recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras persas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**HispanTV**  (en persa: هیسپان‌تی‌وی) é unha cadea televisiva pública iraniana adicada a proporcionar información e entretemento en castelán. Comezou a transmitir os seus programas en decembro de 2011.

Historia
--------

### Creación

A canle, con sede en Madrid, foi inaugurada polo entón presidente de Irán Mahmud Ahmadineyad, quen afirmou que «a nova canle vai limitar a supremacía de aqueles que buscan dominar» e que sería «un instrumento para establecer mellores lazos entre o pobo e o Goberno de Irán coas nacións de fala hispana». Trátase da quinta dunha serie de cadeas de televisión patrocinadas polo Goberno iraniano que emiten noutras linguas, como inglés e árabe. A canle podía ser sintonizada inicialmente a través da rede española de satélites Hispasat.

### Restricións á emisión

En xaneiro de 2013, como consecuencia das medidas de embargo a Irán adoptadas pola Unión Europea, os operadores de satélites Eutelsat e Arqiva interromperon as emisións desta e outras canles iranianas por consideralos vinculados a unha persoa relacionada coa violación de dereitos humanos: o responsable da radiodifusión iraniana Ezatola Zarghami. Tras esta decisión, o Goberno español requiriu a Hispasat que retirase a HispanTV da súa plataforma, petición que foi levada a efecto interrompendo así as emisións para América Latina.

En concreto, as autoridades da Comunidade de Madrid, a instancias do Goberno español, ordenaron o cesamento das súas emisións a través da TDT alegando que o responsable iraniano deste medio de comunicación está considerado pola Unión Europea como implicado na violación de dereitos humanos. Ningún outro goberno europeo nin tampouco os Estados Unidos adoptou unha medida similar. A medida orixinou preguntas ao goberno por parte de Izquierda Unida (IU). Tamén foi criticada pola dirección da cadea e por Pablo Iglesias Turrión, presentador do programa de HispanTV *Fort Apache*, quen considerou que o que lle preocupaba ao Partido Popular non eran os dereitos humanos, se non a *liña progresista de moitos dos programas que emite esta canle*.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Ahmadineyad presenta la TV iraní en español como un arma de lucha ideológica". *El País* (en castelán). 31 de xaneiro de 2012. Consultado o 26 de novembro de 2019.
2. ↑  "Suspenden la emisión del canal iraní Hispan TV a través de la TDT española" (en castelán). 29 de xaneiro de 2013. Consultado o 26 de novembro de 2019.
3. 1 2  "¿Vulnera la libertad de expresión cerrar HispanTV solo porque es iraní?" (en castelán). 25 de xaneiro de 2013. Consultado o 26 de novembro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Telesur
* CCTV-E
* Euronews

### Ligazóns externas

* Web oficial de Hispan TV *(en castelán)*.
**José Campos Villar**, nado en Campo Lameiro cara a 1870 e finado na Illa de San Simón o 27 de setembro de 1939, foi un comerciante, agrarista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Valentín Campos Barros. Agrarista, foi representante da Federación Agraria de Cambados-Caldas de Reis e alcalde de Campo Lameiro a principios dos anos vinte. Foi detido en outubro de 1924 acusado de desacato aos somatenistas de Campo Lameiro. Acusado de agresión ao secretario do concello Manuel Fernández González, foi detido en abril de 1929. Foi alcalde de Campo Lameiro en 1930. Na República foi elixido alcalde de Campo Lameiro. Militou en Acción Republicana. Foi destituído con toda a corporación en outubro de 1934. Integrouse en Izquierda Republicana e foi reposto como alcalde logo do triunfo da Frente Popular nas elección de febreiro de 1936. O 8 de marzo de 1936 recibiu unha homenaxe popular en Campo Lameiro. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 4 de febreiro de 1937 con Vicente Soto Martínez, Timoteo Blanco Abal, Adolfo Caeiro García e José Elías Silva Caneda. Condenado a cadea perpetua, foi internado na Illa de San Simón onde morreu por neoplaxiao o 27 de setembro de 1939 con 66 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Campo Lameiro** 1931 - 1934 | Sucesor:**José Barros Mosquera** |
| Predecesor:**José Barros Mosquera** |  **Alcalde de Campo Lameiro** 1936 | Sucesor:**José Díaz Chaves** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-10-1924, p. 7.
2. ↑  *El Progreso*, 24-4-1929, p. 2.
3. ↑  *El País*, 9-5-1933, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-11-1934, p. 13.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 4-3-1936, p. 13.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 12-3-1936, p. 12
7. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 4-2-1937, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Campos Villar na páxina web *Nomes e Voces*.
O cráter de impacto **Isabella** é o segundo cráter máis grande do planeta Venus. O cráter, que está situado nas coordenadas 29,8° N 204,2° E, ten dúas grandes estruturas moi semellantes ás das grandes coladas de lava, estas estruturas fican ó sur e sueste do cráter, estes mantos de material fluído cubriron parcialmente un volcán de escudo duns 40 km de diámetro que está situado ó sur do cráter, xusto onde comezan a remata-los mantos de material. Os regueiros do sueste amosan un patrón de canles e formas lobulares moi complexo, e están parcialmente cubertos polos depósitos de material procedentes da formación dun cráter posterior, o cráter de impacto Cohn, duns 20 kms de diámetro. Estes enormes regueiros de material, que son únicos entre os cráteres de impacto de Venus, seguen sendo motivo de estudo entre os astroxeólogos. Entre as teorías expostas caben ser subliñadas as que indican que estes regueiros poderían ser-lo resultado de rochas fundidas coma consecuencia do intenso calor acadado grazas ó enorme impacto que formou o cráter, ou que poderían se-lo resultado de grandes nubes de gases moi quentes mesturadas con rochas fundidas e sólidas que atravesaron os terreos adxacentes do cráter durante o evento do impacto. Este último proceso sería moi semellante ó que ocorre na Terra nas violentas erupcións coma a acontecida no ano 1991 no Monte Pinatubo de Filipinas.

Recibiu o seu nome en honra a raíña Isabel I de Castela.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  USGS Astrogeology (ed.). "Planetary Names: Crater, craters: Isabella on Venus". *Gazetteer of Planetary Nomenclature*. Consultado o 12-12-2011.
2. ↑  JPL/NASA (ed.). "PIA00480: Venus - Impact Crater 'Isabella'". *Photojournal*. Consultado o 12-12-2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cráter de impacto
* Barton
* Golubkina
* Dickinson

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3154839
* GPN: 2723

 |
A ***Histoire naturelle des poissons*** (*Historia natural dos peixes*) é unha monumental obra en 22 volumes publicada entre 1828 e 1849 por Georges Cuvier (1769-1832) e o seu alumno e futuro sucesor Achille Valenciennes (1794-1865).

Georges Cuvier estaba interesaado na consolidación do saber ictiolóxico. Fixo entón unha síntese de todas as informacións da disciplina da súa época. O manuscrito relaciona 4 514 especies de peixes, delas 2 311 novas, o que o fai aínda hoxe un dos tratados de ictioloxía máis ambicioso. A maioría das especies descritas foron feitas despois da morte de Cuvier, por Valenciennes.

Lámina do atún, na *Histoire naturelle des poissons*.
Esta obra responde non só aos rescursos dispoñíbeis no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, que Cuvier dirixía, senón tamén dunha inmensa rede de correspondentes a través de todo o mundo que lle permitiron obter espécimes e de recoller observacións. Un gran número de viaxeiros e de misións de exploracións científicas permitiron arrequecer as coleccións.

As descricións son frecuentemente xustas e bien conducidas, o mesmo que as ilustracións. Ás veces a diagnose de certas especies responde a individuos mal conservados ou dun só sexo. A pesar destes defectos, o traballo converteuse na obra de referencia para numerosas xeracións de ictiólogos.

Auguste Duméril (1812-1870) completou a obra de Cuvier publicando unha *Histoire naturelle des poissons* en dez volumes que apareceron entre 1865 e 1870. Duméril describe nela especialmente as especies non tratadas por Cuvier e Valenciennes, como os tiburóns.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Histoire naturelle des poissons***  |
**Isabela** é a maior illa do arquipélago das Galápagos, administrada por Ecuador. Ten unha área de 4.588 km² e é a maior illa das Galápagos.

O seu nome vén da raíña Isabel I que patrocinou a viaxe de Cristovo Colón no que descubriu o Novo Mundo. O seu punto máis elevado é o volcán do lobo cunha altura de 1.707 m. A forma da illa é o produto da fusión de varios grandes volcáns, con case 2.000 m de altitude, nunha única illa.

Na illa pódense observar as tartarugas do arquipélago. É rica en biodiversidade: preto da costa vense gran variedade de aves mariñas, como pingüíns, petreis, corvos mariños, falcóns das Galápagos, pombas das Galápagos, pelicanos, iguanas mariñas, tartarugas, leóns mariños e caranguexos. Nas vertentes e caldeiras dos volcáns de Isabela hai aínda vexetación moi interesante.

Isabela tamén é un cantón do Ecuador cuxa capital é a localidade de Puerto Villamil, a maior da illa e a terceira maior do arquipélago, situada na punta sueste da illa.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Isabela Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83639
* WorldCat
* VIAF: 315143525
* EBID: ID
* GeoNames: 3655571
* OSM: 2129921

 |
**Infrared Background Signature Survey** ou **IBSS** foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 28 de abril de 1991 mediante o transbordador espacial Discovery durante a misión STS-39 desde Cabo Cañaveral.[4][5]

Características
---------------

IBSS viaxou ao espazo na bodega do transbordador, desde onde foi liberado para facer as súas observacións para logo ser recollido e devolto a terra. A súa misión principal foi realizar experimentos para o desenvolvemento de sensores de detección de mísiles balísticos.[4][5]

IBSS estaba patrozinado pola Organización da Iniciativa de Defensa Estratéxica ou *SDIO*. A carga a bordo do satélite estaba composta por un sensor infravermello, un sensor multiespectral para observar en varias lonxitudes de onda, dúas cámaras de televisión para baixas intensidades de luz e equipamento de soporte. Unha vez en voo libre, IBSS observou o comportamento dos motores do sistema de control de posición do transbordador para usalo como perfil para o desenvolvemento de sensores capaces de detectar o mesmo tipo de sinatura no espazo, indicativo doutros sistemas de control de posición como o dos mísiles balísticos durante manobras de corrección de traxectoria. Parte dos experimentos de IBSS tamén implicaban a solta de diferentes tipos de gases no baleiro para estudar o seu comportamento e caracterizalos para mellorar a detección de gases parecidos durante o voo de mísiles balísticos. Ao final da súa misión IBSS foi recollido polo transbordador e devolto a terra, o 2 de maio de 1991.[4][5]

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2020). Real Time Satellite Tracking, ed. "IBSS" (en inglés). Consultado o 19 de maio de 2020.
2. ↑  Claude Lafleur (2020). "IBSS-SPAS (USA 70)" (en inglés). Consultado o 19 de maio de 2020.
3. ↑  "Note verbale dated 16 December 1992 from the Permanent Representative of the United States of America to the United Nations addressed to the Secretary-General" (PDF). *COMMITTEE ON THE PEACEFUL USES OF OUTER SPACE* (93-01075(E)): 12. 7 de xaneiro de 1993. Consultado o 19 de maio de 2020.
4. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "IBSS-SPAS" (en inglés). Consultado o 19 de maio de 2020.
5. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2020). "IBSS" (en inglés). Consultado o 19 de maio de 2020.
6. 1 2  NASA (14 de maio de 2020). "IBSS" (en inglés). Consultado o 19 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* STS-39
**Jafudà Cresques**, nado en Palma en c. 1350, e finado en Barcelona, en 1410 ou 1427, tamén coñecido como ***Jehudà Cresques***, ***Jaume Ribes*** e **Cresques lo Juheu** ("Cresques o Xudeu"),, foi un cartógrafo xudeu de orixe mallorquina e, probablemente, o home que coordinou os descubrimentos marítimos da escola naval de Portugal a partir de Sagres, a comezos do século XV.

Era o fillo doutro cartógrafo notable, Cresques Abraham, nado en Mallorca. Jafudà frecuentou a corte do rei Pedrp III, Xoán I e Martiño o Humano, onde fixo varios traballos de cartografía: xunto co seu pai, el foi, probablemente, o autor do *Atlas catalán* de 1375, considerado unha obra mestra de cartografía na Europa medieval. Tamén fixo un mapa do mundo para a sinatura comercial toscana Datini, e recibiu distincións e a protección dos reis de Aragón. 

Nado no seo dunha familia xudía, converteuse ó cristianismo como resultado dos saqueos do barrio xudeu de Palma en 1391 e, a continuación, adoptou o nome *de Jaume Ribes* (***Jacobus Ribus***, en latín). Como tal, parece que foi quen de ser nomeado coordinador portugués da cartografía da escola naval de Sagres na década de 1420; houbo un tal *mestre Jacomé de Mallorca* con este cargo. Moitos estudosos cren que era a mesma persoa, pero a cuestión é controvertida.

Notas
-----

1. 1 2  "Cresques lo Juheu"
2. ↑  "Jafudà Cresques". *L'Enciclopèdia.cat*. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana.
3. ↑  Patrimoni a les Illes Balears - Agència de Turisme de les Illes Balears (ATB), Conselleria de Turisme i Esports (ed.). "Cresques Abraham I Jafudà Cresques". Consultado o 2 de decembro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1686582
* WorldCat
* VIAF: 305855753
* BNE: XX977982
* BNF: 15588994z
* BVMC: 8331
* CANTIC: a10822562
* CERL: cnp01395786
* DBE: jafuda-cresques
* DeutscheBio: 121105768
* GEC: 0034263
* GND: 121105768
* ISNI: 0000 0000 5954 7730
* NTA: 067821634
* SUDOC: 168279398
* ULAN: 500036289

 |
Portada do primeiro tomo (1842).
A ***España artística y monumental*** é unha obra de litografías do pintor ferrolán Xenaro Pérez Villamil, unha das máis importantes do romanticismo pictórico ibérico. O seu nome completo era *España artística y monumental: Vistas y descripción de los sitios y monumentos más notables de España*.

A obra destaca pola técnica do debuxo e nos seus motivos aparecen representados numerosos monumentos históricos españois, moitos deles en ruínas, o que sen dúbida foi un importante referente do romanticismo en toda Europa. A obra, pagada polo Marqués de Remisa mandouse imprimir en París entre 1842 e 1850, pero está perdida en toda a súa integridade.

Algunhas desas litografías, separadas e logo xuntadas, foron reproducidas en obras posteriores que se seguen reimprimindo, pero non a partir dos orixinais.

Notas
-----

1. ↑  *España artística y monumental* Biblioteca Digital de Castilla y León.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***España artística y monumental***  |
O **Enuma Elish** é un poema babilónico que relata a creación do mundo. Consta de sete taboíñas que conteñen cada unha delas entre 115 e 170 liñas de escrita cuneiforme en lingua acadia escritas cara ao 1.200 a. C. Foron achadas entre as ruínas da biblioteca do rei Asurbanipal en Nínive (669 a. C. - 627 a. C.).

Contido
-------

*Enuma elish* son as dúas primeiras palabras coas que dá comezo o poema e que en acadio significan *cando no alto*. Reflicte a loita entre a Orde, personificada no deus Marduk e o Caos, representada na deusa Tiamat, narrando o nacemento dos deuses e a creación do universo, así coma os inicios dos humanos na Terra. Cómpre enmarcar o poema no contexto da relevancia adquirida por Marduk como deus principal de Babilonia, constituíndo o poema unha exaltación da figura deste deus levada a cabo por escribas babilonios.

Describe como a deusa das augas salgadas, Tiamat, e o deus da auga dóce, Apsu, deron lugar a unha familia de deuses ao mesturaren as súas augas. Estes novos deuses amolaron a Apsu, que decidiu matalos, mais un daqueles, Ea, logrou anticiparse e deu morte ao seu pai. Ea enxendrou a Marduk, quen deberá combater a Tiamat, decidida a vingar a morte de Apsu. Finalmente, Marduk derrota a Tiamat e co sangue de Kingu, o segundo esposo de Tiamat, Ea crea a Humanidade.

Na honra de Marduk edificouse en Babilonia o *Etenemanki*, cigurat de sete pisos de altura do que só se conserva a localización e que quizais se corresponda coa sonada Torre de Babel.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Enuma elish*[*Ligazón morta*], blog da Doutora en Historia Ana María Vázquez Hoys *(en castelán)*.
* O Enuma Elish na *Ancient Enciclopedia History* *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206063
* WorldCat
* VIAF: 185885738
* BNF: 15942020b
* EBID: ID
* GND: 4383835-2
* LCCN: n80089883
* SUDOC: 027555216

 |
**Jackie Brenston**, nado en Clarksdale (Mississippi) o 15 de agosto de 1930 e finado en Memphis (Tennessee) o 15 de decembro de 1979, foi un vocalista de R&B e saxofonista afroamericano que gravou, xunto á banda de Ike Turner, a primeira versión do tema proto-rock and roll "Rocket 88".

Traxectoria
-----------

Brenston regresou á súa vila natal tras o servizo militar en 1947 e aprendeu a tocar o saxofón tenor, uníndose a Ike Turner en 1950 como saxofonista e vocalista ocasional da súa banda. O éxito local dos Turner’s Kings of Rhythm fixo que B. B. King os recomendase a Sam Phillips, dono duns estudios en Memphis, Tennessee, onde a banda realizou varias gravacións a comezos de marzo de 1951, incluída "Rocket 88", na cal Brenston fai a voz principal e na que aparece acreditado como compositor.

Phillips pasoulle as gravacións ao selo Chess Records de Chicago, que editou "Rocket 88" baixo o nome de "Jackie Brenston and his Delta Cats", en vez de co nome de Turner. A gravación acadaría en pouco tempo o número 1 na lista de R&B da *Billboard* e estivo nesa posición ao redor dun mes. Phillips posteriormente afirmou que esta fóra a primeira gravación de rock and roll, e isto foi comunmente repetido por outros a pesar de que existen outros candidatos. Phillips usou o éxito da canción para crear Sun Records o ano seguinte.

Despois dunha sesión de gravación máis, Brenston e Turner separáronse, e Brenston pasou a tocar na banda de Lowell Fulson, onde estivo dous anos. Volvería a tocar co grupo de Turner de 1955 a 1962. Aínda que ocasionalmente cantou nela, Turner aparentemente prohibíulle cantar "Rocket 88".

Volveuse alcohólico e continuou tocando en bandas locais. Despois dunha última sesión gravación con Earl Hooker en 1963, traballou ocasionalmente como camioneiro antes de padecer un fatal ataque ao corazón en 1979, que o matou en Memphis cando tiña 49 anos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1677281
* WorldCat
* VIAF: 66674531
* AllMusic: mn0000782307
* BNF: 14158922n
* Discogs: 598247
* Europeana: ID
* GND: 1025702956
* ISNI: 0000 0000 4196 1124
* LCCN: no98028004
* MusicBrainz: ID
* RocksBackpages: jackie-brenston
* SUDOC: 163258171
* WikiTree: Brenston-3

 |
Esquema dun citomegalovirus, un virus con envoltura (*coat*).
Saída dun virus con envoltura da célula.
Micrografía do virus da gripe, un virus con envoltura.
Herpervirus saíndo dunha célula.
A **envoltura vírica** é unha estrutura que rodea a cápside vírica típica de moitos virus animais. Só uns poucos virus de plantas e bacteriófagos teñen envoltura. Nos animais a envoltura provén fundamentalmente da membrana plasmática das células do hospedador (ou ás veces da súa membrana nuclear ou de orgánulos); pero esta membrana lipoporteica de orixe celular non é o único compoñente da envoltura, xa que contén tamén glicoproteínas, que se proxectan ao exterior como espículas, que están codificadas no xenoma vírico. Estas espículas son moi importantes como antíxenos ou para a adhesión dos virus ás células. Estes compoñentes proteicos víricos insírense na membrana da célula antes de que o virus se ensamble e despois durante a liberación do virus xa están incorporados á membrana. Nalgúns virus as proteínas da membrana son tan numerosas que cobren toda a superficie do virus, como ocorre nos *Hepadnaviridae*.

Debaixo da envoltura normalmente está a cápside, pero moitos virus entre a envoltura e a cápside presentan unha **matriz** proteica cementante (exemplo: *Rhabdoviridae*).

A envoltura é flexible, pleomórfica (cambia de forma). Ademais, a bicapa lipídica da envoltura é relativamente sensible ao desecamento, á calor e aos deterxentes, polo que pode usarse éter para disolver os lípidos, e o virus queda inactivado.

A función principal da envoltura é axudar ao virus a entrar na célula hóspede. As glicoproteínas da superficie serven para identificar e unirse aos puntos receptores na membrana do hóspede. A envoltura vírica fusiónase despois coa membrana da célula, o que permite a entrada da cápside e do xenoma vírico.

Xeralmente, a célula infectada queda danada pola saída de partículas víricas envoltas e adoita morrer, outras veces queda debilitada e pode seguir liberando virus durante un período longo sen que a célula morra.

Algúns virus teñen envolturas con varias membranas, que lles proporcionan protección contra o sistema inmunitario (por exemplo, poxvirus), e facilitan a súa adaptación a novos hóspedes.

Exemplos de virus envoltos
--------------------------

Os seguintes son grupos de virus envoltos que son patóxenos para os humanos:

### Virus de ADN

* Herpesvirus
* Poxvirus
* Hepadnavirus

### Virus de ARN

* Flavivirus
* Togavirus
* Coronavirus
* Virus da hepatite D
* Orthomyxovirus
* Paramyxovirus
* Rhabdovirus
* Bunyavirus
* Filovirus

### Retrovirus

* Retrovirus

Notas
-----

1. ↑  "The Rabies Virus". CDC. Arquivado dende o orixinal o 06 de febreiro de 2013. Consultado o 2008-11-07.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q994215
* MAG: 97380033

 |
Logotipo de Europa FM
**Europa FM** é unha cadea de radiofórmula musical de España, a cal pertence a Atresmedia Radio, e esta a Atresmedia.

Historia
--------

Europa FM emite, durante a maior parte das súas horas, unha radio-fórmula baseada nos grandes éxitos de artistas nacionais e internacionais dos 90 ata hoxe.

Na tempada 2007-2008, e como novidade na súa grella de fin de semana, incorporouse *¿Me Pones?* con Juanma Romero, programa musical interactivo que recibe as peticións musicais adicadas dos oíntes e onde se destacan as novidades do panorama musical.

Na tempada 2008-2009 incorpórase un novo programa diario: *Euroclub*, con Xavi Martínez e Laura Trigo, o club musical de EuropaFM, un programa interactivo, con concursos, novidades e moito máis, actualmente é presentado por Juanma Romero e Laura Trigo. Outros programas relevantes de Europa FM son *Ponte a Prueba*, con Pablo Guerola, Mar Montoro e Puchi na franxa nocturna de 11PM a 1AM e o matinal *Levántate y Cárdenas*, con Javier Cárdenas e todo o seu equipo, de 6 a 10 da mañá. Os noctambulos teñen o seu espazo en *Europa baila*, con Quique Tejada de 1 a 4 da madrugada.

Segundo datos do Estudo Xeral de Medios (EGM), Europa FM consegue uns excelentes resultados. Suma neste EGM, 1ªOnda de 2011, 133.000 novos seguidores e sitúase como cuarta cadea musical española con 1 588 000 oíntes. Volve ser a cadea musical que máis crece nesta onda cuns datos históricos, habendo multiplicado por 5 a súa audiencia nos últimos catro anos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial Europa FM *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Atresmedia |
| --- |
| Atresmedia Televisión | 

|  |  |
| --- | --- |
| Actuais | 
* Antena 3 (HD)
* laSexta (HD)
* Neox (HD)
* Nova (HD)
* Mega (HD)
* Atreseries (só HD)

 |
| Desaparecidas | 
* Nitro
* Xplora
* laSexta3
* laSexta2
* Telehit
* Hogar 10
* Gol

 |

 |
| Atresmedia Radio | 
* Onda Cero
* Europa FM
* Melodía FM

 |
| Atresmedia Publicidad | 
* Atresmedia Eventos
* Unipublic

 |
| Filiais | 
* Atresmedia Cine
* Atresmedia Digital

 |
| *Televisión en España  · Radio en España  · Cine de España* |

| * v
* c
* e
Radio en España |
| --- |
| Radios xeralistas | Cadena COPE ·  Cadena SER ·  esRadio ·  Onda Cero ·  Punto Radio ·  Radio Nacional de España |
| Radios temáticas | LOS40 ·  Cadena 100 ·  Cadena Dial ·  Europa FM ·  Hits FM ·  Kiss FM ·  M80 Radio ·  Máxima FM ·  Melodía FM ·  Radio 3 ·  Radio 5 ·  Radio Clásica ·  Radio Intereconomía ·  Radiolé ·  Radio Marca ·  Rock FM  ·  Radio María |
**Enrique Dans Pérez**, nado na Coruña en 1965, é un docente e activista da rede galego.

Traxectoria
-----------

Dans é licenciado en bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é doutor en management pola Universidade de California (UCLA), ten un mestrado polo IE Business School, e cursou estudos posdoutorais na Harvard Business School.

Dende 1990 exerce como profesor de Sistemas de Información na IE Business School. É un coñecido partidario do uso de novas tecnoloxías no ámbito da educación, estea dirixida a persoas ou a empresas.

Colabora habitualmente con publicacións como *El País*, *El Mundo*, *Público* e outros diarios e revistas de ámbito estatal, xeralmente en relación a Internet.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Enrique Dans Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina e blog de Enrique Dans *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3390676
* WorldCat
* VIAF: 121786981
* BNE: XX842932
* GND: 141629649
* ISNI: 0000 0001 1580 9054
* LCCN: n2010046585
* OL: OL6845793A

 |
A **igrexa de Nosa Señora da Asunción** é un templo de culto católico que se atopa na parte máis alta de Castrillo de Duero (Valladolid).

Descrición
----------

Altar maior da igrexa da Asunción, coas pinturas ó fresco.
Trátase dunha edificación construída na segunda metade do século XII, aínda que soamente conserva deste período a cabeceira románica, pertencendo o resto do templo ó barroco. Dita cabeceira, rectangular no exterior e semicircular no interior, conta con dúas fiestras. As tres naves que compoñen o templo atópanse divididas por piares que sosteñen arcos de medio punto.

Súa fábrica é de pedra, posúe bóvedas de canón e destaca o cruceiro con cúpula e lanterna, proxectada ó exterior cun chapitel.

O retablo maior, de estilo rococó, foi realizado polo escultor Roque Muñoz entre 1602 e 1605. Desmontándoo do seu lugar orixinal tras unha restauración na que apareceron pinturas ó fresco no altar maior, albergando na súa fornela central unha imaxe da Asunción da Virxe de finais do século XVIII.

Notas
-----

1. ↑  "Castrillo de Duero". Arquivado dende o orixinal o 06 de outubro de 2014. Consultado o 03 de outubro de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Igrexa da Asunción de Castrillo de Duero*** |

### Ligazóns externas

* Concello de Castrillo de Duero: Igrexa da Asunción, consultado o 4 de novembro de 2012.
**Enrique Correa Álvarez**, nado en Lugo o 1 de febreiro de 1876 en finado na mesma cidade o 13 de novembro de 1963, foi un mestre e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Foi mestre en Abade (Moeche) en 1908, A Gándara (Oroso), Oubiña (Cambados), Rianxo, Viveiro, onde foi presidente da Asociación de Mestres do partido, e Lugo. Escribiu na prensa, foi por un tempo director de *Heraldo de Vivero*, colaborou en *Gaceta de Galicia*, *Galicia Nueva*, *La Provincia*, *Suevia*, *A Terra*, *Heraldo de Galicia*, *Eco de Galicia*, *El Pueblo Gallego* e na revista pedagóxica *Vida Escolar*. Xubilouse en 1946.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela coa tamén mestra María del Socorro Rey Otero en 1910, e foi pai de María Luz Correa Rey.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 44.
2. ↑  *El Progreso*, 15-11-1963, p. 3.
3. ↑  *El Correo Gallego*, 22-2-1908, p. 1.
4. ↑  *La Idea Moderna*, 9-5-1908, p. 2.
5. ↑  *BOP A Coruña*, 21-9-1909, p. 1.
6. ↑  *La Idea Moderna*, 24-1-1917, p. 2.
7. ↑  *La Voz de la Verdad*, 14-9-1923, p. 3.
8. ↑  *El Correo Gallego*, 19-5-1946, p. 6.
9. ↑  *La Región*, 28-12-1910, p. 2.
**José Rivas Fontán** ou **Pepe Rivas**, nado en Verducido (Pontevedra, daquela pertencente ao concello de Xeve) o 31 de agosto de 1941, é un político galego. Foi alcalde de Pontevedra dende 1979 ata 1991.

Traxectoria política
--------------------

Nas eleccións xerais de 1979 foi elixido deputado por Pontevedra nas Cortes Constituíntes, formando parte da candidatura de UCD. Formou parte do Consello Político de UCD. Tamén participou na Xunta Preautonómica como Secretario Xeral en 1978. Foi Secretario da Asemblea Parlamentaria de Galicia e Secretario da Comisión dos 16 para a redacción do Estatuto de Galicia.

Nas primeiras eleccións municipais democráticas encabezou a candidatura de UCD e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 presentouse por AP e conseguiu 17 escanos dos 25, obtendo o 56,90% dos votos fronte ao 26,45% dos socialistas. Pepe Rivas presentouse nas municipais de 1987 con Independentes de Galicia e conseguiu en total 10 escanos e o 33,37% dos votos, fronte ao 22,86% do PSdeG-PSOE, ao 20,53% de Alianza Popular, ao 7,96% de CDS e ao 5,1% do BNG. Non acadou ningún acordo, nin cos populares nin con outro partido ao longo dos tres mandatos. Sempre saíu elixido como a lista máis votada.

Nas eleccións xerais de 1996 foi elixido deputado ao Congreso polo PP e volveu ser elixido nas xerais de 2000.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Joaquín Queizán Taboada** |  **Alcalde de Pontevedra** 1979 - 1991 | Sucesor:**Francisco Javier Cobián Salgado** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez, A. (2016). *Solo Rivas Fontán. Memorias de un político lejos del rebaño*. Lugo: Alvarellos Editora. ISBN 978-84-16460-07-6

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Pontevedra
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 01 de xuño de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9014756
* WorldCat
* VIAF: 2472149489089593810004
* GND: 1131566793
* LCCN: n2017072424

 |
**Enrique Aller López**, nado en Lalín en 1948 e finado no Perú o 6 de xuño de 1999, foi un avogado e cooperante galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Enrique Aller Goyanes. Estudou no ICADE, do que foi expulsado, e despois na Universidade de Santiago de Compostela. Licenciado en dereito, comezou a traballar en Madrid con Enrique Barón. Retornado a Galicia, en 1973 foi asesor do Colexio de Arquitectos e montou un despacho laboralista na Coruña con Carlos Cerviño, Paco Pampín e Enrique Capeáns. Marchou a Suramérica como cooperente. En Nicaragua axudou a crear o novo código laboral. Gañou un concurso da Unión Europea para desenvolver a autonomía palestina. Morreu nunha estrada da Amazonia coa bióloga Mercedes Arteche Prieto, cando cooperaba no Perú como director do programa dos Desprazados pola Violencia en apoio dos indios Asaninka .

Vida persoal
------------

Compañeiro de Concha López Sánchez, foi pai de tres fillos, Antón, Ulla e Sara.

Recoñecementos
--------------

O Concello de Lalín outorgoulle a Folla de Carballo de prata a título póstumo en 2003.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-6-1999, p. 11.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-6-1999, p. 7.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-1-2003, p. L15.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Enrique Aller
* Hartos de normas, límites y horarios Arquivado 24 de agosto de 2019 en Wayback Machine.
**José Rivera Álvarez**, nado o 1 de xullo de 1901, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre na Arnoia. Afiliado a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense. Foi detido e procesado con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934, e condenado a prisión no Penal de San Cristóbal de Pamplona. Amnistiado logo da vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, regresou á Arnoia e reincorporouse ao seu posto de traballo. O seu regreso á estación de Ribadavia o 25 de febreiro de 1936 constituíu unha manifestación dos partidos de esquerda e das organizacións obreiras. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e no proceso de depuración foi separado definitivamente do servizo.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 50.
2. ↑  "Ribadavia. La vuelta de un amnistiado", *El Pueblo Gallego*, 4-3-1936, p. 11.
***Ensayos poéticos en dialecto berciano*** é un libro publicado en 1861, obra de Antonio Fernández Morales, escrito na súa maior parte, en dialecto berciano.

Características
---------------

Está considerado coma o segundo libro escrito en galego durante o Rexurdimento, despois d' *A gaita gallega* de Xoán Manuel Pintos. Este libro está escrito en dialecto berciano, considerado polo autor como forma dialectal do Bierzo do idioma galego ("Entre o galego i o seu dialecto berciano", "O Berciano é un sub-dialecto galego", "aínda que o berciano é un subdialecto galego"...). Segundo explica o autor no prólogo, foi animado a publicalo polo frenólogo e filólogo Mariano Cubí Soler, con que mantivo unha relación epistolar moi fecunda a partir de 1847.

Conta cunha introdución sobre linguas, dialectos, subdialectos e xergas en xeral, e a orixe do dialecto berciano, lingua e dialectos casteláns e galegos en particular realizada por Mariano Cubí Soler, autor de varias obras filolóxicas. Componse de 8000 versos distribuídos en 15 poemas en galego e un bilingüe castelán-berciano, e inclúe tamén unha oitava de Pascual Fernández Baeza, un soneto de Mateo Garza, unha oitava de Deogracias L. Villalibre ao autor, unha composición de José de Estrañi ao autor e un catálogo de voces do dialecto berciano.

Edición
-------

En 2003 reeditouno o Instituto de Estudios Bercianos, e no ano 2016 Edicións Positivas publicou unha nova edición.

Notas
-----

1. ↑  O seu título completo é *Ensayos poéticos en dialecto berciano, por el comandante de infantería e inspector provincial de estadística, D. Antonio Fernández y Morales, con una introducción sobre lenguas, dialectos, subdialectos y jergas en general, y el origen del berciano, lengua y dialectos castellanos y gallegos en particular, por D. Mariano Cubí y Soler, autor de varias obras filológicas, fundados de dos colegios literarios, y propagador de la frenología en España*.
2. ↑  Silveiro Fernández, Héctor (2019). *Cartas e composiciois autógrafas de Antonio Fernández Morales a Mariano Cubí*. Real Academia Galega. ISBN 978-84-87987-23-6.
3. ↑  "Lengua y literatura: Ensayos Poéticos en Dialecto Berciano". *www.ieb.org.es*. Consultado o 2022-01-14.
4. ↑  "ENSAYOS POÉTICOS EN DIALECTO BERCIANO". *EDICIÓNS POSITIVAS - Galicia* (en castelán). Consultado o 2022-01-14.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ensayos poéticos en dialecto berciano Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Ensayos poéticos en dialecto berciano*** |

### Ligazóns externas

* "Don Antonio Fernández y Morales" bergidense.blogspot.com.es 26/10/2007
* "O galego de León e Zamora", Xesús Ferro Ruibal, *Ben falado!*, 2.11.2010.
**José María Riestra López**, nado en Pontevedra o 8 de setembro de 1852 e finado na mesma cidade o 17 de xaneiro de 1923, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Antonio Riestra, á súa morte en 1880 tomou o relevo dos seus negocios. Engrandeceu o patrimonio do pai converténdose no eixo da vida política e económica da cidade e tamén da provincia. A súa fortuna estaba baseada en propiedades territoriais, a fábrica de tellas e ladrillos da Caeira (Poio), a banca Riestra e as xestorías de cobros de foros, entre outros negocios. Foi propietario da illa da Toxa, onde construíu o balneario.

Membro da facción romanonista do Partido Liberal, foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Estrada nas eleccións de 1879, 1881 e 1861 (permaneceu no cargo ata 1890), cedendo despois o distrito a Antonio Aguilar Correa. Posteriormente foi elixido senador por Pontevedra (1891-1899) e máis tarde (1900) nomeado senador vitalicio. En 1893 obtivo o título de Marqués de Riestra. En 1895 foi nomeado alcalde de Pontevedra.

Desde a seu pazo na Caeira controlou toda a política provincial. Mostra da influencia do Marqués de Riestra na vida política da provincia de Pontevedra desde finais do século XIX ata os anos 20 do século XX, é a frase "España ten 48 provincias, porque a outra é do Marqués de Riestra", popular no Madrid oficial da época.

Recoñecementos
--------------

Busto do Marqués de Riestra na Illa da Toxa
Unha rúa de Pontevedra leva o seu nome e na illa da Toxa hai un busto en bronce que o recorda.

Vida persoal
------------

Casou con Mencia Pintos, coa que tivo un fillo, Fernando Riestra Pintos. Casou en segundas nupcias con María del Carmen Calderón Ozores (filla de Vicente Calderón Oreiro), coa que tivo sete fillos: Raimundo, Vicente, Francisco, Santiago, Mª Carmen, José Luis e Ignacio Riestra Calderón. Raimundo e Vicente continuaron a carreira política do pai.

Notas
-----

1. ↑  Xenealoxía Marqueses de Riestra

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***José Riestra López Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*

### Outros artigos

* Marquesado de Riestra
* Mansión do Marqués de Riestra

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
* José Luis Ageitos Míguez: "Retrato de un marqués: José Riestra López, Primer Marqués de Riestra"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Víctor Mendoza Muñoz** |  **Alcalde de Pontevedra** 1895 - 1896 | Sucesor:**Bernardo López Suárez** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391162
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 95570
* Senadores de España (1834-1923): 2403

 |
Honningsvåg
**Honningsvåg** é unha pequena cidade norueguesa do concello de Nordkapp, na provincia de Finnmark, no norte do país. Debido á súa latitude, está considerada como a cidade máis setentrional de Europa e incluso do mundo. A lexislación vixente desde 1997 estipula que unha cidade norueguesa debe ter polo menos 5.000 habitantes, con todo, Honningsvåg foi declarada cidade en 1996. Está situada nunha baía no sur da illa de Magerøya, mentres que o visitado acantilado do cabo Norte e o seu centro turístico atópanse no lado norte da illa, toda ela bañada polo mar de Barents. O porto de Honningsvåg é unha parada común para cruceiros e para o Hurtigruten, especialmente durante o verán noruegués. O aeroporto de Honningsvåg, Valan, atópase a catro quilómetros fóra da cidade. Os seus voos diríxense principalmente a Tromsø.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q493472
* WorldCat
* VIAF: 144232778
* GEC: 0471171
* GeoNames: 779554
* LCCN: n79057569

 |
**José Rey González**, nado en Bemil (Caldas de Reis) o 21 de agosto de 1874 e finado en Vigo o 21 de marzo de 1957, foi un mestre e poeta galego.

Traxectoria
-----------

Exerceu como mestre en Sabarís e desde 1934 na escola Graduada do Grupo Areal de Vigo, da que foi director. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo, aínda que posteriormente foi reposto. Publicou varios libros de poesía e algúns dos seus poemas apareceron en *Tierra Gallega*. Deixou inédito un volume titulado *Contando cuentos*.

Foi pai de Jacobo Rey Porto.

Obras
-----

* *Frangullas*, 1910, con prólogo de Enrique Labarta Pose.
* *Lira gallega*, 1911.
* *Fume de pallas*, 1912.
* *Frores murchas*, 1914.
* *A musa da terra*, 1915
* *Latexos. Cántigas da terriña*, 1925 (poemario bilingüe).

