recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Busto de Teodosio II.
**Flavius Theodosius**, coñecido como **Teodosio II**, nado o 10 de abril do 401 e finado o 28 de xullo de 450, foi o fillo máis vello de Eudoxia e de Arcadio, á idade de 7 anos converteuse en emperador romano de Oriente, gobernando desde o 408 ao 450. Primeiro o goberno estivo en mans de Antemio, prefecto pretorio de oriente, que xa gobernara durante o reinado de seu pai, pero a partir do 414 Teodosio viuse influenciado pola súa irmá máis vella, Pulqueria, que o levou a un cristianismo intransixente e á persecución de xudeus e pagáns.

Casou con Atenais no ano 421, filla dun sofista pagán, que tivo que bautizarse antes de casar co emperador. Cambiou o seu nome para Eudoxia Aelia. Con ela tivo unha filla, chamada Licinia Eudoxia, que casou con Valentiniano III, emperador Romano de Occidente.

Durante o reinado de Teodosio apareceu o nestorianismo e os primeiros problemas graves de relixión, que afectarían fortemente ao imperio no futuro próximo e a longo prazo. os seus exércitos rexeitaron invasións persas, pero foi derrotado por Atila o huno, a quen debeu tributar. Tamén creou a Universidade de Constantinopla.

Faleceu inesperadamente en 450, produto dun accidente ecuestre.

O Código de Teodosio
--------------------

En 429 Teodosio creou unha comisión para sintetizar e aclarar tódalas leis existentes desde o reinado de Constantino e crear un sistema legal completamente formalizado. Este plan quedou incompleto, pero unha segunda comisión, que recolleu toda a lexislación existente, si se completou e a súa colección publicouse como o Codex Theodosianus no 438.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Arcadio | **Teodosio II**(408-450) | *Precede a:* Marciano |
| Dinastía Valentiniana-Teodosiana |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160353
* WorldCat
* VIAF: 46929243
* BAV: ADV10924697
* BIBSYS: 90912232
* BLBNB: 000709697
* BMT: 79305
* BNF: 13573325s
* BRE: 4708952
* CERL: cnp00983561
* DeutscheBio: 118756885
* EBID: ID
* FAST: 322309
* GEC: 0065581
* GND: 118756885
* ICCU: RMLV021057
* ISNI: 0000 0001 2131 2669
* LCCN: n93049411
* NKC: jo20181006217
* NLG: 143137
* NTA: 069457948
* OL: OL5089727A
* PTBNP: 596529
* SELIBR: 274751
* SNAC: w66x9zqd
* SUDOC: 052666158
* Treccani: teodosio-ii-imperatore-d-oriente
* ULAN: 500312816
* WikiTree: Of\_Rome-67

 |
Unha **tarxeta de banda magnética** é un tipo de tarxeta capaz de almacenar datos modificando o magnetismo da súa banda. A banda magnética é lida fisicamente a través do contacto que se produce mentres se desliza pola cabeza lectora. O seu uso está moi estendido, pero na actualidade hai sistemas máis seguros e difíciles de falsificar, como as tarxetas intelixentes.

Os estándares da International Organisation for Standardisation, ISO 7810, ISO 7811, ISO 7812, ISO 7813, e ISO 4909, definen as propiedades físicas da tarxeta, incluíndo o tamaño, a flexibilidade, a localización da banda, e as características magnéticas.

A banda magnética
-----------------

Na maioría das tarxetas, a banda magnética está cuberta por unha película plástica. A banda magnética está situada a 5.66 mm do bordo da tarxeta, e o seu ancho é de 9.52 mm. A banda magnética contén tres pistas, cada unha de 2.79 mm de ancho. As pistas un e tres, normalmente teñen unha densidade de 8.27 bits por mm, mentres que a pista dous acostuma a ter 2.95 bits por mm. Cada pista pode conter caracteres alfanuméricos de 7 bits, ou numéricos de 5 bits.

Existen dous tipos de bandas magnéticas: alta-coercitividade e baixa-coercitividade. As de alta coercitividade son máis difíciles de borrar, e polo tanto son axeitadas para tarxetas que son usadas frecuentemente ou que necesitan unha vida longa. As de baixa coercitividade requiren unha menor cantidade de enerxía para rexistrar a información, e polo tanto os dispositivos que escriben nestas tarxetas son máis baratos que os que son capaces de gravar información nunha tarxeta de alta coercitividade. Un lector de tarxetas poderá ler calquera das dúas variantes, pero os gravadores son exclusivos; non se poden gravar tarxetas de alta coercitividade con dispositivos de alta coercitividade, e viceversa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2082626
* GND: 4218087-9
* JSTOR: magnetic-cards
* MAG: 2781256545

 |
***Taz Mania*** é o nome de varios videoxogos baseados na serie de debuxos animados Taz-Mania. Trátase dun videoxogo de plataformas/aventuras de desprazamento lateral en 2D, desenvolvido por Recreational Brainware e publicado por Sega para Mega Drive, en xullo de 1992. NuFX tamén realizou a versión para Game Gear e Technical Wave para Master System. Outros xogos diferentes de *Taz-Mania* foron publicados por Sunsoft e lanzados en SNES (1993), así como se fixeron dous xogos en Game Boy (1993, 1994).

O xogo
------

O xogador controla a Taz na procura dun ovo xigante. Taz é capaz de saltar, xirar nun tornado e comer varios obxectos. A habibilidade de xirar nun tornado permite a Taz derrotar a maioría dos inimigos, ademais de gañar distancia de salto extra, derrubar elementos e superar certos obstáculos sen sufrir danos. Taz ten a capacidade de comer a maioría dos elementos do nivel, como alimentos para recuperar a saúde, vidas extra e "continúas". Comer uns chiles permítelle a Taz exhalar lume para derrotar inimigos máis fortes, mentres que comer unha estrela outórgalle unha invencibilidade temporal. Outros elementos, como bombas, pódense lanzar aos inimigos, pero danarán a Taz se os come.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Taz-Mania* en MobyGames *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3312139
* GameRankings: 588156
* GiantBomb: 3030-46448
* Guardiana: 112
* IGDB: taz-mania
* IMDb: tt0489307
* MobyGames: taz-mania

 |
Txupinazo nas festas de San Antolín, en Plentzia, Biscaia, España.Chámase **txupinazo** ou **chupinazo** ao foguete pirotécnico que se lanza para sinalar o inicio dunha festa, un espectáculo ou outro acontecemento.

