84 e Soiuz TMA-2, sendo membro da Expedición 7 á Estación Espacial Internacional.

Traxectoria
-----------

Lu graduouse en enxeñaría eléctrica pola Universidade Cornell en 1984 e ten un doutoramento en física aplicada pola Universidade Stanford en 1989.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-106, STS-84 e Soiuz TMA-2 e sendo membro da Expedición 7 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 205,97 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Lu, Edward Tsang" (en inglés). Consultado o 30 de agosto de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (agosto de 2007). "EDWARD TSANG LU (PH.D.)NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 30 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ed Lu***  |

### Outros artigos

* STS-106
* STS-84
* Soiuz TMA-2
* Expedición 7
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q709931
* WorldCat
* VIAF: 9146635444541981026
* NASA: lu

 |
| Canis |
| --- |
| Lobo etíope |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Superreino: | Eukaryota |
| Reino: | Animalia |
| Subreino: | Eumetazoa |
| Superfilo: | Deuterostomia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Infrafilo: | Gnathostomata |
| Superclase: | Tetrapoda |
| Clase: | Mammalia |
| Subclase: | Theria |
| Infraclase: | Placentalia |
| Orde: | Carnivora |
| Suborde: | Caniformia |
| Familia: | Canidae |
| Xénero: | ***Canis***Linnaeus, 1758 |

 |
| Especies |
| * *C. lupus*, lobo
	+ *C. l. familiaris*, can
	+ *C. l. dingo*, dingo
* *C. rufus*, lobo vermello
* ¿*C. lycaon*?, lobo vermello canadense
* *C. latrans*, coiote
* *C. aureus*, chacal dourado
* *C. adustus*, chacal raiado
* *C. mesomelas*, chacal común
* *C. simensis*, lobo de Etiopía
* *C. dirus*, lobo xigante †
 |

***Canis*** é un xénero da familia *Canidae*, orde dos carnívoros; o número exacto de especies é obxecto de disputas, se se consideran ao can e ao dingo coma subespecies de *Canis lupus* ou coma especies en dereito propio e se se consideran ou non *Canis rufus* e *Canis lycaon*, ambas con dúbidas sobre a súa validez. Polo tanto inclúe 6 especies seguras e outras 4 posíbeis.

O xénero orixinouse probabelmente en América do Norte a finais do Plioceno ou comezos do Plistoceno, hai arredor dun millón de anos. Hoxe atópase en estado salvaxe en toda América, en Europa, en África, Asia e Australia; a distribución do can é case coextensiva coa do ser humano, cubrindo case todo o globo.

As especies de *Canis* amósanos unha gran variedade de tamaños, dende os 75 kg que pode acadar *C. lupus* —máis aínda en razas especialmente seleccionadas, coma o gran danés ou o mastín napolitano— até os 12 de *C. mesomelas* —considerabelmente menos en variedades domésticas de can, que ás veces non superan o quilogramo. Aínda así, non son infrecuentes os cruces cando a fisonomía o permite, o que complicou considerabelmente o establecemento das relacións xenéticas das distintas especies.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Canis*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q149892
* AAT: 300265714
* BRE: 1926032
* MAG: 2779557943

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Canis
* Dyntaxa: 1001643
* EOL: 14460
* EPPO: 1CANIG
* FE: 305284
* FE-New: ID
* Fossilworks: 41198
* GBIF: 5219142
* iNaturalist: 42044
* ITIS: 180595
* MSW: 14000696
* NBN: NHMSYS0000376462
* NCBI: 9611
* Plazi: ID
* Soortenregister: 139007
* uBio: 111444
* WoRMS: 1461481
* ZooBank: ID

 |
O **cabo da vara** era un condenado que en España se encargaba de manter a disciplina entre o resto dos presos dun cárcere, brandindo unha vara, o instrumento de castigo que lle daba nome. 

Aínda que en 1885 foron substituídas legalmente por "gardas", seguiron utilizándose. Os cabos recorreron á violencia e aos malos tratos, e mesmo á tortura, para manter a orde e reforzar a súa autoridade delegada. Sobre os seus actos presentáronse denuncias. A súa figura foi asimilada á dos *kapos* dos campos de concentración nazis. Na inmediata posguerra da Guerra civil de 1936-1939 reapareceron coa represión franquista nos cárceres, campos de concentración e outros centros de internamento ateigados de presos políticos  Así lembrou un preso a súa experiencia coas puntas da vara nos cárceres franquistas: 

> 
> 
> Se a alguén se lle ocorre queixarse, póñeno en mans dos cabos para que lle ensinen, a golpes de morte, que alí mandan os fascistas. Estes 'cabos de vara' son elixidos entre os criminais máis noxentos e feroces. Abonda con que non lles guste un deles e lévano ao calabozo e peganlle cinco ou seis veces até que deixa de respirar. Decenas de compañeiros faleceron por este procedemento.
> 
> 

Outro preso viviu unha experiencia similar:

> 
> 
> En Zaragoza, polo menos, sendo o cárcere máis duro pola fama e os feitos, non foron os funcionarios os que golpearon e saltaron o artigo 106 da normativa que prohibía expresamente os malos tratos; Batían na xente os propios presos, constituídos como 'cabos de vara', e os seus múltiples axudantes tamén batían, e batían ou facían a maior barbaridade para manter un destino que lles proporcionaba un soldo mensual como ministro.
> 
> 

En 1965 publicouse a novela de Tomás Salvador *Cabo de vara*, reeditada en 1970. Oito anos despois converteuse nunha película co mesmo título do director Raúl Artigot

Notas
-----

1. ↑  Ponferrada, Diario de León. "La ley de los ‘cabos de vara’". *Noticias de León, O Bierzo e Ponferrada* (en castelán). Consultado o 2022-07-06.
2. ↑  RAE. "Definición de cabo de vara". *Diccionario panhispánico del español jurídico* (en castelán). Consultado o 2022-07-06.
3. ↑  Gargallo Vaamonde, Luis (2013). "El siglo de los castigos : prisión y formas carcelarias en la España del siglo XX". *El siglo de los castigos* (en italiano): 1–414. [*Ligazón morta*]
4. ↑  Lorenzo Rubio 2020, p. 146.
5. ↑  Lorenzo Rubio 2020, p. 146-147.
6. ↑  Lorenzo Rubio 2020, p. 147.
7. ↑ . *CABO DE VARA* (en castelán).
8. ↑  "Cabo de vara (1978)" (en castelán). Consultado o 2022-07-06.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cabo de vara*** |

### Bibliografía

* Lorenzo Rubio, César (2020). "La máquina represiva: la tortura en el franquismo". En Pedro Oliver Olmo. *La tortura en la España contemporánea*. Madrid: Los Libros de la Catarata. pp. 131–198. ISBN 978-84-1352-077-3.
* Oliver Olmo, Pedro; Gargallo Vaamonde, Luis (2020). "Tortura gubernativa y Estado liberal". En Pedro Oliver Olmo. *La tortura en la España contemporánea*. Madrid: Los Libros de la Catarata. pp. 23–84. ISBN 978-84-1352-077-3.
*Cadmo sementando os dentes do dragón*, por Maxfield Parrish, 1908
**Cadmo** (ou **Cadmos**) é unha figura da mitoloxía grega, fundador da cidade grega de Tebas. Era fillo de Axenor, rei de Tiro (Fenicia) e de Telefasa, e irmán de Europa.

Cando Zeus, transformado nun touro, raptou á bela Europa, o pai, Axenor, enviouno xunto con seus irmáns Fénix e Cilix, na súa busca, avisándoos de que non volvesen até que a atopasen. Cadmo despois de percorrer boa parte da Terra sen achar á irmá, decidiu non tornar ao seu país. Achegouse a Delfos e consultou o célebre oráculo, sobre o lugar onde debería vivir. O oráculo aconsellou que cando atopase unha vaca que non coñecese xugo a seguise, e onde parase a pastar, que fundase unha cidade e chamase ao país Beocia.

Ao pouco tempo de abandonar Delfos, encontrou Cadmo a vaca, e cando se parou esta, decidiu facer un sacrificio na honra de Atenea. Pediu aos seus compañeiros que fosen buscar auga dunha fonte próxima, sita nunha cova. Cando os compañeiros cumpriron o mandado, atoparon cun dragón que custodiaba a gruta. O dragón acabou con todos.

Estrañado da tardanza dos seus amigos, Cadmo armado, diríxese cara a cova. Contempla horrorizado a matanza, mais non dubida en atacar o monstro e matalo. Aparéceselle entón Atenea e aconséllalle que semente en terra os dentes do dragón a fin de obter "un novo pobo". Confundido sobre o sentido do consello, Cadmo, porén, realiza o mandado: ara os campos e bota nos regos os dentes. Dos dentes xorden logo homes armados, que pelexan entre si. Fican só cinco vivos, que se converten nos novos compañeiros de Cadmo e o axudan a construír a cidade. Recibe o nome de Tebas.

Porén a esposa de Zeus, Hera, que non podía esquecer que Cadmo era irmán de Europa, amante do seu home, non estaba contenta e atraeu a desgraza á súa familia: Ino botouse no mar, nun arrouto; Sémele morreu vítima dos raios de Zeus; un neto, Penteo foi esnaquizado polas ménades, e outro, Acteón, foi devorado polos seus propios cans. Por último o seu propio pobo tebano levantouse contra el, e o mesmo Dioniso destruíu o seu palacio, de xeito que Cadmo e a súa esposa, Harmonía, xa anciáns, buscaron refuxio na Iliria, onde foron finalmente transformados en serpes.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cadmo***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27613
* WorldCat
* VIAF: 42637019
* BMT: 57580
* BNF: 15060389h
* CERL: cnp00542607
* EBID: ID
* GEC: 0013307
* GND: 118930222
* LCCN: no2020006848
* NLA: 67154822
* SUDOC: 111293693
* Treccani: cadmo

 |
A **eliminación directa**, coñecido tamén co termo en inglés ***play-off***, é un sistema utilizado en diversos torneos que consiste en que o perdedor dun encontro é inmediatamente eliminado. Vanse xogando roldas e en cada unha delas elimínase certo número de participantes ata deixar un único competidor que se coroa como campión. Con todo, poden existir excepcións en que un participante previamente eliminado poida seguir competendo, xa sexa reingresando ao sistema de eliminación ou xogando encontros de consolación como o partido do terceiro lugar.

