recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Andrés Díaz Sobral**, nado en Ponte Caldelas o 13 de febreiro de 1976, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Técnico especialista en robótica. Con 17 anos alistouse no exército e estivo destinado en Bosnia e Hercegovina. Tras 8 anos nas forzas armadas sacouse unha oposición e formouse en robótica, pasando a traballar na fábrica de Citroën en Vigo.

Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Ponte Caldelas e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2015 volveu ser cabeza de lista socialista e foi elixido alcalde co apoio da Agrupación Veciñal de Ponte Caldelas e do BNG, cos cales pasou a gobernar en coalición. Foi un dos principais apoios de Pedro Sánchez en Galicia durante o proceso de primarias de 2017. En decembro de 2017 foi elixido Secretario de Organización provincial do PSdeG en Pontevedra, baixo o mandato de David Regades, mais renunciou en xaneiro de 2018. 

Nas municipais de 2019 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2023 volveu ser reelixido con maioría absoluta, superando nesta ocasión o 60 % dos votos.

Notas
-----

1. ↑  Rodrigo Cota (18 de marzo de 2023). "Andrés Díaz, el ejército, los robots y la alcaldía". *Diario de Pontevedra* (en castelán).
2. ↑  Barral, Cristina (13 de xuño de 2015). "El socialista Andrés Díaz, nuevo alcalde de Ponte Caldelas". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 4 de xullo de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ponte Caldelas

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Perfecto Rodríguez Muíños** |  **Alcalde de Ponte Caldelas** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
Estrutura do cis-estilbeno
O **estilbeno** é un hidrocarburo aromático de fórmula C14H12, do que existen dúas formas isómeras: o trans-1,2-difeniletileno (E-estilbeno) e o cis-1,2-difeniletileno (Z-estilbeno).

Co mesmo termo de "estilbenos" desígnanse tamén os derivados hidroxi e alcolxi do estilbeno simple, así como ás súas formas heterósido (glicósido) e polímeros.

A esta familia pertenen os polifenois naturais presentes en moitas familias de plantas superiores (por exemplo, o resveratrol da uva).

Xunto aos bifenilos e os fenantrenos conforman a familia dos estilbenoides.

Uso
---

O estilbeno e unha das substancias utilizadas ilegalmente por algúns agricultores, tanto en forma libre como os seus derivados (sales o ésteres).

Esta substancia está prohibida en diversos países, como en Francia.

Etimoloxía
----------

Seu nome provén do grego antigo στίβω *stílbō*, "brillar", debido ás súas propiedades de fluorescencia.

Notas
-----

1. ↑  Decreto de 4 de decembro de 2008, relativo á aplicación da condicionalidade na relación de 2008 Arquivado 12 de febreiro de 2009 en Wayback Machine..

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estilbeno*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26990366
* AAT: 300380571

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 588-59-0
* ChEBI: 26775
* ChemSpider: 11018
* DTXSID: DTXSID6060424
* ECHA: 100.008.748
* PubChem: 11502

 |
O **hidrograma** é un gráfico que mostra a variación no tempo dalgunha información hidrolóxica tal como o nivel da auga, o caudal, a carga de sedimentos... para un río, un regato ou unha canle. Tipicamente representa o caudal fronte ao tempo. Isto é equivalente a dicir que é o gráfico da descarga (L3/T) dun fluxo en función do tempo. Estes poden ser hidrogramas de tormenta e hidrogramas anuais, os que á súa vez se dividen en perennes e intermitentes.

Permite observar:

* As variacións na descarga a través dunha tormenta ou a través do ano hidrolóxico
* O pico de escoamento (caudal máximo da avenida).
* O fluxo de base ou achega das augas subterráneas ao fluxo.
* As variacións estacionais dos caudais se se grafica nun período de tempo dun ou varios anos.

Os hidrogramas son útiles, entre outras cousas, para comparar os tempos de descarga e caudais pico de varias correntes ou cuncas hidrográficas, para así coñecer as diferenzas entre as súas capacidades de resposta ante avenidas.

Tipos
-----

Exemplo dun hidrograma unitario (en castelán)
### Hidrograma unitario

É a curva básica de resposta a unha unidade de precipitación que describe a forma na que unha cunca devolve un ingreso de choiva distribuído no tempo. Baséase no principio de que a dita relación entrada-saída é lineal, é dicir, que poden sumarse linealmente. Constrúese con base nun "Hidrograma en S", que, á súa vez, se constrúe detallando varias tormentas e os seus hidrogramas reais producidos.

Os seguintes **pasos** utilízanse na aplicación do método do hidrograma unitario:

* Síntese dunha choiva de deseño, a partir dunha análise de intensidade-duración-frecuencia de chuvascada de curta duración.
* Determinación dun índice de infiltración característico da cunca.
* Cálculo da choiva de exceso a partir da choiva total de deseño e da infiltración esperada.
* Determinación do hidrograma unitario da cunca.
* Aplicación da choiva de exceso ao hidrograma unitario.
* Interpretación dos resultados para estimar o caudal pico de crecente.

O método está limitado a cuncas homoxéneas.

#### Cálculo dun hidrograma

Para o cálculo dun hidrograma unitario, que é unha constante da cunca e representa o efecto de todos os factores físicos que a caracterizan, e debido á inexistencia de medias de caudal na cunca, óptase por utilizar un método sintético de cálculo, exactamente o método de Mockus.

### Hidrograma Sintético

É un hidrógrama unitario estimado con base en fórmulas que inclúen parámetros físicos da cunca en estudo como área, lonxitude do leito principal, pendente media e outros. Son os hidrogramas sintéticos máis coñecidos o triangular do USDA, o de Schneider e o de Clark.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q320062
* BNCF: 30615
* GEC: 0273460
* MAG: 154936535

 |
**Sergio Piña Cousillas**, coñecido como **Queco Piña**, nado na Coruña o 18 de xullo de 1980, é un exfutbolista galego, que xogaba de porteiro.

É fillo do histórico defensa do Deportivo, Ramón Piña.

