recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 42°45′42″N 8°32′48″O﻿ / ﻿42.76166667, -8.54666667

**Pontevea** é un lugar da parroquia de Reis no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 177 habitantes (84 homes e 93 mulleres).

Patrimonio
----------

A **ponte de Pontevea** é unha construción do século XV que cruza o río Ulla, unindo as provincias de Pontevedra e A Coruña. Ten seis arcos con bóvedas oxivais de transición do románico ao gótico: tres deles semicirculares e outros tres lixeiramente apuntados. Os vértices suavizan a presión das augas.

Foi reformada en varias ocasións, a última na década de 1990, por mor dos danos sufridos en inundacións e na Guerra da Independencia. A finais do século XX construíuse outra ponte paralela.

A **burga de Xermeade** está a carón da ponte nova sobre o Ulla. É unha fonte cun cano que dá a un estanque circular. Un párroco, coñecedor das propiedades das augas, mandou construír unha casa de baños (actualmente en ruínas), e unha fonte e unha piscina a carón dela para que a xente pobre tamén se puidese beneficiar delas. Porén, coa morte do crego unha familia da zona fíxose cargo da burga e quixo privatizala, mais o pobo presentou un preito pola propiedade do manancial e gañouno. Tempo despois, a instalación do oleoduto Vigo-A Coruña a 20 metros cortou a veta que abastecía a fonte, mais a presión veciñal provocou a restitución do manancial.

As súas augas son sulfuradas -cloruradas sódicas-, e saen a uns 15 °C cun caudal moderado. Son usadas nas afecciones reumáticas, da pel, doenzas dos ollos, e como bebida para as do fígado.

Galería de imaxes
-----------------

* Entrada en Pontevea.Entrada en Pontevea.
* Cruceiro.Cruceiro.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Reis

| Lugares da parroquia de Reis no concello de Teo (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Chao do Río | Coira | O Ferreiriño | A Freiría | Freixeiro | A Igrexa | Montecelo | Olveira | O Outeiro | Pazos | O Piñeiro | Pontevea | A Ribeira | Samar | Valiñas | Vieiro | Xermeade |

### Parroquias de Teo

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Teo |  |
| --- | --- |
| Bamonde (Santa María) | Cacheiras (San Simón de Ons) | Calo (San Xoán) | Lampai (Santa María) | Lucí (Santa Mariña) | Luou (Santa María) | Oza (Santa Baia) | Rarís (San Miguel) | Recesende (San Xoán) | Reis (San Cristovo) | Teo (Santa María) | Vilariño (San Tomé) |

Notas
-----

1. ↑  Nomenclátor de Galicia. Busca directa (ed.). "Lugares da parroquia de Reis, Teo". Consultado o 18 de maio de 2023.
2. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor estatístico de Galicia" (en galego). Consultado o 26 de febreiro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Teo
Coordenadas: 42°50′34″N 8°34′45″O﻿ / ﻿42.8428335, -8.5791513

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Milladoiro.

**O Milladoiro** é un núcleo de poboación da parroquia de Biduído, no concello coruñés de Ames. Segundo o INE, no ano 2018 tiña unha poboación de 12.848 habitantes (6.107 homes e 6.741 mulleres), o que supón un aumento con respecto o ano 2006.

Historia
--------

O seu topónimo actual ten unha orixe ligada ó culto xacobeo. Antes do século XI cada unha das entradas a Santiago estaba marcada por medio de miliarios romanos. Esta demarcación responde á xurisdición que a igrexa de Santiago tiña sobre o territorio en relación co xiro ou circuíto de peregrinación xacobea. Estes fitos aparecen nomeados como miliarios ata o ano 1 000, palabra que entronca coa latina *millia* (do numeral *mille*). Estes nomes, que xa aparecían como *O Milladoiro*, latinizaronse posteriormente baixo o termo humiliatorium; desta maneira estableceuse unha relación aparente cos termos latinos humilis e Humilitatis. Esta relación etimolóxica parece ser a orixe dun dos ritos da peregrinación, consistente na colocación de pedras nos chamados *milladoiros*.

A vila está atravesada pola estrada N-550, arredor da cal foi medrando. Na década de 1970 as aldeas de Seidón, A Madalena e O Milladoiro experimentaron un progresivo crecemento como cidades-dormitorio de Santiago de Compostela.

Eclesiasticamente, O Milladoiro constituíuse como parroquia en 2009, segregándose de Biduído.

O Milladoiro na literatura popular
----------------------------------

* *Véxote no Milladoiro,/ no Faramelo, en Padrón,/ e astra pola Ponte Valga/ te vexo no corazón* .

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Biduído

| Lugares da parroquia de Biduído no concello de Ames (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Agrela | Biduído de Abaixo | Biduído de Arriba | Casanova | Coira | Costoia | Fraíz | Framil | A Igrexa | O Milladoiro | A Moniña | Paramuíño | Raíces | Ventín |

### Parroquias da Ames

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Ames |  |
| --- | --- |
| Agrón (San Lourenzo) | Ameixenda (Santa María) | Ames (San Tomé) | Biduído (Santa María) | Bugallido (San Pedro) | Covas (Santo Estevo) | Lens (San Paio) | Ortoño (San Xoán) | Piñeiro (San Mamede) | Tapia (San Cristovo) | Trasmonte (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  López Alsina, Fernando (1988). *La ciudad de Santiago de Compostela en la AltaEdad Media*. Concello de Santiago de Compostela. Citado en López Boullón, Xosé Ramón (2019). *Toponimia de Ames*. Real Academia Galega. p. 70. ISBN 978-84-947823-7-4. doi:10.32766/rag.339.
2. ↑  "O Milladoiro ya es una parroquia". *El Correo Gallego* (en castelán). 26 de outubro de 2009.
3. ↑  O Milladoiro é lugar da parroquia de Biduído, concello de Ames; O Faramello non está en Padrón senón que é lugar da parroquia de Ribasar, no concello de Rois; Ponte Valga é lugar da parroquia e concello de Valga. No texto: *hastra*
Coordenadas: 42°45′05″N 8°27′27″O﻿ / ﻿42.751388888889, -8.4575

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ximonde.

