recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ramón Enríquez Cadórniga**, nado en Xinzo de Limia, foi un xuíz galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Rudesindo Enríquez Rodríguez, rexistrador da propiedade, e Concepción Cadórniga Enríquez. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz de Luarca e Santiago de Compostela. Foi maxistrado da Audiencia provincial de Lugo (1931), Cidade Real, Cádiz (1932-1935), sendo o presidente do tribunal que xulgou os sucesos de Casas Viejas, Pamplona, e presidente da Audiencia provincial de Madrid en 1936. Foi o maxistrado que condenou a José Antonio Primo de Rivera por tenencia ilícita de armas. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de vacacións en Xinzo de Limia. Con motivo da condena a José Antonio e da do capitán Rojas polos sucesos de Casas Viejas, foi detido e estivo a piques de perder a vida. Foi enviado a Burgos, onde ás poucas semanas foi encarcerado por orde gobernativa. Permaneceu na Prisión Central de Burgos ata marzo de 1939. Mentres tanto, foi depurado, o 17 de febreiro de 1937 abriron o expediente, que se resolveu o 4 de xuño coa súa destitución da carreira xudicial.. Permanecu en situación de liberdade vixiada ata 1942. Reintegrouse ao servizo activo a finais de 1947, e foi trasladado á Audiencia de Palma de Mallorca como maxistrado por cinco anos. Despois foi maxistrado da Audiencia provincial da Coruña, posto no que se xubilou en 1955.

Vida persoal
------------

Casou con Elvira Gayoso García-Ondina, que faleceu en Santiago de Compostela en 1931.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 9-6-1937, p. 1811.
2. ↑  *BOE*, 22-1-1948, p. 303.
3. ↑  *BOE*, 27-11-1955, p. 7159.
4. ↑  *Vida Gallega*, 20-11-1931, p. 43.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tramas y complot. La depuración franquista del magistrado del juicio de Casas Viejas
* Xente
**Margarita Losada Pardo**, nada en Vigo en 1883 e finada na mesma cidade o 16 de novembro de 1967, foi unha mestra, política e escritora galega.

Traxectoria
-----------

Mestra de profesión. Militou en asociacións de carácter relixioso: pertenceu á catequese viguesa, deu clase na Escola Nocturna que mantiña a Igrexa, foi dirixente local de Acción Católica e presidiu Las Margaritas de Vigo, asociación vinculada co carlismo. En 1929 participou no congreso de Acción Católica de Barcelona cun relatorio sobre a unidade de acción entre as asociación integrantes da Acción Católica de la Mujer. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeada concelleira de Vigo xunto con Agustina Álvarez Rovina, tomando posesión o 18 de xaneiro de 1927. É autora de varias novelas.

Obras
-----

* *Por distinta senda*, 1925.
* *Ecos del pasado*, 1925.
* *De estirpe galiciana*, 1933.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-12-1967, p. 4.
2. ↑  Las mujeres entran en la corporación municipal

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos, Enrique (1993). *Mulleres destacadas de Galicia*. Alvarellos Editora. p. 126. ISBN 84-85311-96-5.
* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. p. 252. ISBN 978-84-8341-146-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57305107
* BNE: XX1347664

 |
**Ramón Amadeo Figueroa Vilachá**, nado en Noicela (Carballo) cara a 1903 e finado na Coruña o 7 de decembro de 1940, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Figueroa Lafuente e da mestra Dolores Vilachá Vázquez. Estudou Maxisterio, e afiliouse a FTE-UGT. Deu clases particulares en Sergude (Carral), despois foi mestre interino en Sedes (Narón), e dende 1935 foi mestre de Sésamo (Culleredo). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil o 5 de agosto nun café de Carral con outros veciños por escoitar unha emisora gobernamental. Foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto. Pasou tres meses na prisión na Coruña. Depurado, foi condenado a dous anos de suspensión de emprego e soldo. Ao ser mobilizada a súa quinta, o 31 de abril de 1937, incorporouse ao exército rebelde. Nos primeiros días de xullo foi destinado á fronte de Brunete e o 2 de agosto desertou e pasouse á zona leal con Gerardo Paseiro Carril e Benito Búa Rivas. Formou parte das Milicias da Cultura nunha compañía de Zapadores e despois da 29 Brigada Mixta. Ao rematar a guerra foi investigado e interrogado. Finalmente foi procsado en abril de 1940. Xulgado na Coruña en consello de guerra por traizón á patria con Gerardo Paseiro Carril, foron condenados a pena de morte. Foron executados no Campo da Rata o 7 de decembro de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en abril de 1941.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 22-8-1936, p. 4.
2. ↑  Ficha de Ramon Figueroa Vilacha
3. ↑  Ficha de Ramon Figueroa Vilacha
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-12-1940, p. 2.
5. ↑  *BOE*, 21-4-1941, p. 1556.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Figueroa Vilachá, Manuel. *A verdade por encima de todo*.

* Gabriel, Narciso de (2023). *Os mestres mortos daquel verán*. Vigo: Galaxia. pp. 209–223. ISBN 978-84-9151-969-0.

### Ligazóns externas

* 

* Ramón Figueroa Vilachá na páxina web *Nomes e Voces*.
**PROMAX electrónica** é unha empresa de telecomunicacións e electrónica fundada en Barcelona en 1963 por José Clotet. Os primeiros instrumentos desenvolvidos por Promax incluían equipos para xerar sinais de televisión e radio e analizadores de espectros para medir e comprobar a calidade do sinal.

Factura uns 20 millóns de euros en 100 países.

Historia
--------

Promax iniciouse no mercado fabricando instrumentos electrónicos de laboratorio. O primeiro equipo deseñado foi un xerador de sinal de televisión, un voltímetro e unha fonte de alimentación. Todos eles comezaron a comercializarse un ano despois da fundación da empresa.

En anos posteriores a empresa entrou no mercado cos primeiros osciloscopios, medidores de campo para radio e televisión, xeradores de baixa frecuencia, xeradores AM/FM etc. Tódolos equipos funcionaban a válvulas.

Promax mantén un investimento constante en I+D de preto do 15% do total da facturación.

Produtos
--------

Promax fabrica máis de 200 produtos electrónicos de medición e control.

* Instrumentación
	+ Analizadores de TV, Satélite e Cable
	+ Xeradores de sinal de TV analóxica e dixital
	+ Instrumentación de electricidade
	+ Instrumentación Wifi, telefonía e radio
* Equipamento para fibra óptica
* Equipos profesionais de televisión e radio
* Equipos electrónicos para ensino

Notas
-----

1. ↑  JOSÉ CLOTET, FUNDADOR DE PROMAX RECIBIÓ EL PREMIO SALVÀ I CAMPILLO

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Promax *(en varias linguas)*
* Blog de Promax *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12398257
* WorldCat
* VIAF: 305870794

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Plutón (homónimos).
A *Torre do Demo*, en Wyoming, USA, é un plutón exposto cando se erosionou a rocha débil que o rodeaba.
En xeoloxía, un **plutón** é unha masa de rocha magmática que, procedente de grandes profundidades, abriuse paso entre as rochas supraxacentes, consolidándose logo antes de chegar á superficie. Un plutón forma unha intrusión moi grande, de até varios quilómetros, dentro da rocha encaixante. A maioría das veces o magma solidificou a profundidades de até 10 km, circunstancia á cal se debe que só sexan visíbeis naqueles casos en que todo o manto de rocha que os cubría foi eliminado pola erosión. Os máis característicos son os sills, os batólitos e os lacólitos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Glazner, Allen F.; John M. Bartley; Drew S. Coleman; Walt Gray & Ryan Z. Taylor (2004): "Are plutons assembled over millions of years by amalgamation from small magma chambers?". *GSA Today*. **14** (4-5): 4-11. Resumo.
* Young, Davis A. (2003): *Mind Over Magma: the Story of Igneous Petrology*. Princeton University Press. ISBN 0-691-10279-1.

### Outros artigos

* Batólito
* Lacólito
* Sill

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q513110
* EBID: ID
* JSTOR: plutons
* MAG: 34122518
* NDL: 01016877

 |
O **matraz aforado** é parte do chamado material de vidro de laboratorio e consiste nun tipo de matraz que se usa como material volumétrico. Emprégase para medir un volume exacto de líquido con base á capacidade do propio matraz, que aparece indicada. Ten un pescozo alto e estreito para aumentar a exactitude, pois un cambio pequeno no volume pódese traducir noutro considerable na altura do líquido no pescozo do matraz. Denomínase aforado por dispoñer dunha marca de gradación ou aforo en torno ao pescozo para facilitar determinar con precisión cando o líquido alcanza o volume indicado.

