recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ilustración de Toulouse-Lautrec para *La Revue blanche* (1895).
***La Revue blanche*** foi unha revista literaria e artística en lingua francesa que se publicou entre os anos 1889 e 1903.

Historia e características
--------------------------

Foi fundada e dirixida polos irmáns Alexandre Thadée e Alfred Athis Natanson. Rivalizou co *Mercure de France*, de aí o nome (blanche: branca), para marcar o contraste coa cuberta lila do *Mercure*. Os secretarios de redacción foron o crítico Lucien Muhlfeld e Félix Fénéon, este segundo entre 1896 e 1903. Serviu como voceiro da intelectualidade francesa da época e entre os seus posicionamentos cabe destacar que tomou partido polo acusado do caso Dreyfus.

En 1900 *La Revue blanche* publicou como serial *Le Journal d'une femme de chambre*, de Octave Mirbeau.

Colaboradores destacados
------------------------

* Zo d'Axa
* Victor Barrucand
* Tristan Bernard
* Léon Blum
* Félix Fénéon
* Charles Henry
* Alfred Jarry
* Octave Mirbeau
* Lucien Muhlfeld
* Émile Pouget
* Marcel Proust
* Misia Sert
* Henri de Toulouse-Lautrec
* Pierre Veber
* Paul Verlaine

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Conmemoración de *La Revue blanche* *(en francés)*
* *La revue blanche de Bruxelles*, anos 1889-1891 *(en francés)*
* *La revue blanche*, anos 1891-1903 *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1799074
* WorldCat
* VIAF: 210995974
* BNF: 344304470
* EBID: ID
* GND: 4166312-3
* NKC: unn2008470727
* SUDOC: 027410765

 |
**Josefina Suárez López**, nada en Chaián (Trazo), é unha política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira de Trazo na candidatura do PPdeG encabezada por José Dafonte Varela, o mesmo que nas municipais de 2015, foi concelleira de Urbanismo e Servizos Sociais. En 2017 José Dafonte renunciou a presentarse e Josefina Suáres substituíuno como cabeza de lista para as municipais de 2019. Foi elixida alcaldesa. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura popular e foi novamente elixida alcaldesa, agora con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Dafonte Varela** |  **Alcaldesa de Trazo** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Dafonte renuncia por sorpresa a optar a la reelección como alcalde de Trazo
2. ↑  El PP sigue en la alcaldía de Trazo con el aval del grupo independiente

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Trazo

### Ligazóns externas

* Alcaldesas: Josefina Suárez, Trazo
**Neville Thomas Bonner**, nado o 28 de marzo de 1922 e finado o 5 de febreiro de 1999 foi un político australiano, e o primeiro aborixe australiano en converterse en membro do Parlamento de Australia. Inicialmente foi designado polo Parlamento de Queensland para cubrir unha vacante ocasional na representación de Queensland no Senado, e máis tarde converténdose no primeiro australiano indíxena en ser elixido para o parlamento por votación popular. Neville Bonner era un ancián da xente de jagera.

Traxectoria
-----------

Neville Bonner naceu na illa de Ukerebagh, un pequeno asentamento do río Tweed no norte de Nova Gales do Sur. Nunca coñeceu ó seu pai e case non tivo educación formal. Traballou como ladrón de aneis, cortador en cana e gandeiro antes de asentarse en illa Palm, preto de Townsville, Queensland en 1946, onde ascendeu ó posto de Inspector Supervisor Auxiliar.

Notas
-----

1. ↑  "Neville Bonner - Biographical Information". Arquivado dende o orixinal o 08 de novembro de 2007. Consultado o 24 de xaneiro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Listing of Neville Bonner's life in published media & books *(en inglés)*
* Classroom Resource *(en inglés)*
* Episode on Bonner's life and career on Australian Broadcasting Corporation Radio National's *Hindsight* program *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q785182
* WorldCat
* VIAF: 26351087
* EBID: ID
* FAST: 397737
* ISNI: 0000 0000 6386 7155
* LCCN: n97095322
* SNAC: w60z73mf
* WikiTree: Bonner-1180

 |
**MounQup** é o proxecto musical da cantante e compositora franco-galega **Camille Hédouin**. Etiquetouse o seu estilo musical entre o jazz, a canción de autor e a música electrónica, se ben ela defínese como electrónica vocal rural.

Traxectoria
-----------

Nada en Nantes (Francia), logo de estudar Bioloxía chegou a Galicia en 2011 para colaborar na recuperación da aldea de Soumede, no concello da Bola. Reside en Gontán (Verea).
En 2013 participou na posta en escena da peza *Estado de gracia* de Nuria Sotelo.

En 2017 recibiu o Premio Narf. Nese mesmo ano presentou o seu primeiro disco, *Proba de son*, gravado por ela mesma e mesturado e masterizado polo batería de Belöp.

Discografía
-----------

* *Proba de son* (Molho, 2017)
* *Castro Verdi* (Molho, 2018)

Notas
-----

1. ↑  MounQup Arquivado 17 de abril de 2018 en Wayback Machine. en *No Todo*, 23 de agosto de 2017 *(en castelán)*.
2. 1 2  "Mounqup, unha senlleira voz dende o rural ourensano". *La Región*. 24 de xaneiro de 2018.
3. ↑  MounQup, en *Ultrasónica*.
4. ↑  MounQup en SoundCloud.
5. ↑  Manu Lago. "Estado de gracia". *Arquivo online danza contemporánea Galicia*.
6. ↑  "Mounqup gaña o Premio Musical Narf 2017". *Letra en Obras*. 18 de setembro de 2017.
**Ladislav Pinkas**, nado en Vaux de Cernay (Francia) o 11 de setembro de 1863 e finado en Praga o 28 de febreiro de 1936, foi un tirador de esgrima, tradutor, avogado, político e financeiro checo.

Traxectoria
-----------

Neto do político Adolf Maria Pinkas e fillo do pintor Soběslav Pinkas, a súa nai era francesa. Estudou dereito na Universidade Carolina de Praga e na École libre des sciences politiques en París, traballando máis tarde como avogado. Desde a súa xuventude practicou a esgrima, en 1886 ingresou no Club de Esgrima Checo recentemente fundado por Gustav Hergsell, e foi un dos profesores da primeira academia de esgrima que se abriu o 26 de abril dese ano. Chegou a ser presidente do club, e unha das figuras máis destacadas da esgrima checa anteriores a 1900.

Desde 1895 foi deputado do Partido dos Novos Checos no Parlamento de Bohemia e membro do comité do partido e en 1911 entrou no comité de xestión da principal caixa de aforros checa, sendo o seu presidente durante moitos anos e tamén estivo á cabeza da Alliance française checa.

Tradutor ao checo, do francés traduciu a obra *Les vieux de la vieille* de Émile Erckmann e Alexandre Chatrian co título *Staří vojáci* (1886), e do alemán *Unterricht im Säbelfechten* de Gustav Hergsell, unha introdución ao sabre en esgrima co título de *O šermu šavlí* (1888).

Notas
-----

1. ↑  "*100 Let 1. Českého Šermířského Klubu Riegel – TJ Baník Praha*, Praga 2002" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de decembro de 2011. Consultado o 10 de agosto de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12032579
* WorldCat
* VIAF: 83861187
* GND: 1026078903
* ISNI: 0000 0000 5694 3412
* NKC: jk01093121
* OEBL: ID

 |
Paso de mórula (**1**) a blástula (**2**).
En embrioloxía, **mórula** (do latín *morŭla*, amora, debido á súa aparencia), é o primeiro estadio de desenvolvemento do embrión dos animais, despois de que o cigoto comece a dividirse para formar unha esfera con 64 células, ou blastómeros. Cando a división do cigoto chega aos de 12 a 16 blastómeros, xa pode ser chamado mórula.

Despois desta fase, a mórula comeza a formar unha cavidade central chea de líquido, denominada blastocele, e pasa a denominarse blástula.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Blastocele
* Blastómero
* Blástula
* Cigoto
* Endoderma
* Mesoderma
* Ectoderma

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q690632
* EBID: ID
* JSTOR: morula
* Treccani: morula

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D009028
* Uberon: 0000085

 |
A ***Karlamanús saga*** (en galego *Saga de Carlomagno*) é unha compilación de sagas arredor da figura do emperador Carlomagno traducidas de cancións de xesta norueguesas ao antigo noruegués no século XIII na corte de Håkon Håkonarson principalmente. Esta compilación foi transcendental para o desenvolvemento literario dos países nórdicos, realizáronse versións suecas, dinamarquesas e inspirou composicións de autores noruegueses, suecos, dinamarqueses, islandeses e feroeses. Ademais moitas das cancións de xesta traducíronse de versións antigas que non se conservaron.

A Saga de Carlomagno componse de 12 sagas diferentes, *Otvels þáttr* (*Chanson d'Otinel*) *Runzivals þáttr* (*Chanson de Roland*), *Jórsalaferð* (*Voyage de Charlemagne en Orient*), O *Pseudo-Turpin* e outras.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q743244
* WorldCat
* VIAF: 186299149
* ARLIMA: 4353
* BNF: 12113938q
* EBID: ID
* LCCN: n80152982
* SELIBR: 325775
* SUDOC: 029532647

 |
O **Karmapa** (oficialmente "A súa Santidade Karmapa Gyalwa") é a cabeza da escola Karma Kagyu do budismo, a cal é a sub-escola máis grande do Kagyupa (Tib. Bka' brgyud), unha das catro escolas máis grandes de budismo tibetano.

Por unha controversia dentro da escola Karma Kagyu e con China, a identidade do 17º Karmapa está en disputa. Véxase a Controversia do Karmapa (Interwiki) para maior información.

Orixe do Karmapa
----------------

O Primeiro Karmapa, Düsum Khyenpa (Dus gsum Mkhyen pa) (1110-1193), foi un discípulo do gran mestre tibetano Gampopa. Era un novo prodixio que estudaba o dharma (ensinos budistas) co seu pai dende moi novo e crese que logrou a iluminación aos cincuenta anos mentres practicaba o Ioga dos Soños. Desde entón, foi coñecido como Karmapa, unha manifestación de Avalokiteshvara (Buda da Compaixón), cuxa vida foi predita no *Sutra Samadhiraja* e o *Sutra Lankavatara*. Arquivado 28 de setembro de 2007 en Wayback Machine.

A Coroa Negra
-------------

Bandeira do Karmapa.
O Karmapa é o portador da Coroa Negra, polo que ás veces é coñecido como o Lama da *coroa negra.* Esta coroa tradicionalmente dise que foi tecida polos dakinis a partir do seu cabelo e outorgado aos Karmapas en recoñecemento á súa realización espiritual. Esta primeira coroa non posúe unha realidade física, senón espiritual. A coroa física que usan os Karmapas foi ofrecida ao 5º Karmapa polo emperador chinés Yongle como representación material da coroa espiritual.

Esta coroa crese que está no mosteiro Rumket, en Sikkim, o último fogar do 16º Karmapa.

Lista dos Karmapas
------------------

1. Düsum Khyenpa (dus gsum mkhyen pa) (1110 - 1193)
2. Karma Pakshi (1204 - 1283)
3. Rangjung Dorje (rang 'byung rdo rje) (1284 - 1339)
4. Rolpe Dorje (1340 - 1383)
5. Deshin Shekpa (de zhin gshegs pa)(1384 - 1415)
6. Thongwa Dönden (1416 - 1453)
7. Chödrak Gyatso (1454 - 1506)
8. Mikyö Dorje (1507 - 1554)
9. Wangchuk Dorje (dbang phyug rdo rje) (1556 - 1603)
10. Chöying Dorje (1604 - 1674)
11. Yeshe Dorje (1676 - 1702)
12. Changchub Dorje (Byang chub rdo rje) (1703 - 1732)
13. Dudul Dorje (1733 - 1797)
14. Thekchok Dorje (1798 - 1868)
15. Khakyab Dorje (1871 - 1922)
16. Rangjung Rigpe Dorje (Rang 'byung rig pa'i rdo rje) (1924 - 1981)
17. Ogyen Trinley Dorje (nacido en 1985) ou Thaye Dorje (nacido en 1983)

Véxase tamén
------------

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio oficial do 17to Karmapa Trinle Dorje
* Comité organizador da celebración do 900 aniversario doIer.
* Sitio oficial do 17to Karmapa Thaye Dorje
* Casa Tibet México
* Budismo Camiño do Diamante
* Kagyu Samye Dzong

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q747371
* GND: 4372760-8

 |
**Josep Tarradellas i Joan**, nado en Cervelló o 19 de xaneiro de 1899 e finado en Barcelona o 10 de xuño de 1988, foi un político catalán, presidente da Generalitat de Cataluña no exilio, desde 1954 ata a restauración da Generalitat en 1980.

Traxectoria
-----------

Tarradellas accedeu ao posto de secretario xeral de Esquerra Republicana de Catalunya en 1931. Tamén será deputado das cortes españolas, conselleiro de Gobernación e de Sanidade da Generalitat no goberno de Cataluña de 1931-1932 e no primeiro goberno posterior ás eleccións de 1932, durante a presidencia de Francesc Macià. Durante a guerra civil española, dentro do goberno de Cataluña (1934-1939), encárgase das carteiras de Servizos Públicos, Economía e Cultura, chegando a conselleiro primeiro en setembro de 1936.

Exiliado en Francia desde 1939, converteuse en presidente da Generalitat en 1954, logo da dimisión de Josep Irla.

Retorna a Cataluña, sendo recibido pola multitude en Barcelona. A súa frase "Ja sóc aquí" (Xa estou aquí) ficou na memoria histórica catalá e española.

### Restauración da Generalitat

En 1977, morto xa Franco, encontrarase co presidente do Goberno de España, Adolfo Suárez, para negociar o restablecemento da Generalitat catalá.

O 29 de setembro de 1977 o presidente español derroga a lei franquista de 1938 que eliminaba as institucións catalás e restablece a Generalitat provisoria. O 17 de outubro de 1977 noméase a Tarradellas como presidente da Generalitat provisoria e a Frederic Rahola como conselleiro da Presidencia.

Tarradellas forma un goberno de concentración con doce conselleiros, coa tarefa de preparar o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979, que sería aprobado en referendo en novembro de 1979, para logo convocar eleccións ao Parlamento de Cataluña (1980). Após gañar as eleccións Jordi Pujol, Tarradellas retiraríase da vida política a continuación, falecendo uns anos despois, en 1988.

| Generalitat de Cataluña |
| --- |
| *Segue a:* Josep Irla | **Josep Tarradellas**(1954-1980) | *Precede a:* Jordi Pujol |
| Presidente |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8005
* WorldCat
* VIAF: 76597869
* BNE: XX889365
* BNF: 150327435
* BVMC: 46862
* CANTIC: a10978057
* DBE: josep-tarradellas-i-joan
* EBID: ID
* FAST: 1432774
* GEC: 0065292
* GND: 12307939X
* ISNI: 0000 0000 5951 3047
* LCCN: n50008193
* Munzinger: 00000015144
* NTA: 151250243
* OL: OL915185A
* SUDOC: 05920754X
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 112470

 |
|  |  |
| --- | --- |
| **Nome de Sa-Rá  en xeroglífico** |  |

**Nome de Sa-Ra** ( tamén *Nome de Nacemento* ou *Nome do Fillo de Ra*) era un dos nomes que poseia o faraón. A palabra **Sa-Ra** representada polo pato e polo sol conforme a imaxe do lado significa *O fillo de Ra* e representaba que o posesor dese título era descendente dos deuses.

Thutmose III
Desde o Imperio Medio de Exipto, dinastías XI e XII, os faraóns exipcios recibían cinco títulos. Engadían ao nome de nacemento outros catro máis cando accedían ao trono.

Eran os seguintes:

Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus Dourado, Nome de Trono e **Nome de Sa-Ra**.

Neferirkara-Kakai, da dinastía V, engadiu unha nova titulatura dentro dun cartucho co seu nome de nacemento, precedido do símbolo Sa-Ra, traducido: "*Fillo de Ra*".

Desde a dinastía V o **Nome de Sa-Ra** foi un dos títulos máis xeneralizados, xunto co Nome de Horus e o Nome de Trono.

En realidade o príncipe, antes da ascensión ao trono, so posuía o nome de nacemento, que no momento da coroación transfórmase no nome de Sa-Ra, lexitimando a súa procedencia con ascendencia divina, xa que o faraón gobernaba Exipto como continuación do deus Ra sobre a terra.
Un mapa de América do século XVIII
**Novo Mundo** é un dos nomes dados ao hemisferio occidental, máis especificamente ao continente americano. O termo ten as súas orixes nos finais do século XV en razón do descubrimento de América por Cristovo Colón.

O descubrimento deste novo continente expandiu o horizonte xeográfico dos europeos que até entón consideraban a Europa, a África e a Asia como os únicos constituintes do Mundo. En contraste co Novo Mundo, os continentes europeo, africano e asiático formaban o Vello Mundo. Á súa vez, a Oceanía descuberta algúns séculos despois, ficou coñecida como Novísimo Mundo.

Orixe do nome
-------------

Pedro Mártir de Angleria creou o termo Novo Mundo (*novi orbis*) nunha carta de novembro de 1492, na cal se refería á primeira viaxe de Colombo a América. O ano seguinte de Angleria refírese novamente ao Novo Mundo (orbis novus). En 1516, de Angleria publica o libro *De orbe novo* ("Sobre o Novo Mundo").

O termo foi tamén utilizado por Giovanni da Verrazzano na descrición da viaxe que efectuou en 1524 ao longo da costa atlántica de América do Norte (as actuais costas Leste dos Estados Unidos e do Canadá).

Outros usos
-----------

*Novo Mundo* pódese referir a outras cousas máis específicas, como:

* nun contexto histórico, ao se referir ao descubrimento europeo de América;
* en bioloxía, para describir grupos de especies que son encontradas só en América;

Notas
-----

1. ↑  de Madariaga, Salvador (1952). Editorial Hermes, ed. *Vida del muy magnífico señor Don Cristóbal Colón* (en Castelán) (5ª ed.). México. p. 363. "nuevo mundo", [...] designación que Pedro Mártyr será el primero en usar
2. ↑  O'Gorman, Edmundo (1961). *The Invention of America*, p. 84.
3. ↑  Zerubavel, Eviatar (2003). *Terra Cognita: The Mental Discovery of America*, p. 72. Citing: Thachohn B. (1903). *Christopher Columbus*, vol. 1, p. 62.
4. ↑  Verrazzano, Giovanni da (1524). "The Written Record of the Voyage of 1524 of Giovanni da Verrazzano as recorded in a letter to Francis I, King of France, July 8th, 1524" Arquivado 08 de setembro de 2006 en Wayback Machine.. Citing: Wroth, Lawrence C. ed. (1970). *The Voyages of Giovanni da Verrazzano, 1524-1528*. Yale, pp. 133-143. Citing: a translation by Susan Tarrow of the *Cellere Codex*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pedro Álvares Cabral
* Cristovo Colón
* Descubrimentos
* Tratado de Tordesillas
Os **N-nucleótidos**, ou nucleótidos non incluídos na cadea molde (*nontemplated nucleotides*) son nucleótidos do ADN dos linfocitos que non forman parte da secuencia orixinal do ADN pero que se introducen encimaticamente durante o desenvolvemento dos linfocitos para crear diversidade nas unións dos segmentos xénicos V(D)J dos xenes das inmunoglobulinas e do receptor TCR. A perda ou adición de nucleótidos nas unións xeradas pola recombinación V(D)J aumenta significativamente o repertorio antíxeno-receptor, polo que a adición destes nucleótidos contribúe a incrementar a súa diversidade.

Na adición destes nucleótidos intervén un encima chamado desoxinucleotidil transferase terminal (TdT), que é unha ADN polimerase especial, cuxa única misión coñecida é esa. A TdT só se expresa durante o breve período de ensamblaxe da cadea pesada da inmunoglobulina na célula B. Neste proceso parece que é necesaria a intervención do factor Ku80, aínda que non se coñece en detalle como actúan as TdT.

Notas
-----

1. 1 2  Zoltan Sandor, Monica L. Calicchio, R. Geoffrey Sargent, David B. Roth, John H. Wilson. Distinct requirements for Ku in N nucleotide addition at V(D)J- and non-V(D)J-generated double-strand breaks. Nucleic Acids Res. 2004; 32(6): 1866–1873. doi 10.1093/nar/gkh502. PMCID PMC390357.
2. ↑  Janeway CA Jr, Travers P, Walport M, et al. Immunobiology: The Immune System in Health and Disease. (The generation of diversity in immunoglobulins). 5th edition. New York: Garland Science; 2001.
3. ↑  Mediated N-Nucleotide Addition in V(D)J Recombination- Mutational Analysis of Terminal Deoxynucleotidyltransferase. Jamie A. E. Repasky, Elizabeth Corbett, Cristian Boboila, David G. Schatz. J Immunol 2004; 172:5478-5488;
Un **músculo accesorio** é unha duplicación anatómica relativamente rara dun músculo que pode aparecer en calquera parte do sistema muscular. O tratamento non está indicado a menos que o músculo accesorio interfire coa función normal. Os exemplos son o músculo sóleo accesorio e o *extensor digitorum brevis manus*.

Un músculo accesorio tamén pode referirse a un músculo que non é o principal responsábel do movemento, mais si proporciona asistencia. Os exemplos de ditos músculos son os músculos accesorios da inspiración onde o esternocleidomastoideo e os músculos escalenos (anterior, medio e escaleno posterior) son tipicamente considerados músculos accesorios da respiración.

Notas
-----

1. ↑  "Accessory muscle". *Farlex*. Consultado o 2 de setembro de 2016.
2. ↑  Netter FH. Atlas of Human Anatomy (en inglés) 3rd ed. Icon Learning Systems. Teterboro, New Jersey 2003 - plate 191

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Óso accesorio
* Lista de músculos do corpo humano

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16978798
* MAG: 2779839222

 |
**José Ángel Penas García**, nado en Toques en 1980, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro técnico agrícola. Nas eleccións municipais de 2007 foi o número 2 da candidatura do BNG en Toques, se ben non resultou elixido. Foi candidato á alcaldía en 2011 e logrou 2 concelleiros. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura nacionalista e logrou de novo 2 edís, sendo e elixido alcalde co apoio dos tres concelleiros do PSdeG-PSOE. En xaneiro de 2018 cedeulle a alcaldía ao candidato do PSdeG Miguel Ángel Buján Varela, en virtude do pacto de goberno alcanzado por ambas as formacións.

Esta situación repetiuse nas eleccións municipais de 2019. A candidatura do BNG obtivo catro concelleiros, por tres do Partido Popular e dous do PSdG, polo que se acordou repartir novamente a alcaldía. O candidato socialista ocupouna até o 18 de xuño do 2021, pasando naquel momento novamente a José Ángel Penas.

Nas eleccións municipais de 2023 acadou novamente a alcaldía, esta vez con maioría absoluta, ao obter 6 dos 9 concelleiros da corporación.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Antonio Castro Fraga** |  **Alcalde de Toques** 2015 - 2018 | Sucesor:**Miguel Ángel Buján Varela** |
| Predecesor:**Miguel Ángel Buján Varela** |  **Alcalde de Toques** 2021 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Constitución da nova corporación" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 09 de abril de 2017. Consultado o 8 de abril de 2017.
2. ↑  Press, Europa (2021-06-18). "José Ángel Penas (BNG), novo alcalde de Toques (A Coruña) ao rotar o bastón de mando que ostentaba o PSdeG". *www.europapress.es*. Consultado o 2021-06-18.
3. ↑  "A nova Corporación de Toques toma posesión sendo alcalde José Ángel Penas por maioría absoluta". *Ecos da Comarca* (en castelán). 2023-06-20. Consultado o 2023-07-05.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Toques

### Ligazóns externas

* El PSdeG recoge el testigo del BNG en la alcaldía de Toques con Miguel Buján
* PSOE y BNG volverán a repartirse la Alcaldía de Toques (A Coruña) dos años cada uno
* El BNG recupera después de cuatro años la alcaldía de Toques
Salmonete (*Mullus surmuletus*)
Os **Múlidos** (Mullidae), coñecidos popularmente como *barbos* ou *salmonetes*, é unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes.

Características
---------------

Corpo algo comprimido. Liña lateral ben aparente. Os ollos en posición alta, elevados sobre o perfil cefálico, abrupto. Recoñécense polas dúas longas barbas baixo o extremo anterior da mandíbula; estas barbas son móbiles e artelladas na base.

Teñen dúas aletas dorsais, curtas e separadas; a primeira con 6-8 espiñas e a segunda unha espiña e 6-8 raios brandos. Anal curta, oposta á segunda dorsal, con 1-2 espiñas e o resto raios brandos; pectorais longas; pelvianas inseridas baixo a vertical da base das pectorais; caudal escotada.

Viven no fondo, comunmente en bancos numerosos, onde escavan na area e pedras soltas para comer os pequenos invertebrados enterrados.

Comprende especies de alta importancia económica e de carne moi saborosa. Poden alcanzar unha lonxifude máxima descrta de 60 cm.

Clasificación
-------------

Banco de múlidos (*Mulloidichthys flavolineatus*)
Comprende seis xéneros e 68 especies:

* Xénero *Mulloidichthys* (Whitley, 1929)
* Xénero *Mullus* (Linnaeus, 1758)
	+ Entre eles:
		- *Mullus barbatus* (Linnaeus, 1758) (salmonte de lama)
		- *Mullus surmuletus* (Linnaeus, 1758) (salmonete de rocha)
* Xénero *Parupeneus* (Bleeker, 1863)
* Xénero *Pseudupeneus* (Bleeker, 1862)
* Xénero *Upeneichthys* (Bleeker, 1855)
* Xénero *Upeneus* (Cuvier, 1829)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Múlidos***  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Múlidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q470850
* BRE: 861713
* EBID: ID
* GEC: 0125169
* MAG: 2777022053

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Mullidae
* Dyntaxa: 2002032
* EOL: 5286
* Fossilworks: 266113
* GBIF: 4287
* iNaturalist: 118620
* IRMNG: 114672
* ITIS: 169406
* NBN: NBNSYS0000160465
* NCBI: 30854
* Plazi: ID
* Soortenregister: 138599
* uBio: 114236
* WoRMS: 125547

 |
Johnny Cash.
A **música country** é un estilo popular no sur dos Estados Unidos orixinado na música dos apalaches e nas cancións vaqueiras. Os seus antecedentes son as danzas europeas e as tradicións celtas (sobre todo escocesas). Na orixe era moi simple e interpretada por poucos instrumentos: guitarra, banjo e violín principalmente, as súas letras falaban da dura vida no campo, tristeza e amores imposíbeis. As primeiras figuras do xénero foron a familia Carter e Jimmie Rodgers, o chamado pai do Country, aínda que a personalidade máis importante sexa Hank Williams. Nos cincuenta a música antano de pobres sofisticouse e encheuse de arranxos, cun estilo centrado en Nashville, fogar do Nashville Sound e do máis importante programa de radio do Sur, o Grand Ole Opry. Como reacción a estas producións comerciais houbo unha volta ás orixes acústicas no Bluegrass e un endurecemento co Honky Tonk.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83440
* BNCF: 2196
* BNF: 11965103m
* BRE: 2042403
* EBID: ID
* GEC: 0094600
* GND: 4138030-7
* JSTOR: country-music
* LCCN: sh85033470
* MAG: 32270936
* Treccani: country

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Josep Maria Bartomeu Floreta**, nado en Barcelona o 6 de febreiro de 1963, é un empresario e enxeñeiro catalán e o actual presidente do Futbol Club Barcelona.

Traxectoria
-----------

Socio e conselleiro delegado das empresas ADELTE (enxeñaría para aeroportos) e EFS (grupo de empresas de mantemento de terminais e equipos electromecánicos), formou parte da directiva do FC Barcelona durante a presidencia de Joan Laporta como responsable da sección de baloncesto xunto con Sandro Rosell, con quen renunciaría por discrepancias co entón presidente.

Foi o vicepresidente na xunta directiva de Rosell no Futbol Club Barcelona entre xullo de 2010 e xaneiro de 2014 logo de que gañasen as eleccións cun 61,35% de votos dos socios do club. Tras a renuncia de Sandro Rosell á presidencia o 23 de xaneiro de 2014 debido á admisión a trámite do xuíz Ruz pola querela do denominado "caso Neymar", a Comisión Directiva, seguindo os estatutos do club, elíxeo como o 40º presidente do Futbol Club Barcelona dende o 23 de xaneiro de 2014 ata completar o mandato de Rosell o cal finalizaba o 30 de xuño de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Sandro Rosell** | **Presidente do FC Barcelona**2014- | Sucesor:***No cargo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15639420
* GEC: 21749370

 |
**Josefina González Cudeiro**, nada en Ourense o 6 de outubro de 1918 e finada na Coruña o 15 de outubro de 2012, foi unha guerrilleira antifascista galega.

Traxectoria
-----------

Filla de Ramón González Calviño e Vicenta Cudeiro, unha familia esquerdista, laica e republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 dous dos seus irmáns, Ángel e Julio González Cudeiro, agocháronse na carboeira e o faiado da casa, no número 31 da rúa Raíña Victoria, para evitaren a fronte, xunto co fuxido Enrique Nanín Ansias. Delatados por unha veciña o 26 de marzo de 1937, foron detidos na madrugada do 27 o pai, os dous irmáns e Enrique. Josefina foi encarcerada coa súa nai e os seus irmáns Julio e Ángel. Estivo presa coa nai en Bande até 1938. Ao saír actuou coas súas irmás Luisa e Maruja en tarefas de propaganda para o Partido Comunista de España. Marcada e vixiada, decidiu trasladarse a Madrid a mediados de 1944.

Encartada na causa 370/48, foi xulgada na Coruña o 18 de outubro con José Gómez Gayoso, Antonio Seoane Sánchez, José Bartrina Villanueva, Juan José Romero Ramos, Carmen Orozco Muñoz, José Rodríguez Santos, Juan Martínez Montero, María Blázquez del Pozo e Clementina Gallego Abeledo. Foi condenada a trinta anos de prisión. Pasou polos cárceres da Coruña, Segovia e finalmente Alcalá de Henares. Exiliouse en Venezuela.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 28-3-1937, p. 3.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 19-10-1948, p. 2.
3. ↑  "Sentencia cumplida", *La Voz de Galicia*, 7-11-1948, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Graña Pérez, Beatriz (2003). *Voces da memoria: galegas exiliadas, emigradas e resistentes durante o réxime franquista*. Concello de Santiago e USC. ISBN 84-9750-267-1.
* Marco, Aurora (2011). *Mulleres na guerrilla antifranquista galega*. A Coruña: Laiovento. pp. 287–316. ISBN 978-84-8487-211-5.

### Ligazóns externas

* Ficha Arquivado 29 de novembro de 2021 en Wayback Machine. en Nomes e Voces

* Josefina González Cudeiro, Heroína anónima
**Leopoldo A. González Agís**, chamado **Poldo,** ou **Poldito** para diferencialo do pai, nado en 1938 e finado en Sanxenxo o 3 de febreiro de 2014, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Leopoldo González Pombo, que xa fora alcalde de Sanxenxo en dúas ocasións, na década dos corenta e dos cincuenta, era persoa coñecida da vila de Portonovo. Delegado local do Instituto Social da Mariña, foi designado alcalde de Sanxenxo en 1973 en substitución de Miguel Ángel Botana. Coa caída da ditadura, e logo dun cesamento obrigado legalmente, González Agís presentouse ás primeiras eleccións municipais democráticas encabezando a candidatura da UCD e revalidou o seu cargo na alcaldía, posto onde permaneceu durante catro anos máis ata 1983, cando dimitiu no mes de febreiro. Durante esta lexislatura deulle algunhas competencias a concelleiros da oposición. 

Ademais, foi secretario da confraría de pescadores de Portonovo e presidente da SD Portonovo, o club de fútbol. Durante varios anos disputouse un torneo de verán que leva o seu nome.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Ángel Botana** |  **Alcalde de Sanxenxo** 1973 - 1983 | Sucesor:**Antonio Pérez Pereira** |

Obras
-----

* *Pinceladas de la historia, costumbres y tradiciones de Portonovo*, 1996.

* *Los cuentos del tío Ramón*, 1999.

Notas
-----

1. ↑  "Esquela online de Leopoldo A. González Agís fallecido en Sanxenxo #DEP". *www.rememori.com*. Consultado o 2021-01-31.
2. 1 2 3  Rodríguez, Adrián (2014-02-04). "Muere Leopoldo González Agís a los 76 años". *Diario de Pontevedra* (en castelán). Consultado o 2021-01-31.
3. ↑  "Sanxenxo da su último adiós a "Poldo"". *Faro de Vigo* (en castelán). 2014-02-05. Consultado o 2021-01-31.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Sanxenxo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q105169416
* BNE: XX1110770

 |
Os **kerait** ou **keraitas** (mongol Кэрэйд/Kereid) foron unha confederación de tribos mongois de Asia Central, anterior ao período do Imperio Mongol. Viviron na zona comprendida entre os ríos Orkhon e Kherlen, ao leste dos naiman.

Xeralmente considérase que os kerait son un pobo turco, aínda que algunhas fontes os consideran mongois. Os nomes e títulos dos seus gobernantes suxiren que falaban unha lingua túrquica. Pero como coalición de subclans é posible que neles concorresen influencias das dúas orixes, o que dificulta asignarlles unha orixe inequívoca.

Nestorianismo
-------------

Os Keraits convertéronse ao cristianismo nestoriano a principios do século X. Outros pobos total ou parcialmente cristianizados sos séculos X e XI foron os naiman e os merkit.

O xacobita sirio Gregorio Bar Hebraeus informa sobre o proselitismo misioneiro entre os keraitas no século XIII. Segundo a súa información lendaria, a principios do século XI, un líder kerait perdeuse nunhas montañas afastadas. Cando xa perdera toda espeanza aparecéuselle unha vivión que lle dixo: "Se credes en Cristo, entón levareivos para que non vos perdades". E o home foi levado a salvo. Cando pouco despois se atopou cuns mercadores cristiáns, lembrou a visión e consultounos sobre a fe deles. Finalmente, por consello dos mercadores, mandou unha petición á cidade de Merv. Desde alí enviáronlle sacerdotes e diáconos que o bautizaron, como tamén á súa tribo. Posteriores esforzos misioneiros levaron ao bautismo a 20.000 seguidores.

A lenda do Preste Xoán, que colocaba a sede deste rei sacerdote na India ou en Etiopía, por algún tempo tamén o identificou cos gobernantes nestorianos dos kerait. Incluso nalgunhas versións o personaxe de Xoán equiparouse co Khan Toghril (véxase máis abaixo).

Dominación mongol
-----------------

O gobernante kerait, Toghril, en 1183 recibiu do emperador Jin o título de Wang-Khan.

Toghril é mellor coñecido como unha especie de padriño de Temujin (máis tarde Gengis Khan) e como un dos seus primeiros aliados. Mais cando Temujin ascendeu ao poder, pelexáronse.

Temujin derrotou os kerait en 1203, cando se atopaban debilitados por disputas internas. Toghril tentou fuxir para a terra dos naiman, pero matouno precisamente un guerreiro naiman, quen non o recoñeceu. O resto dos kerait sometéronse completamente a Temujin, mais por desconfianza foron dispersados entre diferentes tribos mongois. Porén, algunhas personalidades individuais alcanzaron posicións influentes no Imperio Mongol. Así correu coas princesas kerait nestorianas Dokuz-Khatun e Sorg Haghani Beki, fillas de Xenxis Kan. Esta última tivo catro fillos, que oficiaron temporalmente como Grandes Khans e mesmo fundaron as súas propias dinastías. Entre estes, ademais de Kublai Khan, Ilkan Hülegü, cuxa esposa principal foi Doquz Khatun.

Notas
-----

1. ↑  The Mongol Century; Department of Asian Pacific Studies, San Diego State University
2. 1 2  R. Grousset: The Empire of the Steppes; New Brunswick, NJ, Rutgers University Press, 1970; S. 191.
3. ↑  Moffett: A History of Christianity in Asia; S. 400–401.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1116691
* EBID: ID
* LCCN: sh2010012538

 |
**Laura Celeiro García**, nada en Lebón (O Incio) en 1981, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Afiliada ao PSdeG dende 2006, en 2007 encabezou a lista do partido á alcaldía do Incio nas municipais, nas que obtivo dous concelleiros. En 2011 volveu encabezar a candidatura que obtivo tres edís, sendo elixida alcaldesa co apoio dos outros dous concelleiros do seu partido, os dous edís do BNG e o representante electo do Centro Democrático Liberal (CDL), se ben gobernou en minoría cos outros compañeiros socialistas. Nas eleccións municipais do 2015 foi reelixida alcaldesa logrando maioría absoluta. Cedeu o bastón de mando tralas eleccións de 2019, ao perder a maioría por cinco votos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ángel Camino Copa** |  **Alcaldesa do Incio** 2011 - 2019 | Sucesor:**Héctor Manuel Corujo González** |

Notas
-----

1. ↑  "Laura Celeiro, alcaldesa de O Incio con los votos de PSOE, BNG y CDL". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2011-06-12. Consultado o 2023-02-02.
2. ↑  "Héctor Corujo: «O rural xa non vai ser como antes, pero O Incio é un sitio bonito para vivir»". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-06-15. Consultado o 2023-02-02.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Incio

### Ligazóns externas

* Noticia en *El Progreso*.
**Laura Gozalves Pamplona**, nada en Alacant o 7 de setembro de 1973, coñecida artisticamente como **Laura Pamplona**, é unha actriz, modelo e cantante española.

Traxectoria
-----------

É filla da tamén actriz Amparo Pamplona e neta do guionista e xornalista Clemente Pamplona. A súa vida familiar sufriu a traxedia coa morte da súa irmá Aitana, de tan só dez anos de idade, a consecuencia do incendio acaecido no domicilio familiar o 4 de xullo de 1989.

Aínda que estudou Deseño, Laura Pamplona comezou pronto no mundo da interpretación.

A súa carreira estivo estreitamente ligada á televisión, medio no que formou parte das reparticións de varias series de éxito. A primeira foi *Todos los hombres sois iguales*, e a partir de aí cabe destacar as súas participacións en *Policías, en el corazón de la calle* e, especialmente, *Aquí no hay quien viva*, onde interpretou papeis moi distintos entre si.

En 2006 colaborou en varios capítulos de *Hospital Central* e en 2007 estreou a película *¿Quién dice que es fácil?*, de Juan Taratuto. Dous anos despois participa na serie *Los misterios de Laura*.

Tamén conta con experiencia teatral e traballou nos mundos da moda e a publicidade.

Está casada desde 1998 co músico Pedro Barceló. A parella ten 2 fillos, Saúl (nacido en 1998) e unha nena chinesa (adoptada en 2006).

En 2008 empezou un proxecto chamado Sweet Wasabi, un grupo de música formado por Pamplona e a súa parella Pedro Barceló. O seu primeiro disco saíu en abril de 2009, titulado *Área de servicio*, e incorpora temas (a maioría en inglés) con influencia de xéneros como o jazz, os boleros, a bossa nova e o pop, e que, segundo o dúo Pamplona-Barceló, "*ten indubidables raíces latinas*".

Filmografía
-----------

* *A tiro limpio*, de Jesús Mora (1996)
* *¿Quién dice que es fácil?*, de Juan Taratuto (2007)
* *En fuera de juego*, de David Marqués (2012)

Televisión
----------

Personaxes fixos
* *Todos los hombres sois iguales* (1997-1998)
* *Policías, en el corazón de la calle* (2000-2003)
* *Aquí no hay quien viva* (2003-2005)
* *Siete días al desnudo* (2005)
* *Hospital Central* (2006)
* *Cuestión de sexo* (2007)
* *Los misterios de Laura* (2009-)

Personaxes episódicos
* *Éste es mi barrio* (1996)
* *Hermanos y Detectives* (2008)

Teatro
------

* *Mejor en octubre*, de Santiago Moncada. Dirixida por Tomás Gallo (1995)
* *Salir del armario*, de Francis Veber. Dirixida por José Luis Sáiz (2007)

Premios
-------

Premios da Unión de Actores

| Ano | Categoría | Película | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004 | Mellor actriz secundaria de televisión | *Aquí no hay quien viva* | Candidata |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Laura Pamplona *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1249501
* WorldCat
* VIAF: 262899818
* BNE: XX4974097
* IMDb: nm0658973
* ISNI: 0000 0000 9922 7942
* SUDOC: 150879733
* TMDb: 227073

 |
Unha *négligée* nun manequín.
O **negligee** ou ***négligée*** (francés: *négligé* [negliʒe]), tamén coñecida en francés como **déshabillé** ([dezabije]), é un tipo de roupa transparente para mulleres que consiste nunha bata transparente, xeralmente longa. É unha forma de camisón destinado a levar pola noite e no dormitorio. Introduciuse en Francia no século XVIII, onde imitaba o pesado estilo dos pés a cabeza dos vestidos de día das mulleres da época.

Na década de 1920, o negligee comezou a imitar os vestidos de noite de satén dunha soa capa das mulleres da época. O termo "negligee" utilizouse nunha serie de figuras de cerámica de Royal Doulton en 1927, que mostraban mulleres vestindo o que parece ser unha combinación de seda ou raión dunha soa peza ata os xeonllos, adornada con encaixes. Aínda que o estilo de vestidos de noite da roupa de durmir fixo movementos cara ao estilo moderno de bata: corpiños translúcidos, adornos de encaixe, lazos, exemplificados en 1941 por unha foto de Rita Hayworth na *Life*, só foi despois da segunda guerra mundial que a roupa de dormir pasou de ser principalmente util a ser principalmente sensual ou incluso erótica, o negligee xurdiu con forza como unha forma de lencería.

Os negligés modernos adoitan ser moito máis soltos e están feitos de tecidos transparentes e diáfanos e adornados con encaixes ou outro material fino e lazos. Moitas veces úsanse varias capas de tecido. Polo tanto, o negligee moderno quizais deba máis ás finas camisas ou capas de cama das mulleres, e ás combinacións de alta gama que aos camisóns. Estendeuse a un mercado masivo, beneficiándose da introdución dos tecidos sintéticos como o nailon e os seus sucesores máis finos. Desde a década de 1940 ata a década de 1970, a tendencia foi a que os negligés fosen máis curtos (por exemplo, o picardías dos anos 70). Os negligés feitos dende os anos 40 ata os 70 son agora artigos de colección de vintage.

No Reino Unido, en 2004, os negligees representaron só o catro por cento das vendas de ropa de noite feminina, os pixamas femininos dominaron desde mediados dos anos 80. Non obstante, dise que as vendas de negligees no Reino Unido foron o sector do mercado en aumento máis rápido desde 1998.

Notas
-----

1. ↑  "négligée". Merriam-Webster Dictionary. 2010-08-13. Consultado o 2012-05-25.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Rita Hayworth: Photos of a Movie Legend and All-American Pinup Girl "a photo made by Bob Landry that ran in LIFE magazine 11 de agosto de 1941"
5. ↑  "On This Day In Fashion". *onthisdayinfashion.com*. Arquivado dende o orixinal o 6 de abril de 2018. Consultado o 5 de abril de 2018.
6. ↑  "source:life Rita Hayworth - Google Search". *www.google.com*. Consultado o 5 de abril de 2018.
7. ↑  "Negligees on rise in UK bedrooms". BBC News. 2004-12-09. Consultado o 2012-05-25.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Negligee Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1758403
* AAT: 300046165
* EBID: ID
* GEC: 0125876

 |
**Josep Bargalló i Valls** (Torredembarra, 1958) é un político catalán e ex-*Conseller en Cap* (vicepresidente) da Generalitat de Cataluña.

Josep Bargalló licenciouse en filoloxía catalá pola Universidade de Barcelona. Afiliouse a Esquerra Republicana de Catalunya en 1995, pero xa era deputado por esta formación desde 1992 e continuou séndoo até 2003. Simultaneou funcións co seu posto de tenente de alcalde no seu concello natal (1999-2003) e o de vicepresidente do Consello Comarcal do Tarragonés.

Precisamente, foi en 2003 cando Bargalló ocupou o seu primeiro cargo político importante. A finais dese ano, e após a vitoria postelectoral do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), Iniciativa per Catalunya-Els Verds (IC-V) e o seu propio partido, Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), foi designado conselleiro de Educación (*Conseller d'Ensenyament*). Ocupou o cargo desde o 20 de decembro dese ano até o 20 de febreiro de 2004.

Logo do cesamento de Josep-Lluís Carod-Rovira como *Conseller en Cap* (xaneiro de 2004) por se ter reunido coa banda terrorista ETA, Bargalló foi elixido como sucesor, ocupando o cargo desde o 20 de febreiro dese ano até o 11 de maio de 2006 (data na que o presidente da Generalitat, Pasqual Maragall, destituíu todos os cargos de ERC das súas funcións).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3327197
* WorldCat
* VIAF: 54243813
* BNE: XX833117
* BNF: 124545653
* CANTIC: a10494194
* GEC: 0249662
* GND: 104797925X
* IMDb: nm0054523
* ISNI: 0000 0000 5944 4432
* LCCN: n92072915
* NTA: 130065013
* SUDOC: 033705615
* TMDb: 133125

 |
**Michael Kent Benson**, nado o 27 de decembro de 1954 en New Castle, Indiana, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que disputou once tempadas na NBA. Con 2,08 metros de altura, xogaba de pivote. Foi escollido no número un do Draft de 1977 por Milwaukee Bucks.

Traxectoria deportiva
---------------------

### Universidade

A súa etapa universitaria pasouna xogando cos Hoosiers de Indiana, equipo que dirixía o mítico Bobby Knight. Alí conseguiu gañar o título da NCAA en 1976, sendo nomeado mellor xogador do torneo, nunha tempada invicta para o seu equipo. En 1976 e 1977 foi incluído no primeiro equipo All-American.

### Profesional

Foi elixido na primeira posición do Draft da NBA de 1977 por Milwaukee Bucks, equipo no que xogou durante dúas tempadas e media, e onde non demostrou o ofrecido na súa etapa universitaria. Foi traspasado a Detroit Pistons, onde permaneceu durante seis tempadas, mellorando un pouco os seus números, pero sen chegar ao que se esperaba dun número un do draft. Os seus dous últimos anos como profesional pasounos en Utah Jazz e en Cleveland Cavaliers, onde tan só disputou dous partidos. En once anos de carreira fixo 9,1 puntos e 5,7 rebotes por partido.

#### Equipos

* Milwaukee Bucks (1977-1980)
* Detroit Pistons (1980-1986)
* Utah Jazz (1986-1987)
* Cleveland Cavaliers (1987-1988)

Notas
-----

1. ↑  "NCAA College Basketball AP All-America Teams". *Basketball-Reference.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 04 de setembro de 2011. Consultado o 14 de marzo de 2019.
2. ↑  "1976 NCAA Championship team". *Hoosier Historia*. 10 de marzo de 2006. Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2012. Consultado o 14 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil histórico de Kent Benson en nba.com
* Estatísticas de Kent Benson Arquivado 09 de maio de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2274527
* Basketball-Reference: bensoke01
* NBA: 76154

 |
**Josep Bernat i Baldoví**, nado en Sueca o 19 de marzo de 1809 e finado o 1 de xaneiro de 1864, foi un escritor e poeta valenciano, célebre fundamentalmente polos seus sainetes. A súa obra máis coñecida é o sainete satírico-erótico *El virgo de Vicenteta*.

Traxectoria
-----------

Estudou nas Escolas Pías e cursou Dereito na Universidade de Valencia. Aos 24 anos tivo un primeiro acceso de xordeira, enfermidade que o acompañou ata a morte e lle valeu o alcume de "Lo Sord" (O Xordo). No 1844 foi elixido deputado das Cortes Valencianas para Sueca e máis tarde, alcalde. Viviu algúns anos en Madrid, onde colaborou en periódicos humorísticos; unha parte desta produción en castelán foi recollida en *El Sueco* (1859). En catalán colleitou unha literatura sen pretensións cultas, satírica e marcadamente dialectal na linguaxe, que obtivo unha grande audiencia. Con José M. Bonilla e Pasqual Pérez i Rodríguez redactou os semanarios *La Donsaina* (1844), *El Tabalet* e *El Sueco* (1847).

Foi autor dos primeiros libros de falla (1855) e é considerado o iniciador do teatro popular valenciano, con obras como *El gafaüt*, *Qui tinga cucs, que pele fulla*, *El virgo de Vicenteta*, *Pataques i caragols*, *La tertúlia de Colau*, *L'agüelo Pollastre* etc. En castelán escribiu o drama *Los pastores de Belén*. Deixou escritos tamén algúns milagres para as representacións tradicionais da festa de San Vicente Ferrer: *El mocador* e *La Fealdat i L’Hermosura*. Os seus escritos reflicten o problema económico do agro valenciano durante a primeira metade do século XIX e transpiran un escepticismo irónico polo que respecta ás institucións constitucionais e administrativas da época

Obras
-----

* *L'agüelo Pollastre*
* *Batiste Moscatell o la Mona de Pasqua*
* *Col·lecció de quadres*
* *Un ensaio fet en regla o Qui no té la vespra, no té la festa*
* *Un fandanguet en Paiporta*
* *El Gafaüt*
* *Jeroni i Bartoleta o la viuda i l'escolà*
* *La lletjor i la bellesa*, miracle
* *El mocador*, miracle
* *El Virgo de Vicenteta i l'alcalde de Favara o El parlar bé no costa un patxo*
* *Pasqualo i Vicenteta o El tribunal de Favara*
* *Qui tinga cucs, que pele fulla o Obedecer al que manda*
* *El Rei moro de Granada*
* *La tertúlia de Colau, o Pataques i caragols*
* *Vicenteta la de Patraix*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Obras dixitalitzadas de Bernat i Baldoví na Biblioteca dixital Lluís Vives *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391815
* WorldCat
* VIAF: 57745222
* BNE: XX1719951
* BVMC: 1471
* CERL: cnp00802530
* DBE: jose-bernat-y-baldovi
* FAST: 1464977
* GEC: 0064463
* GND: 131436279
* ISNI: 0000 0000 5944 6833
* LCCN: n84213010
* OL: OL280094A
* SUDOC: 083490078
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 14900

 |