recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Felipe Sánchez Román**, nado en Valladolid o 20 de agosto de 1850 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 1916, foi un avogado e político español, ministro de Estado durante o reinado de Afonso XIII .

Biografía
---------

Nado o 20 de agosto de 1850 en Valladolid, foi catedrático de Dereito Civil nas Universidades de Madrid e Granada, representando a esta foi elixido senador en 1893 sendo membro do Partido Liberal, escano que ocupou ata que en 1902 foi designado senador vitalicio. O 8 de outubro de 1897 foi nomeado, a proposta do ministro de Graza e Xustiza Alejandro Groizard Gómez de la Serna, subsecretario do Ministerio de Graza e Xustiza ao constituírse un Goberno de Práxedes Mateo Sagasta. Mantivo este cargo ata o 4 de marzo de 1899. Compatibilizou o cargo co de fiscal do Tribunal Supremo, para o que foi nomeado o 21 de outubro de 1897.

Exerceu de ministro de Estado entre o 23 de xuño e o 31 de outubro de 1905 nun goberno presidido por Montero Ríos. Anos despois, en 1908, foi nomeado Conselliero de Estado, a proposta do Presidente do Consello de Ministros Antonio Maura. Así mesmo foi membro da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas.

Faleceu o 13 de xaneiro de 1916 en Madrid, ás dez da mañá. A prensa publicou que arrastraba un catarro complicado finalmente cunha insuficiencia cardíaca. O cadáver levouse á Estación do Norte con destino a Valladolid, onde fue soterrado no panteón de cidadáns ilustres a petición da corporación municipal. Abría o cortexo o xefe do Consello de ministros, conde de Romanones, os titulares de Instrución Pública e de Graza e Xustiza, o fillo Felipe, o amigo e cuñado Rafael de Ureña e Guillermo Rolland, vicepresidente do Senado. Os estudantes de "Dereito Civil" acudiron en masa, tralo estandarte da facultade.

O seu fillo Felipe foi un significado dirixente republicano durante a Segunda República.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Wenceslao Ramírez de Villaurrutia** | **Ministro de Estado**23 de xuño de 1905 - 31 de outubro de 1905 | Sucesor:**Pío Gullón Iglesias** |

Notas
-----

1. 1 2  Petit, Carlos. "Sánchez Román, Felipe (1850-1916)". *Diccionario de catedráticos españoles de derecho (1847-1943)*. Universidade Carlos III de Madrid. Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2016. Consultado o 09 de maio de 2018.
2. ↑  Centro de Ciencias Humanas y Sociales (CCHS) del CSIC (ed.). "Ministros y miembros de organismos de gobierno. Regencias, Juntas de Gobierno, etc (1808-2000): g-l". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 09 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Felipe Sánchez Román*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4407981
* WorldCat
* VIAF: 49500117
* BNE: XX912686
* BNF: 15004250x
* BVMC: 15374
* CANTIC: a10161764
* DBE: felipe-sanchez-roman
* GEC: 0058600
* GND: 1184816581
* ISNI: 0000000059549664
* LCCN: no93013056
* OL: OL1543002A
* Senadores de España (1834-1923): 2684

 |
**Texel** (**Tessel** en frisón, pronunciado 'Tessel' en neerlandés) é a máis grande das Illas Frisias e a súa vez a máis occidental. Fica entre o mar de Wadden (ao leste) e o mar do Norte (ao oeste), ao sur coa illa de Vlieland e ao norte coa provincia de Holanda Setentrional, a cal pertence administrativamente. O estreito de Mardiep afasta a illa de Den Helder, xa en terra firme.

Toda a illa forma un único concello, cunha superficie de 585,96 km², dos cales 416,14 son auga. A illa ten uns 20 km de longo e 8 km de amplo. No 2004 tiña unha poboación de 13.735 habitantes.

Texel e Eierland
----------------

Hoxe a illa de Texel está composta por dúas illas antigamente afastadas de seu, Texel ao Sul e Eierland ao Norte. No 1630 remátase de construír o dique de area que liga as dúas illas. No 1835 Nicolas Joseph De Cock forma con outros unha sociedade anónima co obxectivo de converter as chás mareais entre as dúas en polders. No noveno pólder fundouse unha vila, no inicio co nome de Nieuwdorp (*Pobo Novo*), mais logo foi chamada na honra do seu impulsor De Cocksdorp

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Texel Online Nieuws (Noticias)
* VVV Texel (Información turística)
* Gemeente Texel (Municipio de Texel)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9966
* GeoNames: 2746383
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1138143
* OSM: 296984

 |
**Antonio Riestra del Moral**, nado en Pontevedra o 26 de outubro de 1909 e finado en Madrid o 29 de outubro de 1984, foi un avogado, militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi Alférez Provisional na Guerra civil. Sucedeu ao seu pai Raimundo Riestra Calderón, que fora deputado por Redondela, no marquesado de Riestra. Procurador en Cortes por ser Consejero Nacional nato como Delegado Nacional do Servizo Exterior, durante a I Legislatura (1943-1946). Repite cargo como Consejero Nacional designado polo Xefe do Estado, o ditador Francisco Franco, durante a II Lexislatura (1943-1946).

Secretario en funcións do Instituto de Estudios Políticos e Delegado Nacional do Servizo Exterior de Falange Española.
Durante a segunda guerra mundial como Delegado Nacional do Servizo Exterior fixo chegar ao reitorado da Universidade de Santo Tomás en Manila un texto do SEU felicitándoo pola entrada de tropas americanas "*liberando a ese pueblo del dominio de una potencia asiática*".

A súa tarefa á fronte do Instituto de Estudios Políticos supuxo o abandono de posicións fascistas totalitarias, defendidas por Pedro Laín Entralgo *para avanzar hacia posiciones nacionalistas españolas en las que sólo hay cabida para los pensadores hispanos antimaquiavélicos del Siglo de Oro, y de la tradición nacional corporativa*, comezando a dar relevancia a autores máis próximos ao monarquismo autoritario na liña de Eugenio Vegas Latapié.

Membro do V Consello Nacional de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, creado por Decreto de 9 de maio de 1952.

En xuño de 1964 forma parte do X Consello Nacional de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, como conselleiro de libre designación polo Xefe do Estado, o ditador Francisco Franco.