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 23-3-1957, p. 7

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Rey González na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391161
* BNE: XX1415340

 |
***Eragon*** é unha novela escrita por Christopher Paolini é o primeiro libro da saga *Inheritance Cycle*, que comezou a escribir con 15 anos. Despois de escribir o primeiro borrador durante un ano, pasou un segundo ano re escribíndoo e dándolle contido á historia e ós personaxes. Os pais de Paolini viron o manuscrito final e decidiron auto publicar *Eragon*. Paolini pasou o ano seguinte viaxando polos Estados Unidos promocionando a súa novela. Por sorte, o libro foi descuberto por Carl Hiaasen, e foi publicado outra vez por Alfred A. Knopf. A versión re-publicada foi lanzada o 26 de agosto do 2003.

Adaptación ó cine
-----------------

*Artigo principal**:* Eragon (filme).
Fotografía aérea da montaña Ság, onde se recreou Farthen Dûr para a adaptación cinematográfica.
A adaptación de *Eragon* foi estreada nos Estados Unidos o 15 de decembro de 2006. Foi dirixido por Stefen Fangmeier, e guionizado por Peter Buchman. Edward Speleers foi seleccionado para o papel de Eragon. Jeremy Irons, John Malkovich, Chris Egan e Djimon Gaston Hounsou foron os artistas que completaron o resto do elenco de actores. A rodaxe principal do filme tivo lugar en Hungría e Eslovaquia.

Notas
-----

1. ↑  "Eragon". Internet Movie Database. Consultado o 2007-05-01.
2. ↑  Lyall, Sarah (2006-07-18). "He Was a Teenage Spy, Surrounded by Treacherous Adults". *The New York Times*. Consultado o 2009-01-31.
3. ↑  Parsons, Ryan (2006-08-15). "More Eragon Stills!". CanMag. Arquivado dende o orixinal o 14/11/2007. Consultado o 2007-11-06.
4. ↑  "Silver Screen Destinations: Eragon". AdventureTravelLogue. Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2008. Consultado o 2009-01-31.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Eragon* na Web Oficial
* *Eragon* na Wiki do ciclo Inheritance

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185449
* BNF: 15510967p
* ISFDB: 152581
* MusicBrainz: ID

 |
| Hoplestigmataceae |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Subclase: | Dilleniidae |
| Orde: | Lamiales |
| Familia: | Boraginaceae |
| Xénero: | *Hoplestigma Pierre, 1889* |

 |

**Hoplestigmataceae** é unha pequena familia de plantas dicotiledóneas que comprende dúas especies nun único xénero, *Hoplestigma*. Na actualidade está asignada á familia das boragináceas. Son nativos do leste da África tropical.

Descrición
----------

Son árbores con grandes follas, alternas, pecioladas, sinxelas, enteiras, ovadas e coas marxes enteiras. As flores hermafroditas agrúpanse en inflorescencias en cimas terminais. O froito é unha drupa con catro sementes.

Taxonomía
---------

O xénero foi descrito por Jean Baptiste Louis Pierre e publicado en Bull. Mens. Soc. Linn. Paris 2: 116. 1899. A especie tipo é: *Hoplestigma klaineanum* Pierre.

Notas
-----

1. ↑  Tropicos.org. Missouri Botanical Garden

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Fossilworks: 55470
* GBIF: 3659538
* iNaturalist: 186589
* IRMNG: 119406
* ITIS: 22320
* NCBI: 620905
* POWO: ID
* Tropicos: 42000128

 |
O lema "Era unha vez" (en francés, *Il était un fois*) baixo unha ilustración da Carapuchiña vermella.
***Era unha vez*** é unha fórmula de expresión que, na tradición popular, introduce un conto, e en particular unha fábula ou un conto de fadas. Trátase da frase que abre o relato e fai alusión a un tempo pretérito indeterminado. É habitual, tamén na oralidade, nos contos infantís.

De acordo co Oxford English Dictionary, a expresión apareceu na lingua inglesa xa en 1385 (escrita por Geoffrey Chaucer en *Os contos de Canterbury*, como *Once upon a time*). Con todo, nunha lingua romance o primeiro rexistro que existe chega a través de Charles Perrault, que a enunciou en lingua francesa como *Il était une fois*. A expresión aparece no inicio de sete dos oito escritos en prosa de Perrault.

É así mesmo unha fórmula amplamente instalada noutros idiomas: *Det var engang* (dinamarqués), *C'era una volta* (italiano), *Era uma vez* (portugués), *Érase una vez* (castelán), *Es war einmal* (alemán)...

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Ser*.. Exemplo de uso na acepción 1ª.
2. ↑  Once upon a time en World Wide Words *(en inglés)*.
3. ↑  «Il était une fois» na edición de orixe da recompilación dos *Contes de ma mère l'Oye*, do século XVII.
4. ↑  Charles Perrault, *Contes (introdución, noticias e notas de Catherine Magnien), Edicións Le Livre de Poche Classique.*
Escudo de armas de Barbados.
O **escudo de Barbados** é un dos símbolos nacionais de Barbados dende a súa independencia en 1966.

A parte central é coñecida como "escudo dourado". Consiste nun campo de ouro no que figuran dous "Orgullos de Barbados", que son a flor nacional (Caesalpinia pulcherrima do xénero das Poincianas) e unha figueira "barbada" (Ficus citrifolia) que era común na illa no momento no que os portugueses chegaron á illa e de quen recibe o nome.

Escudo de armas
---------------

O escudo formado por un campo de ouro cos elementos mencionados está suxeito por dúas figuras con forma de animais. Á esquerda un golfiño de azur e de goles, que representa á industria pesqueira de Barbados, e á dereita un pelicano en cores naturais que simboliza a unha pequena illa chamada Illa do Pelicano que nalgún momento existiu fronte a costa de Bridgetown. A cruz que forman as canas representa a cruz na cal Santo André foi crucificado. Na base do escudo hai unha lenda que di: *"Pride and Industry"* (*Orgullo e Industria*) en referencia ó lema da nación.