recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***The New Abnormal*** é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The Strokes, publicado o 10 de abril de 2020 a través dos selos Cult e RCA Records. Trátase do seu primeiro disco dende *Comedown Machine* (2013), foi producido por Rick Rubin e gravouse no seu estudio Shangri-La en Malibu, California, con gravacións adicionais realizadas en estudios do condado dos Ánxeles e Hawaii. The Strokes comezaron a interpretar temas do álbum a través do ano 2019 antes de revelar a listaxe de cancións do disco e a súa portada a principios de 2020. "At the Door", "Bad Decisions", e "Brooklyn Bridge to Chorus" publicáronse como sinxelos antes do lanzamento do álbum, con "The Adults Are Talking" sendo lanzado para a radio meses despois.

*The New Abnormal* tivo recensións moi positivas dos críticos, moitos dos cales considerárono un regreso aos bos tempos da banda. As loanzas dirixíronse particularmente cara a madurez das letras do vocalista Julian Casablancas, así como cara a maior cohesión musical da banda. O álbum chegou ao número 1 en Escocia e ao top 10 noutros seis países, incluídos os Estados Unidos e o Reino Unido. Tamén gañou o premio Grammy ao mellor álbum de rock en 2021, sendo o seu primeiro nomeamento e primeira vitoria.

Listaxe de cancións
-------------------

Todas as letras escritas por Julian Casablancas, toda a música composta por The Strokes, agás onde se indique.

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "The Adults Are Talking"   | 5:09 |
| 2. | "Selfless"   | 3:42 |
| 3. | "Brooklyn Bridge to Chorus"   | 3:55 |
| 4. | "Bad Decisions" (The Strokes, Billy Idol, Tony James) | 4:53 |
| 5. | "Eternal Summer" (The Strokes, Richard Lofthouse Butler, Timothy George Butler) | 6:15 |
| 6. | "At the Door" (The Strokes, Paul Vassallo) | 5:10 |
| 7. | "Why Are Sundays So Depressing"   | 4:35 |
| 8. | "Not the Same Anymore"   | 5:37 |
| 9. | "Ode to the Mets"   | 5:51 |
| 45:07 |

Notas
-----

1. ↑  "Official Scottish Albums Chart Top 100". *www.officialcharts.com* (en inglés). Consultado o 2022-07-29.
2. ↑  "Grammys 2021: The Strokes win first-ever Grammy for The New Abnormal". *Consequence* (en inglés). 2021-03-14. Consultado o 2022-07-29.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q85552601
* AllMusic: mw0003357997
* Discogs: 1712601
* MusicBrainz: ID

 |
**The Nice** foi unha banda inglesa de rock progresivo activa a finais dos anos 60. O grupo mesturaba rock, jazz e música clásica e foi a primeira banda comercialmente exitosa do teclista Keith Emerson.

O grupo formárono en 1967 Emerson, Lee Jackson, David O'List e Ian Hague para apoiar á cantante de soul P. P. Arnold. Tras substituír a Hague por Brian Davison, o grupo estableceuse pola súa conta, conseguindo rapidamente un gran público. As actuacións ao vivo de The Nice presentaban a espectacularidade do órgano Hammond de Emerson e o abuso do instrumento. As súas composicións incluían arranxos radicais de temas musicais clásicos e de cancións de Bob Dylan.

A banda conseguiu o éxito comercial cun arranxo instrumental do tema de Leonard Bernstein "America", tras o cal O'List marchou. O resto dos membros continuaron como trío, publicando varios álbums, antes de que Emerson decidise deixar a banda a principios de 1970 para formar Emerson, Lake & Palmer. O grupo reformouse brevemente no ano 2022 para unha serie de concertos.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Five Bridges* | 1968 | Immediate Records |
| *Elegy* | 1968 | Immediate Records |
| *Nice* | 1969 | Immediate Records |

Notas
-----

1. 1 2 3  "The Nice Biography, Songs, & Albums". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2022-12-09.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q900864
* WorldCat
* VIAF: 134131253
* AllMusic: mn0000481061
* Discogs: 259812
* Europeana: ID
* GND: 10278613-6
* ISNI: 0000 0000 9165 152X
* MusicBrainz: ID
* NKC: kv2008400745
* Songkick: 530402

 |
**William George Horner**, nado en Bristol en 1786 e finado en Bath o 22 de setembro de 1837, foi un matemático inglés.

Traxectoria
-----------

Foi un estudante precoz, aos 14 anos converteuse en mestre e aos 18, dirixía a mesma escola da que poucos anos era alumno. En 1809 trasladouse a Bath, onde fundou o seu propio colexio.

Como investigador, só ten no seu haber unha contribución, o chamado método Horner para resolver ecuacións alxébricas, publicado pola Royal Society en 1819. Este método acadou certa popularidade en Inglaterra e EUA grazas ao tamén matemático De Morgan, que o meteu nos seus artigos divulgativos, aínda que finalmente se popularizaría a regra de Paolo Ruffini, descrito e publicado en 1814, polo cal lle foi concedida a medalla de ouro da *Italian Mathematical Society for Science*.

Mais, nin Ruffini nin Horner foron os primeiros en descubrir este método, xa que Zhu Shijie o usaba cincocentos anos antes.

Despois de que morrera Horner, o seu fillo chamado tamén William Horner mantivo en funcionamento a escola de Bath.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q441228
* EBID: ID
* ODNB: 13804
* zbMATH: horner.william-george

 |
***The Strange Case Of...*** é o segundo álbum de estudio da banda americana Halestorm, o cal foi publicado o 10 de abril de 2012. Este contén as cancións que formaban parte do EP Hello: It's Mz Hyde, que xa fora publicado en xaneiro de 2012 e contaron co mesmo produtor do seu primeiro álbum, Howard Benson. O primeiro single **Love Bites (So Do I)**, alcanzou moi rápido os primeiros postos das listas Billboard, destacando que se converte na primeira banda liderada por unha muller en alcanzar o primeiro posto na lista Active Rock da radio nos Estados Unidos de América.

