recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Salvador Pérez-Labarta Pillado**, nado en Ribadeo o 25 de maio de 1909 e finado na provincia de Lleida o 10 de novembro de 1938, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Salvador Pérez Labarta, farmacéutico de Ribadeo, e Remedios Pillado Miranda, dona do pazo de Grallal. Fixo o bacharelato en Lugo. Membro da Juventud Católica de Viveiro, foi director de *Heraldo de Vivero* en 1929. Na República foi correspondente de *Alborada* en Viveiro, onde publicou varios artigos. Militante do Bloque Nacional, foi elixido presidente do comité de Viveiro en decembro de 1935. Despois afiliouse a Falange.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Viveiro a principios de agosto. Cesou ao pouco tempo para marchar á fronte. Fíxose alférez provisional de Infantería na Academia de Granada, participou nalgúns combates e foi ferido, retornando a Lugo onde estivo hospitalizado. Colaborou en *El Pueblo Gallego*, *Martín Codax*, *Imperio*, *Cartel*, e deu un ciclo de "charlas nacionalsindicalistas" en Radio Lugo. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en xaneiro de 1938. Volveu á fronte como oficial da Lexión Española o e morreu na fronte do Segre o 10 de novembro de 1938.

O seu irmán José María Pérez-Labarta Pillado, que ao mando dun grupo de falanxistas asaltou os locais de Unión Radio de Valencia o 10 de xullo de 1936, foi detido, xulgado e condenado a morte, sendo fusilado en Valencia o 30 de decembro de 1936.

Recoñecementos
--------------

O concello de Viveiro deulle o nome Hermanos Pérez Labarta a unha rúa en Covas en 1943, e colocou no salón de sesións unha lápida de mármore na súa honra.

Notas
-----

1. ↑  *Correo de Galicia*, 22-12-1929, p. 10.
2. ↑  *Alborada*, 28-12-1935, p. 1.
3. ↑  *El Progreso*, 5-8-1936, p. 4.
4. ↑  *El Progreso*, 14-7-1937, p. 4.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-1-1938, p. 7.
6. ↑  *El Progreso*, 15-11-1938, p. 1.
7. ↑  *El Progreso*, 31-10-1943 outubro 31, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Donapétry, Juan (1951). "Juan Dutton y sus descendientes". *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo* **IV** (36): 263–267.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Balbino Cerdeiras Rey** |  **Alcalde de Viveiro** 1936 | Sucesor:**Ramón Palmeiro Maseda** |
**Rosendo Sar Lantes**, nado en Almeiras (Culleredo) cara a 1908 e finado na mesma parroquia o 5 de maio de 1986, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Rosendo Sar Lantes, presidente da Sección de Unión Mutualista Campesina de Almeiras, e Silvestra Lantes Pan. Foi mobilizado en agosto de 1936 no Rexemento de Artillaría Lixeira número 15, ata xuño de 1939. Incorporouse á guerrilla o 7 de maio de 1948, ao destacamento Manuel Bello, xunto a José María Castelo Mosquera, José Antonio Cortiñas Blas e Manuel Pena Camino. Participou no golpe económico a un veciño de Bergondo e no incendio do concello de Abegondo. Comunicoulle a Jesús Valeiro Gómez, que exercía de xefe, a súa intención de volver á casa, negándose este e amenazándoo José María Castelo. Presenciou a execución de José Seijo Don. A finais de 1948 aparece formando parte do grupo capitaneado por Adolfo Allegue Allegue. Enfermo, un veciño de Mande de Bascoi, Manuel Sánchez, cunha manta que lle facilitaron, levouno a un monte para agochalo, e facilitoulle comida nos dous días que pensaba estar alí. Denunciado á Garda Civil, parece que foi avisado. Pasou algunhas tempadas agochado en covas, en Xabariz, Cabala (Cabanas) e na casa dun veciño de San Pedro de Nós. En maio de 1951 saíu con Benigno Andrade García "Foucellas" para formar a base da Regueira (Oza dos Ríos) onde permaneceron ata febreiro de 1952. Nese mes marchou con Manuel Vilar Arnoso e Foucellas para a zona de Curtis. Tras a caída dos seus dous compañeiros, entregouse en xullo de 1942. Xulgado en consello de guerra o 23 de xaneiro de 1953, foi condenado a 24 anos de reclusión. Finou en Almeiras aos 77 anos.

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Bermúdez Lamas e foi pai de Manuel Sar Bermúdez.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 6-5-1986, p. 61.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez, Lupe (2023). *Guerrilleir@s antifranquistas da provincia da Coruña*. Vigo: Galaxia. pp. 456–457. ISBN 978-84-1176-172-7.

* Martínez, Lupe (2007). *Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 127–128, 190. ISBN 978-84-8341-166-7.
Cuberta da primeira edición en inglés da autobiografía de Benjamin Franklin, 1793.
A **autobiografía** é un xénero literario consistente no relato da propia existencia.

Exemplos
--------

Na literatura galega existen diversas obras de carácter autobiográfico, como *Arredor de si* de Otero Pedrayo en que o escritor se converte en testemuña dunha época e dun colectivo, amosando a evolución ideolóxica da Xeración Nós. Respecto á guerra civil española, teñen carácter autobiográfico as obras *Scórpio* de Ricardo Carvalho Calero, *O siñor Afranio. Ou como me rispei das gadoupas da morte* de Antón Alonso Ríos, *O cego de Pumardedón* de Francisco Fernández del Riego ou *Non agardei por ninguén* de Ramón de Valenzuela. 
Xa no século XXI, obras autobiográficas son *Diario dun enterro* de Gonzalo Hermo ou *Diario dun confinamento* de Xosé Carlos Carracedo Porto.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *autobiografía*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Biografía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4184
* AAT: 300080104
* BNCF: 13809
* BNE: XX529325
* BRE: 1799152
* GEC: 0082032
* GND: 4003939-0
* JSTOR: autobiographies
* LCCN: sh85010049
* NKC: ph114096

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D020493
* MeSH: V01.175.500.100

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Manuel María Pardo Argüeso**, coñecido como **Trelles**, nado en Cortes (Bergondo) o 1 de abril de 1920 e finado en Oroso o 9 de xaneiro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Andrés Pardo Argüeso, morto na fuga do Forte de San Cristovo o 22 de maio de 1938. Guerrilleiro ferido na taberna de Domingo Bermúdez no lugar da Igrexa de Oroso o 8 de xaneiro de 1948, logo de disparar e matar ao brigada de Artillaría Juan Raña Martínez. Faleceu unhas horas desois do tiroteo e o seu corpo foi abandonado nun monte próximo polos seus compañeiros.

