A **intensidade do son** defínese como a potencia acústica transferida por unha onda sonora por unidade de área normal á dirección de propagación.

{\displaystyle I={A \over N}};
onde *I* é a intensidade sonora, *A* é a potencia acústica e *N* a área normal á dirección de propagación.

A intensidade do son que se percibe subxectivamente é o que se denomina sonoridade, e permite ordenar sons nunha escala de máis forte a máis débil.

Intensidade sonora dunha onda esférica
--------------------------------------

No caso dunha onda esférica que se transmite desde unha fonte puntual no espazo libre (sen obstáculos), cada fronte de onda é unha esfera de radio *r*. Neste caso, a intensidade acústica é inversamente proporcional á área da fronte de onda (*A*), que á súa vez é directamente proporcional ao círculo da distancia á fonte sonora.

{\displaystyle I={P \over A}={P \over 4\pi r^{2}}}
I=P/A.
A unidade derivada utilizada polo Sistema Internacional de Unidades é o vatio por metro cadrado (W/m²).

O oído humano ten a capacidade de escoitar sons a partir dunha intensidade de 10−12 W/m². Esta intensidade coñécese como limiar de audición. Cando a intensidade supera 1 W/m², a sensación tórnase dolorosa.

Dado que no rango de intensidades que o oído humano pode detectar sen dor hai grandes diferenzas no número de cifras empregando unha escala linear, é habitual utilizar unha escala logarítmica. Por convención, en dita escala logarítmica emprégase como nivel de referencia o limiar de audición. A unidade máis empregada na escala logarítmica é o decibel.

{\displaystyle I\_{dB}=10\log \_{10}{I \over I\_{0}}};
onde *IdB* é a intensidade acústica en decibelios, *I* é a intensidade acústica na escala linear (W/m² no SI) e *I0* é o limiar de audición (10−12 W/m²).

Estes decibelios denótanse domo dBSIL, do inglés *Sound Intensity Level*, que non teñen o mesmo valor que os dBSPL, de *Sound Pressure Level*, nivel de presión sonora, que saen dunha presión sonora.

Factores que determinan a intensidade acústica
----------------------------------------------

* A intensidade depende da **superficie** da fonte sonora. O son producido por un diapasón refórzase cando este se coloca sobre unha mesa ou sobre unha caixa de finas paredes que entran en vibración. O aumento da amplitude da fonte e o da superficie vibrante fan que aumente simultaneamente a enerxía cinética da masa de aire que está en contacto con ela; esta enerxía cinética aumenta, en efecto, coa masa de aire que se pon en vibración e coa súa velocidade media (que é proporcional ao cadrado da amplitude).
* A intensidade de percepción dun son polo oído depende tamén da súa **distancia** á fonte sonora. A enerxía vibratoria emitida pola fonte distribúese uniformemente en ondas esféricas cunha superficie que aumenta proporcionalmente ao cadrado dos seus radios; a enerxía que recibe o oído é, por conseguinte, unha fracción da enerxía total emitida pola fonte, tanto menor canto máis afastado está o oído. Esta intensidade diminúe aproximadamente 6 dB cada vez que se duplica a distancia á que se encontra a fonte sonora (lei da inversa do cadrado).
* A intensidade depende tamén da **natureza do medio elástico** interposto entre a fonte e o oído. Os medios non elásticos, como a la, o feltro etc. debilitan considerablemente os sons.

Notas
-----

1. ↑  Conversor de niveis sonoros *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* E. Tippens, Paul (2001). Chile: McGraw-Hill, ed. *Física: Conceptos y aplicaciones*. ISBN.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140289
* BRE: 2014035
* EBID: ID
* GEC: 0189213
* GND: 4179372-9
* JSTOR: sound-intensity
* MAG: 63981117

 |