recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Darío Fernández Flórez**, nado en Valladolid o 11 de xuño de 1909 e finado en Madrid o 1 de decembro de 1977, foi un novelista español da xeración do tremendismo.

Traxectoria
-----------

De ascendencia galega. Estudou Filosofía e Letras en Madrid, onde fixo crítica literaria na radio. Publicou dúas novelas en 1931 e 1932, e acadou sona en 1939 co ensaio *Dos claves históricas: Mío Cid y Roldán*. Na posguerra traballou para a Vicesecretaría de Educación Popular de FET y de las JONS, amais de como censor.

En 1944 publicou *Zarabanda*, antecedente da súa obra máis famosa, *Lola, espejo oscuro* (1950). Esta novela, que tivo no seu momento un grande éxito de crítica e público, é unha obra amoral que relata a loita pola supervivencia dunha moza orfa. A obra bebe da novela picaresca, cun moralismo falso e engadido a maiores para evitar problemas coa censura. A novela curta *Boda y jaleo de Titín Aracena* (1952) ten unha estrutura similar, e reflicte o ambiente da alta sociedade madrileña. Xa anos máis tarde completou a triloxía con *Nuevos lances y picardías de Lola, espejo oscuro* (1971) e con *Asesinato de Lola, espejo oscuro* (1975).

*Frontera* (1953) fala do exilio dos españois en Francia. *La hora azul* (1953) está ambientada en Francia, e ten como protagonistas o español Pepe, señorito xogador empedernido de gran nobreza, a italo-francesa Bárbara, unha muller aventureira, apaixonada e egoísta, e o ruso Vajtang Tzeretheli, compañeiro de Bárbara, e explotador.

*Alta costura* (1954) presenta mediante a técnica das narracións converxentes o ambiente madrileño do mundo da moda. *Memorias de un señorito* (1956) está considerada autobiográfica. Está ambientada entre 1927 e 1936, e na novela aparecen personaxes históricos do ambiente madrileño como Ortega y Gasset, Jiménez Díaz ou Celia Gámez. *Yo estoy dentro* (1961) é unha continuación temática desta novela.

Dúas das súas obras foron levadas ao cinema: *Lola, espejo oscuro* en 1965 por Fernando Merino, e *Alta costura* en 1954 por Luis Marquina.

Obra
----

* *Inquietud* (novela, 1931)
* *Maelstrom* (novela, 1932)
* *Dos claves históricas: Mío Cid y Roldán* (ensaio, 1939)
* *Zarabanda* (novela, 1944)
* *Lola, espejo oscuro* (novela, 1950)
* *Boda y jaleo de Titín Aracena* (novela, 1952)
* *Frontera* (novela, 1953)
* *La hora azul* (novela, 1953)
* *Alta costura* (novela, 1954)
* *Memorias de un señorito* (novela, 1956)
* *Los tres maridos burlados* (novela, 1957)
* *Sr. Juez* (novela, 1958)
* *Nuevos lances y picardías de Lola, espejo oscuro* (novela, 1971)
* *Asesinato de Lola, espejo oscuro* (novela, 1975)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Fernández Flórez, Darío". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5799514
* WorldCat
* VIAF: 59210753
* BNE: XX1016872
* BNF: 12773400x
* DBE: dario-fernandez-florez
* FAST: 45121
* GEC: 0026517
* GND: 1074711408
* ISNI: 0000000121016771
* LCCN: n79126868
* NTA: 069377685
* PTBNP: 432348
* SELIBR: 53109
* SUDOC: 05342672X

 |
**Maria Carmela Colaneri**, nada en Roma o 10 de febreiro de 1963, é unha gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana.

Traxectoria
-----------

Maria Carmela Colaneri cursou estudos de medallística na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado.

Logo do seu período formativo entrou a formar parte do cadro de gravadores do *Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato*, onde comezou a deseñar e gravar medallas e moedas dun xeito profesional.

Obra
----

Anverso dos 2 euros de 2002 co busto de Dante.
Colaneri é autora dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e a República de San Marino.

Entre as súas obras máis populares está o anverso nacional italiano da moeda de dous euros que reproduce o retrato de Dante Alighieri pintado por Rafael.

É de destacar tamén a súa moeda de 500 liras conmemorativa —non circulante— sobre a "flora e fauna de Italia", que foi galardoada co premio á mellor moeda do ano 1992.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Maria Carmela Colaneri". *Mebnet.altervista.org*
2. 1 2  "Italia: 2 Euro". *Numista.com*
3. ↑  Catálogo de moedas deseñadas por Maria Carmela Colaneri. *Numista.com*
4. ↑  "500 Lire Flora & Fauna". *Numista.com*
5. ↑  Scarinci, D. (2015). *Coin of the Year: Celebrating Three Decades of the Best in Coin Design and Craftsmanship*. Krause Publications. Páxina 63. ISBN 978-1-4402-4476-6

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro

### Ligazóns externas

* Vídeo: "Le creazioni artistiche di Maria Carmela Colaneri alla Zecca di Stato"
* Vídeo: "Le tecniche della coniatura e le eccellenze italiane del settore"
* Vídeo: "L'iconografia di Dante e la moneta circolante da 2€"

* Portal:Italia
**Alfredo Llana Díaz**, nado en Oviedo o 22 de maio de 1922, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

Traxectoria
-----------

Debutou en Primeira División na 1946–47 no Deportivo da Coruña, da man do adestrador Hilario Marrero. Nesa campaña non foi un habitual do cadro adestrado en primeiro lugar polo preparador canario e logo por Francisco Graña, participando en 5 encontros e coñecendo tan só nun a vitoria. Ese ano o equipo coruñés descendeu a Segunda División.

Na tempada 1947–48 gozou de continuidade no equipo adestrado por Luis Urquiri. Foi un habitual da defensa, xunto co vigués Antonio García, Manuel Alepuz e o coruñés Pedrito. Llana participou en 17 encontros. Nesta campaña o equipo coruñés logrou o ascenso a Primeira División, tras quedar segundo clasificado na liga detrás do Real Valladolid.

Na tempada 1952–53 xogou no Real Avilés, en Segunda División.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
Papeleta de UV das eleccións locais de 1995.
**Unió Valenciana** (**UV**) foi un partido político conservador da Comunidade Valenciana.

