recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 51°33′20″N 0°16′46″O﻿ / ﻿51.555555555556, -0.27944444444444

O **Wembley Stadium** é un estadio de fútbol da cidade de Londres, en Inglaterra. Está situado no lugar do antigo Wembley, o estadio máis famoso de toda Inglaterra e un dos máis coñecidos de todo o mundo. O novo Wembley é o estadio local da Selección de fútbol de Inglaterra.

Tras a demolición no ano 2002 do vello Wembley abríase a porta a un novo súper estadio cunha capacidade de 90.000 espectadores, que terminou de construírse no ano 2007. O custo do proxecto roldou os 757 millóns de libras esterlinas (1097 millóns de euros).

Estaba previsto que o estadio nacional inaugurásese o 13 de maio de 2006 coa final da FA Cup, pero debido a problemas coas empresas construtoras Multiprex e WNSL, fixouse un novo prazo previsto para setembro de 2006, co primeiro partido da clasificación para a Eurocopa 2008, que debía enfrontar a Inglaterra contra Andorra. Con todo, de novo tívose que atrasar a inauguración, ata o ano 2007. O día 24 de marzo de devandito ano o estadio por fin foi inaugurado nun partido entre as seleccións sub-21 de Inglaterra e Italia.

O estadio estará conectado coas estacións de metro de Wembley Park e Wembley Central vía "White Horse Bridge".

A construción do novo Wembley é parte do proxecto para os Xogos Olímpicos de Londres 2012, que albergará tanto partidos de fútbol feminino como masculino e as finais de ambos.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Panorámica do estadio de Wembley.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Wembley Stadium*** |

* Sitio oficial do estadio *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q128468
* WorldCat
* VIAF: 316597562
* BRE: 5097502
* EBID: ID
* GEC: 0245777
* GeoNames: 6543955
* GiantBomb: 3035-1407
* GND: 7616853-0
* LCCN: sh2009001089
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20006505

 |
Edificio da Casa Consistorial de Enschede, por Gijsbert Friedhoff
A **Escola de Delft** (en neerlandés: *Delftse School*) é unha corrente arquitectónica tradicionalista dos Países Baixos aparecida na cidade de Delft, na Holanda Meridional, en 1925 e que mantivo a súa vixencia ata 1955. O profesor Marinus Jan Granpé Molière, da Universidade de Tecnoloxía de Delft, é considerado como o seu fundador. O nome de Escola de Delft foi introducido polo arquitecto Jacobus Oud, membro do grupo artístico De Stijl.

A partir dos anos 50, a Escola de Delft viuse substituída progresivamente pola Escola de Bossche, liderada polo arquitecto Hans van der Laan.

Estilo
------

A Escola de Delft procuraba avanzar cara a unha arquitectura baseada en regras universais. Deste xeito, debería honrar a tradición das construcións rurais holandesas. Esta tendencia foi unha reacción á Escola de Ámsterdam, considerada demasiado decorativa polos tradicionalistas.

Xa que logo, este grupo encádrase no racionalismo do Berlage. Segundo os arquitectos a Escola de Delft, a beleza reside na sinxeleza e é unha harmonía entre as masas, o espazo e a claridade. A arquitectura debe ser humilde e non facerse notar. A función do edificio débese expresar na súa forma: de aí a diferenza entre as construcións residenciais, sinxelas e modestas, e os edificios públicos, que teñen que ser monumentais para afirmaren a importancia da súa función.

A Escola de Delft tivo unha grande influencia sobre arquitectura católica. As súas principais características son o uso case exclusivo de ladrillo, os teitos altos e a utilización da pedra nos puntos importantes da construción. Unha importante fonte de inspiración foi o traballo do holandés Kropholler, aínda que el non formou parte da Escola.

Realizacións da Escola
----------------------

A arquitectura da Escola de Delft influíu en grande medida na reconstrución, durante a Segunda Guerra mundial e posteriormente, o que ilustra a súa popularidade e a confianza no futuro do seu valor.

A presión desta escola chegou a ser tan grande que os arquitectos que non optaron pola sinxeleza non tiveron moitas oportunidades de veren as súas propostas seleccionadas nos concursos.

Os arquitectos da Escola de Delft, entre outros, participaron na reconstrución das vilas de Rhenen e Middelburg.

Crítica
-------

A corrente funcionalista verteu numeroas críticas contra a Escola de Delft, e mesmo dentro dos círculos tradicionalistas, a Escola non estivo exenta de controversia.

Frits Peutz enfrontouse abertamente a Granpré Molière. Ademais, arquitectos importantes do movemento tradicionalista, entre eles Alphons Boosten, non seguiron os postulados da Escola de Delft.

Xa que logo, cómpre non identificar inequivocamente o tradicionalismo nos Países Baixos coa Escola de Delft.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Racionalismo arquitectónico
* Delft
* Universidade de Tecnoloxía de Delft

### Ligazóns externas

* Archimon. Museo virtual de arquitectura tradicionalista e da Escola de Delft nos Países Baixos. *(En inglés)*
Coordenadas: 36°52′10″S 174°46′08″L﻿ / ﻿-36.869414, 174.768851

Auckland Grammar School.
A **Auckland Grammar School** é unha escola de educación secundaria de Auckland, Nova Zelandia fundada en 1868 por Sir George Grey. É unha das escolas máis grandes de Nova Zelandia e acolle alumnado de entre 13 e 18 anos. A escola tamén ten un número limitado de edificios hospitalarios, os cales atópanse situados de xeito adxacente á escola.

Políticas
---------

Orixinalmente, as prazas eran poucas e os requisitos para entrar eran moi selectivos. Agora a entrada está determinada polo esquema de matriculación escolar do goberno de Nova Zelandia. A escola menciona que o incremento dos prezos das casas na zona reduce o acceso á escola aos estudantes de niveis socioeconómicos máis baixos.

Alumni
------

* Edmund Hillary
* Russell Crowe

Notas
-----

1. ↑  "New Zealand Schools – Education Counts". New Zealand Ministry of Education. Consultado o 9 September 2011.
2. ↑  Top Academic School | Auckland Grammar School Arquivado 05 de febreiro de 2013 en Wayback Machine.. Ags.school.nz. Consultado o 27 de agosto de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Auckland Grammar School Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37819
* WorldCat
* VIAF: 125714733
* ISNI: 0000 0000 8674 6671
* LCCN: n2008013471
* OSM: 6218897

 |
A **Universidade de Novo México** (**UNM**), en castelán: *Universidad de Nuevo México* , en inglés: University of New Mexico, é unha universidade pública de Albuquerque, Novo México, EUA. Foi fundada en 1889 e ofrece servizos a nivel de grao, posgrao e técnico en diversos campos. O seu campus de Albuquerque ten aproximadamente 2,4 km², con campus adicionais en Gallup, Los Alamos, Rio Rancho, Taos e Los Lunas.

Historia
--------

Hodgin Hall, primeiro edificio do campus. A fachada foi reformada e agora é utilizada polos estudantes.
A universidade foi fundada o 28 de febreiro de 1889, coa aprobación da lei número 186 na Asemblea Lexislativa de Novo México, que estipulaba a creación dunha institución nas aforas de Albuquerque, no condado de Bernalillo, a só 3 quilómetros ao norte da estrada. Bernard Shandon Rodey, un xuíz do Territorio de Novo México, meteu presión para que a localización do campus fose en Albuquerque e foi un dos autores do estatuto que creou a universidade.

O galego Ramón Martínez López foi profesor visitante nesta universidade.

Jack Dongarra, matemático premio Turing, formouse na Universidade do Novo México.

Notas
-----

1. ↑  "Campuses & Special Programs | The University of New Mexico". Consultado o 31 de agosto de 2018.
2. ↑  Diario, Nós (2023-03-30). "Ramón Martínez López, un boirense no Seminario de Estudos Galegos". *Nós Diario*. Consultado o 2023-03-30.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Universidade do Novo México Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Sitio oficial
* Páxina web de UNM Athletics

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
A **Universidade de Fort Hare** (en inglés: *University of Fort Hare*, en afrikaans: *Universiteit van Fort Hare*) é unha universidade pública surafricana que se atopa en Alice, en Bhisho e East London.

Foi unha institución chave na educación superior de africanos negros de 1916 até 1959. Ofrecía unha educación academicamente de estilo occidental a estudantes de toda África subsahariana. Os seus alumnos formaron parte de movementos independentistas e posteriores gobernos de países africanos. Entre os seus alumnos máis salientables atópanse Nelson Mandela, Oliver Tambo, Govan Mbeki ou Mangosuthu Buthelezi.

En 1959, a universidade foi subsumida polo apartheid, pero agora forma parte do sistema de educación surafricano post-apartheid. O *campus* principal da universidade atópase á beira do río Tyhume ó seu paso pola cidade de Alice (ou Dikeni, en xosa).

Notas
-----

1. ↑  "University of Fort Hare appoints Prof Sakhela Buhlungu as new vice chancellor" (Times Media Group). Time Live. Consultado o 9 de novembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2005511
* WorldCat
* VIAF: 126640077
* GeoNames: 1003935
* GND: 1086387783
* GRID: grid.413110.6
* ISNI: 0000 0001 2152 8048
* LCCN: n50066582
* MAG: 114499477
* SUDOC: 028368061

 |
A **Universidade de Téramo** (*Università degli Studi di Teramo*, UNITE, en italiano) é unha universidade localizada na cidade italiana de Téramo, fundada en 1993.

Historia e características
--------------------------

A Universidade de Téramo establécese en 1993, cando as facultades de Ciencias Políticas, Dereito e Veterinaria, presentes desde había xa anos na cidade, se separaron da Universidade de Chieti á que pertencían, para crear unha nova institución completamente autónoma. A Universidade hoxe vaise afianzando cada vez máis como un estimado ateneo italiano e unha segura referencia do centro e sur de Italia. Conta con 5 facultades, 24 carreiras, 35 máster, 6 escolas de posgrao e 10 departamentos.

O campus de Custo Sant'Agostino (no barrio de Colleparco), con 50.000 metros cadrados de superficie total, aloxa a Facultade de Dereito, Ciencias Políticas e Ciencias da Comunicación. Está en obras o polo científico, onde se mudarán a Facultade de Medicina Veterinaria e a facultade de Ciencias Agrarias: un establecemento que, cunha superficie total de 100.000 metros cadrados, aloxará tamén o hospital veterinario e a canceira sanitaria.

A Universidade é ademais activa protagonista dunha vivaz política de internacionalización na que participan cada vez máis estudantes estranxeiros nos seus cursos por medio de numerosas bolas internacionais. Está lamentablemente aínda en obras a "Casa dello studente", unha residencia á beira da Universidade que prevé a presenza de moitas habitacións destinadas aos estudantes.

Organización
------------

Estas son as 5 facultades nas que está dividida a Universidade:

* Facultade de Agricultura
* Facultade de Ciencias da Comunicación
* Facultade de Dereito
* Facultade de Ciencias Políticas
* Facultade de Medicina Veterinaria

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da Universidade de Téramo *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2303527
* WorldCat
* VIAF: 168285168
* BNF: 17734045w
* EUFP: 998475709
* GND: 1234908-2
* GRID: grid.17083.3d
* ISNI: 0000 0001 2202 794X
* LCCN: no96040256
* MAG: 124326101
* SUDOC: 152306684
* THE: ID

 |
Na análise sémica, o **semema** é o conxunto de *trazos significativos* ou *semas* mínimos. O semema é unha forma do plano do contido e vai ligado a un significante (forma da expresión), o lexema (unidade mínima de significado léxico que ten expresión).

Noutras palabras, o lexema é a unión dun semema (significado formado por un conxunto de semas lingüísticamernte pertinente porque ten correspondencia no plano da expresión) e un significante ou expresión. Polo tanto, o semema é un conxunto de semas que conforman unha unidade (lingüística) de significado que unida a un significante dá lugar a un lexema.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Semántica |
| --- |
| Subdisciplinas | 
* Semántica léxica
* Semántica gramatical
* Onomasioloxía
* Semasioloxía

 |
| Métodos | Análise sémica |
| Unidades | 
* Significado
* Acepción
* Sema
* Semema
* Arquisemema
* Clasema
* Campo semántico

 |
| Relacións | 
* Monosemia
* Polisemia
* Homonimia
* Sinonimia
* Relación de inclusión
* Antonimia
* Meronimia
* Holonimia

 |
| Perspectiva cognitiva | 
* Categorización
* Metáfora
* Metonimia

 |
| Temas relacionados | 
* Denotación
* Connotación
* Virtuema
* Lexema
* Lexicoloxía
* Lexicografía
* Dicionario

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2268977
* GEC: 0141614
* MAG: 2777947260

 |
Coordenadas: 53°28′59″N 2°12′01″O﻿ / ﻿53.483055555556, -2.2002777777778

O **City of Manchester Stadium**, chamado **Etihad Stadium** dende 2011 por razóns de patrocinio, é un estadio de fútbol da cidade de Manchester, en Inglaterra, con capacidade para 55.097 seareiros, no que disputa como local os seus encontros o Manchester City, un dos clubs máis importantes da Premier League.

O estadio foi deseñado para acoller os Xogos Olímpicos de 2000 que a cidade de Manchester pretendía organizar. Trala derrota da candidatura olímpica, a cidade presentou con éxito a súa candidatura para acoller os Xogos da Commonwealth de 2002. As obras do novo estadio comezaron en 1999, e o 25 de xullo de 2002 foi inaugurado coincidindo coa cerimonia de apertura dos campionatos. Tralo remate dos xogos o estadio de atletismo comezou a ser reformado para transformarse nun estadio de fútbol, retirando as pistas de atletismo e baixando uns metros o nivel do terreo de xogo para engadir un novo anel que aumentou a capacidade do estadio en case 7.000 asentos, pasando de 41.000 a 47.726. O Manchester City mudouse do seu antigo fogar, o estadio Maine Road, á súa nova residencia ó comezo da tempada 2003-04. Dende entón o club acadou dous títulos de liga en 2011-12 e 2013-14. En 2014 a capacidade do recinto aumentou de novo tralas reformas dun dos fondos do estadio, pasando de 47.405 a 55.097 asentos.

Ademais dos Xogos da Commonwealth de 2002, o estadio ten acollido eventos deportivos importantes como a final da Copa da UEFA de 2008, e foi seleccionada como unha das 13 sedes da Copa do Mundo de Rugby 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Manchester City *(en inglés)*
* Información sobre o City of Manchester Stadium na web oficial da Rugby World Cup *(en inglés)*

### Outros artigos

* Premier League
* Manchester City

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48159
* WorldCat
* VIAF: 316747010
* GeoNames: 6288582
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 1578344
* Structurae: 20010817

 |
Sede do Tribunal Supremo de Cabo Verde en Praia. 
Un **tribunal** é un órgano da Administración de Xustiza, que en sentido propio se identifica cos órganos xurisdicionais pluripersoais, é dicir, os formados por varios xuíces, actuando de xeito colexiado.

Funcionamento e características
-------------------------------

A expresión *tribunal* pode ser utilizada en sentido amplo para comprender calquera órgano xudicial, tanto os tribunais propiamente ditos como os orgános xurisdicionais unipersoais ou xulgados. Neste sentido é utilizada a palabra nalgunhas leis e tamén en expresións como "levalo aos tribunais". Por extensión, tamén se denomina tribunal ao conxunto de persoas reunidas para xulgar exames e concursos ou para outorgar premios.

Procesión dos xuíces do Tribunal Supremo de Sheychelles.
### Maxistrados

Os xuíces que forman parte nos tribunais teñen a categoría de maxistrados. De ordinario son tres os maxistrados que forman tribunal para administrar xustiza, aínda que para determinados asuntos e sempre en instancias superiores, incluída a constitucional, o número é maior, dependendo do ámbito xurídico do que estemos a falar, pero sempre en número impar, para evitar empates nas votacións.

Na función de maxistrado dun tribunal cómpre destacar como roles específicos o de presidente do tribunal e o de relator. O cargo de presidente ten vocación de permanencia e accédese a el a través de concurso ou outros mecanismos de provisión de postos de traballo; o presidente dirixe os debates nos xuízos e vistas públicas e ten funcións de carácter orgánico. En cambio, o relator desígnase para cada preito ou causa, a designación efectúase entre os compoñentes do tribunal segundo unha quenda preestablecida; o relator informa dos recursos interpostos contra as decisións do tribunal e propón e redacta os autos e sentenzas.

Administración galega
---------------------

Entrada principal do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.
A Administración de xustiza galega está integrada por cinco tribunais xurisdicionais: o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia e as catro audiencias provinciais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xuíz
* Poder Xudicial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41487
* BNCF: 13832
* BNF: 13318726v
* BRE: 4171329
* EBID: ID
* GEA: 7526
* GEC: 0190199
* GND: 4121346-4
* JSTOR: courts-of-law
* LCCN: sh85033571
* NDL: 00569957
* NKC: ph125862

 |
Coordenadas: 52°28′33″N 1°52′05″O﻿ / ﻿52.475702777778, -1.8681888888889

**St Andrew's** é un estadio de fútbol do barrio de Bordesley de Birmingham, Inglaterra. É o fogar do Birmingham City F.C. desde a súa apertura en 1906 e conta con capacidade para 30.079 espectadores.

Historia
--------

O estadio foi inaugurado en 1906, e contaba cun aforamento de 75.000 espectadores, constando dunha tribuna cuberta e o resto de bancadas ao descuberto. O maior rexistro de asistencia situouse entre os 66.844 e 67.341 espectadores, nun partido da FA Cup de 1939 que terminou en empate contra o Everton. Durante a segunda guerra mundial, a tribuna queimouse e o terreo de xogo quedou gravemente danado. A nova tribuna construíuse na década de 1950, e unha pequena bancada nun dos fondos, pero houbo poucos cambios até a década de 1990. Trala adquisición do club en 1993, tódalas localidades foron remodeladas e convertéronse en localidades de asento para dar cumprimento ao Informe Taylor para a seguridade dos recintos deportivos, reducíndose a capacidade a pouco máis de 30.000.

Partidos
--------

St Andrew's acolleu partidos internacionais da selección de fútbol de Inglaterra nas categorías inferiores á selección absoluta, así como partidos da semifinal da FA Cup e finais de competicións menores. Celebráronse tamén outros acontecementos deportivos, incluídos o rugby e o boxeo profesional, e, máis recentemente, escenario de concertos de música. O estadio ten salas axeitadas para os negocios ou eventos sociais e unha tenda de merchandising oficial do Birmingham City.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Villa Park
* Birmingham City F.C.
* Birmingham

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do Birmingham City
* Vídeo tour do estadio Arquivado 28 de marzo de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q819179
* GeoNames: 7645408

 |
Un **Transformador Tesla** é un tipo de transformador de descarga dirsuptiva, que recibe este nome polo seu inventor, Nikola Tesla. Os transformadores Tesla están compostos de circuítos eléctricos resonantes emparellados. Nikola Tesla experimentou cunha ampla variedade de bobinas e configuracións, de xeito que é complicado describir unha forma específica de construción que satisfaga os desexos daqueles que queiran sabelo todo dos transformadores "*Tesla*". Os diversos transformadores que foron resultando das súas investigacións difiren tanto na configuración como na construción. Os transformadores Tesla en xeral son moi populares entre os entusiastas das voltaxes altas.

Transformador Tesla Coil en Questacon, Museo Nacional Australiano de Ciencia

Historia
--------

### Os Primeiros Transformadores

O libro *American Electrician* dá a descrición dun dos primeiros transformadores na que se enrolan entre 60 e 80 voltas de cable de 'calibre americano No.18 B&S Magnet Wire' nunha batería cilíndrica de cristal de 15 cm por 20 cm. Despois introdúcense entre oito e dez voltas de cable 'AWG No.6 B&S', e métese todo nunha cápsula que conteña aceite de liñaza ou mineral.

### Transformadores Disruptivos "Tesla"

Na primavera de 1891, Tesla deu unha demostración con varias máquinas perante o Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos (American Institute of Electrical Engineers, AIEE) na Universidade de Columbia. Seguindo a investigación inicial de voltaxe e frecuencia de William Crookes, Tesla deseñou e construíu unha serie de transformadores que producían correntes de alta voltaxe e frecuencia. Estes primeiros transformadores podían usa-la acción "disruptiva" do intervalo dun chispeiro no seu funcionamento. A configuración podíase imitar cun transformador Ruhmkorff, dous condensadores (hoxe chamados capacitadores, e un segundo transformador disruptor, especialmente construído.

Notas
-----

1. ↑  (Ed. Norrie, páxs. 34-35).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Transformador Tesla Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Nikola Tesla

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622424
* EBID: ID
* GEC: 0163903
* GND: 4449670-9
* MAG: 166508588

 |
Coordenadas: 19°54′03″N 75°05′59″O﻿ / ﻿19.900812, -75.099835

Prisioneiros no campo de detención de Guantánamo.
O **centro de detención de Guantánamo** é un cárcere de alta seguridade situada na Base Naval da Baía de Guantánamo, localizada na illa de Cuba. É unha propiedade estadounidense. Dende 2002, as autoridades estadounidenses usárona como centro de detención para detidos acusados de terrorismo, a maioría deles detidos en Afganistán durante a invasión deste país, que seguiu ós atentados do 11 de setembro de 2001.

Guantánamo é só unha parte do sistema de campos de detención que mantén Estados Unidos no exterior, e que inclúe outros campos en Iraq e Afganistán. Ducias de detidos foron levados a Guantánamo dende outros centros de detención secretos da CIA.

Historia
--------

### Base militar

Vista xeral da base naval de Guantánamo.
A base foi instalada na illa de Cuba durante a ocupación militar dos Estados Unidos que seguiu á guerra hispano-estadounidense de 1898. Tras independizarse Cuba dos Estados Unidos en 1902, a base seguiu baixo propiedade estadounidense protexida pola Emenda Platt. O 1 de xullo de 1904 entrou en vigor o acordo polo que Cuba arrenda a perpetuidade a base aos Estados Unidos. Cuba rexeita actualmente o acordo alegando que foi asinado baixo ameaza dunha nova invasión estadounidense.

### Cárcere

Foi acondicionado o cárcere trala incursión en Afganistán, a finais de 2001. Dous días despois dos atentados do 11 de setembro de 2001, o Congreso dos Estados Unidos aprobou unha resolución pola que se outorgaba ó presidente George W. Bush unha autorización sen precedentes para empregar a forza contra "nacións, organizacións e individuos" que, segundo o seu criterio, estivesen relacionados en calquera xeito cos atentados ou con actos futuros de terrorismo internacional.

O 17 de setembro, o presidente Bush asinou un memorando no que autorizaba á CIA a instalar centros de detención fóra do territorio dos Estados Unidos. Este documento ten carácter secreto.

En novembro de 2001, George W. Bush asinou unha orde executiva en materia militar sobre "Detención, tratamento e axuizamento de certos estranxeiros na guerra contra o terrorismo", pola que autorizou ó Pentágono a manter a cidadáns non estadounidenses baixo custodia indefinida sen cargos. Os 20 primeiros prisioneiros chegaron o 11 de xaneiro de 2002.

Notas
-----

1. ↑  informe de Human Rights de 2003, en inglés.
2. ↑  El Microscopio: ¿Los últimos días de Guantánamo?, Miguel Máiquez, *20minutos*, 11 de outubro de 2008.
3. ↑  Cronología de Guantánamo, EFE, vía 20minutos, 10 de novembro de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Centro de detención de Guantánamo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q357
* WorldCat
* VIAF: 125719534
* EBID: ID
* GND: 4813901-4
* LCCN: n2009006999
* NKC: kn20091009015
* SELIBR: 254959

 |
**Julio Alén Montes** é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filosofía e profesor de ensino medio. Concelleiro do PPdeG en Mondariz polo PPdeG e primeiro tenente de alcalde. O 27 de novembro de 2002 renunciou o alcalde Juan Reboreda Enríquez, e foi elixido alcalde na súa substitución. Nas eleccións municipais de 2003 encabezando a candidatura do PPdeG e foi reelixido alcalde por maioría absoluta. Revalidaría novamente a alcaldía por maioría absoluta en 2007, sendo elixido deputado provincial nese mandato. No 2011 resultou novamento reelixido por maioría absoluta. Nas municipais de 2015 foi derrotado polo candidato de Alternativa por Mondariz Xoán Carlos Montes Bugarín, o cal o sucedeu na alcaldía. Nese mandato volveu a ser deputado provincial ata setembro de 2017, retirándose da primeira liña política ó final de dito mandato.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Reboreda Enríquez** |  **Alcalde de Mondariz** 2002 - 2015 | Sucesor:**Xoán Carlos Montes Bugarín** |

Notas
-----

1. ↑  "El primer teniente de alcalde, Julio Alén, se perfila como el sustituto del anterior regidor". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2002-11-28. Consultado o 2022-12-10.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Mondariz

### Ligazóns externas

* "¡Tú a un alcalde no le das órdenes!" Noticia en *El País*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Miguel Domínguez.

**Miguel Adolfo Domínguez Alfonso**, nado na Cañiza o 13 de setembro de 1973, é un empresario e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Despois de finalizar unha diplomatura en Ciencias Empresariais e estudos de Economía cursou un máster en Asesoría Fiscal e Tributación. Iniciou a súa actividade profesional como asesor de empresas en 1999, tras traballar primeiro como contable nunha empresa do sector do metal e como responsable financeiro doutra, á vez que compatibilizaba as tarefas contables na empresa familiar. Está colexiado no Ilustre Colexio de Economistas de Pontevedra desde 1999. Dende 2006 ata 2011 foi presidente do C. F. Cañiza.

Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía da Cañiza e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2015 resultou reelixido, novamente con maioría absoluta. De 2011 a 2019 foi membro do Consello Escolar de Galicia, e de 2015 a 2019, formou parte da Comisión de Despoboamento creada no seo da FEMP, ademais de ser o único representante de Galicia no Grupo de Traballo Contra o Despoboamento creado na CNAL, dependente do Ministerio de Política Territorial e Función Pública. Foi presidente do GDR Condado-A Paradanta e vicepresidente da asociación de GDR de Galicia en 2018.

Nas municipais de 2019 non logrou a maioría absoluta, polo que perdeu a alcaldía en favor do candidato socialista Luis Antonio Gómez Piña tras lograr este o apoio de Ciudadanos. Nese mandato foi deputado provincial. Nas municipais de 2023 encabezou novamente a candidatura do PPdeG, mais non logrou recuperala alcaldía dado que o PSdeG revalidou a alcaldía con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**César Mera** |  **Alcalde da Cañiza** 2011 - 2019 | Sucesor:**Luis Antonio Gómez Piña** |

Notas
-----

1. ↑  "Represento renovación pero nuestros votantes seguirán fieles al PP" *Faro de Vigo*, 27/3/2011.
2. ↑  "Miguel Adolfo Domínguez Alfonso". *eDepo* (en castelán). Consultado o 2022-11-23. [*Ligazón morta*]
3. ↑  "Miguel Domínguez, vicepresidente de 24 grupos de desarrollo". *farodevigo.es* (en castelán). 16 de marzo de 2018. Consultado o 21 de xaneiro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Cañiza

### Ligazóns externas

* "Represento renovación pero nuestros votantes seguirán fieles al PP" *Faro de Vigo*, 27/3/2011.
O **mosteiro de San Paio de Abeleda** son os vestixios dun mosteiro medieval construído no século XII na parroquia de San Paio de Abeleda, no concello de Castro Caldelas.

Na actualidade atópase en estado ruinoso. Foi un dos centros monásticos máis influentes da provincia, e coa reforma monástica pasou a converterse en abadía ata que a finais do século XIX, trala desamortización, os Duques de Alba apoderáronse dos bens do mosteiro.

A igrexa
--------

A **igrexa**, construída en estilo románico do século XII (con reformas posteriores) é de planta de cruz latina. Componse dunha soa nave con tres corpos, separados cada un deles cun arco de medio punto con arquivoltas adornadas de impostas axadrezadas e capiteis con flores e quimeras. O retablo maior é do século XVII. A igrexa foi obxecto dunha profunda reforma no século XIV, conservándose da fábrica románica unha porta dos séculos XIII-XIV.

A fachada do claustro conventual é de estilo gótico e presenta un arco oxival con decoración de cuadrifolios.

No ano 2005, foi vítima do espolio de varios retablos barrocos e neoclásicos, e algunha columna do antigo claustro conventual.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes do mosteiro de San Paio de Abeleda.
* Vista desde Santa TeclaVista desde Santa Tecla
* Unha das fachadasUnha das fachadas
* PortadaPortada

Notas
-----

1. ↑  San Paio de Abeleda en Proxecto ARGA.
2. ↑  "Rouban os seis retablos do antigo mosteiro de San Paio de Abeleda" Arquivado 05/07/2015, en Wayback Machine. artigo en *La Voz de Galicia*, 11 de xullo de 2005.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Duro Peña, E. (1989): *El monasterio-parroquia de San Payo de Abeleda*. Anuario de Estudios Medievales.

### Outros artigos

* Mosteiros e conventos de Galicia

### Ligazóns externas

* Mosteiro de San Paio de Abeleda na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Coordenadas: 41°24′46″N 2°10′28″L﻿ / ﻿41.412778, 2.174444

As cubertas dos pavillóns fan destacar a exuberante aplicación da cerámica para decorar o recinte.
A decoración en **cerámica e mosaicos do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau** de Barcelona é moi extensa e destaca sobre o resto de técnicas artesás aplicadas dentro do recinto.

A decoración con mosaicos atópase principalmente no edificio de administración, un pavillón destinado a localizar as áreas non vinculadas coa atención ós doentes. Na parte exterior do edificio, unha serie de dezaseis plafóns sobre a historia da fundación do hospital, e no interior un múltiple temario ornamental que se estende polos pavimentos, muros, teitos e columnas do planta inferior e do primeiro andar, onde se atopan as salas nobres. No resto do hospital, o mosaico emprégase en menor medida.

Domènech i Montaner utilizou a cerámica de xeito intensivo no interior dos pavillóns dedicados ós doentes. No exterior, aplícase con funcións decorativas, con cerámica pintada sobre portas e fiestras, ou con elementos corpóreos de cerámica vidriada en pináculos e cheminea. Xunto coas pezas policromadas dos teitos en forma de escamas, estas pezas amosan o interese do arquitecto pola busca de formas e motivos plenamente modernistas.

O Hospital de la Santa Creu i Sant Pau é un conxunto modernista situado en Barcelona, proxectado polo arquitecto Lluís Domènech i Montaner e construído entre 1902 e 1930 nunha primeira fase polo mesmo Domènech i Montaner e nunha segunda, a partir de 1920, polo seu fillo Pere Domènech i Roura.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hospital de la Santa Creu i Sant Pau
* Mosaico
* Tesela

### Ligazóns externas

* Páxina web do Hospital de Sant Pau *(en catalán)*
* O Hospital de Sant Pau en Patrimoni.gencat *(en catalán)*
O **Mosteiro de Santa María da Armedilla** foi un mosteiro da Orde de San Xerónimo, hoxe en ruínas, a uns 3,8 km de Cogeces del Monte (provincia de Valladolid). Está declarado Ben de Interese Cultural.

Historia
--------

O descubrimento casual por uns pastores nunha cova escavada na rocha da imaxe da Virxe María, deu lugar a un culto mariano no lugar e á construción do mosteiro, favorecido polas facilidades de construción pola proximidade de canteiras e xeseiras na zona e a garantía do abastecemento da auga. Consérvase unha imaxe da Virxe románica de finais do século XII, na igrexa parroquial de Cogeces.

Realmente non se teñen noticias deste conxunto ata comezos do século XV, cando o señor de Cuéllar, o infante Fernando de Antequera, propuxo a súa doazón ós monxes da Mejorada de Olmedo para que fundaran alí un mosteiro a San Xerónimo, auspiciando as obras que na súa maior parte, configuran o espazo e os edificios que chegaron en ruínas ata a actualidade.

No século XVI leváronse a cabo as obras máis significativas, a construción da igrexa Xerónima, da que se conserva unha interesante portada plateresca na Casa de Cervantes de Valladolid, o levantamento do claustro con tres alturas e demais dependencias monacais, completándose o complexo, coa reforma dun palacio, como residencia temporal para os señores de Cuéllar, os Duques de Alburquerque, gozando durante séculos do padroado do mosteiro.

A vida do mosteiro foi moi activa dende o século XV ata o XIX, as obras e reformas foron continuas, introducíndose cambios en altura e extensión, unha notable rede de abastecemento de auga a través de atarjeas e canles de barro cocido, que permitían a través dos diferentes socalcos e coa altura da arca de captación, que as celas dispuxesen de auga corrente.

A partir da segunda década do século XIX coa desamortización comezou a decadencia do mosteiro, o seu abandono e deterioración progresiva. A propiedade pasou a mans particulares, chegándose a utilizar como canteira.

Na actualidad, son visibles as fábricas da nave da igrexa sen cubrir, muros e restos do claustro, adegas e alxibes. Permanecen restos da primeira construción medieval e pegadas e trazas das dependencias do pazo e do mosteiro.

A igrexa mantén a planta de cruz latina cunha única nave e cabeceira de tramo recto, os restos dos arranques dos nervios da bóveda estrelada que a cubría, propia dun gótico tardío, a espadana, e as ruínas do claustro, que previsiblemente tivera tres alturas. O muro norte do conxunto levántase mirando ó vale onde se atopaba a horta do convento, e os restos da cerca da horta que baixaba ata o regueiro.

O mosteiro posuía elementos extramuros dos que só queda a súa traza, como o antigo forno, o pombal e o edificio de novizos.
Home caimán no parque dos mitos e lendas colombianos de Melgar.
Home caimán imaxinado por unha intelixencia artificial.
O **home caimán** é unha lenda que se desenvolveu na poboación ribeirega de Plato, Magdalena, na costa Caribe de Colombia. Conta a historia de Saúl Montenegro, un home cuxa paixón por espiar mulleres espidas o condenou a quedar convertido nun ser medio caimán e medio humano.

En Plato celébrase anualmente o Festival do Home Caimán. Tamén existen unha praza e un monumento na súa honra que son patrimonio cultural da poboación. A lenda do home caimán é o tema da canción "Se va el caimán" do barranquilleiro José María Peñaranda.

A lenda
-------

Monumento do home caimán en Plato (Magdalena).
Hai moito tempo existiu un pescador moi mullereiro que tiña por afección espiar ás mulleres espidas que se bañaban nas augas do río Magdalena. Prevendo que podería ser descuberto entre os arbustos, desprazouse á Alta Guajira para que un bruxo lle preparase unha apócema que o convertese temporalmente en caimán para que non sospeitasen as bañistas e podelas admirar a pracer. O bruxo preparoulle dous apócemas, unha vermella que o convertía en caimán, e outra branca que o volvía home de novo. 

Montenegro gozou por algún tempo do seu enxeño, pero nunha ocasión o amigo que lle botaba a apócema branca non puido acompañalo e no seu lugar foi outra persoa que ao ver o caimán asustouse ao crer que era verdadeiro e deixou caer a botella branca co líquido que o convertía en home de novo. Antes de derramarse completamente algunhas pingas do líquido salpicaron unicamente a cabeza de Saúl, polo que o resto do seu corpo quedou convertido en caimán. Dende entón, converteuse no terror das mulleres, quen non volveron bañarse no río.

A única persoa que se atreveu a achegárselle despois foi a súa nai. Todas as noites visitábao no río para consolalo e levarlle a súa comida favorita: queixo, mandioca e pan mollado en ron. Trala morte da súa nai (que morreu de tristura por non poder atopar ao bruxo que elaborara as apócemas porque morrera) o home caimán só e sen ninguén que o coidase, decidiu deixarse arrastrar até o mar polo río até Bocas de Ceniza, como se coñece a desembocadura do río Magdalena no mar Caribe á altura de Barranquilla. Dende entón, os pescadores do baixo Magdalena, dende Plato até Bocas de Ceniza, permanecen pendentes para pescalo no río ou cazalo nos pantanos das ribeiras.

Notas
-----

1. ↑  HERRERA DE LEÓN, César A. (18 de febreiro de 1999). César Herrera de León, ed. *Plato, sus leyendas y relatos* (1 ed.). pp. 15–39.
2. ↑  "Tras las huellas del hombre caimán" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 06 de xuño de 2017. Consultado o 6 de xuño de 2017.
3. ↑  El Heraldo. Mauricio Marín. "El "man" que se va para Barranquilla". Consultado o 14 de xullo de 2008. [*Ligazón morta*]
4. ↑  ColegiosVirtuales.com. "Mitos y leyendas de Colombia. El Hombre Caimán". Arquivado dende o orixinal o 13 de setembro de 2008. Consultado o 14 de xullo de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Colombia*** |
Catedral de Málaga.
A **Catedral da Encarnación de Málaga** é unha das xoias renacentistas máis valiosas de España. Está dentro dos límites que marcaba a desaparecida muralla árabe, formando un gran conxunto arquitectónico xunto coa inmediata Alcazaba e mais o Castelo de Gibralfaro. Foi construída entre 1528 e 1782, seguendo trazas de Diego de Siloé.

Características
---------------

O interior é de estilo barroco. A basílica, de planta rectangular, está composta por tres naves, sendo a central de maior anchura que as laterais, mais son todas iguais en altura. O cadeirado do coro, obra de Pedro de Mena, é unha vistosa obra de arte.

A fachada, polo contrario, é de estilo renacentista e está dividida en dúas alturas. Na de abaixo hai tres arcos e dentro destes, portas separadas por columnas de mármore. Sobre as portas hai uns medallóns. Os das portas laterais representan os padroeiros de Málaga, San Ciriaco e Santa Paula, meentras o central representa unha escena bíblica.

A torre norte érguese até os 84 metros de altura, sendo a segunda catedral máis alta de Andalucía, só superada pola de Sevilla. A torre sur está sen rematar, porque o diñeiro se utilizara para axudar en América; de aí o sobrenome da Catedral: "La Manquita". Actualmente isto é motivo de polémica, xa que hai quen opina que debe ser terminada tal e como se proxectaba nos planos orixinais, mentres outros opinan que debe deixarse como está.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1582758
* WorldCat
* VIAF: 131450110
* BAV: ADV12517615
* BNE: XX86900
* EBID: ID
* GeoNames: 6452796
* GND: 4509353-2
* LCCN: n88029430
* SUDOC: 075954311

 |
Adhesivo representativo dos Siareiros galegos, neste caso concretamente dun grupo denominado Celtarras
**Siareir@s Galeg@s** é un colectivo de apoio ás seleccións nacionais galegas que naceu no ano 2005, aínda que a súa actividade xa comezara a mediados da década dos 90.

Historia
--------

A súa andaina como colectivo deu inicio o 29 de decembro de 2005, sendo nesta data o primeiro partido oficial da Selección Galega de fútbol despois de 69 anos sen poder facelo. O partido foi un rotundo éxito, conseguindo rematar días antes coas entradas para o encontro contra Uruguai no estadio compostelán de San Lázaro, onde o fondo sur foi ocupado por **Siareiros Galegos**. O Galiza - Uruguai foi retransmitido pola TVG, nunha chuviosa noite.

No 2006, a Selección Galega xogou o seu segundo partido da era moderna, contra Ecuador, o cal remataría 1-1. O partido foi xogado no estadio herculino de Riazor, ante unhas 25.000 persoas, que arrouparon á selección en todo momento. Tamén asistiron algúns membros da comunidade ecuatoriana en Galiza. Antes do partido, o colectivo **Siareiros Galegos** organizou unha manifestación a prol da oficialidade das seleccións deportivas galegas, que foi seguida por unhas 3.000 persoas, recorrendo as rúas máis céntricas da Coruña. Logo acudiría ao fondo do estadio de Riazor, enchendo o mesmo e creando un ambiente extraordinario.

O colectivo conta na actualidade con centos de socios por todo o país e organiza todo tipo de actividades cívicas relacionadas co deporte, así como concertos e coloquios.

Partido Galiza-Kurdistán

| Partidos reivindicativos organizados por Siareir@s Galeg@s (2009–2015) |
| --- |
| Data | Lugar | Equipo Local | Equipo Visitante | Resultado |
| 26-12-2009 | Santa Isabel, Santiago | Galicia Galicia |       Club Deportivo Paraguayo | 9 - 0 |
| 23-12-2010 | Os Remedios, Ourense | Galicia Galicia |  Palestina | 6 - 3 |
| 23-12-2011 | Cacheiras, Teo | Galicia Galicia |  Sáhara Occidental | 2 - 1 |
| 29-12-2012 | A Xunqueira, Pontevedra | Galicia Galicia |  Kurdistán | 3 - 2 |
| 28-12-2013 | O Polvorín, Lugo | Galicia Galicia |  Occitania | 1 - 7 |
| 26-12-2015 | Santa Isabel, Santiago | Galicia Galicia | Senegal Senegal | 1 - 0 |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Galería de imaxes de deporte en Galicia

### Ligazóns externas

* Páxina web de Siareir@s Galeg@s Arquivado 01 de xaneiro de 2019 en Wayback Machine.
* Blog de Siareir@s Galeg@s
Coordenadas: 42°53′07″N 8°32′56″O﻿ / ﻿42.885223611111, -8.5488813888889

O **campo municipal de Santa Isabel** é un recinto deportivo da cidade de Santiago de Compostela adicado á práctica do fútbol. O campo de Santa Isabel forma parte do complexo deportivo Santa Isabel do barrio de Vista Alegre, composto polo pavillón de Santa Isabel, a piscina de Santa Isabel, o Ximnasio de Santa Isabel e o propio campo de fútbol.

Historia
--------

Inaugurouse o 22 de setembro de 1963 cun peche sinxelo e unha cuberta. En 1969 foille instalada unha tribuna e alumeado, cun custo de 1 millón de pesetas. A SD Compostela, creada en 1962, xogou os seus encontros como local neste estadio dende 1963 ata 1993, ano no cal foi inaugurado o novo Estadio Multiúsos de San Lázaro, polo tanto acolleu encontros da Segunda División entre 1991 e 1993, pasando polos vestiarios de Santa Isabel equipos como RCD Mallorca, Racing Santander, Real Valladolid, Real Betis, Villareal CF, Celta de Vigo, UD Las Palmas, CD Málaga, Real Murcia ou Rayo Vallecano.

O Campo de Santa Isabel foi reconstruído en 2003, e dende entón acolle adestramentos e encontros de varios equipos locais en categorías rexionais, como o Santiago de Compostela Club de Fútbol e o Sociedade Deportiva Grixoa da Preferente Autonómica de Galicia. Ademais dende 2020 disputa nel os seus partidos como local o Agrupación Estudiantil de Terceira División.

Galería
-------

* Adestramentos nocturnos da SD Grixoa.Adestramentos nocturnos da SD Grixoa.
* Santa Isabel coa Catedral ó fondo.Santa Isabel coa Catedral ó fondo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estadio Multiúsos de San Lázaro
* Campo Municipal das Cancelas
* Sociedade Deportiva Compostela
* Santiago de Compostela Club de Fútbol

| * v
* c
* e
Instalacións deportivas en Santiago de Compostela |
| --- |
| **Estadios de Fútbol e Atletismo:** | Estadio Municipal Verónica Boquete de San Lázaro — Campo Municipal de Santa Isabel — Estadio de Atletismo da USC — Campo Municipal das Cancelas |
| **Pavillóns de Baloncesto e Fútbol sala:** | Pavillón Multiúsos Fontes do Sar — Pavillón Municipal de Santa Isabel — Pavillón Polideportivo da USC |

### Ligazóns externas

* Información na páxina do Concello de Santiago de Compostela
Non confundir con Estadio Municipal Verónica Boquete de San Lázaro.
Coordenadas: 42°46′37″N 8°53′06″O﻿ / ﻿42.77694444, -8.885

O **Estadio Municipal Julio Mato** é un estadio de fútbol situado no concello de Noia. Situado no lugar de San Lázaro, é de propiedade municipal e é utilizado polo CF Noia. Chamado anteriormente **Estadio Municipal de San Lázaro**, en 2018 cambiou de denominación, recibindo o nome do futbolista noiés Julio Mato "Matito".

Características
---------------

O estadio conta cunha bancada principal con capacidade para 1.000 persoas. Está equipado con cinco vestiarios, pistas de atletismo e céspede natural.

Notas
-----

1. ↑  Sevilla, Álvaro (25 de agosto de 2018). "Noia rendirá homenaje a Matito". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 5 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do estadio na páxina do CF Noia *(en castelán)*.
* Datos do estadio en camposgallegos.es *(en castelán)*.
* Datos do estadio no sitio web da Real Federación Galega de Fútbol.
Coordenadas: 55°52′54″N 4°16′11″O﻿ / ﻿55.881556, -4.269639

O **Firhill Stadium** ou **Firhill Arena** (coñecido anteriormente tamén baixo o nome **Firhill Park**, mais comunmente coñecido coma **Firhill**) é un estadio de fútbol e rugby da cidade de Glasgow, Escocia. É o estadio no que actualmente disputan os seus partidos como locais o equipo de fútbol Partick Thistle F.C. e o de rugby Glasgow Warriors. O estadio ten unha capacidade para preto de 11.000 espectadores.

No pasado foi a casa temporal doutros dous equipos de fútbol, o Clyde e o Hamilton Academical.

Historia
--------

### Fútbol

Firhill é a casa do Partick Thistle dende 1909, que se viu forzado a abandor o seu anterior estadio de Meadowside un ano antes. O estadio fufriu unha remodelación en 1927, un ano antes o estadio acollera o seu únicoa partido internacional ata agora, fronte a Irlanda.

European Football
-----------------

Firhill acolleu o seu primeiro partido da Copa de Europa, e primeiro de Glasgow na competición, cando o Djurgardens sueco xogou o seu partido como local no estadio escocés fronte ao Hibernian en 1955. O equipo sueco disputou este partido en Firhill debido ás condicións de frío en Suecia no tempo do partido.

### Rugby Union

En decembro de 2005, Firhill converteuse tamén na casa do equipo profesional de rugby de Glasgow, o Glasgow Warriors, cando se trasladaron dende a súa anterior casa en Hughenden Stadium. Logo de retorno a Hughenden en 2006, os Warriors retornaron a Firhill ao principio da tempada 2007-08. En abril de 2009 ampliábase cinco anos máis a localía dos Warriors no estadio.

### Rugby League

En 1996, Firhill foi a casa da Selección de rugby de Escocia da modalidade de rugby league no seu primeiro partido como local cunha vitoria fronte ao equipo irlandés. O rugby league é un deporte minoritario en Escocia, mais volveu a este estadio na Rugby League World Cup 2000.

| * v
* c
* e
United Rugby Championship |
| --- |
| Equipos | 
* Benetton
* Bulls
* Cardiff
* Connacht
* Dragons
* Edinburgh
* Glasgow Warriors
* Leinster
* Lions
* Munster
* Ospreys
* Scarlets
* Sharks
* Stormers
* Ulster
* Zebre Parma

 |
| Antigos equipos | 
* Aironi
* Border Reivers
* Bridgend
* Caerphilly
* Cardiff
* Celtic Warriors
* Cheetahs
* Ebbw Vale
* Llanelli
* Neath
* Newport
* Pontypridd
* Southern Kings
* Swansea

 |
| Estadios | 
* Aviva Stadium
* Cape Town Stadium
* Cardiff Arms Park
* Edinburgh Rugby Stadium
* Ellis Park Stadium
* Galway Sportsgrounds
* Musgrave Park
* Kings Park Stadium
* Loftus Versfeld Stadium
* Murrayfield Stadium
* Parc y Scarlets
* Ravenhill Stadium
* RDS Arena
* Rodney Parade
* Scotstoun Stadium
* Stadio Comunale di Monigo
* Stadio Sergio Lanfranchi
* Swansea.com Stadium
* Thomond Park

 |
| Temporadas | 
* 2001/02
* 2002/03
* 2003/04
* 2004/05
* 2005/06
* 2006/07
* 2007/08
* 2008/09
* 2009/10
* 2010/11
* 2011/12
* 2012/13
* 2013/14
* 2014/15
* 2015/16
* 2016/17
* 2017/18
* 2018/19
* 2019/20
* 2020/21

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1419068
* GeoNames: 6288556

 |