recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Banda de música de Piloño** foi unha agrupación musical fundada na parroquia de Piloño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces.

Historia
--------

O seu fundador e primeiro director foi Gumersindo Castro García, *Estaquio*, que xuntou aos músicos da antiga banda do Cotorral (1879-1899), da parroquia de Salgueiros, para formar esta agrupación no ano 1907. Tras el, a dirección correu a cargo de Antonio López García, a quen sucedeu Abeledo no ano 1936. Tras o paro provocado pola guerra, a banda volveuse xuntar para desaparecer definitivamente en 1941.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (VIII), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
Coordenadas: 42°03′42″N 3°07′15″L﻿ / ﻿42.061553, 3.120858

Unha paisaxe no Macizo do Montgrí, co Val de Santa Caterina e a Montaña de Ullà, visto desde a vertente norte de Montplà.
O macizo do Montgrí coroado polo Castelo do Montgrí.
O **macizo do Montgrí** (en catalán: *Massís del Montgrí*) é un macizo montañoso xunto á costa do mar Mediterráneo en Cataluña, que forma parte da Cordilleira Litoral. Sitúase entre as comarcas do Baix Empordà e Alt Empordà, entre os municipios de Bellcaire d'Empordà, L'Escala, Ullà e Torroella de Montgrí.

Xeoloxía
--------

O macizo do Montgrí é un xurdimento de roca calcaria formado por unha falla orientada de leste a oeste. A súa creación é sincrónica á do Pireneo. A miúdo atópanse intrusións magmáticas de cuarzo vermello ou marrón.

Polas súas elevacións destacan os picos da Muntanya d'Ullà (308 m), o Montgrí (301 m) e o Montplà (310,3 m), próximos a Torroella, e a Torre Moratxa (218 m) e *Roca Maura* (226 m) na vertente próxima a L'Estartit. Entre ambos bloques atópanse as dunas de area que proveñen do golfo de Roses e foron fixadas a finais do século XIX polo enxeñeiro Primitiu Artigas. O arquipélago das Illas Medes constitúen a parte oriental do macizo.

Clima
-----

O réxime climático caracterízase pola baixa pluviosidade estival e oscilacións anuais da temperatura pouco acusadas. O réxime de ventos é xeralmente de dirección norte/nordés (tramontana).

Vexetación
----------

A súa vexetación é característica de bosque mediterráneo degradado con alta abundancia de piñeiro carrasco (*Pinus halepensis*) nas zonas baixas e matogueiras nas zonas altas. Aínda nas zonas de sombra pódense atopar algunhas poboacións de sobreiras (*Quercus suber*) e aciñeiras (*Quercus ilex*). Antigamente utilizouse o terreo para o cultivo da vide, pero foi abandonado probablemente pola praga da filoxera de finais do século XIX. Durante os últimos anos producíronse incendios forestais que empeoraron a situación.

Actualmente o macizo do Montgrí goza de protección especial como PEIN (*Pla d'Espais Interés Natural*).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O macizo do Montgrí na web da Associació de Comerciants de Torroella de Montgrí *(en castelán)*
* Galería de fotos de excursións polo macizo do Montgrí
Coordenadas: 27°30′21″S 64°54′52″O﻿ / ﻿-27.50586111, -64.91447222

| Autódromo Internacional de Termas de Río Hondo |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras | Campionato Mundial de Motociclismo, TC, WTCC, TC2000, Top Race |
| Localización |  Termas de Río Hondo, Provincia de Santiago del Estero, Arxentina |
| Lonxitude | 4´806 km |
| Curvas | 14 |
| Volta rápida (2012) | 1:32.318 |
| Piloto récord |  Martín Basso (TC) |

O **Autódromo Internacional de Termas de Río Hondo** é un autódromo localizado nas aforas da cidade de Termas de Río Hondo e á beira do Encoro de Termas de Río Hondo na Provincia de Santiago del Estero, Arxentina.

O circuíto comezouse a construír no 2007 e rematouse en maio do 2008. A construción foi executada polo goberno da provincia e valeu sobre 144 millóns de pesos arxentinos. Este autódromo recibe cada ano, as mellores competicións do país: o Turismo Carretera, o TC2000 e a Top Race.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Campionato do Mundo de Motociclismo

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do circuíto (en castelán)
A **Banda de música da Baíña** foi unha agrupación musical fundada na parroquia da Baíña, no concello pontevedrés de Agolada.

Historia
--------

Xurdida dunha división na banda de Brántega en 1942, o seu primeiro director foi Contiña. Tras el pasaron pola batuta Gustavo Caramés Piñeiro, Urbano Pulido; Filgueira e, de novo, Pulido, con quen desaparecería a banda en 1963. Nesta última etapa sufriría unha reestruturación, que se considera como a fundación da de Artoño.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (VII), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
Coordenadas: 37°03′22″N 3°21′56″O﻿ / ﻿37.056027777778, -3.3656888888889

Cima de Veleta desde a estación de esquí de Sierra Nevada. **Veleta** é, con 3.396 msnm, o terceiro cume máis alto da Península Ibérica e segunda da súa cordilleira. Está situado na provincia de Granada, en Andalucía (España), e pertence a Serra Nevada, na cordilleira Penibética.

Baixo a súa sombra, na zona denominada Corral del Veleta existe un zona de permafrost con xeo fósil que se estima da última glaciación, fai 13 mil anos de antigüidade, que demostra que Sierra Nevada foi unha zona glaciar activa ata que o glaciar do Corral del Veleta, se derritió completamente no verán de 1913. Desde entón, o glaciar máis meridional de Europa atópase no pico Gran Sasso, nos Apeninos, pero na cara norte do Veleta aínda hai neveros que permanecen todo o ano.

A súa silueta en forma de vela é moi característica e obsérvase desde Granada, polo que o Veleta é un dos picos máis fotografados do mundo, ao atoparse detrás da Alhambra. Nas súas saias atópase a estación de esquí de Sierra Nevada, en Pradollano, que comeza a 2.100 metros de altura e culmina preto da cima do Veleta. Xunto ao pico tamén se atopa o porto de montaña máis alto de Europa a 3.367 m de altura.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1420262
* GEC: 0069858
* GeoNames: 2509775

 |
Coordenadas: 28°03′35″N 16°43′34″O﻿ / ﻿28.059722222222, -16.726111111111

O **Estadio Antonio Domínguez Alfonso** é un estadio multiúsos español da localidade de Playa de las Américas, no concello de Arona, ao sur da illa de Tenerife (Canarias).

