O **Partido da Nación Occitana** (en occitano: *Partit de la Nacion Occitana*, até 2004: **Partit Nacionalista Occitan**) (PNO) é un partido político occitano, fundado en Niza en 1959 por Francès Fontan (1929-1979), inspirado no FLN de Alxeria. Foi fundado como un partido de carácter independentista, con diversas influencias marxistas e libertarias. Sempre ten tido pouco peso e ten sido pouco coñecido pola opinión pública occitana pero ten exercido unha certa influencia sobre o desenvolvemento do occitanismo político. A súa publicación oficial é a bilingüe Lo Lugarn, fundada en 1971 e editada en Agen.

Historia
--------

Fontan concebiuno como unha formación independentista e etnista, que propuña *a unión das clases occitanas para a liberación nacional* nun vago etnicismo de inspiración marxista e libertaria. O seu eco social e militancia xa eran reducidos de entrada, e pronto entraría en crise, xa que ao dar apoio aos independentistas de Alxeria, indirectamente se llo daban a Charles de Gaulle.

Este feito permitiu que tanto Robèrt Lafont como certos sectores do Institut d'Estudis Occitans (IEO) tivesen máis protagonismo político. En 1961 Fontan compuxo *Etnismo, cara a un nacionalismo humanista*, onde afirma que a estatización e independencia de tódalas etnias terían que estar asociadas cun entendemento internacional, onde a lingua decidiría o criterio de etnia e nación. En 1969 escribiu *A lingua occitana na loita pola liberación nacional*, onde afirma que a lingua materna considerada como o índice sintético da nación, ten de ser purificada de toda achega estranxeira. E en canto aos inmigrantes, debían de ter tres opcións: retorno ao país de orixe, quedar como estranxeiros ou quedar e aceptar a lingua do país.

O partido tivo posicións internas contraditorias. Por unha banda, un membro do PNO foi á cadea por dar apoio ao FLN. Por outra banda, o PNO evolucionou cara a un marxismo-leninismo terceiromundista, o cal non lle fixo gañar adeptos e chegou á escisión do *Comitat Socialista Occitan d'Alliberament* dirixido por Pèire Maclouf. A súa participación política foi languidecendo pouco a pouco.

Francés Fontan morreu en 1979 e foi substituído por Jaume Ressaire. Dende os anos oitenta, o PNO abandonou progresivamente a súa orientación marcadamente revolucionaria. Hoxe o seu presidente Jaume Ressaire reivindica unha orientación que privilexie unha unidade teórica entre nacionalistas de diversas orixes políticas, pero rexeitando aos extremistas de dereitas e esquerdas.

Rexeitaron participar nas eleccións rexionais francesas, cosa que os vai marxinar aínda máis en favor do Partido Occitano. Tan só nas eleccións europeas de 2004 participou na *Liste Occitanie, Catalogne, Pays Basque* con Christian Lacour, pero cuns resultados insignificantes.

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial *(en occitano)*

|  |
| --- |
| **Movementos políticos occitanos (occitanismo político)** |
| * ***Movementos actuais***

Alianza Libre Europea — Anaram Au Patac — Convergència Democràtica Aranesa - Partit Nacionalista Aranès — Gardarem la Tèrra — Hartèra — Iniciativa por Occitania — Liga per la Renaissença dei Libertats Niçardi — Linha Imaginòt — Movemento Rexionalista Lengadocián — Occitania Libertaria — País Nòstre — Paratge — Partido da Nación Occitana — Partit Occitan — Regions e Pòbles Solidaris — Unitat d'Aran — Unitat d'Òc
* ***Movementos antigos***

Comitat Occitan d'Estudis e d'Accion — Comitats d'Accion Occitana — Corrent Revolucionari Occitan — Entau País — Federacion Anarquista-Comunista d'Occitània — Lucha Occitana — Movement Autonomista Occitan — Partit Provençau — Pòble d'Òc — Volèm Viure al País |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3091692
* WorldCat
* VIAF: 127565406

 |