**ORS 4** (*Octahedron Research Satellite 4* ou *Octahedral Research Satellite 4*), tamén denominado **ERS 18**, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.

Características
---------------

ORS 4 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial.

Os obxectivos principais de ORS 4 eran:

* obter o espectro do fondo de raios gamma a enerxías entre 0,25 e 6 MeV.
* monitorizar o fluxo de raios X solares no rango de 1 a 14 ángstroms e enerxías da orde de 25 keV.
* facer medicións de fondo para un prototipo de detector de raios gamma provenientes de explosións nucleares.
* medir as partículas cargadas no interior da magnetosfera a enerxías entre 40 e 400 keV para os electróns, entre 0,38 e 25 MeV para os protóns e entre 2,6 e 6 MeV para partículas alfa.

O satélite tiña forma de octaedro cunha distancia de 29,3 cm entre cada beira triangular e estabilizábase mediante xiro a 6 r.p.m. Cada unha das oito facetas triangulares estaba recuberta por 102 células solares que en conxunto producían unha potencia total de 4 vatios. A bordo levaba tres tubos Geiger, un contador de plástico de centeleo, un detector de silicio, un detector de barreira de superficie, un detector de ioduro de sodio blindado e un detector de ioduro de sodio rodeado por plástico de centeleo. A temperatura do satélite regulábase pasivamente e a posición do satélite respecto Sol determinábase mediante un sensor solar a bordo. O satélite deixou de transmitir o 3 de xuño de 1968 polo apagado do transmisor mediante un contador preprogramado. ORS 4 foi inxectado nunha órbita inicial de 111.553 km de apoxeo e 8631 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,9 graos e un período de 2840 minutos.

Instrumentos
------------

O experimento de detección de raios gamma estaba formado por dous sistemas: o sistema principal (que detectaba radiación gamma no rango entre 0,25 e 6 MeV) consistía nun cristal de ioduro de sodio de 7,62 cm de diámetro e 6,35 cm de longo rodeado por case tódolos lados por un contador de plástico de centeleo de 1 cm de espesor; o sistema secundario usouse como prototipo para determinar a factibilidade do uso dun cristal de ioduro de sodio totalmente blindado para detectar raios gamma retardados provenientes de explosións nucleares no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "ERS 18" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  NASA (14 de maio de 2012). "ERS 18" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 19 de outubro de 2012. Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
3. 1 2 3  "Letter dated 29 August 1967 from the Deputy Permanent Representative of the United States of America addressed to the Secretary-General" (PDF) (67-20287). 5 de setembro de 1967: 2. Consultado o 7 de abril de 2020.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "ERS 18 / ORS 4" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
5. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "ORS Mk.3 (ERS)" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
6. 1 2 3  Mark Wade (2011). "ERS" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
7. 1 2 3  Jos Heyman (2005). "ERS" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
8. 1 2 3 4  NASA, ed. (26 de xuño de 2003). "ORS 4" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Environmental Research Satellites

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2763294
* NSSDC ID: 1967-040C
* SCN: 02767

 |