recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 53°12′28″N 4°14′08″O﻿ / ﻿53.20787, -4.23550

Bryn Celli Ddu, entrada dende o nordeste.
Bryn Celli Ddu, vista interior,
**Bryn Celli Ddu** é un lugar prehitórico da illa galesa de Anglesey, localizado preto de Llanddaniel Fab. O seu nome significa 'o túmulo do bosque escuro'. Foi saqueado en 1699, e as escavacións arqueolóxicas fixéronse entre 1928 e 1929.

Durante o período neolítico, tiña un crómlech e un henge. Do lugar recuperouse unha pequena parte dun recipiente queimado que contiña un óso humano do oído.

A comezos da idade de bronce, as pedras foron removidas para construír unha típica tumba de andadeiro na parte superior do centro do henge. Unha pedra tallada cun deseño en serpentina atopábase orixinalmente no lugar. Dende o seu descubrimento, foi trasladada ó Museo Nacional de Gales e foi substituída por unha réplica colocada a carón da entrada. O túmulo de terra que cobre a tumba é unha restauración do século XX. O orixinal era probablemente meirande.

Norman Lockyer, que publicou en 1906 o primeiro estudo sistemático de astronomía megalítica, sostiña que Bryn Celli Ddu marcaba o solsticio de verán. No seu momento, foi ridiculizado, pero as investigacións de Christopher Knight e Robert Lomas en 1997 e 1998 demostraron que estaba no certo. Knight e Lomas tamén declararon que os aliñamentos do lugar servían como calendario agrícola. Steve Burrow, conservador do Amgueddfa Cymru (Museo Nacional de Gales), sostivo máis recentemente a relación dos aliñamentos co solsticio de verán. O aliñamento relaciona Bryn Celli Ddu con outros llugares, como Maes Howe e Newgrange, que sinalaban o solsticio de inverno.

Galería
-------

* Lado nordeste, entrada
* Lado suroeste, pedra decorada
* Lado suroeste, pedra decorada
* Lado suroeste, pedra decorada
* Vista interna

Notas
-----

1. ↑  Knight, C and Lomas, R: Uriel's Machine. Century. 1999

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bryn Celli Ddu*** |

### Bibliografía

* Pitts, M. 2006. Sensational new discoveries at Bryn Celli Ddu. *British Archaeology* No. 89 (xullo/agosto): 6.

### Ligazóns externas

* Ancient Britain - Bryn Celli Ddu
* Fotos e descrición de Bryn Celli Ddu

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2519821
* Pleiades: 735015378

 |
Coordenadas: 90°00′00″S 0°00′00″L﻿ / ﻿-90.00000, -0.00000

Vista da base Amundsen-Scott no 2009.
A entrada principal da antiga cúpula xeodésica. A base da cúpula estaba orixinalmente na superficie da capa do xeo, pero foi lentamente soterrada pola neve.
Vista aérea da base Amundsen-Scott en xaneiro de 2005. Pódese ver a antiga estación cúpula na parte dereita desta foto.
A **Estación do Polo Sur Amundsen–Scott** é unha base de investigación dos Estados Unidos situada no Polo Sur Xeográfico, o punto máis meridional da Terra. A estación localízase no alto dunha meseta na Antártida e atópase a 2 835 metros sobre o nivel do mar.

A base Amundsen–Scott Station orixinal foi construída polo Goberno federal dos Estados Unidos en novembro de 1956 como parte do seu compromiso cos obxectivos científicos no Ano Internacional da Xeofísica, unha iniciativa que durou dende xaneiro de 1957 até xuño de 1958, e que pretendía estudar, entre outras cousas, a xeofísica das rexións polares.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Imaxe webcam en vivo dende a Usap
* Webcam da estación Amundsen–Scott Noaa
* Páxina da National Science Foundation: Amundsen–Scott South Pole Station
* Páxina non oficial da estación: novas, galería e historia
* Antarctic-adventures.de
* COMNAP
* COMNAP Mapa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q243307
* WorldCat
* VIAF: 125563491
* GeoNames: 6299995
* LCCN: n85308430
* NKC: kn20020530003
* Structurae: 10000318

 |
O **Brynäs IF** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Gävle, Gästrikland (Suecia). O club polideportivo foi fundado o 12 de maio de 1912, mais non foi ata 1939 cando comezou a andaina da sección de hóckey sobre xeo, a sección máis exitosa do club. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, a SHL, competición que gañou en 13 ocasións (6 dende que a competición adoptou a denominación actual), sendo un dos equipos máis laureados de Suecia. Xoga os seus partidos como local no Läkerol Arena, un pavillón con capacidade para 8.265 espectadores.

Palmarés
--------

* **16 Le Mat Trophy:** 1964, 1966, 1967, 1968, 1970, 1971, 1972, 1976, 1977, 1980, 1993, 1999, 2012

Xogadores
---------

### Números retirados

* 6. Tord Lundström
* 26. Anders Huss

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Brynäs IF

* Portal:Hóckey sobre xeo
* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q995337
* WorldCat
* VIAF: 137788821

 |
Coordenadas: 43°28′39″N 8°15′40″O﻿ / ﻿43.477463, -8.261032

A **Base Naval da Graña** é unha instalación militar da Armada Española situada na ría de Ferrol na Graña, Ferrol.

Historia
--------

A inicios do século XVIII A Graña xunto con Ferrol pasaron a ser sede dos estaleiros reais. A principios do século XX A Graña pasou a ser base naval. Actualmente as instalacións fan funcións de apoio á Armada Española. Aprovisionamento de combustible, materiais e armamento.

A base naval ten varias portas de acceso aínda que a máis empregada é o túnel de uso militar baixo o monte que vai dende A Cabana ata o interior da base. O túnel ten unha lonxitude de case un quilómetro e evita o paso polas estreitas e empinadas rúas urbanas da Graña. As instalacións están rodeadas dunha muralla na parte máis preto da cidade da Graña, o resto do perímetro é un valado de arame.

Dende o 2005 a Estación Naval da Graña ten certificación do sistema de xestión medioambiental ISO 14001:2004.

Notas
-----

1. ↑  ORIGENES de la VILLA de LA GRAÑA. Armada Española
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Brazo (homónimos).
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Raxo.
Porción dun raxo de polbo cocido.
Nos cefalópodos, denomínase **brazo**, ou **raxo**, aos membros pares de función, entre outras, locomotora, situados na cabeza. Todos os cefalópodos teñen polo menos oito brazos.

Eran os *Nautiloidea* (dos que o náutilo, *Nautilus pompilius*) os que tiñan máis, pero os seus membros non estaban equipados con ventosas, a diferenza dos outros cefalópodos. As luras e as sepias teñen dez brazos, mentres que os octópodos (polbos e especies afíns), son os que teñen oito.

Nas clasificacións clásicas, baseadas nestes caracteres sinapomórficos, os dous subgrupos de octópodos difiren, entre outras cousas, pola presenza de pares de cilios ou pestanas en cada ventosa, os chamados ***cirri*** en latín científico. O *Cirrina* dispoñen deles, mentres que os *Incirrina* non os presentan.

Utilización dos termos brazo e tentáculo
----------------------------------------

A sepia ten 8 brazos e 2 tentáculos.
Para evitaren as confusións, certas fontes distinguen os **brazos** dos cefalópodos dos **tentáculos**. Cando se fai esta distinción, os tentáculos refírense aos dous membros adicionais, máis longos que os outros membros, que teñen luras e sepias. Así, o termo tentáculo sería inapropiado para os polbos, que carecen destes dous órganos.

Nos brazos as ventosas dispóñense en toda a súa lonxitude, mentres que nos tentáculos están só ao final. Porén outras fontes non fan esta distinción.

O termo *tentáculo* deriva do verbo latín medieval *tentare*, que significa "tentar", "apalpar", "sentir", "tocar".

Notas
-----

1. ↑  **raxo**1 no dicionario da RAG,
2. ↑  Como se fai en *Tous les animaux du monde: Les invertébrés*, t. 8, Librairie Larousse, 1974, ISBN 2-03-015180-7.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dáctilo
* Hectocótilo
* Tentáculo
O Executivo dos Fenianos Irlandeses entre o que se atopan algúns membros fundadores da Irmandade Republicana Irlandessa como James Stephens, Charles Kickham, John O'Connor, John O'Leary, Thomas Clarke Luby, Denis Dowling Mulcahy, William Roantree e Jeremiah O'Donovan Rossa.
A **Bráithreachas na Poblachta** (en inglés **Irish Republican Brotherhood**, e en galego, **Irmandade Republicana Irlandesa**) foi unha organización armada clandestina irlandesa que operou na illa entre 1858 e 1924 co obxectivo de conseguir unha "República irlandesa independente e democrática".

Historia
--------

Fundada en 1858 por James Stephens, Thomas Clarke, John O´leary e Charles Kickham para combater a dominación británica, tras a prohibición por parte destes do xornal republicano *Irish People* iniciou a loita armada na chamada Revolución Feniana (1867), que fracasaría. Tras pasar case 50 anos desenvolvendo unha escasa actividade, pasou a xogar un papel destacado no Alzamento de Pascua de 1916 e na Guerra de Independencia Irlandesa acontecida entre 1919 e 1921. O tratado de paz que puxo fin ao conflito supuxo a división en dous bandos da organización, entre os que o acataron, liderados por Michael Collins e os que o rexeitaron, baixo o mando de Ernie O'Malley. A derrota destes últimos culminou coa disolución da Irmandade polo seu último líder, Richard Mulcahy, ao considerar que os obxectivos xa foran cumpridos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bráithreachas na Poblachta*** |

### Ligazóns externas

* A Irmandade Republicana Irlandesa vista pola BBC *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1062580
* WorldCat
* VIAF: 137217086
* EBID: ID
* GND: 4383578-8
* LCCN: n81078234

 |
Os cantís de xiz vistos dende a praia
Os **cantís de Møn** ou **Møns Klint** son unha atracción turística natural localizada ao longo da costa oriental da illa dinamarquesa de Møn, na rexión de Selandia, con saída ao Mar Báltico. Os penedos de xiz esténdese por arredor de 6 quilómetros.

Características
---------------

Algús dos cantís chegan a ter unha caída de 120 metros sobre o mar. A contorna Møns Klint consiste en bosques bañados por lagoas entre os que destaca a montaña de Aborrebjerg que, cunha altura de 143 metros, é un dos puntos máis altos de toda Dinamarca. Os penedos e parques adxacente están protexidos como reserva natural. Møns Klint é un destino turiítico bastante popular en toda Europa, con centenares de miles de visitantes ao ano. Hai camiños marcados claramente para os peóns, motociclistas e ciclistas. A praia desta zona non é de area senón de pedra.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Møns Klint from the Insula Moenia site *(en dinamarqués)*
* Guide to Møns Klint from the National Forest and Nature Agency *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1517331
* EBID: ID
* GeoNames: 2616778

 |
Coordenadas: 42°51′20″N 8°31′41″O﻿ / ﻿42.8554555675, -8.52794408798

O **castro de Angrois** é un poboado fortificado situado en Angrois, parroquia de Sar, no concello de Santiago de Compostela. Tamén é coñecido co nome de castro de Santa Lucía. O seu código de catalogación na Dirección Xeral de Patrimonio é GA15078042.

Está localizado no cumio dun outeiro, cunhas pendentes moi pronunciadas polo leste, oeste e sur e moito máis suaves polo norte. Isto orixina unhas defensas naturais notables, sendo a zona norte a máis vulnerable e o posible acceso. Aínda que no pasado parte do outeiro tivo unha explotación agrícola máis intensa, en tempos recentes é terreo de monte sendo a vexetación principal de toxos. É de propiedade particular e de varios propietarios distintos.[]

Este castro ten un recinto central ao que se une un socalco setentrional. Este recinto, coñecido como a croa do castro, sitúase na parte máis alta do outeiro. Nesta zona aparecen numerosos afloramentos de rocha, polo que a potencia estratigráfica debe de ser escasa. Non ten estruturas defensivas visibles polos lados meridional, oriental e occidental, seguramente porque non o precisa. Porén, polo norte ten un terraplén bastante pronunciado que illa a croa do socalco inferior. Este socalco é bastante amplo e ten unha rampla de acceso frontal na liña defensiva do socalco exterior e na croa.[]

O castro está fortemente rebaixado na zona sur por unha antiga canteira explotada principalmente para a construción da estrada N-525, mentres que a ladeira norte foi case totalmente destruída polas obras da autoestrada AP-9. Os traballos arqueolóxicos realizados ata o momento son, en xeral, escavacións e sondaxes de pequena extensión no contexto de traballos de control de obras públicas. Por exemplo, nos traballos da autoestrada fixéronse sondaxes para comprobar a calidade do material básico e a potencia estratigráfica do solo. Atopáronse materiais como tellas romanas, cerámica lisa de cor rosáceo e escoura de fundición. Durante as escavación no ano 2008 para a construción do AVE, encontráronse restos dunhas murallas cara a zona norte.[]

Hai outro castro nas súas proximidades, o castro do Coto, situado no monte do Coto, na parroquia de Santa María de Marrozos.

Notas
-----

1. ↑  Catalogación de Yacimientos prerromanos del Ayuntamiento de Santiago Arqueoloxía /Investigación 3. Xunta de Galicia. Consellería de Cultura e Benestar. Dirección Xeral de Cultura e do Patrimonio Histórico Artístico. Santiago.
2. ↑  PXOM de Santiago de Compostela de 2007, páxinas 35 e 36.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Castro de Angrois/ Santa Lucía / Eixo na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
| Posicións de Baloncesto |
| --- |
| 1. Base |
| 2. Escolta |
| 3. Ala |
| 4. Ala-pivote |
| 5. Pivote |
| Outras posicións |
| Sexto home |
|  |

Bob Cousy.
**Base** (inglés: *point guard* ou *playmaker*), tamén chamado **1** na terminoloxía usada polos adestradores, é unha das 5 posicións dun equipo nunha pista de baloncesto. É o xogador que dirixo ao equipo na pista, ordena as xogadas e normalmente é a extensión do adestrador no terreo de xogo. Xeralmente é o xogador máis habilidoso do equipo, habitualmente o máis baixo de todos, aínda que hai excepcións. Na NBA, os casos extremos en canto á estatura atopámolos por un lado en Muggsy Bogues, que apenas medía 1,60 metros, e por outro lado a Magic Johnson, con 2,06 metros. Caracterízanse por ter unha boa visión de xogo, seren rápidos e manexar moi ben o balón.

Xogadores históricos
--------------------

Bases elixidos na lista dos 50 mellores xogadores da historia da NBA:

* Nate Archibald (Boston Celtics)
* Dave Bing (Detroit Pistons)
* Bob Cousy (Boston Celtics)
* Walt Frazier (New York Knicks)
* Hal Greer (Philadelphia 76ers)
* Magic Johnson (Los Angeles Lakers)
* Oscar Robertson (Cincinnati Royals)
* Bill Sharman (Boston Celtics)
* John Stockton (Utah Jazz)
* Isiah Thomas (Detroit Pistons)

\*Entre parénteses, o equipo no que cada xogador desenvolveu a maior parte da súa carreira.
**Cándido Alfonso González Tiradas**, nado en Carballo o 13 de novembro de 1905 e finado en Buenos Aires o 26 de febreiro de 1966, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Cara 1918 marchou estudar a Miranda de Ebro no Colexio Jovenado de los Redentoristas El Espino, no que estivo cinco anos. Volveu a Carballo e estudou co profesor Francisco Perdigón. Finalmente marchou a Buenos Aires o 7 de xaneiro de 1925. Na capital arxentina desenvolveu un intenso labor no ámbito político e cultural da emigración galega. Colaborou na prensa, ás veces utilizando os pseudónimos **Paio de Rebordelos**, **Alfonso A. Leriar** e **Xilo da Goubea**, foi redactor e subdirector do semanario *Galicia*, subdirector de *Opinión Gallega* durante cinco anos e director de *Orientación Gallega*. Foi autor de comedias, dramas, poesía, lendas e glosas. Foi secretario da S.C.R. de Carballo Lar Bergantiñán nos anos cincuenta. Participou no Congreso da Emigración Galega de 1956 co relatorio "Da necesidade de arrequecer a nosa cultura. Teatro galego e radiotelefonía" e como representante da Juventud Republicana Federal Movimiento Federal con outro titulada "As sociedades galegas, o que se ten feito, o que se pode facer".

Obras
-----

* *¡Mal ollo!... Comedia de ambente mariñeiro*, 1954. Editorial Nós.

Foi autor de dramas, poesía, glosas, comedias como *Mala Semilla* (1932), *Por la pendiente* (1932); lendas como: "A moza do Risco Roxo", "O Castelo de lúa", "A tumba dos namorados"; estampas galegas: "Esfolla na eira" (en colaboración con Antón Comesaña), "Terra nosa" e "Adiós Ríos", publicadas en 1949 polo semanario *Galicia*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* X.F. (2006). "Cándido Alfonso González Tiradas (1905-1966)" (PDF). *Pomba Dourada. Revista do IES Alfredo Brañas*: 26–27.

### Ligazóns externas

* «Era moi importante recuperar a obra de González Tiradas»

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386872
* WorldCat
* VIAF: 87428380
* BNE: XX1688175
* PTBNP: 1208217

 |
Coordenadas: 43°31′19″N 8°08′25″O﻿ / ﻿43.52196, -8.14037

O **castro de Ancos** sitúase no cumio máis baixo dos tres que compoñen o Monte de Ancos, a 262 metros de altura. Localízase sobre o barrio de Casadelos, no concello coruñés de Neda.

Morfoloxía
----------

É un castro típico de cumio, desde o que se pode observar todo o val, a desembocadura do río Grande de Xuvia e a ría de Ferrol. Nun día claro pódese chegar a ver A Coruña. Mide no seu eixo N-S arredor de 105 m, e no eixo E-0, 80 m. Pódense observar dúas murallas. A exterior ten 6 metros de ancho, e unha altura exterior de 15 dm e outra interior de 3 dm. A muralla interior tería un ancho de 35 dm, unha altura exterior de 15 m.

Segundo algúns investigadores, do muro exterior parte unha vía de 2,5 m de ancho con pequenos muros aos lados, que conduce ata un dos cumios. Pola vexetación de fieitos, así como polos espazos ao ar, pódese deducir que esta empedrado.

Do muro que rodea o cumio parte outro, dun metro de ancho aproximadamente, que baixa polo monte ao longo de 200 m. Nas beiras pódense ver restos dalgunhas edificacións. De formar unha unidade, podería tratarse dun conxunto de gran tamaño, se cadra, a famosa cidade Libunca da que falan os historiadores.

Estado
------

Na actualidade esta moi destruído, porque cando se fixo a pista, que atravesa as murallas polo leste e o oeste, quedou bastante aplanado. O tramo do foxo que se pode observar esta no lado sur. As entradas son todas recentes. Preto do castro hai fontes e mananciais.

Algunhas persoas do lugar din que hai algúns anos, no cumio no que remata a vía, podíanse ver, a ras de chan, os alicerces dunhas construcións que tiñan forma circular. O que non se di é se estaban ou non rodeadas de muros ou terrapléns. Así mesmo afírmase que a pista aberta no ano 1987, que destruíu boa parte do que alí había, atravesou o que ben podía ser o antecastro, hoxe considerado como parte principal.


| * v
* c
* e
Arquitectura prehistórica de Galicia |
| --- |
| Cronoloxía | Neolítico • Idade de Pedra • Idade do Cobre • Idade de Ferro |
| Megálitos | Tipos: mámoa, medorra ou túmulo   •   dolmen ou anta   •   menhir   •   cista  Elementos: ortóstato • cono de violación  Megálitos de Galicia: Megalitismo en Galicia • Galería de imaxes de dolmens en Galicia |
| Petróglifos de Galicia | GGAR • Petróglifos de Campo Lameiro • Petróglifos de Mogor • Castriño de Conxo • Laxe das Rodas • O Chan da Ferradura • Outros petróglifos • Galería de imaxes de petróglifos de Galicia |
| Castros de Galicia | cultura castrexa • cerámica castrexa  Castro de Armeá • Castro de Baroña • Castro de Borneiro • Castro de Castromao • Castro de Elviña • Castro de Fazouro • Castro de Punta dos Prados • Castro de San Cibrao de Las • Castro de San Millao • Castro de Santa María de Cervantes • Castro de Santa Trega • Castro de Troña • Castro de Viladonga • Castro de Zoñán • Outros castros • Galería de imaxes de castros galegos |
| Institucionalización | Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico • Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre • Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte • Centro Arqueolóxico do Barbanza |
O Palacio de Westminster, sede da Cámara dos comúns e da Cámara dos lords
A **Cámara dos comúns do Reino Unido** (en inglés ***House of Commons*** e oficialmente **The Honourable the Commons of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland in Parliament assembled** ) é a cámara baixa do Parlamento do Reino Unido.

É un corpo elixido democraticamente formado por 646 membros, coñecidos como membros do Parlamento ou MP. Os membros son elixidos polo sistema electoral maioritario (*first past the post*), mantendo o cargo ata que se disolve o Parlamento (un máximo de cinco anos).

Cada membro é elixido, e representa, un distrito electoral ou *constituency*. Nesta cámara é de onde xorde a gran maioría dos ministros do goberno e, desde 1963, todos os primeiros ministros. 

A Cámara dos comúns atópase no Palacio de Westminster.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* The British Broadcasting Corporation. (2005). "A–Z of Parliament." *(en inglés)*
* *The Guardian.* (2005). "Special Report: House of Commons." Arquivado 26 de outubro de 2007 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* The Parliament of the United Kingdom. Official website. *(en inglés)*
* The Parliament of the United Kingdom. Parliament Live TV. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11005
* WorldCat
* VIAF: 158864437
* BNB: ID
* BNF: 11880544b
* BRE: 2703607
* E-Enlightment: englahouse027725
* EBID: ID
* GND: 35578-1
* ISNI: 0000 0001 1516 0443
* LCCN: n79113783
* MusicBrainz: ID
* SNAC: w6zw5fmt
* SUDOC: 027484289

 |
Ceolita
A **ceolita** ou **zeolita** (do grego *zein* ‘ferver’ e *lithos* ‘pedra’) é un conxunto de diversos minerais compostos por silicatos alumínicos hidratados de metais alcalinos e alcalinotérreos.

A etimoloxía da verba ceolita fai referencia a que estas rochas cando se quentan a altas temperaturas inchan e desprenden burbullas.

Estes minerais maniféstanse en vetas de rochas ígneas básicas, particularmente basalto. Os minerais posúen densidades específicas no rango de 1,9 a 2,8 g/cm3 e durezas de entre 3 e 6 na escala de Mohs.

As ceolitas son aluminosilicatos con cavidades de dimensións moleculares de 8 a 10 ángstrom. Contén ións grandes e moléculas de auga con liberdade de movemento, para así poder permitir o intercambio iónico.

As ceolitas son utilizadas en procesos para abrandar a auga mediante un método de intercambio de ións chamado proceso ceolítico.

Propiedades e usos
------------------

As ceolitas, constituídas por estruturas de silicio e alúmina, como tetraedros, presentan máis de 50 tipos naturais e centos sintéticos, cada un cunhas propiedades específicas. Son útiles para múltiples aplicacións industriais, en procesos de refino do petróleo, na industria química como catalizadores, ou na agricultura e gandaría, mellorando a calidade do solo e a alimentación animal.

Na actualidade, estanse investigando novas aplicacións, como a captura e almacenamento de gases, potencialmente útiles no combate ao cambio climático. As súas propiedades únicas prometen avances significativos na súa aplicación no futuro. 

Avelino Corma, recoñecido químico da Universidade de Valencia, que foi premiado co galardón ao Inventor Europeo 2023 desenvolveu co seu equipo unhas ceolitas que son usadas na industria para mellorar a eficiencia das reaccións químicas e na transformación de produtos como o petróleo cru.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ceolita*.
2. ↑  "ceolita". *TERGAL*. Arquivado dende o orixinal o 09/05/2018. Consultado o 09/05/2018.
3. ↑  Huete, Julio (2023-07-07). "El químico español Avelino Corma, inventor europeo de 2023". *innovaspain* (en castelán). Consultado o 2023-07-07.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ceolita*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181332
* AAT: 300379647
* BNCF: 5711
* BRE: 4675729
* EBID: ID
* GEC: 0239898
* GND: 4067660-2
* JSTOR: zeolites
* LCCN: sh85149750
* MAG: 2778077586
* NDL: 00563784
* NKC: ph127636
* PSH: 5858
* Treccani: zeoliti

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D017641
* MeSH: D01.056.050.075.975
* UMLS: C0078755

 |
Os **Bayi Shuanglu Dianchi Rockets** (chinés: 八一双鹿电池火箭), tamén coñecidos como **Bayi Shuanglu Dianchi**, **Bayi Army Rockets** ou **Bayi Rockets**, son un equipo profesional de baloncesto da China con sede na cidade de Ningbo (Zhejiang). Os Rockets son un dos equipos máis exitosos da Chinese Basketball Association (CBA), máxima competición do baloncesto chinés, tendo gañado até oito títulos de liga, récord só igualado polos Guangdong Southern Tigers. Alén diso, o club xa gañara 34 títulos nacionais antes da fundación da CBA. O equipo xoga os seus partidos como local no Youngor Arena, recinto con capacidade para 5.000 espectadores. Ocasionalmente, o equipo é chamado **Bayi Deers**, xa que as mascotas do seu principal patrocinador, Pairdeer, son un par de cervos (en inglés: *deer*).

Historia
--------

Os fundadores dos Bayi Rockets serviron no Exército Popular de Liberación, sendo o nome do club, "Bayi", unha homenaxe do aniversario da fundación do EPL: o 1 de agosto (八一, "Bayi" quere dicir "oito un" en chinés). Os Rockets non son o único co club do deporte chinés co nome de "Bayi" en homenaxe ao exército. Algúns exemplos son o Bayi Kylin da WCBA feminina, e os clubs de fútbol Bayi Xiangtan (feminino) e Bayi Zhengbang (masculino). Os Bayi Rockets teñen unha ampla historia anterior á actual Chinese Basketball Association (CBA). De feito, antes da temporada inaugural da CBA o club tiña gañado 34 títulos nacionais. Os Rockets gañaron os seis primeiros títulos da CBA (desde 1996 até 2001) e posteriormente en 2003 e 2007.

Xogadores
---------

### Destacados

* República Popular da China Adiljan Jun
* República Popular da China Mo Ke
* República Popular da China Wang Lei
* República Popular da China Li Nan
* República Popular da China Mu Tiezhu
* República Popular da China Zou Yuchen
* República Popular da China Liu Yudong
* República Popular da China Wang Zhizhi

Títulos
-------

**Liga da China**

* **Campións** (8): 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 200
* *Subcampións* (3): 2002, 2004, 2006

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do equipo na web oficial da CBA
Cámara dos lords en 2011
O Palacio de Westminster, sede da Cámara dos Lords e da Cámara dos Comúns
A **Cámara dos lords**, (en inglés *House of Lords*), tamén coñecida como *House of Peers*, é a cámara alta do Parlamento do Reino Unido, oficialmente **Os Moi Honorables Lords Espirituais e Temporais do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte reunidos en Parlamento** (*The Right Honourable the Lords Spiritual and Temporal of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland in Parliament assembled*). 

Está formada por representantes da aristocracia británica, así como por 24 bispos e dous arcebispos.

Tivo gran poder ata o século XIX, xa que podía rexeitar calquera lei aprobada na Cámara dos Comúns. Hoxe en día ten un papel simbólico e tradicional.

Ao contrario do que ocorre na Cámara dos Comúns, os membros da Cámara dos Lords non se elixen mediante elección, dividíndose segundo o seu dereito a formar parte da Cámara en «lords espirituais» e «lords temporais». Os lords espirituais son 26 bispos elixidos polo seu prestixio e a súa dilatada carreira eclesiástica dentro da Igrexa anglicana. Os lords temporais conforman o resto, sendo a maioría membros con dereito vitalicio non hereditario, nomeados polo Rei co asesoramiento do primeiro ministro. Isto é así porque, antigamente, o dereito a formar parte da Cámara dos Lords como lords temporais era exclusivamente hereditario; pero actualmente, e tras sucesivas reformas, os membros por herdanza desta Cámara son só unha pequena porción. Desde marzo de 2010, a Cámara dos Lords conta con 788 membros, 138 máis que a Cámara dos Comúns, que conta con 650.

O *Lord Speaker* (presidente da Cámara) desde 2021 é John McFall, Barón McFall of Alcluith.

Notas
-----

1. ↑  lord no *Dicionario da RAG*, 1ª acep.
2. 1 2  MPs and Lords,
3. ↑  "A View of the House of Peers, Queen Elizabeth on the throne, the Commons attending" *rct.uk*.
4. ↑  UK Parliament.
5. ↑  "Who is the new man in charge of the House of Lords?". *BBC News*. 21 de marzo de 2021. Consultado o 15 de xaneiro de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cámara dos lords*** |

### Bibliografía

* Shell, Donald (2007): *The House of Lords* (3rd ed.). Machester: Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-5443-3.

### Ligazóns externas

* Web oficial
* Official House of Lords publications website Arquivado 3 de marzo de 2013 en Wayback Machine.
* Archives of the House of Lords
* British House of Lords people
* House of Lords na *Enciclopedia Británica*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11007
* WorldCat
* VIAF: 133312927
* BIBSYS: 90509665
* BNF: 119845078
* BRE: 2703593
* EBID: ID
* GEC: 0013799
* GND: 1025242-3
* ISNI: 0000 0004 0426 2980
* LAC: 0041B4334
* LCCN: n80001216
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20050509028
* NLA: 35145462
* SUDOC: 027382044
* Treccani: camera-dei-lord

 |
Aspecto dun centurión do ano 70 d.C.
Na Roma antiga, un **centurión** (en latín *centurio*; en grego εκατοντάρχος, *hekatontarchos*) era un oficial profesional do exército, equiparable a un mando intermedio, sendo tamén definido por Polibio como *conductor ordinum*.

Os centurións comandaban unha centuria de soldados e había corenta en cada lexión entre os séculos V a III a.C. sesenta até a reforma de Mario (século I a.C.) e trinta despois. Conforme ascendía, pasaba a comandar unha cohorte e remataba como *primus pilus* ("primeira lanza" en latín) dunha lexión. Os centurións dunha cohorte eran *pilus prior*, *pilus posterior*, *princeps prior*, *princeps posterior*, *hastatus prior* e *hastatus posterior* nas cohortes II a X.

O uniforme do centurión diferenciábase en dous aspectos do uniforme regular: a crista do casco ía de lado a lado en vez de diante a tras e levaba glebas. O centurión tamén portaba como símbolo do seu rango unha vara de vide, que utilizaba ás veces para azoutar.

Cada centurión escollía un lugartenente (*optio*), así como os demais xefes de centuria: un portaestandarte (*signifer*), un corneta (*cornicen*) e un *tesserarius*, que cada noite recibía o contrasinal escrito nunha tabela (tessera). O primeiro centurión escollido da lexión (*primus pilus*) gozaba do rango máis alto.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26409
* EBID: ID
* GEC: 0090006
* GND: 7516980-0

 |

1. ↑  Polibio, VI, 24.5
***Diario de la Marina*** foi un xornal cubano de carácter conservador, editado na Habana entre 1844 e 1960, autodenominado *"El decano de la prensa cubana"*.

Historia e características
--------------------------

*Diario de la Marina* apareceu o 16 de setembro de 1832 co nome *El Noticioso y Lucero* (produto da fusión dos diarios *El Noticioso*, fundado o 12 de decembro de 1813; e *El Lucero*, fundado en 1830) fundado por Nicolás Rivero. Adoptou o nome ***Diario de la Marina*** o 1 de abril de 1844. A partir de 1857 pasou a ser propiedade dunha sociedade integrada por industriais da illa. Mantívose en circulación diaria durante máis de cen anos gañando o cualificativo de *"El decano de la prensa cubana"*. Está considerado como un dos rotativos máis influentes de Cuba entre 1902 e 1959.

O edificio de *Dario de la Marina* en 2009.
Os seus directores foron: Isidoro Araújo de Lira (fundador), Dionisio Alcalá Galeano, José Ruiz de León, Fernando Fragoso, Luciano Pérez Acevedo, Nicolás Rivero Muñiz, José Ignacio Rivero Alonso (Pepín), e José Ignacio Rivero (Pepinillo), neto de Ignacio Rivero.

Na década dos anos 20 ampliou as súas páxinas coa inclusión dun suplemento literario, considerado o de maior transcendencia durante a República. O suplemento literario estivo dirixido por José Antonio Fernández de Castro e incluíu humorismo, cine, anuncios clasificados e folletíns. O suplemento foi un dos voceiros do vangardismo en Cuba e acolleu destacadas plumas das letras da illa e doutras latitudes como: Martí Casanovas, Raúl Roa, Enrique de la Osa, José Lezama Lima, Rafael Suárez Solís, Alejo Carpentier, Andrés Núñez Olano, Gastón Baquero, Manuel Navarro Luna, Luis Felipe Rodríguez, Ramiro Guerra, Pedro Henríquez Ureña, Miguel Ángel Asturias, Enrique Gómez Carrillo, Jorge Luis Borges e José Carlos Mariátegui, entre outros.

Como publicación monárquica, durante a época colonial apoiou a política española. E segundo o xornal Juventud Rebelde, apoiou a ditadura de Fulgencio Batista, e publicou informacións falsas contra os revolucionarios que atacaron o Cuartel Moncada en 1953.

Publicou a súa última edición o 12 de maio de 1960. Posteriormente continuou a súa publicación como un semanario editado en Miami ata 1961, logo do fracaso da invasión de Baía de Cochinos.

Notas
-----

1. 1 2  "Falleció José Ignacio Rivero, último director del Diario de la Marina". *Café Fuerte*. 3 de agosto de 2011. Arquivado dende o orixinal o 13 de abril de 2020. Consultado o 23 de xuño de 2012.
2. ↑  *La infamia batistiana y la juventud martiana*, por Luis Hernández Serrano.
3. ↑  "La historia de Cuba desde 1959 en gráficos, fotos y vídeos". Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2012. Consultado o 1 de octubre de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Diario de la Marina* Arquivado 31 de decembro de 2015 en Wayback Machine. na Biblioteca Digital del Caribe

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5351147
* BVPH: 1029169

 |
Bosquexo esquemático do Teatro de Dioniso en Atenas.
As diazomatas, corredores que separan os diferentes niveis nas bancadas, son claramente visibles no Teatro romano de Cartaxena.
Unha **diazomata**, palabra orixinaria do grego (διάζωμα) e que se emprega tamén no latín *diazoma*, é un espazo alongado que separa unha sección das bancadas doutra, tanto no teatro como nos anfiteatros e circos. Normalmente era única coma no Teatro de Epidauro pero, ás veces, eran dúas coma no Teatro de Dioniso en Atenas.

No teatro romano pasan a denominarse como *praecinctio* mais o arquitecto romano Marco Vitruvio empregaba, porén, dita palabra para designar o elemento que divide a *orchestra* da escena.

Notas
-----

1. ↑  "ENCICLOPEDIA DELL' ARTE ANTICA" (en italiano). Consultado o 08-11-2016.
2. ↑  Lajo Pérez, Rosina (1990). *Léxico de arte*. Madrid, España: Akal. p. 62. ISBN 978-84-460-0924-5.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1209251
* AAT: 300083039

 |
A **calaverita** ou **telurio de ouro**, é un mineral metálico. A súa composición química presenta a fórmula AuTe2, de masa molecular 452,2 u e un contido de 56,44% de telurio e un 43,56% de ouro. Preséntase con estrutura cristalina monoclínica, opaca, fractura concoidal, con dureza entre 2,5 e 3,0. É un dos poucos compostos dos que pode obterse ouro e telurio.

Foi descuberto por primeira vez no condado de Calaveras, no estado norteamericano de California, en 1861, de aí o seu nome. A cor pode variar desde un branco prateado a un amarelo lácteo. O principal mineral asociado é a silvanita. As principais reservas deste mineral atópanse nos Estados Unidos (Colorado e California), Romanía (Nagyag), Canadá (Ontario e Quebec) e en Australia (Kalgoorlie).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Calaverita*** |

* Calaverita, *mindat.org*.
* Calaverita, *webmineral.com*.
* Manual de calaverita, *Mineral Data Publishing*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q414999
* EBID: ID
* MAG: 2779510086
* Mindat: 852

 |
Este artigo trata sobre o mineral. Para a cor véxase: Augamariña (cor).

A **augamariña** (do latín *aqua marinā* que significa auga do mar, en referencia á súa cor) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é **Be3Al2Si6O18** e que é unha variedade do berilo.

Aspecto
-------

A augamariña preséntase en forma de cristais prismáticos hexagonais de cor azul verdosa. Esta cor é debida á inclusión na súa composición de partículas de ferro. Se o ferro que aparece é Fe2+ a súa cor será azulada e pola contra se é Fe3+ a súa coloración volverase un pouco máis verdosa.

Galería de imaxes
-----------------

* Augamariña tallada.
* Cristal.

Lugares onde se atopa
---------------------

A augamariña é un mineral de orixe magmática que acostuma formarse a temperaturas duns 800 °C. Fai presenza en pegmatitas, en xistos micáceos e en filóns hidrotermais de calcio.

Moitos son os xacementos de augamariña que hai espallados polo mundo. Pódense atopar augamariñas na India, nos Estados Unidos e en moitos países de África, aínda que as explotacións máis importantes encóntranse no Brasil.

Usos da augamariña
------------------

É moi apreciada no mundo da xoiería e polos coleccionistas.

Outros silicatos
----------------

O cuarzo, o feldespato e a mica son outros silicatos importantes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Berilo
* Esmeralda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q58959
* AAT: 300011073
* BRE: 1806287
* GEC: 0076018
* GiantBomb: 3055-2681
* GND: 4710786-8
* Mindat: 42712

 |
Brulotes da Armada hispánica
Un **brulote** (do francés brûlot, de brûler, que significa queimar) é un barco cheo de explosivos, combustibles e inflamables como a pólvora ou lume grego, e dotada de ganchos nos penoles das súas vergas e bauprès. Empregábase para incendiar os buques de guerra inimigos ancorados ou para destruír as obras dos portos e as pontes que cruzaban os ríos. Xeralmente, eran aproveitados os cascos de barcos e buques moi envellecidos para convertelos en brulotes.

Ás veces, o brulote, quedaba abandonado á deriva impulsado pola corrente ou polos ventos e, outras, tentábase colocar preto do obxectivo durante a noite. Tras quedar engachado polos ganchos de abordaxe, prendíaselle lume para que incendiase o obxectivo mentres a tripulación que o achegara fuxía en botes.

Historia
--------

Aínda que foron moi usado durante os séculos XVI e XVII, a súa orixe pode ser rastrexar até a Antigüidade clásica pois os tirios empregaron esta clase de buques contra Alexandre o Grande, e tamén para apoia-la frota cartaxinesa contra a mariña romana. O seu uso foi moi relevante durante o sitio de Antuerpen (1584-1585) por Alexandre Farnesio, cando o enxeñeiro Gianibelli utilizounos para intentar destruír a ponte de barcas construída sobre o río Escalda. Outro episodio foi durante o combate de Tolon en 1744.

Notas
-----

1. ↑  Uslar (2003)
2. 1 2  de Paula (1851), p. 905-906
3. ↑  El Instructor (1836), p. 47
4. ↑  D'W. M. (1863), p. 109

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *El Instructor o repertorio de Historia, Bellas Artes y Letras* **III**. Londres: Casa de Ackerman y cía. 1836.
* D'W. M. J. (1863). *Diccionario militar*. Imprenta de D. Luis Palacios.
* Paula Mellado, Francisco de (1851). *Enciclopedia moderna: Diccionario universal de literatura, ciencias ..*. Tomo V. Madrid: Establecimiento tipográfico Mellado.
* Uslar Pietri, Arturo (2003). *Morgan y los piratas*. Col. Arcadia, nº 13. Caracas: Los libros de El Nacional. ISBN 9789803880781.

*O contido deste artigo incorpora material do tomo 9 da Enciclopedia Universal Ilustrada Europeo-Americana (Espasa), cuxa publicación foi anterior a 1938, polo que se atopa no dominio público.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q897986
* BRE: 1882107
* LCCN: sh87004143

 |
O **Dereito de presentación** era unha prerrogativa rexia concedida polo Papa a certas monarquías europeas do Antigo Réxime, sendo o máis destacado o caso dos Reis Católicos e os seus herdeiros na monarquía hispánica.

Historia e características
--------------------------

Por este dereito, aínda que nominalmente seguía sendo a Santa Sé a que nomeaba aos bispos, de acordo co dereito canónico, eran os reis os que controlaban a súa designación, pois lles outorgaba o dereito a presentaren unha terna cos candidatos "idóneos", a xuízo da coroa, para que o Papa seleccionara de entre eles a quen debía ocupar a sede vacante.

De forma moito máis intensa, o Padroádego real outorgaba á coroa española o poder de controlar os nomeamentos non só dos bispos, senón tamén de todos os cargos ou dignidades eclesiásticas (cóengos, párrocos etc.). Presentábanse ternas elaboradas polo Real e Supremo Consello de Indias cando quedaba vacante un cargo no Novo Mundo, no caso dos bispos; ou ben os representantes do rei en América (habitualmente os vicerreis) presentaban os candidatos ao bispo para que este procedera ao nomeamento, no caso dos párrocos ou ds membros do cabido catedralicio de cada diocese. De maneira tal que a carreira de todos os eclesiásticos indianos quedou, en gran medida, en mans da Coroa.

A comezos do século XIX, a independencia hispanoamericana conduciu a cada unha das novas nacións a reclamar para si as prerrogativas do Concordato entre España e a Santa Sé e, co tempo, a distintas fórmulas de relación Igrexa-Estado.

O padroádego continuou vixente en España a pesar da Revolución liberal, garantizándose polo Concordato de 1851.

O papado, ante a política anticlerical da Segunda República, deuno por derrogado. Pero tras a Guerra Civil volveu recoñecer o dereito de presentación de bispos ao seu vencedor Francisco Franco, a pesar de non ser rei senón *Xefe do Estado*. O seu réxime foi, nos primeiros decenios (o denominado *nacionalcatolicismo*), fortemente apoiado pola Igrexa católica, que o consideraba un salvador providencial da persecución relixiosa no bando republicano durante a Guerra Civil, e a esta, unha nova cruzada.

A partir do Concilio Vaticano II produciuse un evidente distanciamento entre a Igrexa e o réxime de Franco, que chegou a ameazar coa expulsión a un bispo (Antonio Añoveros Ataún).

Desde 1975, o titular do dereito pasou a ser, xa como rei, Xoán Carlos I, pero este non chegou a utilizalo nunca.

A Constitución española de 1978 considera ao Estado como aconfesional, e o novo Concordato, ou máis ben os acordos de 1979, xa non recolle tal prerrogativa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bravo Lira, Bernardino (1993): *Historia de las instituciones políticas en Chile e Hispanoamérica*. Segunda Edición. Santiago de Chile: Editorial Andrés Bello. ISBN 956-13-1086-4
Bylatyan Oyuunskay en 1921
**Bylatyan Oyuunskay** (en iacut: *Былатыан Ойуунускай*), pseudónimo de **Platon Alekseevich Sleptsov** (*Платон Алексеевич Слепцов*), nado en Cherkyokh o 11 de novembro de 1893 e finado en Yakutsk o 31 de outubro de 1939, foi un político, escritor e tradutor iacut, considerado un dos fundadores da literatura moderna iacut, da organización da República Autónoma Iacut mais da Unión de Escritores de Iacutia.

Traxectoria
-----------

De 1914 e 1917 estudou no Seminario de Maxisterio de Yakutsk e entre 1917 e 1918 no Instituto Pedagóxico de Tomsk. Membro do Partido Comunista dende 1918 dirixiu en 1922 o Consello de Comisarios do Pobo e en 1923 o Comité Central Executivo da RSS de Iacutia. Entre 1928 e 1931 foi comisario de educación e saúde de Iacutia e dende 1935 foi o primeiro director do Insitituto de Lingua e Cultura de Iacutia. Foi deputado do Soviet Supremo da Unión Soviética (1938).

Publicou o seu primeiro poema en 1917 e dous anos despois un dos máis coñecidos "Син биир буолбаат?", que tivo gran popularidade en Iacutia. Escribiu novelas, dramas e numerosos relatos. Como etnógrafo recolleu e publicou poemas épicos de Olonkho en *Дьулуруйар Ньургун Боотур* e *Туналыйбыт ньуурдаах Туйаарыма Куо*. Xustificou o uso do verso silábico-tónico na lingua iacut. Tamén traduciu clásicos da literatura rusa e mundial ao iacut. O 3 de febreiro de 1938 de volta da primeira sesión do Soviet Supremo o NKVD arrestouno en Irkutsk acusado de dirixir unha organización nacionalista burguesa contrarrevolucionaria. Morreu na cadea ao ano seguinte. A súa figura rehabilitouse o 15 de outubro de 1955.

Notas
-----

1. ↑  "ОЙУУНСКИЙ Платон Алексеевич — Платон Ойуунский" Arquivado 29 de agosto de 2017 en Wayback Machine.
Якутский государственный литературный музей имени П. А. Ойунского.
2. ↑  Ойунский (наст фам. Слепцов) Платон Алексеевич Arquivado 01 de outubro de 2015 en Wayback Machine. Виртуальный музей ГУЛАГа.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2603513
* WorldCat
* VIAF: 193920687
* BNF: 16639484s
* BRE: 2290308
* Europeana: ID
* FAST: 1757301
* GND: 119409496
* ISNI: 0000 0001 3948 8881
* LCCN: n81144265
* NKC: jo2015854185
* NTA: 383979013
* SUDOC: 179420003

 |
Annie Kenney e Christabel Pankhurst facendo campaña do sufraxio feminino.
Os **dereitos da muller** son os dereitos reclamados polas mulleres e rapazas de todo o mundo e forman a base do movemento a prol das mulleres do século XIX e do movemento feminista do século XX. Nalgúns países, estes dereitos están institucionalizados e protexidos pola lei, o costume local e o comportamento civil, mentres que noutros é ignorado ou está represaliado. Difire das nocións máis amplas dos dereitos humanos a través de reclamacións dun prexuízo histórico e tradicional inherente ó exercicio dos dereitos por parte de mulleres e mozas, a prol de homes e mozos.

Malia non existir unha lista limitada, os temas xeralmente asociados cos dereitos da muller inclúen os seguintes: a integridade e a autonomía do seu corpo, non padecer violencia sexual, o dereito a voto, ter cargos públicos, entrar en contratos legais, ter iguais dereitos no dereito de familia; ter acceso ó traballo e ter un salario xusto e igualitario, os dereitos reprodutivos, ter propiedade privada e o acceso á educación.

Notas
-----

1. ↑  Hosken, Fran P. 'Towards a Definition of Women's Rights' in *Human Rights Quarterly*, Vol. 3, No. 2. (maio de 1981), pp. 1–10.
2. ↑  Lockwood, Bert B. (ed.), *Women's Rights: A "Human Rights Quarterly" Reader* (Johns Hopkins University Press, 2006), ISBN 978-0-8018-8374-3.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Muller*** |

### Bibliografía

* Blundell, Sue (1995). *Women in ancient Greece, Volume 2.* Harvard University Press. p. 224. ISBN 978-0-674-95473-1.
* Pomeroy, Sarah B. (2002). *Spartan Women*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-513067-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223569
* BNF: 119313952
* JSTOR: womens-rights
* LCCN: sh85147765
* MAG: 2908678344
* NKC: ph136918

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D014933
* MeSH: I01.880.604.473.850

 |
**Frederick Rollin Feitshans III**, nado o 17 de xaneiro de 1937, é un produtor de cinema estadounidense, máis coñecido como **Buzz Feitshans**. Salientan as súas colaboracións con John Milius e Carolco Pictures.

Traxectoria
-----------

En 1973, Feithshans fixo o seu debut como produtor con *Dillinger*, un filme escrito e dirixido por John Milius. Milius e Feitshans formaron A-Team Productions ese mesmo ano, e produciron *Big Wednesday* (1978), *1941* (1979) e *Hardcore* (1979). A-Team Productions disolveuse pero Feitshans continuou a producir os filmes de Milius, como *Conan o bárbaro* (1982), *Uncommon Valor* (1983) e *Amencer vermello* (1984).

Feitshans produciu *Acurralado* en 1982, así como as súas secuelas. Os filmes foron realizados polos produtores executivos Mario Kassar e Andrew Vajna de Carolco Pictures, cos cales Feitshans traballou frecuentemente. En 1988, converteuse en vicepresidente executivo de produción e membro de Carolco Pictures.

Feitshans uniuse a Cinergi Productions en 1992, facendo de produtor executivo de *Medicine Man* (1992), *Tombstone, a lenda de Wyatt Earp* (1993), *Renaissance Man* (1994), *Color of Night* (1994), *Die Hard with a Vengeance* (1995), *Xuíz Dredd* (1995), *The Scarlet Letter* (1995), *Nixon* (1995), *Evita* (1996), *Shadow Conspiracy* (1997) e *An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn* (1997).

Retirouse do mundo da produción en 1997.

Notas
-----

1. ↑  Biografía en Buzz Feitshans Papers

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15455603
* WorldCat
* VIAF: 86804947
* BIBSYS: 11058301
* BNE: XX1113559
* IMDb: nm0270809
* ISNI: 0000 0001 1937 1440
* LCCN: no00016301
* NKC: xx0063561
* NTA: 071355332
* SUDOC: 074042394
* TMDb: 12882

 |