recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 66°37′N 19°50′L﻿ / ﻿66.617, -19.833

|  |
| --- |
| **Concello de Jokkmokk***Jokkmokks kommun* |
|  |
| Casa do concello |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Lappland |
| **Condado** | Norrbotten |
| **Capital** | Jokkmokk |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 4 766 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 19 334,08 km² |
| **Densidade** | 0,27 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | jokkmokk.se |

**Jokkmokk** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Norrbotten. Atópase no landskap de Lappland e a súa capital é Jokkmokk.

O terreo montañoso cobre unha parte significativa da superficie do municipio e o Parque Nacional Sarek, un dos catro parques nacionais do concello, está considerado no presente a derradeira terra virxe de Europa. Tamén é a natureza, a través dos bosques, a auga, o turismo e a cría de renos, a que forma a base da economía de Jokkmokk.

Dende a fundación do municipio na década de 1970 a tendencia de poboación ten sido negativa. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 4 766 habitantes. Jokkmokk é un forte bastión dos socialdemócratas, que dende as eleccións de 2018 gobernan co Vänsterpartiet.

Administración histórica
------------------------

Cando se levou a cabo a reforma municipal de 1862 en Laponia en 1874, formouse o municipio rural de Jokkmokk na parroquia do mesmo nome.

A reforma municipal de 1952 non afectou ás divisións da zona, afectando tampouco aos condados de Västerbotten e Norrbotten. Coa reforma municipal de 1971 fundouse o concello de Jokkmokk tras a reorganización do concello rural de Jokkmokk.

Dende o seu nacemento ata o 28 de xaneiro de 2002 o concello pertenceu ao partido xudicial de Boden e dende entón forma parte do de Gällivare.

Xeografía
---------

O concello limita ao oeste cos municipios noruegueses de Tysfjord, Hamarøy, Sørfold e Fauske, e cos suecos de Gällivare ao norte, de Boden ao leste, de Älvsbyn ao sueste, e de Arvidsjaur e Arjeplog ao sur. O concello de Jokkmokk é segundo máis grande de Suecia en superficie, sendo un pouco máis grande que o landskap de Värmland, un pouco máis pequeno que o de Ångermanland e o dobre de grande que o de Escania.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-08-10.
2. ↑  "Folkmängd i riket, län och kommuner 31 mars 2022 och befolkningsförändringar 1 januari - 31 mars 2022. Totalt". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-08-20.
3. ↑  "Folkrakningen 1950" (PDF). *scb.se*. Archived from the original on 29 de outubro de 2013. Consultado o 1 de outubro de 2022.
4. ↑  Andersson, Per (1993). *Sveriges kommunindelning 1863-1993*. Mjölby: Bokförlaget Draking. p. 100. ISBN 91-87784-05-X. OCLC 33359784.
5. ↑  "Domsagohistorik - Bodens tingsrätt". *bebyggelseregistret.raa.se*. Consultado o 1 de outubro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q512048
* WorldCat
* VIAF: 130198435
* GeoNames: 2702996
* LCCN: n81111957
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-2676
* TGN: 1063174

 |
**Minde** (*Ninhou* en minderico) é unha vila e freguesía (parroquia civil) do concello de Alcanena, no distrito de Santarém, en Portugal. A poboación de toda a parroquia civil en 2011 era de 3.293 habitantes, nunha superficie de 21,14 km².  Minde é coñecida como o lugar de orixe do Minderico, un sociolecto ou argot falado orixinalmente polos comerciantes. A parroquia civil atópase nunha paisaxe cárstica intensiva.

Xeografía
---------

Minde atópase nunha paisaxe cárstica intensiva nunha zona do centro de Portugal continental. Formaba parte da histórica provincia de Ribatexo. A cidade propiamente dita limita cunha conca de polje que no verán é campo fértil e no inverno, en caso de choiva intensa, un lago temporal.

Historia
--------

Minde mencionouse por primeira vez nos rexistros oficiais no ano 1165, nunha carta escrita por Afonso I de Portugal, onde estableceu un albergue no que hoxe é Minde.

En 1892, Minde pasa a formar parte do municipio de Torres Novas, deixando Porto de Mós. En 1914 fúndase o municipio de Alcanena, e dende entón Minde forma parte del.

Galería
-------

* Unha vista de Minde.Unha vista de Minde.
* Conca cárstica en Minde, inundada por un lago temporal.Conca cárstica en Minde, inundada por un lago temporal.
* Quiosco de música en Minde.Quiosco de música en Minde.

Notas
-----

1. ↑  Instituto Nacional de Estatística (INE), Censo das divisións administrativas de 2013 de Portugal
2. ↑  "Carta administrativa oficial de Portugal ; versão 2017\_ em vigor". *dgterritorio.pt*. Arquivado dende o orixinal o 05 de novembro de 2018. Consultado o 11 de maio de 2018.
3. ↑  "Dicionario; argot". *Real Academia Galega*. Consultado o 2022-06-14.
4. ↑  Manuel Fernandes Vicente (2009), *"Minderico renasce com apoio da Volkswagen a línguas ameaçadas"*, *Público*, edición do 17.08.2009, p. 22. (en portugués)
5. ↑  "Sobre-a-nossa-terra/ A-nossa-historia". *jf-minde.pt* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 13 de maio de 2018. Consultado o 30 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Minde Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Minderico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1717071
* GeoNames: 2266388
* OSM: 6457904

 |
**Heriberto Quiñones González**, nado en 1907 e finado en Madrid o 2 de outubro de 1942, foi un albanel e militante comunista de España.

Traxectoria
-----------

Non se lle coñece o seu nome verdadeiro nin a súa procedencia. Especúlase que procede de Besarabia, en territorio disputado entre Rusia e Romanía.

Antes do ano 1936 fora detido en varias ocasións polas súas actividades revolucionarias. Durante a guerra civil española tomou parte en Valencia do Comité Provincial do Partido Comunista. Trala fin da guerra foi detido e internado no campo de concentración de Albatera e posteriormente nun cárcere en Valencia, mais foi liberado polo avanzado da súa tuberculose.

Detido varias veces máis pola súa actividade clandestina, en 1941 trasládase a Madrid onde se converteu no responsable e organizador nacional do PCE na clandestinidade. Máis existe contra el un forte rexeitamento, sobre todo polos comunistas exiliados. Así o partido viuse afectado polas purgas e o propio Heriberto Quiñones foi acusado de traidor, delator e axente británico. Mais non só o acusaron, senón que un compañeiro o delatou e foi detido o 30 de decembro de 1941. Nos cárceres franquistas foi torturado salvaxemente, aínda que non confesa nin o seu domicilio, e crébanlle o espiñazo. No cárcere dáse de conta que foi expulsado do Partido Comunista. No seu consello de guerra recoñeceu orgulloso ser o máximo dirixente do PCE no interior.

É condenado a morte e fusilado o 2 de outubro de 1942 contra as tapias do Cementerio del Este de Madrid sentado nunha cadeira, ó non poder terse en pé debido as torturas franquistas. As súas derradeiras palabras foron "*Viva la Internacional Comunista*". Xunto a el foron fusilados os seus axudantes na dirección do PCE, Luis Sendín e Ángel Cardín.

Non foi rehabilitado no PCE ata o ano 1986, xa que lle acusaban de traidor e "prea infiltrada" .

Notas
-----

1. 1 2  Juliá, Santos (coord.), *Víctimas de la guerra civil* (1999), Ediciones Temas de Hoy.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Heriberto Quiñones na Historia do PCE Arquivado 08 de xaneiro de 2007 en Wayback Machine. (castelán)
* Heriberto Quiñones na guerrilla (castelán)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2879720
* WorldCat
* VIAF: 66125677
* BNF: 14471229c
* FAST: 1842859
* GEC: 0053752
* ISNI: 0000 0000 7865 9236
* LCCN: no2001070539
* SUDOC: 083004513

 |
Coordenadas: 40°7′8″N 7°10′2″O﻿ / ﻿40.11889, -7.16722
**Aldeia do Bispo** é unha antiga freguesía portuguesa do concello de Penamacor, con 6,51 km² de área e 676 habitantes (2011). A súa densidade de poboación era 103,8 hab / km².

Foi extinguida (agregada) pola reorganización administrativa 2012/2013, sendo o seu territorio integrado na União das Freguesias de Aldeia do Bispo, Águas e Aldeia de João Pires.

Localización no concello de Penamacor.

Poboación
---------

| Poboación da freguesía de Aldeia do Bispo  |
| --- |
| 1864 | 1878 | 1890 | 1900 | 1911 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| 769 | 873 | 1 031 | 1 124 | 1 475 | 1 394 | 1 597 | 1 777 | 2 354 | 2 017 | 1 560 | 953 | 908 | 748 | 676 |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Evolución da poboación (1864/2011) |
| Evolución da poboación (1864/2011)  |

|  |
| --- |
| Grupos de idade (2001) |
| Grupos de idade (2001)  |

|  |
| --- |
| Grupos de idade (2011) |
| Grupos de idade (2011)  |

 |

Xeografía
---------

Aldeia do Bispo está situada nun val, á beira da ribeira da Raivosa, afluente da ribeira das Taliscas, no cruzamento dos camiños para as parroquias de Águas, Bemposta, Aranhas, Aldeia de João Pires e Penamacor. Está a uns 7 km da sede do concello.

Historia
--------

Existe un profundo descoñecemento acerca da data de fundación desta freguesía, así como da orixe do seu nome. A máis antiga inscrición ou data gravada nas pedras que se atopou é de 16 ZX, que foi interpretada como de 1628. Na rúa do Outeiro, onde din existir unha praza, se atopou nunha casa coa data de 1696, gravado en torce da porta. Sobre a orixe do nome, hai diversas opinións. Segundo algúns autores, a palabra aldea ten orixe árabe : الضيعة, *ād-ḍay’ah* («Aldea»).

Patrimonio
----------

* Capelas do Espírito Santo, de St.º António, de N.ª S.ª das Necesidades e de S. Sebastião
* Cruceiro
* Nicho
* Estación arqueolóxica de Lameira Larga

Notas
-----

1. ↑  *Diário da República*, 1.ª Série, n.º 19, Reorganização administrativa do território das freguesias, Lei n.º 11-A/2013, de 28 de janeiro, Anexo I. Acedido a 19/07/2013.
2. ↑  Instituto Nacional de Estatística (Recenseamentos Gerais da População) -

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2118777
* GeoNames: 8014791
* OSM: 5430662

 |
**Ronfe** é unha aldea e parroquia portuguesa do concello de Guimarães, sede da **fregresía de Ronfe** que ten 5,02 km² de superficie e 4462 habitantes (2011), tendo así unha densidade de poboación de 888,8 h/km².

Historia
--------

Estatua dun soldado medievalFoi sede de concello (Couto de Ronfe ou Couto de Vermil) até 1834. O pequeno municipio estaba formado polas freguesías de Ronfe, Vermil, parte de Mogege, e tiña, en 1801, 853 habitantes. Foi o seu último xuíz-presidente, Juliano Ribeiro Bernardes, e o último presidente electo Bento Custodio Machado.

  

A localidade de Ronfe foi elevada á categoría de vila o 13 de maio de 1999. É unha vila chea de intereses históricos. No libro de José Hermano Saraiva, especúlase que a batalla de S. Mamede tivo lugar en Ronfe, na zona da Quinta de S. Miguel. [] A igrexa parroquial foi comezada antes das guerras napoleónicas e finalizada en 1825.

Igrexa de Ronfe, rematada no ano 1825

Na cultura popular
------------------

Camilo Castelo Branco menciona varias veces a Ronfe nos seus contos e novelas.

Como se pode ler no *Discurso sobre a conquista de Pegu* (cap. III) de Manuel de Abreu Mousinho, o capitán e aventureiro portugués Salvador Ribeiro de Sousa (ou Salvador Dias Ribeiro), ás veces chamado "Massinga", activo en Birmania a principios do século XVII, naceu no Couto de Ronfe, para a quen, segundo o citado autor "os nativos de Pegu elixiron para o seu rei no ano 1600 "e polo tanto coñecido xeralmente como "rei de Pegu". []

En Ronfe naceu e adestraba Aurora Cunha, atleta tricampeoa mundial nos anos 80 e 90 e gañadora de varios maratóns internacionais como os de París, Toquio, Chicago, etc. a pesar de que aos seus pais *"non lles parecía ben que andase a ensinar as pernas pola vila"*.

Poboación
---------

| Poboación da freguesia de Ronfe (1864 – 2011)  |
| --- |
| 1864 | 1878 | 1890 | 1900 | 1911 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| 984 | 979 | 1 109 | 1 317 | 1 177 | 1 062 | 1 261 | 1 699 | 2 141 | 2 647 | 2 958 | 3 373 | 3 499 | 4 487 | 4 462 |

Notas
-----

1. ↑  "A viúva do enforcado" (PDF). *visionvox.net/biblioteca* (en portugués). Consultado o 24 de xuño de 2022.
2. ↑  OpenLibrary.org. "Breve discurso em que se conta a conquista do Reino do Pegú (1936 ed.) ; pen Library". *Open Library*. Consultado o 2022-06-24.
3. ↑  Guimarães, Mais (2020-05-22). "Aurora Cunha". *Mais Guimarães* (en portugués). Consultado o 2022-06-24.
4. ↑  Instituto Nacional de Estatística (Recenseamentos Gerais da População) -

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ronfe*** |

* Lista de municipios de Portugal con vieiras no escudo

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

* Portal:Portugal
*Este artigo fai referencia ao Partido Comunista de España en Galicia ata a constitución do Partido Comunista de Galicia*
O **Partido Comunista de España** tivo en Galicia escaso número de simpatizantes ata a proclamación da Segunda República. Aínda así contou desde o comezo con grupos en Pontevedra, Vigo e Ferrol, organizándose despois en Santiago de Compostela, Ourense e Monforte nun ambiente de clandestinidade ata a proclamación da II República. Nas eleccións do 12 de abril de 1931 conseguiu dous concelleiros na cidade de Pontevedra grazas á influencia que exercían os comunistas na Federación Comarcal Agraria de Pontevedra. Ao longo de 1932 e 1933, aproveitando o desgaste do PSOE, o PCE aumentou a súa militancia de xeito significativo entre os obreiros participando nos conflitos obreiros e a aparición dun sindicato propio (Confederación General del Trabajo Unitaria) e por medio da extensión do agrarismo comunista a outras comarcas, formándose en 1936 a Federación Campesina Provincial en Ourense.

A represión desencadeada a raíz dos sucesos de outubro de 1934 freou o desenvolvemento do PCE en Galicia pero acelerou a unidade de acción das organizacións obreiras. O primeiro acto público significativo do PCE en Galicia logo de outubro de 1934 non foi ata o 1 de xaneiro de 1936, cando o partido celebrou na Coruña un mitin coa participación de Dolores Ibárruri. Nas eleccións de 1936 participou dentro da Frente Popular, conseguindo un escano. Nesa altura contaba con 3.000 militantes, destacando Vigo, Pontevedra, o norte da provincia da Coruña, Viveiro e Ourense. Duramente reprimidos durante a guerra civil, os comunistas constituíron o principal continxente que se sumou á resistencia armada ao réxime de Franco e foron moi activos dentro da oposición interior, sobre el xiraba case toda a actividade política contra a ditadura.

Notas
-----

1. ↑  Bernardo Máiz, *Galicia na II República e baixo o franquismo*, Vigo, 1988 páx. 26
2. ↑  Dolores Ibárruri. *El único camino*. Castalia, 1992, páxina 310
O **Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital** é un dos trece departamentos ministeriais en que se divide o actual Goberno de España. O seu actual titular (desde o 4 de novembro de 2016) é Álvaro Nadal.

Historia
--------

O Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital nace debido á agrupación de competencias realizada polo goberno de Mariano Rajoy no ano 2016. O antigo Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo foi divido en dous ministerios diferentes, o Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital que asumiu as competencias en Enerxía e Turismo e, o Ministerio de Economía, Industria e Competitividade, que fusionou as competencias en industria co antigo Ministerio de Economía e Competitividade.

Funcións
--------

Corresponde ao Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital a proposta e execución da política do Goberno en materia de enerxía, turismo, telecomunicacións e sociedade da información, así como o desenvolvemento da Axenda Dixital.

Estrutura
---------

A estrutura do actual ministerio é:

* Secretaría de Estado de Enerxía.
	+ Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas.
* Secretaría de Estado para a Sociedade da Información e a Axenda Dixital.
	+ Dirección Xeral de Telecomunicacións e Tecnoloxías da Información.
* Secretaría de Estado de Turismo
* Subsecretaría de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital
	+ Secretaría Xeral Técnica.

Titulares
---------

| Inicio | Finalización | Nome | Partido |
| --- | --- | --- | --- |
| 4 de novembro de 2016 | - | 

|  |
| --- |
| **Álvaro Nadal** |

 | PP |

Notas
-----

1. ↑  "Real Decreto 415/2016, de 3 de noviembre, por el que se reestructuran los departamentos ministeriales.". Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2017. Consultado o 19 de setembro de 2017.
2. ↑  Real Decreto 424/2016, de 11 de noviembre, por el que se establece la estructura orgánica básica de los departamentos ministeriales.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27685329
* MAVISE: 43

 |
Coordenadas: 41°53′26″N 08°47′49″O﻿ / ﻿41.89056, -8.79694

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vilar de Mouros.

**Vilar de Mouros** é unha freguesía portuguesa do concello de Caminha, con 9 km² de área e 753 habitantes (2011). Está atravesada polo río Coura.

Desde 1971 celébrase nela o Festival de Vilar de Mouros.

Patrimonio
----------

A ponte medieval de Vilar de Mouros sobre o río Coura é de arquitectura civil pública gótica, construída a finais do século XIV ou comezos do XV seguindo o modelo criado na ponte de Ponte de Lima. En 1910 foi declarada Monumento Nacional. Está constituída por tres arcos lixeiramente quebrados, sendo o medio de maior dimensións, e un taboleiro en cavalete. Foi restaurada en 2008.

Da Torre de Vilar de Mouros, desmantelada en 1838, consérvase o topónimo e algunhas pedras reutilizadas na construción de vivendas e nos piares da ponte.

Entre o patrimonio relixioso destaca a igrexa parroquial, a Igrexa Nova (Senhor dos Passos), e as capelas da Senhora do Crasto, São Brás, Santo Amaro, São Sebastião, Santa Luzia, A Senhora da Lapa, O Bom Sucesso e Santo António.

Galería de imaxes
-----------------

* Ponte sobre o río Coura.Ponte sobre o río Coura.
* Igrexa Nova.Igrexa Nova.
* Fachada da igrexa parroquial.Fachada da igrexa parroquial.
* Porta norte da igrexa parroquial.Porta norte da igrexa parroquial.
* Capela de Santo Amaro.Capela de Santo Amaro.
* Interior da capela de Santo Amaro.Interior da capela de Santo Amaro.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1786687
* GeoNames: 8014515
* OSM: 5631393

 |
O **Santuario da Virxe de Guadalupe** (en éuscaro: *Guadalupeko baseliza*) é unha capela e santuario católico, situado na montaña Jaikzibel, en Hondarribia, en Guipúscoa, no País Vasco.

Historia
--------

Aparece mencionado por primeira vez nun documento de 1526, de feito, o mariñeiro Juan Sebastián Elcano doou seis duques de ouro nesta capela. Segundo a tradición, a capela érguese no lugar onde dous nenos atoparon a imaxe da virxe. É a advocación orixinal da Virxe de Guadalupe, no País Vasco. Orixinaria do século XVI, foi destruído moitas veces ó longo da historia.

É un templo dunha nave cun cruceiro e paredes de cabeceira planas. O templo orixinal do século XVI foi renovado, máis tarde, principalmente no século XVIII. O obra actual data maioritariamente do século XIX. A torre foi construída en 1868 e está en ángulo entre as fachadas do sur e o leste.

Logo do asedio de Hondarribia, en 1638, a cidade acudiu nunha gran procesión ata a capela para agradecer a protección durante o ataque e celebrar a vitoria.

Esta procesión é celebrada hoxe en día, cada 8 de setembro, no chamado "Alarde de Hondarribia"

Interior
--------

O principal retablo é de estilo barroco, obra de Juan Bautista Igeluz e Jazinto Elduain e realizado en 1748. Os retablos dos lados foron traídos dende a parroquia. O retablo da esquerda, o ofrecido a San Sebastián, é de 1507 con renovacións de 1642. O retablo da dereita, é de 1760, e está ofrecido a San Xoán Bautista.

Hai tamén algúns frescos de Bienabe Artia de 1949.

Notas
-----

1. ↑  Santuario de Guadalupe Turismo Euskadi Consulta o 16 de febreiro de 2017
2. ↑  Instituto Geográfico Vasco. Andrés de Urdaneta (ed.). "21 GUADALUPE" (en castelán). Consultado o 17 de febreiro de 2017.
3. ↑  Turismo Consorcio transfronterizo BidasoaTxingudi (ed.). "Santuario de Guadalupe" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 18 de febreiro de 2017. Consultado o 17 de febreiro de 2017.
Vista nocturna do Santuario
O **Santuario de Santa María de África** é un templo católico de Ceuta, consagrado á imaxe da Virxe de África, patroa da cidade autónoma.

Historia
--------

Tras o envío da imaxe da Virxe de África a Ceuta en 1421 por parte de Henrique o Navegante, constrúese un primeiro templo en honor da imaxe. O primitivo templo identificaríase, ao parecer, coa cabeceira do santuario actual, aínda que na súa fábrica non se advirte ningún vestixio da obra medieval.

O actual santuario ten unha morfoloxía barroca. As primeiras noticias sobre obras no edificio datan do ano 1676, cando hai que habilitar o santuario como sede provisional do cabido catedralicio ante o estado de ruína da primitiva igrexa catedral debido aos danos causados polo Sitio ao que nese momento era sometida a cidade. Durante a primeira metade do século XVIII realizouse un amplo proceso de obras, que debeu de darlle a este a fisionomía que presenta actualmente, polo menos no seu interior.

Ten unha planta rectangular con tres naves, máis ancha e alta a central, divididas en cinco tramos, ás que se pega cabeceira tripartita, composta á súa vez pola capela maior e dous colaterais, todas elas rectangulares. A esta cabeceira péganse a sancristía e outras dependencias do templo. No camarín do altar maior é onde se encontra a imaxe de Santa María de África, a talla aparece sentada con Xesucristo morto nos seus brazos e coroada cunha coroa imperial e ricos mantos bordados en ouro. Ten varios mantos de diferentes cores que se cambian segundo os tempos litúrxicos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Santuario de Santa María de África*** |

* Historia do Santuario de Santa María de África *(en castelán)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Iberia.
***La Iberia*** foi unha revista editada en Buenos Aires entre 1908 e 1914.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista española de interés general*, apareceu en outubro de 1908. Proclamábase defensora dos intereses españois na Arxentina e estaba dirixido por Julio de la Cuesta. Tivo como xefe de redacción a Joaquín Pesqueira, e como redactor a Francisco S. Martínez; o seu redactor artístico foi Alfredo de Treviño. Ramón Zarauza foi o administrador. Publicou por entregas a novela *Flor de maldad* de Joaquín Pesqueira, e a novela *La demonia* de Francisco Porto Rey. Suspendeu a súa publicación durante dous meses para volver reaparecer en novembro de 1909. En xaneiro de 1911 converteuse en quincenal. En xullo de 1914 anunciou o cambio de nome por outro "xenuinamente galego".