Ten capacidade para 7.500 espectadores en bancada e de máis de 27.000 en concertos. É propiedade do Concello de Arona e nel disputa os seus encontros como local o Club Deportivo Marino da localidade veciña de Los Cristianos, que ademais ten as súas oficinas neste recinto. Tamén acolle competicións de atletismo.

Este recinto deportivo, que foi inaugurado o 7 de setembro de 1969 cun triangular entre o Atlético Granadilla, Atlético Alcalá e o Marino, leva este nome en honra a Antonio Domínguez Alfonso. Este era o propietario dos terreos e cedeullos ao Marino para que, neles, construísese o seu estadio. Conta cun campo anexo, inaugurado o 24 de novembro de 1998.

Notas
-----

1. ↑  "Arona albergará a competición que se celebrará do 2 ao 4 de xullo". *ABC* (en castelán). 23 de xuño de 2010. Arquivado dende o orixinal o 30 de xuño de 2012. Consultado o 17 de xuño de 2012.
2. ↑  Campos con nome propio.
A **Banda de música de Cira** foi unha agrupación musical con sede na parroquia de Cira, no concello pontevedrés de Silleda.

Historia
--------

Fundada no ano 1850, foi dirixida, entre outros, por O Carballeda, fundador da mesma; Andrés Mosteiro Otero, Pepe Fiúza ou Bernardo del Río, que permaneceu dez anos no cargo e que despois se encargaría da Banda de Santa Cruz de Ribadulla. Debido a conflitos internos, a banda desapareceu no ano 1971. Eran frecuentes as actuacións desta banda con outras como Arca do Pino, Lantaño, A Estrada, Merza...

En 1984, púxose en marcha unha iniciativa para refundar a banda, contando con Amadeo Valero na batuta. A este proxecto uníronse moitas persoas de Ponte Ledesma, a onde acabaron por trasladarse os ensaios e se crearía alí unha nova agrupación: a Unión Musical Ponteledesma.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
**Lillian Gertrud Asplund**, nada en Worcester (Massachusetts) o 21 de outubro de 1906 e finada en Shrewsbury (Massachusetts) o 6 de maio de 2006, foi unha das 3 últimas superviventes do barco *RMS Titanic*.

Traxectoria
-----------

Lillian era a última sobrevivente con vida que recordaba o que aconteceu aquela fría noite de 1912 cando o *Titanic* se afundiu no medio do océano Atlántico, xa que ela tiña 6 anos cando sucedeu aquilo. As outras dúas sobreviventes do afundimento tan só tiñan uns meses, así que non recordan nada da traxedia.

A súa familia estivera a visitar a súa avoa en Suecia antes de embarcar no *RMS Titanic* para volver á súa casa. Lillian tiña 6 anos por aquel entón, e dous irmáns máis vellos: Óscar (nacido en 1898) e Hugo (nacido en 1902). Tamén tiña un irmán máis novo, Felix (nacido en 1909).

Asplund calou sobre as súas memorias do *Titanic*, compartindo a pena da súa nai sobre a traxedia e firmemente evitando calquera forma de atención de medios de comunicación. Nunha entrevista en 1989 Lillian Asplund describiu como ela, a súa nai e o irmán subiron ao bote salvavidas número 15 por unha ventá. Lillian contou que recordaba aos seus irmáns máis vellos e ao seu pai despedirse da súa nai, dela e do seu irmán máis novo Félix. Os seus irmáns máis vellos e o seu pai morreron afogados na traxedia, mentres que Lillian, o seu irmán e a súa nai lograron salvarse.

Lillian Asplund traballou en empregos de secretaria na área Worcester, e retirouse para coidar da súa nai, que ao parecer nunca conseguiu superar a traxedia e a morte do seu marido e fillos. A nai de Lillian faleceu no ano 1964. O irmán máis novo de Lillian morreu en 1983, á idade de 74 anos.

Finalmente, Lillian Asplund morreu na súa casa en Shrewsbury (Massachusetts) á idade de 99 anos no ano 2006. Foi enterrada no Cemiterio de Fe en Worcester, onde o corpo do seu pai fora enterrado en 1912.

Notas
-----

1. ↑  Bárbara Celis (12 de maio de 2006). "Necrológica: Lillian Gertrud Asplund, superviviente del 'Titanic'". *El País* (en castelán).
2. ↑  "Falleció la última sobreviviente estadounidense del Titanic". *El Territorio* (en castelán). 8 de maio de 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q237015
* WikiTree: Asplund-43

 |
**Scribonius Largus**, foi un médico do século I que serviu na corte do emperador romano Claudio (anos 41-54), e que o acompañou na conquista de Britania.

Historia e características
--------------------------

No ano 47, por requirimento de Caius Julius Callistus, o liberto do emperador, compilou unha das primeiras farmacopeias: unha lista de 271 prescricións (*De Compositione Medicamentorum*), a maior parte debidas a el mesmo, aínda que recoñece a súa débeda cos seus titores, amigos e outros escritos de médicos eminentes. Tamén incluíu remedios tradicionais. Dise que as obtiña sen reparar nos medios, incluído o suborno. A obra non ten pretensións de estilo e contén moitos coloquialismos. A súa maior parte foi trasnscrita sen citar a procedencia por Marcellus Empiricus) en *De Medicamentis Empiricis, Physicis, et Rationabilibus* (c. 410), obra de gran valor para a corrección do texto de Largus.

A relación dos médicos coa esposa do emperador, Mesalina, era bastante problemática. Un dos seus colegas, Vecio Valente, foi acusado de adulterio con ela.

Algunhas pasaxes da súa obra fanlle ser considerado un dos precursores do humanismo médico e moi citado en cuestións de ética médica, pois entendía a súa actividade como unha profesión (*professio*, no sentido sacerdotal de "vocación" e no sentido de obrigación moral que esixe un comportamento virtuoso) e establecía como requisito do médico ser "un bo home, experto na arte e a ciencia do medicamento e cheo de misericordia e humanidade

> 
> 
> vir bonus, medendi peritus, plenus misericordia et humanitas
> 
> 

A edición moderna das *Compositiones* por S. Sconocchia (Teubner 1983), substitúe a antiga edición de G. Helmreich (Teubner 1887).

Notas
-----

1. ↑  Robinson V. La medicina en la historia. 1947. Ediciones del Tridente Bs. As. P. 96, citado en fmv-uba.org.ar Arquivado 13 de xaneiro de 2010 en Wayback Machine.*(en castelán)*
2. ↑  "*Bioética médica*". Arquivado dende o orixinal o 19 de maio de 2008. Consultado o 28 de febreiro de 2011.
3. ↑  "La educación humanística en medicina". *Revista del HPC* **7** (1). Enero/Julio 2004. Arquivado dende o orixinal o 03 de decembro de 2010. Consultado o 13 de abril de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Martínez Saura, Fulgencio (1995). "La farmacoterapia en Celso y Escribonio Largo". *Espacio, Tiempo y Forma. Serie II. Historia Antigua* (8): 439–474. doi:10.5944/etfii.8.1995.4273. *(en castelán)*
* James Grout: *Scribonius Largus*, parte da *Encyclopædia Romana**(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q461678
* WorldCat
* VIAF: 100210100
* BAV: ADV11520598
* BIBSYS: 90190037
* BNE: XX1604769
* BNF: 12027514m
* CERL: cnp00999228
* CiNii: DA01756115
* DeutscheBio: 118795880
* FAST: 1846542
* GND: 118795880
* ICCU: CUBV143672
* ISNI: 0000 0000 7246 9319
* LCCN: n82239358
* NKC: ola2009522766
* NLA: 36193490
* NLG: 97667
* NTA: 070118272
* OL: OL1259876A
* openMLOL: 126810
* PTBNP: 469617
* SUDOC: 028440447
* Treccani: scribonio-largo
* UNZ: LargusScribonius

 |
O **aeroporto de Bornholm** (IATA: **RNN**, OACI: **EKRN**) é un aeroporto dinamarqués situado a 5 quilómetros ao sueste de Rønne, na illa de Bornholm. Está operado por Statens Luftfartsvæsen (a administración de aviación civil dinamarquesa) co control de tráfico aéreo proporcionado por Naviair.

Historia
--------

No ano 1935 representantes do Rigsdagen, do municipio de Rønne e da aeroliña Det Danske Luftfartsselskab (posteriormente parte de Scandinavian Airlines System) acordaron establecer unha conexión aérea entre Rønne e Copenhague. No ano seguinte fundouse *A/S Den bornholmske Flyveplads* e a construción do aeroporto iniciouse en 1937. Dous anos despois comezou a primeira ruta cunha licenza temporal da inspección do transporte aéreo. Porén, os voos suspendéronse despois duns días debido a problemas coa pista. O aeroporto inaugurouse oficialmente o 16 de novembro de 1940, operando DDL unha ruta diaria cara Copenhague. A primeira terminal temporal construíuse pouco despois, en 1941, pero non sería ata 1961 cando o aeroporto tería unha terminal permanente. En 1947 o estado tomou o control do aeroporto, cambiando o seu nome a *aeroporto de Rønne*. O nome cambiaría novamente en 1992, desta vez para o actual, co obxectivo de facilitar a súa comercialización como destino de vacacións.

En 1982 as operacións foron asumidas por Maersk Air, posteriormente parte de Sterling Airlines. As fortes perdas de Maersk forzárona a abandonar a ruta no ano 2002, que foi collida por Cimber Air. En 2005 Danish Air Transport converteuse na segunda aeroliña no aeroporto de Bornholm. DAT abandonou a ruta con Copenhague en 2008, pero retomouna despois da bancarrota de Cimber Sterling en 2012.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| Danish Air Transport | Aalborg, Billund, Copenhague |
| Alsie Express | **Estacional:** Sønderborg (comeza en xullo de 2018) |

Notas
-----

1. 1 2  Bornholms Lufthavn (ed.). "Lufthavnens historie". Arquivado dende o orixinal o 15 de maio de 2018. Consultado o 15 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do aeroporto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q835129
* GeoNames: 2614554
* IATA: RNN
* ICAO: EKRN
* OpenCorporates: 27186386

 |
A **Banda de música de Bermés** foi unha agrupación musical fundada na parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín.

Historia
--------

O trombón da Banda Municipal de Santiago Manuel Moure fundou esta banda en 1925, sendo unha ducia de membros. Durante a Segunda República Española, foi coñecida como a **banda republicana**, por levar unha gorra rodeada coa bandeira da República. En 1941 agregouse a esta a banda de Mato, con José Fernández García, que despois dirixiría a de Silleda, á fronte. En 1958, toma o mando Andrés Fiúza e, tras el, Grande de Chantada, Manoliño de Santiago e Secundino Pedreira Prado, despois director de Moimenta. No seu momento tamén levou o nome de **banda de Mato**, a pesar de que a maioría dos membros eran de Bermés. Foi entón cando un grupo se foi e seguiron tocando baixo o nome de **banda de Palio**. O final da banda sería en 1973.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (III), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
**Albert Serra**, nado en Banyoles en 1975, é un artista e director de cinema independente catalán. Tras estudos de filoloxía e literatura comparada, comeza cunha produción audiovisual que gaña recoñecemento internacional coa súa segunda longametraxe *Honor de cavalleria*, presentada na Quincena dos Realizadores de Cannes no ano 2006. En 2013 recibe o Leopardo de Ouro en Locarno polo traballo en *Història de la meva mort*. No seu sétimo filme *La mort de Louis XIV*, foi convidado á Selección Oficial de Cannes en 2016. *Liberté* é a recreación cinematográfica da súa obra de teatro presentada en 2018 no salón principal do Berlin Volksbühne.

Traxectoria
-----------

Serra obtivo unha licenciatura en filoloxía hispánica e teoría da literatura comparada expedido pola Universidade de Barcelona. Traballa como guionista, director e produtor nas súas obras, na súa maioría centradas nos mitos e literatura europea. No ano 2001, Serra cofunda a produtora Andergraun Films. *Honor de cavalleria* foi seleccionada por Cahiers du Cinéma como un dos dez mellores filmes do ano 2007. En 2013, unha retrospectiva do seu traballo foi presentada no Centro Pompidou. Por *La mort de Louis XIV*, Serra recibiu o Prix Jean Vigo en 2016.

