recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mercury-Redstone 4** ou **MR-4**, e tamén coñecida como Liberty Bell 7 polo nome da cápsula, foi a segunda misión espacial (e última suborbital) tripulada dos Estados Unidos de América, levada a cabo dentro do proxecto Mercury, co astronauta Virgil I. Grissom (alcumado *Gus*) a bordo.

Desenvolvemento da misión
-------------------------

Os obxectivos de MR-4 foron familiarizarse coa entorna espacial durante todas as etapas (engalaxe, voo propulsado, voo en ingravidez, reentrada e aterraxe) do voo espacial, avaliar a validez do astronauta como unha parte máis das misións espaciais e a súa capacidade para tomar o control en caso necesario, estudar as reaccións psicolóxicas do astronauta ao voo espacial e recuperar intactos tanto ao astronauta como á nave. Tamén se intentou validar o uso do zapón de saída do astronauta, que facía uso de pernos explosivos.

O lanzamento e voo suborbital desenvolveuse de maneira similar ó de MR-3. Grissom dispuxo tamén de 5 minutos de ingravidez e realizou manobras manuais coa cápsula, validando os controis e demostrando a súa relativa facilidade de uso. A diferenza da cápsula de Shepard, a *Liberty Bell 7* dispoñía dunha ventá pola que Grissom podía mirar e dun zapón con pernos explosivos. A velocidade máxima que alcanzou a nave foi de 8270 km/h e a súa altura máxima, 189 km. A cápsula amarou a 483 km de Cabo Cañaveral, no océano Atlántico, tras 15 minutos e 37 segundos de voo.

Tras amarar os pernos explosivos do zapón disparáronse prematuramente, mentres Grissom estaba no interior agardando ao helicóptero de recuperación. Grissom saíu polo seu pé, tirándose á auga, mentres un helicóptero intentaba recuperar a cápsula, que comezou a afundirse debido ó auga que entraba polo zapón. Grissom foi recollido por outro helicóptero uns minutos despois e levado ó portaavións USS Randolph. A pesar da perda da cápsula a misión foi declarada un éxito. A investigación pola perda da nave resultou nun cambio de operativa que garantizaría a imposibilidade de disparo prematuro dos pernos.

*Liberty Bell 7* foi finalmente recuperada o 20 de xullo de 1999 tras un intento frustrado anterior, en maio dese mesmo ano. A cápsula aínda tiña insertado o cable co que o helicóptero a intentara recuperar 38 anos antes.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  NASA (26 de agosto de 2014). "Mercury Redstone 4" (en inglés). Consultado o 1 de febreiro de 2015.
2. ↑  Claude Lafleur (2010). "Mercury 4 (MR-4 / Mercury-Redstone 4)" (en inglés). Consultado o 1 de febreiro de 2015.
3. ↑  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "Mercury Flight History" (en inglés). Consultado o 1 de febreiro de 2015.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2011). "Mercury MR-3" (en inglés). Consultado o 1 de febreiro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mercury-Redstone 4 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Proxecto Mercury
* Mercury-Redstone 3
* Mercury-Atlas 6
* Mercury-Atlas 7
* Mercury-Atlas 8
* Mercury-Atlas 9
* Redstone MRLV
**Aimerico Picaud** foi un monxe poitevin de Parthenay-le-Vieux, que viviu durante o século XII. Tradicionalmente foi considerado o autor da *Guía do Peregrino*, primeira obra dedicada á romaxe de Santiago de Compostela.

Traxectoria
-----------

Ilustración do *Codex Calixtinus*.
Realizou a romaxe a Santiago a cabalo, e visitou polo camiño un bo número de santuarios da cristiandade. Foi o primeiro que propuxo substituír a competencia entre os diversos santuarios por unha complementariedade: para chegar a Compostela, visitar de paso todos os santuarios que están na ruta. Existe un gran número de itinerarios posibles, mais os catro principais son denominados *rutas compostelás* e son rexistrados na guía baixo o nome de «camiños de Santiago».

A *Guía do Peregrino* ou *Iter pro peregrinis ad Compostellam*, antecesora da guía turística actual, foi orixinariamente escrita en latín e constitúe o quinto e derradeiro libro do *Liber Sancti Jacobi* ou *Codex Calixtinus*, conxunto de textos conformado por pezas litúrxicas e redactado entre os anos 1135 e 1140. Os catro camiños de Santiago que o autor describe son, de norte a sur, a *vía turonensis*, a *vía lemovicensis*, a *vía podiensis* e a *vía tolosana*.

Detállanse as etapas, as reliquias que se debe venerar, os santuarios a visitar antes de chegar até a catedral elevada á gloria de Santiago, así mesmo da informacións e consellos prácticos sobre as rexións que atravesan os camiños e maila súa opinión, pintoresca e por veces subxectiva, sobre os seus habitantes. A obra serviu de referencia durante os séculos seguintes.

Notas
-----

1. ↑  "Aimerico Picaud". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
2. ↑  Díaz y Díaz, Manuel Cecilio (2010). *Escritos jacobeos*. Santiago de Compostela: Consorcio de Santiago. p. 120. ISBN 978-84-9887-459-4. Consultado o 20 de novembro de 2014.
3. ↑  Moisan, André (1985). "Aimeri Picaud de Parthenay et le «Liber Sancti Jacobi»". *Bibliothèque de l'École des chartes* (en francés) (París: Librairie Droz) **143**: 5–52. ISSN 0373-6237. Consultado o 20 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Codex Calixtinus
* Camiño de Santiago

### Bibliografía

* López Pereira, X. Eduardo: *Guía medieval do peregrino. Códice Calixtino, libro V*. Edicións Xerais de Galicia, Vigo 1993.

### Ligazóns externas

* *Guía do peregrino* publicada en 1882, no portal da BNF *(en latín)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q405594
* WorldCat
* VIAF: 5050208
* Auñamendi: 114828
* BiTraGa: 3672
* BNE: XX1510144
* BNF: 125850303
* GND: 133914666
* ISNI: 0000000059338269
* SUDOC: 026679566

 |
A familia de foguetes Angara, en maquetas.
**Angara** (*Ангара* en ruso) é unha familia de foguetes planificados, deseñados e operados po Rusia.

