O **Gran Premio de Italia de 1975** foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 7 de setembro de 1975. Foi a décimo terceira proba da tempada de 1975, o 45º Gran Premio de Italia e o 41º que se celebrou en Monza. A carreira celebrouse sobre 52 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia total de carreira de 300 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto suízo Clay Regazzoni no seu Ferrari 312T nun día glorioso para a Scuderia Ferrari. Foi a terceira vitoria de Regazzoni, e a quinta vitoria de Ferrari na tempada. Regazzoni sacoulle dezaseis segundos ao McLaren M23 do campión do mundo saínte, o piloto brasileiro Emerson Fittipaldi. Detrás de Fittipaldi quedou o segundo Ferrari do piloto austríaco Niki Lauda. O terceiro posto foi suficiente para que Lauda asegurara o seu primeiro campionato mundial. Os 16´5 puntos de vantaxe de Lauda eran demasiados para que Fittipaldi puidera superalos na rolda final do campionato no GP dos Estados Unidos. Con Regazzoni e Lauda anotando 13 puntos entre ambos, Ferrari tamén conseguiu o campionato de construtores, a súa primeira vitoria desde a tempada 1964.

Resumo da carreira
------------------

Os afeccionados italianos estaban reunidos á espera de que Ferrari gañara o seu primeiro campionato en 11 anos no seu propio terreo, con moitos austríacos que cruzaron á fronteira para apoiar a Niki Lauda e quedaron encantados cando Ferrari acaparou ambos espazos na primeira fila. Tony Brise encantou ó seu preparador Graham Hill ao obter un lugar na terceira fila.

Lauda só necesitaba terminar quinto ou mellor para ser campión, pero o arxentino Carlos Reutemann e o brasileiro Emerson Fittipaldi necesitaban gañar e que Lauda quedara fóra dos puntos. Fittipaldi, que gañara na Arxentina e Gran Bretaña, era o rival máis forte de Lauda.

O domingo pola mañá houbo un chuvasco e durante algún tempo perigou o futuro da carreira, pero afortunadamente a choiva parou ao redor dunha hora antes do comezo. Clay Regazzoni liderou por diante de Lauda e Jody Scheckter.

Vittorio Brambilla queimou o embrague na primeira volta, mentres que Bob Evans detívose cun fallo nunha buxía do motor. Houbo un accidente na chicane, Scheckter tivo que tomar a estrada de escape que a rodeaba, Jochen Mass golpeou os pianos, danando a suspensión do seu coche. Ronnie Peterson chocou con outro coche, bloqueando o acelerador. Mario Andretti e Rolf Stommelen retiráronse con danos do accidente e Brise trompeou na chicane. Harald Ertl subiuse por encima do coche de Hans-Joachim Stuck, danando o coche.

Logo de seis voltas, Carlos Pace retirouse co acelerador roto, pronto se uniron Hans-Joachim Stuck e Lella Lombardi. Os Ferraris circulaban 1º e 2º con Clay Regazzoni liderando diante de Niki Lauda. Na volta 14, Emerson Fittipaldi pasou a Carlos Reutemann polo terceiro posto, as esperanzas de Reutemann polo campionato terminaron, rematou cuarto na carreira. Malia a ter os Ferrari moi por diante, Fittipaldi non renunciou á persecución, limando unha diferenza de máis de dez segundos. A tan só seis voltas do final, pasou a Lauda .

Mentres tanto, Patrick Depailler pasou a James Hunt para a quinta posición. Hunt, Tom Pryce e Reutemann loitaban entre eles, Pryce pasouno cando Hunt trompeou na volta 27, pero volveulle a ceder a posición logo doutras dez voltas.

Regazzoni chegou primeiro, Lauda foi terceiro e proclamouse campión e Ferrari gañou o campionato por primeira vez desde 1961, diante do seu público.

Clasificación
-------------

| Pos | Nº | Piloto | Construtor | Voltas | Tempo/Retirada | Grella | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 11 | Suíza **Clay Regazzoni** | **Ferrari** | 52 | 1:22:42.6 | 2 | **9** |
| 2 | 1 |  **Emerson Fittipaldi** | **McLaren-Ford** | 52 | + 16.6 | 3 | **6** |
| 3 | 12 | Austria **Niki Lauda** | **Ferrari** | 52 | + 23.2 | 1 | **4** |
| 4 | 7 |  **Carlos Reutemann** | **Brabham-Ford** | 52 | + 55.1 | 7 | **3** |
| 5 | 24 |  **James Hunt** | **Hesketh-Ford** | 52 | + 57.1 | 8 | **2** |
| 6 | 16 |  **Tom Pryce** | **Shadow-Ford** | 52 | + 1:15.9 | 14 | **1** |
| 7 | 4 | Francia Patrick Depailler | Tyrrell-Ford | 51 | + 1 volta | 12 |  |
| 8 | 3 | Unión Sudafricana Jody Scheckter | Tyrrell-Ford | 51 | + 1 volta | 4 |  |
| 9 | 34 | Austria Harald Ertl | Hesketh-Ford | 51 | + 1 volta | 17 |  |
| 10 | 25 |  Brett Lunger | Hesketh-Ford | 50 | + 2 voltas | 21 |  |
| 11 | 30 | Italia Arturo Merzario | Fittipaldi-Ford | 48 | + 4 voltas | 26 |  |
| 12 | 32 |   Chris Amon | Ensign-Ford | 48 | + 4 voltas | 19 |  |
| 13 | 6 |  Jim Crawford | Lotus-Ford | 46 | + 6 voltas | 25 |  |
| 14 | 20 | Italia Renzo Zorzi | Williams-Ford | 46 | + 6 voltas | 22 |  |
| Ret | 17 | Francia Jean-Pierre Jarier | Shadow-Matra | 32 | Bomba gasolina | 13 |  |
| Ret | 29 | Italia Lella Lombardi | March-Ford | 21 | Accidente | 24 |  |
| Ret | 10 | Alemaña Hans Joachim Stuck | March-Ford | 15 | Accidente | 16 |  |
| Ret | 21 | Francia Jacques Laffite | Williams-Ford | 7 | Caixa de cambios | 18 |  |
| Ret | 8 |  Carlos Pace | Brabham-Ford | 6 | Acelerador | 10 |  |
| Ret | 22 | Alemaña Rolf Stommelen | Hill-Ford | 3 | Accidente | 23 |  |
| Ret | 2 | Alemaña Jochen Mass | McLaren-Ford | 2 | Accidente | 5 |  |
| Ret | 5 |  Ronnie Peterson | Lotus-Ford | 1 | Motor | 11 |  |
| Ret | 23 |  Tony Brise | Hill-Ford | 1 | Accidente | 6 |  |
| Ret | 27 |  Mario Andretti | Parnelli-Ford | 1 | Accidente | 15 |  |
| Ret | 9 | Italia Vittorio Brambilla | March-Ford | 1 | Embrague | 9 |  |
| Ret | 14 |  Bob Evans | BRM | 0 | Eléctrico | 20 |  |
| NSC | 31 | Países Baixos Roelof Wunderink | Ensign-Ford |  |  |  |  |
| NSC | 35 |  Tony Trimmer | Maki-Ford |  |  |  |  |

Posicións logo da carreira
--------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| * **Negra** indican o campión do mundo.

Clasificación no campionato de pilotos

| Pos | Piloto | Puntos |
| --- | --- | --- |
| 1 | Austria **Niki Lauda** | 55.5 |
| 2 |  Emerson Fittipaldi | 39 |
| 3 |  Carlos Reutemann | 37 |
| 4 |  James Hunt | 30 |
| 5 | Suíza Clay Regazzoni | 25 |

 | Clasificación do campionato de construtores

| Pos | Construtor | Puntos |
| --- | --- | --- |
| 1 | Italia **Ferrari** | 63.5 |
| 2 |  Brabham-Ford | 54 (56) |
| 3 |  McLaren-Ford | 47 |
| 4 |  Hesketh-Ford | 30 |
| 5 |  Tyrrell-Ford | 24 |

 |

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 6 mellores resultados das primeiras 7 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Carreira anterior:**Gran Premio de Austria de 1975** | **Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIATemporada 1975** | Carreira seguinte:**Gran Premio dos Estados Unidos de 1975** |
| Carreira anterior:**Gran Premio de Italia de 1974** | **Gran Premio de Italia** | Carreira seguinte:**Gran Premio de Italia de 1976** |

Notas
-----

1. ↑  Lang, Mike (1983). *Grand Prix! Vol 3*. Haynes Publishing Group. p. 96. ISBN 0-85429-380-9.
2. ↑  Lang, Mike (1983). *Grand Prix! Vol 3*. Haynes Publishing Group. p. 98. ISBN 0-85429-380-9.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gran Premio de Italia de 1975 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

*A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de "The Official Formula 1 website". Consultado o 2007-06-15.*