No monte Puzos, da mesma parroquia de Oroso, apareceu morto un home duns 25 a 30 anos, de pelo castaño, ollos verdes azul claro, nariz pequena, e dun talle aproximado de 1,70 metros, vestido cun xersei de punto cor granate, camisa a raias azuis, camisola de punto, pantalón gris de pano e calcetíns negros novos, calzón curto e de complexión forte. Co cadáver a Garda Civil entregou ao xuíz instrutor unha pistola marca "Llama" 9 m/m curto nº 44359, un cargador, tres cartuchos e varias vainas, unha gabardina, unha boina negra e dous cartuchos do 9 longo. O corpo foi enterrado no cemiterio de Oroso sen identificar. Días despois o xulgado militar comunicou que o cadáver fora identificado como Manuel Pardo Argüeso.

En represalia pola morte do militar Juan Raña Martínez, o 2 de marzo foi asasinada en Bergondo Celsa Argüeso, nai de Manuel Pardo Argüeso.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos Gómez, Manuel (2011). *A guerra silenciada. Mortes violentas na comarca de Ordes 1936-1952*. pp. 77–78.
**Ramón Sarmiento Solla**, nado en Baiona en 1973, é un sindicalista e político galego, secretario xeral de Comisións Obreiras en Galicia entre maio de 2017 e maio de 2021.

Traxectoria
-----------

Papeleta para as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2024, Sarmiento foi cabeza de lista por Pontevedra.
Aos 20 anos comezou a traballar nos estaleiros vigueses Barreras e dous anos máis tarde xa formaba parte do comité de empresa. Afiliado a Comisións Obreiras desde o ano 1997, no ano 2004 incorporouse ao organigrama sindical, exercendo de responsable do sector naval. Catro anos despois foi elixido secretario comarcal do metal e en 2009, secretario comarcal de industria, cargo revalidado tres anos despois. Así mesmo, nos últimos catro anos foi o responsable estatal do sector naval.

Desde o congreso comarcal do 2012, compatibilizou as súas responsabilidades sectoriais coa pertenza á Comisión Executiva de CCOO de Vigo, amais de ser un dos representantes da Federación de Industria no Consello Nacional de CCOO de Galicia. A finais do 2016, despois de que Xosé Manuel Sánchez Aguión lle comunicase ao Consello Nacional que non se presentaría a un terceiro mandato, Ramón Sarmiento anunciou a súa intención de converterse en candidato á Secretaría Xeral no XI Congreso (maio de 2017), o que conseguiría co apoio do 82,55 % dos votos.

O 20 de maio de 2021, na apertura do XII Congreso Nacional do sindicato, anunciou que non presentaría a súa candidatura para repetir como secretario xeral.

Notas
-----

1. ↑  "CCOO acometerá no seu 11.º Congreso Nacional unha «profunda renovación» de persoas e do traballo sindical". *CCOO*. Consultado o 2 de febreiro de 2022. [*Ligazón morta*]
2. ↑  "Ramón Sarmiento deja vía libre a Amelia Pérez al frente de CCOO Galicia". *El Correo Gallego*. Consultado o 28-5-2021.
3. ↑  "Amelia Pérez disputará la dirección gallega de CCOO a Ramón Sarmiento". *Faro de Vigo*. Consultado o 26-5-2021.
4. ↑  "Ramón Sarmiento é elixido novo secretario xeral de CCOO". *CCOO Galicia*. Arquivado dende o orixinal o 03 de febreiro de 2022. Consultado o 2022-02-02.
5. ↑  "Amelia Pérez, primera mujer al frente de CC.OO. en Galicia". *La Vanguardia*. Arquivado dende o orixinal o 02-06-2021. Consultado o 2-6-2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ramón Sarmiento Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Comisións Obreiras
* Comisións Obreiras de Galicia

### Ligazóns externas

* Web do Sindicato Nacional de CCOO de Galicia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xosé Manuel Sánchez Aguión** |  **Secretario xeral de CCOO de Galicia** Ramón Sarmiento2017-2021 | Sucesor:**Amelia Pérez Álvarez** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dodge.

**Dodge** é un fabricante estadounidense de automóbiles, SUV e camións. Teñen a súa sede en Auburn Hills, Míchigan. É propiedade de Stellantis.

Historia
--------

Coche dos irmáns Dodge, de 1917.
Dodge foi creado polos irmáns Horace e John Dodge en 1900. Dodge foi vendido a Chrysler en 1928. A mediados do século XX Dodge produciu automóbiles en diversos estados, entre eles España ou Brasil. Nese país latinoamericano foi inaugurado un museo sobre os modelos producidos alí.

En 2010, Dodge anunciou que escindiría a división Ram, converténdoa na súa propia marca.

### Versión de Barreiros do Dodge Dart

Vista frontal dun *Dodge 3700 GT.*
Desde 1965 a 1977 unhas versións do *Dodge Dart* foron fabricadas na fábrica Barreiros de Villaverde. Un total de 17 589 unidades foron fabricados en España.

En 1969 os irmáns Barreiros cederon o control da fábrica a Chrysler debido ás malas vendas, pero a compañía americana deixou un gran número de partes non utilizadas dos Dart acumulándonse na fábrica.

O *Dodge Dart GL* era un modelo básico, e o *Dodge Dart GT* era a versión "deportiva", unha versión posterior foi o *Dodge 3700 GT*, o "3700" do nome é un número de referencia aos 3,7 litros de desprazamento.

Todos os Dart tiveron o maior motor de gasolina xamais montado nunha produción masiva de coches en España nesa época, o Chrysler Slant 6 225 in³.

