recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
sabalote (*Chanos chanos*)
Os **Gonorrinchiformes** (Gonorynchiformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Comprende un reducido número de especies actuais e numerosas especies fósiles. Dentro desta orde está o sabalote (*Chanos chanos*), de certa importancia comercial.

Características
---------------

Posúen bocas pequenas, sen dentes, e un primitivo aparato de Weber. Este é unha cadea de pequenos ósos (as 4-5 vértebras anteriores modificadas), que conectan a vexiga natatoria co oído interno. Actúa a modo de caixa de resonancia e amplifica as vibracións e transmíteas ó oído interno, así como as variacións de presión.

Clasificación
-------------

Divídense en tres subordes e catro familias:

* Suborde Chanoidei:
	+ Familia Chanidae
* Suborde Gonorynchoidei:
	+ Familia Gonorynchidae
* Suborde Knerioidei:
	+ Familia Kneriidae
	+ Familia Phractolaemidae

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Gonorrinchiformes*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Gonorrinchiformes*** |

* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q755012
* EBID: ID
* MAG: 2780037263

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Gonorynchiformes
* BioLib: 15523
* EOL: 5483
* Fossilworks: 35469
* GBIF: 1164
* iNaturalist: 55540
* IRMNG: 11917
* ITIS: 638794
* NCBI: 29140
* uBio: 113899
* WoRMS: 154212

 |
**Gilbert Licudi** é un avogado e deputado de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Está casado e ten dous fillos.

Biografía
---------

Licudi estudou na Bayside Comprehensive School, onde foi contemporáneo de Peter Montegriffo e Dominique Searle. Pero deixou a escola aos 17 anos e comezou a traballar para *Blands* e GB Airways. Despois de casar, trasladouse en 1979 coa súa esposa a Inglaterra, onde traballou para a compañía aérea rusa Aeroflot no aeroporto de Heathrow.

En 1981 Licudi e esposa regresaron a Xibraltar, onde ele foi contratado polo *Castle Marketing Group*, de Joe Holliday. Neste momento tamén se afiliou ao GSLP, e despois das eleccións de 1984, foi invitado incorporarse á executiva do partido. Nesta época tamén comezou a escribir unha columna semanal no "The People".

Aos 28 anos, era membro da executiva do partido cando decidiu afastarse de Xibraltar, e estudar dereito en Chelmsford, East Anglia. Concluíu os seus estudos en Londres, na Inns of Court Law School e foi admitido como avogado en 1992, en Londres e en Xibraltar.

Licudi fixo carreira na firma de advocacia Hassans International Law Firm, onde traballou con Peter Montegriffo. Neste momento, volveu á política, disposto a levar a súa experiencia de resolución de conflitos en favor das mudanzas políticas que xulgaba necesarias acerca de Xibraltar.

En 2007, Licudi presentouse como candidato do GSLP nas eleccións xerais. Foi nomeado ministro na sombra para o Emprego, Tráfico, Xuventude e Deporte. En abril de 2011, cando Fabian Picardo tornouse líder do GSLP (e da oposición), Licudi foi nomeado Ministro de Educación, Servizos financeiros e transportes, e as áreas de Xuventude e Deportes foron transferidas a Steven Linares.

Coa vitoria do GSLP nas eleccións xerais de 2011, Licudi foi nomeado Ministro de Educación, Servizos Financeiros, Xogo, Telecomunicacións e Xustiza.

Notas
-----

1. ↑  "About Gilbert Licudi" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 08-02-2012. Consultado o 09-09-2012.
2. 1 2 3 4 5  Vox, ed. (14-09-2007). "Gilbert Licudi: A politician with a deep social conscience who came late to law" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 19-05-2012. Consultado o 09-09-2012.
3. ↑  Vox, ed. (29-11-2007). "Licudi to Question Govt in Parliament on Traffic Gridlock" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 10-09-2012. Consultado o 09-09-2012.
4. ↑  Vox, ed. (11-04-2011). "Shadow Cabinet Reshuffle" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 03-03-2016. Consultado o 09-09-2012.
5. ↑  "New Government Announces Ministers’ Portfolios Today" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 10-06-2015. Consultado o 09-09-2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gilbert Licudi - Páxina web oficial *(en inglés)*
Cartel da Exposición antimasónica de 1941: o xudaísmo controlando ó comunismo (Iosif Stalin) e á masonaría (Winston Churchill).

A **conspiración xudeu-masónico-comunista-internacional**, tamén denominada conspiración xudeu-masónica-marxista-internacional ou contubernio xudeu-masónico-comunista, é o nome que se lle da a unha suposta coalición segreda da que formarían parte os xudeus, a masonería e o comunismo; que pretenderían unha fin escura (dunha ou outra forma, o dominio do mundo).

O termo constrúese coa adición da capacidade revolucionaria do comunismo á tese do século XIX da conspiración xudeomasónica ou da fusión desa tese coa do século XX do xudeu-bolxevismo.

Na época contemporánea, esta suposta "conspiración" é e foi amplamente utilizada como instrumento político por grupos conservadores, monárquicos, ultracatólicos, reaccionarios e fascistas para desprestixiar, difamar e estigmatizar á esquerda política e tamén xustificar actuacións antisemitas ou persecucións políticas.

Precedentes
-----------

Desde a Idade Media pódese atopar a existencia do antisemitismo, vinculado en sociedades sen sistema capitalista desenvolvido a un amplo conxunto de prexuízos ideolóxicos, principalmente ao desprezo polas actividades que, independentemente da súa función económica, a Igrexa definía como usura (préstamo con interese, pero tamén o comercio se se obtén lucro). A única maneira socialmente aceptable de ser rico sen sospeita era a renda feudal, accesible só aos privilexiados, que certamente o eran moito máis que os xudeus. En cambio, estes destacaban naquelas, dado que a súa condición impedíalles xeralmente o acceso a outro tipo de ocupacións (aínda que algúns dos xudeus europeos eran campesiños e realizaban distintos oficios manuais e intelectuais). A manipulación deste prexuízo foi unha útil forma de desviar conflitos sociais (o descontento dos non privilexiados en conxunturas críticas) utilizando aos xudeus como chibo expiatorio. A eles atribuíanse todo tipo de malas intencións (orixinar a peste, secuestrar e matar ritualmente nenos e profanar os sacramentos, como no caso do Santo Neno de La Guardia).

Pero desde a divulgación dos Protocolos dos Sabios de Sion, estas teorías conspirativas fóronse facendo cada vez máis complexas. O feito de que Karl Marx nacese nunha familia de orixe xudía, xunto á procedencia xudía de destacados líderes comunistas, permitiu engadir á conspiración aos movementos obreiros, participantes da súa ideoloxía.3

A masonería fora obxecto de condenas papais desde o século XVIII, e o seu papel na xestación das denominadas revolucións liberais, sobre todo as dos primeiros ciclos (Independencia dos Estados Unidos, Revolución francesa, Revolucións de 1820), era obxecto de controversia. A súa condición de sociedade secreta excitaba a imaxinación, propicia a todo tipo de fantasías na época romántica.
**Gwendoline Chomba Konie**, nada en Lusaca o 9 de outubro de 1938 e finada na mesma cidade o 14 de marzo de 2009, foi unha escritora, diplomática e política de Zambia. Foi embaixadora do seu país en Escandinavia, as Nacións Unidas e Alemaña. En 2000 formou o seu propio partido político e en 2001 foi candidata á presidencia de Zambia.

Traxectoria
-----------

Naceu na por entón Rodesia do Norte, protectorado británico. Estudou na Universidade de Cardiff, en Gales, e na Universidade Americana en Washington, D.C. nos Estados Unidos de América. Doutorouse en Socioloxía pola Universidade de Warwick.

En 1962 foi elixida por Evelyn Dennison Hone, gobernador xeral de Rodesia do Norte, para ser membro do Consello Lexislativo. Antes de aceptar, ela consultou con Kenneth Kaunda e finalmente aceptou o cargo. Formouse en Asuntos Exteriores e entre 1974 e 1977 foi Embaixadora en Suecia, Dinamarca, Noruega e Finlandia. En 1977 foi nomeada representante permanente de Zambia ante as Nacións Unidas, e en 1979 pasou a ser secretaria permanente do Ministerio de Turismo de Zambia. Despois da perda de porder de Kenneth Kaunda, seguiu traballando como diplomática co presidente Frederick Chiluba até 1997, e foi nomeada embaixadora en Alemaña.

Nas eleccións xerais de 2001 foi candidata á presidencia de Zambia ppolo Partido Social Democrático, que fundara en agosto de 2000 co foco posto en problemática social infantil e feminina.

Como escritora, o seu poema "In the Fist of your Hatred" foi incluído en 2007 en *The Penguin Book of Modern African Poetry*. O texto é un escrito contra a arrogancia masculina.

Tras a súa morte no Hospital MKP Trust de Lusaca, recibiu un funeral de estado..

Notas
-----

1. ↑  Karen L. Kinnear (2011). *Women in Developing Countries: A Reference Handbook: A Reference Handbook*. ABC-CLIO. p. 159. ISBN 978-1-59884-426-9.
2. ↑  Gwendoline Chomba Konie - Zambia, GenderLinks.org.za
3. 1 2  Robin Morgan (1984). *Sisterhood is Global: The International Women's Movement Anthology*. Feminist Press at CUNY. pp. 742–744. ISBN 978-1-55861-160-3.
4. 1 2  "Party led by woman a first for Zambia", 28 de agosto de 2000, iol.co.za, consultado o 2 de febreiro de 2016.
5. ↑  Adrian Karatnycky (2001). *Freedom in the World: The Annual Survey of Political Rights and Civil Liberties, 2000-2001*. Transaction Publishers. p. 594. ISBN 978-0-7658-0101-2.
6. ↑  Gerald Moore (2007). *The Penguin Book of Modern African Poetry*. Penguin Books Limited. p. 399. ISBN 978-0-14-191290-5.
7. ↑  Gwendoline Konie Dies, 15 de marzo de 2009, *Lusaka Times*, consultado o 2 de febreiro de 2016.
8. ↑  Reflecting on Gwendoline Konie's life, Kenneth Kaunda, Marzo de 2009.
O Constitutionen pasando pola cidade de Arendal. De *Norge fremstillet i Billederfrå* 1848.
O **DS *Constitutionen*** foi o primeiro barco de vapor de Noruega, o servizo de correos mercouno a Inglaterra en 1826 para mellorar o servizo postal pero o navío tamén se utilizou para o transporte de viaxeiros e carga. O DS *Constitutionen* realizaba a ruta entre Oslo e Kristiansand. En 1827 o servizo de correos mercou outro buque, o DS *Prinds Carl*, que levaba o correo transportado polo DS *Constitutionen* ata Copenhaguen. En 1871 o *Constitutionen* deixou de operar.

Torvslaget
----------

O 17 de maio de 1829 no aniversario da Constitución de 1814 o *Constitutionen* chegou a Oslo ás seis da tarde, e moitos cidadáns achegáronse ao porto como única posibilidade de amosar o seu apoio á constitución norueguesa, xa que por real decreto do rei de Suecia e Noruega Carlos XIV Xoán a súa celebración estaba prohibida, produciuse entón o Torvslaget, no que o gobernador sueco da cidade lanzou á cabalería contra os cidadáns na praza principal, Henrik Wergeland presente nese día destacou pola súa oposición a estas accións e converteuse nun heroe nacional.
Coordenadas: 40°44′N 74°00′O﻿ / ﻿40.733, -74.000

Arco de Washington Square.
**Greenwich Village** /AFI: ˌgɹenɪʧ 'vɪlɪʤ/ é unha área residencial do lado oeste de Manhattan, en Nova York. O barrio limita coa rúa Broadway polo leste, co río Hudson polo oeste, coa rúa Houston polo sur e pola rúa 14 polo norte.

Orixinalmente, o barrio era un núcleo á parte, *Groenwijck* en holandés, convertida en vila oficialmente en 1712. En 1822, unha epidemia de febre amarela en Nova York provocou que os residentes se mudaran a Greenwich Village en busca de mellor ar.

Localización de Greenwich Village
En Greenwich Village áchase a rúa Christopher e a pousada Stonewall, onde se levaron a cabo as revoltas de Stonewall en 1969, que deron inicio ao movemento de liberación gai. O nome "Village" pronto se volveu un termo xenérico empregado para denominar a calquera barrio de tendencia homosexual (por exemplo, The Village People).

"The Village," como é chamado usualmente, tamén inclúe o campus principal da Universidade de Nova York (NYU).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Greenwich Village Society for Historic Preservation Historia de Greenwich Village *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205380
* WorldCat
* VIAF: 128013029
* BIBSYS: 90799004
* EBID: ID
* FAST: 1322891
* GEC: 0031066
* GeoNames: 5119418
* GND: 4117859-2
* Google Maps: 9836640184339219807
* LCCN: n97020733
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge601706
* NRHP: 79001604
* TGN: 7015857

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Diáspora.
Aquenios dun dente de león
En botánica o termo **diáspora**, tamén coñecido como **disemínulo**, refírese ao fenómeno polo que o embrión ou os embrións e os seus complexos orgánicos acompañantes as plantas separan de si para a súa propagación, ou diseminación.

As estruturas que producen o disemínulo poden ser por vía asexual o sexual e, unha vez dispersados, xeran un novo individuo da especie, igual (e máis ou menos idéntico, dependiendo do sistema de produción) ao proxenitor ou aos proxenitores (no caso da reprodución sexual). Existen diversos tipos de disemínulos nas algas e nos fungos, mentres que nas plantas superiores poden tratarse de esporas ou de sementes, froitos completos ou plantas máis ou menos enteiras, aínda que certas estruturas reprodutoras asexuais, como os bulbilos, desempeñan un papel importante na dispersión de numerosas especies.

Modalidades
-----------

A diáspora é a dispersión natural das sementes e, en xeral, de todas as estruturas como froitos, esporas, etc. que as plantas realizan mediante dispositivos adecuados, en moitos casos relacionados con axntes diseminantes, como o aire (plantas anemocoras), a auga (plantas hidrocoras), os animais, ou mesmo o home (plantas antropocoras).  
Porén, non sempre as plantas necesitan a diseminación mediante estes factores disperdantes, xa que moitas sementes mesmas, ou os froitos en que estas se conteñen, bástanse, nalgún casos, como nos chamados froitos espermobólicos (plantas bolocoras), ou nos que se enterran antes de alcannzar a plena madureza ou recentemente madurados (plantas xeocárpicas), nestes casos a diseminación é autodinámica. Desde o punto de vista da distancia até onde poden chegar os disemínulos, a diáspora pode ser *propincua*, se non alcanza máis que un pequenro raio de dispersión, ou *lonxincua*, cando os disemínulos se esparexan atá distancias considerábeis.

Etimoloxías
-----------

Para a de **diáspora**: ver Diáspora.

Para **disemínulo**: Este termo deriva do latín *disseminare*, "sementar", co sufixo -*ulo* indicando "cousa pequena".

Notas
-----

1. ↑  Font Quer 1993, p. 324.
2. ↑  Berreta, Elbio J. e Juan P. Puignau (1991): *Glosario estructurado de términos sobre pasturas y producción animal. Español-Portugués*. Montevideo, Uruguay: INCA - Procisur. ISBN 978-92-9039-180-7.
3. 1 2  Font Quer 1993, p. 341.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gibson, David J. (2009): *Grasses and grassland ecology*. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-1985-2919-4.
* Font Quer, P. (1993): *Diccionario de botánica*. Tomo I. Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-3350-076-7.

### Ligazóns externas

* Unidades de Diseminación *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1968532
* EBID: ID
* MAG: 82265743

 |
Representación dun satélite DSCS II.
**DSCS II** (*Defense Satellite Communications System II*) foi un tipo de satélite de comunicacións militar dos Estados Unidos fabricado por TRW.

Características
---------------

Os satélites DSCS II eran xestionados pola Axencia de Comunicacións de Defensa para a Forza Aérea dos Estados Unidos. Proporcionaban comunicacións seguras de voz e datos para o exército estadounidense e foron continuación dos satélites DSCS I, aínda que a diferenza destes estaban situados nunha órbita xeoestacionaria.

Os satélites tiñan forma cilíndrica, tiñan unha masa de entre 500 e 600 kg, estabilizábanse mediante xiro e alimentábanse mediante células solares que recubrían o lateral do satélite, producindo ata 535 W de potencia que se almacenaban en tres baterías de níquel-cadmio cunha capacidade total de 36 Ah. O sistema de propulsión usaba hidracina a carga útil dos satélites consistía en dous transpondedores en banda X de 20 W de potencia cada un e 500 MHz de ancho de banda. As antenas eran direccionais e móbiles para transmitir a zonas concretas. Cada satélite tiña capacidade para trasmitir 1300 canais de voz ou 100 Mbps de datos.

Lanzáronse un total de 16 satélites DSCS II entre 1971 e 1983, todos mediante foguetes Titan 23C excepto os dous últimos, que o fixeron a bordo de Titan 34D. Catro deles non chegaron a órbita por problemas co foguete lanzador. O último satélite DSCS II en uso foi desactivado en 2008.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Mark Wade (2020). "DSCS II" (en inglés). Consultado o 4 de xaneiro de 2020.
2. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "DSCS-2" (en inglés). Consultado o 4 de xaneiro de 2020.
3. 1 2 3 4  Jos Heyman (2003). Andreas Parsch, ed. "TRW ES-4 DSCS II" (en inglés). Consultado o 4 de xaneiro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***DSCS II*** |

### Outros artigos

* DSCS III
* Titan 23C
* Titan 34D
**Greenwich** é un distrito situado ó sueste de Londres, Inglaterra, na zona sur do río Támese no London Borough of Greenwich. É coñecido pola súa historia marítima e por dar nome ó Meridiano de Greenwich (lonxitude 0º) e o Greenwich Mean Time (GTM).

A vila orixinal foi o lugar no que se estaba o Palacio de Placentia do século XV, e foi o lugar de nacemento de moitos membros da Dinastía Tudor, incluíndo a Henrique VIII e Isabel I. O palacio foi destruído durante a Guerra Civil Inglesa e reconstruído como o Royal Navy Hospital for Sailors *(Real Hospital da Mariña para Mariñeiros)* por Sir Christopher Wren e o seu asistente Nicholas Hawksmoor. Este edificio pasou a ser o Greenwich Royal Naval College en 1873, e continuou sendo un centro de educación militar ata o 1998 cando pasou as mans da *Fundación Greenwich*. As habitacións históricas seguen abertas ó público, o resto é empregado pola Universidade de Greenwich e o Trinity College of Music.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Greenwich*** |

* Información local e foro de discusión de Greenwich (en inglés)
* *Your Online Guide to Greenwich* (en inglés)
* *Greenwich World Heritage Site*, sitio web oficial (en inglés)
* *Greenwich Tourist Information Centre* (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179385
* WorldCat
* VIAF: 247199409
* GEC: 0031064
* GeoNames: 2647937
* GND: 4093927-3
* NKC: ge388582

 |
*Para o filme homónimo de 1991 véxase Cairo Branco*

***Cairo*** ***branco*** (título orixinal en francés: ***Croc-Blanc***) é un película de animación de 2018 dirixida por Alexandre Espigares, baseada na novela do mesmo nome do autor estadounidense Jack London.

Nos Premios do Cinema Europeo foi proposto para mellor filme de animación en 2018.

Resumo
------

O filme relata a historia de Cairo branco (ou Cabeiro branco), un valente can lobo. Inicialmente é amestrado por Castor Gris e a súa tribo india, quen se ve obrigado a entregarllo a un home malvado. Salvado por unha amigable parella, o can deberá deixar de lado os seus instintos salvaxes e afacerse a vivir rodeado de humanos.

Repartición de voces
--------------------

* Nick Offerman é Marshal Weeden Scott
* Rashida Jonesé Maggie Scott
* Paul Giamatti é Beauty Smith
* Eddie Spears é Castor Gris
* David Boat é Jim Hall
* Sexan Kenin é Bookie
* Raquel Antonia é Vichi
* Daniel Hagen é Marshal Todd
* Stephen Kramer Glickman é Ned
* William Calvert é William

O filme obtivo comentarios positivos por parte da crítica especializada. No sitio *Rotten Tomatoes* conta cun índice de aprobación do 88% cun rating medio de 7.2 sobre 10. Kate Erbland de *IndieWire* eloxiou a película, afirmando: "O poder e a maxestosidade de Cairo branco, un marabilloso protagonista, fai que a viaxe pague a pena". Tim Brayton de *Alternate Ending* afirmou no seu comentario: "*Cairo branco* é un dos intentos máis interesantes de facer algo distinto coa animación dixital en 3D que viu a luz en moito tempo".

Notas
-----

1. ↑  "Ficha de Colmillo blanco (2018) en filmaffinity" (en castelán). Consultado o 2019-01-22.
2. 1 2  "White Fang (Croc-Blanc) (2018), en rottentomatoes" (en inglés). Consultado o 2019-01-22.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Croc-Blanc* na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q51163619
* AlloCiné: 248271
* IMDb: tt5222768
* LUMIERE: 77628
* OFDb: 313873
* TMDb: 456154

 |
Crebaxeos da Garda Costeira dos Estados Unidos na Antártida
Un **crebaxeos** ou **quebraxeos** é un navío construído especialmente para navegar entre augas cubertas de xeo. Para que un barco poida ser considerado como crebaxeos precisa tres compoñentes: un casco especial reforzado, que a forma do casco lle posibilite esparexir o xeo e que teña forza suficiente para abrise paso.

Nas primeiras expedicións polares utilizáronse navíos baseados nos xa existentes aos que se reforzaba con dobre casco e bandas de ferro no exterior, sobre a popa, a proa e a quilla. O primeiro crebaxos equipado con máquina de vapor foi o *Pilot* construído en Kronstadt en 1864.

Crebaxeos
---------

* Suur Tõll: Estonia, 1914

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *crebaxeos*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *quebraxeos*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14978
* AAT: 300219775
* BNCF: 54181
* BNF: 12535657r
* BRE: 2137149
* EBID: ID
* GEC: 0215231
* GND: 4131348-3
* JSTOR: icebreaking
* KulturNav: ID
* LCCN: sh85063978
* NDL: 00569994
* NKC: ph534652

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Gómez Manrique (homónimos).

**Gómez Manrique** foi un eclesiástico castelán pertencente á poderosa familia palentina dos Manriques de Lara, bispo de Palencia, bispo de Tui[] (1348-1351), arcebispo de Santiago de Compostela (1351-1362) e arcebispo de Toledo (1362-1375).

Traxectoria
-----------

Fillo de Pedro Ruiz Manrique de Lara (1270-1323), IV Señor de Amusco, e de Teresa Rodríguez de Sotomayor (nada c. 1310). Os seus irmáns foron Garci Fernández Manrique de Lara (c. 1305-1362), V Señor de Amusco e Pedro Manrique.

A súa nai casou en segundas nupcias con Garcilaso I de la Vega (1280-1328), chanceler do rei Afonso XI de Castela. Deste segundo matrimonio nacería a súa medioirmá Elvira Lasso de la Vega (nada c. 1325).

En 1367, no decurso da guerra polo trono de Castela entre Pedro I e Henrique II, despois da batalla de Nájera, foxe de Burgos para dirixirse ao Reino de Aragón na compañía do arcebispo de Zaragoza e da muller e fillos de Henrique II.

### Arcebispo de Toledo

En 1369, ao pouco da morte de Pedro I e tras un duro cerco, o arcebispo Gómez Manrique e os nobres de Toledo entregaron a cidade a Henrique II (a cambio de que se restitúan todas as posesións que antano foron dela, como Puebla de Alcocer). Un decreto real confiscou os bens dos xudeus de Toledo e auméntalles os tributos.

O 23 de xuño de 1369 Gómez Manrique conseguiu que o rei Henrique II doe a cidade de Talavera de la Reina con todas as súas aldeas ao arcebispado de Toledo, a cambio da vila de Alcázar.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**García** | **Bispo de Tui[]**1348 - 1351 | Sucesor:**Xoán de Castro** |
| Predecesor:**Gonzalo de Aguilar** | **Arcebispo de Santiago de Compostela**1351 – 1362 | Sucesor:**Sueiro Gómez de Toledo** |
| Predecesor:**Vasco Fernández de Toledo** | **Arcebispo de Toledo**1362 – 1375 | Sucesor:**Pedro Tenorio** |

Notas
-----

1. ↑  "Documentos arcebispais no Tombo H da catedral de Santiago: Gómez Manrique e Lopo de Mendoza". *Estudios Gallegos*. Consultado o 13 de xullo do 2016.
2. ↑  "Los arzobispos de Toledo". *Archidiócesis de Toledo*. Arquivado dende o orixinal o 12 de maio de 2016. Consultado o 13 de xullo de 2016.
3. ↑  "Colección de las crónicas y memorias de los reyes de Castilla". Consultado o 13 de xullo de 2016.
4. ↑  Historia de Talavera de la Reina. Consultado o 24/3/2013 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5890424
* BNE: XX1167117
* Catholic-Hierarchy: manrq
* DBE: gomez-manrique

 |
O bus **DS2000** é un tipo de bus para satélites fabricado no Xapón por Mitsubishi Electric a partir dun deseño creado orixinalmente para os satélites DRTS e ETS 8 en colaboración coa axencial espacial xaponesa JAXA.

Características
---------------

O bus DS2000, que soporta satélites de ata 5000 kg de masa, está pensado inicialmente para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos. A potencia xerada polos paneis solares, de ata 30 m de envergadura, pode chegar ata os 15 kW. O motor do bus produce ata 500 N de pulo. O bus en si ten unha altura de 4 metros e pode acoller 72 transpondedores, cun deseño de vida total de 15 anos. É compatible cos lanzadores H-IIA, Ariane 5, Delta IV e Atlas 5 e a súa estrutura está formada por un cilindro central rodeado por unha caixa de plástica reforzado con fibra de carbono.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2020). "DS2000" (en inglés). Consultado o 2 de xaneiro de 2020.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Mitsubishi Electric (Melco): DS-2000" (en inglés). Consultado o 2 de xaneiro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* H-IIA
* Ariane 5
* Delta IV
* Atlas 5
***Craters of the Sac*** é un álbum semi-oficial da banda estadounidense de rock alternativo Ween, publicado en 1999 unicamente en formato MP3. Debido a que Elektra Records publicou *Paintin' the Town Brown*, que fora a primeira edición en liña de Ween, Dean Ween filtrou *Craters of the Sac* en Internet en 1999 para amosarlle aos seus seareiros canto os apreciaba a banda. Aínda que aparece na cronoloxía de Ween como publicado tras *Paintin' the Town Brown* (1999) e antes de *White Pepper* (2000), polo menos unha canción ("Put the Coke on My Dick") procede das sesións de *The Mollusk* de 1997. "Suckin' Blood From The Devil's Dick" procede da cinta *Pandy Fackler* de finais dos 80.

Os temas "Big Fat Fuck", "How High Can You Fly?" e "Monique the Freak" tamén aparecen remesturados no álbum do 2005 de temas inéditos *Shinola, Vol. 1*.

Listaxe de cancións
-------------------

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "All That's Gold Will Turn to Black"   | 1:48 |
| 2. | "The Pawns of War"   | 1:33 |
| 3. | "Big Fat Fuck"   | 7:07 |
| 4. | "Put the Coke on My Dick"   | 3:01 |
| 5. | "Makin' Love in the Gravy"   | 3:15 |
| 6. | "How High Can You Fly?"   | 1:45 |
| 7. | "The Stallion (Pt. 5)"   | 3:27 |
| 8. | "Suckin' Blood from the Devil's Dick"   | 1:44 |
| 9. | "Monique the Freak"   | 10:17 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5182655
* MusicBrainz: ID

 |
En teoría da probabilidade e estatística, a **curtose** é unha medida da forma. As medidas de curtose tratan de estudar a proporción da varianza que se explica pola combinación de datos extremos respecto da media en contraposición cos datos pouco afastados dela. Unha maior curtose implica unha maior concentración de datos preto da media da distribución coexistindo ao mesmo tempo cunha frecuencia relativamente elevada de datos moi afastados. Isto explica unha forma da distribución de frecuencias con colas moi elevadas e cun centro moi apuntado.

Definición de curtose
---------------------

O coeficiente de apuntamento ou de curtose está baseado no cuarto momento con respecto da media e defínese

```
{\displaystyle \beta \_{2}={\frac {\mu \_{4}}{\sigma ^{4}}}}
```

onde {\displaystyle \mu \_{4}} é o cuarto momento centrado e \sigma  é o desvío estándar. Na distribución normal cúmprese que {\displaystyle \mu \_{4}=3\sigma ^{4}}, polo que o seu coeficiente de curtose é {\displaystyle \beta \_{2}=3}.

Por este motivo, está máis estendida a definición do coeficiente de curtose

{\displaystyle g\_{2}={\frac {\mu \_{4}}{\sigma ^{4}}}-3}

onde se lle subtrae 3 (curtose da distribución normal) ao resultado para que o coeficiente valla 0 para a normal e así tomar esta como referencia de apuntamento.

Outra forma de medir a curtose obtense examinando a fórmula da curtose da suma de variables aleatorias. Se *Y* é a suma de *n* variables aleatorias independentes, todas con igual distribución *X*, entón {\displaystyle Kurt[Y]={\frac {Kurt[X]}{n}}}, complicándose a fórmula se a curtose se medise como {\displaystyle {\frac {\mu \_{4}}{\sigma ^{4}}}}.

Clasificación
-------------

Tomando a distribución normal como referencia, unha distribución pode ser: 

* máis apuntada e con colas máis largas cá normal, chamada leptocúrtica.
* menos apuntada e con colas menos largas cá normal, chamada platicúrtica.
* a distribución normal é mesocúrtica.

Así temos que:

* Se a distribución é leptocúrtica {\displaystyle \beta \_{2}>3} e {\displaystyle g\_{2}>0}
* Se a distribución é platicúrtica {\displaystyle \beta \_{2}<3} e {\displaystyle g\_{2}<0}
* Se a distribución é mesocúrtica {\displaystyle \beta \_{2}=3} e {\displaystyle g\_{2}=0}

Notas
-----

1. ↑  Masa Vázquez, Xosé M.; Fortes López, Belén (1995). Servicio de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela, ed. *Vocabulario de Matemáticas*. Santiago de Compostela. ISBN 84-8121-369-1.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parámetro estatístico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q287251
* EBID: ID
* GEC: 0095587
* JSTOR: kurtosis
* MAG: 166963901

 |
Representación dun satélite DSCS III.
**DSCS III** (*Defense Satellite Communications System III*) foi un tipo de satélite de comunicacións militar dos Estados Unidos fabricado por Lockheed Martin.

Características
---------------

Os satélites DSCS III son a continuación dos DSCS II e estaban deseñados para proporcionar comunicacións seguras de voz e datos nas peores condicións. Cada satélite levaba sete transpondedores, un deles de propósito especial e un único canal, tres antenas receptoras e cinco antenas transmisoras. Un deles DSCS III B7) levaba tamén o experimento *CHARGECON-GEO* para o Programa de Probas Espaciais. A alimentación eléctrica era producida por dous paneis solares que podían xerar ata 1700 W de potencia. Estaban situados na órbita xeoestacionaria.

Lanzáronse un total de 14 satélites DSCS III entre 1982 e 1992, todos con éxito. Usáronse unha variedade de foguetes para poñelos en órbita: Titan 34D, Delta 4M, o transbordador espacial durante a misión STS-51-J e o Atlas 2A. O último satélite DSCS III foi posto fóra de servizo en 2015.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "DSCS III" (en inglés). Consultado o 4 de xaneiro de 2020.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "DSCS-3" (en inglés). Consultado o 4 de xaneiro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***DSCS III*** |

### Outros artigos

* DSCS II
* Delta 4M
* Titan 34D
* Atlas 2A
* STS-51-J
**Crates de Atenas** (en grego antigo Κράτης, en latín Crates), finado polo 268-264 a.C. fillo de Antíxenes, foi un filósofo grego discípulo, amante e amigo de Polemón de Atenas, e o seu sucesor como escolarca na Academia ao redor do -270. Segundo Dióxenes Laercio, que reproduce un epigrama de Antágoras de Rodas, compartían filosofía, compartían casa e mesmo compartiron tumba.

Arcesilao de Pítana foi o seu discípulo. Deixara a escola de Teofrasto para incorporarse á de Crates. Dióxenes Laercio dixo que Crates sempre tiña unha mesa posta na casa de Crántor de Soli, e que ambos convivían amorosamente con Arcesilao. Cando Crates morreu deixou escritos varios libros.

Os seus discípulos máis insignes foron, ademais do filósofo Arcesilao, Teodoro Ateo (fundador dunha seita filosófica), Bión de Borístenes e tamén Crántor de Soli.

Obras
-----

Os seus escritos perdéronse, mais Dióxenes Laercio comentou que trataban sobre filosofía, obras de teatro e comedias e algunhas eran coleccións de discursos, pero seguramente os discursos eran de Crates de Trales.

Notas
-----

1. ↑  Dióxenes Laercio. περὶ βίων, δογμάτων καὶ ἀποφθεγμάτων τῶν ἐν φιλοσοφία εὐδοκιμησάντων *(Sobre as vidas, as opinións e as sentenzas dos filósofos ilustres)* IV, 21-23
2. ↑  Smith, William (ed.). "Crates of Athens". *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*. Consultado o 5 de outubro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q712755
* Treccani: cratete-di-atene

 |
O *RS Christian Bugge* con mariñeiros rescatados do *DS Rokta*.
O ***DS Rokta*** foi un navío noruegués de mercadorías que afundiu en 1938. O *Rokta*, de aproximadamente 400 toneladas, construírase en 1918.

Historia
--------

Na noite do 3 de abril de 1938, de volta de Escocia o navío viuse sorprendido por unha forte treboada no mar de Hustadvika, unha das áreas máis perigosas da costa norueguesa, batendo contra as rocas dos farallóns coñecidos como Gallerskjæra cerca das illas de Rindarøy e Bjørnsund. O navío foi rápido a pique, pero o buque de rescate RS Christian Bugge logrou rescatar seis dos doce tripulantes. O salvamento transmitiuse en directo pola radio a bordo do Christian Bugge chegando a moitos fogares noruegueses, o que o converteu nun acontecemento xornalístico acaparando portadas en xornais noruegueses e do estranxeiro.

Legado
------

O escritor Arnulf Øverland escribiu un poema sobre o naufraxio do Hustadvika:

> 
> 
> Det kom en melding fra Bjørnesund:  
>  I natt er det gått et skip på grunn.  
> Unha nova veu de Bjørnesund:  
> un barco afundiu na noite.  
> Arnulf Øverland: *Sjøfolkene på Hustadvika*
> 
> 

En 1991 erixiuse un monumento en memoria do Rokta na illa de Rindarøy.
Cable desfiado de 25 pares, 50 fíos (máis par piloto, branco/negro).
Táboa código de cores para 25 pares.
O **código de cores de 25 pares** é empregado en telecomunicacións para identificar os pares entrelazados e os fíos que os compoñen. Os cables de cobre van cubertos de plástico illante de cor. A primeira cor selecciónase de entre un grupo de cinco cores e a outra dun segundo grupo doutras cinco cores, dando 25 combinacións de dous pares de cores.

Táboa de cores
--------------

* O primeiro grupo de cores (chamado primario) é, en orde: branco, vermello, negro, amarelo, violeta.
* O segundo grupo de cores (chamado complementario) é, en orde: azul, laranxa, verde, marrón, gris.

As 25 combinacións de cores son as seguintes:


Táboa de cores 25 pares| Par # | Primeiro fío | Segundo fío | Ligadura |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Branco | Azul | 25 |
| 2 | Laranxa | 50 |
| 3 | Verde | 75 |
| 4 | Marrón | 100 |
| 5 | Gris | 125 |
| 6 | Vermello | Azul | 150 |
| 7 | Laranxa | 175 |
| 8 | Verde | 200 |
| 9 | Marrón | 225 |
| 10 | Gris | 250 |
| 11 | Negro | Azul | 275 |
| 12 | Laranxa | 300 |
| 13 | Verde | 325 |
| 14 | Marrón | 350 |
| 15 | Gris | 375 |
| 16 | Amarelo | Azul | 400 |
| 17 | Laranxa | 425 |
| 18 | Verde | 450 |
| 19 | Marrón | 475 |
| 20 | Gris | 500 |
| 21 | Violeta | Azul | 525 |
| 22 | Laranxa | 550 |
| 23 | Verde | 575 |
| 24 | Marrón | 600 |
| 25 | Gris | Non existe |
| Piloto | Branco | Negro |

Descrición
----------

|  |
| --- |
|  |
|  |
| Código de cores, 4 pares. |

As cores dos cinco primeiros pares son as máis empregadas tanto en telecomunicacións coma nos conectores RJ-45 ou cable UTP.

As 10 cores son as empregadas en electrónica e as que forman o arco da vella.

Cada feixe de 25 pares leva asociado un par branco/negro chamado "*piloto*". Este par emprégase para uso técnico, supervisión.

Se o cable de telecomunicacións ten máis de 25 pares agrúpanse en feixes múltiplos de 25. Cada un destes feixes de 25 pares máis o piloto van agrupados cunha ligadura, unha cinta coas cores da ligadura. Así, os 25 primeiros pares levan unha ligadura de cor branca/azul (como se indica na táboa). Os 25 seguintes (pares do 26 ao 50) levan unha ligadura branca/laranxa, e así sucesivamente ata os 600 pares que levan unha ligadura violeta/marrón. Os cables de máis de 600 pares levan unha cinta branca para os primeiros 600 pares, os seguintes seiscentos levan a vermella, e así sucesivamente.

Co uso da fibra óptica os cables de centos de pares cada vez teñen menos uso. Cable R emprega cables de telecomunicacións cun máximo de douscentos pares.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Example 66 Block Documentation Template CCL *(en inglés)*
Antigas cuncas do Himalaia
Unha **cunca tibetana** (tamén coñecida como **cunca do Himalaia**) é unha especie de campá con forma cónica. A persoa que a toca faino desde un estado de repouso, sentado ou nunha posición similar cómoda. Os lados e o bordo das cuncas tibetanas vibran e producen un son. Estas cuncas usáronse tradicionalemente en Asia como parte do Bön e do sadhana budista tántrico. Actualmente empréganse por todo o mundo dentro e fóra das tradicións espirituais, para a meditación, relaxación, musicoterapia e tamén en prácticas relixiosas.

As cuncas tibetanas elaboráronse historicamente no Tíbet, o Nepal, a India, Bután, a China, o Xapón e Corea. Hoxe fanse no Nepal, a India, o Xapón e Corea. O tipo máis coñecido destas cuncas son da rexión do Himalaia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cunca tibetana***  |

### Ligazóns externas

* Singing bowls in Nepal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1413983
* BNF: 144240165
* FAST: 1119340
* GND: 4517523-8
* LCCN: sh2002002862
* MusicBrainz: ID

 |
En dereito, un **código** é un conxunto unitario, ordenado e sistematizado de normas e principios xurídicos, estabelecidos co movemento codificador.

As compilaciones ou corpos legais máis antigos coñecidos son:

* as táboas da arcaica cidade de Ebla (2400 a.C.), os máis antigos fragmentos existentes dun código legal
* o *Código de Ur-Nammu*, rei de Ur (cara 2050 a.C.)
* o *Código de Ešnunna* (cara 1930 a.C.)
* o *Código de Lipit-Ishtar* de Isín (cara 1870 a.C.);
* o *Código de Hammurabi* (1760 a.C.)
* o *Código de Manu* (entre o 200 a.C. e o 200 d.C.)

Os primeiros rexistros legais romanos pertencen ao século V a.C.. Porén, a primeira codificación formal, ordenada por Xustiniano I, tivo lugar no século VI. Na Idade Media, e cara á era moderna, fixéronse compendios locais ou provinciais.

O primeiro código nacional propiamente dito foi o Código Civil de Francia, estabelecido durante o reinado de Napoleón. En países coa tradición do dereito anglosaxón ou *Common law*, como Inglaterra e os EUA, os corpos legais foron tradicionalmente menos importantes cós rexistros de decisións xudiciais. As codificacións significativas leváronse a cabo nos EUA durante o século XX.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q922203
* AAT: 300379879
* BRE: 2077454
* EBID: ID
* GND: 4157093-5
* MAG: 48388750

 |
O monte Damavand no inverno (Irán).
Un **cumio** (tamén chamado **bico**, **cima**, **cume**, **cúspide** ou **pico**) é, en topografía, un punto dunha superficie que é máis elevado en altitude que todos os puntos inmediatamente adxacentes a el.

Xeralmente, o termo cumio só é empregado para os picos montañosos que posúen un grao significativo de prominencia topográfica ou singularidade topográfica (gran distancia ao momento máis próximo de maior elevación); así, un bloque rochoso próximo á cima principal dunha montaña non é considerado un cumio.

Subcumios o Cumios secundarios
------------------------------

Os cumios próximos a outro máis alto, con menor prominencia ou illados, que non alcanzan un determinado valor límite, normalmente son considerados *subcumios* (tamén chamados *subcima*, *subcumes* ou *subpicos*) ou *cumios secundarios* do pico principal e, por tanto, parte da mesma montaña.

No italiano se le chama tamén *sottocima* ("subcumio"), *vetta secondaria* ("cima secundaria"), *spalla* ("lombo"); no inglés, *subpeak* ("subpico") o *secondary summit* ("cumio secundaria"); no francés, *antécime*; no alemán, *Vorgipfel*.

Partendo do concepto de prominencia topográfica, a UIAA ha definido que unha elevación se chama montaña si ten una prominencia de al menos 300 metros; se chama cima si ten una prominencia de al menos 30 metros; nos casos en que haxa una prominencia menor se fala de subcumio, subcima, lombo, etc.

Pode expresarse gráficamente ne siguente tabla:

| Término | Prominencia |
| --- | --- |
| Subcumio (subcima, subcume, lombo, etc.) | < 30 m |
| Cima | de 30 a 300 m |
| Montaña | 300 m o máis |

Dista definición temos excepcións como o Mont Blanc de Courmayeur (4.765 m) que tindo una prominencia topográfica de só 27 metros e separado do cumio do Mont Blanc por o *Colle Major* (4.742 m), por a sua importancia histórica, morfológica e alpinística, está incluida dintro das catromiles de los Alpes.


|  |
| --- |
| O Cervino, visto dende o Sur. A esquerda da fotografía se pode ver o seu **subcumio**, o Pico Tyndall. |

Formas de cima
--------------

Un pico piramidal (*horn*) é un cumio montañoso con forma puntiaguda producida pola erosión do xeo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207326
* AAT: 300008798
* GEC: 0148739
* GND: 4423712-1
* MAG: 2778848561

 |

1. ↑  "Cume, Cumio". *academia.gal*. Consultado o 30 de xaneiro de 2021.
**Guillermo Barros Cela**, nado en Vigo o 16 de xullo de 1914 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 2009, foi un sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

A finais dos anos vinte militaba no sindicato confeiteiro da UGT de Vigo e contribuíu a facelo pasar en bloque á CNT nos anos trinta. En 1931 foi un dos fundadores das Juventudes Libertarias (FIJL) e en 1934 da Federación Anarquista Ibérica (FAI). En marzo de 1936 era o presidente do Sindicato Único del Ramo de Alimentación de Vigo da CNT.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia no barrio do Calvario, e despois da caída de Vigo estivo agochado tres anos. Ao rematar a guerra puido escapar á represión. Despois dun período de servizo militar obrigatorio participou na reorganización da CNT a principios dos anos corenta. En 1942 era membro do Comité de Vigo con Dalmacio Bragado e despois foi nomeado secretario adxunto da Federación local. Detido en 1947, foi condenado en consello de guerra en Vigo en xuño de 1948 a cinco anos de prisión, e foi encarcerado en Sevilla. Preso na Colonia Penitenciaria Militarizada de Dos Hermanas, saíu en liberdade condicional en setembro de 1949.

A principios dos anos sesenta era membro do comité local da CNT con Víctor Francisco Cáceres e Dalmacio Bragado Ruiz. Partidario da infiltración no sindicalismo vertical (cincopuntismo), converteuse nun dos responsables do sindicato CNS dos confeiteiro de Vigo-Pontevedra. Coa morte de Franco, fixo que o sindicato se adherise en bloque á CNT que se reorganizaba.

Notas
-----

1. ↑  Álvarez Castro, Xosé (2019). "Sindicalistas en Vigo (e 2)"
2. ↑  Requisitorias, *El Pueblo Gallego*, 27-8-1936, p. 3.
3. ↑  *BOE*, 8-12-1949, p. 5119.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. p. 39. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* 

* Guillermo Barros Cela na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los de la sierra Arquivado 28 de novembro de 2018 en Wayback Machine.
**Digna Rivas Gómez**, nada en Vigo en 1976, é unha política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Técnica de Prevención de Riscos Laborais e de Coidados Auxiliares de Enfermaría e técnica superior de Laboratorio e Análises Clínicos. Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira de Redondela polo PSdeG-PSOE. Continuou como concelleira nas municipais de 2015. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Redondela e foi elixida alcaldesa. Foi deputada provincial. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE e volveu ser elixida alcaldesa co apoio do BNG e AER.

Notas
-----

1. ↑  Digna Rivas Gómez: "Soy optimista para un gobierno de progreso con AER y BNG, nuestra disposición es total"
2. ↑  Digna Rivas, proclamada alcaldesa de Redondela para un segundo mandato
3. ↑  Digna Rivas promete estabilidad en Redondela tras hacerse con la alcaldía con apoyo de AER y BNG

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Redondela

### Ligazóns externas

* Ficha no Concello de Redondela
* Digna Rivas: «Aún falta mucho para llegar a una igualdad real en política»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Javier Bas Corugeira** |  **Alcaldesa de Redondela** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
**Guillermo Bernal Romero**, nado na Cidade de México o 14 de xuño de 1960, é un historiador e investigador mexicano. Especializouse na epigrafía da escrita maia.

Traxectoria
-----------

Realizou os seus estudos de bacharelato na Escola Nacional Preparatoria 1 "Gabino Barreda" e de licenciatura en historia na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) obtendo o seu título en 1979. Especializouse en estudos mesoamericanos cursando unha mestría de 2004 a 2006 e un doutoramento de 2007 a 2011. As tres teses que escribiu para obter os seus graos académicos baseáronse en investigacións realizadas en Palenque, a de licenciatura en 2003, *El Tablero de K'an Tok: reconstrucción, análisis epigráfico e implicaciones historiográficas en una inscripción glífica maya del Grupo XVI, Palenque, Chiapas*, a de mestría en 2006, *El trono de K'inich Ahkal Mo' Nahb': una inscripción glífica del Templo XXI de Palenque* e a de doutoramento en 2011: *El señorío de Palenque durante la Era de K'inich Janaahb' Pakal y K'inich Kan B'ahlam (615-702 d. C.)*. Realizou diversos cursos de especialización e participado en varios seminarios sobre escritura xeroglífica maia e náhuatl, así como de lingua ch’ol.

Investigador
------------

De 1998 a 2005 colaborou para o Proxecto Arqueolóxico Palenque, chegando a ser director do Museo Alberto Ruz Lhuillier do Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia (INAH). Dende 2006, é investigador de tempo completo do Centro de Estudos Maias do Instituto de Investigacións Filolóxicas (IIFI) da Universidade Nacional Autónoma de México. Os resultados das súas continuas investigacións sobre a historia dinástica e da vida cerimonial de Palenque publicounos en artigos de divulgación en revistas especializadas, así como nalgúns libros, de tal forma, que é citado frecuentemente por outros arqueólogos e historiadores. É un asiduo participante das Mesas Redondas de Palenque.

Notas
-----

1. ↑  "Guillermo Bernal Romero".
2. ↑  "Explican presagio maya en estela ubicada en Tabasco".
3. ↑  "Un tablero del Templo XIV muestra a Pakal y a la Reina Roja en la playa de un mar de otra era geológica".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5888346
* WorldCat
* VIAF: 127154329443726970009
* GND: 1171739338

 |