recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **illa King** (en lingua nuxalk: ***Nuxalknalus***) é unha illa deshabitada na costa da provincia canadense da Columbia Británica. Está situada ao sur da canle Dean e ao redor de 20 km ao leste de Bella Bella. Outras illas separan a illa King do mar aberto na Enseada da Raíña Carlota.

Etimoloxía
----------

No idioma de Nuxalk o nome da illa é *Nuxalknalus*, "centro do Territorio Nuxalk". O nome de illa King púxollo en 1793 George Vancouver, na honra do Capitán James King, baixo o cal Vancouver servira como gardamariña no *Discovery* durante a última parte da terceira viaxe de James Cook.

Xeografía
---------

A illa King está separada do continente pola canle Dean ao norte, a canle Burke ao sur, e a canle Labouchere ao leste. A canle Fisher, esencialmente unha extensión da canle de Dean, separa a illa King de varias illas ao oeste, incluíndo a illa de Denny e a Illa Hunter. A canle Fisher e a canle Burke únense ao extremo sur da illa King, converténdose no estreito Fitz Hugh.

Ten unha superficie de 808 km², polo que é a sétima illa máis grande da Columbia Británica.

Notas
-----

1. ↑  "Nuxalk Nation" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 2 de novembro de 2000. Consultado o 1 de decembro de 2019.
2. ↑  "King Island". *Goberno da Columbia Británica* (en inglés). Consultado o 1 de decembro de 2019.
3. ↑  "The Atlas of Canada" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 4 de xuño de 2006. Consultado o 1 de decembro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa King, Columbia Británica*** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Illa Graham
* Illa Moresby

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2602227
* GeoNames: 5992302
* OSM: 2144104

 |
**Sir James Galway**, (Irlanda do Norte, 8 de decembro de 1939), coñecido coma o *home da frauta dourada*, é un dos maiores virtuosos dese instrumento. Naceu en Belfast.

Seguindo os pasos de Jean-Pierre Rampal, converteuse nun dos primeiros frautistas que recorreron a súa carreira musical como solista. A Raíña Isabel II nomeouno sir en xuño de 2001.

Educación
---------

James Galway estudou no Royal College of Music con John Francis e logo na Guildhall School of Music con Geoffrey Gilbert. Logo estudou no Conservatorio de París con Gaston Crunelle e Jean-Pierre Rampal e tamén recibiu clases particulares con Marcel Moyse.

Biografía
---------

Logo do seu período de estudo, traballou 15 anos en orquestras. Galway tocou na Philharmonia Orchestra nos anos cincuenta.

Logo disto tocou coa Sadler's Wells Opera, Covent Garden Opera, a London Symphony Orchestra e a Royal Philharmonic Orchestra.

Pertenceu á Orquestra Filharmónica de Berlín, onde tocou como frauta primeira entre 1969 e 1979. Para sorpresa de Herbert von Karajan, e tras un período de desencontros, "Jimmy" Galway decidiu iniciar unha carreira en solitario que finalmente foi dun enorme éxito. Aínda hoxe adícase regularmente á interpretación, e é un dos frautistas máis recoñecidos internacionalmente. Compositores coma o español Joaquín Rodrigo ou o inglés Malcolm Arnold, por quen ten mostrado a súa admiración en repetidas ocasións, adicáronlle algunhas das súas obras.

Ademais de concertos de repertorio clásico, tamén toca programas de música contemporánea. O álbum "In Ireland", gravado por James Galway e The Chieftains superou o número 32 nas listas de vendas do Reino Unido.

É o frautista principal do London Mozart Players, con sede en Londres.

Hai pouco, Sir James participou na gravación da banda sonora da triloxía de O Señor dos Aneis, gañadora dun Oscar da Academia Americana de Cine.

Na actualidade reside en Meggen (Suíza) coa súa dona, a frautista estadounidense Jeanne Galway.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sir James Galway

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160371
* WorldCat
* VIAF: 29717952
* AllMusic: mn0000118056
* BIBSYS: 1043134
* BNE: XX977721
* BNF: 13894270h
* CiNii: DA06670221
* Discogs: 325672
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 71241
* GEC: 0247549
* GND: 124000118
* IMDb: nm0303526
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 1440 6261
* KulturNav: ID
* LAC: 0015C7446
* LCCN: n81042545
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000016068
* NDL: 01154600
* NKC: xx0120593
* NLA: 35885330
* NNDB: 000206211
* NTA: 07070077X
* PTBNP: 167402
* SNAC: w6jj3b85
* Songkick: 25683
* SUDOC: 027381358
* TePapa: 30984
* Theatricalia: 2363
* TMDb: 228821

 |
**Jean-Denys Boussart**, nado en Liexa o 14 de febreiro de 1940 e finado na mesma cidade o 10 de maio de 2017, foi un escritor belga de expresión valoa.

Obra
----

Publicou a colección de relatos *Li rodje dame* (1976); os poemarios: *Li prumire voye* (1966), *Mi pårotche po ene noere çanse* (1968), *Li botike ås araedjas* (1968); e a obra de teatro: *Li grande cizete* (1971). Textos seus apareceron na *Anthologie de la litterature wallone* de Maurice Piron (1979) e mais en *Fleurs dialectales* de Paul Charlier (1974). En francés publicou artigos sobre folclore e actualidade na revista *Vlan* e os volumes *Liège de Simenon. Itinéraire Simenon. Promenade dans le Liège de Simenon, suivi de L'Itinéraire de Simenon en photos* (1994) e *Le jouet à Liège: de la Belle Epoque aux années 50* (2001).

Boussart foi contrario á creación dun estándar para o valón, amosándose asemade en contra da adquisición de novos espazos de uso para a lingua, que para el cumpría unha función folclórica.

Notas
-----

1. ↑  Pitite notûle so s' vicåreye en rifondou.walon.org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17715671
* MusicBrainz: ID

 |
A **illa Maly Taymyr** (en ruso: Малый Таймыр, ou *Ostrov Maly Taymyr*, «pequena Tamir») é unha pequena illa do arquipélago Severnaya Zemlya, localizada no Ártico de Rusia, no mar de Láptev, en augas do estreito de Vilkitsky.

Administrativamente, a illa depende do Krai de Krasnoyarsk.

Xeografía
---------

A illa Maly Taymyr, con 232 km², está situada na parte exterior sueste do arquipélago de Severnaya Zemlya, a uns 40 km da illa Bolxevique. Localízase ao nordés da península de Taymyr, fronte á costa oriental de Siberia. Moi próxima a esta illa, entre ela e Bolxevique, hai outra pequena illa, a illa Starokadomsky, a menos de 6 km no seu parte nordés. As augas do estreito de Vilkitsky, ao sur da illa, así como as augas que rodean as dúas illas, están cubertas de xeo durante o longo inverno e ten moitos témpanos flotantes nos poucos días do curto verán en que están libres, entre xuño e setembro.

A illa Maly Taymyr é parte da Reserva Natural Estatal Gran Ártico, creada en 1993 ao redor da península de Taymyr, e que é a reserva natural máis grande de Rusia e a terceira maior do mundo.

Na costa norte de Maly Taymyr hai unha pequena illa ribeirega chamada **Ostrov Oktyabrenok.**

A illa Maly Taymyr non debe confundirse coa illa Taymyr no mar de Kara.

Historia
--------

A illa Maly Taymyr foi descuberta pola *Expedición Hidrográfica ao Océano Ártico*, dirixida por Boris Vilkitsky, cos quebraxeos Vaygach e Taymyr, que partiu en 1911 e chegaron a esta zona o 21 de agostoxul./ 3 de setembro de 1913greg. en que izaron a bandeira rusa no que creron unha única illa e chamaron «Terra de Nicolao II», en honra ao Tsar Nicolao II de Rusia. A illa foi chamada despois *illa tsarévich Alexei*, ou simplemente *illa Alexei*, en honra ao fillo do tsar, Alexei Nikolaevich, pero despois da Revolución de Outubro pasou a denominarse «Maly Taymyr».

Notas
-----

1. ↑  Nuttall, Mark. *Encyclopedia of the Arctic* (en inglés).
2. ↑  Cavell, Janice; Noakes, Jeff. *Acts of Occupation: Canada and Arctic Sovereignty, 1918-25* (en inglés). p. 184.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Severnaya Zemlya

### Ligazóns externas

* Datos e fotos de satélite das illas do grupo das Severnaya Zemlya
* Sobre a «Great Arctic State Nature Reserve»

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1096928
* GeoNames: 2020327
* OSM: 3558899

 |
A **illa Masson** ou a **illa Misión** é unha illa cuberta polo xeo, duns 31 km. de lonxitude e 465 m de altitude, estando a 14´5 km ao noroeste da illa Henderson dentro da barreira de xeo de Shackleton.

A illa Masson está localizada nas coordenadas 66°08′S 96°35′L﻿ / ﻿-66.133, -96.583. A illa Masson foi descuberta en febreiro de 1912 pola Expedición Australiana Antártica baixo a dirección de Sir Douglas Mawson, quen a chamou así en honor ao profesor sir David Orme Masson de Melbourne, membro do Comité Consultivo da Expedición Australiana Antártica.

Reclamación territorial
-----------------------

A illa é reclamada por Australia como parte do Territorio Antártico Australiano, pero esta reclamación está suxeita ás disposicións do Tratado Antártico.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Masson*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1407303
* GEC: 0501033
* GeoNames: 6620728
* TGN: 1008080

 |
Os **isótopos**, (do grego: ἴσος, isos = mesmo; τόπος, tópos = lugar) son tódolos tipos de átomos dun mesmo elemento, que se atopan no mesmo sitio da táboa periódica pero teñen distinto número másico. Os átomos que son isótopos entre si son os que teñen igual número atómico (número de protóns no núcleo) pero diferente número másico (suma do número de neutróns e de protóns no núcleo), polo que son distintos no seu número de neutróns. A maioría dos elementos químicos posúen máis dun isótopo. Soamente 21 elementos (coma o berilio ou o sodio por exemplo) posúen un só isótopo natural.

Os isótopos denotanse polo nome do elemento correspondente seguido polo número másico, separados habitualmente por un guión (carbono-12, carbono-14, uranio-238 etc.). En forma simbólica, o número de nucleóns engádese coma superíndice á esquerda do símbolo químico: 3H (hidróxeno-3). Algúns isótopos posúen nomes concretos, coma o hidróxeno-2, chamado deuterio, e o hidróxeno-3, coñecido coma tricio.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Isótopo estable

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25276
* AAT: 300247011
* BNCF: 5778
* BNF: 119764167
* EBID: ID
* GND: 4027801-3
* JSTOR: isotopes
* LCCN: sh00006433
* MAG: 164304813
* NDL: 00561570
* PSH: 3651

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D007554

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
| Hatohobei |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Bandeira de Hatohobei |  |
| Bandeira | Escudo |

 |
| Localización |
| Localización de Hatohobei  |
| Datos |
| Capital | Tobi |
| País | Palau |
| Linguas | Lingua tobiana |
| Poboación (2000) | 23 hab. |
| Superficie | 1 km² |
| Densidade | 23 hab/km² |
| Coordenadas | 03°00′22″N 131°07′26″L﻿ / ﻿3.00611, -131.12389 |
| Maior Altura | 6 m. |

Vista do Arrecife Hellen
**Hatobohei** ou **Tobi** é unha illa de Palau, e conforma o estado que leva o seu nome. Habitan ao redor dunhas 30 persoas e os idiomas oficiais son o inglés e o tobiano.

Atópase illado das illas principais do país, e localízase a 3 graos, 0 minutos de latitude norte e 131 graos, 11 minutos lonxitude este; a 645 km ao suroeste de Koror, a 645 km ao sueste de Mindanao e a 320 km de Halhamera.

Foi avistado en 1710 polo capitán británico Woodes Rogers.

| No. | Illa | Vila | Área(km²) | Poboaciónest. 2000 | Coordenadas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Tobi (*Hatohobei*) | Hatohobei | 0.60 | 20 | 03°00′22″N 131°07′26″L﻿ / ﻿3.00611, -131.12389 |
| 2 | Arrecife Helen (*Hotsarihie*) | estación dos rangers marines | 0.03 | 3 | 03°00′N 131°11′L﻿ / ﻿3.000, -131.183 |
| 3 | Arrecife Transit (*Pieraurou*) | - | - | - | 02°47′N 132°32′L﻿ / ﻿2.783, -132.533 |
|  | Estado de Hatohobei | Hatohobei | 0.63 | 23 |   |

Tobi
----

A illa de **Tobi** (Hatobohei ou Kodgubi) é a única illa habitada do estado de Hatobohei (que non conta a estación mariña permanentemente servida do guardabosques na segunda illa, Helen) e está situada en 03°00'22"N, 131°07'26"E. A área da terra é de 0.6 km². O seu punto máis alto é 6 m, mentres que a maior parte da illa é menos de 3 m de alto. A maior parte das casas sitúanse na aldea de Tobi (Hatohobei) no lado ao suroeste da illa, a Capital do Estado. A illa cóbrese coas palmas de coco. Unha área cultivada sitúase cerca do centro da illa. A illa é franxada por un arrecife que rodea ata 800 m da beira no norte.

Imaxe de satelite da illa Tobi

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3516752
* GeoNames: 1559776
* GNIS: 1888506
* TGN: 7594866

 |
| Millettia laurentii |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| En perigoEn perigo |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Orde: | Fabales |
| Familia: | Fabaceae |
| Subfamilia: | Faboideae |
| Tribo: | Millettieae |
| Xénero: | *Milletia* |
| Especie: | ***M. laurentii*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Milletia laurentii'**De Wild. 1904 |

***Millettia laurentii*** é unha árbore da familia das Fabacee, nativa da África tropical, distribuíndose polo Camerún, Congo, República Democrática do Congo, Guinea Ecuatorial e mais Gabón. A especie aparece está considerada como ameazada na listaxe da IUCN, principalmente debido á destrución do seu hábitat e á sobreexplotación para a súa conversión en madeira.

Descrición
----------

É unha especie moi dura e de cor escura, ás veces con estrías amarelas moi finas. De tamaño medio pode chegar os 30 metros de altura, excepcionalmente ata 45 , e o diámetro do toro pode acadar os 60-100 centímetros, aínda que usualmente ten menos.

Madeira
-------

A súa madeira, denominada wengé, utilízase na fabricación de mobles, na carpintería de interior, ebanistería ou pisos. En África emprégase tradicionalmente para a realización de tambores, por mor da súa boa resonancia e xa na época moderna en instrumentos de corda polo o seu característico timbre e duración do son, en especial en guitarras, baixos e os seus accesorios.

Notas
-----

1. 1 2  "*Millettia laurentii*". *Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2014.3* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 1998. Consultado o 2 de marzo de 2015.
2. ↑  "Millettia laurentii De Wild.". *The Plant List*. Consultado o 24 de abril de 2015.
3. ↑  Dominique Louppe (2008) *Plant Resources of Tropical Africa* (PROTA) Volume 1, G.J.H Grubben, p. 370

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1112979
* AAT: 300400463
* MAG: 2775900867

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APDB: 69634
* EOL: 686637
* EPPO: MIJLA
* GBIF: 5355672
* iNaturalist: 440693
* IPNI: 507419-1
* IRMNG: 11238308
* IUCN: 33219
* NCBI: 2747815
* PlantList: ild-4674
* POWO: ID
* Tropicos: 13060065

 |
Gravado de Virgil Solis para unha edición da obra de Ovidio *As metamorfoses*: Zeus, Éaco e as formigas do carballo.
Os **mirmidóns** (en grego, **Μυρμιδόνες**) eran un antigo pobo da mitoloxía grega, habitantes da Ftiótida, na Tesalia meridional. Peleo, pai de Aquiles, era rei dos mirmidóns. Segundo a lenda grega, foran creados por Zeus a partir dunha colonia de formigas e, por tanto, derivaron o seu nome da palabra grega para designar a formiga, *myrmex* (en grego: μύρμηξ).

Mencións nas fontes antigas
---------------------------

Segundo a *Ilíada* de Homero, eran un pobo valente e con guerreiros moi capaces, e na Guerra de Troia loitaron baixo as ordes de Aquiles. Eran descendentes do rei Mirmidón, un rei da Ftiótida, que, pola súa vez, descendía de Zeus e dunha princesa chamada Eurimedusa. Segundo a mitoloxía, para a conquista da bela princesa, Zeus transformouse nunha formiga.

Outra versión é a contada polo poeta romano Ovidio no seu libro *As metamorfoses*, onde se di que cando a cidade de Exina quedou despoboada tras unha praga, o rei Éaco, rexente da cidade e pai de Peleo, pregoulle a Zeus que repoboase a cidade, así que este converteu as formigas que había dentro dun carballo en humanos para repoboala.

Segundo o historiador Estrabón, os mirmidóns chamáronse así, «formigas», porque as súas terras eran áridas e pedregosas, e para poder labrar os campos tiveran que retirar moitos pelouros formando longas cadeas humanas, como fan as formigas.

Notas
-----

1. 1 2  "Myrmidon". *Encyclopædia Britannica*. Consultado o 12 de xuño de 2017.
2. ↑  "Myrmidons". *Myths Encyclopedia: Myths and Legends of the World*. Consultado o 12 de xuño de 2017.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Ilíada*
* *Metamorfoses*
* Exina, Grecia

### Ligazóns externas

* Rodríguez, Fernando G. (2015): *A guerra de Troia*. (Xoaquín Freixeiro, trad.). Madrid: Editorial Weeble. Versión infantil adaptada e ilustrada, con licenza Creative Commons.
* Aquiles e Ulises Arquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine.. Web do Museo de Belas Artes da Coruña.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466830
* EBID: ID
* Treccani: mirmidoni
* Trismegistos: 13615

 |
**Mitch Easter**, nado o 15 de novembro de 1954 en Winston-Salem, Carolina do Norte, é un músico e produtor musical estadounidense.

