recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ABRIXAS** (acrónimo de **A Broadband Imaging X-ray All-sky Survey**) foi un observatorio espacial alemán de raios X lanzado o 28 de abril de 1999 mediante un foguete Kosmos 3 desde o cosmódromo de Kapustin Yar. O observatorio deixou de funcionar pouco despois do lanzamento.

Características
---------------

A misión de ABRIXAS era realizar observacións astronómicas en raios X na banda de enerxías entre 0,5 e 10 keV cunha resolución de 30 segundos de arco. A misión complementaría o estudo en raios X de entre 0,1 e 2 keV feito polo observatorio espacial ROSAT e tería durado 3 anos como mínimo, durante os que se esperaba descubrir 100 000 novas fontes de raios X.

A batería da nave sobrecargouse accidentalmente tres días despois do lanzamento, deixándoa incomunicada e inutilizable. Fixéronse intentos de recuperar o contacto co satélite no momento en que os paneis solares quedaron iluminados polo Sol, pero non deron resultado. O proxecto, cun custo de 20 millóns de dólares, foi abandonado. ABRIXAS reentrou na atmosfera terrestre o 31 de outubro de 2017.

Instrumentos
------------

A carga científica foi desenvolvida por MPE/Garching e o Instituto de Astrofísica de Potsdam, e consistía nun detector CCD de 36 cm² (idéntico ó da cámara EPIC do XMM-Newton.

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "ABRIXAS" (en inglés). Consultado o 28 de febreiro de 2012.
2. 1 2 3 4 5 6 7  NASA (4 de novembro de 2011). "1999-022A" (en inglés). Consultado o 28 de febreiro de 2012.
3. 1 2  "Note verbale dated 5 September 2001 from the Permanent Mission of Germany to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (01-87116 (E)). 14 de setembro de 2001: 7. Consultado o 28 de febreiro de 2012.
4. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "Abrixas" (en inglés). Consultado o 28 de febreiro de 2012.
5. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2011). "ABRIXAS" (en inglés). Consultado o 28 de febreiro de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14918
* NSSDC ID: 1999-022A
* SCN: 25721

 |
A **Illa Akimiski** (Akimiski Island) é a illa máis grande da Baía de James (área sueste da Baía de Hudson), Canadá, que forma parte da Rexión de Qikiqtaaluk do territorio de Nunavut.

Xeografía
---------

Ten unha superficie de 3.001 km² , o que a fai ocupar o lugar 164ª do mundo e 29ª do Canadá.

A illa está deshabitada, só edificacións para científicos e funcionarios do Santuario de Paxaros Migratorios da Illa Akimiski, establecido en 1941. A superficie de Akimiski é plana, con ladeiras orientadas gradualmente cara ao norte. A maior parte da vexetación que cobre a illa componse de líquens, brións, herbas Cyperaceaes e abetos negros ananos. A metade oriental da illa é un santuario de aves migratorias. A illa é unha zona húmida costeira que inclúe marismas, pantanos de marea, e marismas de marea. Algúns arroios de auga doce que desembocan no suroeste da Baía de James levan como sedimentos abundantes nutrientes que axudan a manter o produtivo hábitat das aves acuáticas ao redor da Illa Akimiski.

Natureza
--------

A Illa Akimiski é o fogar dun dos Santuarios de Aves Migratorias.Véxase lista de aves do parque en: [*Ligazón morta*] As augas costeiras e as zonas húmidas de Illa Akimiski (e da Baía de James, en xeral) son importantes áreas de alimentación para moitas variedades de aves migratorias. A Baía de James e a Baía de Hudson teñen forma de embude e iso é a causa de que a migración de aves desde o Ártico tenda a concentrarse neste ámbito. Durante a migración do outono, existe unha abundancia de aves, tanto adultas como novas. Na primavera, as aves tenden a residir nas zonas meridionais da Baía de James ata a sección norte en desxeo. O Grupo da Illa Akimiski inclúe as illas de Akimiski, Gasket e illas Gullery; Albert Shoal e as illas do Estreito de Akimiski.

Bibliografía
------------

* Blaney, C S, e P M Kotanen. 2001. "Articles - The Vascular Flora of Akimiski Island, Nunavut Territory, Canada". *The Canadian Field-Naturalist*. 115, no. 1: 88.
* Hill, Michael Robert John. *Factors Influencing Pre- and Post-Fledging Growth and Survival of Canada Goose Goslings on Akimiski Island, Nunavut*. Ottawa: National Library of Canada = Bibliothèque nationale du Canada, 2000. ISBN 0612425274
* Martini, I. P. *Sedimentary Geology of Akimiski Island, Canada*. Sedimentary geology, v. 37, no. 4. Amsterdam: Elsevier, 1984.

Ligazóns externas
-----------------

* NASA Photo : "STS085-713-070 Akimiski Island"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q418485
* EBID: ID
* GEC: 0426142
* GeoNames: 5882936
* OSM: 6127130
* TGN: 1006208

 |
Coordenadas: 41°54′57.5″N 8°08′48.0″O﻿ / ﻿41.915972, -8.146667

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Illa.

| A Illa |
| --- |
|
|  |
| **Diocese**: | Ourense |
| **Arciprestado**: | Baixa Limia |
| **Área**: | - km² |
| **Poboación**: | 288 hab. (2014) |
| **Densidade**: | - hab./km² |
| **Entidades de poboación**: | 6 |
|

**San Lourenzo da Illa** é unha parroquia eclesiástica galega que se localiza no arciprestado da Baixa Limia da diocese de Ourense, e que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos, o de Entrimo e o de Lobios. No ano 2014 tiña 288 habitantes dos que 140 eran homes e 148 mulleres.

As aldeas de Olelas, A Illa, Lantemil e a despoboada Reloeira pertencen ao concello de Entrimo; e Quintela e a tamén despoboada Buscalque pertencen ao concello de Lobios.

A aldea de Olelas está dentro do Parque Natural de Baixa Limia-Serra do Xurés, e cómpre destacar tamén que de Olelas son orixinarias as vacas cachenas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* A Illa, Entrimo
* A Illa, Lobios
Mito de Pigmalión.
A **agalmatofilia**, tamén chamada **galateísmo**, **pigmalionismo**, **estatuofilia**, **monumentofilia** ou **petrifilia**, é unha parafilia que consiste na consecución da excitación sexual por medio de estatuas, bonecas ou manequíns.

Características
---------------

### Historia

Os nomes de pigmalionismo e galateísmo proveñen da lenda que falaba do amor entre o escultor Pigmalión e a súa estatua de Galatea, referido por Ovidio nas súas *Metamorfoses*: a estatua de marfil foi convertida en carne por Afrodita cando viu que o escultor se namorara da súa obra. Casos similares atópanse na historia, varios deles referidos a estatuas esculpidas por Praxiteles (a Venus de Cnido, o Cupido de Pario, o Eros de Tespias e outros), pero tamén noutros lugares e épocas posteriores.

Notas
-----

1. ↑  BARRIOS MARTÍNEZ, D. (2006). *En las alas del placer: Como aumentar nuestro goce sexual* (en castelán). Pax México. ISBN 968-860-751-7.
2. ↑  GONZÁLEZ GARCÍA, J.L. (16/05/2006). Universidad Complutense, ed. "Por amor al arte. Notas sobre la agalmatofilia y la Imitatio Creatoris, de Platón a Winckelmann" (PDF). Arquivado dende o orixinal (Pdf) o 30/03/2010. Consultado o 17/09/2010.  *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parafilia.
* Sexo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206716
* BNF: 16653573c

 |
Anilina, unha amina aromática
Unha **amina aromática** é un composto orgánico que consta dun anel aromático unido a unha amina. É unha ampla clase de compostos que comprende as anilinas, pero tamén moitos máis compostos con complexos de aneis aromáticos e moitos substituíntes aminas ademais do NH2.. As aminas aromáticas son amplamente utilizadas como precursores de pesticidas, fármacos e tinturas.

|  |
| --- |
| **Aminas aromáticas representativas** |
| **Anel aromático** | **Nome das aminas parentais** | **Exemplo** |
| benceno | anilina | anilinas substituídas |
| fenilenodiaminas | o antioxidante *p*-fenilenodiamina |
| tolueno | toluidinas | o fármaco prilocaína |
| diaminotoluenos | a ingrediente de tintura para o cabelo 2,5-diaminotolueno |
| naftaleno | naftilaminas | as tinguiduras vermello Congo e Prodan |
| piridina | aminopiridinas | o fármaco tenoxicam |
| pirimidina | aminopirimidinas | a nucleobase citosina |
| quinolina | aminoquinolinas | o fármaco primaquina |
| purina | aminopurinas | a nucleobase guanina |
| acridina | aminoacridinas | tinguiduras fluorescentes |

Aminas aromáticas en téxtiles
-----------------------------

Desde agosto de 2012, está en vigor o novo estándar EN 14362-1:2012 *Téxtiles - Métodos para a determinación de certas aminas aromáticas derivadas de colorantes azo - Parte 1: Detección do uso de certaos colorantes azo accessible con e sen extraer as fibras*. Foi aprobado oficialmente polo Comité Europeo para a Estandarización (CEN) e substitúe os estándares de tests EN 14362-1: 2003 e EN 14362-2: 2003.

O estándar describe un procedemento para detectar aminas aromáticas prohibidas na Unión Europea derivadas de colorantes azo en fibras téxtiles, incluíndo fibras naturais, feita polo home, rexeneradas e mesturadas. O estándar é tamén relevante para todos os colorantes de téxtiles, por exemplo, téxtiles tinguidos, impresos ou cubertos.

Notas
-----

1. ↑  P.F. Vogt, J.J. Gerulis (2005). "Amines, Aromatic". *Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry*. Weinheim: Wiley-VCH. doi:10.1002/14356007.a02\_037.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hidrocarburo aromático
* Aromaticidade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q584276
* BNCF: 21059
* BNF: 12010489b
* LCCN: sh87005993
* MAG: 2779043668

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 33860

 |
**Agustín Rodríguez Castro**, nado no Vicedo o 29 de agosto de 1885 e finado en Cuba o 2 de outubro de 1957, foi un escritor e compositor galego.

Traxectoria
-----------

Orfo de pai, emigrou a Cuba en 1901 co seu tío materno José Castro Mera. Traballou como tipógrafo e despois empezou a compoñer zarzuelas e sainetes. En 1908 estreou a súa primeira obra, *Cuba se hunde*, e en 1912 viaxou a México coa compañía de Arquímides Pous. Despois traballo no Teatro Alhambra como apuntador. Alí se representaron as súas primeiras obras, *Ramón, el conquistador* e *De guardia a motorista*. Permaneceu nese teatro até 1930 e escribiu *La toma de Veracruz*, *La mulata*, *La rumba en España*, *Qué tiene la niña*, *Arreglando el mundo* e *La blanca que tenía el alma negra*, coa que gañou un concurso de libretos en 1927. Compuxo cancións e os sainetes *La cleptómana*, *Tres gallegos en un tiro*, *Carne y pescado* e *¡Apaga y vámonos!*.

En 1931 deixou o Teatro Alhambra, asociouse con Manuel Suárez Pastoriza (un emigrante de Negreira dono dun popular café) para facerse cargo do Teatro Martí e crear a Compañía de Zarzuelas Cubanas, con Gonzalo Roig, Rodrigo Prats e Ernesto Lecuona como compositores e directores de orquestra. Escribiu os libretos de *María de la O*, *El clarín*, *La hija del sol*, *Carmiña*, *Perlas*, *Habana de noche*, *El pirata*, *Amalia Batista* e *Cecilia Valdés*. Nesa época púxolle letra a melodías de varios músicos, a máis famosa foi "Quiéreme mucho", pero tamén compuxo as de "La veguerita", "Hija del amor", "Ojos brujos" e "Yo te amé". Escribiu os guións das películas *Sucedió en La Habana*, *El romance del Palmar* (1938) e *Estampas habaneras* (1939).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Agustín Rodríguez Castro *(en castelán)*
* Agustín Rodríguez, el vicedense que escribió mil obras y mató a dos personas en Cuba *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q56199065
* WorldCat
* VIAF: 87425883
* BNE: XX1523564
* Discogs: 718932
* FAST: 336601
* LCCN: n94023576
* MusicBrainz: ID

 |
**Agustín Malvido Broullón**, nado en Cangas o 28 de outubro de 1928 e finado o 5 de xaneiro de 2023, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Orfo aos catro anos. Aos oito anos trasladáronse a Vigo onde continuou no colexio Mestres Goldar. En 1940 entrou a traballar no Real Club Náutico de botóns, despois traballou de aprendiz na fábrica de Álvarez. En 1944 entrou a traballar de aprendiz de vidreiro en Vidros da Florida onde traballou até 1978 cando pechou a empresa. Foi vicesecretario provincial do sindicato vertical de construción, vidros e cerámica. En 1976 afiliouse ao SOG, foi elixido secretario comarcal da ING. Militante da UPG, foi candidato ao Senado polo BN-PG nas eleccións de 1979. Entre abril e maio de 1981 pola crise interna na UPG entre os partidarios de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, o sector minoritario entre os que se encontraba Agustín Malvido e Francisco García Montes, e aqueles que se opuñan, o sector maioritario, foi expulsado da UPG xunto con todo o grupo. Foi representante da CIG no Consello da Terceira Idade da Xunta de Galicia.

Recoñecementos
--------------

* Vigués distinguido en 1998.

Notas
-----

1. ↑  "Falece Agustín Malvido, figura chave do sindicalismo nacionalista da Galiza". *Nós Diario*. 5 de xaneiro de 2023. Consultado o 5 de xaneiro de 2023.
2. ↑  Expulsados varios dirigentes de Unión del Pueblo Gallego

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Vigueses distinguidos. 1985-2011*. Vigo: Fundación Vigueses distinguidos. 2012. p. 144.
A locución latina *Alea iacta est* atribúese a Xulio César.
***Alea iacta est*** é unha locución latina de uso actual que significa literalmente *" botouse o dado", "o dado foi botado" ou "a sorte foi botada"*. Emprégase para explicar que se deu un paso irrevogable, xeralmente de risco ou confrontación, algo do que non se pode volver atrás. Na actualidade é moi usado, por exemplo, polos comentaristas deportivos.

Historia
--------

Esta expresión, coa forma ***iacta alea est***, atribuíulla o historiador Suetonio a Xulio César cando, no ano 49 a.C. cruzou o río Rubicón, que sinalaba o límite entre Italia e a Gallia Cisalpina, provincia que lle fora asignada polo Senado romano. Con esta acción César rebelouse contra o Senado, e comezou a guerra civil contra Pompeio e os Optimates.

Segundo Plutarco, a frase puido pronunciarse en grego (**ἁνερρίφθω κύβος**) aludindo a un verso de Menandro co sentido de "*os dados están botados, esperemos agora a sorte*", xa que este era un dos autores favoritos de César. A fonte que usou Plutarco para emitir esa declaración foi o prólogo do libro de Historias de Asinio Polión, o cal comentou esta anécdota ao escoitalo pola súa proximidade a César no momento de dicila.
A frase en grego de Menandro aparece en *Ἀρρηφόρος* (Arrephoros) (posiblemente "A rapaza flautista"), e así é citada en **Deipnosophistae**.

Plutarco cóntanos que esas palabras foron pronunciadas en grego.

*"Ἑλληνιστὶ πρὸς τοὺς παρόντας ἐκβοήσας, «Ἀνερρίφθω κύβος»,* **[anerriphtho kybos***] διεβίβαζε τὸν στρατόν".'*

"El (César) declarou en grego en voz alta a todos os que estaban presentes "A sorte está botada", e fixo cruzar ao exército".
A oración implica que se acadou un risco e se pasou o *punto de non retorno*. Como o xogador que aposta nunha tirada de dados, non pode volver atrás. Hoxe en día a frase significa dar un paso irrevogable.

Gramática
---------

A expresión está formada polo nominativo de singular do substantivo feminino da 1ª declinación **alea,-ae** "*dado, xogo de dados, xogada de dado*s" e por extensión "*azar*", "*casualidade*" ou "*sorte*", e polo pretérito perfecto pasivo do verbo **iacio, ieci, iactum** "*guindar, bota*r". Normalmente tradúcese como "*a sorte está botada*" para evitar unha construción de voz pasiva que en galego non é de uso común e dá un aspecto forzado á tradución.

Notas
-----

1. ↑  Curso de actualización da lingua e linguaxe administrativa galega*, Escola Galega de Administración pública, (p. 246)*
2. ↑  in *De vita Caesarum - Divus Julius*, texto latino recollido pola universidade de Chicago
3. ↑  Deipnosophistae Libro 13, parágrafo 8[*Ligazón morta*]
4. ↑  Plutarco, Vida de Pompeio, 60.2.9

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 25 de setembro de 2019 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q271723
* GEC: 21024157

 |
A **Academia Europea de Filatelia** (Académie Européenne de Philatélie) fundouse en 1977 como Academia de Estudos Postais pola iniciativa de Jean Storch, en 1988 adoptou o nome de Academia Europea de Estudos Filatélicos e Postais.

Na academia participan especialistas en filatelia, marcofilia, maxilofilia e cartofilia máis tamén comerciantes, editores de catálogos e revistas filatélicas e presidentes de federacións filatélicas de Europa.

Nun primeiro momento formaron a Academia 24 membros, a maioría franceses, actualmente son 270 membros. Dirixe a AEF un Consello de Administración de 15 persoas. As linguas oficiais da AEF son o francés e o inglés. O seu primeiro presidente foi Robert Françon ata a súa morte en 1999. Sucedeuno Jean-Pierre Mangin e durante o seu mandato, en xaneiro de 2000, adoptou o nome actual. A súa sede social está no Musée de la Poste, París e publica o boletín trimestral *Trait d'Union* e o anuario *Opus*.

Entre os seus membros figura o galego Francisco Javier Padín Vaamonde

Ligazóns externas
-----------------

* Academia Europea de Filatelia
A **Academia Galega de Teatro** (AGT) é unha entidade galega que traballa no ámbito das artes escénicas. Foi creada en outubro de 2017 por 17 profesionais vencellados ao mundo do teatro, e foi presentada o 27 de marzo de 2018 no Consello da Cultura Galega
O seu obxectivo principal é converterse nun foro das e dos profesionais da escena galega onde analizar e debater as políticas culturais actuais e, a través dun Congreso de Teatro Galego en 2020, establecer directrices estratéxicas para o desenvolvemento do sistema teatral galego na próxima década. Outro obxectivo fundamental é a creación do Centro Galego de Documentación Teatral, un órgano onde recuperar e difundir a longa historia do teatro do país.

A súa primeira presidenta é a experimentada actriz e dramaturga Inma António. En 2019 acordou nomear académico de honra ao actor e director Celso Parada pola súa longa traxectoria, como tamén anunciou que organizará en 2020 o Congreso Internacional de Teatro Galego.

Notas
-----

1. ↑  culturagalega.org (2018-03-27). "A Academia Galega de Teatro preséntase cun programa de medidas estruturais para a escena galega. A nova entidade convida a institucións e asociacións a tomar parte na organización dun congreso teatral en 2020". *culturagalega.org* (en castelán). Consultado o 2018-03-27.
2. ↑  "Presentada en Compostela a Academia Galega de Teatro - Nós Televisión". *Nós Televisión* (en castelán). 2018-03-27. Consultado o 2018-03-27.
3. ↑  erregueté (2019-03-19). "A Academia Galega de Teatro nomea a Celso Parada Académico de Honra". *Erregueté*. Consultado o 2019-03-21.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Asociación de Actores e Actrices de Galicia
* Escena Galega
* *Revista Galega de Teatro*
Rod Laver Arena.
Hisense Arena.
O **Aberto de Australia** (en inglés: *Australian Open*), tamén coñecido como **Open de Australia**, é un dos 4 torneos que forman parte do Grand Slam de tenis. Trátase do primeiro torneo importante da tempada, dispútase polo mes de xaneiro e ten lugar na cidade de Melbourne. Disputouse por vez primeira no ano 1905, xogándose sobre unha superficie de herba até 1988, ano no que pasou a xogarse sobre superficie dura.

As dúas pistas principais do complexo deportivo no que se disputa son o Rod Laver Arena e o Hisense Arena, ámbolos dous recintos con teito retráctil. Esta característica non se debe a unha necesidade provocada pola choiva, senón pola calor, pois o torneo lévase a cabo durante o verán austral, e as temperaturas poden acadar niveis moi altos.

Ó longo da súa historia tivo dúcias de gañadores, salientando na categoría masculina o australiano Roy Emerson con 6 títulos, na categoría feminina Margaret Smith con 11 títulos, na categoría de dobres masculina a parella John Bromwich-Adrian Quist, e na categoría de dobres feminina a parella Thelma Coyne Long-Nancy Wynne.

Campións
--------

* Individual masculino.
* Individual feminino.
* Dobres masculino.
* Dobres feminino.
* Dobres mixto.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Aberto de Australia *(en inglés)*

### Outros artigos

* Torneo de Roland Garros
* Campionato de Wimbledon
* Aberto dos Estados Unidos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60874
* WorldCat
* VIAF: 316549312
* LCCN: n2015039971

 |
A **Academia Sueca** (*Svenska Akademien* en sueco) foi fundada o 20 de marzo de 1786 polo rei Gustavo III de Suecia, co obxecto de fomentar o uso do idioma sueco seguindo como modelo a Academia francesa (mesma academia sobre a que se modela a Real Academia Española). Consta de 18 membros, as súas funcións eran inicialmente similares á súa homóloga francesa.

Historia e caracteísticas
-------------------------

O seu lema é *"Talento e Gusto"* (*Snille och Smak* en sueco). O seu obxectivo principal consiste en servir *a pureza, o vigor e a maxestade* da lingua sueca. Publica desde este punto de vista dous dicionarios:

* Svenska Akademiens ordlista (SAOL).: unha obra nun único volume
* Svenska Akademiens ordbok (SAOB).: unha obra publicada en varios volumes Desde 1901.

A Academia sueca designa todos os anos ao laureado do Premio Nobel de Literatura, un dos premios instaurados por Alfred Nobel no seu testamento. A Academia reúnese no edificio de Börshuset que posúe na cidade vella de Estocolmo. É aquí onde se anuncia todos os anos o nome dos laureados cos diferentes Premios Nobel.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Svenska Academien - Páxina oficial da Academia Sueca *(en sueco)*

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207360
* WorldCat
* VIAF: 157826502
* BIBSYS: 90063220
* BNF: 11867519d
* CiNii: DA09533282
* EBID: ID
* GEC: 0064743
* GND: 1001476-7
* GRID: grid.486582.5
* ISNI: 0000 0001 2097 7108
* LCCN: n80030526
* MAG: 2801716253
* NKC: kn20040301007
* NLA: 36544899
* SELIBR: 130540
* SUDOC: 026425475

 |
Sede da Academia Colombiana da Lingua, en Bogotá.
A **Academia Colombiana da Lingua** (en castelán: *Academia Colombiana de la Lengua*) é unha asociación de académicos e expertos no uso da lingua castelá en Colombia. Ten a súa sede en Bogotá, a capital de Colombia, e é un membro da Asociación de Academias da Lingua Española.

Historia
--------

A academia foi fundada o 10 de maio de 1871, e é a máis antiga de tódalas Academias da Lingua Castelá en América Latina, sendo a primeira academia oficial fundada fóra de España.

Biblioteca
----------

A biblioteca da academia foi organizada polo académico Manuel José Forero. Está dividida en coleccións en base ao doante que cotribuíu cos materiais ou en base á persoa á cal pertenceron orixinalmente.

Notas
-----

1. ↑  academiacolombianadelalengua.co (ed.). "History of the Academy of Language" (en castelán). Consultado o 19 de marzo de 2015.
2. ↑  "Asociación de Academias de la Lengua Española". *web.archive.org*. 19 de febreiro de 2008. Archived from the original on 19 de febreiro de 2008. Consultado o 6 de agosto de 2020.
3. ↑  "BIBLIOTECA". *Academia Colombiana de la Lengua* (en inglés). 17 de febreiro de 2016. Consultado o 6 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Asociación de Academias de la Lengua Española

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3297341
* WorldCat
* VIAF: 124147649
* ISNI: 0000 0001 2106 8627
* LCCN: n81117265
* NKC: kn20050609002

 |
| *Alternaria solani* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Fungi |
| Filo: | Ascomycota |
| Subdivisión: | Pezizomycotina |
| Clase: | Dothideomycetes |
| Orde: | Pleosporales |
| Familia: | Pleosporaceae |
| Xénero: | ***Alternaria*** |
| Especie: | ***A. solani*** |

 |
| Nome binomial |
| ***Alternaria solani***(Cooke) Wint. |

***Alternaria solani*** é un fungo do xénero *Alternaria* que ataca a familia das solanáceas de forma global, provocando unha doenza coñecida como **pinta negra** ou *mancha de alternaria* (en inglés coñecido coma *early blight* e en castelán coma *tizón temprano*).

Etioloxía
---------

O fungo tamén é patóxeno noutras solanáceas, sobrevivindo en restos de cultivos, solos e outros hospedeiros. A infección nas follas pode ocorrer de forma asintomática, dependendo da actividade do tecido foliar, nivel de fertilización nitroxenada e idade. A alternancia entre períodos secos e húmidos favorece o rápido desenvolvemento da doenza, sendo máis severa en plantas con estrés hídrico ou nutricional.

Sinais
------

Ataca toda a parte aérea da planta, pecíolo e talo. Os sinais inicialmente son visíbeis nas follas máis vellas e baixas da planta, onde xorden pequenas manchas. Estas crecen posteriormente adquirindo un formato ovoide, de coloración escura e con zonas concéntricas características. Nos tubérculos, as lesións son escuras, de formato circular ou irregular e deprimidas.

Control
-------

As medidas de control son semellantes a do mildio da pataqueira (*Phytophthora infestans*), pois ambas ocorren moitas veces simultaneamente. O uso de sementes de patacas sadias sas é fundamental para o control. Algúns cultivares nacionais como Aracy e Contenda teñen resistencia intermediaria porén, non dispensan o uso de funxicidas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* SCIELO: Control de *Alternaria solani* en tomateira por extratos de cúrcuma e curcumina - II. Avaliación in vivo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2715597
* MAG: 2778786769

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Dyntaxa: 6009081
* EOL: 198970
* EPPO: ALTESO
* Fungorum: 444460
* GBIF: 2616205
* iNaturalist: 360210
* IRMNG: 10400817
* MycoBank: 444460
* NBN: BMSSYS0000001339
* NCBI: 48100

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: 1OM3Z1BPR5

 |
| Amoeba proteus |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Eukaryota |
| Reino: | Amoebozoa |
| Filo: | Tubulinea |
| Orde: | Tubulinida |
| Familia: | Amoebidae |
| Xénero: | *Amoeba* |
| Especie: | *A. proteus* |

 |
| Nome binomial |
| *Amoeba proteus* |

***Amoeba proteus*** (antes chamada ***Chaos diffluens***), é unha especie de protozoos, principal representante do xénero *Amoeba*. O nome *proteus* déuselle polo antigo deus grego Proteo, que podía cambiar de forma, igual que fai esta ameba, debido á emisión de expansións chamadas pseudópodos, que utiliza para moverse e capturar por fagocitose pequenos organismos unicelulares. Estes, unha vez capturados, quedan dentro dun vacúolo dixestivo, onde son dixeridos encimaticamente. Vive en ambientes de auga doce e aliméntase doutros protozoos, incluídas outras amebas máis pequenas, algas, e rotíferos (invertebrados). O seu tamaño é variable segundo expanda os seus pseudópodos e adoita estar entre 220-740 microns, o que é un tamaño considerable para un protozoo.
Como contén fitocromos coloreados, *A. proteus* pode presentar diversas cores ollada ao microscopio, polo que as hai de aspecto amarelo, verdoso, púrpura etc. Presenta un vacúolo contráctil mediante o cal expulsa o exceso de auga da célula, facendo deste modo unha osmorregulación. O vacúolo está rodeado de pequenas vesículas que traen a auga.

*A. proteus* posúe un núcleo celular, que contén cromatina granular. Está relacionada coas amebas xigantes do xénero *Chaos* pero este é un xénero multinucleado. O seu xenoma é moi grande, con 290 mil millóns de pares de bases (outra ameba relacionada, como é *Polychaos dubium* supéraa con 670 mil millóns), polo que é moito máis grande que o xenoma humano (de só 2,9 miles de millóns de pares de bases).

Galería de vídeos
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| *Amoeba proteus* en movemento. | Amoeba fagocitando unha diatomea. |

Notas
-----

1. ↑  "Amoeba proteus". *Amoebae on the Web*. Arquivado dende o orixinal o 13 de abril de 2009. Consultado o 23 de outubro de 2013.
2. ↑  Nishihara E, Shimmen T, Sonobe S (2004). "Functional characterization of contractile vacuole isolated from Amoeba proteus". *Cell Struct. Funct.* **29** (4): 85–90. PMID 15665503. doi:10.1247/csf.29.85.
3. ↑  Winstead, Edward R. (12 February 2001). "Sizing up genomes: *Amoeba* is king". Genome News Network.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Amoeba
* ameboide

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1190338
* EBID: ID
* MAG: 2780467534

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 491144
* EPPO: AMOAPR
* GBIF: 5425264
* iNaturalist: 311343
* IRMNG: 10208961
* ITIS: 43854
* NCBI: 5775

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: APR291GFYV

 |
A **actinolita** (do grego *aktis*, raio) é un mineral de silicato composto por hidróxido de silicato de ferro, magnesio e calcio, que presenta a fórmula química: Ca2(Mg,Fe)5Si8O22(OH)2

Mineraloxía
-----------

A actinolita é un mineral da clase dos , subclase dos inosilicatos e grupo dos anfíbolos, membro intermedio dunha serie entre tremolita (rico en Mg) e ferroactinolita (rico en ferro). Na fórmula química dacima pode verse que os ións de Mg e Fe poden substituírse uns aos outros na estrutura do cristal. Presenta unha cantidade de óxido de ferro até 12% ou 13%, 22% de magnesio e 14% de cal (CaO).

Depósitos
---------

A actinolita é xeralmente encontrada en rochas metamórficas, sobro todo en auréolas de contacto que cercan as rochas ígneas intrusivas.

Aparece tamén como un produto do metamorfismo de rochas calcarias ricas en magnesio.

Algunhas formas de asbestos están constituídas de actinolita fibrosa (*bisolita*), cuxas fibras son tan pequenas que poden entrar nos pulmóns e danar os alvéolos. Outra forma de actinolita, coñecida como nefrita, é un dos dous compoñentes do xade (o outro compoñente é a xadeíta).

Os principais depósitos atópanse na China, Rusia, Nova Zelandia Colombia e o Canadá.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hurlbut, Cornelius S.; Klein, Cornelis, 1985, Manual of Mineralogy, vinteava edición, John Wiley and Sons, Nova York ISBN 0-471-80580-7

### Ligazóns externas

* Mindat.org
* Webmineral.org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104692
* EBID: ID
* MAG: 2781366471
* Mindat: 18

 |
*Virxe co neno e os santos*, 1454
**Alessio Baldovinetti** (1427 — 1499) foi un pintor florentino.

Traxectoria
-----------

Incluído no grupo de artistas naturalistas e realistas como Andrea del Castagno, Paolo Uccello e Domenico Veneziano. En 1462 traballou no gran fresco da Anunciación no claustro da Anunziata, Alessio imitou o detalle natural con fidelidade e inseriu ás figuras nunha paisaxe que lles dan sensación de volume.  

En 1471 Alessio realizou importantes traballos para a igrexa de Santa Trinitá, primeiro pintou unha peza de altar da Virxe co neno acompañada de seis santos, logo unha serie de frescos baseados no Antigo Testamento que lle levou dezaseis anos rematar, en 1497 remata a serie, que contén moitos retratos de cidadáns florentinos influentes, pero só pequenos fragmentos se conservan hoxe.  

Alessio redescubriu a arte do mosaico, e entre 1481 e 1483 reparou os mosaicos da igrexa de San Miniato.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q472073
* WorldCat
* VIAF: 2742475
* AGORHA: 1042
* BAV: ADV10039755
* BMT: 18225
* BNF: 149687998
* Bridgeman: 4707
* CANTIC: a11105380
* CERL: cnp00540523
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118859471
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 275633
* GEC: 0222209
* GND: 118859471
* ISNI: 0000 0000 8082 5766
* LCCN: nr90015894
* NNDB: 000094761
* RKD: 3988
* SNAC: w6wx23x9
* SUDOC: 182363961
* Treccani: alessio-baldovinetti
* ULAN: 500115745

 |
**Alexandre Abraão de Barros** ou **Alex Barros**, nado en São Paulo o 18 de outubro de 1970, é un piloto brasileiro de motociclismo.

Traxectoria
-----------

Fillo dun ciclista, comezou a súa carreira aos oito anos de idade sendo campión de minimotos. Foi campión brasileiro de 50cc e en 1985 de 250cc. En 1986 inicia a súa carreira internacional competindo no Campionato do Mundo de Motociclismo de 80 cc.

### 500cc

En 1990 estréase na categoría máxima, a de 500cc, no equipo Cagiva tendo Eddie Lawson como compañeiro de equipo. Con 20 anos, convértese no piloto máis novo desta categoría. Pasa en 1993 ao equipo oficial Lucky Strike Suzuki, con Kevin Schwantz como compañeiro. Neste ano Schwantz proclámase campión mundial e Alexandre obtén a súa primeira vitoria, no Circuíto Permanente de Xerez, igualando a outro brasileiro, Adu Celso.

No ano 1994 deixa Suzuki pasando os oito anos seguintes con Hondas privadas, acadando o cuarto lugar nos campionatos de 1996, 2000, 2001 e 2002. En 2003 correu para o equipo Gauloises, oficial de fábrica Yamaha como primeiro piloto do equipo. Ao ano seguinte é contratado polo equipo oficial de Honda HRC substituíndo a Valentino Rossi, contratado ao mesmo tempo por Yamaha. En ámbalas dúas marcas Alex tivo actuacións discretas, e en Honda, aínda quedando na cuarta posición, foi despedido ao fin da temporada. En 2005 cunha Honda dun equipo privado, obtén a súa última vitoria, no Gran Premio de Portugal, no Circuíto do Estoril. No campionato acabaría no oitavo posto.

### Superbikes

Sen patrocinadores, en 2006 Alex disputa o Campionato do mundo de Superbikes no equipo privado Klaffi Honda, obtendo o sexto lugar da clasificación xeral, con seis podios e unha vitoria, no Circuíto de Ímola.

### Regreso a MotoGP

En 2007 retorna a MotoGP no equipo satélite de Ducati, a Pramac d'Antin, obtendo un podio, e o terceiro posto no Gran Premio de Italia no Circuíto de Mugello. A súa última carreira foi no Circuíto Ricardo Tormo de Valencia onde rematou no sétimo lugar.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na Gazeta Esportiva[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q381813
* Munzinger: 01000006268
* MotoGP: Alex+Barros
* WorldSBK: Alex+Barros

 |
Coordenadas: 42°33′28.6″N 7°47′32.9″O﻿ / ﻿42.557944, -7.792472

Vista da Peneda Cabezuda, na que se enxerga a forma dunha cabeza humana.
**A Peneda Cabezuda** é un con situado no monte da Serra, na estrema entre os concellos de Chantada e Carballedo e próxima a Milleirós e O Barrio de Puga.

Características
---------------

O nome de **Peneda Cabezuda** vénlle de que se pode ver o perfil dunha cabeza humana situándose nunha posición determinada. Moi próximas están a Pena da Casa, a Pena da Barca e a Pedra da Marrá, unha peneda cortada pola metade.

Cultura popular
---------------

Segundo a tradición oral, unha moura viña fiando na roca e pousou alí o que traía na cabeza, de aí a peneda. Na década de 1940 os soldados poñían a bandeira de España nos sitios chamativos, e A Peneda Cabezuda era un deles.. Cóntase tamén que nela estiveron os mouros e que nela se atopaba ouro

Notas
-----

1. ↑  "Visitamos os petróglifos do monte da Serra...". *Televinte*. Consultado o 06/02/2018.
2. ↑  "A Peneda Cabezuda". *Os Parentes SCG*. Consultado o 06/02/2018.
3. ↑  "Pedras". *Galicia Encantada*. Consultado o 06/02/2018.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Perfil de cabeza humana na Peneda Cabezuda |
| Perfil de cabeza humana na Peneda Cabezuda  |

|  |
| --- |
| Detalle da Peneda Cabezuda |
| Detalle da Peneda Cabezuda  |

|  |
| --- |
| Vista do conxunto da Peneda Cabezuda |
| Vista do conxunto da Peneda Cabezuda  |

|  |
| --- |
| Pedra da Marrá e Peneda Cabezuda ao fondo |
| Pedra da Marrá e Peneda Cabezuda ao fondo  |

|  |
| --- |
| Detalle da Pedra da Marrá xunto á Peneda Cabezuda |
| Detalle da Pedra da Marrá xunto á Peneda Cabezuda  |

|  |
| --- |
| Vista das terras de Carballedo desde a Peneda Cabezuda |
| Vista das terras de Carballedo desde a Peneda Cabezuda  |

 |
**Alessandro Farnese**, nado en Roma o 27 de agosto de 1545 e finado en Arras (Francia) o 3 de decembro de 1592, foi un xeneral español e duque de Parma.

Traxectoria
-----------

Fillo de Margarida de Parma e polo tanto neto de Carlos I. Estudou na Corte española e casou con María de Portugal. En 1571 destacou na batalla de Lepanto como man dereita de Juan de Austria. No 1574 ordénaselle dirixi-los terzos españois en Italia, cos que se dirixiu a Flandres para defende-los intereses da coroa. No 1578 seguindo a recomendación do seu fillo Xoán, Filipe II nomeouno gobernador dos Países Baixos.

Durante o seu goberno tomou Maastricht e confirmou a vixencia do Edicto Perpetuo, tratado polo cal Filipe II era recoñecido como único monarca lexítimo dos Países Baixos e a católica como a única relixión. Nos seguintes anos, combatendo contra a Unión de Utrecht comandada por Guillerme de Orange, Farnesio tivo que ceder algunhas prazas importantes: Cambrai, Antuerpen... Pero cos asasinatos do duque de Anjou e de Guillerme de Orange, líderes da Unión de Utretch, os terzos españois recuperaron Bruxelas, Gante e Antuerpen (1585).

No 1587 defende Flandres contra a invasión inglesa comandada polo duque de Leicester.

En 1590 entra en Francia para defende-los intereses da Liga Católica e derrota a Henrique IV na batalla de Ligny. Logo liberou vilas como Nimega e Rúan, e venceu a Henrique IV unha vez máis na batalla de Aumale. Falecería de febre tras recibir unha bala nunha das batallas en Francia.

Un terzo da Lexión Española leva na súa honra o seu nome.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312903
* WorldCat
* VIAF: 88906355
* BNE: XX1141792
* BNF: 12289241r
* BPN: 36031607
* CANTIC: a10996564
* CERL: cnp01336658
* DBE: alejandro-farnesio
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118701932
* EBID: ID
* FAST: 277936
* GEC: 0026065
* GND: 118701932
* ICCU: UFIV105654
* ISNI: 0000 0001 2102 9417
* LCCN: nr90023912
* NKC: ola2014827685
* NLG: 225883
* NTA: 069306664
* OL: OL4803711A
* openMLOL: 91102
* RKD: 490332
* SNAC: w6765ntk
* SUDOC: 031731546
* ULAN: 500339410
* WikiTree: Farnese-13

 |
**San Lourenzo da Degolada** é unha parroquia do concello de Baleira. Pertence o arciprestado de Valdepedroso e ten unha poboación de 29 habitantes agrupados en 4 entidades, cunha densidade media de 7,2 hab./km² no 2013.

Limita ao norte con Paradavella (no concello da Fonsagrada), ao sur con Freixo (tamén na Fonsagrada), ao leste co concello da Fonsagrada e, ao oeste coa Lastra. As entidades de poboación son O Castro (7), O Couto (16), A Degolada (3) e Eiros (3). Ten unha altitude media de 740 msnm.

Patrimonio
----------

Consérvanse vestixios da cultura castrexa nunha ladeira próxima a aldea da Degolada. A parroquia está atravesada polo camiño primitivo do Camiño de Santiago.

A igrexa parroquial de San Lourenzo da Degolada está na aldea do Couto. O edificio, de planta rectangular de construción moderna, cuxas remodelacións recubriron o edificio antigo, aínda que conserva elementos da construción primitiva. Conserva no altar maior un retablo sinxelo de estilo barroco.

Galería de imaxes
-----------------

* Camiño de Santiago ó seu paso por A Degolada.Camiño de Santiago ó seu paso por A Degolada.
* Camiño de Santiago.Camiño de Santiago.
* Rego da Pasadiña.Rego da Pasadiña.
* Igrexa San Lourenzo da Degolada.Igrexa San Lourenzo da Degolada.

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da Degolada

| Lugares da parroquia da Degolada no concello de Baleira (Lugo) |  |
| --- | --- |
| O Castro | O Couto | A Degolada | Eiros |

### Parroquias de Baleira

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Baleira |  |
| --- | --- |
| A Braña (San Miguel) | Córneas (Santiago) | Cubilledo (Santiago) | A Degolada (San Lourenzo) | A Esperela (San Pedro) | A Fontaneira (Santiago) | Fonteo (Santa María) | A Lastra (San Xoán) | Librán (Santa Mariña) | Martín (Santiago) | Pousada (San Lourenzo) | Retizós (Santa María Madanela) |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Baleira

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12380599
* código INE: 27004040000

 |
O alquimista de Carl Spitzweg
A **alquimia** é unha antiga práctica protocientífica e filosófica que combina elementos da química, a metalurxia, a física, a medicina, a astroloxía, a semiótica, o misticismo, o espiritualismo e a arte. Practicouse no Antigo Exipto, na India, na China, na Grecia Antiga e no Imperio Romano, no Imperio Islámico, e despois en Europa ata o século XIX, nunha complexa rede de escolas e sistemas filosóficos que abrangue polo menos 2.500 anos.

Historia e características
--------------------------

A alquimia occidental estivo sempre estreitamente relacionada co hermetismo, un sistema filosófico e espiritual que ten as súas raíces en Hermes Trimexisto, unha deidade sincrética grecoexipcia e lendario alquimista. Estas dúas disciplinas influenciaron o nacemento do rosacrucismo, un importante movemento esotérico do século XVII. No século XIX, mentres a alquimia dominante evolucionaba cara a moderna química, os seus aspectos místicos e herméticos convertéronse no centro de interese dunha moderna alquimia espiritual, na que as manipulacións materiais eran consideradas meros símbolos de transformacións espirituais.

Os alquimistas non seguían o que hoxe se coñece como método científico e gran parte do «coñecemento» que produciron foi posteriormente achado banal, limitado, erróneo ou sen sentido. Actualmente, a disciplina é de interese principalmente para os historiadores da ciencia e a filosofía, así como polos seus aspectos místicos, esotéricos e artísticos. No entanto, a alquimia foi unha das principais precursoras das ciencias modernas, e debemos aos antigos alquimistas o descubrimento de moitas substancias e procesos que son alicerces fundamentais das actuais industrias química e metalúrxica.

Existían tres obxectivos principais na súa práctica. Un deles era a transmutación dos metais inferiores en ouro, o outro a obtención do Elixir da Longa Vida, unha panacea universal, un remedio que curaria todas as doenzas e daría vida eterna a aqueles que o inxerisen. Estes obxectivos poderían ser atinxidos ao obter a pedra filosofal, unha substancia mítica. Finalmente, o terceiro obxectivo era crear vida humana artificial, o *homunculus*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Alquimia*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39689
* AAT: 300054588
* BNCF: 12122
* BNF: 119308569
* BRE: 1814875
* EBID: ID
* GEA: 742
* GEC: 0077171
* GND: 4127921-9
* HDS: 008251
* JSTOR: alchemy
* LCCN: sh85003265
* MAG: 174468945
* NDL: 00569397
* PSH: 7961
* Treccani: alchimia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000422

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Akihiko Hoshide** (星出 彰彦, *Hoshide Akihiko*?), nado en Setagaya, Toquio o 28 de decembro de 1968, é un enxeñeiro e astronauta xaponés da JAXA. O 30 de agosto de 2012, Hoshide converteuse no terceiro astronauta xaponés en camiñar no espazo.

Carreira de astronauta
----------------------

Hoshide tirando unha foto no espazo nunha actividade extravehicular (EVA) o 5 de setembro de 2012, co Sol nas costas.
En febreiro de 1999, Hoshide foi seleccionado pola NASDA (hoxe JAXA) como un dos tres astronautas xaponeses candidatos da Estación Espacial Internacional (EEI). Comezou o programa de adestramento básico da EEI en abril de 1999 e converteuse en astronauta en xaneiro de 2001. Dende abril de 2001, participou no adestramento avanzado da EEI, e ademais colaborou no desenvolvemento do sistema de hardware do Módulo Experimental Xaponés Kibō e no vehículo de transferencia H-II (VTH).

En maio de 2004, completou o seu adestramento como enxeñeiro de voo da Soiuz-TMA no Centro de Adestramento de Cosmonautas Iuri Gagarin en Star City, Rusia, e despois trasladouse ó Centro Espacial Lyndon B. Johnson. Asemade, completou o adestramento de candidato a astronauta da NASA e foi asignado á tripulación do STS-124, o segundo dos tres voos que lanzaron compoñentes á Estación Espacial Internacional para completar o laboratorio Kibō en maio de 2008.

Despois de regresar á Terra STS-124, Hoshide dedicouse a dar charlas a estudantes sobre a súa misión espacial. Visitou colexios como o Assumption St. Bridget School e o Instituto Thomas Jefferson de Ciencia e Tecnoloxía.

Posteriormente volvería á Estación Espacial Internacional o 15 de xullo de 2012 na Soiuz TMA-05M. Durante a súa estadía, gravou a primeira actuación de voz no espazo para un cameo no episodio 31 da serie de animación *Space Brothers*, que se estreou o 4 de novembro de 2012.

O seu selfie espacial de 2012 converteuse no máis famoso dos listados no 2013.

Notas
-----

1. ↑  William Harwood (30 de agosto de 2012). "Spacewalkers run into major snag replacing power unit". Spaceflight Now. Consultado o 1 de setembro de 2012.
2. ↑  "Astronaut Hoshide to Record Space Brothers Cameo from Space". Anime News Network. 14 de xullo de 2012. Consultado o 30 de agosto de 2012.
3. ↑  "Astronaut Successfully Dubs Space Brothers Anime From Space". Anime News Network. 8 de outubro de 2012. Consultado o 11 de outubro de 2012.
4. ↑  "Seven of the best selfies you will see today: As selfie is named word of the year, we round up seven of the best". *Metro*. 19 de decembro de 2013. Consultado o 27 de decembro de 2013.
5. ↑  "Obama caught snapping 'funeral selfie': Craziest selfies of all time". *NY Daily News*. Consultado o 27 de decembro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na NASA

* Portal:Xapón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q375641
* WorldCat
* VIAF: 295045247
* CiNii: DA18003100
* ISNI: 0000 0003 9978 9883
* MyAnimeList: 40703
* NDL: 001115992
* WikiTree: 星出-1

 |
**Aitor Urresti González**, nado en Bilbao o 15 de xaneiro de 1975, é un enxeñeiro industrial e político vasco de Equo, partido polo que foi candidato á lehendakaritza nas Eleccións ó Parlamento Vasco de 2012. Foi coportavoz de Equo Euskadi e dende novembro de 2014 é membro da Comisión Executiva Federal de Equo.

Actividade profesional
----------------------

Enxeñeiro industrial especializado en enerxías renovables, traballa como profesor na Universidade do País Vasco e investiga o almacenamento de calor mediante materiais de cambio de fase para a integración da enerxía solar na edificación e a industria.

Activismo social
----------------

Participou en agrupacións sociais de distinto ámbito: democracia participativa, dereitos humanos, pacificación, débeda externa, cooperación, etc. Recentemente formou parte de "Fracking EZ Araba" e representa a Equo na asemblea antifracking de Bilbao chamada "Fracking EZ Bizkaia". Estas plataformas están organizadas co propósito de que non se empregue o sistema de fractura hidráulica para a obtención de gas no País Vasco polos danos que provoca ó subsolo e ós acuíferos.

Notas
-----

1. ↑  "Grupo de Investigación Energética de la Universidad del País Vasco". Arquivado dende o orixinal o 06 de setembro de 2011. Consultado o 05 de decembro de 2016.
2. 1 2  "Aitor Urresti será el candidato de EQUO a las elecciones autonómicas de Euskadi". Arquivado dende o orixinal o 04 de abril de 2013. Consultado o 05 de decembro de 2016.
3. ↑  "Manifiesto de Fracking EZ Áraba". Arquivado dende o orixinal o 30 de outubro de 2014. Consultado o 05 de decembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog de Aitor Urresti Arquivado 25 de setembro de 2019 en Wayback Machine.
* Ficha de Aitor Urresti na Universidade do País Vasco
* Equo Euskadi
* Equo Arabaarquivada dende o orixinalArquivado 19 de maio de 2014 en Wayback Machine. o 19 de maio de 2014 *(en castelán)*
***Aadukalam*** é un filme támil de 2011 escrito e dirixido por Vetrimaran protagonizado por Dhanush, Taapsee Pannu, V. I. S. Jayabalan e Kishore. A súa estrea foi o 14 de xaneiro de 2011 con críticas moi positivas. Gañou seis premios nos National Film Awards, entre eles ao do mellor director, mellor actor e mellor guión e cinco no Filmfare Awards South, entre eles o mellor filme, mellor director e mellor actor. O filme sitúase na localidade de Madurai onde as pelexas de galos son máis ca unha tradición, constitúen a forma de vida para xente como Pettaikaaran e Rathnaswamy, competidores habituais.

Notas
-----

1. ↑  "Aadukalam Review". Popcorn.oneindia.in. 14-1-2011. Arquivado dende o orixinal o 21-07-2011. Consultado o 18-12-2012.
2. ↑  "Movie Review:Aadukalam". Sify.com. Arquivado dende o orixinal o 22-10-2012. Consultado o 18-12-2012.
3. ↑  "Aadukalam is impressive - Rediff.com Movies". Rediff.com. 14-1-2011. Consultado o 18-12-2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1188411
* AlloCiné: 206224
* FilmAffinity: 798990
* IMDb: tt1821317
* TMDb: 68016

 |