recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 48°51′57″N 2°18′11″L﻿ / ﻿48.865833333333, 2.3030555555556

***Théâtre des Champs-Élysées*** é un teatro que se atopa na 15, Avenue Montaigne, no *8º arrondissement* de París, Francia. Aberto ao público en 1913 por iniciativa do xornalista e empresario de espectáculos Gabriel Astruc, foi deseñado polo arquitecto francés Auguste Perret. En principio, pretendía ser unha sala de espectáculos adecuada para música contemporánea, danza e ópera, en contraste coas institucións máis tradicionais e conservadoras como a Ópera de París. Foi no Teatro dos Campos Elísios que a compañía de ballet rusa Ballets Russes fixo a estrea mundial de "Le Sacre du printemps" de Igor Stravinsky, a 29 de maio de 1913.

Notas
-----

1. ↑  www.history.com (ed.). "Stravinsky's Le Sacre du printemps makes its infamous world premiere" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 19/02/2017. Consultado o 18/02/2017.
2. ↑  Ramos, Paul-John (2003). www.classical.net, ed. "Stravinsky's Le Sacre at 90".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q726531
* Mérimée: PA00088883
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20048114

 |
Coordenadas: 41°53′44″N 12°28′34″L﻿ / ﻿41.895555555556, 12.476111111111

O **Teatro Argentina** é un teatro de ópera situado en Largo di Torre Argentina, na cidade de Roma (Italia). É un dos teatros máis antigos de Roma, inaugurado o 11 de xaneiro de 1732 por Domenico Sarro con *Berenice*.

Foi encargado pola familia Sforza Cesarini e deseñado polo arquitecto Theodoli co auditorio na tradicional forma de ferradura. O interior do teatro está construído en madeira tivo que ser restaurado en varias ocasións.

No século XIX, moitas das máis importantes óperas foron estreadas nel, tales como Il barbiere di Siviglia de Gioachino Rossini en 1816 e I due Foscari e La battaglia di Legnano de Giuseppe Verdi en 1844 e 1849 respectivamente.

Entre 1919 e 1944, representáronse moitas obras de teatro, aínda que sobre todo Luigi Pirandello, Henrik Ibsen e Maxim Gorki. Tamén se representaron unha serie de óperas ás tropas estadounidenses e británicas trala ocupación de Italia nas postrimerías da segunda guerra mundial. O lugar converteuse na sede da compañía *Teatro Stabile* en 1994, dirixido por Mario Martone.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q588377
* WorldCat
* VIAF: 155599651
* BAV: ADV10112816
* BIBSYS: 10015503
* BNF: 120043545
* GeoNames: 6946426
* GND: 5269669-8
* LCCN: n82134538
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 028152158

 |
Coordenadas: 40°49′47″N 3°53′53″O﻿ / ﻿40.8296130456, -3.8981192236791

Boca sur do túnel de Guadarrama.
O **túnel de Guadarrama** é un túnel ferroviario de 28 km de lonxitude que atravesa a serra de Guadarrama. É a maior obra de enxeñería civil que se levou a cabo en España, ademais de ser o túnel máis longo do país, o sexto de Europa e o noveno do mundo en 2016.

As súas obras comezaron a finais de 2002 e nelas participaron máis de 4.000 traballadores de manera simultánea. O túnel entrou en servizo o 22 de decembro de 2007.

Características
---------------

A infraestrutura parte do concello de Miraflores de la Sierra, na Comunidade de Madrid, a unha cota de 998 metros. Atravesa a serra de Guadarrama acadando unha altura máxima de 1.200 metros, cunha pendente do 1,5% e volvendo a descender ata os 1.114 metros na súa boca norte, xunto á estación de Segovia-Guiomar, nas proximidades da cidade de Segovia. O máximo recubrimento da bóveda do túnel atópase na contorna do Pico de Peñalara, con 992 metros de altura nese punto.

Está formado por dous tubos paralelos, un para cada sentido da circulación, dos que as máquinas tuneladoras extraeron 4 millóns de m³ de terra. Cada un ten 28 km de lonxitude, cun diámetro de 9,5 m e unha separación entre ambos de 30 m. Dispón de galerías de emerxencia unindo ambos os corredores cada 250 m, unha gran estancia autónoma e estanca a metade de percorrido, con cabida para 1.200 persoas para o seu uso en caso de emerxencia e instaláronse ventiladores reversibles que poidan inxectar aire se ocorrese un incendio. O deseño realizouse para que os trens que o percorran poidan alcanzar altas velocidades sen comprometer con iso a infraestrutura.

Este gran túnel forma parte da liña férrea de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid, a cal une as dúas submesetas atravesando o Sistema Central, poñendo a viaxe desde a capital de España a Valladolid en 50 minutos e a pouco máis de 20 ata Segovia mediante trens de alta velocidade. A súa construción é así mesmo fundamental para as comunicacións ferroviarias das rexións da cornixa cantábrica e o noroeste peninsular, dado que por el pasará o corredor que comunicará mediante trens de alta velocidade Madrid con Galicia, Asturias, Cantabria, o País Vasco e, finalmente, a conexión co suroeste francés.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información na web de Adif Arquivado 07 de novembro de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q681016
* Structurae: 20007961

 |
Coordenadas: 50°05′10″N 14°25′26″L﻿ / ﻿50.086111111111, 14.423888888889

O **Teatro Estatal de Praga** (checo: *Stavovské divadlo*) é o teatro localizado en Praga, capital da República Checa, preto do *Ovocný trh* (Mercado de Froitas). Nel leváronse a cabo importantes estreas de obras teatrais e óperas, como o *Don Giovanni* de Wolfgang Amadeus Mozart en 1787.

Historia
--------

Outra foto do Teatro Estatal de Praga.
O edificio foi construído entre 1781 e 1783 por orde de Franz Anton conde de Nostitz-Rieneck. Foi inaugurado en 1783 cunha presentación de *Emilia Galotti* de Gotthold Ephraim Lessing. Tamén é coñecido como Teatro Nacional Graeflich Nostitz (*Hraběcí Nosticovo národní divad*) polo nome do seu arquitecto.

O *Böhmischen Stände* (o parlamento dos propietarios de terras) mercou o edificio en 1798 e chamárono en diante *Královské Stavovské Divadlo* (Teatro de Condición Real). En 1859 ampliárono construíndo un andar máis. A partir de 1862 foi usado exclusivamente para as representacións en alemán e por tanto foi renomeado como Teatro Real Alemán (*Königlich Deutsches Stadttheater*). 

En 1920 foi redeseñado e retomou o seu antigo nome *Stavovské Divadlo* (Teatro Estatal) e funcionou principalmente como sala para as representacións teatrais en checo dos elencos do Teatro Nacional de Praga (*Národní divadlo*). En 1948 foi redeseñado polo dramaturgo checo Josef Kajetán Tyl e chamado até 1990 *Tylovo divadlo*, para volver chamarse novamente *Stavovské Divadlo*. 

O edificio foi restaurado entre 1982 e 1990. O teatro é usado para as presentacións de ballet e teatro do Teatro Nacional (*Národní divadlo*). Tradicionalmente, en recordo das estreas, tamén se presentan óperas de Wolgang Amadeus Mozart.

Estreas
-------

* Wolfgang Amadeus Mozart: *Don Giovanni* (29 de outubro de 1787)
* Wolfgang Amadeus Mozart: *La clemenza di Tito* (6 de setembro de 1791)
* Louis Spohr: *Faust* (1 de setembro de 1816)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Bibliografía

* Zdekka Benesová: *Das Ständetheater Prag*. Geschichte und Gegenwart. Národní Divadlo, Praga 2000, ISBN 80-902183-8-5
* Harald Salfellner: *Mozart und Prag*. Vitalis, Praga 2006, ISBN 3-89919-076-9

### Ligazóns externas

* Národní divadlo (Teatro Nacional)
* Das Theater auf Postkarten
* Stavovské divadlo (Sitio checo do *Prager Informationsdienst* - "Servizo de Información de Praga")

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q521155
* WorldCat
* VIAF: 125250229
* GND: 1242764-0
* LCCN: n96076139
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20010724562

 |
O **Castelo San Felipe de Barajas** é unha fortificación que se atopa na cidade de Cartaxena de Indias, en Colombia. O seu nome real é **Forte de San Felipe de Barajas**. Está situado sobre un outeiro chamado San Lázaro e foi construído en 1657 durante a época colonial española. Sufriu constantes ataques por parte dos ingleses e franceses, sendo o comandante francés Barón de Pointis quen tomase o castelo a mediados de 1697. 

En 1984, a Unesco incluíu o centro histórico da cidade de Cartaxena de Indias, o conxunto das súas fortificacións e o castelo San Felipe de Barajas dentro da lista de Patrimonio da Humanidade. Considérase unha das sete marabillas de Colombia, recoñecemento que lle acredita como unha das máis grandes estruturas construídas en territorio colombiano, logo dunha enquisa realizada polo xornal *El Tiempo*. Tamén forma parte do patrimonio histórico e cultural de Colombia, segundo o Ministerio de Cultura.

Ao longo de toda a súa historia, a fortificación militar sufriu varias remodelacións co fin de evitar a súa deterioración e manter conservado un monumento importante, non só para a xente de Cartaxena, senón tamén para toda Colombia. Hoxe en día serve como un atractivo turístico e é o lugar de importantes eventos e reunións sociais. O 14 de abril de 2012, o castelo foi o escenario principal da cea de benvida na celebración do VI Cumio das Américas.

Notas
-----

1. ↑  "Port, Fortresses and Group of Monuments, Cartagena". Unesco. Consultado o 14 de abril de 2012.
2. ↑  "Estas son las siete maravillas de Colombia, elegidas por los lectores de eltiempo.com". El Tiempo. Consultado o 14 de abril de 2012.
3. ↑  "Colombia Mi Patrimonio". Ministerio de Cultura. Consultado o 14 de abril de 2012.
4. ↑  "Novecientos invitados asistieron a la cena de bienvenida de la Cumbre". *Noticias Caracol* (Caracol Televisión S.A.). 14 de abril de 2012. Arquivado dende o orixinal (HTML y *video streaming*) o 17 de abril de 2012. Consultado o 15 de abril de 2012.
5. ↑  Mclaud, Herald. "Castillo San Felipe de Barajas". Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2018. Consultado o 03 de agosto de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo San Felipe de Barajas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q91110
* GeoNames: 7871011

 |
|  |
| --- |
| Series de |
| Mitoloxía celta |
|  |
| * Politeísmo
* Deidades
 |
| 
Mitoloxía gaélica |
| * Irlandesa
* Escocesa
* Hébridas
* *Tuatha Dé Danann*
* *Ciclo mitolóxico*
* *Ciclo do Ulster*
* *Ciclo feniano*
 |
| 
Mitoloxía britónica |
| * Britana
* Galesa
* Bretoa
* Relixión da Idade de Ferro británica
* *Llyfr Du Caerfyrddin*
* *Libro Vermello de Hergest*
* *Mabinogion*
* *Libro Branco de Rhydderch*
* *Libro de Taliesin*
* *Dafydd ap Gwilym*
* *Tríades da Illa de Bretaña*
 |
| 
Relixión |
| * Druídas
* Bardos
* Vates
 |
| 
Festivais |
| * Samaín
* Calan Gaeaf
* Imbolc
* Gŵyl Fair
* Beltane
* Calan Mai
* Lughnasadh
* Calan Awst
 |
| * Categoría
 |
| * v
* c
* e
 |

**Morrigu**, tamén coñecida coma **Morrigan**, é a deusa celta da morte e da destrución. O seu nome semella significar "Grande Raíña" ou "Raíña das Pantasmas". Morrigu tamén pode traducirse ou aparecer escrito coma Carrie ou Carrigan.

Características
---------------

Adoita representarse cunha coiraza e armas. Morrigu está presente en tódalas guerras, tomando a forma dun corvo. O seu papel na guerra é o de infundir nos guerreiros a forza (e a cólera) para lidar.

Morrigu é a deusa da guerra e, polo mesmo xeito, do pasamento. Porén, tamén representaaá
renovación, a morte que dá luz a unha nova vida, o amor e o desexo sexual. A vida e o óbito ou pasamento, están moi unidas no mundo celta.

Morrigu é doncela, nai e anciá. Formaba unha trindade canda a Badb e Macha, aínda que nalgunhas fontes é descrita coma unha deusa tripla, canda Bodbh e Macha coma outras manifestacións de Morrigu.

Esta deusa pertence ós Tuatha Dé Danann, os seres máxicos que habitaron Irlanda antes cós irlandeses actuais.

Véxase tamén
------------

* Mitoloxía celta
* Mitoloxía irlandesa
* Hugin e Munin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q828550
* EBID: ID

 |
**Mónica Martínez Lema**, nada en Zas o 7 de novembro de 1972, é unha xornalista e política galega.

Papeleta das Xerais de abril de 2019.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en filoloxía inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela en 1995. Comezou a traballar na Televisión de Galicia en 1996, e presentou o Telexornal Deportes ata 2006. Foi presentadora da información deportiva en Noticias de la Mañana de Antena 3 (2006-2008). Traballou tamén no *Xornal de Galicia* (2008-2011) e presentou o programa *Sin Rodeos* en Localia TV da Coruña (2011-2012). Dende 2013 traballa nunha compañía dedicada á publicidade inmobiliaria. Militante de Ciudadanos, foi nas listas ao Congreso dos Deputados nas Eleccións xerais de España de abril de 2019. Foi a candidata á alcaldía da Coruña por esa formación nas eleccións municipais de 2019. Ao ano de saír elixida concelleira deuse de baixa en Ciudadanos sen entregar a acta ao partido a pesar de asinar unha carta ética que así o contemplaba. En setembro de 2020, Martínez incorpórase ao goberno local da Coruña como concelleira de deportes. A pesar de que o Tribunal Supremo sentou xurisprudenza de que os tránsfugas non poden valerse da acta para acadar novos postos e salarios adicionais continuou no goberno municipal.

Notas
-----

1. ↑  "A Gala de presentación do Álbum de Cromos do Fútbol da Costa". *Que pasa na Costa*. 20 de novembro de 2013.
2. ↑  "Vox e Cs son os partidos con máis mulleres cabezas de lista nas sete cidades e o BNG o que menos". *Galicia Confidencial*. 24 de abril de 2019.
3. ↑  "Inés Rey incorpora a la exportavoz de Ciudadanos al gobierno local de A Coruña". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2020-09-01. Consultado o 2020-09-12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. p. 362. ISBN 84-8064-113-4.
O ***Salón del Cómic de Zaragoza*** (desde a VI edición; antigas ***Muestra del Cómic y el Tebeo*** —I-IV edición— e ***Muestra del Cómic de Zaragoza*** —V edición—) é un evento de banda deseñada que se celebra anualmente en Zaragoza desde o 2002. Está organizado polo Concello de Zaragoza coa colaboración das asociacións Malavida, Mangaku, Tatakae e Thermozero.

Historia
--------

Desde a V edición (2006) celébrase no Salón de Usos Múltiples do Auditorio-Palacio de Congresos de Zaragoza, que substituíu ao Centro Cívico La Almozara, onde se desenvolveron as 4 primeiras edicións (2002-2005).

O Salón estivo a piques de desaparecer en 2011 por limitacións económicas  superadas grazas á redución do seu orzamento e ao cobro dun euro pola entrada, desde a X edición (2011).

En outubro de 2020, ante a situación epidemiolóxica pola pandemia de COVID-19, anunciouse a suspensión da XIX edición.

A XX edición (2021) celebrouse cun aforo limitado de 5.000 persoas (1.000 por cada franxa horaria) debido á pandemia de COVID-19. 

Na XXI edición (2022) substituíuse a modalidade de venda de entradas. Suprimiuse a taquilla e vendéronse electronicamente por primeira vez a través de Entradium.

Xunto ao Salón, tamén se celebra dende o 2010 a iniciativa *Diciembre Mes del Cómic*, dentro da que se promoven unha variedade de actividades e exposicións relacionadas coa banda deseñada en diferentes centros cívicos da cidade ao longo do mes de decembro.

Notas
-----

1. ↑  "ABC: últimas noticias y actualidad de España y el mundo". *Diario ABC* (en castelán). Consultado o 2023-09-01.
2. ↑  García, Eva (30/09/2011). *El Salón del cómic de Zaragoza busca patrocinador para subsistir*, "El Periódico de Aragón".
3. ↑  Aragón, Heraldo de. "El Salón del Cómic de Zaragoza, en el aire por falta de fondos". *heraldo.es* (en castelán). Consultado o 2023-09-01.
4. ↑  A, G. (2011-12-19). "El Salón del Cómic cierra con 7.000 entradas vendidas y 14.000 visitas". *El Periódico de Aragón* (en castelán). Consultado o 2023-09-01.
5. ↑  "El XIX Salón del Cómic de Zaragoza se suspende". *www.saloncomiczaragoza.com* (en castelán). 2020-10-26. Consultado o 2023-09-01.
6. ↑  Daniel Monserrat Barrau (19/12/2021). *El Salón del cómic de Zaragoza salva su año más difícil con una gran satisfacción entre los participantes*, *El Periódico de Aragón*
7. ↑   E. R. A. (16/12/2022). *Entradas para el Salón del Cómic 2022 de Zaragoza, programa, horario y precio*, *Heraldo de Aragón*

Véxase tamén
------------

* Viñetas desde o Atlántico

### Ligazóns externas

* Páxina oficial, páxina da organización
* Información sobre o Salón do Cómic de Zaragoza

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Traiñeira de Aita Mari na bandeira da Concha de 2007.
O **Aita Mari Arraun Elkartea** é un club de remo da localidade de Zumaia (Guipúscoa). O seu nome é unha homenaxe ao mariñeiro local do século XIX José María Zubía, coñecido como *Aita Mari*, famoso por realizar numerosos salvamentos marítimos.

Historia
--------

O club foi fundado o 5 de agosto de 1975, e en 1978 botouse á auga por primeira vez cunha embarcación, e dende aquela repite tódolos anos coa *Telmo Deun* (*Santo Telmo* en éuscaro).

Os seus mellores resultados deportivos chegaron na década de 1980, gañando en 1981 a Primeira Bandeira da Concha, ao mando de Claudio Etxeberria 'Gorria'. Foi un ano espectacular, xa que Zumaia gañou tódalas regatas nas que participou: traíñeira, traiñeiriñas, bateis... En total, Zumaia fíxose con 30 bandeiras. Son para lembrar as marcas acadadas ese ano por Zumaia. Nunha delas, en 24 horas, a tripulación venceu en tres regatas e apañou dúas bandeiras. Gañaron nas dúas xornadas da Ikurriña de Zarautz, e tamén venceron en Portugalete. Noutra ocasión, levaron dúas bandeiras na mesma xeira: ao mediodía, na Coruña, a Bandeira Teresa Herrera, e pola tarde, en Castropol, batendo a marca do campo de regata.

No 2005 gañou a Liga Vasca (precursora da ARC) e ascendeu á Liga ACT. Gañaron 10 bandeiras en total, delas dúas na mesmo xeira con dúas embarcacións en Pasaia. No 2006 participou por primeira vez na Liga San Miguel, rematando no 10º posto da clasificación.

Palmarés
--------

* 3 Campionatos de España de traiñeiras (19893, 1984 e 1987)
* 1 Campionato de traiñeiras de Euskadi (1984)
* 5 Campionatos de traiñeiras de Guipúscoa (1981, 1983, 1984, 1985 e 1987)
* 2 Bandeiras da Concha (1984 e 1987)
* 1 Bandeira Teresa Herrera (1987)

Ligazóns
--------

* Información do club no site da Liga San Miguel Arquivado 01 de novembro de 2012 en Wayback Machine.
* Reportaxe en YouTube sobre o club

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aita Mari Arraun Elkartea*** |
O **Sindicato de Profesiones Varias de Meirás** é un sindicato fundado no ano 1932 na parroquia sadense de Meirás a partir da Asociación Agraria de Meirás, artellada un ano antes.

Características
---------------

### Directiva

No 1932 a súa directiva estaba formada por Emilio Corral Sánchez (Presidente), José María Fernández González (Vicepresidente), Manuel Martín Regueiro Sánchez (Secretario), José Chas Muñiz (Vicesecretario), Antonio Carballeira Muñiz (Tesoureiro-Contador), José Babío Portela (Vocal 1º) e Manuel Pardo Babío (Vocal 2º). En torno ao 1933, o seu Presidente era Manuel Prego Chas.

### Actuación sindical e cultural

Estará vinculado á CNT, e formará parte da Federación Comarcal de Sindicatos de Betanzos (1931-1936) e da Federación Comarcal de Sindicatos de Sada (1936).

No 1933, vencellado ao Sindicato, nacerá o Centro de Estudios Sociales *Generación Consciente*, coa intención de crear unha biblioteca, organizar conferencias e dotar á parroquia de escolas libres.

A partir do ano 1933, especialmente conflitivo en Galicia, protagonizará un soado conflito co párroco de Meirás, Benigno Mayo Novo, e o propietario dunha leira de Meirás, José Gayoso Barral, que subira drasticamente a renda que cobraba ás dúas familias que a traballaban. Coa colaboración do Sindicato de Oficios Varios de Sada, a Federación Comarcal de San Pedro de Nós, a Federación Comarcal de Betanzos e a CNT tomaríase a leira pola forza en varias ocasións, indo tamén en manifestación a Betanzos. As intervencións, durante o Bienio Radical-Cedista, dos gardas de asalto ocasionarían violentos altercados, con numerosas detencións que lle darían ao conflito dimensións estatais. Finalmente, o párroco sería expulsado da parroquia polos veciños e a casa reitoral socializada.

### Guerra Civil

O Sindicato de Profesiones Varias de Meirás foi disolto coa sublevación militar do 1936, e dous dos seus membros, Antonio Carballeira Muñiz e Manuel Prego Chas, asasinados.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arquivo do Reino de Galicia - Fondo Goberno Civil - G-2552
A **Unión Obreira Metalúrgica** (UOM) é o sindicato que agrupa aos traballadores da metalurxia na República Arxentina. Foi tradicionalmente un dos alicerces do sindicalismo peronista; ás súas filas pertenceron Augusto Timoteo Vandor, José Ignacio Rucci e Lorenzo Miguel, figuras principais das *62 Organizaciones*, así como Felipe Vallese, considerado o primeiro desaparecido da historia arxentina contemporánea.

Traxectoria
-----------

Sobre o antecedente da *Sociedad de Resistencia Metalúrgica*, fundada pouco antes da *Semana Trágica* de 1919, foi creada o 20 de abril de 1943 dentro da Confederación General del Trabajo, agrupando a bronceiros, caldeiros, cerralleiros, fundidores, ferreiros de obra e ourives de diversas liñas políticas. O seu primeiro secretario xeral foi Nicolás Giuliani, a quen se debía a idea de unificar as distintas agrupacións metalúrxicas. Pouco máis tarde viu a luz o seu distintivo, unha engrenaxe de doce dentes enmarcando a sigla *UOM*, en pleno estilo futurista, similar ao sol que aparece na bandeira arxentina.

Conta cunha obra social, **Forjar**, fundada no ano 2000.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Movemento obreiro arxentino

### Ligazóns externas

* Sitio oficial Arquivado 30 de outubro de 2007 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9091767
* WorldCat
* VIAF: 1146030422735861397
* LCCN: n94072161

 |
"El Sacristan", illustración do libro *Los Españoles pintados por sí mismos*, 1851.
Un **sancristán** ou **sancristá** é a persoa (laica ou relixiosa) que asiste ao sacerdote nos labores de coidado e limpeza da igrexa, a sancristía e dos obxectos sacros que conteñen. É ademais o encargado de preparar todo o necesario para a celebración da misa.

Historia
--------

Na antigüidade moitas das funcións do sancristán foron realizadas polos *ostiarii*, posteriormente polos *mansionarii* e os tesoureiros. Os Decretos de Gregorio IX falan do sancristán coma se tivese unha oficina adxunta á honorable, e afirman que a súa deber era o de coidar os vasos, ornamentos e luces sacras. Hoxe en día o sancristán pode ser elixido ou designado directamente. O *Cæremoniale Episcoporum* prescribiu que en catedrais e colexiatas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *sancristán*.
2. ↑  Gaetano Moroni (1853). *Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica* (en italiano) **LX**. Venecia. pp. 151–154.
3. ↑  lib. I, tit. xxvi, "De officio sacristæ"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1365552
* BNF: 15608493r
* EBID: ID
* GEC: 0140557
* GND: 4074740-2
* LCCN: sh85116397

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xosé Lois García.
**Xosé Lois García Carballido**, nado en Narón en 1974, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Profesor de inglés en Secundaria. Foi director do IES Agra de Raíces de Cee (2010-2011). Despois trasladouse ao IES de Ponteceso. Foi cabeza de lista do PSdeG-PSOE en Ponteceso nas eleccións municipais de 2011 e situouse como voceiro da oposición. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura socialista e foi elixido alcalde co apoio dos concelleiros de APIN e BNG, cos cales formou un goberno de coalición. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía ó logra-la maioría absoluta. 

No outono de 2020 expulsou a 5 dos 8 concelleiros socialistas tras diversas discrepancias, polo que afrontou o resto do mandato en minoría. En abril de 2021 presentouse unha moción de censura encabezada por unha das edís exsocialistas e que contaba co apoio dos edís díscolos e dos demais grupos da oposición, a cal non foi tramitada dado que o voto dos edís díscolos contra un alcalde electo dentro da súa mesma lista non é válido. Nas eleccións municipais de 2023 perdeu a maioría absoluta e pasou de 8 a 4 concelleiros, se ben continuou a sela candidatura máis votada. Porén, perdeu a alcaldía ó apoiar outros grupos a investidura do candidato do PPdeG José Manuel Mato.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luis Fondo Aguiar** |  **Alcalde de Ponteceso** 2015 - 2023 | Sucesor:**José Manuel Mato** |

Notas
-----

1. ↑  Ponteceso tiene nuevo alcalde, el socialista Lois García Carballido
2. ↑  Concello de Ponteceso na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ponteceso

### Ligazóns externas

* «Prometín non cobrar ata resolver a débeda e cumprino», entrevista en *La Voz de Galicia*.
**Lara Balseiro Candia**, nada o 22 de xaneiro de 1993 en Viveiro, é unha xogadora galega de fútbol sala. Xoga de á e o seu equipo actual é o Club Deportivo Burela Fútbol Sala da Primeira división de fútbol sala feminino de España.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar no equipo da súa vila natal ata que na tempada 2008-09 fichou polo Burela cando tiña anos. Daquela o equipo militaba na segunda división e conseguiu o ascenso a primeira división. Xogou 2 tempadas en primeira división co Burela, debutando en primeira no partido disputado contra o Cellosa Torrejón o 18 de outubro de 2009. Posteriormente marchou a tempada 2011-12 ao Poio para xogar en segunda división. Ao ano seguinte volveu ao Burela onde segue xogando na actualidade e conseguiu todos os seus títulos, en todas as competicións nas que participou. Ten a honra de marcar o gol número 1 000 do Burela.

Palmarés e distincións
----------------------

* **Liga española: 4**

2012-13, 2015-16, 2019-20 e 2020-21.
* **Copa de España: 4**

2013, 2019, 2020 e 2021
* **Supercopa de España: 3**

2015, 2019 e 2020
* **Recopa: 1**

2019
* **Copa Galicia: 6**

2009, 2010, 2014, 2015, 2019 e 2020.

Notas
-----

1. ↑  "Lara deja el Burela FS Pescados Rubén". *ACFSF*. 27 de xullo de 2011. Consultado o 2 de maio de 2021. [*Ligazón morta*]
2. ↑  "Lara deja el Burela FS Pescados Rubén". *La Voz de Galicia*. 28 de xullo de 2011. Consultado o 4 de maio de 2021.
3. ↑  "Lara Balseiro volve "á que considero a miña casa, deportivamento falando"". *Burelafs.org*. 13 de agosto de 2012. Consultado o 5 de maio de 2021.
4. ↑  ""Es un orgullo marcar el gol 1.000 de tu equipo en Primera División"". *La Voz de Galicia*. 24 de abril de 2018. Consultado o 7 de maio de 2021.
Coordenadas: 36°07′34″N 5°26′59″O﻿ / ﻿36.1261, -5.44972

A **Estación de Algeciras** é unha estación de ferrocarril de Adif, situada na cidade de Alxeciras. É a terminal da liña Bobadilla-Alxeciras. Nela chegan e parten trens con destino a Ronda, Granada, Córdoba e Madrid.

Atópase moi ben comunicada, ao estar situada na antiga travesía da estrada Cádiz-Málaga, xusto en fronte dunha estación de autobuses e a 500 metros do porto e heliporto da cidade.

Historia
--------

A primeira estación de ferrocarril de Alxeciras inaugurouse o 6 de outubro de 1890 xunto coa vía férrea Bobadilla-Alxeciras, unha infraestrutura de carácter radial que permitía comunicar a cidade co interior da provincia de Cádiz.

Antigo tren Estrella chegando á estación
Pouco antes de chegar á estación terminal, a vía bifúrcase cunha galla que chega ata o porto de Alxeciras, para permitir o transporte de mercadorías. Na actualidade esta vía está sen electrificar. Con todo, grazas á modernización das vías entre Madrid e Andalucía o tempo de percorrido deste treito diminuíu notablemente (entre Alxeciras e Madrid leva aproximadamente 5 horas e 30 minutos; e a Granada, 4 horas e 20 minutos).

A estación está ben comunicada, ao pé da N-340, e xusto en fronte da estación de autobuses.

Trens
-----

A ela chegan e parten trens con destino a Ronda, Granada, Córdoba e Madrid.

### Media distancia Renfe

O servizo A-5 de Renfe, Alxeciras-Granada, realízase tres veces ao día en ambos os sentidos, nos trens Andalucía Exprés. Tamén hai un tren diario de Ronda a Alxeciras á mañá, e outro de Alxeciras a Ronda á tarde.

| liña | > | destino |
| --- | --- | --- |
| **A-5** | Los Barrios | RondaGranada |

### Longo percorrido

O servizo Altaria Madrid-Alxeciras realízase dúas veces ao día en ambos os sentidos.

| Tren | Destino | Paradas intermedias | Observacións |
| --- | --- | --- | --- |
| Altaria | Madrid - Puerta de Atocha | Cidade Real-Central · Puertollano · Córdoba · Antequera-Santa Ana · Ronda | 2 trens diarios |

Futuro
------

A liña de alta velocidade Bobadilla-Alxeciras está incluída no *Plan Estratéxico de Infraestruturas e Transporte 2005-2020*. Actualmente atópase en execución de obras o tramo entre Bobadilla e Ronda, cunha velocidade de proxecto de 300 km/h.

Prevese que atravesar a Serranía de Ronda será unha dificultade para o trazado da liña de alta velocidade, polo que podería ter unha velocidade de proxecto máis baixa.

A estación de Alxeciras tamén será terminal do Corredor da Costa do Sol, un proxecto do Ministerio de Fomento e a Xunta de Andalucía para unir a cidade con Málaga por ferrocarril de altas prestacións.

Notas
-----

1. ↑  Inauguración trayecto ferrocarril de Alxeciras a Jimena de la Frontera, Blog Rflx-s, 11/8/08

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de Alxeciras*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394517
* GeoNames: 8436022

 |
Coordenadas: 42°31′08″N 8°31′09″O﻿ / ﻿42.51898, -8.51908

A **ponte de San Xurxo** é unha construción do século XVIII que cruza o río Lérez no lugar da Pontenova, Fontán, na parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello de Cerdedo-Cotobade. Está en bo estado de conservación.

Historia
--------

Une a aldea de Fentáns, ao norte do río, co resto da parroquia de San Xurxo de Sacos, situada ao sur. É coñecida tamén como Pontenova, o que indica a existencia dunha ponte anterior, da que quedan restos augas abaixo. Foi promovida polos irmáns Xosé Benito e Pedro Antonio Lis Soto, curas respectivamente de San Xurxo e Santa María de Sacos, debido a que a ponte Retorto, entre Cutián e Praderrei (Campo Lameiro), estaba en mal estado. Foi construída entre 1721 e 1730 polo canteiro Pedro García, de Santa María de Sacos, quen en 1717 fora mestre canteiro das obras de ampliación do Colexio de Fonseca. Na lousa central da ponte percíbense, medio borrados polo desgaste, un P e un G.

É unha ponte de cantería cun arco de medio punto apoiado nas rochas das dúas beiras do río, se ben o proxecto orixinal, conservado no Arquivo do Reino de Galicia, contemplaba dous arcos apoiados nunha rocha que hai no medio do río uns metros máis abaixo. Ten 19,2 metros de luz, unha das pontes con máis luz de Galicia por tras das da Proba (Navia de Suarna), a ponte da Cigarrosa (Petín-A Rúa de Valdeorras) e a ponte da Labrada en Barxa de Lor (A Pobra do Brollón).

A comezos do século XXI construíuse outra ponte cen metros augas abaixo que permite o tráfico de vehículos.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
*

Notas
-----

1. 1 2  Ficha na web *Galicia Máxica* *(en castelán)*.
2. 1 2  Fortes Bouzán, X. (2015): *Terra de Cotobade*. Ed. Guiverny, p. 195. ISBN 978-84-939449-9-5

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA (1991): *Pontes históricas de Galicia*. A Coruña: Colexio Oficial de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos / Xunta de Galicia. Páx. 275 -278. ISBN 9788440482566.

### Ligazóns externas

* Ponte de San Xurxo na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Coordenadas: 37°21′35″N 4°49′20″O﻿ / ﻿37.3597, -4.8221

**Puente Genil-Herrera** é unha estación de alta velocidade de Adif, situada na estrada A-318, sobre o límite provincial entre Córdoba e Sevilla, entre as cidades de Puente Genil e Herrera.

Esta estación forma parte da liña de alta velocidade Córdoba-Málaga. Dá servizo, xunto coa estación de Antequera-Santa Ana, á poboación da zona central de Andalucía.

Características
---------------

A liña de alta velocidade Córdoba-Málaga está deseñada para soportar velocidades de tráfico de ata 350 km/h; con todo, os trens comerciais teñen un límite de velocidade de 300 km/h.

Os trens máis rápidos de Renfe, o AVE e o Avant, comunican a Puente Genil-Herrera con Córdoba en 23 minutos, e con Antequera-Santa Ana en só 12.

Servizos ferroviarios
---------------------

### Longo Percorrido

O servizo AVE Madrid-Málaga realízase en 15 ocasións ao día en ambos os sentidos, parando en Puente Genil-Herrera en cinco destas. O AVE Barcelona-Málaga circula unha vez ao día, parando nesta estación durante o día, e un tren Talgo comezará a prestar un servizo nocturno no mesmo traxecto desde o día 26 de xaneiro de 2009

| Nome do tren | Orixe/Destino | Paradas intermedias | Características |
| --- | --- | --- | --- |
| **AVE** | Madrid-Puerta de Atocha | Córdoba-Central · Puertollano · Cidade Real | 15 trens diarios por sentido |
| Málaga-María Zambrano | Antequera-Santa Ana |
| **AVE** | Barcelona-Sants | Córdoba-Central · Zaragoza-Delicias · Lleida-Pirineus · Camp de Tarragona | 1 tren diario por sentido |
| Málaga-María Zambrano | Antequera-Santa Ana |
| **Talgo** | Barcelona-Sants | Córdoba-Central · Zaragoza-Delicias · Camp de Tarragona | 1 tren diario por sentido |
| Málaga-María Zambrano | Antequera-Santa Ana |

### Media Distancia

O servizo **Avant Sevilla-Córdoba-Málaga** realízase en 5 ocasións ao día en ambos sentidos, parando sempre en Puente Genil-Herrera.

| Nome do tren | Orixe/Destino | Paradas intermedias | Características |
| --- | --- | --- | --- |
| **Avant** | Sevilla-Santa Justa | Córdoba-Central | 5 trens diarios por sentido |
| Málaga-María Zambrano | Antequera-Santa Ana |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4886621
* GeoNames: 8426232

 |
**Jacob Frederick Chiluba**, nado en Ndola o 30 de abril de 1943 e finado en Lusaca o 18 de xuño de 2011, foi un político zambiano, presidente do seu país durante o período 1991-2002.

Traxectoria
-----------

Foi fillo de Jacob Titus Chiluba Nkonde e Diana Kaimba. Asistiu á escola secundaria de Kawambwa, onde iniciou a súa actividade política ligado ao marxismo. Completou o seu certificado xeral en educación vía correspondencia, estudando economía.

Tras a obtención da independencia de Zambia, formou unha colectividade política denominada "Movemento por unha Democracia Multipartidaria". En 1981 foi presidente do Congreso de Sindicalistas de Zambia, exiliado en 1987 por desordes contra o goberno de Kenneth Kaunda.

En 1990 regresou para colaborar na apertura democrática, sendo candidato presidencial da súa colectividade, logrando un triunfo fronte á opción que representaba Kaunda. Reelixido en 1996, durante o seu mandato transformou a economía cara a un sistema capitalista de libre mercado. Privatizou diversas empresas estatais e estranxeiras e alentou o investimento privado.

Entre diversas acusacións de malversación de fondos e outros casos de corrupción da súa administración, deixou o seu cargo en xaneiro de 2002, sendo sucedido polo seu vicepresidente Levy Patrick Mwanawasa, retirándose da vida pública.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece Frederick Chiluba, expresidente de Zambia". BBC Mundo. 18 de xuño de 2011. Consultado o 18 de xuño de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Frederick Chiluba Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Biografía por el CIDOB

  


| Presidente de Zambia |
| --- |
| *Segue a:* Kenneth Kaunda | **Frederick Chiluba**(1991-2002) | *Precede a:* Levy Patrick Mwanawasa |
| *Movement for Multipartidary Democracy* - MMD |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q297057
* WorldCat
* VIAF: 60735059
* BRE: 5846572
* Dodis: P66831
* EBID: ID
* FAST: 1761845
* GEC: 0245340
* GND: 1147238790
* ISNI: 0000 0000 2948 4361
* LCCN: n92024071
* Munzinger: 00000020087
* NNDB: 000162212
* NTA: 152359184
* OL: OL380504A
* SUDOC: 08204435X

 |
O **Colectivo Sacou**, foi un grupo literario creado en Noia-Outes no ano 1998, por rapaces e rapazas novos interesados na propia literatura, a pintura ou o teatro, e comprometidos coa causa da defensa da cultura galega.

Historia
--------

### Comezos

"Sacou" naceu como resultado de recoller os restos de dous grupos literarios anteriores[]; por un lado o "Grupo Avilés" e por outro a "Tertulia Adamajuana", xunto coa incorporación doutros membros a nivel individual. A primeira xuntanza tivo lugar na "Tasca Típica", local de Antón Avilés de Taramancos.

O nome do grupo
O nome do colectivo decidiuse despois de que empregar o mesmo sistema que se empregou para o "dadaísmo". Cun libro de Manolo Rivas procedeuse a escoller unha páxina ao chou e chantouselle ás cegas un escarvadentes, aparecendo, como seleccionado, o pasado do verbo "sacar"[].

### Actividades

O voceiro de Sacou, "A Caramuxa", foi distribuída por todo o país[]. O grupo fixo recitais, conferencias etc[]. Entre os seus membros estiveron Iria Lago, Ramón Blanco Fernández, Manuel López Rodríguez, Anxo Otero, Serxio Figueira, Manolo do Río, Ricardo de Barreiro, Oscar Sendón, Xoán Fernández ou Nacho Suárez.

Notas
-----

1. ↑  Colectivo Sacou en defensa da cultura galega

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (2004). *Diccionario da literatura galega. Termos e institucións literarias* **IV**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 367. ISBN 84-8288-656-8.

### Ligazóns externas

* Blog do Colectivo Sacou
**Cravo Fondo** foi un colectivo poético xurdido en Santiago de Compostela en 1977.

Historia e características
--------------------------

O grupo xurdiu con vontade renovadora e autodefiníase como revolucionario, nacionalista e comprometido coa investigación creativa coa lingua e a literatura. Estaba formado polos poetas Ramiro Fonte, Xesús Rábade Paredes, Xavier Rodríguez Barrio, Xulio López Valcárcel, Xesús Manuel Valcárcel, Fiz Vergara Vilariño e Helena Villar Janeiro.

En 1977 publicaron o seu único libro conxunto co título *Cravo Fondo*, que se abre cun manifesto que amosa a vontade de superación do socialrealismo epigonal pero sen renunciar a historicidade nin caer no esteticismo. Faise fincapé na necesidade dunha poesía que comunique realmente co pobo e fálase da necesidade de facer recitais non elitistas. O manifesto remata coa consigna: "Por Galicia, pola poesía, Cravo Fondo, verba nova para unha terra ceibe".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Diccionario de literatura galega. IV Termos e institucións literarias* (2003).
O **Grupo Poético Alalá** é unha agrupación literaria das Pontes de García Rodríguez. Foi fundado en 2003 e ten unha actividade continuada de creación, difusión e promoción da poesía.

Membros
-------

Foi fundado por Santiago del Moral, Aníbal Ánxel, Ofelia López, Gloria David e Gemma Bermúdez. En 2016 os seus integrantes son Gloria David, Aníbal Ánxel, Santiago del Moral, Ofelia López (membros fundadores) Montse Pardo, Silvia Pardo Galdo e Mari Carmen Freire. A escritora e bibliotecaria Anabel Alonso López colabora coa actividade do Grupo.

Actividade
----------

O grupo reúnese semanalmente na Biblioteca Municipal e a súa actividade céntrase na organización de dous recitais poéticos anuais, un en outono e outro en primavera. Estes actos contan cunha grande afluencia de público e teñen sempre un poeta ou unha poeta convidada. Pasaron por este evento Suso Pensado, Helena Villar Janeiro, Silvia Pardo Galdo, Xosé Vázquez Pintor, Eduardo Estévez, Darío Xohán Cabana, Xulio López Valcárcel, Diana Varela Puñal, Daniel Salgado, Xosé Luís Sobriño, Isabel Fresco, Carlos Blanco, Medos Romero, Xosé Luis Sobrino ou Antón Fortes.

Os seus membros son convidados con frecuencia a participar noutros eventos culturais da comarca e manteñen encontros con alumnos dos centros de ensino da zona.

Obra colectiva publicada
------------------------

* *Cinco sentidos* (2005). Inclúe textos dos cinco membros fundadores do Grupo.
* *Dez anos de poesía nas Pontes* (Galebook, 2013). Inclúe textos dos membros activos do grupo e de varios dos autores e autoras convidados aos recitais semestrais.

Obra individual dos seus membros
--------------------------------

* Santiago del Moral: *Instantes detidos* (Biblos, 2013)
* Ofelia López: *Fume de cerna* (Galebook, 2013)

Notas
-----

1. ↑  Recital de primavera. Grupo Poético Alalá[*Ligazón morta*]
2. ↑  Recital de primavera. Grupo Poético Alalá 2016[*Ligazón morta*]
3. ↑  Noticia[*Ligazón morta*] en *La Voz de Galicia*
4. ↑  El grupo pontés poético Alalá homenajeará a Santa Icía con un recital
**Comisión Española de Axuda ao Refuxiado** (**CEAR**) é unha organización non gobernamental fundada en 1979. As súas finalidades son a defensa dos dereitos humanos, dos dereitos de asilo e dos refuxiados dende unha acción voluntaria, humanitaria, dependente e plural. Os valores que promove son a xustiza, a solidariedade, a liberdade, a igualdade, a independencia,...
As principais actividades que desenvolven son: detección de casos de menores en risco, atención e seguimento de casos menores estranxeiros, acompañamento a menores en situación de risco e desamparo e atención de menores en situación de asilo.

Pretenden levar a CEAR por Europa para iniciar e consolidar colaboracións permanentes con diversas entidades e organizacións que traballan no ámbito da Unión Europea, de cara a coñecer e participar nas distintas experiencias que se están a desenvolver en materia de acollida de integración sociolaboral de solicitantes de asilo e refuxiados en Europa.

Na actualidade, as comunidade autónomas onde se atopan son en Euskadi (CEAR Euskadi) e nas Illas Canarias (CEAR Canarias).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* CEAR.es
A **Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales** foi unha agrupación constituída en 1921 por cincuenta sociedades agrarias e culturais creadas polos galegos residentes en Buenos Aires.

Historia
--------

Cabeceira dun número de *Galicia* de 1954.
Constituíuse o 24 de setembro de 1921. Foi fundada por Antón Alonso Ríos, Ángel Martínez Castro e Bonifacio Botana, en representación das sociedades Hijos del Ayuntamiento de Silleda e Comité Auxiliar de las Sociedades Agrícolas de Puenteareas. O seu primeiro presidente foi Ángel Martínez Castro. Tiña por obxectivo coordinar as asociacións locais e potenciar os valores de Galicia, a través da organización de conferencias, exposicións de arte e veladas literarias. Editaba o periódico *El Despertar Gallego*. A loita entre nacionalistas e non nacionalistas provocou a ruptura da federación en 1929 e a creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista. Ao proclamarse a Segunda República en España enviou como delegados a Alonso Ríos, Pedro Campos Couceiro e Ramón Suárez Picallo, que colaboraron na redacción do estatuto galego. A partir de 1930 *El Despertar Gallego* foi substituído por *Galicia*.

A partir de 1937 volveu unificarse coa Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires para constituír a Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz, Hernán M. (2007). *Historia de la Federación de Sociedades Gallegas*. Buenos Aires: Fundación Sotelo Blanco-Biblos. ISBN 978-950-786-574-9.

### Ligazóns externas

* Federación de Sociedades Galegas na *Enciclopedia da emigración galega*.
A **Unión Internacional de Química Pura e Aplicada** (en inglés **International Union of Pure and Applied Chemistry**, IUPAC) é unha organización non gobernamental internacional fundada en 1919 que representa a química e as ciencias e tecnoloxías relacionadas con ela.

Historia e características
--------------------------

Promove a cooperación continua entre tódolos químicos dos estados membros, estuda temas de importancia internacional para a química que precisan de estandarización ou codificación; coopera con outras organizacións internacionais en temas de natureza química e contribúe ó avance e á comprensión de tódolos aspectos da química, tanto pura coma aplicada.

A **IUPAC** é recoñecida coma unha autoridade internacional en nomenclatura química, terminoloxía, símbolos, unidades, pesos atómicos e temas afíns. Os seus informes e recomendacións son decotío aceptados coma definitivos e son as bases dos regulamentos de manufactura química, comercio internacional e asuntos relacionados coa alimentación, a saúde e ciencias ambientais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Átomo
* Elemento químico
* Táboa periódica
* Nomenclatura da IUPAC

### Ligazóns externas

* IUPAC *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33438
* WorldCat
* VIAF: 134291432
* BIBSYS: 90055378
* BNE: XX253919
* BNF: 12328259h
* BRE: 2199825
* CANTIC: a10172609
* CiNii: DA00249304
* CTHS: 100621
* EBID: ID
* GND: 1011135-9
* GRID: grid.453911.b
* ISNI: 0000 0001 2288 4343
* LCCN: n79070126
* MAG: 385545280
* NDL: 00743370
* NKC: kn20010724320
* NLA: 35235202
* PTBNP: 465617
* SUDOC: 066951534
* Treccani: iupac

 |
A **Sociedad Hijos de Silleda** foi unha sociedade de emigrantes galegos do concello de Silleda na Arxentina, fundada en 1908.

Historia e características
--------------------------

Fundada en 1908 por Victoriano Souto, Antonio Carballo e Antón Alonso Ríos, creou tres escolas noutras tantas parroquias do concello: no ano 1917 inaugurouse a Escola Rosalía de Castro no lugar de Freixeiro (Laro); posteriormente, abreu a Escola *Bernardino Rivadavia* na Penadauga (Escuadro), e por último a Escola Francisco Giner de los Ríos no Marco (Siador). Foi unha das sociedades promotoras en 1921 da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales.

No ano 2009 o goberno municipal de Silleda cambiou a denominación do tramo final da rúa Arxentina por rúa Sociedad Hijos de Silleda.

Notas
-----

1. ↑  Xosé Manuel Malheiro Gutiérrez, *A Sociedade de emigrantes Hijos de Silleda e o seu proxecto escolar realizado desde América* en *Revista Galega de Educación*, vol. 31 (1998), páx. 81 a 85
2. ↑  El callejero de Silleda modifica el nombre de 10 rúas y bautiza a otras 6 en Faro de Vigo (26/9/2009) (Consultado o 23/11/2016).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Homenaxe aos emigrados: A festa do Candán artigo de Manuel Igrexas.
A Asociación Galega de Empresas de Artes Escénicas, coñecida por **Escena Galega**, é unha asociación galega do ámbito das artes escénicas, cun perfil empresarial. Foi creada en marzo de 2002 en Santiago de Compostela por iniciativa de 16 compañías de teatro e actualmente chega ás 33 compañías e empresas produtoras asociadas.
O seu labor principal é actuar de interlocutora entre o sector e as institucións públicas para impulsar o desenvolvemento empresarial das artes escénicas. Realiza un catálogo anual de espectáculos teatrais das empresas asociadas e organiza os chamados Encontros Profesionais, foros de debate sobre o estado das artes escénicas en Galicia.

Notas
-----

1. ↑  "Escena Galega amosa a súa preocupación pola escasa presenza das Artes Escénicas galegas en Lugo - Erregueté". *Erregueté*. 2018-02-23. Consultado o 2018-03-27.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Asociación de Actores e Actrices de Galicia
* Academia Galega de Teatro
* Revista Galega de Teatro

### Ligazóns externas

* Páxina oficial