recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Pazo do Fontelo** é unha antiga mansión barroca do século XVIII emprazada no núcleo tradicional do Fontelo, na parroquia de Aiazo do concello coruñés de Frades. Ten recibido outras designacións, especialmente **Casa de Ramos** ou **Pazo de Ramos**, se ben hoxe en día, e debido á división da súa propiedade, resulta máis axeitado referirse ao mesmo pola localización.

Características
---------------

Unha única nave compón o pazo orixinal. Duns 25 metros de longo por outros 12 de ancho, o pazo foi ergueito en cachotaría de xisto e granito con ornamentación barroca traballada en cantaría nos esquinais, linteis, xambas e soleiras. Na fachada oeste eríxese unha prominente cheminea de cachotaría. Ademais dos máis de 600 m² de vivenda principal, engadíanse outras construcións complementarias nas inmediacións do mesmo, tales como hórreos ou alpendres, a maioría hoxe desaparecidos. No inicio da súa construción, houbo dificultades co tipo de solo do soar, no que non se atopaba un substrato firme para os alicerces, problema que se solucionou coa creación dun grande leito de madeira carbonizada. A súa construción tería sido ordenada arredor do cambio de século do XVII para o XVIII, sendo así finalizada esta na primeira metade do XVIII. No Pazo de Fontelo estableceuse daquela a liñaxe dos Ramos, unha adiñeirada familia, con múltiples terras en propiedade, moi ben colocadas na sociedade galega do momento e coñecidos polos seus contactos e influencias nas elites galegas e españolas do momento. Os cabezas de familia foron ben coñecidos, sobre todo, por manifestar activamente apoio a Carlos María Isidro de Borbón durante as guerras carlistas do século XIX. Naquela hora, O Fontelo era unha vila que actuaba como centro socioeconómico na contorna de Aiazo e as súas inmediacións. O pazo dos Ramos erixíase sobre a vila, destacando pola súa prominencia e envergadura. Antes de se constituír Frades como municipio, O Fontelo funcionaba como núcleo administrativo para diferentes aspectos, sendo a Casa de Ramos o principal lugar para calquera trámite.

A comezos do século XX, partillas de herdanzas deron lugar á división da mansión en varias vivendas, á vez que estas pasaron a mans doutras familias tras seren vendidas. Dúas divisións internas transformaron a nave principal en tres vivendas contiguas, sendo a orixe de diversas remodelacións que alterarían para sempre a estrutura e moitas das características orixinais do edificio. A día de hoxe consérvase a nave principal, tanto con modificacións internas como externas. Estas últimas dificultan a apreciación do pazo a simple vista, xa que en aparencia semellan diferentes casas e alpendres de materiais e revestidos variados. Porén, a súa fachada oeste, coa súa prominente cheminea e unha xanela no primeiro andar que conserva a ornamentación en cantería, e a día de hoxe a característica máis rechamante do Pazo do Fontelo.

Notas
-----

1. ↑  Plan Xeral de Ordenación Municipal de Frades, Concello de Frades
**Noitarenga** foi unha empresa editorial galega, activa entre 1995 e xuño de 2005.

Traxectoria
-----------

Foi fundada en Santiago de Compostela por Luis Martul Tobío e Emilio Araújo Iglesias, co obxectivo fundacional de traducir ao galego aquelas obras de pensamento político, filosófico e artístico de carácter minoritario pola súa natureza anovadora. A súa intención declarada foi dar a coñecer autores e obras que incidisen no eido artístico-cultural galego, na esperanza de que axudasen a transformar as súas prácticas. Foi unha editorial que non contou con ningunha infraestrutura organizativa, os seus únicos empregados foron os fundadores.

Nos primeiros anos as obras de pensamento foron traducidas en completa colaboración por ambos integrantes de Noitarenga e inclúen varios títulos de Alain Badiou (*Arredor da cuestión nacional* (1995), *Mundo contemporáneo e desexo de filosofía* (1995), Alain Badiou, *A Ética. Ensaio sobre a conciencia do mal* (1995), *Beckett. O incansable desexo* (1997)), François Regnault (*Espectador e actor* (1995)) e Natacha Michel (*ABNM* (1997)).

Despois de transcorridos os primeiros tempos comeza a publicar no eido da creación unha diversidade de textos que abranguen títulos de autores novos, mais con obra xa coñecida: Chus Pato, *A ponte das poldras*; Manuel Outeiriño, *Letras vencidas* (1999), ou principiantes: Emilio Araúxo, *Cinsa do vento* (1996), *As chairas da letra* (1998), *Pois* (1998), ou *Aquí* (1998), de Hilde Domin (traducida por Sabela López e Silvia Montero), así como as entrevistas *Dos soños teimosos*, de Uxío Novoneyra, levadas a cabo por Emilio Araúxo.

No ano 1999 Noitarenga quedou baixo a exclusiva dirección de Luis Martul ao deixar de colaborar Emilio Araúxo como consecuencia de diferenzas na orientación das publicacións. A partir deste intre hai unha recuperación dos obxectivos orixinais e saen do prelo nesta etapa títulos no campo do pensamento como:

* Alain Badiou, *Para unha nova teoría do suxeito* (2000).
* Colectivo J. Agirre, *Euskal Herría. Lugar do acontecimento* (2002).
* Alain Badiou, *O retorno do mal* (2002).
* Sylvain Lazarus, *Os tres reximes do século* (2002).
* Alain Badiou, *A revolución cultural* (2003).
* Alain Badiou, *Alén da formalización e outros textos* (2005).

Engádense dous títulos á sección de poesía: Xabier López Marqués, *Das paisaxes esquecidas* (2003) e a tradución dunha colectánea de poemas do autor irlandés Pearse Hutchinson, *Achnasheen. Corenta e catro poemas irlandeses* (2003). Continúase a liña de textos teatrais coa incorporación de Roberto Salgueiro, *Teatro nacional e nacionalismo*. *Váter (comedia claustrofóbica)* (1999) e Alain Badiou, *Ahmed alporízase. Comedia en catro movimentos* (1999). Por último, seguindo a publicación anterior das traducións ao inglés de *Lieders* e *Bluestockings*, é dicir, *As literatas*, de Rosalía de Castro, sae do prelo a tradución a ese idioma da novela de Ramón Otero Pedrayo, *Circling* (*Arredor de sí*) (2005).

En xuño do 2005 a editorial cesou as súas actividades por dificultades económicas.
**Editorial Nova** foi unha editorial galega creada en Buenos Aires en 1942 por Arturo Cuadrado e Luís Seoane.

Historia
--------

*Adolescencia* de Ramón Otero Pedrayo (1944).
O proxecto editorial naceu tras abandonaren Arturo Cuadrado e Luis Seoane a editorial Emecé, creada en 1939 por Mariano Medina del Río e Carlos Menéndez Braun, e onde Cuadrado e Seoane dirixían coleccións. Naceu co obxecto de divulgar a cultura de Galicia, mais axiña foi ampliando as súas coleccións cara á literatura hispánica. Os libros editados tiñan unha coidada presentación, contando co traballo de artistas plásticos.

A colección Pomba, despois renomeada Paloma, estaba dirixida por Arturo Cuadrado, e incluíu as obras *Aprendizaje de la soledad* de Ulyses Petit de Murat (1943), *Versos de guerra y paz* de Arturo Serrano Plaja (1945), *Los peces turbados* de Arturo Cuadrado co pseudónimo de Venancio Viera (1945), *La cabellera oscura* de Clara Silva, con prólogo de Guillermo de Torre, *Maretazos* de Jesús Cancio con pŕologo de Cipriano de Rivas Cherif e reproducións de cadros de José Gutiérrez Solana (1945), *El viento en la bandera* de Cayetano Córova Iturburu (1945), *Anillo de sal* de Vicente Barbieri (1946) ou *Playa sola* de Alberto Girri cun estudo introdutorio de Lorenzo Varela (1946).

A colección Camino de Santiago estaba destinada a temas e autores galegos, e incluíu *Cuadros de la guerra* de Concepción Arenal (1943), unha antoloxía de Xoán Rodríguez de Padrón con ilustracións de Manuel Colmeiro Guimarás (1943), *Estudio sobre el origen y la formación de la lengua gallega* de Martín Sarmiento (1943), *Supersticiones de Galicia y preocupaciones vulgares* de Jesús Rodríguez López (1943), *Don Diego Gelmírez* de Manuel Murguía (1943), *Adolescencia* de Ramón Otero Pedrayo ou *Historias e invenciones de Félix Muriel* de Rafael Dieste.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Axeitos, X. L.; Seoane, X. (coordinadores) (1994). *Luís Seoane e o libro galego na Arxentina [1937-1978]*. Deputación da Coruña. pp. 11–13.

### Ligazóns externas

* Josep Mengual Català (1 de agosto de 2014). "Nova, ejemplo de edición gallega en Buenos Aires". *Negritas y cursivas* (en castelán).
Placa na casa onde estaba a imprenta da Editorial Nós en Santiago de Compostela.
Placa no edificio da rúa Real da Coruña no que se fundou a Editorial Nós.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Editorial Nós (homónimos).
A **Editorial Nós** foi unha casa editorial galega creada na Coruña , concretamente no número 6 da rúa Real, no 1927. Foi fundada e dirixida polo político e escritor galeguista Ánxel Casal. Da súa imprenta saíron *A Nosa Terra* e a revista *Nós*. O seu nome completo era *"Nós, pubricacións galegas e imprenta"*.

Historia
--------

A revista Nós naceu en Ourense no ano 1920, mais a partir do número 16 comezou a se imprimir en Pontevedra na busca de menores custos. En novembro de 1924, Ánxel Casal, en colaboración con Leandro Carré Alvarellos, fundou a Editorial Lar. Máis tarde, desvencellouse desa iniciativa para fundar en 1927 a **Editorial Nós**, onde finalmente tería cabida a revista. O 25 de novembro de 1927 publicou o primeiro título *Historia sintética de Galicia* de Ramón Villar Ponte. En 1930 fundou o xornal republicano *El Momento* que, por falla de apoio, só duraría 14 números e arrastraría case que á quebra á editorial Nós.

A imprenta estivo nun principio situada no número 20 da rúa das Hortas, na capital galega, se ben trasladouse posteriormente o número 15 da rúa do Vilar. O derradeiro número repartido normalmente entre os subscritores foi o 137-138, correspondente a maio-xuño do ano 1935, pero saído o ano seguinte. Estaba no prelo outro número (139-144) que xa non chegou a publicarse por mor da Guerra Civil

A editorial pasou axiña a ser o brazo editorial das Irmandades da Fala, coa revista *A Nosa Terra*.

Notas
-----

1. ↑  Mato, Alfonso (2007). *Ánxel Casal, un editor para un país: catálogos de Lar e Nós* (pdf). Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega/Seminario de Estudos Galegos. p. 17. ISBN 978-84-96530-47-8. Consultado o 23 de decembro de 2018. **1924** Aos poucos meses de botarse a andar as Escolas do Insiño Galego, Casal faise cargo da iniciativa. Crea co bibliotecario das Irmandades, Leandro Carré Alvarellos, a editorial Lar, na que Carré será o director-propietario e Casal o administrador. O domicilio de Casal, na rúa Real, 36, 1º, será tamén sede da editorial Lar, da Irmandade coruñesa e das Escolas do Insiño Galego. [...] **1927** En agosto abandona a editorial Lar, que queda en mans de Carré, agora na rúa da Franxa, 34, baixo, e funda a editorial e imprenta Nós, que continúa no seu domicilio da rúa Real, 36, 1º.
2. ↑  "Ánxel Casal e "Nós" na Coruña – Paseos en agosto XI". *Agrupación cultural Alexandre Bóveda*. Consultado o 18/09/2021.
3. ↑  "Anxel Casal", artigo na web da Escola Rosalía de Castro.
4. ↑  Emilio Xosé Ínsua e Xurxo Martínez González (2018) *Común temos a patria. Biografía dos irmáns Villar Ponte*. Xerais:Vigo, p. 385
5. ↑  Carballo Calero, Ricardo (1981). *Historia da literatura galega contemporánea*. Galaxia. p. 635. ISBN 84-7154-391-5.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* María Miramontes

### Ligazóns externas

* Os libros de Ánxel Casal
Coordenadas: 39°28′32″N 0°22′28″O﻿ / ﻿39.475666666667, -0.37447222222222

A entrada da catedral na praza de l'Almoina.
A **Plaça de l'Almoina** é unha praza situada no barrio da Seu na cidade de Valencia. Atópase no corazón da Ciutat Vella, e é considerada a máis antiga da capital. Recibe o nome de Almoina polo edificio homónimo hoxe en día desaparecido e convertido no Centro Arqueolóxico da Almoina. A praza ostenta o Pazo do arcebispo, a Basílica e a catedral.

