recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Elvira Lodeiro González**, nada en Pontevedra en 1908 e finada na mesma cidade o 19 de decembro de 1936, foi unha política galega.

Traxectoria
-----------

Casada co chofer da liña de autobuses a Cangas Juan Manuel Gómez Corbacho. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na defensa da República que se orquestrou desde o Goberno Civil de Pontevedra ata a súa rendición, o 20 de xullo. Foi detida o 12 de decembro con Consuelo Acuña Iglesias e o irmán desta Ramón Acuña Iglesias, nunha acción na que resultaron mortos Manuel Méndez Montes e o seu home. Xulgados en consello de guerra sumarísimo por rebelión militar ao día seguinte, foron condenados á pena de morte. Consuelo e Ramón foron fusilados ao amencer do 14 de decembro. Elvira dixo que estaba embarazada e adiáronlle a sentenza, pero acabou executada o 19 de decembro de 1936, alegando que as probas médicas descartaran o estado de gravidez.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Elvira Lodeiro González

* Morrer en Salcedo.

* Con nome de muller.

* 

* Elvira Lodeiro González na páxina web *Nomes e Voces*.
Palacio de San Esteban
O **Consello de Goberno da Rexión de Murcia** (*Consejo de Gobierno de la Región de Murcia*) é o órgano colexiado superior da Rexión de Murcia, ao que corresponde o exercicio da potestade regulamentaria e o desempeño da función executiva. Está composto polo Presidente, o Vicepresidente (no seu caso) e os Conselleiros.

Conselleiros
------------

|. | Cargo | Nome |
| --- | --- | --- |
|  | **Presidente** | Ramón Luis Valcárcel Siso |
|  | **Vicepresidente para Asuntos Económicos / Conselleiro de Economía e Facenda** | Juan Bernal Roldán |
|  | **Conselleiro de Presidencia** | Manuel Campos Sánchez |
|  | **Conselleiro de Agricultura e Auga** | Antonio Cerdá Cerdá |
|  | **Conselleiro de Obras Públicas e Ordenación do Territorio** | Antonio Sevilla Recio |
|  | **Conselleiro de Cultura e Turismo** | Pedro Alberto Cruz Sánchez |
|  | **Conselleira de Sanidade e Política Social** | María Ángeles Palacios Sánchez |
|  | **Conselleiro de Universidades, Empresa e Investigación** / **Portavoz** | José Ballesta Germán |
|  | **Conselleiro de Educación, Formación e Emprego** | Constantino Sotoca Carrascosa |

Presidentes
-----------

O **Presidente do Consello de Goberno da Rexión de Murcia** é elixido polos deputados da Asemblea Rexional de Murcia e ten que ser un membro desta. Ademais de xefe do Consello de Goberno, é o representante da Rexión de Murcia e correspóndelle a convocatoria de eleccións nos termos previstos na Lei Reguladora do Réxime Electoral Xeral.

Antes da configuración do Goberno nos termos previstos no Estatuto de Autonomía, houbo dous Presidentes do Consello Rexional, como ente preautonómico:

| Nº | Nome | Inicio | Fin | Partido |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | Antonio Pérez Crespo | 1978 | 1979 | UCD |
| 2. | Andrés Hernández Ros | 1979 | 1982 | PSOE |

A partir da aprobación do Estatuto de Autonomía (1982) a Rexión de Murcia tivo os seguintes Presidentes:

| Nº | Nome | Inicio | Fin | Partido |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | Andrés Hernández Ros | 1979 | 1984 | PSOE |
| 2. | Carlos Collado Mena | 1984 | 1993 | PSOE |
| 3. | María Antonia Martínez García | 1993 | 1995 | PSOE |
| 4. | Ramón Luis Valcárcel | 1995 | actualidade | PP |

Sedes
-----

A sede da Presidencia da Rexión de Murcia áchase no Palacio de San Esteban, en Murcia, en cuxas dependencias teñen lugar as reunións do Consello de Goberno.

A Asemblea Rexional, órgano lexislativo da Rexión de Murcia, atópase na cidade de Cartagena.

Véxase tamén
------------

* Estatuto de Autonomía da Rexión de Murcia
* Asemblea Rexional de Murcia

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*
**Elridge Cleaver**, nado en Wabbaseka (Arcansas) o 31 de agosto de 1935 e finado en Pomona (California) o 1 de maio de 1998, foi un defensor dos dereitos civís estadounidense, foi un dos membros máis importantes e influentes do partido Panteras Negras, e autor dunha das obras máis importantes do movemento: *Soul of Ice*.

Traxectoria
-----------

A súa familia trasládase primeiro a Phoenix (Arizona) e despois aos Ánxeles (California). É detido por delitos menores durante a súa adolescencia e en 1957 condenado por asalto e intento de asasinato. Tamén recoñeceu moito despois as súas actividades como violador de mulleres na súa mocidade, feitos que tentou desvincular do seu pensamento político. En 1966 sae da prisión e ese mesmo ano ingresa na sección de Oakland dos Panteras Negras.

En 1968 preséntase como candidato á Presidencia polo Partido Paz e Liberdade. Ese mesmo ano é ferido durante un enfrontamento dos Panteras Negras coa policía no que morre o militante Bobby Hutton. Acusado de intento de asasinato abandona o país e refuxiase en Alxeria, onde segundo as súas memorias, recibiría cartos da república de Vietnam do Norte, en guerra cos Estados Unidos. No país africano terá problemas coas autoridades que o fan temer pola súa vida, e refuxiarse brevemente no Estado francés e máis tarde en Cuba.

Elridge Cleaver volverá aos Estados Unidos en 1975 renunciando aos Panteras Negras. Nos anos 80, e a consecuencia das súas experiencias en países socialistas, Elridge Cleaver renuncia á súa ideoloxía e se bautiza na Igrexa dos Santos dos Últimos Días. Tamén se presentará ás eleccións para o Senado polo Partido Republicano, naquela altura baixo o liderado de Ronald Reagan. Nesa época vólvese tamén adicto ao crack, droga que non poderá deixar até o ano 1994.

Morreu de cancro de próstata, e foi soterrado en Pasadena.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1325716
* WorldCat
* VIAF: 7434019
* AllMusic: mn0001449266
* BIBSYS: 90409512
* BNF: 12183159x
* CiNii: DA01084232
* Discogs: 560766
* EBID: ID
* FAST: 14000
* GND: 118521144
* ISNI: 0000 0001 0866 7924
* LCCN: n50040972
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000012280
* NDL: 00436151
* NKC: jn19990001416
* NLA: 35028932
* NLG: 110631
* NNDB: 000026098
* NTA: 068375840
* OBP: ID
* OL: OL1435480A
* PTBNP: 1064646
* SELIBR: 181854
* SNAC: w65t3j0d
* SUDOC: 030413184
* WikiTree: Cleaver-1007

 |
**Eugene Delmar**, nado en Nova York o 12 de setembro de 1841 e finado na mesma cidade o 22 de febreiro de 1909, foi un campión estadounidense de xadrez.

Traxectoria
-----------

Gañou o campionato do Club de Xadrez de Brooklyn de 1874. En 1879 derrotou a Sam Loyd en Nova York (+5 -1 =2). En 1885 gañou o campionato do Club de Xadrez de Manhattan, triunfo que repetiu ao ano seguinte.
En 1888 derrotou a Samuel Lipschutz nun match xogado en Nova York (+5 -3 =0). Nos anos 1890, 1891, 1895 e 1897 gañou o campionato da Asociación de Xadrez do Estado de Nova York.

Xa sexaxenario, obtivo o último lugar en Cambridge Springs en 1904 (+3 -9 =3), aínda que se deu o luxo de empatar ou ata vencer a grandes xogadores como Carl Schlechter e Jacques Mieses. Pouco despois foi derrotado polo entón adolescente José Raúl Capablanca, debutante no terreo internacional.

Por máis de cincuenta anos foi un dos líderes nas clasificacións xadrecísticas estadounidenses.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Algunhas partidas de Eugene Delmar

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1373091
* 365chess: Eugene\_Delmar
* ChessGames.com: 10478
* ChessTempo: 238842

 |
Cartel do festival en 2005.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Festival Internacional de Cinema de Toquio** (東京国際映画祭, *Tōkyōkokusaieigasai*?, TIFF) é un festival de cinema estabelecido na cidade xaponesa de Toquio en 1985. O evento celebrouse cada dous anos dende 1985 até 1991, e dende 1991 celébrase anualmente. Xunto co Festival Internacional de Cinema de Shanghai, é un dos festivais de cinema competitivos de Asia, e o único festival xaponés acreditado pola FIAPF.

Os galardóns outorgados durante o festival mudaron ao longo da súa existencia, mais o Grand Prix de Toquio, concedido ao mellor filme, mantívose como o premio máis importante. Outros premios que foron concedidos de xeito regular son o Premio Especial do Xurado e os de mellor actor, actriz e director.

Nos últimos anos, os eventos principais do festival véñense celebrando durante unha semana a finais de outubro en Roppongi Hills. Os eventos inclúen proxeccións ao aire libre, proxeccións con voces superpostas e aparicións dos actores, así como seminarios e simposios relacionados co mercado cinematográfico.

Notas
-----

1. ↑  International Federation of Film Producers Associations Arquivado 04 de xullo de 2017 en Wayback Machine..
2. 1 2  "Tokyo International Film Festival - Outline". *www.tiff-jp.net*.
3. ↑  "Grand Prix Winners at the Tokyo International Film Festival". *nippon.com* (en inglés). 16 de novembro de 2018. Consultado o 21 de setembro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en xaponés)* *(en inglés)*

* Portal:Cine
* Portal:Xapón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1043431
* IMDb: ev0000655

 |
***Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos*** é o primeiro disco do grupo Ataque Escampe, publicado no 2007. Está dispoñible en formato mp3, descargable de balde na páxina do selo.

Conta con cinco temas gravados en estudio en decembro de 2006 (cara A), con Benxamín Otero como técnico de son.

A cara B consta de tres temas gravados ao vivo na sala Uf de Vigo, o 2 de xuño de 2006 en mini-disc, con arranxos de Benxamín Otero.

Os temas están interpretados por Roi Vidal, Miguel Mosqueira, Samuel Solleiro e Alex Charlón, coa colaboración de Iago Mouriño (piano e hammond).

As composicións son do grupo, agás o tema "Mira" (sobre un poema de Chus Pato) e "Rock de serie B" (versión da canción «Hey Hey, My My (Into the Black)» de Neil Young).

Lista de cancións
-----------------

* Cara A

1. "Ourizo"
2. "Tango do sintasol"
3. "Móbel-bar"
4. "Afganistán canto"
5. "Ana e o caracol"

* Serie B (ao vivo no Café Uf, Vigo)

1. "Verdadeiro muro de Berlín"
2. "Mira"
3. "Rock de serie B"

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* A Regueifa Plataforma

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387261
* MusicBrainz: ID

 |
**Eudaimonía** (do grego antigo: εὐδαιμονία) é un termo grego que literalmente significa "o estado de ser habitado por un bo *daemon*, un bo xenio", e, en xeral, é traducido como felicidade ou benestar. Con todo, outras traducións foron propostas para expresar mellor o que sería un estado de plenitude do ser.

Os estoicos presentaron moitas estratexias prácticas para avanzar cara a eudaimonía. "*Vivir de acordo coa natureza*" era unha máxima central no estoicismo.

Etimoloxía
----------

A palabra está composta por "*eu*" ('bo') e "*daimōn*" ("espírito"). Trátase dun dos conceptos centrais na ética e na filosofía política de Aristóteles, xuntamente con "areté" (xeralmente traducido como "virtude" ou "excelencia") e "phronesis" (frecuentemente traducido como prudencia ou "sabedoría práctica"). Na obra de Aristóteles, a palabra 'eudaimonía' foi usada (con base na tradición grega máis antiga) como equivalente ao supremo ben humano - sendo o obxectivo da filosofía práctica - incluíndo a ética e a filosofía política - definir o que é ese ben e como pode ser alcanzado.

As relacións entre a virtude do carácter *(ethikē aretē)* e a felicidade ( *eudaimonía*) constitúe unha das principais cuestións de ética entre os filósofos gregos antigos, con moita controversia sobre o tema. Como resultado, tamén hai varias formas de eudemonismo. Entre estas formas, dúas das máis influentes son a de Aristóteles  e a dos estoicos. Aristóteles considera a virtude e o seu exercicio como o compoñente máis importante da eudaimonía (εὐδαιμονία), mais tamén recoñece a importancia de bens externos como a saúde, a riqueza e a beleza. Os estoicos, por outra banda, consideran a virtude necesaria e suficiente para a eudaimonía e, polo tanto, negan a necesidade de bens externos.

Notas
-----

1. ↑  Daniel N. Robinson. (1999). Aristotle's Psychology. ISBN 0-9672066-0-X ISBN 978-0967206608
2. ↑  "Viver de acordo com a natureza – O objetivo estoico de vida".
3. ↑  Rosalind Hursthouse (18 de xullo de 2007). "Virtue Ethics".
4. ↑  Verena von Pfetten (4 de setembro de 2008). "5 Things Happy People Do". Em seu tempo [de Aristóteles], os gregos acreditavam que cada criança, ao nascer, recebia um *daemon* pessoal que personificava a melhor expressão possível da natureza daquela criança. O *daemon* era comparado a uma estatueta de ouro que só seria revelada ao se quebrar a camada externa de cerâmica barata que a envolvia (o aspecto exterior da pessoa).
5. ↑  Jacobs, J.A. (2012). *Reason, Religion, and Natural Law: From Plato to Spinoza*. ISBN 9780199767175. LCCN 2012001316.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eudaimonía*** |

Outros artigos

* *Summum bonum*

### Ligazóns externas

* O estoico (en *portugués*)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1771260
* EBID: ID
* JSTOR: eudaimonism
* MAG: 179829708

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Forno de cal de Cobres, Vilaboa.
Restos dun forno de cal da Serra de Tramontana (Mallorca, España).
Un **forno de cal**, tamén chamado **caleira** ou **caleiro**, é un forno que permite crear óxido de calcio, é dicir **cal**, mediante a calcinación da pedra calcaria. O humanista Antonio de Nebrija definiu a «caleira» no século XVI como lugar ou enxeño «do se haze cal».

Proceso
-------

A reacción ten lugar a 900 °C (temperatura á cal a presión parcial de CO2 é de 1 atmosfera), pero xeralmente úsase unha temperatura duns 1000°\*C (temperatura á cal a presión parcial do CO2 é de 3,8 atmosferas) para facer que a reacción se produza con maior rapidez.

### Caleiras andaluzas e mallorquinas

A súa abundancia e tradición chegaron a constituír un elemento típico da paisaxe andaluza e balear.

### Caleiras da Comunidade de Madrid

Restos dunha *caleira* feita de cachotería, en Almocita (Almería, España).
Documentáronse máis de cen *caleiras* na Comunidade madrileña xa a comezos da Idade Media, sendo un fenómeno común observado en case toda a Península Ibérica. Como a demanda de xeso era local os fornos atópanse nas proximidades das poboacións. Estes fornos estiveron en produción até mediados do século XX.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *caleira*.
2. ↑  Ramón López García. "Cal viva". ArqHys. Consultado o 7 de outubro de 2010.
3. ↑  Caro Bellido, Antonio (2008). *Diccionario de términos cerámicos y de alfarería*. Cádiz: Agrija Ediciones. p. 61. ISBN 84-96191-07-9.
4. ↑  CRC *Handbook of Chemistry and Physics*, 54th Ed, p F-76
5. ↑  "Ruta Construyendo y blanqueando, caminos de cal, en Andalucía y Marruecos. Ruta elaborada por el Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico". Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2015. Consultado o 27 de outubro de 2015.
6. ↑  Parque etnológico de Caimari
7. ↑  Puche Riart, Octavio and Mazadiego Martínez, Luis Felipe and Jordá Bordehore, Luis and Carvajal García, D. (2005) *Los últimos hornos morunos para yeso de Ciempozuelos*, Madrid. In: 2º Simposio sobre la Minería y metalurgía históricas en el sudoeste europeo , 23-27 junio 2004, Madrid.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os fornos de cal *(en catalán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q59772
* AAT: 300006404
* GND: 4534964-2
* LCCN: sh85077007
* MAG: 140635768

 |
**Edelmiro Alonso García**, coñecido como **Delmiro**, nado en Poboadura da Somoza (Vilafranca do Bierzo) en 1915 e finado en México, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Xornaleiro e militante da CNT. Desertor do exército franquista, uniuse á guerrilla en 1940 coa súa muller Adoración Campo Cañedo. No verán de 1941 operou na zona de Trives con Mario de Langullo, Gervasio Cereijo Veiga e Manuel García Rodríguez. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo no que se fundou da Federación de Guerrillas de León-Galicia. En outubro de 1943, cercados nunha das súas bases en Sobrado (a casa de Alpidia García Moral, compañeira de Victorino Nieto Rodríguez), o seu grupo logrou escapar sen sufrir baixas despois de matar un cabo e un sarxento da Garda Civil. En represalia a Garda Civil prendeu lume á casa de Alpidia que, para escapar da detención, uniuse ao seu compañeiro na guerrilla. Cando se constituíu a I Agrupación en outubro de 1944, Edelmiro foi nomeado subxefe da 3ª Compañía, un dos catro grupos da Agrupación. O seu lugartenente era Manuel Gutiérrez Abella e actuaban entre a estrada Ponferrada-Lugo, os límites das provincias de Lugo e Asturias, e o río Sil entre Ponferrada e Villablino.

En xullo de 1947 xunto con César Ríos, Serafín Fernández Ramón, Amadeo Fornelo, Manuel Gutiérrez Abella, compañeiro de Antonia Rodríguez Ríos, e a súa muller Adoración Campo, decidiu trasladarse a Francia. Reuníronse os sete o 27 de xullo preto de Pobladura, a poucos quilómetros de Ponferrada. Escondidos na casa dun enlace, foron avisados ​​pola noite da chegada da Garda Civil, e quedaron inmediatamente baixo os disparos dos gardas. Tres resultaron feridos, pero todos lograron fuxir e recuperar o seu punto de apoio. Pouco despois, un grupo de seis guerrilleiros cenetistas conseguiron saír do Bierzo e chegar a Bilbao desde onde foron evacuados por García Magdalena e outros militantes cenetistas. Aproveitando o partido de fútbol Atlético de Bilbao-Real Sociedad de San Sebastián, os guerrilleiros foron transportados a San Sebastián en trens repletos de simpatizantes, o que impediu o control rigoroso da policía. Despois trasladáronse a Francia.
Edelmiro marchou a Chile e despois a México onde morreu.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 34. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Forno dos Mouros.

O **Forno dos Mouros** é un dolmen datado no 3.000 antes da era actual. Está situado no lugar da Muruxosa (Paradela, Toques), na serra do Bocelo, preto do Camiño Real.

Accións
-------

O dolmen coas vigas antes da súa consolidación.
Foi escavado por Jacobo Vaquero, da Universidade de Santiago de Compostela, entre 1987 e 1989. Ten cámara poligonal composta de sete ortóstatos e corredor de dous tramos. No interior apareceron restos de pintura vermella e negra sobre unha base branca, en forma de zig-zags .

No verán de 2009 un equipo do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) estivo a traballar na consolidación do dolmen quitando as vigas de ferro que sostiñan a lousa do teito. Ó mesmo tempo, un equipo da Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia, dirixido por Fernando Carrera, documentou as pinturas e dirixiu o seu tapado. O principal propósito da intervención conxunta era a mellora das condicións de conservación do monumento, especialmente para garantir a preservación futura das pinturas.

Foi declarado Ben de Interese Cultural en 2011.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista xeral.Vista xeral.
* Vista corredor.Vista corredor.
*

Notas
-----

1. ↑  O campaneiforme cordado de Forno dos Mouros (Toques, A Coruña). *Cuadernos de Estudios Gallegos*.
2. ↑  Forno dos Mouros na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
3. ↑  Xunta de Galicia (13 de decembro de 2016). "Bens de Interese Cultural (BIC)". *abert@s*. Arquivado dende o orixinal (csv) o 26 de marzo de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carballo Arceo, Xulio (xullo de 2006). *Arqueoloxía de Galicia. Itinerarios polo pasado*. Nigra Trea. ISBN 84-95364-40-9.

### Outros artigos

* Lista de megálitos de Galicia

### Ligazóns externas

* Dolmen de Forno dos Mouros A Maruxosa no sitio web do concello de Toques
* Ficha de Turgalicia
* Forno dos Mouros de Toques - Burial Chamber (Dolmen) in Spain in Galicia *(en inglés)*
* O campaneiforme cordado de Forno dos Mouros (Toques, A Coruña). Cuadernos de Estudios Gallegos *(en castelán)*
**Higinio Rodríguez Mármol**, nado na Torre (Porqueira) en 1886 e finado en Xinzo de Limia en 1976, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba, e iniciouse en 1917 na loxa "Obreros de Morón" de Camagüey, alcanzando o grao terceiro. Regresou a Galicia en 1921 con 36 anos. Instalouse en Ganade (Xinzo de Limia) e casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, coa que tivo nove fillos. Foi levador de libros da Casa Eire de Ourense, e despois converteuse en industrial muiñeiro. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Porqueira de 1925 a 1927 e na Segunda República foi concelleiro e alcalde interino de Xinzo de Limia. En 1934 ingresou na loxa "Constancia nº 13" de Ourense con simbólico de "Martí" e pertenceu á xunta protectora da Escola Laica Neutral de Ourense. Volveu ser concelleiro de Xinzo de maio a xullo de 1936 por Izquierda Republicana e foi elixido alcalde.

Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 non fixo oposición. Foi cesado o 5 de agosto e detido o 21 de novembro acusado de masón. Foi recluído na Prisión Provincial de Ourense e despois na de Celanova até mediados de xaneiro de 1937. Volveu ser detido o 16 de maio dese ano, permanecendo en prisión até o 27 de decembro de 1939, cando saíu en liberdade provisional, para ingresar novamente o 9 de febreiro de 1940, continuando detido até o 11 de abril. Fóronlle incautados os bens e polo Juzgado Especial de Incautaciones o Confiscaciones de Ourense instruíuse causa por responsabilidade, impoñéndolle 3.000 pesetas de multa. Xulgado en 1944, foi condenado a 12 anos e un día de reclusión menor. Encarcerado na Prisión Provincial de Madrid presentou recurso ante o Consello de Ministros, e o 31 de maio de 1946 conmutáronlle a pena inicial pola de 6 anos e un día de confinamento. En xuño de 1945 puido saír en prisión atenuada no seu domicilio e permaneceu nesa situación até xullo de 1950.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Porqueira** 1925 - 1927 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**Augusto Peláez Quelle** |  **Alcalde de Xinzo de Limia** 1936 | Sucesor:**-** |

Vida persoal
------------

Casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, que finou o 5 de agosto de 1968, e foi pai de Carmen, Aurora, Concha, Adelaida, Ramón, Balisila, Antonio, Manuel e José Rodríguez Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 20-5-1937, p. 5.
2. ↑  *La Región*, 6-8-1968, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez Cerredelo, Edelmiro (2008). *A Limia: 1931-1953. Historia e memoria*. Sarreaus: Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso". pp. 361–364. ISBN 978-84-612-6855-9.

### Ligazóns externas

* Don Higinio y doña Ramona
* Expediente persoal de Higinio Rodríguez Mármol
Anagrama de ETA, deseñado por Likiniano, na praza dos Foros de Alsasua (Navarra).
**Félix Likiniano Heriz**, nado en Eskoriatza (Guipúscoa) o 14 de xaneiro de 1909 e finado en Biarritz (Pireneos Atlánticos) o 22 de decembro de 1982, foi un militante anarquista vasco.

Traxectoria
-----------

Era «*un excelente escultor e artista, sobre todo na talla en madeira*»[]. Foi castigado a 15 anos de cárcere por organizar durante o seu servizo militar unha revolta contra os oficiais da armada española, e a outros tantos por solidarizarse cos mineiros asturianos en 1934.

Ideoloxicamente foi anarquista. Na guerra civil española militou na CNT e participou na defensa militar de Donostia e nas milicias armadas de Aragón e Cataluña. Tras o triunfo da sublevación militar franquista na resistencia francesa á ocupación nazi e nos grupos guerrilleiros que operaban ao longo da fronteira franco-española coñecidos como *maquis*[].

É coñecido por ser o creador do anagrama "Bietan jarrai", o machado, que representa a forza, e a serpe, símbolo do sixilo. Na década dos 60 coñeceu e axudou a membros de ETA. O citado anagrama foi posteriormente utilizado por esta organización.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pilar Iparragirre: *Félix Likiniano, miliciano de la utopía*. Tafalla: Txalaparta, 1994.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q717692
* WorldCat
* VIAF: 20489401
* Auñamendi: 88417
* FAST: 358075
* GND: 119377004
* ISNI: 0000 0000 3053 8961
* LCCN: n95036450

 |
**Felipe Amoedo**, nado en Buenos Aires o 1 de maio de 1828 e finado en Remedios de Escalada o 6 de xaneiro de 1900, foi un político arxentino que serviu como xuíz de paz, presidente do concello e intendente de Quilmes (provincia de Buenos Aires).

Traxectoria
-----------

Foi o oitavo fillo de Hilario Amoedo Garazatúa (boticario nado en Galicia) e Juana Josefa Canaveris Esparza, que pertencía a unha distinguida familia crioula de ascendencia italiana.

Despois de recibir o seu título de farmacéutico na Universidade de Buenos Aires, Felipe abriu a súa propia farmacia na rúa Buen Orden (Bernardo de Irigoyen), en Monserrat. En 1874, asentouse na vila de Quilmes, onde ocupou diferentes posicións políticas no concello.

Casou con Eduarda Dupuy Morel, filla de José María Dupuy, asasinada pola Mazorca, e con Indalecia Morel, irmá do pintor Carlos Morel.
A familia Dupuy era descendente de Luis Dupuy Ezquerra (nado en Hèches, Francia), que se asentou en Buenos Aires en 1750.

Notas
-----

1. ↑  *El Fuerte 25 [i.e. veinticinco] de Mayo en Cruz de Guerra:*. Buenos Aires (Arxentina : Provincia). Arquivo Histórico.
2. ↑  *El índice cronológico de la historia de Quilmes del Dr: José A Craviotto, ampliado hasta 1916*. José Alcides Craviotto.
3. ↑  Buenos Aires (ed.). *Diccionario de Buenos Aires, ó sea guia de forasteros*.
4. ↑  *Quilmes de antaño, Volume 1*. Talleres Gráficos "América",.
5. ↑  *Mar del Plata, ciudad de América para la humanidad: reseña histórica*. Roberto T. Barili.
6. ↑  *Boletín interno, Issues 9-50*. Instituto Argentino de Ciencias Genealógicas. Arquivado dende o orixinal o 21 de abril de 2017. Consultado o 11 de xaneiro de 2018.
**Hilda Natalia Guerrero de Molina**, finada o 12 de xaneiro de 1967 en Bella Vista, Tucumán, foi unha militante arxentina do sindicato de traballadores da industria do azucre FOTIA (CGT), asasinada durante as manifestacións contrarias ao peche dos azucreiros disposto pola ditadura militar dirixida polo xeneral Juan Carlos Onganía.

Circunstancias e impacto da súa morte
-------------------------------------

En 1962 comezou unha crise azucreira no noroeste arxentino (NOA) que produciu o endebedamento xeneralizado dos pequenos azucreiros. En Tucumán había por entón 18.602 explotacións de cana de azucre en 17.341 minifundios, 20 mil cañeros e 80 mil zafreros. En 1965 comezaron os conflitos e folgas. Atilio Santillán, o secretario xeral do sindicato de traballadores do azucre (FOTIA), con 40.000 membros e 82 gremios, chamou a ocupar os enxeños.

Unha das primeiras medidas do goberno militar que tomou o poder en 1966 co xeneral Juan Carlos Onganía foi intervir varios enxeños tucumanos e pechar outros cinco. Produciuse entón un desemprego masivo na rexión e o éxodo da poboación rural dedicada á produción de cana de azucre Contraledesma, CTA[*Ligazón morta*].

A FOTIA organizou entón un Plan de Loita Azucreira Nacional, que contemplaba a organización de potas populares e concentracións nas cidades do interior da provincia. Hilda Guerrero, nai de catro fillos, era unha das mulleres que organizaban as potas populares en Bella Vista (Tucumán).

O 12 de xaneiro de 1967 a FOTIA convocou a concentrarse en Bella Vista (Tucumán), no enxeño de Santa Lucía pechado ese ano, aos traballadores dos enxeños de San Pablo, San José, Amalia, e Santa Lucía.

> 
> 
> Poco antes de las 17, hora en que debía iniciarse el mitín, la policía detuvo a varias personas como gesto intimatorio. Minutos después comenzó una violenta refriega. Intervino la Guardia de Infantería y los activistas del sindicato del ingenio San José lanzaron bombas incendiarias contra ellos. La policía disparó, entonces, contra la multitud integrada en su mayoría por mujeres y niños. En el desbande quedó el cuerpo muerto de Hilda Guerrero de Molina. La multitud, enardecida, cargó nuevamente contra las fuerzas represivas, obligándolas a refugiarse en el local policial. Bella Vista quedó, por horas, en manos de la gente.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Seoane, María (1993). *Todo o Nada. La historia secreta y la historia pública del jefe guerrillero Mario Roberto Santucho*, Buenos Aires: Editorial Planeta, pag 97

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rosariazo
* Cordobazo
* Revolución Argentina

### Ligazóns externas

* *Ingenios: a 40 años del cierre, "El 66 fue el momento más nefasto en el sector azucarero"*, La Gaceta de Tucumán, 4 de agosto de 2006 *(en castelán)*
Experimento usando un láser de argon.
A **Física aplicada** é a Física entendida como soporte para unha tecnoloxía ou uso práctico particular, como por exemplo en enxeñaría, como oposta á investigación básica. Esta aproximación é semellante á dada á matemática aplicada. A Física aplicada está enraizada nas verdades fundamentais e nos conceptos básicos das ciencias físicas, pero está relacionada co uso de principios científicos en aparellos e sistemas prácticos, e na aplicación da física noutras áreas da ciencia. a "Física Aplicada" distínguese da "Física Pura" por unha combinación de factores como a motivación e a actitude dos investigadores e a natureza das relacións para coa tecnoloxía ou a ciencia que pode ser afectada polo seu traballo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q373065
* AAT: 300054560
* GND: 4193885-9
* JSTOR: applied-physics
* MAG: 49357902
* NDL: 00566176
* PSH: 3718

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Elvira Fernández Balboa**, chamada **Viri**, nada en Pontevedra en 1965, é unha empresaria galega, famosa por ser a muller de Mariano Rajoy, expresidente do Goberno de España.

Traxectoria
-----------

O seu pai estivo emigrado en Venezuela e de volta a Galicia montou unha empresa de construción. Fernández Balboa estudou primeiro no Colexio Doroteas, e logo no IES Valle-Inclán, ambos da capital pontevedresa, onde vivían. Os veráns pasábaos en Campañó.

Licenciada en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a traballar nunha pequena empresa de Lérez como xestora, en 1992. En 1995 trasladouse ao departamento administrativo de Antena 3, e posteriormente comezou a traballar como asesora de dirección en empresas do grupo Telefónica.

Coñeceu a Mariano Rajoy en 1991 en Pontevedra. Mantivo con el unha relación por espazo de cinco anos, ata que casaron polo rito católico o 28 de decembro de 1996 na ermida de San Sebastián, da Toxa. Ten dous fillos, Mariano (nado en 1999) e Juan (nado en 2005).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Sonsoles Espinosa** |  **Parella do Presidente do Goberno de España** 2011 - actualidade | Sucesor:' |
**Hilario Arroyo Maestre**, coñecido como **Moreno**, nado en Roa (Burgos) en 1908, foi un mineiro e sindicalista anarquista galego.

Traxectoria
-----------

Instalado en Lousame, foi presidente do "Sindicato Minero y Profesiones Varias" nas minas de San Fins. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia marchando cos mineiros a Santiago de Compostela e despois á Coruña. Cando A Coruña caeu definitivamente, vírono no Mesón do Vento con Enrique Fernández Maneiro e Abdón de Ces. Fuxiu ao monte. Foi xulgado na Coruña por rebelión e declarado en rebeldía. As autoridades da ditadura emitiron unha requisitoria en xaneiro de 1937. Estivo agochado nos montes de Lousame, Padrón e Boiro.

Notas
-----

1. ↑  Segundo algunhas fontes o seu nome era **Hilario Arroyo Medina**
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 30-1-1937, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Breve historia da coluna Sanfins

### Ligazóns externas

* 

* Hilario Arroyo na páxina web *Nomes e Voces*.
* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (A)
**Felipe Vallese**, nado na Arxentina en 1940 e finado en 1962, foi un obreiro da metalurxia e dirixente da Juventud Peronista (JP), secuestrado o 23 de agosto de 1962, durante o goberno de facto de José María Guido e logo desaparecido. É considerado o primeiro desaparecido da historia arxentina contemporánea.

Secuestro
---------

No momento do seu secuestro, Vallese tiña 22 anos e era delegado da fábrica TEA. Diversas testemuñas manifestan que foi conducido á comisaría 1° de San Martín, e que alí foi torturado, probablemente ata a súa morte. O seu corpo nunca apareceu. O feito provocou unha importante conmoción social e a súa aparición con vida pasou a formar das reivindicacións de diversas organizacións. Fíxose popular o canto:

> 
> 
> *"Un grito que estremece / queremos a Vallese"*
> 
>

Homenaxe
--------

Na actualidade a rúa antigamente chamada *Canalejas* de Buenos Aires, onde foi secuestrado, leva o seu nome, ao igual que o salón de actos da CGT e diversas agrupacións obreiras, estudantís e sociais.

Literatura
----------

O escritor arxentino Paco Urondo relata o caso na súa novela *"Los pasos previos"*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Avoas de Praza de Maio
* CONADEP
* Desaparecidos pola ditadura arxentina
* Desaparición forzada
* Detido desaparecido
* Guerra sucia na Arxentina
* Nais de Praza de Maio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8961136
* WorldCat
* VIAF: 2108156811369345390003
* BNA: 000055096

 |
Fibelas de bronce atopadas no sur de Suecia.
Unha **fibela** é unha peza empregada para suxeitar ou abrochar dúas cousas entre si, como o final dun cinto ou dunha correa. Antes da invención da cremalleira, usábase para abrochar as botas e outro tipos de roupas.

Historia
--------

Daga coa súa funda e fibela celta.
As fibelas foron usadas na Grecia antiga, así como na antiga Roma, particularmente en equipamentos e vestimentas militares, en cintos de espadas, coirazas e o resto de equipamento que utilizaba correas, así como para fixar a sela de montar dos cabalos. As fibelas tamén foron moi usadas entre os celtas.

Na antigüidade, as fibelas facíanse en metal, óso e marfil. Debido á súa sinxeleza e durabilidade, o seu uso fíxose popular para os arneses e bordados, especialmente para botas e zapatos.

Uso contemporáneo
-----------------

Hoxe en día, as fibelas adoitan utilizarse para abrochar os cintos, aínda que tamén se utiliza nalgún tipo de calzado, particularmente nas botas. Tamén se usan as fibelas nas mochilas, reloxos e xoiería do pulso ou como motivo ornamental en todo tipo de obxectos. As fibelas tamén son moi visibles na moda gótica moderna.

Notas
-----

1. ↑  "Definición de **fibela** - Dicionario da Real Academia Galega". Arquivado dende o orixinal o 18 de novembro de 2013. Consultado o 18 de decembro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fibela***  |

### Outros artigos

* Fíbula

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1135567
* AAT: 300239260
* BNCF: 65695
* GND: 4179832-6
* MAG: 2778374714

 |
**Félix Álvarez Arganzúa**, nado na Coruña o 28 de outubro de 1895 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1979, foi un militante anarcosindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Félix Álvarez Seijas. Emigrou a Arxentina sendo mozo e retornou á Coruña en 1915. Destacou como militante libertario nos anos da República como integrante do Sindicato de Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita, do que foi directivo. Simpatizou co sector moderado da Confederación. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, estivo agochado até 1938, cando foi detido ao tentar saír nunha das fugas organizadas por Despertear Marítimo. Foi xulgado na Coruña por rebelión e condenado a cadea perpetua. Saíu en liberdade en 1941, militou na clandestinidade na CNT, formou con Juan García Durán e Fernando López Mantiñán o primeiro comité clandestino da CNT da Coruña, e en 1946 figuraba como secretario do comité da CRG na clandestinidade. Foi detido no verán de 1946, pero conseguiu fuxir do cuartel da Garda Civil. Marchou a Noia onde o protexeu o capataz das minas de San Fins, Miguel Sangenís. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Viviu en Madrid con nome suposto. En 1957 foi novamente detido, e ao saír da prisión de Vigo en 1958 retornou á Coruña.

Vida persoal
------------

Casou con Rosa Fiaño Rey, que finou o 5 de febreiro de 1936, e foi pai de Félix, Purificación, Dolores, Francisco, Alfredo, Isolina, Jaime e Roberto Álvarez Fiaño.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 4-9-1979, p. 53.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-8-1947, p. 2.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-2-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 22–23. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (L)

* 

* Félix Álvarez Arganzúa na páxina web *Nomes e Voces*.
**Elas Son Artistas** é un festival metropolitano que xorde como un proxecto premiado no Concurso de Ideas pola Igualdade Luísa Villata promovido pola Deputación da Coruña. A súa denominación completa é *Elas Son Artistas. Festival Metropolitano de Música e Artes pola Igualdade*.

A súa primeira edición realízase en 2018 e participan nela Ele, Rebeca Lane, Berta Bittersweet, Nastasia Zürcher, Billie Holiday's Songbook, A Panadaría, Blues do País, Feminino Plural, Carla Green, Aldaolado, Las Antonias, Elahood Danza e Turma Caipira.

Na segunda edición en 2019 participan Amparanoia, Anarchicks, Rosa Cedrón, Mabel Flores, Estrogenuinas, Andrea Pazos, Niñas de la Risa, Izquierdo Sisters, Carmen Conde, Quinteto Invento, Ejazz, Marina Gundin & The Misters, The Lucilles, Marem Ladson e Lúa Mosquetera.

Notas
-----

1. ↑  Cultura Galega (ed.). "O festival Elas son Artistas achegará 15 espectáculos feitos por mulleres". Consultado o 3 de maio de 2018.
2. ↑  "Elas Son Artistas". Arquivado dende o orixinal o 03 de maio de 2018. Consultado o 3 de maio de 2018.
3. ↑  Elas Son Artistas (ed.). "Artistas". Arquivado dende o orixinal o 03 de maio de 2018. Consultado o 3 de maio de 2018.
4. ↑  "Punk, narración oral, swing, monólogos, folk: Elas Son Artistas". *Sermos Galiza*. 27 de febreiro de 2019. Arquivado dende o orixinal o 28 de febreiro de 2019. Consultado o 28 de febreiro de 2019.
**Federico Borrell García**, nado en Alcoi (Alacant) en 1912 e finado en Cerro Murciano (Córdoba) o 5 de setembro de 1936, foi un miliciano anarquista que loitou na guerra civil española nas milicias da CNT, mundialmente coñecido por ser retratada a súa morte en combate polo fotógrafo Robert Capa na instantánea *Morte dun miliciano*.

Traxectoria
-----------

Foi un dos fundadores da sección local das Xuventudes Libertarias na súa vila natal. Coa chegada da guerra civil, integrouse nunha milicia, falecendo en Cerro Muriano con 24 anos. O fotógrafo Robert Capa retratou o momento da súa morte na instantánea coñecida como *Morte dun miliciano*. Aínda que a veracidade da foto foi cuestionada, algunhas investigacións parecen demostrar que a foto é real. 

A foto publicouse o 23 de setembro de 1936 na revista francesa *Vu* converténdose desde entón nunha das instantáneas máis míticas non xa da guerra civil española senón da fotografía de guerra.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Death of a Loyalist Soldier", fotografía de Robert Capa.
*Fundação de São Paulo*, 1913. Pintura de Antônio Parreiras.
A orixe da **historia urbana de São Paulo** é o patio dun colexio xesuíta que, no 1554, na festividade da conversión de São Paulo, fundan uns misioneiros da Compañía para evanxelizar aos indios da rexión. Elixen un outeiro protexido polos vales de dous regatos: o Anhangabaú ao oeste e o Tamanduateí ao leste.

Ao arredor configúrase unha pequena vila que terá forma triangular: nos vértices, tres centros relixiosos, e tres rúas delimitadoras: rúa Direita, de leste a oeste, entre o Colexio e o convento de San Francisco ata o Anhangabaú; rúa Sao Bento, de sur a norte, entre S.Francisco e o convento de Sao Bento; e facendo de hipotenusa, a rúa XV de Novembro .

Así vai permanecer practicamente ata a segunda metade do século XIX cando, da man da expansión do cultivo do café pola rexión e o ferrocarril que o trasportaba ata o porto de Santos, na costa, a cidade de São Paulo vaise desenvolver freneticamente ata se converter nunha metrópoles.

Primeiro, oubo que salvar a orografía que a constreñía, e fíxose cos viadutos que caracterizan a actual urbe. Os primeiros, que salvan o Anhangabaú: o do Chá continuando a rúa Direita ata o Teatro Municipal; e o de Santa Efixenia, máis ao norte, dende Sao Bento ata a igrexa de Sta. Efixenia no barrio homónimo .

Despois a cidade medrou brutal e descontroladamente por mera xustaposición de barrios. O máis destacado por seren o corazón da actual cidade, o do suroeste, en torno a Avenida Paulista .

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 04 de xullo de 2006. Consultado o 15 de outubro de 2005.
2. ↑   São Paulo en 1913
3. ↑
4. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Megalópole de São Paulo
As Ruínas de San Domingos tal coma as debuxou Alcoverro en 1915
**Federico Alcoverro López**, nado en Madrid e finado en Chinchón (Madrid) en 1916, foi un debuxante que viviu e traballou en Pontevedra nos primeiros anos do século XX.

Traxectoria
-----------

O seu pai, José Alcoverro Amorós, foi un escultor premiado en exposicións internacionais celebradas en 1866 e 1881.

Federico Alcoverro veu traballar a Pontevedra en 1903, como catedrático de Debuxo no instituto da cidade. Xa no mesmo ano da súa chegada á cidade comezou a colaborar con Casto Sampedro e a Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra, para a que realizou a maior parte dos debuxos da serie *Pontevedra Antiga*. Nesta colección, a *Sociedade* quixo recoller as casas, pazos, igrexas, murallas etc. da cidade, moitas delas xa desaparecidas.

Na *Colección Sampedro* consérvanse numerosas cartas e apuntamentos cos datos e descricións dos motivos que debuxara Alcoverro, incluíndo as descricións dos veciños da cidade máis anciáns que aínda lembraban os edificios que debuxaba. O propio Sampedro achegoulle numerosa documentación ó respecto.

A colaboración coa *Sociedade* foi moi prolixa ata o punto de converterse no debuxante *oficial* desta organización, xunto a Enrique Campo Sobrino, alumno e discípulo seu. Para desgraza de Sampedro e da propia *Sociedade*, morreu ó pouco, en Chinchón, no verán de 1916. Enrique Campo morrera cinco anos antes.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Catálogo da exposición *Os debuxantes da Sociedad Arqueológica de Pontevedra*, Museo de Pontevedra 1995.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535341
* DBE: federico-alcoverro-lopez
* PARES: 67478

 |
granxa Langlaagte, 1886
Xohanesburgo 1890.
Dende metade do século a rexión estaba a ser campo de prospección dos buscadores de ouro. Foi en 1886 cando en terreos da granxa Langlaagte, nos cerros do Witwatersrand, descubriuse un filón importante. Pronto unha auténtica febre do ouro atraeu ao lugar a ducias de mineiros que se estableceron en campamentos de tendas (**Ferreira's Camp** o primeiro; Marshall's Town despois).

A república boer (*Zuid-Afrikaansche Republijk*, ou República do Transvaal) á que pertencía o territorio tentou poñer orde enviando a dous comisionados (Johannes Joubert e Johann Rissik, de aí o nome da cidade) para elixir o lugar máis axeitado para establecer unha poboación. Acoutan un triángulo entre as granxas existentes, o chamado **Randjeslaagte**, ao norte de Marshall's Town e nordeste de Ferreira's Camp, sen auga e non adecuado para a actividade mineira, que no prexudicaba ningún interese.

A cuadrícula déixase en mans de Eduard De Villiers con experiencia previa no deseño de cidades mineiras. As constricións que tivo (o trazado existente de Marshall's Town no sur e as aínda poucas expectativas que o goberno de Transvaal tiña na actividade extractiva), deron lugar a un plan cativo de bloques pequenos e rúas estreitas que aínda hoxe sofre o centro da cidade.

Con todo, para 1896 a febre do ouro había atraído a xentes de todo o mundo (europeos e americanos), e en solo dez anos, o poeirento campamento de mineiros contaba xa con 100.000 habitantes, sendo a maior cidade de Suráfrica. A enorme revalorización do territorio provocou a tensión e posterior guerra entre o goberno boer e os británicos (1899-1902), co resultado final do paso da soberanía de **Xohanesburgo** a estes últimos.

A disposición do intenso crecemento da cidade é realmente singular: sempre ao norte dos primeiros asentamentos e do Randjeslaagte, limitado polo sur como estaba pola banda leste-oeste das explotacións auríferas no Witwatersrand.

Xa dende 1903 pero especialmente a partir de 1910, a Unión Surafricana, despois República Surafricana, mantivo unha política degradante de segregación da man de obra maioritariamente de raza negra (*apartheid*), que tivo a súa translación urbana no confinamento destas inxentes poboacións en guetos. O máis grande e mundialmente famoso, Soweto (de South Western Townships).

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2006. Consultado o 08 de xullo de 2008.
**Florencio de la Torre Carrillo**, finado en Palencia en maio de 1940, foi un profesor, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi catedrático de Matemáticas do Instituto de Ourense e director do mesmo. Viaxou ao estranxeiro como bolseiro pola Junta para Ampliación de Estudios en 1927. Colaborou en *Heraldo de Galicia*, onde publicaba a sección "Apuntes de Roma". Na República formou parte da Agrupación Socialista de Ourense. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado, separado da cátedra e sufriu expediente de incautación dos seus bens. Foi sancionado cunha multa de 500.000 pesetas o 26 de xullo de 1937. Marchou a Palencia, onde vivía a súa nai Anastasia Carrillo de la Torre. Finou en Palencia en maio de 1940.

Notas
-----

1. ↑  *La Lucha*, 3-10-1931, p. 9.
2. ↑  *Diario de Pontevedra*, 1-3-1937, p. 2.
3. ↑  Necrolóxica en *La Región*, 7-5-1940, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Negrín Fajardo, Olegario (2006). "La depuración franquista del profesorado en los institutos de segunda enseñanza de España (1937-1943). Estudio cuantitativo para Galicia" (PDF). *Sarmiento* (10): 59–99. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de marzo de 2016. Consultado o 1 de setembro de 2014.

### Ligazóns externas

* Expediente de responsabilidades políticas de Florencio de la Torre Carrillo.
Coordenadas: 40°20′25″N 3°45′39″O﻿ / ﻿40.3404, -3.7607

O **Estadio Municipal de Butarque** é un estadio de fútbol situado na localidade de Leganés (Comunidade de Madrid). Neste campo o principal equipo da cidade, o Club Deportivo Leganés, disputa os seus encontros como local.

O nome do campo vén pola patroa da localidade, a nosa Señora de Butarque, e comezou a construírse entre 1997 e 1998 coa intención de substituír o antigo estadio, o Luís Rodríguez de Miguel, en cuxo terreo asentaríase posteriormente a Praza Maior de Leganés. O Estadio de Butarque foi inaugurado o 14 de febreiro de 1998 cun partido de Segunda División entre o Leganés e Xerez Club Deportivo.

Butarque pode albergar ata 10.958 espectadores, aínda que a entrada media no estadio oscila entre 5.000 e os 6.000 persoas dependendo do partido. Posúe unha tribuna cuberta para os espectadores, mentres que o resto (lateral e fondos) non teñen teito e están descubertas. No mesmo estadio atópanse as oficinas centrais do equipo e a tenda do club.

Nos terreos pertencentes ao estadio atópase tamén un campo de herba artificial, situado en fronte do campo principal, no que xoga os seus partidos o Leganés B e as divisións inferiores do equipo leganense. Ademais está proxectada a construción dunha residencia de xogadores e unha escola para a canteira.

Ademais de partidos de fútbol, o campo albergou edicións do Festimad e concertos musicais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do estadio *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1369462
* Songkick: 798136

 |