Biografía
---------

Afeccionado á música desde neno, formou parte de diversas bandas na súa época escolar, algunha co seu amigo de infancia Chris Stamey con quen posteriormente formaría o grupo Sneakers, que editou algúns sinxelos e un álbum a finais da década de 1970. Logo da desaparición do grupo, Easter volveu á súa localidade natal e montou un estudo de gravación no garaxe dos seus pais que se acabou convertendo en parte integral dun local da escena indie-rock, gravando nela un bo número de grupos por poucos cartos. Nesa época Easter formou Let's Active coa súa moza Faye Hunter e a batería Sara Romweber ó tempo que traballaba con R.E.M. para gravar o seu primeiro sinxelo "Radio Free Europe" (1981), continuando esta colaboración ó producir o seu primeiro EP, *Chronic Town* (1982), e os seus dous primeiros álbums *Murmur* (en 1983 con Don Dixon) e *Reckoning* (1984). Let's Active realizou un tour con R.E.M. e asinou en 1981 un contrato con I.R.S. Records, editando un EP e tres álbums. Pero Easter dedicouse sobre todo ás súas tarefas como produtor, traballando con numerosos grupos e grupos, producindo traballos de Pavement, Suzanne Vega, Game Theory, Marshall Crenshaw, Velvet Crush, The Cosmopolitans, Richard Barone, Baskervilles, Ken Stringfellow (de The Posies), Insanity Wave, Helium e The Loud Family.

The Fidelitorium é o nome do actual estudo de Easter, preto de Winston-Salem e toca co grupo Shalini coa súa dona Shalini Chatterjee. En 2007 editou un álbum en solitario, *Dynamico*.

Ligazóns externas
-----------------

* Web oficial de Micht Easter *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3091350
* WorldCat
* VIAF: 45950344
* Discogs: 228959
* Europeana: ID
* FAST: 296661
* ISNI: 0000 0000 3359 941X
* LCCN: n91127559
* MusicBrainz: ID
* RocksBackpages: mitch-easter
* SNAC: w6n313sp
* Songkick: 933871

 |
**Mirlande Manigat**, de solteira **Mirlande Hyppolite**, nada en Miragoâne, o 3 de novembro de 1940, é unha política haitiana.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Dereito pola Universidade da Sorbonne, casou con Leslie Manigat, daquela ministro de François Duvalier, en 1963 tivo que exiliarse a Francia, Estados Unidos e Venezuela. Volveu á illa en 1987, conseguiu un escano como senadora, e en 1988 recibiu o título de Primeira Dama logo de que o seu home se convertese democraticamente en presidente do país. A finais dese mesmo ano, un golpe de estado enviouna de novo ao exilio, de onde regresou en 1990.

Despois de presentarse infrutuosamente ao Senado de Haití en 2006, Mirlande Manigat presentou a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2010 á fronte do partido Reagrupación de Demócratas Nacionais Progresistas, de centrodereita. A súa candidatura centrábase nas melloras educativas e no suavizamento das pexas para acceder á dobre nacionalidade. Tamén apostaba por darlles cargos no goberno a persoas da diáspora haitiana e por ser máis independente da axuda estranxeira e das ONGs..

Manigat venceu a primeira volta das presidenciais, cun 31% dos votos. Porén, na segunda volta só conseguiu aumentar os seus apoios ata o 38%, sendo amplamente superada polo candidato de Repons Peyizan, o cantante Michel Martelly.

É vicerreitora da Universidade de Quisqueya.

Notas
-----

1. ↑  The Woman Who Would Be Haiti's Next President Arquivado 08 de abril de 2011 en Wayback Machine. *Time*.
2. ↑  Haiti election: Manigat, Martelly and Celestin profiles, *BBC News*.
3. ↑  The Woman Who Would Be Haiti's Next Presidentl Arquivado 08 de abril de 2011 en Wayback Machine. *Time*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Mirlande Manigat, na web do seu partido, o RDNP.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272439
* WorldCat
* VIAF: 8736100
* EBID: ID
* GND: 1057496367
* ISNI: 0000 0000 7982 6593
* LCCN: n82118659
* NTA: 126325359
* Persée: 27556
* SUDOC: 079317324

 |
**Huahine** é unha das illas de Sotavento do arquipélago das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. É a illa máis oriental do grupo, situada a 175 km ao oeste de Tahití.

A illa está formada por dúas penínsulas montañosas, Huahine Nui (Gran Huahine) e Huahine Iti (Pequena Huahine), unidas por un estreito istmo que separa as baías de Maroe e Bourayne. Huahine Nui ten unha altitude de 669 m no monte Turi, e Huahine Iti culmina a 462 m no monte Pohuerahi. A illa está rodeada completamente por un escollo coralino, que está a unha media de 2 km da costa, e forma unha lagoa estreita accesible por dous pasos ao leste e dous ao oeste. A superficie total é de 75 km².

A poboación total era de 6303 habitantes no censo do 2012, distribuída en oito vilas: Fare (a capital), Maeva, Faie, Fitii, Parea, Tefarerii, Haapu e Maroe. A actividade principal é o cultivo de vainilla, a produción de copra, a pesca e o turismo.

En Huahine atópase unha das máis grandes concentracións de restos arqueolóxicos polinesios datados entre os anos 850 e 1100. O primeiro europeo en explorala foi o inglés James Cook en 1769. Antigamente era denominada *Matairea*, que significa «brisa ditosa». O nome *Huahine* significa literalmente «sexo de muller». Probablemente poderíase traducir como «muller embarazada» xa que o perfil do monte Tavaiura fai pensar nunha muller embarazada tombada. Domingo Bonaechea en 1775, chamouna *A Fermosa*. Hoxe en día coñécese co sobrenome de «a illa da muller».
Mapa da illa

Notas
-----

1. ↑  "Population". *Institut de la statistique de la Polynésie française* (en francés). Arquivado dende o orixinal o 29 de marzo de 2020. Consultado o 11 de xaneiro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Huahine Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Turismo Tahiti

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q521020
* WorldCat
* VIAF: 242766985
* EBID: ID
* GEC: 0511347
* GeoNames: 4034377
* GND: 7526441-9

 |
**Jaime Rodríguez García**, nado na Coruña e finado na mesma cidade o 9 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Presidente do Sindicato dos metalúrxicos da Coruña da CNT, representou ao sindicato no Congreso da CNT celebrado en Madrid en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido canda outros dirixentes sindicais pola continuación da folga xeral. Aparece como un dos asinantes dun panfleto falso difundida polas autoridades desconvocando a folga xeral. Acusado dos delitos de desobediencia e incumprimento dos bandos de guerra, foi executado no Campo da Rata da Coruña o 9 de agosto canda Francisco Ballón Pequeño, Cipriano Alvite Alonso, Venancio Seoane García, Julio Sabio Sanmartín e José Quintas Pena.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-8-1936, p. 5.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 11-8-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *A represión franquista na comarca da Coruña. Vidas na memoria*. A Coruña: Laiovento. 2011. p. 189. ISBN 978-84-8487-288-7.
* Pereira, Dionisio; Fernández, Eliseo (2006). *O Movemento libertario en Galiza. 1936-1976*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 13, 16, 251.
* Lamela, Luis (2002). *A Coruña, 1936. Memoria convulsa de una represión*. Sada: Do Castro. p. 136.

### Ligazóns externas

* 

* Jaime Rodríguez García na páxina web *Nomes e Voces*.
**Miguel Rodríguez Segade**, nado en Chorente (Rianxo) o 9 de xullo de 1895 e finado en Neuquén (Arxentina), foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Na Segunda República pertenceu ao Centro Republicano Radical Socialista de Rianxo, que triunfou nas eleccións do 31 de maio de 1931 e foi elixido alcalde de Rianxo o 23 de xuño. Cesou no cargo a finais de decembro de 1932 para participar na oposición á praza de médico titular e inspector municipal. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi obrigado polos falanxistas a traballar nas obras da estrada Rianxo-Burés. Exiliouse na Arxentina, instalouse en Buenos Aires e despois en Neuquén, onde morreu.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Ramón Rivela Rial** |  **alcalde de Rianxo** 1931 - 1932 | Sucesor:**Ricardo Tarrío Calvo** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Comoxo, Xosé; Santos, Xesús (2006). Concello de Rianxo, ed. *Saúde e República (Rianxo 1930-1936) Política e sociedade*.

### Ligazóns externas

* Algaradas en Rianxo durante a Segunda República
**Jacobo Rey Daviña**, nado en Santiago de Compostela o 18 de setembro de 1881 e finado en Vilagarcía de Arousa o 7 de febreiro de 1979, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Educouse na escola de seu pai en Compostela. Foi socio-xerente de Hijos de Simeón García en Vilagarcía de Arousa, e en 1927, durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera, foi nomeado delegado provincial en Pontevedra do Monopolio de Petróleos. Deputado provincial en representación da Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Vilagarcía de Arousa, foi presidente da Deputación de Pontevedra entre o 7 de outubro de 1938 e o 9 de agosto de 1939, en plena guerra civil. Foi alcalde de Vilagarcía de Arousa, na ditadura franquista, de febreiro de 1952 ao 1 de xullo de 1965. En 1970 concedéuselle a Medalla ao Mérito no Traballo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Javier Puig Llamas** |  **Presidente da Deputación de Pontevedra** 1938 - 1939 | Sucesor:**Luis de Toledo Freire** |
| Predecesor:**Frutos Cerecedo Lapatza** |  **Alcalde de Vilagarcía de Arousa** 1952 - 1965 | Sucesor:**Victoriano Piñeiro** |

Recoñecementos
--------------

Ten dedicada unha céntrica rúa en Vilagarcía de Arousa, pendente de cambio de nome en función da Lei de memoria histórica de España e a petición de partidos políticos e colectivos cidadáns.

Notas
-----

1. ↑  Amoedo López, Gonzalo (2010). *A memoria e o esquecemento: O franquismo da provincia de Pontevedra*. Vigo: Xerais. p. 139. ISBN 978-84-9914-192-3.
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 8-2-1979, p. 49.
3. ↑  "Orden del 1 de mayo de 1970 por la que se concede la Medalla «Al Mérito en el Trabajo», en su categoría de Plata con ramas de roble, a don Jacobo Rey Daviña y otros" *BOE*, 1 de maio de 1970.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Serxio González (27 de xaneiro de 2008). "La memoria histórica en Vilagarcía". *La Voz de Galicia* (en castelán).
**Jacobo Moreira Ferro**, nado en Santiago de Compostela o 7 de xullo de 1973, é un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Exerceu como avogado en diferentes despachos e foi asesor xurídico da madeireira FINSA. Entrou na corporación municipal de Pontevedra despois das municipais de 2007 na lista encabezada por Telmo Martín, repetindo posto nas municipais de 2011. Entre xuño de 2011 e novembro de 2012 foi deputado no Parlamento de Galicia. Asumiu o posto como voceiro do grupo popular no concello tras deixar o seu posto Telmo Martín e en xullo de 2014 o comité local do PP elixiuno presidente; entrou de novo no Parlamento galego como substituto de Agustín Hernández o 14 de xullo de 2014. En febreiro de 2017 volveu tomar posesión como deputado no Parlamento de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  AMP.- Renuncian á súa acta de deputado os conselleiros de Facenda, Infraestruturas, Cultura, Sanidade e Medio Rural

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Galicia
**Miguel V Calafates** (1015 - 24 de agosto de 1042) (en grego Μιχαήλ Καλαφάτης, que significa "o calafate"), foi o sobriño e sucesor como emperador bizantino de Miguel IV e fillo adoptivo da súa esposa Zoe. O seu sobrenome indica o oficio orixinal do seu pai.

Debeu o seu ascenso ao trono o 10 de decembro de 1041 ao seu tío Xoán, ao que case inmediatamente recluíu nun mosteiro. Na noite do 18 ao 19 de abril de 1042 tamén fixo deportar a Zoe, a súa nai adoptiva, coa que compartía o poder, converténdose no único emperador. O anuncio de tal feito na mañá do día 19 deu lugar a unha revolta popular. Foi destronado tras un curto reinado de catro meses, cegado e recluído nun mosteiro. Morreu o 24 de agosto de 1042. A súa impopularidade parece ser debida en gran parte ás súas reformas administrativas, que sufriron a forte oposición das clases dominantes, mentres que as clases baixas o consideraban un usurpador.

Bibliografía
------------

* Miguel Psellos o Xove, *Cronografía* (ed. esp.: Miguel Pselo, *Vidas de los emperadores de Bizancio*, Madrid: Ed. Gredos, 2005).

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Miguel IV | **Miguel V**(1041-1042) | *Precede a:* Zoe |
| Dinastía Macedonia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41838
* EBID: ID
* GEC: 0042649
* Orthodox Encyclopedia: 2563708

 |
**Miguel Pérez Sanjurjo**, nado en Sada en 1898 e finado na mesma vila o 13 de decembro de 1968, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Dono dunha panadería na rúa El Pedregal de Sada. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi fundador e organizador de Falange en Sada xunto con Guillermo del Valle Ordieres. Foi concelleiro en Sada. Foi nomeado alcalde de Sada en 1946. Cesou como alcalde de Sada en 1949. Finou en Sada o 13 de decembro de 1968.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José María Fajardo de Andrade Prieto** |  **Alcalde de Sada** 1946 - 1949 | Sucesor:**Guillermo del Valle Ordieres** |

Vida persoal
------------

Casou con Manuela Verdía Bouza e foi pai de Miguel, Alfonso, Ramiro, Salvador, María Celia, Santiago e Manuela Pérez Verdía.

Notas
-----

1. ↑  Las dos Panaderías Sanjurjo
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 14-12-1968, p. 20.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Miguel Pérez Sanjurjo (Alcalde)
John Franklin.
**John Franklin** (1786 – 1847) foi un explorador británico.

Naceu en Spilsby, Lincolnshire no seo dunha familia numerosa que prosperara grazas ao comercio.

Aínda que ao primeiro o seu pai opúñase aos desexos de Franklin de se facer mariño, finalmente permitiulle embarcar nun mercante nunha viaxe de proba que chegou ata Lisboa, a viaxe confirmou os desexos do rapaz e o seu pai conseguiu que formase parte da tripulación do HMS Polyphemus, e estivo presente na batalla de Copenhaguen en 1801.

Xa no HMS Investigator participou nunha expedición de exploración da costa de Australia co seu tío, o capitán Matthew Flinders. De volta en Europa participou na batalla de Trafalgar en 1805 a bordo do HMS Bellerophon. En 1815 estivo na batalla de Nova Orleáns.

En 1818 viaxou pola primeira vez ao Ártico, como tenente, ás ordes de John Ross, e a pesar do fracaso da expedición quedou fascinado con el. Entre 1819 e 1822 participou nunha expedición para descubrir o Paso do Noroeste polo norte do actual Canadá, que foi un fracaso e na expedición morreron 11 dos 20 homes que participaron.

En 1823 regresou a Inglaterra e casou coa poeta, Eleanor Anne Porden, que morreu de tuberculose en 1825. En 1828 casou con Jane Griffin.

Entre 1836 e 1843 foi gobernador da Terra de Van Diemen (a actual Tasmania).

Obsesionado coa busca do Paso do Noroeste, en maio de 1845 partiu con 128 homes e dous navíos (HMS Erebus e HMS Terror) e nunca regresou.

A súa muller organizou varias partidas de rescate e debido á publicidade que xerou organizáronse outras partidas na busca do explorador. En 1850 atopáronse os primeiros restos da expedición, as tumbas de tres homes que morreran por causas naturais en 1846.

En 1854 John Rae, que non procuraba a Franklin, atopou un inuit que lle falou dunha partida de 35-40 homes que morreran de inanición preto da foz do Black River. En 1859 a súa viúva armou unha última expedición baixo o mando de Francis Leopold McClintock para investigar os descubrimentos de Rae e atopou un documento que deixara o segundo da expedición na Illa do Rei Guillerme, a mensaxe datada o 28 de abril de 1847 informaba que os barcos quedaran atrapados polo xeo durante dous invernos, moito máis tempo do que agardaban, suxeriuse que morreron por escorbuto, e existen evidencias que practicaron o canibalismo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***John Franklin Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2655
* WorldCat
* VIAF: 75094584
* BIBSYS: 90754051
* BLBNB: 000209754
* BNCHL: 000236003
* BNE: XX1653817
* BNF: 11992134s
* Botanist: Franklin
* BRE: 4735659
* CANTIC: a1121367x
* CERL: cnp00398286
* CiNii: DA10347977
* DeutscheBio: 118692844
* EBID: ID
* FAST: 1898034
* GND: 118692844
* Gutenberg: 5108
* ISNI: 0000 0001 0916 6945
* LAC: 0103A4471
* LCCN: n50025740
* NKC: jn20000700554
* NLA: 35100108
* NPG: mp01669
* NTA: 070901708
* OBP: ID
* ODNB: 10090
* OL: OL53080A
* openMLOL: 38812
* RSL: 000121799
* SELIBR: 313782
* SNAC: w6377jpd
* SUDOC: 035629223
* WikiTree: Franklin-2463

 |
**Francisco Borja Enrique Ayesa**, coñecido como **Neru**, nado en Santander o 20 de xaneiro de 1974, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

Traxectoria
-----------

Entre 1991 e 1994 xogou nas categorías inferiores da SD Laredo. En 1994 pasou ao filial do Racing de Santander, e debutou co primeiro equipo en primeira división na tempada 1998–99, con 24 anos. Nas seguintes tempadas, incluído o paso por segunda división na tempada 2001–02, xogou varios encontros como defensa.

Na tempada 2004–05 foi cedido ao Sporting de Gijón, volvendo ao Racing na tempada seguinte. Despois de ser novamente cedido ao Cádiz CF durante 6 meses, regresou a Santander e cedido doutra volta ao Sporting, na tempada do regreso do equipo a primeira.

En agosto de 2009, xa con 35 anos, fichou polo Deportivo Alavés de segunda B. En xaneiro de 2010 fichou pola SD Huesca de segunda división, e en verán de 2010 fichou polo Pontevedra CF.

Persoal
-------

Nas eleccións municipais de 2011 presentouse como número 11 na lista do Partido Popular no concello de Laredo.

Notas
-----

1. ↑  "Los deportistas dan el salto a la política". *Libertad Digital* (en castelán). 2011-05-18. Consultado o 2020-04-06.

Véxase tamén
------------

### Ligaazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos en Futbolme *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q729167
* As: 332
* BDFutbol: 329
* Transfermarkt: 7855

 |
**Miloš Teodosić**, nado o 19 de marzo de 1987 en Valjevo, Serbia, é un xogador de baloncesto que xoga na demarcación de base cunha altura de 1,96 metros. Actualmento xoga para a Virtus Bologna da LBA, máxima categoría do baloncesto italiano.