En Pamplona
-----------

O chupinazo máis famoso é o que se lanza o día 6 de xullo de cada ano ás doce do mediodía desde o balcón da Casa do Concello de Pamplona, situada na Plaza Consistorial, para sinalar o inicio das festas de San Fermín ou Sanfermines. Congrega gran número de público e adóitase retransmitir en directo por televisión.

En Vitoria
----------

En Vitoria, cada 4 de agosto ás seis da tarde, o chupinazo que dá comezo ás festas en honra da Virxe Branca, acompáñase desde 1957 coa baixada de Celedón (un boneco suspendido por unha corda que baixa co seu paraugas aberto desde a torre da igrexa de San Miguel ante unha gran multitude que o recibe acendendo puros e abrindo botellas de champaña).

Celedón chega a un balcón do que sae, xa convertido en humano para pasar nesta ocasión camiñando entre a multitude. De aí diríxese ata a balconada da Igrexa desde onde dá un discurso alentando a todo o mundo á diversión nas festas que comezan.

En Santander
------------

Outro dos chupinazos máis famosos e antigos é o que se lanza o 17 de xullo para sinalar as festas de Santiago na Semana Grande de Santander.

En Huesca
---------

O 9 de agosto, véspera de San Lorenzo, lánzase desde o balcón do Concello de Huesca na praza da Catedral o *foguete anunciador*, dando comezo as "Festas de San Lorenzo" que finalizan o 15 de agosto.

En Fraga
--------

A semana do 12 de outubro lánzase o chupinazo, tamén chamado *cohetasso*, dende o balcón do concello, co que se inician as festas do Pilar de Fraga (Huesca). É un dos actos con máis afluencia de público destas festas, onde acoden miles de persoas.

En Bilbao
---------

O sábado seguinte ao 15 de agosto, lánzase o txupin ou txupinazo para dar inicio á Semana Grande de Bilbao que é Patrimonio inmaterial de España e á vez, unha das festas nacionais con máis éxito.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vídeo do Chupinazo das Festas de San Fermín
**The Famous Grouse** (*a perdiz famosa*) é unha marca de whisky whisky escocés das máis coñecidas e comúns nos bares e pubs de Escocia e en todo o mundo.

É o whiskey máis vendido en Escocia e mestura os maltes monovarietais Highland Park e Macallan.

Historia
--------

Ao primeiro foi producida por Matthew Gloag & Son Ltd. que a comezou a vender en 1897. Matthew Gloag era un tendeiro e comerciante de viños de Perth, que mercaba whiskies por toda Escocia e que xa en 1842 tivera que servir o viño nun banquete á raíña Vitoria cando pasou pola súa cidade.

En 1860 herdou a empresa seu fillo William, quen comezou a mesturar whiskies, e en 1896 pasou a firma a mans do neto, tamén chamado Matthew. Foi el quen creou **The Grouse Brand**, que máis tarde se convertería en **The Famous Grouse**.

En 1970, xusto despois da morte de Matthew Frederick Gloag, a familia vendeulle a empresa a Highland Distillers. Na actualidade o whisky prodúceo The Edrington Group

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A web deThe Famous Grouse

* Portal:Escocia
**José Ramón Gallego Souto**, coñecido como **Txetxu Gallego**, nado en Durango o 7 de agosto de 1959, é un exfutbolista español, que xogaba como centrocampista. Desenvolveu case toda a súa carreira no Athletic de Bilbao, co que disputou 331 partidos oficiais en 11 tempadas.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira futbolística en 1978, nas filas da Cultural Durango da súa vila natal, en Rexional Preferente. Ao ano seguinte fichou polo filial do Athletic de Bilbao, o Bilbao Athletic, que militaba na Segunda División B.

No filial bilbaíno tivo como adestrador a Javier Clemente e antes de rematar a súa primeira tempada subiu ao primeiro equipo para disputar as últimas xornadas da tempada 1979/80. Debutou na Primeira División nun partido contra o Espanyol en Sarrià, entrando na segunda parte como substituto de José María Noriega. Disputou outros seis partidos co primeiro equipo esa tempada, mentres que na seguinte xogou cedido no Córdoba CF, de Segunda B, mentres realizaba o servizo militar en Andalucía. Co club cordobés logrou o ascenso a Segunda División.

Regresou ao equipo de San Mamés en 1981, sendo un habitual no centro do campo titular durante os seguintes oito anos. Formou liña media con De Andrés e Urtubi nas dúas ligas conquistadas de xeito consecutivo polo club vasco nas tempadas 1982/83 e 1983/84, e foi titular nas dúas finais de Copa do Rei que o seu equipo disputou neses anos, gañando a de 1984. Xogou ademais 4 partidos da Copa de Europa e 15 da Copa da UEFA. 

Deixou o club en 1991, despois de 331 partidos oficiais e 17 goles (18 segundo o sitio web do Athletic). Xogou unha última tempada co Alavés en Segunda B antes de retirarse. Despois de colgar as botas foi durante anos encargado de material do Athletic.

### Selección española

Foi internacional coa selección española sub-21, coa que conquistou a Eurocopa sub-21 en 1986. Disputou tamén catro partidos coa selección olímpica, buscando a clasificación para os Xogos Olímpicos de 1988, pero sen lograr o obxectivo.

Palmarés
--------

Athletic Club
* **Primeira División (2):** 1982/83, 1983/84.
* **Copa do Rei (1):** 1983/84.

Selección española sub-21
* **Eurocopa Sub-21 (1):** 1986.

Notas
-----

1. ↑  "0-0: El Español jugó lo bastante para ganar". *Mundo Deportivo* (en castelán). 31 de marzo de 1980. p. 4. Consultado o 23 de marzo de 2022.
2. ↑  "El bilbaíno Gallego, premio a la regularidad". *Mundo Deportivo* (en castelán). 20 de febreiro de 1987. p. 19. Consultado o 23 de marzo de 2022.
3. ↑  "Ath. Bilbao: Renovo Gallego". *Mundo Deportivo* (en castelán). 12 de maio de 1989. p. 64. Consultado o 23 de marzo de 2022.
4. ↑  Rivas, Jon. "Un lujo en el banquillo" (en castelán). Consultado o 23 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador no sitio web do Athletic Club *(en castelán)*.
* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3810562
* Auñamendi: 148914
* BDFutbol: 1555
* Transfermarkt: 150648

 |
| Canón do río Lobos |
| --- |
| Imaxe do parque |
|
|
| Marco Legal |
| **Figura de Protección:** | Parque natural |
|
| **Ano de constitución:** | 1985 |
| **Superficie:** | 9580 hectáreas |
| **Lexislación:** | Decreto 115/85 |
|
| Datos de interese |
| **País:** | España España |
| **Provincias:** |  Soria |
|
| **Concellos:** | Ucero, Nafría de Ucero, Herrera de Soria, Casarejos, San Leonardo de Yagüe, Santa María de las Hoyas, Hontoria del Pinar |
| **Ríos:** | Lobos, Chico |
| **Picos** |  |
|
| **Direccións de interese:** |  |
| **Teléfonos:** |  |
|

O **parque natural do canon do Río Lobos**, atópase na provincia española de Soria.