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 3-1-1909, p. 2.
2. ↑  *Vida Gallega*, abril-1912, p. 44.
3. ↑  *Nova Galicia*, 2-2-1913, p. 3.
4. ↑  *Suevia*, 14-6-1913, p. 16.
5. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 5-2-1909, p. 1.
6. ↑  *Nova Galicia*, 23-4-1911, p. 4.
7. ↑  *Nova Galicia*, 14-11-1909, p. 2.
8. ↑  *Nova Galicia*, 2-2-1911, p. 4.
9. ↑  *Nova Galicia*, 7-7-1914, p. 2.
****Imrinen /المرينيون*  (árabe)***  
**Dinastía merínida**| Imperio |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ←  | **1215 — 1358** |  → |

 |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bandeira | Escudo |

 |
| Situación de MerínidasExtensión da dinastía merínida (en vermello), c. 1350 Alxeria, Marrocos, Tunisia e parte de Al-Andalus |
| **Capital** | Fez |
| **Relixión** | Islam sunita (predominante), catolicismo, xudaísmo, ibadi, sufismo |
| **Goberno** | Monarquía |
| **Sultán** |  |
|  • 1215-1217 | Abd al-Haqq I |
|  | Abu Inan Faris |
| **Historia** |  |
|  • Establecido | {{{data\_inicio}}} |
|  • Disolución | 1358 |
| **Superficie** | 39 323 636 km² |
| **Moeda** | Dinar, Dobla Zaena, Dobla almohade) |

Os **Merínidas** ou **benimeríns** foron unha dinastía bérber do grupo Zenata que reinou en Magreb tras a caída dos almohades entre os séculos XIII e XV, gobernando nos territorios dos actuais Marrocos e sur de España, ademais da maioría do Magreb. Os benimeríns interviñeron de maneira decisiva na política do reino nazarí de Granada, onde tiñan un exército permanente. Ademais, foron un soporte fundamental da resistencia contra os reinos cristiáns. O reino de Granada foi a última fortaleza marínida na Península Ibérica, que pasa para Castela en 1340, e ademais esta dinastía foi substituída pola dinastía Hafsid en 1465.

Historia
--------

A dinastía tivo as súas orixes nos bérberes Zenatas, aliados tradicionais dos Omíadas de Córdoba. En 1248 o xefe da tribo, Abu Yahya, conquistou a cidade de Fez e nos dez anos que seguiron conquistou todo o Marrocos, con excepción de Marraquex, tomada en 1269 polo seu irmán e sucesor, Abu Yusuf (Abu Iúçufe).

A madrasa Bou Inania en Fez foi mandada construír polos Merínidas
Despois de teren derrotado os Almohades, tentaron apoderarse dos dominios que estes posuían no Magreb e na Península Ibérica, mais as súas tentativas fracasaron. Enviaron varios continxentes de tropas para o reino de Granada, tendo desa forma contribuído para a supervivencia dese reino fronte ás agresións cristiás. En 1340 os cristiáns, nun exército conxunto castelán-portugués, derrotan os merínidas na batalla do Salado, nunha batalla decisiva no proceso da Reconquista.

Os Merínidas destacaron como grandes construtores, tendo fundado a nova cidade de Fez, que funcionou como capital da dinastía.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dinastía almorábide
* Dinastía almohade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q582861
* WorldCat
* VIAF: 3282927
* BRE: 2205636
* CERL: cnp00558360
* EBID: ID
* GND: 119528460

 |
A **orde composta** é unha orde arquitectónica romana que combina elementos corintios, ábacos e follas, e elementos xónicos, as volutas. Ata o renacemento a orde foi considerada unha versión tardía da corintia. Trátase dun estilo mixto en que se insiren no capitel as volutas do xónico e as follas de acanto do corintio. A columna ten dez módulos de altura.

Os artistas romanos non tiveron a pretensión de aplicar sobre iso un novo sistema arquitectónico, para o adorno como para a ordenanza a orde composta non difire máis da orde corintia que as variedades diversas desta última difiren ordinariamente entre elas. Son os arquitectos do século XVI os que imaxinaron facer unha orde especial desta combinación de formas observadas en munumentos romanos. O capitel corintio, pola variedade dos seus aspectos, pola facilidade de modificar a mercé da alegoría na decoracion, pola riqueza das esculturas que contén, foi a que serviu mellor o gusto dos arquitectos polos símbolos e a magnificencia dos atributos; por isto vemos variedades innumerables de capiteles, nos cales a orde primitiva desapareceu case por completo de estar tan cargados a chegar ao cambio da forma esencial. Logo de ver delfines, tritones, trofeos, na composición dun capitel corintio, vimos volutas xónicas, sen inquietarse polos motivos desa mudanza. É deste xeito que a orde composta se fixo un sistema bastardo e parasito, que non se sabería erixir en orde especial. Con todo foi aplicada sobre un gran número de edificios do Renacemento, e as regras foron postas por mestres famosos que se poden citar: Baldassarre Peruzzi, Sebastiano Serlio ou Philibert Delorme, entre outros.

Notas
-----

1. ↑  Ana Romero Masiá e Felipe Arias Vilas. *Arqueiloxía e prehistoria*. *Ir indo edicios*. ISBN 84-7680-168-8.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Orde arquitectónica
* Orde dórica
* Orde xónica
* Orde corintia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q734649
* AAT: 300067415
* BNCF: 72332
* BNF: 12503426t
* BRE: 2087383
* EBID: ID
* MAG: 2776209069

 |
**Estado Novo** ou **II República Portuguesa** é o nome do réxime político autoritario e corporativista que tivo lugar durante 41 anos en Portugal de forma ininterrompida, desde 1933, coa aprobación dunha nova Constitución por plebiscito nacional, até 1974, coa Revolución dos Cravos. Coa designación **Estado Novo** pretendíase dicir que se iniciaba unha nova fase política do país, diferente da primeira República portuguesa.[]

É tamén chamado **Salazarismo**, malia que este último termo pode tamén ser aplicado ao período en que António de Oliveira Salazar gobernou, é dicir, desde a súa ascensión ao cargo de Presidente do Consello de Ministros en 1932 até o seu afastamento por doenza en 1968. Salazar foi substituído despois por Marcelo Caetano. Non obstante, esta última designación revela que o Estado Novo estaba moi centrado e dependía profundamente da figura de Salazar, o seu fundador e "xefe".[]

Tratouse da ditadura máis longa na Europa occidental durante o século XX. Alongouse durante 48 anos, incluíndo a ditadura militar de 1926 a 1933 e o Estado Novo que abrangue o período entre os anos 1933 e 1974. []

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q824489
* EBID: ID

 |
Vista da Serra da Estrela
A **Serra da Estrela** é o maior cordal montañoso de Portugal e inclúe a cota máis elevada do país en territorio continental, con 1.993 m sobre o nivel do mar no cume da Torre, que son superados só na Montaña do Pico, no arquipélago dos Azores, con 2.351 m sobre o nivel do mar.

