recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Día dos Heroes** é un día festivo nacional en Namibia. É recoñecido pola Nacións Unidas como **Día de Namibia**. Celébrase anualmente o 26 de agosto, o día conmemora a guerra de independencia de Namibia, que empezou o 26 de agosto de 1966 en Omugulugwombashe.

Orixe
-----

*Artigo principal**:* Omugulugwombashe.
En 1966, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas revogou o mandato de Suráfrica para gobernar o territorio do Suroeste de África e colocouno baixo a administración directa da ONU. Porén, Suráfrica negouse a recoñecer esta resolución. A Organización do Pobo de África do Suroeste (SWAPO) nese momento preparouse para a resistencia armada e fundou o seu brazo armado, o Exército Popular de Liberación de Namibia (PLAN) en 1962. Moitos dos seus antigos comandantes estaban no exilio pero PLAN comezou a infiltrarse no norte de Namibia para estabelecer campos de adestramento. Omugulugwombashe foi un destes campos de adestramento, establecido en xuño de 1966 polo comandante do PLAN John Ya Otto Nankudhu. O grupo baixo Nankudhu acababa de comezar a construír estruturas defensivas e planeaba adestrar alí uns 90 soldados.

O 26 de agosto de 1966, oito helicópteros da Forza de Defensa de Suráfrica atacaron aos combatentes da guerrilla en Omugulugwombashe. No momento do ataque só había 17 soldados no campamento. Foi a primeira batalla armada da guerra. Omugulugwombashe está declarado como un dos territorios heroicos en Namibia, e é un asentamento na circunscrición electoral de Tsandi, na rexión de Omusati, no norte de Namibia.

En conmemoración do día, o 26 de agosto é festivo en Namibia. Está recoñecido polas Nacións Unidas como o "Día de Namibia" mais en Namibia refírense a el como *Día dos Heroes*.

Selos postais
-------------

O 26 de agosto de 1975, a India e Turquía emitiron selos co título "Día de Namibia".

Notas
-----

1. ↑  "Heroes' Day". *Time and Date*. Consultado o 26 de agosto de 2018.
2. ↑  "Namibian War of Independence 1966–1988". Armed Conflict Events Database. Consultado o 30 de novembro de 2009.
3. ↑  1923 in Namibia KlausDierks.com
4. ↑  "John Ya Otto Nankudhu passes on". *New Era* (NAMPA). 22 de xuño de 2011. Arquivado dende o orixinal o 31 de marzo de 2012.
5. ↑  Sasman, Catherine (27 de agosto de 2010). "Julius Shaambeni Shilongo Mnyika: the guerilla fighter (1938 to 2003)". *New Era*. Arquivado dende o orixinal o 8 de setembro de 2012. Consultado o 28 de febreiro de 2014.
6. ↑  Petronella Sibeene (17 de abril de 2009). "Swapo Party Turns 49". New Era. Arquivado dende o orixinal o 15 de maio de 2011.
7. ↑  United Nations Conferences and Observances Arquivado 14 de maio de 2008 en Wayback Machine.
8. ↑  "India - Postage stamps - 1975 - Namibia Day". *www.stampworld.com*. Consultado o 2023-05-10.
9. ↑  "Turkey - Postage stamps - 1975 - Namibia Day". *www.stampworld.com*. Consultado o 2023-05-10.
Casa Cornide na Cidade Vella da Coruña
**Diego Cornide Saavedra**, nado na Coruña en 1699 e finado na mesma cidade o 3 de setembro de 1776, foi un avogado galego. Exerceu distintos cargos na Real Audiencia de Galicia, e entre 1766 e 1771 serviu en México como asesor do vicerrei. Foi pai do ilustrado coruñés José Cornide. Mandou edificar na Cidade Vella da Coruña a Casa Cornide.

Traxectoria
-----------

Diego Antonio Cornide Saavedra Becerra naceu nunha familia fidalga con orixes en San Pedro de Bendia (Castro de Rei). O seu pai, Manuel Antonio Cornide Saavedra y Gayoso, casou na Coruña con Isabel Magdalena Becerra y Llamas. Cornide, que herdaría do pai os títulos de señor de Mariz, Saá, Amoeiro e Cebreiro, estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como avogado da Real Audiencia, onde desempeñou, entre outros, o cargo de Alcalde da Sala do Crime.

O 29 de outubro de 1731 casou na Colexiata de Santa María do Campo con Francisca Folgueira Bermúdez de Santiso (1692–1762), filla do seu curmán e tamén avogado Agustín Folgueira y Cornide. O único descendente, José Cornide Saavedra, naceu en 1734.

O período de maior actividade de Cornide correspóndese coa designación en 1756 como Capitán Xeneral de Galicia de Carlos Francisco de Croix, cargo que aparellaba a Presidencia da Real Audiencia. Cornide debeu de ser un home de confianza do marqués de Croix, pois figura entre os promotores do Arquivo da Real Audiencia ou do Colexio de Avogados da Coruña. Deste último foi escollido como o seu primeiro decano en 1761. Neses anos mandou edificar a casa familiar na Cidade Vella da Coruña, coñecida como Casa Cornide.

O marqués de Croix foi designado vicerrei de Nueva España en 1765. Ao ano seguinte tomou posesión do cargo, levando consigo Cornide como asesor. Cornide permaneceu en México até o relevo do vicerrei en setembro de 1771. De regreso na Coruña ocupou o cargo de Alcalde Maior da Real Audiencia.

Finou na súa residencia da Coruña o 3 de setembro de 1776.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***A Coruña*** |

### Bibliografía

* López Gómez, P (1987). *José Cornide, el coruñés ilustrado*. Vía Láctea.
* López Gómez, P.; Suárez Rodríguez, M. de la O (2019). "Diego Cornide, asesor del Virrey de la Nueva España". *Boletín del Archivo General de la Nación* (1 (xaneiro-abril)): 155–183.
**Mildred Ella Didriksen "Babe" Zaharias**, nada en Port Arthur (Texas) o 26 de xuño de 1911 e finada en Galveston (Texas) o 27 de setembro de 1956, foi unha deportista estadounidense, considerada unha das atletas máis polivalentes da historia. Destacou en disciplinas deportivas como o golf, o baloncesto, o béisbol ou o atletismo. De nova xogou no equipo masculino de béisbol dos Brooklyn Dodgers, onde recibiu o alcume de "Babe".

Traxectoria
-----------

Con 21 anos, participou nos Xogos Olímpicos de 1932 nos Ánxeles, e aínda que Mildred pretendeu participar en cinco disciplinas de atletismo, seguindo os regramentos, só puido tomar parte en tres, polo que finalmente competiu en lanzamento de xavelina, 80 metros valla e salto de altura. Nas tres categorías conseguiu medalla: foi ouro nas categorías de xavelina e 80 metros valla (nesta categoría ademais bateu o récord mundial) e prata nunha controvertida final de salto de altura, xa que obtivo a mesma marca que a súa compañeira Jean Shiley, mais os xuíces decidiron outorgarlle a medalla de ouro a Shiley, relegando a Didriksen a subcampioa.

Buscando novos desafíos, en 1935 atopou o golf. Pouco despois puido medirse cos mellores golfistas do país. En 1938 competiu no Aberto dos Ánxeles, un torneo masculino de golf, sendo o seu adestrador George Zaharias, un coñecido loitador profesional e promotor deportivo, co que Didriksen casaría en decembro dese mesmo ano; e converteuse en, até o momento, a única muller que superou o corte nun torneo de golf profesional no que competisen homes. En 1942 conseguiu o status de xogadora afeccionada e alcanzou o rango de profesional en 1947. Como profesional gañou tres veces o Aberto dos Estados Unidos feminino e foi a primeira golfista estadounidense que venceu no campionato británico de afeccionados na localidade escocesa de Gullane. Zaharias foi inscrita en 1951 no Salón da Fama do Golf Mundial. En 1956 gañou por última vez o Aberto dos Estados Unidos e pouco despois faleceu de cancro.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Babe Zaharias Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Cayleff, Susan E. (1996). *Babe: The Life and Legend of Babe Didrikson Zaharias*. University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-06593-4.
* Klawans, Harold L. (1996). *'Why Michael Couldn't Hit and Other Tales of the Neurology of Sports*. W.H. Freeman & Company. ISBN 978-0-7167-3001-9.
* Van Natta Jr. Don (2011). *Wonder Girl: The Magnificent Sporting Life of Babe Didrikson Zaharias*. Little, Brown and Company. ISBN 978-0-316-05699-1.
* Zaharias, Babe Didrikson (1955). *This Life I've Led: My Autobiography*. New York A.S Barns & Co. ASIN B0018EAHXW.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q231983
* WorldCat
* VIAF: 27869387
* BNB: ID
* BRE: 1955304
* EBID: ID
* FAST: 18747
* FemBio: 29367
* GND: 118876007
* ISNI: 0000 0000 2458 083X
* LCCN: n50062017
* Munzinger: 01000052685
* NNDB: 000032221
* OL: OL2235477A
* SNAC: w68k7q2d
* WikiTree: Didriksen-48
* IAAF: 14558824
* OCID: mildred-didrikson
* Sports Reference: babe-didrikson-1

 |
O **día de Cassinga** é un día nacional en Namibia que lembra o masacre de Cassinga. Conmemórase cada ano o 4 de maio, e a data "lembra aqueles (arredor de 600) asasinados en 1978 cando a Forza de Defensa de Suráfrica atacou unha base da SWAPO en Cassinga, no sur de Angola". As conmemoracións están marcadas anualmente por cerimonias en "Heroes' Acre", fóra de Windhoek. A estas cerimonias asistiron moitas figuras políticas nacionais importantes, incluíndo o presidente Hage Geingob e os expresidentes Hifikepunye Pohamba e Sam Nujoma (a partir de 2016).

4 de maio de 1978
-----------------

Na mañá do 4 de maio de 1978, a Forza de Defensa de Suráfrica realizou un ataque aéreo contra o campamento *Cassinga* preto da aldea de Cassinga, seguido dun despregamento de paracaidistas. O campo estaba habitado por simpatizantes de SWAPO exiliados e as súas familias. Neste ataque morreron 165 homes, 294 mulleres e 300 nenos. Máis tarde o mesmo día tamén foi atacado o próximo campamento *Vietnam*, na aldea de Tchetequela. No ano 2016 as tumbas non estaban marcadas, mais o Goberno de Namibia ten pensado erguer un lugar conmemorativo.

Notas
-----

1. ↑  Let's Review Our National Holidays in The Namibian, 27 de abril de 2007
2. ↑  The Commonwealth Yearbook Arquivado 27 de setembro de 2007 en Wayback Machine.
3. ↑  Namibian national reconciliation policy in Xinhua News Agency, 21 de setembro de 2006.
4. ↑  Muraranganda, Elvis (3 de maio de 2016). "Remembering Cassinga Day". *New Era*. p. 3. [*Ligazón morta*]
O **Día das Illas Baleares**, denominado *Diada de les Illes Balears* ou *Dia de ses Illes Balears* en catalán, é a festa oficial da comunidade autónoma das Illas Baleares, que se celebra cada ano o 1 de marzo, en conmemoración da data na que se publicou no BOE o Estatuto de Autonomía de 1983, que é tamén a mesma que a do novo Estatuto de Autonomía de 2007.

Historia
--------

A Lei 9/1984, de 30 de outubro, declarou á festa o 1 de marzo como "Día das Illas Baleares", con carácter de festa oficial en toda a comunidade autónoma, pero laborable; e sen prexuízo que cada illa puidese ter a súa propia festa por acordo do seu consello insular respectivo.

O 1 de marzo considerouse por primeira vez como día non laborable en 1999 (Resolución da Consellería de Traballo e Formación de 20 de novembro de 1998). Actualmente, o artigo 6.3 do Estatuto de Autonomía das Illas Baleares de 2007 consagra o 1 de marzo como festa das Illas Baleares.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recompilación dos actos celebrados desde 2000.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2837870
* GEC: 0276850

 |
**Domingo Páramos Núñez**, nado en Tui cara a 1871 e finado en Mondariz o 4 de outubro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Ex emigrante nos Estados Unidos e na Arxentina. Ferreiro de Caldelas de Tui de ideoloxía anarcosindicalista. Nos anos vinte foi presidente da Sociedad Agraria de Caldelas, encabezou unha protesta das sociedades obreiras e agrarias de Tui pola fraude nas eleccións a Cortes de 1923, e foi detido en outubro de 1923 xunto co secretario da sociedade, Bernardo Troncoso Sotelo, acusados de coacción e sabotaxe. Na República foi elixido concelleiro de Tui, foi destituído logo da folga xeral revolucionaria de 1934. Foi detido en xuño de 1935 con Ramón Leopoldo Márquez Vázquez e outros, acusados do incendio da igrexa de Baldráns. Foi reposto como concelleiro o 21 de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en setembro, levárono ao seminario de Tui, e despois foi asasinado no Alto do Confurco xunto con Manuel Piñeiro Zúñiga, Manuel Pérez Besada, Fernando Rubio Estévez, Hipólito Gallego Camarero e Francisco Rodríguez Otero. Foron soterrados nunha fosa común en Mondariz. Os seus restos, xunto cos doutros 34 da provincia de Pontevedra, foron trasladados a Cuelgamuros o 26 de marzo de 1959. Nos anos sesenta a súa viúva recibiu un comunicado da Xefatura do Estado no que se lle informaba que os restos do seu home estaban no Valle de los Caídos.

Vida persoal
------------

Casou con Juliana Riol Casado e foi pai de Ferrer, Libertad, Aurora, Armonía, Verdad, Floreal, Progreso, Espronceda, Domingo e Julia Páramos Riol.

Notas
-----

1. ↑  *La Zarpa*, 22-5-1923, p. 1.
2. ↑  *Galicia Nueva*, 23-10-1923, p. 1.
3. ↑  *Tribuna*, 10-9-1933, p. 3.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-6-1935, p. 13.
5. ↑  "Han sido trasladados a Cuelgamuros los restos de 35 caídos pontevedreses", *El Pueblo Gallego*, 27-3-1959, p. 3.
6. ↑  A familia dun represaliado de Tui reclama o traslado dos seus restos do Val dos Caídos á Galiza

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O nome dos fillos
* 

* Domingo Páramos Núñez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Homenaje del colectivo "Levada Libre" a dos republicanos de Tui asesinados en 1936
* Onde está o avó?
* Pontevedreses en Cuelgamuros.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cutícula.
Ninfa dun insecto mudando a cutícula para ser imago.
En zooloxía, chámase **cutícula** á cobertura resistente, pero flexíbel, do corpo dos animais do clado dos ecdisozoos, que inclúe os artrópodos, os nematodos e varios outros filos.

Nos artrópodos, a cutícula é a capa máis exterior do tegumento, inmediatamente por encima da epiderme e segregada por esta (concretamente, pola hipoderme). É unha formación ríxida, acelular (sen células), de estrutura complexa e endurecida por quitina, entre outras substancias. A súa función é dupla; por un lado é unha capa ríxida protectora e impermeábel; en segundo lugar, é el punto de ancoraxe dos músculos do animal, de maneira que actúa como esqueleto externo (exoesqueleto). Periodicamente despréndese do corpo do animal e fórmase de novo para permitir o crecemento deste mediante a écdise ou muda.

Nos moluscos, é a capa máis externa da parede do corpo, situada sobre a epiderme, e composta por aminoácidos e proteínas endurecidas (conchina). Non adoita ter, salvo talvez nos caudofoveados, quitina.

Nos nematodos, é unha cuberta inerte, grosa e elástica, que reviste a epiderme destes aniamis, coa superficie lisa, estriada ou anelada, e composta por dúas ou tres capas de proteínas e coláxeno, das que a inferior é, nas especies parasitas e terrestres, moi grosa e fiobrosa.

Nos tardígrados e máis nos endoproctos, é unha fina capa ou película acelular, de material endurecido, que está encima da epiderme e que pode ser periodicamente mudada.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Coruña: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-87305-12-1.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cutícula***  |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre zooloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1403158
* EBID: ID
* MAG: 78826203
* NDL: 00567071
* PSH: 745

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* Uberon: 0001002

 |
**Aventino** (en latín *Aventinus*), fillo de Hércules e Rea, era un dos reis míticos de Alba Longa.
Segundo a tradición, foi enterrado no monte que máis tarde levaría o seu nome (Monte Aventino). Dise que sucedeu a Rómulo Silvio. Reinou durante trinta e sete anos, e foi sucedido por Procas, o pai de Amulio e Numitor.

Lenda
-----

Servio, na súa análise da Eneida de Virxilio (Libro VII, 656), fala dun personaxe chamado Aventino, un rei dos primeiros habitantes de Roma, que foi asasinado e enterrado nun monte chamado máis tarde o Monte Aventino. O rei Aventino de Alba Longa podería identificarse con este personaxe da Eneida.

> 
> 
> «O Aventino é un monte ou outeiro da cidade de Roma. Acéptase que o seu nome procede das aves (*avis* en latín) que, elevándose desde o Tíber, facían os seus niños alí. Ou ben debía o seu nome a un rei dos habitantes aborixes de Italia, de nome Aventino, que foi asasinado e enterrado alí, de igual maneira que o rei de Alba Aventino, aquel que foi sucedido por Procas. Varrón, con todo, indica que entre os romanos, os sabinos aceptaron esta montaña que lles era ofrecida por Rómulo, e chamárona o Aventino polo río Aventus que transcorría por esa zona. É, con todo, aceptado que esta última versión é posterior, xa que nun principio chamábanlle Aventino ou polos paxaros ou polo rei italiano. Do cal se deduce que o fillo de Hércules chamado Aventino tomou o seu nome do monte e non á inversa.»
> 
>

Notas
-----

1. ↑  *Breve diccionario de mitologia grecolatina*. CEC. ISBN 980-388-177-9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tito Livio, *Historia de Roma desde a súa fundación*, I, 3.
* Dionisio de Halicarnaso, *Antigüidades romanas*, I, 71.
* Ovidio, *Fastos*, IV, 51.
* Smith, Biographical Dictionary.

### Outros artigos

* Reis latinos.
**David Iglesias**, alcumado deportivamente **Guanyar** (pronunciado Guáñar), nado en Santiago de Compostela o 28 de agosto de 1997, é un xogador de videoxogos e regueiro galego en lingua castelá.

Traxectoria
-----------

Estudou ensino medio no Colexio LaSalle, en Santiago de Compostela. De neno practicou fútbol e atletismo, e foi árbitro de fútbol. Tamén xogaba a videoxogos, pero a partir de 2015 empezou a dedicarse a tempo completo a xogar. Marchou estudar a carreira a Barcelona e en 2018 empezou a competir profesionalmente en videoxogos. 

