recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Carlos Bellvís Llorens**, nado en Valencia o 24 de abril de 1985, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o AD Alcorcón.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar a fútbol no EMDA Alaquas e formouse nas categorías inferiores do Valencia CF. No ano 2006 foi cedido ao Elche CF de Segunda División, no club ilicitano xogou dúas tempadas nas que foi titular indiscutibel, disputando 72 encontros e marcando catro goles.

Ao rematar esas dúas tempadas volve ao Valencia pero foi cedido outra vez, neste caso ao CD Numancia acabado de ascender a Primeira División. Debutou na máxima categoría o 31 de agosto de 2008. Co descenso do equipo abandona Numancia sendo traspasado do Valencia ao CD Tenerife, tamén en Primeira División. Comezou a tempada como titular pero rematou como suplente de Pablo Sicilia.

O 17 de agosto de 2011 ficha polo Celta de Vigo, por aquel entón en Segunda División, conseguindo o ascenso a Primeira División esa mesma tempada.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q603074
* As: 16426
* BDFutbol: 6117
* SoccerBase: 56697
* Soccerway: 59179
* Transfermarkt: 51550

 |
Coordenadas: 45°50′51″N 1°14′36″L﻿ / ﻿45.84746389, 1.24335833

O **Palais des Sports de Beaublanc** (en occitano: *Bòsc Blanc*) é un pavillón polideportivo situado na cidade de Limoges, Francia. Foi inaugurado no verán de 1981 e posúe unha capacidade de 5.516 espectadores. Actualmente é o fogar do equipo de baloncesto da LNB Pro A francesa Limoges Cercle Saint-Pierre. O pavillón é coñecido pola súa pecualiar forma, principalmente polo seu teito feito de madeira de carballo.

Historia
--------

O Palacio de Deportes está situado no parque de deportes da cidade de Limoges. Foi construído en 1981 grazas a. Xavier Popelier e a Albert Chaminade. Desde aquela acolle os partidos como local do Limoges, alén doutros eventos deportivos como a Copa Davis ou partidos de baloncesto e balonmán femininos. Até a construción do Palais des Sports de Pau en 1991 era o pavillón de baloncesto máis grande do país.

Notas
-----

1. ↑  "Les symboles du CSP". *Beaublanc.com* (en francés). Arquivado dende o orixinal o 07 de xullo de 2011. Consultado o 16 de setembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web non oficial
Coordenadas: 40°45′02″N 73°59′37″O﻿ / ﻿40.750555555556, -73.993611111111

  

O **Madison Square Garden** é un pavillón multiúsos sito na illa de Manhattan, na cidade de Nova York, Estados Unidos. O actual *MSG* ou *Garden* foi construído sobre o antigo recinto (1925 - 1968) do mesmo nome, e inaugurado o 11 de febreiro de 1968. Dende entón converteuse no principal centro de eventos da cidade dos rañaceos.

NBA e NHL
---------

Interior do Garden nun encontro dos Rangers.
O Garden acolle os encontros dos New York Knicks da NBA, e dos New York Rangers da NHL. Actualmente é o pavillón mais antigo na NHL e o segundo mais antigo da NBA. A capacidade é de 19.763 persoas para encontros de baloncesto, e de 18.200 para encontros de hóckey sobre xeo.

Boxeo
-----

Ademais de encontros de baloncesto e hóckey sobre xeo, o Madison Square Garden ten acollido moitos dos combates de boxeo máis importantes das últimas décadas, nos que teñen boxeado campións como Muhammad Ali, Joe Frazier, Evander Holyfield, Lennox Lewis, Mike Tyson, Vitali Klitschko, George Foreman etc. A capacidade do pavillón para eses eventos é de 20.789 persoas.

Concertos
---------

Outra das actividades importantes que se levan a cabo no Garden son os concertos. Trátase do terceiro recinto mundial polo número de entradas vendidas para actuación musicais, só por detrás do O2 Arena de Londres e do MEN Arena de Manchester.

Nel teñen actuado artistas como Shawn Mendes, The Beatles, Led Zeppelin, Elvis Presley, Michael Jackson, The Rolling Stones, Metallica, Bon Jovi, Queen, AC/DC, Guns N' Roses, Oasis, Lady Gaga, Madonna, Britney Spears, Spice Girls, U2, Deep Purple, Pink Floyd, Justin Bieber, etc...

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Madison Square Garden Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Garden *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186125
* WorldCat
* VIAF: 304430167
* BRE: 2241615
* EBID: ID
* GeoNames: 5125640
* GND: 1191201422
* GNIS: 956262
* LCCN: n2013040751
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 477
* Structurae: 20034942

 |
Coordenadas: 43°23′00″N 5°52′00″O﻿ / ﻿43.38333333, -5.86666667

| Naranco |
| --- |
| O Naranco desde Abuli |
| Elevación: | 634 metros |
| Localización: | Asturias |
| Cordilleira: | Serra do Naranco |
| Primeira ascensión: | Inmemorial |
| Rota máis fácil: | Estrada |
|  |

O **Naranco** é unha pequena serra que se se estende ao norte da cidade de Oviedo. A súa altura máxima alcanza 634 m. En 1985 o Naranco foi incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO polas súas igrexas prerrománicas.

Xeografía
---------

Forma un arco duns 5 km. O seu extremo noroeste linda coa freguesía de Villaperi, e o leste coa de Lloriana. Ao norte e leste da serra flúe o río Nora.

O seu relevo é suave, con escaso desenvolvemento en altura. Salientan entre as paraxes e picos: o Mirador de la Reina (607 m), Pico do Pozu l'Agua (593 m), Picu'l Paisanu (634 m), Alto La Roza (628 m), Canto La Caleyina (582 m) e a Peña Llampaya (561 m).

O Naranco está constituído por materiais como areniscas ricas en ferro, xistos, carbóns e calcarias. Varios destes materiais son utilizábeis industrialmente o que orixina a presenza de varias canteiras para explotalos.

Arqueoloxía e monumentos
------------------------

A serra do Naranco foi utilizada como asentamento de castros como os de Fitoria (La Cogolla) ou, en Cuyences, (El Castiellu), entre outros. Así mesmo téñense atopados restos romanos, tales moedas, tellas, sepulturas e estelas funerarias, descubertas en San Pedro de los Arcos, Lillo ou Lloriana.

Na encosta meridional do Naranco áchanse os monumentos prerrománicos de Santa María do Naranco e San Miguel de Lillo.

