recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Manuel Acuña Malvar**, nado en Matalobos (Salcedo, Pontevedra) o 16 de abril de 1757 e finado en Artes (Ribeira) o 1 de marzo de 1845, foi un relixioso e escritor galego. Foi sobriño de Sebastián Malvar Pinto e irmán de Pedro Acuña Malvar.

Traxectoria
-----------

Foi sacerdote en Carreira (Ribeira), cóengo da catedral de Santiago e arquidiácono do Salnés. Cabaleiro da Orde de Carlos III, foi tamén gobernador de Tui.

A comezos do século XIX apoiou a aparición na Universidade de Santiago de Compostela dun grupo liberal da man de Bazán de Mendoza e González Varela. Porén, o grupo foi perseguido polo arcebispo Múzquiz, e en 1803 foi desterrado a Aniago (provincia de Valladolid).

Cando comezou a Guerra da Independencia Española atopábase en Sevilla. En xaneiro de 1809 reuniuse no Castelo de Monterrei canda ao tenente coronel Manuel García del Barrio e o alférez Pablo Morillo. A Xunta Suprema do Reino de Galicia comisionounos ante Pedro Caro y Sureda para fomentar a guerrilla en Galiza. Loitou en Tui, Vigo, na batalla de Ponte Sampaio e en Pontevedra en Campolongo e Ponte Boleira. Foi nomeado comisario do Arsenal de Ferrol tras llo arrebatar ás tropas francesas. Rematada a guerra regresou a Sevilla.

Comezou a colaborar coa prensa liberal, como *El Ciudadano por la Constitución* da Coruña ou *El Patriota Compostelano* e *La Gaceta Marcial* de Santiago, desde os cales atacou a Múzquiz e ao cabido acusándoos de absolutistas. Tralo regreso ao trono de Fernando VII foi encarcerado seis anos no convento de Herbón canda a Diego Muñoz Torrero. En 1820 foi liberado polas tropas ao mando do coronel Acevedo, mais foi apresado de novo pouco despois. Xa maior, retirouse á unha propiedade en Artes, chamada La Soledad.

Notas
-----

1. ↑  Barreiro Fernández, X. R. (1982): *Historia Contemporánea de Galicia. I. De la Guerra de la Independencia al Postfranquismo (1815-1893)*. A Coruña: Ediciones Gamma. ISBN 84-300-6423-0.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, A. (1951). "ACUÑA Y MALVAR, Manuel". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 10.
* Barreiro Fernández, X. R. (2005). "Acuña y Malvar, Manuel". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22122568
* BNE: XX1786226
* Galiciana: 3257

 |
Rei visigodo (568 - 572) de Hispania, sucesor de Atanaxildo.

Tras un período de discusión da nobreza, probábelmente xa o mesmo ano do falecemento de Atanaxildo (568) foi proclamado rei Liuva, que seguramente era o duque (*dux*) da Gallia Narbonensis.

A mala situación do reino visigodo debeu ser aproveitada polos francos, cuxos reis Sixeberto I e Gontrán I achegáronse a Arles probablemente 569. Gontrán cercou a praza e tras unha batalla vitoriosa tomouna.

Liuva I asociou ao trono ao seu irmán Leovixildo. Parece ser que entón Liuva decidiu controlar persoalmente a fronteira de Septimania, co fin de evitar novas perdas, e reservouse esta provincia para si. Talvez tamén a parte da Tarraconense baixo dominio visigodo, confiando o goberno das outras provincias (parte da Cartaxinense, Lusitania e parte da Bética) ao seu irmán Leovixildo, probablemente en 569, pouco logo dos sucesos de Arles.

Con esta decisión por parte Liuva, rompeu a tendencia dos anteriores reis godos, que nada máis chegar ao poder sempre intentaban afianzarse nel. A súa misión no norte do reino foi a de deter as incursións francas, que coa presenza de Liuva na zona non organizaron máis intentos de conquista sobre a Septimania, quedando Leovixildo pendente dos bizantinos que tiñan posesións no sur e o levante de Hispania e ameazaban con intentar conquistar novos territorios. Liuva, coa súa decisión de dividir o poder, sentou as bases para unha recuperación económica do reino godo, ademais de preparar a Leovixildo para o seu futuro reinado en solitario.

Liuva morreu probablemente en 572 e o seu irmán Leovixildo quedou como único rei.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Atanaxildo** |  **Rei dos visigodos** 568-572 | Sucesor:**Leovixildo** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino visigodo
* Lista dos reis visigodos
* Galicia na monarquía visigoda
* Moeda visigoda

| * v
* c
* e
Reis visigodos |
| --- |
| Migracións | 
* Atanarico
* Alarico I

 |
| Reino visigodo de Tolosa | 
* Ataúlfo
* Sixerico
* Valia
* Teodorico I
* Turismundo
* Teodorico II
* Eurico
* Alarico II

 |
| Reino visigodo de Toledo | 

|  |  |
| --- | --- |
| Reis arianos | 
* Xesaleico
* Amalarico
* Teudis
* Teudiselo
* Akhila I
* Atanaxildo
* Liuva I
* Leovixildo

 |
| Reis católicos | 
* Recaredo (No ano 587 abxurou do arianismo)
* Liuva II
* Viterico
* Gundemaro
* Sisebuto
* Recaredo II
* Suintila
* Sisenando
* Chintila
* Tulga
* Chindasvinto
* Recesvinto
* Vamba
* Ervixio
* Éxica
* Vitiza
* Rodrigo

 |

 |
| Fin do reino | 
* Akhila II
* Ardón

 |
| Usurpadores | 
* Iudila
* Paulo
* Suniefredo

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q334801
* WorldCat
* VIAF: 95455697
* CERL: cnp01180413
* DBE: liuva-i
* DeutscheBio: 138834849
* EBID: ID
* GEC: 0037413
* GND: 138834849
* Treccani: liuva-re-dei-visigoti

 |
Os **insulares do estreito de Torres** son os poboadores orixinarios das Illas do estreito de Torres e de parte do actual estado de Queensland. Segundo a lexislación australiana, constitúen xunto cos aborixes australianos os dous grupos de indíxenas australianos do país. O 6% dos indíxenas australianos identifícase plenamente como Insular do estreito de Torres. Outro 4% dos indíxenas australianos identifícase tendo herdanza mixta aborixe e do estreito de Torres.

Illas do estreito de Torres

Poboación
---------

Hai preto de 6.000 Insulares do estreito que viven nas Illas do estreito de Torres, e outros 42.000 que viven fóra delas, maioritariamente no norte de Queensland, destacando as localidades de Townsville e Cairns.

Cultura
-------

Os Insulares do estreito de Torres posúen unha herdanza cultural e historia distinta das tradicións aborixes. Os que viven na área leste do Estreito de Torres, están relacionados cos pobos de Papúa Nova Guinea, e falan unha lingua papúa. Así pois, non son xeralmente incluídos baixo a denominación "aborixes australianos". Este foi outro factor para a promoción do máis inclusivo termo "indíxenas australianos".

Linguas
-------

*Artigo principal**:* Linguas das illas do estreito de Torres.
Os indíxenas de Torres falan dúas linguas autóctonas. Os da parte central e occidental falan linguas do grupo *pama-nyunganas* (*kalaw lagaw ya*, *kalau kawau ya*, *kulkalgau ya* e *kawalgau ya*), mentres que os da parte oriental falan a lingua *meriam mìr*, do grupo de linguas papúas.

Insulares do estreito destacábeis
---------------------------------

* Eddie Mabo
* Christine Anu
* Seaman Dan
* Wendell Sailor
* Sam Thaiday
* Brent Webb
* Robert Lui
* Michael Bani
* Albert Proud

Notas
-----

1. ↑  *Aboriginal and Torres Strait Islander population*, Australian Bureau of Statistics 2004. Consultado o 21 de xuño de 2007.
2. ↑  "Australia's Aboriginal and Torres Strait Islander peoples". *Australia Now*. Australian Government Department of Foreign Affairs and Trade. Arquivado dende o orixinal o 08 de outubro de 2006. Consultado o 2006-12-10.
3. ↑  "Ethnologue report for language code: ulk". Ethnologue.com. Consultado o 9 de agosto de 2009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aborixes australianos
* Bandeira dos insulares do estreito de Torres
* Illas do estreito de Torres
* Papúa Nova Guinea

### Ligazóns externas

* Torres Strait Regional Authority
* Church of Torres Strait
* Aboriginal and Torres Strait Islanders' virtual books *(en inglés)*
* Aboriginal and Torres Strait Islander Social Justice Commissioner, Social Justice Reports 1994-2009 e Native Title Reports 1994-2009 *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q379636
* BNF: 124616933
* FAST: 1152819
* LCCN: sh86007508

 |
**Manuel José Lamas Soto**, nado en Igrexafeita (San Sadurniño) en 1955 e finado en San Sadurniño o 19 de xaneiro de 2016, foi un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Participou na creación da revista Pumariño en 1976, así como na asociación de veciños Adiante da súa parroquia natal a partir de 1978, chegando a selo seu presidente. Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en San Sadurniño nas eleccións municipais de 1979, logrando 6 concelleiros fronte ós 7 de CIDSA. Encabezou de novo a candidatura socialista nas municipais de 1983 e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. Durante o seu mandato tivo que lidar coa crise industrial da comarca de Ferrol e a necesidade de infraestruturas do concello, logrando mellorar estas e a instalación, mediante a ZUR, de empresas como a madeireira Intasa e a conserveira El Cisne. Volveu ser elixido alcalde tralas municipais de 1987, tamén como cabeza da lista máis votada. Gobernou en minoría ata que en novembro de 1988 estableceu un goberno cos independentes, o cal se mantería ata xaneiro de 1990. En abril dese mesmo ano perdeu a alcaldía mediante unha moción de censura impulsada polo PPdeG e os independentes.

Volveu a selo candidato socialista á alcaldía en 1991 e 1995, pero non conseguiu recuperalo goberno dado ás vitorias do PPdeG. Formou parte de candidaturas do PSdeG en seguintes convocatorias electorais en postos honoríficos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**César Antonio López Fernández** |  **Alcalde de San Sadurniño** 1983 - 1990 | Sucesor:**Constantino Bedoya Vázquez** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en San Sadurniño

### Ligazóns externas

* Siete años de alcalde de San Sadurniño en *La Voz de Galicia*
* Moción de censura ao alcalde Lamas en *Fálame de San Sadurniño*
**Manuel Jesús Juncal Paredes**, nado en Moaña cara a 1898 e finado en Vigo o 12 de maio de 1937, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Juncal Currás. Foi mestre interino en Moaña (1921), en 1923 foi destinado a San Mateo de Oliveira (Ponteareas), en 1925 a Tameiga, despois a Nespereira (Pazos de Borbén) e en 1933 coa súa muller ás Escolas Graduadas do Porriño. Foi alcalde de Pazos de Borbén. Militante de Izquierda Republicana, foi vocal do Comité pro-Autonomía de Galicia do Porriño en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra, foi fusilado o 12 de maio de 1937. Foi separado do servizo e baixa na escala en xaneiro de 1941.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Pazos de Borbén** 1936 | Sucesor:**?** |

Vida persoal
------------

Casou coa tamén mestra María Clotilde Gayoso Rodríguez en 1924.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 18-5-1933, p. 6.
2. ↑  "Xeración perdida". Arquivado dende o orixinal o 29 de xaneiro de 2019. Consultado o 28 de xaneiro de 2019.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-6-1936, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-5-1937, p. 2.
5. ↑  *Vida Gallega*, 30-6-1924, p. 33.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Juncal Paredes na páxina web *Nomes e Voces*.
**Harriet Ruth Brisbane Tracy**, nada en Charleston, Carolina do Sur o 6 de decembro de 1834 e finada o 30 de maio de 1918, foi unha inventora estadounidense que patentou polo menos 27 inventos entre 1868 e 1915, incluíndo seis patentes de ascensores e 17 de máquinas de coser. A súa primeira patente foi a dun accesorio de berce para somieres. O seu ascensor patentado utilizouse na Exposición Universal de Chicago de 1893.

No seu obituario sinálase que tamén estaba "dotada como escritora de verso e prosa" e que colaboraba con frecuencia en "revistas e publicacións periódicas".

Traxectoria
-----------

Patente
Harriet trasladouse a Nova Inglaterra antes de 1911. En 1860 casou con Cadwallader Colden Tracy (1830-1921), un xogador de béisbol que fora membro dos Knickerbockers de Nova York en 1854. Desde aproximadamente 1860 ata 1890 viviu en Staten Island, Nova York, na localidade de New Brighton. Tivo catro fillas. Trasladouse cara a 1890 coa súa familia a París, Francia, e logo a Londres, Inglaterra.