Recompensas
-----------

* Gran Cruz de la Orden Imperial del Yugo y las Flechas.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en ABC
2. ↑  La extensión falangista en las Filipinas durante la guerra: *La prensa española clamaba contra el hostigamiento japonés hacia españoles e incluso se vislumbró la posibilidad de una declaración de guerra al Japón*.
3. ↑  Antoni Raja i Vich, *El Problema de España bajo el primer franquismo, 1936-1956. El debate entre Pedro Laín Entralgo y Rafael Calvo Serer*
4. ↑  (BOE nº 131, de 10 de maio de 1952, p. 2118)
5. ↑  ABC (Madrid) - 19/06/1964, p. 53 - ABC.es Hemeroteca
6. ↑  Decreto 1935/1974, BOE de 18 de xullo de 1974.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 16 de outubro de 2019 en Wayback Machine.
* Xenealoxía Marqueses de Riestra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383109
* BNE: XX1360239
* BNF: 17801931h
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 95550

 |
Imaxe de Materiana na igrexa de Minster.
**Materiana** nada cara ao 440 no Reino de Gwent e finada posiblemente a comezos do século VI en Mister (Cornualla), é unha santa galesa. Hai dúas igrexas en Cornualla e outra en Gales consagradas a ela.

Orixes
------

Segundo a lenda, Materiana foi unha princesa do século V, a maior das tres fillas do rei Vortimer, que despois da morte do seu pai reinou en Gwent co seu home, o Príncipe Ynyr.

O seu nome, derivado do latín Matrona, aparece ás veces como Madrun, Madryn e mesmo Mertheriana ou Merthiana, relacionado co galés *merthyr* (mártir). Na Idade Media tamén aparecía escrito como Marcelliana.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Igrexa de Santa Materiana de Tintagel

### Bibliografía

* Canner, A. C. (1982): *The Parish of Tintagel*. Camelford: A. C. Canner; pp. 5–6, 94-95

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Materiana de Gwent*** |

* Vortigern Studies: Modrun, granddaughter of Vortigern *(en inglés)*.
* Early British Kingdoms: St. Madrun *(en inglés)*.
As **eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2003** celebráronse o 16 de novembro de 2003, para elixir o sétimo Parlamento da comunidade autónoma de Cataluña. Nelas elixíonse os 135 asentos do Parlamento. Foron unhas eleccións importantes, que rexistraron unha participación superior ó 62 por cento, ó ser as primeiras eleccións catalás nas que non se presentaba Jordi Pujol como candidato á Presidencia da Generalitat de Cataluña. Malia que o seu sucesor en Convergència i Unió, Artur Mas, conseguiu o maior número de escanos, que non de votos, non obtivo a maioría precisa para formar goberno, e unha alianza entre o Partit dels Socialistes de Catalunya, Esquerra Republicana de Catalunya e Iniciativa per Catalunya Verds, que formaron o chamado "tripartito catalán", permitiu que Pasqual Maragall, o candidato do PSC, fose elixido Presidente da Generalitat de Cataluña, rematando con 23 anos de goberno de Convergència i Unió. Outro dos datos salientables destas eleccións foi o grande ascenso de Esquerra Republicana de Catalunya que, cun 16,5 por cento dos votos, obtivo 23 escanos e converteuse na terceira forza política do Parlamento.

Antecedentes
------------

Nas eleccións xerais do ano 2000, o PP logrou a maioría absoluta, polo que Aznar xa non precisou de CiU para lexislar no Congreso dos Deputados e a súa política comeza un afastamento dos nacionalismos, que o apoiaran na lexislatura anterior. Aznar rexeita seguir desenvolvendo o Estado das autonomías, negándose a transferir máis competencias. É nese intre cando todas as opcións catalanistas se poñen como obxectivo forzar o avance autonómico mediante a aprobación dun novo estatuto de autonomía para Cataluña na lexislatura que inaugurarían estas eleccións catalás de 2003.

Desenlace
---------

Celebradas poucos meses antes das xerais de 2004, nestas eleccións produciuse un notable crecemento da esquerda soberanista de ERC, a opción diametralmente oposta á dereita española do PP, gobernante en España. ERC duplicou os seus números conseguindo os seus mellores resultados en democracia, e foi necesario para a gobernabilidade.

Finalmente, as tres forzas de esquerda da cámara formaron o chamado "pacto del Tinell" para acabar con 23 anos seguidos de goberno de CiU e formar por primeira vez un goberno de corte socialista e catalanista. O principal eixo do pacto era a mencionada reforma do estatuto de autonomía, para a que se contaría con CiU. Estas tres forzas comprometéronse a non chegar a acordos co PP.

Notas
-----

1. ↑  El órdago de Ibarretxe - Especial Ocho años de Aznar - El País
2. ↑  Anexo al Pacto del Tinell. Criterios sobre actuación política general.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Cataluña*** |


| * v
* c
* e
Bandeira de Cataluña Eleccións e referendos en Cataluña |
| --- |
| Eleccións | 
* 1932
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1995
* 1999
* 2003
* 2006
* 2010
* 2012
* 2015
* 2017
* 2021

 |
| Referendos | 
* 1931
* 1979
* 2006
* 2014
* 2017

 |
*Non confundir con Dolors Montserrat i Culleré (1947), a nai*.

**Dolors Montserrat i Montserrat**, nada en Sant Sadurní d'Anoia o 18 de setembro de 1973, é unha avogada e política catalá que foi ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade de España de 2016 a 2018

Traxectoria
-----------

Licenciouse en dereito pola Universidade Abat Oliba CEU de Barcelona e traballou como avogada de 1997 e 2011, especializada en dereito civil, propiedade e familia. Iniciou a súa actividade política na súa localidade natal, onde foi concelleira e voceira do grupo municipal popular entre 2003 e 2015. Membro do Comité Executivo do Partido Popular de Cataluña e mais de España, en 2012 accedeu á vicesecretaría de organización e acción social do PPC. Elixida deputada do Congreso dos Deputados nas eleccións de 2008, 2011, 2015 e 2016. Entre 2011 e 2016, durante a X Legislatura, foi vicepresidenta terceira do Congreso.

Ao investirse en 2016 Mariano Rajoy como Presidente do Goberno por un segundo mandato, este elixiuna ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade, asumindo o posto o 4 de novembro de 2016.

O Congreso reprobou a súa xestión á fronte do ministerio o 29 de maio de 2018.