Filmografía
-----------

### Longametraxes

* *Crespià, the film not the village* (2003)
* *Honor de cavalleria* (2006)
* *El cant dels ocells* (2008)
* *El senyor ha fet en mi meravelles* (2011)
* *Els tres porquets*  (2013)
* *Història de la meva mort* (2013)
* *La mort de Louis XIV*  (2016)
* *Roi Soleil*  (2018)
* *Liberté* (2019)
* *I'm an artist* (2020)

### Curtametraxes

* *St. Pere de Rodes* (2006)
* *Bauçà* (2006)
* *Rússia* (2007)
* *L'Alto Arrigo* (2008)
* *Fiasco* (2008)
* *Lectura d'un poema*  (2010)
* *Cuba libre* (2013)

### Series

* *Els noms de Crist* (2010)

### Teatro

* *Pulgasari* (2010)
* *Més enllà dels Alps*(2011)

Notas
-----

1. ↑  [ "Albert Serra"][*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Albert Serra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina de Albert Serra no CCCB
[*Cómpren coordenadas*]

O **Campo da Graça**, oficialmente **Estadio Arthur Morais**, foi un estadio de fútbol inaugurado en 1920 en Salvador, no estado brasileiro de Baía.

Historia
--------

Foi durante anos o maior estadio de Baía, con capacidade para máis de 7000 espectadores, e nel xogaban varios dos meirandes clubs de Salvador como o Galícia, o Bahia, o Vitória, o Ypiranga ou o Guarany entre outros. Foi tamén no Campo da Graça onde tivo lugar o primeiro *Ba-Vi*, o derbi entre o Bahia e o Vitória, en 1932, con vitoria do Bahia por 3-0. Dous anos despois acolleu un encontro entre o Galícia e a selección brasileira que rematou 10-4 a favor da *canarinha*.

O Bahia xogou no Campo da Graça ata 1951, cando se inaugurou a Fonte Nova. O Campo da Graça foi perdendo protagonismo fronte a outros estadios, ata que finalmente o Vitória e o Galicia deixaron de disputar alí os seus partidos e construíron os seus propios estadios.

Notas
-----

1. ↑  "Salvador Presente: nossos pontos de encontro". *correio24horas.com.br* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 27 de marzo de 2021. Consultado o 15 de marzo de 2021.
2. ↑  "Flamendo x Fluminense – Campo da Graça – Salvador-BA" (en portugués). Consultado o 15 de marzo de 2021.
3. ↑  "10 de abril de 1932: O primeiro Ba-Vi da história" (en portugués). 10 de febreiro de 2008. Arquivado dende o orixinal o 20 de marzo de 2021. Consultado o 15 de marzo de 2021.
4. ↑  "BRASIL 10x4 GALÍCIA". *rsssfbrasil.com* (en inglés). Consultado o 13 de marzo de 2021.
**Celestino Noriega Labra** foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro e elixido segundo tenente alcalde. Volveu ser concelleiro en 1927 co alcalde José Meleiro, sendo un dos promotores da homenaxe que se lle tributou en Celanova o 19 de marzo de 1927. Foi o primeiro presidente do Sindicato Agrícola y Ganadero del Municipio de Celanova, constituído en xaneiro de 1929, que solicitou o ingreso na Confederación Agraria en xullo dese ano. Na Segunda República foi elixido alcalde de Celanova o 17 de abril de 1931. Foi destituído polo gobernador civil en maio de 1931, por desobediencia ás ordes do gobernador civil respecto da celebración do Primeiro de Maio. Días despois foi multado con 250 pesetas polo gobernador civil. Participou no Congreso Agrario de 1933, sendo un dos nomeados para o relatorio que debía redactar un novo regulamento para a Federación.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Casto Álvarez Vázquez** |  **Alcalde de Celanova** 1931 | Sucesor:**José López Rodríguez** |

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 22-3-1927, p. 1.
2. ↑  *La Zarpa*, 8-1-1929, p. 1.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-7-1929, p. 18.
4. ↑  *Galicia*, 5-5-1931, p. 1.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-5-1931, p. 7.
6. ↑  *La Región*, 31-10-1933, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Teijeiro, Domingo (2010). *O Concello de Celanova durante a Segunda República (1931-1936)*. Vigo: Ir Indo. ISBN 978-84-7680-657-9.

### Ligazóns externas

* A proclamación da II República en Celanova
Coordenadas: 40°26′16″N 3°43′43″O﻿ / ﻿40.437826, -3.728517

O **Estadio Nacional Complutense**, popularmente coñecido como **Central**, é un recinto deportivo adicado á práctica do rugby, situado no campus da Universidade Complutense de Madrid. 

O 19 de novembro de 1931 foron inauguradas as instalacións deportivas da nova Cidade Universitaria de Madrid, que entre outras facilidades incluía un campo de rugby. Durante a guerra houbo combates na zona que causaron moita destrución. En 1940 comezou a recontrucción da Cidade Universitaria da man do arquitecto Javier Barroso. O actual recinto foi inaugurado o 12 de outubro de 1943. 

Acolle principalmente encontros do CD Arquitectura e do CR Cisneros. A selección de rugby de España tamén xoga os seus encontros como local neste campo, cuxa capacidade nas bancadas supera os 12.000 espectadores.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da Federación Española de Rugby *(en castelán)*

### Outros artigos

* Estadi Baldiri Aleu
* Campos de Pepe Rojo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q960782
* GeoNames: 11996514

 |
Coordenadas: 33°53′30″S 151°13′29″L﻿ / ﻿-33.891666666667, 151.22472222222

O **Sydney Cricket Ground**, popularmente coñecido polo seu acrónimo **SCG**, é un recinto deportivo da cidade australiana de Sydney, a capital do estado de Nova Gales do Sur. Emprégase para disputar encontros de crícket e fútbol australiano, de xeito que o terreo de xogo non é rectangular senón elíptico, cunha lonxitude de 153 metros no seu eixo maior. A capacidade das bancadas é de 43.649 asentos.