Historia e características
--------------------------

A familia de foguetes Angara comezou a ser deseñada nos anos 1990 para substituír os foguetes Zenit (Zenit-2, Zenit-2M, Zenit-3SL e Zenit-3SLB), construídos en Ucraína, e Proton (Proton K, Proton K/DM, Proton M...), que so poden lanzarse desde territorio casaco, para contar cunha serie de foguetes completamente nacional. As etapas foron deseñadas para poder ser transportadas mediante ferrocarril ata o cosmódromo de Baikonur e o de Svobodnii. A familia de foguetes consiste nunha etapa central común a tódolos foguetes arredor da que se configuran etapas do mesmo tipo en diferentes disposicións para proporcionar diferentes capacidades de carga. A falta de financiamento fixo que o programa se estendera no tempo e que aínda non voaran tódolos modelos da familia. A etapa central usa motores desenvolvidos para os foguetes Zenit. Co tempo os deseños pensados para a disposición das etapas foron cambiando.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2022). "Angara" (en inglés). Consultado o 24 de xullo de 2022.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2022). Gunter's Space Page, ed. "Angara (cluster)" (en inglés). Consultado o 24 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Angara*** |
**José Gómez Veiga**, coñecido como **José Gómez Curros**  e **Pepe Curros**, nado en Santiago de Compostela o 10 de agosto de 1864 e finado en Vigo o 12 de outubro de 1946, foi un músico e compositor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Gómez "Curros" e Ramona Veiga Mosquera. Iniciouse na música aos dez anos co maxisterio do seu pai e completou su a súa formación con Andres Gómez Cidre, Mariano Tafall e Hilario Courtier. Desempeñou o cargo de segundo violin no Teatro Principal e na Capela catedralicia. A partir de 1880 participou como xurado en certames e en 1884 obivo o primeiro premio nun certame de violin de Santiago de Compostela. Formou unha orquestra e varias agrupacións de cámara: dúo, cuarteto, quinteto e sexteto, co que gañou un premio nun concurso en Pontevedra (1889). Foi director da Tuna compostelá varios anos e fixo con ela viaxes por Galicia o resto de España e Portugal. Fundou sociedades de concertos para ofrecer actuaciós de forma periodica. En 1893 foi nomeado profesor de violin da escola de música da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, da que foi director en 1912. Tamén foi profesor do Colexio de Sordomudos e de Cegos de Santiago de Compostela (1891-1944). Foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega de Belas Artes da Coruña en 1944.

### Compositor

Compuxo melodías galegas para canto e piano e pezas para estudiantina. Entre as súas obras máis coñecidas destacan a zarzuela *De regreso de Pascuas* con Jesús García e as cancións "Rompe o día" e "La Aurora del Combate". As súas partituras foron interpretadas en cafés, teatros e igrexas de Compostela.

Recoñecementos
--------------

* Medalla do Traballo do Concello de Santiago de Compostela, 1935.

Vida persoal
------------

Casou con Concepción Posada Román e foi pai de José Gómez Posada-Curros.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 16-10-1946, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Freitas de Torres, Leslie (2017). *José Gómez Veiga «Curros» (1864–1946): un icono del patrimonio musical compostelano* (tese de doutoramento) (en español). Universidade de Oviedo.

### Ligazóns externas

* Pepe Curros Músico e Compositor de Santiago
* "José Gómez Veiga" "curros"" (1864-1946): un icono del patrimonio musical compostelano"
Coordenadas: 47°33′21″N 8°53′47″L﻿ / ﻿47.55583, -8.89639

Panorámica do centro da cidade
**Frauenfeld** é unha cidade e comuna suíza, capital do cantón de Turgovia e do distrito de Frauenfeld.

Xeografía
---------

Situada a unha altitude de 417 msnm, o concello ocupa unha superficie de 27,4 km².

Segundo o censo de 2014 a súa poboación era de 24 578 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 897 hab./km².

Notas
-----

1. ↑  Oficina Federal de Estatística (31 de decembro de 2014).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Frauenfeld*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en alemán)*.
* Frauenfeld *(en alemán)*, *(en francés)*, *(en italiano)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q68120
* WorldCat
* VIAF: 160734435
* BNF: 12486387z
* EBID: ID
* GeoNames: 2660727
* GND: 4018220-4
* HDS: 001898
* LCCN: n81018174
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge972974
* OSM: 1684522

 |
**Vanesa Ferreira**, nada en Castrelos (Vigo) en 1987, é unha creadora, docente e editora galega, máis coñecida como **Vanessa Glemsel**.

Traxectoria
-----------

Graduada en Estudos de Galego e Español na Universidade de Vigo e posgraduada en Xestión e Planificación Editorial. Forma parte do proxecto de poesía escénica Dúas Gamberras e un Micro canda Nuria Vilán Prado. Participou na creación e representación da peza de intervención escénica *Campo de Batalla* do Grupo F, colaborou no espectáculo *Por Xela!* de A banda da Loba canda outras poetas (Estíbaliz Espinosa, Helena Salgueiro e Nuria Vilán), ademais de en múltiples festivais e eventos poéticos nacionais e internacionais. Realizou traducións para o escenario e o audiovisual. Colabora na organización e produción de eventos culturais e desenvolve proxectos de edición, fundadora e directora do selo Edicións e Producións Fetiche. Colaborou na organización e produción de distintos eventos culturais vencellados á arte e á cultura. Interveu como colaboradora na revista *Tempos Novos*. Imparte aulas lingua, cultura e literatura galega como lectora na Universidade de Estremadura, un curso de Escrita e Tradición literaria galega na escola de escrita creativa Aliteraclara, alén de diversos obradoiros de creación relacionados coa literatura e a escena.

Obras
-----

### Poesía

* *Sutura*, Urutau, 2019.