Este tipo de torneo adoita disputarse antes ou logo dunha fase regular na que os equipos enfróntanse todos contra todos. Nesta fase, os participantes adoitan estar divididos en grupos ou divisións xeográficas.

É moi utilizado en torneos deportivos, como no tenis, nalgunhas copas do fútbol e baloncesto.

Véxase tamén
------------

* Competición

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q864897
* EBID: ID

 |
O **CD Universidad de Sevilla** é un club deportivo de Sevilla que se dedica ó rugby. O equipo ten participado durante 9 tempadas na División de Honra, a última delas en 2004-05, acadando un subcampionato de Liga na edición 2000-01. Actualmente milita en divisións rexionais andaluzas. É un dos equipos históricos do rugby sevillano, xunto a CR Ciencias e CAR.

Historia
--------

Foi fundado en 1968 co nome de *Medicina Club de Rugby*, sendo así un dos clubs mais antigos do rugby andaluz. Pasou en 1985 a chamarse *Universitario de Sevilla Club de Rugby*, nome co cal acadou varios campionatos universitarios, e despois de 1992, intégrase na estrutura do *Club Deportivo Universidad de Sevilla*.

Na tempada 1993-94 o Univ.Sevilla compite por vez primeira na División de Honra do rugby nacional, e remata na última posición da táboa, polo cal descende. Non obstante, na tempada 1996-97 estivo de volta na máxima categoría, e nesa ocasión logrou a permanencia cun 8º posto final. O club permaneceu 3 anos na Liga ata que descendeu de novo, pero só por un ano. Na tempada 2000-01 o Univ.Sevilla volveu á División de Honra, e no seu primeiro ano de volta na elite acadou o subcampionato nacional de liga, a mellor participación na súa historia. Nas vindeiras edicións da liga o equipo rematou tres veces sexto e na tempada 2004-05 noveno, o que lle valeu o descenso.

En 2006 rematou a colaboración coa Universidade de Sevilla, o club cedeu os seus dereitos deportivos ó *CD Rugby Mairena*, tamén de Sevilla, que se fusionou co *Universitario de Sevilla* para crear o *Club de Rugby Unión Aljarafe Sevilla* (nome actual do equipo). Como herdeiro directo da estrutura do CD Universidad de Sevilla, no CRU Aljarafe Sevilla traballan tódolos vellos socios e colaboradores do equipo. Ese club ten un acordo de colaboración co Club Amigos del Rugby para participar xuntos cun só equipo en categorías nacionais, co nome dun patrocinador. Este equipo é o Helvetia Rugby que compite na División de Honra B.

Trala cesión de tódolos seus dereitos deportivos, na actualidade o CD Universidad de Sevilla tan só ten un equipo competindo en categorías rexionais andaluzas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Liga Española de rugby
* Copa do Rei de Rugby
* Club Amigos del Rugby

### Ligazóns externas

* Historia do club en www.rugbysevilla.es *(en castelán)*
* Web da Federación Española de Rugby *(en castelán)*
* Web da Federación Andaluza de Rugby *(en castelán)*
**CDLU** é a marca deportiva propia do Club Deportivo Lugo, xestionada pola empresa Enfíos Texgroup con sede en Vilalba (Terra Chá). Creada no ano 2013, foi a marca oficial dos equipamentos do Lugo durante as temporadas 2013-14 e 2014-15, substituíndo a inglesa Umbro. Desde o 1 de agosto de 2015 deixa de ser a marca principal do Lugo, debido ao acordo do club coa firma dinamarquesa Hummel, continuando como encargada doutros produtos oficiais do club.

Deseño dos equipamentos 2013-14
-------------------------------

Equipamentos CDLU do CD Lugo.
Os equipamentos supoñen un lixeiro cambio nas cores do Lugo dos últimos anos, pasando de ser o pantalón do uniforme titular de azul escuro ao azul celeste da bandeira de Galicia. A camisola titular tamén leva detalles celestes acompañando ás tradicionais franxas verticais albivermellas. O segundo equipamento é completamente de cor gris con detalles en negro, diferenciándose do negro de anos anteriores, e o terceiro equipamento pasa ser negro con franxas diagonais celestes, semellante no deseño ao da selección galega. Ao igual que na anterior tempada, nas tres camisolas figura a lenda "1953. Forza Lugo" e a bandeira galega.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Club Deportivo Lugo