recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ati Seygundiba Quigua**, nada en Jewrwa (Serra Nevada de Santa Marta) o 28 de abril de 1980, é unha activista, política ambientalista e pacifista indíxena colombiana, pertencente ó pobo arhuaco e coñecida como **Ati Quigua**.

Traxectoria
-----------

É administradora pública e magister en Goberno e políticas públicas. O 3 de xaneiro de 2004 converteuse na primeira concelleira indíxena de Colombia e posteriormente na primeira muller indíxena na vicepresidencia do Concello de Bogotá, dende 2004 até 2011. No seu traballo político priorizou a creación dunha "cultura da auga" a través dun Estatuto da auga para Bogotá e a defensa do patrimonio ambiental, a soberanía alimentaria e o protagonismo das mulleres nesta loita. Nas súas intervencións denunciou o etnocidio no seu país. É membro da Comisión Asesora de Paz de Colombia.

Premios e recoñecementos
------------------------

Ati Quigua recibiu en 2016 o Premio Pace Città di Ferrara e o Premio Internacional Daniele Po en 2016, que recoñece mulleres e asociacións que traballan polo ambiente e os dereitos humanos.

Notas
-----

1. ↑  "Las mujeres del P.D.A. proponen a la presidencial del concejo a Ati Quigua".
2. ↑  "Ati Quigua, líder indígena e integrante de la Comisión Asesora de Paz". Arquivado dende o orixinal o 05 de febreiro de 2018. Consultado o 13 de marzo de 2018.
3. ↑  "Dal Comune un riconoscimento alle Madri della Terra dei Fuochi e alla colombiana Ati Quigua per le loro lotte in difesa della salute e dell'ambiente".
4. ↑  "Premio internazionale "Daniele Po" 2016".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Muller
* Portal:Colombia
División do territorio da actual Cantabria en meiriñados de maior ou menor entidade política real durante a Baixa Idade Media.
**Asturias de Santillana** é unha comarca histórica cuxo territorio estaba situado entre as actuais comunidades autónomas de Cantabria e Asturias. Abarcaría aproximadamente un territorio situado entre Santander e o concello de Llanes. Coñecida tamén como meiriñado e documentada desde o século XIII. Comprende a parte occidental de Cantabria (salvo Liébana que se constituía noutra comarca) incluíndo o val do río Saja e o do río Nansa. Os seus límites ían desde o concello de Llanes, ata o de El Astillero (na Baía de Santander), que dá paso ao meiriñado de Trasmiera. Polo sur chegaba ata a cordilleira Cantábrica. Todos os vales desta comarca son perpendiculares á costa.

O meiriño era o representante do rei e neste meiriñado vivía en Santillana del Mar (Cantabria), que é a capital de devandito territorio desde 1209. Para a súa vivenda foi construída unha torre gótica apartada do centro urbano orixinal, creando así un novo centro da vila, de carácter civil, ao redor da torre do meiriño. A finais do século XIV o gobernador pasa de ser un meiriño a ser substituído pola figura dun corrixidor.

No litoral do meiriñado atópanse as localidades de Santillana del Mar, Comillas e San Vicente de la Barquera. Cara ao oeste atópanse os vales do Saja e do Nansa.

Durante a Baixa Idade Media e o Antigo Réxime, as Asturias de Santillana estiveron dominadas por dúas grandes liñaxes nobiliarias: o dos Mendoza-de la Vega, Duques do Infantado, Marqueses de Santillana e o dos Manrique de Lara, Marqueses de Aguilar de Campoo, Condes de Castañeda.

Xunto ás de Santillana, existían tamén as Asturias de Oviedo con capital en Oviedo.

Véxase tamén
------------

* Asturias de Oviedo

### Ligazóns externas

* Poder económico e relacións sociais nas Asturias de Santillana nos séculos X e XI Arquivado 18 de novembro de 2011 en Wayback Machine.
* Historia dos Meiriñados de Castela

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3330011
* WorldCat
* VIAF: 124328417
* LCCN: n80014887

 |
Diagrama de fases da auga.
O **aumento** ou **ascenso ebuloscópico** é o aumento da temperatura de ebulición que experimenta unha disolución respecto da temperatura de ebulición do disolvente puro.

A magnitude do ascenso ebuloscópico, *∆Tb*, vén dada pola diferenza de temperaturas de ebulición da disolución e do disolvente puro, *Tb* e *Tb\**, respectivamente:

{\displaystyle \Delta T\_{b}=T\_{b}-T\_{b}^{\*}\,}
O aumento ou ascenso ebuloscópico é unha das propiedades coligativas e, coma o resto destas propiedades, a magnitude de ascenso só depende da natureza do disolvente e da cantidade disolta de soluto, é dicir, é independente da natureza do soluto. Dito noutras palabras, calquera soluto, na mesma cantidade, produce o mesmo efecto. Na figura adxunta represéntase o diagrama de fases da auga. Unha disolución acuosa experimenta un descenso da presión de vapor do líquido, o cal se traduce nun ascenso da temperatura de ebulición, xa que é precisa máis temperatura pola presión de vapor do disolvente na disolución igual á presión atmosférica.

As investigacións máis destacadas sobre este fenómeno débense ó químico francés François Marie Raoult e datan de 1887. Raoult conseguiu unha ecuación experimental que reproduce ben os datos que se obteñen a baixas concentracións onde a curva se achega a unha recta. Outros científicos, entre os cales destacan Jacobus van' t Hoff, Wilhelm Ostwald e Ernst Otto Beckmann, ampliaron posteriormente os estudos sobre o ascenso ebuloscópico.

Notas
-----

1. 1 2 3  Díaz Peña, M.; Roig Muntaner, A. (1980). *Química física* (en castelán) (1a ed. ed.). Madrid: Alhambra. pp. 874–875. ISBN 84-205-0575-7.
2. ↑  Rodríguez, J. A.; Ruíz, J.J. i Urieta, J.S. (setembro de 2000). *Termodinámica química*. Madrid: Síntesis. ISBN 84-7738-581-5.
3. ↑  Babor, J.A.; Ibarz, J. (1979). *Química General Moderna* (en castelán) (8a ed. ed.). Barcelona: Marín. ISBN 84-7102-997-9.
4. ↑  Raoult, F.M (1887). "Loi générale des tensions de vapeur des dissolvants". *Comptes Rendus* (en francés) (París) **104**: 1430–1433.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q913306
* MAG: 169714337

 |
**Arturo Rey Juncal**, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 31 de outubro de 1935, foi un reloxeiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Reloxeiro. Foi concelleiro republicano en Pontevedra durante a Restauración. Masón, membro da loxa Helenes nº 7 co nome simbólico de Víctor, foi detido en 1930 por participar en reunións masónicas e multado con 250 pesetas. Formou parte, con Amancio Caamaño e Maximiliano Pérez Prego, da comisión encargada de establecer unha alianza entre republicanos e forzas esquerdistas locais en marzo de 1931. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 que trouxeron a República foi elixido concelleiro polo distrito de Santa Clara e ocupou o cargo de tenente-alcalde até a destitución da Corporación en outubro de 1934. Rexeitou o ofrecemento para presidir a Deputación de Pontevedra e só aceptou o posto de deputado provincial. Era directivo do consello local de Izquierda Republicana.

Foi pai de Benigno Rey Pavón.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El País*, 1-11-1935, p. 1

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A proclamación da IIª República en Pontevedra
* Corporación municipal de elección popular
**César Guillán Bozo**, nado na Coruña en 1899 e finado na mesma cidade o 11 de agosto de 1978, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Guillán, médico municipal da Coruña. Foi ferido na campaña de Marrocos (1921). Militante da CNT, en 1930 participou no Pacto de Lestrobe xunto aos cenetistas Ricardo García Lago e Manuel Fernández Fernández, como delgado da sección VIR da Coruña. Vocal da Directiva do Centro de Estudios Sociales Germinal. En abril de 1936 foi elixido vocal da Directiva do Partido Sindicalista da Coruña que presidía Manuel Fernández Fernández. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi despedido da Fábrica de Tabacos da Coruña o 14 de xullo de 1937. Reincorporouse posteriormente perdendo 11 anos de antigüidade.

Vida persoal
------------

Casou con Sara Suárez Barros.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 12-8-1978, p. 13.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-4-1936, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* César Guillán Bozo na páxina web *Nomes e Voces*.
***Cuarto Milenio*** é un programa de televisión emitido pola canle televisiva Cuatro de España. Está presentado e dirixido polo xornalista alavés Iker Jiménez.

Historia e características
--------------------------

A súa primeira emisión realizouse o 13 de novembro de 2005. Neste programa analízanse supostos fenómenos paranormais e misterios sen resolver. Iker Jiménez, que tamén conduce un programa de radio na Cadena SER chamado Milenio 3, denomina o seu traballo xornalismo de investigación. En ámbolos dous espazos conta coa colaboración da xornalista Carmen Porter (quen é ademais a súa muller) e un equipo de investigadores.

O programa é así mesmo un perfecto instrumento de autopromoción, xa que nel se publicitan os libros da colección de Iker Jiménez, publicados pola editorial Edaf. Este programa foi un dos éxitos da primeira tempada de Cuatro, chegando a triplica-la media de audiencia da cadea.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3311302
* IMDb: tt0763243
* TMDb: 61583

 |
**Belisario** (505-565) foi o xeneral máis famoso da historia de Bizancio e o principal protagonista militar da expansión que durante o reinado de Xustiniano I experimentou o Imperio Bizantino sobre o Mediterráneo occidental, por encima doutras importantes figuras como o xeneral Narsés.

Belisario, por Jacques-Louis David (1781)

Traxectoria
-----------

Os seus primeiros éxitos bélicos viñeron na guerra contra os persas (aos que forzou a asinar unha "Paz Eterna" logo de décadas de guerra en Oriente Próximo) e ao sufocar unha sublevación en Constantinopla que ameazaba con derrocar ao emperador Xustiniano, entre os anos 530 e 532. A continuación, ao mando de 15 000 homes, conquistou o reino vándalo de África do norte e apreixou ao seu último rei, Xelimero. Desde o norte de África tomou Sicilia e pasou a Italia, núcleo do reino ostrogodo, onde iniciaría unha ascensión cara ao norte, ocupando Rávena no 539 e apresando ao rei Vitixes.

Nunha segunda expedición, no ano 548, conquistará Roma, a cal permanecerá en poder de Bizancio durante algunhas décadas. Ao seu regreso definitivo a Constantinopla recibiu o título de "magister militum per Oriente" e nese cargou ocupouse de defender a capital do Imperio fronte ao ataque duns invasores que as fontes bizantinas definen como *hunos* no ano 559 (en realidade tratábase dunha coalición de pobos eslavos entre os que destacaban os recentemente chegados búlgaros desde a actual Rusia).

No 562 foi acusado de participar nunha conspiración contra Xustiniano polo que foi encarcerado, pero foi liberado ao ano seguinte. Unha lenda, demostrada como falsa, afirma que Xustiniano ordenou deixalo cego. Faleceu en 565, pobre pero en paz.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q174943
* WorldCat
* VIAF: 55151776783118011521
* BIBSYS: 9043605
* BMT: 19039
* BNE: XX4930975
* BRE: 1905961
* CERL: cnp00580329
* DeutscheBio: 118655108
* EBID: ID
* FAST: 1807406
* GEC: 0008749
* GND: 118655108
* ISNI: 0000 0000 6678 4902
* LCCN: n82102951
* NKC: jn20000700145
* NLA: 61540854
* NLG: 44745
* NNDB: 000094636
* NTA: 115387684
* SUDOC: 086812963
* ULAN: 500355323

 |
**César Torres Martínez**, nado en Caldas de Reis en 1905 e finado en Vigo o 14 de novembro de 1988, foi un avogado e político republicano galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1929. Militante de Acción Republicana. Coa proclamación da República foi alcalde de Caldas de Reis até xuño de 1933. Foi nomeado gobernador civil de Lugo o 21 de xullo de 1932, quedando á fronte da alcaldía de Caldas o primeiro tenente alcalde Ramón Búa Carou. César Torres cesou como gobernador de Lugo o 14 de maio de 1933. Foi nomeado gobernador civil de Almería en maio dese ano. Despois foi gobernador civil de Ávila (do 13 de outubro ao 20 de decembro de 1933). Integrado en Izquierda Republicana, foi nomeado gobernador civil de Xaén o 19 de marzo de 1936, pasando a Granada o 24 de xuño.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de agosto. Xulgado en consello de guerra salvou da morte grazas á amizade da súa muller co bispo de Granada; foi condenado a cadea perpetua, e estivo oito anos en prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1940. Inhabilitado como avogado, o seu amigo Buenaventura Castro Rial influíu para que fose nomeado conselleiro-secretario do Banco de Vigo-Viñas Armada e delegado da aseguradora MGS para a provincia de Pontevedra. Finou en Vigo o 14 de novembro de 1988.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Caldas de Reis** 1931 - 1933 | Sucesor:**Joaquín Hervés Baltar** |

Vida persoal
------------

* Casou en Almería con Josefina Díaz Torres en outubro de 1933, e foi pai de César Torres Díaz; casou en segundas nupcias con Elvira Goberna Lago en 1954 e foi pai de Luis e Javier Torres Goberna.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-7-1929, p. 11.
2. ↑  BOE, 3-10-1940, p. 4616.
3. ↑  Múgica Melgar, José Luis (2009). Autor-editor, ed. *Banco de Galicia, orígenes, evolución y extinción*. p. 68. ISBN 978-84-9981-067-6. Consultado o 22 de decembro de 2014.
4. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 15-11-1988, p. 65.
5. ↑  *Diario de Almería*, 24-10-1933, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Serrallonga i Urquidi, Joan (2007). "El aparato provincial durante la Segunda República. Los gobernadores civiles, 1931-1939" (PDF). *Hispania Nova* (7). Consultado o 4 de agosto de 2013.

### Ligazóns externas

* No todos fueron Lorca
* Ficha en Todos los nombres

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535418
* DSBE: 20922\_torres-martinez-cesar

 |
**Arturo Díaz Díaz**, nado en Sober o 8 de outubro de 1946, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

É profesor de Educación Física no CPI Eusebio Lorenzo Baleirón de Dodro dende 1987. Concelleiro do PSdeG-PSOE no concello de Dodro dende 1999, cando se presentou por primeira vez á alcaldía e conseguiu pasar de 1 a 3 concelleiros, sendo a principal forza da oposición ó PPdeG. Nas municipais de 2003 conseguiu subir a 4 concelleiros, pero o PPdeG mantivo a maioría absoluta. Nas municipais de 2007 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde grazas ao pacto asinado co BNG. Nas municipais de 2011 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que recuperou a maioría absoluta, ante o cal renunciou a tomar posesión da súa acta de concelleiro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Fernando Vila Brión** |  **Alcalde de Dodro** 2007 - 2011 | Sucesor:**Valentín Alfonsín Somoza** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Dodro

### Ligazóns externas

* Currículo na web do PSOE Arquivado 16 de outubro de 2019 en Wayback Machine.
**César Terrón Abad**, nado en Fabeiro (O Bierzo) en 1915 e finado en Vilar de Outeiro (A Veiga de Espiñareda) o 21 de xullo de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista español.

Traxectoria
-----------

Militante do Sindicato único mineiro (SUM) da CNT, era o tesoureiro da CNT de Fabeiro. O 19 de xullo de 1936 formou parte do Comité de defensa organizado en Vilafranca do Bierzo. Durante a guerra foi capitán da compañía de metralladores do Batallón 210 comandado por Higinio Carrocera. Logo da caída da fronte norte formou un grupo guerrilleiro con libertarios, maioritariamente do Batallón 210. Entre os membros do grupo estaban Eusebio García García, Ramiro Pérez Granja, Antonio Vega Guerrero, Joaquín Lage Fernández, Amadeo Ramón Valledor, Brindis Mauriz Rodríguez, Florentino Rodríguez Pico, Dalmiro e Gerardo Lamas Cerezales, Gerardo Lamas Mauriz, Gerardo González Ochoa, José Vázquez Gómez, Luís Martínez Rodríguez e tamén durante un breve período o irmán de César, Eloy Terrón Abad. Actuaron nas zonas de Fabeiro e os Ancares, e estenderon o radio de acción até Asturias e Lugo. Executaron o 30 de agosto de 1938 a Juan Álvarez García, o cura de Fresnedo. Foron localizados por unha patrulla de gardas civís e policías armados en Vilar de Outeiro (A Veiga de Espiñareda) o 21 de xullo de 1940, Cesar Terrón recibiu un disparo na cabeza e morreu instantaneamente, mentres o resto do grupo logrou fuxir.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. pp. 131–132. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Partida de César Terrón
* Ficha en Los de la sierra Arquivado 08 de abril de 2017 en Wayback Machine. *(en francés)*
| Belga (moeda) † |
| --- |
| **Belga**  |
|  |
| Ámbito: |  Bélxica Luxemburgo |
| Fracción: | 5 francos belgas |
| Moedas: | 1, 2 e 4 belgas. |
| Billetes: | 1, 2, 10, 20, 100, 200, 2.000 belgas. |
| Emisor: | Banco Nacional de Bélxica |
| *Oficial de 1926 a 1946* |

O **belga** foi unha unidade monetaria de Bélxica, vixente entre 1926 e 1946, coa equivalencia de cinco francos belgas.

Historia
--------

A finais de 1925, Bélxica abandonou a Unión Monetaria Latina, que ata daquela a unira a Francia, Suíza, Italia e Grecia, como consecuencia da constante desvalorización das súas moedas. Co fin de estabilizar o franco belga, o ministro Émile Francqui puxo en marcha un programa cuxa primeira medida consistiu na creación do belga, co valor de cinco francos, mediante o decreto do 25 de outubro de 1926. Esta nova unidade debería substituír o franco belga no mercado de cambio internacional. Tales medidas pretendían tomar distancia en relación ao franco francés, daquela nunha situación moi inestable.

Os billetes de banco e de tesouraría mantiveron a dobre denominación (en francos e en belgas) desde 1927 ata a fin da segunda guerra mundial. Entre 1930 e 1934 cuñáronse tres valores en moeda metálica, tamén coa dobre denominación.

Porén, a realidade foi que nin a poboación belga nin os mercados asumiron a nova moeda, que finalmente foi derrogada mediante un decreto do 8 de xaneiro de 1946.

* Billete de 2.000 **belgas** de 1929.
* Billete de 100 **belgas** de 1943.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Le belga Arquivado 02 de xullo de 2019 en Wayback Machine.". En *Musée. Banque National de Belgique*.
2. 1 2 3 4  Leeuwerck, F. (2011).
3. 1 2 3 4  Collinet Ph. (1994-1995).
4. ↑  *Le franc belge: Encyclopédie des monnaies de circulation belges*. Monnaie royale de Belgique. Bruxelas, 1999. Páxina 59.
5. ↑  "Le statut monétaire de la Belgique". En *Bulletin d'information et de documentation. Ano* XXXII. Vol. 1. N° 6. Xuño de 1957. Páxina 443.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Franco belga

### Bibliografía

* Collinet Ph. (1994-1995). "Le belga: unité monétaire de 1926 à 1946". En *Vie numismatique*. Alliance Européenne Numismatique (AEN). Decembro de 1994 (páxinas 306-317) e abril de 1995 (páxinas 150-162).
* Leeuwerck, F. (2011). "Twenty years of Belgas". En *CoinsWeekly*. 6 de xullo.
**David Afrisiab Bakhtiari**, nado o 31 de maio de 1985 en San Mateo, California, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de offensive tackle para os Green Bay Packers da National Football League (NFL). Formado na Universidade de Colorado, foi elixido no Draft da NFL de 2013 no posto número 109 polos Packers. No ano 2017 foi seleccionado por primeira vez para o Pro Bowl.

Traxectoria
-----------

Nado en San Mateo, California, é fillo dunha familia de orixe iraniana e islandesa. O seu irmán máis vello xogou ao fútbol americano na liña defensiva da Universidade de San Diego e para os Tennessee Titans da National Football League (NFL). Aacudiu ao Instituto Junípero Serra da súa cidade natal, onde alén do fútbol americano xogou a lacrosse. Tras finalizar a etapa escolar, decidiu xogar para os Buffaloes da Universidade de Colorado, onde se matriculou en Comunicacións. Tras acabar a universidade, presentouse ao Draft da NFL, onde foi escollido na cuarta rolda polos Green Bay Packers. O seu bo rendimento co equipo de Wisconsin levouno a ser escollido entre os mellores da temporada 2016 ao ser seleccionado para a Pro Bowl, alén de ser incluído no segundo equipo ideal da temporada.

### Palmarés

* **Pro Bowl (1)**: 2016
* **Segundo equipo All-Pro (1)**: 2016

Notas
-----

1. ↑  "NFL announces 2017 Pro Bowl rosters". *NFL.com* (en inglés). 25-01-2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil na páxina dos Green Bay Packers *(en inglés)*
* Perfil na páxina dos Colorado Buffaloes *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5231066
* NFL: david-bakhtiari
* ProFootballReference: BakhDa00

 |
**Astrud** é un grupo barcelonés de pop formado en 1995. Composto por Manolo Martínez (voz, guitarra e teclados) e Genís Segarra (teclados e programacións, tamén membro do dúo electrónico Hidrogenesse), conta nas súas cancións con letras irreverentes e ácidas.

Historia
--------

Manolo e Genís coñecéronse en 1995 nun concerto do grupo británico Pulp en Barcelona, e desde ese momento comezaron a comporen xuntos. Desde os inicios espertaron interese en pequenos círculos independentes pola súa atrevida posta en escena baseada na provocación e o sentido do humor, e polas súas composicións musicais que abarcan desde o Pop ye-ye dos anos 1960, a canción francesa, a NewWave británica dos 80, o Brit-Pop dos 90 e a música independente española de finais do século XX e principios do XXI.

Logo de lanzar o seu primeiro EP en 1997 co selo Acuarela, pasáronse a Chewaka, un subselo da Multinacional Virgin co que editan o seu primeiro CD, *Mi Fracaso Personal*, en 1999, e o segundo, *Gran Fuerza*, no 2001.  
A súa contribución ó panorama musical español confórmanse de concertos marxinais (clocharistas), colaboracións, remesturas e proxectos paralelos ata chegar ó 2004, cando publican *Performance*, co selo Sinnamon, que apoiado no sinxelo "Todo nos parece una mierda" os sitúa no cumio do Pop independente español cuns seguidores fieis e unhas críticas positivas. O sinxelo foi utilizado como tema principal da serie chilena Transantiaguinos.

Como celebración dos 10 anos do grupo publicaron en 2006 un recompilatorio de Caras B e rarezas chamado *Algo Cambió. 1996-2005* que supón un repaso á vida do grupo. O seu último CD, *Tú no existes* foi publicado en maio de 2007.

Discografía
-----------

### Álbums

* 1999: *Mi fracaso personal* (Chewaka)
* 2001: *Gran fuerza* (Chewaka)
* 2004: *Performance* (Sinnamon)
* 2006: *Algo Cambió. 1996-2005"* (Sinnamon)
* 2007: *Tu no existes* (Sinnamon)

### Sinxelos

* 1997: *Astrud EP*
* 1998: *Astrud EP* (Edicións americana e xaponesa)
* 1999: *Esto debería acabarse aquí*
* 1999: *Bailando remezclas*
* 2000: *Cambio de idea EP - Extensión de gama*
* 2001: *Mentalismo*
* 2001: *Mírame a los ojos*
* 2002: *La boda*
* 2004: *Todo nos parece una mierda*

### Participación en recompilatorios

* 1997: *Cosmosound:1*
* 1998: *Querido sordo 2*
* 1998: *B.S.O. Festival de cine de Gijón*
* 1998: *Lujo y Miseria*
* 2004: *Un mystique determinado. Canciones de Manolo y Genís para un vídeo de Carles Congost*
* 2006: *Recompilatorio Navideño de Jabalina* ("Son los Padres")
* 2006: *Lujo y Miseria. Edición 1900*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2868624
* Discogs: 91225
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 16274

 |
**Antonio Gregorio Montes**, tamén coñecido co nome de usuario de **Agremon**, nado en Vilalba o 27 de abril de 1957, é un profesor, divulgador e wikipedista galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias Físicas en 1979 pola Universidade de Valladolid, aprobou as oposicións de profesor en 1980 e comezou a dar clase nun instituto de Valladolid. Pouco despois, en 1982, trasladouse a Ribadeo, onde botou o resto da súa carreira profesional dando clase no IES Porta da Auga, até a súa xubilación. Durante eses anos, tivo épocas en que foi director do centro. 

Charla de Antonio Gregorio Montes, *O lema da Galipedia es ti*, co gallo do décimo aniversario da Galipedia, Santiago de Compostela, 2013.
Impulsor de iniciativas pedagóxicas e didácticas, foi membro da directiva dun club de xadrez de Ribadeo, presidente da asociación Amigos da Música de Ribadeo e tamén directivo da asociación cultural Xerfa. Ademais, é clarinetista.

O 8 de marzo de 2003, Antonio Gregorio converteuse no primeiro administrador da Galipedia, o proxecto da Wikipedia en galego. Foi Gregorio tamén quen empregou por primeira vez o termo "galipedia" para referirse ao proxecto en galego. Desde entón, ten ocupado distintos postos na administración da Galipedia, e desenvolvido obradoiros e conferencias sobre Wikipedia.

Obra
----

* *A temperie ribadense no 2020 (e un complemento)*, 2021. Esta obra é un anuario meteorolóxico que leva editando o autor desde 2012.

Notas
-----

1. ↑  "Usuario:Agremon". 2020-08-22.
2. 1 2  "Antonio Gregorio Montes, en Galegos.info". *galegos.galiciadigital.com* (en castelán). Consultado o 2021-03-11.
3. ↑  "Wikipedia:Acerca de". 2020-03-09.
4. ↑  "Biblioteca Pública Municipal El Viejo Pancho". *www.facebook.com*. Consultado o 2021-03-11.
5. ↑  Gregorio Montes, Antonio. "A temperie ribadense no 2012". *Academia.edu*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q105883658
* WorldCat
* VIAF: 169908387
* BNE: XX1139241
* Dialnet: 1755755

 |
**Cándido Melchor María Trigueros Díaz de Lara y Luján**, nado en Orgaz, Toledo, o 4 de setembro de 1736, e finado en Madrid o 20 de maio de 1798, foi un escritor, hebraísta, tradutor e dramaturgo ilustrado español.

Traxectoria
-----------

Os seus avós paternos procedían de Burguillos, na provincia de Toledo. Cándido foi fillo dun contador do Palacio Real, Melchor Trigueros Díaz de Lara e da súa primeira muller, Teresa Sánchez, ámbolos dous naturais de Toledo; tivo dous irmáns máis vellos, Miguel Antonio e Manuela Teresa. A súa familia trasladouse cando o pai obtivo o cargo de contador dende Orgaz a Madrid en 1739. Unhas febres contraídas na súa nenez que se volveron crónicas deparáronlle durante toda a súa vida subsecuente unha saúde fráxil.

Obtivo a protección do seu tío paterno Juan Trigueros Díaz de Lara, oficial maior da Secretaría de Graza e Xustiza, secretario do Rei e cabaleiro da Orde de Carlos III, ó que a súa tradución da traxedia *Británico* de Jean Racine en 1752 deparara a honra de ser nomeado membro supernumerario da Real Academia Española. Ós quince anos, en 1751, comezou a estudar filosofía no madrileño colexio de dominicos de Santo Tomás; por entón Pedro Rodríguez Campomanes encomiou os seus versos latinos e Trigueros decidiu inclinarse ó cultivo da poesía en lingua romance; os seus primeiros versos son traducións das *Odas* de Horacio e da *Eneida* de Virxilio. Tamén traducirá do grego as fábulas de Conón (1768). Por entón asiste ó faladoiro neoclásico de Agustín de Montiano y Luyando, cuxo falecemento chorará nun idilio cuxa publicación impediu o seu inimigo Campomanes. Ós dezaseis anos deixa os seus estudos de filosofía para acompañar ó recentemente nomeado bispo de Córdoba Francisco de Solís Folch de Cardona á súa diocese. Alí retoma os seus estudos de Filosofía no Seminario San Pelagio e empeza os de Teoloxía. A súa estancia cordobesa foi curta, pois en 1755 o até entón bispo Solís foi nomeado arcebispo de Sevilla, con residencia na propia capital hispalense, polo que de novo trasladouse seguindo ó prelado. En 1756, ordénase de subdiácono en Sevilla, e obtén un beneficio eclesiástico en Carmona (1757) e outro en Pilas (1769), ó que renunciou por mor da súa crebada saúde.

Notas
-----

1. ↑  Francisco Aguilar Piñal, "El idilio de Trigueros a la muerte de Montiano", en *Castilla*, 22 (1997), pp. 7-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5031915
* WorldCat
* VIAF: 40177724
* BAV: ADV12444088
* BNE: XX1141044
* BNF: 120744092
* BVMC: 877
* CANTIC: a10165575
* CERL: cnp00543143
* DBE: candido-maria-trigueros
* FAST: 169639
* GND: 118949195
* ISNI: 0000 0000 1390 6187
* LCCN: n85160506
* NTA: 075005182
* OL: OL916996A
* SNAC: w615581h
* SUDOC: 030575508
* Treccani: candido-maria-trigueros

 |
**Antonio Gómez López**, nado en Vila de Cruces en 1902 e finado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1937, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrante retornado. Foi elixido tesoureiro de Izquierda Republicana en febreiro de 1935. Co triunfo do Frente Popular foi nomeado concelleiro de Carbia e elixido primeiro tenete alcalde na corporación presidida por Benjamín Salgado Uribe. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era o alcalde en funcións. Foi detido e trasladado a illa de San Simón, a espera de xuízo. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra o 9 de xaneiro por rebelión xunto con outros 18 republicanos de Carbia, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1937 ás 17:30 con Primo López Rivadulla, Manuel Sarmiento Debén e Eduardo Brea Cajide.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 8-1-1937, p. 3.
2. ↑  *Diario de Pontevedra*, 27-1-1937, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Igrexas, Manuel: "Os fusilados de Vila de Cruces" (29/8/2012) en *Historias de Deza*.

### Ligazóns externas

* Vítimas da represión franquista en Vila de Cruces
* 

* Antonio Gómez López na páxina web *Nomes e Voces*.
**Araks-N** ou **Arkon** foi unha serie de dous satélites de recoñecemento rusos.

Características
---------------

Os Arkas-N eran satélites electroópticos de recoñecemento cunha resolución de entre 2 e 10 m cunha órbita alta para pasar máis tempo sobre os seus obxectivos. Foron construídos sobre a plataforma Arkon de NPO Lavochkin e montaban un telescopio de 1,5 m.

Arkas-N 1 foi lanzado o 6 de xuño de 1997, mentres que Arkas-N 2 o foi o 25 de xullo de 2002, ambos mediante un Proton K/DM-5. Arkas-N 1 sufriu un fallo na batería nada máis ser lanzado. Funcionou catro meses ata quedar fóra de servizo. Arkas-N 2 funcionou durante un ano ata que o seu compartimento presurizado perdeu presión e deixou de funcionar. Valorouse lanzar un Arkas-N 3 coas partes de reposto dos dous primeiros, pero finalmente decidiuse acabar co programa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Proton K/DM-5

1. 1 2 3  Mark Wade (2022). "Arkon-1" (en inglés). Consultado o 1 de agosto de 2022.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2022). Gunter's Space Page, ed. "Araks-N 1, 2 (11F664)" (en inglés). Consultado o 1 de agosto de 2022.
**María Cristina Almeida Castro**, nada en Badaxoz o 24 de xullo de 1945, é unha avogada e política española.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de Dereito na Universidade de Madrid. Destacada avogada laboralista e feminista, defendeu perante os tribunais de xustiza os dereitos da muller, dos traballadores e dos presos políticos durante o franquismo.

A partir de 1979, desempeñou o cargo de concelleira en Madrid polo Partido Comunista de España, ao que pertencía desde 1963, ata que en 1981 foi expulsada xunto a outros membros do sector renovador, ao enfrontarse ao entón secretario xeral Santiago Carrillo.[]

Participou na fundación da coalición electoral Izquierda Unida en 1986, saíu elixida deputada en 1986, 1989 e 1993, ano no que renunciou ó seu escano. En 1997, xunto cos outros membros da corrente Nueva Izquierda de IU, formou o Partido Democrático de la Nueva Izquierda con Diego López Garrido. Tras diversos enfrontamentos co dirixente de IU, Julio Anguita, o PDNI integrouse no PSOE, e Cristina Almeida foi candidata socialista á Presidencia da Comunidade de Madrid en 1999, obtendo o 37,2 % dos votos e sendo elixida deputada.

Colaborou en numerosas revistas sobre problemas xurídicos, da muller, dos barrios e das asociacións de veciños. Entre as súas publicacións, figura o ensaio *La mujer y el mundo del trabajo* (1982).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cristina Almeida Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Congreso dos Deputados Arquivado 24 de outubro de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q457414
* WorldCat
* VIAF: 63901508
* BNE: XX1101319
* GND: 1151582492
* IMDb: nm0021825
* ISNI: 0000 0000 5926 5071
* LCCN: nr95041782
* PARES: 152026
* SUDOC: 181082799

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cápsula.
*Aristolochia clematitis*ː un exemplo de froito capsular
As **cápsulas** son froitos secos e dehiscentes (froitos que se abren ao madurar para ceibaren as sementes), compostos por máis dun carpelo. De todas as categorías de froitos, esta é a máis variábel, tanto no número de carpelos como no tipo de dehiscencia. Algúns autores consideran cápsulas alguunhas clases de froitos secos, como pixidios, mais outros autores consideran estes como entidades diferentes. Fórmanse a partir dun ovario súpero, e a dehiscencia pode adoptar numerosas formas distintas:

* *septicida*, é dicir, abríndose pola xuntura entre carpelos, como nos estraloques (*Digitalis*);
* *loculicida*, é dicir, abríndose cada carpelo separadamente, coa nos tulipáns (*Tulipa* spp.);
* *septífraga*, é dicir, abríndose polos septos en planos paralelos ao eixo central do froito, cuxas partes internas fican coladas á columna axial, coma na (*Cedrela tubiflora*);
* *placentífraga*, é dicir, abríndose por dúas fendas paralelas achegadas á placenta;
* *foraminal* ou *valvular*, é dicir, abríndose poros na superficie superior da cápsula, por onde escapan as sementes ao abalar o vento os froitos;
* *dental*, é dicir, abríndose o ápice carpelar e formando un rebordo dentado na parte superior;
* *porícida*, ou sexa por poros que se abren por baixo do disco superior, por exemplo case todas as especies d xénero *Papaver* (papoulas).
* *circular* ou *transverso*, os chamados *píxides*, como por exemplo no meimendro (*Hyoscyamus albus*).

Algunhas cápsulas tenden a estoupar ao acadaren a madureza, espallando as sementes pola propia forza do estouro na chamada *autocoria*.

Os froitos capsulares están presentes en moitas outras familias botánicas, como Malvaceae, Cucurbitaceae (por exemplo, no caso de *Luffa operculata*), Myrtaceae (coma nos eucaliptos), Aristolochiaceae, e moitas outras. Algúns froitos, como o quiabo e froitos dalgúns hibiscos, son comestíbeis antes da súa maduración.

Adóitanse confundir as cápsulas coas noces, como na castaña de Pará (*Bertholletia excelsa*) e a castaña das bruxas (*Aesculus hippocastanum*), mais se diferencian destes froitos por seren dehiscentes.

Notas
-----

1. ↑
*Arancini* tradicionais
Arancini da zona de Mesina
**Arancino** ou **arancina** (*arancini* en plural) é unha especialidade de cociña siciliana. Trátase dunha bóla de arroz fritida, cun diámetro entre 8 e 10 cm, rechea de carne picada (*ragù* en italiano), queixo mozzarella ou chícharos.

O seu nome deriva da palabra italiana *arancia*, que significa laranxa, debido a semellanza con esta froita.

Na parte oriental de illa poden presentar forma cónica.

Historia
--------

O arancino seica foi importado polos árabes[], que habitaban na rexión e comían arroz e azafrán con carne e herbas. O empenado foi introducido na corte de Federico II, como forma de conservar durante mais tempo o alimento e facía máis doado poder transportar o alimento nas viaxes.

En Palermo, celebrase anualmente o día de Santa Lucía, o 13 de decembro, sendo tradicional o consumo de *arancini* con varios recheos e formas.

Preparación
-----------

Cócese o arroz e mestúrase con manteiga e queixo pecorino, debendo a continuación arrefriar nunha táboa de mármore. Despois, moldéanse coa forma desexada, poñéndose no medio unha porción do recheo desexado. Por fin, pásanse por ovo e pan relado, quedando así preparado para fritir.

En Palermo, é común utilizar azafrán para darlle unha tonalidade dourada ó arroz.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arancino Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Astrid Båhl**, nada como **Astrid Margarete Bål** o 6 de xuño de 1959, é unha artista saami de Noruega. Alén da súa obra como artista, tamén deseñou a bandeira oficial dos saamis.

Traxectoria
-----------

Bandeira dos saamis.
Astrid Båhl naceu en 1959 en Karesuando, no condado de Norrbotten, Suecia, e sendo nena trasladouse a Skibotn, Storfjord, no condado de Troms, en Noruega. Estudou educación artística no ensino secundario en Narvik, e continuou a súa formación na Academia Nacional Norueguesa de Artesanía e Industria da Arte en Oslo, onde estudou impresión téxtil, deseño gráfico e debuxo a man alzada. Båhl expuxo o seu traballo en varias exposicións, incluíndo "Mijjen luunie – Kums oss", unha exposición móbil saami do sur en 1994, e "ČSV- å visualisere Sápmi" en Jeløya en 2006.

En 1986, gañou un concurso patrocinado polo xornal *Sámi Áigi* para deseñar unha bandeira para o pobo saami, superando máis de 70 entradas. A bandeira foi adoptada e izada oficialmente por primeira vez na XIII Conferencia Saami en Åre, Suecia, o 15 de agosto de 1986. Segundo Båhl, o deseño da bandeira inspirouse no poema en lingua saami do sur "Päiven Pārne'" (Fillos dos Sol) de Anders Fjellner e simboliza que o sol dá vida á terra. No seu deseño, Båhl tamén se inspirou en vellos escritos e libros sobre linguas saamis, mitoloxía e simbolismo.

Båhl tamén deseñou os selos postais noruegueses para Tråante 2017, un festival que conmemorou o 100 aniversario da Asemblea Saami de 1917 en Trondheim.

Notas
-----

1. ↑  Nedredal, Sigve; Sara, Heidi (11 de xuño de 2009). "Sameflaggets mor fylte 50" [Sámi flag's mother turns 50]. *NRK* (en Norwegian). Consultado o 19 de xullo de 2017.
2. ↑  Figenschau, Maria (12 de febreiro de 2013). "Astrid Båhl". *Storfjord kommune* (en Norwegian).
3. ↑  Aslaksen, Eilif (3 de febreiro de 2009). "Sameflaggets mor" [Sámi flag's mother]. *NRK* (en Norwegian).
4. ↑  Båhl, Edith (27 de setembro de 2006). "Samisk flagg" [Sámi flag]. *Tre stammers møte* (en Norwegian).

* Portal:Muller
* Portal:Noruega
Coordenadas: 41°44′20″N 7°28′08″O﻿ / ﻿41.739, -7.469

Columna de Traxano, na ponte romana de *Aquae Flaviae*.
**Aquae Flaviae** era unha cidade romana, actual cidade de Chaves, no distrito de Vila Real en Portugal.

Historia
--------

 Ponte romana sobre o río Támega.
Era unha cidade importante na provincia romana da Gallaecia. A cidade era un posto importante, xa que converxían tres vías romanas importantes: A de Bracara Augusta, a de Asturica Augusta e a de Lamaecum. Había moita circulación entre Bracara Augusta e Asturica. De aí a importancia que a cidade tivo. Ademais a rexión posuía recursos naturais que eran exportados para Roma. Aquae Flaviae tiña un destacamento numeroso de lexionarios do exército romano destacado na rexión. Posuía tamén termas romanas, que se pensa que duraron até o século XVI, cando estas se presentaban como un obstáculo á artillaría durante as "Guerras da Restauração" portuguesas.

A ponte de Traxano sobre o río Támega é un monumento romano que persiste. A ponte foi construída no final do século I e inicio do século II. Nunha das columnas ten nomes de tribos locais (o denominado padrón dos pobos). A ponte romana posúe un taboleiro, con 140 m de longo e apoiase en 12 arcos de volta redonda visíbeis e en catro soterrados polas casa e por aluvións. A ponte ten no medio dúas columnas cilíndricas epigráficas que testemuñan ter sido edificada no reinado do emperador Traxano a expensas dos Flavienses. E, é até hoxe, o símbolo da cidade de Chaves. Cando a vila recibiu o foral de D. Manuel I, a ponte estaba representada no brasón de armas.

Da cidade romana para fóra da ponte foron descubertos achados epigráficos e numismáticos.

O foro da cidade estaría implantado na zona hoxe correspondente ao *Largo Principal*. A actual *Rua Direita* podería corresponder, por outro lado ao *decumanus*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xeografía romana en Portugal

### Ligazóns externas

* portugalromano.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9626699
* DARE: 22268
* Pleiades: 236334

 |
Coordenadas: 29°50′07″N 61°56′30″L﻿ / ﻿29.83528, -61.94167

Vista satélite da rexión.
A **conca do Sistán** é unha conca endorreica interior que comprende gran parte do suroeste de Afganistán e do sueste de Irán, unha das rexións máis secas do mundo e unha área sometida a unha prolongada seca. Esta conca hidrográfica está formada por un sistema de ríos que flúen dende as montañas de Afganistán até desaugar nun conxunto de lagos de auga doce e áreas pantanosas; estes, á súa vez, en época de grandes choivas desbordan e acaban fluíndo na depresión salina de Godzareh, en Afganistán, o destino final. O río Helmand drena a maior conca hidrográfica, alimentada principalmente polo desxeo das montañas de Hindu Kush, mais outros ríos contribúen tamén.

Un outeiro de basalto, coñecida como monte Khajeh, érguese xunto ós lagos e pantanos da conca.

Importancia ecolóxica
---------------------

Dado que a economía da rexión se basea na agricultura, a subsistencia depende do desxeo e as precipitacións nas altas montañas para manter a saúde da conca do Sistán e as súas zonas húmidas. Esta fonte de auga varía moito co tempo, o que provoca problemas fundamentais para a supervivencia dos asentamentos humanos na zona. Unha severa seca comezou a finais do século XX e durou seis anos, até 2005, con consecuencias extremas para a poboación.

A supervivencia económica da rexión depende dos produtos da zona húmida. Por exemplo, os leitos de xunqueiras achegan alimento para o gando, combustible para cociñar e quentarse, e materias primas para estruturas e artesanías. A dispoñibilidade de auga afecta os ingresos derivados da pesca e da caza, unha importante fonte de ingresos. O resultado da seca foi o colapso da economía local, así como a destrución do sistema ecolóxico das zonas húmidas, causando danos á agricultura no delta que se basea na irrigación desde o río Helmand.

Notas
-----

1. 1 2  "History of Environmental Change in the Sistan Basin 1976 - 2005" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de agosto de 2007. Consultado o 05 de febreiro de 2019.
2. ↑  "Restoration, Protection and Sustainable Use of the Sistan Basin".
3. ↑  "History of Environmental Change in the Sistan Basin". www.envirosecurity.org. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2007. Consultado o 05 de febreiro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3628762
* EBID: ID
* NKC: ge1165372

 |
Mapa da antiga Cantabria.
Ademais de ser o adxectivo que se aplica aos habitantes da actual Cantabria, os **Cántabros** eran un conxunto de once pobos que ocupaban unha parte do norte da Península Ibérica, nas montañas da actual comunidade autónoma de Cantabria e Castela e León: a práctica totalidade da comunidade autónoma de Cantabria, o norte da provincia de Burgos e da Palencia, o nordeste da provincia de León, o leste do Principado de Asturias e a parte máis occidental de Bizcaia. Tiñan por cidade principal Amaya e eran veciños dos autrigones, turmogos, vacceos e ástures.

Localización e características
------------------------------

Tiñan por veciños aos vacceos e aos turmogos ao sur, aos autrigóns ao leste e aos ástures ao oeste. Desafiaron moito tempo as lexións romanas entre a súa primeira guerra contra os romanos en -150 e a súa submisión final, máis dun século máis tarde. Só se someteron cando Agrippa e Augusto levaron as guerras cántabras (-29 - -19) que remataron pola súa parcial extinción. A partir dese momento, as súas terras formaron parte da provincia romana da Tarraconense. Romanizáronse aos poucos, pero vivían en aldea se menciónanos pouca nas historias. Proporcionaron levas para o exército romano, como os seus veciños os ástures. As súas terras contiñan minas de chumbo.

Os **once pobos cántabros** eran os avarixinos, os blendios (ou plentusios), os camáricos, os concanos, os coniacos, os moroecanos, os noegos, os orxenomescos, os salaenos, os vadinienses e os vélicos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Venceslas Kruta, *Les Celtes, histoire et dictionnaire*, Éditions Robert Laffont, París, 2000, ISBN 2-7028-6261-6 *(en francés)*

### Outros artigos

* Castro.
* Celtiberos.

### Ligazóns externas

* Mapa dos pobos prerromanos na Península Ibérica (sobre -200). *(en castelán)*


|  |
| --- |
| **Cántabros** |
| avarixinos | blendios ou plentusios | camáricos | concanos | coniacos | moroecanos | noegos | orxenomescos | salaenos | vadinienses | vélicos |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q855140
* BRE: 2042167
* EBID: ID
* Pleiades: 236403
* Trismegistos: 42711

 |
A **Asociación Polaca de Fútbol** (**PZPN**) (en polaco: *Polski Związek Piłki Nożnej*) é o máximo corpo reitor do fútbol en Polonia, con sede en Varsovia. Foi fundada en 1919 e organiza as ligas polacas de fútbol (sendo a máxima categoría a *Ekstraklasa*), o campionato de Copa (*Puchar Polski*), a Supercopa (*Superpuchar Polski*) e a Copa da Liga (*Puchar Ekstraklasy*). Ademais, está ao cargo da Selección de fútbol de Polonia nas súas distintas categorías.

Historia
--------

A Asociación Polaca de Fútbol foi fundada o 21 de decembro de 1919, un ano despois de que Polonia proclamara a súa independencia. Poucos meses despois poñíase en marcha o primeiro campionato polaco, que non puido ser finalizado a causa da guerra coa Unión Soviética. En 1921 o KS Cracovia foi o primeiro campión da liga polaca, se ben nas primeiras edicións, até 1927, o torneo disputábase nunha primeira fase de grupos rexionais.

Pola súa parte, a selección nacional polaca debutou o 18 de decembro de 1921, perdendo por 1 a 0 ante Hungría en Budapest. En 2005 a PZPN, xunto coa Federación de Fútbol de Ucraína, presentou formalmente a súa candidatura para albergar a Eurocopa 2012. Na votación final, celebrada o 18 de abril de 2007, a UEFA elixiu a candidatura de Polonia/Ucraína por diante de Italia e a candidatura conxunta de Croacia/Hungría.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Selección de fútbol de Polonia.
* Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012.

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Asociación Polaca de Fútbol*** |

* Sitio web oficial da Asociación Polaca de Fútbol *(en polaco)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q309008
* WorldCat
* VIAF: 130732993
* LCCN: no2010184441

 |