**Sandro Puppo**, nado en Piacenza o 28 de xaneiro de 1918 e finado na mesma cidade o 16 de outubro de 1986, foi un futbolista e adestrador italiano. Xogaba como centrocampista.

Traxectoria
-----------

### Como futbolista

Nado en Piacenza, pasou os seus anos de adolescencia en Shanghai, onde seu pai actuaba como violinista. Na China comezou a xogar ao fútbol, no equipo da súa escola, e cando regresou a Piacenza en 1934 presentouse ao adestrador do Piacenza, Carlo Corna, que inicialmente o colocou como *mezzala*. Máis tarde, pasou ao medio central, posición na que xogou o resto da súa carreira. Foi titular no Piacenza durante tres tempadas na Serie C, e as súas actuacións valéronlle a convocatoria para os Xogos Olímpicos de Berlín de 1936 xunto co seu compañeiro Carlo Girometta, aínda que foron como reserva e non chegaron a xogar.

 Puppo (de pé, terceiro pola dereita) no Venezia da tempada 1940-1941, gañador da Copa de Italia.
No verán de 1937 fichou polo Inter de Milán, chamado daquela Ambrosiana-Inter, co que gañou a Serie A na súa primeira tempada, aínda que sen chegar a debutar en liga, ao contar o equipo con Renato Olmi na súa posición. Debutou coa camiseta *nerazzurra* o 6 de xaneiro de 1938, nun partido da Copa de Italia no campo do Napoli. Tampouco contou con moitos minutos na seguinte tempada (8 partidos na Serie A) e foi traspasado ao Venezia. Foi titular no equipo veneciano durante as seguintes catro tempadas, xogando por detrás da parella Loik - Mazzola, e conquistou a Copa Italia na campaña 1940/41. Participou tamén no Campionato Alta Italia de 1943/44, no que o equipo chegou á rolda final.

Despois da guerra foi cedido ao Piacenza, onde comezou actuando como xogador-adestrador, ata que foi substituído no banco por Renato Bodini. Regresou a Venecia para o Campionato da Serie A 1946 /47. Co descenso dos venecianos á Serie B, pasou a Roma, reclamado por Imre Senkey. Con todo, na capital sufriu unha grave lesión que puxo fin á súa carreira na elite do fútbol italiano, aínda que militou unha última tempada no modesto Thiene, no dobre papel de xogador-adestrador.

### Como adestrador

Despois das súas primeiras experiencias como xogador-adestrador no Piacenza e no Thiene, en 1950 converteuse no segundo adestrador do Venezia, na Serie B. En xaneiro de 1951 colleu as rendas do equipo, sendo o primeiro adestrador ata outubro, cando foi despedido e substituído por Mario Villini. No resto da tempada 1951/52 ocupou o banco do Rovereto, na Serie C.

En 1952 converteuse no adestrador da selección de Turquía, á que dirixiu nos Xogos Olímpicos de Helsinqui en 1952, acadando os cuartos de final, onde caeu eliminado por goleada (7-1) ante a poderosa Hungría, que acabaría levando a medalla de ouro. Conseguiu tamén a clasificación para o Mundial de 1954, despois de dar a sorpresa e eliminar a España. Xa en Suíza, na súa primeira participación nun Mundial, o equipo turco perdeu contra Alemaña Occidental e goleou por 7-0 a Corea do Sur. Quedou empatado a puntos coa selección alemá, polo que se se enfrontou de novo a esta para dilucidar quen pasaría á seguinte fase, sendo a vitoria para a RFA por 7-2. Nese mesmo período de dous anos (1952/54) tamén foi adestrador do Beşiktaş.

Despois sentou no banco do Barcelona, durante a tempada 1954/55, acabando subcampión de liga por detrás do Real Madrid, e facendo debutar o coruñés Luis Suárez, futuro Balón de Ouro. De regreso a Italia, adestrou durante dous anos á Juventus, levando a cabo un programa de renovación e rexuvenecemento do equipo. No equipo piemontés, alcumado *a Juve dei puppanti*, dirixiu a xogadores como Piero Aggradi, Flavio Emoli, Enzo Robotti e Giuseppe Vavassori.

En 1957 volveu a Venecia por motivos de saúde, e alí adestrou o Mestrina,, antes de ingresar ao ano seguinte na Federación Italiana de Fútbol. Durante un partido amigable en Budapest sentou no banco da selección B de Italia, antes de regresar de novo a Turquía, para poñerse outra vez á fronte da selección turca e do Beşiktaş.

