recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 42°17′17″N 8°39′38″O﻿ / ﻿42.288081, -8.660511

O estreito de Rande e a ponte homónima.
O **estreito de Rande** é un estreito mariño galego localizado na ría de Vigo. Separa de xeito natural a enseada de San Simón do resto da ría. Por terra, separa a península do Morrazo da comarca de Vigo. Dende o ano 1978 o estreito está conectado mediante a ponte de Rande, unindo a vila de Moaña coa parroquia redondelá de Cedeira.

O nome do estreito provén do lugar homónimo, na parroquia redondelá.

O 23 de outubro de 1702 librouse no seu seo a Batalla de Rande, que enfrontou ás escuadras das coalicións anglo-holandesa e hispano-francesa na Guerra de Sucesión Española.

Características
---------------

Na zona máis angosta o estreito ten unha largura de 660 metros. A profundidade é de entre 20 e 30 metros. Pola beira da península do Morrazo, ocupa territorios da parroquia de Domaio, no concello de Moaña, e de San Adrián de Cobres no concello de Vilaboa. Porén, a densidade de poboación arredor do estreito é pequena, xa que a irregularidade do relevo propiciou que non se desenvolvesen grandes núcleos na zona.

A característica principal do estreito é a existencia dunha ponte que conecta os dous extremos, a ponte de Rande. Esta ponte constitúe unha infraestrutura pertencente á autoestrada AP-9, que tamén se estende por ámbalas beiras. Ademais da ponte, a pegada humana limítase a diversas construcións residenciais na beira do mar. Nun tempo houbo fortíns defensivos en ámbalas beiras (fortalezas de Corveiro e de Rande). Nas zonas máis elevadas predomina a vexetación non autóctona, coma piñeiros e eucaliptos, así coma matos e outros arbustos.

O solo é caracteristicamente de tipo granítico, e forma desniveis en forma de cantís de varios metros sobre o nivel do mar. Na beira sur hai dous pequenos areais, a Praia de Rande e a Praia das Cabanas.

Notas
-----

1. ↑  Rande é un lugar da parroquia de Cedeira, no concello de Redondela.
2. ↑  Pereiro Alonso, Román (2002). *A batalla de Rande. Mapas e gravados (1699-1715)*. *Vigo: Editorial Galaxia*. ISBN 978-84-8288-588-9.
3. ↑  Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.
4. ↑  Plan de Ordenación do Litoral de Galicia. Xunta de Galicia, ed. "Estreito de Rande". Consultado o 23 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Rande, Estreito de". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Outros artigos

* Museo da Batalla de Rande
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Coruña.

**Empresa municipal Augas da Coruña, S.A.** (oficialmente en castelán **Empresa Municipal Aguas de La Coruña, S.A. - EMALCSA**) é unha empresa pública que abastece de auga potable ó concello da Coruña, e a súa área metropolitana. Inscrita no Rexistro Mercantil desta mesma cidade o 7 de xullo de 1978, absorbeu á antiga abastecedora Aguas de La Coruña S.A. fundada en 1908. A empresa ten un patrimonio valorado en 2013 en 58,3 millóns de euros.

A auga que fornece EMALCSA provén do encoro de Cecebre e potabilízase no lugar da Telva (Cambre). O ciclo da auga remata na EDAR de Bens. En 2013 a compañía vendeu o 31 % da EDAR de Bens, da que posuía o 100 % do capital, aos concellos de Oleiros (8 %), Culleredo (8 %), Arteixo (8 %) e Cambre (7 %).

A empresa é propiedade do Concello da Coruña ao 100%, factura máis de 20 millóns de euros ao ano cun beneficio de máis de 2 millóns de euros. Emalcsa foi accionista de R Cable e financia Smart City. Os maiores clientes particulares da empresa son Hijos de Rivera e Begano que consomen case a metade da auga.

A empresa ten depósitos de auga nos barrios de:

* Eirís
* Monte Alto
* Penamoa
* Ventorrillo

Notas
-----

1. ↑  EMALCSA: EL AGUA DE A CORUÑA
2. ↑  Ante os suculentos beneficios de Emalcsa, o BNG propón a rebaixa do prezo da auga
3. ↑  "La compañía de agua, de propiedad pública, y la de autobuses, concesionada, mejoran sus ventas y sus resultados economiadigital.es". Arquivado dende o orixinal o 23 de xullo de 2015. Consultado o 23 de xullo de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***A Coruña*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web de Emalcsa
* Visualización histórica de las líneas de abastecimiento.
*Para a publicación mensual iniciada en Buenos Aires en 1980 véxase El Estradense (Buenos Aires)*.
***El Estradense*** foi un semanario que se publicou na Estrada entre 1906 e 1909.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario agrícola-social*, apareceu o 15 de decembro de 1906 dirixido por Benigno Pío Losada. A partir do 13 de xuño de 1908 foi o seu director Manuel García Barros, que xa colaboraba co periódico dende o inicio e publicou nel moitos relatos curtos. Outros colaboradores do xornal foron Miguel Losada Losada, Laurentino Espinosa Valladares, Eduardo Cajide, Manuel Nodar Magán (que asinaba "León Armandú"), Manuel Muíños Graña (cos pseudónimos "Xan da Ulla" e "Farruc"), e Manuel Leyes e Camilo Pardo que se encargaban das seccións humorísticas e satíricas; a partir de 1907 tamén escribe Antón Losada Diéguez.
Saíu á luz para contrarrestar a influencia de *Voz del Pueblo*, que aparecera unhas semanas antes, aínda que os dous se declaraban riestristas, isto é partidarios do Marqués de Riestra quen dende había anos viña controlando politicamente a provincia de Pontevedra, *El Estradense* tiña unha ideoloxía tradicionalista de corte agrarista oposto a Faustino Ulloa Estévez, cacique liberal que controlaba o concello da Estrada. Ademais intentaba contrarrestar o agrarismo liberal-democrático e republicano que comezaba a coller pulo nas parroquias do concello. Tivo que suspender a súa edición en varias ocasións debido á censura política e o seu director Manuel García Barros sufriu prisión por este motivo. Cesou a súa publicación co número 108 o 9 de xaneiro de 1909.

### Segunda época

Reapareceu en 1918 como portavoz antiriestrista. Estaba dirixido por Manuel García Barros e entre os colaboradores figuraba Antón Losada Diéguez.

### Terceira época

Volveu reeditarse en marzo de 1935 en Santiago de Compostela co subtitulo *Periódico agrario* e vinculado con *El Emigrado*. En xullo de 1935 foi secuestrado polo alcalde da Estrada.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Estradense, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Blanco Fuentes, Mario (24-5-1958). "108 números publicó "El Estradense" desde 1.906 a 1.909". *La Noche*: 1, 2.
* Garrido Couceiro, Xoán Carlos (1995). *Manuel García Barros. Loitando sempre*. Lugo: Fouce. ISBN 84-605-4289-0.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

### Ligazóns externas

* Exemplares
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Voz del Pueblo.

***Voz del Pueblo*** foi un periódico semanal editado na Estrada entre 1906 e 1907.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico defensor de los intereses de la comarca*, apareceu en novembro de 1906.. Era un semanario riestrista, isto é partidario do Marqués de Riestra que mantivo un enfrontamento coa outra facción do riestrismo da Estrada, representada por *El Estradense*. O periódico estaba patrocinado por Faustino Ulloa Estévez, Miguel Nine (deputado provincial), Faustino Valenzuela, Gumersindo Otero García e José Otero Carbia (alcalde da Estrada). Editábase na imprenta que estaba na vivenda propiedade de José Otero Carbia.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo de Galicia*, 22-11-1906, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* *La Voz del Pueblo*

### Ligazóns externas

* As primeiras cabeceiras de prensa local da Estrada cumpren un século

* Exemplares
**VietJet Air** é unha aeroliña vietnamita. Foi fundada en 2007 e comezou a operar en 2011. Ten a súa sede en Hanoi, e o centro da actividade está en Saigón. Ten voos para a maioría dos aeroportos de Vietnam e algúns aeroportos internacionais.

É a cuarta aeroliña do mundo en tráfico doméstico. Dende os seus dous principais centros de operacións nos aeroportos de Cidade Ho Chi Minh Tan Son Nhat e Hanoi Noi Bai, a aeroliña voa a 17 destinos usando 18 avións.

Destinos
--------

VietJet Air voa a 18 destinos en seis países distintos de todo o mundo. Mantén unha forte presenza no mercado doméstico cos seus centros de conexión principais no Aeroporto Internacional de Tân Sơn Nhất, no Aeroporto Internacional de Nội Bài, o Aeroporto Internacional de Da Nang e o Aeroporto Internacional de Phú Bài, Aeroporto de Vinh, Aeroporto Internacional de Phú Quốc xunto con outras cidades centrais como Da Lat, Nha Trang, Quy Nhon, Hai Phong, Buon Me Thuot, Can Tho, Thanh Hoa e Dong Hoi. Os plans da aeroliña pasan por continuar desenvolvendo Huế e Vinh como centros de conexión ademais de explotar o potencial do mercado doméstico.

Frota
-----

Frota de VietJet Air (a 14/2/2015):

VietJet Air Airbus A320.

**Frota de VietJet Air**| Aeronave | Existencias | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A320-200 | 19 | 48 | 180 | Alugados de ALAFCO, GECAS, Ansett Worldwide Aviation Services (AWAS), CIT Group |
| Airbus A320neo | 0 | 42 | por determinar |  |
| Airbus A321-200 | 0 | 7 | 220 |
| Total | 19 | 97 |  |  |

Notas
-----

1. ↑  "VietJetAir Fleet Details and History". Planespotters.net. Arquivado dende o orixinal o 04 de febreiro de 2012. Consultado o 4 de xaneiro de 2015.
2. 1 2  "VietJetAir finalises major A320 Family order". Airbus.com. Arquivado dende o orixinal o 06 de outubro de 2014. Consultado o 4 de xaneiro de 2015.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Arno.

| Arno |
| --- |
|  |
| Atol Arno |
| Datos |
| País | Illas Marshall |
| Illa principal | Kobjeltak |
| Linguas |  |
| Poboación (1999) | 2.069 hab. |
| Superficie | 13 km² |
| Superficie lagoa | 338´7 km² |
| Nº de illas | 133 |
| Coordenadas | 07°05′00″N 171°42′00″L﻿ / ﻿7.08333, -171.70000 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol de Arno |
|

**Arno** é un atol de 133 illas no océano Pacífico. É un distrito lexislativo das Illas Marshall na cadea Ratak. O territorio abarca 13 quilómetros cadrados de terra firme. A diferenza da maioría dos outros atois, Arno inclúe tres diferentes lagoas, unha gran lagoa central, e dúas máis pequenas no norte e o leste. A súa lagoa principal inclúe unha superficie de 338´7 km². A unha distancia de só 20 km, é o atol máis próximo á capital das Illas Marshall, o atol Majuro, e pódese ver mirando cara ao leste desde Majuro nun día claro. Atópase aproximadamente a 47 km. ao leste de Ujae.

A poboación do atol Arno era de 2.069 segundo o censo de 1999. Os illotes máis poboados son Ajeltokrok, Kobjeltak, Rearlaplap, Langor e Tutu. O pobo máis grande é Ine, Arno.

Os habitantes de Arno son ben coñecidos pola súa produtividade na fabricación de copra (a carne seca de coco, da que é extraído o aceite de coco). As mulleres de Arno son famosas pola produción da Bolsa de Kili, un popular bolso tecido a man, o nome doutra illa nas Illas Marshall (á que a poboación do atol Bikini foi finalmente trasladada como consecuencia das probas nucleares dos Estados Unidos que se levaron a cabo no seu atol). En Arno supostamente había unha tradicional "escola de amor".