Na cima do serra hai unha estación de Radiotelevisión, unha área recreativa e un monumento ao Sagrado Corazón de Xesús, erguido en 1950.

San Miguel de Lillo no Naranco.

Fauna
-----

No Naranco hai mamíferos como esquíos, porcoespiños, doniñas, xabaríns, toupas e raposos. Entre as aves que teñen o seu hábitat no Naranco están os azores, quebraosos, grallas, ralos, curuxa, corvo, pegas e bexatos. Réptiles e anfibios están representados por lagartas, liscanzos, sapos, ras e sacabeiras.

Flora
-----

As fragas das ladeiras setentrional e suroccidental do Naranco están formadas por unha mestura propia dos bosques atlánticos con intervención antrópica: castiñeiros, carballos, amieiros, pradairos, freixos, xardóns, cerdeiras, salgueiros, loureiros, álamos e mimosas.

Nas depresións do terreo medran agrupacións de espiñeiros, rebolos, teixos, sabugueiros, érbedoa, silvas, abeleiras e toxos. Existen tamén plantacións de eucaliptos.
Coordenadas: 43°40′43″N 7°35′40″O﻿ / ﻿43.678661, -7.594436

O **porto de Celeiro** é un peirao de pesca situado na parroquia de Celeiro, ao norte do núcleo urbano de Viveiro, e abrigado pola ría de Viveiro.

Características
---------------

É un dos portos de pesca galegos de máis envergadura do mar Cantábrico, cun total de 90 buques censados. A frota está composta por embarcacións de baixura-artesanal, pesca do cerco, arrastre de litoral, volante e arrastre do Gran Sol. A especie máis importante tanto por volume como por facturación é a pescada. O centro de distribución de produtos ten unha capacidade de descarga, poxa e manipulación de 75 toneladas diarias. Dispón de lonxa climatizada, cunha superficie construída total de 17 419 m².

Conta á súa vez cunha Confraría de Pescadores de grande importancia, sendo o seu patrón maior na actualidade Domingo Rey Seijas. No sector primario, o subsector pesqueiro é unha das máis significativas.

Heliporto Costa Norte
---------------------

Situado nas inmediacións do Porto de Celeiro, atópase o Heliporto Costa Norte (Código OACI: LEPV). Este heliporto foi construído a finais da década de 1980, e a finais do século XX foi modernizado e ampliado a unha superficie de 4 000 m².

Este heliporto é a base do *Pesca 2*, un dos helicópteros do Servizo de Gardacostas de Galicia, dependente da Xunta de Galicia.

Desde que se iniciou o servizo de Rescate Aéreo, tres tipos de aeronaves tiveron como base o Heliporto Costa Norte:

* *Agusta Bell 212*
* *Eurocopter Dauphin* (EC-HIM)
* *Sikorsky S-76* (EC-JET)

Notas
-----

1. ↑  "Cofradía Celeiro". Arquivado dende o orixinal o 27 de xuño de 2009. Consultado o 27 de xuño de 2009.
2. ↑  Códigos aeronáuticos españoles[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto de Celeiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6092253
* MarineTraffic: 2795

 |
Coordenadas: 42°14′24″N 1°42′11″L﻿ / ﻿42.239941, 1.702938

O Pedraforca
O **Pedraforca** é un coñecido monte de Cataluña, situado no Prepireneo. Pertence aos concellos de Saldes e Gósol, na comarca do Berguedà, o primeiro na provincia de Barcelona e o segundo na de Lleida malia que pertencen á mesma comarca.

Ten unha forma moi peculiar, formada por dúas cimas unidas por un porto, l'Enforcadura. A cima máis elevada é o Pollegó Superior, de 2.506,4 metros, cunha cima secundaria, o Calderer, de 2.496,7 metros. A outra cima, chamada Pollegó Inferior, ten 2.444,8 metros de altitude. L'Enforcadura sitúase a 2.356,2 metros.

Atópase dentro do Parque Natural do Cadí-Moixeró e os seus arredores foron declarados paraxe natural de interese nacional.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pedraforca Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Parque Natural do Macizo do Pedraforca

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1862666
* WorldCat
* VIAF: 239630749
* GEC: 0049636
* GeoNames: 3114142

 |
O **Gran Sol** (escrito ás veces como **Grand Sol** ou **Gran Sole**) é un caladoiro situado no Atlántico norte, entre os paralelos 48º e 60º, ao oeste das illas Británicas.

Destaca pola súa riqueza pesqueira sendo as principais especies obxectivo das frotas comunitarias: pescada, rapante, peixe sapo, bacallau, foguerio, bacalada, solla de altura, linguado... A frota galega, por limitación e cotas, céntrase na pescada (destacando os portos de Celeiro, Burela e A Coruña), o rapante (Vigo), o peixe sapo e o lagostino (este último na Coruña, principalmente). Tamén se collen naquelas augas outras capturas en menor volume coma: polbo, raia, pota, solla, xurelo, xarda, maruca, abadexo, escacho, ollomol, lura ou lirio.

Este caladoiro destaca tamén pola ferocidade dos seus temporais.

Desde antigo o caladoiro do Gran Sol foi explotado polos pescadores españois (especialmente os galegos) e portugueses, que navegan desde a costa cantábrica e atlántica para faenaren nas súas augas.

O nome de *Gran Sol* provén do francés *Grande Sole* ("gran linguado"). Non se debe confundir co Box irlandés (*Irish Box*, en inglés), caladoiro este que está fóra do Gran Sol e que designa unha zona de pesca reservada acoutada entre paralelos e meridianos (*box*) ao redor da illa de Irlanda.

Convencionalmente os británicos diferencian o **Gran Sol grande** (*Great Sole Bank*) e o **Gran Sol pequeno**(*Little Sole Bank*). Estas zonas defínense para fins de protección da pesca, estando limitadas pola costa ou as liñas de latitude e lonxitude seguintes:

Zona do Gran Sole segundo a consideran a efectos pesqueiros os armadores galegos. Exluiríanse as 12 millas de mar territorial e, normalmente, as augas do Cantábrico (Caladoiro Nacional).
* *Gran Sol pequeno* (ICES Statistical Division VIIh)
	+ 48°N 5°W
	+ 49°30'N 5°W
	+ 49°30'N 7°W
	+ 50°N 7°W
	+ 50°N 9°W
	+ 48°N 9°W
	+ 48°N 5°W
* *Gran Sol grande* (ICES Statistical Division VIIj)
	+ 48°N 9°W
	+ 9°W ao sur da costa de Irlanda
	+ 52°30'N ao oeste da costa de Irlanda
	+ 52°30'N 12°W
	+ 48°N 12°W
	+ 48°N 9°W

No entanto, a pesar do convencionalismo británico, entre os mariñeiros e armadores galegos o termo Gran Sol é único e refírese as augas do Atlántico Oriental entre os paralelos 48º e 60º, o que se corresponde coas zonas ICES números VI, VII e VIII, excluíndose as zonas próximas a costa e incluíndo moitas das áreas vetadas para a frota do país.

Notas
-----

1. ↑  Visto na web da Asociación de Buques de Pesca en el Gran Sol  Arquivado 16 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. o 15/01/2014.
2. ↑  Luis González. "Más sobre el Box Irlandés" (en español). Consultado o 23/11/2012.
3. ↑  The Cod (Specified Sea Areas) (Prohibition of Fishing) (No. 3) Order 1989. Consultado o 23/11/2012.
4. ↑  PUERTO DE VIGO e COOPERATIVA DE ARMADORES DE PESCA DEL PUERTO DE VIGO: *El sector pesquero en Vigo: Evaluación de su impacto socioeconómico*. Vigo, agosto de 2013.
5. ↑  Os planos dar zonas ICES poden consultarse na web da organización en  Arquivado 16 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine.
Inda que propiamente a **historia urbana de Shantou** non comeza ata a metade do século XIX, a existencia dunha aldea de pescadores nos areais do extremo suroeste do Delta do Han na súa desembocadura no río Rong, data do século XII co nome de **Ha Ling**. Precisamente polos bancos de area no século XVI comeza a coñecerse coma **Shashan Ping** (1574). No século XVIII a dinastía Qing construíu na zona fortalezas e tamén un templo eríxese no lugar (Tin Hau). Arredor pronto xorde un mercado e un pequeno porto con estaleiro de reparacións (1809).

Todo estaba preparado para que en 1858, tralas Guerras do Opio e a firma do tratado de Tianjin, un dos portos elixidos para abrírese ao tráfico occidental fora o de **Shantou** (ou Swatow), con excelentes condicións naturais de augas profundas e protexidas na súa baía con vantaxe sobre do histórico de Chaozhou, augas arriba do río Han.

Os consulados estranxeiros foron abrindo as súas sedes (moitos en Queshi, ou Kakchio, na outra beira do río Rong ). A vila medrou coma segundo porto da rexión , so tras Cantón, acadando o estatuto de cidade e a independencia do distrito de Chenghai (1919 e 1921 respectivamente).

Desafortunadamente en 1922 un catastrófico tifón arrasouna (morreron 50.000 dos seus 65.000h) e o porto quedou entupido o que supuxo o seu atraso no desenvolvemento posterior. Inda así, nos anos trinta recuperou unha posición importante entre os portos do país , e en 1958 foi designada capital do distrito.

En1981 foi elixida unha das Zonas Económicas Especiais de apertura aos investimentos estranxeiros. O crecemento, aínda que no tan explosivo como no veciño Río das Perlas, está a conformar unha rexión metropolitana (chamada *Chaoshan*, con Jieyang e Chaozhou) de máis de dez millóns de habitantes.

En 1999 tendeuse unha das pontes colgantes maiores do mundo no seu tipo, entre as dúas beiras do río Rong (a Ponte Queshi) .

Notas
-----

1. ↑  *Mapa antigo coa rexión do delta do Han; a fortaleza do extremo esquerdo marca a posición de Shantou*  Arquivado 10 de xullo de 2011 en Wayback Machine.
2. ↑  *Vista de época á acuarela con Queshi (Kakchio) e ao fondo Swatow; G.Cumming 1879*  Arquivado 31 de maio de 2013 en Wayback Machine.
3. ↑  *Plano de Swatow en 1909*[*Ligazón morta*]
4. ↑  *Carta do porto de Swatou coa beira de Kakchio (Queshi)*[*Ligazón morta*]
5. ↑  *Mapa da cidade en 1948*[*Ligazón morta*]
6. ↑  "*Mapa actual de Shantou*". Arquivado dende o orixinal o 18 de xullo de 2012. Consultado o 18 de xullo de 2012.
Arena da Praza de touros de Pontevedra.
Pavillón Multiúsos Fontes do Sar, en Santiago de Compostela, Galiza.
A **arena** é o espazo central dun circo romano, dunha praza de touros etc. onde se realiza o espectáculo.

Por extensión denomínase arena á área fechada, case sempre de forma circular ou oval, deseñada para espectáculos musicais, teatrais ou eventos deportivos, sería, logo, un **pavillón deportivo** ou **estadio fechado**. Componse dun grande espazo aberto no centro (a propia arena), rodeado por corredores e bancadas para os espectadores. A característica chave dunha arena é que o lugar onde se realiza o evento, fica no punto máis baixo, permitindo unha visibilidade. Teoricamente unha arena é proxectada para acomodar un gran número de espectadores.

A palabra vén do latín (h)arena, que significa "area". Na época do Imperio Romano, os gladiadores loitaban nunha superficie cuberta de area, que absorbía o sangue. Pódese comparar a evolución do uso da palabra arena (inicialmente "area" e posteriormente o local - con area - onde se practicaban exercicios variados) coa evolución do uso da palabra saibro (inicialmente "area" e posteriormente un tipo de cuadra - cunha especie de area - no que se xoga tenis).

O termo coliseo designa o edificio de gran capacidade destinado á celebración de espectáculos, de forma circular e con bancadas arredor onde se sentan os espectadores.

Galería de imaxes
-----------------

* O Coliseum da Coruña, Galiza.O Coliseum da Coruña, Galiza.
* Vista interior do Madrid Arena.Vista interior do Madrid Arena.
* O Amsterdam Arena, nos Países Baixos, coa cuberta móbil aberta.O Amsterdam Arena, nos Países Baixos, coa cuberta móbil aberta.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *arena*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *coliseo*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Circo romano

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q641226
* AAT: 300007268
* FAST: 814226
* LCCN: sh97009275

 |
**Aleksandr Nikolayevich Bakulev**, en ruso **Александр Николаевич Бакулев**, nado o 7 de decembro de 1890 e finado o 31 de marzo de 1967, foi un cirurxián soviético.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos e formación

Nado nunha familia campesiña que pertencía ao antigo clan Vyatka dos Bakulevs, Bakulev rematou o ensino secundario e estudou na facultade de Medicina da Universidade de Saratov. 

### Guerras mundiais e entreguerras

Durante a Primeira guerra mundial serviu como oficial médico da Fronte Occidental. En 1938 Bakulev realizou con éxito lobotomías durante o absceso pulmonar crónico. En 1939 gañou o grao académico de Profesor. Realizou lobotomías con éxito durante a actinomicose pulmonar tamén nese ano. En 1943 Bakulev asumiu a xefatura do 2º Instituto de Medicina Pirogov de Moscova. Na Fronte Oriental da Segunda guerra mundial foi o cirurxián xefe dos hospitais de evacuación de Moscova. 

### Na posguerra

En 1948 foi pioneiro en realizar na Unión Soviética a operación para a cura da cardiopatía conxénita. Foi o primeiro en usar radiopacidade na cirurxía do ril durante o transplante de uréteres, realizou a primeira ablación de pulmón con éxito coa canal arterial aberta (1948).

De 1953 a 1960 Bakulev dirixiu a Academia Soviética de Ciencias Médicas. En 1955 suxeriu a fundación do Instituto de Cirurxía Torácica (agora Centro Científico de Cirurxía Cardiovascular Bakulev) do que foi o seu primeiro director.

### Recoñecementos

En 1958 Bakulev foi elixido como membro da Academia Soviética de Ciencias. Bakulev recibiu a Orde de Lenin, a Orde da Bandeira Vermella do Traballo, a Orde da Estrela Vermella e foi doutor honoris causa da Universidade de Turín.

Notas
-----

1. ↑  "НМИЦ ССХ им. А.Н. Бакулева". *bakulev.ru* (en ruso). Consultado o 2023-09-12.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aleksandr Bakulev Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

* Grande Enciclopedia Soviética

### Ligazóns externas

* Krugosvet.ru *(en ruso)*
* Министерство обороны Российской Федерации | Бакулев Александр Николаевич *(en ruso)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1961090
* WorldCat
* VIAF: 56456611
* BIBSYS: 3089946
* BNE: XX888204
* BRE: 1846717
* FAST: 1806381
* ISNI: 0000 0001 1648 1513
* LCCN: nr89014627
* Munzinger: 00000009052
* NKC: nlk20000080336
* NTA: 128604808
* SUDOC: 188943714

 |
***Crime e castigo*** é unha novela de Fiódor Dostoievski, publicada en 12 entregas en 1866 no xornal literario *O mensaxeiro ruso* co título orixinal en lingua rusa de *Преступление и наказание* (*Prestuplenie i nakazanie*). Foi traducida ao galego por Ekaterina Guerbek, e publicada por Editorial Galaxia en 2003.

Características
---------------

*Crime e castigo* pon o foco na angustia mental e os dilemas morais de Rodion Romanovich Raskolnikov, un pobre e antigo estudante de San Petersburgo que formula e executa un plan de matar a unha vella usureira para lle roubar. A novela ten un marcado carácter psicolóxico, adentrándose na mente do seu protagonista mentres a investigación policial vaise achegando á súa beira.

Constitúe unha das obras cume da literatura universal e tivo unha grande influencia en escritores posteriores, coma os existencialistas Albert Camus e Jean-Paul Sartre.

Notas
-----

1. ↑  University of Minnesota - Study notes for *Crime and Punishment* *(en inglés)*.
2. ↑  SparkNotes Editors. "SparkNote on Crime and Punishment." SparkNotes LLC. 2002.  (accedido o 23 de setembro de 2010).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Crime e castigo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Biblioteca Galega de Clásicos Universais

### Ligazóns externas

* *Crime e castigo* *(en ruso)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165318
* WorldCat
* VIAF: 310534448
* BiTraGa: 1234
* BNE: XX3384033
* BNF: 11936242d
* EBID: ID
* GEC: 0020685
* GND: 4099168-4
* Gutenberg: 2554
* LCCN: no2005100339
* LibraryThing: 10072
* MusicBrainz: ID
* NLA: 35042267
* SELIBR: 349997
* SUDOC: 027287386
* Theatricalia: 3yr

 |
Coordenadas: 52°00′22″N 4°21′36″L﻿ / ﻿52.0062, 4.3601

A **canle Oude Delft** (en galego: "canle vella de Delft") é a máis antiga das canles que sucan a vila surholandesa de Delft, nos Países Baixos. Corre en sentido norte a sur e atravesa a parte occidental da cidade. A canle dálle o nome, tamén, á súa rúa anexa.

Historia
--------

A canle Oude Delft preto da Igrexa Vella, en 1923
É probable que a antiga *delf* (unha palabra do neerlandés antigo que significa "canle") fose escavada arredor do ano 1100, cando a cidade de Delft aínda non existía, e daquela serviría para liberar os terreos circundantes do exceso de humidade. Supuña unha ampliación dunha parte do sistema de canles do río Gantel, que une as vilas de Monster e Poeldijk.

Cando a finais do século XII se escavou unha segunda gabia paralela á primitiva, empezáronse a utilizar, para as diferenciar, os nomes de *Oude Delft* e *Nieuwe Delft* ("canle nova"). Tanto no seu límite norte coma no sur, ambas as canles estaban unidas por un estanque.

Os terreos intermedios entrambas as canles, que foron reforzados e elevados coa arxila retirada durante a escavación da segunda canle, constituíron a base da futura cidade de Delft. Nesa zona comezaron a establecerse os comerciantes máis prósperos e levantáronse grandes mansións, algunhas delas aínda hoxe conservadas e dotadas da consideración de monumento nacional *Rijksmonument*.

Edificios principais
--------------------

O edificio do antigo Legermuseum, na canle Oude Delft
Estes son algúns dos edificios máis importantes situados ás beiras da canle Oude Delft:

* O Legermuseum, antigo museo do exército.
* O convento de Santa Bárbara.
* A capela de Santo Hipólito.
* O Gemeenlandshuis, antiga sede do Consello das Augas.
* O Prinsenhof, antiga residencia do Príncipe de Orange Guillerme o Taciturno.
* A Igrexa Vella.
* O Jongenshuis, unha das grandes casas patricias da cidade do século XIX.

Pontes
------

De norte a sur:

* Ponte WateringsevestPonte Wateringsevest
* Ponte RoosbrugPonte Roosbrug
* Ponte BagijnhofbrugPonte Bagijnhofbrug
* Ponte Harmen SchinkelbrugPonte Harmen Schinkelbrug
* Ponte BartholomeusbrugPonte Bartholomeusbrug
* Ponte Heilige GeestbrugPonte Heilige Geestbrug
* Ponte JeronymusbrugPonte Jeronymusbrug
* Ponte MauriciusbrugPonte Mauriciusbrug
* Ponte Sint JansbrugPonte Sint Jansbrug
* Ponte WeesbrugPonte Weesbrug
* Ponte Brug ZuidwalPonte Brug Zuidwal

Notas
-----

1. ↑  "Gracht de Oude Delft". En *Traveltalia.com (en neerlandés)*
2. ↑  "El Oude Delft, el canal más antiguo de la ciudad". En *Sobreholanda.com (en castelán)*
3. ↑  Listaxe de monumentos da canle Oude Delft *(en neerlandés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Delft

### Bibliografía

* Van der Krogt, Peter. *Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen.*Gemeenteaechief Delft. Delft, 2000. [ISBN 908065415] *(En neerlandés)*

### Ligazóns externas

* Galería de imaxes da canle Oude Delft
Equipo de rugby afgán.
**Rugby** é un deporte relativamente novo en Afganistán, mais a súa popularidade está en aumento.

Historia
--------

O primeiro equipo local foi creado no ano 2011 e disputou o seu primeiro partido, cos pés descalzos, contra soldados das forzas especiais de Nova Zelandia na *Zona Verde* de Cabul. O primeiro torneo de rugby oficial en Afganistán foi patrocinado pola Embaixada Británica en decembro de 2011. O primeiro partido internacional de Afganistán, en categoría rugby 7, foi o 27 de abril de 2012 contra os Emiratos Árabes. Tamén ten programado participar no Sevens Bournemouth en Glastonbury en xuño de 2012.

A Federación de Rugby de Afganistán
-----------------------------------

A Federación de Rugby de Afganistán (ARF) foi rexistrada no Comité Olímpico Nacional, na República Islámica de Afganistán no ano 2010.

Notas
-----

1. 1 2
2. ↑
3. 1 2
4. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Afghan Rugby Federation
* "Afghan players dream of rugby glory", *Seattle Times*, 24 de xuño de 2011 *(en inglés)*.
* "Afghans to play first rugby match abroad", *Daily Times* (Paquistán), 16 de abril de 2012 *(en inglés)*.
O **priscilianismo** foi unha corrente relixiosa cristiá, difundida polas prédicas de Prisciliano no século IV en Hispania, e sobre todo na Gallaecia.

Historia e características
--------------------------

Non se coñece moito sobre a doutrina priscilianista, porén sábese que o priscilianismo tiña como intención unha reforma da Igrexa dende dentro, aceptaba a participación da muller con iguais dereitos aos do home na comunidade clerical, propugnaba a renuncia ao poder dos bispo, defendía a vida austera (con múltiples días de xaxún, predicando a continencia e a virxindade) e priorizaba o ascetismo e o estudo da Biblia, incluídos os textos apócrifos, o que ía en contra da autoridade episcopal e do clero.

Sendo aínda Prisciliano bispo de Ávila, as súas doutrinas son condenadas (concilio de Zaragoza, concilio de Bordeos e, incluso despois da súa morte, no concilios de Toledo).

No xuízo de Tréveris (385), Prisciliano e mais algúns seguidores foron acusados de maxia e maniqueísmo e axustizados por herexía polo emperador Magno Clemente Máximo, polo que foron decapitados. Pero o priscilianismo continuou espallándose por Gallaecia trala morte de Prisciliano, rendéndoselle culto ao seu corpo por ser considerado mártir. O priscilianismo estivo tolerado durante a época sueva e só a partir da conversión de Requiario ao catolicismo no 449 comezaron os crentes a ter problemas coas autoridades. Secasí, mantívose activo cando menos até o II Concilio Bracarense (572).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Braquiario.

### Ligazóns externas

* O priscilianismo (blog).


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q639356
* GEC: 0134590
* MAG: 2781166596

 |
A **Ponte Vella** (en bosníaco: ***Stari Most***) é unha ponte construída no século XVI durante o Imperio Otomán, localizada na cidade de Mostar, en Bosnia e Hercegovina. Cruza o río Naretva e une as dúas partes da cidade.

Está considerada unha peza exemplar da arquitectura islámica nos Balcáns, e é un dos símbolos máis recoñecidos do país.

Historia
--------

A ponte, que data do século XVI, sempre foi considerada un símbolo da época otomá de Bosnia e Hercegovina. Ten unha anchura de tres metros e unha lonxitude de 30. Ás dúas beiras levántanse dúas torres, a Halebija e a Tara, engadidas no século XVII.

### Guerra de Bosnia

O 9 de novembro de 1993 foi destruída durante a guerra de Bosnia. Slobodan Praljak, o comandante do Consello Croata de Defensa que ordenou a súa destrución, suicidouse en 2017 ante o tribunal TPII que ratificaba a súa condena a 20 anos de prisión por dita acción, así como por outros cargos.

As dúas beiras da cidade estiveron ligadas ata a reconstrución por unha ponte provisional, deseñada por enxeñeiros militares españois e portugueses

### Reconstrución

A ponte orixinal nunha fotografía de 1974.
Coa chegada da paz iniciáronse os traballos de reconstrución, baixo a colaboración da Unesco e de organizacións de rescate de Patrimonio da Humanidade. A nova ponte foi inaugurada o 23 de xullo de 2004 e o seu custo foi de aproximadamente 15 millóns e medio de dólares.

Notas
-----

1. ↑  "La Haya condena a 111 años de cárcel a seis bosniocroatas por limpieza étnica". *El País* (en castelán).
2. ↑  "Un acusado de crímenes de guerra se suicida tomando veneno ante el Tribunal de La Haya". *La Vanguardia* (en castelán).
3. ↑  "Commission to Preserve National Monuments" (en inglés).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A ponte de Mostar na páxina web da Unesco *(en inglés)*
Coordenadas: 42°21′06″N 7°54′45″O﻿ / ﻿42.3515398, -7.9125543
As **termas do Muíño da Veiga** son unha área de augas termais situada no concello de Ourense, a carón do río Miño.

Características
---------------

Recibe o seu nome por estar situadas ao pé dun antigo muíño de madeira. As augas destas termas aconséllanse para afeccións da pel e dermatite, xa que son de mineralización débil e alcalinas, e manan a unha temperatura de entre 65 e 72 °C. A área está formada por cinco piscinas: unha principal de 200 m², unha secundaria de 13 m² e outras dúas máis pequenas de 55 e 45 m², ademais dunha de auga fría para os baños de contraste. A temperatura da auga é de 40 °C.

A zona termal, de acceso peonil con aparcadoiro próximo, está comunicada co centro da cidade a través do tren das termas. Preto destas pozas atópanse as termas de Outariz.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Termas do Muíño da Veiga, na web de Termalismo de Ourense.
* Termas do Muíño da Veiga, na web de Turismo de Ourense.
**Benito Manasseri**, chamado **San Bieito de Palermo** e tamén coñecido como **San Bieito, o Africano**, foi un relixioso italiano, canonizado tras un longo proceso en 1807. Naceu en 1526 na localidade italiana de San Fratello, en Messina (Sicilia) e morreu o 4 de abril de 1589 no seu convento de Palermo (Sicilia).

Biografía
---------

De orixe africana, era fillo de escravos. Crese que os seus pais puideron traballar nunha plantación próxima a Messina onde foran traídos como escravos de Etiopía. Recibiu a liberdade dos seus amos tras o seu nacemento e nos seus primeiros anos gañouse a vida como pastor. Sufriu discriminación pola súa condición.

Cando tiña sobre vinte anos, coñeceu a un grupo de ermitáns que seguían a Regra de san Francisco aos que se uniu atraído polas ideas do santo. Tamén se adoita explicar o seu achegamento grazas a un ermitán que se fixou na súa paciencia fronte ás burlas e críticas.

Igrexa de Santa Cristina de Covas, onde se venera a San Bieito de Palermo.
En 1564, tras a abolición papal das comunidades de ermitáns, o grupo disolveuse. Bieito ingresou no convento de Santa María de Palermo. Debido ao seu analfabetismo, foi relegado á cociña do convento. Desde a cociña a súa piedade, a súa humildade e os milagres que se lle atribuíron, sobre todo curacións, déronlle gran fama, o que lle levou a ser elixido prior en 1578. Posteriormente foi mestre de novizos, para despois volver á cociña. A súa festa celébrase o 4 de abril.

Canonización
------------

Bieito de Palermo foi beatificado polo papa Bieito XIV en 1743 e canonizado en 1807 por Pío VII. Tamén se di que o seu corpo foi atopado incorrupto cando foi exhumado poucos anos despois. Santo patrón dos afroamericanos, Bieito é lembrado pola súa paciencia e entendemento cando se enfrontaba a prexuízos raciais. Existen polo menos cinco parroquias católicas negras que levan o seu nome en Estados Unidos, en Queens, Nova York, Chicago, Illinois, Pittsburgh, Omaha, Nebraska, Columbus, Xeorxia, e en Savannah, Xeorxia.

Devoción
--------

A devoción a San Bieito de Palermo está espallada ao longo de América Latina, desde México até a Arxentina. Tamén recibe culto especial en Sicilia.

Galicia
-------

En Galicia venérase en Santa Cristina de Covas (Meaño), onde se introduciu a principios do século XIX. Alí celébrase o martes de Pascua. É avogoso das dores de cabeza, dos ollos, dos peitos e do cancro.

Tamén se venera en Angoares (Ponteareas).

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Abad, Xoán C. (2022). *In hac lacrimarum valle. Guía ilustrada para recoñecer os santos patróns dos templos da provincia de Pontevedra*. Instituto de Estudos Vigueses.
2. 1 2 3  Ferro Ruibal, Xesús; et alii (1992). *Diccionario dos nomes galegos*. Ir Indo.
3. ↑  Hermida, Tino (2023-04-12). "San Benito de Palermo, el santo negro, cautiva a los fieles de Cobas". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2023-09-14.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q559356
* WorldCat
* VIAF: 289511393
* CERL: cnp00578947
* DeutscheBio: 124087922
* FAST: 137665
* GND: 124087922
* ISNI: 0000 0003 9493 1051
* LCCN: n84160033
* NTA: 152099298
* SUDOC: 059745649

 |
Viaduto de Reguenga.jpg 


|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **Ponte do Rei Fahd** (en árabe: جسر الملك فهد) está formada por un conxunto de pontes e estradas sobre o golfo Pérsico, cunha lonxitude de cerca de 25 quilómetros, ligando Khobar, na Arabia Saudita, co arquipélago de Bahrain.

Historia
--------

O 8 de xullo de 1981 foi asinado o acordo para o inicio da construción destas pontes entre Bahrain e Arabia Saudita.

O seu custo foi de 1.200 millóns de dólares, que foron financiados polo estado de Arabia Saudita.

Construción
-----------

Os traballos iniciáronse o 11 de novembro de 1982 coa presenza do rei Fahad da Arabia Saudita e do xeque Isa bin Salman al-Khalifa do Bahrain.

Desta estrutura fan parte cinco pontes, chamadas Ponte I, Ponte II, Ponte III, Ponte IV e Ponte V, de 5194 m, 3334 m, 2034 m, 934 m e 934 m respectivamente e varias estradas de, na súa totalidade, 12430 metros.

Na construción, que durou catro anos, foron usados 350.000 m³ de formigón e 147.000 toneladas de aceiro reforzado.

A estrada, cun ancho de 23 metros e con catro vías foi inaugurada o 25 de novembro de 1986.

Transito
--------

En 2001 o tráfico da estrada foi de 2,7 millóns de vehículos, transportando un total de máis de 10 millóns de pasaxeiros.

Ligazóns externas
-----------------

* King Fahd Causeway no sítio "structurae" *(en inglés)*
* Saudi Arabia Information Resource Arquivado 09 de setembro de 2012 en Archive.is *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q827735
* EBID: ID
* Structurae: 10000159

 |
**Alex Proyas**, nado en Exipto o 23 de setembro de 1963, é un director de cine, escritor e produtor australiano. De pais gregos, á idade de tres anos trasladouse coa súa familia a Sydney.

Traxectoria
-----------

O seu primeiro traballo como director foi un proxecto de adaptación ao cine da obra de banda deseñada *The Crow* co actor Brandon Lee, o cal morreu nun accidente durante a rodaxe, só a oito días de terminar o mesmo, en marzo de 1993. Logo da súa morte, Alex propúxose finalizar o filme coma homenaxe ao actor, para o que usou dobres e efectos especiais que lle permitisen acabar a película. *The Crow* foi finalmente estreada en maio de 1994 con grande éxito de crítica.

En 1998, escribiu e dirixiu a película de ciencia ficción e suspense *Dark City*, con malos resultados de vendas a pesar de obter gran cantidade de premios. En 2004 dirixiu *I, Robot*, baseada na obra homónima de Isaac Asimov, con Will Smith como actor principal. A película foi un éxito comercial pero obtivo división de opinións nas críticas.

Filmografía
-----------

* *Knowing*, (2009)
* *I, Robot*, (2004)
* *Garage Days* (2002)
* *Dark City* (1998)
* *The Crow* (1994)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q259687
* WorldCat
* VIAF: 16877221
* Allmovie: p107167
* AlloCiné: 15013
* BNE: XX1104401
* BNF: 140133892
* Box Office Mojo: alexproyas
* GND: 124276636
* IMDb: nm0001639
* ISNI: 0000 0001 1488 2700
* LCCN: no2001067456
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0153135
* NNDB: 000174205
* NTA: 147231264
* openMLOL: 302079
* SNAC: w62b9tdm
* SUDOC: 070844143
* TESF: proyas\_alex
* TMDb: 21085
* ULAN: 500331556

 |
Un **Ben de Giffen** é un produto que posúe unha curva de demanda con pendente positiva. Isto significa que a medida que o prezo do ben aumenta, os consumidores desexarán adquirir unha maior cantidade de dito ben, e cando o prezo de ditos bens comece a descender, quererán adquirir unha cantidade cada vez menor do mesmo.
Se pode discutir a existencia destes bens no mundo real, pero hai un modelo económico que explica como unha cousa así pode existir.
Estes bens reciben o seu nome de Robert Giffen, ao que atribúe esta idea Alfred Marshall no seu libro *Principles of Economics*.

Para a maioría dos produtos, a elasticidade prezo da demanda é negativa. Noutras palabras, prezo e demanda móvense en dirección contraria; se o prezo sobe, a cantidade demandada baixa, e á inversa. Os bens de Giffen son unha excepción a isto. A súa elasticidade prezo da demanda é positiva. Cando o prezo sobe a demanda aumenta, e á inversa. Para ser un verdadeiro ben Giffen, o prezo debe ser o único que cambie para obter unha variación na cantidade demandada, quedando os bens de luxo á marxe.
O exemplo clásico de Marshall é o ben inferior dos alimentos básicos, cuxa demanda ven definida pola pobreza que fai aos seus consumidores non poder consumir comida de mellor calidade. Segundo aumenta o prezo dos alimentos básicos, os consumidores non se poden permitir adquirir outros tipos de alimentos polo que teñen que aumentar o seu consumo de alimentos básicos.

Análise dos bens de Giffen
--------------------------

Débense cumprir tres condicións para que se dé un destes bens:

1. O ben en cuestión debe ser un ben inferior,
2. Debe haber unha escaseza de bens substitutivos, e
3. O ben debe representar unha parte importante do orzamento do consumidor.

se a condición #1 se cambia a "o ben en cuestión debe ser tan inferior que o efecto renda sexa maior que o efecto substitución", entón a lista é condición necesaria e suficiente.
***No Depression*** é o primeiro álbum de estudio da banda de country alternativo Uncle Tupelo, publicado o 21 de xuño de 1990 a través do selo Rockville Records. Tras a súa formación a finais dos 80, Uncle Tupelo gravou a cinta demo *Not Forever, Just for Now*, que tivo unha recensión positiva no *College Media Journal* en 1989. A recensión fixo que a banda sinase un contrato co que se convertería en Rockville Records posteriormente. O álbum foi gravado cos produtores Sean Slade e Paul Q. Kolderie nos Fort Apache Studios, cun presuposto de 3 500 dólares.

*No Depression* foi aclamado pola crítica e vendeu ben para ser un lanzamento independente. O éxito do disco, que vendeu máis de 15 000 copias durante o seu primeiro ano, foi a nspiración para a creación da revista musical *No Depression*. O disco está considerado un dos traballos máis importantes do country alternativo e o seu título adoita a usarse como sinónimo do xénero tras ser popularizado pola revista *No Depression*. Despois de recuperar os dereitos do álbum tras unha demanda, Uncle Tupelo publicou unha versión remasterizada en 2003 a través do selo Legacy Records, con seis cancións extra.

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Jay Farrar, Jeff Tweedy e Mike Heidorn agás onde se indique. 

| N.º | Título | Escritor(es) | Duración |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Graveyard Shift"   |   | 4:43 |
| 2. | "That Year"   | Farrar, Tweedy | 2:59 |
| 3. | "Before I Break"   |   | 2:48 |
| 4. | "No Depression"   | A.P. Carter | 2:20 |
| 5. | "Factory Belt"   |   | 3:13 |
| 6. | "Whiskey Bottle"   |   | 4:46 |
| 7. | "Outdone"   | Farrar, Tweedy | 2:48 |
| 8. | "Train"   | Tweedy | 3:19 |
| 9. | "Life Worth Livin'"   |   | 3:32 |
| 10. | "Flatness"   | Tweedy | 2:58 |
| 11. | "So Called Friend"   | Farrar | 3:12 |
| 12. | "Screen Door"   |   | 2:42 |
| 13. | "John Hardy" (canción extra do CD) | tradicional, arr. Lead Belly | 2:21 |
| 41:41 |

Notas
-----

1. ↑  "CMJ Review". *archive.is*. 2007-06-24. Arquivado dende o orixinal o 24 de xuño de 2007. Consultado o 2020-02-03.
2. ↑  "Uncle Tupelo - No Depression". *Discogs* (en inglés). Consultado o 2020-02-03.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3124500
* Discogs: 171683
* MusicBrainz: ID

 |
O **río Pa Sak** (en tailandés: แม่น้ำ ป่า สัก) é un río do centro de Tailandia. Nace no *Amphoe* de Dan Sai, provincia Loei, e pasa a través da provincia Phetchabun como columna vertebral da mesma. Logo atravesa a parte oriental da provincia Lopburi e a de Saraburi, até que se une co río Lopburi ao nordeste da illa de Ayutthaya, para logo xuntarse co Chao Phraya no sueste. Posúe unha lonxitude de 513 km e drena unha cunca de 16.291 km², transportando 2,4 km³ de auga ao ano.

O val do Pa Sak a través das montañas Phetchabun é a área principal da provincia Phetchabun. A cunca do río é bastante estreita e a cantidade de auga discorre de maneira substancialmente diferente segundo a estación do ano. Para evitar problemas na época seca, na parte baixa do val Pa Sak construíuse en 1994 a presa de Pasak Jolasit (เขื่อน ป่า สัก ชล สิทธิ์) na provincia de Lopburi. O pantano resultante ten 4.860 metros de ancho e 31,5 m de alto, cunha capacidade de encoro total de 0,785 km³. Ademais da xestión da auga para irrigación e subministración humana, a presa produce 6,7 MW de enerxía hidroeléctrica.

Os principais afluentes son: Lopburi, Muak Lek, Phung, Pa Daeng, Kong, Sonthi, Wang Chomphu, Na, Chun, Duk, Khon Kaen, Yai, Saduang Yai, Ban Bong, Tarang e Phaya Klang.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1152315
* EBID: ID
* GeoNames: 1607991

 |
**Ilona Brūvere**, nada en Riga en 1954, é unha directora de cine letoa.

Traxectoria
-----------

Brūvere recibiu formación na Escola Inglesa de Riga Nº 50. Como realizadora no Studio of Film Actors e a nivel universitario na facultade de xornalismo de Letonia.

No período 1972-1979 Brūvere traballa como reporteira para a Radio Letoa. Nese mesmo período é aceptada como asistente de dirección para o Estudo de Cine de Riga e como presidenta da asociación de Novos Cineastas, presidencia que duraría até o 1989, ano no que emigra á República Federal de Alemaña. 
Xa na súa cidade de acollida ingresa como membro da Asociación Alemá de Cineastas ″Bundesvereinigung des deutchen Films, Hamburger Filmburo″. Como autora alemá colabora co Ministerio de Cultura en Hamburgo e Frankfurt. Así mesmo toma parte nas actividades relacionadas coa ″European Film Foundation″ entre o 1990-1991. Ano no que retorna a Riga.

No seu país traballaría como directora para o Estudio do Cine de Riga e como xornalista para a televisión letoa, dentro dos xornais AA e DIENA, así como directora xefe do semanario NAKTS a partir de 1994. Desde 1996 prosegue como xornalista de Picca TV e para o Instituto Goethe en Riga.

Cartel da retrospectiva sobre Ilona Brūvere 1. Festival Internacional de Cine de Riga (Riga IFF) en 2014

Filmografía
-----------

### Documentais

* *Ir jāiet* 1977
* *Und hiess Adam sein Weib Eva* 1981
* *Aplaussordnung* 1982
* *Schön war die Zeit* 1988
* *Das Haus der Begierde*  1990
* *Mana pasaule – Parīze, Londona, Berlīne, Roma*  2002
* *Versija Vera*  2010
* *Tapieris*  2014

### Curtametraxes

* *Bücher* 1986
* *Leif* 1987
* *Meditation Machine* 1990
* *Niema* 1991
* *Duo* 1991

### Ficción

* *Heimatkunde* 1981
* *Pankow '95*  1983
* *Es kommt immer wieder vor* 1984
* *Erst die Arbeit und dann?* 1984
* *Nicht nichts ohne Dich*  1985
* *Sniegs* 2012

### Filme Experimental

* *V20 - Eine ungenaue Erinnerung an eine Urkunde* 1985
* *Šaha gājieni* 1992
* *Figuren* 1995
* *rojekcijas. Gleznotājs Jānis Džons Annuss* 2013

Véxase tamén
------------

* CV Ilona Bruvere *(en letón)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24576695
* WorldCat
* VIAF: 14226266
* Allmovie: p83355
* AlloCiné: 23614
* DeutscheBio: 1062121678
* Filmportal: ID
* GND: 1062121678
* IMDb: nm0723034
* ISNI: 0000 0000 4012 7082
* LCCN: n2007080224
* TMDb: 39582

 |


1. ↑  Ilona Bruvere Arquivado 30 de abril de 2018 en Wayback Machine.*(en inglés)*
**Oxegen** é un festival patrocinado pola marca de cervexa Heineken e acontece anualmente dende 2004.
No 2007, 2008, 2009, o festival foi citado como o maior festival irlandés.
Primeiramente foi chamado *Witnness*, o cal comezou no 2000 e era patrocinado por Guinness. O evento é promovido pola MCD. Oxegen foi orixinalmente un festival de tres días para ser estendido no 2008 a catro días. Realízase no Punchestown Racecourse no Condado de Kildare, Irlanda e ten un público de máis ou menos 90.000 persoas por día, con case que 80.000 deles acampando na área do festival. Acontece na mesma fin de semana que o T in the Park en Escocia.

Notas
-----

1. ↑  "Snow Patrol steal the limelight from top acts". *Irish Independent*. 02-02-2007. Consultado o 01-04-2011.
2. ↑  "OXEGEN 08: THE LINE-UP". *The Irish Times*. 04-07-2008. Consultado o 01-04-2011.
3. ↑  "Editorial: Rain can't dampen our spirits". *Evening Herald*. 13-07-2009. Arquivado dende o orixinal o 01-08-2012. Consultado o 01-04-2011.
4. ↑  "Snow Patrol take a breather from U2 tour". *The Belfast Telegraph*. 09-07-2009. Consultado o 01-04-2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2717948
* MusicBrainz: ID

 |
**Dzidra Smiltēna**, nada en Riga en 1947, é unha documentalista letoa.

Obra
----

Smiltēna traballou para a televisión letoa. Dirixindo programas, crítica de cine e curtametraxes para ese formato. Publicou once documentais duranta a súa carreira e traballou co recoñecido actor letón Gunars Cilinskis. 

A súa obra documental fala da transición causada pola recuperación da independencia do país e do tecido social, relixioso e industrial de Letonia na súa época. Fala da industria madeireira en "Tehnika kokapstrādei", "Jūras vilnis" percorre o proceso dos pescadores letóns asumindo o control das súas empresas durante a chegada da independencia e "Lūgšana krustā" conta a historia do bispo Boleslavs Sloskans que loitou contra as deportacións a Siberia.

| Documental | Ano |
| --- | --- |
| Meža vilinājums | 2009 |
|
| Lūgšana krustā | 2008 |
|
| Desmit gadi kopsolī | 2007 |
|
| No bērzu birztalas līdz saplāksnim | 2005 |
|
| Mantojums | 2005 |
| Koka otrais mūžs | 2003 |
|
| Mājas | 2003 |
|
| Kā labāk ražot | 2002 |
|
| Tehnika kokapstrādei | 2002 |
|
| Jūras vilnis | 2001 |
| Uzmanību-spriegums | 1998 |
|

  

### Ligazóns externas

* Dzidra Smiltēna, TraxectoriaArquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine. *(en inglés)*

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28966918
* WorldCat
* VIAF: 41146936684113781066

 |