recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Estéreo.
Un estéreo cun metro cúbico de leña amoreada
O **estéreo** (abreviado **st**) ou volume amoreado é unha unidade de volume do Sistema métrico decimal.

É unha unidade obsoleta, a pesar de que aínda siga a ser utilizada, pero é preferíbel utilizar o m³. 

O estéro estima, por aproximación, a cantidade ou peso (de dito volume) de madeira (como leña, madeira serrada, ou carbón) a procesar, transportar, ou amorear; e exprésase obtendo o ancho, longo e alto medio dun metro cúbico (1 m³) en total.

Para un cálculo de material neto, aplícaselle un factor (marxe de erro) de corrección que "desconte" os espazos de entre o material, xeneralízase (xa que depende de varios factores que modifican o índice en si mesmo) dicindo que tipicamente dado un estéreo obteníamos 0,66 m³ de madeira.

A unidade é utilizada amplamente na actividade forestal e a industria madeireira.

Correspondencia co metro cúbico
-------------------------------

A correspondencia entre metro cúbico e estéreo de madeira amoreada é imprecisa porque depende da lonxitude dos troncos empregados e do irregular que sexan. O estéreo corresponde a 1 m3 de madeira, elaborado exclusivamente con troncos de 1 m de lonxitude, todos amoreados paralelamente e ben dispostos. Se a lonxitude dos troncos é inferior a 1 m3, o volume de madeira visíbel diminúe por mor dos ocos. Así o estéreo xa non corresponde a 1 m3, senón a 0,8 m3 para troncos de 50 cm, 0,7 m3 para troncos de 33 cm e 0,6 m3 para troncos de 25 cm.

### O estéreo fóra da industria da madeira

O estéreo usado en contextos alleos á industria da madeira non está suxeito á mesma ambigüidade. En particular, o estéreo e o quiloestéreo (1000 m3 ou megalitro, e equivalente a 35,315 pés cúbicos), úsanse ás veces en hidroloxía.

Notas
-----

1. ↑  "UWET Terminología unificada sobre dendroenergía...6. PARÁMETROS Y UNIDADES". FAO. Consultado o 11 de decembro de 2022.
2. ↑  "Estandarizacion unidades de medida para calculos de volumen de madera" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 25 de abril de 2012.
3. ↑  "Factor de conversión de unidades "estereo" a M³ para cuantificar volúmenes de leña".
4. ↑  Medición de Árboles Apeados. ETSI Montes UPM
5. ↑  kilostere en The DICT Development Group (tirado do *Webster Dictionary*).
6. ↑  *SCIENCE*, 15 de decembro de 1911. Consultado o 14 de decembro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Thierry Thomasset. "Le stère. Tout sur les unités de mesure". Université de Technologie de Compiègne.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1585993
* EBID: ID
* HDS: 014211
* MAG: 2776929930

 |
Un lazo anoado
Caricatura de Castelao na Rúa Laranxo en Pontevedra
Unha **gravata de lazo**, ou unicamente **lazo**, ás veces **gravata bolboreta**, é un accesorio de moda tipicamente masculino alternativo á mais difundida gravata. Pode ser de diversos materiais, como seda, algodón, la, e até madeira, entre outros.

Orixe
-----

Durante a guerra dos 30 anos os croatas levaban un pano anoado ao pescozo. *Gravata* é unha derivación do francés *cravata* , palabra derivada do serbocroata *Hrvat*.

Na cultura popular
------------------

Esta peza de roupa é de uso moi esporádico. Úsase en fracs e traxes de gala maiormente, tamén en hostalaría e espectáculos diversos. Como peza exaxerada é común no vestiario dos pallasos. É parte do vestiario de James Bond. Era unha peza habitual levada por Castelao, quen adoita ser representado en debuxos e estatuas con ela, tamén por el mesmo.

* Unha das dúas versións de nóUnha das dúas versións de nó
* Segunda forma de dar o nóSegunda forma de dar o nó
* Exemplos de lazosExemplos de lazos

Notas
-----

1. ↑  "Kilts : Gravata Bolboreta en Tartan Gallaecia". *tendagaliza.com*. Consultado o 2022-01-27.
2. ↑  "CORBATA". *Etimologías de Chile - Diccionario que explica el origen de las palabras* (en castelán). Consultado o 2022-01-27.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gravata de lazo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14125
* AAT: 300210057
* FAST: 837192
* JSTOR: bowties
* LCCN: sh98001146
* NKC: ph169367

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Méndez Martínez.
**Constantino Méndez Martínez**, nado en Pontecesures o 25 de outubro de 1950 e finado o 13 de agosto de 2023, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1972. Funcionario da Seguridade Social desde 1974, está en excedencia desde 1996. Foi Director Xeral do Instituto Social da Mariña (1983-1987) e do Instituto Nacional da Seguridade Social (1987-1993). Foi elixido deputado do Congreso polo PSOE pola provincia de Pontevedra na V lexislatura (1993-1996). En 1994 foi nomeado Secretario de Estado para as Administracións Públicas e en 2004 Delegado do Goberno na Comunidade Autónoma de Madrid. Foi Presidente da Sociedade Estatal de Infraestruturas e Equipamentos Penitenciarios. En abril de 2008 foi nomeado Secretario de Estado de Defensa, cargo que ocupou ata 2011.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece Constantino Méndez, exdelegado del Gobierno en Madrid y natural de Pontecesures". *Treintayseis* (en castelán). 2023-08-14. Consultado o 2023-08-15.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 12 de xuño de 2018 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8462141
* Dialnet: 565784

 |
Chisqueiro común.
Chisqueiro de corda.
Un **chisqueiro**, ou tamén chamado **acendedor**, é un aparello empregado para acender outra substancia que será a encargada de manter a chama por máis tempo.

Historia
--------

O primeiro chisqueiro, chamado Lámpada de Döbereiner, foi inventado polo químico alemán Johann Wolfgang Döbereiner no ano 1823 e foi producido até 1880.

Os primeiros chisqueiros (que mereceran tal nome) consistían nun tubo, duns 6.8 milímetros de diámetro (xeralmente de latón), polo que discorría un fío de algodón. Noutro tubo paralelo había un coto mantido cun resorte e un parafuso contra unha roda estriada que, facéndoa xirar cun dedo, producía faíscas que acendían o fío. Unha vez empregada a brasa producida no fío, retraíase esta dentro do seu tubo cunha tapadeira amarrada cun arame, que apagaba a brasa por sufocación (falta de osíxeno para a combustión).

Os acendedores posteriores, non tiñan fío e estaban formados por un depósito que almacena o combustible (bencina, butano e outros), unha pedra que provoca a faísca por roce e un mecanismo para apagar a chama de xeito cómodo por falta de osíxeno.

Os actuais non empregan pedra, senón un sistema electrónico que produce unha chispa. Son moito menos lonxevos que os de pedra, pero moito máis baratos.

Unha variante destes é o de cociña, que non contén ningún combustible e só fai faiscas, que acende o gas da cociña ou aquecedor. Funciona ben cos gases propano e butano, mais non tan ben co gas natural, que ten unha temperatura de ignición máis alta, que non sempre alcanza a faísca.

Os chisqueiros de fío e gasolina chámanse normalmente Zippos, por mor da marca que os popularizou.

Seguranza
---------

* Non debe permitirse que os nenos usen estes artefactos nin deben deixarse ao seu alcance, xa que a súa curiosidade lévaos a xogar con eles e causar accidentes graves.
* Non deben usarse en lugares onde se almacenen substancias explosivas ou inflamábeis.
* Non deben usarse en caso de escapes de gas.

Chisqueiro nos automóbiles
--------------------------

Moitos automóbiles teñen un acendedor eléctrico formado por un cable polo cal pasa unha corrente de 15 a 20 amperios, a cal en poucos segundos quenta o acendedor. Unha vez se tórna cor encarnado, é quen de acender o tabaco.

Notas
-----

1. ↑  El encendedor (24 de maio de 2018). *Elmodo.mx*.
2. ↑  Historia del mechero. *Villamecheros.com*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Chisqueiro*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20459
* AAT: 300265545
* BNCF: 39093
* BNF: 12187369r
* GEC: 0178557
* GND: 4154290-3
* JSTOR: lighters
* LCCN: sh85025949

 |
Coxíns de seguridade desinchados nun Peugeot 306.
Un **coxín de seguridade** (en inglés **airbag**, traducíbel como *bolsa de ar*), é un sistema empregado para protexer aos ocupantes dos vehículos. Consiste nunha bolsa inchábel que se activa de golpe cando o vehículo sofre un choque. Deste xeito, os ocupantes, coa inercia, non baten contra elementos duros do vehículo, senón cunha bolsa de ar. Aínda que o coxín de seguridade se desincha rapidamente, amortece o golpe e evita lesións.

Os coxíns de seguridade actívanse cun pequeno explosivo. Hai de dianteiros e de laterais. A súa finalidade é de dar protección aos corpos dos ocupantes do vehículo no intre dunha colisión respecto ao choque contra obxectos interiores do vehículo como o volante ou unha fiestra.

Os coxíns de seguridade están deseñados para que só se inchen en choques frontais ou laterais dende moderados a severos e suplementen a protección que ofrecen os cintos de seguridade. A maioría dos deseños de coxíns de seguridade ínchanse mediante un proceso pirotécnico e só funcionan unha vez. Considérase un aparello pasivo, debido a que non require a acción humana para activarse, en contraste co cinto de seguridade que se considera un mecanismo activo. Os coxíns de seguridade non son unha alternativa ao uso do cinto de seguridade; ambos son complementarios, xa que se ocorre un accidente os coxíns non son eficaces se os ocupantes non abrochan os cintos.

Os primeiros coxíns de seguridade en vehículos de pasaxeiros apareceron na década de 1970 pero non foron amplamente utilizados até os derradeiros anos da década de 1980.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Coxín de seguridade*.
2. ↑  Bags, Buckles, and Belts: The Debate over Mandatory Passive Restraints in Automobiles. Jhppl.dukejournals.org
3. ↑  U.S. air bag history. Motorvista.com.
4. ↑  U.S. patent 6272412 - Passive restraint control system for vehicles. Patentstorm.us.
5. ↑  Qué puede ocurrir si no llevamos bien colocado el cinturón de seguridad. *Tuteorica.com*.
**Albert Royle Henry**, nado o 11 de xuño de 1907 en Tutakimoa (Rarotonga) e finado o 1 de xaneiro de 1981 en Rarotonga, foi un político das Illas Cook, fundador do Partido das Illas Cook e que exerceu o posto de primeiro ministro entre 1964 e 1978.

Traxectoria
-----------

Henry foi profesor de primaria en Arorangi entre 1925 e 1932, nese ano trasladouse á illa de Aitutaki como director da escola de Araura, permanecendo nese posto ata que en 1936 deixou o ensino, traballando no sector privado en 1938 traballa no sector privado, e pouco despois en 1938  fundou *Te Akatauira*, unha publicación integramente en maorí das Illas Cook alí escribía editoriais a miúdo críticos coas grandes compañías privadas da illa, pouco despois do comezo da segunda guerra mundial as autoridades pechárona por difundir información clasificada sobre as illas. Henry uniuse ás Forzas de Defensa Local das Illas Cook , e en 1942 marchou a Nova Zelandia, establecéndose en Auckland, alí ingresou no Partido Laborista de Nova Zelandia. En 1945 asumiu o posto de secretario da sección de Auckland da recentemente formada Asociación para o Progreso das Illas Cook,, constituída por plantadores de Aitutaki e Rarotonga e que tiña como un dos seus principais obxectivos a adquisición un navío para exportar a súa produción sen depender do barco que detentaba o monopolio do transporte marítimo entre as Illas Cook e Nova Zelandia, en 1949 Henry puido adquir o barco *La Reta* grazas ás contribucións dos membros da asociación e un empréstimo do goberno laborista neozelandés, e con el vai a Rarotonga pero á volta cambiou o goberno e o novo demandoulle o reembolso do empréstimo acordado polo anterior e Henry ten que revender o navío.

En 1964 volveu a Nova Zelandia, transformou a Asociación nun verdadeiro partido político, o Partido das Illas Cook, pero non se puido presentar as eleccións de abril 1965 por non cumprir o requisito de permanencia mínimo nas Illas, e foi a súa irmá, Margarite Story a que se presentou nunha das circunscricións electoriais, gañou o seu partido e foi quen de reformar o sistema electoral, e Henry tras renunciar ao escano a súa irmá presentouse ás eleccións parciais de xullo, saíndo elixido, o 4 de agosto o Parlamento das Illas Cook votou o novo status de Estado Libre Asociado para o país, converténdose Henry no seu primeiro ministro. En 1978 foi acusado de delito electoral, cesando no seu cargo e sendo condenado por corrupción a tres anos de inhabilitación para cargos públicos.

Notas
-----

1. ↑  "Frank Quill *Milan Brych the Cancer Man*". Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2012. Consultado o 29 de novembro de 2010.
2. ↑  *The Tonga Growers Federation Inc.* Kevin Hince
3. ↑  Jeffrey Sissons *Nation and destination: Creating Cook Islands identity*‬ Jeffrey Sissons, p.14
4. ↑  Brij V. Lal,Kate Fortune*The Pacific Islands: an encyclopedia*, V. I, p. 281

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1364292
* WorldCat
* VIAF: 33343094
* FAST: 93860
* LCCN: n82079945
* SNAC: w6zs440m

 |
**Fatiha Boudiaf**, nada en Orán o 28 de novembro de 1944, é unha activista alxeriana, viúva do antigo presidente Mohamed Boudiaf. Tralo seu asasinato en 1992, estableceu a Fundación Boudiaf para divulgar a mensaxe de paz do seu marido. Foi unha crítica da reclusión de Lambarek Boumaarafi, dicindo que unha conspiración maior estaba involucrada na morte do seu marido e pediu que se reabrise a investigación.

Morte de Mohamed Boudiaf
------------------------

Boudiaf era a segunda esposa do presidente alxeriano Mohamed Boudiaf. Denunciou a investigación oficial do asasinato do seu marido, suxerindo que non foi obra un fanático solitario, senón que formou parte dun plan maior. Intentou visitar a Lambarek Boumaarafi, o home que foi apresado polo homicidio, mentres estaba en prisión, mais a petición foi rexeitada polas autoridades.

Mantén a teoría de que a persoa que asasinou o seu marido se agachou baixo a mesa en fronte del e aínda non foi arrestado. En 2016, acusou catro antigos oficiais do exército do asasinato e enviou unha carta aberta ao antigo presidente Abdelaziz Bouteflika pedindo que se reabrise o caso.

Activismo
---------

Boudiaf estableceu a Fundación Boudiaf, pola que recibiu o Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional en 1998. A fundación creouse en honra do marido de Boudiaf e intenta esparexer unha mensaxe de paz e educación para todos os habitantes de Alxeria. Cada ano, no aniversario do pasamento, celebra a súa vida.

Notas
-----

1. ↑  Alilat, Farid (3 de marzo de 2015). "Algérie : Bouteflika et les femmes". *Jeune Afrique* (en francés). Consultado o 28 de xullo de 2016.
2. 1 2  Alilat, Farid (22 de agosto de 2015). "The "J'accuse! "Madame Boudiaf". *Jeune Afrique* (en francés). Consultado o 26 de outubro de 2016.
3. ↑  "Algérie. Nacer Boudiaf accuse 4 anciens hauts gradés de l'armée de l'assassinat de son pere". *Medias24* (en francés). 30 de xuño de 2016. Arquivado dende o orixinal o 27 de outubro de 2016. Consultado o 26 de outubro de 2016.
4. ↑  Naylor, Phillip C. (1994). *Historical Dictionary of Algeria*. Metuchen, N.J.: Scarecrow Press. p. 143. ISBN 978-0-58507-031-5.
5. ↑  "Prince of Asturias Award - Rewarded" (en francés). Prince of Asturias Award. Consultado o 26 de outubro de 2016.
6. ↑  "Lire aussi L'homme est mort, l'oeuvre reste IL Y A 14 ANS, BOUDIAF RENTRAIT AU PAYS Le retour du père prodige Il y a 12 ans revenait Mohamed Boudiaf Que reste-t-il de l'idéal Boudiaf ? La patrie au cœur Mohamed Boudiaf Communiqué de la Fondation Boudiaf" (en francés). Djazairess. 29 de xuño de 2008. Consultado o 26 de outubro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fundación Príncipe de Asturias, Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional 1998
Coordenadas: 65°49′19″N 16°23′17″O﻿ / ﻿65.821919444444, -16.388169444444

Dettifoss no mapa físico de Islandia.
Fervenza de Dettifoss, Islandia.
**Dettifoss** é unha fervenza do Parque Nacional Jökulsárgljúfur, que se atopa no nordés de Islandia, preto do lago Mývatn.

Características
---------------

Está situada no leito do río Jökulsá á Fjöllum, que nace no glaciar de Vatnajökull e recolle auga dunha grande área da zona nordeste da illa. A fervenza ten 100 metros de ancho e unha caída de 44 metros ao canón de Jökulsárgljúfur. É a maior fervenza de Europa no tocante ao volume de auga, cuns caudais medio e máximo de 200 e 400 metros cúbicos por segundo, respectivamente .

Notas
-----

1. ↑  "World Waterfall Databse" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 23 de decembro de 2008. Consultado o 06 de xullo de 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dettifoss Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Leffman, David; and Proctor, James (2004). *The Rough Guide To Iceland*, Rough Guides, 281. ISBN 1-84353-289-1.

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Dettifoss *(en inglés)* *(en islandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210280
* WorldCat
* VIAF: 6387152139997411100009
* EBID: ID
* GeoNames: 2632268
* TGN: 1135623
* WWDB: 119

 |
*O Círculo de Bloom* onde é mostrado a Taxonomía cognitiva do psicólogo estadounidense (en castelán).
A **taxonomía de Bloom** é unha clasificación dos obxectivos do proceso educativo elaborada polo pedagogo estadounidense Benjamin Bloom que distingue tres *dominios* ("categorías") de actividades educativas e seis niveis xerárquicos de comportamento intelectual.

A taxonomía foi proposta polo equipo de Bloom a raíz dunha convención da Asociación Norteamericana de Psicoloxía en 1948. Establécese que existe máis do que un único tipo de aprendizaxe. En concreto, identifican tres, que denominan "dominios":

Cognitivoa habilidade para "pensar as cousas", as destrezas mentais, os **coñecementos**. Os obxectivos cognitivos xiran en volta do coñecemento e comprensión dun tópico determinado.
Afectivoo desenvolvemento na área dos afectos e as emocións, a maneira de reaccionar, a capacidade de sentir a dor e a alegría nos demais, as **actitudes**. Os obxectivos afectivos diríxense a fomentar a conciencia das necesidades emotivas e actitudinais.
Psicomotoras habilidades manuais ou físicas, a capacidade de manipular fisicamente unha ferramenta ou un instrumento, os **procedementos** ou **destrezas**. Os obxectivos psicomotores céntranse en mudar e/ou desenvolver os comportamentos físicos.
Cada un dos tres dominios subdivídese nunha xerarquía de obxectivos educativos que se aplica aos obxectivos cognitivos e van desde os comportamentos máis simples aos máis complexos. Bloom elaborou esta taxonomía para o dominio cognitivo (afirmaba non ter suficientes datos sobre os outros no seu contexto universitario), que se pode pensar como graos de dificultade: cada nível debe dominarse ben antes de poder pasar ao seguinte.

CoñecementoMostrar que se memorizaron materiais aprendidos lembrando feitos, termos, conceptos básicos e respostas.
ComprensiónDemostrar que se comprenderon feitos e ideas organizando, comparando, traducindo, interpretando, fornecendo descricións e indicando as ideas principais.
AplicaciónResolver problemas en situacións novas aplicando o coñecemento, feitos, técnicas e regras aprendidos dun xeito novo.
AnáliseExaminar e analizar a información en partes identificando motivos ou causas. Inferir e atopar probas que apoien as xeneralizacións.
SínteseXuntar información de xeito distinto combinando elementos nunha estrutura nova ou propoñendo solucións alternativas.
AvaliaciónPresentar e defender opinións xulgando a información e validade das ideas ou a cualidade dun traballo tendo como base un conxunto de criterios.
A taxonomía de Bloom constitúe a base dos currículos educativos de moitos sistemas educativos en todo o mundo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1774565
* EBID: ID
* MAG: 59157022

 |
Coordenadas: 42°42′43″N 24°55′28″L﻿ / ﻿42.711936111111, 24.924438888889

Fervenza de Raysko Praskalo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Raysko Praskalo** (en búlgaro: *Райско пръскало*) é unha fervenza de 124,5 m de altura, sendo a máis alta de Bulgaria e da península dos Balcáns. Atópase baixo o pico Botev (2 376 m) na sección central da cordilleira dos Balcáns, e forma parte da reserva Dzhendema do Parque Nacional dos Balcáns Centrais. A vila máis achegada é Kalofer, a 11 quilómetros cara ó sur.

Galería de imaxes
-----------------

* Raysko PraskaloRaysko Praskalo
* Área de Raysko PraskaloÁrea de Raysko Praskalo
* Raysko Praskalo durante o invernoRaysko Praskalo durante o inverno

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Raysko Praskalo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* "Raysko Praskalo Site" (en búlgaro). Consultado o 2 de febreiro de 2015.
O **chililitli**, **caililiztli** ou **tzililitli** é un instrumento de percusión de orixe azteca. É un disco de cobre que se golpea cun martelo de madeira ou metal.

É mencionado por Fernando de Alva Ixtlilxóchitl, quen escribiu o códice *Historia de la nación chichimeca* (de título e temática similar ao *Historia Tolteca-Chichimeca*) que mostra rituais e instrumentos musicais, como neste fragmento:


> 
> 
> Catro veces ao día, a música de chililitli (disco de cobre), de cornetas, frautas, cunchas de caracol e dun gong de golpeado cun martelo de metal, sonaba desde o noveno piso deste templo, chamando ao Rei á oración. Co tempo, todo este templo ao "deus invisíbel" chego a chamarse chililitli en honor á súa 'tintinnabulación'.  
> 
>

Notas
-----

1. ↑  conroy (2014-08-07). "LEGADO MUSICAL INDIGENA". *SlideServe*. Consultado o 2023-08-20.
2. ↑  "CHILILITLI/ TETZILACATL". *Indigenous instrumentsMexicoMesoamerica* (en inglés). Consultado o 2023-08-20.

Véxase tamén
------------

* **tlapitzalli**
* **chichimeca**

### Bibliografía

* Stevenson, Robert (1968) *Música no territorio azteca e inca* .
***L'arbre de Guernica*** é unha película dirixida por Fernando Arrabal en 1975, centrada na guerra civil española. Malia comezar coa Ofensiva do Norte na zona vasca, o filme é unha reprodución ficticia do conflito en todo o Estado español. O título alude á Árbore de Gernika, símbolo das liberdades vascas.

Argumento
---------

En 1936 comeza a guerra civil española. O exército sublevado comeza a invadir as zonas republicanas. No norte fican os redutos das provincias de Oviedo, Santander e Biscaia e mais de dúas poboacións de Guipúscoa, Elgeta e Éibar.

As tropas franquistas quedan detidas en setembro de 1936 no límite da provincia de Biscaia con Guipúscoa. O 26 de abril de 1937 prodúcese unha ofensiva que rompe a fronte. A Lexión Cóndor, unha unidade da Luftwaffe enviada polo Terceiro Reich en apoio ao bando franquista, probou os seus avións e tácticas de combate. Entre outros danos, bombardea e devasta a vila de Gernika-Lumo.

A película céntrase nas vivencias dun excéntrico pintor estadounidense, Goya (Ron Faber), aloxado no castelo do conde de Cerralbo ao comezo da guerra. Goya namórase de Vándala (Mariangela Melato). O filme céntrase no seu romance no marco da crueza da guerra na poboación ficticia de Vila de Ramiro.

Implicación da película
-----------------------

Na película sinaláronse tinturas de desquite, un aspecto moi común desta temática na década de 1970. A crítica tamén destacou dela o aspecto surrealista, pois non pode ser considerada desde o punto de vista da realidade. É máis ben a Guerra Civil Española tal como a concibe Fernando Arrabal: 

> 
> 
> «Quero facer unha película da realidade tal e como a imaxino, sen ter sobre min o peso (...) dun coñecemento histórico dos feitos».
> 
> 

O carácter onírico, absurdo e surrealista da película baséase no uso de xeneralizacións, tópicos e descualificacións grotescas de todo o relacionado co bando sublevado ou as institucións anteriores á Segunda República Española. Tamén se reflicte no trato humillante á Igrexa católica e á aristocracia.

Notas
-----

1. ↑  Pablo Contreras (2000), p. 66.
2. ↑  Pablo Contreras (2000), p. 67.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pablo Contreras, Santiago de (2000). "¿Símbolo o mito? La memoria cinematográfica del bombardeo de Gernika" (PDF) (4). ISSN 1137-4438. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de marzo de 2016. Consultado o 14 de xaneiro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3202232
* Allmovie: v156130
* AlloCiné: 2926
* FilmAffinity: 590967
* IMDb: tt0072656
* LUMIERE: 178628
* OFDb: 33037
* Rotten Tomatoes: larbre-de-guernica
* TMDb: 104354

 |
**Magín Alfredo Froiz Planes**, nado en Barbastro (Huesca) o 14 de decembro de 1943 e finado en Pontevedra o 10 de marzo de 2022, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Naceu en Barbastro fillo de pai galego, orixinario do Corpiño (Lalín), que marchou á fronte do Ebro durante a guerra civil española, e casou cunha veciña de Barbastro. A familia regresou a Galiza cando el tiña dous anos. Instalados en Pontevedra, os seus pais rexentaron un posto de carnizaría na praza de abastos. Fixo o bacharelato nun instituto de Pontevedra e traballou nunha empresa construtora. Despois empezou a súa profesión na carnizaría dun pequeno supermercado.

Casou á idade de 23 anos e ao ano seguinte xa era dono do supermercado onde comezara a traballar, facéndose cargo de 12 traballadores.

### Empresa

Seguiu a tradición familiar do comercio alimenticio, pasando da praza de abastos de Pontevedra a ser o xerente do grupo de alimentación Distribuciones Froiz, fundado en 1968. Ao morrer, a empresa estaba entre as 20 primeiras do sector da distribución alimenticia, con presenza en España e Portugal e con máis de 300 puntos de venda e 5000 traballadores.

Recoñecementos
--------------

Recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo en 2017.

Notas
-----

1. ↑  Anxo Lourido e Alejandro Espiño (10 de marzo de 2022). "Falece Magín Froiz aos 78 anos". *Pontevedra Viva*.
2. 1 2  Redacción (10 de marzo de 2022). "Muere el empresario pontevedrés Magín Froiz a los 78 años". *atlantico.net* (en castelán). Consultado o 12 de marzo de 2022.
3. ↑  Davila, Nicolás (10 de marzo de 2022). "Muere el empresario pontevedrés Magín Froiz a los 78 años". *farodevigo.es* (en castelán). Consultado o 12 de marzo de 2022.
4. ↑  Redacción (10 de marzo de 2022). "Fallece el empresario Magín Froiz, fundador de la cadena de supermercado Froiz". *europapress.es* (en castelán). Consultado o 12 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Magín Froiz Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Froiz

### Ligazóns externas

* Jabois, M. (29 de maio de 2008). "¡Yo no sabía hacer un filete!". *Diario de Pontevedra* (en castelán).
A **igrexa de Hellvi** (sueco: *Hellvi kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Hellvi, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

Historia e arquitectura
-----------------------

O portal do coro da igrexa de Hellvi ten unha inscrición rúnica que proclama que un home chamado Lafrans Botvidarson construíu o edificio. A parte máis antiga da igrexa é a torre. de estilo románico. A súa parte superior colapsou tras unha treboada no ano 1534 e por iso ten esa forma tan pouco común. A nave e o coro son de mediados do século XIII e mostran unha primeira forma do estilo gótico. A nave está dividida en dúas partes por dúas columnas centrais. O coro e cadrado e a igrexa carece de ábsida; o muro oriental ten un grupo de tres fiestras góticas.

O retablo leva as iniciais do rei sueco Carlos XII e a data de 1726. O púlpito é máis antigo, de 1633. Unha galería que no presente se atopa situada na esquina noroeste do interior foi construída en 1704 e pagada por 16 patróns de barco de Sønderborg, en Dinamarca, o que indica intensos contactos marítimos. Está decorada con pinturas dos apóstolos, Cristo e dous santos. A pía bautismal é o século XVII, pero ten un disco de cobre de 1704, que tamén foi un regalo dun patrón de Sønderborg.

A igrexa foi restaurada no ano 1926.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista dende o aireVista dende o aire
* Interior da igrexaInterior da igrexa
* Portal da navePortal da nave

Notas
-----

1. 1 2 3  Lagerlöf, Erland (1973). Rabén & Sjögren, ed. *Gotlands kyrkor*. Uddevalla. pp. 178–179. ISBN 9129410355.

| * v
* c
* e
Igrexas en Gotland, Suecia |
| --- |
| 
* Akebäck
* Ala
* Alskog
* Alva
* Anga
* Ardre
* Atlingbo
* Barlingbo
* Björke
* Boge
* Bro
* Bunge
* Burs
* Buttle
* Bäl
* Dalhem
* Eke
* Ekeby
* Eksta
* Endre
* Eskelhem
* Etelhem
* Fardhem
* Fide
* Fleringe
* Fole
* Follingbo
* Fröjel
* Fårö
* Gammelgarn
* Ganthem
* Garde
* Gerum
* Gothem
* Grötlingbo
* Guldrupe
* Hablingbo
* Hall
* Halla
* Hamra
* Hangvar
* Havdhem
* Hejde
* Hejdeby
* Hejnum
* Hellvi
* Hemse
* Hogrän
* Hörsne
* Klinte
* Kräklingbo
* Källunge
* Lau
* Levide
* Linde
* Lojsta
* Lokrume
* Lummelunda
* Lye
* Lärbro
* Martebo
* Mästerby
* Norrlanda
* När
* Näs
* Othem
* Roma
* Rone
* Rute
* Sanda
* Silte
* Sjonhem
* Slite
* Sproge
* Stenkumla
* Stenkyrka
* Stånga
* Sundre
* Tingstäde
* Tofta
* Träkumla
* Vall
* Vallstena
* Vamlingbo
* Viklau
* **Catedral de Visby**
* Visborg
* Vänge
* Väskinde
* Västergarn
* Västerhejde
* Väte
* Öja
* Östergarn

 | Coat of armas do Gotland County |
|  **Commons** |
**Francisco Eiroa Graña**, nado en Cangas en 1892 e finado na mesma vila en 1940, foi político galego.

Traxectoria
-----------

Carpinteiro, correspondente de *Faro de Vigo* en Cangas, foi administrador dos Transportes Automóbiles. Tivo carnizaría e tenda de comestíbeis. Foi fundador e presidente do Recreo Marítimo (1912), presidente do pósito de Darbo e presidente da Federación de Pósitos de Galicia (1925-1926) e non aceptou a reelección en 1926. Foi presidente da Federación Agrícola do Morrazo en 1928 e secretario do III Congreso Provincial Agrario de Pontevedra que tivo lugar o 20 de outubro de 1929.

Presentouse ás eleccións de 1917 na lista que encabezaba o médico José Piñeiro. Volveu presentarse ás eleccións municipais de 1922. Foi concelleiro na ditadura de Primo de Rivera (de 1924 a 1925). O 14 de abril de 1931 proclamou a República en Cangas e o 18 de abril foi elixido alcalde. Permaneceu no cargo ata o triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Cecilio de la Gándara Blanco** |  **Alcalde de Cangas** 1931 - 1936 | Sucesor:**Agustín Jorge Etcheverri** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Castroviejo, Iago; Nores Soliño, Antonio (2005). A Nosa Terra, ed. *Historia de Cangas, 1900-1936. Unha ribeira de pescadores*. Vigo. p. 778. ISBN 84-96403-74-2.
Pierre de Fermat, matemático.
En matemáticas, o **teorema dos dous cadrados de Fermat** enuncia as condicións para que un número enteiro sexa a suma de dous cadrados de enteiros, e precisa de cantos xeitos diferentes pode selo. Por exemplo, segundo este teorema, un número primo impar é a suma de dous cadrados de enteiros só se o residuo da súa división euclidiana entre 4 é 1; neste caso, os cadrados quedan determinados de xeito único. Pódese verificar sobre 17 (= 4 × 4 + 1) ou 97 (= 4 × 24 + 1), que ámbolos dous se poden expresar dun único xeito como unha suma de dous cadrados (17 = 1² + 4² e 97 = 9² + 4²); tamén, que números primos, como 7 (= 4 × 1 + 3) ou 31 (= 4 × 7 + 3), non se poden expresar como a suma de dous cadrados. Este resultado tamén é chamado sinxelamente **teorema dos dous cadrados**.

Inscríbese na longa historia da representación de números como a suma de cadrados que se remonta até a antigüidade. Foi expresado de forma explícita por Pierre de Fermat (1601-1665) no século XVII, pero a primeira proba publicada coñecida é obra de Leonhard Euler, un século máis tarde. Malia isto, a súa demostración non pecha todos os interrogantes. No devir dos séculos posteriores propuxéronse novas probas e diversas xeneralizacións. Estas contribucións representaron un papel importante no desenvolvemento da póla das matemáticas chamada teoría alxébrica dos números.

A semellanza de moitas ecuacións diofánticas, é dicir, de ecuacións nas cales os coeficientes e as solucións buscadas son números enteiros ou racionais, a sinxeleza do enunciado agocha unha dificultade real na súa demostración. Algunhas das probas propostas axudaron á posta a punto de ferramentas por veces sotisficadas, como as curvas elípticas ou a xeometría dos números, relacionando así a teoría dos números elemental con outras pólas das matemáticas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Somme de carrés Arquivado 16 de outubro de 2007 en Wayback Machine. *(en francés)*
* Sur les sommes de carrés *(en francés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre matemáticas é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q914517
* MAG: 66475981

 |
**Unión Coruñesa** é un partido político localista da Coruña, fundado en 1989 por Carlos Marcos.

Historia
--------

No ano 2007 Carlos Marcos presentou a súa candidatura ás eleccións municipais baixo as siglas do Partido Galeguista namentres que o antigo candidato do PPdG Fernando Rodríguez Corcoba actuou de igual modo co partido CORCOBA (CORuñeses con Buenos Argumentos). Tras do fracaso nas urnas, decidiron aunaren forzas e acordaron traballar por resucitar Unión Coruñesa, tomando certos puntos como a reposición do topónimo castelán *La Coruña* ou a reforma da Lei de Normalización Lingüística a fin de devolver a sociedade ao bilingüismo harmónico do que fala o núcleo duro da dereita política de Galiza.

Denuncia contra Wikipedia
-------------------------

En xuño de 2009 Carlos Marcos cursou unha denuncia por calumnias e inxurias a fin de coñecer a identidade dun editor da Wikipedia en castelán pola súa edición da páxina do seu partido, Unión Coruñesa, que era definida como "ultradereitista". Marcos reclamou unha fianza de 25.000 euros e accións contra o autor do texto e mais contra a propia Wikipedia. O artigo nesa Wikipedia foi eliminado, en varias ocasións, por irrelevante.

Notas
-----

1. ↑  "Unión Coruñesa reivindica el topónimo en castellano", artigo en *La Opinión*.
2. ↑  "Corcoba e Marcos refundan Unión Coruñesa" Arquivado 30 de setembro de 2009 en Wayback Machine. artigo en www.galiciae.com.
3. ↑  "Carlos Marcos denuncia a Wikipedia", artigo en *Vieiros*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
**Xoán Carlos Ansia**, nado no Polvorín (Ourense) o 8 de setembro de 1961, é un xornalista e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Militante do sindicalismo nacionalista dende o ano 1977. Fundador do Sindicato Galego de Traballadores da Administración Pública (SGATP), integrado na Intersindical Nacional Galega. Foi membro do Comité Intercentros do Persoal Laboral da Xunta de Galicia. Como representante da ING asinou o 1º Convenio Único de Persoal Laboral da Xunta de Galicia. Foi Secretario Nacional da Confederación Intersindical Galega Administración Autonómica, dende o ano 1991 ata o 2005. Membro do Consello Confederal do sindicato nacionalista CIG e delegado sindical no Comité de Empresa de Política Social da Coruña, onde ocupou os cargos de secretario e presidente en distintas etapas.

Pertence á 1º Promoción de Xornalismo da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborador do semanario *A Nosa Terra*, cunha columna titulada "San Caetano". Colabora tamén con "O Boletín" voceiro da CIG dos servizos centrais da Xunta de Galicia. Así mesmo ten colaborado con *Irmandade TV*, *Novas da Galiza*, *Vía V*, *O Xeiteiro* e *Luzes*.

Foi membro fundador da Plataforma Cultura Si Mausoleo Non, na que exerceu como portavoz para denunciar a construción da Cidade da Cultura de Galicia.
***O diario vermello de Carlota*** é un libro escrito no 2003 por Gemma Lienas, publicado orixinalmente en catalán como ***El diari vermell de la Carlota***. É o cuarto libro da saga protagonizada por Carlota. Este libro, parello a *O diario vermello de Flanagan*, de Andreu Martín e Jaume Ribera, segue a liña da saga. Neste caso é un libro de divulgación sobre a sexualidade, escrito para adolescentes. Foi traducida ao galego por Silvia Gaspar, que tamén traduciu *O diario vermello de Flanagan*, pero hai personaxes con traducións diferentes dos nomes, como Marc (Marcos) e Mireia (Mireya).

Trama
-----

A trama dura entre comezos de febreiro e mediados de abril. Carlota coñece na estación do metro a Flanagan, e comezan a falar. Carlota dille que vai comezar un *diario vermello*, onde porá as súas ideas, experiencias e esperanzas sobre a sexualidade. Flanagan decide escribir un el tamén, para ó rematalo intercambialo e comparar dúbidas e aprender xuntos.

Pero a situación sáese de nai, e o que comezara como unha relación marcada por ese eixo, axiña se torna unha relación con forte carga sentimental, cos problemas que iso xera. A Carlota aínda lle gusta Koert, un rapaz holandés, e Flanagan tamén está confundida, pois aínda non deixou a relación con Nines, malia que pasan por unha época ben fría .

Logo de perderen a virxindade xuntos e de moitos sentimentos contraditorios, rematan como amigos. Carlota ten previsto viaxar a Ámsterdam para ver a Koert.

Temática
--------

Máis alá da trama, o libro tamén serve de manual. Fala extensamente de métodos anticonceptivos, tendencias sexuais, enfermidades de transmisión sexual, e da relación entre o sexo e o amor.

Carlota recolle no seu diario inclúe moitos informes tirados de libros, crónicas de charlas feitas na clase e conversas con familiares e amigas, ademais de todo o que vai aprendendo con Flanagan.

Adaptación cinematográfica
--------------------------

O 23 de xullo de 2010 estréase a adaptación cinematográfica, unha comedia xuvenil dirixida por José Manuel Carrasco e protagonizada por actores do mundo da televisión (Maxi Iglesias e David Castillo) e debutantes (Andrea Ros e Lydia Fairen). A adaptación non inclúe o personaxe de Flanagan.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web da editorial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548577
* BiTraGa: 2299

 |
Annibale Carracci, *A carnizaría* (cara a 1580). 
Unha **carnizaría**, **carnicería**, **cortadoría** ou antigamente **buxaría** é un establecemento onde se comercializan diferentes tipos de carnes crúas dedicadas ó consumo humano. Xeralmente, na carnizaría realízanse as tarefas de procesado finais tales como despezamento e o picado das carnes. O equipamento mínimo dunha carnizaría consta dun refrixerador industrial, un soporte para o despezamento, un conxunto de coitelos e un mostrador refrixerado.

Historia
--------

Ilustración medieval do *Tacuina sanitatis* (século XIV).
Dende tempos dos romanos, o oficio de carniceiro estivo regulamentado, diversificado e ás veces dotado de certos privilexios. Na idade media europea era un cargo hereditario. En 1096, creouse o primeiro establecemento de venda de carne en París (actual *Place du Châtelet*) deste xeito iniciouse a caste da *Grandepenee* en mans dunhas familias determinadas que foron ós poucos facéndose máis ricos (eran só unhas 20 familias aproximadamente). Os estatutos de 1589 en Francia obrigaron ós carniceiros a comercializar a carne xusto no intre no que se pesaba a carne en balanzas, e non a ollo como se viña facendo dende moi antigo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *carnizaría*.
2. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *carnicería*.
4. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cortadoría*.
5. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *buxaría*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Carnizaría Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13164546
* BNCF: 16673
* BNF: 11941361z
* GEC: 0088834
* GND: 4123212-4
* LCCN: sh2018000850
* NKC: ph128295

 |
**Marie-Thérèse Camille Senghor Basse**, nada en Rufisque o 20 de marzo de 1930 e finada en 2019, foi unha doutora senegalesa.

Traxectoria
-----------

Dirixiu o Centre de protection maternelle et infantile (Centro de Protección da Nai e do Neno) e traballou como representante do Senegal na Organización para a Alimentación e a Agricultura das Nacións Unidas desde 1961 a 1966. Despois diso regresou a Senegal co seu marido Edouard Camille Basse, o embaixador do Senegal en Italia, e traballou dous anos como inspectora na Escola de Medicina de Dakar. En 1968 Basse fundou o Institut de Technologie Alimentaire (Instituto de Tecnoloxía Alimentaria) do Senegal onde investigou o procesamento de froitas, vexetais, cereais, e produtos animais. Ademais, Basse apareceu con frecuencia na televisión nacional senegalesa promovendo o "consumo de alimentos locais". Basse tamén foi membro fundador da sección senegalesa da Comunidade Cultural Africana, unha organización fundada por Wole Soyinka que procura axudar a artistas e intelectuais africanos a adaptarse aos desafíos únicos da era moderna.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cascaxide.
O **Pazo de Cascaxide** é unha casa señorial localizada no lugar de Cascaxide, na parroquia de Escuadro (Silleda), construído a finais do século XVII con algunha parte de principios do XVIII.

O edificio é de planta rectangular, baixo o piso e salvando o desnivel do terreo, ten un piso máis con arcadas nunha das frontes, torre de catro plantas e balcóns de balaustrada que sobresaen da fachada. A fachada principal ten porta adintelada, copete cun grande escudo e gárgolas. Noutra das frontes ten un piso faiado con balconada e dous escudos. Prolóngase cunha muralla na que se abre o portón de arco de medio punto.

Entre as dependencias anexas hai dous hórreos e unha capela.

Nel rodouse parte do filme *Lobos de Arga*.

É de propiedade privada, da familia Espinosa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia

### Ligazóns externas

* Pazo de Cascaxide na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Arca.
O **pazo da Arca** é un pazo de principios do século XVII, situado na parroquia da Laxe, no concello de Chantada.

Historia e características
--------------------------

A casa grande ten planta en L cun patio no medio e unha pequena capela no seu interior. Na súa fachada principal conserva un escudo dos Figueroa. Tamén destaca a súa cheminea onde se poden ver unhas caras esculpidas.

Tamén conserva unha inscrición na fachada principal co ano da fundación da casa, 1602. No Catastro de Ensenada de 1753 cando fai referencia á parroquia da Laxe fala do sitio da Arca e do seu propietario, Juan Benito Taboada Camba.

Nos baixos da casa parece ser que houbo unha especie de calabozo e que a casa tiña xurisdición propia. Dise que antigamente a todo perseguido pola xustiza que chegaba a esta casa grande fuxindo da lei e que petaba á porta pedindo axuda e esta se lle abría quedaba impune do seu delito.

Destaca tamén a situación do pazo, no medio dunha gran leira con árbores de distinto tipo, así como un pequeno xardín na entrada da casa e un fermoso lavadoiro de pedra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia
Detalle do escudo
A **casa dos Toubes** é un pazo situado na parroquia de Osmo, no concello de Cenlle. Atópase illada e foi obxecto de moitas reformas posteriores á súa construción. Tamén é coñecida como a **Casa de Outeiro**. Sitúase na parte alta da aba do monte que domina as viñas no val do río Avia .

Descrición
----------

A casa atópase moi cambiada polas reformas realizadas ao longo do tempo. Conserva porén elementos testemuña da súa pasada grandeza.

Posúe planta rectangular con patio posterior ó redor do cal se xuntan as dependencias agrícolas: un alpendre de grandes dimensións sostido por piares poligonais e o cabaceiro.

A súa fábrica é de perpiaño rico e ben labrado e presenta dúas plantas. A fachada principal oriéntase a ao poñente, ten as dúas plantas divididas por unha imposta e todo o seu lenzo rematado por unha cornixa moldurada.

Na planta principal ábresen catro portas de aire con balaustrada de ferro e no centro, entre as xanelas, unha pedra de armas timbrada con helmo e cimeira e lambrequíns moi decorativos. No piso baixo ábrese unha gran porta alintelada cunha pequena ménsula decorada cunha cruz sobre o seu lintel. A fachada sur posúe as mesmas características.

A cuberta, a catro augas, leva tellado de tella e destaca unha cheminea de corte transversal trapezoidal con remates apiramidados con bola.

Historia
--------

Esta casa foi coñecida como **Casa do Outeiro** e foi propiedade dos Toubes. No Catastro de Ensenada, don Félix de Toubes y Somoza posúe *"una casa que auita de un alto con su cozina, caualleriza y bodega terrena en el lugar de Outeiro"*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia