recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Vista dos montes Sǎr.
Os **montes Šar** en albanés *Malet e Sharrit*, *Sharr*); (en macedonio Шар Планина, *Šar Planina* é unha cadea de montañas situada na fronteira sur de Kosovo e a parte noroeste de Macedonia do Norte.

Os montes Šar esténdense até o monte Korab (2764 m) no sueste (e nordeste de Albania). Están situados en torno aos 42º de latitude Norte e os 44º 20' de lonxitude leste

Características
---------------

Pico Titov Vrv.
A cadea montañosa ten ao redor de 80 km de longo, cuns de 10 a 20 km de largo. Ten varios picos de grande altura, entre eles:

* Titov Vrv (2 747 m), o cumio máis alto.
* Turcin (2 702 m)
* Borislavec (2 662 m)
* Rudoka (2 610 m)
* Ljuboten (2 498 m)

A vexetación que o cobre inclúe cultivos por riba dos 1 000 m, bosques por riba dos 1 700 m e praderías que abarcan ao redor de 550 km². Os montes Šar comnstitúen a máis grande área compacta con praderías do continente europeo.

A zona é coñecida como a de orixe do can Šarplaninac, (en macedonio *Šarplaninec*, en albanés *Qeni i Sharrit*), que foi criado nestas praderías.

O Parque Nacional de Šar/Sharr
------------------------------

O **Parque Nacional de Šar** está no territorio de Kosovo e abarca 380 km2, dos contrafortes setentrionais dos Šar/Sharr. Gábase de ser o reduto do endémico piñeiro de Macedonia (*Pinus peuce*) e do piñeiro negro (*Pinus uncinata*), así como da rosa alpina. É o hábitat de linces, osos, gamos, lobos, corzos, xabaríns e outras especies. Foi declarado parque nacional en 1986.

Un lugar chamado *Gine voda* é unha atracción especial, porque o piñeiro negro, o piñeiro de Macedonia, a picea e o sicómoro están representados todos nunha zona moi pequena.

O Parque Nacional de Šar, no que abundan pequenos ríos e regatos, esténdese polos municipios de Uroševac, Suharekë, Kaçanik e a próxima cidade de Prizren (en Kosovo) e os de Jegunovce, Tearce, Dzepciste, Tetovo e Gostivar (en Macedonia do Norte).

Galería
-------

* Estación de esquí nos Montes Šar, KosovoEstación de esquí nos Montes Šar, Kosovo
* Desfiladeiro nos Montes Šar, KosovoDesfiladeiro nos Montes Šar, Kosovo
* Montes Šar, MacedoniaMontes Šar, Macedonia
* Pico Čaušica, MacedoniaPico Čaušica, Macedonia

Notas
-----

1. ↑  Kosovo ten un estatuto controvertido. Para o seu goberno é unha república idependente, mentres que para o de Serbia é unha provincia autónoma desta República.
2. ↑  Ministerio do Medio Ambiente e Planificación Espacial Arquivado 17 de xuño de 2011 en Wayback Machine. *(en albanés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Kosovo
* Macedonia do Norte

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Montes Šar*** |

* SuummitPost.org Montes Šar *(en inglés)* Consultada o 10/2/2012.
* Macedonia. Land & Nature. Montes Šar *(en inglés)* Consultada o 10/2/2012.
* Parque Nacional Šar *(en varias linguas)* Consultada o 10/2/2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q391195
* WorldCat
* VIAF: 1007153954915005680000
* EBID: ID
* GeoNames: 786069
* GND: 7843851-2
* NKC: ge964688
* Pleiades: 481992

 |
**George Edward Fox**, nado o 17 de decembro de 1945, é un investigador estadounidense da Universidade de Houston (Texas).

Traxectoria
-----------

Fox recibiu a súa licenciatura en 1967 e alcanzou o doutoramento en 1974 en enxeñaría química, ambas as titulacións na Universidade de Siracusa (Nova York). Desde 1973 até 1977 foi investigador asociado de Carl Woese na Universidade de Illinois e, despois, profesor adxunto de Bioquímica e Ciencias Biofísicas na Universidade de Houston.

Na década de 1970, con Carl Woese, foi o primeiro científico en clasificar as arqueas como un dominio separado da vida dentro do sistema de tres dominios. Fox e Woese tamén introduciron a idea do *proxenota* como entidade primordial na evolución da vida. Con Woese, foi pioneiro no uso de análises comparativas na predición da estrutura secundaria do ARN. Usando análises comparativas, tamén recoñeceu as limitacións que as secuencias de ARN poderían subministrar a identificación echamente\* relacionadas con especies estreitamente relacionadas.

Actualmente as súas investigacións céntranse en comprender a evolución temperá da vida. Fox sostén que un dos primeiros compoñentes da maquinaria xenética para é o ribosoma. A súa investigación está relacionada activamente na busca de indicios de vida (biosinaturas) en Marte.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fox, G. & Woese, C. (1975): "5S rRNA Secondary Structure." *Nature* **256**: 505‑507.
* Fox, G.; Wisotzkey, J. & Jurtshuk, P. (1992): "How close is close:16S rRNA sequence identity may not be sufficient to guarantee species identity." *Int J Syst Bacteriol* **42**: 166-160.
* Woese, C. & Fox, G. (1977): "Phylogenetic structure of the prokaryotic domain: the primary kingdoms." *Proc Natl Acad Sci U S A* **74** (11): 5088-90. doi 10.1073/pnas.74.11.5088
* Woese, C.; Magrum, L. & Fox, G. (1978): "Archaebacteria". *J Mol Evol* **11** (3): 245-51. doi 10.1007/BF01734485

### Outros artigos

* Arqueas
* Sistema de tres dominios

### Ligazóns externas

* Páxina web de George E. Fox *(en inglés)* Consultada o 8 de agosto de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3101545
* Scholar: zLZ8wLYAAAAJ

 |
**Provincia de Isfahán**   
 **استان اصفهان**|    |
| **País** | Irán Irán |
| **Capital** | Isfahán |
| **Área** | 107,029 km² |
| **Poboación** | 4,879,312 |
| **Densidade** | 46/km² |
| **Condados** | 22 |

A **Provincia de Esfahan** (en persa استان اصفهان) ou **Isfahán** é unha das 30 provincias de Irán de Irán, localizada no centro do país e a súa capital é Isfahán.

Xeografía
---------

A provincia de Isfahán abrangue unha superficie de 107.029 km², e atópase localizada na rexión central de Irán.

Historia
--------

Durante os séculos XVII e XVIII, a cidade de Isfahán foi a capital do Imperio Safávida.

Economía
--------

A provincia é un dos centros industriais de Irán, en especial nas áreas de siderurxia, defensa, industria médica, téxtiles e artesanía.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Provincias de Irán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1367759
* GEC: 0024711
* GeoNames: 418862
* GND: 4027736-7
* MusicBrainz: ID
* OSM: 241475
* TGN: 1001228

 |
**Manuel Rodrigues Coelho** nado en Elvas en 1555 e finado en Lisboa en 1635, foi un compositor e organista portugués. Foi un dos máis importantes teclistas desde Cabezón.

Traxectoria
-----------

Manuel Coelho naceu en Elvas c. 1555 e foi probabelmente educado na Catedral da cidade. Outra posibilidade é que ele teña estudado na Catedral de Badaxoz, onde traballou como organista de 1573 a 1577. Algures na década de 1580 volveu a Elvas e traballou na catedral. Deixou ese posto despois de se tornar organista da corte en Lisboa. Ocupou en Lisboa, de 1603 a 1633, o cargo de Primeiro Organista da Capela Real de Lisboa. Morreu en 1635, probabelmente na cidade de Lisboa.

Obra
----

As obras do compositor encóntranse preservadas no gravado de 1620 *Flores de musica pera o instrumento de tecla & harpa*, publicado en Lisboa. A colección dedicada ao rei Filipe II de Portugal, é a partitura impresa portuguesa máis antiga. Contén 24 tentos, 101 versetos litúrxicos para órgano, catro variacións dunha versión hispano-mozárabe de *Pange lingua* e catro intabulacións de *Susanne ung jour* de Lassus'. Esta gran colección é probabelmente unha compilación de material anteriormente composto polo autor.

As súas composicións de maior relevo son os seus longuísimos tentos (200-300 barras en media). En contrapunto coas tendencias barrocas de compositores italianos como Ascanio Mayone, Giovanni Maria Trabaci e Girolamo Frescobaldi, a linguaxe harmónica en Manuel Coelho é simples e concisa, sendo reminiscentes da técnica de Sweelinck. As pezas litúrxicas de Coelho son menos ornamentadas e xeralmente empregan un ton máis rigoroso. Inclúen un grupo de 23 versetes *para se cantarem ao órgão*, que consisten dunha liña vocal con acompañamento a órgano.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Apel, Willi. 1972. *The History of Keyboard Music to 1700*. Translated by Hans Tischler. Indiana University Press. ISBN 0-253-21141-7. Originally published as *Geschichte der Orgel- und Klaviermusik bis 1700* by Bärenreiter-Verlag, Kassel.

### Ligazóns externas

* Free scores en *Órgãos de Portugal*
* Manuel Rodrigues Coelho no HOASM
* Free scores by Coelho Rodrigues Manuel *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3098254
* WorldCat
* VIAF: 54365517
* AllMusic: mn0001756975
* BNE: XX1776857
* BNF: 144316676
* CERL: cnp01376344
* Discogs: 913045
* Europeana: ID
* FAST: 1813037
* GND: 118053027
* ICCU: CSAV027275
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0902 8710
* LCCN: n83013701
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0168333
* NTA: 126302316
* openMLOL: 58624
* PTBNP: 158131
* SUDOC: 139264493

 |
O **Santuario da Nosa Señora do Rosario de Fátima** (máis coñecido sinxelamente como **Santuario de Fátima**), atópase na *Cova da Iria*, freguesía de Fátima (Portugal), e é un dos máis importantes santuarios marianos do mundo. O santuario atópase a 11 quilómetros da cidade de Ourém, a 25 quilómetros de Leiria, a 120 quilómetros de Lisboa, a 180 quilómetros de Porto e está aproximadamente a 300 metros por enriba do nivel do mar, en pleno macizo calcáreo de Estremadura.

Historia
--------

Os tres pastorciños de Fátima: Lucía dos Santos, Francisco e Jacinta Marto.
En 1917, Lucía dos Santos, Francisco Marto e Jacinta Marto (coñecidos como "os tres pastorciños"), afirmaron ter presenciado varias aparicións da Virxe María. Nunha desas aparicións díxolles que construísen unha capela naquel lugar, que hoxe en día é a parte central do santuario onde está gardada unha imaxe da virxe. Co paso do tempo, o santuario medrou, ata hoxe en día, no que existen xa dúas basílicas, aumentado así a capacidade de acollida dos peregrinos no recinto aberto.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Santuario de Fátima Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Artigos relacionados

* Fátima, Portugal
* Nosa Señora de Fátima

### Ligazóns externas

* Santuario de Nosa Señora de Fátima – Sitio web oficial *(en castelán)*
* Capelinha das Aparicións – Emisión en directo *(en castelán)*
* Peregrinos de Fátima – Páxina oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2627029
* WorldCat
* VIAF: 167610733
* LCCN: no2016019105
* MusicBrainz: ID
* PTBNP: 15932

 |
O **Santuario de Santa María a Real do Cebreiro** é un templo católico situado na parroquia do Cebreiro (Pedrafita do Cebreiro) na comarca dos Ancares.

Historia
--------

Foi fundada polo Conde de Aurillac, e inicialmente formaba parte dun mosteiro. É un dos monumentos máis antigos da vía francesa do Camiño de Santiago, atribuíndoselle unións á lenda do Santo Graal. Esta relación aparece reflectida no escudo de Galicia.

Arquitectura
------------

A igrexa é de estilo prerrománico, e ten a súa orixe no século IX. Ten nave rectangular, cuberta a dúas augas e cuberta de tella. A fachada non é a orixinal, senón que foi reconstruída posteriormente. Está formada por tres naves separadas por piares e rematada en tripla cabeceira.

Entre o patrimonio moble do templo, está unha pía bautismal de inmersión do século XVIII, un cáliz do século XII, a patena e unhas ampolas de cristal de rocha bañadas en prata doadas por Isabel a Católica na súa visita en 1486.

Lenda
-----

Hai diversas tradicións orais relativas ao templo. Ao parecer, antigamente os monxes do mosteiro facían soar a campá para orientar os peregrinos nos días de néboa.
Outra lenda relata un milagre: un veciño ía sempre a misa, xa chovese, tronase ou nevase, e o sacerdote ríase del, até que un día, ao recibir a eucaristía, o pan e o viño convertéronse en carne e sangue de verdade. A mesma tradición di que os dous sepulcros antropomorfos do templo son os do sacerdote e o campesiño.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* Vista do interiorVista do interior

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Santuario de Santa María a Real do Cebreiro na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
**Cai Qiao** (chinés simplificado: 蔡翘; chinés tradicional: 蔡翹; pinyin: Cài Qiào), nado o 11 de outubro de 1897 en Jieyang e finado o 29 de xullo de 1990, foi un biólogo chinés que traballou no programa espacial do seu país.