Notas
-----

1. ↑  "Dolors Montserrat Montserrat i Enric Millo guanyen pes en la nova direcció del PP". *ara.cat* (en catalán). 5 de maio de 2012.
2. ↑  "Ficha no Congreso dos Deputados" (en castelán).
3. ↑  "Tres catalans formaran part de la nova Mesa del Congrés". *El Periódico* (en catalán). 12 de decembro de 2011.
4. ↑  "Real Decreto 417/2016, de 3 de noviembre, por el que se nombran Ministros del Gobierno" (PDF). *BOE* (en castelán). 4 novembro 2016.
5. ↑  "El Congreso reprueba a la ministra de Sanidad e Igualdad por las "carencias y negligencias" de su gestión". *El Diario* (en castelán). 29 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dolors Montserrat Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Dolors Montserrat i Culleré (nai)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11917597
* GEC: 22141717

 |
**Grandaddy** é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Modesto, California. O grupo formouse no ano 1992 e estivo composto por Jason Lytle, Aaron Burtch, Jim Fairchild, Kevin Garcia e Tim Dryden, ata a morte de Garcia en 2017 tras un ictus.

Tras varios discos e casetes autoeditados a banda asinou con Will Records nos Estados Unidos e despois con Big Cat Records, subsidiaria de V2 Records, no Reino Unido, asinando posteriormente un contrato exclusivo con V2. A meirande parte das gravacións do grupo foron obra de Lytle, que traballou principalmente en estudios caseiros.

Grandaddy editou catro álbums de estudio antes de separarse en 2006, dedicándose os seus membros ás súas carreiras en solitario e a outros proxectos musicais. Grandaddy reformouse en 2012 realizando unha serie de aparicións ao vivo e publicando o seu quinto álbum, *Last Place*, en marzo de 2017. Garcia morreu o 2 de maio dese ano.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Under the Western Freeway* | 1997 | Will Records |
| *The Sophtware Slump* | 2000 | V2 |
| *Sumday* | 2003 | V2 |
| *Just Like the Fambly Cat* | 2006 | V2 |
| *Last Place* | 2017 | 30th Century Records, Columbia Records |
| *Blu Wav* | 2024 | Dangerbird Records |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q786623
* WorldCat
* VIAF: 143274461
* AllMusic: mn0000660053
* BIBSYS: 10030827
* BNF: 140076738
* Discogs: 17474
* Genius: Grandaddy
* GND: 10322056-2
* ISNI: 0000000123314035
* LCCN: no2003010571
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 63366

 |
**Javier Cerqueiro González**, nado en Lugo o 20 de febreiro de 1969, é un político galego, deputado no Congreso por Lugo.

Traxectoria
-----------

Papeleta das Xerais de novembro de 2019.
Licenciado en Ciencias Políticas e Técnico Superior en Cooperación e Desenvolvemento, foi asesor político do Concello de Lugo e da Deputación Provincial. Nas Eleccións municipais de 2015 encabezou a lista do PSdeG á alcaldía do Corgo, que finamente revalidou o popular José Antonio Ferreiro González.

Escollido nas Eleccións xerais de novembro de 2019, é deputado da XIV Lexislatura no Congreso dos Deputados de España pola Provincia de Lugo, membro do grupo parlamentario do Partido Socialista Obrero Español.

Notas
-----

1. ↑  Declaración de bens e rendas
2. ↑  "Javier Cerqueiro, novedad". *La Voz de Galicia*. 21/5/2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
Malena
***Malena*** é un famoso tango con letra de Homero Manzi e música de Lucio Demare composta en 1941. Foi interpretada por vez primeira pola orquestra de Lucio Demare na boite Novelty, e cantada por Osvaldo Miranda. Esta versión foi rexistrada na película El vello Hucha, dirixida por Lucas Demare e estreada o 29 de abril de 1942. O 8 de xaneiro de 1942 foi gravada en RCA Victor pola orquestra de Aníbal Troilo, coa voz de Francisco Florentino, con grande éxito. Foi considerado un dos máis fermosos tangos de tódolos tempos.

Letra
-----

A letra escrita por Homero Manzi ten dúas partes separadas por un refrán. Está referida ó xeito apaixonado de cantar o tango, que ten Malena. A Manzi impresiónalle o "*tono oscuro*" do canto de Malena, a súa "*voz de sombra*", a súa "*voz quebrada*" que a leva a cantar "*el tango como ninguna*" e a identificarse de tal modo co tango que Manzi conclúe atribuíndolle a quinta esencia tanguera: "*Malena tiene pena de bandoneón*".

No refrán, o poeta pasa a falarlle directamente a Malena para dicirlle o que sente ó escoitala cantar. Cóntalle entón como o emociona esa canción fría e amarga que ela canta, feita "*en la sal del recuerdo*", para rematar confesándolle que fronte alguén capaz de expoñer a súa dor desa maneira, só pode sentir a súa bondade: "*te siento más buena, más buena que yo*".

Con "*Malena*", Homero Manzi introduciu a metáfora no tango, influíndo en letristas como Homero Expósito e Cátulo Castillo. Manzi, á súa vez, foi influenciado polo surrealismo francés, e poetas como Pablo Neruda e Federico García Lorca.

Música
------

Lucio Demare contou que:

> 
> 
> A música de "Malena" fíxena en non máis de 15 minutos. Manzi entregárame os versos uns dez días atrás. Pensei:"Esta noite vai vir Manzi e polo menos voulle dicir como empeza o tango". Entón senteime nun café e escribino de corrido, sen puír e sen trocar nada. Foi no verán de 1942, en *El Gran Guindado*, un bar de Acevedo e Libertador, fronte ó Zoolóxico, xa o tiraron abaixo.
> 
> 

Malena foi un dos tangos que deron inicio a mítica "década dos 40" do tango, a "década prodixiosa" deste estilo riopratense. Lucio Demare, xunto a Juan D’Arienzo e Carlos Di Sarli foron os músicos que, dende os últimos anos da década de 1930 elaboraron a nova musicalidad tanguera, orientada ó baile e a milonga, que caracterizou os anos 40.


  



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3312969
* AllMusic: mc0002361262
* MusicBrainz: ID

 |
Un fieito con follas simples. A división de cada folla non chega ao raque (nervio). No caso de que chegase ao raque a folla sería pinnulada; se a súa vez cada pínnula tivese unha división que chegase ao seu raque, sería bipinnulada, e así sucesivamente.
Unha **fronde** é unha folla grande que á súa vez ten moitas divisións chamadas pínnulas ou folíolos. O termo emprégase tipicamente para as follas de palmeiras, fieitos (ou fentos)...

Unha fronde é unha folla como a estrutura dun fieito ou dunha alga. O termo familiar aplícase ás follas de palmeiras e demais plantas con follas compostas por pínnulas *(tamén chamadas folíolos)*. As frondes dos fieitos levan as estruturas reprodutivas (soros e esporanxios)

A fronde dun fieito está formado por un estipe, o tronco que soporta a folla, e a folla consiste nun tecido fotosintético laminar. As follas das frondes dos fieitos poden variar de seren simples (sen dividir) a pinnuladas. Se o tecido da folla non está dividida, a fronde pode describirse como lubalada, se non, a folla é composta e cada división do tecido laminar chámase pínnula. As pínnulas pódense distribuír ao longo do raque ou directamente enfrontadas enriba do tronco

Moitos fieitos teñen pínnulas que se dividen dúas ou máis veces, e segundo o nivel de división desta dise:

* Fronde pinnulada: Só existe unha división do limbo.
* Fronde bipinnulada: Existen dúas divisións do limbo.
* Fronde tripinnulada: Existen tres divisións do limbo.
* Fronte catripinnulada: Existen catro divisións do limbo.

Algunhas especies de fieitos coas frondes divididas non son pinnuladas, senón palmadas ou bifurcadas.

Fronde pinnada dun fieito. No envés aprécianse os esporanxios.
Nalgunha ou todas as follas maduras (xeralmente na superficie abaxial) xorden os esporanxios, que levan as esporas. Os esporanxios agrúpanse en soros. En moitas especies a estes soros lígase unha superficie membranosa chamada indusio. As frondes tamén poden estar cubertos por pelos.

Cada fronde medra do tronco ou rizoma, que na maioría das especies está cuberto de terra ou arrástrase por riba da superficie da mesma. O crecemento dunha fronde de fieito diferénciase do crecemento dunha folla de planta con flor, xa que a fronde do fieito medra nunha elipse con aspecto de violín.

En certas especies de fieitos as frondes fértiles diferéncianse das estériles en aspecto e morfoloxía.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2333821
* BRE: 1894515
* EBID: ID
* MAG: 147316620

 |
As tres Grazas, pintura de Rubens
Na mitoloxía grega, as **Cárites** (en grego antigo Χάριτες *Chárites*), máis coñecidas como **as tres Grazas** (en latín *Gratiae*), eran as deusas do encanto, a beleza, a natureza, a creatividade humana e a fertilidade. 

Habitualmente considéranse tres, da menor á maior: Pasítea ("a beleza"), Eufrósine ("o xúbilo") e Talía ("a abundancia").

As Cárites considerábanse fillas de Zeus e Eurínome, aínda que tamén se dicía que eran fillas de Hera e Dioniso, ou de Helios e la náiade Egle. 

Homero escribiu que formaban parte do séquito de Afrodita. 

As Cárites estaban asociadas así mesmo co inframundo e os misterios eleusinos.

O río Cefiso, cerca de Delfos, estaba consagrado a elas, e tiñan as súas propias festividades, as Caritesias ou Carisias, que eran as festas de "Acción de Grazas", nas que se celebranaa o banquete "Charistía", no que se comía torta de mel en honor das Cárites.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cárites*** |

### Outros artigos

* As tres Grazas (Rubens)
* Pasítea (mitoloxía)
* Talía (cárite)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184353
* WorldCat
* VIAF: 67260127
* BNF: 12491708x
* BRE: 2376916
* CERL: cnp00585630
* GND: 118702335
* SUDOC: 034127747

 |
**Segundo Carlos Pardo-Ciorraga Santos**, nado na Estrada o 13 de xuño de 1940 e finado na Coruña 5 de agosto do 2018, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Desde os tres anos viviu en Palas de Rei onde o seu pai, Carlos Pardo Ciorraga, que participara na creación do Partido Galeguista, foi desterrado. Estudou o bacharelato en Lugo e A Coruña e trasladouse a Barcelona en 1958 onde obtivo o título de Técnico en Organización e Administración Empresarial e fixo estudos de procurador nos tribunales e técnico en seguros privados e administración de terreos. En Barcelona formou parte do Movemento Socialista Universitario de Cataluña. Regresou a Galicia en 1965 e incorporouse ao Partido Socialista Galego (PSG). Creou unha Asesoría Xurídico-Fiscal e traballou como procurador en Carballo e foi o encargado da implantación do partido nas comarcas de Bergantiños, Muros e Noia. En 1975 formou parte da Xunta Democrática de Bergantiños, que foi a que organizou a primiera gran manifestación en Ponteceso contra a planta de celulosa. Desempeñou cargos directivos no PSG ata decembro de 1977 cando participou na fundación do Colectivo Socialista Galego que abogou pola unificación co PSOE que se logrou en maio de 1978 coa creación do PSdeG-PSOE. Fue elixido concelleiro da Coruña nas primeiras eleccións democráticas, exercendo como responsable de Urbanismo, e de 1983 a 1991 como tenente de alcalde responsable de Obras Públicas e Patrimonio con Francisco Vázquez como alcalde. Desempeñou cargos directivos nas executivas locais, provinciais e rexionais do PSdeG-PSOE. En 1989 diagnosticáronlle unha grave enfermidade que o apartó da política activa. En 1996 participou na fundación e foi presidente da Asociación de Enfermos e Trasplantados Hepáticos de Galicia (ATHEGA) e do Club Asociación Deportiva de Trasplantados de Galicia (CADET) e dende 2001 participou no movemento de apoio á declaración da Torre de Hércules como Patrimonio Mundial da Humanidade da Unesco, presidindo posteriormente o Instituto de Estudos Torre de Hércules. Finou na Coruña o 5 de agosto de 2018.

Vida persoal
------------

Casou con María Asunción Montero Carré e foi pai de Nuria, Noelia e Carolina.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-8-2018, p. 31.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118238390
* DSBE: 34065\_pardo-ciorraga-santos-segundo-carlos

 |
**José Vidal Iborra**, nado en Alacant en 1925 e finado en Madrid o 28 de xaneiro de 2009, foi un xornalista español.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito, compaxinou a súa carreira co xornalismo, e dirixiur *Nueva Rioja*. Despois foi secretario de redacción do semanario *Actualidad Española*, redactor xefe da axencia Europa Press. Dirixiu o periódico *Cruzada*, onde comezou a utilizar os pseudónimos **Lisi** e **Fe**. Traballou no diario *Las Provincias* de Valencia (1958-1962) e fundou a revista *Coloquio* e foi correspondengte en Valencia de *Alcázar* e *Actualidad Económica*. O 15 de xullo de 1965 foi nomeado director de *El Correo Gallego* e *La Noche* permanecendo no posto ata maio de 1967. Despois foi redactor xefe adxunto do periódico *Madrid*.

Foi directivo de Seat, ocupando o cargo de agregado ao departamento de prensa e realizador executivo da revista *Seat*. Finou en Madrid o 28 de xaneiro de 2009.

Notas
-----

1. ↑  Falleció en la capital de España José Vidal Iborra

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Entre la propaganda y el negocio: La prensa diaria en Valencia durante el franquismo
**Tiago Emanuel da Costa Sousa**, nado en Coímbra o 18 de outubro de 1977, é un xogador de hóckey a patíns que xoga de porteiro. Aínda que ten orixe portuguesa ten nacionalidade angolana, e xoga coa selección do país africano.

Traxectoria
-----------

Debutou na Segunda División Portuguesa co Mealhada na tempada 1998-99 conseguindo o ascenso á Primeira División, aínda que a experiencia na máxima categoría do hóckey a patíns portugués tan so durou un ano e na tempada seguinte volvería á división de prata. Na tempada 2001-02 asina o Sporting Clube de Tomar da Primeira División Portuguesa, club no que xoga un ano, fichando ao ano seguinte polo Infante Sagres, no que xoga unha tempada. É na tempada 2003-04 cando vive a súa mellor época tras asinar cun dos grandes do hóckey rodado de Europa, o FC Porto, é nos tres anos que pasou no equipo de Porto nos que consegue tódolos títulos que ten no seu palmarés, 3 ligas, 2 copas, unha supercopa e tres veces finalista da Copa de Europa, nas que o equipo portugues perdería fronte ao FC Barcelona e a última fronte ao Bassano Hockey 54. Na tempada 2006-07 asina co Oliveirense, no que pasa catro anos ata o verán de 2010, cando asina co H.C. Liceo da Coruña (Galiza).

Equipos
-------

* Hóquei Clube da Mealhada: 1998-2001
* Sporting Clube de Tomar: 2001-02
* Clube Infante de Sagres: 2002-03
* FC Porto: 2003-06
* UD Oliveirense: 2006-10
* H.C. Liceo: 2010-

Palmarés
--------

### FC Porto

* **3 Ligas portuguesas:** 2003-04, 2004-05 e 2005-06
* **2 Copas de Portugal:** 2004-05 e 2005-06
* **1 Supercopas de Portugal:** 2005-06

### HC Liceo

* **1 Copa de Europa:** 2010-11

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Tiago Sousa na web do Liceo
* Tiago Sousa en www.mundook.net
O **escudo nacional da Guinea Ecuatorial** foi adoptada oficialmente o 21 de agosto de 1979. Este escudo amosa mostra un fondo gris cunha árbore. Esta árbore é unha *Ceiba pentandra*, o lugar onde se asinou o primeiro tratado entre Portugal e o gobernante local. Sobre o escudo, hai seis estrelas que representan o territorio continental e as cinco illas principais. Abaixo amósase escrito nunha fita o lema nacional en castelán: "*Unidad, Paz, Justicia*".

O escudo, moi semellante ó empregado durante a época colonial, foi cambiado durante a ditadura de Francisco Macías Nguema (1972-1979) por outro de reminiscencias máis africanistas, con ferramentas e armas tradicionais, un galo (símbolo do P.U.N.T. o partido de Macías Nguema), e a palabra "Trabajo" engadida ó lema nacional, mais foi restaurado posteriormente en agosto de 1979 tralo derrocamento de Macías.

Escudos históricos
------------------

* Escudo de armas do Territorio de Guinea do Golfo Portugués, despois a Guinea Española.Escudo de armas do Territorio de Guinea do Golfo Portugués, despois a Guinea Española.
* Escudo de armas da colonia española no río Muni.Escudo de armas da colonia española no río Muni.
* Escudo de armas durante a época de Macías.Escudo de armas durante a época de Macías.

Notas
-----

1. ↑  "Equatorial Guinea (1973 - 1979)" (en inglés). Crwflags.com.
2. ↑  "National Flag of Equatorial Guinea". *Worldflags* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2020. Consultado o 21 de xuño de 2019.
| «One Armed Scissor» |
| --- |
|  |
| sinxelo de At the Drive-In |
| do álbum *Relationship of Command* |
| Lanzamento | 7 de agosto do 2000 |
| Formato | {{{formato}}} |
| Gravada |  |
| Xénero musical | post-hardcore |
| Lingua(s) | {{{lingua}}} |
| Duración | 3:45 |
| Discográfica | Grand Royal |
| Produtor(es) | Ross Robinson |
| Escritor(es) |  |
| Cronoloxía |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| «-» | «One Armed Scissor» | «"Rolodex Propaganda"» |

 |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

"**One Armed Scissor**" é un tema da banda estadounidense de post-hardcore At the Drive-In, editado como primeiro sinxelo do seu álbum *Relationship of Command*. Foi a primeira canción do grupo que apareceu regularmente nun bo número de emisoras de radio. Esta é unha das cancións máis coñecidas de At the Drive-In e foi o seu único sinxelo en entrar nas listas, acadando o posto 26 na *Billboard Modern Rock Tracks*.

O seu vídeo musical contén imaxes de directos e de xiras. Unha segunda versión foi tamén editada para o recompilatorio *This Station Is Non-Operational*, e contén máis imaxes de concertos, así como vídeos no estudio.

Segundo unha entrevista concedida a Channel V, un "one-armed scissor" é unha mestura de "red bull e vodka", e a canción trata sobre as súas xiras contadas por unha personaxe chamada one armed scissor.

Esta canción, xunto coa cara-B "Incetardis", foi escollida para formar parte do recompilatorio *This Station Is Non-Operational*, que foi titulado así por unha frase da letra de "One Armed Scissor".

"One Armed Scissor" aparece nos videoxogos *Guitar Hero World Tour* e *Rock Band 3* como canción xogable.

O tema é parcialmente versionado polo grupo Paramore nos finais da interpretación da súa canción "Here We Go Again"

"One Armed Scissor" foi colocada no posto 255 na lista de Pitchfork Media da 500 mellores cancións dos anos 2000. Tamén foi número 1 na lista de Alternative Press dos 100 mellores sinxelos da década.

Listaxe de cancións
-------------------

1. "One Armed Scissor" – 3:45
2. "Pattern Against User" – 3:18
3. "Incetardis" – 3:26

| * v
* c
* e
At the Drive-In |
| --- |
| 
* **Cedric Bixler-Zavala**
* **Jim Ward**
* **Omar Rodríguez-López**
* **Paul Hinojos**
* **Tony Hajjar**

 |
| Álbums de estudio | 
* *Acrobatic Tenement*
* *In/Casino/Out*
* *Relationship of Command*
* *in•ter a•li•a*

 |
| EPs | 
* *Hell Paso*
* *¡Alfaro Vive, Carajo!*
* *El Gran Orgo*
* *Vaya*
* *Sunshine / At the Drive-In*

 |
| Recompilatorios | 
* *This Station Is Non-Operational*

 |
| Sinxelos | 
* "One Armed Scissor"
* "Rolodex Propaganda"
* "Invalid Litter Dept."

 |
| Artigos relacionados | 
* The Fall on Deaf Ears
* De Facto
* The Mars Volta
* Sparta
* Sleepercar
* Omar Rodriguez-Lopez Group
* El Grupo Nuevo de Omar Rodriguez-Lopez
* Flipside Records
* Fearless Records
* Grand Royal Records

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7092457
* Discogs: 45475
* MusicBrainz: ID

 |
*Este artigo trata sobre un tipo de xanela, para o lugar da parroquia de Ombre véxase **Bufarda, Ombre, Pontedeume**.*
Unha bufarda de abertura horizontal e van curioso na planta terrea (baixo a fiestra) para a ventilación da corte do gando nunha vivenda en Lalín.
Unha **bufarda** é un tipo de biolo (pequena abertura) que aparece na parede dunha casa para dar luz ou para ventilar. Aparecen en construcións en todo o mundo cando a abertura dunha gran xanela non está xustificada no muro.

A bufarda en Galicia
--------------------

Unha bufarda de abertura vertical co lintel arredondado, en S. Esteban, Masegoso, Pozalmuro, Soria.
A bufarda é común na arquitectura popular galega onde se define coma unha simple fenda feita no muro, que adoita posición vertical ou horizontal (nalgúns casos pode ir redondeada), enmarcada con dúas coidadas pezas de granito. A súa función é a de dar ventilación a espazos destinados a cortes, adegas e almacenamento, que nalgunhas ocasións se tapan con fachucos de palla. Coma ocorre con todos vans das casas, aínda que o muro sexa de cachotes, estes van arrodeados por pezas de cantaría. Non adoitan posuír vidros ou contras, de feito o su tamaño é mínimo para que non entre frío nas cortes permitindo que ventilen. Ás veces é unha soa peza de granito furada a que forma o van, outras veces máis de dúas pezas forman o van, sendo máis ben neste caso máis ben xaneliñas.

Recibe tamén os nomes de **bufarra, bufarro, fachal, fachineiro** e **fachinelo**. Ás veces o termo é moi próximo ao de biolo (ou claraboia); tamén ao de lucernario (ou mansarda); e tamén ao de troneira, cos que pode ser sinónimo.

Galería de imaxes
-----------------

* Xaneliña nunha parede de cachotes, enmarcada con xambas, soleira e lintel de perpiaño.Xaneliña nunha parede de cachotes, enmarcada con xambas, soleira e lintel de perpiaño.
* Bufarda en parede de xisto enmarcada en madeira.Bufarda en parede de xisto enmarcada en madeira.
* Bufarda desde o interior da casa.Bufarda desde o interior da casa.
* Bufarda nunha igrexa con vans traballados.Bufarda nunha igrexa con vans traballados.
* Bufarda en Inglaterra.Bufarda en Inglaterra.
* Bufarda con forma de arco de ferradura no lintel na Capela de San Miguel de Celanova (Ourense), de influencia mozárabe.Bufarda con forma de arco de ferradura no lintel na Capela de San Miguel de Celanova (Ourense), de influencia mozárabe.

Notas
-----

1. 1 2  "Definición e sinónimos no Portal das Palabras da RAG". Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2014. Consultado o 29 de outubro de 2014.
2. ↑  *Léxico de urbanismo, construcción e arquitectura*, Vigo, COAG-Concello de Vigo, 1998

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Caamaño Suárez, Manuel (2003). Hércules de Ediciones, ed. *As Construccións da Arquitectura Popular. Patrimonio etnográfico de Galicia*. Santiago de Compostela. p. 280, 281. ISBN 84-96314-34-0.

### Outros artigos

* Biolo ou claraboia
* Lucernario
* Xanela
**Andrea Goldsmith**, nada en Oakland (California)[] no ano 1964 é unha profesora de enxeñaría eléctrica na Universidade Stanford, ostentando a cátedra do profesor Stephen Harris, con traballo seminal dentro da teoría da información, que permitiu ampliar a capacidade dos sistemas Wi-Fi e LTE durante o período 1990-2008.

Traxectoria
-----------

A profesora Goldsmith é filla do, a súa vez, profesor emérito de enxeñaría mecánica da Universidade de California en Berkeley Werner Goldsmith, emigrante nado en Düsseldorf. Os avós paternos da profesora Goldsmith non puideron escapar da represión Nazi e faleceron retidos no campo de concentración de Auschwitz-Birkenau.. Goldsmith criada no Val de San Fernando destaca após estudos en enxeñaría na década do 1990 optimizando a capacidade dos sistemas wi-fi baixo unha análise teórica dos resultados de Claude Elwood Shannon.

Na actualidade Goldsmith leva publicados 160 journals, 320 papers revisados para a súa lectura en conferencias cientíticas e tres libros de texto. Sonlle asignadas 32 patentes. Cofundou as empresas Plume Wi-Fi e Quantenna, así como exerce de asesora para as corporacións Crown Castle Inc. Interdigital Corp. Sequans e Cohere.

Campos de especialización
-------------------------

Goldsmith foi a primeira enxeñeira en propor e desenvolver a teoría da modulación adaptativa en base a variacións temporais en telecomunicación. Así como novos modelos de canles MIMO e técnicas para a súa optimización.

