A **disforia de xénero en nenos**, tamén coñecida como **trastorno de identidade de xénero en nenos** ou **incongruencia de xénero na infancia**, é un diagnóstico formal utilizado por psicólogos e médicos para describir nenos que experimentan un descontento significativo (disforia de xénero) co seu sexo biolóxico, xénero asignado ou ambos.

O trastorno de identidade de xénero foi formalizado na terceira revisión do *Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders* (en galego, "Manual de diagnóstico e estatística de trastornos mentais") (DSM-III) en 1980 e principalmente referidos a comportamentos non conformes de xénero. O trastorno de identidade de xénero permaneceu no DSM entre 1980 e 2013, cando foi substituído polo diagnóstico de "disforia de xénero" na quinta revisión (DSM-5), nun esforzo por diminuír o estigma asociado á variación de xénero ó manter unha vía diagnóstica de xénero afirmando intervencións médicas como a terapia hormonal e a cirurxía.

A controversia que rodea a patoloxía e tratamento da identidade e os comportamentos de xénero cruzado, especialmente nos nenos, foi evidente na literatura desde a década de 1980. Os defensores dos diagnósticos máis estendidos do trastorno de identidade de xénero argumentan que a intervención terapéutica axuda ós nenos a sentirse máis cómodos nos seus corpos e poden evitar o trastorno de identidade de sexo adulto. Os opositores din que as intervencións terapéuticas equivalentes con gais e lesbianas (titulada conversión ou terapia reparadora) foron fortemente cuestionadas ou declaradas pouco éticas pola Asociación Americana de Psicoloxía, a Asociación Americana de Psiquiatría, a Asociación Americana de Traballadores Sociais e a Academia Americana de Pediatría. A World Professional Association for Transgender Health (WPATH) afirma que o tratamento destinado a cambiar a identidade e expresión de xénero dunha persoa para facerse máis congruente co sexo asignado ó nacer "xa non se considera ético". Os críticos tamén argumentan que o diagnóstico do trastorno de identidade de xénero e as intervencións terapéuticas asociadas confían na hipótese de que a identidade transexual adulta non é desexable, desafiando esta suposición xunto coa falta de datos clínicos para apoiar os resultados e a eficacia.

A disforia de xénero en nenos está fortemente ligada á homosexualidade dos adultos que á transexualidade dos adultos. De acordo con estudos limitados, a maioría dos nenos diagnosticados con disforia de xénero deixan de desexar ser o outro sexo na puberdade, con moitos medrando para identificarse como gai ou lesbiana con ou sen intervención terapéutica.

Notas
-----

1. 1 2  Bartlett, NH; Vasey, PL; Bukowski, WM (2000). "Is Gender Identity Disorder in Children a Mental Disorder?". *Sex Roles* **43** (11/12): 753–785. doi:10.1023/a:1011004431889.
2. ↑  Moran, Mark (5 de abril de 2013). "New Gender Dysphoria Criteria Replace GID". *Psychiatric News* **48** (7): 9. doi:10.1176/appi.pn.2013.4a19 – vía psychnews.psychiatryonline.org.
3. ↑  Advancing Science Serving Society. (December 14, 1998). Arquivado 01 de xullo de 2019 en Wayback Machine. "American Psychiatric Association Rebukes Reparative Therapy".
4. ↑  World Professional Association for Transgender Health (2011). *Standards of Care for the Health of Transsexual, Transgender, and Gender Nonconforming People, Version 7. Arquivado 03 de marzo de 2012 en Wayback Machine.*
5. ↑  Jameson L, de Kretser DM, Marshall JC, De Groot LJ (2013). *Endocrinology Adult and Pediatric: Reproductive Endocrinology*. Elsevier Health Sciences. p. 483. ISBN 0323221521. Consultado o 4 de agosto de 2018.
6. ↑  Marcdante K, Kliegman RM (2014). *Nelson Essentials of Pediatrics E-Book*. Elsevier Health Sciences. p. 75. ISBN 0323226981. Consultado o 4 de agosto de 2018.