Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Simarro.

**Luis Simarro Lacabra**, nado en Roma en 1851 e finado en Madrid en 1921, foi un neurólogo español. Foi Gran Maestre do Gran Oriente Español desde 1917 a 1921. Seguidor, nos seus primeiros anos, do darwinismo, a través da obra de Ernst Haeckel, ocupouse, desde o evolucionismo, de temas de anatomía comparada, embrioloxía e histoloxía do sistema nervioso sobre todo.

Biografía
---------

Fillo do pintor valenciano Ramón Simarro Oltra, naceu en Italia porque o seu pai estaba pensionado na capital. Quedou orfo aos tres anos, tras morrer o pai por tuberculose pulmonar e suicidarse a nai pouco despois. Luis quedou ao cargo dun tío materno.

Tras estudar no Instituto Provincial de Segundo Ensino de Valencia (onde empezou a influír nel o catedrático e liberal-progresista Vicente Boix Ricarte) e obter o título de bacharel en 1867, comezou a dar clases de historia natural no Colexio de San Rafael, á vez que iniciaba os seus estudos de medicina na Universidade de Valencia en 1868. Do colexio foi expulsado por ler e, quizais, difundir a Charles Darwin entre os alumnos. Terminou a carreira en Madrid en 1873, onde se viu obrigado a trasladarse por mor das súas ideas liberais.

*Investigación* de Sorolla (1897). No centro aparece o doutor Simarro.
Ademais de doutorarse en 1875 (especializándose en Neuropsiquiatría, aínda que tamén se interesou en Neurohistoria e Psicoloxía experimental), mantivo durante eses anos contactos con Pedro González de Velasco e Aureliano Maestre de San Juan, e deu clases de divulgación científica e fisioloxía do sistema nervioso na recentemente creada Institución Libre de Enseñanza e na Escola Libre de Medicina e Cirurxía, sendo redactor da revista *O Anfiteatro Anatómico Español*, editada por devandita institución. Traballou no Museo Antropolóxico e, tras conseguir praza no Hospital de La Princesa, ao ano seguinte obtivo a praza de director do manicomio de Santa Isabel de Leganés (Provincia de Madrid). Por discordar coas autoridades eclesiásticas, foi obrigado a dimitir en 1879. En 1880 emigra a París volvendo máis tarde a Madrid, onde dispón dun laboratorio privado. Nese laboratorio Simarro ensina o método de Camillo Golgi a Santiago Ramón y Cajal.

Foi Catedrático de Psicoloxía experimental da Universidade de Madrid no ano 1902, sendo a Primeira Cátedra de Psicoloxía en España. Por iso é considerado Pai Fundador da Psicoloxía para os psicólogos. Simarro tamén se interesou polas relacións entre a psiquiatría e o dereito penal, participando na fundación da Escola de Criminoloxía de Madrid no ano 1903.

Morreu en Madrid (España) no ano 1921.

Posteriormente creouse a Fundación Simarro a cargo da Universidade Complutense de Madrid, que incorpora todo o seu legado (doado pola súa viúva) e unha bibliografía consistente en máis de 3000 exemplares, e que vén sendo catalogada desde 1975.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López Piñero, José María (2007). "Luís Simarro Lacabra (1851-1921)", *Mente y Cerebro*, 25, pp. 8–11.

### Ligazóns externas

* Legado Luís Simarro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4894331
* WorldCat
* VIAF: 53661408
* BNE: XX892685
* BNF: 14612802b
* BVMC: 15726
* CANTIC: a1042250x
* DBE: luis-simarro-lacabra
* FAST: 494009
* GEC: 0062759
* GND: 136325726
* ISNI: 0000 0000 5949 8342
* LCCN: nb2003046268
* PTBNP: 1774642
* SUDOC: 147149029

 |