recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 43°43′29″N 07°56′53″O﻿ / ﻿43.72472, -7.94806

Os cantís da Enseada de Cortes (Santo André de Teixido), preto de Vixía Herbeira.
**Vixía Herbeira** é un punto da costa galega, o punto máis alto da serra da Capelada, onde se achan os cantís cunha maior cota sobre o nivel do mar da Europa continental, con 613 metros sobre o mesmo, e o cuarto de maior altura de Europa (incluíndo as illas), tralos de Hornelen (860 m), Cabo Enniberg (754 m) e Croaghaun (668 m). Outros de altura semellante son Preikestolen (604 m), Slieve League (601 m) e Cabo Girão (580 m). Os cantís de Herbeira teñen un 80% de pendente.

Situación
---------

Atópanse no concello de Cedeira (provincia da Coruña), na estrada que une a vila de Cariño coa de Santo André de Teixido e Cedeira. Moi preto de Herbeira está o cabo Ortegal onde fican as rochas máis antigas da Península Ibérica e as cuartas do mundo.

No alto do beiril hai un vértice xeodésico e unha garita de vixilancia, a garita de Herbeira, edificada no século XVIII xunto con outras que existen na costa cantábrica galega ata Ribadeo e que vixiaban a costa da chegada de ingleses e de piratas normandos. A paisaxe está ateigada de rochas que sobresaen entre unha mesta matogueira de uces e toxos na que pace gando vacún e cabalar.

Dende o alto do cantil divísase unha panorámica do océano, da costa, e das puntas Tarroiba e Robaliceira, polo que se está a converter nun dos lugares máis turísticos do país. Na parte posterior instalouse unha central eólica para aproveitar a forza do vento na zona.

Garita de Herbeira
------------------

Garita de Herbeira.
A garita de Herbeira é unha vella caseta no mesmo beiril do cantil, tipo alpendre, construída orixinariamente no século XVIII. O caseto actual data de 1805, e foi deseñado polos enxeñeiros da coroa de entón e construído polos veciños da comarca. Formaba parte dunha serie de construcións dedicadas á vixilancia costeira e marítima ao longo da costa, e que acollerían un pequeno destacamento militar.

A garita arrodéase dun pequeno valado de pedra. Os muros son de cachotaría de pedra de gra, cunha planta é rectangular duns 15 m². Conta con catro ocos, a porta e tres xaneliñas. Ten tamén unha cheminea. A cuberta soluciónase coa mesma pedra formando unha bóveda. No ano 2003 a garita e a súa contorna foron restauradas.

Notas
-----

1. ↑  "Ortegal era el centro de la Tierra", *El País*, 3 de setembro de 2008.
2. ↑  Leal Bóveda, Xosé María (2018). "Os postos de vixilancia litoral na Galicia cantábrica dos séculos XVI-XIX. Fortes, fachos e trozos. Corsarios, piratas e armadas.". *Revista Terras do Ortegal* (Ortigueira-A Coruña) **5**: 79–106.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cabo Ortegal
* Santuario de Santo André de Teixido
* Cantís de Loiba
Exemplo de extremo desenvolvemento dos sépalos, a flor de *Aristolochia gigantea*, ou papo-de-peru, está formada basicamente por un cáliz moi desenvolvido. Os pétalos son minúsculos.
Os **sépalos** son unha das pezas constituintes da flor, que se sitúan no verticilo máis externo desta. Son estruturas foliáceas, normalmente menores e máis consistentes que os pétalos, e na maior parte dos casos teñen a función primordial de protexer o gomo florar, pechándose sobre este. O conxunto de sépalos dunha flor é coñecido como cáliz.

Os sépalos son xeralmente esverdeados, mais, como case todas as partes dunha planta, asumen unha incrible variedade de formas e funcións, de acordo con cada especie.

Detalle dunha flor.
Na familia Malpighiaceae, por exemplo, a face dorsal dos sépalos presentan glándulas de óleo, que é recollido por abellas cando estas acidentalmente, polinizan a flor. Nalgunhas Euphorbiaceae, as flores non teñen pétalos, e os sépalos asumen a función de atraer polinizadores. Adaptacións extremas con ese fin tamén poden ser observados na familia Aristolochiaceae. En Theaceae, algunhas especies conservan os sépalos mesmo durante o desenvolvemento do froito, talvez como unha protección adicional contra predadores. En Lecythidaceae os sépalos non pasan de estruturas reducidas e con aspecto semellante ao restante do cáliz, ofuscado pola exuberancia dos pétalos e estames, e aparentemente sen función.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q107216
* EBID: ID
* GEC: 0141932
* LCCN: sh85019062
* MAG: 13512557

 |
**Soiuz 33** foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 10 de abril de 1979 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Soyuz 33, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Nikolai Rukavishnikov e Georgi Ivanov (primeiro cosmonauta búlgaro) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 nunha misión do programa Interkosmos. O acoplamento fallou debido a un problema co motor principal da nave Soiuz : a 4 km de distancia da estación a nave acendeu o seu motor no que deberían ser 6 segundos de ignición, pero apagouse aos 3. O sistema Igla de acoplamento automático tamén fallou. Os tripulantes da estación, observando a manobra, informaron de lapas saíndo dos laterais do motor, polo que o control de terra decidiu abortar o achegamento e que a Soiuz 33 regresara a terra canto antes. A nave usou o motor de reserva, para o cal tiña que ter funcionado durante 188 segundos, período ao final do cal non se apagou automaticamente. Rukavishnikov e Ivanov, inseguros sobre se o motor funciora co pulo adecuado, o deixaron funcionar durante 25 segundos máis antes de detelo manualmente. Como consecuencia, a cápsula tripulada reentrou nun ángulo máis acusado do habitual, no que se denomina reentrada balística, sometendo aos cosmonautas a unha forza de ata 10 G. A cápsula tocou terra ás 16:35 GMT. O motor avariado non puido ser analizado debido a que a sección que o contiña foi exectada como parte normal do procedemento de reentrada atmosférica, polo que os enxeñeiros non conseguiron aclarar a orixe do problema e, temendo que fose un problema que tamén afectara á nave Soiuz 32 da tripulación en órbita na Saliut 6, decidiron enviar a nave Soiuz 34, non tripulada, como nave de substitución para os cosmonautas da estación.

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2017). Real Time Satellite Tracking, ed. "SOYUZ 33" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 10 de setembro de 2017. Consultado o 10 de setembro de 2017.
2. 1 2 3 4 5 6 7  NASA (21 de marzo de 2017). "Soyuz 33" (en inglés). Consultado o 10 de setembro de 2017.
3. 1 2 3  "Note verbale dated 13 July 1979 from the Permanent Mission of the Union of Soviet Socialist Republics to the United Nations addressed to the Secretary-General" (PDF) (79-19421). 20 de xullo de 1979: 4. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de setembro de 2017. Consultado o 10 de setembro de 2017.
4. 1 2  Claude Lafleur (2017). "Soyuz 33" (en inglés). Consultado o 10 de setembro de 2017.
5. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2017). Gunter's Space Page, ed. "Soyuz 12, 17, 18, 21, 25 - 29, 31 - 40 (7K-T, 11F615A8)" (en inglés). Consultado o 10 de setembro de 2017.
6. 1 2 3 4 5  Mark Wade (2017). "Soyuz 33" (en inglés). Consultado o 10 de setembro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Soiuz 33***  |

### Outros artigos

* Soiuz U
* Soiuz 25
* Soiuz 26
* Soiuz 27
* Soiuz 28
* Soiuz 29
* Soiuz 30
* Soiuz 31
* Soiuz 32
* Soiuz 34
* Saliut 6

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q903151
* NSSDC ID: 1979-029A
* SCN: 11324

 |
Mapa coa distribución das linguas semitas iniciais.
Os **semitas** forman un conxunto de numerosos pobos e culturas estendidos desde a antigüidade nun gran territorio do Próximo e Medio Oriente e o norte da Península Arábiga, que desenvolveron importantes civilizacións.

O termo semita foi utilizado por primeira vez cara a finais do século XVIII, para referirse a pobos citados na Biblia descendentes de Sem, fillo primoxénito de Noé. Na Biblia, no libro do Xénese atópase a narración do diluvio e nela está a xenealoxía na táboa dos pobos onde se fai referencia aos semitas. O termo semita, desde entón, fai referencia aos pobos de lingua semítica. Os antigos pobos de fala semítica inclúen aos habitantes de Aram, Asiria, Babilonia, Canaán (incluídos os hebreos) e Fenicia. As poboacións actuais que teñen linguas semíticas inclúen aos árabes, os xudeus, os etíopes e os arameos.

A semellanza entre os pobos semitas débese á súa orixe lingüística e cultural, xa que non se pode falar dunha raza semita. Estaban constituídos por un conxunto heteroxéneo de tipos raciais, todos eles pertencentes á antiga familia lingüística semita.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q62928
* BNCF: 16422
* BNF: 119614740
* EBID: ID
* GEC: 0210141
* GND: 4054500-3
* LCCN: sh85119957

 |
Coordenadas: 20°48′S 25°20′L﻿ / ﻿-20.800, -25.333

Imaxe satélite da rexión, cos salares á dereita do delta do Okavango.
Os **salares de Makgadikgadi** atópanse na sabana seca do nordés de Botswana, ó sur de África. Son un dos maiores do mundo, sendo os restos do outrora enorme lago Makgadikgadi. No pasado, este cubriu unha área maior que Suíza, mais secou hai miles de anos. Forman parte do deserto do Kalahari.

Localización e descrición
-------------------------

Mapa
Lindando ó sueste co delta do Okavango e rodeado polo deserto de Kalahari, Makgadikgadi non é, tecnicamente, un único salar, senón moitas concas con area do deserto no medio, sendo os maiores Sua (Sowa), Ntwetwe e Nxai Pans.

O salar individual máis grande ten uns 4.900 km². En comparación, o salar de Uyuni, en Bolivia, é un salar dun só piso duns 10.600 km², de cando en cando ten moita auga, e xeralmente menciónase como o máis grande do mundo. Aínda que son unha costra de lama salgada seca a maior parte do ano, os leitos están estacionalmente cubertos con auga e pasto, e son entón un refuxio para as aves e os animais nesta zona tan árida do mundo. O clima é cálido e seco, pero con choivas anuais regulares.

A principal fonte de auga é o río Nata, chamado en Cimbabue Amanzanyama, onde nace en Sandown, a uns 60 km de Bulawayo. Dende o delta do Okavango, a través do río Boteti, tamén lles chega unha cantidade de auga menor.

Estes salares cobren 16.000 km² na conca do Kalahari e forman o leito do antigo lago Makgadikgadi, que se evaporou hai moitos milenios. As escavacións arqueolóxicas en Makgadikgadi revelaron a presenza do home prehistórico, manifestada con abondosos achados de ferramentas de pedra; algunhas destas ferramentas foron datadas en tempos moi antigos, antes da era do *Homo sapiens.* Os pastores conducían os seus rabaños aquí cando antes a auga era moito máis abundante, no Holoceno.

O lugar máis baixo da conca é o salar de Sua, cunha elevación de 890 m.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista do salar.
* Colonia de suricatas (*Suricata suricatta*).
* Suricatas.
* *Tockus rufirostris*.
* Avestruces (*Struthio camelus*) no salar.
* Esquía terrestre do Cabo (*Xerus inauris*).
* Baobab (*Adansonia digitata*).

Notas
-----

1. ↑  C. Michael Hogan (2008) *Makgadikgadi*, The Megalithic Portal, ed. A. Burnham
2. ↑  Chris McIntyre (2008) Botswana: Okavango Delta, Chobe, Northern Kalahari, Bradt publishers, 502 pages ISBN 1-84162-166-8
3. ↑  Helgren, David M. (1984) "Historical Geomorphology and Geoarchaeology in the Southwestern Makgadikgadi Basin, Botswana" *Annals of the Association of American Geographers* 74(2): pp. 298-307, pag. 299.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q533041
* GEC: 0039357
* GeoNames: 933453

 |
**Synchronet** é un paquete de software multiplataforma para BBS, actualmente portado para Microsoft Windows, Linux, e versións de BSD. As versións antigas tamén funcionaban en MS-DOS e OS/2, pero as versións máis recentes deixaron de darlles soporte.