Unha versión Diésel do *Dart*, chamada *Barreiros Diésel* fabricouse tamén nese tempo, este modelo era moi básico, con luces traseiras parecidas ás da primeira xeración do Simca 1000.

A produción dos *Dart* españois finalizou en 1977. Peugeot comprou a fábrica de Villaverde, así como as operacións europeas de Chrysler en España, Francia e o Reino Unido.

A partir de 1970 moitos Dodge Dart que servían como coches oficiais foron vendidos, aínda que quedaron uns poucos en servizo. O atentado a Luis Carrero Blanco do 20 de decembro de 1973 foi realizado mentres viaxaba no seu *Dodge Dart 3700 GT.*

Notas
-----

1. ↑  "Uma volta pelo incrível Museu do Dodge no Brasil". *Quatro Rodas* (en portugués). Consultado o 2022-12-29.
2. ↑  Dodge Dart GL
3. ↑  Dodge Dart GT
4. ↑  Dodge 3700 GT
5. ↑  Dodge Dart Diesel

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dodge Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Dodge Viper
* Stellantis
* Eduardo Barreiros

### Ligazóns externas

* Sitio web de Dodge

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27564
* EBID: ID
* NKC: ph314948

 |
Coordenadas: 43°03′12″N 9°17′54″O﻿ / ﻿43.053333333333, -9.2983333333333

|  |
| --- |
|  |
| **Datos xerais** |
| **Localización xeográfica** | Cabo Touriñán |
| **Localización municipal** | Muxía, Provincia da Coruña |
| **Construción** | 1898 - 1981 |
| **Datos técnicos** |
| **Código internacional** | D-1740 |
| **Descrición** | Cilíndrico de formigón |
| **Altura sobre o nivel do mar** | 65 metros |
| **Altura sobre o terreo** | 11 metros |
| **Características** | GpD (2+1) B 15 seg. |
| **Período** | 0,2 + 2,2 + 0,2 + 6,1 + 0,2 + 6,1 = 15 seg. |
| **Alcance** | 24 millas náuticas (44´45 km.) |
|

O **faro de cabo Touriñán** atópase na localidade de Muxía en plena Costa da Morte e foi construído no ano 1898.

Historia
--------

O primeiro faro inagurouse en 1898. É unha pequena torre con lanterna e galería centrada no teito dunha casa de garda cadrada dun piso. É o punto máis occidental de España, a uns 2´1 km ao oeste de Cabo Fisterra.

Foi substituído en 1981 por un segundo faro. É unha torre branca de formigón cilíndrico de 14 m de altura, con lanterna e dobre galería, construída fronte ao antigo faro. Forma parte dunha serie de modernos faros de deseño estandarizado desde 1970.

Descrición
----------

Está formado por unha torre cilíndrica branca duns 14 metros de altura e a súa luz é branca. Ten un alcance de 24 millas.

En Touriñán hai dous faros, o antigo de 1898 e o novo de 1981. O antigo é unha casiña cadrada pintada de branco de cuxo tellado sobresae a torre. En 1981 comezou a funcionar o novo faro, un cilindro de formigón de tres metros de diámetro e once de altura.

Sinal informativo sobre o faro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos, Lino (2003). *Faros de Galicia*. Guías Galaxia. Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-636-3.
* Sánchez García, Jesús Ángel (2004). *Faros de Galicia* (en castelán). Fundación Caixa Galicia. ISBN 84-95491-38-9.

### Outros artigos

* Lista de faros de Galicia
* Camiño dos Faros

### Ligazóns externas

* Autoridade Portuaria da Coruña Arquivado 30 de decembro de 2016 en Wayback Machine.
* Lighthouses of Spain: Northern Galicia (Lugo e Coruña) Arquivado 02 de outubro de 2015 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Punta Mera Anterior Light - Lighthouse Explorer *(en inglés)*
* *Libro de Faros y Señales de Niebla* (España costa noroeste) *(en castelán)*
* - Páxina da autoridade portuaria en España *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12268090
* ARLHS: SPA049

 |
**Rebeca Sotelo Fernández** nada en 1987, é unha empresaria vitivinícola e política galega, alcaldesa de Cenlle desde 2022.

Traxectoria
-----------

En 2018 converteuse en propietaria da adega O Cotarelo, no Barral (Razamonde), onde traballa.

Concorreu nas listas electorais do PPdeG ás eleccións municipais de 2015 co número 8, e recuncou co número 4 na convocatoria de 2019, onde foi elixida concelleira. Logo da dimisión do alcalde Gabriel Alén para ir na candidatura do PPdeG ao Parlamento Galego, en marzo de 2020, pasou a ocupar a primeira tenza de alcaldía. En outubro de 2022 o novo alcalde Rodríguez Lamas dimitiu tamén, neste caso aducindo problemas persoais, e Sotelo foi elixida a nova alcaldesa e de paso presidenta da xestora do PP local. Foi a primeira alcaldesa (muller) de Cenlle. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Rodríguez Lamas** |  **Alcaldesa de Cenlle** 2022 - | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. 1 2  "José Manuel Rodríguez deja la alcaldía de Cenlle". *La Región* (en castelán). 2022-10-15. Consultado o 2023-03-21.
2. ↑  "Junta Electoral de Zona de Ribadavia" (PDF). *Boletín Oficial da Provincia de Ourense*. 28/04/2015. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 21/03/2023. Consultado o 21/03/2023.
3. 1 2  "Acotío con Rebeca Sotelo alcaldesa de Cenlle". *Badal Novas*. 2022-10-25. Consultado o 2023-03-21.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cenlle
**Manuel Emilio Martínez-Baladrón García**, coñecido como **Manuel Emilio Martínez García-Baladrón** e **Emilio Martínez Baladrón**, nado en Santiago de Compostela e finado na Ponte Maceira (Portor, Negreira) o 4 de marzo de 1970, foi un avogado e empresario galego.

Traxectoria
-----------

Pazo de Baladrón.
Fillo do médico Emilio Martínez Baladrón e de Josefa García Elizagaray, filla única e herdeira de Ramón García Mouriño. O seu pai non exerceu a medicina, senón que se dedicou á administración dos negocios herdados pola súa muller, finando en xaneiro de 1936. Emilio licenciouse en Dereito e foi o herdeiro dos negocios familiares. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era suboficial de Complemento de Artillaría en Santiago de Compostela, encabezou a subscrición para o Exército con 20.000 pesetas e puxo a disposición da Junta de Defensa Nacional a súa fortuna estimada en 30.000 libras esterlinas; inmediatamente foi ascendido a alférez e marchou á fronte. O 6 de novembro de 1936 foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela e primeiro tenente-alcalde na corporación presidida por Manuel García Diéguez. Foi ferido na fronte de Madrid o 26 de decembro de 1936. Ascendido a tenente en maio de 1937; convalecente, pediu o asesoramento de Ramón Baltar, quen o acompañou a Alemaña para operarse en Wrocław en agosto de 1937. Estivo nun Hospital de Wrocław ata decembro dese ano. Foi xefe da Sección de Donativos do Cuartel General del Generalísimo en Burgos, que xestionou o patrimonio de Franco durante a guerra. Foi presidente do Casino de Santiago. Foi membro dos consellos de administración de Fenosa e de FRINSA. Construíu o pazo de Baladrón na Ponte Maceira e mercou o castelo de Doiras. Amigo de Franco, no seu pazo de Baladrón celebráronse reunións na ditadura. Finou no pazo da Ponte Maceira o 4 de marzo de 1970.

Recoñecementos
--------------

* Foi nomeado fillo predilecto de Santiago de Compostela en agosto de 1936.
* Medalla do Mérito Militar con distintivo branco.
* Comendador da Orde de Isabel a Católica.

Vida persoal
------------

Casou coa súa prima segunda Carmen García Elizagaray en xuño de 1933, e non tivo fillos.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Santiago*, 14-1-1936, p. 3.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 6-8-1936, p. 2.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 7-11-1936, p. 3.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-11-1937, p. 9.
5. ↑  *El Compostelano*, 13-5-1937, p. 2.
6. ↑  Ramón Baltar
7. ↑  *El Eco de Santiago*, 27-12-1937, p. 3.
8. ↑  *El Compostelano*, 3-7-1939, p. 2.
9. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 5-3-1970, p. 15.
10. ↑  *El Eco de Santiago*, 17-8-1936, p. 2.
11. ↑  *El Compostelano*, 23-6-1933, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Viñas, Ángel (2015). "¿La "hábil prudencia" de Franco? (política exterior y finanzas)". *Hispania Nova. Revista de Historia Contemporánea* (Núm. 1 Extraordinario): 291 a 328.
O **FMA IAe 33 Pulqui II** (en lingua mapuche *Pulqúi* significa frecha) foi un caza a reacción deseñado por Kurt Tank a finais dos anos 40 en Arxentina, baixo o goberno de Juan Perón, e construído pola Fábrica Militar de Aviones (FMA). Incorporando moitos dos elementos de deseño do Focke-Wulf Ta 183, un proxecto de caza da Alemaña nazi non realizado, a FMA visualizou o IAe 33 Pulqui II como sucesor do Gloster Meteor F4 de posguerra en servizo coa Forza Aérea da Arxentina. O desenvolvemento do Pulqui II foi relativamente problemático e longo, con dous dos catro prototipos perdidos en accidentes mortais. A pesar de que un dos prototipos foi probado con éxito en combate durante a Revolución Libertadora de 1955, os retos políticos, económicos e técnicos aos que se enfrontou o proxecto fixeron que o IAe 33 non puidese alcanzar todo o seu potencial e o goberno arxentino finalmente optou por comprar F-86 Sabre dos Estados Unidos en lugar de continuar o desenvolvemento do caza indíxena ata o estado de produción.

Notas
-----

1. ↑  Green e Pollinger 1955, p. 105
2. ↑  Meyer 2007, p. 98
3. ↑  Green 1979, p. 304

Bibliografía
------------

* Green, William, ed. "FMA I.AE.33 Pulqui II, Argentina". *Air International*, Volume 16, No. 6, June 1979, p. 304. ISSN 0306-5634.

* Green, William e Gerald Pollinger. *The Aircraft of the World*. London: Macdonald, 1955. ASIN B000SDHRI2.

* Meyer, Ingolf. *Luftwaffe Advanced Aircraft Projects to 1945: Volume 1: Fighters & Ground-Attack Aircraft, Arado to Junkers (Luftwaffe Advanced Projects)*. Hinckley, UK: Midland, 2007. ISBN 978-1-85780-240-5.
**Lévitha** (Grego: Λέβιθα) ou Lebynthos é unha pequena illa situada ao leste do mar Exeo, entre Cos e Paros, forma parte das illas do Dodecaneso. A poboación da illa en (2009) era de tres persoas, unha familia cun neno que tratan de levar unha forma de vida ecolóxica combinando o cultivo das terras co uso de enerxías renovables. A superficie total da illa é 9,2 km² e a súa lonxitude total de liña de costa é de 34 km.

Historia
--------

Na antigüidade a illa tiña o nome de Levinthos (Λέβινθος). A illa é mencionada en dúas das obras de Ovidio, *Ars Amatoria* e *Metamorfoses*, en relación coa saga de Dédalo e Ícaro. Mentres escapan de Creta, Dédalo e Ícaro voaron sobre Lebynthos. Tamén é nomeada na *Xeografía* de Estrabón.

Identificáronse restos de antigos edificios que ao parecer estaban relacionados co desenvolvemento dun pequeno pobo de pescadores. Durante o período romano Levitha debido a súa localización remota foi usada como un lugar de exilio.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lévitha Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Portal do mar Exeo, información xeral sobre Levitha, (en grego)
* GR 163 Kinaros e Levitha. As illas e illotes rochosos Arquivado 03 de xaneiro de 2009 en Wayback Machine. (en inglés)
* Natura 2000 GR 4220012[*Ligazón morta*], en grego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1756721
* WorldCat
* VIAF: 240558772
* DARE: 41153
* GeoNames: 258457
* GND: 4758618-7
* Pleiades: 599755

 |
**Bartolo Ushigua**, cuxo nome sápara é **Manari**, nado en Llanchamacocha é o presidente e voceiro da asociación Naku da nación sápara, pobo orixinario da provincia de Pastaza en Ecuador, que vive á beira do río Conambo. Foi vicepresidente da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador.

