recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |
| --- |
| **Concello de Gällivare***Gällivare kommun* |
|  |
| Casa do concello |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Lappland |
| **Condado** | Norrbotten |
| **Capital** | Gällivare |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 17 468 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 16 818,78 km² |
| **Densidade** | 1,11 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | gellivare.se |

**Gällivare** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Norrbotten. Atópase no landskap de Lappland e a súa capital é Gällivare.

O concello está situado xusto ao norte do círculo polar ártico. A parte occidental está formada por áreas montañosas e a sur por bosques e marismas. Os ríos Linaälven e Luleälven, onde están dúas das centrais hidroheléctricas máis grandes do país, atravesan o concello. Dous dos parques nacionais de Suecia atópanse no municipio, e existen ricos recursos minerais. Isto levou á construción de minas en Aitik e Malmberget, que continúan empregando a unha parte importante da poboación.

Hai catro pobos saami é unha parte dos seus habitantes foron historicamente, e ata certo punto seguen sendo, falantes de finés, meänkieli ou linguas saami. Ao dialecto finés falado no municipio de Gällivare chámaselle *gällivarefinska*.

Nome
----

Gällivare é unha suedificación do nome da lingua saami de Lule *Jiellevárre*. Jielle- significa 'apertura, brecha' e pode referirse a un val alongado na montaña Malmberget.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-08-12.
2. ↑  *Svenskt ortnamnslexikon : utarbetat inom Språk- och folkminnesinstitutet och Institutionen för nordiska språk vid Uppsala universitet*. Uppsala: Språk- och folkminnesinstitutet. 2003. ISBN 91-7229-020-X. OCLC 56599861.
**Anders Herman Warén**, nado en 1945, é un zoólogo sueco, especializado en invertebrados, especialmente en moluscos.

Taxectoria
----------

Anders Warén doutorouse en bioloxía na Universidade de Gotemburgo. 

Experto en moluscos da familia dos eulímidos, foi axudante de investigación no Departamento de Zooloxía da Universidade de Gotemburgo desde 1979 a 1984 e, desde este último ano, primeiro comisario do Departamento de Invertebrados no Museo Sueco de Historia Natural de Estocolmo. 

Está especializado en fauna de moluscos de augas profundas, moluscos con cuncha do Atlántico norte e fauna de caracois en ambientes quimioautótrofos. 

Participou en moitas expedicións a mares de augas profundas en todo o mundo, entre elas aos mares tropicais do Pacífico americano, que comentou no seu traballo: Warén, A. (1992): "Comments on and descriptions of eulimid gastropods from tropical west America". *The Veliger* **35**: 177-194. 

Describiu e nomeou varios centos de especies de moluscos novos para a ciencia. Ademais, foi o descritor da familia dos ebálidos (*Ebalidae*), hoxe considerada como a subfamilia dos ebalinos.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Warén** emprégase para recoñecer a Anders Herman Warén como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. ↑  Jorge Cortés (2014): "Compilación y análisis de las investigaciones científicas sobre 
temas marinos y atmosféricos en el Pacífico Norte de Costa Rica". *Rev. Biol. Trop*. **62** (4): 151-184.
2. ↑  Warén, A. (1994): "Systematic position and validity of *Ebala*, Gray, 1847 (Ebalidae fam. n. Pyramidelloidea, Heterobranchia)". *Bollettino Malacologico* **30**: 203–210.
3. ↑  Ebalinae Warén, 1995 no WoRMS. Consultado o 18 de agosto de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6338481
* WorldCat
* VIAF: 2833152451237206650005
* SUDOC: 143241257
* TePapa: 6210

 |
O **municipio de Iecava** (en letón, *Iecavas novads*) foi un municipio de Letonia, pertencente á rexión histórica de Zemgale, situado no centro no país, a un 45 quilómetros ao sur de Riga.

No 1 de xullo de 2021, baixo lexislatura de reordenación territorial aprobada pola Saeima foi fusionado dentro do Municipio de Bauska, pasando a obter o rango de parroquia de Iecava, co mesmo territorio pero agora dentro de Bauska. 

A súa capital é a cidade de Iecava. As súas vilas máis destacadas son : Audrupi, Dimzukalns, Dzelzāmurs, Dzimtmisa, Iecava, Rosme, Vanči, Zālīte, Ziemeļi e Zorģi.

Poboación e territorio
----------------------

A superficie da parroquia de Iecava é de 312,1 km² e antes da reordenación, como municipio propio, en 2009, tiña unha poboación de 9845 habitantes. 

No territorio da actual parroquia de Iecava, pódese atopar o Pazo Brant ou Zālīte, o pazo Dzimtmisa (en alemán:Gut Mißhof), o Pazo Granteles, o Pazo Grünwalde, o pazo Lielpidriķu, o pazo Lieliecava e o pazo Podu.

Hotel de madeira na cidade de Iecava, ano 2019. Na estrada dirección a Bauska.

Notas
-----

1. ↑  "División territorial administrativa". 2021. Consultado o 20 de decembro de 2023.
2. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Municipio de Iecava*** |

### Outros artigos

* Organización territorial de Letonia
* Rexións de Letonia

### Ligazóns externas

* Relación: Información do Concello *(en inglés)*.
**Montserrat Seijas Patiño**, nada na Coruña o 30 de maio de 1968, é unha avogada e política galega nas Illas Baleares, membro do Parlamento das Illas Baleares na IX lexislatura.

Traxectoria
-----------

Licenciado en dereito pola UNED e a Universidade da Coruña, traballou como asistente na clínica, tendo coidado de pacientes da enfermidade de Alzhéimer, e en coidados paliativos. Tamén traballou para un enxeñaría e, finalmente, como asesora xurídica e financeira. En 2012, casou cun menorquino e estabeleceuse en Ciutadella de Menorca.

En xaneiro de 2015 foi nomeado secretaria xeral de Podemos en Ciutadella de Menorca. Cabeza da lista de Podemos en Menorca, foi elixida deputada nas eleccións para o Parlamento das Illas Baleares, en 2015. É a secretaria da comisión de asuntos sociais e de dereitos humanos e a comisión do estatuto dos deputados e deputados. Logo da súa expulsión de Podemos impulsou un novo movemento político, Actua per a la Gent de Menorca .

Notas
-----

1. ↑  Biografia al web de Podem Menorca
2. ↑  Podemos inicia año electoral con la designación de los líderes locales Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. menorca.info, 2 degener de 2015
3. ↑  Los 59 diputados que formarán el Parlament
4. ↑  "Fitxa del Parlament Balear". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 26 de marzo de 2018.
5. ↑  "Montse Seijas presenta un nuevo partido político en Menorca", *Diario de Mallorca*, 15 de abril de 2018
Desenvolvemento da escrita hierática a partir dos xeróglifos segundo Champollion
O **hierático** (do grego ἱερατικός, "sagrado") é unha forma cursiva dos xeróglifos exipcios usada por primeira vez durante a I dinastía (2995-2775 a.C). A escrita hierática realizouse sempre con tinta e xunco, normalmente sobre papiro ou óstraca. Desde o 660 a.C. o demótico substituíu o hierático para os usos laicos, ficando este relegado aos usos relixiosos.

Realmente, a escrita hierática é un segundo nivel de simplificacion dos xeróglifos. O primeiro serían os xeróglifos lineares, que son versións simplificadas dos xeróglifos que gardan o seu valor representativo. Os caracteres hieráticos xa non representan obxectos, senón que son signos arbitrarios, parecidos ás letras dun alfabeto.

Véxase tamén
------------

* Lingua exipcia.
* Xeróglifo exipcio.
* Demótico exipcio.
* alfabeto copto.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208111
* AAT: 300206211
* BNCF: 10031
* BNF: 11955222z
* EBID: ID
* GEC: 0187546
* GND: 4159834-9
* LCCN: sh85041348
* MAG: 34117410
* NKC: ph736381

 |
**George Eastman**, nado o 12 de xullo de 1854 en Waterville (Nova York) e finado o 14 de marzo de 1932, foi o fundador da Eastman Kodak Company e inventor do rolo de película, que substituíu á placa de cristal, co cal conseguiu poñer a fotografía a disposición das masas. O rolo de película sería tamén algo básico para a invención do cinema, xa que o seu uso atopábase nas creacións dos pioneiros do cine como Thomas Edison, os Irmáns Lumière e Georges Méliès.

Traxectoria
-----------

O 4 de setembro de 1888 Eastman rexistrou a marca Kodak e recibiu unha patente para a súa cámara que usaba o rolo de película. Ese mesmo ano lanza ao mercado a cámara Kodak 100 Vista, que utilizaba carretes de 100 fotos circulares e para cuxa campaña de promoción acuñou a frase «*Vostede aperta o botón, nós facemos o resto*». O máis importante é que a partir deste momento xa non se requirían grandes coñecementos en fotografía ou na utilización de produtos químicos.

Esta cámara vendíase xa cargada e lista para realizar as fotos. Unha vez usada, devolvíase á casa que extraía o carrete, revelaba as fotos e devolvíaas xunto á cámara xa cargada. Os prezos eran moi económicos, uns 25$ a cámara cargada e o carrete cargado e revelado só custaba 10$. Isto supuxo que o uso da fotografía púidose estender a toda a poboación, é xa que logo o momento da popularización da fotografía.

Xa no ano 1889 Eastman cambia o carrete de papel por un de celuloide e uns anos máis tarde elimina a incomodidade de ter que devolver a cámara enteira, ao comezar a comercialización dun carrete protexido que permite a súa colocación e extracción á luz do día.

É nestes anos cando xorde a fotografía de afeccionado tal e como a coñecemos na actualidade.

Eastman, de carácter complexo, fíxose multimillonario grazas ás súas innovacións, investindo grandes sumas de diñeiro en diferentes obras benéficas. Con todo, a súa inestabilidade psíquica levoulle ao seu suicidio. Deixou unha nota na que poñía:

> 
> 
> *Os meus amigos e mais o meu traballo están feitos, por que esperar?*
> 
> 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189147
* WorldCat
* VIAF: 32805674
* BNB: ID
* BNE: XX1412930
* BNF: 14512705x
* DeutscheBio: 119399105
* EBID: ID
* FAST: 79638
* GEC: 0023362
* GND: 119399105
* ICCU: BA1V021664
* ISNI: 000000011874695X
* LCCN: n81109080
* Luminous-Lint: George\_\_Eastman
* NKC: nlk20000084844
* NNDB: 000086722
* NTA: 07160877X
* OL: OL1080936A
* RKD: 381906
* SNAC: w651462m
* SUDOC: 167310607
* ULAN: 500063265
* WikiTree: Eastman-342

 |
**Santa Mariña da Cidá** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 70 habitantes, deles 33 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

Patrimonio
----------

A **igrexa parroquial** é de finais do século XVIII, se ben foi modificada en reformas posteriores. A nave ten tres corpos separados por arcos de medio punto. A capela maior ten dous arcos laterais, antigamente capelas de seu. 0 arco da dereita abriuse para dar paso á sancristía en 1843, sendo párroco Antonio Lence. A fachada é lisa, con espadanas de dous ocos para campás. Ten unha porta no lado sur e unha ventá circular con motivos decorativos na base. O altar foi feito en 1967, adaptado á nova liturxia tralo Concilio Vaticano II.

O retablo maior ten trazos manieristas do século XVI nas pezas e a organización do ático, de estilo rococó (século XVIII) no corpo e predominio neoclásico (finais do XVIII e comezos do XIX) nas columnas. Ten imaxes de Cristo crucificado e de Santa Mariña do século XVIII. O retablo colateral esquerdo é neoclásico, coas imaxes de San Roque, a Virxe do Carme e Santo Antón. Hai unha pequena talla de pedra en vulto redondo representando unha muller sentada, coñecida como A Dama da Cidá, de finais do século XIX ou comezos do XX.

Hai un copón do século XVI, unha custodia tipo sol de prata do século XVIII, e varios cálices de prata lisos dos séculos XVIII e XIX.

No adro hai varios panteóns en pedra. Nun deles repousan os restos de Emilio Duro Peña, que foi arquiveiro da Catedral de Ourense. Xunto á igrexa hai un cruceiro, de comezos do século XX, con labra acanalada no fuste.

No lugar de Orros hai unha ermida adicada á Nosa Señora de Lourdes, do século XX.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da Cidá

| Lugares da parroquia da Cidá no concello do Irixo (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Os Casares | Nabás | Orros | Paredes | Valdesoiro |

### Parroquias do Irixo

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias do Irixo |  |
| --- | --- |
| Campo (Santa María) | Cangues (Santo Estevo) | A Cidá (Santa Mariña) | Corneda (Santiago) | Dadín (San Pedro) | Espiñeira (San Pedro) | Froufe (San Xoán) | Loureiro (Santa Mariña) | Parada de Labiote (San Xulián) | Reádigos (Santa Baia) | O Regueiro (San Pedro) | San Cosmede de Cusanca (San Cosmede) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares do Irixo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12380446
* código INE: 32035030000

 |
Coordenadas: 65°51′N 23°10′L﻿ / ﻿65.850, -23.167

|  |
| --- |
| **Concello de Kalix***Kalix kommun* |
|  |
| Casa do concello |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Norrbotten |
| **Condado** | Norrbotten |
| **Capital** | Kalix |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 15 777 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 3 715,65 km² |
| **Densidade** | 8,75 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | kalix.se |

**Kalix** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Norrbotten. A súa capital é Kalix. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 15 777 habitantes.

Situado xunto ao golfo de Botnia, o municipio componse principalmente de terra de morena, que nalgunhas zonas é de bloques grandes. A morena está cuberta de bosque, aínda que nalgunhas partes foi talado. 

No pasado a economía do concello estaba dominada pola industria forestal e de serradoiros, pero recentemente desenvolveuse , a industria electrónica e de enxeñería, así como de empresas de servizos de telecomunicacións.

A tendencia de poboación foi positiva ata principios dos anos 80, pero posteriormente volveuse negativa, e o concello perdeu case 4.000 habitantes dende entón. O concello ten unha longa tradición de gobernos de esquerdas.

Administración histórica
------------------------

A área do concello correspóndese coa da parroquia de Nederkalix, onde se fundou o municipio rural de Nederkalix co reforma municipal de 1862.

A localidade municipal de Kalix estableceuse o 8 de abril de 1910 e disolveuse o 31 de decembro de 1962. O muncipio rural de Töre fundouse en 1924 como unha escisión.

A reforma municipal de 1952 non afectou ás divisións da zona, e tampouco se viron afectados os condados de Västerbotten e Norrbotten.

En 1967 a partir dos concellos rurais de Töre e Nederkalix naceu o concello rural de Kalix. O muncipio de Kalix fundouse coa reforma municipal de 1971 a través da reorganización do municipio rural.

Dende a súa fundación o municipio pertende ao partido xudicial de Haparanda.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-09-13.
2. ↑  "Folkmängd i riket, län och kommuner 30 juni 2022 och befolkningsförändringar 1 januari - 30 juni 2022". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-09-13.
3. ↑  "Folkräkningen 1950 del 1" (PDF). *scb.se*. Archived from the original on 29 de outubro de 2013. Consultado o 13 de setembro de 2022.
4. ↑  Andersson, Per (1993). *Sveriges kommunindelning 1863-1993*. Mjölby: Bokförlaget Draking. ISBN 91-87784-05-X. OCLC 33359784.
5. ↑  "Domsagohistorik - Haparanda tingsrätt". *bebyggelseregistret.raa.se*. Consultado o 13 de setembro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q117091
* GeoNames: 605387
* ISNI: 0000 0004 0500 8351
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-2692
* OSM: 935474

 |
**Filipe I**, nado en 1207 e finado en 1285, foi conde de Savoia de 1268 a 1285. Antes de ascender ó trono, foi bispo de Valence (1241-1267), deán de Vienne (1241-1267) e arcebispo de Lión (1245-1267).

Casou en 1267 con Alicia de Merano (m. 1279), condesa palatina de Borgoña, que tivera 7 fillos do seu primeiro matrimonio:

1. Otto IV, Conde palatino de Borgoña (1279-1301) e casado 
en 1271 con 1. Filipa de Bar
en 1285 con 2. Mahaut de Artois, neta de Luís IX de Francia
2. Renaud, conde de Montbeliard
3. Xoán
4. Guia de Borgoña, casou en 1274 con Tomé (III) de Savoia, pretendente ó condado de Savoia e fillo de Tomé II de Savoia.
5. Hugo
6. Police, casou con Aymer IV, conde de ValenceS (1277-1330)
7. Isabel (m. 1275), casou en 1250 con Hartman o Novo, conde de Kyburg (m. 1263) e tivo unha filla:
Ana, casou en 1273 con Eberhard de Habsburgo-Laufeuburg
Sucedido por: **Amedeo V de Savoia**

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q548285
* WorldCat
* VIAF: 101304789
* BMT: 199713
* Catholic-Hierarchy: savoiaf
* CERL: cnp01201091
* DBI: ID
* DeutscheBio: 139579923
* GND: 139579923
* HDS: 017863
* Treccani: filippo-i-conte-di-savoia
* WikiTree: De\_Savoie-79

 |
|  |
| --- |
| **Concello de Finspång***Finspångs kommun* |
|  |
| Casa do concello |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Östergötland |
| **Condado** | Östergötland |
| **Capital** | Finspång |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 21 872 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 1 215,04 km² |
| **Densidade** | 20,73 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | finspang.se |

**Finspång** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Östergötland. A súa capital é Finspång.

En Risinge, Doverstorp e na área de Hällestad atópanse as áreas de cultivo do concello. Nas áreas de Hällestad e Risinge hai xacementos de mineral de ferro, e en Kattala, entre outros lugares, tamén se extraiu pedra calcárea. O traballo do ferro caracterizou a economía local dende mediados do século XVI, pero a principios dos anos 2020 o principal empregador era Siemens.