Destaca a súa especialización no deseño de modulación e esquemas de codificación (MCS) así como táboas ou cuadraturas da amplitude de modulación (MQAM) indexada á relación sinal/ruído (SNR), empregadas en múltiples sistemas como o EDGE, Wi-Fi ou 3GPP/LTE.

Notas
-----

1. ↑  "Ano de nacemento. Andrea Goldsmith"*(en inglés)*
2. ↑  "Traballo Seminal A. Goldsmith, superior ás 2000 citas"*(en inglés)*
3. ↑  "Werner Goldsmith"*(en inglés)*
4. ↑  "A. Goldsmith"*(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *A ciencia ten nome de muller* (en Wikibooks)

### Ligazóns externas

* Apartado da profesora Goldsmith en Stanford *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20638131
* WorldCat
* VIAF: 118940163
* BIBSYS: 5083530
* CiNii: DA15116712
* DBLP: AndreaJGoldsmith
* GND: 173861636
* ISNI: 0000000110860002
* LCCN: n2005026331
* MGP: 114752
* MR: 626677
* NDL: 01099027
* NKC: jcu20231182519
* ORCID: 0000-0001-5686-800X
* Scholar: cPmMoXoAAAAJ
* SELIBR: 319068
* SUDOC: 092022812

 |
**Volker Ippig**, nado en Lensahn (Schleswig-Holstein) o 28 de xaneiro de 1963, é un exfutbolista alemán que xogou como gardameta. Ippig xogou durante a súa traxectoria futbolística co TSV Lensahn e co FC St. Pauli, e competiu na Bundesliga como membro deste último. É tamén coñecido polas súas ideas políticas e activismo. Formou parte do movemento okupa en Hafenstraße e de proxectos comunitarios coa Fronte Sandinista de Liberación Nacional en Nicaragua e foi alcumado «o punk da portería» do St. Pauli.

Traxectoria
-----------

Ippig iniciou a súa andaina deportiva con 18 anos no TSV Lensahn antes de unirse en 1981 ao FC St. Pauli. Ese mes de setembro debutou co filial do club. No primeiro equipo estreouse contra o TSV Plön nun partido amigábel en que marcou un gol. Deixou o club durante a tempada 1983–1984 e traballou nunha escola para nenas e nenos con discapacidade en Lensahn. Posteriormente mudouse a Nicaragua onde axudou a construír un centro de saúde coa Fronte Sandinista de Liberación Nacional na localidade de San Miguelito. Regresou a Alemaña en 1985 e adestrado co FC St. Pauli, mais xogou a tempada 1985–1986 co TSV Lensahn, que ascendera á Landesliga.

A tempada seguinte volveu xogar co FC St. Pauli e compaxinou a súa vida en Lensahn (nunha cabana construída por el mesmo) coa de okupa en Hafenstraße. O movemento okupa desa área, asociado aos seareiros do club, converteuno nunha icona e alcumouno "o punk da portería". O FC St. Pauli acabou terceiro na tempada 1986–1987 da segunda división da Bundesliga, e ascendeu á primeira na tempada seguinte. Fixo 65 intervencións en tres tempadas da Bundesliga antes do descenso do club ao final da tempada 1990–1991. Ippig deixou o FC St. Pauli en 1992 debido a unha lesión nas cervicais e xogou co TSV Lensahn en 1992 como centrocampista.

Despois do fútbol
-----------------

Tras retirarse, Ippig formouse en fisioterapia antes de traballar como adestrador de gardamentas no FC St. Pauli, VfR Neumünster, VfB Lübeck e VfL Wolfsburg. En 2008 converteuse no adestrador do TSV Lensahn. Máis adiante traballou como operario no peirao de Hamburgo, ao tempo que dirixía unha escola ambulante de gardametas.

Vida privada
------------

O seu irmán Christian é o adestrador do primeiro equipo do TSV Lensahn, así como o director deportivo do club. A súa filla Emma xogou no SG GLR Ostholstein.

Notas
-----

1. ↑  "Volker Ippig". *worldfootball.net*. Consultado o 23 August 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Viñas, Carles; Parra, Natxo (2020). *St. Pauli - Another Football is Possible* (en inglés). Pluto Press. pp. 94–95. ISBN 9781786806727. OCLC 1198016032.
3. 1 2 3 4  Joswig, Gareth (5 de marzo de 2013). "„Fussball hat mein Leben gerettet!"". *11FREUNDE* (en alemán). Consultado o 24 de febreiro de 2024.
4. 1 2 3 4  Buschmann, Heiko (10 de xaneiro de 2018). "DIE IPPIGS: NICARAGUA, HAFENSTRASSE, KREISLIGA". *Fussball.de* (en alemán). Consultado o 25 de febreiro de 2024.
5. ↑  Wöckener, Lutz (3 de xaneiro de 2014). "Der Torwart, der jetzt Hamburgs Hafen hütet". *Welt* (en alemán). Consultado o 26 de febreiro de 2024.
Tortilla de Laro.
A **Romaría da Tortilla** é unha festa gastronómica na que se exalta a tortilla de patacas. No ano 2013, foi declarada festa de interese turístico.

Ten lugar cada ano na parroquia de Laro no concello de Silleda. Celébrase o venres da primeira fin de semana de agosto desde 1989. A Romaría é moi popular pola zona da comarca do Deza e arredores, e reúne ao redor de 10.000 persoas todos os anos

Organización
------------

A noite da romaría empeza sobre as 8 do serán, momento no que a asistencia de xente é xa moi elevada. Horas máis tarde ten lugar o pregón, a cargo dun persoeiro. Rematado o discurso de exaltación do produto, comezan as distintas charangas e grupos musicais e percorrer metodicamente a carballeira, enchendo de son cada un dos seus recunchos.

Como ven sendo habitual dende fai anos, os veciños da parroquia elaboran tortillas, o mesmo día da romaría, e logo repártense entre os asistentes. A comisión de festas pon a disposición do público a carballeira, onde cada quen instala a súa mesa para cear. O viño é gratuíto, pedíndose como único requisito que se colabore coa festa mercando unha xarra co logotipo da edición da romaría.

Existe un servizo de autobuses, con saída e retorno dende varios puntos.

