recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Novas da Galiza*** é un periódico mensual galego, editado polo grupo de comunicación Minho Media S.L..

Historia e características
--------------------------

Ten un carácter laico e considera que a soberanía reside no pobo galego e presidido pola tradición política da esquerda nacionalista galega. Dentro do grupo de xornais monolingües en galego, este medio caracterízase por defender o reintegracionismo lingüístico, é dicir, a unidade entre o galego e o portugués.

*Novas da Galiza* naceu en febreiro de 2002 e durante tres anos mantivo a distribución gratuíta, repartíndose en locais sociais, espazos alternativos e sedes de colectivos, con presenza tamén en Internet. En marzo de 2005 pasou a ser vendido nos quioscos, ampliando a súa cobertura territorial a toda Galiza. O xornal pon a disposición os números na súa hemeroteca virtual no mes seguinte á saída nos quioscos.

Notas
-----

1. ↑  "Facebook - Acerca de NovasdaGaliza".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Novas da Galiza

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xornalismo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Lucha.

***La Lucha*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1898 e 1917.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario federal*, apareceu o 1 de abril de 1898. Defensor do ideario e dos intereses do federalismo, tratou de continuar o labor de *La Vanguardia* e *La Federación*. O seu director, propietario e editor foi Arturo Fariña ata 1903, cando foi substituído por Joaquín Novoa Barros. Caracterizado pola súa maquetación, que facía que se abrise de esquerda á dereita, e polo seu estilo irónico e ferinte, foi un periódico de esquerdas e anticlerical, que mantivo polémicas coa prensa católica e conservadora, especialmente con *El Restaurador*. Foron os seus redactores Luis Suárez Gutiérrez, Humberto Cuíñas, Nicolás Paz Pardo e José Quintas da Vila, e entre os colaboradores figurou Eusebio Alonso Vieites. Incluíu editorial, poesías, reproducións de artigos e moi poucas noticias. Aínda que algunhas fontes dan como data de cesamento 1914, parece que aínda se editaba en 1917, posto que o seu director Pascual Ruiz Enríquez, foi procesado e xulgado en novembro dese ano por inxurias á Garda Civil.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Pontevedra*, 24-11-1917, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez Blázquez, José Mª (1980). "La prensa periódica viguesa en el siglo XIX". *Vigo en su historia* (en castelán). Caja de Ahorros Municipal de Vigo. pp. 556–558. ISBN 84-7231-494-4.

* "Lucha, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Patria Gallega.

***La Patria Gallega***, subtitulado *Órgano oficial de la Asociación Regionalista*, foi un periódico quincenal editado en Santiago de Compostela do 30 de marzo de 1891 ao 15 de xaneiro de 1892.

Traxectoria
-----------

Aparece o 30 de marzo de 1891, dirixido por Alfredo Brañas coa colaboración de Manuel Murguía, foi o órgano da Asociación Regionalista Gallega. A publicación xurdiu co gallo dos xogos florais de Tui, celebrados en xuño de 1891, cando se fundou a Asociación Regionalista Gallega. De carácter literario, incluíu recensións e artigos xornalísticos en que manifestaba grande interese polo rexionalismo catalán como modelo a seguir en Galicia. Cesou a súa publicación o 15 de xaneiro de 1892.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Patria Gallega Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 375. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Rexionalismo galego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391417
* Galiciana: 6762

 |
**Xosé Basanta Fernández Pacheco**, nado o 15 de decembro de 1784 en Mondoñedo e finado 23 de marzo de 1865 na mesma cidade, foi un sacerdote galego, mestre de capela da catedral de Mondoñedo durante case 60 anos. Escribiu panxoliñas de Nadal, algunhas delas en galego. A súa composición máis coñecida é *Plorans plorarit*.

Traxectoria
-----------

Ingresou no coro de nenos da Catedral de Mondoñedo en 1796, ano no que pasa a depender da Catedral ao morrerlle a avoa e ser orfo de pais polo que se formou musicalmente na catedral. En 1805 é nomeado Mestre de Capela da catedral.

Viaxou a Santiago de Compostela e Madrid para mellorar a súa formación e recibiu a oferta de Mestre de Capela da Catedral de Oviedo, que non aceptou ao mellorárselle a situación en Mondoñedo.

Algunhas das súas obras son: *Miserere, Plorans, ploravit, Dixit Dominus, Deus ecce Deus, Misa, Sacri Solemnis, Libera me Domine*. En 1832 escribiu o *Oficio dos defuntos*.

Notas
-----

1. 1 2 3  Vigo García, Abel (outubro, novembro, decembro, 2023). "José Pacheco, mestre de capela da catedral de Mondoñedo. Achega á súa biografia.". *Grial* **LXI** (240): 125–129. ISSN 0017-4181.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Pacheco, Xosé". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

### Ligazóns externas

* Mondoñedo. Todo sobre José Pacheco.
* O portal de Mondoñedo. Información sobre persoeiros ilustres. Arquivado 01 de xuño de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11032401
* WorldCat
* VIAF: 9553029
* BNE: XX1561180
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000000059341951
* LCCN: no2004035482

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Pueblo.

***El Pueblo*** foi un semanario de carácter republicano que se editou en Pontevedra entre 1914 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 1 de xuño de 1914. Foi o seu director Juan Manuel Rodríguez de Cea. Aínda que escrito en castelán, mantiña a sección "O Labrego" en galego. Suprimido durante a ditadura de Primo de Rivera, reapareceu en marzo de 1930. Entre os seus colaboradores figurou Roberto Panero Fernández. Deixou de publicarse o 5 de novembro de 1932, para converterse nun diario que aparece co título de *El País*.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-3-1930, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Pueblo, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20544316
* Galiciana: 580271

 |
**Vanguard 3** foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado nun foguete Vanguard desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral o 18 de setembro de 1959.

