recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ariarico** (latín: *Ariaricus*) ou **Ariaco** (latín: *Ariacus*) foi o primeiro xefe (xuíz) tervingo cuxa existencia está historicamente confirmada e que aparece noutras fontes independentes dos *Getica* de Xordanes, sendo ás veces considerado o primeiro xefe coñecido.

Traxectoria
-----------

Segundo informan as fontes, na década de 320 os tervingos dominaban o Baixo Danubio. Como resultado do seu apoio militar a Licinio (reinado 308–324) durante as guerras civís da Tetrarquía, en 328 o emperador Constantino o Grande (reinado 306–337) ordenou a construción dunha ponte sobre o río e fortes ao longo do seu curso, especialmente nas rexións de Oltenia e Valaquia. Esta presión romana obrigou á migración dos tervingos e taifales ao Tisza, entón unha zona controlada polos sármatas. Estes últimos solicitaron, á súa vez, axuda ao imperio e o César Constantino II (reinado 317–340) foi enviado a unha campaña no inverno de 332 que conseguiu expulsalos de volta ao Baixo Danubio. Segundo se informa, esta campaña provocou a morte de aproximadamente 100.000 persoas debido ao clima e á falta de alimentos.

Ese mesmo ano, 332, Constantino e Ariarico acordaron un pacto (*foedus*) polo cal os tervingos debían pagar un tributo ao imperio e proporcionar recrutas ao exército imperial; moitos destes recrutas foron dirixidos a Oriente para loitar contra o Imperio Sasánida. O fillo de Ariarico, Aorico,pata garanti-lo acordo de paz, foi entregado como refén e educado en Constantinopla.. Ariarico, segundo *Getica*, foi substituído por Xeberico.

Notas
-----

1. ↑  Wolfram (1990), p. 61.
2. ↑  Cameron (1998), p. 497.
3. 1 2  Lenski (2002), p. 120.
4. ↑  Heather (2011), p. 108.
5. ↑  Hinds (2009), p. 19.
6. ↑  Geary (2003), p. 87.
7. ↑  "JORDANES. THE ORIGIN AND DEEDS OF THE GOTHS, XXIII, 113-116". *people.ucalgary.ca* (en inglés). (tradución de Charles C. Mierow). 22 de abril de 1997. Consultado o 26 de setembro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cameron, Averil; Garnsey, Peter (1998). *The Cambridge Ancient History. 13* (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521302005.
* Geary, Patrick J (2003). *The Myth of Nations: The Medieval Origins of Europe* (en inglés). Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 9780691114811.
* Heather, Peter (2011). *Empires and Barbarians* (en inglés). Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780330540216.
* Hinds, Kathryn (2009). *Goths* (en inglés). Nova york: Marshall Cavendish. ISBN 9780761445166.
* Lenski, Noel Emmanuel (2002). *Failure of Empire: Valens and the Roman State in the Fourth Century A.D* (en inglés). Berkeley, Os Ánxeles e Londres: University of California Press. ISBN 978-0-520-23332-4.
* Wolfram, Herwig (1990). *History of the Goths* (en inglés). Berkeley, Os Ánxeles e Londres:: University of California Press. ISBN 9780520069831.

### Outros artigos

* Tervingos
* Godos

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Primeiro xuíz documentado** | **Xuíces dos tervingos**291-332 | Sucesor:**Aorico** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3622534
* Treccani: ariarico-re-dei-goti

 |
*Aplocheilus lineatus*
Os **Aploquéilidos** (Aplocheilidae, Bleeker 1860), ou *almirantes*, son unha familia de peixes maioritariamente de auga doce, incluída na orde dos Ciprinodontiformes (Cyiprinodontiformes).

Características
---------------

A distribución xeográfica comprende África, sueste de Asia, sueste de Norteamérica e Suramérica, en auga doce aínda que algunhas especies toleran a salinidade. Algunhas especies son moi usadas como animais de acuario, polas brillantes cores e fermosas aletas.

Son peixes pequenos, duns 5 cm de lonxitude. Teñen unha pequena separación entre a base das aletas pelvianas.

Clasificación
-------------

*Nothobranchius rachovii*
A taxonomía desta familia é obxecto de discusión. Seguindo a FishBase  divídese en tres xéneros e 15 especies: 

* Xénero *Aplocheilus* (McClelland, 1839)
* Xénero *Archiaphyosemion*
* Xénero *Pachypanchax* (Myers, 1933)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Aploquéilidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Aploquéilidos*** |

* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133314
* MAG: 2781031091

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Aplocheilidae
* EOL: 5522
* Fossilworks: 266186
* GBIF: 7337
* iNaturalist: 85592
* IRMNG: 106404
* ITIS: 553203
* NCBI: 28778
* WoRMS: 154441

 |
**Autoharpa** ou **autoarpa** (en inglés: *autoharp*) é un instrumento musical da familia das cítaras. Ten unha serie de barras de acordes unidas aos amortecedores que, cando se preme, silenciarán as cordas que non formen parte do acorde desexado. Aínda que a palabra *autoharp* era orixinalmente unha marca rexistrada da compañía *Oscar Schmidt*, o termo veu coloquialmente a usarse para calquera sitar de man, independentemente do fabricante.

A autoarpa foi e segue sendo moi utilizada na música tradicional americana, como o antigo country dos Apalaches, o bluegrass e o folk. Tamén se utilizou no rock, como exemplo a banda The Beach Boys no álbum *Today!* en 1965.

Son relativamente fáciles de aprender a tocar como instrumento rítmico. Tamén son utilizados por instrumentistas máis comprometidos como instrumento melódico.

Notas
-----

1. ↑  AutoharpStore.com, Web Direct Brands Inc. "History of the Autoharp". *Autoharp Store* (en inglés). Consultado o 2022-08-23.
2. ↑  Fretless zithers minermusic.com
3. ↑  American folk old-time Folkways

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Autoarpa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Historia da Autoarpa

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Música*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Antonio Díaz Ortiz**, nado en Cangas (Foz) o 17 de xaneiro de 1909 e finado en Madrid o 22 de outubro de 2003, foi un militar e empresario galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Teresa Ortiz Carranza, de Covarrubias (Burgos), e Ángel Díaz Río, un emigrante de Cordido que traballou en fornos e pastelerías de Madrid. Ángel tiña fábrica propia na rúa Ayala e puido dar estudos ao seu fillo Antonio. Conseguiu a praza de oficial de Correos en Pola de Laviana e despois en Xixón, onde estaba traballando cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Incorporouse a filas co grao de capitán. Durante a guerra combateu en Albacete, Cuenca e Teruel. Cando as tropas franquistas entraron en Madrid en 1939, escondeuse na casa de José Novo Ferreiro onde permaneceu meses argallando un plan de fuga. Finalmente, no camión de Pascual Fernández Saá, que transportaba pescado de Galicia a Madrid, armaron entre o eixe e a caixa un trebello de madeira no que meteron a Antonio e así chegou a Cangas. Estivo agochado tres anos en Cangas e Cordido e foi xulgado en rebeldía en Xixón. De volta a Madrid, na posguerra chegou a ser un empresario de éxito: tiña panaderías en Madrid, barcos de pesca en Foz e A Coruña e terreos de cultivo de cereal en Cuenca e Toledo. Nos anos cincuenta gravou e fotografou diversos aspectos da Mariña de Lugo, entre outros o documental *Foz, Cangas e Lourenzá*.

Notas
-----

1. ↑  "Un documental inédito con imaxes de Foz, Cangas e Lourenzá en 1952 abre as xornadas de historia de Foz". Arquivado dende o orixinal o 19 de xullo de 2019. Consultado o 19 de xullo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Antonio Díaz, el capitán republicano que huyó de Madrid oculto en la caja de un camión
**Apolinar Pastor Abal Cobas**, nado en 1853 e finado en Pontevedra a principios de outubro de 1932, foi un mestre e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Deu clase na escola anexa á Escola Normal de Pontevedra. En 1908, cando xa tiña 20 anos de experiencia como docente, aspirou a unha praza de mestre en Luarca. Xubilouse como mestre da escola graduada anexa a Normal en 1923, ao facer 70 anos.

En 1888 publicou a obra *Higiene de la vista en las escuelas*, discurso dado o 25 de novembro dese ano na conferencia organizada pola Sociedad Pedagógica de Maestros de Pontevedra, e impresa por Viuda e Hijos de José M. Madrigal.

Vida persoal
------------

Casou en Pontevedra con Laura Paz Rodríguez en 1895, e foi pai de Julia Abal Paz.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 5-10-1932, p. 2.
2. ↑  Couceiro Freijomil, A. (1951). "ABAL, Apolinar Pastor". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 1.
3. ↑  *Gaceta de Instrucción Pública y Bellas Artes* nº 874, 10 de xuño de 1908.
4. ↑  *El Progreso*, 27-11-1923, p. 2.
5. ↑  *La Tierra Gallega*, 5-5-1895, p. 6.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Antonio Fernández Fernández.
**Antonio Fernández Fernández**, coñecido como **Pavito**, nado en Cangas e finado en Pontevedra o 27 de xullo de 1937, foi un albanel e político galego.

Traxectoria
-----------

Albanel veciño de Darbo. Presidente da Sociedade de Oficios Varios adscrita á UGT e militante do PSOE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 12 de maio de 1937 con José Gallego Nogueira, Agustín Sanjuán Sansinenea, José Mejuto Bernárdez, José Meis Martínez, Gumersindo Gastiasoro, Germán Chapela Leiro e Ángel Martínez Fandiño, foi condenado a pena de morte. Foi executado na Caeira (Poio) con José Gallego, José Mejuto e José Meis, e Francisco Varela Garrido de Cerdedo o 27 de xullo de 1937.

Notas
-----

1. ↑  "Cumplimiento de Sentencia". *El Diario de Pontevedra*. 27/07/1939. p. 2. Consultado o 19/06/2023.
2. ↑  "Noticias". *El Compostelano*. 28/07/1937. Consultado o 19/06/2023.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mejuto Soba, A. P.; Rodríguez González, O. (2017). "La mujer emigrante y exiliada como custodia de la memoria histórica gallega. El caso del proceso a José Mejuto Bernárdez, republicano fusilado en 1937". *Madrygal. Revista de Estudios Gallegos* (20): 165–177.
* Santos Castroviejo, Iago; Nores Soliño, Antonio (2005). *Historia de Cangas, 1900-1936. Unha ribeira de pescadores*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 84-96403-74-2.

### Ligazóns externas

* 

* Antonio Fernández Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.
O **Atlético Mancha Real** é un club de fútbol español da localidade de Mancha Real, na provincia de Xaén. Foi fundado en 1984 e actualmente xoga no grupo 9 da Terceira División Española.

Historia
--------

Antes de que se fundase a Atlético Mancha Real no ano 1984, en Mancha Real tamén houbo diversos equipos que representaron á localidade a nivel futbolístico, o Imperio Azul foi un deles.

O 4 de agosto de 1984 rubricouse o documento notarial que fundaba oficialmente o Atlético Mancha Real como asociación deportiva. Lorenzo Araque Pareja, en calidade de presidente, Antonio José Beltrán Guzmán, como vicepresidente, Pedro Fuentes Olmo, como secretario, José Jiménez Quesada, como tesoureiro, e Diego Blanca Moreno, como vogal, formaron a primeira xunta directiva do club. Naquel entón tamén quedaron redactados os estatutos que actualmente rexen o club.

O 29 de maio de 2016 a Atlético Mancha Real consegue o primeiro ascenso a Segunda División B da súa historia tras vencer ao Zamora CF cun global de 5-1 a favor na eliminatoria de campións, tras quedar campión do grupo IX de Terceira División esa tempada.

Estadio
-------

O equipo xoga os seus partidos no Estadio Polideportivo Municipal de La Juventud, con capacidade para 1.500 espectadores. O terreo de xogo é de céspede artificial.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 1 (incluída a 2016-17)
* **Tempadas en 3ª**: 12

Palmarés
--------

* **Terceira División de España (2)**: 2009-10, 2015-16.
* Subcampión da Terceira División (1): 2012-13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Segunda División RFEF - Grupo 5 · 2021-22 |
| --- |
| Águilas · Alzira · Atlético Levante · Atlético Mancha Real · Atlético Pulpileño · Calvo Sotelo Puertollano · Eldense · El Ejido 2012 · Hércules · Intercity · La Nucía · Marchamalo · Mar Menor · Melilla · Real Murcia · Recreativo Granada · Socuéllamos · Toledo |
Coordenadas: 18°03′38″S 140°59′15″O﻿ / ﻿-18.06056, -140.98750

| Hao |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 1.342 hab. |
| Superficie | 47 km² |
| Superficie lagoa | 720 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 18°3′38″S 140°59′15″O﻿ / ﻿-18.06056, -140.98750 |
| Maior Altura | 3 m.
  |
| Localización |
|  |
|

**Hao** é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 920 km ao leste de Tahití.

Xeografía
---------

É un atol de forma alargada, de 50 km de longo e 14 km de ancho. A superficie total é de 47 km², e a altitude máxima é de 3 m. A lagoa é unha das máis grandes da Polinesia Francesa, con 720 km², que só se abre ao océano por un único paso onde se producen fortes correntes.

O clima é marítimo, onde unha temperatura que oscila entre 23 e 32 °C ao longo do ano. A ausencia de relevo fai que os ventos alisios afasten as nubes e, polo tanto, as precipitacións son relativamente moderadas.

A vila principal é Otepa, e a poboación, cun forte incremento demográfico (de 194 habitantes en 1962 a 1.582 habitantes no censo do 1996) desde que se estableceu a base do Centro de Experimentación do Pacífico (CEP) para as probas nucleares. As infraestruturas construídas nos últimos anos son importantes: un aeroporto cunha pista de 3.380 m, un porto de carga, unha estrada de 15 km, desalinizadoras, xeradores eléctricos e un hospital militar.

Como curiosidade, dispón dun campo de golf cun dos percorridos máis duros do mundo. A saída atópase nun illote e a chegada noutro. Unha barca co fondo de cristal axuda aos xogadores a atopar as pelotas perdidas. O par do percorrido de 18 buracos, é de 312.

Historia
--------

Hao foi descuberto no 1606 por Pedro Fernández de Quirós, que o chamou *A Conversión de San Pablo*. Pola súa forma alargada Louis Antoine de Bougainville chamouna o Arpa (*A Harpe*) e James Cook, o Arco (*Bow Island*).

En Hao estableceuse a base avanzada do Centro de Experimentación do Pacífico (CEP) para os ensaios nucleares. Entre 1963 e 1965 construíronse grandes infraestruturas que servían de ponte aérea e marítimo para desembarcar material nos atois de Mururoa e Fangataufa. En xuño de 2000 retiráronse as forzas armadas do atol. As infraestruturas pasaron ao goberno territorial que pretende aproveitalas para desenvolver o turismo ante a incerteza do futuro económico do atol.

Lagoa de Hao, Otepa a principal cidade ó fondo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1584116
* WorldCat
* VIAF: 1684148574383924430003
* GEC: 0511340
* GeoNames: 4034423

 |
**Maupihaa** (*Maupiha´a* en tahitiano normalizado), ou tamén **Mopelia**, é un atol do grupo de illas de Sotavento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Depende administrativamente da comuna de Maupiti que se atopa a 160 km ao leste. Como referencia máis coñecida, está a 230 quilómetros ao oeste de Bora-Bora.

Historia e características
--------------------------

O atol ten forma redonda e consiste nunha profunda lagoa central de 30 km² rodeada de escollos en tres cuartas partes. O lado de barlovento é un illote estreito cunha densa vexetación. Esta composto por catro motus cunha superficie total de 2´6 km². É unha reserva natural protexida onde se reproducen as tartarugas mariñas. Tamén é digna de mención a Illa dos Paxaros, ao oeste de atol, deshabitada e criadeiro de gran cantidade de aves mariñas.

Viven permanentemente seis familias dedicadas á recolección de cocos, que finalmente se converterá en aceite de copra, e ao cultivo da perla negra de Polinesia.

O paso de entrada á lagoa interior ten fama de difícil. Pero polo menos é moi recto, cuns 300 metros de lonxitude e uns 25 de anchura durante a metade deles. De boa profundidade, só ten un obstáculo no extremo interior, facilmente visible se hai boa luz. A corrente é moi forte, oscilando entre catro e máis de seis nós, sempre saínte. Con mar de fondo do oeste, ou con moita corrente, pode resultar impracticable.

Ten dous bos fondeadoiros. Ao nordeste da lagoa, fronte ao antigo poboado, destruído polos últimos furacáns, e ao sueste, fronte ao poboado actual. Cerca do paso de entrada, por fóra e cara ao sur, hai un naufraxio dun barco alemán da primeira G.M. o Seeadler.

Maupihaa foi descuberto en 1767, polo inglés Samuel Wallis. O nome colonial do atol era *Lord Howe*. Contén algúns restos arqueolóxicos polinesios. En 1917 foi cedido a unha compañía para producir copra e foi replantado de cocos e levaron porcos e galiñas. Entre 1997 e 1998 foi devastado por dous furacáns.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* lista de Atois *(en* *francés)* Arquivado 26 de outubro de 2004 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1166015
* GEC: 0511374
* GeoNames: 4034204

 |
| *Arvicola jacobaeus †* |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Extinto |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Rodentia |
| Familia: | Cricetidae |
| Subfamilia: | Arvicolinae |
| Xénero: | *Arvicola* |
| Especie: | ***A. jacobaeus †*** |

 |
| Nome binomial |
| ***Arvicola jacobaeus †***Cuenca−Bescós, Agustí, Lira,Melero−Rubio & Rofes 2010  |

***Arvicola jacobaeus*** é unha especie fósil de mamífero placentario da orde dos roedores, suborde dos miomorfos, superfamilia dos muroideos,  familia dos cricétidos e subfamilia dos arvicolinos, unha das integradas no xénero *Arvicola*.

Descrición
----------

A especie foi descrita en 2020 polos investigadores Gloria Cuenca-Bescós, da Universidade de Zaragoza, 
Jordi Agustí, do Institut Català de Paleoecologia Humana i Evolució Social de Tarragona, Jaime Lira, da Universidade Complutense de Madrid e María Melero Rubio, da Universidade de Zaragoza.

Este descubrimento foi o resultado do achado dun total de 121 pezas dentarias fosilizadas do sitio paleontolóxico plistocénico de Atapuerca.

Nome específico
---------------

O seu nome epecífico provén do treito do Camiño de Santiago que atravesa a serra de Atapuerca e, así mesmo, en honor ao símbolo por excelencia dos peregrinos: unha das especies de vieiras, *Pecten jacobaeus* (Linnaeus, 1758).

Carecterísticas
---------------

Trátase dunha rata de auga de 18 a 22 cm de lonxitude, cunha cola de 10 a 14 cm, e de entre os 155 e os 300 g de peso. O equipo de investigación que a descubriu confirmou que se trataba da rata de auga máis antiga, de 1,2 millóns de anos de antigüidade.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Cuenca−Bescós, G. Agustí, J. Lira, J. Melero−Rubio, M. and Rofes, J. (2010): "A new species of water vole from the early Pleistocene of Southern Europe". *Acta Palaeontologica Polonica* **55** (4): 565–580. (Texto completo).
2. ↑  *Arvicola jacobaeus*: Origen y evolución de la rata de agua en Europa en aragosaurus.blogspot.com. Universidade de Zaragoza *(en castelán)*.
3. 1 2  ¡¡¡Ratas!!! Pero de agua, en Ojo de Darwin.
4. 1 2  *Pecten jacobaeus* (Linnaeus, 1758) no WoRMS.
5. ↑  Descubren la rata de agua más antigua en SinC.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cuenca−Bescós, G. Agustí, J. Lira, J. Melero−Rubio, M. and Rofes, J. (2010): "A new species of water vole from the early Pleistocene of Southern Europe". *Acta Palaeontologica Polonica **55** (4): 565–580.*

### Outros artigos

* Cricétidos
* Arvicolinos
* *Arvicola*
Para o satélite artificial alemán véxase: Azur (satélite).

**Azur**  é a cor azul heráldica. Trátase dun azul intenso.

Nalgúns textos heráldicos tamén se refiren a esta cor como:

* Zafiro.
* Celeste.
* Turquí.

O seu nome vén do francés "azur", referido ao azul do mar. Tamén se sostén que provén dos termos "lāzūr" ou "Lazurt" que en árabe e persa queren dicir "cor azul". Esta última teoría é a máis probable, pois os cruzados, cando volveron aos seus países de orixe, tinguiron toda a súa heráldica con verbas daquelas terras.

É unha das cores empregadas nos vervos.

Representación
--------------

Correspóndese un azul intenso. Para a representación en cor non existe definición das súas características nos textos heráldicos. Todos os sistemas de definición numérica das cores son modernos.

Para a representación en branco e negro empréganse liñas horizontais paralelas.

Notas
-----

1. ↑  Entrada no Gran Dicionario Xerais da Lingua. Edicións Xerais de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O azul heráldico
* As cores heráldicas
* Os esmaltes heráldicos

| * v
* c
* e
Heráldica |
| --- |
| Heráldica | 
* Terminoloxía da heráldica
* Escudo
* Armorial

 |
| Divisións do escudo | 

|  |  |
| --- | --- |
| Campo | 
* Xefe
* Cantón
* Abismo
* Punta
* Pau
* Barra
* Banda
* Faixa
* Partición

 |
| Fondo | 
* Esmalte : Estaño
* Ouro
* Prata
* Sable
* Azur
* Goles
* Sinople
* Aceiro
* Alaranxado
* Púrpura
* Sanguíneo
* Leonado

 |
| Forro | 
* Armiño
* Veiro

 |

 |
| Figuras, cargas ou carganzas | 
* Peza
* Moble
* Sotuer
* Chevrón
* Aguia
* León
* Lobo
* Oso
	+ Rampante
	+ Parlante
	+ Pasmado

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1785501
* GEC: 0081843

 |
A *Société de Linguistique de Paris* (‘Sociedade de lingüística de París’) publica o ***Bulletin de la Société de Linguistique de Paris*** (‘Boletín da sociedade de lingüística de París’). A revista contén dous volumes separados: un que inclúe artigos de todos os ámbitos da lingüística (gramática comparada, tipoloxía lingüística, lingüística diacrónica e sincrónica, lingüística teórica e descritiva, historia da lingüística) e de todas as familias de linguas, sen excepción; O segundo volume dedícase á revisión de libros de recente aparición no campo da investigación lingüística.

Fundouse en 1869.

Series relacionadas
-------------------

* Mémoires de la Société de Linguistique de Paris (lista de publicacións) Arquivado 23 de setembro de 2006 en Wayback Machine.
* Collection linguistique de la Société de Linguistique de Paris (lista de publicacións) Arquivado 23 de setembro de 2006 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A revista online
* Páxina da editorial Arquivado 23 de setembro de 2006 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2928065
* Dialnet: 244
* ERA: 8745
* ISSN: 0037-9069

 |
Araba Euskaraz 2006, Armentian (Gasteiz)
A festa do **Araba Euskaraz** (en éuscaro, "Araba en Éuscaro"), é a festa que realizan as ikastolas dos concellos arabeses para recadar cartos e potenciar o uso do éuscaro. Cada ano celébrase nun sitio diferente, tendo como fin acadar cartos para realizar reformas ou algún cambio na ikastola desa vila.

Adoita celebrarse en xuño, aínda que a súa data pode variar. En 2006 celebrouse a 26º edición.

Festas ordenadas cronoloxicamente
---------------------------------

1981 - Gasteiz.

1982 - ?.

1983 - ?.

1984 - ?.

1985 - Agurain.

1986 - Amurrio.

1987 - Kanpezu.

1988 - Izarra.

1989 - Bastida.

1990 - Abetxuku.

1991 - ?.

1992 - Gasteiz.

1993 - Laudio

1994 - Lapuebla Labarka.

1995 - Gasteiz.

1996 - Amurrio.

1997 - Oion.

1998 - Araia - Zalduondo.

1999 - Lapuebla Labarka.

2000 - Laudio.

2001 - Argantzun.

2002 - Zigoitia.

2003 - Oion.

2004 - Bastida.

2005 - Amurrio.

2006 - Armentia.

2007 - Argantzun.

2008 - Bastida.

2009 - Oion.

2010 - Agurain.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Kilometroak
* Ibilaldia
* Nafarroa Oinez
* Herri Urrats
**Anselmo Lorenzo Asperilla**, tamén chamado "o avó do anarquismo español", nado en Toledo en 1841 e finado en Barcelona en 1914, foi un dos primeiros anarquistas españois. Foi moi activo no movemento desde a súa reunión con Giuseppe Fanelli en Madrid en 1868, ata a súa morte en 1914.

Traxectoria
-----------

En 1871 formou parte con Francisco Mora y González Morango da sección española da Primeira Internacional. Participou nunha conferencia en Londres en 1871 na que defendeu unha postura non marxista.

Exiliouse en París tras verse afectado polo proceso de Montjuïc (1896-1897) e á súa volta colaborou na Editorial da Escola Moderna xunto a Francesc Ferrer i Guàrdia. Participou no congreso de Barcelona de 1910 e na fundación da Confederación Nacional do Traballo (CNT).

A CNT conta cunha fundación que leva o seu nome, a Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo, fundada en 1987.

Obras
-----

* *El proletariado militante*, 2 vols. 1901-1923.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q174770
* WorldCat
* VIAF: 106994804
* BNE: XX1645937
* BNF: 13513416v
* CANTIC: a10690311
* DBE: anselmo-lorenzo-asperilla
* FAST: 466139
* GEC: 0038527
* GND: 140443177
* ISNI: 0000 0001 1696 4275
* LCCN: no2001057962
* NKC: skuk0000813
* OL: OL1169522A
* openMLOL: 158476
* PTBNP: 173982
* SUDOC: 133205339

 |
**San Mamede das Oiras** é unha freguesía do concello de Alfoz. En 2004 tiña 110 habitantes distribuídos en 15 entidades de poboación e 3 lugares, cunha densidade de 12,8 hab./km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 80 habitantes, sendo 36 homes e 44 mulleres.

Ten unha superficie de 8,57 km². Limitada ao norte coa parroquia de Lagoa, ao sur coas do Pereiro e Figueiras (do concello de Mondoñedo), ao leste con Adelán e Figueiras, e ao oeste co Pereiro.

Patrimonio
----------

A parroquia pertenceu ao antigo Decanato da Mariña. O seu curato era "de entrada", dotado con 640 reais anuais de renda e de Padroado Real.

A **igrexa parroquial de San Mamede das Oiras** está situada na aldea da Igrexa. Trátase dun templo reconstruído a comezos do século XX, é de estilo neogótico, cunha soa nave e sancristía situada ao carón da capela maior. Sobre a fachada principal hai unha torre. No interior consérvase un retablo do século XVIII que provén da catedral de Mondoñedo.

O **cruceiro das Oiras** é un dos numerosos cruceiros da comarca. Do século XIX, está realizado en granito, ten unha cruz que presenta no anverso un Cristo crucificado, e no reverso a Virxe Dolorosa. O capitel ten forma de tronco piramidal, con decoración de volutas. O fuste é octogonal co pedestal cúbico.

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares das Oiras

| Lugares da parroquia das Oiras no concello de Alfoz (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Aguillón | As Airas | Arriba do Río | O Cabradoiro | A Igrexa | Insua Nova | Insua Vella | O Leboreiro | O Pazo | A Pena Mosqueira | Rego do Aro | A Ribeira | Río das Donas | A Rúa de Escourido | A Rúa | Sesín | A Trabada | O Xogral |

### Parroquias de Alfoz

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Alfoz |  |
| --- | --- |
| Adelán (Santiago) | Bacoi (Santa María) | Carballido (San Sebastián) | O Castro de Ouro (San Salvador) | Lagoa (San Vicente) | San Pedro de Mor (San Pedro) | As Oiras (San Mamede) | O Pereiro (Santa María) | O Reirado (Santa María) |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Alfoz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20544130
* código INE: 27002070000

 |
Arteria braquial fonda
A **arteria braquial fonda** ou **arteria umeral fonda** é unha arteria do membro superior humano. É a maior rama da arteria braquial.

Características
---------------

Diríxese ao compartimento posterior do brazo. Entra no compartimento xunto co nervio radial a través do espazo triangular, que está formado polo corpo do úmero, o bordo inferior do músculo redondo maior e o bordo lateral da porción longa do tríceps braquial. A continuación sitúase na canle radial, por debaixo do tríceps.

As ramas da arteria umeral fonda irrigan os músculos próximos e se anastomosan coa arteria circunflexa umeral posterior. A arteria termina a nivel do cóbado, onde dá lugar a dúas ramas que forman un plexo vascular en torno ao cóbado.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en inglés)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q707473
* MAG: 2781020519

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 22695
* TA: A12.2.09.020
* Uberon: 0001399

 |
**Antonio Pérez Prado**, nado o 19 de novembro de 1926 no barco da emigración e finado en Buenos Aires o 7 de setembro de 2009, foi un médico e intelectual galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de pais orixinarios de Begonte (Terra Chá), naceu no barco que os levaba a Buenos Aires. Nos anos 50 foi soldador nos Estados Unidos. Ao regreso estudou medicina na Arxentina, e logo traballou no Hospital Municipal de Buenos Aires e no sanatorio do Centro Galego.

Sen participar activamente en ningunha organización galeguista, a finais dos anos 50 entrou en contacto coa colonia galega e recuperou os lazos con Galicia da man de intelectuais como Neira Vilas e Luís Seoane. Participou activamente na creación da Asociación Argentina de Hijos de Gallegos, entidade conformada polos fillos de emigrantes galegos que compartían inquietudes nacionalistas.

Articulista na prensa arxentina e autor de varios tratados de divulgación científica, en 1973 publicou un clásico da literatura da emigración: *Los Gallegos y Buenos Aires*. Foi guionista do documental *Castelao. Biografía de un ilustre gallego* (1980), do arxentino Jorge Prelorán.

Os seus restos foron enterrados no Panteón do Centro Galego.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Antonio Pérez Prado, o home que si foi amigo de Castelao
* Entrevista en Cultura galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2884626
* WorldCat
* VIAF: 39418946
* BNE: XX1010913
* ISNI: 0000 0000 5920 4551
* LCCN: no2007134169
* SUDOC: 220478031

 |
**Artemón de Casandrea** (latín: *Artemon*, en grego antigo: *Ἀρτέμων*) foi un escritor e gramático grego que probabelmente viviu despois do -316.

Traxectoria
-----------

Menciónao Ateneo, que dá o nome de dúas das súas obras: *Περὶ συναγωγῆς* 'Perì synagogés' (ou segundo outros autores *Περὶ αναγωγῆς* 'Perì anagogés'), que quizais sería unha lista de libros ou unha lista de libros onde cada título tiña asignado o seu autor; e *Περὶ Βιβλίων χρήσεως 'Perì biblíon khréseos'*, ou *Περὶ χρήσεως τῶν περὶ τὰς συνουσίας ᾀδομένων 'Perì khréseos ton perì tàs synusías adoménon'*. Pode ser el quen escribiu unha obra titulada περὶ *Διονυσιακοῦ στημενος* 'Perì Dionysiakû stemenos', que tamén é citada por Ateneo. Tamén lle atribúen unha obra sobre pintura (*περὶ ζωγράφων* 'Perì zográfon'). Algúns autores afirman que recolleu cartas de Aristóteles<ref>1.Artemon of Cassandria a: [[

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* William Smith (editor), *A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. Vol. I. Boston: Little, Brown & Comp. 1867, p. 377.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3624209
* WorldCat
* VIAF: 288516372
* NTA: 069851492

 |
**Gonzalo Rodríguez**, nado cara a 1345 e finado cara a 1425, máis coñecido polo seu cargo de **arcediago de Toro**, foi un poeta galego da escola galego-castelá, de finais do século XIV. Compuxo a súa obra en lingua galega, un testamento e 5 cantigas de poesía piadosa, que aparecen recollidas no Cancioneiro de Baena.

Traxectoria
-----------

A través das rúbricas das súas composicións coñécese o seu cargo eclesiástico, de reitor do cabido de Toro. É posible identificalo co Gonzalo Rodríguez que figura como testemuña nun tratado asinado en 1383 en Salvaterra de Miño polo casamento de Xoán I de Castela e Dona Beatriz, filla de Fernando I de Portugal.

Suponse que é de orixe galega pola lingua empregada na súa obra, pola presenza de numerosos cargos eclesiásticos galegos e portugueses no tratado de Salvaterra, e pola orixe galega de personaxes citadas nas súas poesías.

Cultivou a sátira burlesca herdeira das cantigas de escarnio e maldicir. Foi un dos primeiros cultivadores do verso de arte maior. Usou recursos da literatura galego-portuguesa como o leixaprén, o mordobre e a annominatio. Na peza "A Deus, Amor! A Deus, el Rei!" trata o tema da partida, despedíndose do amor, das damas, dos amigos e poetas namorados, e do mundo. O testamento burlesco "Pois que me vejo á morte chegado" inscríbese na liña dos testamentos literarios, mais cun particular toque satírico. Reparte os seus bens intanxibles (a alma, a súa arte, a louzanía...) e materiais (o corazón, os ollos, as pernas, os cabelos...) a persoas que carecían destes atributos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán). Bibliófilos Gallegos.
* Fernández del Riego, F. (1992) [1990]. *Diccionario de escritores en lingua galega* (2ª ed.). Do Castro. ISBN 84-7492-465-0.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da Literatura Galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-019-5.

### Outros artigos

* Escola galego-castelá
* Literatura galega dos Séculos Escuros

### Ligazóns externas

* "Arcediago de Toro (1345? - 1424?)" *Enciclopedia Galega Universal*.
**Antonio Crestar Faraldo**, nado en Telle (Miño) o 19 de maio de 1896 e finado en Montevideo o 1 de novembro de 1983, foi un galeguista e promotor cultural.

Traxectoria
-----------

En 1909 trasladouse a Uruguai, onde se relacionou cos representantes do galeguismo Manuel Meilán, Ramón Antelo e Francisco Rial, cos que participou nos parladoiros do café Tupí Nambá de Montevideo. Foi un dos fundadores da Irmandade Galega do Uruguai e de Galeuzca. Presidiu a comisión xestora da escola pública Galiza e o Centro Gallego. Foi debuxante e escultor. En 1973 foi galardoado coa Vieira de Prata polo Padroado da Cultura Galega. Foi nomeado Fillo predilecto de Miño en maio de 1982.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Losa Rocha, Manuel (2009). *Catro historias de emigrantes*. Vigo: Galaxia. pp. 145–210. ISBN 978-84-9865-196-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19692043
* WorldCat
* VIAF: 121611925
* Autoresuy: 4735
* ISNI: 0000 0000 8025 5994
* LCCN: no2010091060

 |
**Antonio Queiruga Fernández**, nado o 27 de novembro de 1897 e finado na Coruña o 6 de setembro de 1982, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre. Foi designado alcalde de Negreira o 16 de abril de 1941. Foi cesado o 14 de febreiro do ano seguinte, por un chivatazo ou malos informes falanxistas, que denunciaron a súa anterior militancia en Izquierda Republicana. Finou na Coruña con 85 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Magariños Pastoriza** |  **Alcalde de Negreira** 1941 - 1942 | Sucesor:**José Abeijón Sánchez** |

Vida persoal
------------

Casou con María de los Dolores Sarasquete Hermo, con quen tivo catro fillos: Juan Manuel, María Dolores, Francisca e Antonio Lucrecio (arquitecto municipal de Ribeira) Queiruga Sarasquete.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 106.
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 7-9-1982, p. 47.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Negreira na guerra do 36*.
**Antón Estévez Cao**, nado en Ourense, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Colaborou en *Eco de Galicia*, na terceira etapa de *O Tio Marcos d'a Portela* e *El Tea*, do que foi correspondente en Ourense. Publicou poemas en *La Raza*, *El Emigrado*, *Nuevo Támega*, *Hebe*, *La Voz del Agro* e *Faro Villalbés*, e poemas e contos en *Las Riberas del Eo*. Tamén publicou algún artigo na páxina Galicia agrícola y ganadera de *La Voz de Galicia*. En 1919 anunciouse a próxima publicación dun poemario co título *Perfumes d'a miña chola*, que non chegou a ver a luz. En 1921 publicou o poemario *D'a terra*, e en 1928 tiña previsto a edición dun libro de poemas co título *Cantos do vento*.

Notas
-----

1. ↑  "Apuntes a un libro". *El Tea : semanario independiente* (1006). 3-5-1932. p. 1.
2. ↑  *El Tea*, 3-9-1919, p. 2.
3. ↑  *Diario de Pontevedra*, 2-2-1921, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-8-1928, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Colaboracións de Antonio Estévez Cao na prensa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31281415
* WorldCat
* VIAF: 3712162118004302320006
* BNE: XX1261859
* Galiciana: 356239

 |
**Artegrove** é unha asociación cultural que naceu no Grove o 26 de febreiro do ano 2002, formada por uns 40 artistas, na súa maioría pintores, aínda que tamén hai escultores, escritores, maquetistas, fotógrafos etc. Inclúe así mesmo socios colaboradores e afeccionados á arte.

Por nacer e desenvolve-lo seu labor no Grove, case tódolos socios que compoñen a asociación son desta localidade, pero tamén hai membros que residen en Caldas, Catoira, Vilagarcía, Pontevedra e outros concellos galegos. Está aberta a todas aquelas persoas que queiran participar, ben por realizar algún tipo de actividade artística, ben *por amor á arte*.

Obxectivos e actividades
------------------------

O principal obxectivo desta asociación é o de difundi-la arte nas súas distintas manifestacións, e conseguir que o público en xeral, e sobre todo os nenos, aprendan a coñecelo e amalo. Por ese motivo, a asociación vén realizando desde a súa fundación diversas actividades como exposicións propias, talleres, cursos, visitas a outras exposicións ou concursos de debuxo e pintura para os nenos. Como exemplo das actividades desenvolvidas por Artegrove pódese citar unha exposición itinerante sobre o Camiño de Santiago Portugués, en colaboración coa Escola *Utopía* do Porto, que percorreu durante todo o ano 2010 diferentes localidades portuguesas e galegas ó longo do Camiño, comezando en xaneiro en Porto e rematando en decembro en Santiago de Compostela.

Artegrove colabora co concello do Grove nas actividades que este lle requira, como por exemplo, colaborar na decoración das carrozas da Cabalgata de Reis ou exercer de xurado nos concursos infantís de debuxo que organiza o concello ou outras asociacións sociais. No ano 2006 realizou un mural colectivo no que expresaba todo o horror que provocou a vaga de incendios forestais que asolou boa parte de Galicia no mes de agosto.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da Asociación
* *El colectivo de pintores Artegrove expone en el Auditorio* (*La Voz de Galicia* 9.06.2007).
* *Artegrove entregou os premios do Concurso de Debuxo de Contos*Arquivado 16 de outubro de 2019 en Wayback Machine. (27.12.2009).
* *Alumnos de pintura del colectivo Artegrove inauguran su primera exposición colectiva* (*Faro de Vigo*, 3.03.2010).
* *La asociación Artegrove renueva su junta directiva y nombra presidenta a Ana Lamelas* (*La Voz de Galicia* 3.12.2010).
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **BC Zenit San Petersburgo** (en ruso: баскетбольный клуб "Зенит", antes coñecido como *BC Dynamo Moscow Region* e *BC Triumph Lyubertsy*) é un equipo de baloncesto profesional ruso con sede na cidade de San Petersburgo. O club compite na VTB United League e na Eurocup Basketball e o seu patrocinador principal é a gasística Gazprom. Disputa os seus partidos como local no Sibur Arena, un pavillón con capacidade para 7.044 espectadores ademais de 390 palcos VIP.

Historia
--------

O club foi fundado orixinalmente no 2003 baixo o nome de BC Dynamo Moscow Region, e inscrito na Superliga Rusa A. O club orixinalmente estaba tamén establecido en Lyubertsy, unha localidade situada no Óblast de Moscova. En xuño de 2007, o Dynamo Moscow Region disolveuse e se converteu no refundado Triumph Lyubertsy Moscow Region. O Triumph Lyubertsy mantivo toda a historia e récords acadados polo Dynamo Moscow Region coa adquisición dos seus dereitos. Na temporada 2013–14, o Triumph acadou a Final do EuroChallenge, aínda que perdeu ante o Grissin Bon Reggio Emilia italiano por 65:79.

En xullo de 2014, o club anunciou o seu traslado de Lyubertsy a San Petersburgo, cambiando o seu nome polo de BC Zenit San Petersburgo. O club conserva a historia e os dereitos do Triumph Lyubertsy, así como a súa praza tanto na VTB United League como na Eurocup. Mentres tanto o club está a tratar de manter un segundo club en Lyubertsy, que competiría na Superliga de Baloncesto de Rusia.

Notas
-----

1. ↑  "Triumph Lyubertsy - BC Emilia : 65:79 (Match report)". *ScoresPro.com* (en inglés). 27 de abril de 2014. Consultado o 3 de setembro de 2015.
2. ↑  "Triumph Lyubertsy becomes Zenit St Petersburg". *Eurocupbasketball.com* (en inglés). 18 de agosto de 2014. Consultado o 3 de setembro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en inglés)* *(en ruso)*
* Páxina do equipo en Eurobasket.com *(en inglés)*
O **Basketballgemeinschaft Göttingen** (do alemán: *Club de Baloncesto de Gotinga*), máis coñecido como **BG Göttingen**, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Gotinga, Baixa Saxonia. Fundado en 1974, actualmente compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano. O seu maior éxito foi a consecución do EuroChallenge 2010, torneo no que gañaron na final ao Krasnye Krylia ruso. O equipo xoga os seus partidos como local no Sparkassen-Arena, pavillón con capacidade para 3 447 espectadores.

Historia
--------

Cando o BG 74 Göttingen ascendeu á Basketball Bundesliga en 2007, o equipo profesional excindiuse do club. Na súa primeira temporada na Bundesliga, o Göttingen conseguiu acadar a permanencia. Nas seguintes temporadas o equipo conseguiu algunhas actuacións destacábeis. Na temporada 2009–10 o club debutou en Europa ao competir no EuroChallenge, conseguindo gañar o torneo na súa primeira participación despois de 13 vitorias por tan só 3 derrotas. Na Final Four, que foi celebrada en Gotinga, o equipo venceu ao Chorale Roanne francés por 77−67 en semifinais e ao Krasnye Krylia ruso por 83−75 na final. Nas seguintes dúas temporadas o club continuou xogando competicións europeas, mais sen tanto éxito. Na temporada 2011–12 o Göttingen descende á segunda división, a ProA, conseguindo regresar á máxima categoría en 2014 após venceren ao Crailsheim Merlins nas finais da competición.

Títulos
-------

**Segunda división de Alemaña**

* **Campión** (2): 2007, 2014

**EuroChallenge**

* **Campión** (1): 2010

Xogadores
---------

Taylor Rochestie.
### Destacados

* Bermudas Sullivan Phillips
* Estados Unidos Kyle Bailey
* Estados Unidos Louis Dale III
* Estados Unidos Jeb Ivey
* Estados Unidos Brian Jackson
* Estados Unidos Trenton Meacham
* Estados Unidos Taylor Rochestie
* Estados Unidos Grecia Nicholas Livas

Notas
-----

1. ↑  "Sparkassen-Arena". *goesf.de* (en alemán). Consultado o 3 de agosto de 2021.
2. ↑  "BG Göttingen Zweitligameister im Basketball". *sport.de* (en alemán). 4 de maio de 2014. Arquivado dende o orixinal o 12 de maio de 2014. Consultado o 4 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
* Páxina do equipo en Eurobasket.com
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos armenios. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Artavasdes I de Armenia** (en armenio: *Արտավազդ Առաջին*), foi fillo do Rei de Armenia, Artaxias I de Armenia, e da raíña Satenik. Tras a morte do seu pai en 160/159 a. C. ascendeu ao trono de Armenia, territorio que gobernou entre os anos 160/159 a. C. e 115 a.C.

Traxectoria
-----------

Durante o seu reinado, Artavasdes rexeitou varios intentos do Imperio Parto de invadir Armenia, pero foi derrotado por Mitrídates II, que anexionou os territorios que integraban Armenia do Leste e tomou ao seu fillo, Tigranes, como refén. Á súa morte foi sucedido no trono de Armenia por Tigranes I.

Segundo o historiador Cyril Toumanoff, Artavasdes foi o rei que, de acordo cos anais medievais xeorxianos, interferiu en Iberia a petición dun nobre local, e instalou ao seu fillo, Arshak, no trono da rexión. Dese modo Artavasdes puido ser o responsable da institución da *Dinastía Artáxida* de Iberia.

Notas
-----

1. ↑  Rapp, Stephen H. (2003), Studies In Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts, p. 282. Peeters Bvba ISBN 90-429-1318-5.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Historia*** |

### Outros artigos

* Reino de Armenia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Artaxias I** | **Rei de Armenia**160/159 a. C. – 115 a. C. | Sucesor:**Tigranes I** |
**BM Barakaldo  
Barakaldo E.K.**| **Nome do club** | Club Balonmano BarakaldoBarakaldo Eskubaloi Kluba |
| **Fundado** | 1979 |
| **Pavillón** | Polideportivo Lasesarre, Barakaldo, BiscaiaEuskadi  |
| **Capacidade** | 3200 |
| **Presidente** | Juan Luis López Horgue |
| **Adestrador** | "Txampi" Rivero |
| **Liga** | División de Honra B |
| **2009-10** | **8º** |
| **Equipamentos** | 

|  |  |
| --- | --- |
| 





**Local** | 





**Visitante** |

 |

O **Club Balonmano Barakaldo** *(en castelán)* ou **Barakaldo Eskubaloi Kluba** *(en éuscaro)* é un club de balonmán da localidade de Barakaldo, Biscaia (Euskadi). O club foi fundado en 1979 e actualmente compite na División de Honra B, a segunda categoría do balonmán no Estado español, a pesar de que competiu 6 tempadas na máxima categoría, a Liga ASOBAL (1995-96, 1996-97, 1998-99, 2001-02, 2002-03 e 2003-04) sendo a súa mellor clasificación catro 14º postos. Dende o 2004 disputa os seus partidos como local no Pavillón Lasesarre, pavillón con capacidade para 3 200 espectadores, ata ese momento xogaba como local no 
Polideportivo de Gorostiza, cunha capacidade para 700 espectadores.

Palmarés
--------

* **2 Copa Euskadi:** 1997-98 e 1998-99

Ligazóns
--------

* Site oficial