Historia
--------

UV formouse en agosto de 1982 dentro do ámbito político coñecido como blaverismo que rexeita que a Comunidade Valenciana sexa de cultura catalá e reivindicando o valenciano como unha lingua diferenciada do catalán. Nas eleccións xerais de 1982 participou xunta Alianza Popular, coalición que se mantivo nas eleccións autonómicas de 1983.

Nas eleccións xerais de 1986 presentouse en solitario e conseguiu acta de deputado para o seu presidente e fundador Vicente González Lizondo, neses anos consolidou a súa presenza electoral e nas eleccións xerais de 1989 obtivo dous deputados e foi a terceira forza política nas eleccións valencianas de 1991 con sete escanos e o 10.47% dos votos. Nas eleccións valencianas de 1995 o PSPV-PSOE perdeu a maioría absoluta e UV co 7% dos votos e 5 deputados converteuse na forza clave para gobernar a comunidade, así UV entrou no goberno logo de pactar co Partido Popular, o cal provocou que progresivamente numerosos dirixentes da UV se fosen integrando no PP, o cal provocou unha crise interna en UV que acabou coa expulsión do seu fundador, González Lizondo. Nas eleccións valencianas de 1999 UV quedou co 4.76% dos votos e non logrou entrar no Parlamento. Nas eleccións valencianas de 2003 en coalición con diversos partidos locais baixou aínda máis quedando no 3.03% dos votos. UV renunciou a participar nas eleccións xerais de 2004 en troques da inclusión do seu líder, José María Chiquillo como independente nas listas para o senado do PP, logo dunhas eleccións internas Chiquillo deixou o partido pero mantivo a súa acta de senador, o que xerou unha fonda crise institucional en UV. O derradeiro presidente de UV foi José Manuel Miralles, concelleiro en Náquera. Unió Valenciana desapareceu en xuño de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3087523
* WorldCat
* VIAF: 129689094
* BNE: XX98500
* GEC: 0244085

 |
**Antonio González Molanes**, coñecido como **Tucho Perete**, nado en Cangas cara a 1951 e finado no mesmo concello o 13 de maio de 2019, foi un músico galego que foi alcalde de Cangas.

Traxectoria
-----------

A partir dos 14 anos iniciouse na música. Tocou en orquestras como Los seis de Galicia ou Acuarela. Traballou na sucursal de Banesto de Cangas.

Elixido concelleiro polo PCG nas primeiras eleccións municipais logo do franquismo, en 1982 substituíu a Chimé Chapela á fronte da alcaldía e co apoio dunha coalición de goberno onde estaba o Unidade Galega, o BN-PG e o PSOE.

En 1986 iniciou a súa aprendizaxe na música coral. Foi director de varias corais de ámbito local, como o Coro San Xosé (desde 1991) a Coral Queixumes de Hio e a Coral de Santiago Apóstol de Cangas. Tamén se dedicou a dar clase de música e en especial de guitarra, en centros de ensino e de forma privada. Finou en Cangas o 13 de maio de 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Chapela González** |  **Alcalde de Cangas** 1982 - 1983 | Sucesor:**Lois Pena Viéitez** |

Notas
-----

1. ↑  Falece Tucho Perete, director do Coro San José e segundo alcalde da democracia en Cangas

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cangas
**Coordinación Democrática**, popularmente coñecida como ***Platajunta***, foi un organismo unitario español de oposición ao réxime ditatorial franquista creado o 26 de marzo de 1976 mediante a presentación dun manifesto titulado "A los pueblos de España".

Traxectoria
-----------

A coalición xurdiu froito da fusión da Junta Democrática de España (establecida en 1974 polo PCE e distintas figuras vinculadas a Don Juan de Borbón, coa adhesión de CCOO, PSP, PTE, ASA e outras personalidades independentes) coa Plataforma de Converxencia Democrática (creada en 1975, como reacción á anterior, polo PSOE, o Movemento Comunista, democristiáns e socialdemócratas). O organizador da fusión da ***Platajunta*** foi Antonio García-Trevijano Forte e os obxectivos tiñan catro eixes: a amnistía para presos políticos e sindicais e retorno dos exiliados, exercicio das liberdades políticas e sindicasi, exercicio dos dereitos e liberdades das nacións e rexións do Estados español e a convocatoria de eleccións a Cortes Constituíntes e consulta sobre a forma de estado e de goberno. Agás este último punto, esas ideas foron a base do programa de 1976.

Ese mesmo ano, o 23 de outubro de 1976, Coordinación Democrática ampliouse con novos partidos e organizacións unitarias das rexións con presenza de nacionalismos periféricos -en Cataluña, o Consello ou Comisión Coordinadora de Forzas Políticas de Cataluña-, converténdose na Plataforma de Organismos Democráticos (POD)**.** O fracaso da mesma prodúcese pola actuación non unitaria de moitos dos seus membros, que á marxe dos obxectivos declarados pola Junta, negocian co goberno de Adolfo Suárez o contido da reforma política levada a cabo por este (Lei para a Reforma Política), traizoando estes o seu máis importante obxectivo desde a Platajunta, a saber: a liberdade constituínte.

Notas
-----

1. ↑  Juliá, Santos. "Ni reforma, ni ruptura: solo una transición de dictadura a democracia" (PDF). *santosjulia.com*. p. 12. Consultado o 04-06-2018.
2. ↑  Molinero (2014).
3. ↑  Hernández (2004), p. 18
4. ↑  Bar (1993), p. 82

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bar Cendón, Antonio (1993). "Una interpretación sobre las causas del régimen franquista y de la transición pacífica a la democracia en España". En Alegre Avila, Juan Manuel; Alfaro Aguila-Real, Jesús. *Escritos jurídicos en memoria de Luis Mateo Rodríguez*. Universidad de Cantabria. Facultad de Derecho. ISBN 84-8102-007-9.
* Hernández Andreu, Juan (2004). *Economía política de la transición en España (1973-1980)*. Madrid: Editorial Complutense. ISBN 84-7491-749-2.
* Molinero, Carme; Ysás Solanes, Pere (2014). *La cuestión catalana: Cataluña en la transición española* (ebook). Barcelona: Crítica.

### Outros artigos

* Oposición ao franquismo
* Lei de Asociacións Políticas
* Lei para a Reforma Política
* Eleccións xerais de España de 1977
* Transición española
* Plataforma de Convergencia Democrática
**Alegranza** é un dos illotes do Arquipélago Chinijo, ao norte de Lanzarote, a beiras do Océano Atlántico. Administrativamente pertence ao municipio lanzaroteño de Teguise, na provincia das Palmas, Illas Canarias, España.

Descrición
----------

Fotografía de satélite da illa Alegranza
Forma parte do Parque Natural do Arquipélago Chinijo e da Reserva Integral dos Illotes. É a máis setentrional do arquipélago Chinijo e de todas as illas Canarias. Ten unha superficie de 10,30 km², 2005) e non está habitada. O faro de Punta Delgada, na parte oriental do illote, foi declarado Ben de Interese Cultural o 20 de decembro de 2002.

A paisaxe está caracterizada, desde o punto de vista xeolóxico, pola presenza do grande edificio volcánico que constitúe a Caldera de Alegranza, cun cráter de 1,1 km de diámetro e unha altura de 289 msnm.

A abundancia de pesca permite que aniñen moitas especies de aves. En Alegranza nidifica a pardela cincenta, alcanzando a maior densidade reprodutora das Canarias e de España. No illote tamén se achan as últimas parellas de aguia peixeira (*Pandion haliaetus*) do arquipélago canario.

No ano 2022 presentouse o estudo "First inventory of marine debris on Alegranza, an uninhabited island in the Northeast Atlantic", publicado no *Marine Pollution Bulletin*, sobre o lixo que chega ás costas da illa.

A illa pertence á familia Jordán-Martinón, que vive en Masdache (Lanzarote) e Tenerife.

Notas
-----

1. ↑  "First inventory of marine debris on Alegranza, an uninhabited island in the Northeast Atlantic". *National Library of Medicine*.
2. ↑  Natalia G. Vargas (15 de abril de 2022). "Alegranza, la isla ‘vertedero’ del tráfico marítimo que sale de Estados Unidos". *elDiario.es*.
3. ↑  "Los dueños de Alegranza proponen gestionar el uso público del islote la zona". *ABC*. 15 de marzo de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alegranza*** |

| * v
* c
* e
Illas e provincias das Illas Canarias |
| --- |
| Illas principais | 
* Fuerteventura
* La Graciosa
* Gran Canaria
* La Gomera
* El Hierro
* Lanzarote
* La Palma
* Tenerife

 | Coat-of-arms of the Canary Islands |
| Outras illas | 
* Alegranza
* Lobos
* Montaña Clara
* Roque del Este
* Roque del Oeste

 |
| Provincias | 
* As Palmas
* Santa Cruz de Tenerife

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q580302
* WorldCat
* VIAF: 316736165
* GEC: 0002188
* GeoNames: 2522060
* TGN: 7345472

 |
A **Asociación para la Integración de Cantabria en Castilla y León** (**AICC**) foi unha asociación castelanista de carácter cultural con sede en Santander. Entre as súas reivindicacións encontrábanse a incorporación de Cantabria a Castela e León como provincia, a cooficialidade en Cantabria da bandeira de Castela e León de Castela e León e o restablecemento do inactivo Consello de Comunidades Castelás así como a inclusión de Cantabria neste.

Historia
--------

Xurdida en Santander en asemblea constituínte o 18 de novembro de 1999, a AICC foi fundada por persoas de pensamento castelanista afíns ao ideario de partidos como Tierra Comunera. Presentouse esta asociación ao público o 19 de outubro de 2001, sendo presidente desta Rafael Sebrango.

O feito de non contar o castelanismo con representación política en Cantabria (nin TC nin IZCA) levou a varios membros da AICC a fundar en 2006 o partido La Unión, o que provocou que dende ese momento a asociación careza de actividade para efectos prácticos. Tras ser designado coma presidente de La Unión Rafael Sebrango abandonou a presidencia da AICC, quedando este posto en mans de Ángel Arozamena.
O **Junkers Ju 87** ou **Stuka** (de ***Stu**rz**ka**mpfflugzeug*, bombardeiro en picado en alemán) foi un bombardeiro en picado e avión de ataque ao chan da Luftwaffe durante a segunda guerra mundial. É famoso por ser un dos protagonistas da *Blitzkrieg* de Hitler. Fixo a súa aparición en combate na guerra civil española e participou en todas as frontes durante a segunda guerra mundial. O Ju 87 era moi preciso en ataques contra barcos, aeroportos e fábricas, pero vulnerable aos ataques de cazas.

O avión é doadamente recoñecible polas súas ás de gaivota invertidas e o seu tren de aterraxe fixo. Sobre os bordos de ataque do carenado do tren de aterraxe principal levaba montadas sirenas coñecidas como as *trompetas de* *Xericó*, convertidas nun símbolo da propaganda do poder aéreo alemán e das vitorias da chamada *Blitzkrieg* de 1939-1942, además de proporcionar aos seus pilotos información audible sobre a velocidade. O deseño do Stuka incluía varias innovacións, incluídos freos de picado automáticos baixo as dúas ás para asegurar que o avión se recuperase do seu picado incluso cando o piloto perdía o coñecemento debido ás altas forzas g.

Durante a guerra civil española os alemáns enviaron en novembro de 1936 un exemplar de preprodución Ju 87A-0 para avalialo, e a finais de 1937 chegaron 5 Ju 87A-1 que empregaría a Lexión Cóndor. A Lexión Cóndor mantivo en segredo as actividades deste avión, e só se sabe que en febreiro de 1937 o Ju 87A-0 de preprodución estivo en Vitoria durante os preparativos da ofensiva de Bilbao. Estes serían substituídos en outubro de 1938 por outros 5 Ju 87B-1, cun motor máis potente, mellor armamento ofensivo e estrutura revisada.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26795
* EBID: ID
* GND: 4285027-7
* LCCN: sh85129335
* NKC: ph331138

 |
Coordenadas: 14°56′57″N 24°20′25″O﻿ / ﻿14.949269444444, -24.340369444444


| Pico do Fogo |
| --- |
| O Pico do Fogo, e o Pico Pequeno á dereita |
| Elevación: | 2.839 metros |
| Localización: | Cabo Verde |
| Cordilleira: |  |
| Primeira acensión: |  |
| Rota máis fácil: | Portela - Pico do Fogo |
| Localización do Pico do Fogo en Cabo Verde |

O **Pico do Fogo** (ou **Monte do Fogo**), sito na illa do Fogo, é a cima máis elevada do arquipélago de Cabo Verde, cunha altura de 2839 m, sendo, logo do Pico do Teide a segunda cota en altitude do océano Atlántico. Érguese como un estratovolcán interior no enorme cráter da Chã das Caldeiras (con 8 km de diámetro) e 1200 m sobre o solo do cráter.

