recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Aturuxo.

As pandeireteiras de Mens con Manuel Cajaraville, director artístico da agrupación.
A **Agrupación Folklórica Aturuxo** é unha asociación cultural formada o 20 de marzo de 1955, como continuación das actividades desenvolvidas polo coro Brétemas e Raiolas, disolto o ano anterior. Entre os seus fundadores están Sebastián Martínez Risco (polígrafo e expresidente da Real Academia Galega) e Francisco Vales Villamarín (historiador e exsecretario perpetuo da RAG).

Traxectoria
-----------

Na súa primeira etapa, a agrupación dedicouse sobre todo a escenificación dos costumes populares. Nesta época o director era Antonio Naveira e a mestra de baile era María Victoria Canedo. Representou obras como *Roseira de costumes*, *A morte do gaiteiro*, *Lendas e costumes* e *Noitegas*. Deste traballo nacería, a finais dos anos 50, un ballet galego do que formarían parte bailaríns procedentes de Aturuxo.

Nos anos sesenta e comezos dos setenta o grupo centrouse no baile e canto tradicionais. Dirixían o grupo Adolfo Anta Seoane, Ramiro Cartelle e Edilberto Suárez á batuta. Manuel Cajaraville Pensado asumiu máis tarde o cargo de director artístico, dándolle unha maior relevancia ao baile. Levou a cabo unha importante labor de investigación e divulgación, recuperando bailes como o maneo e o fandango, que xa estaban practicamente esquecidos. Nesta mesma etapa incorporouse a Aturuxo un grupo de cantareiras coñecidas como Pandeireteiras de Mens, procedentes de Mens, en Malpica de Bergantiños. Nesa época, a agrupación acadou importantes premios en diversos certames, tales como as xornadas folclóricas de Santiago de Compostela (medalla de ouro) ou Ourense.

Dende o seu nacemento o grupo actuou en toda Galicia, boa parte de España, Francia, Portugal e a Arxentina. Varios dos bailes do seu repertorio, como a Muiñeira de Lañas, o Fandango Muradán ou o Maneo de Mens, forman parte hoxe en día do acervo folclórico galego.

Aturuxo é membro fundador da Federación Galega de Grupos de Danza. Conta entre os seus membros con varios recoñecementos individuais, como son tres medallas de prata "Marcial del Adalid" ao mérito artístico e unha de ouro (a Manuel Cajaraville), concedidas pola Real Academia Galega de Belas Artes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog da Agrupación folklórica Aturuxo Arquivado 19 de decembro de 2014 en Wayback Machine.
*Para a páxina sobre o uso específico que os bots teñen na Wikipedia véxase Wikipedia:Bots. Para outros significados véxase Bot (homónimos).*
Un **bot** (acurtamento de *robot*) é un programa informático que realiza diferentes funcións imitando ós humanos. En sitios wiki, como Wikipedia, un bot pode realizar funcións rutineiras de edición. Noutro tipo de sitios, como Encarta, o bot pode informar sobre cuestións relativas ao propio contido do sitio (tcc bots conversacionais axudantes).

Pois que se trata de ferramentas que realizan tarefas de forma automatizada simulando seres humanos, poden ser utilizados de forma maligna (por exemplo, a propia Wikipedia foi vítima no seu día de bots que destruían contido, tal e como se pode ver no historial de bots maliciosos ). Por esta razón, en sitios que utilizan os bots para automatizaren tarefas, posúen regras moi estritas para o uso (correcto) dos bots.

Outros usos indebidos son o rexistro automático de contas de correo electrónico ou doutro tipo de servizos web, razón pola que moitos sitios incorporan un método de seguranza que consiste en que o usuario repita un código alfanumérico que se xera automaticamente con cada petición de rexistro.

Os buscadores de Internet tamén utilizan os *bots* ou *robots* para indexaren contido doutras páxinas web e axilizaren as buscas. Debido a que polo xeral non discriminan entre o contido, poden chegar a indexar ficheiros con información confidencial ou vital para o sitio (tal que as bases de datos, se non estiveren cifradas ou protexidas).

Habitualmente é posíbel protexerse desta intromisión introducindo no cartafol raíz do sitio un ficheiro que enumere as exclusións ou restricións ao indexado de contido. Tales restricións acostuman ser respectadas pola maior parte dos sitios sempre que a semántica utilizada fora correcta.

No ámbito dos videoxogos, coñécese como *bot* aquel programa que é capaz de xogar por si mesmo (tamén se coñece como borg, abreviatura de ciborg). A función deste elemento é a de supor un reto para o xogador humano, xa que se intenta que o *bot* teña a maior intelixencia artificial posíbel. Isto é particularmente importante nos xogos de RPG ou de xogos de estratexia.

É importante facer a distinción de que *bot* é unha definición funcional, e que non fai diferenzas no que respecta á súa posta en funcionamento.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bot conversacional
* Intelixencia Artificial
* Robot
* Programación
* Automatización

### Ligazóns externas

* Información sobre os bots na Wikipedia
* MyBot Arquivado 12 de novembro de 2018 en Wayback Machine. Bot conversacional, destinado a interactuar no IRC.
* SmarterChild Outro exemplo de bot conversacional.
* Msn Bots Galería de bots conversacionais para o Msn Messenger.
A **tempada 2011-12 da Superliga Española** foi a 38ª edición da máxima competición de hóckey sobre xeo do Estado español e nela participaron seis equipos. O campión foi o CH Jaca tras derrotar na final ao CG Puigcerdà por tres partidos a un, conseguindo así o seu 11º título e ampliando así a diferenza respecto do segundo equipo máis laureado, o CH Txuri-Urdin donostiarra.

Sistema de competición
----------------------

Na liga regular, cada un dos seis equipos disputou 20 partidos (xogando catro partidos contra cada un dos seus opoñentes). Os catro primeiros equipos ao finalizar a liga regular se clasifican para os *playoffs*. Unha vitoria no tempo regulamentario na liga regular prémiase con 3 puntos, mentres que unha vitoria no tempo extra ou nos penaltis é recompensada con 2 puntos, por unha derrota no tempo extra ou nos penaltis o equipo recibe un punto, mentres que a derrota no tempo regulamentario non dá ningún punto.

Equipos
-------

* Aramón CH Jaca (Jaca)
* Cataluña FC Barcelona (Barcelona)
* Majadahonda HC (Majadahonda)
* Cataluña CG Puigcerdà (Puigcerdà)
* CD Hielo Bipolo (Gasteiz)
* CH Txuri-Urdin (Donostia)

Clasificación
-------------

|  | Equipo | PX | G | OTW | OTL | D | GF | GC | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | CH Jaca | 20 | 17 | 1 | 0 | 2 | 134 | 71 | **53** |
| 2. | CG Puigcerdà | 20 | 11 | 1 | 2 | 6 | 100 | 81 | **37** |
| 3. | FC Barcelona | 20 | 10 | 0 | 0 | 10 | 86 | 86 | **30** |
| 4. | CH Txuri-Urdin | 20 | 7 | 2 | 1 | 10 | 79 | 90 | **26** |
| 5. | CD Hielo Bipolo | 20 | 6 | 0 | 1 | 13 | 89 | 126 | **19** |
| 6. | Majadahonda HC | 20 | 4 | 1 | 1 | 14 | 99 | 133 | **15** |

PX = Partidos Xogados, V = Vitorias, OTW = Vitorias no tempo extra, OTL = Derrotas no tempo extra, D = Derrotas, GF = Goles a Favor, GC = Goles en Contra

Playoffs
--------

### Semifinais

* **CH Jaca** - CH Txuri-Urdin 2:1 (3:4 n.V. 7:0, 5:3)
* **CG Puigcerdà** - FC Barcelona 2:0 (4:1, 5:2)

### Final

* **CH Jaca** - CG Puigcerdà 3:1 (8:7, 5:1, 1:4, 4:2)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* A Superliga en hockeyhielo.com (es)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Jakub Suša** (en belaruso: *Якуб Суша*, en polaco: *Jakub Jan Susza*, en ucraíno: *Яків Суша*), nado en Minsk arredor de 1610 e finado en Chełm o 4 de setembro de 1687, foi un relixioso basiliano greco-católico, bispo de Chełm dende 1652 até o seu pasamento.

Traxectoria
-----------

En 1626 entrou na Orde de San Basilio Magno, e foi educado no colexio pontificio de Braniewo (Prusia) até 1632, e posteriormente en Pułtusk, en Olomouc (Moravia) até 1636, onde se doutorou en Teoloxía, e en Roma.

A partir de 1639 pasou a ser o superior do mosteiro basiliano de Chełm. En 1649 pasou a ser administrador apostólico da eparquía de Chełm, e en 1652 foi nomeado bispo de dita diocese.

Durante o seu pontificado defendeu e promoveu a idea da unión entre a Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica. Entre 1664 e 1666 exerceu de procurador da Igrexa rutena ante a Santa Sé, onde contribuíu a solucionar disensións na orde basiliana e logrou un acordo que impedise o cambio de rito para os católicos.

Participou en Lublin no *colloquium amicabile*, un intento infrutuoso de reconciliación entre greco-católicos e ortodoxos da metrópole de Kíiv. Na década de 1680 convocou seis sínodos diocesanos que contribuíron ao renacemento da vida relixiosa, á reforma do clero, e ao fortalecemento das institucións eclesiásticas.

Foi tamén un promotor do culto á icona da Nai de Deus de Chełm, o que contribuíu a facer de dita cidade un destino mariano de importancia nacional. Deixou varias obras escritas, que son unha importante fonte de información sobre a historia de Chełm e da Igrexa Rutena en Polonia, como a historia da icona da Nai de Deus e as vidas de san Xosafat e Meletii Smotrytskyi, e foi tamén impulsor da beatificación do primeiro.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Volodymyr Kubiiovych, Danylo Huzar-Struk, ed. (1993). *Encyclopedia of Ukraine* (en inglés) **5**. University of Toronto Press. pp. 113–114. ISBN 9780802039958. Susha, Yakiv

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46167
* WorldCat
* VIAF: 47932444
* Catholic-Hierarchy: susza
* CERL: cnp01098687
* GND: 132771845
* ICCU: BVEV063982
* ISNI: 0000000116363138
* LAC: 0015H3993
* LCCN: n2015051772
* NTA: 145682730
* OL: OL5251494A

 |
Os **tarahumaras** ou **rarámuris** son un pobo nativo de México especialmente coñecidos pola súa grande habilidade como corredores de longa distancia. Orixinalmente habitaron en case todo o estado de Chihuahua, mais retiráronse ás serras altas como Serra Madre Occidental coa chegada dos españois no século XVI. A área de Serra Madre Occidental que habitan no presente é chamada tamén Serra Tarahumara por mor da súa presenza.

A maioría dos tarahumaras viven aínda segundo o estilo tradicional, habitando en refuxios naturais como covas ou cantís, así como pequenas cabanas de madeira ou pedra. Os cultivos básicos son o millo e os feixóns; porén, moitos tarahumaras aínda practican a transhumancia, criando vacas, cabras e ovellas.

A lingua tarahumara pertence á familia das linguas uto-aztecas. Malia que o seu uso está a descender pola presión da lingua castelá, aínda é falada pola maioría.

Notas
-----

1. ↑  "Entrada tarahumara en Digalego". Arquivado dende o orixinal o 02 de febreiro de 2017. Consultado o 24 de xaneiro de 2017.
2. ↑  Pennington, Campbell W. (1963) *The Tarahumar of Mexico, their environment and material culture*. Universuty of Utah Press.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tarahumara.com.mx

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q429921
* AAT: 300017776
* EBID: ID
* GND: 4059057-4
* LCCN: sh85132455
* NKC: ph644082

 |
**Stephanie Lynn "Stevie" Nicks**, nada o 26 de maio de 1948 en Phoenix (Arizona), é unha cantante e compositora estadounidense, coñecida sobre todo polo seu traballo con Fleetwood Mac e a súa extensa carreira en solitario, que colectivamente produciron máis de 40 éxitos *top 50* e venderon ao redor dos 140 millóns de álbums. Foi considerada "A raíña reinante do Rock and Roll" pola revista *Rolling Stone*, e como membro de Fleetwood Mac, foi engadida ao Rock and Roll Hall of Fame en 1998. Como artista en solitario, foi nomeada a oito premios Grammy, e con Fleetwood Mac a cinco máis.

