recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tráfico.
O **tráfico dun sitio web**, ou **análise web** (en inglés *Web analytic*) é un conxunto de técnicas relacionadas coa análise de datos relativos ao tráfico nun sitio web co obxectivo de entender o seu tráfico como punto de partida para optimizar diversos aspectos do mesmo.

Existen dúas categorías de análise web: *off-site* e *on-site*.

As análises web *off-site* fan referencia a medicións web e análises independentes de se se é o dono do sitio web ou se lle dá mantemento. Isto comprende a medición da audiencia potencial (oportunidade), participación de voz (visibilidade) e zunidos (comentarios) sobre o que está pasando en Internet como un todo.

As análises web *on-site* miden a rota dun visitante unha vez que ingresa a un sitio de Internet de propiedade da persoa que realiza a análise. Isto inclúe conversións; por exemplo que páxinas de chegada alentan ás persoas a facer unha compra. As medicións do tráfico dun sitio web *on-site* comparan indicadores de desempeño clave e o usan para mellorar un sitio web ou a resposta da audiencia fronte a unha campaña de mercadeo.

Historicamente, a análise web fixo referencia á medición de visitantes *on-site*. Porén, en anos recentes produciuse a converxencia de ambos os aspectos, principalmente debido a que os vendedores están producindo ferramentas que abarquen ambas as categorías.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tráfico en Internet

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre informática é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**The Reactionaries** foi unha banda de punk rock formada en San Pedro, California no ano 1978. Os seus membros foron o vocalista Martin Tamburovich, o guitarrista D. Boon, o baixista Mike Watt, e o batería George Hurley. The Reactionaries existiron durante a meirande parte dos anos 1978 e 1979, ensaiando con regularidade pero rara vez tocando ao vivo. Tras a súa disolución a finais de 1979, Watt e Boon formaron Minutemen co batería Frank Tonche e Hurley uniuse a Hey Taxi!; Hurley uniríase a Minutemen pouco despois, substituíndo a Tonche como batería da banda.

Historia
--------

Na época San Pedro era máis receptiva ás bandas de versións de rck clásico que aos artistas orixinais, e a escena punk da próxima Os Ánxeles aínda non estaba preparada para tomarse a unha banda de San Pedro en serio. Un grupo que tomou a The Reactionaries en serio foi outra banda punk dos Ánxeles, Black Flag.

A influencia e achega de Tamburovich permaneceu cos seus amigos e antigos compañeiros de banda durante toda a existencia de Minutemen; Watt, Boon, e Tamburovich cofundaron o selo New Alliance Records en 1980; Tamburovich contribuiría con letras para varias cancións de Minutemen e viaxou algunhas veces coa banda como *roadie*.

No existen gravacións formais de The Reactionaries exist, pero unha demo gravada en xaneiro de 1979 (posiblemente dun ensaioe) da canción "Tony Gets Wasted In Pedro" aparece no álbum recompilatorio de Minutemen *The Politics of Time*, editado por vez primeira en 1984 a través de New Alliance. Cando Tamburovich morreu dunha infección bacteriana en 2003, Watt tocou "Tony Gets Wasted In Pedro" e tributo ao seu amigo no seu programa de radio de Internet *The Watt from Pedro Show*.

En 2009, o selo independente baseado en San Pedro Water Under The Bridge Records, editou o primeiro disco de The Reactionaries. A primeira cara do LP contén dez cancións que a banda gravou no pendello de George Hurley en 1979, totalmente remasterizadas a partir da cinta orixinal. A segunda cara contén as mesmas dez cancións regravadas por diferentes músicos de San Pedro das anteriores catro décadas (incluídos George Hurley e Mike Watt). O disco, titulado *1979*, foi lanzado oficialmente o 20 de febreiro de 2010.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  *A wailing of a town : "an oral history of early San Pedro punk and more", 1977-1985* (primeira edición ed.). San Pedro, California. ISBN 978-0-9860971-0-2. OCLC 918618476.
2. ↑  "30 years later, D. Boon of the Minutemen remains a San Pedro legend | South Bay History". *blogs.dailybreeze.com*. Consultado o 2020-07-13.
3. 1 2  Margasak, Peter. "Pre-Minutemen Foursome the Reactionaries Surface on Vinyl". *Chicago Reader* (en inglés). Consultado o 2020-07-13.
4. ↑  "The Reactionaries - 1979". *Discogs* (en inglés). Consultado o 2020-07-13.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7759541
* Discogs: 1643632
* MusicBrainz: ID

 |
**Yvan Kyrla** (en mari *Йыван Кырлa*), nado o 17 de marzo de 1909 en Kupsola e finado o 3 de xullo de 1943 nun gulag do distrito de Sverdlovsk, foi un poeta e actor mari. Célebre polo papel de Mustafá no filme de 1931 *Путёвка в жизнь* de Nikolai Ekk .

Traxectoria
-----------

Realizou os seus estudos primarios na localidade de Marisola e os secundarios en Sernur. A partir de 1926 estudou no departamento mari da Universidade de Kazán, onde tivo unha activa participación en actividades culturais, dende a literatura ao teatro pasando polo cinema, pero en especial interesouse polas obras de poetas novos como Sergei Esenin, Vladimir Maiakovski, Aleksandr Bezimenski ou Mikhail Arkadyevich Svetlov. En 1929 entrou na Escola de Cinematografía de Moscova e alí seleccionárono para participar no primeiro filme sonoro soviético, e en paralelo aos seus estudos participou na rodaxe, que durou dous anos, do filme como un dos seus protagonistas. Tras graduarse traballou entre 1934 e 1936 nos estudos Vostokfilm e participou no filme *Наместник Будды* de Evgeni Ivanov-Barkov rodado en Mongolia. En 1937 Kyrla estableceuse en Iochkar-Ola, e entrou grupo de teatro dramático dos maris, e foi un dos representantes da República dos Maris no Soviet Supremo da Unión Soviética. Os seus poemas publicáronse na década de 1930 na revista de Moscova en lingua mari, *Mari yal* e publicou tres coleccións de poesía, *Me ударне улына* en 1931, *Революцийын йÿкшö дене муралтем мый йывыртен* en 1932 e *Шочмо кече* en 1935. Entrou na Escritores Soviéticos en 1937.

Tras unha discusión cunha persoa de nome Nikolai Gorokhov, o 18 de abril de 1937, nun restaurante dun hotel de Iochkar-Ola, arrestárono acusado de proferir frases de carácter nacionalista. Condenado a dez anos en campos de traballo non se soubo máis del, así e todo segundo rexistros oficiais morreu en xullo de 1943. Rehabilitouse a título póstumo en 1956.

Notas
-----

1. ↑  Birgit Beumers (2016) *A Companion to Russian Cinema* John Wiley & Sons, p. 307
2. ↑  Сануков К. Н. (2000) *Из истории Марий Эл*: Трагедия 30-х годов — Йошкар-Ола, p. 196
3. ↑  Jamie Miller (2009) *Soviet Cinema: Politics and Persuasion Under Stalin*, I.B.Tauris, p. 86

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1452919
* WorldCat
* VIAF: 171888735
* FAST: 193686
* GND: 1146990642
* IMDb: nm0477503
* LCCN: n87807526
* TMDb: 1158864

 |
**Antonio Núñez Vázquez**, nado en Lugo, foi un funcionario e político galego.

Traxectoria
-----------

Funcionario de prisións. Destinado no Penal de Figueres, foi trasladado ao Cárcere Modelo de Lugo en 1922. Na República militou no Partido Republicano Gallego, do que foi elixido membro do Comité Regional en outubro de 1932. Pasou a Izquierda Republicana e foi elixido vicesecretario do Consello provincial de Izquierda Republicana de Lugo. Foi recadador de cédulas persoais da Deputación de Lugo. Foi candidato a compromisario para elixir o presidente da República en abril de 1936. Exiliado en Francia, foi xefe de relacións do Frente Liberador Gallego creado en Tolosa en 1944 e en decembro do ano seguinte foi nomeado secretario do Bloque Repubricán Nazonal Galego. Foi dado de baixa como oficial do corpo de prisóns en 1939, e como consecuencia do proceso de depuración foi separado do servizo en abril de 1942.

Notas
-----

1. ↑  *El Norte de Galicia*, 11-7-1922, p. 1.
2. ↑  *El Compostelano*, 26-10-1932, p. 1.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 11-10-1935, p. 14.
4. ↑  *El Progreso*, 19-2-1936, p. 6
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-4-1936, p. 13.
6. ↑  *BOE*, 7-3-1939, p. 1321.
7. ↑  *BOE*, 21-4-1942, p. 2798.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alted Vigil, Alicia; Mateos, Abdón (1990). *La Oposición al régimen de Franco. Estado de la cuestión y metodología de la investigación*. Madrid: UNED. p. 307. ISBN 84-362-2495-7.
**Alonso Rodríguez**, nado en 1526 en Valladolid (Coroa de Castela) e finado o 21 de febreiro de 1616 en Sevilla (Reino de Sevilla, Coroa de Castela), foi un mestre xesuíta e escritor ascético.

Traxectoria
-----------

Naceu en Valladolid en 1526. Aos 20 anos de idade entrou na Compañía de Xesús. Logo de completar os seus estudos, foi profesor de teoloxía moral no colexio de Monterrei durante doce anos, e posteriormente foi mestre de novizos durante doce anos máis, e reitor durante outros dezasete. Posteriormente foi pai espiritual en Córdoba durante once anos. Como mestre de novizos tivo ao seu cargo ao teólogo Francisco Suárez. Durante o exercicio destes encargos Alonso caracterizouse polo seu coidado, dilixencia e caridade. Finou en Sevilla o 21 de febreiro de 1616.

Obra
----

É autor da obra *Exercicio de perfección y virtudes christianas*, baseada nos materiais recollidos das súas exhortacións espirituais aos seus irmáns relixiosos, e publicada por desexo dos seus superiores. Malia ser un libro indicado inicialmente para a vida relixiosa, destinouno tamén para a formación dos laicos; trátase dunha obra afastada de misticismos e especulacións, con instrucións prácticas sobre as virtudes orientadas para levar unha vida cristiá. Tivo gran popularidade, con máis de 25 edicións completas en lingua castelá publicadas, máis de dezaseis en francés, máis de vinte en italiano, máis de dez en alemán e máis de oito en latín; o libro ten sido traducido á maioría das linguas europeas e a moitas do leste.

* (en alemán) *Übung der christlichen Vollkommenheit und Tugend*.
* (en francés) *Pratique de la perfection chrétienne*.
* (en inglés) *Practice of Christian and Religious Perfection*.
* (en italiano) *Essercitio di perfettione, et di virtù christiane*.
* (en latín) *Aurea epitome de disciplina virtutum et exercitiis christianae perfectionis*.

Notas
-----

1. ↑  Nome que aparece nas edicións en castelán das súas obras.
2. 1 2 3 4 5 6  Slater, Thomas (1913). "Alonso Rodriguez". En Herbermann, Charles George. *Catholic Encyclopedia* (en inglés) **XIII**.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2651051
* WorldCat
* VIAF: 73886528
* BNE: XX1039701
* BNF: 17117555v
* CANTIC: a10409932
* CERL: cnp01261973
* CiNii: DA05976576
* DBE: alonso-rodriguez
* DeutscheBio: 118836838
* FAST: 16692
* GND: 118836838
* ISNI: 0000000118276273
* LCCN: n50048918
* NDL: 00539816
* NKC: mzk2004243993
* NLA: 35672926
* NLG: 170107
* NTA: 339737093
* OL: OL5199966A
* PTBNP: 383428
* SELIBR: 334438
* SUDOC: 070349509

 |
**Vendelín Javorka**, nado o 15 de outubro de 1882 en Ružomberok (Imperio Austrohúngaro) e finado o 24 de marzo de 1966 en Žilina (República Socialista Checoslovaca), foi un xesuíta greco-católico eslovaco, doutor en Filosofía e reitor do Pontificio Colexio Ruso, participante no apostolado ruso e prisioneiro do gulag.

Traxectoria
-----------

Naceu o 15 de outubro de 1882 en Černová, hoxe parte de Ružomberok, no territorio de Austria-Hungría (hoxe Eslovaquia). O 4 de agosto de 1903 entrou na Compañía de Xesús, e entre 1906 e 1909 estudou na Facultade de Filosofía da Universidade Comenius en Bratislava, e entre 1912 e 1915 na Universidade de Innsbruck, onde se doutorou. O 15 de agosto de 1915 foi ordenado sacerdote en Innsbruck. Durante a primeira guerra mundial foi capelán do exército austrohúngaro. A partir de 1919 foi profesor no Instituto Pedagóxico de Trnava. Por recomendación do superior dos xesuítas Włodzimierz Ledóchowski se trasladou a Roma, onde pasou a dar clases no Pontificio Instituto Oriental. En 1929 foi nomeado primeiro reitor do Pontificio Colexio Ruso.

En 1934 trasladouse a Harbin para traballar no exarcado apostólico que atendía á comunidade de emigrantes rusos de Manchuria. En 1936 trasladouse a Shanghai, exercendo o seu ministerio na igrexa greco-católica de San Nicolao. En 1939 volveu a Roma, ao *Russicum*.

En 1941 foi enviado a traballar cos católicos de orixe eslava de Romanía, e serviu nas parroquias greco-católicas de Bucovina e foi superior da misión xesuíta de Chernivtsi. O 19 de xuño de 1944 foi arrestado pola NKVD e sentenciado o 12 de decembro de 1945 a 17 anos de prisión no gulag baixo o artigo 58-6 do Código Penal da RSFS de Rusia, por ser "*un axente vaticano chegado á URSS para espiar*". Foi enviado ao Temlag da RSSA de Mordovia, e en 1954 foi transferido ao Minlag da RSSA dos Komis. Foi liberado por enfermidade o 9 de xaneiro de 1954, e viviu nunha casa para discapacitados en Vorkuta, e en marzo de 1955 foi trasladado a Potma e posteriormente a Abez. En 1956, por petición do seu irmán, Javorka foi trasladado a Eslovaquia. Finou o 24 de marzo de 1966 en Žilina.

Foi rehabilitado en 1989.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Litva, Felix (2001). "JAVORKA, Vendelin". En O'Neill, Charles E. *Diccionario histórico de la Compañía de Jesús* (en castelán). 3 (Infante de Santiago-Piatkiewicz). Universidade Pontificia Comillas. p. 2142. ISBN 9788484680369.
2. ↑  Krčméry, Silvester (1998). *Break Point: A Personal Account of Brainwashing and the Greater Power of the Gospel*. Crossroad. p. 198. ISBN 9780824517700.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Simon, Constantin (2001). *Russicum: Pioneers and Witnesses of the Struggle for Christian Unity in Eastern Europe* **1**. Opere Religiose Russe. OCLC 51969831.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18043788
* WorldCat
* VIAF: 10875880
* GND: 127708413
* ISNI: 0000000055406068
* LCCN: no2017039627
* NKC: js2009220503
* SUDOC: 183277570

 |
**Makarios** (en grego: *Μακάριος*), nado como **Georgios Mavrogiannakis** (en grego: *Γεώργιος Μαυρογιαννάκης*) en Charakas (Illa de Creta) en 1968, é un eclesiástico ortodoxo grego, dende 2013 arcebispo de Qatar.

Traxectoria
-----------

Chegou a Xerusalén en 1980, estudando na escola patriarcal. En 1986 entrou na vida monástica e en 1987 foi ordenado diácono. En 1992 foi ordenado sacerdote, e en 1993 nomeado arquimandrita, e posteriormente continuou os seus estudos teolóxicos en Belgrado até 1995. Á súa volta a Xerusalén, foi profesor na escola patriarcal de Sión, vigairo en Gaza e hegúmeno en Al-Fuhais.

En 2004 foi nomeado gardián (*επίτροπος*) do patriarca en Qatar. Alí encargouse da posta en marcha da construción da catedral dos santos Isaac e Xurxo en Doha. Ademais de exercer as labores pastorais para a comunidade ortodoxa qatarí, en 2011 cursou estudos de posgrao en Liturxia na Universidade de Belgrado.

O 19 de febreiro de 2013 foi nomeado arcebispo de Qatar, recibindo a consagración episcopal o 25 de febreiro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Καττάρων κ. Μακάριος". Perfil na páxina web do patriarcado de Xerusalén. Arquivado dende o orixinal o 21 de outubro de 2018.  *(en grego)*
**Antonio Maria Roveggio, M.C.C.I.**, nado o 23 de novembro de 1858 en Cologna Veneta e finado o 2 de maio de 1902, foi un relixioso católico latino italiano.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Antonio Maria naceu en Cologna Veneta (Véneto) o 23 de novembro de 1858, fillo de Giacomo e Dorotea, que formaban unha familia profundamente relixiosa e favoreceron a súa vocación sacerdotal. Entrou no seminario diocesano de Vicenza, completando os estudos necesarios, e aumentando o seu ideal sacerdotal e misioneiro. Foi ordenado sacerdote o 29 de marzo de 1884, e logo dunha breve estadía na diocese, o 4 de decembro de 1884 entrou nos Fillos do Sagrado Corazón de Xesús (combonianos).

### Misioneiro e bispo

Realizou a súa profesión relixiosa o 28 de outubro de 1887 e o seguinte 7 de decembro embarcou para Exipto, onde se consolidaban os combonianos, agardando que se lles reabriran as portas do África central. Entre 1887 e 1895 exerceu o seu ministerio misioneiro no Cairo, dedicándose á formación cristiá e social dos africanos.

O 8 de febreiro de 1895, cando non chegaba aos 37 anos, foi nomeado vigairo apostólico do África central, con sé en Khartún, e bispo titular de *Amastri*. Foi consagrado bispo o 21 de abril de 1895 na catedral de Verona, e no xullo seguinte volveu a Exipto, comprometido con desenvolver o seu programa misioneiro, mentres estaban a piques de volver a abrir as portas do Sudán; fixou a súa residencia en Asuán, e logo da derrota dos mahdistas en 1898, trasladouse en 1900 a Omdurman-Khartún, estabelecendo a base para os futuros proxectos misioneiros.

Entón, emprendeu unha viaxe de animación misionera por toda Europa, que deu como froito novas vocacións para as misións; foi en peregrinación a Lourdes e a Paray-le-Monial (centro do culto ao Sagrado Corazón); ademais, cos fondos recadados, podería mercar un barco para navegar polo Nilo.

