recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Tondo coa familia de Septimio Severo no que aparecen retratados Severo, a súa dona Xulia Domna, os seus fillos Caracalla, e Xeta, cuxa face foi borrada pola súa *damnatio memoriae* ordenada polo seu irmán e asasino Caracalla.
***Damnatio memoriae*** é unha locución latina que significa literalmente "condena da memoria". Era unha práctica habitual na antiga Roma, consistente, coma o seu propio nome indica, en condenar a lembranza dun inimigo do Estado trala súa morte. 
Cando o Senado Romano decretaba oficialmente a *damnatio memoriae*, procedíase a eliminar todo canto lembrase ao condenado: imaxes, monumentos, inscricións, e incluso chegábase á prohibición de usar o seu nome. Moitos emperadores víronse tamén afectados por esta práctica, como se amosa a continuación.

Emperadores romanos condenados
------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| * Calígula.
* Nerón.
* Domiciano.
* Cómodo.
* Clodio Albino.
* Xeta.
 | * Macrino.
* Alexandre Severo.
* Maximino.
* Gordiano III.
* Filipo o Árabe.
* Decio.
 | * Emiliano.
* Galieno.
* Aureliano.
* Probo.
* Caro.
* Carino.
 | * Numeriano.
* Diocleciano.
* Maximiano.
* Galerio.
* Severo II.
* Maximino Daia.
 | * Maxencio.
* Licinio.
* Constantino II.
* Constante.
* Magnencio.
* Magno Máximo.
 |

Lucio Elio Sexano foi condenado a *damnatio memoriae* despois de conspirar contra Tiberio no ano 31; como consecuencia, as súas estatuas foron esnaquizadas e o seu nome foi borrado de todos os rexistros públicos. Esta moeda de Augusta Bilbilis, acuñada para conmemorar o consulado de Sexano, ten raspadas as palabras *L. Aelio Seiano*

Fontes clásicas
---------------

* *Institucións* 3, 1, 5; 4, 18, 3.
* *Dixesto* 24, 1, 32, 7; 28, 3, 6, 11; 31, 76, 9.
* *Codex Iustinianus* 9, 8, 6.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Memoria histórica
* Ren (mitoloxía) (usos semellantes na civilización exipcia)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223590
* BNCF: 47197
* EBID: ID

 |
Os rangos Dan e Kyū están indicados pola cor do cinto ou polas raias.
**Dan** é unha graduación utilizada nas artes marciais xaponesas. Chegar ao nivel de dan significa superar o nivel de kyu; a partir de aí o practicante usa cinto negro, e xeralmente pode tornarse instrutor. En aikido, é o momento a partir do cal é permitido o uso de hakama para os homes (as mulleres tradicionalmente xa poden usalo a partir do 2ºkyu).

Hai diferentes niveis de dan, usualmente de primeiro ata noveno ou décimo dan. Os niveis máis baixos normalmente poden ser conseguidos a través de exames ou competicións; os máis altos, porén, requiren décadas de experiencia e contribución para a arte, a través de actividades de instrución, investigación ou a publicación de traballos escritos. Esas graduacións só poden ser conferidas polos representantes xerarquicamente máis elevados dun determinado *dojo* ou organización.

O nivel máis alto, de décimo dan, é ás veces reservado para o fundador dunha arte, e só el pode conferir outros décimos dans. Por causa diso, nalgunhas artes marciais, este nivel tornase extinto despois da morte do seu fundador.

En xaponés, os graos son chamados:

1. Shodan.
2. Nidan.
3. Sandan.
4. Yondan.
5. Godan.
6. Rokudan.
7. Shichidan.
8. Hachidan.
9. Kyudan.
10. Judan.
**César Bravo Gil**, nado o 14 de maio de 1981 en Barcelona, é un ex xogador de baloncesto profesional catalán. Mide 2,00 metros, pesa 105 kg e xogaba na posición de ala.

Traxectoria
-----------

Formouse como xogador de baloncesto nas categorías inferiores do FC Barcelona, onde durante varias tempadas estivo a alternar o equipo vinculado da EBA co de ACB. Durante a súa etapa como barcelonista conseguiu os títulos máis importantes que adornan o seu palmarés: un campionato da liga ACB, unha Copa do Rei e un campionato da Euroliga, todos eles logrados durante a tempada tempada 2002-03, aínda que a súa achega á consecución dos mesmos foi moi reducida polos poucos minutos dos que gozou.

Na tempada 2003-04 tras disputar un único partido co FC Barcelona, ficha polo Leite Río Breogán tamén da ACB, co que disputa un total de 12 partidos en toda a tempada. Na tempada 2004-05 ficha por outro equipo ACB, o Ricoh Manresa, onde a súa achega tampouco é moi destacada finalizando con 24 partidos xogados e unha media de 2,5 puntos e 1,75 rebotes por encontro.

A tempada seguinte decide fichar polo Club Baloncesto Ciudad de Huelva da liga LEB onde permanece dúas tempadas. A primeira delas pasouna en branco por unha fractura no tendón de aquiles e na segunda acaba relegado moitos minutos ao banco polo que na tempada 2007-08 decide asinar por un conxunto dunha categoría inferior e ficha polo Qalat Cajasol da LEB de Prata.

O seu bo facer no equipo andaluz serviulle durante a pretemporada 2008-09 para asinar un contrato de proba por un mes co Cáceres 2016 Basket de LEB Ouro, que prorrogou dous meses máis ao seu vencimiento polo que iniciou a tempada como membro do persoal do conxunto estremeño que abandonaría tras a disputa da oitava xornada da tempada regular xa que o Cáceres 2016 decidiu non renovarlle o seu contrato temporal. Ese mesmo ano asina co Cornellà da LEB Prata, continuando ao ano seguinte co equipo, esta vez na LEB Ouro. En 2010 pasaría a xogar co Prat de LEB Prata, para regresar na campaña 2011-12 á LEB Ouro da man do Menorca Bàsquet.

### Clubs

* EBA/ACB FC Barcelona (1999-2003)
* ACB Breogán (2003–2004)
* ACB Ricoh Manresa (2004-2005)
* LEB Ciudad de Huelva (2005–2007)
* LEB Prata Qalat Cajasol (2007–2008)
* Primera Dvisión Masculina Cáceres (2008)
* LEB Cornellà (2008-2010)
* LEB Prata CB Prat (2010-2011)
* LEB Menorca Bàsquet (2010-2012)

Palmarés
--------

* Unha Euroliga (2003)
* Unha Liga ACB (2003)
* Unha Copa do Rei (2003)

Notas
-----

1. ↑  Cáceres 2016 corta a Cesar Bravo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha ACB de César Bravo *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391983
* ACB: 20200534
* Euroleague: AMD
* FIBA: 28198

 |
**César Novoa Alcaraz**, nado en Pontevedra en 1942, segundo marqués de Patiño, é un avogado, político e aristócrata galego.

Traxectoria
-----------

Neto da aviadora Elisa Patiño, César Novoa naceu no seo dunha familia nobre de varios séculos da ría de Pontevedra. Avogado de profesión os anos oitenta, como afiliado ao Partido Popular foi elixido concelleiro en Pontevedra nos comicios de 1983, e como tal foi seleccionado para ser deputado provincial baixo a presidencia da Deputación de Mariano Rajoy.

Accedeu ao ducado (estilizado co nome de marqués de Patiño) logo do falecemento da nai, Lucía Alcaraz Patiño, en 2002. Como aristócrata, é membro do corpo da Nobreza do Antigo Reino de Galicia. A casa familiar é o pazo dos Duques de Patiño, en Padriñán (Sanxenxo).

Vida persoal
------------

Casou con Ana Tovar e tivo unha filla, Iria Novoa Tovar, que é a herdeira do ducado. Enviuvou en 2018.

Notas
-----

1. 1 2 3  Bará, Milagros (2016-11-05). "El Marquesado de Patiño, un ducado con historia". *Diario de Pontevedra* (en castelán). Consultado o 2022-08-16.
2. ↑  Conde, María (2010-08-21). "«Mantener el título es casi una obligación con el antepasado»". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 2022-08-16.
3. ↑  "Pontevedra despide a la marquesa de Patiño". *Diario de Pontevedra* (en castelán). 2018-02-03. Consultado o 2022-08-16.
Logo da revista.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***CoroCoro Comic*** (コロコロコミック, *KoroKoro Komikku*?) é unha revista manga xaponesa de periodicidade mensual publicada por Shogakukan e estabelecida o 15 de maio de 1977. O seu público principal son os estudantes de escola primaria, lectores máis novos cós de manga shōnen. Algunhas das súas propiedades, como *Doraemon* ou a serie de videoxogos de *Pokémon*, convertéronse en fenómenos culturais do Xapón.

O nome provén de *korokoro* (ころころ?) que quere dicir "rodando" e tamén representa ó esférico, regordecho ou pequeno, xa que se supón que ós nenos lles gustan ese tipo de cousas. A revista ten un formato A5, uns 6 cm de grosor, e cada número ten 750 páxinas. *CoroCoro Comic* publícase mensualmente cada día 15 (ou un pouco antes se o día 15 cadra en fin de semana).

Notas
-----

1. ↑  Schodt, Frederik L. (1996). *Dreamland Japan: writings on modern manga*. Stone Bridge Press. p. 83. ISBN 1-880656-23-X.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Xapón*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en xaponés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q715274
* OCLC: 899296694

 |
**Daniela Longo**, nada en 1968, é unha gravadora italiana coñecida por ser a autora de diversas moedas do euro da Cidade do Vaticao.

Traxectoria
-----------

Daniela Longo cursou o ensino secundario postobrigatorio pola rama artística no *V Liceo Artistico Statale*, de Roma, entre 1982 e 1986. Posteriormente cursou estudos de especialización na Escola de Arte da Medalla do *Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato*, entre 1990 e 1993.

En 2020, comezou tamén a exercer a docencia na Escola de Arte da Medalla do IPZS, na materia de Gravado de Corte Directo.

Entre outras experiencias laborais no ámbito artístico, en 1995 dedicouse á creación de esmaltes ao lume para o obradoiro *Guccione*, de Roma, e en 2009 á realización de vidreiras na *Vetreria Giuliani*, da mesma cidade.

Busto de Bieito XVI para as moedas do euro vaticanas (2006-2013).
Tamén colaborou con outros artistas, como Gino Gianneti —na modelaxe de obras de arte na igrexa dos Suízos, no Vaticano, en pequenas esculturas para o IPZS, etc.—, ou Guido Veroi —na pintura de vidreiras ao chumbo, etc.—.

Desde 1999 dedícase ao deseño e o gravado de moedas, medallas e selos postais para a Cidade do Vaticano. Entre as súas creacións destacan os anversos de diversas series circulantes de moedas do euro durante a sede vacante de 2005 e a nome de Bieito XVI (entre 2006 e 2013) e de Francisco (a partir de 2017), así como outras emisións conmemorativas. Ademais, Longo tamén deseña selos de correos para a República de San Marino e o Gran Ducado de Luxemburgo.

Nas súas creacións, Daniela Longo utiliza, a modo de sinatura, as súas iniciais D.L. ou ben a abreviatura D.LONGO.

* 5 cents de euro (2006-2013). Bieito XVI.5 cents de euro (2006-2013). Bieito XVI.
* 20 cents (2006-2013). Bieito XVI.20 cents (2006-2013). Bieito XVI.
* 1 euro (206-2013). Bieito XVI.1 euro (206-2013). Bieito XVI.
* 2013). Bieito XVI.2013). Bieito XVI.
* 20 euros (2015). Francisco.20 euros (2015). Francisco.

Notas
-----

1. ↑  "Longo Daniela". En Lorioli, V.; Conti, P.F. (2004). *Medaglisti e incisori italiani dal Rinascimento a oggi*. Bergamo.
2. 1 2 3 4 5  "Daniela Longo: contratos e curriculum vitae". *Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato* *(https://www.trasparenza.ipzs.it)*.
3. ↑  "Daniela Longo, Pope Francis’ Visit to Armenia: 24-26 June, 2016". En *Vatican Notes*. Vol. 63. Nº 363. 2015.
4. ↑  Moedas deseñadas por Daniela Longo. *Numista.com*
5. ↑  "5 Euro Cent - Benedictus XVI". *Numista.com*
6. ↑  "20 Euro Cent - Benedictus XVI". *Numista.com*
7. ↑  "1 Euro - Benedictus XVI". *Numista.com*
8. ↑  "2 Euro - Benedictus XVI". *Numista.com*
9. ↑  "10 Euro - Franciscus Baptism". *Numista.com*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cérbero (homónimos).
Cérbero, William Blake
Na mitoloxía grega, **Cérbero**, era o garda das portas do Hades (o inframundo grego), asegurando que os mortos non puidesen saír e que os vivos non puidesen entrar. Era fillo de Equidna e Tifón, e irmán de Ortro. A existencia dun can infernal na entrada dos infernos parece ser que xa estaba presente na mitoloxía indoeuropea orixinal, pois aparece nos mitos doutros pobos indoeuropeos, como é o caso do can Garm na mitoloxía escandinava.

Tiña a forma dun can con tres cabezas e cunha serpe por rabo, ademais dun número incontable de cabezas de serpe nas súas costas.

> 
> 
> "*Como duodécimo traballo ordenóuselle traer do Hades a Cérbero. Tiña este tres cabezas de can, a cola de dragón e no seu lombo cabezas de toda clase de serpes*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitolóxica* II, 5, 12)
>

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cérbero*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cérbero*** |

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83496
* BMT: 57603
* BRE: 4675852
* EBID: ID
* GEC: 0016993
* GiantBomb: 3005-3709
* SUDOC: 132404524
* Theoi: KuonKerberos
* Treccani: cerbero

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre mitoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Igrexa de santa María de Cortegada.
**Daniel Vázquez-Gulías Martínez**, nado en Beariz o 30 de agosto de 1869 e finado na Coruña o 3 de febreiro de 1937, foi un arquitecto galego.

Traxectoria
-----------

Daniel Vazquez Martínez ou Vázquez-Gulías Martínez era fillo do médico Francisco Javier Vázquez Gulías e de Dolores Martínez Blanco. Estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid entre 1889 e 1895 obtendo o título de arquitecto o 13 de marzo de 1897. Ao ano seguinte chegou a Ourense para substituír como arquitecto municipal a José Antonio Queralt Rauret. En 1899 supleu a vacante do cargo de arquitecto diocesano por cambio de residencia de Antonio Queralt, quen se estableceu en Pontevedra. Foi tamén arquitecto de Facenda. Foi pai de Celso Vázquez-Gulías Álvarez.

A súa arquitectura pódese cualificar de "doméstica" e comercial, e soubo xogar coa plasticidade do ferro e a pedra. Introduce elementos tomados en préstamo dos arquitectos modernistas como son talos ondulantes de plantas liliáceas, lotos e tulipáns. É un ecléctico, móvese entre a tradición e a innovación. Foi o seu colaborador o artesán e fundidor Malingre.

Obras
-----

En Ourense deixou múltiples edificios relixiosos e civís. Entre os edificios relixiosos merecen especial mención o templo parroquial de Santa María de Cortegada de Baños (1899), o templo parroquial de Santa Cruz de Terroso (1902), o templo parroquial de San Tomé o Novo de Maside (con Luís Bellido), reformas no templo parroquial de San Munio de Veiga (1903), reforma e reparación extraordinaria do templo parroquial de San Xoán de Louredo no arciprestado de Pao (1904), templo parroquial de Santiago das Caldas (1905).

En 1905 xunto ao mestre de obras José Porto Román, veciño de Maside, levaron a cabo as obras de reparación extraordinaria do templo parroquial de San Salvador de Nocedo do Val. En 1906, reparación do templo parroquial de Santa María de Xinzo e de construción de San Xoán de Louredo. En 1909, reparación do templo parroquial de Santiago de Cerreda, e templo parroquial de Santa María de Baíste no arciprestado de Avión. En 1911, obras do templo parroquial de Santiago das Caldas.

Fóra da provincia de Ourense, construíu a Capela de San Caralampo, na Illa da Toxa (O Grove, Pontevedra).

Tamén é obra súa o panteón familiar construído no cemiterio de San Francisco en Ourense, onde descansan os seus restos mortais.

Notas
-----

1. ↑  Un espacio cultural para la obra de Daniel Vázquez-Gulías

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Navascués Palacio, Pedro (1998). *Formación y estilo en Vázquez-Gulías* (en castelán). ISBN 8484164462. Consultado o 24-7-2016.
* Viscasillas Vázquez, Carlos (2015). Los Vázquez de Beariz (Ourense). Notas para su historia. Boletín auriense, Tomo 45, págs. 311-335. ISSN 0210-8445.

### Ligazóns externas

* Biografía na páxina web do concello de BearizArquivado 19 de novembro de 2008 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8353702
* WorldCat
* VIAF: 169127693
* BNE: XX1479347
* BVMC: 12412
* DBE: daniel-vazquez-gulias-martinez
* ISNI: 0000 0001 1814 2451
* SUDOC: 18082290X

 |
**César González-Seco Romero**, nado en Mondoñedo o 20 de decembro de 1877 e finado na mesma vila o 19 de febreiro de 1921, foi un avogado, impresor, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Nazario González-Seco Villar. Licenciouse en dereito na Universidade Literaria de Valladolid en 1898. Propietario dunha imprenta en Mondoñedo na que se editaron o *Boletín Oficial del Obispado*, *Heraldo de las Prisiones*, *Galicia Pintoresca*, *El Eco de Villalba*, *El Agricultor* de Riotorto, *El Eco de Puentedeume*, *El Regenerador* de Ferreira do Valadouro e *Brisas del Oro*. Fundou e dirixiu *De Todo un Poco* e *Mondoñedo*. Foi fiscal municipal e en 1915 foi elixido deputado provincial. Reorganizou o Orfeón Pacheco, organizou seccións de declamación e participou en festas populares. Foi organizador da Banda municipal á que achegou donativos. Foi Presidente da Sociedad de Obreros Católicos, reformando o seu regulamento e emprendendo obras de embelecemento. En 1911 montou unha fábrica de chocolates finos, chamada "La Mindoniense"

Casou con Josefa Seoane Hermida en 1905. Unha filla común Elvira González-Seco Seoane casou con Álvaro Cunqueiro e outra Maruxa González-Seco Seoane con Enrique Cabanela.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 25-2-1921, p. 2

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Un mindoniense con iniciativa *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535066
* WikiTree: González-Seco-2

 |
**Danielle Souza**, popularmente coñecida como **Mulher Samambaia**, nada en Lages (Santa Catarina) o 2 de xaneiro de 1981, é unha modelo brasileira.

Traxectoria
-----------

Ata 2003, Danielle vivía en Balneário Camboriú. Neste mesmo ano, trasladouse a São Paulo, onde venceu o tradicional concurso "As Felinas" (As Felinas) e logo recibiu o convite para posar para a revista *Playboy* en novembro de 2003, na que posou con Antonela Avellaneda, participante do *Big Brother Brasil 4*.

Foi convidada polo antigo director de *Pânico na TV* para gravar un piloto do programa, que se estreará xa na semana seguinte. Traballou no *Pânico na TV* como a "Muller Samambaia", e amais de ter sido axudante de escenario, tamén participou algúns cadros do programa.

Danielle realizou un novo ensaio fotográfico para a revista *Sexy* en decembro de 2004, xa co alcume de Muller Samambaia. Posou espida de novo para a revista *Sexy* en agosto de 2007. As fotos foron tomadas en Bonito, Mato Grosso do Sul.

Danielle está cursando[*cando?*] Deseño de interiores e pretende especializarse en decoración e deseño de xardíns. No Entroido de 2009 participou no desfile do GRES Aliança como Musa da batería. Participou do reality show da Rede Record, *The Farm*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da modelo

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3241407
* IMDb: nm1958640

 |
**Deolinda do Carmo Salvado da Conceição**, nada en Macau o 7 de xullo de 1913 e finada en Hong Kong o 24 de maio de 1957[], foi unha xornalista e escritora portuguesa, que marcou o panorama cultural lusófono do seu país na década de 1950.

Traxectoria
-----------

De nacionalidade portuguesa, foi a cuarta filla de António Manuel Salvado, comerciante orixinario de Medelim (Castelo Branco) e radicado en Macau, e de Áurea Angelina da Cunha Salvado, natural de Macau. Estudou no Liceu de Macau.

O 1 de novembro de 1931 casou con Luís Gaspar Alves en Cantón. A parella foi vivir a Shangai, por entón unha cidade dinámica e cosmopolita. Máis tarde divorciáronse. En 1937, xa en fase de separación co Luís Alves, foi cos seus fillos José Maria Salvado Alves e Rui Cândido Augusto Alves vivir a Hong Kong, se ben a cidade foi tamén ocupada en decembro de 1941. Nesa época dirixiu unha escola portuguesa na cidade e foi tradutora do inglés para o xornal *A Voz de Macau*.
Coa fin da segunda guerra mundial regresou a Macau cos seus fillos. Comezou a traballar como secretaria de dirección e xornalista no diario *Notícias de Macau*, fundado en agosto de 1947, e como profesora de inglés e estenografía na Escola Comercial Pedro Nolasco.

O 29 de maio de 1948 casou con António Maria da Conceição, compañeiro de traballo e posteriormente director do *Notícias de Macau*. Ela escribía no xornal crónicas, artigos de crítica literaria e artística, ensaios, contos e unha "páxina feminina" que foi moi apreciada.
En 1956 visitou Portugal por vez primeira xunto co seu marido e o seu fillo António Maria da Conceição Júnior, que nacera en 1951. Permaneceu seis meses en Lisboa, onde conseguiu convencer a prestixiosa libraría Francisco Franco para publicar o seu único libro, *Cheong Sam - a Cabaia*. Mais por entón foi diagnosticada cunha doenza incurable. Logo de coñecer Portugal refresou a Hong Kong a comezos de 1957. Foi hospitalizada, e faleceu no mes de maio.

Obra
----

*Cheong-Sam - a Cabaia* foi o único libro que publicou. Está composto por 27 contos, a maioría xa publicados anteriormente no *Notícias de Macau*. Todos eles falan principalmente da posición e condición da muller na China e en Macau.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Deolinda do Carmo Salvado". *Macanese Families*. (require rexistro (?)). [*Ligazón morta permanente*]
2. 1 2 3 4 5  Rangel, Jorge (21 de maio de 2007). "Saudade e homenagem, 50 anos depois". *Jornal Tribuna de Macau* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 05 de xaneiro de 2018. Consultado o 10 de outubro de 2019.
3. 1 2  "Deolinda do Carmo Salvado da Conceição". *Arscives* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 10 de outubro de 2019.
4. 1 2  Brookshaw, David. "Introduction to Deolinda da Conceição" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 10 de outubro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5259986
* WorldCat
* VIAF: 51721614
* BNE: XX870030
* BNF: 12114600f
* ISNI: 0000 0000 6643 4574
* LCCN: nr99031601
* OL: OL357018A
* PTBNP: 49872
* SUDOC: 029541433

 |
Representación da Coresma nunha festa de Entroido.
A **coresma** (da expresión latina *quadragesima dies* 'día cuadraxésimo') son os corenta días de tempo litúrxico que observan a maioría das igrexas cristiás, antes da Pascua. Os corenta días representan o tempo que Xesús pasou no deserto, onde, segundo a Biblia, resistiu a tentación de Satanás; o obxectivo que se procura é establecer un período de reflexión e penitencia para que os cristiáns poidan preparase para a celebración pascual.

Nos primeiros anos do cristianismo, a duración da Coresma variaba, arredor do século IV estableceuse a súa duración en 40 días. Nos séculos VI e VII o xexún adquiriu grande importancia como práctica coresmal, como os domingos non se podía facer xexún por ser día de festa no século VII engadíronse catro días máis á coresma, antes do primeiro domingo, para imitar o xexún de Cristo no deserto, polo tanto o comezo da Coresma quedou establecido no Mércores de Cinsa na igrexa occidental mentres na oriental comezaba un luns. Na actualidade o mantemento da práctica do xexún relaxouse en moitas igrexas cristiáns, así na Igrexa Católica de rito latino só é obrigatoria a abstinencia o venres de coresma, pero na Idade Media era común a prohibición de comer carne e ovos e manter relacións sexuais; nas igrexas ortodoxas e na maioría das católicas de rito oriental a práctica da abstinencia mantense con máis forza.

Notas
-----

1. ↑  "Coresma". *Portal das Palabras*. Consultado o 6 de maio do 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82866
* AAT: 300162822
* BNCF: 11912
* BNF: 11976742m
* EBID: ID
* GND: 4130216-3
* JSTOR: lent
* LCCN: sh85076002
* Treccani: quaresima

 |
O **Condado de Cervera** é un título nobiliario, que creado por primeira vez polo rei Pedro IV de Aragón, actualmente é un dos títulos vinculados tradicionalmente ao herdeiro da Coroa de España, sendo a súa titular Leonor de Borbón.

Historia
--------

Título creado e
o 27 de xaneiro de 1353 polo rei de Aragón, Pedro o Ceremonioso, para o seu fillo e herdeiro, o infante Xoán. Este título, propio dos herdeiros ao trono da Coroa de Aragón irá sempre unido ao de Príncipe de Xirona dende 1414, compartindo as mesmas vicisitudes.

Dende o 21 de xaneiro de 1977 os títulos do herdeiro da antiga Coroa de Aragón ostentados de feito polo príncipe Filipe de Borbón, se ben o real decreto de nomeamento (RD 54/1977, BOE do 22 de xaneiro de 1977) especifica de forma explícita o de "Príncipe de Asturias e outros títulos vinculados tradicionalmente ao sucesor da Coroa de España". En cuestión sucesoria, a Constitución española de 1978 (título II, art.º 57.2) indica: *O Príncipe herdeiro, dende o seu nacemento ou dende que se produza o feito que orixine o chamamento terá a dignidade de Príncipe de Asturias e os demais títulos vinculados tradicionalmente ao sucesor da Coroa de España.*

En 1996, nunha visita oficial a Cervera, o Príncipe Filipe de Borbón asumiu o título nunha cerimonia de homenaxe popular. Dende a supresión da Coroa de Aragón a principios do século XVIII é o primeiro herdeiro real que o ostenta, se ben non fixo uso público del salvo nas ocasionais visitas a Cataluña e na cerimonia da súa voda.

O 19 de xuño de 2014 accede ao trono tras a abdicación do seu pai Xoán Carlos I co nome de Filipe VI, polo que a súa filla, Leonor de Borbón herdou todos os títulos vinculados ao herdeiro da Coroa e que antes pertencían ao seu pai.

Véxase tamén
------------

* Duque de Montblanc
* Señor de Balaguer

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1649035
* GEC: 0017157

 |
**Atilano Vecino Escuadra**, nado en Coreses (provincia de Zamora) o 18 de agosto de 1958, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

Comeza a xogar no equipo da súa vila natal e en 1980 fiha polo Zamora CF de Segunda División B e ao ano seguinte polo UD Melilla, na mesma categoría. Xa comezada tempada 1982-83 ficha polo Celta de Vigo de Segunda División por un prezo de catro millóns e medio de pesetas. Debuta co equipo vigués o 31 de outubro de 1982 na vitoria do Celta ante o Real Betis. No encontro seguinte marcaría un gran gol ao FC Barcelona de Diego Armando Maradona que significou o 2-2 ante o equipo culé.

A partir do ascenso a Primeira División do ano 1992 comeza a perder peso no equipo en favor de xogadores máis novos como Xurxo Otero. Na súa última tempada en Vigo, a 1993-94, o equipo chegou á final da Copa do Rei, final que perdeu ante o Real Zaragoza.

Xogou doce tempadas no Celta de Vigo, nas que disputou 333 encontros e marcou 7 goles, sendo recordado súa contundencia en defensa, disciplina e regularidade. Ao deixar o Celta abandona o fútbol en activo, pasando a ocupar un posto como adxunto de prensa e no corpo técnico do club.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1986-87 (ascenso á Primeira División) |
| --- |
| Javier Maté  ·  Lema  ·  Maraver  ·  Atilano  ·  Jimmy Hagan  ·  Cándido  ·  Baltazar  ·  Vicente  ·  Barboza  ·  Alvelo  ·  Nacho  ·  Tono  ·  Gelo |
| Pichi Lucas  ·  Camilo  ·  Villanueva  ·  Arteaga  ·  Manolo  ·  Carlos Freire  ·  Gustavo Loureiro  ·  Marián |
| Adestrador: Colin Addison |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na web Yo jugué en el Celta *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5370874
* BDFutbol: 297
* Transfermarkt: 277084
* Worldfootball: atilano

 |
O **Condado de Godó** é un título nobiliario español creado o 2 de decembro de 1916 polo rei Afonso XIII a favor de Ramón Godó Lallana,​ empresario español, vinculado familiarmente co xornal La Vanguardia, así como con numerosas publicacións, como Historia e Vida.

Esta familia está vinculada a diferentes manifestacións literarias e deportivas como o Trofeo Conde de Godó de tenis. As súas actividades están centralizadas no Grupo empresarial Godó. 

O 12 de xullo de 2008, o rei Xoán Carlos I concedeulle a Grandeza de España para unir ao título de conde de Godó.

Condes de Godó
--------------

| Titular | Período |
| --- | --- |
| Creación por Afonso XIII |
| I | Ramón Godó Lallana | 1916-1931 |
| II | Carlos Godó Valls | 1956-1987 |
| III | Javier Godó Muntañola | 1988-actual titular |
|

Notas
-----

1. ↑  Elenco de Grandezas y Títulos Nobiliarios españoles. Instituto "Salazar y castro", C.S.I.C.
2. ↑  Real Decreto 1173/2008, de 11 de xullo. Publicado no BOE, o 12 de xullo de 2008.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Dahlak Kebir** (árabe: *دهلك كبير*) é a illa máis grande do arquipélago de Dahlak. Situado no Mar Vermello da costa de Eritrea, antes chamábase Dahlak Deset.

Resumo
------

Dahlak Kebir ten unha poboación de ao redor de 2.500 persoas que falan Dahlik. As súas industrias principais inclúen a pesca, recollida de cogombros de mar e o turismo.

O pobo de Dahlak Kebir atópase ao oeste da illa e é coñecido pola súa antiga cisterna e necrópole, que data de polo menos do ano 912. Tamén é coñecido polos seus fósiles. Outras características da illa inclúen ruínas pre - islámicas en Adel, fauna e pantanos de mangleiros. Os transbordadores unen a illa con Massawa e varias illas máis pequenas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q787095
* WorldCat
* VIAF: 315136759
* GeoNames: 339564
* LCCN: sh96008360

 |
*Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor*.
**David Fleischer**, nado en Nova York o 14 de xullo de 1894 e finado nos Ánxeles o 25 de xuño de 1979, foi un animador, director e produtor alemán-estadounidense, coñecido por ser un dos donos de Fleischer Studios xunto ao seu irmán máis vello Max Fleischer.

Traxectoria
-----------

Dave Fleischer foi notable durante o tempo do seu primeiro personaxe en rotoscopio, Koko the Clown. Converteuse en director e logo en produtor do estudio. Aínda que é acreditado como director de toda película feita polo estudio entre 1921 e 1942, algúns animadores facían labores de dirección, e Fleischer encargábase da produción. Algunhas das series animadas que Fleischer supervisou durante este período foron *Talkartoons*, *Betty Boop*, *Popeye*, *Color Classics* entre moitos outros.

En xaneiro de 1942, Fleischer, incapacitado para cooperar co seu irmán, deixou a compañía para ser presidente de Screen Gems en Columbia Pictures. Fleischer Studios cesou a produción o 24 de maio de 1941 cando Paramount pediu o préstamo que lle fixera. Logo, como parte de Paramount, foi renomeado como Famous Studios (aínda que o nome non foi oficial até maio de 1943).

A finais dos anos 1940, Fleischer trasladouse á Universal, onde se converteu nun experto en efectos especiais, traballando en películas como *Francis*, *Os paxaros*, e *Thoroughly Modern Millie*. Morreu por un accidente cerebrovascular en Woodland Hills (California), despois dunha década retirado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1173200
* WorldCat
* VIAF: 76505043
* Allmovie: p89962
* AllMusic: mn0001411090
* AlloCiné: 1126
* BNE: XX1598235
* BNF: 139412462
* EBID: ID
* FAST: 203008
* GND: 1104272431
* IMDb: nm0281487
* ISNI: 0000 0000 8395 6737
* LCCN: n85248142
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0078336
* NTA: 071066365
* openMLOL: 30599
* RKD: 277819
* SNAC: w6h5652f
* SUDOC: 112011896
* TMDb: 143463
* WikiTree: Fleischer-208

 |
**Francisco Morazán** é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras, localizada polo zona central desta. 
Ten unha superficie de 8.619 km² e , no 2005, tiña unha poboación estimada de 1 680 700 habitantes.

O departamento limita polo norte cos departamentos de Comayagua, Yoro e Olancho; polo sur cos departamentos Valle e Choluteca; polo leste con Olancho e El Paraíso, e polo oeste cos departamentos de Comayagua e La Paz.

Historia
--------

O departamento de Francisco Morazán (anteriormente Tegucigalpa) é un dos sete departamentos orixinais da República de Honduras. Este fundouse por decreto da primeira Asemblea Constituínte do Estado, expedida o 28 de xuño de 1825 durante a administración de don Dionisio de Herrera.

En 1869, o departamento foi reducido cando o municipio de Texiguat foi anexado ao departamento de El Paraíso. En 1943 Tegucigalpa pasou a chamarse 'Francisco Morazán' conmemorando o centenario da morte do Paladín da Unión Centroamericana.

Municipalidades
---------------

1. Alubarén
2. Cedros
3. Curarén
4. Distrito Central
5. El Porvenir
6. Guaimaca
7. La Libertad
8. La Venta
9. Lepaterique
10. Maraita
11. Marale
12. Nueva Armenia
13. Ojojona
14. Orica
15. Reitoca
16. Sabanagrande
17. San Antonio de Oriente
18. San Buenaventura
19. San Ignacio
20. San Juan de Flores
21. San Miguelito
22. Santa Ana
23. Santa Lucía
24. Talanga
25. Tatumbla
26. Valle de Ángeles
27. Vallecillo
28. Villa de San Francisco

| * v
* c
* e
Departamentos de Honduras |
| --- |
| 
* Atlántida
* Choluteca
* Colón
* Comayagua
* Copán
* Cortés
* El Paraíso
* Francisco Morazán
* Gracias a Dios
* Intibucá
* Islas de la Bahía
* La Paz
* Lempira
* Ocotepeque
* Olancho
* Santa Bárbara
* Valle
* Yoro

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q867126
* GEC: 0028047
* GeoNames: 3609672
* MusicBrainz: ID
* OSM: 4627390
* TGN: 1000612

 |
**Atilio Santillán**, nado en Bella Vista (Tucumán) en 1935 e finado en Buenos Aires o 22 de marzo de 1976, foi un sindicalista arxentino, vítima da violencia política da metade dos anos 70.

Traxectoria
-----------

En 1935 naceu en Bella Vista. Na década do 60 foi secretario xeral da *Federación Obrera Tucumana de la Industria del Azúcar* (FOTIA), organización sindical que chegou a sindicalizar a 70.000 obreiros azucreiros e mantivo un forte carácter combativo non só durante as ditaduras militares senón ata durante o goberno peronista de 1973-1976.

Coma noutros casos, dirixiu unha importante sucesión de conflitos e participou na construción de organismos obreiros que modificaron o equilibrio político gremial de fins dos anos 70. Xunto a dirixentes do talle de Raimundo Ongaro, Francisco Barba Gutiérrez, Agustín Tosco, Jorge F. Di Pascuale, Roberto Gringo Lopresti, Gonzalo Negro Chavez creou unha organización que non respondía á CGT oficial, era multipartidaria e chamouse Coordinadora de Gremios, Comisiones Internas y Fábricas en Conflicto e naceu na Provincia de Tucumán os días 15 e 16 de setembro de 1974

Atilio Santillán foi asasinado en Buenos Aires, o 22 de marzo de 1976, 48 horas antes do golpe militar que encabezou Jorge Rafael Videla. Algunhas fontes indican que os autores foron integrantes dun comando do Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP), aínda que outros destacan que a facilidade e a impunidade coas que o asasinaron son características de grupos paramilitares e parapoliciais amparados polo Estado. Con todo, comprobouse que o órgano do PRT-ERP, "Estrella Roja", adxudicouse "a execución", segundo o termo que usaban os guerrilleiros.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Arbelos Carlos e Roca Alfredo Compiladores. *EVITA. No me llaméis fascista*. El Cid Editor. S.A.E. Barcelona 1982.
* De Santis, Daniel, *Entre Tupas y Perros.* Buenos Aires. Editorial: R y R, 2005. 1ª Edición. ISBN 987-22222-7-4
Pratos feitos con curry.
Curry de polo.
O **curry** é unha mestura de especias que se emprega na India para guisos ou estufados con mollo, comercializadas orixinalmente na Inglaterra e nos Países Baixos. Así mesmo, refírese ós pratos preparados con este mollo. A palabra *curry* deriva de *kari*, que significa "mollo" en támil.

As especias que a miúdo adoitan incluírse na mestura do curry son: chile, alfábega, carvea, sasafrán, canela, cardamomo, cebola seca, apio, coandro, comiño, cúrcuma, alforfa, xenxibre, mostaza, noz moscada, pementa de caiena, pementa, tamarindo. O curry varía de rexión en rexión e a súa cor depende da mestura de ingredientes.

Na gastronomía da China emprégase un curry chamado *po dos cinco sabores* ou *po de cinco especias*, que mestura cinco ingredientes (cúrcuma, comiño, pemento, canela e cardamomo). É coñecido como "*Um Gion Fan*"(cinco sabores) e é moi utilizado na preparación de diversos pratos, achegando moito sabor e arrecendo.

Notas
-----

1. ↑  Definición de curry\* no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
2. ↑  *Dicionario de alimentación e restauración*, VV. AA. (2012) Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Curry Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |

### Outros artigos

* Gastronomía da India
* Gastronomía de Tailandia
* Especia
* Mollo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164606
* EBID: ID
* GiantBomb: 3055-7093
* GND: 4425114-2
* JSTOR: curry
* LCCN: sh85031994
* MAG: 2909459073
* NDL: 01059543

 |
**Dionisio da Tracia** (Διονύσιος ὁ Θρᾷξ), nado en Alexandría no 170 a.C. e finado no 90 a.C. foi un gramático grego, coñecido por ser o autor da *Téchné grammatiké*, libro de quince páxinas e vinte e cinco sesións no que presenta unha explicación da estrutura do grego e cuxa única deficiencia, segundo Martins, é a omisión da parte da sintaxe. O seu sistema de clases de palabras e modelos de análise morfolóxica, porén, constituíran a base das formulacións sintácticas posteriores.

Dionisio trazou a seguinte orde para a gramática: tomando por base a palabra, deberíase proceder inicialmente á identificación formal desa entidade lingüística; despois, identificar as clases de palabras e por fin, as categorías que as evidencian.

Segundo Neves, a época helenística facilitou a produción de Dionisio, visto que durante o helenismo a práctica da linguaxe xa non enfocaba tanto ao ensino retórico empírico da época clásica, e si á exposición dos padróns da linguaxe que deben ser seguidos, o que leva ao estabelecemento dos cadros da gramática.

Notas
-----

1. ↑  MARTINS, Sandra Eleutério Campos (2006): *Visão panorâmica da História da Linguística - da Antiguidade Grega ao Renascimento*. In: CUNHA, Valesca Guimarães. Letras - Português/Inglês Vol. 1 - Uberaba: Universidade de Uberaba.
2. ↑  NEVES, Maria Helena de Moura (2003): *A gramática: história, teoria e análise e ensino*. São Paulo:UNESP.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q344124
* WorldCat
* VIAF: 41977022
* BAV: ADV11893683
* BIBSYS: 90638905
* BNE: XX957930
* BNF: 130917207
* BRE: 1957399
* CANTIC: a11080322
* CERL: cnp01359880
* CiNii: DA05585207
* DeutscheBio: 118525891
* EBID: ID
* FAST: 193605
* GND: 118525891
* ICCU: CFIV081768
* ISNI: 0000 0000 0026 7099
* LCCN: n87807248
* NLA: 35979211
* NLG: 137753
* NNDB: 000104431
* NTA: 069915997
* OL: OL74548A
* openMLOL: 127659
* SELIBR: 183859
* SUDOC: 028066073
* Treccani: dionisio-trace
* UNZ: ThraxDionysius

 |
*A Asunción da Virxe* de Donatello.
A ***Asunción da Virxe*** de Donatello é un relevo *stiacciato* de mármore branco que forma parte da tumba Brancacci na igrexa de Sant'Angelo a Nilo, en Nápoles. Data de 1426-1428 e as súas dimesións son de 53,5 x 78 centímetros.

Historia
--------

O relevo rectangular atópase no centro da parte frontal da tumba do cardeal Rainaldo Brancacci e é un dos poucos elementos do monumento con certeza atribuído a Donatello, que realizou a encarga da obra xunta Michelozzo e outros axudantes. Para traballar o monumento, Donatello e Michelozzo alugaran un obradoiro en Pisa en 1426, unha vez finalizada a obra enviouse en 1428 por barco a Nápoles.

A elección do tema da Asunción é infrecuente para un monumento funerario. É posíbel que se tratase dunha petición explícita do cardeal que estaba moi vinculado coa basílica de Santa María a Maior en Roma. Nesta igrexa vivíase con intensidade a festividade da Asunción da Virxe.

Descrición
----------

O baixorrelevo no centro, amosa unha enerxética e firme Virxe María, que está sentada nun trono cuberto cun pano e, coas mans xuntas en actitude de oración, elevándose aos ceos levada por un grupo de anxos disposttos nun semicírculo arredor dunha nube. Hai referencias á iconografía tradicional, coma na porta da Mandorla da catedral de Florencia, pero Donatello evita a luz dourada arredor da Virxe. Moito máis que no labor de Nanni di Banco realizado vinte anos antes, é fácil percibir o esforzo expresivo dos anxos que participan no transporte. As posicións dos anxos son moi orixinais e diferentes, a pesar da concesión a unha equilibrada simetría entre a dereita e a esquerda. As figuras son tratadas dun xeito orixinal, case gráfico, con algunha nubes en baixísimo relevo, unha verdadeira proba de virtuosismo do artista.

A expresión da Virxe é intensa e emocionalmente expresiva, coma nas mellores obras de Donatello, que se presenta para amosar a composición e a aceptación consciente do seu destino. Non realizou características da Virxe, senón que a mostra coma unha muller de idade avanzada. A súa figura é a maiorrelevo (fálase, porén, que non sobresae máis de 10 milímetros), a creación de sombras escuras en torno aos brazos, a faciana e os ollos nas rañuras, aumenta o contraste da súa expresividade.

Bibliografía
------------

* Wirtz, Rolf C. (1998). *Donatello 1386-1466* (en inglés). Colonia, Könemann. ISBN 3-8290-0244-0.
O glicolaldehido é a única diosa existente.
Unha **diosa** (di-osa) é un monosacárido composto por dous átomos de carbono. En realidade, a fórmula xeral dun monosacárido non modificado é (C·H2O)n, onde ***n*** debe ter un valor de **3** ou máis, polo que os monosacáridos máis pequenos serían as triosas, e as diosas non se axustarían estritamente á definición formal de monosacárido. Aínda así, as diosas son xeralmente aceptadas como os azucres máis simples, xa que se poden describir coa fórmula (C·H2O)2 e levan un grupo aldehido e un grupo OH.

Só é posible unha forma de diosa, o glicolaldehido (ou 2-hidroxietanal ou 2-hidroxiacetaldehido), coa fórmula CHO-CH2OH, que é unha **aldodiosa**, xa que, ao posuír só dous carbonos, non é posible a formación de **cetodiosas**.

*Artigo principal**:* Glicolaldehido.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Triosa.
* Tetrosa.
* Pentosa.
* Hexosa.
* Heptosa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1318110
* MAG: 2779727207

 |
"Doppelgänger 1", pintura de Sebastian Bieniek, 2019.
***Doppelgänger*** é o vocábulo alemán para definir o dobre fantasmagórico ou sosias malvado dunha persoa. A verba provén de *doppel*, que que dicir «dobre» e *gänger*: «andante». A súa forma máis antiga, acuñada polo novelista Jean Paul en 1796, é *Doppeltgänger*, 'o que camiña á beira'. O termo utilízase para designar a calquera dobre dunha persoa, comunmente en referencia ó «xemelgo malvado» ou ao fenómeno da bilocación.

Os *Doppelgänger* aparecen en varias obras literarias de ciencia ficción e literatura fantástica, nas cales son un tipo de metamorfo que imita a unha persoa ou especie en particular.

Descrición
----------

### Na mitoloxía e o folclore

Nas lendas nórdicas e xermánicas, ver o propio Doppelgänger é un agoiro de morte. Un *Doppelgänger* visto por amigos ou parentes dunha persoa pode ás veces traer mala sorte, ser un mal agoiro ou un sinal dunha doenza ou un problema de saúde inminentes. Segundo escribiu o dramaturgo sueco Strindberg: «O que ve ao seu dobre é que vai morrer».

Mario Praz conecta coa figura do dobre outras populares no folclore, como o lobishome ou a rapariga fermosa que oculta no seu interior unha serpe ou demo (lamia). Claude Lecouteux explora estas e outras conexións (fadas, bruxas, lobishomes) no seu libro sobre a figura do dobre na Idade Media.

Notas
-----

1. ↑  Molina Foix 2007, p. 10-11.
2. ↑  Molina Foix 2007, p. 12.
3. ↑  Lecouteux 1999, p. 8.
4. ↑  Praz 1988, p. 429.
5. ↑  Lecouteux 1999.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lecoteux, Claude (1999). *Hadas, brujas y hombres lobo en la Edad Media. Historia del Doble*. Barcelona: José J. de Olañeta. ISBN 84-7651-702-5.
* Martín, Rebeca (2007). *La amenaza del yo. El doble en el cuento español del siglo XIX*. Vigo: Editorial Academia del Hispanismo. ISBN 978-84-935541-8-7.
* Molina Foix, Juan Antonio (2007). *Cuentos de dobles (una antología)*. Madrid: Siruela. ISBN 978-84-9841-076-1.
* Núñez de la Fuente, Sara (2016). "El doble y la muerte en la literatura infantil y juvenil de Gustavo Martín Garzo". En Oittinen R. y Roig Rechou, B. (Eds.).  A Grey Background in Children’s Literature : Death, Shipwreck, War and disasters*, pp. 233-248*. Múnich: Iudicium Verlag. ISBN 978-3-86205-442-8.
* Praz, Mario (1988). "El «Doble»". *El pacto con la serpiente*. México: Fondo de Cultura Económica. ISBN 968-16-2576-5.
* Ziolkowski, Theodore (1980). *Imágenes desencantadas (una iconología literaria)*. Madrid: Taurus. ISBN 84-306-2115-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q461363
* EBID: ID
* FAST: 896945
* GND: 4136043-6
* JSTOR: doppelgangers
* LCCN: sh96003023
* NKC: ph182338
* TESF: doppelgangers

 |
Murallas de Asturica Augusta.
**Asturica Augusta** é unha evolución natural do topónimo antigo Asturica. A orixe e significado deste último deu lugar a varias teorías, sendo na actualidade un topónimo moi discutido. En época romana recibiu o sobrenome de Augusta, en honor ao emperador Augusto. Foi o nome romano da actual cidade de Astorga, na provincia de León.

A orixe da cidade parece estar relacionada cun campamento romano que se instalou no lugar no ano 25 a.C. con ocasión das Guerras Cántabras. Co Emperador Vespasiano pasou a ser capital do convento xurídico asturicense.

A estrutura urbana revela o típico plano campamental, común a outras cidades romanas, con rúas cruzadas perpendicularmente. No século III, como outras localidades hispanas, ante o perigo que supuxeran as invasións francas, rodeouse con murallas, das que subsisten bos lenzos. Non se conservaron restos de monumentos romanos.

A consideración legal da cidade é problemática, pois só aparece como res publica, a pesar de que Plinio o Vello, que a debeu visitar, a alcumou de "urbs magnifica". Tampouco se coñecen os típicos cargos municipais.

Aínda que a relixiosidade, a teor dos restos epigráficos coñecidos, mostra a coexistencia de deuses indíxenas e romanos, cabe salientar que o cristianismo estaba xa ben asentado aquí no século III. Para o efecto, unha consulta realizada arredor do ano 255 desde a próxima León (Legio) e dirixida á Igrexa de África. Na resposta evacuada desde Cartago, sinálanse as sés episcopais de Legio, Asturica, Emerita (Mérida) e Caesaraugusta (Zaragoza), o que revela a existencia dun núcleo cristián ben organizado, relacionado co Norte africano.

Notas
-----

1. ↑  Rodríguez Díez, M; *Historia de Astorga*. I. León: Celarayn. pp. 3-5. ISBN 84-85378-25-3

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Asturica Augusta***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q511481
* GEC: 0005861

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---