Traxectoria
-----------

Queco Piña formouse na Escola de Porteiros de La Torre, tutelada polo Orillamar, club coruñés no que xogaría nos seus inicios ata debutar co primeiro equipo da entidade na Rexional Preferente. Na tempada 1997–98 Queco ficha polas categorías inferiores do Deportivo, para incorporarse aos equipos xuvenís da entidade branquiazul.

Na tempada 2000–01 Queco Piña ficha polo Celta de Vigo B, filial olívico co que volvería lograr o ascenso á Segunda División B tras concluír a liga regular como campión do grupo I de Terceira. Na tempada 2002–03 Queco ficha polo CD Ourense, equipo galego tamén do grupo I da Segunda División B.

Queco Piña tivo un comezo moi prometedor, porque en Galicia e co Club Deportivo Lalín conseguiu o Zamora da Terceira División, aínda que e foi no Racing de Ferrol onde máis rendemento deu.

Na tempada 2004–05 ficha polo Racing de Ferrol co que xogaría durante as 4 campañas seguintes nas que disputaría un total de 7.933 minutos en 88 partidos xogados, 87 como titular, encaixando 85 goles e recibindo 8 cartóns amarelos.

No Alicante CF pasouno moi mal economicamente, onde tivo unha tempada para esquecer.

En maio de 2010 tras as baixas dos gardametas donostiarras Asier Riesgo e Claudio Bravo anunciouse que o galego asinaría coa Real Sociedad nos cinco partidos que restaban para o final da Liga Adelante, aínda que finalmente a súa fichaxe frustrouse debido a problemas á hora de tramitar a ficha.

Na tempada 2010–11 fichou pola SD Ponferradina. En febreiro de 2012 fichou polo Celta de Vigo B, até o final da tempada 2011–12.

En xaneiro de 2014 firmou polo Leganés.

Notas
-----

1. ↑  "Queco Piña, do paro á Real Sociedad, pasando por Romanía e a AFE". Arquivado dende o orixinal o 15 de xullo de 2010. Consultado o 29 de outubro de 2010.
2. ↑  "Queco Piña firma hasta final de temporada con la Real Sociedad" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 23 de xullo de 2018.
3. ↑  "A Real Sociedade non puido tramitar a ficha de Queco Piña por problemas coa Federación"
4. ↑  "El Celta ficha a Piña para el filial y Dituro será el reserva de Sergio"
5. ↑  El portero Queco Piña llega a Butarque Arquivado 29 de novembro de 2014 en Wayback Machine.; deportivoleganes.com, 9 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com

| * v
* c
* e
**Selección galega** - **Galicia–Camerún (2007)** |
| --- |
| 
* Diego López
* Roberto
* Queco
* Barragán
* Roberto Lago
* Iago Bouzón
* Piscu
* Jonathan Aspas
* Noguerol
* Rubén
* Viqueira
* Borja
* Diego Castro
* Sito
* Iago
* Nano
* Julio Álvarez
* Pablo Álvarez
* Couñago
* Trashorras
* Jonathan Pereira
* Jonathan Vila
* Seleccionadores: Arsenio Iglesias e Fernando Vázquez

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9065137
* As: 15075
* BDFutbol: 4983
* FootballDatabase: 33881
* SoccerBase: 56324
* Soccerway: 61632
* Transfermarkt: 57896

 |
Unha moeda pode ficar enriba da auga grazas á tensión superficial
Comportamento diferente das moléculas superficiais e as internas nunha masa de auga debido ás forzas de cohesión entre as moléculas.
Na física, a **tensión superficial** é un efecto que ocorre na zona superficial dun líquido que leva a súa superficie a se comportar como unha membrana elástica.

Este efecto permite que insectos camiñen sobre a auga e que pequenos obxectos como agullas ou láminas floten na superficie dun líquido.

Curvatura superficial e presión
-------------------------------

As forzas de cohesión entre as moléculas dos líquidos son responsables do fenómeno da tensión superficial. No interior da masa dun líquido, cada molécula é atraída de forma igual en todas as direccións polas moléculas veciñas, de modo que a forza resultante é cero. Polo contrario, as moléculas da superficie non teñen outras moléculas do líquido por encima delas e, por tanto, son atraídas cara ao interior do líquido. Isto crea certa presión interna e forzas na superficie do líquido que crean a tensión superficial e fan que a superficie do líquido se contraia para ter unha área mínima.

Se ningunha forza actúa na dirección dunha superficie, esta é plana. Na superficie de separación entre dous medios, se a presión nos medios é diferente, isto fai que se exerza unha forza normal á superficie de separación que tende a curvala.

A tensión superficial está relacionada coa diferenza de presión entre os dous lados dunha interface pola ecuación de Laplace:

{\displaystyle \Delta P\ =\ \gamma \left({\frac {1}{R\_{x}}}+{\frac {1}{R\_{y}}}\right)}
onde:

* Δ*P* é a diferenza de presións.
* *γ* é a tensión superficial.
* *Rx* e *Ry* son os raios de curvatura da interface nas dirección x e y.

A solucións desta ecuación determinan a forma das gotas de auga, burbullas, meniscos e moitas outras.

Galería de imaxes
-----------------

* Pompas de xabónPompas de xabón
* diagrama da tensión superficial nun elemento diferencialdiagrama da tensión superficial nun elemento diferencial

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Tensión superficial*** |

| * v
* c
* e
Mecánica de medios continuos |
| --- |
| Leis básicas | 
* Conservación da masa
* Conservación da enerxía
* Ecuacións de Navier-Stokes

 |  |
| Mecánica de fluídos | 
* Fluído
* Tensión superficial
* Cantidade de movemento

 |
| Mecánica de sólidos deformábeis | 
* Elasticidade
* Plasticidade
* Lei de Hooke

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170749
* BNCF: 41692
* BNF: 11977813j
* EBID: ID
* GND: 4139720-4
* JSTOR: interfacial-tension
* LCCN: sh85130727
* MAG: 8892853
* NDL: 00563859
* NKC: ph215338
* PSH: 3030

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D013500
* MeSH: G02.860.816
* UMLS: C0038887

 |
**Perctarito**, nado en 645 e finado en 688, foi duque de Asti e rei longobardo de Italia, fillo e sucesor do rei Ariperto (661).

