recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Erik Magnusson**, apodado *o inimigo dos curas* (en noruegués, ***Eirik prestehater***). Nado no 1268 e finado en Bergen o 15 de xullo de 1299. Foi rei de Noruega de 1280 a 1299 baixo o nome de **Eric II de Noruega**.

Traxectoria
-----------

Erik foi o fillo máis vello de Magnus VI e Ingeborg de Dinamarca. Foi través da súa ascendencia materna, era descendente do rei Olaf o Santo e, polo tanto, co seu ascenso ao trono a descendencia de Olaf volveu a reinar en Noruega.

### Reinado

Foi coroado en Bergen o 2 de xullo de 1280, contando con só 12 anos de idade. Por mor da súa curta idade, o goberno recalou nas mans dos seus conselleiros, entre os que atopábase a súa nai, a raíña viúva, Ingeborg.

É recordado como un rei débil, cuxas decisións sempre estiveron influídas polo seus conselleiros, aínda cando acadou a maioría de idade (15 anos). Recibiu o sobrenome de *o inimigo dos curas* pola tensa relación que mantivo coa igrexa norueguesa. Porén, a situación en realidade reflectía a rivalidade do clero coa aristocracia, que se fixera co control do goberno.

Probablemente pola cuestión dos reclamos da herdanza da súa nai en Dinamarca, Erik II apoiou a bandidos que, como Stig Andersen Hvide, asolaron as costas dinamarquesas despois da morte de Erik V.

Finou en 1299 e foi sepultado na antiga catedral de Bergen. Ao non deixar descendentes varóns, foi sucedido polo seu irmán máis novo, Haakon.

### Matrimonio e fillas

En 1281, casou coa princesa Margarida de Escocia, filla do rei Alexandre III. O compromiso pactárase anos atrás, nun intento do seu pai, Magnus VI, de mellorar as relacións con Escocia. Margarida finou poucos anos despois, en 1283, dando a luz a súa filla.

* Margarida (1283-1290), raíña de Escocia.

O 25 de setembro de 1293 casou con outra princesa escocesa, Isabel Bruce, irmá de Roberto I de Escocia. Deste matrimonio tivo outra filla: 

* Ingeborg (1297-1353), princesa de Suecia e duquesa de Finlandia, esposa do duque Valdemar de Finlandia.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Magnus VI** | **Rei de Noruega**1280 - 1299 | Sucesor:**Haakon V** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q314450
* BMT: 107434
* WikiTree: Magnusson-196

 |
**Speedy Gonzales**, alcumado "o rato máis veloz de todo México", é un personaxe animado da serie *Looney Tunes* da Warner Brothers. As súas características máis importantes son a súa incríbel velocidade. Speedy Gonzales xeralmente usa un gran chapeu amarelo, roupa branca e un pano vermello atado no pescozo.

Historia
--------

Speedy debutou na cusrtametraxe *Cat-Tails for Two* de 1953, dirixida por Robert McKimson. Nesta primeira versión presentaba algunhas diferenzas estéticas, salientando un gran dente de ouro e vestindo só unha camisola vermella. Dous anos máis tarde, Friz Freleng e o animador Hawley Pratt, redeseñaron o personaxe até acadaren a súa aparencia actual, cun traxe branco, un pano encarnado e o seu chapeu amarelo. A nova versión debutou en *Speedy Gonzales* (1955). Nesta curta participa o gato Silvestre, que abusaba duns ratos. A animación gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada en 1955, e foi ademais a primeira vez que Speedy dicía a súa célebre frase "Ándale! Ándale! Arriba! Arriba!".

Freleng e McKimson puxeron a Silvestre como o inimigo de Speedy, unha especie de "O Coiote e o Papaleguas". Silvestre vese constantemente humillado e derrotado polo rato, e sofre un gran número de accidentes con trallos de ratos ou mollo picante. Nalgúns capítulos Speedy está na compaña do seu curmán, O lento Rodrigues, "o rato máis lento de México". Aínda que lento comparado con Speedy, el se defendía cunha pistola e nunca necesitou da axuda de Speedy. Nos anos sesenta o inimigo de Speedy pasa a ser o Pato Lucas.

En 1999, coa creación da canle de televisión *Cartoon Network*, as curtametraxes de Speedy Gonzales deixaron de ser emitidas. Segundo a voceira Laurie Goldberg, isto debeuse aos "estereotipos étnicos" que mostraban. A medida foi criticada polos fanáticos do personaxe, que trataron de convencer á canle de volver emitir as curtametraxes. A *Liga de ciudadanos latinoamericanos unidos* referiuse a Speedy coma unha "icona cultural". En 2002, Cartoon Network volveu a amosar os episodios onde aparecía o personaxe.

Dobraxe
-------

### Estados Unidos

* Mel Blanc (1953 - 1989)
* Joe Alazkey (1989 - presente)

### México

Veces emitidas en Galiza (en español).

* Edith Byrd (Primeira voz)
* Arturo Mercado (Segunda voz)
* Ernesto Lezama (Terceira voz)

Notas
-----

1. ↑  "Cat-Tails For Two (1953)". *The Big Cartoon Database* (en inglés). Consultado o 28 de marzo de 2012.
2. ↑  "Speedy Gonzales Caged by Cartoon Network". *FOX News* (en inglés). 28 de marzo de 2002. Arquivado dende o orixinal o 16 de xaneiro de 2012. Consultado o 28 de marzo de 2012.
3. ↑  "A Speedy Return". *Milwaukee Journal Sentinel* (en inglés). 21 de xuño de 2002. Arquivado dende o orixinal o 25 de setembro de 2015. Consultado o 28 de marzo de 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* **Gato Silvestre**
* **Pato Lucas**
* **Tweety Bird**

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q912984
* Discogs: 1865153
* IMDb: ch0030553
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 460341

 |
**Willie Maxwell II**, máis coñecido como **Fetty Wap**, nado en Paterson, Nova Jersey o 7 de xuño de 1991, é un rapeiro estadounidense que debutou con "Trap Queen", que se converteu nun éxito nos Estados Unidos. Posteriormente, publicou "679" e "My Way" que tamén se posicionaron nas dez primeiras posicións dunha lista popular estadounidense.

