recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Areas.

**Areas** é un lugar da parroquia de Bordóns do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE en 2016 tiña 123 habitantes (62 mulleres e 61 homes), un máis ca en 2009 e sete máis ca en 2004.

Este lugar dista 2,2 quilómetros da capital do concello. Sitúase a carón de Areas (Dorrón).

A praia de Areas, aberta á ría de Pontevedra, posúe uns 720 m de lonxitude. Está composta por area branca e fina. Accédese a ela desde a estrada PO-308.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Bordóns

| Lugares da parroquia de Bordóns no concello de Sanxenxo (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Areas | Carballal | Chan de Vila | A Lamela | Nanín | O Outeiro | A Regata | Sear |

### Parroquias de Sanxenxo

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Sanxenxo |  |
| --- | --- |
| Adina (Santa María) | Arra (San Amaro) | Bordóns (San Pedro) | Dorrón (San Xoán) | Gondar (San Tomé) | Nantes (Santa Baia) | Noalla (Santo Estevo) | Padriñán (San Xenxo) | Vilalonga (San Pedro) |
Coordenadas: 43°19′57″N 8°25′38″O﻿ / ﻿43.332625, -8.427153

*Non confundir co Ideal Gallego da Habana*.

***El Ideal Gallego***, subtitulado *Diario católico, regionalista e independiente*, é un xornal en lingua castelá que se edita na Coruña desde 1917.

Historia e características
--------------------------

José Toubes e Jacobo Varela de Limia, 1920.
Fundado por José Toubes Pego, un sacerdote de Cuntis, co apoio do arcebispo de Santiago, apareceu o 1 de abril de 1917. O seu primeiro director foi Alfredo García Ramos, que permaneceu no posto ata finais de 1919 en que foi substituído por Jacobo Varela de Limia. A este sucedérono Alberto Paredes Bravo (finado en 1925) e outros ata que en 1931 o xornal pasou a ser xestionado pola Editorial Católica. Dende 1931 ata 1935 o director do xornal foi José Martínez Pereiro. A este sucedeuno Santiago Lozano García en decembro de 1935.

Publicou unha "Hoja literaria" na década dos vinte. Nos anos 60 incluíuse no suplemento dominical unha folla cultural: "Arco da Vella" en galego, da que se responsabilizaba a Agrupación Cultural O Facho. Entre 1984 e 1990 o xornal editou o suplemento bilingüe "Cataventos". En 1992 o xornal pasou a editar no exemplar dominical o suplemento "Cultural 92".

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***El Ideal Gallego Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Ideal Gallego, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Ficha e exemplares de *El Ideal Gallego* en Galiciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3310972
* Galiciana: 3910
* ISSN: 1576-6322

 |
**Jaime Dávila Sánchez**, nado en Ribadavia en 1924 e finado na mesma vila o 12 de novembro de 2019, foi un avogado e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Exerceu como avogado en Ribadavia. Foi presidente do Club Artístico de Ribadavia. Concelleiro de Ribadavia dende 1955, foi nomeado alcalde de Ribadavia en agosto de 1964 tomando posesión o 28 de agosto. Permaneceu no cargo até xullo de 1970. Tamén foi deputado provincial. Volveu ser nomeado alcalde de Ribadavia na Transición. En 1995 encabezou a candidatura do PPdeG ao concello de Ribadavia, sendo a forza máis votada e logrando a alcaldía co apoio de concelleiros de candidaturas independentes. Permaneceu como alcalde ata 1999, cando optou por non presentarse á reelección. Finou en Ribadavia o 12 de novembro de 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Joaquín Robla Díez** |  **Alcalde de Ribadavia** 1964 - 1970 | Sucesor:**Víctor Manuel López Quijada** |
| Predecesor:**Víctor Manuel López Quijada** |  **Alcalde de Ribadavia** 1975 - 1979 | Sucesor:**José María Vázquez Pérez** |
| Predecesor:**Miguel Fidalgo Areda** |  **Alcalde de Ribadavia** 1995 - 1999 | Sucesor:**José Pérez Iglesias** |

Vida persoal
------------

Casou con Pilar Padrón Cendón.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-2-1955, p. 9.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-9-1964, p. 9.
3. ↑  Ribadavia recuerda a Jaime Dávila Sánchez como un buen alcalde

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribadavia
**Henry de Lumley** (ou **Henry de Lumley-Woodyear**) é un historiador francés, especialista en Prehistoria nado en Marsella o 14 de agosto de 1934.

Biografía
---------

Henry de Lumley é un persoeiro importante do estudo da Prehistoria en Francia e marcou os progresos desta ciencia nese país en particular grazas ás pescudas realizadas baixo a súa dirección en Terra Amata e na Cova de Lazaret (Alpes Marítimos), ao igual ca en Aragó onde descobre o home de Tautavel (Pireneos Orientais) en 1971. Tamén participou no estudo dos gravados rupestres protohistóricos do Val das Marabillas, nos Alpes.

Doutorado en Ciencias pola Universidade de París, entre 1955 e 1980 seguiu as súas pescudas en Marsella no seo do CNRS ata acadar o grao de director de investigación. Creou un equipo de investigación na Universidade de Provenza dedicado ao estudo da xeoloxía do Cuaternario e da Prehistoria e dos homínidos fósiles.

Foi nomeado profesor no Museo Nacional de Historia Natural de París en 1980, do que foi director entre 1994 e 1999 e do que agora é profesor emérito.

É director do laboratorio de prehistoria do Museo do Home e do Instituto de Paleontoloxía Humana de París. Entre 1994 e 1999 foi director do Museo Nacional de Historia Natural. Actualmente é membro do Institut de France (Academia Francesa das Ciencias).

Fundador da Asociación Mundial de Paleontoloxía Humana, afiliada á UNESCO, dirixiu máis de 200 escavacións arqueolóxicas e participou na construción de seis museos de prehistoria en Francia (Terra Amata, Tautavel, Eyzies de Tayac, Menton, Tende e Quinson). Segue en activo participando en proxectos de escavación internacionais na Asia Central, na China e en Etiopía. Un dos seus proxectos actuais é o estudo das ferramentas máis antigas da humanidade, de hai 2’7 millóns de anos, en Kada Gona (Etiopía) e na construción dun museo da evolución do home en Adís Abeba.

Publicacións
------------

* *Le Paléolithique inférieur et moyen du Midi méditerranéen dans son cadre géologique* 1969.
* *Une cabane acheuléenne dans la Grotte du Lazaret*, 1969.
* *Le Mont Bégo*, 1992.
* *Le grandiose et le sacré*, 1995.
* *L’Homme premier*, 1998.
* *Le sol d’occupation acheuléen de l’unité archéostratigraphique UA 25 de la grotte du Lazaret*, 2004.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1388715
* WorldCat
* VIAF: 79030414
* BNF: 11913624f
* CANTIC: a1011533x
* FAST: 1934323
* GEC: 0242140
* GND: 129138169
* ISNI: 0000000109186030
* LCCN: n84045568
* LibraryThing: lumleyhenryde
* NKC: xx0142079
* NTA: 070558655
* openMLOL: 147692
* ORCID: 0000-0001-5442-1669
* Persée: 141682
* SUDOC: 026997894

 |
**Manuel Gantes Barreiro**, coñecido como **Roque**, nado na Coruña cara a 1907 e finado na mesma cidade o 19 de xuño de 1992, foi un sindicalista e militar galego.

Traxectoria
-----------

Monumento en Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.
Delegado do Sindicato del Transporte Marítimo, membro da sección de Chaboleiros do SIP da CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado nunha casa da barriada de Santa Lucía, na que vivía a súa cuñada Consuelo Couceiro, operaria da fábrica téxtil La Primera Coruñesa. Participou na fuga da motora La Libertaria en xaneiro de 1937. Foi procesado por rebelión na causa 1091/37. Combateu no exército republicano. Traballos forzados para franceses e alemáns. Volveu á Coruña en 1946. Foi xulgado na causa 298/47 e condenado a doce anos e un día de prisión. Preso no Cárcere da Coruña, saíu en liberdade por sobresemento o 16 de agosto de 1947. Finou na Coruña o 19 de xuño de 1992.

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Barreiro Patiño e foi pai de Dolores, Manuela e Pilar Gantes Barreiro.

Notas
-----

1. ↑  Documento de liberdade condicional de César Leopoldo Fraguela
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 20-6-1992, p. 56.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. ISBN 84-87783-79-1.

* Pereira, Dionisio (2011). *Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)* (PDF). Vigo: Xerais. p. 311. ISBN 978-84-9914-182-4.

### Ligazóns externas

* Manuel Gantes Barreiro na páxina web *Nomes e Voces*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Piñeiro (homónimos).

**San Xoán de Piñeiro** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mugardos. Segundo o INE en 2018 tiña 465 habitantes (241 mulleres e 224 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 621 habitantes.

Ten unha extensión de 1,28 km², cunha densidade poboacional de 357,81 hab./km². Limita polo leste coa parroquia de Limodre (Fene) polo oeste coa parroquia de Franza, polo norte coa vila do Seixo, e polo sur coa vila de Barracido (Ares).

Cultura e deporte
-----------------

O patrón da vila é San Xoán Bautista, e celébrase o día 24 de xuño, con verbena, sardiñada e lumeirada.

A Sociedade Cultural Recreativa e Deportiva de San Xoán de Piñeiro organiza varias competicións deportivas, entre elas o Maratón de San Xoán de Piñeiro, unha carreira popular de 10.600 metros polos concellos de Mugardos, Ares e Fene, que leva máis de 30 edicións. Esta carreira conta con versións para os máis mozos, dende os 2 anos. Tamén se organizan ao longo do ano concursos de larpeiradas, a festa do entroido, unha feira de artesanía, a festa dos callos e actividades como o encaixe de bolillos, o ioga e as manualidades. A pequena vila conta ademais cun modesto equipo de fútbol.

Preto da SCRD atópase a antiga escola de San Xoán de Piñeiro, que contaba cuns poucos alumnos ata hai uns anos atrás;[*cando?*] agora[*cando?*] serve de colexio electoral.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa de San Xoán de PiñeiroIgrexa de San Xoán de Piñeiro
* Cruceiro do Lodairo.Cruceiro do Lodairo.
* Capela do LodairoCapela do Lodairo

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Piñeiro

| Lugares da parroquia de San Xoán de Piñeiro no concello de Mugardos |  |
| --- | --- |
| A Abeleira | O Camiño Grande | O Chao do Monte | A Chousa | A Estación | A Fonte | A Gallada de Piñeiro | A Igrexa | O Lodairo | Pumido | A Teupoeira |

### Parroquias de Mugardos

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Mugardos |  |
| --- | --- |
| Franza (Santiago) | Meá (San Vicente) | Mugardos (San Xulián) | Piñeiro (San Xoán) |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Mugardos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11041263
* código INE: 15051040000

 |
O **Club Baloncesto L'Hospitalet**, coñecido por motivos de patrocinio como **Torrons Vicens L'Hospitalet** é un club de baloncesto profesional español con sede en L'Hospitalet de Llobregat, Cataluña. Actualmente compite na Liga LEB Prata, terceira categoría do baloncesto español. O club, que chegou a competir varias veces na máxima categoría, posúe no seu palmarés unha Copa do Rei, conseguida en 1940 após vencer na final ao Athletic de Gràcia. O club é tamén coñecido por organizar o prestixioso Torneo Júnior Ciutat de L´Hospitalet.

Historia
--------

Fundado en 1929, é un dos clubs máis antigos de España no deporte da canastra. A pesar de que actualmente compite na Liga EBA, que é a cuarta categoría do baloncesto español, o L'Hospitalet é un club histórico do baloncesto español. Foi un dos clubs participantes na primeira edición da Liga ACB e ten no seu palmarés unha Copa do Rei, conseguida en 1940, e dous Campionatos de Cataluña (1940 e 1941). As cores do club son o azul e o branco.

A súa primeira aventura a máxima categoría do baloncesto foi na temporada 1973−1974, cando consegue conseguir o ascenso á primeira división da Liga española. Nela estivo até o ano 1978, cando baixou á Segunda División. En 1983 ascende e participa na primeira edición da Liga ACB. Porén, só chega a disputar unha edición, xa que descendeu de categoría tras perder nos playoffs polo descenso ante o Peñas Recreativas Huesca.

Tras diversos descensos, na temporada 1999−2000 disputou a Liga EBA, da que se proclamou campión na temporada 2003−2004 logrando o ascenso á LEB 2. Na temporada 2004−2005 proclamouse campión de LEB 2 e ascendeu á LEB Ouro, onde se mantivo durante tres temporadas. Así, en 2009 xoga na LEB Prata, aínda que descendendo dúas temporadas despois á Liga EBA. Tras regresar á terceira categoría en 2016, na temporada 2020−21 o club descende de novo á EBA. Con todo, tan só permanecer na EBA unha temporada, ascendendo de novo á LEB Prata en 2022.

Xogadores
---------

### Destacados

* España José Ángel Antelo
* España Salva Arco
* España Quino Colom
* España Alberto Corbacho
* España Joan Creus
* España Xavi Fernández
* España Manolo Flores
* España Roger Grimau
* España Serge Ibaka
* España Josep Maria Jofresa
* España Ferran Laviña
* España Álex Llorca
* España Marcel·lí Maneja
* España Nacho Suárez
* Estados Unidos Chris Copeland
* Estados Unidos Essie Hollis

Palmarés
--------

**Copa do Rei**

* **Campións (1):** 1940
* *Subcampións (1):* 1941

Notas
-----

1. ↑  "Torneo Junior Ciutat L'Hospitalet 40 edición". *cbhospitalet.cat* (en castelán). 8 de setembro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do CB L'Hospitalet
* Perfil do CB L'Hospitalet en feb.es

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2603770
* WorldCat
* VIAF: 305878943

 |
O **Montijo** é unha cidade portuguesa pertencente ao Distrito de Setúbal, rexión de Lisboa e subrexión da Península de Setúbal, con cerca de 26.500 habitantes. Ata o 6 de abril de 1930 designouse Aldeia Galega do Ribatejo, ou máis simplemente, Aldeia Galega. As connotacións pexorativas que para o vulgo portugués ten *galego*, levaron a pedir a troca do nome.

É sede dun municipio con 347,35 km² de área e 39.168 habitantes (2001), subdividido en 8 freguesías. É un dos poucos municipios de Portugal territorialmente descontinuos e é aquel que o é máis evidentemente. A porción principal, onde se sitúa a cidade, é a máis pequena e limita ao norte e ao leste co concello de Alcochete, a sueste con Palmela, a suroeste coa Moita e ao noroeste lígase aos municipios de Lisboa e de Loures a través do estuario do Texo. A porción secundaria, cerca de 20 km ao Leste, limita ao nordeste con Coruche, ao leste con Montemor-o-Novo, ao sueste con Vendas Novas, ao suroeste con Palmela, de novo, e ao noroeste con Benavente.

Historia
--------

Os coutos e herdades que existían na actual área do concello do Montijo nos albores da nación portuguesa foran doados por D. Sancho I, en 1186, aos Cabaleiros da Orde de Santiago da Espada, da que era daquela prior D. Paio Peres. O núcleo poboacional, denominado Aldeia Galega, habitado principalmente por pescadores e salineiros, comezou a se desenvolver desde que na maioridade de Afonso V, o rexente D. Pedro e o mestre da Orde, o infante D. João, ambos tíos do monarca, mandaran sanear o esteiro de Alhos Vedros, construíndo para o efecto unha estacada.

D. Manuel I outorgoulle carta foral a 15 de setembro de 1514. O correo-maior Luís Afonso fixo de Aldeia Galega, en 1533, a sede da posta nas comunicacións co Sur de Portugal, tornando a poboación punto de pasaxe para nacionais e estranxeiros que se dirixían á capital ou dela proviñan, e desta forma a vila coñeceu grande desenvolvemento e abastanza.

Foi na entón *Aldeia Galega do Ribatejo* que o duque de Bragança xa aclamado rei en Lisboa como D. João IV, en virtude do éxito da revolución de 1 de decembro de 1640, ao dirixirse de Vila Viçosa para Lisboa, reuniu o primeiro consello rexio de que saíran nomeados os seus ministros e a constitución dun consello de guerra permanente.

Montijo foi elevada a categoría de cidade o 14 de agosto de 1985. A nova ponte sobre o Texo, a Ponte Vasco da Gama, foi inaugurada en marzo de 1998, ligando o Montijo a Sacavém.

O Montijo é coñecido por terra de touradas, boa comida e fados.

Parroquias de Montijo
---------------------

As freguesías do Montijo son as seguintes:

* Afonsoeiro (Montijo)
* Alto Estanqueiro - Jardia
* Atalaia
* Canha
* Montijo
* Pegões
* Santo Isidro de Pegões
* Sarilhos Grandes

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Montijo, Portugal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q826511
* WorldCat
* VIAF: 132989113
* GEC: 0043887
* GeoNames: 8010621
* GND: 4788217-7
* MusicBrainz: ID
* OSM: 5401737

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Var.

O **Var** é un río da Provenza, Francia, que desauga no mar Mediterráneo logo dun curso de 120 km.

Percorrido
----------

O río Var nace ao sur de Barceloneta de Provenza, en Entreaunes, a 1.800 m de altura, e desemboca no Mediterráneo cerca da cidade de Niza.

### Afluentes

O Var recibe augas dos seguintes tributarios principais: 

* beira esquerda: o **Cians** (25 km), o **Tinèa** (75 km) e o **Vesúbia** (48 km);
* beira dereita : '**Esteron** (64 km).

Ademais ten outros afluentes menores como son: o *Tuébi* (en Guillaumes), o *Coulomp* (en Pont de Gueydan), o *Chalvagne* (en Entrevaus), o Roudoule (en Puget-Tenièrs).

Hidroloxía
----------

O caudal do Var oscila entre 50 e 100 m³/s, se ben pode experimentar cheas importantes e súbitas, por causa de chuvias torrenciais, típicas do clima mediterráneo, nas que en poucas horas pode alcanzar os 1.000 m³/s.

Historia
--------

Durante un curto tramo separa Francia e Italia, aínda que antes de 1860 todo o percurso do río marcaba a fronteira entre ambos países. Isto mudou para a situación actual ao ser cedida Niza a Francia.

Dá nome ao departamento de Var, que na actualidade abrangue toda a conca do río. Antigamente, porén, o río conformaba a fronteira oriental do departamento.

Durante a Antigüidade romana era denominado*Varus* e marcaba a fronteira entre as dúas Galias: a Galia transalpina e a Galia cisalpina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q933979
* WorldCat
* VIAF: 128518352
* BAV: ADV12439876
* BNF: 11955639s
* DARE: 43928
* GEC: 0069609
* GeoNames: 2970750
* GND: 4119367-2
* LAC: 1000J1559
* OSM: 1076176
* Pleiades: 157942
* SUDOC: 027370569

 |
Guaita
Cesta
As **Tres Torres de San Marino** son un grupo de torres localizadas na Cidade de San Marino, aproveitando tres picos do Monte Titano. Aparecen representadas na bandeira e no escudo de San Marino. Tamén se representan nas moedas de euro emitidas por este país, en concreto aparecen as tres na moeda de 50 céntimos, a torre Guaita na de 5 céntimos e o Montale na de 1 céntimo. Na gastronomía existe unha sobremesa co nome de *La Torta Di Tre Monti*, que fai referencia a estes picos.

A Primeira Torre
----------------

A primeira torre, tamén chamada a Rocca ou Guaita, é a máis vella das tres, do século XI, e usouse durante unha breve tempada de prisión.

A Segunda Torre
---------------

A segunda torre, tamén chamada a Cesta ou Fratta, está no cumio máis alto do Monte Titano. Nel encóntrase un museo de San Mariño diácono, creado en 1956. Construíuse no século XIII.

A Terceira Torre
----------------

Montale
A terceira torre, tamén chamada o Montale, é a que a menor altitude está. En contraste coas outras torres, esta non está aberta ao público. Construíuse no século XIV.
***La Gaita Gallega*** foi un semanario que se editou na Habana en 1872.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario humorístico habanero editado por una infinidad de bolos y gandules bajo la inspiración de el Doctor Triquitraque*, apareceu o 7 de xaneiro de 1872. O Doutor Triquitraque era en realidade Miguel Blanco Herrero, quen explicou a desaparición da revista no último número. Publicou traballos referidos a temas de costumismo local cun ton divertido, sen alusión a Galicia. Tiña como emblema unha escena popular galega: un gaiteiro e varias parellas bailando a muiñeira. Saíron seis números pechando a publicación o 11 de febreiro de 1872.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Neira Vilas, Xosé (2005). "Gaita Gallega, La". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. ISBN 84-87172-30-X.
Unha **área metropolitana** é un gran centro de poboación que abrangue unha cidade central, que lle dá o nome á área, e a súa zona adxacente de influencia. Esta zona de influencia normalmente consiste nunha serie de cidades adxacentes, chamadas cidades satélites, que poden funcionar como cidades dormitorio, industriais ou comerciais. A área metropolitana organizase de maneira centralizada en torno a cidade central.

Definición e características
----------------------------

O concepto de área metropolitana fai referencia a unha aglomeración urbana, xeralmente unha grande cidade central, combinada cunha periferia non necesariamente urbana que se acha dentro da zona de influencia, xeralmente cidades satélites e/ou suburbios, e que constitúen un gran centro de poboación.

Varias son as características que definen a área metropolitana e a relación entre ambas zonas.

* A rexión metropolitana non precisa estar obrigatoriamenta formada por unha única zona contigua urbanizada, podéndose designar como rexión metropolitana, unha rexión con dúas ou máis áreas urbanizadas intercaladas con áreas rurais.
* A rexión metropolitana posúe un alto grau de integración entre as áreas mantendo unha organización centralizada en torno a cidade central.
* A rexión metropolitana está definida polas correspondentes administracións. E,
* A rexión metropolitana constitúese como un grande centro de poboación de grande densidade.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aglomeración
* Conurbanación
* Megalópole
* Metrópole
* Planificación estratéxica urbana

### Ligazóns externas

Asociación mundial das grandes metrópoles

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1907114
* AAT: 300132618
* EBID: ID
* FAST: 1018849
* GND: 7532090-3
* JSTOR: metropolitan-areas
* LCCN: sh85084451
* MAG: 158739034
* NDL: 00567627
* NKC: ph303217

 |
**Constanza de Arles** ou **de Provenza**, nada en 986 e finada en Melun en 1032, foi infanta de Provenza e raíña consorte de Francia (1003 - 1031).

Traxectoria
-----------

### Orixes familiares

Filla do conde Guillerme I de Provenza e da súa muller Adelaida de Anjou.

### Matrimonios e descendentes

Casou con Roberto II de Francia en 1003 e converteuse na súa terceira esposa. Desta unión naceron:

* Advisa de Auxerre (1003 - 1063, condesa de Auxerre e casada en 1015 con Reinaldo I de Nevers.
* Hugo II de Francia (1007 - 1026), rei de Francia.
* Henrique I de Francia (1008 - 1060), rei de Francia.
* Roberto I de Borgoña (1011 - 1076), duque de Borgoña e conde de Auxerre.
* Eudes de Francia (1013 -?), Enfermo mental.
* Adela de Francia (1009 - 1079), prometida en 1027 a Ricardo III de Normandía e casada en 1028 con Balduíno IV de Flandres.
* Constanza de Francia.

### Terceiro matrimonio de Roberto II

Constanza de Arles converteuse na terceira esposa do rei francés despois de que este repudiase as dúas anteriores. En canto á primeira, Susana de Italia, fora un enlace preparado polo pai de Roberto, Hugo Capeto, con fins políticos. A segunda, Berta de Borgoña, converteuse no grande amor do rei, pero dous feitos fixeron que a repudiase: a excomuñón que lle fixo a Santa Sé por mor do alto grao de parentesco entre os dous esposos e pola esterilidade de Berta, que xa era maior cando casou con Roberto II.

Constanza de Arles non foi ben acollida na corte francesa debido ás súas intrigas e crueldades; así, fixo varias acusacións de herexía contra diversos nobres da Corte.

Á morte do rei Roberto II, Constanza tentou en van facer rei ao seu fillo Roberto I de Borgoña ao trono en detrimento de Henrique I. Finalmente obtivo para o seu amado fillo o ducado de Borgoña.

Constanza de Arles morreu en Melun o 25 de xullo de 1032, un ano despois do seu marido, e foi enterrada na catedral de Saint-Denis. 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Constanza de Arles Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q231068
* WikiTree: Arles-8

 |
**3Cat** (tamén chamado **TREScat**) é a marca que xurdiu da fusión entre os diferentes medios que forman parte da Corporación Catalá de Medios Audiovisuais (CCMA): Televisió de Catalunya e Catalunya Ràdio, que agora se chama CatRàdio.

Esta nova marca de contidos audiovisuais en catalán tomará o relevo das devanditas marcas Televisió de Catalunya e Catalunya Ràdio antes de que remate o actual mandato da CCMA en 2028.

O obxectivo é reformular a estrutura clásica da televisión e da radio, xa que engade podcasts, videopodcasts e programas de televisión exclusivos, e transformala nunha gran fábrica de contidos para converterse nunha poderosa marca única e conectar máis e mellor coa cidadanía.

Historia
--------

En decembro de 2022 presentouse o Plan Estratéxico baixo o lema "Conectamos para chegar a todos", que sinalaba como obxectivo este cambio de denominación empresarial e institucional e que se convertería tamén na marca de relación directa coa audiencia. A nova imaxe foi anunciada publicamente nunha rolda de prensa celebrada o 7 de maio de 2023.

O 30 de outubro do mesmo ano púxose en funcionamento a nova plataforma dixital de 3cat, que substituíu o servizo de vídeo baixo demanda 3alacarta e a aplicación móbil de TV3.

Notas
-----

1. ↑  Gutiérrez, Àlex (5/7/2023). Ara, ed. "TV3 i Catalunya Ràdio passaran a dir-se 3Cat abans del 2028" (en catalán). Consultado o 6 de agosto de 2023.
2. ↑  Navarro, Jennifer (5/7/2023). El Món, ed. "TV3 i Catalunya Ràdio es fusionen en una nova marca: neix el 3Cat" (en catalán). Consultado o 6 de agosto de 2023.
3. ↑  CCMA, ed. (5/7/2023). "De la fusió de TV3 i Catalunya Ràdio neix 3Cat, la nova marca de futur" (en catalán). Consultado o 6 de agosto de 2023.
4. 1 2  Camps Linnell, J. (5/7/2023). El Punt Avui, ed. "De la fusió de TV3 i Catalunya Ràdio neix 3Cat, la nova marca de futur" (en catalán). Barcelona. Consultado o 6 de agostop de 2023.
5. ↑  CCMA (2023-10-30). "Neix 3Cat, la plataforma digital de continguts audiovisuals de qualitat en català, amb un ampli catàleg, i oberta a tothom" (en catalán). Consultado o 2023-10-30.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal 3cat.cat *(en catalán)*
O **Bloque Repubricán Nazonal Galego** (**BRNG**), fundado en Tolosa (Francia) o 21 de decembro de 1945, foi unha organización política dos exiliados galegos.

Historia e características
--------------------------

Creouse en Tolosa en 1946 froito da conferencia de unidade galega celebrada os días 21 e 22 de decembro de 1945. Impulsado polos exiliados que residían nesa cidade. Relacionado coa UNE e a ANG, e impulsado por Enrique Líster e o Partido Comunista de España, presentábase como unha plataforma unitaria de todos os movementos galegos de resistencia ao franquismo e avogaba pola creación dun "Consejo General de Galicia". Nel integrouse o Frente Liberador Gallego. O consello de dirección do Bloque, presidido por Manuel Portela Valladares, reunía a Santiago Casares Quiroga, Manuel Martínez-Risco, Manuel Varela Ferro e Antonio Núñez Vázquez (que foi elixido secretario) por Izquierda Republicana, José García López e César Alvajar por Unión Republicana, Enrique Líster e José Antonio Paz Martínez, comunistas, Luís Vázquez Rodríguez polo PSOE e Luís Vidal pola UGT, e Xoán Xosé Plá, polo Partido Galeguista.

No seu Manifesto fundacional titulado "¡Gallegos! Compatriotas todos", enumeraban os seus obxectivos:

> 
> 
> *Los objetivos políticos inmediatos del "B.R.A.G." son:*
> PRIMERO: El restablecimiento de la República Española sobre la base de la Constitución de 1931.
> 
> 
> SEGUNDO: La implantación sobre el suelo de Galicia del Estatuto votado por nuestro país en Junio de 1936.
> 
> 
> Establecidas ambas condiciones el "B.R.A.G." se plánteará y resolverá sobre los nuevos objetivos políticos que le presenten.
> 
> 

Enviáronlle unha carta a Castelao, presidente do Consello de Galiza conminando ao Consello e máis ás Alianzas Nazonais Galegas de México e o Uruguai a ingresaren nun Consello Xeral de Galicia que se constituiría en Europa.

A creación do Bloque espertou en Castelao serios receos, pois viuno como unha ameaza para o galeguismo, diluído nun grupo que se situaba na órbita do PCE, e temía que erosionara a autoridade do Consello de Galiza, disputándolle a súa representatividade. Tentou desacreditar ao Bloque ante Diego Martínez Barrio lembrándolle que este non se adherira ao goberno Giral e desmentindo a adscrición de Portela Valladares. Tamén dubidaba da participación doutros membros.

Editou o periódico *Galiza* que apareceu en Tolosa o 25 de xullo de 1945 e despois editouse en París.

Notas
-----

1. ↑  "Se crea en Francia el Bloque Republicano Nazonal Galego" en *España Popular*, 276, 18-1-1946, p. 1-2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alted Vigil, Alicia; Mateos, Abdón (1990). UNED, ed. *La Oposición al régimen de Franco. Estado de la cuestión y metodología de la investigación*. Madrid. p. 307. ISBN 84-362-2495-7.

### Ligazóns externas

* "César Alvajar Diéguez e o republicanismo galego en Europa" de Carlos Pereira Martínez
**José María Vázquez Pérez**, nado en Carnós (A Arnoia) en 1931, é un médico e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Foi médico na Arnoia e despois en Carballeda de Avia durante 15 anos. Pasou despois a Ribadavia. Presentouse á alcaldía de Ribadavia nas primeiras eleccións democráticas por Coalición Democrática e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 presentouse por AP, pero a candidatura non acadou a maioría absoluta e non foi elixido alcalde. Unha moción de censura permitiulle volver á alcaldía en 1985. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde co apoio dos Centristas, pero unha moción de censura desbancouno da alcaldía o 26 de maio de 1992.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jaime Dávila Sánchez** |  **Alcalde de Ribadavia** 1979 - 1983 | Sucesor:**Javier de Burgos Alfambra** |
| Predecesor:**Javier de Burgos Alfambra** |  **Alcalde de Ribadavia** 1985 - 1987 | Sucesor:**Miguel Fidalgo Areda** |
| Predecesor:**Antonio Lorenzo Rodríguez** |  **Alcalde de Ribadavia** 1991 - 1992 | Sucesor:**Miguel Fidalgo Areda** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribadavia
---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---

A **Universidade de Westminster** (en inglés *University of Westminster*) é unha universidade pública do Reino Unido. Fundada en 1838 co nome de **Institución Politécnica Real** (en inglés *Royal Polytechnic Institution*), foi a primeira institución politécnica no Reino Unido. A institución foi convertida en universidade en 1992, o que significou que podería brindar os seus propios títulos académicos.

A maior parte da escola atópase na Regent Street dentro da Cidade de Westminster no centro de Londres, con campus adicionais en Fitzrovia, Marylebone e Harrow. A universidade tamén conta cunha sede adicional en Usbequistán, na cal funciona a Universidade Internacional de Westminster en Tashkent.

As actividades académicas da universidade están organizadas dentro de sete facultades, dentro das cales existen 45 departamentos académicos. A universidade conta con diversos centros de investigación a través dos diversos eidos de estudos, incluíndo comunicacións e investigación dos medios de comunicación, cuxa investigación esta considerada dentro das 40 mellores do mundo segundo QS World University Rankings. A Universidade de Westminster tivo un ingreso de £170.4 millóns no 2012/13, dos cales £4.5 millóns proviñeron da área de investigación académica. Westminster é recoñecida especialmente polos seus programas de xornalismo, administración de empresas, ciencias sociais e ciencias políticas.

Westminster é membro da Association of Commonwealth Universities, a Asociación de MBAs, a European Foundation for Management Development, a Asociación de Universidades Europeas, a Asociación Internacional de Universidades, entre outras organizacións.

Entre o alumnado de Westminster atópase un premio Nobel de Medicina, o inventor da cordita, xefes de Estado, personalidades da política, dos deportes olímpicos, do ámbito científico, do cine, premios BAFTA e Oscar, da música, xornalistas e poetas.

Notas
-----

1. ↑  "Copia archivada". Arquivado dende o orixinal o 1 de mayo de 2015. Consultado o 6 de agosto de 2015.
2. ↑  Cooper, Goolistan (2016-02-29). "Double Oscars success for University of Westminster graduates". *MyLondon* (en inglés). Consultado o 2022-02-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1247544
* WorldCat
* VIAF: 137119888
* CiNii: DA00077606
* GND: 5057369-X
* Google Maps: 14732757247631731462
* GRID: grid.12896.34
* ISNI: 0000000090468598
* LCCN: n94047723
* MAG: 94951947
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0162146
* openMLOL: 168658
* QS: ID
* SUDOC: 077275888
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
Os **Leones de Santo Domingo** son un equipo profesional de baloncesto dominicano con sede na cidade de Santo Domingo. O club é tamén coñecido de xeito habitual como **Leones Basketball**. Fundado en 2001, convertéronse en 2011 en campións da Liga Nacional de Baloncesto, máxima competición do baloncesto da República Dominicana.

