recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**María Belén Landaburu González**, nada en Burgos o 20 de marzo de 1934, é unha diplomática e política española da época franquista.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito pola Universidade de Madrid e rapidamente pasou a integrarse nas estruturas sociais e políticas que o franquismo dispuña para as mulleres. Así, foi presidenta da Cruz Vermella en España, directora xeral de Asistencia Social, secretaria xeral da Federación de Amas de Casa e membro do Consello Nacional do Movemento en representación da Sección Feminina.

En 1971 é designada procuradora en Cortes polo terzo familiar e a circunscrición de Burgos, onde traballa no relatorio da Lei de Reforma Política. Dous anos máis tarde incorpórase á delegación española na Asemblea Xeral da ONU. Nese posto permanece ata 1976, e en 1977 é nomeada senadora polo rei Xoán Carlos I, onde se integra no Grupo Mixto. Dende alí contribúe a garantir a igualdade xurídica na Constitución entre o home e a muller. A partir de 1977, logo das eleccións xerais, abandona a política e dedícase á súa actividade profesional como avogada.

Galardóns
---------

* Gran Cruz da Orde Civil de Beneficencia
* Banda da Orde Civil do Mérito da Cruz Vermella Española e da Cruz Vermella Mexicana.
* Encomenda con Placa da Orde de Cisneros.

Notas
-----

1. ↑  Madres de la Constitución Arquivado 19 de xaneiro de 2009 en Wayback Machine. blog de Montserrat Boix, 6/12/2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Las Constituyentes (documental), dirixido por Áurea Martínez Fresno.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16537166
* BNE: XX1337050
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 59070

 |
**Díaz y Grilló** é un antigo fabricante de automóbiles español.

Historia da Compañía
--------------------

A empresa *Fábrica Española de Automóviles Díaz y Grilló* foi fundada en 1915 en Barcelona por Antonio Díaz e Mario Grilló para a produción de automóbiles. En 1922, logo de construír pouco máis dun centenar de coches, Díaz y Grilló abandonou a súa produción.

Vehículos
---------

Fabricaron un pequeno coche deportivo. Nun principio utilizáronse motores de moto MAG de dous e catro cilindros, máis tarde, un motor de catro tempos de 1100 cc de fabricación propia.

Un vehículo desta marca pódese visitar no museo do automóbil *Collecció d’Automòbils de Salvador Claret* en Sils Xirona.

Literatura
----------

* Harald H. Linz, Halwart Schrader: *Die große Automobil-Enzyklopädie.* BLV, München 1986, ISBN 3-405-12974-5
* G. N. Georgano: *Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours.* Courtille, 1975
* *140 Años de Automóvil en España*. Gráficas Valle. Salamanca 2002
**David Homedes Cameo**, nado en Barcelona en 1965, é un escritor en lingua castelá, que publica a súa obra cos pseudónimos de **Pablo Tusset** e **David Cameo**.

Traxectoria
-----------

Informático de profesión, no 2001 publicou *Lo mejor que le puede pasar a un cruasán*. Con esta novela, traducida a dez idiomas e levada ó cine no 2003 por Paco Mir, gañou o Premio Tigre Juan. Axiña foi un éxito comercial, o que lle serviu para desmarcarse como unha das voces máis interesantes da nova literatura castelá.

En agosto de 2006 publicou a súa segunda novela, o *thriller* *En el nombre del cerdo*, ambientada entre Nova York e Cataluña. En febreiro de 2009 publicouse *Sakamura, Corrales y los muertos rientes*, unha sátira caricaturesca da política española. En 2011 publicou *Oxford 7*, unha obra de ciencia ficción *soft* ambientada no ano 2089.

En 2014 publicou a novela *Franz y Greta* co pseudónimo de David Cameo, ao abandonar o estilo sarcástico.

O estilo de Tusset caracterízase pola mestura da sinxeleza lexical, cun gran humorismo e a profundidade dos argumentos tratados, que van desde a psicanálise ó esoterismo, e ofrecen un retrato cínico e desencantado da realidade contemporánea.

Obra
----

### Como Pablo Tusset

* *Lo mejor que le puede pasar a un cruasán*(2001)
* *En el nombre del cerdo* (2006)
* *Sakamura, Corrales y los muertos rientes* (febreiro 2009)
* *Oxford 7* (abril 2011)

### Como David Cameo

* *Franz y Greta* (2014)

Notas
-----

1. ↑  Paula Arenas, *David Cameo (Pablo Tusset): '"Os invito a sacar esa parte oscura que todos llevamos dentro"*, *20 Minutos*, 16-15-2014
2. ↑  "Pablo Tusset publica *En el nombre del cerdo*, su segunda novela" Arquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine. entrevista en *La Vanguardia*, 28 de agosto de 2006 *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista en literaturas.com *(en castelán)*
* "Mi lengua es la materia de la que está hecho mi pensamiento" Arquivado 30 de setembro de 2007 en Wayback Machine. entrevista en *La Vanguardia*, 27 de febreiro de 2009 *(en castelán)*. (consultado o 3 de marzo de 2010). *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1393749
* WorldCat
* VIAF: 24821073
* BNE: XX1556576
* BNF: 144421271
* CANTIC: a10589004
* GND: 124465862
* ICCU: UBOV633755
* ISNI: 0000 0001 1609 4097
* LCCN: n2001040779
* NKC: xx0075732
* NTA: 272556157
* OL: OL5727587A
* PTBNP: 1153899
* SUDOC: 068777981

 |
**Bieito de Aviñón** (en provenzal: *Bénézet*; tamén chamado *Benet*, *Benoît* ou o *Construtor da Ponte*), nado ca. 1163 e finado en 1184, é un santo da Igrexa católica. A tradición cristiá conta que era un mozo pastor que tivo unha visión durante un eclipse en 1177 que o levou a construír unha ponte sobre o Ródano, en Aviñón (Reino de Arlés)

Traxectoria
-----------

A lenda conta que os anxos lle dixeron que coidarían dos seus rabaños mentres estivera fóra. Construíu a ponte el só, xa que as autoridades civís e relixiosas negáronse a axudarlle. Dise que Bénézet ergueu a pulso unha pedra enorme e anunciou que ese sería o inicio da fundación. Chegaría a ser a Ponte de San Bénézet.

A mesma lenda di que houbo berros de "Milagre! Milagre!" cando Bénézet pousou a primeira pedra. Houbo dezaoito milagres en total: os cegos volveron ver, os xordos volveron oír, os inválidos podían andar e aos corcovados endereitáronselles as costas. Desta forma Bénézet acadou apoios de adiñeirados patróns para o seu proxecto, que se di que formaron a Orde dos irmáns pontífices para financiar a súa construción.

Veneración
----------

Despois da súa morte, Bénézet foi enterrado na propia ponte, nunha pequena capela dedicada a San Nicolás, patrón dos mariñeiros, e que inda está de pé nun dos piares que se conservan na beira de Aviñón. As súas reliquias gardáronse alí até 1669, cando unha inundación levou parte da ponte. Ao abrir o cadaleito recuperado, o corpo de Bénézet estaba incorrupto. As reliquias foron trasladadas á Catedral de Aviñón e de aí á igrexa celestina de Santo Desiderio, en Aviñón. Os restos da ponte son aínda un lugar de peregrinación.

Notas
-----

1. ↑  Gross, Ernie. *This Day in Religion*. New York: Neil-Schuman Publishers, 1990. ISBN 1-55570-045-4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Santos do 14 de abril: Bénézet
* Bénézet
* (en francés) L'histoire du Pont St Bénezet Arquivado 17 de maio de 2013 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q972075
* WorldCat
* VIAF: 254309497
* AGORHA: 132114
* ARLIMA: 8644
* CERL: cnp02056363
* EBID: ID
* GND: 1024624412
* ISNI: 0000 0004 3977 0459
* NTA: 08661634X

 |
**Manuel Bouzón**, coñecido como **Emanuel Bouzon**, nado o 8 de xaneiro de 1933 en Manaus e finado en 2006, foi un sacerdote católico, asiriólogo e especialista no Antigo Testamento brasileiro.

Traxectoria
-----------

Fillo de inmigrantes galegos, graduouse en 1954 en Filosofía pola Pontificia Universidade Católica do Río de Xaneiro, PUC-RJ, graduouse tamén en Teoloxía pola Pontificia Universidade Gregoriana (Italia) en 1958. Especializouse en 1964 en Asirioloxía e Historia Antiga pola Westfälische Wilhelms Universität Münster, Alemaña.

No ano 1960 remata o mestrado en Historia Antiga Oriental, no Pontificio Instituto Bíblico, Italia, coa disertación *As Corporações Proféticas no Antigo Israel*, baixo a dirección de Ernst Vogt. Na mesma institución doutorouse, en 1969, coa tese: *Die Prophetenkorporationen in Israel und im Alten Orient*, tamén baixo dirección de Ernst Vogt.

Obra
----

Entre os numerosos traballos e traducións destaca a tradución do Código de Hammurabi para a lingua portuguesa. Ao falecer Bouzon finalizaba a tradución da epopea de Gilgamesh.

Era profesor do Departamento de Teoloxía da PUC-Río e tamén daba clases no Departamento de Historia da mesma Universidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Homenaxe a Manuel Bouzón *(en portugués)*
* Entrevista com Manuel Bouzon
* Currículo Lattes de Emanuel Bouzon *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10272215
* WorldCat
* VIAF: 68047426

 |
Coordenadas: 34°13.19′S 18°38.4′L﻿ / ﻿-34.21983, -18.6400

Vista parcial da Baía Falsa
A **Baía Falsa** (en afrikaans: *Valsbaai*, en inglés: *False Bay*), ou **Golfo dentro das Serras**, é unha superficie de auga situada entre a península do Cabo, ao oeste, e o cabo Hangklip (en neerlandés, *"pedra de pendurar"*) ao leste.

Descrición e localización
-------------------------

As costas leste e oeste da baía son bastante rochosas, mesmo montañosas; a costa norte está constituída por unha praia areosa bastante longa e de declive suave. Este perímetro norte é o inicio da zona coñecida como Baixas do Cabo, bastante urbanizada debido á proximidade do centro da Cidade do Cabo. A baía ten unha lonxitude máxima de 30 quilómetros.

Historia do nome
----------------

A baía foi descuberta polo portugués Bartolomeu Dias en 1488, que a chamou *"o golfo entre montanhas"*. Logo, na época da colonización, os mariñeiros confundírona coa baía da Mesa (*Table Bay*, en inglés) situada máis ao note, ao bordo da cal foi fundada a Cidade do Cabo. De feito, para o retorno dos mariñeiros do leste, incluíndo as Indias Orientais Neerlandesas, a forma do cabo Hangklip é máis ou menos similar ao da punta do Cabo, un promontorio situado cerca do cabo da Boa Esperanza. Desta confusión naceu o actual nome de baía Falsa, é dicir, a *False Bay*.

Vista de satélite da rexión do Cabo da Boa Esperanza; en primeiro plano a península do Cabo, e a baía Falsa detrás del.

Notas
-----

1. ↑  Ravenstein, E. G. (1898): *A Journal of the First Voyage of Vasco Da Gama, 1497-1499*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1394912
* EBID: ID
* GeoNames: 3360103
* TGN: 1113983

 |
**Emar** foi unha cidade nas ribeiras do Éufrates, ao sur de Karkemish, no lugar onde o Éufrates fai un xiro, a uns 100 km ao leste de Alepo.

Importante centro comercial fundado no terceiro milenio, Emar é mencionada nas taboíñas atopadas en Ebla como centro comercial xa sobre o -2500 (cando estaba baixo influencia de Ebla) e nas de Mari sobre o -1800 ac (cando estaba baixo influencia de Iamkhad).

Sobre o -1300 foi trasladado da súa localización inicial a un lugar non demasiado distante ao oeste (uns 500 metros), un chisco máis elevada, debido a unha mudanza de curso do río, traslado obra do rei hitita Suppiluliumas I ou do seu fillo Mursilis II e foi a capital do chamado país de **Ashtata**, vasalo do reino de Karkemish. A monarquía de Emar foi establecida sobre o século –XIII, pero o poder efectivo permaneceu en mans do consello de anciáns e os clans. O sistema feudal coñecido como *ilku* era similar ao de Ugarit.

As taboíñas mencionan os anos de desastres, guerras e a venda de propiedades ou de rapaces como escravos para facer fronte á fame durante os anos de desastres.

A orixe da monarquía é pouco coñecida, dado que a cidade non tiña antecedentes monárquicos. Probabelmente estea relacionado co establecemento dunha fortaleza defensiva contra o incremento do poder de Asiria. Un dos textos explica un golpe de estado durante o reino dun dos seis reis que tivo a cidade, no que participaron activamente os *hupsu*, un grupo social marxinado. Sobre o -1200 menciónanse ataques de grupos hurritas e dun grupo descoñecido chamado os *tarwu*, talvez un grupo dos pobos do mar; tamén os arameos tiñan incidencia na zona neste tempo. Non hai dúbida que os asirios non tiveron que ver no final da cidade que se produciu sobre o -1187, debido ao lume, como testemuñan as escavacións.

En época bizantina repoboouse e chamouse **Barbalissos**, e baixo os árabes foi chamada **Balis**.

O moderno lugar de Tell Meskéné foi escavado por Jean-Claude Margueron entre 1972 e 1976 e sacáronse á luz templos (entre eles o chamado templo de Devin onde se atopou unha biblioteca con textos sagrados rituais e literarios) e casas e 900 taboíñas cuneiformes, moitas escritas en acadio, un centenar en hurrita e un par en hitita. Actualmente coñécense preto de 1200. Os estudos serían publicados por Daniel Arnaud nos anos oitenta do século XX. En 1996 recomezaron as escavacións, baixo a dirección do alemán Uwe Finkbeiner.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1196243
* BRE: 4934794
* EBID: ID

 |
Desova dunha ra.
Detalle da desova da ra.
En bioloxía, a **desova** é o acto de verter, por parte dos peixes, anfibios e insectos acuáticos, os óvulos e os espermatozoides no seu ambiente. Tamén se denomina así a época na que se produce este fonómeno, e tamén a nube de ovos que resulta do anterior.

A maioría dos animais acuáticos, que non son mamíferos, nin réptiles, reprodúcense mediante o proceso de desova.

O verbo correspondete a esta acción é **desovar**.

A desova componse das células reprodutivas (gametos) dos animais acuáticos, algunhas das cales serán fecundadas e producirán descendencia. O proceso da desova xeralmente comprende a liberación de óvulos (ovos non fecundados) na auga por parte das femias, case sempre en grandes cantidades, mentres que, de forma simultánea ou secuencialmente, os machos liberan espermatozoides para fecundar os óvulos.

A maioría dos peixes reprodúcense mediante desova, ao igual que a maioría dos outros animais acuáticos, incluídos os anfibio, como ras, sapos, salamántigas e tritóns; os crustáceos, como cangrexos, centolas, nécoras e lagostas; moluscos como as ostras, mexillóns, luras e borrachas; equinodermos tales como os ourizos de mar e os cogombros de mar, e os insectos acuáticos, tales como os mosquitos, ademais dos celentéreos (hidras, amemones, medusas e corais).

Notas
-----

1. ↑  **desova** no dicionario da RAG.
2. ↑  **desovar** no dicionario da RAG.
3. ↑  Spawn Fishbase Glossary. Consultada o 8 de agosto de 2015.
4. ↑  Spawning Fishbase Glossary. Consultada o 8 de agosto de 2015.
5. ↑  Gametes Fishbase Glossary. Consultada o 8 de agosto de 2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cole, Kathleen S. (2010): *Reproduction and Sexuality in Marine Fishes: Patterns and Processes* University of California Press. ISBN 978-0-520-26433-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q935672
* BRE: 2262401
* EBID: ID
* GND: 4221026-4
* MAG: 17458331

 |
Coordenadas: 37°25′49″N 5°57′34″O﻿ / ﻿37.43028, -5.95944

Situación do distrito Norte na cidade de Sevilla.
**Norte** é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.

Está situado no norte do municipio. Limita ao sur cos distritos de Triana, Macarena e San Pablo-Santa Justa; ao leste co distrito Este-Alcosa-Torreblanca; ao norte, cos municipios de La Rinconada e La Algaba; e ao oeste, cos municipios de Salteras e Santiponce.

Barrios
-------

* Barriada Pino Montano
* Consolación
* El Gordillo
* Las Almenas
* San Jerónimo
* La Bachillera
* Los Carteros
* San Pedro
* Los Arcos
* Las Naciones-Parque Atlántico-Las Dalias
* San Matías
* Aeropuerto Viejo
* Valdezorras

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos de Sevilla |
| --- |
| 
* Bellavista-La Palmera
* Casco Antiguo
* Cerro-Amate
* Este-Alcosa-Torreblanca
* Los Remedios
* Macarena
* Nervión
* Norte
* San Pablo-Santa Justa
* Sur
* Triana

 |  |
**Diego José Gago Bugarín**, nado en Vigo o 8 de setembro de 1987, é un avogado e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito económico e máster en Asesoría Fiscal. É presidente de Novas Xeracións dende 2014. Foi elixido concelleiro de Vigo nas municipais de 2015. Foi candidato a presidir Novas Xeracións do Partido Popular en 2017. O 23 de abril de 2017 foi nomeado presidente nacional de Novas Xeracións do Partido Popular no XIV Congreso Nacional de Nuevas Generaciones celebrado en Sevilla. Afiliouse a Novas Xeracións do Partido Popular con 16 anos, foi presidente provincial de Novas Xeracións de Pontevedra (2010-2014) e presidente autonómico de Novas Xeracións de Galicia (2010-2014).

Nas Eleccións xerais de abril de 2019 e nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano presentouse ao Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra, obtendo o escano nas dúas ocasións.

Notas
-----

1. 1 2  Domínguez, Daniel (7/3/2017). "Diego Gago: "El PP debe ser implacable contra la corrupción para acercarse a los jóvenes"". *Faro de Vigo*.
2. ↑  "Biografía Partido Popular". *www.pp.es* (en castelán). Consultado o 5/2/2018.
3. ↑  "Nuevas Generaciones está abierta para todos los jóvenes que quieran trabajar por su país". *www.pp.es* (en castelán). Consultado o 22/4/2017.
4. ↑  Bustos, Jorge. "La dirección del PP me ha pedido que sea una voz vanguardista" *El Mundo*, 5/8/2017 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Diego Gago Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Congreso dos Deputados Arquivado 20 de outubro de 2020 en Wayback Machine.
Bote de Banania dos anos 60.
**Banania** é unha bebida de chocolate popular amplamente distribuída en Francia, Nova Caledonia e Andorra. Está feito de cacao, fariña de plátanos, cereais, mel e azucre. Hai dous tipos de Banania dispoñibles nos supermercados franceses: a *tradicional* que debe ser cociñado con leite durante 10 minutos, e a *instantánea* que pode ser preparado de modo similar ao Cola Cao.

Historia
--------

Durante unha visita preto do Lago Managua, Nicaragua, en 1909, o xornalista Pierre Lardet descubriu a receita dunha bebida baseada no cacao. Cando volveu a París, comezou a súa fabricación comercial e, en 1912, empezou a comercializar Banania cun cadro das Antillas. A súa imaxe foi substituída en 1915 polo debuxo dun home senegalés cun amplo sorriso.

Nos anos 70 e a principios dos anos 80, Banania patrocinaba o *Xersei Amarelo* do Tour de Francia. En Francia a marca Banania é propiedade da compañía francesa Nutrial, propiedade de Unilever dende 2003.

| * v
* c
* e
Uso do plátano na gastronomía |
| --- |
| Batido de plátano • Banana Q • Banana Split • Bananas Foster • Banania • Bánh chuối • Cervexa de plátano • Ginanggang • Iogur de plátano • Matoke • Maruya • Pan de plátano • Pastel de plátano • Pisang goreng • Plátano fritido • Plátanos conxelados • Po de plátano • Pudding de plátano • Salsa de plátano • Tonto (bebida) • Turon • Viño de plátano • Xeado de plátano • Zume de plátano |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2881890
* WorldCat
* VIAF: 129829882
* ISNI: 0000 0001 2156 6562

 |
**Benito Amor Labrada** foi un político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Foi redactor de *Revista de Galicia* (1841) e *El Emancipador Gallego* (1842). Colaborou en *El Correo de Lugo* cunha serie de artigos titulados "Foros y censos de Galicia" e en *Galicia. Revista Universal de este Reino*. Foi elixido alcalde de Santiago de Compostela para o período 1865-1866. Porén, o Subgobernador civil, Narciso Zepedano Carnero, cesouno e substituíuno por Andrés Bermúdez Torreira o 4 de setembro de 1865. Foi reposto no cargo o 1 de agosto de 1866, asumindo desde esa mesma data tamén o cargo de Subgobernador civil da cidade en comisión. O 1 de xaneiro de 1867 tomou posesión o novo Concello.

Obras
-----

* *Curso de Economía Política*, 1840.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Bibliófilos Gallegos. p. 62.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Hilario Rioja** |  **Alcalde de Santiago** 1865 | Sucesor:**Andrés Bermúdez Torreira** |
| Predecesor:**Andrés Bermúdez Torreira** |  **Alcalde de Santiago** 1866 | Sucesor:**??** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533651
* Galiciana: 4224

 |
**Miguel Vargas Jiménez**, coñecido artisticamente como **Bambino**, nado en Utrera, Sevilla o 14 de febreiro de 1940 e finado na mesma vila o 5 de maio de 1999, foi un célebre cantaor andaluz de flamenco. A día de hoxe, está considerado pola crítica como un dos mierandes intérpretes da denominada rumba flamenca.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Vargas Torres "El Chamona" e de Francisca Jiménez Ramírez "La Frasquita", e sobriño do cantante de flamenco Manuel de Angustias. Malia que xa dende cativo sentiu afinidade polo cante, durante a súa mocidade estivo empregado noutras tarefas, como un traballo na barbaría de seu pai.

Debutou como artista profesional na Venda Real de Antequera (Sevilla), con 21 anos. Alí cantaba unha versión por rumbas de "*Bambino Piccolino*", canción italiana popularizada por Renato Carosone e que deu a Miguel Vargas Jiménez o seu nome artístico. Dedicouse ao pouco á interpretación de bulerías, rumbas, coplas e boleros, dentro dun estilo persoal de flamenco ao que dotou dunha forza e un temperamento que pronto lle reportaron sona. Foi a súa unha longa carreira con actuacións en teatros, tablaos e xiras por toda a península, amais dunha enorme discografía que consta de máis de 170 discos.

Miguel Vargas viviu os seus últimos anos en Utrera, apartado da música por un tumor na gorxa, do que morreu en maio de 1999. O 5 de setembro de 2005 ergueuse en Utrera, lugar de nacemento e morte de Bambino, un monumento na súa honra.

Discografía
-----------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *¡Los Canasteros!* | (1964) |
| \* | *Quiero* | (1967) |
| \* | *La última noche* | (1967) |
| \* | *Bambino* | (1969) |
| \* | *Recordándote* | (1970) |
| \* | *Bambino y su combo flamenco* | (1971) |
| \* | *La noche y tú* | (1973) |
| \* | *Ódiame* | (1973) |
| \* | *Algo de mí* | (1973) |
| \* | *Mi gitana, gitana* | (1975) |
| \* | *Y no te enteras* | (1976) |
| \* | *Te tengo que queré* | (1977) |
| \* | *No vemos mañana* | (1978) |
| \* | *Tan cerca de ti* | (1980) |
| \* | *Yo soy yo, Bambino* | (1982) |
| \* | *Soy lo prohibido* | (1985) |
| \* | *Resucité* | (1996) |

* Amais destes títulos, tras a morte de Bambino foron editados diversos elepés e discos recompilatorios do artista.

Notas
-----

1. ↑  Entrevista a Rafael Alfaro sobre a figura de Bambino

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Flamenco

### Vídeos

* "Compasión", vídeo en Youtube.
* "Reírse", vídeo en Youtube.
* "No me des guerra" (1971), vídeo en Youtube.

### Ligazóns externas

* Rincón Bambino Páxina sobre Bambino.
* Artigo verbo de Bambino no Portal da Arte andaluzaArquivado 11 de xullo de 2011 en Wayback Machine.
* Bambino na páxina Flamenco Sound

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393014
* WorldCat
* VIAF: 87706663
* BNE: XX861875
* DBE: miguel-vargas-jimenez
* Discogs: 41381
* IMDb: nm0051434
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 385751

 |
**Bernardino Lombao Sotuela**, nado en Ribas de Sil o 6 de agosto de 1938 e finado en Boadilla del Monte o 23 de abril de 2020, foi un atleta, xogador de balonmán, adestrador deportivo, empresario e presentador de televisión galego.

Traxectoria
-----------

Aínda que nado en Ribas de Sil, de neno marchou co seu pai, que traballaba na Renfe, e co resto da súa familia a Irún. Como atleta, Lombao destacou en dous deportes: o atletismo e o balonmán. Como atleta, foi internacional por España nas probas de 400 metros valados e décatlon en diversas ocasións entre 1958 e 1967. Posteriormente fichou polo Atlético de Madrid de balonmán, co que gañou os campionatos de liga española en 1967, 1968 e 1969.

Logo da súa retirada, dedicouse, ademais de ao atletismo para veteranos, ao adestramento deportivo e á comunicación, creando e presentando programas deportivos para televisión. Como adestrador encargouse entre outros da selección española de baloncesto en categoría júnior, tanto a feminina como a masculina, e foi tamén o preparador físico de Jose María Aznar durante a súa etapa como presidente do goberno entre 1996 e 2004.

Despois de crear e presentar programas de televisión baseados en temas olímpicos, como *De Olimpia a Los Ángeles* ou *Objetivo 92*, en 1995 creou ademais a súa propia empresa para organizar eventos deportivos e producir diversos programas de televisión como *Escuela del deporte*, *El sueño olímpico*, *Esport divertit* ou *Deporte divertido*..

Obra
----

Como escritor de temas deportivos ten, entre outras, as seguintes obras:

* *Entrenar el cuerpo, mejorar la vida. Los secretos de un gran preparador físico*. 2002
* *La ciencia de la revitalización: ¡mejora tu calidad de vida ya!*. 2008

Notas
-----

1. ↑  "Falece Bernardino Lombao, o atleta adestrador do expresidente Aznar". *Galicia Confidencial*. 23 de abril de 2020. Consultado o 24 de abril de 2020.
2. ↑  Ejercitar el cuerpo para vivir mejor: es la clave Arquivado 04 de outubro de 2009 en Wayback Machine. *El Mundo*, 8/10/2002.
3. ↑  Web de Comunicación, Deporte y Producciones Arquivado 06 de setembro de 2011 en Wayback Machine..
4. ↑  "Escuela del deporte" apuesta por el magazin, *ABC*, 3/2/2001.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8246815
* WorldCat
* VIAF: 87341160
* BNE: XX1606339

 |
**Domingo Queralt Fontenla**, nado en Vigo en 1898 e finado na mesma cidade o 15 de febreiro de 1932, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Formouse como futbolista no extinto campo de Coia xunto con xogadores como Otero, Moncho Gil, Encinas, Chiarroni e Isidro, xogadores que lle deron ao fútbol galego e en concreto ao fútbol vigués un papel moi importante na península.

Xa militaba no Real Vigo Sporting Club antes da fusión deste co Real Club Fortuna de Vigo, en agosto de 1923, para formar o Real Club Celta de Vigo, co equipo sportinguista conseguiu catro campionatos de Galicia.

O 14 de setembro de 1923 o Celta de Vigo presenta oficialmente os equipos A e B do novo proxecto cun encontro no campo de Coia, un dos equipos estaba capitaneado por Otero, do que formaba parte Queralt, e outro por Juanito Clemente. Gañou por 2-0 o equipo de Otero.

Domingo Queralt disputou e gañou o primeiro campionato galego do Celta de Vigo, xogando a totalidade dos encontros, formando o equipo titular con: Lilo, Juanito, Pasarín, Cabezo, Balbino, Pepe Hermida, Bienvenido, Chicha, Nicha, Rogelio, Polo, Casal e Pinilla.

Tamén formou parte da primeira Selección galega de fútbol, disputando con ela partidos coma o 4-1 á selección de fútbol de Castela ou o 3-1 á selección de Lisboa.

Xogou o seu último encontro oficial o 3 de abril de 1927 en 1/8 da Copa de España gañando por 8-0 ao Español de Valladolid. Tivo que deixar o fútbol ao cabo de moi pouco tempo a causa dunha grave enfermidade.

Notas
-----

1. ↑  "Sepelio de un futbolista". *El Ideal Gallego*. 17 de febreiro de 1932. p. 8.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Berto V. T. (29 de abril de 2012). "Domingo Queralt". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).

| * v
* c
* e
**Selección galega** - **Galicia–Centro (1922)** |
| --- |
| *Cuartos de final do Campionato Interrexional 1922/23* |
| 
* Isidro
* Otero
* Pasarín
* Queralt
* Balbino
* Hermida
* Moncho Gil
* Ramón González
* Chiarroni
* Polo
* Pinilla

Seleccionadores: Manuel de Castro e Pepe Bar
 |  |

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1923 (primeira convocatoria de xogadores) |
| --- |
| 
* Isidro
* Lilo
* Rubido
* Otero
* Pasarín
* Juanito
* Daniel
* Caito
* Torres
* Balbino
* Queralt
* Hermida
* Pombo
* Cruces
* Córdoba
* Bienvenido
* Nolasco

 |
| 
* Máximo Costas
* Reigosa
* Chiarroni
* Posada
* Polo
* Correa
* Gerardito
* Ramón González
* Caride
* Pedro Pinilla
* Salvador
* Miguelito
* Casal

 |

| * v
* c
* e
Primeiro derbi entre Deportivo e Celta |
| --- |
| **Resultado**: 3-0   •   **Data**: 9 de novembro de 1924 |
| Deportivo | 
* Mulero
* Otero
* Abelardo
* José María
* Pombo
* Vasco
* Leonardo
* Ramón
* Chiarroni
* Pereiro
* Alonso

 |
| Celta | 
* Rubido
* Juanito
* Pasarín
* Queralt
* Balbino
* Hermida
* Reigosa
* Chicha
* Correa
* Polo
* Casal

 |
| Outros datos | **Campo**: Riazor   •   **Competición**: Campionato de Galicia de fútbol   •   **Tempada**: 1924/25 |
**Bernardino Vidarte Rivas**, nado en Buenos Aires o 18 de setembro de 1910 e finado en Mondoñedo o 16 de abril de 1981, foi un ilustrador, caricaturista e debuxante galego.

Traxectoria
-----------

Con sete anos instalouse en Mondoñedo. Foi profesor da Escola de Artes e Oficios de Mondoñedo, e directivo da Sociedade Deportiva de Mondoñedo. Colaborou en *Papel de Color*, *El Progreso*, *Faro de Vigo*, *El Pueblo Gallego*, *Céltiga* e *Nós*. Fixo caricaturas de Eduardo Lence-Santar e Álvaro Cunqueiro, e retratos de Pascual Veiga, Manuel Leiras Pulpeiro e Antonio Noriega Varela. Ilustrou a cuberta e contracuberta de *De catro a catro* de Manuel Antonio, a portada do poemario *Fala d'as musas* de Daniel Pernas Nieto, os poemas de Rimbaud, Iglesia Alvariño e Cunqueiro en *Frol de Diversos* e colaborou no primeiro número de *Universitarios. Revista de la F.U.E.*. Fixo os carteis dos maios mindonienses de 1934, pero a súa obra máis coñecida é o cartel que pedía o SI para o Estatuto de autonomía de Galicia de 1936, unha estrela de cinco puntas proxectando os seus raios candentes sobre unha cadea opresora co texto "Votar o estatuto é votar porque nos gobernemos con leises galegas. Naide sabe do noso máis que nós".

Notas
-----

1. ↑  *Alborada*, 22-12-1935, p. 12.
2. ↑  Requeixo, Armando (2014). "Estudo introdutorio". Daniel Pernas: *Fala das Musas e outros poemas* (PDF). Xunta de Galicia. pp. 21–22.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Antonio Reigosa (19 de abril de 2021). "Bernardino Vidarte". *El Progreso*.

### Ligazóns externas

* Armando Requeixo (23 de abril de 2014). "O cegoñal de Cunqueiro". *Criticalia*.
**Domingo Luis Pardo Corredoira**, coñecido como **Cernadas**, nado en Santiago de Compostela o 21 de febreiro de 1898, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Nicolás Pardo Cernadas, un dos fundadores do PSOE en Compostela. Pertenceu nos anos vinte ao sindicato de carpinteiros de Santiago de Compostela (CNT). Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela en abril de 1924 en representación das sociedades obreiras, pero non aceptou o cargo. Foi elixido presidente do sindicato de carpinteiros en xaneiro de 1926. Na República foi orador nun mitin en Compostela en setembro de 1931 e foi detido en maio de 1933 con motivo da folga xeral. Adheriuse ao Partido Sindicalista do que foi elixido vicesecretario en maio de 1935 e que o propuxo para candidato á alcaldía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do comité revolucionario de Compostela que non puido impedir a toma da cidade polas tropas franquistas. Detido, foi internado no campo de concentración de Iria-Padrón.

Despois da súa liberación participou na clandestinidade como delegado no plenario rexional da CNT galega en 1945, e ao ano seguinte foi tesoureiro do Comité rexional. Coa caída da organización galega da CNT en marzo de 1947, fuxiu. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Permaneceu agochado ata maio de 1949, cando foi detido o día 3 nunha horta da rúa da Angustia de Compostela, e condenado a cinco anos de prisión.

Vida persoal
------------

Casou en Compostela con Rosalía Míguez en 1928.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 10-4-1924, p. 2.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 12-4-1924, p. 1.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 30-1-1926, p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 11-5-1933, p. 1.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-8-1947, p. 2.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 4-5-1948, p. 4.
7. ↑  *El Compostelano*, 16-8-1928, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. pp. 187–188. ISBN 84-87783-79-1.
* Lamela García, Luis (2005). *1936, la 'Cruzada' en Compostela. La guerra civil y la represión franquista en los documentos policiales y militares*. Sada: Do Castro. p. 281. ISBN 84-8485-186-9.

### Ligazóns externas

* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (P)
* 

* Domingo Pardo Corredoira na páxina web *Nomes e Voces*.
* Biografía en Los de la sierra Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *(en francés)*
**Eduardo Sobrado Vázquez**, coñecido como **Sobrado** ou **Yayo**, nado en Madrid o 20 de abril de 1926 e finado o 1 de xuño de 2001, foi un futbolista español que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Era fillo do industrial vigués aficando en Madrid, Manuel Sobrado Fernández. Comezou xogando no Pacífico, Ferroviaria, Toledo, O'Donnell e Daimiel antes de fichar polo Deportivo Manchego na tempada 1945-46. Tras destacar neste equipo pasou ao Gimnástica Segoviana, de onde o sacou Ricardo Zamora para xogar co Celta de Vigo en Primeira División no ano 1947. Asinou un contrato por cinco anos e 230.000 pesetas (40.000 cada un dos dous primeiros anos e 50.000 os tres seguintes).

Tras unha cesión no Berbés debutou co primeiro equipo celeste o 5 de decembro de 1948 en Bilbao nunha derrota por 3-2 contra o Athletic Club, anotando o seu primeiro gol co Celta.

Na tempada 1949-50 trala marcha de Zamora e a chegada como adestrador de Pasarín, asentouse no equipo titular compartindo unha dianteira que se chamaría *dianteira eléctrica* con Atienza, Hermidita, Mekerle e Vázquez. Nesta tempada marcou 9 goles en 25 partidos, o que axudou a completar unha gran tempada do Celta a pesar de que un baixón ao final do ano relegou ao equipo celeste á sétima posición.

O ano seguinte mantivo as súas cifras goleadoras, marcando 12 goles en 21 partidos, o que lle valeu unha convocatoria para a selección española, xogando un único encontro o 17 de xaneiro de 1951 contra a selección de Suecia en Estocolmo, compartindo dianteira con Gaínza, Zarra e Basora.

Todos estes éxitos individuais fixeron que antes de darse por concluída a tempada 1950-51 dúas das estrelas do Celta, o propio Sobrado e Gabriel Alonso se incorporasen ao Real Madrid para participar na Copa do Xeneralísimo desa mesma tempada. Dentro desa mesma operación tamén se incluíu ao dianteiro Olmedo.

Porén non puido repetir as súas grandes actuacións no club merengue e tras dous anos nun papel secundario foi traspasado ao Racing de Santander e despois ao Real Betis en Segunda División.

Notas
-----

1. ↑  "Petiicón de mano". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (4192). 22 de maio de 1951. p. 5. Consultado o 3 de xaneiro de 2022.
2. ↑  Alfil (14 de agosto de 1947). "Lo que percibirá el nuevo jugador del Celta, Eduardo Sobrado". *El Pueblo Gallego* (en castelán). p. 5. Consultado o 22 de abril de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do xogador en BDFútbol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5819732
* EUfootballInfo: 19640
* Transfermarkt: 313924

 |
O **Día de Navarra** celébrase o día 3 de decembro, festividade de San Francisco Xabier, segundo a Lei Foral 18/1985, do 27 de setembro, aprobada polo Parlamento de Navarra, dispoñendo que o Goberno de Navarra adopte as medidas necesarias para a celebración anual da devandita festividade e organice os actos pertinentes. Dende 1984, entre outros actos, faise entrega o 3 de decembro da Medalla de Ouro de Navarra nun acto institucional solemne.

Historia
--------

A celebración desa data é moito máis antiga; a Deputación do Reino de Navarra adoptou como patrón a San Francisco Xabier pouco despois da súa canonización e xurouno solemnemente o 2 de agosto de 1622; as Cortes de Navarra ratificaron o xuramento en 1624 e dispuxeron que a Deputación acudise todos os anos a celebrar unha misa solemne á igrexa da Compañía de Xesús en Pamplona. En 1657 o Papa Alexandre VII declarou como copatróns de Navarra a San Fermín e a San Francisco Xabier e declarou ambas as dúas festas como de precepto. A partir de 1767 como consecuencia da expulsión dos xesuítas a celebración tiña lugar na Parroquia de San Sadurniño de Pamplona. A Deputación Foral de Navarra constituída en 1836 acordou seguir con esa celebración, aínda que a fins do século XIX trasladouse ao último domingo de novembro. A partir de 1916 volveu celebrarse o propio día 3 de decembro; como festa oficial deixou de celebrarse durante a II República, aínda que a Deputación volveu celebrala dende 1935. En 1946 trasládase a misa oficial á Catedral de Pamplona, e en 1979 á Basílica do Castelo de Javier.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Lei foral 18/1985, do 27 de setembro
Acto no Parlamento de Andalucía en 2012.
O **Día de Andalucía** celébrase o 28 de febreiro e conmemora o día da celebración do referendo sobre a iniciativa do proceso autonómico de Andalucía do ano 1980, que deu autonomía plena á comunidade andaluza. Antes da celebración do referendo este día identificábase máis co 4 de decembro, cando se celebraron as grandes manifestacións autonomistas en 1977.

En moitas vilas e cidades decóranse os balcóns, onde se colga a bandeira de Andalucía nas reixas e ganchos destes, e celébranse concursos de patios andaluces e nos colexios e institutos cantan e tocan a sones de frauta o himno de Andalucía. Nos colexios antes do 28 de febreiro, prográmanse diversas actividades para a conmemoración do día de Andalucía. Hoxe en día é festa en moitas localidades andaluzas. Cómese pan con aceite de oliva nas vilas e cidades e, sobre todo, nos colexios.

Habitualmente coincide coa entrega de Medallas de Andalucía polo goberno autonómico e noméanse fillos predilectos de Andalucía. Tamén se realiza un izado de bandeira no exterior do Parlamento de Andalucía.

Notas
-----

1. ↑  A Declaración Institucional con motivo do XXVII Aniversario do referendo do 28-F en andaluciajunta.es
2. ↑  Andalucía.cc. "Do 4-D ao 28-F. 1977". Arquivado dende o orixinal o 07 de decembro de 2012. Consultado o 21 de marzo de 2014.
3. ↑  "Pan e aceite de oliva para conmemorar o Día de Andalucía nos colexios". Sierra de Cazorla. Ideal.es. 23 de febreiro de 2012. Arquivado dende o orixinal o 22 de marzo de 2014. Consultado o 21 de marzo de 2014.
O **Día das Escritoras** é unha celebración de carácter anual que se convoca o luns máis próximo á data do 15 de outubro, en conmemoración da data de falecemento de Tareixa de Ávila.

Historia e características
--------------------------

A conmemoración xurdiu por iniciativa da Biblioteca Nacional de España, da Asociación Clásicas e Modernas e da FEDEPE para recuperar o legado das escritoras, visibilizar o seu traballo no ámbito da literatura e combater a discriminación histórica.

A primeira celebración aconteceu o 17 de outubro de 2016 e consistiu na lectura pública en diversas bibliotecas de poemas, pasaxes de novelas e outros textos dunha trintena de escritoras en linguas como a galega, a catalá, a castelá ou a éuscara. As lecturas correron a cargo de personalidades diversas do mundo cultural de toda España.

En 2021 a Xunta de Galicia homenaxeou a Xohana Torres e a Anisia Miranda.

Notas
-----

1. ↑  *Por fin las escritoras tienen un día propio*, artigo en *El Mundo* o 17 de outubro de 2016 *(en castelán)*.
2. ↑  "A Xunta de Galicia celebra o día das escritoras homenaxeando as figuras de Xohana Torres e Anisia Miranda". *www.lingua.gal*. Consultado o 2021-10-22.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Día Internacional da Muller

### Ligazóns externas

* Día das Escritoras na BNE *(en castelán)*.
*O primeiro día de Acción de Grazas*, do pintor Jean Louis Gerome Ferris.
O **Día de Acción de Grazas**, en inglés *Thanksgiving*, é unha celebración tradicional dos Estados Unidos e o Canadá, e habitual tamén no Brasil, nalgunhas illas caribeñas, en Liberia e en diversas comunidades de inmigrantes estadounidenses en Centroamérica e Israel.

Nos Estados Unidos celébrase o cuarto xoves do mes de novembro, aínda que orixinalmente se facía o último xoves. No Canadá, pola súa banda, celébrase o segundo luns de outubro. Xeralmente, nesta festividade reúnense arredor dunha mesa familiares e amigos a compartir un banquete. Trátase dunha festividade de orixe relixiosa.

Historia
--------

Celebrouse por vez primeira en Plymouth (Massachusetts), por parte dos colonos que fundaran a vila, en 1620. No ano seguinte, tras un inverno cru, os colonos tiveron unha boa colleita de millo coa chegada do verán de 1621. Por orde do gobernador da vila, en homenaxe ao progreso desta xeira e as de anos anteriores, fixouse a festa no inicio do outono de 1621. Para a ocasión, os vilegos de Plymouth mataron patos e pavos. Outros alimentos que formaban parte do banquete eran peixes e millo. Cerca de noventa indios participarían do festexo.

Con todo, existe certa controversia respecto da orixe da celebración: os estudosos Robyn Gioia e Michael Gannon, da Universidade de Florida sosteñen que a primeira celebración deste día no territorio que hoxe ocupan os Estados Unidos de América foi levada a cabo por colonos españois o 8 de setembro de 1565, en San Agustín (Florida).

Notas
-----

1. ↑  The First Thanksgiving *(en inglés)*.
2. ↑  «Florida teacher chips away at Plymouth Rock Thanksgiving myth», Usatoday.com, Craig Wilson, 21 de novembro de 2007, *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Día de Acción de Grazas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Judy Dow (Abenaki) e Beverly Slapin (6/12/06) Deconstructing the Myths of "The First Thanksgiving" *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13959
* AAT: 300069061
* FAST: 1149171
* GND: 4699215-7
* JSTOR: thanksgiving-day
* LCCN: sh85134499
* NKC: ph640305

 |
Unha avoa e a súa neta preparando biscoitos.
O **Día dos Avós** é un día conmemorativo dedicado aos avós das familias, que complementa o Día do Pai e o Día da Nai. A xornada celébrase en diferentes países con diversidade de denominación, motivación e data. En moitos países de Latinoamérica e de Europa o día escollido é o 26 de xullo, por ser o día en que a liturxia católica conmemora a San Xaquín e Santa Ana, pais de María, a nai de Xesús e, polo tanto, avós de Xesús. A historia dos avós de Xesús básease no Protoevanxeo de Santiago, segundo o cal Santa Ana naceu en Belén e os seus pais eran Matan e Emerenciana, mentres que a familia de Xosé descendía do rei David e de Leví.

A ONU promove a celebración internacional dun día que nos recorde as persoas maiores, o Día Internacional das Persoas Maiores, o 1 de outubro.

Notas
-----

1. ↑  "O Día dos avós 2018, 'doodle' de Google". Consultado o 26 de xullo de 2018.
2. ↑  "El dia dels avis de Jesús i de tothom". *elperiodico.cat*. Consultado o 26 de xullo de 2018.
O Congreso Nacional do Brasil iluminado coa cor púrpura polo día internacional.
O **día púrpura** ou **Día Mundial da Concienciación sobre a Epilepsia**, é un día internacional de concienciación sobre a epilepsia que se celebra cada 26 de marzo dende o ano 2008.

O obxectivo principal é achegar información veraz e loitar contra os mitos que rodean e epilepsia para desestigmatizar ás persoas que a teñen. Co gallo do día púpura organízanse actos e convídase á xente a vestir de púrpura para visibilizar simbolicamente o apoio á comunidade epiléptica. Neste día participan ducias de países e mesmo habitantes da Antártida.

A conmemoración foi concibida en 2008 por unha nena de Nova Escocia chamada Cassidy Megan, quen inmediatamente pediu a axuda da Asociación de Epilepsia de Nova Escocia para xestionala. Tamén recibiu o apoio da Fundación Anita Kaufmann para executar a iniciativa.

O nome provén da típica asociación do púrpura coa doenza. Este vínculo xorde da conexión que se fai nalgunhas culturas da flor de lavanda coa soidade, un sentimento común para os individuos epilépticos.

Durante o día de 2017, a Fundación Anita Kaufmann bateu o récord Guinness coa maior sesión de adestramento sobre epilepsia da historia.

Notas
-----

1. 1 2  El Vallenc, ed. (26 de marzo de 2023). "Recomanacions de primers auxilis davant d’un atac epilèptic" (en catalán). Consultado o 16 de maio de 2023.
2. ↑  CatalunyaPress, ed. (26 de marzo de 2023). "26 de març, Dia Porpra: una jornada de consciència sobre l'epilèpsia" (en catalán). Consultado o 16 de maio de 2023.
3. 1 2 3 4  Mar de Somnis, ed. (2014). "26 de març, dia mundial de l’epilèpsia" (en catalán). Consultado o 16 de maio de 2023.
4. ↑  Guinness World Records (ed.). "Largest epilepsy training session" (en inglés). Consultado o 2017-06-02.
Coordenadas: 43°32′07″N 7°03′07″O﻿ / ﻿43.535278, -7.051944

O **colexio público Gregorio Sanz** é un centro de educación primaria de Ribadeo. Inaugurado no 1973 baixo a dirección de Antonio Martínez López, dende 1994, por iniciativa da alcaldía e votación en pleno, debe o seu nome ó mestre e pedagogo Gregorio Sanz.

Características
---------------

Nel o alumnado pode cursar dende educación preescolar ata o 6º curso de educación primaria. En 2005 e cursos sucesivos rondaba os 400 alumnos e alumnas e 20 profesores e profesoras, despois dunha diminución suave pero persistente debido á baixa natalidade.

A construción ten un edificio principal con aulas, un edificio adxacente administrativo, un ximnasio e unha pista cuberta, así como abundante extensión de terreo circundante e outros servizos menores, como parque infantil e un comedor na planta baixa.

Está situado en fronte do IES Porta da Auga e do campo de fútbol.

Ten xornada partida. No 2014 propúxose cambiar a xornada continua, pero non foi aprobado. No curso 2018/2019 volveuse a propoñer.

Notas
-----

1. ↑  "Gregorio Sanz 1". Consultado o 2019-08-25.
2. ↑  "Desolación e lucidez". *La Comarca del Eo* (5366). 28 de xaneiro de 2023. p. 5.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda); `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
3. ↑  "El colegio Gregorio Sanz de Ribadeo, con 400 alumnos, debate implantar la jornada única". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-02-04. Consultado o 2019-02-06.
A bandeira de Portugal.
O **Dia de Portugal, de Camões e das Comunidades Portuguesas** é unha festa nacional portuguesa, na que se celebra o cabodano da morte de Luís Vaz de Camões, finado o 10 de xuño de 1580.

Historia
--------

Monumento a Luís de Camões en Lisboa.
Durante a ditadura do Estado Novo (1933-1974) celebrábase este día o "Día da Raça", nacionalizando o festexo do cabodano de Camões, que nos seus comezos, polo 1880, só se celebraba en Lisboa por idea, en tempos de monarquía, dos republicanos..

Despois, na secuencia dos traballos lexislativos da Proclamación da República Portuguesa do 5 de outubro de 1910, foi publicado un decreto o 12 de outubro estipulando os festivos nacionais. Algúns elimináranse, particularmente os relixiosos.

Nese decreto ficarían consignados os festivos do 1 de xaneiro (Día da Fraternidade Universal), 31 de xaneiro (que evocaba a revolución fallada do Porto), 5 de outubro (Día dos heroes da República), 1 de decembro (Día da Autonomía pola Restauración da Independencia e Día da Bandeira) e 25 de decembro (Día da Familia).

O decreto de 12 de xuño dáballe tamén a posibilidade aos municipios de escolleren un día do ano que representase as súas festas tradicionais e municipais. Lisboa escolleu como festivo municipal o 10 de xuño, na honra de Camões, o escritor d' *Os Lusíadas*.

Durante o Estado Novo, o 10 de xuño continuou sendo o Dia de Camões, mais nun sentido máis nacionalista e de conmemoración colectiva histórica e propagandística.

Até o 25 de abril de 1974, o 10 de xuño era coñecido como o *Dia de Camões, de Portugal e da Raça*, este último epíteto criado por Salazar na inauguración do Estadio Nacional do Jamor en 1944 na memoria das vítimas da Guerra Colonial Portuguesa. A partir de 1963, o 10 de xuño tornouse nunha homenaxe ás Forzas Armadas Portuguesas, nunha exaltación da guerra e do poder colonial. O Terceira República converteuno no *Dia de Portugal, de Camões e das Comunidades Portuguesas* en 1978.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  As origens do Dia de Portugal, de Camões e das Comunidades na perspectiva de Conceição Meireles, especialista em História Contemporânea de Portugal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q183563
* EBID: ID

 |