recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Patxi Lazcoz Baigorri**, nado en Pamplona o 30 de agosto de 1965, é un político do País Vasco que foi alcalde de Vitoria polo Partido Socialista de Euskadi dende as eleccións municipais de 2007 até xuño de 2011. Aínda que naceu en Pamplona, dende moi novo trasladouse a Vitoria.

Licenciado en Dereito, a súa incursión na actividade política comezou en 1991, cando foi elixido concelleiro do Concello de Vitoria. Ao longo do sete primeiros anos ocupou distintas responsabilidades, quedando como concelleiro sen delegación en 1998 ao romper os acordos entre o Partido Socialista e o Partido Nacionalista Vasco, quen ocupaba a alcaldía. En 2003 Patxi Lazcoz foi cabeza de lista do PSE-EE ao concello vitoriano e voceiro do seu grupo municipal. En 2007, o PSE obtivo a maioría relativa nas eleccións municipais, sendo elixido alcalde.

Nas últimas eleccións celebradas en 2011 presentouse á reelección, pero o seu partido pasou a ser a terceira forza política, perdendo a alcaldía. Desde entón exerce como voceiro do grupo municipal do PSE-EE no concello de Vitoria.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Alfonso Alonso** | **Alcalde de Vitoria**2007-2011 | Sucesor:**Javier Maroto** |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Patxi Lazcoz, o primeiro alcalde socialista da historia de Vitoria, El Correo Digital.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q634358
* WorldCat
* VIAF: 159929211
* Auñamendi: 143855
* BNE: XX4877028

 |
Diversos patés.
Chámase **paté** (do francés *pâté*) a un tipo de pasta untable elaborada habitualmente a partir de carne e fígado (aínda que existen versións vexetarianas) que adoita servirse sobre torradas como aperitivo. Adoita elaborarse cunha mestura de carnes ou fígado picada finamente ou grosa, á que a miúdo se engade graxa, verduras, herbas, especias, viño e outros ingredientes.

Variantes locais
----------------

Na gastronomía de Francia e de Bélxica, o paté pode cociñarse con costra como un pastel ou un pan, nese caso denomínase *pâté en croûte*. Por outra banda, pode cocerse nunha terrina (ou outro molde), a miúdo cuberto con graxa, denominándose entón *pâté en terrine*. Tradicionalmente, unha farsa cocida e servida nunha terrina chámase *terrina*, pero cando se desmolda convértese en paté. O cambio de nome non ten influencia algunha no produto final.

O paté máis famoso é probablemente en **paté de foie-gras**, que se elabora a partir dos fígados engordados de ganso. Advírtase que os *connoisseurs* adoitan preferir o *foie gras entier*, que é simplemente fuagrás cocido e cortado, e tecnicamente non é un paté. Tampouco o *bloc de foie gras* -bloque de fuagrás- é tecnicamente un tipo de paté.

Nos Países Baixos, Alemaña e Austria, o paté de fígado adoita elaborarse como unha salchicha cocida, denominada *leverworst* (neerlandés) ou *leberwurst* (alemán). Unha variante é a *braunschweiger*. Algúns destes produtos terminan tendo unha textura de carne que é difícil de untar, e a miúdo consómense en anacos ou redondelas, ou como recheo de emparedados. Estas variantes convertéronse nun produto significativo na Europa do Leste, que se exporta ben. Noutros lugares prefírense as variantes untables, como a maioría de patés franceses e belgas.

En Escandinavia, o *leverpostej* é unha variante do *pâté en terrine* francés elaborada con fígado de porco. É un dos pratos fríos máis populares da rexión, que se consome en pan.

En Rusia e Ucraína o prato adoita prepararse principalmente con fígado e por iso coñécese comunmente como печеночный паштет aínda que tamén se usan outras carnes. A diferenza de occidente, primeiro cócese o fígado e trabállase con manteiga (e/ou con graxa intestinal) nunha pasta, á que se condimenta con herbas, cebola fresca ou frita etcétera. Pode ser cociñado de novo (normalmente enfornado), pero o máis frecuente é consumilo sen máis preparación. O paté sérvese sobre pan, a miúdo con folliñas de aneto ou outra herba encima.

Patés vexetarianos
------------------

Os patés vexetarianos elaborados a partir de tofu, cogomelos, froitos secos ou diversos legumes son populares. Estes patés non requiren cocción e poden elaborarse facilmente cun robot de cociña.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *paté*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q816704
* EBID: ID
* NKC: ph423158

 |
**Park Chu-Young** (Hangul: 박주영, Hanja: 朴主永; e tamén coñecido como Park Ju-Young) nado o 10 de xullo de 1985 en Daegu, Corea do Sur, é un futbolista que xoga na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Tras destacar cas seleccións de Corea do Sur Sub-20 e Sub-23 e ser nomeado Futbolista Asiático Xove do Ano pola Confederación Asiática de Fútbol, en 2005 fichou polo FC Seoul da K-League de Corea do Sur, no primeiro ano marcou 18 goles sendo o segundo máximo goleador do campionato e Novato do ano. A tempada seguinte deu un pequeno baixón pero recuperou á seguinte pero unha lesión apartouno dos terreos de xogo.

En 2008 fichou polo AS Mónaco por seis millóns de euros, onde militou tres tempadas, na última das cales marcou 12 goles, o que o levou a fichar polo Arsenal FC o 30 de agosto de 2011 da Premier League, co equipo inglés debutou na Liga de Campións ante o Olympique de Marsella.

Tras varios reforzos do equipo londiniense foi cedido ao Celta de Vigo na tempada 2012/2013.

### Coa selección absoluta

|  |
| --- |
| **Medallas olímpicas** |
|
| **Bronce** | C-1000 | Londres 2012 |

Comezou na Selección de fútbol de Corea do Sur Sub-20 no Campionato Xuvenil da AFC 2004, onde gañou o Balón de Ouro e foi escollido Xogador máis valioso do torneo. Tamén co combinado nacional participou no Campionato Mundial Xuvenil da FIFA en 2003 e 2005. Consagrouse ante o público coreano no 2005 cando a Selección Sub-20 foi convidada a un torneo de oito equipos en Qatar, nese torneo anotou dous goles ante a China, tres contra Ucraína, dous ante Alxeria e outros dous antes Xapón.

Tamén participou nos Xogos Olímpicos de 2012 coma un dos tres xogadores maiores de 23 anos, onde o equipo acadou a medalla de bronce.

Na actualidade é o capitán da Selección de fútbol de Corea do Sur.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "El Celta ficha al surcoreano Park Chu-Young, del Arsenal". *AS.com* (en castelán). 2012-08-31. Consultado o 2019-12-14.
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 20 de xullo de 2012. Consultado o 01 de febreiro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210928
* As: 16139
* FIFA: 207761
* FootballDatabase: 11881
* L'Équipe: 23845
* NFT: 8123
* OCID: chuyoung-park
* SoccerBase: 43569
* Soccerway: 457
* Sports Reference: park-ju-yeong-1
* Transfermarkt: 30982
* Worldfootball: chu-young-park

 |
**Patxi Saez Beloki**, nado en Beasain (Guipúscoa) o 8 de marzo de 1964, é un sociolingüista vasco membro da Academia da Lingua Vasca Euskaltzaindia. Licenciado en Ciencias Sociais e da Información e Especialista en Planificación Lingüística pola Universidade do País Vasco.

O Paradigma do Carro
--------------------

O 12 de febreiro de 2016, en Bilbao, na sede oficial da Academia da Lingua Vasca, ante máis dun centenar de académicos, investigadores e especialistas en lingua éuscara, presentou por primeira vez o Paradigma do Carro, tamén denominado Paradigma da Necesidade Natural.

O Paradigma do Carro propón unha novo paradigma sociolingüístico para a revitalización das linguas minorizadas. É un arquetipo ou padrón teórico que artella o carro da revitalización das linguas sobre dúas rodas motrices —a da adquisición da lingua e a da súa utilización— que viran simultaneamente sobre un mesmo eixo retroalimentándose mutuamente. A tracción do carro da revitalización lingüística orixínase pola necesidade vital e funcional de utilizar a lingua como instrumento de comunicación social para satisfacer as necesidades humanas. É así que o construto teórico do Paradigma do Carro está interconectado coa pirámide de Maslow ou xerarquía das necesidades humanas.

Segundo determina este marco teórico, a revitalización lingüística de todo idioma debe comezar por atender e satisfacer, nun primeiro momento, as necesidades humanas de comunicación efectivas e afectivas máis básicas e primitivas do individuo (como son as relacións maternofiliais e familiares, así como as relacións máis íntimas de amizade e confraternidade). Despois de colmar as necesidades vitais de comunicación da primeira socialización do individuo, a revitalización lingüística debe centrarse nas necesidades naturais de comunicación da segunda socialización como a educación e culturización do individuo na que interveñen axentes socializadores tan importantes como a escola e os medios de comunicación cun papel moi relevante para Internet e as redes sociais. Por último, segundo o Paradigma do Carro, a actividade humana por antonomasia, vinculada estreitamente coa evolución social e que é transversal a todas as necesidades humanas, é o traballo. Co traballo sáciase desde a necesidade humana máis primixenia, como é a necesidade vital de alimentación, ata a máis complexa ou sofisticada, como é a autorrealización do ser humano, situada na cúspide da Pirámide de Maslow. Polo tanto, a recuperación efectiva de toda lingua, en canto a instrumento de comunicación social, culmínase coa normalización da lingua no ámbito laboral, actividade central da organización social do individuo.

Notas
-----

1. ↑  Organigrama da Academia da Lingua Vasca Páxina web da Academia da Lingua Vasca
2. ↑  Saez Beloki, Patxi (2017) Beharra da giltza Revista académica Euskera, Bilbao: Academia da Lingua Vasca
3. ↑  Euskaltzaindia liderará una nueva estrategia para el fomento del euskera Diario DEIA, 13-2-2016

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61866629
* Dialnet: 4350059

 |
**Peter Alexander Stringer**, nado en Cork o 13 de decembro de 1977, é un xogador de rugby irlandés que xoga de medio de melé no Munster e con Irlanda. É un dos xogadores de rugby máis recoñecidos a pesar de medir tan só 1,70 m de estatura e pesar en torno aos 70 kg .

Traxectoria
-----------

Peter Stringer forma parte do Munster Rugby dende 1998. En febreiro do 2000 debutou coa selección irlandesa fronte a Escocia na edición do ano 2000 do Torneo das Seis Nacións.

En rebreiro do 2006 anotou o ensaio definitivo para Irlanda fronte a Gales na vitoria irlandesa por 31-5 fronte ao XV galés no Torneo das Seis Nacións 2006. Tamén xogou un papel fundamental na Heineken Cup conquistada polo Munster na tempada Copa de Europa de rugby 2005-2006, cando anotou o ensaio da vitoria e foi nomeado *Man of the Match* na final disputada fronte ao Biarritz que finalizou co resultado de 19-23 no Millennium Stadium de Cardiff (Gales)  e tamén nesta mesma competición, na tempada 2007-08.

Na fase de grupos da Heineken Cup 2007-08 dirixiu 33 fases do Munster ante o Llanelli Scarlets durante máis de 5 minutos ata o final do partido que gañarían os irlandeses en Llanelli (Gales) por 16-29.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Equipos** | **Tempadas** | **Títulos** |
| Munster Rugby | 1998 - | 2 Heineken Cup (2005-06 e 2007-08), 1 Magners League (2002-03) |
| XV do Trevo | 2000 - | 1 Torneo das Seis Nacións (2009) |

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 30 de outubro de 2007. Consultado o 05 de decembro de 2010.
2. ↑  Ireland 31-5 Wales, BBC Sport
3. ↑  "Munster 23-19 Biarritz" (en inglés). 2006-05-20. Consultado o 2023-01-21.
4. ↑  Heineken Cup final[*Ligazón morta*], BBC Sport
5. ↑  Munster Rugby 33 phases, Youtube.com

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Selección de rugby de Irlanda

