recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fernando Taboada Zúñiga**, nado en Monforte de Lemos en 1894 e finado en Sarria en 1982, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Taboada Rodríguez Varela de Temes e Paz Zúñiga Laporte e irmán de José Taboada Zúñiga. Foi nomeado alcalde de Sarria en outubro de 1923. Foi nomeado deputado provincial de Lugo en abril de 1927, e elixido vicepresidente da Deputación de Lugo en maio. Formou parte do Padroado da Misión Biolóxica de Galicia en representación dos agricultores de Sarria. Na República foi elixido concelleiro de Sarria na repetición das eleccións municipais en maio, tomando posesión o 5 de xuño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 doi nomeado alcalde de Sarria logo da renovación da corporación tralo asasinato de Manuel Saco Rivera, tomando posesión o 21 de outubro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Valiña Somoza** |  **Alcalde de Sarria** 1923 - 1924 | Sucesor:**Fermín Somoza García** |
| Predecesor:**Matías Vázquez Rodríguez** |  **Alcalde de Sarria** 1938 - 1939 | Sucesor:**?** |

Vida persoal
------------

Casou con María de los Ángeles Rivera González de la Rocha (1898-1939) e foi pai de María Teresa, Fernando e José Manuel Taboada Rivera.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 3-4-1927, p. 2.
2. ↑  *El Progreso*, 3-5-1927, p. 2.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-2-1931, p. 8..
4. ↑  Concello de Sárria (1931)
5. ↑  La proclamación en Sarria

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Souto Blanco, María Jesús (1999). *Los apoyos al régimen franquista en la provincia de Lugo (1936-1940)*. Sada: Do Castro. pp. 103–105. ISBN 84-7492-944-X.

### Ligazóns externas

* Genealogía de la Torre-fuerte de la Candaira
* Retrato de Fernando Taboada de Zúñiga
**Vincent Thomas Lombardi**, nado o 11 de xuño de 1913 en Brooklyn (Nova York) e finado o 3 de setembro de 1970 en Washington, D.C. foi un adestrador de fútbol americano estadounidense de ascendencia italiana. Lombardi foi adestrador xefe dos Green Bay Packers da National Football League (NFL) entre 1959 e 1967 e dos Washington Redskins por unha temporada (1969). Antes, comezara a súa carreira como técnico no posto de coordinador ofensivo dos New York Giants. Ademais, foi director xeral dos Packers en 1968. Gañou con esa franquía as dúas primeiras Super Bowls da historia. O seu rexistro en tempada regular é 96-34-6, mentres que en playoff é un destacábel 9-1. Isto fai un total de 105 vitorias, 35 derrotas e 6 empates.

Lombardi morreu en 1970 dun cancro de colon que lle diagnosticaron en xuño de 1970, semanas antes de dirixir o seu segundo campamento de adestramento á fronte dos Redskins. Unha semana antes da súa morte, a NFL nomeou o trofeo do campión do Super Bowl "Trofeo Vince Lombardi" na súa honra. En 1971 ingresou no Salón da Fama do Fútbol Americano Profesional. Está considerado como un dos mellores adestradores de fútbol americano da historia, así como figura representativa do futbal americano e do espírito gañador.

Notas
-----

1. ↑  "Vince Lombardi Record". *Pro Football Reference*. Consultado o 19 de decembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q553321
* WorldCat
* VIAF: 45584866
* CiNii: DA12225427
* EBID: ID
* FAST: 43742
* ISNI: 0000000084493754
* LCCN: n79115439
* NNDB: 000086864
* NTA: 326542892
* SNAC: w6xz0mnt
* SUDOC: 230331955
* WikiTree: Lombardi-7
* ProFootballHoF: 132

 |
Globo listo para o seu lanzamento dende a Antártida, ao fondo o Monte Erebus.
O **experimento BOOMERanG** (acrónimo en inglés de *Balloon Observations Of Millimetric Extragalactic Radiation ANd Geophysics*, "Observacións en globo da radiación milimétrica extragaláctica e xeofísicas") consistiu en elevar en globo aerostático un telescopio (cunha micromalla de 18 bolómetros) por riba das capas máis baixas da atmosfera terrestre para poder captar o fondo cósmico de microondas. O globo permaneceu suspendido a 37 quilómetros de altura, durante os dez días e medio que durou o experimento (a finais de 1998) aproveitando as correntes adiabáticas da Antártida.

Mediuse o fondo cósmico de microondas correspondente a uns 300.000 anos despois do *Big Bang*. Os resultados fixéronse públicos na revista *Nature*, que publicou un artigo titulado: "Un Universo plano consonte os mapas de alta resolución da radiación do fondo cósmico de microondas".

Instrumentación
---------------

Consistía nun globo aerostático de helio cun volume de 800.000 metros cúbicos, que portaba un telescopio de infravermello de dúas toneladas de peso. O telescopio consistía nun espello de 1,2 metros de diámetro que dirixía a luz reflectida ata unha malla de detectores bolométricos de polarización deseñados no laboratorio de Microdevices do JPL. cunha sensibilidade de 100 millonésimas de grao Celsius (equivalente a captar dende a Terra a calor desprendida por unha cafeteira situada na Lúa), ou 300 millonésimas de Kelvin, que estaban arrefriados a ultrabaixas temperaturas para garantir a estabilidade da medición (os detectores tiñan que estar a unha temperatura por debaixo das 100 millonésimas de graos Celsius mediante refrixeración crioxénica).

Resultados
----------

CMB medido polo experimento BOOMERanG.
Xunto con outros experimentos, ao determinar o carácter plano da xeometría do Universo é unha das probas da existencia da Enerxía escura. As imaxes cobren o 3% do ceo.

Notas
-----

1. ↑  Elementos do telescopio
2. ↑  "A flat Universe from high-resolution maps of the cosmic microwave background radiation"; *Nature*, número 404, páx. 955-959 (27 de abril de 2000).
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 18 de xullo de 2010. Consultado o 06 de marzo de 2011.
4. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Enerxía escura
* Relatividade xeral
* Experimentos do fondo cósmico de microondas
* Radiación de fondo cósmico de microondas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q796870
* MAG: 2777805694

 |
**Xosé Antonio Pérez Valado**, nado en Verea, é un político galego do BNG e alcalde de Verea desde o ano 2019.