Listaxe de cancións
-------------------

1. Love Bites (So Do I) – 3:11
2. Mz. Hyde – 3:22
3. I Miss The Misery – 3:03
4. Freak Like Me – 3:38
5. Beautiful With You – 3:16
6. In Your Room – 2:46
7. Break In – 4:45
8. Rock Show – 3:19
9. Daughters Of Darkness – 3:55
10. You Call Me A Bitch Like It's A Bad Thing – 3:11
11. American Boys – 3:28
12. Here's to Us – 2:59

### Cancións extras

A edición Deluxe do álbum, contén a maiores as seguintes cancións:

1. Don't Know How to Stop – 3:54
2. Private Parts (con James Michael de Sixx:A.M.) - 3:59
3. Hate It When You See Me Cry – 3:11
4. Here's to us [Guest Version] - 3:15

Singles e videografía
---------------------

En febreiro de 2012 presentan este segundo álbum cun vídeo para o que é o primeiro single, **Love Bites (So Do I)**. Nese mesmo mes, **Here's to Us** convértese no segundo single, e dáse a coñecer mediante a serie televisiva da FOX "Glee", poidéndose escoitar no episodio 14 da terceira temporada. En maio de 2012, publican un vídeo para a canción **Freak Like Me** con imaxes en vivo, coa intención de promocionar a xira que realizaran no verán dese mesmo ano. O 20 de xuño de 2012 dáse a coñecer o vídeo do que sería o novo single **I Miss The Missery**. O 9 de xullo do mesmo ano publican un vídeo, coa intención de promocionar a xira europea, que conta coa canción **Rock Show**. O 11 de febreiro de 2013 publican outro vídeo para a canción **Freak Like Me**, como agradecemento a todos os seus fans que asistiron aos seus concertos

Créditos
--------

* Lzzy Hale - Voz, guitarra, teclado
* Arejay Hale - batería, percusión, voz secundaria
* Joe Hottinger - guitarra, voz secundaria
* Josh Smith - baixo, voz secundaria

Notas
-----

1. ↑  EP Hello: It's Mz Hyde
2. ↑  Halestorm fai historia
3. ↑  Here's to Us en Glee[*Ligazón morta*]
4. ↑  "Vídeo de agradecemento de Freak Like Me". Arquivado dende o orixinal o 12 de febreiro de 2013. Consultado o 11 de febreiro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1951037
* AllMusic: mw0002311619
* Discogs: 447259
* MusicBrainz: ID

 |
**William Harrison Dillard**, nado en Cleveland (Ohio) o 8 de xullo de 1923 e finado na mesma cidade o 15 de novembro de 2019, foi un atleta estadounidense especialista en probas de velocidade e valas, gañador de catro medallas de ouro olímpicas entre os Xogos de Londres 1948 e Helsinqui 1952. Foi o único atleta na historia que foi campión olímpico de 100 metros lisos e 110 metros valados.

Traxectoria
-----------

Na súa adolescencia era un grande admirador do seu compatriota Jesse Owens, gañador de catro medallas de ouro en Berlín 1936, que tamén nacera en Cleveland e ademais acudira á mesma escola secundaria ca el, a East Tech High School. Dillard serviu no exército durante a segunda guerra mundial, e logo regresou á Universidade.

Destacaba principalmente nas proba de valas, e foi probablemente o mellor valista do mundo na época de posguerra. En 1946 e 1947 proclamouse campión de Estados Unidos nos 110 metros valas.

Nas proba de clasificación do seu país para os Xogos Olímpicos de Londres 1948 sufriu unha caída e rematou 6ª nesta proba, polo que non puido clasificarse xa que só ían aos Xogos os tres primeiros. En cambio si o fixo na proba de 100 metros lisos, pese a non ser a súa especialidade, como terceiro integrante do equipo. Xa nos Xogos de Londres, a final dos 100 metros lisos foi unha das máis competidas que se lembran, con Dillard e o seu compatriota Norwood "Barney" Ewell chegando case igualados a meta. A foto-finish determinou que Dillard fora o gañador igualando o récord olímpico con 10,3.

A súa segunda medalla de ouro chegou a proba de relevos 4×100 metros, onde os estadounidenses gañaron con 40,6. O cuarteto formábano por esta orde Norwood "Barney" Ewell, Lorenzo Wright, Harrison Dillard e Mel Patton.

Tras permanecer algúns anos afastado do atletismo, regresou en 1952 coa ollada posta nos Xogos Olímpicos de Helsinqui. Esta vez si logrou a súa clasificación para competir nos 110 metros valas, e lograría tamén a medalla de ouro nos Xogos.

Ó igual que en 1948, gañou outra medalla co equipo estadounidense de relevos 4×100 metros. Esta vez o equipo formábano Dean Smith, Harrison Dillard, Lindy Remigino e Andy Stanfield.

Catro anos máis tarde Dillard tentou clasificarse para ir aos Xogos Olímpicos de Melbourne 1956 pero non o conseguiu. Tras a súa retirada definitiva das pistas traballou como relacións públicas para o equipo Cleveland Indians, a liga nacional de béisbol. Tamén presentou un programa de radio na emisora WWGK de Cleveland.

En 1974 foi incluído no Salón de Fama do atletismo estadounidense.

Notas
-----

1. ↑  Dolgan, Bob (15 de novembro de 2019). "Track legend Harrison Dillard, four-time Olympic champion, dies at 96". *Cleveland.com* (Brooklyn, Ohio: Advance Publications). Consultado o 15 de novembro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q436139
* WorldCat
* VIAF: 311620925
* BRE: 3468417
* DeutscheBio: 1061422879
* EBID: ID
* Filmportal: ID
* GND: 1061422879
* ISNI: 0000 0004 4339 4644
* LCCN: no2015096043
* Munzinger: 01000010202
* NNDB: 000173365
* WikiTree: Dillard-2279
* IAAF: 14347643
* OCID: harrison-dillard
* Sports Reference: harrison-dillard-1

 |
Un **tiracroios**, tamén chamado **tirapedras**, **tiracoios** ou **tiratacos**, é unha pequena arma portátil que se emprega para lanzar proxectís. A forma clásica está formado por un marco xeralmente de madeira ou ferro en forma de Y chamado gallada por ter dous gallos, termado na man non dominante, no cal se dispoñen dúas ligas grosas de caucho atadas ás puntas superiores. As ligas sosteñen unha base de coiro, tea ou plástico, chamada badana, onde se sitúa o proxectil a tirar. A man dominante toma o proxectil a través da base, estirándoo tanto como se desexe para proporcionar potencia ó proxectil.

Emprego militar
---------------

Os tiracroios poden ser usados como armas militares, principalmente por forzas de guerrilla polos poucos recursos e tecnoloxía que se precisan para construír un. Entre os grupos de guerrilla que o empregaron está o Irish Republican Army. Antes da invasión de Iraq de 2003, Saddam Hussein lanzou vídeos de propaganda amosando os tiracroios como posible arma da insurxencia e para loitar contra as forzas invasoras.

Galería de imaxes
-----------------

* Tiracoios sinxelo empregando un garfo de madeira, bandas tubulares e unha bolsa de coiro.Tiracoios sinxelo empregando un garfo de madeira, bandas tubulares e unha bolsa de coiro.
* Bóla de aceiro empregada como munición dun tiracroios.Bóla de aceiro empregada como munición dun tiracroios.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tiracroios*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tirapedras*.
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tiracoios*.
4. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tiratacos*.
5. ↑  Shane, Scott (24 de novembro de 2006). "In Video, Hussein Uses Slingshots and Bows to Rally Iraqis for War". *The New York Times*. Consultado o 21 de decembro de 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tiracroios Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Tirafonda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13672
* AAT: 300201658
* EBID: ID
* GiantBomb: 3055-835
* JSTOR: slingshots
* MAG: 2776878293

 |
William Jones.
Sir **William Jones**, nado en Llanfihangel Tre'r Beirdd - Anglesey en 1675 e finado en Londres o 3 de xullo de 1749, foi un matemático galés coñecido pola súa proposta de empregar a letra grega π como símbolo matemático do número pi, letra que xa utilizara anteriormente William Oughtred. Euler foi o que a popularizou. Foi pai de William Jones, considerado o pai da indoeuropeística.

Traxectoria
-----------

Jones publicou diversas *Synopsis Palmariorum Matheseos* en 1706, trátase dun traballo que pretende introducir os principiantes nos teoremas de cálculo diferencial e das series infinitas. A navegación foi un tema que interesou a Jones ata tal punto que o seu primeiro traballo publicado é un compendio sobre a arte de navegar. En 1731 publicou *Discourses of the Natural Philosophy of the Elements*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q371877
* WorldCat
* VIAF: 9856920
* BNF: 119973634
* CERL: cnp01320638
* DeutscheBio: 1055631054
* GND: 1055631054
* ISNI: 0000 0001 0777 0305
* LCCN: n86823433
* NPG: mp05464
* NTA: 339705930
* ODNB: 15104
* OL: OL2350089A
* SUDOC: 088038351

 |
**The Byrds** foi unha banda estadounidense de rock, formada nos Ánxeles, California en 1964. A banda sufriu varios cambios na súa formación durante a súa existencia, sendo o seu líder Roger McGuinn (coñecido como Jim McGuinn) un único membro permanente ata que o grupo se desfixo en 1973. Aínda que só logrou acadar o éxito comercial de contemporáneos como The Beatles, The Beach Boys e The Rolling Stones durante un curto período de tempo (1965–66), The Byrds hoxe en día é considerada polos críticos como unha das bandas máis influentes dos anos 60. Inicialmente, foi pioneira do folk rock, mesturando a influencia dos Beatles e doutras bandas da British Invasion coa música folk contemporánea e tradicional. A medida que os 60 avanzaban, o grupo tamén foi influente nas orixes do rock psicodélico, o raga rock e o country rock. Ademais, a típica mestura da banda de harmonías claras de voz e o son metálico da guitarra Rickenbacker de 12 cordas de McGuinn continuou sendo influente na música popular ata a actualidade. Entre as cancións máis perdurables da banda están a versión de Bob Dylan "Mr. Tambourine Man" e a de Pete Seeger "Turn! Turn! Turn! (to Everything There is a Season)", xunto coas propias "I'll Feel a Whole Lot Better", "Eight Miles High", "So You Want to Be a Rock 'n' Roll Star", "Ballad of Easy Rider" e "Chestnut Mare".

Discografía
-----------

* *Mr. Tambourine Man* - 1965 (Columbia Records)
* *Turn! Turn! Turn!* - 1965 (Columbia Records)
* *Fifth Dimension* - 1966 (Columbia Records)
* *Younger Than Yesterday* - 1967 (Columbia Records)
* *The Notorious Byrd Brothers* - 1968 (Columbia Records)
* *Sweetheart of the Rodeo* - 1968 (Columbia Records)
* *Dr. Byrds & Mr. Hyde* - 1969 (Columbia Records)
* *Ballad of Easy Rider* - 1969 (Columbia Records)
* *(Untitled)* - 1970 (Columbia Records)
* *Byrdmaniax* - 1971 (Columbia Records)
* *Farther Along* - 1971 (Columbia Records)
* *Byrds* - 1973 (Asylum Records)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficialArquivado 11 de maio de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q211526
* WorldCat
* VIAF: 154709005
* AllMusic: mn0000631774
* BIBSYS: 4023601
* BNF: 13902210g
* Discogs: 215471
* EBID: ID
* GND: 5206083-4
* IMDb: nm0126089
* ISNI: 0000 0001 1523 6911
* LCCN: n85072686
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0024403
* RocksBackpages: byrds-The
* Songkick: 166932
* SUDOC: 083048200
* TESF: byrds\_the

 |
**William George "Borneo" Gregory**, nado en Nova York o 14 de maio de 1957, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-67.

Traxectoria
-----------

Gregory graduouse en enxeñería pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1979, é máster en enxeñería mecánica pola Universidade de Columbia en 1980 e máster en xestión pola Universidade de Troy en 1984.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990. Participou na misión STS-67, pasando un total de 16,63 días no espazo. Retirouse da NASA en verán de 1999.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Gregory, William George 'Borneo'" (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (febreiro de 2020). "William G. Gregory" (PDF) (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***William G. Gregory***  |

### Outros artigos

* STS-67

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q324774
* NASA: gregor-w

 |
***The Sims FreePlay*** (en galego, *Os Sims Gratuíto*) é un videoxogo de simulación social creado por EA Mobile e distribuído por Electronic Arts para dispositivos móbiles. É o segundo xogo deste tipo da serie, sendo o primeiro *The Sims 3*. Foi lanzado entre 2011 e 2013 para iOS, Android, Blackberry e Windows Phone.

Sistema de xogo
---------------

Pódense crear ata 34 sims, personalizando datos xenéticos e o estilo. Unha vez feito isto vivirán en casas xa deseñadas, ou creadas dende cero, amoblándoas a gusto. Tamén os Sims deben traballar, relacionarse con outros e demais actividades, igual que en calquera outro xogo da franquía.

### Gardar na nube

Para gardar o progreso dunha partida débese iniciar sesión con Facebook, Google Play (dispositivos Android) ou Game Center (iOS). Amais, a nube permite pasar os progresos no xogo a outros dispositivos.

Recepción
---------

En xeral, o xogo recibiu críticas positivas por parte dos críticos especializados e superou as 100 millóns de descargas.

Na App Store (tenda para dispositivos Apple), o xogo ten unha puntuación de 4.5/5 estrelas baseada en 79,9 mil comentarios.

En Google Play (tenda para dispositivos Android) posúe 4.2/5 estrelas en base a 5 millóns de comentarios.

O sitio web Metacritic deulle unha puntuación de 80 sobre 100 en crítica e 5.6 sobre 10 en opinións dos usuarios.

Gamezebo aclarou que Os Sims Gratuíto é todo o que un podería querer nun xogo gratuíto dos Sims.

Everyeye.it, en cambio, dixo que se ben o xogo tiña bos gráficos, opcións variadas de obxectos e boa música, non era gratuíto tal como o seu título indica. Ademais, fixo énfase no sistema de microtransaccións e o uso do tempo real como parámetro no xogo.

Referencias
-----------

1. ↑  The Sims Freeplay for iPhone/iPad Review.
2. ↑  The Sims FreePlay Review - Gamezebo.  Arquivado 09 de xaneiro de 2022 en Wayback Machine.
3. ↑  Recensione The Sims Gratis - Everyeye.it

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3990161
* HowLongToBeat: 74135
* IGDB: the-sims-freeplay
* MobyGames: sims-freeplay
* VGG: 165285

 |
A **Torre Iberdrola** é o rañaceos máis alto da cidade de Bilbao, cunha altura de 165 metros. A construción do edificio comezou o 19 de marzo de 2007 e finalizou en 2011. O seu arquitecto é César Pelli e a inauguración oficial, presidida polo Rei Xoán Carlos I, foi o 21 de febreiro de 2012.

Características
---------------

Acceso á torre.
Este rañaceos é o substituto da Torre Foral, un proxecto de similares características, destinado a aglutinar nun mesmo edificio todas as oficinas que a Deputación Foral de Biscaia ten repartidas pola cidade, e que finalmente foi cancelado no ano 2003 debido ao seu alto custo.

O seu arquitecto, así como da frustrada Torre Foral, é o arxentino César Pelli, especializado en arquitectura vertical, e autor das Torres Petronas de Kuala Lumpur (452 metros) ou da Torre de Cristal de Madrid (249,5 metros), a segunda máis alta de España.

A torre ten 165 metros de altura repartidos en 41 plantas e 50.000 m², con forma de triángulo isósceles e cos lados lixeiramente curvos. Sitúase na parcela 204 do 'PERI' de Abandoibarra, no distrito de Abando, onde se encontran a maior parte dos edificios de oficinas da cidade.

A torre está dedicada enteiramente a oficinas, xa que dende o 17 de outubro de 2008 variou o conxunto de accionistas do edificio. Primeiramente coa compra por parte de Iberdrola do 50% que posuía a empresa construtora *Promotora Vizcaína*, conseguindo deste xeito o 100% do edificio, e posteriormente vendendo un 33% á caixa de aforros biscaíña BBK. Deste xeito queda totalmente cancelado o proxecto de instalar un hotel de 4 estrelas da cadea Abba nas seis primeiras plantas do rañaceos. O resto do proxecto proseguiu sen cambios, con dez plantas nas que se instala a propia Iberdrola, e nas que establece a súa sede central, e o resto comercializándose como oficinas en réxime de alugamento.

O edificio era a finais de 2009 o máis alto da cidade, superando á Torre Banco de Biscaia de 88 metros de altura, así como tamén da súa comunidade autónoma, superando á Torre BEC de 98 metros e situada en Barakaldo.

Un heliporto de 18 metros de diámetro, o primeiro situado nun edificio privado de Biscaia, remata o edificio máis alto de Euskadi, sendo utilizado unicamente para voos sanitarios ou de emerxencia.

Notas
-----

1. ↑  "Iberdrola comeza a ocupar a súa torre". Arquivado dende o orixinal o 07 de setembro de 2011. Consultado o 18 de setembro de 2011.
2. ↑  "A Torre Iberdrola ilumina Bilbao logo de ser inaugurada polo Rei". Consultado o 21 de febreiro de 2012.
3. ↑  "A coroa da Torre Iberdrola". Arquivado dende o orixinal o 19 de xaneiro de 2010. Consultado o 20 de xaneiro de 2010.

Véxase tamén
------------

* Lista de rañaceos en España

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torre Iberdrola*** |

* Sitio oficial da Torre Iberdrola *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3121267
* CTBUH: 3058
* Emporis: 198356

 |
**William Howard Brett**, nado en Cleveland, Ohio, o 31 de decembro de 1893 e finado en Palm Desert, California, o 10 de abril de 1989, foi un home de negocios estadounidense, director da Casa da Moeda dos Estados Unidos desde 1954 a 1961.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos e formación

William H. Brett era fillo de Alice L. Allen e do bibliotecario público de Cleveland William Howard Brett. A súa primeira educación recibiuna en escolas públicas de Ohio.

Posteriormente cursou estudos superiores no *Dartmouth College*, unha institución universitaria privada de Hanover, Nova Hampshire, e completounos cun último curso na *Tuck School of Business Administration*, na que se graduou en 1916.

Durante a primeira guerra mundial serviu no exército estadounidense co rango de primeiro tenente, entre 1917 e 1918, no campo de adestramento de Fort Myer, en Virxinia.

### Home de negocios

Finalizada a contenda, Brett regresou a Ohio, onde transcorreu a súa traxectoria profesional, como enxeñeiro e como home de negocios, vinculado a varias empresas. Foi un dos socios da compañía *Perfection Spring;* en 1919 ingresou como enxeñeiro industrial na compañía *Scovell, Wellington & Co.*, ata que en 1921 foi nomeado vicepresidente e director de *Enamel Products*, e en 1943 ocupou os mesmos postos en *Aliance Ware*.

### Director da *US Mint*

En 1954, o presidente Dwight D. Eisenhower nomeouno director da Casa da Moeda dos Estados Unidos (*US Mint*), cargo que ocupou entre xullo dese ano e xaneiro de 1961. Durante a súa dirección levouse a cabo a reorganización da institución para reducir custos e mellorar a súa eficiencia operativa: modernizáronse os equipamentos e ampliáronse as instalacións da Ceca de Filadelfia, e cesou a actividade noutros centros, como a Ceca de San Francisco e a oficina de ensaios de Seattle.

Logo do seu retiro como director da ceca pública exerceu como asesor financeiro e residiu en Washington.

Vida familiar
-------------

William H. Brett casou en 1917 con Catherine Ruth Connelly —finada en 1975—, con quen tivo un fillo e unha filla. En segundas nupcias casou con Mary Lynn Marburg.

Brett finou por causa do cancro de páncreas que padecía na súa casa de Palm Desert, California, o 10 de abril de 1989, aos 95 anos.

Notas
-----

1. ↑  "Brett, William Howard". *Encyclopedia of Cleveland History*. Case Western Reserve University.
2. 1 2 3 4 5 6  Failor, K. M.; Hayden, E. (1972). Páxinas 164-165.
3. 1 2 3 4 5 6 7  "William H. Brett, 95, Former Mint Director". *The New York Times*. 13 de abril de 1989.
4. 1 2 3  Smith, P. (2012). Páxina 52.
5. ↑  "Former Directors of the United States Mint". *United States Mint*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Failor, K. M.; Hayden, E. (1972). *Medals of the United States Mint*. US Government Printing Office.
* Smith, P. (2012). "Brett, William Howard". En *American Numismatic Biographies*.

### Outros artigos

* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Nellie Tayloe Ross** | **Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos**1954-1961 | Sucesor:**Eva Adams** |

* Portal:Estados Unidos de América
O **tipo de gravame**, **tipo impositivo** ou **alícuota tributaria** é a taxa, fixa ou variábel e expresada en forma de coeficiente ou porcentaxe, que, aplicada á base impoñíbel, dá como resultado a cota tributaria.

O tipo medio de gravame é o resultado de dividir a cota tributaria pola base impoñíbel, e expresa a carga tributaria para ese suposto. O **tipo marxinal**, pola súa parte, é o tipo máis elevado duna tarifa ou o que se aplica a un contribuínte, fabándose neste último caso de tipo marxinal persoal.

Un imposto considérase proporcional se o seu tipo medio é constante e, polo tanto, sempre igual ao tipo marxinal; progresivo se o tipo medio aumenta ao facelo a base impoñíbel; e regresivo, se diminúe o tipo medio ao incrementarse a base impoñíbel.

Notas
-----

1. ↑  "Tipo de gravamen" en Diccionario Fiscal Arquivado 30 de novembro de 2007 en Wayback Machine. en irpf.net

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1128317
* EBID: ID
* GND: 4183218-8
* JSTOR: tax-rates
* MAG: 2779755355

 |
**William Toby White** é un ictiólogo australiano.

Traxectoria
-----------

White recibiu o título de *BSc* (bacharelato en Ciencias) en 1997 e o de doutoramento en Ciencias Biolóxicas en 2003 na Universidade de Murdoch, de Perth, Australia. 

Na súa tese de doutoramento, "Aspects of the biology of elasmobranchs in a subtropical embayment in Western Australia and of chondrichthyan fisheries in Indonesia", examinou  
1. A distrinución espacial dos recursos alimentarios dispoñíbeis para as especies de tiburóns e raias nas costas de Australia e,  
2. As frecuencias relativas destas especies capturadas nas pesqueiras nas costas do sueste de Indonesia.

De 2004 a 2006 realizou a súa formación posdoutoral, tamén na Universidade de Murdoch.

White centrou os seus estudos na especiación e a biodiversidade das especies de tiburóns e raias (subclase dos elasmobranquios) a través da sistemática morfolóxica e molecular.

Desde 2006, White traballa como ictiólogo na *Australian National Fish Collection*, que forma parte das instalacións de investigacións mariñas e atmosféricas CSIRO en Hobart, a capital do estado australiano de Tasmania. 

A partir de 2014 foi o autor de polo menos 137 publicacións, que foron citadas polo menos 1767 veces.

Describiu máis de 50 novas especies de tiburóns e raias, así como 7 novos peixes teleósteos en publicacións das que foi autor ou coautor, incluíndo o descubrimento e nomeamento da especie de tiburón *Squalus formosus*.

Outra área de interese das súas investigacións é a xestión pesqueira dos países en desenvolvemento, particularmente en Papúa Nova Guinea e no arquipélago indonesio.

Desde 2011 é o editor da revista *Ichthyological Research*.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **White** emprégase para recoñecer a William Toby White como autoridade na descrición e taxonomía en bioloxía.

Notas
-----

1. ↑  White, William Toby (2003): *Aspects of the biology of elasmobranchs in a subtropical embayment in Western Australia and of chondrichthyan fisheries in Indonesia*. Murdoch University.
2. ↑  Dr Will White. Ichthyologist en *csiro.au*
3. ↑  William White. CSIRO Marine & Atmospheric Research *Google Scholars*. Conssultado o 7 de abril de 2022.
4. 1 2  Publicacións de William Toby White en ResearchGate. Conssultado o 7 de abril de 2022.
5. ↑  Roach, John (2011): "New Shark Species Found in Food Market". *National Geographic*. Conssultada o 7 de abril de 2022.
6. ↑  [ *Ichthyological Research*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19665121
* WorldCat
* VIAF: 24009474
* GND: 173903134
* LCCN: no2016118685
* NTA: 374899770
* ORCID: 0000-0001-9705-2453
* ResearchGate: William\_White7
* ResearcherID: B-9748-2009
* Scholar: ImtgN4cAAAAJ
* Scopus: 14018675500
* SUDOC: 164128484

 |
**Trevías** (San Miguel) é unha parroquia do concello de Valdés, no Principado de Asturias, situada a uns 17 quilómetros de Luarca, a capital municipal, sobre a estrada N-634 que vai de Oviedo á Coruña.

O mar Cantábrico atópase a uns 5 quilómetros en liña recta cara ao norte e a uns 7 seguindo a actual estrada en dirección á Coruña. A súa xeografía vén determinada polo paso do río Esva, que atravesa a principal poboación da parroquia, Trevías, que se converteu no centro comercial e de servizos da parroquia, e alí áchase o centro médico, a escola infantil, o veterinario, farmacia, notaría etc.

Limita ao norte coas parroquias de Canero e Cadavedo, ao leste coas de Arcallana e Muñás, ao sur con Paredes, e ao oeste con Barcia.

As súas entidades de poboación son: Balsera, Bahinas, Brañaberniza, Brieves, Briones, Cortina, San Feliz e o seu Barrio Lespontones, Llendecastiello, San Pelayo, Gamones, Silvamayor, Lago, Trevías, Villar e Villanueva cos seus barrios de San Martín e Pescaredo.

A economía da zona baséase na gandería vacúa, (carne, leite e derivados), aínda que tamén existe o cultivo de patacas e millo, case para uso persoal.

Monumentos
----------

A igrexa de San Miguel Arcanxo data do ano 1000. No seu pórtico atópase unha lápida epigráfica que conmemora a terminación da igrexa primitiva o "12 de las kalendas de abril Era 38", que corresponde ao 21 de marzo do ano 1000.

Deportes
--------

O deporte máis seguido na vila é o fútbol, co seu equipo local, o Club Deportivo Treviense, que actualmente milita en Segunda Rexional. Por este club pasou o actual futbolista profesional Saúl Fernández, que xoga no Deportivo da Coruña.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11704723
* código INE: 33034150000

 |
O *Tsar Kolokol* con persoas para a perspectiva, a peza rota está ao lado esquerdo, fóra de vista
A **Tsar Kolokol** (ruso: *Царь–колокол*: Царь–колокол, *Tsar-kolokol*), tamén coñecida como a **Campá Tsar**, **Tsar Kolokol III**, ou **Campá Real**, é unha campá de 6.14 metros de alto por 6.6-metros de diámetro que se exhibe no Kremlin de Moscova. A campá foi encargada pola Emperatriz Ana I de Rusia, sobriña de Pedro o Grande.

Descrición xeral
----------------

A Tsar Kolokol está localizada entre o Iván a Gran Torre da Campá e as murallas do Kremlin. Construída en bronce, a campá rompeu durante a fundición do metal e nunca foi tocada.
A campá é na actualidade a máis grande do mundo, pesando 201 924 quilogramos, cunha altura de 6.14 metros e diámetro de 6.6 metros, e cun grosor de até 61 centímetros. A peza rota pesa 11 500 quilogramos.

A campá está decorada con imaxes en relevo de anxos barrocos, plantas, medallóns ovais con santos, e imaxes a case tamaño real da vida da emperatriz Ana e do tsar Alexis.

Notas
-----

1. ↑  Con 116 toneladas, a Campá da Boa Esperanza no Templo Foquan, Pingdingshan, Henan, China é a día de hoxe a campá en *funcionamento* máis pesada do mundo.

1. ↑  Slobodskoy, Archpriest Seraphim (1996). "Bells and Russian Orthodox Peals". *The Law of God*. Jordanville, N.Y.: Holy Trinity Monastery. p. 624. ISBN 0-88465-044-8.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tsar Kolokol Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Klein, Mina. The Kremlin: Cidadel of History. MacMillan Empresa editorial (1973). ISBN 0-02-750830-7
* Tropkin, Alexander. The Moscow Kremlin: history of Russia's unique monument. Publicado por "Russkaya Zhizn" (1980). ASIN: B0010XM7BQ

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en varias linguas)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q147875
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Trío.
Un **trío** é unha agrupación de tres instrumentistas ou intérpretes vocais. Denomínase do mesmo xeito a unha peza musical composta para ser interpretada por un conxunto de tres intérpretes. É unha formación musical empregada en diferentes estilos musicais, como a música de cámara, o jazz, o rock ou a música tradicional.

Música académica
----------------

Na música de cámara o formato de trío comeza a empregarse a partir do barroco (1600-1750). Nesta época úsase o termo trío en referencia a unha composición para tres partes ou voces, independentemente do número de instrumentos. De feito, a sonata a trío barroca esta composta para catro instrumentos, dous instrumentos ´melódicos solistas de tesitura aguda (comunmente violíns, frautas ou óboes), acompañados por un continuo ou baixo continuo, formado por dous instrumentos de tesitura grave, un deles melódico (viola, violoncello ou fagot) e outro polifónico ou harmónico (clave, arpa ou laúde. Compre resaltar as obras Bach

Durante o período clásico o continuo vai sendo gradualmente substituído por un novo instrumento, o piano, de xeito que o trío para piano (violín, violoncello e piano) pasa a ser a forma predominante, aínda que tamén houbo outros formatos, como o trío de corda (violín, viola e violoncello). Ao longo do clasicismo obsérvase unha progresiva tendencia a equiparar o papel de cada instrumento, potenciando o carácter conversacional da música de cámara. Destacan as obras de Haydn, Mozart ou Beethoven

No período romántico (século XIX) a popularidade do formato de trío para piano seguiu medrando, con importantes contribucións de Mendelssohn, Schumann, Brahms ou Antonín Dvořák, ademais de arranxos de obras sinfónicas.

Notas
-----

1. ↑  "Definición da palabra trío". *academia.gal*. Consultado o 2016-12-11.
2. ↑  Bennet, Roy: *Léxico de música*. Akal, 2003, pp. 48, 307.
3. ↑  
	* Ainsley, Robert (2002) [1995]. *Enciclopedia de la música clásica* (en castelan). Barcelona: Parramón Ediciones S.A. pp. 156–7. ISBN 84-342-2427-5.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ainsley, Robert (2002) [1995]. *Enciclopedia de la música clásica* (en castelan). Barcelona: Parramón Ediciones S.A. ISBN 84-342-2427-5.

### Outros artigos

* Dúo
* Cuarteto
* Quinteto
* Sexteto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q281643
* BNCF: 70552
* BRE: 4204089
* EBID: ID
* GND: 4186188-7

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**William Turner**, nado en 1651 (ou 1652) e finado en Londres o 13 de xaneiro de 1740, foi un compositor e contratenor do Barroco inglés, coetáneo de John Blow e Henry Purcell. É particularmente coñecido polos seus himnos relixiosos, dos cales se conservan arredor de corenta. Como cantante, foi cabaleiro da Capela Real desde 1669 ata a súa morte.

Traxectoria
-----------

A relación de Turner coa Capela Real empezou nos primeiros anos da década de 1660, cando se apuntou ao seu coro, sendo un rapaz, con voz de soprano. En 1666 a súa voz madurou, un ano despois do seu nomeamento como mestre de coristas da catedral de Lincoln. En 1669, con todo, volveu á Capela Real como contratenor, e á morte de Henry Cooke en 1672 (quen se preocupara por Turner no ano transcorrido entre a madureza da súa voz e a súa incorporación á catedral de Lincoln) pasou a ser membro do King's Private Musick. A súa carreira como cantante seguiu a prosperar e cantou composicións de John Blow e de Henry Purcell, incluíndo as partes de solo alto nas representacións do día se Santa Icía de 1687 (oda de G. B. Draghi), de 1692 (oda de Henry Purcell) e de 1695 (oda de John Blow).

A partir de 1696 pasou a coñecerse normalmente como "Dr. Turner", xa que desde xuño dese ano comezou a concederse o grao honorario da Universidade de Cambridge.

Música
------

A maior parte das composicións de Turner escribiuse antes de 1700 e pertence, maioritariamente, ao xénero de música sacra. Entre estes traballos hai cancións, máis de 40 himnos (algúns dos cales inclúe partes para instrumentos de corda) e un motet. Contribuíu tamén con cancións e con música para polo menos cinco representacións teatrais, entre as que cómpre salientar *The Libertine*, de Thomas Shadwell*.* Compuxo máis de cincuenta cancións profanas, a maioría delas publicadas, así como unha pequena cantidade pezas instrumentais, maiormente para teclado.

Notas
-----

1. ↑  *The New Grove Dictionary of Music & Musicians*. Ed. Stanley Sadie; 1980. ISBN 1-56159-174-2
2. 1 2  Idem.
3. ↑  Day e Murrie. *English Song Books 1651-1702: a Bibliography.* Londres, 1940.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Música clásica*** |

### Bibliografía

* Franklin. *Turner, William* (II). En Macy, *Grove Music Online. Oxford Music Online*. Oxford University Press.
* Day e Murrie. *English Song Books 1651-1702: a Bibliography*. Londres, 1940.
* Dexter, *Turner, William (1651/2-1740).* En *Oxford Dictionary of National Biography*. Oxford University Press, 2004.

### Ligazóns externas

* Partituras de William Turner en *International Music Score Library Project*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8019583
* WorldCat
* VIAF: 74046090
* BNE: XX4685027
* BNF: 13982492v
* CERL: cnp00519740
* Discogs: 2099096
* FAST: 118147
* GND: 128957832
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 8154 3293
* LCCN: n83177829
* MusicBrainz: ID
* ODNB: 27876
* OL: OL5148776A
* SELIBR: 320047
* SNAC: w6418c4s
* WikiTree: Turner-23732

 |
|  Tratamentos térmicos  |
| --- |
| Témpera
Austémpera
Martémpera
Recocemento
Revenimento
Normalizado 
Beneficiamento
Esferoidización |
| Endurecemento |
| Cementación
Nitruración
Envellecemento |

A **témpera** é un arrefecemento brusco dunha peza. É utilizado na química de polímeros e na ciencia dos materiais para evitar procesos que se dan en temperaturas máis baixas, tales como transformacións de fase. Impedindo que o material permaneza moito tempo nas condicións de formación de estruturas non desexadas favorécese a formación das fases procuradas.

En metalurxia, é mais frecuentemente usado no endurecemento de aceiro ao introducir martensita, sometendo ó aceiro a un arrefecemento brusco e obrigándoo a pasar polo seu punto eutectoide, a temperatura onde a austenita se encontra inestábel.

Procedemento
------------

Diagrama TTT de procesos de temperado de aceiro dúctil:

 **1** Témpera Martensitica
 **2** Témpera Bainítica (isotérmica)
 **3** Témpera Bainítica (non isotérmica)
 **4** Área de formación de Perlita
 **5** Área de formación de Bainita

A témpera ten como obxectivo a obtención dunha microestrutura que proporcione propiedades de tenacidade elevadas.

A peza a ser temperada é aquecida a temperatura de austenitización e en seguida é sometida a un arrefriamento brusco, ocorrendo o aumento de dureza. Durante o arrefriamento, a queda de temperatura promove transformacións estruturais que provocan o xurdimento de tensións residuais internas. Sempre após a témpera, realízase un o revenimento para conseguir a transformación da martensita en martensita revenida.

Como se ve no gráfico, a peza ten que se manter cando menos 3 minutos a 600º para que comece a formación de perlita, arrefriando máis rápido seguindo a liña 1 obtense como microestrutura final só martensita. Témperas intermedias producen diferentes estruturas finais. As témperas 2 e 3 producen microestrutura bainitíca.

### Tipos

* Témpera por chama

O quecemento provén de chama direccionada á peza, a través de mazarico ou outro instrumento, podendo así ser parcialmente temperada.

* Témpera por indución

O quecemento é obtido por indución eléctrica, seguida dun arrefriamento brusco, normalmente en auga.

* Témpera superficial

Quecemento soamente da superficie a través de indución ou chama até a austenitización, seguida dun arrefriamento rápido.

* Témpera total

Quecemento total da peza até temperatura de austenitización seguida de arrefriamento, en medio predeterminado.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Giambattista della Porta, (1537-1615) "Of Tempering Steel"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q871335
* AAT: 300379938
* BNCF: 56100
* BRE: 1986025
* EBID: ID
* MAG: 82509250
* PSH: 10851

 |
**Willie Hobbs Moore,** nada en Atlantic City (Nova Jersey) o 23 de maio de 1934 e finada en Ann Arbor (Míchigan) o 14 de marzo de 1994, foi unha física e enxeñeira estadounidense. Foi a primeira muller afroamericana que obtivo un doutoramento en física.

Traxectoria
-----------

Moore trasladouse a Ann Arbor (Míchigan) en 1952 para asistir á Universidade de Míchigan. Obtivo unha licenciatura en enxeñaría eléctrica na Universidade de Míchigan en 1958 e unha mestría en 1961. Mentres cursaba o seu doutoramento, tamén ocupou cargos en empresas de tecnoloxía en Ann Arbor, como KMS Industries e Datamax Corporation. Tamén ocupou postos de enxeñaría en Bendix Aerospace Systems, Barnes Engineering e Sensor Dynamics, onde foi responsable da análise teórica. Moore completou a súa tese, *A Vibrational Analysis of Secondary Chlorides*, baixo a supervisión de Samuel Krimm na Universidade de Míchigan en 1972. Este traballo foi aplicable a cuestións importantes no estudo vibracional de macromoléculas.

Despois de recibir o seu doutoramento, Moore traballou na Universidade de Míchigan como científica investigadora ata 1977, continuando o traballo espectroscópico sobre as proteínas. No cinco anos seguintes á súa tese, publicou máis de trinta artigos con Krimm e colaboradores. Foi contratada pola Ford Motor Company en 1977 como enxeñeira de montaxe. Moore ampliou o uso de métodos de enxeñaría e fabricación xaponeses por parte de Ford nos anos 80. En 1991, a revista Ebony nomeou a Moore como unha das súas 100 "mulleres negras máis prometedoras da América corporativa". A Universidade de Míchigan estableceu o premio Willie Hobbs Moore na súa honra.

Notas
-----

1. ↑  Mickens, Ronald E. (2002). *Edward Bouchet: The First African-American Doctorate* (en inglés). World Scientific. ISBN 978-981-02-4909-0.
2. ↑  "Famous female scientists: A timeline of pioneering women in science". *The Star Garden* (en inglés). 2013-05-12. Consultado o 2020-04-09.
3. 1 2  "Scholar, Tutor, Pioneering Black Woman Dies. Ann Arbor District Library". *aadl.org*. Consultado o 2020-04-09.
4. ↑  Willie Hobbs Moore, first African American Woman Physicist
5. 1 2  "APS -APS March Meeting 2011 - Event - Willie Hobbs Moore (1934-1994): The First Female African American Physicist". *Bulletin of the American Physical Society* (American Physical Society). Volume 56, Number 1.
6. ↑  ""Engineering Their Way to the Top"" **XL**.
7. ↑  "Deaths". *Toledo Blade*. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 17 febreiro 2015.
8. ↑  "Pair of pioneers lauded". *University of Michigan, The University Record Online*.
9. ↑  "Willie Hobbs Moore" (en inglés). 2017-05-23. doi:10.1063/PT.6.6.20170523a.

Véxase tamén
------------

### Outras páxinas

* Mulleres en Física

### Ligazóns externas

* Willie Hobbs Moore. Vídeo do Brown University Department of Physics *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19667806
* WorldCat
* VIAF: 16345828
* ISNI: 0000 0000 3046 2549
* LCCN: n88642618
* Scopus: 7403101935

 |
Unha **tía** é unha persoa que é a irmá, a medio irmá ou cuñada dun pai, mais tamén pode ser un alcume afectivo. As tías son parentes de segundo grao e participan no 25% da superposición xenética cando son a irmá directa do pai. Unha media tía é unha medio irmá dun pai e é parente de terceiro grao cun 12.5% de superposición xenética. Se a tía é unha cuñada, a superposición xenética directa normalmente será 0%, cando esta persoa introduciu a familia por matrimonio e non é un parente de sangue.

Unha **tía avoa** é a irmá, medio irmá, ou cuñada dun avó. O equivalente de home dunha tía é un tío, e a relación recíproca é a dun sobriño ou sobriña.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Tía*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Curmán/a
* Familia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76507
* AAT: 300386772
* BNCF: 8680
* JSTOR: aunts
* LCCN: sh85009536
* MAG: 2776494319

 |
| *Triatoma infestans* |
| --- |
| Exemplar adulto de *Triatoma infestans* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Hemiptera |
| Suborde: | Heteroptera |
| Familia: | Reduviidae |
| Xénero: | *Triatoma* |
| Especie: | *T. infestans* |

 |
| Nome binomial |
| *Triatoma infestans*Klug, 1834 |
| Sinonimia |
| *Triatoma infestans melanosoma* Martínez, Olmedo & Carcavallo, 1987 |

***Triatoma infestans*** é unha especie de hemíptero e o máis importante vector do parasito *Trypanosoma cruzi*, que pode provocar a enfermidade de Chagas. Está amplamente distribuído polos países do Cono Sur de América do Sur; en todos eses países, *T. infestans* é unha especie case exclusivamente doméstica, agás en Bolivia, onde as formas silvestres foron rexistradas en asociación cobaias salvaxes. A rexión uniuse ao control da *Iniciativa Cono Sur*, dirixida pola Organización Panamericana da Saúde.

Durante a segunda viaxe do Beagle, Charles Darwin anotou no seu diario o 26 de marzo de 1835 ter "experienciado un ataque, e non merece menos un nome, "Benchuca", o gran becho negro da Pampa. É moi repugnante sentir insectos suaves sen ás, de aproximadamente unha polgada de lonxitude, arrastrándose polo corpo; antes de succionar son bastante finos, pero despois redondos e inchados de sangue, e neste estado son esmagados facilmente". Richard Keynes describe este *Benchuca* como o *Triatoma infestans*.

Notas
-----

1. ↑  Keynes 2001, p. 315

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Triatoma infestans Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Keynes, Richard (2001). *Charles Darwin's Beagle Diary*. Cambridge University Press. Consultado o 23 de xullo de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q135020
* MAG: 2778554237

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Triatoma\_infestans
* BioLib: 144380
* EPPO: TRMAIN
* GBIF: 7603975
* iNaturalist: 560836
* ITIS: 1075325
* NCBI: 30076
* uBio: 6946376

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: 4R643JPS19

 |