recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Intel Corporation** é unha empresa multinacional fundada por Gordon E. Moore e Robert Noyce en 1968, que fabrica microprocesadores, circuítos integrados especializados tales coma circuítos integrados auxiliares para placas base de ordenador e outros dispositivos electrónicos.

Historia
--------

Intel foi fundada por Gordon E. Moore e Robert Noyce en 1968, quen inicialmente quixeron chamar á empresa *Moore Noyce*, pero soaba mal, polo que elixiron como nomee as siglas de ***Int**egrated **El**ectronics*, en español *Electrónica Integrada*. Este nome estaba rexistrado por unha cadea hoteleira, polo que tiveron que mercar os dereitos para poder empregalo.

A compañía comezou fabricando memorias antes de dar o salto aos microprocesadores. O primeiro microprocesador de Intel, o Intel 4004, foi creado en 1971 para facilitar o deseño dunha calculadora. No canto de ter que deseñar varios circuítos integrados para cada parte da calculadora, deseñaron un que segundo un programa almacenado na memoria podía facer unhas accións ou outras, é dicir, un microprocesador. Hoxe en día discútese se o primeiro microprocesador da historia da informática foi creado por Intel ou por Texas Instruments.

Durante os anos 90, Intel foi responsable de moitas das innovacións do hardware dos ordenadores persoais, incluíndo os buses PCI, AGP e USB, ademais do novo PCI-Express. Con todo, non hai que esquecer moitos outros lanzamentos, intentos de estandarización errados, que a empresa ten ás súas costas (véxase RDRAM, ou o Slot 1 dos seus Pentium III).

Intel domina o mercado dos microprocesadores. Actualmente, o principal competidor de Intel no mercado é Advanced Micro Devices (AMD), empresa coa que Intel tivo acordos de compartición de tecnoloxía: cada socio podía utilizar as innovacións tecnolóxicas patentadas da outra parte sen ningún custo.

Dentro dos microprocesadores de Intel podemos destacar as tecnoloxías multinúcleo implementadas nos procesadores Pentium D e Core 2 Duo, a tecnoloxía móbil Centrino desenvolvida para o mercado de ordenadores portátiles e a tecnoloxía HyperThreading integrada nos procesadores Intel Pentium 4.

O 6 de xuño de 2005 Intel chegou a un acordo con Apple Computer, polo que Intel proverá procesadores para os ordenadores Apple, realizándose entre 2006 e 2007 a transición desde os tradicionais IBM. Finalmente en xaneiro de 2006 presentáronse ao mercado as primeiras computadoras de Apple, unha portátil e outra de escritorio, con procesadores Pentium Dual Core de dobre núcleo.

Ligazóns externas
-----------------

* Web de Intel *(en inglés)*
* Intel Technology *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q248
* WorldCat
* VIAF: 154747966
* BIBSYS: 90120230
* BLBNB: 000196893
* BMT: 205579
* BRE: 2013904
* CANTIC: a11919656
* CiNii: DA0701563X
* EBID: ID
* FAST: 525050
* GEC: 0251985
* GND: 114029-2
* GRID: grid.419318.6
* ISNI: 0000 0001 0354 5207
* LCCN: n78020122
* LEI: KNX4USFCNGPY45LOCE31
* NDL: 00736326
* NLA: 35937913
* OL: OL2892576A
* OpenCorporates: 2189074
* SUDOC: 145835014
* ULAN: 500333088

 |
A illa de **Awaji** (**淡路島**, あわじしま, Awaji-shima) é unha illa de 592,1 km² situada na prefectura de Hyōgo, no Xapón. Atópase no leste do mar interior de Seto, entre as illas de Honshū e de Shikoku. Sumoto é a vila principal da illa. Ata a época meiji a illa constituíu unha provincia propia, a provincia de Awaji desde o século VII. Era parte de Nankaido.

É lugar de tránsito entre estas dúas illas, Awaji originalmente significa "o camiño á provincia de Awa". Awaji tamén se escribe como ??.

Xeograficamente atópase separada de Honshu polo estreito de Akashi, de Shikoku polo estreito de Naruto. Desde 1998 atópase conectada a Honshu polo Ponte Akashi Kaikyō. Desde a inauguración da *Autoestrada Kobe Awaji Naruto*, é a terra máis oriental enlace entre Honshu e Shikoku. Non hai ningún aeroporto en Awaji.

A illa consta de tres municipalidades: 

* Awaji-shi
* Sumoto-shi
* Minamiawaji-shi

A falla Nojima, responsable do Gran Terremoto de Hanshin de 1995, cruza ao longo da illa. Unha sección da falla preservouse e converteuse no *Museo da Falla Nojima*, móstranos como o movemento do chan curta a través de camiños, valados e outros elementos. Fóra desta área protexida, a zona da falla é menos visible, excepto por algunhas rarezas en equipos (por exemplo, algunha gabia ten unha dobrez peculiar cando a falla alcanza a súa posición).

Unha das máis famosas atraccións da illa son os *Remuiños Naruto* que se forman no estreito entre Naruto na prefectura de Tokushima e a Illa Awaji.

O Teatro de Marionetas de Awaji, é unha forma tradicional de teatro de marionetas ó ningyō jōruri do que se cre que deriva o drama de marionetas Bunraku de Osaka, fanse varias actuacións diariamente nas súas propias instalacións na *Cidade Nandan* na parte sur da illa. Os espectáculos de marionetas de Awaji, que escenifican dramas populares tradicionais, pero afunden as súas raíces en rituais relixiosos, gozou dunha gran popularidade localmente e saíu de xira internacional, polos Estados Unidos, Rusia e numerosos países máis.

A ponte de Akashi une a illa Awaji coa illa Honshu.
De acordo cos mitos antigos, Awaji foi a primeira das illas do Xapón que crearon os dous deuses ó kami, Izanagi e Izanami. O 17 de xaneiro de 1995 a illa foi o epicentro dun terremoto.

Localización da illa de Awaji
* Concello de Awaji na illa AwajiConcello de Awaji na illa Awaji
* Concello de Sumoto na illa AwajiConcello de Sumoto na illa Awaji
* Concello de Minamiawaji na illa AwajiConcello de Minamiawaji na illa Awaji

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504373
* WorldCat
* VIAF: 246274318
* GEC: 0503533
* GeoNames: 1864898
* NDL: 00640999
* OSM: 4730658
* TGN: 7031843

 |
O **voo 810 de Varig** era un servizo regular internacional de pasaxeiros dende Río de Xaneiro ata Os Ánxeles con escalas en Lima, Bogotá, Cidade de Panamá e Cidade de México. O 27 de novembro de 1962 o Boeing 707-441 que operaba a ruta esnafrouse nunha montaña na aproximación a Lima, matando aos 97 pasaxeiros e tripulantes. Na época foi o accidente aéreo con máis vítimas mortais no Perú.

Avión
-----

O aparello involucrado no accidente era un Boeing 707-441 equipado con catro motores Rolls-Royce Conway 508, con rexistro PP-VJB. No momento do accidente o avión tiña dous anos e acumulaba 6 326 horas de voo. O seu certificado de aeronavegabilidade fora emitido o 12 de setembro de 1962 e expiraba o 22 de maio de 1963.

Notas
-----

1. 1 2  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Boeing 707-441 PP-VJB Lima-Callao International Airport (LIM)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2019-01-11.
2. ↑  "PP-VJB". *www.aviacaopaulista.com*. Consultado o 2019-01-11.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18471510
* ASN: 19621127-0

 |
**Andrés Núñez Rajoy**, nado en Padrón o 10 de xaneiro de 1957, é un enxeñeiro técnico agrícola e político galego.

Traxectoria
-----------

Diplomouse en enxeñería técnica agrícola na Universidade de Santiago de Compostela en 1979. Foi responsable a partir de 1981 do departamento de horticultura da Cooperativa Agraria Provincial da Coruña (Leyma). Entre 1984 e 1990 actuou como secretario do Colexio Oficial de Enxeñeiros Técnicos Agrícolas e Peritos Agrícolas da Coruña e Pontevedra. 

Accedeu á administración pública en 1987 como axente de extensión agraria, exercendo primeiro en Carballo e posteriormente enSantiago de Compostela. 

Dende 1994 foi o responsable de horticultura do Centro de Formación, Investigación e Tecnoloxía Agraria de Galicia con sede en Santiago de Compostela e en 2005 asumiu da dirección do Servizo de Produción Agraria Sustentable e Sanidade Vexetal da Consellería do Medio Rural. 

Paralelamente foi membro do Comité Fitosanitario Nacional, da Comisión Nacional de Avaliación de Fitosanitarios, da Comisión Nacional de Bioseguridade e Union Europea. 

Tras unha larga traxectoria no BNG pasou a militar en Compromiso por Galicia. Foi membro da Comisión Executiva Nacional do partido, cabeza de lista nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 pola provincia de Pontevedra e candidato á alcaldía de Pontevedra nas eleccións municipais de 2019.

Colabora decote en *Pontevedra Viva*.

Obra
----

* *A nosa horta* (Xerais, 1998; con Xesús Cordeiro e Consuelo Davila).

Notas
-----

1. ↑  "Andrés Núñez Rajoy será o cabeza de lista de Compromiso na cidade de Pontevedra". Pontevedra Viva, 4 de febreiro de 2019
2. ↑  "Andrés Núñez Rajoy". *Pontevedra Viva*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65275046
* BNE: XX1536812

 |
O **Mosteiro da Nosa Señora de Valdeflores** é un mosteiro situado na parroquia de Magazos, no alfoz da vila luguesa de Viveiro e moi preto do río Landro. Este edificio relixioso está rexido pola congregación das Dominicas contemplativas (Orde dos Pregadores), orde fundada por Domingos de Guzmán, nacido no século XII en Caleruega (Reino de Castela). A fundación do convento remóntase ao século XV. A igrexa, tamén do século XV, de estilo gótico, momento tamén ao que corresponde a talla da Virxe de Valdeflores a cal se venera neste templo. Esta imaxe, segundo conta a tradición, foi atopada nos terreos sobre os que se ergue o mosteiro. O edificio do mosteiro é de finais do século XVII. Dende hai sete século, e sen interrupción, existe a congregación no mosteiro.

Características
---------------

O mosteiro conta cun gran claustro que foi remodelado nos séculos XVI, XVIII e XX. A igrexa presenta riscos románicos e oxivais (gótico). A torre do campanario data de 1618, para a súa construción tomouse como referencia a do desaparecido convento de San Domingos. A portada é oxival con arco interior en forma de trevo e con arcos sostidos por columnas e capiteis de follas. Sobre ela existe unha escultura de San Domingos proveniente do desaparecido convento dominico. O interior é dunha soa nave, con presbiterio e coros alto e baixo ao fondo. Tralo retablo óllanse restos de pinturas murais. Entre a moblaxe salienta o órgano do século XVIII e un *Lignum Crucis* traído de Xerusalén pola beata Constanza de Castro.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista do edificio.Vista do edificio.
* Vista exterior do edificio.Vista exterior do edificio.
* Vista xeral do mosteiro.Vista xeral do mosteiro.
* Cristo da Xunqueira, preto do mosteiro.Cristo da Xunqueira, preto do mosteiro.
* Porta da capela.Porta da capela.
* Igrexa (fachada e torre).Igrexa (fachada e torre).
* Rúa do lugar de Xunqueira, co mosteiro no fondo.Rúa do lugar de Xunqueira, co mosteiro no fondo.

Notas
-----

1. ↑  "Información da orde na Web do mosteiro". Arquivado dende o orixinal o 10 de setembro de 2014. Consultado o 10 de setembro de 2014.
2. ↑  "Web do Mosteiro (en castelán)". Arquivado dende o orixinal o 10 de setembro de 2014. Consultado o 10 de setembro de 2014.
3. ↑  Web de Patrimonio Galego

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do Mosteiro, información do mosteiro, a orde etc. (en castelán)

### Outros artigos

* Convento da Concepción de Viveiro
* Igrexa de San Francisco de Viveiro
* Igrexa de Santa María do Campo de Viveiro
* Capela da Misericordia de Viveiro
* Semana Santa de Viveiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5789988
* WorldCat
* VIAF: 1808154741634353110003

 |
**María de Villarino**, nada en Chivilcoy, Provincia de Buenos Aires, en 1905 ou 1909 e finada en Buenos Aires o 6 de xuño de 1994, foi unha escritora e poeta arxentina.

