recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Copa Galiza de Rugby 2010** foi a 22ª edición da Copa Galiza na modalidade de rugby. A competición disputouse entre o 17 de abril do 2010 e o 22 de maio do mesmo ano (día no que se celebrou a final). Esta edición contou coa participación de 12 equipos das distintas categorías do rugby, tanto de Galiza como do Estado español. O campión foi o Vigo RC, que conseguiu o seu 12º título na súa historia nesta competición, e o 5º gañado de xeito consecutivo.

Equipos participantes
---------------------

* (1) C.R.A.T. A Coruña.
* (2) C.R. Fendetestas, As Pontes.
* (2) CR Ferrol, Ferrol.
* (1) Ingleses R.C. Vilagarcía de Arousa.
* (1) C.R. Lalín, Lalín.
* (2) Mareantes R.C. Pontevedra.
* (2) Muralla R.C. Lugo.
* (1) Ourense R.C. Ourense.
* (1) Vigo R.C. "A", Vigo.
* (2) Vigo R.C. "B", Vigo.
* (2) C.D. Zalaeta, A Coruña.

(1) Equipos clasificados directamente para os cuartos de final.

(2) Equipos que xogaron a fase de clasificación (Primeira Fase).

Primeira Fase
-------------

Os equipos da Liga Galega de Rugby tiveron que superar unha Fase Previa que consistiu nunha eliminatoria a partido único entre os seis representantes desta competición. Os emparellamentos e os seus resultados foron os seguintes:

|  |
| --- |
| Lugar e data sen especificar. |
| CR Ferrol | 20 | C.R. Fendetestas | 32 |
| Lugar e data sen especificar. |
| Mareantes R.C. | 12 | C.D. Zalaeta | 52 |
| Lugar e data sen especificar. |
| Vigo R.C. "B" | 22 | Muralla R.C. | 10 |

Clasificáronse **C.R. Fendetestas**, **C.D: Zalaeta** e **Vigo R.C. "B"** ao gañaren cadansúas eliminatorias.

Fase Final
----------

O cruzamento de cuartos fíxose por sorteo entre os equipos directamente clasificados e os dous equipos da Primeira Fase clasificados.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Cuartos de final |  | Semifinal |  | Final |
|  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|  | 25 de abril, Pereiro Aguilar (Monterrei) |   |   |  |   |   |  |
|  |
|  |  Ourense R.C. |   3 |
|  | 8 de maio, Lagoas Marcosende (Vigo) |
|  |  Vigo R.C. "A" |   97 |   |
|  |  Vigo R.C. "A" |   33 |
|  | 24 de abril, Nemenzo (Santiago) |
|  |   |  C.R. Lalín |   0 |   |
|  |  C.R. Fendetestas |   3 |
|  |  | 22 de maio, Manuel Anxo Cortizo (Lalín) |
|  |  C.R. Lalín |   33 |   |
|  |  Vigo R.C. "A" |   67 |
|  | 24 de abril, Fontecarmoa (Vilagarcía de Arousa) |
|  |   |  Club de Rugby Arquitectura Técnica |   0 |
|  |  Ingleses R.C. |   24 |
|  | 2 de maio, A Malata (Ferrol) |  |
|  |  C.D. Zalaeta |  32 |   |
|  |  C.D. Zalaeta |   9 |
|  | 24 de abril, Lagoas Marcosende (Vigo) |
|  |   |  C.R.A.T. |   12 |   |
|  |  Vigo R.C. "B" |   3 |
|  |  |
|  |  C.R.A.T. |   43 |   |
|  |

O Vigo RC gañou o torneo anotando 197 puntos en total e recibindo tan só 3 puntos en contra (no primeiro partido fronte ao Ourense R.C.) en tres partidos, conseguindo non encaixar ningún punto nin nas semifinais fronte ao Lalín nin na final contra o C.R.A.T..
Adorno e Horkheimer, expoñentes da escola.
A **escola de Frankfurt** foi unha corrente académica de mediados do século XX que abrangueu as investigacións de varios sociólogos, psicólogos, economistas e filósofos neo-marxistas asociados ao Instituto de Investigacións Sociais da Universidade de Frankfurt.

O proxecto do Instituto consistía en renovar a teoría marxista da época, incidindo sobre todo no desenvolvemento interdisciplinario e na reflexión filosófica sobre a práctica científica. Para esta tarefa conseguiu concitar os esforzos de estudosos de diferentes ámbitos. A escola foi a primeira institución académica alemá que abrazou abertamente o marxismo. Transladouse ao exilio americano durante o réxime nazi, para regresar a Frankfurt após a vitoria aliada.

Malia a que o Instituto continuou activo so a dirección de Axel Honneth, adoito considérase Jürgen Habermas o último membro da escola de Frankfurt como tal.

Principais pensadores da escola de Frankfurt
--------------------------------------------

* Theodor Adorno
* Max Horkheimer
* Walter Benjamin
* Herbert Marcuse
* Günther Anders
* Alfred Sohn-Rethel
* Leo Löwenthal
* Franz Neumann
* Friedrich Pollock
* Erich Fromm
* Jürgen Habermas
* Oskar Negt
* Karl A. Wittfogel
* Susan Buck-Morss

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre filosofía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q151843
* BNCF: 15546
* BNF: 119365996
* BRE: 4735855
* EBID: ID
* GEC: 0024611
* GND: 4073840-1
* JSTOR: frankfurt-school
* LCCN: sh85051572
* NKC: ph164212

 |
O **cubo de** **Necker** é un cubo que proporciona unha imaxe interpretada polo cerebro como unha ilusión óptica  Foi publicado por primeira vez en 1832 polo cristalógrafo suízo Louis Albert Necker.

Unha representación do cubo de Necker.

Historia
--------

O cubo de Necker é unha figura ambigua nomeada en honor de L. A. Necker, que a publicou por primeira vez na revista *Philosophical Magazine* en 1832. Necker era un cristalógrafo e, nos seus estudos de cristais, observou a natureza ambigua da figura que hoxe leva o seu nome.

