recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Eduardo Aunós Pérez**, nado en Lleida o 8 de setembro de 1894 e finado en Lausana o 25 de setembro de 1967, foi un político catalán.

Traxectoria
-----------

Descendente de políticos de orixe aranesa, estudou dereito en Madrid e militou na Lliga Regionalista, pola que foi elixido deputado a Cortes en 1916 e foi secretario de Francesc Cambó no Ministerio de Fomento.

Durante a ditadura de Primo de Rivera foi ministro de traballo, comercio e industria (1927-1930). Admirador do réxime fascista italiano, tentou imitar o seu sistema corporativo coa creación dun Código de Traballo (1926) e a Organización Corporativa Nacional (1928). Tras a caída de Primo de Rivera tentou formar un Partido Laborista a semellanza do Partido Fascista italiano que careceu de apoios.

Logo da proclamación da República marchou ao exilio a París, colaborou na revista *Acción Española* e entrou en Renovación Española. En 1937 ingresou en Falange Española de las JONS como xefe do partido en Francia e tras a unificación foi membro da Xunta Política da FET y de las JONS.

Embaixador en Bélxica (1939-1940) e a Arxentina (1942-1943), foi ministro de xustiza entre 1943 e 1945.

Obras
-----

* 1928: *Problemas de España*.
* 1929: *Estudios de Derecho Corporativo*.
* 1941: *Itinerario de la España Contemporánea*.
* 1948: *Biografía de Venecia*.
* 1952: *Los viñadores de la última hora*.
* 1955: *Guía de París para españoles*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460199
* WorldCat
* VIAF: 113012684
* BNE: XX1181766
* BNF: 13090783w
* CANTIC: a10334282
* CiNii: DA07206241
* DBE: eduardo-aunos-perez
* FAST: 1942207
* GEC: 0006139
* GND: 122203429
* ISNI: 0000 0001 0936 9072
* LCCN: n80137711
* NTA: 072666765
* PTBNP: 137219
* SUDOC: 121598640
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 9680

 |
Eduard Romanyuta 2015

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Eduard Romanyuta** (en ucraíno: *Едуард Едуардович Романюта*) é un cantante, compositor, músico, actor e presentador de TV ucraíno. A súa carreira musical comezou cando tiña 4 anos. Cando tiña 5 anos, Eduard actuou no *Pazo Ucraína*, Kíiv, Ucraína, onde persoalmente o Presidente de Ucraína *L. Kuchma* felicitouno polo seu talento. En 1999-2002, particiou no *Presindent's Christmas Trees*, en Kíiv, facendo máis de 170 actuacións.

En 2015 representou a Moldavia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "I Want Your Love".

Carreira
--------

### Festival de Eurovisión 2011

O 26 de febreiro de 2011, Eduard intentou representar a Ucraína coa súa canción *Berega* quedando nun sétimo lugar de 19 participantes.

### Festival de Eurovisión 2012

O 18 de febreiro de 2012, intentou representar ao seu país outra vez, esta vez cantando *I'll never let go* quedando nun quinto lugar de 21 participantes.

### Festival de Eurovisión 2013

O 23 de decembro de 2012, intentou por terceira vez representar a Ucraína no Festival de Eurovisión 2013, pero quedou nun terceiro lugar de 20 participantes. Esta foi a última vez que Eduard intentou representar a Ucraína.

### Festival de Eurovisión 2015

O 17 de xaneiro de 2015 presentouse para representar a Moldavia no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria, e o 28 de febreiro gañou con 84 puntos do xurado e máis de 13.000 votos do televoto público.

Notas
-----

1. ↑  Doyle, Daniel (28 February 2015). "Moldova: Eduard Romanyuta to Vienna!". *esctoday.com*. European Broadcasting Union. Consultado o 28 February 2015.
2. ↑  Honciuc, Bogdan (17 January 2015). "Moldova: 24 semi-finalists selected after live auditions". *Wiwibloggs.com*. Consultado o 28 February 2015.
3. ↑  Honciuc, Bogdan (28 February 2015). "Moldova: Eduard Romanyuta gets the ticket to Vienna with "I Want Your Love"". *Wiwibloggs.com*. Consultado o 28 February 2015.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eduard Romanyuta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4397461
* Discogs: 4355575
* Genius: Eduard-romanyuta
* MusicBrainz: ID

 |
**Franz Jägerstätter**, nado en Radegund (Austria) o 20 de maio de 1907 e executado en Berlín o 9 de agosto de 1943, foi un labrego austríaco contrario ao nazismo, e abandeirado da obxección de conciencia.

Traxectoria
-----------

Marcado dende a súa infancia pola súa condición de fillo extramatrimonial, foi criado pola súa avoa materna Elisabeth Hubert, sendo o seu primeiro nome Franz Hubert. Seu pai natural morreu na primeira guerra mundial. Foi finalmente adoptado polo esposo da súa nai de quen tomou o apelido. Cando este enfermou, púxose á fronte da súa granxa. De carácter violento, viuse envolto en liortas e pelexas ata o punto de ser arrestado en 1934. Imbuído do ambiente católico da Austria rural, tivo unha filla natural en 1933 (Hildegard Auer), o que lle ocasionou incomprensións veciñais. Traballou na mina e ocupouse do sostemento material da nai e o seu fillo. En 1936 casou con Franziska Schawaninger coa que tivo tres fillas.

Unha viaxe de noivos a Roma exacerbou o seu sentimento relixioso, comezando a practicar un Igrexa Católica radical contrario ao nacionalsocialismo. En 1938 significouse por ser o único veciño do súa vila en votar en contra contra o Anschluss, ou unión entre Alemaña e Austria. A súa posición crítica levouno a abandonar a Asociación Nacional de Agricultores Austríacos, a non contribuír nas colectas a prol da causa nazi e a rexeitar axudas do Goberno.

Comezada a segunda guerra mundial, negouse a ser recrutado. Aduciu que repudiaba a guerra, que non podía xurar fidelidade a Hitler e que non compartía os ideais nazis que consideraba anticristiáns. Na súa comunidade foi considerado un antipatriota desleal a Alemaña e a Austria e un pusilánime. Acusárono de non querer defender a Austria contra o comunismo e o exército roxo. O seu párroco, Joseph Karobath tentou convencelo de que a súa posición se trataba de prexuízos ideolóxicos, aínda que tamén el acabou confinado por predicar no púlpito contra os ideais nazis. O novo párroco, Furthauer, pese a todo, fixo a Jägerstätter sancristán o cal continuou significándose como un opositor ao III Reich. O bispo de Linz aconselloulle en van que declinara a súa actitude.

En 1943, Franz Jägerstätter foi arrestado e encarcerado en Linz entre marzo e maio. Abriuse contra el un proceso por desmoralización e insubmisión que o levou á capital do Reich para ser xulgado. Foi torturado, sentenciado o 14 de xullo e decapitado o 9 de agosto de 1943 en Berlín.

Foi beatificado por Bieito XVI o 26 de outubro (día nacional de Austria) de 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45243
* WorldCat
* VIAF: 54940180
* BNE: XX6357462
* BNF: 15055236n
* DeutscheBio: 118556509
* FAST: 175601
* GND: 118556509
* ISNI: 0000 0000 8134 3822
* LCCN: n85288568
* LibraryThing: jagerstatterfranz
* NKC: jo20201082320
* NLA: 49886155
* NLG: 114823
* NTA: 074686801
* OEBL: ID
* OL: OL5944029A
* SUDOC: 149527446

 |
**Gloria Blanco Diéguez**, nada en Freixido (Petín) e finada en Francia, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

Traxectoria
-----------

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu persecución por axudar e dar acubillo aos guerrilleiros antifranquistas. O seu home Eubaldo Blanco foi tamén obxecto de persecución e maltrato por antifascistra e finalmente asasinado. Gloria foi detida e estivo no cárcere de Quiroga e no de Ourense. Cando foi liberada, foi novamente perseguida e denunciada. Marchou a Madrid e despois a Burgos. Volveu á Rúa e novamente acosada, decidiu marchar ao exilio. Coa filla Gloria e outro fillo marcharon a Barcelona, onde se atoparon con Odilo Fernández Rodríguez "Blas", mozo da filla, e Roberto López Rodríguez cos que atravesaron os Pireneos nunha viaxe de cinco días e chegaron a Francia o 20 de abril de 1952. Dirixíronse á Béziers (Hérault), onde estiveron na casa doutros exiliados, Bienvenido Piñeiro, de Murcia, e a súa muller Dolores Fernández Campos, de Freixido (Petín.). En Francia casou con Roberto López.

Notas
-----

1. ↑  BLANCO DIEGUEZ, Gloria

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. p. 58. ISBN 978-84-8341-146-9.

### Ligazóns externas

* As mulleres nas primeiras décadas do século XX
* Ficha en Los de la sierra Arquivado 28 de novembro de 2021 en Wayback Machine. *(en francés)*
Coñécese como **evento de Cando** ou **suceso de Cando** unha explosión ocorrida na aldea de Cando de Arriba, parroquia de Cando (no concello de Outes) a mañá do 18 de xaneiro de 1994.

Características
---------------

O 18 de xaneiro rexístrase un estoupido nunha zona deshabitada do concello de Outes, sen causa aparente. Dous días despois, os profesores da Universidade de Santiago de Compostela José Ángel Docobo e Vakhtang Tamazian Arzakanian comezaron unha investigación sobre o acontecido que tivo como consecuencia a localización, en abril de 1994, dun cráter de 25 metros de diámetro por 1,5 de profundidade. Como consecuencia do estoupido, producido a 75 m da casa máis próxima, diversos piñeiros apareceran desprazados a 60 metros de distancia.

Causas
------

Xeralmente acéptase coma explicación oficial a de tipo xeolóxico formulada por Zdeněk Ceplecha do Observatorio de Ondejov (República Checa), colaborador na investigación orixinal. Segundo Ceplecha, o incidente puido ocorrer por unha burbulla de gas subterráneo que agromou ata a superficie nunha erupción repentina, debida probabelmente a un corremento de terras. A rápida acción convectiva ocasionaría unha separación da carga eléctrica abondo coma para provocar unha faísca e incendiar o gas.

Aínda que os autores non descartan que o suceso se orixinase no estoupido dun corpo celeste, como se sospeita que aconteceu en Tunguska e outros lugares, esta é unha hipótese secundaria. Ademais, a confusión xerada polo suceso estimulou a circulación de teorías conspiracionistas de tipo militar e ufolóxico, pois estes cren que Cando é un foco habitual de avistamentos de ovnis.

Notas
-----

1. ↑  X.A. Docobo, R.E. Spalding, Z. Ceplecha, F. Díaz-Fierros, V. Tamazian, Y. Onda, "Investigation of a bright flying object over northwest Spain, 1994 January 18", *Meteoritics & Planetary Science*, Vol. 33

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Investigation of a bright flying object over Northwest Spain, 1994 January 18" *(en inglés)*.
Cabazo
A **festa do cabazo de Cabral** é unha festa gastronómica celebra o 3º domingo de novembro no Colexio Carballal de Cabral (Vigo) dende 1984, organizada pola Asociación Cultural O Coto.

Historia
--------

A festa naceu co afán de evitar a perda das tradicións, polo que se quixo recuperar e ensalzar o cabazo como produto alimenticio, recollendo todas aquelas tradicións culinarias do mesmo e dando a coñecer numerosas utilizacións do seu produto estrela: o cabazo.

Consiste na realización e mostra dun certo número de pratos diferentes que se poden facer con cabazo, como o caldo, flans, marmelada, chulas, pan, galletas, pisto, pasteis, empanadas de cabelo de anxo, sopaipillas ou licor de cabazo.

Para os cociñados, todos feitos de xeito artesanal por voluntarios da propia Asociación e outros colaboradores, utilízanse algunhas dependencias do colexio, diversas casas de socios e colaboradores e no día anterior á festa fanse nunha carpa auxiliar que se habilita ó lado da carpa da festa. Nos últimos anos, contan coa grande axuda de dúas panaderías que de xeito totalmente desinteresado, déixanlles empregar os seus fornos.

Utilízanse arredor de douscentos cabazos dunha media duns 40 quilos cada un, doados pola veciñanza e socios da Asociación. Tamén lles ofrecen cabazos doutras parroquias de Vigo e incluso doutros municipios dos arredores.

Para a realización da festa precísase a colaboración dunhas sesenta persoas, tanto para o sábado anterior como para o día da festa. Durante todo o proceso de preparación da Festa do Cabazo, chegan a colaborar ó redor de duascentas persoas diferentes.

Normalmente realízase unha pequena degustación gratuíta dalgúns dos pratos feitos con cabazo.

Prepáranse ademais envases de degustación que tódolos asistentes poden adquirir a prezos módicos ó longo de todo o día.

Tamén poderán facerse coa publicación sobre a Festa do Cabazo, na que se fala do cabazo e as súas cualidades, da Festa do Cabazo e os seus obxectivos e algunhas das receitas que fan.

No día da festa ofrécense actuacións de grupos diversos e pódense ver diversas exposicións. A festa prolóngase ata ó serán.

Durante a Festa pódese ver tamén unha exposición sobre a historia da Festa do Cabazo, na que se mostra o proceso de cultivo, recollida, elaboración e degustación do cabazo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Asociación Cultural "O Coto"
O **FesTVal** ou **Festival de Televisión e Radio de Vitoria-Gasteiz** é un festival anual de televisión e radio que ten lugar na cidade vasca de Vitoria, en España. O festival, iniciativa da Asociación Cultural Fila 2, comezou en 2009 e celébrase a primeira semana de setembro.

É o primeiro festival que se dedica exclusivamente á televisión e á radio en todos os seus formatos. Está pensado para o gran público, para que o espectador goce da televisión e radio en directo e coñeza persoalmente aos seus protagonistas. Estréanse as series e os novos programas da tempada, e hai encontros culturais con destacados profesionais dos medios, ademais de emisións e actuacións en directo. Fanse homexanes e prémiase aos diferentes programas e profesionais, coa participación de todas as cadeas principais e cos diferentes artistas de interese. Euskal Irrati Telebista, o ente de radio e televisión vasco, exerce o papel de anfitrioa do evento.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*
A **física moderna** comeza a principios século XX, cando o alemán Max Planck, investiga sobre o "cuanto" de enerxía, Planck dicía que eran partículas de enerxía indivisibles, e que estas non eran continuas como o dicía a física clásica, por iso nace esta nova póla da física que estuda as manifestacións que se producen nos átomos, os comportamentos das partículas que forman a materia e as forzas que as rexen. (Tamén se lle chama física cuántica).

Nos temas anteriormente tratados, a física clásica non servía para resolver os problemas presentados, xa que estes baseábanse en certezas e a física moderna en probabilidades, o cal lle custou adaptarse aos físicos da época.

En 1905, Albert Einstein, publicou unha serie de traballos que revolucionaron a física 
daquel entón, que trataban de "A dualidade onda-partícula da luz", "A teoría da relatividade" entre outros, ademais, anos máis tarde descóbrese por medio de telescopios a existencia doutras galaxias, a superconductividade, o estudo do núcleo do átomo, e outros, logran que anos máis tarde, xurdisen avances tecnolóxicos, como a invención do televisor, os raios X, o radar, a fibra óptica, o computador etc.

A misión final da física actual, é comprender a relación que existe entre as forzas que rexen a natureza: a gravidade, o electromagnetismo, a enerxía nuclear forte e a nuclear feble. Comprender e lograr unha teoría de unificación, para así poder entender o universo e as súas partículas.

Case todo o suscitado no século XIX, foi posto en dúbida e ao final foi substituído durante o século XX, deste mesmo xeito pode acontecer actualmente ao existiren investigacións máis complexas, e novos coñecementos que se irán adquirindo ao longo do presente século.

En si, encárgase dos fenómenos que se producen á velocidade da luz ou valores próximos a ela ou cuxas escalas espaciais son da orde do tamaño do átomo ou inferiores.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q658544
* BNCF: 24329
* GND: 4711780-1
* MAG: 65776647
* NKC: ph122938

 |
Unha das páxinas de *Les Homilíes d'Organyà*.
As **Homilies d'Organyà** son uns dos documentos literarios máis antigos escritos en lingua catalá, que datan do século XII e principios do XIII.

Historia e características
--------------------------

Trátase dun fragmento de sermonario destinado á predicación do evanxeo. É considerado o máis vello de todos os escritos en calquera das linguas peninsulares. Foron descubertas na reitoría de Organyà (Lleida) en 1904.

Segundo os expertos, foron escritas entre o final do século XII e comezos do XIII. O carácter da letra é o propio da época de transición á arte gótica, e a calidade do pergamiño, bastante groso e ordinario. Certas particularidades da linguaxe fan pensar aos eruditos que este manuscrito é de tempos do rei Pedro I o Católico (1196-1213). O texto está escrito en catalán non provenzalista, aínda que aparecen algúns termos pouco coñecidos na lingua catalá.

O texto orixinal está na Biblioteca de Catalunya, mentres que en Organyà hai exposta unha reprodución.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q154800
* EBID: ID
* GEC: 0032864

 |
Xadrez humano.
A **Festa da Istoria** celébrase a última fin de semana do mes de agosto en Ribadavia (Ourense). En 1997 declarouse festa de interese turístico nacional. Calcúlase que unhas 75.000 persoas acoden anualmente a esta festa.

Orixe
-----

Esta festa aparece citada xa en documentos datados no século XVIII, pero en 1868 deixou de celebrarse. En 1989, a Escola taller "San Andrés" xunto con José Ramón Estévez, estudoso da historia de Ribadavia, comezaron coa súa recuperación, traballo que continuaría logo unha coordinadora veciñal cando a escola desapareceu.

Organización da festa
---------------------

Os membros da organización reúnense unha vez cada 15 días durante todo o ano agás os últimos 3 meses, onde se reúnen 1 vez cada semana. Estes tres meses anteriores á festa confecciónanse os estandartes, escudos, complementos etc. así como a roupa de época que van levar. Neste labor participa gran parte do pobo.

Desenvolvemento da festa
------------------------

Un pregoeiro anuncia o comezo da festa a primeira hora do día lendo un pregón (cada ano léeo un veciño ilustre). Despois disto comeza un desfile onde miles de persoas, tanto xente do pobo coma visitantes, percorren a rúa principal de Ribadavia vestidos de época, montados a cabalo etc.

A festa conta cun banco onde cambian moeda de curso legal por marabedís, a moeda oficial da festa, coas que se pode mercar comida, obxectos etc. nos postos que hai polas rúas da vila.

Un dos actos da festa é a realización dun xadrez vivente. Enriba dun gran taboleiro de xadrez varios nenos representan as figuras da partida e replican os movementos dos xogadores. Ao longo do día realízanse espectáculos de cetraría, bailes medievais, representacións teatrais, torneo etc. Ao final do día, celébrase o último acto da festa, a cea medieval, onde só pode asistir xente vestida de época.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes da Festa da Istoria.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Banco medieval. |
| Banco medieval.  |

|  |
| --- |
| Banda de gaitas de Cea desfilando. |
| Banda de gaitas de Cea desfilando.  |

|  |
| --- |
| Ribadavia medieval |
| Ribadavia medieval  |

 |

Notas
-----

1. ↑  Festa da Istoria Arquivado 07 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en Turgalicia.
2. ↑  "Festa da Istoria na web da Fundación Festa da Istoria". Arquivado dende o orixinal o 07 de agosto de 2012. Consultado o 05 de outubro de 2012.
3. ↑  Pita Fernández, Ricardo Luís (1999). *Numismática galega. A moeda en Galicia e Galicia na moeda*. Santiago de Compostela. [ISBN 84-605-9958-2]

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Festa da Istoria Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Fundación Festa da IstoriaArquivado 07 de agosto de 2012 en Wayback Machine.
**Frederick Joseph Moss**, nado en 1827 ou 1828 en Longwood (Santa Helena) e finado o 8 de xullo de 1904 en Auckland, foi un político neozelandés.

Traxectoria
-----------

Moss naceu na illa de Santa Helena, desde os trece anos residiu varios anos en Suráfrica traballando para o seu tío en Porto Elizabeth ata que volveu de novo a Santa Helena en 1847, onde casou con Emily Ann Carew en 1853 ou 1854. En 1857 regresou a Suráfrica asentándose en Natal, pero despois dunha praga de lagostas arrasararen os seus cultivos decidiu emigrar a Nova Zelandia coa súa dona e os seus tres fillos aportando en Lyttelton o 12 de novembro de 1859. establecéndose nese lugar como comerciante, tivo un papel fundamental no establecemento dunha milicia local de voluntarios e Moss converteuse no seu capitán. Logo do descubrimento de ouro en Otago mudouse a Dunedin en 1862, participou en varias aventuras comerciais, entre outros con Thomas Dick. Foi tamén o capitán da milicia local e fundador do xornal *Otago Daily Mail*, que vendeu aos poucos meses. En 1863 comezou a súa carreira política como ao ser elixido membro do Consello Provincial de Otago, foi secretario de obras públicas e tesoureiro. Opoñente, xunto con Dick, de Julius Vogel, cando este se converteu no líder do executivo provincial en novembro de 1866, Moss acabou deixando o Consello Provincial a comezos do ano seguinte.. Entre 1868 e 1869 estivo en Fidxi onde estableceu unha unha plantación de algodón. En 1869 estableceuse en Auckland, traballando primeiro para o *New Zealand Herald* e logo na tesourería provincial. Representou á circunscrición de Parnell no Parlamento de Nova Zelandia desde 1878 ata 1890 como liberal provincialista e firme seguidor de George Grey. Entre 1890 e 1899 foi Residente Británico nas Illas Cook, de volta a Auckland escribiu en xornalis contra a política do seu sucesor, Walter Edward Gudgeon e en 1901 condenou a anexión do arquipélago, estimando que representaba un custo elevado para Nova Zelandia. Moss escribiu varios ensaios, entre eles "A planter experience in Fiji "(1869), *Through atolls and islands in the great south sea* (1889), *A school history of New Zealand* (1889) ou *Notes on political economy from the colonial point of view* (1897).

Notas
-----

1. 1 2 3  Macdonald, Barrie (updated 22 June 2007). "Moss, Frederick Joseph 1827/1828? - 1904". Dictionary of New Zealand Biography. Consultado o 12 de febreiro de 2011.
2. ↑  Dalziel, Raewyn (updated 22 June 2007). "Vogel, Julius 1835 - 1899". Dictionary of New Zealand Biography. Consultado o 23 September 2010.
3. ↑  Wilson, James Oakley (1913). V.R. Ward, Govt. Printer, ed. *New Zealand parliamentary record, 1840-1984* (4 ed.). Wellington. OCLC 154283103.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3087125
* WorldCat
* VIAF: 71066496
* ISNI: 0000 0000 8261 6343
* LCCN: no2002093454
* NLA: 35445467
* OL: OL697982A

 |
Pregón, a cargo de Teté Delgado.
A **Festa do Choco** é unha festa gastronómica anual celebrada no concello de Redondela, dende 1987, o segundo fin de semana de maio. Foi declarada Festa de interese turístico de Galicia no ano 2013.

Empanadas de Choco.

Descrición
----------

Celébrase nesa época por mor do aumento da pesca na Enseada de San Simón do choco, cefalópodo que, capturado con artes de pesca tradicionais (como as nasas), alcanza a súa máxima cota no mes de abril.

Arroz negro con chocos, empanada de choco de trigo e chocos á prancha con vinagreta de froitos secos.
Ademais da degustación, faise un concurso gastronómico con catro modalidades: a mellor receita creativa, chocos na súa tinta, chocos con arroz e empanada de chocos. Exemplos de pratos que se serven na festa son os chocos con ou sen a súa tinta, con ou sen arroz, con ou sen patacas, chocos á prancha con cachelos, empanadillas de choco, empanada de choco de millo, empanada de choco de trigo, empanada de grelos con choco, fabada de choco, guiso de chocos, *fideuá* de chocos con ameixas, chocos á prancha con vinagreta de froitos secos...

Os dous días de festa hai alborada, actuación da banda municipal, verbena, pasacalles e charanga. Entre as actividades paralelas, desenvólvese o Chococlásico, unha exhibición de automóbiles antigos.

Galería de imaxes
-----------------

Carpa na XXIX Festa do Choco, no ano 2015.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Vauxhall 14, no Chococlásico. |
| Vauxhall 14, no Chococlásico.  |

|  |
| --- |
| MG TF. |
| MG TF.  |

|  |
| --- |
| Dodge Coronet. |
| Dodge Coronet.  |

|  |
| --- |
| Buick Super. |
| Buick Super.  |

 |

Notas
-----

1. ↑  "Redondela promueve la declaración de interés turístico para la Festa do Choco" *Faro de Vigo*, 9/5/2013 *(en castelán)*.
2. 1 2  Resolución ... pola que se ... declaran festas de Galicia de interese turístico a Festa do Salmón na Estrada, a Festa do Choco en Redondela... DOG.
3. ↑  "Festas Gastronómicas. Un desfrute para o paladar" Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine.[*sic*] Concello de Redondela.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Festa do Choco***  |

### Bibliografía

* *Vive y descubre, Comarca de Redondela*, p. 101-102, Editorial Everest, 2008, ISBN 978-84-441-0060-9

### Outros artigos

* Festa da mazá de Negros

### Ligazóns externas

* Festa do Choco en Turgalicia.

| * v
* c
* e
Festas de Redondela |
| --- |
| Festa do Choco • Festa do mexillón • Festa da mazá • Festa da orella • Festa da coca • Festa dos maios • Entroido de verán • Redondela en Curto • Festival Internacional de Títeres • Arte lixo • Noites Máxicas dos Viadutos • Noite da Lúa Meiga • Festival Sinsal San Simón • Festival Arde Rande • Festival Millo Verde |
A **Fundación José Saramago** é unha institución cultural privada con sede na Casa dos Bicos, na cidade de Lisboa, aínda que tamén conta cunha delegación en Azinhaga, vila natal do escritor José Saramago. Constituída polo propio escritor en xuño de 2007, ten como obxectivos a defensa e difusión da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, a promoción da cultura en Portugal e no mundo, e a defensa do medio ambiente.

A Casa dos Bicos, sede da institución, ofrece unha exposición permanente adicada á vida e obra de José Saramago, titulada *A semente e os frutos*, así como outras actividades culturais como presentacións de libros, representacións de obras de teatro, concertos, conferencias e coloquios.

En Tías, Lanzarote, pódese visitar A Casa José Saramago, residencia do escritor e Pilar del Río ata 2010.

Notas
-----

1. ↑  "Estatutos de la Fundaçión José Saramago" (PDF). 29 de xuño de 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A Casa José Saramago de Lanzarote

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15664663
* WorldCat
* VIAF: 263605784
* LCCN: n2011074188

 |
A **homeotermia** ou **endotermia** é o proceso mediante o cal un grupo de seres vivos denominados **homeotermos**, **homeotérmicos** ou **endotermos** manteñen a súa temperatura corporal dentro duns límites, independentemente da temperatura ambiental, consumindo enerxía química (lípidos) procedente dos alimentos grazas a que teñen mecanismos para producir calor en ambientes fríos ou para ceder calor en ambientes cálidos. Estes mecanismos están situados no hipotálamo, a pel, o aparello respiratorio etc.

Seres homeotermos
-----------------

Os mamíferos e as aves son os dous grandes grupos animais que posúen esta característica, aínda que tamén existen algunhas especies de tiburóns con este mecanismo termorregulador. Por mor do autoabastecemento de calor, algúns homeotermos poden sobrevivir nas condicións de frío moi adversas como é o caso dos pingüíns.

Cando a temperatura ambiente é elevada, o mecanismo de termorregulación dos homeotermos baixa para aforrar enerxía.

O contrario aos homeotermos, son os ectotermos, animais que non dispoñen de mecanismos químicos para regular a súa temperatura corporal. Un exemplo disto témolo nos réptiles, que pasan longas horas ao sol para conseguir a temperatura necesaria para que o seu metabolismo funcione. Como os ectotermos non gastan enerxía ao non producir calor, poden estar longos períodos sen alimentarse. Por exemplo, unha serpe pode estar meses sen comer, mentres que un mamífero necesita alimentarse diariamente.

Tradicionalmente, aos seres homeotermos denominábaselles de *sangue quente* por oposición aos de *sangue frío*, pero hai consenso entre os científicos para desaconsellar esta nomenclatura xa que os tipos de temperatura corporal non poden encasillarse sinxelamente nunha ou outra categoría senón que hai un amplo abano de mecanismos mediante os cales o corpo mantén estable a temperatura, sendo os ideais de sangue frío e sangue quente os extremos opostos da devandita gama.

No caso dos humanos, o control da temperatura non vai alén dos 0,6 °C, aínda sometidos a temperaturas altas (60 °C) ou relativamente baixas (12 °C). Todo o relacionado coa temperatura animal foi medido cada vez con máis precisión dende 1592 coa creación do primeiro termómetro.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Termorregulación
* Ectotermia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325990
* BRE: 2368979
* EBID: ID
* GEC: 0114898
* MAG: 113323301

 |
**Gokulananda Gitiswami**, nado o 26 de novembro de 1896, en Madhabpur (actual Bangladesh) e finado en Tripura o 10 de xullo de 1962, foi un poeta indio en lingua bishnupriya manipuri.

Traxectoria
-----------

Gokuladanda recibiu unha educación formal só ata oitavo grao. Estudou pola súa conta e chegou a establecer unha escola en 1925 en Tripura. Era un poeta popular que recitaba oralmente as súas composición e son poucas as que sobreviviron despois da súa morte. Pero o pobo fixo dalgúns dos seus versos refráns que recordan, e algúns dos seus poemas quedaron rexistrados. Xunto con Leikhomsena Singha, Madan Mohan Sharma e Amusena Sinha está considerado o pai da literatura en bishnupriya manipuri.
Gokulananda foi tamén un reformador social, percorreu toda a zona de fala bisnupriya proclamando as enfermidades da sociedade e os seus remedios.

Notas
-----

1. ↑  B. D. Ray *The Journal of the North-East India Council for Social Science Research*, Volume 3, Issues 1-2, p. 10

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3347706
* Europeana: ID

 |
**Yennifer Frank Casañas Hernández**, nado o 18 de outubro de 1978 en Guanabacoa (A Habana, Cuba), é un atleta olímpico galego, lanzador de disco. Participou en cinco Xogos Olímpicos (Sydney 2000, Atenas 2004, Pequín 2008, Londres 2012 e Río 2016).

Traxectoria
-----------

Comezou no atletismo en Cuba, onde acadou postos importantes, como o campionato de Cuba de lanzamento de disco, tanto en categoría júnior como en categoría absoluta. En 1996 obtivo a medalla de bronce no Campionato do Mundo Júnior, que se celebrou en Sydney. Dous anos máis tarde, en 1998 foi prata nos Xogos Centroamericanos e do Caribe celebrados en Maracaibo, medalla que repetiu nos Xogos Panamericanos de 2003, celebrados en Santo Domingo.

Durante ese tempo foi seleccionado por Cuba para participar nos Xogos Olímpicos. En 2000 debutou nos Xogos Olímpicos de Sydney e en 2004 repetiu a súa presenza nos Xogos de Atenas. Nas dúas ocasións quedou eliminado na fase clasificatoria, sen pasar á final. En 2003 e en 2005 clasificouse para os Mundiais de Atletismo, celebrados respectivamente en París e Helsinqui, mais en ningunha desas ocasións chegou á final.

Á volta dos mundiais de Helsinqui desertou do equipo cubano e buscou refuxio en España ao facer o avión escala en Madrid. De alí mudouse á Coruña. Tres anos máis tarde, en 2008 casou en Galicia e pasou a competir coa nacionalidade española. Coa selección española participou nos Xogos Olímpicos de Beijing, en 2008, onde quedou quinto clasificado, que é o mellor posto acadado nunca por un lanzador galego nuns Xogos Olímpicos. Ao ano seguinte, en 2009, participou nos Mundiais de Berlín, onde tampouco chegou á final; en 2011, en Daegu, aínda que foi convocado pola selección española non chegou a competir.

Tamén participou nos Xogos Olímpicos de Londres en 2012, onde obtivo unha sétima praza, que foi seguida pola novena posición nos Mundiais de atletismo de Moscova en 2013.

Foi ademais catro veces campión de Galicia, en 2013, 2015, 2017 e 2019, e está en posesión do récord galego de lanzamento de disco, con 65,32 metros.

A súa adestradora é Valentina Fedjuschina. O seu club é o Club Atletisme Castelló.

Vida persoal
------------

É o home da tamén lanzadora galega Dolores Pedrares. Despois de vivir na Coruña e en Tui, na actualidade vive en Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  "Campións galegos de atletismo ao aire libre" (PDF). *atletismo.gal*. Consultado o 14 de marzo de 2021.
2. ↑  "Récords de Galicia". *atletismo.gal*. Consultado o 14 de marzo de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Frank Casañas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Perfil do atleta na web da IAAF.
* Conta en Twitter do atleta.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2711667
* AllAthletics: 16093
* IAAF: 138964
* OCID: frank-casanas
* Sports Reference: frank-casanas-1

 |
A **Fundación Galiza Sempre** é unha fundación constituída en 1999, promovida polo Bloque Nacionalista Galego. Inscrita no Rexistro único de fundacións de interese galego da Xunta de Galicia co número 1999/15 e no Rexistro Galego de Axentes de Cooperación para o Desenvolvemento. Forma parte do Centre Maurits Coppieters, fundación política europea; da Rede Mundial polos Dereitos Colectivos dos Pobos; e do Consello Internacional de Arquivos.

Actividade
----------

A fundación desenvolve dúas liñas de actuación prioritarias: unha, dirixida á promoción do pensamento socioeconómico, político e cultural de Galiza, e outra adicada á preservación e difusión da memoria histórica de Galiza e especificamente do nacionalismo galego.

No ámbito do pensamento distínguense na súa traxectoria tres eixes temáticos: o mundo das nacións sen estado; a crítica do neoliberalismo, a desigualdade e a exclusión e social; e, en terceiro lugar, as políticas públicas alternativas en ámbitos como o feminismo, a cultura, a participación cidadá ou as transformacións sociais asociadas ao autogoberno.

Na procura dunha nova cultura política asentada na diversidade, a fundación estendeu o seu campo de acción alén de Galiza mantendo relacións con entidades do País Vasco, Cataluña e Portugal, e participando activamente en redes europeas ou no Foro Social Mundial.

O seu primeiro presidente foi Xosé Manuel Beiras.

Presidentes
-----------

* 1999 - 2012: Xosé Manuel Beiras
* 2012 - 2014: Xesús Veiga
* 2014 - 2016: Guillerme Vázquez
* 2016 - 2019: Francisco Jorquera
* 2019 - presente: Rubén Cela

Notas
-----

1. 1 2  "Quen somos". *Galiza Sempre*. Consultado o 2022-03-10.
2. ↑  "Veiga Buxán toma o relevo de Beiras na Fundación Galiza Sempre". *Galicia Confidencial*. Consultado o 2017-04-08.
3. ↑  "O BNG recupera a Guillerme Vázquez para a Fundación Galiza Sempre". *Galicia Confidencial*. Consultado o 2017-04-08.
4. ↑  "Francisco Jorquera, novo presidente da Fundación Galiza Sempre". *Sermos Galiza*. Arquivado dende o orixinal o 09 de abril de 2017. Consultado o 2017-04-08.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

 ***Gokushufudō*** (極主夫道?) é unha serie manga xaponesa escrita e ilustrada por Kousuke Oono. Publicada na revista manga en liña Kurage *Bunch* dende 2018, *Gokushufudō* é unha serie de acción e comedia segue a un exmembro da yakuza que se retira do crime para converterse en marido de casa. O manga foi adaptado a unha serie de televisión de acción en vivo por Nippon TV en 2020. Netflix lanzou unha serie de anime producida por J.C.Staff que se estreou dende abril até outubro de 2021. A segunda tempada desta serie estreouse no ano 2023.

Notas
-----

1. 1 2  "Viz Media Announces New Manga Acquisitions Set to Debut This Fall". *Viz Media via Anime News Network*. 15 de febreiro de 2019. Consultado o 11 de maio de 2020. *THE WAY OF THE HOUSEHUSBAND* is an action-packed comedy about a former yakuza legend trying to lead a law-abiding, domestic life as a househusband.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Xapón*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82818688
* MyAnimeList: 112922

 |
A **Fundación Pedro Barrié de la Maza** é unha fundación patrimonial privada, coa finalidade de promover o desenvolvemento e a cultura en Galicia.

Historia
--------

A organización foi creada o 5 de novembro de 1966 por Pedro Barrié de la Maza, quen a declarou herdeira universal da súa fortuna. Posteriormente, a súa irmá Gertrudis e a súa viúva Carmela Arias achegaron tamén parte do seu patrimonio. A fundación foi declarada de interese galego pola Xunta de Galicia o 13 de xuño de 1986.

Foi accionista maioritaria de Banco Pastor, ata a súa fusión co Banco Popular en 2013, obtendo dos rendementos das accións nesta empresa a maior parte dos seus ingresos.

Sedes
-----

Edificio Banco de Vigo, rúa Policarpo Sanz.
A sede da Coruña sitúase no número 9 do Cantón Grande. Foi inaugurada en 1995 pola Raíña Sofía. A sede de Vigo está radicada no número 31 da rúa de Policarpo Sanz, no Edificio Banco de Vigo. Foi aberta en 2005 e recibiu diversos premios pola súa restauración, asinada polos arquitectos Emilio Tuñón e Luis Mansilla.

Actividade
----------

A fundación contribuíu de diversas formas á cultura, educación, sanidade etc. de Galicia. Colaborou na creación das escolas universitarias de Arquitectura e Arquitectura Técnica na Coruña e a de Enxeñería Industrial en Vigo e do Instituto da Lingua Galega.

Organiza anualmente o Ciclo de Jazz da Fundación Barrié e entrega bolsas a estudantes universitarios.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***A Coruña*** |

### Ligazóns externas

* Web da Fundación Barrié

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548721
* WorldCat
* VIAF: 122967074
* ICCU: USMV640315
* ISNI: 0000 0001 2097 2489
* LCCN: n82023053
* NKC: kn20110817001
* SUDOC: 027956709

 |
***Hiraeth*** (pronunciado [hiraɪ̯θ]) é un concepto galés de nostalxia polo fogar. "Hiraeth" é unha verba galesa que non pode ser completamente traducida, que quere dicir máis que soamente "perder algo" ou "nostalxia da casa". Implica o significado de perder un tempo, unha era ou unha persoa, incluída a nostalxia polo que poida que xa non exista. Asóciase coa lembranza agridoce de botar de menos algo ou alguén, mentres se agradece a súa existencia. Tamén se pode usar para describir un anhelo por unha patria, potencialmente a dos devanceiros, onde nunca estiveras. Do mesmo xeito, os sinónimos córnico e bretón son ‘hyreth’ e ‘hiraezh’; galés, córnico e bretón comparten raíces lingüísiticas.
*Hiraeth* ten grandes semellanzas cos conceptos portugués e galego da saudade (tema central da música de fado), coa morriña galega, coa *dor* romanesa , co *cianalas* escocés, coa *toska* (тоска) rusa, co *Sehnsucht* alemán e o *tizita* (ትዝታ) etíope.

Notas
-----

1. ↑  "How to pronounce *hiraeth*". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 08 de xullo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Hiraeth Smith College: Kahn Liberal Arts Institute *(en inglés)*
* BBC Wales - Arts - Hiraeth *(en inglés)*
* Homesickness for a Place That Doesn't Exist *(en inglés)*
Amparo González Méndez (esquerda) directora xeral de Familia, Infancia e Dinamización Demográfica, Susana López Abella (centro), secretaria xeral da Igualdade, e Mónica Permuy (dereita), directora xeral da Fundación Meniños, na presentación dun programa dirixido a mulleres e menores vítimas de abuso e violencia sexual en 2017.
A **Fundación Meniños** naceu en Galicia no ano 1996, co propósito de ofrecer á sociedade solucións ós problemas e dificultades que afectan á infancia no mundo. Con esta fundación naceu o **Plan de Voluntariado de Meniños**, como intento de dar resposta ao compromiso asumido pola organización de fomentar a participación da sociedade en xeral para axudar e traballar pola igualdade de tódolos nenos, nenas e adolescentes no cumprimento dos seus dereitos.

O equipo humano formado por profesionais de psicoloxía e pedagoxía e voluntariado de Meniños, desenvolve programas de prevención nas sedes de Galicia, Asturias.

Para Meniños o voluntariado é unha expresión cidadá de participación e compromiso altruísta que contribúe a xerar cambios na situación da infancia e a adolescencia na dificultade social, así como a promover o cumprimento de dereitos. As persoas son voluntarias cando de maneira reflexiva, altruísta, solidaria, libre e comprometida decide participar, dedicando parte do seu tempo en beneficio dunha acción enmarcada dentro dun proxecto concreto.

Véxase tamén
------------

*
**Fran Herbello**, nado en Menziken (Suíza) en 1977, é un fotógrafo español.

Traxectoria
-----------

En 1978 trasladouse coa súa familia a Aldán. Estudou na facultade de Belas Artes de Pontevedra, licenciándose en 2000. Nese mesmo ano publicou o seu primeiro libro, *A imaxe e semellanza*, e o Centro de Estudos Fotográficos organizou unha exposición itinerante do mesmo nome.

Participou en exposicións colectivas coma "Imaxes maiores" ou "Poéticas fotográficas en la era digital. Nifomanías-Infomanías". Esta última foi exposta en centros como o Centro cultural Conde Duque, Madrid 2002, na feira ARCO do 2002 ou na Galería Berini de Barcelona.

Fotografías súas foron incluídas no libro *BLINK. 100 Photographers, 10 Curators, 10 Writers*, publicado pola editorial Phaidon (Nova York, 2002).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Folleto informativo da exposición "Mal de Corpo". Fundación Gonzalo Torrente Ballester, Santiago de Compostela 2005.

### Ligazóns externas

* Entrevista a Fran Herbello por Xosé Manuel Lens
* Zonezero
* Alternative MuseumArquivado 17 de abril de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Sitio Web de Fran Herbello *(en galego)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388892
* WorldCat
* VIAF: 73146937807713832214
* GND: 1106868056

 |
Sección da medula espiñal mostrando a raíz anterior e posterior e o ganglio espiñal.
En anatomía e neuroloxía, os **ganglios da raíz dorsal** ou **espiñais** son un grupo de nódulos situados nas raíces dorsais ou posteriormente dos nervios espiñais e onde se aloxan os corpos das neuronas da vía aferente do sistema nervioso periférico.

Anatomía
--------

Os axóns das neuronas do ganglio da raíz dorsal coñécense como axóns aferentes, é dicir, transmiten impulsos nerviosos desde a periferia ao sistema nervioso central (SNC) e son xeralmente impulsos que transportan información sensorial. Estas neuronas aferentes son neuronas pseudounipolares, é dicir, posúen un único axón con dúas ramas, unha distal que trae información dun órgano sensorial, conectada coas dendritas, e outra proximal que actúa como un propio axón, transportando a información cara ó SNC.

A diferenza da maioría das neuronas do SNC, un potencial de acción que se orixina do proceso distal dunha neurona espiñal pasa por alto o corpo celular e continúa propagándose ao longo do proceso proximal até chegar á sinapse do corno posterior da medula espiñal.

Porción distal
--------------

As neuronas do ganglio espiñal recollen información sensorial das partes distais do sistema nervioso central. Estes poden orixinarse a partir dunha terminación nerviosa, encapsulada ou non, como o corpúsculo de Meissner ou o corpúsculo de Pacini, que envían información a partir de estímulos como unha caricia ou unha vibración, respectivamente.

Notas
-----

1. ↑  Universidad Autónoma de Guadalajara A.C. - Departamento de Neurociencias. (en español). Último acceso 1 de abril de 2008.
2. ↑  Kandel ER, Schwartz JH, Jessell TM. *Principles of Neural Science*, 4th ed. p.431-433. McGraw-Hill, New York (2000). ISBN 0-8385-7701-6
 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ganglio espiñal***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1395415
* JSTOR: spinal-ganglia
* MAG: 2776281502
* NKC: ph794684

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 5888
* MeSH: D005727
* MeSH: A08.340.390.340
* TA: A14.2.00.006
* Uberon: 0000044
* UMLS: C0017070

 |
**Ftia** ou **Ftía** (en grego, *Φθία* ou *Φθίη* ) é unha antiga rexión de Tesalia, no norte de Grecia.

Historia
--------

É a terra natal dos Mirmidóns, que participaron na guerra de Troia baixo Aquiles. Foi fundada por Éaco, avó de Aquiles, e foi a casa de Peleo e a súa muller Tetis, pais de Aquiles e Artemisa.

Menciónao Platón en *Critón*, quen conta un soño que tivo Sócrates no que unha muller vestida de branco predixo que despois de tres días o vería nos campos de Ftia, o que significa que Sócrates sería executado en dous días (os gregos contaban o día de hoxe como primeiro día, mañá como segundo e o día seguinte como terceiro).

O texto de Platón, á súa vez, é unha referencia ao Canto IX da *Ilíada*, no que Aquiles, irritado por Agamenón, ameaza con abandonar o campo de batalla e regresar á "Ftia fértil" o terceiro día.

Notas
-----

1. ↑  "The Internet Classics Archive ; Crito by Plato". *classics.mit.edu* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2011. Consultado o 2022-07-26.
2. ↑  *A Iiiada(em Forma de Narrativa)* (en portugués). Tecnoprint. 198?. ISBN 978-85-00-70470-3.

Véxase tamén
------------

* Mirmidóns

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
France Prešeren.
**France Prešeren**, nado en Vrba o 3 de decembro de 1800 e finado en Kranj o 8 de febreiro de 1849, foi un poeta romántico esloveno que é aclamado como o poeta nacional. O seu nome atópase ás veces xermanizado como **Franz Prescheren**.

### Traxectoria

A súa obra máis famosa, *Sonetni Venec* (*Guirnalda de sonetos*) inspirouna o seu amor infeliz por Julija Primic (xermanizado como "Julia Primitz") e a morte do seu amigo íntimo, o poeta Matija Čop (Matthias Tschop). Moitos dos versos desta obra están cheos de paixóns agre-doces. *Sonetni Venec* está escrito nun formato interesante: o último verso dun soneto convértese na primeira liña do seguinte, o que converte os catorce sonetos da colección nunha "guirnalda" entreverada de liricismo emocional: un soneto non pode existir sen o outro. Os primeiros versos dos catorce sonetos forman outro soneto e as primeiras letras destas liñas forman as palabras "Primicovi Julji", "a Julija Primic". O poema de Prešeren "Zdravljica" ("Un brinde") é, desde 1991, o himno nacional esloveno.

O 8 de febreiro, data da súa morte, conmemórase como Festividade da Cultura Eslovena. A súa imaxe aparecía nos billetes de 1000 tolar eslovenos.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***France Prešeren*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1031
* WorldCat
* VIAF: 36935785
* BIBSYS: 90521226
* BMT: 151525
* BNE: XX1098036
* BNF: 12041010t
* BRE: 3176693
* CERL: cnp00589125
* CiNii: DA13147555
* DeutscheBio: 118793306
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 9344
* GEC: 0052675
* GND: 118793306
* ICCU: SBLV116412
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 8115 2719
* LCCN: n50028230
* MusicBrainz: ID
* NKC: jn20000604509
* NLA: 35432552
* NTA: 070195293
* OEBL: ID
* OL: OL501443A
* PTBNP: 1183447
* SUDOC: 028609115
* Treccani: france-preseren
* WikiTree: Prešeren-3
* WomenWriters: ID

 |