Notas
-----

1. ↑  Noticia na web de turismo do concello
2. ↑  "Cortegada e Laro exaltan o bo comer", artigo de M. Garabantes en *La Voz de Galicia*, 12 de xullo de 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina con información sobre a festaArquivado 15 de setembro de 2019 en Wayback Machine.


| Festas gastronómicas do concello de Silleda |  |
| --- | --- |
| Festa da carne ao caldeiro de Piñeiro | Festa da castaña de Breixa | Festa do chourizo ao viño de Ponte | Festa da empanada da Bandeira | Festa da paella de Cortegada | Festa da rosquilla de Abades | Festa do lacón de Silleda | Romaría da tortilla de Laro |
**Antonio Lomba Baz**, nado en 1963, é un enxeñeiro e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro e profesor de Tecnoloxía no IES de A Sangriña. Nas eleccións municipais de 2003 formou parte da candidatura do PSdeG e foi elixido concelleiro da Guarda. Continuou como concelleiro nas sucesivas eleccións e dende 2007 foi concelleiro de Cultura, Educación e Novas Tecnoloxías no goberno presidido por José Manuel Domínguez Freitas. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde.

Nas eleccións municipais de 2019  volveu a repetir como candidato sendo escollido como alcalde.

Notas
-----

1. ↑  Guarda, A. (2015-01-18). "Antonio Lomba releva al alcalde Freitas como candidato del PSOE en A Guarda". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2023-06-03.
2. ↑  Guarda, A. (2015-05-28). "Antonio Lomba entabla reuniones para la gobernabilidad de A Guarda". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2023-06-03.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Guarda

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Domínguez Freitas** |  **Alcalde da Guarda** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
**Miguel Gila**, nado en Chamberí o 12 de marzo de 1919 e finado en Barcelona o 14 de xullo de 2001, foi un humorista madrileño.

Traxectoria
-----------

Falla homenaxe a Gila.
Quedou orfo de pai sendo cativo e debido a dificultades económicas tivo que deixar os estudos con 13 anos. O seu primeiro traballo foi pintor de coches. Uns anos despois retomou os seus estudos, chegando até o segundo grao de aprendiz de mecánica de aviación traballando nos Talleres Elizalde de Barcelona. Posteriormente foi fresador en Construcciones Aeronáuticas SA (CASA), en Xetafe.

Ao comezo da guerra civil, sendo militante das Xuventudes Socialistas de España, participou como voluntario (xullo de 1936) no Quinto Rexemento de Enrique Líster. Pouco despois, en decembro de 1938, foi apresado e internado até maio de 1939 nun campo de prisioneiros, onde coincidiu co poeta Miguel Hernández. Pasou logo polos penais de Yeserías, Carabanchel e Torrijos, e despois cumpriu cun servizo militar de catro anos.

Comezou o seu traballo como humorista gráfico en *La Exedra*, revista editada en Salamanca por un grupo de universitarios cara os anos 1943-1944, e, máis adiante, en *La Codorniz* e en *Hermano Lobo*, aínda que, segundo a súa propia autobiografía, acadou o éxito en 1951 cando actuou en Madrid como espontáneo no teatro de Fontalba, onde contou un monólogo improvisado sobre a súa experiencia de voluntario nunha guerra. Na década dos cincuenta actuou na radio. A finais dos anos 1950 participou en xiras visitando campamentos militares en África. En 1968 autoexiliouse a Buenos Aires. Fixo varias xiras por América Latina e dende 1977 tamén por España, onde regresou definitivamente en 1985.

O modo máis frecuente co que expresaba o seu humor era mediante diálogos figurados (en realidade monólogos) ao teléfono, cuxo costumismo inxenuo achegábase ás veces ao surrealismo.

Faleceu en 2001 en Barcelona, por unha insuficiencia respiratoria debida a unha enfermidade pulmonar crónica que sufría había algún tempo.

Obras
-----

* *De Gila con humor*, Madrid: Editorial Fundamentos (1985)
* *Yo muy bien ¿y usted?*, Madrid: Ediciones Temas de Hoy, S.A. (1994)
* *Y entonces nací yo*, Madrid, Ediciones Temas de Hoy, S.A. (1995)
* *Un libro libre*, Promoción Popular Cristiana (1996)
* *Memorias de un exilio*, Salamanca. Ediciones Universidad Salamanca (1998)
* *Encuentros en el más allá*, Madrid: Ediciones Temas de Hoy, S.A.(1999).
* *Siempre Gila: Antología de sus mejores monólogos*, Madrid: Aguilar, (2001)
* *Cuentos para dormir mejor*, Barcelona, Planeta, (2001)
* *Tipologilas*, Barcelona: Círculo de Lectores, (2002).

Notas
-----

1. ↑  NoDo (ed.). "Antifranquistas: Miguel Gila (0:36), 1958.". Consultado o 3 de setembro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q751323
* WorldCat
* VIAF: 20929373
* AlloCiné: 148249
* BNE: XX1113756
* BNF: 16668437n
* CANTIC: a10581121
* DBE: miguel-gila-cuesta
* DeutscheBio: 119409763
* EBID: ID
* FAST: 11425
* Filmportal: ID
* GEC: 0247403
* GND: 119409763
* IMDb: nm0317888
* ISNI: 0000000078227951
* LCCN: n50033882
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 110025911
* TMDb: 231020

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nushagak.
Coordenadas: 58°37′20″N 158°35′28″O﻿ / ﻿58.62222, -158.59111

Vista aérea de Dillingham
A **baía de Nushagak** (en inglés: *Nushagak Bay*) é unha pequena baía localizada na parte norte da gran baía de Bristol, en Alasca (Estados Unidos).

É un grande estuario que abarca máis de 100 km2 na parte suroeste do estado de Alasca.

Ábrese á baía de Bristol, unha gran masa de auga no leste do mar de Bering ao norte da península de Alasca.

A baía discorre principalmente de norte a sur desde a desembocadura do río Nushagak até a baía de Bristol a uns 48 km cara ao sur.

Nela desembocan os ríos Nushagak, Wood e Snake. 

Forma parte da rede hemisférica de reservas para aves como sitio de categoría rexional.​

Nas súas proximidades sitúase a cidade máis grande da rexión, Dillingham (2 466 habitantes en 2000), famosa pola pesca do salmón.

Notas
-----

1. 1 2  Protect Bristol Bay | No Pebble Mine | Nushagak River Adventures Lodge en YouTube.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Baía de Nushagak*** |

### Ligazóns externas

* Fotos da Rexión
* Información ambiental de Pebble Mine

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q904565
* WorldCat
* VIAF: 315527705
* GEC: 0440286
* GeoNames: 5870539
* GNIS: 1407360
* LCCN: sh93001051
* TGN: 1113524

 |