Foi praza maior da cidade romana, onde se situaba o foro. Alí construíse a primeira basílica visigoda, convertida despois en mesquita e posteriormente renovado coma templo cristiá.

Despois da Reconquista recibiu o nome de praza da Fruita (*froita*) e praza da Llenya (*leña*), polos mercados que aí se celebraban.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Plaça de la Mare de Déu

### Ligazóns externas

Percorrido pola praza Arquivado 29 de setembro de 2007 en Wayback Machine.

| * v
* c
* e
Monumentos, museos e edificios da Cidade de Valencia |
| --- |
| 
* Banys de l'Almirall
* Basílica da Virxe dos Desamparados
* Casa do Concello
* Catedral de Valencia
* Cidade das Artes e as Ciencias
* Estació del Nord
* Llotja de la Seda
* Mercat Central
* Mercado de Colom
* Micalet
* Palau de Benicarló
* Palau de la Generalitat
* Palau de Justícia
* Plaça de l'Ajuntament
* Plaça de l'Almoina
* Plaça de la Mare de Déu
* Plaça del Mercat
* Portal de la Valldigna
* Sant Joan del Mercat
* Torres de Serrans
* Torres de Quart
* Xardín do Turia

 | Escudo da Cidade de Valencia |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392928
* WorldCat
* VIAF: 234370848

 |
**Fernando Pereira Caamaño**, nado en Vigo o 18 de maio de 1931 e finado o 21 de abril de 2000, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Perito industrial. Emigrou a Uruguai en 1956 e alí desenvolveu actividades galeguistas no Patronato da Cultura Galega de Montevideo. En 1977 retornou a Galicia, instalouse en Soutomaior e fundou a libraría Castelao en Vigo. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a Candidatura Veciñal Independente á alcaldía de Soutomaior e foi elixido alcalde. Foi reelixido alcalde con maioría absoluta en 1983 e 1987, mentres que en 1991 o logrou con maioría simple. En 1995 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, retirándose progresivamente da política. Logo da súa etapa na alcaldía refundou a asociación "Amigos do País".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Fernando Pereira. Sempre por Galicia*. Vigo: Ir Indo. 2010. ISBN 978-84-7680-659-3.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Soutomaior.

### Ligazóns externas

* Artigo en *Faro de Vigo*[*cando?*]
* Artigo en *Faro de Vigo*[*cando?*]
* Fernando Pereira, gravado en pedra.[*cando?*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Soutomaior** 1979 - 1995 | Sucesor:**Agustín Reguera Ocampo** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388411
* WorldCat
* VIAF: 124982829
* BNE: XX5011427

 |
**Retagarda edicións** foi unha editorial galega que desenvolveu a súa breve actividade durante o ano 2000.

Traxectoria
-----------

Nacida como un proxecto dos escritores Eduardo Estévez, Rafa Villar e Estevo Creus, a editorial caracterizábase por dedicarse en exclusiva á edición dixital, baixo formato diskette o que favorecía uns prezos populares. O precario estado da lectura en formato dixital, xunto co momento tecnolóxico escollido (en plena expansión de Internet e no ocaso do diskette como formato), provocaron, xunto con outras causas, a fin da súa actividade. Algunha das súas obras foron reeditadas con posterioridade en novos formatos dixitais para a súa difusión gratuíta na rede.

Obras publicadas
----------------

* *O libro dos cans*, Estevo Creus, 2000.
* *Ícaro*, Rafa Villar, 2000.
* *Os veos da paisaxe*, Eduardo Estévez, 2000.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Nace Retagarda Edicións"
* "Retagarda Edicións mostrou os formatos de vangarda da nova poesía"
Modelo:Info/Museu/Wikidata

O **Museo de Historia Natural Peabody** da Universidade de Yale está entre os museos de historia natural máis antigos, maiores e prolíficos do mundo. Foi fundada polo filántropo George Peabody en 1866 a petición do seu sobriño Othniel Charles Marsh, o primeiro paleontólogo. Máis coñecido polo público polo seu Gran Salón dos Dinosaurios, que inclúe un Brontosauro xuvenil montado e o mural de 34 metros de lonxitude *A Idade dos Réptiles*, tamén conta con exposicións permanentes dedicadas á evolución humana e dos mamíferos; dioramas de vida salvaxe; artefactos exipcios; e aves, minerais e nativos americanos de Connecticut.

O 28 de agosto de 2018, a Universidade de Yale anunciou unha contribución de 160 millóns de dólares de Ed Bass á renovación do Museo.  O histórico compromiso figura entre os agasallos máis xenerosos para Yale e é o máis grande que se coñeceu xamais a un museo de historia natural dos Estados Unidos. A contribución de Bass axudou a financiar a renovación e ampliación do museo. 

O Museo de Historia Natural Peabody da Universidade de Yale comezou unha ampla fase de renovación e modernización das súas instalacións. As portas do museo pecháronse o 30 de xuño de 2020, coincidindo coa pandemia de COVID-19. Durante este período, o museo continuou a súa misión educativa a través de plataformas dixitais e iniciativas de alcance comunitario. Prevíase que a finais do 2023, o museo reabriría as súas portas con novas galerías, exposicións interactivas e unha ala completamente nova dedicada á ciencia do cambio climático, e na páxina oficial está anunciado para principios de 2024.Modelo:Referências

Notas
-----

1. ↑  "Yale Receives $160 Million Gift for Peabody Museum". Consultado o 28 de agosto de 2018.
2. ↑  "Edward P. Bass '67 makes lead gift toward renovating Yale Peabody Museum". Consultado o 28 de agosto de 2018.
3. ↑  "Peabody Evolved: The Plan". Consultado o 28 de agosto de 2018.
4. ↑  "Peabody Evolved: Support". Consultado o 28 de agosto de 2018.
5. ↑  "Peabody Evolved – Envisioning Yale’s New Home for Natural History" (en inglés). 2023-06-30. Consultado o 2023-08-04.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sítio oficial

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

Modelo:Esboço-museu

* Portal:Estados Unidos de América
**Esther Benítez Eiroa**, nada en Ferrol en 1937 e finada en Madrid o 12 de maio de 2001, foi unha tradutora galega.

Traxectoria
-----------

Traduciu ó castelán a numerosos autores italianos e franceses, como Calvino, Pavese, Manzoni ou Maupassant, entre outros moitos. Traduciu tamén os libros da serie *El pequeño Nicolás* de Sempé e Goscinny.

En 1978, foi galardoada co premio Fray Luis de León pola súa tradución de *Nuestros antepasados*, de Italo Calvino, e en 1992 recibiu o Premio Nacional á Obra dun Tradutor. Esther Benítez foi tamén un membro activo e combativo tanto da Asociación Colexial de Escritores de España como da súa sección de tradutores, ACE Tradutores.

En 2006, ACE Tradutores creou o premio que leva o seu nome, destinado a premiar a mellor tradución (de calquera lingua a calquera lingua de España) publicada o ano anterior á resolución. Unha das peculiaridades do premio é que o xurado está constituído por todos os membros da asociación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2886706
* WorldCat
* VIAF: 76470407
* BNE: XX852179
* BNF: 13498515g
* ISNI: 0000 0001 1675 477X
* LCCN: n94086425
* NTA: 133787222
* SUDOC: 056859260

 |
**J. Castro** ou simplemente **Castro** foi unha empresa catalá fabricante de automóbiles operativa en Barcelona entre os anos 1902 e 1903 (disolveuse ao ano seguinte).

Historia
--------

### De La Cuadra a Castro

O empresario galego José María Castro Fernández, nado en 1845 en Trebolle (A Torre, O Páramo), foi destinado en 1897 a Vic para dirixir a delegación do Banco Vitalicio de España.

Tras o colapso da marca La Cuadra en 1901, Castro, principal acredor da firma, en sociedade con outros emprendedores, entre os que se atopaba Marc Birkigt (que será o director técnico da compañía), decidiu proseguir a fabricación dos autos e creou en novembro de 1902 a J. Castro Sociedad en Comandita, Fábrica Hispano-Suiza de Automóviles, adquirindo as instalacións, equipos e autos en construción, e facéndose coa maioría do equipo humano. Os automóbiles serán comercializados desde entón coa marca **Castro**.

### Modelos

A actividade da nova fábrica, situada en Barcelona na rúa de Floridablanca, empezou por rematar os vehículos que quedaran a metade de fabricación en De la Cuadra.

Unha vez trasladada a fábrica, xa en 1903, presentouse un novo modelo moi avanzado, o 10 HP, cun motor de 1884 cc cos dous cilindros fundidos nun único bloque e con radiador de niño de abella, cambio de 4 velocidades, transmisión por cardán, e instalación eléctrica con dínamo opcional, toda unha demostración do talento de Birkigt. Deste modelo vendéronse varios exemplares, e este éxito animou á marca a fabricar poucos meses despois un modelo máis ambicioso, o 14 HP, con motor de 4 cilindros e 2412 cc e, por descontado, coas vangardistas solucións xa vistas no 10 HP. Seica chegou a producirse tamén unha variante potenciada do 10 HP, o 12 HP.

### De Castro a Hispano-Suiza

Aínda que os Castro se consideraron no seu tempo uns coches excelentes por calidade e por manexo, a empresa, falta de recursos económicos, nos últimos meses de 1903 entrou en crise. 
O 11 de decembro dese ano pecháronse definitivamente os talleres e en marzo de 1904 disolveuse a sociedade.

Castro, como tal, parece que vendeu tan só 8 ou 10 unidades entre 1902 e 1903, aínda que a súa estrutura, recapitalizada convenientemente, terá continuidade co nome de Hispano-Suiza, e así serán terminados e vendidos en 1904 outros dous exemplares que serán catalogados como Hispano-Suiza tipo 10 T. O 14 HP será a base do primeiro dos Hispano-Suiza, o tipo 14, mentres o T 20 ou 20 HP tamén provén dun concepto iniciado por Birkigt na etapa Castro.

Notas
-----

1. ↑  La marca iniciada por un gallego que plantó cara a Mercedes y Rolls Royce: La Hispano-Suiza (22-01-2023). *El Español*.
2. ↑  "Castro". *vehiculoclasico.es* (en castelán). 17 novembro de 2003. Arquivado dende o orixinal o 5 de marzo de 2016.
3. ↑  Castro (1902-1903). *Autopasion18.com*.
4. ↑  Así eran los primeros coches fabricados en España (12-03-2019). Diario ABC.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gimeno Valledor, P. (1993). *El automóvil en España. Su historia y sus marcas*. Madrid: Real Automóvil Club de España.
| *Crocosmia × crocosmiiflora* |
| --- |
| *Crocosmia × crocosmiiflora* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Liliopsida |
| Orde: | Asparagales |
| Familia: | Iridaceae |
| Subfamilia: | Crocoideae |
| Tribo: | Ixieae |
| Xénero: | ''***Crocosmia''***Planch. |
| Especie: | '**C. × crocosmiiflora'** |

 |
| Nome binomial |
| '**Crocosmia × crocosmiiflora'**(Lemoine) N.E.Br. |

***Crocosmia × crocosmiiflora*** éFFF unha especie fanerógama do xénero *Crocosmia*, pertencente á familia Iridaceae. 

É unha especie pouco común, naturalizada aoFFF longo de camiños, aFFF unha altitude de 1000–1480 metros; maleza amplamente distribuída en Centroamérica, introducida desde Suráfrica. Este éFFF unFFF híbrido desenvolvido do cruzamento entre *Crocosmia pottsii* (McNab ex Baker) N.E. Br. eFFF *Crocosmia aurea* (Pappe ex Hook. f.) Planch. EnFFF Galicia está considerada como especie invasora.

Vista da planta.
Flor.
Detalle.

Descrición
----------

Son plantas que alcanzan un tamaño de 25–50 cm de alto. As follas linear-lanceoladas, de 30–50 cm de longo e 0.8–2 cm de ancho. Talo florífero ramificado, lixeiramente flexuoso, arqueado horizontalmente, espigas varias; brácteas de 6–10 mm de longo, flores alaranxadas, tubo do perianto lixeiramente encorvado, de 10–15 mm de longo; tépalos subiguais, lanceolados, 15–25 mm de longo e 6–9 mm de ancho, patentes; filamentos 15–22 mm de longo, anteras 6–8 mm de ancho. O froito é unha cápsula até 7 mm de longo e 9 mm de ancho; sementes xeralmente non viables.

Taxonomía
---------

O xénero foi descrito por (Lemoine) N.E.Br. e publicado en *Transactions of the Royal Society of South Africa* 20(3): 264. 1932.

Etimoloxía

***Crocosmia***: nome xenérico que deriva das palabras gregas: "*krokos*" que quere dicir azafrán, e "*osme*", que significa "cheirar". O por que do nome explícase cando se mergullan en auga quente follas secas desta planta, xa que estas emiten un forte cheiro similar ao do azafrán.

Sinonimia

* *Crocosmia × latifolia* N.E.Br.
* *Montbretia × crocosmiiflora* Lemoine
* *Tritonia × crocosmiiflora* (Lemoine) G.Nicholson

Notas
-----

1. 1 2  "*Crocosmia × crocosmiiflora*". *Tropicos.org. Missouri Botanical Garden*. Consultado o 6 de abril de 2015.
2. ↑  "*Crocosmia × crocosmiiflora*". *The Plant List*. Consultado o 6 de abril de 2015.
3. ↑  "*Crocosmia × crocosmiiflora*". *Royal Botanic Gardens, Kew: World Checklist of Selected Plant Families*. Consultado o 6 de abril de 2015.
*Para a arte escénica, véxase Ilusionismo*.

Reprodución dun meigo consultando un grimorio.
A **maxia** (do grego μαγεία) é o conxunto de artes, coñecementos e prácticas coas que se pretende producir resultados contrarios ás leis naturais coñecidas, valéndose de certos actos ou palabras, ou ben coa intervención de seres fantásticos. Estes poderes especiais adoitan ser atribuídos a magos, meigas e bruxas. Pode ser usada para facer o ben ou o mal.

A maxia e un fenómeno que existiu primitivamente en todas as culturas. Polo tanto é un concepto elaborado en varias teorías intelectuais. Disciplinas como a antropoloxía, a filosofía e a socioloxía vano utilizar sen darlle sempre a mesma función na evolución do pensamento humano e na relación que ten coa relixión e o coñecemento.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Maxia do caos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81741
* AAT: 300054590
* BNCF: 323
* BNF: 11932390k
* BRE: 2152003
* EBID: ID
* GiantBomb: 3015-98
* GND: 4036966-3
* HDS: 027290
* LCCN: sh85079604
* MAG: 543192267
* NKC: ph115203
* PSH: 7965
* SELIBR: 244831
* TESF: magic

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D008273
* MeSH: E02.190.901.411
* UMLS: C0024460

 |
Lentes de sol.
Unhas **lentes de sol** (Gl-lentes de sol.ogg pronunciación (axuda ·  info)) son unhas lentes a miúdo coloreadas ou escurecidas para protexer os ollos da luz directa e molesta.

As monturas das lentes de sol xeralmente están fabricadas con metal ou cun material sintético, como o plástico ou o nailon. As lentes adoitan ter distintos niveis de bloqueo aos raios ultravioleta (UV).

Suxírese o emprego frecuente de lentes de sol de boa calidade, que se axusten ao rostro de modo que protexan dos raios que proveñan da fronte e dos laterais, filtrando adecuadamente os raios UV que poden ter efectos nocivos sobre a saúde ocular.

Breve historia
--------------

A mediados do século XVIII, o británico James Ayscough comezou a experimentar con lentes tintadas. El non as concibía como lentes de sol nin como mecanismo de protección fronte aos raios solares, senón como remedio a algúns problemas específicos de visión.

A principios do século XX empezouse a xeneralizar o uso de lentes de sol entre as estrelas do incipiente cine mudo.

Sam Foster iniciou en 1929 a produción en masa de lentes de sol económicas nos Estados Unidos. En 1936 apareceron as primeiras lentes polarizadas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217541
* AAT: 300236453
* BNCF: 63648
* BNF: 12383969s
* GiantBomb: 3055-745
* GND: 4331184-2
* JSTOR: sunglasses
* LCCN: sh85130489

 |
**Gwasg y Dref Wen** é unha empresa editorial galesa con sede en Cardiff, fundada por Roger Boore en 1969 é unha das principais editoriais de literatura infantil en lingua galesa.

Traxectoria
-----------

O nome da editorial fai referencia a *Y Dref Wen*, un *englynion* recollido no Canu Heledd. Ata 2014 a editorial publicou uns 500 títulos en lingua galesa e inglesa, principalmente de literatura infantil, tanto orixinais como adaptacións e traducións; algúns dos seus libros aparecen en edicións bilingües. Nas décadas de 1970 e 1980 publicou traducións das aventuras de Astérix. Ademais de libros infantís tamén edita material educativo como as series "Welsh History Stories" ou "Cyfres o'r Dechrau i'r Diwedd". A partir de mediados da década do 2000 deulle pulo á edición para adultos, salientando na publicación de autobiografías, como a do actor Huw Ceredig ou a cantante Heather Jones.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha de Gwasg y Dref Wen no Consello Galés dos Libros". Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 12 de marzo de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en galés)* e *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14508502
* WorldCat
* VIAF: 313264995

 |
A **Bienal de Venecia** (en italiano, *Biennale di Venezia* ) é unha institución sen ánimo de lucro subvencionada polo Estado italiano. É unha das institucións culturais máis importantes do mundo.

O seu nome utilizouse sempre como sinónimo da Exposición Internacional de Arte de Venecia, entre as exposicións internacionais de arte contemporánea do mundo máis antigas, importantes e prestixiosas.

O nome "Biennale" deriva da frecuencia bienal dos seus eventos (coa excepción do Festival Internacional de Cinema de Venecia, nado o ano 1932, con frecuencia anual).

Tanto a Bienal internacional de Arte de Venecia como o Festival Internacional de Cine de Venecia son os eventos máis antigos e os primeiros do seu xénero.

Outros eventos celebrados pola Bienal son: a Exposición Internacional de Arquitectura de Venecia; o Festival de Teatro de Venecia; o Festival de Danza Contemporánea de Venecia e o Festival de Música Contemporánea de Venecia.

Exposición na Bienal de Venecia de 2001.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205751
* WorldCat
* VIAF: 148377715
* CiNii: DA02184447
* EBID: ID
* GND: 1019502-6
* ISNI: 0000 0001 2369 5528
* LCCN: n80010259
* NKC: kn20070306017
* SELIBR: 329497
* SUDOC: 026471906

 |
A **Asociación Cívico Cultural Terra de Outes** é unha plataforma cívica e cultural residente no concello de Outes.

Historia
--------

Xurdiu coma desexo de continuar coa actividade da Plataforma Nunca Máis de Outes, que nos anos anteriores á creación da Asociación tivera unha grande incidencia no concello. A intención expresada por un dos seus fundadores, actualmente presidente, Xoán Mariño era "a de manter unha estrutura estable de cidadáns dispostos a reaccionar diante de calquera alarma medioambiental ou na demanda de dereitos e liberdades sociais e, mentres non se producise tal circunstancia, actuar na dinamización da vida cultural de Outes ou a protección do patrimonio histórico e etnográfico".

Publica unha revista de periodicidade trimestral, con entrevistas a persoeiros do municipio, artigos de opinión e investigacións culturais.

Notas
-----

1. ↑  "Asociación de Terra de Outes". *terradeoutes.com*.
2. ↑
3. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.terradeoutes.com
O **proxecto estreleira** é unha iniciativa popular para a difusión dos símbolos da nación galega. O seu nome fai referencia á estreleira, bandeira asociada ao nacionalismo galego de esquerda.

Historia
--------

O domingo, 27 de xuño do ano 2021, no cumio do Pico Sacro, e no mesmo día de proclamación da primeira república galega, un grupo de persoas presentaron as bases da iniciativa. O seu obxectivo é divulgar e popularizar os símbolos galegos máis senlleiros. Neste acto as persoas promotoras fixeron un chamamento para inzar o país de estreleiras polo 25 de xullo, Día da Galiza.

O 21 de novembro dese mesmo ano, conmemorando a celebración da primeira asemblea nacionalista, organizaron unha cadea humana para rodear a muralla de Lugo con bandeiras galegas.
O 26 de xuño do 2022, na mesma data na que se proclamara a efémera Primeira República Galega, organizou un desfile pola cidade de Ourense portando, entre outras bandeiras, emblemas representando as comarcas galegas. Esta nova iconografía foi creada polo especialista en heráldica Heitor Picallo coa colaboración do historiador Antóm Santos e a deseñadora gráfica Helena Penas.

| Brasóns comarcais no Día Nacional de Galiza do 2022. |
| --- |
|  |

Notas
-----

1. ↑  Diario, Nós. "Nace 'Proxecto Estreleira', unha iniciativa para a difusión dos símbolos do país". *Nós Diario*. Consultado o 2022-04-22.
2. ↑  Diario, Nós. "Xavier Sánchez, ‘Projeto Estreleira’: "O 21 en Lugo visibilizarase que somos moitos os que acreditamos que somos unha nación"". *Nós Diario*. Consultado o 2022-04-25.
3. ↑  Diario, Nós (2022-06-24). "Un desfile cívico conmemorará a proclamación da I República Galega". *Nós Diario*. Consultado o 2022-07-08.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estreleira
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Ryūichi Yamamoto** (山本 龍一, *Yamamoto Ryūichi*?, nado o 8 de maio de 1984), coñecido polo seu *shikona* **Yamamotoyama Ryūta** (山本山 龍太?), ou simplemente **Yama**, é un loitador de sumo xaponés retirado orixinario da cidade de Saitama na prefectura de Saitama. Fixo o seu debut profesional en xaneiro de 2007, e acadou o máis alto da división *makuuchi* en xaneiro de 2009. A súa mellor clasificación foi *maegashira* 9. Con 265 kg de peso, Yamamotoyama é o máis pesado loitador de sumo xaponés da historia, e tamén se pensa que é o xaponés máis pesado da historia. En abril de 2011, a Asociación de Sumo do Xapón díxolle que se retirase despois de que el e varios outros loitadores se visen implicados no arranxo de encontros. No presente reside nos Ánxeles e participa en exhibicións de sumo e torneos de afeccionados, e fixo unha serie de aparicións en programas de televisión, anuncios e vídeos musicais.

Notas
-----

1. 1 2  "Japan's Biggest Sumo Star Gets A Super-Sized Pair Of Levis". CBS SF. 20 de abril de 2015. Consultado o 18 de outubro de 2016.
2. ↑  Buckton, Mark (2009-01-27). "Amazing comeback for Asashoryu at Hatsu Basho 2009". *The Japan Times* (en inglés). Consultado o 2022-11-27.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Xapón*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Yamamotoyama Ryūta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Arquivado 02 de decembro de 2022 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2353254
* MusicBrainz: ID
* TMDb: 1979687

 |
**Kroke** (que significa Cracovia en yiddish) é unha banda klezmer polaca formada no ano 1992. Aínda da influencia klezmer, Kroke crea e toca composicións orixinais empregando ornamentación auténtica, estilos e escalas tanto de música klezmer como sefardí, dando como resultado un son que é á vez contemporáneo e distintivamente xudeu. Toman, igualmente, bases da súa experiencia no jazz e na música clásica.

No 2007 participaron no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira.

Membros
-------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | Tomasz Kukurba | Contrabaixo |
| \* | Tomasz Lato | Viola |
| \* | Jerzy Bawoł | Acordeón |

Historia
--------

Fundada en Cracovia (Polonia) no 1992, foron alcanzando gran popularidade en pouco tempo grazas ás súas actuacións en importantes festivais de Europa, entre os que destacan os Womad de Las Palmas (España), Reading (Reino Unido), o E.B.E. Contemporary Folk Music de Roskilde (Dinamarca) e o Festival Internacional do Mundo Celta (Ortigueira), ou numerosos encontros de música xudía. Compartiron escenario con artistas do talle de Van Morrison, Ravi Shankar, Klezmatics ou Natacha Atlas entre outros, colaborando recentemente co violinista Nigel Kennedy no álbum *East Meets East*.

Entre os seus admiradores, cóntanse actores como Ben Kingsley e Kate Capshaw, ou directores como Steven Spielberg.

No ano 2003, uniuse á banda o percusionista Tomasz Grochot.

Foron nomeados ao German Musical Critics Award polo seu disco *Live At The Pit*, gañando o German Record Critics Award 2000 por *Sounds Of The Vanishing World*

Discografía
-----------

### Álbums

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Trío - Klezmer Acoustic Music* | (1996) |
| \* | *Eden* | (1997) |
| \* | *Live At The Pit* | (1998) |
| \* | *Sounds Of The Vanishing World* | (1999) |
| \* | *Ten Pieces To Save The World* | (2003) |
| \* | *East Meets East* | (2003) |
| \* | *Quartet - Live At Home* | (2004) |
| \* | *Seventh Trip* | (2007) |

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial do grupo Arquivado 20 de outubro de 2006 en Wayback Machine. (en polaco, alemán e inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1653864
* WorldCat
* VIAF: 7145970074932250859
* AllMusic: mn0001457567
* BIBSYS: 1015735
* BNF: 14035673d
* Discogs: 946188
* GND: 5554986-X
* ISNI: 0000 0001 1498 2410
* LCCN: no00093284
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2018994118
* Songkick: 363800

 |
Un **sitio web** é unha colección de páxinas web, imaxes, vídeos ou outros elementos dixitais albergados nun ou máis servidores ligados entre si e, normalmente accesible vía Internet, teléfonos móbiles ou LAN. Ao conxunto de todos eses sitios web accesibles coñécese como World Wide Web (www). No ano 2006 a Web pasou dos 100 000 000 de sitios web. Ás páxinas dun sitio web accédese dende unha URL raíz común, a páxina principal. As URLs organizan as páxinas nunha xerarquía, grazas ás hiperligazóns entre as páxinas contrólase que o lector perciba unha estrutura xeral. A linguaxe máis difundida para construíren sitios web é a HTML (Hyper Text Markup Language) e os seus derivados, o HTML interprétase cun software particular, o navegador web. A maioría dos sitios webs son accesibles a todos os visitantes, outros requiren unha subscrición, co pagamento dunha taxa para poder visualizalos e, en fin, outros tan só esixen un rexistro gratuíto.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35127
* AAT: 300265431
* BNCF: 7512
* BNE: XX542540
* BNF: 125428495
* BRE: 3528222
* EBID: ID
* GEC: 0272735
* GND: 4596172-4
* JSTOR: websites
* LCCN: sh96008680
* NKC: ph117163

 |
**Antonio Vidal Vilas**, coñecido como **Antonio de Rogelio**, nado en Vilaboa cara a 1896 e finado en Valparaíso en 1954, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Socialista, foi elixido concelleiro de Vigo nas eleccións do 12 de abril de 1931. Foi segundo tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu viaxando nun tonel ata Paredes. Estivo agochado case tres anos nun recanto escuro e húmido, debaixo da cociña, separado por un muro da taberna familiar. Coa publicación do bando do gobernador civil Manuel Gómez Cantos para que os fuxidos que non tivesen as mans manchadas de sangue se presentase para regular a súa situación, presentouse xunto con Manuel García Amoedo. Grazas ás súas amizades librouse do cárcere, sufrindo un expediente de responsabilidades políticas polo que foi sancionado en 1940 con catro anos de inhabilitación absoluta e catro anos de desterro a máis de cen quilómetros de Vigo. Cumpriu o desterro na Coruña.

En 1940 traballaba na Coruña como xerente da fábrica de dominós e dados ALGALIT. Na Coruña participou na reorganización do PSOE, aproveitando as redes comerciais da fábrica como tapadeira. Foi propietario dunha fábrica de peites e botóns. En agosto de 1945 foi detido pola Brigada Político Social de Madrid, acusado de "actividades clandestinas de tipo socialista". Foi condenado a seis meses de cárcere. Ao saír da prisión seguiu participando na loita clandestina contra o franquismo. En 1946 entrou en contacto con Alejandro Gama Casalderrey, e colaborou na reorganización do PCE. A comezos de 1947 foi novamente detido con Alejandro Gama e outros 13 compañeiros. Estivo preso do cárcere da Coruña entre febreiro e agosto de 1947. Ao saír da cadea marchou ao exilio. En 1948 embarcou en Lisboa rumbo a Chile, onde vivía a súa filla Maruja e outros membros da familia. Morreu en 1954 con 58 anos.

Vida persoal
------------

Casou con María Araujo Pérez, filla do construtor José Araujo Pérez, e foi pai de Maruja (que casou con Faustino García Puga), Antonio e Óscar Vidal Araujo.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-11-1939, p. 5.
2. ↑  *BOE*, 17-10-1940, p. 4842.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bará, Luís (8/4/2015). "Para un mapa de ausencias" *Non des a esquecemento*.
| David Blanco |
| --- |
|  |
| Información persoal |
| Nacemento | David Blanco Rodríguez 3 de marzo de 1975 (48 anos) Berna, Suíza |
| Nacionalidade | Galicia Galicia |
| Equipo |
| **Último equipo** | {{{equipo}}} |
| Equipo(s) Pro |
| 2000-2001200220032004-062007-102010 | Rota dos MovéisASC Vila do CondePorta da RavessaComunitat Valenciana - KelmePalmeiras TaviraGeox. |
| Principais vitorias |
| * 5 Volta a Portugal
 |

**David Blanco Rodríguez**, nado o 3 de marzo de 1975 na localidade suíza de Berna, é un ciclista galego.

Traxectoria
-----------

Iniciou a súa carreira como profesional en Portugal, en 2000, no Rota dos Móveis. Con este club disputou a súa primeira Volta ao Alentejo (onde rematou undécimo), e a súa primeira Volta a Portugal, onde chegou de 14º. En 2001 repite ese posto final na rolda lusa, e en 2002, xa co ASC Vila do Conde remata de 21º. En 2003 ficha polo Porta da Ravessa, e remata quinto na Volta a Portugal e undécimo de novo na do Alentejo.

En 2004 ficha polo equipo español Kelme, onde permaneceu dous anos, e que mudou aos nomes de Comunitat Valenciana e Costa Blanca. Dese ano é a súa participación primeira na Vuelta a España, onde rematou décimo, e o seu primeiro podio, ao finalizar terceiro na Volta á Comunidade Valenciana. En 2005 quedou de quinto na volta portuguesa e duodécimo na española, e en 2006 chegou a súa primeira gran vitoria como profesional, ao conseguir a primeira posición na Volta a Portugal, onde ademais gañou a oitava tirada (Favaios-Guarda) e mais a décima e última tirada (Idanha-a-Nova - Castelo Branco, contra o reloxo).

Ao ano seguinte non renova co equipo español, e ficha de novo por un conxunto profesional portugués, o Duja Tavira. Ese ano queda quinto na rolda lusa, e na edición seguinte, en 2008, volve obter o título de vencedor final. En 2009 volve ser proclamado vencedor da Volta a Portugal logo da descualificación do portugués Nuno Ribeiro por dopaxe. A eliminación de Ribeiro e do español Héctor Guerra por esa razón, converteuno ademais en vencedor de dúas tiradas. En 2010 volve gañar a Volta a Portugal.

En setembro de 2010 asinou un contrato co equipo italiano Geox para a seguinte tempada.

No ano 2012 gañou por quinta vez a Volta a Portugal.

Vida persoal
------------

Actualmente reside en Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. ↑  David Blanco gaña a Volta a Portugal Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *A Nosa Terra*, 25 de agosto de 2008, consultado o 19 de setembro de 2009
2. ↑  Tres casos de dopaxe na Volta a Portugal, *Vieiros*, 18 de setembro de 2009, consultado o 19 de setembro de 2009
3. ↑  David Blanco vuelve a coronarse en Portugal Arquivado 21 de agosto de 2010 en Wayback Machine. *La Voz de Galicia*, 15 de agosto de 2010
4. ↑  David Blanco, rei de Portugal, Praza Pública, 27 de agosto de 2012

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do corredor na web do Comunitat Valenciana (antiga)

### Outros artigos

* Galegos no Giro de Italia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1173765
* Cinenacional: david-blanco
* CyclingArchives: 2322
* ProCyclingStats: 133667

 |
**Mario Costeja González**, nado no Brasil en 1955, é un perito caligráfico galego, coñecido por conseguir que os tribunais lle recoñecesen o dereito ao esquecemento.

Traxectoria
-----------

Fillo de catalán e galega, naceu na emigración brasileira. Casado, posuía unha tenda coa súa muller, que entrou en crise e pechou con altos niveis de endebedamento. En 1998 o xornal *La Vanguardia* publicaba un anuncio do Ministerio de Traballo de España onde se avisaba da poxa de bens embargados a Mario Costeja. Anos máis tarde, ao dixitalizarse o arquivo histórico de *La Vanguardia* ese anuncio mostrábase cada vez que algúen googleaba o nome de Mario Costeja, polo que este entendía que se lle causaba un prexuízo, especialmente dado que os motivos que causaran o embargo foran xa resoltos e Costeja xa non estaba casado.

Costeja reclamoulle en 2009 o borrado desas páxinas do resultado da busca a Google, apoiado pola Axencia Española de Protección de Datos. Google negouse, a Audiencia Nacional pediu consulta ao Tribunal Europeo de Xustiza e este, en maio de 2014 sentenciou en favor de Costeja, recoñecéndolle o seu dereito á protección de datos derivados dos procesos de busca automatizada en Internet. A sentenza do tribunal europeo tivo unha ampla repercusión internacional.

Notas
-----

1. ↑  Acordo do Tribunal Europeo de Xustiza de 13 de maio de 2014
2. ↑  Spain's everyday internet warrior who cut free from Google's tentacles, *The Guardian*
A **igrexa de Burs** (sueco: *Burs kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Burs, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

Historia e arquitectura
-----------------------

A igrexa de Burs ten unha súa forma tan pouco común polo feito de que foi construída en distintas etapas. A nave é a súa parte máis antiga, datando de principios do século XIII. A gran torre foi construída a mediados do mesmo século, mentres que o desproporcionadamente grande coro gótico foi levantado un século despois, substituíndo un coro románico con ábsida anterior.

Externamente destaca o portal do coro. A súa entrada amosa esculturas góticas representando unha bendición de Cristo, e apóstolos e santos, ademais de ter un gran friso que abarca todo o portal, e que representa a Parábola das Dez Virxes. O coro e o seu portal foron probablemente construídos polo taller dun canteiro coñecido como Master Egypticus. O mesmo taller probablemente realizou un elaborado banco de pedra calcaria que se atopa dentro da igrexa, do cal aínda se conservan restos da súa pintura orixinal.

O interior é amplo e aireado. Do seu mobiliario destaca o retablo. É unha elaborada peza realizada en Lübeck ou no norte de Alemaña durante a primeira metade do século XV. A igrexa tamén ten unha cruz triunfal do século XIII, restos de vidreiras medievais e varios mobles do século XVIII.

A igrexa foi completamente restaurada entre 1960 e 1964.

Galería de imaxes
-----------------

* Capitel do portal do coroCapitel do portal do coro
* Portal do coroPortal do coro
* InteriorInterior
* Cruz triunfalCruz triunfal

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Lagerlöf, Erland (1973). Rabén & Sjögren, ed. *Gotlands kyrkor*. Uddevalla. pp. 110–112. ISBN 9129410355.
2. ↑  Burs.nu (ed.). "Burs kyrka". Archived from the original on 07 de abril de 2009. Consultado o 24 de abril de 2018.

| * v
* c
* e
Igrexas en Gotland, Suecia |
| --- |
| 
* Akebäck
* Ala
* Alskog
* Alva
* Anga
* Ardre
* Atlingbo
* Barlingbo
* Björke
* Boge
* Bro
* Bunge
* Burs
* Buttle
* Bäl
* Dalhem
* Eke
* Ekeby
* Eksta
* Endre
* Eskelhem
* Etelhem
* Fardhem
* Fide
* Fleringe
* Fole
* Follingbo
* Fröjel
* Fårö
* Gammelgarn
* Ganthem
* Garde
* Gerum
* Gothem
* Grötlingbo
* Guldrupe
* Hablingbo
* Hall
* Halla
* Hamra
* Hangvar
* Havdhem
* Hejde
* Hejdeby
* Hejnum
* Hellvi
* Hemse
* Hogrän
* Hörsne
* Klinte
* Kräklingbo
* Källunge
* Lau
* Levide
* Linde
* Lojsta
* Lokrume
* Lummelunda
* Lye
* Lärbro
* Martebo
* Mästerby
* Norrlanda
* När
* Näs
* Othem
* Roma
* Rone
* Rute
* Sanda
* Silte
* Sjonhem
* Slite
* Sproge
* Stenkumla
* Stenkyrka
* Stånga
* Sundre
* Tingstäde
* Tofta
* Träkumla
* Vall
* Vallstena
* Vamlingbo
* Viklau
* **Catedral de Visby**
* Visborg
* Vänge
* Väskinde
* Västergarn
* Västerhejde
* Väte
* Öja
* Östergarn

 | Coat of armas do Gotland County |
|  **Commons** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1742843
* WorldCat
* VIAF: 6833149198305274940002
* Google Maps: 72804092677860262

 |