recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Localización de Borgund en Noruega.
**Borgund** é unha vila e antigo concello do condado de Sogn og Fjordane, en Noruega. Dende 1964 pertence ao concello de Lærdal. A vila limita coa estrada europea E16 e atópase a uns 20 km ao sur da vila de Lærdalsøyri. Ten unha superficie de 635 km² e está a 404 msnm.

Toponimia
---------

Borgund procede do noruegués antigo *Borgyndr*. O nome deriva da antiga palabra *borg*, que significa "fortificación".

Historia
--------

En 1864 Borgund separouse de Lærdal, acadando a categoría de concello independente. No momento da súa creación tiña unha poboación de 963 habitantes. Porén, o 1 de xaneiro de 1964, Borgund (cunha poboación de 492 persoas), unha pequena parte do concello de Årdal e o antigo Lærdal uníronse para crear o actual concello de Lærdal.

Patrimonio
----------

Na vila atópase a igrexa de madeira de Borgund, unha stavkirke que data do século XII e que hoxe en día é un museo. Ao seu carón está a nova igrexa de Borgund, que substituíu á anterior en 1868.

Notas
-----

1. ↑  www.yr.no (ed.). "Borgund, Lærdal (Sogn og Fjordane)". Arquivado dende o orixinal o 31 de xaneiro de 2016. Consultado o 24 de xaneiro de 2016.
2. ↑  Oluf, Rygh (1919). *Norske gaardnavne: Nordre Bergenhus amt*. Kristiania: W. C. Fabritius & sønners bogtrikkeri. p. 74.
3. ↑  Jukvam, Dag. Statistisk sentralbyrå, ed. "Historisk oversikt over endringer i kommune- og fylkesinndelingen" (PDF). Consultado o 24 de xaneiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información meteorolóxica de Borgund *(en noruegués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3356120
* WorldCat
* VIAF: 151401340
* GeoNames: 11746432

 |
Coordenadas: 45°27′51″N 9°11′25″L﻿ / ﻿45.46417, -9.19028

A *Grande Milano*.
A **Cidade metropolitana de Milán** (en italiano: *Città metropolitana di Milano*) é un ente local italiano pertencente á Lombardía, no norte do país. A súa capital é a cidade de Milán. 

Desde o 1 de xaneiro de 2015 substituíu a provincia de Milán.

Xeografía
---------

O seu territorio, que ocupa 1575,65 km², encóntrase na parte da chaira padana comprendida entre os ríos Tesino e Adda. Limita ao norte coas provincias de Varese,  Monza e Brianza; ao leste coa provincia de Bérgamo; ao sueste coas provincias de Cremona e Lodi; ao suroeste coa provincia de Pavia e ao oeste coa provincia de Novara, situada na rexión de Piemonte.

Demografía
----------

En 2014 contaba cunha poboación de 3 196 825 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 2 028,89 hab/km². 

A cidade metropolitana comprende 134 municipios:

Notas
-----

1. ↑  Città metropolitane, province e unioni di comuni: cosa cambia, governo.it
2. ↑  Datos do ISTAT do 31-12-2014 Arquivado 01-10-2018 en Wayback Machine..
3. ↑  Il territorio e i comuni Arquivado 09 de xullo de 2016 en Wayback Machine. cittametropolitana.mi.it

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cidade metropolitana de Milán Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en italiano)*.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18288155
* GeoNames: 3173434
* MusicBrainz: ID
* OSM: 44881

 |
**Cipriano Antonio Casteleiro Feal**, nado en Barallobre (Fene) o 12 de abril de 1913 e finado no mesmo lugar en 1985, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Entrou na Armada con 16 anos. Cabo de Artillaría afiliado á CNT. Estaba enrolado no cruceiro Blas de Lezo cando se afundiu en 1932. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo preso no buque prisión Plus Ultra, fondeado na ría de Ferrol. Conseguiu fuxir, chegando a nado a Barallobre, onde permaneceu agochado. Despois dun primeiro intento frustrado de marchar, o 21 de xullo do 1939 conseguiu embarcar en Ares con outros 26 republicanos na evasión do bou Ramón, conseguindo chegar a Francia. Ingresado nun Campo de refuxiados. Xulgado en Ferrol, foi declarado en rebeldía e fuxido. Traballou de leñador. En 1943, tras recalar no Brasil, instalouse no Uruguai. Cando morreu Franco visitou aos familiares en Barallobre grazas a unha colecta familiar coa que sufragou a viaxe. En 1980 retornou definitivamente a Barallobre onde morreu e foi soterrado en 1985.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Casteleiro Feal, de Barallobre, un dos herois silenciados
* Cipriano Casteleiro Feal na páxina web *Nomes e Voces*.
O **voo 140 de China Airlines** era un voo regular de pasaxeiros entre o aeroporto internacional Chiang Kai-shek (hoxe en día aeroporto internacional de Taiwán Taoyuan), en Taiwán, e o aeroporto de Nagoya, no Xapón. 

O 26 de abril de 1994 o Airbus A300B4-622R que operaba a ruta estaba aproximándose a Nagoya cando chocou contra o chan, matando 264 das 271 persoas a bordo.

Ata a data é o peor accidente da historia de China Airlines, e o segundo con máis vítimas mortais en chan xaponés, tras o voo 123 de Japan Airlines.

Accidente
---------

O 26 de abril de 1994 o Airbus A300B4-622R estaba completando a aproximación cando, xusto antes de aterrar en Nagoya, o primeiro oficial premeu sen querer o botón Takeoff/Go-around (tamén chamado TO/GA e que en galego viría ser "engalaxe/motor e ao aire") o que aumentou a posición do acelerador ata situarse na mesma que nas engalaxes e nas manobras de motor e ao aire.

Os pilotos intentaron corrixir manualmente a situación reducindo os aceleradores e empurrando os mandos cara a abaixo. O piloto automático actuou entón en contra das accións dos pilotos (como estaba programado que fixese no caso de que o botón TO/GA estivese activado), causando que o nariz se inclinase bruscamente. O nariz alto, combinado coa diminución da velocidade do aire debido á potencia insuficiente, levou a unha perda aerodinámica do avión. Cunha altura insuficiente para recuperalo desa condición, o aparello esnafrouse matando 264 dos 271 ocupantes do avión.

O accidente, que esnaquizou o avión (entregado menos de 3 anos antes), foi atribuído a un erro da tripulación por non ser capaz de corrixir os controis e a velocidade do aire. Nove meses antes Airbus advertira os seus clientes de facer unha modificación no sistema de voo que podía desconectar completamente o piloto automático "cando se aplicaban certas entradas a controis manuais na roda de control do modo go-around", que incluiría o movemento cara a adiante da columna de control que os pilotos fixeron no voo. O avión accidentado tiña que recibir a actualización a seguinte vez que necesitase unha parada longa de mantemento, debido a que "China Airlines xulgou que as modificacións non eran urxentes". Considerouse que eses factores incidiron no accidente, despois de que o erro primario dos pilotos de facerse co control da situación comezase.

Notas
-----

1. ↑  The New York Times (ed.). "261 Die When a Flight From Taiwan Crashes in Japan". Consultado o 28 de xaneiro de 2017.
2. 1 2  "Nagoya A300 Accident Report". *sunnyday.mit.edu*. Arquivado dende o orixinal o 08 de xullo de 2018. Consultado o 2019-01-13.
3. 1 2  "Case Details > China Airlines Airbus A300-600R (Flight 140) Misses Landing and Goes up in Flame at Nagoya Airport". *www.shippai.org*. Consultado o 2019-01-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q699055
* ASN: 19940426-0

 |
Esquema dun sistema de acabalgamento mostrando unha fiestra e unha illa tectónica. O bloque da parede acabalgante chámase (cando ten unhas mínimas proporcións) manto de corremento ou *nappe*. Se se forma un burato por erosión no manto de corremento fórmase unha fiestra tectónica. Unha illa tectónica ou *klippe* é un afloramento solitario que forma como unha "illa" de material non erosionado rodeado do material autóctono de base.
Unha **fiestra tectónica**, **ventá tectónica** ou *Fenster*, (en alemán 'fiestra') é unha estrutura xeolóxica situada nunha zona de manto de corremento na que o terreo autóctono subxacente está rodeado de terreo alóctono do manto, que se orixinou pola desaparición do alóctono nesa zona (por erosión ou falla). Esta estrutura fórmase pola erosión diferencial ou por un mecanismo de falla normal nun sistema de acabalgamento. En tal sistema, a masa rochosa (bloques superiores ou acabalgantes) que foi transportada polo movemento ao longo do acabalgamento chámase manto de corremento (*nappe*). Cando a erosión ou un sistema de fallas normais producen un burato no manto de corremento ou acabalgamento polo que afloran rochas do material subxacente autóctono (é dicir, non transportado) fórmase unha fiestra ou ventá tectónica.

As fiestras tectónicas poden ser de case calquera tamaño, desde un par de metros a centos de quilómetros. 

Exemplos en Galicia de fiestras tectónicas son as fiestras do Xistral e Monte Carballosa no manto de Mondoñedo.

O concepto contrario a fiestra tectónica é o de illa tectónica ou *klippe*, no cal o alóctono está rodeado de autóctono.

Semifiestras e lobos
--------------------

Cando a rocha autóctona está só parcialmente rodeada por rocha alóctona transportada polo acabalgamento forma unha **semifiestra tectónica** ou **semiventá tectónica**.

Un lobo é unha estrutura redondeada formada por materiais alóctonos que sobresaen do bordo dianteiro ou fronte de acabalgamento.

Notas
-----

1. ↑  Ciencias Geológicas-5: Tectónica Arquivado 28 de febreiro de 2010 en Wayback Machine.. Dicionarios digitales.
2. 1 2  Francisco Bongiorno Ponzo (2018-03-28). "Relación entre Fallas y Pliegues".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Illa tectónica ou *klippe*
Vista ventral do **cacho** dunha centola.
Debuxo dun lagostino, coa súa casca ou exoesqueleto (en rosa), destacando o **cacho** (en vermello).
O **cacho**, voz derivada do latín vulgar *cacculu*, e esta do latín *caccabu*, "ola", é unha cuberta dura e ríxida, constituída por unha única peza de forma máis ou menos arredondada, ovalada ou cuadrangular, do exoesqueleto ou casca dos crustáceos decápodos braquiúros (centolas, bois, nécoras etc.) que recobre o seu cefalotórax pola parte dorsal, servíndolle de coiraza protectora.

Atendendo á semellanza dos cefalotórax dos crustáceos decápodos braquiúros co dos macruros, antiga subdivisión dos decápodos, en oposición a *braquiúros*, hoxe sen validez taxonómica, pódese estender a voz *cancho*, na linguaxe de divulgación científica, para designar a cuberta do cefalotórax dos macruros (lagostas, lumbrigantes, cigalas, lagostinos e camaróns).

Hai outro grupo dos decápodos, o dos anomuros (*Anomura*), esta si con validez taxonómica, xa que constitúen unha infraorde dos decápodos, caracterizados por teren abdomes de diferentes tipos, cuxos representantes máis coñecidos son os cangrexos ermitáns, aos que non se lle pode aplicar o termo *cacho*, xa que, ao teren o abdome moi brando, agóchanse en cunchas de gasterópodos, das que só sobresaen os ollos e as patas. (A outros membros da infraorde, menos coñecidos, como os cangrexos porcelana ou os galateidos, si)

Cando o cacho se proxecta cara a adiante, máis alá dos ollos, esta proxección do exoesqueleto denomínase **rostro** (en latín científico, *rostrum*).

Notas
-----

1. ↑  "**cacho** no dicionario da [[RAG]], 3ª acepción". Arquivado dende o orixinal o 22 de xullo de 2013. Consultado o 01 de xaneiro de 2013.
2. ↑  En realidade, o termo é unha *ampliación do campo semántico* da primeira acepción das que figuran no dicionario da RAG.
3. ↑  **Macruro**, do grego μακρός *makrós*, "longo", "grande" e ουρά ourá, "cola".
4. ↑  Do grego άνomos *ánomos* "sen lei" e ουρά ourá, "cola", é dicir "con colas de diferentes tipos".
5. ↑  Gary Poore (2004): "Anomura – hermit crabs, porcelain crabs and squat lobsters". *Marine Decapod Crustacea of Southern Australia: a Guide to Identification.* CSIRO Publishing. pp. 215–287. ISBN 978-0-643-09925-8.
6. ↑  "Anomura". *www.itis.gov*. Consultado o 2021-02-09.
7. ↑  *Anomura* en NCBI. *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* casca
* Cefalotórax
* Coiraza

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Cacho*** |
**Antônio Rosas Sanches**, nado en Vigo o 3 de abril de 1944 e finado en São Paulo o 9 de setembro de 2011, foi un saxofonista e pianista galego famoso baixo o nome artístico de **Manito**.

Traxectoria
-----------

En 1954 marchou a Brasil levado pola súa familia, de pai zapateiro, o cal co tempo provería de atrezzo ao popular programa televisivo brasileiro Jovem Guarda da TV Record. 

Músico profesional foi parte do grupo fundacional da banda de rock Os Incríveis en 1962, ata o ano 1971 cando deixa o seu primeiro grupo e funda o grupo de rock progresivo Som Nosso de Cada Dia xunto con Pedro Baldanza, o "Pedrão" e Pedrinho Batera.

Durante parte do ano 1973 é o teclado oficial da histórica banda Os Mutantes no lugar de Arnaldo Baptista. Grupo que abandona de xeito amigábel antes de acabar o ano.

En 1974, Som Nosso de Cada Dia lanzou o clásico álbum "Snegs". En 1975, Manito resolveu sair novamente do grupo e estivo apartado da banda por algún tempo. Etapa que aproveita para unirse ao grupo de funk e soul brasileiro Placa Luminosa. En 1980, reapareceu co grupo de funk-blues-rock "Funk-Mora". En 1994, lanza con o Som Nosso de Cada Dia o álbum "Live 94″.

En 1995, Os Incríveis reúnense para participar no proxecto "30 Anos De Jovem Guarda".

En 1998, participou do álbum "Chronophagia" da banda "Patrulha do Espaço", outra lenda do rock brasileiro.

En 2005, participou do álbum Acústico MTV - Ultraje a Rigor.

En 2010, a Biblioteca Temática em Música Cassiano Ricardo prestou unha homenaxe ao músico, a través do tributo "O incrível Manito: tributo a um grande roqueiro brasileiro". 

Artista virtuoso, xa na súa nenez en Galicia era capaz de tocar varios instrumentos. Foi louvado por Erasmo Carlos como o primeiro saxofonista no Brasil que foi capaz de lograr o son rouco dos saxofonistas de jazz americanos. 

Falece na súa cidade, São Paulo, en 2011 por mor dun cancro de larinxe , aos 67 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  Froés, Marcelo (11 de novembro de 2023). Editora 34, ed. *Jovem Guarda: em ritmo de aventura*. pp. 57–. ISBN 85-7326-187-0.
2. ↑  "Esses Incríveis Músicos e Seus Maravilhosos Instrumentos". 24 de xaneiro de 2015. Consultado o 18 de decembro de 2023.
3. ↑  Froés, Marcelo (11 de novembro de 2023). Editora 34, ed. *Jovem Guarda: em ritmo de aventura*. pp. 48–. ISBN 85-7326-187-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10323717
* IMDb: nm0542473

 |
Escudo oficial de KosovoO logo das Institucións Provisionais de Autogoberno.
O **escudo de Kosovo** foi adoptado polos organismos transitorios de goberno de dito territorio xunto coa declaración de independencia do país, proclamada o 17 de febreiro de 2008.

O escudo é unha versión modificada da bandeira de Kosovo adoptada nesa mesma data, e está composto por un escudo de fondo azul e bordo dourado, sobre o cal se sitúa un mapa de Kosovo en cor amarela e seis estrelas brancas de cinco puntas sobre este, que representan respectivamente a cada un dos pobos que habitan o territorio de Kosovo: albanés, bosníaco, goraní, romanés, serbio e turco.

Escudo do Goberno Transitorio
-----------------------------

A Administración das Nacións Unidas para Kosovo (UNMIK) aprobou o deseño dun logotipo para as Institucións Provisionais de Autogoberno (IPAG) de dito territorio, o cal non era en si un escudo de armas pero tiña o mesmo uso que este.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Kosovo

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
O Escudo Canadense
O **Escudo Canadense** é unha unha vasta base de rocha que se estende desde os Grandes Lagos ata o océano Ártico, pasando polas rexións do norte de Saskatchewan, Manitoba, Ontario e o Quebec, así como a maior parte de Labrador, é dicir a parte continental da provincia de Terra Nova e Labrador. Ocupa o 49% da superficie do país.

Consiste principalmente en terreo erosionado e ondulado e contén moitos ríos importantes utilizados na produción de enerxía hidroeléctrica, particularmente no norte do Quebec e Ontario. O Escudo Canadense tamén rodea unha área de terras húmidas, os baixos da baía de Hudson. Algunhas rexións particulares do escudo están cubertas por cordilleiras que inclúen os montes Torgat e os montes Laurentinos.

A pesar de que non é posible a práctica da agricultura intensiva no Escudo Canadense, persiste a agricultura en menor escala e a silvicultura, e existen pequenas granxas nos vales fluviais e ao redor de lagos, particularmente en rexións do sur. Os bosques boreais cobren gran parte do Escudo, cunha variedade de coníferas que prové un importante recurso para a industria madeireira. Nesta rexión existen grandes reservas minerais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Canadá
* Ontario

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76034
* WorldCat
* VIAF: 239998762
* EBID: ID
* GND: 4259101-6
* LCCN: sh85019406

 |
Coordenadas: 28°3′50.1″N 16°43′50″O﻿ / ﻿28.063917, -16.73056

Vista da localidade
Costa de Playa de las Américas.
**Playa de las Américas** é un centro turístico pertencente ao municipio de Arona, situado no sur de Tenerife (Canarias, España). Esténdese desde o oeste da montaña de Chayofita ata a praia de El Bobo.

Este núcleo turístico desenvolveuse na década de 1960 a partir doutra zona turística como é Los Cristianos e linda con Costa Adeje, pertencente ao municipio de Adeje. Nesta zona da illa de Tenerife practícanse deportes náuticos como surf ou submarinismo e nela viven numerosos delfíns e baleas.

Demografía
----------

**Variación demográfica de Playa de las Américas**| 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2.188 | 2.462 | 2.764 | 2.889 | 2.832 | 3.287 | 3.514 | 3.813 | 4.181 | 4.469 |

Turismo
-------

Las Américas conta cunha variada oferta alojativa con apartamentos e hoteis de todas as categorías. Destacan diversos hoteis de máxima categoría e gran luxo que se reparten nas súas proximidades.

A zona de Playa de las Américas inclúe varias praias, a maioría artificiais, confeccionadas con area importada de África.

É ademais un dos lugares onde se aglutina a maior oferta de lecer do sur de Tenerife con bares, pubs, terrazas, restaurantes e numerosas discotecas.

Transporte
----------

Está comunicada pola autoestrada TF-1. O aeropuerto máis próximo é o de Tenerife Sur, que está aproximadamente a 20-25 minutos en coche.

Notas
-----

1. ↑  "Instituto Nacional de Estadística". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 17 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Playa de las Américas*** |

* Los Cristianos-Playa de las Américas en arona.org Arquivado 21 de xuño de 2012 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q267946
* WorldCat
* VIAF: 157212064
* GeoNames: 6355183
* GND: 4496919-3
* LCCN: n88160971

 |
**Avelino Ángel Ramos López**, nado en Parada, Silleda, o 21 de xuño de 1940 e finado o 2 de decembro de 2023, foi un empresario e filántropo galego.

Traxectoria
-----------

### Negocios na emigración

Marchou dende moi novo a Latinoamérica e Estados Unidos. Pola década de 1970, ergueu unha fábrica de produtos de limpeza que operaba coa marca "Mistolín", en Caracas, Venzuela. Dende alí, ampliou as operacións á República Dominicana, Panamá, Porto Rico e Florida, nos Estados Unidos e ampliou os negocios a outras áreas como a comida rápida. 

### Retorno a Galiza

Coa fortuna conseguida, retornou a España, radicouse na comarca do Deza e, no 1988, fundou Productos Disiclín SA en Siador da que, no 2010, se separou e cedeu a xestión a un neto do seu irmán, Antonio. Tamén enfrontou outros negocios como a creación dun hotel que, ao non podelo realizar en Lalín, acabou por construír no 2002 en Silleda, e ao que lle puxo o nome da súa filla, Katiuska. O montante do investimento supuxo máis de 900 millóns de pesetas da época. Na inauguración, o 12 de xuño de 2003, estivo Manuel Fraga, daquela presidente da Xunta de Galicia. En xullo de 2021, foi alugado a Hotusa que o explota baixo a marca Exe.

### Filantropía

O seu mellor mellor exemplo de filantropía, foi a doazón de 200 000 euros para a construción dunha residencia da terceira idade en Silleda.

### Enfermidade

A comezos de 2022, sofreu tres ictus nun período de catro meses estando na República Dominicana. Conseguiu recuperarse pero tamén contraeu a enfermidade de Alzhéimer e morreu a finais de 2023 por mor dunha neumonía.

Vida persoal
------------

Casou con María Sofía Gómez Lorenzo, orixinaria de Santiago de Lebozán en Lalín, e tiveron unha única filla, Katiuska Ramos Gómez.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Salgueiro, Xan (4 de decembro de 2024). "El emigrante filántropo que nunca se olvidó de su tierra". *farodevigo.es* (en castelán). Consultado o 17 de xaneiro de 2024.
2. ↑  "AVELINO ANGEL RAMOS LÓPEZ". *esquelas.de-galicia.com* (en castelán). Consultado o 17 de xaneiro de 2024.
3. ↑  Redacción (5 de decembro de 2023). "Pesar en Silleda por el fallecimiento de Avelino Ramos". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 17 de xaneiro de 2024.
4. 1 2 3  Salgueiro, Xan (3 de decembro de 2023). "Silleda despide al empresario Avelino Ramos". *farodevigo.es* (en castelán). Consultado o 17 de xaneiro de 2024.
5. ↑  Redacción (24 de abril de 2001). "Ramos continuará adelante con el proyecto del hotel Katiuska". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 17 de xaneiro de 2024.
6. 1 2  Soutelo, Salomé (11 de xullo de 2023). "Avelino Ramos da otra lección de vida". *farodevigo.es* (en castelán). Consultado o 17 de xaneiro de 2024.
7. ↑  V. P. (8 de setembro de 2012). "Un silledense dona 200.000 euros para construir la residencia". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 17 de xaneiro de 2024.
**Marcos Blanco Jorge**, nado en Ribadavia en 1970, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Estudou Ciencias Políticas, aínda que non rematou a carreira. Exerceu como comerciante. Foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Ribadavia. No 2003 encabezou a candidatura socialista e foi elixido alcalde, grazas ao apoio de BNG, co cal formou goberno. No 2007 gañou as eleccións, con 6 escanos dos 13 cos que conta a capital do Ribeiro, polo que foi reelixido e mantivo o goberno de coalición cos nacionalistas. En 2011 volveu ser alcalde, cos mesmos resultados do 2007, pero sen reeditar o bipartito co BNG. Non se presentou á reelección no 2015. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 foi candidato número 3 dos socialistas por Ourense, máis non resultou elixido.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Pérez Iglesias** |  **Alcalde de Ribadavia** 2003 - 2015 | Sucesor:**Ignacio Gómez Pérez** |

Notas
-----

1. ↑  El alcalde de Ribadavia, del PSOE, se apuntará al paro al dejarlo el BNG sin sueldo oficial
2. ↑  "El alcalde de Ribadavia se descarta para ser candidato". *La Región* (en castelán). 2015-01-03. Consultado o 2022-06-06.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribadavia

### Ligazóns externas

* Noticia[*Ligazón morta*] en *La Región*.
**Jorge Torregrossa García**, nado en Alacant o 3 de outubro de 1973, é un director de cine e televisión español.

Traxectoria
-----------

Na década dos anos noventa recibiu bolsas da Fundación A Caixa e de Martin Scorsese (o Martin Scorsese Young Filmmaker Award). Residiu en Nova York onde permaneceu dez anos e completou a súa formación cun máster en cinematografía, no posgrao para directores da Tisch School of the Arts, Universidade de Nova York. Nesta cidade, dirixiu as súas primeiras curtametraxes, *Family Pictures* e *SaloMe PaMela Me*, en 1998, e *Desire*, en 1999, que suporía o seu recoñecemento pola industria e que conseguiu premios no Festival de Alcalá e do Festival Nacional de Curtametraxes de Almería, e *Women in a Train* (2001),

Á súa volta a España, alternou a dirección de curtametraxes como *Manchas* (2005) e *Verano o los defectos de Andrés* (2006), vídeos musicais para artistas como Antonio Orozco ou Najwa Nimri, anuncios comerciais e series de televisión como *Gran Hotel*, *A Señora*, *Herederos* ou *Imperium*.

En 2012, debutou como director de longametraxe, con *Fin* (2012), adaptación dunha novela de David Monteagudo e en 2013 rodou a *La vida inesperada*, que se estreou en 2014, con guión de Elvira Lindo e protagonizada por Javier Cámara e Raúl Arévalo.

Filmografía
-----------

### Cine

* 2014 *La vida inesperada*
* 2012 *Fin*

### Televisión

* 2003 *Un lugar en el mundo* (6 episodios)
* 2007 *Los simuladores (1 episodio)*
* 2008 *El comisario* (1 episodio)
* 2007 - 2008 *Herederos* (8 episodios)
* 2008 - 2010 *La Señora* (10 episodios)
* 2010 *Tierra de lobos* (3 episodios)
* 2011 *14 de abril. La República* (2 episodios)
* 2012 *Imperium* (3 episodios)
* 2012 *Gran Hotel* (2 episodios)
* 2014 - 2015 *Sin identidad* (4 episodios)
* 2015 - 2016 *Carlos, rey emperador* (5 episodios)
* 2016 *Bajo sospecha* (6 episodios)
* 2017 - presente *Velvet Colección* (¿? episodios)
* 2018 - 2018 *Fariña* (10 episodios)

Notas
-----

1. ↑  Jorge Torregrossa debutará en la gran pantalla con 'Fin'. El septimoarte.net
2. ↑  "Jorge Torregrossa, un director novel con mucha experiencia. Contraplano.es". Arquivado dende o orixinal o 08 de xaneiro de 2014. Consultado o 23 de xullo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3183895
* WorldCat
* VIAF: 88470341
* Allmovie: p633449
* AlloCiné: 192750
* BNE: XX1005215
* BNF: 16691898w
* GND: 1050854489
* IMDb: nm0868441
* ISNI: 0000000059789078
* LCCN: no2009068352
* SUDOC: 170363627
* TMDb: 1052217

 |
Un satélite CYGNSS.
**Cyclone Global Navigation Satellite System** ou **CYGNSS** é unha serie de oito satélites da NASA adicados ao estudo das tormentas e ciclóns.

Características
---------------

Os oito satélites CYGNSS foron construídos por Southwest Research Institute e lanzáronse xuntos o 15 de decembro de 2016 a bordo dun foguete Pegasus XL. Cada satélite ten unha masa de 18 kg e dous paneis solares. Foron lanzados a unha órbita de 514 x 536 km e 34,96 graos de inclinación orbital.

A misión dos satélites CYGNSS é estudar a interacción entre a atmosfera e os océanos durante a formación de tormentas e ciclóns para determinar cómo se retroalimentan e xeneran. Para iso os satélites levan a bordo receptores GPS de alta precisión para detectar sinais tanto directas como indirectas de GPS: as directas permiten determinar a posición exacta de cada satélite mentres que as indirectas son sinais que se reflicten desde a superficie oceánica en función da súa axitación e das que se pode extrapolar a velocidade do vento.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2023). "CYGNSS" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2023.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "CYGNSS A, B, C, D, E, F, G, H" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cyclone Global Navigation Satellite System*** |

### Outros artigos

* Pegasus XL
A **arquitectura longobarda**, tamén chamada **arquitectura lombarda**, constitúe un conxunto de obras arquitectónicas realizadas na Península Itálica durante o reinado dos xermánicos longobardos –tamén chamados lombardos– (568-774), cunha permanencia residual na parte meridional da península, a parte chamada Langobardia Minor gobernada por reis e duques longobardos, até os séculos X-XI.

Baptisterio de Lomello (Pavía).
A actividade arquitectónica desenvolvida na Langobardia Maior, a parte setentrional da actual Italia (citada en diante como Italia), chegou até os nosos días moi fragmentada, especialmente por mor das sucesivas reconstrucións dos edificios sacros e profanos feitas durante os séculos VII e VIII. Agás o Tempietto Longobardo de Cividale del Friuli, conservado intacto en gran parte, as edificacións lombardas civís e relixiosas de Pavia, Monza e outras localidades foron refeitas nos séculos vindeiros. Poucos edificios ficaron íntegros, ora por quedaren incluídos en ampliacións, como a igrexa de San Salvatore en Brescia, ora por seren periféricos e de modestas dimensións, como a igrexa de Santa Maria *foris portas* en Castelseprio.

Porén, é posíbel atopar testemuños fieis ás formas orixinais en Langobardia Minor. En Benevento consérvase a igrexa de Santa Sofia, boa parte dun treito da Muralla e a Roca dei Rettori, único exemplo íntegro de arquitectura militar longobarda, mentres restan outros testemuños menores noutros lugares do Ducado de Benevento e en Spoleto.

As principais mostras arquitectónicas superviventes da época longobarda foron reunidas recentmente nun itinerario. O conxunto forma parte da «*Italia Langobardorum. Centri di potere e di culto (568-774)*», que comprende sete lugares cheos de restos arquitectónicos, pictóricos e escultóricos da arte longobarda, e cuxa candidatura a Patrimonio da Humanidade da UNESCO foi aceptada en marzo de 2008 e foi inscrita o 26 de xuño de 2011.

Notas
-----

1. ↑  Italia Langobardorum, ed. (2010). "The Longobards in Italy. Places of the power (568-774 A.D.)". *Candidature Unesco* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 19/02/2020. Consultado o 31/05/2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arquitectura longobarda Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Anónimo (2006). "*Origo gentis Langobardorum*". *Historia Langobardorum* (en latín). Consultado o 3 de setembro de 2011.  Texto orixinal do século VII (completo).
* Diacono, Paolo (2008). "Historia Langobardorum". *Historia Langobardorum* (en latín). Consultado o 3 de setembro de 2011.  Texto completo
*Este artigo trata sobre o libro de Tito Livio, para a expresión latina véxase: Ab urbe condita.*
*Ab urbe condita*, 1493.
***Ab urbe condita libri CXLII*** (*Dende a fundación de Roma, 142 libros* ou *Dende a fundación da Cidade*) é unha grande obra de Tito Livio que narra, segundo o esquema dos anais, a historia de Roma desde a chegada de Eneas a Italia até os funerais de Druso, fillastro de Augusto, no 9 a.C. O plano era, probabelmente, chegar aos 150 libros, coa morte do emperador.

A expresión AUC, "ab urbe condita" utilizábase para datar a partir da fundación da cidade de Roma.

Conservación
------------

*Ab Urbe condita*, 1714
*Ab urbe condita* publicouse por grupos separados de libros, cinco (péntalos) ou dez (décadas), o que contribuíu para a dispersión, pois só se conservaron 35 para a posteridade:

* Primeira década, 1-10: das orixes de Roma á terceira guerra samnita (293 a.C.)
* Terceira e cuarta décadas, 21-40 e péntada 41-15 (con lagoas): desde a segunda guerra púnica até o final da guerra macedónica (218--)

Do resto da obra só se coñecen resumos (*Periochae*) compilados nos séculos III-IV para uso escolar, epítomes de Floro, Ampleio e Orosio e recompilacións de extractos, que xa cedo substituíron á obra xeral por seren moito máis breves e manexábeis.

A obra tivo grande relevancia durante a Idade Media e máis tarde. Para o fundador do método crítico filolóxico, B.G. Neibhur, as ***Historias*** (como ás veces se coñece tamén) mostran a riqueza da linguaxe en acepcións lexicolóxicas, innovacións sintácticas e tons poéticos, ao tempo que transmiten a serena conciencia da grandeza de Roma.

Historiografía
--------------

*Ab urbe condita* asóciase ás teorías retórico-artísticas isocráticas difundidas en Roma por Cicerón. Para Tito Livio, a historia é deleite e instrución. Por outra banda, imita a historiografía dramática helénica: modifica ou retoca os datos das fontes orixinais (Polibio, por exemplo, sobre a expansión romana no oriente grego); narra asedios, batallas ou diálogos reconstruindo narrativamente e alterando a realidade histórica..

A obra é rica en discursos directos e indirectos, o que mostra o escaso interese pola confirmación e o rigor. A historiografía de Livo pretende exaltar os grandes valores éticos, relixiosos e patrióticos da antiga Roma mediante a descrición de personalidades relevantes polas súas ideas morais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1155892
* WorldCat
* VIAF: 50152138644810982309
* BLBNB: 000645750
* BNE: XX3383695
* BNF: 12008346h
* GND: 4125765-0
* LCCN: n81025971
* NKC: aun2006373132
* NLA: 36567357
* NLG: 93578
* SUDOC: 028452135
* Treccani: ab-urbe-condita-libri\_res-5d3fad2d-b22b-11e5-b181-00271042e8d9

 |
**Amazon Prime Video**, ou sinxelamente **Prime Video**, é un servizo estadounidense de streaming e alugamento de vídeo de subscrición baixo demanda ofrecido por Amazon como servizo autónomo ou como parte da subscrición a Prime de Amazon. O servizo distribúe principalmente filmes e series de televisión producidas por Amazon Studios e MGM Holdings ou con licenza de Amazon, como Amazon Originals. Este servizo tamén conta con contido doutros provedores, complementos de contido, eventos deportivos en directo e servizos de compra e alugamento de vídeos.

Operando en todo o mundo, o servizo pode requirir unha subscrición completa a Prime para acceder. En países como os Estados Unidos, o Reino Unido e Alemaña, pódese acceder ao servizo sen unha subscrición a Prime completa, mentres que en Australia, o Canadá, Francia, a India, Turquía e Italia só se pode acceder a el a través dunha sitio web dedicado. Prime Video ofrece ademais un servizo complementario de contido en forma de canles, chamados Amazon Channels ou Prime Video Channels, que permiten aos usuarios subscribirse a servizos adicionais de subscrición de vídeo doutros provedores de contido dentro de Prime Video.

Notas
-----

1. ↑  "Amazon Prime Video subscription". *Amazon*. Consultado o 28 de novembro de 2017.
2. ↑  Kleinman, Alexis (23 de abril de 2014). "Amazon Prime Just Got Way Better With A Ton Of Old HBO Shows". *The Huffington Post*. Consultado o 23 de abril de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4740856
* IMDb: co0476953

 |
A expresión latina ***curia ducis*** (literalmente, *curia* *do duque*) indica un órgano político-administrativo dedicado ao desempeño dalgunhas funcións políticas nas cidades italianas do Medievo, gobernadas en forma de ducado. A institución, que se remonta aos ducados longobardos, sobreviviu e desenvolveuse sobre todo na República de Venecia.

Ducados longobardos
-------------------

Unha *curia ducis* existiu en distintas cidades italianas, sobre todo nas que foron sedes de duques longobardos.

Por exemplo, a *curia ducis* de Milán, que se cadra se remonta a Alboíno, estaba situada preto da *piazza Cordusio*, mentres que a de Brescia, segundo unha tradición que se remonta a Malvezzi (1729), foi construída polo primeiro duque, Alachis. No que atinxe á posición desta última, nos traballos de escavación da actual *Piazza della Vittoria (Brescia)*, que tiveron lugar nos anos trinta do século XX, atopáronse restos dun edificio cunha ampliación anexa de época tardoantiga ou altomedieval. Segundo Brogiolo (1993) poderían ser asociados a un palacio público construído en época ostrogoda e despois volto a empregar polos longobardos.

República de Venecia
--------------------

No ordenamento xudicial máis antigo do Ducado de Venecia a *Curia ducis* era o órgano destinado a asistir ao Dogo na administración da xustiza. A curia compúñase de *iudices* provenientes da clase patricia e participaban non só nos *placita*, senón tamén nas decisións políticas e administrativas.

Co declive do poder ducal e a formación progresiva da República de Venecia, a *Curia ducis* veu redimensionado o seu papel e evolucionou nas seis Cortes de Palacio, maxistraturas con simples funcións xudiciais.

Notas
-----

1. ↑  Cfr. Gian Pietro Brogiolo (1993). Società Archeologica Padana, ed. *Brescia Altomedievale*. pp. 55–65. ISBN 888711501X.  a que á súa vez se refire Jacopo Malvezzi (1729). "Chronicon Brixianum ab origine urbis usque ad annum". *Rerum Italicarum Scriptores XIV*. pp. 773–1004.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**He Qifang** (chinés simplificado: 何其芳; *pinyin*: *Hé Qífāng*), nado o 5 de febreiro de 1912 en Wanzhou, Sichuan, e finado o 24 de xullo de 1977, foi un escritor chinés. Pertenceu ao círculo literario coñecido como a Escola de Beijing. Próximo a Zhou Yang, foi represaliado ao comezo da Revolución Cultural.

Traxectoria
-----------

He Qifang no ano 1962He Qifang no ano 1962
He Qifang naceu nunha rica familia de terratenentes. O seu pai era un home esixente e violento, polo que o autor procuraba un refuxio na súa nai. Durante a súa adolescencia, recibiu unha educación tradicional. Entre 1931 e 1935 estudou Filosofía na Universidade de Beijing. Durante esta etapa, coñeceu a obra dos poetas simbolistas franceses, aos que admiraba xunto cos poetas clásicos chineses. Tras graduarse, desempeñou postos de profesor de instituto en Tianjin e Shandong.Na década dos 40, fíxose militante do Partido Comunista da China, e uníuse a Mao Zedong en Yan'an durante o Movemento de Rectificación dos Estilos. Con todo, mantivo sempre unha postura esteticista. Destacou por unha poesía *sui generis*, afastada das tendencias realistas e socialistas da época. Os seus libros, como *Huamenglu* 画梦录 ("Pintando soños", 1947) ou *Huanxiang zaji* 还乡杂记 ("Misceláneas sobre o retorno ao fogar", 1949), destacan por unha linguaxe simple e un estilo introspectivo e melancólico.

Tras a Guerra Civil Chinesa, He Qifang trasladouse a Chongqing, onde traballaría como editor do xornal *Xinhua ribao* 新华日报. Participou en varios debates ideolóxicos a través dos seus ensaios. Fíxose tamén membro da Asociación de Escritores da China, e chegou a ser director do Centro de Investigacións Literarias da Academia das Ciencias. Foi editor da revista *Wenxue pinglun* 文学评论 ("Crítica literaria").

Dende Yan'an, estivo próximo ao seu compañeiro de traballo Zhou Yang. Durante a Revolución Cultural, ambos foron atacados e destituidos dos seus postos. Porén, He Qifang será rehabilitado tras o pasamento de Mao e a detención da Banda dos Catro.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Fabre, Guilhem (2016-10-26). "HE Qifang 何其芳" (en francés). Paris: Maitron/Editions de l'Atelier.
2. 1 2 3  "He, Qifang (1912-1977) 何, 其芳 (1912-1977)". *IdRef*. Consultado o 6 de decembro de 2023.
3. 1 2 3 4 5  Tao, Hanwei (2009). *Symbolisme et surréalisme français comme défi aux lettres chinoises: Le cas de Shanghai et de Taïwan* (en francés). Universidade da Sorbona.
4. 1 2  Abrahamsen, Eric. "He Qifang". *Paper Republic* (en inglés). Consultado o 2023-12-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5366419
* WorldCat
* VIAF: 27870728
* BNF: 16090950w
* EBID: ID
* FAST: 76407
* GND: 118942433
* ISNI: 0000 0001 2277 7628
* LCCN: n81082647
* NDL: 00314827
* NKC: jx20121022001
* NLA: 36730721
* NTA: 140013296
* OL: OL5422310A
* SUDOC: 096864362

 |
**Rogelio Tapia**, nado en Lavadores (Vigo) o 10 de xullo de 1903 e finado o 10 de xaneiro de 1986, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Xogou no Real Club Fortuna de Vigo ata que a fusión deste co Real Vigo Sporting Club deu lugar ao Real Club Celta de Vigo pasando á disciplina do mesmo. Xogou no equipo celeste durante sete tempadas anotando 119 goles en 113 partidos oficiais, o que lle vale para figurar como cuarto máximo goleador en partidos oficiais da historia do club, cunha media de 1,05 goles por partido, só por detrás de Iago Aspas, Ramón Polo e Nolete.

Curiosamente, na acta do seu debut o nome de Rogelio aparece na aliñación xunto a Pasarín na defensa, no seguinte partido figura no mediocampo xunto a Bienvenido e a Balbino, e a partir dese momento xa so se lle asociará coa posición de ariete.

Rogelio tamén ostenta o récord de xogador do Celta con máis goles nun só encontro, conseguindo 8 goles o 17 de xaneiro de 1926 na vitoria por 15-0 do Celta ante o Unión Sporting.

Como dianteiro goleador que era vestiu en varias ocasións o equipamento da Selección galega de fútbol antes da guerra civil. Concretamente disputou un encontro amigábel contra a selección do centro de España o 28 de xullo de 1929, a aliñación do equipo estaba formada por: Isidro, Manolín, Pasarín; Pepe Hermida, Rivera, Basterrechea; Reigosa, Hilario, Polo e Pérez. Ese partido terminaría con empate a 0.

O seu mellor ano no Celta foi a tempada 1926-27, na que anotou 36 goles en 23 encontros.

Rogelio deixa o Celta en 1932, pero aínda xogaría unha tempada no Unión Sporting Club de Lavadores.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Berto V. T. (20 de maio de 2012). "Rogelio Tapia". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20502892
* BDFutbol: 28489

 |
O **escudo de Bosnia e Hercegovina** foi adoptado en 1998. Substituíu o anterior, usado desde 1991, ano en que o país se declarou independente da República Federal Socialista de Iugoslavia. O escudo posúe os mesmos elementos que a bandeira. O escudo está dividido en dúas partes, a primeira partición é de ouro en forma de triángulo isóscele, cuxas tres puntas representan o tres grupos étnicos do país (bosníacos, croatas e serbios) así como a forma do país. A segunda partición é de azur con sete estrelas de cinco puntas colocadas en banda, símbolo de Europa.

Escudo precedente
-----------------

O escudo vixente entre 1991 e 1998 consistía nun campo de azur sementado con seis flores de lis e unha banda de prata, escudo que foi utilizado polos primeiros reis da dinastía Kotromanić, que gobernou de Bosnia entre os séculos XIII e XV. Segundo a tradición, a banda de prata simboliza a espada de Tvrtko, o primeiro rei de Bosnia, e o seu poder. Deseñouse xunto coa bandeira a comezos da guerra de Bosnia, que durou tres anos; ao final do conflito. A comezos do 1998, por mor das queixas dos serbios e os croatas, que dicían que ese escudo e esa bandeira non representaban ás súas etnias, creouse unha comisión para a reforma da bandeira, creándose ademais o escudo actual, que conserva as mesmos cores que o anterior aínda cando non ten ningún referencia á historia do país.

Outros escudos
--------------

* Escudo durante o reinado de Tvrtko (1377-1391)Escudo durante o reinado de Tvrtko (1377-1391)
* Escudo de Bosnia durante o século XVEscudo de Bosnia durante o século XV
* Escudo de Bosnia durante a anexión a Austria-Hungría (1878-1918)Escudo de Bosnia durante a anexión a Austria-Hungría (1878-1918)
* Escudo durante a época iugoslava (1945-1992)Escudo durante a época iugoslava (1945-1992)
* Escudo entre 1992 e 1998Escudo entre 1992 e 1998
* Bandeira entre 1992 e 1998Bandeira entre 1992 e 1998
* Escudo da Federación de Bosnia e HercegovinaEscudo da Federación de Bosnia e Hercegovina
* Selo da República SerbiaSelo da República Serbia

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
**Huberto** ou Humberto (Uberto) era fillo bastardo do rei Hugo de Italia (Hugo de Arle ou Hugo de Provenza) coa súa amancebada Wandelmoda. Sobre o 936 o seu pai deulle o marquesado ou margraviato de Toscana en lugar do seu tío Bosón. O 941 nomeouno conde palatino e o 943 duque de Spoleto e margrave de Camerino, expulsando ao duque Sarlione, condenado polo asasinato do seu antecesor Anscar de Ivrea. Así gobernou toda a Italia central e converteuse no señor feudal máis poderoso do rei Berengario II de Italia.

Huberto aliado ao Papa Xoán XII convidou a Odón o Grande rei de Xermania a baixar a Italia e derrubar a Berengario II.

En 946 o ducado de Spoleto e marquesado de Camerino serían dados a Bonifacio II. En Toscana foi margrave ata o 13 de febreiro do 962, en que acadou o goberno de devandito feudo o seu fillo Hugo o Grande.

Morreu segundo uns o 15 de setembro de 967 e segundo outros en marzo de 970.

Casou con Xila, filla de Bonifacio I de Spoleto coa que tivo a Hugo o Grande, margrave de Toscana, Gualdrada, esposa de Pedro IV Candiano dux de Venecia, e Xila a moza, filla de Tedaldo, conde de Canossa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2429013
* Treccani: uberto-di-provenza-marchese-di-toscana
* WikiTree: Italia-39

 |
**Olinda** é unha cidade do estado brasileiro de Pernambuco. A súa poboación estimada o 2007 era 391 433 habitantes. A súa superficie total é 40,83 km².

O nome da cidade de **Olinda**, segundo se cre, derivou da frase *Ó linda localización para construír unha cidade*, por causa da beleza da paisaxe que se enxerga desde o outeiro onde se fundou no ano 1535 por Duarte Coelho Pereira. Foi elevada a vila o 12 de marzo de 1537. Olinda era sede da Capitanía de Pernambuco, pero foi incendiada no século XVII polos holandeses, que mudaron a sede para a cidade do Recife. Cando os holandeses foron expulsados o 1654, volveu ser capital. O 1837, perdeu o título de capital de Pernambuco novamente para Recife.

Olinda. Ao fondo, Recife.
Olinda.
Olinda fai parte da Rexión Metropolitana do Recife, e localízase a 7 Km desta. Limita ao norte coa cidade de Paulista, ao sur e oeste co Recife, e a este co Océano Atlántico.

Destacase pola súa beleza natural, e tamén é un dos máis importantes centros culturais e históricos do Brasil, conservando casas e igrexas do período colonial. Foi declarada, en 1982, Patrimonio Histórico e Cultural da Humanidade pola UNESCO.

| Rexión = Latino América e o Caribe
| Tipo = **Cultural**
| Criterios = II, IV
| ID = 189
}}

O seu Carnaval tamén é coñecido en todo o Brasil e no exterior. Diferente do sur do Brasil onde predomina o samba, os bailes carnavalescos son animados polo ritmo acelerado e a danza do frevo, co seus pasos acrobáticos. Hai tamén o desfile dos maracatus, manifestación folclórica que mestura elementos africanos, indíxenas e europeos na danza, na percusión e nas vestimentas dos participantes.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Olinda Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* [pt ]
* [pt ]
* Aplicativo sobre o Centro Histórico de Olinda Arquivado 18 de marzo de 2017 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Olinda*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28301
* WorldCat
* VIAF: 137194593
* BRE: 2685336
* EBID: ID
* GEC: 0047080
* GeoNames: 6320550
* GND: 4400518-0
* LCCN: n79069714
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge630179
* OSM: 2185940
* SUDOC: 118293397

 |