A súa construción comezou en 1848 e foi inaugurado en 1851. Durante as súas primeiras décadas de existencia pertenceu ó exército británico e acolleu principalmente encontros de crícket entre soldados e eventos de equitación. Coa chegada do século XX tamén foi empregado para celebrar encontros de tenis, fútbol, rugby union, rugby league, béisbol, fútbol australiano e probas de ciclismo e atletismo.

Na actualidade o SCG é o fogar dos Sydney Swans de fútbol australiano (campións da AFL en 2005 e 2012), e dos equipos representativos de crícket do estado de Nova Gales do Sur: os NSW Blues de crícket clásico e os Sydney Sixers na disciplina Twenty20.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do SCGArquivado 19 de decembro de 2012 en Wayback Machine. *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Australian Football League |
| --- |
| Equipos | 
* Adelaide
* Brisbane
* Carlton
* Collingwood
* Essendon
* Fremantle
* Geelong
* Gold Coast
* Western Sydney
* Hawthorn
* Melbourne
* North Melbourne
* Port Adelaide
* Richmond
* St Kilda
* Sydney
* West Coast
* Western Bulldogs

 |
| Estadios | 
* Adelaide Oval
* Carrara Stadium
* Docklands Stadium
* Kardinia Park
* Melbourne Cricket Ground
* Perth Stadium
* Sydney Cricket Ground
* Sydney Showground Stadium
* The Gabba

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q856393
* WorldCat
* VIAF: 137717211
* GeoNames: 6255144
* MusicBrainz: ID

 |
* *Non confundir con Santo Elmo ou Santelmo: Erasmo de Formia.*

San Telmo na igrexa de San Caetano de Santiago de Compostela.
**Pedro González Telmo** ou **Elmo**, coñecido como **San Telmo**, nado quizais en Frómista, quizais en Astorga antes de 1190 e finado o 14 de abril de 1246 en Tui, foi un relixioso católico latino español.

Biografía
---------

Sobriño de bispo, recibiu estudos e unha boa posición social. De vida disipada e amante da vangloria, cóntase que a cando cabalgaba con fachenda e con vestiduras ostentosas, o seu cabalo derrubouno nun lameiro, sendo obxecto da xacarandaina do pobo. Ferido no seu orgullo, esta anécdota foi o inicio da súa conversión.

Ingresou na orde dominicana en Palencia renunciando a todos os seus bens e aplicándose ao estudo e á predicación por vilas e aldeas. O rei Fernando III de Castela, abraiado polo seu carisma fíxose acompañar del nas súas expedicións militares polo Val do Guadalquivir que acabarían coas importantes conquistas de Córdoba e Sevilla. Alí foi confesor do monarca e predicador das tropas leonesas, galegas e castelás. A súa insistencia en moderar a crueldade e os excesos dos soldados do rei causáronlle o rexeitamento e a animadversión.

Abandonou o servizo do rei, e volveu a predicar ao reino de Galicia entre as clases humildes e pobres, particularmente os pescadores e as propias tripulacións dos barcos que non tiñan ocasión de asistir a servizos relixiosos. A autenticidade da súa predicación, o seu labor pacificador nas liortas das xentes, e a súa atención polos máis necesitados, déronlle sona de santidade. Cóntase que, xa en vida, cando os mariñeiros tiñan apuros nas tempestades encomendábanse as súas oracións.

Foi nomeado prior do convento de Guimarães, en Portugal, onde tivo entre os seus frades a Gonzalo de Amarante. Xa quinquaxenario, retirouse a Tui, onde fixo amizade co bispo Lucas de Tui; na Pascua de 1246, mentres peregrinaba á suposta tumba do Apóstolo Santiago o Maior, faleceu tras caer enfermo.

Logo do seu falecemento, en 1254 foi aprobado o seu culto para os reinos hispánicos, foi beatificado para toda a Igrexa católica en 1741. É patrón da cidade de Tui, da diocese de Tui-Vigo e da Mariña.

Galería de imaxes
-----------------

* Capela de S. Telmo, Tui, altar.Capela de S. Telmo, Tui, altar.
* Capela de S. Telmo, Tui, detalle.Capela de S. Telmo, Tui, detalle.
* Mosaico de San Telmo na ponte da Ramallosa (Baiona-Nigrán).Mosaico de San Telmo na ponte da Ramallosa (Baiona-Nigrán).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pedro González Telmo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Filgueira Valverde, J. (1983). *El «Corpo Santo» de Fray Pedro González*.

### Outros artigos

* Fogo de santelmo
* Ponte da Ramallosa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2715632
* WorldCat
* VIAF: 86847353
* BVMC: 19627
* CANTIC: a12107153
* CERL: cnp00559032
* DBE: san-telmo
* FAST: 147326
* GND: 119551284
* ISNI: 0000 0000 9184 3097
* LCCN: n84041844

 |
Refuxiados butaneses en Beldangi I cun pasaporte de Bután. É un pasaporte legal de Bután que moitos refuxiados butaneses levaron consigo agochado cando foron deportados á forza de Bután.
Os **refuxiados butaneses** son lhotshampa ("sureños"), un grupo de butaneses de fala nepalesa. Estes refuxiados rexistráronse nos campos de refuxiados do leste do Nepal durante a década de 1990 como cidadáns butaneses deportados de Bután por mor das protesta contra as medidas opresivas do goberno butanés por parte dalgúns dos lhotshampas, os cales esixiron dereitos humanos e democracia en Bután. Como o Nepal e Bután aínda teñen que aplicar un acordo de repatriación, moitos refuxiados butaneses reinstaláronse dende entón en América do Norte, Oceanía e Europa baixo os auspicios da Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados. Moitos refuxiados lhotshampa tamén emigraron a áreas de Bengala Occidental e Assam, na India.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Bután*** |

### Outros artigos

* Pobo lhotshampa

### Bibliografía

* Rose, Leo E. (1977). *The Politics of Bhutan*. Cornell University Press. ISBN 0-8014-0909-8.
* Rose, Leo E. (1993). "The Nepali Ethnic Community in the Northeast of the Subcontinent". *Conference on Democratization, Ethnicity and Development in South & Southeast Asia*. pp. 11–12. Arquivado dende o orixinal o 7 de xullo de 2011. Consultado o 3 de outubro de 2010.
* Hutt, Michael (2004). *Unbecoming Citizens*. Oxford University Press.

| * v
* c
* e
Bután Relacións internacionais de Bután |
| --- |
| América | 
* Canadá
* Colombia
* Estados Unidos

 | Emblema de ButánEmblema de Bután |
| Asia | 
* Bahrain
* Bangladesh
* China
* Corea do Sur
* India
* Israel
* Kuwait
* Maldivas
* Nepal
* Paquistán
* Sri Lanka
* Tailandia
* Xapón

 |
| Europa | 
* Austria
* Dinamarca
* España
* Finlandia
* Kosovo
* Noruega
* Países Baixos
* Rusia
* Suecia
* Suíza

 |
| Disputas | 
* Refuxiados butaneses

 |
| Relacionados | 
* Ministerio de Asuntos Exteriores
* Misións diplomáticas de Bután / Misións diplomáticas en Bután

 |
Coordenadas: 33°25′42″S 151°20′17″L﻿ / ﻿-33.428333, 151.338056

O **Central Coast Stadium**, coñecido como **Bluetongue Stadium** por razóns de patrocinio por parte da cervexeira Bluetongue, é un estadio multiúsos de Gosford, na Costa Central de Nova Gales do Sur, Australia. O estadio foi inaugurado en febreiro de 2000 e é a sede do Central Coast Mariners, que xoga na A-League. O estadio tamén alberga partidos de rugby union, rugby a 13 e outros eventos sociais importantes.

Deseñado orixinalmente para ser o estadio do North Sydney Bears de rugby, o estadio é rectangular e é infrecuente xa que só hai tres tribunas de asentos, xa que o extremo sur está aberto dando vistas ao estuario Brisbane Water a través dunha fileira de palmeiras. Cunha capacidade de 20.059 prazas sentadas desde 2012, o estadio é o segundo máis pequeno da A-League. Atópase a pouca distancia do centro de Gosford e da estación de ferrocarril.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q966081
* GeoNames: 7281920

 |
**Gennady Gennadyevich Golovkin** (ruso: *Геннадий Геннадьевич Головкин*nado), nado en Qarağandı o 8 de abril de 1982, coñecido tamén cos alcumes  "GGG" ou "Triplo G", é un boxeador casaco, campión mundial de peso medio da WBA, WBC, IBF e mais do IBO. Dende xaneiro de 2018 a TBRB considérao o mellor peso medio do mundo en activo, mentres que para a revista*The Ring* mais para BoxRec é o segundo mellor. *The Ring* consíderao o mellor xogador libra para libra, aínda que é segundo para ESPN; e cuarto por BoxRec e  TBRB.

Traxectoria
-----------

Como afeccionado Golovkin gañou unha medalla de ouro na división de peso medio no Campionato do Mundo de 2003 e representou a Casaquistán nos Xogos Olímpicos de 2004 gañando unha medalla de prata.

Xa como profesional o seu primeiro gran campionato do mundo, logrou ao facerse co título interino da WBA dos medios ao derrotar a Milton Núñez en 2010. A WBA elevouno ao status de campión regular no mesmo ano, e en 2011 gañou o título IBO dos medios, que permanecía vacante, ao derrotar a Lajuan Simon. En 2014 Golovkin adquiriu o status de campión da WBA, e defendeu con éxito os seus títulos contra Daniel Geale. Pouco despois derrotou a Marco Antonio Rubio para engadir o título WBC interino dos medios á súa colección, e logo derrotou a David Lemieux en 2015 para gañar o título IBF dos medios. Despois de deixar Canelo Álvarez vacante o seu título WBC dos medios en 2016, Golovkin accedeu ao status de campión pleno, e dende entón, leva tres dos catro grandes títulos mundiais do boxeo.

Notas
-----

1. ↑  "Ratings". *The Ring*, 31 de xaneiro de 2017
2. ↑  "Pound-for-pound rankings: Vasiliy Lomachenko takes top spot from Gennady Golovkin".
3. ↑  "Ratings" Arquivado 04 de xaneiro de 2017 en Wayback Machine.. BoxRec BoxRec, 19 de marzo de 2017.
4. ↑  "P4P" Arquivado 24 de xuño de 2013 en Archive.is. Transnational Boxing Rankings Board], 19 de marzo de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1009230
* Munzinger: 01000008813
* BoxRec: 356831
* Sports Reference: gennady-golovkin-1

 |
Coordenadas: 41°08′41″N 8°36′27″O﻿ / ﻿41.144626, -8.607465

O **Teatro Nacional São João** é un teatro na cidade de Porto, en Portugal. Atópase na praza Batalha, no centro histórico da cidade. A historia do teatro comeza en 1794, cando a autoridade principal do Porto, Francisco de Almada e Mendonça, encargou ó arquitecto italiano Vicente Mazzoneschi o proxecto dun teatro de ópera. O teatro orixinal construíuse entre 1796 e 1798 e foi nomeado São João na honra do príncipe rexente Xoán, máis tarde coroado rei como Xoán VI de Portugal. O interior do teatro é semellante ó Teatro São Carlos de Lisboa, construído un pouco antes.

Notas
-----

1. ↑  "Información sobre el teatro" (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 17 de marzo de 2012. Consultado o 7 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Teatro Nacional São João Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1109226
* CinemaTreasures: 54001
* GRID: grid.467080.d
* Structurae: 20058646

 |
**Alessandra Aguilar Morán**, nada o 1 de xullo de 1978 en Lugo, é unha fondista galega. Competiu en tres Xogos Olímpicos (Pequín 2008, Londres 2012 e Río 2016), na proba de maratón.

Traxectoria
-----------

Foi campioa de Europa na categoría Júnior, e na categoría Promesa gañou o Campionato de España de 5.000 metros en pista, o Triangular Gran Bretaña-España-Francia de 3.000 metros, e varios Campionatos de España Universitarios de 5.000, entre outros. Xa na categoría absoluta, ten participado en diversas probas coma os Campionatos de Europa de Medullín, Edimburgo e Useedom, o Campionato do Mundo de San Galmier e o de Fukuoka, ou o maratón de Rotterdam.

Tamén correu o maratón feminino dos Xogos Olímpicos de Londres 2012, onde quedou no posto 26º cun tempo de 2:29'19", sendo a mellor clasificada das tres españolas que competían, e mellorando a súa marca dos Xogos de Pequín, onde fixera un tempo de 2:39'29" (posto 54). No Campionato Mundial de Atletismo de 2013 quedou 5ª na proba de maratón, cun tempo de 2:32'38".

No maratón dos Xogos de Río 2016 abandonou no quilómetro 27.

Notas
-----

1. ↑  Ficha Ficha na páxina do Comité Olímpico Español *(en castelán)*.
2. ↑  Currículum deportivo de Alessandra Aguilar. Principais participacións ata 2008.
3. ↑  Resultados oficiais do maratón feminino. Páxina web oficial dos Xogos Olímpicos de Londres 2012 *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q457310
* EAA: ID
* IAAF: 14262157
* OCID: alessandra-aguilar
* Sports Reference: alessandra-aguilar-1

 |
José García Ramos, retrato en *Vida Gallega*, 1936.
**José García Ramos y Segond**, nado en Santiago de Compostela o 16 de agosto de 1875 e finado na Coruña o 3 de outubro de 1970, foi un médico e político galego, irmán de Alfredo García Ramos.

Traxectoria
-----------

Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e especializouse en dermatoloxía e medicina forense; inventou un eléctrodo para aplicar a diatermia. Foi vicepresidente da Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia e en 1929 ingresou na masonería. Durante a Segunda República foi elixido deputado pola provincia da Coruña polo Partido Republicano Radical nas eleccións xerais de 1933 e por Unión Republicana nas de 1936.

O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno na Coruña. Foi encarcerado na prisión provincial, onde traballou como médico na enfermería. Despois da guerra foi xulgado polo Tribunal Especial de Represión da Masonería e do Comunismo e condenado e inhabilitado. Despois de pasar uns anos nas prisións de Burgos e El Puerto de Santa María, volveu á Coruña, onde continuou exercendo de dermatólogo.

Foi médico forense dos Xulgados da Coruña, e vicepresidente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia e Asturias.

Vida persoal
------------

Casou con Pilar Platas Freire e foi pai de José Ramón, Carmelina e Aurita.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en la *Voz de Galicia*, 4-10-1970, p. 13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernández, Carlos (1 de novembro de 2003). "Un diputado republicano y masón". *La Voz de Galicia ed. Coruña*. Arquivado dende o orixinal o 6 de xaneiro de 2013.  *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3390659
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 44950

 |
**Manuel Díaz López**, coñecido como **Chaquetón**, nado en Laiosa (O Incio) e finado en Lugo o 30 de agosto de 1938, foi un mestre, comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre e comerciante. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi concelleiro en Sarria e xefe local da Falanxe despois da caída en desgraza do grupo liderado por Mario González Zaera en decembro de 1936. Foi o responsable da Escuadra Negra de Eirexalba e xunto con Manuel Castro Castro "Eirexalba" participou nos asasinatos de Manuel Díaz González, Jesús Casas González e Rosendo Vila Fernández. Foi acusado con Manuel Castro Castro "Eirexalba" do asasinato de Manuel Saco Rivera, abatido a tiros ao saír do Casino de Sarria a finais de agosto de 1938 en atentado político de escuras motivacións, e ambos foron detidos xunto co indutor, o que fora xefe local de Falange de Sarria, Eduardo Gómez Requejo. Ingresaron no cárcere de Lugo xunto co xefe provincial de Falange Ramón Martínez Losada. Foron procesados e xulgados en consello de guerra, sendo executados Manuel Saco e Manuel Castro no patio do cárcere de Lugo o 30 de agosto de 1938. Ao indutor do crime, Eduardo Gómez Requejo, Franco concedeulle o indulto polo primeiro aniversario da vitoria, en abril de 1940.

Notas
-----

1. ↑  Fernández Santander, Carlos (2000). *Alzamiento y guerra civil en Galicia (1936-1939)*. Sada: Do Castro. pp. 881–883. ISBN 84-7492-951-2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-4-1940, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* ‘O Chaquetón’ e ‘O Eirexalba’: vida e morte de dous verdugos fascistas
Coordenadas: 2°12′24″S 79°53′38″O﻿ / ﻿-2.206603, -79.893758

O **Estadio George Lewis Capwell** é un estadio de fútbol situado na cidade de Guayaquil, en Ecuador, propiedade do Club Sport Emelec, que xoga nel os seus encontros como local da Liga ecuatoriana. O estadio foi construído entre 1943 e 1945, e inaugurado o 21 de outubro de 1945, converténdose no primeiro estadio de Ecuador en ser propiedade dun club deportivo. No momento da súa inauguración collían 11.000 persoas nas bancadas. Actualmente teñen capacidade para acoller a 30.016 espectadores.

O nome do estadio é unha homenaxe ó fundador do club, un estadounidense que chegou a Ecuador coa misión de construír unha central eléctrica en Guayaquil, e que quixo crear un club deportivo para os empregados da empresa. Esa empresa, chamada ***Em**presa **El**éctrica de **Ec**uador*, da nome ó club (*Em-El-Ec*).



Situación do estadio en Guayaquil.

O recinto foi construído coa idea de que nel se practicase o béisbol, pero a popularidade crecente do fútbol entre empregados e espectadores fixo que finalmente se adicase só á esta practica deportiva.

A Copa América do ano 1947 disputouse integramente neste estadio. Non obstante, a posterior construción na cidade do Estadio Modelo fixo que o Estadio George Capwell caese en desuso, ata tal punto que a finais dos anos 70 era un estadio en ruínas, e estivo a piques de ser vendido varias veces. Foi a finais dos anos 80 cando se tomou a decisión de reconstruílo. A reinauguración tivo lugar o 26 de maio de 1991, cunha capacidade para mais de 21.000 persoas, e dende entón é un dos estadios de referencia no país. En 1993 acolleu dous encontros da Copa América. Certas remodelacións posteriores ampliaron a súa capacidade ata as 30.016 persoas, e existen plans para facer unha nova ampliación en 2012 ata as 40.275.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Galería fotográfica do estadio en WorldStadiums *(en inglés)*
* Estadio George Capwell na páxina oficial do CS Emelec *(en castelán)*
A **Internationale Bachakademie Stuttgart** é unha fundación con sede en Stuttgart, creada en 1981 por Helmuth Rilling para fomentar concertos internacionais e obradoiros, entre eles o **Musikfest Stuttgart**, adicado especialmente á música de Johann Sebastian Bach en relación coa composición dos nosos días. Hans-Christoph Rademann foi designado director da fundación o 1 de xuño de 2013.

Musikfest Stuttgart
-------------------

A fundación ten organizado numerosas series de concertos entre as que se inclúe o "Musikfest Stuttgart" (ata 2008 "Europäisches Musikfest Stuttgart"), celebrado con carácter anual.

*Ensembles*
-----------

Ten apoiado aos *ensembles* Gächinger Kantorei, Bach-Collegium Stuttgart e o anual Festivalensemble Stuttgart, e levou a cabo clases maxistrais e recitais con carácter didáctico.

International collaboration
---------------------------

A Bachakademie Stuttgart ten colaborado co Oregon Bach Festival e outras Academias Bach en Caracas, Buenos Aires, Toquio, Osaca, Sendai, Budapest, Cluj-Napoca, Cracovia, Krasnoyarsk, Moscova, Praga, Riga, Talín, Atenas, e tamén coa Israel Philharmonic Orchestra.

En 1994 a Internationale Bachakademie Stuttgart recibiu o "UNESCO Music Prize" do International Music Council.

Encargos
--------

Encargou composicións coma o *Requiem of Reconciliation* en 1995, en 2000 obras para o proxecto "Passion 2000" de Sofia Gubaidulina (*Johannes-Passion*), Tan Dun (*Water Passion After St. Matthew*), Osvaldo Golijov (*La Pasión según San Marcos*), e Wolfgang Rihm, ou en 2009 *Messiah* de Sven-David Sandström, estreada no Oregon Bach Festival e tamén interpretada no Rheingau Musik Festival e no Berliner Philharmonie.

Gravacións
----------

No ano 2000 publicou unha "Edition Bachakademie" con todas as obras de Bach en 172 CDs co selo Hänssler Classic de Hänssler Verlag, posteriormente en 2010 para o 75º aniversario de Rilling como un iPod Bach.

Notas
-----

1. ↑  Freie Presse, ed. (16 de xaneiro de 2012). "Rademann übernimmt 2013 die Leitung der Stuttgarter Bachakademie: Gründer des Dresdner Kammerchors will laufende Verträge noch erfüllen" (en dinamarqués). Arquivado dende o orixinal o 30 de xullo de 2012. Consultado o 16 de xaneiro de 2012.
2. ↑  festivalensemble.org (ed.). "Festivalensemble Stuttgart". Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2015. Consultado o 12 de xuño de 2015.
3. ↑  laureates 1975 - 2004 of the International Music Council
4. ↑  Carus-Verlag (ed.). "Sven-David Sandström: Messiah" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 14 de xuño de 2015. Consultado o 12 de xuño de 2015.
5. ↑  "Festivalensemble: Messiah (Händel & Sandström)". Arquivado dende o orixinal o 04 de agosto de 2009. Consultado o 12 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Internationale Bachakademie Stuttgart *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133648
* WorldCat
* VIAF: 132354799
* BNF: 123428265
* GND: 301797-7
* ISNI: 0000 0001 1183 0489
* LCCN: n85371737
* MusicBrainz: ID

 |
**Factory Records** foi unha compañía discográfica independente creada en Manchester (Reino Unido) no 1978. A iniciativa parte de Tony Wilson, xornalista de Granada TV, como medio de dar saída ás bandas que actuaban no seu club The Factory. Axudado por Alan Erasmus, Rob Gretton (axente de Joy Division), o produtor Martin Hannett e o deseñador Peter Saville, o selo editou parte dos discos máis emblemáticos do pop británico ata o seu peche en 1992, ano en que foi absorbida por London Records.

Na actualidade, Factory vive a súa cuarta encarnación como F4 Records.

Historia
--------

A finais da década de 1970, a cidade de Manchester convertérase nun dos principais lugares do Reino Unido onde se desenvolvía unha escena punk e posteriormente new wave. O xornalista Tony Wilson estaba interesado neste transcurso dende o primeiro concerto dos Sex Pistols en Lesser Trade Hall. Mais fechado o Electric Circus, un dos lugares onde as bandas locais ían tocar, a Wilson ocorréuselle abrir o The Factory. O local era moi concorrido e ao pouco tempo, Wilson, xunto co seu amigo Alan Erasmus, o deseñador de portadas de discos Peter Saville, o axente musical Rob Gretton e o produtor discográfico Martin Hannett, funda un selo discográfico co mesmo nome.

O selo iniciouse con bandas de Manchester, como The Durutti Column e Joy Division, así como outros artistas que eran doutras partes, como Cabaret Voltaire (que eran de Sheffield), o comediante John Dowie (proveniente de Birmingham) e Orchestral Manoeuvres In The Dark (OMD) (formados nas proximidades de Liverpool).

Bandas que gravaron para Factory Records
----------------------------------------

* 52nd Street.
* A Certain Ratio.
* Abecedarians.
* Ad Infinitum.
* Adventure Babies.
* Anna Domino.
* Biting Tongues.
* Cabaret Voltaire.
* Cath Carroll.
* Crawling Chaos.
* Distractions.
* The Durutti Column.
* Electronic.
* ESG.
* Fadela.
* Happy Mondays.
* James.
* Jazz Defektors.
* John Dowie.
* Joy Division.
* Kalima.
* Kevin Hewick.
* Life.
* Little Big Band.
* Marcel King.
* Miaow.
* Minny Pops.
* New Order.
* Northside.
* Orchestral Manoeuvres In The Dark.
* The Other Two.
* The Pleasure Crew.
* Quando Quango.
* Railway Children.
* Red Turns To.
* Revenge.
* Royal Family And The Poor.
* Section 25.
* Shark Vegas.
* Stockholm Monsters.
* Streetlife.
* Swamp Children.
* The Wake.
* Tunnel Vision.
* X-o-dus.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* F4 Records.
* Blog dedicado a Factory Records.
* Catálogo de Factory Records.
* 24 Hour Party People.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q578943
* WorldCat
* VIAF: 237038443
* EBID: ID
* MusicBrainz: ID

 |