A **hemateína ácida de Baker** é unha técnica histolóxica para evidenciar a presenza de fosfolípidos. O método foi creado por J.R. Baker en 1946, e baséase na reacción da hemateína co radical fosfato, aínda que non está totalmente demostrado. Resulta útil no estudo histolóxico do cerebro, así como en estudos hematolóxicos.

Fundamento
----------

Os tecidos, para obter resultados óptimos, deben fixarse en solución formol-calcio de Baker para prever a disolución dos fosfolípidos. Os tecidos son entón cromados, co cal os fosfolípidos e outras substancias ácidas non lipídicas forman complexos de quelato.

A especificidade tintorial para fosfolípidos foi cuestionada. Se as técnicas de hemateína ácida se empregan en tecido cerebral, pódese apreciar unha diferenza entre a materia gris e a materia branca, aínda que as análises químicas de ambas as dúas amosan unha pequena diferenza na cantidade de fosfolípidos e lípidos non saturados entre a materia gris e branca. Algúns estudos indican que o compoñente de fosfolípidos non é tan importante coma a cantidade real de lípidos. A mielina presente en grandes cantidades na materia branca é unha estrutura multilaminar, e crese que esta configuración pode agarrar aos ións cromo nunha estrutura estable e tridimensional, que é resistente ao paso da tinción.

Os eritrocitos tamén se tinguen con métodos de hemateína ácida, e foi formalmente asumido que este tinguido se atribuía ao contido fosfolípido do eritrocito. O feito de que a coloración de eritrocitos estivese presente mesmo despois de procesos de extracción de lípidos, significa que o fosfolípido presente estaba fortemente suxeito ao tecido da proteína. Análises bioquímicas revelaron que menos do 1% do peso seco é fosfolípido, e traballos posteriores demostraron que a hemoglobina presente é o compoñente responsable para a coloración positiva con métodos de hemateína ácida. Isto, abofé, indica que as probas tales como a hemateína ácida de Baker non son nin sensibles nin específicas para fosfolípidos.

Tecido control e diana
----------------------

O tecido que se debe empregar para esta técnica é o tecido adiposo que é o que ten maior concentración de fosfolípidos.

Fixador óptimo
--------------

O fixador ideal para este tipo de técnica é unha solución de formol-calcio.
Débese aclarar que a formalina neutra estabilizada tende a remover os fosfolípidos dos tecidos. Porén, o formol-calcio, cando é usado despois da formalina neutra, pode preservar os fosfolípidos. Ás veces, os fosfolípidos poden ser demostrados en seccións de parafina fixadas en formalina neutra.

Para a súa preparación mesturamos (para 100cc):

1. 10cc de formaldehido ao 40%
2. 10cc cloruro anhídrido de calcio ao 10%
3. 80cc de auga destilada

Grosor do tecido
----------------

O material que se utilice deberá ter un grosor de 6 a 12 microns e realizaranse os cortes sobre tecido conxelado.

Reactivos
---------

1. Dicromato de Potasio ó 5%
	1. 5gr. Dicromato potásico
	2. 1gr. Cloruro de calcio
	3. 100cc auga destilada

1. Hemateína ácida:
	1. 0,05gr. Hematoxilina
	2. 1cc Ioduro de Sodio ó 1%
	3. 1cc Ácido acético glacial
	4. 48cc auga destilada

Preparación: Conservar a hematoxilina e o ioduro de sodio nun matraz; engadir a auga, quentar ata ebulición; arrefriar; engadir ácido acético. Usar unha única vez, xa que a solución non é estable.

1. Solución diferenciadora (é estable, pero debe gardarse na escuridade):
	1. Borax 0.25gr.
	2. Ferrocianuro potásico 0.25gr.
	3. 100cc auga destilada H2OD100ml

Procedemento
------------

### Preparación da mostra

A mostra require preparación previa:

1. Fixar as pequenas pezas de tecido en formol-calcio durante 6 horas. Este tempo pode prolongarse.
2. Introducir na solución de dicromato e cloruro de calcio durante 18h. a temperatura ambiente.
3. Introducir os bloques na solución de dicromato fresca, durante 24h. a 60º.
4. Lavar o tecido en auga durante 6 horas.
5. Obter seccións por conxelación de 6 a 12 microns.

### Método de tinguidura

A técnica de tinguidura é como segue:

1. Colocar as seccións na solución de dicromato e cloruro de calcio durante 1 hora a 60 °C.
2. Lavar en auga corrente durante 5 minutos, enxaugar con auga destilada.
3. Colorar as seccións coa hematina ácida durante 5 horas a 37 °C.
4. Enxaugar as seccións con auga destilada, 2 cambios e distinguir coa solución de ferrocianuro de bórax 18 horas a 37 °C.
5. Lavar en auga corrente durante 10 minutos; enxaugar con auga destilada.
6. Montar en xelatina de glicerol.

### Resultados

1. Fosfolípidos: azul-negro
2. Fondo: marrón-amarillo
3. Nucleoproteínas: azul-negro

Notas
-----

1. ↑  Ricardo Martínez Rodríguez. Fundamentos teóricos y prácticos de la histoquímica. Google books. Páxina 434. *(en castelán)*
2. ↑  Hemateína Ácida De Baker *(en portugués)*
3. ↑  CRAMER H. J. (1965). HISTOCHEMISCHE UNTERSUCHUNGEN MIT DEM SAUREN HAEMATEINTEST NACH BAKER AN NORMALER UND PATHOLOGISCH VERAENDERTER HAUT. IV. NAEVUSZELL-NAEVUS, MELANOSIS PRAEBLASTOMATOSA UND MELANOCYTOBLASTOM [HISTOCHEMICAL STUDIES WITH THE BAKER ACID HEMATEIN TEST ON NORMAL AND PATHOLOGICAL SKIN. IV. NEVUS CELL NEVUS, PREBLASTOMATOUS MELANOSIS AND MELANOCYTE BLASTOMA]. Archiv fur klinische und experimentelle Dermatologie, 221, 629–640. *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hematoxilina eosina
* Técnica de Papanicolaou
* Técnica de Romanowsky

### Bibliografía

* Sheehan, Dezna; Hrapchak, Barbara (1980). *Theory and practice of Histotechnology*. *The C.V. Mosby Company* (2 Ed ed.).
* Baker, J.R. (1964). *The histochemical recognition of lipine*. *Science, 87: 441-447*.
* ARP, ed. (1992). *Métodos Histotecnológicos*. *Instituto de patología de las Fuerzas Armadas de los EEUU (AFIP)*.