recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
RISAT 2BR1 antes do lanzamento.
**Radar Imaging Satellite** ou **RISAT** é o nome dunha serie de satélites de observación indios mediante radar.

Características
---------------

Os satélites RISAT son satélites gobernamentais construídos pola ISRO e adicados á observación terrestre mediante radar para o estudo da Terra, o descubrimento e xestión de recursos, para o control da agricultura e do bosque, a medición da humidade do solo, para facer estudos xeolóxicos, do xeo marino, o control das costas e a axuda en emerxencias. Tamén teñen aplicación militar.

RISAT 1, 1A e 1B
----------------

Os dous primeiros satélites RISAT foron lanzados en 2012 e 2022 respectivamente a bordo de foguetes PSLV-XL desde o Centro Espacial Satish Dhawan. Un terceiro está pendente de ser lanzado. Usan radar de apertura sintética en banda C e teñen unha masa de 1858 kg. Estabilízanse nos tres eixos e están formados por un prisma aproximadamente hexagonal unido a un cilindro ao que tamén vai unido unha parte con forma de cubo. A maior parte dos sistemas están integrados no prisma e no cilindro, mentres que os paneis solares e algúns subsistemas están no cubo. RISAT 1 foi posto fora de servizo en 2017.

RISAT 2, 2B, 2BR1 e 2BR2
------------------------

RISAT 2 foi lanzado o 20 de abril de 2009 mediante un PSLV-CA e usa un radar en banda X comprado a Israel debido aos retrasos sufridos por RISAT 1. O radar está baseado no satélite TECSAR 1, mentres que o bus é completamente indio.

RISAT 2B, 2BR1 e 2BR2 foron lanzados respectivamente o 22 de maio de 2019, o 11 de decembro de 2019 e o 7 de novembro de 2020. Os satélites teñen unha masa duns 600 kg e usan tamén o radar israelí. O bus ten forma hexagonal.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| RISAT 2 | 20 de abril de 2009 | PSLV-CA | Éxito |
| RISAT 1 | 26 de abril de 2012 | PSLV XL | Éxito |
| RISAT 2B | 22 de maio de 2019 | PSLV-CA | Éxito |
| RISAT 2BR1 | 11 de decembro de 2019 | PSLV-QL | Éxito |
| RISAT 2BR2 | 7 de novembro de 2020 | PSLV-DL | Éxito |
| RISAT 1A | 14 de febreiro de 2022 | PSLV XL | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Mark Wade (2023). "RISAT 1, 1A" (en inglés). Consultado o 13 de outubro de 2023.
2. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "RISAT 1, 1A, 1B (EOS 04)" (en inglés). Consultado o 13 de outubro de 2023.
3. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "RISAT 2" (en inglés). Consultado o 13 de outubro de 2023.
4. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "RISAT 2B, 2BR1, 2BR2 (EOS 01)" (en inglés). Consultado o 13 de outubro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* PSLV-XL
* PSLV-CA
Coordenadas: 42°43′31″N 1°41′27″L﻿ / ﻿42.72533333, 1.690875

Ascenso a Plateau de Beille nunha tirada do Tour de Francia 2007
A **Plateau de Beille** (chaira de Beille) é unha estación de esquí francesa, situada nos Pireneos, no departamento de Ariège, pertencente á rexión de Mediodía-Pireneos.

Características
---------------

A estación de esquí está situada en Ax-les-Thermes, a uns poucos quilómetros do núcleo de poboación e preto tamén da fronteira andorrana. A área é unha extensa chaira situada entre montañas, a unha altitude de entre 1.650 e 2.000 m, e onde se practica principalmente o esquí de paseo, que integra tanto o esquí alpino coma o de fondo, e que non emprega remontes.

O acceso ata a chaira comeza no lugar de Las Cabanas, e salva un desnivel de 1.255 m nunha distancia de 15,8 km, cunha pendente media de 7,9% e máxima de 10,8%. Ten 70 km en pistas de esquí nórdico, ademais de 30 km para camiñar sobre a neve e 4 pistas de zorra de descenso.

É unha chegada habitual do Tour de Francia, que xa rematou tiradas aquí en 1998, 2002, 2004 e 2007,

| Ano | Tirada | Con comezo en | Distancia (km) | Categoría da escalada | Vencedor | Líder do Tour |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007 | 14 | Masamet | 170 | Categoría extra | Alberto Contador | Michael Rasmussen |
| 2004 | 13 | Lannemezan | 205.5 | Categoría extra | Lance Armstrong | Thomas Voeckler |
| 2002 | 12 | Lannemezan | 198 | Categoría extra | Lance Armstrong | Lance Armstrong |
| 1998 | 11 | Bagnères-de-Luchon | 170 | Categoría extra | Marco Pantani | Jan Ullrich |
|

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da estación de esquí de Beille
Un **servidor FTP** é aquel que fornece, a través dunha rede de computadores, un servizo de acceso de usuarios a un disco ríxido ou servidor a través do protocolo de transferencia de arquivos. O seu acceso pode ser para calquera usuario da rede ou reservado (con pedido de login e contrasinal). O servidor FTP usa o protocolo FTP vía navegador ou vía cliente ftp dedicado.
A diferenza de servidor FTP para protocolo de transferencia de arquivos é que o servidor é un software producido para promover o xerenciamento FTP e o FTP xa é o transporte adquirido a través do servidor para acceso a certos datos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Servidor público da Universidade de Vigo

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre informática é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Máscara de pantalla do Entroido de Xinzo de Limia (Museo de Artes e Tradicións Populares, Madrid).
O **Entroido de Xinzo de Limia** é unha celebración de orixe popular que se celebra en Xinzo de Limia durante o ciclo do entroido. En 2019 foi declarado Festa de interese turístico internacional de España.

Celebracións
------------

O entroido de Xinzo de Limia iníciase o sábado antes do *domingo fareleiro* co *petardazo*, no que se reúne a xente para facer a conta atrás do que vai ser o Entroido máis longo de España. O propio domingo fareleiro ten lugar a primeira batalla co farelo na praza Maior, onde o pobo se divirte xogando e enchendo de farelos a toda xente que se atopa. A procesión do Meco ten lugar o seguinte sábado desde o Barrio de Abaixo. Ao escurecer sae pola rúa dos Viños acompañado con fachucos de palla e unha gran comitiva formada polo carro cos bois, touro, choqueiros, máscaras, cura, gaiteiros, apeiros de labranza e gandeiros con vestimenta tradicional ata a praza Maior onde se fai o "Colgamento do Meco".

O *domingo oleiro* celébrase na praza Maior o xogo da ola, en que se pasan as olas de barro de Niñodaguia (Xunqueira de Espadanedo). Despois o xogo repítese no Barrio de Abaixo. O *sábado de corredoiro* é a noite das mulleres, que van disfrazadas e se reúnen para cearen en restaurantes ou en locais particulares.

O *domingo corredoiro* saen as pantallas. Desde o venres até o martes de Entroido son os cinco días grandes, coa participación de charangas e bandas de gaitas locais. O venres é a quenda do desfile infantil, no cal os colexios de todos os arredores veñen desfilar polas rúas de Xinzo cos seus disfraces, que nalgún caso levan un tempo elaborándoos. O *sábado de carnaval*, xa dende case o mediodía, están as rúas amenizadas polas charangas, que van polas rúas tocando ata altas horas da noite seguidas de grandes grupos de xente. Nalgúns casos os visitantes proceden doutros lugares de España e do estranxeiro. Este martes ten lugar o desfile de entroido. O mércores de cinza ten lugar o enterro da sardiña, despois do sermón.

O ciclo péchase co *domingo de piñata*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Entroido de Xinzo de Limia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Museo Galego do Entroido

### Ligazóns externas

* Entroido de Xinzo de Limia en Turgalicia
* Xinzo da Limia cuenta con el carnaval más largo de toda España
A **lingua kalasma** é unha lingua extinta falada na Idade de Bronce no territorio de Kalasma, na rexión de Anatolia.

Características
---------------

Só se coñecen fragmentos dela, a través de dunha táboa de barro atopada en escavacións arqueolóxicas en Hattusa, capital do reino dos hititas. Identificouna en setembro de 2023 Daniel Schwemer, profesor da Universidade de Würzburg, co aval da hititóloga Elisabeth Rieken da Universidade Philipps de Marburgo. A lingua clasificouse como indoeuropea da rama das linguas anatólicas (coma o hitita, o luvito, o cario, o licio e o sidético), con trazos propios das linguas luvitas da Idade de Bronce. A investigación, porén, non está rematada e estas afirmacións deben contrastarse con toda a comunidade lingüística. De confirmarse esta clasificación dialectal próxima ao luvita, sería a primeira lingua luvita do noroeste, xa que o resto dos luvitos están situados no sur de Anatolia.

Notas
-----

1. ↑  "Descobren unha nova lingua indoeuropea descoñecida até o de agora". *Nós Diario*. 24 de setembro de 2023.
2. ↑  "New Indo-European Language Discovered". *Universidade de Wuerzburg* (en inglés).

| * v
* c
* e
Linguas anatólicas |
| --- |
| Cario - Hitita - Kalasma - Licio - Lidio - Luvita - Palaíta - Pisidio - Sidético |
**Luis Ferrer i Balsebre**, nado o 8 de xaneiro de 1957 en Madrid, é un médico psiquiatra español, residente en Galicia.

É académico numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.

Traxectoria
-----------

### Formación

Luis Ferrer i Balsebre licenciouse e doutorouse en Medicina na Universidade Complutense de Madrid.

Acreditouse como Psicodramatista e Director de Grupo pola Escola oficial de Psiquiatría da Universidade Complutense de Madrid e o Instituto de Técnicas Grupais e Psicodrama de Madrid, como Psicoterapeuta de Familia e Docente Supervisor pola Federación Española de Asociaciones de Terapia Familiar, a Asociación Española de Psicoterapeutas e a Asociación Europea de Psicoterapia, e diplomado en Terapia Familiar Sistémica pola Universidade de Massachusetts.

### Actividades profesionais

Ferrer y Balsebre dirixiu os Servizos de Saúde Mental na Coruña (1997-2008) e en Santiago de Compostela (2008-2013). Foi profesor asociado á cátedra de Psiquiatría da Universidade de Santiago de Compostela (1989-1999), e profesor asociado ao Departamento de Medicina da Universidade da Coruña (2000-2009). Foi Xefe do Servizo de Psiquiatría do Complexo Hospitalario "Juan Canalejo-Marítimo de Oza", coordinador responsábel de Saúde Mental da Área Sanitaria da Coruña e Xefe do Servizo de Psiquiatría do Complexo Hospitalario de Santiago de Compostela, así como coordinador responsábel de Saúde Mental da Área Sanitaria de Santiago de Compostela.

### Actividades como escritor

Luis Ferrer, ademais da súa actividade profesional como psiquiatra e psicanalista, é escritor, ensaísta e articulista. Colaborou como articulista desde 2003 até 2013 no diario *La Opinión. A Coruña*, ano en que pasou a colaborar en *La Voz de Galicia*, onde continúa neste labor na actualidade.

Cargos
------

* Presidente da Asociación Galega de Saúde Mental.
* Membro fundador da Asociación de Terapia Familiar e Mediación de Galicia e o seu presidente até 1993.
* Bibliotecario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.

Notas
-----

1. 1 2  Junta de Gobierno da RAMCG.
2. 1 2 3 4 5  Luis Ferrer i Balsebre na web da RAMCG.
3. 1 2  Luis Ferrer i Balsebre en *La Voz de Galicia*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q114686411
* WorldCat
* VIAF: 86910685
* BNE: XX1161552
* Dialnet: 4462540
* ISNI: 0000 0000 6027 5138

 |
**Concilios de Toledo** é o nome que reciben os dezaoito concilios celebrados en Toledo entre o ano 397 e o 702, e salvo o primeiro, acaeceron durante a dominación visigoda da Península Ibérica. Na España Visigoda existiron asembleas de representación colectiva: o chamado *Senatus* e os Concilios de Toledo.

As reunións visigodas conciliares foron de dúas clases: provinciais, que agrupaban o episcopado provincial baixo a presidencia metropolitana; e xenerais, que agrupando os bispos do reino, trataban temas de interese común.

Estas asembleas político-relixiosas da monarquía visigótica eran convocadas polo Rei e presididas polo Arcebispo máis antigo (posteriormente polo de Toledo), onde a representación se reducía ás altas xerarquías eclesiásticas e á nobreza.

O III Concilio de Toledo de 589 foi o primeiro en ter carácter xeral, e nel decidiuse o abandono do arianismo polos xerarcas visigodos e a conseguinte incorporación política dos hispanorromanos, momento no que se produciu a conversión de Recaredo e os godos ao catolicismo.

No IV Concilio de Toledo de 633 sancionouse o carácter electivo da monarquía visigoda. Durante estes Concilios tomáronse decisións respecto aos límites do poder real, pero moitos foron usados para legalizar golpes de forza e usurpacións, e algúns impuxeron medidas represivas contra os xudeus, como o XVII Concilio de Toledo do ano 694.

Concilios
---------

|  |  |
| --- | --- |
| * I Concilio de Toledo (397)
* II Concilio de Toledo (527)
* III Concilio de Toledo (589) (presidido por Leandro de Sevilla)
* IV Concilio de Toledo (633) (presidido por Isidoro de Sevilla)
* V Concilio de Toledo (636) (presidido por Isidoro de Sevilla)
* VI Concilio de Toledo (638)
* VII Concilio de Toledo (646)
* VIII Concilio de Toledo (653)
* IX Concilio de Toledo (655)
 | * X Concilio de Toledo (656)
* XI Concilio de Toledo (675)
* XII Concilio de Toledo (681)
* XIII Concilio de Toledo (683)
* XIV Concilio de Toledo (684)
* XV Concilio de Toledo (688)
* XVI Concilio de Toledo (693)
* XVII Concilio de Toledo (694)
* XVIII Concilio de Toledo (702)
 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1783761
* EBID: ID

 |
**Patrice Lacombe**, nado en Oka o 20 de febreiro de 1807 e finado en Montreal o 6 de xullo de 1863, foi un escritor e notario quebequés. A súa novela máis importante é *A terra paterna* (*La Terre paternelle)*.

Traxectoria
-----------

Estudou no instituto de Montreal de 1816 a 1825, onde destaca nas materias de linguas francesa e latina. Converteuse en notario en 1830, traballou ao servizo dos sulpucianos, ao levar a cabo o censo das súas propiedades. En 1835, casou con Léocadie Boucher, coa que non tivo fillo ningún.

En 1846, Lacombe publicou no *Album littéraire de la Revue canadienne*, a novela intitulada *La Terre paternelle*, pioneira do xénero literario denominado en francés *roman du terroir*, algo así como a novela agrícola canadense. Esta obra, que coñeceu diversas edicións, foi incluída en 1848 no denominado *Répertoire national* realizado por James Huston, unha antoloxía coa máis salientable literatura canadense do momento.

O crítico Maurice Lemire, no *Dictionnaire biographique du Canada* puxo en valor que Lacombe imitase o estilo dos grandes narradores franceses, como Honoré de Balzac ou Eugène Sue.

Notas
-----

1. ↑  Traducido ao galego por Marie Abraira, Hugin e Munin
2. ↑  LEMIRE, Maurice, «Patrice Lacombe»

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *La Terre paternelle*, na Bibliothèque électronique du Québec. *(en francés)*
* Réginald Hamel, John Hare et Paul Wyczynski, «Joseph Patrice Truillier Lacombe», no *Dictionnaire des auteurs de langue française en Amérique du Nord*, 1989 *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3368968
* WorldCat
* VIAF: 14412508
* BiTraGa: 4375
* BNE: XX5556766
* CERL: cnp01929233
* GND: 172804442
* ISNI: 0000 0000 7377 3654
* LCCN: no99090462
* OL: OL2087641A
* SUDOC: 06166054X

 |
O **Neues Museum** (en galego *Novo Museo*) está situado detrás do Altes Museum (*Museo Antigo*), na Illa dos Museos de Berlín. Foi construído entre 1843 e 1855, segundo os plans de Friedrich August Stüler, discípulo de Karl Friedrich Schinkel. O museo resultou seriamente danado durante a segunda guerra mundial (nalgunhas áreas, só se conservaron os muros exteriores), foi reconstruído anos despois e reaberto en outubro de 2009.

Foi o segundo museo que se construíu na Illa dos Museos, sendo destinado como unha extensión para albergar as coleccións que non se puideron expoñer no Museo Altes. Entre estas estaban modelos de xeso, obxectos procedentes do antigo Exipto, coleccións históricas e prehistóricas (*Museum der vaterländischen Altertümer*), unha colección etnográfica e varios gravados (*Kupferstichkabinett*).

O museo é un fiel expoñente da arquitectura neoclásica do século XIX. Cos seus novos métodos de construción industrializados e sendo un dos primeiros edificios en utilizar o aceiro na súa estrutura, sendo un fito importante na historia da tecnoloxía.

Galería
-------

* Unha das cúpulas destruídas despois da Segunda Guerra Mundial, fotografía do ano 1984Unha das cúpulas destruídas despois da Segunda Guerra Mundial, fotografía do ano 1984
* Reconstrución do museo no 2008Reconstrución do museo no 2008
* O Neues Museum despois de ser restaurado no 2009O Neues Museum despois de ser restaurado no 2009
* Escaleira na entradaEscaleira na entrada
* O fresco Die drei Nornen de Gustav Heidenreich, no interior do museoO fresco *Die drei Nornen de Gustav Heidenreich*, no interior do museo

Notas
-----

1. ↑  "Location - Museum Island - Staatlichen Museen zu Berlin" (en alemán).

Véxase tamén
------------

* Páxina web do Neues Museum

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q157316
* WorldCat
* VIAF: 135319142
* BIBSYS: 2130633
* BNF: 169010432
* GeoNames: 7911196
* GND: 10006374-3
* ISNI: 0000 0001 2290 2732
* LCCN: nr95006690
* NKC: xx0015874
* SUDOC: 143425021
* ULAN: 500299938

 |
O **pazo do Rial** é unha casa señorial que se atopa en Vilaxoán, na parroquia de Sobrán, no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa; moi preto da vila. Ergueito no século XVII en estilo barroco, e vencellado historicamente á familia nobre galega: Mariño de Lobeira, na actualidade funciona como instalación hoteleira e restaurante.

Está declarado Ben de Interese Cultural coa categoría de Hotel-Monumento Histórico Artístico.

Historia
--------

É unha gran casa señorial do século XVII ergueita sobre unha construción anterior medieval por Xoán Antonio Mariño de Lobeira.[]

Un dos descendentes desta familia, no século : Pedro Mariño casou con Clara Caamaño, neta de García de Caamaño, o fundador de Vilagarcía de Arousa.[]

Dende 1815 por mor dun preito pola sucesión do pazo de Rubiáns, estes dous pazos volveron quedar vencellado á familia Ozores, á súa vez descendentes dos Caamaño.[]

A comezos do século XX, 0 Rial ficou abandonado. Nos anos 1970 vendeuse e foi transformado e ampliado para se converter no hotel que hoxe segue a ser.

Descrición
----------

O pazo atópase nun outeiro de onde divisaba as terras achegadas. Presenta fábrica de cantaría de granito e planta rectangular. É un grande expoñente da arquitectura barroca galega. O edificio atópase flanqueado por dúas torres de tres andares, todo a decoración ten un estilo barroco de grande harmonía, por ser construído nun mesmo momento: tanto o corpo coma as torres están ameadas, atopamos ademais cornixas molduradas, varios balcóns sobre canzorros labrados; as torres teñen nos seus ángulos superiores gárgolas a xeito de canóns. As potentes chemineas salientan o seu aspecto señoril. Na fachada do corpo central, así coma na parte superior das torres aparecen varios escudos de armas que representan as distintas familias que nel moraron: Ozores, Soutomaior, Sarmiento e no centro o brasón dos Mariño de Lobeira, coa serea, as ondas, os lobos e maila estrela.

A casa tamén ten unha capela e un hórreo

É o máis importante dos pazos de Vilaxoán. A súa imaxe lembra ao achegado pazo de Sobrán.

Galería de imaxes
-----------------

* Detalle da torre sur.Detalle da torre sur.
* Vista xeral.Vista xeral.
* Fachada posterior. Esta grande ampliación na parte posterior non formaba parte do pazo orixinal, engadiuse cando se transformou en hotel.Fachada posterior. Esta grande ampliación na parte posterior non formaba parte do pazo orixinal, engadiuse cando se transformou en hotel.

Notas
-----

1. ↑  Web de Turismo de Galicia
2. ↑  "Información do pazo na Web Patrimonio de Vilagarcía". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2016. Consultado o 19 de agosto de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia
* Pazo de Rubiáns
* Pazo de Sobrán
* Pazo de Pardiñas

### Ligazóns externas

* Páxina do hotel
**Phan Thị Kim Phúc**, tamén coñecida como **Kim Phúc**, nado en Trảng Bàng o 2 de abril de 1963, é unha muller vietnamita, embaixadora de boa vontade da UNESCO. Con nove anos acadou sona ao aparecer nunha foto da guerra de Vietnam cando fuxía da súa aldea, que estaba baixo un bombardeo de napalm. A imaxe, tomada por Huynh Cong Ut da axencia Associated Press o 8 de xuño de 1972, recibiu o World Press Photo en 1972 e o Premio Pulitzer for Photographic Reporting en 1973.

**Kim Phúc** reside actualmente no Canadá e ten dous fillos.

O seu relato á BBC
------------------

Kim contou á BBC a súa experiencia:

> 
> 
> En 1972, os estadounidenses lanzaron unha bomba de napalm sobre a miña aldea do sur de Vietnam. Un fotógrafo, Nick Ut, fíxome unha foto fuxindo do lume, a foto que é tan famosa hoxe en día. Lembro que tiña 9 anos, só era unha nena. Aquela noite, nós, na aldea, escoitamos que viñan os Viet Cong e que querían usar a aldea como base. Despois, de día, viñeron e puxéronse a loitar na aldea. Tiñamos moito medo. Lembro que a miña familia decidiu buscar refuxio nun templo porque críamos que era un lugar sagrado. Críamos que se nos agochábamos alí, estaríamos a salvo. Non cheguei a ver explotar a bomba de napalm; Só lembro que, de súpeto, vin lume que me rodeaba. De súpeto, prendeu lume toda a miña roupa, e sentín que as chamas me queimaban o corpo, especialmente o brazo. Nese momento, pasóuseme pola cabeza que me volvería fea polas queimaduras, que xa non sería unha nena coma as demais. Estaba aterrada, porque de súpeto xa non vin a ninguén preto de min, só lume e fume. Estaba chorando e, de milagre, non me queimaban os pés cando corría. Só sei que comecei a correr, correr e correr. Os meus pais non poderían escapar do lume, polo que decidiron regresar ao templo e continuar alí acubillados. A miña tía e dous curmáns meus morreron. Un deles tiña 3 anos e o outro só 9 meses, eran dous bebés. Entón atravesei o lume.
> Kim Phuc
>

Notas
-----

1. ↑  Kathleen Burge (14/02/2013). "Girl in famous Vietnam photo talks about forgiveness". Consultado o 9 de setembro de 2016. *(en inglés)*
2. ↑  Audrey Furlaneto (23/12/2012). "‘Nada foi como o Vietnã’, diz Nick Ut". Consultado o 9 de setembro de 2016.
3. ↑  "World Press Photo of the Year, prize singles". Consultado o 9 de setembro de 2016. *(en inglés)*
4. ↑  Carlos W. Leite (2015). "As 10 fotografias mais tristes da história". Consultado o 9 de setembro de 2016.
5. ↑  "A foto que chocou o mundo" Especial: Vietnã, 25 Anos Depois (28 de abril, 2000). Consultado: 3 de decembro de 2008

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Armas químicas

* Guerra fría

### Ligazóns externas

* Foto da nena Kin correndo xusto despois do atentado.
* Páxina da UNESCO de Kin.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q233383
* WorldCat
* VIAF: 19908184
* BIBSYS: 1573631244240
* BNF: 14483695z
* FAST: 1427939
* GND: 122488911
* IMDb: nm0679652
* ISNI: 0000 0000 7841 7544
* LCCN: n85038956
* LibraryThing: thikimphucphan
* NTA: 213340720
* SUDOC: 061281778
* TMDb: 1463956

 |
**José María López Lledín**, nado en Vilaseca (Negueira de Muñiz) o 30 de decembro de 1899 e finado na Habana (Cuba) o 11 de xullo de 1985, foi un personaxe popular na cidade da Habana, coñecido polo alcume de ***El caballero de París***.

Traxectoria
-----------

Foi o cuarto fillo de Josefa Lledín Méndez e Manuel López Rodríguez. Foi bautizado na igrexa parroquial de san Salvador de Negueira, e con sete anos comezou a estudar na escola de Negueira, na que non chegou a rematar o ensino secundario. Emigrou a Cuba con catorce anos, xunto co resto dos oito fillos da parella. Adquiriu unha certa formación e coñecemento de idiomas e traballou en varios postos, entre outros nalgúns dos mellores hoteis da cidade como oficial de camareiros.

Estatua de *El caballero de París* na Habana.
Por motivos que non fican claros, en 1920 foi recluído na prisión habanera do castelo do Príncipe debido a un crime do que non foi autor, aínda que hai diferentes versións do sucedido. Na cadea perdeu a razón. Despois de saír do cárcere a súa vida transcorreu nun vagar constante polas rúas da Habana. As testemuñas da época descríbeno como un home de estatura discreta, de cabelo e barba longos e crechos, e vestido sempre cun traxe e unha capa negros e camisa branca. Camiñaba devagar polas rúas aceptando a hospitalidade de quen lle ofrecía alimento ou abrigo, que pagaba con pequenos obsequios e conversa.

En 1977 foi ingresado no Hospital Psiquiátrico da Habana, dada a súa avanzada idade e precaria saúde. Foi diagnosticado de parafrenia, unha forma de esquizofrenia. Morreu nese mesmo lugar.

Inicialmente foi enterrado no cemiterio de Santiago de las Vegas, na Habana. Os seus restos foron exhumados e transferidos ao convento de San Francisco de Asís. Diante deste convento existe unha estatua de bronce, creada polo escultor cubano José Villa Soberón, que representa o coñecido personaxe.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***El caballero de París Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Pérez Leira, Lois (2009). *Protagonistas de una epopeya colectiva* (en castelán) (2ª ed.). Vigo: Grupo de Comunicación Galicia en el Mundo. ISBN 978-84-936759-8-1.

### Ligazóns externas

* Fernandez, M. (10 febreiro 2016). "El Caballero de París y otros emigrantes". *La Voz de Galicia*. *(en castelán)*
* "El Caballero de París". *Ecured*. 8 decembro 2016. *(en castelán)*
* Video en YouTube titulado *Caballero de París* *(en castelán)*.
* Video en YouTube titulado *El famoso caballero español que vagaba por La Habana* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6293269
* WorldCat
* VIAF: 66176371
* BNE: XX1502976
* FAST: 1587671
* LCCN: no2004020276

 |
Coordenadas: 42°40′43″N 1°13′10″L﻿ / ﻿42.67855278, 1.21956111

**Tavascan**| Situación | Pireneo Catalán |
| País | España |
| Información:  - Cota mínima - Cota máxima - km. alpino - km. esquiáb. |  1.715 m2.250 m176 |
| Pistas de esquí:   Verdes   Azuis   Vermellas  Negras   -  De fondo | 21224 |
| Remontes: - Telecadeiras - Telesquís - Cintas |  1  1  1 |
| Contacto:  - Páxina web  - Correo-e  - Teléfono |  www.tavascan.net info@tavascan.net 656 535 492 |

**Tavascan**, tamén coñecida como **Tavascan Pleta del Prat**, é unha estación de esquí do Pireneo Catalán, situada na comarca do Pallars Sobirà, na provincia de Lleida. Atópase no termo municipal de Lladorre, xunto á localidade de Tavascan.

Inaugurouse en 1991. É unha estación mixta cunha área de esquí alpino e outra de esquí de fondo. A área alpina ten cinco pistas, cun telecadeira bipraza de 500 metros de desnivel. A área nórdica dispón de 17 km de circuítos marcados, entre as cotas 1.750 e 2.100 metros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3516284
* GeoNames: 7798674

 |
**László Sólyom**, nado o 3 de xaneiro de 1942 en Pécs (Hungría), é o presidente electo de Hungría, vencendo a Katalin Szili, candidata do Partido Socialista Húngaro nas eleccións do 7 de xuño de 2005 e sucedendo o Ferenc Mádl.

Biografía
---------

Nacido en Pécs, estudou Dereito, carreira que terminou en 1965. Convértese en profesor de Dereito Civil en 1983, na Universidade Eötvös Loránd. Nos anos 80 debuta en política como conselleiro xurídico para organizacións civís ambientais.

Convértese en presidente do Tribunal Constitucional en xullo de 1990. É fundador de Védegylet, unha organización non gobernamental, creada en 2000. Sólyom é doutor honoris causa pola Universidade de Colonia en Alemaña desde 1999.

Eleccións á presidencia
-----------------------

Na primeira volta da elección do novo presidente o 6 de xuño, László Sólyom só obtivo 13 votos contra 183 para a súa adversaria Katalin Szili. Katalin Szili non foi con todo nomeada presidenta porque non posuía a maioría de dous terzos (278) requirida. Os poucos votos recibidos por Sólyom na primeira volta explícanse pola abstención de 169 deputados de dereita.

Na segunda volta o 7 de xuño, Sólyom recibe 185 votos contra 178 para Katalin Szili. Na terceira volta, non necesitando máis que unha maioría simple, Sólyom é elixido con 189 votos contra 182 para Katalin Szili. O 5 de agosto, sucede ao presidente saínte Ferenc Mádl.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en Fundación CIDOB Arquivado 09 de agosto de 2009 en Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ferenc Mádl** | **Presidente de Hungría**2005 -
 | Sucesor:**No cargo** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q152335
* WorldCat
* VIAF: 117983449
* BIBSYS: 13037940
* BNF: 16535486b
* CiNii: DA01367317
* DeutscheBio: 123675200
* EBID: ID
* FAST: 1936386
* GND: 123675200
* ISNI: 0000 0001 1007 5186
* LCCN: n84129154
* Munzinger: 00000025426
* NKC: mub20201093091
* NNDB: 000162197
* NTA: 068346808
* Persée: 656714
* SUDOC: 066936217

 |
Coordenadas: 42°14′41″N 03°07′33″L﻿ / ﻿42.24472, -3.12583

Vista de Empuriabrava
**Empuriabrava** é unha urbanización e localidade máis poboada do concello de Castelló d'Empúries, na provincia de Xirona, en Cataluña.

Trátase dunha mariña residencial construída xunto á praia dos Graells e arredor dunha extensa rede de canles artificiais a imaxe das existentes na costa de Francia ou Florida, un modelo inspirado en Venecia, e que repite o que xa se desenvolvera na veciña Santa Margarida, no concello de Roses. Actualmente considérase a mariña residencial máis grande do mundo.

Tiña en 2014 unha poboación de 7.873 habitantes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Empuriabrava Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web do concello

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1339496
* WorldCat
* VIAF: 316733986
* GEC: 0023961
* GeoNames: 3123473

 |
**Efipo** (en grego antigo Ἔφιππος *Ephippos*) foi un historiador grego nado en Olinto que escribiu sobre Alexandre Magno .

Traxectoria
-----------

Suponse que viviu durante o reinado de Alexandre ou pouco despois, pero non se sabe con certeza. Se fose a mesma persoa mencionada por Flavio Arriano con este nome, sería Efipo nomeado polo rei superintendente (ἐπίσκοπος) de Exipto xunto con Esquilo de Rodas, e podería demostrarse que viviu nesta época.

Só Ateneo de Naucratis fai referencia á súa obra co título *Sobre a morte de Alexandre e Hefesto*, aínda que Diodoro de Sicilia e outros autores parecen telo consultado. Polos fragmentos existentes, probabelmente estivo máis centrado no carácter e nas actividades privadas das persoas que nas súas accións políticas e militares.

Plinio o Vello fala dun Efipo que era unha autoridade sobre as plantas, pero pénsase que era unha persoa diferente.

Notas
-----

1. ↑  Ephippus of Olynthus a: William Smith (editor), *A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. Vol. II Boston: Little, Brown & Comp. 1867, p. 25

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q433852
* WorldCat
* VIAF: 5317871
* BNF: 177687818
* CERL: cnp00284512
* DeutscheBio: 102392110
* GND: 102392110
* ICCU: SBNV063293
* LCCN: n2019008194

 |
A **península de Monterreal** ou de **Monteboi** é un promontorio natural situado na vila de Baiona, na provincia de Pontevedra.

A península de Monterreal ou de Monte do Boi.

Historia
--------

Coñécese dende hai máis de 2.000 anos como recinto amurallado. Habitaron aquí celtas, fenicios e romanos, os cales foron moitas veces atacados. Existen tamén restos dun castro. Antigamente asentouse aquí a vila de Baiona, por privilexio outorgado polos Reis Católicos para defenderse das incursións corsarias. Outro privilexio foi o cambio de nome: de Monteboi a Monterreal; dándolle así máis importancia.

Xeografía
---------

A península ocupa unha extensión de 18 hectáreas rodeadas de 3 km. As murallas datan de entre os séculos XI e XVII. Na península hai catro praias: Cuncheira, Os Frades, Barbeira e A Ribeira.

Parador "Conde de Gondomar-Baiona"
----------------------------------

*Artigo principal**:* Parador de Baiona.
O recinto converteuse en residencia de gobernadores, como o Conde de Gondomar. Despois de pasar a mans privadas o Ministerio de Información e Turismo mercou o terreo e construíu o Parador "Conde de Gondomar".

Muralla
-------

A muralla mantén as tres torres dende as que se vixiaba a fortaleza. Na entrada está a torre do Reloxo ; ó leste érguese a torre da Tenaza e na parte oriental da fortaleza, sobre a baía de Baiona, atópase a torre do Príncipe. Esta última ten tres escudos (dos Austrias, dos Soutomaior e o de Baiona). Debe o seu nome ó príncipe portugués Afonso Enriques que estivo retido nesa torre.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Concello de Baiona. "Fortaleza de Monterreal". Consultado o 30/10/2014.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López Otero, Beatriz e Soraluce Blond, J. R. (2013). *Monterreal de Baiona. Transformaciones de un monumento* Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. 55,63 MB ISBN 9788497495790.
O ***Lamento da Frouseira*** é un cantar de carácter dramático, escrito en galego e de autoría descoñecida. Fai referencia ao axustizamento do mariscal Pedro Pardo de Cela na praza Maior de Mondoñedo a mediados de decembro de 1483.

Características
---------------

O *Pranto* ou *Lamento da Frouseira* é unha obra dos Séculos Escuros. Composto de catro estrofas, conmemora o sitio que as tropas dos Reis Católicos inferiron ao nobre galego Pedro Pardo de Cela durante case dous anos, entre 1481 e 1483, no antigo Castelo da Frouxeira (Santa Cilla do Valadouro, Foz), facendo fincapé na derrota do galego pola traizón levada a cabo polo coñecido como Cofano do Valadouro.

Segundo analistas como Domingo Blanco (2000), é unha mostra dos cantares populares referidos á vida e morte de Pardo de Cela compostos pouco tempo despois do seu pasamento. Non obstante, a única copia coñecida do texto data de 1674, polo que J. A. Souto Cabo (2000) e X. R. Pena (2013), inclúen o texto no conxunto das falsificacións históricas levadas a cabo durante os séculos XVI-XVII-XVIII. O obxectivo deste proceder radicaría, no caso do *Pranto*, no afán de Fernando de Saavedra Rivadeneyra, descendente do mariscal, por demostrar o seu avoengo e liñaxe para reclamar os seus privilexios diante do rei Carlos II de España. Baldomir Cabanas (2010), se ben que non dubida dunha orixe popular na composición, acepta que se trata realmente dunha composición inserida nun libro xenealóxico que recolle a historia dos antecesores do propio Rivadeneyra.

Notas
-----

1. ↑  Tarrío Varela, A. (1994). *Literatura galega. Aportacións a unha historia crítica*. Xerais. p. 77.
2. ↑  Carballo Calero, R. (1989). "Pedro Madruga no teatro galego". *Estudos e ensaios sobre literatura galega*. Ediciós do Castro. p. 38-39.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Lamento da Frouseira*** |
Coordenadas: 43°32′24″N 7°02′12″O﻿ / ﻿43.54, -7.0366666666667

Porto de Ribadeo.
O **porto deportivo de Ribadeo**, coñecido historicamente como porto de Porcillán, é un porto deportivo da vila de Ribadeo, na Mariña lucense. Atópase localizado en Porcillán, no interior da ría de Ribadeo, na cara sur da ponte dos Santos da autovía A-8. É un dos dous portos deportivos con Bandeira Azul que existen na provincia de Lugo.

Porto deportivo de Ribadeo, dende a Ponte dos SantosPorto deportivo de Ribadeo, dende a Ponte dos Santos
Se ben Porcillán foi o tradicional porto de Ribadeo, coa construción do Porto de Mirasol para adicalo a actividades comerciais, o peirao quedou adicado á pesca. Despois, coa creación do porto deportivo e as súas sucesivas ampliacións, a actividade pesqueira tamén foi trasladada a outra zona, o porto pesqueiro, quedando Porcillán só adicado a actividades deportivas e como atraque das lanchas que atravesan a ría con pasaxeiros.

Ten 622 amarres e pertence ao ente público Portos de Galicia. Está xestionado polo Real Club Náutico de Ribadeo, fundado en 1974 e que ten a súa sede xunto ao porto.

A canle de acceso ós portos de Ribadeo necesita ser dragado periodicamente. en 2019 presupostanse medio millón de euros para facer o dragado, coa retirada duns 43 000 m3 de area cara a Mirasol e uns 4 300 na dársena do porto deportivo.

Notas
-----

1. ↑  Playas de bandera azul 2016: Galicia, con 123, es la segunda comunidad con más número de enseñas *La Voz de Galicia*, 6/5/2016.
2. ↑  Porto de Ribadeo *Portos de Galicia*
3. ↑  "Otro dragado mejorará el calado en el canal de la ría y en el náutico ribadense". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-03-03. Consultado o 2019-03-03.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Porto de Ribadeo
* Porto comercial de Ribadeo

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto deportivo de Ribadeo*** |

* Información na web do concello de Ribadeo
*
**Celestino García Romero**, nado en Boiro o 19 de xaneiro de 1855 e finado en Santiago de Compostela o 18 de xaneiro de 1929, foi un frade e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Xesuíta dende 1880, fixo os seus votos definitivos o 2 de febreiro de 1892. Foi poeta en latín, castelán e galego. O seu poema galego máis coñecido é "Canto a Galicia", publicado en 1929 e traducido ao italiano. Escribiu as pezas teatrais *Santa Liberata, drama histórico* e a comedia *A señá Tiburcia* (estreada polo Colexio de Orfas de Santiago, 1920), así como poemas e contos en galego para rapaces, e algúns traballos arqueolóxicos.

En 2000 a editorial SEPT publicou o seu ensaio teolóxico *Inferno e gloria*, unha edición facsímile do manuscrito, que é o primeiro tratado teolóxico escrito en lingua galega. Deixou inéditas as obras *Las lámparas del Apóstol* e un ensaio lingüístico titulado *Sobor do antiguo linguaxe do pobo gallego*.

Colaborou en *Ultreya*. Publicou algúns traballos ensaísticos en lingua galega, coma "As reliquias de Sant Yago", "Un ourensán que n’e de esquencer" e "Defensa do protohistorismo do idioma gallego".

Entre os seus traballos ensaísticos en castelán están "Un templo primitivo en el Coto de Amoreira", "Una estación romana desconocida", "Las lápidas romanas de Ciudadela", "Memorias romanas de Cuntis", "Un libro de Galicia y un escritor gallego", "De re epigrafica. Inscripciones en las iglesias de Padrón y Pastoriza" e "Galicia y las Islas Británicas en tiempos remotísimos".

Tivo unha intensa actividade epistolar con historiadores coetáneos como César Vaamonde Lores.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Celestino García Romero: un xesuíta de Boiro*, 2005, Concello de Boiro.
* Estrada Catoyra, Félix (1929). RAG, ed. "El R.P. Celestino García Romero". *Boletín da RAG* (213): 177–178. Arquivado dende o orixinal o 12 de decembro de 2013. Consultado o 6 de decembro de 2013.
* Mayordomo, Valentín (1930). RAG, ed. "La obra científico-literaria del P. Celestino García Romero". *Boletín da RAG* (227): 255–263. Arquivado dende o orixinal o 12 de decembro de 2013. Consultado o 6 de decembro de 2013.

### Ligazóns externas

* Recuperan a figura do galeguista Celestino García Romero

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534072
* WorldCat
* VIAF: 309573622
* BNE: XX1513229
* GND: 1146349963

 |
Coordenadas: 42°32′50″N 8°59′54″O﻿ / ﻿42.54719444, -8.99833333

O **Estadio Municipal da Fieiteira** é unha instalación polideportiva situada na parroquia de Carreira, destinada principalmente á práctica de fútbol e atletismo, nel xoga os seus partidos como local o Cidade de Ribeira CF e o seu propietario é o Concello de Ribeira.

Conta cun terreo de xogo de herba natural arredor do cal existe unha pista de 6 rúas, gaiola de lanzamentos, zona de saltos (pértega e altura) e 3 fosos (1 de lanzamento de peso e 2 de salto de lonxitude). Conta ademais con bancadas cubertas.

Historia
--------

Foi inaugurado en 1975 como campo de fútbol cun partido amigábel entre o conxunto local Atlético de Riveira e o Real Club Celta de Vigo e que rematou con vitoria visitante por 0-3. A finais de 2001 sería cando se lle engadirían as pistas de atletismo.

No 2020 despois da fusión do Atlético de Riveira e o Sálvora CF pasaría a ser o campo do Cidade de Ribeira CF.

Notas
-----

1. ↑  "Así es... o no...: Mi primera vez (XXXVII), por Antonio Lijó". Consultado o 2016-04-19.
2. ↑  Galicia, La Voz de. "El complejo de A Fieiteira contará con otra piscina cubierta y pistas de tenis". *www.lavozdegalicia.es*. Arquivado dende o orixinal o 09/05/2016. Consultado o 2016-04-19.
3. ↑  "O Atlético Ribeira aproba o cambio de nome e agarda o visto e prace da federación galega". *La Voz de Galicia*. 3 de xullo 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Ficha do complexo deportivo municipal da Fieiteira na web oficial do Concello de Ribeira. Arquivado 29 de maio de 2020 en Wayback Machine.
Imaxe do *Meli Witran Mapu*. Cara á dereita da imaxe esta o Puelmapu.
Mapa de **Puelmapu** nos séculos XVIII e XIX, territorio mapuche ao leste da Cordilleira dos Andes xurdido da araucanización de devandito territorio e pobos que o habitaban. No mapa ademais móstranse as fronteiras nacionais actuais e os límites provinciais arxentinos.
**Puelmapu** (do mapuche: terra do leste) é a parte do Wallmapu ou territorio mapuche que está ao leste da cordilleira dos Andes. Na concepción tradicional mapuche, o mundo terreal ou *Nagmapu* («Terra de abaixo») está composto por catro partes (*Meli Witran Mapu*, as «catro esquinas da terra»), das cales unha é o Puelmapu. Puelmapu é o escenario do conflito mapuche na Arxentina.

Descrición
----------

Ao conxunto de relacións espaciais e particularidades territoriais do mundo mapuche no plano do Nagmapu, denomínaselle Meli Witran Mapu. A maneira de entender a terra visible que habita o mapuche organizada a partir dos puntos cardinais, lados que definen particulares modos de vida a partir da maneira en que os mapuches se relacionan en cada un deles coa natureza e o medio que os rodea.

Na cordilleira dos Andes habitan os pehuenches, que posúen unha relación estreita cos piñeirais dos cumios. Ao leste destas montañas atópanse as Pampas e a Patagonia, que forman parte da Arxentina, e os seus habitantes mapuches son chamados polos demais mapuches *puelche* ("orientais", en sentido posicional, non histórico). Este territorio esténdese entre os ríos Cuarto e Diamante, polo norte, até os ríos Limay e Negro polo sur, sendo o seu límite leste o río Salado (Buenos Aires) (ou cara a 1750 a liña dos fortíns e vilas de San Nicolás de los Arroyos, San Antonio de Areco, Luján e Merlo) e o Ka Füta Lafken (océano Atlántico) e o oeste a cordilleira dos Andes.

Notas
-----

1. ↑  Agosto, Patricia (2007). "Cronología de los conflictos mapuche en Puelmapu, Argentina 2003-2007" Arquivado 23 de febreiro de 2022 en Wayback Machine. in OSAL(Buenos Aires: CLACSO) Año VIII, Nº 22, septiembre

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Pobos indíxenas de América*** |

### Outros artigos

* Wallmapu

### Ligazóns externas

* Az Mapu *(en castelán)*
* Puelmapu: Las comunidades recuperan espacio *(en castelán)*
* El Territorio y las Tierras Mapuche bajo la República *(en castelán)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Beddoes.
**Thomas Lovell Beddoes**, nado o 30 de xuño de 1803 e finado o 26 de xaneiro de 1849, foi un poeta e dramaturgo inglés.

Traxectoria
-----------

Naceu en Clifton, Somerset, seu pai era o médico Thomas Beddoes, amigo de Samuel Taylor Coleridge e súa nai Anna, irmá de Maria Edgeworth. Educouse en Charterhouse e no Pembroke College, Oxford. A súa primeira publicación foi, en 1821 *The Improvisatore*, á que lle seguiu *The Bride's Tragedy* (1822), un drama en verso branco.

A obra de Beddoes mostra unha constante preocupación pola morte, en 1824 foi a Göttingen para estudar medicina coa esperanza de descubrir evidencias físicas de que o espírito humano sobrevivía á morte do corpo. Expulsado marchou a Würzburg para rematar os seus estudos pero debido ó seu envolvemento con grupos radicais foi deportado a Baviera en 1833 e despois Zúric, onde se establecera en 1840. Durante uns anos levou unha vida itinerante por Europa, en 1846 volveu a Inglaterra pero de novo volveu marchar, residiu en Alemaña e acabou suicidándose en Basilea. O drama macabro *Death's Jest Book* publicouse en 1850 cun limiar do seu amigo, T. F. Kelsall. Os seus *Collected Poems* publicáronse en 1851.

Notas
-----

1. ↑  Donner, 1950, pp. xxxvi-xxxvii.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Thomas Lovell Beddoes Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Donner, H.W. ed. (1950). *Plays and Poems of Thomas Lovell Beddoes*. Londres: Routledge and Kegan Paul Ltd.
* *A Short Biographical Dictionary of English Literature*

### Ligazóns externas

* *The Literary Gothic*
* *The Literary Encyclopedia*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2165597
* WorldCat
* VIAF: 17345086
* BNF: 126844664
* CERL: cnp00397443
* DeutscheBio: 118654667
* Discogs: 1200029
* EBID: ID
* FAST: 1868
* GEC: 0008602
* GND: 118654667
* Gutenberg: 9825
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 1041 6139
* LCCN: n50006944
* LibriVox: 4297
* MusicBrainz: ID
* NKC: mub2018995218
* NLA: 35016354
* NTA: 070259852
* OBP: ID
* ODNB: 1920
* OL: OL714323A
* openMLOL: 22172
* SNAC: w62f7zzq
* SUDOC: 028096061
* UNZ: BeddoesThomasLovell
* WikiTree: Beddoes-13

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Caselas.

O **río Caselas** é un pequeno río galego da provincia de Pontevedra, afluente do Miño, no seu curso baixo, pola marxe dereita.

Percorrido
----------

O Caselas nace ao norte do concello de Salceda de Caselas, nas inmediacións do monte Corucho (450 msnm).

Atravesa o municipio de Salceda de Caselas para entrar logo no de Salvaterra de Miño, encurvándose e servindo de linde entre os dous concellos. No seu tramo final é linde entre os concellos de Tui e Salvaterra, antes de desaugar no río Miño. O seu percorrido total atinxe 12 km.

Afluentes
---------

Os seus afluentes son regatos de escaso desenvolvemento.

Réxime hídrico
--------------

É un río de réxime pluvial, de tipo oceánico.

  


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ríos de Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9071714
* GeoNames: 3126025

 |
Unha **sucesión** é unha función definida sobre o conxunto dos números naturais agás o cero. É frecuente o uso das letras u, v, w... para designalas, no canto de f, g, h... que serven para as funcións. Do mesmo xeito, a variable nótase normalmente n (por natural) no canto de x, habitual para as variables reais.
Por convención, escríbese {\displaystyle u\_{n}} no canto de u(n):

{\displaystyle u:\mathbb {N} \*\rightarrow \mathbb {R} }

{\displaystyle n\rightarrow u\_{n}}
Unha sucesión pode estar definida dun xeito crecente ou decrecente, e poden estudiarse sobre ela diversas características, como o seu límite cando n tende a infinito.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Progresión aritmética
* Progresión xeométrica

### Ligazóns externas

* The On-Line Encyclopedia of Integer Sequences Enciclopedia en liña de secuencias de números enteiros.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133250
* AAT: 300192339
* BNCF: 39374
* BNE: XX533577
* BNF: 121105993
* BRE: 3161778
* EBID: ID
* FAST: 1112884
* GND: 4017790-7
* LCCN: sh85120145
* MAG: 37724570
* NDL: 01207024
* NKC: ph124397

 |