Guillaume de Loris.
*Roman de la Rose*.
*Roman de la Rose*.
O ***Roman de la Rose*** é un poema en lingua francesa de preto de 22.000 versos octosílabos que adopta a forma de soño alegórico. Aínda que consta de dúas partes, que se escribiron en distintos intres, a obra non foi concibida de xeito conxunto. Elaborouse entre 1225 e 1240: a primeira parte do poema foi escrita por Guillaume de Lorris, e consta de 4.058 versos octosílabos. A obra, interrompida pola prematura morte de Guillaume de Lorris, foi continuada por Jean de Meung con 17.722 versos entre 1275 e 1280.

A primeira parte
----------------

A primeira parte do poema é o relato dun soño. O amante, Guillaume, entra nun xardín marabilloso de *Pracer* da man de Dama Ociosa. Alí participa na danza do tempo, un baile guiado por *Alegría* e animado por *Amor*, *Riqueza*, *Xenerosidade* e outros personaxes de carácter alegórico. Visita o xardín e namórase da *Rosa*, alcanzado polas frechas de *Amor*. Ao longo do poema Guillaume vai aprendendo as regras do amor cortés: educación, discreción, cortesía, paciencia, devoción e xenerosidade. Para alcanzar a *Rosa*, recibirá a axuda de *Esperanza*, *Pensamento Agradable*, *Dozura na Mirada* e *Verbo Doce*. O fillo de *Cortesía*, *Acollida Amable* lévao ao bosque, pero alí vese rexeitado por *Perigo*. Aínda que *Razón* tenta desanimar a Guillaume, este insiste, aplaca a Perigo e consegue mesmo bicar á *Rosa*. A escena é vista por *Malaboca*, que pide auxilio aos inimigos do cabaleiro: *Perigo*, *Vergoña* e *Medo*, que pechan o bosque e encarceran a *Amable Acollida* nunha torre. Guillaume déixase levar pola dor.

A segunda parte
---------------

*Razón* fala sobre a Fortuna e as paixóns a Guillaume. Ao non estar demasiado convencido, visita ao seu Amigo, que lle aconsella seguir normas contrarias ao amor cortés, e filosofa acerca da orixe das sociedades. *Amor* arenga a todos os seus seguidores antes de tentar asaltar a torre na que *Amable Acollida* está preso. Os asaltantes acceden á praza, pero os inimigos deféndense con afán. Con todo, na súa retirada, *Natureza* oponse á forza destrutora de *Morte*. Confésase a *Xenio*, e envíao para que se unha ás tropas de *Amor*, apoiadas por Venus. Perigo, Vergoña e Medo foxen. Amable Acollida permite ao amante tomar a *Rosa* e entón o poeta esperta.

Diferenzas entre ambas as partes
--------------------------------

A primeira parte do poema ten claras influencias de Ovidio, e constrúese adoptando a forma narrativa dunha *arte de amar* inspirado pola doutrina do **amor cortés**. Utiliza un recurso habitual tanto na literatura antiga como na medieval: o Soño que describe outro mundo, neste caso alegórico, que representa ideas abstractas e calidades morais.

A segunda parte presenta unha discusión máis filosófica do amor, chegando mesmo a rirse dalgunhas das ideas e sentimentos expresados por Guillaume de Lorris. Esta segunda parte provocou polémicas relacionadas coa visión que da muller ten Jean de Meung, en especial a resposta de Cristina de Pizán ás súas posicións e que desembocaron nunha das primeiras querelas feministas.

Esta segunda parte non só trata do amor. Fálase tamén de:

* os animais domésticos, dos que o ser humano non se podería servir como o fai se tivesen *entendemento*;
* a intelixencia da natureza que, ao resultar insuficiente o instinto de procreación dos humanos para asegurar en por si a perpetuación da especie, engadiu ao acto amoroso un pequeno suplemento de pracer para motivalo un pouco;
* os señores que non teñen ningún motivo para glorificar aos seus antepasados cando non teñen as calidades destes.

O libro preséntase como *unha conversación pracenteira e instructiva* con varios interlocutores sucesivos (entre os que está o abominable personaxe de *A vella*, que conta en detalle como unha muller sempre debe conseguir sempre tantas vantaxes materiais como poida dos seus namorados e sucesivos amantes, que é o que sempre fixo, e que actuar doutro xeito é unha tolemia).

Repercusión da obra
-------------------

*Roman de la Rose* (ed. 1914)
O *Roman de la Rose* foi o que hoxe[*cando?*] chamariamos un best-séller. De feito, atopáronse uns cen exemplares en Francia. Para valorar na súa xusta medida esta cifra, hai que lembrar que Johannes Gutenberg inventa a imprenta con caracteres móbiles cara a 1450. Así pois, todos os exemplares dos que estamos a falar son pergamiños escritos pacientemente a man letra a letra. Tendo en conta o tempo necesario dos expertos da época (era necesario saber ler *e* escribir) para dedicarse a esa tarefa, o custo dunha obra deste calibre podía oscilar entre o que hoxe en día custa un automóbil e un apartamento.

Unha parte da novela traduciuna ao inglés co título de *The Romaunt of Rose* Geoffrey Chaucer, o que tivo unha importante repercusión sobre a literatura inglesa.

Tamén en Holanda houbo unha versión realizada por Hein van Aken.

En Francia o seu éxito foi enorme: a concepción amorosa de Meung provocou o primeiro gran debate literario en Francia, a *Querelle du Roman de la Rose*, iniciada pola poetisa Cristina de Pizán; tamén inspirou boa parte dos *Dits* de Guillaume de Machaut. Posteriormente, case no século XVI, a obra foi prosificada por Jean Molinet.

Tamén se sinalaron notables paralelismos coa obra *Arbre de filosofia d'amor* de Ramon Llull, aínda que neste caso, máis que de influencia directa, haxa que falar de similitudes froito dunha mesma tradición cultural.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q642211
* WorldCat
* VIAF: 7464152140002811100009
* BNE: XX3383757
* BNF: 166125510
* BRE: 3513978
* EBID: ID
* LCCN: n79095628
* NLA: 35688756
* SUDOC: 028260198

 |