**Ximonde** é un lugar da parroquia de San Miguel de Sarandón no concello coruñés de Vedra. Segundo o IGE en 2018 tiña 28 habitantes (13 mulleres e 15 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 36 habitantes.

Patrimonio
----------

**Pazo de Ximonde**. De finais do século XVIII, é un edificio en forma en escuadra que se desenvolve cara á súa parte posterior. Polo menos unha parte da zona posterior debe corresponder ao último terzo do século XVI, momento en que cabe encadrar o escudo. Aos lados da portada corren sartas de froitos que vinculan a obra con Compostela. No que foi o patio interior, pódese admirar a fachada barroca en figura de "L", un fermoso soportal e a solaina do primeiro piso. No patio hai dúas fontes, unha delas encaixada no edificio. Destaca na fachada o escudo cos brasóns dos Cisneros.

En 1776 Carlos III de España concedeulle o Condado de Ximonde a Xoán Antón Cisneros de Castro e da Barrera (1747-1798), rexedor da cidade de Santiago de Compostela e señor do Couto de Ximonde.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Miguel de Sarandón

| Lugares da parroquia de San Miguel de Sarandón no concello de Vedra (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Canicova | A Casanova | Casansula | Caxaraville | Cimadevila | Dozar | A Pedreira | Sarandón | A Silva de Abaixo | A Silva de Arriba | Ximonde |

### Parroquias de Vedra

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Vedra |  |
| --- | --- |
| Illobre (Santo André) | Merín (San Cristovo) | A Ponte Ulla (Santa María Madanela) | San Fins de Sales (San Fins) | San Mamede de Ribadulla (San Mamede) | San Miguel de Sarandón (San Miguel) | San Pedro de Sarandón (San Pedro) | San Pedro de Vilanova (San Pedro) | San Xián de Sales (San Xián) | Santa Cruz de Ribadulla (Santa Cruz) | Trobe (Santo André) | Vedra (Santa Eulalia) |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Estilo.
En **epidemioloxía**, o **estilo de vida**, **hábito de vida**, **forma de vida** son un conxunto de comportamentos ou actitudes que desenvolven as persoas, que unhas veces son saudables e outras son nocivas para a saúde. Nos países desenvolvidos os estilos de vida pouco saudables son os que causan a maioría das enfermidades.

Entre os estilos de vida máis importantes que afectan á saúde están:

* Consumo de substancias tóxicas: tabaco, alcohol e outras drogas
* Exercicio físico
* Sono nocturno
* Condución de vehículos
* Estrés
* Dieta
* Hixiene persoal
* Manipulación dos alimentos
* Actividades de lecer ou afeccións
* Relacións interpersoais
* Comportamento sexual

Nos países desenvolvidos existe o paradoxo de que a maioría das enfermidades son producidas polos estilos de vida da súa poboación, e porén os recursos sanitarios desvíanse cara ó propio sistema sanitario para intentar curar estas enfermidades, no canto de destinar máis recursos económicos na promoción da saúde e prevención das enfermidades.

En **socioloxía**, un **estilo de vida** é a maneira en que vive unha persoa (ou un grupo de persoas). Isto inclúe a forma das relacións persoais, do consumo, da hospitalidade, e a forma de vestir. Unha forma de vida tipicamente tamén reflicte as actitudes, os valores ou a visión do mundo dun individuo.

Ter unha "forma de vida específica" implica unha opción consciente ou inconsciente entre un sistema de comportamentos e dalgúns outros sistemas de comportamentos.

A primeira vez que apareceu o concepto de "estilo de vida" foi en 1939 (as xeracións anteriores puideron non ter necesitado este concepto porque non era significativo ó ser as sociedades relativamente homoxéneas). Alvin Toffler predeciu unha explosión dos estilos de vida (denominados "subculturas") debido ó aumento da diversidade das sociedades postindustriais. Jeremy Rifkin na 'construción da idade moderna' do seu libro *The European Dream*, describe o estilo de vida e a vida cotiá en Europa e Estados Unidos; nas épocas históricas, nas actuais e na chegada da era global, despois do individualismo e o comunitarismo.
| Fentalla |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Pteridophyta |
| Clase: | Pteridopsida |
| Orde: | Polypodiales |
| Familia: | Dryopteridaceae |
| Xénero: | *Polystichum* |
| Especie: | ***P. setiferum*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Polystichum setiferum'**(Forssk.) Woynar |

A **fentalla** (***Polystichum setiferum***)
é un fento nativo do sur e o oeste de Europa. É máis abondoso en Irlanda, suroeste da Gran Bretaña, oeste de Francia e noroeste da Península Ibérica, onde se combinan invernos suaves e veráns temperados, aínda que tamén aparece puntualmente no norte e nordés de Escocia e leste de Crimea e Turquía; na rexión Mediterránea adoita medrar en cotas altas. Medra en bosques sombrizos e húmidos.

Descrición
----------

As frondes, de cor verde brillante miden 30-120 cm de lonxitude. Xeralmente son caídas e polo xeral nun número de 4-10 follas nunha planta madura.
As follas son de textura suave, bipinnadas (pinadas en plantas novas). Cada pinna mide de 4 a 14 cm de longo, cunha gran pínnula apuntada cara arriba na base e as outras pínulas diminuíndo de tamaño dende a base. As frondes individuais viven de 9 a 15 meses e permanecen unidos ao rizoma despois de murchar. Os soros ocupan dúas fileiras a ambos os dous lados da nervadura central de cada pínula e están cubertos por un insidio tipo paraugas agarrado polo centro cos bordos serrados. Producen esporas amarelas claras.

Usos
----

Adóitase utilizar coma planta ornamental en xardíns. Existen varios cultivares cultivados.

