recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Iskra*** ( *Искра* en ruso, *a faísca* ) foi unha publicación política de emigrantes socialistas rusos procedentes do POSDR. Estivo dirixido por Lenin.

Traxectoria
-----------

A fundación débese a Lenin, que tras abandonar Siberia en xaneiro de 1900, pensou que, dada a imposibilidade de publicar un xornal en Rusia, debíase facer no estranxeiro polo que a primeira edición foi publicada na cidade alemá de Leipzig o 1 de decembro de 1900. As outras edicións publicáronse en Múnic entre 1900 e 1902; a partir de xullo de 1902, durante a estancia de Lenin en Londres entre 1902 e 1903 a publicación foi editada desde unha pequena oficina no número 37 de Clerkenwell Green en Londres e, a partir, de 1903 en Xenebra.

O comité editorial do periódico estaba formado por Lenin, Pàvel Akselrod, Vera Zasulich, Julius Martov, Georgii Plekhanov, e Alexander Potresov. Posteriormente, agregouse Trotsky tras escapar do tsarismo.

O xornal tivo un importante papel no II Congreso do POSDR pois publicou un borrador que serviu para a preparación do congreso (xullo-agosto 1903). No percurso do congreso, produciuse a división entre bolxeviques e menxeviques. Lenin abandonou o xornal en novembro de 1903 e dende entón foi un xornal menxevique no que Plekhanov recuperou aos editores anteriores até 1905. Lenin fundará outro xornal, xa enteiramente bolxevique: *Vpériod* (Adiante).

A publicación chegou a ter unha tirada de 8.000 copias de media. O lema de Iskra foi "Из искры возгорится пламя "("Dunha faísca o lume revivirá"), unha liña da resposta de Aleksandr Odoievski ao poema de Aleksandr Puixkin dirixido a prisioneiros anti-tsaristas en Siberia .

Algúns dos traballadores da publicación participaron na revolución de outubro de 1917 .

Notas
-----

1. ↑  Rojas (2017)
2. ↑  "Iskra". *marxists.org* (en francés). Consultado o 19-5-2019.
3. ↑  Glancey, Jonathan (21-6-2004). "Return of the radicals". *theguardian.com* (en inglés). Consultado o 23-05-2019.
4. ↑  Emu (2010), p. 221
5. ↑  Bolinaga (2010), p. 83
6. ↑  "Александр Одоевский". *decemb.hobby.ru* (en ruso). Consultado o 23-05-2019.
7. ↑  "1827". *rvb.ru* (en ruso). Consultado o 23-5-2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Iskra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Bolinaga Irasuegui, Iñigo (2010). *Breve historia de la Revolución rusa* (en castelán). Madrid: Nowtilus. ISBN 978-84-9763-278-2.
* Emu, Vasile (2010). *Nacido en la URSS* (en castelán). Madrid: Akal. ISBN 978-84-96797-17-8.
* Rojas, Mauricio (2017). *Lenin y el totalitarismo* (ebook)`|format=` require `|url=` (Axuda) (en castelán). Barcelona: Debate. ISBN 9789569545498.

### Outros artigos

* Bolxevique
* Menxevique
* Lenin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q219560
* WorldCat
* VIAF: 214246226
* BRE: 2022281
* EBID: ID
* GND: 4162464-6

 |
**Jesus Altuna Etxabe**, nado en Berastegi o 27 de xullo de 1932, é un antropólogo e arqueólogo vasco.

Traxectoria
-----------

Estudou Filosofía e Teoloxía nos seminarios de Vitoria e Donostia, e Ciencias Biolóxicas na Universidade de Madrid.

Como antropólogo colaborou en escavacións arqueolóxicas dirixidas por outros arqueólogos na zona cantábrica, en particular José Miguel de Barandiarán no País Vasco, entre 1960 e 1972. Tamén participou en escavacións arqueolóxicas na Nubia Sudanesa baixo o encargo da Unesco. Foi director de escavacións arqueolóxicas dende 1973, especialmente no País Vasco.

Foi catedrático do Instituto José María Usandizaga de Ensino Medio de Donostia. En 1980, incorporouse á Universidade do País Vasco, onde foi catedrático de Didáctica das Ciencias Experimentais até 2002, cando se xubilou. As súas áreas principais de investigación e traballo son a zooarqueoloxía de sitios prehistóricos, a arte paleolítica e a protección do patrimonio arqueolóxico.

Dende 1960 desenvolveu as súas investigacións no Departamento de Prehistoria da Sociedade de Ciencias Aranzadi, da que chegou a ser presidente da Sociedade, director do seu Departamento de Prehistoria e da revista Munibe Antropologia-Arkeologia.

É membro do Comité de Honra do ICAZ (International Council for Archaeozoology).

Notas
-----

1. ↑  "Auñamendi Eusko Entziklopedia". Consultado o 8 de febreiro de 2017.
2. ↑  "Aranzadi". 2006. Consultado o 8 de febreiro de 2017.
3. ↑  "International Council for Archaeozoology" (en inglés). Consultado o 8 de febreiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12260342
* WorldCat
* VIAF: 41881408
* Auñamendi: 149768
* BIBSYS: 98047994
* BNE: XX827825
* BNF: 12171816w
* CANTIC: a20000030
* Dialnet: 14416
* GEC: 0003169
* GND: 114595402
* ISNI: 0000 0000 5943 500X
* LCCN: n79003307
* NTA: 072637625
* PTBNP: 183186
* ResearchGate: J\_Altuna
* SUDOC: 030265231

 |
Motor eléctrico compound.
Un **motor compound** (ou **motor de excitación composta**) é un motor eléctrico de corrente continua no que a excitación é orixinada por dous debandados indutores independentes; un disposto en serie con debandado inducido e outro conectado en derivación co circuíto formado polos debandados: inducido, indutor serie e indutor auxiliar.

Os motores compound teñen un campo serie sobre o tope do debandado do campo shunt. Este campo serie, que consiste de poucas voltas dun arame groso, é conectado en serie coa armadura e leva a corrente da armadura.

O fluxo do campo serie varía directamente a medida que a corrente da armadura varía, e é directamente proporcional á carga. O campo serie conéctase de xeito que o seu fluxo se engada ó fluxo do campo principal shunt. Os motores compound conéctanse normalmente deste xeito e denomínanse como compound acumulativo.

Isto lle confire unha característica de velocidade que non é tan "dura" ou plana coma na do motor shunt, nin tan "suave" coma nun motor serie. Un motor compound ten un limitado rango de debilitamento de campo; a debilitación do campo pode resultar en exceder a máxima velocidade segura do motor sen carga. Os motores de corrente continua compound son utilizados onde se require unha resposta estable de par constante para un amplo rango de velocidades.

O motor de excitación composta é un motor de excitación ou campo independente con propiedades do motor serie. O motor da un par constante por medio do campo independente ó que se engade o campo serie cun valor de carga igual co inducido. Cantos máis amperios pasan polo inducido máis campo serie se orixina, sempre sen pasar do consumo nominal.

Utilízanse en grúas, ventiladores, prensas e en máquinas que requiren un elevado par de arranque coma compresores, laminadoras…

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Motor de corrente continua
* Motor de excitación independente
* Motor serie
* Motor shunt
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bellini.
*Virxe co neno adorado por Leonello*, ca. 1450, Louvre.
**Jacopo Bellini**, nado en Venecia en 1396 e finado en 1470, foi un pintor italiano. Pai de Gentile e Giovanni Bellini. A súa obra, ó igual que a de Antonio Vivarini representa a fin do estilo gótico internacional, nos anos 30 do Quattrocento e o inicio do Renacemento en Venecia.

Traxectoria
-----------

Bellini foi discípulo de Gentile da Fabriano. En 1411-1412 estivo en Foligno como axudante de Gentile para traballar no ciclo de frescos do Palazzo Trinci. En 1423 viaxou ata Florencia, onde se puxo en contacto coa obra de Brunelleschi, Donatello e Masaccio. En 1424 abriu o seu propio obradoiro en Venecia, que dirixirá ata a súa morte.

Aproximadamente de 1430 é a *Virxe co neno* na Accademia Carrara, atribuída no pasado a Gentile da Fabriano, a táboa é o elemento central dun complexo dispersos. A escena representa o neno Xesús xogando cun paporroibo, símbolo da súa futura morte. En 1436 está en Verona para realizar a *Crucifixión* para o Duomo, hoxe perdida. De 1440 é a "Virxe da Humildade", realizada en Ferrara mentres estaba ó servizo de Leonello d'Este, á quen tamén retratou aínda que non se conserva ese retrato.

A influencia de Masolino da Panicale anovou a pintura de Bellini, na *Virxe co neno* da Pinacoteca de Brera, datada en 1448, por vez primeira a perspectiva está presente e nas figuras acentrúase a monumentalidade. Tamén na *Virxe co neno* dos Uffizi, do 1450 e na *Virxe co neno* da Galleria dell'Accademia di Belle Arti Tadini de Lovere.

En Venecia traballou nas igrexas de San Giovanni Evangelista en 1452 e na de San Marco en 1466, obras ámbalas dúas perdidas. De 1455, aproximadamente é a *Virxe co neno beicendo* da Gallerie dell'Accademia en Venecia. De 1465 é a *Virxe co neno* do LACMA dos Ánxeles. Da última fase son a *Crucifixión* do Museo de Verona, obra construída cunha rigorosa perspectiva e a *Anunciación* en Sant'Alessandro en Brescia.

*Virxe co neno*, 1465, LACMA.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* C. Eisler, *The genius of Jacopo Bellini: the complete paintings and drawings* Londres, 1989.
* Jacopo Bellini en a world history of art Arquivado 13 de abril de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q313310
* WorldCat
* VIAF: 54420149
* AGORHA: 3399
* BAV: ADV10923429
* BIBSYS: 90181256
* BNE: XX1113585
* BNF: 14969381b
* BRE: 4323429
* CANTIC: a11115245
* CERL: cnp01319865
* CiNii: DA01354938
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118658050
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1807464
* GEC: 0008823
* GND: 118658050
* ICCU: CUBV015891
* ISNI: 0000 0000 8133 5240
* LCCN: n84038157
* NKC: ola2002152504
* NLA: 35249013
* NTA: 070584109
* PTBNP: 1524896
* RKD: 6268
* SELIBR: 262362
* SUDOC: 027919749
* ULAN: 500115627

 |
**Josep Abril i Argemí**, nado en Santa Maria de Palautordera en 1869 e finado en Barcelona o 16 de marzo de 1939, foi un político e escritor catalán de ideoloxía nacionalista. Durante a Segunda República Española foi alcalde de Mataró.

Traxectoria
-----------

Naceu en Santa Maria de Palautordera en 1869. Quinto de dez irmáns, estabeleceuse primeiro en Granollers e finalmente en Mataró. Foi membro do Partido Republicano Democrático Federal durante a Restauración borbónica, e concelleiro por devandita formación en trece ocasións (1899-1923).

Membro do Centro Republicano Federal, integrado en Esquerra Republicana de Catalunya, coa candidatura da coalición republicano-socialista, nas eleccións municipais de 1931 que deron lugar á proclamación da Segunda República foi elixido de novo concelleiro e, despois, alcalde de Mataró. Foi detido e sufriu prisión durante os sucesos revolucionarios de 1934. Ó producirse o golpe de estado de xullo de 1936 que deu lugar á Guerra Civil, foi brevemente xuíz e fiscal da localidade, sendo máis tarde designado comisario municipal en Dosrius até o final do conflito.

Ó rematar a guerra na zona de Cataluña, non quixo marchar ó exilio e foi detido en febreiro de 1939, preso no cárcere Modelo de Barcelona, xulgado en consello de guerra sumarísimo acusado de apoiar á columna Malatesta que cometera un asasinato na localidade na persoa dun médico, e alegrarse de devandita morte en público. A pesar de que se achegaron probas documentais nas que se demostraba que Josep Abril non proferira palabra algunha de satisfacción polos feitos, senón que fora un militante anarconsindicalista, e que en ningún caso apoiara á columna nesa circunstancia, foi condenado á morte. Foi executado en El Camp de la Bota o 16 de marzo de 1939.

Como escritor, fundou o *Diario de Mataró*, *El Novo Ideal*, voceiro do republicanismo federal, e escribiu o libro de ficción *Las aventuras de Nono* (primeiro publicado como *Colección de Diálogos*) e o ensaio *La revolución de julio de 1909 en Mataró*. A través das súas obras e artigos, postulouse firme defensor da igualdade, a fraternidade, a educación de calidade e a mellora das condicións sociais e laborais dos traballadores.

Notas
-----

1. ↑  Corbalán Gil 2008, p. 138.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Corbalán Gil, Joan (2008). *Justícia, no venjança: els executats pel franquisme a Barcelona (1939-1952)*. Cossetània Edicions.

* Portal:Cataluña
Superbikes, unha categoría do motociclismo de velocidade.
MotoGP, Gran Premio de Motociclismo.
O **motociclismo de velocidade** é unha modalidade deportiva do motociclismo disputada en circuítos de carreiras pavimentados. As motocicletas que se usan poden ser prototipos, é dicir desenvolvidas especificamente para competición, ou derivadas de modelos de serie (en xeral motocicletas deportivas) con modificacións para aumentar as prestacións. No primeiro grupo entran as que participan no Campionato do Mundo de Motociclismo, e no segundo as Superbikes, as Supersport e as Superstock.

As motocicletas deben presentar unha serie de características como son a estabilidade, a alta velocidade (tanto en recta como en paso por curva), alta aceleración, gran freada, fácil manobrabilidade e baixo peso.

Unha carreira desta modalidade normalmente consta dun ou dous días de adestramentos formados por varias sesións (libres e oficiais) nas que os pilotos intentan dar unha volta ao circuíto o máis rápido posible, a cal determinará a súa posición na grella de saída da carreira propiamente dita.

Tras a volta de arrequecemento, fórmase a grella de saída, e a carreira empeza cando se apaga o semáforo vermello. Os pilotos deben virar un número determinado de voltas ao circuíto, ou ben virar a maior cantidade de voltas nun tempo determinado. A carreira finaliza coa tradicional bandeira a cadros.

Dentro dun mesmo evento poden haber distintas carreiras dependendo do tipo de motocicleta e das súas cilindradas, e nalgúns deles dispútanse varias mangas para cada categoría.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Federación Internacional de Motociclismo *(en inglés)*
* Sitio web de MotoGP *(en castelán)*
* Campionato mundial de Superbike *(en inglés)*
* Real Federación Motociclista Española *(en castelán)*
**Myspace** é un servizo de rede social virtual fundado nos Estados Unidos, que pon gratuitamente á disposición dos seus membros rexistrados un espazo web personalizado, que permite crear un blog, mostrar as súas composicións musicais e difundir información de tipo persoal, sobre gustos, afeccións etc.

O *site* posúe tamén un sistema de mensaxería que facilita a comunicación entre os seus membros. Unha das maiores achegas deste espazo é a posibilidade que dá de albergar numerosos sites de grupos musicais e dj's dos estilos musicais máis variados, procedentes de múltiples países. Myspace é empregado por moitos artistas para daren a coñecer a súa obra.

Fundado por Tom Anderson e Chris DeWolfe en agosto de 2003, Myspace foi comprado polo grupo de Rupert Murdoch, News Corp. en xullo de 2005.

Myspace non ofrece servizo en galego.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40629
* WorldCat
* VIAF: 183232941
* EBID: ID
* GEC: 0518343
* GND: 7615445-2
* LCCN: n2006073001

 |
V10 dun Dodge Viper.
V10 de F1 do BMW.
O **motor V10** é un motor de combustión interna con dez cilindros dispostos en dúas filas de cinco cilindros.

Mecánica
--------

As dúas filas de 5 cilindros do V10 teñen normalmente unha abertura de 60º ou 90º entre as dúas filas. Cada fila é un bloque de 5 cilindros en liña, cunha configuración que se caracteriza polo seu funcionamento sen vibracións, polo que non necesita árbores contrarrotantes de equilibrado. Polo tanto, o motor V10 caracterízase pola súa maior fineza de funcionamento debido a que as explosións dos cilindros fanse en intervalos de tempo menores, producíndose unha por cada 72º de xiro do veo de manivelas no caso dun motor de catro tempos, o que tamén posibilita o funcionamento do motor a poucas revolucións (menos de 1500 rpm) sen vibracións nin tendencia a calarse.

Usos
----

Os motores V10 son usados principalmente en automóbiles deportivos e camionetas de gran tamaño, podendo ser usados tamén en camións pesados. Tamén foron usados nas carreiras de Fórmula 1 desde o ano 1989 ata 2005, cando o regulamento pasou a permitir soamente o uso de motores V8. Durante o período que foron usados na Fórmula 1 demostraron ser a configuración ideal, e nos últimos anos nos que se permitiu o seu uso foron a opción elixida por practicamente todas as escudarías.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

* Motor V12
* Motor V8
* Motor V6

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Motor V10***  |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas
**Josefina Vilas Raña**, nada en Santiago de Compostela o 17 de xaneiro de 1918 e finada na mesma cidade o 4 de abril de 2002, foi unha restauradora galega propietaria do recoñecido restaurante Vilas de Compostela.

Traxectoria
-----------

A casa de comidas Vilas foi fundada en 1915 polos seus pais, e despois ela, segunda de sete irmáns, continuou o negocio familiar conseguindo unha gran sona nas guías gastronómicas a nivel nacional, e tamén polos clientes ilustres que comeron no seu restaurante.

Casou con 18 anos de idade con Andrés Porto Seoane, co que tivo tres fillos, Xosefina (relixiosa), Moncho e Paco. Despois dela o restaurante foi dirixido polo seu fillo Francisco.

Recoñecementos
--------------

O restaurante Vilas pasou a ser un dos referentes da gastronomía galega grazas ó seu traballo, e por isto concedéronlle varios premios, entre os que se atopan a Medalla de Bronce de Galicia en 1991, a Medalla de Ouro da Cidade de Santiago de Compostela, a medalla do mérito turístico e o título de Gran Cociñeira do País Galego da asociación Amigos da Cociña Galega.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Vilas Raña, Josefina", *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1993). *Mulleres destacadas de Galicia*. Alvarellos Editora. p. 328. ISBN 84-85311-96-5.
* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. p. 597. ISBN 84-8064-113-4.
**Josu Ortuondo Larrea**, nado en Bilbao o 13 de febreiro de 1948, é un economista e político vasco do Partido Nacionalista Vasco.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias Económicas en 1975 pola Universidade de Deusto, mestrado en dirección de empresas, en 1982 fixo un posgrao na Universidade Complutense de Madrid. De 1969 a 1987 traballou como directivo bancario. Foi presidente da empresa *Bilbogas*, S.A. e *Bilbao Ría 2000*, S.A. (1993-1999). Foi xefe da Xunta das Caixas de Aforros (1995-1999) e presidente da Feira Internacional de Bilbao (1991-1999).

Membro do Partido Nacionalista Vasco dende moi novo, formou parte do Bizkai Buru Batzar (1980-1982), e de 1987 a 1991 foi Director Xeral de Euskal Irrati Telebista (EITB). De 1991 a 1999 foi alcalde do concello de Bilbao e presidente do Consello Municipal do País Vasco. De 1994 a 1999 foi membro do Comité Executivo do Consello de Municipios e Rexións Europeas e presidente de Eurocities de 1998 a 1999.

Foi elixido deputado pola Coalición Nacionalista nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1999 e pola coalición Galeusca-Pobos de Europa nas eleccións europeas de 2004. Durante o seu mandato foi membro dos grupos parlamentarios Verdes-Alianza Libre Europea (1999-2004) e Alianza dos Liberais e Demócratas por Europa (2004-2009). Entre outros cargos, foi membro da Comisión de Transportes e Turismo. Participou nas delegacións para as relacións cos países de América Central e a Delegación na Asemblea Parlamentaria Unión Europea-América Latina.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento Europeo.
* Josu Ortuondo, na Enciclopedia Auñamendi.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1708843
* Auñamendi: 112381

 |
**Francisco Javier Puig Llamas**, nado en Santiago de Compostela o 2 de novembro de 1869 e finado en Pontevedra o 15 de setembro de 1941, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Puig Vilomara e de Concepción Llamas Novac. Estudou o bacharelato en Lugo e Dereito na USC. Popular cando estudante, aparece en *La Casa de la Troya* como o personaxe *Javierito Flama*.

O escritor Ramón María del Valle Inclán encargoulle a corrección da súa publicación, *Femeninas*, prologada por Manuel Murguía e publicada en 1895, que foi o seu primeiro libro e consta de seis relatos curtos.

Foi funcionario do Estado e en 1900 instalouse como avogado en Pontevedra. Cofundador da asociación xuvenil "Los Exploradores de Pontevedra", foi redactor de *La Tierra* e director de *La Correspondencia Gallega*.

Foi alcalde de Pontevedra (1909-1911) e deputado provincial polo distrito de Vigo-Tui (1913-1923). Fixo amizade con Niceto Alcalá Zamora tras encomendarlle este a defensa do fillo da Marquesa de Fuente del Moral. No ano 1931 foi elixido decano do Colexio Provincial de Avogados de Pontevedra. Durante a Guerra civil foi nomeado membro da Xestora da Deputación en decembro de 1936 e, o 11 de decembro de 1937, presidente da Deputación de Pontevedra; dimitindo o 8 de outubro do ano 1938, por razóns persoais.

Finou no seu domicilio en Pontevedra na Rúa da Ponte número 17 na casa familiar da súa dona.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Becerra Armesto** |  **Alcalde de Pontevedra** 1909 - 1912 | Sucesor:**Pedro Martínez Casal** |
| Predecesor:**Rafael González Fernández Besada** |  **Presidente da Deputación de Pontevedra** 1937 - 1938 | Sucesor:**Jacobo Rey Daviña** |

Vida persoal
------------

Casou en Pontevedra con Esperanza Gaite Sancho. Foron pais de sete fillos entre os que se atopa Antonio Puig Gaite.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 16-9-1941, p. 7.
2. ↑  "Portada e dedicatoria do exemplar de Femeninas a Javier Puig Llamas.". Arquivado dende o orixinal o 10 de outubro de 2016. Consultado o 10 de outubro de 2016.
3. ↑  Ramón Valle-Inclán, "Femeninas". Imprenta y Comercio de A. Landín. Pontevedra, 1895
4. ↑  Femeninas Arquivado 11 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. facsímile no sitio web da RAG.
**Jacobo Francisco Otero Goday**, nado no Grove en 1884 e finado no mesmo concello o 27 de xuño de 1964, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi o décimo fillo de Francisco Otero Moraña. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Foi alcalde do Grove de 1913 a 1921. Na Segunda República foi presidente do Partido Republicano Gallego do Grove e despois pasou a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido a principios de agosto. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foille conmutada a pena pola de cadea perpetua. Estivo preso en San Simón e logo foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona). Recuperou a liberdade vixiada a principios dos anos corenta e volveu exercer como médico no Grove, dedicando parte do seu patrimonio a satisfacer as multas e sancións impostas pola ditadura. Era tío de Jacobo Barral Otero, que foi alcalde do Grove en 1936.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Leopoldo Benavides Otero** |  **Alcalde do Grove** 1913 - 1921 | Sucesor:**Tomás Oviedo García** |

Recoñecementos
--------------

O pobo do Grove erixiu por subscrición popular en 1962 un monumento á súa memoria, obra de Alfonso Vilar Lamelas.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 1-7-1964, p.14.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mascato, Antón (2019). *Atila no Grove. Crónica política e Memoria da masacre (1923-1948)*. Santiago de Compostela: Positivas. pp. 325–331. ISBN 978-84-120184-6-2.

### Ligazóns externas

* La saga de la casa de Lordelo
* 

* Jacobo Otero Goday na páxina web *Nomes e Voces*.
Escultura do busto de Antonio Barbiano di Belgioioso.
A **moeda de Belgioioso** foi a emitida por Antonio Barbiano di Belgioioso en 1769 e cuñada na Casa da Moeda de Viena. Os dous valores faciais que a compoñen, que é probable que nunca entrasen en circulación, son o tálero e o *ongaro*.

Historia
--------

Antonio Barbiano di Belgioioso (1693-1779), alto funcionario imperial, logo de participar, xunto cos seus fillos Alberico e Luís, na Guerra dos Sete Anos, foi elevado pola emperatriz María Tareixa, o 5 de agosto de 1769, ao rango de príncipe do Sacro Imperio Romano Xermánico, co título de príncipe de Belgioioso. O título, transmisible aos seus primoxénitos varóns, levaba consigo varios privilexios, entre eles o de poder abrir unha casa de moeda en Belgioioso e emitir alí moeda de ouro e de prata coa súa propia efixie. No entanto, o príncipe non chegou a instalar ningún obradoiro para a cuñaxe de moeda, senón que se limitou a encargar á ceca vienesa a produción dunha cantidade limitada de *zecchini* ou ducados de ouro —tamén chamados *ongari*— e táleros ou escudos (*scudo*) de prata coa súa propia imaxe e as armas da familia, que é probable que se distribuísen principalmente entre parentes, amigos e cortesáns.

Malia seren estas moedas, consonte a disposición imperial, de curso legal, polo menos dentro do Imperio, non se ten constancia da súa circulación efectiva. Ningún dos herdeiros do príncipe Antonio fixo cuñar posteriormente outras moedas.

Moedas
------


| Valor | Imaxe | Descrición | Ano | Ceca | Tiraxe | Parámetros técnicos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Anverso | Reverso | Peso | Diámetro | Metal |
| Tálero |  | Busto drapeado e acoirazado de Antonio Barbiano di Belgioioso cara á dereita.Lenda:
ANTONIUS I • BARBIANI BELGIOJOSII ET S • R • I • PRINCEPS | Escudo coroado sostido por dous leóns, sobre pavillón de armiño colocado sobre dúas bandeiras, co colar do Vélaro de Ouro no centro.Lenda:COMES CUNII ET LUGI MARCH • GRUMELLI • 1769 | 1769 | Viena | 430 | 28,05 g | 41,00 mm | Prata |
| *Ongaro* |  | Idem. Lenda:ANTON • I • BARBIANI BELGIOJOS • ET S • R • I • P | Idem. Lenda:COM CUNII ET LUGI MARCH • GRUMELLI • 1769 | 620 | 3,50 g | 21,50 mm | Ouro |

Notas
-----

1. ↑  "La storia del Castello di Belgioioso". *Belgiogioso.it*
2. ↑  "Le spendide monete di Belgioioso". *Lausfil. Circolo Filatelico Numismatico Lodigiano*.
3. 1 2  Migliavacca, G. (1973).
4. ↑  "Scudo - Antonius I Barbianus". *Numista.com*
5. ↑  "1 Scudo (Antonio da Barbiano di Belgioioso)". *Colnect.com*
6. ↑  "1 Ducat - Antonius I Barbianus". *Numista.com*
7. ↑  "1 Ducato (Antonio da Barbiano di Belgioioso)". *Colnect.com*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Moeda de Belgioioso*** |

### Bibliografía

* Migliavacca, G. (1973). "Le monete di Belgiogioso". En *Programma Ufficiale Xa Mostra Filatelica e Numismatica, Pavia, Castello Visconteo, 10-12 Novembre 1973*. Páxina 15.

* Portal:Historia
* Portal:Italia
**Jacobo Campos Piñeiro**, nado en Vigo o 15 de marzo de 1981, é un futbolista galego que xoga na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

Comezou a dar os primeiros toques a un balón no Gran Peña Fútbol Club pasando pronto a formar parte do filial do Real Club Celta de Vigo, equipo co que debutaría en Primeira División Española no ano 2001, aínda que non se afianzaría como titular. Logo pasou por outros equipos españois, ata que no ano 2008 volve a Galiza para xogar no Coruxo Fútbol Club.

Convocárono varias veces para as categorías inferiores da Selección española de fútbol (sub-16, sub-17, sub-18 e sub-20), chegando a xogar un total de 13 partidos.

Xogou a Liga Fertiberia de Fútbol Indoor cos veteranos do Celta de Vigo. Na tempada 2013 proclamouse campión de liga e mellor xogador do torneo.

Palmarés
--------

### Copas internacionais

| Título | Club | País | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Copa Intertoto | R. C. Celta de Vigo | Vigo (España)San Petersburgo (Rusia) | 2000 |

Notas
-----

1. ↑  "El Celta sale campeón de una montaña rusa". *Faro de Vigo*. 29/6/2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Xogadores do Celta de Vigo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3329662
* BDFutbol: 1164
* Soccerway: 144921
* Transfermarkt: 73027

 |
**Francisco Javier Montero Mejuto**, nado en Santiago de Compostela en 1887 e finado en Madrid en xaneiro de 1974, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en *El Eco de Santiago* e *Gaceta de Galicia*. Foi un dos asinantes do Manifesto de Ourense da Liga Acción Gallega (1912) con Basilio Álvarez, Eugenio López Aydillo, Ramón Fernández Mato, Manuel Lustres Rivas e José Rodríguez Pavón e participou nalgúns mitins como o de Vilagarcía de Arousa, en setembro de 1912. Colaborou en *Heraldo de Vigo* e *El Heraldo Gallego*. Foi candidato agrario a deputado en Cortes polo distrito do Carballiño nas eleccións de 1914, pero foi derrotado. En abril de 1914 encargouse da dirección de *El Pueblo* de Vigo.. Trasladouse a Madrid onde foi redactor de *España Libre*, *El Parlamentario*, *El Sol*, *Vida Nueva* e *La Voz*; despois foi redactor de *Informaciones* até 1936. Foi directivo da Asociación de la Prensa de Madrid. Finou en Madrid en xaneiro de 1974.

É autor dun estudo sobre Cristovo Colón, *La patria del almirante* (1927), escrito con Antonio Valero de Bernabé.

Castelao fixo a súa caricatura, publicada no primeiro número de *Galicia Moza* en 1909.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Galicia*, 10-3-1914, p. 3.
2. ↑  *La Idea Moderna*, 24-4-1914, p. 2.
3. ↑  *Hoja Oficial del Lunes*, 21-1-1974, p. 21.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535479
* BNE: XX1472569

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Jacobo Fernández.
**Jacobo Fernández García**, nado en Sobrado en 1959, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Funcionario de Fomento. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou unha candidatura independente á alcaldía de Sobrado logrando 5 dos 11 concelleiros, pero un goberno conxunto de PPdeG e PSdeG-PSOE apartouno da alcaldía en favor do popular José María Sánchez Peteiro. Trala ruptura do pacto de goberno entre ambas forzas en novembro de 1997, os independentes pasaron a apoiar a Sánchez Peteiro ata agosto de 1998, cando tamén racharon o acordo, agás un dos edís. En decembro de 1998, o resto dos independentes xunto con 2 edís socialistas (entre eles o exalcalde Gerardo Sánchez López) presentaron unha moción de censura que encabezaba o independente José López Sánchez, que se materializou en xaneiro de 1999. Nas municipais de xuño de 1999, Fernández encabezou a lista do PPdeG con López Sánchez e Sánchez López integrados, sendo elixido alcalde con maioría absoluta ao obter 7 dos 11 concelleiros. O exalcalde José María Sánchez Peteiro encabezou Democracia Galega que logrou 2 edís. Revalidou a maioría absoluta nas seguintes eleccións de 2003, 2007 e 2011.

Nas municipais de 2015 perdeu a alcaldía e a maioría absoluta, ao pasar de 7 a 3 concelleiros sendo o seu sucesor Luís Lisardo Santos Ares do PSdeG-PSOE, que gañara as eleccións con 4 concelleiros. En marzo de 2017 apoiou xunta os seus compañeiros do PPdeG unha moción de censura liderada pola independente María Jesús García Souto. 

Retirouse da política activa en 2018, cando deixou a súa acta de concelleiro para deixar paso ao seguinte da lista co fin de que se apoiase unha moción de censura contra a entón alcaldesa que supuxo que o socialista Lisardo Santos recuperase a alcaldía, sendo expulsado do PPdeG por dito feito, xuntos cos outros dous concelleiros.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José López Sánchez** |  **Alcalde de Sobrado** 1999 - 2015 | Sucesor:**Lisardo Santos Ares** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Sobrado

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Joan García Oliver**, nado en Reus (Tarragona) en 1901 e finado en Guadalaxara (México) en 1980, foi un dirixente anarcosindicalista catalán.

Traxectoria
-----------

Comezou a traballar nunha fábrica de papel con 8 anos. En 1919 trasládase a Barcelona, onde traballa de camareiro e se afilia primeiro á *Societat de Cambrers La Aliança*, adherida á UXT, pero máis tarde participa na constitución do *Sindicat de la Indústria Hostalera, Restaurants, Cafès i Annexes*, que se integra na CNT. Participa na formación do grupo de acción *Los Solidarios* (1922), que atentaría contra o cardeal Juan Soldevila y Romero en Zaragoza e contra o secretario xeral dos Sindicatos Libres Joan Laguía Lliteras en Manresa en 1923.

En 1924 foi detido en Manresa e encarcerado en Burgos, sendo trasladado en 1926 á prisión de Pamplona. Foi liberado ó proclamarse a Segunda República e regresa a Barcelona. Afírmase que foi o que ideou a bandeira vermella e negra da CNT, que se exhibiría por primeira vez no Primeiro de Maio de 1931. Foi secretario da FAI e asistiu ó III congreso confederal da CNT en Madrid do 11 ó 16 de xuño de 1931.

En 1932 participa na insurrección anarquista do Alto Llobregat e volve ser preso. Impulsa a formación do Comité Nacional Revolucionario (con sede en Badalona) e dirixe a insurrección de xaneiro de 1933, que o leva de novo a prisión. Foi liberado despois do triunfo electoral da Fronte Popular de febreiro de 1936. Participa no IV Congreso da CNT en Zaragoza entre o 1 e o 10 de maio de 1936 e avisa do alzamento militar, formando parte do grupo encargado do aprovisionamento de armas. En xuño de 1936 impulsa a formación do Comité de Milicias Antifascistas de Cataluña e organiza unha columna de milicianos anarquistas que marcha á fronte de Aragón. Foi ministro de Xustiza no goberno de Largo Caballero entre o 4 de novembro de 1936 e o 19 de maio de 1937.

Inicia a organización das *Escolas Populares de Guerra* e pon en funcionamento uns campos de traballo para os detidos políticos. Durante os feitos de maio de 1937 anima ós cenetistas de Barcelona a deixar a loita que nas rúas de Barcelona, polo que máis tarde foi fortemente criticado. Exiliado en 1939, instálase en Suecia, Venezuela e México. Escribiu un libro coas súas memorias, *El eco de los pasos*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2631282
* WorldCat
* VIAF: 55434967
* BNE: XX902599
* BNF: 169508808
* CANTIC: a10584791
* DBE: juan-garcia-oliver
* FAST: 47141
* GEC: 0029088
* GND: 130030090
* ISNI: 0000 0001 1646 9434
* LCCN: n79144125
* OL: OL1273937A
* SUDOC: 110519078

 |
**John Elvis Smelcer**, nado en 1963, é un escritor estadounidense en athna e inglés.

Traxectoria
-----------

Fillo de nai branca e pai parcialmente athna, estudou literatura e antropoloxía. En 1993 doutorouse en literatura comparada, foi profesor de inglés na Universidade de Alasca Anchorage e deu clases en diferentes universidades de todo o mundo, publicou *The Raven and the Totem: Traditional Alaska Native Myths and Tales* (1992)*Durable Breath: Contemporary Native American Poetry* (1994), unha escolma de poesía nativa norteamericana, *A Cycle of Myths: Indian Myths from Southeast Alaska* (1995), *Tracks: New & Selected Poems* (1997) con limiar de Carl Sagan, *In the Shadows of Mountains* (1997), rescritura de mitos athna cun limiar de Gary Snyder, en *Day That Cries Forever* (2006), recolle historias dos superviventes da vila de Chenega destruída por tres tsunamis durante o terremoto de 1964. A súa primeira novela, *The Trap* (2006), pertence á narrativa xuvenil e *The Great Death* (2009) constitúe a súa segunda novela.

### Lingua athna

Interesado na lingua ahtna, afirma ser o falante máis novo da lingua, aprendéndoa dunha súa avoa publicou en 1998 un dicionario, *The Ahtna Noun Dictionary and Pronunciation Guide* (1998), foi o primeiro autor literario en lingua athna cos volumes bilingües de poesía, *Koht'aene kenaege': Poems in the Ahtna Indian language* (1995), *Songs from an outcast: poems* (2001), *Without reservation:new & selected poems* (2003) e *The Language Raven Gave Us* e o libro infantil *Walk about: Life in an Ahtna Athabaskan Village* 1998. Desde 1995 é director executivo da Ahtna’s Heritage Foundation

Notas
-----

1. ↑  Prefacio a The Language Raven Gave Us

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina persoal *(en inglés)*
* The Language Raven Gave Us *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390916
* WorldCat
* VIAF: 56209196
* GND: 1205482903
* ISNI: 0000 0000 6779 984X
* LCCN: no96056770
* NTA: 327582952
* SUDOC: 14470045X

 |
Tumba de Joan Montseny no camposanto de Salon (Francia).
**Joan Montseny Carret**, máis coñecido polo pseudónimo de **Federico Urales**, nado en Reus (Tarragona) o 19 de agosto de 1864 e finado en Salon (Dordoña) o 12 de marzo de 1942, foi un sindicalista e mestre anarquista que practicou ó longo da súa vida tanto o anarcoindividualismo como o anarcocomunismo.

Traxectoria
-----------

Na súa mocidade viuse influenciado polos textos da etapa revolucionaria de Francesc Pi i Margall. Colabora na década de 1880 no periódico *El Productor*. Casou polo civil en 1891 con Soledad Gustavo (pseudónimo de Teresa Mañé).

En 1896, acusado no proceso de Montjuïc, foi desterrado, desprazándose ata Londres. Entre 1897 e 1898 regresou a Madrid e fundou a publicación *La Revista Blanca*, de corte anarcoindividualista, que durou ata 1905, definíndoa o seu editor como "sociolóxica, científica e artística".

Joan Montseny fundou en 1898 tamén o *Suplemento de la Revista Blanca*, que dura ata 1902 e que reconvertirá na revista Tierra y Libertad á vez que intentou reorganizar a Federación Rexional Española da AIT.

En 1905 establécese en Barcelona, onde escribiría varias novelas (coleccións *La novela libre* e *La novela ideal*), retomando tamén a publicación de *La Revista Blanca*, e fundando o semanario *El luchador*. Ese mesmo ano nace a súa única filla, Federica Montseny. Participa na *Semana Tráxica* de Barcelona, a partir da cal o Estado acabará en 1909 coa vida de Francesc Ferrer i Guàrdia, gran amigo da parella Montseny-Mañé que colabora economicamente nas publicacións de Urales.

Participa na fundación da CNT en 1910 e na da FAI en 1927. Entre 1925 e 1936 volve editar novamente *La Revista Blanca*, colaborando nas súas páxinas autores prestixiosos do anarquismo internacional, como Max Nettlau ou Henri Zisly, xunto a Soledad Gustavo e Federica Montseny.

En 1933 publicou *La barbarie gubernamental"*, unha gran colección de testemuñas de militantes cenetistas andaluces en torno ós sucesos de Casas Viejas.

Obras
-----

* *Nicolás Estévanez*, prólogo en *"Pensamientos Revolucionarios de Nicolás Estévanez"*, ensaio de Mateo Morral (1880-1906), sen datar.
* *La barbarie gubernamental*, 1933.
* *La evolución de la Filosofía en España*, Tomo I, 1934.
* *La evolución de la Filosofía en España*, Tomo II, 1934.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740191
* WorldCat
* VIAF: 22183379
* BNE: XX936697
* BNF: 12174374d
* CANTIC: a10172658
* DBE: joan-montseny-y-carret
* FAST: 391952
* GEC: 0044091
* GND: 172800315
* ISNI: 0000 0001 0837 2974
* LCCN: n97052551
* NTA: 13317106X
* OL: OL919223A
* PARES: 43159
* SUDOC: 030298555

 |
**Javier López Muñoz**, máis coñecido como **Javier Muñoz**, nado o 26 de xaneiro de 1973 en Lugo, é un adestrador de baloncesto galego. Actualmente traballa como adestrador asistente no Club Baloncesto Breogán da Liga ACB.

Traxectoria
-----------

Nado en Lugo, Muñoz comezou a súa carreira como adestrador nas categorías inferiores do Club Estudiantes de Lugo, equipo vinculado ao Club Baloncesto Breogán, co que conseguiu o ascenso á Liga EBA na temporada 1998−99. Muñoz foi ademais o encargado de dirixir ao "Estu" na Liga EBA nas tres seguientes temporadas. As súas boas campañas valéronlle para dar ao salto á Liga ACB como adestrador asistente de Andreu Casadevall no Leite Río Breogán. Despois de dúas temporadas na máxima categoría, o adestrador lucense regresou ao seu antigo equipo, dirixiendo novamente ao Estudiantes de Lugo na temporada 2004−05.

Na temporada 2005−06 chega a súa primeira experiencia na Liga LEB, onde exerceu de axudante de Paco Olmos no Club Baloncesto Calpe, con quien repetiría xa no Melilla Baloncesto como asistente na temporada 2007−08. Un ano máis tarde asinou como adestrador principal para o Rayet Guadalajara da LEB Bronce, equipo co que acabou en decimoterciera posición. A seguinte temporada asina como adestrador principal do Aguas de Sousas Ourense de LEB Ouro. Porén, os malos resultado levárono a abandonar o club ourensan antes de tempo, sendo substituído por Paco García.

En xaneiro de 2011 regresa como adestrador principal do Durán Maquinaria Ensino, naquela altura na Liga Feminina 2. En 2014 regresa como adestrador axudante ao Melilla da man de Alejandro Alcoba, equipo co que consegue ser subcampión da Liga LEB na temporada 2015−16. No ano 2017 asina como adestrador axudante do Fuerza Regia de Monterrey de la LNBP de novo da man de Paco Olmos. Tras unha temporada como asistente, no verán de 2018 convértese no primeiro adestrador dos Santos de San Luis da mesma competición. Após finalizar a campaña regresa ao Breogán como adestrador asistente.

Notas
-----

1. ↑  "Javier Muñoz: "El entrenador aprende todos los días"" [Javier Muñoz: "O adestrador aprende todos os días"]. *feb.es* (en castelán). 22 de xaneiro de 2014.
2. ↑  "Javier Muñoz analiza su salida del COB y plantea su futuro: "Este mes me marcharé a EEUU para ampliar mi formación"" [Javier Muñoz analiza a súa saída do COB e plantexa o seu futuro: "Este mes marcharei cara os EUA para ampliar a miña formación"]. *solobasket.com* (en castelán). 5 de febreiro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil de Javier Muñoz en proballers
**Miguel de Oquendo y Domínguez de Segura**, nado en Donostia en 1534 e finado en Pasaia (Guipúscoa) en 1588, foi un Almirante da mariña española.

Traxectoria
-----------

Foi pai do tamén almirante Antonio de Oquendo y Zandátegui, iniciando unha dinastía naval que perduraría varias xeracións.

En 1575 participou cunha nave da súa propiedade na xornada de Orán. En 1582 participou como capitán xeneral da escuadra de Guipúscoa na Batalla da Illa Terceira ás ordes de Álvaro de Bazán. Nesta batalla rendeu a Almirante Francesa, pondo nela a súa bandeira e apoderándose da inimiga como trofeo. En 1583 tomou parte no desembarco e conquista da Illa Terceira, recoñecendo primeiro a costa para determinar o lugar de desembarco e dando apoio naval ás operacións.

En 1588 canda a Recalde foi nomeado tenente da Armada Invencible, para complementar os poucos coñecementos mariñeiros do Duque de Medina Sidonia. Tras a derrota regresa o 24 de setembro de 1588 a Pasaia onde morreu o pouco debido as feridas sufridas.

Notas
-----

1. 1 2  "Enciclopedia de la Nación Española". Arquivado dende o orixinal o 08 de xaneiro de 2014. Consultado o 17 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Enciclopedia General del Mar*. Ediciones Garriga Barcelona (1957)

### Outros artigos

* Armada Invencible

### Ligazóns externas

* MIGUEL de OQUENDO y DOMÍNGUEZ de SEGURA[*Ligazón morta*]*(en éuscaro)*, *(en castelán)* e *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3300120
* Auñamendi: 110962
* DBE: miguel-de-oquendo
* GEC: 0047447

 |
**José Luis Vázquez Vázquez**, coñecido como *Vilaseco*, nado en Vilaseco (O Pino) o 25 de decembro de 1936 e finado en Santiago de Compostela o 22 de outubro de 2008, foi un pintor galego de corte costumista, con algunhas incursións na arte abstracta, o realismo, o surrealismo e a pintura naïf.

Traxectoria
-----------

Foi fundador, presidente e presidente de honra da Asociación Artístico-Cultural de Pontevedra, e cofundador e membro directivo da revista cultural Contrastes. tamén foi colaborador de Antena 3 Radio, Radio Pontevedra, *Atlántico Diario*, *Diario de Pontevedra*, *Xornal Diario* e as revistas *Estilo Galicia*, *Contrates* e *Vía Lusitana*.

Vilaseco tamén foi militar e cabaleiro da Serenísima Orde de Cabaleiros e Damas do Camiño de Santiago.

Obra
----

As súas obras están presentes en diferentes entidades e museos como o Museo de Pontevedra e o Etnográfico de Rodeiro, o Ateneo Santa Cecilia de Marín e a Deputación de Pontevedra. Precisamente, Vilaseco doou 45 cadros de temática de costumes ao Museo Municipal de Rodeiro, e ten colaborado de forma moi activa con este concello na promoción artística e cultural.

En palabras da escritora María del Carmen Gago Florenti:

> 
> 
> "*José Luis Vázquez "Vilaseco" es un artista que camina a través de un mundo arcaicamente gallego, perdiéndose de forma premeditada entre los ritos y costumbres de sus ancestros. Se encuentra más a gusto con el óleo, aunque se sirve igualmente de la acuarela, pastel o acrílicos. Y dentro del estilo, puede decirse que los ha tocado casi todos: realismo, surrealismo, abstracto, naïf…, y el suyo propio; puesto que la idea de transmisión pictórica es como una hermosa obsesión con la que trata de dar a conocer, a quienes no lo han vivido, costumbres y tradiciones de esa Galicia hundida en las raíces del tiempo. Quiere redescubrir y mostrar en las ventanas del lienzo, la memoria de tradiciones olvidadas y los valores humanos ya seculares de la cultura gallega. Cada cuadro de Vilaseco es la representación de una historia. Detenerse ante su obra es recrearse frente a los hechos que nos contaron los que nos precedieron o rememorar algunos otros que habían quedado prendidos en la retina de nuestra infancia. Ciertas tradiciones aún guardan celosamente el misterio de un legado que se pierde en los anales de una época. Es la suya una pintura hecha con sentimiento y elaborada ingenuidad, donde el pintor busca, más que el contenido de un hacer academicista, la representación que con ella late en los corazones de la gente noble de su tierra.*"
> *Vilaseco. El pintor y su obra*. María del Carmen Gago Florenti. 2000
>

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gago Florenti, M. C. (2000): *Vilaseco, el pintor y su obra*. ISBN 84-607-1910-3.

### Ligazóns externas

* ConcellodeOPino.com[*Ligazón morta*]
* Rodeiro.org
* AsACPo.com
* DePontevedra.es
* RiasBaixas.DePo.es
**Ulpiano Javier Rodríguez Pampín**, coñecido como **Javier do Aceiteiro**, nado en Melide cara a 1943 e finado no mesmo concello o 1 de agosto de 2022, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Rexentaba o ultramarinos familiar. Foi concelleiro en Melide dende 1974, sendo tenente de alcalde. En 1976 foi nomeado alcalde. Presentouse ás eleccións municipais de 1979 por UCD e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Popular (como membro do PDP) e foi reelixido cunha ampla maioría absoluta (9 concelleiros de 13). Foi deputado provincial entre 1979 e 1987. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura da CPG, sendo o máis votado pero sen maioría absoluta, polo cal perdeu a alcaldía en favor de AP que pactou un goberno alternativo cos independentes de Unidade dos Veciños. Á fin dese mandato retirouse da primeira liña política.

Finou en Melide o 1 de agosto de 2022 con 79 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Rodríguez Cabaleiro** |  **Alcalde de Melide** 1976 - 1987 | Sucesor:**Manuel Ángel Rey Rodríguez** |

Vida persoal
------------

Casou con Lolita Rodríguez Calvo e foi pai de Mª Dolores, Javi, María e Elena Rodríguez Rodríguez.

Notas
-----

1. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia* Santiago, 2-11-1986 p.43
2. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia* Santiago, 2-11-1986 p.43
3. ↑  *La Voz de Galicia*, Santiago, 7-2-1991 p.34
4. ↑  "Melide está de luto por el fallecimiento de su exalcalde Javier Rodríguez Pampín". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2022-08-01. Consultado o 2022-09-23.
5. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 2-8-2022, p. 41.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Melide