**Alton Glenn Miller** (1 de marzo de 1904 - 15 de decembro de 1944) foi un músico de jazz americano da época do Swing. Unha das súas cancións máis coñecidas, e probablemente a máis coñecida do xénero, foi **In the Mood**, traducida normalmente como *En forma* ou *De bo humor*.

Traxectoria
-----------

### Inicios

Busto de Glenn Miller en Bedford.
Nado da relación entre Elmer Miller e Mattie Lou Cavender, iniciouse na música cando o seu pai lle regalou unha mandolina, que logo cambiou por unha corneta, primeiro instrumento de vento que tocou. Nesa época a familia Miller vivía en Tryon, Nebraska. Pasou a súa infancia en Nebraska e Oklahoma ata que a familia se instalou definitivamente en Colorado, onde aos doce anos abandonou a corneta para comezar a estudar a técnica do trombón e a tocalo na banda do seu colexio. Sendo estudante universitario, Miller realizou audicións e tocaba sempre que se lle presentaba a oportunidade. Ao descoidar os seus estudos e suspender en tres dos seus seis cursos decidiu abandonar a universidade, dedicándose por completo á música. Converteuse en trombón profesional e uniuse á banda do célebre batería Ben Pollack, nunha xira por California. Nesa banda o clarinete era o que sería "rei do swing" Benny Goodman.

En 1927 a orquestra chegou a Nova York e Miller decidiu deixala para tocar pola súa conta en clubs, programas de radio e espectáculos musicais, ata o ano 1932. En 1935, Ray Noble, director de orquestra británico, encargoulle organizar unha banda de swing e durante dous anos alternou a dirección da orquestra coas actuacións en pequenos locais. En 1938, tras varios intentos frustrados decidiu formar a súa propia "Big Band", sendo o seu primeiro grande éxito foi "Moonlight Serenade". Esta canción é unha das máis reproducidas de toda a historia dos Estados Unidos e está considerada como a máis representativa de Miller e como unha das máis importantes da historia musical dese país. Un contrato no casino de Glen Island en New Rochelle, en Nova York, abriulle as portas a unha carreira triunfal que se mantivo ata o final da súa vida. Ao mesmo tempo que a orquestra triunfaba nas salas de baile, a banda adquiriu unha enorme popularidade nos Estados Unidos debido á emisión das súas actuacións nun programa de radio que era transmitido de costa a costa no país, e que estaba patrocinado pola marca de cigarros "Chesterfield".

### Éxito

En 1937 Miller formou unha segunda banda, que conseguiu rapidamente o éxito de público, que enchía os seus concertos, e que deu lugar a unha serie de gravacións para as multinacionais discográficas RCA Victor e His Master's Voice. Dende xuño de 1938 Miller ocupou os primeiros postos de varias listaxes de música popular, e mantívose así máis dun ano. A principios de 1940 a canción "In the Mood" estivo no número un quince semanas consecutivas, e seguiuna "Tuxedo Junction", que mantivo a Miller no número un ata o verán. O 11 de febreiro de 1941, Miller obtivo o primeiro disco de ouro por "Chattanooga Choo Choo".

En 1942, durante a segunda guerra mundial, alistouse nas Forzas Aéreas, onde recibiu o rango de capitán e onde se encargou de tocar para as tropas estadounidenses desprazadas a Europa.

### Falecemento

Trala liberación de París a Miller encargóuselle realizar unha xira de seis semanas alí e noutras cidades europeas en poder dos aliados. Miller, que acababa de ser ascendido a maior, pasou a noite discutindo cun amigo os seus plans de formar unha banda na posguerra e logo retirarse a un terreo que comprara en California.

O día seguinte, 15 de decembro de 1944, partiu nun avión monomotor dende o aeródromo de Twinwood, a 50 millas ao norte de Londres, en dirección a París. O piloto da nave tamén se dirixía á cidade, na que estaba a punto de ser sometido a unha corte marcial por acusacións de traficar no mercado negro. Os informes indican que había un terceiro pasaxeiro no voo.

