**Cinema Novo** foi un movemento cinematográfico brasileiro, influenciado polo neorrealismo italiano e pola "Nouvelle Vague" francesa, con repercusión internacional. Xurdiu en circunstancias análogas ao movemento portugués chamado Novo Cinema.

Orixes
------

Na década de 1950 o cinema brasileiro estaba dominado pola *chanchada* (filmes musicais, con frecuencia cómicos e baratos), historias épicas de grande orzamento que imitaban o estilo de Hollywood e o cinema denominado "serio" que o cineasta Carlos Diegues describe como "ás veces cerebral e a miúdo ridiculamente pretensioso."

En 1952 tiveron lugar o I Congresso Paulista de Cinema Brasileiro e o I Congresso Nacional do Cinema Brasileiro. Nestes congresos discutíronse novas ideas para a produción de filmes nacionais. Unha nova temática de obras comezou a ser abordada. Así, cineastas do Río de Xaneiro e Bahia resolveron elaborar novos ideais para o cinema brasileiro. Estes ideais eran contrarios aos carísimos filmes producidos por Vera Cruz e opostos ás alienacións culturais que reflectían as *chanchadas*.

O que os mozos implicados no proceso querían era a produción dun cinema barato, feito con "unha cámara na man e unha idea na cabeza". Os filmes volvían á realidade brasileira e cunha linguaxe adecuada á situación da época. Os temas máis tratados estaban fortemente ligados ao desenvolvemento do país. Esa nova fase está ben representada polo filme *Rio, 40 graus* (1955), de Nelson Pereira dos Santos. As propostas do neorrealismo italiano foron a inspiración do autor do filme.

Temas e estilo
--------------

Os historiadores do cinema dividen o movemento en tres fases diferentes:

Os filmes da **primeira fase** (1960-1964) representan os obxectivos orixinais do Cinema Novo. Eran filmes formais no ton e rurais no escenario, tratando os problemas da clase obreira, como a fame, a violencia, a alienación relixiosa e a explotación relixiosa. Ao contrario que o cinema tradicional, que mostraba belos actores profesionais en paraísos tropicais, nesta fase os cineastas buscaban os recantos máis escuros da vida brasileira, as *favelas* e o *sertão*. O director Glauber Rocha foi o máis coñecido dos cineastas do momento, con obras como *Deus e o Diabo na Terra do Sol*, que foron aclamadas por críticos de todo o mundo.

A **segunda fase** (1964-1968) comeza co golpe de estado que leva o Brasil á autarquía militar. Os brasileiros perderon fe nos ideais do Cinema Novo, movemento que prometera protexer os dereitos civís pero que fracasara en manter a democracia. Os filmes desta fase trataban de desviar as críticas e facer fronte á angustia e perplexidade que sentía o pobo. Fíxose producindo filmes que analizaban o fracaso de certo populismo.

A **terceira fase** (1968-1972) consistiu nunha mestura de temas políticos e sociais con personaxes e imaxes non afastados da riqueza e vizosidade da selva brasileira. Foi chamada tamén fase tropicalista. Coa modernización do país, o Cinema Novo tamén se volveu máis profesional. Cineastas e espectadores comezaron a sentir que o movemento estaba a contradicir os ideais da súa primeira fase. Esta percepción deu lugar ao nacemento do Novo Cinema Novo, ou *Udigrudi*, que empregaba unha estética sucia para volver á idea inicial.

Principais nomes do Cinema novo
-------------------------------

Xunto con Rocha e Pereira dos Santos destacaron os directores Cacá Diegues, Joaquim Pedro de Andrade, Leon Hirszman, Roberto Santos, Rogério Sganzerla, Ruy Guerra, Olney São Paulo, Paulo César Saraceni e Alex Viany.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cinema do Brasil
* Novo Cinema
* Neorrealismo italiano

### Ligazóns externas

* Orixes do Cinema Novo, por Pedro Simonard
* Cinema Brasileiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1092442
* EBID: ID
* GEC: 0017802

 |