**OVA**, siglas de ***original video animation*** (en xaponés オリジナル・ビデオ・アニメーション *orijinaru bideo animēshon*), como o seu nome indica, son producións animadas destinadas para o seu consumo en vídeo, cando comezaba o auxe dos reprodutores Beta e posteriormente o VHS. As OVA teñen a súa orixe nos anos 80, cando unha xeración de mozos animadores abren as súas propias casas produtoras independentes despois de traballar para grandes ou medianas empresas produtoras de animación para a televisión. Así mesmo, estas producións non estaban atadas a ningún tipo de limitacións como a censura, e realizábanse con tanta liberdade como fose posible para expandir o mercado a sectores maduros, equivalente ás producións en formato de historietas impresas (manga), que tamén satisfacía a varios sectores no mercado. Fóra do Xapón chamóuselles OAV pola súa correcta pronuncia no inglés: *orixinal animation vídeo*, con todo no Xapón séguense a chamar OVA para non chegar a confusións coas siglas AV de *adult vídeo*.

Historia
--------

Nos comezos da década de 1980, cando os reprodutores de vídeo comezaron a facerse populares no Xapón, e a industria da animación xaponesa creceu até alcanzar proporcións descomunais, a demanda do anime, como normalmente se abrevia, era masiva, até o punto de que os consumidores ían aos vídeoclubs non para alugar, senón para comprar as últimas novidades en animación. O que resultou na creación de moitas series co obxectivo de saír directamente en vídeo. No Xapón, a demanda era tan grande que se converteu nunha necesidade do mercado. Moitas series populares e influentes como *Bubblegum Crisis* ou *Tenchi Muyō!* saíron á venda en formato OVA. Aínda que o *anime* para venda directa en vídeo comezou a aparecer a finais dos anos 1970, a primeira serie que indicaba claramente ser unha OVA foi *Dallos* (1983), dirixida por Mamoru Oshii e distribuída por Bandai. Outras compañías sumáronse rapidamente á iniciativa, e a mediados da década de 1980 o mercado estaba ateigado de OVA. Unha OVA non se ve atada ás restricións dun capítulo de televisión, polo que a súa duración pode ser a que se crea necesaria, aínda que xeralmente se a OVA é a continuación dunha serie, respéctanse os tempos. A media xeral de duración dunha OVA diríase que oscila entre os 45 e os 60 minutos.

Durante o auxe deste revolucionario formato para vídeo, os mozos animadores *freelance* explotaron ao máximo o seu potencial no campo da animación, creando producións orixinais cunha calidade similar ás películas animadas proxectadas nos teatros de cine, e rapidamente acadou a atención dos consumidores amantes da animación no Xapón. Os OVA contaban historias na súa maioría, soamente orixinais, sen levar o adxectivo de "adaptación" dalgún manga antes publicado. Esa foi a súa vantaxe competitiva naquel entón, sumando a excelsa calidade visual e frescura coa que contaban. Isto leva a que as grandes empresas da animación nipoa subcontratasen a estes animadores independentes para grandes proxectos televisivos e gañar maiores oportunidades e fama no medio. É aquí onde a animación comercial expande de igual maneira os seus produtos animados no vasto mercado. Moitas destas producións animadas de formato OVA ou formato TV chamaron a atención de países estranxeiros como Francia e os Estados Unidos, que rapidamente compraban as licenzas para difundilas nas súas respectivas nacións. Animadores de renome obtiveron a oportunidade de traballar en proxectos estranxeiros nesa mesma década.

A tendencia de producir OVA foi tomada polas grandes empresas xaponesas para crear especiais para vídeo de series xa populares como a famosa serie *Dragon Ball*, baseada no manga de Akira Toriyama, Saint Seiya de Masami Kurumada, Ranma 1/2 de Rumiko Takahashi, e outras series máis. Esta tendencia perdurou até hoxe en día. Levan de igual maneira o título *original vídeo animation* por ser historias propias dos estudios das súas respectivas empresas, onde cronoloxicamente non coinciden co argumento orixinal do cal se baseou a serie mesma.

Xeralmente no fandom estranxeiro, os OVA confúndense con capítulos especiais para a TV, pero isto é incorrecto, xa que devanditos capítulos lánzanse en VHS, DVD e actualmente en Blu-Ray dunha serie xa transmitida. Saen directamente á venda, e é posible adquirir unha licenza para transmitilo por televisión, unha vez pasado certo tempo, como nunha película transmitida en cine, e, polo xeral, as OVA teñen unha calidade superior a unha serie realizada para ese medio. Debido á popularidade do *anime*, as OVA poden atoparse en calquera tenda sobre o tema. Xeralmente saen á venda nada máis rematar, e producir un capítulo de 20 minutos (que é o máis normal) leva varios meses (polo xeral tres, dependendo da calidade de animación e outros factores), por iso é normal esperar varios meses antes de poder seguir a historia, aínda que existen algúns casos en que se fai de maneira tal que a espera sexa practicamente dun mes, dando así tempo a que a xente goce dunha OVA antes de adquirir outra.

Tras a deterioración da economía xaponesa, a mediados dos anos 1990, a saída de OVA ao mercado comezou a escasear. O feito de que as series se empezasen a crear de 13 episodios, en lugar do estándar de 26, facilitou a súa comercialización, o que restou popularidade ás OVA.[] Probablemente a serie de OVA máis longa da historia sexa *Legend of the Galactic Heroes*, contando con 110 episodios, 50 episodios dunha realidade alternativa e varias películas. Por último, os OVA tamén se usan actualmente como un medidor do impacto que ten entre o público, co fin de determinar a súa viabilidade para que unha programadora faga unha serie animada coa súa temática. Aínda que en 1999 as OVA seguían sendo utilizadas por exemplo na saga *Digimon*.

Evolución do formato
--------------------

Actualmente no Xapón non só se producen OVA, senón tamén *ONA (original net animation)* que se conciben para estrearse dentro de Internet. Estas producións de nova xeración poden ser vistas polos cibernautas en páxinas especializadas en vídeo, como o popular NicoNico Douga na que, para acceder ao evento, hai que adquirir unha conta premium, de pago.