Importancia
-----------

En química e física o matraz aforado é un instrumento de suma importancia1​, xa que axuda nos diferentes progresos, cálculos e investigacións que teñen todas as ramas da ciencia, na industria dos minerais e hidrocarburos tamén ten moita transcendencia, xa que axuda a separar as mostras de petróleo para obter e coñecer o estado do mesmo en función dos diferentes disolventes que se utilizan.

Modo de emprego
---------------

Enrasar é o proceso de encher correctamente o  matraz co líquido, que é cando o menisco queda  tangente ao aforo. Dada a estreiteza do pescozo, adoita facilitarse o transvasamento do líquido mediante un embude, por comodidade e seguridade ao uso.

Tipos
-----

Existen dúas categorías de  matraces  aforados:

Clase A: utilízanse principalmente en Química Analítica para conter solucións estandarizadas de reactivos químicos para realizar valoracións químicas, ou para preparar solucións a concentracións exactas (exemplo para preparar curvas de calibración, ou preparar  diluciones dunha determinada concentración dun reactivo). Estes  matraces preséntanse en volumes que van desde 1  mililitro ata 2 litros. A súa principal utilidade é preparar mesturas ou disolucións de concentración coñecida e exacta.2

Clase  B: son de menor precisión  volumétrica e o material de vidro adoita ser de menor calidade. Úsanse para preparación de solucións de Química Analítica non estandarizadas de uso diario en laboratorio, ou para preparar solucións a concentracións que non se requiran que sexan tan exactas.

Os  matraces  aforados tamén poden distinguirse entre  incoloros ou de cor ámbar. Os de cor ámbar son usados para preservar solucións que son  lábiles á luz ambiente.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Laboratorio
* Material de vidro
* Material volumétrico
* Proceso correcto de enrase
* Balón de destilación
* Probeta

### Bibliografía

« Matraz  Aforado -  Materialesdelaboratorio.prol».  https:// materialesdelaboratorio.prol/ matraz- aforado/. «...o  Matraz  Aforado é un instrumento de suma importancia, xa que axuda nos diferentes progresos, cálculos e investigacións que teñen todas as ramas da ciencia...»
Lema **Plus ultra** no Concello de Sevilla
Escudo de España co lema **Plus ultra** ao redor das Columnas de Hércules
***Plus ultra*** é unha locución latina que significa "Máis aló" e é o lema de España.

Orixe
-----

Foi Carlos I de España (tamén coñecido como Carlos V do Sacro Imperio Romano Xermánico), quen o utilizou como o seu lema persoal como expresión do dinamismo do novo Imperio español.

Segundo os estudos de Earl Rosenthal, o lema provén da influencia do médico e conselleiro persoal de Carlos V, o humanista milanés Luigi Marliano. Este aconsellou ao novo duque e futuro emperador en 1515, cando acadou a súa maioría de idade e foi proclamado Gran Mestre da Orde do Vélaro de Ouro, poñer baixo a súa oficina o lema latino Plus ultra.

Exploración marítima
--------------------

Este lema empregouse para animar aos navegantes a desafiar e esquecer a antiga advertencia da mitoloxía grega, segundo a cal Hércules puxera dous piares no Estreito de Xibraltar, e críase que eran o límite do Mundo, a última fronteira que os navegantes do Mediterráneo podían alcanzar. Era o *Non Terrae Plus ultra* (Non existe terra máis aló) en referencia tamén a Fisterra, pero este lema perdeu o seu poder simbólico a raíz de que Cristovo Colón chegase ás Indias Occidentais cruzando o océano Atlántico en 1492.

Lema
----

Desde entón, este foi o lema de España, a excepción de Unha, Grande e Libre, lema do franquismo. No actual escudo constitucional, o lema vén escrito ao redor das dúas Columnas de Hércules.

Notas
-----

1. ↑  Earl Rosenthal Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. Earl Rosenthal

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Voo do Plus Ultra

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 23 de febreiro de 2014 en Wayback Machine.
Matraz volumétrico de pírex de 10 ml de capacidade
Un **matraz volumétrico** é un recipiente de vidro de laboratorio con forma de pera, fondo plano e colo longo e fino, que se emprega normalmente para preparar solucións de concentración previamente coñecida.

Adoitan fabricarse con materiais como o vidro, o vidro de borosilicato ou o polipropileno. Algúns contan cunha marca gravada ao redor do colo que indica un determinado volume de líquido, que é o contido a unha temperatura específica (habitualmente 20 °C); neste caso trátase dun matraz graduado para conter. Outros calíbranse para verter un volume determinado de líquido, tamén a unha temperatura determinada, baixo condicións específicas. Os primeiros son os máis frecuentes, xa que a exactitude dos matraces empregados para verter é menor, dada a dificultade para facelo sempre da mesma forma, e a factores tales como a diferente volatilidade ou viscosidade dos líquidos empregados.

A marca de volume rodea todo o colo de vidro, o que facilita determinar con precisión cando o líquido chega ata ela. A forma máis adecuada de medir volumes é facer chegar o líquido ata que a parte inferior do menisco estea tanxente á marca. O colo estreito do matraz permite aumentar a exactitude da medición, pois un pequeno cambio no volume produce un considerable aumento na altura do líquido.

Este tipo de matraces preséntanse en volumes que van desde os 10 ml ata os 2 l. Úsanse principalmente para preparar disolucións de concentración coñecida e exacta, seguindo un procedemento que comeza pesando a cantidade de soluto que se precisa, verténdoo no matraz e engadíndolle o disolvente ata un volume menor ca a súa capacidade. A seguir, disólvese ben o soluto e énchese o matraz ata a marca de volume (operación coñecida como "rasar").

Por causa da modificación do volume dos líquidos e do vidro cos cambios de temperatura, cómpre volver calibrar o material volumétrico cando vaia ser empregado a unha temperatura diferente daquela para a que foi calibrado. A calibración feita polo fabricante non se debe tomar por infalible, senón que debe ser comprobada para ter a seguridade de que a graduación está dentro das tolerancias esixidas polo traballo que se vai realizar.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Matraz volumétrico***  |

Notas
-----

1. ↑  ""rasar" no Dicionario da Real Academia Galega". Consultado o 15/03/2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q898244
* MAG: 51985424

 |
**Caius Cilnius Maecenas** nado en Arezzo, probablemente o 15 de abril do 69 a. C. e finado probablemente no ano 8 antes da nosa era, foi un estadista romano e patrono das letras.

Mecenas descendía dunha familia etrusca antiga e nobre. Foi conselleiro, colaborador e amigo de Octavio Augusto, a quen mesmo substituíu durante as súas ausencias de Italia. Posteriormente a relación arrefriou, posibelmente porque Augusto tivo un *affaire* coa muller de Mecenas, Terencia, mais no seu testamento designouno único herdeiro. Actuou como mediador nos tratados de Brindisi (40 a. C.) e Taranto (37 a. C.).

Mecenas foi unha figura chave na vida literaria da época augusta. Animou a súa política cultural, ao protexer e dirixir os creadores de máis prestixio, como Virxilio (quen lle dedicou as *Xeórxicas*), Horacio (a quen lle regalou Vila Sabina), Propercio, Varius Rufus, Plotius Tucca, Valgius Rufus ou Domitius Marsus.

É autor de obras en prosa (*Prometeo*, *Simposio*, *In Octaviam*, *De cultu suo*) e en verso, das que se conservan uns vinte fragmentos.

Legado
------

O seu nome é símbolo do padroado rico e xeneroso das artes. Os termos galegos *mecenas* e *mecenado* proveñen do seu nome.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***mecenas*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8833
* WorldCat
* VIAF: 36906810
* BAV: ADV11349348
* BMT: 74236
* BNE: XX1027232
* BNF: 12308437b
* BRE: 2210498
* BVMC: 74367
* CERL: cnp00946708
* DeutscheBio: 118730053
* EBID: ID
* FAST: 1832150
* GEC: 0041647
* GND: 118730053
* ISNI: 0000 0000 6318 2711
* LCCN: n94110034
* NKC: jn20011211048
* NLG: 231490
* NTA: 070031320
* SELIBR: 73562
* SUDOC: 031965253
* TePapa: 37636
* Treccani: mecenate

 |
**Piperi** (en grego: Πιπέρι, "pementa") é unha illa grega nas illas Espóradas. Administrativamente forma parte do municipio de Alonnisos, logo de Skyros, é a illa máis oriental das Espóradas. O censo de 2001 reportou unha poboación de dous habitantes.

Illas e illotes próximos
------------------------

As illas e illotes máis próximas son Gioura ao oeste e Psathoura ao noroeste. A illa de Piperi é o núcleo do Parque e está estritamente protexido. Está prohibido fondear a calquera buque sen permiso. O obxectivo das restricións é a protección do importante hábitat da foca monxe, e tamén das aves de presa que viven e reprodúcense nas rocas inaccesibles da illa, que son tamén o fogar dalgunhas especies de plantas raras. Piperi ten costas escarpadas e rochosas e a vexetación está dominada por bosques de piñeiros, aínda que tamén hai algúns acivros, frygana e chasmophytes que se atopan nos cantís. Hai 33 especies de aves e estímase que a illa é o fogar de ao redor de 350 a 400 pares de Falco eleonorae.

Notas
-----

1. ↑  "Parque Nacional Mariño da Zona A". Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2007. Consultado o 22 de xaneiro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Piperi*** |

### Outros artigos

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Piperi on GTP Travel Pages *(en inglés)* e *(en grego)*
* Páxina oficial do Municipio de Aloníssos *(en grego)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3561938
* GeoNames: 255279
* OSM: 547092

 |
Cosme de Medici, un dos mecenas máis importantes do Renacemento
O **mecenado** é o patrocinio financeiro a artistas ou científicos, a fin de permitirlles desenvolver a súa obra sen esixir en **contrapartida** créditos monetarios inmediatos, aínda que esixindo esa remuneración nunha forma máis pracenteira para o mecenado.

Outra acepción podería ser que se trata dun apoio, ben sexa monetario ou en especie, que unha organización presta para o desenvolvemento social, cultural e científico da sociedade, así como para a preservación ambiental da contorna no que se sitúa.

As accións de mecenado axudan a mellorar a reputación das organizacións que as realizan, chegando a converterse nunha acción de relacións públicas.

O mecenado apareceu no renacemento e aínda que os artistas non recibían un pago polo traballo inmediatamente, pero si que podían recibir comida e un lugar para vivir co mecenas, ou ás veces algo de diñeiro.

Breve historia
--------------

Historicamente representou unha forma importante de sostemento da produción artística, ó permitir o desenvolvemento de obras non orientadas á súa circulación mercantil. Durante o Renacemento foi unha práctica estendida, e familias como os florentinos Médici proporcionaron sustento a moitos dos artistas máis importantes do seu tempo.

Na actualidade, os mecenados son realizados por organizacións, tanto públicas como privadas, para a realización de diversos proxectos.

O mecenado non debe confundirse co patrocinio, aínda que ambas as accións son similares, o que se coñece como *patrocinador* é unha actitude netamente comercial e publicitaria, que se cataloga como un servizo, con fins comerciais concretos.

En conclusión, un «mecenas» é unha persoa poderosa que brinda o seu apoio espiritual e material ós literatos e artistas en calquera das súas obras ou artesanías.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Patrocinio

### Ligazóns externas

* Qualid Arquivado 30 de xaneiro de 2011 en Wayback Machine. Proxecto de mecenado de artistas de Nokia. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q214092
* BNCF: 27906
* BNF: 119395152
* EBID: ID
* GEC: 0193535
* GND: 4074442-5
* HDS: 010992
* LCCN: sh85008074
* NDL: 01061984
* Treccani: mecenatismo

 |
Resumo da proposta de expansión de pobos indoeuropeos, entre o 4000 a. C. e o 1000 a. C. de acordo coa hipótese kurgánica.
O termo **protoindoeuropeos** refírese ós individuos pertencentes a unha etnia ou grupo de etnias da Idade do Cobre e a primeira Idade do Bronce, que falaban variantes da lingua protoindoeuropea e compartían unha cultura material e patróns culturais semellantes.

A cultura indoeuropea alcanzou certas vantaxes sobre outros pobos, como a gandaría equina, o carro ou a agricultura do trigo, e expandiuse até abarcar o espazo entre o círculo polar ártico, o sur de Portugal e a India. Estes pobos expresábanse nunha lingua con características similares ás que se falan hoxe na maior parte de Europa, Irán e a India, incluíndo linguas mortas como o latín ou o hitita.

A falta de escrita durante o período protoindoeuropeo privou ós historiadores de datos, pero algúns arqueólogos, como Marija Gimbutas, aventuran a *hipótese dos kurgáns*, segundo a cal o eixo común ás culturas indoeuropeas sería un conxunto de xentes seminómades que atopou os seus fundamentos materiais no cabalo, a roda, o desenvolvemento do metal, a agricultura e a gandaría.
Entre as características culturais comúns ós protoindoeuropeos áchase unha relixión común politeísta con varios deuses celestiais. Posiblemente posuísen algunhas vantaxes tecnolóxicas que lles permitiron expandirse á conta doutros pobos, aínda que algúns autores argumentan sobre unha base arqueolóxica que a expansión foi pacífica.

A cultura comparada permite conxeturar que posuían tradición poética, que usaron para cantar as fazañas dos seus deuses e heroes que parece ser antiquísima. A cultura indoeuropea parece constituír a raíz da civilización europea antiga, así como da civilización indoirania antiga.

Notas
-----

1. ↑  A. C. Renfrew, 1987

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Renfrew, A.C. (1987): *Archaeology and Language: The Puzzle of Indo-European Origins*, Londres: Pimlico. ISBN 0-7126-6612-5
* Thomas V. Gamkrelidze e Vjačeslav V. Ivanov (1995): *Indo-European and the Indo-Europeans. A Reconstruction and Historical Analysis of a Proto-Language and a Proto-Culture*, Berlín - Nova York.
* J. P. Mallory e D. Q. Adams (2006): *The Oxford Introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European World*, ISBN 978-0-19-929668-2.

### Outros artigos

* Urheimat dos indoeuropeos

| * v
* c
* e
Indoeuropeística |
| --- |
| Linguas indoeuropeas | 
* Albanés
* Anatolio
* Armenio
* Báltico
* Céltico
* Dacio
* Eslavo
* Frixio
* Grego
* Indoiranio
* Itálico
* Tracio
* Tocario (B)
* Xermánico

 |
| Pobos indoeuropeos | 
* Albaneses
* Anatolios
* Armenios
* Bálticos
* Celtas
* Eslavos
* Gregos
* Indoarios
* Indoiranios
* Iranios
* Itálicos
* Tracios
* Tocarios
* Xermanos

 |
| Protoindoeuropeos | 
* Lingua
* Relixión
* Sociedade

 |
| Hipóteses *Urheimat* | 
* Hipótese anatolia
* Hipótese armenia
* Hipótese india
* Hipótese Kurgan
* TCP

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1145774
* MAG: 119003275

 |
Os **nukak** (tamén coñecidos como **nukak-makú**) son un pobo indíxena de Colombia que habita entre os ríos Guaviare e Inírida, nas profundidades da selva tropical húmida. O seu territorio atópase no bordo da bacía do río Amazonas, no departamento de Guaviare. Son cazadores-recolectores nómades con patróns estacionais que ademais practican unha horticultura cambiante en pequena escala. Foron un "pobo non contactado" até o ano 1981, e dende entón perderon a metade da súa poboación, principalmente por mor das enfermidades. Parte do seu territorio foi ocupado e utilizado por cocaleiros, rancheiros e outros colonos, así como polas guerrillas, o exército e os paramilitares. A resposta perante esta crise inclúe protestas, solicitudes de asimilación e o suicidio do líder Maw-be'. Arredor de 210–250 viven no asentamento provisional de San José del Guaviare, mentres que outros tantos viven de xeito nómade na Reserva Nukak (*Resguardo*).

Notas
-----

1. ↑  DANE (ed.). "Población indígena de Colombia. Resultados del Censo Nacional de Población y Vivienda 2018" (PDF) (en castelán). Consultado o 16 de abril de 2021.
2. ↑  Hammer, Joshua (marzo de 2013). Smithsonian Magazine, ed. "The Lost Tribes of the Amazon". Arquivado dende o orixinal o 08 de abril de 2013. Consultado o 31 de marzo de 2013.
3. 1 2  "Se suicida un líder indígena, desesperado por la inminente extinción de su pueblo en Colombia," *El Mundo*, outubro de 2006.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobos indíxenas de Colombia

* Portal:Colombia
* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q512665
* BNF: 13544722g
* LCCN: sh97000523
* NKC: ph518292

 |
Ponte de Gundián, sobre o río Ulla, na liña Zamora - A Coruña.
Tapa de rexistro do Ferrocarril Zamora - A Coruña na estación do Carballiño.
A **liña Zamora - A Coruña** é unha liña de ferrocarril de 453 km de lonxitude que pertence á rede ferroviaria española. Une a Meseta con Galicia polo sur percorrendo as provincias de Zamora, Ourense, Pontevedra e A Coruña.

