recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 42°09′35″N 8°36′50″O﻿ / ﻿42.159827777778, -8.6137833333333

O **IES Pino Manso** é un centro público que se atopa situado na vila do Porriño, na rúa Antonio Palacios número 76. É o primeiro instituto de ensinanza media construído na zona. A súa construción rematou no ano 1966 e foi inaugurado polo alcalde Gonzalo Ordóñez Pérez. Neste instituto estudaron máis de 50 xeracións de porriñeses e veciños de concellos limítrofes.

Centro
------

Impártense Educación Secundaria Obrigatoria (ESO) e Bacharelato, ademais de cursos de Formación Profesional Básica. 

A oferta educativa de Bacharelato establécese en dúas modalidades de ensino: Ciencias e Humanidades e Ciencias Sociais. Ademais, no centro impártense dúas linguas estranxeiras: inglés (dende o primeiro ano) e francés (dende terceiro da ESO).

Conta cun departamento de apoio e outro de orientación.

Instalacións
------------

Conta con tres laboratorios (un de bioloxía e os outros dous de física e química). Unha cafetería, varias aulas de idiomas, unha aula de historia, aula de exames, dúas de informática, un taller de tecnoloxías, un ximnasio, unha aula de música, unha aula de debuxo e un salón de actos.

Historia
--------

O instituto comezou a construírse no ano 1965. A súa construción foi posible grazas ó Patronato de Cultura e Beneficiencia e á axuda de José Fernández López, que mercou e doou o predio.

A primeira matriculación foi aberta o 3 de outubro de 1966, celebráronse os primeiros exames de ingreso o día 15 dese mesmo mes e atrasouse a súa inauguración ata o día 24. O centro foi construído para facilitar o estudo do Bacharelato aos rapaces e rapazas das vilas próximas ó Porriño: Ponteareas, Mos, Salceda de Caselas etc. en pleno proceso de industrialización. 

Anos máis tarde (no 1992) foi creado o Instituto de Formación Profesional na parroquia de Torneiros, feito que mellorou as posibilidades de estudo non universitarios do municipio.

Aniversario
-----------

O 28 de outubro do 2016 celebrouse o 50 aniversario do IES Pino Manso. Leváronse a cabo diferentes actos, entre eles a comida de antigos alumnos, aínda que a máis destacable foi a creación dun conto dos Bolechas, no que se relatan as historias e experiencias de antigos alumnos e alumnas e de profesores e profesoras que pasaron polo centro ao longo dos seus 50 anos. Este conto chámase *Os Bolechas van ao aniversario do Pino Manso.*

Ademais, a profesora e os profesores do instituto Mercedes Bangueses Vázquez, José Ramón Iglesias Veiga e Juan Aguilar Madrazo publicaron un libro chamado *IES Pino Manso do Porriño. 50 anos de ilusións,* no que recollen unha gran cantidade de fotografías e contan a historia do centro e as actividades desenvolvidas en relación co seu 50 aniversario.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Joyería Lorenzo (1995). *Porriño (1895-1995). Recuerdos de un siglo.* Porriño: Alva Gráfica, S.L.

### Ligazóns externas

* *O poder da ilusión: A creación do IES Pino Manso do Porriño.* Recuperado de
* *"Os Bolechas" celebran os 50 anos do IES Pino Manso.* Atlántico.
* *IES Pino Manso*. Recuperado de
* Biblioteca Pino Manso (21 de xuño de 2018). *Novo libro do IES Pino Manso*. Recuperado de
Coordenadas: 42°39′11″N 8°48′28″O﻿ / ﻿42.653055555556, -8.8077777777778

O **IES Félix Muriel** é un instituto público de educación secundaria de Rianxo. O seu nome vén dado por un pseudónimo que utilizaba ocasionalmente o escritor Rafael Dieste, orixinario de Rianxo.

Historia
--------

Os inicio da existencia do IES comeza no 1987 onde este comezou como Colexio Homologado dependendo administrativamente do IES Praia Xardín de Boiro.

Daquela o primeiro director foi Rafael A. Rodríguez Gil. O vicesecretario, Francisco Pena, era o encargado de levar a Boiro a documentación. Non existía edificio propio, polo que os cursos repartíanse entre o Cuartel Vello e a Biblioteca Municipal.

O 15 de outubro de 1990 inaugurouse o actual edificio en Rianxiño. Impartíase BUP, COU e Estudos de Formación Profesional da rama administrativa. Nestes tempos o centro levaba o nome de IES de Rianxo. No Consello Escolar do 29 de abril de 1997, abórdase a elección dunha denominación específica para o Instituto. Algunhas das propostas son Manoel Antonio, Virxe da Guadalupe ou Arcos Moldes.

Foi o 26 de xuño de 1997, cando se elixiu Félix Muriel como nome do centro nunha votación na que se presentaron outras denominacións como Manoel Antonio (xa existe un IES con este nome en Vigo) ou Sempre en Galiza, proposto polos representantes dos alumnos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial.
* 'Os activistas da lingua' no IES Félix Muriel de Rianxo. Web serie "Aquí medra a lingua" (1x03)
Forma binaria en claves maiores e menores. Cada sección debe ter polo tres frases.
A **forma binaria** é unha maneira de estruturar unha peza musical en dúas seccións relacionadas entre si que normalmente se repiten.

A forma binaria era moi popular durante o Barroco e frecuentemente utilizábase para dar forma a movementos de sonatas para instrumentos de teclado. Tamén se utilizaba para obras moi curtas e dun só movemento.

Cara á metade do século XVIII foi deixando de utilizarse e foi sendo substituída pola forma sonata que potenciaba o desenvolvemento do material musical. Onde aínda se mantén o seu uso é como un tema a partir do que desenvolver variacións. Tamén queda incorporada a grandes obras e en formas máis elaboradas, como a forma sonata, nas que se manteñen certas estruturas propias da forma binaria.

