Igrexa da *Collegiata* ou *Santa Maria dell'Elemosina* en Catania, obra salientable do barroco siciliano, realizada por Stefano Ittar cara ao 1768.
O **barroco siciliano** é a forma distintiva da arquitectura barroca que se desenvolveu na illa de Sicilia, no sur de Italia, durante os séculos XVII e XVIII. O estilo recoñécese non só polas súas típicas revoltas e florituras barrocas, senón tamén polas súas carautas sorrintes e *putti,* coa particular extravagancia que lle deu a Sicilia unha identidade arquitectónica única e que o fai a fase máis interesante da arte siciliana.

O estilo barroco siciliano colleu pulo durante a gran reconstrución que seguiu ó terremoto de 1693. Previamente, o barroco fora usado na illa dun xeito inxenuo e no eido local, que evolucionara a partir da arquitectura híbrida nativa máis ca dos grandes arquitectos barrocos de Roma. Despois do terremoto, os arquitectos locais, moitos deles formados en Roma, tiveron múltiples oportunidades de recrear a arquitectura barroca máis sofisticada, que acadara popularidade na Italia continental. O traballo destes arquitectos locais —e o novo xénero que comezaron— inspirou a outros deseñadores locais que seguiron o seu exemplo. A carón do 1730, os arquitectos sicilianos desenvolveran confianza no emprego do estilo barroco. A súa particular interpretación levounos paseniño a xerar unha forma de arte altamente localista e personalizada. De 1780 en diante, o estilo foi gradualmente substituído pola nova moda do neoclasicismo.

O fenómeno chamado Alto Barroco Siciliano durou cincuenta anos, e reflectiu perfectamente a orde social da illa nunha época na que —dominada oficialmente por España— foi gobernada de facto por unha aristocracia hedonista e extravagante. A arquitectura barroca deulle á illa un carácter arquitectónico que ficou até a actualidade.

Artistas e edificios salientables
---------------------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Giulio Lasso | Quattro Canti (Palermo) | 1610 |
| Alonzo de Benedetto et. al. | Palacios da praza do Duomo (Catania) | Principios do s. XVIII |
| Giovanni Battista Vaccarini
(discípulo de Francesco De Sanctis) | Palazzo Biscari

Igrexa da Abadía de santa Ádega (di Sant’Agata)
Fachada da catedral
Fontana dell’Elefante (Catania) | 

1737 |
| Rosario Gagliardi | Catedral de san Xurxo (Módica)

Igrexa de san Xurxo (Ragusa) | 

1738 |
| Tomasso Napoli | Vila Palagonia (Bagheria) | 1715-1749 |
| Andrea Palma | Catedral de Siracusa | 1728-1753 |
|  | Santa María delle Scale (Ragusa) | Combinación normando-barroca |
| Barón Melfi di San Antonio | Palazzo Zacco (Ragusa) |  |
|  | Catedral de san Xoán Bautista (Ragusa) | 1718-1778 |
| Giacomo Serpotta | Oratorio do Rosario de santa Cita (Palermo) | 1686-1718 |
| Giovanni Tucari | Frescos da igrexa de San Benedetto (Catania) | 1726-1762 |
| Giuseppe Crestadoro | Frescos do palacio Ajutamicristo (Palermo) |  |
| Stefano Ittar | Colexiata de Catania | 1768 |
| Giuseppe Venanzio Marvuglia | Palacio Belmonte Riso (Palermo)

Igrexa de san Francisco de Sales (Palermo) | 1784, barroco e neoclásico
1776, barroco serodio con influxo inglés |
| Andrea Giganti | Vila Galletti (Bagheria) | Transición barroco-neoclasicismo |
| Vivenzo Sinatra | Palacio Ducezio (Noto) |

Notas
-----

1. ↑  Volum 18 (2004). *La Gran Enciclopèdia en català*. Barcelona: Edicions 62. pp. p.14290. ISBN 84-297-5446-6.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Barroco siciliano***  |

### Bibliografía

* Hamel, Pasquale (1994). *Breve storia della societa siciliana (1790-1980)*. Palerm, Ed.Sellerio di Giorgianni.
* Blunt, Anthony (1968). *Sicilian Baroque*. Ed.Weidenfeld & Nicolson.
* Boscarino, Salvatore (1986). *Sicilia Barocca. Architettura e città 1610-1760*. Roma, Officina Edizioni.
* Di Blasi, M.T. (1993). *Pietro Paolo Vasta. Affreschi nelle Chiese di Acireale*. Catania, Maimone Editore.
* Drago, Francesco Palazzolo (1927). *Famiglie nobili siciliane*. Palerm, Ed. Arnaldo Forni.