A continuación regresou a Italia, onde adestrou o Siracusa e o Venezia, e completou a súa terceira etapa na selección turca. En 1964 pasou polo Triestina, antes de volver á selección turca, á que dirixiu en dúas etapas máis entre xaneiro de 1965 e maio de 1966, sen poder conseguir a clasificación para o Mundial de 1966. Rematou a súa carreira como adestrador no Piacenza en 1967.

### Trala retirada

En 1968 foi contratado pola empresa piacentina Astra do expresidente do Piacenza Enzo Bertuzzi, como intérprete e e secretario. En 1970 foi elixido pola FIFA no grupo de estudos técnicos do Mundial de México, xunto cos ingleses Winterbottom e Greenwood e o alemán Cramer.

En 1974 publicou en Piacenza o volume *Calcio: quo vadis*, un ensaio no que expuxo a evolución técnica e táctica do fútbol dende as súas orixes ata 1970.

Faleceu en Piacenza en 1986 aos 68 anos.

Recoñecementos
--------------

Na súa cidade natal recibiu o seu nome un campo de fútbol, no que xogan os seus partidos os equipos US Turris, ASD Primogenita e Nuova Spes.

Palmarés como futbolista
------------------------

Inter de Milán
* **Serie A (1):** 1937/38.
* **Copa Italia (1):** 1938/39.

Venezia
* **Copa Italia (1):** 1940/41.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21  "Sandro Puppo, gentiluomo del calcio". *Libertà* (en italiano). 18 de outubro de 1986. p. 21.
2. ↑  ""Il mezzo secolo del Piacenza" di Vincenzo Bertolini e Gaetano Cravedi". *piacenzacalcio.it* (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2015. Consultado o 20 de febreiro de 2022.
3. ↑  "Tempada 1944". *calciovenezia.com* (en italiano). Consultado o 20 de febreiro de 2022.
4. ↑  "Le liste di trasferimento dei calciatori del Nord". *Il Corriere dello Sport* (en italiano). 28 de setembro de 1945. p. 2. Consultado o 20 de febreiro de 2022.
5. ↑  "Equipo do Piacenza na tempada 1945/46". *storiapiacenza1919.it* (en italiano). Consultado o 20 de febreiro de 2022.
6. ↑  "Equipo do Piacenza na tempada 1946/47". *storiapiacenza1919.it* (en italiano). Consultado o 20 de febreiro de 2022.
7. ↑  "Villini è il nuovo allenatore del Venezia". *Il Corriere dello Sport* (en italiano). 12 de outubro de 1951. p. 2. Consultado o 20 de febreiro de 2022.
8. ↑  "Almanacco Illustrato del calcio" (en italiano). 1952. p. 191.
9. 1 2 3 4  Bottazzini, G.; Fontanelli, C. *Piacenza90: partite, protagonisti, immagini* (en italiano). GEO Edizioni. p. 118.
10. ↑  G.Bottazzini, C.Fontanelli, *Piacenza90: partite, protagonisti, immagini*, GEO Edizioni, pag.118
11. 1 2 3 4  "È morto Puppo, allenò la Juve". *La Stampa* (en italiano). 18 de outubro de 1986. p. 22.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
12. ↑  "Puppo è giunto a Siracusa". *Il Corriere dello Sport* (en italiano). 4 de agosto de 1962. p. 7. Consultado o 20 de febreiro de 2022.
13. ↑  "Achilli sostituisce il piacentino Puppo alla guida del Venezia". *Libertà* (en italiano). 26 de febreiro de 1964. p. 5.
14. ↑  "Sandro Puppo D.T. della Triestina". *Libertà* (en italiano). 30 de xullo de 1964. p. 5.
15. 1 2 3  Gentilotti, P.; Rubini, G. (2011). *Dal Farnese a Barriera Genova* (en italiano) **3**. Libertà. p. 156.
16. ↑  "Equipo do Piacenza na tempada 1966/67". *storiapiacenza1919.it* (en italiano). Consultado o 20 de febreiro de 2022.
17. ↑  "Equipo do Piacenza na tempada 1967/68". *storiapiacenza1919.it* (en italiano). Consultado o 20 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sandro Puppo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Datos do adestrador en worldfootball.net *(en italiano)*.
* Datos de Puppo no sitio web do Comité Olímpico Internacional *(en inglés)*.
* Datos do adestrador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q510397
* Transfermarkt: 561194
* Worldfootball: sandro-puppo

 |