recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Un **factor biótico** é calquera compoñente vivo dun ecosistema que afecta ás poboacións doutro organismo ou ao ambiente. Isto inclúe aos animais depredadores que consomen ese organismo, ou a comida viva que o organismo consome. Os factores bióticos tamén inclúen a influencia humana, a de parasitos e patóxenos e as enfermidades que poden producir.

Os factores bióticos son xerados polos **compoñentes bióticos** do ecosistema, que son os organismos vivos que o compoñen, os cales poden pertencer a tres clases:

* Produtores (autótrofos): fundamentalmente as plantas e as algas, que converten a enerxía da luz (por medio da fotosíntese) en materia orgánica, que será o alimento para outros organismos. En último extremo todo o ecosistema depende deles.
* Consumidores (heterótrofos): son os animais, que se alimentan dos produtores (os herbívoros) ou doutros consumidores (os carnívoros).
* Descompoñedores: consomen os detritos deixados por outros seres vivos, e son os fungos e microorganismos como as bacterias. Son fundamentais para degradar os restos orgánicos e pechar os ciclos bioxeoquímicos, que permiten reutilizar a materia.

Os seres vivos inflúen noutros tanto da súa especie coma doutras especies mediante as relacións intraespecíficas (familias, rabaños, colonias etc.) e interespecíficas (depredación, parasitismo, comensalismo, simbiose, antibiose etc.) que establecen entre eles. Todas as especies están influenciadas polos factores bióticos dun modo ou outro. Por exemplo, se se incrementa o número de depredadores, toda a rede trófica se ve afectada: diminuirán os herbívoros que eran as súas presas, aumentarán os produtores xa que hai menos herbívoros que os coman, e co tempo a escaseza de presas herbívoras repercutirá nos predadores. Os humanos xeran grandes e rápidos cambios no ambiente que causan a alteración de moitos hábitats. Unha especie invasora que entra nun ecosistema introduce un novo factor biótico ao que os demais organismos terán que adaptarse.

Notas
-----

1. ↑  *Ecología y medio ambiente* páx. 43, en Google books
2. ↑  ""Fa(c)tores bióticos" no sitio do Instituto de Biociências da Universidade de São Paulo, Brasil". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 14 de xullo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Factor abiótico
* Biocenose
* Ecoloxía

### Bibliografía

* *Ecología y medio*(books.google.es)
* *Ecología y medio ambiente*. María Dolores de la Llata Loyola. (books.google.es)

### Ligazóns externas

* Socratic Questions

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q864886
* MAG: 143590824

 |
**Eusebi Güell i Bacigalupi**, nado en Barcelona en 1846 e finado en 1918, nomeado Conde de Güell por Afonso XIII, foi un industrial e político catalán. Estivo casado con Isabel López Bru, filla do Marqués de Comillas.

Traxectoria
-----------

O seu pai, Joan Güell i Ferrer, nado en Torredembarra, amasou unha considerable fortuna durante a súa estancia en Cuba, instalándose ó seu regreso en Barcelona, onde promoveu diversas industrias. A súa nai, Francisca Bacigalupi, pertencía a unha familia de comerciantes xenoveses instalados en Barcelona a finais do século XVIII, tendo o seu irmán unha industria téxtil na cidade condal, concretamente na zona de Sans, sendo a empresa reconvertida en "Vapor Vell" cando posteriormente Güell se asociou con el.

Eusebi Güell, ó igual que o seu pai, adicouse ós negocios, creando novas empresas nos sectores máis prometedores. O futuro conde de Güell, grazas á desafogada situación familiar, puido estudar Dereito, Economía e Ciencias Aplicadas en Barcelona, Francia e Inglaterra. Asociado con Ferran Alsina, crea en Santa Coloma de Cervelló unha fábrica de panas, que foi a base da Colonia Güell (1891). Posteriormente, en 1901, funda a Compañía Xeral de Asfaltos e Portland Asland. Ademais foi conselleiro das empresas da familia da súa esposa: Banco Hispano-Colonial, Compañía de Tabacos de Filipinas, Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España etc.

Eusebi Güell interveu ademais en política e en amplos sectores relacionados coa cultura. Foi elixido rexedor de Barcelona (1875), exerceu de Deputado Provincial (1878), e foi Senador do Reino. Como activo propulsor da cultura catalá, foi presidente e mantedor dos 'Jocs Florals' de 1900, membro da Academia de San Jordi, e presidente do Centre Català. Grazas á amizade e ó mecenado que mantivo co arquitecto Antoni Gaudí, o seu apelido é coñecido internacionalmente: Parc Güell, Colonia Güell, Pazo Güell e Adegas Güell. Faleceu, precisamente, na súa casa do Parque Güell, o 8 de xullo de 1918. Home de extensa cultura, publicou libros sobre diversas disciplinas, que foron traducidos a varios idiomas. Entre outras obras destaca un traballo científico: *L’immunité par les leucomaïnes* (1889). Foi tamén un aceptable debuxante e acuarelista.

O rei Afonso XIII tivo predilección por ampliar a nobreza outorgando títulos ós que contribuíran a engrandecer economicamente a España, entre eles ós que obtiveran grandes fortunas en ultramar. Á familia Güell acumuláronselle os títulos. Por vía matrimonial chegoulles o de Marqués de Comillas, título que ostenta na actualidade un descendente de Güell. A el mesmo, Eusebi Güell, industrial, mecenas e político, concedéuselle o condado de Güell. Uns anos despois, Afonso XIII concedería ós fillos de Eusebi Güell un vizcondado e unha baronía.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q464640
* WorldCat
* VIAF: 40282248
* BNE: XX1214670
* BNF: 145456008
* BVMC: 11536
* CANTIC: a10098148
* DBE: eusebio-guell-y-bacigalupi
* FAST: 179884
* GEC: 0031485
* GND: 12327639X
* ISNI: 0000 0000 2681 1152
* LCCN: n86841235
* SUDOC: 068933606
* ULAN: 500318900

 |
Coordenadas: 42°55′04″N 9°06′00″O﻿ / ﻿42.9177, -9.099927

O **encoro de Santa Uxía** atópase no tramo final do río Xallas no concello de Dumbría, na provincia da Coruña. Foi construído coma aproveitamento hidroeléctrico e pertence ó Grupo FerroAtlántica, así coma os outros encoros do Xallas, ademais doutros intereses enerxéticos ó longo de España. O encoro que forma ten unha capacidade de 18 hm³.

A Presa
-------

Dirixida polo enxeñeiro de camiños Juan Benet Goitia, a presa é de gravidade de planta recta, e foi executada co sistema de formigón compactado con rodete, sendo na actualidade a terceira de España en altura construída con este sistema.

* Data:1986-1988;
* Coroación: 295 m divididos en 5 bloques de 90 m de longo máximo;
* Alto sobre de cimentos: 85,5 m;
* Talud augas arriba da presa 0,05;
* Talud augas abaixo 0,75;
* Volume de formigón empregado:257.000 m³;
* A composición de formigón foi de 110 kg/m³ de cemento e 130 kg/m³ de cinzas con árido máximo de 70 mm;

Aliviadoiro e central
---------------------

O aliviadoiro está constituído por un vertedoiro de comportas de vagón, con catro vans, separados por pías, sobre as que se apoia a ponte. A disipación de enerxía foi prevista mediante unha cunca amortecedora de tipo de resalto hidráulico, facendo a reversión o río en "salto de sky".

A central eléctrica asociada a este encoro está situada na enseada do Ézaro e conta cunha potencia instalada de 98 Mw.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información en embalses.net *(en castelán)*
|  |
| --- |
| Abecedario |
| Aa | Bb | Cc | Dd | Ee |
| Ff | Gg | Hh | Ii | Ll |
| Mm | Nn | Ññ | Oo | Pp |
| Qq | Rr | Ss | Tt | Uu |
| Vv | Xx | Zz |
|  **Non galego:** Çç - Jj - Kk - Ww - Yy  |

O **F** (**efe**) é a sexta letra do alfabeto galego, e representa o fonema fricativo labiodental xordo /f/.

Historia
--------

O grafema desta letra deriva da letra fenicia *waw*, que tiña o valor fonético de [w]. Desta letra derivou a digamma do alfabeto grego, que despois desapareceu. O alfabeto etrusco adoptou a letra digamma, udando o valor fonemático [v] polo de [f], e con este valor fonético chegou ao alfabeto latino.


| Xeroglífico exipcioMaza | Proto-semíticoW | FenicioW | Grego Digamma (W) | EtruscoW | LatínF |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |

Outras representacións
----------------------

No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra **Foxtrot** (ocasionalmente "Florida"). En código Morse é  `·· — ·` .

* Bandeiras de sinaisBandeiras de sinais
* Alfabeto semáforoAlfabeto semáforo
* Código BrailleCódigo Braille
* Alfabeto manualAlfabeto manual

En formato Unicode, represéntase a minúscula con U+0066 e a maiúscula como U+0046. En código ASCII (ISO 8859-1) é 102 para a minúscula e 70 para a maiúscula. En sistema binario minúscula é 01100110 e maiúscula é 01000110.

Ligaduras
---------

Ligaduras máis comúns de f.
Na tipografía xermánica e anglosaxoa, en particular das fontes tipo serif, o f minúsculo é unha das letras xeralmente máis ligadas. Unicode crea ligaduras coas letras f, l, i e t: **ﬀ**, **ﬁ**, **ﬂ**, **ﬃ**, **ﬄ** e **ﬅ** (de U+fb00 a U+fb05).

Usos
----

En química, **F** é a abreviatura do elemento químico flúor.

* Na notación musical anglosaxoa representa a nota de fa.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

Entradas da enciclopedia que comezan por F

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***f*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***efe*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***F*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9765
* EBID: ID

 |
**Evaristo Martín Freire**, nado en Piedrabuena (Cidade Real) o 29 de xuño de 1904 e finado en Madrid o 17 de agosto de 1972, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Nado nunha familia de alcaldes e grandes propietarios agrícolas e gandeiros, licenciouse en Farmacia na Universidade Central de Madrid en 1919 e doutorouse no mesmo centro en 1926. Á súa volta a Cidade Real, mercou unha farmacia que era o centro da vida política da cidade

En 1931 comeza a militar no Partido Agrario Español, que despois formaría parte da CEDA. En 1936, cando estoura a Guerra civil española atópase en Portugal nunhas vacacións, e as súas propiedades en Cidade Real son incautadas pola República. Evaristo Martín alístase como voluntario no exército de Francisco Franco e ao rematar a contenda regresa a Cidade Real onde se incorpora á dirección provincial de Falanxe Española. En 1943 accede á presidencia da Deputación de Cidade Real, o que lle permite ser ademais procurador en Cortes. Ocupa este cargo durante oito anos ata que é destinado como gobernador civil ás Palmas. En 1954 trasládano a Alacant e finalmente en 1958 convértese en gobernador civil da Coruña.

Durante os oito anos que estivo de gobernador coruñés, Martín Freire promoveu a concentración parcelaria e instalouse na Coruña a refinaría de Petronor (actual Repsol). En 1966 Manuel Fraga lévao canda el para a estrutura administrativa do Ministerio de Información e Turismo. Logo da substitución de Fraga por Alfredo Sánchez Bella en 1969, presentou a súa dimisión (1972), e meses despois faleceu.

Notas
-----

1. ↑  González Madrid, D. (2006): "Evaristo Martín Freire (1904-1972). Semblanza de un 'poncio' manchego" Arquivado 24 de maio de 2010 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413239
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 67940

 |
Coordenadas: 41°58′45″N 2°31′38″L﻿ / ﻿41.9792, 2.52722

Encoro de Susqueda
O **encoro de Susqueda** é un encoro catalán situado no río Ter, entre os concellos de Susqueda, Sant Hilari Sacalm e Osor, na comarca da Selva, provincia de Xirona.

É o último no tempo e o máis importante dos encoros do sistema de aproveitamento hidrográfico do Ter, formado polos encoros de Susqueda, Sau e o Pasteral, que unen a comarca de Osona coa Selva.

A súa construción iniciouse en 1963 pola empresa Hidroeléctrica de Cataluña, aproveitando o estreito que forma o río entre as serras de Montdois e Sant Benet, coa intención de producir enerxía eléctrica e abastecer de auga ás cidades de Xirona e Barcelona. O pantano inaugurouse en 1968 e sepultou baixo as súas augas a localidade de Susqueda e as masías dos vales de Susqueda e Querós.

Todo o perímetro do encoro é de interese pola flora e a fauna. O espazo natural que ocupa pertence ás Guilleries. No encoro pódese practicar a navegación a remo, a vela e a motor a menos de 3 nós de velocidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Encoro de Susqueda Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Información dos encoros de Cataluña. Axencia Catalá da Auga

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7131953
* WorldCat
* VIAF: 235236960
* GEC: 0064693
* GeoNames: 3108473
* SNCZI-IPE: 10006

 |
Detalle da tumba da nave norte en Cashel.
Os **Eóganachta** ou **Eoghanachta** (*Eugenians*, en inglés) eran unha dinastía irlandesa radicada ó redor do Castelo de Cashel e que dominaron o sur de Irlanda dende o século VI ou VII ao século X, e de forma restritiva, o Reino de Desmond e o seu vástago a baronía de Carbery, até o século XVI. Segundo a tradición, a dinastía foi fundada por Conall Corc (tamén chamado Corc mac Luigthig), pero o nome recibiuno do seu devanceiro Éogan, o fillo primoxénito do semimitolóxico rei Ailill Aulom, do século III. Esta denominación dinástica do clan nunca tivo un sentido de "apelido", sendo seguramente restrinxido ós membros da casa real descendentes de Conall Corc, que se estabeleceron en Cashel despois do século V.

Notas
-----

1. ↑  (Ó Corráin 2001, p. 30)
2. ↑  (Byrne 2001, p. 177)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Byrne, Francis J. (2001). *Irish Kings and High-Kings* (en inglés) (2º ed.). Four Courts Press.
* Ó Corráin, Donnchadh (2001). *Prehistoric and Early Christian Ireland* (en inglés). En «The Oxford Illustrated History of Ireland». Oxford: Oxford University Press. pp. 1–52.

* Portal:Irlanda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q127645
* BRE: 4936396
* EBID: ID

 |
A **evasión da motora Rocío** foi a fuxida de republicanos galegos desde Malpica de Bergantiños o 31 de agosto de 1938.

Historia
--------

Fuga organizada por Juan Delgado Criado, o 31 de agosto de 1938 marchou na motora Rocío con outras 28 persoas, entre elas Antonio Rojo Varela, Eugenio Salvande Botana, Eugenio Amigo Otero, Pedro Blanco Gómez, Jesús Blanco Martínez, José Blanco Martínez, Pedro Chouciño Fariña, Manuel Graña Blanco, Miguel Mato Mato, Eliseo Novo Veiga, Gabriel Ordóñez Pose, Enrique Outeiro Mato, José Outeiro Mato, José Pose Casal, Rogelio Pose Villar, Ramón Rojo Pazos, Ramón Romay Pérez, Manuel Ruíz Arcay, José Varela Pose, Rogelio Villar Romay e Anastasio Aguilar Domínguez, un viaxante de viños de Xerez de orixe estremeña.

Os evadidos foron xulgados en Ferrol na causa 2109/1938.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2011). *Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)* (PDF). Vigo: Xerais. ISBN 978-84-9914-182-4.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2011). *O mar e a memoria. O expediente Armesto*. A Coruña: Laiovento. ISBN 978-84-8487-221-4.

### Outros artigos

* Evasión da motora San Adrián
* Evasión do Ciudad de Montevideo
Coordenadas: 42°29′46″N 8°36′56″O﻿ / ﻿42.495997222222, -8.6156

Encoro do Pontillón do Castro, Verducido.
O **encoro do Pontillón do Castro** é un encoro situado na parroquia de Verducido (concello de Pontevedra), que fornece de auga potable á vila de Pontevedra. O encoro recibe a auga do río Rons (tamén chamado Loural) e outros regatos da zona. Xunto coa captación do Lérez a auga potabilízase na ETAP situada na estrada de Couso-Lérez.


Encoro do Pontillón do Castro| Capacidade do encoro | 1,48 hm³ |
| --- | --- |
| Altura da presa | 23 m |
| Lonxitude da presa | 159 m |

Historia
--------

A presa, de gravidade e construída en cachotería granítica, foi feita entre 1943 e 1956. Ten unha altura máxima de 23 m sobre os seus alicerces, con 159 m de lonxitude de coroación. O aliviadoiro, de lámina libre, é de formigón armado, e ten unha capacidade de evacuación de 50 m3/s. O depósito abrangue unha superficie de 10,8 hectáreas.

Dado que o río Lérez non sempre leva auga abondo, en 1939 decidiuse ampliar o abastecemento de auga potable para a vila de Pontevedra, redactando o novo proxecto o enxeñeiro Rafael Picó. Foi adxudicado en marzo de 1943, custando a obra 998.014 pesetas máis 176.765 das expropiacións.

En 1947 a presa retiña xa medio millón de litros de auga, decidindo ampliarse até os 23 m de altura. Fíxose tamén unha mellora da condución da auga ao depósito de Lérez, realizada por Antonio Maldonado por un prezo de Costa 800.000 pesetas. Logo da detección de fugas en 1949 realizouse unha impermeabilización da presa, rematando a obra en 1956. Xa na década de 1990 leváronse a cabo novos traballos de impermeabilización no paramento interior.

Deporte e lecer
---------------

En 2007 inaugurouse o Centro Deportivo do Pontillón do Castro, deseñado por José Ramón Garitaonaindía de Vera. No 2007 acolleu a realización do Campionato de Europa de piragüismo en augas tranquilas.

No 2010, en colaboración coa Comunidade de Montes de Verducido, inaugurouse o Parque Forestal do Pontillón, con terreos reforestados logo da vaga de incendios forestais de 2006 en Galicia. O espazo conta con tres vías para o sendeirismo (a da Presa, a do Castro e a do Outeiro) e un rocódromo.