Estrutura
---------

Unha peza en forma binaria caracterízase por ter dúas seccións (A e B) complementarias, cunha duración aproximadamente igual. A primeira sección (A) empezará nunha determinada tonalidade e modula normalmente a unha tonalidade próxima. As composicións en:

* tonalidades maiores modulan tipicamente á tonalidade da dominante (maior).
* tonalidades menores modulan á tonalidade da dominante (maior ou menor) ou do relativo principal.

A segunda sección (B) empeza na tonalidade novamente establecida, onde permanece durante un período indefinido de tempo. Porén, aínda que a efectos prácticos a consideremos unha "nova tonalidade", moitas veces non se trata realmente de tal (sobre todo no modo menor), porque non adoitan aparecer todas as alteracións necesarias. Despois dunha certa actividade harmónica, antes de terminar, a peza modula outra vez cara á tonalidade orixinal. Nas composicións do século XVIII, era habitual que as dúas seccións A e B estivesen separadas por dobre barra final con sinais de repetición, que indicaba que tiñan que ser repetidas. De modo que pode esquematizarse a forma coas letras AABB.

Notas
-----

1. ↑  White, John D. (1976). *The Analysis of Music*, p.50. ISBN 0-13-033233-X.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Forma ternaria
* Forma sonata
* Bar (forma musical)

### Ligazóns externas

* *Formas binarias y ternarias (I)*: emisión do 2 de febreiro de 2020 de *El rincón de la teoría*, programa de Radio Clásica. *(en castelán)*
* *Formas binarias y ternarias (II)*: emisión do 9 de febreiro de 2020 de *El rincón de la teoría*. *(en castelán)*
* *La forma binaria en la suite*: emisión do 26 de abril de 2020 de *El rincón de la teoría*. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1193859
* EBID: ID
* MAG: 165249915

 |
Coordenadas: 42°11′48″N 1°44′28″O﻿ / ﻿42.19667, -1.74111
**Graccurris,** **Gracurris**, **Gracuris** ou **Graecuris**, foi unha cidade romana que se corresponde coa actual Alfaro (A Rioxa) e foi fundada por Tiberio Sempronio Graco no 179 a. C. sobre unha cidade ou poboado arévaco, celtibero ou vascón, chamado **Ilurce** ou **Ilurcís**, para asentar a feridos romanos e indíxenas habidos durante a súa campaña contra os Celtiberos. O poboado e a posterior cidade romana están asentadas sobre as denominadas *Eras de la cárcel* (poboado antigo) e *Eras de San Martín* (expansión da cidade romana), un conxunto de socalcos fluviais na proximidade do río Alhama.

Historia
--------

Os vestixios arqueolóxicos demostran que debeu estar ocupada dende final do Bronce. Durante o período de conquista, foi unha fiel aliada de Roma aínda que durante as guerras civís entre Caio Mario e Sila, pasárase ao bando popular dirixido por Quinto Sertorio. Cando este foi vencido, pasou a engrosar a clientela de Pompeio na península.

Foi convertida en municipio romano baixo Xulio César ou Augusto, asignada á provincia *Hispania Citerior* *Tarraconensis*, pertencendo dentro dela ao *Conventus* *iuridicus Caesaraugustanus*.

No Itinerario de Antonino aparece como *mansio* ou punto intermedio de hospedaría na vía que comunicaba Tarraco con *Asturica Augusta*, entre *Barbariana* e *Balsione*.

Actualmente, consérvanse os restos desta cidade romana no xacemento das Eras de San Martín en Alfaro e, consérvase tamén, un ninfeo do século I nas beiras do río Alhama. 

Na época do emperador Tiberio, foi elevada á categoría de *municipium* e comezou a cuñar moeda, ases e semises de bronce, co busto do emperador no anverso e un touro mitrado no reverso dos ases e a cabeza do touro mitrado no dos semises.

Tamén se atoparon restos de asentamentos medievais dos séculos IX e X.

Notas
-----

1. ↑  Roldán Hervás & Wulff Alonso (2001), p. 124
2. 1 2 3  Núñez (2002), p. 422
3. 1 2  Delgado (1876), p. 246
4. ↑  Dictionary of Greek and Roman Geography (1854) William Smith, LLD, Ed. GRACCURRIS
5. ↑  Núñez (2002), p. 423

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Delgado, Antonio (1876). *Nuevo método de clasificación de las medallas autónomas de España* (en castelán) **III**. Sevilla: Imprenta de A. Izquierdo y Sobrino.
* Núñez, Julio (2002). "El paisaje urbano de las ciudades romanas del área vascona". En Iglesias Gil, José Manuel. *Actas de los XII cursos monográficos sobre el patrimonio histórico*. Serie: Cursos sobre el patrimonoi histórico (en castelán) **6**. Santander: Unidersidade de Cantabria / Concello de Reinosa. pp. 413–422. ISBN 84-8102-254-3.
* Roldán Hervás, José Manuel; Wulff Alonso, Fernando (2001). *Citerior y ulterior: las provincias romanas de Hispania en la era republicana* (en castelán). Madrid: Akal. ISBN 8470903330.

### Ligazóns externas

* Graccurris. Arqueoloxía no termo municipal de Alfaro. 2011.
* As Eras de San Martín - Graccurris .
* Atlas do Imperio Romano, situación de Ilurcis.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5808431
* DARE: 18392

 |
*Entremés famoso sobre da pesca do río Miño*.
Un **entremés** é unha obriña teatral nun só acto que se caracteriza pola brevidade (150-1000 liñas), pola comicidade e, ademais pola dependencia, ó representarse nos descansos entre actos dunha obra principal.

A trama e o conflito son mínimos. O tempo e o espazo están só vagamente aludidos. O número de figuras oscila entre tres e cinco. Os personaxes son tipos máis ou menos estereotipados de estratos sociais baixos e populares, que se mostran en situacións insólitas, absurdas e grotescas para provocar comicidade.