Traxectoria
-----------

Rei católico, cerca Pavia mentres que, cousa curiosa, comparte o poder co seu irmán Godeperto, co-rei ariano con sede en Milán, a antiga capital dos longobardos. Tras ser asasinado o seu irmán pouco despois por unha conxuración de palacio dirixida por Grimoaldo, duque de Benevento, prefire fuxir que sufrir o mesmo destino e atopa primeiro refuxio cos ávaros do *khagan* Kakan e despois entre os francos. Con todo, a súa muller Rodelinda e o seu fillo Cuniperto, capturados por Grimoaldo, son enviados ao exilio a Benevento.

En 671, volto do exilio, toma finalmente o poder e volve a subir ao trono longobardo. Fai do catolicismo a relixión oficial do reino pero non recoñece a autoridade papal, asina a paz cos bizantinos e asocia ao seu fillo Cuniperto ao poder a partir de 678. Loita en van contra o rebelde Alachis, duque de Trento, antes de morrer asasinado en 688, vítima dunha conxuración.

### Descendencia

Pertarito tivo os seguintes fillos:

* Cuniperto: rei dos longobardos.
* Wigilinda: Casada co duque Grimoaldo II de Benevento.

### Posteridade

*Pertharite* é o nome dunha traxedia de Pierre Corneille, baseada na historia deste rei longobardo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino longobardo.
* Longobardos.

| Reino longobardo |
| --- |
| *Segue a:* Ariperto | **Perctarito**(661-662) | *Precede a:* Grimoaldo |
|  |

| Reino longobardo |
| --- |
| *Segue a:* Garibaldo | **Perctarito**(671-688) | *Precede a:* Cuniperto |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q345579
* DBI: ID
* WikiTree: De\_Lombardía-10

 |
**Picasa** é un programa informático para organizar e editar fotografías dixitais, orixinalmente creado por Idealab e hoxe en día propiedade de Google, que o distribúe gratuitamente.

Nome e logotipo
---------------

A orixe do nome do programa é un xogo de palabras entre o apelido do pintor malagueño Pablo Picasso, a frase en castelán "*mi casa*" e a palabra inglesa *pic*, de *picture* (debuxo).

A icona e o logotipo teñen a forma dun pentágono formado pola abertura dunha lente fotográfica.

Historia
--------

En xullo do 2004, Google adquiriu Picasa e comezou a ofrecela para a súa descarga de balde. Actualmente está dispoñible a terceira versión do popular programa de retoque fotográfico.

Dispoñibilidade
---------------

O programa funciona en calquera das súas versións en Windows XP, Windows Vista e Linux, mentres que en Windows 98 e Windows ME só funcionan as versións vellas. Os usuarios de Mac dispoñen do plug-in iPhoto, dispoñible para o Mac OS X 10.4 en diante.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Picasa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Flickr

### Ligazóns externas

* 

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre informática é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9349
* GND: 7536984-9

 |
**Manuel Iglesias Constenla**, nado en Barro o 15 de xuño de 1893, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Foi nomeado mestre interino de Xesta (A Lama) en decembro de 1924. Aprobou as oposicións e foi nomeado mestre de Noalla en abril de 1925. En xaneiro de 1936 foi elixido presidente de Izquierda Republicana de Sanxenxo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 19 de xaneiro de 1937 na causa 832/36 co tamén mestre Estanislao Víctor Torres Pérez, foi condenado a cadea perpetua. Preso primeiro en San Simón, foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona) o 15 de xullo de 1937, onde permaneceu ata o 25 de abril de 1939 cando o trasladaron á Prisión de Figueirido (Pontevedra). Como resultado do proceso de depuración, foi separado do servizo e dado de baixa na escala. En liberdade provisional, traballou como administrativo no balneario da Toxa.

Vida persoal
------------

Casou en Arbo coa tamén mestra Lourdes Rodríguez Tovar en 1930.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 40.
2. ↑  *Galicia Nueva*, 21-12-1924, p. 3.
3. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 14-4-1925, p. 2.
4. ↑  *El País*, 17-1-1936, p. 1.
5. ↑  *El Progreso*, 19-1-1937, p. 3.
6. ↑  *El Noticiero Gallego*, 25-6-1940, p. 4.
7. ↑  *El Pueblo Gallego* 14-2-1958, p. 4.
8. ↑  *El Eco del Condado*, 10-5-1930, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manuel Iglesias Constenla na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba
| Puig Major |
| --- |
| O Puig Major |
| Elevación: | 1.445 metros |
| Latitude: | 39° 48′ 28″ N |
| Lonxitude: | 02° 47′ 37″ O |
| Localización: | Illa de Mallorca, España |
| Cordilleira: | Serra de Tramuntana |
| Primeira acensión: | inmemorial |
| Rota máis fácil: | Estrada até a cima |
|  |

O **Puig Major** é unha montaña que con 1.445 metros de altura, constitúe a cima máis elevada da illa de Mallorca e das illas Baleares. O cume pertence ao concello de Escorca, mentres o macizo onde se asenta repártese entre os municipios de Fornalutx e Escorca.

O pico sur é denominado o Penyal del Migdia (Penedo do Mediodía).

Situación
---------

O Puig Major sitúase na serra de Son Torrella, que forma parte dos macizos centrais da serra de Tramuntana, o cordal montañoso que percorre a parte occidental da illa de Mallorca. As súas coordenadas son 35º 48' 28" N e 2º 47' 37 "W.

Historia
--------

Antigamente ,e aínda figura así en numerosos libros, era chamado *Puig Major de Son Torrella*, por contraposición ao *Puig Major de Massanella*, que posteriormente tamén foi renomeado simplemente como Puig de Massanella. Ambos os dous eran ditos *Puig Major* (literalmente *Poio Maior*) porque destacaban abondo a respecto das outras alturas da Serra de Tramuntana.