Historia
--------

O equipo comezou a súa participación na liga Dominicana de Baloncesto (Lidoba) (actual Liga Nacional de Baloncesto da República Dominicana) en 2005, no que supoñía a primeira temporada da competición. En 2009, a liga anunciou que a tempada de 2009 non se ía a disputar debido a problemas económicos da liga e as franquías da mesma. Posteriormente, a liga refundouse como a Liga Nacional de Baloncesto (LNB polas súas siglas). Despois do renacemento da liga, o equipo cambiou de propietarios sendo estes os mesmos propietarios do club de béisbol dos Leones del Escogido. En 2011 gañaron o seu primeiro título de liga.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Leones
***Lucha Social*** foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1919 e 1921.

Historia e características
--------------------------

Periódico de tendencia obreirista, apareceu o 15 de marzo de 1919. Comezou como voceiro da Federación de Sociedades Obreras y Agrícolas de Santiago, promovido por José Pasín Romero, Ezequiel Rey Turnes, Manuel Fandiño Ricart e José Silva Martínez, entre outros. Estivo dirixido por Marcelino Puente González (marzo a xullo de 1919), José Silva Martínez (do 26 de xullo de 1919 a agosto de 1920), Ezequiel Rey Turnes (do 20 de agosto de 1920 a abril de 1921), Jesús Posse (do 9 de abril de 1921 ata xullo) e Valentín Canedo (do 8 de xullo de 1921 ata a súa desaparición). Foi suspendido pola folga xeral de abril a xuño de 1919. Posteriormente, logo da desafección dos agrarios, mudou a súa cabeceira e a partir do número 13 converteuse no *Órgano de las Sociedades Obreras de Resistencia de Santiago y su contornos*. Cesou no segundo trimestre de 1921 trala súa suspensión pola censura gobernativa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. p. 164. ISBN 84-87783-79-1.
* Pereira, Dionisio (2012). *José Pasín Romero: Memoria do proletariado militante de Compostela*. Santiago de Compostela: Fundación 10 de Marzo. pp. 209–220. ISBN 978-84-939921-0-1.

### Ligazóns externas

* O semanario Lucha Social Arquivado 14 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
**Noelia Rodríguez Travieso**, nada en Ribadavia en 1977, é unha enfermeira e política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Enfermeira de profesión. Concelleira de Ribadavia polo PSdeG-PSOE dendo 2011, foi concelleira de Urbanismo e Medio Ambiente (lexislatura 2011-15) e concelleira de Benestar social, muller, igualdade, sanidade e participación cidadá (na lexislatura 2015-2019). Logo dunha moción de censura contra o alcalde do PPdeG César Fernández apoiada polo PSOE e Ribeiro en Común, foi elixida alcaldesa de Ribadavia o 23 de febreiro de 2021, sendo a primeira muller á fronte da alcaldía na historia de Ribadavia. Forma parte da Executiva Nacional Galega do PSdeG tralo seu 14 Congreso en decembro de 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**César Fernández Gil** |  **Alcaldesa de Ribadavia** 2021 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Noelia Rodríguez se estrena como alcaldesa: «Non permitirei que Ribadavia reciba menos do que lle corresponde»

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribadavia

### Ligazóns externas

* Entrevista a Noelia Rodríguez, próxima alcaldesa de Ribadavia
**Santa María de Tamaguelos** é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 223 habitantes, deles 105 eran homes e 118 eran mulleres, o que supón un incremento de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

Xeografía
---------

Está situada no suroeste do concello e limita ó norte coa parroquia de San Martiño de Mourazos, ó sur co concello de Oímbra, ó leste coa parroquia de Santa María de Mandín, e ó oeste con Rabal e co concello portugués de Chaves.

A orografía condiciona a morfoloxía do territorio e o modelo de asentamento poboacional. A depresión do Támega é o elemento físico que inflúe máis na localización e no tipo de núcleos de poboación, na localización dos cultivos e nas vías de comunicación. A rede hidrográfica está caracterizada polo curso do río Támega e por unha rede de regueiros, afluentes do Támega, que teñen a súa cabeceira nos montes orientais da parroquia e que drenan esa área da parroquia.

Estrada N-532 ao seu paso pola parroquia.
No modelo de asentamento poboacional, o núcleo rural primitivo se sitúa na chaira da depresión do Támega, preto do seu curso, e preto do trazado da estrada N-532. A parroquia está atravesada pola ruta da Prata do camiño de Santiago.

A súa tipoloxía responde a edificacións concentradas de tipo tradicional, construídas con materiais do contorno, con poucos espazos entre elas, de disposición irregular e sinuosa, polos que pasan estreitos viais. No trazado da estrada, que se constitúe como eixo artellador da malla da parroquia, se localiza un poboamento lineal, que corresponde a vivendas construídas nas últimas décadas.

Destaca o cultivo da vide nas terras de cultivo do contorno do núcleo e nas ribeiras do Támega.

Topónimo
--------

O topónimo **Tamaguelos**, ao igual có da veciña parroquia de Tamagos, está relacionado co pobo dos tamaganos, mencionado no Padrón dos Pobos, á súa vez relacionado co río Támega.

Galería de imaxes
-----------------

* Cruceiro.Cruceiro.
* Porta sur da igrexa.Porta sur da igrexa.
* Pía bautismal.Pía bautismal.
* Inscrición coa data de 1567 na igrexa.Inscrición coa data de 1567 na igrexa.
* Campanario da igrexa.Campanario da igrexa.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Tamaguelos

| Lugares da parroquia de  Tamaguelos no concello de Verín (Ourense) |  |
| --- | --- |
|  Tamaguelos |

### Parroquias de Verín

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Verín |  |
| --- | --- |
| Ábedes (Santa María) | Cabreiroá (San Salvador) | Feces de Abaixo (Santa María) | Feces de Cima (Santa María) | Mandín (Santa María) | Mourazos (San Martiño) | Pazos (San Fiz) | Queirugás (San Bartolomeu) | Queizás (San Pedro) | A Rasela (Santa María) | Tamagos (Santa María) | Tamaguelos (Santa María) | Tintores (Santa Cristina) | Verín (Santa María a Maior) | Vilamaior do Val (Santiago) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Verín

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9081658
* código INE: 32085120000

 |
A '*Illa Shannon* é unha grande illa no Parque Nacional Nordés de Groenlandia no leste de Groenlandia, ao leste de Hochstetter Foreland, cunha superficie de 1.466 km². Foi chamada así por Douglas Charles Clavering na súa expedición de 1823 coa fragata da Royal Navy HMS *Shannon*, unha fragata de 38 armas na cal serviu como gardamariña baixo Sir Philip Broke.