Ilusión óptica
--------------

O cubo de Necker é unha figura de liñas que pode ser interpretada de dúas formas distintas en tres dimensións. A primeira interpretación é a dun cubo coa esquina superior esquerda máis próxima ao observador, e a segunda é a dun cubo coa esquina inferior dereita máis próxima. Esta ambigüidade provoca un fenómeno de alternancia perceptiva ou multiestabilidade, onde a percepción do observador pode oscilar entre as dúas interpretacións.

Bases perceptivas e psicolóxicas
--------------------------------

Estudos de psicoloxía e neurociencia demostraron que o cerebro humano busca constantemente patróns tridimensionais en imaxes bidimensionais, o que contribúe á ilusión óptica. Ademais, a interpretación que o cerebro fai do cubo pode verse afectada por pistas visuais previas, o ángulo de visión, e a orientación da figura. A través do estudo do cubo de Necker, os investigadores poden aprender máis sobre como funciona a percepción visual e como o cerebro interpreta a información visual.

Notas
-----

1. ↑  Rafael Garcia (05/02/2008). "Movimento da pupila antecipa momento da tomada de decisão". Consultado o 18/03/2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Cubo de Necker*** |

* Gestalt
* Ilusión óptica
* Multiestabilidade
* Obxecto imposíbel
* Pareidolia
* Perspectiva
* Perspectiva cabaleira
* Sensación

### Bibliografía

* **Necker L. A.** (1832). "Observations on some remarkable optical phaenomena seen in Switzerland; and on an optical phaenomenon which occurs on viewing a figure of a crystal or geometrical solid". *The London and Edinburgh Philosophical Magazine and Journal of Science*. 1: 329–337.

* Gregory RL (1997). "Knowledge in perception and illusion". *Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological Sciences.* 352 (1358): 1121–1128.

* Leopold DA, Logothetis NK (1999). "Multistable phenomena: changing views in perception". *Trends in Cognitive Sciences*. 3 (7): 254–264.

### Ligazóns externas

* [en ]
* [en ]

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre psicoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Orfismo** ou **cubismo órfico**, foi un termo creado polo poeta francés Guillaume Apollinaire en 1912 para referirse ás pinturas de Robert Delaunay , relacionándoas con Orfeo, o poeta e símbolo das artes, da canción e da lira na mitoloxía grega. O termo tamén facía referencia á Sonia Terk, coñecida como Sonia Delaunay, e ó pintor checo Frantisek Kupka xunto con outros membros do Puteaux Group.

Fundado por Jacques Villon, o orfismo estaba relacionado co cubismo pero diferenciábase na súa lírica abstracción, vendo as pinturas como unha sensación de cores rechamantes. O movemento influenciou a artistas como Patrick Henry Bruce e Andrew Dasburg xunto ós membros do grupo alemán Blaue Reiter e ó movemento americano e do Synchromist. O movemento é a chave da evolución do cubismo cara á abstracción.

O Orfismo tamén está relacionado cunha antiga relixión grega nada no século 6 a. C.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q519443
* AAT: 300134101
* BNCF: 27946
* BNF: 119460960
* BRE: 2695408
* EBID: ID
* GND: 4172854-3
* LCCN: sh85095752

 |
| Sistema educativo español |
| --- |
| **Réxime xeral** |
| * Educación infantil
* Educación primaria
* Educación secundaria
	+ Educación secundaria obrigatoria
	+ Bacharelato
	+ Formación profesional
* Ensino superior
	+ Grao
	+ Mestrado
	+ Doutoramento
 |
| **Réxime especial** |
| * Ensinanzas artísticas
* Ensino de idiomas
* Ensinanzas deportivas
 |

O **Curso de Orientación Universitaria** (**COU**) foi unha etapa do ensino regulado non obrigatorio en España, vixente desde a Lei Xeral de Educación de 1970 até a LOXSE.

Constaba dun só curso académico, o último da educación secundaria, a facer despois dos tres anos de BUP (equivalente ao actual 2º de bacharelato). Este curso era preparatorio para realizar as probas de acceso á Universidade (Selectividade), aínda que tamén daba acceso a outras formacións, como a algúns ciclos superiores de formación profesional.

Notas
-----

1. ↑  Orixinal no BOE*(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *El sistema educativo español 1995* *(en castelán)*.

### Ligazóns externas

* Ley 14/1970 *(en castelán)*.
Un CubeSat (AAUSAT3-FM).
**CubeSat** é un tipo de bus estándar para Satélites. O concepto foi ideado en 1999 polos profesores Jordi Puig-Suari, da Universidade Politécnica do Estado de California (Cal Poly) e Bob Twiggs, do Laboratorio de Desenvolvemento de Sistemas Espaciais da Universidade de Stanford (SSDL).

Características
---------------

A finalidade do estándar é permitir o lanzamento de picosatélites (satélites artificias cunha masa da orde de kg) funcionais e de baixo custo, cun baixo tempo de desenvolvemento e facilitando o acceso ao espazo a organizacións modestas. O proxecto CubeSat abrangue máis de cen universidades, institutos e empresas privadas que desenvolven picosatélites con finalidades científicas, comerciais e gobernamentais.

O estándar especifica que a forma dun CubeSat básico é un cubo de 10 cm de lado cunha masa de ata 1,33 kg, coa posibilidade de apilar unidades para formar picosatélites de 3 ou máis unidades.

Algúns CubeSats son:

* AAUSAT-II
* Lume-1
* Xatcobeo
* Delfi-C3

Notas
-----

1. 1 2 3  Arash Mehrparvar (20 de febreiro de 2014). California Polytechnic State University, ed. "CubeSat Design Specification" (PDF) (en inglés). Consultado o 3 de agosto de 2019.
2. ↑  Mark Wade (2019). "Cubesat" (en inglés). Consultado o 3 de agosto de 2019.
3. ↑  esa. "Students experience of miniature satellites with CubeSats Hands-On training". *European Space Agency* (en inglés). Consultado o 2019-09-29.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da organización CubeSat

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1142930
* MAG: 2775936636

 |
Coordenadas: 42°28′14″N 7°59′04″O﻿ / ﻿42.47057311922, -7.9844444344977

O **CPI Virxe da Saleta** é un centro educativo que se atopa en San Cristovo de Cea. É un colexio público ao que asiste alumnado do propio concello e dos concellos próximos: Piñor e Maside. Nel, impártense tanto clases de educación primaria como de educación secundaria.

Instalacións
------------

Este centro está dividido en tres edificios. O edificio principal consta de dous andares e está situado no centro da parcela. Nel, atópanse dependencias coma a xefatura de estudos, a secretaría, a dirección, a biblioteca e a sala de profesores.

Tamén acolle as clases de Primaria e a aula de inglés. Despois, está o edificio onde se atopan as clases de Educación Secundaria, que tamén consta de dous andares. Acolle ó alumnado mencionado e ademais están as aulas de plástica, tecnoloxía, laboratorio, aula de música, o despacho do departamento de orientación, dúas aulas de informática e diferentes titorías e aulas para desdobres de cursos.

O edificio de infantil consta de dous andares e nel están as tres aulas de infantil e aulas de audición e linguaxe, ademais da aula de pedagoxía terapéutica. Tamén dispón dun pavillón de deportes cuberto e un ximnasio.

O colexio conta con aproximadamente 150 alumnos, repartidos entre os grupos de infantil, primaria e secundaria.

Historia
--------

Este centro foi fundado en 1968, sendo alcalde José Hipólito Rodríguez Presas. No 50 aniversario do centro reuniuse alumnado e profesorado da súa historia. Houbo un xantar popular e varios actos conmemorativos.

Premios
-------

O centro recibiu diversos premios e recoñecementos pola realización da curtametraxe de animación *Os xeranios do señor Afonso* (2016), sobre o despoboamento no rural, que crearon algúns nenos do centro coa técnica de *stop motion*. Un dos recoñecementos foi no Festival Escolar Audiovisual Olloboi.

Notas
-----

1. ↑  *Os xeranios do señor Afonso* en YouTube.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do centro
* 'Reforzar o propio' no CPI Virxe da Saleta (Cea, Ourense). Web serie 'Aquí medra a lingua' (1x02)
Cóctel Cuba LibreCóctel Cuba Libre
O **cubalibre** é un cóctel resultante da mestura de ron con refresco de cola. Na Arxentina denomínase Cubalibre, en Chile denomínaselle **roncola**, en México chámaselle só ***cuba*** e en España coñéceselle coloquialmente como ***cubata*** (aínda que nalgunhas comunidades do país este termo dexenerou e pode denominar a calquera bebida resultante de mesturar refrescos e bebidas alcohólicas de alta graduación). Nos países de fala inglesa chámase 'Rum and Coke'. É un highball feito de cola, limón e ron branco.

Receita
-------

A receita máis clásica consiste en poñer nun vaso varios cubos de xeo, engadir 42 ml. de ron añejo e terminar de completar o vaso con refresco de cola. Finalmente engádense unhas pingas de limón e adórnase cunha roda do mesmo cítrico.

A forma máis común de tomalo é en vaso ancho (salvo na maioría de provincias de España, onde se adoita utilizar vaso de tubo), acompañado de xeos e un toro de limón..

Historia
--------

A historia da invención do cubalibre varía segundo as fontes. Algunhas din que a bebida foi mesturada na Habana, Cuba, con ron Bacardí, ao redor dos anos 1901/1902. As forzas norteamericanas que colaboraron con Cuba durante a guerra hispano-estadounidense, mesturaban regularmente ron e bebida de cola nun vaso dos utilizados para servir whisky, esta bebida empezou logo a se denominar *Cuba Libre*, en honra ao berro de batalla das tropas cubanas.

Un soldado da época conta a seguinte versión:

"a segunda bebida máis popular do mundo naceu durante a guerra entre os Estados Unidos e España. Durante a guerra hispano-estadounidense no cambio de século con Teddy Roosevelt e os Rough Riders 
Unha tarde, un grupo de soldados fóra de servizo do corpo de sinais dos Estados Unidos reuníronse nun bar da Habana Vella. Onde un mozo mensaxeiro Fausto Rodríguez, recordou que o capitán Russell chegou e ordenou Ron Bacardi (ouro) e Coca-Cola con xeo. O capitán bebía con tal pracer que espertou o interese dos soldados ao seu redor polo que o *barman* preparou unha rolda da bebida do capitán para eles. O ron Bacardí con Coca-Cola foi un éxito instantáneo, como até hoxe en día. Cando ordenaron outra rolda, un soldado suxeriu que se brindase *Por Cuba Libre!* en celebración da Cuba recentemente liberada".

Ingredientes
------------

* Ron branco
* Refresco de cola
* Roda de limón
* Xeo

Notas
-----

1. ↑  Nome en galego en *Dicionario de alimentación e restauración*, VV. AA. (2012) Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  "Cómo preparar un Cuba-Libre - Barexpres". Barexpres.com. 10 de febreiro de 2013. Arquivado dende o orixinal o 07 de febreiro de 2013. Consultado o 10 de febreiro de 2013.
3. ↑  "El original Cuba Libre BACARDY celebra su aniversario 110". Business Wire. 3 de agosto de 2010. Consultado o 24 de xaneiro de 2011.
4. ↑  "Cuba Libre History". Havana Club. Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2011. Consultado o 24 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cubalibre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cóctel
Coordenadas: 40°12′12″N 8°24′28″O﻿ / ﻿40.203333333333, -8.4077777777778

O **Estádio Cidade de Coimbra** é un estadio de fútbol portugués localizado en Coímbra, con capacidade para 30.210 espectadores. Serve de localía ao Académica de Coimbra. Ata 2003, era chamado Estádio Municipal de Coimbra, e foi renovado e modernizado para albergar partidos da Eurocopa de Fútbol Portugal 2004.

O Académica de Coímbra disputou o primeiro partido no estadio xa remodelado o 29 de outubro de 2003 contra o SL Benfica.

Eurocopa 2004
-------------

*Artigo principal**:* Eurocopa de Fútbol Portugal 2004.
### Partidos

O Estádio Municipal de Braga albergou durante o campionato dous encontros da fase de grupos, os dous correspondentes ó grupo B. Os partidos foron os seguintes:


| Data | Fase | Equipo |  | Resultado |  | Equipo | Espectadores |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 17 de xuño | Primeira rolda | Inglaterra | Inglaterra |  3 - 0  | Suíza | Suíza | 28.214 |
| 21 de xuño | Primeira rolda | Suíza | Suíza |  1 - 3  | Francia | Francia | 28.111 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estádio Cidade de Coimbra en WorldStadiums.com *(en inglés)*
Coordenadas: 43°27′23″N 7°51′13″O﻿ / ﻿43.4563941, -7.8536942

O **CPI Monte Caxado** situado nas Pontes de García Rodríguez, naceu no ano 1984 como centro de EXB. No ano 1999 convértese en CPI co que pasa a ter a Educación Secundaria Obrigatoria. Actualmente a súa oferta educativa vai dos 3 aos 16 anos, toda a etapa do segundo ciclo de Infantil e a etapa obrigatoria de Primaria e Secundaria.

Museo etnográfico
-----------------

O 11 de maio de 1987 inaugurouse oficialmente o **Museo etnográfico Monte Caxado**, que conta con máis de 4 000 pezas de varias épocas e procedencias. Este museo ten por obxectivo dar a coñecer os útiles, apeiros e ferramentas dos oficios, labranza, e da casa empregados antigamente, fomentando a valoración da riqueza artesanal e cultural galega.

Notas
-----

1. ↑  Meizoso, María (26 de xuño de 2015). "El museo del colegio Monte Caxado aglutina ya más de 4.000 piezas". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 26 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do centro
Logo de DIN
Sede do DIN en Berlín-Tiergarten.
**DIN** é o acrónimo de ***Deutsches Institut für Normung*** ("Instituto Alemán de Normalización").

O *DIN Deutsches Institut für Normung e.V.* (a súa marca empresarial é **DIN**), con sede en Berlín é o organismo nacional de normalización de Alemaña. Elabora, en cooperación co comercio, a industria, a ciencia, os consumidores e institucións públicas, estándares técnicos (normas) para a racionalización e o aseguramento da calidade. O *DIN* representa os intereses alemáns nas organizacións internacionais de normalización (ISO, CEI etc.).

O DIN foi establecido o 22 de decembro de 1917 como *Normenausschuss der deutschen Industrie* (NADI). O acrónimo DIN tamén foi interpretado como *Deutsche Industrie Norm* e *Dás Ist Norm*.

A través da metodoloxía empregada na elaboración das normas preténdese garantir que os seus contidos correspondan co "estado da ciencia".

A editorial *Beuth-Verlag*, relacionada co *DIN*, encárgase da venda e distribución das normas editadas polo *DIN* e das normas doutros organismos de normalización, tanto nacionais como estranxeiros.

Unha norma *DIN* de uso habitual é a DIN 476 que define os formatos (ou tamaños) de papel e que foi adoptada pola maioría dos organismos nacionais de normalización de Europa e o resto do mundo.

Ligazóns externas
-----------------

* Deutsches Institut für Normung e. V. (DIN) (en inglés e alemán)
* www.guiametal.com - Información acerca da normativa DIn, ISO, UNE, e todo tipo de aceiros, materiais non ferricos etc.. - Directorio de Empresas da Siderometalurxica en España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q152746
* WorldCat
* VIAF: 144261783
* BNF: 13170753q
* GND: 1030066-1
* GRID: grid.424319.9
* ISNI: 0000 0001 1090 9929
* LCCN: n82133679
* MAG: 52372536
* NKC: mzk2004214339
* SUDOC: 035153946
* ULAN: 500266263

 |
**DGC Records** é un selo discográfico estadounidense pertencente ao Universal Music Group, que na actualidade opera como selo auxiliar de Interscope Records.

Historia
--------

DGC Records (acrónimo de "David Geffen Company") apareceu en 1990 como unha subsidiaria de Geffen Records e coa distribución de Warner Bros. Records ata 1991, cando foi adquirida polo grupo MCA Music Entertainment Group. O selo creouse como resposta ao éxito que Geffen tivera con artistas hard rock que promocionaba. A pesar de que inicialmente centrouse máis no rock progresivo e no heavy metal, a medida que a década avanzaba tamén abarcaría ao emerxente rock alternativo, asinando con influentes artistas como Nirvana, Sonic Youth e Beck. O selo tamén editou os primeiros traballos da banda de hip hop The Roots.

En 1999, durante a consolidación da empresa nai de Geffen, Universal Music Group, e PolyGram, o selo DGC parou as súas operacións. Os seus artistas pasarían a gravar con Geffen Records. Nos anos seguintes, o nome DGC e o seu logo apareceron ocasionalmente en reedicións do seu pasado catálogo. No ano 2007 o selo foi reactivado como unha marca de Interscope Records, herdando a moitos dos artistas alternativos que asinaran con Interscope-Geffen-A&M. Dende a súa reactivación editou álbums de Weezer, Beck, Counting Crows e Rise Against.

Ata a data, o álbum máis vendido do catálogo de DGC é o *Nevermind* de Nirvana, editado en 1991, que acadou unhas vendas internacionais de 25 millóns de copias, 10 deles só nos Estados Unidos, e é un dos primeiros álbums que foron certificados diamante.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2311775
* Discogs: 165962
* MusicBrainz: ID

 |
***Estudios Gallegos*** foi unha revista editada en Madrid entre 1915 e 1916.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista quincenal de Lenguaje, Finanza, Turismo publicada por Aurelio Ribalta*, apareceu o 15 de febreiro de 1915. A revista tiña na portada un debuxo de Castelao e entre os seus colaboradores figuraron Eugenio López Aydillo, Luís Porteiro Garea e Rodrigo Sanz. Publicaba en galego as seccións "Poetas de onte" e "Poetas de hoxe", os relatos breves de Xan d'Outeiro e nas páxinas costumistas de Penecho Fontenla.

Publicou o entremés "Los gallegos" do século XVII, achegado por Salvador Cabeza de León, e o texto en prosa "A campana fala", do escritor catalán Miquel Ventura i Balanyà. A sección titulada "Finanzas" contiñas traballos de socioeconomía (tributos, caciquismo, minería, millo...), na que aparecía con frecuencia o tema dos ferrocarrís galegos. O último número coñecido é o 22, que corresponde ao 22 de decembro de 1916.

Notas
-----

1. ↑  Diéguez, Uxío-Breogán (2016). "As Irmandades da Fala, fitos e logros no seu fecundo evoluir (1916-1931)". *As Irmandades da Fala (1916-13931): reivindicación identitaria e activismo socio-político-cultural no primeiro terzo do século XX*. Edicións Laiovento. ISBN 978-84-8487-330-3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Montero, Xesús: "Estudios Gallegos" en *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores (coord.): "Estudios Gallegos" (pp. 179–180) en: *Diccionario da literatura galega* II (*Publicacións periódicas*), Galaxia, Vigo, 1997, ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Repertorio da prensa galega da emigración Consello da Cultura Galega.
Exemplo dun **cuboku** aínda sen resolver.
**Cuboku** é o nome dunha variación do Cubo de Rubik no que en cada cara está os números do 1 ao 9 como nunha grella dun Sudoku. Isto fai que a resolución do cubo sexa un pouco máis difícil que a dun cubo de Rubik convencional porque cada número debe ir no seu lugar adecuado *e* os cubiños do centro deben ter tamén a orientación correcta. Os demais cubiños alinearanse unha vez que estean na súa posición exacta como se fose un cubo de Rubik común.

Esta variante está dispoñible nos tamaños 3×3×3 e 4×4×4. O que merca o cuboku acostuma notar que realmente non é un cubo de Rubik con números escritos nel. Se o cubo está coloreado de maneira que este pode ser resolto tan só mirándolle ás cores, non é un cuboku.

Descrición
----------

O deseño das pezas do cubo de Rubik permite xirar as súas caras sen que o cubo se desarme, e para buscar a súa solución hai que conseguer que cada cara sexa dunha mesma cor. No cuboku as caras dunha mesma cor foron substituídas por rexións de sudokus. Se se observa a cara superior do cuboku observarase que non pode ser un sudoku, posto que hai números que se repiten na mesma fila ou columna, o que vai en contra da principal regra dos sudokus.

Os números do cuboku
--------------------

Un cuboku está formado por 27 cubiños, 26 visibles e un deles oculto (como no cubo de Rubik).

* Hai 8 cubiños de esquiña, que mostran 3 caras ao exterior.
* Son 12 os cubiños con dúas caras visibles.
* No centro de cada unha das 6 caras do cuboku hai un cubiño que só mostra unha cara ao exterior.
* Cada cara dun cubiño mostra unha rexión dun sudoku, o que implica que o cuboku contén 54 rexións coas que se forman 6 sudokus principais.
* O número de sudokus posibles, sen ter en conta a orientación das rexións, non está calculado e é o reto do cuboku.

Véxase tamén
------------

* Cubo de Rubik
* Sudoku

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina con información sobre o cuboku
* Información sobre cubokus, kakuros, cadrados máxicos e sudokus coa posibilidade de xogar *online*
* Posibilidade de xogar *online* ao cuboku
**DS-U2-GK** foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado a facer estudos xeofísicos, incluíndo a observación da atmosfera superior, medicións da densidade do aire e observación de auroras polares.

En total lanzáronse dous satélites da serie DS-U2-GK: o Kosmos 261 o 19 de decembro de 1968, e o Kosmos 348 o 13 de xuño de 1970. Ámbolos dous satélites foron lanzados desde o cosmódromo de Plesetsk con éxito mediante foguetes Kosmos 2I.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Data | Rampla de lanzamento | Carga | Resultado | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 19 de decembro de 1968, 23:55 GMT | Kapustin Yar | Kosmos 261 | Éxito | Primeiro voo dun DS-U2-GK. |
| 13 de xuño de 1970, 4:59 GMT | Kapustin Yar | Kosmos 348 | Éxito | Último voo dun DS-U2-GK. |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2011). "DS-U2-GK" (en inglés). Consultado o 28 de agosto de 2012.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "DS-U2-GK" (en inglés). Consultado o 28 de agosto de 2012.
**DS-P1** foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético que serviron como obxectivos para os radares militares terrestres da Forza Aérea da Unión Soviética e o desenvolvemento dunha metodoloxía de detección de obxectos no espazo próximos á Terra.

Os satélites DS-P1 foron os primeiros satélites deseñados pola oficina de deseño Yuzhnoye en usar células solares, colocadas en forma de dodecaedro arredor do contedor principal que formaba o corpo do satélite. En total lanzáronse catro satélites da serie DS-P1, todos exitosos menos o segundo

Historial de lanzamentos
------------------------

| Data | Rampla de lanzamento | Carga | Resultado | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 30 de xuño de 1962 | Kapustin Yar | Kosmos 6 | Éxito | Primeiro voo dun DS-P1. |
| 6 de abril de 1963 | Kapustin Yar | DS-P1 Nº2 | Fallo | Fallo da primeira etapa. |
| 6 de agosto de 1963 | Kapustin Yar | Kosmos 19 | Éxito |  |
| 27 de febreiro de 1964 | Kapustin Yar | Kosmos 25 | Éxito | Último voo dun DS-P1. |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2011). "DS-P1" (en inglés). Consultado o 23 de xullo de 2012.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "DS-P1" (en inglés). Consultado o 23 de xullo de 2012.
**DS-U1-IK** foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado ó estudo da ionosfera terrestre.

En total lanzáronse dous satélites da serie DS-U1-IK: o Interkosmos 2 o 25 de decembro de 1969, e o Interkosmos 8 o 30 de novembro de 1972. Interkosmos 2 foi lanzado desde a base de Kapustin Yar, mentres que Interkosmos 8 foi lanzado desde o cosmódromo de Plesetsk. Ámbolos dous foron lanzados con éxito mediante foguetes Kosmos 2I.

Os dous satélites da serie DS-U1-IK enmarcáronse no programa Interkosmos de colaboración internacional entre a Unión Soviética e outros países. Os satélites foron construídos pola oficina de deseño de Yuzhnoye, con variacións introducidas por V. F. Chutkin e V. S. Budnik para esta serie en particular.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Data | Rampla de lanzamento | Carga | Resultado | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 25 de decembro de 1969, 9:59 GMT | Kapustin Yar | Interkosmos 2 | Éxito | Primeiro voo dun DS-U1-IK. |
| 30 de novembro de 1972, 21:49 GMT | Cosmódromo de Plesetsk | Interkosmos 8 | Éxito | Último voo dun DS-U1-IK. |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mark Wade (2011). "DS-U1-IK" (en inglés). Consultado o 22 de agosto de 2012.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Gunter Dirk Krebs (31 de marzo de 2012). Gunter's Space Page, ed. "Interkosmos 2, 8 (DS-U1-IK)" (en inglés). Consultado o 22 de agosto de 2012.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Agapov, V (1997). "K zapusku pervovo ISZ serii 'DS'". *Novosti Kosmonavtiki* (6).
* "AUOSi prodolzhayut rabotu". *Novosti Kosmonavtiki* (21): 43. 1995.
* Siddiqi, Asif A (2003). University Press of Florida, ed. *The Soviet Space Race With Apollo*.
Entrada da cova
**Santimamiñe** é unha caverna de Kortezubi, en Biscaia, na que se atoparan restos e máis pinturas rupestres, datadas no período magdaleniano, entre 14.000 e 9.000 anos a.C. comprendido no Paleolítico Superior. Desde xullo de 2008 é un dos santuarios prehistóricos incluídos na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO, como «Cova de Altamira e arte rupestre paleolítica do Norte de España» (en inglés, *Cave of Altamira and Paleolithic Cave Art of Northern Spain*).

Situación
---------

A cova está situada no barrio de Basondo, nun canto da montaña Ereñozar (448 m), a uns 150 m.s.n.m. preto da ermida de san Mamede (en vasco: *Santimamiñe*), na conca do Oka e do pantano de Urdaibai.

Partes da caverna
-----------------

A cova poe dividirse para os efectos de estudo, consonte o método de André Leroi-Gourhan, en catro partes: *entrada*, *antecámara*, *cámara* e *parte profunda*.

Natureza das figuras
--------------------

Predominan os cabalos e bisontes, aínda que hai tamén unha figura dun oso e unha cabra. Existen tamén representacións xeométricas, pouco claras. Bastantes figuras son borrosas e/ou están deterioradas.

A maioría das figuras aparecen na antecámara e na cámara.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Magdaleniano.
* Pintura rupestre.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2993079
* WorldCat
* VIAF: 235258422
* WHC: 310-016

 |
Espantallos nun campo de arroz do Xapón.
Un **espantallo** é un dispositivo (normalmente un boneco) que se emprega para escorrentar paxaros tales como os corvos, as pegas e mailos pardais. No caso dos corvos, non soamente comen as sementes acabadas de sementar, senón que tamén se reúnen cada noite en grupos que comezan sendo de media ducia e aumentan até convertérense nunha enorme e ruidosa multitude. Teñen ademais o costume de volver ao mesmo lugar cada noite. De aí a utilidade do espantallo.

Historia
--------

A *Household Cyclopedia* (unha guía para o coidado do fogar) de 1881 fai a seguinte advertencia.

*Varias clases de maquinaria, como pequenos muíños de vento úsanse para escorrenta-los corvos; con todo, estes pronto rematan afacéndose a eles.*
*O método máis efectivo de afastar a estes animais, polo menos segundo a nosa experiencia, é combinar o uso dun ou outro espantallo co uso frecuente do mosquete. Nada provoca tanto terror nestes animais como a vista dun cazador seguida da explosión de pólvora dunha arma, pois saben que son a miúdo fatais para a súa especie.*
*Tal é o seu temor a seren cazados, que se un espantallo se coloca sobre un dique ou outro lugar destacado, durante moito tempo manterase afastado dos arredores. De todos os xeitos, moitas persoas consideran hoxe en día que os corvos son máis útiles que daniños, ao eliminar insectos e miñocas prexudiciais para o grao.*
Os corvos poden ser un problema nos xardíns durante a primavera. Poden arrincar unha fileira de millo brotada hai pouco para comer as sementes restantes. Nos Apalaches meridionais outro método común de espantar un corvo consiste en poñer outro corvo morto pendurado dun poste.

Os espantallos modernos de cando en cando toman forma humana. Nas granxas de California un aluminio altamente reflexivo de película PET átase ás plantas para crear reflexos coas raiolas de sol. Outro sistema é o de ruidosas pistolas automáticas accionadas con gas propano.

Galería de imaxes
-----------------

* Espantallo artístico vermello en Venezuela
* Espantallo no Hío (Cangas)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Espantallo***  |

### Bibliografía

* Peter Haining: *Scarecrow Fact and Fable* (1986)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1990797
* BNCF: 5534
* BNF: 121560363
* EBID: ID
* GEC: 0105342
* GND: 4227960-4
* LCCN: sh85118020

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Carlos Castro (homónimos).

**Carlos Castro Roig**, nado na Coruña o 24 de maio de 1961, é un músico galego especializado en instrumentos de percusión.

Traxectoria
-----------

Comezou os estudos de percusión na súa cidade natal con Fernando Santos, rematando no Real Conservatorio Superior de Madrid cos profesores Martín Porrás, Enrique Llácer, Joan Iborra e Javier Benet. Vinculado co ensino en Vigo dende o ano 1986, é profesor de percusión do Conservatorio Superior de Música de Vigo.

Colaborou no mundo da música sinfónica coa ONE, RTVE, Xove Orquestra de Galicia, Orquestra de Cámara de Pontevedra, O. Clásica de Vigo, Banda do Rosal, Coro do Liceo de Vilagarcía; tamén co Grupo de percusión de Madrid, Grupo de metais Santa Cecilia, con Marcos Valcárcel G. Tomás Camacho e co dúo Arabel Moráguez/Rasa Jakutite.