Nicks uniuse a Fleetwood Mac en 1974, xunto coa súa parella sentimental e artística Lindsey Buckingham. O segundo álbum de Fleetwood Mac tras a incorporación de Nicks e Buckingham, *Rumours*, publicado en 1977, é o décimo álbum máis vendido de todos os tempos, con máis de 40 millóns de copias en todo o mundo e permanecendo no número 1 das listas de álbums estadounidenses durante 31 semanas, ademais de acadar a cima das listas de varios países.

Nicks comezou a súa carreira en solitario en 1981 co álbum *Bella Donna*, que chegou a vender 8 millóns de copias, e dende entón ten producido sete traballos máis de estudio, o máis recente deles titulado *In Your Dreams* e publicado o 3 de maio do 2011. Tras superar a súa adición á cocaína e a súa dependencia aos tranquilizantes, Nicks segue sendo unha artista en solitario moi popular. Nicks é coñecida pola súa distintiva voz, estilo visual místico e as súas letras simbólicas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234691
* WorldCat
* VIAF: 84210649
* AllMusic: mn0000936190
* BIBSYS: 4082461
* BNE: XX1048065
* BNF: 13897953k
* Discogs: 13735
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 271099
* Genius: Stevie-nicks
* GND: 119278332
* IMDb: nm0630088
* ISNI: 0000000114761466
* LCCN: n90658675
* MusicBrainz: ID
* NKC: js20020122095
* NLA: 35514485
* NNDB: 000023017
* NTA: 070162913
* OL: OL3316279A
* RocksBackpages: stevie-nicks
* Rotten Tomatoes: stevie\_nicks
* Songkick: 528768
* SUDOC: 079206085
* TMDb: 82242
* WikiTree: Nicks-158

 |
*Mozas asomadas nunha xanela* é un cadro do pintor sevillano Bartolomé Murillo. Pintado na segunda metade do XVII, é un cadro barroco.

Forma parte da colección da Galería Nacional de Arte dos Estados Unidos, con sede en Washington.

Descrición
----------

A obra representa dúas mulleres nunha xanela. A máis afastada do espectador é polos seus trazos a máis vella das dúas. Tapa o rostro sorrinte coa súa touca, que sostén coa man dereita. Coa esquerda tira da contra da ventá, sen que quede claro se pretende pechala ou, polo contrario, abrila aínda máis. A outra muller, unha mociña, apóiase sen reservas no peitoril da ventá e sorrí abertamente para o espectador, situado xusto de fronte, nun plano lixeiramente inferior ao dela. O seu corpiño, lixeiramente escotado, déixalle ver os ombros. 

Desde o punto de vista da composición, o cadro é dunha extraordinaria técnica. Está marcado pola diagonal que se estabelece entre as cabezas das figuras e os sutís toques de vermello nas súas caras e nos adornos do cabelo e das roupas. A moza asoma o seu corpo a través da ventá con gran realismo. No caso da muller máis vella captúrase o seu movemento con grande habilidade. Coa idea de centrar a nosa atención nas mulleres, no resto do cadro predominan o marrón da madeira e o negro do interior do cuarto. 

Descoñécese a data certa en que foi pintada a obra. Pola súa calidade técnica, corresponde á etapa de madureza do pintor, entre 1650 e a súa morte en 1683.

Interpretacións
---------------

Descoñécese por completo quen son as figuras representadas. Circulan numerosas interpretacións da obra. Unha delas apunta á posibilidade de que se trate dunha doncela e a súa gobernanta, como era habitual nas casas da aristocracia. Outra posibilidade é que se trate dunha cortesá e da súa alcaiota. Explicaríase así a ollada directa e sorrinte da rapaza, mentres que a outra muller se cobre a cara. Na España do século XVII non era de bo gusto sorrir ostentosamente en público, menos aínda para unha muller.

En apoio desta última interpretación traése a colación unha copia en gravado do cadro realizada no século XIX. Nese gravado, a obra recibe o título de *Las Gallegas*. Nesa época moitas mulleres galegas emigraban a Lisboa, Madrid ou Sevilla, onde algunhas acababan exercendo a prostitución. O título referiríase de maneira inequívoca para a xente da época á condición das dúas mulleres.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información sobre a obra na web da National Gallery of Art
* Información sobre a obra na Web Gallery of Art.
**Sulpicio o Pío**, finado en 647, foi un bispo franco, bispo de Bourges dende 624 até o seu pasamento. É venerado como santo na Igrexa católica.

Biografía
---------

Naceu probablemente en Vatan, nunha familia da nobreza. Logo de ser ordenado sacerdote, entrou como capelán na corte dos francos de Clotario II.

Coa morte de santo Austrexesilio, foi elixido bispo de Bourges. Completou o proceso de cristianización dos seus fregueses, erradicando o paganismo e convertendo aos xudeus. Partecipou no concilio de Clichy de 627, e foi mestre de Remaclo e Desiderio de Cahors, posteriormente venerados tamén como santos. Desiderio de Cahors foi consagrado bispo por Sulpicio, e del escribiu unha *Vita*.

Opúxose ás tentativas hexemónicas de Dagoberto I, defendendo os privilexios da súa diocese. Dedicouse á atención aos pobres e enfermos da súa diocese, converténdose en obxecto da devoción popular xa antes do seu pasamento: a tradición conta que os seus funerais tiveron que ser atrasados para permitir a unha grande multitude render homenaxe aos seus restos mortais.

Culto
-----

No *Martiroloxio Romano* é lembrado deste xeito no 17 de xaneiro:

> 
> 
> En Bourges, cidade de Aquitania (hoxe Francia), san Sulpicio, apelidado o Pío, bispo, que tendo pasado do pazo real ao episcopado, a súa maior preocupación foi o coidado dos pobres (647).
> 
> 

É titular do seminario e da igrexa de San Sulpicio de París, e patrón dos padres sulpicianos.

Notas
-----

1. ↑  *Martirologio Romano* (en castelán). En Bourges, ciudad de Aquitania (hoy Francia), san Sulpicio, apellidado el Pío, obispo, que habiendo pasado del palacio real al episcopado, su mayor preocupación fue el cuidado de los pobres (647)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sulpicio o Pío*** |

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q393432
* WorldCat
* VIAF: 37320285
* CERL: cnp00340466
* DeutscheBio: 103105174
* GND: 103105174
* NKC: kup19980000096714

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Amil Ximun Nuna** (en árabe: *إميل شمعـون نونا*), nado en Al-Qux (Iraq) o 1 de novembro de 1967, é un eclesiástico católico caldeo, arcebispo de Mosul entre 2009 e 2015, e dende 2015 arcebispo de San Tomé o Apóstolo de Sydney.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha familia asiro-caldea de Al-Qux o 1 de novembro de 1967. Logo de completar a súa educación secundaria, en 1985 entrou no Seminario Patriarcal Caldeo e foi ordenado sacerdote o 11 de xaneiro de 1991 en Bagdad.

Entre 1993 e 1997 foi vigairo parroquial en Al-Qux, e posteriormente párroco até 2000, cando marchou a estudar Teoloxía á Pontificia Universidade Lateranense. Graduouse en 2005 e volveu a Al-Qux.

O 5 de maio de 2009 o Sínodo dos Bispos da Igrexa Católica Caldea elixiu a Nuna como arcebispo de Mosul, e o papa Bieito XVI aceptou a súa escolla o 13 de novembro de 2009. A sé estaba vacante dende o asasinato do seu arcebispo Bulus Farax Rahu en 2008. Amil Nuna recibiu a consagración episcopal o 8 de xaneiro de 2010 de mans do patriarca de Babilonia Manuel III Dali.

Coa toma de Mosul e dos territorios da chaira de Nínive polo Estado Islámico, a súa arquidiocese deixou na práctica de existir. O 15 de xaneiro de 2015 Nuna foi nomeado arcebispo *ad personam* de San Tomé o Apóstolo de Sydney, con xurisdición sobre todos os caldeos de Oceanía.

Notas
-----

1. ↑  Tamén *Emil Shimoun Nona*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Amil Ximun Nuna*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q449757
* WorldCat
* VIAF: 31149485914093421912
* Catholic-Hierarchy: nona

 |
**Ivan Dimitrov Garufalov** (en búlgaro: *Иван Димитров Гаруфалов*), nado en Malko Tarnovo (Imperio Otomán, hoxe Bulgaria) o 15 de agosto de 1887 e finado en Sofía (R.P. de Bulgaria) o 7 de agosto de 1951, foi un eclesiástico greco-católico búlgaro, exarca apostólico de Sofía entre 1941 e 1951.

Traxectoria
-----------

Ivan Dimitrov Garufalov naceu o 15 de agosto de 1887 en Malko Tarnovo, entón parte de Rumelia oriental, baixo suzeranía otomá. Logo de rematar os seus estudos básicos en Malko Tarnovo e en Sofía, entrou na Escola Superior Católica Búlgara de Edirne, onde amosou especial talento pola música sacra e foi axudante de Konstantin Kertev, director do coro da igrexa. En 1905 entrou na Congregación da Resurrección e pasou os primeiros anos en Cracovia. Entre 1908 e 1912 estudou Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana de Roma, onde foi ordenado sacerdote o 30 de marzo de 1912 polo arcebispo Mihail Mirov.

En 1912 volveu a Edirne, e comezou a súa labor como catequista e profesor na Escola Búlgara. En 1915 foi enviado a exercer o seu ministerio a Malko Tarnovo, onde permanecería até 1940. O 16 de febreiro de 1923 un incendio esnaquizou a escola e a casa sacerdotal. O 10 de xullo de 1925 foi anfitrión de Angelo Roncalli, nomeado delegado apostólico para Bulgaria. O 1 de maio de 1931 comezou coa construción dunha nova igrexa, que rematou en 1935.

En 1941 foi seleccionado substituto do exarca Kiril Kurtev. O 6 de xullo de 1942 o papa Pío XII nomeouno exarca apostólico de Sofía e bispo titular de *Lagania*. Recibiu a consagración episcopal o 1 de novembro do mesmo ano de mans de Kurtev. Permaneceu no cargo até o seu pasamento en Sofía o 7 de agosto de 1951.

| Dignidades da Igrexa católica |
| --- |
| Predecesor:**Kiril Kurtev** |  **Exarca apostólico de Sofía** 1941 - 1951 | Sucesor:**Kiril Kurtev** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28059082
* Catholic-Hierarchy: garu

 |
**Peter Hans Kolvenbach**, nado o 30 de novembro de 1928 en Druten (Países Baixos) e finado o 26 de novembro de 2016 en Beirut (Líbano), foi o 29º xeneral da Compañía de Xesús.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Naceu o 30 de novembro de 1928 en Druten, onde pasou a súa infancia e mocidade, e cursou os seus estudos secundarios no Colexio Canisio de Nijmegen. O 7 de setembro de 1948 comezou o novizado na Compañía de Xesús en Mariendaal. Logo de completar os estudos de Filosofía no Berchmanianum de Nijmegen, foi enviado ao Líbano, onde doutorouse en Teoloxía pola Universidade San Xosé de Beirut. O 29 de xuño de 1961 foi ordenado sacerdote da Igrexa católica armenia.

Pasou os seguintes anos dedicado á investigación, especificamente lingüística. Entre 1964 e 1976 ensinou Lingüística xeral e oriental na Haia e en París, para volver despois a Beirut, onde foi profesor de Lingüística xeral e Armenio na Universidade San Xosé, até 1981, cando foi nomeado reitor do Pontificio Instituto Oriental.

### Xeneral dos xesuítas

O 7 de agosto de 1981 o xeneral Pedro Arrupe sufriu unha trombose cerebral no avión de volta a Roma. Malia vivir por dez anos máis, quixo renunciar como xeneral, e propuxo a Vincent O'Keefe como sucesor interino. Porén, o papa Xoán Paulo II interveu e nomeou a Paolo Dezza como interino. Dous anos máis tarde, o mesmo papa permitiu aos xesuítas elixir a un novo xeneral, e na Congregación Xeral da Compañía de setembro de 1983 foi elixido o p. Kolvenbach.

### Renuncia

O 2 de febreiro de 2006 Kolvenbach informou á súa congregación da súa intención de renunciar en 2008, ao cumprir 80 anos. O 14 de xaneiro de 2008 a orde aceptou a súa renuncia e elixiu a Adolfo Nicolás como sucesor. Kolvenbach finou en Beirut o 26 de novembro de 2016.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  O'Neill, Charles E.; Domínguez, Joaquín María, eds. (2001). *Diccionario histórico de la Compañía de Jesús* (en castelán) **2**. Universidade Pontificia Comillas. pp. 1705–1706. ISBN 9788484680383.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504810
* WorldCat
* VIAF: 44938166
* BNE: XX988944
* BNF: 121446064
* FAST: 241209
* GEC: 0035862
* GND: 131537334
* ICCU: CFIV019555
* ISNI: 0000000108940302
* LCCN: n88016603
* Munzinger: 00000017154
* NKC: skuk0003478
* NTA: 073695572
* SUDOC: 029923735
* Treccani: peter-hans-kolvenbach

 |
**Maurizio Cheli**, nado en Zocca (provincia de Módena) o 4 de maio de 1959, é un astronauta italiano que formou parte da misión STS-75. Pasou un total de 15,74 días no espazo.

Traxectoria
-----------

É graduado en Ciencias Aeronáuticas pola Academia da Forza Aérea de Italia en 1982 e pola Facultade Bélica da Forza Aérea Italiana en 1987. Graduouse tamén como piloto de probas pola Escola Imperial de Pilotos de Proba en 1988 e fixo un máster en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Houston en 1994, así como un máster en Ciencias Políticas pola Universidade de Torino en 2004 e Administración de Empresas pola ESCP-EAP de París en 2007.

Foi seleccionado pola ESA como membro do segundo grupo de astronautas europeos en xuño de 1992. Quedou cualificado como astronauta en 1993 para voos no transbordador espacial despois dun ano de adestramento. Participou na misión STS-75, pasando no espazo un total de 15,74 días. Despois proseguiu a súa carreira sendo nomeado xefe de pilotos de proba por Alenia Aeronautica en Torino, participando no desenvolvemento do Eurofighter Typhoon e noutros programas da compañía. Participou como piloto de demostración nas mostras aéreas de París de 1997, 1999, 2001, 2003 e 2005. En decembro de 2007 foi nomeado director de desenvolvemento operativo de Alenia Aeronautica.

Notas
-----

1. 1 2 3  NASA, ed. (2018). "Maurizio Cheli - (Lieutenant Colonel, Italian Air Force, Ret.)" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 02 de xaneiro de 2019. Consultado o 1 de xaneiro de 2019.
2. 1 2 3  Mark Wade (2018). "Cheli, Maurizio" (en inglés). Consultado o 1 de xaneiro de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Maurizio Cheli Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-75
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: San Ignacio.
**San Ignacio** é unha comuna de Chile, da provincia de Diguillín, Rexión de Ñuble. Limita polo norte con Chillán, Chillán Viejo e Pinto, polo leste coas comunas de Pinto e El Carmen, polo sur con Pemuco e polo oeste con Bulnes.

Demografía
----------

Segundo datos do Censo do 2002 tiña unha poboación de 16.067 habitantes, dos cales 7.958 son mulleres e 8.109 homes. Un 57,56% correspondía a poboación rural e un 42,44% a poboación urbana.

Economía
--------

A actividade principal é a agrícola, con cultivos tradicionais como o trigo e a remolacha, e tamén a forestal.

Educación
---------

San Ignacio.
Na comuna hai centros de ensinanza básica e media, como son as escolas María Luisa Espinoza de San Miguel, Selva Negra, Las Quilas, El Calvario, Calle Alegre, Santa Juana, Colton Variante, Los Robles, Mayulermo, Lourdes e o Liceo Politécnico C-84

Biblioteca
----------

A Biblioteca Pública Municipal atópase ao norte da praza de armas da comuna, na rúa Angel Custodio Hernández Nº 554, conta con sala de lectura, préstamos a domicilios, cursos, servizo de acceso a Internet, con espazos para cativos, adultos e maiores, actividades culturais. Ten dúas Bibliotecas periféricas localizadas nas poboacións de San Miguel, a uns 5 quilómetros ao leste da cabeceira comunal, e Pueblo Seco, distante 8 quilómetros ao suroeste.

Personaxes nados en San Ignacio
-------------------------------

* Víctor Jara, na localidade de Quiriquina.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***San Ignacio*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187824
* WorldCat
* VIAF: 151378464
* GeoNames: 8261329
* LCCN: n88160927

 |
**Ilarion Rudnyk** (en ucraíno: *Іларіон Рудник*), nado como **Roman Mykolaiovych Rudnyk** (en ucraíno: *Роман Миколайович Рудник*) o 14 de febreiro de 1972 en Lviv (R.S.S. de Ucraína), é un eclesiástico ortodoxo ucraíno, dende 2008 bispo de Edmonton e do Canadá occidental da Igrexa ortodoxa de Constantinopla.

Traxectoria
-----------

Roman Rudnyk naceu o 14 de febreiro de 1972 en Lviv. Logo de completar a súa educación secundaria, estudou no Seminario Teolóxico de Kíiv, do que se graduou en 1992. Coa recomendación do arcebispo Vsevolod Maidanskyi e a beizón do patriarca Bartolomeu I, Roman trasladouse entón a Grecia para continuar os seus estudos teolóxicos na Universidade de Tesalónica, da que se licenciou en 1997.

O 5 de decembro de 1997 Roman foi tonsurado monxe, tomando o nome monástico de "Ilarion". O 21 de decembro do mesmo ano foi ordenado diácono polo metropolita Panteleimon Rodopoulos. Tres anos máis tarde foi ordenado sacerdote. Posteriormente cursou un mestrado en Dereito canónico, e en 2002 foi destinado a unha parroquia no Porto.

O 21 de marzo de 2004 foi elevado ao rango de arquimandrita polo Sínodo da Igrexa ortodoxa de Constantinopla, e o 11 de xuño de 2005 nomeado bispo, co título de *Telmessos*, para asistir ao metropolitano de España e Portugal Epifanios Perialas. Recibiu a consagración episcopal en Istambul o 29 de xaneiro de 2005.

O 21 de outubro de 2008 foi nomeado bispo de Edmonton e do Canadá occidental. Foi entronizado como bispo de Edmonton na catedral de San Xoán de Edmonton o 26 de outubro de 2008.

O 7 de setembro de 2018, no contexto da preparación da concesión de autocefalia á Igrexa ortodoxa ucraína, foi nomeado como exarca do patriarca Bartolomeu I en Kíiv.

Notas
-----

1. ↑  "Russian Synod calls Constantinople's actions non-canonical and threatens with payback" (en inglés). Religious Information Service of Ukraine. 8 de setembro de 2018. Consultado o 17/10/2018. [...] announcing the appointment of two hierarchs of this Church, Archbishop Daniel of Pamphilon (USA) and Bishop Hilarion of Edmonton (Canada) as "exarch" of the Constantinople Patriarchate in Kyiv.
2. ↑  "Ecumenical Patriarchate sends Legates to Ukraine" (en inglés). Ecumenical Patriarchate Permanent Delegation to the World Council of Churches. 7 de setembro de 2018. Arquivado dende o orixinal o 21/10/2018. Consultado o 18/10/2018. [...] the Ecumenical Patriarchate has appointed as its Exarchs in Kiev His Excellency Archbishop Daniel of Pamphilon from the United States, and His Grace Bishop Ilarion of Edmonton from Canada [...]
3. ↑  "Ecumenical Patriarchate appoints exarchs in Kyiv". *LB.ua* (en inglés). 7 de setembro de 2018. Arquivado dende o orixinal o 18/10/2018. Consultado o 18/10/2018.
**Luca Milesi, O.F.M.Cap.**, nado o 21 de abril de 1924 en San Giovanni Bianco (Lombardía) e finado o 22 de maio de 2008 en Asmara, foi un relixioso católico italiano, primeiro bispo de Barentu dende 1995 até 2001.

Traxectoria
-----------

O 4 de marzo de 1950 foi ordenado sacerdote da Orde dos Freires Menores Capuchinos. En 1971 foi nomeado administrador apostólico da vigairía apostólica de Asmara dos latinos, cargo que exerceu até que o 21 de decembro de 1995 foi nomeado bispo da nova eparquía de Barentu da Igrexa católica etíope.

Recibiu a consagración episcopal o 4 de febreiro de 1996 de mans do metropolita de Adís Abeba Paulos Tzadua, e tivo como co-consagrantes principais ao bispo de Asmara Zekarias Yohannes e ao de Adigrat Kidane-Mariam Teklehaimanot.

Retirouse o 4 de outubro de 2001, e foi sucedido por Thomas Osman, do que foi co-consagrante o 12 de xaneiro de 2002. Finou o 22 de maio de 2008 en Asmara.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Mons. Luca Milesi: Una vita per la missione in Eritrea*. Velar. ISBN 9788871354101.

### Ligazóns externas

* "Vescovi Capuccini italiani". *Conferenza Italiana Ministri Provinciali Cappuccini*. Arquivado dende o orixinal o 26 de outubro de 2019. Consultado o 21 de outubro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1699182
* WorldCat
* VIAF: 101020480
* BNF: 161470716
* Catholic-Hierarchy: milesi
* ISNI: 0000000071913828

 |
A **mercadotecnia viral** é un termo empregado para referirse ás técnicas de mercadotecnia que tentan explotar redes sociais e outros medios electrónicos para producir incrementos exponenciais en "recoñecemento de marca" (Brand Awareness), mediante procesos de autorreplicación viral análogos á expansión dun virus informático. Adóitase basear na boca a boca mediante medios electrónicos; usa o efecto de "rede social" creado por Internet e os modernos servizos de telefonía móbil para chegar a unha gran cantidade de persoas rapidamente.

Características
---------------

Tamén se usa o termo mercadotecnia viral para describir campañas de mercadotecnia encuberta baseadas en Internet, incluíndo o uso de blogs, de sitios aparentemente afeccionados, e doutras formas de astroturfing deseñadas para crear a boca a boca para un novo produto ou servizo. Frecuentemente, o obxectivo das campañas de mercadotecnia viral é xerar cobertura dos medios mediante historias "infrecuentes", por un valor moi superior ao orzamento para publicidade da compañía anunciante.

O termo publicidade viral refírese á idea que a xente se pasará e compartirá contidos divertidos e interesantes. Esta técnica a miúdo está patrocinada por unha marca, que busca xerar coñecemento dun produto ou servizo. Os anuncios virales toman a miúdo a forma de divertidos videoclips ou xogos flash interactivos, imaxes, e mesmo textos. A popularidade crecente da mercadotecnia viral débese á facilidade de execución da campaña, o seu custo relativamente baixo, (comparado con campañas de correo directo), bo "targeting", e unha taxa de resposta alta e elevada. A principal vantaxe desta forma de mercadotecnia consiste na súa capacidade de acadar unha gran cantidade de posibles clientes interesados, a un baixo custo.

A tarefa máis difícil para calquera compañía consiste en adquirir e reter unha gran base de clientes. Mediante o uso de Internet e os efectos da publicidade por correo electrónico, os esforzos de comunicación negocio-a-cliente (business-to-consumer ou B2C) conseguen moito maior impacto ca moitas outras ferramentas. A mercadotecnia viral é unha técnica que evita as molestias do spam: impulsa aos usuarios dun produto servizo específico a contarllo aos seus amigos. Esa é unha recomendación "boca a boca" positiva. Unha das perspectivas máis exitosas que se atoparon á hora de conseguir esa base de clientes é as chamada Comunicacións de Mercadotecnia Integradas (Integrated Mercadotecnia Communications, IMC).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mercadotecnia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q204255
* BNCF: 56775
* BNF: 16222119x
* GEC: 0518190
* GND: 7564917-2
* LCCN: sh2003011474
* MAG: 187008535

 |
Tres tipos de lentellas
Sementes de soia
Denomínase **legume** (do latín *legumen*) a un tipo de froito seco, tamén chamado comunmente **vaíña**, **vaxa** ou **bagullo**. Así mesmo reciben tal nome as sementes comestibles que crecen e maduran dentro deste froito e as plantas que as producen.

Os legumes constitúen un grupo de alimentos moi homoxéneo, formado polos froitos secos das leguminosas, sendo dehiscentes, desenvolvidos a partir do xineceo, dun só carpelo e que se abre tanto pola sutura ventral como polo nervio dorsal, en dúas valvas e coas sementes nunha fileira ventral. Estas vaíñas adoitan ser rectas e carnosas. Polo xeral posúen unha carne interior esponxosa, con tacto de veludo e de cor branca. A súa parte interna corresponde ao mesocarpio e ao endocarpio do froito.

O tamaño dos legumes varía dende un milímetro ou pouco máis ata medio metro. A súa forma, aínda que na maioría dos casos é alongada e comprimida, como a dos feixóns ou fabas, varía moitísimo.

Estes froitos pertencen á grande orde das plantas leguminosas (familia *Fabaceae*, leguminosas de gran). Malia o gran número de especies que compón esta familia, as empregadas para a alimentación humana e do gando é moi baixo.

A parte da planta consumida en alimentación animal e humana varía entre as distintas especies de leguminosas. Na maior parte dos casos, a parte comestible coincide coa utilizada pola planta como almacén de substancias de reserva. A gran variación existente na parte consumida é unha consecuencia da diversidade de estratexias utilizadas polas leguminosas para a súa adaptación aos medios máis diversos.

A  Asemblea Xeral da ONU proclamou en 2019 o 10 de febreiro como o *Día Mundial dos Legumes* (resolución A/RES/73/251) para concienciar a opinión pública sobre os beneficios nutricionais do consumo de legumes. Xa anteriormente declarara o ano 2016 como *Ano Internacional dos Legumes* (resolución A/RES/68/231) .

Tipos de legumes
----------------

Vaíñas de chicharos
Os principais legumes consumidos polas persoas como alimento son: 

* Ervellas ou chícharos
* Chícharos de raposo ou tremoceiros
* Fabas
* Feixóns
* Faballóns
* Lentellas
* Garavanzos
* Soia
* Cacahuetes

|  |
| --- |
|  |
| Alimentos |
| Pan - Pasta - Queixo - Arroz
Carnes - Sopas - Peixes - Mariscos
Auga - Leite - Patacas - Vexetais - Mel - Viño - Verduras - Froitas - Hortalizas - Legumes - Especias - Outros ingredientes  Receitas de cociña |
| Cociñas rexionais |
| Asia - Europa - CaribeSueste asiático - Latino américaOriente medio - Norte de África - África - GalizaCategoría: Gastronomía |
| Técnicas de preparación rexionais |
| Técnicas - UtensiliosPesos e medidas |
| Vexa tamén: |
| Chefs famosos - Cociñas - Comidas diarias |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q145909
* EBID: ID
* GEC: 0119950
* GND: 4020803-5
* HDS: 013940
* JSTOR: legumes
* LCCN: sh85075872
* MAG: 2776632002
* NKC: ph122461
* PSH: 8647

 |



1. ↑  "Día Mundial de las Legumbres. 10 Febrero" (en castelán).
***No Man's Sky*** é un videoxogo de acción e supervivencia desenvolvido e publicado polo estudio independente Hello Games para PlayStation 4 e Microsoft Windows. O xogo foi lanzado internacinalmente en agosto de 2016. O modo de xogo de *No Man's Sky* baséase en catro alicerces —exploración, supervivencia, loita e comercio. Os xogadores son libres para actuar nun universo aberto que inclúe 18 quintillóns (1,8×1019) de planetas, moitos dos cales teñen a súa propia flora e fauna.

Os xogadores participan nun universo compartido, coa posibilidade de intercambiar información dos planetas con amigos, aínda que o xogo tamén se pode desfrutar completamente sen conexión a Internet. Iso é posible polo sistema de xeración procesual que garante os xogadores a atopar o mesmo planeta coas mesmas características , formas de vida e outros aspectos unha vez dadas as coordenadas do planeta, sen necesidade de máis datos gardados ou recuperados de servidores de xogos. Case tódolos elementos do xogo son xerados procesualmente, incluíndo os sistemas de estrelas, os planetas e os seus ecosistemas, a flora, a fauna e os patróns de comportamento, as estruturas artificiais, as faccións alieníxenas e as súas naves espaciais. O motor do xogo emprega diversos algoritmos deterministas como ecuacións matemáticas parametrizadas que poden imitar unha ampla gama de xeometría e estrutura atopada na natureza. Os elementos de arte creados por artistas humanos son usados e alterados tamén. O son do xogo, incluíndo o ambiente e a súa banda sonora subxacente, tamén emprega métodos de xeración procesual a partir de mostras de base creadas por Paul Weir e o seu grupo de música 65daysofstatic.

Notas
-----

1. ↑  Hiranand, Ravi (18 de xuño de 2015). CNN, ed. "18 quintillion planets: The video game that imagines an entire universe". Consultado o 21 de agosto de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15297043
* WorldCat
* VIAF: 2756148122894395200007
* BNF: 17088991b
* GameRankings: 739857
* GameSpot: no-mans-sky
* GiantBomb: 3030-44656
* GOG: no\_mans\_sky
* HowLongToBeat: 20074
* Humble Bundle: no-mans-sky
* IGDB: no-man-s-sky
* IGN: no-mans-sky
* IMDb: tt3819090
* MobyGames: no-mans-sky
* MusicBrainz: ID
* OCLC: 956458828
* OpenCritic: 2393
* PCGW: No\_Man's\_Sky
* Steam: 275850
* VGG: 160790

 |
**Nananu-i-Ra** é unha illa en Fidxi a uns 3 quilómetros da costa norte da illa principal de Viti Levu, preto da cidade de Rakiraki na provincia de Ra. A illa ten 3´5 quilómetros cadrados e ten unha elevación máxima de 180 metros. O nome "Nananu-I-Ra" significa "Ensoño do oeste" en Fidxiano. A Mitoloxía fidxiana sostén que Nananú-I-Ra é o punto de partida para os espíritos incorpóreos que deixan este mundo para o máis aló.

O pico máis alto e o miradoiro do lado oriental conten os restos dun antigo asentamento con cerámica fracturada e decorada na parte baixa con lendas de criaturas míticas.

As trampas para peixes da era tribal foron a fonte principal de comida e aínda existen nalgúns lugares de Nananu-i-Ra.

