Detalle de *Santa Trega libera a cidade de Este da peste*, por Giambattista Tiepolo, 1759, Este, Duomo.Paulo e Trega. Fresco do século VI, descuberto na cova de santa Trega e san Paulo, nas ruínas de Éfeso.Estatua de santa Trega en Maalula, Siria.
Retablo tardogótico de santa Trega na Catedral de Barcelona (século XV, obradoiro de Jaume Huguet).
*Santa Trega entre as feras*, baixorrelievo no altar da Catedral de Tarragona (século XII).
**Trega de Iconio**, máis coñecida como **santa Trega**, foi unha mártir anatolia do século I, venerada como santa pola Igrexa católica e mais pola ortodoxa. O único rexistro que se coñece dela procede dos *Feitos de Paulo e Trega*, texto apócrifo do século II, onde aparece como seguidora de san Paulo.

Os primeiros movementos ascéticos reverenciárona como un modelo de castidade feminina, especialmente en Exipto, Siria e Armenia. O seu culto estivo moi difundido nas cidades de Seleucia, onde se sepultou segundo a tradición , Iconium (actual Konya) e Nicomedia. A difusión dos *Feitos de Paulo e Trega* entre na Igrexa ortodoxa xerou unha forte veneración por Trega, considerada por esta confesión como «protomártir entre as mulleres e igual aos apóstolos».

A ela estivo consagrada a antiga basílica paleocristiá situada onde se atopa a Catedral de Milán, conservándose mesmo algúns restos da primitiva edificación.

No martiroloxio de Beda, Trega celébrase o 23 de setembro, data no que aínda é o día da súa festividade para a Igrexa católica. As igrexas orientais celébrana o 24 de setembro.

Traxectoria
-----------

Segundo os *Feitos de Paulo e Trega* que forma parte dos *Feitos de Paulo* pero que tamén circulou de xeito independente, Trega era unha moza virxe de Konya, Anatolia. Tras escoitar durante varios días os sermóns de san Paulo sobre a resurrección e o valor da virxindade, a súa nai e o seu prometido temeron que se convertese en seguidora do apóstolo e confabuláronse para os castigar. Azoutaron e expulsaron a Paulo e condenaron a Trega a a morrer na fogueira.

Salvouse milagrosamente grazas a un sismo e unha forte tormenta de auga e saraiba que apagou o lume. Fuxiu con Paulo a Antioquía de Pisidia, e alí un maxistrado tentou violala. Trega defendeuse e o maxistrado acusouna de agredilo, polo que a sentenciaron a que a devorasen bestas salvaxes, impedíndoo un novo milagre grazas a varios ataques de feras. Logo destes episodios reuniuse en Mira (Licia) co apóstolo e relizou un labor evanxelizador pola rexión, converténdose nun símbolo, esporeando as mulleres a imitala vivindo unha vida de castidade e seguindo a palabra de Deus. Por último recluíuse nunha cova de Seleucia Pieria, segundo algunhas versións dos Feitos durante 72 anos e con 90 anos un novo milagre ocorreu ao abrirse a montaña para protexela dos seus perseguidores, e aínda tivo azos para ir ata Roma e caer diante a sepultura de san Paulo.

Aínda que estes feitos non son históricos, reflicten as tendencias ascéticas do cristianismo primitivo e da experiencia da persecución dese período. Durante séculos foi a virxe mártir con máis sona, e recibiu o tratamento de «protomártir» entre as mulleres, particularmente nas igrexas de Oriente.

Cando menos en tres lugares existe a tradición de considerar que os seus restos descansan alí: Aya Tekla (provincia de Mersin, Turquía), Maalula (Siria) e Roma. En Maalula atópase o mosteiro ortodoxo grego de santa Trega, Deir Mar Takla, construído preto da cova onde se afirma que está sepultada.

Padroeira
---------

Especialmente reverenciada na Igrexa ortodoxa, é a patroa das cidades italianas de Este, Mirto, Osimo e da fracción de Santa Tecla en Acireale; de Sitges e de Tarragona en Cataluña, de Santa Tecla no Salvador e da vila de Llandegla, condado de Denbighshire, Gales. En Galicia celébrase o seu culto na ermida de Santa Trega, localizada no monte homónimo na Guarda mais tamén está baixo a súa advocación a parroquia de Santa Tegra de Abeleda en Castro Caldelas.

Dende 1321 celébranse en Tarragona as Festas de Santa Tecla, logo de chegar a reliquia do brazo da santa a esta cidade, por intercesión de Xaime II o Xusto, rei de Aragón, ante o reino armenio de Cilicia.
Tamén é patroa dos enfermos de cancro de ósos.

Notas
-----

1. ↑  Nancy A. Carter. "The Acts of Thecla: A Pauline Tradition Linked to Women". Arquivado dende o orixinal o 07 de setembro de 2011. Consultado o 30 de agosto de 2011.
2. ↑  Marisa Uberti. "Due passi sotto il Duomo" (en italiano). Consultado o 30 de agosto de 2011.
3. ↑  Osiek, Carolyn. 'The Cult Of Thecla: A Tradition Of Women's Piety In Late Antiquity (Review)'. *Journal of Early Christian Studies* 11.3 (2003): 422-424.
4. ↑  James Keith Elliott, ed. (1999). *The Apocryphal New Testament: a collection of apocryphal Christian literature in an English translation*. Oxford: Clarendon Press. pp. 372–374. ISBN 978-0-19-826182-7.
5. ↑  Harvey, Susan Ashbrook; Hunter, David G. (ed.). *The Oxford Handbook of Early Christian Studies*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927156-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q51885
* WorldCat
* VIAF: 65247095
* BMT: 158193
* BNE: XX1134274
* CERL: cnp00569229
* DeutscheBio: 118621637
* GEC: 0065369
* GND: 118621637

 |