recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Porfina.  
Número CAS: 101-60-0.
Modelo en 3D.
A **porfina** é o composto parental dun grupo de compostos chamados porfirinas. A fórmula química da porfina é C20H14N4. A porfina é un composto orgánico aromático e heterocíclico, xa que a súa estrutura química (mostrada á dereita) consiste esencialmente en catro aneis pirrol unidos por catro grupos metino (=CH—) que forman un gran anel macrociclo. As porfirinas terían substituíntes unidos a este anel básico. A porfina é sólida.

A IUPAC advirte que moitas veces a porfirina (o esqueleto básico) é designada porfina en moitos índices de resumos químicos.

Características estruturais da porfina
--------------------------------------

Arredor do perímetro do anel macrociclo, hai unha cadea cíclica de átomos de carbono con hibridación sp2, todos os cales forman parte dun sistema de dobres enlaces conxugados, o que lle dá á molécula o seu carácter aromático. Móstranse debaixo estruturas resonantes da porfirina.

O carácter aromático das porfinas débese aos seus enlaces conxugados e tamén á súa forma xeométrica plana, xa que todos os átomos están no mesmo plano. Enlazados á cadea carbonada cíclica hai catro átomos de nitróxeno orientados cara ao centro da molécula, dous deles están enlazados a hidróxeno (NH) e os outros dous forman parte do sistema de dobres enlaces conxugados.

Complexo con metal no centro
----------------------------

Se os dous nitróxenos ceden os seus hidróxenos, os catro átomos centrais de nitróxeno poden actuar como ligandos para unirse a ións de metais situados no centro da molécula. Este é normalmente o caso dos compostos biolóxicos porfirínicos, especialmente os que levan ferro no centro (como nos hemo). Cando non hai un átomo de metal central unido aos nitróxenos, entón os compostos denomínanse *porfina libre* ou *porfirinas libres*.

Compostos similares á porfina son os compostos parentais de sistemas cíclicos similares con outros átomos metálicos no centro, como a clorina, que leva magnesio (como nas clorofilas); bacterioclorina (nas bacterioclorofilas); e a corrina, que leva cobalto (como na cobalamina ou vitamina B12).

Notas
-----

1. ↑  ChemSpider
2. ↑  The Free dictionary - Medical dictionary
3. ↑  PubChem compound - Porphine
4. ↑  IUPAC Gold book - Porphyrin
5. ↑  CHEBI

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q421246
* BNCF: 52521
* GEC: 0133620
* MAG: 2779148216

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 101-60-0
* ChEBI: 8337
* ChemSpider: 10447586
* DTXSID: DTXSID6059235
* ECHA: 100.002.690
* HMDB: HMDB0000839
* KEGG: C05113
* PubChem: 66868
* UNII: 604BGD9J5B

 |
Xosé Ramón Gayoso, Paula Vázquez e Roberto Vilar, tres populares presentadores de televisión galegos.
Un **presentador** é unha persoa que presenta ou conduce un programa de radio ou televisión (informativos ou concursos), así como algúns eventos públicos ou privados (entregas de premios, entregas de diplomas, funcións de cine ou de teatro, etc.).

Habitualmente, o presentador é un comunicador, un xornalista, un locutor ou alguén con algunha profesión afín, escollido por certas calidades (boa dicción, carisma, coñecementos, aparencia física).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *presentador*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13590141
* GEC: 0194800
* GND: 4170313-3

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre televisión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **picoplancto** é a fracción do plancto composta por especies que miden entre 0,2 e 2 μm. Poden ser fundamentalmente especies fotosintéticas ou heterótrofas. Tamén pode haber algunhas especies mixótrofas (poden utilizar distintas fontes de enerxía e carbono). O picoplancto consta de especies procarióticas e eucarióticas.

O picoplancto é o responsable da maioría da produción primaria nas grandes correntes circulares (xiros) oligotróficos do océano. O picoplancto distínguese polo seu tamaño do nanoplancto (2-20 μm) e do microplancto (20-200 μm). Como son especies pequenas, teñen unha maior razón superficie:volume, o que lles permite obter os escasos nutrientes presentes neses ecosistemas. Nótese que o prefixo do Sistema Internacional pico- úsase neste termo de forma pouco estrita, xa que son máis grandes que o que o prefixo indicaría, e ademais, o nanoplancto e o microplancto son só de 10 a 100 veces máis grandes, respectivamente.

As arqueas supoñen o 34% do picoplancto procariótico nas augas superficiais costeiras do Antártico, pero tamén son moi abundantes noutros océanos.

O picoplancto fotosintético está composto por procariotas e eucariotas. Entre os procariotas os máis salientables son cianobacterias, entre os que destacan os xéneros *Synechococcus* (de zonas ecuatoriais mesotróficas) e *Prochlorococcus* (de zonas tropicais oligotróficas, onde pode chegar aos 100 millóns de células por litro.) Entre o picoplancto eucariótico coñécense unhas 50 especies de algas, algunhas de clases especiais novas como Pelagophyceae (xénero *Pelagomonas*) e Bolidophyceae (*Bolidomonas*), e outras pertencentes ás Chlorophyceae (xénero *Nanochloris*), Prasinophyceae (*Micromonas, Ostreococcus, Pycnococcus*), Prymnesiophyceae (*Imantonia*) e Dictyochophyceae (*Florenciella*). As análises xenéticas de mostras mariñas descubriron tamén unha grande abundancia de Haptophyta e Cryptophyta entre o picoplancto.

Notas
-----

1. ↑  Alexander Vershinin. "Phytoplankton in the Black Sea". Russian Federal Children Center Orlyonok. Arquivado dende o orixinal o 12 de agosto de 2011. Consultado o 13 de xullo de 2014.
2. ↑  Delong, E.F.; Wu, K.Y.; Prezelin, B.B.; Jovine, R.V.M. (1994). "High Abundance of Archaea in Antarctic Marine Picoplankton". Nature 371 (6499): 695–697. doi:10.1038/371695a0. PMID 7935813. Retrieved 2008-07-01.
3. ↑  Partensky, F. et al. (1999). Prochlorococcus, a marine photosynthetic prokaryote of global significance. Microbiology and Molecular Biology Reviews 63: 106-27.
4. ↑  Moon-van der Staay, S. Y. et al. (2001). Oceanic 18S rDNA sequences from picoplankton reveal unsuspected eukaryotic diversity. Nature 409: 607-10.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3382538
* MAG: 9121260

 |
O ***Reebok Human Rights Award*** *(RHRA)* homenaxea a activistas menores de trinta anos que loitaron polos dereitos humanos a través de medios non violentos. Cada ano, o premio é entregado tres, catro ou cinco persoas. Cada un recibe unha subvención de 50.000 dólares estadounidenses que se utilizaría para apoiar o seu traballo en materia de dereitos humanos. Os premios foron subscritos pola Fundación Reebok.

As raíces remóntanse a 1988 cando Amnistía Internacional invitou a Reebok a patrocinar *Human Rights Now!*, unha serie de concertos musicais en todo o mundo.  Mozos de preto de 40 países, como estadounidense Van Jones ou o norteirlandés Martin O'Brien recibiron o premio desde que se creou en 1988. Non se entregaron novos premios desde 2007 a 2020. 

En 2021 Adidas asinou un precontrato para vender a Reebok a Authentic Brands Group, e nese mesmo ano volveu dar os RHRA, que non outorgara desde 2007.

Notas
-----

1. ↑  Our history on RHR website (archive, 13 Feb 2007)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial (arquivado o 17 de febreiro de 2007)
***Playtime*** é un filme franco-italiano do director francés Jacques Tati gravado entre 1964 e 1967 e estreado en 1967. Constituíu un éxito de crítica pero foi un fracaso comercial en parte por se limitar a proxección a salas equipadas con proxectores de 70 mm e equipos especiais de son estéreo. A trama consta de seis secuencias, dous son os personaxes que saen en todas, Barbara protagonizada por Barbara Dennek, unha turista americana de visita en París, e o Monsieur Hulot, protagonizado polo propio Tati, un personaxe cómico que xa aparecera noutros filmes de Tati.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Playtime* na IMDb *(en inglés)*.
* Ficha en RottenTomatoes *(en inglés)*
* Ficha en AllMovie *(en inglés)*

* Portal:Cine
* Portal:Francia
* Portal:Italia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1454574
* Allmovie: v106237
* AlloCiné: 1363
* CineRessources: 51378
* FilmAffinity: 475746
* IMDb: tt0062136
* LUMIERE: 5164
* OFDb: 9572
* OMDB: 10227
* Rotten Tomatoes: playtime
* TMDb: 10227
* TVcom: playtime
* TVGuide: 109339

 |
**Pierre Fournier**, nado en París o 24 de xuño de 1906 e finado en Xenebra o 8 de xaneiro de 1986, foi un cellista francés, coñecido coma o "aristócrata dos cellistas" pola súa elegante musicalidade e o seu son.

Traxectoria
-----------

Fillo dun xeneral da armada francesa. A súa nai aprendeulle a tocar o piano, mais tivo un polio sendo un neno e perdeu parte da destreza dos pés e pernas. Tendo dificultades cos pedais do piano, cambiouse ao cello.

Graduouse no Conservatorio de París, onde estudou cos mestres Paul Bazelaire e André Hekking aos 17 anos, en 1923. Foi proclamado como "o cellista do futuro" e gañou loanzas polo seu virtuosismo e pola súa técnica do arco.

Acadou fama cando tocou coa Orquestra de Edouard Colonne en 1925, e andou de xira por toda Europa. Tocou con moitos dos máis prestixiosos e aclamados músicos do seu tempo, e gravou completas as pezas de música de cámara de Brahms e Schubert para a BBC en acetatos. Mais, as mesmas se deterioraron antes de que puideran ser transferidas a un medio máis duradeiro.

Fournier deu clases na École Normale de Musique en París e no Conservatorio de París dende 1937 a 1949. Fixo a súa primeira xira nos Estados Unidos en 1948 e tocou, con grande aclamación, en Nova York e Boston.

A partir de 1956 residiu en Suíza, aínda que sempre mantivo a súa cidadanía francesa. En 1963, nomeárono membro da Lexión de Honor.

Continuou tocando ata os 79 anos. Tamén seguiu dando clases particulares na súa casa en Xenebra: o cellista británico Julian Lloyd Webber está entre os seus discípulos.

O seu fillo Jean-Pierre chegou a ser pianista baixo o nome de Jean Fonda.

Premios e recoñecementos
------------------------

**Premio Grammy á Mellor Interpretación de Música de Cámara**:

* Pierre Fournier, Arthur Rubinstein e Henryk Szeryng por *Schubert: Trios No. 1 in B Flat, Op. 99 and No. 2 in E Flat, Op. 100* (Premios Grammy de 1976-1976)
* Pierre Fournier, Arthur Rubinstein & Henryk Szeryng for *Brahms: Trios (Complete)/Schumann: Trio No. 1 in D Minor* (1975)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q356517
* WorldCat
* VIAF: 94287796
* AllMusic: mn0000168532
* BNE: XX1447948
* BNF: 133229265
* BRE: 4726170
* CANTIC: a11591353
* CiNii: DA08029786
* DeutscheBio: 120890410
* Discogs: 834051
* FAST: 113680
* GEC: 0276592
* GND: 120890410
* Isidore: fournier\_pierre\_violoncelle
* ISNI: 0000 0001 2030 8940
* LCCN: n83121496
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000009914
* NKC: xx0053076
* NNDB: 000206197
* NTA: 102144869
* SELIBR: 234856
* SNAC: w6hx2084
* SUDOC: 035585765

 |
Os **mohicanos** (*muhhekunneuw*) son unha tribo algonquina nativa da costa leste dos Estados Unidos. Orixinalmente localizados na conca do río Hudson no estado de Nova York, foron desprazados arredor de 1780 cara Massachusetts; posteriormente os seus descendentes emigrarían a Wisconsin entre os anos 1820 e 1830, onde se asentarían nas reservas dos lenape.
Os mohicanos adoitaban referirse a si mesmos como *Muhhekunneuw* ou *xente do río*. O termo *mohicano* provén do nome aplicado ó clan mohicano Lobo, que en mohicano se denominaban *manhigan*, orixe do termo inglés *mahican*, do cal derivou a denominación *mohicano*.

Na actualidade, os seus descendentes mesturáronse cos lenape e residen como unha soa tribo na Comunidade Stockbridge-Munsee

Foron inmortalizados polo escritor estadounidense James Fenimore Cooper no seu libro *O derradeiro dos mohicanos* publicado en 1826. Nel combina elementos culturais mohicanos e mohegan nas súas personaxes.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *mohicano*.
2. ↑  "Mohican". *Encyclopædia Britannica* (en inglés). 2007. Arquivado dende o orixinal o 24 de xuño de 2007. Consultado o 03 de xullo de 2019. .
3. ↑  "Mahican" (history), *Encyclopædia Britannica*, 2007, webpage:
EB-Mahican[*Ligazón morta*].

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pobo mohicano Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Guerras dos Castores

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q776280
* EBID: ID
* LCCN: sh85079852

 |
Kim Il-sung foi a única persoa en ocupar a presidencia de Corea do Norte.
O cargo de **presidente da República Popular Democrática de Corea** foi estabelecido na Constitución de Corea do Norte en 1972. Até entón Kim Il-sung, gobernante do país, foi primeiro ministro e secretario xeral do Partido dos Traballadores de Corea. En 1972, foi creada a presidencia e Kim Il-sung foi elixido para o mando pola Asemblea Popular Suprema. Kim foi presidente até 1994, ano no que morreu sen deixar unha sucesión formal.
En 1998 unha emenda á constitución aboliu a presidencia e estabeleceu o título honorífico de Presidente Eterno da República outorgada a Kim Il-sung.

Actualmente non hai ningún presidente da República Democrática de Corea, xa que ese cargo foi abolido na constitución vixente e os poderes inherentes ao mesmo divididos entre tres funcións actuais:

* O presidente do Partido dos Traballadores de Corea, cargo actualmente ocupado por Kim Jong-un.
* O presidente da Asemblea Suprema do Pobo, cargo ocupado por Choe Ryong-hae.
* O presidente da Comisión Nacional de Defensa, tamén ocupado por Kim Jong-un.

A constitución actual divide formalmente o poder da presidencia entre estes tres cargos, con Kim Jong-Un como gobernante de facto (co título de Líder Supremo de Corea do Norte).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Presidente Eterno da República
En estatística, o *k*-ésimo **percentil** (*Pk*) é o valor *x* (*xk*) que separa o *k*% dos valores máis pequenos da mostra.

Definicións
-----------

O percentil *k*-ésimo é o valor *x* (*xk*) que corresponde á frecuencia acumulada de *N* *k*/100, onde *N* é o tamaño da mostra. Polo tanto o primeiro percentil determina o 1 % menor dos datos e o 98º percentil determina o 98 % menor dos dados.

O 25º percentil é o primeiro cuartil; o 50º percentil é a mediana e o 75º percentil é o terceiro cuartil. De igual forma, o 10º percentil é o primeiro decil e o 80º percentil é o oitavo decil.

A definición de Mendenhall e Sincich para o *p*-ésimo percentil de *N* valores ordenados é correspondente ao valor que ocupa a posición {\displaystyle k={\frac {p(n+1)}{100}}}, arredondada ao enteiro mais próximo. A definición *Minitab* é dada como a interpolación linear do valor correspondente á {\displaystyle k={\frac {p(n+1)}{100}}} posición.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Weisstein, Eric W. MathWorld -- A Wolfram Web Resource, ed. "Percentile". Consultado o 31 de maio de 2014.
* "Percentil - Excel Office OnLine". Arquivado dende o orixinal o 07 de marzo de 2009. Consultado o 31 de maio de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2913954
* EBID: ID
* GEC: 0130905
* JSTOR: percentiles
* MAG: 122048520

 |
Coordenadas: 40°57′54″N 5°39′51″O﻿ / ﻿40.965, -5.6641

Plaza Mayor de Salamanca
A **Plaza Mayor** de Salamanca é un espazo urbano construído como praza maior que co tempo converteuse no centro da vida social da cidade.

Foi construída no período que vai desde o ano 1729 ao 1756, en estilo barroco. O deseño é do arquitecto Alberto Churriguera (pavillóns Real e de San Martín) e posteriormente continuada por outros con poucas modificacións respecto ao proxecto inicial. A comezos do século XIX sufriu diversas remodelacións urbanísticas, ata que aos poucos a mediados do século XX foi desprovista dos seus xardíns, quiosco de música central e urinarios públicos para quedar diáfana.

Foi declarada Ben de Interese Cultural con categoría de Monumento o 21 de decembro de 1973, publicándose no BOE o 23 de xaneiro de 1974.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha del Catálogo de Bienes Protegidos de la Dirección General de Patrimonio Cultural de la Junta de Castilla y León.". Arquivado dende o orixinal o 01 de febreiro de 2016. Consultado o 1 de agosto de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Plaza Mayor de Salamanca*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1561555
* WorldCat
* VIAF: 316741611
* GeoNames: 6452866
* JCyL: 10089
* Structurae: 10000602

 |
O **Presidente da República** é o xefe de Estado de Croacia. Croacia é unha democracia parlamentaria, onde a principal función do Presidente é ser o líder das forzas armadas e representante e da diplomacia croata xunto co Goberno. A presidencia esta limitada a dous mandatos por persoa.

A sede da Presidencia da República de Croacia atópase no Palacio Presidencial (en croata: *Predsjednički dvori*) en Zagreb, situado no barrio de Pantovčak.

Elección e toma de posesión
---------------------------

O Presidente da República é elixido en eleccións directas por voto secreto, sobre a base do sufraxio universal por un período de cinco anos. Ninguén pode ser elixido Presidente da República máis de dúas veces. O Presidente da República é elixido por unha maioría de voto de tódolos electores que votaron. Se ningún dos candidatos obtivo esa maioría, lévase a cabo unha segunda rolda despois de catorce días, onde teñen o dereito de sufraxio da nova elección os dous candidatos que obteñan o maior número de votos na primeira rolda. Antes de asumir o deber, o Presidente da República fará un xuramento ante os xuíces do Tribunal Constitucional xurando lealdade á Constitución. As cerimonias celébrase tradicionalmente na Praza San Marcos de Zagreb, en fronte da Igrexa de San Marco e preto das sedes do Parlamento, o Goberno e o Tribunal Constitucional. Despois da elección, o Presidente da República renuncia á súa filiación no seu partido político.

Lista de presidentes
--------------------

Estandarte do Presidente de Croacia

| Presidentes da República de Croacia |
| --- |
| Presidente | Mandato | Notas |
| Franjo Tuđman | 30 de maio de 1990 ao 10 de decembro de 1999 |  |
| *Vlatko Pavletić* | 26 de novembro de 1999 - 10 de decembro de 1999 | *Presidente interino* |
| *Vlatko Pavletić* | 10 de decembro de 1999 - 2 de febreiro de 2000 | *Presidente interino* |
| *Zlatko Tomčić* | 2 de febreiro de 2000 - 18 de febreiro de 2000 | *Presidente interino* |
| Stjepan Mesić | 18 de febreiro 2000 - 2005 | Primeiro mandato |
| Stjepan Mesić | Dende 2005 | Presidencia en exercicio |
| Ivo Josipović | 18 de febreiro 2010 - 2015 | Primeiro mandato |
| Kolinda Grabar-Kitarović | 19 de febreiro de 2015 - 18 de febreiro de 2020 | Primeiro mandato |
| Zoran Milanović | Dende o 19 de febreiro de 2020 | Primeiro mandato |
**Pilar Barreiro Álvarez**, nada en Lugo o 24 de novembro de 1955, é unha política galega radicada na Rexión de Murcia. É alcaldesa de Cartagena desde o 17 de xuño de 1995 e deputada no Congreso desde marzo de 2008 polo Partido Popular. Ten dous fillos.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito no ICADE. Pertence ao Colexio de Avogados de Cartagena desde 1981, e en 1983 desempeñou a función de xuíz substituta de distrito. En 1986 iniciou a súa actividade docente na Escola de Estudos Empresariais da Escola Universitaria de Graduados Sociais de Cartagena. Na actualidade imparte clases na UNED.

En 1987 ingresou en Alianza Popular, e tres anos despois pasou a formar parte dos comités executivos local e rexional. Entre 1991 e 1995 foi deputada na Asemblea Rexional de Murcia pola circunscrición de Cartagena, sendo portavoz adxunta do seu grupo parlamentario. O 17 de xuño de 1995 converteuse na primeira alcaldesa de Cartagena, ao obter o PP 15 das 27 concellerías da corporación. Revalidou a maioría absoluta en 1999, 2003 e 2007. Nas eleccións xerais do 9 de marzo de 2008 foi elixida deputada para o Congreso.

En 2004 foi pregoeira das festas de Cartagineses e Romanos.

Notas
-----

1. ↑  Pregón 2004: Pilar Barreiro Ávarez *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Pilar Barreiro no Congreso dos Deputados Arquivado 15 de agosto de 2017 en Wayback Machine. *(en castelán)*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Antonio Alonso Conesa** | **Alcaldía de Cartagena**1995–2015 | Sucesor:**José López Martínez** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3018740
* WorldCat
* VIAF: 313245080
* BNE: XX1768213

 |
Provincias das Illas Salomón en 1989
Provincias das Illas Salomón, numeradas en orde alfabética
As **Provincias das Illas Salomón** actuais son nove, e constitúen a división territorial das Illas Salomón. A capital do país, Honiara, na illa de Guadalcanal, non se inclúe dentro de ningunha provincia.

Historia
--------

Durante o protectorado británico había 12 distritos administrativos: Choiseul, Eastern Solomons, Gizo, Guadalcanal, Lord Howe, Malaita, Nggela e Savo, Rennell e Bellona, Santa Cruz, Shortlands, Sikaiana (Stewart) e Ysabel e Cape Marsh. A capital era Tulagi.

Despois da segunda guerra mundial, reorganízase en catro distritos, Central, Occidental, Oriental e Malalaita. Estes distritos dividíronse en consellos. A capital trasladouse a Honiara e esta foi a organización territorial que tiñan as Illas Salomón no momento da súa independencia en 1978.

En 1981 reorganízase a administración territorial en sete provincias: o distrito Central deu nas provincias Central, Isabel e Guadalcanal; o distrito Oriental deu nas provincias de Makira e Temotu; e os distritos Occidental e Malalaita tornaranse en provincias ficando igual. En 1983 os 22 quilómetros cadrados da capital, Honiara, sácanse de Guadalcanal e créase o Territorio da capital, ao mesmo tempo que a cidade mantiña a capitalidade da provinica de Guadalcanal.

En 1995, Choiseul convértese en provincia, a partir dunha parte da provincia Occidental, e Rennell e Bellona sepárase da provincia Central, e deste xeito chégase ao número 9 actual.

Provincias
----------

| # | Provincia | Capital | Superficie(km²) | Poboación(censo 1999) | Densidadede pob. (km²) (1999) | Poboación(estimación 2009) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Provincia Central | Tulagi | 615 | 21.577 | 35,1 | 24.226 |
| 2 | Provincia de Choiseul | Taro | 3.837 | 20.008 | 5,2 | 24.060 |
| 3 | Provincia de Guadalcanal (1) | Honiara | 5.336 | 60.275 | 11,3 | 79.555 |
| 4 | Provincia de Isabel | Buala | 4.136 | 20.421 | 4,9 | 23.209 |
| 5 | Provincia de Makira-Ulawa | Kirakira | 3.188 | 31.006 | 9,7 | 38.123 |
| 6 | Provincia de Malaita | Auki | 4.225 | 122.620 | 29,0 | 143.852 |
| 7 | Provincia de Rennell e Bellona | Tigoa | 671 | 2.377 | 3,5 | 2.174 |
| 8 | Provincia de Temotu | Lata | 895 | 18.912 | 21,1 | 21.190 |
| 9 | Provincia Occidental | Gizo | 5.475 | 62.739 | 11,5 | 83.759 |
| n/a | Territorio da Capital | Honiara | 22 | 49.107 | 2.232,1 | 78.190 |
|   | **Illas Salomón** | Honiara | 28.400 | 409.042 | 14,4 | 518.338 |

(1) excluíndo o Territorio da capital, Honiara
O **Primeiro Concilio de Orange**, ou **Primeiro Sínodo de Orange,** celebrouse na diocese de Orange, entón parte do Imperio Romano de Occidente, no ano 441. A reunión tivo lugar nunha igrexa chamada *ecclesia Justinianensis*, baixo a presidencia do bispo Hilario de Arlés. Dezasete bispos asistiron á reunión, entre eles o bispo Euquerio de Lión.

O 8 de novembro de 441 tivo lugar a firma dos Canons, que supuxo a culminación do sínodo.

Bispos presentes
----------------

* Hilarius, bispo de Arlés
* Claudius, bispo de Vienne
* Constantinus, bispo de Carpentras
* Audentius, bispo de Die
* Agrestius, bispo de Lugo
* Julius, bispo de Apt
* Auspicius, bispo de Die
* Theodorus, bispo de Fréjus
* Maximus, bispo de Riez
* Eucherius, bispo de Lión
* Nectarius, bispo de Aviñón
* Ingenuus, bispo de Embrun
* Ceretius, bispo de Grenoble
* Justus, bispo de Orange
* Augustalis, bispo de Toulon
* Salonius, bispo de Xénova
* Superventor de Claudius, bispo de Castellane

Promulgacións
-------------

Acordáronse trinta canons (ou "regulacións"), que trataban sobre a extrema unción, o permiso de penitencia, o dereito de santuario, a consagración de igrexas fóra das súas propias xurisdicións e facendo fincapé no deber de celibato para os pertencentes ao estado clerical, especialmente os diáconos e as viúvas, con referencia específica ao canon VIII do Sínodo de Turín no 401.

Debátese a interpretación exacta dos canons: II, III e XVII. Canon IV. presuntamente está en conflito cunha decretal do Papa Siricio. O canon XVI determina que unha persoa que foi posuída por un demo non pode ser ordenada e, se foi ordenada, debe ser deposta. O canon XXVI esixe que os homes casados ​​non sexan ordenados diáconos ata que xuren a castidade. O canon XXVII esixe que se un diácono ordenado mantén relacións sexuais coa súa muller, debe ser deposto. Estes canons foron confirmados nos Sínodos de Arlés arredor do ano 443.

Os canons do primeiro concilio son frecuentemente citados nos debates modernos sobre a ordenación das mulleres ao sacerdocio.

Notas
-----

1. ↑  Asistiron dezaseis bispos; un enviou un representante acreditado: Sirmond, I, p. 461-462.

Bibliografía
------------

* Karl Joseph von Hefele (1883). *A History of the Councils of the Church: A.D. 431 to A.D. 451, tr. from the German, with the author's approbation*. III: A.D. 431 to A.D. 451. Edinburgh: T. & T. Clark. pp. 159–164.
* Karl Josef von Hefele, *Consiliengeschichte*, II. 291-295, 724, III. 159-184, IV. 152.
* Jacques Sirmond (1789). *Conciliorum Galliae tam editorum quam ineditorum collectio, temporum ordine digesta... Opera et studio monachorum congregationis Sancti Mauri* (en Latin). Tomus I. Paris: sumptibus P. Didot. pp. 449–464.
* J. Sirmond, *Concilia antiqua Gallia*, I. 70, 215, Paris, 1829.
A *Pietà*, escultura en mármore de Michelangelo na basílica de San Pedro (Vaticano).
A **Pietà**, ou *Virxe de Piedade*, é un tema artístico da iconografía cristiá que representa á Virxe María en *Mater Dolorosa* , nai que chora o seu fillo que ten sobre os seus xeonllos, neste caso Cristo baixado morto da cruz antes da súa posta na tumba, acontecemento antes da súa Resurrección, precedendo a Ascensión. A escena da *Deposición de Cristo* trata de xeito máis amplo de todos personaxes que estaban ao pé da cruz por demais do Cristo e da súa Nai.

Historia
--------

Este tema cristián de sufrimento e de morte é o primeiro expresado despois dos episodios da Paixón de Cristo, antes da súa Resurrección. Está vixente entre os anos 1350 e 1500 (dos séculos XIV e XV) moi marcados por graves períodos de epidemias e pandemias de peste negra.

Completa outros temas de Virxe, ou «Virxe co Neno», tradicionalmente inscritos na infancia de Xesús.

Estritamente o tema non debe implicar, na súa representación, máis que dous dos personaxes da cronoloxía da vida do Cristo: el mesmo morto e María a súa nai aflixida. Como en moitas outras representacións sagradas, outros personaxes (santos, o doador ou o socio comanditario) poden asistir de xeito anacrónico á escena como se pode ver tamén nas *Conversacións sagradas* (*Sacra Conversazione*), outro tema da iconografía cristiá xurdido no Renacemento.

Galería de imaxes
-----------------

* Deposición de Cristo, pintura manierista de Agnolo Bronzino cara 1540.*Deposición de Cristo*, pintura manierista de Agnolo Bronzino cara 1540.
* Pietà, pintura de Nicolas Poussin, cara 1626.*Pietà*, pintura de Nicolas Poussin, cara 1626.
* Pietà, vidreira dunha igrexa de Greifenburg (Austria).*Pietà*, vidreira dunha igrexa de Greifenburg (Austria).
* Pietà na Semana Santa en Cartaxena (España).*Pietà* na Semana Santa en Cartaxena (España).
* Pietà na parte posterior do cruceiro do pazo de Lóngora (Liáns, Oleiros).*Pietà* na parte posterior do cruceiro do pazo de Lóngora (Liáns, Oleiros).
* Pietà na igrexa parroquial, Cacheiras, Teo.*Pietà* na igrexa parroquial, Cacheiras, Teo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pietà Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Viacrucis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223689
* AAT: 300400908
* BNCF: 65653
* BNF: 11939380z
* EBID: ID
* GND: 4046048-4
* LCCN: sh85102059
* NKC: ph407307

 |
**Reinaldo Sarria Delgado**, nado en Rubiá o 24 de xullo de 1906 e finado en Valdoviño en 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Aprobou as oposicións de Maxisterio en 1928. Foi mestre de Vilardesilva (Rubiá) en 1931, e en 1934 trasladouse á escola de Aviño (Valdoviño). Militante do Partido Galeguista e afiliado a FETE-UGT. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Valdoviño e elixido tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Torturado, morreu despois dunha malleira. Foi sancionado coa separación definitiva por ser o nº 135 de FETE en 1942.

Recoñecementos
--------------

O 25 de xuño de 2005 os veciños de Pantín colocaron na escola unitaria unha placa de homenaxe aos mestres represaliados en 1936 Frutos Burgos Ramos, Reinaldo Sarria, José Ambrós Gordillo, Manuel López González e Joaquín Pérez Garre.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 92.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 6-5-1931, p. 1.
3. ↑  *BOE*, 11-9-1934, p. 220.
4. ↑  "Memoria de un hombre bueno", *La Voz de Galicia*, Ferrol, 24-6-2005, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Reinaldo Sarria Delgado na páxina web *Nomes e Voces*.
* Concello de Valdoviño. Historia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Daubenton.

**Pierre Daubenton**, nado o 10 de abril de 1703 en Montbard (ducado de Borgoña) e finado na mesma localidade o 14 de setembro de 1776 foi un avogado, político e escritor francés, colaborador da *Encyclopédie*.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Jean Daubenton e Marie Pichenot, e irmán do naturalista Louis-Jean-Marie Daubenton.

No seu pobo natal, Montbard, foi primeiro avogado no xulgado local e, máis tarde, alcalde, comandante da gornición, tenente da policía e oficial do exército local.

Tamén foi subdelegado da administración en Dijon, capitán dos arcabuceiros, alguacil das abadías de Moutiers-Saint-Jean e Fontenay, membro das Academias de Lión e Dijon, das Sociedades Literarias de Auxerre e Ruán e, finalmente, membro honorario da Sociedade Económica de Berna.

Moi interesado en temas de historia natural, Pierre Daubenton achegou á *Encyclopédie* de Diderot moitos artigos sobre temas relacionados coa botánica e coa xardinaría e tamén sobre temas agrícolas.

Tamén se lle debe unha "Relación á festa dada en Montbard por Buffon sobre o nacemento do fillo de Luís Henrique, duque de Borbón, príncipe de Condé".

O 22 de outubro de 1737 casou con Bernarde Amyot, coa que tivo un fillo, Georges Louis Daubenton (1739–1785).

Notas
-----

1. ↑  Frank A. Kafker (1989): *Recherches sur Diderot et sur l'Encyclopédie*, pp. 125-150.
2. 1 2 3 4  Xenealoxía de Pierre Daubenton *(en francés)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Louise Lyle & David McCallam, edit. (2008): *Histoires de La Terre: Earth Sciences and French Culture 1740–1940.* Amsterdam: Rodopi. ISBN 9-0420-2477-1, p. 59.
* *Mémoires de la Société Éduenne*, 1879, tome 8. Autun: Dejussieu père et fils, p. 85.

### Ligazóns externas

* Lista dos artigos de Pierre Daubenton para a *Enclyclopédie* en Wikisource.
Unha pulseira bantú na colección permanente do Museo dos Nenos de Indianápolis.
Os **bantús** son un conxunto de preto de 400 grupos étnicos diferentes de África, esténdense dende o Camerún ata Suráfrica, e pertencen á mesma familia lingüística, a familia bantú, e partillan en moitos casos costumes comúns.

O termo definiuno pola primeira vez Wilhelm Bleek no libro *A Comparative Grammar of South African Languages* (1862). Os negros de Suráfrica foron ás veces chamados oficialmente "bantús" polo réxime do Apartheid, aínda que na actualidade xa non se emprega en ningún caso, xa que resulta ofensivo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *bantú*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina con mapas e explicacións sobre as linguas da rama bantú

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173371
* BNE: XX4576824
* BNF: 119396291
* EBID: ID
* GEC: 0222675
* GND: 4004477-4
* LCCN: sh85011698
* NKC: ph683987
* Treccani: bantu

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
***Patch the Sky*** é o décimo segundo álbum en solitario do músico estadounidense Bob Mould, antigo membro de Hüsker Dü e Sugar, publicado o 25 de marzo de 2016 a través do selo Merge Records.

Antecedentes
------------

*Patch the Sky* é descrito por Mould como o terceiro álbum dunha triloxía, sendo os outros dous o *Silver Age* de 2012 e o *Beauty & Ruin* de 2014. Esta triloxía inciciouse coa fichaxe de Mould por Merge Records e co recrutamento do baixista Jason Narducy e o batería Jon Wurster para a súa banda de gravación e xira.

Bob Mould considerou inicialmente facer un álbum principalmente acústico, semellante á súa estrea de 1989 *Workbook*. A canción "Hold On" data desa época, e foi escrita como unha canción acústica máis lenta en 2013.

A nai de Mould morreu tras o lanzamento de *Beauty & Ruin*, e isto, xunto con outras circunstancias na vida do músico, fixo que o ton do álbum fose máis escuro.

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Bob Mould. 

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Voices in My Head"   | 3:54 |
| 2. | "The End of Things"   | 3:37 |
| 3. | "Hold On"   | 2:55 |
| 4. | "You Say You"   | 2:59 |
| 5. | "Losing Sleep"   | 3:25 |
| 6. | "Pray for Rain"   | 3:20 |
| 7. | "Lucifer and God"   | 3:45 |
| 8. | "Daddy's Favorite"   | 3:19 |
| 9. | "Hands Are Tied"   | 1:44 |
| 10. | "Black Confetti"   | 4:15 |
| 11. | "Losing Time"   | 2:11 |
| 12. | "Monument"   | 5:31 |
| 44:55 |

Notas
-----

1. 1 2  "Catching The Rain". *Stereogum*. 2016-01-11. Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2020. Consultado o 2020-10-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23637974
* Discogs: 975144
* Metacritic: bob-mould
* MusicBrainz: ID

 |
O **pseudopeptidoglicano**, tamén chamado **pseudomureína** , é o principal compoñente da parede celular dalgunhas arqueas, de composición polisacarídica e peptídica, que ten unha similar morfoloxía, función e estrutura física ca o peptidoglicano das bacterias, pero unha diferente estrutura química.

Os compoñentes básicos do pseudopeptidoglicano son un polisacárido e pequenas cadeas de péptidos unidos a el. O esqueleto da molécula é o polisacárido, formado polos monosacáridos derivados N-acetilglicosamina e o ácido N-acetiltalosaminurónico (en vez deste último, o peptidoglicano bacteriano ten ácido N-acetilmurámico), os cales alternan na molécula, están unidos por enlaces glicosídicos β(1-3), e dispóñense en cadeas liñais paralelas. Os péptidos colgan do ácido N-acetiltalasoaminourónico e poden establecer enlaces cruzados cos péptidos doutras cadeas .

O encima lisozima, que é un mecanismo de defensa contra as bacterias, é ineficaz contra as arqueas que teñen pseudopeptidoglicano, xa que non pode danar as súas paredes. A lisozima só pode romper os enlaces β(1-4) que ten o peptidoglicano, pero non os enlaces β(1-3) do pseudopeoptidoglicano.

O peptidoglicano só aparece nalgunhas arqueas. Outras arqueas non teñen nin pseudopeptidoglicano nin peptidoglicano, senón paredes formadas por diversos polisacáridos, glicoproteínas ou proteínas (ver capa S).

Notas
-----

1. ↑  White, David. (1995) *The Physiology and Biochemistry of Prokaryotes*, pages 6, 12-21. (Oxford: Oxford University Press). ISBN 0-19-508439-X.
2. ↑  M. Madigan, J. Martinko, J. Parker. Brock Biología de los Microorganismos. Pearson-Prentice Hall. 10ª edición (2003). Páxinas 78-79. ISBN 84-205-3679-2

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Peptidoglicano
* Tinguidura de Gram
* Parede celular

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q955045
* MAG: 33960621

 |
Coordenadas: 78°30′30″S 85°42′00″O﻿ / ﻿-78.5083, -85.7

O **Pico Galicia** (en lingua búlgara: *връх Галисия*) é un cume de 4500 metros na Cordilleira Sentinel situado nos montes Ellsworth, na Antártida.

O cume foi nomeado en honor a Galiza, xa que foi ascendido polo español Miguel Ángel Vidal o 28 de decembro de 2004.

Localización
------------

O cume está localizado en 78°30′30″S 85°42′00″O﻿ / ﻿-78.50833, -85.70000﻿, o cal está a 5,02 quilómetros ao sur do Monte Shinn (4661 m), 2,62 quilómetros ao nordés do Monte Vinson (4892 mn), 840 metros do norte do Monte Branscomb (4520 m) e a 5,5 quilómetros ao sueste da cima Knutzen (3373 m)

Mapas
-----

Mapa da cordilleira Sentinel.
* Macizo Vinson. Escala 1:250 000 mapa topográfico. Reston, Virxinia: E.U.A. Enquisa Xeolóxica, 1988.
* D. Gildea e C. Rada. Vinson e a cordilleira Sentinel. Escala 1:50 000 mapa topográfico. Omega Fundación, 2007.

Notas
-----

1. 1 2  "Latitude and longitude of Galicia Peak". Consultado o 7 de outubro de 2016.
| Pseudocelomados |
| --- |
| Nematodo |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| (sen clasif.) | Bilateria |
| (sen clasif.): | **Pseudocoelomata**\* |

 |
| Filos |
| * Rotifera
* Acanthocephala
* Gastrotrichia
* Gnathostomulida
* Priapulida
* Kinorhyncha
* Loricifera
* Nematoda
* Nematomorpha
 |

Os **pseudocelomados** (*Pseudocoelomata*) (do grego *pseudo*: falso, *celoma*: cavidade) tamén chamados **asquelmintos** (*Aschelminthes*) ou segundo outros autores **blastocelomados** (*Blastoceolomata*) son un conxunto de filos que teñen unha cavidade corporal distinta a da dos animais celomados, nos cales a súa orixe é mesodérmica. No caso do grupo a que nos estamos a referir a cavidade aparece entre o intestino e a parede do corpo e non está tapizada polo peritoneo polo que non constitúe un verdadeiro celoma, de aí o nome de **pseudoceloma** (ou pseudocele) para a cavidade e pseudocelomados para o grupo que a presenta. Este grupo de animais antigamente formaban un filo único, os asquelmintos (**Aschelmintha**), que incluía a todos os pseudocelomados menos os acantocéfalos pero logo se decidiu facer filos independentes para cada unha das clases que formaban o mesmo.

Clasificación
-------------

### Taxonomía

Os **pseudocelomados** constitúen un grupo representado polos seguintes filos de animais: 

* Phylum *Rotifera* (Rotiferos)
* Phylum *Gastrotricha* (Gastrotricos)
* Phylum *Entoprocta* (Entoproctos)
* Phylum *Kinorhyncha* (Quinorrincos)
* Phylum *Priapulida* (Priapulidos)
* Phylum *Nematoda* (Nematodos)
* Phylum *Nematomorpha* (Nematomorfos)
* Phylum *Acanthocephala* (Acantocefalos)
* Phylum *Loricifera* (Loriciferos)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Celoma

### Bibliografía

* Meglitsch P.A.: *Zoología de invertebrados* Ed. Pirámide.
* Grassé, P.P.: *Zoología-1*. Ed. Masson.

### Ligazóns externas


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre zooloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Anatomía da raíz primaria de *Iris florentina*. 1. Célula de paso da endoderme, 2. Célula do parénquima cortical ou córtex, 3. Endoderme, coas súas células con engrosamento en forma de «U», **4. Células do periciclo**, 5. Células do floema, 6. Elemento dos vasos do xilema.
En botánica, o **periciclo** ou **pericámbium** é un tecido que rodea o cilindro vascular da raíz das plantas vasculares, situado por debaixo da endoderme e formado por células de características parenquimáticas.

Este tecido está formado por unha ou por varias capas de células. Ten unha capa na maioría das anxiospermas. Ten varias capas nas ximnospermas e algunhas anxiospermas, entre elas monocotiledóneas como varias especies de gramíneas e *Dracaena*, *Agave*, palmeiras, *Smilax*, e dicotiledóneas como *Celtis*, *Salix*, *Castanea*, *Morus* e *Calycanthus*. O periciclo pode estar ausente en casos excepcionais, como ocorre nas plantas acuáticas e nas plantas parasitas.

As células do periciclo son parenquimáticas, de paredes delgadas, alongadas, rectangulares en sección lonxitudinal. O periciclo pode conter laticíferos e condutos secretores. En certos casos a capa de células que o forman queda interrompida pola diferenciación de elementos do xilema e floema.

Nas espermatófitas o periciclo ten actividade meristemática, é dicir, funciona como un meristema, xa que orixina parte do cámbium, o felóxeno e as raíces laterais. Nas plantas monocotiledóneas que non teñen crecemento en grosor o periciclo con frecuencia esclerifícase nas raíces vellas.

Notas
-----

1. ↑  Esau, K. 1976. Anatomía Vegetal. Omega. Páxinas 526-527. ISBN 84-282-0169-2.
2. ↑  Valla, Juan J. (2007). *Botánica. Morfología de las plantas superiores.* (1a ed. 20a reimp. ed.). Buenos Aires: Hemisferio sur. p. 352. ISBN 950-504-378-3.
3. ↑  Strassburger, E. Tratado de Botánica. 7ª edición. Omega, Barcelona, Páxina 189. ISBN 84-7102-990-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2567471
* BRE: 2331638
* EBID: ID
* MAG: 206261793

 |
Rexións naturais de Colombia, diferenciadas por cores:
     Andina
     Caribe
     Pacífico
     Orinoquía
     Amazonía
     Insular
As **Rexións Naturais de Colombia** son divisións territoriais realizadas a partir de características similares en canto a relevo, clima, vexetación, e clases de solo. Debido á gran diversidade de climas e relevos, en Colombia estas diferenzas rexionais defínense por unha serie de factores moi claros tales como as características do relevo (xa sexa montañoso ou chaeiro), a distancia ao mar, a pluviometría e as condicións do solo.

De acordo a estas condicións diferéncianse en Colombia seis rexións xeográficas denominadas Amazónica, Andina, Caribe, Insular, Pacífica e Orinoquía.

Notas
-----

1. ↑  *Regiones geográficas de Colombia* (PDF) (Mapa) (2012 ed.). 1:7500000. Instituto Geográfico Agustín Codazzi. Consultado o 9 de agosto de 2013. [*Ligazón morta*]
2. ↑  Rivera, Rodolfo Llinás (2013). *Delimitación de las regiones naturales de Colombia* (en castelán). ISBN 978-958-58411-1-6. Consultado o 20 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Instituto Geográfico Agustín Codazzi. Páxina do **IGAC** que contén información xeográfica de Colombia. *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Rexións naturais de Colombia |
| --- |
| 
* Amazónica
* Andina
* Caribe
* Insular
* Orinoquía
* Pacífico

 |
**Peridotita** con crisotilo. A cor escura sinala falta de cuarzo. La Rioja, Arxentina.
A **peridotita** é unha rocha ígnea plutónica formada polo xeral de olivina (peridoto) acompañados de piroxenos e anfíbolos. É moi densa e de coloración escura. Crese que é a rocha maioritaria na parte superior do manto terrestre.

Algúns tipos de peridotita son a piroxenita, composta case por completo por piroxeno; a hornblendita, variedade rara con predominio de hornblenda; a dunita, composta case exclusivamente de olivino, e a kimberlita, variedade que contén diamante. A peridotita é a fonte máis importante de cromo.

Estudos recentes da Universidade de Columbia (Nova York) atribúen a esta rocha a capacidade de absorber dióxido de carbono.

Notas
-----

1. ↑  En
2. ↑  "La roca que convierte el CO2 en cuarzo". El País.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Peridotita***  |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A Unión Europea
     Territorio continental dos Estados Membros
     Rexións ultraperiféricas
     Países e territorios de ultramar
Denomínanse **rexións ultraperiféricas da Unión Europea** (RUP) a nove territorios que aínda estando xeograficamente afastados do Continente europeo forman parte indivisible dalgún dos 27 estados membros da UE.

A diferenza dos Países e Territorios de Ultramar considéranse parte integral do territorio europeo formando parte do Espazo Schengen e aplicándose as leis e directrices da Unión (sobre as que se recoñecen tratos diferenciados en distintos sectores segundo os termos do Tratado de Ámsterdan).

O Tratado polo que se establece unha Constitución para Europa recoñece tamén estas características e asume a necesidade de ter en conta as súas especiais circunstancias á hora de lexislar, especificando que terán un trato fiscal especial. Debido ao fracaso na aprobación do mesmo reformouse a consideración destas rexións (engadindo dúas máis á lista) no Tratado europeo de Lisboa.

A oficina de información, xestión e apoio ás Rexións Ultraperiféricas (RUP) atópase na cidade das Palmas de Gran Canaria, na illa de Gran Canaria.

Rexións ultraperiféricas
------------------------

As nove rexións ultraperiféricas da Unión son, por estados:

España España

* Canarias

Portugal Portugal

* Azores
* Madeira

 Francia

* Guadalupe
* Güiana Francesa
* Martinica
* Mayotte
* Reunión
* San Martiño

Notas
-----

1. ↑  "A Política rexional e as rexións ultraperiféricas". Arquivado dende o orixinal o 10 de agosto de 2011. Consultado o 29 de xaneiro de 2012.
2. ↑  López Garrido inaugura a Oficina das Rexións Ultraperiféricas nas Palmas de Gran Canaria

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*
Alegoría, autor anónimo
**Pradal** (en francés: *Prairial*) é o nome do noveno mes do calendario republicano francés, o terceiro dos meses da estación da primavera, que comeza o 20 ou 21 de maio e termina o 18 ou 19 de xuño, segundo o ano. Coincide de xeito aproximado co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Xémini.

O nome do mes deriva do francés *prairie* (en galego: "pradaría"). Segundo o informe á Convención proposto por Fabre d'Églantine, o devandito nome refírese "á fecundidade riseira e á colleita das pradarías de maio a xuño". O sufixo *-al* denota que o mes pertence á estación da primavera, igual que xerminal e floreal.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Pradal*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia do calendario republicano francés no blog *Filosofía para la buena vida* *(en castelán)*
* Facsímile dos meses de primavera do ano II.

| * v
* c
* e
Calendario republicano francés |
| --- |
| 
* Vendimario
* Brumario
* Frimario
* Nivoso
* Pluvioso
* Ventoso
* Xerminal
* Floreal
* Pradal
* Mesidor
* Termidor
* Frutidor

 |