Notas
-----

1. ↑  El Ciclo Urbano del Agua en Pontevedra
2. ↑  "Presentan en Galiza o Campionato de Europa en Augas Tranquilas", artigo en *Vieiros*, 22 de xuño de 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Encoro do Pontillón do Castro, A Presa do Pontillón e Pontillón do Castro, Concello de Pontevedra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20543834
* SNCZI-IPE: 1813

 |
**Evaristo Rodríguez Rodríguez**, finado en Monforte de Lemos en marzo de 1921, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Médico cirurxián especialista en xinecoloxía e obstetricia, discípulo de Maximino Teijeiro Fernández. En 1886 foi nomeado médico do cárcere do partido xudicial de Monforte e médico auxiliar da Compañía do Ferrocarril. Apoiado por Guillermo de Osma Scull, foi nomeado alcalde de Monforte de Lemos en xuño de 1909, tomando posesión a principios de xullo. Foi separado do cargo por Real Orde en novembro dese ano, nomeándo para substituilo a Tomás Somoza Caamaño. Volveu ser elixido alcalde ao ano seguinte, tomando posesión o 9 de abril de 1910. Permaneceu no cargo até 1918. Finou en Monforte de Lemos en marzo de 1921.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Sánchez** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1909 | Sucesor:**Tomás Somoza Caamaño** |
| Predecesor:**Javier Rodríguez Sánchez** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1910 - 1918 | Sucesor:**Emiliano Pérez Pérez** |

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Galicia*, 26-6-1909, p. 2.
2. ↑  *El Norte de Galicia*, 6-7-1909, p. 2.
3. ↑  *El Correo de Galicia*, 27-11-1909, p. 2.
4. ↑  *El Norte de Galicia*, 11-4-1910, p. 2.
5. ↑  *La Voz de la Verdad*, 31-3-1921, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Evaristo Rodríguez, el discípulo del doctor Teijeiro que brilló como alcalde

* Alcaldes del siglo XX en Monforte (1909-1923)
**Evdokia Uralova**, nada en Sokolyanka o 22 de agosto de 1902 e finada en Minsk o 17 de maio de 1985, foi unha política e diplomática soviética da República Socialista Soviética de Belarús activa na política internacional na década de 1940, defensora dos dereitos humanos e dos dereitos das mulleres.

Traxectoria
-----------

En 1946 foi unha das asinantes da Carta aberta ás mulleres do mundo presentada e lida por Eleanor Roosevelt na 29 sesión plenaria da Asemblea Xeral de Nacións Unidas celebrada en Londres o 12 de febreiro de 1946.

En 1947 foi membro fundadora e relatora da Comisión da Condición Xurídica e Social da Muller ante a Comisión de Dereitos Humanos. onde defendeu con firmeza a igualdade de salario para as mulleres. Grazas a ela, o Artigo 23 afirma o seguinte: «Toda persoa ten dereito, sen ningunha discriminación, a igual salario por igual traballo». Ademais, xunto con Fryderyk Kalinowski, de Polonia, e Elizavieta Popova, da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, puxo de relevo os dereitos das persoas que viven en territorios *non* autónomos tal como establece o Artigo 2 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos: «non se fará ningunha distinción baseada no estatuto político, xurídico ou internacional do país ou do territorio ao cal pertenza unha persoa, tanto se é independente coma se está baixo administración fiduciaria, se non é autónomo, ou está baixo calquera outra limitación de soberanía».

En febreiro de 1948 visitou Estados Unidos como ministra do seu país.

Notas
-----

1. ↑  «Grabación de la rueda de prensa en Londres de la Presentación de la Carta». 1946.
2. ↑  libertades, Derechos y. "De "todos los hombres" a "todos los seres humanos": las mujeres que dejaron huella en la Declaración Universal de Derechos Humanos" (en castelán). Consultado o 15 de maio de 2020.
3. ↑  "Mrs. Gromyko and Russian Consular Oficcials Visit Stanford's Slavic Languages Department". 5 de febreiro de 1948. Consultado o 15 de maio de 2020.
A maioría dos 10,2 millóns de habitantes da República Checa son etnicamente e lingüisticamente checos (95%). Outros grupos étnicos inclúen xermánicos, romanís e polacos. Trala división de 1993, os eslovacos residentes na República Checa compoñen cerca de 2% da poboación actual. A fronteira entre a República Checa e a Eslovaquia está aberta para persoas con cidadanía da antiga Checoslovaquia.

Relixión
--------

As Leis que estabelecen a liberdade relixiosa foron creadas pouco despois da revolución de 1989, revogando as antigas normativas do goberno comunista. A relixión predominante é a Católica Romana (27% da poboación); unha gran porcentaxe da poboación checa alega ser atea (59%). A comunidade xudía suma algúns miles hoxe; unha sinagoga en Praga é memorial de máis de 80.000 checoslovacos xudeus que foron mortos durante a segunda guerra mundial.

Datos demográficos
------------------

Evolución demográfica da República Checa desde 1993.
* **Poboación:**

10 211 000 (estimativa de decembro de 2003)
* **Estrutura de idades:**

*0-14 anos:* 16% (homes: 849.008; mulleres: 805.861)
*15-64 anos:* 70% (homes: 3 587 968; mulleres: 3 573 171)
*máis de 65 anos:* 14% (homes 543.114; mulleres 867.457) (marzo de 2001)
* **Taxa de crecemento poboacional:**

0,8% (estimativa de 2003)
* **Taxa de natalidade:**

9,2 nacementos/1.000 habitantes (estimativa de 2003)
* **Taxa de mortalidade:**

10,9 mortes/1.000 habitantes (estimativa de 2003)
* **Taxa de migración:**

2,5 migrantes/1000 habitantes (estimativa de 2003)
* **Proporción por sexo:**

Ao nacemento: *1,06 home/muller*
Até 15 anos: *1,05 home/muller*
15-64 anos: *1 home/muller*
máis de 65 anos: *0,63 home/muller*
poboación total: *0,95 home/muller (estimativa de 2000)*
* **Taxa de mortalidade infantil:** 3.9 mortes/1000 nados vivos (estimativa de 2003)
* **Expectativa de vida ao nacer:**

*Poboación total:* 74,95 anos
*homes:* 71,46 anos
*mulleres:* 78,65 anos (estimativa de 2002)
* **Taxa de fecundidade:** 1,18 nenos nacidos/muller (estimativa de 2003)
* **Nacionalidade:**

*Substantivo:* Checo ou checo (checo: *Čech*, plural: *Češi* or *Čechové*)
*Adxectivo:* Checo ou checo (*?eská*)
* **Grupos étnicos**

checos 90%, moravios 3.7%, eslovacos 1.9%, polacos 0.5%, austríacos 0.4%, alemáns 0.4%, silesios 0.1%, xitanos 0.1% (valores oficiais, as estimacións non oficiais chegan a 2%), húngaros 0.1%, outros 2.8% (marzo de 2001)
Nota: os moravios e os silesios, posuíndo diferenzas étnicas, culturais, de tradicións e lingüísticas dos checos, non forman unha minoría en termos políticos e as súas porcentaxes son frecuentemente engadidas ao grupo checo. Os resultados aquí presentes reflicten o dereito de calquera individuo de se identificar con calquera nacionalidade ou grupo étnico, como di a Declaración Universal dos Dereitos Humanos.
* **Relixións:**

Ateos ou persoas sen relixión definida 59,0%, católicos romanos 26,8%, protestantes 1,1%, husitas 1,0%, outros 12,1% (marzo de 2001)
* **Idioma**

Checo e eslovaco (oficiais), alemán.
* **Grao de alfabetización funcional**

*Poboación total*: 99.9% (estimativa 1999)
Coordenadas: 42°59′18″N 9°00′40″O﻿ / ﻿42.988365, -9.011198

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fervenza.