Traxectoria
-----------

Cai Qiao doutorouse en 1925 en fisioloxía pola universidade de Chicago (Estados Unidos). Levou a cabo investigacións na universidade de Londres (Reino Unido) e na universidade de Frankfurt (Alemaña) en 1930. Foi profesor de investigación na Academia Militar de Ciencias Médicas e descubriu o área tegmental central no cerebro humano. En 1939 estableceu o primeiro instituto de fisioloxía en Chengdu. Nas décadas de 1930 e 1940 levou a cabo estudos sobre a función da glándula paratiroidea e do mecanismo da gluconeoxénese no fígado. Adicouse tamén a facer estudos de medicina relacionados coa navegación e a aviación, sendo pioneiro no seu país. En abril de 1966 formou parte tamén do panel de tres científicos expertos que axudaron a deliñar o primeiro proxecto de nave espacial tripulada china. A partir de 1978 comezou a supervisar estudos sobre neurobioloxía.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2022). "Cai Qiao" (en inglés). Consultado o 24 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Academia Chinesa de Ciencias
Coordenadas: 43°19′16″N 2°0′36″O﻿ / ﻿43.32111, -2.01000

Situación de Igeldo no concello de Donostia.
Igeldo
**Igeldo** é un barrio da cidade de Donostia, en Guipúscoa, situado no oeste do concello, no macizo montañoso do mesmo nome. Tiña unha poboación de 1.105 habitantes en 2013.

Está formado por un pequeno casco urbano de carácter rural e unha ampla zona de poboación dispersa repartida en casarías e chalés. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste co concello de Orio, ao sur co concello de Usurbil e ao leste cos barrios donostiarras de Antigua e Ibaeta.

En decembro de 2013, despois de anos de movemento veciñal a prol da secesión, separouse de Donostia constituíndo o concello número 89 de Guipúscoa. O 12 de febreiro de 2014 o Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco anulou de forma cautelar o decreto de desconexión, polo que volveu a converterse nun barrio da cidade donostiarra.

Notas
-----

1. ↑  Nace un novo concello en Guipúscoa, Igeldo
2. ↑  O TSJPV suspende cautelarmente a desanexión de Igeldo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Igeldo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Información sobre Igeldo no sitio web do concello

| * v
* c
* e
Barrios de Donostia |
| --- |
| Aiete  ·  Altza  ·  Amara  ·  Amara Berri  ·  Antigua  ·  Añorga  ·  Ategorrieta-Ulia  ·  Benta Berri  ·  Erdialdea  ·  Egia  ·  Gros  ·  Ibaeta  ·  Igara  ·  Igeldo  ·  Intxaurrondo  ·  Loiola  ·  Loiolako Erriberak  ·  Martutene  ·  Miracruz-Bidebieta  ·  Mirakontxa  ·  Miramon-Zorroaga  ·  Morlans  ·  Parte Zaharra  ·  Zubieta | Escudo de Donostia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2370380
* WorldCat
* VIAF: 316430809
* Auñamendi: 73055
* GeoNames: 3120429

 |
O **chalé Antón**, tamén coñecido como **casa Antón**, é un edificio de estilo modernista, proxectado na cidade de Ferrol polo arquitecto galego Rodolfo Ucha Piñeiro en 1918. A casa, destinada a vivenda particular, foi un encargo de Emilio Antón Iboleón, comerciante e alcalde da cidade en diferentes lexislaturas.

Características
---------------

O edificio constaba orixinariamente dun semisótano, planta baixa, primeiro piso e segunda planta baixo-cuberta. Con todo, unha reforma executada en 1960 alterou a súa imaxe e volumetría ao engadírselle unha altura máis, que eliminou o xogo de cubertas e bufardas, características orixinais que lle outorgaban unha especial singularidade.

Na fachada destacan a decoración dos vans, especialmente nos guardapolvos e parte inferior dos antepeitos. E moi particularmente o miradoiro hexagonal situado na esquina, con amplas xanelas de carpintaría de madeira, inequivocamente modernistas, rematado por un estilizado chapitel.
A entrada ao edificio prodúcese a través dun patio de clara inspiración andaluza, co que Emilio Antón lembraba a terra da súa muller. Destacan igualmente as marquesiñas de vidro montadas sobre forxa, e o cerramento da leira con machones e reixes de coidado deseño.
A edificación pertence ao conxunto histórico-artístico do barrio da Magdalena e á ruta modernista de Ferrol.
Na actualidade, o edificio é sede do Colexio «Jesús Maestro» das Discípulas de Jesús.

Notas
-----

1. 1 2  Burgoa, Juan José (19 de novembro de 2017). "Emilio Antón Iboleón". *Diario de Ferrol* (Grupo La Capital). Consultado o 26 de abril de 2020.
2. 1 2  Castelo Álvarez, Bernardo (2000). *Ferrol: morfología urbana y arquitectura civil, 1900-1940* (1ª ed.). A Coruña: Universidade da Coruña. pp. 295–298. ISBN 84-95322-74-9.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
3. ↑  Oficina de Turismo. "Modernismo en Ferrol" (PDF). *Ruta por el Modernismo ferrolano* (en español). Concello de Ferrol. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de xaneiro de 2022. Consultado o 26 de abril de 2020.
4. ↑  Colegio Jesús Maestro. "Edificio singular" (en español). Consultado o 26 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Teatro Jofre
* Casa Pereira
O **Deustu Arraun Taldea** é un club de remo do distrito de Deustu da cidade de Bilbao, Biscaia (Euskadi). Viste de vermello e trátase do único club de remo de Bilbao. O seu patrocinador oficial é Tecuni.

Historia
--------

O Deustu AT comezou a súa andaina en 1981 nunha lonxa da Ribeira de Zorrozaurre. Posteriormente ubicouse baixo a ponte de Deustu, ao carón das cocheiras de autobuses e nun local do I.C.E de Deustu. En 1983 trasladou as súas instalacións da antiga cervexeira de Deustu de Botica Vella, xunto ao xa desaparecido cargadoiro, onde as inundacións arrasaron practicamente con todo o material do que dispuña o club. Xa en 1984 inaugurouse o actual pavillón municipal na Ribeira de Deustu.