Notas
-----

1. ↑  Nome común galego en MiniAtlas Xeobotánico de Galicia -

* Flora Europaea: *Polystichum setiferum*
* Hyde, H. A. Wade, A. E. & Harrison, S. G. (1978). *Welsh Ferns*. National Museum of Wales.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Fentalla*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2018810
* MAG: 2780285972

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APDB: 130666
* Dyntaxa: 6006879
* EPPO: POISE
* EUNIS: 150332
* GBIF: 4044517
* iNaturalist: 319738
* NBN: NHMSYS0000461949
* NCBI: 207872
* PlantList: tro-26600289
* POWO: ID
* Soortenregister: 118325
* TAXREF: 115076
* Tela Botanica: 51937
* Tropicos: 26600289

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1224556

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Quilla.

Esqueleto de ave no que está salientado o esterno con quilla en cor azul.Esqueleto de ave no que está salientado o esterno con quilla en cor azul.
Os pingüíns, aínda que son aves non voadoras, posúen un esterno con quilla.Os pingüíns, aínda que son aves non voadoras, posúen un esterno con quilla.

Na anatomía das aves a **quilla** ou **carena** é unha extensión do óso esterno que discorre axialmente como unha crista pola liña media da cara externa de dito óso e sobresae cara a arriba, perpendicular ao plano das costelas. A quilla proporciona unha superficie para a inserción dos músculos das ás, o que permite o efecto de panca necesario para poder voar. Non todas as aves teñen quilla, xa que xeralmente as aves non voadoras carecen dela.

Historicamente, a presenza ou ausencia dunha estrutura de quilla ben marcada foi utilizada para facer unha clasificación das aves en dous grandes grupos ou ordes: carenadas ou Carinatae (do latín *carina*, 'quilla'), que teñen unha quilla pronunciada, e os ratites ou Ratitae (do latín *ratis*, 'balsa', unha embarcación sen quilla, referíndose ao esterno plano), que non teñen quilla ou teñen só unha sutil estrutura que fai de quilla. Esta división en Carinatae e Ratitae foi proposta por Blasius Merrem en 1813. Porén, esta clasificación caeu en desuso conforme os estudos filoxenéticos mostraron que moitas aves non voadoras evolucionaron a partir de aves voadoras. Hai aves non voadoras con forte quilla (pingüíns) e aves de familias voadoras que, a diferenza dos seus parentes, carecen dunha forte quilla (os papagaios kakapo de Nova Zelandia).

Notas
-----

1. ↑  Cummins, Jim (April 1, 1996). "Anatomy of Flight". Retrieved January 31, 2005.
2. ↑  Ramel, G. "The Anatomy of Birds". Earth-Life Web Productions. Retrieved January 31, 2005.
3. ↑  Merrem, Blasius. (1813). Tentamen systematis naturalis avium. Abh, Konigel (Preussische) Akad. Wiss, Berlin (Physikal.) 237–259.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Esqueleto das aves
* Ornitoloxía

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q641692
* MAG: 2908519861

 |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre aves é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Coco (homónimos).
**Coco**[1] (***Grover*** no orixinal inglés) é un dos máis populares personaxes creados por Jim Henson. Aparece no programa *Sesame Street* (emitido en Galicia nos anos oitenta do século XX en español pola Televisión Española) e é moi coñecido polos seus esforzos para ensinar aos cativos a diferenza entre "lonxe" e "preto", para o que recorre a se afastar e a se achegar acotío á cámara e ás carreiras até que cae esgotado ao chan.

Coco é posibelmente o personaxe máis versátil do programa. Ademais de a si mesmo interpreta o papel do superheroe **Supercoco**, *muppet* análogo a Clark Kent que é quen de voar cando está vestido co seu traxe (composto por un casco de armadura e unha capa coa letra G) mais non é quen de aterrar suavemente, pois o resto dos personaxes sempre din o mesmo cando chega, ollando cara arriba: "É un paxaro? É un avión? É... [óuvese un estrondo ao se estrelar Supercoco contra o chan] Supercoco!!!". Outro papel que interpreta é o do **Shériff Coco**, un shériff do vello oeste que soluciona conflitos ao lombo da súa inseparábel besta Fred the Wonder Horse (a egua *Jaca Paca* na versión en castelán), a cal ten moito máis siso ca el.

É un dos personaxes que aparece como imaxe do parque Port Aventura.

Notas
-----

1. ↑  Coco é o nome como se coñece o personaxe en Galicia, a partir da emisión do programa *Sesame Street* na súa versión en castelán nos anos oitenta do século XX (*Barrio Sésamo*)
Válvulas magnéticas.
Unha **válvula magnética** é un dispositivo que se encarga de variar a corrente que circula a través dun solenoide (condutor situado arredor dun émbolo, en forma de bobina) e que se emprega para controlar o fluxo de líquidos ou gases, en posición completamente aberta ou completamente pechada, polo que se lle chaman aparatos de "todo ou nada".

Ao circular a corrente polo solenoide xera un campo magnético que atrae ao émbolo móbil, o cal volve a súa posición cando finaliza o efecto do campo magnético, ben pola presión do fluído a controlar, dun resorte ou ben polo efecto da gravidade.

Montaxe
-------

As válvulas magnéticas están previstas para a montaxe en posición horizontal e vertical. Recoméndase a montaxe coa bobina cara arriba para evitar a acumulación do sedimento que poida interromper no funcionamento. Antes da montaxe da válvula, débese limpar as tubaxes co fin de evitar interrupcións de funcionamento. Diante das servo válvulas recoméndase colocar un filtro para capturar impurezas.

Usos
----

O uso de válvulas accionadas por solenoides débese a que permiten a súa implantación en lugares de difícil acceso, xeralmente na liña de líquido, na de aspiración ou na de gas quente, e facilitan a automatización do proceso ao ser accionadas electricamente. Úsanse en controladores estándar, equipos para automatización, termóstatos e cámaras frigoríficas entre outras aplicacións.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1430621
* GND: 4456233-0
* MAG: 2777112803

 |
Os primeiros álbums musicais tiñan forma de libro, asemellándose a álbums fotográficos.
Un **álbum musical** é unha colección de pistas de son relacionadas, editadas xuntas comercialmente nun formato de son para o público.

O termo álbum orixinouse polo feito de que os discos para gramófonos de 78 r.p.m. gardábanse xuntos nun libro parecido a un álbum fotográfico. Máis tarde, álbum viu a referirse a un único LP de 33 r.p.m. de cancións ou música, xa que un disco contiña tantas cancións como un álbum de discos dos anteriores. O formato estándar da industria discográfica para música popular era un álbum de aproximadamente 12 cancións, orixinalmente o número referido ao pago de dereitos de autor.

Agora que o disco de vinilo está obsoleto, o termo álbum aplícase a calquera colección de gravacións de son, incluíndo o CD, MiniDisc, e casete. Incluso a un conxunto de cancións postas á venda ao mesmo tempo para a súa distribución on-line nun sitio de descarga de música, se lle menciona ás veces como un álbum.

Debido á gran capacidade dos novos dispositivos, a cuestión de cuán longo debe ser un álbum está aberta a debate. Aínda que a media mantense en torno ás 11 ou 12 pistas, este valor oscila entre 7 ou 25 nalgúns casos. Para os discos de menos de 4 pistas ou 20 minutos de duración, adóitanse utilizar os termos sinxelo e EP en lugar de álbum, e estes, ademais, adícanse especialmente a unha soa canción, ou a esta mesma con varios remixes ou diferentes versións. As pistas dos álbums musicais acostuman a durar entre 2 e 5 minutos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Selo discográfico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q482994
* BNCF: 32424
* GND: 1077267533
* NDL: 00560327

 |
Símbolo no mapa do tempo da fronte ocluída
Fronte ocluída
A **fronte ocluída**, en meteoroloxía, fórmase ó superpoñerse dúas frontes diferentes, unha fría e outra cálida, ó se mover a primeira a maior velocidade que a segunda. A fronte fría empurra á cálida, ó ser menos densa, cara a arriba tal como se fose unha cuña por baixo dela, quedando a fronte fría a rentes do chan e a cálida sen contacto con este, ocluída, e vai desaparecendo pouco a pouco.

Características
---------------

As frontes ocluídas danse, xeralmente, en zonas de baixas presións cando estas están debilitándose, e están asociadas con nubes de estratos e precipitacións lixeiras. As chuvias intensifícanse coa chegada de nubes verticais, que provocan tormentas. Esta estrutura xeral é algo diferente segundo cales das dúas masas de aire frío que se fusionaron teñen a temperatura máis baixa. Se a máis fría é a primeira hai un predominio das nubes estratiformes e as precipitacións serán débiles pero continuadas. Se polo contrario, é a segunda, predominarán as nubes de cúmulos con chuvascos, aínda que pode atoparse unha ampla variedade de condicións climáticas ó longo deste tipo de fronte.

A fronte ocluída represéntase no mapa do tempo como unha liña punteada rosada entre as marcas de fronte fría e quente cunhas frechas que sinalan a dirección de desprazamento da fronte.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fronte fría
* Fronte polar
* Fronte cálida
* Fronte estacionaria
* Fronte semiestacionaria

### Ligazóns externas

* Artigo Arquivado 05 de febreiro de 2009 en Wayback Machine. *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q747330
* EBID: ID
* LCCN: sh85093814
* MAG: 159973510

 |
Coordenadas: 42°09′15″N 08°12′08″O﻿ / ﻿42.15417, -8.20222

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Frieira.

**A Frieira** é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE en 2009 tiña de 42 habitantes (24 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 102 habitantes.

É unha poboación da ribeira do río Miño, fronte a Cevide, a localidade máis setentrional de Portugal, e fronte ao lugar da Frieira, na parroquia de Desteriz (Padrenda). Tivo un aumento de poboación durante a construción do encoro da Frieira, e tamén pola proximidade da estación da Frieira, na liña Monforte de Lemos - Vigo. Entre 1913 e 1923 editouse na aldea o periódico *Tierra Libre*, fundado e dirixido por Marcelino Gómez Arias.

Galería de imaxes
-----------------

* Encoro da FrieiraEncoro da Frieira
* Estación de ferrocarrilEstación de ferrocarril
* Estación de ferrocarrilEstación de ferrocarril
* Estación de ferrocarrilEstación de ferrocarril
* Vista da aldea desde a estaciónVista da aldea desde a estación
* Paso a nivelPaso a nivel

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Quintela

| Lugares da parroquia de Quintela no concello de Crecente (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Bazoca | Borbote | O Cabo de Aldea | O Cancelo | A Capela | Os Coedros | A Fonte Rastrada | A Frieira | As Laxas | A Leira | A Rectoral | A Sabanle | A Xeixeira |

### Parroquias de Crecente

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Crecente |  |
| --- | --- |
| Albeos (San Xoán) | A Ameixeira (San Bernabeu) | Angudes (San Xoán) | Crecente (San Pedro) | Filgueira (San Pedro) | O Freixo (San Roque) | Quintela (San Caetano) | Rebordechán (Santa María) | Ribeira (Santa Mariña) | Sendelle (Santa Cruz) | Vilar (San Xorxe) |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Igrexa.
Coordenadas: 42°52′05″N 8°44′56″O﻿ / ﻿42.868, -8.7489

**A Igrexa** é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do INE.

Toponimia
---------

A orixe do topónimo é o latín (locus) ecclesiae, o lugar da igrexa.

Xeografía
---------

A Igrexa, denominada oficialmente no nomenclátor de Galicia como entidade propia, está ligada á aldea de Esparís. As únicas vivendas son a casa do cura, abandonada dende a década de 1980, e os edificios auxiliares próximos á igrexa, coñecidos como o Teleclub.

Patrimonio
----------

O templo relixioso ten planta de cruz latina, coa capela maior cadrada, cuberta con bóveda de canón con lunetos, mentres que o cruceiro, con arcos faxóns de medio punto sobre pilastras de orde toscana, ten bóveda de aresta. O edificio actual é do século XIX, construído sobre un anterior. A fachada foi a primeira parte que se leva a cabo, coa súa elegante torre do campanario, da escola de Simón Rodríguez. Na fornela-fiestra situada sobre a porta hai unha imaxe da Asunción da Virxe, labrada en 1784 polo escultor noiés Antonio Fabeiro. Entre 1832 e 1835 construíronse o presbiterio e a sancristía. Por último erguéronse as capelas laterais, e o corpo da nave. O retablo da capela maior é neoclásico, tallado despois de se remataren as obras.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Viceso

| Lugares da parroquia de Viceso no concello de Brión (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Esparís | Forxán | A Igrexa | Mourentáns | Ombre | Pousada | Vilar |

### Parroquias de Brión

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Brión |  |
| --- | --- |
| Os Ánxeles (Santa María) | Bastavales (San Xulián) | Boullón (San Miguel) | Brión (San Fins) | Cornanda (Santa María) | Luaña (San Xulián) | Ons (Santa María) | San Salvador de Bastavales (San Salvador) | Viceso (Santa María) |

Notas
-----

1. ↑  Instituto Nacional de Estadística
2. ↑  Ares Vázquez, Nicandro (2013). *Estudos de toponimia galega, tomo II*. Real Academia Galega. ISBN 978-84-87987-85-4.
O **anabolismo** (do grego ana ‘cara arriba’, e *ballein* ‘lanzar’) é o conxunto de procesos do metabolismo que teñen como resultado a síntese de compoñentes celulares a partir de precursores de baixa masa molecular, polo que tamén recibe o nome de **biosíntese.** É unha das dúas partes en que adoita dividirse o metabolismo. Aínda que anabolismo e catabolismo son dous procesos contrarios, os dous funcionan coordinada e armonicamente, e constitúen unha unidade difícil de separar.

Consiste na síntese de moléculas orgánicas (biomoléculas) máis complexas a partir doutras máis sinxelas, orgánicas ou inorgánicas, con requirimento de enerxía (reaccións endergónicas) e de poder redutor, ao contrario que o catabolismo. Os procesos anabólicos son procesos metabólicos de construción, nos que se obteñen moléculas grandes a partir doutras máis pequenas. Nestes procesos consómese enerxía.

Os seres vivos utilizan estas reaccións para formar, por exemplo, proteínas a partir de aminoácidos. Mediante os procesos anabólicos créanse as moléculas necesarias para formar novas células.

Funcións
--------

O anabolismo é o responsable de: 

* O aumento da masa muscular.
* A fabricación dos compoñentes celulares e tecidos corporais e por tanto do crecemento.
* O almacenamento de enerxía mediante enlaces químicos en moléculas orgánicas (amidón, glicóxeno, triacilglicéridos).

Algunhas rutas anabólicas
-------------------------

* Fotosíntese.
* Quimiosíntese.
* Ciclo de Calvin.
* Fixación do nitróxeno.
* Gliconeoxénese.
* Glicoxenoxénese.
* Ruta das pentosas.
* Biosíntese de proteínas.
* Biosíntese de ácidos graxos.

Notas
-----

1. ↑  "Glossary of Terms Used in Bioinorganic Chemistry: Anabolism". International Union of Pure and Applied Chemistry.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Catabolismo
* Metabolismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184681
* EBID: ID
* GEC: 0078003
* GND: 4315187-5
* JSTOR: anabolism
* MAG: 1008401

 |
**Marcial Villaverde Viqueira**, finado en Ferrol, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Santa Cruz de Mondoi, obtivo o segundo premio de millo no Concurso de patacas e millos de Betanzos de 1932. Militante do PSOE. Na Segunda República era vogal da Agrupación Socialista de Betanzos e foi nomeado alcalde de Oza dos Ríos en marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado nunha casa de Santiago de Paderne na que foi detido a causa dun aviso por un grupo de falanxistas e gardas civís de Betanzos. Cando o levaban a pasear fixo fronte a un dos gardas e botoulle as mans ao fusil que disparou cara a arriba, aproveitando para escapar. Cruzou o río Mandeo varias veces e perdeu a roupa. Estivo fuxido unha tempada en Mántaras, Coruxou e Areas. Regresou á casa de Mondoi e permaneceu agochado alí. No fondal da horta inmediata á casa fixo unha cova á que se acedía a través dun túnel desde un alpendre onde tiñan o forno. Botou sete anos agochado na casa sen que os fillos o souberan, até que en 1943 se presentou ás autoridades e saíu en liberdade. Despois instalouse en Curtis onde montou un bar e contactou con Isabel Ríos. Volveu ser detido e encarcerado seis meses, xunto co fillo máis vello, por colaboración coa guerrilla. Deixou o bar e marchou a Ferrol, onde morreu con 54 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Oza dos Ríos** 1936 | Sucesor:**?** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 4-11-1932, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Torres Regueiro, Xesús (2009). "Villaverde e Palacios. O "alcalde de Santa Cruz" e o alcalde asturiano" (PDF). *A Xanela. Revista cultural das Mariñas* (28): 15–17. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de marzo de 2016. Consultado o 01 de xuño de 2017.
Coordenadas: 42°40′33″N 8°48′53″O﻿ / ﻿42.675772222222, -8.8146444444444

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Laxe.

**A Laxe** é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 88 habitantes (46 homes e 42 mulleres).

Patrimonio
----------

Neste lugar atópase un cruceiro de capela integrado nun muro, coñecido como cruceiro da Laxe. A capela é lisa, de base troncopiramidal invertida, tellado a catro augas, teito abovedado e anxo con ás na base. No interior, atópase unha Virxe pregando. Sobre a capela, existe unha Cruz de sección cuadrangular con brazos chafranados. O Cristo Crucificado ten as mans abertas, nimbo crucífero, pano de pureza sen nós e cartela de INRI.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Taragoña

| Lugares da parroquia de Taragoña no concello de Rianxo (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Burata | O Burato | O Campo da Feira | Campos de Pazos | Cartomil | O Castriño | Chorente | Corques | A Coviña | O Cruceiro | A Cruz | Cuvide | Dorna | Fachán | Fonte Susán | A Igrexa | Iñobre | A Laxe | O Monte de Dorna | O Moroso | Ourille | Ourolo | Outeiro | Paradela | Pastoriza | As Pedriñas | A Senra | Té |

### Parroquias de Rianxo

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Rianxo |  |
| --- | --- |
| O Araño (Santa Baia) | Asados (Santa María) | Isorna (Santa María) | Leiro (Santa María) | Rianxo (Santa Comba) | Taragoña (San Salvador) |

Notas
-----

1. ↑  Cruceiro da Laxe na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
O **voo 670A de Loganair** era un voo regular de carga para Royal Mail dende o aeroporto de Edimburgo ata o aeroporto de Belfast. O 27 de febreiro de 2001 o Short 360 que operaba o voo esnafrouse no estuario de Forth sobre as 17:30; os corpos dos dous tripulantes foron atopados entre os restos do avión horas despois do accidente.

Avión e tripulación
-------------------

O avión accidentado era un turbohélice Short 360-100 fabricado por Short Brothers Limited en 1987, con número de serie SH 3723 e rexistro G-BMNT. Estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney Canada PT6A-67R. Os asentos dos pasaxeiros foran retirados para ser usado como cargueiro e o seu Certificado de Aeronavegabilidade era válido ata o 15 de outubro de 2001. O aparello estaba cargado con 1 360 kg de combustible e levaba 1 040 kg de carga, cun peso total na engalaxe de 10 149 kg. O peso máximo de engalaxe certificado do Short 360 son 12 292 kg.

A tripulación estaba formada por un piloto de 58 anos cunha licenza de transporte válida e 13 569 horas de experiencia como piloto ao mando. O copiloto tiña 29 anos, tiña tamén unha licenza válida e unha experiencia de 438 horas.

Accidente
---------

Ás 17:10 hora local o primeiro oficial solicitou autorización e, tras un pequeno atraso, a tripulación rodou para saír da pista 06. Co piloto aos mandos realizouse unha engalaxe normal cunha redución de potencia habitual aos 1 200 pés. Aos 2 200 pés o copiloto seleccionou os sistemas contra o xeo mentres o piloto cambiaba a unha nova frecuencia de radio. Catro segundos despois os indicadores de torque dos dous motores caeron rapidamente a cero e a aeronave sufriu unha completa perda de pulo de hélice. Cando o primeiro oficial radiou un mayday na frecuencia do control de tráfico aéreo o piloto iniciou un descenso cunha velocidade de só 110 nós, mentres xiraba á dereita cara á costa. Decatándose de que non poderían chegar a terra preparáronse para amarar. A unha velocidade de 86 nós co morro cara a arriba uns 6,8 graos e coa á esquerda uns 3,6 graos abaixo o avión impactou contra a auga.

Notas
-----

1. ↑  "Plane crash crew found dead" (en inglés). 2001-02-27. Consultado o 7-12-2018.
2. ↑  "Death-crash airline did not know about snow danger". *HeraldScotland* (en inglés). Consultado o 2018-12-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20714105
* ASN: 20010227-0

 |
O **voo 676 de China Airlines** era un servizo regular internacional de pasaxeiros que se esnafrou nunha estrada e nunha zona residencial de Tayuan, preto do aeroporto internacional Chiang Kai-shek (no presente aeroporto internacional de Taiwán Taoyuan), en Taiwán na noite do luns 16 de febreiro de 1998.

O Airbus A300 que realizaba o voo estaba en ruta dende o aeroporto Ngurah Rai en Balí a Taipei. Cando o avión se aproximaba ao aeroporto Chiang Kai-shek o tempo era malo, con chuvia e néboa, polo que o piloto executou unha aproximación errada. Despois de que o reactor fose autorizado a aterrar na pista 05L, o piloto automático foi desconectado, e os pilotos intentaron entón un go-around manual. O avión decelerou, inclinouse 40º cara a arriba, chegou aos 1 000 pés (300 m), entrou en perda, e esnafrouse contra unha veciñanza residencial, incendiándose ás 4:20 PM hora local. Ás 196 persoas a bordo morreron, entre as que estaban o gobernador do banco central de Taiwán Sheu Yuan-dong, xunto con sete persoas en terra. Hsu Lu, o xerente da emisora de radio Voice of Taipei, dixo que un neno fora sacado con vida do avión e que posteriormente morreu.

É o peor accidente de aviación no terridorio de Taiwán e o quinto dun Airbus A300. China Airlines tiña 12 A300 na súa frota no momento do accidente. Tamén é o segundo accidente de avión con máis vítimas mortais da historia de Taiwán despois do voo 611 de China Airlines, un Boeing 747-209B que se esnafrou no estreito de Taiwán con 225 mortes.

Notas
-----

1. 1 2  Gargan, Edward A. (1998-02-17). "Over 200 Die as Taiwan Jet Crashes in Bad Weather". *The New York Times* (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2018-12-20.
A SpaceShipOne en terra.
**SpaceShipOne** foi un avión espacial suborbital deseñado pola compañía Scaled Composites, propiedade de Burt Rutan, para gañar o premio X de Ansari.

Características
---------------

Considerada unha nave experimental, a SpaceShipOne lanzábase desde a aeronave White Knight e propulsábase mediante un foguete con motor híbrido desenvolvido por SpaceDev alimentado por óxido nitroso e HTBD. Na cabina presurizada había espazo para tres tripulantes e a nave podía chegar aos 100 km de altura. Para a reentrada as súas alas inclinábanse cara a arriba para estabilizar a nave e reentrar coa parte inferior da nave por diante. Para a aterraxe as ás volvían á configuración inicial, como nunha aeronave convencional.

A finalidade da nave era abrir o camiño ao turismo espacial con voos suborbitais, aínda que ela mesma nunca transportou turistas e tódolos voos adicáronse a probar os sistema da nave e novas técnicas. O primeiro voo, sen propulsión, tivo lugar o 8 de agosto de 2003. A nave chegou ao límite do espazo, a 100 km de altura, por primeira vez o 21 de xuño de 2004, co piloto Mike Melvill aos mandos, convertendo a SpaceShipOne no primeiro voo suborbital privado en chegar a esa altura. A nave gañou o Premio X ao facer un voo 29 de setembro de 2004 seguido doutro o 4 de outubro, dentro das dúas semanas estipuladas nas condicións para conseguir o premio. En total a nave voou con propulsión seis veces, todas lanzada desde o espazoporto de Mojave, en California. Sucedeuna a SpaceShipTwo, propiedade de Virgin Galaxy, para comezar os voos espaciais suborbitais comerciais.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Voo | Data | Resultado | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | 17 de decembro de 2003 | Éxito | Altura de 20,7 km, velocidade de 1,2 Mach. |
| 2 | 8 de abril de 2004 | Éxito | Altura de 32,0 km, velocidade de 1,6 Mach. |
| 3 | 13 de maio de 2004 | Éxito | Altura de 64,4 km, velocidade de 2,5 Mach. |
| 4 | 21 de xuño de 2004 | Éxito | Altura de 100,1 km, velocidade de 2,9 Mach. |
| 5 | 29 de setembro de 2004 | Éxito | Altura de 102,9 km, velocidade de 2,9 Mach. |
| 6 | 4 de outubro de 2004 | Éxito | Altura de 111,9 km, velocidade de 3,1 Mach. |

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2021). "SpaceShip One" (en inglés). Consultado o 25 de setembro de 2021.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "SpaceShipOne (SS1)" (en inglés). Consultado o 25 de setembro de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***SpaceShipOne Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* SpaceShipTwo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38935
* EBID: ID

 |
A **metodoloxía**, (do grego (μετά *metá* "máis aló" ὁδός *hodós* "camiño" λόγος *lógos* "estudo"), fai referencia ao conxunto de métodos de investigación utilizados para alcanzar unha gama de obxectivos nunha ciencia.

Aínda cando o termo pode ser aplicado ás artes cando é necesario efectuar unha observación ou análise máis rigorosa ou explicar unha forma de interpretar a obra de arte. En resumo son o conxunto de métodos que se rexen nunha investigación científica ou nunha exposición doutrinal.

*Método é o procedemento para alcanzar os obxectivos e a metodoloxía é o estudo do método.*

A diferenza do que sucede co epistemólogo, o metodólogo non pon en cuestión o coñecemento xa obtido e aceptado pola Comunidade científica. O seu problema céntrase na procura de estratexias válidas para incrementar o coñecemento.

Por iso, a metodoloxía entenderase aquí como a parte do proceso de investigación (Método Científico), que segue á propedéutica, e permite sistematizar os métodos e as técnicas necesarias para levala a cabo. "Os métodos -di Martínez Miguélez (1999)- son vías que facilitan coñecementos seguros e confiables para solucionar os problemas que a vida nos expón".

A metodoloxía, como etapa específica que dimana dunha posición teórica e epistemolóxica, dá pé á selección de técnicas concretas de investigación. A postura filosófica acerca da ciencia da que parte o investigador, orientará a súa elección metodolóxica, é dicir, guiarao á hora de resolver: como investigar o problema de investigación, con bases racionalistas, empiristas, pragmáticas, construtivistas, cun sentido crítico, escéptico ou dogmático, cun enfoque positivista ou dialéctico hermenéutico, é o suxeito un ente pasivo ou construtor do coñecemento?

A metodoloxía dependerá, desta forma, dos postulados que o investigador considere como válidos -daquilo que considere obxecto da ciencia e coñecemento científico- pois será a través da acción metodolóxica como colleite, ordene e analice a realidade estudada.

Non existe unha metodoloxía que sexa a panacea absoluta, así que aparecen moitas veces elas mesturadas unhas con outras en relación simbiótica.

A validez outorgada ao uso dun ou outro método estará dada no marco dos paradigmas da ciencia.

Notas
-----

1. ↑  Gamaliel López I, 1986:47

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dō
Unha xiringa estándar.
Xiringa de vidro.
Unha **xiringa** (do grego *syrinx*, "tubo") é un produto sanitario que está composto por un émbolo inserido nun tubo, que ten unha pequena abertura nun dos seus extremos. As xiringas son empregadas para introducir pequenas cantidades de gases ou líquidos en áreas que son inaccesibles. Polo xeral, énchese introducindo a agulla no líquido e estirando o émbolo. A continuación, coa agulla cara arriba, prémese o émbolo para expulsar as burbullas de aire que quedaran, e a continuación, introdúcese a agulla e expúlsase o líquido premendo o émbolo. O proceso de administración dunha substancia cunha xiringa chámase inxección.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *xiringa*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xiringa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Hans-Jürgen Bässler und Frank Lehmann : *Containment Technology: Progress in the Pharmaceutical and Food Processing Industry.* Springer, Berlin 2013, ISBN 978-3642392917

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q273318
* BNCF: 1728
* EBID: ID
* GEC: 0218510
* MAG: 2778571141

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D013594
* UMLS: C0039141

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vilachá.

**Vilachá** é unha aldea de parroquia de Pereira, no concello do Pino, a menos de 200 m ao sur da estrada nacional N-547, que vai de Lugo a Santiago, a uns 700 m ao sur do Camiño de Santiago e a uns sete quilómetros ao leste do aeroporto internacional de Lavacolla. Segundo o IGE, en 2019 tiña 76 habitantes (38 homes e 38 mulleres).

Trátase dunha zona rural de pouca pendente, numerosos regatos e unha vexetación conformada principalmente por eucaliptos, piñeiros e, aínda que en menor medida, carballos. Ao igual que no resto de parroquias do concello do Pino, son frecuentes en Vilachá os agros de millo e verza. Apenas a 600 m ao sur discorre o río Brandelos, que nesta parte acaba por adentrarse no concello de Touro.

Outros topónimos desta área próxima a Vilachá son, ao norte, Cotera (que estriba o Castro de Amenal), ao leste a Fonte Peña de Arca (a 170 m da rúa da Casilla, no Pedrouzo) e a Corredoira do Monte, e, por fin, ao sueste, en dirección ás terras do concello de Touro, os topónimos de Debaixo das Quenllas e As Fontiñas (en dirección á ermida de San Cidre ou Sidro, en Bama).

Esta localidade conta con varios exemplos de hórreos tipo O Pino.

Galería de imaxes
-----------------

* Paisaxe típica das terras de VilacháPaisaxe típica das terras de Vilachá
* Hórreo tipo O Pino en VilacháHórreo tipo O Pino en Vilachá
* Casa de cachotaría reconstruída con ladrillo (feísmo de fagocito con paries nudum)Casa de cachotaría reconstruída con ladrillo (feísmo de fagocito con *paries nudum*)
* Corredoira con muros de cachotería no centroCorredoira con muros de cachotería no centro
* Entrada en Vilachá polo oesteEntrada en Vilachá polo oeste

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Pereira

| Lugares da parroquia de Pereira no concello do Pino (Provincia da Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Alta de Pereira | Alvarín | Alvite | O Amenal | O Ameneiral | O Castro | Cimadevila | A Igrexa | Vilachá |

### Parroquias do Pino

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias do Pino |  |
| --- | --- |
| Arca (Santaia) | Budiño (Santa María) | Castrofeito (Santa María) | Cebreiro (San Xiao) | Cerceda (San Miguel) | Ferreiros (San Breixo) | Gonzar (Santa María) | Lardeiros (San Xiao) | Medín (Santo Estevo) | Pastor (San Lourenzo) | Pereira (San Miguel) | O Pino (San Vicenzo) | San Mamede de Ferreiros (San Mamede) |

Notas
-----

1. ↑  Xunta de Galicia (ed.). "Instituto Galego de Estatística, consulta do nomenclátor". Arquivado dende o orixinal o 07 de febreiro de 2021. Consultado o 28 de abril de 2021.
Esquema dun sinclinal e un anticlinal.
Sinclinal.
Un **sinclinal** é unha dobra da codia terrestre que presenta os estratos máis recentes no seu núcleo. Fórmanse polos efectos tectónicos da dinámica terrestre.

Denonmínase «**sinforma**» ou «dobra sinforme» á dobra cóncava (forma de U ou V); normalmente úsase en lugar do termo sinclinal cando non se sabe a orde cronolóxica da sucesión sedimentaria. Igualmente, denomínase «falso sinclinal» ou «**anticlinal sinforme**» cando un anticlinal (dobra cos estratos máis antigos no núcleo) foi invertido pola tectónica, mostrando entón a convexidade cara arriba (sinforma).

Sinclinorio.
Denomínase «**sinclinorio**» á estrutura sinformal rexional composta por unha sucesión de anticlinais e sinclinais máis pequenos.

Os nomes das súas partes son similares ás do anticlinal: flancos e charneira ou cunca sinclinal. A súa formaión débese ás forzas de compresión dun movemento oroxénico. Igual que no anticlinal, nun sinclinal podemos destacar: o plano axial, o eixe e o buzamento ou inclinación dos estratos. Tendo en conta o seu plano axial, pode ser: **recto ou simétrico**, ou **inclinado** (*tombado*) ou **asimétrico**. E pola súa forma pode ser: *en cunca*, *pinzado*, **de V**, de **cubeta** ou **braquisinclinal**. 

Igual que o anticlinal, ao que vai unido, o sinclinal puido estar sometido a modificacións e ser fallado, pinzado, tombado, desprazado do seu lugar de orixe e erosionado. Un sinclinal pode estar conforme coa topografía do terreo, é dicir máis baixo que os anticlinais dos lados (no Xura chámase *val*) ou, debido á erosión, quedar a máis altura (relevo invertido ou inverso), e entón recibe o nome de *sinclinal colgado* e, cando quedou moi achaiado, nalgúns sitios falan de páramo, aínda que para evitar confusións, no uso xeomorfolóxico tende a usarse este último termo só para plataformas estruturais horizontais.

En xeomorfoloxía denomínase **sinclinal colgado**, a unha estrutura sinclinal que queda máis elevada que os anticlinais adxacentes, porque estes estiveron sometidos a unha erosión que os rebaixa.

Notas
-----

1. 1 2  Mattauer, Maurice (1976 [1973]). *Las deformaciones de la corteza terrestre*. Ediciones Omega, S.A. Métodos. 524 páxs. Barcelona, 1976 ISBN 84-282-0440-3 Páx. 94 [*Les deformations des materiaux de l'ecorce terrestre*. Hermann. Methodes. 493 páxs. ISBN 2-7056-5721-5]
2. 1 2 3  RACEFN Glosario de Geología.
3. ↑  Definición de buzamento no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
4. ↑  Tejada Álamo, G. (1994). *Vocabulario geomorfológico*. Madrid:Akal. ISBN 84-460-0285-X.
5. ↑  glosarios@servidor-alicante.com (2015-08-13). "Sinclinal colgado (Geografía General)". *glosarios@servidor-alicante.com* (en castelán). Consultado o 2022-12-24.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sinclinal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Anticlinal

### Ligazóns externas

* Imaxe dun sinclinal
* Imaxe doutro sinclinal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q319440
* BRE: 3664420
* EBID: ID
* GEC: 0210970
* JSTOR: synforms
* MAG: 149465734
* PSH: 4451

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Lanzada.

**A Lanzada** é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Segundo o IGE, en 2016 tiña 41 habitantes (18 mulleres e 23 homes), o que representa unha redución con respecto ó ano 2010, cando tiña 48 veciños, para case alcanzar a poboación que tiña en 2004, 40 veciños.

O lugar sitúase no extremo norte da praia da Lanzada. Nel érguese un antigo sanatorio antituberculoso, hoxe dedicado a campamento de vacacións da Deputación de Pontevedra.

O areal da Lanzada tamén puido desenvolver un rol importante durante a segunda guerra mundial coa preparación dun aeródromo alemán encuberto que non consta se chegou a ser empregado .

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Vicente do Grove

| Lugares da parroquia de San Vicente do Grove no concello do Grove (provincia de Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Area | Balea | Balea Marítima | Cacheirás | Os Campos | O Carreiro | Carríns | Os Coupríns | A Fonte | A Gandariña | A Granxa | A Igrexa | A Lanzada | Montemar | O Outeiro | Pedras Negras | Pereiriña | Quinteiros | Reboredo | San Vicente do Mar | Tempráns | A Torre |

### Parroquias do Grove

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias do Grove |  |
| --- | --- |
| O Grove (San Martiño) | San Vicente do Grove (San Vicente) |

Notas
-----

1. ↑  Jesús María Reiriz Rey: "A Coruña y la II Guerra Mundial". no *Anuario Brigantino*, 2006 .