recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*El Heraldo Gallego*, n.º 383, 1880.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Heraldo Gallego.
***El Heraldo Gallego*** foi un periódico galego que apareceu en Ourense entre 1874 e 1880.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Semanario de Ciencias, Artes y Literatura*, o seu primeiro número saíu á rúa o 1 de xaneiro de 1874. Despois cambiou o seu subtítulo a *Revista Ilustrada. Edición de interesas generales*. Inicialmente tivo unha periodicidade semanal, para pasar en 1876 a bisemanal e un ano despois a quincenal; en 1880 volveu ser bisemanal. Fundado e dirixido por Valentín Lamas Carvajal, nel colaboraron, entre outros, Alfredo Vicenti, Aureliano Pereira, Juan Antonio Saco y Arce, Filomena Dato Muruais, Arturo Vázquez Núñez, José Pérez Ballesteros, Teodosio Vesteiro Torres, Antonio María de la Iglesia, Ramón Barros Sivelo, Félix Moreno Astray, Ricardo Novoa y Novoa, Camilo Placer Bouzo e José María Hermida. Tratou sobre todo temas literarios, históricos, debates eruditos, cuestións arqueolóxicas e culturais. En 1878 fundiuse con *El Avisador Orensano* e fíxose diario. Cesou a súa publicación o 23 de outubro de 1880, cando levaba 408 números publicados.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Ficha e exemplares de *El Heraldo Gallego* en Galiciana.
* Exemplares na hemeroteca virtual da RAG

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20058517
* Galiciana: 3905

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Tambre.

***El Tambre*** foi un periódico editado en Noia entre 1879 e 1881.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico bisemanal de intereses generales, noticias y anuncios*, apareceu o 3 de decembro de 1879. Foi propiedade de Ramón Lira Castro e estivo dirixido por Andrés Rey. Editábase nos obradoiros de José Rodríguez Ruibal, que chegou a ser despois o propietario. Entre os seus redactores figurou Manuel Fraga Malvido. Incluíu sección editorial, notas de sociedade, sucesos, poemas e folletín. Publicou as poesías de Francisco Añón Paz en folletíns. Foi rival do periódico *El Zumbido*. Rematou a súa edición o 9 de xullo de 1881.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. p. 602. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387497
* Galiciana: 5162

 |
**As Veigas de Almorzar** é un lugar da parroquia de Bemil, no concello pontevedrés de Caldas de Reis, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2020 tiña 126 habitantes (66 homes e 60 mulleres), o que supón un aumento respecto ao ano 1999, cando contaba con 108 habitantes (52 homes e 56 mulleres).

Xeografía
---------

Localízase na marxe dereita do val do río Umia, no extremo sur da parroquia de Bemil. Trátase dunha entidade singular de poboación de recente creación, produto da urbanización incontrolada das últimas décadas arredor da N-640. Forma unha conurbación co centro de Caldas de Reis. 

Tal e como indica o topónimo, neste lugar existe unha ampla superficie cultivable e chá, que tradicionalmente se dividiu en pequenas parcelas alongadas, na súa maioría traballadas polas veciñas de Follente e Outeiro (Bemil). Na actualidade só permanecen en cultivo unhas poucas destas parcelas, manténdose unha dinámica de expansión dos predios urbanizados, o que ocasiona a perda de terras de gran potencial agrícola.

A súa doada comunicación cos principais núcleos urbanos e de servizos favoreceu a expansión de vivendas unifamiliares e de naves industriais, malia ser esta unha zona de alto risco de inundación.

Notas
-----

1. ↑  "Nomenclátor estatístico de Galicia". *www.ige.eu*. Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2021. Consultado o 2021-05-04.
2. ↑  *O patrimonio inmaterial de Bemil*. Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Bemil. 2018. ISBN 978-84-948717-5-7.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Bemil

| Lugares da parroquia de Bemil no concello de Caldas de Reis (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Canle |
Follente |
A Lavandeira |
Outeiro |
Paradela |
As Veigas de Almorzar |

### Parroquias de Caldas de Reis

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Caldas de Reis |  |
| --- | --- |
| Arcos da Condesa (Santa Mariña) | Bemil (Santa María) | Caldas de Reis (San Tomé e Santa María) | Caldas de Reis (Santa María) | Carracedo (Santa Mariña) | Godos (Santa María) | Saiar (Santo Estevo) | San Clemente de Cesar (San Clemente) | Santo André de Cesar (Santo André) |
***El Barbero Municipal*** foi un semanario fundado por Ramón Rey Baltar que se editou en Rianxo como órgano do Partido Conservador local e de liña maurista. Caracterizouse pola crítica á política do home forte da zona, o liberal Manuel Viturro Posse, secretario da Deputación Provincial da Coruña e do seu cacique local, o alcalde Manuel Pérez.

Historia e características
--------------------------

O primeiro número apareceu o 17 de xullo de 1910. O xornal cubría o partido xudicial de Padrón, que comprendía os concellos de Dodro, Padrón, Rianxo, Rois e Teo. O seu director era Xosé Arcos Moldes e no xornal colaborou amplamente Castelao -na práctica, cofundador- con portadas, caricaturas e con distintos textos. Publicábase maioritariamente en castelán pero cómpre destaca-la sección "Faladurías", escrita por Castelao e o propio Rey Baltar, integramente en galego. Trátanse dos primeiros textos en galego que escribiu Castelao. Eduardo Dieste era o seu director literario e Ramón Rey Baltar colaborou co pseudónimo de *Verduguillo*. Mantivo polémica con *Buenas Noches*. Rematou a súa edición co número 191, o 7 de marzo de 1914. Foi continuado por *La Justicia*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Barbero Municipal, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 67-68. ISBN 84-8288-137-X.
***Miña Terra*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1914 e 1915.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario ilustrado*, apareceu o 8 de novembro de 1914. Imprimíase no establecemento de La Comercial. Estaba dirixido por Enrique Guerra até marzo de 1915. Entre os seus redactores figuraba Victoriano Taibo. O deseño da cabeceira era de Castelao. Cun carácter republicano rexionalista, trataba os problemas da Universidade. Escrita en castelán, publicaba en galego unha "Folla Enxebre" na que apareceron poemas de Eduardo Pondal, Valentín Lamas Carvajal e Bernardo Barreiro e contos de Leandro Carré Alvarellos e Juan Barcia Caballero. O último exemplar que se conserva é o número 16, publicado o 7 de marzo de 1915.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo de Galicia*, 9-3-1915, 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. p. 491. ISBN 84-7492-489-8.
* Cabo, José Luis (21-2-1988). "Prensa santiaguesa: "Miña Terra"". *La Voz de Galicia*: 33.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Opinión.
***La Opinión*** foi un periódico publicado en Redondela entre 1894 e 1916.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario Independiente*, estaba dirixido por Heliodoro Rivas Rivas. Tivo unha primeira época en 1894 como continuación de *La Voz del Pueblo*. Pero a máis importante é a que comeza en 1909, na que foi de tendencia agrarista. Entre os seus redactores figurou Baldomero Táboas. Foron os seus colaboradores Juan Amoedo Seoane, Claudio Contreras Valiñas, Telmo Bernárdez, José Pereira Míguez, Bernardo Fernández Esteiro e Joaquín Núñez de Couto. Combateu a *La Idea* e defendeu a candidatura do xeneral Rubín.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2001). *A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933*. Redondela: Concello. pp. 35–37. ISBN 84-8302-720-8.

### Ligazóns externas

* Ficha e exemplares de *La Opinión* en Galiciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20544375
* Galiciana: 3921

 |
**Marco Licinio Craso**, en latín *Marcus Licinius Crassus*, (112 a.C. 53 a.C.) foi, na súa época, un dos homes máis ricos de Roma e recibiu por iso o *cognome* de Dives. Foi cónsul por dúas veces, no 70 e no 55 a.C. ambas xunto a Pompeio. Aínda así, a súa influencia no mundo político era limitada polo feito de ser un home ligado ao mundo dos negocios, o que non era considerado propio para un senador. Así, Craso aliouse ao patricio mozo Xulio César como o seu provedor de fondos. Chega finalmente ao poder formando, con César e Pompeio, o Primeiro triunvirato. Craso morreu nunha batalla no comando dunha expedición contra os partos que acabou nun desastre completo, principalmente debido a falta de preparación da mesma expedición. Este fallo valeulle ser recordado na expresión popular *erro craso*, que invoca a súa tráxica morte.

Craso tiña imnumerables negocios e propiedades, pero unha das súas formas máis peculiares de gañar diñeiro era a súa brigada anti-incendio. Os incendios eran relativamente comúns en Roma. Cando unha casa prendía lume, a brigada de Craso chegaba cun carro con auga, extinguía o lume e logo revindicaba o cobro dos seus servizos. A casa pasaba a pertencer a Craso e o antigo habitante tiña que pagar alugueiro.

Craso foi tamén comandante das forzas que extinguiron a rebelión de escravos liderada por Espartaco, o que lle proporcionou popularidade e poder.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q175121
* WorldCat
* VIAF: 13101109
* BMT: 142657
* BNF: 12441809h
* BRE: 2107934
* CERL: cnp01471491
* DeutscheBio: 118670476
* EBID: ID
* FAST: 196292
* GEC: 0020507
* GND: 118670476
* ISNI: 000000011932453X
* LCCN: n86028327
* NKC: jn20000700337
* NTA: 073017167
* SELIBR: 363292
* SUDOC: 033562229

 |
**María del Carmen Lovelle Alén**, nada en Ourense o 9 de xullo de 1941, é unha política galega.

Traxectoria
-----------

Mestra de educación primaria (daquela chamada EXB) e delegada da Sección Femenina en Verín, foi elixida concelleira de Verín nos últimos anos do franquismo en representación do terzo familiar. Foi tenenta de alcalde de Verín, e trala dimisión do alcalde en 1975, foi nomeada alcaldesa de Verín polo gobernador civil. Nas primeiras eleccións municipais democráticas presentouse nas listas de Alianza Popular, e conseguiu a alcaldía grazas a un pacto co PSOE. Foi deputada provincial.

En 1981 presentouse ás eleccións galegas na candidatura de Alianza Popular pola provincia de Ourense e foi elixida deputada no Parlamento de Galicia. Ademais, e sen deixar de ser deputada, foi designada senadora en representación do Parlamento de Galicia (1982-1986). En 1985 abandonou a Cámara galega e achegouse ao daquela empresario e incipiente político José María Ruiz-Mateos, e conseguiu ser secretaria xeral da Agrupación Ruiz Mateos, unha candidatura electoral que obtivo éxito nas eleccións europeas de 1989, onde obtiveron dous escanos.

En decembro de 2003 foi nomeada vicepresidenta do Rayo Vallecano, equipo de fútbol tamén vencellado á familia e empresas de Ruiz-Mateos. Dirixiu a emisora Radio Libertad en Madrid. En agosto de 2021 presentou en Verín o seu libro *Diario de Carmen en cuarentena. Mi verdad con libertad*.

Vida persoal
------------

O seu home é médico e foi delegado local de Sanidade de Verín. Dende os anos noventa vive en Madrid.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha na páxina web do Senado". Arquivado dende o orixinal o 19 de novembro de 2011. Consultado o 24 de novembro de 2011.
2. 1 2 3  tVÁZQUEZ LORENZO, ALEXANDRE. La autonomía, en femenino. *El País*, 18/7/2011.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-11-1975, p. 17.
4. ↑  Carmen Lovelle: «No busco ser simpática. Es el reflejo de mi personalidad»

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Verín
* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Carmen Lovelle: «Una de mis obsesiones era llevar el concello como si fuera una casa». Entrevista en *La Voz de Galicia*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Arjiz Salgado** |  **Alcaldesa de Verín** 1975 - 1983 | Sucesor:**Santiago Cid Harguindey** |
*Erguendo a bandeira de tinta*, fotografía de Micha Perry. O home que está máis arriba é Avraham Adan.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **bandeira de tinta** (en hebreo: *דֶּגֶל הַדְּיוֹ*, *Degel HaDyo*) foi unha bandeira de Israel feita a man e izada durante a guerra árabe-israelí de 1948 para sinalar a captura de Umm Rashrash.

Historia
--------

O 5 de marzo de 1949, Israel puxo en marcha a operación Uvda, a última manobra da guerra. O 10 de marzo as Forzas de Defensa de Israel chegaron ás costas do mar Vermello en Umm Rashrash, ao oeste de Aqaba no área da bíblica Elath, e a capturaron sen batalla algunha. As brigadas do Neguev e do Golán formaron parte desta operación. Tras a captura da posición, os soldados debuxaron con tinta unha bandeira de Israel sobre unha sabana branca que foi levantada por Avraham Adan, o comandante da compañía do 8º batallón da brigada do Neguev.

A bandeira improvisada fabricouse por orde do comandante Nahum Sarig, cando descubriu que a súa brigada non contaba unha bandeira de Israel. Os soldados atoparon unha sabana, e debuxaron sobre ela dúas franxas de tinta e coseron unha estrela de David que colleron dun kit de primeiros auxilios.

En Eilat, conmemorase o evento cunha escultura de bronce construída polo escultor Bernard Reder A fotografía do izado da bandeira de tinta foi tomada polo soldado Micha Perry, e ten certo parecido coa fotografía *Erguendo a bandeira en Iwo Jima* tomada durante a segunda guerra mundial.

Galería
-------

* Reconstrución moderna da bandeira de tintaReconstrución moderna da bandeira de tinta
* Escultura conmemorativa de Bernard RederEscultura conmemorativa de Bernard Reder
* Outra escultura conmemorativaOutra escultura conmemorativa

Notas
-----

1. ↑  General Avraham Adan: Soldier who raised the 'Ink Flag' that signaled the birth of Israel
2. ↑  "Nostalgia Sunday – Eilat". Arquivado dende o orixinal o 03 de decembro de 2013. Consultado o 15 de decembro de 2018.
3. ↑  "Bernard Reder sculpture". Arquivado dende o orixinal o 13 de xullo de 2011. Consultado o 15 de decembro de 2018.
4. ↑  Former IDF general, Israeli icon Avraham Adan, dies at 86, Haaretz

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira de tinta*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Israel*** |

### Outros artigos

* Eilat
* Bandeira de Israel
* Guerra árabe-israelí de 1948

### Ligazóns externas

* Discurso do primeiro ministro Ariel Sharon no Día de Eilat - 56 anos desde o izado da bandeira de tinta, 20 de marzo de 2005 *(en inglés)*
**US-PM** (acrónimo de *Upravlenniye Sputnik Passivny Modifikirovanny*, ou *Satélite Controlado Pasivamente Modificado*) foi unha serie de satélites de recoñecemento mediante radar rusos.

Características
---------------

Os satélites US-PM eran versións melloradas dos satélites US-P e co seu mesmo obxectivo: vixiar os océanos, rexistrando as emisións radioeléctricas de buques civís e militares. Tamén se alimentaban mediante paneis solares e substituíron tanto aos US-P como á versión activa e alimnetada por enerxía nuclear destes satélites, os US-A. Usaba o mesmo tipo de bus que os anteriores satélites. Tiñan unha masa de 3300 kg e lanzáronse 13, todos con éxito, mediante foguetes Tsiklon-2 dende o cosmódromo de Baikonur a órbitas de 420 km de altura e 65º de inclinación orbital. Os seus substitutos son os satélites Pion-NKS.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| US-PM 1 | 30 de marzo de 1993 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 2 | 28 de abril de 1993 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 3 | 7 de xullo de 1993 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 4 | 17 de setembro de 1993 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 5 | 2 de novembro de 1994 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 6 | 8 de xuño de 1995 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 7 | 20 de decembro de 1995 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 8 | 11 de decembro de 1996 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 9 | 9 de decembro de 1997 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 10 | 26 de decembro de 1999 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 11 | 21 de decembro de 2001 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 12 | 28 de maio de 2004 | Éxito | Tsiklon-2 |
| US-PM 13 | 25 de xuño de 2006 | Éxito | Tsiklon-2 |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2022). "US-PU" (en inglés). Consultado o 16 de marzo de 2022.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2022). Gunter's Space Page, ed. "US-PM (US-PU)" (en inglés). Consultado o 16 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tsiklon-2
* US-A
* US-P
* Pion-NKS
|  **Austria** |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Cores do equipo | Cores do equipo | Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| **Na casa** |

 | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Cores do equipo | Cores do equipo | Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| **Fóra** |

 |

 |
| Federación | Österreichischen Rollsport und Inline-Skate Verband |
| Confederación: | CERH |
| Adestrador: | Stefan Reichen |
| Capitán: |  |
| **Títulos mundiais** |
| **Mundial "A"** | - |
| **Mundial "B"** | - |

A **selección de hóckey a patíns masculina de Austria** é o equipo que representa a Austria nas competicións internacionais de hóckey a patíns en categoría masculina. A pesar de que a Federación Austríaca foi fundada en 1937, Austria nunca disputou ningún Campionato do Mundo "A" nin conseguiu grandes resultados nos Campionatos de Europa, tendo participado unicamente en cinco ocasións e obtendo como mellor clasificación o oitavo (de oito participantes) conseguido en Wuppertal (Alemaña) no 2010. En 1990 participou por primeira vez nunha competición de carácter mundial, foi no Campionato do Mundo "B" disputado en Macau, no que finalizou na 17ª posición de 22 participantes, dende aquela o equipo austríaco participou en tódalas edicións do Campionato do Mundo "B", mais sen grandes resultados, sendo o cuarto posto conseguído ante o seu público en Dornbirn no 2010 a súa mellor clasificación.

Equipo
------

Estes foron os xogadores convocados para o Europeo de Wuppertal (Alemaña) de 2010:

| **Nº** | **NOME** | **POSICIÓN** |
| --- | --- | --- |
|
| 1 | Andreas Künz | Porteiro |
| 2 | Thomas Simcic | Defensa |
| 3 | Michael Hammerer | Defensa |
| 4 | Jakob Stockinger | Defensa |
| 5 | Michael Schwendinger | Defensa |
| 6 | Martin Laritz | Dianteiro |
| 7 | Michael Witzemann | Dianteiro |
| 8 | Manuel Parfant | Dianteiro |
| 9 | David Huber | Dianteiro |
| 10 | Marco Wagner | Porteiro |
| 11 | Philipp Leyer | Porteiro |

* **Adestrador:** Stefan Reichen
* **Asistente:** Karl-Heinz Speiser

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de outubro de 2010. Consultado o 12 de febreiro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da Österreichischen Rollsport und Inline-Skate Verband *(en alemán)*
Roberto I de Nápoles
**Roberto I de Nápoles**, chamado *o Prudente*, nado en 1278 e finado en Nápoles en 1343, foi rei de Nápoles e conde de Provenza (1309 - 1343).

Traxectoria
-----------

### Orixes familiares

Cuarto fillo do rei Carlos II de Nápoles e da raíña María de Hungría, sucedeu ao seu pai no trono de Nápoles en 1309. Era o irmán máis novo do rei de Hungría, Carlos Martel.

### Ascenso ao trono

En 1309 foi nomeado herdeiro do seu pai ao trono de Nápoles e contou coa bendición do papa Clemente V. O seu sobriño Carlos I Roberto de Hungría, fillo de Carlos Martel e primoxénito de Carlos II de Nápoles, non reclamou a coroa napolitana por ser elixido herdeiro do reino húngaro á morte do seu pai.

Xefe do partido papal dos Güelfos, non foi quen de evitar a ruptura en 1330 co papa Xoán XXII.

Notábel protector das artes e dos seus estudos, foi amigo persoal de Bocaccio e Petrarca.

### Matrimonios e descendentes

En 1297 casou con Roma con Violante de Aragón, filla de Pedro III de Aragón. Deste matrimonio naceu:

* o infante Carlos de Calabria (1298 - 1328), nomeado duque de Calabria e polo tanto herdeiro do reino.
* o infante Luís de Nápoles (1301 - 1310).

Á morte de Violante en 1302, Roberto I casou de novo o 21 de xuño de 1304 en Cotlliure (o Rosellón) con Sancha de Mallorca, filla do rei Xaime II de Mallorca. Deste matrimonio non tivo fillos.

A sucesión do reino recaeu na súa neta Xoana I de Nápoles debido á morte prematura do seu pai, Carlos, duque de Calabria, en 1328.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Roberto I de Nápoles Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q290720
* WorldCat
* VIAF: 34501062
* BAV: ADV12366986
* BIBSYS: 61321
* BNF: 121834781
* CERL: cnp00400338
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118789066
* EBID: ID
* FAST: 1844209
* GEC: 0056021
* GND: 118789066
* ISNI: 0000000066311507
* LCCN: n85049732
* NKC: jn20040602004
* NTA: 120226588
* OL: OL2059330A
* openMLOL: 287346
* SELIBR: 218236
* SNAC: w6dn7v77
* SUDOC: 030416892
* WikiTree: D'Anjou-117

 |
Densidade de poboación por país en 2006
A **densidade de poboación** é a intensidade da poboación, expresada coa relación entre o número de individuos e a superficie do territorio. Xeralmente exprésase en habitantes/km² ou habitantes/m².

Densidade de poboación biolóxica
--------------------------------

A **densidade de poboación** é unha medida biolóxica común e emprégase a miúdo coma unha medida biolóxica máis apropiada que o tamaño total da poboación. Especies diferentes terán densidades de poboación esperadas diferentes, dependendo de como se clasifiquen estas. As especies con densidades de poboación moi baixas poden chegar a converterse en especies ameazadas.

Densidade de poboación humana
-----------------------------

 Xente taiwanesa agardando polo metro en Taipei, Taiwán.
Mapa da densidade de poboación no mundo en 1994
Densidade de poboación en Galicia
Para as persoas, a **densidade de poboación** é o número de persoas por unidade de área. Adoita calcularse para países, cidades, rexións ou o planeta enteiro.

A poboación mundial é de 6.500 millóns de persoas, e a área da Terra é de 510 millóns de km². Polo tanto, a densidade de poboación humana da Terra é de 6.500 millóns / 510 millóns = 13 persoas por km², ou 43 por km² considerando só os 150 millóns de km² de terra firme presentes na Terra.

Varios dos territorios con maior densidade de poboación son cidades-estado e micronacións. Estes territorios combinan unha área moi pequena cun nivel de urbanización excepcionalmente alto, o que fai que teñan unha densidade máis alta que moitos dos países máis grandes.

As cidades con densidades de poboación moi altas considéranse normalmente coma superpoboadas, aínda que isto depende das infraestruturas e recursos de cada cidade. A maioría das cidades con maior densidade de poboación atópanse no sur e leste de Asia.

Outros métodos para medir a densidade de poboación
--------------------------------------------------

Aínda que a **densidade aritmética** é o método máis empregado na medida da densidade de poboación, existen varios métodos máis que poden dar unha medida de densidade máis acertada nunha area específica:

* *Densidade Aritmética* – Total de poboación / área de terra (km²)
* *Densidade Fisiolóxica* – Total de poboación / área de terra cultivable
* *Densidade Agraria* – Total de poboación rural / área de terra agraria
* *Densidade Residencial* – Total de poboación urbana dunha área determinada / área de terra residencial
* *Densidade Óptima Ecolóxica* – A densidade de poboación ideal para unha área determinada dependendo dos recursos naturais desta

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de países por densidade de poboación
* Lista de países por poboación

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22856
* AAT: 300055421
* BNCF: 51511
* BNE: XX5278801
* BNF: 11970929h
* BRE: 3146403
* EBID: ID
* GND: 4006291-0
* JSTOR: population-density
* LCCN: sh85104918
* MAG: 199733313
* NKC: ph844305
* PSH: 4414

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D011156

 |
*Para a cidade aragonesa, véxase Monzón, Huesca*
Monzón na cidade de Vindhya na India central
Un **monzón** é un vento periódico, especialmente no Océano Índico e no sur de Asia. A palabra úsase para denominar a estación na que o vento sopra do suroeste na India e territorios adxacentes que se caracteriza con grandes chuvias, especialmente chuvias que están asociadas con este vento. O monzón do suroeste que arranca da costa de Kerala, na India, comeza xeralmente na primeira quincena de xuño. O monzón do nordeste en Tamil Nadu comeza habitualmente en outubro.

Historia
--------

A palabra "monzón" parece vir orixinado da palabra árabe "موسم" (mosem), que quere dicir *estación*. A máis frecuentemente utilizada para nomear as mudanzas de dirección do vento ó longo das costas da India, especialmente no mar Arábigo, que sopra desde o suroeste a metade do ano e desde o nordeste durante a outra metade.

Procesos
--------

Os monzóns son provocados polo feito de que a terra quece e arrefece máis rápido cá auga. Polo tanto, en verán, a terra alcanza unha temperatura maior có océano. Isto fai que o ar sobre a terra comece a subir, provocando unha área de baixa presión. Como o vento sopra desde áreas de alta presión cara a áreas de baixa presión, un vento *extremadamente* constante sopra desde o océano. A chuvia é producida polo ar húmido elevándose nas montañas e arrefecéndose posteriormente.

En inverno, como a terra arrefece máis rapidamente, o océano está a unha temperatura maior. O ar elévase, causando unha área de baixa presión no océano. O vento sopra novamente cara ó océano. Como a diferenza de temperaturas é menor que durante o verán, o vento non é tan constante.

Sistemas monzónicos
-------------------

A medida que se puido comprender mellor os monzóns, a súa definición ampliouse para incluír case tódolos fenómenos asociados co ciclo meteorolóxico anual nos continentes tropicais e subtropicais de Asia, Australia e África xunto cos seus mares e océanos adxacentes. Nestas rexións é que ocorren as mudanzas climáticas máis dramáticas na Terra.

Nun sentido máis amplo, no pasado xeolóxico, sistemas monzónicos acompañaron sempre a formación de supercontinentes como Panxea, cos seus climas continentais extremos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42967
* AAT: 300054742
* BNCF: 37214
* BNF: 12121034k
* EBID: ID
* GND: 4170491-5
* JSTOR: monsoons
* LCCN: sh85086993
* MAG: 136996986
* NDL: 00565994
* NKC: ph1092389
* PSH: 4123

 |
Densidade na UE.
**Europa** tiña no ano 2010 unha poboación duns 735 000 000 habitantes (o 11 % da poboación mundial), dos que 501 259 840 viven en países pertencentes á Unión Europea. Existen diferenciais de poboación importante, por exemplo os 82 millóns de habitantes de Alemaña e os escasos 400.000 de Malta, ou 300.000 de Islandia.

Densidade
---------

A densidade total de poboación é de 70 hab./km², se ben non é homoxénea; existen grandes baleiros demográficos no interior das penínsulas Ibérica e Helénica, ao mesmo tempo hai zonas como a dorsal europea (SE de Gran Bretaña ou NO de Italia) cuxas densidades superan a media de Europa.

Crecemento de poboación
-----------------------

Con respecto ao crecemento natural de Europa hai que salientar o escaso incremento, debido á baixa natalidade e mortalidade; sendo este ás veces negativo. As maiores taxas de crecemento danse en países como Irlanda e as máis baixas en países do sur como España. Aínda así estados como o español conseguen medrar grazas ao saldo migratorio.

Esperanza de vida
-----------------

A esperanza de vida da Europa aproxímase aos 80 nos homes e elévase por enriba desta cifra nas mulleres, sendo unha das máis altas do planeta. A estrutura demográfica dá unha perspectiva de Europa como unha poboación envellecida.

O continente caracterízase por unha grande importancia do sector terciario o que nos leva a un proceso de urbanización importante no que máis do 77 % da poboación vive en cidades. Estes núcleos na súa maioría son de tamaño pequeno e medio. Pero tamén se dan casos de grandes aglomeracións urbanas coma a de Londres ou Madrid.

Estrutura da poboación segundo o sector económico
-------------------------------------------------

As actividades económicas deixan o seguinte panorama:

* Un sector primario moi desenvolvido e con baixa participación da poboación (5,2 % da poboación activa e un 3 % do PIB). Esta media deixa lugar a diferenzas entre países (Reino Unido 0,95 % - Polonia 18,4 %). Existen medidas de regulamento para este sector dentro de institucións da Unión Europea; como a PAC (Política Agraria Común) e un importante número de retos de futuro mirando cara a un mundo globalizado e a ampliación da UE.
* A industria ocupa en torno ao 25 % da poboación e contribúe ao PIB nun 30,6 %. As principais zonas industrias da Europa ocupan o sur de Inglaterra, un eixe que se forma en torno á Canle da Mancha, o val do Rin, a chaira do Po e diversas puntos illados como Lisboa, Madrid ou Atenas. Así e todo este sector tende a concentrarse en determinadas zonas deixando baleiros e rexións pouco desenvolvidas industrialmente (sur de España, Grecia, Portugal...) Cabe destacar que nestas zonas a UE trata de intervir. Esta intervención ven da man de reestruturar os sectores en crise, innovar en tecnoloxías promovendo o investimento, a I + D, garantir a libre competencia e evitar a deterioración medioambiental.
* O sector terciario ou dos servizos ocupa case ao 63% da poboación e contribúe ao PIB cun 66,3 % do total. Cabe destacar a grande importancia do sistema de transporte e de telecomunicacións e do turismo así como o comercio interno e o internacional.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ansemil.

**Santa María de Ansemil** é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2022 tiña 86 habitantes (40 homes e 46 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento de 5 habitantes en relación ao ano 2021.

Xeografía
---------

É un claro exemplo de dispersión xeográfica minifundista, formada por varias aldeas que teñen á parroquia como vínculo de unión. O minifundio levou consigo o abandono das terras de cultivo, polo que actualmente apenas resisten algúns rabaños de ovellas basicamente para o autoconsumo. É salientable este desaproveitamento que se fai das terras de labradío xa que é unha zona moi fértil ó abundar as fontes e os regatos. Ademais o río Orille discorre polo leste da parroquia formando unha fronteira natural co concello da Bola.

Economía
--------

A súa maior actividade económica céntrase no polígono industrial de Celanova situado ó carón da aldea da Lama. Nel destaca a venda e mecánica de automóbiles, os almacéns de alimentos e a manufactura de coellos. Na parroquia tamén existen outras actividades económicas como son a avicultura, a carpintería e a venda de materiais da construción. Por último tamén é de destacar a rehabilitación da reitoral de Ansemil como casa rural sendo unha das poucas ofertas de hospedaxe do concello de Celanova.

Festas
------

As festas patronais son o 15 de agosto mais a súa celebración varía uns días pola coincidencia coas festas de San Roque do concello de Celanova.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa de Santa María de Ansemil.Igrexa de Santa María de Ansemil.
* Reitoral de Ansemil.Reitoral de Ansemil.
* Aldea da Lama co polígono industrial ó fondo.Aldea da Lama co polígono industrial ó fondo.
* Aldea de Feal de Ansemil.Aldea de Feal de Ansemil.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Ansemil

| Lugares da parroquia de Ansemil no concello de Celanova (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Ansemil | Barrio | Feal de Ansemil | A Lama | Sambades |

### Parroquias de Celanova

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Celanova |  |
| --- | --- |
| Acevedo do Río (San Xurxo) | Alcázar de Milmanda (Santa María) | Amoroce (Santiago) | 
Ansemil (Santa María) | Barxa (San Tomé) | Bobadela (Santa María) | Cañón (San Lourenzo) | Casardeita (Santiago) |Castromao (Santa María) | Celanova (San Rosendo) | Fechas (Santa María) | Freixo (Santa Cristina) | Milmanda (Santa Eufemia) | Mourillós (San Pedro) | Orga (San Miguel) | Rabal (San Salvador) | A Veiga (San Paio) | Vilanova dos Infantes (San Salvador) | Viveiro (San Xoán) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Celanova

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20546802
* código INE: 32024030000

 |
Vista dunha parte da vella cidade de Melinde.
**Melinde** (tamén denominada **Malindi**) é unha cidade Kenyana sita na badía de Melinde, sobre a foz do río Galana, na costa do Océano Índico. É a capital do distrito de Melinde e dista 120 km de Mombasa. A poboación de Melinde era de 117.735 habitantes (censo de 1999).

Historia
--------

Melinde é desde o século XIV un asentamento suahili. De seguido formaría parte dos asentamentos islámicos que dominaban a costa índica de África, entre Mozambique e o mar Vermello. Rivalizou con Mombasa polo dominio nesta parte da África Oriental. Historicamente constituíu un porto de escala e comercial para potencias navais estranxeiras. En 1414, a cidade recibiu a visita da frota do explorador chinés Zheng He. As autoridades de Melinde enviaron unha pequena legación de persoas xunto cunha xirafa como presente para China cando dita frota marchou da cidade.

O explorador portugués Vasco da Gama, na súa primeira expedición ás Indias, encontrouse coas autoridades de Melinde en 1498, coas cales asinou un acordo comercial e pediulles un piloto que os guiase á India. Este piloto foi Malemo Caná, que efectivamente conduciu a frota portuguesa ata Calecut, no Sur indio, saíndo de Melinde o 24 de abril de 1498. Vasco da Gama ergueu un padrón como lembranza do paso dos lusos polo lugar, que aínda subsiste.

En 1500 ou 1502, os portugueses estabeleceron un posto comercial (factoría) en Melinde, que serviría como lugar de repouso na viaxe cara Oriente. Tamén pola mesma época ergueron unha igrexa católica. A factoría caeu en 1630 ante a forza árabe-bantu que se estaba forxando desde finais do século XVI na costa oriental africana, ademais do interese portugués polos territorios máis meridionais na zona do río Zambeze; porén o forte Xesús en Mombasa resistiría aínda ata 1700.

Sobreviven edificios históricos, tales como a mesquita Juma e un pazo sobre a praia, que son puntos de interese turístico.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q271411
* WorldCat
* VIAF: 243025580
* BNF: 12486960k
* GeoNames: 187968

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Dixie Kong** (ディクシーコング, *Dikushī Kongu*?) un personaxe ficticio que aparece nas franquías de videoxogos *Donkey Kong* e *Mario*. É a young female chimpanzee or monkey with a prehensile ponytail. Her first appearance is *Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest* where she and Diddy Kong partner as "inseparable friends" to rescue DK. Cranky refers to her as "that girlfriend of his". She was also playable in *Donkey Kong Land 2*.

Dixie later was the protagonist of *Donkey Kong Country 3: Dixie Kong's Double Trouble!* and *Donkey Kong Land III*, with Kiddy Kong as her sidekick. While she did not return in *Donkey Kong 64*, her sister, Tiny Kong, served as her replacement. 

Her next playable appearance was in *Donkey Konga 2* on the GameCube, a bongo rhythm game. She appeared once again in the Japan-only *Donkey Konga 3*. She is also a playable character in *DK: King of Swing* for the Game Boy Advance, *Diddy Kong Racing DS* and *DK: Jungle Climber* for the Nintendo DS, *Donkey Kong Barrel Blast* for the Wii.

Dixie Kong is also available as a playable character in *Mario Superstar Baseball*, this was also Dixie Kong's debut in the *Mario* franchise. Her next appearance in a *Mario* game was in *Mario Hoops 3-on-3*. She later appeared in *Mario Super Sluggers*. Additionally, she made her debut appearance in the *Mario Kart* series in *Mario Kart Tour* for mobile phones.

After 6 years of not appearing in games since *Mario Super Sluggers*, she returned in *Donkey Kong Country: Tropical Freeze* for the Wii U and Nintendo Switch.

Dixie appears in the *Donkey Kong Country* TV series, where she was voiced by actress Louise Vallance. She is currently voiced by Kahoru Sasajima.

Notas
-----

1. ↑  "A wilful and adventurous young chimp", - Rareware: DKC Trilogy Cast List Official Website
2. ↑  "Dixie Kong: a heroic little monkey with a dangerous ponytail- Official Nintendo Website - Wii (US)
3. ↑
4. ↑  "Images & Sounds of Voice over Actors / Seiyuu and the Characters they play on TV Shows, Animated Movies and Video Games". Arquivado dende o orixinal o April 14, 2018.  Parámetro descoñecido `|url-status=` ignorado (Axuda)

| * v
* c
* e
*Donkey Kong Country* |
| --- |
| Franquía *Donkey Kong* |
| Serie principal | 
* *Donkey Kong Country* (1994)
* *2: Diddy's Kong Quest* (1995)
* *3: Dixie Kong's Double Trouble!* (1996)
* *Donkey Kong Country Returns* (2010)
* *Tropical Freeze* (2014)

 |
| Spin-offs | 
* *Diddy Kong Racing* (1997)
* *Donkey Kong Country* serie de televisión (1997–2000)
	+ episodios

 |
| Personaxes | 
* Donkey Kong
* Diddy Kong
* Dixie Kong
* King K. Rool

 |
| Categoría |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Aturuxo.

***Aturuxo*** foi unha revista literaria, fundamentalmente poética -aínda que tamén deu cabida á crítica literaria-, que se publicou en Ferrol entre 1952 e 1960.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en setembro de 1952. Foi dirixida por Miguel Carlos Vidal e Tomás Barros, que xunto a Mario Couceiro, conseguiron levar a cabo esta empresa literaria nun Ferrol que daquela presentaba unha moi escasa actividade cultural. No contexto das revistas poéticas publicadas en Galiza entre 1940 e 1960 ocupa un posto de relevo. Nas súas páxinas aparecen setenta e sete escritores. Os seus colaboradores galegos eran de grande relevancia. No seu primeiro número, ilustrado por Isaac Díaz Pardo, aparecen poemas de Luz Pozo Garza, Pura Vázquez, Tomás Barros, Ramón Cabanillas, Fernando Cadaval, Carballo Calero, Gabino A. Carriedo, Manuel Conde, Ángel Crespo, Ramón de Garciasol, Ramón González-Alegre Bálgoma, Ángel Johán, J. Leyra, Rafael Millán, Otero Pedrayo, Luis Pimentel e Miguel C Vidal. O segundo número apareceu en xullo do ano seguinte. Foi a primeira en dedicarlle un número monográfico de homenaxe a Luis Pimentel.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 13-9-1952, p. 3.
2. ↑  *La Noche*, 1-10-1952, p. 6.
3. ↑  *La Noche*, 18-7-1953, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega*. II. Publicacións periódicas. Galaxia. pp. 59–60. ISBN 84-8288-137-X.
* "Atutuxo". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
**Banaba** (ou **illa Ocean**), é unha illa de coral habitada de 5 km² no océano Pacífico, situada ao oeste das illas Gilbert e 300 km ao leste de Nauru. O nome **Banaba** na lingua local significa "pedregoso". Forma parte da república de Kiribati. O punto máis alto da illa é tamén o punto máis alto de Kiribati, con 81 metros de alto. Xunto con Nauru e Makatea, foi unha das grandes fontes de fosfato do Pacífico. A súa poboación, deportada para explotar os fosfatos da illa, abriu o proceso máis longo da historia, contra o goberno británico.

Historia
--------

A illa foi habitada por melanesios desde o 1.500 adeC. Descubriuse en 1804 por Abraham Bristow pero mantívose relativamente intacta debido á súa illada localización e pequeno tamaño.

En 1900, Albert Ellis, un neozelandés que traballaba para unha compañía británica, descubriu que a illa era rica en fosfato de calcio, unha importante matéria prima para fertilizantes, e convenceu os nativos para asinar – cunha cruz – documentos legais que daban á compañía o dereito de explotar aquel recurso por 50 libras por ano, durante 999 anos. En 1942, a illa foi invadida polos xaponeses e os seus habitantes enviados para campos de traballos forzados noutras illas, unha vez que a súa xa estaba practicamente devastada. Ao final da guerra, os banabenses foron "recuperados" polos británicos e enviados para a illa de Rabi, que actualmente pertence a Fidxi. En 1979, as minas de fosfato foron abandonadas e moitos banabenses regresaron para verificar que o que antes eran 595 hectáreas de foresta tropical, apenas quedaban máis ou menos intactas 150.

Goberno
-------

A pesar de formar parte de Kiribati, Banaba é gobernada polo consello de anciáns de Rabi Fidxi que, ademais, teñen un dos 49 deputados do parlamento de Kiribati.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial de Banaba *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Banaba*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q271901
* WorldCat
* VIAF: 315133774
* EBID: ID
* FAST: 1267546
* GeoNames: 2110256
* GND: 4464499-1
* LCCN: sh93007595

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pombal.

**O Pombal** é un lugar da parroquia da Adina, no concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, tiña 87 habitantes en 2016 (45 mulleres e 42 homes), o que representa un aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 77 habitantes, e 2008, coa mesma poboación.

Atópase a medio camiño entre Portonovo e o núcleo de Adina, e adoita ser confundido co lugar do Pombal na parroquia de Noalla, polo que adoita ser denominado como *O Pombal da Adina*.

É un lugar do rural con terras de cultivo e labradío.

Entre o seu patrimonio está un antigo pombal, que dá nome ó lugar, e unha antiga casa reitoral.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Adina

| Lugares da parroquia de Adina no concello de Sanxenxo (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Baltar | Barbeito | A Barrosa | Canelas | O Catadoiro | Fabal | Forxán | A Igrexa | O Outeiro | Paxariñas | O Pombal | Portonovo | Rial | A Torre | O Vinquiño | Vista Alegre | A Xesteiriña |

### Parroquias de Sanxenxo

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Sanxenxo |  |
| --- | --- |
| Adina (Santa María) | Arra (San Amaro) | Bordóns (San Pedro) | Dorrón (San Xoán) | Gondar (San Tomé) | Nantes (Santa Baia) | Noalla (Santo Estevo) | Padriñán (San Xenxo) | Vilalonga (San Pedro) |

Véxase tamén
------------

* Lugares de Sanxenxo
**Jordan Sánchez Varela**, nado en Ourense o 5 de xaneiro de 1991, é un futbolista galego que xoga de lateral dereito no Arenteiro, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol na canteira do Ourense e chegou a debutar co seu filial, o Ourense B, na Terceira División, durante a tempada 2007/08, con só 16 anos. A continuación pasou polo equipo xuvenil do Pabellón, antes de ingresar na canteira do Celta de Vigo en 2009. Tras un ano de xuvenil, saíu cedido na tempada 2010/11 ao Ourense, co que xogou unha campaña en Terceira, logrando 10 goles e disputando a promoción de ascenso.

De regreso en Vigo, xogou unha campaña co Celta B na Segunda División B, sen conseguir manter a categoría. En 2012 fichou polo Compostela, co que gañou na súa primeira tempada o ascenso de Terceira a Segunda B. Xogou tres anos máis no equipo santiagués, disputando un total de 120 partidos oficiais.

A continuación xogou 6 anos fóra de Galicia, vestindo as camisetas de cinco equipos diferentes (Sabadell, Arenas de Getxo, Linense, Alcoyano e Zamora), todos eles na terceira categoría do fútbol español. Co Zamora disputou a primeira edición da nova Primeira División RFEF, aínda que acabou descendendo.

En 2023 regresou á provincia de Ourense e asinou como novo xogador do Arenteiro. Disputou un total de 35 partidos na histórica tempada 2022/23, na que o club do Carballiño se proclamou campión do Grupo I da Segunda División RFEF, logrando así o ascenso á Primeira RFEF, gañou a Copa Federación e eliminou ao Almería na Copa do Rei antes de caer eliminado ante o Atlético de Madrid de Simeone.

Palmarés
--------

Arenteiro
* **Segunda División RFEF (1):** 2022/23.
* **Copa Federación (1):** 2022.

Notas
-----

1. ↑  Rodríguez, Luis M. (24 de abril de 2013). "El Pabellón rompió todos sus registros en Honor". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 12 de outubro de 2023.
2. 1 2  "Jordan Sánchez únese á plantilla do C.D. Arenteiro". *Facebook*. Consultado o 12 de outubro de 2023.
3. ↑  Rodríguez, Luis M. (10 de xuño de 2023). "Álex Fernández: «En el éxito del Arenteiro primó lo colectivo sobre lo individual»". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 11 de outubro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en LaPreferente *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q122987600
* BDFutbol: 101379

 |
**Juan Manuel Jiménez Morán**, nado en Verín o 22 de setembro de 1956, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Diplomado universitario en enfermería (ATS) e estudou menciña ata 4º curso na Universidade de Santiago de Compostela.

Nas eleccións municipais de 1983 concorreu como independente na listas de Centristas de Galicia e resultou escollido concelleiro en Verín e dende entón permaneceu case tres décadas na casa consistorial verinesa, ocupando diversas funcións de goberno e dende as locais de 1995 ademais como alcalde polo PPdeG. A vitoria revalidouna en 1999 con maioría absoluta e 2003 sen ela, pero en 2004 unha moción de censura do PSdeG-PSOE, o BNG e os independentes do anterior alcalde Santiago Cid Harguindey desaloxárono da alcaldía. Regresou a ela nas eleccións de 2007 e despois en 2011, nestas últimas dúas convocatorias con maioría absoluta.

Dende o 1994 foi membro do consello de administración da CRTVG ata o 2011.

Jiménez Morán é aliado e man dereita de Alberto Núñez Feijóo nos conflitos internos do PPdeG na provincia de Ourense e chegou a disputarlle valentemente o liderado no territorio a Xosé Manuel Baltar, o fillo de Xosé Luís Baltar.

En novembro de 2011 logo das eleccións Xerais, foi designado polo Parlamento de Galicia como un dos senadores en representación da comunidade autónoma.

En decembro de 2015 logo das eleccións Xerais, foi designado polo Parlamento de Galicia como senador en representación da comunidade autónoma.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Emilio González Afonso** |  **Alcalde de Verín** 1995 - 2004 | Sucesor:**Emilio González Afonso** |
| Predecesor:**Emilio González Afonso** |  **Alcalde de Verín** 2007 - 2015 | Sucesor:**Gerardo Seoane Fidalgo** |

Vida persoal
------------

Está casado e ten un fillo e unha filla.

Notas
-----

1. ↑  "Alberto Núñez Feijóo será el único candidato para presidir el Partido Popular de Galicia". *abc* (en castelán). Consultado o 2016-04-24.
2. ↑  "Jiménez Morán reta a Baltar a que revele la identidad de personas con doble firma - Portada de Ourense - Faro de Vigo". *Faro de Vigo*. Consultado o 2016-04-24.
3. ↑  "Jiménez Morán será de nuevo senador por designación autonómica". *europapress.es* (en castelán). Europa Press. Consultado o 2016-04-24.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Eleccións municipais en Verín

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado