recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Gráfico comparativo no que se amosa a evolución da poboación de Irlanda (verde) e Europa (azul) dende 1750 até 2005. Nótese a espectacular caída de poboación produto da Gran Fame irlandesa.
O **legado da Gran Fame Irlandesa** foi a consecuencia do catastrófico período na historia de Irlanda entre 1845 e 1852 no que a poboación do país diminuíu entre un 20 e un 25% por causa da fame.

A fame foi un choque social na historia da Irlanda e os seus efectos alteraron para sempre o plano demográfico, político e cultural irlandés. Chegou mesmo a ficar como parte da memoria popular, sendo dende entón un dos episodios máis lembrados polos movementos nacionalistas irlandeses. A historia de Irlanda divídese xeralmente entre os períodos "pre-fame" e "pos-fame".

Impacto político e cultural
---------------------------

A reacción política resultante pola Gran Fame foi silenciada, sobre todo pola limitación do sufraxio na época. Mentres os políticos irlandeses foran dominados pola Emancipación católica nas décadas de 1820 e 1840, non foi até a década de 1880 (corenta anos despois da fame) que apareceu un movemento político nacionalista irlandés da man de Charles Stewart Parnell, coñecido como Liga da Home Rule. Parnell foi tamén chave para o establecemento da Irish National Land League e acadar unha reforma na propiedade da terra.

No tocante ao eido cultural, estímase que de entre o millón e medio de persoas que morreron durante a Fame e o outro millón que emigrou entre 1846 e 1851, unha parte importante eran falantes de irlandés, xa que os distritos máis pobres eran polo xeral gaélicofalantes. A fame non foi a única razón pola que esmoreceu a lingua, xa que a exclusión xeneralizada do irlandés da vida pública e a influencia do clero e a clase media anglófona foron moi relevantes. Isto levou á creación dunha Irlanda que se consideraba a si mesma como anglofalante, malia os esforzos de organizacións como a Liga Gaélica e o crecemento dun movemento urbano de activismo progaélico a finais do século XIX.

Notas
-----

1. ↑  Kinealy (1995), xvi–ii.
2. ↑  Christine Kinealy, This Great Calamity, Gill & Macmillan (1994), ISBN 0-7171-4011-3, 357.
3. ↑  Kinealy, *This Great Calamity*, p. xvii.
4. ↑  A fame que atinxiu a Irlanda entre 1845 e 1852 ficou como parte integrante do folclore irlandés. Kenealy, *This Great Calamity*, p. 342.
5. ↑  Maureen Wall, 'The Decline of the Irish Language,' p.87, in Ó Cuív, Brian (ed.) (1969), *A View of the Irish Language*, Irish Stationery Office.
6. ↑  Breandán Ó Madagáin (1974, 1980), *An Ghaeilge in Luimneach 1700–1900*, pp. 14–22, An Clóchomhar Tta, ISBN 0-7171-0685-3.

| * v
* c
* e
Fames en Irlanda na Idade Moderna |
| --- |
| Século XVIII | Fame irlandesa de 1740 a 1741 |
| Século XIX | Gran Fame irlandesa ·  Legado da Gran Fame irlandesa ·  Fame irlandesa de 1879 |
O **Tribunal Supremo de Apelacións de Virxinia Occidental** (en inglés, *Supreme Court of Appeals of West Virxinia*) é a máxima instancia xudicial do estado de Virxinia Occidental (Estados Unidos). Creado en 1873, a súa sede está en Charleston, capital estatal, e conta con 5 maxistrados cuxas sentenzas só poden ser recorridas ante o Tribunal Supremo dos Estados Unidos.

Competencias e composición
--------------------------

Segundo artigo oitavo da Constitución de Virxinia Occidental, correspóndelle ao Tribunal Supremo de Apelacións garantir o hábeas corpus e exercer o *mandamus* (obrigar ao cumprimento) e o *certiorari* (exercer a revisión xudicial). Polo tanto resolve as apelacións dos casos recorridos dende os tribunais inferiores do estado: en materia criminal directamente dende os xulgados de distrito, e en cuestións civís, familiares, laborais e administrativas do Tribunal Intermedio de Apelacións, fundado en 2021.

Os cinco xuíces que forman o Tribunal Supremo son escollidos pola cidadanía en eleccións nas que concorren candidatos independentes (os partidos políticos non poden presentar aspirantes). Os mandatos son de 12 anos, mais de quedar algún posto vacante polo falecemento, renuncia ou destitución, o gobernador debe nomear a un suplente ata as eleccións. A sede do Tribunal Supremo de Apelacións está no Capitolio estatal de Charleston, aínda que ata 1915 tamén debía celebrar vistas en Charles Town, no corredor leste entre Virxinia e Pensilvania.

Notas
-----

1. 1 2  "West Virginia Constitution". *www.wvlegislature.gov*. Consultado o 2023-09-07.
2. ↑  "Supreme Court of Appeals of West Virginia". *www.courtswv.gov*. Consultado o 2023-09-07.
3. ↑  "The West Virginia Encyclopedia: Intermediate Court of Appeals". *www.wvencyclopedia.org*. Consultado o 2023-09-07.
4. ↑  "On This Day in West Virginia History - August 6". *archive.wvculture.org*. Consultado o 2023-09-07.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Tribunal Supremo de Apelacións de Virxinia Occidental (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7644877
* WorldCat
* LCCN: n81029777

 |
**Anatolii Borisovich Marienhof** (en ruso: *Анатолий Борисович Мариенгоф*), nado o 6 de maio de 1897 e finado o 24 de abril de 1962, foi un poeta, novelista e dramaturgo ruso. Unha das figuras principais do Imaxinismo, recordado na actualidade polas súas memorias que describen a vida literaria rusa de 1920s e a súa amizade con Sergei Esenin.

Traxectoria
-----------

Anatolii Marienhof naceu nunha familia nobre en Nizhnii Novgorod. Tras a súa graduación no instituto en 1914 foi mobilizado e serviu durante a primeira guerra mundial na Fronte Oriental.

A carreira literaria de Marienhof empezou en 1918 cunha contribución nun almanaque publicado en Voronezh, nese ano tamén se trasladou a Moscova e coñeceu a Sergei Esenin e outros poetas moscovitas. Xuntos comezaron un novo movemento poético chamado Imaxinismo. Marienhof participou en todas as accións e publicacións imaxinistas, tamén publicou unha ducia de libros de poesía no período 1920-1928.

Marienhof gañou máis recoñecemento coa súa controvertida ficción: "A novela sen mentiras" (1927) e "Os cínicos" (1928). O primeiro noveliza a súa amizade con Sergei Esenin; o último é unha historia da vida dos intelectuais novos durante a revolución e o comunismo de guerra. Ámbolos dous recibiron duras críticas na prensa soviética.

Despois da publicación da súa última novela, "Homes afeitados", en 1930 en Berlín, Marienhof tan só escribiu para o teatro e máis tarde para a radio sen esperanza de publicar de novo.

Nos seus últimos anos, despois da morte de Stalin, Marienhof dedicouse a escribir as súas memorias que se publicaron décadas despois da súa morte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q487665
* WorldCat
* VIAF: 107585464
* AlloCiné: 161485
* BIBSYS: 90569168
* BNE: XX941154
* BNF: 135713317
* BRE: 2185675
* DeutscheBio: 119079089
* Europeana: ID
* FAST: 225866
* Filmportal: ID
* GND: 119079089
* ICCU: CFIV012787
* IMDb: nm0547346
* ISNI: 0000 0001 1697 1950
* LCCN: n88116701
* NKC: jo20000082488
* NLA: 36540415
* NTA: 069845212
* OL: OL6366045A
* RSL: 000080153
* SELIBR: 243220
* SUDOC: 052643565

 |
**Manuel Rivas Rey**, nado en Forcarei o 29 de xullo de 1914 e finado na Fonsagrada o 31 de outubro de 1937, foi un canteiro e militar galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Rivas e Manuela Rey. Canteiro afiliado á UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sarxento do Batallón 219 no Exército Popular da República en Asturias. Coa caída da fronte norte tratou de retornar a Galicia cun grupo de dezaseis anarquistas do Batallón Galicia comandados por José Moreno Torres. A noite do 29 ao 30 de outubro de 1937 chegaron ao porto do Acevo, na Fonsagrada, nos límites de Asturias e Galicia. Alí fixeron noite en dous grupos en dúas tabernas. O grupo de nove que durmía na taberna máis internada en Galicia no que estaban Manuel Rey e Maximino Díaz Bugallo foi sorprendido por falanxistas e gardas civís da zona, que os capturaron e executaron sumariamente. O outro grupo, alertado polos disparos, non foi sorprendido; enfrontáronse aos atacantes e mataron a un falanxista á unha da madrugada do día 30 de outubro. Despois dun breve tiroteo escaparon pola parte posterior da casa e internáronse no monte. Foi soterrado nunha fosa común do cemiterio da Fonsagrada.

Notas
-----

1. ↑  Ficha de Maximino Diaz Bugallo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manuel Rivas Rey na páxina web *Nomes e Voces*.

* Buscan a la familia de un republicano de Forcarei enterrado en una fosa común en A Fonsagrada

* Ficha en Memoria Democrática
* Ficha en Tabeirós-Montes
Unha moeda de prata ―de 16 mm, 2.2 gramos― do rei Rudrasena I (200-222), da Satrapía occidental. Esta moeda leva a data en saka en escritura brahmi no reverso: 131 saka, que corresponde a 209 d. C.
Mohar do rei gorkhali Prithvi Narayan Shah, datado no 1685 saka (1763 d. C.).
O calendario nacional indio **Shaka Samvat**, é o calendario civil oficial utilizado na India. Emprégase, xunto co calendario gregoriano, na *Gazette of India*, en difusións de noticias da *All India Radio*, e en calendarios e comunicacións publicados polo goberno da India. 

Á marxe de tales propósitos formais, o calendario non é moi amplamente utilizado.

Estrutura do calendario
-----------------------

| Mes | Duración | Inicio (cal. gregoriano) |
| --- | --- | --- |
| Chaitra | 30/31 | 22 de marzo |
| Vaisakha | 31 | 21 de abril |
| Jyaistha | 31 | 22 de maio |
| Asadha | 31 | 22 de xuño |
| Sravana | 31 | 23 de xullo |
| Bhadra | 31 | 23 de agosto |
| Asvina | 30 | 23 de setembro |
| Kartika | 30 | 23 de outubro |
| Agrahayana | 30 | 22 de novembro |
| Pausa | 30 | 22 de decembro |
| Magha | 30 | 21 de xaneiro |
| Phalguna | 30 | 20 de febreiro |

En anos bisestos, Chaitra ten 31 días e comeza o 21 de marzo en lugar do 30. Os meses da primeira metade do ano teñen todos 31 días, para ter en conta o movemento máis lento do sol a través da eclíptica neste tempo.

Os nomes dos meses derivan de calendarios hindús lunisolares máis antigos, polo que existen variacións no deletreo, o que é unha fonte posíbel da confusión en canto a que calendario pertence unha data.

Os anos cóntanse na era Saka, a que comeza o seu ano 0 no 78.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sava.

**San Sava** (en serbio cirílico *Свети Сава*, en serbio latino *Sveti Sava*), nado en 1175 ou 1176 e finado o 14 de xaneiro de 1235 ou de 1236), foi o primeiro arcebispo de Serbia (1219-1233)

Vida
----

San Sava, é un dos santos máis importantes da Igrexa Ortodoxa Serbia, da que se considera o fundador porque, grazas a el (e ao seu irmán Estevo II Nemanjić, primeiro rei de Serbia), a Igrexa Serbia oficialmente conseguiu a autocefalía, independizándose así da igrexa matriz, a de Constantinopla.

Orixinariamente foi un príncipe, **Rastko Nemanjić**, fillo de Estevo Nemanja, gobernante e fundador do estado medieval serbio e de Ana de Serbia, así como irmán de Estevo II Nemanjić, primeiro rei de Serbia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sava de Serbia*** |

### Bibliografía

* Velimirović, Nikolaj (1989):*The life of St. Sava*. St Vladimir's Seminary Press. Biografía de San Sava *(en inglés)* Consultada o 26 de febreiro de 2022.

### Outros artigos

* Estevo Nemanja
* Historia dos eslavos do sur

### Ligazóns externas

* Life of Our Holy Father Sava I Arquivado 29 de setembro de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)* Consultada o 16/1/2012.
**Maximino Díaz Bugallo**, nado en Millarada (Forcarei) en novembro de 1914 e finado na Fonsagrada o 31 de outubro de 1937, foi un canteiro e militar galego.

Traxectoria
-----------

Canteiro de Millarada afiliado á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sarxento do Batallón Galicia no Exército Popular da República en Asturias. Coa caída da fronte norte tratou de retornar a Galicia cun grupo de dezaseis anarquistas do Batallón Galicia comandados por José Moreno Torres. A noite do 29 ao 30 de outubro de 1937 chegaron ao porto do Acevo, nos límites de Asturias e Galicia. Alí fixeron noite en dous grupos en dúas tabernas. O grupo de nove que durmía na taberna máis internada en Galicia no que estaban Maximino Díaz e Manuel Rivas Rey foi sorprendido por falanxistas e gardas civís da zona, que os capturaron e executaron sumariamente. O outro grupo, alertado polos disparos, non foi sorprendido; enfrontáronse aos atacantes e mataron a un falanxista á unha da madrugada do día 30 de outubro. Despois dun breve tiroteo escaparon pola parte posterior da casa e internáronse no monte. Foi soterrado nunha fosa común do cemiterio da Fonsagrada.

Notas
-----

1. ↑  Ficha de Maximino Diaz Bugallo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Forcarei (1936-1977)

### Ligazóns externas

* Buscan a la familia de un republicano de Forcarei enterrado en una fosa común en A Fonsagrada
* Ficha de Centro Documental de la Memoria Histórica
Roy Harper, voz da canción "Have a Cigar"
***Wish You Were Here*** é o noveno álbum de estudio da banda británica de rock progresivo Pink Floyd, publicado en setembro de 1975 e inspirado no material que compuxeron durante a súa xira europea de 1974 e que gravaron nos Abbey Road Studios de Londres. A temática do álbum explora a ausencia, a industria musical e os problemas mentais do anterior membro da banda Syd Barrett. As sesións de gravación foron arduas e complicadas, en parte pola idea de Roger Waters de dividir a canción "Shine On You Crazy Diamond", para despois unir cada metade con tres novas composicións. "Shine On" é un tributo a Barrett, quen se presentara nos estudos o 5 de xuño no momento no que se gravaba.

Historia
--------

Fotografía dos estudos de Warner Bros, onde foi tomada a foto da portada.
En 1974 Pink Floyd compuxo tres novos temas; "Raving and Drooling", "Gotta Be Crazy" e "Shine On You Crazy Diamond", que tocaron previamente nunha serie de concertos por Francia e en Gran Bretaña, como parte da súa primeira xira desde a que fixeran en 1973 para promocionar o álbum *The Dark Side of the Moon*. A banda nunca contratara un publicista. A súa relación coa prensa comezou a volverse máis tensa, polo que despois dunha forte crítica de Nick Kent (devoto de Syd Barrett) sobre o seu novo material e outra de Pete Erskine da revista *NME*, regresaron aos estudos de gravación en 1975 para comezar a dar forma o seu novo disco.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200872
* AllMusic: mw0000650633
* Discogs: 11703
* EBID: ID
* MusicBrainz: ID

 |
O **burro de las Encartaciones**, é unha raza autóctona de burros propia do País Vasco, cunha distribución reducida ó val do mesmo nome, na parte occidental de Biscaia, e zonas limítrofes, ata o noroeste de Áraba.

Descrición
----------

Son animais de pequeno tamaño: como máximo 120 cm de alzada á cruz, pero coa resistencia propia de calquera burro, de capa castaña clara co **listón** característico nas paletas e liña dorsal. Presenta tamén as típicas degradacións de cor ó redor do fociño e dos ollos, e nas axilas, ventre e bragada. As orellas son pequenas, en comparación con outras razas.

Protección
----------

O censo actual está ó redor dos cen reprodutores  Arquivado 22 de marzo de 2007 en Wayback Machine..

O Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación recoñece como entidade de criadores de équidos , concretamente do asno de las Encartaciones, a *Asociación para la Defensa del Asno de las Encartaciones* (ADEBUEN), creada en 1996 e domiciliada en Garai (Biscaia). Existe un proxecto de creación dunha reserva desta especie en Gordexola (Biscaia).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Burro
* Asno andaluz (e o **burro majorero**, unha variante).
* Burro zamorano-leonés.
* Burro catalán (e a **raza mallorquina**, unha variante).
**Saturnino Monteagudo**, nado en Forcarei, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Militante do PSOE. Candidato socialista ás eleccións municipais de 1922, foi elixido concelleiro e alcalde de Forcarei o 1 de abril de 1922 á fronte dunha colación de socialistas e agrarios. O 19 de maio publicou un bando no que prohibía o xogo e a blasfemia, velaba pola liberdade de cultos e obrigaba a cumprir a lei do descanso dominical. Foi o único alcalde socialista do Estado español na Restauración. Ao cabo de tres meses pasouse con parte dos seus correlixionarios ao bando de José Riestra López. Cesou como alcalde coa ditadura de Primo de Rivera.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Forcarei** 1922 - 1923 | Sucesor:**?** |

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 7-4-1922, p. 2.
2. ↑  *La Integridad*, 9-6-1922, p. 1.
3. ↑  "El municipio de Forcarey, conquistado por los socialistas", *El Socialista*, 13-4-1922, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Forcarei visto a través do periódico "Acción Social"
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Orballo.
A **Asociación folklórica e cultural Orballo** é unha asociación cultural de Pontedeume que centra as súas actividades na recuperación e espallamento de festas, danzas e tradicións de Pontedeume e comarca, con referencia ao patrimonio lingüístico, antropolóxico e cultural galego, e a súa difusión e defensa do idioma galego. É membro da Federación de Asociacións de Coros e Danzas de España, FACYDE.

Traxectoria
-----------

Foi fundada en 1979 e desde entón mantén unha escola de baile. En 1982 sumáronselle as escolas de gaita e pandeireta. Froito destas tres escolas son os grupos de baile, que xa teñen actuado en Galicia, no resto de España (Madrid, Zaragoza, Asturias) e Europa (Portugal, Francia, Suíza, Italia), o grupo de gaitas, e o grupo de pandeiretas chamado *Ardora* que busca a recompilación de cancións populares antigas e se recoñecen polo uso de antigos instrumentos coma son culleres e pandeiros, amais da pandeireta.

No repertorio dos distintos grupos inclúense todo tipo de danzas, música e cancións do folclore galego tradicional. Teñen un vestiario de gran vistosidade con algúns traxes elaborados con teares orixinais de principios do século XX e deseñados seguindo as tradicións máis antigas da comarca eumesa. No ano 1985, e tras dous anos de investigación, recuperan a *Danza de Arcos* ou do Biouteiro, que se bailaba ata principios do século pasado.

En febreiro de 2013 a asociación publicou un disco feito por membros da asociación.

As compoñentes do grupo Faltriqueira formáronse en Orballo.

Actividades
-----------

As principais actividades organizadas pola asociación son o Día da Muiñeira desde 1984 e o Festival Folklórico Internacional desde 1988. Neste festival participaron desde o seu inicio grupos folclóricos de tódolos continentes.

Outras actividades son a Festa da Cabaza, o Magosto, o Día da Árbore e a celebración do Día das Letras Galegas.

Notas
-----

1. ↑  Nova da presentación do disco de Orballo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web de Orballo.
* Artigo sobre Orballo no libro das Festas das Peras do ano 2008. DL 3141-2008.
A **esteatopixia** é un alto grao de acumulación de graxa nas nádegas e arredor delas, que é característica dalgunhas poboacións humanas. A graxa pode estenderse tamén ás coxas, ata os xeonllos, se ben a parte principal estará sempre nas nádegas.

Muller e home de khoikhoi nun debuxo de 1900
A esteatopixia é unha das características xenéticas dos khoisan, unha raza negra do sur de África, pero tamén dos pigmeos do centro do continente. Afecta particularmente as mulleres, se ben tamén, aínda que en menor medida, se ten observado nos homes. Ademais, de forma xeral en calquera das razas humanas, as mulleres teñen maior propensión á acumulación de graxa nas nádegas.

Entre os khoisan, a esteatopixia enténdese como un sinal de beleza, que comeza na infancia pero que se desenvolve sobre todo a raíz do primeiro embarazo. Adoita ir acompañada do denominado frontal hotentote, é dicir, duns labios vaxinais estremadamente longos, que se poden estender uns catro centímetros por fóra da vulva.

Historicamente, semella que a esteatopixia foi nun tempo unha característica dun amplo grupo de poboacións humanas que se estendían dende o golfo de Adén ata o Cabo de Boa Esperanza, das que os khoisan e os pigmeos son os últimos sobreviventes. Ademais destes dous pobos, tamén pode aparecer entre os básteres e entre as mulleres dos negritos das Andamán.

Pero os restos atopados das primeiras poboacións humanas poderían indicar que a esteatopixía era unha característica moito máis común e que estaba amplamente distribuída. Así, algunhas figuras de marfil atopadas en covas do sur de Francia presentan un gran desenvolvemento das coxas e tamén unha peculiar prolongación dos labios vulvares. Porén o tipo común de V*enus*, é dicir, das esculturiñas con forma de muller que se teñen interpretado como invocacións á maternidade, presentan grandes nádegas, pero en ángulos maiores cós habituais das nádegas con esteatopixoa (120º, mentres que non se considera esteatopixia con ángulos maiores de 90º entre o cu e o lombo).

As vantaxes de adaptación da esteatopixia son dispoñer dunha maior superficie para radiar calor, co que é máis sinxelo manter a homeostase conforme o principio de Allen. Ademais, as acumulacións de graxas son moi importantes para poder manter unha vida reprodutiva constante en todos os meses, mesmo en zonas, como é o caso, onde a estación seca pode facer minguar drasticamente a posibilidade de inxirir alimentos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Saartjie Baartman

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q152487
* MAG: 2776874517

 |
**Xisulfo II** (morto entre o 749 e o 753) foi o terceiro e último duque de Benevento antes da caída do reino longobardo.

traxectoria
-----------

Gobernou a partir do ano 743, cando o rei Liutprando baixou á Italia meridional e eliminou a Godescalco de Benevento, ata a súa morte dez anos despois.

Xisulfo foi o fillo de Romualdo II de Benevento e Gumperga, filla de Aurona, irmá de Liutprando. Como parente do rei, foi apoiado polo poder real, pero ao ser menor de idade, cando morreu o seu pai, Adelais de Benevento logrou usurpar o ducado. Liutprando retirou a Adelais e, colocando a outro sobriño, Gregorio de Benevento no trono, levándose a Xisulfo de volta consigo para que medrase no palacio real de Pavia.

O ano 744, Xisulfo fixo unha doazón de terras á abadía de Montecassino a cal se había converter na base da Terra Sancti Benedicti.

As xentes do Benevento (ou Samnitas) permaneceron fieis a Xisulfo e a dinastía do seu pai porén, e cando, trala morte de Gregorio, Godescalco usurpou o trono ducal, a xente alzouse e asasinouno, permitindo que Liutprando colocase ao xa adulto Xisulfo no poder.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Lexikon des Mittelalters*: Gisulf II. Herzog von Benevent (741-749).
* Paulo Diácono. *Historia Langobardorum*. Dispoñíbel en Northvegr.

| Ducado de Benevento |
| --- |
| *Segue a:* Godescalco de Benevento  | **Xisulfo II de Benevento**(743-749) | *Precede a:* Liutprando de Benevento |
| - |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q716161
* BMT: 197181
* DBI: ID
* WikiTree: Friuli-42

 |
O **Partido Froilanista** é unha organización satírica galega que se fundou o 2 de xuño de 2014, día en que Xoán Carlos I de España anunciou a súa abdicación no seu benxamín Filipe, Filipe VI, facendo valer a Lei sálica.

Os membros do Partido Froilanista consideraron un agravio que non fose sucesora do monarca a súa primoxénita Elena. Por iso decidiron auto-organizarse e constituírse como partido político[] comprometéndose coa reconquista dos dereitos usurpados ó Reino de Galiza. No trono de Galiza pretenden colocar a Froilán de Marichalar y Borbón, fillo da Infanta Elena de Borbón (A "Raíña Rexente"), que pasaría a reinar como Froilán III de Galiza e I de Begonte.

Entre as reivindicacións do Partido Froilanista atópanse o traslado da capital do Reino de Galiza a Lugo, pois foi historicamente a capital do Reino; o galego como lingua oficial en todo o Reino, a reinstauración do matriarcado e a recuperación das fronteiras do ano 456 baixo a coroa do rei Requiario, onde o Reino de Galiza chegara ata as portas do Algarve, Andalucía, Castelló e Cataluña.

Notas
-----

1. ↑  "Surge el Partido Froilanista y convoca una "lúdica reunión" para exigir el trono para Froilán". *El Ideal gallego* (en castelán). Consultado o 2018-04-29.
2. ↑  "Partido Froilanista". *www.facebook.com*. Consultado o 2018-04-29.
3. ↑  "O que queremos". *Partido Froilanista*. Consultado o 2018-04-29.
O Hemisferio occidental, en ocre.
O **Hemisferio occidental** é a metade da Terra ao oeste do Meridiano de Greenwich. Este termo adoita referirse colectivamente ao continente americano, incluíndo as illas do Caribe e Groenlandia.

A elección do meridiano que traza o límite entre o hemisferio occidental e o hemisferio oriental é arbitraria. Normalmente emprégase o meridiano cero que pasa por Greenwich (Reino Unido). Se se toma como liña de orixe o meridiano de lonxitude 180 º, o hemisferio occidental coincidiría con Eurasia e África en vez de con América.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hemisferio oriental
* Occidente
* Oriente

| * v
* c
* e
Hemisferios da Terra |
| --- |
| 
* Hemisferio norte
* Hemisferio sur
* Hemisferio occidental
* Hemisferio oriental

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181982
* WorldCat
* VIAF: 798144783109289251274
* EBID: ID
* JSTOR: western-hemisphere
* NKC: ge928184

 |
**Julio Corcuera Rabadán**, nado en Rosario o 20 de marzo de 1926 e finado en maio de 2012, foi un futbolista arxentino. 

Xogaba de dianteiro e formou xunto a Oswaldo, Franco, Tino e Moll a Orquestra Canaro, a mítica dianteira da primeira época dourada do Deportivo da Coruña.

Traxectoria
-----------

Era fillo de dous españois, de Burgos e Valladolid. Xogou en Rosario nos equipos Tiro Federal e Argentino, anotando na súa última tempada no segundo deles, 10 goles en 18 partidos. Chegou a Galicia o 10 de agosto de 1950, xunto ao tamén rosarino Oswaldo García para xogar no Deportivo da Coruña, que viña de ser subcampión de liga na tempada anterior. Xogou cinco anos no club coruñés e formou parte da mítica Orquestra Canaro, a dianteira formada por Oswaldo, Franco, Tino, Moll e o propio Corcuera. Tras xogar cinco anos no equipo branquiazul, nos que marcou 29 goles, fichou polo Xerez, de Segunda División, co que anotou 18 goles en 27 partidos. Na tempada 1956/57 volveu á Primeira División no Real Jaén, co que só disputou tres partidos, pois en novembro de 1957 deixou o fútbol e regresou ao seu país para rexentar xunto a seu irmán un negocio de destilería de alcohol.

Notas
-----

1. 1 2  "Oswaldo, Corcuera y Moll, en La Coruña". *La Voz de Galicia* (en castelán). 11 de agosto de 1950. p. 5.
2. ↑  Leirachá, Vicente (6 de outubro de 2011). "Para goleadas, la Orquesta Canaro". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 27 de outubro de 2020.
3. ↑  Fernández Caamaño, J.M. "La mítica Orquesta Canaro". *El Ideal Gallego* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 31 de outubro de 2020.
4. ↑  "Corcuera regresa a la Argentina". *La Voz de Galicia* (en castelán). 23 de novembro de 1957. p. 5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533440
* Transfermarkt: 313738

 |
| Lysandra bellargus |
| --- |
| *Polyommatus bellargus* (macho)
Polyommatus bellargus (hembra)*Polyommatus bellargus* (hembra) |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Subfilo: | Hexapoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Suborde: | Glossata |
| Infraorde: | Heteroneura |
| (sen clasif.): | Ditrysia |
| Superfamilia: | Papilionoidea |
| Familia: | Lycaenidae |
| Subfamilia: | Polyommatinae |
| Tribo: | Polyommatini |
| Xénero: | *Polyommatus* |
| Especie: | ***Polyommatus bellargus*** |

 |
| Sinonimia |
| * *Papilio bellargus*, Rottemburg, 1775
* *Polyommatus bellargus*, (Rottemburg, 1775)
* *Lysandra bellargus* (Rottemburg, 1775)
 |

A ***Polyommatus bellargus*** é unha especie de bolboreta da familia Lycaenidae natural da rexión paleártica.

Distribución e hábitat
----------------------

A súa área de distribución inclúe Europa (occidente, centro e sur), Turquía, Iraq, Irán, o sur de Rusia, Cáucaso, e Transcaucasia.

Descrición
----------

*Polyommatus bellargus* pousada sobre un *Daphne gnidium*.
É unha bolboreta pequena, cunha envergadura duns 17 mm. O corpo é peludo e firme. Esta especie de bolboretas ten un dimorfismo sexual moi evidente, posto que, mentres que as ás dos machos son de coloración azul ceo con reflexos metálicos, as das femias son marróns. Á cara inferior, a coloración, dunha cor beige clara con manchas pequenas, é moi parecida nos dous sexos.

Bioloxía
--------

A eiruga desta especie é moi pequena e soamente alcanza 14 mm de lonxitude máxima. Aliméntase principalmente das follas da planta herbácea *Hippocrepis comosa*, da familia das papilionacias, de follas pinnaticompostas, flores amarelas e froito constituído por segmentos en forma de ferradura e con curvas, propia dos páramos e dos prados secos.

As eirugas teñen unha característica moi curiosa, a mirmecofilia, fenómeno de relación simbiótica con formigas, neste caso, dos xéneros *Myrmica*, *Lasius*, *Tapinoma* e *Plagiolepis*.

Notas
-----

1. ↑  "*Polyommatus bellargus* (Rottemburg, 1775)". *Catalogue of Life*. 30 de xullo de 2015. Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2016. Consultado o 20 de agosto de 2015.
2. ↑  "*Polyommatus* Latreille, 1804; *Polyommatus bellargus* (Rottemburg, 1775)". *Lepidoptera and some other life forms*. Consultado o 20 de agosto de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Lysandra bellargus*. EOL

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25699504
* MAG: 2777643272

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* GBIF: 1925233
* NCBI: 138070
* TAXREF: 54271

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1066760

 |
Coordenadas: 52°23′50″N 16°51′29″L﻿ / ﻿52.397222, 16.858056

O **Estadio Municipal de Poznan** (en polaco: *Stadion Miejski w Poznaniu*) é un estadio multiúsos situado na cidade de Poznań, Polonia. Habitualmente é utilizado para encontros de fútbol, sendo o feudo dos equipos locais, o Lech Poznań e o Warta Poznań.

Historia
--------

O estadio foi inaugurado o 23 de agosto de 1980, aínda que a súa construción comezara xa en 1968. No momento da súa apertura contaba con aforamento para 17.000 espectadores. O partido inaugural enfrontou ao Lech Poznań e ao Motor Lublin, que remataron o encontro con empate a un gol. Marek Skurczyński (Lech) marcou o primeiro gol no estadio.

En 2002 comezou un proceso de renovación que consistiu na reconstrución case total do estadio, que dispón trala súa culminación dunha capacidade de 45.830 asentos, todos cubertos. O motivo da súa renovación foi o seu nomeamento para albergar encontros da UEFA Euro 2012 de Polonia e Ucraína. Foi reinaugurado o 20 de setembro de 2010 cun concerto do músico británico Sting.

Eurocopa 2012
-------------

*Artigo principal**:* Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012.
### Partidos

O Estadio Municipal de Poznań albergou durante o campionato tres encontros, todos correspondentes á fase de grupos (grupo C). Os partidos foron os seguintes:


| Data | Fase | Equipo |  | Resultado |  | Equipo | Espectadores |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 de xuño | Primeira rolda | Irlanda |  | 1 - 3 | Croacia | Croacia | 39.550 |
| 14 de xuño | Primeira rolda | Italia | Italia | 1 - 1 | Croacia | Croacia | 37.096 |
| 18 de xuño | Primeira rolda | Italia | Italia | 2 - 0 |  | Irlanda | 38.794 |

Galería de imaxes
-----------------

* Vista exteriorVista exterior
* InteriorInterior
*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sedes da Eurocopa de Polonia e Ucraína 2012

### Ligazóns externas

* Vista aérea do estadio
* Sitio web oficial da UEFA Euro 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188699
* Structurae: 20049547

 |
**Polydor Records** é un selo discográfico cuxa sede se atopa nestes momentos no Reino Unido, filial de Universal Music Group. O seu estilo é Pop, Rock e R&B no que se atopan os mellores artistas do panorama Pop Británico, como é o caso de Bryn Christopher, Duffy, Sophie Ellis-Bextor, Ronan Keating,Girls Aloud, Scissor Sisters, Björk, The Jam ou Take That, artistas de Estados Unidos, como Black Eyed Peas, Nelly Furtado ou Eminem. En Francia a Mylène Farmer quen logrou vender 30 millóns de discos.

Historia da compañía
--------------------

Polydor foi orixinariamente unha filial do selo discográfico Deutsche Grammophon Gesellschaft. O seu nome foi primeiro utilizado como selo de exportación. En 1924, as filiais británica e alemá da compañía Gramophone romperan os seus vínculos durante a I Guerra Mundial. Deutsche Grammophon reclamou os dereitos da marca A Voz Do Seu Dono para Alemaña, onde as gravacións foran editadas baixo a marca Electrola. Polo tanto, os discos exportados por Deutsche Grammophon fóra de Alemaña fixérono baixo o selo de Polydor. Deutsche Grammophon perdeu os dereitos de A Voz Do Seu Dono fronte a EMI como parte das concesións alemás ao finalizar a segunda guerra mundial.

Polydor converteuse nun selo de música popular en 1946, mentres o famoso selo amarelo Deutsche Grammophon se especializaba na música clásica. Dificilmente un francés podería comprar un produto etiquetado como Deutsche Grammophon Gesellschaft, así que Polydor converteuse nun selo exportador da compañía, incluíndo a música clásica, para Francia e os países de fala española durante toda a época do vinilo. En 1954, Polydor Records introduciu a súa distintiva cor laranxa nas etiquetas dos discos.

En 1972, Polydor fusionouse co xigante Philips, propietario de Phonogram Records (Fonogram en España) para crear o selo PolyGram nos Estados Unidos. Polydor continuou como un selo subsidiario da nova compañía. Durante esta época, o seu artista máis famoso en España foi o cantante valenciano Nino Bravo.

Xa nos anos 80, Polydor continuou facendo negocios respectables, a pesar de que o seu selo irmán, Mercury, tamén propiedade de Polygram, comezou a facerlle sombra.

A comezos dos 90, Polydor comezou a baixar as súas vendas, obrigando a Polygram a reducir o seu persoal, movéndoo cara ao novo PolyGram Label Group, deseñado para guiar aos seus selos menores (como Island Records, London Records, Atlas Records ou Verve Records).
En 1994, como Island Records recuperounos da súa crise de vendas, PolyGram disolveu moitos dos selos de PLG en Islandia. Mentres tanto, Polydor Records e Atlas Records fusionáronse nunha única compañía (Polydor/Atlas). En 1995, Polydor / Atlas converteuse simplemente en Polydor Records de novo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q155152
* WorldCat
* VIAF: 158219264
* AllMusic: mn0000251059
* BNF: 13889652p
* Discogs: 1610
* GND: 4680147-9
* ISNI: 0000 0001 0675 0994
* LCCN: nb2007012767
* MusicBrainz: ID
* NLA: 45810582

 |
**Ángel Álvarez Rego**, finado en Aranga o 26 de xuño de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Formaba parte da IV Agrupación "Pasionaria" do Exército Guerrilleiro de Galicia, comandada por Marcelino Rodríguez Fernández (Marrofer). Foi reclamado en abril de 1946 polo xuíz militar da Coruña como encartaddo na causa 75/46 xunto con Ángel Asareo Rivas, Marcelino Fernández Villanueva, Marcelino Rodríguez Fernández, Rafael Casabella Souto, Guillermo Lozano, Víctor López Rodríguez, Marcelino Fernández Fernández, José Santiago Temprano, José Castro Veiga, José Basanta Basanta, Luis Sánchez Vázquez, León Araújo, Ciriaco Arroyo e Antonio Somoza. Avistado o seu grupo por unha contrapartida en Milreu, no concello de Aranga, o 26 de xuño de 1946, foi executado xunto cos guerrilleiros Marcelino Rodríguez Fernández, Lisardo Freijo López e José Doldán.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 3-4-1946, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez, Lupe (2007). *Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-166-7.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 36. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
**Agios Georgios** ou **San Xurxo** (grego: *Άγιος Γεώργιος*) é unha illa deshabitada grega na entrada da Golfo Sarónico. É a maior das illas deshabitadas das Illas Sarónicas cunha superficie de 4´3 km². Na antigüidade a illa foi nomeada Velvina (Belbina) e é mencionada por Heródoto nun diálogo entre Temístocles e o seu opoñente político Timodemos de Afidnes. A illa pertence ao municipio Lavreotiki.

Xeografía
---------

A illa ten de noroeste a sueste 5´2 quilómetros de longo e ata 1´5 km de ancho. Alcanza unha altura máxima de 300 metros. O faro está no seu punto máis suroriental. Atópase aproximadamente a 19 quilómetros ao sur do Cabo Sunión e a uns 33 quilómetros ao leste da costa de Argólida. A illa máis próxima é Patroklos, no cabo Sunion, situada a 17´3 km. Administrativamente pertence ao municipio de Hydra na rexión grega de Ática. Atópase a 31 km ao nordés desta illa.

Historia
--------

Na antigüidade a illa chamábase **Belbina** e estaba habitada polos dorios. Malia a relativa proximidade a Ática eles relacionábanse máis co Peloponeso. Talvez o asentamento da colonia era unha cidade chamada Belemina na fronteira entre Laconia e Arcadia. Conserváronse as pegadas de socalcos da zona e os restos dun asentamento no cume desta illa montañosa pero non se atoparon nunca moedas ou inscricións que puidesen permitir unha determinación máis precisa da poboación. Xa na antigüidade considerábase un dos lugares máis insignificantes de Grecia. Desde a época romana hai evidencias de que a illa foi utilizada como lugar de desterro.

En tempos modernos, en 1836, atópase unha mención da illa que ao parecer era propiedade dos agricultores de Hidra, que pastaban cabras alí e elaboraban queixo. Tamén desta época pódense atopar aínda restos de edificios. Durante a segunda guerra mundial a illa serviu aos ocupantes alemáns como base militar. Actualmente existen plans para construír un parque de enerxía eólica na illa.

Notas
-----

1. 1 2  "Το πρώτο αιολικό πάρκο σε βραχονησίδα". kathimerini.gr. Consultado o 8 de decembro de 2015.
2. ↑  "Timodèmos d'Aphidna". persee.fr. Consultado o 8 de decembro de 2015.
3. ↑  En las direcciones de navegación (página 157) (PDF; 6,1 MB) es la isla con el nombre de *Nisis Ayios Yeoryios*.
4. ↑  William Smith: *Dictionary of Greek and Roman Geography, illustrated by numerous engravings on wood.* Walton and Maberly u. a. London 1854 (online).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Agios Georgios Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Informe sobre a illa por Koutouzis News (grego)
* Fotos aéreas da illa
* Informe sobre o traballo na construción do parque eólico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q393940
* GeoNames: 263613
* OSM: 1462713

 |
**José Antonio Martín Pallín**, nado na Coruña en 1936, é un xurista galego que foi fiscal do Tribunal Supremo.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito polas universidades de Deusto e de Valladolid. Entrou na carreira fiscal en 1965, e exerceu o seu labor como fiscal en distintas audiencias ata que en 1986 foi nomeado fiscal do Tribunal Supremo. Tres anos máis tarde, en 1989 nomeárono maxistrado da sala segunda, do penal e na actualidade é maxistrado emérito desa institución.

Academicamente foi profesor de Dereito Penal e Procesual nas universidades de La Laguna e na Autónoma de Madrid. Tamén foi profesor de dereito civil na Universidade Complutense de Madrid, na Universidade San Pablo CEU e na Autónoma de Madrid.

Ostenta distintos cargos e posicións de honra. Así, é membro da Comisión Internacional de Xuristas (IJC), do Comité de Bioética de España, do Instituto de Estudios Canarios, do Secretariado Internacional de Xuristas pola Amnistía e a Democracia en Paraguai, da Asociación Hispano-Alemá de Xuristas ou da Asociación pro Derechos Humanos de España. Ten participado en diversas misións internacionais en países de Suramérica organizadas por Amnistía Internacional.

Así mesmo foi presidente da Unión Progresista de Fiscais e voceiro de Xuíces para a Democracia.

Notas
-----

1. ↑  Munárriz, Ángel (2017-10-03). "Martín Pallín: "La vía adecuada es la canadiense porque las demás están agotadas"". *infoLibre* (en castelán). Consultado o 2023-09-12.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fiscalía
* Fiscalia Europea
* IJC

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***José Antonio Martín Pallín*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3186169
* WorldCat
* VIAF: 45930567
* BNE: XX1174456
* CANTIC: a10759347
* Dialnet: 81978
* GND: 130147788
* IMDb: nm3171400
* ISNI: 0000 0001 1633 4249
* LCCN: n90705013
* SUDOC: 129567442

 |
**Zoran Tegeltija** (en serbio cirílico: *Зоран Тегелтија*), nado en Mrkonjic Grad o 29 de setembro de 1961, é un político serbio de Bosnia e Hercegovina, actual presidente do Consello de Ministros de Bosnia e Hercegovina.

É economista e membro da Alianza de Socialdemócratas Independentes. Foi tamén ministro de Facenda da República Serbia, alcalde de Mrkonjic Grad, membro do Parlamento bosníaco e presidente da Federación de Baloncesto da República Serbia.

Traxectoria
-----------

Naceu o 29 de setembro de 1961 en Mrkonjic Grad, onde asistiu á escola primaria e á secundaria. En 1986 licenciouse na Facultade de Económicas da Universidade de Saraxevo. Realizou un máster que rematou en 2004 e no 2007 doutorouse na Universidade de Janicije e Danica Karic en Belgrado. Está casado e ten dous fillos.

Entre outros traballos, foi empregado na refinaría de petróleo, na Administración tributaria e na administración aduaneira da República Serbia. No período comprendido entre 2000 e 2002 foi membro da Asemblea Nacional da República Serbia e, posteriormente, presidente da Comisión Estatal de Cruzamento de Fronteiras de Bosnia e Hercegovina.

En 2004 foi elixido alcalde de Mrkonjic Grad e reelixido en 2008. É membro da Alianza de Socialdemócratas Independientes.

Foi elixido ministro de Finanzas de República Serbia pola Asemblea Nacional de República Serbia o 29 de decembro de 2010 como membro do goberno de Aleksandar Dzombic.

En decembro de 2019 o Parlamento de Bosnia e Hercegovina votou a favor da súa investidura como novo primeiro ministro.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Željko Komšić
* Milorad Dodik
* Šefik Džaferović

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do primeiro ministro *(en inglés)*.
*

Notas
-----

1. 1 2  "Zoran Tegeltija" (en bosníaco). Consultado o 18 de decembro de 2019.
2. ↑  "Izbori 2008". *www.izbori.ba* (en bosníaco). Arquivado dende o orixinal o 06 de novembro de 2013. Consultado o 18 de decembro de 2019.
3. ↑  "El Parlamento de Bosnia respalda al serbobosnio Zoran Tegeltija como primer ministro" (en castelán). 18 de decembro de 2019. Consultado o 5 de decembro de 2019.
Coordenadas: 41°49′31″N 12°28′00″L﻿ / ﻿41.825337, 12.46657

O **PalaLottomatica**, antes coñecido como *Palazzo dello Sport* ou *PalaEUR*, é un pavillón polideportivo situado na cidade de Roma, Italia. Con capacidade para 11.200 espectadores, foi inaugurado en 1960 con motivo dos Xogos Olímpicos de Roma. Albergou os encontros como local da Virtus Roma mentres competía na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto italiano, e na Euroliga.

Historia
--------

O edificio foi encargado ao arquitecto Pier Luigi Nervi, en colaboración con Marcello Piacentini. O proxecto iniciouse en 1956, sendo construído entre 1958 e 1960. O estadio coñeceríase polo nome de *PalaEUR*, debido á súa localización no barrio romano do mesmo nome. Entre os anos 1999 e 2003, o edificio foi remodelado polo arquitecto Massimiliano Fuksas, pasando a ser o estadio dun equipo de baloncesto romano patrocinado pola empresa de apostas Lottomatica. Por este motivo, o estadio foi rebautizado co nome de *Palatottomática*.

Ademais da competición olímpica de baloncesto de 1960, neste estadio celebráronse diversos eventos deportivos internacionais, entre os que destacan os torneos entre equipos NBA e FIBA dos anos 1989 e 2006, e o EuroBasket de 1991. Tamén, debido á súa boa acústica e gran capacidade, é sede de numerosos concertos musicais (como os Rolling Stones en 1970, Pink Floyd en 1971, Elton John en 1973 e 2003, Bob Dylan en 1984, Green Day1996, Bruce Springsteen en 2005 ou Guns N' Roses en 2010).

Construción
-----------

O estadio é unha xigantesca cúpula de 100 m de diámetro, construída cunha fina lámina encartada de formigón armado, apoiada en 48 soportes inclinados.
No perímetro da cúpula, e compensando o esforzo dos alicerces de soporte, disponse un cilindro acristalado que alberga as circulacións exteriores. Do mesmo xeito que no Panteón de Agripa, a iluminación realízase por un oco circular central, protexido por unha pequena lanterna.

Características
---------------

O estadio ten capacidade para 11.200 espectadores, e posúe un comedor para 300 persoas, unha zona de exposicións, e unha terraza panorámica ao EUR de 2.700 m².

Notas
-----

1. ↑  Nervi e a arte da "construción correcta"
2. 1 2  Chi siamo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Virtus Roma
* Xogos Olímpicos de 1960

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q119882
* GeoNames: 10859025
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20000052

 |
***Archivio glottologico italiano***, a miúdo citada na nibliografía como **AGI**, é unha revista de glotoloxía.

Historia
--------

Fundada por Graziadio Isaia Ascoli en 1873 e dirixida polos mellores estudosos italianos, entre os cales Carlo Salvioni, Matteo Bartoli, Vittore Pisani, Pier Gabriele Goidanich, Benvenuto Terracini e Giacomo Devoto, nela escribiron moitos estudosos como Costantino Nigra, Francesco D'Ovidio, Wilhelm Meyer-Lübke, Gian Luigi Beccaria, Franca Brambilla Ageno, Giandomenico Serra, Romano Lazzeroni, Marco Mancini etc.

Nela atópanse investigacións e estudos de método sobre as linguas indoeuropeas e románicas e sobre o italiano e os seus dialectos, sobre a glotoloxía, a etimoloxía e a lingüística como ciencia etc. Ademais de números especiais (por exemplo os nn. 53 e 54 do 1968-69 dedicados a Benvenuto Terracini) e algúns suplementos (saídos de maneira irregular desde o 1891 ao 1907).

Dirixida por Paolo Ramat e Alberto Nocentini, a revista chegou ao volume 96 e foi publicada por Le Monnier de Florencia.

Notas
-----

1. ↑  cfr. Arquivado 13 de novembro de 2011 en Wayback Machine. a súa páxina no sitio da Universidade de Pavia.
2. ↑  cfr. Arquivado 15 de decembro de 2013 en Wayback Machine. a súa páxina no sitio da Universidade de Florencia.
3. ↑  Anteriormente editábaa Loescher e Chiantore (do vol. 18 ao vol. 34), de Turín. Do 1943 ao 1949 non se publicou. Despois publicouna Le Monnier.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Graziadio Isaia Ascoli e l'Archivio glottologico italiano (1873-1973)*, studi raccolti, in occasione del centenario dei Saggi ladini da Manlio Cortelazzo, Udine: Società filologica friulana, 1973

### Outros artigos

* Graziadio Isaia Ascoli

### Ligazóns externas

* O Archivio glottologico italiano en Dialnet.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2860575
* Dialnet: 9881
* ISSN: 0004-0207

 |