recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **bandeira de Cabo Verde** foi adoptada o 22 de setembro de 1992. Consiste dun fondo azul cunha banda horizontal vermella de bordos brancos. As bandas teñen unha proporción de 6:1:1:1:3. Sobre as bandas atópase un círculo de 10 estrelas de 5 puntas, que se atopa centrada nun 3/8 ao ancho da bandeira.

As estrelas representan as 10 illas maiores do país, mentres o azul representa ao océano e ao ceo. As bandas brancas e vermella representan o camiño da construción do país, mentres que as cores representan á paz e ao esforzo, respectivamente. A formación circular das estrelas, así como tamén a escura cor azul de fondo, amosa algunha similitude coa bandeira da Unión Europea.

Antiga bandeira caboverdiáEntre 1975 e 1992 a bandeira empregada era moi similar á bandeira da Guinea-Bissau, país co que existían incluso plans de unificación. A bandeira constaba de dúas franxas horizontais do mesmo tamaño e unha vertical coas cores pan-africanas: vermella, verde e marela. Na franxa vertical, a diferenza da da Guinea-Bissau, aparecían uns cultivos de millo e unha concha arredor da chamada "estrela negra africana". Esta bandeira tamén diferenciábase coa da Guinea-Bissau por ter unhas dimensións de 2:3. A finais dos anos 1980, ambos países comezaron a distanciarse e Cabo Verde decidiu adoptar unha nova bandeira, que é empregada na actualidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bandeira de Cabo Verde en Flgs of the World

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de África |
| --- |
| 
* Alxeria
* Angola
* Benín
* Botswana
* Burkina Faso
* Burundi
* Cabo Verde
* Camerún
* Chad
* Cimbabue
* Comores
* Congo
* Costa do Marfil
* Djibuti
* Eritrea
* Eswatini
* Etiopía
* Exipto
* Gabón
* Gambia
* Ghana
* Guinea
* Guinea-Bissau
* Guinea Ecuatorial
* Kenya
* Lesoto
* Liberia
* Libia
* Madagascar
* Malaui
* Malí
* Marrocos
* Mauricio
* Mauritania
* Mozambique
* Namibia
* Níxer
* Nixeria
* República Centroafricana
* República Democrática do Congo
* Ruanda
* San Tomé e Príncipe
* Senegal
* Seychelles
* Serra Leoa
* Somalia
* Sudán
* Sudán do Sur
* Suráfrica
* Tanzania
* Togo
* Tunisia
* Uganda
* Zambia

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Sáhara Occidental
* Somalilandia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q102944
* EBID: ID

 |
A **bandeira de Burkina Faso** está formada por dúas franxas horizontais de igual ancho, de cor vermella a superior e verde a inferior, cunha estrela amarela de cinco puntas no centro da bandeira. As cores son as do pan-africanismo (que se basean nos da bandeira de Etiopía), aínda que tamén representan a revolución socialista (o vermello) e a fecundidade da terra de Burkina Faso (o verde), mentres que a estrela amarela representa a luminosa guía da revolución.

Esta bandeira foi adoptada o 4 de agosto de 1984 e deseñada polo daquela presidente Thomas Sankara.

Bandeiras históricas
--------------------

 Bandeira de Alto Volta (1960-1984)
O actual territorio de Burkina Faso independizouse de Francia o 1 de agosto de 1960 baixo o nome de Alto Volta. A bandeira deste estado era unha tricolor formada por tres franxas horizontais. As cores negro, branco e vermello representaban os tres principais brazos do río Volta que cruzaban o país (o Volta Negro, o Volta Branco e o Volta Vermello).

A bandeira foi abolida cando se adoptou o nome de Burkina Faso.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bandeira de Burkina Faso en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de África |
| --- |
| 
* Alxeria
* Angola
* Benín
* Botswana
* Burkina Faso
* Burundi
* Cabo Verde
* Camerún
* Chad
* Cimbabue
* Comores
* Congo
* Costa do Marfil
* Djibuti
* Eritrea
* Eswatini
* Etiopía
* Exipto
* Gabón
* Gambia
* Ghana
* Guinea
* Guinea-Bissau
* Guinea Ecuatorial
* Kenya
* Lesoto
* Liberia
* Libia
* Madagascar
* Malaui
* Malí
* Marrocos
* Mauricio
* Mauritania
* Mozambique
* Namibia
* Níxer
* Nixeria
* República Centroafricana
* República Democrática do Congo
* Ruanda
* San Tomé e Príncipe
* Senegal
* Seychelles
* Serra Leoa
* Somalia
* Sudán
* Sudán do Sur
* Suráfrica
* Tanzania
* Togo
* Tunisia
* Uganda
* Zambia

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Sáhara Occidental
* Somalilandia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134252
* EBID: ID

 |
A **bandeira de Turks e Caicos** foi adoptada oficialmente o 7 de novembro de 1968, e foi modificado en 1999. Antes diso, as illas tiveron varias bandeiras diferentes.

Nevertheless, as Illas Turks e Caicos non formou unha colonia separada durante a gran maioría da súa historia. Pola contra, as illas foron unha dependencia de Xamaica ata 1959. En 1959, as illas convertéronse nunha colonia separada pero ata 1962 e a independencia de Xamaica, o Gobernador de Xamaica permaneceu como gobernador das Illas Turks e Caicos. Entre 1962 e 1965 o Administrador das Illas Turks e Caicos reportou directamente a Londres, e despois entre 1965 e 1973, o administrador estivo subordinado ao gobernador das Bahamas, que tamén era gobernador de Turks e Caicos. En 1973, cando as Bahamas se independizaron, o cargo de administrador pasou a ser gobernador.

Notas
-----

1. ↑  "Flag of Turks and Caicos Islands - A Brief History" (PDF). Flagmakers. Consultado o 16 de xaneiro de 2017.
2. ↑  "Turks and Caicos - Historical Flags". CRW Flags. Consultado o 16 de xaneiro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira de Turks e Caicos en Flags of the World *(en inglés)*
**Cotas** é un lugar da parroquia de Xustáns, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Na actualidade está deshabitado.

Atópase a pouco máis de quilómetro e medio do lugar de Baltar.

Historia
--------

Foi posiblemente fundada a raíz do repoboamento de Galicia na Idade Media. Co nome de Cotiñas ou Castaños, medrou como a típica aldea. Pero co tempo a zona converteuse nun lugar moi propenso a roubos, polo que cara 1790, produciuse un despoboamento que rematou en 1857, coa saída da aldea de Ángela Parrado, que provocou que o núcleo quedase despoboado. A maioría dos habitantes de Cotiñas que marcharon fundaron o núcleo de Baltar, e outros marcharon a núcleos do resto da parroquia.

Poboación
---------

Pouco antes de 1790, a poboación de Castaños superaba os 200 habitantes, polo que debía de ser o primeiro ou o segundo núcleo máis poboado da parroquia.Tamén suponse que había máis de 100 homes, xa que no primeiro censo de Baltar marcábanse 113 homes adultos.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Xustáns

| Lugares da parroquia de Xustáns no concello de Ponte Caldelas (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Aluncía | Baltar | O Chan do Casal | Cotas | O Sobreiro |

### Parroquias de Ponte Caldelas

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Ponte Caldelas |  |
| --- | --- |
| Anceu (Santo André) | Caritel (Santa María) | Castro Barbudo (Santa María) | Forzáns (San Fiz) | A Insua (Santa Mariña) | Ponte Caldelas (Santa Eulalia) | Taboadelo (Santiago) | Tourón (Santa María) | Xustáns (San Martiño) |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Ponte Caldelas
A **Portugaliae Monumenta Historica** (**Monumentos Históricos de Portugal**, abreviado **PMH**) é unha colección de textos da historia portuguesa. Inspirado na Monumenta Germaniae Historica, foi publicado pola Academia das Ciências de Lisboa entre 1856 e 1917 e dividido en catro seccións: *Scriptores* (escritores), *Leges et Consuetudines* (leis e costumes), *Diplomata et Chartae* (diplomas e cartas) e *Inquisitiones* (investigacións). Os tres primeiros foron compilados baixo a dirección de Alexandre Herculano antes de 1873, e o último, *Inquisitiones*, entre 1888 e 1897, despois da súa morte. Os documentos datan da Idade Media e están principalmente en latín medieval e portugués antigo.

Notas
-----

1. ↑  Dionísio, João (2008). "After the Lisbon Earthquake: Reassembling History". *European Studies: A Journal of European Culture, History and Politics* **26**.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Portugaliae Monumenta Historica* na Biblioteca nacional de Portugal
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Golfiño (homónimos).
***Golfiño*** (1999-2004) foi unha revista orientada ao público infantil e xuvenil e dedicada á banda deseñada en galego.

Historia
--------

A revista viu a luz en febreiro de 1999 da man de Edicións Xerais e adoptou un ritmo de publicación mensual a partir de xaneiro de 2000. Na dirección da publicación estaban como máximos responsábeis Miguel Vázquez Freire e Fausto Isorna, e con Isabel Soto na redacción e secretaría. Esta primeira etapa da revista durou pouco máis dun ano e chegou aos 14 números. A incapacidade para captar un público máis numeroso que puidese sustentar economicamente o proxecto levou ao fin deste primeiro capítulo na historia da revista.

A segunda etapa da revista iniciouse o 17 de marzo de 2002. A publicación pasaba de estar á venda en quioscos e librarías a ser difundida como suplemento do xornal *La Voz de Galicia*, feito que lle garantiría unha boa distribución por toda a xeografía galega. Na súa etapa final chegou a acadar unha tiraxe superior aos 160.000 exemplares, que eran distribuídos todos os domingos gratuitamente con *La Voz de Galicia*.

Tras o número 89, "La Voz de Galicia" deixou de distribuír Golfiño.

Historietistas e ilustradores
-----------------------------

Nas súas páxinas colaboraron a maioría dos autores de BD galega, como Miguelanxo Prado, Xaquín Marín, Norberto Fernández, Kiko da Silva ou Jacobo Fernández Serrano, Carmela González Pintos, Antonio Seixas, Álex Moro, Paula Gómez, ou Isabel Briones, Pepe Carreiro, Andrés Meixide, Fran Bueno, Manel Cráneo, Alberto Varela, Juan Carlos Abraldes.

Notas
-----

1. ↑  Primeiro número da revista en Xerais.
2. ↑  Segundo outras fontes, comezou en xaneiro de 2000.
3. ↑  Ficha de *Golfiño*, na Tebeosfera *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Barsowia
* Polaqia

### Ligazóns externas

* Artigo de La Voz de Galicia (23 de agosto de 2002)
* Artigo de La Voz de Galicia (5 de marzo de 2007)
* Artigo de Manuel Barrero e Miguel Robledo para Tebeosfera, 2003 (Con imaxes dalgunhas páxinas da revista)
Placa colocada na casa onde se comezou a imprimir o xornal, na rúa Lepanto, 18, de Ourense.
***O Tio Marcos d'a Portela***, foi unha publicación aparecida por vez primeira en 1876, sendo daquela editada en Ourense por Valentín Lamas Carvajal. Foi a primeira publicación periódica monolingüe en lingua galega.

Historia e características
--------------------------

Naceu con carácter quincenal, e aos dous meses pasou a ser semanal. Subtitulado *Parrafeos c'o pobo gallego*, tivo dúas etapas, a primeira dende 1876 ata 1880 e a segunda dende 1883 ata 1889. Cun marcado carácter literario, obtivo un salientábel éxito en toda Galiza, chegando a tirar catro mil exemplares. Amais das sección literarias, principalmente poéticas, a publicación incluía opinión e actualidade. Mantívose até 1888, cando foi impresa a última edición na cidade de Lugo. Neste mesmo comezou coa publicación nas súas páxinas do Catecismo do labrego, que en 1889 editouse de xeito independente.

Coa mesma cabeceira e o mesmo espírito, as Irmandades da Fala promoveron en Ourense esta publicación entre 1917 e 1919. De carácter quincenal, editáronse 58 números. Dirixida por Higinio Ameijeiras e Xavier Prado Rodríguez, entre os colaboradores figuraban Eladio Rodríguez González, López Abente, Losada Diéguez, Manuel Lugrís e Victoriano Taibo.

Recoñecemento
-------------

En 2018 escolleuse o 7 de febreiro como Día dos Medios en Galego para que coincidise co seu aniversario.

Notas
-----

1. ↑  O xornal titulábase "O Tio Marcos d'a Portela", segundo as normas ortográficas vixentes sería "O Tío Marcos da Portela".
2. ↑  Historia do xornalismo galego Arquivado 04 de setembro de 2009 en Wayback Machine..
3. ↑  Carballo Calero, Ricardo (1981). *Historia da literatura galega contemporánea*. Vigo: Galaxia. p. 411. ISBN 84-7154-391-5.
4. ↑  "Os medios en galego reivindican o seu papel fundamental para a Galicia do futuro". *Galicia Confidencial*. 3/2/2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***O Tio Marcos d'a Portela Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións periódicas* **II**. Vigo: Galaxia. pp. 463–464. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* A Gaita Gallega (revista)

### Ligazóns externas

* Lamas Carvajal e a historia do periódico *O Tío Marcos da Portela*, no sitio web Galicia espallada
* Ficha e exemplares de *O Tio Marcos d'a Portela* en Galiciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535297
* Galiciana: 577362

 |
**Jesús Fernández Taboada**, coñecido como **Celita**, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Na ditadura de Primo de Rivera foi elixido alcalde de Chantada en febreiro de 1924. Cesou no cargo en 1927. Marchou a Cuba, onde contactou con Benito Rivadulla Pascual e Virgilio Ledo Santoandré aos que comprometeu para a creación dun periódico en Chantada. Os Hijos del Ayuntamiento de Chantada fixéronlle unha homenaxe na Habana o 26 de maio de 1928. Cando retornou en 1928 fundou o periódico *La Voz del Agro*. Volveu novamente a Cuba en decembro de 1930 e retornou en xuño de 1931.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Celestino Noguerol Fernández** |  **Alcalde de Chantada** 1924 - 1927 | Sucesor:**Jacobo Rodríguez Osorio** |

Vida persoal
------------

Casou con Celia Rodríguez da Bouza en 1909, e foi pai de Cándido e Jesús Fernández Rodríguez da Bouza.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 14-2-1924, p. 2.
2. ↑  *Diario de la Marina*, 27-5-1928, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-12-1930, p. 7.
4. ↑  *Diario de la Marina*, 14-6-1931, p. 4.
5. ↑  *El Correo de Galicia*, 18-12-1909, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Poesía galega en La Voz del Agro

### Ligazóns externas

* Corporación municipal de Chantada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535693
* Galiciana: 356234

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Defensa.

***La Defensa*** foi un periódico editado en Lalín entre 1905 e 1910.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico de intereses generales, Órgano defensor del Centro de labradores de este villa*, apareceu o 11 de agosto de 1905. O seu director foi Hipólito Codesido Sánchez, a quen substituíu en decembro de 1907 Laureano Blanco Rodríguez. Editábase os días 1, 8, 16 e 24 de cada mes. Crítico coa actuación do alcalde de Lalín Antonio Crespo Pampín, debido a un enfrontamento con este tivo que imprimirse en Vila de Cruces. Defensor do sindicalismo católico pasou despois a apoiar o movemento agrarista solidario. A partir de setembro de 1906 incluíu o folletín *Máximas y refranes gallegos* reunidos por Jacinto del Prado e tamén da súa autoría é o *Vocabulario Castellano-Gallego* publicado dende 1907 ata o cesamento da edición. Cesou a súa publicación en 1910.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Defensa, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Defensa, La". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* O periódico "La Defensa" de Lalín artigo de Manuel Igrexas.
En vermello, os países PALOP en África.
**PALOP** é o acrónimo de **P**aíses **A**fricanos de **L**íngua **O**ficial **P**ortuguesa. O gupo está composto polos cinco países fundadores -Angola, Cabo Verde, Guinea-Bissau, Mozambique e San Tomé e Príncipe- foron antigas colonias de Portugal en África que obtiveron a independencia entre 1974-1975 e mais Guinea Ecuatorial, que en 2007 adoptou o portugués como lingua oficial.

Portugal en África
------------------

Co recoñecemento da declaración de independencia do Brasil, en 1825, Portugal viuse obrigado a acentuar a súa expansión colonial para o interior de África, para manterse á par coas outras potencias europeas.

O mantemento dos territorios na India, de Macau e doutros puntos chave do antigo dominio colonial portugués na Asia, cada vez máis diluído, era outro punto de honra para os portugueses. Pero o designio era África, concretamente Angola e Mozambique, ademais do inmenso territorio que os separaba. Guarnicións militares, misións católicas, formas e institucións de goberno colonial foron transplantadas para África, asegurando a presenza efectiva portuguesa ao tempo que afastaban outros pretendentes por aquelas terras. A pesar das dificultades económico-financeiras e climáticas, conseguiuse ampliar algúns núcleos urbanos e construír outros, xa no interior, apoiando plantacións ou zonas ricas en minerais.

A expansión colonial africana parou co Ultimato británico de 1890. A Gran Bretaña pretendía crear un grande corredor no sur de África, comunicando Suráfrica cos seus territorios do nordeste do continente.

As colonias africanas conseguirían a independencia da metrópole entre 1974-1975 despois da Revolución dos Caraveis.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Comunidade dos Países de Língua Portuguesa
* Lusofonía
* Portugués brasileiro
* Portugués europeo

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1360686
* LCCN: sh85001652

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Lucha.

***La Lucha*** foi un periódico publicado na Pobra do Caramiñal entre 1932 e 1933.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano quincenal defensor de las entidades afectas al Partido Socialista y a la U. G. de T.*, apareceu o 1 de maio de 1932. Converteuse en semanario a partir do número 9. O seu director era Manuel Venerando Porteiro, presidente da Agrupación Socialista local, que foi substituído por Antonio Domínguez Fontán, secretario da Agrupación e dirixente do Sindicato de Oficios Varios La Unión Obrera (UGT). Nas páxinas de Ribeira incluíu colaboracións de Ramón Beade Méndez, Manuel Moure Gómez, Bautista M. Lemiña (a principios de 1933 abandonou esta cabeceira por *La Coraza* de Ribeira, baixo as críticas dos seus correlixionarios) e os mozos da Juventud Cultural Republicana (Julio Silva, Agustín F. Oujo, Ramón Rivas). Nas de Boiro, Juanito Somoza, Jesús Gallardo, Guillermo Santamaría e Teresa M. del Río. Na sección da Pobra apareceron as sinaturas de Porteiro, Domínguez, Tomás Moro (un pseudónimo) e Carmen Parada. Cesou a súa publicación en 1933.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Lucha, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Artigo en *La Voz de Galicia*
No presente, o estado de Sikkim, na India, non conta cunha **bandeira** oficial. Porén, o reino independente de Sikkim tivo unha bandeira nacional até que se converteu nun estado da India no ano 1975.

Reino de Sikkim (1877–1975)
---------------------------

O Reino de Sikkim utilizou varias bandeiras ao longo da súa historia. Todas contiñan unha roda de oración Budista *khorlo* co *gankyil* como elemento central. Até o ano 1967, a bandeira mostraba un deseño moi complexo cun bordo fantasioso e pictogramas relixiosos que rodeaban o khorlo.

En 1967, adoptouse un deseño máis sinxelo debido á dificultade de duplicación da complexa bandeira. O bordo quedou vermello sólido, os pictogramas foron eliminados e a roda foi redeseñada.

Coa admisión de Sikkim á República da India e coa abolición da monarquía, a bandeira perdeu a súa oficialidade en 1975.

* Reconstrución da bandeira real de Sikkim dende 1877 até 1975.Reconstrución da bandeira real de Sikkim dende 1877 até 1975.
* Reconstrución da bandeira de Sikkim dende 1877 até 1914 e dende 1962 até 1967.Reconstrución da bandeira de Sikkim dende 1877 até 1914 e dende 1962 até 1967.
* Reconstrución da bandeira de Sikkim dende 1914 até 1962.Reconstrución da bandeira de Sikkim dende 1914 até 1962.
* Bandeira de Sikkim usada entre 1967 e 1975.Bandeira de Sikkim usada entre 1967 e 1975.

Notas
-----

1. ↑  "A bandeira de Sikkim no FOTW". *fotw.info*. Consultado o 12 de maio de 2022.
2. ↑  "Sikkim en worldstatesmen.org". *worldstatesmen.org*. Consultado o 12 de maio de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira da India

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira de Sikkim en Flags of the World *(en inglés)*
O presidente da República Bolivariana de Venezuela é ao mesmo tempo xefe de Estado e de Goberno, dirixe o poder executivo nacional de Venezuela e é comandante xeral das Forzas Armadas Bolivianas. Do mesmo xeito, a posición corresponde á maxistrada máis alta do país e ao máis alto funcionario público nacional.

O actual mandato presidencial é de seis anos, coa posibilidade garantida pola Constitución de celebrar un referendo de retiro popular en calquera momento durante os últimos tres anos de mandato presidencial. O 15 de febreiro de 2009, un referendo aprobado pola maioría dos votantes eliminou as restricións anteriores que limitaron o mandato presidencial a dous mandatos consecutivos.

O nomeamento de presidente inclúe só as persoas que xuran as súas posicións como presidente de Venezuela. O primeiro presidente foi Cristóbal Mendoza, asumiu o cargo o 5 de marzo de 1811, por decisión do Congreso Nacional e foi oficial o 5 de xullo de 1811 coa Declaración de Independencia da Coroa Española.

Debido á profunda axitación polas guerras da independencia en Suramérica, entre 1814 e 1818 España establece nuevamente o seu goberno co país en guerra, ata o Congreso de Angostura, chamado Simón Bolívar «xefe supremo da República de Venezuela »(comandante supremo da República de Venezuela) de 1819 a 1821. Posteriormente o Libertador actuou como presidente da Gran Colombia (que unía a Venezuela, Colombia, Panamá e Ecuador) entre 1821 e 1830. Logo de dividirse o Grande Colombia Simón Bolívar está exiliado da súa naciente república, tomando posesión de José Antonio Páez.

Aínda que o papel do presidente da república e do seu significado sufriron cambios ao longo de 200 anos de historia, así como a súa posición e relacións cos outros actores da organización política nacional, foi e é unha das figuras políticas máis destacadas.
**Sem Benelli**, nado en Prato o 10 de agosto de 1877 e finado en Zoagli o 18 de decembro de 1949, foi un dramaturgo e libretista italiano.

Traxectoria
-----------

Benelli naceu nunha familia de humildes artesáns, tivo que interromper os seus estudos pola morte de seu pai. De forma autodidacta comezou a dedicarse á literatura. En 1908 escribiu a súa primeira comedia, *Tìgnola*, o éxito chegoulle axiña, o 16 de abril do ano seguinte estreou no Teatro Argentina de Roma o drama *La cena delle beffe*. Os críticos acolleron o traballo de Benelli con beneplácito pola súa creba dos esquemas clásicos da época, centrado no ardor e a crueza do verismo ou na *ars declamatoria* do estilo de Gabriele d'Annunzio e a obra representouse numerosas veces tanto en Italia como no estranxeiro. 

O castelo de Sem Benelli en Zoagli.
Benelli seguiu a escribir nos anos sucesivos obras teatrais de impronta histórica, que contaron co favor do público, *L'amore dei tre re* (1910 que converteu en libreto dunha opereta de Italo Montemezzi en 1913), *Il mantellaccio* e *Rosmunda* (escritas en 1911); *La Gorgona* (1913) e *Le nozze dei centauri* (publicado en 1915).

En 1913 compuxo un poema sinfónico en honor de Giuseppe Verdi musicado por Francesco Cilea. En 1914 fixo construír en Zoagli un castelo, aínda denominado "*Il castello di Sem Benelli*", na súa estrutura e arquitectura amósase a personalidade do dramaturgo, materiais heroxéneos nun conxunto maxestoso e compacto suavizado con liñas curvas, sobre un fondo natural único. En 1921 foi elixido deputado, mais despois do asasinato de Giacomo Matteotti (1924) entrou en conflito co réxime fascista e en 1925 asinou o Manifesto dos intelectuais antifascitas redactado por Benedetto Croce e en 1933 o Ministerio de Cultura Popular prohibiu a todas as compañías representar as súas obras. Con todo esa norma non impediu, debido á súa fama nacional e internacional, que puidera seguir a estrear obras, destacan desta última época, menos orixinal ca súa primeira época, as comedias *Adamo ed Eva* (1933), *Madre Regina* e *Eroi* (1934) e *Caterina Sforza* (1938). En 1933 escribiu o libreto da opereta *L'incantesimo* de Italo Montemezzi que non se representou ata 1943.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Bibliografía

* Antonini, Sandro (2008). *Sem Benelli. Vita di un poeta dai trionfi internazionali alla persecuzione fascista*. De Ferrari.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1671578
* WorldCat
* VIAF: 59397266
* AllMusic: mn0002238466
* BIBSYS: 3090891
* BNE: XX1203694
* BNF: 15540481g
* CANTIC: a12108388
* CiNii: DA0907927X
* DBI: ID
* DeutscheBio: 11933724X
* Europeana: ID
* FAST: 180858
* GEC: 0009076
* GND: 11933724X
* IBDB: 8628
* ICCU: CFIV101276
* IMDb: nm0070881
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000000117656936
* LCCN: n85252403
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00653024
* NKC: xx0030995
* NLA: 35806412
* NLG: 166793
* NTA: 068089643
* OL: OL1846799A
* openMLOL: 77764
* PTBNP: 45876
* SNAC: w65t7n4z
* SUDOC: 085567647
* Theatricalia: j3w
* TMDb: 1357251
* Treccani: sem-benelli
* UNZ: BenelliSem
* WomenWriters: ID

 |
**Mombasa** é a segunda cidade en tamaño e o principal porto de Kenya. É capital da Provicia da Costa (Coast Province) e está situada nunha badía no Océano Índico, no límite meridional do país. Esta cidade, en rápido medramento, serve de porto para rexións do Nordeste de Tanzania e de Uganda, privados de acceso marítimo. A súa poboación calcúlase en arredor de 900.000 habitantes.

Historia
--------

Mombasa foi fundada cara 750 por mercadores árabes. En 1498, o explorador portugués Vasco da Gama atracou no seu porto. Os portugueses apoderáronse da cidade en 1505, converténdoa progresivamente nunha praza forte con vocación comercial, protexendo a ruta das Indias. Os portugueses son expulsados de xeito definitivo en 1832 por Sayyid Said, sultán de Omán, conquistador de Zanzíbar, apoiado polos ingleses.

En 1895, pasou a dominio británico, sendo ata 1907 a capital da África Oriental Británica. Foi elevada a capital do protectorado costeiro Kenyano en 1920. Desde 1963 é parte do novo Estado de Kenya .

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Abdilatif Abdalla

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Mombasa *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q225641
* WorldCat
* VIAF: 125477296
* BLBNB: 000088842
* BNF: 11932515c
* BRE: 2225591
* EBID: ID
* FAST: 1205191
* GEC: 0043295
* GeoNames: 186301
* GND: 4040023-2
* LCCN: n79055155
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 027239683
* Treccani: mombasa
* WOEID: 1528335

 |
A **bandeira de Bangladesh** (en bengalí: বাংলাদেশের জাতীয় পতাকা) foi adoptada oficialmente o 17 de xaneiro de 1972. Foi empregada orixinalmente durante a Guerra de liberación de Bangladesh en 1971, cando estaba composta por un campo verde e un círculo vermello no que se localizaba un mapa do país en cor dourada.

Ao ser adoptada oficialmente, o mapa desapareceu como xeito de simplificar o deseño e consta na actualidade do campo verde que representa a abundancia das terras do país e dun círculo vermello desfasado do medio de tal xeito que ao ondear a bandeira apareza centrado, e que representa o sol sobre Bengala e o sangue dos heroes da independencia.

Orixe
-----

A bandeira orixinal foi deseñada polo pintor Quamrul Hassan. O 3 de marzo de 1971 foi izada por primeira vez na Universidade de Dhaka. Logo, o 23 de marzo dese ano, a bandeira volveu ondear durante a declaración de independencia de dito país, na residencia do Sheikh Mujibur Rahman. A bandeira foi deseñada especialmente para representar o islam sen ter que empregar os símbolos tradicionais (lúa crecente e estrela), que eran tamén os símbolos de Paquistán.

Outras bandeiras
----------------

* Primeira bandeira de Bangladesh (1971) Primeira bandeira de Bangladesh (1971)
* Bandeira civil Bandeira civil
* Bandeira naval Bandeira naval
* Forzas aéreasForzas aéreas

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bangladesh en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Asia |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Afganistán
* Arabia Saudita
* Armenia
* Bahrain
* Bangladesh
* Brunei
* Bután
* Camboxa
* Casaquistán
* China
* Chipre
* Corea do Norte
* Corea do Sur
* Emiratos Árabes
* Exipto
* Filipinas
* Iemen
* India
* Indonesia
* Irán
* Iraq
* Israel
* Kirguizistán
* Kuwait
* Laos
* Líbano
* Malaisia
* Maldivas
* Mongolia
* Myanmar
* Nepal
* Omán
* Paquistán
* Qatar
* Rusia
* Singapur
* Siria
* Sri Lanka
* Tailandia
* Taxiquistán
* Timor Leste
* Turkmenistán
* Turquía
* Uzbekistán
* Vietnam
* Xapón
* Xeorxia
* Xordania

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Norte de Chipre
* Palestina
* Taiwán
* Osetia do Sur

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q127179
* EBID: ID

 |
Coordenadas: 42°22′03″N 7°16′37″O﻿ / ﻿42.367599, -7.277013

| Val do río Navea |
| --- |
| Val do río Navea |
|
|
| Marco Legal |
| **Figura de Protección:** | Paisaxe protexida |
|
| **Ano de constitución:** | 2008 |
| **Superficie:** | 691 ha. |
| **Lexislación:** | Decreto 263/2008, do 13 de novembro. |
|
| Datos de interese |
| **País:** | Galicia Galicia |
| **Provincias:** | Ourense |
|
| **Concellos:** | A Pobra de Trives, San Xoán de Río |
| **Ríos:** | río Navea |
| **Picos** |  |
|
| **Direccións de interese:** |  |
| **Teléfonos:** |  |
|

O **val do río Navea** é unha paisaxe protexida do río Navea entre San Xoán de Río e A Pobra de Trives, en Trives. Esta paisaxe atópase dentro da zona especial de conservación (ZEC) do Macizo Central.

Descrición
----------

O río Navea, na súa chegada desde Chandrexa de Queixa, únese co río Bibei preto da Ponte Nova, entre a Pobra de Trives e San Xoán de Río. O val fluvial marcado dese último tramo discorre por vales montañosos acusados e solos de lousas, xistos e cuarcitas. Neses están presentes fragas singulares dominadas por rebolos, carballos e castiñeiros con algunhas outras especies como bidueiros, ameneiros ou salgueiros.

Galería de imaxes
-----------------

* A Ponte Navea.A Ponte Navea.
* Ponte Navea.Ponte Navea.
* Capela da Encarnación na Ponte Navea.Capela da Encarnación na Ponte Navea.
* Fragas desde o miradoiro da ponte.Fragas desde o miradoiro da ponte.
*

Notas
-----

1. 1 2 3  Consellería de Medio Ambiente e Desenvolvemento Sostible - Xunta de Galicia, eds. (2008). "Decreto 263/2008, do 13 de novembro, polo que se declara paisaxe protexida o val do río Navea." **235**: 21.577–21.580.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q97220384
* CDDA: 389037
* WDPA: 389037

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Arco.

***Arco*** foi un xornal editado en Ourense entre 1937 e 1940.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Orense*, apareceu o 21 de outubro de 1937 para substituír a *Rumbo*. Emilio Canda Pérez figura como fundador, e estivo dirixido por Mariano Rodríguez de Rivas, Lorenzo Garza, Benito García, Antonio Nobre e finalmente Bartolomé Mostaza. Augusto Assía foi redactor-xefe, sendo tamén responsable da sección de política exterior. Cesou a súa publicación o 31 de outubro de 1940 para fusionarse con *La Región*, por orde da Dirección General de Prensa.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 4-5-1938, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Arco". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Arco". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Valcárcel López, Marcos (1987). *A prensa en Ourense e a súa provincia*. Ourense: Deputación Provincial. pp. 214–216. ISBN 84-505-5721-6.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Nosa Terra.

***A Nosa Terra*** foi o voceiro de Solidaridad Gallega que se editaba na Coruña. Fundouse por iniciativa de Rodrigo Sanz, Manuel Murguía, Manuel Lugrís Freire e Florencio Vaamonde Lores. O primeiro número saíu o 4 de agosto de 1907, dirixíao Uxío Carré Aldao. Foi unha publicación bilingüe, na que predomina o uso do castelán e que reserva o galego para os espazos de creación literaria. Mantívose ata outubro de 1908, en total saíron 60 números. Entre os colaboradores estivo Eladio Rodríguez González.

Notas
-----

1. ↑  Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega*. II. Publicacións Periódicas. Galaxia. p. 336-337. ISBN 84-8288-137-X.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ledo Andión, Margarita (2005). "Nosa Terra, A". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.

### Outros artigos

* *Revista Gallega*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542191
* Galiciana: 577374

 |
***El Libredón*** foi un diario católico-tradicionalista que se publicou en Santiago de Compostela entre 1881 e 1887.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico católico, político e literario*, veu substituír a *El Porvenir*. Fundado por Andrés Rey Varela e polo editor José María Paredes, en cuxos obradoiros tipográficos se imprimiu na primeira etapa. Axiña pasou a ser o seu propietario e director Antonio Toledo Quintela ata a súa morte en abril de 1885. Na primeira etapa tivo como redactores a Juan Barcia Caballero, Manuel Barja Cerdeira, Santiago López Mosquera e Alfredo Brañas.

### Segunda época

Subtitulado *Periódico católico*, converteuse nun periódico clerical, no que só aparecían noticias relacionadas coa Igrexa. Editábase na imprenta do Seminario. Cesou en 1883.

### Terceira época

Reapareceu en 1885, coa dirección de Alfredo Brañas ata o 1 de xaneiro de 1887. Os redactores eran Constante Amor Neveiro e Hermenegildo Calvelo e entre os colaboradores estiveron Juan Barcia Caballero, Salvador Cabeza de León, Antonio López Ferreiro e Ramón Segade Campoamor. Durante o tempo en que Brañas foi director, o xornal sumouse a posicións claramente rexionalistas. O último director foi Hermenegildo Calvelo. Cesou o 20 de marzo de 1887 por dificultades económicas. Foi substituído por *El Pensamiento Galaico*, xa de carácter claramente carlista.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Libredón
***Noticiero de Vigo*** foi un xornal editado en Vigo entre 1903 e 1915.

Características
---------------

Gumersindo Busto cos directores de *Noticiero de Vigo* e *La Voz de Vigo* en 1909.
Apareceu a principios de xaneiro de 1903, logo de que Jaime Solá mercara o periódico *El Independiente* para sacar a rúa un novo diario co nome de *Noticiero de Vigo*, subtitulado *Diario Independiente da la Mañana*. O xornal era propiedade de Jaime Solá, que foi o director, ata 1911, cando vendeu a un grupo católico a metade da publicación. O seu novo redactor xefe foi Eusebio Zuloaga de la Prida. Foi suspendido gobernativamente en setembro de 1911 e para substituílo apareceu o xornal *Vigo*. En 1913, cando contaba cunha tirada de 4.000 exemplares, cambiou o subtítulo polo de *Diario Mercantil Independiente*. Despois tivo como director a Emilio Sías Comas. Entre os seus redactores figuraron Emilio Rodal González, Blas Agra Mancebo e Joaquín Míguez Barcia. *Noticiero de Vigo* desapareceu en 1915.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 9-9-1915, p. 2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12394008
* Galiciana: 3942

 |
A **Bandeira das Illas Cook** baséase no tradicional deseño das antigas colonias británicas na rexión do Pacífico, é un estandarte azul contendo a Union Flag na parte superior esquerda, e na dereita quince estrelas en círculo. A Union Flag simboliza os lazos históricos das Cook co Reino Unido e o seu vínculo coa Commonwealth, cada estrela representa unha das illas que compoñen o país. O azul representa o océano e a natureza pacífica dos seus habitantes. O formato é semellante ao da bandeira de Nova Zelandia, país co que mantén un acordo de libre asociación desde 1965, utilizando a súa mesma bandeira ata 1973, ano no que o goberno de Albert Royle Henry convocou un concurso para elixir unha nova bandeira, pero o proxecto gañador, estrelas brancas sobre fondo azul claro coa bandeira británica no extremo superior esquerdo, vai ser finalmente rexeitado polo goberno establecéndose unha bandeira verde con estrelas de ouro en círculo na súa dereita, asemellado á bandeira do partido do goberno, o Partido das Illas Cook. Cando en 1978 accedeu ao goberno o Partido Democrático das Illas Cook decidiuse procurar unha nova bandeira para o país, adoptándose finalmente unha nova bandeira o 4 de agosto de 1979.

Bandeira do Representante da Raíña nas Illas Cook

Bandeiras históricas
--------------------

* Bandeira da Federación das Illas Cook entre 1893 e o 11 de xuño de 1901Bandeira da Federación das Illas Cook entre 1893 e o 11 de xuño de 1901
* Entre o 11 de xuño de 1901 e o 24 de marzo de 1902 a única bandeira oficial foi a do Reino Unido}Entre o 11 de xuño de 1901 e o 24 de marzo de 1902 a única bandeira oficial foi a do Reino Unido}
* Entre o 24 de marzo de 1902 e o 23 de xullo de 1973 a única bandeira oficial foi a de Nova ZelandiaEntre o 24 de marzo de 1902 e o 23 de xullo de 1973 a única bandeira oficial foi a de Nova Zelandia
* Bandeira das Illas Cook entre o 23 de xullo de 1973 e o 4 de agosto de 1979Bandeira das Illas Cook entre o 23 de xullo de 1973 e o 4 de agosto de 1979

Notas
-----

1. ↑  Constitución das Illas Cook, Artigo 76C: "THE COOK ISLANDS ENSIGN".].

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Oceanía |
| --- |
| 
* Australia
* Fidxi
* Illas Marshall
* Illas Salomón
* Indonesia
* Kiribati
* Micronesia
* Nauru
* Nova Zelandia
* Papúa Nova Guinea
* Palau
* Samoa
* Timor Leste
* Tonga
* Tuvalu
* Vanuatu

 |
| 
* Bandeiras de estados libres asociados

 |
| 
* Illas Cook
* Niue

 |
| 
* Bandeiras de dependencias e outros territorios

 |
| 
* Illas Cocos
* Guam
* Hawai
* Illas Marianas do Norte
* Illa de Nadal
* Illa Norfolk
* Nova Caledonia
* Illa de Pascua
* Illas Pitcairn
* Polinesia Francesa
* Samoa Americana
* Tokelau
* Wallis e Futuna

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193693
* EBID: ID

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **bandeira de Crimea** (en ruso: *Флаг Крыма*; en ucraíno: *Прапор Криму*; en tártaro de Crimea: *Qırım bayrağı / Къырым байрагъы*) é a bandeira da República Autónoma de Crimea de Ucraína, e da República de Crimea reclamada por Rusia. A bandeira foi adoptada oficialmente o 24 de setembro de 1992 como bandeira da República Autónoma de Crimea, readoptada o 21 de abril de 1999, despois reaprobada o 4 de xuño de 2014 como bandeira da República de Crimea, anexada pola Federación Rusa.

A bandeira é unha tribanda, con raias horizontais en azul-branco-vermello. A franxa azul está situada no bordo superior e ten 1/6 do ancho da bandeira. A franxa branca é a máis grande das tres e ten 2/3 do ancho da bandeira, e a franxa vermella está situada no bordo inferior e ten 1/6 do ancho da bandeira.

Cando se ondea verticalmente, a franxa azul da bandeira debe estar á esquerda, o campo branco no centro e a franxa vermella á dereita. A lonxitude da bandeira é o dobre da súa anchura.

Bandeiras étnicas dos tártaros de Crimea
----------------------------------------

Bandeira do pobo tártaro de Crimea (*Qırımtatar bayrağı / Къырымтатар байрагъы* ou *Kök bayraq / Кёк байракъ*).
Durante a formación da efémera República Popular de Crimea do tártaros de Crimea en 1917, a bandeira usada foi a azul ceo cun *tamğa* dourado, coñecida como *Kök Bayraq* ou "bandeira azul". Utilizouse unha bandeira de cor verde con fins relixiosos e a bandeira de cor vermella como bandeira militar dos tártaros. Dende 1991, a versión azul ceo é a usada como bandeira étnica dos tártaros de Crimea.

* Bandeira militar dos tártaros de Crimea (1917–1918). Bandeira militar dos tártaros de Crimea (1917–1918).
* Bandeira relixiosa dos tártaros de Crimea (1917–1918). Bandeira relixiosa dos tártaros de Crimea (1917–1918).
* Emblema circular co tamğa dos tártaros de Crimea.Emblema circular co *tamğa* dos tártaros de Crimea.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  Ukrainian heraldry Arquivado 14 de febreiro de 2020 en Wayback Machine. — Flag of Crimea URL consultado o 22 de febreiro de 2007
3. ↑  Jaume Olle', Crimea: The Tatars (Ukraine), Flags of the World — (10 de xullo de 2000). "adoptada en novembro de 1917, abolida en xaneiro de 1918" (Jaumé Olle, Historical Flags, 1998).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira de Crimea Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira de Crimea en Flags of the World *(en inglés)*
O **Consejo de Estudiantes Universitarios del Estado** ou **CEUNE** é un órgano dependente do Ministerio de Educación, Cultura y Deporte de España e co que se relaciona a través da Secretaría General de Universidades.
Foi creado en desenvolvemento do Estatuto do Estudante Universitario, do ano 2010:

> 
> 
> La creación del CEUNE se establece en el Estatuto del Estudiante Universitario, aprobado por el Gobierno el 30 de diciembre de 2010. En este documento se estipula que "el Consejo está formado por 3 representantes del Ministerio de Educación, 5 expertos designados por el ministro de Educación y 78 representantes de los estudiantes, pudiendo ser en el futuro hasta 101 cuando se complete".
> 
> 

Está composto por un representante do alumnado no Consello de Goberno de cada unha das Universidades do Estado, incluíndo tamén as privadas, e está presidido polo propio Ministro de Educación Íñigo Méndez de Vigo.

O seu carácter é totalmente consultivo sen ningunha capacidade real de influír nas políticas educativas do Estado, tendo so unha función de ratificación do xa aprobado polo Goberno. Isto fíxose patente máis que nunca cando ante os recortes en Ensino que protagonizou o goberno do Partido Popular no ano 2012 este órgano limitouse a asentir, porén houbo continuos problemas e desplantes nas reunións por parte daqueles representantes non conformes con esta farsa.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  O representante da USC no Consello de Estudantes abandona o pleno en protesta polas políticas de Wert

Véxase tamén
------------

Web do Consello
Facebook do Consello
***Fray Prudencio*** foi un semanario publicado en Caldas de Reis entre 1897 e 1916.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 4 de xullo de 1897. Publicábase os domingos. Promovido por Laureano Salgado Rodríguez. Entre os seus colaboradores figuraban José Salgado Rodríguez, Jesús Salgado de la Riva, Laureano Salgado de la Riva, Benito Seijo Salgado (co pseudónimo Platón), Joaquín Roca, Matías Roca, Arturo Sánchez, José Rey González, Vicente Carnota Pérez, Lisardo Barreiro e Enrique Amado Domínguez. Nas seccións Variedades e Galicia literaria publicou poemas en galego de Alberto Camino, Juan Gómez del Ferrol, Marcial Valladares, Francisco Añón, José Rey González e Enrique Labarta Pose. Na sección Paliques apareceron textos en prosa e poemas en castelán de Juan Manuel Pintos e Antonio de la Iglesia e outros sen sinatura. Cesou a súa publicación o de 28 de xuño de 1906.

Tivo unha segunda época a partir de setembro de 1909, dirixido por José García Barreiro.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Pontevedra*, 3-7-1897, p. 2.
2. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 24-9-1909, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Fray Prudencio". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Fray Prudencio". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Salgado Sáenz, Luis María (27/2/2020). "Los periódicos o publicaciones de Laureano Salgado: "Paliques". Colaboradores y conexión con el entorno de la cultura. Vicente Carnota, Enrique Amado, Enrique Labarta Pose. Laureano Salgado de la Riva"
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galicia Literaria.
***Galicia Literaria*** foi unha revista mensual editada en Ourense de 1883 a 1884.

Traxectoria
-----------

Subtitulada *Revista de Ciencias, Artes y Literatura*, apareceu o 15 de marzo de 1883. Tomou o nome da asociación La Galicia Literaria, un parladoiro que fundou Teodosio Vesteiro Torres en Madrid en 1875. Dirixida por Xoán Neira Cancela, contou coa colaboración de José María Posada, Luís Taboada, Manuel Lago González (Silvio), González Ubiña, José Tresguerras Melo, Leonardo Mármol Fernández, Nicolás Taboada Fernández, Rogelio Civeira, Filomena Dato, Francisco Añón, Benito Vicetto, Emilia Calé, Alberto García Ferreiro e Emilia Pardo Bazán. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Antonio Otero. Cesou a súa edición co número 26 o 15 de xullo de 1884.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ceferino Barbazán.
**Ceferino Barbazán Montes**, nado en Vigo o 1 de maio de 1890 e finado en Nova York en setembro de 1984, foi un empresario, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ceferino Barbazán, militar retirado en Vigo, e María Francisca Montes. Emigrou aos Estados Unidos de América en 1920 e instalouse en Nova York. Foi xerente do departamento de crédito do Hotel Ritz Carlton, e empresario dedicado á importación de froitas. En xuño de 1934 recibiu e acompañou ao coro galego Anaquiños da Terra de Madrid na súa xira polos Estados Unidos. En xullo dese ano chegou a Vigo para facer negocios en España, e visitou Almería para coñecer o negocio da laranxa. Presidente de The Spanish Newspaper Corporation, dirixiu o periódico *La Voz* aparecido en agosto de 1937 vinculado á Fronte Popular Antifascista Galega, onde se publicaron varios artigos de Castelao.

Vida persoal
------------

Casou con Obdulia Sandoval e foi pai de Gloria Barbazán Sandoval, nacida en 1925.

Notas
-----

1. ↑  *Vida Gallega*, 20-10-1927 , p. 28.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 4-6-1934, p. 1.
3. ↑  *El Pueblo Gallego* 5-7-1934, p. 10.
4. ↑  *Heraldo de Almería*, 2-11-1934, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Miranda Barreiro, David (2015). "A Fronte Popular Antifascista Galega de Nova York: unha lembranza". *Praza Pública*.
* Rey-García, Marta (1994). "Los españoles de Norteamérica y la Guerra Civil (1936-1939)" (PDF). *REDEN: Revista Española de Estudios Norteamericanos* (7): 107–120. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06 de maio de 2021. Consultado o 05 de maio de 2021.
* Varela-Lago, Ana (2008). "A emigración galega aos Estados Unidos: Galegos en Louisiana, Florida e Nova York (1870-1940)" (PDF). *Estudos Migratorios* **I** (2): 63–84.