En 2020 o pai enfermou e el regresou a Santiago onde, coincidindo coa pandemia de covid-19, deixou de xogar unicamente (especialmente a Call of Duty) e empezou a ter unha posición máis protagonista, con contidos humorísticos, na súa canle de Twitch. Tamén xoga Fortnite. En setembro de 2020 foi baneado de Twitch durante tres meses (ata decembro dese ano) por incluír, supostamente por erro, no seu rego un cu.

En marzo de 2021 Team Heretics fichouno para o seu equipo de Fortnite e trasladouse a Madrid, onde xoga nunha vivenda común con outros cinco regueiros. Naquela altura tiña máis de 300 000 seareiros.

Notas
-----

1. ↑  "Entrevista a Guanyar -". *Youtube (Markilokuras)*. Consultado o 2021-04-25.
2. ↑  "Twitter (IlloRobert)". *Twitter*. Consultado o 2021-04-25.
3. 1 2 3 4  "Guanyar: «Mi madre, al ver que me ganaba bien la vida, aceptó que podía vivir de Twitch»". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2021-04-25. Consultado o 2021-04-25.
4. ↑  "Me han baneado de Twitch por esto...". *Youtube (Guanyar)*. Consultado o 2021-04-25.
5. ↑  "Joined @TeamHeretics". *Twitter (Guanyarr)*. Consultado o 2021-04-25.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Confraría.
Unha **confraría** ou **irmandade** é unha asociación de fieis católicos, pública ou privada, establecida conforme aos canons do Título V do Código de Dereito Canónico.

As confrarías reúnen aos crentes ao redor dunha advocación de Cristo, da Virxe ou dun santo, un momento da Paixón ou unha reliquia, con fins piadosos, relixiosos ou asistenciais. De tal modo poderíase falar de irmandades sacramentais, cristolóxicas, marianas, santísticas, de ánimas, mixtas, paixonarias etc. Pero de forma xeral, e á marxe do establecido polo Dereito, admítense, tradicionalmente, tres tipos de confrarías:

* *Penitenciais*, as que fan pública estación de penitencia en Semana Santa.
* *Sacramentais*, as que cultivan, como obxectivo básico, a devoción e adoración cara ao Santísimo Sacramento.
* *De Gloria*, que é como se denomina, nalgunhas partes, ás irmandades que non encadran en ningún dos dous segmentos anteriores; normalmente, fomentan o culto a algunha advocación mariana ou a algún santo.

Moitas confrarías adoitan organizar unha procesión, polo menos unha vez ao ano, ben soas ou reunidas a outras confrarías.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q992253
* AAT: 300026016
* GEA: 3888
* LCCN: sh85031064

 |
A aguia de cabeza branca é un exemplo de ave de rapina.
As  **aves de rapina** ou **aves de presa** son aves que cazan presas para alimentarse, utilizando o seu bico e as súas garras afiadas. As súas garras e picos tenden a ser relativamente grandes, potentes e adaptados para desgarrar e/ou perforar carne.

O termo "rapaz" deriva da palabra latina *rapere*, é dicir, "apoderarse" ou "tomar pola forza".

Definición
----------

Tomado literalmente, o termo "ave de presa" ten un significado amplo que inclúe moitas aves que cazan e se alimentan de animais e incluso aves que se alimentan de insectos moi pequenos. Na ornitoloxía, e na definición utilizada aquí, o termo ten un significado máis estreito e refírese ás aves que contan cunha moi boa vista que serve para encontrar alimentos, garras fortes para agarrar presas, e un forte pico curvado para desgarrar a carne. A maioría das aves de presa tamén teñen fortes garras curvas para coller e matar á presa. En xeral, as aves de presa aliméntanse de vertebrados que acostuman ser bastante grandes en relación ao tamaño da ave. A maioría tamén se alimenta de prea, ao menos ocasionalmente, e no caso dos voitres e cóndores comen prea como seu principal fonte de alimento. A modo de exemplos, a definición máis estreita exclúe as cegoñas e as gaivotas, que chegan a comer peixes bastante grandes, en parte porque estas aves capturan e matan as súas presas por completo cos seus picos.

Con este conxunto de características anatómicas e de comportamento, as especies que figuran a continuación son polo xeral consideradas aves de presa na ornitoloxía. As aves de presa poden dividirse en especies que cazan durante o día, as rapaces diúrnas (*Falconiformes*), e as especies que cazan durante a noite, as rapaces nocturnas (*Estrixiformes*). As aves rapaces diúrnas e nocturnas están afastadas e clasificanse en distintas ordes. Porén, a súa evolución foi converxente, e ambos grupos de aves desenvolveron a súa propia adaptación ao estilo de vida depredador.

Notas
-----

1. ↑  Brown, Leslie (1997). *Birds of Prey*. Chancellor Press. ISBN 185152732X.
2. 1 2 3 4  Burton, Philip (1989). *Birds of Prey*. illustrado por Boyer, Trevor; Ellis, Malcolm; Thelwell, David. Gallery Books. p. 8. ISBN 0831763817.
3. 1 2 3  Perrins, Christopher, M; Middleton, Alex, L. A. eds. (1984). *The Encyclopaedia of Birds*. Guild Publishing. p. 102.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48428
* BNCF: 38004
* BNE: XX531898
* BNF: 11932892n
* EBID: ID
* GEC: 0205659
* JSTOR: birds-of-prey
* LCCN: sh85014346
* MAG: 2780183608
* NDL: 00567772
* NKC: ph114358
* PSH: 14149

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D020304

 |
**Bodegas Val de Souto** é unha adega de Colleiteiro da Denominación de Orixe Ribeiro, cunha capacidade de produción anual de 20.000 botellas e 1,73 hectáreas de viñedos. Atópase na aldea de Souto, pertence ao municipio de Castrelo de Miño.

Historia
--------

Goza dunha longa tradición familiar, onde xeración tras xeración dedicaronse á viticultura. As viñas foron herdadas xeración tras xeración, e dende 1986 un dos seus herdeiros, José Manuel Branco, encárgase de manter a tradición.

No ano 2002 decidiu converterse a adega de Colleiteiro, construíndo unha adega para encargarse da elaboración do viño e do seu posterior embotellado.

No ano 2012, con motivo do décimo aniversario, dáse un paso adiante na fabricación de produtos de calidade, polo que se elixe unha marca nova. Esa marca, **Val de Souto**, é o produto de anos de experiencia e a mellora no proceso de elaboración de viño.