### Obras colectivas

* *Dentes para a mazá*, Chan da Pólvora, 2018
* *Trobeir\*s do século XXI*, Chan da Pólvora, 2019

Notas
-----

1. ↑  Vanessa Glemsel en *Facendo libros*.
2. ↑  Sutura

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vanessa Glemsel na web de Editora Urutau.
* "A sutura como constatación da ferida" por Silvia Penas en *Tempos novos*
* "deitada no chan da cociña, inmóbil, imito a morte", entrevista con Vanessa Glemsel
* "Sobre os tomates e as flores" por Nuria Vilán Prado en A SEGA
* "'Sutura', de Vanessa Glemsel, é "unha viaxe cara á luz a través das enfermidades mentais" na CRTVG

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q111225921
* AELG: 589
* BNE: XX6015148

 |
**Manuel Diz Fuentes**, nado en Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa) en 1903 e finado en Cea o 29 de setembro de 1938, foi un mariñeiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Mariñeiro veciño da Lagoa. Era directivo do Sindicato de Transportes Marítimos da CNT. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos organizadores da resistencia en Vilagarcía, foi quen rexistrou e lle quitou a pistola a Wenceslao González Garra na praza da Ravella e participou na requisa de armas entre outros do cura de Cea José Gago Tarrío. O seu irmán Rogelio Diz Fuentes foi detido. Manuel fuxiu ao monte e integrouse nun grupo de fuxidos con Luis Cancelo Galván, Rodríguez Carregal e Ramiro Araujo Rodríguez, que se instalaron no monte Xiabre nunha cova que eles mesmos fixeron no lugar de Areal. En xaneiro de 1938 Manuel abandonou o monte e refuxiouse nun tobo na horta da casa dos seu pais na Lagoa. Nunha das batidas e rexistros das forzas da gardia civil e falanxistas, un grupo mandado polo sarxento Desiderio Camacho Pinillana e do que formaban parte os gardas José Zúñiga Sánchez e Miguel López Codesal, acompañados dos falanxistas Luis Pintor Filgueira, Antonio Andrés Patiño e Roberto Abal Vázquez, rodeou a casa dos pais de Manuel na tarde do 28 de setembro de 1938. Efectuado o rexistro, detiveron a Manuel cando trataba de fuxir. Foi trasladado ao cuartel da Garda Civil de Vilagarcía. Esa mesma noite, ás dúas da mañá, co pretexto da localización da cova de Areal, foi asasinado no monte Xiabre en aplicación da tristemente coñecida lei de fugas. O seu cadáver foi trasladado ao cemiterio de Cea, pero o cura negóuse a enterralo en sagrado e foi soterrado no exterior, ao pé da escaleira.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abuín Duro, Marcelino (2018). *La primavera rota. Vilagarcía de Arousa, 1936-1941*. Abegondo: Sociedad Bibliográfica de Galicia. pp. 265–267. ISBN 978-84-09-02453-7.

### Ligazóns externas

* "Paseos" a destempo.
* Gago Tarrío, un cura de pistola ao cinto
* Manuel Diz Fuentes na páxina web *Nomes e Voces*.
Localización da provincia de Zaragoza en España.
A **área metropolitana de Zaragoza** é unha área urbana centrada arredor da cidade de Zaragoza. Oficialmente non existe ningunha entidade política nin administrativa que defina que concellos forman parte da devandita área. Mais existe o precedente de estudos realizados pola Universidade de Zaragoza que circunscribe o seu espazo a 25 municipios, incluíndo, por suposto, o de Zaragoza. Mentres o concello de Zaragoza é o quinto máis poboado de España, a súa área metropolitana só é a décima do estado.

Concellos da área metropolitana
-------------------------------

En amarelo municipio de Zaragoza, en vermello concellos da área metropolitana
A súa poboación en 2006 era de **721.599 habitantes**, cunha superfizie de **2.515,1** km², polo que se atinxía unha densidade de **286,90 hab/km²**. Incluía municipios de tres comarcas, todas da provinzia de Zaragoza:

* Comarca de Zaragoza (16 concellos): Alfajarín, Cadrete, Cuarte de Huerva, El Burgo de Ebro, Fuenz de Ebro, María de Huerva, Nuez de Ebro, Osera de Ebro, Pastriz, Puebla de Alfindén, San Mateo de Gállego, Utebo, Villafranca de Ebro, Villanueba de Gálliego, Zaragoza e Zuera.
* Ribera Alta do Ebro (8 concellos): Alagón, Figueruelas, Grisén, La Joyosa, Pedrola, Pinseque, Sobradiel e Torres de Berrellén.
* Valdejalón (1 concello): La Muela.

A área metropolitana pode organizarse en catro zonas por puntos cardinais. A zona norte correspondería aos municipios ribeiráns do río Gállego, a sur aos do río Huerva, e as zonas leste e oeste serían os concellos situados arredor do Ebro. Cómpre destacar que o medramento demográfico ten sido maior nas zonas oeste e sur.

Zaragoza fronte a Aragón
------------------------

Zaragoza con 649.181 habitantes posúe o 50,8% da poboación aragonesa, mentres a área metropolitana suma 72.418 habitantes (5,7%), unha área formada por 24 municipios con maior peso demográfico tanto comparando coa segunda cidade de Aragón, Huesca, con 49.312 habitantes (3,86%), como coa segunda comarca de Aragón, a Plana de Huesca, con 64.531 habitantes (5,1%).

A seguinte táboa reflicte o peso demográfico que representa a cidade, a comarca e máis a área metropolitana e a Provincia de Zaragoza, a respecto do total de Aragón.

| **Entidade local** | Tamaño km² | **%** | 2006 | **%** |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Cidade de Zaragoza**  | 1.063,1 | 2,2 | 649.181 | 50,8 |
| **Comarca de Zaragoza**  | 2.288,8 | 4,8 | 702.570 | 55,0 |
| **Área metropolitana de Zaragoza**  | 2.515,1 | 5,3 | 721.599 | 56,5 |
| **Provincia de Zaragoza**  | 17.274,3 | 36,2 | 917.288 | 71,8 |
| **Total Aragón** | **47.719,2** | **100,0** | **1.277.471** | **100,0** |
|

Notas
-----

1. ↑  Carácter e localización das novas empresas na área metropolitana de Zaragoza (1997-2000) .
2. ↑  Datos do INE, correspondentes a 1 de xaneiro de 2006. Total Arquivado 03 de febreiro de 2007 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Áreas metropolitanas de España
O **Distrito peruano de Chuquibamba** é un dos oito distritos que conforman a Provincia de Condesuyos, situada no Departamento de Arequipa, pertencente á Rexión Arequipa, Perú.

Capital
-------

A súa capital é a cidade de Chuquibamba.

Poboación
---------

O distrito ten unha poboación aproximada de 5 000 persoas, na súa maioría adicada á actividade agrícola como fonte principal de ingresos económicos.

Economía
--------

A actividade básica de Chuquibamba é a agricultura como o cultivo do millo, papas, orxo, quinua e cabaza (chamada localmente 'zapallo') que son empregados para o consumo interno. A cabaza é o produto máis cotizado nas zonas de Arequipa, Camaná e Majes. O manexo de rega é por gravidade con auga que chegan do nevado Coropuna e a través do Río Blanco e xurdimentos de augas subterráneas ou mananciais.

Unha pequena parte da poboación adícase á gandaría, empregando a alfalfa como alimento para o gando vacún e ovino que se comercializa nas cidades de Arequipa e Lima. Tamén conta con micro industrias de plantas queixeiras de onde se obteñen produtos lácteos: Manteigas, iogur e o o famoso queixo chuquibambino apreciado nas grandes cidades do Perú.

Cultura
-------

En Chuquibamba o idioma predominante na poboación é o castelán. Tamén é e foi unha terra prodixiosa en artistas como 'Los Errantes', 'Los Trovas' e outros que destacan na música especialmente 'El Huayco' que aflora coas tradicionais serenatas chuquibambinas, mediante as cales declárase o amor á súa amada.

### Etnografía

Dentro dos costumes chuquibambinas temos os entroidos, onde participan toda a poboación dividida en barrios (Belén, Copacabana, Arequipa Barrios, Vallecito) e sectores como os (Tres errantes, Papachacra, Carmenalto, Chiringay, Siguan, Cuyay, Buena Vista) que participan con caravanas de cantantes interpretando famosos cánticos do entroido, así mesmo preséntanse cunha fermosa raíña que engalana o seu carro alegórico. Estes entroidos teñen unha semana de duración, até finalizar coa queima do 'ñocarnavalón', lectura do testamento e o 'corta monte' o domingo despacho de entroidos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3321932
* GeoNames: 8349749
* OSM: 1895129

 |
---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---

Esquema dunha nave Shenzhou.
**Shenzhou** (*Navío divino*, 神舟 en chinés) é unha nave deseñada pola República Popular da China para o seu programa espacial tripulado.

Características
---------------

O proxecto que deu lugar ás naves Shenzhou comezou en 1992, cos primeiros voos sen tripulación tendo lugar a partir de 1999. O deseño final foi elixido entre tres propostas competidoras, gañando un deseño de tres módulos similar ás naves Soiuz, pero máis capaz, con numerosas melloras e máis espacioso. Rusia asistiu a China no seu proxecto transferindo algunha tecnoloxía, acollendo como bolseiros a un grupo de enxeñeiros chineses durante un par de anos e adestrando a dous astronautas, Wu Jie e Li Qinglong, no Centro de Adestramento Cosmonauta Iuri Gagarin. O deseño completouse en 1995, comezando a construción de varios modelos para probas en terra. O foguete elixido para lanzar a cápsula foi o Longa Marcha 2F. O primeiro voo de proba tivo lugar o 19 de novembro de 1999.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2024). "Shenzhou" (en inglés). Consultado o 10 de xaneiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Shenzhou*** |

### Outros artigos

* CZ-2F
* Shenzhou 1
* Shenzhou 2
* Shenzhou 3
* Shenzhou 4
* Shenzhou 5
* Shenzhou 6
* Shenzhou 7
* Shenzhou 8
* Shenzhou 9
* Shenzhou 10
* Shenzhou 11
* Shenzhou 12
* Shenzhou 13
* Shenzhou 14
* Shenzhou 15
* Tiangong 2
* Estación Espacial Chinesa
Praza de Staré Město.
**Staré Město** (do checo: *Cidade Vella*) é o asentamento orixinal da cidade de Praga, República Checa. Foi separada do exterior por un foxo semicircular e unha muralla, conectada ao río Moldava nos seus extremos. O foxo está hoxe cuberto polas rúas (de norte a suroeste) Revolučni, na Příkopě, e Národni, que seguen a ser o límite oficial da distrito de *Staré Město*.

Pouco despois da expansión da cidade, levada a cabo durante o século XIV por Carlos IV, coa fundación da Nové Město (do checo: *Cidade Nova*), o foxo e a muralla foron desmantelados. Algúns lugares destacados de Staré Město son a Sinagoga Vella-Nova, a Praza de Staré Město e o Reloxo Astronómico. Cruzando o río Moldava está o histórico distrito de Malá Strana. Estás dúas partes da cidade están conectadas pola Ponte de Carlos. O barrio de Josefov está localizado no recuncho noroeste da Cidade Vella.

Historia
--------

Dende os seus primeiros anos, ao redo do século IX, Staré Město medrou a partir dos asentamentos que apareceron na ampla praza de mercado situada á beira do Moldava. Segundo algúns rexistros do ano 1100 celebrábase na nomeada praza un mercado cada sábado, ademais dalgunhas grandes concentracións militares esporádicas. Grazas ao comercio, os comerciantes da zona fixéronse ricos e o rei Wenceslau I concedeulles o privilexio de municipio, conformándose así a cidade de Město Pražské (*cidade de Praga*). De acordo cos antigos rexistros, a muralla que rodeaba cidade tiña ao redor de trece portas e estaba circundada por un foxo de gran tamaño, o que proporcionando unha forte defensa. No século XIV a cidade foi ampliada coa fundación da Nové Město (*Cidade Nova*) polo emperador Carlos IV. O foxo e o muro foron desmantelados ao pouco tempo.

Galería
-------

* Unha das estreitas rúasUnha das estreitas rúas
* Panorama dende o ríoPanorama dende o río
* Staré Město de noiteStaré Město de noite
* Monumento na PrazaMonumento na Praza
* Praza de Staré MěstoPraza de Staré Město
* RudolfinumRudolfinum
* Casa do ConcelloCasa do Concello
* Capela de BelénCapela de Belén
* Campanario do ConcelloCampanario do Concello
* Torre da PólvoraTorre da Pólvora
* Teatro EstatalTeatro Estatal
* Reloxo astronómicoReloxo astronómico

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Staré Město*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q748211
* WorldCat
* VIAF: 146753451
* EBID: ID
* GeoNames: 3065328
* GND: 4453564-8
* LCCN: n97034270
* NKC: ge130940
* OSM: 428812
* WHC: 616bis-001

 |
| Kina |
| --- |
| **Papua New Guinean kina (inglés)**  |
|  |
| Código: | PGK |
| Ámbito: |  Papúa Nova Guinea |
| Símbolo: | K |
| Fracción: | 100 toea |
| Moedas: | 5, 10, 20, 50 toea, 1 kina |
| Billetes: | 2, 5, 10, 20, 50, 100 kina |
| Emisor: | Banco de Papúa Nova Guinea |
| Taxa de troco:23-03-2010 | 1 EUR = 3,7078 PGK
1 USD = 2,7356 PGK |
| *Troco actual* |

A **kina** é a moeda oficial de Papúa Nova Guinea. Divídese en 100 *toea*. A kina foi introducida o 19 de abril de 1975, substituíndo ao dólar australiano ao mesmo valor. O nome *kina* deriva de Kuanua da rexión de Tolai, referíndose a unha cuncha de perla ámplamente empregada para o comercio. O seu código ISO 4217 é PGK.