Traxectoria
-----------

Voceiro do BNG en Verea dende 1999. En 2003 apoiou a elección do socialista Félix Parda Martínez como alcalde e pasou a cogobernar cos socialistas. Porén, trala súa expulsión do goberno remataría por apoiar en xullo de 2004 unha moción de censura do PPdeG que lle costaría a expulsión do BNG, se ben volveu a selo seu candidato en 2007. Mantívose na oposición ao goberno do PPdeG no concello e foi mellorando progresivamente os seus resultados. Nas eleccións municipais de 2019 foi elixido alcalde grazas ao apoio do único concelleiro do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2023 revalidou a alcaldía logrando a maioría absoluta con tódolos concelleiros posibles, 7 de 7, único municipio de Galicia onde o BNG conseguiu tal rexistro nesa convocatoria.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Antonio Martínez González** |  **Alcalde de Verea** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Pérez Valado será el nuevo alcalde del BNG en Verea". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-06-11. Consultado o 2022-07-22.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Verea
Cartel publicitario en cerámica de Baldrich de 1924, situado na estación de Sevilla (Metro de Madrid).
**Roberto Martínez-Anido Baldrich**, chamado **Baldrich**, nado o 6 de xaneiro de 1895 en Tarragona e finado en Madrid o 6 de agosto de 1959, foi un debuxante español, fillo do xeneral galego Severiano Martínez Anido.

Traxectoria
-----------

Militar de formación, comezou a gañar sona como debuxante e ilustrador. Foi secretario particular do seu pai en 1923, cando Severiano Martínez Anido ocupou o cargo de ministro da Gobernación, pero axiña deixou a política para dedicarse á ilustración. Os seus debuxos foron publicados por *Vogue*, o que acabou facendo que se trasladase a vivir a Nova York en 1928, onde ademais de para *Vogue* ilustrou para *Smart Set* e *Harper's Bazaar*. Despois de volver a España, marchou ao exilio a Francia co seu pai logo da caída de Miguel Primo de Rivera, onde comezou a dedicarse de pleno á pintura, igual có seu pai e tamén ao cartelismo. Nesa década, e dende Francia, colaborou coa revista *Blanco y Negro*, o buque insignia do xornal *ABC*.

Ao estourar a Guerra civil española Baldrich permaneceu en Francia, onde se dedicou a tarefas de información e espionaxe a prol do bando franquista. A segunda guerra mundial fixo que se establecese en Donostia, onde se dedicou plenamente á pintura e á ilustración para xornais. Viviu longas tempadas en Buenos Aires, onde se encargou de ilustrar todas as portadas da revista mensual arxentina *Atlántida* entre 1953 e 1959, e Madrid, onde faleceu dunha doenza hepática.

Notas
-----

1. ↑  Adios a Baldrich, 8/8/1959.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28355628
* WorldCat
* VIAF: 707151433023556420002
* BNE: XX4832867
* GND: 120749206X
* ISNI: 0000000409909448

 |
**Emma Strada** , nada en Turín o 18 de novembro de 1884 e finada no mesmo lugar o 26 de setembro de 1970, foi unha enxeñeira italiana, a primeira muller italiana en licenciarse en enxeñaría civil.

Traxectoria
-----------

Emma Strada era filla dun enxeñeiro de camiños. Estudou no Liceo classico Massimo d'Azeglio e fixo o exame final en 1903. Tamén tiña un irmán, Eugene. Foi a primeira muller en licenciarse en enxeñaría civil en Italia o 5 de setembro de 1908 no Politécnico de Turín. Obtivo a nota máis alta e quedou terceiro nun curso de sesenta e dous estudantes.

O primeiro proxecto de Emma Carrer foi a construción dunha galería de acceso a unha mina de Ollomont no Val de Aosta. Posteriormente trasladouse a Calabria (1909-1910), onde se encargou do deseño e construción da autovía de Catanzaro e da construción do ramal calabrés do acueduto de Puglia. Durante os anos 1909 a 1915 foi asistente extraordinaria do prof. Luigi Pagliani, profesor e director da Oficina de Hixiene Industrial da Universidade de Turín. En 1925 recibiu o encargo de proxectar e dirixir a escavación dunha mina de ouro preto de Macugnaga, preto do Monte Rosa.

Para promover o traballo das mulleres no campo da ciencia e da tecnoloxía, en 1957 fundou, xunto con Laura Lange, Ines del Sostre, Lidia Lanzi, Victoria Ilardi, Anna Enrichetta Amour, Alessandra Bonfanti e Adelina Racheli, a Asociación Italiana de Mulleres Enxeñeiras e Arquitectos (AIDIA), da que foi a primeira presidenta.

Notas
-----

1. ↑  ""Emma Strada e le altre". Gli sviluppi dell’ingegneria al femminile dalla prima donna ingegnere in Italia" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 17 de xuño de 2016. Consultado o 12 de marzo de 2022.
2. ↑  "EMMA STRADA. Laurea in Ingegneria civile, 1908" (PDF).
3. ↑  *Un libro per Eva. Il difficile cammino dell'istruzione della donna in Italia: la storia, le protagoniste*. Franco Angeli. 2016.  Texto "Nicola" ignorado (Axuda); Texto "D'Amico" ignorado (Axuda); Texto "Milano" ignorado (Axuda)
4. ↑  *Alla ricerca di un'ingegnere con l'apostrofo*. DEI-Tipografia del genio civile. 2013.  Texto "AIDIA" ignorado (Axuda)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Emma Strada Arquivado 30 de xuño de 2021 en Wayback Machine. Strada, Ciencia a dúas voces -UniBo
* Emma Strada, Universita.it
**Xesús Blanco Conde**, nado en Cimadevila (Laza) o 18 de setembro de 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Converteuse en 1973 en funcionario da administración do estado, ao aprobar a oposición ao corpo de administrativos, e foi destinado a Oviedo, onde permaneceu unha década. Alí estudou Dereito e licenciouse pola Universidade de Oviedo. En 1983 aprobou a oposición ao corpo de xestión e ao ano seguinte conseguiu o traslado á Tesourería da Seguridade Social en Ourense. En 2004 converteuse en codirector provincial do INSS na provincia de Ourense e en 2018 en director. 

En abril de 2019 xubilouse para dedicarse por enteiro á política e nas eleccións municipais de 2019 encabezou a lista ao concello polo PSdeG-PSOE. Obtivo tres concelleiros e, malia quedar segundo, conseguiu converterse en alcalde de Laza co apoio dos dous concelleiros de Xuntos por Laza. 

En xuño de 2020 destituíu os concelleiros de Xuntos por Laza, e en xullo dese ano dimitiu como alcalde pero continuou de concelleiro.

Ten escrito diversos artigos (na revista *Auria*) sobre diversos aspectos de etnografía local e unha monografía sobre o Entroido de Laza. Tamén ten publicado artigos sobe aspectos de xestión da tesourería da Seguridade Social.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Ramón Barreal** |  **Alcalde de Laza** 2019 - 2020 | Sucesor:**José Ramón Barreal** |

Obra
----

* *Laza, o entroido enxebre* (Deputación de Ourense, 2000)

Notas
-----

1. ↑  "Saúdo do alcalde". *www.laza.es*. Arquivado dende o orixinal o 17 de xullo de 2020. Consultado o 2020-07-17. . Aquí asina como Xesus [sic] Blanco Conde
2. 1 2 3 4  "CV do alcalde" (PDF). *Concello de Laza*.
3. ↑  Palomares, Paula (2020-07-16). "El alcalde de Laza anuncia su dimisión". *La Región* (en castelán). Consultado o 2020-07-17.
**Emilio Varela Bugallo**, nado en Sobrado o 28 de marzo de 1928, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura Alianza Popular no concello de Sobrado, logrando 2 concelleiros. Nun principio apoiou ao alcalde da CPG, José María Sánchez Peteiro, porén, en novembro de 1988 encabezou unha moción de censura contra este co apoio dos concelleiros do PSdeG-PSOE e do PNG-PG. Ante isto, o alcalde dimitiu en xaneiro de 1989 para intentar que a súa formación non perdese a alcaldía, aínda que finalmente Varela Bugallo logrou ser investido. Debido ao pacto que naquel momento AP e a CPG mantiñan da Deputación, Varela Bugallo recibiu numerosas presións do seu partido para que dese marcha atrás, como a do presidente da Deputación, José Manuel Romay Beccaría, e Manuel Fraga Iribarne, o cal incluso lle remiteu unha carta. Dada esta situación, situouse fora do partido.

Nas municipais de 1991 compiteu de novo pola alcaldía, encabezando a candidatura da CNG, logrando 3 concelleiros e situándose como segunda forza política por detrás dos 4 do PPdeG, que nesta ocasión encabezou o exalcalde Sánchez Peteiro. Se ben nun principio de cara á investidura non había acordo algún entre as distintas forzas políticas, resultou investido o socialista Gerardo Sánchez López, que xa fora alcalde durante dous mandatos e apoiara a Varela na moción de censura de 1989, e que recibiu o apoio de parte da CNG e dun concelleiro independente. Con todo, presentou axiña a súa dimisión, debido á febleza dos seus apoios, alcanzándose un acordo de goberno no mes de xullo entre a CNG e o PPdeG, polo cal Varela Bugallo recuperaba a alcaldía e se rotaría nela con Sánchez Peteiro, o cal a ocuparía na segunda metade do mandato. Así é todo, este acordo non fructificou e Sánchez Peteiro non chegou a asumila alcaldía. Pola súa parte, Varela Bugallo foi substituído na alcaldía en setembro de 1994 polo socialista Juan Morandeira García e non volveu formar parte de máis candidaturas, pasando a formar parte unha gran parte dos seus compañeiros da CNG dunha candidatura independente, xunto con outros membros do PPdeG desconformes con Sánchez Peteiro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José María Sánchez Peteiro** |  **Alcalde de Sobrado** 1989 - 1991 | Sucesor:**Gerardo Sánchez López** |
| Predecesor:**Gerardo Sánchez López** |  **Alcalde de Sobrado** 1991 - 1994 | Sucesor:**Juan Morandeira García** |

Vida persoal
------------

É propietario dunha carnizaría en Sobrado.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Sobrado
Pinturas do interior.
A **Igrexa de San Miguel de Eiré**, tamén chamado **Mosteiro de Eiré**, é unha igrexa románica de orixe monástica e un dos mellores exemplos conservados en Galicia de arquitectura románica. Está situada no lugar do Mosteiro na parroquia de Eiré, no concello lucense de Pantón.

Historia
--------

Adoitase situar a súa fundación como mosteiro de monxas de San Bieito nos primeiros anos do século XII, e da primeira metade deste século data a igrexa. Porén conserva elementos arquitectónicos anteriores que puideron ser reaproveitados de anteriores construcións.

Respecto a esta igrexa existen numerosas lendas. Unha delas é sobre o motivo do seu abandono por parte das monxas que o habitaban, existen unha historia entre as xentes do lugar onde se atopa que conta que a igrexa de San Miguel de Eiré foi invadida por formigas e por este motivo tiveron que deixar a igrexa. Outra lenda sobre este templo pantonés é sobre a onde foron as monxas trala invasións do mosteiro por formigas. E conta que tras irse de alí foron a veciña aldea de Pedragude, monte arriba, onde as tristes relixiosas observaban o seu templo dende o penedo alcumado "A Pena da Monxa".

Descrición
----------

De nave única cuberta con teito de madeira agás o cruceiro que se cobre con bóveda. Na cabeceira a ábsida semicircular decórase con catro columnas acaroadas con capiteis con cabezas de serpes. No interior o acceso á cabeceira faise a través dun arco triunfal triplo. Nesta cabeceira consérvanse pinturas murais do século XVI. A porta norte decórase cun Agnus Dei con cruz e unhas xambas con curiosa decoración de follas que rematan en cabezas humanas.

Galería de imaxes
-----------------

* Ábsida.Ábsida.
* Ábsida.Ábsida.
* Porta.Porta.
* Fiestra prerrománica no interior da igrexa.Fiestra prerrománica no interior da igrexa.
* Detalle dos canzorros.Detalle dos canzorros.
* Detalle do recinto amurallado.Detalle do recinto amurallado.
* Vista xeral do mosteiro.Vista xeral do mosteiro.
* Parte traseira do templo.Parte traseira do templo.
* Detalle da fiestra lateral.Detalle da fiestra lateral.
* Detalle da porta de entrada.Detalle da porta de entrada.
* Detalle escultórico da porta de entrada.Detalle escultórico da porta de entrada.
* Detalle escultórico da porta de entrada.Detalle escultórico da porta de entrada.
* Detalle da columna da porta de entrada.Detalle da columna da porta de entrada.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Igrexa de San Miguel de Eiré Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Eiré" (PDF). *Románico Digital* (en castelán). Aguilar de Campoo: Fundación Santa María la Real. pp. 481–491.

### Outros artigos

* Arquitectura románica
* Mosteiros e conventos de Galicia

### Ligazóns externas

* San Miguel de Eiré na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
* Igrexa Monacal de San Miguel de Eiré en Turgalicia.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Praia da Concha.

A **praia da Concha** é un pequeno areal da cidade de Santander, en Cantabria, que se atopa situado entre outras dúas praias: a primeira praia do Sardinero e a praia do Camello. Salvo cando a marea está moi alta, case sempre é unha praia que está unida á do Sardinero. Con marea baixa tamén se pode pasar desde ela á praia do Camello, aínda que os dous areais están separados por unha zona de rocas.

É unha praia moi familiar e normalmente frecuentada por aldeáns, pois non é tan coñecida como outras grandes praias de Santander polos turistas. Na parte dereita da praia hai un illote que se une ao areal cando baixa a marea e que é un lugar moi recomendable para o baño e o mergullo nos pozos que se forman ao redor del.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información na web de Turismo de Cantabria Arquivado 11 de agosto de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6078794
* GeoNames: 6457293

 |
En primeiro plano a praia de La Magdalena. Detrás, a dos Bikinis.
A **praia dos Bikinis** ou **do Bikini** é un areal da cidade de Santander, en Cantabria.

Situación
---------

Está situada dentro da baía de Santander, rodeando o sueste da península de La Magdalena. Polo oeste limita coa praia de La Magdalena (que á súa vez limita coa praia de Los Peligros) e polo leste cun grupo de rocas tras o cal se atopa o Embarcadoiro Real. Non se pode establecer con precisión o punto para partir do cal a praia de La Magdalena pasa a ser a praia dos Bikinis, pero pode servir como límite entre ambas o pequeno espigón situado un pouco máis aló do Club de Tenis, á altura da rúa La Horadada.

Características
---------------

Oficialmente, segundo o Ministerio de Medio Ambiente, a lonxitude da praia é de 250 metros e a súa anchura media de 30. Cando a marea está alta a zona máis oriental da praia desaparece por completo, quedando o resto reducido a uns poucos metros. Coa marea baixa a praia crece considerablemente deixando ao descuberto un gran número de rocas.

A praia conta cun espigón construído en pedra e cemento a finais dos anos sesenta. Este espigón, coñecido popularmente como "o muro" divide a liña da beira en dous partes, pero conta con grandes arcos que permiten o paso dos bañistas. Cara ao sur, a construción penétrase no mar uns 50 metros. Na dirección oposta o espigón desaparece na area moito antes de chegar ao final da praia, polo que esta queda dividida só parcialmente.

A praia apenas ten ondada. Cando un gran barco entra ou sae da baía si que poden producirse algunhas ondas pequenas.

Moi preto da praia dos Bikinis atópanse a Illa de La Torre (na que hai unha escola de vela) e a Illa da Horadada (sobre a que hai un faro). Ambas son relativamente accesibles a nado.

Etimoloxía
----------

Moi preto da praia dos Bikinis atópase a Universidade Internacional Menéndez Pelayo, onde desde principios do século XX impartíronse uns cursos de español para estranxeiros que atraeron a estudantes de todo o mundo. A partir dos anos sesenta as estudantes europeas e americanas baixaban á praia cos seus bikinis, algo que no Santander da época causou gran balbordo e chegou a ser o elemento co que se identificou esta zona de baño próxima á universidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información turística Arquivado 11 de agosto de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6079183
* GeoNames: 6457294

 |
Un Ferrari 166 Mille Miglia Touring Barchetta de 1950
O termo **Barchetta** refírese a ese tipo de carrozaría de coche similar ao roadster pero completamente desprovista de capota e caracterízase por un parabrisas de dimensións reducidas, ás veces dividido en dúas partes.

No pasado
---------

O nome vén do seu parecido co dun barco, sen teito, este tipo de carrozaría, presente desde o primeiro coche de cabalos (que nese momento denominábase *spider*, aínda que hoxe en día o termo *spider* ten un significado diferente do de *barchetta*) e logo adoptouse tamén para o coche, estivo moi de moda na década de 1950, especialmente nos modelos deportivos máis adecuados para aqueles que desfrutaban o coche máis desde un punto de vista máis orientado á diversión en lugar da funcionalidade.

Hoxe
----

Hoxe en día este tipo de carrozaría adoptouse principalmente nos coches de carreiras ultra lixeiros como o Ariel Atom, KTM X-Bow, Lotus Seven, Lotus 340R, Caterham R300 Pininfarina Enjoy, Rinspeed eXasis ou 
Studiotorino RUF RK Spyder.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Barchetta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas
O termo alemán ***Bildungsroman***, traducido ao francés como "novela de formación ou de aprendizaxe" e ao inglés como "novela de formación", fai referencia ás novelas de autoformación nas que se amosa o desenvolvemento físico, moral, psicolóxico ou social dun personaxe, xeralmente da infancia á madurez.

O termo foi creado en 1819 polo filólogo Karl Morgenstern, e máis tarde recuperado por Wilhelm Dilthey, quen o lexitimou en 1870 e o popularizou en 1905.

Historia do xénero
------------------

Malia existiren trazos de *bildungsroman* nas obras clásicas medievais, pódese situar no Renacemento o nacemento embrionario deste tipo de novela, especialmente no xénero picaresco. Así, no *Lazarillo de Tormes* amósase un proceso polo que o protagonista, Lázaro, aprende a defenderse da vida ao servizo de moitos amos.

Porén, adoita situarse no século XIX, coa novela *Os anos de aprendizaxe de Wilhelm Meister* de Goethe (1796), o inicio do seu xénero como tal. Moitas das grandes novelas do século XIX e XX, sen ser estritamente *bildungsroman*, comparten algunha das súas características.

Así, Proust en *Á busca do tempo perdido* (1913-1927) narra o proceso de aprendizaxe do protagonista, Marcel; o mesmo acontece co personaxe de Stephen Dedalus en *Retrato do artista cando novo* de James Joyce (1916), ou na obra *A montaña máxica* de Thomas Mann (1924). *Unterm Rad*, de Hermann Hesse (1906) é unha *bildungsroman* no sentido máis estrito.

Malia que a novela de aprendizaxe semella perder peso desde a segunda metade do século XX, moitos dos seus elementos aínda perviven en novelas coma *O vixía no centeo*, de J. D. Salinger (1951) ou en numerosas películas.

Un exemplo de *bildungsroman* ou novela de autoformación na literatura galega é *Arredor de si* de Ramón Otero Pedrayo (1930), na que Adrián Solovio evoluciona cara ao galeguismo.

Notas
-----

1. ↑  Entrada no *Dicionario de Termos Literarios* do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades.
2. ↑  Engel, Manfred (2008): "Variants of the Romantic 'Bildungsroman' (with a Short Note on the 'Artist Novel')". En: Gerald Gillespie, Manfred Engel e Bernard Dieterle (eds.), *Romantic Prose Fiction* (= A Comparative History of Literatures in European Languages, vol. XXIII; ed. by the International Comparative Literature Association). Amsterdam, Philadelphia: John Benjamins, pp. 263–266.
3. ↑  Summerfield, Giovanna; Downward, Lisa (2010): *New Perspectives on the European Bildungsroman*. London; New York: Continuum. ISBN 978-1441108531. p. 1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223945
* AAT: 300297857
* BNCF: 69804
* BNE: XX550593
* BNF: 119571523
* EBID: ID
* FAST: 831688
* GND: 4112765-1
* LCCN: sh2003003087
* NKC: ph127479

 |
Mapa da Galia e a Galia Cisalpina ó leste
Mapa da Galia Cisalpina, estendéndose desde Venecia no Adriático, até Niza no Mediterráneo, e dese o lago de Xenebra no oeste, e os Alpes no norte, do *Theatrum Orbis Terrarum* de Abraham Ortelius,o primeiro *Atlas moderno* do mundo. Antuerpen, 1608.
A **Gallia Cisalpina** (isto é, a Galia desta parte dos Alpes) é denominada tamén por algúns autores como **Galia itálica**, ou aínda **Gallia citerior** ou **Gallia togata**. Conformábana todas as terras do norte dos ríos *Arnus* (Arno) e *Rubico* (Rubicón), na actual Italia. O río Po transcorre por este territorio de oriente a occidente trazando unha divisoria xeográfica natural. Naquela época a divisoria do río era moi importante, pois existía unha gran diferenza entre os habitantes dunha beira e da outra. As xentes ao sur do río estaban moi romanizadas e moitas mesmo tiñan os mesmos dereitos que os romanos. No norte do río, as xentes e as cidades eran máis celtas que romanas. No século I só as cidades de Aquilea e Cremona tiñan dereitos latinos; mesmo falaban outras xirias e só tiñan o latín como segunda lingua.
En xeral, a *Galica Cisalpina* non participaba case nos asuntos romanos e non gozaba das vantaxes dos aliados itálicos. Nin sequera se recrutaban os seus habitantes para a infantaría romana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199728
* WorldCat
* VIAF: 240776059
* BNF: 15367187g
* EBID: ID
* GeoNames: 8299439
* GND: 4019148-5
* HDS: 008420
* SUDOC: 030859174

 |
BMW Serie 3, un automóbil do segmento D con carrozaría de dúas portas.
O **segmento D** é un segmento de automóbiles que se sitúa entre os segmentos C e E. Xeralmente teñen espazo para cinco adultos, ou para sete ou oito adultos no caso dos monovolumes.

Actualmente estes automóbiles miden aproximadamente entre 4´50 m e 4´85 m de longo, sexa en carrozaría liftback, sedán, familiar ou monovolume. Os modelos máis económicos adoitan ser máis longos, mentres que os máis custosos adoitan ser máis curtos, ter un beirado dianteiro e batalla máis grandes. Os motores van no primeiro caso desde catro cilindros de 1.6 litros de cilindrada ata seis cilindros de 3.0 litros, e no segundo ata oito cilindros de 6.2 litros como o Mercedes Benz C63 AMG.

Dentro do segmento D hai varios subsegmentos que corresponden aos tipos de automóbil. Un automóbil de turismo do segmento D adóitase denominar "automóbil mediano" ou "mediano grande"; un todo terreo deste tamaño chámase "todo terreo mediano"; e un monovolume do segmento é un "monovolume grande".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Segmentos de automóbiles en Europa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17085217
* MAG: 2776107173

 |
Montaña Ailuitz, Biscaia.
Vista do monte Txindoki dende Lazkaomenditik (Lazkao).
O País Vasco caracterízase pola súa **xeografía montañosa**. A meirande parte das cordilleiras atópanse no eixo leste-oeste do territorio. As formacións máis importantes están compostas de pedra calcaria, pero tamén as hai doutros materiais, como o Aiako Harria, composto completamente de granito.

Os montes máis altos do País Vasco están nos Pireneos, sendo a Mesa dos Tres Reis a máis alta. Esa cordilleira nace dende o mar e vai medrando e subindo cara ao leste, sendo a Orhi o primeiro monte por enriba dos 2.000 metros.

No sur de Áraba e Navarra está o límite oriental do Cordal Cantábrico. As serras de Kodes e Toloño forman parte da Cordilleira Cantábrica.

Entre esas dúas cordilleiras importantes están os Montes Vascos, que teñen tamén unha orientación leste-oeste. Destacan entre outras as montañas de Urbasa, a Serra de Andia, a Serra de Aralar, os montes de Anbotoko, os montes de Ordunte e o Aizkorri.
Monumento dedicado ós mortos zulús
A **batalla de Isandhlwana** tivo lugar o 22 de xaneiro de 1879 no contexto da guerra anglo-zulú. O continxente británico estaba dirixido polo Barón de Chelmsford e o zulú por Ntshingwayo Khoza.  

O 11 de decembro de 1878 os británicos presentaran un ultimato a Cetshwayo, o rei zulú, cando practicamente xa se decidira atacalo.  

O exército británico de 16 800 homes consistía de rexementos de cabalaría, infantaría e o corpo de voluntarios de Natal composto por africanos e bóers, as columnas de subministración compostas por 612 carromatos e 113 carros lixeiros tirados por 7 626 animais de tiro causaban moito atraso. Chelmsford move as súas tropas dende Pietermaritzburg, onde estaba instalado, cara ao campamento de Helpmekaar, preto de Greytown, o 9 de xaneiro chegan Rorke's Drift, e na mañá do 11 de xaneiro, sen agardar a resposta ao ultimato, comezan a cruzar o Río Buffalo e entran en Zululandia. Os británicos acampan en Isandlwana, un lugar en campo aberto, que non fortifican, confiando no seu armamento e organización superior, e aínda que organizaron patrullas de recoñecemento que se atoparon con algúns zulús, non foron capaces de descubrir a magnitude da tropa zulú próxima, que consistía en 35 impis (rexementos).  

Chelmsford dividiu o seu exército e dedicouse a atopar os zulús. Deixou o 1º batallón do 24º Rexemento de infantaría no campamento baixo o mando de Henry Pulleine, un administrador sen experiencia bélica.  

Mentres Chelmsford estaba no campo buscándoos e hostigado por pequenas partidas zulús que o afastaban do acampamento, o exército zulú, composto por 22 000 homes, atacou o acampamento británico, os 1 000 soldados británicos e 800 nativos foron totalmente superados, os zulús non fixeron prisioneiros e mataron a case todos, tan só 55 militares británicos e 300 nativos conseguiron fuxir. Despois da batalla, os zulús, seguindo a súa tradición, abriron os corpos dos mortos para liberar os espíritos.  

Isandlwana foi a primeira derrota dos británicos en África, os zulús perderon 3 000 homes e outros tantos resultaron feridos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q747589
* BNCF: 55882
* BNE: XX558206
* BNF: 14519802v
* EBID: ID
* LCCN: sh85068330
* NKC: ph311300

 |
O **Pazo de Vilane** é un pazo situado no lugar de Vilane, na parroquia de San Xoán de Antas de Ulla, no concello lugués de Antas de Ulla. Hoxe é sede dunha granxa sostíbel que produce ovos campeiros e marmeladas de froitos do bosque entre outros produtos.

Características
---------------

Pazo de Vilane.
O pazo de Vilane ten probabelmente a súa orixe contra finais do século XVII, afín a outras casas señorís da Comarca da Ulloa. Tivo unha notábel reconstrución a comezos do século XIX sobre outras intervencións claramente barrocas, arranxándose nun conxunto completo e harmonioso cos usos característicos á súa tipoloxía.

O pazo está trazado nunha planta en forma de U, con desigual lonxitude en cadansúa á, sendo a máis curta nun dos laterais, onde se atopa unha característica torre. En liña coa torre, na parte posterior da vivenda, encóntrase a capela, de execución discreta mais delicada. Ofrece unha peculiar colocación da espadana por mor da súa posterior incorporación ao edificio do pazo.

Unha airosa solaina corre ao longo dos outros dous corpor que acollen amplas dependencias, mirando cara ao interior do patio de entrada. O acceso realízase a través dun sólido portón tralo que se desenvolve un folgado soportal. Os edificios que integran o pazo foron executados en coidadosa cantaría de granito. Na parte posterior do edificio principal e dentro do cerramento xeral do pazo atópase a palleira e mailo hórreo.

O pazo dende o ano 1990
-----------------------

Na década de 1990, Juan Varela-Portas y Pardo comeza a dar os primeiros pasos cara a rehabilitación das construcións, cunha clara vocación de recuperación respectuosa do patrimonio arquitectónico de Galicia. As súas tres liñas de actuación son: a recuperación do patrimonio, o desenvolvemento sostíbel da comarca e a contorna natural.

En 1996, a filla máis nova de Juan Varela-Portas y Pardo, Nuria Varela-Portas, encabeza a iniciativa familiar que nace co propósito de desenvolver un proxecto sustentábel e innovador que elabore produtos de forma coidada e con carácter artesanal. Deste xeito, **Pazo de Vilane** convértese nun proxecto pioneiro na produción de ovo de galiñas campeiras ou ovo de galiñas en liberdade en Galicia, reactivando a economía rural, dando especial atención ao papel e desenvolvemento da muller. Tamén cultivan framboesas a arandos ecolóxicos cos que fan zumes e marmeladas.
Tamén fomenta a cultura na comarca da Ulloa coa realización de concertos de música clásica e outras actividades sociais que se veñene desenvolvendo de forma aberta a de balde dende o ano 2000.

Notas
-----

1. ↑  "Información na Web do Pazo". Arquivado dende o orixinal o 01 de xaneiro de 2016. Consultado o 17 de novembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Yebra de Ares, A. B. (1997): *Pazos y señorios de la Provincia de Lugo*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-107-6.

### Ligazóns externas

* Páxina Web do Pazo-Granxa *(en* *castelán)*
* "Pazo de Vilane: un proxecto de vida, unha filosofía"
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Merops.
**MEROPS** é unha base de datos en liña para encimas peptidases (tamén chamadas proteases) e os seus inhibidores. O esquema de clasificación das peptidases publicárono Rawlings e Barrett en 1993, e o de inhibidores proteicos Rawlings *et al.* en 2004.

Características
---------------

A clasificación está baseada nas semellanzas nos niveis estruturais terciario e primario. As comparacións están restrinxidas a esa parte da secuencia implicada directamente na reacción, o cal no caso das peptidases debe incluír o centro activo, e para un inhibidor proteico o sitio reactivo. A clasificación é xerárquica: as secuencias ensámblanse en familias, e as familias ensámblanse en clans. Unha familia ensámblanse arredor dun *exemplo tipo*, que é a secuencia dunha peptidase ou inhibidor ben caracterizados. Todas as demais secuencias da familia deben estar relacionadas co exemplo tipo da familia, xa sexa directamente ou a través de relacións transitivas que implican unha ou máis secuencias xa consideradas membros da familia. Normalmente, úsanse FastA ou BlastP para establecer relacións entre as secuencias, cun valor esperado de 0,001 ou menor tomado para que sexa estatisticamente significativo. Un clan tamén se ensambla arredor dun exemplo tipo, que é a estrutura dunha peptidase ou inhibidor ben caracterizado. Unha familia inclúese nun clan se a estrutura terciaria dun membro da familia pode demostrarse que está relacionada coa do exemplo tipo do clan. Tipicamente, utilízase DALI para establecer a pertenza a un clan, cun valor z de 6.00 unidades de desviación típica ou máis consideradas que son estatisticamente significativas. Para as peptidases, outra evidencia para indicar que familias están relacionadas cando unha estrutura terciaria está ausente é se inclúen a mesma orde de residuos catalíticos nas secuencias.

Notas
-----

1. ↑  Rawlings ND, Barrett AJ, Bateman A (January 2010). "MEROPS: the peptidase database". *Nucleic Acids Res.* **38** (Database issue): D227–33. PMC 2808883. PMID 19892822. doi:10.1093/nar/gkp971.
2. ↑  Rawlings, N.D. & Barrett, A.J. (1993) Evolutionary families of peptidases. *Biochem J* 290, 205-218.
3. ↑  Rawlings, N.D. Tolle, D.P. & Barrett, A.J. (2004) Evolutionary families of peptidase inhibitors. *Biochem J* 378, 705-716.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* PMAP
* TopFIND, unha base de datos científica sobre proteases, a especificidade do seu sitio de clivaxe, substratos, inhibidores e extremos terminais das proteínas xerados pola súa actividade

### Ligazóns externas

* Base de datos MEROPS Arquivado 14 de novembro de 2006 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25712
* MAG: 62468771

 |
Logotipo de NBC News
Estudio de *Nightly News*
**NBC News** é a división a cargo dos servizos informativos da cadea estadounidense NBC. Ademais dos programas informativos da NBC, prové de contido a CNBC e a MSNBC.

Desenvolvemento
---------------

A NBC foi a primeira cadea en emitir un noticieiro de televisión de forma regular nos Estados Unidos en 1940 presentado por Lowell Thomas. En 1948 NBC News cubriu a vitoria de Harry S. Truman sobre Thomas E. Dewey nas eleccións presidenciais. No ano seguinte comezou *The Camel News Caravan* presentado por John Cameron Swayze que incluía moitos dos elementos que conforman un telexornal moderno.

Programas
---------

* *Early Today*
* *Today*
* *Weekend Today*
* *Meet the Press with David Gregory*
* *NBC Nightly News with Brian Williams*
* *NBC Nightly News with Lester Holt*
* *Dateline NBC*
* *NBC News Update*

### Programas en sindicación

* *The Chris Matthews Show*
* *Your Total Health*

Notas
-----

1. ↑  "Thomas, Lowell (Jackson)." *Encyclopædia Britannica*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2877626
* WorldCat
* VIAF: 147748465
* CiNii: DA11370996
* GND: 1087412943
* ISNI: 0000000405978665
* LCCN: n80125210
* NLA: 36590526
* OL: OL2634569A

 |
Coordenadas: 42°53′08″N 7°41′56″O﻿ / ﻿42.885663, -7.698904

O **Centro público integrado Tino Grandío** é un colexio situado na localidade de Guntín de Pallares, concello de Guntín.

Organización e características
------------------------------

O centro imparte ensinanzas de educación infantil, educación primaria e ESO. Conta cun total de 135 alumnos/as e 30 docentes (curso 2017/2018).

O actual edificio de educación primaria foi inaugurado no ano 1981 como colexio público de EXB. No curso 1998-1999 inaugurouse o edificio anexo no que se localizaron as ensinanzas de ESO. Ambos os dous edificios están unidos por un corredor no que se sitúan as aulas de educación infantil. A dotación de infraestruturas complétase cun polideportivo e un ximnasio na parte posterior dos edificios.

No ano 2001 o CP de Guntín pasou a denominarse CPI Tino Grandío na honra do pintor Tino Grandío, natural de Lousada, no concello de Guntín.
Atópase a uns 200 metros da estrada N-640.

Galería de imaxes
-----------------

* Edificio de educación secundaria do CPI Tino GrandíoEdificio de educación secundaria do CPI Tino Grandío
* Ximnasio do CPI Tino GrandíoXimnasio do CPI Tino Grandío
* Pavillón deportivo do CPI Tino GrandíoPavillón deportivo do CPI Tino Grandío
* Corredor principal do CPI Tino GrandíoCorredor principal do CPI Tino Grandío
* Edificio de educación primaria do CPI Tino GrandíoEdificio de educación primaria do CPI Tino Grandío
* Salón de usos múltiples do CPI Tino GrandíoSalón de usos múltiples do CPI Tino Grandío
* Biblioteca do CPI Tino GrandíoBiblioteca do CPI Tino Grandío
* Biblioteca do CPI Tino GrandíoBiblioteca do CPI Tino Grandío
* CPI Tino GrandíoFachada do edificio de secundaria do CPI Tino Grandío.
* CPI Tino GrandíoMural realizado por Diego As para a fachada do CPI Tino Grandío.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***CPI Tino Grandío*** |
**MICROSCOPE**, acrónimo de **Microsatellite à traînée Compensée pour l'Observation du Principe d'Equivalence**, foi un satélite artificial do CNES francés lanzado o 25 de abril de 2016 mediante un foguete Soiuz-ST-A Fregat-M desde o Centro Espacial de Kourou.

Características
---------------

MICROSCOPE tiña nunha masa de 303 kg e baseábase no bus Myriade. A súa misión era comprobar o principio de equivalencia cunha precisión dunha parte sobre 1015, para o cal usaba o experimento T-SAGE, consistente en dúas masas cilíndricas concéntricas, unha de titanio e outra de platino e rodio. As masas quedaban suspendidas no interior do satélite, que manobraba coidadosamente mediante propulsores de nitróxeno, sendo monitorizadas e controladas por acelerómetros electrostáticos. Se o principio de equivalencia se cumpre, as dúas masas sentirían a mesma aceleración e non sería necesario axustalas para que permaneceran concéntricas. Se, polo contrario, non se cumprira, os acelerómetros terían que axustar as masas. O non cumprimento do principio de equivalencia suporía unha revolución na física, xa que está na base da relatividade xeral de Einstein.

Resultados
----------

MICROSCOPE finalizou a súas misión en outubro de 2018 ao agotarse as reservas de nitróxeno para manobrar. O satélite vai usar un sistema innovador para acelerar a súa reentrada, consistente en dous mastros inflables de 4,5 m de longo que despregou ao final da misión e que provocarán a súa reentrada en 25 anos en lugar dos 73 que tardaría sen usar os mastros. MICROSCOPE finalmente confirmou o principio de equivalencia coa precisión esperada.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  N2YO (2023). Real Time Satellite Tracking, ed. "MICROSCOPE" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7  NASA (28 de outubro de 2022). "MICROSCOPE" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2023.
3. 1 2 3  "Note verbale dated 27 March 2017 from the Permanent Mission of France to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (17-05522 (E)). 1 de agosto de 2017: 3. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de xullo de 2023. Consultado o 8 de xullo de 2023.
4. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "MICROSCOPE" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2023.
5. 1 2 3 4  Mark Wade (2023). "MICROSCOPE" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2023.
6. ↑  CNES, ed. (18 de outubro de 2018). "End of mission for Microscope - CNES’s satellite bows out with successful and innovative de-orbiting" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2023.
7. ↑  CNES, ed. (13 de setembro de 2022). "Final results of MICROSCOPE mission achieve record levels of precision" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Soiuz-ST-A Fregat-M

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1931562
* NSSDC ID: 2016-025B
* SCN: 41457

 |
Mercedes-Benz SLS AMG GT coas portas de á de gaivota abertas.
Un Cessna 350 coas portas abertas.
As **portas de á de gaivota** son un tipo de portas de automóbil que están fixadas ao teito e abren verticalmente, ao contrario das portas convencionais. Son chamadas así porque, cando están abertas, as portas evocan a imaxe dunha gaivota coas ás despregadas.

Os exemplos máis coñecidos de coches producidos en serie con portas deste tipo son o Mercedes-Benz 300 SL dos anos 1950 (primeiro coche de rúa con portas que abren para arriba), o Bricklin SV-1 dos anos 1970, o DMC DeLorean dos anos 1980 e o Mercedes-Benz SLS AMG da década de 2010.

A principal vantaxe que teñen estas portas é que requiren pouco espazo para abrilas (27,5 cm no DeLorean; 11 polgadas).

As portas de á de gaivota tamén foron usadas en avións pequenos; dous exemplos son o francés Socata TB e o estadounidense Cessna 350 Corvalis.

Notas
-----

1. ↑  Dalmo Hernandes. "As portas mais incríveis (ou bizarras) do mundo automotivo". Flatout.com.br. Consultado o 30 de agosto de 2020.
2. ↑  Knut Grimsrud. "DeLorean Frequently Asked Questions - Technical Information". Dmcnews.com. Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2021. Consultado o 29 de agosto de 2020.
A **praia de Baltar** ou **praia de Portonovo**  é un areal situado en Portonovo (Sanxenxo). En 2016, como en anos anteriores, foi recoñecida co distintivo europeo da Bandeira Azul. Xunto ás de Canelas e Caneliñas, conforman as praias de Portonovo.

Recibe o seu nome da aldea de Baltar, situada ó outro lado da estrada PO-308, que percorre a praia lonxitudinalmente.

Características
---------------

A praia está separada da estrada por un cordón de dunas formadas polo vento que levanta a area da praia e a empurra cara á súa zona posterior. Ente a duna e a estrada e ó longo da praia esténdese un paseo de madeira que une as localidades de Sanxenxo e de Portonovo.

A praia esténdese dende a liña urbana da vila, a partir do peirao do Chasco, alcanzando uns 600 m de lonxitude, aproximadamente, até a rochosa Punta do Vicaño, que separa a praia de Baltar da de Silgar. É de area branca e fina, e con augas tranquilas, ó estar protexida polo promontorio de Punta Vicaño ó leste, e as instalacións do porto ó oeste.

No citado peirao atópase o Club Náutico de Portonovo, entidade potenciadora dos deportes náuticos na zona. Tamén foi distinguido en 2016 cunha Bandeira Azul.

Notas
-----

1. ↑  Galicia Máxica (consultado o 26.02.2017).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ficha da praia na páxina web do concello *(en castelán)*
* Galicia Máxica *(en castelán)*

+ Ficha en Turismo.gal *(en castelán)*
**Ángeles Iglesias Bello**, nada en Vigo en 1956, é unha xornalista galega, coñecida profesionalmente como **Magis Iglesias**.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Ciencias da información pola Universidade Complutense de Madrid. Comezou a traballar en *La Voz de Galicia* e *Faro de Vigo*, do que creou a delegación da Coruña. Formou parte do primeiro equipo de redactores que en 1985 puxo en marcha a Televisión de Galicia, onde fixo tarefas de reporteira, xefa de sección e coordinadora electoral.

Foi redactora xefa de Política na axencia de noticias Colpisa, vinculada a Vocento, onde se ocupa da información parlamentaria. Desde 1988 cubriu os acontecementos referidos ao Partido Popular e os seus líderes. Ademais, colaborou como contertulia nos programas *Hoy por hoy* da Cadena SER e *Los desayunos de TVE*.

En 2004 publicou o libro *La Sucesión* (Editorial Temas de hoy), no que relata o desenvolvemento dos acontecementos que levaron ao presidente José María Aznar a designar Mariano Rajoy como o seu sucesor.

O 20 de setembro de 2008 foi elixida presidenta da Federación de Asociacións de Periodistas de España,, a primeira muller que accedeu ao cargo, e ocupou o posto até 2010.

Desde 2012 é Directora de Comunicación da Entidade Pública Marca España.

Obras
-----

* *La Sucesión* (2004)

Notas
-----

1. ↑  Diario de León, ed. (28 de setembro de 2008). "Magis Iglesias, nueva presidenta de la Federación de Periodistas". Arquivado dende o orixinal o 28 de xullo de 2014. Consultado o 28 de xullo de 2014.
2. ↑  Pensamientocrítico.org, ed. (18 de novembro de 2011). "Rajoy como presidente". Consultado o 28 de xullo de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9026876
* WorldCat
* VIAF: 812155919364439730004
* BNE: XX1655876
* GND: 118700443X
* ISNI: 000000049614020X
* LCCN: n2019046752
* SUDOC: 235601187

 |