recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **estratosfera** é a segunda capa da atmosfera, comprendida entre a troposfera e a mesosfera, entre 7 e 17 ata 50 km de altitude aproximadamente.

Características
---------------

Caracterízase polos movementos de aire en sentido horizontal, a temperatura aumenta a medida que aumenta a altura. Presenta unha pequena concentración de vapor de auga e temperatura constante ata a rexión limítrofe, denominada estratopausa.

Na súa parte inferior, flúe unha corrente de ar en chorro, coñecida como jet stream, que influencia a meteoroloxía das zonas temperadas; entre trinta e cincuenta quilómetros, atópase a ozonosfera, onde moléculas de ozono absorben a radiación ultravioleta do Sol debido a reaccións fotoquímicas, filtrandoas; neste punto da estratosfera, o ar quence ata unha temperatura preto de 10 °C. Na estratosfera existen as nubes de madreperla, estas son formadas pola capa de ozono; acostuma a ser moi estable, principalmente no espazo comprendido entre a tropopausa e a capa de ozono.

| * v
* c
* e
Atmosfera terrestre |
| --- |
| 
* Troposfera
* Estratosfera
* Mesosfera
* Termosfera
* Exosfera

 |
| 
* Tropopausa
* Estratopausa
* Mesopausa
* Termopausa / Exobase

 |
| 
* Capa de ozono
* Turbopausa
* Ionosfera
* Cinto de Van Allen
* Magnetosfera

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108376
* BNCF: 5325
* BNF: 119594663
* BRE: 4168316
* EBID: ID
* GEC: 0106707
* GND: 4132622-2
* JSTOR: stratosphere
* LCCN: sh85128527
* MAG: 163861444
* NDL: 00570424
* NKC: ph330249
* PSH: 4205
* UAT: 1640

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **escudo de Costa do Marfil**, na súa versión actual, foi adoptado no ano 2011.[] Na parte central do escudo figura a cabeza dun elefante africano. Este animal é un símbolo destacado do país, é animal de maior tamaño que hai nas súas terras, ademais de ser fonte de marfil, recurso que deu nome a este lugar. Na parte superior do escudo está representado o sol nacente, o símbolo tradicional dun novo comezo. Como sustentadores do escudo figuran dúas palmeiras. Na parte inferior figura a denominación oficial do país en francés, "*Republique de Cote d' Ivoire*", escrita nunha fita.

Escudos históricos
------------------

A cabeza de elefante é un sinal xa usado a partir da independencia, en 1960. Naqueles tempos o escudo era de azur, cunha cabeza de elefante de prata, timbrado co sol nacente e rodeado por unha serie de bandeiras nacionais, con dúas árbores estilizadas de ouro como soportes. En 1964 estas árbores esquemáticas foron substituídas por unhas palmas, tamén de ouro, e o campo pasou a ser de sinople. En 1997 volvéronse cambiar as cores, pero a composición básica continuou sendo a mesma.

| Escudo | Período |
| --- | --- |
|  | 1960 – 1964 |
|  | 1964 – 2000 |
|  | 2000 – 2001 |
|  | 2001 – 2011 |
|  | Actual |
|

Notas
-----

1. ↑  Portail officiel du Gouvernement de Côte d'Ivoire (ed.). "Respect des sympoles de la République" (en francés). Consultado o 8 de abril de 2014. [...] L’éléphant est toujours en argent sur les armoiries de la République de Côte d'Ivoire. [...] Le bouclier, qui est l’écusson, est vert ; les deux palmiers en or, le soleil levant en or ; le bandeau sur lequel est marqué République de Côte d’Ivoire est en or également, l’éléphant et le groupe de mot "République de Côte d’Ivoire’’ en argent, comme je l’ai dit tantôt [...]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Costa do Marfil

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da Presidencia da República de Costa do Marfil *(en francés)*
Coordenadas: 56°52′35″N 5°25′54″O﻿ / ﻿56.876303329211, -5.4316564244777

O **viaduto de Glenfinnan** é un viaduto para paso do tren en Glenfinnan, no oeste de Escocia.

Localización
------------

O viaduto está situado na liña da Terra Alta Occidental, que une Glasgow con Mallaig a través de Fort William.

Características
---------------

Construíuse entre 1897 e 1901 guiando a obra o enxeñeiro Robert McAlpine, e daquela foi un dos maiores viadutos edificados enteiramente con cemento. Ten 380 m de longo, e 21 arcos, dos cales o máis alto supera os 30 m.

Aínda que unha liña de tren normal segue funcionando entre Fort William e Mallaig con regularidade, no verán entra en funcionamento un tren histórico especial, con fins turísticos.

Filmografía
-----------

O viaduto de Glenfinnan usouse en distintos filmes e series de televisión, como *Charlotte Gray* ou *Monarch of the Glen*, pero a máis importante é a súa aparición en *Harry Potter e a Cámara dos Segredos*, onde unha escena ten lugar aquí, no expreso de Hogwarts que leva os rapaces á seu internado anual na escola. Posteriormente tamén aparece en *Harry Potter e o preso de Azkaban* e *Harry Potter e o Cáliz de fogo*.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Viaduto de Glenfinnan Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Nicolas Janberg's Structurae.
**Ardarico** foi un rei dos xépidos durante o século V, que se destacou pola súa sabedoría e lealdade a Atila.

Traxectoria
-----------

Segundo Xordanes, o historiador do século V, era un dos seguidores máis ferventes de Atila, ao que este "apreciaba por enriba de todos os demais xenerais". 

No 451, no norte da Galia, na batalla dos Campos Cataláunicos, Atila enfrontouse a unha coalición de romanos e federados mandada por Flavio Aecio que rematou coa derrota de Atila e Ardarico permaneceu fiel ao seu señor huno. Cando, máis tarde, Atila realizou outro intento de penetrar en Italia, as tropas de Ardarico conseguiron conquistar Aquileia, Pavia e Milán. No entanto, a enfermidade afectou moito ao exército huno que tivo que se retirar á Gran Chaira húngara, onde Atila morreu no 453.

### Morte de Atila

Tralo enterramento de Atila, o seu fillo máis vello, Elac, fíxose co poder. Apoiado polo lugartenente de Atila, Onegesio, quixo tomar o control absoluto de tódolos territorios que conquistara Atila mais os seus irmáns, Dengizic e Ernac, opuxéronse reclamando reinos propios.