No seu tempo foi un próspero destino turístico, en gran parte esquecido, ten unha inmensa importancia xeopolítica, xa que está situado entre os portos e puntos de aterraxe entre Viti Levu e Vanua Levu.

Nananu-i-Ra é propiedade privada con numerosas subdivisións dispoñibles para a venda a partir de 2018 e é principalmente unha zona residencial.

Ten fama como lugar de praias virxes con magníficos arrecifes e está situada a pouca distancia de Ellington Wharf ou Wananavu Resort con conexións dispoñibles en calquera momento por operadores de barcos locais.

O concello máis próximo é Raki Raki que atenderá e servirá todas as necesidades dun residente ou turista.

Vodafone Fidxi ofrece un servizo de Internet prepago con cobertura total en Nananu-i-Ra.

As turbinas eólicas son a fonte de enerxía que alimentan a maioría dos fogares dos residentes.

As illas veciñas inclúen a illa Dolphin e a illa de Nanan-i-Cake.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nanunanu-i-Ra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* www.nananu.me

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2048028
* GeoNames: 2202135

 |
Beirarrúa
A **beirarrúa** é o espazo destinado á circulación dos peóns, situado nas marxes dunha rúa ou calzada, normalmente cunha certa elevación sobre o nivel desta.

En canto elemento do espazo público, en moitos países existen leis que fomentan a supresión das chamadas barreiras de infraestrutura das beirarrúas para así reducir as dificultades das persoas con discapacidade. Requírese que as beirarrúas teñan ramplas nas esquinas para permitir o tránsito fluído de persoas en cadeira de rodas. As súas dimensións dependen do tránsito que deban soportar.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *beirarrúa*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Beiravías
* Calzada
* Rúa

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Beirarrúa*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q177749
* AAT: 300003893
* BNF: 11976406x
* GEC: 0218262
* GND: 4140908-5
* JSTOR: sidewalks
* LCCN: sh85122320
* NDL: 00563325
* PSH: 1140
* Treccani: marciapiede

 |
***The Futurist*** é un álbum da banda estadounidense de noise rock Shellac, publicado en 1997 pola propia banda só para os seus amigos. O álbum foi orixinalmente usado como música para unha actuación do grupo de danza contemporánea La La La Human Steps.

A portada contén 779 nomes, un por cada copia do álbum. Na parte de abaixo hai un espazo en branco para que calquera non mencionado escriba o seu nome. Cada persoa que recibiu o álbum tiña o seu nome marcado na portada cun círculo; isto fíxose para identificar a un "culpable" se o disco remataba á venda.

Por razóns descoñecidas, *The Futurist* nunca foi publicado comercialmente. Especulouse que puido ser debido a que Shellac non estaba satisfeito co produto final. Un ano despois a banda editaría o seu segundo álbum, *Terraform*.

Movementos
----------

A música en *The Futurist* está dividida nun total de dez movementos. Versións compartidas a través de Internet dividiron o álbum en cinco movementos e en dúas caras (o dico foi editado só en vinilo).

Notas
-----

1. 1 2  "Shellac ‎– Futurist". Discogs. Consultado o 16 de setembro de 2018.
2. ↑  "Shellac - The Futurist". Allmusic. Consultado o 16 de setembro de 2018.

| * v
* c
* e
Shellac |
| --- |
| 
* **Steve Albini**
* **Bob Weston**
* **Todd Trainer**

 |
| Álbums de estudio | 
* *At Action Park*
* *The Futurist*
* *Terraform*
* *1000 Hurts*
* *Excellent Italian Greyhound*
* *Dude Incredible*

 |
| EPs | 
* *The Rude Gesture: A Pictorial History*
* *Uranus*
* *The Bird Is the Most Popular Finger*

 |
| Bandas relacionadas | 
* Big Black
* Rapeman
* Rifle Sport
* Breaking Circus
* Flour
* Volcano Suns
* Mission of Burma

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3520991
* MusicBrainz: ID

 |
**Ignacio Pedro VI Xahbadin** (en árabe: *إغناطيوس بطرس شهبادين*, *"Irnatius Butrus Xahbadin"*), finado o 4 de marzo de 1702 en Adana (Imperio Otomán), foi o segundo Patriarca de Antioquía e todo o Leste dos Siríacos .

Traxectoria
-----------

Logo do pasamento do patriarca Ignacio André Akhixan o 24 de xullo de 1677, foi sucedido polo bispo xacobita Masih, quen se fixo pasar por católico para obter o recoñecemento do sínodo e, posteriormente, do sultán otomán, como patriarca dos siríacos. Despois do seu recoñecemento, porén, adoptou unha postura abertamente contraria ao bando católico, polo que os católicos siríacos elixiron como patriarca ao bispo de Xerusalén, Pedro Xahbadin, sobriño de Masih e designado por Akhixan como o seu sucesor.

Xahbadin obtivo a confirmación do sultán e, posteriormente, do papa; porén, durante os anos seguintes houbo un conflito entre os dous bandos da Igrexa siríaca, entre os partidarios de Masih (e dos seus sucesores) e de Xahbadin, que provocou que Xahbadin fora deposto e reinstalado en varias ocasións. Finalmente, as autoridades otomás tomaron partido polo bando xacobita, e en 1702 Xahbadin foi arrestado, xunto a outros bispos e cregos, e deportado a Adana. O 4 de marzo foi convidado polo valí a tomar café, e á súa volta a prisión convulsionouse e pediu a un dos sacerdotes que escoitara a súa confesión, logo do cal finou, supostamente envelenado.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Joseph 1984, p. 46.
2. ↑  Aubert, Roger, ed. (1914). *Dictionnaire d'histoire et de géographie ecclésiastiques* **2**. Letouzey et Ané. p. 121. Dans la nuit du 4 mars 1702, Mgr Pierre fut invité à venir chez le vali qui lui fit servir du café. De retour dans la prison, il fut pris de convulsions, s'empressa de faire sa confession à l'un de ses prêtres, et expira au moment où il la finissait.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Joseph, John (1984). *Muslim-Christian Relations and Inter-Christian Rivalries in the Middle East: The Case of the Jacobites in an Age of Transition*. SUNY Press. ISBN 9780873956000.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3792240
* Catholic-Hierarchy: shahb

 |