No interior do cráter aséntase a pequena aldea da Chã das Caldeiras.

Actividade
----------

Unha das primeiras erupcións rexistradas, violentísima, do cráter principal, tivo lugar no 1680, na entón chamada illa de "São Filipe", que mudou o seu nome para o actual de **Fogo**. Nos anos 1785, 1799, 1847, 1852, 1857 e 1951 rexistráronse outras erupcións. A última tivo lugar a data de 2 de abril de 1995, desbordando a lava o bordo da Chã das Caldeiras, e orixinando un volcán veciño, o Pico Pequeno, de 1.950, no pé oeste do Pico.

Conservación
------------

O Pico forma parte dunha zona natural protexida. Nos límites da zona, en ladeiras do macizo volcánico cultívanse videiras e café.

Ascenso
-------

A escalada do Pico do Fogo é relativamente fácil, máis recoméndase contratar guía.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Pico do Fogo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q499108
* GeoNames: 3374363
* Peakbagger: 11308
* VOGRIPA: 2390

 |
O **Sellbytel Group** é un grupo de empresas creado en 1998 polo alemán Michael Raum. É unha empresa global de servizos para vendas en distintos sectores, dende o informático á moda. Ten máis de 4.500 empregados en máis de 25 lugares de traballo.

En Alemaña, onde está a súa sede central, a empresa ten oficinas en Nuremberg, Fürth, Erfurt, Böblingen, Düsseldorf, Múnic e Berlín. Fóra de Alemaña ten oficinas en Lión, Grenoble, Ayr, Barcelona, Lisboa, Madrid, Praga, Varsovia, Tunes, Moscova, Bratislava, Xohanesburgo, Bangalore, Londres, Valencia e Singapur.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial Arquivado 09 de febreiro de 2011 en Wayback Machine.
* Web oficial en españolArquivado 29 de maio de 2007 en Wayback Machine.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre economía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Máxima FM** é unha cadea de radio privada española que emite unha radiofórmula de música electrónica. Pertence ao Grupo Prisa e iniciou as súas emisións en 2002. Os seus estudos centrais están en Madrid.

Historia
--------

Iniciou as súas emisións o 30 de marzo de 2002, a través das frecuencias polas que, ata a data, viña emitindo Sinfo Radio Antena 3. O seu slogan inicial foi: *El dance que te pega*. Posteriormente cambiou a *Y tú, ¿Qué llevas puesto?*. Aínda que actualmente denomínase *Maxima FM. Radio Dance*.

Programación
------------

A súa programación baséase na radiofórmula especializada na música electrónica, especialmente techno, house, electro, progressive e dance, que se combina con algúns programas especializados en chill out, lounge e minimal. Actualmente prescinde doutros xéneros presentes no inicio das súas emisións, como o jungle ou o drum & bass ou propios da industria nacional como mákina, breakbeat nu skool ou breakbeat old skool.

Frecuencias
-----------

* Albacete: 90.8 FM
* Aragón: 92.5 FM
* Barcelona: 104.2 FM
* Castelló de la Plana: 105.1 FM
* As Palmas de Gran Canaria: 102.7 - 102.0 FM
* Madrid: 104.3 FM
* Málaga: 94.5 FM
* Provincia de Pontevedra: 92.6 FM
* Santa Cruz de Tenerife: 91.1 FM
* Sevilla: 96.5 FM
* Valencia: 95.7 FM
* Zaragoza: 92.0 FM
* Lleida: 103.6 FM
* Mallorca: 98.4 FM
* Bilbao : 107.0 FM

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Radio en España |
| --- |
| Radios xeralistas | Cadena COPE ·  Cadena SER ·  esRadio ·  Onda Cero ·  Punto Radio ·  Radio Nacional de España |
| Radios temáticas | LOS40 ·  Cadena 100 ·  Cadena Dial ·  Europa FM ·  Hits FM ·  Kiss FM ·  M80 Radio ·  Máxima FM ·  Melodía FM ·  Radio 3 ·  Radio 5 ·  Radio Clásica ·  Radio Intereconomía ·  Radiolé ·  Radio Marca ·  Rock FM  ·  Radio María |
O **Partido Feminista de España** (**PFE**) é un partido feminista e marxista leninista español impulsado por Lidia Falcón en 1979 aínda que non puido ser rexistrado ata 1981. Considera a muller como unha clase social adscrita ao modo de produción doméstico e considera que a liberación da muller virá coa liberación do seu papel reprodutor para o que propugna a investigación das novas formas de reprodución en vitro, o que permitiría liberar a muller do seu destino natural que, segundo o PFE, leva á escravitude. Dentro da dialéctica da loita de clases o PFE propugna a toma do poder para establecer a ditadura da muller.

O PFE impulsou a creación da Confederación de Organizaciones Feministas que se presentou ás eleccións ao Parlamento Europeo de 1999 conseguindo 28.901 votos (0.14%).

Notas
-----

1. ↑  Falcón, Lidia (2019-06-05). "Qué es un partido feminista". *Publico* (en castelán). Consultado o 2019-12-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395152
* WorldCat
* VIAF: 147767815
* LCCN: n82067679

 |
Coordenadas: 46°22′42″N 13°50′12″L﻿ / ﻿46.378333, 13.836667

O monte **Triglav** ou *Terglou* (en alemán *Dreikopf*, en italiano *Monte Tricorno*) é con 2 864 msnm o cume máis alto dos Alpes Xulianos e de Eslovenia.
O Triglav é un dos símbolos nacionais de Eslovenia, formando parte dos motivos centrais do escudo do país, e que se reproduce na bandeira. Segundo un antigo costume, cada esloveno debe subir polo menos unha vez na súa vida ao Triglav.

Xeografía
---------

Sitúase no medio do denominado Parque Nacional de Triglav, o único parque nacional esloveno, que se estende por 84 800 ha, no extremo noroeste do país e non demasiado lonxe das fronteiras con Austria e Italia. Co seu típico perfil é inconfundíbel desde unha distancia duns 100 km. A súa parede norte sobre o val de Vratatal é impoñente pola súa anchura de 3 km e a altura de 1 500 m, o que a converten nunha das paredes máis elevadas dos Alpes orientais, xunto coas do Watzmann (cara leste) e do Hochstade (cara norte).

### Hidrografía

Aos seus pés nacen dúas importantes correntes fluviais: o río Sava, que é un afluente do Danubio; e o Soča (italiano Isonzo), que, por contra, flúe cara ao mar Adriático.

No suroeste da montaña, hai tamén unha zona con sete lagoas, de orixe cárstica, denominada o Val dos lagos do Triglav (en esloveno Dolina Triglavskih jezer).

O vigoroso relevo de paredes verticais do Triglav, como o doutros picos dos Alpes Xulianos, débese, en parte, aos materiais xeolóxicos de que están constituídos, que son maioritariamente calcarias e dolomitas.

Orixe do nome
-------------

O nome significa "tres cabezas" ou "tricéfalo". Triglav era tamén o nome dunha antiga divindade eslava, precisamente tricéfala, e así se representaba.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Monte Triglav*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1024
* WorldCat
* VIAF: 241847396
* EBID: ID
* GEC: 0067626
* GeoNames: 3188835
* GND: 4402445-9
* NKC: ge315160
* Peakbagger: 10160
* Treccani: tricorno

 |
**Centristas de Orense** foi un partido galego activo na provincia de Ourense, xurdido da desintegración da Unión de Centro Democrático, despois da desfeita das eleccións xerais de 1982.

Historia
--------

Tarxeta de compromisario do congreso extraordinario de Centristas de Orense, celebrado en marzo de 1984, onde se acordou por unanimidade a integración, por fusión, en Coalición Galega.
Formárono en febreiro de 1983 antigos membros ourensáns de UCD con cargos representativos, alcaldes e concelleiros. Na súa asemblea constituínte en marzo de 1983 foi elixido Manuel Ubaldo Atanes Romero como presidente e José Lage Lage como secretario xeral, figurando como militante Eulogio Gómez Franqueira. 

Nas eleccións municipais de 1983 Centristas de Ourense concorreu en coalición conxuntamente co Partido Galeguista, excentristas doutras provincias e a Converxencia Galega de Independentes, baixo a denominación de Coalición Galega. A coalición acadou 63 das 92 alcaldías da provincia de Ourense, así como a maioría na Deputación de Ourense (13 deputados). Na asemblea de xuño de 1983 nomeouse Santos Oujo Bello como secretario xeral en substitución de José Lage Lage. 

No congreso extraordinario de Centristas de Ourense en marzo de 1984 acordouse por unanimidade a integración, por fusión, en Coalición Galega. Na mesa deste congreso, ademais do presidente e o secretario xeral anteriormente nomeados, aparecían: Victorino Nuñez Rodríguez, presidente da Deputación de Ourense, Senén Bernárdez Álvarez, senador e deputado da Cámara galega, Aurelio Miras Portugal, deputado provincial, e Manuel Vázquez Outeiriño (alcalde da Merca) en representación dos alcaldes da provincia. 

Coa escisión de Coalición Galega en marzo de 1985, gran parte dos seus membros, entre eles 34 alcaldes, integrouse no novo partido creado por Victorino Núñez, Centristas de Galicia.

Notas
-----

* ¨*Centristas de Orense acordaba la integración en Coalición Galega*¨. *La Voz de Galicia*, 17 de marzo de 2024.

1. ↑  "Nace "Centristas de Orense", formado por los hasta ahora miembros de UCD". *La Región*. 24 de febreiro de 1983. p. 5.
2. ↑  "Centristas de Orense determinan integrarse por unanimidad en Coalición Galega". *La Región*. 11 de marzo de 1984. p. 8.
O río Valira en Encamp
O **río Valira** (dito *la Valira* ou *el Valira*, indistintamente en catalán) é un pequeno río pirinaico, de 44 km de lonxitude, afluente do río Segre pola dereita, que vertebra a maior parte da hidroloxía de Andorra, excepto a parte que drena o río Arièja (*Ariège* en francés).

Percorrido
----------

O Valira nace no circo de Els Pessons, na parroquia de Encamp (Andorra). Logo dunha ampla curva cara ao norte e occidente, o río toma un sentido sur, dirixíndose a Andorra la Vella a capital do país, que atravesa. Pouco despois da localidade de Sant Julià de Lória, o Valira entra en Cataluña, pola provincia de Lleida, desembocando no río Segre algo máis ao sur de La Seu d'Urgell.

Afluentes
---------

Un afluente no curso superior teñen tamén o nome de Valira, o **Valira d'Ordino** (dito tamén *da Massana*, *do Nord* ou *ribera de Ordino*) e o propio Valira é dito **Valira d'Encamp** (dito tamén *de Orient*, *de Canillo* ou *de Soldeu*). Ambos os dous únense en Escaldes-Engordany, recibindo o Valira d'Ordino pola beira dereita.

Un afluente, pola esquerda, do Valira, o río Runer, fai de fronteira entre Andorra e España.

Réxime hídrico
--------------

O réxime do Valira, un típico río curto de montaña, é de tipo nival.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24853
* GeoNames: 3106684

 |
O **Boeing C-108 Flying Fortress** foi un avión de transporte estadounidense usado durante a segunda guerra mundial. Catro foron convertidos a partir de bombardeiros pesados B-17 Flying Fortress.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O primeiro C-108 construído (designado **XC-108**) foi un B-17E (*41-2593*) convertido nun transporte V.I.P. para o xeneral Douglas MacArthur en 1943 e alcumado "Bataan*"*. Coa excepción das torretas do morro e da cola, todo o armamento foi retirado, así como toda a blindaxe. O interior do avión transformouse nunha oficina aérea para MacArthur, con máis fiestras, cociña e espazo habitable. Para facilitar a entrada e a saída instalouse unha porta abatible con chanzos na fuselaxe traseira. Unha conversión semellante foi posteriormente realizada nun B-17F-40-VE (*42-6036*), que foi redesignado **YC-108**.

Entre agosto de 1943 e marzo de 1944 outro B-17E (*41-2595*) foi convertido como avión de carga e designado **XC-108A**. Agardando converter bombardeiros obsoletos en cargueiros, a USAAF iniciou unha estación de remanufacturación na Base Aérea Wright-Patterson. O avión foi despoxado de armamento, blindaxe e outro equipamento militar. Os lugares da tripulación foron cambiados e o morro foi modificado para proporcionar espazo para a carga e/ou o persoal. Accedíase á cabina a través da pasarela debaixo dela ou a través do cono de morro sólido con bisagras que substituía á estación do bombardeiro acristalada orixinal. Para incrementar o espazo de carga retiráronse varios anteparos e as portas da baía de bombas selouse. Isto permitiu que gran parte do volume da fuselaxe se utilizase para transportar carga ou persoal.

Un B-17F (*42-30190*) foi convertido, recibindo a designación **XC-108B**, para transportar combustible. Ao igual que o XC-108A, non tiña armas e blindaxe, e a fuselaxe foi modificada para que tivese espazo para carga. A fuselaxe estaba chea de depósitos de combustible.

Notas
-----

1. ↑  PacificWrecks.com. "Pacific Wrecks - B-17E / XC-108 "Bataan" Serial Number 41-2593". *pacificwrecks.com* (en inglés). Consultado o 2024-03-19.
2. ↑  "Boeing C-108 Flying Fortress". *www.globalsecurity.org*. Consultado o 2024-03-19.
3. ↑  "41-2595". *American Air Museum in Britain*. Consultado o 19 de marzo de 2024.
4. ↑  "Aero Vintage Books: B-17E Desert Rat History". *www.aerovintage.com*. Consultado o 2024-03-19.
O **Partido Democrático Alemán** (en alemán: **Deutsche Demokratische Partei**, **DDP**) foi un partido político alemán formado ao comezo da República de Weimar ao unirse o Partido Progresista Popular e o sector de esquerda do *Partido Liberal Nacional* en 1919 representando aos liberais de esquerda e que foron xunto co SPD o partido que máis pulou polo mantemento da forma de goberno democrática e republicana. Formou parte do primeiro goberno de Weimar e aínda que dimitiron como protesta polo Tratado de Versalles ao pouco volveron ao goberno. Os seus líderes foron Walther Rathenau, Eugen Schiffer, Otto Preuss, Otto Gessler e Erich Koch-Weser, e entre os membros máis coñecidos do DDP pódense citar a Theodor Heuss, Albert Einstein, Thomas Mann, Ludwig Quidde e Max Weber.

En 1930 uniuse á Asociación Nacional do Reich, partido político que xurdira da nacionalista Jungdeutscher Orden, para formar o Partido do Estado Alemán que fracasou nas eleccións de 1930, o que provocou que tras a marcha da ANR o novo partido fora fundamentalmente o antigo DDP con outro nome. En 1933 xunto co resto dos partidos foi disolto polos nazis.

Resultados electorais
---------------------

* 1919: 18.5%
* 1920: 8.3%
* 1924: 13.4%
* 1928: 12.1%
* 1930: 3.8%
* 1932: 1%
* 1933: 0.9%

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q328195
* WorldCat
* VIAF: 129609636
* BRE: 2258501
* EBID: ID
* ISNI: 0000000106599868
* NDL: 00628832
* SUDOC: 027762130

 |
Coordenadas: 1°30′S 29°27′L﻿ / ﻿-1.5, 29.45

O Karisimbi
O monte **Karisimbi** é un volcán durmido que forma parte da cadea volcánica dos Montes Virunga, unha cordilleira que se estende entre a República Democrática do Congo e Ruanda. O Karisimbi, cunha altura de 4.519 m, sitúase xusto na fronteira entre ambos os dous estados e conforma, ao tempo, a maior altitude do último deles, Ruanda.

Xeografía
---------

O Karisimbi érguese no extremo noroccidental de Ruanda e nororiental da R.D. do Congo. É o volcán de menor altitude dos montes Virunga, que son un cordal que forma parte da grande cadea que bordea o Gran Val do Rift. Dada a súa situación, próxima ao Ecuador xeográfico, no territorio dos Virunga predomina o bosque selvático de tipo ecuatorial, que constitúe un refuxio para numerosas especies de animais. Entre eles destaca o gorila, que aquí atopa un dos seus reducidos hábitats.

Historia vulcanolóxíca
----------------------

As primeiras erupcións do Karisimbi rexistráranse hai uns 240.000 anos, e orixinaran correntes de lava que fluíron cara ao leste até unha distancia dunha ducia de km, e cara suroeste a partir de domos. A última erupción parece que ocorreu cara ao ano 8.050 a. C..

Ascensións
----------

A montaña foi por vez primeira escalada por occidentais en 1903. É doado de subir, mais non hai rutas marcadas. A base habitual para tentar acometer a subida é a cidade de Ruhengeri, en Ruanda.

Nome
----

O nome Karisimbi, verosimilmente, procede do vocábulo *isimbi*, que nunha das linguas predominantes da rexión, o kinyaruanda, significa "*pequena cuncha*", o que sen dúbida é unha alusión ao "capelo" de neve que nalgunhas ocasións cobre a cima da montaña.

Protección ambiental
--------------------

O territorio no que se inclúe o Karisimbi, está comprendido dentro do Parque Nacional dos Volcáns de Ruanda e no Parque Nacional dos Virunga na R.D. do Congo. Entre o Karisimbi e o Visoke, un outro volcán próximo, está o "Centro de Investigación Karisoke" (*Karisoke Research Center*). Aquí traballou Dian Fossey, entre 1967 e o ano da súa morte, 1985, observando e investigando sobre o *Gorilla beringei beringei*.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q737859
* BRE: 2047052
* EBID: ID
* GeoNames: 49526
* GND: 4262853-2
* Peakbagger: 11172
* VOGRIPA: 323

 |
O río Adour o seu paso por Baiona
O Adour en Aire-sur-l'Adour
O **Adour** (en vasco *Aturri* e en occitano *Ador*) é un río francés da Gascoña, Occitania que verte as súas augas no Atlántico logo dun curso de 335 km.

Percorrido
----------

Nace nos Pireneos no Pic de Midi de Bigorre, fluíndo desde aí cara ao oeste en busca do océano Atlántico, no cal desemboca, en Laburdi, augas abaixo da cidade de Baiona, practicamente en Anglet.

É o cuarto río máis importante de Francia dos que tributan ás súas augas na fachada atlántica, despois do Sena, o Loira e o Garona, aínda que a súa lonxitude é superada por ríos afluentes como o Dordogne.

### Departamentos e localidades principais que atravesa

* Altos Pireneos: Bagnères de Bigorre, Tarbes, Maubourguet
* Gers: Riscle
* Landes: Aire-sur-l'Adour, Grenade-sur-l'Adour, Saint-Sever, Dax, Tarnos
* Pireneos Atlánticos: Baiona

Principais afluentes
--------------------

Pola beira dereita: 

* Arros
* Midouze

Pola beira esquerda:

* Échez
* Luy
* os Gaves reunidos, formados pola unión do Gave de Pau e do Gave d'Oloron
* Bidouze
* Nive, xúntase ao Adour en Baiona.

Economía
--------

O Adour no pasado era unha importante vía de transporte de madeira, que se conducía a través das súas augas até o porto de Baiona. Esta actividade mantívose até inicios do século XX, momento no que non puido soportar a competencia do ferrocarril, máis rápido e barato. Aínda hoxe, con todo, é unha boa vía por onde se saca o millo cultivado nas terras interiores.

O río é dos poucos que en Europa aínda se conservan con augas nas que afrezoan ou desovan os salmóns (*Salmo salar*).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Río Adour*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207366
* WorldCat
* VIAF: 235652563
* BNF: 11943013r
* BRE: 1801619
* DARE: 44370
* EBID: ID
* GEC: 0000784
* GeoNames: 3038655
* OSM: 116984
* SUDOC: 027374718
* TGN: 1120962

 |
Fragmentos de lousa.
Cuberta de lousa.
Edificios construídos con lousa. É característica principal da arquitectura negra.
A **lousa** é unha rocha metamórfica formada pola compactación de arxilas, aparece en cor escura dividida en xistos, moi empregada nos tellados da provincia de Lugo. Está considerado como un dos materiais mais sostibles ambientalmente para as cubertas de edificios debido á súa mínima emisión de CO2 e consome menos auga que unha de cerámica.

España é o primeiro exportador do mundo desta pedra, obtidas nos xacementos do Bierzo, Valdeorras, Zamora e Badaxoz. Aínda que é Gales o país que máis exporta, competindo con Portugal, Italia, Estados Unidos e Alemaña. Brasil exporta unha rocha similar (a metalutita) de peor calidade ao exfoliar trala súa colocación.

Morfoloxía
----------

Trátase dunha rocha homoxénea de gran fino formada no Carbonífero a partir de terras arxilosas que sufriron un proceso mixto de compresión litostática e logo unha compresión tectónica, isto fixo que sexan fáciles de dividir en láminas ou capas. Atópase formada á súa vez por varios minerais entre os que destacan o cuarzo e a moscovita, sendo de cor azulada ou negra agrisada, aínda que existen outros tons (verde, vermello etc) a súa brillantez débese á cantidade de cuarzo e mica, así como do nivel de puído, polo que é usada en decoración aínda que o seu uso mais prolongado foi no tellado das casas e menor no de paredes.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *lousa*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lousa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Sector da lousa en Valdeorras

### Ligazóns externas

* Canteira Penrhyn

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207079
* AAT: 300011646
* BNCF: 33715
* BNF: 119316382
* EBID: ID
* GEC: 0120168
* JSTOR: slating
* LCCN: sh85123296
* Mindat: 48638
* NKC: ph524160

 |
A **Sección Francesa da Internacional Obreira** (Section Française de l'Internationale Ouvrière, SFIO) fundada en 1905, foi o partido político dos socialistas franceses ata 1969. O seu nome desígnaa como a sección nacional da Segunda Internacional (é dicir a Internacional Obreira).

A creación da SFIO é o resultado dun proceso iniciado en 1901 de unificación das diversas organizacións e grupos socialistas en Francia e finaliza en 1905 cando o Partido Socialista francés (Parti Socialiste français) e o Partido Socialista de Francia (Parti Socialiste de France) fusiónanse na SFIO.
Os seus principais dirixentes foron: Jules Guesde, Jean Jaurès, Édouard Vaillant e Paul Lafargue, Paul Faure, Léon Blum, Guy Mollet e Alain Savary.

Tras a revolución rusa de 1917, no Congreso de Tours prodúcese unha división entre os partidarios de incorporarse á Internacional Comunista e os contrarios a ela. A maioría dos delegados acepta as 21 condicións e transfórmase na Sección Francesa da Internacional Comunista (Section Française de l'Internationale Communiste, SFIC) futuro Partido Comunista Francés. Con todo a minoría dos delegados e a maioría o grupo parlamentario refusan o voto e deciden o seu mantemento dentro da Segunda Internacional reconstituída tras a primeira guerra mundial.

En 1969 participa xunto con outros grupos socialistas no Congreso de Issy-lles-Moulineaux, na creación do Partido Socialista.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1332068
* WorldCat
* VIAF: 127479657
* BNF: 11990935v
* GEC: 0049181
* ISNI: 0000000121540418
* LCCN: n80126120
* NKC: ko2003163597
* SUDOC: 027982211

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Santiso (homónimos).

**Santa María de Santiso** é unha parroquia do concello de Maceda. No ano 2008 tiña 36 habitantes.

Xeografía
---------

Está situada a carón da Serra de San Mamede, ao leste da vila de Maceda. Para achegarse a Santiso é preciso coller a estrada que sae de Maceda cara ás piscinas e percorrer uns 9 km en dirección a Serra de San Mamede, pasando Tioira e Xinzo da Costa.

Historia
--------

Carro baixando cara á encrucillada.
Os primeiros documentos nos que aparece Santiso datan da primeira metade do século XII, nun diploma de 1142 no que Afonso VII fai doazón do seu reguengo de "Sancti Thyrsi sub monte Coto" a Velasco Suárez. No ano 1276 pasa a mans do mosteiro de Santa María de Montederramo onde aparece nun documento con nome de *Santisu*. Daquelas, era unha pequena aldea empregada como casal para abastecer de castañas e patacas os frades do mosteiro de Montederramo. Os frades para ter un control máis directo dos seus vasalos fundaron o priorado de Santiso, vixente ata a desamortización de Mendizábal, o cal aínda se pode observar nas paredes dunha casa do lugar.

Logo que o abade do mosteiro de Montederramo Frei Raimundo González tivese que entregar o cenobio ó goberno liberal no ano 1820, foi apresado e axustizado nos chans de Maceda xunto a quince persoas mais, entre elas cinco cregos (13 de agosto de 1823). Así pois, a desamortización de Mendizabal fixo que as terras dos frades fosen repartidas entre os campesiños, e o priorado pertenceu dende eses anos a familias da aristocracia castelá. Hoxe, o priorado é unha casa privada na cal se fan reformas sen control e sen conciencia dos seus máis de 500 anos de historia.

Economía
--------

Cea e festa popular, 2006.
A xente que vive en Santiso dedícase principalmente á agricultura, aínda que algúns deles traballan noutras actividades na vila de Maceda ou mesmo en Ourense e Xinzo de Limia.

No ano 2005 remataron as obras da Casa do Pobo, casa que foi mercada en comunidade pola maioría das persoas que viven en Santiso, ou ben adoitan pasar alí as vacacións. As festas populares celébranse ao redor do 15 de agosto.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Santiso

| Lugares da parroquia de Santiso no concello de Maceda (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Calveliño do Monte | Santiso |

### Parroquias de Maceda

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Maceda |  |
| --- | --- |
| Asadur (Santa Mariña) | Castro de Escuadro (Santa Baia) | As Chás (San Xoán) | A Costa (Santiago) | Covas (San Xoán) | Foncuberta (Santa María) | Maceda (San Pedro) | Piúca ou Araúxo (Santa María) | Santiso (Santa María) | Tioira (Santa María) | Vilardecás (San Xoán) | Zorelle (Santiago) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Maceda

### Ligazóns externas

* web-blog de Santirso Arquivado 01 de xaneiro de 2007 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12400045
* código INE: 32043090000

 |
**Nouvelle Action Royaliste** (**Nova Acción Monárquica**), NAR é un partido político francés, que avoga pola instauración dunha monarquía constitucional en Francia, coñecidos ás veces como monárquicos de esquerdas pola súa ideoloxía próxima aos partidos da esquerda francesa.  

O presidente é Bertrand Renouvin, conta con arredor de 1.500 militantes, ten como órganos oficiais *Royaliste* (bimestral) e *Le Lys Rouge* (trimestral) e apoia os dereitos do conde de París (Henrique de Orleáns) ao trono de Francia.

Historia
--------

Bertrand Renouvin fundouno en abril de 1971 co nome de **Nova Acción Francesa** (*Nouvelle Action française*), presentouse ás eleccións presidenciais de 1974 e conseguiu 43.722 votos (0.17%). En outubro de 1978 adoptou o seu actual nome. Nas eleccións presidencias de 1981 apoiou a candidatura de François Mitterrand e en 1982 o NAR funda os clubs *Nouvelle Citoyenneté*, cos que pretendía esparexer a súa influencia no seo da sociedade francesa. Nas eleccións presidenciais de 1988 volve dar o seu apoio a Mitterrand.  

Propugnou o non no referendo sobre a constitución europea de 2004.

Ligazóns externas
-----------------

* Web de NAR (en francés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3327506
* WorldCat
* VIAF: 139139502
* ISNI: 0000000121691494
* LCCN: n85070634

 |
O **río Maritsa** (en búlgaro Марица), chamado polos gregos **Evros** (Εβρος), latinizado como *Hebrus*, e coñecido polos turcos como *Meriç*, é con 515 km de lonxitude o maior curso fluvial que efectúa o seu percorrido só dentro da Península balcánica. Nado en Bulgaria, no seu curso inferor fai de fronteira entre Grecia e Bulgaria e, tamén, entre Grecia e a Turquía europea. Desauga no mar Exeo.

Curso
-----

O Maritsa nace nos montes Rila, no suroeste de Bulgaria, cerca do monte Musala. A súa corrente diríxese cara ao sueste e os montes Ródopes; atravesa logo Plovdiv e Parvomay, para dirixerse en dirección a Edirne, Turquía. No seu curso alto, o val do Maritsa constituíu a principal ruta de movemento entre o leste e o oeste. No curso medio, un curto tramo do río penetra enteiramente no territorio turco; isto foi acordado así no seu momento para evitar que a cidade de Edirne encarase na beira oposta territorio grego. O resto do río até o mar conforma a fronteira greco-turca. Cerca de Kastanies, vira para o sur, para desembocar en delta, finalmente, no mar Exeo preto da cidade turca de Enez.

A conca do Maritsa abrangue unha área total aproximada de 52.900 km²: un 66% da área total pertence a Bulgaria (34.900 km²); un 27,5% a Türquía (14.550 km²) e un 6,5% a Grecia (3.450 km²). O delta espállase por unha superficie de 188 km², dos que un 90 % é territoio grego e un 10 % turco.

O seu caudal medio é de 103 m³/s, pero submetido ao réxime de chuvias mediterráneo, o seu caudal pode alcanzar medicións extraordinarias, como ocorreu en febreiro-marzo de 2005, cando evacuou até 1.000 m³/s.

Como non é un río navegable é aproveitado para producir enerxía hidroeléctrica e para irrigación. Entre os encoros máis importantes do río cómpre destacar o de Kiprinos.

### Afluentes principais

* Pola dereita:
	+ Arda.
* Pola esquerda:
	+ Tundja,
	+ Ergene.

Localidades nas beiras
----------------------

Entre os lugares importantes sitos nas marxes do Maritsa cóntanse:

* En Bulgaria:
	+ Pazardzhik,
	+ Plovdiv,
	+ Dimitrovgrad,
	+ Svilengrad.
* En Turquía:
	+ Edirne.
* En Grecia:
	+ Kastanies,
	+ Pythio,
	+ Didymoteicho,
	+ Lavara.

Historia
--------

En 1371, o río foi testemuña da batalla do Maritsa, tamén coñecida como batalla de Chernomen, unha sonada vitoria do Imperio Otomán sobre unha coalición serbo-búlgara. Vukašin Mrnjavčević e Jovan Uglješa perderon a súa vida no combate.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Maritsa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q204347
* WorldCat
* VIAF: 136281809
* BRE: 2186237
* EBID: ID
* GEC: 0040317
* GeoNames: 735315
* GND: 4761279-4
* LCCN: sh88007012
* OSM: 10183192
* Pleiades: 501432
* TGN: 7002660

 |