No 454, Ardarico, cos seus xépidos, e aliados cos ostrogodos, enfrontouse aos hunos na batalla de Nedao, conseguindo unha vitoria decisiva na que morreu Elac. Deste xeito, rematou a supremacía dos hunos en Europa.

Descoñecese cando morreu Ardarico e, probablemente, o rei xépido Mundonus, que gobernou a comezos do século VI fose o seu neto.
Segundo Schütte, Ardarico provén de xermánico Hardu-reiks e identificou ao histórico rei xépido co *Heiðrekr* das lendas xermánicas.

Notas
-----

1. ↑  Fields 2006, p. 16.
2. ↑  Kim 2013, p. 94 ("Mundonus foi chamado tanto huno como xépido e, probablemente, era descendente tanto de Atila como de Ardaciro; Mundonus era fillo de Giesmos, un fillo de Atila que casara cunha filla de Ardarico")..
3. ↑  Schütte 2013, p. 22.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fields, Nic (2006). *The Hun: Scourge of God AD 375-565* (en inglés). Oxford: Osprey. ISBN 9781846030253.
* Kim, Hyun Jin (2013). *The Huns, Rome and the Birth of Europe* (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-00906-6.
* Schütte, Gudmund (2013 [1933]). *Our Forefathers The Gothonic Nations* (en inglés) **II**. Cambridge / Nova York: CAmbridge University Press. ISBN 978-1-107-67723-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q377507
* WorldCat
* VIAF: 90823016
* CERL: cnp02040553
* DeutscheBio: 138541167
* GND: 138541167
* WikiTree: De\_Gepidae-5

 |
**Cunimundo** foi un rei dos xépidos do século VI. Intentou estender o seu reino situado sobre o Danubio e para iso enfrontouse ao Imperio Bizantino; este apela aos seus aliados ávaros e, sobre todo, aos longobardos, dirixidos polo rei Alboíno. Fronte a esta temíbel coalición, Cunimundo foi vencido (sobre 565) e morto no combate (ou executado despois?). Os xépidos foron decimados e unha parte seguiu aos longobardos a Italia en 568.

Tras ser decapitado e o seu corpo (ou o seu cadáver) e o seu cranio transformado en copa, unha das súas fillas, a princesa Rosmunda, tomada como esposa á forza por Alboíno, debeu máis adiante en Italia beber nel ao viño da vitoria (en Verona?).

A copa feita co cranio do rei Cunimundo sería conservada polos reis longobardos. O erudito de orixe longobarda Paulo Diácono veríaa cos seus ollos en Pavia, capital longobarda, cando lla amosou o rei Ratchis.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q459434
* WorldCat
* VIAF: 81608572
* CERL: cnp01166840
* DeutscheBio: 137414064
* GND: 137414064
* WikiTree: De\_Gepidae-7

 |
Coordenadas: 42°20′49″N 7°52′42″O﻿ / ﻿42.346944444444, -7.8782611111111

No ano 2010.
As **termas da Chavasqueira** son unha área de augas termais situada en Ourense, na marxe do río Miño. Hai dous recintos, un no ámbito privado e outro no público.

Tipos de termas
---------------

En 2012.
As privadas ofrecen tratamentos de relaxación e de tratamentos de beleza. Tamén se pode gozar dun circuíto termal, piscinas termais ao aire libre, saunas etc. As súas augas presentan unha variedade de temperaturas. As de máis de 60 °C son bicarbonatadas, sulfuradas, sódicas, fluoradas e de mineralización media, apreciadas para tratamentos de reuma, artrite e curas antiestrés. Tamén son boas para despois dunha actividade física importante.
As termas de uso gratuíto, son as primeiras que se acondicionaron na cidade para uso e gozo da poboación. A temperatura das súas augas son de entre 43 e 63 °C. Recoméndanse, como as privadas, para tratamentos e actividades físicas.
O ambiente das pozas da Chavasqueira está formado por céspede, onde a xente aproveita para tomar o sol no verán.

### Accesos

Están preto do parque dos bombeiros da cidade e da ponte do Milenio. Tamén se pode ir no autobús número 26 e no tren turístico da cidade, que ten saída na Praza Maior e no Parque de San Lázaro.

Historia
--------

Antigamente o lugar coñecíase como Caldas do Bispo, en referencia ao Cardenal Quevedo,[] que decidiu no século XIX acondicionalas para maior comodidade dos enfermos que acudían a atopar unha cura.

As piscinas atópanse nunha gran zona de céspede e contan con vestiarios, aseos e portelos.

Xunto á beira do río, xa na auga, asómase a escultura dunha serea, obra do escultor Acisclo Manzano. Dependendo do caudal ás veces pode verse e outras non.

En abril de 2019 as instalacións foron destruídas por un incendio.

Notas
-----

1. ↑  "Un incendio calcina as termas da Chavasqueira en Ourense". *Sermos Galiza*. 24 de abril de 2019. Arquivado dende o orixinal o 24 de abril de 2019. Consultado o 24 de abril de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Termas da Chavasqueira, na páxina web Termas de Ourense.
* Termas da Chavasqueira, na páxina web Turismo de Ourense.
A auga non é unha *molécula **apolar***. Véxase a distribución de cargas eléctricas, debido á diferenza de electronegatividade entre o **O** e o **H**.
**Apolar** é todo aquilo que carece de polos. Especialmente, en química, aplícase a certo tipo de moléculas.

Unha molécula é polar cando un dos seus extremos está cargado positivamente, mentres que o outro o está de maneira negativa. Cando unha molécula é apolar, estas cargas no existen.

Adóitase usar o termo hidrófobo para unha substancia apolar, debido á similitude de comportamentos con respecto á auga, o chamado *disolvente universal*: unha substancia hidrófoba é aquela que repele á auga ou *foxe* dela, a as substancias apolares non se disolven en auga, mesmo as que sexan líquidas (como o aceite). A auga é un disolvente polar e, por tanto, no seu seo só pode albergar moléculas polares.

Isto débese a que, a nivel microscópico, algo pode disolverse nunha substancia cando aparecen unhas pontes moleculares entre as partículas de disolvente e de soluto. Estas pontes (ou enlaces moleculares secundarios) aparecen entre as zonas con cargas de distinto signo en ambas as moléculas.

