recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José Rodríguez Faílde**, nado en Carracedo (A Peroxa) en 1887 e finado nos Peares en 1958.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba onde traballou como xornalista e foi propietario da revista *El Industrial* (1912) e colaborou en *Galicia*, *La Patria Gallega*. Retornou a Galicia en 1917, desde onde enviou colaboracións para *Eco de Galicia* e *O Tio Marcos d'a Portela* e ao ano seguinte crónicas para a revista *Galicia*. En maio de 1918 foi elixido presidente da Sociedad de Agricultores de Carracedo. Volveu marchar a Cuba en 1920, e colaborou en *Eco de Galicia*, *Heraldo de Galicia* (onde publicou un poema en galego) e *España Nueva*. Foi secretario da sociedade Naturales de la Peroja da Habana. Retornou definitivamente a mediados dos anos vinte e instalouse en Ourense, foi dono dun quiosque-libraría onde non vendía prensa de dereitas. Colaborou en *La Región* e La Zarpa. Na República militou no Partido Republicano Radical Socialista, do que foi elixido bibliotecario da xunta executiva de Ourense que presidía Jacinto Santiago en xaneiro de 1933. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido o 8 de outubro "por berros subversivos" e instruíuselle unha información militar que foi sobresida, saído en liberdade o 20 dese mes. Simpatizante de Azaña afiliouse a Izquierda Republicana.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 un grupo de falanxístas queimáronlle o quiosque e deixaron as cinzas na porta da súa casa. Agochouse pero foi detido en Carracedo o 13 de xaneiro de 1937, sendo acusado de "significado comunista y elemento de enlace del Socorro Rojo Internacional". Xulgado en Ourense foi condenado a prisión. Ingresou en prisión o 27 de xaneiro. Abríronlle expediente de incautación de bens en febreiro de 1937. Pasou polas cadeas de Celanova, Cumial, Oseira, Valladolid e Padrón. Saíu en liberdade provisional en 1941. Ofrecéronlle un posto como quiosqueiro na Rúa do Paseo pero negóuse a vender a prensa da época. Traballou como contable nunha fábrica no barrio da Ponte, contraéu o tifo e deixóuno. Exerceu de mestre en Carracedo durante un ano e despois outro ano en Mirallos, pero foi denunciado e tivo que abandonar o seu posto de traballo. Enfermo e incapacitado para traballar a terra, morreu aos 71 anos. Foi soterrado no cemiterio de Casdavil.

Obras
-----

* *Armonías*, A Habana, 1921.

Vida persoal
------------

Foi pai de América e Josefa Rodríguez Toral.

Notas
-----

1. ↑  *Galicia*, 14-4-1917, p. 13.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 13-5-1918, p, 2.
3. ↑  *Galicia*, 17-7-1920, p. 16.
4. ↑  *La Región*, 27-7-1927, p. 1.
5. ↑  *La Región*, 9-4-1927, p. 1.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-1-1933, p. 8.
7. ↑  *La Región*, 13-10-1934, p. 3.
8. ↑  *La Región*, 6-2-1937, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* o blog do meu avó
Westerholt, van Haestregt, van Veen, Spierenburg, den Adel, Jolie.
**Within Temptation** é un grupo musical de procedencia neerlandesa fundado por Robert Westerholt en 1996. Combina elementos da música heavy con outros da música celta, a música clásica e a voz (normalmente en falsete) de Sharon (antes foi cantante soprano), tal e como é habitual na música gótica.

Dous meses despois da súa fundación firmaron un contrato con DSFA Records. En abril do seguinte ano, publicaron o seu primeiro álbum, *Enter*, embarcándose en novembro nunha xira por Alemaña e Austria. No ano 1998 publicaron o seu primeiro EP, "The Dance".

Permaneceron inactivos durante todo o ano 1999, en decembro do 2000 publicaron un novo disco, *Mother Earth*, o cal foi un éxito moi grande dentro do gothic metal, e logrou aumentar nunha gran cantidade o número de fans, lo que levou a unha serie de exitosas xiras con grandes concertos a revosar de público. Por esta época publicaron dous sinxelos: "Our Farewell" e "Ice Queen".

2002 foi o ano da súa engalaxe. O sinxelo "Ice Queen" colocouse número un nas listas de vendas nos Países Baixos e Bélxica. O disco *Mother Earth* chegou a ser platino en Holanda e disco de ouro en Bélxica. En ambos os dous países recibiron o premio TMF/MTV Awards. O grupo tocou en grandes festivais na Benelux (Ozzfest, Lowlands, Dynamo, Rock Werchter, Pukkelpop, Parkpop), así como en Alemaña (Rock im Park, Bizarre, Summerbreeze). En Francia, Within Temptation fixo unha xira por tódalas cidades importantes (París, Lión, Lille, Bordeos) vendendo tódalas localidades.

Membros
-------

* Robert Westerholt (guitarra)
* Ruud Jolie (guitarra)
* Stephen van Haestregt (batería)
* Sharon den Adel (voz)
* Jeroen van Veen (baixo)
* Martijn Spierenburg (teclado)

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Enter* | 1997 | DSFA |
| *Mother Earth* | 2000 | DSFA |
| *The Silent Force* | 2004 | GUN |
| *The Heart of Everything* | 2007 | Sony BMG/GUN |
| *The Unforgiving* | 2011 | Roadrunner |
| *Hydra* | 2014 | Nuclear Blast, Dramatico, BMG, Universal Music |
| *Resist* | 2019 | Vertigo Records, Spinefarm |

### EP

* *The Dance* (1998)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Within Temptation*** |

* www.within-temptation.com *(en inglés)*.
* Club de fans internacional de Within Temptation

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57138
* WorldCat
* VIAF: 137441190
* AllMusic: mn0000671204
* BNF: 142652064
* Discogs: 160077
* Genius: Within-temptation
* GND: 10316139-9
* IMDb: nm8249172
* ISNI: 0000 0001 2166 3610
* LCCN: no2008160465
* Metal Archives: 1006
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0033382
* Songkick: 212695
* SUDOC: 082684626

 |
O **pazo de Trasariz** é un conxunto palaciano da vila de Vimianzo. Atópase a escasa distancia do centro urbano e moi preto do seu principal símbolo arquitectónico: o castelo medieval.

Descrición
----------

Trátase dunha gran casa de planta rectangular que destaca polo seu pórtico de oito arcos, apoiados en columnas por capiteis dóricos, que forma unha verdadeira xoia da arquitectura palaciana galega, cunha historia ligada ao castelo.  

Tamén son moi rechamantes o seu amplo balcón e as inmensas chemineas. Na parte que dá ao norte ten apegada unha capela barroca do século XVII -a capela da Virxe da Soidade- que ten entrada directa dende o interior do pazo e tamén dende o exterior. Esta capela privada, con xambas e lintel ben moldurado na súa fachada -onde tamén se pode ver o escudo coas armas dos Caamaño e Villar- bríndalle aínda unha maior maxestosidade a todo o conxunto.

Constitúe un conxunto de grande atractivo e especial harmonía, onde conflúen elementos tan dispares como as espectaculares chemineas ou un balcón de pedra con columnatas, ata unhas enormes palmeiras diante da fachada que o caracterizan tamén polo *gusto indiano*, típico dos emigrantes con fortuna do século XIX.

Historia
--------

Foi fundado na segunda metade do século XVII pola Casa de Altamira, representada por Antonio Caamaño e Quintana, que no ano 1695 era alcaide dos estados de Altamira. Esta propiedade transmítese de xeración en xeración dentro da Casa dos Caamaño, de aí que tamén se coñeza como Casa Señorial dos Caamaño. No século XIX pasa polas mans das familias Ardeleiros e Teijeiro, e no ano 1880 Andrés Paz Fernández, avó do actual propietario José Romualdo Nogueira-Paz, compra a propiedade e as leiras anexas.

Actualidade
-----------

Ao ser de propiedade privada, este monumento non é visitábel para o público en xeral, aínda que si está dispoñíbel para a organización de vodas e outros eventos. Está incluído no Inventario do Patrimonio Cultural do Concello de Vimianzo.

Notas
-----

1. ↑  S.L, TRASARIZ DESARROLLO INMOBILIARIO. "Bodas y eventos en el pazo de Trasariz". *www.trasarizinmobiliaria.com*. Arquivado dende o orixinal o 09-08-2016. Consultado o 30-07-2016.
2. ↑  "Inventario do Patrimonio Cultural do Concello de Vimianzo" (PDF). *Sistema de Informacion de Ordenación do Territorio e Urbanismo de Galicia*. Consultado o 30-07-2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia

### Ligazóns externas

* Pazo de Trasariz na web oficial do Concello de Vimianzo
* 

* Pazo de Trasariz na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
* Ficha en Turgalicia
**Jesús Quindós Pardo**, nado en Cervantes cara a 1895 e finado no mesmo concello o 8 de marzo de 1959, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Empresario. Vicepresidente da Agrupación Republicana Agraria en 1934. Co triunfo da Fronte Popular foi nomeado alcalde de Cervantes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Estivo agochado. Entregouse ás autoridades franquistas a mediados de 1939. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Finou en Cervantes o 8 de marzo de 1959.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Cervantes** 1936 | Sucesor:**?** |

Vida persoal
------------

Casou con Florinda Digón e foi pai de María de los Ángeles Quindós Digón.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Progreso*, 10-3-1959, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lamela, Luís (2023). *A loita dos perdedores. Razón e xénese da guerrilla antifranquista en Galicia*. Santiago de Compostela: Laiovento. pp. 30, 44. ISBN 978-84-8487-635-9.

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión franquista en Lugo
**Manuel Estévez Caneda**, nado en Bouzas (Vigo) o 8 de novembro de 1824 e finado en Barracas (Buenos Aires) o 23 de abril de 1893, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrado á Arxentina, foi procurador nos tribunais de xustiza. En 1856 elixírono concelleiro suplente no municipio de Barracas, onde exerceu tamén como xuíz de paz, administrador de correos (1859-1875) e presidente do Consejo Escolar. Foi alcalde do municipio e en 1880 iniciou a construción dun novo templo parroquial, da nova casa do concello, do teatro Ribadavia e do mercado. Foi comisionado da Asociación Protectora de los Inválidos, socio fundador da Sociedad de Socorros Mutuos de Barracas e simpatizante da asociación Libre Italia e da loxa masónica Hijos del Progreso.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Varela, Rudi (2004). *Manuel Estévez Caneda. Factotum de Barracas al Sud, Avellaneda*. Avellaneda: Dirección de Patrimonio Cultural – Archivo Histórico.
* Pérez Leira, Lois (2011). *Protagonistas de una historia colectiva II*. Vigo: Grupo de Comunicación de Galicia en el Mundo. pp. 127–132. ISBN 978-84-938464-4-2.
Unha **escopeta** é unha arma de ánima lisa, de man e que se soporta co ombreiro, deseñada para descargar varios proxectís (pequenas balas, coñecidas como perdigóns) en cada disparo.

Trátase dun tipo de arma lixeira utilizada sobre todo en caza menor, en particular para aves ou en competicións de tiro ao branco. As escopetas utilizadas na caza maior ou destinadas a usos de policía ou propósitos militares cárganse cunha única posta cónica ou con perdigóns de maior tamaño.

Ata a primeira metade do século XIX utilizábase o termo escopeta para referirse a pezas de caza de paxaros ou aves. O disparo dunha carga de perdigóns na caza menor menciónase nas leis inglesas en 1549, pero este tipo de armas non acadaron a súa expansión ata os albores do século XVII. Ata o final do século XVIII, a maioría das pezas tiñan un único canón. Algunhas melloras na ignición permitiron reducir a lonxitude e o peso destas armas, o que fixo posible a fabricación de armas de dous canóns (un á beira do outro) e se popularizou a caza de aves en voo.

Como consecuencia dos avances na fabricación de todo tipo de armas ata a metade do século XIX, as escopetas sufriron algunhas melloras. Neste período se perfeccionou o canón facéndolle a boca máis estreita, de forma que os perdigóns se manteñen máis xuntos en distancias longas. Máis adiante reduciuse a lonxitude do canón ata as magnitudes habituais dos nosos días, de 0,5 a 0,8 metros.

En 1880 apareceron as escopetas de repetición dun só canón, pero estendéronse con lentitude. Así a todo, hoxe constitúen a maioría das escopetas comercializadas. Ademais das escopetas tradicionais dun canón ou de dous canóns laterais, que non cambiaron, no século XX, existen tamén as escopetas semiautomáticas e de acción de bombeo.

Tamén no século XlX se usaba o trabuco español que era unha arma de fogo coa boca acampanada e de gran calibre.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Perdigón
* Caza

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q486396
* AAT: 300037153
* BNCF: 15809
* BNF: 11939590t
* EBID: ID
* GEC: 0104743
* GiantBomb: 3055-114
* GND: 4575847-5
* JSTOR: shotguns
* LCCN: sh85122086
* MAG: 2781434637
* NKC: ph457485

 |
A **Plataforma contra a Burla Negra** é o nome que adoptou a protesta cultural do movemento Nunca Máis. O 1 de febreiro de 2003 houbo unha xornada de mobilización cultural a prol da plataforma Nunca Máis, aínda que a presentación se pode rastrexar nunha xuntanza o 27 de novembro de 2002 de músicos. O nome da Burla Negra fora proposto polo actor Miguel de Lira polo nome do barco do pirata galego do século XVIII Benito Souto.

Aos dezaseis anos da súa constitución Jorge Linheira coordinou unha exposición no Auditorio de Galicia e a Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago de Compostela.

En 2020 realizaron unha xornada na que participaron Xiana do Teixeiro, Carme Nogueira, Sabela Fraga Costa, Horacio González, Manuel Sendón, Lara Barros Alfaro, Anxo Rabuñal, Marta Pérez Pereiro, Germán Labrador Méndez, Jorge Linheira, o Cineclube de Compostela, a Asociación Patio de Butacas, Xesús Ron, Lorenzo Fernández Prieto, Joan Morera Arbones, a Aula Castelao de Filosofía, Xurxo Ayán, Carmela Montero e Ed. Difusora de Letras, Artes e Ideas.

Recoñecemento
-------------

No ano 2018 realizouse unha curta documental sobre este movemento cultural.

Notas
-----

1. 1 2  "O RETORNO DA ‘BURLA NEGRA’". *Nós televisión*. Consultado o 4 de xuño de 2019.
2. ↑  "O espectro da Burla Negra". *Sermos Galiza*. Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2019. Consultado o 4 de xuño de 2019.
3. ↑  "PLATAFORMA BURLA NEGRA: XUNTANZA DE MÚSICOS". *Galego21*. 27 de novembro de 2002. Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2019. Consultado o 4 de xuño de 2019.
4. ↑  "'Nunca Máis', una burla negra". *El País*. 4 de xaneiro de 2003. Consultado o 4 de xuño de 2019.
5. ↑  "Os ‘favoritos’ do trasno. Arquivos cidadáns e memoria democrática". *Unha gran Burla Negra*. Consultado o 23 de novembro de 2020.
6. ↑  "A Plataforma contra a Burla Negra volve a revivir a memoria do Prestige". *Compostela 24 horas*. Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2019. Consultado o 4 de xuño de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Prestige
* Nunca máis

### Ligazóns externas

* Páxina web

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Existencia** (*existentia*, en Latín). En filosofía este termo ten dous significados básicos. Un sentido xeral asociado principalmente á filosofía cristiá medieval e outro máis específico propio das filosofías da existencia do século XX. No primeiro caso a *existencia* oponse á *esencia* e significa o feito de que algo sexa real. Neste sentido a existencia é aplicable a calquera ente ou propiedade dun ente que efectivamente esta aí, é dicir, que aparece aí como dado. Por exemplo, "esta árbore que está aí". A filosofía existencial, en cambio, usa o termo existencia unicamente para referirse á realidade *humana*. Esta última é unha realidade sempre individual e constantemente facéndose a si mesma, polo que non sería definible do mesmo xeito que se definen os outros entes. En consecuencia, respecto da existencia humana non ten sentido preguntar *qué* é, senón só *cómo* é. A primeira pregunta apuntaría á esencia, sempre fixa, compartida por todos os individuos dunha mesma especie. Pero a existencia humana, posto que a súa condición é a dunha realidade sempre inacabada, non pode nunca definirse como un caso particular dunha esencia común. Toda existencia humana é peculiar, propia de cada un e, como tal, só experimentable polo propio individuo no seu propio existir. Nisto residiría a condición fundamental do ser humano. De aí que a definición dun ser humano calquera afecte só a el, reflectindo a súa peculiaridade. No caso do ente humano, polo tanto, ou ben a súa esencia ven dada pola pura existencia (Martin Heidegger), ou ben a existencia precede á esencia (Jean-Paul Sartre).

O estudo da existencia humana efectuado por Heidegger en *Ser e tempo* recibe o nome de *hermenéutica existencial*, e o efectuado por Sartre en *O ser e o nada* foi acuñado por este co nome de existencialismo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q468777
* BNCF: 17817
* EBID: ID
* GND: 4015968-1
* JSTOR: existence

 |
Comparación sinxela de permeabilidades para: ferromagnetos (μf), paramagnetos (μp), diamagnetos (μd) e o baleiro (μ0).
En física chámaselle **permeabilidade magnética** á capacidade dunha substancia ou medio para atraer e facer pasar ó seu través campos magnéticos. Así pois, permeabilidade magnética mide a habilidade dun material para soportar a formación dun campo magnético no seu interior. Polo tanto, é o grao de magnetización que un material consegue en resposta dun campo magnético aplicado.

Ven dada pola relación entre a indución magnética existente e a intensidade do campo magnético que aparece no interior do material. O termo foi usado en setembro de 1885 por Oliver Heaviside. A magnitude recíproca da permeabilidade magnética é a *reluctancia magnética*.

En unidades do SI, a permeabilidade mídese en Henrios por metro (H/m ou H·m−1), ou Newtons por Amperios ó cadrado (N·A−2).

A magnitude así definida, o grao de magnetización dun material en resposta a un campo magnético, é a permeabilidade absoluta e represéntase polo símbolo (letra grega) μ:

{\displaystyle \mu ={\frac {B}{H}},}
onde *B* é a indución magnética (densidade de fluxo magnético) no material, e *H* a intensidade do campo magnético.

Para o baleiro, *µ*0 = 4π × 10−7 H·m−1 ≈ 12.57 × 10−7 H·m−1 ou N·A−2 ou {\displaystyle {\frac {V\cdot s}{A\cdot m}}}.

Curva de magnetización para ferromagnetos (e ferrimagnetos) e a correspondente permeabilidade

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28352
* EBID: ID
* JSTOR: magnetic-permeability
* LCCN: sh85079728
* MAG: 120882062
* PSH: 3395

 |
Comunmente denomínase **indemnización de prexuízos** ou **indemnización por danos e prexuízos** a aquela acción que se lle outorga ao acredor ou á vítima para esixir de parte do seu debedor ou ben do causante dun dano unha cantidade de diñeiro equivalente á utilidade ou beneficio que a aquel lle reportase o cumprimento efectivo, íntegro e oportuno da obrigación instaurada entre as partes ou a reparación do mal causado á vítima. No entanto a súa difusión, o termo correcto para facer referencia a este remedio xurídico é **resarcimento**, tendo en conta que co termo indemnización tamén se adoitan mencionar aqueles desembolsos que realiza unha empresa de seguro en cumprimento do contrato subscrito co asegurado ou o pago que efectúa o estado cando, en exercicio do seu *ius imperium*, expropia a titularidade dun individuo con miras a satisfacer unha necesidade pública.

Tipicamente, hai tres maneiras nas que os danos poden ser indemnizados nun tribunal:

* Restitución
* Reparación do dano
* Resarcimento de danos

O **prexuízo** é a diminución patrimonial do acredor a consecuencia do incumprimento da obrigación, sexa que se trate dunha perda real ou efectiva, ou simplemente dunha vantaxe.

Tipos de resarcimento
---------------------

O resarcimento pode, en función á súa fonte, clasificarse en: 

* Contractual: é o que debe pagar un debedor en caso de incumprir un deber contractual, co fin de resarcir ao acredor polo seu incumprimento.
* Extracontractual: é o que deriva da acción ou omisión dolosa ou culpable que provoca un dano a outras persoas. Dita acción pode orixinarse tamén con motivo da comisión dun delito.

Notas
-----

1. ↑  "Preguntas Comunes Sobre Lesiones Personales | The Ward Law Group".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Paracaídas de ouro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q308922
* EBID: ID
* GND: 4051927-2
* JSTOR: nominal-damages
* MAG: 2777381055
* NDL: 00571415
* PSH: 9135

 |
**QuickBird** foi unha serie de dous satélites artificiais da empresa DigitalGlobe (anteriormente Earthwatch Inc.).

Características
---------------

Os satélites QuickBird eran satélites privados de observación terrestre cunha resolución de entre 61 cm e 1 m. As imaxes eran usadas en cartografía, agricultura, planificación urbana, meteoroloxía e vixiancia militar. Os satélites tiñan unha masa de 980 kg e usaban o bus BCP-2000. QuickBird 1 lanzado o 20 de novembro de 2000, non chegou a órbita por fallo do foguete lanzador, un Kosmos-3M. QuickBird 2 foi lanzado o 18 de outubro de 2001 mediante un Delta 7320 a unha órbita de 450 km de altura e 98° de inclinación, funcionando durante 13 anos. Foi retirado o 27 de xaneiro de 2015.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2023). "QuickBird" (en inglés). Consultado o 29 de setembro de 2023.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "Quickbird 1, 2 (QB 1, 2)" (en inglés). Consultado o 29 de setembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Kosmos-3M
* Delta 7320
* BCP-2000
**Xosé Manuel Pazos Varela**, nado en Coiro (Cangas) o 19 de marzo de 1957 e finado en Vigo o 25 de xaneiro de 2021, foi un escritor, dramaturgo e político galego.

Traxectoria
-----------

Participou como actor, autor e director, na creación dos grupos de teatro afeccionado de Cangas *Matamoura* e *Múa*, da sección de Vigo-Cangas da Escola Dramática Galega, e da Compañía profesional Teatro de Ningures. Participou na Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, da que foi responsable nas nove primeiras e na 11ª edición. Traballa habitualmente para Teatro de Ningures e a *Revista Galega de Teatro*. Colaborou en varios espectáculos de Teatro do Atlántico e con outras compañías como o Centro Dramático Galego.

Foi concelleiro de Cultura de Cangas en dúas etapas: 1995-97, por Esquerda Unida-Esquerda Galega e 2007-09 pola Alternativa Canguesa de Esquerdas. Entre 1997 e 2001 foi deputado no Parlamento de Galicia por Esquerda de Galicia. Dende 2011 foi concelleiro na oposición no Concello de Cangas.

Nas eleccións municipais de 2015, encabezou a candidatura de ACE e foi elixido alcalde de Cangas grazas ao apoio de BNG e ASxUN. En 2019 recuncou na alcaldía á fronte de ACE co apoio do PSOE, BNG e Avante, aínda que conformou un bipartito só cos primeiros.

Faleceu no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo mentres continuaba á fronte do concello a causa dunha insuficiencia cardíaca derivada do cancro pulmonar que arrastraba desde había anos.

Obra
----

* *Ida e volta (Taxi)*, premio Max ao mellor autor teatral en galego.
* *Desembarco dos turcos*.
* *María Soliña*.
* *Act-Tress*.
* *Crónica da peste*.
* *María Soliña ou O profeta ou o derradeiro berro de Randulfo*.

A súa versión teatral da novela de Suso de Toro *Círculo* recibiu o Premio Max ao mellor texto Teatral en galego en 2003.

Foi o autor da letra do tema "María Soliña" do grupo de rock Astarot.

Traduciu a José Luis Alonso de Santos, Juan Mayorga, Luigi Pirandello, Ernesto Caballero de las Heras, Itziar Pascual e José Sanchis Sinisterra.

Obra literaria publicada
------------------------

### Traducións

* *Cartas de amor a Stalin. Himmelweg. A paz perpetua*, de Juan Mayorga, 2009, Galaxia.

### Obras colectivas

* *Estilo de exercicios, para exercicios de estilo*, con Henrique Harguindey, 1995, Xerais.
* *Banqueiros*, 2012, Laiovento.

Notas
-----

1. ↑  Juan Calvo (25/01/2021). "Fallece el alcalde de Cangas, Xosé Manuel Pazos". *Faro de Vigo* (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Xosé Manuel Pazos: "A Xunta actual non está á altura do país e, moito menos, da Historia"". *Galicia Hoxe*. 20/12/2010. Arquivado dende o orixinal o 27/12/2010. Consultado o 26/09/2011.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Enrique Sotelo** |  **Alcalde de Cangas** 2015 - 2021 | Sucesor:**Victoria Portas** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12402839
* BNE: XX911178

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Outeiro.

**O Outeiro** é unha das aldeas históricas da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. 

Non se encontra rexistrada no Nomenclátor Oficial de Galicia vixente, xa que se encontra erroneamente englobada dentro do Lombo. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada. 

É un pequeno núcleo de casas dispostas sobre un outeiro, ás beiras do regato das Tres Regueiras, atravesado pola estrada xeral.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Baredo

| Lugares da parroquia de Baredo no concello de Baiona (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Agro | Bouza | O Cabreiro | As Cadeiras | O Cancelo | O Caneiro | O Carballo | O Lombo | A Ponte | Os Portelos | O Río | Rocamar | A Torre |

### Parroquias de Baiona

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Baiona |  |
| --- | --- |
| Baíña (Santa Mariña) | Baredo (Santa María) | Baiona (Santa María de Fóra) | Baiona (Santa María) | Belesar (San Lourenzo) | Santa Cristina da Ramallosa (Santa Cristina) |

Notas
-----

1. ↑  "O Outeiro". *Galicia Nomeada*. Consultado o 02-05-2023.
O **comoriano** (*Shikomori* ou *Shimasiwa*, a "lingua de illas") é o nome dado a un grupo de catro linguas bantús faladas nas Comores, un arquipélago do suroeste do océano Índico entre Mozambique e Madagascar. É considerada unha das linguas oficiais da Unión das Comores na Constitución comoriana. O shimaore, unha das linguas, é falado na illa en disputa de Mayotte, un departamento francés reclamado polas Comores. Ó igual có suahili, o comoriano é membro das linguas sabaki, que forman parte da familia de linguas bantús. Cada illa ten a súa variedade e as catro son divididas convencionalmente en dous grupos: o grupo oriental composto polo *shindzuani* (falado en Ndzuani) e o *shimaore* (en Mayotte), mentres que o grupo occidental componse do *shimwali* (Mwali) e do *shingazija* (Ngazidja). Aínda que as linguas dos diferentes grupos non son intelixibles entre elas, xa que só comparten o 80% do léxico, si o dentro de cada grupos.

Historicamente, a lingua foi escrita en alfabeto árabe. A administración colonial francesa introduciu o alfabeto latino, do cal foi aprobada unha versión oficialmente en 2009. O alfabeto árabe aínda é usado amplamente.

É a lingua na que está escrita o himno nacional do país, *Udzima wa ya Masiwa*.

Notas
-----

1. ↑  "comoriano". *TERGAL*. Consultado o 29/05/2019.
2. ↑  Breslar, 1981; Ahmed-Chamanga, 2010
3. ↑  Ahmed-Chamanga, 2010

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33077
* AAT: 300391411
* BNF: 11951841x
* EBID: ID
* Glottolog: como1260
* GND: 1138991805
* LCCN: sh90002073
* NDL: 00577335
* SUDOC: 027490033

 |
**Xosé Humberto Baena Alonso**, nado en Vigo en 1950 e executado o 27 de setembro de 1975, foi un membro galego dos FRAP.

Traxectoria
-----------

Participou na mobilización estudantil de 1970 polo que foi xulgado polo Tribunal de Orde Pública. Integrouse no Partido Comunista de España (marxista-leninista) mentres cumpría o servizo militar en Madrid. De volta a Vigo en 1974 participou no lanzamento de cócteles molotov contra unha sucursal do Banco de Bilbao en Vigo en protesta pola execución de Salvador Puig Antich.

Estudante de filosofía e letras da Universidade de Santiago de Compostela, foi detido unha primeira vez por reivindicar os dereitos dos estudantes e foi absolto. Detido de novo o 22 de xullo de 1975 acusado de matar un policía en Madrid, foi condenado a morte.

Tres meses máis tarde, o 27 de setembro de 1975, foron executados Xosé Luis Sánchez Bravo, Xosé Humberto Baena e Ramón García Sanz, militantes do Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP) e os militantes de ETA Juan Paredes Manot (*Txiki*) e Ángel Otaegi. Foron as últimas execucións do réxime franquista, pouco antes da morte do ditador Franco. Estas mortes levantaron unha vaga de protestas e condenas contra o goberno de España dentro e fóra do país, tanto a nivel oficial como popular.

En Hoyo de Manzanares os fusilamentos fixéronos tres pelotóns compostos cada un por dez gardas civís ou policías, un sarxento e un tenente, todos voluntarios. Ás 9:10, os policías fusilaron a Ramón García Sanz. Aos 20 minutos, a José Luis Sánchez Bravo e pouco despois a Humberto Baena. As execucións continuaron até as 10:05. Non puido asistir á execución ningún familiar dos condenados, pese a ser "execución pública", segundo marcaba a lei.

Os cadáveres dos tres membros do FRAP soterráronos a mesma mañá da execución en Hoyo de Manzanares. Os restos de Sánchez Bravo foron trasladados posteriormente a Murcia e os de Ramón García Sanz ao cemiterio civil de Madrid. Os de José Humberto Baena leváronos a Vigo oito días despois, para evitar as manifestacións e a posibilidade de que houbese máis mortes.

Notas
-----

1. ↑  Primer aniversario de las últimas penas de muerte ejecutadas en España, *El País*, 26/09/1976.
2. 1 2  La familia de uno de los fusilados pide justicia, Reportaxe na Revista *Interviú*, no 30 aniversario
3. ↑  "Ver relato completo en website do FRAP.". Arquivado dende o orixinal o 20 de xuño de 2012. Consultado o 20 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Coia, Javier. "Papá, mamá: me ejecutarán mañana. Quiero daros ánimos" *Público* 11/10/2013 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q94602
* WorldCat
* VIAF: 4869147373421141580007
* BNE: XX5621517

 |
**Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized** é un videoxogo FPS pertencente á serie Call of Duty, programado por N-Space e distribuído por Activision para Nintendo DS. Foi lanzado en novembro de 2009 en paralelo con Modern Warfare 2

Estilo de xogo
--------------

**Modern Warfare: Mobilized** segue o estilo dos seus predecesores, Call of Duty 4: Modern Warfare e Call of Duty: World at War. Inclúe novas armas, novos vehículos e novos mini-xogos, coma controlar unha metralladora AC-130.

Multixogador
------------

**Mobilized** contén un multixogador en liña para 6 xogadores. Existen modos tanto competitivos coma cooperativos.

Recepción e crítica
-------------------

Recibiu en xeral boas críticas, acadando un 73 en Metacritic. IGN outorgoulle un 80.

Vendas
------

As vendas ascenderon a aproximadamente 200.000 copias en Estados Unidos.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2742396
* GameRankings: 968931
* HowLongToBeat: 1480
* IGDB: call-of-duty-modern-warfare-mobilized
* IMDb: tt1772776
* MobyGames: call-of-duty-modern-warfare-mobilized
* VGG: 76735

 |
Coordenadas: 41°24′42″N 2°09′41″L﻿ / ﻿41.4118, 2.1615

O **Camp Municipal de Futbol Nou Sardenya** é un estadio de fútbol situado na cidade de Barcelona, no distrito de Gràcia. Foi construído en 1940 e reconstruído na súa totalidade en 1995. É de propiedade municipal e é a sede habitual do Club Esportiu Europa.

O campo ten unhas dimensións de 100 x 63 metros e é de céspede artificial profesional, homologado pola FIFA. Ten capacidade para 7.000 espectadores, cunha tribuna cuberta para 1.000 persoas.

Recibe o seu nome por estar situado na rúa Sardenya, esquina Camèlies.

Historia
--------

Tras a Guerra civil española o CE Europa perdeu o seu terreo de xogo, por entón situado entre as rúas Providència e Sardenya, ao ser utilizado como despezamento. O novo estadio foi construído á beira, entre as rúas Sardenya, Camèlies e Secretari Coloma, unha zona practicamente deshabitada por entón. O Estadio da rúa Sardenya inaugurouse o 1 de decembro de 1940.

Apenas tres anos despois, o recinto sufriu a súa primeira transformación importante coa construción dunha tribuna cuberta con capacidade para 1.000 espectadores, sufragada en gran medida co traspaso de Antoni Ramallets ao FC Barcelona. Precisamente os azulgrana foron os invitados ao partido de inauguración tras as obras, disputado o 26 de xaneiro de 1944.

O 14 de agosto de 1960, coincidindo coa Festa Maior de Gràcia, inaugurouse o novo campo de céspede cun partido ante o FC Barcelona. Ao longo dos anos 1960 o estadio experimentou outras melloras, como a ampliación das bancadas ou a instalación da iluminación artificial, en 1963.

Con todo, o crecemento urbanístico ao redor do estadio, e en especial a construción do cinto de rolda, obrigou a derrubar parte das instalacións: bancadas, vestiarios e ata as oficinas do club.

A principios dos anos 1990 o consistorio barcelonés impulsou unha remodelación total do recinto. O antigo estadio foi derrubado e levantouse a actual construción. Xunto coa mellora e modernización das instalacións (sala de prensa, marcador electrónico, céspede artificial etc.) as obras incluíron a construción dun aparcadoiro subterráneo e un polideportivo anexo na rúa Sardenya.

As obras duraron tres anos, durante os cales o club viuse obrigado a peregrinar por distintos estadios da cidade. Co nome de *Nou Sardenya*, o estadio foi inaugurado o 4 de maio de 1995, cunha festa e un encontro de veteranos. O 15 de agosto dese ano, coincidindo coa Festa Maior de Gràcia, o Europa xogou o seu primeiro partido no novo recinto, ante a UE Lleida, que se impuxo por 0 a 1.

A tempada 2008/09, o CE Europa chegou a un acordo para compartir o terreo de xogo coa Unió Esportiva Poble Sec, equipo do barrio do Poble-sec que se atopaba sen campo propio.

Notas
-----

1. ↑  ceeuropa.cat (30 de xullo de 2008). "O Poble Sec xogará este ano de local no Nou Sardenya". Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2012. Consultado o 23 de setembro de 2008.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vergés, Ramon (1994). *Sardenya, 50 anys d'europeisme (1940-1990)*. Ed. Club Esportiu Europa

### Ligazóns externas

* Información do estadio no sitio oficial do CE Europa *(en catalán)*
**Richard Robert "Ricky" Arnold II**, nado en Cheverly, Maryland, o 26 de novembro de 1963, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-119 e Soiuz MS-08 e foi membro das expedicións 55 e 56 á Estación Espacial Internacional.

Traxectoria
-----------

Arnold graduouse como mestre pola Universidade do Estado de Frostburg en 1988 e é máster en ciencias mariñas e ambientais pola Universidade de Maryland en 1992.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 2003. Participou nas misións STS-119 e Soiuz MS-08 e foi membro das expedicións 55 e 56 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 209,56 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2022). "Arnold, Richard Robert II 'Ricky'" (en inglés). Consultado o 2 de agosto de 2022.
2. 1 2 3  NASA, ed. (2 de xuño de 2020). "Richard R. Arnold II NASA Astronaut" (en inglés). Consultado o 2 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Richard R. Arnold Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-119
* Soiuz MS-08
* Expedición 55
* Expedición 56
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q462853
* NASA: arnold-rr

 |
Catégorie:Article utilisant une Infobox

A ***Zygaena trifolii*** é unha especie de lepidóptero da familia Zygaenidae e da subfamilia Zygaeninae .

Descrición
----------

A *Zygaena trifolii* ten unha envergadura que varía de 30 a 40 mm. Ten as ás anteriores de cor negra azulada con cinco manchas vermellas mentres que as traseiras serían totalmente vermellas salvo un bordo exterior negro.

O seu voo é lento e sonoro, xa que emite un zumbido provocado polo sistema de flotación vibrante que utiliza.

O seu ciclo vital é univoltino, adultos activos durante o día, voando xeralmente de xuño a agosto.

 *Zygaena trifolii.*

Plantas hóspedes
----------------

Esta especie aliméntase de flores propias do xénero zygènes así como trevos. A súa eiruga aliméntase principalmente de plantas do xénero *Lotus*: *Lotus corniculatus*, *Lotus uliginosus*, *Lotus maritimus*, así como varios trevos (*Trifolium* como *Trifolium pratense*, *Trifolium ornithopodoides*, etc.

Distribución
------------

A *Zygaena trifolii* está presente en Europa, desde Portugal ata Polonia, Bielorrusia, falta en Escocia, Escandinavia e na metade oriental de Europa a partir do leste de Austria. Está presente no norte de África .

Hábitat
-------

Esta especie vive en prados húmidos, terras baixas costeiras, marismas e ribeiras dos ríos. Tamén lle gustan os solos calizos e as beiras das estradas. Pode alcanzar máis de 2 000 metros de altitude.

Notas
-----

Ligazóns externas
-----------------

* (en) Référence Fauna Europaea : Zygaena (Zygaena) trifolii (Esper, 1783) (consulté le 21 mars 2023)
* (en) Référence BioLib : Zygaena trifolii (Esper, 1783)
* (fr) Référence INPN : Zygaena trifolii (TAXREF)
* Site lepinet.fr
* Papillons de Poitou-Charentes

Bibliografía
------------

*. p. 34. ISBN 978-2-603-01444-8.  Falta o `|title=` (Axuda)
*. p. 134-135. ISBN 978-2-08-128823-2.  Falta o `|title=` (Axuda)
Sede da OEPM, en Madrid.
A **Oficina Española de Patentes e Marcas** é un organismo dependente do Ministerio de Industria, Turismo y Comercio, encargado das patentes en España, realizando funcións de recepción, estudo e concesión das diferentes modalidades de propiedade industrial que se conceden en España, agás variedades vexetais e denominacións de orixe.

Funcionamento
-------------

Este organismo concede patentes, modelos de utilidade, marcas, nomes comerciais, certificados complementarios de protección de medicamentos e produtos fitosanitarios, topografías de produtos semicondutores e deseño industrial. Tamén divulga información incluída nesas solicitudes, de especial importancia no caso de patentes pois permite coñecer o estado da arte máis actualizado.

Anteriormente era coñecida como *Rexistro da Propiedade Industrial*, dependente do Ministerio de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas posteriormente Ministerio de Industria, en 1903. Ten o seu nome actual desde 1992.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio de la Oficina Española de Patentes y Marcas *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398826
* WorldCat
* VIAF: 158070481
* BNE: XX124082
* BNF: 124710104
* EUFP: 933921918
* GND: 16022236-9
* ISNI: 0000 0001 2097 8039
* LCCN: no96034022

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Centulle.

**Centulle** e un lugar na parroquia de San Xurxo de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 106 habitantes, dos que 55 eran homes, e 51 eran mulleres; o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 119 habitantes.

O castro de Centulle atópase en mal estado de conservación. Pénsase que tiña unha configuración do modelo espiral, con dous corpos posuíndo tramos de tres. No recinto atopáronse restos de vaixela e de muíños de man. Diversas hipóteses defenden que aquí estaba a fortaleza dos Circa, arrasada polos normandos e máis tarde pertencente á casa de Altamira.

Nel construíuse a mediados do século XX o santuario da Nosa Señora de Fátima. Promovido polo párroco Emilio Eyré Lamas, foi o primeiro santuario dedicado en España a Virxe de Fátima. O templo foi concibido a modo de fortaleza, coroado con cruces gaélicas, dun modo semellante ao dos castelos irlandeses. O santuario recolle unha mestura de elementos arquitectónicos mozárabes, románicos e gaélicos. A talla de Nosa Señora de Fátima foi elaborada por Capa na escola de Belas Artes de Madrid, sendo consagrada na Academia de San Fernando o 12 de xuño de 1945.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Xurxo de Asma

| Lugares da parroquia de San Xurxo de Asma no concello de Chantada (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Casasoa | Centulle | O Chouso | Liñares | O Peto | San Xurxo | O Seixo |

### Parroquias de Chantada

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Chantada |  |
| --- | --- |
| Adá (Santa Baia) | Arcos (Santa María) | Argozón (San Vicente) | Belesar (San Bartolomeu) | Bermún (Santa María) | Brigos (San Salvador) | Camporramiro (Santa María) | Chantada (Santa Mariña) | Esmeriz (Santa Mariña) | Esmoriz (San Xillao) | Fornas (San Cristovo) | A Grade (San Vicente) | A Laxe (San Xoán) | Líncora (San Pedro) | Mariz (San Martiño) | O Mato (San Xillao) | Merlán (San Tomé) | O Monte (San Miguel) | Mouricios (San Cristovo) | Muradelle (San Paio) | Nogueira de Miño (Santa María) | Pedrafita (Santa Baia) | Pereira (San Mamede) | Pesqueiras (Santa María) | Requeixo (Santiago) | Sabadelle (Santa María) | San Fiz de Asma (San Fiz) | San Pedro de Viana (San Pedro) | San Salvador de Asma (San Salvador) | San Xurxo de Asma (San Xurxo) | Santa Cruz de Viana (Santa Cruz) | Santa Uxía de Asma (Santa Uxía) | Santiago de Arriba (Santiago) | A Sariña (San Vicente) | Veiga (San Xoán) | Vilaúxe (San Salvador) |
**O Espírito Santo de Camelle** é unha parroquia do concello de Camariñas. Segundo o IGE en 2018 tiña 1106 habitantes (521 homes e 585 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1613 habitantes.

Xeografía
---------

Está situada na beira do océano Atlántico, en plena Costa da Morte. Camelle está construído dentro dunha enseada, en mar aberto, cunha praia ao fondo. A parroquia da vila, que venera o Divino Espírito Santo, posúe a campá do *City of Agra*, naufragado en Arou.[]

Ten seis entidades de poboación: Arou, Camelle, Camelle de Riba, Lazo, Lobeiras e A Lagoa.

Por esta parroquia pasa a 5ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.

Historia
--------

Hai un petróglifo no monte de Can Ladrón.[]

Durante as invasións normandas dos viquingos, os habitantes de Camelle refuxiáronse no agocho do Alto da Gurita. Segundo a tradición oral, agocháronse entre as árbores pintados con barro e prepararon unha emboscada ós viquingos na zona da Señora, preto da vila, con vitoria local.[].

A finais da idade media creouse un dos primeiros peiraos galegos adicados á pesca da balea, xunto cos de Malpica e Caión. Foi fundado por baleeiros vascos, e destacaron na pesca os capitáns García de Olaso e Sarrondo, naturais de Zarautz (Guipúscoa) e Clemente del Campo, de Luanco (Asturias). No monte de Can Ladrón construíuse un posto de vixilancia, posiblemente do século XVI.[]

Na localidade de Camelle viviu e desenvolveu a súa obra o artista alemán Manfred Gnädinger, máis coñecido como Man, o *Alemán de Camelle*.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de Camelle, Camariñas.
* Museo de ManMuseo de Man
* Museo de ManMuseo de Man
*

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares e barrios de Camelle

| Lugares da parroquia de Camelle no concello de Camariñas (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Arou | Camelle | Lazo |

### Parroquias de Camariñas

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Camariñas |  |
| --- | --- |
| Camariñas (San Xurxo) | Camelle (O Espírito Santo) | A Ponte do Porto (San Pedro) | Xaviña (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2 3  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Camariñas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12951167
* código INE: 15016020000

 |
**Dead Space** é un videoxogo en terceira persoa pertencente ao xénero dos *survival horror*. Foi programado por EA Redwood Shores e distribuído por Electronic Arts para Xbox 360, PS3 e PC Windows en outubro de 2008.

Argumento
---------

**Dead Space** narra unha historia de terror acontecida nunha nave espacial, denominada USG Ishimura. A nave interrompeu as comunicacións coa Terra e parece que perdeu a capacidade motriz. Un grupo de técnicos de mantemento foi enviado nun pequeno vehículo para reparar tanto as comunicacións coma os motores. O equipo componse dun enxeñeiro experimentado, Isaac Clarke; unha informática experta, Kendra Daniels; dous escoltas armados e o xefe do equipo, Zach Hammond. A bordo da nave descobren que esta atópase en alerta por perigo biolóxico. A maioría das comportas están pechadas e os circuítos de aire, selados. Os tripulantes da Ishimura desapareceron, pero unha serie de monstros agreden á expedición protagonista. Á medida que avanzan, descobren que aparentemente, un virus accedeu dende unha colonia á nave. O virus infectou aos tripulantes e converteunos en monstros, denominados *necromorphs*.

Recepción e crítica
-------------------

Dead Space considerouse un dos mellores *survival horror* da sétima xeración de videoconsolas, acadando notas elevadas en distintos medios especializados. A versión de PC acadou un 86 , a de PS3, un 88  e a de Xbox 360 un 89 .

Vendas
------

As vendas foron máis discretas que outros xogos do mesmo xénero, coma Resident Evil 5. A versión de PS3 vendeu 1 millón de exemplares , mentres que a de Xbox 360 non superou tal cifra, quedándose nos 970.000 .

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q729074
* BNF: 16659840p
* GameRankings: 943339
* GameSpot: dead-space
* GiantBomb: 3030-20800
* GOG: dead\_space
* HowLongToBeat: 2333
* IGDB: dead-space
* IGN: dead-space-2008
* IMDb: tt1267296
* Metacritic: dead-space
* MobyGames: dead-space
* PCGW: Dead\_Space
* Steam: 17470
* TESF: dead\_space
* VGG: 72513

 |
Centro comercial Westgate o 23 de setetembro.
O **tiroteo e secuestro no centro comercial Westgate** foi un ataque terrorista producido en Kenya o 21 de setembro de 2013 e prolongado durante varios días.

Descrición
----------

Aproximadamente unha ducia de homes e mulleres armados atacaron o centro comercial Westgate, un centro comercial de luxo da cidade de Nairobi, Kenya. O ataque foi asumido pola milicia radical islámica somalí Al-Shabaab, en represalia pola presenza de militares de Kenya na misión da ONU en Somalia, onde o país traballa xunto a outras tropas de paz africanas para conter os militantes islámicos.

Notas
-----

1. ↑  Ao Shabaab reivindica o ataque contra o centro comercial de Nairobi

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tiroteo e secuestro no centro comercial Westgate*** |

### Ligazóns externas

* Páxina do centro comercial Arquivado 07 de xullo de 2011 en Wayback Machine.