A tendencia da poboación foi negativa ata o ano 2010, cando a curva comezou a subir.

Administración histórica
------------------------

A área do concello correspóndese coa das parroquias de Hällestad, Regna, Risinge e Skedevi. Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862.

O köping de Finspång fundouse en 1942 a través da reorganización do municipio rural de Risinge.

Coa reforma municipal de 1952 fundouse o gran concello de Hävla (a partir dos concellos rurais de Regna e Skedevi) mentres que o concello de Hällestad e o köping de Finspång non se viron afectados.

O concello de Finspång fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir do köping de Finspång e dos municipios rurais de Hävla e Hällestad.

Dende o seu nacemento o concello pertence ao partido xudicial de Norrköping.

Xeografía
---------

O concello é o máis setentrional do landskap de Östergötland e ten unha pequena parte, ao noroeste de Igelfors, no landskap de Närke. Limita cos concellos de Norrköping, Motala e Linköping no condado de Östergötland, cos de Hallsberg e Örebro no condado de Örebro, e cos de Vingåker e Katrineholm no condado de Södermanland.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-08-19.
2. ↑  Andersson, Per (1993). *Sveriges kommunindelning 1863-1993*. Mjölby: Bokförlaget Draking. ISBN 91-87784-05-X. OCLC 33359784.
3. ↑  "Norrköpings tingsrätt". *bebyggelseregistret.raa.se*. Consultado o 7 de outubro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q503180
* GeoNames: 2714901
* ISNI: 0000 0004 0434 9779
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-0423
* OSM: 935444

 |
O Convento dos Cordeliers en 1793.
O **Convento dos Cordeliers** (en francés: *Couvent des Cordeliers*) era un convento situado na cidade de París (Francia) erixido en 1259 no reinado de Lois IX de Francia, co importe dunha multa pagada en reparación por un asasinato.

En 1590 converteuse na guarida dos máis famosos membros da Liga Católica. Deu o seu nome ao Club dos Cordeliers, quen tiveron os seus primeiros encontros neste lugar durante a Revolución Francesa.

*Cordeliers* foi o nome dado en Francia aos Franciscanos observantes, tamén coñecidos como Orde de Frades Menores (Ordo Fratrum Minorum [O.F.M.]).

Parte do convento foi absorbido pola Escola de Medicina de París e o que queda garda o Museo Dupuytren de anatomía, conectado coa mesma escola.

Notas
-----

1. ↑  Chateaubriand, Libro IX, Cap. 3

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* François-René de Chateaubriand (2006). *Mémoires de ma vie*. *Barcelona: Acantilado*. ISBN 978-84-96489-32-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q853703
* ISNI: 0000000123233032
* Mérimée: PA00088502

 |
O **Val de Xálima**, coñecido tamén como **Val do río Ellas** ou **Val dos Tres Lugares** (na fala *Vali de Xálima*, *Vali do riu Ellas* ou *Os Tres Lugaris* e en español e oficialmente **Valle de Jálama**), é unha rexión da provincia de Cáceres en Estremadura, situada na fronteira con Portugal e Salamanca. Nela consérvase e utilízase a Fala de Estremadura, considerada unha variante do galego, se ben non ten calidade de lingua oficial. Comprende os concellos de San Martín de Trebello, As Ellas e Valverde do Fresno.

Xeografía
---------

Está situado a unha altitude media de 500 msnm, e está presidido polo monte Xálima, de 1.492 m de altitude, onde nacen numerosos regueiros que forman o río Ellas, que travesa todo o val, sendo o afluente do río Texo que constitúe unha fronteira natural entre España e Portugal. O seu curso é duns 50 km aproximadamente. O val está protexido por abruptas formacións montañosas de entre 1.200 e 1.500 m que o separan de Castela e León; ao sueste outra serra de entre 700 e 900 m sepáraa do resto de Estremadura, e polo oeste ábrese a Portugal. É, por tanto, unha cunca natural perfectamente delimitada e apartada dos territorios de fala castelá e estremeña polas dificultades orográficas, que permitiu conservar a Fala de Estremadura, e outras características de toponimia, arquitectura e gastronomía de orixe galaico-portuguesa.

Concellos
---------

| Cidade | Extensión(km²) | Poboación 2015(hab.) | Densidade(hab./km²) |
| --- | --- | --- | --- |
| **As Ellas** | 33 | 941 | 29,39 |
| **San Martín de Trebello** | 23,82 | 851 | 36,15 |
| **Valverde do Fresno** | 197,29 | 2.422 | 12,37 |
|  | **254,11** | **4.214** | **16,58** |

Lingua
------

O val distínguese dos concellos limítrofes pola lingua dos seus habitantes, a fala de Estremadura. Trátase dun conxunto de dialectos galaicoportugueses: o *manhegu* de San Martín de Trebello, o *lagarteiru* das Ellas e o *valverdeiru* de Valverde do Fresno. Estas falas, aínda que presentan pequenas diferenzas entre eles, teñen a mesma base lingüística.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Val de Xálima | Concellos galegofalantes da provincia de Cáceres |
| --- |
| As Ellas  ·  San Martiño de Trebello  ·  Valverde do Fresno |  |


| * v
* c
* e
Territorios de fala galega |
| --- |
|  | Galicia · Terra Eo-Navia (Asturias) · O Bierzo (León) · As Portelas (Zamora) · Val de Xálima (Cáceres) |  |
Coordenadas: 38°57′N 5°51′O﻿ / ﻿38.950, -5.850

**Vegas Altas** é unha comarca situada no norte da provincia de Badaxoz, en Estremadura. O seu centro económico son as poboacións de Don Benito e Villanueva de la Serena.

Xeografía
---------

Limita ao norte coa Comarca de Trujillo, ao nordés con Las Villuercas, ao sueste con La Siberia, ao sur con La Serena e ao suroeste coa comarca Tierra de Mérida-Vegas Bajas.

A auga do río Guadiana, grazas a unha importante infraestrutura de canles e quenllas, é o recurso natural sobre o que se cimentou toda a riqueza agrícola da zona. O val fluvial do mesmo, é o elemento vertebrador da paisaxe.

O potencial económico de Don Benito xunto co de Villanueva de la Serena, centros comerciais de primeira orde en Estremadura, unido a un sector agrícola punteiro e unha posición xeográfica vantaxosa, fan das Vegas Altas do Guadiana unha das comarcas con maior dinamismo da rexión.

Concellos
---------

* Acedera
* Cristina
* Don Benito
* Guareña
* La Haba
* Manchita
* Medellín
* Mengabril
* Navalvillar de Pela
* Orellana de la Sierra
* Orellana la Vieja
* Rena
* Santa Amalia
* Valdetorres
* Villanueva de la Serena
* Villar de Rena

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Comarcas de Estremadura |
| --- |
| 
Campiña Sur · 
Campo Arañuelo · 
La Serena · 
La Siberia · 
Las Hurdes · 
Las Villuercas · 
La Vera · 
Llanos de Cáceres · 
Llanos de Olivenza · 
Los Baldíos · 
Los Ibores · 
Sierra de Gata · 
Sierra Suroeste · 
Tentudía · 
Tierra de Alcántara · 
Tierra de Badajoz · 
Tierra de Barros · 
Tierra de Mérida - Vegas Bajas · 
Tierra de Trujillo · 
Trasierra - Tierras de Granadilla · 
Valencia de Alcántara · 
Valle del Ambroz · 
Valle del Jerte · 
Vegas Altas · 
Vegas del Alagón · 
Zafra - Río Bodión
 | Bandeira de Estremadura |
**Francisco López Silva, *Paquito***, nado en Cabo de Cruz (Boiro) en 1932 e finado en Boiro o 25 de febreiro de 2023, foi un político e empresario galego.

Traxectoria
-----------

Fundadou en 1947 a empresa de conxelados Paquito SL. Foi nomeado alcalde de Boiro en 1975. Encabezou a candidatura de UCD nas primeiras eleccións democráticas e foi elixido alcalde con maioría simple. Foi de novo candidato á alcaldía nas municipais de 1983, nesta ocasión polo Partido Gallego Independiente, conseguindo de novo maioría simple pero perdendo a alcaldía en favor do socialista Manuel Velo Velo, que recibiu o apoio de AP e unha candidatura comunista.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ángel Carbajosa** |  **Alcalde de Boiro** 1975 - 1983 | Sucesor:**Manuel Velo Velo** |

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Outeiral Becerra e tiveron 7 fillos, entre eles Manuel López Outeiral, deputado autonómico e concelleiro en Boiro polo PPdeG.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Boiro

### Ligazóns externas

* Manifestación en Boiro en apoyo al ex-alcalde Francisco López Silva en *La Voz de Galicia*
* Entrevista ó seu fillo en *El Correo Gallego*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: London.
Casa do Concello de East London.
**East London** (en afrikaans: *Oos-Londen*, en xosa: *Imonti*) é unha cidade situada na costa sueste de Suráfrica, pertencente ao Municipio Metropolitano de Buffalo City, da provincia do Cabo Oriental.

Bañada polo océano Índico e situada entre os ríos Buffalo e Nahoon, é o único porto fluvial do país.

Ten unha poboación de 267 007 habitantes (censo de 2011), e máis de 700 000 na área metropolitana (83,5 % negros, 10 % brancos, 5,7 % mestizos e 0,7 % asiáticos).

A súa orixe foi a construción, en 1847, dun forte británico, Fort Glamorgan, que se uniu á Colonia do Cabo ese mesmo ano. Tres asentamentos creceron ao redor do forte e, finalmente, combináronse para formaren a vila de East London que, en 1914, foi elevada á categoría de cidade.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Ida Rhodes**, de solteira **Hadassah Itzkowitz**, nada o 15 de maio de 1900 e finada en Rockville o 1 de febrero de 1986, foi unha matemática estadounidense moi influinte no desenvolvemento informático nos Estados Unidos.

Traxectoria
-----------

.

Estudou na Universidade de Columbia entre 1930 e 1931. Ocupou numerosos postos relacionados cos cálculos matemáticos antes de unirse ao Proxecto de Táboas Matemáticas en 1940, onde traballou baixo a dirección da matemática Gertrude Blanch, á que máis tarde acreditaría como a súa mentora.

Foi pioneira na análise de sistemas de programación, e xunto á programadora Betty Holberton deseñou a linguaxe de programación C-10 a principios dos anos 50 para UNIVAC I.  Tamén deseñou a computadora orixinal utilizada pola Administración da Seguridade Social. En 1949, o Departamento de Comercio dos Estados Unidos concedeulle unha Medalla de Ouro polo "liderado pioneiro significativo e contribucións destacadas ao progreso científico da nación no deseño funcional e na aplicación de equipos informáticos dixitais electrónicos".

Rhodes foi o responsable do algoritmo "Jewish Holiday" usado nos programas de calendario desde entón.   Mentres traballaba na NBS, tamén fixo traballos orixinais de tradución automática en linguaxe natural .

Notas
-----

1. 1 2  Perl, Teri (1 de enero de 1998). *Notable Women in Mathematics: A Biographical Dictionary* (en inglés). Greenwood Publishing Group. p. 180. ISBN 9780313291319.  Faltan o `|apelido1=` en Authors list (Axuda)
2. 1 2  "Ida Rhodes and the Problem with 'Water Goats'". National Institute of Standards and Technology (NIST). Consultado o 3 de marzo de 2018.
3. ↑  Rhodes, Ida (1977). "Computation of the dates of the Hebrew New Year and Passover" **3** (3): 183–190. doi:10.1016/0898-1221(77)90093-1. Consultado o 3 de marzo de 2018.
4. ↑  Rhodes, Ida; Alt, Franz L. (1962). "Hindsight technique in machine translation of natural languages" (PDF) **66B** (2): 47–51. doi:10.6028/jres.066B.005. Consultado o 3 de marzo de 2018.
5. ↑  Rhodes, Ida (1963). "Syntactic integration carried out mechanically" **1** (4): 215–219. doi:10.1016/0020-0271(63)90018-4. Consultado o 3 de marzo de 2018.
Igrexa anglicana de Santa María
**Stellenbosch** é unha cidade, capital do concello de Stellenbosch na provincia do Cabo Occidental, en Suráfrica. Constitúe o segundo asentamento europeo máis antigo logo da Cidade do Cabo.

Historia
--------

Casa típica de estilo holandés de Stellenbosch
O asentamento fundouse en 1679 por orde do gobernador do Cabo, Simon van der Stel de onde lle ven o nome, nas beiras do río Eerste, o asentamento medrou, en 1682 contaba coas súas propias autoridades locais e en 1685 converteuse na sede dun maxistrado con xurisdición sobre 25.000 km². Na vila asentouse un grupo de hugonotes franceses que foron claves no desenvolvemento da viticultura, converténdose Stellenbosch no centro da industria vitivinícola surafricana.

Economía e poboación
--------------------

En 1859 abriuse na cidade un seminario da igrexa reformada neerlandesa, e un centro de secundaria, *het Stellenbossche Gymnasium*, en 1866. En 1918 fundouse a Universidade de Stelllenbosch. A cidade é a sede da Universidade de Stellenbosch

Durante a Segunda Guerra Bóer, Stellenbosch foi unha das bases británicas. No sur da cidade construíuse o Technopark Stellenbosch, un polígono tecnolóxico que atraeu a numerosas empresas.

A cidade conta con 90.000 habitantes (2000). A maioría da poboación é de lingua afrikaans, o inglés e o xosa son as outras linguas que máis se poden escoitar na cidade. Dende o punto de vista étnico a maioría da poboación está formada polo que no censo surafricano se coñece como *colorados*, persoas mestizas de orixe europea, africana e asiática.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5460
* WorldCat
* VIAF: 127830615
* BNF: 162459465
* EBID: ID
* GeoNames: 3361025
* GND: 4122648-3
* LCCN: n79084959
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge609225
* SUDOC: 132363100
* WOEID: 1587741

 |
Coordenadas: 39°51′44″N 0°04′17″O﻿ / ﻿39.862222222222, -0.071388888888889

Vista aérea do Porto de Borriana.
O **Porto de Borriana** é un porto pesqueiro, comercial e deportivo, situado na zona dos Poblats Marítims pertencente ao municipio de Borriana, na provincia de Castelló.

O porto de Borriana conta cunha superficie total adscrita aprobada de 895.454 m², dos cales 203.527 m² corresponden á zona de servizo en terra. O calado na bocana do porto é de 7 metros e distínguense 3 usos principais: o pesqueiro, o náutico-deportivo e a área de usos complementarios, esta última ocupada por unha zona técnica de reparación naval (estaleiros) e por actividades vinculadas á acuicultura.

O acceso natural ao porto realízase a través da estrada CV-185 que une Vila-real con Borriana e cos seus Poblats Marítims (do que dista 2 km).

O porto de Borriana foi transferido polo Estado á Generalitat mediante o Real Decreto 3059/1982, do 24 de xullo, de 1982.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Club Náutico de Borriana *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6092232
* WorldCat
* VIAF: 316432184
* GEC: 0241175
* MarineTraffic: 631
* WPI: 38495

 |
Coordenadas: 40°59′35″N 29°06′16″L﻿ / ﻿40.993056, 29.104444

O **Fenerbahçe International Sports Complex Ülker Sports Arena** (En turco: Fenerbahçe Uluslararası Spor Kompleksi Ülker Spor Arena) é un pavillón multiúsos localizado no barrio de Ataşehir, en Istambul, Turquía. Este é un polideportivo inaugurado o 25 de xaneiro do 2012 e que conta cunha capacidade de 15.000 persoas pra concertos e de 13.000 persoas pra partidos de baloncesto.

Historia
--------

O pavillón, que conta con 13.000 asentos, acolle eventos deportivos nacionais e internacionais de:baloncesto, voleibol, loita e halterofilia, ademais de concertos e congresos. O polideportivo tamén posee cafeterías e restaurantes. O Ülker Sports Arena cobre unha área de 55.000 metros cadrados, o que o converte nun dos pavillóns máis grandes da cidade.

Véxase tamén
------------

* Fenerbahçe Ulker

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio web oficial do pavillónArquivado 07 de abril de 2015 en Wayback Machine. (en turco)
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Baluchistán.
**Baluchistán** é unha das catro provincias que compoñen Paquistán. Esta provincia abrangue parte do Baluchistán histórico (hoxe repartido entre Paquistán, Irán e Afganistán). A provincia de Baluchistán ten acceso ó Mar Arábigo.

É a provincia de maior tamaño de Paquistán. Porén, debido ó seu terreo montañoso e escaseza de auga, é a menos poboada (arredor de 7 880 000 habitantes) e a de menor densidade de poboación (22,70 hab./km²).

A capital da provincia é a cidade de Quetta, situada nun val preto da fronteira con Afganistán.

Notas
-----

1. ↑  Definición de baluchi no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163239
* WorldCat
* VIAF: 234773693
* EBID: ID
* GEC: 0007158
* GeoNames: 1183606
* GND: 4541525-0
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge200541
* OSM: 357968

 |
O **bohaírico** , tamén chamado boárico (ou incluso menphítico), é un dialecto da lingua copta. De todas as variantes da lingua copta, soamente o bohaírico é utilizado hoxe en día, e soamente na liturxia da Igrexa Ortodoxa Copta, que o utiliza desde arredor do século XI cando substituíu ao dialecto sahídico.

Considérase en xeral que o dialecto bohaírico (de *buhaira*, mariñas, rexión marítima) tivo a súa orixe no Baixo Exipto, na zona occidental do delta do Nilo. Os manuscritos máis antigos datan do século IV, aínda que a maioría son do século IX e posteriores. Porén isto puido ser debido soamente ás malas condicións para a preservación, debido á humidade da rexión do delta.

O bohaírico mostra varias características conservadoras en canto a léxico e fonoloxía non atopadas noutros dialectos.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q890733
* EBID: ID
* Glottolog: boha1242

 |
Punjab
O **Punjab** (tamén grafado **Penjab** - ou **Panjâb** ou **Pendjab**) é un amplo territorio habitado tradicionalmente polo pobo punjabi, repartido desde 1947 entre a India e o Paquistán e que abrangue a rexión de Punjab e partes do Territorio da Capital Islamabad e de Azad Caxemira en Paquistán e o estado de Punjab, Chandigarh e partes de Haryana, Himachal Pradesh e Jammu na India.

Nome
----

*Panjâb* significa «(país dos) cinco ríos» (do persa *Panj* "cinco", a mesma raíz que se observa no grego *penta* + ab "agua"), que son: o Beas, o Chenab, o Jhelum, o Ravi e máis o río Sutlej. Os cinco ríos, agora divididos entre a India e o Paquistán, únense para formar o Panjnad, que se une ao Indo.

Desta rexión asiática procede o pobo xitano.

Val do río Sutlej ca. 1857.

Xeografía
---------

A maior parte do Punjab é unha chaira aluvial, que no norte está delimitada por cadeas montañosas. A pesar do seu clima predominantemente seco, é unha rica zona agrícola, mercé as obras de irrigación que posúe, feitas posíbeis grazas aos ríos que a atravesan. As temperaturas do territorio son extremadas ao longo do territorio e oscilan entre -20 °C e 40 °C, pero nos meses do verán poden alcanzarse os 47 °C.

### Poboación

En total Paquistán habitan uns 70 millóns de punjabis, maioritarimante musulmáns, e na India viven uns 39 millóns, maioritariamente sikhs e hinduístas.

O Templo de Ouro en Amritsar

Notas
-----

1. ↑  "Entrada punjabi en Digalego". Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2017. Consultado o 14 de marzo de 2017.
2. ↑  *The Times Atlas of the World, Concise Edition*. Londres: Times Books. 1995. p. 36. ISBN 0 7230 0718 7.
3. ↑  Grewal, J S (2004). *Historical Geography of the Punjab* (PDF). Punjab Research Group, Volume 11, No 1. Journal of Punjab Studies. pp. 4, 7, 11. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de decembro de 2012.
4. ↑  Pritam Singh and Shinder S. Thandi, ed. (1996). *Globalisation and the region: explorations in Punjabi identity*. Coventry Association for Punjab Studies, Coventry University. p. 361.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Punjab*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |


| * v
* c
* e
Subdivisións da India |
| --- |
| Estados | 
* Andhra Pradesh
* Arunachal Pradesh
* Assam
* Bengala Occidental
* Bihar
* Chhattisgarh
* Delhi
* Goa
* Gujarat
* Haryana
* Himachal Pradesh
* Jammu e Caxemira
* Jharkhand
* Karnataka
* Kerala
* Madhya Pradesh
* Maharashtra
* Manipur
* Meghalaya
* Mizoram
* Nagaland
* Orissa
* Punjab
* Rajasthan
* Sikkim
* Tamil Nadu
* Tripura
* Uttar Pradesh
* Uttarakhand

 |  |
| Territorios | 
* Andaman e Nicobar
* Chandigarh
* Dadra e Nagar Haveli
* Delhi
* Daman e Diu
* Lakshadweep
* Puducherry

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q169132
* WorldCat
* VIAF: 105144814393019265730
* BRE: 2710009
* GEC: 0048839
* GND: 4047850-6
* LCCN: n80152695
* NDL: 00629038
* NKC: ge130346
* SUDOC: 027835723
* Treccani: punjab

 |
Tenda Yves Saint Laurent en Portugal por Christophe Moustier, 1996
**Yves Mathieu-Saint-Laurent**, nado en Orán (Alxeria) o 1 de agosto de 1936 e finado o 1 de xuño de 2008 en París, foi un deseñador de moda francés, fundador da marca de roupa de alta costura homónima.

Traxectoria
-----------

Con 18 anos entrou a traballar na firma Christian Dior, onde substituíu ao propio Dior á fronte da súa firma dous anos despois, converténdose no modisto máis mozo da alta costura francesa. A súa carreira na sinatura Dior concluíu no ano 1960 cando foi chamado para cumprir co servizo militar francés.

En 1962 finalizou as súas obrigas coa milicia, e ao volver a París descobre que a casa Dior substituíralle por Marc Bohan, deseñador que se achegaba máis ao estilo *ladylike* que se buscaba. Saint-Laurent demandou á empresa por danos morais coa axuda do seu amigo Pierre Bergé, e co diñeiro recibido, mailo do empresario estadounidense Mack Robinson, creou a súa propia casa de costura. A primeira colección, *Ligne Trapéze*, dese mesmo ano, convértese nun éxito instantáneo.

As súas coleccións nos anos 60 salientan pola incorporación do smóking ao vestiario actual e a innovación en *prét-a-porter* feminino. Deseña decorados e vestiario para filmes e obras como *Cyrano de Bergerac* e *A Pantera Rosa*, e converte a Catherine Deneuve en icona de estilo e musa persoal.

A súa afección á arte lévalle a *homenaxear* a mestres como Piet Mondrian, Picasso e Braque, con vestidos que reproducen os seus motivos. Unha exposición na Coruña (febreiro de 2008) ilustraba esta influencia no seu traballo, reunindo os seus deseños xunto con obras de arte que os inspiraron.

Saint Laurent e Bergé reuniron unha importante colección de arte, ata que en data recente declararon que «*cos prezos actuais, xa non podemos seguir comprando*».

Cabe destacar que a imaxe e o logotipo da empresa encargouse o deseñador gráfico francés Cassandre, en uso hoxe en día.

Logros
------

Pasou á historia como o primeiro deseñador de moda que expuxo nun museo, o Metropolitan Museum de Nova York.
Anunciou a súa retirada do deseño en xaneiro de 2002.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Yves Saint Laurent (marca)

### Ligazóns externas

* Sitio web da compañía Saint Laurent
* Pierre Bergé Yves Saint Laurent Foundation
* Yves Saint Laurent - Biografía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q171556
* WorldCat
* VIAF: 84274414
* Allmovie: p112412
* AlloCiné: 36013
* BIBSYS: 14035230
* BLBNB: 000338526
* BNE: XX5147921
* BNF: 120289995
* BRE: 3655891
* CANTIC: a11393932
* CiNii: DA07848271
* DeutscheBio: 118750798
* Discogs: 1112433
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 118480
* Filmportal: ID
* GEC: 0057887
* GND: 118750798
* IBDB: 25286
* IMDb: nm0756721
* ISNI: 0000000110302801
* KulturNav: ID
* LCCN: n83181597
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000009028
* NDL: 00474312
* NKC: xx0000562
* NLA: 35209340
* NNDB: 000023844
* NPG: mp70204
* NTA: 069943397
* RKD: 227628
* SELIBR: 336098
* SNAC: w6w51v61
* SUDOC: 028458540
* Theatricalia: xe5
* TMDb: 9755
* ULAN: 500023723
* WikiTree: Mathieu-Saint-Laurent-1

 |
**Antonia Vila Soneira**, nada en Santiago de Compostela o 11 de outubro de 1815 e finada en Pontevedra o 29 de xaneiro de 1870, foi unha impresora e editora galega.

Traxectoria
-----------

Filla de Manuel María de Vila e de María de Concepción Soneira Basanta, unha familia de impresores. A súa nai morreu aos poucos anos e o seu pai encargouse da súa educación. Casou con Juan Verea o 20 de abril de 1833, e o seu pai incorporouno ao taller. En 1843 Antonia trasladouse a Pontevedra coa familia, onde se instalara o pai para imprimir o *Boletín Oficial de la Provincia de Pontevedra*. Utilizou o seu nome de pila como pé tipográfico. O seu pai moreu o 10 de agosto de 1845 e a imprenta pasou a denominarse Imprenta de los hijos de D. Manuel María de Vila. En 1846 as publicaciones aparecen coa tipografía de Hijos de Vila. Imprimían o periódico *La Distracción*. En 1861 a imprenta cambiou novamente a súa denominación a Imprenta de la Vda de Verea ata 1864. Nese ano alquilou a imprenta a J. Buceta, Solla y Compañía que a renovaron e crearon a Imprenta del Siglo, baixo a dirección de Antonio Tíscar, que funcionou entre 1865 e 1872. En 1874 un seu fillo asociouse con Rogelio Quintans formando a imprenta Verea y Quintans.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas
**Vera Klimentjevna Slutskaya**, nada en Minsk o 17 de setembro de 1874 e finada o 12 de novembro de 1917, foi unha revolucionaria e membro do Partido Bolxevique na Duma. Participou tanto na Revolución de Febreiro coma na de outubro. Faleceu preto de Petrogrado, no transcurso da Revolución de Outubro, a causa de disparos feitos por cosacos.

Traxectoria
-----------

O seu nome real era Bertha Bronislavovna, e naceu en Minsk no seo dunha familia xudía de clase media, cursando  estudos de odontoloxía. Vera Slutskaya participou no movemento revolucionario desde 1898. Tras unha detención, o Estado Ruso iniciou procesos penais contra ela, sendo arrestada en 1901 pola policía tsarista. Ese mesmo ano ingresou no Partido Socialdemócrata Xudeu, que era unha organización autónoma dentro do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso (RSDLP). A partir de 1902 participou realizando tarefas organizativas no RSDLP. Durante a Primeira Revolución Rusa de 1905-1907, foi membro da organización de combate do RSDLP, participando na loita revolucionaria en Minsk e Petrogrado. Após ser delegada no Quinto Congreso do RSDLP (1907), permaneceu en Rusia e dirixiu diversos traballos pra o partido en San Petersburgo.

En 1909, Vera Slutskaya estivo emigrada, vivindo en Alemaña e Suíza, volvendo en 1912 á súa terra natal, onde se adicou ao traballo de partido en San Petersburgo. A causa do seu traballo, foi detida repetidamente, exiliándose no 1914.

Participou na Revolución de Febreiro de 1917. Traballando no Comité Petrograd do RSDLP durante a fase de "poder dual", actuando coma vencello entre o partido e a poboación feminina. No VI Congreso semilegal do RSDLP, apoiou a política dun levantamiento armado. Estes posicionamentos, fixeron que participase no levantamiento armado de outubro en Petrogrado, despois de que se establecese o poder soviético para reprimir a "revolta Kerenskii-Krasnov" que estalou o 26 de outubro (8 de novembro polo calendario gregoriano).

Morreu durante o enfrontamento armado co xeneral Krasnov o 12 de novembro de 1917, na área de Pulkovo, debido ao impacto directo dun proxectil cando transportaba medicamentos ás unidades da Garda Vermella. Vera Slutskaya está enterrada en San Petersburgo no cemiterio Preobrazhenskoye.

Notas
-----

1. ↑  John Reed, *Ten Days that Shook the World*, Boni & Liveright, Nova York, 1919.
2. ↑  Alexandra Kollontai, *Women Fighters in the Days of the Great October Revolution*, in *Zhensky zhurnal*, n. 11, novembro 1927, *Selected Articles and Speeches*. Progress Publishers, 1984.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1969808
* WorldCat
* VIAF: 1339155286583187180003

 |