recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Martina Aneiros Barros**, nada en Ferrol en 1977, é unha avogada e política galega.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato no IES Sofía Casanova. É licenciada en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou en despachos de avogados e finalmente montou o seu propio despacho con Julio Barros Casal en 2005. Nas eleccións municipais de 2011 presentouse como candidata número 4 na lista do PPdeG ao concello de Ferrol e foi elixida concelleira. Foi nomeada portavoz do goberno municipal presidido por José Manuel Rey Varela. Nas municipais de 2015 foi a candidata número 3 e volveu ser elixida concelleira. Nas municipais de 2019 foi a candidata número 2 e volveu ser elixida concelleira. Foi deputada provincial. En marzo de 2022 foi nomeada delegada territorial da Xunta de Galicia en Ferrol. Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024 presentouse no posto 4 da candidatura pola Coruña e foi elixida deputada.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 9-2-2005, p. 15.
2. ↑  «Yo tendré mi estilo propio»
3. ↑  Día cero de la nueva corporación de Ferrol
4. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Martina Aneiros Barros Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados da XII Lexislatura do Parlamento de Galicia

### Ligazóns externas

* Biografía na web do Concello de Ferrol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q124656842
* LinkedIn: martina-aneiros-barros-884708259

 |
**Demetrio Fernández González**, nado en El Puente del Arzobispo (Toledo) o 15 de febreiro de 1950, é un bispo católico español. Dende 2010 ocupa a cátedra de Córdoba.

Biografía
---------

### Sacerdocio

Ingresou no Seminario de Talavera de la Reina e posteriormente no Seminario Menor de Toledo. Cursou os estudos superiores no Seminario Maior "San Ildefonso" de Toledo e no Seminario de Palencia.

Foi ordenado sacerdote o 22 de decembro de 1974 en Toledo, polo cardeal arcebispo de Toledo Marcelo González Martín. Foi coadxutor de "El Buen Pastor" en Toledo entre 1974 e 1977, e capelán do Colexio Vedruna en 1976. Posteriormente cursou estudos en Roma entre 1977 e 1980, no Colexio Español, onde obtivo a Licenciatura en Teoloxía Dogmática pola Pontificia Universidade Gregoriana.

### Episcopado

O 9 de decembro de 2004 foi designado bispo de Tarazona polo papa Xoán Paulo II, recibindo a consagración episcopal de mans de Manuel Monteiro de Castro o 9 de xaneiro do seguinte ano no Mosteiro de Veruela.

Logo de cinco anos de servizo na diocese aragonesa, o papa Bieito XVI nomeouno Bispo de Córdoba o día 18 de febreiro de 2010 en substitución de Juan José Asenjo, tomando posesión do cargo o 20 de marzo do mesmo ano. Porén, seguiu vencellado coa diocese ao ser designado administrador apostólico de Tarazona, cargo que mantivo até a designación de Eusebio Fernández Sola como bispo, en 2011.

Controversias
-------------

Durante a celebración da misa pola Festa da Sagrada Familia o 26 de decembro de 2010 na Catedral de Córdoba, o bispo deu unha homilía na que condenou as ameazas que, ao seu xuízo, atacaban á familia, centrándose en cuestións como o aborto ou o divorcio. Da súa homilía transcendeu aos medios de comunicación unha afirmación que o bispo atribuíu ao cardeal Ennio Antonelli, segundo a que *"a UNESCO ten programado para os próximos vinte anos que a metade da poboación sexa homosexual"*.

| Dignidades da Igrexa católica |
| --- |
| Predecesor:**Joaquín Carmelo Borobia** |   **Bispo de Tarazona** 2004 - 2010 | Sucesor:**Eusebio Hernández Sola** |
| Predecesor:**Juan José Asenjo** |   **Bispo de Córdoba** 2010 - actualidade | Sucesor:***(no cargo)*** |

Notas
-----

1. ↑  Redacción de EFE. "El Papa nombra a Demetrio Fernández nuevo obispo de Córdoba" (en castelán). Consultado o 4 de xullo de 2013.
2. ↑  Manuel Planelles (2 de xaneiro de 2011). "El obispo de Córdoba: "La Unesco quiere hacer que la mitad de la población sea homosexual"". *El País*. Consultado o 16 de xullo de 2013. , *(en castelán)*.
3. ↑  Demetrio Fernández (30 de decembro de 2010). "La familia, esperanza de la humanidad (Homilía completa)". *Infocatólica*. Consultado o 16 de xullo de 2013.  *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Catholic Hierarchy *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1185451
* WorldCat
* VIAF: 89748692
* BNE: XX968169
* BNF: 157501560
* Catholic-Hierarchy: ferg
* Dialnet: 2155923
* GND: 1146478720
* ICCU: TO0V500206
* ISNI: 0000000374587011
* LCCN: no2011021132
* NTA: 256545723
* SNAC: w6r519rb
* SUDOC: 147005671

 |
As **linguas khoisas** son as linguas de África que teñen consoantes clicantes mais non pertence a outras familias de linguas. Durante a meirande parte do século XX creuse que tiñan unha relación xenealóxica entre elas, pero xa non se acepta esta tese.

Tódalas linguas khoisas agás dúas son indíxenas de África do Sur, e pertencen a tres familias de linguas, das cales a familia khoi semella ter migrado cara ao sur de África antes da expansión bantú. Etnicamente, os seus falantes son os khoikhoi e os san. Dúas linguas de África do leste, a do pobo sandawe e a do pobo hadza, tamén son chamados khoisan, mais os seus falantes non son nin khoikhoi nin san.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *khoisa*.
2. ↑  Güldemann, Tom and Edward D. Elderkin (forthcoming) 'On external genealogical relationships of the Khoe family. Arquivado 25 de marzo de 2009 en Wayback Machine.'

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33614
* AAT: 300388593
* BNF: 11974984m
* BRE: 2079159
* EBID: ID
* GND: 4030441-3
* LCCN: sh85072215
* MAG: 2781210019
* NKC: ph782446
* SUDOC: 027780996

 |
O **voo 011 de Avianca** era un voo internacional regular entre Frankfurt e Bogotá con escalas en París, Madrid e Caracas. O día 27 de novembro de 1983 o Boeing 747-283B que cubría o voo, con rexistro HK-2910X, esnafrouse antes de aterrar no Aeroporto de Madrid-Barajas.

O segmento entre Frankfurt e París dese día fora cancelado por Avianca. Como resultado, os pasaxeiros que tiñan que embarcar no voo 011 en Frankfurt realizaron a viaxe a París nun avión de Lufthansa. Debido a que tiveron que agardar por eses pasaxeiros, a saída de París atrasouse. Ás 23:31 o aparello comezou a descender cara ao Aeroporto de Madrid-Barajas. Durante o descenso o avión golpeou un outeiro, despois un segundo, e finalmente esnafrouse contra o chan desintegrándose. Os seus 19 tripulantes, así como 162 dos 173 pasaxeiros morreron. A causa do accidente foi un erro do piloto ao determinar incorrectamente a posición do avión. A día de hoxe o voo 011 de Avianca é o segundo peor accidente aéreo en España, tras o accidente de Los Rodeos. Avianca segue operando o voo 011, sendo un voo diario entre Madid e Bogotá operado por un Boeing 787–8.

Notas
-----

1. 1 2 3  Aviation Safety Network (ed.). "Descrición do accidente". Arquivado dende o orixinal o 06 de agosto de 2011. Consultado o 29 de xaneiro de 2017.
2. ↑  The New York Times (ed.). "176 Are Believed Killed in Crash Of 747 Jet Near Madrid's Airport: Airliner Crashes Near Madrid". Consultado o 29 de xaneiro de 2017.
3. ↑  The New York Times (ed.). "Death Toll in the Crash of 747 Jet Near Madrid Airport Rises to 183". Consultado o 29 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3119385
* ASN: 19831127-0

 |
***Bodegón con vasillas*** é un óleo sobre lenzo do pintor barroco español Francisco de Zurbarán. Mide 46 centímetros de alto por 84 cm de ancho. Está datada cara ao ano 1650 e atópase no Museo do Prado de Madrid (España).

Trátase dun sinxela pero exemplar composición con catro obxectos da vaixela tradicional e a luz como únicos protagonistas. Tres vasillas moi oleiras e outro tres pezas de metal —unha copa traballada e dúas bandexas. O pintor, seducido pola "pura técnica pictórica, as texturas e o goce estético", colocounos sobre unha repisa, ben aliñados e enmarcados por un fondo neutro. Considérase obra exemplar entre os poucos bodegóns conservados do pintor estremeño, apreciándose a conxunción maxistral do cru realismo e a tenrura polas pequenas cousas cotiás, que dan como resultado un misticismo rústico e de fermosa solidez. Outra versión do cadro, case idéntica e catalogada tamén como autógrafa, consérvase no MNAC de Barcelona.

Notas
-----

1. ↑  Alfonso Pleguezuelo: "Cerámicas para agua en el Barroco español" Consultado en xaneiro de 2015
2. ↑  "Bodegón con cacharros". *Galería online. Museo Nacional del Prado*. Consultado o xaneiro de 2015.
**María del Carmen Álvarez del Valle**, máis coñecida como **Menchu**, nada en Santander o 16 de xaneiro de 1928 e finada en Ribeseya o 27 de xullo de 2021, foi unha xornalista radiofónica española e avoa paterna da raíña de España, Letizia Ortiz Rocasolano.

Biografía
---------

Considerada unha das voces máis populares da radio asturiana, tivo dúas irmás: María Flora (1921) e Marisol del Valle (1936), tamén xornalista radiofónica e profesora de comunicación audiovisual. A súa nai chamábase Plácida del Valle Arribas (1900-1993) e o seu pai, Eulalio Álvarez de la Fuente (1897-1983), foi ferroviario.

Naceu en Santander, pero viviu en Oviedo dende os dezaseis anos. Frecuentou a radio dende moi nova, iniciándose en Radio Asturias. En 1947 entrou en Radio Oviedo (despois REM), La Voz del Principado, Radiocadena Española e finalmente Radio Nacional de España. Durante 42 anos traballou ben como locutora, ben como creadora de novos espazos radiofónicos, destacando entre os seus programas *Coser y cantar* e *Rumbo a la gloria*. Prexubilouse en 1990. Ao longo da súa carreira recibiu múltiples galardóns.

Saltou á fama nacional por ser a avoa de Letizia Ortiz Rocasolano, tamén xornalista, cando esta anunciou o seu compromiso matrimonial co Príncipe de Asturias. O seu marido, José Luis Ortiz Velasco, representante da firma Olivetti, faleceu no seu domicilio de Sardéu, en Ribeseya (Asturias), o 30 de marzo de 2005 aos 82 anos.

Menchu recibiu o 13 de febreiro de 2013 o Premio Nacional de Radio; a súa irmá Marisol tamén foi galardoada na mesma edición, sendo o nome concreto do galardón que reciben Premio María Elena Domenech. O devandito premio é outorgado pola Academia das Artes e as Ciencias Radiofónicas de España.

Notas
-----

1. ↑  López, M. (27 de xullo de 2021). "Luto en Ribadesella por la muerte de Menchu Álvarez del Valle: "Nos hemos quedado huérfanos", aseguran sus amigos". *La Nueva España* (en castelán) (Ribeseya). Consultado o 27 de xullo de 2021.

Véxase tamén
------------

* Letizia Ortiz
**Air Canada Rouge** é unha aeroliña para destinos turísticos subsidiaria de Air Canada. A compañía está totalmente integrada na rede da súa empresa nai e de Air Canada Express, os voos véndense con números de voo de Air Canada pero aparecen como "operados por Air Canada Rouge" (de xeito semellante aos voos operados baixo a marca Air Canada Express). Rouge significa "vermello" en francés.

Historia
--------

A aeroliña creouse en decembro do ano 2012 e comezou a operar o 1 de xullo de 2013 como parte do Air Canada Leisure Group para competir máis eficientemente con Air Transat, Sunwing e WestJet no mercado das viaxes de vacacións, operando principalmente rutas a Europa o Caribe e os Estados Unidos. No momento do seu lanzamento tiña unha frota de catro avións, 2 Airbus A319 e 2 Boeing 767, transferidos da súa compañía nai. A súa frota aumentou ata os 28 avións en 18 meses e en agosto de 2017 contaba con 24 Boeing 767, 20 Airbus A319 e 5 Airbus A321.

O 24 de marzo de 2014 Air Canada anunciou plans para que Air Canada Rouge se expandise cara ao oeste do Canadá, comezando esa mesma primavera para servir principalmente mercados de lecer dende Vancouver e Calgary cara aos Ánxeles, San Francisco, Las Vegas, Phoenix, Palm Springs, Honolulu, Maui e Anchorage.

Frota
-----

En agosto de 2017 a frota de Air Canada Rouge estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de Air Canada Rouge**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| B | E | Total |
| Airbus A319-100 | 20 | — | 12 | 124 | 136 |  |
| Airbus A321-200 | 5 | — | 16 | 184 | 200 |  |
| Boeing 767-300ER | 24 | — | 24 | 258 | 282 |  |
| Total | 49 | 0 |  |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña

Notas
-----

1. ↑  Newswire (ed.). "Air Canada rouge Expands to Western Canada". Consultado o 28 de setembro de 2017.
2. ↑  Canadian Civil Aircraft Register (ed.). "Frota de Air Canada Rouge". Consultado o 28 de setembro de 2017.
3. ↑  Air Canada (ed.). "Our Fleet". Consultado o 28 de setembro de 2017.
**María Isabel Ouzande González**, coñecida como **Maisa Ouzande**, nada en Lamela (Silleda) cara a 1941, é unha actriz galega.

Traxectoria
-----------

É filla de José Ouzande, que emigrara aos Estados Unidos nos anos 1920, e finou en 1955. Ao ano seguinte a muller e as fillas marcharon a Arxentina. María Isabel traballou nunha fábrica téxtil e estudou polas noites. Casou e retornou a Galicia en 1983 instalándose na Estrada. Volveu emigrar primeiro a Caracas e despois asentouse en Avellaneda. En 1983 participou nunha pequena obra de teatro e comezou a estudar con Raúl Expósito Gándara. Traballou con Ana María Campoy, Lito Cruz e Fernando Iglesias Sánchez. Dirixiu obras e ensinou teatro no Club Español. Dirixiu o grupo de teatro do Centro Gallego de Buenos Aires. Retornou a Galicia onde volveu actuar.

Notas
-----

1. ↑  El Grupo de Teatro del Centro Gallego de Buenos Aires presentó ‘Teatrazo 2015’
2. ↑  Maisa Ouzande deja al Teatro estradense con un "depende" *Faro de Vigo*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia de Maisa Ouzande: Cuando una artista se va...

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q110909708
* IMDb: nm4627490

 |
*Olim* etíopes de Beta Israel saíndo dun Hercules da Forza Aérea de Israel o 25 de maio de 1991.
A **Operación Salomón** foi unha operación militar israelí que permitiu en 1991 rescatar aos xudeus de Etiopía e levalos cara a Israel. Esta operación foi a inmigración máis importante da comunidade Beta Israel cara ao seu novo *fogar nacional*, moito máis grande que a Operación Moisés e a Operación Xosué.

O réxime etíope de Mengistu Haile Mariam foi desestabilizado polos rebeldes de Eritrea e Tigray en 1991. Varias organizacións xudías así como o Estado de Israel  preocupáronse pola sorte da considerable comunidade xudía de Falashas que vivían en Etiopía, cuxa emigración en masa fora dificultada até entón polo réxime de Mariam. O enfraquecemento e a diminución do poder do réxime africano presentou unha prometedora oportunidade para que os Beta Israel puidesen realizar a súa Aliyah e así poder emigrar a Israel, segundo un plan xa ideado desde 1990.

No ano anterior o Goberno de Israel e as Forzas de Defensa de Israel, conscientes do empeoramento da situación política de Mengistu Mariam, realizou plans encubertos de transporte aéreo para o traslado dos xudeus etíopes cara a Israel. Isto converteuse na maior emigración de Beta Israel até a data.

En 36 horas, 35 avións da compañía aérea israelí El Al releváronse para transportar a 14.325 xudeus Beta Israel desde Etiopía a Israel.

Esta operación rexistra a marca de número de pasaxeiros nun voo, con 1087 pasaxeiros transportados nun Boeing 747 de El Al. Os planificadores esperaron poder encher o avión con 760 pasaxeiros. Debido a que os pasaxeiros eran moi liviáns, moitos máis puideron subir a bordo. Cinco bebés naceron durante os voos.

Notas
-----

1. ↑  O termo olim hebreo: *עולים* utilízase para un grupo de persoas que realizan a Aliyah, ou inmigración cara Israel. A súa forma singular é oleh (m.; pl. olim) ou olah (f.; pl. olot)
2. 1 2  "Ethiopian Jews and Israelis Exult as Airlift Is Completed". 26 de maio de 1991. Consultado o 16 de maio de 2013.
3. ↑  Ethiopian Jews and Israelis Exult as Airlift Is Completed
4. ↑  Cf. Lungen, Paul. *Canadian Jewish News*, November 17, 2005.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Operación Salomón Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Naomi Samuel (1999). *The Moon is Bread.* Gefen Publishing House.
* Shmuel Yilma (1996). From Falasha to Freedom: An Ethiopian Jew's Journey to Jerusalem. Gefen Publishing House.
* Alisa Poskanzer (2000). *Ethiopian Exodus.* Gefen Publishing House.
* Baruch Meiri (2001). The Dream Behind Bars: The Story of the Prisoners of Zion from Ethiopia. Gefen Publishing House.
* Stephen Spector (2005). Operation Solomon: The Daring Rescue of the Ethiopian Jews. Oxford University Press.
* Ricki Rosen (2006). Transformations: From Ethiopia to Israel.
* Gad Shimron (2007). Mossad Exodus: The Daring Undercover Rescue of the Lost Jewish Tribe. Gefen Publishing House.

### Outros artigos

* Beta Israel
* Operación Moisés
* Operación Xosué
* Aliyah

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1351498
* LCCN: sh97005519

 |
**Samuel Bronshtein**, nado en Chisinau (actual Moldavia) o 26 de marzo de 1908 e finado en Sacramento (California) o 12 de xaneiro de 1994 foi un produtor estadounidense coñecido como **Samuel Bronston**.

Traxectoria
-----------

Naceu en Chisinau, no Imperio Ruso, sendo sobriño do revolucionario Lev Trotski. Estudou na Sorbona e traballou para a unidade da Metro-Goldwyn-Mayer con sede en París. Na década de 1940 estableceuse como produtor independente. O primeiro filme da Samuel Bronston Productions foi *Jack London*, seguido por unha serie de filmes épicos, como *King of Kings* e *El Cid*.

Foi pioneiro en realizar as súas enormes producións no estranxeiro (concretamente en España) para reducir custos, creando uns xigantescos estudios en Las Rozas, Madrid. Alí traballou cun equipo creativo formado polo director Anthony Mann e o músico Miklós Rózsa, entre outros. O custo de construción dos seus estudios, xunto co fracaso de *A caída do Imperio Romano*
 *levaron a Bronston a ter dificultades económicas, e en 1964 parou o negocio e caeu en bancarrota.*

Anos despois descubriuse que tivera contas activas en Xenebra tras negalo con anterioridade. Por este motivo foi convicto por perxurio polos fiscais federais. Foi condenado polo tribunal de apelación, pero o Tribunal Supremo revogou a condena o 10 de xaneiro de 1973, indicando que as respostas literalmente verdadeiras mais tecnicamente enganosas non eran perseguibles como perxurio. O caso sentou xurisprudencia e mesmo chegou a ser invocado polos avogados do presidente Bill Clinton durante o "impeachment".

A bancarrota e a persecución criminal afundiu a súa carreira, producindo tan só tres filmes desde 1964. Un proxecto épico sobre Isabel a Católica nunca se chegou a rodar. Finou en 1994 e foi enterrado en Las Rozas.

Filmografía
-----------

Samuel Bronston produciu trece filmes entre 1942 e 1984:

* *Fort Saganne* – 1984
* *Dr. Coppelius* – 1966
* *Savage Pampas* – 1966
* *Circus World* – 1964
* *A caída do Imperio Romano* – 1964
* *55 días en Pequín* – 1963
* *El Cid* – 1961
* *King of Kings* – 1961
* *John Paul Jones* – 1959
* *A Walk in the Sun* – 1945
* *Jack London* – 1943
* *City Without Men* – 1943
* *The Adventures of Martin Eden* – 1942

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Bronston Film Productions Files Bankruptcy Petition", New York Times, 6 de xuño de 1944, p. 15.
* "Business Records", New York Times, 6 de agosto de 1965, p. 32.
* Lyons, Richard D. "Samuel Bronston, Film Producer, 85", New York Times, 15 de xaneiro de 1994, p. 28

### Ligazóns externas

* The Hollywood Art, 2 de marzo de 2008: *Samuel Bronston’s Vanishing Empires* Arquivado 25 de decembro de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q706968
* WorldCat
* VIAF: 51895332
* BNE: XX1374760
* BNF: 140830572
* EBID: ID
* FAST: 390193
* GND: 122468325
* IMDb: nm0111566
* ISNI: 0000000117632096
* LCCN: no97023150
* NTA: 069459517
* SNAC: w6tv9fs0
* TMDb: 115307

 |
**Dorotea de Cesarea** é unha santa cristiá de existencia discutida. Suponse que foi martirizada no século IV.

Traxectoria
-----------

É discutida a súa existencia, pois a súa popularización débese á *Lenda dourada* do século XIII, en que Jacopo della Voragine recompilaba haxiografías de dubidosa base documental. Segundo a crenza, o prefecto Sapricio pediulle que ofrecese un sacrificio aos deuses, e ela negouse e foi torturada. O prefecto confiouna a Crista e Calista, dúas irmás apóstatas, para que a convencesen de que abandonase a relixión cristiá, pero ocorreu ao contrario: ambas volveron ao cristianismo e foron por iso queimadas vivas, mentres Dorotea foi condenada á decapitación.

Polo camiño ao martirio, atopou a Teófilo, quen lle dixo ironicamente: «Esposa de Cristo, mándame mazás e rosas do xardín do teu esposo». Dorotea aceptou e, antes da decapitación, mentres rezaba, apareceu un neno que lle trouxo tres rosas e tres mazás, a pesar de que estaban no inverno. Ela pediulle que llas levase a Teófilo, quen, visto o prodixio, se converteu ao cristianismo.

Culto
-----

A súa conmemoración litúrxica é o 6 de febreiro. É patroa dos floristas. Ten como atributo iconográfico unha cesta de froita e flores. Existen varias congregacións relixiosas devotas á santa, cuxas monxas reciben o nome popular de *doroteas*.

En Galicia é patroa da parroquia de Folgoso (Abegondo).

  

Use {{traducido de}} na páxina de conversa deste artigo no canto deste marcador.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dorotea de Cesarea*** |

Notas
-----


1. ↑  "Guía de nomes galegos". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-12-02.
Comparación dos tamaños estimados das ananas marróns Gliese 229B e Teide 1 e do planeta Xúpiter.
A **Masa de Xúpiter** (Mx or MXUP) é a unidade de masa que é equivalente á masa total do planeta Xúpiter (1,8986 x 1027 kg, 317,83 masas terrestres; unha masa da Terra equivale a 0,00315 masas de Xúpiter). A masa de Xúpiter ​​usase para expresa-las masas dos xigantes gasosos, coma os planetas exteriores e os planetas extrasolares. Tamén é usado para expresa-la masa das ananas marróns.

Os exoplanetas máis masivos son xeralmente descritos en termos de masas de Xúpiter xa que isto proporciona unha escala moi cómoda para comparar. Un planeta cunha masa de Xúpiter a unha distancia orbital de 1 UA respecto dunha estrela semellante ó Sol, provoca un cambio de amplitude de 28 m/s, que é detectable coa tecnoloxía actual. Os planetas máis facilmente detectables a través das medicións da velocidade radical teñen moita masa e orbitan moi preto da súa estrela nai. Isto produce un efecto de selección para os planetas con masas semellantes a de Xúpiter. Por outra banda, os planetas con masas superiores a de Xúpiter son detectables máis facilmente con outros métodos, coma os tránsitos ou as microlentes.

Un planeta cunha masa de Xúpiter pode non ter as mesmas dimensións cá Xúpiter. Calcúlase que masa teórica mínima dunha estrela pode ser, e que aínda estea sometida á fusión do hidróxeno no seu núcleo, dunhas 75 veces a masa de Xúpiter, mentres que a fusión do deuterio pode ocorrer o redor de masas tan baixas coma as 13 masas de Xúpiter.

No Sistema Solar, ás veces, as masas dos planetas exteriores son expresadas en masas de Xúpiter.

* Xúpiter – 1,000
* Saturno – 0,299
* Urano – 0,046
* Neptuno – 0,054

Unha masa de Xúpiter pode ser convertida a outras unidades relativas:

* 25.839 masa lunar (ML)
* 317,83 masa terrestre (M⊕)
* 0,0009546 masa solar (Ms)

Notas
-----

1. 1 2  Williams, Dr. David R. (02-11-2007). NASA, ed. "Jupiter Fact Sheet". Arquivado dende o orixinal o 05-10-2011. Consultado o 16-07-2009.
2. ↑  Kovalevsky, Jean; Seidelmann, P. Kenneth (2004). Cambridge University Press, ed. *Fundamentals of Astrometry*. p. 346. ISBN 0-521-64216-7.
3. ↑  Barrie William, Jones (2004). Springer, ed. *Life in the solar system and beyond*. pp. 211–233. ISBN 1-85233-101-1.
4. ↑  Alan, Boss (03-04-2001). Carnegie Institution of Washington, ed. "Are They Planets or What?". Arquivado dende o orixinal o 28-09-2006. Consultado o 08-06-2006.
5. ↑  Shiga, David (17-08-2006). New Scientist, ed. "Mass cut-off between stars and brown dwarfs revealed". Consultado o 23-08-2006.
6. ↑  Basri, Gibor (2000). "Observations of Brown Dwarfs". *Annual Review of Astronomy and Astrophysics* **38**: 485. Bibcode:2000ARA&A..38..485B. doi:10.1146/annurev.astro.38.1.485.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q651336
* MAG: 153010378

 |
Territorio dos albións
**Nicer, fillo de Clutoso** ou na forma en latín **Nicer Clutosi**, foi un príncipe dos galaicos, fillo de Clutoso, que mandou sobre a tribo dos albións na Idade Antiga.

Historia
--------

Estela de Nicer.
Tense constancia del polos restos epigráficos atopados en 1932 na desembocadura do río Eo, na Veiga, onde foi descuberta a Estela de Nicer, príncipe dos albións (*princeps Albionum*). A estela está exposta no Museo Arqueolóxico de Asturias, en Oviedo.

A inscrición da estela é a seguinte:

> 
> 
> «XP NICER CLUTOSI Ɔ CARIACA PRINCIPIS ALBIONUM AN LXXV HIC S EST»
> (Nicer, [fillo] de Clutoso [do castro] de Cariaca, [da casa] do príncipe dos Albións, de 75 anos, xace aquí).
> 
>

Cultura
-------

Apoiando militarmente a estes soberanos, é posible que cada tribo galaica contase cun grupo de nobres e guerreiros que proporcionaban protección á tribo e nos que probablemente recaía a administración local de cada castro dentro da tribo. O seu status social ao igual que os soberanos, amosábase non só no poder político ou adquisitivo das súas pertenzas, senón no uso de determinados obxectos simbólicos intimamente vinculados ás clases altas da aristocracia, como eran o torque.

Localización
------------

O territorio da tribo dos albións estaba comprendido dentro do Convento lucense, que se situarían no territorio costeiro comprendido nas marxes do río Navia, no que na actualidade é a Asturias occidental.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Albións
* Estela de Nicer

### Ligazóns externas

* Páxina coa imaxe e o desenvolvemento da inscrición *(en castelán)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **voo 261 de Thai Airways International** (TG261/THA261) era un voo de pasaxeiros regular dende o Aeroporto Internacional Don Mueang en Bangkok ata o Aeroporto de Surat Thani en Surat Thani, Tailandia. O voo estaba operado por Thai Airways International, a aeroliña nacional de Tailandia. O 11 de decembro de 1998 o avión, un Airbus A310-204 con rexistro HS-TIA, entrou en perda e estrelouse nun arrozal ao intentar aterrar no Aeroporto de Surat Thani. Morreron un total de 101 persoas no accidente.

O Comité de Investigación de Accidentes de Aviación de Tailandia (AAIC) abriu unha investigación sobre o suceso. Esta investigación revelou que a tripulación desorientárase. A visibilidade era limitada e o estrés causou que a tripulación perdese o control do avión. O AAIC destacou tamén a escasa iluminación de Surat Thani e os avisos defectuosos do avión.

O accidente foi o segundo con máis vítimas mortais en Tailandia, tras o voo 004 de Lauda Air. Foi tamén o quinto peor accidente dun Airbus A310.

Avión
-----

O HS-TIA era un Airbus A310-204, con número de serie 415 e anteriormente rexistrado como F-WWBI para probas de voo con Airbus. Estaba bautizado co nome *Phitsanulok* e voara por vez primeira o 3 de marzo de 1986 e fora entregado a Thai Airways o 29 de abril dese ano.

Notas
-----

1. ↑  "HS-TIA Thai Airways International Airbus A310-200". *www.planespotters.net* (en inglés). Consultado o 2019-01-07.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q612396
* ASN: 19981211-0

 |
**Roswicha Bertasha Smid Honczar**, coñecida artisticamente como **Nadiuska**, nada en Schierling, Alemaña o 19 de xaneiro de 1952, é unha actriz que desenvolveu a maior parte da súa carreira en España.

Traxectoria
-----------

De nai polaca e de pai ruso, chegou a Barcelona en 1971 e comezou a traballar como modelo. O seu salto ó cinema chegou en 1972, debutando baixo o nome de "Nadiuska", moito máis fácil que o seu nome auténtico. En 1973, contraeu matrimonio con Fernando Montalbán Sánchez, chatarreiro, co fin de obter a nacionalidade española. Este matrimonio foi anulado polo Tribunal de la Rota o 14 de xullo de 1981. Participou en numerosos filmes de grande éxito, sobre todo na época do destape. A súa última interpretación sucedeu en 1998. En 1978 protagonizou co arxentino Alberto Olmedo o filme humorístico *Mi mujer no es mi señora* e 1982 tivo un curto papel especial en *Conan o bárbaro*, protagonizado por Arnold Schwarzenegger.

A finais dos 90 sufriu graves problemas económicos e comezou a padecer trastornos mentais, de xeito que en 1999 foi traslada da pensión na que residía ó hospital psiquiátrico Alonso Vega, onde lle diagnosticaron esquizofrenia. Unha vez cumprido o seu tratamento con melloría, en 2002 déronlle o alta. Sen poder recuperarse economicamente, comezou a vagabundear por diversas zonas de Madrid e no programa de TVE presentado por Concha Velasco "Tiempo al tiempo" relataron a súa historia sen lograr axudala.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Nadiuska na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1561436
* WorldCat
* VIAF: 297241822
* Allmovie: p51690
* AlloCiné: 172895
* BNE: XX1067827
* GND: 103324077X
* IMDb: nm0618920
* ISNI: 0000000402125317
* LCCN: nr99001780
* SUDOC: 179515438
* TMDb: 100565

 |
**Simone G. Saibene**, nado en Busto Arsizio, Lombardía, o 29 de outubro de 1977, é un director de cine galego de orixe italiana.

Traxectoria
-----------

Estudou Ciencias da Comunicación na Universidade Libre de Lingua e Comunicación de Milán (Libera Università di Lingue e Comunicazione, IULM). Licenciouse con matrícula de honra en 2003 coa tese *Para unha xeografía do cine. A rexionalización do cine español: o caso de Galicia*.

Entre 2006 e 2010 traballou como programador, animador cultural e redactor de publicacións na Fundación Cultural San Fedele de Milán. Dende 2010 vive en Ourense, onde fundou a produtora e distribuidora Noveolas Producciones.

Asistiu a cursos de teatro, música e fotografía. Docente e coordinador de ciclos de cine, xornalista publicista e crítico audiovisual, colabora e colaborou con medios e institucións como a revista de cine *Duellanti*, o Instituto Cervantes de Milán, o Centro Galego de Artes da Imaxe da Coruña, a ESAP do Porto e a Universidade de Vigo. Formou parte do xurado na XV edición do Festival Internacional de cine de Ourense, na VIII Mostra Internacional de Escolas de Cinema de Porto e no 17º Avanca Film Festival.

En 2006 gañou o Premio Artivisive San Fedele (Milán) coa curtametraxe experimental *Il furto della zucca*, gravada entre Suíza e Italia.

En 2013 estreou a súa primeira longametraxe, titulada *9 ondas*, que foi nomeada ao Premio Mestre Mateo ao mellor filme na 12ª edición dos premios. En 2016 dirixiu o filme *Pelerinaxes*, con Carmen Méndez, Alfonso Míguez, Isabel Risco e Ruth Sabucedo, baseado no libro *Pelerinaxes I* de Ramón Otero Pedrayo.

Obra
----

* *Contrappunto: Gabriele Carpani, contrabbassista* (documental, 2003)
* *Patmos (Apocalypsi)* (documental, 2004)
* *Il furto della zucca* (curtametraxe, 2006)
* *Retorno a San Andrés* (curtametraxe, 2007)
* *9 ondas* (longametraxe, 2013)
* *Coma ventos fuxidos* (curtamentraxe, 2014; proxecto Nimbos)
* *Kuti Khanti* (curtametraxe, 2014)
* *Pelerinaxes* (2016)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Simone Saibene Arquivado 12 de outubro de 2018 en Wayback Machine. na web de CREA, Asociación de Directores e Realizadores de Galicia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27044792
* WorldCat
* VIAF: 4847152932553009830007
* GND: 1160880387
* IMDb: nm6469315
* TMDb: 1426039

 |
**Robert Murdoch**, nado o 17 de xullo de 1944 e finado o 15 de maio de 2001 a causa dunha apoplexía, foi un futbolista escocés.

Este escocés destacou no mediocampo daquel Celtic histórico gañador da Copa de Europa no 1967 sendo, deste xeito, un máis daqueles Lisbon Lions, que tanta sona tiveron na época. Chegou a Celtic Park sendo ben novo o 23 de outubro de 1959. Representou os de Glasgow en 484 encontros logrando unha suma total de 102 goles.

Despois de marchar de Celtic Park no 1973 seguiu a xogar ó fútbol no Middlesbrough F.C. ata a súa retirada en 1976. Nas tarefas de adestrador comezou levando ás categorías pequenas do propio Middlesbrough para chegar máis adiante a se-lo adestrador do primeiro equipo por só unha tempada, a de 1981-1982.

Na selección escocesa de fútbol xogou 12 partidos metendo 6 goles co que demostrou a súa grande cualidade de ser un centrocampista con cheiro de gol e tamén aquela coherencia no xogo que xa o fixera sonado no Celtic.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q888638
* EUfootballInfo: 14628
* FootballDatabase: 37359
* NFT: 36810
* SoccerBaseMgr: 237
* Transfermarkt: 244809
* UEFA: 37410
* Worldfootball: bobby-murdoch

 |
**Robert Lennox**, nado en Saltcoats o 30 de agosto de 1943, alcumado **Buzz Bomb** ou **Lemon** porque os defensores ó seu carón asemellaban lapas que o succionaban, foi un futbolista escocés.

Traxectoria
-----------

Ocupaba a demarcación de dianteiro e que viviu unha etapa dourada sendo un dos artellantes dos Lisbon Lions que no 1967 foran gañadores da Copa de Europa. O 5 de setembro de 1961 chegaba ata Celtic Park proveniente do Ardeer Recreation para face-lo seu debut na vitoria por 2-1 nun encontro ligueiro contra o Dundee F.C.. Nas súas 589 participacións coa camisola do club foi quen de facer unha boa morea de goles (273).

Coa selección escocesa xogou 10 veces sumando 3 goles sendo o máis transcendental o que lle meteu a Inglaterra en 1967 en Wembley na disputa dun amigable que terminou cun 2-3 prós escoceses no taboleiro de marcas.

Despois de retirarse da práctica en activo do fútbol seguiu ligado ó Celtic ata 1993, é dicir, durante a piques de 32 anos dende que chegara coma xogador. No 1 de xaneiro de 1981 recibiu a Orde do Imperio Británico por tódolos servizos que lle levara prestado ó Celtic en toda a súa traxectoria deportiva.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q888610
* WorldCat
* VIAF: 65923329
* FAST: 1679531
* GND: 17399704X
* ISNI: 0000000036623366
* LCCN: n2007047648
* EUfootballInfo: 12047
* FIFA: 52934
* FootballDatabase: 37361
* NFT: 20325
* Transfermarkt: 244805
* UEFA: 37382
* Worldfootball: bobby-lennox

 |
**Novair Airlines AB**, operando como **Novair**, é unha aeroliña sueca coa súa sede en Estocolmo. Opera principalmente voos chárter cara ao Mediterráneo e as illas Canarias. No pasado tamén operou voos de longo alcance con destinos como Tailandia, India e Indonesia. A súa base principal e centro de conexións está no aeroporto de Estocolmo-Arlanda, aínda que a compañía tamén opera dende o aeroporto de Oslo-Gardermoen.

Historia
--------

Novair naceu e comezou a operar en novembro de 1997, con servizos dende Estocolmo a Phuket, Tailandia e as illas Canarias no nome de Apollo, unha axencia de viaxes sueca. Dende a súa fundación a aeroliña operou distintos tipos de avións, como Boeing 737-300, Boeing 737-800, Airbus A330 e Lockheed L-1011 TriStar. Entre 2007 e 2011 a aeroliña alugou un A330 de Orbest e Air Europa. En 2013 e 2014 alugou un A330 de Aer Lingus, operado con tripulantes de voo de Aer Lingus e tripulantes de cabina de Novair, antes de que a aeroliña deixase de realizar voo de longo alcance.

En xaneiro de 2001 a compañía pertencía totalmente ao grupo suízo Kuoni Travel Group e tiña ao redor de 330 empregados. En xuño de 2005 Kuoni Travel vendeu Novair e outros departamentos da súa compañía a DER Touristik, a división de viaxes do grupo alemán Rewe Group. Independentemente a esta venda, a compañía decidiu pechar a súa base en Gotemburgo en marzo de 2016 e devolver dous dos tres Airbus A321 que tiña alugados o mes seguinte. Novair renovou a súa frota incorporando dous novos Airbus A321neo no ano 2017.

Frota
-----

En decembro de 2020 a frota de Novair estaba formada polos seguintes avións:


|
|  |
**Frota de Novair**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A321neo | 2 | 3 | 221 |  |
| Total | 2 | 3 |  |

Notas
-----

1. ↑  Novair (ed.). "Destinationer". Arquivado dende o orixinal o 13 de abril de 2018. Consultado o 7 de abril de 2018.
2. ↑  Novair (ed.). "Kontakta oss". Arquivado dende o orixinal o 28 de febreiro de 2018. Consultado o 7 de abril de 2018.
3. 1 2  Seat Maestro (ed.). "History of Novair". Consultado o 7 de abril de 2018.
4. ↑  Planespotters (ed.). "Novair Fleet Details and History". Consultado o 13 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña Arquivado 30 de abril de 2017 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1811322
* WorldCat
* VIAF: 123743919
* EUFP: 912700743

 |
A **Universidade Chulalongkorn** é o máis antigo centro universitario de Tailandia. Dispón de dezaoito facultades e gran número de institutos e escolas. A súa denominación rende homenaxe ao rei Chulalongkorn e foi establecida polo seu fillo e sucesor, o rei Vajiravudh, en 1917, ao unir as Escolas Reais e o Colexio de Medicamento.

O campus ocupa unha grande área da capital, Bangkok, próxima á zona comercial do Siam Square. O símbolo da universidade está tomado da insignia real Phra Kiao. Tradicionalmente os diplomas nas gradacións eran entregados polo propio rei de Tailandia, aínda que o monarca Bhumibol Adulyadej delegou ditas facultades en membros da Familia Real Tailandesa.

Entre 1973 a 1977 a princesa Maha Chakri Sirindhorn formouse e graduouse nesta universidade, sendo a primeira membro da Familia Real que o facía. Ata esa data, os monarcas e príncipes cursaban os seus estudos no estranxeiro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q855730
* WorldCat
* VIAF: 152797284
* EBID: ID
* Google Maps: 4764252343426097299
* GRID: grid.7922.e
* ISNI: 0000000102447875
* LCCN: no2004090771
* MAG: 158708052
* OSM: 90337
* QS: ID
* SUDOC: 166475963
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
Phenotype of the typical form of a species as it occurs in natureModelo:SHORTDESC:Phenotype of the typical form of a species as it occurs in nature
Modelo:For

A diferenza dos plátanos cultivados, os plátanos de tipo silvestre teñen sementes duras e numerosas no seu interior.
O **tipo silvestre**, **tipo salvaxe** ou **tipo natural** (en inglés *wild type*, WT) é o fenotipo da forma típica dunha especie que se presenta na natureza. Orixinalmente, o tipo silvestre ou salvaxe era conceptualizado como o produto do alelo estándar "normal" dun locus, en contraposición como o producidocontrast por un alelo non estándar "mutante". Os alelos "mutantes" poden variar en ampla medida, e mesmo poden chegar a converterse no tipo silvestre se ocorre un cambio xenético na poboacióni. Os continuos avances nas tecnoloxías de mapado xenético levaron a unha mellor comprensión de como ocorren aas mutacións e como interaccionan con outros xenes para alteraren o fenotipo. Considérase agora que a maioría senón todos os loci xenéticos existen nunha variedade de formas alélicas, que varían en frecuencia ao longo da área de distribución xeográfica dunha especie, e que, en realidade, non existe un tipo silvestre ou salvaxe. Porén, en xeral, o alelo máis prevalente, é dicir, o que ten a frecuencia xénica máis alta, é o que se denomina tipo silvestre.

Notas
-----

1. ↑  "Wild Type vs. Mutant Traits". Miami College of Arts and Sciences. Consultado o 2 de marzo de 2016.
2. ↑  Chari, Sudarshan; Dworkin, Ian (2013). "The Conditional Nature of Genetic Interactions: The Consequences of Wild-Type Backgrounds on Mutational Interactions in a Genome-Wide Modifier Screen". *PLOS Genetics* **9** (8): e1003661. PMC 3731224. PMID 23935530. doi:10.1371/journal.pgen.1003661.
3. ↑  Jones, Elizabeth; Hartl, Daniel L. (1998). *Genetics: principles and analysis*. Boston: Jones and Bartlett Publishers. ISBN 978-0-7637-0489-6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Absence of the wild-type allele" – Pediatrics
* "Genetically-spliced bacteria may benefit agriculture" – Sarasota Herald-Tribune
* "Reading of DNA allows creation of synthetic vaccines" – Star News
* "A Curious Clue in Cats" – Newsday
* "A Genetically Engineered Agriculture Revolution?" – The Telegraph
* "Wild Type Learning Activity"
* "Wild-Type vs. Mutant"
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Prunus sp. no parque Takaoka Kojo.
Vista de varias flores dunha árbore de cerdeira en Fukushima, Xapón.
A **sakura** (桜 ou さくら?) ou **cerdeira en flor xaponesa**, é un dos símbolos máis coñecidos da cultura xaponesa. Tamén se nomea sakura a tres especies de plantas do xénero *Prunus*.

A cerdeira florece durante a primavera. No Xapón realízase o festival do *hanami* (花見?) na súa honra debido a que é a súa flor máis significativa (pero non a oficial, que é o crisantemo); durante este os familiares e amigos reúnense nos parques con cerdeiras baixo a sombra das mesmas e, a modo de *picnic*, comparten alimentos mentres celebran a aparición das flores. O curso académico do Xapón empeza xusto despois do final da festividade.

Durante o ano as árbores de cerdeira permanecen unicamente forradas de follas, e están espidas no inverno, mais cara ao inicio da primavera florecen, decorando os parques coa súa aparencia de nubes rosadas e brancas.

As sakuras son un elemento simbólico común na cultura popular do Xapón, onde teñen múltiples significados relacionados. A imaxe dos pétalos destas flores caídos en masa ao principio da primavera, especialmente en abril, simboliza a beleza da natureza e o valor que a fugacidade da existencia outorga á vida.

Variedades
----------

1. Kikuzakura do Kenrokuen (兼六園菊桜?) é o tipo de sakura que se atopa unicamente no parque Kenroku.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sakura Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q871991
* GND: 4561760-0
* NDL: 00570069

 |
**Mahamadou Issoufou**, nado en Dandadji o 21 de agosto de 1952, é un político nixerino, que foi Presidente de Níxer entre 2011 e 2021. Anteriormente fora dirixente da oposición ao presidente Mamadou Tandja, primeiro ministro entre 1993 e 1994 e presidente da Asemblea entre 1995 e 1996. Candidato presidencial en 1993, chegou á segunda volta nas eleccións de 1999 e 2004, volvéndose presentar nas eleccións de 2011, cando gañou. É recoñecido como un político humilde, valente e honesto, dándoselle o nome de *Zaki* (león, en lingua hausa).

Traxectoria
-----------

Mahamadou Issoufou naceu nunha aldea da rexión de Tahoua. Director Nacional do Ministerio de Minas e Enerxía desde 1980 até 1985 e logo director de Operacións de Minas Arlit, entón chamado *Liga de Minas de Aire*, onde estivo até 1991, cando se preocupa pola política.

En 1990, unha época de relativa democracia no país, logrou formar canda os seus antigos compañeiros da Universidade e o Liceo o Partido Nixerino Para a Democracia e o Socialismo, de corte socialista.

Polo seu partido, participou en todas as eleccións democráticas multipartidistas celebradas no país desde a Conferencia Nacional Soberana, 1992. Nas eleccións dese ano preséntase e queda en terceiro lugar, despois de Tandja Mamadou e Mahamane Ousmane. O seu partido aliouse co CDS e o ANDP, formando un grupo chamado Alianza da Forza do Cambio, que permitiu a elección de Ousmane en 1994.

Nomeado Primeiro ministro, a alianza co CDS e o ANDP crebou en 1995 e Issoufou tivo que dimitir. As novas eleccións levárono a tomar o cargo de Presidente da Asemblea en 1995, até xaneiro de 1996 coa chegada da ditadura militar dirixida por Ibrahim Baré Mainassara.

Preséntase novamente ás eleccións democráticas celebradas en 1999, chegando á segunda volta, gañando Mamadou Tandja. Tras converterse en opositor de Tandja, toma o poder da asemblea Nacional até 2009. Tras ter decidido Tandja permanecer no poder, Issoufou únese ao movemento contra o plan Tazartche de Tandja.

Presentouse ás eleccións presidenciais de 2011, nas cales resultou vencedor en segunda volta co 58% dos votos. Tras a entrega do poder por parte da Xunta Militar encabezada por Salou Djibo, o cal derrocara a Mamadou Tandja logo de 10 anos no poder, asume o cargo de Presidente de Níxer o 7 de abril de 2011.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mahamadou Issoufou*** |

* Biografía por Fundación CIDOB Arquivado 05 de xullo de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57482
* WorldCat
* VIAF: 63517047
* BRE: 3939519
* EBID: ID
* FAST: 1574644
* GND: 1151338788
* IMDb: nm8864885
* LCCN: nb2002069374
* Munzinger: 00000028827
* SUDOC: 192104659
* Treccani: mahamadou-issoufou

 |
**Gyula Zsengellér** foi un futbolista húngaro, e é unha das lendas do Újpest FC e da selección húngara, coa que quedou subcampión no mundial de 1938, amais de se-lo segundo máximo anotador do torneo, só por detrás do brasileiro Leônidas.

Clubs
-----

Comeza a súa carreira no Salgotarjani TC, fichando logo polo Újpest FC en 1936. Ficaría neste club once anos. En 1947 marcha cara Italia a xogar na Roma. En 1949 ficharía polo Ancona e remataría a súa carreira xogando dous anos, ata 1952 na escuadra colombiana Deportivo Samarios.

Zsengellér xogou 325 encontros e anotou 387 goles na liga húngara entre os anos 1935 e 1947, cifras que o fan o terceiro máximo goleador da liga maxiar da historia.

Quedou máximo anotador da liga húngara en cinco ocasións 1938, 1939, 1943, 1944 e 1945. Dúas desas veces tamén foi Bota de Ouro, en 1939 e 1945.

A IFFHS nomeouno o sétimo mellor artilleiro de tódolos tempos, contando só os goles en campionato de liga.

Selección
---------

Debuta coa selección o 2 de decembro de 1936 nun encontro contra a Inglaterra, onde Hungría caeu por 6-2. Co tempo chegaría a xogar 39 encontros e anotar 32 goles para os maxiares. É o oitavo anotador da historia da selección húngara.

Ligazóns externas
-----------------

* Ligazón á IFFHS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q444839
* WorldCat
* VIAF: 3666150264374705860009
* BRE: 4587955
* ISNI: 000000049722611X
* LCCN: n2017046515
* EUfootballInfo: 23544
* FIFA: 44788
* FootballDatabase: 65790
* NFT: 45270
* Transfermarkt: 249456
* Worldfootball: gyula-zsengeller

 |
**Jesús Veiga Fervenza**, nado en Meira (Moaña) o 11 de xaneiro de 1908 e finado en San Antonio (Chile) o 18 de decembro de 1989, foi un mariñeiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Na Segunda República foi o organizador do sindicato Solidaridad Marinera do porto de Moaña, afín á CNT, e colaborou en *Solidaridad Obrera* co pseudónimo **El Duende Pescador**. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Nos anos corenta estaba embarcado nas parellas de Bouzas e participou con Manuel Rúa na reorganización clandestina da CNT cos mariñeiros de Cangas e Moaña. Foi reclamado mediante requisitoria polo Xulgado Militar de Vigo en agosto de 1947 como encartado na causa 156/47, xunto con José Gómez López, Juan Silveira Correa e Jesús Rodríguez. En 1947 pasou a Francia e mantivo contactos co interior, especialmente con Desiderio Comesaña Prado. En 1950 emigrou coa familia a Chile. Pasou uns meses en Antofagasta traballando nunha conserveira e despois marchou a Talcahuano, dedicándose a pesca. A mediados dos anos cincuenta instalouse en San Antonio.

Vida persoal
------------

Casou con Amelia Martínez Pérez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-8-1947, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. p. 264. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra