recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Escudo dos Gaélicos do Gran Sol
O **Club Deportivo Gaélicos do Gran Sol**, abreviado "Gran Sol", é un equipo deportivo de Barcelona que practica o fútbol gaélico. Nace no ano 2015 e dende 2017 conta con equipo feminino e masculino.

Nome e símbolos
---------------

O nome do equipo refírese ao caladoiro do mesmo nome, que ocupa gran parte da fachada litoral atlántica. Ademais tamén evoca o libro de Xurxo Souto: "Contos do mar de Irlanda: De Galiza ao Gran Sol". O símbolo do club é un escudo formado por unha cruz de San Xurxo, (que simboliza o seu nacemento en terras catalás) e en cada un dos catro lados da cruz, atopamos respectivamente, un sol, unha bandeira de Galiza, un tríscele e un balón de fútbol gaélico.

Historia
--------

O club nace en 2015 polo interese amosado por un grupo de migrantes galegas, que tiñan interese na práctica do fútbol gaélico. No ano 2016 inscríbese na GAA e comeza a competir en campionatos oficiais, como o Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico ou a Copa Cataluña de fútbol gaélico. No ano 2017 constitúese o equipo feminino, coñecidas coma "Gran Solettes".

A súa maior particularidade é que a pesar de estar radicado en Barcelona, está conformado na súa maior parte por xogadoras galegas. Nos últimos tempos tamén hai moitas catalás que se achegaron a este deporte da man deste equipo, e incluso persoas doutras nacionalidades, co cal o club alcanza unha dimensión internacional.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns

* Páxina web do Gran Sol Arquivado 18 de decembro de 2018 en Wayback Machine.
O vapor Santa Isabel nas rías galegas.
En primeiro plano, Carreira e Aguiño. Ó fondo, a Illa de Sálvora.
**Heroínas de Sálvora** é a denominación coa que foron recoñecidas Josefa Parada, Cipriana Oujo Maneiro e María Fernández Oujo, que na altura tiñan entre 14 e 24 anos de idade, polo salvamento marítimo de 58 persoas no naufraxio do buque correo *Santa Isabel* en 1921.

Historia
--------

O 2 de xaneiro de 1921 o buque correo *Santa Isabel* partiu pola noite na bocana da ría de Arousa, preto da illa de Sálvora. No naufraxio morreron afogadas 213 persoas e 58 foron salvadas pola intervención das heroínas de Sálvora. Salváronas cunha dorna en catro viaxes moi penosas.

Recoñecemento
-------------

Foron obxecto de homenaxes e recoñecementos aínda que tamén de calumnias. En 2019 comezou un proxecto para levar ao cine a súa historia. O ano seguinte estreouse o filme, titulado *A illa das mentiras* e dirixido por Paula Cons.

Notas
-----

1. ↑  De Santos, Ágatha (16/02/2019). "El ´Titanic´ gallego pone proa al cine". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 24/09/2019.
2. 1 2 3  Sánchez, Paco (15/12/2008). "Las heroínas de Sálvora". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 24/09/2019.
3. ↑  "O naufraxio do Santa Isabel en Sálvora I". *Cíes*. 2019-05-07. Consultado o 2019-09-24.
4. ↑  "La hazaña de las heroínas de Sálvora será llevada al cine". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-01-30. Consultado o 2019-09-24.
5. ↑  *Trailer* oficial do filme.
6. ↑  *«La isla de las mentiras», de Paula Cons, se estrenará el 24 de julio en Filmin"* *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Santa Isabel (barco)
* *A illa das mentiras* (filme)
**The Darkness** é unha banda inglesa de glam rock procedente de Lowestoft, Suffolk, e fundada no ano 2000. O grupo está composto por Justin Hawkins (voces e guitarra), o seu irmán Dan Hawkins (guitarra e coros), Frankie Poullain (baixo e coros) e Ed Graham (batería), e caracterízase polas súas influencias do rock clásico e as súas elaboradas actuacións.

Traxectoria
-----------

The Darkness fixéronse famosos co lanzamento do seu álbum de estrea, *Permission to Land*, no ano 2003. Respaldado polos sinxelos "I Believe in a Thing Called Love", "Growing on Me", "Get Your Hands off My Woman" e "Love is Only a Feeling", o disco foi certificado cuádruplo platino no Reino Unido, con vendas de máis de 1.300.000 exemplares. No ano 2004 a banda gañou tres premios Brit: Mellor grupo británico, Mellor artista de rock británico, e Mellor álbum británico.

Despois de xirar extensamente promocionando o seu primeiro disco, Poullain deixou a banda no ano 2005, sendo substituído polo antigo técnico de guitarras Richie Edwards. O segundo álbum de estudio, *One Way Ticket to Hell... and Back*, foi publicado en novembro do ano 2005. No ano seguinte Justin Hawkins abadonou o grupo despois de compltar con éxito un curso de rehabilitación polos seus problemas co alcohol e a cocaína. Como resultado, o resto dos membros formaron Stone Gods, e coninuaron actuando e gravando sen Hawkins, que posteriormente lideraría o seu propio proxecto, Hot Leg.

O 15 de marzo de 2011 The Darkness anunciou concertos de reunión co baixista orixinal Frankie Poullain. O seu terceiro, *Hot Cakes*, álbum foi publicado o 20 de agosto do 2012.

Discografía
-----------

* *Permission to Land* - 2003 (Atlantic Records)
* *One Way Ticket to Hell... and Back* - 2005 (Atlantic Records)
* *Hot Cakes* - 2012 (Canary Dwarf, Play It Again Sam, Wind-Up)
* *Last of Our Kind* - 2015 (Canary Dwarf)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***The Darkness Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q421794
* WorldCat
* VIAF: 135219795
* AllMusic: mn0000141683
* BIBSYS: 5071114
* BNF: 150296948
* Discogs: 154624
* GND: 10337440-1
* IMDb: nm2196004
* ISNI: 0000 0001 2308 3476
* LCCN: no2004026807
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0020307
* Songkick: 299866

 |
| Xogos da Lusofonía 2017 |
| --- |
|  |
| **Estados Participantes** | 12 |
| **País anfitrión** | Mozambique Mozambique |
| **Organización** | ACOLOP |
|

Os **Xogos da Lusofonía de 2017** serán a cuarta edición dos Xogos da Lusofonía. Contará coa participación dos países membros e asociados á ACOLOP. En 2011, o goberno de Mozambique gañou o dereito a erixirse na sede do evento. Maputo será a cidade anfitrioa.

Actuais membros da ACOLOP
-------------------------

Os membros da ACOLOP, que participan nos xogos.

* Angola Angola
* Brasil
* Cabo Verde Cabo Verde
* Guinea-Bissau Guinea-Bissau
* Guinea Ecuatorial Guinea Ecuatorial
* India India (Goa, Damão e Diu)
* Sri Lanka
* Macau
* Mozambique Mozambique
* Portugal Portugal
* San Tomé e Principe San Tomé e Príncipe
* Timor Leste

Galiza mantivo contactos no seu momento para participar nos Xogos da Lusofonía, aínda que non chegou suceder.

Notas
-----

1. ↑  Vieiros: Galiza Hoxe (ed.). "Galiza podería participar nos vindeiros 'Jogos da Lusofonia'". Consultado o 1 de agosto de 2016.
***Sesame Street*** é un programa infantil de televisión estadounidense dirixido a nenos en idade preescolar, coñecido pola combinación de educación e entretemento, empregando uns monicreques coñecidos como the Muppets creados por Jim Henson, a animación, as curtas, o humor, e a utilización de referencias culturais.

En Galicia emitiuse desde 1979 e durante os anos oitenta do século XX en castelán e en Televisión Española cunha versión española chamada ***Barrio Sésamo***. Na versión española, ademais dos monicreques internacionais: Big Bird (Caponata), Ernie and Bert (Epi e Blas), Elmo, Grover (Coco), Cookie Monster (Triqui ou Monstro das Galletas), Kermit the Frog (a Ra Gustavo), e Count von Count (o Conde) apareceron personaxes nacionais que acadaron gran sona, uns humanos e dous monicreques: O ourizo Espinete e o papagaio Don Pimpón.

Historia
--------

O programa concibiuse en 1966 entre Joan Ganz Cooney e Lloyd Morrisett, vicepresidente da Fundación Carnegie co obxectivo de crearen un programa infantil que puidera "aproveitar a adición que xera a televisión para tirar proveito dela  para axudar aos meniños a prepararse para a escola. Despois de dous anos de preparación creouse a Children's Television Workshop, cun orzamento de oito millóns de dólares procedente de Carnegie, a Fundación Ford e o goberno dos Estados Unidos, coa finalidade de crear e producir un novo programa de televisión dirixido ao público infantil. O primeiro programa emitiuse en canles da televisión pública o 10 de novembro de 1969, recibindo críticas positivas, algunha controversia e altas audiencias.

En 2009, *Sesame Street* era o programa infantil máis visto do mundo, con emisións dobradas ou adaptadas en 120 países, cunha alta reputación como avalan os seus oito Grammys e 118 Emmys

Formato
-------

Na súa primeira época o formato de *Sesame Street* consistía nunha combinación de elementos da televisión comercial con técnicas educativas, coa colaboración entre conselleiros educativos, investigadores e produtores, desenvolvéndose o currículum inicial ao longo de seminarios celebrados en 1968 entre expertos da televisión e da educación que formaron a base dos obxectivos cognitivos, afectivos e de coñecemento do programa que se desenvolvía como unha revista de televisión, situado nunha rúa dunha cidade e a súa veciñanza, en 1998 cambiouse o formato a un máis narrativo.

Notas
-----

1. ↑  Davis, Michael (2008). Street Gang: *The Complete History of Sesame Street*. New York: Viking Penguin, p.8

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q155629
* WorldCat
* VIAF: 183875289
* AllMusic: mn0000009743
* AlloCiné: 5995
* BNF: 15661613c
* Discogs: 142433
* EBID: ID
* Epguides: SesameStreet
* Genius: Sesame-street
* GND: 4116482-9
* IMDb: tt0063951
* LCCN: n79065347
* LUMIERE: 119000
* Metacritic: sesame-street
* MusicBrainz: ID
* NKC: unn20201075808
* OFDb: 252304
* SNAC: w6t02x8s
* Songkick: 133382
* SUDOC: 148449514
* TMDb: 502
* TVcom: sesame-street

 |
A **igrexa de Cristo** é un templo parroquial da diocese de Chipre e o Golfo, unha das catro dioceses da Igrexa episcopal en Xerusalén e Oriente Medio, localizado na cidade de Adén, no Iemen.

Historia
--------

O templo foi cobstruído en 1863 como capela para as forzas armadas británicas de Adén, e permaneceu activo até 1970, cando foi expropiado polo goberno do Iemen do Sur, e foi empregado como almacén e como ximnasio. En 1993 foi devolto á diocese logo das negociacións entre o bispo John Brown e as autoridades iemenís, cun acordo que levaba asociada a construción dunha clínica. Logo da restauración, o templo foi rededicado en 1997.

Clínica Ras Morbat
------------------

A igrexa ten asociada unha clínica, a Clínica Ras Morbat, que proporciona atención sanitaria á poboación local máis empobrecida. Ten especial presenza no ámbito oftalmolóxico, e o Departamento de Oftalmoloxía dela é colaborador asociado do ACNUR. Tamén realiza unha labor formativa para a poboación local, funcionando como lugar de prácticas para a Facultade de Medicina da Universidade de Adén.

Notas
-----

1. ↑  "The Gulf Archdeaconry". *The Diocese of Cyprus and the Gulf (cypgulf.org)* (en inglés). Consultado o 24/10/2018.
2. 1 2  "History". *Christ Church Aden and The Ras Morbat Clinic* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13/02/2020. Consultado o 24/10/2018.
3. 1 2 3  "The Ras Morbat Clinic". *Christ Church Aden and The Ras Morbat Clinic* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 27/04/2021. Consultado o 24/10/2018.
**The Turre's Band** é unha banda musical creada en Torroso (Mos) no ano 2001. Está formado por catorce músicos de vento metal, batería, percusión e baixo eléctrico.

Traxectoria
-----------

Editaron os disco *Algho hai (2005) e A última verbena (2010).*O seu repertorio está composto por versións de temas populares: música balcánica (Emir Kusturica, Fanfaria Ciocarlia), bass bands americanas (No BS Brass Band) bandas sonoras (Ennio Morricone, John Barry), grupos galegos (Los Tamara) e temas populares (can-can, ska, música italiana...)

En 2006 foron seleccionados para a Rede Galega de Música ao Vivo, e participaron no concurso da canción do verán en galego A polo ghit, organizado por Vieiros e a Radio Galega, co tema "Hawai 5.0".

Dende o 2006 participan en festivais de toda Galicia, Barcelona e Segovia, amais de nas principais festas de Galicia como as Festas de San Froilán de Lugo, María Pita da Coruña, Festas do Apóstolo de Santiago de Compostela, festa das flores de Pontevedra e Vigo, as festas do Cristo do Porriño ou mesmo en festivais como o Festival de Pardiñas en Guitiriz (A Coruña).

No ano 2018 e 2019 foron finalistas nos Premios Martín Códax da Música na categoría de reggae/ska/mestizaxe.

No 2021 lanzan o seu terceiro disco *Zapatilla*, no que realizan unha nova versión de "Oda ó futbolín" interpretada por Xurxo Souto dos Diplomáticos de Montealto.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Facebook da banda
Logo de fair use.
O **fair use** ou **uso lexítimo** é un concepto da lexislación estadounidense que permite baixo circunstancias especiais o uso de material protexido con dereitos de autor.

Se se trata de marcas rexistradas, os tribunais dos Estados Unidos consideran catro factores para determinar se é alegable a defensa de uso razoable: 

* o propósito e o carácter do uso en disputa;
* a natureza da obra protexida con dereitos de autor;
* a importancia da parte utilizada en relación coa obra en total;
* e o efecto de devandito uso no mercado sobre o valor da obra protexida con dereitos de autor.

No caso de marcas rexistradas, o usuario secundario debe demostrar que non está usando unha marca de nome descritiva, xeograficamente descritiva ou persoal no sentido das marcas rexistradas, senón só para describir os seus bens ou servizos, ou a orixe xeográfica dos mesmos, ou ben, para nomear á persoa que dirixe a empresa.

Uso xusto das obras protexidas
------------------------------

Os dereitos dun autor sobre as súas obras teñen algunhas limitacións, das cales a máis importante é o uso razoable. Considérase uso razoable a utilización dunha obra con propósitos de crítica, realización de comentarios descritivos, noticias, ensino e investigación.

Para decidir se o uso dunha obra é razoable tamén se toma en conta algúns outros factores:

1. Se o uso é sen fin de lucro e educativo ou se é comercial;
2. A porción do traballo utilizada;
3. O efecto dese uso sobre o mercado potencial ou o valor do traballo protexido.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Copyright and Fair Use Overview *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131562
* EBID: ID
* JSTOR: fair-use

 |
**Skank** foi unha banda brasileira de pop rock formada en 1991 na cidade de Belo Horizonte, MG, por Samuel Rosa (voz, guitarra eléctrica e guitarra acústica), Henrique Portugal (teclados, guitarra e coros), Lelo Zaneti (baixo e coros) e Haroldo Ferretti (batería). A banda vendeu preto de 6,6 millóns de CD e DVD.

Historia
--------

Os catro músicos xuntáronse arredor do mesmo interese: transportar o clima do *dancehall* xamaicano á tradición pop brasileira. En 2019, tras 28 anos de carreira, a banda anunciou o seu fin, cunha xira de despedida celebrada entre 2022 e 2023.

 Concerto en 2007.Ao longo da súa carreira, Skank traballou con varios artistas internacionais, como Manu Chao, Andreas Kisser (Sepultura), Uakti ou Jorge Ben Jor, e foron eloxiados por Stewart Copeland pola versión de "Wrapped Around Your Finger", incluída na homenaxe latina a The Police, "Outlandos D'America", cantando unha versión en portugués. En 2002, Haroldo Ferretti e Henrique Portugal participaron no álbum *Falange Canibal*, do cantante e compositor Lenine.

En 2019, a banda anunciou que remataría as súas actividades, sen previsión de retorno. En 2020 debía realizarse unha xira de despedida, pero tivo que aprazarse debido á pandemia de COVID-19. O 26 de marzo de 2023 celebrouse o derradeiro concerto da banda, no Estádio do Mineirão, en Belo Horizonte.

Notas
-----

1. ↑  Folhapress, Estelita Hass Carazzai- (2013-03-11). "Ministério Público denuncia oito pessoas por mortes suspeitas em UTI". *Hoje em Dia* (en portugués). Consultado o 2023-07-25.
2. ↑  Sato, Nelson. "Lenine leva sua 'falange' ao Cabaré" (en portugués). Consultado o 2019-11-07.
3. ↑  Bargas, Diego (1 de março de 2022). ""Não estamos pendurando a chuteira", diz Samuel Rosa sobre o fim do Skank". Consultado o 18 de junho de 2022.
4. ↑  "Skank faz último show no Mineirão, após mais de 30 anos de carreira". *G1* (en portugués). 2023-03-26. Consultado o 2023-07-25.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Skank Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Rock brasileiro
* Música brasileira

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Skank*** |

* Portal:Música
* Portal:Música rock

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2245893
* WorldCat
* VIAF: 152675370
* Discogs: 267350
* ISNI: 0000 0001 0673 3000
* LCCN: no2014082556
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 92291

 |
Coordenadas: 40°28′00″N 3°48′08″O﻿ / ﻿40.46674, -3.802197

**Transfesa** é o acrónimo de *Transportes Ferroviarios Especiales, S. A.*, compañía fundada en 1943 polos irmáns Fernández López, de Lugo, para transportar mercancías por ferrocarril en España.

Historia
--------

O primeiro tren transporta 4.500 cabezas de gando desde Cañaveral, en Estremadura até Barcelona e utiliza vagóns mercados á Alemaña Nazi pouco antes do bloqueo comercial entre ambos os dous países.

En 1949, os tráficos ferroviarios desta compañía incluíron tamén os cítricos dende o Levante, e en 1950 desenvolveron a tecnoloxía suficiente como para patentar un sistema de cambio de eixos e montar en Hendaia un intercambiador. Isto vai permitir resolver a diferenza de ancho de vía entre España e Francia sen ter que facer custosísimos transbordos das mercadorías na fronteira. Transfesa rompeu o illamento ferroviario español, de xeito que as mercadorías xa podían chegar ó seu destino en Francia, Alemaña e outros países europeos sen necesidade de facer transbordo, o que reducía até nunha semana a viaxe de produtos españois. O sistema de cambio de eixos, empregado hoxe en día por varias administracións ferroviarias, adiantouse nunha década á solución deseñada por Patentes Talgo, do eixe de rodadura desprazable. Nos anos cincuenta, Transfesa transporta toda sorte de mercadorías, incluíndo cementos e outros pulverulentos. En 1964 converteuse na primeira multinacional galega, con empresas filiais en Francia, Gran Bretaña, Suíza, Alemaña, Italia e Portugal e a primeira multinacional ferroviaria española.

Transfesa foi o berce dun conglomerado empresarial que abrangue sectores como o químico e a alimentación, con marcas como Pescanova, Zeltia, Frigolouro, Fontecelta e Corporación Noroeste, entre outras.

A maioría de capital galego permaneceu en Transfesa até 2007, cando Deutsche Bahn, a administración ferroviaria alemá, adquiriu o 51 % do capital da compañía.

Notas
-----

1. ↑  Operador Logístico Integral. Transfesa Arquivado 01 de agosto de 2012 en Wayback Machine. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Transfesa *(en castelán)* e *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1506839
* WorldCat
* VIAF: 197549559
* BNE: XX200595
* GND: 16259960-2

 |
Transepto

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Transepto*** |

O termo **transepto** utilízase comunmente na terminoloxía arquitectónica relixiosa para designar a nave transversal que nas igrexas cruza á principal ortogonalmente (perpendicularmente).

Características
---------------

Sitúase habitualmente entre o presbiterio (ou o coro, cando este existe) e a nave ou naves lonxitudinais como elemento de separación de ámbolos espazos.

A súa etimoloxía así o expresa, pois provén das voces latinas *trans* e *septum* = sebe ou barreira, querendo indicar que se trata dun obstáculo interposto entre os tramos da nave ocupados polos simples fieis e o presbiterio destinado aos clérigos.

O lugar de encontro ou cruzamento de nave e transepto constitúe o cruceiro. Sobre el adóitase montar o ciborio e a cúpula.

Cando a nave e o transepto posúen a mesma lonxitude e crúzanse nos seus puntos medios obtense unha planta de **cruz grega**. Se, como é máis corrente, a nave é de maior dimensión e o punto de cruzamento desprázase cara á cabeceira, dáse lugar á planta de **cruz latina**.

Na arquitectura románica a disposición habitual correspondía á tipoloxía de cruz latina, sendo o transepto de maior lonxitude que a anchura da nave, de forma que os brazos daquel sobresaían lateralmente e manifestábanse ao exterior. Posteriormente tendeuse a igualar a lonxitude do transepto e a anchura global das naves, de maneira que deixou de apreciarse exteriormente a súa existencia, aínda que no interior fose patente.

| * v
* c
* e
Elementos da arquitectura eclesiástica |
| --- |
| Áreas | Ábsida  ·  Absidiola  ·  Adro  ·  Claustro  ·  Coro  ·  Cruceiro  ·  Deambulatorio  ·  Nártice  ·  Nave  ·  Presbiterio  ·  Sancristía  ·  Transepto |
| Exterior | Arcobotante  ·  Arquitrabe  ·  Arquivolta  ·  Cabeceira  ·  Campanario  ·  Canzorro  ·  Chapitel  ·  Contraforte  ·  Espadana  ·  Fachada  ·  Gárgola  ·  Nicho  ·  Parteluz  ·  Pináculo  ·  Portada  ·  Porta  ·  Tiburio  ·  Tímpano  ·  Xamba |
| Interior | Altar  ·  Arcada  ·  Bóveda  ·  Capitel  ·  Ciborio  ·  Columna  ·  Coxía  ·  Cuncha  ·  Cúpula  ·  Galería  ·  Hemiciclo  ·  Imaxinaría  ·  Mosaico  ·  Pavimento  ·  Piar  ·  Retablo  ·  Rosetón  ·  Tribuna  ·  Triforio  ·  Vidreira |
| Outros | Arco  ·  Baixorrelevo  ·  Cogullo  ·  Florón  ·  Gablete  ·  Lobo  ·  Tramo  ·  Trazaría |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202949
* AAT: 300004645
* BRE: 4199633
* EBID: ID
* GEC: 0147519
* MAG: 63024430
* PSH: 214
* Treccani: transetto

 |
O transbordador Challenger engalando.
O **transbordador espacial Challenger**, designación **OV-099** (*Orbital Vehicle*) foi un transbordador espacial que pertenceu á frota de transbordadores espaciais da NASA. Quedou destruído aos 73 segundos da engalaxe durante a súa décima misión, o 28 de xaneiro de 1986.

Características
---------------

O Challenger foi o segundo transbordador en ser construído e estar operativo. Recibiu o seu nome por un buque de investación da Armada que navegou polos océanos Atlántico e Pacífico durante a década de 1870. *Challenger* foi tamén o nome do módulo lunar da misión Apollo 17. Voou nove veces antes do accidente no que quedou destruído.

Inicialmente o Challenger foi un modelo de probas de alta precisión denominado STA-099 (*Structural Test Article 099*). A estrutura foi construída por Rockwell e enviada a Lockheed en abril de 1978 para diversas probas térmicas e de carga durante 11 meses. En xaneiro de 1979 a NASA autorizou a Rockwell a converter o Challenger nunha nave operativa, que pasaría a denominarse OV-099 (*Orbital Vehicle 099*). O resultado, coa experiencia gañada nas probas e na construción, foi unha nave 1310 kg máis lixeira que o Columbia. Podía levar ata 8 astronautas a bordo e permanecer 30 días en órbita, cunha capacidade de carga útil de 24.990 kg.

Notas
-----

* Mark Wade (2011). "Challenger" (en inglés). Consultado o 11 de maio de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Transbordador espacial Challenger Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Accidente do transbordador espacial Challenger
* Transbordador espacial Columbia
* Transbordador espacial Discovery
* Transbordador espacial Atlantis
* Transbordador espacial Endeavour
* Transbordador espacial Enterprise

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q54382
* WorldCat
* VIAF: 170078796
* EBID: ID
* GEC: 0247089
* GND: 4224126-1
* LCCN: n83155337
* SNAC: w6xj0f3f

 |
Televisor en 3D
A **televisión en 3D** utiliza técnicas de estereoscopia para difundir imaxes con sensación relevo nun televisor.

Desenvolvemento
---------------

Aínda que xa se demostrara a televisión en 3D data de 1929 non se desenvolveu minimamente como ocorreu no cinema que tivo un primeiro auxe na década de 1950. O seu desenvolvemento comezou coa chegada da tecnoloxía dixital que fai posible evitar ou diminuír a fatiga do ollo humano, pero a súa implantación depende da calidade de visión, da dispoñibilidade de contido, da compatibilidade coa infraestrutura actual e do desenvolvemento do Multiview Video Coding. Na actualidade non existe un estándar común para a televisión 3D e cada fabricante emprega os seus. Nalgúns países existen algunhas canles que emiten contidos 3D, a primeira foi a xaponesa BS11 que emite desde a súa aparición en decembro de 2007 algunhas horas ao día en 3D.

Notas
-----

1. ↑  Haldun M. Ozaktas, Levent Onural *Three-Dimensional Television: Capture, Transmission, Display*, p.1
2. ↑  Joel Waldo Finler *The Hollywood story*, p.33
3. ↑  Borko Furht *Encyclopedia of multimedia: A-Z*, p.867
4. ↑  "*Inside the world's first 3D satellite broadcaster*, *Techradar*". Arquivado dende o orixinal o 12 de xuño de 2010. Consultado o 18 de decembro de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q229438
* BNCF: 32075
* LCCN: sh85128015

 |
Imaxe recibida por televisión de varrido lento
A **televisión de varrido lento**, coñecido tamén polas siglas inglesas **SSTV** (*Slow Scan Television*), é un método de transmisión de imaxes utilizado principalmente por operadores de radio afeccionada para transmitir e recibir imaxes estáticas, monocromáticas ou en cor, mediante a radio.

Unha emisión de televisión normal require unha canle de 5.5 ou 6 MHz ao transmitir 25 ou 30 imaxes por segundo (nos sistemas NTSC, PAL ou SECAM ), pero a SSTV normalmente só leva un máximo de 3 kHz de largo de banda, así e todo é un método lento de transmisión, entre 8 segundos e un par de minustos, dependendo do modo usado, para transmitir unha imaxe.

A televisión de varrido lento opera en frecuencias de voz, que os afeccionados empregan este sistema nas bandas de onda curta, aínda que é posible realizalo tamén en VHF e UHF.

Historia
--------

O concepto da SSTV débese a Copthorne Macdonald que entre 1957 e 1958 desenvolveu o primeiro sistema SSTV utilizando un monitor electrostático e un tubo vidicón, empregando 120 liñas e 120 pixeles por liña para transmitir unha imaxe en branco e negro nunha canle de 3 KHz. A Unión Soviética tamén desenvolveu o seu propio sistema que se usou para transmitir imaxes desde o espazo, comezando por aquelas do lado escuro da Lúa transmitidas desde o Luna 3  en outubro de 1959, tamén a NASA utilizou un sistema SSTV para transmitir imaxes desde o espazo. Na actualidade utilízanse programas de ordenador para a recepción das imaxes.

Notas
-----

1. ↑  Emily Harwood *Digital CCTV. A Security Professional's Guide*, p.40
2. ↑  "Astrosurf". Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2007. Consultado o 08 de novembro de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1265221
* MAG: 92426896

 |
**Tomás Legido Sánchez**, nado na Coruña o 8 de marzo de 1972, é locutor e empresario galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Empresariais na Universidade da Coruña, na que se incorporou ao Club de Prensa en 1994, dende onde colaborou en *Rollos de Universidad* en Radio Coruña - Cadena SER. En xaneiro de 1995 comeza a realizar unha sección no programa *A pé de campus*, no que o 15 de marzo coñeceu a Mariano Fernández; a sección chamábase *Falta paixón*, e era un repaso aos concertos e actividades culturais dos días seguintes.

Vendo que no Campus de Ferrol existía unha emisora universitaria (Radio Kaos), pensaron que a UDC debería ter unha radio que dese voz a todos os estudantes e colectivos, así que o 15 de xuño de 1995 crearon o Colectivo de Universitarios Activos como Asociación Xuvenil. Este colectivo crearía en 1996 a emisora comunitaria Cuac FM. De todos os fundadores, unicamente Tomás Legido e Mariano Fernández, seguen formando parte activa de Cuac FM.

Participou en diversos programas de Cuac FM, como *Faita paixón*, *O lado escuro do corazón* (con Mariano Fernández), *Tolos polo tomate*, *Empanada Mental*, *Bugalú* (con Mariano Fernández) e dende 2003, é condutor e locutor en Alegría, (con Mariano Fernández e Bea *Ulalume*) un magazine que informa de temas culturais, sociais e políticos, principalmente referentes á actualidade coruñesa ou galega.

Dende 2003 a 2009, realizou xunto con Mariano Fernández o programa *Claves de Carral*, na emisora municipal de Carral, Carral Radio. Ademais, en 2008 colabora no programa de Mayte González de Radio Coruña - Cadena SER, *Por fin es sábado*.

En 1999, xunto con Mariano Fernández e Antón Lezcano, fundaron a empresa de xestión cultural 10D10.

Participou en diversos encontros de medios comunitarios, participando na creación en 2006 na creación da Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias (que aínda non ten personalidade xurídica), e en 2009, da Rede de Medios Comunitarios, na que Mariano Fernández sería Secretario e Coordinador de Lexislación, e da que Cuac FM se convertería na súa sede social.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Biografía de Tomás Legido Sánchez Arquivado 24 de xuño de 2010 en Wayback Machine. Radio en Galicia
2. 1 2  Biografía de Mariano Enrique Fernández Cabarcos Arquivado 04 de setembro de 2010 en Wayback Machine. Radio en Galicia
3. ↑  La radio más aficcionada *(en* *castelán)*. La Opinión de A Coruña
4. ↑  Blog do programa Alegría Arquivado 15 de xaneiro de 2010 en Wayback Machine.. Cuac FM
5. ↑  Web de 10D10
6. ↑  As radios libres galegas mantéñense vizosas e preparan unha coordinadora que facilite o seu traballo. Cultura Galega
7. 1 2  Red de Medios Comunitarios en España Arquivado 16 de xaneiro de 2010 en Wayback Machine.. Centre for Communication Rights
**Tomás Mac Curtain**, nado en Ballyknockane (condado de Cork) o 20 de marzo de 1884 e finado en Cork o 20 de marzo de 1920, foi un político irlandés vencellado ao Sinn Féin.

Traxectoria
-----------

Achegado dende moi novo ao movemento nacionalista irlandés, chegou a ser secretario da *Conradh na Gaeilge* en 1902, con só 18 anos. En 1911 uniuse ao Fianna Éireann e foi membro fundador dos Voluntarios Irlandeses. Durante o Alzamento de Pascua capitaneou un grupo de 1.000 homes en Cork o Domingo de Pascua, pero acabaron dispersándose ao recibiren ordes contraditorias dos mandos establecidos en Dublín. Durante a Guerra de Independencia Irlandesa ascendeu ao grao de comandante no IRA e foi elixido para o cargo honorífico de Lord Maior de Cork. Foi asasinado por efectivos da *Royal Irish Constabulary*, corpo de policía ao servizo das forzas británicas durante o conflito.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Tomás Mac Curtain *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q964479
* WorldCat
* VIAF: 12269742
* BNB: ID
* FAST: 1653444
* ISNI: 0000 0000 5059 3191
* LCCN: nr2006022389

 |
Bob Dylan and the Band 1974: Danko, Robertson, Dylan, Helm
**The Band** foi unha banda canadense-estadounidense de roots rock que orixinalmente estaba formado por Rick Danko (baixo, contrabaixo, fiddle, trombón e voces), Levon Helm (batería, mandolina, guitarra e voces), Garth Hudson (teclados, saxofón e trompeta), Richard Manuel (piano, batería, saxofón barítono e voces) e Robbie Robertson (guitarra e voces). Os membros de The Band fóronse xuntando un a un ao irse unindo á banda de acompañamento do cantante de rockabilly Ronnie Hawkins, chamada The Hawks.

En 1964 separáronse de Hawkins e despois diso xiraron e publicaron un feixe de sinxelos como Levon and the Hawks e The Canadian Squires. Ao ano seguinte, Bob Dylan contratounos para a súa xira estadounidense de 1965 e a xira mundial de 1966. Tras rematar de xirar, a banda trasladouse con Dylan a Saugerties, Nova York, onde realizaron as gravacións informais que se converterían en *The Basement Tapes*, que forxou as bases para o seu álbum de estrea *Music from Big Pink*, publicado en 1968. Debido a que sempre foran "a banda" de varios *frontmen*, Helm dixo que o nome "The Band" funciounou ben cando tiveron grupo propio. A banda comezou a actuar oficialmente como The Band en 1968, e publicaría un total de dez álbums de estudio. Dylan continuou colaborando con The Band durante toda a súa carreira, incluída unha xira conxunta en 1974.

A configuración orixinal de The Band rematou de xirar en 1976 cunha elaborada actuación con numerosas celebridades musicais. Este concerto foi inmortalizado no documental de Martin Scorsese de 1978 *The Last Waltz*. The Band retomaría as xiras en 1983 sen o guitarrista Robbie Robertson, que atopara o éxito como produtor musical en Hollywood. Tras un concerto en 1986, Richard Manuel suicidouse; a pesar disto, os tres membros restantes continuarían xirando e gravando álbums pasando un feixe de músicos para ocupar os postos deixados por Manuel e Robertson antes de que finalmente se establecesen Richard Bell, Randy Ciarlante e Jim Weider. Rick Danko morreu en 1999,e despois diso o grupo separaríase para sempre. A Levon Helm diagnosticáronlle cancro de gorxa en 1998, e tras unha serie de tratamentos puido recuperar o uso da voz. Continuou actuando e editando discos ata que finalmente sucumbiu á enfermidade en 2012.

Discografía
-----------

* *Music from Big Pink* - 1968
* *The Band* - 1969
* *Stage Fright* - 1970
* *Cahoots* - 1971
* *Moondog Matinee* - 1973
* *Northern Lights – Southern Cross* - 1975
* *Islands* - 1977
* *Jericho* - 1993
* *High on the Hog* - 1996
* *Jubilation* - 1998

Con Bob Dylan
* *Planet Waves* - 1974
* *The Basement Tapes* - 1975

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***The Band Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q600344
* WorldCat
* VIAF: 130105133
* AllMusic: mn0000038490
* BNF: 139017996
* Discogs: 254199
* EBID: ID
* GND: 10279868-0
* IMDb: nm1408415
* ISNI: 0000 0001 2358 764X
* LCCN: n91070645
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0116363
* RocksBackpages: band-The
* Songkick: 2477001
* SUDOC: 157306801

 |
Palau de Justícia, sede do Tribunal.
O **Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña** (en catalán: *Tribunal Superior de Justícia de Catalunya*, **TSJC**) é o órgano xurisdicional que culmina a organización xudicial en Cataluña. Este organismo está previsto nos artigos 152 da Constitución española, o 95 do Estatuto de Autonomía de Cataluña e tamén nos artigos 70 a 79 da Lei Orgánica do Poder Xudicial, mentres que as súas competencias, composición, organización e funcionamento son definidas no título III, capítulo I do Estatuto.

Historia
--------

O seu antecedente máis directo foron as antigas Audiencias Territoriais nadas en 1812. O actual Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña foi creado en 1985 a partir do artigo 26 da Lei Orgánica do Poder Xudicial, constituíndose o 23 de maio de 1989.

Competencias
------------

O Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña é o órgano xurisdicional en que culmina a organización xudicial en Cataluña e é competente para coñecer dos recursos e dos procedementos nas distintas ordes xurisdicionais.

Tras a entrada en vigor do novo Estatuto de autonomía de 2006 converteuse na última instancia xurisdicional de todos os procesos iniciados en Cataluña, sen prexuízo da competencia reservada ao Tribunal Supremo de España para a unificación de doutrina. Con todo, tras unha sentenza de 2010 do Tribunal Constitucional, este reinterpretou o artigo do Estatuto que regulaba a función xudicial, sempre que a través do mesmo non se limite a función do Tribunal Supremo en relación á unificación de doutrina.

Organización
------------

O alto tribunal catalán divídese en catro salas:

* Sala de Goberno
* Sala do Civil e Penal
* Sala do Contencioso-Administrativo
* Sala do Social

Sede
----

O TSJC ten a súa sede no Palau de Justícia de Barcelona, situado no Passeig de Lluís Companys. Comparte sede coa Audiencia Provincial de Barcelona.

Presidentes
-----------

Tivo varios presidentes dende a súa constitución o 23 de maio de 1989:

* José Antonio Somalo Giménez (1989-1994)
* Guillem Vidal Andreu (1994-2004)
* Maria Eugènia Alegret i Burgués (2004-2010)
* Miguel Ángel Gimeno Jubero (2010 - 2016)
* Jesús María Barrientos (dende 2016)

Notas
-----

1. ↑  "Historia del TSJ Cataluña".
2. 1 2  Esther González Hernández (2012). *Autonomías y unidad del ordenamiento jurídico. La cuadratura del círculo*, Ed. Dykinson: Madrid, pp. 262-263

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Administración de Xustiza en CataluñaArquivado 02 de decembro de 2015 en Wayback Machine.
* Departamento de Xustiza da Generalitat de Catalunya
* Portal do TSJC no sitio web do Consello Xeral do Poder Xudicial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6152366
* WorldCat
* VIAF: 157704344
* BNE: XX254710
* CANTIC: a1102902x
* Dialnet: 1810930
* GEC: 0067605

 |
Triángulo estival
O **triángulo estival** é un asterismo astronómico que imaxina un triángulo debuxado na esfera celeste no hemisferio norte, con vértices en Altair, Deneb, e Vega as estrelas máis brillantes nas constelacións de Aquila, Cygnus, e Lyra, respectivamente.

Historia
--------

O escritor norteamericano H.A. Rey e o astrónomo británico Patrick Moore popularizaron o termo na década de 1950. Non obstante, o nome xa o empregaban os afeccionados á astronomía e así se atopa nunha guía de constelacións de 1913. O astrónomo austríaco Oswald Thomas describiu estas estrelas como *Grosses Dreieck* (Gran triángulo) a finais da década de 1920 e *Sommerliches Dreieck* (Triángulo de pleno verán) en 1934 e xa o remarcara como asterismo J. J. Littrow, quen o describiu como un triángulo conspicuo no seu atlas de 1866 e Bode conectara as estrelas nun mapa nun libro seu de 1816. Son as mesmas estrelas da lenda chinesa da tecelá e o arrieiro que se celebra no festival qixi.

Visibilidade
------------

O triángulo estival no estrelado ceo nocturno
Preto da medianoite, o triángulo estival radica no alto en latitudes centrais e setentrionais durante os meses de verán, pero tamén se pode ver durante a primavera no principio da mañá no leste. No outono o triángulo vese no serán no oeste ata novembro. No hemisferio sur aparece ao revés e baixo no ceo durante os meses de inverno.

Notas
-----

1. ↑  Patrick Moore (1983). *Patrick Moore's History of astronomy*. Macdonald. ISBN 978-0-356-08607-1.
2. ↑  Alice Mary Matlock Griffiths (1913), *The Stars and Their Stories: A Book for Young People*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Triángulo invernal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q324113
* MAG: 86883753

 |
Non confundir con Jesús Vázquez.
**Xesús Vázquez Pérez**, nado en Pentes (A Gudiña) en 1946, é un pintor galego.

Traxectoria
-----------

Vive en Cantabria dende neno, aínda que está moi vinculado a Ourense. En 1967 marchou a Madrid para estudar Belas Artes, que non lle interesou. A súa aprendizaxe consistiu nas frecuentes visitas ao Museo del Prado. Realizou a súa primeira exposición en 1968 no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. En 1975 viaxou a París, onde se entusiasmou coa obra de renacentistas e románticos no Louvre. Visitou Venecia e interesouse polas vangardas das bienais. Militou na UPG e interesouse pola literatura. En 2005 realizou unha exposición retrospectiva no CGAC.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Not by usura: Historia, leyenda, memoria*, catálogo da exposición no CGAC, 2005, Xunta de Galicia, ISBN 84-453-4129-4

### Ligazóns externas

* Xesús Vázquez na Colección Afundación.
* Xesús Vázquez en Cultura Galega

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535991
* WorldCat
* VIAF: 28201266
* BNE: XX1120703
* FAST: 1666455
* GND: 131382071
* ISNI: 0000 0000 7822 833X
* LCCN: no2007013587
* SUDOC: 115466835

 |
Publius Septimius Geta
**Publio Septimio Xeta** (en latín, *Publius Septimius Geta*) foi un emperador romano, fillo de Septimio Severo e que gobernou apenas un ano xunto co seu irmán Caracalla. Naceu no 189 en Mediolanum (actual Milán) e era o fillo pequeno. Durante as campañas orientais do seu pai, foi nomeado césar, e designado para gobernar o imperio xunto co seu irmán.

Pouco antes da morte do seu pai, foi nomeado augustus, e asumiu a corexencia no 211 xunto con Caracalla. De carácter máis afable que Caracalla, a finais dese mesmo ano é asasinado polo seu irmán no pazo imperial. As causas que o levaron á morte nunca foron explicadas. Para uns o problema era que o que quería era rachar o imperio en dúas partes, non sendo isto ben visto polo Senado; outros apuntan aos celos e ó carácter irascible de Caracalla ao ver medrar a popularidade do seu irmán. A que era moi coñecida en Roma era a gran rivalidade entre os dous irmáns e a menor intelixencia de Xeta.

Á súa morte, Caracalla fixo borrar as inscricións públicas e a súa lembranza dos monumentos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q183089
* WorldCat
* VIAF: 77699459
* BAV: ADV10924431
* BNF: 11967567f
* CERL: cnp00586224
* DBE: geta
* DeutscheBio: 118717154
* EBID: ID
* FAST: 121095
* GEC: 0029808
* GND: 118717154
* ISNI: 0000 0000 6139 2416
* LCCN: n83214057
* NTA: 33791933X
* SUDOC: 027686043
* Treccani: lucio-o-publio-settimio-geta
* ULAN: 500355710

 |
*Non confundir con **xaxún**, abstención de comer nun tempo.*

Xexuno, íleo e duodeno
O **xexuno** é unha das partes do intestino delgado comprendida entre o duodeno e o íleo. 
A súa función é a de realizar a absorción das substancias do quimo alimentario. Neste treito do intestino delgado actúa o zume intestinal, que degrada ao mínimo os hidratos de carbono, as proteínas e os lípidos. A parede do xexuno presenta as vilosidades intestinais, cuxa función é traspasar ao sangue as substancias anteriormente sinaladas.(en resumo presentan vilosidades que chuchan os nutrientes e eses nutrientes son absorbidos pola vea intestinal e de aí pasan ao sangue).

Histoloxía e función
--------------------

A superficie interna do xexuno, formada por unha membrana mucosa, está cuberta por unhas proxeccións chamadas vilosidades, que aumentan a superficie de tecido dispoñíbel para absorber os nutrientes dos alimentos previamente dixeridos polo estómago. As células epiteliais que recobren estas vilosidades teñen un número aínda maior de microvilosidades. Son as vilosidades e mailas microvilosidades as que permiten que nun anaco miúdo do tubo dixestivo se chuche unha gran cantidade de nutrientes. O transporte de nutrientes grazas ás células epiteliais a través do xexuno e mais do íleo inclúe o transporte pasivo da frutosa, o azucre, e o transporte activo de aminoácidos, péptidos pequenos, vitaminas, e a meirande parte da glicosa. O ácido fólico, metabólito esencial do ciclo celular, é absorbido principalmente a este nivel do intestino delgado.
As vilosidades do xexuno son moito máis longas cás do duodeno e mailas do íleo.

Galería de imaxes
-----------------

Dog Jejunum 100XDog Jejunum 100X
* Fosa xexunoduodenal.Fosa xexunoduodenal.
* Microscopía electrónica do xexunoMicroscopía electrónica do xexuno
* ME do xexuno dun rato x14000ME do xexuno dun rato x14000

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* BondiSalud.com.ar:O intestino delgado, como está formado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185765
* BNCF: 41666
* BNF: 146076870
* EBID: ID
* GEC: 0118189
* JSTOR: jejunum
* LCCN: sh85069873
* MAG: 2776366702

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 7207
* MeSH: D007583
* MeSH: A03.556.124.684.500
* NCIt: C12388
* TA: A05.6.03.001
* Uberon: 0002115
* UMLS: C0022378

 |
**Xiaomi Inc.** (en chinés: 小米科技, pinyin: Xiǎomĭ Kējì, literalmente "paínzo tecnoloxía") é unha empresa chinesa adicada ao deseño, desenvolvemento e venda de teléfonos intelixentes, apps e outros produtos electrónicos, que unicamente vende por Internet. Foi fundada polo empresario Lei Jun o 6 de abril de 2010. Desde o lanzamento do seu primeiro teléfono intelixente en agosto de 2011, Xiaomi gañou unha importante cota de mercado na China e ampliou a súa liña de produtos a outros dispositivos electrónicos.

En 2013, a empresa conseguiu converter un dos seus modelos, o Xiaomi Mi2S, no móbil máis popular da China, por diante do Galaxy S4 de Samsung e do iPhone 5 de Apple, segundo os datos da consultora especializada Antutu, cun produto competitivo e máis barato que os seus competidores.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1636958
* WorldCat
* VIAF: 206144647708031813728
* GRID: grid.480465.b
* MAG: 862669128
* NDL: 001211806

 |
**Zach Scott Morley**, nado o 25 de abril de 1983 en Missouri, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga para o Budivelnik Kiev da Superliga de Baloncesto, máxima competición profesional ucraína. Cunha estatura de 2,03 metros xoga na posición de aleiro.

Traxectoria
-----------

Zach Scott Morley formouse na Universidade de Wisconsin entre os anos 2003 e 2005, ano no que decide dar o salto a Europa asinando co Gandía Basquet, que nese momento xogaba na liga LEB-2. Ese mesmo ano conseguirií o ascenso, continuando co equipo a seguinte tempada na liga LEB. Ese segundo ano foi peza fundamental para que o equipo da Safor conseguise a permanencia na competición, derrotando nun quinto partido da eliminatoria pola permanencia ao Gijón Baloncesto.

Un ano máis tarde asinaría co Leite Río Breogán, equipo co que disputou un total de 31 partidos. Foi destacada a súa contribución durante a Copa Príncipe disputada en Zaragoza para que o equipo, entón dirixido por Paco García, acadase o título. Así mesmo participou na Final Four polo ascenso de Cáceres na que caeron eliminados en semifinais polo Bruesa GBC, equipo que finalmente ascendería á ACB.

A tempada 2008 iniciouna sen equipo, sendo chamado por Gandía para axudar ao equipo a superar unha situación difícil que facía perigar a permanencia do equipo na LEB Ouro. Ao ano seguinte asinaría co Autocid Burgos, permanecendo alí unha temporada e trala cal marcharía cara a Superliga de Baloncesto de Ucraína, xogando para o Budivelnik de Kíiv.

### Equipos

* LEB 2/LEB Gandía (LEB 2/LEB 2005-2007)
* LEB Leite Río Breogán (LEB, 2007-2008)
* LEB Gandía (LEB, 2008-2009)
* LEB Autocid Burgos (LEB, 2009-2010)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web oficial da FEB

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q275332
* Euroleague: 002693

 |
**Xavier Valiño**, nado en Cospeito, na Terra Chá o 4 de novembro, é un xornalista galego e crítico musical de rock e pop que colabora en distintos medios de comunicación españois cubrindo temas musicais, cinematográficos e de viaxes. No seu papel de investigador e arqueólogo musical publicou diversos libros e participou en distintos congresos e conferencias.

Traxectoria
-----------

### Radio

Ós 13 anos, en 1978, Xavier Valiño realizaba o seu primeiro programa radiofónico en Radio Popular de Lugo, baixo a denominación de *paso a la juventud*, xunto a Baldo Cortón, Siso García e José Manuel Lagüela. De aí pasou a realizar xunto a Miguel Baz o programa *Revolution* en Radio Mercurio de Madrid durante catro anos a partir de 1984. Posteriormente dirixiría e presentaría os seus propios programas en Radio Oleiros da Coruña, Radio Medellín de Santiago (galordoado como o Mellor Programa da Emisora), a Radio Galega (como colaborador en *Estudo 3* e realizador do seu programa *Ultrasónica*) e Xtraradio en As Palmas de Gran Canaria (co programa Praceres ocultos).

### Televisión

Xavier Valiño participou en programas de televisión como *Miraxes*, *Zigzag* ou *Planeta Cine* da Televisión de Galicia e como guionista e presentador de *Banda Curta* no mesmo canle.

Notas
-----

1. ↑  Personajes ilustres de Cospeito
2. ↑  Entrevista en Efe Eme, Efe Eme, 22 de maio de 2011
3. ↑  "Placeres ocultos en Xtraradio". Arquivado dende o orixinal o 06 de agosto de 2017. Consultado o 07 de xaneiro de 2018.