Como percusionista e vibrafonista dentro do jazz colaborou, entre outros, con Madera Jazz, Big Band del foro, Filloa Express, Baio Ensemble, María João, Baldo Martínez Gran Ensemble, Fernando Llorca Atlantic band, Big Band do festival Imaxinasons de Vigo, orquestra Omega (improvisación libre), Orquestra de Jazz de Galicia e a Orquestra Metamovida, de improvisación libre.

Na música folk forma parte do grupo Fía na Roca, pero tamén colaborou con Cumbre (gañadores do concurso Gente Joven), DOA, Emilio Cao, Uxía Senlle, Mercedes Peón, Urbano Cabrera, Fuxan os ventos, A Quenlla, Na Lúa, Cristina Pato, Susana Seivane, Rodrigo Romaní, Xosé Manuel Budiño, Cuchús Pimentel, Emilio Rúa, Óscar Ibáñez, Banda Crebinsky, Vai trío, Xoán Curiel etc.

Tamén coa Orquestra da TVG (hoxe "Son da Televisión"), Meteoro, Ana Kiro, Claudina e Alberto Gambino, Suburbano, Rocío Dúrcal, Siniestro Total, Nacho Cano e co produtor e percusionista Tino di Geraldo para Miguel Campello (Elbicho).

Participou na banda sonora da película *O camiño das estrelas* de Chano Piñeiro, así como nas producións do Centro Dramático Galego *Almas Perdidas*, *Yerma* e *A costa dos afogados*, na música do espectáculo "Bicharada" da compañía Berrobambán, "Nuncabunga" (premio María Casares 2013), "Aurora" e "Danza da choiva" (premio María Casares 2017) da compañía Elefante Elegante, e na do longametraxe *Crebinsky* de Enrique Otero.

Pertence ao grupo de música antiga Martín Códax, Resonet e Meendinho (dúo con Paulina Ceremuzinska), participa nas sesions HALO con Castromilf, Comando Radar e con SPIL (seminario permanente de improvisación libre).

Publicacións
------------

Froito da súa traxectoria, ten participado en más de setenta gravacións.

Ten publicado, xunto coa pianista Sol Bordas, "O centro integrado de música", editado polo Relatorio de Música do Consello da Cultura Galega. Tamén o libro "Catro cancións para instrumentos de láminas" publicado por Mayeusis, "Caldeirada para 6" publicado por Periferiamusic, o método de iniciación "Esto é percusión!" da editorial Dos acordes (catro libros para alumnos e outro para o profesor), tamén "Maruxiña" e "Pasodobre de Eirís" para cuarteto de percusión e "Nas Ondas" e "Carballesa" para dúo de percusión, todos con Dos Acordes.

Notas
-----

1. ↑  Dos acordes
**Chakir El Homrani Lesfar**, nado en Barcelona en 1979, é un sociólogo, político independentista e sindicalista catalán de orixe marroquí. É deputado no Parlamento de Cataluña e dende 2015 concelleiro do Concello de Granollers. Dende 2018 é Conseller de Traballo, Asuntos Sociais e Familias da Generalitat de Cataluña.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 2015, foi elixido concelleiro de Granollers pola lista ERC - Acción Granollers, formación que obtivo tres escanos. A proposta de ERC, foi elixido membro da lista Junts pel Sí nas Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015 como quinto candidato do partido republicano ocupando o posto número 15 da lista na provincia de Barcelona.

Foi elixido deputado no Parlamento de Cataluña na XI Lexislatura pola lista Junts pel Sí. Ocupaba a posición 15 da circunscrición de Barcelona. Durante devandita lexislatura colaborou activamente coa ex-conselleira Dolors Bassa para desenvolver a lei de Renda Garantida e foi un dos redactores do grupo parlamentario dunha das tres normas chamadas de desconexión: a lei de Protecció Social de Cataluña.

Tamén foi elixido deputado no Parlamento de Cataluña na XII Lexislatura por Esquerra Republicana de Catalunya. Ocupaba a posición 21 na lista pola Circunscrición de Barcelona.

Nas eleccións do 21 de decembro de 2017 non foi elixido deputado pero incorporouse ó grupo parlamentario de ERC despois de que Dolors Bassa, Carme Forcadell e Marta Rovira renunciasen ós seus respectivos escanos o 23 de marzo de 2018.

O 19 de maio de 2018 foi designado Conselleiro do Departamento de Traballo, Asuntos sociais e Familias da Generalitat de Cataluña en substitución de Dolors Bassa. Debido a iso o 14 de xuño renunciou xunto á tamén conselleira Alba Vergés á acta de deputado para centrarse no seu novo posto no govern.

Notas
-----

1. ↑  "Resultats de les eleccions 2015: 24-M Granollers | Diari Ara". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 20 de maio de 2018.
2. ↑  "El granollerí Chakir El Homrani serà el cinquè d'ERC a la llista Junts pel Sí". *somVallès* (en catalán). Arquivado dende o orixinal o 26 de setembro de 2017. Consultado o 20 de maio de 2018.
3. ↑  "La llista de Junts pel Sí: qui són els candidats del 27-S". Consultado o 20 de maio de 2018.
4. ↑  "Rovira, Forcadell y Bassa renuncian al escaño antes de comparecer en el Supremo". Consultado o 20 de maio de 2018.
5. ↑  "Fitxa del diputat/ada". Consultado o 20 de maio de 2018.
6. ↑  "Chakir El Homrani, un sociólogo y sindicalista para encabezar Trabajo y Asuntos Sociales". *ELMUNDO* (en castelán). Consultado o 20 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Cataluña *(en catalán)*

* Portal:Cataluña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20875705
* GEC: 22679180
* IMDb: nm9944808

 |
Entrada da gruta de Font-de-Gaume
**Font-de-Gaume** é unha cova con mostras de arte paleolítica que está situada no concello occitano de *Las Eisiás de Taiac* (nome oficial en francés Eyzies-de-Tayac) na Dordoña (en francés *Dordogne*).

Historia e características
--------------------------

Foi descuberta o 12 de setembro de 1901 por Denis Peyrony, Henri Breuil e mais Louis Capitan, tan só catro días despois de descubrirse a gruta de Les Combarelles.

Os achados de materiais, elaborados polos homes primitivos en pedra (industria lítica), pertencen esencialmente ás culturas do Chatelperroniense e ao Auriñaciense, e máis raramente, ao Musteriano, ao Solutreano ou ao Magdaleniano.

A cova presenta a forma dun pasadizo de 125 metros de longo e relativamente estreito. As primeiras representacións atópanse a uns sesenta metros da entrada, zona de escasa circulación de aire, cousa que facilitou a súa conservación, xa que outras pinturas dentro do pasadizo desapareceron pola acción do aire.

Arte rupestre
-------------

En total hai uns 200 gravados e pinturas que nalgúns casos presentan policromía. Os motivos son signos xeométricos de animais. en concreto de uros (*Bos primigenius*), bisontes, mamuts, cabalos, renos e mesmo leóns (uns 80 bisontes, 40 cabalos e 20 mamuts). As figuras antropomórficas que aparecen son siluetas e posibelmente vulvas.

Ao non existir unha datación absoluta estas obras de arte parietal son asignada ao período magdaleniano, baseándose en comparacións estilísticas.

Patrimonio Mundial
------------------

Desde 1979, esta cova e outras próximas, no val de Vézère, están inscritas como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Visita
------

A cova de Font-de-Gaume éstá aberta ao público, pero con limitacións. O máximo dun grupo a entrar é de 12 persoas. En caso de querer vistala aconséllase reservar con antelación.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* H. Breuil, *Quatre cent siècles d'art pariétal*, Centre d'Études et de Documentation préhistoriques, 1952.
* A. Leroi-Gourhan (1988), « Font-de-Gaume », in *Dictionnaire de la Préhistoire*, Leroi-Gourhan, A. (Éd.), PUF, pp. 410–411.

### Ligazóns externas

* Font-de-Gaume sur hominides.com *(en francés)*
* Film des principales peintures de Font-de-Gaume[*Ligazón morta*] *(en francés)*
* Fiche technique (PDF) des Monuments Nationaux sur la Grotte de Font de Gaume
* Photo du site du Ministère de la Culture
* Font-de-Gaume *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q914743
* WorldCat
* VIAF: 240433055
* BRE: 4717011
* EBID: ID
* Mérimée: PA00082550
* WHC: 85-003

 |
**Carlos Crespo Alfaya**, nado en Ponteareas o 6 de abril de 1922 e finado en Pontevedra en setembro de 2004, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Crespo Medal, secretario do Concello de Pazos de Borbén, e Engracia Alfaya Cerdeira, e irmán de Manuel Crespo Alfaya. Estudou bacharelato en Pontevedra. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exerceu como mestre interino. Ingresou no Partido Comunista de España en 1942. Marchou a Madrid a estudar Químicas e foi detido alí a principio de xuño de 1948, cando caeu a organización comunista na provincia de Pontevedra, e tamén foron detidos Manuel López Esperón, Severino Domínguez Rey, Jesús Carrera Barreiro e Gonzalo Velasco. Torturado, foi xulgado e en consello de guerra e condenado a dez anos de prisión. Cumpriu condena durante catro anos en Vigo, A Coruña e Santoña. Saíu en liberdade vixiada en xullo de 1952. Enfermo, residiu dous anos coa súa nai e a súa sobriña en Guadalaxara. Regresou a Galicia. Acollido por un amigo en Barrantes que lle ofreceu traballo de contábel, montou despois unha academia. Nos anos sesenta conmutáronlle os antecedentes penais, e puido presentarse e aprobar as oposicións. Foi destinado á escola da Escusa (Ribadumia) en 1967. Membro do PCG e de Esquerda Unida dende a súa fundación e de Comisións Obreiras.

Obras
-----

* *A pesca en Galicia*, 1983. Con Antón Rozas Caeiro e outros.

Notas
-----

1. ↑  *El Tea*, 3-5-1922, p. 3.
2. ↑  *BOE*, 22-8-1952, p. 3908-3909.
3. ↑  *Escuela Española*, 11-10-1967, p. 1662.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carlos Crespo Alfaya, In memorian

### Ligazóns externas

* 

* Carlos Crespo Alfaya na páxina web *Nomes e Voces*.
* Unha protesta de mulleres pontevedresas.
Mulleres da Bretaña traballando o liño
A **espadelada** é un proceso do tratamento do liño.

Características
---------------

Consiste en limpar o liño con espadelas botando o liño nun espadeleiro e retirando os tomentos das fibras. Este proceso faise despois da deluva e antes do asedado. As arestas desprendidas, máis bastas, serven para facer saias ordinarias e queda a fibra de calidade. O proceso segue co tascado, que é unha segunda espadela. Queda unha estopa basta que serve para facer cordas ou fíos de sacos.

Este labor facíano as mulleres en grupo, as espadeladeiras, a finais de ano. Xuntábanse ao luscofusco e continuaban ao longo da noite. Era común traballar a xeito de veceira (acudindo os veciños en axuda da familia que realizaba o labor). Nestas reunións xurdían os cantos de espadelas e era habitual que, rematados os labores, tivese lugar unha festa con canto e baile. Estas celebracións eran habituais por toda Galiza e levan diferentes nomes en función do traballo realizado: espadelada, esfollada, tasca, fiada, etc; ou da zona xeográfica: serán, foliada, polavila, ruada etc.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tarefas do Liño - Fernando Fresco (Youtube).
**DKNY**, iniciais de *Donna Karan New York,* é a marca da deseñadora Donna Karan. Tamén é o nome dunha cadea de roupa en Nova York asociada á liña de Donna Karan. DKNY é unha colección moderna, xuvenil.

Breve biografía e traxectoria de Donna Karan
--------------------------------------------

Creceu en Long Island, Estados Unidos, co seu padrastro que era un xastre e súa nai que era unha modelo.

Entrou na firma que deseñaba para Ana Klein e ascendeu rapidamente. Fundou a súa propia empresa e fíxose coñecida para a súa liña de corpos elásticos. A súa colección de obxectos de primeira necesidade ofreceu sete pezas que cada muller debería ter no seu armario. Esta fíxose tan famosa que agora son aproximadamente 200 pezas.

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina web oficial de DKNY *(en inglés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre moda é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q938773
* EBID: ID

 |