Traxectoria
-----------

Comezou xogando na elite no FMP Železnik e no Borac Čačak serbios. En 2007 ficha polo Olympiacos BC grego e en 2011 ficha polo CSKA Moscova tras ser nomeado pola FIBA Europa *Mellor Xogador Europeo do 2010*.

### Internacional

Teodosić foi internacional cas categorías inferiores da Selección de Serbia cas que gañou a medalla de ouro nos Campionatos de Europa sub-16 en 2003, sub-18 en 2005 e sub-20 en 2007, campionato no cal foi nomeado MVP.

Na actualidade xoga no equipo absoluto co que xogou no Eurobasket 2007 e no Eurobasket 2009, onde o equipo chegou ata a final, onde perdeu ante España, sendo nomeado membro do quinteto ideal do torneo. Un momento importante foi no Mundial de Basket de Turquía 2010, cando en cuartos de final anotou a falta de tres segundos para o remate do encontro unha tripla que supuxo o pase dos serbios a semifinais.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo en Solobasket.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q314430
* Munzinger: 01000008132
* Basketball-Reference: teodomi01
* ESPN: 4192
* Euroleague: JDR
* FIBA: 44167
* NBA: 1628462
* Sports Reference: milos-teodosic-1

 |
**John Gostling**, nado en 1644 e finado en 1733, foi un pastor da Igrexa de Inglaterra que se caracterizou ademais por ser un cantante cunha prodixiosa voz de baixo profundo, caracterizada pola súa gran potencia e a súa ampla tesitura, que abranguía polo menos dúas oitavas completas, desde re2 ata re4. Era o cantante favorito do rei Carlos II de Inglaterra e asóciase particularmente coa música de Henry Purcell.

Vida e obra
-----------

John Gostling era o fillo de Isaac Gossling, un comerciante de Canterbury. Foi educado en Rochester e no St. John's College, de Cambridge, onde formou parte do coro como cantante. Foi inicialmente cabaleiro e máis tarde sacerdote da Capela Real, cóengo menor de Canterbury, vigairo de Littlebourne, en Kent, vicedeán da catedral de San Paulo de Londres, e prebendario de Lincoln. Os seus restos están enterrados no claustro da Catedral de Canterbury.

En 1679, Henry Purcell escribiu a música dun himno, cuxo título se descoñece, para a Capela Real, para musicar a letra escrita polo seu tío, Thomas Purcell. Hoxe sábese que ese himno foi composto para a voz excepcional de Gostling. Posteriormente, Purcell escribiu varios himnos concibidos exclusivamente para a voz de Gostling, aínda que se descoñecen as datas destas composicións. Quizais o exemplo máis notable sexa o himno titulado *They that go down to the sea in ships* ("Os que se afunden no mar en barcos"), composto en agradecemento por un providencial salvamento dun naufraxio sufrido polo rei no estreito de Solent, na compaña de Gostling, quen reuniu varios versos dos salmos en forma de himno e pediu a Purcell que compuxese a música. A obra resulta aínda hoxe dunha interpretación moi difícil, incluíndo unha pasaxe que atravesa toda a tesitura da voz de Gostling.

O *Gostling Manuscript*
-----------------------

Unha das fontes máis importantes para a música de Purcell é o *Gostling Manuscript*, ("Manuscrito de Gostling"), unha colleita feita por Gostling en 1706, que contén sesenta e catro himnos, entre outros: dezasete de Purcell, vinte e tres de John Blow, tres de Matthew Locke, catro de Pelham Humfrey, catro de William Turner, un de William Child, un de Henry Aldrich, tres de Thomas Tudway e catro de Jeremiah Clarke.

Notas
-----

1. ↑  "Gosling, John (GSLN668J)" Arquivado 10 de maio de 2017 en Wayback Machine.. A Cambridge Alumni Database. University of Cambridge
2. ↑  *Gostling, John Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. (1675-1689)*. En "CCEd, the Clergy of the Church of England database".
3. ↑  Baldwin e Wilson, ‘Gostling, John (1649/50–1733)’, *Oxford Dictionary of National Biography*. Oxford University Press, 2004.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Música clásica*** |

### Bibliografía

* Gostling, John. *The Gostling Manuscript*. Reprodución en facsímile prologada por Franklin B. Zimmerman. University of Texas Press, 2012. ISBN 978-0-292-72713-5

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3181623
* WorldCat
* VIAF: 59352329
* BNF: 148450333
* Europeana: ID
* ODNB: 11124

 |
| Nervios craniais |
| --- |
| CN I - Olfactorio |
| CN II - Óptico |
| CN III - Oculomotor |
| CN IV - Troclear |
| CN V - Trixémino |
| CN VI - Abducente |
| CN VII - Facial |
| CN VIII - Vestíbulococlear |
| CN IX - Glosofarínxeo |
| CN X - Vago |
| CN XI - Accesorio |
| CN XII - Hipogloso |
| Esta caixa: * ver
* conversa
* editar
 |

O **nervio accesorio**, **nervio accesorio espiñal** ou **XI par cranial** é un nervio mixto, que está formado pola unión dos ramos espiñal e neurocranial.

Orixe real
----------

1. Núcleo bulbar: formado por células da porción inferior do núcleo ambiguo.
2. Núcleo medular: está situado na parte externa da hasta anterior da porción superior da medula cervical.

Orixe aparente
--------------

As ramas bulbares xorden do suco colateral posterior da medula oblongada por debaixo do pneumogástrico ou X par cranial.
As ramas medulares fanno do suco colateral posterior da medula.
Sae do endocranio polo burato rachado posterior xunto cos pares X e IX. Unha vez fóra da cavidade cranial, divídese en dúas ramas: unha rama interna, que contén as fibras de orixe bulbar e que termina uníndose ó ganglio plexiforme do vago; e unha rama externa, que descende atravesando o espazo retromandibular e termina innervando os músculos esternocleidomastoideo e trapecio.

Á súa vez dá tres ramos terminais que son:

* Ramo anastomótico para o X par cranial.
* Nervios do esternocleidomastoideo: orixínanse a partir dunha asa formada pola anastomose do XI par coa correspondente rama do plexo cervical profundo.
* Nervios do músculo trapecio.

Debido a que innerva o esternocleidomastoideo e o trapecio, ten por función mover o pescozo e a testa. Permite erguer a cabeza, mantela erquida e encoller os ombreiros. As súas lesións explóranse pedindo ó paciente que encolla os ombros.

* Esquema dos pares craniais IX, X e XI.
* Curso dos nervios do grupo do vago.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q271987
* JSTOR: accessory-nerve
* MAG: 2779309180

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 6720
* MeSH: D000055
* MeSH: A08.800.800.120.060
* NCIt: C32041
* TA: A14.2.01.184
* Uberon: 0002019
* UMLS: C0000905

 |
**Miguel Sangenís Sabater**, coñecido como **Miguel Santelices**, nado en Barcelona en 1902, foi un sindicalista catalán.

Traxectoria
-----------

Foi indultado en xuño de 1927. Axente de publicidade. En 1935 colaboraba en *Solidaridad Obrera* e asinou artigos en *Avance Marino* en marzo e abril de 1936. Chegou a Santiago de Compostela en xuño de 1936, suxeito a presentación periódica por orde da Delegación de Orde Pública, e creou unha escola privada na Avenida de Vilagarcía. Foi capataz das minas de San Fins de 1940 a 1947 levando a FL de Noia, e aproveitando o seu posto escondeu nos montes próximos a moitos perseguidos. Axudou a Félix Álvarez Arganzúa cando fuxiu do cuartel da Garda Civil da Coruña atopándolle un refuxio en Noia, e en 1946 tivo agochado a José Luís Quintas Figueroa até que en xaneiro de 1947 o levou a Compostela xunto a Manuel Fandiño Ricart. Foi enlace co Comité Nacional da CNT chegando a facer viaxes a Francia e presidir varios plenos clandestinos. En 1947 estivo na Coruña con José López para tentar reartellar a Federación Local. E xa fuxido, en maio de 1947 intentou reorganizar a CNT de Santiago de Compostela con Manuel Torres Picón. En xullo dese ano marchou a Madrid, colaborando co Comité Nacional para reactivar un comité rexional en Galicia. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Logo marchou a Francia.

Notas
-----

1. ↑  "Indultos", *La Vanguardia*, 12-6-1927, p. 9.
2. ↑  *El Compostelano*, 7-3-1939, p. 1.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-8-1947, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (S)

* Ficha en Los de la sierra
* Coluna Sanfíns rendirá homenaje a Miguel Sangenís
**José Antonio Rueda Crespo**, nado en Xaén o 9 de marzo de 1938 e finado en Pontevedra o 27 de xaneiro de 2012, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Rueda Muñiz. Enxeñeiro agrónomo de profesión, foi Xefe provincial do Instituto Nacional de Reforma y Desarrollo Agrario en Pontevedra. Foi concelleiro no concello de Silleda de 1983 a 1987, e neses anos foi deputado provincial e Vicepresidente da Deputación Provincial de Pontevedra. Foi senador electo por Pontevedra na II e III lexislatura (1982-1989) polo Partido Popular de Galicia. Posteriormente foi nomeado Xefe do Servizo de Costas de Pontevedra.

Vida persoal
------------

Casou con Dolores de Valenzuela López-Montenegro, e foi pai de María, Alfonso, Marta e José Antonio Rueda Valenzuela.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
* "Fallece el exsenador y exvicepresidente de la Diputación José Antonio Rueda Crespo" *Faro de Vigo*, 28/1/2012 *(en castelán)*.
**José Antonio Pillado Díaz**, nado en 1845 e finado en 1915, foi un escritor arxentino.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Pillado. Funcionario do Museo Histórico-Nacional, xerente do Ferrocarril Central Entrerriano e director da Biblioteca Popular de Buenos Aires. Dirixiu a *Revista Nacional* e *El Arlequín* e publicou *Diccionario biográfico argentino*, en colaboración con Juan José Biedma, *El junco y la onda*, *Penélope*, *La senda del deber*, *Viva Lavalle*, *Historia de la medicina en el Río de la Plata*e *Buenos Aires colonial, edificios de la Municipalidad de Buenos Aires*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernández Vizoso, Martín (10/11/2019). "Pillado, un viveirense que combatió la tiranía de Rosas en Argentina y aportó a la cultura". *La Voz de Galicia*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55229009
* WorldCat
* VIAF: 73392922
* BNF: 146386348
* BVMC: 37015
* FAST: 445638
* ISNI: 0000 0000 3945 8511
* LCCN: no00020791
* OL: OL2389760A

 |
**Juan de Sola Vollbrecht**, nado en Madrid o 30 de xuño de 1970, é un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fixo estudos de Traballo Social e Filoloxía Hispánica na Universidade Nacional de Educación a Distancia.

Ao longo da súa traxectoria estivo vinculado a Radio España Vigo, Radio Municipal de Tui, Antena Louro Radio (O Porriño) ou Radio ECCA. 

Foi correspondente da Axencia EFE en Pontevedra. No ano 2008, fundou e foi presidente da organización non gobernamental AGARESO, Asociación Galega de Comunicación para o Cambio Social. Impulsou o proxecto de radio do Centro penitenciario da Lama, premiado coa Medalla ó Mérito Penitenciario (2009).[] Participou en diferentes proxectos de cooperación e en países como a Arxentina, o Uruguai, Marrocos, Ecuador, Guinea Ecuatorial, O Salvador, Nicaragua ou Honduras.

Está integrado na redacción de programas e informativos en Onda Cero Galicia. Coordina tamén o programa *Contraparte*, dedicado ós dereitos humanos e a solidariedade. Escribe periodicamente no blog juandesola.org.

Obra escrita publicada
----------------------

* *La cara más dura de la esperanza* (2014). Libros del futuro.

Recoñecementos
--------------

* Medalla o Mérito Penitenciario (2009). Ministerio do Interior.[]
* Folla de Prata (2007). Concello de Cambados.[]
* Mención Especial Agara. Asociación Radiodifusión Galega.[]
* III Edición Premio Nacional Daphne (2000).[]

Notas
-----

1. 1 2  AGARESO
2. ↑  *Contraparte* Onda Cero.
3. ↑
4. ↑  Conde, María (22/1/2014). "«"La cara más dura de la esperanza" también se ve aquí»". *La Voz de Galicia* (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. p. 157. ISBN 84-8064-113-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q105061753
* WorldCat
* VIAF: 313245432
* BNE: XX5448293

 |