### Ligazóns externas

* Ficha no sitio do Munster Rugby
* Ficha no Sitio da IRFU
* Ficha en itsrugby.co.uk
* Ensaio do Munster en youtube.com
* Tap Tackle en youtube.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1445873
* WorldCat
* VIAF: 379144783107576846252
* LCCN: no2015141058
* EPCR: PS735260
* ItsRugby: 516
* SCRUM: 13283

 |
**Pedro Sáez Pichel**, finado en Noia o 19 de agosto de 1966, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Comerciante en Noia. Membro da candidatura da Unión Monárquica Nacional nas eleccións de abril de 1931, durante a República foi concelleiro de Noia. Foi un dos asinantes do manifesto do Centro de Apoyo a la República en 1931. Participou na constitución de Acción Popular de Noia en 1933. No franquismo foi nomeado polo gobernador civil alcalde de Noia o 7 de marzo de 1944. Permaneceu no cargo até 1949. Finou en Noia o 19 de agosto de 1966.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Pérez Pérez** |  **Alcalde de Noia** 1944 - 1949 | Sucesor:**Manuel Blanco Ons** |

Vida persoal
------------

Casou con Obdulia Lestón Ferrer e foi pai de María del Socorro, Obdulia, Rafael, María de los Angeles, Pedro, María, Enriqueta, Josefina e María de la Concepción Sáez Lestón.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 20-8-1969, p. 18

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Agrafoxo, Xerardo (2002). *Memorias do franquismo*. Noia: Toxosoutos. pp. 97–129. ISBN 84-95622-60-2.

* Ferrández Pérez, Daniela (2019). *Nuevos y viejos actores: clientelismo político y poder local en perspectiva comparada (1905-1936)* (PDF) (Tese) (en español). USC.
**Pedro Pena Gamallo**, nado en Santiago de Compostela o 27 de marzo de 1853 e finado na mesma cidade o 18 de xuño de 1920, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi peiteador de profesión, propietario de varios establecementos santiagueses, como a "*Peluquería y Barbería de Pedro Pena*" (Rúa do Vilar, 45), "*La Reina del Tocador. Perfumería de Pedro Pena*" (Rúa do Vilar, 66) e o "*Gran Salón de Peluquería de Pedro Pena*" (Praza do Toural, 3).

Membro do Partido Liberal vencellado ao monterismo, foi concelleiro de Santiago de Compostela dende 1889. Logo da dimisión do alcalde Lino Torre Sánchez-Somoza o 17 de xaneiro de 1909, foi nomeado alcalde interino de Santiago de Compostela o 23 de xaneiro, permanecendo no cargo até mediados de febreiro de 1909. Posteriormente volveu ser concelleiro e Tenente-Alcalde, ocupando de novo accidentalmente a alcaldía no mes de maio do mesmo ano por enfermidade do alcalde, Manuel Fuentes Rodríguez.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Lino Torre Sánchez-Somoza** |  **Alcalde de Santiago** 1909 | Sucesor:**Manuel Fuentes Rodríguez** |

Vida persoal
------------

Casou con Gabriela Pérez Pereira e tivo dous fillos, María e Pedro.

Notas
-----

1. ↑  *Padrón veciñal de Santiago dos anos 1900 e 1903 (AHUS ).*
2. ↑  *El Compostelano*, 19-6-1920, p. 4.
Nomes, rutas e localizacións do *Periplo do Mar Eritreo*.
O ***Periplo do Mar Eritreo*** ou ***Periplo do Mar Vermello*** (en grego Περίπλους τὴς Ἐρυθράς Θαλάσσης, en latín Periplus Maris Erythraei) é un periplo greco-romano, escrito en grego e que describe a navegación e comercio dos portos romano-exipcios como Berenice ao longo da costa do Mar Vermello, e outros ao longo do nordeste de África e India.

Datación
--------

O texto ten sido datado entre o século I e século III, pero a data que esperta maior consenso é a de mediados do século I. De autor anónimo, é claramente unha descrición persoal de alguén familiarizado coa rexión e é practicamente único na descrición precisa do que era o mundo antigo nesa rexión.

Contido
-------

Malia que *Mar Eritreo* (en grego Ἐρυθρά Θάλασσα) literalmente signifique "Mar Vermello", para os gregos incluía tamén o océano Índico e o golfo Pérsico.
A obra consiste en 66 capítulos, a maioría deles cun parágrafo apenas.
En moitos casos a descrición dos lugares é suficientemente precisa para identificar inequivocamente as localizacións actuais. Noutros non: por exemplo menciónase Rhapta como o mercado máis importante da costa africana de Azania, pero hai polo menos cinco localidades que se axustan á descrición, do sur de Tanga ata o delta do río Rufiji. A descrición da costa india menciona explicitamente o río Ganxes, pero China é confusamente descrita como a grande cidade interior Thina, produtora de seda.
Outra característica interesante do periplo é que algunhas palabras que describen mercadorías obxecto de comercio non son vistas en ningunha outra obra literaria, polo que o seu significado real é misterioso. O periplo describe tamén como Hípalo foi o primeiro en descubrir a ruta directa entre o mar Vermello e o sur da India.

Tradición manuscrita
--------------------

O texto que chegou ata hoxe deriva dun manuscrito bizantino do século X en letra minúscula, gardado nas coleccións da Universidade de Heidelberg, e dunha copia deste, dos séculos XIV ou XV, hoxe no Museo Británico. No primeiro, o texto é atribuído a Flavio Arriano, probabelmente polo único motivo da súa proximidade temporal co *Periplus Ponti Euxini*, escrito por el. A primeira edición moderna do texto foi publicada en 1553 por Sigismund Gelenius.

Notas
-----

1. ↑  Vannucci, Marta (2003). Edusp, ed. *Os Manguezais e nós: uma síntese de percepções*. ISBN 9788531404665.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hjalmar Frisk, *Le Périple de la Mer Erythrée* (Göteborg, 1927)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q664162
* WorldCat
* VIAF: 177001469
* BIBSYS: 95004283
* BNF: 12155625v
* EBID: ID
* GND: 4234631-9
* LCCN: n80135263
* SUDOC: 030064783

 |
| Paʻanga |
| --- |
| **Paʻanga  en tongano** |
|  |
| Código: | TOP |
| Ámbito: |  Tonga |
| Símbolo: | T$ |
| Fracción: | 100 seniti (¢) |
| Moedas: | 1, 2, 5, 10, 20 e 50 seniti |
| Billetes: | 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100 T$ |
| Emisor: | Banco Nacional de Reserva de Tonga |
| Taxa de troco:12-08-2011 | 1 EUR = 2,354 TOP
1 USD = 1,6516 TOP |
| *Troco actual* |

O **paʻanga** é a moeda oficial de Tonga. Un paʻanga divídese en cen *seniti*. O seu código ISO é TOP e a súa abreviación é T$ ou ¢ para o seniti. Existe tamén a unidade *hau*, equivalente a cen paʻangas, mais non estea en circulación e unicamente se emprega en moedas conmemorativas. A paʻanga é emitida polo Banco Nacional de Reserva de Tonga (*Pangike Pule Fakafonua 'o Tonga* ou *National Reserve Bank of Tonga*).

Historia
--------

Pa‘anga era o nome do lugar onde tirar cantos rodados sobre a superficie da auga para que rebotaran. En 1806 os habitantes da illa Lifuka atacaron o barco inglés *Port-au-Prince*, saqueárono e queimárono. Entre os superviventes destacou William Mariner, de quince anos, que foi acollido por Finau, o xefe dos tonganos, interesado en aprender cousas do mundo occidental. Entroutras cousas, Mariner explicoulle que era o diñeiro e para qué servían as pezas de ouro e que tiñan un valor máis alto que as pedras que eles empregaban para xogar.

En 1967, cando se adoptou o sistema decimal, substituíu a libra de Tonga (T£) por unha nova unidade e recuperouse o nome de paʻanga que adquirira o significado de diñeiro.

Moedas e billetes
-----------------

Moeda dun paʻanga de 1980
Unicamente existen moedas con denominacións para os seniti (1, 2, 5, 10, 20 e 50). As moedas de 1, 2 e 3 pa'angas son para coleccionistas.

Os billetes teñen denominacións de 1, 2, 5, 10, 20, 50 e 100 paʻangas. O anverso está en tongano, co retrato do rei Taufa‘ahau Tupou IV, e o reverso está en inglés, con motivos típicos de Tonga.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Paʻanga*** |

### Ligazóns externas

* Banco Nacional de Reserva de Tonga *(en inglés)*
* Imaxes dos billetes *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4613
* GEC: 0128802

 |

1. ↑  "pa'anga". *TERGAL*. Consultado o 26/12/2019.
Enténdese por **países bálticos** ou **estados bálticos** ou **repúblicas bálticas** ás tres repúblicas europeas de Estonia, Letonia e Lituania. Sitúanse á beira do mar Báltico e dende 2004 forman parte da Unión Europea e da OTAN.

Pese a que historicamente estes tres países compartiron destinos e adóitase falar deles de xeito xeral como un todo. Os tres países amosan trala súa independencia na última década do século XX as súas extremas diferenzas e é que realmente só comparten proximidade xeográfica e décadas de ocupación pola Unión Soviética.

Lingua e cultura dos estados bálticos
-------------------------------------

As linguas lituana e letoa, son linguas bálticas (polo tanto indoeuropeas), mentres que a estoniana pertence ó grupo das fino-úricas, e ten moitas similitudes coa lingua finesa.

### Relixión

As relixións maioritarias nas tres repúblicas son:

* **Lituania:** católicos.
* **Letonia:** luteranos e católicos.
* **Estonia:** luteranos.

Nas tres repúblicas existe unha importante minoría rusa, a terceira parte da poboación en Letonia e a cuarta parte da de Estonia,[] que segue principalmente á Igrexa ortodoxa rusa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "bálticos, países". *Diciopedia do século 21* **1**. Do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006. ISBN 978-84-8288-942-9.

### Outros artigos

Outros países con saída ó mar Báltico son:

* Dinamarca
* Finlandia
* Alemaña
* Rusia
* Polonia
* Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39731
* WorldCat
* VIAF: 304910901
* BNCF: 29738
* BNF: 11931015r
* EBID: ID
* LCCN: sh85011369
* NDL: 00560539
* NKC: ge136766

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D001454

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pedro Fernández de Castro (homónimos).

**Pedro Fernández de Castro Andrade e Portugal**, nado na Coruña o 19 de xuño de 1524 e finado en Madrid o 21 de agosto de 1590, foi o V conde de Lemos e un dos aristócratas máis importantes do reino de Galiza durante o século XVI.

Traxectoria
-----------

Era o fillo primoxénito de Fernando Ruiz de Castro Osorio e Portugal, ao que sucedeu en 1575, e da súa esposa Tareixa de Andrade, primoxénita de Fernando de Andrade, II Conde de Vilalba e I Conde de Andrade. Ostentou os títulos de V Conde de Lemos, II Marqués de Sarria, III conde de Vilalba e II conde de Andrade. Na súa persoa fusiónanse as Casas de Andrade e Lemos

Tivo varios fillos, entre eles Fernando Ruiz de Castro Andrade e Portugal.

Criado na corte do emperador Carlos V prestou grandes servizos militares a Filipe II durante a guerra con Portugal. Faleceu repentinamente aos 66 anos de idade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6068770
* DBE: pedro-fernandez-de-castro

 |
**Pieter Sjoerds Gerbrandy**, nado o 13 de abril de 1885 en Goaiïngea e finado o 7 de setembro de 1961 na Haia, foi un avogado e político neerlandés que foi primeiro ministro do goberno neerlandés no exilio, durante a segunda guerra mundial, do 3 de setembro de 1940 ata o 24 de xuño de 1945

Traxectoria
-----------

Gerbrandy naceu nunha aldea preto de Snits en Frisia. Estudou na Universidade Libre de Ámsterdan, despois de se graduar en 1911 exerceu como avogado en Leiden e despois en Snits. En 1918 como capitán na reserva foi de voluntario á Haia para facer fronte á proclamación da revolución socialista polo líder socialista Pieter Jelles Troelstra. Entre 1920 a 1930 foi membro da asemblea provincial polo Partido Antirrevolucionario. Desde 1930 era profesor na Universidade Libre de Ámsterdan e en 1939 fora ministro de Xustiza no gabinete de Dirk Jan de Geer contra a recomendación do seu partido. Tras a invasión alemá en 1940, e o exilio da familia real e o goberno, polo seu rexeitamento da política derrotista de De Geer a raíña Guillermina nomeouno primieiro ministro do goberno neerlandés no exilio, servindo tamén como ministro de xustiza e colonias. Pola súa iniciativa comezou a emitir Radio Oranje que subministraba información á poboación neerlandesa baixo ocupación alemá e no que el emitía chamados á poboación. Despois da liberación du sur do país, ao marchar os ministros socialistas formou un novo goberno, estritamente subordinado ao goberno militar e tras a total liberación dos Países Baixos cesou nas súas funcións. Gerbrandy opúxose á chamada "política indonesia" e presidiu de 1946 a 1950 o Comité Nacional para a Preservación da Unidade do Reino, que se opuña á independencia de Indonesia. Entre 1948 e 1959 foi deputado no Parlamento, e en 1955 concedéronlle o título de Ministro de Estado e en 1956 estivo na coñecida como comisión Beel que se encargou do affaire Greet Hofmans e da súa relación coa Casa Real.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en neerlandés)* Biografía oficial parlamentaria

| Primeiro Ministro dos Países Baixos |
| --- |
| *Segue a:* Dirk Jan de Geer | **Pieter Sjoerds Gerbrandy**(1940-1945) | *Precede a:* Wim Schermerhorn |
| *Anti-Revolutionaire Partij* - ARP |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q951705
* WorldCat
* VIAF: 1454800
* BIBSYS: 4020538
* BPN: 01903041
* CiNii: DA02238604
* DeutscheBio: 137494556
* Discogs: 1922572
* EBID: ID
* FAST: 162013
* GND: 137494556
* ISNI: 0000 0001 0948 0846
* LCCN: n85228486
* Munzinger: 00000006332
* NPG: mp128400
* NTA: 068310021
* OL: OL1155209A
* SUDOC: 188927867
* UNZ: GerbrandyPS
* WikiTree: Gerbrandy-6

 |
**Perfecto de Dios Fernández**, nado en Sandiás en 1931 e finado en Chaherrero (Crespos, provincia de Ávila) o 16 de maio de 1950, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

A súa nai Carmen Fernández Seguín actuaba de enlace para a oposición antifranquista logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o seu pai estivo fuxido no monte, e o seu irmán Camilo, que comezou a actuar de enlace aos 13 anos e incorporouse á loita armada en 1948, foi detido en 1949. Perfecto formou parte do grupo ao mando de Juan Sorga. Dende outubro de 1948 o grupo de Sorga tentou chegar a Francia. Na viaxe foron sorprendidos en 1950 pola Garda civil en Chaherrero (Crespos, provincia de Ávila) o 16 de maio, resultando morto Perfecto e detida a súa nai Carmen. Perfecto foi enterrado nunha fosa fora do cemiterio. Carmen Fernández Seguín foi xulgada en Ourense e condenada a trinta anos.

Os seus restos foron exhumados o 19 de xullo de 2014, para ser levados a Ourense.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez Cerredelo, Edelmiro (2008). Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso", ed. *A Limia: 1931-1953. Historia e memoria*. Sarreaus. pp. 361–364. ISBN 978-84-612-6855-9.

### Ligazóns externas

* A morte do guerrilleiro Perfecto Dios en Chaherrero (Ávila) e nova fuga de Xoán Sorga
* Los restos de un guerrillero antifranquista regresarán a Ourense 64 años después
A **perestroika** (en ruso: *перестройка*) foi, en conxunto coa Glasnost, unha das políticas introducidas na Unión Soviética por Mikhail Gorbachev, en 1985. A palabra *perestroika*, que literamente significa reconstrución, gañou a conotación de 'reestruturación económica'. Gorbachev percibiu que a economía da Unión Soviética estaba a fallar e sentiu que o sistema socialista, a pesar de que non necesitaba ser substituído, certamente necesitaba dunha reforma, e isto sería levado a cabo polo proceso da perestroika. Unha chave principal da perestroika era reducir a cantidade de diñeiro gastado na defensa nacional, e para facer iso Gorbachev sentiu que a Unión Soviética debería:

* Desocupar Afganistán.
* Negociar cos Estados Unidos de América a redución de armamento.
* Non interferir noutros países comunistas (A Doutrina Sinatra).

En contraste coas reformas económicas da República Popular da China, a perestroika é longamente avaliada como tendo fallado no seu obxectivo principal de reestruturar a economía soviética. As razóns para o seu fracaso foron examinadas por moitos economistas e historiadores, incluíndo Merle Goldberg. Unha das razóns citadas para ese fracaso foi a incapacidade na promoción da creación de entidades económicas privadas e semi-privadas e a indisposición de Gorbachev en relación a unha reforma na agricultura soviética. 
Outra posíbel razón sería a mala vontade dos altos oficiais do Partido Comunista da Unión Soviética (a liña dura) e da facción liberal apoiada polos EUA, que tiña como principal líder a Boris Eltsin, en aceptar as medidas da Perestroika. En canto aos primeiros non querían mudanzas, os últimos querían que elas acontecesen máis rapidamente. Iso xerou forte oposición ao proxecto da Perestroika. 
Contrariamente ás reformas de Deng Xiaoping na China, a perestroika non só fallou o propósito de traer benefícios económicos inmediatos para a maioría das persoas, senón que tamén ao desmantelar a economía planeada creou o caos económico, o que constituíu un factor importante para o colapso da Unión Soviética.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167634
* BNCF: 58893
* BNF: 12215825r
* BRE: 2330846
* EBID: ID
* GND: 4193962-1
* JSTOR: perestroika
* LCCN: sh89001101
* Treccani: perestrojka

 |


1. ↑  "perestroika". *TERGAL*. Consultado o 22/11/2019.
| «Perfect» |
| --- |
|  |
| Sinxelo de Fairground Attraction |
| do álbum *The First of a Million Kisses* |
| Lanzamento | 31 de marzo de 1988 |
| Formato |  |
| Gravada |  |
| Xénero musical | Pop |
| Lingua(s) | Inglés |
| Duración | 4:33 |
| Discográfica |  |
| Produtor(es) |  |
| Escritor(es) | Mark E. Nevin |
| Cronoloxía |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| «» | «Perfect» | ««Find My Love»» |

 |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

**"Perfect"** é unha canción do grupo británico Fairground Attraction, lanzado en 1988, dentro do álbum *The First of a Million Kisses*. Foi o primeiro sinxelo da banda.

Vendas
------

O sinxelo acadou o número un das listas británicas o 14 de maio de 1988 ficando nesa posición durante unha semana, e na lista, durante un total de trece semanas. Tamén acadou o número un en Suráfrica e en Australia, durante tres semanas en agosto e setembro de 1988.

En España tamén acadou o número un das listas de vendas en setembro de 1988.

Nos Estados Unidos de América chegou ao posto 80 da lista Billboard.

Formatos
--------

No Reino Unido comercializouse baixo os formatos de sinxelo de vinilo, casete e CD.

Premios
-------

Perfect obtivo o premio ao mellor sinxelo na edición de 1989 dos BRIT Awards.

Notas
-----

1. ↑  Officialcharts.com (ed.). "The Official Charts Company". Consultado o 30 de marzo de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7167935
* MetroLyrics: ID
* MusicBrainz: ID

 |
**Peter Rufai**, nado en Lagos o 24 de agosto de 1963, é un exfutbolista nixeriano. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección nixeriana. É fillo do rei Rufai de Idimu, unha rexión nixeriana nas proximidades de Lagos.

Traxectoria
-----------

Tras xogar de 1980 a 1984 cos Stationary Stores e en 1985 cos Femo Scorpions (ambos clubs de Nixeria), en 1986 fichou polo equipo beninés Dragons de l'Ouéme. En 1989 fichou polo KSC Lokeren belga e polo KSK Beveren (tamén belga) en 1992, para irse en 1993 aos Go Ahead Eagles holandeses, onde xogou 12 partidos e ao Sporting Farense portugués
en 1994.

En xaneiro de 1997 fichou polo Hércules CF, onde se foi alternando con José Miguel Mari e Gaëtan Huard na portería alacantina. No verán de 1997 ficha polo Deportivo da Coruña, onde sempre foi o porteiro suplente, estando á sombra de Jacques Songo'o. Trala súa etapa en Galicia, en 1999 volveu a Portugal no Gil Vicente FC, onde se retirou.

Actualmente vive en España e dirixe unha escola para adestrar a novos porteiros.

### Selección nacional

Rufai xogou 65 partidos coa Selección de fútbol de Nixeria e marcou 1 gol ademais de xogar o Mundial de fútbol de 1994 e o Mundial de fútbol de 1998 e gañar a Copa Africana de Nacións de 1994.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Artigo sobre Rufai na blog Renaldinhos y Pavones

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q728911
* BDFutbol: 2244
* FIFA: 57197
* FootballDatabase: 13934
* ForaDeJogo: 196308240001
* NFT: 13871
* Soccerway: 104328
* Thefinalball: 30732
* Transfermarkt: 102309

 |
**Pedro Seoane Varela**, nado en Arzúa en 1858 e finado en Tánxer en xuño de 1935, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Carta firmada en 1922 por Pedro Seoane Varela, Deputado a Cortes por Betanzos.
Fillo de Pedro Seoane Patiño, do pazo da Torre de Andabao (Andavao, Boimorto). Militou no Rexionalismo como vogal do Comité Rexionalista de Santiago que presidía Manuel Murguía e da man de Aureliano Linares Rivas fundou na Coruña o periódico *La Mañana*, do que logo foi director (1895). Membro do Partido Conservador e amigo de Augusto González Besada, foi deputado polo distrito de Fonsagrada en 1896, foi despois deputado polo distrito de Cambados de 1907 a 1920, cando González Besada lle cedeu o seu distrito. Como deputado por Cambados dirixiu xestións para declarar de interese xeral o porto de Vilagarcía de Arousa e poder construír un peirao de ferro de 400 metros de extensión, feito polo que o Concello arousán o nomeou fillo adoptivo. En 1920 foi elixido deputado polo distrito de Betanzos. Chegou a ocupar o Consello do Estado e foi ministro do Tribunal Contencioso Administrativo. Grazas ao matrimonio do seu fillo Pedro con Mari Carme Cotoner, filla do marqués de Mondejar, emparentou coa alta aristocracia española. Morreu en Tánxer en 1935, onde residía co seu fillo, daquela cónsul de España en Marrocos.

Notas
-----

1. ↑  *Vida Gallega*, 10-7-1935, p. 41.
2. ↑  Vallejo Pousada, Rafael; Pro Ruiz, Juan e Pan-Montojo, Juan (2005). Deputación Provincial, ed. *Cobián, González Besada e Bugallal: Tres ministros galegos na crise da Restauración*. Pontevedra. p. 156. ISBN 84-8457-255-2.

Véxase tamén
------------

### Biografía

* Couceiro Freijomil, A. (1951-54). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán) **III**. Bibliófilos Gallegos. p. 354.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12397419
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 108380

 |
**Pedro Picapedra** (*Frederick "Fred" Flintstone* en inglés) é un personaxe ficticio da serie de televisión de debuxos animados *Os Picapedra*. Durante os anos sesenta foi o personaxe principal da serie, que constaba de diversas historias dunha familia común americana da época, mais ambientada na Idade de Pedra. Concepto semellante repetiuse cos *Supersónicos*, coa diferenza de demostrar a vida no futuro.

Características
---------------

### Aparencia e personalidade

Pedro é baixiño e forte. Viste unha gravata azul, de pelo moreno ben peiteado, e cun traxe sinxelo de pel de tigre, sen mangas nin pantalón; vai descalzo.

Pedro é algo rudo e túzaro, seguro de si mesmo, mais pouco reflexivo. Traballa nunha canteira de pedra, a do Sr. Lousa.

### Vida familiar

A dona de Pedro Picapedra é Wilma Picapedra, coa que ten unha filla: Pebbles. Ten tamén unha mascota: Dino, un dinosauro púrpura de comportamente canino. As súas principais afeccións son xogar aos birlos, combinar co seu amigo Paulo Mármore e as reunións dos Búfalos Mollados (símbolo da masonaría). A súa típica frase é *Yabba Dabba Doo*.

A dobraxe
---------

A voz orixinal en inglés de Pedro Picapedra púxoa Alan Reed (1960-1977); despois Henry Corden (1978-2005) e agora James Arnold Taylor (2005-Presente)

En Galiza a serie emitiuse primeiro coa dobraxe latinoamericana na TVE: a voz púñaa Jorge Arvizu e despois Arturo Mercado.

A dobraxe en galego fíxoa Antón Cancelas.

Notas
-----

1. ↑  Nome empregado en galego para o personaxe na serie *Os Picapedra* emitida pola TVG.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q614889
* Discogs: 1225666
* GiantBomb: 3005-7505

 |
O *Pequeno profeta* de Donatello.
O ***Pequeno profeta*** é unha obra atribuída a Donatello que data do ano 1407 e que foi erixida en mármore branco cunha altura de 128 centímetros.

Na porta da Mandorla da catedral de Santa María del Fiore, está emparellado con outro pequeno profeta atribuído principalmente a Nanni di Banco. Non está claro se estas dúas obras son os citados nos documentos de pagamento da catedral a nome de Donatello, con data de 1406 e 1408, en recompensa do traballo realizado en dúas estatuas de profetas (dos que non se describen os seus detalles). 

Imaxe dos dous pequenos profetas.
Á marxe das diferenzas estilísticas entre as dúas figuras que poden deberse á inexperiencia pola xuventude do artista e por outro lado a súa semellanza con obras similares de Nanni di Banco. Hoxe en día, o profeta da esquerda que se atribúe xeralmente a Donatello, sobre a base de comparacións con outras obras desta mesma época coma o *David de mármore* do Bargello. Non ten os atributos dun profeta, pero a súa pose lembra a un dos anxos anunciando, que orixinalmente estaba, quizais, xunta a estatua da Virxe da Anunciación.

O feito de que a outra estatua é probabelmente obra de Nanni di Banco non é absolutamente incompatíbel cos documentos de pago, pois nese momento están ambos os dous escultores en asociación e participan na decoración da porta da Mandorla.

Bibliografía
------------

* AA.VV. *Il museo dell'Opera del Duomo a Firenze*, Mandragora, Florencia (2000). ISBN 88-85957-58-7
* Wirtz, Rolf C. (1998). *Donatello 1386-1466*. Köln, Könemann. ISBN 3-8290-0244-0 (en inglés).
O **Instituto dos Pequenos Irmáns de Xesús** (en latín: *Institutum Parvolorum Fratrum Iesu*) son un instituto relixioso masculino de dereito pontificio: os membros desta congregación engaden ao seu nome as siglas **P.F.I.** ou **P.F.J.**

Historia
--------

A congregación é obra de René Voillaume e doutros cinco sacerdotes inspirados polo exemplo de vida de Charles de Foucauld: o 8 de setembro de 1933 recibiron na igrexa de Montmartre (París) o hábito relixioso de mans do cardeal Jean Verdier, e no outubro seguinte se trasladaron a África.

Comezaron a vida en común en Al-Abiud Sidi al-Xaikh, en Alxeria, seguindo a regra elaborada por Charles de Foucauld en 1899, que prevía a clausura e a adoración eucarística: querendo imitar máis fortemente a vida de Foucauld, que tiña asistido sobre todo no material ás poboacións do Sáhara, vivindo en estreito contacto e traballando con eles, abandonaron a interpretación máis ríxida da norma.

O instituto foi erixido como instituto de dereito diocesano por Gustave Nouet, prefecto apostólico de Rardaia, o 19 de marzo de 1936, e recibiu o *decretum laudis* pontificio o 13 de xuño de 1968. Existe tamén unha rama feminina, a Fraternidade das Pequenas Irmás de Xesús.

Notas
-----

1. ↑  *Annuario Pontificio per l'anno 2007*. Roma: Libreria Editrice Vaticana. p. 1506.
2. 1 2 3  Bliard, T. (1980). *Dizionario degli Istituti di Perfezione* **VI**. pp. 1664–1666.
3. ↑  *Annuario Pontificio per l'anno 2007*. Libreria Editrice Vaticana. p. 1605.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q648914
* WorldCat
* VIAF: 149497740
* GND: 4031052-8
* ISNI: 0000 0001 2182 1092
* LCCN: n84030205

 |
Imaxe á mesma escala dos catro planetas interiores amosando ó seu tamaño relativo. De esquerda a dereita: Mercurio, Venus, a Terra e Marte.
Estrutura interna dos planetas interiores. Incluída a Lúa para a súa comparación.
Os **planetas interiores** son os catro planetas máis próximos ó Sol, é dicir: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Son corpos de densidade elevada (3-5 g/cm³) formados principalmente por materiais rochosos e metálicos cunha estrutura interna ben diferenciada e cun tamaño semellante. A composición isotópica destes corpos e a súa densidade variable (maior en Mercurio e menor en Marte) ofrecen importantes pistas sobre a formación do sistema solar. Os catro teñen superficies sólidas cos tres últimos posuíndo tamén unha atmosfera. O estudo comparativo dos catro planetas permite estuda-la evolución xeolóxica nun contexto máis amplo có unicamente terrestre.

Máis aló da órbita de Marte atópase cinto de asteroides, unha rexión do Sistema Solar na que se atopa abundantes asteroides que non chegaron a formar nunca un planeta.

Dende o punto de vista astronómico os planetas máis interiores Mercurio e Venus posúen elevados ángulos de fase e tanto eles coma Marte presentan un elevado movemento retrógrado no seu movemento aparente observado dende a Terra. Os planetas interiores xiran lentamente sobre si mesmos (Mercurio 58 días, Venus 243 e 24 horas para a Terra e Marte). Todos eles emiten un fluxo enerxético moi inferior ó que reciben do Sol estando caracterizados os seus espectros pola reflexión de luz solar.

Os planetas exteriores tamén chamados **planetas xigantes** son: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno e difiren marcadamente dos anteriores en case tódolos seus aspectos.
Hai 8 planetas que son parte do Sistema Solar, anteriormente catalogábase a plutón coma planeta pero despois pasou a denominarse planeta anano.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Planeta exterior
* Planeta terrestre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3504248
* UAT: 797

 |
Representación dun satélite Pegasus.
**Pegasus** foi unha serie de tres satélites da NASA lanzados para investigar a abundancia de micrometeoritos preto da Terra.

Características
---------------

Os satélites Pegasus tiñan como misión estudar a abundancia de micrometeoritos no rango de masas de 10-4 a 10-7 gramos na rexión próxima á Terra. Cada satélite, lanzado mediante un Saturno I, consistía nunha etapa Saturno IV con dous grandes paneis despregables sensibles á penetración. Os paneis, despregados, tiñan unhas dimensións totais de 29,3 m de lonxitude por 4,3 m de alto. A masa total de cada satélite era de 10.500 kg e todos se lanzaron durante 1965.

O uso de foguetes e etapas do proxecto Apollo serviu tamén para validar as operacións e compatibilidade destes elementos.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Pegasus 1 | 16 de febreiro de 1965 | Éxito | Saturno I |
| Pegasus 2 | 25 de maio de 1965 | Éxito | Saturno I |
| Pegasus 3 | 30 de xullo de 1965 | Éxito | Saturno I |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2020). "Pegasus satellite" (en inglés). Consultado o 30 de decembro de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Pegasus 1, 2, 3" (en inglés). Consultado o 30 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pegasus*** |

### Outros artigos

* Saturno I
* Saturno IV
**Pedro Sáinz de Andino**, nado en Alcalá de los Gazules (Cádiz) en 1786  e finado en  Madrid en 1863, foi un xurista español.

Traxectoria
-----------

Pedro Sáinz de Andino educouse no Seminario Conciliar de San Bartolomé en Sevilla, en cuxa Universidade gradouse de bacharel de Leis e logo se doutora. Ocupou a cátedra de Partidas da Universidade e logo foi claustral.

Durante a Guerra da Independencia non apoia a Lista para crear un exército patriota, mostrando Sáinz de Andino unha ideoloxía afrancesada.

Exerceu o cargo de promotor fiscal nas localidades de Tarrasa (Barcelona) e Tortosa (Tarragona). Escribiu un proxecto de Código de Comercio, o cal foi promulgado en 1829 e se mantivo en vigor ata a aprobación do Código de Comercio de 1885 e unha lei de axuizamento criminal, sancionada en 1830. A esta época pertencen obras como "Elementos de elocuencia forense" e "Dos ministros sobre o curso que debe darse ao xuízo de purificacións".

No 1829 foi nomeado fiscal do Consello de Facenda e en 1830 Ministro do Consello e Cámara de Castela e membro da Xunta de Lotarías. Ese ano recibiu a Gran Cruz da Orde de Carlos III e en 1848 a da Orde de Isabel a Católica. En 1848 foi nomeado membro de honra da Real Academia da Historia.

Trala morte de Fernando VII de España en 1834 declarouse no bando isabelino. En 1847 foi nomeado senador vitalicio.

Notas
-----

1. 1 2   Pedro Sainz de Andino
2. ↑  Ficha do Senado

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Justo José Banqueri** |  **Académico da Real Academia da HistoriaMedalla 14**1848 - 1863 | Sucesor:**Fernando de Castro y Pajares** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16617614
* WorldCat
* VIAF: 253792878
* BNE: XX5250925
* BVMC: 35154
* DBE: pedro-sainz-de-andino
* FAST: 121296
* GND: 154370436
* ISNI: 0000 0000 2512 5126
* LCCN: n83215826
* SUDOC: 112969550

 |
**Per Johan Alström**, nado o 9 de abril de 1961 é un zoólogo e profesor sueco dedicado ás investigacións en sistemática evolutiva.

Traxectoria
-----------

Per Alström estudou medicina e bioloxía na Universidade de Gotemburgo. En 2002 acadou o seu título de doutor cunha tese sobre a sistemática dalgúns paseriformes na Universidade de Uppsala.

Alström traballou no Museo Sueco de Historia Natural, e foi profesor visitante na Academia Chinesa de Ciencias. Actualmente traballa na Universidade de Uppsala, no departamento de ecoloxía e evolución (ecoloxía animal), ao tempo que desempeña tamén o seu labor no banco de datos (*Artdatabanken*) na Universidade Sueca de Ciencias Agrícolas.

As súas investigacións en taxonomía, sistemática e evolución constitúen un traballo, a tempo parcial, con paxaros de Asia.

Alström é o presidente da Comisión sueca para os nomes de animais, e membro sueco da *Global Taxonomy Initiative*.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Alström** emprégase para recoñecer a Per Alström como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alström, P.; Mild, K. & Zetterström, B. (2003): *Pipits and Wagtails of Europe, Asia and North America*. Londres: Christopher Helm/A&C Black.
* Alström, Per, Colston, Peter & Lewington, I. (1991): *Field Guide to the Rare Birds of Britain and Europe*. Londres: Harper/Collins. ISBN 978-0-0021-9917-9.
* Per Alström en Artdatabanken *(en sueco)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q386449
* WorldCat
* VIAF: 2755261
* BIBSYS: 90572113
* BNF: 15051390r
* ISNI: 0000 0000 5212 185X
* LCCN: nr2003014502
* NKC: xx0256715
* NTA: 156305666
* ORCID: 0000-0001-7182-2763
* ResearchGate: Per\_Alstroem
* ResearcherID: C-1619-2015
* SUDOC: 070841365

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Píleo.
Cumulonimbus con pileus na súa parte superior
O **pileus** ou **píleo** é un trazo suplementario das nubes, consistente nunha nube accesoria en forma de pucha, situada na parte superior doutra nube. A miúdo se observan varios pileus superpostos.

A súa formación débese ao rápido ascenso das fortes correntes convectivas en días particularmente inestables, que atravesan as finas capas húmidas e estables que atopan ao seu paso intercaladas na zona superior da troposfera. Estas son literalmente atropeladas polas que soben, arrefriándose e condensándose a xeito de pucha, capuchón ou bonete.

Son exclusivos dos xéneros cumulus e cumulonimbus.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martín León, F. e Quirantes, J. A. *Cazadores de nubes*, Ministerio de Educación y Ciencia, Gobierno de España.

### Ligazóns externas

* Atlas fotográfico de nubes *(en alemán)*

| * v
* c
* e
Tipos de nubes |
| --- |
| Xéneros | 
* Cirrus
* Cirrostratus
* Cirrocumulus
* Altocumulus
* Altostratus
* Nimbostratus
* Stratus
* Stratocumulus
* Cumulus
* Cumulonimbus

 |
| Especies | 
* Fibratus
* Uncinus
* Spissatus
* Castellanus
* Floccus
* Stratiformis
* Nebulosus
* Lenticularis
* Fractus
* Humilis
* Mediocris
* Congestus
* Calvus
* Capillatus

 |
| Variedades | 
* Intortus
* Vertebratus
* Undulatus
* Radiatus
* Lacunosus
* Duplicatus
* Translucidus
* Perlucidus
* Opacus

 |
| Trazos suplementarios | 
* Incus
* Mamma
* Praecipitatio
* Virga
* Arcus
* Tuba
* Pileus
* Velum
* Pannus

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1543429
* GEC: 0518423

 |