A **fosfocreatina** , tamén chamada, **creatina fosfato**, **fosfato de creatina** ou **PCr** (ás veces **Pcr**), é un composto formado por unha molécula de creatina fosforilada nun dos seus nitróxenos, que serve como unha reserva rapidamente mobilizable de fosfatos de alta enerxía, que se encontra no músculo e cerebro.

Química
-------

A fosfocreatina está formada con partes de tres aminoácidos: arxinina (Arg), glicina (Gly), e metionina (Met). Pode biosintetizarse a partir de arxinina e glicina que dan lugar a guanidinoacetato (nos riles, páncreas), o cal vai sufrir metilación (na que se require S-adenosil metionina) para dar creatina (no fígado, páncreas), e esta será fosforilada pola acción da creatina quinase (na que se require ATP) para dar finalmente fosfocreatina (músculo principalmente).

A fosfocreatina catabolízase por deshidratación para formar a base de Schiff cíclica creatinina, que se elimina pola urina.

A creatina que se sintetiza no fígado, transpórtase ás células musculares por vía sanguínea para ser almacenada.

A lanzadeira da creatina fosfato facilita o transporte de fosfatos de alta enerxía desde a mitocondria.

Funcións
--------

A fosfocreatina pode doar anaerobicamente o seu grupo fosfato ao ADP orixinando ATP durante os primeiros 2 ou 7 segundos que seguen a un esforzo muscular ou neuronal moi intenso. Inversamente, o exceso de ATP pode utilizarse durante un período de repouso ou baixo esforzo para converter a creatina en fosfocreatina. A fosforilación reversible da creatina está catalizada por varios encimas creatina quinases .

Fosfocreatina + ADP ←→ creatina + ATP
A enerxía libre estándar (ΔGº') liberada durante a hidrólise do fosfato da fosfocreatina é de -10,3 kcal/mol.

A presenza de creatina quinase (CK-MB, MB significa músculo/cerebro) no plasma sanguíneo é un indicativo de danos nos tecidos e utilízase na diagnose do infarto de miocardio.

A capacidade da célula de xerar fosfocreatina a partir do exceso de ATP formado durante o descanso, e o seu uso da fosfocreatina para unha rápida rexeneración do ATP durante a actividade intensa, proporciona un amortecemento espacial e temporal para as variacións da concentración de ATP, que se manteñen case constantes. Noutras palabras, a fosfocreatina actúa como unha reserva de fosfatos de alta enerxía. A fosfocreatina xoga un importante papel nos tecidos que teñen demandas de enerxía altas e flutuantes como a musculatura, corazón ou cerebro. Como o contido de fosfocreatina do músculo esquelético é unhas 3 ou 4 veces maior ca o de ATP poden almacenarse en forma de fosfocreatina cantidades de fosfatos de alta enerxía dabondo como para soster a actividade muscular durante períodos curtos de actividade intensa.

Reacción reversible da creatina quinase.
Os fosfatos que como a fosfocreatina (ou a fosfoarxinina en invertebrados) funcionan como reservas enerxéticas temporais reciben o nome de fosfáxenos.

Historia
--------

O descubrimento da fosfocreatina  realizárono Grace Eggleton e Philip Eggleton na Universidade de Cambridge e por separado Cyrus Fiske e Yellapragada Subbarow da Escola Médica de Harvard en 1927. Uns poucos anos despois David Nachmansohn, traballando baixo a dirección de Meyerhof no *Kaiser Wilhelm Institute* de Berlin, contribuíu ao coñecemento da función da fosfocreatina na célula.

Notas
-----

1. ↑  PubChem compound
2. ↑  Wallimann, Theo; Tokarska-Schlattner, Malgorzata; Schlattner, Uwe (2011-05). "The creatine kinase system and pleiotropic effects of creatine". *Amino Acids* (en inglés) **40** (5): 1271–1296. ISSN 0939-4451. PMC 3080659. PMID 21448658. doi:10.1007/s00726-011-0877-3.
3. ↑  A. Lehninger. Principios de Bioquímica. Omega. 1988. Páxina 383. ISBN 84-282-0738-0
4. ↑  Schlattner, U.; Tokarska-Schlattner, M. and Wallimann, T. (2006). "Mitochondrial creatine kinase in human health and disease". *Biochimica et Biophysica Acta - Molecular Basis of Disease* **1762** (2): 164–180. PMID 16236486. doi:10.1016/j.bbadis.2005.09.004.
5. ↑  Saks, Valdur (2007). Wiley-VCH, ed. *Molecular system bioenergetics: energy for life*. Weinheim. pp. 2. ISBN 9783527317875.
6. 1 2  Ochoa Severo (1989). Sherman, E. J. ed. *David Nachmansohn*. Biographical Memoirs **58**. National Academies Press. pp. 357–404. ISBN 9780309039383.
7. ↑  Eggleton, Philip; Eggleton, Grace Palmer (1927). "The inorganic phosphate and a labile form of organic phosphate in the gastrocnemius of the frog". *Biochemical Journal* **21** (1): 190–195. PMC 1251888. PMID 16743804.
8. ↑  Fiske, Cyrus H.; Subbarao, Yellapragada (1927). "The nature of the 'inorganic phosphate' in voluntary muscle". *Science* **65** (1686): 401–403. PMID 17807679. doi:10.1126/science.65.1686.401.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Human Metabolome Database at the University of Alberta

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1984607
* GEC: 0109974
* MAG: 2778626300

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: C01EB06
* CAS: 67-07-2
* ChEBI: 17287
* ChEMBL: CHEMBL1204644
* ChemSpider: 567
* DrugBank: 13191
* DTXSID: DTXSID0058776
* ECHA: 100.000.585
* HMDB: HMDB0001511
* KEGG: C02305
* MeSH: D010725
* PubChem: 9548602
* UNII: 020IUV4N33

 |