**Henrique I**, ou tamén **Henrique de Hainaut**, ou tamén **Henrique de Flandres** (en francés: *Henri de Flandre*, grego: Ερρίκος της Φλάνδρας), nado en Valenciennes, Francia, en 1176 e finado en Tesalónica, Grecia, o 11 de xuño de 1216, foi o segundo e máis capaz dos emperadores latinos de Constantinopla, que reinou desde 1206 até 1216 e consolidou o poder do novo imperio.

Traxectoria
-----------

Foi o fillo de Balduíno V, conde de Hainaut, e irmán máis novo de Balduíno I, o primeiro emperador latino, Henrique iniciou a conquista de Asia Menor en 1204 e estivo a piques de derrotar ao líder bizantino Teodoro I Láscaris cando unha invasión búlgara en Tracia requiriu o seu regreso a Europa. Despois da morte de Balduíno a mans de Kaloyan de Bulgaria, en 1205, ocupou o cargo de rexente e foi feito emperador do Imperio latino en agosto de 1206. Henrique derrotou aos búlgaros en Europa e entre 1209 e 1211, tiña ás forzas de Teodoro Láscaris acurraladas. En 1214 obrigou a Teodoro, que se coroou emperador de Nicea, a asinar o Tratado de Ninfeo definindo as fronteiras dos dous reinos, e cedendo as porcións do noroeste de Asia Menor a Henrique. Tamén fixo unha alianza matrimonial co tsar búlgaro Boril. Deste xeito, a través da diplomacia foi capaz de garantir a seguridade do Imperio latino. Un gobernante iluminado, esforzouse por reconciliar aos seus súbditos gregos ao que consideraba como a desgraza de goberno latino. A súa negativa a ceder terras gregas para o papado provocou unha disputa co papa Inocencio III. Henrique morreu, posibelmente envelenado, no décimo ano do seu reinado e sucedeuno o seu cuñado Pedro de Courtenay.

### Líder Cruzado

Tras unirse á Cuarta Cruzada ao redor de 1201, distinguiuse no sitio de Constantinopla e doutros lugares. Durante o sitio de xullo de 1203, Henrique foi un do oito xenerais de división; os outros incluían a Bonifacio de Montferrato (líder dos cruzados), o dux Enrico Dandolo (líder dos venecianos), Luís de Blois (un dos primeiros nobres en tomar a cruz), e o irmán de Henrique, Balduíno de Flandres, quen controlaba a división máis grande.

Durante o sitio de 1204, Henrique dirixiu unha expedición ecuestre para obter subministracións e atacou un castelo en Şile, cerca do Mar Negro que, segundo Robert de Clari, tiña uns 30 cabaleiros e un número indeterminado de sarxentos montados. O emperador Aleixo V Ducas preparoulle unha emboscada, pero Henrique e as súas forzas derrotaron seriamente aos gregos, capturando unha reverenciada icona, que supostamente contiña as reliquias de Cristo, e regresaron ao campamento cruzado. Coa coroación do seu irmán como o primeiro emperador latino de Constantinopla, Henrique transformaríase nun importantísimo nobre deste novo imperio.

Cando en 1205 o emperador é feito prisioneiro polos búlgaros, Henrique é nomeado rexente, e cando se reciben as noticias da morte do emperador, el sucédeo e é coroado o 20 de agosto de 1206.

### Reinado

Henrique de Flandres foi un sabio gobernante, cuxo reinado se centrou en gran medida no éxito das loitas con Kaloyan, o tsar de Bulgaria, e co seu rival, Teodoro I Láscaris, emperador de Nicea. Máis tarde loitou contra Boril de Bulgaria (1207-1218) e logrou derrotalo na Batalla de Filipópole (1208). Segundo os cronistas da época, o emperador parece ser valente pero non cruel, e tolerante mais non débil, dos que posuían "o valor superior de oposición, nunha era supersticiosa, ao orgullo e a avaricia do clero." O emperador morreu envelenado pola súa esposa María de Bulgaria (filla de Kaloyan), o 11 de xuño de 1216. Estivera casado anteriormente (en 1204) con Inés de Montferrato, filla de Bonifacio de Montferrato, o líder da Cruzada, pero ela morrera (probabelmente no parto) antes da morte do seu pai en 1207.

Á súa morte sen herdeiros o seu cuñado Pedro II de Courtenay, o esposo da súa irmá Iolanda de Flandres, foi electo novo emperador.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Akropolites, George (Ruth Macrides, ed.), *The History.* Oxford: University Press, 2007.
* Queller, Donald. The Fourth Crusade: The Conquest of Constantinople (Middle Ages), 1999
* Este artigo é unha obra derivada da edición de 1911 da *Encyclopædia Britannica*, dispoñíbel sen restricións coñecidas de dereito de autor. Esta obra derivada atópase dispoñíbel baixo as licenzas GNU Free Documentation License e Creative Commons Atribución-CompartirIgual 3.0 Unported.

### Ligazóns externas

* Wikimedia Commons alberga unha categoría multimedia sobre **Henrique de Flandres**.

| * v
* c
* e
Emperadores do Imperio Latino |
| --- |
| Emperadores do Imperio Latino | 
* Balduíno I (1204-1205)
* Henrique de Flandres (1206-1216)
* Pedro de Courtenay (1217)
* Iolanda de Flandres (1217-1219)
* Roberto de Courtenay (1221-1228)
* *Xoán de Brienne* (rexente) (1228-1237)
* Balduíno II morto en 1273.
	+ *Conon de Béthune* (rexente) 1219.
	+ *María de Courtenay* (rexente) (1228)
	+ *Narjot de Toucy* (rexente) (1228–1231)
	+ Xoán de Brienne (rexente co título de emperador) (1229/1231

 |
| Emperadores titulares do Imperio Latino | 
* Balduíno de Courtenay (1261–1273).
* Filipe de Courtenay (1273–1283).
* Catarina de Courtenay (1283–1308) con Carlos de Valois (1301–1308).
* Catarina de Valois (1308–1346) con Filipe I de Tarento (1313–1332).
* Roberto de Tarento (1346–1364).
* Filipe II de Tarento (1364–1373).
* Xaime de Baux (1373–1383)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269235
* WorldCat
* VIAF: 292097780
* CERL: cnp00585956
* DeutscheBio: 118709739
* EBID: ID
* FAST: 173521
* GEC: 0024098
* GND: 118709739
* ISNI: 0000000439791698
* LCCN: n85358193
* NLG: 52197
* NTA: 131950290
* Orthodox Encyclopedia: 162123
* SUDOC: 084104708
* WikiTree: Hainaut-47

 |