A Torre
-------

O rei Xoán V de Portugal mandou construír, entre 1716 e 1726, na mesma cima da cadea montañosa, unha torre, de xeito que a súa punta atinxise a altitude dos 2000 m[]. Hoxe en día ao cumio chámaselle A Torre.

A serra
-------

O complexo montañoso desenvólvese sobre unha extensión duns 100 km, cun largo máximo duns 30 km. Está formado por unha vasta cadea de granito que en tempos medievais delimitou a fronteira meridional do país. A paisaxe natural comprende gargantas entalladas pola auga, freitas, torrentes e pequenas lagoas de montaña.

Tres ríos importante nacen na Serra da Estrela: o Mondego, o maior dos ríos con curso completo en territorio portugués, o Zézere, que é un afluente do río Texo; e un tributario do Mondego, o Alva.

Parque Nacional
---------------

O grupo montañoso forma a parte principal do Parque nacional da Serra da Estrela, que cobre unha área de 1.010 km², da cal cerca da metade está por encima dos 700 m sobre o nivel do mar.

Esquí
-----

A serra acolle a única zona salientábel para practicar o esquí alpino en Portugal, nas proximidades da estación invernal de Loriga.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Serra da Estrela*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Portugal*** |

### Outros artigos

* O *can da Serra da Estrela* é unha raza canina de montaña autóctona da zona.
* O *queixo Serra da Estrela* é un queixo típico da rexión.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q738004
* WorldCat
* VIAF: 243479146
* CDDA: PTCON0014
* DARE: 41586
* EBID: ID
* GEC: 0025391
* GeoNames: 2739807
* GND: 4118602-3
* LCCN: nb2016010091
* Natura 2000: PTCON0014
* NKC: ge876363
* OSM: 9857765
* WDPA: 555531084

 |
**Bloque** foi un grupo cántabro de rock progresivo formado en 1973. Foi un dos grupos clave na historia do rock español das décadas dos 70 e 80. Permaneceu activo até 1981.

Historia
--------

**Bloque** formouse en Torrelavega e Santander (Cantabria) en 1973, cando Luis Pastor, Juan José Respuela, Sixto Ruiz e Paco Baños, inspirándose en grupos como The Allman Brothers Band, Yes ou King Crimson, decidiron dar renda solta á súa imaxinación musical e crear esta banda. Coa chegada do teclista Juan Carlos Gutiérrez atoparon o son que lles caracterizaría, enérxico e envolvente, no que destacan os sos a dúas guitarras de Respuela e Ruiz, ao modo de The Allman Brothers Band.

Os seus primeiros concertos importantes tiveron lugar nos festivais de León e Burgos, así como en Cataluña, no Nadal Rock. Máis tarde actuaron no famoso local de rock M&M, en Madrid, e no programa de televisión de TVE *Voces a 45*.

Por mor desta serie de eventos, Chapa Discos, un selo pertencente á discográfica Zafiro, contrátaos e editan o seu primeiro LP en 1978, titulado como o grupo e producido por Vicente Romeu e Luís Soler. Do disco, gravado en só cinco días, extráense dous singles, "La Libre Creación" / "Nostalgia" e "Undécimo Poder" / "Abelardo y Eloísa".

Ao ano seguinte, 1979, editan *Hombre, Tierra y Alma*, que produciron eles mesmos.

En 1980 sacan *El Hijo del Alba*, gravado con moita máis calidade, pero que non tivo o éxito esperado, debido, sobre todo, ao cambio nos gustos musicais que se estaba vivindo coa aparición da movida madrileña. Extráense del dous singles, "El hijo del alba" / "La razón natural" e "Quimérica laxitud" / "Danza Del agua" (fragmento).

Para rematar, editaron un último disco, ao que titularon *Música para la Libertad* (1981). Del publicáronse dous sinxelos, "Detenidos en la Materia" / "Mágico y salvaje" e "Sólo sentimiento" / "Detenidos en la materia". Tras a súa publicación, disolvéronse.

En 1993 dous dos membros orixinais, Juan José Respuela e Juan Carlos Gutiérrez, conseguen unir á banda e facer unha serie de concertos, acompañados por varios colaboradores.

En 1999 edítase o disco *En Directo*, unha gravación realizada en 1994 na sala Revólver de Madrid, coa participación de Iván Velasco (guitarras), Luís Escalada (batería), Pepe Masides (baixo) e Marcos Gómez (teclados).

En 2008 reúnense para celebrar un concerto extraordinario en Santander xunto a grupos como Danza Invisible, Soil & Pimp Sessions e Achtung Babies.

Membros
-------

* Luis Pastor
* Juan José Respuela
* Sixto Ruiz
* Paco Baños
* Juan Carlos Gutiérrez, teclista

Discografía
-----------

* *Bloque*
* *Hombre, Tierra y alma*
* *El hijo del alba*
* *Música para la libertad*
* *Grandes exitos*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5639730
* WorldCat
* VIAF: 147973950
* Discogs: 1769185
* ISNI: 0000 0000 9907 1351
* MusicBrainz: ID

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **República Federal de Iugoslavia** foi un estado federal formado polas repúblicas de Serbia e de Montenegro en 1992 e que no ano 2003 foi renomeado por Serbia e Montenegro. A capital foi a cidade de Belgrado.

Historia
--------

### O novo Estado

Tras a caída da República Federal Socialista de Iugoslavia entre 1991 e 1992, só Serbia e Montenegro acordaron manter o estado iugoslavo, e estableceron unha nova constitución para unha nova Iugoslavia en 1992. Coa caída do comunismo na Europa do Leste, o novo estado seguiu a onda de cambios e non reviviu a estrutura do partido comunista (que fora disolta en 1990). O novo estado deixou a simboloxía comunista: a estrela vermella foi retirada da bandeira, e o escudo de armas comunista foi substituído por unha aguia bicéfala coas armas de Serbia e de Montenegro. Outros cambios foron introducidos como renomear a policía ata entón Milicija (Милиција) por Policija (Полиција); as dúas repúblicas terían as súas propias forzas. O novo estado estableceu un goberno baseado nun sistema dun só presidente, que sería elixido de xeito democrático, así coma un parlamento democrático.

### Serbia e Montenegro

No 2002 os gobernos das dúas repúblicas que conformaban a federación chegaron a un novo acordo co propósito de mellorar a cooperación entre as dúas. O 4 de febreiro do 2003, aprobouse unha nova Carta Constitucional, o estado foi reestruturado, e cambiouse o nome polo de Unión dos Estados de Serbia e Montenegro. Porén diversos grupos comezaron a premer pola independencia de Montenegro, que finalmente foi aprobada o 21 de maio de 2006 e declarada o 3 de xuño de 2006. 

* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q838261
* WorldCat
* VIAF: 151848213
* BNF: 16720829j

 |
Coordenadas: 42°59′34″N 5°45′34″O﻿ / ﻿42.992745, -5.759508

Sinal na N-630, na entrada a Asturias desde Castela e León.
O **porto de Payares** (en asturiano: *puertu de Payares*) é un porto de montaña que foi tradicionalmente a principal vía de transporte entre Asturias e a Meseta Central, ata a construción da autoestrada AP-66. Cunha altitude de 1.378 metros, é coñecido polas nevadas que recibe no inverno, as súas néboas nas noites de verán, as súas pendentes que chegan ata o 17% oficialmente e pola próxima estación de esquí, Valgrande-Pajares.

Tanto a estrada N-630 como as vías de ferrocarril aproveitan o mesmo paso natural, seguindo os vales do río Payares na vertente asturiana e do río Bernesga na leonesa.

Notas
-----

1. ↑  "Topónimos oficiais do concello de Ḷḷena" (PDF). *sede.asturias.es*. Consultado o 6 de agosto de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto de Payares Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3329179
* WorldCat
* VIAF: 837150033022811180005
* GEC: 0048380

 |
Coordenadas: 56°05′N 12°55′L﻿ / ﻿56.083, -12.917

|  |
| --- |
| **Concello de Bjuv***Bjuvs kommun* |
|  |
| Reitoral de Norra Vram |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Skåne |
| **Condado** | Escania |
| **Capital** | Bjuv |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 15 883 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 115,81 km² |
| **Densidade** | 137,74 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | bjuv.se |

**Bjuv** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Escania. A súa capital é Bjuv.

No municipio distínguense tres tipos de paisaxe: no nordés un bosque de faias, no sur unha paisaxe de outeiros de morena, e no norte unha chaira de sedimentos arcillosos. Historicamente a minería do carbón e a fabricación de ladrillos refractarios foron importantes sectores para a economía local. Porén, a principios da década de 2020 a economía de Bjov estaba dominada pola industria manufactureira e a da construción.

Dende a fundación do municipio en 1971 e ata o ano 2020 a poboación medrou nunhas 2 500 persoas.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-08-10.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q511310
* WorldCat
* VIAF: 2970151002106330280007
* GeoNames: 2721533
* ISNI: 0000 0004 0432 9698
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-1041

 |
Francia metropolitana
O termo **Francia Metropolitana** (*France métropolitaine* ou simplemente a *Métropole*) refírese ao territorio continental de Francia en Europa máis as illas das costas continentaís do océano Atlántico, do canle da Mancha e do mar Mediterráneo, incluíndo a illa de Córsega. Exclúe os departamentos de ultramar e os territorios de ultramar, que, malia ser partes integrais da República Francesa, son referidos como Francia de Ultramar (*France d'outre-mer*). Nos departamentos e territorios de ultramar, unha persoa da Francia Metropolitana é referida como *métro*.

Ao 1 de xaneiro de 2008, existían 61 875 822 persoas vivindo na Francia Metropolitana, mentres que 2 597 318 vivían na Francia de Ultramar, sumando un total de 64 473 140 na República Francesa.

O termo Francia Continental emprégase cando se exclúen as illas e en particular a de Córsega da Francia Metropolitana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212429
* OSM: 1403916

 |
O **Lóuzara**, é un río da provincia de Lugo, en Galiza, afluente do río Lor e este á súa vez do río Sil.

O río Lóuzara dá o seu nome ao Val de Lóuzara ou Terras de Lóuzara, no concello de Samos. Ten aproximadamente 29 km de lonxitude.

Percorrido
----------

Nace da confluencia de varios regos que baixan da Serra do Rañadoiro, no concello de Pedrafita do Cebreiro, entre eles o río Louzarela. No seu tramo inicial fai de límite entre os concellos de Folgoso do Courel e o de Samos para logo internarse neste último, polo cal discorre a maior parte do seu percorrido, recibindo varios regos que descenden da Serra do Oribio e dos Montes de Lóuzara. Únese ao río Lor no concello do Folgoso do Courel a uns 430 m. de altitude, preto da aldea do Touzón.

Explotación
-----------

Antigamente funcionaban varios muíños, e ferrerías como a de Gundriz ou a de Santalla de Lóuzara, e algún mazo.

Galería de imaxes
-----------------

* O val de Lóuzara con néboa, Samos.O val de Lóuzara con néboa, Samos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20545461
* GeoNames: 3117873

 |
Un bulldozer blindado Caterpillar D9 do exército israelí destrúe unha casa durante a Segunda Intifada (2000–2005)
A **demolición de vivendas** é un dos métodos empregados polo exército israelí en Xerusalén Leste, Cisxordania e a Franxa de Gaza para lidar coa insurxencia palestina e para limitar o crecemento demográfico da poboación palestina no contexto do conflito palestino-israelí. Calcúlase que, durante a guerra árabe-israelí de 1948 e a consecuente expulsión ou fuxida da poboación palestina dos seus fogares, o Estado de Israel demoleu unhas 52 000 vivendas palestinas, incluídos unhas 530 vilas e barrios destruídos na súa totalidade. Desde a ocupación dos territorios palestinos tras a guerra do Seis Días en 1967 até 2019, Israel demoleu unhas 55 000 vivendas e outras estruturas palestinas en Cisxordania, Xerusalén Leste e a Franxa de Gaza, e outros miles de vivendas foron demolidas dentro da propia Israel.

O obxectivo da demolición de vivendas pode ser a aplicación das normas e regulacións de construción, que na Palestina ocupada están impostas polo exército israelí. Outras xustificacións para a demolición de vivendas son a contrainsurxencia ou as medidas de seguridade para impedir ou deter accións dos milicianos palestinos. A xustificación de que serve como unha potente medida disuasoria contra o terrorismo e que fixo descender significativamente os ataques terroristas palestinos enfróntase a argumentos en contra, algúns dos cales proveñen do propio exército israelí, que afirman que a medida non demostrou unha efectividade disuasoria e que en realidade é contraproducente.

Tanto a ONU como numerosas organizacións a prol dos dereitos humanos critican as demolicións de fogares palestinos e cualifícanas dunha violación do dereito internacional humanitario. Por exemplo, Amnistía Internacional afirma que o goberno israelí está a usar a demolición de vivendas como un castigo colectivo cara aos palestinos e como un método para requisar propiedades e permitir así a expansión dos asentamentos israelís. En 1968, pouco despois da ocupación dos territorios palestinos tras a guerra do Seis Días, o xurista estadounidense Theodor Meron advertiu ao goberno israelí de que esta práctica contraviña o dereito internacional, e máis en concreto as Convencións de Xenebra.

A demolición de vivendas usouse esporadicamente para desmantelar os denominados outposts, é dicir, asentamentos israelís que son ilegais segundo o dereito internacional e segundo as propias leis israelís. Cómpre saliientar que esta distinción só existe no dereito israelí, dado que todos os asentamentos son ilegais segundo o dereito internacional, pois supoñen unha violación do artigo 49 do Cuarto Convenio de Xenebra, que prohibe o traslado de poboación civil da potencia ocupante ao territorio ocupado. Ademais, tras a súa retirada unilateral da Franxa de Gaza en 2005, o goberno israelí demoleu todas as vivendas dos seus asentamentos nesta rexión palestina.
A **República de Carolina do Sur** (en inglés *Republic of South Carolina*) foi un país non recoñecido, situado no actual Estado de Carolina do Sur que declarou a súa secesión dos Estados Unidos de América o 20 de decembro de 1860. Durante este período tamén foi coñecida como a **República do Palmetto**.

Secesión
--------

Por unanimidade, a convención estatal que tivo lugar en Columbia elixiu separarse da Unión. Adoptaron a bandeira do palmeto como bandeira nacional

Tras a declaración de secesión, o antigo congresista James L. Petigru remarcou que *Carolina do Sur era moi pequena para ser unha república e moi grande para ser unha residencia de enfermos mentais.*  Pouco despois, Carolina do Sur comezou a prepararse para unha presunta intervención por parte do goberno estadounidense, mentres traballaba por convencer a outros estados do sur en que se separaran da unión para formar unha confederación das repúblicas do sur.

O 8 de febreiro de 1861 a República de Carolina do Sur uniuse aos Estados Confederados de América.

Notas
-----

1. ↑  Cauthen, Charles Edward; Power, J. Tracy (2005). *South Carolina goes to war, 1860-1865*. University of South Carolina Press. p. 79. ISBN 978-1-57003-560-9.
2. ↑  Walter B. Edgar. "South Carolina: A History". Columbia, SC: University of South Carolina Press, 1998
3. ↑  Burger, Ken (13 February 2010). "Too large to be an asylum". *The Post and Courier* (Charleston, South Carolina: Evening Post Publishing Co). Consultado o 22 April 2010.  Paragraph 4

Véxase tamén
------------

* Carolina do Sur
* Estados Confederados de América
* Guerra Civil Estadounidense
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Crimea (homónimos).

A **República Popular de Crimea** (en tártaro de Crimea: *Qırım Halq Cumhuriyeti*) foi unha república que existiu dende decembro de 1917 a xaneiro de 1918 na península de Crimea, localizada no sur da actual Ucraína. Esta república foi o primeiro intento no mundo musulmán de establecer un Estado secular (véxase tamén República Democrática de Acerbaixán). Na súa fundación, a República Popular de Crimea era un dos moitos intentos pasaxeiros de crear novos estados despois de que a Revolución rusa de 1917 causara o derrubamento do Imperio ruso.

Historia
--------

A República Popular de Crimea foi declarada por iniciativa do *Qurultay* dos tártaros de Crimea, que estipulaba a igualdade de todas as etnias dentro da península; a maioría das persoas que vivían na Crimea do tempo eran rusos (compoñendo un 42 % da poboación da Crimea) ou ucraínos (11 %). Porén os tártaros de Crimea foron durante algún tempo a forza política e cultural dominante sobre a península. Noman Çelebicihan foi o primeiro e único presidente da república.

O *Qurultay* consistía en 76 delegados, catro dos cales eran mulleres (Efika Gasprinskaya, Anife Bdaninskaya, Ilhan Tohtar e Hatice Avcı). Os delegados eran elixidos de cinco condados: Ialta (24), Akmescit (19), Keffe (16), Kezlev (11), e Orkapi (6).

Os bolxeviques estableceron a RSS da Tavria sobre o territorio de Crimea a principios de 1918 antes de que a zona fose invadida polas forzas da República Popular de Ucraína e do Imperio alemán. Algúns funcionarios do goberno nacional como Cafer Seydahmet Kırımer, que conseguira escapar do terror do bolxevismo, buscaban asilo político en Kíiv e facían unha petición de axuda militar do Exército ucraíno.

Goberno
-------

* Presidente e ministro de Xustiza - Noman Çelebicihan
* Ministro de Defensa - Cafer Seydahmet Kırımer
* Ministro de Educación - Ahmet Özenbaşlı
* Ministro de Finanzas - Seyitcelil Hattat
* Ministro de Relixión - Ahmet Şükrü

Notas
-----

1. ↑  Magocsi, Paul Robert (2007). *Ukraine: An Illustrated History*. Seattle: University of Washington Press. p. 238. ISBN 0-295-98723-5.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

* República Autónoma de Crimea
* República Socialista Soviética da Táurida
* República Popular de Ucraína
* Referendo de independencia de Crimea de 2014