Características
---------------

O canon posúe unha extensa rede de covas naturais, onde se practica a espeleoloxía. A fauna é salientable pola presenza de aves de presa: voitres leonados, aguias reais, falcóns, voitres brancos ou bufos reais. Outras especies importantes son as grallas, as xenetas e o musgaño dos Pireneos. A beira dos cursos de auga importante presenza de bosques de xenebreiros e lamigueiras. En canto ó patrimonio cómpre salientar a Ermida de San Bartolomeu e un castelo visigótico.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3385422
* WorldCat
* VIAF: 315165072
* CDDA: 349094
* WDPA: 349094

 |
O **Principio de Fermat** é un principio fundamental da óptica xeométrica e di que o camiño seguido por un raio luminoso dun punto A para un punto B é tal que o tempo decorrido entre a partida de A e a chegada a B é estacionario para pequenas variacións do camiño.

Do punto de vista práctico, na maioría dos casos a estacionaridade da duración do traxecto é equivalente ao traxecto ter a duración mínima. Isto é, a traxectoria seguida por un raio de luz é tal que fai mínimo o tempo empregado en ir da orixe ao destino.

De forma máis formal se tivermos un medio cun índice de refracción n que pode variar de punto para punto, entón o traxecto físico dun raio luminoso que parte de A para B é tal que o tempo de percurso

{\displaystyle t=\int \_{A}^{B}{\frac {n}{c}}.ds=\int \_{A}^{B}{\frac {ds}{v}}}
é estacionario (mínimo).

(s é un camiño que pasa por A e B, c é a velocidade da luz no vacuo (constante) e {\displaystyle ds} é o diferencial da función lonxitude de liña)

Os raios luminosos son así xeodésicas en relación á métrica definida polo índice de refracción.

Do principio de Fermat dedúcense todas as leis da óptica xeométrica como as leis de reflexión e refracción de Snell.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q331041
* EBID: ID
* GEC: 0026476
* MAG: 141176204

 |
O **parque nacional de Shiretoko** (知床国立公園, *Shiretoko Kokuritsu Kōen*?) cobre a maior parte da Península de Shiretoko no extremo nordés da illa de Hokkaidō, Xapón. A palabra "Shiretoko" deriva dunha palabra ainu "sir etok", que significa "o lugar onde sobresae a terra".

Unha das rexións máis remotas do Xapón, gran parte da península só é accesible a pé ou en barco. Shiretoko é máis coñecida como o fogar da poboación máis grande do Xapón de oso pardo, e por ofrecer vistas da illa Kunashiri, cuxa propiedade dispútanse Xapón e Rusia. Shiretoko tamén é o fogar de moitas aves, como a aguia mariña de Steller e o pigargo, e de animais mariños como a foca manchada, a candorca e o cachalote. O parque ten unha fervenza de augas termais chamada Fervenza de Kamuiwakka (カムイワッカの滝, *Kamuiwakka-no-taki*?). *Kamui wakka* significa "auga dos deuses" en ainu.

Os bosques do parque son bosques temperados e subalpinos e bosque mixto, a especie principal de árbore inclúe o abeto de Sakhalin (*Abies sachalinensis*), o bidueiro de Erman (*Betula ermanii*) e o carballo mongol ( *Quercus mongolica*). Máis aló do límite forestal hai impenetrables matogueiras de piñeiro anano siberiano (*Pinus pumila*).

En 2005, a UNESCO designou a zona como Patrimonio da Humanidade, aconsellando desenvolver o sitio conxuntamente coas Illas Kuriles de Rusia como un "Parque da Paz Patrimonio Mundial" transfronteirizo. A inclusión de Shiretoko como Patrimonio Natural foi considerada polos indíxenas Ainu como unha contradición a longa historia do asentamento Ainu na zona do parque.

O Shiretoko Park Nature Center está en Shari. Serve como centro de visitantes e inclúe unha película sobre o parque, un restaurante e unha tenda de agasallos.

Características
---------------

* Monte Rausu

Notas
-----

Referencias

1. ↑  "Shiretoko National Park Plants & Animals". *National Parks of Japan*.
2. ↑  M. Hudson, M. Aoyama, "Occupational apartheid and national parks: the Shiretoko world heritage site," in F. Kronenberg, N. Pollard, D. Sakellariou, eds. Occupational Therapies Without Borders: Towards an Ecology of Occupation Based Practices (Edinburgh: Elsevier), pp. 247-255

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque nacional de Shiretoko Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Patrimonio da Humanidade no Xapón

### Ligazóns externas

* 
* Shiretoko Park Nature Center
**Taylor Hawkins & The Coattail Riders** é unha banda fundada por Taylor Hawkins, actual batería de Foo Fighters. Hawkins é o batería e o cantante do trío. Os outros membros son Chris Chaney ao baixo, e Gannin á guitarra. Chaney e Hawkins xa traballaran antes xuntos, no tour *Sexual Chocolate* de Alanis Morrisette.

Historia
--------

O proxecto comezou cando Taylor Hawkins comezou a gravar algunhas cancións no estudo de Drew Hester, antigo membro de Foo Fighters, e gran amigo de Hawkins. De aí saíu a intención de formar unha banda con Hawkins á voz.

### Álbum de estrea

O 21 de marzo do 2006, a banda publicou o seu primeiro disco, chamado *Taylor Hawkins and The Coattail Riders*. Contén 11 cancións, gravadas no ano 2004, antes de que os Foo Fighters gravaran ''In your Honor*. O seu primeiro videoclip oficial foi o da canción "Louise", a primeira do disco.*

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Taylor Hawkins and The Coattail Riders* | 2006 | Thrive |
| *Red Light Fever* | 2010 | Shanabelle/RCA |
| *Get the Money* | 2019 |  |

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q375382
* WorldCat
* VIAF: 141285605
* AllMusic: mn0000528909
* BNF: 16234597h
* Discogs: 1215590
* ISNI: 0000 0000 9579 5248
* LCCN: no2006061051
* MusicBrainz: ID
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2462386
* SUDOC: 261251228

 |
***Princesa Sherezade*** (en francés: *Princesse Shéhérazade*) é unha serie de animación francesa. Foi creada pola francesa Marie-France Brière e está producida por Carrère Group, France 2, Produción Anábasis e Tele-München. Foi emitida por primeira vez en France 2 no ano 1996, e máis tarde, no 2008 en France 5. A serie ten 52 episodios e o tema principal foi interpretado pola cantante Amina Annabi na súa versión orixinal.

Emitiuse en galego a través da TVG no espazo infantil e xuvenil *Xabarín Club*.

Sinopse
-------

A serie está protagonizada pola Princesa Sherezade e o seu ifrit Till e conta as aventuras deles dous no mundo das mil e unha noites. A princesa reside na Alhambra de Granada.

Personaxes
----------

Voces orixinais en francés
* Emmanuelle Pailly como Shéhérazade
* Paul Nivet como Till
* Damien Witecka como Nour
* Emmanuel Curtil como Fahrid
* Denis Laustriat como Príncipe Silmane
* Luq Hamet como voces adicionais
* Michel Muller como Mr Christine

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Princesa Sherezade* na IMDb *(en inglés)*.

* Portal:Francia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3403482
* AlloCiné: 4899
* IMDb: tt5243998
* LUMIERE: 101654
* TMDb: 112603

 |
**Pedro López Vázquez**, nado en San Mamede de Carnota o 18 de agosto de 1892 e finado no mesmo lugar o 24 de marzo de 1937, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo único de Juan López "Xan das Cacharras". Membro da sociedade agraria Unión de Carnota, foi un dos promotores da Federación Agraria do Partido de Muros creada en 1922. Foi nomeado mestre interino da escola de nenos de Brión en abril de 1922. Nese ano solicitou autorización para abrir unha escola en Vilar de Parada. Mestre da escola de Canedo. Publicou algunha colaboración en *El Eco de Santiago* e *El Compostelano*. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, en marzo de 1937, foi retido e colgado polas pernas nunha das vigas da casa que usaba para dar escola no Campiño, en Vilar de Parada. Torturado durante varios días, queimáronlle os dedos das mans, posteriormente virárono e sometérono a toda clase de agresións. Acabou morrendo no mesmo lugar onde foi torturado. Ao falecer, os asasinos botáronlle unha carta por debaixo da porta ao seu pai, para que se fixese cargo do cadáver e dándolle indicacións do que debía facer. En abril a Comisión Depuradora do Maxisterio requiriuno para enviarlle os pregos de cargos. Foi separado do servizo e baixa no posto en xullo de 1940.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 37.
2. ↑  *Heraldo de Galicia*, 25-6-1922, p. 6.
3. ↑  *El Ideal Gallego*, 7-4-1922, p. 5.
4. ↑  *El Correo Gallego*, 24-10-1922, p. 1.
5. ↑  *El Compostelano*, 23-4-1937, p. 2.
6. ↑  *El Compostelano*, 9-7-1940, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Pedro López Vázquez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Carnota no tempo
***Stalker*** (título orixinal en ruso: *Сталкер*) é a quinta longametraxe do director soviético Andrei Tarkovskii. Foi rodada entre 1978 e 1979, nos estudios de cine Mosfilm e é considerada un clásico do cine soviético e da ciencia ficción.

O guión foi escrito polos escritores soviéticos Arkadi i Borís Strugatski, baseándose na súa novela *Picnic ó redor do camiño* (en cirílico *Пикник на обочине*, *Piknik na obotxine*) publicada no 1972.

A película de Tarkovskii trata sobre unha expedición guiada por un *stalker* (guía) que leva furtivamente ós seus dous clientes á *Zona*, un lugar misterioso ó cal se lle atribue a propiedade de poder cumprir os desexos máis íntimos das persoas que chegan ata alí. O título inglés da película, *Stalker*, provén do verbo *to stalk*, ou 'achegarse furtivamente', coma o fai un cazador. Na película, o '*stalker* é un guía profesional que gaña a vida na *Zona*, cruzando ilegalmente a fronteira prohibida para axudar ós seus clientes a acadar o seu destino.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Stalker* na IMDb, *(en inglés)*.
* *Stalker* en Allmovie, *(en inglés)*.
* *Stalker* en Nostalghia, *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200437
* WorldCat
* VIAF: 225399241
* Allmovie: v111585
* AlloCiné: 702
* BNE: XX4940755
* BNF: 167324759
* CineRessources: 54844
* FilmAffinity: 534365
* GND: 7685692-6
* IMDb: tt0079944
* LCCN: no2009179388
* OFDb: 2746
* OMDB: 1398
* Rotten Tomatoes: 1043378-stalker
* SUDOC: 099495031
* Synchronkartei: 28071
* TESF: stalker
* TMDb: 1398
* TVGuide: 109907

 |
A **teofilina** é un alcaloide da familia das metilxantinas, a mesma á que pertencen a cafeína e a teobromina. O seu nome químico é 1,3 dimetilxantina. Funde a 272 °C. Encóntrase naturalmente no té negro e no té verde.

O seu principal efecto é a dilatación xeral dos vasos periféricos, o que produce broncodilatación (úsase para tratar a asma). Tamén é estimulante do sistema nervioso central, por estimulación a nivel da cortiza cerebral, sensación de calor na pel e pesadez de pernas e brazos.

A teofilina é especialmente diurética, polo que axuda á eliminación de líquidos, a través da urina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q407308
* BNCF: 3551
* EBID: ID
* GEC: 0145641
* GND: 4059781-7
* LCCN: sh85134710
* MAG: 2778095195
* Treccani: teofillina

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: R03DA04
* CAS: 58-55-9
* ChEBI: 28177
* ChEMBL: CHEMBL190
* ChemSpider: 2068
* DrugBank: 00277
* DTXSID: DTXSID5021336
* ECHA: 100.000.350
* HMDB: HMDB0001889
* IUPHAR: 413
* KEGG: C07130
* KNApSAcK: C00001510
* MeSH: D013806
* MeSH: D03.132.960.751
* NDF-RT: N0000146469
* PubChem: 2153
* RxNorm: 91178
* UMLS: C0304441
* UNII: 0I55128JYK

 |
**Pedro Longueira Patiño**, nado en Ferrol o 25 de novembro de 1905 e finado en México o 10 de agosto de 1983, foi un político socialista galego.

Traxectoria
-----------

Traballou como obreiro metalúrxico e militou no PSOE galego. Nas eleccións xerais de 1936 foi eixido deputado pola provincia da Coruña polo Fronte Popular. Durante a guerra civil foi Comisario Inspector de Prisións, vocal do Tribunal de Responsabilidades Civiles e membro do Padroado de Campos de Traballo. En Barcelona colaborou con Edmundo Lorenzo Santiago na fundación de *El Socialista Gallego*, órgano da Agrupación Socialista de Refugiados Gallegos e foi secretario xeral de Solidaridade Galega Antifeixista. Despois da guerra civil exiliouse en México, onde contribuíu á organización do PSOE e da UGT no elixio.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na Cátedra del Exilio *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11940721
* DSBE: 11636\_longueira-patino-pedro
* PARES: 133841
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 61870

 |
**Stanislaus Henricus Christina Valckx**, máis coñecido como **Stan Valckx**, nado en Arcen o 20 de outubro de 1963) é un exfutbolista neerlandés que xogaba como defensa central.

Traxectoria
-----------

Nacido na vila limburguesa de Arcen, comezou a súa carreira como futbolista no RKDEV, pasando na tempada 1982/83 ao VVV-Venlo, da segunda división neerlandesa. Militou nese equipo durante seis tempadas, as tres últimas na Eredivisie, á que o club ascendeu na campaña 1984/85.

En 1988 fichou polo PSV Eindhoven e ao pouco de chegar disputou co equipo de Brabante do Norte a Copa Intercontinental no Estadio Nacional de Toquio, perdendo diante do Nacional de Montevideo na quenda de penaltis. Valckx foi fundamental na conquista de tres ligas e dúas Copas dos Países Baixos nos seguintes anos.

En 1992 deixou o seu país para xogar co Sporting de Portugal, equipo no que militou durante os seguintes dous anos. En outubro de 1994 volveu ao PSV, co que gañou outras dúas ligas e outra copa antes de retirarse en xuño de 2000, con case 37 anos de idade e con máis de 500 partidos oficiais no seu haber.

### Selección nacional

Foi 20 veces internacional coa selección dos Países Baixos, coa que debutou o 26 de setembro de 1990 nun amigable contra Italia (0-0). Disputou coa selección neerlandesa o Mundial de 1994, no que xogou catro partidos, caendo nos cuartos de final a mans do posterior campión, o Brasil.

### Trala retirada

Posteriormente foi durante anos director deportivo do PSV e máis tarde ocupou un posto semellante no Shanghai Shenhua FC da China e no Wisła Kraków de Polonia. En 2014 volveu ao VVV como asesor técnico.

Palmarés
--------

**PSV**

* **Eredivisie (5):** 1988/89, 1990/91, 1991/92, 1996/97, 1999/00.
* **Copa KNVB (3):**: 1988/89, 1989/90, 1995/96.
* **Supercopa dos Países Baixos (3):** 1996, 1997, 1998.

Notas
-----

1. ↑  Da Cunha, Pedro Jorge; Figueiredo, João Tiago (22 de outubro de 2014). "Valckx: do 3-6 que o «matou» à expulsão de Maurício" (en portugués). Consultado o 29 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en foradejogo.net *(en portugués)*. Arquivado dende o orixinal o 11 de abril de 2021.
* Datos do xogador no sitio web da FIFA *(en inglés)*. Arquivado dende o orixinal o 11 de abril de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q948439
* EUfootballInfo: 21645
* FIFA: 113571
* ForaDeJogo: 196310200002
* NFT: 14159
* Soccerway: 105017
* Transfermarkt: 101756
* UEFA: 1207

 |
A **suma** ou **adición** é unha operación aritmética definida sobre conxuntos de números (naturais, enteiros, racionais, reais e complexos) e tamén sobre estruturas asociadas a eles, como espazos vectoriais con vectores cuxas compoñentes sexan estes números ou funcións que teñan a súa imaxe neles.

Na álxebra moderna utilízase o nome *suma* e o seu símbolo "+" para representar a operación formal dun anel que dota o anel de estrutura de grupo abeliano, ou a operación dun módulo que dota o módulo de estrutura de grupo abeliano. Tamén se utiliza ás veces na teoría de grupos para representar a operación que dota un conxunto de estrutura de grupo. Nestes casos trátase dunha denominación puramente simbólica, sen que necesariamente coincida esta operación coa suma habitual en números, funcións, vectores etc.

Propiedades da suma
-------------------

1. **Propiedade clausurativa**: se {\displaystyle a,b\in S} entón {\displaystyle a+b\in S}, sendo {\displaystyle S} calquera destes conxuntos: {\displaystyle \mathbb {N} ,\mathbb {Z} ,\mathbb {Q} ,\mathbb {R} } o {\mathbb {C}}.
2. **Propiedade conmutativa**: se se altera a orde dos sumandos non cambia o resultado, desta forma, *a*+*b*=*b*+*a*.
3. **Propiedade asociativa**: *a*+(*b*+*c*) = (*a*+*b*)+*c*
4. **Elemento neutro**: 0. Para calquera número *a*, *a* + 0 = 0 + *a* = *a*.
5. **Elemento oposto**: para calquera número enteiro, racional, real ou complexo *a*, existe un número *−a* tal que *a* + (−*a*) = (−*a*) + a = 0. Este número *−a* denomínase elemento oposto, e é único para cada *a*. Non existe nalgúns conxuntos, coma o dos números naturais.

Estas propiedades poden non cumprirse en casos de sumas infinitas.

Notación
--------

Se tódolos termos se escriben individualmente, emprégase o símbolo "+" (lido *máis*).
Tamén se pode empregar o símbolo "+" cando, a pesar de non escribirse individualmente os termos, se indican os números omitidos mediante puntos suspensivos e é sinxelo recoñecer os números omitidos.

Exemplo:

* 1 + 2 + 3 + ... + 98 + 99 + 100 é a suma dos cen primeiros números naturais.
* 2 + 4 + 8 + ... + 512 + 1024 é a suma das dez primeiras potencias de 2.

En sumas largas ou infinitas emprégase un novo símbolo, chamado sumatorio e represéntase coa letra grega sigma maiúscula (Σ). Por exemplo:

* {\displaystyle \sum \_{k=1}^{100}k} é a suma dos cen primeiros números naturais.
* {\displaystyle \sum \_{k=1}^{10}2^{k}} é a suma das dez primeiras potencias de 2.

* A suma de 1 + 2 + ... + n, onde n é un número impar é un múltiplo de n.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q32043
* BNCF: 30949
* BNF: 11976283t
* BRE: 3838239
* EBID: ID
* GEC: 0144360
* GND: 4296282-1
* JSTOR: addition
* LCCN: sh85000817

 |
Cabalo Standardbred nunha carreira de tiro.
O **Standardbred** é unha raza de cabalo americana máis coñecida pola súa habilidade como cabalo albardeiro de carreiras, onde os membros da raza compiten ó trote ou ó paso. Desenvolvido en América do Norte, a raza pode trazar as súas liñaxes na Inglaterra do século XVIII. O Standardbred é recoñecido mundialmente como cabalos sólidos, rexos con bo talante. Alén de aproveitar correndo, o Standardbred é utilizado para unha variedade de actividades ecuestres que inclúen espectáculos de cabalo e a monta recreativa, particularmente no Medio Oeste, nos Estados Unidos orientais, e no sur de Ontario.

Nome
----

O nome de « *Standardbred* » (raza estándar, en galego) foi empregado oficialmente no ano 1879 para ser rexistrada a raza, sendo tódolos Standardbred quen de trotar unha milla no tempo "estándar" de 2 minutos e 30 segundos.

Historia
--------

Hambletonian 10.
As orixes da raza remóntanse ó século XVII, cando os primeiros cabalos de trote foron levados a América, xeralmente ó campo e con sela de montar. Porén, non sería até mediados do século XVIII cando os cabalos de trote comezaron a competir en carreiras cos cabalos albardeiros. As razas que contribuíron á creación do cabalo Standardbred inclúen o Narragansett Pacer, cabalo canadense, o purosangue, Norfolk Trotter, Hackney e Morgan.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Standardbred***  |

### Outros artigos

* Lista de razas de cabalos

### Bibliografía

* Lynghaug, Fran (2009). *The Official Horse Breeds Standards Book: The Complete Guide to the Standards of all North American Equine Breed Associations*. Minneápolis, MN: Voyageur Press. ISBN 978-0-7603-3499-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q467024
* BNCF: 21423
* BNF: 119624042
* BRE: 1817808
* EBID: ID
* LCCN: sh85127308

 |
***Sunan Ibn Majah*** é a sexta recolleita de hadith, que en conxunto reciben o nome de *Kutub al-Sittah* ("Os seis libros") e que constitúen o canon na tradición sunnita. Recompilouna en lingua árabe o estudoso persa Ibn Majah na segunda metade do século IX.

Descrición
----------

A edición de Muhammad Fuad Abdul Baqi, publicada en 1952-1953, considérase o texto estándar, e consta de 37 libros (*kutub*), 1513 capítulos e 4341  hadith de varios niveis. Non obstante, outras edicións difiren e así a de Muhammad Mustafa Azmi de 1983 consta de 32 libros, 1515 capítulos e 4397 hadith. 

Dos hadith incluídos na obra, 3 002 aparecen nalgunha das outras cinco obras do canon e 1 339 non aparecen en ningunha outra. Segundo Baqi deses hadith adicionais, 428 son *sahih* (auténticos), 199 son *hasan* (bos), 613 son *da'if* (febles) e os restantes 99 son *munkar* (denunciados) e *mawdu* (fabricados).

A obra permaneceu practicamente descoñecida fóra da rexión natal do autor, a contorna de Qazvin que se localiza no noroeste do actual Irán, ata finais do século XI  ao incluíla Muḥammad ibn Ṭāhir al-Maqdisī no seu *Shurūṭ al-aʾimma al-sitta*, os seis mestres de hadith, a primeira proposta canónica que estableceu os seis libros de hadith. Así e todo, a obra foi controvertida entre os teólogos sunnitas e estudosos como Al-Nawawi ou Ibn Khaldún excluírona do canon e mesmo outros substituírona polo *Muwatta* de Imam Malik ou o *Sunan al-Darimi*. A súa presenza no canon, malia o gran número de hadith dubidosos, explícase pola procura non só da autenticidade senón tamén da utilidade, a canonización procuraba delimitar os hadith a un número razoable pois eran innúmeros os que circulaban no mundo islámico na época; e o traballo de Ibn Majah incluía moitos hadith útiles que non se atopaban nas outras cinco obras.

Notas
-----

1. ↑  Frye, R.N, ed. (1975). *The Cambridge History of Iran*. Cambridge U.P. p. 471.
2. ↑  Kamali, M. H. (2005). *A Textbook of Hadith Studies: Authenticity, Compilation, Classification and Criticism of Hadith*. The Islamic Foundation. p. 40.
3. ↑  "About Sunan Ibn Majah". *sunnah.com*.
4. ↑  Robson, James (1958). "The Transmission of Ibn Mājah's 'Sunan'". *Journal of Semitic Studies* **3.2**: 139.
5. ↑  Brown, Jonathan AC. "Ibn Mājah". *The Oxford Encyclopedia of the Islamic World*. *Oxford Islamic Studies Online*.
6. ↑  Brown, Jonathan AC (2011). "The Canonization of Ibn Mâjah: Authenticity vs. Utility in the Formation of the Sunni Ḥadîth Canon". *Revue des mondes musulmans et de la Méditerranée* (129): 169-181.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1187931
* WorldCat
* VIAF: 183477726
* BNF: 32633924h
* FAST: 1376051
* GND: 1077747691
* LCCN: n83056163

 |
A **tropopausa** marca o límite entre a troposfera e a estratosfera. Marca o límite superior da troposfera, sobre a cal a temperatura se mantén constante antes de comezar novamente a aumentar sobre os 20 km. Esta situación térmica evita a convección do aire e confina desta maneira o clima á troposfera.

A capa que está sobre a tropopausa, na que a temperatura comeza a ascender, chámase estratosfera, unha vez que se alcanzan os 50 km de altura, a temperatura chega ós 0 °C. Polo tanto esténdese dende os 20 km ata os 48–50 km. Contén pequenas cantidades dos gases da troposfera en densidades decrecentes proporcionalmente á altura. Inclúe tamén pequenas cantidades de ozono, que filtran o 99,9% dos raios ultravioleta que proveñen das radiacións solares. É esta absorción de raios ultravioleta a que fai ascender a temperatura ata preto dos 0 °C. Este perfil de temperaturas permite que a capa sexa moi estable e evite turbulencias, algo que caracteriza á estratosfera. Esta, á súa vez, está cuberta pola estratopausa, outra inversión térmica preto dos 50 km.

| * v
* c
* e
Atmosfera terrestre |
| --- |
| 
* Troposfera
* Estratosfera
* Mesosfera
* Termosfera
* Exosfera

 |
| 
* Tropopausa
* Estratopausa
* Mesopausa
* Termopausa / Exobase

 |
| 
* Capa de ozono
* Turbopausa
* Ionosfera
* Cinto de Van Allen
* Magnetosfera

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186433
* BRE: 4205268
* EBID: ID
* GEC: 0148607
* GND: 4186327-6
* JSTOR: tropopause
* MAG: 171420983
* PSH: 4075
* UAT: 1717

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pazos.

**San Salvador de Pazos** é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 392 habitantes dos que 193 eran homes e 199 eran mulleres. Isto supón un descenso respecto ao 2004, cando tiña 514 habitantes (258 mulleres e 256 homes), e respecto a 1999, cando tiña 549 habitantes.

Patrimonio
----------

O **pazo de Rebordáns** foi fundado en 1643 por Julián Rodríguez de Añón, segundo unha inscrición nun lintel dunha porta. Na parte traseira da vivenda hai outra inscrición co texto *año 1658*.

A planta tiña forma de "L", pero foi alterado polos actuais propietarios para adaptalo a fins rurais, engadíndolle outro corpo perpendicular. As fachadas tamén sufriron diversas e desafortunadas intervencións e nelas poden aparecer nun mesmo plano a cachotaría e a cantaría, zonas recebadas máis o ladrillo, cunha falta evidente de criterio. A cuberta é a dúas augas e a catro augas de tella curva, tendo dous pináculos coroando os cumes.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Pazos

| Lugares da parroquia de Pazos no concello de Ponteceso (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Ameixenda | As Casas do Monte | O Frade | Pazos de Abaixo | Pazos de Arriba | O Petón | Rebordáns | As Salgueiras | O Vimieiro |

### Parroquias de Ponteceso

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Ponteceso |  |
| --- | --- |
| Anllóns (San Fins) | Brantuas (San Xián) | Cores (San Martiño) | Corme Aldea (Santo Adrán) | Corme Porto (Nosa Señora dos Remedios) | Cospindo (San Tirso) | A Graña (San Vicenzo) | Langueirón (San Xián) | Nemeño (San Tomé) | Niñóns (San Xoán) | Pazos (San Salvador) | Tallo (Santo André) | Tella (Santo Eleuterio) | Xornes (San Xoán) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Ponteceso

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11134566
* código INE: 15068120000

 |
O **pemento do Couto** é unha variedade de pemento (*Capsicum annuum* L.) con Indicación Xeográfica Protexida, orixinaria da comarca coruñesa de Ferrol. Toman o seu nome do mosteiro do Couto (Narón), lugar onde os monxes comezaron a selección e cultivo destes pementos.

O derradeiro domingo do mes xullo, celébrase no concello de Narón a Festa do Pemento do Couto.

Descrición
----------

Mosteiro do Couto, Narón
Os pementos do Couto adoitan pesar entre 4 e 6 gramos por unidade, a súa unha lonxitude atópase entre os 4 e 8 cm e a súa anchura rolda os 2 cm. O seu pedúnculo mide entre 2 e 3 cm, sempre de menor lonxitude có froito, ríxido e normalmente recto ou cunha lixeira curvatura. A súa pel é de cor verde escura, con pouco brillo. O froito ten un espesor de entre 1 e 1,5 mm aproximadamente. No tocante ao sabor, este é doce, a diferenza doutros pementos coma os de Padrón, carece de comechón debido á ausencia de capsicina.

Zona xeográfica
---------------

Comarca de Ferrol
A zona de produción coincide coa de acondicionamento e envasado, estando constituída pola totalidade da comarca coruñesa de Ferrol, integrada polos concellos de Ferrol, Narón, Valdoviño, Cedeira, Moeche, As Somozas, San Sadurniño, Neda, Fene, Mugardos e Ares.

Notas
-----

1. ↑  Ministerio de Agricultura y Pesca, Alimentación y Medio Ambiente (eds.). "I.G.P. Pemento do Couto".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gastronomía de Galicia

### Ligazóns externas

* Indicación Xeográfica Protexida Pemento do Couto

| * v
* c
* e
Denominacións de Orixe de Galicia e I.X.P. |
| --- |
| Bebidas espirituosas | 
* Augardente
* Augardente de herbas
* Licor café
* Licor de herbas

 |
| Carnes | 
* Ternera Gallega
* Lacón Gallego

 |
| Queixos e manteigas | 
* Arzúa-Ulloa
* Cebreiro
* Tetilla
* San Simón da Costa

 |
| Embutidos | 
* Lacón galego

 |
| Froitas | 
* Castaña de Galicia

 |
| Hortalizas | 
* Grelos de Galicia
* Pataca de Galicia
* Pemento de Padrón
* Pemento da Arnoia
* Pemento do Couto
* Pemento de Oimbra

 |
| Legumes | 
* Faba de Lourenzá

 |
| Mel | 
* Mel de Galicia

 |
| Peixes, moluscos e crustáceos | 
* Mexillón de Galicia

 |
| Panadería, pastelería, repostería | 
* Pan de Cea
* Pan galego
* Torta de Santiago

 |
| Viños | 
* Monterrei
* Ribeiro
* Rías Baixas
* Valdeorras
* Ribeira Sacra

 |
O **Panteón** de París (en francés *Le Panthéon*) é un monumento da capital francesa, no quinto distrito (*arrondissement*), no chamado *Barrio Latino*, moi preto da Sorbona e dos liceos elitistas *Louis Le grand* e *Henry IV*.

A súa construción comezou en 1764 con Soufflot e durou 26 anos (foi rematada por Jean Baptiste Rondelet). É un dos primeiros monumentos neoclásicos de Francia. Inicialmente estaba previsto que fose unha igrexa adicada á patroa da cidade, Santa Xenoveva. Con todo a Revolución Francesa fixo que servise de templo para albergar os corpos dos homes ilustres da patria (no frontispicio está gravado «*Aux grands hommes la patrie reconnaissante*» («*Aos grandes homes, a patria agradecida*»).

Cando trala caída de Napoleón restaurouse o *Antigo Réxime*, recuperou o seu uso como igrexa, que persistiría durante a época do *Segundo Imperio*. Coa chegada da *Terceira República Francesa* foille devolto o seu uso laico con motivo do funeral de Victor Hugo.

O pórtico de columnas sobre o que descansa un frontón clásico está inspirado no Panteón de Agripa, en Roma, mentres que a cúpula inspírase na da catedral de San Paulo en Londres, sendo ámbalas dúas herdanza do Tempietto de San Pedro in Montorio de Bramante en Roma.

En 1851 Léon Foucault instalou o seu famoso péndulo coñecido como Péndulo de Foucault; fíxoo aquí debido a que a grande altura do inmoble facilitaba o experimento. Mediante este experimento conseguiuse demostrar a rotación da Terra e a existencia da forza de Coriolis. Dende 1995 este péndulo regresou ao Panteón.

Entre os soterrados no Panteón atópanse Voltaire, Rousseau, Marat, Victor Hugo, Émile Zola, Jean Moulin, Marie Curie, Louis Braille, Jean Monnet e Soufflot, o seu arquitecto.

O 30 de novembro de 2002 aloxouse no Panteón o cadaleito de Alexandre Dumas, o autor de *Os Tres Mosqueteiros*. O mesmo atopábase cuberto por un manto de veludo azul co lema dos mosqueteiros: «*Un pour tous, tous pour un*» («*Un para todos, todos para un*»). Os restos de Dumas descansaran ata ese momento no cemiterio de Villers-Cotterêts, en Aisne, Francia. No seu discurso, o Presidente Jacques Chirac dixo que con esta acción quedaba corrixida a inxustiza cometida co honor dun dos grandes escritores franceses.

Vista panorámica interior

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Panteón de París***  |

### Ligazóns externas

Historia e Información do Panteon de París

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188856
* WorldCat
* VIAF: 128422614
* BNE: XX215756
* EBID: ID
* Emporis: 110465
* GeoNames: 6269532
* GND: 4075889-8
* ISNI: 0000 0001 2322 0207
* LCCN: no2002110253
* Mérimée: PA00088420
* NKC: ko2004238905
* OPR: 151115
* Structurae: 20004102
* ULAN: 500310662

 |
**Pelopia**, máis raramente coñecida como **Mnesiphae**, é unha figura da mitoloxía grega, a filla de Tiestes.

Mito
----

Tiestes estivera a loitar co seu irmán Atreo polo trono de Micenas durante algún tempo, ao tempo que tiña unha relación amorosa con Aérope, a muller de Atreo. Como vinganza por esta relación, Atreo matou os fillos de Tiestes e llos serviu nun banquete, Tiestes xurou vinganza. Un oráculo vaticionou a Tiestes que se tiña un fillo coa súa propia filla, Pelopia, este seu fillo podería matar a Atreo. Así cando Pelopia, que estaba en Sición na corte do rei, se achegou á beira do río para lavar as súas roupas que se mancharan con sangue durante un sacrifio ritual foi atacada e violada por Tiestes que cubría a súa cara para que non o recoñecera, pero ela logroulle quitar a espada. Pouco despois, Atreo chegou a Sición na procura de seu irmán e pensando que Pelopia era filla de Tesproto, pediulle a man e Tesproto concedeulla sen lle revelar a verdade. Como Pelopia estaba preñada por Tiestes, axiña pariu a Existo abandonándoo. Criado por un sobreviviu. Un peguleiro atopou o neno e deullo a Atreo, que o educou como fillo propio. Cando xa o fillo era adulto, Tiestes foi capturado por Agamenón e Menelao en Delfos e levoullo a Atreo, quen llo enviou a Existo para que o matase. Existo levaba a espada que unha vez pertencera a Tiestes, a que lle quitara Pelopia; Tiestes recoñeceuna e preguntoulle a Existo sobre dela. Existo chamou a Pelopia, e contoulle como a arma chegara a ela. Logo de recoñecer a Tiestes e o feito que el fora o violador, Pelopia matouse coa espada de seu pai. Existo entón matou a Atreo e restauroulle o reino a Tiestes.

Notas
-----

1. ↑  Tzetzes, *Quiliadas*, 1. 453
2. ↑  Hixino, *Fabulae*, 87-88, 243
3. ↑  Escolio sobre Eurípides, *Orestes*, 14
4. ↑  Eliano, *Varia historia*, 12. 24

| * v
* c
* e
Mitoloxía e relixión gregas |
| --- |
| Relixións e cultos | 
* Misterios dionisíacos
* Discordianismo
* Misterios eleusinos
* Gaianismo
* Platonismo
* Neoplatonismo
* Orfismo
* Dodecateísmo

 |
| Grupos | 
* Amazonas
* Centauro
* Ctónico
* Ciclope
* Dragóns
* Erinias
* Xigantes
* Harpía
* Hecatonquiros
* Moiras
* Musas
* Ninfas
* Deidades primordiais
* Sátiros
* Deidades do mar
* Titáns
* Ventos

 |
| Deuses olímpicos | 
* Ares
* Afrodita
* Apolo
* Ártemis
* Atenea
* Deméter
* Hefesto
* Hera
* Hermes
* Hestia ou Dioniso
* Poseidón
* Zeus

 |
| Outras deidades maiores | 
* Asclepio
* Cronos
* Dioniso
* Eros
* Helios
* Eos
* Hércules
* Hades
* Hebe
* Hécate
* Pan
* Perséfone
* Selene
* Xea

 |
| Heroes | 
* Aquiles e a Guerra de Troia
* Belerofonte e a Quimera
* Edipo e Tebas
* Heracles e os doce traballos
* Perseo e Medusa
* Teseo e o Minotauro
* Triptólemo
* Ulises e a Odisea
* Xasón e os Argonautas

 |
| Ritos e prácticas | 
* Amfidromia
* Iatromantis
* Libación
* Pharmakos
* Ofrenda votiva
* Oración
* Sacrificio
* Templo

 |
| Lugares sagrados | 
* Delfos
* Delos
* Dodona
* Eleusis
* Monte Olimpo
* Olimpia

 |
As **taxinas** son un conxunto de medicamentos antineoplásicos que impiden o crecemento celular ó impedir a división das células. As taxinas úsanse para tratar o cancro. Tamén se denominan antimicrotúbulo, antimitótico e inhibidor mitótico.

As taxinas son terpenos producidos por plantas do xénero Taxus como o teixo, de aí o seu nome xenérico. Identificáronse por primeira vez en fontes naturais, pero algúns deles sintetizáronse artificialmente. Son taxinas o paclitaxel, o docetaxel e o cabazitaxel. O paclitaxel atopouse por primeira vez no teixo do Pacífico.

Utilízanse para realizar o tratamento de quimioterapia en pacientes afectados de cancro. O principal mecanismo da taxina é a inhibición da función do microtúbulo. Isto lévao a cabo mediante a estabilización do guanosindifosfato (nucleótido abreviado normalmente como GDP) unido á tubulina impedindo o normal funcionamento dos microtúbulos. Os microtúbulos son esenciais para a división celular, e por iso as taxinas paran a mitose celular. De forma similar ás taxinas, o alcaloide da Vinca esnaquiza os fusos mitóticos. Polo tanto ambos denomínanse *velenos da mitose.* Crese que as taxinas son radiosensibilizadores.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q425227
* JSTOR: taxoids
* MAG: 2777511904

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: L01CD

 |