Traxectoria
-----------

Bartolo Ushigua é fillo de Blas, o último dos xamáns sáparas dunha comunidade de 115 persoas, e de Mucutsawa, fundadora de Llanchamacocha. O seu nome en sápara, Manari, é o nome dun lagarto do bosque. O estado ecuatoriano esixe que os indíxenas teñan nomes españois para inscribirse no rexistro civil e é por iso que leva o nome de Bartolo Ushigua.

Os sáparas viven ao longo dos ríos Conambo e Pindoyacu e no alto Curaray en Ecuador, e ao longo do Tigris no Perú. No seu día posuían un territorio moito máis amplo que se estendía (entre os séculos XVIII e XIX) dende os ríos Pastaza ata Curaray e dende os contrafortes andinos ata a fronteira peruana.

O nome sáparo vén da cesta feita de vides partidas en dous e dúas veces tecidas, entre as que se colocan follas impermeables, e unha tapa traballada do mesmo xeito, que os sáparos empregan para poñer a roupa e outras cousas secas. Eles chámanse a si mesmo káyapwö. A súa cultura e lingua foron declaradas Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade pola UNESCO en 2001. A súa poboación estímase nunhas 250 persoas en Ecuador e no Perú.

Notas
-----

1. ↑  selvasapara.com (ed.). "Bartolo Ushigua en selvasápara". Consultado o 20 de marzo de 2024.
2. ↑  "PONENCIA. Sr. Bartolo Ushigua Presidente de la Nacionalidad Zapara de la Amazonia Ecuatoriana. NAZAE al Foro Permanete de las Cuestiones Indígenas, mayo 2004" (PDF). Consultado o 20 de marzo de 2024.
3. ↑  selvasapara.com (ed.). "MANARI Bartolo Ushigua ⁞⁞⁞ 49 años ⁞⁞⁞ Llanchamacocha". Consultado o 20 de marzo de 2024.
4. ↑  Estas sentenzas de Manari están tiradas dunha carta dirixida alí hai uns anos ao agregado cultural da embaixada ecuatoriana noPerú. Solicitou a súa intervención para que o ecuatoriano sápara cruzase a fronteira entre os dous países e reunirse cos seus irmáns peruanos en abril de 2000 - The Unesco Courier
5. ↑  Reeve, Mary-Elizabeth, 1988, *Los Quichua del Curaray. El proceso de formación de la identidad*, Quito: Abya Yala, Banco Central del Ecuador-Guayaquil.
6. ↑  Simson, Alfred, 1886, *Travels in the wilds of Ecuador, and the exploration of the Putumayo river*, Londres
7. ↑  Tessmann, Günter, 1930, *Die Indianer Nordost-Perus*, Hamburgo

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Pobos indíxenas de América*** |

### Ligazóns externas

* Équateur: le dernier chaman zapara
* Revista electrónica de estudios filológicos *(en castelán)*
**Andrés Antonio Pardo Argüeso**, nado en Bergondo o 14 de outubro de 1918 e finado en Esteríbar o 6 de xuño de 1938, foi un serrador e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Pardo e Celsa Argüeso. Serrador. Militante do Sindicato de Bergondo Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra na Coruña por auxilio á rebelión o 29 de xaneiro de 1937 na causa 854/1936 xunto con Gerardo Gómez Lorenzo, José Antonio López Vázquez e Antonio Pardo López, foi condenado a 30 anos de reclusión perpétua. Ingresou no Forte de San Cristovo o 14 de xuño de 1937. Participou na fuga masiva do penal do 22 de maio de 1938 e foi capturado e asasinado o 6 de xuño en Esteribar.

O seu irmán Manuel Pardo Argüeso goi un guerrilleiro antifranquista morto en Oroso o 8 de xaneiro de 1948, logo de disparar ao brigada de Artillaría Juan Raña Martínez. En represalia pola morte do militar, a súa nai Celsa Argüeso foi asasinada en Bergondo o 2 de marzo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Prieto, Lourenzo; et al. (2011). *A represión franquista na comarca da Coruña*. Santiago de Compostela: Edicións Laiovento. pp. 164–165. ISBN 978-84-8487-288-7.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba

* Andrés Pardo Argüeso na páxina web *Nomes e Voces*.
O **SEAT 600** é un modelo de automóbil de turismo cativo do segmento A, producido polo fabricante español SEAT entre os anos 1957 e 1973, copiando o deseño do FIAT 600.

Historia e características
--------------------------

Foi o segundo modelo comercializado pola marca española tralo SEAT 1400. O SEAT 600 pertence ó segmento de vehículos con motor traseiro, tracción traseira e dúas portas.

O primeiro coche deste modelo saíu da fábrica de Barcelona o 27 de xuño de 1957, a un prezo de venda de 60.000 pesetas (o salario medio daquela rondaba as 50.000 pesetas anuais). O último foi fabricado o 3 de agosto de 1973. A primeira serie tiña portas de abertura inversa.

O motor orixinal de gasolina tiña 4 cilindros en liña, 633 cc e producía 21'5 cabalos de potencia. En 1963 saíu ó mercado o modelo 600D, que contaba cun motor de 767 cc que entregaba 29 cabalos.

Na época na que estivo no mercado, tiña como principais rivais ó Citroën 2CV, ó Volkswagen Escaravello, ó Renault 4 ou ó Mini.

Do SEAT 600 producíronse case 800.000 unidades.

Notas
-----

1. ↑  Calendario 2014 MUNCYT e información colocada xunto ó Seat 600 exposto no MUNCYT Coruña.
2. ↑  Segundo a web Museoseat.com, 797.349 unidades; segundo o Calendario 2014 MUNCYT, 799.419.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Seiscientos.org *(en castelán)*
* SEAT 600 en MuseoSEAT.com *(en castelán)*
**Roberto López-Iglésias Samartim**, nado en Redondela en 1971, é un filólogo e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filoloxía Galega (1998), Filoloxía Portuguesa (1998), DEA [Mestrado] en Estudos Clásicos e Medievais (2000) e Doutor en Filoloxía Galega (2010) pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese *O processo de construçom do sistema literário galego entre o franquismo e a transiçom (1974-1978). Margens, relaçons, estrutura e estratégias de planificaçom cultural*, dirixida por Elias Torres. Foi bolseiro de investigación do Instituto Camões (1999-2001) e da USC (2003-2005), e profesor visitante na Universidade de Vigo (2003). Desde 2006 é profesor na Área de Galego-Portugués, Francés e Lingüística da Universidade da Coruña.
Membro do grupo Galabra, entre 2011 e 2014 foi secretario xeral da Associação Internacional de Lusitanistas (AIL). Actualmente é o responsábel de comunicación da entidade e editor de *Plataforma9*. Desde novembro de 2010 dirixe a revista *Agália*.

Obras
-----

### Ensaio

* *A Dona do Tempo Antigo. Mulher e campo literário no Renascimento Português (1495-1557)*, 2003, Laiovento.
* *Mudança política e sistemas culturais em transiçom*, 2017, Laiovento.

Premios
-------

* Premio Carvalho Calero de Investigación en 2002, con *A Dona do Tempo Antigo. Mulher e campo literário no Renascimento Português (1495-1557)*.

Notas
-----

1. ↑  "O processo de construçom do sistema literário galego entre o franquismo e a transiçom (1974-1978). Margens, relaçons, estrutura e estratégias de planificaçom cultural". *Minerva. Repositorio institucional da USC*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en Arquivado 30 de maio de 2015 en Wayback Machine. Galabra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533807
* WorldCat
* VIAF: 102499607
* BNE: XX1662531
* Dialnet: 1736420
* GND: 139634908
* ISNI: 0000000078885073
* LCCN: no2016012786
* PTBNP: 1172351
* SUDOC: 237606801

 |
Manifestación en Rostock, Alemaña, durante a reunión do G-8 en 2007
 Un cartel de ATTAC no campo francés, 2004
 Unha pancarta de ATTAC fronte ao Kölner Dom, Alemaña, 2004
A **Association pour la Taxation des Transactions pour l'Aide aux Citoyens** (**ATTAC** ou **Attac**) é unha organización que promove un imposto sobre as transaccións de divisas, chamado ás veces taxa Tobin.

Fondo
-----

Nun principio Attac esixiu só a introdución do chamado imposto Tobin sobre a especulación monetaria. Posteriormente, participou noutras loitas sobre cuestións relacionadas coa globalización, e fai seguemento das decisións da Organización Mundial do Comercio (OMC), a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE) e o Fondo Monetario Internacional (FMI). ATTAC asiste ás reunións do G8 co obxectivo de influír nas decisións dos responsables políticos.

Aínda que ATTAC critica a ideoloxía neoliberal que domina a globalización económica, non é "antiglobalización". Apoia as políticas de globalización que caracterizan como sostibles e socialmente xustas. Un dos slogans de ATTAC é "O mundo non se vende", denunciando a "mercantilización" da sociedade.

Notas
-----

1. ↑  Moncho (2021-07-30). "O ANO DA TAXA TOBIN". *Tempos Novos*. Consultado o 2024-04-05.
2. ↑  "« Attac-España avanza en la definición de su proyecto politico » - Le Monde diplomatique en español". *mondiplo.com* (en castelán). Consultado o 2024-04-05.
3. ↑  "¿Quiénes somos?". *ATTAC España; Otro mundo es posible* (en castelán). Consultado o 2024-04-05.
4. ↑  "Movimientos sociales en internet: el caso de Attac de la organización participativa al grupo de presión política" (PDF). *sociales.unizar.es* (en castelán). Consultado o 5 de abril de 2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de inicio de ATTAC Arquivado
* ATTAC.info
* "Desarmando os mercados", editorial de Ignacio Ramonet
* Documento de termo sobre ATTAC
**Sofie Lithenius**, nada o 24 de abril de 1847 en Turku (Finlandia) e finada na mesma cidade o 11 de marzo de 1926, foi unha mestra e compositora finlandesa. Lithenius xogou un importante papel na historia da música vocal finlandesa, así como no ensino musical no seu país.

Traxectoria
-----------

Sofie Lithenius naceu o 24 de abril de 1847 en Turku, daquela no Gran Ducado de Finlandia e actualmente en Finlandia. Seu pai Henrik Lithenius era un mestre torneiro e frautista afeccionado. Seu irmán Anton tamén tiña inclinacións musicais, xa que tocaba o violín na casa. A pesar de que lle prohibiran facelo, Sofie probou ambos instrumentos. A fascinación da nena pola música levouna a soñar con ser unha música profesional, aínda que a inviabilidade económica, xunto coa falta de apoio de seus pais ás súas aspiracións imposibilitaron a materialización do seu soño.

Notas
-----

1. ↑  Koivisto, Nuppu (25 de setembro de 2020). "A celebration of historical Finnish women who wrote music, Part 6: Sofie Lithenius" (en inglés). Finnish Music Quarterly. Consultado o 21 de novembro de 2020.

* Portal:Muller
* Portal:Finlandia
* Portal:Música clásica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17382269
* Discogs: 965049
* ISNI: 0000000407567229
* MusicBrainz: ID
* WomenWriters: ID

 |
**Vocento** é un grupo de comunicación de información xeral en España, con máis dun século de historia e formado por máis de 100 empresas. Xurdiu en setembro de 2001 da fusión entre o Grupo Correo e Prensa Española.

Historia
--------

A orixe do Grupo Correo data de 1875 co nacemento de "El Noticiero bilbaíno" e a posterior aparición en 1910 de "El Pueblo Vasco", pero é en 1938 cando nace "El Correo Español-El Pueblo Vasco", principal referente do grupo. Por outra parte, a tradición de Prensa Española remóntase ao ano 1891, data na que aparece a revista *Blanco y Negro*, aínda que é en 1903 cando sae o principal diario da editora, o *ABC*.

Medios impresos
---------------

Vocento conta con 14 periódicos: ABC e o diario gratuíto Qué!, como diarios nacionais, e 12 rexionais El Correo, El Diario Vasco, El Diario Montañés, La Verdad, Diario Ideal, Diario Hoy, Diario Sur, Diario La Rioja, El Norte de Castilla, El Comercio, Las Provincias e La Voz de Cádiz. Isto convérteo nun dos primeiros grupos de prensa escrita de España, con máis de tres millóns de lectores diarios e unha difusión de 800.000 exemplares en 2006.

A coordinación entre o periódico e a súa edición dixital, a radio, a televisión local e unha comercializadora publicitaria, conforma a estratexia multimedia rexional clave no desenvolvemento do grupo. A través das produtoras Grupo Europroducciones, BocaBoca ou Videomedia, Vocento está tamén presente na produción dalgúns dos programas máis populares da televisión española como Hospital Central, El Comisario e Pasapalabra. Ademais, a adquisición en 2006 de Tripictures, a principal distribuidora cinematográfica independente de España, fai que estea presente en todo o proceso audiovisual.

No ano 2010, Vocento está poñendo en marcha na TDT a canle "La 10", unha rede nacional de televisións autonómicas, grazas ás súas concesións actuais de licenzas, "ao estilo FORTA", pero non pública como esta, se non privada.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información corporativa de Vocento *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1337706
* WorldCat
* VIAF: 311584457
* GEC: 0523055
* LEI: 95980020140005692525

 |
O  **Renault Voiturette** foi o primeiro automóbil de Renault que se produciu, e foi fabricado entre 1898 e 1903. O nome foi utilizado por cinco modelos.

Os primeiros Voiturettes montaban motores De Dion-Bouton, que se utilizaron ata mediados dos setenta por varios automóbiles Renault. O coche utilizaba pneumáticos Continental, que seguen utilizándose para diversos modelos Renault modernos.

Voiturette Tipo A
-----------------

Renault Type D Serie B Voiturette de 1901.
Vista xeral do Renault Voiturette, circa 1900.
Plano do chasis do Renault Voiturette e da caixa de velocidades.
O Voiturette foi deseñado polo creador da marca Louis Renault en 1898. O primeiro Voiturette foi vendido a un amigo do pai de Louis logo de ir dar un paseo con Louis pola rúa Lepic o 24 de decembro de 1898. Doce coches máis se venderon esa noite. A razón principal para comprar o coche era a incrible capacidade do coche para subir rúas sen ningunha dificultade e a súa economía de combustible. O coche montaba un motor dun cilindro De Dion-Bouton, o que lle permitía alcanzar unha velocidade máxima de 32 km/h.

Voiturette Tipo B
-----------------

O tipo B era basicamente o mesmo Voiturette. A diferenza era o aspecto estraño do coche, que incluía un teito e dúas portas. Louis Renault inventou o sedán en 1899.

Voiturette Tipo C
-----------------

O tipo C foi o primeiro coche de catro prazas de Renault. Logo de varias modificacións mecánicas e exteriores, o coche comezouse a fabricar en 1900.
O coche foi presentado no Salón do automóbil de París de 1900, que presentou por primeira vez a Renault Frères como un fabricante de automóbiles.

Voiturette Tipo D / E / G
-------------------------

Os Voiturettes Tipo D e E foron similares ó Tipo C, pero con algunhas diferenzas, sobre todo o motor mellorado de 5 CV. O Tipo D era idéntico ó tipo C agás o teito retráctil e o Tipo E mostraba un teito máis longo que o do tipo B, pero sen ningún tipo de porta.
O tipo G utiliza o mesmo chasis e carrozaría que o Tipo D e E, pero cun motor mellorado.

Notas
-----

1. ↑  Óscar González (11 de outubro de 2013). "Coches clásicos de hoy" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 25 de xuño de 2020. Consultado o 22 de xuño de 2020.
2. ↑  iGalerie. "TOUTES LES RENAULT PRODUITES ANNÉE PAR ANNÉE" (en francés). Consultado o 22 de xuño de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Renault Voiturette Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Localización do abismo Challenger.
O **abismo Challenger** (**foxa de Challenger** ou **sima de Challenger**) é o punto máis profundo medido nos océanos. Atópase no grupo das illas Marianas, no extremo sur da foxa das Marianas, no océano Pacífico. A terra máis achegada é a illa Fais, unha das illas exteriores de Yap, 289 km ó suroeste, e Guam, 306 km ao nordés. A foxa foi nomeada na honra do barco da Mariña Real Británica *HMS Challenger*, que participou no descubrimento da foxa en 1875.

Profundidade
------------

A presión do abismo é aproximadamente 1095 veces maior que a da superficie.

A expedición Challenger (dende decembro de 1872 até maio de 1876) foi a primeira en sondar as profundidades coñecidas hoxe como o abismo de Challenger. A primeira sondaxe foi feito o 23 de marzo de 1875, na estación 225. A profundidade rexistrada foi de 4475 brazas inglesas (8184 m), a partir de dúas sondaxes separadas.

O libro de Sir John Murray *The Depths of the Ocean* (*As profundidades do océano*), do ano 1912, rexistra a profundidade do abismo como de 9636 m. Sir John, entón un home novo, foi un dos científicos da expedición. A páxina 131 do libro de Murray refírese ó abismo. Todos os informes orixinais da expedición Challenger poden ser vistos en Internet, na Biblioteca Challenger.

En 1951, uns 75 anos despois do seu descubrimento, a foxa das Marianas foi explorada por completo polo navío da Armada Real Británica *HMS Challenger*, chamado así polo barco da expedición orixinal. Durante esta travesía, a parte máis profunda da foxa foi medida usando sondaxe por eco, unha forma moito máis precisa e sinxela de medir a profundidade que o método usado pola expedición orixinal. O *HMS Challenger* mediu unha profundidade de 5960 brazas (10 900 m) nas coordenadas 11°19′N, 142°15′E.

O 23 de xaneiro de 1960, o batiscafo suízo *Trieste*, adquirido pola Armada dos Estados Unidos, descendeu ó fondo oceánico, tripulado polo oceanógrafo Jacques Piccard (que xunto co seu pai, Auguste Piccard, deseñou o somerxible usado no descenso) e o tenente Don Walsh.

En 1984, un navío oceanográfico xaponés estudou o fondo cun sónar e calculou a profundidade do abismo en 10 923 metros.

En 2009 produciuse un novo descenso ó abismo, co *Nereus*.

No 2012, James Cameron descendeu até os 10 898 metros de profundidade no *Deepsea Challenger* e converteuse dese modo na primeira persoa en descender en solitario ó punto máis baixo da terra.

Notas
-----

1. ↑  Probablemente "Abismo Challenger" sea un anglicismo.
2. ↑  El mar de Puerto Rico, Suárez Caabro
3. ↑  Vademecum Remer
4. ↑  El nuevo derecho del mar, Silenzi de Stagni
5. ↑  Blanco y Negro 18/7/1993
6. ↑  "Library of 19th Century Science". Arquivado dende o orixinal o 17 de maio de 2017. Consultado o 19 de maio de 2017.
7. ↑  BBC (ed.). "Robot sub reaches deepest ocean".
8. ↑  National Geographic (ed.). "James Cameron Now at Ocean´s Deepest Point".

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Abismo de Challenger Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q459173
* EBID: ID
* GeoNames: 7626814
* MAG: 2779007739

 |
**Pasquali** é unha división, con sede en Abbiategrasso, Milán, do grupo italiano BCS, fundada en 1949 en Calenzano, na provincia de Florencia, especializada no deseño e produción de tractores e motocultores.

Historia
--------

Un dos primeiros tractores Pasquali.
A actividade de ***Pasquali Macchine Agricole*** comezou en 1949, cando o florentino Lino Pasquali, fundador da empresa que aínda leva o seu nome e unha das figuras máis importantes da historia da mecanización agrícola, ideou un dos primeiros vehículos mecánicos de pequeno tamaño que podían ocuparse de todos aqueles traballos agrícolas imposibles de realizar cos tractores: o motocultor.

Tras o éxito inmediato, a finais dos anos 50 deuse conta da necesidade de aumentar a comodidade: engadíuselle un eixe completo con asento e dirección, que o transformou nun pequeno tractor.

A máquina foi un grande éxito, empurrando a Pasquali cara a un segundo proxecto que madurou a principios dos anos 60: a creación dun mini-tractor isodiamétrico de tracción ás catro rodas con dirección articulada central.

Pasquali 957-603.
Este vehículo era moito máis cómodo e de altas prestacións que o motocultor, pero igual de fácil de manexar, demostrou grandes capacidades nas fileiras de vides, o seu éxito no mercado foi rotundo. Pouco despois mellorouse a estrutura e equipouse con pneumáticos máis grandes, creando un pneumático isodiamétrico aínda máis potente pero menos manexable.

Para maximizar o radio de xiro, Lino Pasquali, reduciu o tamaño das rodas dianteiras. Unha idea na que ninguén pensara e a que se acolleu toda a competencia directa.

Xa achegándose aos oitenta anos, a finais dos 90 Lino Pasquali comezou a buscar un socio industrial capaz de continuar o desenvolvemento da súa empresa. Atopou a multinacional BCS Group de Abbiategrasso, fundado en 1943 polo enxeñeiro Luigi Castoldi, quen adquiriu a marca Pasquali en 1999.

Notas
-----

1. ↑  Vieri, Marco. "Progressi nella meccanizzazione," (PDF). *deistaf.unifi.it*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 2012. Consultado o 2012.

Véxase tamén
------------

* BCS Group
O **Mercedes-Renntransporter** construíuse en 1954 ante a necesidade de transportar rapidamente un coche avariado desde calquera circuíto europeo ata a fábrica de Stuttgart e devolvelo ao mesmo xusto a tempo para competir. Era unha mestura entre un camión e un coche deportivo.

Historia
--------

Gañouse o alcumo de **Der Blaues Wunder** (o milagre azul), levando aos coches reparados en fábrica de circuíto en circuíto, chegando a tempo para cada cita. Naquel entón os mecánicos non tiñan medios para repararar nos circuítos grandes avarías, o que en moitos casos significaba perderse o gran premio ante a imposibilidade de regresar a tempo co coche reparado desde a fábrica.

Tiña unha carrozaría fabricada de forma artesanal a partir de tres modelos Mercedes. Un dos deportivos máis famosos da marca, o 300 SL ás de gaivota de 1952, achegaba o seu motor e a grella tan característica, o chasis proviña do Mercedes 300 sedán, e a cabina do 180 familiar. Foi ampliado entre eixes e cuns grandes saíntes, que o levaron ata os 6,75 metros de longo, pero cunha altura de só 1,75 metros o que lle daba unha maior estabilidade. O único compoñente realizado ex-profeso foi o cristal posterior, cuxa estraña forma investida débese á necesidade de deixar sitio para unha das carrozarías dos Mercedes de competición. Longo, baixo e rápido eran tres das súas características. Mentres outros transportes de coches apenas chegaban aos 90 km/h, leste contaba cun motor de 192 cabalos de inxección directa alcanzaba ata os 170 km/h cargado cun coche de carreiras. Todo un récord para un camión cargado. Naqueles circuítos tamén realizaba unha labor de mercadotecnia, xa que melloraba a percepción de marca ao presentar un camión rápido e futurista, do mesmo xeito que as frechas de prata.

A retirada de Mercedes da competición logo da Traxedia de Le Mans de 1955 fixo que o seu labor escurecésese servindo varios anos como medio promocional da marca. Ata viaxou aos Estados Unidos. En 1957 volveu á factoría de Stuttgart, onde o camión agonizou nun garaxe ata que foi desguazado en 1967. A marca quixo emendar o seu erro construíndo unha réplica exacta en 1993, algo que culminou no 2001, na celebración dos 100 anos da marca. Existe outra réplica propiedade de Jay Leno 

* Der Renntransporter de 1954Der Renntransporter de 1954
* como réplica de 2001como réplica de 2001

Notas
-----

1. ↑  "Geschichten - Herausforderungen - Das „blaue Wunder"". Mercedes-Benz. Consultado o 2013-11-28.
2. ↑  7910876.html[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Ayerra, Óscar (2017). "A carreras con el camión". *La Voz de Galicia*.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

### Ligazóns externas