Completou outras dúas expedicións misioneras de envergadura para levar o Evanxeo ás tribos dos recunchos máis remotos da vigairía. Coa primeira, en febreiro de 1901, fundou as estacións de Lul entre os scilluk no sur do Sudán; coa segunda, en xaneiro de 1902, chegou á fronteira con Uganda, coa intención de abrir unha misión entre os lotuko, mais non obtivo autorización do goberno, e tivo que volver a Khartún agardando unha mellor oportunidade.

Algúns meses máis tarde, mentres viaxaba en tren ao Cairo, caeu enfermo e finou o 2 de maio de 1902 con só 43 anos, mentres o tren paraba en Barbar, en territorio sudanés.

Veneración
----------

A súa causa de beatificación foi aberta o 16 de decembro de 1954.

Notas
-----

1. ↑  Catrice, Paul (1964). *Un audacieux pionnier de l'Église en Afrique: Mgr. Comboni et l'évangélisation de l'Afrigue centrale: vie et caractère d'un précurseur, idées et méthodes missionnaires, le drame de l'Église du Soudan, les Comboniens*. Éditions Vitte. p. 65. Le procès de béatification de Mgr Roveggio a commencé en 1954

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3619838
* WorldCat
* VIAF: 256145542832896642254
* Catholic-Hierarchy: roveggio
* GND: 1099923565
* LCCN: no2016013796

 |
**Galiasgar Galiakbar ulı Kamaletdinov** (tártaro: *Галиәсгар Галиәкбәр улы Камалетдинов*) ou simplemente **Galiasgar Kamal** (tártaro: *Галиәсгар Камал*), nado en Kazán o 6 de xaneiro de 1879 e finado na mesma cidade o 8 de xuño de 1933, foi un xornalista, escritor e dramaturgo tártaro.

Traxectoria
-----------

Nado no seo dunha familia de curtidores. Estudou nas madrasas *Gosmania* e *Moxammadia* entre 1889 e 1897. Asemade aprendeu a lingua rusa durante tres anos nunha escola municipal.

A primeira peza de Kamal foi *Bәhetsez eget* de 1898 que se publicou en 1900. En 1901 publicou o periódico *Тәраккый* e foi un dos organizadores da editorial Мәгариф. Participou activamente no grupo de teatro *Säyyär*, organizado en 1906, como un actor e un dramaturgo.
A Revolución Rusa de 1905 marcouno fondamente, e inspirado nos seus eventos escribiu *Berenche Teatr* (1908) e *Bаnкrот* (1911). Esa época foi a de máxima creatividade e a máis recoñecida do autor. E dende os xornais *Азат* e *Азат Xалык* publicou artigos promovendo as ideas marxistas, editou tamén a revista satírica *Яшен* (1908-09), e traballou no xornal *Йолдыз* (1907-17). Despois da revolución de outubro escribiu poemas satíricos e colaborou nos xornais *Эш* e *Кызыл байрак*.

Como tradutor verteu ao tártaro *Ревизор* de Nikolai Gogol, *Гроза*
de Alexandr Ostrovsky e *На дне* de Maxim Gorki.

Referencias
-----------

1. ↑  Светлана Колосова (2017)
*Энциклопедический словарь псевдонимов*. Litres
2. ↑  ""Galiaskar Kamal (1879-1933)" The City of Kazan". Arquivado dende o orixinal o 25 de febreiro de 2012. Consultado o 13 de agosto de 2017.
3. ↑  Ф.Ганиева, Р. Яруллина, А. Саттарова; кереш сүз авт. Ф. Ганиева (2007) *Татар драматурглары : биобиблиогр. белешмәлек* Казан : Татар. кит

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2497099
* WorldCat
* VIAF: 50410549
* BRE: 2037740
* FAST: 170625
* ISNI: 0000000029133457
* LCCN: n85131272

 |
**Fele Martínez**, nado como **Rafael Martínez** o 22 de febreiro de 1975, é un actor español gañador dun Premio Goya ó mellor actor revelación pola súa interpretación no filme *Tesis*, de Alejandro Amenábar.

Traxectoria
-----------

A súa carreira no cine comezou da man de Alejandro Amenábar, quen lle ofreceu un papel na súa primeira obra *Tesis*. Pola súa interpretación, Fele recibiu o Premio Goya ó mellor actor revelación no ano 1996. Entre os seus outros filme salientan *Abre los ojos* (Amenábar, 1997), *Los amantes del círculo polar* (Julio Medem, 1998), *El arte de morir* (Álvaro Fernández Armero, 1999), *Capitães de Abril* (María de Medeiros, 1999), *Tuno negro* (Pedro L. Barbero e Vicente J. Martín, 2000) e *La mala educación* (Pedro Almodóvar, 2004).

Tamén participou en varios proxectos independentes, incluíndo as curtametraxes *Pasaia* (1996), coa cal gañou o premio a mellor actor no Festival de Cine de Elx, *Amigos* (1997), *La cartera* (2000), e *El castigo del ángel* (2002) que tamén dirixiu.

Notas
-----

1. ↑  "Almodovar's Other Bad Boy". *FilmStew*. 12 de abril de 2005. Arquivado dende o orixinal o 06 de xuño de 2011. Consultado o 20 de novembro de 2009.
2. 1 2  Vigil, Delfin (19 de decembro de 2004). "Actor Fele Martinez grows up". San Francisco Chronicle. Consultado o 20 de novembro de 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fele Martínez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Fele Martínez na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q950998
* WorldCat
* VIAF: 81653982
* Allmovie: p232717
* AlloCiné: 20622
* BIBSYS: 3006626
* BNE: XX1320183
* BNF: 14533865q
* CANTIC: a11776389
* Discogs: 3748024
* GND: 137466544
* IMDb: nm0555093
* ISNI: 0000000109929172
* NKC: xx0206097
* NTA: 27716348X
* SUDOC: 060371331
* TMDb: 1602

 |
**Manuel Gómez López do Oso**, nado en Madrid o 21 de abril de 1917 e finado en Bailén o 30 de maio de 1991, foi un actor español, fillo do tamén actor Vicente Gómez Bur.

Traxectoria
-----------

Comezou profesionalmente como actor ao final da guerra civil española seguindo os pasos da súa familia, debutando no escenario en 1939 no xénero da revista con obras como *Doña Mariquita de mi corazón* (1942). En anos sucesivos formou parte das compañías de Ana Adamuz (coa que interpretou en 1944 *La calumniada*, dos irmáns Álvarez Quintero), Conchita Montes e Isabel Garcés, e triunfou no teatro con interpretacións entre as que destacaron as obras *Su amante esposa* (1950), *Cena de Navidad* (1951), *Las dos Virginias* e *Devuélveme a mi señora*.

Debutou na pantalla grande en 1951 de mans de Edgar Neville, ao mando do que filmou *Cuento de hadas*. Foi o primeiro dunha lista de filmes que se achega ao centenar de títulos. Actor eminentemente cómico, especializouse en personaxes castizos e caracterizados por unha certa inxenuidade, que o converteron nun dos actores máis queridos polo público dos anos 60, década na que se desenvolveu a maior parte da súa carreira cinematográfica.

Durante eses anos interveu en filmes tan célebres do cine español do momento como *Las chicas de la Cruz Roja* (1958), de Rafael J. Salvia, *El día de los enamorados* (1959), de Fernando Palacios, *La corista* (1960), de Jose Maria Elorrieta, *Tú y yo somos tres* (1964), de Rafael Gil, *Tres de la Cruz Roja* (1961), de Fernando Palacios, *La ciudad no es para mí* (1965), de Pedro Lazaga, *Amor a la española* (1967), de Fernando Merino, *Las que tienen que servir* (1967), de José María Forqué, *Los subdesarrollados* (1967), de Ricardo Merino, *Soltera y madre en la vida* (1969), de Javier Aguirre ou *Las Ibéricas F.C.* (1971), de Pedro Masó.

En 1973, protagonizou a serie *Animales racionales* para Televisión Española.

A partir dese momento, espazou as súas intervencións no cinema para potenciar de novo a súa carreira teatral, conseguindo éxitos notables como *La extraña pareja* (1965), *El señor Adrián, el primo* (1966), *El inocente* (1969), *La sopera* (1972), *La venganza de Don Mendo* (1977), *Barba Azul y sus mujeres* (1980) e *La señora presidenta* (1982).

Notas
-----

1. ↑  Fallece en Bailén el actor cómico Manolo Gómez Bur *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Manolo Gómez Bur na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6751245
* WorldCat
* VIAF: 12013926
* Allmovie: p9525
* BNE: XX1168053
* BNF: 16525566s
* IMDb: nm0350868
* ISNI: 0000000120955929
* LCCN: no2004031805
* TMDb: 107273

 |
**José Gómez Rubio**, nado en Cuntis o 1 de xaneiro de 1911 e finado en Piñeiro o 26 de abril de 1979, foi un mestre galego.

Traxectoria
-----------

Fixo Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, e obtivo o título de mestre en 1929. Mestre de Ferreira (San Sadurniño), co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi destituido e cesado en agosto. Foille conmutada a sanción por un ao de suspendión de emprego e soldo en setembro. En 1944 destinárono inicialmente como mestre á escola de San Cristovo de Arantón e despois pasou á Agrupación Mixta de Santa Comba, onde foi director e secretario da Xunta Municipal. En 1973 integrouse no novo Colexio Público Barrié de la Maza. Finou en Piñeiro o 26 de abril de 1979.

Recoñecementos
--------------

A Corporación Municipal de Santa Comba deulle o seu nome a unha rúa da localidade polos 35 anos dedicados enteiramente ao ensino.

Vida persoal
------------

Casou coa mestra María Luz Vidal Sanjuán, e foi pai de Rosa María e José Manuel Gómez Vidal.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-7-1929, p. 2.
2. ↑  *BOP A Coruña*, 24-8-1936, p. 1.
3. ↑  *El Correo Gallego*, 26-8-1936, p. 1.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 13-9-1936, p. 6.
5. ↑  "Luz Vidal. Unha mestra xalleira condecorada polo Rei - Adiante Galicia". 2022-05-04. Consultado o 2024-04-02.
6. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 27-4-1979, p. 50.
7. ↑  "Personaxes | Concello de Santa Comba". Consultado o 2024-04-02.
**Marta María Fernández-Tapias Núñez**, nada en Vigo en 1974, é unha avogada e política galega do PPdG, delegada territorial da Xunta de Galicia na cidade de Vigo dende o ano 2020.

Traxectoria
-----------

Licenciada en dereito pola universidade Complutense de Madrid, é avogada, especialista en dereito mercantil e marítimo-pesqueiro. En novembro de 2016 foi nomeada Directora Xeral de Administración local na Xunta de Galicia, onde exerceu ata a convocatoria das eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.

Sucedendo no posto a Corina Porro, de setembro de 2020 a xuño de 2023 foi a delegada territorial da Xunta de Galicia na cidade de Vigo. Sucedeuna Ana Ortiz Álvarez.

En decembro de 2021 foi elixida, polos militantes do seu partido, líder do PP en Vigo e en agosto de 2022 o comité electoral do PP de Vigo designouna como candidata á alcaldía da cidade para as Eleccións municipais de 2023 que se celebraron o 28 de maio, resultando elixida concelleira e liderando a oposición ao goberno do alcalde Abel Caballero.

Vida persoal
------------

É sobriña do empresario Fernando Fernández Tapias.

Notas
-----

1. ↑  "La viguesa Marta Fernández Tapias, nueva directora xeral de Administración Local". *Faro de Vigo* (en castelán). 26/11/2016.
2. ↑  "Marta Fernández-Tapias, la candidata de Rueda, nueva delegada de la Xunta en Vigo". *Faro de Vigo* (en castelán). 18/9/2020.
3. ↑  "Marta Fernández-Tapias será a candidata do PP de Vigo nas eleccións municipais de 2023". Europa Press. 2 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Marta Fernández-Tapias Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Parlamento de GaliciaArquivado 09 de agosto de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Corina Porro** |  **Delegada da Xunta de Galicia en Vigo** 2020 – 2023 | Sucesor:**Ana Ortiz Álvarez** |
A **praia dos Castros**, cuxo nome tradicional é **Marbadás**, está situada nos confíns da aldea da Rochela na parroquia da Devesa do concello de Ribadeo. Cunha anchura de entre 5 e 20 m en termo medio e de 1.500 m de longo, está dotada de area branca e fina. A praia en si é aberta, cunha ondada forte e ventosa, que lle confire á zona unha forma rectilínea. Conta coas especies faunísticas propias de calquera praia, sobre todo aves.

Localización e características
------------------------------

Está enmarcada no medio dunha paraxe rochosa de extraordinaria fermosura. A area altérnase con illas con covas e formas rochosas ás que se pode acceder facilmente na marea baixa. Está comunicada coa praia das Illas (situada ao seu carón) na baixamar. É idónea para a práctica do surf. Ademais, durante a marea baixa conta cunha pequena "piscina", (un reduto ao abeiro dun penedo de pouco máis de 2 x 2 m que os máis cativos saben aproveitar).

Esta praia, xunto coas de Reinante (en Barreiros) e As Catedrais, Esteiro, As Illas, Areosa e Olga (en Ribadeo), conforman a Zona das Catedrais, espazo natural protexido e catalogado coma Rede Natura 2000. Dispón de Bandeira Azul (concedida desde o ano 1997), e outros servizos propios desta praia: salvamento (os feridos son evacuados ao Hospital Comarcal da Costa-Burela), duchas, pasarelas, servizo de limpeza diario.

A ela accédese saíndo de Ribadeo pola estrada N-634 en dirección a Lugo, ata desviarse por un ramal á dereita sinalizado. Está preto do Porto Deportivo de Foz; así a todo, a praia dispón doutros recursos a menos de 500 m: sinalización do estado do mar, aparcadoiro, hotel e restaurante, teléfono e servizo de vixilancia. Todo isto, xunto co verde das praderías e o azul do mar, enmarca esta praia na cal se bañaban hai dous mil anos os antepasados lugueses.

### Surf

A última fin de semana de agosto celébrase dende o 2004 o "Día do Surf", no cal os rapaces locais da zona, e mais a "Escola de Surf !Hola Ola¡" fan un campionato de surf e de body-board, ademais de dar clases de balde e unha pequena festa. Todo isto queda recollido polo Colectivo Audiovisual Elfarero unha pequena asociación cultural que se dedica a filmar vídeos deste deporte.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Praias da provincia de Lugo
**María Asunción Arias Arias**, nada en Fontei (A Rúa de Valdeorras) o 7 de marzo de 1953, é unha escritora galega.

Traxectoria
-----------

Estudou Maxisterio na Escola Normal de Ourense pola especialidade de ciencias físicas, matemáticas. Ao rematar, traballou como artesá no barro e na madeira. Tras unha estadía en Barcelona, onde participou no movemento de renovación pedagóxica de Cataluña, regresou no 1985 a Galiza. Retomou o ensino en 1990, e acabou sendo xubilada por enfermidade no 1994, tras unha estadía nas oficinas da Delegación da Consellería de Educación en Ourense.

Desde ese momento, colaborou cos movementos alternativos na Universidade de Vigo, foi coordinadora da campaña polo topónimo de Ourense, tesoureira da Mesa pola Normalización Lingüística, vicepresidenta da Asociación Cultural e Ecolóxica Ridimoas, e participou tamén en Redes Escarlata e *Amigos da República*. Creou unha editorial propia, *A pena d'agua Edicións*, conduciu o programa de radio *A Voz no Tempo* en *Onda Cero* e colabora, actualmente, co periódico *O Sil* desde a súa residencia en Roblido, A Rúa.

Obras
-----

### Poesía

* *Muller de vidro*, 2002, Deputación de Ourense.

### Obras colectivas

* *A Coruña á luz das letras*, 2008, Trifolium.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Sulma Arias na páxina web da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12400813
* AELG: 47

 |
**LibraryThing** é unha aplicación web de catalogación social para almacenar e compartir listaxes de libros coa fin de establecer un catálogo ordenado e etiquetado que permite as valoracións e os comentarios e que posibilita conectarse con xente con gustos semellantes, destínase tanto a particulares como a autores, bibliotecas e editoriais. Desenvolvida polo estadounidense Tim Spalding, subiuna por vez primeira a Internet de forma pública o 29 de agosto de 2005. En maio de 2006 AbeBooks mercou o 40% da compañía, que dous anos despois adquiriu Amazon. Desde o ano 2009 Cambridge Information Group ten unha participación minoritaria e Booker é o distribuídor mundial dos produtos LibraryThing para as bibliotecas. En xullo de 2013 tiña máis de 1 700 000 usuarios rexistrados e máis de 83 000 000 de libros catalogados.

Funcións
--------

A inscrición na web é gratuíta mais só permite inserir un máximo de 200 libros, sendo preciso pagar unha cota anual ou vitalicia para engadir máis. A función máis importante de LibraryThing é a catalogación automática de libros, importándoos de bases de datos de distribuidores e bibliotecas por medio do protocolo Z39.50, totalizando unhas 700 fontes dispoñibles de todo o mundo, aínda que polo de agora non hai ningunha galega, que fornecen rexistros MARC e Dublin Core a LibraryThing. Tras enviar o ISBN ou algunha palabra clave como o título ou o autor e atopar o libro e a edición correcta prémese para engadilo ao catálogo do usuario. Se o libro ou a edición atopadas non están dispoñibles ou os datos non son correctos pódese engadir manualmente ou modificar o rexistro posteriormente. Tamén se poden importar libros polo ISBN ou do catálogo doutro membro.

A función "Recomendacións", aparecida en abril de 2006, fornece recomendacións de libros baseadas en nubes de etiquetas cos que os usuarios poden catalogar os seus libros, e tamén amosa as recomendacións de lectura a partir dun libro ou dun autor específico.

Notas
-----

1. ↑  Susan L. Gibbons (2007) *The Academic Library and the Net Gen Student: Making the Connections*. American Library Association, páx.67
2. ↑  Jeffries, S. (2008). *Social Cataloging Tools: a Comparison and Application for Librarians*, *Library Hi Tech*, Vol. 25, Nº 10
3. ↑  Sterken, V. *Analysis of user generated metadata in the LibraryThing folksonomy*, tese de doutoramento inédita, Universidade Libre de Bruxelas, 2008. Resumo*(en inglés)*
4. ↑  "*CIG Makes Equity Investment in LibraryThing*. Booker.com". Arquivado dende o orixinal o 23 de xaneiro de 2013. Consultado o 12 de xullo de 2013.
5. ↑  Estatísticas de LibraryThing, consultado o 10 de xullo de 2013
6. ↑  "LibraryThing". *National Library of New Zealand* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 12 de xullo de 2013. Consultado o 11 de xullo de 2013.
7. ↑  Andreas W. Neumann (2009) *Recommender Systems for Information Providers: Designing Customer Centric Paths to Information*. Springer, páx. 41

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* LibraryThing
**Vicente Reboleiro González**, nado en Ferramulín (Folgoso do Courel) en 1957, é un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Maxisterio na Coruña e licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como profesor de Lingua galega e Literatura no IES Urbano Lugrís de Malpica de Bergantiños. Actualmente traballa como profesor de Lingua galega e Literatura no IES Eduardo Blanco Amor.

Publicou en colaboración con Xoán Carlos Alvarellos Codesido *Aires de festa*, caderno didáctico sobre as festas tradicionais galegas.

Obras
-----

### Poesía

* *Prenderei a lareira*, 2010, Baía.
* *Aldea viva*, 2016, Medulia Editorial.

### Obras colectivas

* *Aires de festa*, con Xoán Carlos Alvarellos Codesido, 1993, Baía.
* *Xunguidos á terra*, con fotografías de Xan G. Muras, 2011, Tribaldes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do autor en Baía Edicións.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535662
* BNE: XX4979904

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Censor.

***El Censor*** foi un periódico editado en Betanzos entre 1883 e 1884.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Periódico semanal de intereses materiales, noticias y anuncios*, apareceu en outubro de 1883. Semanario liberal. Foi dirixido por Roque Ponte Peña ata 1884, e despois por Severo Ares Mancera. Na redacción figuraban Manuel Martínez Teijeiro, Justo Contas Illá e Manuel Vaamonde Ponte. Colaboraron Fernando García Acuña, Constantino Ares e Manuel Martínez Santiso, que publicou os primeiros capítulos da súa *Historia de Betanzos*. Incluía as seccións "Notas" e "Variedades", e artigos sobre música, teatro, literatura en castelán e poemas en galego. Máis exemplos de produción literaria son "Charada" e os apartados "Dimes y Diretes" e "Recortes", nos que se critican ironicamente, comportamentos típicos da época. Cesou a súa edición en febreiro de 1884.

O seu director Roque Ponte Peña editou en 1886 o periódico *La Libertad*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. p. 602. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 101. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* El Censor na Hemeroteca Virtual de Betanzos Arquivado 26 de maio de 2012 en Wayback Machine.
**Twitch** é un servizo de streaming estadounidense que permite realizar retransmisións en directo, especialmente de videoxogos, incluíndo os directos dos deportes electrónicos, ademais de música, contido creativo, debates e directos da vida dos *influencers*. Twitch é operado por Twith Interactive propiedade de Amazon sendo rival directo de YouTube. 

A súa orixe vén do ano 2007 cando Justin Kan e Emmet Shear fundaron Justin.tv. A categoría de videoxogos desta páxina creceu especialmente rápido e converteuse no contido máis popular do sitio. O 6 de xuño de 2011, Justin.tv lanza Twitch.tv como un subproduto beta enfocado aos deportes electrónicos. O nome inspirouse no termo "*twitch gameplay*", expresión en inglés para a xogabilidade por reflexos ou de '*contracción'*) que se usa para referirse ao tempo de reacción dos xogadores.

Compra por Amazon
-----------------

O 25 de agosto do 2014 anunciouse que Amazon.com comprou Twitch Interactive por $970 millóns. As fontes informaron de que o trato con Google fracasou debido a probable infracción o Dereito da competencia grazas a súa actual propiedade, YouTube.

Contido
-------

Twitch deseñouse como unha plataforma para dar cobertura os deportes electrónicos en tempo real. Isto inclúe aos torneos de esports, *streams* persoais de xogadores individuais e *shows* que falan de contigo principalmente relacionado cos videoxogos. Actualmente son moitos e moi diversos os tipos de contidos que se realizan na plataforma.

Notas
-----

1. ↑  Administrator (2019-02-06). "E900: Justin Kan, co-founder of Justin.tv, Twitch.tv & Atrium, shares lessons pioneering live-stream video, early days at YC, learning from failure, selling as a superpower, strengthening core & building startups from the joy of exploration". *This Week In Startups* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 04 de xullo de 2020. Consultado o 2020-07-03.
2. ↑  Inc, InfoWorld Media Group (1981-04-13). *InfoWorld* (en inglés). InfoWorld Media Group, Inc.
3. ↑  País, El (2014-08-26). "Amazon compra la web de videojuegos Twitch por 735 millones de euros". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2020-07-03.
4. ↑  CD, Alex (2014-08-26). "¿Por qué Amazon ha comprado Twitch y no Google?". *Vidaextra* (en castelán). Consultado o 2020-07-03.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Twitch en galego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4555537
* EBID: ID

 |
O **Palau de Gel** (en galego: *"Palacio de xeo"*) é unha instalación propiedade do FC Barcelona, inaugurada o 23 de outubro de 1971, adecuada á patinaxe sobre xeo.

Historia e características
--------------------------

Foi construída polos arquitectos Francesc Caballé e Josep Soteras. O edificio ocupa 3650 m² e a pista ten 61 metros de longo por 26 de ancho. O aforamento é de 1256 espectadores. No Palau de Xel adestran e xogan os seus partidos os equipos da sección de hóquei sobre xeo do FC Barcelona, e adestran os membros do equipo de patinaxe artística.

A instalación forma parte do mesmo edificio que o Palau Blaugrana, o pavillón onde xogan os equipos de baloncesto, balonmán, hóquei sobre patíns e fútbol sala do FC Barcelona. Está situada nuns terreos situados no barrio de Les Corts de Barcelona, onde tamén se atopa o Camp Nou, o Museo do FC Barcelona, e as oficinas do club catalán.

O **Palau de Gel** foi escenario de diversos torneos internacionais de hóquei xeo, de patinaxe artística. Tamén, tras anular a pista de xeo, o Palau de Gel foi escenario dun campionato do mundo de esgrima e dous Mundiais C de hóquei patíns.

O **Palau de Gel** é, xunto ao **Skating Club Pista de Gel**, unha das dúas únicas instalacións permanentes onde se pode practicar patinaxe sobre xeo en Barcelona. Por iso, permanece aberta ao uso de todos os cidadáns fóra dos horarios de adestramentos e partidos dos equipos do FC Barcelona.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Outros artigos

* Futbol Club Barcelona
* Camp Nou
* Palau Blaugrana

| * v
* c
* e
Fútbol Club Barcelona |
| --- |
| **Instalacións actuais:** | **Camp Nou - Mini Estadi - Palau Blaugrana - Palau de Gel - Ciutat Esportiva Joan Gamper - La Masia - FCBotiga**. |
| **Instalacións desaparecidas:** | Camp de Les Corts - Camp del Carrer Indústria. |
| **Seccións actuais:** | 

|  |  |
| --- | --- |
| Masculinas | Profesionais: **Fútbol - Baloncesto - Balonmán - Fútbol sala - Hóckey a patíns.** Non profesionais: Rugby - Atletismo - Hóckey sobre xeo - Hóckey sobre herba - Patinaxe - Voleibol - Fútbol praia - Baloncesto en cadeira de rodas. |
| Femininas | Fútbol - Baloncesto - Atletismo - Patinaxe - Voleibol - Hóckey sobre herba. |

 |
| **Seccións desaparecidas:** | 

|  |  |
| --- | --- |
| Masculinas | Béisbol - Tenis - Natación - Iudo - Patinaxe sobre rodas - Loita greco-romana - Ximnasia - Fútbol americano. |
| Femininas | - |

 |
| **Torneos:** | **Trofeo Joan Gamper**. |
| **Outros:** | **Barça TV**. |
Coordenadas: 42°33′55″N 0°33′03″O﻿ / ﻿42.56528, -0.55083

O **Pavillón de Xeo de Jaca** é un pavillón adicado á práctica de deportes de xeo na cidade de Jaca, na provincia de Huesca (España). O edificio foi deseñado polo estudio de arquitectura Coll-Barreu Arquitectos en 2005 e foi inaugurado en 2007 con motivo do Festival Olímpico da Xuventude Europea que se celebrou na cidade aragonesa.

O pavillón conta con dúas pistas de xeo, unha de dimensións olímpicas (60 x 30 metros) e outra de menores dimensións (50 x 20 metros) e destinada a usos lúdicos para uso de menores de 11 anos, tratándose do primeiro edificio de España en contar con dúas pistas de xeo. A pista principal conta con bancadas para dar cabida a 1 891 persoas, se ben a capacidade do recinto se pode ampliar ata as 3 579 persoas mediante a instalación doutras estruturas de graderío de carácter provisional, e ata as 6 700 persoas para espectáculos con público de pé sobre as pistas.

O edificio salienta pola súa estrutura de vidro e aceiro en forma de cúpula tórica.

No pavillón realiza as súas actividades o Club Hielo Jaca nas súas distintas seccións: curling, hóckey sobre xeo e patinaxe artística sobre xeo.

Notas
-----

1. ↑  "City of Jaca Hockey Arena - Coll-Barreu Arquitectos" (en inglés). arch2o.com. Consultado o 15 de abril de 2024.
2. 1 2  "PABELLÓN DE HIELO" (en castelán). Concello de Jaca. Consultado o 15 de abril de 2024.
3. ↑  "Pabellón de Jaca, la pista de hielo más famosa del Pirineo" (en castelán). enjoyzaragoza.es. 26 de decembro de 2023. Consultado o 14 dee abril de 2024.
4. ↑  "Jaca. Pabellón de Hielo" (en castelán). Comarca de La Jacetania. Consultado o 15 de abril de 2024.
5. ↑  "Pabellón de Hielo de Jaca" (en castelán). vacacionesconninosaragon.es. Consultado o 15 de abril de 2024.
6. ↑  "Secciones" (en castelán). CH Jaca. Consultado o 15 de abril de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pavillón de Xeo de Jaca*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

* Portal:España
**Brays Fernández Vidal**, nado nas Palmas de Gran Canaria o 30 de setembro de 1988, é un actor galego máis coñecido como **Brays Efe**, que acadou sona polo seu papel na serie web *Paquita Salas*.

Traxectoria
-----------

Brays Efe nos Premios Goya 2018.
Naceu nas Palmas de Gran Canaria, aínda que se criou nunha granxa en Vilariño (Nigrán). Estudou Comunicación Audiovisual na Universidade Complutense de Madrid e traballou como xornalista, axudante de casting e locutor de radio. Asemade, escribiu e dirixiu tres curtametraxes e dúas obras para microteatro. 

Como actor, tivo o seu primeiro papel protagonista no filme *Cómo sobrevivir a una despedida*, dirixido por Manuela Burló Moreno, e onde compartiu cartel con Natalia de Molina, María Hervás, Úrsula Corberó e Celia de Molina. Pouco despois acadou popularidade encarnando a Paquita Salas na serie web *Paquita Salas*, que lle valeu o premio Feroz ó mellor actor protagonista dunha serie en 2017. Representou esa personaxe durante as tres tempadas da serie e tamén na gala dos Premios Goya 2018, onde realizou un monólogo.

Notas
-----

1. ↑  S.L. EDICIONES PLAZA,. "Entrevista a Paquita Salas: low cost, los años 90 de Almodóvar e ingenio". *Cultur Plaza* (en castelán). Consultado o 23 de xaneiro de 2017.
2. ↑  "La despedida de Moreno sobrevive en Málaga" (en castelán). 23 de abril de 2015. Consultado o 6 de outubro de 2022.
3. ↑  "Premios Feroz 2017: Listado completo de ganadores".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Brays Efe na IMDb *(en inglés)*.

* Portal:Diversidade sexual

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28482664
* WorldCat
* VIAF: 3145243766274441959
* BNE: XX5554574
* IMDb: nm5880529
* TMDb: 1334530

 |