recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Antonio Carballo Vázquez**, nado en Coles cara a 1884 e finado en Vigo o 12 de maio de 1937, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Presidente da loxa masónica Vicus Nº 8. Coa República foi elixido concelleiro de Vigo nas eleccións do 12 de abril. Foi suspendido como concelleiro en 1934. Militante de Izquierda Republicana. Foi reposto como concelleiro o 20 de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra sumarísimo con José Caldas Iglesias e Julio Vilaboa Villar, acusado de rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi fusilado no castelo do Castro. Abríronlle expediente de incautación de bens en setembro de 1937.

Notas
-----

1. ↑  *El País*, 22-2-1936, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-9-1937, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez Castro, Xosé (2019). "Sindicalistas de Vigo (1)"

### Ligazóns externas

* 

* Antonio Carballo Vázquez na páxina web *Nomes e Voces*.
**Antonio Valero Yubero**, nado en Madrid o 31 de marzo de 1932 e finado en Sevilla o 3 de outubro de 2018, foi un futbolista español, que xogaba de lateral esquerdo. Militou durante case toda a súa carreira no Sevilla FC, sendo considerado un dos mellores defensas da súa historia.

Traxectoria
-----------

Nado en Madrid, comezou xogando no Castilla, para pasar logo ao Cuatro Caminos. Comezou a súa carreira como futbolista profesional no RCD Córdoba, na Segunda División, categoría na que debutou na primeira xornada da tempada 1951/52 contra o CD Málaga. Titular indiscutible disputou 58 partidos na categoría de prata, ademais doutros 11 de promoción de permanencia.

Tras realizar o servizo militar fichou polo Sevilla FC, por petición do adestrador Helenio Herrera. Militou no club durante as seguintes 10 tempadas, disputando un total de 231 partidos oficiais. Debutou nun partido contra o Deportivo da Coruña en Riazor e foi titular durante a maior parte do seu tempo en Sevilla, chegando a xogar varios partidos da Copa de Europa. En maio de 1963 sufriu unha lesión, e aínda que se recuperou non volveu disputar ningún partido oficial co Sevilla. Deixou entón o club e xogou unha última tempada co Xerez antes de retirarse aos 33 anos.

### Selección nacional

Disputou tres partidos coa selección B de España, e en 1957 xogou o seu primeiro e único partido coa selección absoluta. Foi nun amigable contra os Países Baixos, o mesmo encontro no que debutaron Luis Suárez e Alfredo Di Stéfano e que rematou con goleada española (5-1). Formou defensa aquel día xunto a Orúe e o seu compañeiro no Sevilla Campanal II.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece Antonio Valero, Dorsal de Leyenda de los años 50". *Diario de Sevilla* (en castelán) (Sevilla). 3 de outubro de 2018. Consultado o 16 de febreiro de 2022.
2. ↑  "Antonio Valero, V Dorsal de Leyenda". *sevillafc.es* (en castelán). Consultado o 16 de febreiro de 2022.
3. 1 2 3  Ramos, Jesús (8 de febreiro de 2020). "Valero, el eterno defensa izquierdo del Sevilla". *Marca* (en castelán). Consultado o 16 de febreiro de 2022.
4. ↑  "Más de noventa mil personas presenciaron la victoria de la selección española de fútbol frente a la holandesa, por 5 a 1". *La Noche* (en castelán) (11193). 31 de xaneiro de 1957. p. 5. Consultado o 1 de xullo de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5700017
* BDFutbol: 8132
* EUfootballInfo: 21657
* NFT: 40908

 |
Bai Bibyaon **Ligkayan Bigkay** é unha líder e ecoloxista Lumad. É a primeira e única xefa na historia do pobo Manobo. É defensora dos dereitos dos pobos indíxenas e foi defensora das terras ancestrais Manobo e da cordilleira do Pantaron desde 1994. A cordilleira do Pandaron alberga un dos bosques virxes máis grandes que quedan en Filipinas. A cordilleira tamén fornece a auga dos principais ríos de Mindanao, incluíndo o río Mindanao, o río Pulangi, o río Davao , o río Tagoloan, e os principais afluentes do río Agusan. Bigkay recibe o Bai honorífico que está reservado para as mulleres de estado de Mindanao e Bibyaon é o título de Bigkay como xefa da súa tribo.

Estivo entre os dirixentes que se opuxeron ás operacións de corta masiva que destruirían as terras ancestrais Manobo en Talaingod, Davao do Norte.

Bigkay recibiu o Gawad Tandang Sora da Universidade de Filipinas en 2017 polo seu liderado na loita dos pobos indíxenas polos dereitos humanos e dignidade. Foi aclamada como a "Tandang Sora do campo… a Nai dos Lumads que inspira a revolución do pobo filipino pola autodeterminación nacional e a liberdade."

Tamén foi recoñecida como a gañadora máis distinguida do 5.º Gawad Bayani ng Kalikasan (Premio ó Heroe do medioambiente) en 2018.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Lumad Leader Bai Bibyaon Ligkayan Bigkay is 2017 UP Gawad Tandang Sora awardee" (en inglés). 22 de febreiro de 2017. Consultado o 2020-06-05.
2. ↑  "Lumad women, their inter-generational struggle for self-determination" (en inglés). 2019-08-14. Consultado o 2020-06-05.
3. 1 2  "We're all challenged to defend the environment' - Bibiaon Bigkay" (en inglés). 2018-03-17. Consultado o 2020-06-26.
4. ↑  "Bai Bigkay is Gawad Tandang Sora awardee". Arquivado dende o orixinal o 16 de xaneiro de 2021. Consultado o 16 de marzo de 2021.
5. ↑  "UP CSWCD names Bai Bibyaon Ligkayan Bigkay 2017 Gawad Tandang Sora honoree" (en inglés). 2017-02-24. Consultado o 2020-06-05.
**Alfredo Rebollar Martínez**, finado en Serantes (Ferrol) o 30 de xullo de 1995, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Militou nas Irmandades da Fala e durante a Segunda República Española afiliouse a Izquierda Republicana. Participou no mitin de Mera en novembro de 1935 que abriu a campaña electoral do Partido Galeguista, xunto con Castelao, Vilar Ponte e Suárez Picallo. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Ortigueira en marzo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído o 21 de xullo por Lobo Navascués, tenente da Garda Civil, e encarcerado. Finou en Serantes con 97 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Fojo Díaz** |  **Alcalde de Ortigueira** 1936 | Sucesor:**Gonzalo Prieto Cao** |

Vida persoal
------------

Era irmán de Carmen Rebollar Martínez, quen casou en 1929 con Victoriano Taibo. Casou con Isabel Romero Leira.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 2-8-1995, p. 35.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rosende, Anxel M. (1988). Do Castro, ed. *O agrarismo na comarca do Ortegal (1893/1936)*. Sada. ISBN 84-7492-399-9.
**Alfredo Vallo García**, nado en Pregontoño (Burres, Arzúa) cara a 1906 e finado en Ponte San Xusto (Dombodán) o 27 de xullo de 1981, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo dun mestre nacional. Estivo emigrado no Uruguai e na Arxentina entre 1929 e 1934, onde traballou nuha ferraxería e nunha granxa agricola que montaron os seus irmáns. Cando retornou foi dono dunha taberna-abacería e dunha serra en Dombodán. Participou na campaña da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936, mantivo un enfrontamento co cabo da garda Civil Nemesio Hortal e foi detido por pegar propaganda electoral, saíndo en liberdade ao cabo de dous días. Logo do triunfo da Fronte Popular, foi nomeado concelleiro de Arzúa. Foi vogal da primeira directiva do PSOE de Arzúa que presidía José Corzo Conde, constituída o 27 de abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado durante un mes. Salvou da detención grazas ao seu irmán Daniel Vallo García que era requeté. Sufriu expediente de responsabilidades políticas. Foi detido en 1948 por axudar á guerrilla xunto con outros veciños de Arzúa e a comarca de Deza. Xulgado na Coruña en marzo de 1949, foi condenado a tres anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión da Coruña de onde saíu en liberdade condicional en 1950. Despois foi contratista de obras. Finou en Ponte San Xusto o 27 de xullo de 1981.

Vida persoal
------------

Casou con Amalia Camino Bahamonde e foi pai de Ricardo, Carmen, Celia, Daniel, Eduardo e Celsa Vallo Camino.

Notas
-----

1. ↑  "El PSOE de Arzúa fija el 27 de abril como día del socialismo local", *La Voz de Galicia*, Santiago, 17-3-2010, p. L12.
2. ↑  *BOE*, 8-11-1949, p. 2483.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 23-3-1949, p. 3.
4. ↑  *BOE*, 24-8-1950, p. 3705-3706.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-7-1969, p. 8.
6. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 28-7-1981, p. 55.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lanero Táboas, Daniel (2006). *Os remendos da memoria. A represión franquista no Concello de Arzúa (1936-1950)*. Arzúa: Concello. ISBN 84-606-4054-X.

* Lanero Táboas, Daniel (2008). "Unha aproximación á conformación dos poderes locais en Galicia. Arzúa entre a II República e a protoinstitucionalización do réxime franquista (1931-1937)" (PDF). En Universidade de Santiago de Compostela. *A patria enteira. Homenaxe a Xosé Ramón Barreiro Fernández*. Santiago de Compostela. pp. 171–194. ISBN 978-84-9887-000-8.

### Ligazóns externas

* Concelleiros das corporacións republicanas
O cráter **Barton** é un cráter de impacto que está situado na superficie de Venus e que ten uns 52 km de diámetro. Cando os cráteres de Venus comezan a acadar este tamaño, comezan a aparecer con cumios centrais en forma de anel no canto das típicas montañas (únicas) centrais. O chan do cráter e plano e escuro visto a ollos do radar, o cal indica que se puido infiltrar lava no seu interior nalgún momento posterior ó impacto. O cumio en anel do cráter Barton é descontinuo e semella ter sido quebrado ou alterado durante ou pouco despois de proceso de craterización. O cráter recibiu o nome de Clara Barton, fundadora da Cruz Vermella Americana.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Planetary Names: Crater, craters: Barton on Venus". *Gazetteer of Planetary Nomenclature*. USGS Astrogeology. Consultado o 20-11-2011.
2. ↑  "Peak-Ring Crater". JPL. Consultado o 20-11-2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cráter de impacto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2614168
* GPN: 623

 |
**Antonio Budiño Carballo**, nado en Pontevedra en 1955, é un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de militar, viviu dende que tiña dous anos en León e con oito anos volveu de novo a Galicia ao se aveciñar a súa familia en Vigo, instalándose en 1973 en Madrid para preparar o ingreso na Academia General Militar, graduándose como tenente en 1976 e ingresando no corpo de intendencia. Diplomado de Estado Maior, deu clases na Academia de Intendencia e mais na Escola de Estado Maior. Participou en misións internacionais en Croacia, Albania e Iraq e foi membro da comisión de servizo no departamento de misións para o mantemento da paz da Organización das Nacións Unidas en Nova York. Ascendeu a xeneral de brigada en 2011 e foi xefe de intendencia da Rexión Militar Centro. En 2013 ascendeu a xeneral de división, facéndose cargo da dirección de asuntos económicos do Exército de Terra ata o seu paso á reserva en 2018. Malia residir en Ávila dende hai ben anos nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 e nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano encabezou a lista de Vox ao Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  "Vox 'recluta' a otro general para encabezar la lista al Congreso por Pontevedra". *ABC*, 21 de marzo de 2019

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antonio Budiño Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63351618
* Dialnet: 1770710

 |
**Antonio Catalán Díaz**, nado en Corella (Navarra), o 25 de xuño de 1948, é un empresario navarro que logrou grandes éxitos no mundo da hostalería, creando dúas das cadeas hoteleiras de maior relevo en España: NH Hoteles e AC Hoteles.

Biografía
---------

Antonio Catalán é licenciado en Empresariais pola antiga "Escola de Comercio" da Universidade Pública de Navarra. Toda a súa carreira profesional posterior desenvolveuse no sector da hostalería. As súas primeiras andanzas no mundo económico foi tras dunha gasolineira propiedade do seu pai, levando a súa xestión económica.

Posteriormente, aos seus 29 anos levantou o seu primeiro hotel, o "Ciudad de Pamplona", base sobre a que se constituiría unha das cadeas hoteleiras de maior prestixio dentro do ámbito nacional e internacional: NH Hoteles.

En 1997, tras discrepancias coa administración do grupo, abandona NH vendendo tódalas súas participacións aos italianos, por un total de 12.000 millóns de pesetas (70 millóns de Euros). Despois aventurouse nun novo proxecto hoteleiro: AC Hoteles, unha cadea hoteleira composta na súa maioría por hoteis de 4 e 5 estrelas que son do 100% da propiedade da empresa matriz.

Controla o 65% do capital de AC Hoteles.

Notas
-----

1. ↑  Araujo, Laureano (18 de xuño de 2018). "Antón Arias e Antonio Catalán, empresarios descontentos". *Praza Pública*. Consultado o 19 de xuño de 2018.
**Antonio Vega Guerrero**, coñecido como **Rizoso**, nado en San Juan de la Mata (Arganza) en 1917 e finado en Vilavella (Triacastela) o 12 de novembro de 1943, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Logo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu irmán Luciano foi asasinado en agosto polos falanxistas na Veiga de Espiñareda. Logo da caída de Asturias en outubro de 1937 formou parte dun grupo de 37 combatentes, encabezados polo cenetista César Terrón Abad, que conseguiron conseguido chegar á zona de Fabeiro, onde estableceron unha base. No grupo estaban Ramiro Pérez Granja, Manuel Bermúdez Fernández, Vicente Seoane Rousso, Amadeo Ramón Valledor, Florentino Rodríguez Pico, Gerardo Cañedo González e Domingo Villar Torres.

Logo da eliminación de César Terrón o 21 de xullo de 1940 e do seu grupo entre finais de 1940 e principios de 1941, só Antonio Vega e Joaquín Lage Fernández lograron seguir no monte e sumáronse ao grupo do cenetista Serafín Fernández Ramón e á Federación de Guerrillas de León-Galicia. Foi abatido pola Garda Civil en Vilavella o 12 de novembro de 1943 xunto con Pedro Voces Canóniga e Félix Yáñez González. O outro membro do grupo, Ovidio Peláez Rodríguez, logrou fuxir, pero morreu uns meses despois durante un combate na provincia de León.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 138. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
* Identificados tres guerrilleros bercianos *(en castelán)*

* Hallados los cuerpos de tres guerrilleros en Triacastela *(en castelán)*
* Autopsia dos corpos *(en castelán)*
**Astilleros José Valiña** é unha empresa galega adicada ao deseño, construción e reparación de buques.

Historia
--------

Foi fundado en 1951 nas Xubias. Para a construción e reparación de barcos de pesca. Tamén facía equipamento naval. En 2008 vendeu os terreos nos que estaba á inmobiliaria Isoman para facer unha zona residencial que non chegou a construírse. Pasou a traballar nas instalacións de Varaderos de La Coruña, anteriormente Cercagrande, na dársena de Oza.

Valiña ocupou a dársena de Oza ata 2014, cando rematou a concesión da autoridade portuaria. Ocupaba entón 22.000 metros cadrados. Instalacións abandonadas e que quedaron en ruína. A empresa segue a traballar no polígono da Grela, nunhas instalacións de 8.800 metros cadrados de superficie. Son obradoiros de mecanizado e calderería adicados á fabricación de máquinas e equipos navais e industriais.

Notas
-----

1. ↑  Astilleros Valiña entra en concurso al exigir un acreedor la deuda a través del juzgado
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Antonio Villar.
**Antonio Villar Mínguez**, máis coñecido como **Nicha**, nado o 2 de febreiro de 1904 en Redondela foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Comeza a xogar no recentemente creado Redondela FC en 1924, que xoga xa no seu primeiro ano a fase de ascenso á Serie B do Campionato galego ante o *Europa* de Vigo, nun primeiro momento non acada o ascenso por cuestións burocráticas pero a reclamación chega a Madrid e resólvese en favor do equipo redondelán.

En 1925 ficha polo Celta de Vigo, para compartir dianteira con xogadores como Polo, Correa, Reigosa ou Chicha. Debutaría co Celta ante o RCD Espanyol de Ricardo Zamora anotandolle dous goles ao porteiro catalán.

En 1928 o Celta realizou unha xira por América a bordo do transatlántico alemán *Werra*, porén tanto Nicha coma outros xogadores non puideron ir co equipo, polo que foron substituídos por xogadores do Deportivo da Coruña, Racing de Ferrol ou mesmo Sevilla FC. Asemade tamén se perdeu o 30 de decembro dese mesmo ano o encontro de inauguración do novo estadio de Balaídos ante o Real Unión de Irún.

Nicha xogou no celta oito anos nos cales disputou 66 encontros e anotou 47 goles, co que cun gol cada 126 minutos é un dos xogadores con mellor media goleadora da historia do club. Nos seus anos como celeste proclamouse Campión de Galicia en tres ocasións.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Txema Ereaga (14 de novembro de 2012). "Nicha: el gol de Redondela". *Fame Celeste* (en castelán).
* Juan Migueles (18 de maio de 2017). "Fútbol: xogadores". *Anecdotario Redondelán*. Arquivado dende o orixinal o 27 de maio de 2020. Consultado o 14 de abril de 2020.
* Marcos L. Bacariza (12 de maio de 2010). "Nicha". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).
O **Antonov An-124 *Ruslan*** (en ruso e ucraíno: Антонов Ан-124 «Руслан», designación da OTAN: **Condor** foi o avión máis grande construído en serie ata a chegada do Airbus A380 e foi, ata a chegada do Antonov An-225, o avión máis grande fabricado.

Historia e características
--------------------------

Foi deseñado nos anos 70 coma sucesor do An-22 e durante o seu desenvolvemento coñeceuse coma **An-400** e **An-40** en Occidente. Realizou o seu primeiro voo en 1982, entrando en servizo en 1986. Hai máis de corenta avións en servizo, 26 deles con aeroliñas, nos Emiratos Árabes Unidos, Libia, Rusia e Ucraína.

Fisicamente, o An-124 é similar ao Lockheed C-5 Galaxy estadounidense, pero lixeiramente maior. Os An-124 foron empregados para transportar locomotoras, iates, fuselaxes de avións e outros tipos de carga de grandes dimensións. O avión pode inclinarse para facilitar a entrada da carga. Un An-124 militar pode levar ata 150 t de carga, tamén pode levar ata 88 pasaxeiros nunha cuberta superior detrás da cabina. Porén, debido á limitada presurización da fuselaxe, raramente transporta a paracaidistas.

O An-124 foi fabricado en paralelo por dúas fábricas: a compañía rusa Aviastar-SP (antigo Complexo de Aviación Industrial de Ulyanovsk) e a fábrica AVIANT de Kíiv, en Ucraína.

A produción detívose trala desaparición da Unión Soviética. As últimas cinco estruturas básicas sen rematar foron completadas entre 2001 e 2004. Aínda que xa non se fabrican An-124, existen plans comúns entre Rusia e Ucraína para volver a producir avións entre 2008-2009.

Xa que o avión foi deseñado inicialmente para uso militar ocasional, os An-124 orixinais se fabricaron cunha vida útil de 7.500 horas de voo coa posibilidade dunha extensión. Porén, moitos avións voaron máis de 15.000 horas. Como resposta á queixas dos clientes comerciais, os avións fabricados despois do 2000 (o **An-124-100**) teñen unha vida útil de 24.000 horas, mentres que os modelos antigos estanse actualizando ó novo estándar.

Notas
-----

1. ↑  Andreas Parsch y Aleksey V. Martynov Designation-Systems.net
2. ↑   Federation of American Scientists Military Analysis Network
3. ↑   Antonov planea reiniciar a produción do An-124-10

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Antonov An-124*** |

### Ligazóns externas

* The Antonov Giants: An-22, An-124, & An-225 por Greg Goebel *(en inglés)*
* Antonov An-124-100 en Aviastar-SP *(en inglés)*
* Antonov An-124-100 Long-range heavy transport aircraft, Russia *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Avións de Antonov |
| --- |
| 
* A-40
* An-2
* An-3
* An-4
* An-6
* An-8
* An-10
* An-12
* An-14
* An-22
* An-24
* An-26
* An-28
* An-30
* An-32
* An-38
* An-70
* An-71
* An-72
* An-74
* An-88
* An-124
* An-140
* An-148
* An-174
* An-180
* An-204
* An-218
* An-225
* OKA-38
* SKV

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193487
* GND: 7523602-3
* LCCN: sh2006001220

 |
A esfera celeste co almicantarat en liña vermella a trazos.
A palabra **almicántara** ou **almicantarat**, do árabe clásico *almuqanṭarāt*, é un substantivo masculino (almicantarat), aínda que pode usarse tamén en xénero feminino (almicántara), co que se designa en astronomía cada un dos círculos imaxinarios paralelos ao horizonte que se supoñen descritos na esfera celeste para determinar a altura ou a depresión dos astros. Dúas estrelas que se atopan no mesmo almicantarat teñen a mesma Altura (astronomía)

Almicantarat do Sol
-------------------

O almicantarat plano que contén o Sol utilízase en enxeñería ambiental para caracterizar a dispersión dos aerosois. Para levar a cabo as medidas utilízase ou ben un espectrorradiómetro ou ben un fotómetro e tómanse a ambos lados do sol e en varios ángulos.

Existen varios modelos para obter propiedades dos aerosois do almicantarat do Sol. Os máis relevantes foron desenvolvidos por Oleg Dubovik (usado na rede AERONET da NASA) e por Teruyuki Nakajima (chamado SKYRAD.PACK ).

Notas
-----

1. ↑  Dubovik, O. and M. D. King, 2000: A flexible inversion algorithm

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Adelaide Observatory: Almucantar graphs of hour angles, Adelaide, R. E. E. Rogers, Govt. printer, 1927.
* Chandler, Seth Carlo, (1846–1913): The almucantar, Cambridge, J. Wilson and Son, 1887.
* Dubovik, O. and M. D. King, 2000: A flexible inversion algorithm for retrieval of aerosol optical properties from Sun and sky radiance measurements," Journal of Geophysical Research, 105, 20 673-20 696
* Nakajima T, Tonna G, Rao RZ, et al.:Use of sky brightness measurements from ground for remote sensing of particulate polydispersions, Applied Optics 35 (15), 2672–2686, 1996

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q686281
* BRE: 1815911
* EBID: ID
* GEC: 0077111
* MAG: 157482387

 |
A **antonomasia** (do grego *anti* "no lugar de" e *onoma* "nome") ou **pronominatio** é un tropo que consiste en substituír un nome propio por unha perífrase ou por un apelativo. Tal é o sentido deste tropo que vén sendo, aplicada aos nomes propios, unha variante da perífrase e da sinécdoque. Isto é o concepto que tiñan os antigos da antonomasia. En tempos modernos G.J. Vossius traspuxo a reversibilidade posíbel na sinécdoque (species pro genere) analogamente para a antonomasia (individuum pro specie), conservando o nome de antonomasia, que hoxe se coñece como antonomasia volssiana que, polo tanto, consiste na substitución dun apelativo por un nome propio (tamén pode ser común), o cal posúe algunha relación co inicial nome común, é dicir, o inverso da antonomasia antiga.

Exemplos
--------

* De *Viaxe ao país dos ananos* (1968), de Celso Emilio Ferreiro:

*Arribéi unha noite*
*á cidade infernal*,
*Sodoma irrespirábel*,
*Gomorra dos bruídos, caos rodante*
*que brama no amencer e non ten pálpebras*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Figura estilística

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q607096
* BRE: 702004
* GEC: 0079204

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: ABC.
Logo da ABC
A **American Broadcasting Company** (**ABC**) é unha das catro máis grandes cadeas de televisión estadounidenses. Está constituída por varias divisións: televisión (ABC), radio (ABC Radio), noticiarios (ABC News), deportes (ABC Sports) e entretemento, entre outras.

Historia
--------

Comezou cando a radio en expansión NBC dividiuse en 1927 en dúas cadeas independentes: Blue Network (Cadea Azul) e Red Network (Cadea Vermella). Para evitar un monopolio nas comunicacións, a NBC foi obrigada a vender a cadea Azul en 1942, mercándoa o 12 de outubro de 1943  Edward J. Noble, fabricante dos doces *Life-Savers*, que lle deu o seu nome actual á compañía, a American Broadcasting Company, en 1945. Despois de fusionarse con United Paramount Theaters en 1953, a ABC expandiuse na industria televisiva e pronto se converteu nunha das tres cadeas máis importantes. Especializouse na transmisión deportiva e desenvolveu a repetición instantánea en 1961. A cadea foi mercada por Capital Cities Communications en 1985 e por The Walt Disney Company en 1995.

### Actualidade

Xunto coa CBS e a NBC forman o conxunto de cadeas xeneralistas que até a década de 1980 tiveron o monopolio da audiencia televisiva en Estados Unidos. Tamén chega ás cidades fronteirizas de México e aos sistemas de cable da Franxa Fronteiriza Norte.

Programas
---------

### Telexornais

* *20/20* (1979-presente)
* *Good Morning America* (1975-presente)
* *ABC World News* (1978-presente)

### Drama

* *Lost* (2004-presente)
* *Desperate Housewives* (2004-presente)
* *Grey's Anatomy* (2005-presente)
* *Brothers and Sisters* (2006-presente)
* *Kyle XY(2006-presente).*
* *Private Practice* (2006-presente)

### Comedia

* *According to Jim* (2001-presente)
* *The George Lopez Show* (2002-presente)
* *Emily's Reasons Why Not*  (2006-presente)
* *Ugly Betty* (2006-presente)
* *Pushing Daisies* (2007-presente)
* *Samantha Who?* (2007-presente)
* *Boston Legal* (2004-2008)

### Telenovelas

* *All My Children* (1970-presente)
* *General Hospital* (1963-presente)
* *One Life to Live* (1968-presente)

### Estelar

* *Jimmy Kimmel Live!*

Notas
-----

1. ↑  Bill Jaker, Frank Sulek e Peter Kanze*The airwaves of New York*, p. 105

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio Oficial da ABC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q169889
* WorldCat
* VIAF: 141264452
* BRE: 1817676
* Discogs: 564305
* EBID: ID
* GEC: 0233366
* GND: 7859086-3
* ISNI: 0000 0001 2170 8057
* LCCN: n79053131
* NLA: 35004619
* SNAC: w6k11393
* SUDOC: 030884942

 |
**Anxo Guerreiro Carreiras** ou **Ángel Guerreiro Carreiras**, chamado **Geluco**, nado en Xermade o 28 de agosto de 1945 e finado o 18 de xullo de 2013 na Coruña, foi un político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou no Partido Comunista de España de moi novo cando estudaba Químicas na Universidade de Santiago de Compostela, militancia pola que foi encarcerado en varias ocasións e non rematou os estudos. No 1976, formaba parte do Comité Central do PCE que se deu a coñecer en Roma e, no 1979, foi elixido secretario xeral do Partido Comunista de Galicia, sucedendo a Rafael Pillado. Formou parte do chamado "Grupo dos 16", representantes de diferentes partidos políticos que redactaron o Estatuto de Galiza.

En 1981, converteuse no primeiro e único deputado no Parlamento de Galicia coas siglas do PCG (1981-1985). Foi partidario do "eurocomunismo", polo que foi destituído por Carrillo en 1983 e substituído por Julio Pérez de la Fuente, aínda que despois recuperou a secretaría xeral no PCG.

Tamén máximo dirixente do Partido Comunista de Galicia e de Esquerda Unida. As súas discrepancias con Julio Anguita levárono a separar a organización galega da federal creando Esquerda de Galicia, e que acudiu ás eleccións autonómicas de 1997 en coalición co PSdeG, o que posibilitou que de novo fose elixido deputado (1997-2001). Esta separación non foi aceptada por unha parte de Esquerda Unida que se presentaron a esas eleccións co nome de Izquierda Unida e tomaron o nome de Esquerda Unida-Izquierda Unida (Na X Asemblea Nacional, readoptaron o nome de Esquerda Unida unicamente).

Nas eleccións de 2001, o PSdeG non quixo reeditar o pacto e EdeG presentouse en solitario con Anxo Guerreiro como candidato á presidencia da Xunta pero, tralos malos resultados obtidos, Guerreiro dimitiu e EdeG acabou desaparecendo.

Nos últimos anos da súa vida foi comentarista e opinador político en diversos medios, como Localia Santiago ou a Radio Galega.

Padecía dos riles e desenvolveu un cancro de pulmón. Foi incinerado. O seu cadaleito foi cuberto coa bandeira de Galicia e por catro caraveis vermellos.

Notas
-----

1. ↑  "Relación de diputados proclamados electos polas suntas electorais provinciais" (PDF). *parlamentodegalicia.es*. Consultado o 13-6-2020.
2. 1 2 3 4  Pereiro, Xosé Manuel (18-7-2013). "Muere Anxo Guerreiro, el comunista de rostro amable". *elpais.com/* (en castelán). Consultado o 13-6-2020.
3. 1 2  Redacción (19-6-2013). "Fallece el político gallego Anxo Guerreiro a los 67 años". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 13-6-2020.
4. 1 2  Redacción (18-6-2013). "elcorreogallego.es". *elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 13-5-2020.
5. 1 2  Redacción (18-7-2013). "Morre Anxo Guerreiro, figura chave da historia do PCE e de EU en Galiza". *nosdiario.gal*. Consultado o 13-6-2020.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395139
* WorldCat
* VIAF: 169148419
* LCCN: no2011039793

 |
**Ana de Veldenz**, nada o 12 de novembro de 1540 e finada o 30 de marzo de 1586, foi unha condesa do Palatinado-Veldenz e, por matrimonio, margravina de Baden-Durlach. Dende 1577 até 1584 viuse involucrada na tutela e rexencia de Baden-Durlach.

Traxectoria
-----------

Ana era a filla máis vella do conde palatino Roberto de Veldenz (1506-1544) do seu matrimonio con Úrsula (1515-1601), filla de Xoán VII de Salm-Kyrburg.

Casou con Carlos II de Baden-Durlach o primeiro de agosto de 1558 en Heidelberg; era o segundo matrimonio para el. Como o seu marido, Ana profesou a fe luterana e os fillos de ambos os matrimonios foron tamén criados como luteranos.

Cando o seu marido morreu, os seus fillos eran aínda menores de idade. Por isto, actuou como gardiá e rexente dende 1577 ata que o seu fillo Ernesto Federico alcanzou a maioría de idade en 1584. Gobernaron con ela o elector palatino Lois VI e o duque Lois "o Piadoso" de Wurtemberg. En 1584, Baden-Durlach foi dividido: o seu fillo máis vello Ernesto Frederico recibiría a parte máis grande e converteuse en margrave de Baden-Durlach. O seu segundo fillo, Xacobe recibiu Baden-Hachberg e situou a súa residencia en Emmendingen. Converteuse ó catolicismo en 1590 e devolveu o seu territorio á fe católica. Porén, pouco despois, morreu de envelenamento por arsénico e Baden-Hachberg pasou ó seu irmán Ernesto Federico.

Cando Ernesto Federico morreu en 1604, todas as partes de Baden reuníronse en mans do seu irmán Xurxo Federico.

O novo capelán da margravina Ana, John Zehender, foi responsable do coidado pastoral que ela desenvolveu nos últimos días da súa vida, e pronuncio o seu sermón funeral o 5 de abril de 1586.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q70019
* WorldCat
* VIAF: 169074915
* CERL: cnp01284322
* DeutscheBio: 143906062
* GND: 143906062
* WikiTree: Von\_Pfalz-Veldenz-2

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **bandeira de Kabardino-Balkaria**, (en ruso: *Флаг Кабардино-Балкария*; en karachai-balkar: *Къабарты-Малкъарны Байрагъы*; en kabardino: *Къэбэрдей-Балъкъэрым и нып*) é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. É unha bandeira tricolor horizontal, cargada cunha silueta branca do Monte Elbrus, a montaña máis alta de Europa, no centro. As cores están dispostas na orde de azul claro, branco e verde, e a carga do monte Elbrus segue a mesma orde.

A bandeira foi adoptada o 21 de xullo de 1994; e as súas proporcións son 2:3.

Galería de imaxes
-----------------

* Bandeira da República Autónoma Socialista Soviética de Kabardino-Balkaria.Bandeira da República Autónoma Socialista Soviética de Kabardino-Balkaria.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira de Kabardino-Balkaria Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Bandeira de Karachay-Cherkessia

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira de Kabardino-Balkaria en Flags of the World *(en inglés)*
**Antonio Martínez Sánchez**, nado en Barbate (Cádiz) o 15 de decembro de 1951, é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar no Atlético Malagueño, filial do CD Málaga, debutando co primeiro equipo na tempada 1970/71 en Primeira División. En 1972 fichou polo CD San Fernando e un ano despois polo Cádiz CF.

No verán de 1975 fichou polo Cacereño, porén antes de que rematara a tempada 1975/76 fichouno o Celta de Vigo para xogar en Segunda División. Esa tempada do seu debut significaría o ascenso do club galego a Primeira División. Militou no Celta nove tempadas, nas que xogou en tres categorías diferentes, Primeira, Segunda e Segunda B durante a tempada 1980/81, pero foi un fixo no equipo titular durante todos eses anos e para tódolos técnicos.

Durante a súa carreira foi internacional coa Selección de fútbol de España en categoría xuvenil, sub-21 e olímpica.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16609030
* BDFutbol: 3722

 |
**Antonio López Fernández**, coñecido como **Corchas**, nado no Mazo (Vilamartín de Valdeorras) en 1908 e finado en Oencia o 26 de novembro de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Xastre no Mazo e despois vendedor de peixe. Membro da Sociedad de Campesinos, militante da CNT, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido polos falanxistas e logrou escapar. Foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión e declarado en rebeldía. Foi reclamado polo xulgado militar especial de Ponferrada para ser xulgado por adhesión á rebelión xunto con Américo Nogueira Campos en xuño de 1938. Cando rematou a guerra entregouse ás autoridades e foi internado na cadea do Barco de Valdeorras. Conseguiu fuxir durante un traslado á prisión de Ourense e chegar á serra onde converteu nun guerrilleiro solitario cuxas accións eran máis de bandoleirismo que de resistencia, o que lle valeu ser buscado tanto pola Garda Civil como pola Federación de Guerrillas de León-Galicia que decidiu executalo. Foi procesado por atraco en 1942 e 1944. Foi asasinado o 26 de novembro de 1945 na serra de Xestoso por un pastor cando intentaba violar a unha moza.

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 23-6-1938, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez, Santiago (1991). "¿Quen foi o Corchas?". *Memoria da guerrilla*. Vigo: Xerais. pp. 212–217. ISBN 84-7507-535-5.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. pp. 88–89. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* 

* Antonio López Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
* 

* Vídeo no YouTube
A **amnesia anterógrada** é un tipo de perda de memoria en que os novos acontecementos non se gardan na memoria a longo prazo. A persoa afectada non é capaz de lembrar algo cando a información desaparece da memoria de curto prazo, pois non se consolida na súa memoria de longo prazo.

Etioloxía
---------

Este trastorno neurolóxico prodúcese por lesións en partes do cerebro relacionadas coa memoria, coma o hipocampo. Algúns medicamentos da familia das benzodiacepinas, coma o clonacepam ou o alprazolam, poden provocar síntomas temporais deste tipo de amnesia. Consumir grandes cantidades de alcol nun curto período de tempo poden producir tamén unha amnesia temporal.

Tecnicamente úsase o termo *amnesia anterógrada,* pois o problema non está na memoria inmediata, senón nos recordos a curto prazo. A memoria de longo prazo non está alterada. Porén, a partir do accidente os recordos recentes non se poderán almacenar. Neste caso non se poderán realizar novas aprendizaxes. Así, fica alterada a memoria explícita (tipo verbal e simbólica), mentres que a memoria implícita adoita ficar intacta.

No cinema
---------

* Memento

Leonard, quen sufriu un trauma cerebral, é incapaz de almacenar novos recordos. Con todo, posúe memoria procedimental e lembra como realizar as accións cotiás. Co obxectivo de "lembrar" os sucesos da súa vida, usa fotos para ter un rexistro da xente con quen se relaciona, onde se aloxa e outros aspectos básicos. 

Alén das fotografías, toma notas e tatúase pistas do asasino da súa esposa, ás veces demasiado ambiguas. Leonard busca vingarse do home que violou e asasinou á súa muller e que lle provocou a súa enfermidade. Á vez, séntese culpábel por non crer en Sammy, outro personaxe que sufriu o mesmo problema.

Os temas principais do filme son a natureza da memoria, a identidade, o tempo, o recordo inconexo, a realidade, a manipulación e a vinganza.

* *50 primeiras citas*

Henry Roth (Adam Sandler), un biólogo mariño que vive en Hawai, coñece a Lucy Whitmore (Drew Barrymore), profesora de arte, unha mañá nunha cafetaría. Axiña se descobre que Lucy sofre amnesia anterógrada por causa dun accidente sufrido un ano antes. Non ten ningún recordo entre o día do accidente e o presente, xa que é incapaz de converter a memoria de curto prazo a longo prazo. 

Cada mañá esperta sen lembrar o acontecido o día anterior. Cre que cada día é 13 de outubro de 2002. O seu irmán e o seu pai actúan coma se fose ese día, os aniversarios do pai, para evitar que Lucy sufra e descubra o accidente.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* JM Barrul Olsen Montoya Bolaños (2004). *Biopsicología*. Madrid: Pearson Prentice Hall. ISBN 0-205-28992-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q572111
* EBID: ID
* MAG: 2775847465

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DOID: DOID:5340
* MeSH: D020324
* MeSH: C10.597.606.525.100.075
* UMLS: C0233795

 |
**Antonio Martínez Aneiros**, coñecido como **Antón Aneiros**, nado no Val (Narón) o 3 de xuño de 1933, é un sacerdote e político galego.

Traxectoria
-----------

Crego católico, abandonou o sacerdocio pero segue vinculado ás asociacións cristiás de base como coordinador do movemento Somos Igrexa.

Foi o primeiro alcalde que tivo Narón trala aprobación da constitución de 1978, elixido nas municipais de 1979 por Unidade Galega. Logo da ruptura desta formación, foi reelixido en 1983 dentro da formación de carácter local Agrupación Nacionalista Galega de Narón.

En 1985 esta formación incorporouse ó PSG-EG e Aneiros presentouse como número un pola provincia da Coruña ás eleccións ó Parlamento Galego. Resultou elixido nelas e desenvolveu o traballo parlamentario durante toda a lexislatura.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Sánchez Berbis** |  **Alcalde de Narón** 19/04/1979 - 13/12/1985 | Sucesor:**Xoán Gato** |

Recoñecementos
--------------

O Concello de Narón puxo o seu nome a unha rúa e ao Complexo Social da súa parroquia natal en 2016.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 27-11-2016, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Narón
**Alice Catherine Evans**, nada no Condado de Bradford, Pensilvania, Estados Unidos, o 29 de xaneiro de 1881 e finada en Alexandria, Virxinia, o 5 de setembro de 1975, foi unha microbióloga estadounidense que descubriu o mecanismo de contaxio da Brucelose e reduciu de xeito significativo a súa incidencia recomendando a pasteurización do leite de vaca. Polo seu traballo foi a primeira muller en ser nomeada presidenta da Society of American Bacteriologists.

Vida
----

Nada nunha granxa do Condado de Bradford (Pensilvania), desde moi pequena interesouse polas enfermidades que afectaban os animais. Por iso estudou bacterioloxía na Universidade de Wisconsin–Madison, onde recibiu unha bolsa para facer investigación avanzada.

A súa primeira tarefa foi investigar técnicas para mellorar o gusto do queixo Cheddar. Mentres tanto, empezou a facer investigación sobre as enfermidades que afectan as vacas. Entre estes animais a infección por *Bacillus abortus* era relativamente frecuente e na época pensábase que non tiña efectos sobre os humanos. Alice empezou a buscar conexións entre os síntomas de determinadas enfermidades e a inxestión de leite de vaca enferma e descubriu que a febre da brucelose proviña xustamente desta fonte. Publicou o seu achado ao *Journal of Infectious Diseases* en 1918.

A pesar do escepticismo inicial dos seus colegas polo feito de ser muller, varios estudos independentes confirmaron a súa tese e a partir daquel momento empezouse a recomendar a pasteurización do leite a nivel masivo para evitar contraer a enfermidade. Alice contribuíu posteriormente a adiantos no coñecemento doutras afeccións como a meninxite. Evans doou unha colección dos seus traballos á Biblioteca Nacional de Medicamento en 1969.

Notas
-----

1. ↑  "Alice Catherine Evans (1881-1975)". Palgrave Macmillan Journals.
2. ↑  National Women's History Museum (ed.). "Alice Evans".
3. ↑  National Library of Medicine (ed.). "Alice C. Evans Papers 1923-1975" (en inglés). Consultado o 5 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alice Catherine Evans Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Departamento de Agricultura dos Estados Unidos

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4725769
* WorldCat
* VIAF: 16452241
* BNF: 17740581c
* EBID: ID
* FAST: 335960
* FemBio: 9193
* ISNI: 0000 0000 3500 4619
* LCCN: n94018546
* OL: OL6567166A
* SNAC: w6gj22vg

 |
**Antonio Lorenzo Sánchez**, nado en Ribeira o 5 de marzo de 1920 e finado en Madrid cara a 1989, foi un tradutor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e pensionado en Tolosa, e Dereito en Barcelona. Foi oficial piloto de Aviación Militar. Pertenceu á carreira xudicial e fiscal, na que ingresou por oposición. Foi xuíz comarcal de Friol en 1949, fiscal de paz de Larache (1950) e secretario do Xulgado Municipal número 25 de Madrid (1952).

En 1951 gañou un premio no Centro Galego de Madrid co ensaio *La lengua gallega de Curros*. Vinculado ao Centro Galego de Barcelona, dirixiu o órgano de prensa da colectividade, a revista *Alborada*, nos anos cincuenta, na que publicou, co pseudónimo **Amaro Chaín**
unha versión ao galego dos capítulos I e IV do *Cantar dos cantares* traducida a partir do latín, co título "Dous analeitos da versión galega de A Cantiga das Cantigas". Logo refixo esta versión de 1952, a partir do hebreo, coa axuda de José María Fórneas. En 1956 publicou con Ramón Cabanillas o libreto *Macías o namorado*, con música do mestre Maiztegui.

Obras
-----

* *Macías o Namorado. Poema escénico*, Galaxia, 1956.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-10-1949, p. .
2. ↑  *ABC*, 12-7-1952, p. 25.
3. ↑  *ABC*, 10-5-1952, p. 28.
4. ↑  "Pseudónimos galegos en ogalego.eu: a". *www.ogalego.eu*. Consultado o 2022-02-06.
5. ↑  "Un tradutor de Ribeira", *La Voz de Galicia*, Barbanza, 28-9-2007, p. l8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Montero, Xesús (2004). "Escritores galegos, letras galegas en Madrid: a tertulia do café Lyon d’Or (1952-1954)". *Madrygal* (7): 11–30.
Cadro de bicicleta de aliaxe de aluminio soldada.
As **aliaxes de aluminio** son aliaxes nas cales o metal predominante é o aluminio (Al). Os elementos máis habituais cos cales se alía o aluminio son o cobre, o magnesio, o manganeso, o silicio, o estaño e o zinc.

Características
---------------

Divídense en dous grupos principais; as aliaxes de fundición e as aliaxes forxadas, que á vez subdivídense segundo si se poden someter a tratamento térmico ou non. Un 85% de todo o aluminio úsase para produtos forxados, coma por exemplo chapa laminada, folla de aluminio e extrusións. As aliaxes fundidas ofrecen unha boa relación calidade-prezo polo seu baixo punto de fusión, malia que teñen menor resistencia á tracción ca os forxados. O principal sistema de aliaxes de aluminio fundidos é Al-Si, no cal os altos niveis de silicio (4,0–13%) ofrecen boas propiedades de fundición. As aliaxes de aluminio teñen un amplo uso nas estruturas de enxeñería e os compoñentes que requiren un baixo peso ou resistencia á corrosión.

Notas
-----

1. ↑  I. J. Polmear, *Light Alloys*, Arnold, 1995.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q447725
* BNCF: 57359
* BNF: 119443323
* JSTOR: aluminum-alloys
* LCCN: sh85003975
* MAG: 2779821118
* NDL: 00560359
* PSH: 5436

 |
**Antonio Orellana Pereira**, nado en Soutomaior e finado no mesmo concello en outubro de 1913, foi un avogado, político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Avogado, exerceu a súa actividade en Redondela dende 1895. Loitador agrarista e republicano, foi fiscal municipal de Redondela (1901), secretario do concello, concelleiro de Redondela e 1º Tenente de Alcalde (1913). Dirixiu os periódicos *La Escoba*, *El Pueblo* e colaborou en *El Alvedosa*, *La Propaganda*, *Nueva Gente* e *La Opinión*.

Vida persoal
------------

Casou con Juana González.

Homenaxe
--------

Na República, o 10 de abril de 1932, a Sociedade de Agricultores de Soutomaior realizoulle unha homenaxe conxunta con Antonio Portela Lourido, á que se sumou a corporación de Redondela e unha representación das sociedades agrarias de Reboreda, Trasmañó, O Viso e Cesantes e a mariñeira da vila de Redondela.

Notas
-----

1. ↑  Noticia en *Noticiero de Vigo*, 18-10-1913, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2001). Concello, ed. *A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933*. Redondela. p. 17. ISBN 84-8302-720-8.
**Antonio Varela Miguélez**, nado en 1911 e finado na Coruña o 13 de xullo de 1937, foi un tipógrafo e sindicalista anarquista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Aurora Miguélez Pena. Tipógrafo. Miltante da CNT. Administrador de *Brazo y Cerebro*. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e participou nas tarefas de reorganización da FAI na Coruña. Foi descuberto na caída da rede clandestina de anarquistas no Barrio das Atochas no verán de 1937 e asasinado no Campo da Rata o 13 de xullo con Alejandro Delgado Fernández e José González González.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *A represión franquista na comarca da Coruña. Vidas na memoria*. A Coruña: Laiovento. 2011. p. 218. ISBN 978-84-8487-288-7.
* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2006). *O movemento libertario en Galiza (1936-1976)*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 84-8341-059-1.

### Ligazóns externas

* 

* Antonio Varela Miguélez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*