Notas
-----

1. ↑  Hughes, Debra (20 de febreiro de 2017). "Woman Inventor: Harriet Ruth Tracy's 19th Century Patents". *Hagley Museum*. Consultado o 28 de febreiro de 2017.
2. 1 2  van der Bijl, Hanno (26 de marzo de 2015). "Elevator Women". Elevator World. Arquivado dende o orixinal o 01 de marzo de 2017. Consultado o 28 de febreiro de 2017.
3. ↑  "Index entry". *FreeBMD*. ONS. Consultado o 8 de maio de 2019.
4. ↑  Thorn, John (Fall 2012). "Base Ball: A Journal of the Early Game" **6** (2): 214.
5. ↑  Eduardo Haviland Hillman (1913). "The Brisbanes". South Carolina Historical and Genealogical Society, Charleston.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Harriet Tracy*** |

### Bibliografía

* Stanley, Autumn (1995). *Mothers and Daughters of Invention: Notes for a Revised History of Technology*. p. 708. ISBN 9780813521978.

### Ligazóns externas

* WOMAN INVENTOR: HARRIET RUTH TRACY'S 19TH CENTURY PATENTS

* Portal:Muller
* Portal:Estados Unidos de América
***Mantiq al-Tair*** ( منطق‌الطیر en persa, *A conferencia dos paxaros* ou *Coloquio dos paxaros* en galego) é un libro escrito ó redor dos séculos XII/XIII polo poeta persa Farid Uddín Attar.

Argumento
---------

É unha epopea mística que relata coma trinta paxaros, baixo a guía espiritual da bubela, reúnense e deciden ir en busca do rei-paxaro ou Simurg. O Simurg é a analoxía da divindade, orixe e destino de todo paxaro viaxeiro. Está considerada unha das obras máis salientables dentro da tradición relixiosa e cultural do sufismo. Servindo coma unha guía de iniciación para calquera persoa seguidora desta corrente mística musulmá coa fin de achegarse a Alá ou á divindade. Ademais do relato da viaxe, o libro inclúe diversos contos, lendas semihistóricas, citas do Corán ou relatos extraídos da tradición cultural persa que serven para ilustrar as dificultades da viaxe iniciática e de como superalas.

Galería
-------

Colección no Museo Metropolitano de Arte , Nova York. Folio dun manuscrito de data c.1600 ilustrado.

* 
* 
*

Traducións
----------

A primeira tradución a unha lingua europea data do século XVI, na obra de Garcin de Tassy titulada *Language des oiseaux* *(en francés)*. Posteriormente, no século XIX Edward FitzGerald traduciu o poema ó inglés. Jorge Luis Borges inspirouse na versión inglesa para escribir o seu relato *El enigma de Edward FitzGerald*, no volume *Otras Inquisiciones* *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "El coloquio de los pájaros" Editorial SUFI, Colección Generalife, Farid Uddín Attar. Tradución o castelán: Manuel Aguiar a partir da tradución francesa. *(en castelán)*
* "Otras Inquisiciones", Jorge Luis Borges, Alianza Editorial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2271966
* EBID: ID

 |
Hoe.
***Hoe*** pode aludir a varios pratos de comida crúa da cociña coreana. O *saengseon hoe* (생선회) é pescado ou marisco cru cortado finamente (parecido ao *sashimi* xaponés); o *yukhoe* (육회) é *hoe* feito con tenreira crúa e condimentado con salsa de soia, aceite de sésamo e viño de arroz; e o *gan hoe* (간회) é fígado de tenreira cru cunha salsa de aceite de sésamo e sal.

O *hoe* adoita mollarse nunha salsa picante a base de *gochujang* chamada *chogochujang* (초고추장), *ssamjang* (쌈장), ou salsa de *wasabi*, e envólvese en leituga e follas de pera coreana. Para darlle ao *hoe* un aspecto agradable, sérvese normalmente sobre unha masa de *dangmyeon* (fideos celofán) sen cociñar.

Cando a xente acaba unha comida de *saengseon hoe* nun restaurante, ás veces piden *maeuntang* (estufado de peixe picante, feito coas cabezas e a carne sobrante do pescado) con verdura variada.

Galería
-------

* Pintura de principios do século XIX, titulada Gangbyeon hoeeum (강변회음) "Comendo hoe no río"Pintura de principios do século XIX, titulada *Gangbyeon hoeeum* (강변회음) "Comendo *hoe* no río"
* Hoe variado*Hoe* variado
* Muneohoe, hoe de polbo*Muneohoe*, *hoe* de polbo
* Ggulhoe, hoe de ostras en Busán*Ggulhoe*, *hoe* de ostras en Busán
* Godeungeo hoe, hoe de cabala*Godeungeo hoe*, *hoe* de cabala
* Yukhoe, hoe de tenreira parecido ao filete tártaro.*Yukhoe*, hoe de tenreira parecido ao filete tártaro.
* Hoe naengmyeon, unha variedade de naengmyeon feita con hoe*Hoe naengmyeon*, unha variedade de *naengmyeon* feita con *hoe*
* Seongge hoe, hoe de ourizo de mar en Sokcho*Seongge hoe*, *hoe* de ourizo de mar en Sokcho

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hoe Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Iñaki Txueka Isasti**, nado en Getaria, Guipúscoa o 10 de setembro de 1953, é un empresario vitivinícola e político nacionalista vasco. É deputado do Congreso dende o ano 2000.

Traxectoria
-----------

Iñaki Txueka naceu na localidade costeira de Getaria en 1953 no seo dunha familia dedicada á produción de chacolí. Deixou de estudar a carreira de química, para poder dedicarse ós negocios familiares. Como empresario vitivinícola codirixe xunto cos seus irmáns a adega familiar *Txomin Etxaniz*, que é considerada unha das adegas máis importantes de Getaria; posúe dúas adegas, 24 hectáreas de viñedo propio e produce preto de 300.000 litros de chacolí ao ano. Iñaki Txueka é tamén o actual presidente da *Denominación de Origen Txakoli de Guetaria*.

### Carreira política

Militante do Partido Nacionalista Vasco. Comezou a súa carreira política como concelleiro no concello de Getaria (1986-1990).

En 1991, foi nomeado Director de Industrias Agrarias do Goberno Vasco. Deixou o cargo ese mesmo ano, en 1991 ó gañar o PNV as eleccións forais en Guipúscoa e entrar dentro do gabinete do novo Deputado Xeral de Guipúscoa, Eli Galdós, como Deputado de Agricultura e Voceiro do Goberno Foral.

En 1995, no gabinete de Román Sudupe repite como Deputado Foral de Agricultura e Medio Ambiente. En 1999 abandonou a política activa para dedicarse ós negocios familiares.

Novamente, nas Eleccións Xerais de 2000, ocupou o segundo lugar na lista do seu partido por Guipúscoa e resultou elixido como Deputado do Congreso. Nas Eleccións Xerais de 2004 saíu reelixido.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5923799
* Auñamendi: 133242
* PACE: 5239

 |
**Iñaki Ruiz de Pinedo Undiano**, nado en Vitoria en 1954, é un sociólogo e político de ideoloxía independentista vasca.

Traxectoria
-----------

Profesor de socioloxía na Universidade do País Vasco, na súa mocidade militou no Partido Nacionalista Vasco, pero abandonouno durante a Transición para ser un dos fundadores en 1977 do partido HASI, que en 1978 se integrou en Herri Batasuna.

Ruiz de Pinedo foi elixido parlamentario vasco por Áraba na candidatura de Herri Batasuna durante 4 eleccións autonómicas consecutivas, estando no cargo de parlamentario entre 1980 e 1994, aínda que só acudiu ás sesións parlamentarias a partir de 1987, do mesmo xeito que os seus compañeiros de coalición. Entre 1987 e 1994 foi o voceiro da coalición abertzale no Parlamento Vasco.

En 1981 foi detido xunto con Jokin Gorostidi, Miguel Castells e outros cargos electos de HB por cantar o Eusko Gudariak durante unha alocución do rei Xoán Carlos I na Casa de Xuntas de Gernika. En 1983, foi detido, xunto con Jon Idigoras, despois dun faladoiro nos almorzos do Ritz, acusados ambos de lexitimar a loita de ETA.

Foi membro da Mesa Nacional (dirección colexiada) de Herri Batasuna entre 1982 e 1996, cando a abandonou ó ser discrepante coa liña maioritaria de HB. Iso afastouno momentaneamente da política.

Volveu á primeira liña política coa formación da coalición abertzale Euskal Herritarrok en 1998, ocupando postos nas candidaturas de EH por Áraba ó Parlamento Vasco (sen saír elixido) e sendo candidato de EH á alcaldía de Vitoria. Saíu elixido concelleiro en Vitoria en 1999. Dimitiu deste posto a finais de 2000, en desacordo coa liña de actuación de EH tras a ruptura da tregua de ETA de 1998.

Dende o ano 2000 mantívose afastado da primeira liña da política, ata que en 2019 retornou, presentándose ao Congreso dos Deputados pola candidatura de EH Bildu, conseguindo acta de deputado por Áraba.

Notas
-----

1. ↑  Herri Batasuna inscribe a su portavoz en el Parlamento vasco *El País* (14-1-1987)
2. ↑  Dos dirigentes de Herri Batasuna, procesados por unas declaraciones *El País* (30-11-1984).
3. ↑  EH recupera al veterano Iñaki Ruiz de Pinedo como cabeza de su candidatura en Vitoria *El País* (7-3-1999)
4. ↑  Dos concejales de EH dejan sus cargos en plena ofensiva de la banda terrorista *El País* (20-12-2000)
5. ↑  Ruiz de Pinedo hace efectiva su dimisión *El País* (23-12-2000)
6. ↑  «Matute y Ruiz de Pinedo, cabezas de lista de EH Bildu al Congreso; Iñarritu, segundo por Gipuzkoa». *Naiz*. 14 de marzo de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3753758
* Auñamendi: 122537

 |
**J.D. Arrate  
Arrate K.G.**| **Nome do club** | Juventud Deportiva ArrateArrate Kirol Gaztedia |
| **Fundado** | 1947 |
| **Pavillón** | Polideportivo de Ipurua, Éibar (Guipúscoa)  |
| **Capacidade** | 3500 |
| **Presidente** | Iñaki Bolinaga Lizarralde |
| **Adestrador** | Julián Ruiz Gómez |
| **Liga** | Liga ASOBAL |
| **2007-08** | **13º** |
| **Equipamentos** | 

|  |  |
| --- | --- |
| 





**Local** | 





**Visitante** |

 |

O **Juventud Deportiva Arrate** (en castelán) ou **Arrate Kirol Gaztedia** (en vasco) é un equipo de balonmán vasco da localidade de Éibar (Guipúscoa) que actualmente compite na Liga ASOBAL.

Historia
--------

O club foi fundado en 1947 en Éibar (Guipúscoa) co obxectivo de fomentar o deporte entre a xuventude local. Nun principio o club acolleu diferentes actividades coma o atletismo, o fútbol, pelota, actividades subacuáticas etc, sempre en categorías inferiores. Principalmente foi no fútbol onde máis destacou o club na súa primeira andaina, ata que na tempada 1964-65 decidiuse crear a sección de balonmán, aglutinando a rapaces da localidade que coñecían este deporte ao estudar lonxe de Éibar.

Comezou xogando os seus partidos na praza de Unzaga, ata que nos anos '80 se construíu o Polideportivo de Ipurua, cunha capacidade para 3.500 espectadores.

O Arrate distinguiuse sempre por ter numerosos equipos en categorías inferiores tanto masculinos como femininos. Na tempada 1990-91, ademais do equipo de División de Honra contaba con outro equipo en 2.ª División, un equipo xuvenil na Liga Vasca, un equipo xuvenil na Liga Territorial, un equipo cadete na Liga Vasca e un equipo cadete na Liga Territorial. Ao non poder federar en Guipúscoa xogadores de idades inferiores, contaban ademais cunha Escola de Balonmán na que traballaban con arredor de 200 nenos.

O seu equipo feminino da División de Honra (Arrate-Amaña) desapareceu logo de terse clasificado para competición europea e non podela disputar debido á falta de patrocinador.

Os ingresos do J. D. Arrate están en boa medida sustentados polo Bingo que rexenta en Éibar.

Ligazóns
--------

* Site oficial do JD Arrate
**Iñaki Pérez Beotegi**, *Wilson*, nado en Vitoria en 1948, e finado en Vitoria o 11 de marzo de 2008 foi un activista político vasco militante de ETA.

Despois de pasar algún tempo a estudar en Inglaterra, onde traballaban os seus pais, uniuse a ETA-V Asemblea. Alí tamén participou en folga de fame en apoio dos xulgados no Proceso de Burgos e causou un incendio na embaixada española en Londres en 1970. Volveu para o País Vasco, pero despois do secuestro de Lorenzo Zabala tivo que fuxir de novo, e, grazas ós seus coñecementos de inglés, foi o encargado de eido internacional de ETA.

É considerado, xunto a'*Argala*, o cerebro da Operación Ogro, que foi o asalto contra Luis Carrero Blanco. Despois, pasouse a ETA pm e foi detido en Barcelona en 1975, con Jon Paredes Manot, grazas á información do infiltrado *Lobo*. Pouco antes da amnistía de 1977 foi excarcerado e enviado para a Noruega con Xabier Izko de la Iglesia, Iñaki Múgica Arregi, *Ezkerra*, José Antonio Garmendia e Iñaki Sarasketa entre outros, ata que a amnistía lle permitiu volver.

Unha vez incorporado á vida pública ingresa en Euskadiko Ezkerra, pero o 1983 e abandónaa e funda Auzolan con Iñaki Múgica Arregi, pero tras o fracaso recuou e dedicouse a industria da hostelaría. Morreu o 10 de marzo de 2008 en Vitoria tras unha longa enfermidade.

Notas
-----

1. ↑  (En castelán), *O etarra que atentou contra Carrero Blanco*, El Mundo, 12 de marzo de 2008. (data de acceso: 11-12-08)
2. ↑  (En castelán) Base de datos de terroristas, (data de acceso: 11-12-08)
3. ↑  (En castelán) *Fallece 'Wilson', histórico de ETA atentó contra Carrero Arquivado 06 de outubro de 2008 en Wayback Machine.*, Noticias de Guipúscoa, o 12 de marzo de 2008. (data de acceso: 11-12-08)
4. ↑  (En castelán) *lzko e Garmendía, extrañados en Noruega*, O País, 7 de xuño de 1977. (data de acceso: 11-12-08)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |

### Ligazóns externas

* Fotografía de Wilson

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3045494
* Auñamendi: 123944

 |
**Iparretarrak** foi unha organización terrorista abertzale que loitaba pola autodeterminación do País Vasco francés.

Iparretarrak significa "os do norte" en éuscaro, aínda que tamén se emprega como acrónimo da expresión *Iparraldeko Abertzaleak*, "Patriotas de Iparralde", abreviándose nas siglas **IK**.

Realizou a súa presentación como organización no mercado de gando Urepele no ano 1972 e cometeu a súa primeira acción armada o once de decembro do ano seguinte. En 1974 comezou a publicar a revista *Ildo* (camiño). A organización foi declarada ilegal polas autoridades francesas en 1978.

Iparretarrak adquiriu notoriedade especialmente durante o xuízo a Jean Claude Marguirault, *Xan* en 1980. Nese mesmo ano dous terroristas da organización morreron ó explotarlles unha bomba que pretendían colocar baixo o coche da muller do subprefecto do departamento.

En 1982 - o seu ano de maior actividade con 34 atentados- asasinaron a un policía CRS, os seus atentados teñen consistido xeralmente en ataques con bomba contra instalacións turísticas, intereses de empresas inmobiliarias e dependencias da administración francesa. O seu ámbito de actuación é o País Vasco francés.

En vésperas da visita do presidente francés Françoise Miterrand a Lapurdi en 1984 atentan contra o aeroporto de Biarritz, emitindo un comunicado no que acusaban a dito dirixente de non respectar a cultura e os dereitos nacionais do pobo vasco.

O seu fundador e máximo dirixente, o ex-seminarista Filipe Bidart, foi arrestado pola policía francesa en Boucau o 20 de febreiro de 1988, sendo condenado algúns anos despois pola sala XVI do Tribunal Correccional de París a dúas cadeas perpetuas polo asasinato de tres membros da policía francesa (dous axentes antidisturbios e un xendarme).

Se ben pretenden a independencia de País Vasco, en 1993 apoiaron o borrador a favor dun departamento vasco como primeiro paso dentro da estrutura estatal francesa como instrumento de promoción do éuscaro e a cultura vasca.

En 1998, trala firma dos acordos de Lizarra declararon unha tregua para non entorpecer o proceso.

Relacións con ETA
-----------------

Aínda que houbo algún intento de fusionarse con ETA, finalmente non terminou xa que moitos dos seus membros vían a ETA con receo por pretender a súa absorción. Acusábase a ETA de ter unha actitude preponderante.

Tamén influíu en que non se unisen o feito de que daquela aínda existía o "santuario francés" para ETA, cousa que remataría de colaborar con IK.

Notas
-----

1. ↑  Enciclopedia Auñamendi

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2706604
* WorldCat
* VIAF: 157729642

 |
**Isaac I Comneno**, nado contra o ano 1005 e finado en 1061, foi emperador bizantino de 1057 a 1059. Foi o primeiro emperador da dinastía Comneno.

Traxectoria
-----------

Isaac era fillo de Manuel Comneno, un oficial do emperador Basilio II que no seu leito de morte encomendara aos seus dous fillos, Isaac e Xoán, ao emperador. Este encargárase de que os dous recibisen unha esmerada educación no mosteiro de Studion; máis adiante, deulles importantes cargos no exército. En 1057 era o comandante en xefe do exército bizantino, e encabezou unha rebelión contra o emperador Miguel VI. O 8 de xuño dese ano foi proclamado emperador polas súas tropas e elevado sobre un escudo, segundo a antiga tradición militar. O 20 de agosto dese mesmo ano derrotou ás tropas de Miguel II, e o 1 de setembro entrou triunfante en Constantinopla.

Propúxose reformar o exército para recuperar para o Imperio a grandeza da época de Basilio II. Para recadar fondos, comezou a confiscar propiedades á aristocracia latifundista, que se enriqueceu enormemente nos anos de crises que seguiron á morte de Basilio II, en 1025. Intentou tamén confiscar propiedades da Igrexa, o que produciu o seu enfrontamento co patriarca de Constantinopla Miguel Cerulario, que fora antes partidario seu e traballara activamente para a súa entronización. Como o patriarca ameazase a Isaac con destituílo, o emperador fíxoo deter e enviouno ao exilio o 8 de novembro de 1058. Como Cerulario se negase a renunciar ao seu cargo, Isaac fixo que se convocase formalmente un sínodo para destituílo. O patriarca morreu antes de que o sínodo puidese ditar sentenza, pero o pobo de Constantinopla considerouno un mártir. Pouco máis dun ano logo de comezar o seu reinado, Isaac atopábase coa oposición frontal da aristocracia, da Igrexa e do pobo de Constantinopla; só o exército continuaba séndolle leal.

Realizou unha única expedición militar durante o seu breve reinado, en 1059, contra os maxiares e pechenegos, que ameazaban as fronteiras setentrionais do Imperio. A finais de 1059, cando se atopaba cazando, enfermou repentinamente, e nomeou como sucesor, forzado por Miguel Psellos, a Constantino Ducas. Morreu en 1061, tras tomar o hábito de monxe en Studion, onde se dedicou aos estudos literarios.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Miguel VI Estratiótico | **Isaac I Comneno**(1057-1059) | *Precede a:* Constantino X Ducas |
| Dinastía Ducas-Comneno |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Norwich, John Julius: **Breve historia de Bizancio**. Cátedra, 2000. ISBN 84-376-1819-3

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41643
* WorldCat
* VIAF: 268736710
* BAV: ADV12014217
* BMT: 93243
* BRE: 2021701
* CiNii: DA14418829
* EBID: ID
* GEC: 0033920
* GND: 1157161669
* ISNI: 0000 0000 8076 9776
* LCCN: n81127733
* OL: OL1338169A
* Orthodox Encyclopedia: 674139
* WikiTree: Komnenos-8

 |
**Manuel del Moral Fernández**, coñecido como **Manu del Moral**, nado en Xaén o 25 de febreiro de 1984, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o CD Numancia.

Traxectoria
-----------

Fórmase como futbolista nas categorías inferiores do Real Jaén. No ano 2002 ficha polo Atlético de Madrid, xogando no equipo filial en Segunda División B. As dúas seguintes tempadas xoga cedido no Recreativo de Huelva, desde onde volve ao atlético para xogar en Primeira División. Desde 2006 xogou nas filas do Getafe CF, club co que foi subcampión da Copa do Rei nas tempadas 2006–07 e 2007–08, e foi capitán do equipo na última tempada.

Como curiosidade, durante a súa etapa escolar, compartiu aulas co futbolista do Chelsea, Fernando Torres. Ademais, os seus bos partidos co Getafe CF, valéronlle o interese de grandes equipos europeos como o Atlético de Madrid, Everton, e ata o Milan.

Ao rematar a tempada 2010–11, rematou o seu contrato co Getafe CF, e firmou polo Sevilla FC.

Selección nacional
------------------

Xogou nas categorías inferiores da selección española de fútbol, marcando tres goles en cinco partidos disputados coa selección sub-19 e dous goles en cinco coa selección sub-23, ademais disputou nove partidos coa selección sub-21.

O 7 de xuño de 2011 debutou coa selección absoluta nun amigable contra Venezuela, que rematou con vitoria española por 0-3. Del Moral disputou a segunda parte, ao substituír no descanso a David Villa.

Palmarés
--------

### Copas internacionais

| Título | Club | Ano |
| --- | --- | --- |
| Subcampión da Copa Mundial de Fútbol Xuvenil | Selección española sub-20 | 2003 |
| Medalla de ouro nos Xogos Mediterráneos | Selección española sub-23 | 2005 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista: "Agora hai que mirar cara adiante" en Revista UEFA (21/04/2008)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q359056
* As: 15104
* BDFutbol: 1830
* EUfootballInfo: 27517
* FIFA: 198689
* FootballDatabase: 13605
* L'Équipe: 24085
* NFT: 43520
* Soccerway: 3317
* Transfermarkt: 37399
* Worldfootball: manu-del-moral

 |
O **Mantova 1911 Società a Responsabilità Limitata** (Mantova 1911 srl), coñecido simplemente como **Mantova**, é un club de fútbol italiano con sede en Mantua, que milita na Serie C italiana. Refundado varias veces ao longo da súa historia, disputou sete tempadas na Serie A nas décadas de 1960 e 1970.

Historia
--------

O Mantova foi fundado en 1911 e xogou durante anos na Prima Divisione. Coa reorganización do fútbol italiano nos anos 30, foi incluído na nova Serie C. Trala Segunda guerra mundial ascendeu e descendeu varias veces entre a Serie B e a IV Serie, ata que na campaña 1960/61 conseguiu o primeiro ascenso á Serie A da súa historia.

Disputou un total de sete campañas na máxima categoría do fútbol italiano durante os seguintes anos, interrompidos por dous descensos intermedios á Serie B.

A tempada 1971/72 foi a derradeira do club na Serie A.

Dende entón o Mantova desapareceu catro veces do panorama futbolístico italiano, en 1983, 1994, 2010 e 2017, todas por insolvencia, sendo refundado outras tantas veces.

Palmarés
--------

* **Serie B (1):** 1970/71.
* **Serie C (1):** 1958/59.
* **Serie C2 (3):** 1987/88, 1992/93, 2003/04.

Notas
-----

1. ↑  "Italy 1970/71". *rsssf.org* (en inglés). Consultado o 6 de setembro de 2022.
2. ↑  "Padova-Mantova, le curiosità sull’avversaria di turno: il "piccolo Brasile", i tre fallimenti e gli scontri di Piovene Rocchette…". *padovagoal.it* (en italiano). Consultado o 6 de setembro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en italiano)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q430993
* WorldCat
* VIAF: 170731084
* LCCN: no2011072271

 |
**Isidoro Cid Rivo**, nado en Seixalbo (Ourense) o 29 de xaneiro de 1899, foi un mestre galego.

Traxectoria
-----------

Mestre en Paderne, trasladado a Vigo en 1934. Vencellado ao PCE, foi secretario da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo, secretario da Sociedade de amigos da URSS e secretario do Ateneo de Vigo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. Saíu de Lisboa cara Uruguai xunto coa muller e tres fillas. Foi xulgado en Vigo por rebelión militar e declarado en rebeldía. En Montevideo traballou na Casa de Galicia como cobrador. Foi secretario da delegación da UGT no Uruguai. Colaborou en *España Democrática* e posiblemente na audición radial Sempre en Galicia.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 16.
2. ↑  Álvarez Castro, Xosé (2019). "Sindicalistas en Vigo (e 2)"
3. ↑  *La dinámica sociopolítica en Vigo durante la Segunda República Arquivado 24 de febreiro de 2014 en Wayback Machine.*, tese de doutoramento presentada por Manuel Fernández González na USC, 2005.
4. ↑  "Maestros pontevedreses suspendidos", *La Voz de Galicia*, 13-8-1936, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Isidoro Cid Rivo na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Isidro Silveira.
**Isidro Silveira Cameselle**, nado en Lavadores (Vigo) o 24 de xullo de 1943 e finado o 14 de decembro de 2016, foi un empresario galego, que foi durante dúas décadas presidente do Racing de Ferrol.

