**Bogotá** é unha cidade fundada polo conquistador español Gonzalo Jiménez de Quesada o 6 de agosto de 1538, nomeouna *Santa Fé de Bogotá* segundo o nome do seu lugar de nacemento, Santa Fé na provincia de Granada.

De centro indíxena a capital
----------------------------

Era o centro da civilización dos indíxenas Chibcha, que a chamaban *Bacatá* antes da conquista española e protexía unha importante poboación. Despois da independencia de Colombia e a fundación da Gran Colombia en 1819, Bogotá vólvese a súa capital.

Época colonial
--------------

*Artigo principal**:* Conquista española das nacións chibchas.
Dende 1200 existía a Confederación Muisca, o pobo indíxena máis importante da familia chibcha, da que o Zipa de Bacatá era o líder meridional. Asentábanse na sabana bogotana (Val dos Alcázares) en aldeas agrícolas cuxa capital era a antedita **Bacatá** (en Funza, 10 km ao noroeste da cidade actual; Chía, 15 km ao norte, era o centro cerimonial).

En 1538, trala conquista do territorio, o español Gonzalo Jiménez de Quesada funda no lugar da residencia de verán do Zipa, no somonte da Cordilleira Oriental dos Andes, unha poboación que chama *Nuestra Señora de la Esperanza* que un ano máis tarde, na fundación xurídica da cidade, renoméase coma **Santafé** ou Santa Fe. Eran unha ducia de cabanas cunha igrexa (seica no lugar da actual praza Chorro de Quevedo (vello Teusaquillo); ou ben na Praza da Herba, hoxe parque Santander).  Dende entón convivirían por tres séculos a poboación de indios Bacatá e a fundación colonial de Santafé.

En 1550 créase a *Audiencia del Nuevo Reino de Granada* da que Santafé é elixida capital. En 1553 a Praza Maior móvese cara ao sur, á situación actual (Praza Bolívar) e comeza no lado leste a construción da Catedral, e o Cabido e a Real Audiencia nos outros laterais. A trama urbana é a usual do urbanismo colonial español: *cuadras* de cen por cen metros formadas por rúas leste-oeste de sete metros e carreiras norte-sur de dez.  A rúa que comunicaba a nova Praza Maior coa primitiva era a *Calle Real* (hoxe Carreira Sétima) arteria principal da cidade.

Deseguido o crecemento foi rápido. As ordes relixiosas (franciscanos, dominicos) constrúen os seus conventos e igrexas. Despois, da súa man, as universidades. A sona da urbe como centro da cultura e as artes comezaba a asentarse.

Vicerreinado
------------

En 1739 créase o vicerreinado de Nova Granada con Santafé coma capital. A cidade crece coa inmigración dende o campo de continxentes de poboación indíxena. Como últimas actuacións da colonia cabe sinalar as alamedas, a vella paralela ao eixo dominante no norte, e a nova, perpendicular a aquela e saída occidental da cidade.

Independencia
-------------

O século XIX e a independencia seguen a favorecer o crecemento, primeiro coma capital da Gran Colombia de Simón Bolívar e despois da República Colombiana, da renomeada **Bogotá**, fundamentalmente cara ao norte na prolongación do vello eixo da Carreira Sétima.  Chapinero é o primeiro suburbio a 5 km. O tranvía e o ferrocarril (1881) facilitarán no século XX ese desenvolvemento.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  [*Ligazón morta*]
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  [*Ligazón morta*]
7. ↑  [*Ligazón morta*][*Ligazón morta*]