Cun reducido grupo que comezou a competir en bateles en 1982, gañando en 1983 dous campionatos de Biskaia e un subcampionato de España en categoría xuvenil. A raíz deses éxitos, o club sacou á auga unha traiñeira en 1984 que competiu ata 1992, volvendo a sacala do 1994 ao 1998.

No 2000 competiu baixo o nome de *Deusto-Lutxana*, e no 2002 co nome de *Ibaizabal* fusionado con Algorta. Logo de tres anos consolidando a traiñeira, no 2006 participou no grupo 2 da Liga ARC coincidindo co XXV aniversario do club, contando con 23 remeiros.

Logo de 28 anos da fundación do club *tomatero*, e despois de conseguir 8 vitorias na tempada 2009 (175 puntos en total), o Deustu AT conseguiu por primeira vez o ascenso directo á Liga ARC-1.

Palmarés
--------

* **1 Bandeira Concello de Gozón:** 2009.
* **1 Bandeira de San Juan de Luz:** 2009.
* **1 Bandeira de Errentería:** 2009.
* **1 Bandeira Porto Vello de Algorta:** 2009.
* **1 Bandeira de Zumaia:** 2009.
* **1 Bandeira de Las Arenas:** 2009.
* **1 Bandera Vila de Bilbao:** 2009.
* **1 Bandeira de Erandio:** 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Deustu Arraun Taldea *(en castelán)*
* Noticia emitida por RadioTelevisión do Principado de Asturias *"V Bandeira de Gozón"* (vídeo)
A **gaita asturiana** é un instrumento de vento gaita tradicional de Asturias de lingüeta dobre.

Partes da gaita de foles asturiana
----------------------------------

A ‘‘gaita de foles asturiana’’ ten catro partes principais, cuxo número e disposición pode variar:

1. O **Soprete**, o elemento máis sinxelo da gaita, é un tubo polo cal o intérprete introduce o aire, e que posúe unha válvula unidirecional para evitar o retorno del ao exercer presión sobre o fol.

2. O **Punteiro** é un tubo melódico aproximadamente cónico que funciona nunha lingüeta dobre chamada *payuela*.

3. O **Roncón** é un tubo bordón afinado dúas oitavas por debaixo da tónica do punteiro. Consiste en tres partes, que son montados:

O premio de 3,1
3,2 Os terciario
3,3 vaso
4. O **fol** é a bolsa onde se garda o aire. Orixinalmente fabricábase con pel de cordeiro, pero agora tenden a empregarse materiais sintéticos (Canmore, Goretex) para promover a transpiración e reducir os efectos nocivos da humidade na madeira do instrumento.

Diferenzas con gaitas doutros lugares
-------------------------------------

* A gaita asturiana é maior que a gaita de foles galega para a mesma tonalidade, é dicir, os tubos son de maiores dimensións. A lingüeta do punteiro (*payuela*) é menor que a palleta da gaita galega. Respecto á galega, como a frecuencia de saída é maior, xunto coa distribución diferente dos buratos ingresaran do punteiro, a extensión sobe máis facilmente até a 4ª da segunda oitava tan só con aumentar a presión de aire apertando con máis vigor o fol co brazo (requintar).
* Algunhas persoas á gaita asturiana danlle o nome de gaita Astur-Cántabra, pero é o mesmo instrumento (en construción). O repertorio e técnicas de desempeño en ambas comunidades é diferente, aínda que haxa moitas cancións común

Historia e evolución
--------------------

Tradicionalmente, só tiña dous tubos de son chamado: o punteiro e Roncón. O tradicional axuste a raíz do punteiro é 4, a tonalidade C medio no piano gaita tradicional asturiana están sintonizado un ton intermedio entre sostido, chamado "do brillante", pero houbo exemplos en D e natural, utilizado para seguir cantantes acorde. Era común, tamén os nenos ven os punteiro enriba do re-sintonizado. O Roncón está sintonizado no ton do punteiro, pero dúas oitavas de abaixo (no caso tradicional, facer 2). Non obstante, hoxe tamén é frecuente ve-los cun tenor Roncón chamado Ronqueta acompañaron no oitavo semestre, conforme a ronqueta de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gaita Asturiana (en asturiano).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3314218
* MusicBrainz: ID

 |
|  |
| --- |
| Örebro**Örebro län** |
|  |
| Escudo |
| **Capital** | Örebro |
| **Poboación** | 297 997 habitantes |
| **Censo** | 2017 |
| **Área** | 8 546 km² |
| **Densidade** | 35 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|

O **Condado de Örebro**, ou *Örebro län*, é un condado ou *län* que se atopa no centro de Suecia. Fa O condado fai fronteira cos condados de Västra Götaland, Värmland, Dalarna, Västmanland, Södermanland e Östergötland.

Provincia
---------

Os condados de Suecia son principalmente unidades administrativas, mentres que as provincias axústanse a fronteiras culturais e históricas. O condado de Örebro está formado pola provincia de Närke, a metade occidental de Västmanland e pequenas partes do leste de Värmland e do nordés de Västergötland. O condado de Örebro chámase así pola súa capital, Örebro, que no ano 2010 era a sexta cidade máis grande de Suecia. Os datos oficiais de 2010 indicaban que o 38% da poboación do condado vivía na súa capital. Örebro ten tantos habitantes como as outras 23 grandes localidades do condado xuntas, e a súa poboación medrou significativamente dende finais dos anos 60.

Concellos
---------

* Askersund
* Degerfors
* Hallsberg
* Hällefors
* Karlskoga
* Kumla
* Laxå
* Lekeberg
* Lindesberg
* Ljusnarsberg
* Nora
* Örebro


| * v
* c
* e
Condados de Suecia |
| --- |
|  | 
* Blekinge
* Dalarna
* Estocolmo
* Gotland
* Gävleborg
* Halland
* Jämtland
* Jönköping
* Kalmar
* Kronoberg
* Norrbotten
* Escania
* Södermanland
* Uppsala
* Värmland
* Västerbotten
* Västernorrland
* Västmanland
* Västra Götaland
* Örebro
* Östergötland

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104257
* WorldCat
* VIAF: 137211501
* EBID: ID
* GEC: 0047522
* GeoNames: 2686655
* GND: 4614878-4
* LCCN: n81005014
* MusicBrainz: ID
* OSM: 54222
* SUDOC: 028177061
* TGN: 1000331

 |
«Cid» redirixe aquí. Para o sistema de Clasificación Internacional de Doenzas, véxase CID.

**Rodrigo Díaz de Vivar**, coñecido nas crónicas latinas como **Campidoctor** e na literatura castelá como **El Campeador**, **Mio Cid** ou **El Cid** (do árabe andalusí *Sayyid*, señor), nado contra o 1043 e finado en 1099, foi un militar castelán.

Traxectoria
-----------

Crese que naceu en Vivar, localidade situada preto da cidade de Burgos no seo da nobreza e educouse na corte real castelá; foi alférez de Sancho II de Castela na guerra contra o seu irmán García de Galicia, e converteuse nun importante xeneral que loitou contra os musulmáns.

Entre os anos 1081 e 1087 El Cid, desterrado por Afonso VI de Castela, serviu como mercenario do emir Mutamin de Zaragoza, mentres que de 1089 a 1092 fixo prisioneiro a Ramón Berenguer II, conde de Barcelona, cercando a cidade de Valencia, a cal gobernou dende 1094 ata a data da súa morte en 1099.

### Literatura

Reprodución dunha páxina do manuscrito *Cantar de Mío Cid* conservado na Biblioteca Nacional de España.
*Historia Roderici* (c. 1110, en latín) é a primeira crónica que se conserva sobre Rodrigo Díaz de Vivar. As crónicas árabes de Ibn Alcama (1116) e Ibn Bassam (1109) tamén recollen informacións sobre El Cid, pero nun ton claramente contrario á súa persoa. Na *Chronica Adefonsi Imperatoris*, da década de 1150, tamén é mencionado.

O *Poema de Mio Cid* ou *Cantar de Mio Cid* (1201-1207) incorpora moitos feitos históricos, o manuscrito que se conserva data do século XIV. O poema anónimo *Mocedades de Rodrigo* é do século XIV e consérvanse máis de 200 romances anónimos sobre a súa figura que datan do século XV e XVI.

En 1618 Guillén de Castro escribiu *Las mocedades del Cid*, na que se baseou Pierre Corneille para escribir *Le Cid* en 1636. De 1657 é *El honrador de su padre* de Juan Bautista Diamante.

Co romanticismo produciuse un interese pola súa figura, traduciuse o Poema de Mio Cid ou diversos romances sobre a súa figura ao inglés, ao alemán e ao francés. Máis tarde José Zorrilla escribiu a súa *Leyenda del Cid* (1882) e Eduardo Marquina o drama *Las hijas del Cid* (1908)

Véxase tamén
------------

* *Chronica Adefonsi Imperatoris*
* *Cantar de mio Cid*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rodrigo Díaz de Vivar*** |

### Ligazóns externas

* <Mentira y verdad>
* Rafael Beltrán, *«El Cid del Cantar: el héroe literario y el héroe épico»* *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43958
* WorldCat
* VIAF: 22938662
* BIBSYS: 90507314
* BLBNB: 000158294
* BNA: 000050333
* BNE: XX911556
* BNF: 12000313m
* BRE: 3660912
* BVMC: 11999
* CANTIC: a11479395
* CERL: cnp00401285
* DBE: rodrigo-diaz-de-vivar
* DeutscheBio: 118838989
* EBID: ID
* FAST: 1812582
* GEA: 20362
* GEC: 0017733
* GND: 118838989
* ISNI: 0000 0000 9260 5752
* LCCN: n82117610
* NDL: 00650069
* NKC: jn20000700304
* NLA: 35921279
* NTA: 070830002
* OL: OL2316082A
* SUDOC: 028101545
* Treccani: cid
* UNZ: CampeadorElCid
* WikiTree: Vivar-3

 |
A **cámara escura** (latín, *camera obscura*) foi un invento revolucionario descuberto por Leonardo da Vinci, que sentou as bases do que co tempo chegou a ser a fotografía. Aínda hoxe en día, os dispositivos fotográficos seguen chamándose cámaras.

O principio da cámara escura pode demostrarse construíndo unha caixa e facéndolle un pequeno burato nunha das súas paredes. A caixa háselle facer unha abertura no seu fondo. Canto máis pequena sexa esta, máis definición terá a imaxe que obteremos sobre a parede en que proxectemos a luz que sae pola abertura. Mediante este proceso a imaxe proxectada estará dada a volta, pero mediante o uso de espellos pódese facer que quede proxectada de maneira correcta.

Algunhas Cámaras Escuras foron construídas como atraccións turísticas pero xa quedan ben poucas. Algúns exemplos poden encontrarse inda en Grahamstown, Suráfrica, en Cádiz, España, e en Dumfries e Edimburgo, Escocia

Artistas dos séculos XVI e XVII, como Johannes Vermeer usaron cámaras escuras para axudarse na elaboración dos seus bosquexos e pinturas .

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gabriel Lacomba: fotografía con cámaras escuras

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q183998
* AAT: 300022487
* BRE: 2038743
* EBID: ID
* MAG: 2776633507

 |
Coordenadas: 45°45′N 126°38′L﻿ / ﻿45.750, -126.633



|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Harbin** (chinés simplificado: 哈尔滨; chinés tradicional: 哈爾濱; pinyin: Hā'ĕrbīn) é unha cidade chinesa, capital da provincia de Heilongjiang, no norte de Manchuria, na beira sur do río Songhua, afluente do Amur. Ten unha poboación de máis de nove millóns de habitantes (2003) nunha área de 53.775 Km².

A cidade moderna de **Harbin** naceu en 1898 coa construción do ferrocarril que unía a cidade rusa de Vladivostok con Dalian. Na actualidade é un importante centro industrial e nó de comunicacións.

Durante a guerra civil rusa en 1918 os membros do exército branco tomaron a cidade. Harbin converteuse nun dos puntos cunha maior comunidade xudía, creada polos emigrantes rusos que se estableceron alí.

En febreiro de 1932 as tropas xaponesas ocuparon a cidade. O exército soviético reconquistouna en agosto de 1945. Logo dun breve período baixo control do Kuomintang, a cidade pasou a mans do Exército de Liberación Popular en abril de 1946.

Praza Hongbo
Igrexa de Santa Sofía
A influencia rusa aínda está presente na cidade, mesmo na gastronomía da zona. Outra mostra desta influencia está nas tendas. Harbin é o único punto no que os chineses poden adquirir produtos tan típicos rusos como o vodka ou as bonecas matriuskas.

A cidade é coñecida como "a Moscova de Oriente", xa que gran parte da súa arquitectura é de influencia rusa. Destaca a Igrexa ortodoxa de Santa Sofía, construída entre 1923 e 1932. Na actualidade converteuse nun museo que mostra as diferentes influencias sufridas pola arquitectura de Harbin. Algúns habitantes da cidade consideraban que o templo alteraba o feng shui local, polo que se recolleron doazóns económicas para a construción dun mosteiro budista, o Templo de Ji Le.

Condicionada polo clima, Harbin é unha cidade volcada nos deportes de inverno. Desde 1985 celébrase o "Festival Internacional de neve e xeo", que inclúe actividades que van desde o esquí alpino ata a talla de esculturas en xeo. A cidade optou á organización dos Xogos Olímpicos de Inverno do ano 2010, concedidos finalmente a Vancouver (Canadá).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Harbin Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Historia urbana de Harbin

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en chinés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42956
* WorldCat
* VIAF: 144255570
* BRE: 4729964
* EBID: ID
* GeoNames: 2037013
* GND: 4072316-1
* LCCN: n81062069
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00648212
* NKC: xx0041812
* NLA: 36605112
* OSM: 2755608
* Treccani: harbin

 |
**Yingkou** é unha cidade e porto do sur de Manchuria na República Popular da China.
Encravada a beira do río Hun no seu amplo meandro de desembocadura no Mar Amarelo, ten unha poboación de 605.000 habitantes (2006).

Historia
--------

Comezou a desenvolverse no segundo cuarto do século XIX ao substituír os portos de Niuzhuang e Tianzhuangtai que, ao estaren augas arriba do río foron quedando entupidos. De aí provén a confusión de ser coñecida coma Newchwang, que foi o porto elixido polo tratado de Tientsin (1858) coma un dos abertos ao tráfico occidental.

Nos nosos tempos (1985) Yingkou, desta vez si, foi elixida unha das cidades abertas ao invesstimento estranxeiro, o que facilitou o seu desenvolvemento actual.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Yingkou Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q75150
* WorldCat
* VIAF: 148589479
* BRE: 2012148
* EBID: ID
* GeoNames: 2033369
* GND: 5171102-3
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00630371
* OSM: 2771992

 |
**Caridad González Cerviño**, nada en Muros o 16 de xaneiro de 1961, é unha política e procuradora galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Procuradora e graduada en dereito. Foi elixida concelleira en Muros polo PSdeG-PSOE nas eleccións municipais de 2003, sendo alcalde Celestino Formoso, e foi segunda tenente de alcalde e concelleira de urbanismo e obras no bipartito co BNG. Trala morte de Formoso en xuño de 2004 foi elixida alcaldesa e continuou o goberno de coalición entre o PSdeG e o BNG ata xuño de 2006, cando rompeu o acordo cos nacionalistas e continuou o goberno en minoría ata o final da lexislautra en 2007.

Nas eleccións municipais de 2007 foi cabeza de lista do seu partido, sendo este o máis votado e quedando a só un concelleiro da maioría absoluta. Porén, non foi reelixida como alcaldesa xa que o dirixente do BNG, Domingos Dosil, chegou un acordo co PPdeG para a súa investidura como alcalde, polo que se situou na oposición. Neste mandato foi deputada provincial, encargándose da área de cultura. Nas eleccións municipais de 2011 volveu a presentarse á alcaldía polo PSdeG-PSOE conseguindo unha vitoria idéntica á de catro anos atrás e recuperando a alcaldía, xa que nesta ocasión populares e nacionalistas non pactaron, polo que puido gobernar en minoría.

Nas municipais de 2015 volveu encabezala candidatura socialista, pero nesta ocasión perdeu máis de 500 votos e pasou de 6 a 4 concelleiros, empatando co PPdeG, que foi a lista máis votada. Desta forma, apoiou sorprevisamente a investidura da candidata de CxG, María Xosé Alfonso, coa que mantivera sonados enfrontamentos no pasado mandato. Desta forma, mantívose na oposición gobernando CxG en minoría, e sen que a relación entre ambas forzas se encauzase pese ó apoio socialista na investidura. Desta forma, nas municipais de 2019 concorreu de novo a alcaldía, dándose unha correlación de forzas idéntica á de catro anos antes, pese a que os socialistas recortaron distancias co PPdeG, o cal asumiu a alcaldía en minoría ante a falta de acordos entre os demais grupos.

Formou parte da candidatura socialista ás Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020, sen resultar elixida, e é membro da Executiva Provincial coruñesa do partido tralos congresos de 2018 e 2022.

Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura socialista en Muros, baixando a 3 concelleiros e quedando por detrás do PPdeG e do BNG. Desta forma alcanzou un acordo de goberno cos nacionalistas e pasou a asumila primeira tenencia de alcaldía.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Celestino Formoso** |  **Alcaldesa de Muros** 2004 - 2007 | Sucesor:**Domingos Dosil Cubelo** |
| Predecesor:**Domingos Dosil Cubelo** |  **Alcaldesa de Muros** 2011 - 2015 | Sucesor:**María Xosé Alfonso** |

Notas
-----

1. ↑  María Xosé Alfonso se hace por sorpresa con el bastón de mando de Muros

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Muros
**Alt Vinalopó** (en castelán: *Alto Vinalopó*) é unha comarca situada no noroeste da provincia de Alacant, no País Valenciano. A súa capital e concello máis poboado é Villena.

Xeografía
---------

Debe o seu nome a que se atopa xeograficamente no curso alto do río Vinalopó. Limita polo norte coa provincia de Valencia, concretamente coas comarcas de Costera e Vall d'Albaida, ao leste coa comarca do Alcoià, ao sur coa do Vinalopó Mitjà e ao oeste con Castela-A Mancha e a Rexión de Murcia. Ademais, as localidades desta comarca teñen unha relación sociocultural e económica importante coas localidades de Caudete e Almansa, pertencentes á provincia de Albacete.

Concellos
---------

* Beneixama
* Biar
* el Camp de Mirra
* la Canyada
* Salinas
* Sax
* Villena

Lingua
------

Os concellos de Beneixama, Biar, El Camp de Mirra e La Canyada pertencen ao ámbito lingüístico do valenciano, mentres que os concellos de Salinas, Sax e Villena son de predominio lingüístico castelán.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Comarcas da Comunidade Valenciana |
| --- |
| 
* Alacantí
* Alcoià
* Alcalatén
* Alt Maestrat
* Alto Mijares
* Alto Palancia
* Alt Vinalopó
* Baix Maestrat
* Baix Segura
* Baixo Vinalopó
* Camp de Morvedre
* Camp de Túria
* Canal de Navarrés
* Comtat
* La Costera
* Foia de Bunyol
* Horta Nord
* Horta Oest
* Horta Sud
* Marina Alta
* Marina Baixa
* Els Ports
* Plana Alta
* Plana Baixa
* Plana d'Utiel
* Rincón de Ademuz
* Ribera Alta
* Ribera Baixa
* La Safor
* Los Serranos
* Ciutat de València
* Vall d'Albaida
* Vall de Cofrents
* Vinalopó Mitjà

 | Bandeira da Comunidade Valenciana |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1553264
* GEC: 0003178
* OSM: 1692439

 |
O **Vinalopó Mitjà** (en castelán: *Medio Vinalopó*) é unha comarca situada na zona montañosa da provincia de Alacant, no País Valenciano. A súa capital e concello máis poboado é Elda.

Xeografía
---------

A comarca atópase nunha zona cunha orografía moi accidentada, con numerosos vales e serras que delimitan as súas fronteiras naturais. Está formada por catro vales, un que discorre de forma vertical e os outros tres de forma horizontal. O val principal é o que forma o corredor do río Vinalopó, que dá nome á comarca, en dirección norte-sur. Neste corredor atópanse as localidades mais poboadas da comarca.

Limita ao norte e oeste co Alt Vinalopó, ao leste co Alacantí e ao sur co Baix Vinalopó.

Concellos
---------

* Algueña
* Aspe
* Elda
* El Fondó dels Frares
* El Fondó de les Neus
* Monforte del Cid
* Monòver
* Novelda
* Petrer
* El Pinós
* La Romana

Lingua
------

A maioría dos municipios da comarca están incluídos na demarcación de predominio lingüístico do valenciano, excepto a capital, Elda, e os municipios de Aspe e Monforte del Cid, que foron sempre tradicionalmente de lingua castelá. Con todo, a lingua maioritaria na comarca é o castelán debido ao maior peso demográfico destes tres municipios (case a metade da poboación da comarca), e polo amplo predomino do castelán en Petrer e, en menor medida, noutros municipios valencianofalantes.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Comarcas da Comunidade Valenciana |
| --- |
| 
* Alacantí
* Alcoià
* Alcalatén
* Alt Maestrat
* Alto Mijares
* Alto Palancia
* Alt Vinalopó
* Baix Maestrat
* Baix Segura
* Baixo Vinalopó
* Camp de Morvedre
* Camp de Túria
* Canal de Navarrés
* Comtat
* La Costera
* Foia de Bunyol
* Horta Nord
* Horta Oest
* Horta Sud
* Marina Alta
* Marina Baixa
* Els Ports
* Plana Alta
* Plana Baixa
* Plana d'Utiel
* Rincón de Ademuz
* Ribera Alta
* Ribera Baixa
* La Safor
* Los Serranos
* Ciutat de València
* Vall d'Albaida
* Vall de Cofrents
* Vinalopó Mitjà

 | Bandeira da Comunidade Valenciana |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2300692
* GEC: 0071168
* OSM: 1692446

 |
| Montpelier |
| --- |
|  |
|  |  |
| Situación xeográfica |
|  |
| País: |  Estados Unidos |
| Estado: | Vermont |
| Condado: | Washington |
| Incorporada: |  |
| Alcalde: | John Hollar |
| Xeografía |
| Altitude: | 182 m msnm |
| Superficie: | 26.6 km² km² |
| Poboación |
| Poboación total: | 8,035 (2000) |
| Densidade de poboación: | 302.7/km² |
| Información |
| Sitio na web: | www.montpelier-vt.org |

**Montpelier** é a capital do estado de Vermont nos Estados Unidos. É a quinta cidade máis grande do Estado. O Instituto Culinario de Nova Inglaterra (*the New England Culinary Institute*) atópase en Montepelier.

Poboación
---------

Por poboación é a capital de estado máis pequena dos Estados Unidos de América.

Historia
--------

Montpelier foi fundada pola Asemblea Xeral de Vermont no 14 de agosto 1781. O coronel Jacob Davis, foi un dos primeiros colonos europeos en establecer unha aldea alí, seleccionando logo o nome da cidade francesa de Montpellier. O nome é unha contracción de *mont*- outeiro, e *peller*- espido ou pelado. Davis tamén nomeou Calais pola cidade portuaria francesa do mesmo nome, é probable que a chamara Montpelier, porque existía un entusiasmo xeral polas cousas francesas como resultado da axuda de Francia durante a Revolución Americana

Xeografía
---------

* Altitude: 160 metros.
* Latitude: 44º 15' 36" N
* Lonxitude: 072º 34' 32" O

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26426
* WorldCat
* VIAF: 136036843
* BNF: 12047711j
* BRE: 2228877
* EBID: ID
* GEC: 0044022
* GeoNames: 5238685
* GND: 5030738-1
* GNIS: 1462152
* Google Maps: 326825473255102518
* LCCN: n80026750
* MusicBrainz: ID

 |
| Harrisburg |
| --- |
|  |
|  |  |
| Situación xeográfica |
|  |
| País: |  Estados Unidos |
| Estado: | Pensilvania |
| Condado: | Dauphin |
| Incorporada: |  |
| Alcalde: | [[Stephen R. Reed (D)]] |
| Xeografía |
| Altitude: | 98 m. msnm |
| Superficie: | 26.9 km² km² |
| Poboación |
| Poboación total: | 48,950 (2005) |
| Densidade de poboación: | 2,333.3/km² |
| Información |
| Sitio na web: |  |

**Harrisburg** é a capital de Pensilvania, un estado dos Estados Unidos de América. Segundo o censo do ano 2000, ten unha poboación de 48.950 persoas. É o asento do condado de Dauphin. Harrisburg tamén se coñece polo accidente nuclear de Three Mile Island, que puido desembocar nunha traxedia moito maior.

Xeografía
---------

Harrisburg sitúase en 40º16'11" N e 76º52'32" Ou (40,269789; -76,875613). Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 29,6 km², da cal 21,0 km² son de terra e 8,6 km² son de auga. A auga supón así un 29,11% da superficie de Harrisburg.

Demografía
----------

Segundo o censo oficial do ano 2000, hai 48.950 persoas, 20.561 vivendas, e 10.917 familias que residen na cidade. A densidade demográfica é de 2.330,4 habitantes/km². Hai 24.314 unidades de vivenda cunha densidade media de 1.157,5 unidades/km².

A poboación da cidade, por razas, consiste en: 

* 31,72% brancos
* 54,83% afroamericanos
* 0,37% americanos nativos
* 2,83% asiáticos
* 0,07% insulars do Pacífico
* 6,54% doutras razas
* 3,64% de dúas ou máis razas

O 11,69% da poboación son hispánicos ou latinos de calquera raza.