O enxeñeiro de software Rob Swindell foi o autor de Synchronet en 1991, formou a súa propia compañía, Digital Dynamics, para distribuír o produto, sobre todo a través de anuncios en *Boardwatch* e *BBS Callers Digest*. A partir da versión 1a.10 (xullo de 1992) Synchronet foi o primeiro sotware BBS en soportar de forma nativa o formato QWK, e foi tamén o primeiro en soportar o protocolo RIP (versión 1b.1, 23 de xaneiro de 1993).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial de Synchronet.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre informática é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A **Sala Chinesa** é un experimento mental, proposto orixinalmente por John Searle e popularizada por Roger Penrose, mediante o que se procura rebater a validez da proba de Turing.

Argumento
---------

Suponse unha sala completamente illada do exterior, agás por algún tipo de dispositivo (un oco para follas de papel, por exemplo) polo que se poden facer entrar e saír textos escritos en chinés.

Suponse tamén que nesa sala hai unha persoa que non sabe chinés, pero que está equipada cunha serie de manuais que lle indican as regras que relacionan os caracteres chineses (algo parecido a "Se entran tal e tal caracteres, escribe tal e tal outros").

Deste xeito, a persoa que manipula eses textos é capaz de responder a calquera texto en chinés que se lle introduza, e facer crer a un observador exterior que entende o chinés.

Dada esta situación, cabe preguntarse:

* ¿O operador da sala entende chinés?
* ¿Os manuais entenden chinés?
* ¿É a sala en conxunto a que entende chinés?

De acordo aos creadores do experimento, os defensores da intelixencia artificial deben admitir que, ou ben a sala comprende o idioma chinés, ou ben o pasar a proba de Turing non é proba suficiente de intelixencia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q304726
* GND: 4730171-5
* JSTOR: chinese-room-argument
* MAG: 2777421509

 |
**Seja Majeed**, nada en Alxeria en 1986, é unha escritora iraquí en lingua inglesa.

Traxectoria
-----------

Seja é filla de pais refuxiados iraquís fuxidos da guerra de Iraq-Irán en 1980. Medrou en Inglaterra cando a súa familia pediu asilo político ao estalar a guerra civil en Alxeria. Seja estudou no campus de Westminster de onde pasou a estudar Dereito na universidade de Brunel, onde se licenciou en 2012, pasando a estudar posgrao de "práctica xurídica" na mesma universidade así como a diplomatura de Política pública pola universidade estadounidense de Sarjah. Traballou en prácticas para a petroleira Shell na Escocia, compañía coa que seguiu traballando e que a enviou a Dubai nun novo proxecto. Participou no documental inglés *Baghdad Holiday* da cineasta Hannan Majid e Richard York, onde amosan o primeiro día en que Seja Majeed regresou a Iraq en 2010.

Ata o de agora ten publicada só unha novela, *The forbidden tales of Larsa* (*Os contos esquecidos de Larsa*), unha novela de romance que acontece na cidade mesopotámica de Larsa ao ser conquistada por Asiria.
**Syrna** (en grego: Σύρνα) ou Sirna é unha pequena illa duns 4 km² de superficie ao sur-este de Astypalaia no grupo de illas do Dodecaneso en Grecia preto da costa sur-oeste de Turquía. Está cuberta de enebro e matorrales. Os poucos habitantes adicanse a cría de gando, a pesca e a agricultura. A illa é importante para as aves migratorias e para a cría de rapaces. Incluíndo Pardela cincenta, pardela mediterránea e Falcóns.

Un naufraxio da época romana tardía (século 2 EC) atopouse con tecnoloxía sonar preto da illa polo Centro Helénico de Investigacións Mariñas en 2000.

O 8 de decembro de 1946, a nave *Athina Rafiah* que levaba inmigrantes xudeus a Palestina naufragou na baía Agiou Soassin, na costa sur de Syrna, e máis de 700 sobreviventes chegaron as praias da illa. O dragaminas británico HMS *Providence*, en colaboración co HMS *Chevron*, o *Temístocles* HHMS e o Aegean *HHMS* lograron rescatar aos sobreviventes.

Notas
-----

1. ↑  "GR165 Sirna island and nearby islets" Hellenic Ornithological Society. Retrieved 20 Jan 2009
2. ↑  "Cooperation of the Hellenic Centre of Marine Research (HCMR) – with the Department of Underwater Antiquities (EEA)" Hellenic Centre of Marine Research. Retrieved 20 Jan 2009
3. ↑  "HMS Providence, 2nd Minesweeping Flotilla" Arquivado 02 de novembro de 2009 en Wayback Machine. www.britains-smallwars.com. Retrieved 20 Jan 2009

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Syrna*** |

* Outras illas gregas

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* Informationen bei den Greek Travel Pages

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q829499
* WorldCat
* VIAF: 232157426
* BNF: 15312405w
* GeoNames: 253778
* OSM: 531351

 |
A **regra do gol en campo contrario** é un método para determinar o gañador dun partido ou eliminatoria deportiva que se atopa empatada. Isto ocorre xeralmente no fútbol, cando dous equipos xogan unha eliminatoria de ida e volta, é dicir, cando se xogan dous partidos, un como local e outro como visitante.

Segundo o Regulamento do International Board, na sección denominada "Procedementos para determinar o gañador dun partido ou eliminatoria", onde se denomina oficialmente **goles marcados fóra de casa**, o equipo que converta máis goles como visitante gaña se hai empate na diferenza de goles. Isto tamén se pode expresar establecendo que os goles de visitante *valen dobre* en caso de empate.

A regra é aplicada en varias competicións que involucran fases de partidos de ida e volta, entre elas, as roldas finais da Liga de Campións da UEFA e a UEFA Europa League e os partidos de ida e volta das clasificacións á Copa Mundial da FIFA e da Eurocopa.

Notas
-----

1. ↑  International Football Association Board (ed.). "Regras do Xogo 2008/2009, pág. 51" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de xaneiro de 2009. Consultado o 16 de decembro de 2008.
**Silvio** é un rei lendario de Alba Longa que tería reinado entre o -1139 e o -1110.

Traxectoria
-----------

É citado, entre outras fontes, na *Eneida* de Virxilio. Era fillo de Eneas e de Lavinia aínda que outros din que o seu pai era Ascanio, o fillo máis vello de Eneas, tido coa súa primeira esposa Creúsa. Foi o sucesor do seu medio irmán Ascanio como rei de Alba Longa ben por ser fillo do anterior, ben por ter usurpado o trono. Da súa estirpe descenderán case todos os reis de Alba Longa e del en diante a maior parte conservarán o nome Silvio no apelido. Sucedeuno o seu fillo Eneas Silvio, e despois o seu neto Latino Silvio, á súa vez rei. Igualmente, a gens Iulia di que a súa dinastía vén dos descendentes de Ascanio e non dos de Silvio, por tanto moi probabelmente tamén Rómulo e Remo serían descendentes de Ascanio. Virxilio non profunda estes aspectos.
Dante Alighieri cítao no Canto I do Inferno da *Divina Comedia*.

Notas
-----

1. ↑  Virxilio, *Eneida* VI, 763.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vittorio Sermonti, *Inferno*, Rizzoli 2001.
* Umberto Bosco e Giovanni Reggio, *La Divina Commedia - Inferno*, Le Monnier 1988.

### Outros artigos

* Eneida.
* Eneas.
* Alba Longa.
**Stella Nyambura Mwangi** nada en Nairobi (Kenya) o 1 de setembro de 1986, é unha cantante, compositora e rapeira norueguesa. Tamén é coñecida polo nome artístico "STL".

Traxectoria
-----------

Mwangi comeza a practicar cantando cando tiña apenas oito anos de idade e ademais de cantar tamén toca o piano. Escribe música que fala da situación no seu país de orixe, Kenya, e da discriminación que tanto ela como a súa familia tiveron que soportar despois de mudarse a Noruega en 1991. Traballou en filmes como *American Pie Presents: The Naked Mile* e *Save the Last Dance 2*. Tamén apareceu en series de televisión tales como *CSI: NY* e *Scrubs*. Gañou varios premios entre os que se inclúen o Premio Kisima, Clops Premios e distincións Jeermaan.

Actualmente é unha das cantantes máis populares en Noruega despois de gañar o Melodi Grand Prix 2011, pero o seu éxito espallouse por Kenya, Senegal e Gambia. Está casada con Mads Rieverfield.

Festival de Eurovisión 2011
---------------------------

En 2011, Mwangi participou na selección nacional de Noruega para representar ó país no Festival de Eurovisión 2011, que se celebrou en Düsseldorf, Alemaña. O 12 de febreiro de 2011, Mwangi emerxeu como a gañadora. O 10 de maio, representou a Noruega coa canción "Haba Haba", pero non puido clasificarse para a final de Eurovisión a pesar de ser unha das grandes favoritas do concurso. Stella liderou a lista oficial de sinxelos en Noruega na semana 6 de 2011 coa súa canción gañadora "Haba Haba".

Discografía
-----------

### Álbums musicais

| Ano | Notas |
| --- | --- |
| 2008 | *Living for Music** Data de lanzamento: 20 de outubro de 2008
* Selo: MTG Productions
* Formatos: Digital download
 |
| 2011 | *Kinanda** Data de lanzamento: 10 de xuño de 2011
* Selo: EMI Norway
* Formatos: Digital download
 |

### Sinxelos

| Ano | Título | Posicións | Álbum musical |
| --- | --- | --- | --- |
| NOR |
| 2007 | "Take It Back" | — | *Living for Music* |
| 2010 | "Smile" | — | *Kinanda* |
| 2011 | "Haba Haba" | 1 |

Notas
-----

1. ↑  STL MUSIC Stella Nyambura Mwangi Brønnøysund Register Centre
2. ↑  "Norwegian Charts > Stella Mwangi". norwegiancharts.com Hung Medien.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*
* Entrevista, videos e fotos en Ugpulse.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q122823
* WorldCat
* VIAF: 186792213
* BIBSYS: 9028108
* Discogs: 1986399
* Europeana: ID
* GND: 1015780520
* IMDb: nm4328239
* ISNI: 0000 0001 3024 7168
* LCCN: n2014014898
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2410243

 |
**Silvino "Silvi" Fernández Lozano**, nado en Pueblo Nuevo (Córdoba) o 13 de setembro de 1956, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e desenvolveu a maior parte da súa carreira no Deportivo da Coruña, co que disputou 305 partidos oficiais en oito tempadas.

Traxectoria
-----------

Tras xogar varias tempadas no Sabadell, dúas delas na Segunda División, fichou na tempada 1981–82 polo Deportivo da Coruña, club ao que acababa de chegar Pepe Martínez, o seu adestrador no Sabadell.

Militou durante oito campañas no club galego, con presenza constante nas aliñacións titulares, sumando ata 305 partidos oficiais. Durante a súa estadía como branquiazul foi compañeiro de zaga de xogadores como Ramón Piña, Jordi Carreras, Carlos Ballesta, José Ignacio Marro, Mauri, Joaquín López Argüello, Antonio Dacosta, Tomás Blesa ou Cayetano, entre outros.

Deixou o Deportivo en 1988, fichando polo Racing Vilalbés, de Rexional Preferente, debido á súa relación de amizade co adestrador Miguel Santiago. Xogou no club chairego ata marzo de 1989, cando asinou co Bergantiños, onde militou ata a súa retirada en 1991.

Notas
-----

1. ↑  "El ex-deportivista Silvi jugará con el Racing". *La Voz de Galicia* (en castelán). 27 de agosto de 1988. p. 37.
2. ↑  "El defensa Silvi, procedente del Villalbés, cerró ayer su fichaje por el Bergantiños". *La Voz de Galicia* (en castelán). 14 de marzo de 1989. p. 54.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12400474
* BDFutbol: 12168

 |
Ademais das propiedades físicas do son (altura, intensidade, timbre, duración e textura), apreciamos nel a calidade e beleza que denominamos **sonoridade**. Un son pode ter unha mellor ou peor sonoridade. Podemos aplicalo ao ruído que se produce ao golpear un obxecto con outro, ao ruído que se produce espontaneamente na natureza como a auga dunha fonte, un instrumento musical, unhas palabras escritas ou a voz humana.

Caracterización do son
----------------------

A sonoridade é a calidade e beleza dun son. É, polo tanto, unha apreciación persoal e subxectiva que facemos do son. O son ten, ademais, unhas propiedades físicas que mesmo se poden medir:

* Altura: é a frecuencia de onda. Un son pode ser agudo ou grave.
* Intensidade: é a amplitude de onda. Pode ser forte ou débil.
* Timbre: son os harmónicos ou forma da onda. Depende da fonte do son.
* Duración: é o tempo de vibración producido. Pode ser longo ou curto.
* Textura: é unha analoxía táctil. Pode ser áspero, metálico etc.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Métrica.
* Música.
**Vicente Llópiz Méndez-Esperante**, nado en Olavarría (Arxentina) o 19 de abril de 1896 e finado en Barcelona o 22 de xullo de 1965, foi un militar e filólogo galego.

Traxectoria
-----------

A súa familia era ferrolá pero oriúnda de Manises e regresou a Ferrol en 1906. Destacou por unha especial habilidade para o debuxo. Foi amigo de Francisco Franco na adolescencia.

Fíxose militar en Zaragoza, optando polo corpo de Intendencia. Destinado en Ferrol, dedicouse a coleccionar refráns e palabras galegas que recollía dos seus soldados e dos seus amigos, sacerdotes e avogados. Trasladado a León, casou con María González Laurín e, posteriormente, residiu en Madrid.

Na guerra foi director dos Hospitais Militares da zona de Valladolid. Finalizada a guerra, deixou o exército e marchou a vivir en Zaragoza e, xa os derradeiros anos, en Barcelona, onde seguiu recompilando voces e refráns galegos ata a súa morte.

Foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega en 1957, por proposta de Leandro Carré, Bouza Brey e Vales Villamarín.

Obras
-----

Vivindo en Madrid, empezou a publicar un *Diccionario Castellano - Gallego* que aspiraba a chegar ás 40.000 entradas e que quedou interrompido na voz "agarraderas" pola sublevación do 18 de xullo de 1936. Este dicionario frustrado publicouse por fascículos na revista *Galicia en Madrid* durante os anos 1935 e 1936, nos números 37 a 42. O resto do material lexicográfico que pudiera ter feito Llópiz, perdeuse.

Pero a súa obra fundamental é un *Refraneiro* que presentou en 1955 nun *Concurso de Refraneiros Galegos* convocado pola editorial Biblióficos Gallegos , concurso que ganou con este traballo. Ferro Ruibal considérao "*o maior tesouro paremiolóxico galego*" , o que non impide que se conserve inédito -e incompleto- nos arquivos do Museo de Pontevedra, salvo o primeiro fascículo, sobre a apicultura e baixo o título "*La abeja en la paremiología*", que foi publicado no *Boletín de la Real Academia Gallega*  Neste *Boletín* o autor aparece erroneamente baixo o nome de *L. V. López M. Esperante*.

O devandito manuscrito inédito consta de 2.000 folios a dobre columna e recolle máis de 40.000 refráns.

Notas
-----

1. ↑  Membros da Academia: correspondentes.
2. ↑  Creada en Santiago en 1948 por Filgueira Valverde e Sánchez Cantón. A editorial xa convocara este concurso en 1952, ó que se presentara Llópiz e outros tres traballos, pero o premio foi declarado deserto por falta de sistema na recollida dos materiais.
3. ↑  Xesús Ferro Ruibal, *Cadernos de Fraseoloxía Galega* 8, 272.
4. ↑  Ano 49, tomo 26, números 305-308, decembro de 1955, px. 107-130.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ferro Ruibal, Xesús (1997). "Centenario del nacimiento de Vicente Llópiz Méndez (\*19-4-1896), autor del "Refraneiro Galego"". *Paremia* (6): 205–206. Consultado o 17 de xaneiro de 2015.
* Ferro Ruibal, Xesús; Veiga Novoa, Cristina (2006). "Paremias selectas. Un manuscrito bonaerense (1956) de Vicente Llópiz Méndez". *Cadernos de Fraseoloxía Galega* (8): 267–314.
**Vicente López Mosquera**, finado en Santiago de Compostela o 5 de abril de 1919, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel López Vigo. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1895. Foi secretario do Concello do Pino. Foi catedrático de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela e director do Recreo Artístico e Industrial de Santiago. Foi o primeiro presidente das Juventudes Mauristas de Compostela. Foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela o 8 de agosto de 1917 e cesado en decembro dese ano. Continuou como concelleiro, xefe da minoría maurista no Concello e presidente do Centro Maurista.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luís Blanco Rivero** |  **Alcalde de Santiago** 1917 | Sucesor:**José Zepedano Fraga** |

Vida persoal
------------

Casou en Compostela con Manuela García Suárez en 1902.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Correo de Galicia*, 5-4-1919, p. 2.
2. ↑  *Gaceta de Galicia*, 26-6-1895, p. 2.
3. ↑  *Vida Gallega*, 15-2-1910, p. 16
4. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 17-10-1902, p. 2

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo, Miguel; Miguez, Antonio (2009). "El maurismo en Galicia. Un modelo de modernización conservadora en el marco de la Restauración". *Hispania. Revista Española de Historia* **LXIX** (231): 87–116. Consultado o 25 de xuño de 2013.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Román Rodríguez.
**Román Rodríguez de Vicente**, nado en Vigo o 17 de abril de 1887 e finado en Buenos Aires o 21 de xaneiro de 1928, foi un enxeñeiro e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Román Rodríguez, administrador do Pazo do Conde de Gondomar, en Baiona. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra e despois foi enviado a Alemaña onde cursou a carreira de enxeñeiro industrial na Universidade de Dresde, graduándose o 20 de marzo de 1906. Especializouse en electricidade no Instituto Técnico de Henrichen (Saxonia). Emigrou a Buenos Aires en 1907. En 1909 trasladouse ao municipio 25 de Mayo, onde traballou como profesor de física e química da Escola Normal. Afiliouse ao Partido Socialista Argentino en 1912, e foi secretario da xunta executiva da Federación Socialista da provincia de Bos Aires e deputado na mesma provincia (1914-1916). Dirixiu os xornais *La Unión* e *La Acción*, e colaborou en *La Nación*. Colaborou coa colectividade galega desempeñando tarefas na Casa de Galicia de Bos Aires.

En febreiro de 1935 as súas cinzas foron trasladadas a Vigo cumprindo o seu desexo de repousar na súa cidade natal.

Era irmán de José Rodríguez de Vicente.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na Enciclopedia da emigración galega
**Vicente Fraiz Andón**, nado en Silleda en 1859 e finado en Santiago de Compostela o 1 de xullo de 1919, foi un mestre e pedagogo galego.

Traxectoria
-----------

Logo de exercer algún tempo o maxisterio, marchou á Habana, onde realizou o doutoramento en Filosofía e Letras, organizou as ensinanzas do centro de ensino Concepción Arenal do Centro Galego e puxo en marcha diversas iniciativas a favor da cultura galega. Regresou a Galicia, fixando a súa residencia en Compostela, e gañou a praza de director da Escola Normal de Santiago de Compostela. Organizou o Certame Pedagóxico de 1906, o Congreso Nacional de Ensino Primario en 1909 e desenvolveu un amplo labor para a mellora das escolas rurais e de formación de mestres.

Vicente Fraiz presidiu a principios dos anos dez a comisión para obter recursos e achegas de cara á construción do monumento a Rosalía de Castro, que se inaugurou na Ferradura o 25 de xullo de 1917.

É autor dun número importante de obras relacionadas co ensino e colaborou en diversas publicacións pedagóxicas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Vicente Fraiz Andón no blog Historia de Deza.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12401828
* WorldCat
* VIAF: 310536007
* BNE: XX1273689
* PARES: 23317

 |
O surrealismo na pintura hispánica
----------------------------------

En España o surrealismo aparece en torno ós anos vinte non na súa vertente puramente vangardista senón mesturado con acentos simbolistas e da pintura popular. Amais de Joan Miró e Salvador Dalí, compoñen o surrealismo español Maruxa Mallo, Gregorio Prieto, Moreno Villa e Benjamín Palencia, amais dos neocubistas que se pasan ó surrealismo (Alberto Sánchez e Ángel Ferrant).

En Latinoamérica considéranse surrealistas, amais dos xa citados Matta e Lom, a Remedios Varo e Leonora Carrington.

O surrealismo na literatura hispánica
-------------------------------------

O surrealismo foi seguido con interese polos intelectuais españois dos anos 30. O primeiro en adoptar os seus métodos foi José María Hinojosa, autor de *A flor de California* (1928), libro pioneiro de prosas narrativas e oníricas.

Varios poetas da xeración do 27 se interesaron polas posibilidades expresivas do surrealismo. A súa pegada é evidente en libros como *Sobre os anxos* de Rafael Alberti, *Poeta en Nova York* de Federico García Lorca e *Os praceres prohibidos* de Luis Cernuda. Vicente Aleixandre definiuse a si mesmo como "un poeta superrealista", inda que matizando que a súa poesía non era en modo ningún produto directo da escrita automática.

Nas illas Canarias a afección polo surrealismo levou á formación nos anos 30 da Facción Surrealista de Tenerife, un grupo de entusiastas, ó modo do creado en Francia ó redor de André Breton. Os seus compoñentes (Agustín Espinosa, Domingo López Torres, Pedro García Cabrera, Óscar Domínguez, Eduardo Westerdahl e Domingo Pérez Minik) expuxeron as súas creacións e puntos de vista na revista *Gaceta de Arte*.

Inda que non se lle poida considerar un surrealista estrito, o poeta e pensador Juan Larrea viviu de primeira man a eclosión do movemento en París e reflexionou máis tarde sobre o seu valor e transcendencia en obras como *Surrealismo entre vello e novo mundo* (1944).
Río Bosna.
O **Río Bosna** é o terceiro río máis longo de Bosnia e Hercegovina, e é considerado un dos tres principais ríos internos, xunto co Neretva e o Vrbas. Os outros tres grandes ríos de Bosnia e Hercegovina son o Una, ao noroeste, o Sava, ao norte, e o Drina, ao leste. O río Bosna percorre 271 km, e o seu nome non ten ningunha variación en lingua estranxeira. Durante o Imperio romano ás veces foi chamado *Bosona*, e crese que este é probablemente a orixe ilírica do nome *Bosna*.

Curso e afluentes
-----------------

O río Bosna tamén constitúe o *val do Bosna*, o principal centro industrial do país e onde viven cerca dun millón de persoas, así como a situación de varias das principais cidades. Os seus principais afluentes son o Željeznica, o Miljacka, o Fojnica, o Lašva, o Gostović, o Krivaja, o Usora, e o Spreča.

A súa orixe atópase no manancial de Vrelo Bosne, ao pé do Monte Igman, nas aforas de Saraxevo. Esta fonte constitúe un dos principais monumentos históricos e naturais de Bosnia e Hercegovina. A partir de aí, o Bosna flúe cara ao norte, a través do corazón de Bosnia, para se converter en afluente pola dereita do Sava, en Bosanski Samac.

A pesar de non atravesar ningún outro país, o Bosna flúe a través dunha serie de cantóns e rexións de Bosnia. Desde o seu punto de partida no cantón de Saraxevo, tamén flúe a través do cantón de Zenica-Doboj, a rexión de Doboj, e o cantón de Posavina, nesa orde. 
No seu camiño ao norte o río Bosna tamén pasa polas cidades de Visoko, Zenica, Doboj, Modrica e Bosanski Samac.

Aproveitamento
--------------

Nas proximidades de Zenica é aproveitado por varias centrais hidroeléctricas. Así mesmo durante 2006, nun programa conxunto con institucións españolas, levouse a cabo o proxecto *Apoio á recuperación do ecosistema do río Bosna e os seus afluentes*, coa construción de dúas centrais de control de calidade e cantidade de augas, en Doboj e Saraxevo, así como a ampliación de sistemas de rego en Turkovici e Orasje. Tamén dentro deste programa desenvolveuse un importante proxecto de regadío no Val do Popovo.

Notas
-----

1. ↑  Ministerio de Asuntos Exteriores y de Cooperación (2006). La cooperación española en medio amabiente y en la lucha contra la desertificación (2002-2005) (Informe) (en castelán). pp. 56 e 73.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Bosna*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208367
* BRE: 1879567
* EBID: ID
* GEC: 0011662
* GeoNames: 3212184
* Pleiades: 197162

 |
Río Bush
Coordenadas: 55°13′09″N 6°32′00″O﻿ / ﻿55.21928, -6.53326

O **río Bush** (en inglés **River Bush**, do gaélico irlandés **an Bhuais**) é un río do Condado de Antrim, Irlanda do Norte. A fonte do río atópase nos Antrim Hills a 480 m. Desde alí, flúe cara ao noroeste, torcendo en Armoy cara ao oeste, pasando logo por Stranocum, para logo virar cara ao norte e pasar por Bushmills antes de chegar ao mar en Portballintrae, no litoral norte de Antrim. Discorre por un fértil val. O seu leito está xeoloxicamente composto por basaltos e a auga atópase lixeiramente alcalinizada con magnesio, dando nunha dureza característica. O río posúe reservas autóctonas de salmóns e troitas. Un afluente do río prové a auga que se emprega para destilar o whiskey Old Bushmills.

Pesca
-----

O Río Bush foi tradicionalmente un río salmoneiro, aínda que en retroceso a finais do século XX e principios do XXI, mais aínda ofrece excelente salmón para pescar. Está administrado como río imporante do salmón polo Departamento de Cultura, Artes e Lecer (DCAL). O Departamento tamén controla unha piscifactoría que serve para o Proxecto de Investigación do Salmón do Río Bush, proxecto establecido en 1972, que ten a misión de estudar o ciclo da vida do salmón atlántico tanto na auga doce como na do mar. Este programa de investigación permitiu que o río Bush sexa recoñecido como un río índice para o Consello Internacional para a Exploración do Mar (ICES).

Notas
-----

1. ↑  Placenames Database of Ireland
2. ↑  Winter Weather "Confuses" Salmon". BBC, 3 de febreiro de 2007. Consultado o 6 de xuño de 2012.
3. ↑  Minister Vows to Restore Salmon Runs. 4NI, 4 de outubro de 2002. Consultado o 6 de xuño de 2012.
4. ↑  Departamento de Cultura, Artes e Lecer. "Bushmills Salmon Station". *DCAL - A Selection of Angling Waters in Northern Ireland*. Arquivado dende o orixinal o 30 de maio de 2012. Consultado o 6 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

* Foto do River Bush en geograph.org

| * v
* c
* e
Ríos de Irlanda |
| --- |
| Lista de ríos de Irlanda |
| Vertente norte | *Bann* ·  *Bush* ·  *Foyle* ·  *Roe* |
| Vertente do Mar de Irlanda | Avoca ·  Boyne ·  Camac ·  *Castletown* · Dargle ·  Dodder ·  Fane ·  *Lagan* ·  Liffey ·  Naniken ·  *Newry* ·  Poddle ·  *Quoile* ·  Santry ·  Slaney ·  Tolka ·  Vartry |
| Vertente do Mar Céltico | Bandon ·  Blackwater ·  Lee ·  Mahon ·  As Tres Irmás (Barrow, Nore, Suir) |
| Vertente atlántica | Clare ·  Corrib ·  *Erne* ·  Eske ·  Feale ·  Ferta ·  Fergus ·  Moy ·  Robe ·  Shannon ·  Swilly |
| Principais afluentes do Shannon: Brosna ·  Deel ·  Inny ·  Maigue ·  SuckO nome do río en cursiva indica que este corre parcial ou totalmente por Irlanda do Norte |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q775567
* GeoNames: 2654174

 |
**Stephanie Lynn "Stevie" Nicks**, nada o 26 de maio de 1948 en Phoenix (Arizona), é unha cantante e compositora estadounidense, coñecida sobre todo polo seu traballo con Fleetwood Mac e a súa extensa carreira en solitario, que colectivamente produciron máis de 40 éxitos *top 50* e venderon ao redor dos 140 millóns de álbums. Foi considerada "A raíña reinante do Rock and Roll" pola revista *Rolling Stone*, e como membro de Fleetwood Mac, foi engadida ao Rock and Roll Hall of Fame en 1998. Como artista en solitario, foi nomeada a oito premios Grammy, e con Fleetwood Mac a cinco máis.

Nicks uniuse a Fleetwood Mac en 1974, xunto coa súa parella sentimental e artística Lindsey Buckingham. O segundo álbum de Fleetwood Mac tras a incorporación de Nicks e Buckingham, *Rumours*, publicado en 1977, é o décimo álbum máis vendido de todos os tempos, con máis de 40 millóns de copias en todo o mundo e permanecendo no número 1 das listas de álbums estadounidenses durante 31 semanas, ademais de acadar a cima das listas de varios países.

Nicks comezou a súa carreira en solitario en 1981 co álbum *Bella Donna*, que chegou a vender 8 millóns de copias, e dende entón ten producido sete traballos máis de estudio, o máis recente deles titulado *In Your Dreams* e publicado o 3 de maio do 2011. Tras superar a súa adición á cocaína e a súa dependencia aos tranquilizantes, Nicks segue sendo unha artista en solitario moi popular. Nicks é coñecida pola súa distintiva voz, estilo visual místico e as súas letras simbólicas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234691
* WorldCat
* VIAF: 84210649
* AllMusic: mn0000936190
* BNF: 13897953k
* Discogs: 13735
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 271099
* Genius: Stevie-nicks
* GND: 119278332
* IMDb: nm0630088
* ISNI: 0000 0001 1476 1466
* LCCN: n90658675
* MusicBrainz: ID
* NKC: js20020122095
* NNDB: 000023017
* NTA: 070162913
* OL: OL3316279A
* RocksBackpages: stevie-nicks
* Rotten Tomatoes: stevie\_nicks
* Songkick: 528768
* SUDOC: 079206085
* TMDb: 82242
* WikiTree: Nicks-158

 |
O ***stiacciato*** ou ***schiacciato*** (relevo aplanado) é unha técnica escultórica que permite realizar un baixorrelevo cunha variación mínima (ás veces fálase de milímetros) respecto ao fondo. Para dar ao espectador a ilusión de profundidade, o espesor diminúe gradualmente a partir de primeiro plano ata o fondo. Aplícanse tamén as leis da perspectiva para potenciar o efecto. Este tipo de relevo adoita estar realizado en mármore ou pedra, aínda que hai exemplos tamén en madeira.

Esta técnica foi utilizada principalmente nos séculos XV e XVI, durante o Renacemento, cando se puxo moi de moda entre os escultores. Un dos seus iniciadores foi Donatello. Exemplos coñecidos dentro da súa obra son o trasfondo do relevo de *San Xurxo salvando a princesa* (1416-1417), a famosa *Madonna Pazzi* (anos 1430) ou *A Asunción* na igrexa de Sant'Angelo a Nilo en Nápoles (1426-1428). Outros artistas que empregaron esta técnica foron Desiderio da Settignano e Agostino di Duccio.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Stiacciato*** |

### Bibliografía

* Geese,Uwe (1999). *El arte en la Italia del Renacimiento:La escultura del Renacimiento italiano*. Còlonia, Könemann. ISBN 3-8290-2039-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q427876
* EBID: ID
* Treccani: stiacciato

 |
**Slash Records** é un selo discográfico estadounidense baseado na cidade californiana dos Ánxeles e orixinalmente especializado en bandas locais e bandas de punk rock.

Historia
--------

A etiqueta fundouna no ano 1978 Bob Biggs a raíz do fancine Slash. Biggs, que era pintor, iniciou o selo cun sinxelo en 7" de The Germs. O ano seguinte publicou un álbum completo do grupo, ao que lle seguiu o álbum *Los Angeles* da banda X en 1980. Ata 1981 o selo foi distribuído a través de Jem, pero esa compañía entrou en bancarrota e Slash asinou un contrato de distribución con Warner Bros. un movemento que estivo entre as primeiras colaboracións dun selo que se iniciou como independente e unha gran discográfica. Durante o tempo deste acordo, a etiqueta lanzou álbums de prominentes bandas de punk e rock de Los Angeles, como Fear, The Blasters, L7 e Los Lobos.

Slash Records floreceu incluso despois de que o fancine deixase de editarse en 1980. No ano 1981 creouse unha subsidiaria, Ruby Records, que editou álbums de Misfits, Dream Syndicate e The Gun Club. Cara mediados da década dos 80, Slash estendérase máis aló de Southern California, lanzando discos de Robyn Hitchcock e Burning Spear.

O selo foi vendido a London Records en 1986. Dende 1982 ata 1996, os lanzamentos de Slash Records foron distribuídos nos Estados Unidos por Warner Bros. Records, e no resto do mundo por Mercury Records.

Universal Music Group (o dono de American Decca) creouse pola fusión das familias MCA e PolyGram Records, a última das cales posuía a London Records, no ano 2000 e pechou Slash como un selo activo. Cando o presidente de London Records Roger Ames pasouse ao Warner Music Group retivo os dereitos de London e Slash, e o vello catálogo de Slash foi adquirido por Warner. No ano 2003 Ames relicenzou o uso do nome de Slash de novo a Bob Biggs, que entón relanzou o selo.

Artistas destacados
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Asian Dub Foundation
* The Blasters
* BoDeans
* Bonnie Hayes with the Wild Combo
* Burning Spear
* Dream Syndicate
* Failure
* Faith No More
* Fear
* Field Trip
* The Germs
* GRADUATION DAY
* Grant Lee Buffalo
* Green on Red
* Gun Bunnies
 | * The Gun Club
* Harvey Danger
* Imperial Teen
* L7
* Los Lobos
* Misfits
* The Plugz
* Rammstein
* Rank and File
* Soul Coughing
* Steel Pole Bath Tub
* Tribe
* Violent Femmes
* X
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2606741
* WorldCat
* VIAF: 133821979
* Discogs: 2831
* LCCN: no2014042837
* MusicBrainz: ID

 |
Maiúscula e minúscula da letra stigma.
Chámase **stigma** (actualmente trazado Ϛ, ς) unha antiga ligadura do alfabeto grego que notaba o grupo /st/ e que só se conservou na escritura actual porque serve para a numeración alfabética milesia (onde equivale a 6).

Contrariamente ao que parece, *stigma* non é un *sigma* final grego (ς): en efecto, é a evolución da ligadura dun *sigma* lunar (C) cun *tau* (T) que, en uncial, se trazaba  (CT) mentres que o *sigma* final é un *sigma* lunar dotado dun gancho final debido ao movemento do cálamo (ver **Variante contextual** para outros detalles). A ligadura simplificouse rapidamente en Ϛ. Así, podíase escribir Κωνσταντίνος ou Κωνϛαντίνος para *Con**st**antinos*.

A causa dunha confusión co *digamma* (Ϝ), que se trazaba máis simplemente  en uncial e logo na escritura cursiva), letra que o alfabeto só conservara porque permitía escribir o número 6 (ϝʹ), o *stigma* ( en uncial), de uso frecuente, veu substituír na Idade Media o *digamma* orixinal: en efecto, os dous caracteres trazábanse de maneira moi semellante.

Actualmente, *stigma* ao xa non empregarse como ligadura, vese substituída a miúdo polas dúas letras *sigma* e *tau* escritas un ao lado da outra: ςʹ = στʹ = 6. Exemplo célebre: o Número da Besta, na *Apocalipse* de Xoán, aparece como χξςʹ (*khi*, *xi*, *stigma*), que representa o valor 666.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Letras suplementarias do alfabeto grego.
* Digamma, Qoppa, Sampi.
* Historia do alfabeto grego.
* Numeración grega.
* Alfabeto grego.

Bibliografía
------------

* 
* 

| * v
* c
* e
Alfabeto grego |
| --- |
| letras | Alfa - Beta - Gamma - Delta - Epsilon - Dseta - Eta - Theta - Iota - Kappa - Lambda - Mi - Ni - Xi - Ómicron - Pi - Rho - Sigma - Tau - Ípsilon - Fi - Khi - Psi - Omega |
| letras suplementarias | Digamma - Stigma - Heta - San - Qoppa - Sampi - Sho |
**Stavros Theodorakis** (en grego:Σταύρος Θεοδωράκης), nado en Drapanias en 1963, é un xornalista e político, deputado e líder do partido To Potami.

Traxectoria
-----------

Natural da illa de Creta, non obstante criouse en Agia Varvara, un arrabalde de Atenas. Comezou a súa carreira xornalística en 1984, traballou nas estacións de radio 902 FM e Skai 100.3, así como no xornal *Eleftherotypia*. Entre 1985 e 1987 estivo comprometido na educación da poboación romaní. Tamén escribiu tres libros.

En 2000 comezou a presentar o programa Πρωταγωνιστές (Protagonistas) na canle pública de TV, NET e en 2006 pasou á estación privada Mega TV. Os sábados mantiña unha columna no xornal *Ta Nea*.

O 26 de febreiro de 2014, anunciou a súa decisión para deixar tanto o espectáculo de televisión como a súa columna para lanzar un novo partido, aseverando que a supervivencia dun país non pode depender da bondade dos seus acredores."

Notas
-----

1. 1 2  Dabilis, Andy (26 de xaneiro de). "Journalist Theodorakis Sets Up Political Party". *Greek Reporter*. Consultado o 31 de decembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil do autor en *Protagon.gr* *(en grego)*
* Mandatos de *Stavros Theodorakis' no Parlamento Helénico* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16330478
* WorldCat
* VIAF: 60918803
* GND: 1022419684
* ISNI: 0000 0000 3404 5814
* LCCN: n2003052037
* NLG: 331312

 |