Historia
--------

O atol Arno foi reclamado polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio do Xapón. Tras o final da segunda guerra mundial, o atol Arno quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. A illa forma parte da República das Illas Marshall desde 1986.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio das Illas Marshall
* Entry at Oceandots.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q694057
* WorldCat
* VIAF: 236136816
* GeoNames: 7303494
* GND: 4774572-1
* GNIS: 1888522

 |
| Jabat |
| --- |
|  |
| Atol Jabat |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (1988) | 112 hab. |
| Superficie | 0´6 km² |
| Superficie lagoa | km² |
| Nº de illas | 1 |
| Coordenadas | 07°45′00″N 168°58′36″L﻿ / ﻿7.75000, -168.97667 |
| Maior Altura | 8 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol Jabat |
|

**Jabat** (**Jabwot** ou **Jabot**) é unha illa no Océano Pacífico dentro da cadea Ralik nas Illas Marshall.
Forma un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall. A súa superficie total é de só 0´6 km², e ten unha lonxitude de 1´2 km. Atópase a 12 km. do atol Ailinglaplap. A diferenza da maioría das outras illas das Illas Marshall, Jabat é unha illa rochosa en lugar dun atol de coral, aínda que rodeada dun areccife de coral e dunha franxa de augas pouco profundas que se estenden por varios quilómetros máis aló do arrecife cara ao norte e o sur. A poboación da illa Jabat era de 112 habitantes en 1998.

Historia
--------

Jabat foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, e os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio das illas Marshall
* Entry at Oceandots.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q697805
* GeoNames: 7303519
* GNIS: 1888530

 |
| Likiep |
| --- |
|  |
| Atol Likiep |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2002) | 482 hab. |
| Superficie | 10´26 km² |
| Superficie lagoa | 424 km² |
| Nº de illas | 65 |
| Coordenadas | 09°54′00″N 169°08′00″L﻿ / ﻿9.90000, -169.13333 |
| Maior Altura | 10 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol Likiep |
|

**Likiep** é un atol de 65 illas no océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ratak nas Illas Marshall. Atópase aproximadamente a 55 km. ao noroeste de Wotje. A súa superficie total é de só 10´26 km², pero que encerra unha profunda lagoa central de 424 km². Likiep tamén posúe o punto máis alto Illas Marshall, un promontorio sen nome de 10 m. sobre o nivel do mar. A poboación de Likiep era de 482 habitantes en 1998.

Historia
--------

En 1877, Likiep foi comprado por Anton De Brum, un comerciante portugués e socio de Adolph Capelle na empresa de comercio Capelle e Brum, que comerciaban principalmente con copra e os produtos do mar ao longo de Micronesia. Likiep foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte doa Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.

O Distrito Histórico de Likiep, con 15 estruturas historicamente significativas construídas entre 1880 e 1937, está sendo considerado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio das illas Marshall
* Oceandots entry for Ebon

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q518353
* GeoNames: 2080251
* GNIS: 1888537

 |
**Kosmos 212** ou **Cosmos 212** foi unha misión espacial soviética lanzada sen tripulación o 14 de abril de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Kosmos 212 foi unha Soiuz modelo 7K-OK de tipo pasivo lanzada a órbita sen tripulación para facer diferentes probas en órbita xunto con Kosmos 213 (unha Soiuz 7K-OK de tipo activo). Despois da traxedia da Soiuz 1 a Unión Soviética retomou as probas non tripuladas das naves Soiuz. Despois da proba non tripulada da parella Kosmos 186-Kosmos 188 lanzáronse as Kosmos 212 e 213. A primeira en engalar foi Kosmos 212, seguida un día máis tarde por Kosmos 213. Tras so 47 minutos despois do despegue da última, as dúas naves acopláronse con éxito automaticamente e sen problemas, froito das leccións aprendidas das anteriores misións, plagadas de incidentes, incluindo a morte de Vladimir Komarov na Soiuz 1.

A Kosmos 212 regresou a terra de maneira controlada o 19 de abril usando o sistema de de control de aterraxe por primeira vez con éxito, que permite á cápsula Soiuz certo grao de planeo, reducindo a forza G na reentrada atmosférica e mellora a precisión na aterraxe. A cápsula tomou terra a 20 km ao suroeste da cidade de Maikolna, ainda que foi arrastrada durante cinco quilómetros polos fortes ventos da zona debido a que neste voo o sistema de desacoplamento do paracaídas unha vez en terra estaba desactivado.

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2021). Real Time Satellite Tracking, ed. "COSMOS 212" (en inglés). Consultado o 22 de febreiro de 2024.
2. 1 2 3 4 5 6 7  NASA (28 de outubro de 2022). "Cosmos 212" (en inglés). Consultado o 22 de febreiro de 2024.
3. 1 2 3 4  "Letter dated 8 May 1968 from the Permanent Representative of the Union of Soviet Socialist Republics addressed to the Chairman of the Committee on the Peaceful Uses of Outer Space" (PDF) (68-12694 (E)). 3 de xuño de 1968: 2. Consultado o 22 de febreiro de 2024.
4. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "Soyuz 2, 5 (7K-OK, passive)" (en inglés). Consultado o 22 de febreiro de 2024.
5. 1 2 3 4  Anatoly Zak (28 de xaneiro de 2024). "The Soyuz pair makes flawless automated docking" (en inglés). Consultado o 22 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Soiuz 11A511
* Kosmos 213
O **presidio perpetuo** ou **cadea perpetua** é unha pena privativa de liberdade de carácter indefinido, que normalmente se impón como condena perante un delito grave, e que pode implicar a privación de liberdade para sempre. Na maioría de xurisdicións nas que non se contempla a pena capital, a cadea perpetua (en especial sen posibilidade de liberdade condicional) constitúe o castigo máis severo que pode recibir un criminal.

Nalgúns países, a cadea perpetua considérase unha alternativa á pena capital por crimes maiores.

Regulación por país
-------------------

Cadea perpetua no mundo:
     Contemplada como sanción penal
     Contemplada como sanción penal só para os homes
     Abolida
     Descoñécese, probablemente é legal

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cadea perpetua*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q68676
* BNCF: 48625
* LCCN: sh85076824
* MAG: 108608090
* NKC: ph119591

 |
Coordenadas: 52°N 6°O﻿ / ﻿52, -6

Canal de San Xurxo.
O **canal de San Xurxo** (en inglés: *St George's Channel*) é un canal que separa Gales de Irlanda, conectando o mar de Irlanda co norte do océano Atlántico. Ten 160 km de lonxitude e entre 81 e 145 km de ancho. Esta canle é de augas poucos profundas, aínda que ao final da última glaciación anegouse polos cambios de nivel das augas mariñas.

