recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Mielopatía asociada ao virus HTLV-1**, tamén denominada **paraparesia espástica tropical** (PET), é unha doenza neurolóxica hereditaria agrupada dentro do grupo das doenzas desmielinizantes. Está causada por un retrovirus, o virus linfotrópico de células T humano tipo I (ou HTLV-1), descuberto no ano 1980. Este virus foi asociado dende 1985 cos síntomas da mielopatía crónica denominada paraparesia espástica tropical, en doentes de Martinica, Xamaica e Colombia, e a denominada paraparesia espásticas espiñal no sur do Xapón, que tamén se asociou a unha variedade do virus designada coma HTLV-II.

Clínica
-------

Os síntomas da paraparesia espástica tropical son, ao inicio, dificultade para camiñar. Nalgúns doentes a enfermidade maniféstase primeiro con estomatite, conxuntivite e diarrea. A partir do primeiro ano da doenza, preséntase alteracións no control dos esfínteres vesicais e vexiga neuróxena, impotencia sexual en homes, cambras en membros inferiores e hiperreflexia osteotendinosa, dor lumbar e estreñemento.

Co paso do tempo, o paciente perde totalmente a capacidade de empregar os membros inferiores e pode perder a sensibilidade nos pés. Este fenómeno denomínase paraparesia, e nesta doenza ten unha orixe viral. Así, ha de diferenciarse da paraparesia espástica familiar, cuxo orixe é hereditario. Para establecer a diferenza entre ámbalas dúas paraparesias, cómpre realizar estudos inmunolóxicos de antíxenos e anticorpos anti-HTLV.

Tratamento
----------

Na actualidade non hai ningún tratamento curativo eficaz contra a paraparesia espástica tropical. Porén, a estes doentes adóitaselle pautar interferón alfa ou ciclofosfamida, iso si con resultados incertos. O resto do tratamento que se emprega é puramente sintomático, isto é, procura calmar a sintomatoloxía derivada da doenza, para o control farmacolóxico de síntomas coma a espasticidade, a dor, a incontinencia urinaria. A rehabilitación xoga tamén un papel importante dadas as grandes dificultades dos pacientes para camiñaren.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Virus HTLV
* Leucodistrofia

### Notas

1. ↑  JJ Zarranz; Neuroloxía. Ed Esselvier, 4º edición. Capítulo 20: Doenzas desmielinizantes.
2. ↑  Dr. Guillermo Urquizo Ayala e al: *Paraparesia espástica tropical: a propósito de un caso clínico*. Rev. Cuadernos 2006;51(1)71-73. Dispoñíbel aquí Arquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine..

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1476361
* JSTOR: tropical-spastic-paraparesis
* MAG: 2776392238

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 29487
* DOID: DOID:321
* eMedicine: 219285
* GARD: 8208
* KEGG: H01724
* MeSH: D015493
* MeSH: C02.782.815.200.470.710
* NCIt: C179058
* OMIM: 159580
* Orphanet: 289326
* Patientplus: tropical-spastic-paraparesis
* UMLS: C0030481

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Migración (homónimos).
Denomínase **migración** a todo desprazamento dunha poboación, ben sexan microorganismos, animais ou humanos, que se produce desde un lugar de orixe a outro de destino e leva consigo un cambio de hábitat, ou de residencia no caso dos humanos.

As migracións de seres humanos estúdanse en demografía e xeografía da poboación. E migración das especies estúdanse na disciplina de bioxeografía da ecoloxía. Os artigos que se poden consultar ao respecto son:

* Migración humana, que presenta dous enfoques: o da emigración, desde o punto de vista do lugar ou país de onde sae a poboación; e o da inmigración, desde o punto de vista do lugar ou país a onde chegan os "migrantes".
* Migración como proceso ecolóxico, en particular a migración animal, que son os desprazamentos periódicos, estacionais ou permanentes de especies dun hábitat a outro.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
O **Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane** é un viño italiano da rexión dos Abruzos, dotado coa designación DOCG desde febreiro de 2003.

Características
---------------

* **Cor**: vermella rubí intenso con leves tons violáceos tendentes ao granate co envellecemento.
* **Cheiro**: perfume característico, etéreo e intenso.
* **Sabor**: seco, robusto e harmónico.

Zona de produción
-----------------

Só teñen dereito a esta mención os viños producidos dentro da área de produción definida por decreto.

Os viñedos autorizados sitúanse na provincia de Teramo, nas comunas de Ancarano, Atri, Basciano, Bellante, Campli, Canzano, Castellalto, Castiglione Messer Raimondo, Castilenti, Cellino Attanasio, Cermignano, Civitella del Tronto, Colonnella, Controguerra, Corropoli, Giulianova, Martinsicuro, Montorio al Vomano, Morro d'Oro, Mosciano Sant'Angelo, Nereto, Notaresco, Penna Sant'Andrea, Pineto, Roseto degli Abruzzi, Sant'Egidio alla Vibrata, Sant'Omero, Silvi, Téramo, Torano Nuovo e Tortoreto.

A *Colline Teramane* é unha subrexión de Montepulciano d'Abruzzo.

Ligazóns externas
-----------------

* DOCG Montepulciano Colline Teramane
**Francisco Javier Sardà Tamaro**, coñecido coma **Xavier Sardà**, nado en Barcelona o 16 de abril de 1958, é un xornalista catalán.

Traxectoria
-----------

Sardà é Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona. Tralos seus inicios como cronista musical en diversos xornais como "Catalunya Express", "Avui", "El Noticiero" o "Mundo Diario", con 19 anos obtivo unha bolsa en Radio Nacional de España en Barcelona. Desenvolveu alí diversos traballos antes de ser nomeado xefe de programación de Radio Nacional en Cataluña en 1989.

Nesta emisora conduciu, desde 1987 ata 1991, o programa "La Bisagra", espazo radiofónico onde naceu o coñecido personaxe do Señor Casamajor. En 1992 el Sr. Casamajor, o seu *alter ego*, incorporouse á Cadena SER para colaborar no programa "Hoy por Hoy" de Iñaki Gabilondo. Un ano despois tamén Javier Sardà fichou para a emisora e xuntos presentaron, entre 1994 e 1997 o programa *La Ventana*, cuxo relevo tomaría a tamén xornalista catalá Gemma Nierga.

Mentres tanto, comezou a traballar en televisión, presentando os programas *Juego de niños* (TVE, 1990), *Olé tus vídeos* (FORTA, 1992-1993), *Betes i films* (TV3), *Tot per l'audiència* (TV3), *Sembla mentida* (TV3), *Todos somos humanos* (Antena 3, 1996) e *Moros y cristianos* (Telecinco, 1997).

Desde 1997 ata 2005 dirixiu o programa *Crónicas marcianas* , o máis visto nas noites televisivas españolas, que emitiu Telecinco, e que foi distinguido coa Rosa de Prata do Festival de Montreux en 1998, o Premio Ondas do ano 2000 e 10 TP de Ouro. En abril de 2005 anunciou unha retirada profesional temporal para o verán do mesmo ano.

É irmán da actriz Rosa Maria Sardà.

Premios e distincións
---------------------

Polo seu labor en Crónicas marcianas, Sardà recibiu o premio Antena de Oro de Televisión de 1997, o Premio da Academia de Televisión de 1999 ó *Mellor Comunicador de Programa de Entretemento* e o TP de Ouro de 1997, 1998, 2002 e 2003 ó *Mellor Presentador*, categoría na que tamén foi nomeado en 1999, 2000, 2001 e 2004.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Javier Sardà Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2272579
* WorldCat
* VIAF: 68257244
* BNE: XX1213837
* GND: 1233619179
* IMDb: nm0765031
* ISNI: 0000 0000 5932 5919
* LCCN: n2011048093
* NTA: 424411008
* TMDb: 2619530

 |
Monólito en Marín.
**Juan Antonio Gago de Mendoza**, nado na Brea, Seixo, Marín (daquela pertencente á parroquia de San Tomé de Piñeiro) o 7 de novembro de 1761 e finado no verán de 1833, foi un mariñeiro e militar galego.

Traxectoria
-----------

Foi un dos capitáns e galegos máis famosos durante a guerra marítima contra os ingleses a finais do século XVIII, contando con patente de corso do rei Carlos IV. Foi armador do barco *Peregrina Brillante* (herdado do seu irmán Bernardo) e do *Carmen*. Unha das súas bases estaba na Guarda, de vital importancia dado que os portugueses eran aliados dos ingleses.

O 22 de agosto de 1800 venceu en Aguete ás tropas inglesas que intentaban capturar a fragata *Alcudia*, correo do rei cun cargamento de prata que se dirixía aos almacéns do reino en Pontevedra, motivo polo cal o rei recompensouno coa medalla de prata ao mérito e o grao de capitán. Os días 26 e 27 do mesmo mes venceu aos piratas ingleses en Ferrol.

En 1801 construíu o pazo de Chirleu.

Na Guerra da Independencia española contra as tropas francesas foi comandante das alarmas do Morrazo, liberando en abril de 1809 a vila de Marín. Participou na batalla de Ponte Sampaio e na reconquista de Vigo xunto a ás tropas de Cachamuíña.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Pousada, Alfonso Daniel (2019). "De notarios a corsarios: Principio y Descendencia de los Gago", en *Nalgures*, Tomo XV, pp. 111-58, Asociación Cultural de Estudios Históricos de Galicia.
* Fortes, Alberto (2005). *O corsario: Vida e tempos de Juan Gago de Mendoza*, Xerais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391199
* WorldCat
* VIAF: 187330876
* BNE: XX1743600
* LCCN: no2011140939

 |
**Javier Otano Cid**, nado en Tudela, Navarra, o 6 de novembro de 1946, é un político español. Foi secretario Xeral do PSN-PSOE (1994-1996) e presidente do Goberno de Navarra (1995-1996).

Biografía
---------

Licenciado en Filosofía e Letras e profesor de Instituto. En 1983 e 1987 foi elixido Parlamentario Foral na candidatura do Partido Socialista de Navarra. Tamén obtivo escano nas eleccións de 1991; nesa ocasión alcanzou a Presidencia do Parlamento de Navarra, cargo que desempeñou até 1995. 

En 1995 encabezou a lista do PSN-PSOE nas eleccións ao Parlamento de Navarra, que obtivo once escanos. Designado candidato á Presidencia do Goberno de Navarra, foi elixido presidente cos votos de PSN, CDN e EA. 

En xullo de 1995 tomou posesión como Presidente do Goberno de Navarra, cargo que ocupou até xuño de 1996, cando dimitiu debido a acusacións de corrupción polo chamado "Caso Otano". 

Tras abandonar a política volveu dar clases de Lingua Castelá e Literatura no instituto "Benjamín de Tudela" de Tudela.

### O "Caso Otano"

En xuño de 1996 Otano deixou de ser presidente do Goberno de Navarra, parlamentario foral e secretario xeral do Partido Socialista de Navarra, cargos dos que dimitiu ao coñecerse que a xuíza Marisol Alejandre descubrira unha conta bancaria en Suíza ao seu nome e ao da súa esposa, Teresa Arcos.

Esta conta podería estar relacionada coa chamada "trama navarra do caso Roldán", que levou a prisión ao expresidente socialista Gabriel Urralburu e ao exconsejero de Obras Públicas, Antonio Aragón. 

Otano admitiu pór a súa sinatura nesa conta. Asegurou que non tocara o diñeiro, que descoñecía a contía, a orixe e o destino dos seus fondos, e sostivo que a súa participación e a da súa esposa limitábase a acceder a figurar como titulares da conta a petición de Urralburu, quen lle asegurou que era un diñeiro reservado para "futuras necesidades do partido".

Os feitos que deron orixe ás dilixencias xudiciais tiveron lugar entre 1989 e 1990, cando a multinacional alemá Bosch-Siemens aboou aproximadamente 1,2 millóns de euros pola venda da factoría Safel en Navarra. A documentación remitida pola xustiza suíza permitiu coñecer que en xullo de 1989 Bosch Siemens ingresou 4.998.053 marcos alemáns na conta 52.437 do Discount Bank, de titularidade descoñecida. Desde devandita conta transferiuse esa cantidade a outra conta cuxos titulares eran Antonio Aragón e Jesús Malón (expresidente do PSN-PSOE). Parte dese diñeiro foi posteriormente transferido a contas de Antonio Aragón, Javier Otano e a súa esposa. 

O proceso xudicial finalizou sen aclarar moitos dos extremos da acusación debido a que a sentenza ditada decretou a prescrición dos delitos imputados.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3752962
* Auñamendi: 112960
* Dialnet: 168586

 |
**María Guardiola Martín**, nada en Cáceres o 5 de decembro de 1978  é unha política estremeña do Partido Popular, líder do Partido Popular de Estremadura dende 2022 e candidata ás eleccións autonómicas de Estremadura de 2023.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en administración e dirección de empresas e en ciencias empresariais pola Universidade de Estremadura. Despois traballou durante máis de dúas décadas como funcionaria na Xunta de Estremadura, foi xefa do servizo de atención a maiores da Consellería de Sanidade e Dependencia, xefa da unidade de xestión económica e orzamentaria do Servizo Estremeño de Promoción da Autonomía e Atención á Depedencia e xefa 
do servizo de xestión orzamentaria da Consellería de Emprego. Foi secretaria xeral de Economía e Facenda en 2012 e de Ciencia e Tecnoloxía na Consellería de Economía, Competitividade e Innovación en 2014

En 2022 Guardiola foi a única candidata que recibiu as sinaturas precisas para optar á dirección do Partido Popular de Estremadura, en substitución de José Antonio Monago que ocupaba o cargo dende 2008. Foi concelleira na súa cidade natal, onde o seu partido estaba na oposición, e converteuse na primeira muller en liderar un dos dous grandes partidos na autonomía. Apoiouna o entón líder do seu partido Pablo Casado, como parte dunha tendencia a seleccionar políticos municipais para as candidaturas autonómicas, e mantivo ese apoio o sucesor de Casado, Alberto Núñez Feijóo. Fernando Pizarro, o alcalde de Plasencia durante tres mandatos fixo unha campaña entre as bases pero ao se retirar, cando quedaba unha semana para concentrarse na súa reelección nas eleccións municipais, deixou a Guardiola coma única candidata  .

Notas
-----

1. 1 2  "María Guardiola anuncia su candidatura a presidir el PP de Extremadura". *El Economista*. 10 de xuño de 2022.
2. ↑  "María Guardiola, proclamada candidata única a la presidencia del PP Extremadura". *El Diario*. 19 de xuño de 2022.
3. 1 2  "María Guardiola, nueva presidenta del PP de Extremadura con el apoyo del 97,7% de votos". *The Objective*. 16 de xullo de 2022.
4. 1 2  "Feijóo apuesta por una ‘nueva Ayuso’ para liderar el PP en Extremadura". *The Objective*. 4 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista a María Guardiola. Badajoz Directo
**Jacobo Barral Otero**, nado no Grove en 1906 e finado en Vigo o 15 de decembro de 1996, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Sobriño de Jacobo Otero Goday. Na Segunda República foi correspondente de *El Pueblo Gallego* no Grove e presidente do grupo local do Grove do Partido Galeguista. Logo da dimisión da anterior Corporación, foi nomeado xestor e elixido alcalde do Grove a finais de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra en Consello de guerra o 17 de novembro con Ángel Cadavid Caamaño, Jacobo Otero Goday, Miguel Mandiás Merino, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias, acusados de rebelión militar, foi condenado a pena de morte. A sentenza foi conmutada por cadea perpetua. Estivo preso en San Simón e logo foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona). A amizade con algunhas familias da burguesía viguesa permitiulle saír adiante durante o franquismo. Estableceuse na provincia da Coruña onde casou. Cao democracia encadrouse no Partido Galeguista e foi candidato do PNG-PG ás eleccións europeas de 1989.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Baldomero Sanmartín González** |  **Alcalde do Grove** 1936 | Sucesor:**Aquilino Cabezón Freire** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 17-12-1996, p. 40.
2. ↑  Noticia en *El Pueblo Gallego*, 26-6-1936, p. 13.
3. ↑  *Diario de Pontevedra*, 18-11-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Xacobe Barral, alcalde bo e xeneroso
* La saga de la casa de Lordelo
* 

* Jacobo Barral Otero na páxina web *Nomes e Voces*.
**Francisco Javier Rojo García**, nado en Pamplona, Navarra o 2 de marzo de 1949, normalmente chamado **Javier Rojo**, é un político español, membro do PSE-EE e presidente do Senado de España entre 2004 e 2011.

Biografía
---------

Naceu o 2 de marzo de 1949 na cidade de Pamplona. Trasladouse a Vitoria cando era moi novo. Casado e con dúas fillas. En abril de 2004 é nomeado presidente do Senado.
Aínda que practicamente a súa vida foi na capital vasca, sempre se considerou moi pamplonés e moi navarro.

### Actividade política

Membro da UXT dende 1976, ó ano seguinte ingresou no Partido Socialista de Euskadi (PSE), sendo posteriormente Secretario Xeral da Agrupación Socialista de Vitoria, cidade da cal foi rexedor no seu concello entre os períodos 1983-1984 e 1991-1996. Así mesmo, foi deputado foral de Áraba nos períodos 1979-1983 e 1987-1991, e procurador das Xuntas Xerais de Álava (1983-1987 e 2003-2004). Nas eleccións xerais de 1982 foi elixido deputado no Congreso pola circunscrición de Áraba, escano que repetiría nas eleccións de 1986 e 1989. Nas eleccións xerais de 1993 foi elixido senador no Senado por Áraba, sendo reelixido nas eleccións de 1996, 2000, 2004 e 2008. Dende a vitoria do PSOE nas eleccións de 2004 ocupa o cargo de Presidente do Senado. Polo segundo mandato, foi o único candidato á presidencia e resultou elixido por maioría absoluta ao obter 134 dos 253 votos emitidos. O resto foron 117 votos en branco e 2 votos a prol do político do PSOE Joan Lerma, que foron declarados nulos ó non terse presentado este á elección.

Notas
-----

1. ↑  Rojo, reelegido presidente del Senado por mayoría absoluta Arquivado 24 de novembro de 2011 en Wayback Machine. *Cadena Ser*, 1 de abril de 2008.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Composición do Senado de España

### Ligazóns externas

* Ficha de Javier Rojo no Congreso dos Deputados

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3068742
* WorldCat
* VIAF: 129250883
* Auñamendi: 121771
* BNE: XX4953178
* ISNI: 0000 0001 1702 6539
* LCCN: n2010066619
* SUDOC: 151330964

 |
**Jacobus Horcicky de Tepenecz**, nado en 1575 e finado en 1622 foi un alquimista checo coñecido co nome latino de **Sinapius**.

Traxectoria
-----------

De humilde orixe, chegou a ser responsable da farmacia real de Praga e favorito do emperador Rodolfo II por mor de curarlle dunha enfermidade (1608) e recibir o título nobiliario "De Tepenecz".

Tras a presunta compra do Manuscrito Voynich polo emperador a un descoñecido tentou a súa tradución, pero non hai noticias de que conseguise ningún éxito. Á morte do emperador en 1612 pasou a ser o propietario do manuscrito, quizais recibido do coleccionista de libros Pontanus (falecido en 1614), e conservouno ateá a súa morte. Nese momento pasou a mans descoñecidas (probablemente a Georgius Barschius): a súa firma aparece escrita, con tinta desvanecida polo tempo, na primeira folla do manuscrito e hoxe só é visible con luz ultravioleta. Este feito parece ser unha proba de que o Manuscrito Voynich realmente existía naquela época (1608) e non é unha falsificación moderna como se propuxo recentemente.

Sinapius chegou a acumular unha fortuna vendendo un elixir que o curaba todo bautizado como "Aqua-Sinapius", quizais o mesmo co cal curou o emperador e serviu para gañarse a súa enteira confianza.

En 1609 publicou un panfleto procatólico que sufriu diversas reimpresións. Segundo unha fonte de 1777, Jacobus escribiu moitos manuscritos relacionados coa química e a botánica.

Morreu en 1622 debido a unha caída dun cabalo que sufriu o ano anterior. Dous días antes da súa morte, foi trasladado ao Clementinum onde foi coidado por xesuítas e aos que deixou a cantidade de 50 000 moedas de ouro e o seu estado de Mělník. Permanece enterrado na igrexa de Savior no Clementinum.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *The Voynich Manuscript: An Elegant Enigma*. D' Imperio (1978). Aegean Park Press (1980).
* *The Queen's Conjuror.* Benjamin Wollet (2001), Flamingo, Londres.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q368993
* WorldCat
* VIAF: 85702517
* CERL: cnp02050960
* DeutscheBio: 1021335274
* GND: 1021335274
* ISNI: 0000 0000 5843 9244
* NKC: xx0062233

 |
Mapa dos Urais.
Os **montes Urais** (en ruso: *Ура́льские го́ры = Ура́л*) son unha cordilleira que se estende aproximadamente de norte a sur a través da Rusia occidental.

Ten unha extensión de 2.500 km das estepas casacas ao longo da fronteira norte do Casaquistán ata a costa do océano Ártico. A illa de Nova Zembla forma unha continuación da cordilleira. Xeograficamente, esta cadea de montañas marca a fronteira (arbitraria) entre os continentes europeo e asiático. O seu maior cumio é o monte Naroda (Poznurr, 1.895 m). A erosión expón unha riqueza considerable en minerais nos Urais, entre os cales o topacio e mais o berilio. As fragas Komi nos Urais do norte están protexidas como Patrimonio Mundial.

Os Urais están entre as cordilleiras máis antigas do mundo, téndose formado no final do período carbonífero, cando un continente composto principalmente por Siberia colidiu co supercontinente que contiña a maior parte da terra na época : a combinación da Laurasia (Europa e América do Norte) e Gondwana. Europa e Siberia permaneceron xuntas desde entón.

Os xeógrafos dividen os Urais en cinco rexións: Sur, Central, Norte, Subártico e Urais Árticos.

### Ríos

* Ao oeste dos Urais nace o río Ufa, que corre cara ao oeste.
* Ao sur dos Urais nace o río Belaxa, que corre cara ao oeste.
* Ao sur dos Urais nace o río Sakmara, que corre cara ao sur.
* Ao sur dos Urais nace o río Samara, que corre cara ao oeste.
* Ao sur dos Urais nace o río Ural, que corre cara ao sur.

Outros importantes ríos da rexión son: Emba, Pecora, Usa, Tavda, Tobol, Tura.

### Cidades

Cidades importantes dos Urais:

* Ekaterinburgo
* Magnitogorsk
* Miass
* Orsk
* Perm
* Salavat
* Serov
* Solikamsk
* Ufa
* Workuta
* Zlatoust

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *uraloaltaico*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Montes Urais Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35600
* WorldCat
* VIAF: 243436120
* BNF: 12009460k
* EBID: ID
* GEC: 0068557
* GeoNames: 1488441
* GND: 4062082-7
* LCCN: sh85141266
* NKC: ge230081
* Treccani: urali

 |
**Jacobus Vide**, nado cara a 1386 e finado despois de 1433, foi un compositor, organista e músico da escola de francoflamenga, partícipe da evolución do estilo musical durante o período de transición entre a música medieval e a do Renacemento. Foi un dos primeiros representantes da escola de Borgoña, durante os reinados de Xoán sen Medo e de Filipe o Bo.

Traxectoria
-----------

A mención máis antiga de Jacobus Vide vén dos arquivos da catedral de Notre-Dame de París, e dá conta de que en 1405 probablemente fose un neno do coro. En 1410 ocupou un posto de organista na antiga catedral de San Donaciano en Bruxas e, ao mesmo tempo, é probable que continuase a ser cantante e organista na capela do antipapa Xoán XXIII.

En 1423 aproxímase á corte dos duques de Borgoña ao se converter en cabaleiro de cámara de Filipe o Bo. En 1426 confióuselle ainstrución dos nenos do coro e dous anos despois, en 1428 , foi promovido ao cargo de secretario de Filipe o Bo.

Non coñecemos documento ningún sobre a súa actividade profesional posterior a 1433.

Obra e estilo musical
---------------------

As oito obras súas que chegaron a nós son todas elas rondós, modalidade de canción francesa que estaba moi en voga na corte borgoñoa. O estilo é algo infrecuente, en comparación con outros música do mesmo período: a cadencia melódica e harmónica, cuxa función é a puntuación dun fragmento ou dunha frase musical, tiña un ritmo diferente, con disonancias frecuentes, ritmos cruzados, frases curtas e unha considerable variabilidade da melodía. En todas estas cadencias, unha das características de Jacobus Vide consiste en que a voz máis grave salta unha oitava para evitar as quintas paralelas.

Unha das súas cancións máis enigmáticas é o rondó a tres voces *Las, j'ay perdu mon espincel*, no que as voces superiores, *superius* e tenor, están totalmente escritas, pero a de contratenor se deixou en branco.

### Obras coñecidas

* *Amans doubles.*
* *Espoir m’est venu conforter.*
* *Et c’est asses.*
* *Il m’est si grief.*
* *Las! ja‘y perdu mon espincel.*
* *Puisque je n’ay plus de maystresse.*
* *Qui son cuer met a dame.*
* *Vit encore ce faux dangier.*

Notas
-----

1. ↑  *Jacques Vide*. En *Hoasm.org*.
2. ↑  Fiala, David. "La cour de Bourgogne et l`histoire de la musique". En *Werner Paravicini. La Cour de Bourgogne et lEurope* (...). París, 2007. Páxina 13.
3. ↑  Escoite *aquí* unha gravación da composición.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Reese, Gustave. *Music in the Renaissance*. W. W. Norton & Co. Nova York, 1954.  [ISBN 0-393-09530-4]

### Ligazóns externas

* Wright, Craig. Ed. *Jacobus Vide*. En *Grove Music Online*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1345642
* WorldCat
* VIAF: 9617342
* Discogs: 4985980
* Europeana: ID
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 4801 7769
* LCCN: no2007026584
* MusicBrainz: ID
* openMLOL: 409174

 |
**Montes vascos** (en éuscaro: *Euskal Mendiak*, *Euskal Herriko atalasea* ou *Euskal Herriko arkua*) é a denominación dunha cordilleira situada no extremo setentrional da Península Ibérica. Son a parte máis oriental da Cordilleira Cantábrica, enlazando esta cos Pireneos. Esténdese por Euskadi e Navarra.

Características
---------------

Divídese en dúas partes, unha setentrional e outra meridional, que son maioritariamente de natureza calcaria, aínda que tamén hai terreos de arenitas e outros materiais. 

Panorámica dende Urbia, destacando no fondo os montes do Duranguesado con Amboto e Alluitz. Óllase tamén o Santuario de Arantzazu no pé da imaxe.
O cumio máis alto é o Aitxuri (1.551 msnm), no macizo do Aizkorri, que comprende un gran número de vales, e a unha multitude de pequenas comarcas. A parte setentrional comprende de oeste a leste o macizo Gorbeia (cota máxima 1.482 msnm, a máis alta de Biscaia), serras de Elgea, Aizkorri e Urkilla (máxima altura Aratz con 1.442 msnm) e Aralar. Fronte a estas formacións atópanse aliñadas ao sur dispostas de oeste a leste os Montes de Iturrieta, Entzia, as serras Urbasa e Andía (cota máxima Beriáin con 1.493 msnm). Polo media áchase unha depresión de extensión decrecente segundo se aproxima á Burunda navarra, onde a distancia entre ambas partes dos Montes é a máis estreita. Son destacábeis os montes do Duranguesado, enormes moles de calcarios arrecifais que teñen ao Anboto (1.331 msnm) como máxima altitude.

As súas ladeiras son suaves, aínda que nos complexos calcarios abundan os barrancos e cortes na paisaxe, nos que habitan diferentes aves, entre elas moitos voitres. No macizo do Anboto, no desfiladeiro de Atzarte, encóntrase unha escola de escalada.

Abunda a vexetación correspondente ao clima húmido atlántico, con bosques de folla caduca, como carballos, faias, teixos, bidueiros etc. e outros de folla perenne, como a aciñeira cantábrica e o piñeiro insigne, este último introducido para a explotación madeireira.

Panorámica dos Montes Vascos, dende Olárizu.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parque Natural de Urkiola
* Parque Natural de Pagoeta
* País Vasco
* Xeografía do País Vasco

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2648558
* NKC: ge889958

 |
Esquema dun sistema de acabalgamento mostrando unha fiestra e unha illa tectónica. O bloque da parede acabalgante chámase (cando ten unhas mínimas proporcións) manto de corremento ou *nappe*. Se se forma un burato por erosión no manto de corremento fórmase unha fiestra tectónica. Unha illa tectónica ou *klippe* é un afloramento solitario que forma como unha "illa" de material non erosionado rodeado do material autóctono de base.
Unha **illa tectónica** ou ***klippe*** (en alemán cantil, en plural *klippen*) é unha estrutura xeolóxica característica de terreos con fallas de acabalgamento que forman mantos, na que unha porción de alóctono queda rodeada polo autóctono subxacente, debido á destrución de parte do alóctono (por erosión, por exemplo). En tal sistema, a masa rochosa (bloques superiores ou acabalgantes) que foi transportada polo movemento ao longo do acabalgamento chámase manto de corremento (*nappe*). Cando a erosión diferencial vai desgastando os materiais superiores (alóctono) van quedando expostos (afloran) os materiais de capas inferiores (autóctono).

A illa tectónica é a porción remanente dun manto de acabalgamento despois de que a erosión eliminou os materiais que o conectaban con dito manto de acabalgamento, quedando, por tanto, illado como unha illa de materiais alóctonos sobre unha base que o rodea de materiais autóctonos. Este proceso ten como resultado a presenza de materiais atípicos ou exóticos en estratos superiores, que a miúdo se desprazaron en posición case horizontal, e a súa permanencia por encima de estratos subxacentes autóctonos, que non sufriron transporte. 

Se unha porción de alóctono está parcialmente (pero non totalmente) rodeada de autóctono, denomínase **lobo** ou lóbulo.

O contrario de illa tectónica é unha fiestra tectónica, na cal o autóctono está rodeado de alóctono.

Algúns exemplos
---------------

* En Galicia un exemplo é o Complexo de Ordes.
* En Estados Unidos, Chief Mountain, Montana, é un exemplo de illa tectónica ou *klippe*.
* En España, o picacho da Serra de Cabra, no parque natural das Serras Subbéticas.
* En Suíza, Klein Mythen é unha montaña nos Alpes Glarus, próxima a Schwyz.

Notas
-----

1. ↑  Ciencias Geológicas-5: Tectónica Arquivado 28 de febreiro de 2010 en Wayback Machine.. Dicionarios digitales.
2. 1 2  Francisco Bongiorno Ponzo (2018-03-28). "Relación entre Fallas y Pliegues".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fiestra tectónica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q734236
* BRE: 2073999
* EBID: ID

 |
**Jerónimo Rodríguez Villalba**, nado en Asunción o 20 de xuño de 1954, é un exfutbolista paraguaio, que xogaba como centrocampista.

Traxectoria
-----------

Nado en 1954 en Asunción, capital de Paraguai, debutou aos 16 anos no Hayes, co que xogou na Primeira División de Paraguai. Aos 20 anos, tras unha tempada no Cruz Azul mexicano, trasladouse a España, onde fichou polo Sevilla. Co equipo andaluz debutou na Primeira División da man do adestrador Roque Olsen, na sexta xornada da tempada 1975/76, contra o Granada en Los Cármenes. Nas súas dúas tempadas en Sevilla disputou un total de 12 partidos na máxima categoría e un na Copa do Xeneralísimo, marcando un gol en liga fronte ao Sporting de Gijón. Posteriormente xogou no Córdoba, no Algeciras e na AD Ceuta, antes de recalar en 1983 no Compostela.

Debutou co equipo santiagués na Segunda División B, nun partido contra o Huesca, e fíxose rapidamente coa titularidade. Militou durante seis anos no *Compos*, actuando como capitán nas últimas tempadas, ata a súa retirada en 1989. Trala súa retirada continuou vivindo en Galicia, e adestrou varios equipos modestos, como o Sigüeiro e o Cruces.

Notas
-----

1. 1 2  "A Jerónimo Villalba ya le gusta más la lluvia de Santiago que el clima soleado de Paraguay". *La Voz de Galicia* (en castelán) (Santiago ed.). 7 de marzo de 1991. p. 50.
2. ↑  "Villalba: «Somos superiores al Pazos»". *La Voz de Galicia* (en castelán) (Santiago ed.). 14 de xullo de 1991. p. 56.
3. ↑  "Jerónimo Villalba será el entrenador del Cruces durante la próxima temporada". *La Voz de Galicia* (en castelán) (Santiago ed.). 20 de xullo de 1991. p. 45.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q111252408
* BDFutbol: 5400
* Transfermarkt: 506881

 |
John Reis tocando con Hot Snakes en 2011
**John Reis**, nado en 1969 e coñecido tamén cos pseudónimos de **Speedo**, **Slasher** e **The Swami**, é un músico, cantante, guitarrista, disc jockey e empresario discográfico norteamericano.

Traxectoria
-----------

John Reis é especialmente coñecido como o cantante e guitarrista a banda de rock Rocket from the Crypt, que formou, estando á súa fronte durante toda a súa existencia (1990-2005). Anteriormente fora o guitarrista na banda de post-hardcore Pitchfork, e mais tamén en Drive Like Jehu durante os primeiros anos da década de 1990. Posteriormente formou Hot Snakes (1999-2005) e Sultans (2000-2007), na cal cantaba e tocaba o baixo primeiro e logo a guitarra rítmica. Tamén gravou en 1994 un disco en solitario, Back Off Cupids que non se editou ata 1999, e nese ano fundou a discográfica Swami Records, que traballa en especial con grupos do sur de California. Tamén ten o seu propio programa semanal de radio, "Swami Sound System", primeiro na emisora KBZT de San Diego durante sete anos  e a partir de 2012 na Slacker Radio, un servizo de radio interactiva. Desde 2007 participa no grupo The Night Marchers e no 2011 reviviu a banda Hot Snakes.

Notas
-----

1. ↑  Swami John Reis teams with Slacker Radio en *UT San Diego*, 7 de marzo de 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6254588
* AllMusic: mn0000232252
* Discogs: 262323
* IMDb: nm1556036
* MusicBrainz: ID

 |
| Illas ABC |
| --- |
|  |
| Vista da illa do Almirantado |
| Datos |
| País | Estados Unidos de América Estados Unidos |
| Mar | Océano Pacífico |
| Illa principal | Baranof |
| Linguas |  |
| Poboación (2000) | 10.524 hab. |
| Densidade | hab/km² |
| Superficie | 13.334 km² |
| Nº de illas | 3 |
| Coordenadas | 56°59′N 134°58′O﻿ / ﻿56.983, -134.967 |
| Maior Altura |  |
| Capital |  |
| Localización |
| Localización do arquipélago |
|

As **illas ABC** é o nome coloquial para as illas de Alasca de Almirantado, Baranof, e Chichagof na parte norte do arquipélago Alexander, todas son parte do Bosque nacional de Tongass. As illas son coñecidas pola súa natureza silvestre, incluíndo unha densa poboación de osos pardos.

A maior parte da superficie das illas está protexida polo goberno federal. A cidade de Sitka ten o seu centro urbano na costa oeste da illa de Baranof. Fóra de Sitka, nas illas soamente hai unha industria e presenza humanas mínimas, a pesar do feito de que o Almirantado (7ª), Baranof (10ª) e Chichagof (5ª) están entre as illas máis grandes dos Estados Unidos.

Notas
-----

1. ↑  Schoen, John W.; Gende, Scott (2016). "6 Brown Bear". En Smith, Melany. *Ecological Atlas of Southeast Alaska* (PDF). Audubon Alaska. pp. 160–163. Consultado o 10 de xuño de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illas ABC, Alasca*** |

### Outros artigos

* Almirantado
* Baranof
* Chichagof
**James Hingston Tuckey**, nado en Greenhill, preto de Mallow (Condado de Cork), en agosto de 1776 e finado o 4 de outubro de 1816, foi un explorador británico e capitán da a Royal Navy.

Traxectoria
-----------

Fixo o seu inicio militar contra os neerlandeses e os franceses na India e Sri Lanka, tamén combateu contra os franceses no mar Vermello. En 1802 axudou a expandir a colonia británica de Nova Gales do Sur en Australia. En 1805 cando escoltaba un convoi inglés desde a illa de Santa Helena, foi apresado polos franceses, permanecendo encarcerado nove anos. Durante o seu cativerio escribiu *Maritime Geography and Statistics*, no que ofrecía unha visión integra dos diferentes fenómenos do océano.

En 1816 tratou de explorar o río Congo nunha expedición organizada polo Almirantado británico, que tiña por obxecto a exploración do río Congo e investigar se existía unha conexión entre este río e o río Níxer coas concas da África Occidental e Central. Tuckey navegou dende a súa desembocadura, pero constatou que a parte inicial do río non era navegábel debido aos rápidos existentes, posteriormente chamados Cataratas Livingstone, sobre Matadi, a 160 km do mar. Só atopou ruínas de colonias portuguesas e misioneiros católicos moribundos.

Propuxo enviar misioneiros protestantes ao río Congo. Explorou río arriba, até chegar a 480 km do mar. A maioría da tripulación e dos seus oficiais, morreron de febre, e o mesmo Tuckey morreu o catro de outubro de 1816 en Moanda, na actual República Democrática do Congo. A expedición foi un fracaso pero concitou o interese da exploración do continente africano.

Notas
-----

1. ↑  Algunhas fontes o refiren como Kingston Tuckey.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Tuckey, James Kingston* na Encyclopedia Britannica. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q746453
* WorldCat
* VIAF: 51811665
* BIBSYS: 90946023
* BNE: XX1759807
* BNF: 12643227m
* Botanist: Tuckey
* CERL: cnp01354589
* CiNii: DA10414462
* DeutscheBio: 100648282
* EBID: ID
* FAST: 210257
* GND: 100648282
* ISNI: 0000 0001 1641 8223
* LCCN: n87912518
* NLA: 35051152
* NTA: 070313490
* OBP: ID
* ODNB: 27793
* OL: OL155390A
* openMLOL: 144365
* PTBNP: 84334
* SELIBR: 301847
* SUDOC: 085988650
* UNZ: TuckeyJamesHingston

 |
**Josu Bergara Etxebarria**, nado en Bilbao en 1935, é un político do País Vasco de ideoloxía nacionalista vasca. Ocupou importantes cargos institucionais tanto no Partido Nacionalista Vasco como nas institucións forais e autonómicas. Foi conselleiro de Transportes e Obras Públicas do Goberno vasco en 1991 e máis adiante, deputado xeral de Biscaia entre 1995 e 2003.

Biografía
---------

Naceu no barrio bilbaíno de Deusto o 29 de decembro de 1935. En 1971 obtivo o doutoramento de enxeñaría industrial pola Escola Superior da capital biscaína, antes de dedicarse á política, traballou en diversas empresas de Vitoria, Santander e Bilbao entre os anos 1964 e 1977.

Traxectoria política
--------------------

En 1976 foi elixido como primeiro presidente da Xunta Municipal de Deusto do PNV. Relator de Organización na asemblea rexional de Biscaia en Euba e na Asemblea Nacional en Pamplona. Membro do Bizkaia Buru Batzar con cargo de secretario. En 1979 foi apoderado electo na primeira lexislatura das Xuntas Xerais nas que ademais foi portavoz do PNV. Ao mesmo tempo que foi membro da Comisión Permanente de Xuntas Xerais e Coordinador dos grupos parlamentarios do partido.

Presentouse ás primeiras eleccións ao Parlamento Vasco na candidatura do PNV por Biscaia, obtendo o seu escano na recentemente creada Cámara Vasca. Foi renovando o cargo no órgano lexislativo en sucesivas eleccións até 1990. En 1991 foi nomeado conselleiro de Transportes e Obras Públicas do Goberno Vasco polo Lehendakari José Antonio Ardanza.

Nas eleccións forais de 1995 presentouse como candidato do PNV ao cargo de deputado xeral, gañou as eleccións e obtivo o Goberno Foral. Presentouse con éxito á reelección nas eleccións forais de 1999. Ao finalizar a súa segunda lexislatura, en recoñecemento á súa xestión, obtivo o galardón de Personalidade Europea do ano. En 2003 non volveu presentarse á reelección e abandonou a política institucional.

Notas
-----

1. ↑  Biografía de Josu Bergara
2. ↑  Galardón á personalidade europea do ano

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha nas Xuntas Xerais de BiscaiaArquivado 31 de maio de 2020 en Wayback Machine.
* Ficha no Parlamento Vasco

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5937193
* Auñamendi: 142095

 |
**James Earl Feldeine Padilla**, nado o 26 de xuño de 1988 en Nova York, Estados Unidos, é un xogador profesional de baloncesto con pasaporte dominicano. Formado na Universidade de Quinnipiac, actualmente xoga para o Fortitudo Bologna da Lega Basket Serie A. Cunha altura de 1,93 metros ocupa a posición de escolta.

Traxectoria
-----------

Nado na cidade de Nova York, Feldeine comezou a xogar no instituto cos Cardinal Hayes, pasando posteriormente a participar na Liga Universitaria de baloncesto dos Estados Unidos cos Quinnipiac Bobcats. No seu derradeiro ano coma xogador da liga universitaria, fixo unhas medias de 16,5 puntos, 5,8 rebotes e 2,5 asistencias por partido, cunha porcentaxe en tiros de tres do 35% de acerto. Aínda que nado en Nova York, é fillo dunha muller dominicana, polo que ten a nacionalidade dese país. En dous anos no Club Baloncesto Breogán cpnverteuse no cuarto máximo anotador da súa historia (só contando desde a fundación da Liga ACB). Posteriormente asinara un contrato por tres anos co Baloncesto Fuenlabrada, dos cales cumpre dous, xa que en 2014 asina polo Pallacanestro Cantù. Tras xogar nos Vaqueros de Bayamón, volta a Europa para xogar no Panathinaikos, no Crvena zvezda e no Hapoel Jerusalem.

Notas
-----

1. ↑  James Feldeine, primeira fichaxe para Breogán

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en espn.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391864
* ACB: 20210233
* Euroleague: 005918
* FIBA: 85245

 |
**José María Generoso Gómez Rivas**, nado en Oca (A Estrada) o 15 de maio de 1882 e finado en Pontevedra o 15 de outubro de 1936, foi un labrego e político galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Oca. Foi elixido concelleiro da Estrada polo distrito da Ulla na candidatura do Centro Republicano nas eleccións municipais do 31 de maio de 1931. Foi suspendido como concelleiro durante o bienio negro. Cando se constitúe a xestora municipal, o 5 de maio de 1936, volveu á corporación en representación dos agrarios. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido á entrada da Estrada o 21 de xullo cando viña nun automóbil con José Cortés Fernández, Ramiro Buján Gómez e Manuel Bugallo Pereira para poñerse ás ordes da alcaldía na defensa das institucións democráticas. Xulgados en consello de guerra en Pontevedra o 8 de outubro por rebelión militar pola súa participaron na requisa de armas e explosivos e recruta de xente na comarca do Ulla, foi condenado a pena de morte con José Cortés. Foron fusilados o 15 de outubro de 1936.

Notas
-----

1. ↑  Mortos
2. ↑  *El Emigrado*, 7-6-1931, p. 3-4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* José Gómez Rivas e a represión na zona da Ulla

### Ligazóns externas

* Así se xustifica unha condena a morte
* José Cortés Fernández, mestre de Goián
* 

* José Gómez Rivas na páxina web *Nomes e Voces*.
**José Adolfo López Menéndez**, nado en La Felguera o 21 de outubro de 1948, foi un futbolista asturiano máis coñecido como **Dolfi**, que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Comezou xogando no equipo xuvenil do Cruz Blanca CF da súa vila natal, de onde pasou ao Real Oviedo da mesma categoría en 1965, a partir de aí xogou varias tempadas cedido, primeiro na Cultural Leonesa e despois na Unión Popular de Langreo, porén non tivo sorte e as lesións impedíronlle ter continuidade. Ao remate das cesión volveu ao filial do Oviedo, chegando a debutar co primeiro equipo con moi bos resultados.

Estas boas condicións fan que, unha vez realizado o servizo militar no Sáhara Occidental, o fiche o Celta de Vigo a comezos da tempada 1971/72, recentemente clasificado para disputar a Copa da UEFA por primeira vez na súa historia.

Debutou co Celta o 2 de xaneiro de 1972 ante o RCD Espanyol, pero non chegou a contar coa confianza do adestrador Juan Arza, xogando so cinco encontros. Ao ano seguinte coa chegada do técnico arxentino Pedro Dellacha contou con máis peso no equipo, porén sería o seu último ano en Vigo, descartado polo novo adestrador céltico Aretio.

Despois de xogar no Celta, Dolfi pasou polo Real Jaén, Club Deportivo Eldense, Algeciras CF e no Zamora CF.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1971-72 (debut na Copa da UEFA) |
| --- |
| Gost  ·  Pedrito  ·  Manolo  ·  Domínguez  ·  Hidalgo  ·  Juan  ·  Rivera  ·  Almagro  ·  Lezcano  ·  Rodilla  ·  Jiménez  ·  Rivas |
| Alarcia  ·  Castro  ·  Sanromán  ·  Navarro  ·  Canario  ·  Suco II  ·  Payno  ·  Fernández Amado  ·  Villar  ·  Dolfi  ·  Doblas  ·  Robles  ·  Yáñez |
| Adestrador: Juan Arza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535754
* BDFutbol: 5857

 |
**José Alcántara Fernández**, nado en Ferrol o 5 de decembro de 1884 e finado en Marín o 2 de febreiro de 1963, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de Intendente Mercantil. Pasou tempadas en Montpellier e Kent perfeccionando os idiomas. Foi axente de aduanas e consignatario de buques, presidente do consello de Administración de J. Alcántara SA e conselleiro fundador da Compañía General de Carbones SA e da Vidriera Gallega. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Marín en abril de 1930. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado novamente alcalde de Marín. Foi deputado provincial.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Narciso Nores Salgado** |  **Alcalde de Marín** 1930 - 1931 | Sucesor:**Gonzalo Martín March** |
| Predecesor:**Antonio Blanco Solla** |  **Alcalde de Marín** 1936 - 1938 | Sucesor:**José González Pérez** |

Vida persoal
------------

Casou en Marín con Adela Rocafort Lloret en abril de 1911, e foi pai de Julia, José Manuel, Juan e Mela Alcántara Rocafort.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-2-1963, p. 22.
2. ↑  *El Progreso*, 12-4-1930, p. 3.
3. ↑  *Noticiero de Vigo*, 26-4-1911, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alcaldes de Marín
**José Luis Varela Iglesias**, nado en Ourense o 10 de xuño de 1924, é un profesor e escritor galego. Membro correspondente da Real Academia Galega desde 1950.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato en Ourense, onde fundou e dirixiu a revista literaria *Posío*. Foi discípulo de Vicente Risco. Estudou Letras na Universidade de Santiago de Compostela, que acabou en Madrid en 1946. É doutor en Filoloxía Románica pola Universidade Complutense de Madrid (1948) e pola Universidade de Colonia (1956) e doutor honoris causa pola Universidade Nacional del Sur (Arxentina, 1997).

Foi catedrático de Literatura Española en La Laguna, Valladolid e Madrid, decano de Filosofía e Letras en La Laguna, de Ciencias da Información en Madrid, secretario xeral da Universidade Internacional das Canarias (As Palmas), vicerreitor da Universidade Complutense (Madrid), *Gastprofessor* das Universidades de Colonia, Innsbruck e Salzburg e *visiting professor* (California, Virxinia e Texas). Foi lector de español na Universidade de Colonia e secretario xeral do Instituto de España en Múnic (1956-1957). É catedrático emérito da Universidade Complutense de Madrid (desde 1989) e catedrático da University of Texas en Austin (desde 1990).

Obras
-----

* *Ensayos de poesía indígena en Cuba*, 1951.
* *Vossler y la ciencia literaria*, 1955.
* *Poesía y restauración cultural de Galicia en el siglo XIX*, 1958.
* *La palabra y la llama*, 1967.
* *La transfiguración literaria*, 1970.
* *Larra y España*, 1983.
* *Tradición e innovación en Cunqueiro*, 1992.
* *A literatura do exilio galego en América*, 1995 (editor).

Premios
-------

Medalla de Prata de Galicia en 2001.

Notas
-----

1. ↑  "Membros correspondentes". *Real Academia Galega*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Aparisi, Luis M. (2016). *Gallegos en la Real Academia Española* (PDF) (en castelán). Asociación Cultural da Vieira.
* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17414087
* WorldCat
* VIAF: 56624740
* BIBSYS: 90273479
* BNE: XX1184769
* BNF: 12030425h
* CiNii: DA04848515
* DeutscheBio: 1056303972
* Dialnet: 1210769
* GND: 1056303972
* ISNI: 0000 0001 1507 1053
* LCCN: n79135381
* NKC: osd2014829969
* NTA: 067871704
* SUDOC: 028476239

 |
Mapa de isóbaras sobre as Illas Británicas.
Unha **isóbara** é unha isógrama de presión, é dicir, unha liña de igual ou constante presión nun gráfico, trazado ou mapa. As isóbaras nun mapa refírense xeralmente a liñas que unen os puntos de igual presión atmosférica, polo que constitúe un termo meteorolóxico.

Utilizado como adxectivo (sinónimo de *isobárico*), refírese a un proceso termodinámico a presión constante. Neste caso, úsase como termo da física.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *isóbara*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biblioteca Dixital das Ciencias - Isóbara
* *Debuxando trazados de contorno*. Leccións que se ocupan do debuxo de isógramas, incluíndo as isóbaras

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q431672
* EBID: ID

 |