Características
---------------

Vanguard 3 foi lanzado para facer medicións da magnetosfera terrestre, dos raios X solares e os seus efectos na atmosfera terrestre, estudar a contorna de micrometeoritos cerca da Terra e medir o arrastre causado pola atmosfera superior. A instrumentación de a bordo incluía un magnetómetro de protóns, unha cámara de ionización para raios X, transmisores de radio e detectores de micrometeoritos. Cos datos obtívose unha imaxe máis completa da contorna espacial terrestre e definiuse mellor a parte inferior dos cintos de radiación.

O satélite estabilizábase mediante xiro e funcionou alimentado por baterías ata que se esgotaron tras 85 días en órbita. Despois diso o satélite foi seguido opticamente para estudar o efecto do arrastre da atmosfera na súa órbita. Tiña forma de esfera de 42,9 kg de masa e 50,8 cm de diámetro da que sobresaía un mastro cónico de 66 cm de longo. O interior da esfera estaba presurizado e contiña a instrumentación, incluída a electrónica de comunicación e dos experimentos. Tamén contiña unha cinta grabadora de datos para transmitilos ao pasar sobre unha estación de seguimento. Do corpo do satélite sobresaían catro antenas a intervalos de 90 graos e no seu exterior tamén se atopaba unha célula solar de sulfuro de cadmio, cerca do ecuador da esfera. O magnetómetro ía no extremo do mastro.

Dada a súa órbita, Vanguard 3 permanecerá no espazo uns 300 anos antes da súa reentrada na atmosfera terrestre.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "VANGUARD 3" (en inglés). Consultado o 13 de marzo de 2018.
2. 1 2 3  "Letter dated 6 March 1962 from the Acting Secretary-General addressed to the Chairman of the Committee on the Peaceful Uses of Outer Space, transmitting a communication dated 5 March 1962 from Permanent Representative of the United States of America" (PDF) (62-04423). 7 de marzo de 1962: 2. Consultado o 13 de marzo de 2018.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  NASA (21 de marzo de 2017). "Vanguard 3" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 10 de xaneiro de 2017. Consultado o 13 de marzo de 2018.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "Vanguard Magnetometer satellite" (en inglés). Consultado o 13 de marzo de 2018.
5. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2018). Gunter's Space Page, ed. "Vanguard (20in Magnetometer, X-Ray, Environment)" (en inglés). Consultado o 13 de marzo de 2018.
6. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2011). "Vanguard 3" (en inglés). Consultado o 13 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Vanguard 3*** |

### Outros artigos

* Vanguard
* Vanguard 1
* Vanguard 2

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q632896
* NSSDC ID: 1959-007A
* SCN: 00020

 |
O traxe espacial Berkut exposto no Museo Memorial da Astronáutica en Moscova.
**Berkut** foi o nome dun traxe espacial soviético deseñado para actividades extravehiculares. Tratábase dun traxe espacial Sokol como os usados nas naves Vostok, modificado. As subministracións para o cosmonauta xa non eran proporcionados a través dun cable umbilical se non a través dun sistema de control ambiental sinxelo de ciclo aberto. O osíxeno, usado tanto para respirar como para refrixeración, ía nunha mochila ao lombo. Unha válvula de alivio vertía ao espazo o calor, humidade, dióxido de carbono e osíxeno sen consumir producidos polo cosmonauta. A válvula tiña dúas posicións de presurización: a 0,27 ou 0,40 atmosferas.

O traxe foi usado unicamente durante a misión Voskhod 2 e vestido por Aleksei Leonov, que tras o primeiro paseo espacial da Historia tivo problemas ao regresar á nave pola rixidez do traxe.

Notas
-----

* Mark Wade (2018). "Berkut" (en inglés). Consultado o 25 de xullo de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Berkut*** |

### Outros artigos

* Voskhod 2
* Sokol
***La Aurora del Miño*** foi un periódico semanal editado en Lugo en 1857.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico de intereses morales y materiales*, o primeiro número apareceu o 15 de maio de 1857. Fundado por Manuel Soto Freire, o seu director foi Teolindo María Romero ata o 2 de xuño e a partir desa data Dimas Corral Rebellón que dimitiu a finais de xullo, e tiña como redactores a Antonio Castro Martínez e aos directores. Colaboraron nel José María Castro Bolaño, José López de la Vega, Luciano Sánchez Gil, José Rodríguez e Román García Blanes. Incluía poemas, artigos científicos, correspondencia, crónicas, un boletín relixioso e variedades. Desapareceu o 24 de novembro de 1857 co número 32.

Notas
-----

1. ↑  Soto (1997), p. 12.
2. ↑  *El Iris de Galicia*, 26-7-1857, p. 3.
3. ↑  Soto (1997), p. 14.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Soto, Juan (1997). *Manuel Soto Freire*. A Coruña: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-1989-2.

### Ligazóns externas

* 

* Ficha e exemplares de *La Aurora del Miño* na Biblioteca Virtual de Prensa Histórica do Ministerio de Cultura.
* Exemplares de *La Aurora del Miño* na Hemeroteca Virtual da Real Academia Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548589
* BVPH: 4360

 |
**Xoán VIII** (16 de decembro de 1392 - Constantinopla, 31 de outubro de 1448), alcumado **Paleólogo** foi emperador bizantino e fillo máis vello de Manuel II. En 1425 pasou a ser emperador en solitario. Casou dúas veces: primeiro con Ana, filla do Gran duque Basilio I de Moscova, en 1414; e logo con Sofía de Montferrato en 1421, cando foi nomeado co-emperador xunto ao seu pai. Non tivo fillos de ningún dos dous matrimonios.

Para buscar protección fronte á ameaza dos turcos otománs, visitou o Papa e aceptou a unión das igrexas grega e latina, o que se ratificou en Florencia en 1439. En devandita viaxe estivo acompañado por Xurxo Gemisto Pletón, un filósofo neoplatónico que tería unha grande influencia sobre o mundo académico italiano, así como sobre o Renacemento en toda Europa occidental. A unión da igrexas fracasou, pero grazas á súa prudente política ante o Imperio otomán logrou conservar Constantinopla e en 1432 resistiu un asedio do sultán Murad II.

Designou o seu irmán Constantino XI como sucesor, e, malia as intrigas dos seus irmáns máis novos, Demetrio e Tomé, a súa nai, Helena Dragas, conseguiu asegurarse a sucesión de Constantino.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Manuel II Paleólogo | **Xoán VIII Paleólogo**(1425-1448) | *Precede a:* Constantino XI |
| Dinastía Paleólogo |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37062
* WorldCat
* VIAF: 37307937
* BAV: ADV10013718
* BMT: 113348
* BNF: 16981221z
* BRE: 2016736
* CERL: cnp00295504
* DeutscheBio: 102544646
* EBID: ID
* FAST: 223900
* GEC: 0034612
* GND: 102544646
* ICCU: VEAV471298
* ISNI: 0000000026754039
* LCCN: n88069693
* NTA: 074476912
* Orthodox Encyclopedia: 469766
* SNAC: w6xw6dk1
* SUDOC: 130921335
* ULAN: 500354838
* WikiTree: Palaiologos-6

 |
Unha das sondas Helios durante unhas probas.
**Helios 1 e 2** foron dúas sondas espaciais colaboración da axencia alemá DLR e da NASA. Helios 1 foi lanzada o 10 de decembro de 1974 e Helios 2 o 15 de xaneiro de 1976, ambas a bordo de foguetes Titan IIIE desde Cabo Cañaveral.

Características
---------------

A misión das dúas sondas Helios foi estudar o espazo interplanetario e a contorna do Sol nas súas proximidades, nunha órbita cun perihelio de só 0,309 UA e un afelio de 0,985 UA. Cada nave iba equipada con dous mastros con instrumentación e unha antena dipolo de 32 m de longo. Os instrumentos a bordo permitían medir campos magnéticos, eléctricos, partículas cargadas, a luz zodiacal e impactos de micrometeoritos. As sondas estabilizábanse mediante xiro a 60 r.p.m. co eixo de rotación perpendicular á eclíptica. As comunicaciós coas sondas tiñan lugar a velocidades de entre 8 e 4096 bps. Helios 1 tivo problemas ao despregar a súa antena dipolo, o que afectou durante o resto da misión ás medicións feitas polo resto de instrumentos.

Instrumentos
------------

Helios 1 e 2 levaban os seguintes instrumentos a bordo:

* Un magnetómetro de porta de fluxo para flutuacións de campo.
* Un magnetómetro de porta de fluxo para medir campos medios.
* Un magnetómetro de busca de bobina.
* Medidor de ondas de plasma solares.
* Un analizador de espectro de frecuencia fina e baixa resolución temporal.
* Detector de radioondas de entre 26,5 kHz e 3 MHz.
* Detector de raios cósmicos.
* Detector de raios cósmicos de orixe solar e galáctico.
* Detectores de plasma.
* Detector de electróns e protóns enerxéticos.
* Fotómetro para a luz zodiacal.
* Detector e analizador de micrometeoroides.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Helios" (en inglés). Consultado o 9 de maio de 2020.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Helios 1, 2" (en inglés). Consultado o 9 de maio de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Helios*** |

### Outros artigos

* Titan IIIE
*Independenţa României* (filme de 1912).
A **Guerra de independencia de Romanía** tivo lugar en 1877 contra o Imperio Otomán.
O 16 de abril de 1877 Romanía e mailo Imperio ruso asinaron un tratado en Bucarest que autorizaba ás tropas rusas cruzar terra romanesa, coa condición de que Rusia respectase a integridade de Romanía coma estado independente. A mobilización comezou e, ao redor de 120.000 soldados foron congregados no sur do país para defender un posible ataque das tropas otomás dende o sur do Danubio. O 24 de abril, Rusia declaroulle a guerra ao Imperio Otomán e as súas tropas entraron en Romanía.

Véxase tamén
------------

* Historia de Romanía

Ligazóns externas
-----------------

* The Plevna Delay by Richard T. Trenk, Sr. (Originally published in *Man At Arms* magazine, Number Four, agosto, 1997)
* The Romanian Army of the Russo-Turkish War 1877-78
* Grivitsa Romanian Mausoleum in Bulgaria

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3778687
* LCCN: sh85115007

 |
Evolución do Imperio Otomán: polo ingreso na súa órbita de poder usábase o termo de suzeranía.
A **suzeranía**[] era unha situación na cal unha rexión ou un pobo daba tributo a unha entidade máis poderosa que permitía ao tributario unha autonomía doméstica limitada para manexar relacións internacionais. A entidade máis poderosa na relación de suzeranía, ou a cabeza de estado desta entidade máis poderosa chámase suzerán.

Historia e características
--------------------------

O termo suzeranía empregábase orixinalmente para describir a relación entre o Imperio Otomán e as súas rexións contiguas. Diferénciase da soberanía en que o tributario ten unha autonomía limitada. Un suzerán tamén era un señor feudal a quen os vasalos pagábanlle un tributo.

O concepto de suzeranía é un concepto que se aplica aos imperios na historia, non ten cabida na lei internacional do século XXI.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Soberanía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463573
* AAT: 300237154
* Treccani: suzerainete

 |
**Andevoto**, en latín **Andevotus**, morto polo 437, foi un líder militar de probable orixe vándala ao mando dun exército privado que actuou en Hispania ao servizo da poderosa aristocracia terratenente hispanorromana da Bética.

Traxectoria
-----------

No ano 437, participou nunha batalla nas beiras do río Genil, onde se enfrontou ao rei suevo Requila. Este venceu, facéndose cun gran botín en ouro e prata.

### Hipóteses sobre a orixe

Aínda que a súa orixe non está clara, para uns era un xeneral romano e para outros era un caudillo vándalo que non seguira a Xenserico cando este pasou a África no 429. Neste caso, a denominación de Andevoto sería a latinización do antropónimo xermánico *Anduit*, de orixe vándala ou ostrogoda.

Segundo Isidoro de Sevilla, Andevoto era o líder militar dos exércitos romanos (*dux Romanae Militiae*) afincados en Hispania. Con todo, o bispo de Híspalis non é recoñecido como a fonte máis fiable para os acontecementos acaecidos en Hispania no século V. Segundo E.A. Thompson, seria un *comes* *Hispaniarum* enviado a Hispania pola corte de Rávena, enviado ao mesmo tempo có conde Censorio, para pór remate aos ataques dos suevos na Bética.

Doutra opinión é Hidacio, quen opina que ía *cum sua manu.* Esta hipótese é refrendada por Sanz quen interpreta a frase como tropas dependentes del mesmo. Segundo isto, é posíbel que actuase en Hispania cun exército propio contratado pola poderosa nobreza hispanorromana para se defenderen dos ataques e saqueos xermánicos.

Notas
-----

1. 1 2  Cawley, Charles; FMG (2021). "Medieval Lands". *fmg.ac* (en inglés). Consultado o 13 de maio de 2021.
2. ↑  Hidacio, *Chronicon* XIV (en *latín*)
3. 1 2  Martindale (1980), p. 86
4. ↑  Isidoro de Hispalis, *Historia Suevorum*, 85 (en *latín*)
5. ↑  Thompson (1982), p. 220
6. ↑  Sanz (1986), p. 260

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martindale, J.R. (1980). *The prosopography of the later Roman Empire* (en inglés). II (395 - 527). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521201594.

* Sanz, Rosa (1986). "Aproximación al estudio de los ejércitos privados en Hispania durante la antiguedad tardía". *Gerión* (Madrid: Editorial de la Universidad Complutense de Madrid,) (4): 225–264. ISSN 0213-0181.
* Thompson, Edward Arthur (1982). *Romans and Barbarians : The Decline of the Western Empire* (en inglés). Madison: University of Wisconsin Press. ISBN 9780299087043.

### Ligazóns externas

* Isidoro de Hispalis, *Historia de regibus gothorum, wandalorum et suevorum* (en The Latin Library) (en *latín*)
* Hidacio, *Chronicon* (en *latín*)
**Yarmouth** é unha vila portuaria e pesqueira de 7.162 habitantes do condado de Yarmouth, no golfo de Maine, na baía de Fundy, no suroeste da provincia atlántica Nova Escocia no Canadá. É a segunda localidade máis meridional do Canadá e adoita ser denominada "a entrada a Nova Escocia".

Historia
--------

Denominada orixinalmente como Port Forchu, foi fundada en 1759 e anexionada en 1890. Ao longo do século XIX foi un importante centro de construción naval, sendo o lugar do mundo que rexistraba maior tonelaxe *per cápita*, mais cando os barcos de vapor comezaron a asumir a dominar na navegación, a cidade esmoreceu.

Economía
--------

A actividade económica desta pequena cidade está baseada na pesca, por mor da proximidade do banco Georges, no transporte e no turismo. A cidade atópase no cerne dos caladoiros de langosta máis importantes do mundo polo que, usualmente, recibe as maiores cantidades de desembarque de langosta de todo Canadá. 

Yarmouth conta cun porto de ligazón rápida cos Estados Unidos, así como cun aeroporto e unha autoestrada que unen a cidade co resto do mundo.

Notas
-----

1. ↑  "YARMOUTH: LANDS END". *bayoffundy.com* (en inglés). 18-7-2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Yarmouth, Nova Escocia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do concello

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q864688
* WorldCat
* VIAF: 236108882
* EBID: ID
* GeoNames: 6185217
* GND: 4513980-5
* MusicBrainz: ID

 |
**Ignacio Pardo**, nado en Lugo en 1947, é un videoartista galego dedicado tamén a outros sectores do audiovisual como a dirección artística.

Traxectoria
-----------

Comezou na videocreación en 1985 con Videoviolín. Participou no Certame de Cádiz (1987) Certame Nacional de Vídeo de Vitoria (1986) e estivo presente en ARCO (1988 e 1989),"Panorama Europeo de Videoarte" no Centro Cultural Conde Duque realizado en Madrid en 1992, "La Imagen Sublime. Vídeo de creación en España 1970-1985", "Bienal de la Imagen en Movimiento. Visionarios Españoles"(1992), "Todo fluye: infografía española" (1996), "Señales de Vídeo. Aspectos de la videcreación española de los últimos años "(1996) organizadas polo Centro de Arte Reina Sofía, "Nuevos caminos. Amenazas y promesas del arte electrónico" Consellería de Cultura (1999), ademais de na Documenta de Kassel e outras mostras internacionais como Hannover, Arnheim, Utrecht, Rennes, Cannes, Liubliana, Nápoles, Sydney, Graz, Berlín, Innsbruck, São Paulo, Helsinki, Lynz, Moscova etc... En maio e xuño de 2007 expón "Senescencia" no soto do Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela. En novembro de 2018 expón "Exhumación" na Fundación Luis Seoane da Coruña.

Obras de Videocreación
----------------------

* Videoviolin (1985)
* Parpadeo (1986)
* Triángulo (1988)
* Tránsito (1988)
* Antípoda (1988)
* Ninfografía (1992)
* Carne viva (1993)
* Ojo de pez (1994)
* Ventanas de noche (1995)
* La tentación del caracol vive arriba (1996)
* Paseantes (2003)
* Moscas (2004)
* Vientre, Mosca, Agua, Bosque, Senescencia, Abrazo, Latido e Fuego (2007)

Dirección artística
-------------------

* *Contrabajo* (1997)
* *Blanca Madison* (2000)
* *Toda clase de peles* (2001)
* *Himno Galego* (2001)

Exposicións
-----------

Retrospectiva no CGAC. Fundación Luis Seoane da Coruña.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390593
* WorldCat
* VIAF: 86511356
* BNE: XX4616291
* GND: 135889928
* ISNI: 000000011773405X
* RKD: 372619
* SUDOC: 129241997

 |
**Aemilia Hilaria**, nada arredor de 300 e finada arredor de 363, foi unha médica galorromana. Practicou a medicina e escribiu libros sobre xinecoloxía e obstetricia. Era chamada "Hilaria" debido á súa alegría infantil.

Traxectoria
-----------

Aemilia naceu no Imperio Romano nunha área preto do que é agora Mosela, Francia. Creceu na zona e converteuse en médica alí. Aemilia era a tía materna de Ausonio, un galorromano que se converteu en titor do emperador Graciano o Mozo. Ausonio escribiu unha serie de poemas biográficos sobre os membros da súa familia, incluíndo Aemilia, chamado *Parentalia*. No seu poema sobre a súa tía describiuna como unha "virxe dedicada", que rexeitou o matrimonio para continuar a súa carreira. Describiuna como «adestrada nas artes médicas tan ben como calquera home», así como unha médica honesta e hábil, que tamén axudou o seu irmán cos seus propios estudos de medicina.

Na cultura popular
------------------

Aemilia é unha das mulleres destacadas incluída na peza de instalación *The Dinner Party* de Judy Chicago, sendo representada como un dos 999 nomes no *Heritage Floor*.

Notas
-----

1. 1 2 3  Ogilvie, Marilyn Bailey (2000). *The biographical dictionary of women in science: pioneering lives from ancient times to the mid-20th century* (en inglés). Taylor & Francis. p. 11. ISBN 978-0-415-92038-4.
2. ↑  Gardner, Jane F. (1991). *Women in Roman Law and Society* (1st ed.). Indiana University Press. p. 182. ISBN 0-253-20635-9.
3. ↑  Decimus Magnus, Ausonius (1886). Rudolfus Peiper. ed. *Opuscula. Part 3, Domestica, 33*. Leipzig.
4. ↑  Furst, Lilian R. (1999). *Women Healers and Physicians: Climbing a Long Hill*. Lexington: University Press of Kentucky. p. 144. ISBN 0-8131-0954-X.
5. ↑  "Aemilia". *Elizabeth A. Sackler Center for Feminist Art: The Dinner Party: Heritage Floor*. Brooklyn Museum. 2007. Consultado o 16 December 2011.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hurd-Meade, Kate Campbell (1938). *A History of Women in Medicine*. Haddam Press; First edition.
***El Uma*** foi un periódico editado en Ponteareas en 1919 e 1925.

Historia e características
--------------------------

### Primeira época

Cando *El Tea* foi suspendido por orde gobernativa en marzo de 1919 foi substituído por ***El Uma***. Subtitulado *Decenario político independiente defensor de los intereses del distrito de Puenteareas*, apareceu o 3 de abril de 1919. Publicábase en Pontevedra. Editado polo mesmo grupo de *El Tea* contando con moitos dos seus colaboradores e cunha liña editorial similar de loita agrarista e anticaciquil.

### Segunda época

Cando *El Tea* volveu ser suspendido por problemas coa Ditadura de Primo de Rivera a principios de 1925, foi novamente substituído por ***El Uma***. Subtitulado *Decenario agrario de administración*, apareceu o 14 de marzo de 1925. Foi editado polo mesmo grupo de *El Tea* contando con moitos dos seus colaboradores e cunha liña editorial similar de loita agrarista e anticaciquil. O último número desta etapa foi o 10, aparecido o 14 de xuño de 1925.

### Tercera época

Cando *El Tea* volveu ser suspendido a finais de 1925, foi novamente substituído por ***El Uma***. Subtitulado *Decenario agrario de administración*, apareceu o 24 de novembro de 1925. Foi editado polo mesmo grupo de *El Tea* contando con moitos dos seus colaboradores e cunha liña editorial similar de loita agrarista e anticaciquil. Foi substituído por *El Agro Celta*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Catálogo de publicacións periódicas do Arquivo da Emigración Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387502
* Galiciana: 16600

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Sol.
***El Sol*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1902.

Historia e características
--------------------------

Apareceu a principios de outubro de 1902. Semanario obreirista de tendencia unitaria, participaron nas súas páxinas militantes obreiros de ideario socialista, republicano ou anarquista. Aos poucos días apareceu o semanario joco-serio *La Comadre* co propósito de combatilo. O 27 de outubro unha manifestación de estudantes de Farmacia apedreou a súa redacción en protesta polas opinións do periódico sobre o discurso de apertura do curso do catedrático da Facultade de Farmacia, Miguel Sojo. Desapareceu ao pouco tempo, forzado pola persecución gobernativa.

Notas
-----

1. ↑  *La Idea Moderna*, 10-10-1902, p. 2.
2. ↑  *La Idea Moderna*, 18-10-1902, p. 2.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 28-10-1902, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. ISBN 84-7492-489-8.
Esquema da flor no que se ve o cáliz.
O **cáliz**, en Botánica, é o verticilo externo nas flores con perianto heteroclamídeo, é dicir, con dúas clases de pezas. Componse de sépalos, que son follas florais estériles, xeralmente verdes e de consistencia herbácea. Ten función protectora.

Características
---------------

Se os sépalos están libres entre eles, o cáliz chámase *dialisépalo*, mentres que se están unidos chámase *gamosépalo* como no "caravel" *(Dianthus caryophyllus*, cariofiláceas) ou o "seibo" *(Erythrina crista-galli* (leguminosas).

Cando o cáliz é gamosépalo pódense distinguir tres partes ben definidas: o *tubo*, que é a porción na cal os sépalos están unidos; a *gorxa*, que é o sitio na os sépalos sepáranse uns doutros; e o *limbo*, que é a poción libre, formada polos extremos apicais de cada sépalo ou lóbulos.

Os sépalos poden ter consistencia e forma variadas. Nas compostas, por exemplo, os sépalos están reducidos a pelos ou porcas que constitúen o denominado papo.

Segundo a súa duración con respecto ás outras pezas florais, o cáliz pode ser *efémero* ou *fugaz*, cando os sépalos caen ao abrirse a flor, como na "papoula" *(Papaver rhoeas*, papaveráceas); *deciduo*, cando os sépalos despréndense despois de que ocorreu a fecundación; ou *persistente* cando permanece despois da fecundación e acompaña ao froito, como no caso da "maceira" (*Malus domestica*, rosáceas).).

A anatomía do cáliz é, entre todas as pezas florais, a que máis lembra á dos nomófilos (follas normais). O mesofilo está formado xeralmente por parénquima clorofiliano homoxéneo. Xeralmente en cada especie, cada sépalo está innervado polo mesmo número de trazas foliares que presentan os nomófilos.

Notas
-----

1. ↑  Universidad Nacional del Noreste. Facultad de Ciencias Agrarias. Morfoloxía de plantas vasculares. Tema 4.4: Perianto, cáliz Arquivado 17 de setembro de 2009 en Wayback Machine.. Consultado o 10 de abril do 2009 *(en castelán)*.
2. ↑  Universidad Nacional del Noreste. Facultad de Ciencias Agrarias. Morfoloxía de plantas vasculares. Tema 22: Anantomía floral, cáliz Arquivado 09 de abril de 2009 en Wayback Machine.. Consultado o 10 de abril do 2009 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2933965
* BRE: 4680804
* EBID: ID
* Treccani: calice

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nós.

***Nós*** foi unha revista editada na Habana en 1921.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Orgao da "Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana"*, apareceu en 1921. Dirixido por Sinesio Fraga, entre sus colaboradores figuraron Andrés Rodríguez Orjales, Tomás Rodríguez Sabio, Camilo Díaz Seoane, Fuco Gómez, Xavier Pardo, Óscar Fraga Gómez, A. Legazóne e Xosé Arias Portela. Escrito integramente en galego, reivindicaba a identidade histórica de Galicia como nación e proclamaba o dereito á súa independencia. Na sección Novas da Causa expoñíanse as actividades promovidas por Xuntanza en Galicia e Cuba. Tamén funcionou como foco cultural para fomentar a literatura e a lingua galega. Durou pouco xa que, despois dos primeiros oito números, transformouse en *Terra Gallega*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. ISBN 84-8472-069-1. Consultado o 4 de febreiro de 2014.

### Outros artigos

* Publicacións impresas da diáspora galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542498
* Galiciana: 3941

 |
***Crónica del rey pasmado*** é unha novela en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester publicada en 1989 por Editorial Planeta.

Foi levada ao cinema en 1991 por Imanol Uribe, co título de *El rey pasmado*, e con guión de Gonzalo Torrente Malvido e Juan Potau.

En 2004 foi incluída na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de *La Voz de Galicia*.

Trama
-----

O rei Filipe IV de España é un mozo de 20 anos. Logo de pasar unha noite cunha prostituta á que mira espida, éntralle o antollo de ver sen roupa a súa muller. Isto convértese nun conflito de estado, no que se ven implicados o seu valido, e máis o consello do Santo Oficio.

Narración
---------

A obra está narrada desde o punto de vista do narrador omnisciente. Aínda que nalgún caso emprega a primeira persoa, dando a entender que o narrador é un membro da corte do rei, non fala dos seus feitos, senón sempre usando a terceira persoa.

Utiliza decote o sentido do humor, parodiando a alta sociedade do momento. A linguaxe empregada utiliza numerosas expresións propias do tratamento cortesán e eclesiástico de inicios do século XVII. Amais do uso do castelán, hai numerosas expresións en latín propias de rezos.

### Personaxes

Aínda que hai varios personaxes reais, non se explicita o seu nome en ningún momento.

* O rei: Filipe IV de España.
* A raíña; tamén nova, e de procedencia francesa.
* O Conde de la Peña Andrada: nobre galego con patente de corso para atracar barcos ingleses e neerlandeses. Ten a súa casa patrucial no val de Valdoviño, e os seus barcos teñen base en Cedeira, Ortigueira e Cariño.
* Marfisa; a prostituta máis desexada da corte; cobra dez ducados por noite.
* Lucrecia; camareira da anterior.
* o valido do rei, o conde-duque de Olivares. Non logra ter descendencia coa súa muller, e achácao a motivos relixiosos.
* o padre Almeida, un xesuíta portugués, que estivo no Brasil como misioneiro.
* o padre Villaescusa.

### Espazo e tempo

Está ambientada en Madrid a comezos do século XVII (dise que o rei, que naceu en 1605, ten 20 anos). É no mes de outubro, pero aínda vai bastante calor. Aparecen descritos numerosos espazos da vila castelá, especialmente igrexas, mosteiros e palacios reais.

Fálase da guerra de Flandres e da chegada a Cádiz da frota procedente das Américas cargada de ouro e prata. Fálase da situación social e política da época: o estado endebedado cos banqueiros xenoveses, o poder eclesiástico e as confrontacións entre ordes relixiosas, e a subordinación das persoas ante as institucións.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha Arquivado 09 de decembro de 2011 en Wayback Machine. na web da editorial *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5391592
* ISBN: 978-84-670-3352-6

 |
O ***Almanaque Agrícola ZZ*** é un almanaque agrícola de periodicidade anual editado no Porriño orixinalmente por iniciativa da empresa Zeltia Agraria e desde 2001 pola súa sucesora Syngenta Agro.

Características
---------------

O primeiro número apareceu en 1953, a iniciativa de Fidel Isla Couto e de Ismael Sierra Franco. Ao igual ca os números seguintes, foi integramente en galego. A publicación informa sobre os ciclos da Lúa, as datas para os labores da terra, feiras e festas, coñecementos agronómicos, cultura popular, refraneiro e contos e información da propia empresa. Nos primeiros números as viñetas debuxábana ilustradores recoñecidos e logo apareceron as fotografías a toda cor. Nos primeiros anos do comezo do século XXI distribuíanse anualmente 100.000 exemplares de balde entre os distribuidores oficiais.

Notas
-----

1. ↑  Pérez Rego, David e Alonso Rodríguez, Albino (2005) "Un caso destacado de publicaciones españolas: el almanaque agrícola ZZ de Zeltia" Boletín de la ANABAD Vol. 55 Nº 3 pp: 123-126
2. ↑  "O "Mintireiro Verdadeiro" e o "Almanaque Agrícola ZZ" sobreviven logo de máis de cincuenta anos a publicar en galego" consello da Cultura Galega, 2 de xaneiro de 2005

Véxase tamén
------------

* Web oficial

### Ligazóns externas
Un **Gran Župan** (en serbio cirílico Велики жупан, en serbio latino *Veliki župan*, en latín *Magnus Iupanus*, en grego ζουπανος μεγας, *zoupanos megas*), era un título nobiliario dos eslavos do sur relacionado con župa, termo eslavo que orixinariamente significaba *pater familias* e, despois, xefe tribal dunha comunidade chamada župa, e que máis tarde se usou para designar un cargo como o de knez, Gran Príncipe ou Duque, segundo as administracións.

O primeiro rexistro escrito deste termo aparece no século IX, nunha inscrición en grego medieval nunha copa de prata do Primeiro Imperio búlgaro. A inscrición refírese a un certo Sivin, que parece que tiña esa posición nos tempos de Boris I (852–889). Parece que Sivin era un boiardo que axudaba na cristianización de Bulgaria.

Na Idade Media, o ***Veliki Župan*** serbio gobernaba un Principado que tiña varios "feudos", e o título describe ao titular como líder supremo de todas as terras, e que daba o título de *Župan* (segundo título máis alto) a fillos, irmáns ou outros familiares.

O Gran Župan máis notábel foi Estevo Nemanja, o fundador da dinastía Nemanjić, que sucedeu á dos Vlastimirović e gobernou Serbia durante varias décadas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Župan
* Historia de Serbia
* Historia dos eslavos do sur
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Pueblo.

***El Pueblo*** foi un periódico publicado en Redondela entre 1895 e 1901.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en febreiro de 1895 co subtitulo *Semanario de Intereses Generales*, que mantivo ata o número 19 saíndo os domingos. Pasou despois a *Bisemanal Independiente* ata o número 100, aparecendo os mércores e os domingos e a partir de 1896 os xoves e os domingos. Finalmente desapareceu o subtítulo. Caracterizouse por defender os intereses agrícolas da comarca. Foron os seus directores Francisco Crespo Rivas e máis tarde Antonio Orellana Pereira. O administrador era Serafín Reboredo Blanco. Entre os seus redactores figuraron José da Cal, Antonio Otero, Juan Manuel Otero Milleiro, Serafín Reboredo, Ramón Ancoechea Montes, Maximino Crespo Rivas e Fernando González Gómez.

En 1899 pasou a ser propiedade de Saturnino Montero e iniciou unha segunda etapa na que reapareceu coa cabeceira *El Pueblo. Periódico Independiente*, manténdose ata xullo de 1901.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Galicia*, 8-2-1895, p. 3.
2. ↑  *El Regional*, 1-8-1901, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2001). *A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933*. Redondela: Concello. pp. 21–24. ISBN 84-8302-720-8.

* "Pueblo, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
**Ignacio Vidales Tomé**, nado en Ponteareas o 30 de marzo de 1896 e finado no mesmo concello o 11 de agosto de 1963, foi un xornalista, debuxante e caricaturista galego.

Traxectoria
-----------

Fixo os primeiros estudos en Vigo. Marchou a Vilalba onde exerceu como amanuense do seu tío, o notario Victoriano Tomé Ramos. En 1921 obtivo o título de procurador dos tribunais, asentouse en Ponteareas e abriu un bufete. Despois sería xuíz municipal de Ponteareas.

Debutou como debuxante en 1917 na revista *Vida Gallega*, despois colaborou en *El Tea*, *Don Quijote*, *El Galleiro*, *Faro de Vigo* e *El Pueblo Gallego*. Compaxinou o debuxo de humor cos artigos, nos que case sempre falaba de fútbol.

A través do seu humor, sutil e irónico, puxo de relevo os aspectos máis negativos do momento que lle tocou vivir nunha Galicia caracterizada pola fame, a pobreza, a emigración e a falla de igualdade social.

Despois da súa morte, en 1964, algúns dos seus artigos foron recollidos no libro *Ruleta de motivos puenteareanos* por Carlos Rivero Troncoso. Clodio González Pérez publicou unha antoloxía dos seus debuxos.

Rúa Vidales Tomé, Ponteareas.
O seu concello adicoulle o nome dunha rúa.

Notas
-----

1. ↑  Porto Bernárdez, Gabino. "Ha muerto D. Ignacio Vidales Tomé" *El Pueblo Gallego*, 14-8-1963, p. 4 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González, Clodio (edición) (1982). *Os noso humoristas* n.º 2. Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-120-1.
* González, Clodio (edición) (1992). *El humor de Vidales Tomé*. Biblioteca 114 n.º 44. El Correo Gallego.
* Novoa Iglesias, Miguel Ángel (1980). *Vidales Tomé*. Vigo: autoedición. ISBN 84-300-2815-3.
* "Vidales Tomé, Ignacio". *Dicionario biográfico de Galicia* **3**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 308.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Marín Formoso, Xaquín. "Ignacio Vidales Tomé" *Diccionario Biográfico Español*. Real Academia de la Historia(en castelán)*.*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390595
* WorldCat
* VIAF: 59035795
* BNE: XX983901
* DBE: ignacio-vidales-tome
* LCCN: nr2004035199

 |
**Ana Sánchez Hernández**, nada en Zamora o 27 de outubro de 1977, é unha política de Castela e León.

Traxectoria
-----------

Estudou dereito na Universidade de Salamanca. Militante das Juventudes Socialistas e mais do PSOE foi secretaria de organización das JS de Zamora entre 1999 e 2002 e concelleira da súa cidade natal de 1999 a 2003 e nese ano nas eleccións autonómica accedeu a un escano na cámara autonómica ata o ano 2007 cando de novo formou parte da corporación municipal de Zamora ata 2011. Foi senadora por Zamora entre 2008 e 2011. É secretaria de organización do PSOE de Castilla e León dende 2014 e membro do comité federal do PSOE. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León encabezou a lista do seu partido por Zamora, posición que repetiu en 2019 e 2022.

Notas
-----

1. ↑  "Ana Sánchez y José Francisco Martín, candidatos del PSOE a la Mesa de las Cortes". *Burgos Conecta*. 20 de xuño de 2019.
2. ↑  "Ana Sánchez: "Zamora le ha dado mucho al PP y este le ha devuelto traición y mentiras". *Zamora News*. 10 de xaneiro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65499080
* PACE: 6368

 |
**Immanu El** (normalmente escrito como **IMMANU EL**) é unha banda sueca de post-rock procedente de Jönköping formada no ano 2004. O grupo está composto por Claes Strängberg (guitarra e voces), Per Strängberg (guitarra), Jonatan Josefsson (batería), Robin Ausberg (baixo) e David Lillberg (guitarra, teclados e samples). O grupo ten editados catro álbums de estudio.

Immanu El naceu como un experimento musical de Claes cando só tiña 16 anos. Ao pouco tempo se lle uniron o su irmán xemelgo Per e os seus amigos David Lillberg e Jonatan Josefsson. A súa música ten as súas raíces na primeira escena post-rock, experimentando con outros estilos e elementos con ambiciosos arranxos de voz.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *They'll Come, They Come* | 2007 | And The Sound Records |
| *Moen* | 2009 | And The Sound Records |
| *In Passage* | 2011 | Kapitän Platte |
| *Hibernation* | 2016 | Glitterhouse Records |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Immanu El Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6004560
* Discogs: 985841
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2331867

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dólar.

| Dólar do Caribe Oriental |
| --- |
| **East Caribbean dollar *(en inglés)***  |
| Código: | XCD |
| Ámbito: |  Antiga e Barbuda Dominica Granada Saint Kitts e Nevis Santa Lucía San Vicente e as Granadinas Anguila Montserrat |
| Símbolo: | $, EC$ |
| Fracción: | 100 cents |
| Moedas: | 5, 10 e 25 cents, 1 dólar |
| Billetes: | 2, 5, 10, 20, 50, 100 dólares |
| Emisor: | Banco Central do Caribe-Leste |
| Taxa de troco:fixa | 1 USD = 2,7 XCD |
| *Troco actual* |

O **dólar do Caribe Oriental** (en inglés, *East Caribbean Dollar*) é a moeda oficial en 6 estados independentes pertencentes á Organización dos Estados do Caribe Oriental (Antiga e Barbuda, Dominica, Granada, Saint Kitts e Nevis, Santa Lucía e San Vicente e as Granadinas) e dous territorios do Reino Unido (Anguila e illa Montserrat) que se encontran localizados no mar Caribe.

O código ISO 4217 para o dólar do Caribe Oriental é **XCD** e comunmente é representado como **EC$**. Subdivídese en 100 cents ou céntimos. Hai en circulación moedas de 5, 10 e 25 cents e 1 dólar, e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.

Historia
--------

A moeda substituíu o dólar das Indias Orientais en 1983 e é emitida polo Banco Central do Caribe-Leste (en inglés, *Eastern Caribbean Central Bank, ECCB*) con sede en Saint Kitts e Nevis. Este banco foi constituído nun acordo asinado en Port of Spain o 5 de xullo de 1983, como sucesor da Autoridade Monetaria do Caribe Oriental (*Eastern Caribbean Currency Authority*). Esta moeda substituíu a moeda colonial empregada por estes países, o Dólar das Índias Orientais Británicas, usadas na extinta Federación das Indias Orientais.

En Xuño de 2003 o Banco Central mantiña en circulación 483.3 millóns de EC$, dos cales 432.8 millóns circulaban en papel moeda e 50.5 millóns en moeda metálica. O papel moeda é impreso pola compañía *De la Rue Currency* e as moedas son fabricadas pola Real Casa de Moeda do Reino Unido. Tódolos membros da Organización dos Estados do Caribe Oriental empregan este dólar, a excepción das Illas Virxes Británicas, que empregan o dólar estadounidense.

As emisións de moedas posúen letras que permiten identificar o país responsable da emisión conforme segundo a seguinte lista:

* A - Antiga e Barbuda
* D - Dominica
* G - Granada
* K - Saint Kitts e Nevis
* L - Santa Lucía
* M - Illa de Monserrat
* U - Anguila
* V - San Vicente e as Granadinas

Moeda de 1 dólar do Caribe-Oriental.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dólar
* Comunidade do Caribe
* Commonwealth de Nacións

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do Banco Central do Caribe Oriental *(en inglés)*.
* Real Casa de Moeda do Reino Unido *(en inglés)*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Diario de La Coruña.

***Diario de La Coruña*** foi un xornal editado na Coruña en 1857.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico literario, científico e industrial* apareceu o 15 de maio de 1857. Dirixido por Alonso Rey, Francisco María de la Iglesia, Benito Vicetto, Manuel Murguía, José López de la Vega, José María Montes e Froilán de Salazar. Imprimíase nos obradoiros tipográficos de Castor Míguez ou nos talleres do Hospicio. Entre os seus redactores estaban Antonio María de la Iglesia, Ramón Buch, Domingo Camino, Federico Alejos Pita e Mateo Garza. Incluíu noticias nacionais e do estranxeiro, unha sección comercial, novas do porto e información de carácter social. Tentou ser unha publicación exclusivamente informativa, á marxe de posicionamentos ideolóxicos ou políticos. Publicou algúns poemas en galego de Francisco e Antonio María de la Iglesia e un "Cantar abdicado ó meu amigo Vicetto", de Antonio de San Martín. Cesou o 31 de xullo de 1857.

Notas
-----

1. ↑  Vilavedra 1997, p. 145.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *El Brigantino*

### Bibliografía

* Barreiro Fernández, Xosé Ramón (1/7/1991). "Una fuente de información local". *La Voz de Galicia* (en castelán).
* Dobarro, X. M. (1994). "Inventario da producción lírica do primeiro rexurdimento (1840-1863)". *Anuario de Estudios Literarios Galegos* (Galaxia). ISBN 84-7154-937-9.
* Dobarro, X. M. (2005). "Diario de La Coruña". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387060
* Galiciana: 577382

 |