recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 43°19′00″N 2°40′00″O﻿ / ﻿43.31667, -2.66667

O **bombardeo de Gernika**, realizado o 26 de abril de 1937, foi un ataque aéreo á vila vasca de Gernika durante a Guerra Civil Española. O ataque, lanzado por avións alemáns da Lexión Cóndor e italianos da Aviazione Legionaria, causou gran cantidade de vítimas civís e destruíu boa parte da vila. A incursión foi bautizada co nome de Operación Rügen.

O número de vítimas do ataque está en disputa; o goberno vasco falou de 1.654 persoas mortas,[] pero especulacións modernas suxiren que morreron entre 200 e 400 civís.[] Arquivos rusos revelan 800 mortes o 1 de maio de 1937, pero esta cifra non inclúe ás vítimas que morreron posteriormente nos hospitais polas feridas sufridas, ou a daqueles corpos atopados baixo os cascallos.[] O bombardeo foi considerado unha das primeiras incursións aéreas na historia da aviación moderna contra unha poboación indefensa,[] e foi denunciado como un acto terrorista,[] a pesar de que Madrid fora bombardeada varias veces con anterioridade durante a guerra. O bombardeo inspirou o cadro máis famoso de Pablo Picasso, o *Guernica*.

Gernika
-------

Gernika fora dende moito tempo atrás un centro de gran significado para o pobo vasco. Tradicionalmente era o lugar onde se reunían as Xuntas Xerais de Biscaia, baixo o carballo coñecido como a Árbore de Gernika (*Gernikako Arbola*); en anos máis recentes as Xuntas continuaron reuníndose en Gernika na Casa de Xuntas, sede do arquivo do País Vasco.

### Situación militar

Os avances das tropas nacionais lideradas por Francisco Franco comeran gran parte dos territorios controlados polo Goberno da República. O Goberno Vasco, un corpo administrativo rexional autónomo formado por nacionalistas vascos e xente de esquerdas, intentou defender Biscaia e partes de Guipúscoa co seu propio Exército Vasco.[] No momento do ataque, Gernika representaba un punto estratéxico para as forzas republicanas, ao atoparse entre as forzas nacionais e a cidade de Bilbao, que era vista como unha praza clave para rematar a guerra no norte da península. Gernika foi tamén o camiño de retirada para os republicanos dende o nordés de Biscaia.

Antes do ataque da Lexión Cóndor, a cidade non participara directamente nos combates, aínda que as forzas republicanas se atopaban na zona; 23 batallóns do Exército Vasco estaban na fronte leste de Gernika. A cidade tamén servía como cuartel de dous batallóns, pero non tiña defensas antiaéreas estáticas.[]

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bombardeo de Gernika Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Historia*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170351
* BNF: 123543196
* LCCN: sh97004886

 |
Alberto Núñez Feijoo, líder da oposición en España.
En gobernos parlamentarios coñécese como **líder da oposición** ao líder do partido político con maior representación parlamentaria que non está no goberno. O líder da oposición normalmente identificase como a alternativa respecto do gobernante actual para o cargo de Presidente, Primeiro ministro ou o cargo que sexa á cabeza do Poder executivo do país.

O líder da oposición non é necesariamente o presidente do partido opositor, senón aquel de aparición nos medios e influencia na poboación máis destacable nese partido.

Nas formas de goberno cun sistema Westminster, como a británica ou canadense, o líder da oposición debe encabezar un goberno alternativo que se coñece como gabinete na sombra.

Outros opositores
-----------------

Normalmente, na política considérase como opositor a alguén que aspira a substituír o gobernante actual, pero seguindo as normas establecidas para tal efecto, habitualmente a celebración de eleccións.

Non se adoita incluír como líderes da oposición, aínda que teñan influencia na poboación, aos líderes revolucionarios, ou aos gobernantes de países rivais.
**Dinis Dias** foi un navegante portugués do século XV. A súa data de nacemento e a da súa morte non son coñecidas con certeza.

Traxectoria
-----------

En 1442 Dias, que "non quería verse envellecer nun estado de benestar e repouso", deixou Portugal na compaña de Gonçalo de Sintra e navegou cara ás costas de África occidental, chegando ata Cabo Branco. En 1444 conseguiu unha nova marca ao chegar a un punto da costa afastado uns 800 km ao sur do Cabo Branco. Este punto, o máis occidental do continente africano, foi bautizado por el como península de Cabo Verde, nunha referencia á frondosa vexetación que atopou na área de Guinea.

O éxito desta expedición debeuse probablemente ao feito de que Dias se concentrou na exploración, máis que na toma de escravos, algo que centraba a atención da maioría dos exploradores portugueses da época. Mentres que algunhas expedicións volvían a Portugal con ducias de escravos, Dias tomou só catro.

Máis tarde aquel ano, Dias navegou co explorador Lançarote nunha longa expedición á illa de Arguin, fronte á costa oeste de Mauritania, con propósitos escravistas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Castlereagh, Duncan. *Encyclopedia of Discovery and Exploration - The Great Age of Exploration*. Aldus Books Londres, 1971.

### Outros artigos

* Descubrimentos portugueses
* Imperio Portugués

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Capitollo XXXIº. *Como Dyas foe aa terra dos negros, e dos cativos que trouxe* *(en portugués)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q128780
* WorldCat
* VIAF: 4931165930972468530007
* EBID: ID
* GND: 1263856721
* ICCU: PUVV235776

 |
**Bernardo Álvarez Trabajo**, **Gasta**, nado en Bembibre en 1915 e finado en Penacova (Bóveda) o 22 de xuño de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Durante a guerra civil española, realizando o servizo militar na provincia de Cádiz, foi detido por falanxistas e ingresou na prisión de El Puerto de Santa María. Foi condenado a morte e posteriormente amnistiado. Converteuse en enlace da guerrilla leonesa, e en febreiro de 1948 incorporouse á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. En 1949 foi ferido nunha perna nun tiroteo coa Garda civil preto de Ocero (Sancedo), conseguiu escapar e fuxiu cara aos montes de Remesar. Formaba parte do grupo de Manuel Fernández Soto con Elías López Armesto cando foron denunciados por Francisco Cano Román, un garda civil infiltrado no seo da guerrilla. Morreu o 22 de xuño de 1949 a mans da Garda Civil en Penacova, na parroquia de Remesar (Bóveda), xunto con Manuel Fernández Soto; Elías López resultou malferido e morreu días despois. Foron soterrados no cemiterio de Teilán.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 37. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* La ARMH entrega los restos del guerrillero antifranquista Bernardo Álvarez, ‘Gasta’, a sus familiares *(en castelán)*
* A seis metros del muro *(en castelán)*
* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
**Martín Fernández Prado**, nado na Coruña o 18 de xullo de 1966 é un arquitecto, profesor e político galego do Partido Popular (PP).

Traxectoria profesional
-----------------------

Martín Fernández Prado é arquitecto coas especialidades de Urbanismo e Edificación pola Universidade de Navarra. Doutorouse en 2010 pola Universidade da Coruña.

Desde 1995 é arquitecto autónomo do COAG (delegación de Lugo) e desde 1998 co-propietario de HFP Arquitectura & Urbanismo SL. Profesor contratado en diversos cursos de grao e posgrao na ETS de Arquitectura da Universidade da Coruña desde 1998.

Traxectoria política
--------------------

Colaborador xa da formación conservadora desde os tempos de Alianza Popular colaborou tamén desde 2003 cos equipos de Alberto Núñez Feijóo: foi Director Xeral de Planificación da Xunta de Galicia (2003-2005) e é presidente da Comisión Territorial do Eixo Atlantico (formada por 32 cidades de Galiza e Norte de Portugal).

Nomeado tenente de alcalde e concelleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas após a maioría absoluta acadada nas eleccións municipais de 2011 na Coruña e posteriormente concelleiro de Urbanismo, Vivenda e Rehabilitación, Infraestruturas e Servizos Públicos. Permaneceu no cargo até 2015, cando pasou ás bancadas da oposición.

En agosto de 2016 anunciouse a súa presenza como número 12 nas listas do PP pola provincia da Coruña para as eleccións ao Parlamento de Galicia dese ano, resultando elixido deputado para a X lexislatura. No parlamento presidiu a comisión non permanente sobre Seguridade Viaria e exerceu asemade como voceiro do grupo popular na Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, e na área de Universidades.

En 2020 ocupou o terceiro posto na lista do PP pola Coruña nas eleccións ao Parlamento de Galicia. En decembro dese ano foi nomeado presidente da Autoridade Portuaria da Coruña.

Notas
-----

1. ↑  Fernández, A. "Martín Fernández Prado: ´Saber de algunos temas favorece, pero a veces hay que adaptarse´ - La Opinión A Coruña". *www.laopinioncoruna.es*. Consultado o 2016-08-29.
2. ↑  "Anova, Podemos y EU desplazan a los fieles a Ferreiro en la lista a la Xunta". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2016-08-24. Consultado o 2016-08-29.
3. ↑  "Directorio de deputados". *Parlamento de Galicia*. Consultado o 2017-08-04.
4. ↑  "O novo presidente do porto da Coruña pide buscar solucións "entre todas" as administracións para a débeda". *Galicia Confidencial*. Consultado o 2022-01-13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 
* Ficha do Profesor-Doutor Martín Fernández Prado na Universidade da Coruña
**Arturo Franco Taboada**, nado na Coruña en 1945, é un arquitecto galego.

Traxectoria
-----------

Obtivo o título de arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e doutorouse *cum laude* pola Universidade de Santiago de Compostela coa súa tese "La Evolución de los Espacios públicos europeos".

Premios
-------

Como arquitecto gañou o Premio Internacional Puente de Alcántara pola súa obra do Centro de Control de Túneles de Pedrafita do Cebreiro e o X Premio COAG de Arquitectura en 2002. Tamén conseguiu o primeiro premio do concurso do Concello da Coruña pola obra da Casa Museo de María Pita e unha mención honorífica do VI Premio Julio Galán Carvajal de 2003 pola obra Refuxio en Redes. Foi finalista nos premios Aplus de arquitectura polo edificio para as novas oficinas do Ministerio de Fomento da Coruña.

Práctica docente
----------------

É profesor titular da Universidade da Coruña e ten impartido cursos e dado conferencias noutras universidades internacionais (Universidade Luterana do Brasil, Pontificia Universidade Católica Madre y Maestra, Bremen, Hamburgo ou Kiel).

Publicacións
------------

En 1993 foi un dos cinco finalistas do Premio Planeta coa súa primeira novela, *El Legado del Obispo Nigromante*. É autor ademais de *Los Orígenes de Compostela* e *La Catedral del Fin del Mundo*, publicados na Editorial Antilia SL.

Tamén é autor de títulos como *Voces de la ciudad* (Ediciós do Castro) e *Fragmentos renacentistas - Teatro Urbano. Dos ensayos gráficos* (Universidade da Coruña).

Escribiu numerosos artigos para revistas especializadas, prensa e relatos, entre os que destaca "Kemal Bazin, el peregrino" e "Allá en el noroeste…". Fixo colaboracións en ABC e diversos periódicos españois.

Notas
-----

1. ↑  Pousa, Luís (23 de novembro de 2008). "A. Franco Taboada". *El Correo Gallego* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2019. Consultado o 10 de febreiro de 2016.
2. ↑  X Premio COAG de Arquitectura www.coag.es.
3. ↑  "Refuxio de pescadores en Redes". *AG* (en castelán). 2013-04-13. Consultado o 2020-04-29.
4. ↑  Premios Aplus 2011 de Arquitectura Arquivado 06 de marzo de 2016 en Wayback Machine. www.scalae.net.
5. ↑  Finalistas Premios A+ 2011 www.viaconbstruccion.com.
6. ↑  Antecedentes, principales tendencias y proyectos de la arquitectura española contemporánea (Bremen)
7. ↑  "ARQDIS - Publicaciones". *www.arturofranco.com*. Arquivado dende o orixinal o 27 de maio de 2020. Consultado o 2020-04-29.
8. ↑  Finalista Premio Planeta www.lavozdegalicia.es.
9. ↑  Voces de la Ciudad www.google.es.
10. ↑  Fragmentos Renacentistas www.google.es.
11. ↑  "Allá en el noroeste..." www.gbv.de.
12. ↑  ABC celebra con España y los españoles su número 35.000 www.abc.es.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Página web Arquivado 15 de xaneiro de 2016 en Wayback Machine.
A **batalla de Courtrai** enfrontou a Filipe IV de Francia coas *milicias comunais* flamengas o 11 de xullo de 1302, preto de Courtrai, chamada tamén *batalla das esporas de ouro*.

Batalla de Courtrai (1302)

### Preámbulo

A industria téxtil fixera prosperar a Flandres, provincia do norte do reino de Francia. Usaba a la, esencialmente importada de Gran Bretaña. Os artesáns tecedores e comerciantes opinaban que as taxas elevadas polo rei Filipe IV de Francia o Fermoso para prexudicar a Inglaterra era elevadas de máis.

Guido de Dampierre, Conde de Flandres, que se puxera de parte dos seus tecedores, foi deposto e encarcerado en París.

Despois das "Mâtinés de Bruxas" os rebeldes dominaban a rexión agás dúas prazas fortes: Cassel e Courtrai. Despois de dous ataquen en van á cidade, os 60 000 sitiadores foron atacados polo exército de cabaleiros francés, baixo o mando de Roberto de Artois.

### Batalla

Os «Klauwaerts» (*partidarios da pouta*) acurralados por dez cabaleiros e os dous fillos de Guido de Dampierre, están nun outeiro, á beira do Lys. Os cabaleiros franceses aséntanse no outeiro de Mossemberg.

Tras un intercambio de frechas os franceses fan avanzar a súa infantaría ata o foxo. Pero a cousa sae mal e ata o mesmo Roberto de Artois é morto.

Despois da batalla, os flamengos recollerán da lama dos campos de Groninga 500 esporas de ouro que irán ornar a igrexa de Notre-Dame de Courtrai.

### Despois da batalla

Filipe o Fermoso obterá o desquite dous anos despois na batalla de Mons-en-Pévèle onde combaterá el mesmo valentemente en primeira liña.

Os franceses recuperan as esporas e lévanas a unha igrexa de Dijon.

O 23 de xuño de 1305, unha paz de compromiso asinada en Athis-Mons permitiralle ó rei anexionar soamente Lille, Douai e Béthune. Francia terá agora acadado a fronteira que será aínda súa sete séculos máis tarde malia numerosas guerras por ela.

### Ligazóns externas

* batalla de Courtrai

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44732
* BRE: 1872055
* EBID: ID
* LCCN: sh85033568

 |
Retrato de Arthur Cravan, por Jean-Paul-Louis Lespoir.
**Fabien Avenarius Lloyd**, nado en Lausana o 22 de maio de 1887 e finado no golfo de México en 1918, máis coñecido co pseudónimo de **Arthur Cravan**, foi un boxeador e escritor francés.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Otho Holland Lloyd, que á súa vez era cuñado de Oscar Wilde, tras casar este en 1884 con Constance Mary Lloyd.

Entre 1912 e 1915 editou e redactou en París a revista *Maintenant*, da que saíron cinco números. A publicación prefigurou a aparición inminente do movemento vangardista do dadaísmo. Nela había oco para a crítica literaria e artística, xunto a excentricidades e provocacións de todo tipo. Así, nunha ocasión anunciou que se suicidaría en público, o que concentrou a numerosos curiosos, aos que, despois de acusalos de *voyeuristas*, deu unha conferencia detallada sobre a entropía. Había tamén críticas que caían na descualificación, como á pintora Marie Laurencin, parella de Guillaume Apollinaire.

En 1915, fuxindo da primeira guerra mundial, abandonou Francia e refuxiouse en Barcelona, onde volveu exercer de boxeador e montou unha academia. Organizou un combate con Jack Johnson, campión do mundo naquel momento, que o deixou KO no sexto asalto. Se ben Johnson levou o peso do combate desde o comezo, aguantou até o sexto asalto para tombar o poeta porque asinara un contrato para a filmación do combate, estipulando unha duración mínima.

Despois Cravan embarcouse cara a Nova York, onde coñeceu a personalidades como a poeta Mina Loy, coa que tivo unha intensa relación. Ela comezou a novela *Colossus* tomándoo como modelo, pero deixouna inacabada.

Arthur Cravan desapareceu en 1918 no golfo de México, durante unha travesía polo océano Atlántico, pero o seu corpo nunca foi encontrado.

Obra
----

* *Oeuvres* (éditions Gérard Lebovici, 1987).
* *J'étais cigare*: *Maintenant* con *Fragments* e unha carta. Eric Losfeld, París, 1971
* Revista *Maintenant*: números 1 (abril 1912), 2 (xullo 1913), 3 ("Oscar Wilde est vivant!", outubro-novembro 1913), 4 ("L'Exposition des Indépendants", marzo-abril 1914) e 5 ("Poète et boxeur ou l'Âme au vingtième siècle", marzo-abril 1915).

Notas
-----

1. ↑  André Breton do que foi en 1920 no seu libro *Anthologie de l'humour noir*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q579188
* WorldCat
* VIAF: 9845015
* BIBSYS: 90338066
* BNB: ID
* BNE: XX880814
* BNF: 11898103s
* CANTIC: a10070515
* CiNii: DA02155857
* DeutscheBio: 118965050
* FAST: 104111
* GND: 118965050
* ISNI: 0000000080884301
* LCCN: n82210539
* LibriVox: 13432
* NDL: 00925166
* NKC: xx0060897
* NTA: 069204012
* OL: OL1101166A
* PTBNP: 111840
* SNAC: w6xd152p
* SUDOC: 026804654
* ULAN: 500125079
* BoxRec: 58873

 |
A Costa do Sol dentro do estado de Florida
A **Costa do Sol** (inglés: *Florida Suncoast*) é unha rexión vernácula de Florida, nos Estados Unidos, que designa á costa peninsular do centro-oeste, tamén coñecida como a **Praia de Florida** (*Florida's Beach*). Foi creada cunha intención de promoción turística da rexión, substituíndo á antiga denominación de **Costa dos Piratas** (*Pirate Coast*).

A rexión dispón de máis de 55 quilómetros de praias e unha vintena de illas de barreira no golfo de México, e moitos días soleados nos meses invernais, desde principios de decembro a maio. De feito, o Libro Guinness dos Récords sinala que a cidade de Saint Petersburg ten o récord de maior número consecutivo de días soleados con 768 días, desde o 9 de febreiro de 1967 ata o 17 de marzo de 1969. A área ten sido tradicionalmente asociada á gran poboación xubilada do Medio Oeste norteamericano, que son alcumados "*snow birds*" (*paxaros das neves*), xente que durante os meses de inverno veñen dos estados do norte para establecerse no Cinto do Sol. Esta rexión contén tres das praias máis famosas dos Estados Unidos: *Caladesi Beach*, *DeSoto Beach* e *Siesta Key Beach*. Máis ao sur da rexión encóntrase o Parque Nacional dos Everglades, mentres que ao norte a rexión está chea de zonas inundadas, de marismas e mangleirais.

O nome da rexión foi acuñado en 1952 en Saint Petersburg polo Maior Samuel G. Johnson.

Cidades e condados
------------------

A rexión da Costa do Sol está limitada ao norte pola localidade de Tarpon Springs e pola de Naples ao sur. A rexión inclúe as cidades do centro-oeste de Florida de Saint Petersburg, Clearwater, Largo, Tarpon Springs, Tampa, Brandon, Ruskin, Sarasota, Bradenton, Punta Gorda, Englewood, Cape Coral, Fort Myers Beach, Venice e Naples. Moitas das poboacións de praia do golfo de México son cidades individualmente incorporadas, como Saint Pete Beach, Treasure Island, Madeira Beach e Indian Rocks Beach. Unha excepción é Clearwater Beach, que forma parte da cidade de Clearwater.

Espazos acuáticos
-----------------

Dentro da Costa do Sol atópanse tres espazos acuáticos cunha especial relevancia:

* A Baía de Sarasota, un estuario e lagoa costeira que continúan ao sur da Baía de Tampa Baixa
* A Baía de Tampa Baixa e a Baía de Terra Ceia, que son as terras pertencentes ao Condado de Manatee que forman parte do maior estuario de augas abertas de Florida
* O Río Manatee

Notas
-----

1. ↑  (Henthron & 3-7-2014)
2. ↑  Segundo un artigo publicado o 2 de febreiro de 1986 no *Lakeland Ledger*.
3. ↑  *About the Florida Suncoast* Arquivado 10 de decembro de 2015 en Wayback Machine. na web de *Florida Suncoast Waterkeeper* *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outras ligazóns

* Baía de Tampa
* Baía de Tampa (rexión xeográfica)
* Florida Central
* Florida do Suroeste
* Costa Natural, ao norte da Costa do Sol

### Ligazóns externas

* Henthorn, Dawn (3-7-2014). "Florida's Suncoast. Florida's West Coast beaches are full of fun in the sun activities!". *About.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 30-03-2016. Consultado o 3-1-2016.
**Propiedades**| Hidróxido de potasio |
| --- |
| **Xerais** |
| Nome | Hidróxido de potasio |
| Outros nomes | Hidróxido potásicoPotasa cáusticaLixivia de potasa |
| Fórmula química | KOH |
| Aparencia |  Sólido branco delicuescente. |
| Basicidade (pKb) |  0 |
| **Físicas** |
| Masa molar | 56,11 g/mol |
| Punto de fusión | 679 K (406 °C) |
| Punto de ebulición | 1593 K (1320 °C) |
| Densidade | 2,044×103kg/m3 (2,044 g/cm3) |
| Solubilidade | 1100 g/L de auga (a 25 °C) |
| Compostos relacionados | KCl, KF, K2SO4; NaOH NH4OH, Ca(OH)2, Al(OH)3 |
| **Seguridade** |
| Catalogado como: | Corrosivo |
| Número CAS | [1310-58-3]  |
| 
As propiedades sen referencia veñen dadas en condicións estándar(100 kPa, 25 °C), a non ser que se indique outra cousa. |

O **hidróxido de potasio**, KOH, é un composto químico moi alcalino coñecido tamén cos nomes de **potasa cáustica** ou, cando está disolto en auga, **lixivia de potasa**.

Aplicacións
-----------

En agricultura pode ser empregado para corrixir o pH do solo cando é ácido e tamén pode ser empregado como funxicida e como herbicida.

É un produto químico de uso industrial empregado nunha gran variedade de procesos químicos. Algunhas aplicacións son, o uso na preparación de copolímeros a partir de ésteres acrílicos, a fabricación do papel, axente de control do pH, axuda para complementos alimenticios, resinas de polietileno e catalizador nas reaccións de produción de biodiesel.

Outras aplicacións inclúen o seu uso veterinario para disolver cornos, escamas e pelos; en medicina humana, para diagnosticar enfermidades fúnxicas e disolver verrugas e cutículas. Tamén se emprega en pos de lavado, algúns limpadores de dentadura e en deterxentes sen fosfatos.

Un uso moi importante do hidróxido de potasio é o que se fai del en pilas alcalinas, nas que as disolucións de KOH actúan como electrólitos.

Ten tamén uso en electrónica, onde axuda a gravar pistas no silicio para fabricar circuítos en aplicacións tales como as microelectromecánicas.

Preparación de alimentos
------------------------

De xeito similar ó hidróxido de sodio, debido ás súas características alcalinas, emprégase no lavado e pelado de froitas, procesado do cacao, produción do cor caramelo, escaldado de aves de curral, espesante para xeados,... As olivas, ás veces, empápanse en lixivia de sosa ou de potasa para abrandalas. Emprégase tamén para a elaboración dun manxar escandinavo chamado "lutfisk" (Lut=lixivia, fisk=peixe, peixes á lixivia). O bacallau empápase en lixivia de sosa ou de potasa ata que adquire unha determinada consistencia. Sérvese despois con graxa de touciño, patacas, chícharos e salsa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q132298
* AAT: 300011725
* BRE: 2036169
* EBID: ID
* GEC: 0202938
* GND: 4163077-4
* LCCN: sh2008005272
* MAG: 2779439175

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 1310-58-3
* ChEBI: 32035
* ChEMBL: CHEMBL2103983
* ChemSpider: 14113
* DrugBank: 11153
* DTXSID: DTXSID5029633
* E: E525
* ECHA: 100.013.802
* KEGG: C12568
* MeSH: C029943
* NDF-RT: N0000148187
* NIOSH: 0523
* PubChem: 14797
* RxNorm: 34311
* UMLS: C0071767
* UNII: WZH3C48M4T

 |
O **lago Léman** é un lago situado na fronteira entre Francia e Suíza; ás veces é denominado *lago de Xenebra*. Está atravesado de leste a oeste polo Ródano. Este é o lago máis grande de Europa occidental, cos seus 72 km de longo e os seus 582,4 km² de superficie (234 km² en Francia, 348,4 km² en Suíza. A súa costa ten 372 m e a súa profundidade máxima acada os 309,7 m (cota +62,3 m, entre Lausana e Évian). A súa lonxitude máxima é de 13 km, e o seu volume 89 km3. É o segundo maior lago da Europa, o primeiro é o lago Balaton (na Hungría).

A súa extremidade occidental, próxima a Xenebra, denomínase *Petit-Lac* (Pequeno Lago) en oposición ao *Haut-Lac* (Lago alto), moito máis longo.

Alén da Alta Savoia, tres cantóns suízos teñen costa no Léman: os cantóns de cantón de Xenebra, de Vaud e do Valais. Está sobre todo bordeado polos seguintes concellos: Xenebra, Versoix, Nyon, Gland, Rolle, Morges, Lausana, Vevey, Montreux, Villeneuve, Évian e Thonon-les-Bains. As localidades principais que o bordean están unidas por viaxes regulares en barco servidas pola Compañía Xeral de Navegación (Compagnie générale de navigation (CGN)).

Cada ano, unha importante competición de vela ten lugar no lago: le Bol d'Or.

Nome
----

O primeiro rexistro coñecido do nome do lago é *Lacus Lemannus*, na época do Imperio romano; tornouse *Lacus Lausonius*, *Lacus Losanetes* e entón *Lac de Lausanne* na Idade Media. Coa crecente importancia de Xenebra, tornouse *Lac de Genève* (lago de Xenebra). No século XVIII, o nome *Lac Léman* foi revigorado en francés. É usualmente chamado de *Lac de Genève* en Xenebra e *Lac Léman* noutros lugares. Algúns mapas denomínano *Lac d'Ouchy* (do nome do porto localizado próximo de Lausana).

Nota de pronuncia (no Alfabeto fonético internacional) —

Inglés: *Lake Geneva* /leɪk dʒə'ni:və/
Francés: *Lac Léman* /lak le'mɑ̃/ or *Lac de Genève* /lak də ʒe'nɛv/
Alemán: *Genfersee* /'gɛnfərˌze:/
Italiano: *Lago di Ginevra* /'lago di dʒi'nevra/.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lago Léman Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Lac Léman - Wikivoyage (fr)
* Caractéristiques, faune et flore du lac Léman

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6403
* WorldCat
* VIAF: 316429727
* BRE: 2625707
* EBID: ID
* GEC: 0036887
* GeoNames: 2660647
* GND: 4020144-2
* HDS: 008657
* LCCN: sh85053889
* NKC: ge075497
* OSM: 332617
* SUDOC: 02773417X

 |
**Cadena Dial** é unha emisora de radio española propiedade do Grupo Prisa, que emite exclusivamente música pop en español e, en Cataluña, tamén en catalán. Comezou as súas emisións en 1988 e en Madrid utiliza o 91.7 FM, que antes da súa existencia tivo os nomes de Radio Callao e Radio Corazón.

Historia
--------

Comezou a principios dos anos 90 sendo unha radio local en Madrid que mesturaba microespacios de beleza, psicoloxía, consellos, trucos de cociña e noticias con música sempre en castelán, era unha especie de revista sonora de beleza e moda. Dirixida por Lola Barranco, e con Ana Arce como Xefe de Programas, levaron este formato a outras emisoras de radio locais con locutoras como Yolanda López, María Quirós, Montserrat Domínguez e Esther García, entre outras. A idea sempre foi crear unha emisora que impulsase a música en español, pero neses anos as compañías non facían suficientes lanzamentos discográficos para ese perfil de oíntes no noso idioma polo que a Directora viaxa a México, Venezuela, Colombia e Miami buscando o apoio de medios e discográficas latinos. Finalmente, o periplo culmina cunha campaña publicitaria de lanzamento da nova cadea radiofónica liderada por Julio Iglesias (que ademais apadriña os seus Estudos centrais da Gran Vía) e apoiada por grandes figuras da canción entre os que destacan entre outros, Rocío Jurado e Raphael. No ano 1992 cambiou a ser soamente radiofórmula musical sen miniespacios informativos nin consellos.

Durante o verán de 1992 tivo dous millóns e medio de oíntes segundo o EGM e programas míticos como *Pop Dial* ou *Sonora Dial*, un de pop en español e o outro de salsa e son, ou o da noite, *A solas contigo*.

Lola Barranco é nomeada Directora de Planificación de Tele 5 e deixa o seu cargo de Directora de Cadena Dial. En 1993 chegou de Sevilla Francisco Herrera para dirixila e cambiou completamente os programas e os locutores, abríndose máis emisoras que pasarían a formar parte da cadea. Cambiaron a emisora a unha selección limitada de música en español.

Notas
-----

1. ↑  Sitio web da Cadena Dial

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Radio en España |
| --- |
| Radios xeralistas | Cadena COPE ·  Cadena SER ·  esRadio ·  Onda Cero ·  Punto Radio ·  Radio Nacional de España |
| Radios temáticas | LOS40 ·  Cadena 100 ·  Cadena Dial ·  Europa FM ·  Hits FM ·  Kiss FM ·  M80 Radio ·  Máxima FM ·  Melodía FM ·  Radio 3 ·  Radio 5 ·  Radio Clásica ·  Radio Intereconomía ·  Radiolé ·  Radio Marca ·  Rock FM  ·  Radio María |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1700228
* WorldCat
* VIAF: 169637422
* BNE: XX5053781

 |
**José Antonio Moisés González Ameijeiras**, nado en 1935 e finado en Porto de Gómez (Cuntis) o 23 de xullo de 1998, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre de EXB en Cuntis, concelleiro local do Movimiento e xuíz de paz. Foi nomeado alcalde de Cuntis polo Ministro da Gobernación a finais de xaneiro de 1974. Nas primeiras eleccións democráticas foi cabeza de lista da UCD e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Permaneceu como alcalde ata as eleccións municipais de 1983, ás cales non concorreu como candidato á reelección. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura de Alianza Popular mais non logrou recuperala alcaldía dado que o PSdeG logrou a maioría absoluta. Posteriormente foi director do Grupo Escolar de Cuntis.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Domingo Carpintero Domínguez** |  **Alcalde de Cuntis** 1974 - 1983 | Sucesor:**Eduardo Rey Rodríguez** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 30-1-1974, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cuntis
O **I Concilio de Braga** foi un concilio que tivo lugar na cidade homónima do norte de Portugal (entón capital do reino dos suevos), entre o 1 de maio de 561 e 563, por ordenamento do rei Teodomiro. Presidiuno  Lucrecio, bispo titular de Braga. Acudiron bispos da Gallaecia e do norte da Lusitania.

Tivo o apoio do Papa Xoán III, e declarou anatema todos aqueles que acreditasen en doutrinas de tipo maniqueísta, como os priscilianistas.

O concilio remarcou a doutrina da Santa Trindade, segundo a cal hai un só Deus que existe en tres persoas: Pai, Fillo e Espírito Santo, contrariamente á afirmación priscilianista de que só existía unha persoa.

Así mesmo lembrou a crenza católica da existencia de Deus Fillo antes de nacer da Virxe María.

Bispos do primeiro Concilio de Braga:

* 1. Lucretius episcopus (Braga)
* 2. Andreas episcopus (Iria)
* 3. Martinus episcopus (Dumio)
* 4. Cottus episcopus
* 5. Hildericus episcopus
* 6. Lucetius episcopus (Conímbriga?)
* 7. Timotheus episcopus
* 8. Maliosus episcopus (Britonia?)

Notas
-----

1. ↑  Synodus Bracarensis prima, Ata do primeiro concilio de Braga
O logotipo da Virtual Console para a Nintendo 3DS.
O logotipo da Virtual Consoler para a Wii U.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Virtual Console** (バーチャルコンソール, *Bācharu Konsōru*?), tamén coñecido como **VC**, é un servizo de descarga de videoxogos clásicos ofrecido por Nintendo para as súas videoconsolas Wii, Nintendo 3DS e Wii U. Segundo palabras do daquela presidente de Nintendo, Satoru Iwata, a consola virtual supón para os videoxogos o que iTunes Store de Apple supón para a música. O servizo ofrece ó usuario xogos para descargar das antigas videoconsolas de Nintendo (NES, Super Nintendo e Nintendo 64) e tamén de Sega Mega Drive, Neo-Geo, TurboGrafx-16 e Sega Master System, así como dos ordenadores Commodore 64 e MSX e xogos de antigas portátiles (Game Gear, Gameboy, Gameboy Color, Game Boy Advance e Nintendo DS).

Reggie Fils-Aimé, presidente de Nintendo Of America, confirmou durante o Electronic Entertainment Expo 2018 que o servizo non chegará a Nintendo Switch, sendo substituído polo servizo Nintendo Switch Online, que comezou a estar operativo en setembro de 2018.

Notas
-----

1. ↑  "Nintendo Japan Virtual Console overview" (en xaponés). Nintendo. Consultado o 2007-02-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q821067
* GiantBomb: 3015-2925
* IGDB: vc

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Go!Go! Ackman*** (ゴーゴーアックマン) é un manga shōnen de Akira Toriyama que foi publicado irregularmente por V-Jump. É unha serie de humor sobre Ackman, un neno demo de 200 anos de idade que acada almas para o diaño.

O manga ten 12 capítulos de longo, e cada un posúe 6 páxinas. Na versión da V-Jump, tódalas páxinas foron imprimidas a cor, pero na versión do Taller de teatro de Akira Toriyama Volume 3 imprimiuse en branco e negro.

Historia
--------

O primeiro capítulo comeza cando Ackman, un neno demo baixo sen nariz que te unha aparencia moi similar a Toranks de Dragon Ball Z, esperta despois dunha sesta de cincuenta anos. Os pais e as irmás de Ackman veñen neste capítulo, aínda que non ten ningunha importancia no resto da serie. A única cousa significativa que fan é explicar ó lector que a familia mata a xente e vende as súas almas ó diaño. O único personaxe principal neste capítulo é Godon, unha criatura vermella con ás de morcego que serve a Ackman. O seu obxectivo principal é recolle-las almas, da xente que mata Ackman, nun tarro.

No terceiro capítulo, introdúcese o inimigo principal de Ackman, Tenshi, un anxo que usa cueiro (que te nunha aparencia moi similar a Krilin). Pensando que Ackman morrera queda abraiado ó descubrilo e téntao matar de novo. Así, as tentativas de Tenshi para matar a Ackman no resto do capítulo fracasan miserabelmente. Un exemplo disto é cando Tenshi tenta dar á Ackman cun mísil, pero erra e dá a un autobús escolar cheo de alumnos.

O resto da serie xira ó redor de Ackman, que mata máis persoas; Tenshi, que contrata varios axentes para que fagan o seu traballo por el; brincadeiras sexuais etc.

Adaptacións de videoxogos
-------------------------

O manga adaptouse nunha serie de tres xogos baseados en videoxogos de plataforma para o Super Nintendo, que son unha especie de híbridos entre Mario e Megaman; e un xogo feito a man para a Game Boy que ten unha sensación de tipo Pac-man:

* *Go Go Ackman* (SNES, 23 de decembro 1994)
* *Go Go Ackman 2* (SNES, 21 de xullo 1995)
* *Go Go Ackman 3* (SNES, 15 de decembro 1995)
* *Go Go Ackman* (Game Boy, 25 de agosto 1995)
**José Signo García**, nado en San Xoán (Porto Rico) o 29 de agosto de 1894 e finado en Córdoba o 29 de maio de 1952, foi un actor e xornalista de orixe galega.

Traxectoria
-----------

José Signo, Luís Casado e Federico Rivas en Bueu, 1927.
Fillo do guardés José María Signo Neda e a santiaguesa Concepción García, instalouse en Vigo antes de 1900. Traballou como xornalista en *La Concordia* e como actor. Foi autor con Ezequiel Moldes de *El regalo de un poeta. Paso de comedia*, aparecido en 1914. Dirixiu a peza satírica *La Ráfaga* e colaborou co cineasta Xosé Gil. Posteriormente foi redactor xefe de *La Zarpa* en Ourense, redactor dos xornais *Galicia* e *El Pueblo Gallego*, e colaborador de *Faro de Vigo* e *Vida Gallega*. En 1924 tivo un xuízo fronte a Alejandro Pérez Lugín pola paternidade da novela *La Casa de la Troya*.

En 1929 participou na creación da produtora Vicus Films, para a que dirixiu a longametraxe de ficción *La tragedia de Xirobio* (1930). Vinculouse ao mundo teatral, primeiro na Agrupación Martín Codax de Vigo, logo no Teatro Nacional de la Falange, e, por último, na compañía de Celia Gámez. A partir de 1941 foi redactor de *Vértice*, en Donostia, de *Voluntad*, en Xixón, e do diario *Córdoba*.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 20-9-1914, p. 3.
2. ↑  Landín Tobío, P. (1925). *La paternidad de La Casa de la Troya ante los tribunales de justicia*. Madrid: Editorial Reus.
3. ↑  Paramés Montenegro, C. (18/2/2007). "¿Escribió Lugín "La casa de la Troya"?". *El Correo Gallego* (en castelán).
4. ↑  La tragedia de Xirobio (José Signo, 1930) Arquivado 12 de abril de 2012 en Wayback Machine. Ficha na web da AAG.
5. ↑  Lamas, Jorge (13-12-2003). "O primeiro filme galego de ficción estréase 73 anos despois da súa rodaxe". *La Voz de Galicia*. Arquivado dende o orixinal o 14-03-2018. Consultado o 14-3-2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***José Signo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Xornalista de profesión e dramaturgo e comediante de afección
**Joaquín Calderón Ozores**, IV conde de San Juan, nado na Coruña o 19 de novembro de 1866 e finado en Madrid o 21 de marzo de 1953, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Terceiro fillo de Vicente Calderón Oreiro, conde de San Juan, e de Carmen Ozores Mosquera. Capitán de Artillaría, foi destinado a Vigo a finais de xaneiro de 1906. Rematou a carreira militar como coronel de Artillaría. Membro do Partido Conservador. Foi elixido deputado pola Coruña nas eleccións de 1914. Foi elixido senador pola provincia de Ourense nas eleccións de 1918 e 1919. Finou en Madrid o 21 de marzo de 1953.

Vida persoal
------------

Casou en 1899 con Dolores Bárcena de Andrés-García, filla de Manuel Bárcena Franco, conde de Torrecedeira, e foi pai de María del Carmen Calderón Bárcena, que casou con Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas.

Notas
-----

1. ↑  *ABC*, 28-3-1953, p. 16.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 20-6-1899, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q111018215
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 19030

 |
Posición de Algol
**Beta Persei** (*β Persei* / *β Per*) ou máis coñecida coma **Algol** é unha estrela variable da constelación de Perseus. A estrela ten a infrecuente propiedade de ter regulares variacións na súa luminosidade: a súa magnitude cambia regularmente entre 2.3 e 3.5 cada 2 días, 20 horas e 49 minutos. Algol é o que se coñece coma binaria eclipsante: son realmente dúas estrelas moi próximas que xiran unha sobre a outra.

O primeiro en rexistrar por escrito a variabilidade de Algol foi Geminiano Montanari en 1670, pero probablemente sabíase dende moito antes como testemuña a orixe do nome da estrela, que vén do árabe *al-ghûl*, o demo, e astroloxicamente estaba considerada a estrela máis desafortunada do ceo.

O **Paradoxo de Algol** constituía un problema para a evolución estelar, segundo esta teoría as estrelas máis grandes evolúen máis rapidamente. Pero a estrela máis pequena de Algol é unha estrela subxigante, máis evolucionada que a súa compañeira que está na secuencia principal. O paradoxo resolveuse co descubrimento da transferencia de masa, un mecanismo polo que dúas estrelas veciñas poden intercambiarse materia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13080
* ARINCS: 02517
* BRE: 1810261
* EBID: ID
* GEC: 0002570
* JSTOR: algol
* SIMBAD: \* bet Per

 |
**Antonio Feliciano Fernández Rocha**, nado no Brasil en 1953, é un político galego do PPdeG que foi alcalde do concello de Tui.

Traxectoria
-----------

Contratista rural e despois promotor inmobiliario. Concelleiro do PPdeG en Tui dende 1991, chegou á alcaldía en 1998, a través dunha moción de censura contra o alcalde do PPdeG, Miguel Ángel Capón Rey, que contou co apoio doutros 4 edís que habían formado parte con el do PPdeG ata uns meses atrás, con 2 edís do PSdeG, 1 edil anteriormente do BNG e o concelleiro da CNG Ángel Álvarez Durán. Nas eleccións municipais de 1999 concorreu como independente nas filas do CPT, gañando as eleccións e gobernando de novo co apoio dun edil que fora electo nas listas do PPdeG. Nas municipais de 2003 o PPdeG readmiteuno, marchando Capón, e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Nas de 2007 logrou maioría simple, acadando 7 dos 17 concelleiros, polo que necesitou o apoio do TUI (Tudenses Unidos Independentes) de Diz Guedes para gobernar.

En marzo de 2010 foi xulgado por unha agresión a un veciño da localidade, que lle recriminara pola súa política urbanística. Non concorreu como candidato en 2011, deixando paso ao seu compañeiro Moisés Rodríguez Pérez que o sucedeu na alcaldía con maioría absoluta. Trala renuncia deste último a encabezala candidatura popular no 2015 volveu a selo candidato da formación conservadora, a cal sufriu unha auténtica debacle e pasou de 9 a 4 concelleiros, se ben segue sendo a formación máis votada. Desta forma, os socialistas lograron a alcaldía co apoio doutros grupos. En xuño de 2017 presentou a súa dimisión como concelleiro para facilitar unha moción de censura contra o entón goberno local.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Ángel Capón Rey** |  **Alcalde de Tui** 1998 - 2011 | Sucesor:**Moisés Rodríguez Pérez** |

Notas
-----

1. ↑  "*Corporación municipal 2007/2011*". Arquivado dende o orixinal o 10 de outubro de 2010. Consultado o 28 de xaneiro de 2010.
2. ↑  La juez imputa cinco delitos al alcalde de Tui por favorecer a su inmobiliaria", artigo de Pablo López en *El País*, 2 de febreiro de 2008 *(en castelán)*.
3. ↑  "Juzgado el alcalde de Tui por agredir a un jubilado tras un pleno", artigo de P. Carbajo en *El País*, 10 de marzo de 2010 *(en castelán)*.
4. ↑  Fernández Rocha rubrica su renuncia en el Concello de Tui y González lo hará el lunes

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Tui
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pambre.

O **río Pambre** é un afluente do río Ulla pola marxe esquerda. Nace na afluencia do rego de Gándaras e o rego de Laia, preto de Ponterrosa, concello de Palas de Rei. Fai de límite entre os concellos de Melide e Palas de Rei, ao mesmo tempo que limita as provincias de Lugo e da Coruña.

Características
---------------

É un gran río troiteiro[] sendo famosas as súas especies fóra da súa comarca. Ten un gran número de muíños, sendo un dos mais famosos o que leva o seu mesmo nome, muíño de Pambre. Na marxe dereita encóntrase o balneario de Pambre, distante tan só uns metros do leito do río; pola marxe esquerda encóntrase o castelo de Pambre, situado moi preto da súa desembocadura no Ulla.

Ó longo do seu curso crúzano as pontes de ponte Campaña, ponte Sambreixo, ponte de Pambre e ponte de Macara, nas proximidades da desembocadura.

Notas
-----

1. ↑  Instituto Geográfico Nacional de España. "Iberpix" (Mapa). *Mapa Topográfico Nacional. Buscar Ponterrosa.* (WMTS de cartografía raster do IGN ed.). 1:25.000. MTN25. Consultado o 04/07/2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12399363
* GeoNames: 3114476

 |
**Giuseppe Ferraris**, nado en Turín en 1791 e finado en 1869, foi un medallista e deseñador de moedas italiano.

Traxectoria
-----------

Giuseppe Ferraris era fillo dun empregado da embaixada austríaca. A familia trasladouse a Milán, e alí Giuseppe foi aprendiz do célebre medallista e deseñador de moedas boloñés Luigi Manfredini, ao tempo que estudaba na Academia de Belas Artes de Brera.

20 liras de Carlos Alberte de Sardeña (1849).
A primeira medalla que se coñece de Giuseppe Ferraris data de 1828. Baixo o reinado de Carlos Alberte de Saerdeña (1831-1849) sucedeu a Amedeo Lavy como gravador xefe da Casa da Moeda de Turín, e foi o creador de todas as moedas de ouro e de prata deste monarca. Conservou o posto baixo Vítor Manuel II de Sardeña (1849-1861) e logo de Italia (1861-1878), e foi tamén o autor de todas as moedas a nome deste rei deseñadas ata o seu falecemento, en 1869.

Selo de 15 centésimos (1863).
Ademais das moedas, realizou también numerosas medallas, na súa maior parte relacionadas con acontecementos da historia contemporánea italiana. Destacan as medallas de busto de Vítor Manuel II, e outras como as de Mercurino Arborio de Gattinara, Chanceler de Carlos V (1845); Samuel Jesi (1853) e Cesare Saluzzo, director da Escola Militar de Turín (1854), así como a da apertura do Parlamento (1859), a do casamento de Fernando I de Austria (1831), etc.

Nas moedas e medallas da súa creación aparece a inscrición FERRARIS, en letras maíusculas e de pequeno tamaño, a modo de marca de gravador.

Os seus deseños utilizáronse tamén para os primeiros selos postais do novo reino italiano, na década de 1860.

Escolma de obras
----------------

* 20 liras de Vítor Manuel II de Sardeña (1857).20 liras de Vítor Manuel II de Sardeña (1857).
* 2 centésimos de Vítor Manuel II de Italia (1861).2 centésimos de Vítor Manuel II de Italia (1861).
* 1 lira de Vítor Manuel II de Italia (1863)1 lira de Vítor Manuel II de Italia (1863)

Notas
-----

1. 1 2  "Giuseppe Ferraris". *Beweb.* *Bene Ecclesiastici in web (Beweb.chiesacattolica.it)*.
2. 1 2 3  Forrer, L. (1907).
3. ↑  "Giuseppe Ferraris". *Numista.com*
4. ↑  "Ferraris G.-Vagnetti F. (1861), Medaglia di Vittorio Emanuele II". *Beweb.* *Bene Ecclesiastici in web (Beweb.chiesacattolica.it)*.
5. ↑  "Ferraris G. (1845), Medaglia di Mercurino Arborio di Gattinara". *Beweb.* *Bene Ecclesiastici in web (Beweb.chiesacattolica.it)*.
6. ↑  "Ferraris G. (1853), Medaglia di Samuele Jesi". *Beweb.* *Bene Ecclesiastici in web (Beweb.chiesacattolica.it)*.
7. ↑  "Ferraris G. (1859), Medaglia per l'apertura del parlamento". *Beweb.* *Bene Ecclesiastici in web (Beweb.chiesacattolica.it)*.
8. ↑  "Giuseppe Ferraris". *Colnect.com*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Giuseppe Ferraris*** |

### Bibliografía

* Forrer, L. (1907). "Ferraris, Giuseppe". En *Biographical dictionary of medallists*. Vol. 2. Spink & Son. Londres. Páxina 88.

* Portal:Italia
**Pereda de Ancares** é unha parroquia do concello leonés de Candín, na bisbarra dos Ancares. Segundo o INE en 2012 tiña 47 habitantes.
Nos últimos anos, Pereda de Ancares converteuse no punto de partida para moitos excursionistas e turistas que veñen a coñecer Os Ancares debido ás rutas de sendeirismo que cruzan a zona, pero o renacemento da súa economía débese principalmente ao cámping e ás casas rurais que hai na aldea; o que lle achegou certa revitalización tras anos de illamento e abandono. O sector primario segue sendo unha parte importante da economía da parroquia.

Patrimonio
----------

A aldea está situado nas lombas das montañas, e a arquitectura local componse de casas brancas con tellados de lousa. A igrexa de Pereda de Ancares é un exemplo da arquitectura relixiosa co seu soportal á entrada da igrexa e o seu campanario, feita en cachotaría. A aldea posúe unha das pallozas mellor conservadas de todos os Ancares leoneses. Está proxectado a súa restauración sufragada polo concello e o Instituto leonés de cultura.

Pereda de Ancares, pallozaPalloza en Pereda de Ancares
Igrexa de San Jorge 
A aldea está situada nunha paraxe montañosa e bosques de nogueiras, o que constitúe o principal atractivo para os sendeiristas e excursionistas.

Festas
------

A principal festividade de Pereda de Ancares é o día de San Xurxo.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 29 de xullo de 2013. Consultado o 21 de xullo de 2013.
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 06 de febreiro de 2015. Consultado o 21 de xullo de 2013.
4. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* O Bierzo