A illa é o fogar de moitos tipos diferentes de animais como osos polares, morsas, corvos e bois.

Historia
--------

A maioría dos fitos na zona foron nomeados pola Segunda Expedición Polar Alemá baixo o mando de Carl Koldewey en 1869-70. Entre outubro de 1943 e xuño de 1944, a expedición meteorolóxica alemá *Bassgeiger* operou en condicións difíciles en Kap Sussi en Shannon. A súa nave "Coburg" naufragou en Shannon. A estación foi descuberta polos cazadores, pero a tripulación foi evacuada por aire a Noruega.

A illa é o sitio de varias cabanas de cazadores e ten fama de ter condicións de xeo especialmente favorables.

Xeografía
---------

A illa de Shannon é unha illa costeira, separada do continente por un profundo estreito de 200 m no Mar de Groenlandia.
As illas que se localizan preto son a illa Kuhn ao suroeste, e xa máis lonxe da costa as illas Pendulum preto de 12 quilómetros ao sur.

Notas
-----

1. ↑  Shannon Ø

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Shannon*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q766103
* GEC: 0445765
* GeoNames: 2760201
* OSM: 5832587

 |
**Magerøya** (saami setentrional: *Máhkarávju*, "illa estéril") é unha grande illa no condado de Finnmark, na parte máis ao norte de Noruega. A illa atópase no Mar de Barents no Municipio de Nordkapp, xusto ao norte da Península de Porsanger. A boca do fiorde Porsangerfjorden atópase fronte á costa leste da illa.

Magerøxa ten unha superficie de 436´6 km² e a elevación máis alta da illa, o Gråkollfjellet, ten 417 m sobre o nivel do mar. O punto máis ao norte da illa é tamén o punto máis setentrional de Noruega: Knivskjellodden. A illa presenta unha paisaxe desolada, estéril, cuberta de tundra desprovista de árbores (fóra dalgunhas pequenas zonas de bidueiros de montaña), con cantís ao longo da costa e espectaculares paisaxes montañosos no interior. No sur de Magerøxa, os arqueólogos atoparon probas de asentamentos que datan de fai 10.000 anos.

Lugares en Magerøxa
-------------------

O principal centro de poboación na illa é a cidade de Honningsvåg. Outros lugares máis pequenos inclúen as aldeas de pescadores de Gjesvær, Skarsvåg, Nordvåxene e Kamøyvær. Cabo Norte é unha atracción turística moi popular na costa norte da illa.

Transporte
----------

O principal reclamo de Magerøxa á fama é o Cabo Norte, unha empinada ladeira dun cantil na costa norte que é unha importante atracción turística. Para dar cabida á gran cantidade de turistas que visitan a illa, construíuse un túnel submarino de 1993 a 1999. O Túnel do Cabo Norte é parte da estrada ruta europea E69, ten 6´87 de longo e alcanza unha profundidade de 212 m. por baixo do nivel do mar. Durante un tempo, foi un dos túneles submarinos máis longos e profundos do mundo. Poden atoparse néboa ou xeo dentro do túnel, ata no verán.

O servizo de transbordador de Noruega Hurtigruten detense na cidade de Honningsvåg en Magerøxa xa que as augas ao redor da illa permanecen libres de xeo durante todo o ano debido á cálida corrente do Golfo. O Aeroporto de Honningsvåg atópase na parte oriental da illa.

Galería
-------

* Vista desde a E69Vista desde a E69
* Entrada ao Tunel Cabo NoreEntrada ao Tunel Cabo Nore
* Vila de Skarsvåg con algunhas das árbores máis ao norte do mundoVila de Skarsvåg con algunhas das árbores máis ao norte do mundo
* Aldea de TufjordenAldea de Tufjorden

Notas
-----

1. ↑  Store norske leksikon. "Magerøya" (en Norwegian). Consultado o 2013-02-11.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Magerøya Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q829500
* WorldCat
* VIAF: 244268955
* EBID: ID
* GeoNames: 778810
* OSM: 2248125

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Renovación.

***Renovación*** foi un semanario editado en Ferrol entre 1933 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario Republicano de Izquierda*, apareceu o 9 de setembro de 1933. Dirixido por Pedro Guimarey Filgueira, Carlos Pérez Fachal, José Cao Cortiñas (de xaneiro a xullo de 1935), José R. Eiroa Mosquera (1935) e Alfonso de Cal Fernández (1936). Entre os seus colaboradores figuraron Xosemaría Pérez Parallé e Adriano Paz Suárez. Era laico, criticou a actuación dos gobernos radical-cedistas, denunciou o caciquismo e manifestou o temor a unha inminente conflagración mundial:

> 
> 
> La guerra es el peor azote de la Humanidad. Destruye la riqueza, el arte, y mutila los hombres. Produce la peste y siembra el odio entre los pueblos. Destruye el sentimiento más sublime del alma humana: el amor al prójimo. España, ante el próximo conflicto que puede producirse de un día a otro, debe permanecer neutral. Para este fin, no puede haber partidismo político ni clases. Cada español debe ser un enemigo de la guerra. El Gobierno está en la obligación de hacer cuanto pueda por impedirlo.
> 
>

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Renovación, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Suárez, Xosé Manuel (2003). *República e Guerra Civil en Ferrol*. Ferrol. pp. 199–201. ISBN 84-7492-489-8.