Hai 20.561 casas, das cales 28,5% teñen nenos baixo a idade de 18 que viven nelas, 23,4% son parellas casadas, 24,4% teñen un cabeza de familia feminino sen marido presente, e 46,9% son non-familias. 39,3% de todas as casas están habitadas por individuos sos. O 10,4% das vivendas están habitadas por persoas soas maiores de 65 anos. O tamaño medio da vivenda segundo o número de ocupantes é de 2,32 persoas e o tamaño medio da familia é de 3,15 persoas.

A poboación da cidade, por idade, consiste en: 

* 28,2% - menores de 18 anos
* 9,2% - de 18 a 24 anos
* 31,0% - de 25 a 44 anos
* 20,8% - de 45 a 64 anos
* 10,9% - 65 anos ou máis

A idade media é de 33 anos. Por cada 100 mulleres hai 88,7 homes. Por cada 100 mulleres maiores de 18 anos, hai 84,8 homes.

A renda media para unha casa na cidade é $26.920, e a renda media para unha familia é $29.556. Os homes teñen unha renda media de 27.670 $contra $24.405 para as mulleres. A renda per cápita da cidade é $de 15.787.

O 24,6% da poboación e o 23,4% de familias están por baixo do limiar da pobreza. O 34,9% dos pobres ten menos de 18 anos e o 16,6% ten 65 anos ou máis. 

Harrisburg, Pensilvania

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25280
* WorldCat
* VIAF: 237229520
* BNF: 119961055
* EBID: ID
* GEC: 0032179
* GeoNames: 5192726
* GND: 4023510-5
* GNIS: 1213649
* Google Maps: 13505805759602837205
* LCCN: n79029227
* MusicBrainz: ID

 |
*Este artigo refírese á illa no Océano Atlántico. Para a provincia canadense antigamente (e aínda coloquialmente) coñecida como Terra Nova, vexa Terra Nova e Labrador.*

**Terra Nova** (Inglés: *Newfoundland*; Francés: *Terre-Neuve*; Irlandés: *Talamh an Éisc*; Latín: *Terra Nova*) é unha grande illa situada na costa nororiental de Norteamérica, e a parte máis poboada da provincia Canadense de Terra Nova e Labrador. A illa de Newfoundland (orixinalmente chamada *Terra Nova*) foi máis probablemente nomeada por primeira vez polo italiano John Cabot (Giovanni Caboto) en 1497, o que o convertería no máis antigo nome de orixe europea en Norteamérica. A provincia na que a illa está situada chamábase tamén *Terra Nova* ata o ano 2001, cando o seu nome foi cambiado por *Terra Nova e Labrador*.

Terra Nova está separada da Península do Labrador polo Estreito de Belle Isle e polo Estreito Cabot. Bloquea a entrada do río Saint Lawrence, creando o golfo de Saint Lawrence, o máis grande estuario do mundo.

Ten 111,390 km² de superficie, o que a converte na décimo quinta illa en tamaño do mundo. A capital da provincia, St. John's, está situada no extremo sueste da illa. O Cabo Spear, ó sur da capital, é o punto máis oriental do Canadá. A illa de Terra Nova ten unha poboación aproximada de 485,000 habitantes.

Pequena comunidade pesqueira de Terra Nova

Notas
-----

1. ↑  "2006 Statistics Canada National Census". Statistics Canada. 28 de xullo de 2009.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *terranovense*.
3. ↑  Goretti Sanmartín Rei et al. Servizo de Normalización Lingüística, Universidade da Coruña, ed. *Criterios para o uso da lingua* (PDF). p. 122. ISBN 84-9749-199-8. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de setembro de 2013. Consultado o 14 de abril de 2014.
4. ↑  López Martínez, María Cruz (2005). *Gran dicionario século 21 da lingua galega*. Editorial Galaxia. p. 1445. ISBN 9788482893419.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Moeda de Terra Nova

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48335
* WorldCat
* VIAF: 134766632
* BNF: 12438280q
* BRE: 2281396
* EBID: ID
* GEC: 0243405
* GeoNames: 9062329
* GND: 4075364-5
* ISNI: 0000 0001 0722 9906
* NKC: ge134345
* OSM: 7168979

 |
| Tacoma |
| --- |
|  |
|  |  |
| Situación xeográfica |
|  |
| País: | Estados Unidos de América Estados Unidos |
| Estado: | Washington |
| Condado: | Pierce |
| Incorporada: | 12 de novembro de 1875 |
| Alcalde: | Marilyn Strickland |
| Xeografía |
| Altitude: | 74 msnm |
| Superficie: | 161.46 km² |
| Poboación |
| Poboación total: | 198.397 hab. (2010) |
| Densidade de poboación: | 1.540,66 hab/km² |
| Información |
| Sitio na web: |  |

**Tacoma** é unha cidade portuaria e urbana, sede do Condado de Pierce, localizada no estado estadounidense de Washington. Segundo o censo  en 2010 tiña 198.397 habitantes, cunha densidade de poboación de 1.540,66 hab/km².

Historia
--------

Foi fundada na década de 1850, e incorporada o 12 de novembro de 1875. É coñecida como a "Cidade do Destino", porque a área foi escollida para ser o punto máis occidental do Pacífico Norte Ferroviario a finais do século XIX.

Tacoma foi habitada hai miles de anos polos indios norte-americanos, principalmente o pobo Puyallup, que vivían en asentamentos no delta do río Puyallup e chamou a área Squa-szucks. Foi visitado por exploradores europeos e americanos, incluíndo George Vancouver e Charles Wilkes, que nomeou moitos dos marcos costeiros.

Xeografía
---------

Vista do porto de Tacoma e do Monte Rainier.
De acordo co United States Census Bureau, a cidade ten unha área de 161,5 km², onde 128,8 km² están cubertos por terra e 32,7 km² por auga.

A cidade está a 52 km ao suroeste da cidade de Seattle e 50 km da capital do estado, Olympia. É a segunda maior cidade na rexión de Puget Sound e a terceira máis populosa do estado.

Notas
-----

1. 1 2 3  United States Census Bureau (ed.). "GCT-PH1 - Population, Housing Units, Area, and Density: 2010 - State -- Place and (in selected states) County Subdivision" (en inglés). Consultado o 7 de setembro de 2012.

Véxase tamén
------------

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Tacoma, Washington*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199797
* WorldCat
* VIAF: 234980080
* EBID: ID
* FAST: 1205636
* GEC: 0064874
* GeoNames: 5812944
* GND: 4238523-4
* GNIS: 1512713
* Google Maps: 7071104447781314178
* LCCN: n79071274
* LEI: 549300R2ZDWKQB6DIV86
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1094652
* OSM: 8348295
* TGN: 7014562

 |