No ano 1932 comezou a prepararse o tendido dun teleférico que levase até o cume, mais o elevado custo do proxecto fixo que se descartase finalmente. Daquela idea, actualmente fica só unha pequena edificación que orixinou o topónimo Pla d'es Funicular (*Chan do Funicular*).

Xa no ano 1958, instaláronse uns radares militares norteamericanos xunto coa base correspondente, que se colocaron moi preto da leira de Son Torrella. Paralelamente á instalación do radar, que fornecería información sobre calquera tránsito aéreo no Mediterráneo occidental, e para asegurar o acceso cómodo as instalacións militares, construíuse unha estrada até a cima.

Os dous radares do cume estaban nunhas esferas visíbeis desde moitos lugares das illas, o que orixinou algunhas divertidas denominacións das mesmas. A súa cor tamén variou co tempo, pois primeiramente foron brancas, logo de cores de camuflaxe. Nos últimos tempos conforman unha única esfera, que coroa o cume máis alto de Mallorca.

Accesos
-------

A parte da estrada comentada, as rutas principais que levan ao cume son as seguintes:

* Desde suroeste, pola Coma de n'Arbona.
* Desde o norte por Bini.

Galería de imaxes
-----------------

* Detalle da cima.Detalle da cima.
* O macizo visto desde Cúber.O macizo visto desde Cúber.
* O encoro de Cúber e o de Gorg Blau ao pé do Puig Major.O encoro de Cúber e o de Gorg Blau ao pé do Puig Major.
* O Puig Major desde o marO Puig Major desde o mar
* O Puig MajorO Puig Major

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Puig Major*** |

### Outros artigos

* Serra de Tramuntana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q587189
* GEC: 0039342
* GeoNames: 2513992
* Peakbagger: 9860

 |
Ponte dos Tirantes, Pontevedra
Ponte de Rande, na Ría de Vigo.
**Ponte atirantada** ou **ponte de tirantes**, é un tipo de ponte suspendida formada por un ou máis mastros, desde os que os cables de apoio van até os taboleiros da ponte.

Estrutura
---------

O taboleiro ou plataforma da ponte está pendurado de varios tirantes. A súa función é transmitir as cargas verticais do taboleiro ao pilar ou mastro principal, que posteriormente distribúe estas cargas ás fundacións ou cimentos.

A **ponte de tirantes** adoita ser a solución intermedia ideal entre unha ponte fixa e unha ponte colgante nos casos nos que unha ponte fixa requiriría unha estrutura de soporte moito maior, mentres que unha ponte colgante requiriría cables máis elaborados.

O sistema estrutural consiste nunha armazón moi ríxida que se apoia nos estribos das pontes.

Terminoloxía
------------

"**Ponte de tirantes**" é o termo usado no bUSCatermos e no *Dicionario Visual da Construción* publicado polo COAG. 

"**Atirantado-a**" é un termo amplamente usado tamén en portugués e castelán.

"**Ponte estaiada**" é o termo máis usado no portugués do Brasil.

Tipos de pontes atirantadas
---------------------------

Existen dous tipos básicos de pontes atirantadas: No tipo "arpa", os cables van paralelos, ou case así, desde o mastro, de xeito que a altura de suxeición do cable ó mastro é proporcional á distancia entre o mastro. mastro e o punto de unión deste cable á placa. No tipo "ventilador", os cables conéctanse ou pasan pola parte superior do mastro.

Galería de imaxes
-----------------

 Ponte Xornalista Phelippe Daou, no estado de Amazonas, que cruza o Río Negro. Con 3,6 km de lonxitude, é a ponte atirantada máis longa do Brasil.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponte atirantada*** |

* ponte
* ponte basculante
* ponte colgante
* ponte de trabes
* ponte de trabes de caixa

Modelo:Referências

Notas
-----

1. ↑  Engenharia, Wasaki (2022-03-24). "Quais as características e tipos de ponte estaiada?". *Wasaki Engenharia* (en portugués). Consultado o 2023-08-19.
2. ↑  "Maior ponte estaiada do Brasil em águas fluviais é inaugurada no Amazonas". 24-10-2011. Consultado o 13-12-2019.

### Bibliografía

* Walther, René; et al. (1999). Cable Stayed Bridges, 2ª edición, Thomas Telford. ISBN 0727727737 .

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

Modelo:Esboço-arquitetura
Soldados de Austria-Hungría feitos prisioneiros de guerra en Rusia durante a primeira guerra mundial; unha fotografía en cor de 1915 tomada por Serguei Prokudin-Gorski.
Prisioneiros de guerra alemáns capturados tras a caída de Aquisgrán, en 1944, durante a segunda guerra mundial.
Un **prisioneiro de guerra** (**PDG**), (en inglés: *Prisoner of War ou War Prisoner*, *POW*, *PoW,* *PW, P/W, WP, ou PsW*), e tamén coñecido como **inimigo prisioneiro de guerra ou inimigo de prisioneiro de guerra (EPG),** (en inglés: enemy prisoner of war ou enemy war prisoner) (EPW), é un soldado, piloto ou mariño que é feito prisioneiro polo inimigo durante ou inmediatamente despois dun conflito armado. Existen leis para asegurarse de que os prisioneiros de guerra serán tratados humana e diplomaticamente. As nacións varían no cumprimento de tales leis.

O artigo 4 da Terceira Convención de Xenebra protexe o persoal militar capturado, algúns guerrilleiros e certos civís. Isto aplícase desde o momento da captura ata cando é liberado ou repatriado. Un dos principais puntos da convención fai que sexa ilegal torturar os prisioneiros, e o prisioneiro só lle poden pedir o seu nome, data de nacemento, rango e número de servizo (se é aplicable).

O status de prisioneiro de guerra non inclúe desarmados ou non combatentes capturados en tempo de guerra, os cales están protexidos pola Cuarta Convención de Xenebra algo máis que pola terceira. En moitas culturas renderse ante un inimigo era considerado un acto moi deshonroso.

Lista de prisioneiros famosos
-----------------------------

Esta é unha lista de prisioneiros de guerra que chamaron a atención da opinión pública:

* Friedrich Paulus
* Werner Drechsler
* Walther von Seydlitz-Kurzbach
* Laurens van der Post
* General Yahya Khan
* A. A. K. Niazi
* Airey Neave
* Rudolf Hess
* John McCain
* Louis Zamperini
* Jeremiah Denton
* Ronald Searle
* Jessica Lynch
* Kurt Vonnegut
* E W Swanton
* Romeo Langlois
* Charles de Gaulle

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Prisioneiro de guerra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Desaparecido en combate
* Ferido en combate
* Morto en combate
* Dólar de prata dos prisioneiros de guerra estadounidenses

### Ligazóns externas

* Guantanamo ao Descuberto, *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179637
* AAT: 300259895
* BNCF: 4459
* BNE: XX4576352
* BNF: 11941177s
* BRE: 1923532
* EBID: ID
* GEC: 0203386
* GND: 4033131-3
* JSTOR: prisoners-of-war
* LCCN: sh85106971
* MAG: 2909252940
* NDL: 00563452
* NKC: ph127335

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D063906
* UMLS: C3536817

 |
**Xisulfo II** (... – circa 610) foi un duque longobardo, duque do Friúl desde o 590 ata o 610 aproximadamente.

Traxectoria
-----------

Inicialmente oposto ao rei Axilulfo, no 603 reconciliouse co soberano. Intervén nas cuestións relativas ao patriarcado de Aquileia, instituído daquela polo Cisma tricapitolino. No 607 o patriarcado foi dividido entre dous patriarcas: un, adherido ao cisma, ligado aos longobardos e o outro, que vivía en Grado, próximo aos bizantinos e fiel a Roma. Xisulfo sostén a elección a patriarca do tricapitolino Xoán en oposición ao católico Candidiano.

Aos poucos anos, probabelmente no 610, Xisulfo debeu afronta unha invasión dos ávaros. Malia o grande valor amosado en batalla, segundo Paulo Diácono, o encontro volveuse a favor dos invasores, numericamente superiores.

> 
> 
> O duque de Friúl, Xisulfo, afrontouno audazmente cos longobardos que puido reunir; mais, malia combateren con grande coraxe, poucos contra unha inmensa multitude, foi rodeado por todas partes e morto con case todos os seus
> Paulo Diácono, *Historia Langobardorum*, IV, 37Gisulfus Foroiulanus dux cum Langobardis, quos habere poterat, audacter occurrit; sed quamvis forti animositate contra inmensam multitudinem bellum cum paucis gereret, undique tamen circumseptus, cum omnibus pene suis extinctus est
> 

A capital do ducado, Cividale, con todo, resistiu, pero caeu pouco despois a causa da traizón da muller de Xisulfo, Romilda. Desta tivera oito fillos: catro homes (Caccón e Tasón, Radoaldo e Grimoaldo) e catro mulleres (Appa, Gaila e outras dúas das que Paulo Diácono non lle sabía os nomes).

Fontes
------

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum* (*Historia dos Longobardos*, Lorenzo Valla/Mondadori, Milán 1992).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q715737
* DBI: ID
* WikiTree: Friuli-45

 |
**Ramón Osorio Pita da Veiga**, nado cara a 1859 e finado en Lugo o 2 de outubro de 1938, foi un agrarista e político galego.

Traxectoria
-----------

Orixinario de San Pedro de Láncara. Fillo de Juan Diego Osorio de Albaredo Pardo de Aguiar e Amalia Pita da Veiga Becerra. Foi vicepresidente da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi concelleiro de Lugo polo Partido Conservador. Finou en Lugo o 2 de outubro de 1938 aos 79 anos.

Vida persoal
------------

Casou en primeiras núpcias con Dolores Pedrosa Pérez de Porras e foi pai de Gonzalo, Agustín, Ramón, José, Paz, Mercedes, Amalia, Ramona e Antonio Osorio Pedrosa. Volveu casar con Pilar López Cantabrana, que finou en 1923, e foi pai de María, Luis e Purificación Osorio López.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 4-10-1938, p. 3.
2. ↑  *La Voz de la Verdad*, 25-12-1923, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Peinado, Narciso (1951). "Los descendientes del héroe de Pavia, D. Alonso Pita da Veiga". *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo* **IV** (36): 274–275.
Bloque do Leste
Durante a guerra fría, o **Bloque do Leste**, tamén chamado **Bloque soviético** e **campo socialista**, comprendía os seguintes países de Europa central e oriental: Bulgaria, Romanía, Hungría, a República Democrática Alemá, Polonia, Albania, a Unión Soviética e Checoslovaquia. O Bloque do Leste adoita considerarse idéntico ao Pacto de Varsovia. Outra das organizacións que reunían aos países do bloque era o Consello de Axuda Mutua Económica.

Iugoslavia nunca formou parte do Bloque do Leste nin do Pacto de Varsovia. Malia ser un estado socialista, o seu líder Josip Broz Tito chegou ao poder grazas ao seu mando sobre a resistencia partisana durante a segunda guerra mundial e sempre mantivo unha política de distanciamento e autonomía respecto da influente Unión Soviética. O goberno iugoslavo mantívose neutral durante a guerra fría e foi un dos fundadores do Movemento de Países Non Aliñados.

Pola súa banda, o goberno de Albania (tildado de estalinista) tamén logrou o poder sen axuda soviética como consecuencia da segunda guerra mundial. Albania rompeu a súa relación coa Unión Soviética a comezos dos anos 1960, aliñándose coa República Popular Chinesa e a súa posición antirrevisionista.

As nacións do Bloque do Leste foron, en ocasións, mantidas dentro da esfera de influencia soviética mediante a forza militar. O Exército Vermello invadiu Hungría en 1956 logo dunha revolta anticomunista. Tamén Checoslovaquia foi invadida, en 1968 e por tropas do Pacto de Varsovia, co obxecto de poñer fin a un período de liberalización coñecido como a Primavera de Praga. Esta política foi denominada Doutrina Brezhnev e se convalidaba, segundo a argumentación soviética, na obrigación que tiñan os estados socialistas de sosterse uns a outros de acordo ao establecido no Pacto de Varsovia. A Primavera de Praga non era para os seus críticos outra cousa que un retorno progresivo ao capitalismo, o que xustificaba segundo este razoamento a intervención militar. Os críticos da Unión Soviética falaban á súa vez de social-imperialismo.

O Bloque do Leste disolveuse polo colapso dos diferentes estados socialistas que o formaban, case todos os cales deixaron directamente de existir. O golpe definitivo foi a disolución da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas mesma, bastión político e militar do Bloque, a fins de 1991.

Véxase tamén
------------

* Pacto de Varsovia
* Consello de Axuda Mutua Económica
* Pano de aceiro
* OTAN

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170541
* WorldCat
* VIAF: 237256236
* GEC: 0181476
* GND: 4075730-4
* MAG: 2779530609
* NKC: ge834001

 |
**Gonzalo José Ordóñez Puime**, nado no Porriño o 12 de abril de 1954, é un político galego do PPdeG.

Papeleta dos candidatos do PP ao Congreso por Pontevedra, nas Eleccións Xerais de 2016.

Traxectoria
-----------

Fillo de Gonzalo Ordóñez Pérez. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, é avogado de profesión. En 1987 foi elixido concelleiro do Alianza Popular no Porriño, continuando nas seguintes convocatorias xa como PPdeG. Primeiro tenente de alcalde con José Manuel Barros, en febreiro de 2003 encabezou unha escisión pasándose ao grupo mixto. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura de Independientes de Porriño que obtivo cinco concelleiros e apoiou a elección como alcalde do candidato do BNG Raúl Francés Rodríguez. Nas municipais de 2007 encabezou de novo a formación independente e pasou a tan só 2 concelleiros. Se ben apoiou na investidura ó candidato do PPdeG, a falta de apoio da candidatura de Ciudadanos por Porriño de Nelson Santos Argibay supuxo que o BNG conservase a alcaldía ó sela lista máis votada.

En febreiro de 2010 apoiou unha moción de censura que supuxo o acceso á alcaldía do candidato de CxP, Nelson Santos, e a integración desta formación e da súa, IdeP, no PPdeG. Tras votala moción de censura renunciou como concelleiro e pasou a centrarse na súa profesión como avogado. En febreiro de 2014 foi nomeado Director Xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias da Xunta de Galicia. En setembro dese mesmo ano abandonou dito posto para ser deputado no Congreso en substitución de Irene Garrido. Nas eleccións xerais de 2015 e de 2016 ocupou o quinto posto na lista do PP ao Congreso pola provincia de Pontevedra, pero non foi elixido.

Notas
-----

1. ↑  "Gonzalo Ordóñez deja el PP y forma el partido Independientes de Porriño". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2003-02-19. Consultado o 2021-03-08.
2. ↑  "Gonzalo Ordóñez Puime: "Hai quen pretende substituír o debate político pola caza do político"". Consultado o 2020-03-24.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Porriño
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
* Entrevista en *A Nova Peneira*
***Autopista, unha navallada á nosa terra***, tamén coñecida como ***Autoestrada, unha navallada á nosa terra***, é unha curtametraxe documental dirixida por Llorenç Soler. O documental detalla a construción da autoestrada do Atlántico, destacando a resistencia popular á súa construción durante a transición. O filme realizouse en 1977, dous anos despois da morte do ditador Francisco Franco.

O filme foi realizado a petición da coordinadora de afectados da que formaban parte os arquitectos César Portela e Salvador Tarragó.

Argumento
---------

Como a maioría dos filmes de Soler, céntrase nas prácticas posiblemente explotadoras a través das testemuñas das persoas afectadas. Este documental explora o colectivo de granxeiros galegos e a unificación política para loitar contra a construción da autoestrada que cortaría Galicia en dous.

Ao final tamén serve como ferramenta para crear conciencia política para inspirar o futuro activismo. Na conclusión do documental o narrador anima o espectador a mobilizarse. O filme contrasta os conceptos de modernización atraso para suxerir unha infraestrutura colonial que dea a entender o poder político representado pola autoestrada e os seus beneficios. Na montaxe o filme tamén documenta a vida rural, a cultura, as tradicións populares e as festas en Galicia durante a década de 1970.

Notas
-----

1. ↑  FilmAffinity
2. ↑  AVG. O soportal do audiovisual galego
3. ↑  Folgar de la Calle, José Mª; et al. (2005). *Marginados y excluidos: un enfoque interdisciplinar*. Universidade de Santiago de Compostela. Consultado o 4-1-2016.
4. ↑  Sánchez, Pep. "Llorenç Soler, la voz de los sin voz". *culturaenaccion.com*. Consultado o 16-1-2016. [*Ligazón morta*]
5. ↑  Sánchez, Pep. "Mirando hacia atrás con ira [Vídeos de Llorenç Soler]". *culturaenaccion.com*. Consultado o 16-1-2016. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Villares Paz, Ramón, ed. (2016). *100 Galicia cen. Obxectos para contar unha cultura*. CCG. ISBN 978-84-92923-71-7.

### Ligazóns externas

* *Autopista, unha navallada á nosa terra*, en YouTube
* Cicatrizou a navallada?

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23302064
* FilmAffinity: 317123
* IMDb: tt0826035
* TMDb: 881052

 |
**Paulino Suárez Suárez**, nado en Cicillón (Taboada) en 1884 e finado en 1970, foi un médico galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Medicina en Santiago de Compostela e Madrid, onde se licenciou en 1908. Obtivo o título de doutor o 11 de xaneiro de 1918. Conseguiu a praza de médico dos mineiros de Peñarroya (Córdoba), e cos aforros dese traballo pediu, asesorado polo seu curmán Juan López Suárez, a pensión para trasladarse á Universidade de Estrasburgo en 1913. Alí estudou Química e Botánica Práctica aplicadas á Medicina, para especializarse en Bacterioloxía e Inmunidade. Nas vacacións de verán instalouse en Múnic, onde traballou no laboratorio particular dos doutores Bender e Hobein, regresando despois a Estrasburgo.

O seu traballo derivou cara a relación entre a alimentación por millo e a aparición da pelagra, estudo que realizou no Instituto de Química Fisiolóxica e Patolóxica do profesor Hofminster. Froito dos seus primeiros estudos foi a publicación dun artigo sobre a etioloxía desta enfermidade en *Biochemische Zeitschrift*. O comezo da guerra europea fixo que derivase as súas investigacións cara ao proceso de purificación da auga e a contención de epidemias, mais regresou a España en decembro de 1914. Pediu unha pensión para traballar no Institut zur Erforschung der Infektionkrankheiten (Instituto para a Investigación de Enfermidades Infecciosas) de Berna e realizar estudos sobre inmunidade. Concedéronlla en 1916 e permaneceu dous anos en Berna. Colaborou con Tomarkin, xefe da Sección de Vacinación do Instituto, e con el publicou un segundo artigo sobre a aparición de precipitinas nos animais vacinados e no home.

Regresou a España e empezou a vivir na Residencia de Estudiantes e, desde o 1 de xaneiro de 1921, dirixiu o Laboratorio de Bacterioloxía. O 4 de xuño de 1932 foi nomeado director adxunto da Residencia de Estudiantes. Durante a guerra civil realizou algunhas discretas xestións no estranxeiro por encargo de Negrín, a quen acompañou ao exilio. Trasladouse a Oxford, invitado por Alfredo Jiménez Fraud, onde pasou unha tempada, despois marchou a México, e finalmente á Habana, de cuxa universidade foi profesor. Volveu a Oxford nunha ocasión como testamenteiro de Pío del Río-Hortega xunto a Severo Ochoa. Regresou a España na década dos 50, asentándose en Taboada. Logo de tomar contacto con xente da contorna institucionista, asistiu ao xantar de antigos residentes celebrado no Hostal dos Reis Católicos de Santiago na primavera de 1963.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na JAE Residencia de Estudiantes. CSIC *(en castelán)*
* Gurriarán, Ricardo. "Paulino Suárez". *Álbum da JAE* do Consello da Cultura Galega.
* Mato Domínguez, Alfonso (20/11/2016). "Paulino Suárez". *Álbum da Ciencia* do Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535016
* DBE: paulino-suarez-suarez

 |
Voltairine de Cleyre en 1891.
**Voltairine de Cleyre**, nada en Leslie (Míchigan) o 17 de novembro de 1866 e finada en Chicago (Illinois) o 6 de xuño de 1912, foi unha escritora anarquista e feminista estadounidense.

Traxectoria
-----------

Nada nunha familia de orixe francesa, filla de Auguste de Cleyre, librepensador e grande admirador de Voltaire. A partir de 1880 verase fortemente influenciada por Thomas Paine e sobre todo por Mary Wollstonecraft, así como por Henry David Thoreau, Big Bill Haywood, Clarence Darrow, e máis tarde por Eugene Debs. Tras os sucesos de Haymarket do verán de 1886, decántase cara ao anarquismo, colaborando con Benjamin R. Tucker no seu xornal *"Liberty"*. O 12 de xuño de 1890 ten un fillo, Harry, procreado co librepensador James B. Elliot.

No seu ensaio de 1894, *In Defense of Emma Goldman and the Right of Expropriation* (en galego, *En defensa de Emma Goldman e do dereito de expropiación*), identifícase xa co anarcoindividualismo: *"Miss Goldman é comunista e eu son individualista. Ela desexa abolir o dereito á propiedade mentres que eu desexo mantelo"*, a pesar de que nalgúns textos posteriores rexeitarao, desprazándose cara ao comunismo libertario. Voltairine de Cleyre seguiu sendo individualista no filosófico mais deixou a proximidade do librecambismo libertario para abrazar o comunismo libre no económico.

O seu ensaio *Sex Slavery* (en galego, *A escravitude sexua*l), publicado postumamente en 1914, constitúe unha condena ás ideas de beleza feminina do momento. O título do ensaio non se refierte á prostitución, aínda que tamén este tema é tratado, senón sobre todo ás leis sobre o matrimonio que *"permiten aos homes a violar as súas esposas sen consecuencias"*.

Bibliografía
------------

* *The Drama of the Nineteenth Century* (1889).
* *In Defense of Emma Goldmann [sic] and the Right of Expropriation* (1894).
* *The Past and Future of the Ladies' Liberal League* (1895).
* *The Gods And The People* (1898?).
* *The Worm Turns* (1900).
* *Det Anarkistiske Ideal* (1903).
* *Crime and Punishment* (1903).
* *McKinley's Assassination from the Anarchist Standpoint* (1907).
* *Anarchism and American Traditions (1909).*
* *The Dominant Idea* (1910).
* *Direct Action* (1912).
* *Selected Works of Voltairine de Cleyre* (1914).
* *Selected Stories* (1916).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Acción directa*, edición dixital de *Direct Action* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q235361
* WorldCat
* VIAF: 113149294485880522896
* BIBSYS: 3011784
* BNF: 121986300
* BRE: 6044399
* CANTIC: a11626896
* CiNii: DA12359274
* Discogs: 3757446
* EBID: ID
* FAST: 73920
* GND: 12987552X
* Gutenberg: 42020
* ISNI: 0000 0000 8115 4407
* LCCN: n81062418
* LibraryThing: cleyrevoltairinede
* LibriVox: 457
* MusicBrainz: ID
* NKC: hka2009498635
* NLA: 35034177
* NNDB: 000134830
* NTA: 074723707
* OBP: ID
* OL: OL1518938A
* openMLOL: 22535
* PTBNP: 1754004
* SNAC: w6r516c5
* SUDOC: 030604559
* WikiTree: De\_Cleyre-1

 |
**José Maseda Vaamonde**, nado en Betanzos e finado na Coruña o 26 de xaneiro de 1938, foi un labrego e político galego.

Traxectoria
-----------

Coñecido polo alcume de "O calderetero". Pertencía á CNT e a FAI. Foi procesado por tenencia de explosivos e polo atentado da Terraza de Sada en 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Ferido dende o comezo do golpe, estaba oculto na casa de Lucas Uzal Suárez, na parroquia de Loureda (Cesuras). Foi detido xunto con Lucas Uzal e o seu pai en outubro de 1937. Xulgados na Coruña en consello de guerra o 18 de decembro, foi condenado a morte e Lucas a doce anos de cadea. Foi fusilado no Campo da Rata o 26 de xaneiro de 1938 con Lisardo Longueira García, Justo Galán Barbero e Antonio Santos Fernández.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-8-1934, p. 9.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 19-12-1937, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* 1936-1939 As vítimas betanceiras da represión

### Ligazóns externas

* José Maseda Vaamonde na páxina web *Nomes e Voces*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Alejandro Lorenzo.

**Manuel Alejandro Lorenzo Alonso**, popularmente coñecido como **Caroca**, nado en Chenlo (O Porriño) o 18 de febreiro de 1976, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Profesional da automoción. En 2007 foi elixido alcalde pedáneo da Entidade Local de Menor de Chenlo polo PPdeG. Ó mesmo tempo foi o número 3 da candidatura do PPdeG ó concello do Porriño e foi eilixido concelleiro, situándose na oposición ata a moción de censura de febreiro de 2010, cando pasou a asumir responsabilidades de goberno baixo o mandato de Nelson Santos Argibay. En 2011 foi reelixido alcalde pedáneo cun 78% dos votos, así como concelleiro, mantendo responsabilidades de goberno municipal tras revalidar o PPdeG o goberno municipal con maioría absoluta. En 2015 foi novamente reelixido como alcalde pedáneo e continuou como concelleiro, se ben nesta ocasión na oposición. En marzo de 2017 fíxose cargo do PPdeG en Porriño, trala marcha do exalcalde Nelson Santos Argibay.

En 2019 encabezou a candidatura do PPdeG ó concello, non concorrendo á reelección como pedáneo, e logrou a vitoria por maioría simple, mais non logrou a alcaldía dado que os demais grupos da corporación apoiaron a continuidade da socialista Eva García de la Torre como alcaldesa. Nese mandato foi designado deputado provincial. Trala dimisión da alcaldesa en novembro de 2021, foi investido alcalde do Porriño o 23 de decembro como cabeza da lista máis votada, ó non lograr nesta ocasión os demais grupos un acordo alternativo. Nas eleccións municipais de 2023 encabezou novamente a candidatura do PPdeG foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Foi novamente designado deputado provincial para dito mandato.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eva García de la Torre** |  **Alcalde do Porriño** 2021 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Currículo" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 23 de decembro de 2021. Consultado o 23 de decembro de 2021.
2. ↑  El PP de O Porriño inicia la carrera para intentar reconquistar la alcaldía
3. ↑  "Alejandro Lorenzo, del PP, nuevo alcalde de O Porriño" (23/12/2021) *Atlántico Diario* *(en castelán)*.
4. ↑  Emocionado baño de masas del alcalde de O Porriño tras fallecer su abuela: «Te quiero como nunca»

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Porriño
Cartel do filme "It" (1927)
"**It girl**" é un termo anglosaxón empregado para describir unha muller nova atractiva, que é recoñecida por ter tanto atractivo sexual como unha personalidade especialmente cativadora.

A expresión *it girl* orixinouse na clase alta británica a comezos do século XX. Gañou máis atención en 1927 coa popularidade da longametraxe "*It*" de Paramount Pictures, protagonizanda por Clara Bow. No uso máis temperán, unha muller considerábase especialmente como unha "*it girl*" se alcanzara un alto nivel de popularidade sen teñer que facer alarde da súa sexualidade. Hoxe, o termo é máis comunmente usado para referirse á fama e a beleza. O *Oxford English Dictionary* distingue entre o uso en inglés xeralmente estadounidense "*dunha actriz, modelo, etc que é glamurosa, vivaz, o sexualmente atractiva*", e o uso principalmente británico "*dunha muller nova, e rica que conseguiu o status de celebridade grazas ao seu estilo de vida socialite*". Os termos "*it boy*" ou "*it man*" son ás veces usados coa finalidade de describir un home que ten trazos semellantes.

Notas
-----

1. ↑  *It girl*. Consultado o June 19, 2018.
2. ↑  Etherington-Smith, Meredith & Pilcher, Jeremy. (1986). *The 'It' Girls*, 241.
A **École des hautes études commerciales du Nord**, coñecida como **EDHEC Business School** é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Londres, Lille, Niza e Singapur.

Descrición
----------

Esta institución foi fundada en 1906. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores *business school* do mundo en formación de directivos, vixésimo quinto revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.

A escola, cunha rede de 30 000 antigos alumnos e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 6000 estudantes.

Notas
-----

1. ↑  *(en francés)*school: l'Edhec monte en grade[*Ligazón morta*]
2. ↑  *(en inglés)*Triple accredited business schools (AACSB, AMBA, EQUIS)
3. ↑  *(en inglés)*European Business School Rankings 2015 Arquivado 04 de maio de 2016 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q769040
* WorldCat
* VIAF: 123737862
* BNF: 11863457q
* GRID: grid.462199.1
* ISNI: 0000 0001 2105 7899
* LCCN: nb2004314277
* LEI: 9695009BPATLEJX0JN89
* MAG: 90326151
* OpenCorporates: 783707060
* SUDOC: 026374862
* U-Multirank: ID

 |