Moedas
------

En 1975 introducíronse moedas de 1, 2, 5, 10 e 20 toea e 1 kina. As moedas de 1 e 2 toea foron feitas en bronce, mentres que o resto foron feitas de cuproníquel. A moeda dunha kina é redonda e cun burato no centro, esta denominación foi reducida de tamaño a principios de 2006, e a moeda de maior valor deixou de ser legal o 31 de decembro de 2008. O 19 de abril de 2007 as moedas de 1 e 2 toea deixaron de ser legais .
En 1980, as moedas de 50 toea foron introducidas, mais só de xeito conmemorativo e sen un deseño estándar .

Billetes
--------

O 19 de abril de 1975 foron introducidos os billetes de 2, 5 e 10 kina para substituír aos dólares australianos co mesmo valor, mais as cores seguiron sendo as mesmas. Circularon xunto co dólar ata o 1 de xaneiro de 1976, cando o dólar deixou de ter valor legal. O billete de 20 kina introduciuse en 1977, o de 50 dina en 1990, e o de 100 kina en 2005. Tódalas coloracións das denominacións son iguais ás dos antigos billetes australianos. Dende 1991, tódolos billetes de Papúa Nova Guinea están feitos en polímero ademais de papel.

En 1999 comezou unha nova serie de billetes de 50 kina , outra dos de 100 kina en 2005, outra de 2 e 20 kina en 2007  e a de 5 e 10 kina en 2008. This makes all the denominations of the kina issued in polymer.

Notas
-----

1. ↑  Bank of Papua New Guinea. "Withdrawal of Large Sized K1 Coin from Circulation" (PDF). Consultado o 2010-01-16. [*Ligazón morta*]
2. ↑  Bank of Papua New Guinea. "Notes and coins of Papua New Guinea - Currency". Consultado o 2007-05-29.
3. ↑  Bank of Papua New Guinea. "50 toea coin". Consultado o 2007-05-29.
4. ↑   Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. Debuxo de Ronald Wise do billete de 50 kina
5. ↑   Novo billete de 2 kina
6. ↑   Novo billete de 20 kina
7. ↑   Novo billete de 5 kina
8. ↑   Novo billete de 10 kina

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bank of Papua New Guinea *(en inglés)*
* Billetes de Papua New Guinea *(en inglés)*
O **castelo de Cheverny** (en francés: *Château de Cheverny*) é un palacete rural, de estilo renacentista con museo, un parque con orangerie e xardíns de estilo francés, inglés e contemporáneo, que conta cun pavillón e un arboreto de 100 hectáreas de extensión de propiedade privada, localizado na comuna de Cheverny (Francia).

O edificio está situado no interior do Val do Loira e está inscrito como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

Localización
------------

O château de Cheverny está situado no territorio da comuna de Cheverny, na rexión de Centro-Val do Loira, ao sur da cidade de Blois e a poucos quilómetros de distancia do tamén célebre château de Beauregard.

O código postal do château de Cheverny é o 41700.

Historia
--------

O castelo de Cheverny é actualmente un dos castelos máis famosos dos Países do Loira e pertence aos descendentes da familia Hurault, coñecida en Blois dende o século XIII.

Esta familia de financeiros e oficiais ilustrouse ao servizo de cinco reis de Francia, dende Jacques (xeneral de Finanzas de Luís XII) até Philippe (chanceler de Enrique III e despois de Enrique IV) e o seu fillo Henri e a condesa Marquerite, que mandan construír cara a 1620 un novo palacio inspirado na obra dos mellores artistas da época.

O arquitecto Boyer de Blois e o pintor decorador de Cheverny, Jean Monier, traballaron para a raíña María de Médicis no Palacio de Blois e no Palacio de Luxemburgo en París.

Á vangarda da súa época, con Cheverny inventouse a arquitectura á francesa na primeira metade do século XVII.

O castelo de Moulinsart
-----------------------

*Artigo principal: Moulinsart*

Castelo de Moulinsart.
Nas historietas As aventuras de Tintín do autor belga Hergé, o autor inspirouse no castelo de Cheverny para crear o castelo de Moulinsart (traducido como Mansión Pasador), e é a residencia oficial do capitán Archibald Haddock, a cal aparece por primeira vez na banda deseñada *O segredo do Alicorno*.

Notas
-----

1. ↑  UNESCO Centre du patrimoine mondial (2000). Nations unies, ed. *Val de Loire entre Sully-sur-Loire et Chalonnes*. p. whc.unesco.org. ; Mission Val de Loire (2006). Régions Centre et Pays de Loire, ed. *Val de Loire - Périmètre du site inscrit au patrimoine mondial de l'UNESCO*. p. www.valdeloire.org.
2. ↑  Castelo de Moulinsart. *E.tintin.tk.free.fr*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Cheverny Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1141846
* WorldCat
* VIAF: 246821175
* BRE: 4693054
* GeoNames: 7535045
* GND: 7721437-7
* Mérimée: PA00098413
* Structurae: 20012268

 |
**Focus** é unha banda neerlandesa de rock progresivo aformada en Amsterdam en 1969 polo teclista, vocalista e frautista Thijs van Leer, o batería Hans Cleuver, o baixista Martijn Dresden, e o guitarrista Jan Akkerman. A banda pasou por numerosas formacións durante a súa historia e dende decembro de 2016 está composta por Van Leer, o batería Pierre van der Linden, o guitarrista Menno Gootjes, e o baixista Udo Pannekeet. O grupo vendeu un millón de álbums certificados pola RIAA nos Estados Unidos.

Tras a adición de Akkerman ao trío de rock de Van Leer a finais de 1969, a banda pasou a chamarse Focus e inicialmente traballou para unha produción neerlandesa do musical *Hair*. O seu álbum de estrea, *Focus Plays Focus* (1970), conseguiu pouca atención, pero o seu seguinte traballo, *Moving Waves* (1971), e o seu sinxelo principal, "Hocus Pocus", conseguiron que o grupo fose recoñecido internacionalmente. O seu éxito continuou con *Focus 3* (1972) e *Hamburger Concerto* (1974), contendo este último o seu segundo sinxelo exitoso, "Sylvia". Tras gravar dous álbums con varios artistas, como o guitarrista Phillip Catherine, o cantante P. J. Proby, e os baterías Colin Allen, David Kemper, e Steve Smith, Focus separouse en 1978. O grupo reuniuse brevemente en 1990 e 1997.

En 2002, Van Leer reformou Focus cunha nova formación con Van der Linden regresando ao grupo en 2004. Os álbums *Focus 8* (2002), *Focus 9 / New Skin* (2006), e *Focus X* (2012) foron ben recibidos e Focus continúa actuando por todo o mundo. O seu álbum máis recente é *Focus 11* (2018). No ano 2010 Nike usou o tema "Hocus Pocus" nun anuncio de Nike para o Mundial de Fútbol de 2010e a banda recibiu un interese renovado. Focus é unha das bandas de rock máis influíntes e exitosas dos Países Baixos.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Focus Plays Focus / In And Out Of Focus* | 1970 | Imperial Records |
| *Focus II / Moving Waves* | 1971 | Imperial Records |
| *Focus 3* | 1972 | Imperial Records |
| *Hamburger Concerto* | 1974 | Polydor, Atco |
| *Mother Focus* | 1975 | Polydor, Atco |
| *Focus con Proby* | 1977 | EMI |
| *Focus 8* | 2002 | Black Pearl Productions |
| *Focus 9 / New Skin* | 2006 | Red Bullet |
| *Focus X* | 2012 | Eastworld Recordings |
| *Focus 11* | 2019 | In And Out Of Focus Records |

Notas
-----

1. ↑  "Gold & Platinum". *RIAA* (en inglés). Consultado o 2022-12-14.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q288918
* WorldCat
* VIAF: 145103283
* AllMusic: mn0000195305
* Discogs: 31208
* FAST: 668271
* Genius: Focus-band
* GND: 5229692-1
* IMDb: nm1549121
* ISNI: 0000000119575291
* LCCN: n91034274
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 59719

 |
A **igrexa de San Tomé o Novo de Maside** é unha igrexa aberta ó culto en 1910, que veu a substituír á Igrexa de San Tomé de Maside o Vello, onde antigamente se establecía a aldea de Maside Vello, zona onde actualmente se sitúa o cemiterio da parroquia de Maside, no concello de igual nome.

Descrición e historia
---------------------

A Igrexa de Santo Tomé é de estilo neogótico e é unha obra na que colaboraron o arquitecto da diocese de Asturias Luis Bellido e Daniel Vázquez-Gulías Martínez, nado este último en Beariz. Luis Bellido, asturiano, era amigo de Wenceslao González, masidao e enxeñeiro de minas que coñecía a obra do arquitecto ó estar casado con Matilde Herrero da coñecida Banca Herrero de Asturias. Grazas ó mecenado de Wenceslao, construíuse o templo, ademais de achegar outros bens materiais á vila de Maside como terreos e propiedades.

Diante da igrexa sitúase un cruceiro de 1932 de tipo mariñeiro e policromado. Castelao estudou este cruceiro para o seu libro *As cruces de pedra na Galiza*.

Recollida no catálogo histórico das Normas Subsidiarias de Planeamiento de Maside: "*Igrexa neogótica, do arquitecto don Daniel Vázquez Gulías, do 1910 en adiante; de gran volume e digna de consideración dentro da época. Exteriormente, o aire neogótico apenas se manifesta máis que nas fiestras do cruceiro que son bíforos con un trifolio no tímpano e unha columna biselada que fai de parteluz. As da nave son un sinxelo oco apuntado. Nunhas e noutras nótase a influencia modernista na ancha faixa que serve de trasdós e xambas sen solución de continuidade superficial, senón uns recortes curvos no perfil. A planta intégrase con cinco corpos, máis acusados ó exterior. O primeiro, lixeiramente máis ancho para soportar a carga do campanario, que se alza sobre a portada, e ó que se buscou un sentido de ascenso por simple elevación e agulla, sen colaboración das liñas. O segundo ou nave, ten dous contrafortes, que o dividen en tres tramos. O terceiro, de cruceiro, tamén significa polas aparatosas fiestras que mencionamos. O cuarto, a capela maior, correspóndese en anchura e decoración coa nave. O quinto é un semicilíndrico inxerto no muro posterior, e con menor diámetro. O coroamento lateral é unha cornixa de tacos rectangulares".*

Notas
-----

1. ↑  

	* Igrexa de San Tomé O Novo de Maside na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
2. ↑  Rodríguez López, Xosé Ricardo (2010-01-08). "Primer centenario del neogótico templo: Santomé de Maside(O Novo) (1910/2010)". *Estudios Históricos y Genealógicos* (en castelán). Consultado o 2019-04-22.
3. ↑  Rodríguez Pérez, Xosé Ricardo (2006). *ESTUDIOS HISTÓRICOS Y GENEALÓGICOS. ARTE RELIGIOSO EN MASIDE. EL PRIMER SIGLO DE LA CATEDRAL DE LAS TIERRAS DE MASIDE*. ‘DIVERSARUM RERUM’. Revista de los Archivos Catedralicio y Diocesano de Ourense. Nº 1.
4. ↑  Normas Subsidarias de Planeamiento Municipal, aprobadas definitivamente por resolución da Comisión Provincial de Urbanismo o 29.10.1985, publicadas no BOP nº 11 do 15.01.1986 e a normativa no BOP nº 158 do 03.03.1988

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Diocese de Ourense
A **batalla do Estreito de Dinamarca** foi unha batalla naval da segunda guerra mundial entre barcos da Royal Navy e a Kriegsmarine, librada o 24 de maio de 1941. O acoirazado británico HMS *Prince of Wales* e o cruceiro de batalla HMS *Hood* enfrontáronse ao acoirazado alemán *Bismarck* e ao cruceiro pesado *Prinz Eugen*, os cales estaban intentando chegar ao océano Atlántico para destruír mercantes aliados.

Menos de 10 minutos despois de que os británicos abrisen fogo, un proxectil do *Bismarck* alanzou ao *Hood* preto do seu depósito de munición de popa. Pouco despois o *Hood* estoupou, e afundíuse en tres minutos, salvandose so tres dos seus tripulantes. O *Prince of Wales* continuou intercambiando fogo co *Bismarck* pero tiña graves disfuncións no seu armamento principal xa que non estaba plenamente operativo despois de ser completado en marzo de 1941. Este feito, combinado cos efectos da batalla, fixo que tivese que retirarse do enfrontamento. O *Bismarck*, danado pero aínda operativo, negouse a seguir ao *Prince of Wales* e no seu lugar dirixiuse cara ao Atlántico ao lado do *Prinz Eugen*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Batalla do estreito de Dinamarca Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q696607
* LCCN: sh2012004588

 |
**Bars-M** (índice GRAU 14F148) é unha serie de satélites de recoñecemento rusos.

### Características

Os satélites Bars-M son satélites de recoñecemento electroópticos deseñados para substituír os Yantar 1KFT, que devolvía as imaxes en formato de película fotográfica, e á serie Bars, cancelada a principios de 2000. Os Bars-M foron comezados a ser desenvolvidos por TsSKB Progress en 2007. Levan un sistema de imaxe electroóptico denominado Karat e un altímetro láser dual para obter datos topográficos de alta resolución. O sistema pode obter imaxes cunha resolución de 1 metro. Estímase que cada satélite ten unha masa duns 4000 kg e que teñen unha vida prevista en órbita de 5 anos. Son lanzados mediante foguetes Soiuz 2-1a.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Bars-M 1 | 27 de febreiro de 2015 | Soiuz 2-1a | Éxito |
| Bars-M 2 | 24 de marzo de 2016 | Soiuz 2-1a | Éxito |
| Bars-M 3 | 19 de maio de 2022 | Soiuz 2-1a | Éxito |
| Bars-M 4 | 23 de marzo de 2023 | Soiuz 2-1a | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2022). "Bars" (en inglés). Consultado o 31 de agosto de 2022.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2022). Gunter's Space Page, ed. "Bars-M (14F148)" (en inglés). Consultado o 31 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Soiuz 2-1a
O **Río Mero** está na provincia da Coruña.

Curso
-----

Nace nos Montes da Tieira (Cesuras) e tras percorrer 41 km desemboca no interior da ría do Burgo. Atravesa os concellos de Oza-Cesuras, Abegondo, Bergondo, Cambre, Culleredo e Oleiros. Nel está o encoro de Cecebre e na súa confluencia co río Barcés forma a zona especial de conservación (ZEC) Encoro de Abegondo - Cecebre, que pertence na súa maior parte ao concello de Abegondo.

Caudal
------

A media do caudal do río Mero a altura de Cambre foi de 7,3 m3/s e con máximos de 34,8 m3/s entre o 1970 e o 1986. Para evitar inundacións, así coma facer uso de toda a capacidade do encoro de Cecebre, realizáronse as obras de canalización, rematadas no ano 2007, no seu tramo final entre o encoro de Cecebre ata a súa desembocadura na ría.

Afluentes
---------

Afluentes.
Pola marxe esquerda, ten o Barcés, o Brexa e mais o río Valiñas. Pola marxe dereita, o Río Gándara.

* Río Valiñas
* Río Brexa
* Río Barcés
* Río Gobia
* Rego de Roufrío
* Rego de Fontao
* Rego Carboeira

Aproveitamento
--------------

A auga do encoro de Cecebre fornece aos concellos da Coruña, potabilízase na ETAP da Telva xestionada por Emalcsa. O ciclo da auga remata na EDAR de Bens.

Navegación
----------

No pasado o río foi navegable ata o porto de Sigrás. Era habitual o movemento de barcadas con persoas e mercadoría, principalmente para fornecer a Casa da Especiería da Coruña. Actualmente esta posibilidade vese limitada polo encoro da Barcala. En 1990 o alcalde de Cambre, Antonio Varela, enviou un escrito á Confederación Hidrográfica do Norte solicitando a eliminación de devandita presa. Conta con pantalán en O Temple que permite o amarre de pequenas embarcacións.

Notas
-----

1. ↑  "Estudio de impacto ambiental y proyecto del "Dragado ambiental de los sedimentos de la Ría de O Burgo (A Coruña)". Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente." (PDF). *Anejo 4. Modelización hidrodinámica*. Consultado o 6 de xaneiro de 2016.
2. ↑  "Obras de acondicionamiento hidráulico del río Mero entre la presa de Cecebre y su desembocadura en la ría de O Burgo" (PDF). *ingenieriadelagua.com*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06 de agosto de 2020. Consultado o 5 de agosto de 2020.
3. ↑  "Cambrish". *cambrish.blogspot.com* (en castelán). 30 de outubro de 2013. Consultado o 24 de setembro de 2023.
4. ↑  El Mero fue navegable hasta el «puerto» de Sigrás
5. ↑  Silveira, Elena (2016-04-05). "Costas trasladará el pantalán de O Temple al otro lado del puente". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 2023-09-24.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ríos de Galicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398835
* GeoNames: 3116845

 |
**Eduardo Parga Veiga**, nado en 1965, é un político galego do PPdeG

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 2003 foi elixido concelleiro en Malpica de Bergantiños pola Agrupación Veciñal de Electores de Malpica (AVE), a cal encabezaba o expopular José Manuel Vila e foi a segunda forza máis votada tralos socialistas de José Ramón Varela Rey. Finalmente estableceuse un pacto de goberno cos socialistas e pasou a ocuparse da concellería de cultura e dportes. Volveu a ser elixido concelleiro por AVE en 2007, situándose nesta ocasión na oposición. A comezos de 2009 regresou cos seus compañeiros ao PPdeG, sendo nomeado José Manuel Vila novo líder da formación conservadora. Porén, tralo falecemento de Vila en febreiro de 2011 asumiu o liderado do PPdeG na localidade. 

Desta forma foi o candidato á alcaldía polo PPdeG nas eleccións municipais de 2011, consigueu a vitoria e foi elixido alcalde grazas ao apoio de Alfredo Cañizo, concelleiro de AIM, co cal pasou a gobernar en coalición. Revalidou a alcaldía con maioría absoluta nas municipais de 2015. Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a maioría e a alcaldía, que foi para Walter Pardo Añón do PSdeG-PSOE ó contar co apoio do BNG e de Cañizo (entón candidato de Ciudadanos. Porén, trala ruptura do pacto de goberno con Cañizo, en setembro de 2021 presentou unha moción de censura que contou co apoio deste último e o devolveu á alcaldía. Nas municipais de 2023 mantivo os resultados da anterior ocasións, ó igual que os demais grupos, polo que mantivo a alcaldía co apoio de Alfredo Cañizo, nesta ocasión de volta coas siglas de AIM.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Ramón Varela Rey** |  **Alcalde de Malpica de Bergantiños** 2011 - 2019 | Sucesor:**Walter Pardo Añón** |
| Predecesor:**Walter Pardo Añón** |  **Alcalde de Malpica de Bergantiños** 2021 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Nome de Eduardo na páxina do concello Malpica de Bergantiños
2. ↑  Nome de Eduardo na páxina Ayuntamiento.es
3. ↑  "Malpica abre unha nova etapa con Eduardo Parga de rexedor", artigo en *La Voz de Galicia*, 12 de xuño de 2011.
4. ↑  Concello de Malpica de Bergantiños na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Malpica de Bergantiños

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Opinión*
**Yohana Gómez Camino**, nada en San Pablo de los Montes, Toledo, o 20 de xaneiro de 1994, é unha futbolista española. Xoga como porteira no Deportivo da Coruña da Segunda División.

Traxectoria
-----------

Nada na localidade toledana de San Pablo de los Montes, comezou a súa carreira como futbolista no concello próximo de Gálvez, militando nas filas do CDE Gálvez. Tras catro anos neste club, fichou en 2012 polo Guadamur. En 2013 pasou ao fútbol sala e xogou durante unha tempada no Almagro FSF. A continuación regresou ao Guadamur, no que militou durante as seguintes tres tempadas.

En 2017 fichou polo CD TACON de Madrid, da Segunda División, club co que logrou o ascenso á Primeira División na campaña 2018/19. En 2020 o club foi absorbido polo Real Madrid, que creou así a súa sección feminina. O seu debut produciuse o 6 de xaneiro na Cidade Deportiva de Valdebebas ante o Madrid Club de Fútbol, tras substituír á súa compañeira Misa Rodríguez nos minutos finais do partido. Con todo, apenas dispuxo de minutos durante a tempada, sendo case sempre suplente de Misa.

Deixou o club ao final da tempada e incorporouse ao Rayo Vallecano. No equipo de Vallecas tampouco conseguiu facerse co posto de titular, tendo como competencia pola portería a Patricia Larqué. Disputou só cinco partidos durante a tempada, catro deles na liga e un na Copa da Raíña.

En xullo de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña da Segunda División.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Yohana Gómez, nova xogadora do Dépor ABANCA 22-23". *Deportivo da Coruña*. 12 de xullo de 2022. Consultado o 15 de xullo de 2022.
2. ↑  "2-0. El CD Tacón logra el ascenso a Primera". *Telemadrid* (en castelán). 19 de maio de 2019. Consultado o 15 de xullo de 2022.
3. ↑  "Las jugadoras del Real Madrid Femenino se vuelcan con La Liga: "Seguiremos vuestros pasos"" (en castelán). 17 de xullo de 2020. Consultado o 15 de xullo de 2022.
4. ↑  Página oficial de LaLiga (ed.). "Reporte Real Madrid-Madrid CFF (6 de enero)". Consultado o 7 de enero de 2021.
5. ↑  Unión Rayo (ed.). "El Rayo Femenino ficha a Yohana Gómez". Consultado o 17 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos da xogadora en Soccerway *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q98068835
* FootballDatabase: 415408
* Soccerdonna: 40952
* Soccerway: 611755
* Worldfootball: yohana

 |
A **batalla de Dunnichen** ou **batalla de Nechtansmere** (en gaélico escocés: *Dúin Nechaín*, en galés: *Linn garan*) enfrontou aos pictos e ás tribos de Northumbria o 20 de maio de 685 en Nechtansmere. A batalla terminou cunha decisiva vitoria dos pictos que supuxo un importante enfraquecemento da influencia de Northumbria no norte de Gran Bretaña.

Antecedentes e desenvolvemento
------------------------------

No cincuenta anos anteriores á batalla, as tribos de Northumbria expandiran progresivamente os seus territorios cara ao norte, e o reino de Bernicia chegara mesmo a capturar Edimburgo de mans dos Gododdin cara ao ano 638. Durante os seguintes trinta anos, exerceron o seu dominio sobre os reinos de Strathclyde e Dalriada, e mesmo ao reino picto de Fortriu.

Seguindo con esta expansión cara ao norte, e aparentemente tamén para deter as incursións pictas nas súas terras, o rei Ecgfrith de Northumbria invadiu o territorio picto en 685. O enfrontamento entre ambos os exércitos produciuse o día 20 de maio preto de Dunnichen. Os pictos finxiron retirarse, atraendo así ás tropas de Northumbria cara a un pantano. O rei picto, Bridei III deu morte a Ecgfrith, masacrou o seu exército e fixo escravos a gran parte dos sobreviventes. Tras esta batalla, a influencia de Northumbria nunca volveu estenderse cara ao norte máis aló do fiorde de Forth.

As fontes históricas sobre o desenvolvemento desta batalla son moi escasas. Beda o Venerábel describiuna brevemente xa no século VIII, e tamén aparece nos Anais de Ulster e de Tigernach. Crese que unha estela picta ilustrada atopada nunha igrexa en Aberlemno, seis quilómetros ao norte de Dunnichen, foi erixida para conmemorar esta vitoria. Grazas ás referencias achegadas por Beda, os historiadores sitúan Nechtansmere en Letham (Angus), preto de Dunnichen. Con todo, investigacións recentes levadas a cabo por Alex Woolf, da Universidade de St Andrews, suxiren que a batalla puido ter lugar en Dunachton, Badenoch, na beira occidental do lago Insh.

Notas
-----

1. ↑  "
2. ↑  Alex Woolf, "Dun Nechtain, Fortriu and the Geography of the Picts" (en prensa)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A Batalla de Dunnichenen Pictavia.orgArquivado 06 de abril de 2008 en Wayback Machine. (en inglés)
* Historia dos pictos en BBC.co.uk (en inglés)

* Portal:Historia
* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q961243
* LCCN: sh00005033

 |