A auga é unha molécula polar (ten dúas zonas con distinta carga, positiva e negativa) e calquera substancia que se queira disolver nela ten que ser polar, para que se poidan poder establecer ditos enlaces.

Moléculas apolares
------------------

*Artigo principal**:* Polaridade química.
As moléculas apolares están formadas por átomos de non metal unidos por enlaces covalentes, sempre que non exista entre eles unha diferenza de electronegatividade importante. Na práctica, as moléculas apolares poden ser:

* Moléculas covalentes formadas por átomos iguais (moléculas de elementos). Por exemplo: hidróxeno (H2); oxíxeno (O2); nitróxeno (N2); xofre (S8).
* Moléculas covalentes formadas por átomos de parecida electronegatividade. Por exemplo, moléculas formadas por carbono (C) e hidróxeno (H): metano (CH4); butano (C4H10); ciclohexano (C6H12).
* Moléculas covalentes formadas por átomos de diferente electronegatividade pero cunha estrutura simétrica tal que se anula a polaridade: dióxido de carbono (CO2); tetracloruro de carbono (CCl4); disulfuro de carbono (CS2); acetona (H3C–CO–CH3) ou dimetiléter (H3C–CO–CH3).

Galería de moléculas apolares
-----------------------------

* Molécula de hidróxeno. As nubes de electróns están simetricamente repartidasMolécula de hidróxeno. As *nubes de electróns* están simetricamente repartidas
* Molécula tridimensional do metanoMolécula tridimensional do metano
* Molécula do disulfuro de carbonoMolécula do disulfuro de carbono
* Fórmula desenvolvida da propanona ou acetonaFórmula desenvolvida da propanona ou acetona

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Localización da batalla
A **batalla de Bicoca** foi unha batalla acontecida preto da localidade de Bicoca, ás portas de Milán, no norte de Italia, o 27 de abril de 1522. Este combate enfrontou os exércitos de Carlos V cos de Francisco I de Francia, e saldouse coa vitoria do primeiro.

Preludio
--------

Nas súas aspiracións por recuperar Milán, o rei Francisco I de Francia tivo que enfrontarse a Carlos V pois este tamén tiña pretensións sobre o Milanesado.

Desenvolvemento
---------------

O exército do emperador Carlos V comandado por Fernando de Avalos, fixérase forte preto de Bicoca, onde se atrincheiraron e se fortificaron. O exército francés, comandado por Odet de Lautrec como maior mandatario, formado tamén por un continxente suízo, chegaron ó lugar e intentaron acabar co exército do emperador.

Os embates francosuízos foron repelidos polos arcabuceiros imperiais, que facilmente abrían fogo sobre os seus inimigos causando multitude de baixas. As baixas, non menores a tres mil homes, obrigaron ó exército Francés a retirarse a Lombardía.

Trala batalla
-------------

A guerra non acabou con esta batalla, pois tres anos despois os franceses volverían á emprender unha nova campaña de moi maiores proporcións, novamente frustrada por Carlos V na batalla de Pavia.

A palabra *bicoca* chegou ata hoxe e significa "cousa sinxela ou barata" debido á facilidade coa que os exércitos imperiais venceron ós franceses.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q683341
* GEC: 0009977
* HDS: 008902

 |
**Jessica Gallagher**, nada en Geelong o 14 de marzo de 1986, é unha esquiadora alpina paralímpica australiana, atleta de atletismo e ciclista tándem. Foi a segunda paralímpica de inverno de Australia, e a primeira australiana en gañar unha medalla nos Xogos Paralímpicos de Inverno nos Xogos de Vancouver 2010. Competiu nos Xogos Paralímpicos de Inverno 2014 en Sochi, onde gañou unha medalla de bronce no Slálom Xigante para Mulleres con Discapacidade Visual.

É legalmente cega e representa a Australia a nivel internacional en tres deportes: esquí, atletismo e ciclismo. Ademais dos seus logros no esquí, representou a Australia en atletismo nos Xogos Paralímpicos de Verán de 2012 en Londres, e gañou unha medalla de prata e bronce no Campionato Mundial de Atletismo IPC 2011 celebrados en Christchurch nas probas de salto de lonxitude e xavelina, respectivamente. Tamén representou ao estado de Vitoria como júnior en netball e baloncesto. Gallagher foi seleccionada no equipo de ciclismo australiano co seu piloto Madison Janssen para os Xogos Paralímpicos de 2016 en Río de Xaneiro. O seu "obxectivo a longo prazo era ser a primeira australiana en gañar medallas nos Xogos Paralímpicos ou Olímpicos de verán e inverno". Isto logrouse cando gañou unha medalla de bronce na contra o reloxo feminina de 1000 m na categoría B/VI en Río 2016.

Notas
-----

1. ↑  Paxinos, Stathi (16 de marzo de 2014). "Sochi Winter Paralympics: Jess Gallagher wins giant slalom bronze". *Sydney Morning Herald* (en inglés). Consultado o 17 de marzo de 2014.
2. ↑  "Australian Paralympic Team announced". *Australian Paralympic Committee News, 30 May 2016* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 03 de outubro de 2018. Consultado o 30 de maio de 2016.
3. ↑  "Unfinished business: Jessica Gallagher wants that summer Paralympic medal". *sbs.com.au* (en inglés). 28 de abril de 2016. Arquivado dende o orixinal o 29 de marzo de 2019. Consultado o 29 de abril de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6187214
* IAAF: 245976
* IPC: jessica-gallagher

 |
O **Institut du cerveau et de la moelle épinière** (en galego: *Instituto do cerebro e da medula espiñal*) de París é unha fundación francesa sen fins de lucro cuxa misión é contribuír á prevención e o tratamento das enfermidades, especialmente as neurolóxicas ou psiquiátricas (alzhéimer, parkinson, distonía, epilepsia, esclerose múltiple, ictus, cancro, demencia, depresión, trastorno obsesivo-compulsivo, autismo, etc.) así como na medula espiñal (paraplexía, cuadriplexía, etc.) e o cerebro.

Fundado o 24 de setembro de 2010, no local do Hospital de la Pitié-Salpêtrière, o centro de investigación reúne a 600 investigadores, enxeñeiros e técnicos.

Membros fundadores
------------------

O ICM reúne a personalidades de todos os eidos (medicina, deporte, comercio, cine, etc.) e que puxeron as súas diversas áreas de coñecemento ao servizo da Fundación: Gérard Saillant (presidente da ICM), Yves Agid (director científico), Olivier Lyon-Caen, Luc Besson, Louis Camilleri, Jean Glavany, Maurice Lévy, Jean-Pierre Martel, Max Mosley, Lindsay Owen-Jones, Michael Schumacher, Jean Todt, David de Rothschild ou Serge Weinberg.

Os patrocinadores do ICM son Jean Reno e Michelle Yeoh.

Incubadora de iPEPS
-------------------

O ICM acolle unha incubadora de negocios. En decembro de 2019, máis de 27 empresas aloxáronse nesta incubadora.

Notas
-----

1. ↑  *(en francés)* Inauguration à Paris de l'Institut du cerveau, centre de recherches "sans équivalent au monde". *Ladepeche.fr*.
2. ↑  *(en inglés)* IPEPS INCUBATOR. *Icm-institute.org*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do *ICM Institute*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3152211
* WorldCat
* VIAF: 7150030636810962457
* GRID: grid.425274.2
* ISNI: 0000 0004 0620 5939

 |
Arcabuz alemán, 1425
Arcabuz dos séculos XVI-XVII
O **arcabuz** é unha arma de fogo usada pola infantaría entre os séculos XV ao XVII.

Historia
--------

O **arcabuz** estaba formado por un canón de ferro montado sobre un madeiro de arredor do metro de lonxitude, semellante ao fusil, e de calibres variados. Cargábase pola boca e para o disparar había que prender a pólvora por medio dunha mecha ou coa chispa dun pedernal. O alcance do disparo non superaba os 25 m, chegando aos 50 m nas últimas versións e tiña unha cadencia de disparo de 2 ou 3 por minuto.  

O arcabuz demostrou a súa grande eficacia durante a batalla de Pavia (1525), a desfeita da cabalaría francesa polos arcabuceiros levou a que moitos exércitos adóptasen a arma en substitución da bésta.  

A fins do século XVI o mosquete substitúe ao arcabuz na maioría dos exércitos, pero no Xapón mantívose ata a fin do shogunato.

A orixe do nome é francesa (*arquebuse*), esta á súa vez doutra neerlandesa *hakebus* e finalmente esta doutra alemá *Hakenbüchse* (verba composta polas palabras *Haken*, 'gancho' e *Büchse*, 'arma de fogo').

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q168289
* AAT: 300178567
* BNCF: 64533
* BNF: 144085074
* BRE: 1828764
* EBID: ID
* GEC: 0080203
* NKC: ph914308

 |
**Wallari** foi un nobre longobardo, primeiro duque de Bérgamo no século VI.

Traxectoria
-----------

Coñecémolo grazas ao testemuño de Paulo Diácono:

> 
> 
> *[…] Langobardi per annos decem regem non abentes, sub ducibus fuerunt. Unuisquisque enim ducum sua civitatem obtinebat: Zaban Ticinum,Wallari Bergamum, Alichis Brexiam, Eoin Trientum, Gisulfus Forumiuli.*
> *[…] os longobardos non tendo un rei por dez anos foron gobernados por duques. Cada un deles tiña a súa cidade: Zaban Pavia, Wallari Bergamo, Alichis Brescia, Evin Trento, Gisulfo Cividale del Friuli*
> Paulo Diácono, *Historia dos longobardos*, II, XXXII
> 

> 
> 
> 
> 
>

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gaidulfo.
* Ducado de Bérgamo.
* Período dos duques.

### Ligazóns externas

* Museo da historia de Bérgamo

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Matthew Charles Mullenweg**, nado en Houston, Texas, o 11 de xaneiro de 1984, é un programador estadounidense coñecido por crear o sistema de xestión de contido Wordpress. Por outra banda, creou o servizo de filtrado de *spam* centralizado Akismet, a compañía Automattic e o servizo de hosting gratuíto de blogs WordPress.com.

Traxectoria
-----------

### Wordpress

*Artigo principal**:* Wordpress.
En xuño de 2002 Matt comezou a usar o xestor de contidos b2/cafelog para publicar as fotos que sacou nunha viaxe a Washington, D.C. para participar na National Fed Challenge. Contribuíu cun pouco de código para arranxar unhas faltas de ortografía e para limpar as ligazóns permanentes.

En xaneiro de 2003, uns meses despois de que finalizase o desenvolvemento de b2, anunciou no seu blog que ía crear un *fork* para actualizalo aos estándares web e modificalo para as súas necesidades. Mike Little falou con el e xuntos crearon WordPress a partir do código fonte de b2. O programador orixinal de b2, Michel Valdrighi, uniuse a eles ao pouco tempo.

Notas
-----

1. ↑  Photo Matt » The Blogging Software Dilemma

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q92877
* WorldCat
* VIAF: 278026171
* BIBSYS: 9078235
* DBLP: 2725
* EBID: ID
* ISNI: 0000 0003 8475 272X
* LCCN: no2007147453
* LinkedIn: mattm
* SUDOC: 132099519

 |
O río Sambre en Lobbes
O **Sambre** (en holandés, *Samber*) é un río francés e belga, afluente do Mosa, co cal se une logo dun curso de 180 km.

Percorrido
----------

O Sambre nace no bosque de Cartignies, nas proximidades de Le Nouvion-en-Thiérache, no planalto de Saint-Quentin (Aisne). Atravesa Hautmont, Maubeuge, Jeumont (en Francia), e logo Merbes-le-Château, Fontaine-Valmont, Lobbes, Thuin, Charleroi, Sambreville, Floreffe (en Valonia, Bélxica), para render á fin as súas augas no Mosa en Namur. O seu curso é de arredor de 180 km (88 km en territorio francés). 
A conca hidrográfica en Francia é de 1.250 km², e a pendente media de 0,2 ‰. O total da conca abrangue 2.740 km².

No seu tramo valón, o Sambre, é dicir o Baixo Sambre, dá nome a unha parte da bacía industrial valoa, particularmente notoria polas minas de carbón, actualmente pechadas.

Caudal
------

O fluxo medio observado a Namur entre 1995 e 2004 foi de 36 m³/s, cunha media máxima de 54,86 m³/s no 2001, e unha media mínima de 21,76 en 2004.

Canalización
------------

O río está canalizado segundo o estándar Freycinet (250 t a 1,8 m de calado) desde Landrecies até Monceau e segundo o estándar de 1.350 t desde alí até Namur.

Tributarios
-----------

O Sambre conta con numerosos afluentes: Riviérette, Tarsy, Cligneux, regueiro de Eclaibes, Flamenne, Helpe Menor, Helpe Maior, Solre, Hante, Thure, Biesmelle, Eau d'Heure e Acoz.

Historia
--------

O Sambre costituíu, en séculos pasados, un paso obrigado para tudos os exércitos que que quixeran flanquear as Ardenas. Isto explica a movida historia da rexión.

Durante a primeira guerra mundial combateuse sobre o seu curso en 1914 (Batalla da Fronteira) e máis no derradeiro mes da guerra (Batalla do Sambre, novembro de 1918).

Notas
-----

1. ↑  Rexión valoa - portada dos principais cursos de auga

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Sambre*** |

* *(en francés)* Ministero da rexión valoa - Estado da conca do Sambre **O modelo {{PDF}} debe ter un argumento.** PDF.
* *(en francés)* Dicionario dos ríos e dos canais de Francia do *Projet Babel*: a canle do Oise ao Sambre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208267
* WorldCat
* VIAF: 241194698
* BNF: 12550699w
* DARE: 43896
* GEC: 0058431
* GeoNames: 2787281
* OSM: 1600647
* SUDOC: 034789936

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bomba.
Antiga bomba manual de balancín.
Unha **bomba** é unha máquina hidráulica xeradora que transforma a enerxía (xeralmente enerxía mecánica) coa que é accionada en enerxía hidráulica do fluído incompresíbel que move. O fluído incompresíbel pode ser líquido ou unha mestura de líquidos e sólidos como pode ser o formigón antes de fraguar ou a pasta de papel. Ao incrementar a enerxía do fluído, auméntase a súa presión, a súa velocidade ou a súa altura, todas elas relacionadas segundo o principio de Bernoulli. En xeral, unha bomba utilízase para incrementar a presión dun líquido engadindo enerxía ao sistema hidráulico, para mover o fluído dunha zona de menor presión ou altitude a outra de maior presión ou altitude.

Existe unha ambigüidade na utilización do termo **bomba**, xa que xeralmente é utilizado para referirse ás máquinas de fluído que transfiren enerxía, ou *bombean* fluídos incompresíbeis, e polo tanto non alteran a densidade do seu fluído de traballo, a diferenza doutras máquinas como o son os compresores, cuxo campo de aplicación é a pneumática e non a hidráulica. Pero tamén é común atopar o termo **bomba** para referirse a máquinas que *bombean* outro tipo de fluídos, así como o son as bombas sen carga ou as bombas de ar.

Historia
--------

Bomba hidráulica berlinesa de 1900 nun selo alemán de 1983 (deseño: Reinhold Gerstetter) 
A primeira bomba coñecida foi descrita por Arquimedes e coñécese como parafuso de Arquimedes, descrito por Arquimedes no século III a. C. aínda que este sistema fora utilizado anteriormente por Senaquerib, rei de Asiria no século VII a. C.

No século XII, Al-Jazari describiu e ilustrou diferentes tipos de bombas, incluíndo bombas reversíbeis, bombas de dupla acción, bombas de vacuo, bombas de auga e bombas de desprazamento positivo.

Tipos de bombas
---------------

* Bombas centrífugas
* Bombas de desprazamento positivo
* Bombas Aspirantes
* Bombas Prementes ou Bombas Aspirantes-Prementes

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *bomba*.
2. ↑  Stephanie Dalley and John Peter Oleson (January 2003). "Sennacherib, Archimedes, and the Water Screw: The Context of Invention in the Ancient World", *Technology and Culture* **44** (1).
3. ↑  Al-Jazari, *The Book of Knowledge of Ingenious Mechanical Devices : Kitáb fí ma'rifat al-hiyal al-handasiyya*, translated by P. Hill (1973). Springer.
4. ↑  Derek de Solla Price (1975). Review of Ibn al-Razzaz al-Jazari, *The Book of Knowledge of Ingenious Mechanical Devices*. *Technology and Culture* **16 (1), p. 81.**

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bomba hidráulica Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* 
* 
* Animación Flash dunha bomba de lóbulos duplos
* Animación Flash dunha bomba de lóbulos triplos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134574
* BNCF: 20423
* BNF: 11948685g
* BRE: 2250771
* EBID: ID
* GND: 4047843-9
* JSTOR: water-pumps
* LCCN: sh85109065
* MAG: 2778870508
* NDL: 00569125
* NKC: ph116851
* PSH: 10973

 |
O edificio iñantes do bombardeo, no seu estado orixinal.
A **Conmemoración da Paz de Hiroshima** ou **Memorial da Paz de Hiroshima**, chamada tamén **Cúpula Genbaku** (原爆ドーム; Genbaku Dōmu?) ou **Cúpula da Bomba Atómica** polos xaponeses, atópase en Hiroshima, Xapón.

Historia
--------

O edificio foi orixinalmente proxectado polo arquitecto checo Jan Letzel para a Exposición Comercial da Prefectura de Hiroshima. Foi terminado en abril de 1915 e inaugurado oficialmente en agosto dese ano. O edificio tiña como obxectivo promover a venda de bens producidos en Hiroshima. É unha construción de ladrillo e formigón, cunha cúpula de estrutura de aceiro e 25 metros de altura. 

En 1944, o edificio deixou de ser usado para a promoción industrial e foi convertido na sede de varias oficinas locais.

O hipocentro da explosión da primeira bomba atómica lanzada sobre unha poboación civil o 6 de agosto de 1945 situouse a unha distancia de apenas 150 metros na horizontal e 600 metros na vertical do edificio, sendo a estrutura máis próxima que resistiu ao impacto. O edificio foi inmediatamente preservado exactamente como se atopaba despois do bombardeo. Serve hoxe como un monumento conmemorativo da devastación nuclear e un símbolo de esperanza na paz mundial e a eliminación de todas as armas nucleares.

Dende 1996 está na lista do Patrimonio da Humanidade da Unesco.

Parque Conmemorativo da Paz de Hiroshima
----------------------------------------

A Cúpula Genbaku sitúase no Parque Conmemorativo da Paz de Hiroshima que contén outros monumentos levantados posteriormente:

* *Estatua dos Nenos da Bomba Atómica*, en memoria dos nenos que morreron vítimas da bomba.
* *Monte Conmemorativo da Bomba Atómica*, coas cinzas de 70 mil vítimas non identificadas.
* *Cenotafio das Vítimas Coreanas*, en homenaxe aos preto de 20 mil coreanos mortos no bombardeo.
* *Cenotafio Conmemorativo*, coa inscrición «Descansade en paz, pois o erro xamais se repetirá».
* *Chama da Paz*, que permanecerá alumando ata que a ameaza de aniquilación nuclear deixe o planeta Terra.
* *Campá da Paz*, que os visitantes poden tocar en honra á paz mundial.
* *Sala Nacional Conmemorativa da Paz de Hiroshima*, que inclúe a *Sala da Memoria* cunha reconstrución de 360º de Hiroshima despois da bomba, formada por 140 mil ladrillos (o número de vítimas até o final de 1945).
* *Museo Conmemorativo da Paz de Hiroshima*.
* *Portas da Paz*, cinco portas de cinco metros de altura coa palabra «paz» escrita en varios idiomas.

Notas
-----

1. 1 2 3  La historia del edificio que sobrevivió a la bomba atómica de Hiroshima (en castelán). *ABC*.
2. ↑  Cúpula Genbaku. *El Correo Gallego*.
3. ↑  "Hiroshima Peace Memorial (Genbaku Dome)". *UNESCO World Heritage Centre* (en inglés). Unesco.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Conmemoración da Paz de Hiroshima*** |

### Outros artigos

* Patrimonio da Humanidade no Xapón
O antigo sinal de socorro **CQD** utilizábase nas transmisións telegráficas ata principios do século XX. CQD interpretouse como: "Come Quickly, Distress" (Veñan Rápido, Problemas), aínda que o seu autentico significado é: "CQ (Copy Quality)", código de chamada xeral e "D de Distress (Problema)".

Orixes
------

Orixinouse o 7 de xaneiro de 1904 na "circular 57" da Compañía Marconi Internacional de Comunicacións Marítimas e comezouse a empregar o 10 de febreiro dese ano nas súas instalacións.

Os telégrafos empregaran tradicionalmente a "calidade de copia"(CQ = Copy Quality) para identificar mensaxes do interese a todas as estacións ao longo dunha liña de telégrafo e segue utilizándose hoxe en día por radioaficionados para iniciar o contacto (CQ soa a *seek you*). O prefixo *CQ* trasladouse á radio e obviamente aos barcos, pero nin o telégrafo nin a radio tiñan unha chamada de auxilio, polo que Marconi suxeriu o uso dunha *D* para sinalar que había problemas.

Trala Conferencia Internacional da Comunicación Inalámbrica en Mar de Berlín en 1906, na que se aprobou un novo código máis sinxelo, o SOS adoptado case un ano antes por Alemaña, comezou a súa lenta desaparición, aínda que cómpre sinalar que nunca foi adoptado como sinal internacional.

Representación
--------------

En Código Morse escríbese : — · — · / — — · — / — · ·

Co que demostrase por qué foi substituído por SOS ( ··· — — — ··· ), moito máis sinxelo.

Nos barcos británicos tardou máis en desaparecer. Así, no RMS Titanic, a primeira mensaxe de socorro foi: "CQD CQD CQD CQD CQD CQD de MGY MGY MGY MGY MGY position 41.44 N 50.24 W"

Véxase tamén
------------

* Código Q: un código de sinais de tres letras empregado nas radiocomunicacións.
* Mayday: Mensaxe de axuda.
* SOS: Sinal de socorro
**Maat Mons** é un xigantesco volcán de escudo e o volcán máis grande do planeta Venus. Elevase uns 8 km por riba do radio medio do planeta, e fica nas coordenadas 0.5°N 194.6°E. O seu nome provén da antiga mitoloxía exipcia, na que Ma'at era o deus da verdade e a xustiza.

Estrutura
---------

Maat Mons posúe unha gran caldeira no cumio, cunhas dimensións de 28×31 km. Dentro da propia caldeira hai polo menos cinco pequenos cráteres, formados polo colapso da propia caldeira, este cráteres roldan os 10 km de diámetro. Unha cadea de cráteres de entre 3–5 km estendese ó longo de máis de 40 km no flanco suroeste do volcán, pero máis que indicar que son parte dunha longa fisura eruptiva, semellan terse formado polo colapso das capas superiores: as imaxes de alta resolución tomadas pola sonda Magallanes non revelan evidencias da existencia de regueiros de lava que nazan deses cráteres. Polo menos ocorreron dous destes eventos de colapso a grande escala no pasado de Maat Mons.

Actividade
----------

A sonda Magallanes sondeou por radar o volcán para buscar evidencias dunha relativamente recente actividade volcánica, estas evidencias foron atopadas en forma de cinzas volcánicas preto do cumio e da ladeira norte do volcán.

Algo que intriga ós xeólogos planetarios son os estudos atmosféricos levados a cabo polas sondas Pioneer Venus 1 e Pioneer Venus 2 na década dos 1980s, que revelaron unhas considerables variacións nas concentracións de dióxido de sulfuro (SO2) e metano (CH4) nas capas medias e altas da atmosfera de Venus. Unha das posibles explicacións foi a inxección na atmosfera de gases volcánicos por parte das erupcións plinianas do Maat Mons.

Existen varias liñas de evidencias que indican que Venus é volcanicamente activo, pero aínda non foi confirmada a existencia de erupcións no presente en Maat Mons.

Notas
-----

1. 1 2 3  Gazetteer of Planetary Nomenclature. "Planetary Names: Mons, montes: Maat Mons on Venus". Consultado o 13-11-2011.
2. 1 2  JPL/NASA. "Venus - Three Dimensional Perspective View of Maat Mons". Consultado o 13-11-2011.

Robinson, Cordula A.; Thornhill, Gill D.; Parfitt, Elisabeth A. (1995). "Large-scale volcanic activity at Maat Mons: Can this explain fluctuations in atmospheric chemistry observed by Pioneer Venus?". *Journal of Geophysical Research* **100**: 11755–11764. Bibcode:1995JGR...10011755R. doi:10.1029/95JE00147. Arquivado dende o orixinal o 01 de marzo de 2012. Consultado o 13 de novembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mouginis-Mark, P.J. (1994), "Morphology of Venus Calderas: Sif and Maat Montes", *Abstracts of the 25th Lunar and Planetary Science Conference*, held in Houston, TX, 14–18 March 1994. p. 949.

### Outros artigos

* Venus
* Mons
* Volcán

### Ligazóns externas

* 3D Perspective View of Maat Mons *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1478283
* GPN: 3550

 |
***Os xogadores de naipes*** é unha tea do pintor francés Paul Cézanne, coñecido como *Les Joueurs de cartes*. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 47,5 cm de alto e 57 cm de largo. Foi pintado entre 1889 e 1892. Actualmente, atópase no Museo de Orsay, París, Francia.

Sobre o mesmo tema do partida de cartas, Cézanne pintou cinco cadros diferentes, toda unha serie, entre 1890 e 1896. Comezou a tea estando en Suíza e rematouna en Aix-en-Provence.

Este lenzo pertence á época de madureza (década de 1890) na que Cézanne produciu os seus principais lenzos. Exemplifica os cadros nos que os personaxes están fortemente ancorados no seu decorado. É un período no que Cézanne foi convidado a expor co grupo Les XX en Bruxelas e, máis tarde, celebrou a súa primeira exposición en París.

Todos os volumes están definidos de xeito xeométrico, o que confire aos dous personaxes unha dignidade clásica. Son dous campesiños que xogan ás cartas, cunha botella de viño no medio, na que se reflicte a luz Distorsionando a visión perspectiva, Cézanne logra obter o máximo grao de centralidade, que resulta incrible nunha escena de vida. Toda a tea está construída con tons das cores azul, amarelo e vermello. Esta restrición cromática «intensifica a sensación de austeridade formal». As pinceladas preséntanse solitarias e sintéticas, como o reflexo sobre a botella ou o sinxelo trazo que describe o ollo do xogador da dereita. Pinta coa técnica do facetado, o que é evidente na cara do xogador da esquerda. Este leva un chapeu de forma cilíndrica, o que lembra a afirmación de Cézanne de que 

> 
> 
> «Todo na natureza está modelado segundo a esfera, o cilindro e mailo cono»
> 
> 

No cadro de Cézanne, non só achega unha impresión, senón tamén unha descrición do senso interno da acción, como se fose a síntese destinada a permanecer na mente, case calcificada e baixo a forma da lembranza.

Notas
-----

1. 1 2  **Christa von Lengerke**, «Del Impresionismo al Art Nouveau» en *Los maestros de la pintura occidental*, Taschen, 2005, pág. 510, ISBN 3-8228-4744-5
2. 1 2  **P. F. R. Carrassat**, *Maestros de la pintura*, Spes Editorial, S.L. 2005. ISBN 84-8332-597-7
3. 1 2 3 4 5  **L. Cirlot** (dir.), *Museo d’Orsay*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 8, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3811-6, págs. 166-167

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1165042
* BNF: 13506162q
* Joconde: 000PE003753
* Orsay: 1312

 |
**Soraya Arnelas Rubiales**, máis coñecida como **Soraya**, nada en Valencia de Alcántara (Cáceres) o 13 de setembro de 1982, é unha cantante española.

O seu debut discográfico comezou con *Corazón de fuego* lanzado en 2005, baixo os selos discográficos de Santarder Records e Vale Music. En total lanzou catro álbums de estudio e nove singles.

O 16 de maio de 2009, participou como representante de España no Festival de Eurovisión, con tema *La noche es para mí*.

Comezo artístico
----------------

Soraya nas festas de La Mercè, en Barcelona, en 2006 Naceu o 13 de setembro de 1982 en Valencia de Alcántara (Cáceres). Creceu e criouse no seu pobo natal no que realizou os seus estudos escolares no colexio concertado Nuestra Señora de los Remedios, que alcanzan ata 2º de bacharelato. Tras traballar un tempo en Radio Frontera, a radio local, dedicouse á profesión de azafata de voo, traballo que durante a súa aprendizaxe permitiulle o dominio do inglés, francés e portugués.

Soraya entrou no concurso televisivo Operación Triunfo na súa cuarta edición. Ao contrario que os seus compañeiros, entrou na academia sen experiencia algunha posto que nunca cantara de xeito profesional. Non foi unha das favoritas do público, pero si do xurado, que só a nomeou nunha ocasión na que foi salvada polos profesores da academia. Chegou á gala final do concurso xunto a Sergio Rivero e Víctor Estévez, proclamándose segunda finalista tras non poder superar a Sergio, que gañou cun 53% dos votos fronte ao 47% conseguido por Soraya.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

* 2005: *Corazón de fuego*
* 2006: *Ochenta's*
* 2007: *Dolce Vita*
* 2008: *Sin miedo*
* 2010: *Dreamer*

### Singles

* 2005: "Mi mundo sin ti"
* 2006: "Corazón de fuego"
* 2006: "No debería"
* 2006: "Fruto prohibido"
* 2006: "Self control"
* 2007: "Call me baby"
* 2007: "La dolce vita"
* 2008: "Words"
* 2008: "Sin miedo"
* 2009: "La noche es para mí"
* 2009: "Caminaré"
* 2010: "Live Your Dreams" (con Antoine Clamaran)
* 2010: "Dreamer"
* 2011: "Stick Shift" (con Antoine Clamaran)
* 2012: "Feeling You" (con Antoine Clamaran e Vince M.)
* 2013: "Con fuego" (con Aqueel)

Colaboracións musicais
----------------------

* *Fruto prohibido* – con Santa Fe (2006)
* *No debería* – con Antonio Romero (2006)
* *Tonight We Ride* – con Kate Ryan (2008)
* *Caminaré* – con Kate Ryan (2008)

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Soraya Arnelas*** |

* Páxina web oficial da cantante

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:***"Baila el Chiki-chiki"*Rodolfo Chikilicuatre** | **España no Festival de Eurovisión**2009 | Sucesor:***"Algo pequeñito"*Daniel Diges** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q230340
* WorldCat
* VIAF: 167552029
* Discogs: 665517
* Europeana: ID
* GND: 143547631
* IMDb: nm1978779
* ISNI: 0000 0001 3312 2280
* MusicBrainz: ID

 |
**Inés de Ben** foi unha muller que destacou na defensa da Coruña durante o asedio das tropas de Francis Drake en 1589.

Traxectoria
-----------

A vida de Inés de Ben é pouco coñecida. Estaba casada con Sebastián Fernández e tiña unha mercería na Pescaría.

Durante o asedio de Francis Drake participou na defensa da Coruña, quedou viúva e foi ferida na cabeza e nunha perna.

Moi pobre e case cega, houbo un xuízo en 1593 para que se lle devolvese o que achegara durante a loita (por valor de 800 ducados), mais anos despois seguía vivindo na indixencia. Foi soterrada nunha fosa común.

Legado
------

O concello da Coruña nomeou unha rúa co seu nome no lugar de Curramontes.

Notas
-----

1. 1 2  Costa, Xoán (3/5/2015). Francis Drake e Inés de Ben *Nós Diario*.
2. 1 2 3  Inés de Ben, la mujer eclipsada por María Pita Galicia Máxica *(en castelán)*.
3. 1 2  Inés de Ben - A Coruña das mulleres AC Alexandre Bóveda.
4. ↑  Cambios de denominación (11/7/2017) Ayuntamiento de A Coruña. Concello da Coruña *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* María Pita

* Portal:Muller
* Portal:A Coruña
* Portal:Historia
**Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais** (**PUC-MG**) é unha institución de ensino superior, privada e católica brasileira situada en Belo Horizonte, capital do estado de Minas Gerais. Fundada en 1958 co nome de Universidade Católica de Galicia e o mando de Don Juan Resende Costa, a PUC Minas é a Universidade Católica máis extensa do mundo e unha das máis recoñecidas Institucións de Ensino Superior brasileiras

entrada do museo de ciencias naturais da PUC Minas.
A universidade sitúase en Belo Horizonte, Minas Gerais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais
* Universidade Federal de Minas Gerais

### Ligazóns externas

* Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais *(en portugués)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q923610
* WorldCat
* VIAF: 129086183
* GRID: grid.412520.0
* ISNI: 0000 0001 2155 6671
* LCCN: n86011341
* MAG: 170935008
* NKC: kn20070709005
* openMLOL: 32760
* SUDOC: 07013944X
* THE: ID

 |
**Pablo Seoane Rodríguez**, nado en Ferrol en 1968, é investigador, compositor e pianista dentro do ámbito do jazz, a improvisación e a música contemporánea. Filólogo, tradutor, graduado en filosofía e doutorando en filosofía da música.

Traxectoria
-----------

Estudou música e filoloxía inglesa en Salamanca, A Coruña e Estados Unidos (Wake Forest, NC). Desde hai máis de quince anos desenvolve unha intensa actividade como pianista e compositor en distintas formacións, xeralmente vinculadas ao jazz e á improvisación libre. Ten composto música para teatro e levado a cabo tarefas docentes en diversas institucións.[*Cómpre clarificar*]

Entre as súas actividades figuran a xestión xunto a LAR Legido das jam-sessions semanais de improvisación libre no Café El Puente (Santiago de Compostela) e a dirección, en colaboración con Javier Turnes, duns multidisciplinares Encontros de Filosofía e Música ‘Pensar a voces’ que se celebraron en Cee desde 2012. Así como os grupos de improvisación "Pablo Seoane Trem", unha agrupación de formación de vangarda galega, coa base colaborativa da violinista Elena Vázquez Ledo e o contrabaixista Saúl Puga, "Lupercal", "Tripo" e "Machín not Workin´ Properly".

No ano 2006 dirixiu o evento After Falou, Sar 40 no 2010 e La Bambola Malata (free pocket-opera no 2011). Presentou na conferencia en Música Contemporánea "Xornadas de Música Contemporanea de Compostela" do 2014 a peza "Festas do Erro". 

Como doutorando en filosofía e musicólogo publicou "Regla y tiempo real. Improvisación, interpretación y ontología de la obra musical" en Athenaica Edicións no que interpreta a tradición e natureza da obra musical en termos similares a Vladimir Jankélévitch, como un contexto forzosamente improvisativo. Noutra banda dedica estudos á arbitrariedade na gramática de Wittgenstein e a relación da mesma con certos rasgos musicais e coa propia creación artística. 

Traduciu ao galego a Guillaume Apollinaire, en O bestiario ou cortexo de Orfeo (Edicións Positivas, 2019)  e a Henry David Thoreau, en *Desobediencia civil e Vida sen fundamentos* (Edicións Positivas, 2002)

Notas
-----

1. ↑  "Pablo Seoane" *(en inglés)*.
2. ↑  "Pablo Seoane" *(en castelán)*.
3. ↑  "Pablo Seoane" *(en inglés)*.
4. ↑  Martínez, Iago (9/7/2012). "Desobedientes y heterodoxos. Axóuxere Editora traduce al gallego a Aldous Huxley y H. D. Thoreau" *El País* *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ápeiron: estudios de filosofía, ISSN-e 2386-5326, Nº. 10, 2019 (Exemplar dedicado a: Wittgenstein, música e arquitectura), páxs. 75-89: *Wittgenstein, gramáticas musicales y arbitrariedad*.

### Outros artigos

* L.A.R. Legido
| Frégate |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Seychelles |
| Localización | Océano Índico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | 208 hab. |
| Superficie | 2´19 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 4°35′S 55°56′L﻿ / ﻿-4.583, -55.933 |
| Maior Altura | 125 m. Mount Signal |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

A **Illa de Frégate**, tamén chamada **Illa de Frigate** é a máis occidental da **Illas Interiores** (*Inner Islands*) graníticas de Seychelles (a 55 km ao Leste de Mahé). Ten tan só 2,19 km² e é coñecida, sobre todo, como destino turístico de luxo, illado e privado.

O seu nome débese a Lazare Picault que llo puxo debido á abundancia de fragatas que observou na illa.

O punto máis alto da illa chámase **Mount Signal** con 125 metros.

A illa está cuberta de takamakas, anacardos, amendoeiras malabares e o raro merlo de Seychelles, así como algunhas reintroducidas tartarugas xigantes de Aldabra. Tamén ten o escaravello tenebrionido xigante (*Polposipus herculeanus*) que é endémico da Illa de Frégate.

Ligazóns externas
-----------------

* Fotos e información de Frégate

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40095
* WorldCat
* VIAF: 299144782716644063509
* GEC: 0514081
* GeoNames: 241340
* LCCN: sh2010015537

 |