recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes** é unha biblioteca española que reúne obras hispánicas en Internet. Ten como obxectivo principal a difusión da cultura hispánica.

Foi creada en 1999 por iniciativa da Universidade de Alacant e co patrocinio do Banco Santander e a Fundación Marcelino Botín. Está xestionada por unha fundación que preside Mario Vargas Llosa. A idea orixinal do proxecto concibiuna Andrés Pedreño Muñoz, reitor da Universidade de Alacant nese momento, inspirada no concepto de biblioteca dixital dalgunhas universidades estadounidenses. El foi quen presentou a Emilio Botín, Presidente do Banco Santander un proxecto pioneiro en dixitalización de obras de referencia hispanas, algo que dende primeiro momento entusiasmou ó máximo responsable do Santander e deulle o seu apoio.

Un consello científico, dirixido por Darío Villanueva, avala o rigor da biblioteca.

Notas
-----

1. ↑  Fundación da Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
* Blog da Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
* Facebook da Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4903493
* WorldCat
* VIAF: 322145857107422922557
* BNCHL: 000548285
* GEC: 0250304

 |
**Carter Anthony Beauford**, nado o 2 de novembro de 1957, é o batería de Dave Mathews Band , coñecido pola súa elegancia á hora de tocar. Un punto a favor é o seu ambidestrismo que lle permite un amplo xogo e destreza. Son moi coñecidos os seus complicados e orixinais patróns de charles.

Traxectoria
-----------

Carter Beauford comezou moi novo a tocar, con tres anos, despois de que o seu pai o levara a un concerto de Buddy Rich ao non atopar un canguro para coidalo. A partir de entón amosou unha gran paixón polo instrumento. Con nove anos fixo a súa primeira actuación pública tocando unhas pezas de jazz. Unha auténtica demostración da súa técnica é, por exemplo, a canción "Triping billies" onde atopamos un Beauford en estado puro.

O seu grupo principal foi e continúa a ser a Dave Mathews Band. A banda formouse cando nunha cafetería onde Carter e Leroi Moore tocaban jazz acercóuselles de súbito un camareiro, Dave Mathews, fascinado pola súa música e propuxo a idea.

Beauford considérase un músico ecléctico aberto a diversos tipos de música e, condescendente con isto, tocou con numerosos artistas entre os que destacan Santana ou o xenial Victor Wooten.

Influencias
-----------

As principais influencias de Carter son Buddy Rich, Papa Jo Jones e Tony Williams, entre outros.

Equipo
------

Toca cun kit Bill Cobham para destros, pratos Zildjian e baquetas Pro-Marck Signature Series.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q964653
* WorldCat
* VIAF: 11857578
* AllMusic: mn0000180689
* BIBSYS: 3076412
* BNF: 16208071s
* Discogs: 804227
* Europeana: ID
* FAST: 455221
* IMDb: nm0064469
* ISNI: 0000000119323588
* LCCN: no00089584
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0096523
* NTA: 262832798
* Songkick: 4072386
* SUDOC: 157308308
* TMDb: 86770

 |
**Vito** foi un militar romano occidental que serviu baixo Valentiniano III. É coñecido por ter dirixido unha campaña contra os suevos en Hispania durante o ano 446.

Nomeamento
----------

Foi nomeado *magister militum* no ano 446 para comandar unha expedición militar a Hispania. Parece que, dende o ano 420, a posición de *comes Hispaniarum* xa non existía ou que as tropas ao seu cargo eran tan reducidas que foi necesario enviar un continxente ao mando dun *magister militum* doutras dioceses imperiais para emprender unha campaña deste calibre. Vito foi seleccionado dentro dun contexto de loita entre faccións dentro do goberno de Rávena que derrubara ao seu predecesor no cargo, Merobaudes.

Campaña en Hispania
-------------------

Vito comandou o exército enviado a Hispania no ano 446 para intentar frear a expansión dos suevos.
No ano 446, Vito comandaba un exército formado por godos federados e soldados romanos que se dirixían a Hispania para loitar contra os suevos que ían ampliando o seu poder dentro da diocese. Os motivos da campaña non están moi claros. Por unha banda, pénsase que se trataba dunha operación na que, ademais de loitar contra eles, se pretendía castigar aos terratenentes da Bética e Cartaxinense pola súa colaboración cos bárbaros. Outra versión tende a enmarcalo no contexto dos preparativos de Aecio para reconquistar a provincia de África perdida recentemente ante os vándalos de Xenserico.

Hidacio fixo unha breve descrición da campaña de Vito onde destacou que someteu aos grandes propietarios a fortes impostos para pagar o mantemento das súas tropas. Requila partiu co seu exército desde a súa capital en Lusitania e conseguiu derrotar aos godos federados nun lugar indeterminado. Ante esta situación, Vito decidiu fuxir co resto das súas tropas mentres os suevos procedían ao saqueo das dúas provincias hispanas como castigo á poboación pola súa colaboración co exército romano.

Notas
-----

1. ↑  Martindale, 1980, p.1179
2. ↑  Fuentes, 2002
3. 1 2  Kulikowski, 2011, p. 183.
4. 1 2 3 4  Fuentes, 2002, p. 613

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

1. Fuentes Hinojo, Pablo (2002). *La Península Ibérica y el Mediterráneo en el tránsito del mundo antiguo al medieval (Tesis doctoral)* (en castelán). Universidad Complutense de Madrid. ISBN 9788484660460.
2. Kulikowski, Michael (2011). *Late Roman Spain and Its Cities* (en inglés). JHU Press. ISBN 9780801899492.
3. Martindale, John Robert (1980). *The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. 2, AD 395-527* [*Prosopografía do Imperio romano tardío*] (en inglés). Cambridge University Press. ISBN 9780521201599.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Público.

***Público*** é un xornal español editado en castelán (e catalán en Cataluña) e pertencente ó grupo Mediapro, presidido por Jaume Roures. O diario ten a súa sede en Madrid e é de ámbito español.

Historia e características
--------------------------

O xornal viu a luz por primeira vez o 26 de setembro de 2007. O seu prezo de venda inicial foi de 0.50 euros de luns a xoves e de 1 euro os venres, sábados e domingos.

O seu logotipo é o nome completo do xornal tipografado en cor vermella acompañado á súa dereita da reprodución dunha acuarela de Miquel Barceló realizada para o xornal, que contén á parte de público a pé tamén unha bicicleta pública.

A orientación ideolóxica do diario encádrase dentro da esquerda e marca como obxectivos contribuír, a través da información e da opinión, a unha sociedade máis xusta, aberta, equitativa, solidaria e libre[].

O 3 de xaneiro de 2012 anunciou a súa creba técnica, suspensión de pagamentos, e concurso de acredores. Naquela altura vendía 87.000 exemplares diarios e era lido por algo menos de 300.000 persoas.

Persoal
-------

O xornal estivo nun principio dirixido por Ignacio Escolar, sendo o subdirector Jesús Maraña e o director xeral Juan Pedro Valentín. En 2009 Escolar foi substituído na dirección polo ponferradino Félix Monteira, aínda que o primeiro seguiu a traballar para o xornal, onde mantivo unha columna de opinión e máis unha ligazón directa ao seu blog. En marzo de 2010 Monteira foi substituído por Jesús Maraña.

Os seus redactores xefes son Manuel Rico en Nacional, Íñigo Sáenz de Ugarte en Internacional, Amparo Estrada en economía, Patricia Fernández de Lis en ciencia, Nacho Rojo en Internet, Peio Hernández Riaño en culturas e José Miguélez en deportes.

A sección de Opinión contou con columnistas provenientes tanto do xornalismo como é o caso de Javier Ortiz, Manuel Saco ou Enrique Meneses, como do mundo da cultura como Rafael Reig, Espido Freire, Isaac Rosa, Camilo José Cela Conde, José Antonio Labordeta ou o Gran Wyoming.

Os viñetistas que colaboraron no xornal foron entre outros Mauro Entrialgo, Santi Orúe, Manel Fontdevila, Pepe Medina e Bernardo Vergara, todos eles colaboradores tamén da revista de humor *El jueves*.

Notas
-----

1. ↑  Quiénes Somos (2019-12-19). www.publico.es
2. ↑
3. ↑  La editora de Público solicita concurso voluntario de acreedores, *Público*, 3/1/2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do diario *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1835391
* GEC: 0515364

 |
**Stéphane Grappelli**, nado en París o 26 de xaneiro de 1908 e finado na mesma cidade o 1 de decembro de 1997, foi un violinista francés de jazz que fundou canda o guitarrista Django Reinhardt o Quintette du Hot Club de France.

Traxectoria
-----------

De pai italiano e nai francesa, á idade de 4 anos ficou orfo de nai. Aos 12 anos comezou a tocar o violín nas rúas para levar diñeiro á súa casa. En 1923 -aos 15 anos- comezou a súa carreira profesional como violinista e pianista nos cines acompañando as películas mudas.

En 1934 naceu o Quinteto do Hot Club de Francia. Ao comezar a segunda guerra mundial atopábase de xira en Inglaterra; Django volveu enseguida a Francia, pero Grappelli decidiu quedar en Londres. Cando se reencontraron en 1946, tocaron e gravaron espontaneamente *A Marsellesa*, rebautizada como *Ecos de Francia* (*Echoes of France*). Esta gravación converteuse nun escándalo e a matriz foi destruída.

Despois de tocar con Reinhardt, Grappelli gravou máis dun centenar de discos con grandes músicos, especialmente con Oscar Peterson, Jean-Luc Ponty, Philip Catherine, o cantante Paul Frederic Simon, David Grisman ou incluso con Yehudi Menuhin ou co violinista indio Lakshminarayana Subramaniam.

Foi tamén o compositor e intérprete de pezas orixinais da banda sonora do filme *Les Valseuses* de Bertrand Blier en 1974, e da música de *Milou en mai*, filme de Louis Malle de 1989.

Foi condecorado como Cabaleiro da Lexión de Honra.

Grappelli está soterrado no Cemiterio do Père-Lachaise en París.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206244
* WorldCat
* VIAF: 66651889
* Allmovie: p92347
* AllMusic: mn0000749504
* AlloCiné: 23766
* BIBSYS: 1007660
* BNE: XX900557
* BNF: 13894669d
* BRE: 2376440
* CANTIC: a10425226
* CiNii: DA11362808
* DeutscheBio: 118962264
* Discogs: 267089
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 68758
* Filmportal: ID
* GEC: 0030924
* GND: 118962264
* ICCU: TO0V269797
* IMDb: nm0335799
* Isidore: grappelli\_stephane\_violon
* ISNI: 0000000122811590
* LCCN: n81023039
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000019699
* NKC: ola2002158247
* NPG: mp164464
* NTA: 070796998
* SNAC: w6gm8dk0
* Songkick: 537075
* SUDOC: 031516971
* TMDb: 19053

 |
**Rock FM** é unha cadea de radio española, especializada en música rock, operada por Radio Popular S.A. que comezou as súas emisións como **Rock & Gol** no 2004.
Baseábase en dous piares únicos, a música rock, de tódolos tempos, combinada con programas de tertulias e boletíns cada hora de novas de deportes, até que en 2011 cambiou o seu nome e formato ao actual.

O formato musical de Rock FM é coñecido por bloques de unha hora de música sen publicidade durante a radiofórmula, intercalados con descansos publicitarios de 6 minutos entre bloque e bloque.

Pertence ao grupo Radio Popular tamén chamado Grupo COPE, ao que pertencen tamén outras emisoras de radio e televisión: a radio xeneralista COPE e as emisoras de radio Cadena 100 e MegaStar FM.

É a quinta emisora de radio temática máis escoitada de España con 1.107.000 oíntes, segundo o 3ª informe do EXM de 2019. Pódese sintonizar a través da radio FM, TDT, Internet e aplicación para dispositivos móbiles.

Notas
-----

1. ↑  EGM completo Arquivado 20 de abril de 2017 en Wayback Machine. aimc.es

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial de Rock FM
* Twitter de Rock FM
* Facebook de Rock FM
* Web oficial de Rock&Gol *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Radio en España |
| --- |
| Radios xeralistas | Cadena COPE ·  Cadena SER ·  esRadio ·  Onda Cero ·  Punto Radio ·  Radio Nacional de España |
| Radios temáticas | LOS40 ·  Cadena 100 ·  Cadena Dial ·  Europa FM ·  Hits FM ·  Kiss FM ·  M80 Radio ·  Máxima FM ·  Melodía FM ·  Radio 3 ·  Radio 5 ·  Radio Clásica ·  Radio Intereconomía ·  Radiolé ·  Radio Marca ·  Rock FM  ·  Radio María |
**Wöyza**, tamén escrito **WöYzA**, nada en Moaña o 11 de maio de 1984, é unha cantante de soul e hip hop galega.

Traxectoria
-----------

Criada en Vigo, comezou a cantar en distintos grupos como adolescente, e en 2001 pasou a chamarse Wöyza. Foi cando empezou a traballar con El Puto Coke, outro mc vigués, e colaborou con el en diversos vídeos e gravacións, así como con outros artistas como os portugueses Mind da Gap e Dealema ou os galegos Zentinela e Gran Purismo.

En outubro de 2008 publicou integramente en Internet o seu primeiro álbum, *Pisando el suelo que ves*, que dous meses despois saíu ademais en formato vinilo. En 2014 recibiu o Premio Martín Códax da Música na categoría hip hop / músicas urbanas, galardón que repetiu en 2019.

Estilo
------

Practica un hip hop próximo ao soul. As súas composicións son maioritariamente en castelán, aínda que tamén ten temas en galego.

Discografía
-----------

* *Promo EP* (2006, maqueta)
* *Pisando el suelo que ves* (2008, Likor Kafé)
* *Pelea* (2016)
* *Tábula Rasa (2019)*

Notas
-----

1. ↑  Myspace de Wöyza
2. ↑  "Premios Martín Códax 2019". Consultado o 27 de decembro de 2019.
3. ↑  La voz «negra» de Vigo suena en Yemen, *La Voz de Galicia*, 4/12/2008

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da cantante
* Myspace de Wöyza
* Vídeo para o Xabarín Club con El Puto Coke.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9096337
* WorldCat
* VIAF: 37148752026741200792
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 8429158

 |
***O xigante egoísta*** é un conto de fadas escrito polo poeta, escritor e dramaturgo británico-irlandés Oscar Wilde. Foi publicado por primeira vez n'*O príncipe feliz e outros contos* xunto a outros catro contos do autor en 1888.

Trama
-----

Un xigante ten un xardín ó que lles gusta ir xogar ós nenos, pero o xigante constrúe un muro para que non poidan pasar. Dende entón, no xardín sempre é inverno, e así segue sendo ata que os cativos atopan un oco por onde entrar. Con eles chega a primavera e o xigante decátase do seu erro ó prohibir ós nenos xogar. Axuda entón a un neno a rubir unha árbore, e este dálle un bico afectuoso. É a este neno a quen colle máis afecto; mais non o volve ver ata que, xa vello e en pleno inverno, ve o seu xardín con flores e ó neno, baixo dunha árbore branca. Cando chega xunta el, ve que ten feridas nas mans e nos pés, e furioso ó pensar que alguén lle mancara, preguntoulle:

-Quen se se atreveu a te mancar? -pois nas palmas das súas mans tiña sinais de dous pregos, ó igual que nos seus peciños.

-Quen se se atreveu a te mancar? -berrou o xigante-. Dimo para que poida coller a miña espada e matalo.

-Non -respondeu o neno-, porque estas son as feridas do amor.

-Quen es? -dixo o xigante, e un estraño medo invadiuno, facéndolle caer de xeonllos perante o pequeno.

E o neno sorriu e díxolle:

-Unha vez deixáchesme xogar no teu xardín. Agora vén comigo ó meu xardín, que é o ceo.

Notas
-----

1. ↑  Publicado por Vicens Vives en 2012.

Publicación
-----------

*O xigante egoísta* foi publicado por primeira vez en lingua inglesa en 1888 na colección O príncipe feliz e outros contos, que reúne cinco historias de Oscar Wilde. Foi escrito dous anos despois do nacemento do fillo do autor Vyvyan.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1199626
* ISFDB: 587129
* MusicBrainz: ID

 |
**Afûk** é unha fundación cultural frisoa con sede en Ljouwert que traballa na difusión da lingua e da cultura frisoa fundada en 1928 co nome de **Algemiene Fryske Underrjocht Kommisje**.

Características
---------------

A Afûk naceu o 25 de abril de 1928 presidida por Douwe Kalma e organizada por diversas asociacións culturais frisoas para o ensino do frisón na escola, onde se podía cursar como materia optativa fóra das horas lectivas, e para dar clasee a adultos que quixesen ser ensinantes de frisón, por ese motivo a organización estaba baixo supervisión do Consello Escolar Provincial. A partir de 1937 permitiuse o ensino optativo do frisón dentro do ensino regrado polo que a Afûk deixou de dar clases aos nenos, centrándose en organizar cursos para adultos coñecidos como *Folk en Gealeargongen foar Folwoeksenen* e progresivamente ampliou as súas actividades.

Entre as tarefas da organización está o mantemento dunha librería onde se venden libros en frisón e sobre Frisia e a cultura frisoa, a edición de libros mediante dous selos editoriais, Afûk onde se editan libros infantís, xuvenís e educativos e Utjouwerij Fryslân que edita literatura frisoa. Tamén publica as revistas *De Moanne* de contido xeral e *De Pompeblêden* dedicada ao ensino, á literatura infantil, á política lingüística e á lingua frisoa. Tamén mantén plataformas para o ensino do frisón en Internet mediante *Edufrysk* e *Freemwurk*. Tamén se encarga de desenvolver o proxecto Volangteers, un programa europeo para o desenvolvemento de linguas minorizadas a estudantes estranxeiros, e que xunto con Frisia está implantado tamén en Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fundación Elektroanyske Letteren Fryslân

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en frisón)*, *(en neerlandés)*, *(en inglés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Falta algunha imaxe que ilustre o artigo |  **Este artigo non contén imaxes.** Pode axudar cargando imaxes, na Galipedia ou na Wikimedia Commons, relacionadas co contido do artigo, ou incluíndo unha xa existente. Debe ter en conta as políticas de uso de imaxes e o respecto polos dereitos de autoría. |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q924017
* WorldCat
* VIAF: 189942394
* ISNI: 0000000453757111

 |
**Pedro Theon**, orixinalmente **Petrus Theon**, falecido despois de 867, foi un nobre galego, pai do primeiro conde portucalense Vímara Pérez.

Traxectoria
-----------

A crónica Albeldense fala dun Pedro que en 859, mentres reinaba Ordoño I, derrotou aos viquingos en Galicia. Segundo o profesor Allen Mawer poderían ter sido os fillos de Ragnarr Lodbrok (Hastein e Björn Ragnarsson) e que segundo relata a crónica os normandos ( *Lordomani* ) foron derrotados polo conde Pedro:

> *Ejus tempora Lordomani iterum venientes in Gallaeciae maritimis, a Petro comite interfecti sunt.*
> 
> 

Os viquingos atacaron as rías Altas e pola ría de Arousa chegaron á sede episcopal de Iria Flavia, que saquearon. Asentáronse aos arredores de Santiago de Compostela e asediárona. O conde Pedro enfrontouse con eles e destruíulles a meirande parte dos barcos. Os superviventes dirixíronse cara Al-Andalus.

Trala morte de Ordoño no 866, Pedro permaneceu fiel ao seu fillo e sucesor Afonso III fronte ao rebelde Froila Bermúdez, quen se proclamou rei en Oviedo no mesmos ano. Os condes galegos partidarios de Afonso conseguiron capturar ao usurpador e executárono.

Aparece como confirmante, xunto a Rodrigo de Castela, nun documento do 20 de xaneiro de 867 no que o rei Afonso III devolve a vila de Carcacía, que fora usurpada por Froila Bermúdez, á igrexa de Santiago de Compostela.

Familia
-------

Non se coñecen os devanceiros de Pedro, algunhas fontes din que puido ter sido o fillo de Vermudo I e Ozenda pero non hai probas ao respecto. Descoñécese con quen puido casar, pero normalmente adxudicanselle como fillos a:

* Vímara Pérez, primeiro conde portucalense.

* Hermenexildo Pérez, nobre que se levantou contra Afonso III. A única proba que existe do parentesco é o apelido.

Notas
-----

1. ↑  Mawer, Allen (2015). *The Vikings*. Palala Press. ISBN 978-1343400498.
2. ↑  "Opera omnia, Chronicon Albeldense". *archive.org*. Consultado o 2023.
3. ↑  Martínez Díez, Gonzalo (2004). *El Condado de Castilla (711-1038) La historia frente a la leyenda*. Junta de Castilla y León. ISBN 9788495379948.
**Damaraland** ou **Damaralandia** (neoloxismo de orixe alemá: *terra de damaras*) foi, desde finais do século XIX até finais da Primeira guerra mundial, o norte da rexión central do suroeste da África alemá.

Extensión e historia do nome
----------------------------

A rexión denominada **Damaraland** coincidía co territorio habitado pola etnia herero, xente que no século XIX era xeralmente coñecida polos europeos como "damaras".

A rexión tiña fronteiras imprecisas, quedando limitada ao norte por Ovambolandia, ao oeste polo deserto do Namib, ao leste polo deserto do Kalhaari e ao sur pola rexión de Windhoek. 

O nome quedou en desuso co fin da presenza alemá no suroeste de África, pero foi retomado na década de 1970 polo réxime do *apartheid* surafricano, que iniciou a creación dun bantustán chamado "Damaraland" destinado a ser "estado autónomo" do país da xente damara. Con este obxectivo, en 1980 creouse un goberno local e iniciáronse os cambios institucionais necesarios para constituír o novo ente político. O bantustán proxectado de Damaralandia estaba situado no extremo litoral occidental do territorio que se coñecía con ese nome no s. XIX, cunha extensión moito menor que o territorio histórico. 

O novo Damaraland, como todos os outros bantustanes proxectados do suroeste de África, foi abolido en maio de 1989, ao comezo do proceso de transición que levou á independencia de Namibia.

Notas
-----

1. ↑  O nome en alemán **Damaraland** incorporouse á maioría de linguas con esa forma. Porén, en castelán e portugués foi adaptado como Damaralandia/Damaralândia. Véxase 'Fernandes, Ivo Xavier (1941). *Topónimos e Gentílicos* **I**. Porto'; Na literatura portuguesa o nome aparece ás veces aplicado a toda a colonia alemá do suroeste de África. Tamén se aplica o xentilicio e o adxectivo en rato toupeira **damaralense**.
2. ↑  Fernandes, Ivo Xavier (1941). *Topónimos e Gentílicos* **I**. Porto.
3. ↑  Paixão, Paulo (Verán de 2021). "Os Nomes Portugueses das Aves de Todo o Mundo" (PDF). *ec.europa.eu; folla separata*. ISSN 1830-7809. Consultado o 13 de janeiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Apartheid
* Rata toupa damaralense

### Ligazóns externas

* Vingerclip Rock Formation, Damaraland, Namibia Arquivado 28 de outubro de 2009 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1158213
* WorldCat
* VIAF: 235110989
* EBID: ID
* GND: 4230773-9
* TGN: 1000837

 |
A **Télévision Suisse Romande** (*Televisión suíza romanda*), tamén coñecida como TSR, é a televisión pública suíza para a Suíza romanda, a parte de fala francesa do país. Emite en lingua francesa. A súa sede está en Xenebra e dispón de redaccións rexionais en Lausana, Sion, Moutier, Friburgo e Neuchâtel. Pertence ao grupo audiovisual público suízo SRG SSR idée suisse, cuxa sede está en Berna.

Canles
------

A Télévision suisse romande está formada por varias canles:

* **TSR 1**: canle xeralista que transmite información, programas de actualidade, series, películas e algún evento deportivo importante. Recíbese en todo o país e é a canle con máis audiencia da Suíza romanda, por diante da canle francesa TF1.
* **TSR 2**: canle cuxa programación se compón de redifusións de programas de TSR 1, algunhas series, películas, programas para xoves, programas culturais e, sobre todo, moitas retransmisións deportivas.
* **TSRinfo**: canle de información continua que se pode ver a través de Internet.

Difusión
--------

A canle TSR 1 recíbese en todo o país. Por outra parte, TSR 2 recíbese por TDT unicamente na Suíza romanda (francófona) pero pode ser captada nas outras zonas lingüísticas a través dos operadores de cable. Pódense recibir as dúas canles da TSR a través do satélite Hot Bird (tarxeta SatAccess necesaria para descodificar o sinal pero tan só é proporcionada ás persoas domiciliadas en Suíza e aos cidadáns suízos que residen no estranxeiro). Tamén se recibe nalgunhas zonas de Francia que son limítrofes con Suíza. Ademais algúns programas da TSR emítense en TV5 Monde.

A Télévision Suisse Romande é a canle con máis audiencia da Suíza romanda, por diante de canles moi prestixiosas, como as emisoras francesas TF1, France 2 etc.

É unha das canles máis seguidas polos galegos que residen en Suíza.[]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q115895
* WorldCat
* VIAF: 123385152
* IMDb: co0079204
* ISNI: 0000000114564999
* LCCN: n80118216
* SUDOC: 027362418

 |
**Kimberley Ann Deal**, nada o 10 de xuño de 1961 en Dayton, Ohio, é unha vocalista, compositora e músico estadounidense coñecida por ser a baixista e co-vocalista da banda de rock alternativo Pixies entre 1986 e 1993 e de 2004 a 2013. Deal é líder de The Breeders, grupo que fundou en 1989.

Traxectoria
-----------

Deal uniuse a Pixies en xaneiro de 1986 coma baixista, adoptando o nome artístico de **Mrs. John Murphy** nas edicións da banda *Come On Pilgrim* e *Surfer Rosa*. Despois de *Doolittle*, co hiato de Pixies, formou The Breeders con Tanya Donelly de Throwing Muses, Josephine Wiggs de The Perfect Disaster e Britt Walford de Slint. Despois da volta de Pixies en 1990 Deal sentíase cada vez máis marxinada polo líder da banda Black Francis, o que levou á ruptura do grupo a principios do ano 1993.

Deal centrouse entón en The Breeders, que editou o seu álbum *Last Splash* en 1993. Un ano despois a banda entrou en hiato despois de que a xemelga de Deal, Kelley, entrase nunha clínica de rehabilitación. Durante os oito anos de ruptura de The Breeders, Deal adoptou o nome artístico Tammy Ampersand e formou The Amps, que gravou un único álbum, *Pacer*, no ano 1995. No ano 2002 editou o terceiro álbum de The Breeders, *Title TK* e reuniuse con Pixies no 2004. The Breeders lanzou o seu cuarto traballo, *Mountain Battles*, no 2008.

Durante esa época tamén regresou aos Pixies cando a banda reuníuse en 2004. En 2013 Deal deixou Pixies para centrarse en The Breeders, despois de que a formación máis famosa desa banda se reencontrase para unha nova serie de concertos para celebrar o 20 aniversario de *Last Splash*.

En 2018 The Breeders publicou o seu quinto állbum, *All Nerve*, o primeiro en reunir ás irmás Deal, a Wiggs, e a Macpherson dende *Last Splash.*

Notas
-----

1. ↑  "Kim Deal". *Spin*, setembro de 2004

| * v
* c
* e
Pixies |
| --- |
| 
* **Black Francis**
* **David Lovering**
* **Joey Santiago**
* **Paz Lenchantin**

* Kim Deal
* Kim Shattuck

 |
| Álbums de estudio | 
* *Surfer Rosa*
* *Doolittle*
* *Bossanova*
* *Trompe le Monde*
* *Indie Cindy*
* *Head Carrier*
* *Beneath the Eyrie*
* *Doggerel*

 |
| EPs | 
* *Come On Pilgrim*
* *Pixies*
* *EP1*
* *EP2*
* *EP3*

 |
| Sinxelos | 
* "Gigantic"
* "Monkey Gone to Heaven"
* "Here Comes Your Man"
* "Velouria"
* "Dig for Fire"
* "Planet of Sound"
* "Alec Eiffel"
* "Head On"
* "Debaser"
* "Bam Thwok"

 |
| Outras cancións | 
* "Cactus"
* "Where Is My Mind?"
* "Wave of Mutilation"
* "Allison"

 |
|  **Categoría:Pixies** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q240509
* WorldCat
* VIAF: 230768366
* AllMusic: mn0000938186
* BNE: XX1427430
* BNF: 139945997
* Discogs: 135343
* EBID: ID
* Europeana: ID
* Genius: Kim-deal
* GND: 134988094
* IMDb: nm1645859
* ISNI: 0000000365969501
* LCCN: no2009158616
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0036741
* NNDB: 000028695
* NTA: 142755842
* Songkick: 2225607
* SUDOC: 157473910
* TMDb: 88828

 |
Lembranza a Eduardo Propper nun monumento en Yad Vashem.
**Eduardo Propper de Callejón**, nado en Madrid o 9 de abril de 1895 e finado en Londres en 1972, foi un diplomático español, que é lembrado esencialmente por posibilitarlle a fuxida de milleiros de xudeus da Francia Ocupada (1940-1944).

Traxectoria
-----------

O seu pai era un banqueiro xudeu da Bohemia, daquela aínda integrada no Imperio Austrohúngaro, mentres que a súa nai era filla dun diplomático español. En 1915 remata os seus estudos de Dereito e ingresa nese mesmo ano na Escola Diplomática. En 1918 accede á Carreira Diplomática, que abandonaría en 1931 como manifesto da súa repulsa cara á II República. Reincorpórase en 1936, representando oficiosamente os intereses franquistas, isto é, dos sublevados ao Goberno democraticamente elixido da Fronte Popular, ante o Goberno Francés.

Propper de Callejón era Primeiro Secretario da Embaixada Española en París cando Francia se rendeu a Alemaña o 20 de xuño de 1940. El declarou o Castelo de Royaumont, propiedade da familia da súa muller, como a súa residencia principal para que fose respectada como o domicilio dun diplomático co fin de poder salvar do espolio a colección de arte que nel se conservaba. Dado que a súa familia política era xudía, era moi probable que se non recorrese a isto, o exército ocupante acabaría despoxándolles este patrimonio. Entre as obras de arte salvadas cóntase un tríptico de Van Eyck (un dos pintores preferidos de Adolf Hitler).

En xullo de 1940, concedeu desde o Consulado Español en Bordeos, en cooperación co cónsul portugués Arístedes de Sousa Menendes, máis de trinta mil visados de tránsito a xudeus, para que puidesen fuxir a Portugal indo a través de España.

Cando o Ministro de Asuntos Exteriores franquista Ramón Serrano Suñer soubo que Propper de Callejón estaba outorgando visados sen a previa autorización do seu Ministerio, destinouno inmediatamente ao Consulado de Laracha no Protectorado Español de Marrocos. Despois, sería destinado a Rabat, Zúric, Washington, Otava e Oslo.

Familia
-------

A súa muller, Hélène Fould-Springer (1906-1997), era irmá da mecenas a Baronesa Liliane de Rothschild (1916-2003). El e Hélène Fould-Springer son avós maternos da actriz británica Helena Bonham Carter (nada en 1966).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Homenaxe a Propper de Callejón pola Fundación Raoul Wallenberg en Nova York
* Eduardo Propper de Callejón Arquivado 13 de agosto de 2018 en Wayback Machine. - Yad Vashem - official website *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q643754
* WorldCat
* VIAF: 33981443
* DBE: eduardo-propper-de-callejon
* ISNI: 0000000043485416
* LCCN: nb2006024526
* WikiTree: Propper\_de\_Callejón-1

 |
O **teorema de Bombieri-Vinogradov** é un resultado importante na teoría analítica dos números, obtido a mediados dos anos 60, relativo á distribución dos números primos en progresións aritméticas, promediadas nun rango de módulos. O primeiro resultado deste tipo foi obtido por Mark Barban en 1961  
e o teorema de Bombieri-Vinogradov é un perfeccionamento do resultado de Barban. O teorema de Bombieri-Vinogradov recibe o seu nome de Enrico Bombieri  e A.I. Vinogradov, ,
que publicaron nun tema relacionado, a hipótese da densidade, en 1965.

Este resultado é unha aplicación importante do método da criba grande, que se desenvolveu rapidamente a comezos da década de 1960, desde os seus inicios no traballo de Yuri Linnik dúas décadas antes. Ademais de Bombieri, Klaus Roth traballaba nesta área. A finais dos anos 60 e principios dos 70, Patrick X. Gallagher simplificou moitos dos ingredientes e estimacións clave.

Enunciado do teorema de Bombieri-Vinogradov
-------------------------------------------

Sexan {\displaystyle x} e {\displaystyle Q} dous números reais positivos calquera tal que

{\displaystyle x^{1/2}\log ^{-A}x\leq Q\leq x^{1/2}.}
Daquela

{\displaystyle \sum \_{q\leq Q}\max \_{y\leq x}\max \_{1\leq a\leq q \atop (a,q)=1}\left|\psi (y;q,a)-{y \over \varphi (q)}\right|=O\left(x^{1/2}Q(\log x)^{5}\right)\!.}
Aquí {\displaystyle \varphi (q)} é a función totiente de Euler, que é o número de sumandos para o módulo *q*, e

{\displaystyle \psi (x;q,a)=\sum \_{n\leq x \atop n\equiv a{\bmod {q}}}\Lambda (n),}
onde {\displaystyle \Lambda } denota a función de von Mangoldt .

Unha descrición verbal deste resultado sería que dá un valor para o termo de erro no teorema dos números primos para progresións aritméticas, promediados sobre os módulos *q* ata *Q*. Para un certo rango de *Q*, que está ao redor de {\displaystyle {\sqrt {x}}} se non consideramos os factores logarítmicos. O erro promediado é case tan pequeno como {\displaystyle {\sqrt {x}}}. Isto non é obvio, e sen consedirar o promedio sería tan importante como a hipótese de Riemann xeneralizada (GRH).

Notas
-----

1. ↑  Barban, M. B. (1961). *New applications of the 'large sieve' of Yu. V. Linnik*. *Akad. Nauk. UzSSR Trudy. Inst. Mat.* **22**. pp. 1–20. MR 0171763.
2. ↑  Bombieri, E. (1987). *Le Grand Crible dans la Théorie Analytique des Nombres*. Astérisque **18** (Seconde ed.). Paris. MR 0891718. Zbl 0618.10042.
3. ↑  Vinogradov, A. I. (1965). "The density hypothesis for Dirichlet L-series". *Izv. Akad. Nauk SSSR Ser. Mat.* (en ruso) **29** (4): 903–934. MR 197414.  Corrigendum. ibid. 30 (1966), pages 719-720. (Russian)
4. ↑  Tenenbaum, Gérald (2015). *Introduction to Analytic and Probabilistic Number Theory*. Graduate Studies in Mathematics **163**. American Mathematical Society. pp. 102–104. ISBN 9780821898543.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Conxectura de Elliott-Halberstam
* Teorema de Vinogradov
* Teorema de Siegel-Walfisz

### Ligazóns externas

* *The Bombieri-Vinogradov Theorem*, notas para ler de R.C. Vaughan.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2612539
* MAG: 2779220832

 |
Na teoría analítica de números, o **teorema de Brun-Titchmarsh**, que recibe o nome de Viggo Brun e Edward Charles Titchmarsh, é unha cota superior da distribución dos números primos en progresión aritmética.

Enunciado
---------

Sexa {\displaystyle \pi (x;q,a)} a función que conta o número de primos *p* congruentes *cun* módulo *q* con *p* ≤ *x*. Entón

{\displaystyle \pi (x;q,a)\leq {2x \over \varphi (q)\log(x/q)}}
para todos os *q* < *x* .

Historia
--------

O resultado probouse por métodos de cribo por Montgomery e Vaughan; un resultado anterior de Brun e Titchmarsh obtivo unha versión máis feble desta desigualdade cun factor multiplicativo adicional de {\displaystyle 1+o(1)}.

Melloras
--------

Se *q* é relativamente pequeno, por exemplo, {\displaystyle q\leq x^{9/20}}, daquela existe unha cota mellor:

{\displaystyle \pi (x;q,a)\leq {(2+o(1))x \over \varphi (q)\log(x/q^{3/8})}}
Este resultado débese a Y. Motohashi (1973). Utilizou unha estrutura bilineal no termo de erro no cribo de Selberg, descuberta por el mesmo.

Comparación co teorema de Dirichlet
-----------------------------------

Pola contra, o teorema de Dirichlet sobre progresións aritméticas dá un resultado asintótico, que pode expresarse na forma

{\displaystyle \pi (x;q,a)={\frac {x}{\varphi (q)\log(x)}}\left({1+O\left({\frac {1}{\log x}}\right)}\right)}
pero só se pode demostrar que se cumpre para o rango máis restrinxido *q* < (log *x* ) *c* para a constante *c*: este é o teorema de Siegel-Walfisz .

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Motohashi, Yoichi (1983). *Sieve Methods and Prime Number Theory*. Tata IFR and Springer-Verlag. ISBN 3-540-12281-8.
* Hooley, Christopher (1976). *Applications of sieve methods to the theory of numbers*. Cambridge University Press. p. 10. ISBN 0-521-20915-3.

* Montgomery, H.L.; Vaughan, R.C. (1973). *The large sieve*. *Mathematika* **20**. pp. 119–134. doi:10.1112/s0025579300004708. hdl:2027.42/152543. .

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4979609
* MAG: 2778987114

 |
**Paul d'Amour**, nado en Spokane (Estado de Washington) o 12 de maio de 1967, foi o baixista orixinal da banda de rock Tool. O seu son carácterízase polo ton agresivo que desenvolveu co seu baixo Rickenbacker 4001CS, que pode escoitarse claramente no álbum *Undertow*.

Traxectoria
-----------

Orixinalmente tocaba a guitarra e foi invitado a Tool polo guitarrista Adam Jones. Ao igual que Adam, Paul estaba nos Ánxeles porque desexaba traballar no mundo do cine. Cando foi invitado a entrar na banda xa había tempo que non tocaba, e estaba pensando en deixar a música. Paul estaba a miúdo de mal humor, polo cal a música de Tool encaixou perfectamente con el.

En 1995, Paul deixou amigablemente Tool, xa que desexaba facer algo máis experimental. Despois da súa saída formou a banda de pop psicodélico Lusk con Brad Laner, Chris Pitman (agora en Guns N' Roses) e o ex-membro de Failure Greg Edwards (agora en Autolux). En 1997 editaron o seu único traballo ata a data, titulado *Free Mars*.

Pouco despois da súa saída de Tool, Paul tamén tocou a guitarra nun proxecto chamado Replicants, unha banda de versións que contaba con Ken Andrews e Greg Edwards de Failure, e tamén con Chris Pitman. Eles editaron un disco autotitulado en 1995, onde Maynard James Keenan fixo unha colaboración.

A principios do ano 2005 D'Amour estivo compoñendo e actuando co nome de Feersum Ennjin. Este está inspirado na novela de ficción científica *Feersum Endjinn* de Iain Banks, autor tamén da novela *The Wasp Factory* na que se inspirou Lusk. Co proxecto editou un EP auto-titulado a través do selo Silent Uproar Records.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*
* MySpace de Paul D'Amour

| * v
* c
* e
Tool |
| --- |
| 
* **Maynard James Keenan**
* **Adam Jones**
* **Justin Chancellor**
* **Danny Carey**

* Paul D'Amour

 |
| Álbums de estudio | 
* *Undertow* (1993)
* *Ænima* (1996)
* *Lateralus* (2001)
* *10,000 Days* (2006)
* *Fear Inoculum* (2019)

 |
| EPs | 
* *72826*
* *Opiate*

 |
| Box sets | 
* *Salival*

 |
| Sinxelos | 
* "Hush"
* "Prison Sex"
* "Sober"
* "Stinkfist"
* "H."
* "Ænema"
* "Forty Six & 2"
* "Schism"
* "Parabola"
* "Lateralus"
* "Vicarious"
* "The Pot"
* "Jambi"
* "Fear Inoculum"
* "Pneuma"

 |
| Bandas relacionadas | 
* Puscifer
* A Perfect Circle
* VOLTO!
* Tapeworm
* Green Jellÿ
* Pigmy Love Circus
* Peach
* ZAUM

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1339509
* WorldCat
* VIAF: 507149294102380520811
* BNF: 16018083n
* Discogs: 251569
* Europeana: ID
* IMDb: nm1035256
* ISNI: 0000000060120662
* LCCN: no2011192078
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 5154863

 |
**Juan Ibáñez Pérez**, nado en Madrid o 11 de agosto de 1980, é un profesional da radio e da televisión, coñecido por ser un dos presentadores do programa de televisión español El Hormiguero. É o irmán máis novo de Pablo Ibáñez Pérez, tamén colaborador co alcume de "El Hombre de Negro".

Traxectoria profesional
-----------------------

### Radio e literatura

Traballou entre 2002 e 2007 no programa M80 Radio "No somos nadie" xunto con Pablo Motos. O programa substituíu a franxa horaria deixada polos veteráns Gomaespuma.

É coautor de dous libros de monólogos que teñen o mesmo título e ton que o programa de radio.

### Televisión

No 2006, acompañou a Motos no seu salto á televisión no programa El Hormiguero. Alén de ser copresentador e guionista, interpreta a personaxe de Trancas, unha das dúas formigas-mascota do programa, dándolle voz e movemento ós monifates durante o programa, agás nas seccións nas que aparece como si mesmo. Xunto co seu compañeiro Damián Mollá forman o dúo Trancas y Barrancas.

Juan tamén participou en varios programas de humor, como guionista en múltiples ocasións en El club de la comedia, ou como convidado puntual en Muchachada Nui ou Palomitas.

### Teatro

Fóra das súas aparicións en televisión, traballa como monologuista en Tres Calaveras Huecas, tendo actuado en salas como o teatro Maravillas e a Sala Galileo Galilei (ámbalas en Madrid) e o Teatro Olympia de Valencia.

### Cine

No 2008, formou parte do elenco de *O espírito do bosque*, filme secuela de O bosque animado. Interpretou o papel de "Ho-ho" coma se fose a personaxe televisiva "Trancas". O filme tivo un éxito discreto, aínda que é a secuela animada española con maior recadación e a máis vista, con 189.877 espectadores e 1 036 528,67 € de recadación.

### Música

Na súa carreira musical forma parte xunto cos seus compañeiros de No somos nadie / El Hormiguero o grupo musical El hombre linterna, no cal toca o baixo co alcume de "Ajenjo". O grupo fai versións rock de cancións infantís e de debuxos animados. Publicaron un álbum con Sony BMG chamado "Cartoon Rock!!".

Notas
-----

1. ↑  El Economista: Bibliografía de Juan Ibáñez Pérez
2. ↑  FórmulaTV: Juan Ibáñez: "Trancas y Barrancas son lo que son, en Antena 3 o en Cuatro"
3. ↑  "Hola.com: (...) el colaborador Juan Ibáñez, que da voz a la hormiga Trancas (...)". Arquivado dende o orixinal o 15-02-2015. Consultado o 15-02-2015.
4. ↑  FormulaTV: Trancas y Barrancas, Luis Merlo y María Adánez juntos en el doblaje de "Espíritu del bosque"
5. ↑  20minutos: Entrevista a El hombre linterna

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Juan Ibáñez Pérez na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5949993
* WorldCat
* VIAF: 169531711
* BNE: XX4799711
* IMDb: nm2400798

 |
**María Pineda**, nada en Málaga o 7 de novembro de 1960 e finada na mesma cidade o 4 de abril de 2015, foi unha modelo e empresaria española, que ademais realizou algún traballo esporádico como actriz.

Biografía
---------

Deuse a coñecer en 1978 aos 17 anos ao quedar primeira dama de honra do certame de Miss España. A súa popularidade acrecentouse cando comezou unha relación sentimental co bailaor Joaquín Cortés, co que estivo emparellada dende 1994 a finais de 1996. Dende entón foi unha cara habitual da prensa e programas de corazón. Tamén traballou en televisión como actriz e colaboradora de programas durante moitos anos.

A enfermidade de cancro de pulmón diagnosticóuselle en 2009 cando contaba con 48 anos de idade. Segundo dixo, moitos familiares seus faleceran a causa desa enfermidade. O seu irmán faleceu en 1987 vítima de accidente de tráfico á temperá idade de 18 anos e a súa nai de cancro en 1988.

María faleceu a noite do 4 de abril de 2015 de cancro, aos 54 anos, seis anos despois de telo diagnosticado. A súa parella era o empresario Emilio Molina.

Filmografía
-----------

* *Una estación de paso* (1992, Gracia Querejeta)

Notas
-----

1. ↑  El Mundo, ed. (4 de abril de 2015). "Morre a modelo María Pineda tras unha dura loita contra o cancro". Consultado o 4 de abril de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* María Pineda na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19754889
* IMDb: nm2422775

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Despertar Gallego.

***El Despertar Gallego*** foi un periódico quincenal editado en Buenos Aires entre 1905 e 1906.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Publicación quincenal independiente*, apareceu o 8 de setembro de 1905. Estaba dirixido por José Carballas Rey e J. B. Fernández, e contou coa colaboración de Vicente Medina, Luís Sánchez e Félix Cuguerella. Era unha publicación quincenal independente en castelán que trataba problemas da colectividade emigrada, denunciaba os abusos aos galegos e realiza un labor crítico coas asociacións galegas desde postulados socialistas e sindicalistas. Tamén informaba sobre a actualidade galega e española. No seu número 3 publicou o *Catecismo da doutrina labrega*. Manitivo polémica coa *Revista Gallega* por considerar inútil o labor de promoción da Real Academia Galega. No número 10, que foi o seu último número, indican o seu interese por converterse nun semanario co título de *El Despertar Hispano*.

Notas
-----

1. ↑  *Nova Galicia*, 15-10-1905, p. 2.
2. ↑  *Nova Galicia*, 4-2-1906, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Despertar Gallego, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Despertar Gallego, El". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega. pp. 136–137. ISBN 84-87172-30-X.

### Outros artigos

* Publicacións impresas da diáspora galega
**Alba Messa**, nada en Lugo o 20 de outubro de 1986, é unha actriz, xornalista, cantante e realizadora galega.

Traxectoria
-----------

En 1998, pisou por primeira vez os escenarios de TVG, no concurso infantil "Téquele, Téquele", proclamándose gañadora. A este concurso seguiríanlle moitos outros como o "Veo Veo" (TVE), "Miúdas Estrelas" (Antena 3), "Éxito" (TVG) etc. Mentres se convertía nunha adolescente continuou formándose, pasando á Escola de Músicos (A Coruña) onde estudou canto moderno con Carmen Rey. Estudou Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela. Compaxinou a súa carreira coas actuacións musicais, o telefilme de LugoPress "Herexes: o libro máxico", traballos como presentadora e, no último ano a serie da TVG "Os Atlánticos", pola que cambiou o seu lugar de residencia á Coruña.

En televisión participou en "Ciega a Citas" (Cuatro) e na terceira tempada de *Isabel* (TVE).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5476424
* IMDb: nm2884175
* TMDb: 1118094

 |
**Daniel Robert Goffey**, nado o 7 de febreiro de 1974, é o batería da banda de rock inglesa Supergrass.

Traxectoria
-----------

Goffey comezou a súa carreira musical na banda Fallopian Tubes, na escola primaria. No Wheatley Park School, en Oxford, el converteuse no batería de *The Jennifers* que tiña na súa formación a un noviño Gaz Coombes como vocalista. The Jennifers comezaron a gañar reputación na escena indie de Oxford e editaron un sinxelo en 1992 a través da Nude Records antes de separarse. Despois disto Goffey e Coombes decidiron continuar traballando xuntos no futuro.

En 1993 Coombes presentoulle a Goffey ao seu compañeiro Mick Quinn, e os tres comezaron a tocar xuntos. Pouco despois Theodore Supergrass, o primeiro nome de Supergrass, formouse. A banda conseguiu un grande éxito´, sobre todo durante o auxe do britpop, a mediados dos 90.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395684
* WorldCat
* VIAF: 269145542611296640832
* AllMusic: mn0002153049
* BNF: 17045747r
* Discogs: 255779
* Europeana: ID
* IMDb: nm1342451
* ISNI: 0000000130280427
* MusicBrainz: ID

 |
**Bibi Andersson**, cuxo nome completo era **Berit Elisabeth Andersson** nada en Estocolmo o 11 de novembro de 1935 e finada na mesma cidade o 14 de abril de 2019, foi unha actriz e directora sueca de cine, teatro e televisión.

Participou en varias películas suecas como *Amorodos salvaxes*, *Persona*, *Scener ur ett äktenskap* ou *O sétimo selo*, dirixidas polo seu compatriota Ingmar Bergman.

Bibi Anderson faleceu aos 83 anos.

Traxectoria
-----------

Bibi Andersson en 1957
En 1951, iniciou a súa carreira cinematográfica co realizador Ingmar Bergman, na produción dunha curta publicitario para un deterxente. O seu primeiro papel cinematográfico interpretouno en 1953 xunto ao actor Nils Poppe na cinta *Dumbon*.

Realizou estudos de actuación no Terserus teaterskola, para logo, entre 1954 e 1956, estudar no Real Teatro Dramático de Estocolmo (Dramaten), participando posteriormente como actriz no Teatro de Malmö (Malmö stadsteatern), baixo a dirección de Ingmar Bergman até 1959. Simultaneamente, participou nos fílmes *Amorodos salvaxes* (1956) e *O sétimo selo* (1957) do mesmo director, filmes que a lanzaron á fama. En 1962, incorporouse por un ano ao elenco do Teatro de Uppsala (Uppsala stadsteatern), regresando ao Real Teatro Dramático de Estocolmo ao ano seguinte. En 1966, actuou na cinta *Persona* e en *Paixón* en 1970.

Traballou tamén con outros directores de renome, como John Huston e Robert Altman (*Quintet*, 1979). A partir da década de 1980, dedicouse á interpretación e á dirección teatral. Apareceu na obra *Long Day's Journey into Night* (1988) e nos filmes *Una estación de paso* (1992), *Il sogno della farfalla* (1994), *Drømpsel* (1994) e *Det blir aldrig som man tökt sig* (1999).

Notas
-----

1. ↑  Morre a actriz sueca Bibi Andersson, musa de Ingmar Bergman
2. ↑  Biografías y Vidas. "Bibi Andersson". Consultado o 14 de outubro de 2006.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bibi Andersson Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal:Cine
* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234921
* WorldCat
* VIAF: 51834074
* Allmovie: p1469
* AlloCiné: 85748
* BIBSYS: 90916344
* BNE: XX1265439
* BNF: 132028745
* CiNii: DA16910999
* Danskefilm: 1142
* DeutscheBio: 129968161
* EBID: ID
* FAST: 1802889
* FemBio: 852
* Filmportal: ID
* GEC: 0003838
* GND: 129968161
* IBDB: 91460
* IMDb: nm0000761
* ISNI: 0000000121329583
* KulturNav: ID
* LCCN: no2013006440
* Munzinger: 00000015469
* NKC: ola2002113879
* NLA: 40408092
* NNDB: 000132165
* NTA: 07106544X
* SELIBR: 213110
* SUDOC: 053431510
* Synchronkartei: 9724
* TMDb: 6657
* TVcom: bibi-andersson
* WikiTree: Andersson-5847

 |