O nome do canal provén da lenda do século XIV segundo a cal, San Xurxo viaxou dende Turquía até Inglaterra. A lenda di que chegou á maior das illas británicas polo canal que leva o seu nome.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q209688
* BRE: 2352583
* EBID: ID
* GEC: 0060079
* GeoNames: 2960846
* TGN: 1114249

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
| Teraina |
| --- |
|  |
| Teraina en 2006. Vista desde o satelite. |
| Datos |
| País | Kiribati |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2005) | 1.155 hab. |
| Superficie | 7´8 km² |
| Superficie lagoa | km² |
| Nº de illas | 1 |
| Coordenadas | 04°41′00″N 160°22′40″O﻿ / ﻿4.68333, -160.37778 |
| Maior Altura | 5 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol Teraina |
|

**Teraina**, tamén coñecida como **Illa Wáshington** (ambos os nomes son oficiais), é un atol coralino situado no océano Pacífico central. Forma parte das Illas da Liña pertencentes á República de Kiribati.

A illa posúe unha área de 7´8 km², e a poboación en 1990 ascendía a 936, chegando a 1000 en 2000. A capital, Tangkore atópase na parte occidental da illa.

A principal actividade na illa é a produción de copra. En 1798 foi descuberta polo norteamericano neoiorquino Edmund Fanning, quen lle puxo o nome do presidente George Washington. Tamén foi coñecida como illa New York e illa Prospect.

Todas as localidades atópanse na lista seguinte, cos resultados do censo de 2005. Atópanse situadas seguindo as agullas do reloxo ao redor do perímetro do atol.

| Non. | Localidade | Poboación
(Censo 2005)  |
| --- | --- | --- |
| 1 | Abaiang | 91 |
| 2 | Kauamwemwe | 106 |
| 3 | Uteute | 72 |
| 4 | Kaaitara | 34 |
| 5 | Tangkore | 203 |
| 6 | Matanibike | 191 |
| 7 | Arabata | 190 |
| 8 | Mwakeitari | 92 |
| 9 | Onauea | 176 |
|  | **Teraina** | 1155 |
|

Illas da LiñaIllas da Liña
Casa de Reunión dos homes (novembro de 1968)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q911037
* WorldCat
* VIAF: 315134372
* EBID: ID
* FAST: 1270317
* GeoNames: 4030885
* Google Maps: 8283835572959932995
* LCCN: sh94006076
* OSM: 3830783
* SUDOC: 149219210
* TGN: 1009413

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Pueblo.

***El Pueblo*** foi un semanario publicado en Betanzos entre 1900 e 1902.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano Único de esta Localidad*, apareceu en agosto de 1900. Periódico semanal, estivo dirixido por José Bartolomé Vidal, Juan Gómez Navaza e Bernardo Miño Abelenda. Entre os seus redactores figuoru Ramón Plasencia Ruibal. Cambiou o subtítulo polo de *Órgano Independiente de esta Localidad*. Foi unha revista anticaciquil de periodicidade semanal (agás nos seus tres últimos números, que se presentaron quincenalmente). Cesou a súa publicación en xullo de 1902.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 7-8-1900, p. 1.
2. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 14-7-1902, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Pueblo, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
**Amigus** é unha asociación de informática das Pontes de García Rodríguez e formada por veciños da vila interesados por todo tipo de aplicacións da informática.

Obxectivos
----------

A asociación ten como obxectivos principais:

1. Achegar a informática ós veciños da vila.
2. Promover o uso do software libre.
3. Poñer en marcha unha rede sen fíos local de uso libre.

Con este obxectivo realizan cursos, xuntanzas (*partys*), charlas, coloquios, obradoiros, foros etc.

Historia
--------

A asociación foi fundada no ano 2002 por un grupo de veciños das Pontes. Trala creación no ano 1996 da canle de IRC *#aspontes*, algúns dos veciños das Pontes comezaron a contemplar o forte auxe das novas tecnoloxías e como as novas xeracións empregaban estes novos medios de comunicación.

A raíz deste efecto, un grupo destes internautas comezou a ve-la necesidade de fomentar non só xuntanzas on-line, senón crear un punto de unión en Internet no que os veciños tivesen un punto de referencia.

A finais de 1998 creouse a primeira versión de *www.as-pontes.com*, unha páxina onde fomentar a vila e ofrecer recursos para os visitantes. No Nadal do ano 2002 realizouse a primeira *Party Amigus*, unha xuntanza de usuarios, no Colexio da Fraga.

O 24 de xullo de 2003 creouse a nova web de Amigus *www.amigus.org*, con información actual de novos produtos, así como novas locais, promoción de artistas locais, festas, feiras e demais actividades que se celebran nas Pontes. Pouco a pouco foise engadindo máis contido á web, como é o caso do *Rueiro*. A web recibiu máis de 800 000 visitas, dispón de máis de 9000 novas repartidas en 38 categorías. Un álbum fotográfico das Pontes de máis de 5.000 imaxes destacando as da Festa da Fraga.

Ademais como forma de promoción local, os apartados *Sons da Vila* e *Deporte Pontés* son un punto referencia de promoción dos grupos locais.

Ademais de todo iso, Amigus, organizou gran cantidade de obradoiros e cursos para os seus socios que se desenvolveron dentro das *Parties* ou ben en datas puntuais ó longo da súa andaina.

Amigus tamén desenvolveu un centro dirixido a comercios locais en Internet, *www.MercaNasPontes.com*.
| *Perilinfa* |
| --- |
|  |
| Sección transversal da cóclea. A perilinfa está localizada na scala vestibuli e scala tympani, as rexións acuosas das partes superior e inferior do diagrama. |
|  |
| Sección transversal da canle semicircular e ducto mostrando o espazo perilinfático. |
|
| Latín | *perilympha* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

A **perilinfa** é un fluído extracelular corporal localizado dentro da cóclea ou caracol do oído interno en dous dos seus tres compartimentos: a scala tympani (escala timpánica) e a scala vestibuli (escala vestibular). A composición iónica da perilinfa é comparable á do plasma sanguíneo e o líquido cefalorraquídeo. O principal catión (ión cargado positivamente) da perilinfa é o sodio (Na+). Os valores das concentracións de ións sodio e potasio na perilinfa son 138 mM e 6,9 mM, respectivamente.

Localización
------------

O oído interno divóidese en dúas partes: labirinto óseo e labirinto membranoso. O labirinto membranoso está dentro do labirinto óseo, e contén un fluído chamado endolinfa. Entre a parede externa do labirinto membranoso e a parede do labirinto óseo está o **espazo perilinfático**, que contén a perilinfa. O labirinto membranoso está suspendido na perilinfa. A perilinfa do labirinto óseo está comunicada co líquido cefalorraquídeo do espazo subaracnoide por medio do conduto perilinfático.

Composición e función
---------------------

A perilinfa e a endolinfa teñen composicións iónicas peculiares, axeitadas ás súas funcións de regular electroquimicamente os impulsos das células ciliadas fonorreceptoras. O potencial eléctrico da endolinfa é ~80-90 mV máis positivo que o da perilinfa debido á maior concentración de potasio (K+) que de sodio (Na+).

Importancia clínica
-------------------

Suxeriuse que a perilinfa e a endolinfa participan nun fluxo unidireccional que está interrompido na enfermidade de Ménière.

Notas
-----

1. ↑  Bosher SK, Warren RL (1968-11-05). "Observations on the electrochemistry of the cochlear endolymph of the rat: a quantitative study of its electrical potential and ionic composition as determined by means of flame spectrophotometry". *Proceedings of the Royal Society B* **171** (1023): 227–247. PMID 4386844. doi:10.1098/rspb.1968.0066.
2. ↑  Blumenfeld, Hal (2010). *Neuroanatomy through Clinical Cases second edition*. Sinauer Associates, Inc.
3. ↑  Konishi T, Hamrick PE, Walsh PJ (1978). "Ion transport in guinea pig cochlea. I. Potassium and sodium transport". *Acta Otolaryngol* **86** (1–2): 22–34. PMID 696294. doi:10.3109/00016487809124717.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2070958
* EBID: ID
* GEC: 0131105
* JSTOR: perilymph
* MAG: 2778317342

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 60908
* MeSH: D010498
* NCIt: C33297
* TA: A15.3.03.056
* Uberon: 0001845
* UMLS: C0031059

 |
| Atol Farquhar |
| --- |
|  |
| Atol |
| Datos |
| País | Seychelles |
| Illa principal | Île du Nord |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) |  |
| Superficie | 7´5 km² |
| Superficie lagoa | 150 km² |
| Nº de illas | 9 |
| Coordenadas | 10°10′00″S 51°08′00″L﻿ / ﻿-10.16667, -51.13333 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol |
|

O **Atol Farquhar** é parte do Grupo Farquhar nas Seychelles. De 1965 á independencia das Seychelles en 1976, foron parte do Territorio Británico do Océano Índico. A área total dos atois, incluída a gran lagoa, é de 170´5 km². A superficie terrestre é de 7´5 km².

Farquhar destácase polas súas grandes dunas de area, algunhas das cales chegan a máis de dez metros de altura. O atol atópase a uns 770 km de Mahé e é a parte máis meridional das illas Seychelles. Foi descuberto en 1501 polo navegante portugués, Joan de Novoa.

O principal grupo de illas describen unha longa curva no lado leste do atol. As máis grandes son *Île du Nord* e a *Île du Sud*, coas illas menores do Manaha entre elas. Máis ao sur están as Goelettes. Para o lado oeste do atol atópase o pequeno grupo coñecido como *Trois Îles*. 
O atol consta de: 

* Île du Nord.
* Île du Sud.
* Manaha Îles.
	+ Manaha Nord.
	+ Manaha Milieu.
	+ Manaha Sud.
* Goelettes.
* Trois Îles.
	+ Lapin.
	+ Île de Milieu.
	+ Depose.
* Bancs de Sable.

Hai un pequeno asentamento na *Île du Nord* (Illa do Norte).

Mapa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q941936
* GEC: 0514078
* GeoNames: 936199

 |
| Caroline |
| --- |
|  |
| Foto satélite da Illa Caroline; O norte atópase na parte superior dereita. Os illotes maiores teñen un ancho de 500 metros aproximadamente |
| Datos |
| País | Kiribati |
| Illa principal | South Islet (Rimapoto) |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 3´76 km² |
| Superficie lagoa | 6 ´30 km² |
| Nº de illas | 39 |
| Coordenadas | 9°56′13.13″S 150°12′41.40″O﻿ / ﻿-9.9369806, -150.2115000 |
| Maior Altura | 6 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol |
|

A **Illa Caroline** ou **Atol Coroline** (tamén coñecida como **Illa do Milenio**), é o máis oriental dos atois coralinos inhabitados que comprenden as Illas da Liña austrais no océano Pacífico central.

Historia
--------

Hai evidencias de asentamentos polinesios, pero estaba deshabitado ao chegar os europeos. Primeiro foi Pedro Fernández de Quirós en 1606, quen pescou peixes de cores e chamouno "Illa do Peixe". En 1795 redescubriuna o inglés Willian Broughton e púxolle o nome da filla do primeiro Lord do Almirantado. Non hai que confundir a illa Carolina coas Illas Carolinas nos Estados Federados de Micronesia. Historicamente tamén se coñeceu cos nomes de Thornton, Hirst, Clark e Independence.

En 1868 foi reclamada polo Reino Unido; e desde a súa independencia en 1979, forma parte da República de Kiribati. A illa Caroline permaneceu relativamente sen cambios por parte do home e é considerada unha das illas tropicais máis primitivas do mundo, a pesar da explotación de guano, a colleita de copra e a presenza humana durante os séculos XIX e XX. O atol alberga unha das maiores poboacións de caranguexos de coco do mundo e é un importante lugar de cría para as aves mariñas, sobre todo para o *Onychoprion fuscata*.

A illa é coñecida polo seu rol na celebración da chegada do novo milenio, xa que debido a que se sitúa xusto ao oeste da liña internacional de cambio de data constitúe un dos primeiros territorios onde comeza calquera día e polo tanto tamén foi un dos primeiros lugares onde empezou o día 1 de xaneiro de 2000; debido a isto o atol foi recentemente bautizado como Illa do Milenio.

