A  **enerxía de ionización**, tamén chamada, impropiamente, **potencial de ionización** é a enerxía que hai que subministrar a un átomo neutro, gasoso e en estado fundamental, para arrincarlle o electrón máis debilmente retido.

Podemos expresalo así:

*Átomo neutro gasoso + Enerxía -----> Ión positivo gasoso + e -*

Sendo esta enerxía a correspondente á primeira ionización.

A segunda enerxía de ionización representa a enerxía que se precisa para arrincar o segundo electrón; esta segundo enerxía de ionización é sempre maior que a primeira, pois o volume dun ión positivo é menor que o do átomo e a forza electrostática sobre o electrón que queremos arrincar é maior no ión positivo que no átomo, xa que se conserva a mesma carga nuclear.

A enerxía de ionización expresase en electrón-volt ou en jouls (ou kilojouls) por cada mol de átomos (kJ/mol).

*1 eV = 1,6. 10 -19 coulombs. 1 volt = 1,6. 10-19jouls*

Se a enerxía dun átomo fose de 1 eV, para ionizar un mol deses átomos (6.22x1023 átomos) serían necesarios 96,5 kJ.

Como norma xeral, na táboa periódica, **nos elementos dunha mesma familia ou grupo**, a enerxía de ionización **diminúe** a medida que aumenta o número atómico, é dicir, **de arriba a abaixo**, tal como se representan habitualmente as táboas periódicas.

Nos metais alcalinos , por exemplo, o elemento de maior enerxía de ionización é o litio e o de menor o cesio. Isto é fácil de explicar, pois o último electrón sitúase en orbitais situados cada vez máis lonxe do núcleo e, á súa vez, os electróns das capas interiores exercen un efecto de pantalla sobre a atracción nuclear sobre os electróns periféricos. Esta norma deixa de cumprirse para o francio.

 ***Nos elementos dun mesmo período** da táboa periódica, a enerxía de ionización **aumenta** a medida que aumenta o número atómico, é dicir, **de esquerda a dereita**.*

Isto debese a que o electrón diferenciador (o último en enerxía) dos elementos dun período está situado no mesmo nivel enerxético, mentres que a carga do núcleo aumenta, polo que será maior a forza de atracción, e, á súa vez, o número de capas interiores non varía e o efecto pantalla non aumenta.

Isto último non é unha regra, senón unha orientación, xa que o aumento non é continuo, pois no caso do berilio e do nitróxeno, por exemplo, téñense valores máis altos do que nun principio sería de esperar por comparación cos outros elementos do mesmo período. Este aumento debese a estabilidade que presentan as configuracións s2 e s2 p3 , respectivamente.

A enerxía de ionización máis elevada correspóndelle ós gases nobres, xa que a súa configuración electrónica é a máis estable, e polo tanto haberá que proporcionar máis enerxía para arrincarlles electróns.


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Grupo** | **1** | **2** | **3** | **4** | **5** | **6** | **7** | **8** | **9** | **10** | **11** | **12** | **13** | **14** | **15** | **16** | **17** | **18** |
| **Período** |  |
| **1** | H1312 |  | He2372 |
| **2** | Li520 | Be899 |  | B801 | C1086 | N1402 | O1314 | F1681 | Ne2081 |
| **3** | Na496 | Mg738 |  | Al578 | Si787 | P1012 | S1000 | Cl1251 | Ar1521 |
| **4** | K419 | Ca590 | Sc633 | Ti659 | V651 | Cr653 | Mn717 | Fe762 | Co760 | Ni737 | Cu745 | Zn906 | Ga579 | Ge762 | As944 | Se941 | Br1140 | Kr1351 |
| **5** | Rb403 | Sr549; | Y600 | Zr640 | Nb652 | Mo684 | Tc702 | Ru710 | Rh720 | Pd804 | Ag731 | Cd868 | In558 | Sn709 | Sb831 | Te869 | I1008 | Xe1170 |
| **6** | Cs376 | Ba503 | Lu524 | Hf659; | Ta761 | W759 | Re756 | Os814 | Ir865 | Pt864 | Au890 | Hg1007 | Tl589 | Pb716 | Bi703 | Po812 | At930 | Rn1037 |
| **7** | Fr393 | Ra509; | Lr  | Rf  | Db  | Sg  | Bh  | Hs  | Mt  | Ds  | Rg  | Cn  | Nh  | Fl  | Mc  | Lv  | Ts  | Og  |
|  |

Táboa periódica de enerxías de ionización, en kJ/mol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q483769
* BRE: 4935851
* EBID: ID
* GEC: 0189576
* GND: 4162357-5
* MAG: 147192597
* PSH: 5476

 |