Exemplos
--------

* *Entremés famoso sobre da pesca do río Miño*, de Gabriel Feijoo de Araújo.
* *A carauta*, de Eduardo Blanco Amor, recreación do paso castelán *La carátula* de Lope de Rueda.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Teatro

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1345152
* MAG: 2780896521

 |
Coordenadas: 43°16′55″N 08°12′41″O﻿ / ﻿43.28194, -8.21139

Feira de Betanzos.
Feira de Betanzos.
A **feira de Betanzos** é un encontro comercial que se celebra na vila de Betanzos os días 1 e 16 de cada mes (agás o 1 de decembro que pasa ao 30 de novembro). Está organizada polo concello, e regulada pola *Ordenanza reguladora da venda ambulante* de 2005. Ten lugar no Campo da Feira, entre a Praza dos irmáns García Naveira, o Cantón de Claudino Pita e a rúa do Castro.

Historia
--------

O campo da feira de Betanzos ten a súa orixe no traslado da vila á localización actual en 1219. O terreo, situado fóra da muralla que protexía a vila, foi mercado ao mosteiro de Sobrado dos Monxes.

En 1341 o rei Fernando III de Castela concedeu un privilexio para realizar unha feira o primeiro día de cada mes. En 1467 o rei Henrique IV de Castela concedeu a celebración dunha feira franca do 1 ao 30 de novembro, na que se podía comerciar con todo tipo de produtos sen necesidade de pagar impostos. En 1871 o municipio estableceu a celebración dunha feira tamén cada día 16.

Destacan as feiras que coinciden cun día festivo, como o 1 de xaneiro (Aninovo), en que aumenta o consumo de chocolate con churros. O 1 de maio, Día Internacional dos Traballadores e Festa dos maios, adoita venderse flores, plantas e produtos da horta de primavera. O 16 de agosto, día de San Roque son as Festas de San Roque de Betanzos. O 1 de novembro, Día de Tódolos Santos, adoitan venderse flores e castañas coincidindo co magosto. O 30 de novembro, Santo André, ten moita tradición por ser antigamente o día final da feira franca.

Notas
-----

1. ↑  *Ordenanza reguladora da venda ambulante*; concello de Betanzos, 9 de maio de 2005.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Feira Franca Medieval de Betanzos
* Imaxes da feira de Betanzos

### Ligazóns externas

* Festas, en *Betanzos.net* *(en castelán)*.
* "Feira de Betanzos do 1 de maio", en *Festas galegas*, na TVG (1 de maio de 2012).
Para comprender o significado de **gradiente adiabático seco (GAS)** é necesario saber ó que nos referimos co termo gradiente en si. Este é a diferenza de temperatura que existe entre dous puntos situados a unha diferenza de altitude de 100 m.

Centrándonos no GAS, o valor que se determina para este gradiente é de 1 °C/100 m , e recibe a denominación seco porque contén auga en forma de vapor. Podemos dicir del que é un proceso dinámico ( a diferenza do gradiente vertical de temperatura) xa que afecta a unha masa de aire que se encontra realizando un movemento vertical debido o seu estado de desequilibrio co aire circundante.

Proceso
-------

Unha porción de aire, por ser mal condutor de calor, non vai a intercambiar nin transferir calor coa atmosfera. Polo tanto se existen variacións de temperatura na mesma porción de aire, estas serán causadas pola súa actividade molecular interna. Estas modificacións prodúcense adiabaticamente e se deben soamente ó cambio da presión atmosférica producidas polo movemento vertical dunha porción do aire.

Tendo en conta o principio físico polo cal unha porción de aire aumenta a súa temperatura se é comprimida, se se produce o proceso contrario, é dicir se se expande, disminue: a porción de aire en elevación expándese debido a que a presión que soporta é menor coa altura. Polo tanto, a súa temperatura tamén descende debido a que a fricción das moléculas de aire é menor.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gradiente adiabático saturado
* Clima

### Ligazóns externas

* 
* 

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Emilio Guillín**, nado en Santiago de Compostela o 14 de marzo de 1976, é un xornalista e presentador de televisión galego.

Traxectoria
-----------

Con 19 anos comezou a presentar programas de entretemento e informativos en Radio Televisión Compostela (RTC), ao tempo que estudaba Filoloxía Galega na USC. En 1998 comezou a colaborar no *Supermartes* da TVG.

En 2000, marchou a Madrid a estudar Interpretación e Arte Dramática na Fundación Shakespeare, e Xornalismo na Universidade Carlos III de Madrid, continuando a súa formación cun mestrado de Xornalismo Audiovisual (IEPA-CES).

Alí seguiu no mundo da televisión, colaborando no informativo de Canal+ presentado por Marta Reyero, e en canles como CNN+, Localia ou Expansión TV. En 2004 pasou a Antena 3, como reporteiro do programa *Diario de una boda*, conducido por Jaime Cantizano, falando dos preparativos do enlace matrimonial entre Filipe de Borbón e Letizia Ortiz. Ese mesmo ano pasou a TVE, presentando en TVE-2 o programa *Aquí hay trabajo*.

En 2006 regresou a Galicia, para presentar *Perdelo todo* e *Mundo Verbena*, da TVG. En 2007 Susanna Griso fíchao para presentar varias seccións do magazine matinal *Espejo público* de Antena 3.

No verán de 2010 presenta "Na punta do pé" -programa diario, en directo e itinerante-, no access prime time da Televisión de Galicia.

En 2011 e 2012 presentou "Xiz", concurso diario emitido en V televisión (canal autonómico privado de Galicia).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en IMDb.
* Ficha en www.culturagalega.org
* Vídeo do programa "Xiz" (Vtelevisión, 2011)
* Videobook de Emilio Guillín en You Tube
* Vídeo do programa Perdelo todo en You Tube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q952291
* IMDb: nm2378696

 |
Reconstrución dunha palloza da Idade de Bronce en Flag Fen.
**Flag Fen** é un sitio arqueolóxico da Idade de Bronce, situado cara ao leste de Peterborough no condado de Cambridgeshire (Inglaterra) de 3500 anos de antigüidade.

Tratábase dunha pequena illa artificial no medio dun lago considerado sagrado que contaba con varias estruturas tipo palafita que conformaban unha ponte-camiño de madeira cun santuario palafítico no medio do pequeno lago, onde se celebraban ritos detectados a través do depósito votivo de gran número de armas e outros obxectos. O lugar foi recuperado para o turismo mediante a reconstrución parcial do lugar e a construción dun centro de visitantes no sitio.

Historia
--------

O lago comezou a ser usado seguramente como lugar sagrado ata que se decidiu construír este templo no medio do lago con madeiras traídas doutros lugares debido ao sentido relixioso que os seus construtores lle querían dar. Así, construíuse unha calzada de madeira por riba da lama e no medio do pequeno lago unha plataforma e nela construíronse pequenos edificios palafíticos onde depositar obxectos de prestixio así como pequenos coios brancos traídos de lugares afastados (ritual moi semellante aos cairns).

O seu uso ritual durou 1200 anos e non só se ofrecían obxectos aos deuses senón tamén sacrificios de cabalos, un dos sacrificios de animais máis importantes da antigüidade. O lago foise colmatando debido á acumulación de sedimentos e á transformación humana dos arredores e da propia plataforma. Para cando o cambio de Era o santuario atopábase cuberto, o que permitiu a súa conservación nun lugar de turbeira.

A illa foi descuberta no ano 1982 durante as prospeccións arqueolóxicas previas ás obras de construción de diques na zona, no 1984 comezaron as escavacións financiadas polo Patrimonio inglés, atopándose a roda de madeira máis antiga de Inglaterra así como fragmentos de cerámica, armas e obxectos importados de Europa. Debido aos coidados polos que teñen que pasar as madeiras o lugar aínda está a ser escavado, debido a que se quere preservar o xacemento e os arredores (onde se supón que proseguía o santuario ou mesmo se atopaba o santuario orixinal) antes de que a agricultura intensiva deshumidifique a zona e podreza os restos que aínda se poden atopar baixo a turba.

O museo
-------

Centro de visitantes de Flag Fen.
Nas inmediacións atópanse varios edificios que axudan a divulgar e preservar este lugar, conta cun centro de visitantes onde se explica o propósito do lugar e fai de museo, conta cunha sala húmida onde se conservan grazas á choiva artificial algunhas das madeiras atopadas no lugar así como barcos da Idade de Bronce atopados en Fens Creek.

Non só se preservan restos arqueolóxicos senón tamén que contou con estudos medioambientais e conservando a biodiversidade do lugar.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Flag Fen***  |

### Bibliografía

* Pryor, Francis (2005). Tempus, ed. *Flag Fen: The Life and Death of a Prehistoric Landscape*. ISBN 978-0752429007.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1356788
* Pleiades: 535275912

 |
**Ewin**, tamén coñecido como **Eoin** ou **Euin** (morto sobre 595) foi un nobre longobardo que foi duque de Trento a finais do século VI.

Traxectoria
-----------

Paulo Diácono non fornece indicacións precisas sobre o momento do seu nomeamento como duque de Trento, pero é probábel que a súa toma de posesión fose xusto despois da institución dos ducado por parte dos longobardos, logo da conquista da Italia setentrional (568-569). É posíbel que fose o primeiro duque de Trento; o seu reinado é seguro na época do Período dos duques (574-584), cando os longobardos renunciaron a teren un soberano. Paulo Diácono cítao entre os cinco duques máis importante dese período de interregno.

Algúns historiadores considérano o primeiro fundador da unidade territorial do Trentino. En particular deu detido as razzias dos francos e bávaros, guiou con éxito unha expedición a Istria e firmou a paz cos francos en 590.

Notas
-----

1. ↑  Paulo Diácono, *Historia Langobardorum*, II, 32.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum* (*Storia dei Longobardi*, Lorenzo Valla/Mondadori, Milán 1992).
* Jörg Jarnut. *Storia dei Longobardi*. Turín, Einaudi, 2002. ISBN 8846440854.
* Sergio Rovagnati, *I Longobardi*. Milán, Xenia, 2003. ISBN 8872734843.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q964083
* WorldCat
* VIAF: 4263153239464629450009
* DBI: ID
* DeutscheBio: 1162969180
* GND: 1162969180

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Full of Life.

***Full of Life*** é unha novela en lingua inglesa escrita polo italo-americano John Fante, publicada en 1952.

Trama
-----

John Fante é un guionista de Hollywood. Joyce, a súa compañeira, está embarazada de sete meses. Mercan unha casa con xardín, pero o chan da cociña podrece por mor dos térmites. Decide chamar ao seu pai, albanel xubilado que vive en San Juan, para que veña a lles arranxar a casa. John considera o seu pai como o mellor albanel dos Estados Unidos.

Ao chegar á casa do pai e da nai recíbeno ao seu xeito: o pai cunha disimulada xenreira cara ao estilo de vida (non asume que sexa escritor e que viva na gran cidade), e a nai cun dramático sentimentalismo. Os futuros avós desexan ter un rapaz no canto dunha rapaza, e danlle moitos consellos baseados na superstición para poder acadalo. O vello Nick, de sesenta e sete anos, procura convencer ao seu fillo para que veñan vivir á mesma vila ca eles.

O pai accede a ir aos Ánxeles. Logo dunha viaxe en tren chea de peripecias, esíxelle ao fillo que escriba unha historia sobre un tío seu dos Abruzos, para que o seu futuro neto non esqueza a orixe familiar. Cando se dispón a arranxar o chan, decide que é unha tarefa da que non se pode facer cargo, pero bota abaixo a cheminea e ponse a construír outra xunto a Joyce, para desesperación de John.

Joyce afronta o parto cun forte cambio nas súas crenzas. Le moitos libros de filosofía, e decide facerse católica, querendo bautizarse e casar antes do nacemento. John respecta a conversión da súa compañeira, pero non quere casar pola igrexa.

Finalmente, no hospital nace o bebé, e o novo avó regresa á súa casa feliz.

Narración
---------

A obra está narrada en primeira persoa, e ten certo carácter autobiográfico, usando os nomes reais dos personaxes. Está ambientada en California a comezos da década de 1950.

Adaptacións
-----------

A novela foi levada ao cinema en 1956, con dirección de Richard Quine, con Richard Conte como Nick Rocco (John Fante) e Judy Holliday como Emily Rocco (Joyce).

| * v
* c
* e
Libros de John Fante |
| --- |
| Tetraloxía de Arturo Bandini | 
* *The Road to Los Angeles* (1936)
* *Wait until Spring, Bandini* (1937)
* *Ask the Dust* (1939)
* *Dreams from Bunker Hill* (1982)

 |
| Outras obras | 
* *Dago Red* (1940)
* *Full of Life* (1952)
* *A irmandade da uva* (1977)
* *The Wine of Youth* (1985)
* *1933 Was a Bad Year* (1985)
* *West of Rome* (1986)
* *The Big Hunger* (2000)

 |
| Guións | 
* *Walk on the Wild Side*
* *Something for a Lonely Man*
* *The Reluctant Saint*
* *Jeanne Eagels*
* *Maya*
* *My Man and I*
* *Youth Runs Wild*

 |
Fulgurita.
A **fulgurita** (do latín fulgur, 'lóstrego') é unha rocha metamórfica en forma de tubo composta por lechatelierita (sílice vitrificado) que se pode atopar en areas, arenitas ou materias semellentes. A súa formación débese á caída de raios atmosféricos.

A caída do raio sobre un terreo areoso provoca a fusión dos grans de sílice, xa que a temperatura deste pode chegar aos 4.000 °C, até unha profundidade de máis dun metro, mais nunha zona moi estreita. O sílice queda así vitrificado en forma de *tubos de raio*, de 2 a 50 mm de diámetro, ás veces retortos ou ramificados. Por isto, as fulguritas adoitan atoparse nos desertos de area e nas dunas litorais.

Poden ser de diferentes cores dependendo da composición da area onde se formaron, incluíndo negro, bronce, verde e branco translúcido. O interior da fulgurita é comunmente liso ou con liñas de pequenas burbullas. O exterior está xeralmente cuberto de partículas rugosas de area. Teñen aparencia rizomorfa e normalmente presentan pequenos buracos. Tamén algunhas veces as fulguritas forman conxuntos vítreos en rochas sólidas. 

A formación de fulguritas é un fenómeno pouco frecuente, e extraer unha íntegra é complicado por causa da súa fraxilidade, crebándose facilmente. Posiblemente o exemplar mellor conservado atópase na Academy of Natural Sciences de Filadelfia, descuberto en 1940.

Véxase tamén
------------

* Pedra do raio

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fulgurita*** |

### Ligazóns externas

* Imaxe dunha fulgurita encontrada en Arizona
* *Petrified Lightning*, por Peter E. Viemeister (pdf, en inglés)
* Jose Miguel Viñas (xuño de 2020). "Fulguritas: piedras labradas por los rayos". *Tiempo.com*. Consultado o 24 de xuño de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q924408
* EBID: ID
* GEC: 0110588
* GND: 7787245-9
* MAG: 2777335037
* Mindat: 27284

 |
**Erick Travez Dampier**, nado o 14 de xullo de 1975 en Jackson, Mississippi é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente é axente libre. Mide 2,11 metros e xoga na posición de pivote.

Traxectoria
-----------

### Universidade

Despois de gañar 2 títulos estatais co seu instituto en Mississippi, entrou nas ringleiras da Universidade de Mississippi State, gañando o título de campión da Conferencia Sueste en 1996, e levando ao seu equipo á Final Four da NCAA ese mesmo ano. Nas súas tres tempadas tivo unha media de 13,2 puntos, 9,2 rebotes e 2,6 tapóns por partido.

### NBA

Foi elixido na primeira rolda do Draft da NBA de 1996 polos Indiana Pacers, na décima posición. Non rematou de encaixar nese equipo na súa tempada coma *rookie*, contando con poucos minutos, para facer 5,1 puntos e 4,1 rebotes por partido. Antes do inicio da seguinte campaña, foi traspasado, xunto a Duane Ferrell aos Golden State Warriors, a cambio de Chris Mullin.

Pasou 7 tempadas en Oakland, sendo a de 2003-04 a mellor da súa traxectoria profesional, tras facer 12,3 puntos e 12 rebotes por partido. Recibiu moitas críticas por iso, xa que era o ano no que se convertía en axente libre, podendo así renegociar o seu contrato. A tempada seguinte asinou cos Dallas Mavericks, onde, tras facer 9,2 puntos e 8,5 rebotes na tempada regular, amosou todas as súas debilidades cando tivo que enfrontarse en playoffs a pivotes dunha categoría contrastable coma Yao Ming ou Amare Stoudemire. Na súa segunda tempada, os Mavs adquiriron ao pivote de orixe senegalesa DeSagana Diop, e xuntos formaron unha das rotacións de xogadores altos máis intimidatorias de toda a liga.

O 9 de febreiro de 2012, asinou un contrato de dez días cos Atlanta Hawks.

Notas
-----

1. ↑  Hawks Sign Erick Dampier to 10-Day Contract

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en nba.com
* Estatísticas de Erick Dampier Arquivado 03 de setembro de 2011 en Wayback Machine.
* Estadísticas en ESPN.com

| * v
* c
* e
Draft da NBA 1996 |
| --- |
| Primeira Rolda | 
* Allen Iverson
* Marcus Camby
* Shareef Abdur-Rahim
* Stephon Marbury
* Ray Allen
* Antoine Walker
* Lorenzen Wright
* Kerry Kittles
* Samaki Walker
* Erick Dampier
* Todd Fuller
* Vitaly Potapenko
* Kobe Bryant
* Peja Stojaković
* Steve Nash
* Tony Delk
* Jermaine O'Neal
* John Wallace
* Walter McCarty
* Žydrūnas Ilgauskas
* Dontae' Jones
* Roy Rogers
* Efthimios Rentzias
* Derek Fisher
* Martin Müürsepp
* Jerome Williams
* Brian Evans
* Priest Lauderdale
* Travis Knight

 |
| Segunda Rolda | 
* Othella Harrington
* Mark Hendrickson
* Ryan Minor
* Moochie Norris
* Shawn Harvey
* Joseph Blair
* Doron Sheffer
* Jeff McInnis
* Steve Hamer
* Russ Millard
* Marcus Mann
* Jason Sasser
* Randy Livingston
* Ben Davis
* Malik Rose
* Joe Vogel
* Marcus Brown
* Ron Riley
* Jamie Feick
* Amal McCaskill
* Terrell Bell
* Chris Robinson
* Mark Pope
* Jeff Nordgaard
* Shandon Anderson
* Ronnie Henderson
* Reggie Geary
* Drew Barry
* Darnell Robinson

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q521908
* Basketball-Reference: dampier01
* NBA: 956

 |
***Fuera de Serie***, disco do grupo rock asturiano Fuera de Serie, foi gravado no ano 1985 en Xixón nos Estudios Norte (fundados apenas un ano antes por René de Coupeaud Villarrubia e Pedro Bastarrica). Foi o seu segundo traballo discográfico e contén unha versión do tema *Birdmad girl*, da banda británica The Cure, que eles titularon *Chica de cabeza loca*. A carpeta foi deseñada por Juan Mieres, cun deseño minimalista de cor azul que contén unha pequena banda verde e negra, e na base da portada en pequenas letras o nome do conxunto e do disco repitíndose unha e outra vez.

Neste álbum participaron Luís Núñez (guitarra e voz), Víctor Ruiz (baixo), Amancio Sierra (batería), Mento Hevia (sintetizadores) e Óscar Astruga (percusión).

Todos os temas foron compostos por Luís Núñez, excepto o antedito de *Chica de cabeza loca* (unha adaptación ao castelán do propio Luís Núñez), *Mexico* e *Mujeres en apuros* (compostas por Núñez, Ruiz e Hevia).

**Cancións:**

1. "Mexico"
2. "Nunca tengo a quien dirigirme"
3. "Aquí está uno que se fue y volvió"
4. "Chica de cabeza loca"
5. "Irresponsable"
6. "La apuesta"
7. "You need me now"
8. "Mujeres en apuros"
9. "Dando motivos"
10. "Una parte de nuestras vidas"

Notas
-----

1. ↑  «*Archivo de la etiqueta: Fuera de Serie*», no blog *Universidad Popular Gijón/Xixón* *(en castelán)*.

Ligazóns externas
-----------------

* Ficha do disco en Discogs *(en castelán)*.
Lego Mindstorms RCX
Kit de robots Lego
A **FIRST Lego League**, ou **FLL** ("Liga de Lego da FIRST") é unha competición para os primeiros niveis do ensino secundario promovida pola organización FIRST, fundada en 1989 para desenvolver camiños que animen ao estudantado a interesarse pola enxeñaría e a tecnoloxía. Cada ano a competición céntrase nun tema diferente relacionado coas ciencias. Os estudantes procuran solucións aos diversos problemas que se lles presentan e reúnense en competicións rexionais para compartir os seus coñecementos e mostrar as súas descobertas.

A competición ten catro aspectos principais. En primeiro lugar, un xurado avalía a capacidade de traballo en equipo de cada grupo. Logo, deben demostrar que o robot que construíron pode afrontar as tarefas asignadas. En terceiro lugar, deben realizar un proxecto de investigación relacionado co tema e facer unha presentación breve. Por último, teñen que utilizar os robots que deseñaron para competir na realización dunha serie de tarefas nun campo de xogo. Na actualidade participan uns 5.000 institutos de varios países do mundo, o que significa 20.000 rapaces.

A Liga de Lego da FIRST utiliza os Lego Mindstorms para construír pequenos robots autónomos que se desprazan polos campos de xogo oficiais (un tapete con obxectos colocados encima) e levar a cabo as tarefas que se lles asignen. A organización resulta da colaboración entre a FIRST e o Grupo Lego.

A competición implica equipos de profesores, asesores e estudantes de instituto que colaboran no deseño e construción dun robot e no seu proxecto de investigación en seis semanas; pasan entón a competir en reunións da FLL. Os desafíos de anos anteriores estiveron relacionados coas discapacidades (2004), o envío de sondas a Marte (2003) ou a exploración das cidades e os seus problemas (2002). O primeiro de todos celebrouse en 1999 e chamábase "Pánico Volcánico". O centro de interese para o desafío de 2005 é o mundo mariño, no que se denomina "Odisea Oceánica".
O **Gran Premio de San Sebastián** foi unha carreira de automobilismo celebrada no Circuíto de Lasarte en Lasarte-Oria, Guipúscoa.

Historia
--------

Durante a maior parte da súa existencia, foi a carreira principal en España, xa que aínda non se creara o Gran Premio de España propiamente como Gran Premio de automobilismo. O Gran Premio de San Sebastián ás veces con carácter retroactivo conta como o Gran Premio de España, neses anos en que non se celebrara.

O oitavo Gran Premio de San Sebastián previsto para o 25 de xullo de 1930, tivo que ser cancelado debido á mala situación económica tras o Crac de Wall Street en outubro de 1929. Fixéronse esforzos e AIACR concedeu permiso para seguir adiante coa carreira, o 5 de outubro de 1930. Este ía ser o último Gran Premio de San Sebastián. Cando a carreira regresou ao circuíto de Lasarte en 1933 foi como o Gran Premio de España.

Gañadores
---------

Estes son os gañadores de todos os grandes premios de San Sebastián. noutras carreiras celebradas no circuíto de Lasarte, consulte o Gran Premio de España.

| Ano | Piloto | Construtor | Circuíto | Informe |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1923 | Francia Albert Guyot | Rolland-Pilain | Lasarte | Resultados |
| 1924 |  Henry Segrave | Sunbeam | Lasarte | Resultados |
| 1925 | Francia Albert DivoFrancia André Morel | Delage | Lasarte | Resultados |
| 1926 | Francia Jules Goux | Bugatti | Lasarte | Resultados \* |
| 1927 | Reino de Italia Emilio Materassi | Bugatti | Lasarte | Resultados |
| 1928 |  Louis Chiron | Bugatti | Lasarte | Resultados |
| 1929 |  Louis Chiron | Bugatti | Lasarte | Resultados |
| 1930 | Reino de Italia Achille Varzi | Maserati | Lasarte | Resultados |

\* a carreira de 1926 Recibiu o título de Gran Premio de Europa

Notas
-----

1. ↑  "Grand Prix winners 1919-1933, The golden era of Grand Prix racing". Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2013. Consultado o 15 de xuño de 2016.
|  |
| --- |
|  |
| *Enroque curto: O-OEnroque do flanco de rei.* |
|   |
|  |
| *Enroque longo: O-O-OEnroque do flanco de dama.* |

O **enroque** é unha xogada do xadrez que consiste nun intercambio de posicións entre o rei e algunha das torres. Esta xogada ocupa un movemento e para executala débese proceder coma segue: o rei desprázase dúas posicións sempre en dirección lateral, e logo a torre situada no curruncho lateral correspondente colócase entre onde estaba o rei e onde se colocou; se se tocara primeiro a torre xa non se podería facer este movemento.

O seu nome procede da antiga denominación da torre, o **roque**, que se usaba para realizar esta xogada. A súa realización só está permitida se se cumpren ó mesmo tempo as 5 seguintes condicións:

1. A torre que se vai usar para enrocar aínda non se moveu nunca en todo o que a partida leva transcorrida.
2. O rei tampouco se moveu nunca;
3. As casas por onde ten que pasar o rei non poden estar ameazadas, nin tampouco a casa que vai ocupar.
4. O rei non pode empregar o enroque se lle están dando xaque.
5. Entre o rei e a torre non hai ningunha peza.

En notación alxébrica ponse **0-0** o enroque curto, que é o que se fai coa torre na á de rei, e **0-0-0** o enroque longo, que é que se fai coa torre na á de dama .

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xadrez é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q102877
* EBID: ID
* LCCN: sh97007763
* MAG: 128051299

 |
Eucalipto do Paseo da Ferradura en Santiago de Compostela.
O termo **flora** designa o conxunto de especies vexetais presentes nun espazo xeográfico ou ecosistema determinado (por oposición a fauna). Por extensión, designa tamén os atlas que listan e describen as especies, identificando as plantas.

O número de especies é moi grande, pero tales repertorios a miúdo limítanse aos vexetais vasculares ou ás plantas de grans e ás súas principais especies. As coleccións de espécimes que serven para definir as diferentes especies son conservadas en herbarios. A rede de herbarios é importante a través do mundo, sendo a referencia que permite un encontro ós botánicos relacionando as denominacións e descubrimentos antigos e as identificacións actuais.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Flora*** |

### Outros artigos

* Botánica
* Flora bacteriana
* Flora intestinal
* Herbario

### Ligazóns externas

* Herbario galego elaborado pola USC.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131449
* AAT: 300266776
* BNCF: 13031
* BNE: XX527456
* BRE: 4715710
* GEC: 0109473
* HDS: 007789
* JSTOR: flora
* LCCN: sh85102839
* MAG: 167595716
* NKC: ph114559

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre botánica é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ensaio.
Aos **ensaios de materiais** recórrese para calibrar as propiedades dun material, mediante unhas probas. Este reacciona ante un axente exterior dependendo das características do axente exterior e da forma na que actúe.
Nos ensaios, a mostra de material que é sometida ao ensaio chámaselle probeta e a forma da mesma, tamén inflúe no resultado obtido no ensaio.

Como o que interesa e se pretende coñecer é a calidade do material e non dunha probeta en particular, ten que efectuarse coas garantías suficientes para que non inflúa esta no resultado obtido. Analogamente, as condicións de ensaio, é dicir, as características do axente, deben ser tales que en materiais iguais se produzan efectos iguais.

Os ensaios realízanse de xeito que, atendendo a unha serie de normas nas variables que poden influír nos resultados. Estes poden servir para estabelecer unha comparación entre materiais.

En tódolos países existen organismos cuxa misión é o estudo e redacción de normas que fixan con todo xénero de detalles o método operatorio que se ha seguir para realizar un ensaio. Tamén existen organismo internacionais co fin de unificar métodos. As normas de ensaio dedican un apartado ao que é a toma de mostras.

Hai que ter en conta ao tomar unha mostra de material para facer un ensaio que os resultados deste carecerán de sentido se a mostra non é representativa do conxunto do material cuxas características se queiran coñecer.

Atendendo á finalidade do proceso pódense dar dous tipos de ensaios, destrutivo ou non destrutivo, segundo a mostra fique inservíbel ou non. Ademais pódense clasificar segundo os medios que imos empregar, distinguindo os ensaios tecnolóxicos e ensaios organolépticos.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***Fortunato de Trasmundi*** é unha novela en lingua galega de literatura xuvenil, escrita por Darío Xohán Cabana e publicada en 1990.

Trama
-----

Fortunato é un habitante do país fantástico de Trasmundi. Formado polas Sete Parroquias, sitúase ó leste da provincia de Lugo, e está habitado por uns seres de mediana estatura (en relación cos humanos), de orellas afiadas. O país está oculto polos feitizos dos seus habitantes.

Desde hai sete anos vense celebrando un campionato de fútbol entre equipos das sete parroquias, quedando sempre gañador o equipo de Cuspedriños de Baixo (formado por mulleres) e subcampión o equipo de Cuspedriños de Riba (formado por homes). Fortunato, capitán e porteiro do equipo subcampión, decide saír a Fóra, o mundo exterior, e fichar a conxéneres seus de toda Galiza para gañar o campionato. Fortunato é o fillo do rei de Trasmundi (elixido democraticamente), e en parte, quere gañar o campionato porque lle gusta Hermelinda, a capitá do equipo rival, pero non quere declararlle o seu amor mentres siga derrotado deportivamente.

Acompañado de Crisóstomo Bocadouro, pasan por Lugo, Compostela, Vigo, Tui, Monção, Allariz e Ourense. Alí coñecen a personaxes reais e de ficción (como Ramón Lamote). Coñecen o mundo humano (montando en autobús e participando nunha manifestación o primeiro de maio), mantendo a súa identidade real oculta.

Finalmente, malia regresar con varias fichaxes, leva unha gran sorpresa cando lle din que o campionato de fútbol queda suspendido, e que en diante se celebrará un campionato de billarda.

Características
---------------

Ten certas similitudes co *hobbit* de J. R. R. Tolkien. Os protagonistas son seres medianos de orellas afiadas, cunha economía agrícola e gandeira de subsistencia, lonxe da técnica industrial, que gustan do bo comer e bo beber. O protagonista fai unha viaxe de ida e volta, onde vai coñecendo mundo.

Porén, nesta obra o autor aproveita para falar da historia e socioloxía de Galiza. Desde a chegada de Almanzor a Compostela, a evolución da lingua galega, ou a pesca nas illas Malvinas, faise unha revisión da situación dos galegos, cunha crítica chea de retranca.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Xerais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388824
* ISBN: 978-84-7507-526-6
* OL: OL1775097M

 |
A **flogopita** é un tipo de mica de cor parda pouco frecuente, constituída fundamentalmente por silicatos de aluminio e potasio. É un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos, onde se achan as micas. É bastante frecuente nos gneis preto de Santiago de Compostela, así como na localidade pontevedresa da Franqueira. Normalmente encóntrase en paquetes de láminas de cor castaña, ás veces de grandes dimensións.

O seu nome provén do grego "phlogopos", que significa fogo, en alusión á súa cor.

É o extremo con magnesio dunha serie de solución sólida de micas, estando no outro extremo a biotita. Algúns dos minerais intermedios desta serie son fluorflogopita (rica en flúor), eastonita e hendricksita (rica en cinc). Por isto, ás veces recibe o sinónimo de mica magnésica ou ferroso-magnésica.

Ambiente de formación
---------------------

A flogopita é un mineral de orixe neumatolítica. Aparece xeralmente en calcarios e dolomías graúdas, en xistos cristalinos afectadas por metamorfismo de contacto e algunhas serpentinitas.

É tamén común nas kimberlitas, onde forma grandes láminas, así como en pegmatitas de rochas ultramáficas.

A flogopita é un membro do grupo das micas moi común, que se observa especialmente en mármores dolomíticos (ricos en magnesio) asociado con espinela, diópsido, horneblenda, granates e minerais do grupo das condritas.

Localización
------------

Existen importantes depósitos de flogopita en Ontario e Quebec (Canadá), en Rusia e en numerosas localizacións de Europa. En España encóntrase en finas escamas en gneises de Santiago de Compostela (Galiza), así como no mármore negro-azulado da Serra de Aracena (Huelva).

Uso
---

Emprégase industrialmente en láminas como illante eléctrico en dispositivos específico, como por exemplo o illante que levan as buxías do automóbil. A súa capacidade como illante é superior a da das outras micas. Tamén se usa moido en po como material de carga.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de minerais

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Flogopita*** |

* Sitio sobre mineraloxía da UNEDArquivado 11 de setembro de 2010 en Wayback Machine. *(en castelán)*
* Datos sobre localización de flogopita *(en inglés)*
* Sitio web con datos de flogopita *(en inglés)*
* Galería de imaxes de flogopita en Internet:

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q422977
* AAT: 300011126
* BRE: 4715659
* EBID: ID
* GND: 4247468-1
* MAG: 2778882853
* Mindat: 8526

 |
**Enrique María Vidal Bobo**, nado en Lalín o 24 de febreiro de 1864 e finado na mesma vila o 22 de xaneiro de 1935, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Vidal Lores e Socorro Bobo Alonso. Empezou a traballar como auxiliar de Facenda. En 1900 foi administrador de Libros da Intervención de Facenda de Oviedo. Entre 1905 e 1910 foi administrador, tesoureiro e interventor en Valladolid, Murcia, Oviedo, Madrid, Cáceres e A Coruña. En 1910 foi nomeado Delegado de Facenda de Ourense e en 1917 Delegado de Facenda na Coruña. Foi presidente do Tribunal económico-administrativo. Colaborador e amigo de José Calvo Sotelo, na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado membro da Asemblea Nacional en outubro de 1927, cesando en marzo de 1929.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Abascal Ruiz e foi pai de Enrique Vidal Abascal.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ilmo. Sr. Enrique María Vidal Bobo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q93126647
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 119460

 |