No ano 2015 despois de levar 2 anos exportando, decídese consolidar a internacionalización da empresa pasando a adega a Sociedade Limitada.

Notas
-----

1. ↑  Un cosechero en cuatro continentes
A **descrición literaria** é un tipo de descrición cuxas intención é estética procuran transmitir impresións ou sentimentos do que se describe utilizando todas as posibilidades da lingua para crear novas dimensións significativas.

Características
---------------

A súa estrutura é máis flexible que na descrición técnica: o escritor/escritora ten máis liberdade para ordenar os materiais. Ás veces prefírese un criterio espacial (de arriba a abaixo, de esquerda a dereita) e outras veces elíxese un criterio de organización lóxica ( do concreto ao abstracto, do relevante ao secundario, do físico ao moral).
a súa finalidade é múltiple: caracterizar unha personaxe, crear unha atmosfera, conseguir expectación, romper o ritmo narrativo...

Trazos distintivos:

* É unha descrición **connotativa**, o emisor plasma o que lle suxire o obxecto, utiliza como recursos lingüísticos e expresivos: un léxico poético, adxectivos explicativos e/ou epítetos, comparacións, metáforas e verbos en presente e copretérito.
* **Subxectividade**, ofrécese unha visión persoal do obxecto, para o cal emprega un léxico connotativo e unha adxectivación explicativa e valorativa.
* **Expresividade**, seleccionando o que se considera destacable e significativo, sen enumerar datos.
* **Finalidade estética**, linguaxe ambigua con presenza de metáforas, personificacións, comparacións, incluso esaxeradas. Utiliza tamén a animalización e a cousificación nas persoas.
Concellos serbios envolvidos no conflito.
O **conflito do sur de Serbia**, tamén chamado **conflito do val de Preševo** foi unha loita entre o goberno federal iugoslavo e unha organización separatista albanesa coñecida como Exército de Liberación de Preševo, Medvedja e Bujanovac (UÇPMB), creada co obxectivo de anexionar esta zona do sur de Serbia central a Kosovo, con vistas a unha posíbel independencia deste territorio, aínda que non necesariamente unirse a Albania.

Despois do final da guerra de Kosovo de 1999, unha zona de tres millas cadradas, denominada *Ground Safety Zone* (GSZ) estableceuse entre Kosovo (gobernado polas Nacións Unidas) e o interior de Iugoslavia. As unidades do exército iugoslavo non tiñan acceso á zona, só a policía. A zona de exclusión incluía principalmente a vila albanesa de Dobrosin, pero non Preševo.

En 2001, como unha continuación da crise de Kosovo, producíronse choques entre forzas de seguridade iugoslavas e guerrilleiros albaneses vinculados ao Exército de Liberación de Kosovo (UÇK). O obxectivo do movemento albanokosovar era tomar o control de Preševo e Bujanovac (e tamén de Medvedja fóra do val pero na mesma zona) e dominalos até que as terras adxacentes, Kosovo e Macedonia Occidental, tamén estiveran baixo control albanés. Isto debería permitir a gradual apertura das fronteiras.

Notas
-----

1. ↑  Morton, Jeffrey S. (2004). *Reflections on the Balkan Wars*. Palgrave Macmillan. páx. 57. *(en inglés)* Consultada o 12/12/2011.
2. ↑  Morton, Jeffrey S. (2004). *Reflections on the Balkan Wars*. Palgrave Macmillan. páx. 18-21. *(en inglés)* Consultada o 12/12/2011.
3. ↑  Presevo valley tension BBC News *(en inglés)* Consultada o 12/12/2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Guerras iugoslavas.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Basílica de Santa María a Maior.
Fachada principal.
A **basílica de Santa María a Maior** de Roma é unha das catro basílicas maiores. É propiedade do Vaticano, sendo o maior grande monumento dedicado á gloria da Virxe María.

A lenda conta que en agosto do 356, a Virxe pediulle ao papa san Liberio que edificase un santuario. Pola mañá, do día 5, constatando que nevara en pleno mes de agosto, o papa ordenou construír a basílica de "Santa Maria ad Nives" sobre do chan nevado no alto do outeiro do Esquilino.

**Santa María a Maior** é, coa súa planta basilical de nobres proporcións, os seus mosaicos, as súas impoñentes capelas policromadas da época da Contrarreforma, un compendio das grandes etapas da arte cristiá de Roma.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186282
* WorldCat
* VIAF: 317121634
* BAV: ADV10274766
* Catholic-Hierarchy: xbmm
* EBID: ID
* GEC: 0059391
* GeoNames: 7602856
* GND: 4228647-5
* LCCN: n88227199
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20014752
* SUDOC: 079293220
* TGN: 1100104
* WHC: 91-003

 |
**César Boente Álvarez**, nado en Pontevedra a finais do século XIX e finado en Zaragoza o 23 de agosto de 1920, foi un enxeñeiro galego.

Traxectoria
-----------

Foi fillo de José Santiago Boente Sequeiros e de Carmen Álvarez. De novo practicou vela, e chegou a acompañar ao piano a Manuel Quiroga Losada no Teatro Principal de Pontevedra. Estudou na Escola Superior de Enxeñaría Industrial de Vigo, e en 1908 marchou a Madrid a continuar os seus estudos. Logo de que o seu pai fose destinado a Zaragoza foi vivir alí, e exerceu de director técnico dos servizos municipais.

O 23 de agosto de 1920 foi asasinado mentres reparaba uns cables eléctricos xunto co arquitecto municipal José de Yarza e un axudante (Joaquín Octavio de Toledo), nuns farois da rúa do Coso. A morte foi cometida por Inocencio Domingo de la Fuente. Aínda que se considerou un atentado sindicalista, no marco de varias folgas, o acusado negou coñecer as vítimas. O 30 de agosto dese mesmo ano o concello de Pontevedra acordou darlle o seu nome á rúa Sierra. En Zaragoza tamén hai unha rúa co seu nome, e un monumento en homenaxe aos funcionarios.

Casou con Josefina Camo e tivo tres fillos.

Notas
-----

1. ↑  Mariano García (23 de agosto de 2020). "El crimen que lloró Zaragoza". *Heraldo de Aragón* (en castelán).
2. ↑   Milagros Bará (6 de agosto de 2017). "El asesinato de César Boente". *Diario de Pontevedra* (en castelán).
**Atiu**, tamén coñecida como **Enuamanu** (*Terra de paxaros*), atópase a 187 km de distancia de Rarotonga, no grupo meridional das Illas Cook.

Xeografía
---------

Atiu é unha illa volcánica rodeada por un arrecife de coral que posúe paredes de coral fosilizado de ata 6 m de altura. As paredes, de medio quilómetro de ancho, bordean a illa formando unha plataforma virtual. É un tipo de illa denominado *makatea* a partir da illa Makatea das Tuamotu. No interior do anel, a erosión creou unha zona de terra cultivable (café e vainilla), cuxa altura crece ata o centro da illa onde se atopa un outeiro de 71 m de altura. 

Esta mesma erosión provocou que a costa estea chea de covas e túneis, onde aniñan diversas especies de aves, entre elas a salangana *Aerodramus sawtelli* (tamén coñecida como *Collocalia sawtelli*), denominada *kōpeka* na lingua maorí das Illas Cook, un endemismo da illa.

A superficie total é de 27 km2. A temperatura é suave cunha media que oscila entre os 24º e os 26 °C.

Asentamentos humanos
--------------------

Ao contrario da maioría de illas da Polinesia, a poboación vive no centro da illa en cinco aldeas moi próximas: Areora, Ngatiarua, Teenui, Mapumai e Tengatangi. En marzo de 2003, a poboación ascendía a 571 habitantes.

Foi poboada por migracións polinesias desde as illas da Sociedade no século V. Os habitantes de Atiu eran os guerreiros máis temidos das illas Cook, e a súa historia inclúe diversos ataques sanguinarios ás illas veciñas. O primeiro europeo que chegou foi o inglés James Cook en 1777. O segundo foi o evanxelista protestante John Williams, que deixou dous misioneiros de Tahaa. 

Mapa da illa

Notas
-----

1. ↑  Collocalia sawtelli en Birds.
2. ↑  "Cook Islands Biodiversity& Natural Heritage". Arquivado dende o orixinal o 29 de marzo de 2016. Consultado o 04 de outubro de 2019.
3. ↑  Holyoak, D. T. (1974): "Undescribed land birds from the Cook Islands, Pacific Ocean". *Bulletin of the British Ornithologists' Club '94: 145-150.*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Aerodramus sawtelli*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q755982
* WorldCat
* VIAF: 234212026
* GeoNames: 4035722
* LCCN: sh93000234
* TGN: 1006337

 |
**Julio César Carracedo Pose**, nado na Coruña en 1976, é un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Xornalista radiofónico. Foi xefe de informativos na COPE en Ferrol, director do programa *Hoy por hoy* e director de informativos da fin de semana na Cadena SER en Santiago de Compostela. En 2006 recibiu un accésit do Premio Modesto R. Figueiredo polo relato "A cota láctea" e unha mención no certame de Relato Curto do Concello de Mugardos. En 2014 gañou o Premio do xurado do Premio Diario Cultural de teatro radiofónico da Radio Galega coa obra *Explotados* e o accésit do Modesto R. Figueiredo polo relato "Gran sol". En 2015 obtivo o segundo premio da categoría B do X Premio de Narración Curta do Concello de Curtis. De xuño de 2015 a 2019 traballou no gabinete de prensa da Alcaldía de Lalín.

Notas
-----

1. ↑  "Explotados, de César Carracedo, obtén o galardón do Xurado do Premio "Diario Cultural" de Teatro Radiofónico". Arquivado dende o orixinal o 19 de xuño de 2015. Consultado o 18 de xuño de 2015.
2. ↑  "Curtis: entrega dos premios do X Premio Narración Curta do Concello de Curtis". *Axenda cultural AELG*. Consultado o 2020-02-03.
3. ↑  César Carracedo gana un premio de teatro radiofónico

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* César Carracedo: "Explotados conta unha historia moi actual, e faino dende unha perspectiva crítica" Entrevista.
A **basílica de San Vital de Rávena** (en italiano: *Basilica di San Vitale*) é un dos templos máis importantes da arte bizantina que, coma outras da cidade de Rávena, foi reformada por desexo expreso do emperador Xustiniano I a partir de construcións anteriores a fin de acelerar a integración dos territorios conquistados ó imperio Bizantino.

A obra financiouse cos cartos do banqueiro Xuliano Arxentario (Iulianus Argentarius), de quen se sabe pouca cousa: era de orixe grega e tamén patrocinou a construción da basílica de Santo Apolinar in Classe. Foi supervisada polo arcebispo da cidade, Maximiano de Rávena, quen a consagrou no ano 547. Todos estes personaxes aparecen na decoración de mosaicos que se fixo entre os anos 546 e 548, ano da morte da emperadriz Teodora. Estes mosaicos son un bo exemplo das artes figurativas bizantinas e dan unha idea de como puideron ser construídas estas obras durante a querela iconoclasta dos séculos VII e VIII e a caída de Bizancio en mans dos turcos otománs: en San Vital as obras preserváronse, en primeiro lugar, porque Rávena posiciounouse en contra dos iconoclastas e, en segundo lugar, porque a cidade xa non era bizantina durante a invasión turca. Por estas razóns, as imaxes salváronse de ámbalas dúas catástrofes artísticas.

No ano 1960, a igrexa de San Vital recibiu o título de basílica menor polo papa Xoán XXIII. Está incluída, xunto con outros monumentos de Rávena, na lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende o ano 1996, dentro da serie "Monumentos paleocristiáns de Rávena".

Notas
-----

1. ↑  Ravenna Festival (ed.). "Basilica di San Vitale" (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 05 de xaneiro de 2011. Consultado o 8 de xaneiro de 2011.
2. ↑  "Gcatholic.org" (en inglés). Consultado o 10-11-2016.
3. ↑  "Sitio da UNESCO (Monumentos paleocristiáns de Rávena)" (en francés). Consultado o 11-11-2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Basílica de San Vital de Rávena Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Banca Dati Mosaico CIDM *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q721817
* WorldCat
* VIAF: 241191427
* DARE: 16647
* GeoNames: 8378574
* GND: 4362969-6
* LCCN: nr92030050
* Structurae: 20019417
* WHC: 788-002

 |
Vista do Sacré-Coeur dende abaixo
A **Basílica do Sacré-Cœur** (en galego, do Sagrado Corazón) é un edificio de París (Francia), situado no alto do outeiro de Montmartre.

Trátase dunha basílica adicada ao Sagrado Corazón de Xesús (en francés, *Sacré Cœur de Jésus*). Inicialmente foi concibida como un monumento público para render homenaxe á memoria dos numerosos cidadáns franceses que perderan a vida durante a Guerra franco-prusiana e para expiar os pecados cometidos pola comuna. Foi o arquitecto Paul Abadie quen gañou o concurso para a súa construción.

A primeira pedra colocouse en 1875, e aínda que se completou en 1914, non se consagrou ata o fin da primeira guerra mundial, en 1919. A igrexa foi construída coa participación directa do goberno da Terceira República, para celebrar así o comezo dun novo réxime, cuxas leis constitucionais foron votadas ese mesmo ano.

Aínda que moi controvertido, é un dos monumentos máis visitados de París. A basílica ten forma de cruz grega, adornada con catro cúpulas: o domo central, de 80 m de altura, está tocado por unha lanterna, formada por unha columnata. Na ábsida, unha inmensa torre cadrada fai ás veces de campanario que garda, entre outras, *La Savoyarde*, unha campá de 3 m de diámetro e máis de 26 t de peso, ofrecida pola diocese de Chambéry. A cripta posúe a mesma disposición cá igrexa, e é unha das curiosidades da basílica.

A arquitectura da basílica inspírase na arquitectura romana e bizantina e influíu noutros edificios relixiosos do século XX, por exemplo a basílica de Sainte-Thérèse de Lisieux. É posible acceder á basílica tomando o funicular de Montmartre.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Basílica do Sacré Cœur*** |

* A Basilique du Sacré Cœur de Montmartre — Sitio oficial (en francés e inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28785
* WorldCat
* VIAF: 142046466
* BNF: 12114120p
* CTBUH: 14944
* EgliseInfo: basilique-du-sacre-coeur-de-montmartre
* Emporis: 110466
* FAST: 689627
* GeoNames: 6452892
* GND: 4341634-2
* ISNI: 0000 0001 0725 0035
* LCCN: n93079088
* Mérimée: PA75180004
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0253351
* OPR: 152048
* Structurae: 20003210
* SUDOC: 029534887

 |
A **basílica de San Marcos** é a máis famosa das igrexas de Venecia e un dos exemplos máis coñecidos de arquitectura bizantina. Situada na praza de San Marcos e conectada co palacio do Dogo, é a sé do patriarcado de Venecia, nome do arcebispado de Venecia desde 1807.

Historia
--------

A súa construción iniciouse en 828 para gardar o corpo de San Marcos, traído desde Alexandría. Destruída polo lume nun motín no 975, reconstruíuse no século XI por arquitectos e obreiros de Constantinopla. As obras iniciáronse probablemente en 1063, e o novo templo foi consagrado dez anos despois. Foi modificada nos séculos XIII, XV e XVII.

Arquitectura
------------

A igrexa presenta unha planta de cruz grega, baseada nos exemplos de basílica de Santa Sofía e da basílica dos Apóstolos, ambas en Constantinopla. Posúe un coro elevado por riba da cripta. A planta do interior consiste en tres naves lonxitudinais e tres transversais. Un baldaquino cobre o altar principal, con columnas decoradas con relevos do século XI. O retablo é a famosa Pala d'Oro - un traballo feito en metal bizantino de 1105. Por tras do altar principal hai un segundo altar con columnas de alabastro. Os cercados do coro, enriba dos que hai tres relevos de Sansovino, mostran unha obra de marquetería de Fra Sebastiano Schiavone. Os dous púlpitos de mármore da nave están decorados con estatuíñas dos irmáns Massegne (1394).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Basílica de San Marcos*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172988
* WorldCat
* VIAF: 168148197
* BRE: 3541944
* EBID: ID
* GeoNames: 7535507
* GND: 4078763-1
* MusicBrainz: ID
* openMLOL: 155340
* Orthodox Encyclopedia: 2562278
* Structurae: 20011778

 |
Relevo de Assurbanipal cazando (Museo Británico de Londres)
**Assurbanipal** (en acadio *Aššur-bāni-apli*; siríaco "ܐܵܫܘܿܪ ܒܵܢܝܼ ܐܵܦܠܝܼ"; "Assur é o creador do seu herdeiro") nado no -685 e finado no -627, foi rei de Asiria dende o ano -669. Foi o máis ilustrado dos monarcas asirios. Os gregos coñecérono como **Sardanápalo** e na Biblia é coñecido como Osnapper.

Fillo de Asarhaddon, sucedeuno no trono. O seu irmán Shamash-shum-ukin foi rei subordinado en Babilonia.

Vitorias militares
------------------

Assurbanipal derrotou ao imperio de Elam, destruíu Susa (-639) e volveu coa cabeza do seu rei Teumman que, ao parecer, se suicidara na batalla do río Ulaia. Isto provocou a desesperación dos embaixadores deste (un arrincouse a barba e outro suicidouse). A cabeza de Teumman luciu tétrica nas portas de Nínive.

Puxo reis monicreques en Madaktu e Hidalu.Realizou existosas campañas militares sobre Exipto, derrotou ao faraón Taharqa en Menfis e combateu ata a completa dominación do país.

O seu irmán rebelouse coa axuda de caldeos, amorreos e gutis. Assurbanipal derrotounos e someteu a Babilonia a unha dura represión, masacre incluída, pero sen destruír a cidade.

Legado cultural
---------------

Assurbanipal gabábase de saber ler e escribir, e parece ser que dominou varios idiomas (sumerio e acadio)

Durante o seu reinado floreceu a arte asiria, en particular a escultura monumental, unha das fontes históricas notables para coñecer o período. Mais onde deixou unha pegada imborrable para a posteridade foi na biblioteca de Nínive con máis de 22.000 taboíñas de arxila en escritura cuneiforme con obras literarias, textos filosóficos, relixiosos, tratados médicos, astronómicos, comerciais, dicionarios de acadio, sumerio etc. sistematicamente ordenadas. Salienta o relato de Gilgamesh

O seu reinado marca o punto culminante de Asiria, pero tamén o punto de inflexión cara a súa decadencia. Os seus fillos Assuretilini e Sinshariskun, presas da mutua rivalidade, conduciron ao imperio a un rápido proceso de extinción.