Illas
-----

Tres grandes illotes constitúen o groso da superficie terrestre de Caroline: Nake (1,04 km²) no norte; Long (0,76 km²) no nordés da lagoa e South (1,07 km²). O resto son pequenos illotes, a maioría dos cales foron nomeados durante a expedición ecolóxica de 1988, realizada por Angela e Cameron Kepler, divídense en catro grandes grupos: os illotes Nake do sur, os illotes de sotavento centrais, os illotes de sotavento do sur, e os illotes de Barlovento. Os illotes de Caroline son particularmente efémeros, no transcurso dun século de observación, varios dos illotes máis pequenos apareceron ou desapareceron totalmente cas principais tormentas, mentres que as formas das máis grandes cambiaron significativamente.

Canle entre o lado oeste de Long Island e a illa de Nake (no fondo)Canle entre o lado oeste de Long Island e a illa de Nake (no fondo)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q822151
* WorldCat
* VIAF: 315527870
* EBID: ID
* GeoNames: 4030964
* GND: 4363453-9

 |
**Mamede Casanova**, coñecido como **Toribio de Mañón**, foi un dos bandidos galegos máis coñecidos de comezos do século XX.

Traxectoria
-----------

En novembro de 1900 asaltou, con outras persoas, a Casa Rectoral da Graña. A intención era asustar ao cura mais tamén levaron os cartos que atoparon na casa. O crego escapa pero morre a súa criada. Despois desa noite Casanova sería acusado de asasinato. Foi persequido pola Garda Civil pola comarca de Ortigueira. Tres anos de continuos apresamentos, fugas e asaltos que fixeron del unha figura case lendaria.

As lendas falan de que tiña:

> "forza capaz de romper os grilletes, capacidade para quitalos, destreza para espirse e vestirse cos ferros postos, habilidades de xente para gañarse en pouco tempo a simpatía dos seus compañeiros de prisión e promover un disturbio que sería favorable para el, intelixencia para buscar e atopar axuda misteriosa entre as persoas fóra do cárcere que veñen axudalo nas súas fuxidas , disimulo e dominio inusual"
> 
> 

En 1903 intentou fugarse da cárcere da Coruña e foi trasladado ao castelo de Santo Antón. O delincuente galego, responsable da morte de dous curas, das feridas duns gardas civís así como de roubos, violacións e incendios, rompera cadeas e grilletes e forzou portas grazas aos súa capacidade física.

Notas
-----

1. ↑  "O bandido galego de máis sona do século XX". *radiofusion.gal*. Consultado o 2024.
2. 1 2  "Mamed Casanova, el temible bandido gallego que se creyó su leyenda". *abc.es*. Consultado o 2024.
Estrada cruzando o porto de montaña de Arlberg (Austria).
Un **porto de montaña** é unha ruta ou paso para cruzar unha montaña o calquera clase de sistema montañoso; o cume do porto é o lugar de maior altitude sobre o que pasa dito camiño e á vez adoita ser o punto máis baixo de dito sistema montañoso. Os portos de montaña caracterízanse por ter trazados moi sinuosos e pendentes moi pronunciadas ademais da frecuente presenza de neve.

Nos porto de montaña o vento adoita encaixar e adoita ser particularmente forte, o que causa un descenso de altitude nas bandas de vexetación. Por esta causa resultan abundantes en pastos, o que fainos especialmente adecuados para a gandería, en especial se se practica algún modo de trashumancia.

No mundo do ciclismo os portos de montaña son especialmente importantes. Nas competicións ciclistas, os corredores teñen que subir estes pasos no menor tempo posible, polo que a lonxitude e pendente son os factores que determinan a dificultade do porto de montaña. Nas baixadas alcanzan grandes velocidades, o que dota ás etapas de montaña dunha espectacularidade adicional. Os especialistas en subilos chámanse escaladores.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133056
* BNCF: 31144
* BNF: 11951299k
* BRE: 2711825
* GEC: 0236919
* GND: 4121454-7
* HDS: 007963
* JSTOR: mountain-passes
* LCCN: sh85087787
* MAG: 50128577
* Treccani: valico

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Minami Torishima** (南鳥島) ou **Illa Marcus** é unha illa illada localizada ao noroeste do Océano Pacífico. O significado en xaponés é "Illa dos paxaros do sur". Posúe unha área de 1,2 km². É o territorio máis oriental do Xapón a 1.848 km ao sueste de Toquio, e a 1.267 km ao leste da illa xaponesa máis próxima, Minami Iōjima nas Illas Ogasawara, e forma unha liña entre Toquio e a Illa Wake, que está a 1.415 km ao leste-sueste. A illa máis próxima é Farallón de Paxaros nas Illas Marianas, que está a 1.021 km ao oeste-suroeste.

Administrativamente forma parte do concello de Ogasawara (小笠原村) na subprefectura de Ogasawara (小笠原支庁) da prefectura de Toquio no Xapón.

Historia
--------

A illa foi descuberta polo capitán español Andrés de Arriola en 1694, na viaxe de retorno desde Manila a Acapulco, pero a súa localización non foi rexistrada ata o século XIX. É mencionada por primeira vez en 1864, dando unha posición por unha nave de observación dos Estados Unidos en 1874 e en 1879, Kiozaemon Saito pisou terra. O Xapón oficialmente reclamou a illa o 19 de xullo de 1898.

Durante a segunda guerra mundial 4.000 soldados xaponeses estiveron estacionados na illa, a cal foi atacada pola Mariña dos Estados Unidos en 1943, sen conseguir a súa rendición ou ocupación. A illa é usada na actualidade para a observación meteorolóxica e ten unha pequena estación de radio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1047492
* WorldCat
* VIAF: 315136978
* EBID: ID
* GEC: 0503574
* GeoNames: 2111921
* LCCN: sh96011233

 |
O **Lugomir** (serbio cirílico: *Лугомир*) é un río da Serbia central, de 57 km de longo, tributario pola dereita do río Velika Morava.

Orixe
-----

O Lugomir ten a súa orixe en dous cursos de auga, o *Dulenska reka* e o *Županjevačka reka*.

O Županjevačka reka é o máis curto, orixínase na cordal de Gledićke, no sur da rexión de Šumadija, o seu nacemento está só a uns 500 m de distancia da fonte do outro curso que dá lugar ao Lugomir, o Dulenska Reka. O río flúe primeiro cara ao leste, próximo ás aldeas de Nadrlje, Županjevac, Dragovo e Belušić. Neste punto, o Županjevačka Reka acada o monte Juhor montaña e vira cara ao norte seguindo a pendente occidental do Juhor, tras pasar a aldea de Beočić únese ao Dulenska Reka.

O Dulenska reka é o máis longo, 37,5 km, tamén ten a súa orixe nas montañas de Gledićke, concretamente a 793 m no monte Gomila pero flúe cara ao norte. Na aldea de Dulene o río pasa por un encoro, construído con carácter temporal en 1964 pero que aínda está en funcionamento, que crea o lago artificial de Dulene. Despois xira cara ao leste e recibe o *Pčelička reka* pola esquerda na localidade de Velike Pčelice e atravesa a vila de Rekovac onde o río cira cara ao sur. Nas aldeas de Tečić, Vukmanovac e Loćika, o Dulenska Reka forma un pequeno arco e xira cara ao norte no val estreito sobre a aba occidental do Juhor, axuntándose co Županjevačka reka na localidade de Dragoševac.

Lugomir
-------

O Lugomir propio ten 19,5 km de longo. O río segue a dirección nordeste do Dulenska reka, ao longo da cara oeste dao Juhor, e entra na rexión de Pomoravlje. Pasa polas aldeas de Kolare, Bresje e Majur e pola periferia sur da cidade de Jagodina, despois atravésao a autoestrada Belgrado - Niš, e finalmente verte as súas augas no Gran Morava preto da aldea de Ribari.

O Lugomir drena unha área de 447 km²

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3107124
* GeoNames: 788437

 |
Coordenadas: 9°29′03″N 83°29′19″O﻿ / ﻿9.4840833333333, -83.488666666667


| Cerro Chirripó |
| --- |
| O Cerro Chirripó |
| Elevación: | 3.820 metros |
| Localización: | Costa Rica |
| Cordilleira: | Serra de Talamanca |
| Primeira acensión: |  ? ? |
| Rota máis fácil: | A pé desde San Gerardo de Rivas |
|  |

O **Cerro Chirripó** é unha montaña de 3.820 metros sobre o nivel do mar que constitúe o pico máis elevado de Costa Rica, na América Central.

Situación
---------

O Cerro Chirripó é un macizo que se ergue na serra de Talamanca, no centro-sur do país. Ocupa terras de tres departamentos: San José, Limón e Cartago. Desde o seu cume son visíbeis tanto o océano Pacífico como o mar Caribe, que bañan o istmo centroamericano.

Características fisiográficas
-----------------------------

Non é un volcán, como erradamente se indica nalgunhas fontes. A súa prominencia (elevación desde a base circundante) é de 3.727 metros, o que o converte nunha das maiores cimas da Terra, pois ocupa o lugar 38º na clasificación por ese risco. A partir aproximadamente dos 3.500/3.700 msnm nas súas ladeiras desenvolvése unha vexetación de selva húmida; por riba desa altura aparece unha vexetación de sabana con herbazais.

Aínda que na actualidade non adoita sufrir nevadas, no pasado, durante a era glaciar, desenvolveuse cerca da cima un lago desa orixe. Cerca está a fonte do río Chirripó, que corre até o Océano Pacífico.

Contorno ambiental
------------------

O cerro está incluído no Parque Nacional de Chirripó, creado no ano 1975, que ocupa unha superficie de 50.150 ha. É un parque que acubilla unha grande riqueza en biodiversidade. Contabilízanse unhas 400 especies de paxaros - o monte é un refuxio para o *Pharomachrus mocinno* -, así como mamíferos emblemáticos, tales o xaguar, o puma e o tapir. Na flora aparecen diversos endemismos. Porén os incendios sufridos nas décadas finais do século XX causaron graves danos no parque.

Ascensións
----------

O Cerro Chirripó é fácil de ascender sen que se precise de equipo especializado de escalada. O punto de partida sitúase na localidade de San Gerardo de Rivas. Existe un refuxio (*Crestones*) a uns 3.400 metros de altura, que vale de apoio. Porén, a ruta de ascenso está avaliada nunha duración de tres días de andaina.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cerro Chirripó Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q252362
* EBID: ID
* GEC: 0017610
* GeoNames: 3624238
* Peakbagger: 8168

 |
Coordenadas: 39°27′34″N 0°23′30″O﻿ / ﻿39.4594, -0.391606

Estación de ferrocarril de València-Sant Isidre, no barrio homónimo.
**Patraix** é o distrito 8 e tamén un barrio da cidade de Valencia, que inclúe, ademais de Patraix, aos barrios de Sant Isidre, Vara de Quart, Safranar e Favara. Foi unha vila independente até o ano 1870, ano no que se anexionou a Valencia a petición propia do Concello de Patraix.

A poboación censada no 2009 era de 58.947 habitantes segundo o concello de Valencia.

Localización e distribución
---------------------------

Situación do distrito na cidade de Valencia
Limita cara ao norte co distrito de L'Olivereta, ao sur cos distritos de Jesús e Pobles del Sud, ao leste con Extramurs e ao oeste co municipio de Xirivella.

O distrito de Patraix tiña 58.401 habitantes en 2007, divididos entre cinco barrios:

* Patraix (25.429)
* Sant Isidre (10.002)
* Vara de Quart (10.916)
* Safranar (8.641)
* Favara (3.413)

Notas
-----

1. ↑  "Districte 08. Patraix" (PDF). *Oficina de Estadística: Ayuntamiento de Valencia* (en valenciano e español). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de abril de 2010. Consultado o 27 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Patraix*** |

### Ligazóns externas

* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia

| * v
* c
* e
Distritos de Valencia |
| --- |
| Bandeira da Cidade de Valencia | 
* Ciutat Vella
* L'Eixample
* Extramurs
* Campanar
* La Saïdia
* Pla del Real
* L'Olivereta
* Patraix
* Jesús
* Quatre Carreres
* Poblats Marítims
* Camins al Grau
* Algirós
* Benimaclet
* Rascanya
* Benicalap
* Pobles del Nord
* Pobles de l'Oest
* Pobles del Sud

 | Escudo de Valencia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55226
* GEC: 0049429

 |
A **República Democrática de Vietnam**, tamén coñecida como **Vietnam do Norte**, foi un Estado socialista fundado por Ho Chi Minh e recoñecido pola China e a URSS en 1950. En 1954, trala derrota de Francia na Batalla de Dien Bien Phu, Francia recoñeceu formalmente este estado e a Indochina Francesa dividiuse en dous.

Despois desta división produciuse un éxodo masivo dos vietnamitas do Norte cara ao Sur, moitos deles católicos, que sinalaban que a política norvietnamita exercía unha persecución sobre eles e outros tantos foron vietcongs sucesores dos vietminhs promovidos polo goberno do norte para liberar ou desprender o sur do control das potencias capitalistas. En 1959, o Partido Comunista Vietnamita secretamente decidiu realizar unha guerra contra o Sur reportándolle esta grandes custos ao país.

A capital de Vietman do Norte foi Hanoi e estaba gobernada por un goberno comunista aliado coa Unión Soviética e a República Popular da China, que loitou contra os Estados Unidos e Vietnam do Sur durante a guerra de Vietnam. A República Popular da China apoiou ao goberno durante a guerra.

Coa liberación de Saigón por parte das forzas Norvietnamitas o 30 de abril de 1975, a autoridade política en Vietnam do Sur foi asumida pola República de Vietnam do Sur. Este goberno fusionouse con Vietnam do Norte o 2 de xullo de 1976 e formaron unha soa nación denominada a República Socialista de Vietnam.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia de Vietnam
* Guerra de Vietnam
* Vietnam do Sur

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172640
* WorldCat
* VIAF: 123896014
* BNF: 12100850c
* GEC: 0070542
* GeoNames: 11608492
* GND: 4075485-6
* ISNI: 0000000121062436
* LCCN: n79032874
* NDL: 00560637
* NKC: ge130792
* SUDOC: 02936647X
* TGN: 6004319

 |
| Batalla de Mulhouse, parte da Batalla das fronteiras |
| --- |
| **Conflito**: primeira guerra mundial, Batalla das fronteiras |
| **Data**: Do 7 ao 10 de agosto de 1914 |
| **Lugar**: Mulhouse, Alsacia |
| **Resultado**: Vitoria táctica alemá. |
| Combatentes |
|  Francia |  Imperio Alemán |
| Comandantes |
|  Louis Bonneau |  Josias von Heeringen |
| Forzas |
| VII Corpo francés (45.000 homes) | XIV e XV Corpos alemáns (30.000 homes) |
| Baixas |
| Estímanse unhas 4000 | Estímanse unhas 3000 |
|  |
| Batalla das fronteiras (14-24 de agosto de 1914) | **Batalla de Mulhouse** – Batalla de Haelen – Batalla de Lorena – Batalla das Ardenas – Batalla de Charleroi – Batalla de Mons |

A **batalla de Mulhouse** é unha batalla da primeira guerra mundial pertencente á Batalla das fronteiras. O ataque preparouse o día 7 de agosto de 1914 e iniciouse dous días despois. Formaba parte do intento francés por recuperar a rexión de Alsacia, que perdera tras a fin da guerra franco-prusiana en favor do Imperio Alemán.

Forzas de combate
-----------------

As forzas francesas constaban duns 45.000 homes do I Exército, pertencentes a tres unidades de infantaría (as Divisións 14a, 41a e unha brigada da División de reserva 57a) e a 8a División de Cabalería.

As forzas alemás eran os corpos XIV e XV do VII Exército, dirixido por Josias von Heeringen.

A batalla
---------

A batalla iniciouse cando os soldados franceses tentaron ocupar Alsacia. O día 7 atravesaron a fronteira franco-xermana e avanzaron cara ao interior do Imperio Alemán. Puideron chegar ata Mulhouse, que foi ocupada sen resistencia ningunha. O avance inicial supuxo certo xúbilo en Francia, pero os alemáns organizaron rapidamente un contraataque. Os franceses preparáronse para defender as zonas ocupadas e recibiron reforzos (unha División de reserva). A pesar das novas tropas, o Xeneral Bonneau decidiu retirarse o que ocasionou que fose relevado por orde de Joseph Joffre. Deste modo, os alemáns recuperaron as poboacións perdidas.

A finais de agosto, Joffre enviou á zona catro novas divisións, que constituirían o *Exército de Alsacia*, que atacou en Lorena e fracasou.

Consecuencias
-------------

As baixas francesas foron duns 4000 homes e 3000 no bando alemán. Ademais, supuxo a destitución do Xeneral Bonneau.
**Telemachos Karakalos** ( en grego *Τηλέμαχος Καράκαλος*), nado en Dimitsana en 1866 e finado o 15 de xuño de 1951, foi un militar e tirador de esgrima grego, gañador dunha medalla olímpica.

Traxectoria
-----------

Coronel de artillaría, pertencía ao Athens Club. Participou nos Xogos Olímpicos de 1896 de Atenas, competiu en sabre individual, gañando a Georgios Iatridis, Adolf Schmal e Holger Nielsen e perdendo co seu compatriota Ioannis Georgiadis, o que o colocou no segundo lugar, equivalente á medalla de prata. No ano 1897 loitou na Guerra Greco-Turca. Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 de París con Georgiadis pero o xurado anulou a súa actuación por golpes impropios. Combateu tamén na Primeira Guerra Balcánica en 1912 e desde 1913 foi profesor de xeografía e historia militar na Academia do Exército. Escribiu a obra *Εισαγωγή της γυμναστικής στο στράτευμα*, unha introdución á práctica da ximnasia no exército, e foi autor dun manual de xeografía militar e de historia militar publicado en 1914.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q456142
* WorldCat
* VIAF: 622158790611538851069
* NLG: 35274
* OCID: telemachos-karakalos
* Sports Reference: tilemakhos-karakalos-1

 |