Traxectoria
-----------

Durante a súa mocidade, obtivo un profesorado en literatura, graduándose na Facultade de Filosofía e Letras da cidade da Prata, cidade na que estivo radicada, desenvolveu practicamente toda a súa obra e onde exerceu como docente. Posteriormente, foi unha asidua colaboradora do xornal arxentino *La Nación* e das revistas *Sur*, *Nosotros* e *Humanidades*.

Cos poemas reunidos en *Tiempo de angustia* (1938) obtivo o Premio Municipal e recibiu en 1982 o Gran Premio de Honra da Sociedada Arxentina de Escritores (SADE). Presidiu a SADE no período 1973-75 e o seu relato autobiográfico *Luz de memorias* obtivo o Premio Nacional en 1948. En 1950 publicou un segundo volume de narracións, *La rosa no debe morir*, e outras das súas obras poéticas foron: *Calle apartada*, *Nuevas coplas de Martín Fierro*, *Junco sin sueño*, *Elegía del recuerdo* e *Los nombres de la vida: ciento y un sonetos*.

Traduciu ao castelán o poemario *Pranto matricial* de Valentín Paz-Andrade 1955).

Notas
-----

1. ↑  "María de Villarino" (en castelán). Páxina oficial da Fundación Konex. Consultado o 17 de decembro de 2011.
2. ↑  "Efemérides" (en castelán). Ministerio de Educación. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 17 de decembro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9030229
* WorldCat
* VIAF: 93837235
* BNA: 000046223
* FAST: 85614
* ISNI: 0000 0001 1077 6951
* LCCN: n82006771
* SUDOC: 075893819

 |
Foto satélite do Sáhara.
A **Gran Muralla Verde** é unha inicitiva africana para combater os efectos do cambio climático e a desertización. Liderada pola Unión Africana, a iniciativa tenta transformar a vida de millóns de persoas creando un gran mosaico verde ó longo de África do Norte, o Sahel e o Corno de África.

Descrición
----------

A partir da idea inicial que consistía en crear unha liña de árbores de leste a oeste a través do deserto de África, a visión dunha Gran Muralla Verde evolucionou cara a un mosaico de intervencións involucrando á xente do Sahel e do Sáhara. Como ferramenta de desenvolvemento rural, o obxectivo xeral desta asociación subrexional é fornecer a capacidade de recuperación das persoas e os sistemas naturais da rexión grazas á xestión de ecosistemas, a protección da herdanza rural e a mellora das condicións de vida das poboacións locais.

Mecanismo
---------

Mediante unha mellora nos ingresos das comunidades locais, a Iniciativa para a Gran Muralla Verde do Sáhara e o Sahel será tamén unha resposta global ó efecto combinado da degradación dos recursos naturais e a seca nas zonas rurais. A Iniciativa é unha asociación que apoia o esforzo das comunidades locais no uso e xestión sostibles dos bosques, pasteiros e outros recursos naturais nas terras secas. Asemade, contribúe á adaptación e mitigación dos efectos do cambio climático, mellorando á vez a seguridade alimentaria no Sáhara e o Sahel.

Notas
-----

1. ↑  "GGWSSI | Great Green Wall for the Sahara and the Sahel Initiative". *www.greatgreenwallinitiative.org* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 30 de xaneiro de 2017. Consultado o 30 de xaneiro de 2017.
2. ↑  País, Ediciones El (8 de maio de 2016). "A un lado el desierto, al otro verde". *EL PAÍS* (en castelán). Consultado o 30 de xaneiro de 2017.
3. ↑  "Le projet africain de Grande Muraille Verte. Le Comité Scientifique …". *archive.ph* (en francés). 2012-08-01. Archived from the original on 01 de agosto de 2012. Consultado o 2022-08-02.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cambio clímatico
* Desertización

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q387790
* WorldCat
* VIAF: 130610200
* FAST: 1977055
* LCCN: no2010158818

 |
**Cidade heroica** (en ruso: город-герой, *górod-gueroy*) foi un título honorífico soviético que premiou o heroísmo demostrado polos habitantes de diferentes cidades durante a Gran Guerra Patria entre 1941 e 1945. Foi outorgado a 12 cidades da Unión Soviética e á Fortaleza de Brest, á cal se lle concedeu o título equivalente de "Fortaleza heroica". Esta condecoración equivale á distinción individual de Heroe da Unión Soviética. Actualmente 4 delas atópanse no territorio de Ucraína, 2 (incluíndo a Fortaleza Heroica) en Belarús e o resto en Rusia.

De acordo co estatuto, á cidade heroica concedéuselle a Orde de Lenin, a Estrela de Ouro e o certificado da fazaña heroica (grámota) por parte do Presidium do Soviet Supremo da URSS. Tamén se construía un obelisco na cidade.

| * v
* c
* e
 Cidades heroicas da Unión Soviética |
| --- |
| 
* Leningrado
	+ Rusia
* Odesa
	+ Ucraína
* Sebastopol
	+ Ucraína
* Stalingrado
	+ Rusia
* Kíiv
	+ Ucraína
* Brest
	+ Belarús
* Moscova
	+ Rusia
* Kerch
	+ Ucraína
* Novorossiisk
	+ Rusia
* Minsk
	+ Belarús
* Tula
	+ Rusia
* Murmansk
	+ Rusia
* Smolensk
	+ Rusia

 |  |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Rauno Nurger**, nado o 24 de novembro de 1993 en Keila, Harju, é un xogador profesional internacional de baloncesto estoniano. Formado na universidade de Wichita State, cunha altura de 2,08 m xoga nas posicións de pivote e ala-pivote.

Traxectoria
-----------

Nado en Keila, no Condado de Harju, Nurger comezou a súa carreira no baloncesto no Tallinna Kalev e no TYCO Rapla da Korvpalli Meistriliiga, máxima categoría do baloncesto estoniano. Posteriormente foi aos Estados Unidos, onde acudiu á Sunrise Christian Academy e á Universidade de Wichita State, onde competiu cos Shockers da NCAA. Na liga universitaria estadounidense fixo unha media de 3,5 puntos e 2,1 rebotes por partido en catro anos. Para a temporada 2018−19 asina co Peñas Huesca da Liga LEB, sendo un dos xogadores destacados da competición cunha media de 13,3 puntos (61,2% en tiros de dous e 78,4 % tiros libres), 6,3 rebotes, 1 asistencia, 1 tapón e 1 mate por encontro en 26 minutos sobre a cancha. Tras finalizar a temporada, o 11 de xullo de 2019 anunciouse a súa fichaxe polo Leite Río Breogán, club onde permaneceu unha temporada. Posteriormente regresou durante dúas temporadas a Estonia, ao BC Kalev/Cramo. O 18 de xullo de 2022 anunciouse a súa incoporación polo Acunsa Gipuzkoa Basket da LEB Ouro. 

### Clubs

* Estonia  Tallinna Kalev (KML, 2011−2012)
* Estonia  TYCO Rapla (KML, 2012−2013)
* Sunrise Christian Academy (Insituto, 2013−2014)
* WSU Shockers (NCAA, 2014−2018)
* España Peñas Huesca (LEB, 2018–2019)
* Galicia CB Breogán (LEB, 2019−2020)
* Estonia  BC Kalev/Cramo (KML, 2020−2022)
* España Acunsa Gipuzkoa Basket (LEB, 2022−presente)

Notas
-----

1. ↑  "Rauno Nurger, poderío interior para o Leite Río Breogán". 11 de xullo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en feb.es

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55314897
* FIBA: 92247

 |
INSEAD Singapore
A **INSEAD** (*Institut européen d'administration des affaires*) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Singapur e Abu Zabi.

Descrición
----------

Esta institución foi fundada en 1957. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores *business school* do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times

A escola, cunha rede de 50.000 antigos alumnos.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)*European Business School Rankings 2019 Arquivado 28 de marzo de 2020 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1136829
* WorldCat
* VIAF: 139135758
* BNF: 11876668v
* GND: 90406-5
* Google Maps: 5014604273403775583
* GRID: grid.424837.e
* ISNI: 0000 0004 1791 3287
* LCCN: n80138177
* NKC: vse2005288450
* NLG: 145589
* QS: ID
* SUDOC: 026537036
* THE: ID

 |
**Iurii Petrovich Shchekochikhin** (en ruso: *Юрий Петрович Щекочихин*), nado o 9 de xuño de 1950 en Kirovabad (RSS de Acerbaixán) e finado o 3 de xullo de 2003 en Moscova, foi un xornalista de investigación ruso, escritor e lexislador liberal na Duma Estatal. Shchekochikhin acadou sona pola súa divulgación e campaña en contra da influencia do crime organizado e da corrupción. O seu derradeiro libro, *Рабы ГБ. XX век. Религия предательства* ("Escravos do GB do século XX. A relixión da traizón), trataba sobre persoas que traballaron como informadores do KGB.

Como xornalista do *Novaia gazeta (NG)*, Shchekochikhin investigou os atentados contra apartamentos supostamente dirixidos polos servizos segredos e o escándalo de corrupción Tri kita no que estaban implicados altos cargos do FSB e estaba relacionado co lavado de cartos a través do Banco de Nova York.

Shchekochikhin finou repentinamente o 3 de xullo de 2003 dunha enfermidade misteriosa, uns días antes dunha viaxe planificada aos Estados Unidos, onde tiña previsto reunirse con investigadores do FBI. Os seus documentos médicos, segundo NG, foron perdidos ou destruídos polas autoridades. Os síntomas da súa doenza coinciden cun patrón de envelenamento por material radioactivo e foron similares aos síntomas de Nikolai Khokhlov, Roman Tsepov, e Alexander Litvinenko. Segundo Litvinenko e a información dalgúns medios, a morte de Iurii Shchekochikhin foi un asasinato por motivos políticos.

Notas
-----

1. ↑  Соколов, Сергей (3/07/2013). "Мы ставим точку". *Новая газета* (en ruso) (71).
2. ↑  Goldfarb, Alexander; Litvinenko, Marina (2007). *Death of a Dissident: The Poisoning of Alexander Litvinenko and the Return of the KGB*. Nova York: Free Press. ISBN 978-1-4165-5165-2.
3. ↑  Zeller Jr. Tom (20/11/2006). "From Russia With Love". *New York Times*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q521209
* WorldCat
* VIAF: 52616519
* BNF: 17808972s
* FAST: 224537
* GND: 124189113
* ISNI: 0000 0000 5541 878X
* LCCN: n86045240
* NKC: js2008479955
* NTA: 128554339
* SUDOC: 145736873

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Vagabond*** (バガボンド '**Vagabundo**') é unha épica serie de manga de artes marciais escrita e debuxada por Takehiko Inoue. Conta a historia do guerreiro máis famoso de Xapón, Musashi Miyamoto, baseada en *Musashi*, a novela escrita por Eiji Yoshikawa.

O manga comezou en 1998 sendo serializado na revista semanal Shukan Moningu e é publicado por Kōdansha no Xapón. En España, Finlandia e Arxentina está editado pola editorial Ivrea. Ten un total de 37 volumes. Vagabond vendeu máis de 82 millóns de copias en todo o mundo, o que a converte nunha das 20 series manga máis vendidas da historia.

Vagabond gañou o Gran Premio da Axencia Xaponesa de Asuntos Culturais 2000 no Festival de Artes Media. O seguinte é un extracto do discurso para felicitar a Takehiko Inoue: "De Toyotomi a Tokugawa. Musashi Miyamoto creceu nun período de cambio entre dúas grandes épocas. O señor Inoue tomou ao poderoso Musashi que ás veces era chamado "bestia" e el debuxou como un vagabundo. O artista presume de desafiar con audacia a obra literaria nacional de Eiji Yoshikawa, incluso a sensación de velocidade que crea é impresionante. Mando os meus aplausos ao artista por crear unha nova imaxe de Musashi".

Ese mesmo ano 2000, Vagabond gañou o 24º Premio Kodansha ao Mellor Manga. En 2002, recibiu o moi aclamado Premio Cultural Tezuka Osamu. Ao ano seguinte, Inoue foi nomeada para o Premio Eisner de 2003 na categoría de mellor escritor/artista.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1244799
* MyAnimeList: 656

 |
Coordenadas: 32°43′52″N 117°09′04″O﻿ / ﻿32.7311, -117.151

  

O **Museo Internacional** (*Mingei International Museum*) é unha institución pública sen ánimo de lucro que recolle, conserva e exhibe arte popular, artesanía e deseño. O museo fundouse en 1974 e o seu edificio abriuse en 1978. A palabra Mingei, que significa "arte do pobo", foi acuñada polo xaponés Sōetsu Yanagi combinando as palabras xaponesas para todas as persoas ( *min*民) e arte ( *gei*芸).

Historia
--------

O museo foi fundado por Martha Longenecker, profesora de Arte Emérita da Universidade Estatal de San Diego. Como artista artesá que estudou a fabricación de cerámica no Xapón, coñeceu e aprendeu dos fundadores da Asociación Mingei do Xapón. 

En maio de 1978 inaugurouse coa exposición *Dolls and Folk Toys of the World* (Bonecas e Xoguetes Populares do Mundo). En agosto de 1996 foi trasladado á Praza de Panamá onde tamén están o Museo de Arte de San Diego e o Museo de Arte Timken. En 2003 abriu outro museo Mingei na vila Escondido, no condado de North San Diego, que fechou en 2010. Nos seus primeiros 30 anos de historia, Mingei International presentou 140 exposicións, acompañadas de charlas, películas, demostracións, obradoiros, música, teatro e danza.

Coleccións
----------

As coleccións do Museo comprenden 17,500 obxectos desde 141 países. Conteñen artefactos desde o século III a.C. até o presente e inclúen os obxectos tan diversos como barcos de arxila antiga ou vasos contemporáneos de vidro veneciano.

Varias rexións do mundo son representadas.

* México: olaría, tallas de madeira, téxtiles, retablos, máscaras
* India: bronces, tallas de madeira, olaría, téxtiles
* China: traxes, xoias, tallas de madeira, olaría
* Xapón: olaría, téxtiles, tallas de madeira, cerámica *lacquer ware*, traballos en metal
* Indonesia: monumentos ancestrais, tallas de madeira, téxtiles, máscaras, esculturas
* África: olaría, repousa-cabezas, banquetas, máscaras, téxtiles
* Pre-Colombianos: Olaría e téxtiles desde América Central e Do sur
* Oriente Medio: téxtiles, xoias, tallas de madeira
* Estados Unidos: olaría do século XX; mobiliario contemporáneo, téxtiles, vidro; tecidos indíxenas Navajo

Ligazóns externas
-----------------

* 

* Páxina web oficial
* Ve-Mingei, unha presentación interactiva conectada das coleccións do MuseoArquivado 21 de xaneiro de 2021 en Wayback Machine.
* Frommers
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **escrita xaponesa** comprende tres sistemas de escrita clásicos e un de transcrición:

* Kana, silabarios.
	+ Hiragana, silabario para palabras de orixe xaponesa.
	+ Katakana, silabario para palabras de orixe estranxeira.
* Kanji, caracteres de orixe chinesa.
* Romaji, representación do xaponés co alfabeto romano.

A seguinte táboa amosa exemplos de escrita nestes sistemas:

| Kanji | Hiragana | Katakana | Romaji | Galego |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 私 | わたし | ワタシ | *watashi* | Eu |
| 男 | おとこ | オトコ | *otoko* | home |
| 煙草 | たばこ | タバコ | *tabako* | tabaco, cigarro |

### Elección de escrita

Todas as palabras en xaponés poden ser escritas en *katakana*, *hiragana*, ou *romaji*. Moitas palabras teñen tamén a súa escrita en *kanji*. A elección do sistema de escrita depende de moitos factores.

Deseguida se amosa un exemplo dun titular de xornal que usa os catro tipos (un titular do *Asahi Shimbun* do 19 de abril de 2004) (kanji vermello, hiragana azul, katakana verde, rōmaji e numerais árabes en negro):

ラドクリフ、マラソン五輪代表に１万ｍ出場にも含み
*radokurifu, marason gorin daihyō ni* 1 *man* m *shutsujō ni mo fukumi*
"Radcliffe, participante do maratón olímpico, aparecerá tamén nos 10 000 m"
Algunhas palabras xaponesas escríbense con diferentes kanji dependendo do significado, polo que nestes casos se debe utilizar kanji no canto de kana para evitar erros. Por exemplo, a palabra *hi* (ひ) ten moitos significados entre eles, sol (日) e máis lume (火), polo que o uso do kanji é decisivo para a comprensión escrita da palabra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Jinmeiyō kanji

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190502
* BRE: 4919867
* EBID: ID
* GEC: 0118153
* GND: 4444558-1
* LCCN: sh85069660
* MAG: 551154717
* NDL: 00568393
* NKC: ph508975

 |
O **voo 992 de Dana Air** era un servizo doméstico regular de pasaxeiros entre Abuja e Lagos, en Nixeria. O domingo 3 de xuño de 2012 o McDonnell Douglas MD-83 que operaba a ruta esnafrouse contra unha fábrica de mobles e unha imprenta na veciñanza de Iju-Ishaga de Lagos. O accidente matou os 153 ocupantes do avión e 10 persoas en terra. É o peor accidente de aviación dun McDonnell Douglas MD-83, ademais de ser o segundo con máis vítimas mortais da serie MD-80, tras o voo 1308 de Inex-Adria Aviopromet. Tamén é o segundo peor accidente de avión en Nixeria, despois do desastre aéreo de Kano de 1973.

Avión
-----

O aparello era un bimotor McDonnell Douglas MD-83, con rexistro nixeriano 5N-RAM, fabricado en 1990 e usado por Alaska Airlines ata 2007. Foi vendido a outra aeroliña antes de ser mercado por Dana Air en febreiro de 2009. O avión acumulara máis de 60 800 horas de voo dende a súa fabricación. Os seus motores tiñan unhas 55 300 e 26 000 horas antes do accidente. O derradeiro mantemento fora realizado o 1 de xuño, dous días antes de esnafrarse.

Notas
-----

1. ↑  "Rains Slow Search in Nigeria Plane Crash - TIME". *web.archive.org*. 2012-06-05. Arquivado dende o orixinal o 05 de xuño de 2012. Consultado o 2018-12-20.
2. ↑  "Nigeria: Tears As Relations Of Crash Victims Storm Airport | General News | Peacefmonline.com". *web.archive.org*. 2012-06-07. Archived from the original on 07 de xuño de 2012. Consultado o 2019-01-16.
3. ↑  "FAA Registry - N944AS". *registry.faa.gov*. Arquivado dende o orixinal o 16 de xaneiro de 2019. Consultado o 2019-01-16.
4. 1 2  "Informe actualizado" (PDF). *AIB*. Consultado o 2019-1-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q584131
* ASN: 20120603-0

 |
O **voo 634 de Turkish Airlines** era un servizo regular doméstico de pasaxeiros dende o aeroporto de Istanbul Atatürk ata o aeroporto de Diyarbakır, no sueste de Turquía. O día 8 de xaneiro de 2003 ás 20:19 EET (18:19 UTC), o avión que operaba a ruta, un British Aerospace Avro RJ100, golpeou o chan na aproximación final a uns 900 metros do inicio da pista no medio de malas condicións meteorolóxicas. O avión despois chocou contra unha costa e incendiouse, matando 75 dos 80 ocupantes, incluídos os pilotos.

Avión
-----

O aparello implicado era un British Aerospace Avro RJ100 construído en 1993 con número de serie E3241. O avión era propiedade de Trident Jet (Dublin) Limited, estaba equipado con catro motores Lycoming LF507-1F e voara por vez primeira en marzo de 1994. No momento do accidente tiña unhas 20 000 horas de voo nuns 17 000 ciclos.

Tripulación e pasaxeiros
------------------------

A tripulación estaba formada polos dous pilotos e tres asistentes de voo. O capitán era Alaaddin Yunuk, un antigo piloto da Forza Aérea de Turquía de 34 anos que se unira a Turkish Airlines en 1995 e tiña 6 309 horas de voo. O primeiro oficial era Ismail Uluslu, de 33 anos, que se unira á aeroliña en 1998 e contaba con 2 052 horas. O avión levaba 75 pasaxeiros. Das 80 persoas a bordo sobreviviron inicialmente 6, pero unha morreu posteriormente debido ás súas feridas.

Notas
-----

1. ↑  "Kaza Kırım". *Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü*. 2008-06-14. Archived from the original on 14 de xuño de 2008. Consultado o 2019-01-22.
2. ↑  "Informe do accidente" (PDF). *Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de marzo de 2017. Consultado o 2019-1-23.
3. ↑  "Scot killed in Turkey air crash" (en inglés). 2003-01-09. Consultado o 2019-01-23.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1037884
* ASN: 20030108-1

 |
O **voo 778 de S7 Airlines** era un servizo doméstico de pasaxeiros operado por un Airbus A310-300 entre o aeroporto de Moscova-Domodedovo e o aeroporto de Irkutsk. O 9 de xullo de 2006 tivo un accidente ao aterrar en Irkutsk ás 07:44 hora local (22:44 UTC do 8 de xullo). O avión saíuse da pista esvarando varios centos de metros sobre a pista mollada e a herba. Esnafrouse contra unha barricada de cemento, golpeou un grupo de garaxes privados e incendiouse. Bombeiros de cinco estacións diferentes precisaron dúas horas para apagar o lume.

Un total de 125 persoas morreron no accidente. Foi o peor accidente de aviación en Irkutsk dende o voo 352 de Vladivostok Air en 2001. Tamén é o peor accidente de S7 Airlines. No presente é o cuarto peor accidente aéreo en Rusia e o terceiro con máis vítimas dun Airbus A310, despois do voo 431 de Kenya Airways e do voo 626 de Yemenia.

Tras o accidente moitos medios informaron que se producira un fallo nos freos do voo 778. Porén, o informe final do Comité de Aviación Interestatal ruso (MAK), concluíu que a causa do accidente foi un erro piloto.

Avión
-----

O avión implicado no accidente tiña o rexistro francés F-OGYP e número de serie 442. Fora entregado novo en xuño de 1987 a Pan Am co rexistro N812PA, e posteriormente pasou á frota de Delta Air Lines tras a bancarrota da primeira en 1991. O 1 de marzo de 1995 o avión entregouse a Aeroflot e finalmente pasou a mans de S7 Airlines en xullo de 2004.

O pararello acumulaba máis de 52 000 horas de voo en máis de 10 000 operacións. Estaba equpado con dous motores Pratt & Whitney PW4152. Nun dos seus anteriores voos a reversa do motor esquerdo fallou e foi desactivada polo persoal de mantemento para cumprir coa lista de equipamento mínimo da aeroliña (MEL en inglés). Porén, a desactivación da reversa sería cuestionada tras o accidente.

Notas
-----

1. ↑  AP, RTR TV via (2006-07-09). "Reports: Brake failure may have led to crash". *msnbc.com* (en inglés). Consultado o 2018-12-16.
2. 1 2  "S7 Airlines F-OGYP (Airbus A310 - MSN 442) (Ex N812PA )". *www.airfleets.net*. Consultado o 2021-11-25.
3. ↑  "F-OGYP S7 - Siberia Airlines Airbus A310-300". *www.planespotters.net* (en inglés). Consultado o 2021-11-25.
**Vicente Turnes del Río Maldonado**, nado en Santiago de Compostela o 16 de setembro de 1786 e finado na mesma vila o 13 de xaneiro de 1865, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Seguiu a carreira de Leis na súa cidade natal, doutorándose na mesma. Aos vinte e sete anos, Turnes comezou a padecer de cegueira, motivo polo cal non desenvolveu unha actividade literaria máis extensa. De tendencia liberal provincialista, colaborou en *El Centinela de Galicia*, *El Eco de Galicia* e *La Esperanza*. Participou en diversas actividades da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, para a que elaborou a "Memoria sobre los obstáculos que se oponían a los progresos de la Agricultura".

Publicou unha abundante obra poética en castelán. Foron atribuídos a el, igualmente, algúns diálogos. Os seus versos en galego non foron recollidos en ningún libro, mais si en xornais e follas soltas. Segundo Ricardo Carvalho Calero, a súa produción poética pode dividirse en catro grandes bloques temáticos: Poesías áulicas de tema palatino, poesías patrióticas, poesías satíricas e vilancicos de Nadal. Traduciu ao galego o *Evanxeo de Mateu* por encargo de Louis Lucien Bonaparte, mais este considerou a tradución moi castelanizada e encargoulle unha segunda versión a José Sánchez de Santa María.

Obras
-----

* *Tertulias de Picaños*, 1836.
* *Diálogos en la Alameda*, 1836.

### Poesía

* *Tristes recuerdos del Dr. D. Vicente Turnes Río Maldonado*, 1834.
* *Último adiós del Dr. D. Vicente de Turnes del Río Maldonado, á su pinar*, 1851.
* *Composiciones poéticas*, 1875.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12401842
* BNE: XX1463209

 |
O **Fokker F27 Friendship** é un avión turbohélice e pasaxeiros deseñado e fabricado polo desaparecido fabricante neerlandés Fokker. É o avión de posguerra máis fabricado nos Países Baixos e foi un dos avións de pasaxeiros máis exitosos da súa época en Europa.

O F27 desenvolveuse a principios dos anos 50 coa intención de producir un sucesor capaz para os anteriores avións de pasaxeiros de pistóns comúns no mercado, como o Douglas DC-3. Unha innovación clave do F27 foi a adopción do motor turbohélice Rolls-Royce Dart, que producía moitas menos vibracións e ruído mellorando así a comodidade dos pasaxeiro. Outra importante característica que mellorou a comodidade foi a cabina presurizada. Tamén se empregaron técnicas innovadoras de fabricación na construción do avión.

O 24 de novembro de 1955 o F27 realizou o seu voo de estrea e o 19 de novembro de 1958 o tipo entrou en servizo. Pouco despois da súa introdución recoñeceuse que o F27 fora un éxito comercial. Baixo un acordo de licenza alcanzado entre Fokker e o fabricante estadounidense Fairchild, o F27 foi fabricado nos Estados Unidos por este último; Fairchild desenvolvelvou independentemente unha versión alongada do aparello que foi dsignada Fairchild FH-227. Durante os anos 80 Fokker desenvolveu un sucesor modernizado do F27, o Fokker 50, substituíndoo na produción.

Deseño
------

O deseño do Fokker F27 comezou nos anos 50 como substituto do exitoso Douglas DC-3. O fabricante avaliou un feixe de distintas configuracións antes de decidirse finalmente por un avión de á alta con dous motores Rolls-Royce Dart e unha cabina presurizada para 28 pasaxeiros.

O primeiro prototipo, rexistrado PH-NIV, voou por vez primeira o 24 de novembro de 1955. O segundo e os primeiros exemplares de produción eran 0,9 m máis longos, proporcionando espazo para catro pasaxeiros máis ata chegar a unha capacidade de 32. Esas unidades tamén usaron os motores máis potentes Dart Mk 528.

En 1956, Fokker asinou un contrato de licenza co fabricante estadounidense Fairchild, para que este constuíse o F27 nos Estados Unidos. O primeiro exemplar fabricado neste país voou o 12 de abril de 1958. Fairchild tamén desenvolveu independentemente unha versión alongada, chamada FH-227. A meirande parte das vendas de Fairchild realizáronse no mercado norteamericano.

A principios dos 80 Fokker desenvolveu un sucesor para o Friendship, o Fokker 50. Aínda que baseado na fuselaxe do F27-500, o Fokker 50 foi virtualmente un novo avión con motores Pratt & Whitney Canada e sistemas modernos. O seu comportamento xeral e a comodidade para a pasaxe mellorou con respecto ao F27.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q506736
* LCCN: sh85049631

 |
**Marco Mattiacci**, nado en Roma en 1969 ou 1970 é un director deportivo italiano, director do equipo de Fórmula 1 Scuderia Ferrari desde o 14 de abril de 2014. Ata a data do seu nomeamento, exercía de presidente e CEO de Ferrari en Norteamérica. Substituíu a Stefano Domenicali no posto.

Traxectoria
-----------

Marco Mattiacci empezou a traballar en Jaguar en 1989, cando Ford se fusionou coa compañía. No ano 1999 foi contratado por Ferrari para aumentar vendas en rexións concretas. Ocupou as máis diversas posicións en diferentes rexións do globo, ata que en 2010 foi nomeado CEO de Ferrari en Norteamérica.

Primeiro encargóuselle crear a rede suramericana. Despois enviárono a Oriente Medio; alí montou a área de distribución. Logo pasou por Finlandia e Rusia, e a principios do 2000 encargouse do relanzamento da marca Maserati nos Estados Unidos. Posteriormente enviárono a Asia: catro anos na China para desenvolver o mercado, recuperar o mercado xaponés das mans dos importadores privados e desenvolver toda a rexión do Pacífico. Finalmente trasladárono a EUA co cargo de CEO para todo o continente, a área máis grande da firma, onde teñen ao redor de 40.000 clientes nese país, e o desafío de desenvolver Latinoamérica (o Brasil, México, Chile e a Arxentina).

Notas
-----

1. ↑  20 Minutos. "Domenicali dimite al frente del equipo Ferrari" (en castellano). Consultado o 14 de abril de 2014.
2. ↑  Joe Saward. "Who is Marco Mattiacci?" (en inglés). Consultado o 14 de abril de 2014.
O río Saa xunto á capela do San Vitoiro.
A **Romaría do San Vitoiro** celébrase anualmente no concello da Pobra do Brollón o 27 de agosto, día festivo local. Ten lugar xunto a unha pequena capela situada nun val entre montañas, xunto ao río Saa, a uns 8 km da capitalidade municipal.

San Vitoiro é o patrón de sete lugares do concello, situadas nesa zona montañosa, que son Forgas, na parroquia de Ferreiros, e mais O Busto, Covadelas, Lebrón, Penadexo, Pradelas e Teixeira, todos eles na parroquia de Saa.

Segundo a lenda, San Vitoiro apareceu nesa zona e por iso se construíu a capela a mediados do século XIX.

As festas duran dous días, o 27 e o 28, e no programa festivo destacan os actos relixiosos e as festas e verbenas con grupos musicais. É habitual que as familias do concello pasen o día na zona, comendo xunto ao río Saa.

Notas
-----

1. ↑  "La romería de San Vitoiro, una tradición con historia". *La Voz de Galicia*. 27 de agosto de 2015. Consultado o 16 de setembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Saa
**TV5 Monde** é unha canle internacional de televisión que ofrece programación en lingua francesa.

Historia
--------

Iniciou as súas emisións o 2 de xaneiro de 1984. Chamada **TV5** ata 2006 cando toma a súa actual denominación TV5 Monde para salientar o seu enfoque mundial. TV5 Monde é a cuarta canle de televisión global máis grande despois de MTV, CNN e BBC World. A maior parte da programación son noticias, documentais, programas de interese xeral e películas.

A maior parte do seu contido provén dos servizos de televisión pública da francofonía. Estes son:

* France 2
* France 3
* France 5
* Arte Francia
* RTBF (Radio Télévision Belge de la Communauté Française)
* TSR (Télévision Suisse Romande)
* Radio-Canada
* Télé-Québec
* RFO (Réseau France Outremer)
* CIRTEF (Conseil International des Radios-Télévisions d'Expression Française).

O número cinco refírese aos cinco primeiros provedores e fundadores: TF1, Antenne 2 (hoxe France 2), FR3 (hoxe France 3), Télévision Suisse Romande e RTBF. En 1986 úneselles un consorcio do Quebec canadense (CTQC) formado por Radio-Canada e Télé-Québec. TF1 deixa de participar no ano 1987 a raíz da súa privatización.

As transmisións divídense en oito sinais rexionais satelitais: África, América Latina, Asia, os Estados Unidos, Europa, Francia/Bélxica/Suíza, Oriente (transmitidas dende París) e o Quebec/Canadá (dende Montreal). Os seus programas están subtitulados en dez linguas.

Difusión
--------

Está dispoñible en toda Europa a través dos satélites Astra e Hotbird e a través da maioría dos operadores de cable (TV5 Monde Europe). É unha canle moi seguida en Galicia polos galegos que viviron en Francia e na Suíza romanda e que retornaron á terra de orixe (Galicia).

Presidentes
-----------

* Jean Stock: 1988-2001
* Serge Adda: 2001-2005
* Jean-Jacques Aillagon: 2005-2006
* François Bonnemain: desde 2006

Accionistas
-----------

Os accionistas de TV5 Monde son:

* France Télévisions (47,38%)
* Arte Francia (12,5%)
* Télévision Suisse Romande (11,1%)
* RTBF (11,1%)
* Radio-Canadá (6,67%)
* INA (6,61%)
* Télé-Québec (4,44%)
* François Bonnemain (0,06%)
* Thierry Bert (0,06%)
* Patrice Duhamel (0,06%)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de TV5 Monde *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2138163
* WorldCat
* VIAF: 131284337
* BNF: 12430333j
* GND: 4839980-2
* LCCN: no2008104022
* LEI: 969500VK882CR8AXCT18
* OpenCorporates: 381962612

 |
O ***Dicionário Houaiss da Língua Portuguesa*** é un dicionario de lingua portuguesa elaborado polo brasileiro Antônio Houaiss. A primeira edición foi lanzada en 2001, no Río de Xaneiro, polo Instituto Antônio Houaiss de Lexicografia.

Historia do dicionario
----------------------

O proxecto de confección do dicionario comezou en 1985. Antônio Houaiss tiña a ambición de crear o máis completo dicionario de lingua portuguesa xa compilado. Dezaseis anos despois, o *Dicionario Houaiss* foi concluído, contando durante ese período cun equipo de edición con máis de 150 especialistas brasileiros, portugueses, angolanos e timorenses.

Lanzado en setembro de 2001, logo considerouse "*o máis completo dicionario brasileiro*" pola revista *Época*, considerado "imbatíbel" pola revista *Veja* e consagrado como o gran lanzamento editorial de 2001 polo *Caderno B* e pola *Revista de Domingo*, do *Jornal do Brasil*, así como polos xornais *O Globo*, *Estado de Minas* e *Jornal da Tarde*.

O *Dicionário Houaiss* estabelece un novo nivel para o coñecemento, o estudo e a difusión da lingua portuguesa. Trae cerca de 228.500 palabras, 376.500 acepcións, 415.500 sinónimos, 26.400 antónimos e 57.000 palabras arcaicas. Ademais da cantidade de palabras, o equipo de edición investigou tamén sobre as etimoloxías de cada palabra e o seu primeiro rexistro no idioma portugués. O vocabulario do *Dicionário Houaiss* abrangue a terminoloxía actual do sector tecnolóxico e científico, así como nomenclaturas actualizadas no campo da zooloxía, botánica e anatomía, e aínda expresións populares e termos específicos do portugués europeo, brasileiro, africano e asiático. No Brasil, o *Dicionário Houaiss* é un dos dicionarios máis prestixiados, ao lado do *Dicionário Aurélio*, e dos máis vendidos, ao lado deste e do *Dicionário Michaelis*. En Portugal, o *Dicionário* tense vindo a tornar unha obra de referencia importante tamén.

O Instituto Antônio Houaiss de Lexicografia editou tamén dicionarios menores, como o *Dicionário de Conjugação Verbal* e o *Dicionário de Sinônimos e Antônimos*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do dicionario
O **voo 1502 de American Airlines** era un voo de adestramento da tripulación dende o aeroporto internacional Idlewild. O 28 de xaneiro de 1961 o avión esnafrouse no océano a 8 quilómetros de Montauk Point, Nova York. Os seis tripulantes a bordo do avión morreron no accidente.

Avión
-----

O avión era un Boeing 707-123 rexistrado nos Estados Unidos como N7502A e bautizado *Flagship Oklahoma*. Voou por vez primeira o 2 de novembro de 1957 e foi entregado a American Airlines o 27 de xaneiro de 1958.

Accidente
---------

O tempo era bo cando o aparello se esnafrou contra o océano, despois dunha inexplicable perda de control mentres realizaba un voo de adestramento, matando aos seus seus ocupantes.[1] A FAA estableceu como probable causa aunha "perda de control por unha razón indeterminada".

Notas
-----

1. ↑  Pither 1998, pp. 110-115
2. ↑  Eastwood 1992, p. 51

Bibliografía
------------

* Pither, Tony (1998). *The Boeing 707 720 and C-135*. England: Air-Britain (Historians) Ltd. ISBN 0 85130 236 X.
* Roach, John; Eastwood, Tony (1992). *Jet Airliner Production List*. West Drayton, England: The Aviation Hobby Shop. ISBN 0 907178 43 X.