Notas
-----

1. ↑  Bienkowski & Millard (2010), p. 36
2. ↑  "The Assyrian Kings List". *aina.org* (en inglés). Consultado o 5-8-2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Assurbanipal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Bienkowski, Piotr; Millard, Alan, eds. (2010). *Dictionary of the Ancient Near East* (en inglés). Filadelfia: University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0812221152.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q171191
* WorldCat
* VIAF: 172660457
* BIBSYS: 96004186
* BMT: 61909
* BNF: 11971751c
* BRE: 1843562
* BVMC: 10563
* CANTIC: a12180191
* CERL: cnp00394117
* CiNii: DA12891859
* DeutscheBio: 118504746
* EBID: ID
* FAST: 1805517
* GEC: 0005808
* GND: 118504746
* ISNI: 0000 0000 8394 7339
* LCCN: n50032567
* NKC: jn20000700088
* NLA: 35748769
* NNDB: 000092171
* NTA: 068556276
* Orthodox Encyclopedia: 77260
* SELIBR: 285163
* SUDOC: 067148913
* UNZ: AshurbanipalKingAssyria

 |
Imaxe histopatolóxica obtida nunha autopsia nun caso de pneumonía por aspiración nun paciente vello cunha enfermidade neurolóxica debilitante. Obsérvase a reacción de células xigantes do corpo estraño. Tinguidura de hematoxilina-eosina.
Reacción de célula xigante do corpo estraño a unha sutrura. Tinguidura de hematoxilina-eosina.
Unha **célula xigante do corpo estraño** é unha célula de gran tamaño formada pola fusión de macrófagos, que se xeran en resposta á presenza no tecido dun corpo estraño grande (estela de madeira, fragmento metálico etc.). Son particularmente evidentes nos implantes que causan inflamación crónica e unha resposta ao corpo estraño.

Nas inflamacións crónicas arredor dun corpo estraño grande, que non pode ser fagocitado, os macrófagos agrúpanse apretándose mutuamente e adquirindo formas poligonais (nese estado reciben o nome de células epitelioides), e fusiónanse formando masas multinucleadas, que son as células xigantes do corpo estraño. En cultivos celulares de macrófagos puros mantidos durante moito tempo pode observarse tamén a reacción de formación de células xigantes na parede de vidro do recipiente de cultivo; neste caso a parede do frasco actuaría como corpo estraño .

As células son multinucleadas e os núcleos están dispostos dunha maneira desorganizada. Isto contrasta co que se observa noutras células xigantes como as de Langhans, nas que os núcleos se dispoñen nas beiras da célula.

Notas
-----

1. ↑  MeshName - Foreign+Body+Giant+Cell
2. ↑  D. W. Fawcett. Tratado de Histología. Editorial Interamericana-Mc. Graw Hill. 11ª edición. Páxinas 155. ISBN 84-7605-361-4
3. ↑  "Inflammation".

Véxase tamén
------------

* Célula xigante de Langhans
* Célula xigante de Touton

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3332118
* MAG: 108657112

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D015743

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **bandeira de Macau**, oficialmente a **bandeira rexional da Rexión Administrativa Especial de Macau da República Popular da China** (en chinés: *中華人民共和國澳門特別行政區區旗*) é de cor verde claro cunha flor de loto sobre a estilizada Ponte Gobernador Nobre de Carvalho e auga de cor branca, debaixo dun arco circular de cinco estrelas douradas de cinco puntas. Ten unha estrela grande no centro do arco con dúas estrelas máis pequenas a cada lado da estrela grande, cada unha cun punto en ángulo directamente cara a fóra dende o centro do círculo común no que se atopan.

O loto foi elixido como emblema floral de Macau. A ponte Gobernador Nobre de Carvalho é unha ponte que une a Península de Macau e a illa de Taipa. A ponte é un dos fitos máis recoñecibles para o territorio. A auga debaixo do loto e da ponte simbolizan a posición de Macau como porto e o seu papel no territorio. As cinco estrelas de cinco puntas fan eco do deseño da bandeira da República Popular da China, simbolizando a relación que ten Macau co seu estado soberano.

Segundo a Lei básica de Macau, a bandeira rexional de Macau é unha bandeira verde con cinco estrelas, flor de loto, ponte e auga de mar. Esta lei tamén aprobou que "ademais de mostrar a Bandeira da República Popular da China, a Rexión Administrativa Especial de Macau tamén pode usar unha bandeira rexional".

Esquema de cores
----------------

| Equema de cores | Verde | Branco | Amarelo |
| --- | --- | --- | --- |
| CMYK | 95-0-17-54 | 0-0-0-0 | 0-13-88-0 |
| HEX | #067662 | #FFFFFF | #FFDF1E |
| RGB | 6-118-98 | 255-255-255 | 255-223-30 |

Notas
-----

1. ↑  Basic Law of the Macao Special Administrative Region of the People' s Republic of China(by Printing Bureau) Arquivado 5 de febreiro de 2012 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira de Macau Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira de Macau en Flags of the World *(en inglés)*
Coordenadas: 23°33′41″S 46°39′23″O﻿ / ﻿-23.561388888889, -46.656388888889

Avenida Paulista.
**Avenida Paulista** é unha das principais avenidas, e o maior centro financeiro da cidade de São Paulo, Brasil.

Características
---------------

Considerada un dos principais centros financeiros da cidade, así como tamén un dos puntos turísticos máis característicos, a avenida revela a súa importancia non só como polo económico, senón tamén como centralidade cultural e de entretemento. Debido á gran cantidade de sedes de empresas, bancos, hoteis, hospitais, como o tradicional Hospital Santa Catarina e institucións científicas, como o Instituto Pasteur, e culturais, como o Museo de Arte de São Paulo (MASP). Móvense diariamente a avenida Paulista miles de persoas oriundas de todas as rexións da cidade e de fóra dela. Ademais, a avenida é un importante eixo viario da cidade ligando importantes avenidas como a Doutor Arnaldo, a Rebouças, o 9 de xullo, a Brigadeiro Luís Antonio, a 23 de maio, a rúa da consolo e a Avenida Angélica.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Avenida Paulista Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Megalópole de São Paulo
* Centro de São Paulo

### Ligazóns externas

* Edificios e estruturas en Avenida Paulista en Wikidata.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41068
* WorldCat
* VIAF: 315161065
* EBID: ID

 |