**Graciela Silvia Pistocchi Pereira**, máis coñecida como **Graciela Pereira**, nada en Buenos Aires, é unha profesora e intérprete arxentina moi relacionada coa música e cultura galegas.

Traxectoria
-----------

Graciela Pereira reside en Buenos Aires, onde dirixe a coral Os rumorosos, do Centro Betanzos.

Naceu na maternidade do Centro Galego bonaerense. O seu avó paterno foi o italiano calabrés Domingo Pistocchi e o materno Manuel Pereira Rodríguez, de Cotarelo-Lalín. Ten raíces galegas, italianas, francesas e arxentinas. Estudou no Conservatorio Nacional e no Instituto Superior de Arte do Teatro Colón Belas Artes, Música e Escenografía teatral obtendo dúas titulacións superiores: a de Artes visuais e a de Música. Foi discípula en técnicas de canto da soprano Myrtha Garbarini. Licenciada en Educación e Dirección Escolar, epecialista tamén en Educación Especial, dedíacase á docencia na escola pública, da que é unha firme defensora. Utiliza a súa formación para aplicar na Educación Especial a arte e a música.

Escribiu artigos xornalísticos e de reflexión en diarios e revistas, e o primeiro Boletín bilingüe semanal da Colectividad Gallega, emitido pola Axencia EFE. No ámbito musical recompilou cantares de emigrantes que divulgou en diferentes ámbitos culturais arxentinos e galegos, salas de concertos e exposicións, teatros, radios e televisión aberta. En 1974 ingresa no coro do Centro Galego dirixido polos músicos e compositores Isidro Maiztegui e Carlos López García-Picos (sobre o que logo publicou un estudo). Foi solista do coro e cantou en diferentes institucións e no programa Galicia en América que se emitía por Radio Nacional (en cadea con emisoras de toda a Arxentina) dirixido por Segundo Pampillón.

Foi a voz solista na estrea da obra *Coita* de Antón Abril e Carlos López García no Teatro Colón conmemorando o 25 de xullo, esta exitosa interpretación tráelle múltiples invitacións para actos culturais como unha moi recordada nun acto sobre a poesía telúrica de Rosalía de Castro no que interpretou cántigas populares que aprendera da súa nenez. Foi tamén unha innovadora ao incorporar nas actuacións unha guitarra eléctrica e unha percusión moi sinxela. No acto de homenaxe aos xornalistas José María Muñoz e Antonio Carrizo Graciela cantou en galego o tango *O día que me queiras*, a primeira que o fixo nesta lingua. A partir desta interpretación foi invitada a diferentes programas de radio para falar de Galicia, dos emigrantes e dos galegos-porteños.

En 1979 sae o seu primeiro disco *Cantares gallegos,* editado polo Centro Lucense*,* que inclúe *El día que me quieras,* de Gardel e LePera*,* en versión bilingüe. Contiña un conxunto de cancións de emigrados como forma de valorar e situar a lingua galega no amplo mundo de idiomas universais. Foi un éxito que a fixo moi popular e tamén coñecida en Galicia porque a discográfica galega Ruada reeditouno en 1982 co título de *O día que me queiras*.

No ano 1981 foi bolseira da Fundación Pedro Barrié de la Maza, co obxecto de participar e colaborar co desenvolvemento dos nacentes programas de Educación Especial na rexión. En xaneiro de 1982 chega a Galicia por vez primeira, volveu para Bos Aires chea de enerxía rosaliá, grava *Campanas de Bastavales* e traduce varios tangos: *Uno, Barrio de Tango, Malena, Cafetín de Buenos Aires;* quedan rexistrados nun novo disco, *En las orillas del Plata*, reeditado pola Dirección de Política Lingüística da Xunta de Galicia (1999).

Coñece na biblioteca do Centro Galego a Antonio Pérez Prado e preparan actividades como os programas de radio sobre o Camiño de Santiago e relatos con ilustracións musicais galegas sobre anacos de Los gallegos y Buenos Aires, que forman parte da historia da emigración galega.

En 1994 grava *Terra Meiga* coa primeira versión do Himno Galego para voz feminina e solista, algúns temas folk e outros da súa autoría. Amiga de Maruxa Villanueva, gravaron xuntas unha breve escolma de Rosalía de Castro, o CD *Bos amores*. Musicou, en "Poetas gallegos del siglo XX" para o ciclo literario da escritora Julieta Gómez Paz, os poetas alófonos Federico García Lorca e Jorge Bosco.

En 1994 impulsou a creación do Grupo Vocal Infantil "Os gromos", integrado por netos de galegos, que tamén dirixiu. A asociación cultural Os Gromos desenvolve as súas actividades en centros culturais, escolas públicas, clubs de barrio e hospitais.Desde o 2003 leva adiante un proxecto que consiste na realización de Obradoiros de Música Galega nas escolas públicas. Con algunha canción con temática galego-porteña, en 1997 saíu o disco *El futuro está en las raíces*, patrocinado e editado pola Consellería de Cultura da Xunta de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  "Radio Burela. Grandes Voces do Noso Mundo 2x25 - Graciela Pereira - 31-03-17". *ivoox.com*. Consultado o 08/08/2018.
2. ↑  Suárez Suárez, Manuel. "Cando canta Graciela". *cronicasdelaemigracion.com*. Consultado o 08/08/2018.
3. ↑  "Graciela Postocchi Pereira". *galegos.galiciadigitla.com*. Consultado o 08/08/2018.
4. ↑  "Carlos López García Pico ó Chapa : recuerdos y apuntes para transitar su biografía". *libreroonline.com*. Consultado o 08/08/2018.
5. ↑  "O día que me queiras. Graciela Pereira". *todocoleccion.net*. Arquivado dende o orixinal o 08/08/2018. Consultado o 08/08/2018.

### Ligazóns externas

* Rosalía de Castro. Dulce sono. Graciela Pereira (2013)
* Rosalia de Castro- Terra nosa (2014)
* Rosalia de Castro- Vaguedad XIII (2014)
* PATRIMONIO INMATERIAL Lic. Graciela Pereira - Centro Gallego de Buenos Aires