O **encoro da Fervenza** é un pantano artificial creado en 1966 no río Xallas (o máis grande deste río), situado entre os concellos de Dumbría, Mazaricos, Vimianzo e Zas. A súa capacidade é de 103 hm³ e ocupa unha superficie de 1.250 hectáreas. A presa, cunha altura de 27 m e unha lonxitude de 127 metros, érguese sobre os lindes que separan os concellos de Dumbría e Mazaricos, toma o seu nome dun dos dous pequenos montes que forman a gorxa onde se asentan os seus cimentos: o Castelo da Fervenza (na parroquia de Olveira).

Historia
--------

Foi creado para abastecer unha central hidroeléctrica, operada na actualidade pola empresa Ferroatlántica.

A súa construción cambiou a vida dos habitantes desta comarca pois inundou grandes vales e extensas áreas de cultivo. Ademais o volume da auga embalsada variou o clima da zona lixeiramente, aumentando a humidade e formando grandes bancos de néboa con frecuencia. Baixo as súas augas ficou tamén o dolmen da Gándara de Baíñas, só visíbel cando o nivel das augas baixa considerablemente. O movemento das augas foi desgastando as pedras e a mámoa, que agora se conserva como residuo. Aínda se pode observar claramente a circunferencia da mámoa, que envolve esta chanta vertical puntiaguda. Ao seu carón están o resto de pedras que conformaban o dolmen rotas, unha delas pola metade.

Entre o encoro e a desembocadura en forma de fervenza do Xallas pódense atopar tres presas hidroeléctricas máis: a da Ponte Olveira, Castrelo e a de Santa Uxía.

No ano 2007, os responsábeis da xestión do aproveitamento autorizaron o baleirado do encoro para a máxima produción de electricidade, xerando uns beneficios de 610.000 euros mais causando un gran desastre ecolóxico xa que provocou a morte de milleiros de peixes. Por ese motivo foron condenados os responsábeis cunha multa de pouco máis de 300.000 euros.

Galería de imaxes
-----------------

* O río Xallas tras deixar tras de si a presaO río Xallas tras deixar tras de si a presa
* Vista do encoro desde un dos outeiros que o rodeanVista do encoro desde un dos outeiros que o rodean
* Encoro da Fervenza baleiroEncoro da Fervenza baleiro

Notas
-----

1. ↑  "Anta na Gándara de Baíñas". Consultado o 2016-08-04.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Embalses.net
* Galicia Máxica
Coordenadas: 41°58′27″N 2°23′03″L﻿ / ﻿41.974197222222, 2.3842916666667

Encoro de Sau
O **encoro de Sau** (en catalán: *pantà de Sau*) é un encoro que pertence ao río Ter, creado por unha presa situada no concello de Vilanova de Sau, en Cataluña. Atópase aos pés do macizo das Guilleries, estendéndose polos termos municipais de Vilanova de Sau, Les Masies de Roda, Tavertet e L'Esquirol, na comarca de Osona, provincia de Barcelona.

Xuntamente cos de Susqueda e do Pasteral, forma parte dun sistema de tres encoros que unen a comarca de Osona coa da Selva, xa na provincia de Xirona.

O encoro, inaugurado en 1962, cubriu a localidade de Sant Romà e os seus restos, especialmente o campanario da igrexa románica do século XI, son visibles cando o nivel de auga é baixo.

Ten unha lonxitude de 17 km e 3 km de largo, cunha capacidade máxima de 151,3 hm³. Permítese nel a práctica de deportes náuticos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Encoro de Sau Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Información dos encoros de Cataluña. Axencia Catalá da Auga

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140094
* WorldCat
* VIAF: 247845966
* GEC: 0061133
* GeoNames: 3117097
* SNCZI-IPE: 10005

 |
**Gwynne Shotwell**, nada o 23 de novembro de 1963 en Libertyville (Illinois) é unha empresaria estadounidense. É a presidenta e directora de operacións de SpaceX.  En 2016 apareceu na lista de Forbes como unha das mulleres máis poderosas.

Traxectoria
-----------

Gwynne é Licenciada en Ciencias e ten un mestrado en Ciencias en Enxeñaría Mecánica e Matemáticas Aplicadas pola Northwestern University. 

### Carreira

Shotwell tiña planeado orixinalmente traballar na industria do automóbil e estaba inscrita no Mestrado en administración de negocios de Chrysler, pero quería un papel máis práctico na enxeñaría e non quedou nesa industria.

En 1988, uniuse a The Aerospace Corporation, e traballou como técnico de busca e contratos de desenvolvemento espacial militar. Durante unha década traballou na análise térmica mentres "escribía ducias de traballos sobre unha gran variedade de temas como o deseño conceptual de aeronaves pequenas, o modelado de obxectivos de sinatura infravermella, a integración do transbordador espacial e os riscos operativos dos vehículos de reentrada".

Querendo "construír e afinar a aeronave", en 1998 deixou Aerospace Corp. para converterse en directora da división de sistemas espaciais de Microcosm Inc.

En 2002, Shotwell uniuse a SpaceX, unha empresa comercial de exploración espacial fundada por Elon Musk, onde ocupa un asento no consello de administración. Gwynne Shotwell construíu a familia de vehículos Falcon que realizou case 50 lanzamentos, o que supón uns ingresos de case 5.000 millóns de dólares. Agora é presidenta e COO de SpaceX e é responsable das operacións diarias e da xestión de todas as relacións estratéxicas e cos clientes para apoiar o crecemento da empresa. 

SpaceX converteuse na primeira empresa privada en lanzar, orbitar e recuperar con éxito un avión en decembro de 2010. Tamén ten un contrato de varios millóns de dólares coa NASA para entregar astronautas á Estación Espacial Internacional (ISS). SpaceX tamén está a traballar nun sistema de transporte de próxima xeración para levar a xente a Marte nun futuro próximo.

Notas
-----

1. ↑  "Gwynne Shotwell: Executive Profile & Biography". New York: Bloomberg. 1 de decembro de 2011. Consultado o 1 de decembro de 2011.
2. ↑  "The World's 100 Most Powerful Women". Forbes. Consultado o 26 de xuño de 2014.
3. ↑  "How I Made It: SpaceX exec Gwynne Shotwell". 7 de xuño de 2013. Consultado o 10 de xuño de 2013.
4. ↑  Strube, Frank (21 de abril de 2014). "It all Started with a Suit: The Story Behind Shotwell’s Rise to SpaceX - Via Satellite -". Consultado o 20 de abril de 2017.
5. ↑  SpaceX AsiaSat8 press release

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1557944
* WorldCat
* VIAF: 40155563952313000596
* LCCN: no2019049694
* LinkedIn: gwynneshotwell

 |
A **Fender Lead** é unha serie de guitarras eléctricas producida por Fender, formada polos modelos Lead I, Lead II e Lead III. Tamén existe un baixo eléctrico da mesma serie, o Lead Bass.

Historia
--------

O concepto orixinal para a serie de guitarras Lead, incluído seu nome, é de Dennis Handa, o entón director de mercadotecnia de Fender Guitars. A idea era ter unha guitarra que fose máis barata que a Stratocaster e fose atractiva para os guitarristas debido á sensación do seu mastro ademais de polas opcións das pastillas. O caravilleiro máis pequeno e o mastro foron modelados a partir de mastros previos da marca. Orixinalmente Steve Morse, dos Dixie Dregs, foi o primeiro probador da guitarra e estreouna nunha mostra da NAMM en Atlanta, Xeorxia. As guitarras Lead foron fabricadas entre 1979 e 1982 pola Fender Musical Equipment Co. baixo a dirección de Gregg Wilson e Freddie Tavares. Gregg Wilson foi substituído por John Page, que finalmente dirixiu a Fender Custom Shop. A serie Lead ten elementos da Stratocaster e da Telecaster no seu deseño cun corpo que é lixeiramente máis pequeno e cunha forma lixeiramente diferente á da Stratocaster, un mastro e un caravilleiro ao estilo dese mesmo modelo, e cunha ponte semellante á da Telecaster.

O caravilleiro da serie Lead era máis pequeno que os da Stratocaster dese tempo, e semellante aínda que non idéntico ao deseño daStratocaster de 1954. Os modelos de Stratocaster da época da serie Lead lanzada a finais de 1979 aínda usaba o deseño de caravilleiro mais grande ata a introdución da Dan Smith Stratocaster en 1981.

A serie Lead foi fabricada na planta de Fender de Fullerton (California), e custaba menos que os modelos de Stratocaster dá época (uns 495 dólares). Foi finalmente substituída na liña de produción pola Fender Japan Squier JV en 1982 cando a compañía expandiu as súas operacións creando Fender Japan.
**Eduardo Carrero Santamaría**, nado en Madrid en 1967, é un historiador da arte vinculado ás universidades Autònoma de Barcelona e de Oviedo.

Traxectoria
-----------

Profesor titular de Historia da Arte Medieval na Universitat Autónoma de Barcelona, doutorouse na Universidade Autónoma de Madrid en 1999. Ocúpase de distintos aspectos da arquitectura, a iconografía e a historia da Idade Media na Península Ibérica.

O seu labor docente desenvolveuse durante seis anos como profesor asociado a tempo completo na Universidade de Oviedo (2000-2006) e profesor titular na Universidade das Illas Baleares (2006-2010).

En 2000 recibiu o Premio Manuel Corchado da Asociación Española de Amigos dos Castelos polo seu traballo "Un palacio para el obispo. La fortaleza episcopal urbana en Galicia durante la Edad Media". En 2001, a súa tese de doutoramento mereceu o Premio a traballos de investigación Monteleón, concedido pola Fundación Monteleón-Caja España de León. En 2001 foi bolseiro cunha bolsa postdoutoral da École Française de Roma.

Obras
-----

É autor dunha cincuentena de artigos sobre arte e cultura medievais, colaborou como poñente en numerosos seminarios, congresos e cursos en diferentes universidades españolas e europeas, e participou en diferentes proxectos de investigación interdisciplinares.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Eduardo Carrero Santamaría en Academia.edu

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43284820
* WorldCat
* VIAF: 55982333
* BNE: XX1507106
* CANTIC: a12119817
* GND: 188386017
* ISNI: 0000 0000 5938 1945
* LCCN: n2003011207
* NKC: jo2017945403
* ORCID: 0000-0002-4040-1525
* ResearchGate: Eduardo\_Carrero
* ResearcherID: G-4390-2014
* Scopus: 38161358500
* SUDOC: 082724385

 |
Símbolo do feminismo islámico.
O **feminismo islámico** é unha vertente do feminismo preocupada polo papel das mulleres no islamismo. Esa ramificación loita pola plena igualdade entre todos os musulmáns, independentemente do sexo, na vida pública e privada. As feministas islámicas defenden os dereitos das mulleres, a igualdade de xénero e a xustiza social fundamentadas nunha estrutura islámica. A pesar das súas raíces no islam, os pioneiros do movemento tamén teñen utilizado discursos feministas seculares, occidentais ou doutras fontes non musulmás e recoñeceron o papel do feminismo islámico como parte dun movemento feminista global e integrado.

Os defensores do movemento procuran destacar as ensinanzas de igualdade profundamente enraizados na relixión e incentivar un cuestionamento da interpretación patriarcal do ensino islámico a través do Corán (libro sagrado), do *hadith* (ditos de Mahoma) e da *xaria* (lei islámica) en dirección a creación dunha sociedade máis igualitaria e xusta. O islamismo nunca cuestionou a posibilidades das mulleres de daren asistencia ós homes na guerra e nin negou a elas o dereito de iren para o combate en caso de emerxencia. O islam ten unha longa tradición de participación de mulleres na fe, sendo a muller de Mahoma, Aisha, un dos primeiros teólogos da relixión.

Existen países de maioría musulmá con xefas de Estado, primeiras-ministras e secretarias de estado, como Lala Shovkat do Acerbaixán, Benazir Bhutto do Paquistán, Mame Madior Boye do Senegal, Tansu Çiller de Turquía, Kaqusha Jashari de Kosovo e Megawati Sukarnoputri de Indonesia. Bangladesh foi o segundo país do mundo en ter dous mandatos seguidos de mulleres (Khaleda Zia e Sheikh Hasina), que gobernan o país como primeiras-ministras dende 1991, o que pode facer de Bangladesh un exemplo único na historia das repúblicas do mundo.

Notas
-----

1. ↑  "International Congress on Islamic Feminism". Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2008. Consultado o 30 de maio de 2018.
2. ↑  "Islamic feminism: what's in a name?". *Al-Ahram Weekly. Culture*. Arquivado dende o orixinal o 20 de marzo de 2015. Consultado o 30 de maio de 2018.
3. ↑  (Maulana Muhammad Ali, Introduction to the Study of the Holy Qur-an, op.cit. p. 132.).
4. ↑  Fatima Mernissi, The Forgotten Queens of Islam, Minneapolis, Minnesota: University of Minnesota Press, 1993; pp. 66-69.
5. ↑  "Who owns Bangladesh?". The Economist. 21 de agosto de 2013. Consultado o 2 de decembro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Feminismo*** |

### Outros artigos

* Feminismo negro
* Feminismo poscolonial
* *Purplewashing*
* Feminacionalismo
* Islamofobia

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1518629
* JSTOR: islamic-feminism
* MAG: 2777909449

 |
***De la grammatologie*** é un ensaio en lingua francesa do filósofo Jacques Derrida, publicado en 1967 por Les Éditions de Minuit. É unha das obras máis importantes respecto á deconstrución. Foi traducido ao inglés pola filósofa Gayatri Spivak, sendo publicada en 1976.

Contexto e relevancia
---------------------

*De la grammatologie* inclúe unha extensa discusión sobre o pensamento e obra de Claude Lévi-Strauss, Ferdinand de Saussure e Jean-Jacques Rousseau, ao tempo que analiza a obra de Étienne Condillac, Louis Hjelmslev, Edmund Husserl, Roman Jakobson, Gottfried Wilhelm Leibniz, André Leroi-Gourhan e William Warburton. Xa nesta obra o autor inclúe boa parte dos conceptos que desenvolveu na súa obra posterior, especialmente en relación á lingüística e o fenómeno da escritura. Considérase o texto fundacional da crítica deconstrutivista.

Trátase dun dos tres libros que Derrida publicou en 1967 e que serviron para establecer a súa reputación como pensador. Os outros dous foron *La voix et le phénomène* (Presses Universitaires de France, París, 1967) e *L'écriture et la différence* (Seuil, París, 1967).

Contido
-------

Derrida defende a idea de que na tradición filosófica de Occidente a escritura sempre foi considerada unha forma derivada e secundaria da fala, como unha especie de "caída" desde a "presenza completa" da fala / lingua falada. Na obra Derrida deconstrúe esta idea tal e como é presentada por diferentes pensadores de diferentes épocas, mostrando as aporías e elipses a que leva este prexuízo. Derrida non pretende facer unha crítica especificamente da obra destes autores en concreto, xa que non cre que sexa posible escapar a estes parámetros de operación mental e de funcionar con estes esquemas e oposicións binarias. O seu propósito é crear unha nova ciencia da "gramatoloxía" que traballaría con estas cuestións dun modo completamente novo, seguindo o modelo da lingüística pero baseándose na escritura.

Notas
-----

1. ↑  Rabinowitz, Nancy Sorkin (2008). *Greek Tragedy*. Malden, MA: Blackwell Pub. ISBN 978-1-4051-2160-6. Cf. p.5: "Jacques Derrida's Of Grammatology, a foundational text for deconstructive criticism, works closely with Plato".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bradley, A.: *Derrida's Of Grammatology*. Edimburgo: University of Edinburgh Press, 2008.
* Culler, J.: *On Deconstruction*. Ithaca: Cornell University Press, 1982.
* Kaucic, G.: *Grammatotechne als Grammatologie der "Herzgewächse" oder von der Inkommunikabilität*. Salzburg, 1986, p. 344.
* Harris, R.: *Interpreters of Saussure*. Edimburgo: University of Edinburgh Press, 2001. 171-188.
* de Man, P.: "The Rhetoric of Blindness: Jacques Derrida's Reading of Rousseau," en *Blindness and Insight: Essays in the Rhetoric of Contemporary Criticism*. Minneapolis: University of Minnesota Press, 1983, pp. 102–141.

### Outros artigos

* Deconstrución
* Metafísica da presenza
* Logocentrismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3020428
* WorldCat
* VIAF: 190702027
* ISBN: 978-0-8018-5830-7
* OCLC: 247335562
* OL: OL15268W

 |
**Eduardo Alfredo Pinto**, nado en Mendoza, Arxentina, o 18 de decembro de 1979 e finado en Soriano, Uruguai, o 7 de xaneiro de 2008, foi un músico, compositor, arreglador e multiinstrumentista arxentino. Na súa obra, cabe destacar xéneros musicais como o jazz, folclore e rock.

Traxectoria
-----------

Pinto comezou a súa carreira como percusionista da orquestra infantil Mozart no ano 1988. Nos anos 1990, integrou agrupacións como A Sanmartiniana, Pocas Nueces, El Intento, Markama e Bembelecuá. Foi baixista, coproductor e arreglador de Parió la Choca entre os anos 1998 e 2005. Foi percusionista de Simpecao e músico da Coral Novas Voces e colaborou con músicos como Patricia Cangemi, Javier Rodríguez, Pocho Sosa, Pablo Salcedo e Analía Garcetti, etc.

No ano 2000, fundou cun trío de jazz chamado Miles de años, co cal editou tres traballos discográficos: *Miles de años* (2002); *Sutra* (2004) e *Plexo* (2007).

No ano 2006, creou o Eduardo Pinto Ensamble; unha agrupación de música instrumental suramericana. Tamén foi profesor titular da Licenciatura en Música Popular, da Facultade de Artes e Deseño da Universidade Nacional de Cuyo.

O 7 de xaneiro de 2008, Pinto de 28 anos, xunto co charanguista de orixe chilena, chamado Valdo Hugo Delgado de 41 anos, morreron nun accidente automobilístico, no departamento de Soriano (Uruguai); cando ían asistir a unha función de jazz, que se realizaría na cidade de Mercedes.

Como homenaxe, unha escola na cidade de Mendoza leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  Biografía de Eduardo Alfredo Pinto Consultado o 4 de xuño de 2014
2. ↑  Eduardo Alfredo "Gordo" Pinto (1979 - 2008) Consultado o 4 de xuño de 2014
3. ↑  Pablo Pereyra (8 de xaneiro de 2008). "Mendoza llora a dos de sus grandes y jóvenes músicos". *Diario Los Andes* (en español). Arquivado dende o orixinal o 6 de xuño de 2014. Consultado o 4 de xuño de 2014.
Excentricidade de diversas curvas e unha elipse.

Matemáticas
-----------

En matemáticas e xeometría a **excentricidade** é un parámetro que determina o grao de desviación dunha sección cónica con respecto a unha circunferencia. É un parámetro importante na definición das elipses.

A excentricidade ***e*** dunha elipse de semieixo maior ***a*** e semieixo menor ***b*** é:

{\displaystyle e={\sqrt {1-{\frac {b^{2}}{a^{2}}}}}.}

**Valores da excentricidade en seccións cónicas:**

* A excentricidade dunha circunferencia é cero.
* A excentricidade dunha elipse é maior xa cero e menor ca 1.
* A excentricidade dunha parábola é 1.
* A excentricidade dunha hipérbole é maior ca 1.

Astronomía
----------

Os corpos ligados gravitacionalmente entre si describen órbitas en forma de elipse. A excentricidade da órbita dun obxecto calcúlase de acordo coa fórmula anterior e expresa o grao de desviación con respecto a unha órbita circular.

Outros
------

Na linguaxe común emprégase o concepto de excentricidade para referirse ó comportamento infrecuente ou estraño dunha persoa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104486
* EBID: ID
* GND: 4340863-1
* MAG: 205600581

 |
Unha **exclamación** é un vocábulo ou secuencia lingüística que manifesta emoción, sorpresa ou ánimo. Tamén pode ser unha figura retórica na cal se expresa de forma exclamativa un sentimento ou idea (véxase exclamación retórica). Por outra banda, ás veces fálase de exclamación como signo de exclamación.

Trazos fonéticos das secuencias exclamativas
--------------------------------------------

* Aumento da intensidade e calidade das sílabas fortes.
* Reforzo da articulación dos sons cando se manifestan sentimentos como a excitación, ou relaxamento da mesma cando predominan sentimentos relaxantes coma o pracer.
* Evolución da entoación por encima ou por baixo do ton medio da voz do que fala.
* Modificación do tempo medio, acelerando ou retardando.

Uso dos signos exclamativos
---------------------------

Emprégase nas oracións exclamativas e exhortativas. Hai dúas alternativas:

* Colocar o signo **!** pechando a oración.
* Colocar o signo **¡** no inicio da oración, e o signo **!** pechando a oración.
O **feminismo en Francia** refire á historia do pensamento e os movementos feministas xurdidos en Francia. O feminismo en Francia pode ser dividido a grandes traxos en tres ondas: primeira onda do feminismo, o cal se preocupou en gran parte de acadar o sufraxio e dereitos cívicos para as mulleres, abranguendo dende a Revolución francesa até a Segunda República e a Terceira República, con contribucións significativas dende os movementos revolucionarios da Revolución de 1848 e a comuna de París, que culminaron na obtención do dereito a votar en 1944.

A segunda onda do feminismo abrangueu dende a década de 1940s até a de 1990, e foi unha avaliación da función das mulleres na sociedade francesa, recoñecendo o tratamento de inferioridade das mulleres na sociedade malia o seu estado político igual ó dos homes. Iniciado por teóricas como Simone de Beauvoir, a segunda onda do feminismo foi unha corrente importante dentro do movemento social que levou até os acontecementos de maio do 1968, e os obxectivos políticos incluíron a garantía de aumentado de autonomía para as mulleres, particularmente permitindo o seu acceso ó aborto e o control da natalidade.

A terceira onda do feminismo comezou arredor da década de 2000, e continúa o legado da segunda onda ó tempo que engade elementos da crítica postcolonial, achegando os dereitos das mulleres con outros discursos salientables, particularmente aqueles que atinxen ó racismo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marie Cerati, *Le club des citoyennes républicaines révolutionnaires*, París, éd. sociales, 1966
* Marc de Villiers, *Histoire des clubs de femmes et des légions d’Amazones (1793-1848-1871)*, París, Plon-Nourrit et cie, 1910
* Carolyn Eichner, *Surmounting the Barricades: Women in the Paris Commune*, Indiana University Press, 2004
* Eric Fassin, Clarisse Fabre, *Liberté, égalité, sexualités*, Belfond 2003.
* M. Jaspard, *Enquête sur les violences faites aux femmes*, La documentation française, 2002.

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3092684
* JSTOR: french-feminism

 |
O bus **FS-1300**, coñecido tamén como **LS-1300** e **SSL-1300**, é un tipo de bus para satélites fabricado por Space Systems Loral.

Características
---------------

O bus FS-1300 está pensado principalmente para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos, aínda que pode ser adaptado para outros usos. Está deseñado para proporcionar potencias de entre 5 e 12 kW e acomodar ata 70 transpondendores. A masa máxima ao lanzamento para este bus é de 5500 kg, podendo ser acollidos en cofias de 4 m de diámetro. Versións posteriores do bus (como o **FS-1300S**) permiten aumentar as súas capapacidades, aumentando a potencia ata os 18 kW e ata 90 a cantidade de transpondedores, todo cunha masa máxima de 6700 kg, pero sendo necesarias cofias de 5 m de diámetro.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2020). "FS-1300" (en inglés). Consultado o 12 de abril de 2020.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2019). Gunter's Space Page, ed. "Ford → Space Systems Loral (SSL): SSL-1300" (en inglés). Consultado o 12 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Geostationary Operational Environmental Satellite
* Intelsat