Traxectoria
-----------

### Comezos

En 2013, Wap comezou a facer música como un rapeiro solista e despois interesouse en cantar porque "quería facer algo diferente". A finais de 2013, inspirado nunha muller escribiu unha canción chamada "Trap Queen", que gravou en marzo de 2014 co produtor Tony Fadd, de RGF Productions.

A comezos de novembro de 2014, firmou un acordo de gravación con 300 Entertainment e RGF Productions. O 15 de decembro lanzou en iTunes unha nova versión de "Trap Queen". Wap integrou un grupo de rap chamado Remy Boyz 1738, no que tamén participaron P-Dice e Montana Monty Buckz, o artista foi apodado "Fetty", un *argot* para referirse aos cartos, xa que o seu propósito como rapeiro era facer cartos; posteriormente engadiu "Wap" ao final do pseudónimo para homenaxear a Gucci Mane, quen tamén é coñecido como Guwop.

Discografía
-----------

* *Fetty Wap* (2015).
* *Zoovier (2016).*
* *King Zoo* (2017).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fetty Wap Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Fetty Wap en AllMusic *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19361511
* WorldCat
* VIAF: 75144782947347375421
* AllMusic: mn0003351201
* BNF: 17021084n
* Discogs: 4227218
* Genius: Fetty-wap
* GND: 1077662661
* IMDb: nm7261985
* ISNI: 000000045810788X
* LCCN: no2015157435
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 8472253
* TMDb: 1741364

 |
Coordenadas: 41°33′40″N 2°0′29″L﻿ / ﻿41.56111, -2.00806

Mercado de Terrasa.
O **Mercat de la Independència** é o mercado central de Terrasa, tradicionalmente o máis importante. Ocupa toda unha illa de casas triangular que dá ó Raval de Montserrat (onde se atopa a entrada principal), a Rambla d'Ègara e a rúa da Goleta. Trátase dun edificio modernista, obra dos arquitectos municipais Antoni Pascual i Carretero (entre 1904 e 1906) e Melcior Vinyals i Muñoz, a partir do 1908, ano no que se vai inaugurar.

Edificio
--------

Ten planta de tres naves en forma de abano e de medida desigual (de 70, 65 e 28 m de longo respectivamente), que se unen baixo unha gran bufarda. Ten unha superficie duns 3 400 m² á planta principal e uns 1 500 m² á planta subterránea, orixinariamente destinada ás cabalarías e actualmente zona de servizos; a disposición en dúas plantas explícase polo desnivel existente entre o Raval e a Rambla. A súa estrutura está formada por 50 columnas de ferro fundido que terman dunha cuberta que favorece a entrada da luz natural a través de 4 000 claraboias de vidro. Trátase da meirande estrutura de ferro da cidade, un concepto moi innovador na época da construción do edificio, xa que daquela o ferro só se empregaba como elemento decorativo.

Bufarda central.
Interior do mercado.
Das tres naves, a á pequena está destinada basicamente á venda de peixe e pesca salgada, mentres que nas outras dúas hai postos de carne, froita, verdura, especias, legumes, autoservizo e restauración.

Nome do mercado
---------------

O seu nome conmemora o centenario do comezo da Guerra da Independencia española, en 1808, se ben tamén se propuxera chamalo «Mercat de la Llibertat». Unha placa na entrada principal reza: «1808 homenatge a Sagrera Vinyals Viver i altres ciutadans que se sacrificaren per la independència de la pàtria. Terrassa, en el primer centenari, 1908.»

Notas
-----

1. ↑  "Ajuntament de Terrassa, «Mercat Municipal de la Independència»". Arquivado dende o orixinal o 10 de febreiro de 2013. Consultado o 08 de febreiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do Mercat de la Independència
* Mercat de la Independència, dentro de *Pobles de Catalunya*
| Bufos |
| --- |
| 
*Bufo manchado norteño* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | **Strigiformes** |

 |
| Familias |
|   Strigidae Tytonidae |

Un **bufo** é calquera das máis de 200 especies de aves de rapina nocturna solitaria da orde dos Strigiformes. Os bufos xeralmente cazan pequenos mamíferos, insectos e outras aves, aínda que algunhas especies especialízanse na caza de peixes. Están distribuídos por todos os continentes, excepto na Antártida e a maior parte de Groenlandia, e nalgunhas illas remotas.

Os bufos teñen grandes ollos e orellas que miran para adiante, un bico aquilino e un chamativo círculo de plumas ao redor dos seus ollos chamado *disco facial*. Aínda que os bufos teñen visión binocular, os seus ollos están fixos no seu lugar e teñen que xirar toda a súa cabeza para ver cara a outra dirección.

Moitos bufos poden cazar en total escuridade guiándose polo son. O seu disco facial axuda a dirixir o son producido por roedores cara aos seus oídos. Moitas especies posúen plumas suaves que lles permiten voar sen facer ruído, e desta forma oír os ruídos ou os zunidos que se producen no chan.

A pesar da súa aparencia, os bufos están máis directamente relacionados coas aves da orde dos Caprimulxiformes que cos falcóns e outros predadores diúrnos (Falconiformes).

Os ovos de bufo son brancos e case esféricos. Os seus niños constrúenos rudimentariamente e poden estar situados en árbores, en tobos, en alpendres e covas.

Mitoloxía
---------

Os bufos asóciánse tradicionalmente coa sabedoría e a deusa Atenea, aínda que os corvos e outras aves comúns son máis intelixentes.

Hades raptou a Perséfone e levouna ó inframundo para facela a súa esposa. A nai dela, Deméter esixiulle a Zeus que o obrigara a devolverlla e Hades tivo que aceptar, pero Ascálafo, fillo de Aqueronte, un dos ríos do Hades, declarou tela visto comer varios grans de granada e, como ninguén que probara a comida dos mortos podía volver ó mundo dos vivos, Perséfone tivo que quedar no Hades. Ó final pactouse que podía regrasar ó Olimpo dúas partes do ano mentres que a terceira parte o pasara no Hades. Pero Deméter, en castigo á súa delación, converteu a Ascáfalo en bufo. Para Ovidio, foi a mesma Perséfone quen o transformou en bufo mollándoo coa auga do río Flegetonte.

Os romanos considerábannos aves funerarias debido ás súas actividades nocturnas e por teren os seus niños en lugares pouco accesíbeis, polo que ver un bufo polo día considerábase de mala sorte.

Na cultura xaponesa os bufos son símbolos da morte e ver un tamén é agoiro de mala sorte. O mesmo ocorre na cultura romanesa, e escoitar o son producido polos bufos é unha indicación de que alguén vai morrer na veciñanza, debido a que o son é parecido a un laído.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8253953
* GEA: 2627

 |

1. ↑  PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016, II, 5, 12.
2. ↑  Ovidio: *Metamorfosis*. Tradución de Antonio Ramírez de Verger. Alianza Editorial 3ª ed. 2015, 2ª reimp. 2017, V, 543-550.
**Miguel Porto Hermida**, nado o 20 de decembro de 1980 en San Miguel de Oia (Vigo) é un debuxante de banda deseñada e ilustrador galego.

Traxectoria
-----------

Comezou debuxando de neno e conseguiu algúns premios locais coma o premio infantil do I Salón de Cómic de Vigo. Fixo o bacharelato artístico no Instituto Politécnico de Torrecedeira (Vigo), e fundou o seu primeiro fanzine, Alopecia Mental. Estudou na Academia de Cómic e Ilustración de Víctor Rivas e licenciouse en Belas Artes en Pontevedra (Universidade de Vigo) en 2004.

En 2002 comezou a debuxar para a revista *Golfiño* para a que creou as series de *Lúa* e Niko Natas. Nese tempo comeza a traballar nas publicacións clásicas de comezos do século XXI BD Banda ou Barsowia. A súa actividade fancineira continuaraa en publicacións como ARGH!, *Carne Líquida*, *Fanzine Enfermo,* *Lunático*, *Dos veces breve*, *OINK!, Mongolia, Humo, El Manglar* ou *A viñeta de Schröedinger**.*

Traballou como creativo e deseñador web na empresa Visual Publinet, e como deseñador e ilustrador de videoxogos para Imaxin Software, empresa líder do sector do videoxogo educativo. En 2012 empezou a traballar como docente en O garaxe hermético, a escola de banda deseñada e ilustración que fundou Kiko da Silva en Pontevedra.

En 2014 botou a andar o festival Bosquexo, un campamento de debuxo ao natural para adultos na aldea de Senderiz, que tivo unha continuidade anual.

Obra
----

### En videoxogos

* *Mayu* (Imaxin Software, 2002): fondos.
* *Vetas* (Imaxin Software, 2003): fondos e deseño de personaxes.
* *O mundo nas túas mans* (Imaxin Software, 2004): dirección artística, animación e deseño de personaxes.
* *El medallón de la fortuna* (Imaxin Software, 2004): dirección artística e animación.

### Banda deseñada

* *Tirante el Blanco* (SM, 2008, adaptación do clásico de cabalarías)
* *Nueve preguntas* (Dibukks, 2013).
* *Allen, Son of Hellcock* (Z2 Comics, 2017)
* *Subnormal. Una historia de acoso escolar* (Panini, 2019, con guión de Fernando Llor, baseado na vida do xogador de baloncesto Iñaki Zubizarreta).

#### Obra colectiva

* 2011: *Yes, We Camp! Bocetos de una (R)evolución*.
* 2018: *O puño e a letra*.

Notas
-----

1. 1 2  "Miguel Porto". *Vinetas desde o Atlántico*. Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2021. Consultado o 2021-09-24.
2. ↑  "Miguel Porto Hermida". *galegos.galiciadigital.com* (en castelán). Consultado o 2021-09-24.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108676883
* WorldCat
* VIAF: 53156130960758311728
* ISNI: 0000000500484671
* LCCN: no2019086083

 |
O **A.O. Kolossos Rodou** (en grego: Α.Ο. Κολοσσός Ρόδου), coñecido en inglés como **Colossus Rhodes B.C.**, e por motivos de patrocinio como **Kolossos H Hotels**, é un equipo profesional de baloncesto grego da localidade de Rodas, Grecia. O club compite actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. Foi fundado en 1963 dando cabida a outros deportes coma o voleibol e o judo a principios da década de 1980.

Historia
--------

Foi o primeiro equipo da rexión do mar Exeo, mais debido ao seu illamento xeográfico non puido disputar competicións a nivel oficial ata o ano 2000, data na que entra como presidente Kostas Kostaridis, quen o inscribe na División B, a terceira en importancia do país, ascendendo en 2003 á A2 Ethniki, e en 2005 finalmente á A1 Ethniki, onde xoga na actualidade.

Palmarés
--------

* **Segunda División de Grecia**
	+ **Campión (1)**: 2005

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
* Galanis Sport Data
Modelo:En trqdución
Os **sitios de restrición** ou **sitios de recoñecemento da restrición** son zonas situads nunhsa molécula de ADN que conteñen secuencias específicas de 4 a 8 pares de bases nucleotídicas de lonxitude) que son recoñecidas polos encimas de restricións para realizsar alí unn corte. Trátse xeralmente de secuencias palindrómicas (porque os encimas de restrición adoitan unirse como homodímeros), e un determinado encima de restrición pode cortar a secuencia entre dous nucleótidos dentro do seu sitio de recoñecemento ou nalgún punto veciño.

Función
-------

Notas
-----

1. ↑  Russell, Peter J. (2006). *iGenetics: A Mendelian Approach*. Benjamin Cummings. ISBN 978-0805346664.  Parámetro descoñecido `|url-access=` ignorado (Axuda)
2. ↑  Lehninger, Albert L.; Nelson, David L.; Cox, Michael M. (2008). *Principles of Biochemistry* (5th ed.). New York, NY: W.H. Freeman and Company. p. 305–306. ISBN 978-0-7167-7108-1.  Parámetro descoñecido `|url-access=` ignorado (Axuda)
***Resident Evil Gaiden*** é un videoxogo producido e distribuído por Capcom, pertencente á serie *Resident Evil*. Foi lanzado no ano 2002 para a Nintendo Game Boy Color.

Historia
--------

Despois dos feitos acontecidos durante Resident Evil 2, unha serie de superviventes do incidente de Raccoon City crean unha organización de sabotaxe á Corporación Umbrella. Descobren que Umbrella transporta un experimento biolóxico (BOW) nun barco e deciden interceptalo. A bordo soben Leon S Kennedy (un dos protagonistas de Resident Evil 2) e Barry (un dos protagonistas de Resident Evil), que atopan un abrocho do virus T. Xunto ao barco chega ademais, un submarino de Umbrella. Tras diversos combates, o navío foi destruído e Leon, Barry e unha supervivente, Lucía, foxen cun helicóptero.

Estilo de xogo
--------------

O xogo alterna a primeira coa terceira persoa. Mentres camiñamos e exploramos a vista é de terceira persoa, mentres que durante os combates, pasamos a primeira persoa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q972268
* GameRankings: 536103
* GiantBomb: 3030-15710
* IGDB: resident-evil-gaiden
* MobyGames: resident-evil-gaiden
* VGG: 79434

 |
**Alimia** ou Alimnia (grego: Αλιμιά) é unha illa grega do mar Exeo, que se atopa na zona marítima entre Rodas e Halki, no arquipélago do Dodecaneso. A superficie da illa é de 7´4 quilómetros cadrados e ten unha costa de 21 km. A illa tiña unha pequena poboación ata o período da segunda guerra mundial, e nas últimas décadas permaneceu deshabitada.

É utilizado por uns poucos habitantes de Rodas e Halki para pasar un par de días de camping e pesca .. algúns campistas deixaron subministracións como grellas, mesas, cadeiras e algúns servizos básicos.

Historia
--------

A illa é mencionada por Plinio baixo o nome nome de Evlimnia asociado coas dúas grandes baías da illa, Emporio e San Xurxo, no lado oriental e occidental da illa que son portos naturais seguros. O seu uso na antigüidade confírmase polos impresionantes estaleiros tallados na roca, que datan do período helenístico cando pertencía ao estado de Rodas. No período helenístico, floreceu cando o estado de Rodas, a illa foi fortificada coa construción dunha fortaleza e utililizouse como ancoraxe e observatorio da frota de Rodas. O castelo helenístico sobrevive ata hoxe no pico máis alto ao leste da illa do castelo. Partes de dito castelo helenístico utilizouse para a construción medieval, un castelo construído en 1475, cando Rodas e as súas illas foron ocupadas polos cabaleiros. Na costa de Emporio atoparonse tumbas romanas e vellos muros visibles e os cimentos dunha basílica paleocristiá.

O asentamento de Alimia construíuse no fondo da baía máis grande da illa. Inclúe varios edificios, a maioría dos cales están en ruínas debido ao abandono do asentamento na década de 1940. Ao noroeste da localidade, a pouca distancia da costa hai un pequeno lago con auga salgada, que é unha das 37 zonas húmidas naturais no Dodecaneso.

Referencias
-----------

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alimia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Illa Alimia
* Beyond Borders Belgium

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1227657
* WorldCat
* VIAF: 234802529
* GeoNames: 265321
* GND: 4819869-9
* OSM: 542579

 |
**Pedro Santisteve Roche**, nado en Zaragoza o 28 de maio de 1958, é un avogado penalista, activista social e profesor universitario aragonés. Foi o alcalde de Zaragoza dende o 13 de xuño de 2015 até o 15 de xuño de 2019.

Biografía
---------

Santisteve licenciouse en Dereito e exerce dende 1984 como avogado penalista. Ao longo da súa traxectoria persoal destacouse pola súa crítica ao sistema penitenciario actual e pola defensa dos dereitos das persoas encarceradas. É fundador da Asociación de Seguimento e Apoio a Presas e Presos en Aragón (ASAPA), que en 2000 recibiu da Deputación Xeral de Aragón a Medalla ao Mérito Social. Dende a década de 1990 é profesor na facultade de Dereito da Universidade de Zaragoza.

### Carreira política

A entrada de Santisteve en política comezou co movemento 15-M. En 2015 resultou gañador do proceso de primario de Ganemos Zaragoza, no que participaron máis de 3.700 persoas. Deste modo, Santisteve foi o cabeza de lista da candidatura de unidade cidadá Zaragoza en Común (ZeC), na que conflúen movementos sociais, Podemos, Izquierda Unida, Equo, Puyalón de Cuchas, Piratas de Aragón, Somos e Demos+.

O programa co que esta candidatura concorreu aos comicios municipais estivo baseado na transparencia institucional, a toma de decisións participativa, a rendición de contas e unha política social máis ampla.

Esta candidatura, liderada por Santisteve, obtivo nas eleccións municipais do 24 de maio de 2015 80.040 votos (24,57%) e 9 concelleiros, quedando como a segunda forza política por detrás do PP, con 10 concelleiros, e por enriba do PSOE, con 6 concelleiros.

O 13 de xuño de 2015 Pedro Santisteve foi investido alcalde de Zaragoza grazas aos votos dos concelleiros de Zaragoza en Común (ZeC), o PSOE e Chunta Aragonesista (CHA).

Notas
-----

1. ↑  "Santisteve, novo alcalde de Zaragoza co apoio de PSOE e CHA". *Heraldo.es*. 13 de xuño de 2015. Arquivado dende o orixinal o 14 de outubro de 2015. Consultado o 13 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pedro Santisteve*** |

* Pedro Santisteve - Primarias Ganemos Zaragoza

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Alberto Belloch** | **Alcalde de Zaragoza**13 de xuño de 2015 - 15 de xuño de 2019 | Sucesor:**Jorge Azcón** |
**Benedetto II Zaccaria**, finado en 1330, foi o co-señor de Quíos, así como moitas outras illas do mar Exeo desde 1314 até aprox. 1325.

Traxectoria
-----------

Benedetto II era o primo de Paleólogo Zaccaria, e sucedeuno en Quíos e outras terras no mar Exeo, xunto co seu irmán Martino. Nalgún momento despois de 1325 este último obrigouno a se retirar, a cambio dunha pensión. Benedetto pediu axuda ao emperador bizantino Andrónico III Paleólogo. En 1329 Martino foi deposto e capturado por unha frota imperial de 105 naves enviadas a Quíos. Benedetto foi nomeado prefecto imperial da illa. Con todo, despois de que morrese sen descendencia a illa foi anexada ao Imperio bizantino. Focea foi recapturada polos bizantinos en 1334.

Casou con Xenebra Doria, filla de Corrado Doria.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Miller, William (1921). "The Zaccaria of Phocaea and Chios (1275-1329)". *Essays on the Latin Orient*. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 283–298.
* Nicol, Donald MacGillivray (1993). *The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453*. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 171–172. ISBN 0-521-43991-4.
* Setton, Kenneth M. (1976). *The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume I: The Thirteenth and Fourteenth Centuries*. DIANE Publishing. ISBN 0-87169-114-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14514388
* WorldCat
* VIAF: 510159474325427662744
* BMT: 103968

 |
A **cummingtonita** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos monoclínicos. É un silicato de ferro e magnesio, con aspecto de agregados bacilares cor castaña. É polimorfo da antofilita, coa súa mesma composición química pero distinto sistema cristalino.

Propiamente, cummingtonita é o termo intermedio dunha serie de solución sólida con cantidades de ferro e magnesio substituíbles entre si, de forma que toda a serie denomínase con este nome. Nun extremo da serie estará a **magnesiocummingtonita** (Mg7Si8O22(OH)2) e no outro extremo a grunerita (Fe7Si8O22(OH)2).

O nome procede da cidade de Cummington, en Massachusetts (EUA), onde foi descrito en 1824. Sinónimos pouco usados son *antolita* e *kievita*.

Ambiente de formación
---------------------

Aparece en rochas metamórficas, tanto metamorfismo de contacto como rexional, de facies de xistos verdes ou ecloxitas xistos azuis. Tamén se pode encontrar como mineral primario nalgunhas dioritas, gabros e noritas.

Minerais asociados á cummningtonita en todas estas rochas son hornblenda, antofilita, actinolita, tremolita, arfvedsonita, glaucofana, cuarzo e granate.

Localización, extracción e uso
------------------------------

Depósitos importantes deste mineral atópanse en Massachusetts, Dakota e Wisconsin (EEUU), en Labrador (Canadá), Xapón, Escocia, Finlandia, Noruega e Suecia. En España encóntranse en Miranda (Asturias), Níjar (Almería) e Ojén (Málaga).

A cummingtonita non ten uso comercial, só interese científico e coleccionístico.

Notas
-----

1. ↑  Hawthorne, Frank C. and Roberta Oberti (2006), On the classification of amphiboles: Canadian Mineralogist:
44(1): 1-21.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cummingtonita*** |

### Bibliografía

* Klein, Cornelius. 2002, *The Manual of Mineral Science*, 22nd ed. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25177-1

### Outros artigos

* Lista de minerais

### Ligazóns externas

* Datos sobre localización da cummingtonita *(en inglés)*
* Sitio web con datos da cummingtonita *(en inglés)*
* Galería de minerais con información da cummingtonita *(en inglés)*
* Mineral Data Publishing, 2001 PDF *(en inglés)*
* Galería de imaxes da cummingtonita en Internet:

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q418873
* EBID: ID
* GEC: 0270984
* MAG: 2775876856
* Mindat: 1170

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 17499-08-0

 |
Lazo de piqué
Vista microscópica dun tecido de piqué
O **piqué** , **punto imperial** ou **marsella** é un tecido fraccionado de doce en doce fíos, normalmente usado con fío de algodón, que se caracteriza porque a metade dos fíos levantados de cada sección cambia alternativamente en cada pasada. O algodón de *Twilled* e o algodón cordado son familiares próximos.

Contén máis amidón que a tea lisa, o que produce unha fronte de camisa máis tesa. O uso do piqué é practicamente a única tea usada na gravata e chaleco do frac. Hoxe emprégase sobre todo para gravatas, polos e vestidos de muller, principalmente.

O tecido foi desenvolvido pola industria do algodón de Lancashire a finais do século XVIII como unha técnica mecanizada para tecer panos dobres cunha pesada trama de fíos incluída. Foi utilizado orixinalmente para facer imitacións dos edredóns fiados da Provenza feitos en Marsella, a fabricación dos cales se converteu nunha importante industria para Lancashire de fins do século XVIII a principios de século XX.

O termo *"marcella"* é unha de tantas variantes da palabra *"Marseilles".*

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega*. Consultado o 2022-01-27.
2. ↑  "Polo piqué em algodão". *AD Portugal* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 27 de xaneiro de 2022. Consultado o 2022-01-27.
3. ↑  "161 Términos técnicos para tecidos". *www.kingwinyarn.com*. Arquivado dende o orixinal o 27 de xaneiro de 2022. Consultado o 2022-01-27.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Oriol Ronquillo, José (1857). *Diccionario de materia mercantil, industrial y agrícola* (en castelán). Barcelona: Imprenta de Agustín Gaspar.

### Outros artigos

* Moda
* Roupa
* Algodón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1505201
* AAT: 300249568

 |
***Le Monde diplomatique***|  |
| --- |
| Fundación | Maio de 1954 |
| Xénero | Información xeral |
| País | Francia |
| Ámbito | Internacional |
| Lingua | Francés e outras. |
| Periodicidade | Mensual |
| Cor | En branco e negro e en cor |
| Fundador | Hubert Beuve-Méry |
| Director | Serge Halimi |
|

***Le Monde diplomatique***, chamado coloquialmente *Le Diplo*, é un xornal francés de periodicidade mensual fundado en maio de 1954 por Hubert Beuve-Méry a modo de suplemento para o diario *Le Monde*. Presenta unha liña editorial esquerdista, defendendo outro tipo de globalización e posicionándose a prol dos países do Terceiro Mundo.

Historia e características
--------------------------

Está destinado aos círculos diplomáticos e ás grandes organizacións internacionais. Creouse por iniciativa dun antigo diplomático de orixe húngara reconvertido a xornalista, François Honti. Hoxe, enmárcase como filial cunha redacción independente dentro do grupo La Vie-Le Monde. En 2007, a tiraxe media da edición francesa roldaba os 240 000 exemplares, mentres que a tiraxe global das súas edicións internacionais impresas acadaba case os dous millóns e medio de exemplares.

### Internacional

A partir do final da década de 1970, *Le Monde diplomatique* comezou a ser editado tamén fóra de Francia. En 2010 o xornal conta con 68 edicións no estranxeiro, en 26 linguas, sendo 35 impresas e 33 electrónicas. De 500 mil exemplares en 1996, o total das edicións estranxeiras impresas pasou a 1,4 millón de exemplares en 2005.

O xornal aborda temas relacionados á Europa, á América Latina e ao Mundo Árabe. Alén dos artigos traducidos da edición francesa, até 20% das materias das edicións estranxeiras son elaboradas por redaccións locais.

Redacción
---------

En 2010, o director da publicación é Serge Halimi (anteriormente o director fora o galego Ignacio Ramonet), sendo o redactor xefe Maurice Lemoine e os seus adxuntos Martine Bulard, Philippe Río, Anne-Cécile Robert. Así mesmo, na redacción figuran Mona Chollet, Alain Gresh, Pierre Rimbert, Dominique Vidal e Laurent Bonelli.

Notas
-----

1. ↑  listaxe coas edicións fóra de Francia *(en francés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de *Le Monde diplomatique* *(en francés)*
* Edición portuguesa do xornal *(en portugués)*
* Le Monde diplomatique para o Estado Español *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q858121
* Cairn: ID
* ISSN: 0026-9395
* OCLC: 473074470

 |
Sancho levando a adarga de don Quixote, grupo escultórico en Madrid
Unha **adarga** é un escudo feito de coiro e de forma ovalada e posteriormente con forma de corazón.

Usos
----

Usado orixinalmente pola cabalaría musulmá de Al-Andalus, co nome de *ad-dargha*, traído do norte de África (en Fez estaba o principal centro de produción). Extremadamente resistente á espada e á lanza. Nos séculos XIV e XV a adarga foi utilizada pola infantaría e cabalaría cristiá ata que no século XVI se fixo xeral o uso de armas de fogo. Aínda seguiu en uso ata o século XVII en combates de cabalaría entre a nobreza peninsular e usárona cando menos ata finais do século XVIII determinados corpos especializados, como a tropa dos presidios españois en Nova España.

Notas
-----

1. ↑  Alfredo Jiménez Núñez *El Gran Norte de México: una frontera imperial en la Nueva España (1540-1820)*. Editorial Tebar, 2006, páxina 287

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Adarga Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q352596
* AAT: 300298733

 |
**Edgar Rice Burroughs**, nado en Chicago o 1 de setembro de 1875 e finado en Encino, California, o 19 de marzo de 1950, foi un escritor estadounidense de xénero fantástico coñecido polas súas series de historias de Barsoom (ambientadas en Marte), de Pellucidar (que teñen lugar no centro da Terra) e, en especial, pola creación do mundialmente famoso personaxe de Tarzán.

Traxectoria
-----------

Asistiu á *Harvard School* de Chicago onde entrou en contacto co mundo clásico de Grecia e Roma. Tralo seu paso pola escola foise a vivir ao rancho gandeiro do seu irmán onde traballou dous anos de vaqueiro. Despois ingresou na *Philips Academy* de onde o expulsarían por preguiceiro. Tras un período de adestramento na Academia Militar de Míchigan, entrou a formar parte do Sétimo de Cabalaría dos EUA e chegou a loitar contra os apaches en Arizona pero pronto o licenciaron ao descubrir a súa minoría de idade, o que o levou a volver a Chicago e dedicarse a unha serie de traballos diversos non moi ben pagados tanto alí como en Idaho.

En 1912, aos 36 anos de idade e baixo o seudónimo de Normal Bean que apareceu impreso como *Norman Bean*, publicou o seu primeiro relato, *Baixo as lúas de Marte* na revista *All-Story Weekly*, obra que lle reportou 400 dólares. En outubro dese mesmo ano, esta vez co seu nome real, publicou *Tarzán dos monos* que en 1914 aparecería en formato de libro.

Durante a segunda guerra mundial fíxose correspondente de guerra para *Los Angeles Times* e cubriu, con 66 anos de idade, o conflito no área do Pacífico sur.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q148234
* WorldCat
* VIAF: 17220001
* Allmovie: p158906
* AlloCiné: 179105
* BIBSYS: 90183541
* BLBNB: 000623064
* BNA: 000047057
* BNCHL: 000035081
* BNE: XX1163036
* BNF: 118946156
* BRE: 1861433
* CANTIC: a1038828x
* CiNii: DA05316974
* DeutscheBio: 118517791
* Discogs: 2123807
* EBID: ID
* EGAXA: Balis372472678
* Europeana: ID
* FAST: 52765
* Filmportal: ID
* GEC: 0012876
* GND: 118517791
* Gutenberg: 48
* IBDB: 78746
* IMDb: nm0123194
* ISNI: 0000000080960298
* LCCN: n80039681
* LibraryThing: burroughsedgarrice
* LibriVox: 698
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00434912
* NKC: jn19990001239
* NLA: 35024073
* NLG: 71495
* NNDB: 000043818
* NTA: 069311560
* OBP: ID
* OL: OL146605A
* openMLOL: 21968
* PTBNP: 18199
* SELIBR: 179749
* SNAC: w65x2dzz
* SUDOC: 026759918
* TESF: burroughs\_edgar\_rice
* TMDb: 15776
* Treccani: edgar-rice-burroughs
* TVcom: edgar-rice-burroughs
* UNZ: BurroughsEdgarRice
* WikiTree: Burroughs-446

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Polo.

Volkswagen Polo de 2017.
O **Volkswagen Polo**, coñecido tamén por **Polo**, é un automóbil de turismo do *segmento B* producido polo fabricante alemán de automóbiles Volkswagen.

É un cinco prazas con motor dianteiro transversal e tracción dianteira, que ten como principais rivais no mercado o Fiat Punto, o Ford Fiesta, o Renault Clio e o Seat Ibiza.

O Polo leva xa cinco xeracións, lanzadas nos anos 1975, 1981, 1994, 2001 e 2009, respectivamente; as catro primeiras foron reestilizadas en 1979, 1990, 1999 e 2005.

O Polo existiu con carrocerías *hatchback* de tres e cinco portas, *sedán* de dúas e catro portas e *familiar* de cinco portas.

Actualmente este modelo fabrícase nas plantas de Pamplona (España), Shanghai (China), Uitenhage (Suráfrica), Pune (India) e Kaluga (Rusia).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Volkswagen Polo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web oficial de Volkswagen Alemaña - Datos técnicos do Volkswagen Polo 05.03.2008 *(en alemán)*
* Sitio web oficial de España do Volkswagen Polo *(en castelán)*
* Sitio web oficial internacional do Volkswagen Polo *(en inglés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q247819
* BNF: 119644752
* NKC: ph118193

 |
Batalla de Ceriñola
A **Batalla de Ceriñola** aconteceu o 21 de abril de 1503, entre os exércitos españois e os franceses, durante a segunda guerra de Italia, en Ceriñola, Apulia, na Italia meridional. As forzas españolas, baixo Gonzalo Fernández de Córdoba, o Gran Capitán, formaban un total de por 8000 homes, con máis de 1000 arcabuceiros, e 20 canóns, derrotaron ós franceses, 32000 homes, principalmente cabalaría pesada e piqueiros suízos, con preto de 40 pezas de artillaría, e conducido por Louis de Armagnac, duque de Nemours, que atopou a morte nesta batalla.

Gonzalo Fernández de Córdoba enfrontábase a un exército catro veces superior, pero tiña moitas vantaxes estratéxicas, pois ocupara as alturas de Ceriñola, e atrincheirara os seus soldados con empalizadas, fosos e estacas, e a súa artillaría foi colocada mellor que a francesa. A maioría das súas forzas eran de infantaría (á que el formara nas novas unidades chamadas coronelías, que eran a semente dos terzos) armado cunha mestura de picas, arcabuces e espadas, revolucionaran o exército español, centrado tamén na cabalaría durante os séculos X-XV, debido á Reconquista contra os musulmáns.

Este exército facía fronte a outro francés case feudal, coa preponderancia da cabalaría pesada, e cun alto número de mercenarios (neste caso suízos), pero, ó mesmo tempo, este exército tiña máis artillaría que a española. Este paradoxo sería constante na primeira metade do século XVI nos exércitos franceses.

A batalla comezou cunha carga da cabalaría francesa, contra o centro do exército español, pero foi disolta polo fogo de artillaría dúas veces. O asalto seguinte intentou acabar co flanco dereito español, mais a cabalaría francesa foi esnaquizada polo fogo dos arcabuceiros españois, morrendo neste momento o duque de Nemours. Dado o comando ó suízo Chandieu, a infantaría helvética foi derrotada por un contraataque en conxunto da infantaría e cabalaría española (esta última atacando polos flancos), sendo obrigado a fuxir. O resultado foi unha derrota francesa total, que permitiu a España consolidar a súa posición en Italia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2264459
* GEC: 0017086
* LCCN: sh2007007846

 |
O **Parque Nacional de Gobustan** atópase ó oeste do asentamento de Gobustan, a uns 64 quilómetros ó suroeste do centro de Bakú. Foi establecido en 1966 cando a rexión foi declarada como un monumento histórico nacional de Acerbaixán nun intento de conservar as antigas tallas, volcáns de lama e pedras de gas na rexión. A paisaxe cultural de arte rupestre incluído no Parque Nacional de Gobustan foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 2007.

Hoxe Gobustan é a reserva nacional máis popular de Acerbaixán.

Tallas prehistóricas
--------------------

As imaxes sobre as rochas na reserva de Gobustan nos séculos X-V a. C.
Gravados rupestres en Gobustan do ano 10.000 a. C.
As tallas rupestres e petróglifos no lugar mostran cativadoras imaxes da vida prehistórica no Cáucaso. Os bosquexos ben conservador mostran antigas poboacións que viaxan en botes de xuncos; homes cazando antílopes e touros salvaxes, así como mulleres bailando. O afamado antropólogo noruegués Thor Heyerdahl regresou moitas veces a Acerbaixán entre 1961 e a súa morte en 2002 para estudar o lugar na súa «Na busca de Odín».

Volcáns de lama
---------------

Estímase que 300 dos arredor de 700 volcáns de lama que existen no mundo están en Gobustan. Moitos xeólogos así como turistas do lama nacionais e internacionais camiñan a lugares como o cráter Firuz, Gobustan, Salyan para coñecer os volcáns de lama que se cre que teñen propiedades medicinais. En 2001 un volcán de lodo a 15 quilómetros de Bakú fíxose noticia internacional cando repentinamente empezou a arrebolar chamas de 15 metros de alto.

Notas
-----

1. ↑  "Gobustan Rock Art Cultural Landscape". UNESCO Culture Sector.
2. ↑  "11.1 Early Man in Azerbaijan When Ancient Stones Speak by Ronnie Gallagher and Abbas Islamov".
3. ↑  "11.2 Mud Volcanoes - Mysterious Phenomena Fascinate Scientists and Tourists by Ronnie Gallagher".
4. ↑  "ISIC.org - Events". Arquivado dende o orixinal o 04 de abril de 2009. Consultado o 11 de febreiro de 2019.
5. ↑  "BBC News | SCI/TECH | Azeri mud volcano flares".

| * v
* c
* e
Patrimonio da Humanidade en Acerbaixán |
| --- |
|  | Cidade vella de Bakú, co palacio dos Shirvanshahs e a Torre da Doncela (2000)  ·  Parque Nacional de Gobustan (2007)  ·  Palacio dos Khans de Shaki (2019)  ·  Paisaxe cultural de Khinalug e Ruta de Transhumancia "Köç Yolu" (2020)  ·  Bosques hircanos1 (2023)

1 Compartido con Irán |  |
| Patrimonio da Humanidade  ·  Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q318181
* BRE: 2076196
* Pleiades: 380688207
* WHC: 1076

 |
**Víctor Manuel Lantes Vedruné**, nado na Coruña o 9 de febreiro de 1919 e finado en París o 19 de agosto de 2007, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Neto de Guillermo Vedruné Sabot. Os seus pais, Manuel Lantes e Victoria Vedruné, tiñan unha taberna preto da estación de tren de San Cristovo. En 1923 tivo que fuxir coa súa familia ante a represión por dar acubillo e axuda a varios líderes sindicais. Medrou en Baiona coa avoa e uns tíos mentres os seus pais marcharon a Cuba. A nai regresou e marcharon para Alxer, e o pai foise para Nova York. Ao voltar o pai puxeron un comercio de comestibles.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 Víctor traballaba nunha fábrica como mecánico axustador e militaba nas mocidades do Partido Comunista. A comezos de 1937 foi mobilizado en artillaría. Lantes escapou, chegou en barco a Marrocos, onde foi detido. Preso no penal de Oudja, controlado por simpatizantes do réxime de Vichy fixéronlle unha oferta para alistarse na Lexión Estranxeira e mandárono conter o avance dos ingleses e americanos. Desertou aos tres meses e alistouse na 2ª División Blindada do xeneral Leclerc en xullo de 1943. Desembarcaron en Europa, e a súa unidade loitou en Laval, Argentan e nas batallas de Écouché e do bosque de Écouves. Chegaron a Anthony, nos arrabaldes de París, onde sorprenderon as forzas alemás e dispersáronas con fogo de morteiro abrindo camiño para que La Nueve entrase na capital francesa.

Vida persoal
------------

Casou en Francia e tivo dous fillos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mesquida Mas, Evelyn (2008). *La Nueve. Los españoles que liberaron París*. Barcelona: Ediciones B. ISBN 978-84-666-2070-3.

### Ligazóns externas

* Losada, Arturo (20 de marzo de 2019). "Os galegos que venceron aos nazis". *Luzes*.
* Victor Manuel Lantès *(en francés)*
**Patricio Bocconi Camirani**, nado en Pontremoli (Provincia de Massa-Carrara) en 1835 e finado en Pontevedra o 13 de xaneiro de 1878, foi un fotógrafo italiano asentado en Galicia.

Traxectoria
-----------

Logo de pasar por Murcia, Almería, Alacant e Salamanca, chegou a Santiago de Compostela na década dos setenta, onde instalou un gabinete fotográfico co seu irmán. Tamén traballou como fotógrafo ambulante noutras vilas gallegas. Viaxou con asiduidade a Ourense, Pontevedra e Vigo dende 1873, e estableceu nesas cidades gabinetes fotográficos. Tiña a pretensión de realizar un *Album de Galicia*.

En 1877 foi o encargado fotografar a chegada de Afonso XII a Vigo. ese mesmop ano participou na Exposición Regional de Lugo e obtivo unha mención de honora. En 1878, aqueixado dunha grave enfermidade, abandonou Vigo e trasladouse a Pontevedra, onde finou aos 43 anos. A súa muller María Rodríguez, axudada polo seu fillo Alfredo, fíxose cargo do establecemento fotográfico en Pontevedra.

Vida persoal
------------

Casou en 1860 con María Antonia Rodríguez Valero e foi pai de Alfredo Bocconi Rodríguez.

Notas
-----

1. ↑  *El Telegrama*, 12-3-1875, p. 2.
2. ↑  *El Heraldo Gallego*, 15-1-1878, p. 1-2 .

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Patricio Bocconi*** |

### Bibliografía

* Martín, Gerardo (2017). *Diccionario de vigueses (1875-1945). Retazos de historia local a través de la vida de más de 1700 personajes*. Pontevedra: Deputación Provincial. pp. 123–125. ISBN 978-84-8457-448-4.

### Ligazóns externas

* La fotografía en Pontevedra de Patricio Bocconi

* Los Bocconi: fotografiando el Ourense del siglo XIX
O **Renault Scénic** é un automóbil monovolume compacto fabricado por Renault que saíu ao mercado en 1996 no norte de Douai, no norte de Francia e no Brasil.

A idea de realizar un monovolume do Mégane viña do proxecto inicial J64, dentro do grupo Mégane. O proxecto X64 que dá orixe aos Mégane, aparecidos no 1996, consistía en crear unha serie de modelos cun tronco común que ofrecera solucións ás necesidades dispares que os clientes de clase media podían solicitar. Tratábase de diversificar a oferta de modelos de carácter medio e non uniformar as necesidades dos clientes a un só modelo. Así que deseñaron unha berlina dous corpos de carácter xeral, un cupé con aire xuvenil, un familiar para os que lles gustaban os vehículos Break e un convertible con capota abatible.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Renault Scénic*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q531589
* NKC: ph456979

 |
**Christopher Scott Kannberg**, nado en Stockton (California) o 30 de agosto de 1966 e coñecido profesionalmente como **Scott Kannberg** e **Spiral Stairs**, é un músico estadounidense coñecido por ser un dos membros fundadores da banda de indie rock Pavement. Tamén liderou o grupo Preston School of Industry e tivo unha carreira como artista en solitario.

Traxectoria
-----------

Kannberg era amigo da infancia de Stephen Malkmus, medrando ámbolos dous na mesma vila de Stockton. Xuntos formaron a banda Pavement baixo os pseudónimos de "Spiral Stairs" e "SM", respectivamente. Kannberg compuxo e foi a voz principal de varias cancións do grupo, como "Painted Soldiers", "Hit the Plane Down", "Kennel District", "Date With IKEA", e "Passat Dream". Trala disolución de Pavement formou unha nova banda chamada Preston School of Industry con Matador Records. A banda publicou un EP e dous álbums, pero volveuse inactiva no ano 2004. No ano 2009 Kannberg editou o seu primeiro álbum en solitario, *The Real Feel*, co nome de Spiral Stairs.

En 2010 participou na reunión de Pavement.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Interview: Pavement’s Scott Kannberg Becomes Spiral Stairs". *Relix Media* (en inglés). 2017-05-12. Consultado o 2020-10-10.
2. ↑  "Preston School Of Industry". *Discogs* (en castelán). Consultado o 2020-10-10.