O avión desapareceu, mais como nunca se atoparon os cadáveres de Miller nin dos seus acompañantes, creáronse lendas que o supuñan vivo. En 1985 o investigador Clive Ward descubriu un *Noorduyn Norseman*, similar ao avión en que viaxou Miller preto da costa norte de Francia mais non puido verificarse a existencia de restos humanos no seu interior.

A pesar da desaparición do músico, a banda continuou as súas actividades baixo a dirección de Jerry Gray ata o 13 de novembro de 1945, cando fixo a súa última presentación ante o presidente Harry Truman, en Washington. O maior Glenn Miller foi o único membro da banda que non sobreviviu á guerra.

Discografía
-----------

En 1991 a discográfica RCA puxo á venda unha colección de 13 CD con todos os temas gravados para esa firma. A compilación contaba cun total de 286 títulos.

Cinema
------

En 1953 Anthony Mann rodou o filme biográfico "The Glenn Miller Story", en que James Stewart interpretaba a Glenn Miller.

Notas
-----

1. ↑  La Segunda Guerra Mundial: Glenn Miller
2. ↑  En las redes del tiempo: Glenn Miller[*Ligazón morta*]
3. ↑  La muerte de Glenn Miller: ¿una conspiración de asesinato?

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Glenn Miller Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Bennett, Tony (1998). *The Good Life*. Nova York: Pocket Books. ISBN 0-671-02469-8. [*Ligazón morta*]
* Butcher, Geoffrey (1997). *Next to a Letter from Home*. North Pomfret, Vt: Trafalgar Square. ISBN 0-7515-1078-5.  Chattanooga Choo Choo-The Life and Times of the World Famous Glenn Miller Orchestra by Richard Grudens 2004. ISBN 1-57579-277-X}}
* Friedwald, Will (1997). *Sinatra! The Song Is You*. Nova York: Da Capo Press. ISBN 0-306-80742-4.
* Flower, John (1972). *Moonlight Serenade: a bio-discography of the Glenn Miller Civilian Band*. New Rochelle, NY: Arlington House. ISBN 0-87000-161-2.
* Miller, Glenn (1943). *Glenn Miller's Method for Orchestral Arranging*. Nova York: Mutual Music Society.  ASIN: B0007DMEDQ
* Miller, Glenn (1927). *Glenn Miller's 125 Jazz Breaks For Trombone*. Chicago: Melrose Brothers Music Company.
* Miller, Glenn (1939). *Feist All-Star Series of Modern Rhythm Choruses Arranged By Glenn Miller For Trombone*. Nova York: Leo J. Feist, Inc.
* Simon, George Thomas (1980). *Glenn Miller and His Orchestra*. Nova York: Da Capo paperback. ISBN 0-306-80129-9.
* Simon, George Thomas (1971). *Simon Says*. Nova York: Galahad. ISBN 0-88365-001-0.
* Schuller, Gunther (1991). *The Swing Era: The Development of Jazz, 1930–1945. Volume 2*. Nova York: Oxford University Press. ISBN 0-19-507140-9.
* Sudhalter, Richard (1999). *Lost Chords*. Nova York: Oxford University Press. ISBN 0-19-514838-X.

### Ligazóns externas

* Big band

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q103651
* WorldCat
* VIAF: 51876099
* Allmovie: p102860
* AllMusic: mn0000661172
* AlloCiné: 36388
* BIBSYS: 90799159
* BLBNB: 000296805
* BNB: ID
* BNE: XX842376
* BNF: 13897523j
* BRE: 2213820
* CiNii: DA1372032X
* DeutscheBio: 11883312X
* Discogs: 77991
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 11358
* Filmportal: ID
* GEC: 0042525
* Genius: Glenn-miller
* GND: 11883312X
* IBDB: 412035
* IMDb: nm0001895
* Isidore: miller\_glenn\_auteur\_ou\_responsable\_intellectuel
* ISNI: 0000 0001 1062 4974
* LCCN: n50033672
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000007872
* NDL: 00621131
* NKC: jn19990005726
* NLA: 36045398
* NNDB: 000043717
* NTA: 070481431
* OL: OL2363792A
* SNAC: w6kx668r
* SUDOC: 077722353
* TMDb: 144091
* Treccani: glenn-alton-miller
* TVcom: glenn-miller
* VGMdb: 29660
* WikiTree: Miller-30319

 |