recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Manuel Dios Diz**, nado en Santiago de Compostela o 14 de xaneiro de 1953, é un mestre e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Mestre, licenciado en Xeografía e Historia e doutorando en Estudos Contemporáneos pola Universidade de Santiago de Compostela. Militante da UPG, foi secretario xeral da Unión dos Traballadores do Ensido de Galiza (UTEG). Partidario de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, foi expulsado da UPG en maio de 1981. É profesor no IES de Cacheiras (Teo). Secretario xeral do Sindicato Galego do Ensino e a Investigación-CXTG. En 1994 ao se unir a CXTG e a INTG para crearen a Confederación Intersindical Galega formou parte da súa primeira executiva.

Foi fundador e presidente do Seminario Galego de Educación para a Paz (1985). En 2012 converteuse nun dos tres voceiros de Espazo Ecogaleguista e continuou como co-voceiro ao se transformar en Espazo Ecosocialista Galego. Foi concelleiro en Santiago de Compostela por Compostela Aberta entre 2015 e 2019 e asemade deputado provincial.

É autor de Unidades Didácticas para o profesorado sobre educación para a Paz. Xubilouse en 2013 no IES de Cacheiras.

Notas
-----

1. ↑  Expulsados varios dirigentes de Unión del Pueblo Gallego
2. ↑  "A 20 anos do Congreso Constituínte da CIG, a forza da unidade". *cig.gal*. 19 de marzo de 2014.
3. ↑  "O Espazo Ecogaleguista contactará co Novo Proxecto Común e outros grupos de esquerda". *praza.gal*. 26 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20987125
* WorldCat
* VIAF: 275711262
* BNE: XX860353
* PTBNP: 1404970

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Araújo.

**José Araújo Fernández**, nado en 1971 en Mosela, é un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Eleccións ao Parlamento de Galicia 2020.
Diplomouse en ciencias empresarias no Campus de Ourense. Empresario do sector dos videoclubs, chegou a ter tres na cidade de Ourense. Foi xerente do Festival de Cine Internacional de Ourense (2002-2003). Militante do Partido Popular foi concelleiro dende 2003 e tenente de alcalde e voceiro popular no concello entre 2015 e 2019. O 29 de xaneiro de 2019 renunciou a todos os seus cargos e o 12 de febreiro anunciou a súa marcha a Ciudadanos e a súa candidatura á alcaldía de Ourense.

Notas
-----

1. ↑  "Jensen se queda solo". *La Región*, 12 de agosto de 2017
2. ↑  "Dimite José Araújo, voceiro do PP no Concello de Ourense". CRTVG, 29 de xaneiro de 2019
3. ↑  "O ex-voceiro do goberno do PP en Ourense confirma que marcha a Ciudadanos" Arquivado 12 de maio de 2019 en Wayback Machine.. Praza, 12 de febreiro de 2019
**José Arias Digón**, nado en Noudelo (Donís, Cervantes) o 12 de decembro de 1899 e finado en Cidade de México o 19 de xuño de 1962, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ricardo Arias Fernández e irmán de Eduardo Arias Digón, foi ferroviario e albanel. Membro da Confederación Nacional do Traballo (CNT), tivo varios cargos sindicais antes e durante a guerra civil. Ao rematar a guerra exiliouse en México arrivando a Veracruz no vapor *Mexique* o 7 de xullo de 1939. Foi beneficiario da axuda económica do Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles (SERE). En México deixou de utilizar o alias de **José López Alonso** e pasou a usar o seu nome. Asentouse en Santa Clara (Chihuahua). Morreu de cancro no Sanatorio español de Cidade de México en 1962.

Vida persoal
------------

Casou con Virginia Pérez Rodríguez, coa que tivo dúas fillas, María e Josefina, e coa que chegou ao exilio. Tivo despois outros dous fillos que faleceron moi pequenos, Manuel e Libertad.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Secretaría de Gobernación de México
* Ficha no PARES
**Katia Ogonek** (en ruso *Ка́тя Огонёк*), nada como **Kristina Evgenevna Penkhasova** (*Кристи́на Евге́ньевна Пенха́сова*) en Dzhubga o 17 de marzo de 1977 e finada en Moscova o 24 de outubro de 2007, foi unha cantante rusa, intérprete de chanson rusa.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha vila de Krasnodar nunha familia de artistas, súa nai, Tamara Ivanova, era bailarina e seu pai, Evgenii Semenovich, era músico e chegou a colaborar co conxunto Samotsvety. Katia pasou a maior parte da súa infancia en Kislovodsk. Con dezaseis anos marchou a Moscova para probar sorte no mundo da canción, o compositor Alexander Shaganov escribiulle os seus primeiros temas, e así en 1995 saíu o seu primeiro álbum en formato casete, *Ia ne malenkaia*. Durante un tempo colaborou co grupo Lesopoval de Mikhail Tanich.
En 1998 co pseudónimo de Masha Sha dous álbums, *Misha+Misha=Sha* e *Misha-Sha - Rezinovii Vaniusha*, diferente do resto da súa discografía pola súa énfase nos temas sexuais e polo lado máis escabroso das relacións entre homes e mulleres. Nese ano gravou outros dous álbums *Belaia Taiga I* e *Belaia Taiga II* pero xa co pseudónimo que empregou ata a súa morte, as cancións son do ámbito da chanson rusa, a maioría cancións de convictos, sobre amor e separación, soidade, fidelidade; na época este tipo de cancións eran moi populares e demandadas pero os intérpretes eran homes; Katia cantounas dende a perspectiva feminina dun xeito conmovedor e estes dous álbums foron o comezo do seu éxito. En 2000 saíron *Zvonkom iz zoni* e *Chrez Goda*, esta última incluía a canción "Zhigan" cun heroe que acabaría por se converter no heroe favorito das súas cancións.

Notas
-----

1. ↑  "Александр Шаганов". Mirtesen, 26 de xaneiro de 2016
2. ↑  "Катя Огонек умерла от остановки сердца"  amic.ru, 26 de outubro de 2007

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4217573
* WorldCat
* VIAF: 58144648443284481650
* Discogs: 1594686
* MusicBrainz: ID

 |
**Kathrine Virginia "Kathy" Switzer**, nada en Amberg (Alemaña) o 5 de xaneiro de 1947, é unha escritora, comentarista de televisión e atleta estadounidense, máis coñecida por ser a primeira muller en correr un maratón (o maratón de Boston) cun dorsal.

Traxectoria
-----------

### Maratón de Boston de 1965

A primeira muller en correr un maratón con dorsal, proba que estaba destinada exclusivamente aos deportistas homes, cando no maratón de Boston de 1967 logrou, inscribíndose como KV Switzer, partir da liña de meta co dorsal 261 e chegar a cruzar a liña final despois de 4 horas e 20 minutos.

No transcurso da carreira, un dos comisarios, chamado Jock Semple, que exercía como codirector da carreira, detectando que Kathrine Switzer era, efectivamente, unha muller, tentou detela, saíu detrás dela e gritoulle: "Sae da miña carreira e devólveme o dorsal!". Pero a colaboración do mozo da atleta e dalgúns corredores, que a escoltaron ata a meta, impediu que fose retirada da competición. Semple tentou detela, porque calquera tipo de incidente podería provocar a perda dos permisos para celebrar o maratón. Bobbi Gibb, quen tamén correu o maratón aquel ano (pero sen dorsal), e que acabou por diante de Switzer, dixo estar seguro de que Semple non só a vira aquel ano, senón tamén o ano anterior, cando foi a primeira muller en lograr acabar o maratón de Bostón por diante de máis de 290 dos 415 corredores inscritos. Tamén aquela vez correu sen dorsal.

### Outros logros

Switzer gañou o maratón de Nova York de 1974 e quedou segunda no maratón de Boston de 1975, onde logrou a súa mellor marca cun tempo de 2 horas, 51 minutos e 37 segundos.

Notas
-----

1. ↑  La hazaña de Katherine Switzer, primera mujer que corrió un maratón BBC, 16/5/2015 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Kathrine Switzer *(en inglés)*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q97440819
* WorldCat
* VIAF: 30690447
* EBID: ID
* FAST: 1540528
* FemBio: 26539
* GEC: 21627564
* GND: 132141183
* IMDb: nm2377657
* ISNI: 0000 0000 7373 5711
* LCCN: n98006597
* SNAC: w68x845j

 |
**Joaquín Míguez Barcia**, nado en Pontevedra e finado en Ourense o 27 de febreiro de 1916, foi un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Estudou na Escola Industrial de Vigo. Emigrou a Buenos Aires en 1898. Despois residiu en Barcelona, militou no Partido Radical, participou na Semana Tráxica e estivo preso. Retornado a Pontevedra, foi correspondente en Pontevedra de *Noticiero de Vigo* e director de *La Tierra* (1913). Tamén foi correspondente de *Vida Gallega* en Pontevedra. En setembro de 1913 marchou a Vigo para ocupar o posto de redactor xefe de *Noticiero de Vigo*. En 1914 aprobou as oposicións de Facenda e foi desinado a Palencia. En decembro de 1914 pasou a Administración de Facenda de Ourense, onde morreu.

Vida persoal
------------

Casou en Vigo con Gloria Pontanari Rodríguez en 1914.

Notas
-----

1. ↑  *El Tea*, 3-3-1916, p. 3.
2. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 3-7-1912, p. 2.
3. ↑  *Progreso*, 22-9-1913, p. 3.
4. ↑  *Noticiero de Vigo*, 13-6-1914, p. 1.
5. ↑  *Noticiero de Vigo*, 1-12-1914, p. 1.
6. ↑  *La Voz de la Verdad*, 30-7-1914, p. 4.
**Joaquín Rodríguez Barbeito**, nado nas Neves cara 1902, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Factor do ferrocarril instalado en Arbo. Na República foi presidente da Sociedad de Oficios y Profesiones varias de Arbo y sus contornos. Logo foi secretario da Casa do Pobo de Arbo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 27 de setembro no calabozo de Arbo, pasou ao Lazareto San Simón e foi xulgado en Vigo por rebelión militar, resultando con sobresemento provisional. Enviado a un batallón disciplinario, despois pasou pola campo de concentración de Sans Marco de León e rematou na cadea da Coruña, de onde saíu en liberdade provisional o 18 de febreiro de 1939.

Vida persoal
------------

Casou con Delfina Gómez González e foi pai de Manuel Rodríguez Gómez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-1-1932, p. 9.
2. ↑  *El Eco del Condado*, 10-4-1929, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Joaquín Rodríguez Barbeito na páxina web *Nomes e Voces*.
**Joaquín Pais Llorens**, nado no Freixo de Sabardes (Outes) o 16 de novembro de 1899 e finado en Marín o 30 de decembro de 1960, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Obtivo o título de Bacharelato no Instituto de Pontevedra en 1917. Fíxose mestre. Exerceu na Pobra do Caramiñal e en outubro de 1918 trasladouse a Redondela. Aprobou as oposicións en 1920, non lle adxudicaron praza por non ter a idade regulamentaria e finalmente en decembro dese ano foi destinado á Escola Graduada de Redondela. En maio de 1921 foi elixido secretario da Asociación de Mestres de Redondela. De setembro de 1921 a outubro de 1922 fixo o servizo militar e participou na Campaña de África. Foi director da escola graduada e tamén daba clases de Bacharelato na súa casa, sendo logo habilitado. En agosto de 1924 foi elixido vogal da Unión Patriótica. Na Segunda República foi elixido presidente da Comisión Xestora Municipal de Redondela en marzo de 1933, cesando no cargo logo das eleccións de abril dese ano. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e sufriu un expediente de depuración que tivo como resultado a súa destitución como mestre. Estivo preso por razóns políticas, pasou 18 meses nos cárceres de Celanova e Pontevedra. Posteriormente subsistiu dando clases particulares. Nos anos cincuenta montou un negocio de material eléctrico en Marín.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Serafín Alonso Veiga** |  **Alcalde de Redondela** 1933 | Sucesor:**Serafín Dacosta Pazo** |

Vida persoal
------------

Casou con Herminda Amaro Conde e foi pai de María del Carmen Jesusa, José María e Joaquina Pais Amaro.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 124.
2. ↑  *Diario de Pontevedra*, 5-10-1917, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2002). Do Castro, ed. *Redondela, crónica dun tempo pasado: A II República e o primeiro franquismo*. Sada. p. 301. ISBN 84-8485-090-0.

### Ligazóns externas

* Anecdotario redondelán. As Escolas II.
* 

* Joaquín Pais Llorens na páxina web *Nomes e Voces*.
* Anecdotario redondelán. Alcaldes
**Joaquín Míguez Ledo**, nado en Mondariz cara a 1907 e finado en Vigo o 24 de outubro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Na Segunda República foi presidente do Sindicato de Gondomar. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e procesado na causa 805/36, polo delito de rebelión con José Pequeño Rodríguez (alcalde de Gondomar), Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), José Cribeiro González, José Vargas Lorenzo e os obreiros Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias (a) Cañón, Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas. Xulgados en consello de guerra en Vigo o 16 de outubro, foi condenado a pena de morte e executado en Vigo o 24 de outubro de 1936.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 16-10-1936, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-10-1936, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Méixome, Carlos (2021). *Catas na memoria. A persecución franquista no Val de Miñor*. Santiago de Compostela: Laiovento. pp. 53–77. ISBN 978-84-8487-506-2.

### Ligazóns externas

* 

* Joaquín Míguez Ledo na páxina web *Nomes e Voces*.
**José Manuel Alvelo Parredo**, nado en Lugo o 4 de maio de 1962, é un exfutbolista galego. Xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Alvelo formou parte dunha das xeracións máis prodixiosas da canteira céltica. Chegou ao primeiro equipo, daquela en Segunda División, na tempada 1983/84, xogando no seu primeiro ano co Celta adestrado por Félix Carnero 32 partidos, e marcando 2 goles.

A tempada 1984-85 sería unha das mellores a nivel persoal xa que colaboraría con 6 goles ao ascenso do Celta a Primeira División, onde faría moi mal ano, consumándose o descenso a Segunda División ao final da tempada.

Porén recuperaría a categoría en só un ano, algo conseguido por moi poucos equipos, volvendo a ser Alvelo un dos xogadores máis importantes, disputando 37 encontros e marcando 2 goles, un deles fundamental no *play-off* de ascenso.

O ano de volta á primeira categoría sería un mal ano para Alvelo, que comezaría como titular pero que iría perdendo importancia ao longo da tempada, aínda que ao final da mesma recuperou parte do seu *status* dentro do equipo. Este ano ademais o Celta faría moi bo papel, estando a punto de se clasificar para a Copa da UEFA finalizando o ano en sétima posición. Alvelo xogaría un total de 29 encontros.

José Manuel Alvelo xogou o último partido o 20 de agosto de 1988 no Trofeo Cidade de Vigo contra o Botafogo. Poucas horas despois sufriu un accidente de tráfico que lle produciu unha fractura de vértebras cervicais e unha lesión medular irreversíbel.

Alvelo celebrara a vitoria, primeiro coa súa moza e despois trasladándose a Sanxenxo cuns amigos, na viaxe de retorno produciuse o fatal accidente. O Peugeot 205 golpeou coa beira da calzada e acabou chocando contra un muro.

Internado nun primeiro momento no sanatorio vigués de Nuestra Señora de Fátima e ante a falta de dispoñibilidade de camas na unidade de parapléxicos da Coruña, optouse por trasladalo a Toledo ao Centro Nacional de Rehabilitación de Parapléjicos, onde lle diagnosticaron:

> 
> 
> *Jose Manuel Alvelo ten unha lesión medular nivel C6 por fractura de luxación vertebral C 6-7. Atópase consciente e as súas constantes hemodinámicas e respiratorias son aceptábeis. A lesión medular, dende o punto de vista neurolóxico, pode considerarse irreversíbel*
> 
> 

O 28 de decembro realizouse un partido de homenaxe no que se enfrontaron a Selección española de fútbol de Zubizarreta, Martín Vázquez, Larrañaga, Julio Salinas ou Butragueño e o Celta de Vigo dos seus antigos compañeiros. O presidente do Celta José Luis Rivadulla impúxolle a Primeira Medalla de Ouro do Club.

En 2013 a Xunta de Galicia outorgoulle a medalla ó Mérito Deportivo.

Notas
-----

1. 1 2  RESOLUCIÓN do 28 de maio de 2013, do presidente da Xunta de Galicia, pola que se outorgan as distincións ao mérito deportivo de Galicia 2013.
2. ↑  Outras fontes indican o segundo apelido como Berredo, por exemplo esta.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marcos L. Bacariza (2 de maio de 2008). "José Manuel Alvelo". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q99231380
* BDFutbol: 3031
* Transfermarkt: 356368

 |
**José Manuel Arribas Hermida**, nado en Lérez (Pontevedra) o 7 de marzo de 1902 e finado no Marco o 7 de agosto de 1977, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Labrego. Casou con Melania Martínez e trasladouse a vivir ao Marco (Meis). Tiña un negocio relacionado co leite e creou unha empresa vinculada á liña de autobús Pontevedra-Vilagarcía. Fundou en 1934 a sociedade agraria "La Fraternidad Obrera de Agricultores de Meis" da que foi elixido presidente. Foi detido en decembro de 1934 xunto co secretario da sociedade Rosendo Rodríguez Ares. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Meis o 15 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o Concello de Meis foi rodeado e tomado polas forzas sublevadas o 21 de xullo, José Manuel refuxiouse na reitoral de Besomaño. Foi detido e internado no cárcere de Cambados, pasando despois ao de Pontevedra onde foi xulgado en consello de guerra o 14 de abril de 1937. Foi condenado a cadea perpetua por "auxilio á rebelión", conmutada a 17 anos de reclusión. Internado no campo de concentración da Illa de San Simón, foi trasladado despois á fortaleza de San Cristóbal en Pamplona o 11 de outubro. Participou na fuga masiva o 22 de maio de 1938. Capturado, permaneceu na cadea até que logrou a prisión atenuada no seu domicilio do Marco o 13 de setembro de 1940. En febreiro de 1944 conmutáronlle a pena por un ano de prisión menor. Finalizou a pena da sentenza o 8 de agosto de 1966.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Roma Hermida** |  **Alcalde de Meis** 1936 | Sucesor:**Ramón García Sampayo** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-12-1934, p. 13.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gallego Rei, Mario; Milleiro Sánchez, Celso Xavier; Moreira Docampo, Xosé Manuel (2012). *Para despois do silencio. O Concello de Meis da II República a Guerra Civil*. Vigo: Ir Indo. pp. 149–152. ISBN 978-84-7680-692-0.
* Milleiro Sánchez, Celso Xavier; Gallego Rey, Mario (2007). "Xosé Arribas: un lerezán alcalde de Meis" (PDF). *Cedofeita* (11).

### Ligazóns externas

* 

* José Manuel Arribas Hermida na páxina web *Nomes e Voces*.
* Un lerezano en la alcaldía de Meis en *La Voz de Galicia*
**Javier Chércoles Blázquez** nado en Caracas (Venezuela) en 1964, é un directivo do sector da moda.

Traxectoria
-----------

É licenciado en Dereito pola UNED e Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense.

Entre 2000 e 2010 traballou para Inditex. Chércoles foi o encargado de confeccionar o Código Ético Interno de Conduta de Zara, documento que regula o funcionamento das fábricas que traballan para Inditex. Ten traballado para PwC. 

### En Bangladesh

En 2008, Chércoles foi a Bangladesh para comprobar persoalmente a situación dunha fábrica en Dhaka, na que se sucedían abusos verbais e físicos, así como recortes de soldo. Chércoles recoñeceu que a fábrica estaba en condicións "moi pobres", pero asegurou que non había evidencia de que estivesen a fabricar para Inditex. Despois descubriu que estaba asociada a outra fábrica que si producía roupa para Zara. Os obradoiros estaban preto uns doutros, e Chércoles admitiu que era posible que transferisen parte da produción dun a outro sen a autorización nin coñecemento de Inditex. Como director de RSC decidiu afondar nos controis laborais na cadea de produción, medidas de control coas que non estaba de acordo a dirección de Inditex. En 2010 deixou o posto cobrando 1,57 millóns de euros. En abril de 2013 en Dacca, Bangladesh, derrubouse o edificio Rana Plaza e morreron 1134 traballadores. Foi contratado por Primark para pagar 14 millóns de euros ás vítimas.

### Na universidade

Recluíuse no mosteiro de Santo Domingo de Silos, durante seis meses para escribir a súa tese de doutoramento en inglés. Dende xuño de 2013 traballa como profesor na Universidade de Dacca, Bangladesh no Institute of Disaster & Vulnerability Management Studies.

Obra
----

* *Navigating into the Spider’s Web. Developing Resilience in the Wake of an Industrial Disaster in the Bangladesh Ready Made Garment Sector* (2012). Tese de doutoramento, dirixida por Alfred Vernis i Domènech. Universitat Ramon Llull.

Notas
-----

1. ↑  "Javier Chércoles Consejero corporativo de crisis de Primark" Arquivado 22 de decembro de 2017 en Wayback Machine. perfil en *Moda ES*
2. ↑  "El exdirector de RSC de Inditex fue cesado por diferencias con la Dirección" Arquivado 22 de decembro de 2017 en Wayback Machine. artigo en *compromiso RSE*, 3 de maio de 2011 *(en castelán)*.
3. ↑  "Un seguro para el textil Un exdirectivo de Inditex y profesor universitario en Bangladesh promueve un sistema de protección social para empleados de países en desarollo" Arquivado 22 de decembro de 2017 en Wayback Machine. artigo en *El Periódico*, 16 de xuño de 2016 *(en castelán)*.
4. ↑  "Los secretos de Chércoles, en una tesis" Arquivado 22 de decembro de 2017 en Wayback Machine. artigo en *Economía Digital*, 14 de abril de 2014 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Roupa
* Industria téxtil
* Colapso do Rana Plaza
* Precariedade laboral
* Sinistralidade laboral
* Dereito laboral
**L. Susan Brown**, nada en 1959 no Canadá, é unha escritora e teórica anarquista e feminista, considérase unha individualista filosófica e á vez anarcocomunista.

Traxectoria
-----------

Brown é máis coñecida polo seu texto xerminal en inglés *The Politics of Individualism: Liberalism, Liberal Feminism and Anarchism* (1993) publicado por Black Rose Books, no que se fai unha distinción entre "individualismo existencial" e "individualismo instrumental", e examina como estas formas se empregan no liberalismo (en particular, o feminismo liberal) e o anarquismo). Nesta obra afirma que o liberalismo e o anarquismo parten de principios comúns, e que segundo a interpretación destes danse os achegamentos ou enfrontamentos entre ambas ideoloxías.

Publicou numerosos artigos sobre a filosofía política do anarquismo e do feminismo, e o seu traballo se ten traducido ao flamengo, francés, alemán e finés. Brown traballa e vive en Toronto, Ontario, e ten un doutoramento da Universidade de Toronto.

Obra
----

* The Politics of Individualism: Liberalism, Liberal Feminism and Anarchism (1993). Montreal: Black Rose Books. ISBN 978-1551642024

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recensión d'A política do individualismoArquivado 22 de setembro de 2010 en Wayback Machine. (en inglés), Black Rose Press
* Recensión crítica d'A política do individualismo (en inglés)
* The radical humanism of The Politics of IndividualismArquivado 20 de xullo de 2008 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3291741
* WorldCat
* VIAF: 41069936
* ISNI: 0000 0000 8223 1857
* LCCN: n94055604
* NTA: 250195038
* OL: OL725148A
* SUDOC: 123193184

 |
**Francisco Javier Cobián Salgado**, nado na Estrada o 7 de febreiro de 1944 e finado en Pontevedra o 28 de agosto de 2021, foi un xestor administrativo e político galego.

Traxectoria
-----------

Trasladouse coa familia de neno a Pontevedra. Mentres o pai estaba enfermo a nai fíxose cargo da empresa familiar, unha xestoría administrativa. Acabou os estudos preuniversitarios e de preparou oposicións. Aprobounas e comezou a traballar de técnico auxiliar de Facenda en Vigo, pero ben logo se trasladou a Pontevedra. Posteriormente empezou a traballar na xestoría familiar en Pontevedra, canda seu irmán. A xestoría estaba situada na glorieta de Compostela.

Membro do Partido Popular, presentouse como cabeza de lista dese partido ás eleccións municipais de 1987, logo de que o alcalde Rivas Fontán decidise ir como independente, pero quedou de terceira forza por detrás do propio Fontán, que revalidaría a alcaldía, e mais do PSOE. Porén, xa coa rebeldía de Rivas Fontán fóra de carreira, nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura popular e foi elixido alcalde de Pontevedra, mando que mantivo dende o ano 1991 ata o 1995 en representación do Partido Popular de Galicia.

Presidiu a comisión polo campus da Universidade de Vigo en Pontevedra. Durante o seu mandato o cuartel de San Fernando quedou transformado na facultade de Belas Artes. Logo dun enfrontamento con Manuel Fraga pola localización da Escola universitaria de Forestais, que finalmente foi para Lugo, deixou a política e non se presentou á reelección nas seguintes eleccións municipais. Tras deixar a alcaldía rexentou unha xestoría en Vigo, onde seguiu colaborando ata o seu falecemento.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Rivas Fontán** |  **alcalde de Pontevedra** 1991-1995 | Sucesor:**Juan Luis Pedrosa** |

Vida persoal
------------

Casou en Vigo con Teresa Mosquera Pérez e foi pai de Mónica, María e Cayetana Cobián Mosquera.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Varela, María (2019-02-03). ""Soy un pontevedrés que intentó hacer más cosas por su ciudad de las que le dejaron"". *Diario de Pontevedra* (en castelán). Consultado o 2021-08-30.
2. ↑  "Fallece a los 77 años el exalcalde de Pontevedra Pancho Cobián". *Diario de Pontevedra* (en castelán). 2021-08-28. Consultado o 2021-08-30.
3. ↑  "Falece Francisco Javier Cobián, alcalde de Pontevedra entre 1991 e 1995". *Pontevedra Viva*. 28 de agosto de 2021.
4. ↑  Davila, Nicolás (2021-08-29). "Fallece a los 77 años Javier Cobián Salgado, alcalde de 1991 a 1995 y artífice del campus". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2021-08-30.
5. ↑  Pontevedra, Diario de (2019-02-03). ""Soy un pontevedrés que intentó hacer más cosas por su ciudad de las que le dejaron"". *Diario de Pontevedra* (en castelán). Consultado o 2021-08-30.
**Maria Etxabe Aldai**, nada en Zarautz en 1903 e finada en 1993, foi unha destacada escritora, política e axente cultural. Foi tamén coñecida polo pseudónimo *Lau Uxo*. En 2017 foi unha das autoras seleccionadas para conmemorar o Día das Escritoras baixo a lema Mulleres, saber e poder.

Traxectoria
-----------

Fixo a tradución ao éuscaro da peza teatral do sacerdote Salvador Arriola *La Virgen de las Angustias*, á que puxo de título *Itziar'ko Ama*. Con iso gañou o certame literario "*Juventud*" organizado pola Caixa de Aforros Provincial de Guipúscoa. A obra estreouse en Azpeitia o 7 de setembro de 1929.

Formou parte da *Emakume Abertzale Batza*, asociación nacionalista feminina relacionada co Partido Nacionalista Vasco creada en Bilbao en 1922. Realizou varias conferencias sobre as relacións entre mulleres e homes. Un dos guións das súas conferencias impartida o 30 de abril de 1930 en San Sebastián, foi publicado a título póstumo en 2002 por Olerti Etxea de Zarauz con motivo do Día Internacional de Poesía. O título da conferencia foi *Zorionaren ituria gizonak non du?*

Escribiu diversos artigos co pseudónimo *Lau Uxo*.

En 2017 foi unha das autoras seleccionadas con motivo do Día das Escritoras convocado baixo a lema Mulleres, saber e poder cunha lectura de textos na Biblioteca Nacional de España.

Notas
-----

1. ↑  "Zarauzko Idazleak - Maria Etxabe - Itziarko Ama". Consultado o 22 de setembro de 2017.
2. ↑  "Etxabe, María - Auñamendi Eusko Entziklopedia". Consultado o 22 de setembro de 2017.
3. ↑  "Emakume Abertzale Batza - Auñamendi Eusko Entziklopedia". Consultado o 22 de setembro de 2017.
4. ↑  Biblioteca Nacional de España (20 de xullo de 2017). "Día de las escritoras en la BNE. Mujeres, saber y poder". Consultado o 22 de setembro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Maria Etxabe. Zarauzkoidazleak *(en éuscaro)*.
* María Etxabe Día das escritoras *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21804534
* Auñamendi: 50383

 |
Mapa da provincia iraniana de Khorasán (anterior á división administrativa de 2004, en verde claro). Sinálanse as fronteiras das tres actuais provincias.
O **Khorasán** (en persa **خراسان**, *Khorāsān*) foi, até 2004, a maior provincia do Irán. Neste ano foi desmembrada en tres novas provincias:

* Khorasán do Norte;
* Khorasán do Sur e
* Razavi Khiorasán.

O nome *Khorasán*, que significa "terra do sol nacente", en persa, déuselle á provincia oriental do Imperio persa durante o período sasánida e despois foi utilizado polos xeógrafos árabes para referirse máis ben á rexión que ocupa actualmente o Afganistán.

Esta antiga provincia persa, que se estendía, ao norte, do río Oxus até o mar Caspio e, ao sur, da beira dos desertos centrais iranianos até as montañas centroafgás ao leste, incluía partes do que son hoxe os territorios de Irán, Afganistán, Taxiquistán, Turkmenistán e Uzbekistán.

Pasaron polo Khorasán conquistadores e imperios como os gregos, os árabes, os turcos seléucidas, os mongois, os safávidas, os afgáns e outros.

A rexión histórica foi entre 644 e 999 unha provincia califal, que estaba gobernada por emires designados polo califa, desde 821 ao 896 por unha dinastía de emires-gobernadores denominados tahírides. Despois foi disputada por safáridas e outros, e o goberno califal desapareceu de feito, aínda que non de dereito. Desde 900 a 999 estivo en mans da dinastía dos samánidas, que se declaraban leais ao califa. En 999 caeu en mans dos gaznévidos.

Algunhas das principais cidades históricas de Persia situábanseme no antigo Khorasán: Nishapur (actualmente no Irán), Merv e Sanxán (no Turkmenistán), Samarcanda e Bukhara (Uzbekistán), e Herat, Cabul, Ghazni e Balkh (Afganistán).

Os principais grupos étnicos da rexión son os persas, os turcos, os turcománs, os kurdos e os árabes. Hai tamén unha considerábel comunidade de orixe afgá na provincia, debido aos grupos de refuxiados que chegaron do Afganistán nos últimos anos, escapando dos talibáns.

As principais linguas faladas na rexión son o persa, o kurdo e o turco.

A rexión é famosa polas alfombras e polo azafrán que se produce no sur.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gran Khorasán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6178890
* WorldCat
* VIAF: 154760329
* GND: 4090418-0
* LCCN: n79112323
* SUDOC: 027770796

 |
**Juan Lastres García**, nado en Cee cara a 1915 e finado na Coruña o 11 de agosto de 1988, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Alejandro Lastres Carrera. Avogado en Cee. Foi nomeado alcalde de Cee en xuño de 1942. Permaneceu no cargo ata 1945. En marzo de 1945 aprobou as oposicións para o Corpo Técnico do Ministerio da Gobernación. Foi nomeado oficial primeiro do Goberno civil de Pontevedra en xuño de 1945. Despois foi xefe de Negociado de Facenda do Goberno civil da Coruña e foi nomeado Oficial maior do Goberno civil en outubro de 1956. Finou na Coruña o 11 de agosto de 1988 con 73 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**A Castro Rial** |  **Alcalde de Cee** 1942 - 1945 | Sucesor:**Avelino Villaverde Paz** |

Vida persoal
------------

Casou con María Cerdeiras Seoane e foi pai de María Jesús e Amparo Lastres Cerdeiras.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 20-3-1945, p. 7.
2. ↑  *Ciudad*, 4-6-1945, p. 2.
3. ↑  *La Noche*, 25-10-1956, p. 2.
4. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 10-8-1989, p. 50.
**Juan Jesús Vivas Lara**, nado en Ceuta o 27 de febreiro de 1953, é un político español, actual alcalde-presidente da Cidade Autónoma de Ceuta e presidente do Partido Popular de devandita cidade. É licenciado en Económicas pola Universidade de Málaga e funcionario de carreira do concello de Ceuta.

Traxectoria
-----------

En 1999 debutou en política, sendo elixido deputado na Asemblea de Ceuta polo Partido Popular. Ese mesmo ano foi nomeado xefe do Gabinete Técnico do ex-delegado do Goberno en Ceuta, Luis Vicente Moro, e secretario xeral dos populares, ademais de ocupar durante un mes o cargo de conselleiro de Economía e Facenda. Pese a que o PP perdeu as eleccións, Vivas acabou a lexislatura como presidente, debido a unha moción de censura asinada polo PP, PSOE, Partido Democrático y Social de Ceuta e tránsfugas do GIL contra o entón presidente, Antonio Sampietro. Vivas foi proclamado candidato do PP ás eleccións municipais de 2003, nas que o PP obtería, por primeira vez, maioría absoluta en Ceuta, sendo o primeiro partido que o obtiña, ao lograr 19 dos 25 escanos. Catro anos despois, os populares lograron a mesma representación, obtendo ata máis votos (un 65,18%). En 2011, o PP baixou a súa representación a 18 escanos, pero aumentou lixeramente o número de apoios (un 65,20% dos sufraxios)

Notas
-----

1. ↑  "Resultados eleccións 2007". El País. 27-05-2007.
2. ↑  "O PP volve arrasar en Ceuta". El Mundo. 23-05-2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Sampietro Casarramona** |  **Alcalde-Presidente da Cidade Autónoma de Ceuta** 2001-actualidade | Sucesor:***No cargo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3028184
* Dialnet: 1841609

 |
**Juan Liñares Castro**, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Liñares Iglesias. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando a carreira en 1931. Foi presidente da Junta de Subsidio Pro-combatiente de Ordes en 1938 e secretario de Falange. Foi nomeado alcalde de Ordes en 1951. Permaneceu no cargo até 1968. Foi deputado provincial. Despois foi xuíz de distrito até a súa xubilación en 1979.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jenaro González González** |  **Alcalde de Ordes** 1951 - 1968 | Sucesor:**Antonio Concheiro Iglesias** |

Vida persoal
------------

Casou con Ángela Stolle Ramos e foi pai de dez fillos (María Jesús, Juan Pastor, Mario, Gemma, Ángel, Pilar, María de los Ángeles, Manuel, Antonio e Rosa Liñares Stolle).

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 19-4-1932, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 6-10-1938, p. 1.
3. ↑  *El Compostelano*, 30-11-1938, p. 1.
4. ↑  *La Noche*, 14-8-1951, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A familia Liñares
**José Modesto Isaac Devesa Areosa**, coñecido como **Pepiño Areosa**, nado en Santiago de Compostela en xullo de 1908 e asasinado en Cacheiras (Teo) o 19 de agosto de 1936, foi un empregado e político galego.

Traxectoria
-----------

Traballou na armería familiar (Armería Areosa. Máquinas de Coser) na Rúa do Vilar, e despois no taller de mecánica do seu tio José. Foi agredido por varios jaimistas en xaneiro de 1933, e como consecuencia sufriu unha trepanación. Militou en Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi axente do Comité Executivo da Fronte Popular de Compostela. Detido e ingresado na prisión de Compostela, foi sacado da prisión a noite do 18 de agosto e paseado en Cacheiras (Teo). O seu cadáver apareceu xunto co de Ánxel Casal.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 14-1-1933, p. 2.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 19-1-1933, p. 2.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 14-1-1933, p. 3.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 12-3-1933, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lamela García, Luis (2005). Do Castro, ed. *1936, la 'Cruzada' en Compostela. La guerra civil y la represión franquista en los documentos policiales y militares*. Sada. pp. 270–271. ISBN 84-8485-186-9.

### Ligazóns externas

* Pepiño Areosa, inédito
* 

* José Devesa Areosa na páxina web *Nomes e Voces*.
**José Crespo Torres**, nado en Bendoiro (Lalín) en 1905 e finado en Poio o 2 de decembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrante retornado de Buenos Aires. Foi vicepresidente da Sociedade Obreira de Donsión en 1931. Fundou a Sociedade obreira La Democracia de Bendoiro. Nomeado alguacil-porteiro do concello de Lalín en 1934. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido con José Fondevila García e estivo preso. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de xullo. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar o 18 de novembro con Xesús Golmar Rodríguez e Miguel Lamas Iglesias, foi condenado a pena de morte. Foi executado o 2 de decembro de 1936 no Km. 1 da estrada a Campañó con Eduardo Muíños Búa, Joaquín Fernández Barcia, Manuel Dios Costado, Manuel Vázquez Cruz, José Gabriel Cespón Pazos, Ángel Cadavid Caamaño, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-10-1934, p. 10.
2. ↑  *El Prograso*, 19-11-1936, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vítimas da represión franquista en Lalín, artigo de Manuel Igrexas.
* 

* José Crespo Torres na páxina web *Nomes e Voces*.
**Kjell Magne Yri**, nado en Hareid o 5 de novembro de 1943 é un sacerdote, lingüista e tradutor noruegués.

Traxectoria
-----------

Estudou teoloxía na facultade de teoloxía graduándose en 1970. Realizou un minor en grego na Universidade de Oslo, e tamén estudou latín e hebreo. Na Misión Luterana Norueguesa sentían que a tradución oficial norueguesa era demasiado liberal e encargáronlle realizar unha nova versión ao noruegués do Novo Testamento para uso interno, aínda que Yri non concordaba coa visión conservadora do grupo aceptou a proposta e traballou nesa tradución de 1968 a 1973.

En 1973 viaxou coa súa familia a Etiopía para servir como sacerdote. Aprendeu amhárico e oromo, e máis tarde traballou na zona sidama, e mentres realizou o seu traballo misioneiro alí traduciu o Novo Testamento ao sidamo  rematando a tradución en 1988 .

En 1989 deixou a Misión Luterana Norueguesa e volveu estudar na Universidade de Oslo, doutorouse en 1996 e desde 2000 é profesor asociado. Desde 2002 a 2007 dirixiu un proxecto de investigación sobre as linguas de Etiopía.

Realizou a súa tese de doutoramente en 1996, publicada en 1998 co título de *My father taught me how to cry, but now I have forgotten. The semantics of religious concepts with an emphasis on meaning, interpretation, and translatability*. Ademais escribiu numerosos artigos de lingüística que apareceron en diversas publicacións especializadas

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Toft, Martin "Den dansande misjonærlingvisten". *Uniforum*, 19 de febreiro de 2009. pp. 6–7.
2. ↑  Eugene A. Nida *Contexts in Translating*. John Benjamins Publishing, p. 101
Mapa do Imperio Romano Xermánico no 1789
***Kleinstaaterei*** é unha palabra en alemán composta a partir do adxectivo *klein* que quere dicir pequeno, o nome *Staat*, Estado, e un sufijo que fai referencia á pluralidade e ten unha connotación despectiva. Este termo utilízase principalmente para referirse á fragmentación territorial en Alemaña e nas rexións veciñas durante o Sacro Imperio Romano Xermánico (especialmente despois do final da Guerra do Trinta Anos) e durante a Confederación Xermánica na primeira metade do século XIX. Refírese á gran cantidade de territorios practicamente soberanos e de pequenos principados seculares e eclesiásticos e ás cidades imperiais libres, algunhas das cales eran pouco máis grandes que unha cidade ou os xardíns do mosteiro da abadía imperial. As estimacións do número total de estados alemáns nun momento dado durante o século XVIII varían, van dende 294 até 348.

O efecto *Kleinstaaterei* vese agravado polo feito de que, entre os moitos estados alemáns, varios estaban en realidade compostos por dúas ou máis partes non contiguas, a miúdo unidos a través dun matrimonio. A maioría dos estados teñen polo menos un ou dous enclaves, e ás veces moitos máis. No verán de 1789, o mozo Wilhelm von Humboldt e algúns amigos, ao saír de Brunswick, capital do ducado de Brunswick-Wolfenbüttel rumbo a Francia para observar os acontecementos revolucionarios que se desenvolvían en París, tiñan que entrar e saír de seis ducados, catro bispados e unha cidade libre imperial (Aquisgrán) antes de chegar á fronteira con Francia.

Notas
-----

1. ↑  O historiador J. Whaley define *Kleinstaaterei* como "Un término pexorativo acuñado a principios do século XIX para denotar unha fragmentación territorial extrema do Reich". J. Whaley, *Germany and the Holy Roman Empire (1493-1806)*, Oxford University Press, 2011, vol. 2, páx. 653
2. ↑  The Times (1994). *Atlas of European History*, Harper Collins, páx. 127
3. ↑  E. D. Brose (1997). *German History 1789-1871, From the Holy Roman Empire to the Bismarckian Reich*, Berghahn Books, páx. 4

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mediatización e secularización
* Estados do Sacro Imperio Romano Xermánico
* Estados no Reichstag de 1792
Coordenadas: 62°04′04″N 35°13′24″L﻿ / ﻿62.06767, 35.22345


|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Kizhi Pogost** (en ruso: *Кижский Погост*) é un lugar histórico que data do século XVII que se atopa na illa de Kizhi. A illa atópase no lago Onega, na República de Carelia (distrito de Medvezhyegorsky), Rusia. O pogost é a área dentro da zona valada que inclúe dúas grandes igrexas de madeira e unha torre con campá. O pogost é famoso pola súa beleza e lonxevidade, malia que está completamente construído en madeira. En 1990, foi incluído na lista da UNESCO como Patrimonio da Humanidade e en 1993 foi incluído como Patrimonio Cultural Ruso.

Notas
-----

1. ↑  Kizhi Pogost at UNESCO
2. ↑  Decree N 1847 on November 6, 1993, by the President of Russia Arquivado 19 de agosto de 2011 en Wayback Machine. *(en ruso)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q477462
* WorldCat
* VIAF: 309793613
* GeoNames: 547864
* TGN: 7594980
* WHC: 544

 |
**Juan Martínez de Recalde Larrinaga**, nado en Bilbao en 1540 e finado na Coruña en 1588, foi un almirante español do século XVI.

Traxectoria
-----------

A súa vocación mariñeira fíxoo navegar desde moi novo na Escuadra de Biscaia, para máis tarde escoltar tres frotas de Indias, logrando neste período gran fama ao rescatar un galeón cargado de ouro na illa de Madeira. Polos seus méritos recibiría o mando supremo da Frota de Laredo.

Do mesmo xeito que Miguel de Oquendo, do que era amigo e compañeiro, o seu destino estivo pronto unido á figura do almirante Álvaro de Bazán, sendo acollido baixo o seu mando durante as expedicións á illa Terceira de 1582 e 1583. Así mesmo foille entregada a autoridade da expedición a Irlanda fronte ás ambicións británicas, logrando un importante desembarco de homes.

Álvaro de Bazán, almirante da frota que invadiu a illa Terceira.
Xa en 1587 estábase preparando a invasión de Inglaterra. Tras o nomeamento supremo do duque de Medina-Sidonia para aquela invasión, Martínez de Recalde asumiu o rango de almirante da Frota de invasión, o corazón da Invencible. Con todo, aínda que a responsabilidade recaeu no material sobre el, non puido facer valer a maioría das súas decisións ante Medina-Sidonia, véndose arrastrado a combates moi difíciles sen apoio táctico. Na refrega inicial cos ingleses de xullo de 1588, achándose na retagarda da Frota, quedou illado e non tivo máis remedio que baterse con denuedo\* contra varios navíos inimigos. Saíu da acción vivo e sen ser capturado, pero lle custou perder numerosos homes e a case inutilidade das súas naves. Ata a dispersión da Escuadra, Recalde mantívose firme ao longo de toda a campaña sobre as costas de Inglaterra. Durante a singradura última recalou primeiro en Irlanda, dirixíndose máis tarde á Coruña, ferido e con graves febres. Neste porto fondeou a súa frota e a súa propia vida, falecendo aos poucos días de arribar.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Enciclopedia General del Mar*. Ediciones Garriga, Barcelona, 1957.

### Outros artigos

* Armada Invencible

### Ligazóns externas

* Juan Martínez de Recalde en aee. Auñamendi Eusko Entziklopedia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3314992
* WorldCat
* VIAF: 287253590
* Auñamendi: 124896
* DBE: juan-martinez-de-recalde-larrinaga
* ISNI: 0000 0003 9303 4391
* NTA: 273435027

 |
O **languedociano** ou **lengadociano** é un dialecto occitano falado especialmente no Languedoc. Polas súas características centrais, adoita ser proposto como base para o occitano estándar.

Clasificación
-------------

O languedociano é unha variante meridional do occitano, semellante ao provenzal. Tamén ten algunhas semellanzas co gascón, aínda que non comparte moitas das diversas idiosincrasias que o separan do resto do occitano, e coa lingua catalá, que, a pesar da súa autonomía lingüística, é de orixe occitana, con especial proximidade co languedociano. O languedociano mesmo ten unha variedade interna, que presenta o encontro de varias categorías dialectais occitanas.

Uso
---

As estatísticas oficiais francesas apuntan a unha cifra entre 500 e 700 mil falantes de languedociano, aínda que a cifra é difícil de determinar pola falta de información censual e os límites pouco claros entre os distintos dialectos. A UNESCO estima que o número de falantes é de 500.000 persoas, e clasifica a lingua como en grave perigo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Rei, Francisco Fernández; Santamarina, Antón (1999). Universidade de Santiago de Compostela, ed. *Estudios de sociolingüística románica: linguas e variedades minorizadas*. p. 279.
2. ↑  Partridge, John (2010). *Interfaces in Language* (en inglês). p. 135.
3. ↑  Partridge, John (2010). *Interfaces in Language* (en inglês). pp. 145–6.
4. ↑  Partridge, John (2010). *Interfaces in Language* (en inglês). pp. 149–50.
5. ↑  "Langue française et langues de France" (en francês).
6. ↑  "UNESCO Interactive Atlas of the World's Languages in Danger" (en inglês).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q942602
* AAT: 300388687
* BNF: 11978578j
* ELCat: 3391
* Glottolog: lang1309
* Linguasphere: 51-AAA-gb
* LINGUIST: oci-lnc

 |
**Julio Carballo Enríquez**, nado en Xinzo de Limia o 9 de outubro de 1861 e finado en Buenos Aires o 26 de maio de 1928, foi un avogado e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato e Peritaxe Mercantil en Ourense. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, gañou en 1888 a praza de catedrático de Dereito Administrativo e Economía Política da Universidade de San José de Costa Rica. Alí exerceu como redactor da revista xudicial *El Foro*. En 1891 regresou a Ourense, dedicouse á avogacía, obtivo o cargo de tenente fiscal da Audiencia Provincial e ingresou no Partido Republicano. Foi redactor de *El Eco de Orense* e dirixiu o semanario *La República*. En 1910 marchou a Buenos Aires como correspondente de *Vida Gallega* e *Noticiero de Vigo*. Traballou como redactor en *La Nación* e colaborou en *Acción Gallega*, *Suevia* e *Correo de Galicia*, que dirixiu nunha breve etapa en 1911. Vinculado á Casa de Galicia, foi membro do comité antiforal de Buenos Aires e fundou a agrupación antiforal A Terra.

Vida persoal
------------

Casou en Xinzo de Limia en 1885 con Adela Romero Peláez, e foi pai de Julio Carballo Romero.

Notas
-----

1. ↑  *Correo de Galicia*, 3-6-1928, p. 3.
2. ↑  *Correo de Galicia*, 3-6-1928, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
**Julio Castelo Pérez**, nado en Mariz (Guitiriz) en 1916 e finado en Lugo en 1984, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi fillo do que era cura da parroquia de Mariz. Aos poucos meses de nacer, a súa nai refixo a vida casando e a raíz do matrimonio desentendeuse do neno, que foi criado por uns curmáns. De ideas comunistas, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse nos montes da parroquia. Delatado por un chivato xunto con outros fuxidos, foi xulgado na Coruña por traizón e condenado a cadea perpetua. Ingresou na prisión de San Cristóbal en febreiro do 1937. Participou na fuga do cárcere xunto a outros 800 reclusos. Conseguiu a prisión atenuada en agosto do 1940. Volveu a súa terra onde formou unha familia. Morreu dun ataque o corazón no Hospital Xeral de Lugo en 1984.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* El hijo rojo del cura de Mariz que logró salvarse de dos fusilamientos

### Ligazóns externas

* 

* Julio Castelo Pérez na páxina web *Nomes e Voces*.