Traxectoria
-----------

De novo foi xogador de fútbol. Sendo xuvenil xogou no Oza da Coruña. En 1961 fichou polo Real Club Celta, co que xogou 6 partidos na liga 1961-62 e un na 1963-64. Deixou o fútbol ben novo, en parte polas lesións, e en parte para dedicarse aos estudos.

Dedicouse á construción naval, e chegou a ser presidente do clúster galego do naval. Posteriormente foi propietario de empresas dedicadas á construción e aos servizos públicos, como Ferrolxest.

En 1980 presentou a súa candidatura á presidencia do Racing de Ferrol, aínda que a retirou a última hora. En xullo de 1993 pasou a formar parte da xunta directiva do equipo como vicepresidente, sendo Manuel Criado o presidente. Ao renunciar este en outubro de 1995 por motivos persoais, foi substituído por Isidro Silveira, que foi á súa vez ratificado no cargo pola asemblea de socios. Mantívose como presidente trala conversión do club en Sociedade Anónima Deportiva ao ser xunto co concello de Ferrol un dos maiores accionistas. Durante a súa presidencia o club xogou en Segunda División, mais sobre todo en Segunda División B e en Terceira.

Vida persoal
------------

O seu fillo, Chino Silveira, herdou as súas empresas e ocupou o cargo de conselleiro delegado do Racing Club de Ferrol SAD até a súa morte, a causa dun cancro, en 2018.

En 2010 detectáronlle a Isidro Silveira Cameselle unha serie de cancros que, ao cabo de seis anos, remataron coa súa vida.

Notas
-----

1. ↑  Isidro Silveira, ficha en *Yo jugué en en Celta* *(en castelán)*.
2. ↑  "Isidro Silveira Cameselle: «Un cáncer es una guerra que la vida te pone por delante»", entrevista en *La Voz de Galicia*, 3 de decembro de 2010 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista por Nacho Mirás Fole en *La Voz de Galicia*, 4 de febreiro de 2008.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Igrexa.
Catedral de Santiago de Compostela
Unha **igrexa** (do latín ecclesia, e esta do grego *ἐκκλησία* [ekklēsía], 'asemblea', 'convocación') é un edificio usado para o rezo ou para outros servizos relixiosos públicos, referíndose xeralmente aos da adoración cristiá. O termo para definir o edificio dedicado a adoración é Templo.

Historia
--------

Os primeiros cristiáns reuníanse en pequenos grupos na vivenda dalgún dos membros. Co crecemento do cristianismo e fundamentalmente, coa adopción deste como relixión oficial, fíxose precisa a existencia de edificios dedicados aos usos relixiosos. Nun principio adaptouse a basílica romana, un edificio de uso civil e xeralmente de planta rectangular cunha nave central máis alta e nalgúns casos co engadido dunha ábsida. Os cambios na liturxia e unha intención simbólica levou á planta en forma de cruz, ben grega ou latina (que acolle a máis fieis).

Arquitectura relixiosa
----------------------

Planta da Catedral de Peterborough, do século XII, na que se ve a forma de cruz latina.

|  |  |
| --- | --- |
| * Ábsida
* Altar
* Coro (arquitectura)
 | * Nave
* Gárgola
 |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
| * Abadía
* Basílica
* Catedral
* Capela
* Colexiata
* Casa reitoral
* Ermida
 | * Mosteiro ou convento
* Templo
* Mesquita
* Sinagoga
* Parroquia
* Igrexa particular
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16970
* AAT: 300007466
* BNCF: 771
* BNE: XX526038
* BNF: 119345731
* EBID: ID
* GiantBomb: 3035-1395
* GND: 4073436-5
* LCCN: sh85025854
* NKC: ph114992
* PARES: 120163
* PSH: 152
* Treccani: chiesa

 |
**Igor de Souza Fonseca**, nado o 19 de febreiro de 1980 en Maceió é un futbolita brasileiro con pasaporte portugués que xoga na demarcación de dianteiro centro. É irmán do tamén futbolista Yuri de Souza e curmán do ex xogador do Celta de Vigo Charles Dias, cos que coincidiu no Pontevedra CF.

Traxectoria
-----------

Ao igual que o seu irmán desenvolve a maior parte da súa carreira en Portugal. Comezou xogando no Bragança e posteriormente no Clube Desportivo das Aves, Marialvas, Gondim e Pedrouços. Empezou a destacar no FC Maia, onde coincidiu co seu irmán e onde logrou os seus mellores rexistros goleadores chegando a anotar 26 goles nunha tempada.

No verán de 2002 fichou polo Sporting Clube de Braga, porén non acada continuidade no equipo e enlaza sucesivas cesións, no Vitória FC, CF Estrela da Amadora e no Pontevedra CF, equipo que finalmente exerce a opción de compra no ano 2011.

Chega cedido a Pontevedra en decembro de 2005 e dende un primeiro momento adaptase ao equipo, onde tamén milita o seu irmán Yuri. Debuta en xaneiro de 2006 ante o Celta de Vigo B, no que anota os tres goles da vitoria granate por 3-1. En apenas media tempada acada a interesante cifra de 15 goles. Ao ano seguinte repetiu cesión no equipo galego pese ao interese doutros equipos de categoría superior. No verán de 2007 o Pontevedra CF exerce a opción de compra.

No 2009 comezou outra época de cesións de pouco éxito, primeiro o Ipatinga FC e despois o Girona FC, Levante UD e CD Tenerife ata que en 2011 fichou pola UD Salamanca. Tras a desaparición da UD Salamanca foise xogar a Grecia, fichando polo Panthrakikos FC.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5993891
* BDFutbol: 9349
* ForaDeJogo: 198002120001
* Soccerway: 61626
* Thefinalball: 645
* Transfermarkt: 13959

 |
**J Records** foi un selo discográfico estadounidense propiedade de Sony Music Entertainment, e distribuído a través de RCA/Jive Label Group.

Historia
--------

J Records foi fundado no ano 2000 polo veterano industrial Clive Davis, con 15 millóns de dólares financiados pola BMG, despois da súa expulsión de Arista Records ese mesmo ano, e inicialmente operou como unha discografía independente ditribuída a traves da BMG. Olivia foi a primeira artista en asinar con J Records, pero posteriormente foi expulsada polas súas pobres vendas de álbums. No ano 2001, o selo tivo éxito coa súa primeira edición, o multi-platino *Songs in A Minor*, álbum de estrea de Alicia Keys, do que se venderon ao redor de 12 millóns de copias en todo o mundo. Ese mesmo ano, J Records tivo outro éxito co primeiro álbum de O-Town. Posteriormente artistas establecidos como D'Angelo, Jamie Foxx e Monica uníronse ao selo.

No ano 2002, BMG mercou unha participación maioritaria do selo. Ese mesmo ano, J Records comezou a funcionar baixo o RCA Music Group, onde Davis foi nomeado presidente e CEO, e asinou cos gañadores do programa *American Idol* Fantasia e Ruben Studdard. En agosto do 2005 as operacións de J Records fusionáronse coas de Arista Records, aínda que ámbolos dous selos continuaron editando os seus propios produtos.

Durante o verán do 2011 o RCA Music Group someteuse a unha reestruturación que levou ao peche de J Recors, xunto cos selos irmáns Jive e Arista, o día 7 de outubro. RCA Records comezará a editar todos os traballos do RCA Music Group a través de RCA Records.

Notas
-----

1. ↑  billboard.biz - RCA's Peter Edge, Tom Corson on the Shuttering of Jive, J and Arista *(en* *inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q121698
* MusicBrainz: ID

 |
O **Jeunesse laïque de Bourg-en-Bresse**, máis coñecido como **JL Bourg**, é un club profesional de baloncesto francés con sede na cidade de Bourg-en-Bresse (Auvernia-Ródano-Alpes). Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A (LNB), a máxima categoría do baloncesto galo. Fundando en 1910, o JL xoga os seus partidos como local no Ekinox, un pavillón inaugurado en xaneiro de 2014 con capacidade para 3.548 espectadores.

Historia
--------

O club Jeunesse laïque de Bourg-en-Bresse foi fundado en 1910 por Henri Mamet, quen foi o seu primeiro presidente. Inicialmente club deportivo, a sección de baloncesto non foi creada até en 1947. O primeiro título do club chega en menos dunha década, coa consecuación do campionato do departamento de Ain. Cinco anos máis tarde, en 1961, é a quenda do primeiro título nacional, após vencer ao Nantes na final do UFOLEP (Union française des œuvres laïques d'éducation physique, do francés: *Unión francesa de asociacións laicas de educación física*). O club chega ao baloncesto profesional en 1996 ao ascender á Segunda División (en 1991 xogaba na quinta división). DEsde o ano 2000 até 2007 o JL xogou na Primeira División, regresando a ela en 2014. Ese mesmo ano, en febreiro, inaugúrase o seu novo pavillón, o Ekinox. Na temporada 2015−16 o equipo descende de novo, mais regresa á máxima categoría en tan só dous anos despois de finalizar primeiros na temporada 2016−17 da Pro B.

### Ano a ano

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | V–D | Copa de Francia | Outras copas | Competicións europeas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2011–12 | 2 | Pro B | 9º |  |  |  |  |
| 2012–13 | 2 | Pro B | 8º |  |  |  |  |
| 2013–14 | 2 | Pro B | 2º |  |  |  |  |
| 2014–15 | 1 | Pro A | 18º |  |  |  |  |
| 2015–16 | 2 | Pro B | 5º |  |  | Copa Pro B | 1º |  |
| 2016–17 | 2 | Pro B | 1º |  |  | Copa Pro B | SF |  |
| 2017–18 | 1 | Pro A | 9º | 17–17 | Oitavos de final |  |  |
| 2018–19 | 1 | Pro A | 9º | 19–15 | Rolda de 32 |  |  |
| 2019–20 | 1 | Pro A | 5º | 16–9 | Oitavos de final |  |  |
| 2020–21 | 1 | Pro A | 5º | 22–12 | Oitavos de final |  | **2** Eurocup | T16 |
| 2021–22 | 1 | Pro A | 11º | 15–19 | Cuartos de final |  | **2** Eurocup | FG |

Pavillóns
---------

Os seguintes son os pavillóns que ten utilizado o JL Bourg como local:

* Salle Amédée-Mercier (até xaneiro de 2014, 2.286 espectadores)
* Ekinox (desde xaneiro de 2014, 3.548 espectadores)

Títulos
-------

**Segunda División de Francia**

* **Campións** (1): 2017

**Leaders Cup**

* *Subcampións* (1): 2006

Notas
-----

1. ↑  Guenard, Pierre. "La création de la JL". *sur anciens.jlbourg-basket.com* (en francés). Arquivado dende o orixinal o 20 de setembro de 2018. Consultado o 20 de setembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1630650
* WorldCat
* VIAF: 316748401

 |
**Indómitos** foi unha banda galega de noise rock fundada en Glasgow polos vigueses Daniel Nicolás (voz e baixo) e Paula Vilas (voz e batería), aos que se lles uniu Manu G. Sanz (guitarra). O grupo separaríase con só dous anos de historia tras publicar un único álbum. Os seus membros posteriormente iniciarían outros proxectos musicais como fantasmage e Selvática.

Historia
--------

A banda formouse a principios do ano 2008 en Glasgow, onde traballaban Daniel Nicolás e Paula. Indómitos comezou a tocar e pubs da cidade e gravou un álbum. Tras regresar a Galiza ese mesmo ano editaron o álbum *Indómitos* no mes de decembro a través do selo galego El Beasto.

No ano 2010 colaboraron co tema "Crímenes del futuro" no álbum recompilatorio de bandas galegas *Galician Bizarre*. Ese mesmo ano a banda separaríase.

Tras a disolución de Indómitos Daniel Nicolás formou Fantasmage en Vigo, mentres Manu e Paula marcharon ao Brasil onde comezaron un novo proxecto chamado Selvática.

No ano 2015 o selo Discos de Kirlian publicou *Demos 2008-2010*, dez cancións gravadas por Manu no seu estudio caseiro coa axuda de Paula.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| *Indómitos* | 2008 | El Beasto | álbum |
| *Demos 2008-2010* | 2015 | Discos de Kirlian | demos |

Notas
-----

1. 1 2  "DK26 Demos 2008-2010, by Indómitos". *discosdekirlian*. Consultado o 2020-04-25.
2. 1 2 3  "Biografía de Indómitos - La Fonoteca". *lafonoteca.net* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2020. Consultado o 2020-04-25.
3. ↑  "Indómitos, by Indómitos". *Indómitos*. Consultado o 2020-04-25.
4. ↑  "Galician Bizarre, by VV.AA". *VV.AA*. Consultado o 2020-04-25.