recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Toscanos** (*Los Toscanos*) é un xacemento arqueolóxico fenicio situado nunha illa na desembocadura do río Vélez, no concello de Vélez-Málaga, na provincia de Málaga, desde mediados do século VIII a. C.  

O xacemento foi descuberto por casualidade no medio da procura doutro asentamento, neste caso grego, o lugar de Mainake. Na actualidade, Toscanos é unha escavación arqueolóxica en curso, que permite percibir as liñas urbanas de vivendas aliñadas en rúas ou prazas, de planta regular, zócolo de pedra, adobe para os paramentos e terrazas. Os diferentes tamaños das vivendas poden indicar as diferenzas sociais dos seus inquilinos. Un dos edificios máis grandes, duns 150 m², podería ser un almacén a dobre altura cunha superficie repartida en tres naves, construído no século VII a. C. período máis próspero da colonia. Daquela, a poboación estimábase entre 1000 e 1500 habitantes.

Durante os anos 2019 e 2020 producíronse diversos movementos, tanto de carácter social como institucional, co fin de preservar e reordenar este xacemento arqueolóxico.

Notas
-----

1. 1 2  "Yacimiento fenicio Toscanos". *Diputación de Málaga* (en castelán).
2. 1 2  "Los Toscanos". *Sociedad de Amigos de la Cultura de Vélez-Málaga*. 09-11-2016. Arquivado dende o orixinal o 23-01-2023. Consultado o 23-01-2023.
3. ↑  Extremera, Fran (2019-10-14). "Toscanos: ¿Tartessos y fenicios?". *La Opinión de Málaga* (en castelán). Consultado o 2023-01-23.
4. ↑  20minutos (2020-03-08). "Adelante en Diputación insta a impulsar un proyecto arqueológico en yacimientos fenicios del sitio de Toscanos". *www.20minutos.es - Últimas Noticias* (en castelán). Consultado o 2023-01-23.

Véxase tamén
------------

* Cerámica grega
Alegoría, autor anónimo.
**Vendimiario** (en francés *Vendémiaire*) é o nome do primeiro mes do calendario republicano francés, o primeiro tamén da estación do outono. Comeza o día do equinoccio de outono, que segundo o ano cae o 22, o 23 ou o 24 de setembro, e acaba o 21, o 22 ou o 23 de outubro. Coincide aproximadamente co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Libra.

O nome do mes deriva do francés *vendange* (en galego: "vendima"). Segundo o informe á Convención proposto por Fabre d'Églantine, o devandito nome refírese "ás vendimas que teñen lugar en setembro e en outubro". O sufixo *-ario* denota que o mes pertence á estación do outono, igual que Brumario e Frimario.

O 13 vendimario
---------------

Este primeiro mes do ano do calendario republicano francés é coñecido polo acontecemento que fixo aparecer por primeira vez a Napoleón Bonaparte nos asuntos políticos da historia de Francia, a insurrección realista do 13 vendimario do ano IV.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia do calendario republicano francés no blog *Filosofía para la buena vida* (en castelán).
* Facsímile dos meses de outono do ano II .

| * v
* c
* e
Calendario republicano francés |
| --- |
| 
* Vendimario
* Brumario
* Frimario
* Nivoso
* Pluvioso
* Ventoso
* Xerminal
* Floreal
* Pradal
* Mesidor
* Termidor
* Frutidor

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q837299
* EBID: ID
* GEC: 0150156

 |
Bolo de cenoria.
A **torta de cenoria**, **pastel de cenoria** ou **bolo de cenoura** é un pastel doce con cenoria machucada mesturada na masa. A cenoria amolece no proceso de cocedura, e o bolo adoita ter unha textura mesta e lene. As cenorias melloran o sabor, textura e aparencia do pastel.

Historia
--------

As cenorias téñense usado en pasteis doces dende a Idade Media, época na que os adozantes eran escasos e caros, mentres a cenoria, que contén máis azucre que calquera outra verdura fóra da remolacha azucreira, era moito máis doada de atopar, polo que se usaba para elaborar sobremesas doces. A popularidade do pastel de cenoria rexurdiu probabelmente no Reino Unido grazas ao racionamento durante a segunda guerra mundial.

Os pasteis de cenoria estiveron amplamente dispoñíbeis en restaurantes e cafetarías estadounidenses a principios dos anos 1960. Ao principio eran un artigo novo, pero a moitas persoas gustoulles tanto que pasou a ser unha sobremesa corrente.

Os doces de cenoria son tamén frecuentes en Portugal. Hoxe é cada vez máis frecuente en Galiza atopar tortas de cenoria.

Ingredientes e preparación
--------------------------

Malia o seu nome, a torta de cenoria aseméllase máis a un biscoito na preparación (todos os ingredientes húmidos, como os ovos e o azucre, mestúranse por unha banda, todos os secos por outra, e despois engádenselles os húmidos) e a consistencia definitiva (que é normalmente máis mesto ca un pastel tradicional e ten unhas faragullas máis grosas).

Moitas receitas de pastel de cenoria inclúen ingredientes opcionais, tales como froitos secos (especialmente noces), pasas, ananás ou coco.

Este pastel prepárase nun forno sen realmente un tempo definido sobre o cal deber manterse dentro del. Recoméndase deixar arrefriar ao sacar o do forno e antes de poder comer.

Presentación
------------

O pastel de cenoria pode comerse sen máis engadidos, mais a miúdo glásase ou recóbrese cunha camada cristalizada de crema de queixo e noz picada. Con frecuencia decóranse con enfeites semellando cenorias. A torta de cenoria ás veces aparece a xeito de *cupcakes.*

Notas
-----

1. ↑  Carrot Cake Recipe & Photo - Joyofbaking.com (inglés)
2. ↑  The Food Timeline: Cake History Notes (inglés)
3. ↑  Canadian Living: Canada's Best Carrot Cake with Cream Cheese Icing Arquivado 24 de outubro de 2010 en Wayback Machine. (inglés)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alton Brown, I'm Just Here for More Food: Food x Mixing + Heat = Baking. ISBN 1-58479-341-4
* Alan Davidson, *Oxford Companion to Food.* ISBN 0-19-211579-0
***Venga Juan*** é unha serie de televisión española producida por 100 balas que se emite en HBO. Está protagonizada por Javier Cámara e María Pujalte.​ Estreouse o 28 de novembro de 2021. É a continuación das series *Vota Juan* (2019) e *Vamos Juan* (2020).

Sinopse
-------

Nesta terceira entrega, Juan Carrasco atópase no punto álxido da súa carreira. Grazas ás portas xiratorias, ten un despacho espectacular, adelgazou dez quilos e ten pelo. Na súa nova vida hai espazo para moitas cousas, pero non para a súa muller Paula, a súa filla Eva e a súa antiga xefa de prensa, Macarena. Todo se vén abaixo cando reaparece na súa vida o único do que ningúen o poderá liberar xamais: Logroño. Uns papeis que involucran a Juan nunha trama de corrupción municipal poñerán a súa vida do revés. Así comeza unha fuxida frenética para borrar o seu pasado como alcalde da cidade e evitar o seu ingreso en prisión.

Elenco
------

### Principal

* Javier Cámara - *Juan Carrasco*
* María Pujalte - *Macarena Lombardo*
* Adam Jezierski - *Víctor Sanz*
* Esty Quesada - *Eva Carrasco*
* Yaël Belicha - *Paula*
* Cristóbal Suárez - *Ignacio "Nacho" Recalde*

### Coa colaboración especial de

* Joaquín Climent - *Luis Vallejo*

Notas
-----

1. ↑  "Venga Juan (Miniserie de TV) (2021)". Consultado o 2 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Venga Juan* na IMDb *(en inglés)*.

* Portal:España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108743768
* FilmAffinity: 223016
* IMDb: tt14828074
* TMDb: 127411

 |
**Torcuato Ulloa Varela**, nado en Pontevedra en 1863 e finado na mesma cidade o 16 de agosto de 1946, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Na súa xuventude viviu en París e despois residiu en Madrid onde colaborou en *El Imparcial*. Regresou a Pontevedra e traballou na Sección de Fomento. Participou na creación da revista *El Adelanto*, foi redactor de *La Voz de Helenes* e fundou o periódico *El Noticiero Gallego* e a revista ilustrada *Galicia Cómica*. Colaborou en *Crónica de Pontevedra*, *Galicia Moderna* e *Diario de Pontevedra* e foi correspondente de *El Imparcial* de Madrid e *La Vanguardia* de Barcelona.

*Arlequinada*, 1893, con portada de Benigno López Sanmartín.

Obras
-----

* *Arlequinada*, 1893, A. Landín Editor. Hai unha edición facsímile de Ediciós do Castro.

Recoñecementos
--------------

Gran Cruz de Afonso XII, polo seu labor na Sociedade Económica de Amigos do País.

Vida persoal
------------

Casou con Isolina Martínez Besada.

Notas
-----

1. ↑  Ficha de *Arlequinada* en Galiciana. Biblioteca de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán) **III**. Bibliófilos Gallegos. p. 428.

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535636
* WorldCat
* VIAF: 44093492
* BNE: XX1463708
* Galiciana: 450674
* ISNI: 0000 0000 5937 1608
* LCCN: no2007150225
* OL: OL6690719A

 |
Coordenadas: 54°11′53.16″N 00°26′47.72″O﻿ / ﻿54.1981000, -0.4465889

| Tesouro de Binnington Carr |
| --- |
|  |
| · **Data do depósito**: Ca. 75 d. C.
· **Período ou cultura**: Imperio Romano
· **Lugar de aparición**: Binnington Carr , Yorkshire Norte.
· **Coordenadas**: 54°11′53.16″N 00°26′47.72″O﻿ / ﻿54.1981000, -0.4465889
· **Data do achado**: Ca. 1876
· **Descubridor**: 
· **Composición**: 12 denarios e unha campá.
· **Materiais**: prata e aliaxe de cobre.
· **Conservación**: Museo de Yorkshire. |

O **tesoro de Binnington Carr** é un tesouro de moedas romanas de prata que data de finais do século I d. C. composto por 12 denarios de prata e unha campá de aliaxe de cobre.

Achado
------

O tesouro apareceu no transcurso duns traballos agrícolas nunha leira en Binnington, preto de Willerby, Yorkshire Norte, cara ao ano 1876.

Contido
-------

A ducia de moedas de prata que compoñen o tesouro son denarios romanos, un de Xulio César (49-44 a. C.), un de Nerón (54-68 d. C.), tres de Vitelio (68 d.C.) e sete de Vespasiano (69-79 d. C.).

As moedas apareceron aloxadas no interior dunha campá de aliaxe de cobre. Á campá faltáballe o badalo, e só quedaban restos do que fora unha grampa de fierro para a pendurar.

Conservación
------------

O achado chegou a mans de George Edson cara a 1881, e logo foi adquirido polo cóengo J. R. Raine na venda levada a cabo por George Edson, en 1891.

Posteriormente tanto as moedas como a campá pasaron ao Museo de Yorkshire, en York, de cuxa colección permanente forman parte.

En 2014, o tesouro incluíuse nunha exposición en liña de *Google Arts & Culture* titulada *Yorkshire Hoards*.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  "Monument Number 64828". *Historic England Research Records* (*Heritagegateway.org.uk*).
2. ↑  Eckardt, H.; Williams, S. (2018). "The Sound of Magic? Bells in Roman Britain". En *Britannia*. 49: 179-210.
3. 1 2  "Binnington Carr Hoard: bell". *York Museums Trust*.
4. ↑  "Binnington Carr Hoard: denarius". *York Museums Trust*.
5. ↑  "Yorkshire Hoards". *Google Arts & Culture*.
6. ↑  "Binnington Barr hoard bell". *Google Arts & Culture*.
7. ↑  "Binnington Barr hoard denarius". *Google Arts & Culture*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. ISBN 9781907427794

### Outros artigos

* Tesouro
O Zakat al-Fitr se ha realizar nun alimento básico do país onde se dá
**Zakat al-Fitr** é unha esmola que se lle ha dar aos pobres poucos días antes do fin do xaxún no mes santo musulmán do Ramadán. A palabra árabe *fitr* significa o mesmo que *iftar*, romper o xaxún, e procede da mesma raíz que *futoor* que significa almorzo.

Clasificación
-------------

*Zakat al-Fitr* é un deber *wajib* (obrigatorio) para todos os musulmáns, sen distinción de xénero nin idade, mentres teñan os medios para facelo. Segundo a tradición islámica (*sunnah*), Ibn 'Umar dixo que o profeta Mahoma fixo o *Zakat al-Fitr* obrigatorio para cada escravo, persoa libre, home, muller, mozo ou vello, entre os musulmáns; un *saa`* de dátiles secos ou un *saa`* de cebada. Non necesariamente ten que se realizar de xeito individual, o cabeza de familia pode pagar o importe esixido aos demais membros.

Finalidade
----------

A finalidade do Zakat al-Fitr é permitirlles os necesitados participaren na festividade do Eid al-Fitr.
O principal obxectivo do *Zakat al-Fitr* é proporcionarlles os pobres medios para celebraren o festival da rotura do xaxún (Eid al-Fitr) xunto co resto dos musulmáns. Todo musulmán está obrigado a realizar o *Zakat al-Fitr* na conclusión do mes de Ramadán como un sinal de gratitude a Deus por permitirlle observar o xaxún obrigatorio e para purificar o que xaxúa de calquera acto ou palabra indecente, seguindo o *hadith* de Ibn Abbas: "O Profeta de Alá prescibiu o *Zakat al-Fitr* os que xaxúan para protexelos de calquera acto ou discurso indecente, e coa finalidade de proporcionarlles alimentos para os máis necesitados". Só é *zakat* cando se fai antes da oración de Eid, sendo *sadaqah* (esmola voluntaria) cando se fai despois.

Condicións
----------

Segundo manda o crenza islámica, o *Zakat al-Fitr* hase distribuír durante un período concreto de tempo; o seu incumprimento sen unha boa razón constitúe un pecado que se ha reparar. Ten que se realizar entre a posta de Sol do último día de xaxún e o comezo da oración de Eid. Tamén se pode pagar antes dese período tal como facían moitos *sahabah* (acompañantes do profeta) un par de días antes do Eid.

Cantidade
---------

O que se ha dar no *Zakat al-Fitr* é o mesmo que no *zakat* xeral, e é independente da riqueza da persoa. O mínimo é un *sa`* (catro presadas dobres) de alimento, gran ou froita seca por cada membro da familia. A maioría dos escolares islámicos insisten en que se ha dar en alimentos que constitúan a dieta básica do lugar onde se dá, preferentemente na forma de gran, ou tamén dátiles ou outros alimentos básicos. Así e todo, algúns escolares contemporáneos admiten que en determinadas condicións tamén se poden achegar cartos.

Notas
-----

1. ↑  "How much zakaat al-fitr is and when it should be paid". Islam Q&A
2. ↑  Muhammed Salih Al-Munajjid (2009). "Paying the Fitr". *islamhouse.com*.
3. ↑   "Paying zakat-ul-fitr in cash or as food products".Dar al-Iftaa Al-Missriyyah
O **tesouro de Agolada** é un conxunto de xoias, datadas probablemente no Bronce Inicial ou Bronce Antigo B (1700-1600 a.C.), composto por unha gargantilla e dous brazaletes de ouro.
Atopouse, preto do Castro de Goiás, na parroquia de Ferreiroa, nun túmulo con motivo das obras da estrada de Lalín a Agolada no ano 1920, polo que se entende que formaba parte dun enxoval funerario.

O conxunto ten varios paralelos en Galicia, pero fóra de Galicia só se teñen atopado obxectos semellantes na Bretaña francesa, feito que é interpretado como unha testemuña das relacións atlánticas entre os poboadores do territorio galego e os da Bretaña francesa nos inicios da Idade de Bronce, sendo tamén interpretados como a expresión dunha sociedade xerarquizada.

Na actualidade consérvase no Museo Provincial de Pontevedra.

Descrición
----------

A **gargantilla** é unha delgada lámina rectángular con estreitamentos cara aos extremos. Mide 40 cm de lonxitude e 7,6 de ancho no centro onde alcanza a maior anchura e se decora con dezaoito cortes horizontais resultando dezanove canas limitadas por outras tres canas verticais feitas con buril. Nos extremos presenta pestanas dobradas para o seu enganche.

Os **brazaletes** son subcilíndricos, macizos, con forma de curva elíptica, lisos e abertos, que rematan en dous botóns planos. O seu diámentro máximo é de 9 cm e pesan entre 300 e 400 gramos.

Notas
-----

1. ↑  Eiroa, Jorge Juan (2004). "La edad del bronce en Murcia" (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tesouro

### Ligazóns externas

* Ficha da mámoa onde foi atopado o tesouro
* Blog onde se pode contemplar unha imaxe do tesouro[*Ligazón morta*]
Forma de indicar a *tesitura* do clarinete soprano en *Si* *b*.
En música, o termo **tesitura** (do italiano *tessitura*) fai referencia á zona da extensión de sons de frecuencia determinada que é capaz de emitir unha voz humana, ou un instrumento musical. Adóitase indicar sinalando o intervalo de notas comprendido entre a nota máis grave e a máis aguda que un determinado instrumento ou voz é capaz de emitir.

Tamén pode estar referido especificamente á parte da voz dun cantante na que se produce a *mellor calidade sonora* e un timbre máis adecuado.

A tesitura no canto
-------------------

Frecuentemente, na voz humana distínguese entre a tesitura e a extensión vocal. A extensión vocal, é dicir, a extensión sonora da voz, é o marco de frecuencias realizables, sen considerar volume e calidade do son.
En voces sas, comunmente é de dúas oitavas ou máis. O termo tesitura úsase para denominar á parte da extensión vocal na cal se poden realizar sons controlables e utilizables musicalmente.

As características para definir a tesitura dunha voz son:

* Un bo timbre;
* Un volume considerable;
* Un *vibrato* igualado;
* A posibilidade dun *mezza di voce* (colocar a voz; it);
* A posibilidade de axilidade e *coloratura*.

As tesituras de cantantes profesionais en ópera deben ser de dúas oitavas ou máis; en tenores un pouco menos de dúas oitavas. Dentro das voces chamadas guturais, tan usadas no black metal e outros estilos, atópanse notas non alcanzables pola voz humana normal. Segundo Peter-Michael Fischer, a tesitura do cantante comeza unha cuarta xusta (cinco semitóns) por encima da súa nota máis grave posible (o seu «cero fónico») e chega ata unha cuarta por baixo da nota máis aguda da voz («límite fónico»).

Para clasificar voces para o uso coral, distínguense catro grupos principais, cuxa tesitura é menor que dúas oitavas, para poder incluír voces menos preparadas:

* Soprano: de *do4* a *do6*;
* Contralto: de *mi3* a *mi5*;
* Tenor: de *do3* a *do5*;
* Baixo: de *mi2 a mi4*.

Notas
-----

1. ↑  Fischer, Peter-Michael (1998). *Die Stimme des Sängers* (en alemán). Stuttgart: Metzler. p. 97. ISBN 3-4760-1604-8.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tesitura*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12298060
* BRE: 4190257
* EBID: ID

 |
**Santa María de Torbeo** é unha parroquia do concello lugués de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. Segundo o IGE en 2017 tiña 87 habitantes distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 207 habitantes.

Xeografía
---------

Está situada á beira do río Sil, e a súa vexetación está composta en boa medida por soutos de castiñeiros. Ten 16,2 km², dos cales 4,81 son montes veciñais.

Historia
--------

Hai referencias do mosteiro de Torbeo entre os séculos XII e XVI. Na abadía de Torbeo estaba soterrado Vasco Peres de Quiroga, nado en 1135, tendo a súa lápida a seguinte inscrición: *Aquí iace el Bon Quiroga rico ome de Castella. Fo muy umilloso e caritativo que a ninguen dexo morrer de fame; requiescat in pace*.

En 1555, na obra de Hernán Núñez *Refranero o proverbios en romance*, aparece recollido "Quando fores a Torbeo leva o pan no seo". Na época de Filipe II de España a súa abadía tiña 100 vasalos.

Na última etapa do Antigo Réxime Torbeo constituía xurisdición de seu, e a comezos do século XIX transformouse en concello.

Filomena Arias Armesto (1865-1938), coñecida como "A Bruxa" ou "A Sabia de Torbeo", foi unha curandeira e adiviñadora de tal sona no seu momento que levaba á parroquia xentes desde toda Galiza, León, Ponferrada e Asturias. Sobre ela falou Vicente Risco no estudo de etnografía da obra *Historia de Galiza* de Otero Pedrayo. Tamén aparece mencionada en *Madera de Boj*, de Camilo José Cela.

Patrimonio
----------

Consérvase a igrexa románica, do século XII. Outro coñecido e singular edificio é o Pazo da Casa Nova.

Da súa gastronomía ten sona a variedade endémica de castaña torbeana, recollida na listaxe de cultivos de castaña realizada pola FAO.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Torbeo

| Lugares da parroquia de Torbeo no concello de Ribas de Sil (Lugo) |  |
| --- | --- |
| O Barrio | Campos | O Carballiño | As Cortes | A Covela | Figueiro | As Fontes | Lama de Paio | Moreiras de Abaixo | Moreiras de Arriba | Moreiras do Medio | O Outeiro | Pacios | Paredes | As Pozas | San Lourenzo | San Martiño | A Ventosa | Os Vilares |

### Parroquias de Ribas de Sil

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Ribas de Sil |  |
| --- | --- |
| Nogueira (Nosa Señora das Neves) | Peites (San Martiño) | Piñeira (San Cristovo) | Rairos (Santa Lucía) | Ribas de Sil (San Clodio) | Soutordei (Santiago) | Torbeo (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Ribas de Sil

### Ligazóns externas

* www.torbeo.com Arquivado 16 de outubro de 2017 en Wayback Machine. blog de Antonio Rodríguez sobre a parroquia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5945295
* código INE: 27052070000

 |
Val de La Orotava
O **Val de La Orotava** está situado no norte da illa de Tenerife, nas Illas Canarias. No lado oposto encóntrase o Val de Güímar. Nel encóntranse os municipios de La Orotava, Los Realejos e o Puerto de la Cruz.

Este val na época dos guanches era coñecido como Taoro, e precisamente aquí rematou a conquista de Tenerife o 25 de xullo de 1496 coa chamada Paz de Los Realejos, erixíndose, con tal motivo, en honor ao patrón de España, o primeiro templo cristián da illa de Tenerife, a Parroquia Matriz do Apóstolo Santiago. O mencey de Taoro pacta o fin das hostilidades con Alonso Fernández de Lugo (1456-1525).

Numerosos e ilustres visitantes eloxiaron a súa paisaxe e gozaron do seu beneficioso clima: un dos máis famosos foi Alexander von Humboldt, quen segundo conta a lenda se axeonllou ante o val no miradoiro que leva actualmente o seu nome e gabou a súa paisaxe e vexetación.

Galería
-------

* Val de la Orotava, vista cara ao Teide.
* Vistas ao Teide desde Puerto de la Cruz.

Coordenadas: 28°23′N 16°33′O﻿ / ﻿28.383, -16.550

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1290583
* GeoNames: 2515691

 |
Na radio e na televisión, a **sindicación** é a venda de programas e series a múltiples canles para a súa difusión en directo ou gravada, é un sistema común en países onde a televisión está composta por cadeas con canles locais afiliadas, como é o caso dos Estados Unidos. Nos países con cadeas nacionais sen afiliados locais é pouco común.

Clases
------

Na televisión dos Estados Unidos existen tres clases de programas e series sindicadas:

* Aquelas que se emiten por primeira vez xa como sindicadas, sen que as emita ningunha grande cadea nacional, tamén se inclúen as estranxeiras que se emiten por vez primeira nun país como sindicadas
* Aquelas que se emiten como sindicadas despois de emitilas xa unha gran cadea nacional, constitúen tamén unha tipo de repetición
* Aquelas sindicadas na rede "pública", que constitúen un servizo paralelo da PBS ás canles afiliadas é as canles públicas independentes.

*Syndicator*
------------

Nos Estados Unidos as produtoras ou distribuidoras que se dedican á venda de programas coñécense como *syndicator*, na radio as grandes compañías teñen paquetes con gran variedade de formatos, aínda que algunhas están especializadas nun ou dous formatos. En televisión o *syndicator* busca vender en exclusiva os seus programas sindicados a unha canle local de cada área. Aínda que o habitual é que o syndicator venda os dereitos do programa por diñeiro, existe o que se coñece como *Barter Syndication* que se desenvolveu a partir de comezos da década de 1980, consiste en distribuír programas de balde ou por un prezo reducido ás canles locais que veñen con todos ou varios dos segmentos publicitarios engadidos de orixe. Para o ano 2010 os syndicators nacionais dos Estados Unidos ofrecen ás canles locais 136 programas semanais

Notas
-----

1. ↑  Michael C. Keith *The Radio Station: Broadcast, Satellite and Internet*, p. 313
2. ↑  Walter McDowell *Broadcast Tlevision: A Complete Guide to the Industry*, p.148
3. ↑  John Philip Jones *The Advertising Business: Operations, Creativity, Media Planning, Integrated Communications*, p.299
4. ↑  Syndicated Network Television Association

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1572845
* EBID: ID
* JSTOR: broadcast-syndication

 |
Sefer Tora na vella Sinagoga Glockengasse (reconstrución), Colonia.
A **tora** (en hebreo: *תורה*) é unha verba hebrea que significa *ensinanza*, *instrución*, ou especificamente *lei*. Refírese principalmente aos primeiros cinco libros da Tanagh (a Biblia Hebrea) que corresponde ao Antigo Testamento cristián, coñecidos tamén como **Os cinco libros de Moisés**, e na tradución do hebreo ao grego na *Septuaginta*, como o **Pentateuco** (do grego πεντε, *pente*, ‘cinco’, o τευχος, *teughós*, ‘funda para libros’, facendo referencia ás fundas nas que se conservaban os pergamiños). Porén, con frecuencia os xudeus tamén se refiren a toda a revelación e ensinanzas xudías como a tora.

Os cinco libros son: Xénese (*Bereishit* בראשית), Éxodo (*Shemot* שמות), Levítico (*Vaiicra* ויקרא), Números (*Bemidbar* במדבר) e Deuteronomio (*Devarim* דברים). Na versión grega da tora, estes cinco libros conforman o *Pentateuco*, *Hamisha Humshei Tora* (חמשה חומשי תורה que en hebreo quere dicir "As cinco partes da tora"), ou simplemente *Humash* (חומש "quinto").

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tora*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34990
* WorldCat
* VIAF: 177804671
* BRE: 4197717
* EBID: ID
* GND: 4226122-3
* JSTOR: torah
* MAG: 533960469
* Treccani: torah

 |
A **sincronía** é un concepto lingüístico referido á percepción nun momento concreto da historia dos diversos aspectos dunha lingua.

A oposición entre **sincronía** e **diacronía**, así como estes dous termos nesta acepción, débense a Ferdinand de Saussure, primeiro lingüista que separou claramente os dous puntos de vista. Esta oposición é frutífera tamén en filosofía, onde foi explotada entre outros por Barthes e Sartre.

O **enfoque sincrónico** estuda unha lingua nun momento preciso da súa historia. O termo procede do grego συν-, «con» e χρόνος, «temps». A gramática escolar é esencialmente sincrónica: indica cales son as normas consideradas como regras dunha lingua, que poden ter mudado desde estados anteriores.

O **enfoque diacrónico** estuda historia da lingua e as súas evolucións (etimoloxía, evolucións fonéticas, semánticas, léxicas, sintácticas etc.). O termo é un préstamo culto construído sobre raíces gregas, δια-, «a través», e χρόνος, «tempo». A Lingüística comparada, por exemplo, ten un enfoque diacrónico.

Sincrónico é equivalente a estático, diacrónico éo a evolutivo ou histórico. Son dúas perspectivas diferentes á hora de observar unha mesma realidade: o sistema nun momento dado e o sistema en desenvolvemento, inda que, se se ten en conta o carácter parcialmente innovador de todo acto lingüístico, só existe o aspecto diacrónico, mentres que o aspecto sincrónico é unha abstracción científica necesaria para estudar como funciona a lingua. Ó aspecto sincrónico correspóndelle a disciplina denominada gramática e que, en sentido amplo do termo, é a descrición do sistema da lingua; ó aspecto diacrónico correspóndenlle a gramática histórica e a historia da lingua.

### Véxase tamén

* Variedades lingüísticas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1208048
* MAG: 2778166635

 |
Anders Ångström
O **ángstrom** (ångström) é unha unidade de lonxitude equivalente a 10−10m. Utilízase principalmente para expresar a lonxitude de onda das radiacións e o tamaño dos átomos. A súa abreviatura é Å.

O seu nome é en honra do físico sueco Anders Jonas Ångström, un dos fundadores da espectroscopía.

O ángstrom non é unha unidade do sistema internacional de medidas. Porén, é considerada unha das unidades útiles para responder a necesidades específicas de certos campos científico-técnicos. 
A publicación *El Sistema Internacional de Unidades SI* da Oficina Internacional de Pesos e Medidas, editada polo Centro Español de Metroloxía e dispoñible en formato dixital, inclúeo na Táboa 8 (Outras unidades non pertencentes ao SI), e di:

> 
> 
> *O ångström utilízase amplamente na cristalografía de raios X e en química estrutural porque todos os enlaces químicos se encontran no rango de 1 a 3 ångströms. Con todo, o ångström non foi sancionado oficialmente polo CIPM nin pola CGPM.*
> 
> 

Advirte que certas unidade de medida non pertencentes ao SI aínda aparecen en publicacións científicas, técnicas e comerciais , e que continuarán en uso durante moitos anos. Porén, tamén sinala que na ciencia débese ter a liberdade de utilizar ás veces ditas unidades se se considerase conveniente, aínda que a inclusión de tales unidades nos seus textos non implica a recomendación do seu uso.

Equivalencias
-------------

* 1 Å= 1 x 10−10 m = 0,1 nm
* *1 nm = 10 Å*
* 1 Å = 100 pm

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ángstrom*.
2. ↑  "' 'El Sistema Internacional de Unidades SI*"* (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de xuño de 2012. Consultado o 31 de agosto de 2012.  Arquivado 26 de xuño de 2012 en Wayback Machine.
3. ↑   *El Secreto de Los Numeros*. Escrito por André Jouette. pag 85. books.google.es

| * v
* c
* e
Unidades de lonxitude do Sistema Internacional |
| --- |
| 
* Yottámetro (1024 m)
* Zettámetro (1021 m )
* Exámetro (1018 m)
* Petámetro (1015 m)
* Terámetro (1012 m)
* Xigámetro (109 m)
* Megámetro (106 m)
* Quilómetro (103 m)
* Hectómetro (102 m)
* Decámetro (101 m)
* Metro (100 m)
* Decímetro (10-1 m)
* Centímetro (10-2 m)
* Milímetro (10-3 m)
* Micrómetro (10-6 m)
* Nanómetro (10-9 m)
* Ángstrom (10-10 m)
* Picómetro (10-12 m)
* Femtómetro (10-15 m)
* Attómetro (10-18 m)
* Zeptómetro (10-21 m)
* Yoctómetro (10-24 m)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81454
* BRE: 1822060
* EBID: ID
* MAG: 37407028

 |
| Os Tres Reinos de Corea |
| --- |
| Mapa Tří království Koreje na konci 5. stoletíMapa Tří království Koreje na konci 5. století |
| Mapa dos Tres Reinos de Corea,ó fin do século V |
| Nome coreano |
| Romanización Revisada de Corea | Samguk |
| McCune-Reischauer | Samguk |
| Hangul | 삼국 |
| Hanja | 三國 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos coreanos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Os **Tres Reinos de Corea** foron os reinos de Goguryeo, Baekje e Silla, que ocuparon a Península de Corea e Manchuria, entre o S. I a.C. do S.VII d.C.. Outros pequenos reinos e estados tribais existiron antes e durante dito período, incluíndo Gaya, Dongye, Okjeo, Buyeo, Usan, Tamna etc.

Tradicionalmente, o período faise coincidir co 57 a.C. cando o reino Saro (despois Silla) no sueste da península obtivo a autonomía da China, no imperio da dinastía Han. No norte Goguryeo e no sur o río Yalu (Río Amnok en coreano) tiveron a independencia no 37 a.C. No 18 a.C. dous príncipes Goguryeo mantiveron unha disputa sobre a sucesión e estableceron Beaekje no suroeste da península (hoxe Seúl), con capital en Ungjin (hoxe Gongju or Chongju) e despois en Sabi (hoxe Puyo) no suroeste de Seúl. O reino Gaya foi separado de Beakje no S.I.

O final da dinastía Han, ó comezo do S.III, deixou o desenvolvemento dos tres reinos liberado. Os tres tiñan a mesma cultura. O Confucianismo era a expresión da alta sociedade coreana dende o S.I a.C. Despois foi totalmente desprazado polo Budismo.

Goguryeo, O maior dos tres, tiña dás capitais alternativas. Nangnang (hoxe Pyongyang) e Kungae sobre o río Yalu. Ó comezo, o estado situado sobre o bordo da China conquistou pouco a pouco vastos territorios de Manchuria, e finalmente chineses dende Nangnang no 313. A influencia cultural chinesa permaneceu, de xeito que o budismo foi a relixión oficial dende 372.

No S.IV, Baekje foi moi próspero e dominou polo menos a metade da península, a súa parte sur.

Renomeado Silla no 503, o coñecido como reino de Silla absorbeu o reino de Kaya ou Gaya dentro das súas fronteiras na metade do S.IV. A capital de Silla era Gumsong (hoxe Gyeongju ou Kyongju). O budismo foi relixión oficial a partir de 528.

Aliado con China, dinastía Tang, Silla conquistou Goguryeo no 668, tras telo feito con Baekje no 660, pasando o período de unificación de Silla e poñendo fin o período dos Tres Reinos.

O nome "Samguk", ou "Tres Reinos" foi usado nos títulos dos clásicos coreanos *Samguk Sagi* e *Samguk Yusa.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165292
* EBID: ID
* NDL: 00573703

 |
***Un home que xaceu aquí*** é unha novela negra escrita por Aníbal Malvar, publicada en 1993 por Sotelo Blanco. Ambientada en novembro de 1992, ten por protagonista a Xosé María Bernal, profesor na Universidade de Compostela.

Trama
-----

Xosé María Bernal é un catedrático de literatura duns 35 anos. Divorciado, vive só nun ático en Santiago de Compostela. Consome con frecuencia whisky e cocaína, e bota en falta a vida en parella.

O seu ex-sogro é un escritor mediocre e pretencioso, pero que acadou fama coa súa última novela, *Xacer aquí*. Un día desaparece o manuscrito da novela, que estaba en poder da editorial. Ana, Unha compañeira da facultade moi interesada en demostrar que a novela non era orixinal, senón copiada dun autor case descoñecido, pídelle axuda para atopar o manuscrito. Coa axuda dun amigo xornalista e co apoio do seu veciño, tras viaxar ata A Guarda, Ourense, León e Lisboa, descobre que foi utilizado por Ana para atopar o autor orixinal da novela.

O libro está narrado en primeira persoa, pero non é unha novela negra ó uso, pois o protagonista non é un detective, senón que se ve inmerso na investigación. Non ten demasiada acción, agás unha pelexa ó final. Porén, o estilo narrativo ten moitos trazos propios dunha historia detectivesca de novela negra: un home solitario, alcóholico, amigo da ironía e o escepticismo.

Malia desenvolverse a acción principalmente en Compostela, non se dedica demasiado texto á ambientación na cidade, algo que si se fai coa visita a Lisboa e á Guarda.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina da editorial[*Ligazón morta*]
Un **traballador independente**, **traballador freelance**, **traballador freelancer** ou **freelancer** é unha persoa que traballa por conta propia nunha profesión, ofrecendo o seu traballo a outros ou aceptando encargos deles, normalmente cobrando por traballo entregado e sen vinculación contractual expresa.

Características
---------------

Os campos onde é común o traballo freelance inclúen o xornalismo e outras formas de escrita, a programación informática, o deseño gráfico, a consultoría, a fotografía e moitos outros servizos profesionais e creativos. A etimoloxía da palabra deriva do termo medieval inglés usado para un mercenario, (free-lance ou lanza-independente), é dicir, un cabaleiro que non servía a ningún señor en concreto e cuxos servizos podían ser alugados por calquera.

A práctica freelance varía moito duns traballadores a outros: mentres algúns requiren aos seus clientes a sinatura de contratos escritos, outros poden realizar o traballo en base a acordos verbais. Algúns freelancers poden proporcionar estimacións escritas do traballo e solicitar anticipos a conta dos seus clientes, mentres para outros isto non é práctico ou necesario. O pago do traballo independente tamén varía moito duns casos a outros: algúns poden facturar por día ou hora de traballo, mentres que outros van cobrando segundo o traballo realizado ou mesmo ao terminar este.

Internet abriu moitas posibilidades para os freelance, especialmente para aqueles que traballan en países con man de obra barata, normalmente dedicados á programación informática e tecnoloxías da información en xeral.

Valoración do traballo dos freelancers
--------------------------------------

O traballo de freelancer reserva sorpresas tanto positivas como negativas. Entre as positivas podemos citar a liberdade de horario, a flexibilidade de orzamentos e os desafíos constantes, provocados polos cambios sucesivos de ambiente de traballo. Porén, existen obstáculos algunhas veces como a falta de liquidez financeira, o escaso recoñecemento social e a captación de novos proxectos.

Tense considerado que a maneira máis atinada de evitar estes contratempos é percorrer a un ciclo inicial de planeamento persoal, que inclúa pequenos puntos de verificación ao longo do traxecto. Este planeamento tenderá a ser maior ou menor, de acordo coa área escollida.

Postos ocupados por freelancers
-------------------------------

É común que os traballadores freelancer desenvolvan funcións como:

* Redacción
* Reportaxe
* Edición web
* Fotografía
* Programación
* Xerencia de proxectos
* Música
* Arquitectura
* Ilustración
* Dirección de arte

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215279
* GEC: 0272693
* GND: 4133097-3
* JSTOR: freelance-writers
* Treccani: free-lance

 |
Terrier tibetano.
O **terrier tibetano** é unha raza de can de tamaño medio orixinario do Tíbet. Malia o seu nome, non é membro do grupo dos terrier. A raza recibe o seu nome polos viaxeiros europeos que viron nel semellanzas con razas terrier. O nome tibetano para a raza, **Tsang Apso**, pódese traducir como "barbudo" ou "laúdo" (apso) da provincia de Tsang.

Orixe da raza
-------------

O terrier tibetano é unha raza de máis de 2.000 anos de antigüidade, orixinario das altas montañas do Tíbet. Os terrier tibetanos acostumáronse axiña á vida nómade, e a súa robusteza permitiulles soportar as extremas temperaturas, os terreos abruptos e as dificultades deste tipo de vida. Foron criados nos mosteiros e polos nómades, recibindo un trata respectuoso por parte dos monxes. Eran bos sentinelas, e críase que daban boa sorte. Adoitábanse ofrecer como agasallo ou para agradecer un servizo prestado. No Tíbet coñécense como "pequenas persoas". 

Foron introducidos en Occidente na década de 1920 cando unha tibetana lle regalou á súa doutora, a dra. Agnes Greig dous exemplares: Bunti e Rajah. En 1930, o terrier tibetano foi recoñecido polo Kennel Club of India (KCI) e un ano máis tarde polo Kennel Club of England.

Notas
-----

1. ↑  American Kennel Club (2013).  *Get to know the Tibetan Terrier.* Retrieved from  Arquivado 25 de xaneiro de 2015 en Wayback Machine.
2. ↑  GotPetsOnline.com (2013).  *Tibetan Terriers.* Retrieved from  Arquivado 23 de xuño de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Terrier tibetano***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38796
* EBID: ID
* LCCN: sh85135231

 |
Illa **Terre-de-Haut** (oficialmente en francés: **Terre-de-Haut des Saintes** (literalmente: *Terras altas de Les Saintes*)) é unha illa no arquipélago de Les Saintes, nas Antillas Menores. Pertence á comuna (municipio) de Terre-de-Haut no departamento francés de Guadalupe.

Xeografía
---------

### Descrición

**Terre-de-Haut** é a illa máis oriental do arquipélago de Les Saintes. Do mesmo xeito que a súa veciña Terre-de-Bas, o seu nome ven do vocabulario marítimo, que chamou as illas expostas ao vento *terras altas* e as protexidas do vento, *terras baixas*. É unha illa de 5´2 km² dominada no norte polo outeiro Morne Mire (107 m. e o outeiro Morel (136 m.) e no sur polo outeiro Chameau 306 m. o monte máis alto da illa e de todo o arquipélago. Terre-de-Haut está separada de Terre-de-Bas por unha estreita canle de 890 m.. Ademais de Terre-de-Bas, varias pequenas illas rodean Terre-de-Haut:

* les Roches Percées
* Îlet à Cabrit
* la Redonde
* Grand-Îlet
* la Coche
* les Augustins
* le Pâté

A península de Pain de Sucre, cunha altura de (53 m.), está unida a Terre-de-Haut por un istmo.

### Zonas poboadas

Pequenos vilas distribuense nos outeiros no interior. Fond-du-Curé atópase nun porto natural. Iates e barcos de cruceiro son comúns no porto. Os asentamentos máis antigos que aínda permanecen son as localidades de Mouillage e Fond-du Curé. A poboación repártese entre 20 *quartiers* (barrios), máis ou menos ben delimitados. Agrúpanse en dúas metades:

| Au vent*(Barlovento)* | Sous le Vent*(Sotavento)* |
| --- | --- |
| Nº | Barrio | Nº | Barrio |
| **1****2****3****4****5****6****7****8****9****10** | PompierreMarigotVieille-AnseFort NapoléonMaison blanchela CouléeCoqueletAnse-MireMouillageGrande-Anse | **11****12****13****14****15****16****17****18****19****20** | Fond-du-Curéla SavaneAnse RodrigueAnse GaletPrés Cassinla ConvalescenceAnse FiguierPain de sucreAnse à CointeAnse Crawen |

Marigot (Terre-de-Haut)

Demografía
----------

O relevo inhóspito e as baixas precipitacións non permiten o establecemento da agricultura. Poucos escravos foron traídos a estas illas. A poboación está constituída historicamente por bretóns, normandos e polos habitantes de Poitou que se estableceron para pescar. Isto explica o tipo europeo dos habitantes de Les Saintes (*Saintois*) (xentilicio francés dos habitantes de Les Saintes).

Notas
-----

1. ↑  "Monographie sur les Saintes (dépendance de la Guadeloupe)". gallica.bnf.fr. Consultado o 2014-10-10.
2. ↑  Bonniol, J.L. (1980). *Terre-de-Haut des Saintes: contraintes insulaires et particularisme ethnique dans la Caraïbe*. L HARMATTAN. p. 299. ISBN 9782903033132. Consultado o 2014-10-10.
3. ↑  "Au bourg débute la visite de Terre de Haut". escale-creole.wifeo.com. Consultado o 2014-10-10.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Terre-de-Haut*** |

* Mapa de localización da illa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3089172
* GeoNames: 3578349
* OSM: 555540

 |
O nome de Sebbi nunha placa na catedral de Londres que enumera as tumbas destruídas no Grande incendio de Londres.
**Sebbi**(tamén coñecido como **Santo Sæbbi** ou **Sebba**) era fillo de Sexred e Rei conxunto de Essex de 664 a aproximadamente 683 xunto co seu primo, Sighere. Tras a morte deste, asumiu o trono en solitario até 694.

Traxectoria
-----------

Sighere e Sæbbi era primos do seu predecesor, Swithelm. En 665 Sighere apostatou e volveu ao o paganismo, mentres Sebbi seguiu sendo cristián. Sighere atopou un aliado en Wessex, e Sæbbi en Mercia. Por mor da súa rivalidade, Wulfhere de Mercia estableceuse como señor de Essex en 665 e enviou a Jaruman, bispo de Mercia, a reconverter ao pobo de Essex.

En 686, Cædwalla, un sub-rei de Wessex, estableceuse como señor de Essex. El e Sæbbi invadiron Kent, expulsaron a Eadric, e Sæbbi gobernou sobre Kent occidental. Crese que nesta época, Sæbbi fundou a abadía orixinal de Westminster.

Pénsase que Sæbbi abdicou en 694 para ingresar nun mosteiro, e foi sucedido polos seus fillos, Sigeheard e Swaefred, que gobernaron Essex conxuntamente. Outro dos seus fillos, Swæfheard, gobernaría Kent Sæbbi morreu en 695 e foi enterrado na Antiga Catedral do San Paulo na Cidade de Londres onde foi reverenciado como santo.

A tumba de Sæbbi sobreviviu ao incendio de 1087 e os seus restos foron transferidos a un sarcófago de mármore negro a mediados do século XII. Este sarcófago foi debuxado por Wenceslaus Hollar, e a súa obra publicada na *Historia de St Paul* de Dugdale. A tumba foi destruída no Grande incendio de Londres. Erixiuse unha placa a Sæbbi na catedral de Wren.

Notas
-----

1. ↑  "The burial of King Aethelred the Unready at St Pauls". *The English and their Legacy*. Boydell Press.

| * v
* c
* e
Reis de Essex |
| --- |
| Orixes | 
* Aescwine
* Sledd de Essex

 |
| século VII | 
* Saeberht de Essex
* Saeweard de Essex
* Seaxred de Essex
* Sigeberht *Parvus*
* Sigeberht *Sanctus*
* Swithhelm de Essex
* Sigehere de Essex
* Saebbi de Essex

 |
| século VIII | 
* Sigeheard de Essex
* Swaefred de Essex
* Offa
* Swaefberht de Essex
* Selered de Essex
* Swithred de Essex
* Sigeric I

 |
| século IX | 
* Sigered
* Ecgberht de Wessex
* Sigeric II
* Aethelwulf de Wessex

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q888546
* ODNB: 24995
* PASE: 3067

 |
Zona de adestramento de cadelos ata un ano, Xunta de Galicia.
Un **Terreo Cinexeticamente Ordenado** (**TECOR**) é unha área do territorio galego susceptible de aproveitamento cinexético que fose declarada e recoñecida como tal pola Consellería do Medio Rural. Esta categoría territorial naceu coa Lei de Caza de Galicia de 1997, substituíndo os antigos cotos de caza.

Características
---------------

Os TECOR deben ter unha extensión mínima de 2.000 hectáreas, fronte ás 500 dos antigos cotos. Amais, deben ter un plan de xestión cinexética e un garda que controle o terreo. Segundo datos da Subdirección Xeral de Medio Ambiente Natural, Caza e Pesca Fluvial da Xunta de Galicia, en 2004 arredor o 83 % da superficie galega tiña esta consideración, aproximadamente 2.500.000 ha, repartidas en 430 TECOR, das que o 60 % estaban destinadas á caza.

Regulamentación
---------------

Sinalización de primeira orde de TECOR Societario, Antas de Ulla (Lugo).
A súa poboación cinexética ten que estar protexida e fomentada, aproveitándose de xeito ordenado. Establece normativas sobre a mellora forestal, regulando a posibilidade de facer queimas controladas de mato, rozas ou a instalación de refuxio para a fauna e zonas de alimentación. Controla tamén os aspectos sanitarios das repoboacións de especies de caza. A súa sinalización comezou a levarse a cabo en 2002.

Os TECOR deben estar sinalizados e indicado o seu tipo segundo a Orde do 23 de xullo de 2002, da Consellería de Medio Ambiente. Os carteis son de forma rectangular e miden 50 centímetros de largo e 33 de alto. No cartel de fondo branco e letras maiúsculas en negro indícase na parte central o tipo de explotación.

Tipoloxía e sinalización
------------------------

Sinais de segunda orde de TECOR (30 cm × 20 cm).
Segundo a súa ordenación, un TECOR pode ser de tipo:

* TECOR societario, xestionado por unha asociación.
* TECOR particular, xestionado de forma individual.
* TECOR autonómico, xestionado pola Xunta de Galicia.
* TECOR municipal, xestionado por un concello.

Están sinalados con sinais de segunda orde: carteis de forma rectangular de 30 centímetros de largo e 20 centímetros de alto, que poden ir ir pintados en rochas e paredes. Na esquina superior esquerda o cartel ten o indicativo da Xunta de Galicia e na esquina superior dereita as inicias da provincia e o número de TECOR. Baixo o tipo de explotación pon o nome do TECOR en letras maiúsculas.

* Os **TECOR societarios** están sinalados cun rectángulo cunha diagonal do lado superior esquerdo ao inferior dereito. A metade inferior en negro e a superior en branco.
* Os **TECOR particulares** teñen un rectángulo cunha diagonal do lado superior esquerdo ao inferior dereito. A metade inferior en marrón e a superior en branco.
* Os **TECPR autonómicos e municipais** aparecen sinalados cun rectángulo cunha diagonal do lado superior esquerdo ao inferior dereito. A metade inferior en laranxa e a superior en branco.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "O cartel que muda o monte", artigo en *Cultura Galega*, 15 de abril de 2004.