Seguindo a catalogación de Adif é a liña 822. Foi aberta ao tráfico na súa totalidade por Renfe en 1958 tras unhas longas e complexas obras que duraron máis de trinta anos e se viron afectadas por diversos avatares históricos.

En 2015 estase a construír neste corredor a liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia.

Estacións principais
--------------------

* **Zamora**
* **Pobra de Seabra**
* **Ourense-Empalme**
* **Santiago de Compostela**
* **A Coruña**

* Viaduto Martín Gil, en Manzanal del Barco (Zamora)Viaduto Martín Gil, en Manzanal del Barco (Zamora)
* Viaduto obre o río Miño en OurenseViaduto obre o río Miño en Ourense
* Talgo con destino Madrid na estación de Santiago de CompostelaTalgo con destino Madrid na estación de Santiago de Compostela
* Estación A Coruña–San CristovoEstación A Coruña–San Cristovo
* Viaduto a carón de Santiso (O Irixo)Viaduto a carón de Santiso (O Irixo)

Notas
-----

1. ↑  Red ferroviaria española Arquivado 23 de setembro de 2010 en Wayback Machine.. Ministerio de Fomento.
2. ↑  La Opinión de Zamora (ed.). "La historia interminable". Consultado o 29 de maio de 2013.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
O alto alemán subdivídese en alemán superior (verde) e alemán central (azul), que xa se distinguía do baixo alemán (amarelo). As isoglosas principais, a de Benrath e a de Speyer, están marcadas en negro.
En termos lingüísticos a **liña de Benrath** (en alemán: *Benrather Linie*) é a isoglosa que divide os dialectos do alemán entre dialectos do baixo alemán, ao norte da liña, e os do alto alemán, ao sur.

Chámase así porque é unha liña imaxinaria que pasa por Benrath (un barrio do sur de Düsseldorf) e Aachen ata o leste de Alemaña, preto de Frankfurt an der Oder, na área de Berlín e Dessau. Tamén é coñecida como a liña *maken-machen*, porque ao sur dela o verbo "maken" (*facer*) transformouse en "machen" durante a segunda mutación consonántica do alemán. Esta mutación produciuse arredor do ano 500 d.C. nas falas ao sur desa liña, que foron as que deron lugar ao alto alemán actual. As falas xermánicas que estaban ao norte desa liña, que non se viron afectadas por esta segunda mutación, deron lugar ao baixo saxón, ao inglés, ao neerlandés e ao frisón.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Liña de Speyer

Ligazóns externas
-----------------

* Variedades da lingua alemá
* Mapa da liña de Benrath
A **liña de alta velocidade Madrid-Alcázar de San Juan-Xaén-Granada** é unha liña de alta velocidade de España, actualmente en construción. Comunicará Madrid con Xaén a través do paso de Despeñaperros, e seguirá posteriormente ata Granada. Está en construción desde 2002 e espérase que entre en servizo ata Xaén en 2011.

Situación actual
----------------

Actualmente, a vía convencional entre Madrid e Xaén é dobre e electrificada, excepto en Despeñaperros, debido á dificultade do seu trazado, onde é vía única. As obras teñen por obxectivo cambiar os raís de largo ibérico por travesas polivalentes, utilizables tanto por trens convencionais como polos de alta velocidade.

Percorrido
----------

A liña de alta velocidade Madrid-Xaén empezará en Mora, onde se separará unha galla do novo acceso ferroviario a Andalucía. A partir de Alcázar de San Juan continuará cara ao sur, ata o seu destino en Xaén.

Ampliación cara a Granada
-------------------------

A Xunta de Andalucía está realizando un estudo informativo sobre a posibilidade de estender esta liña de alta velocidade cara á cidade de Granada. A opción que manexa a Xunta[] é un percorrido por Martos, Alcaudete e Alcalá la Real, seguindo parcialmente o trazado das estradas A-316 e N-432.
Os **ojibwa**, **ojibwe** ou **chippewa** son un pobo indíxena do grupo anishinaabe que habita en América do Norte. Viven no Canadá e nos Estados Unidos e son un dos meirandes grupos étnicos indíxenas ó norte do río Bravo. No Canadá, son a segunda das Primeiras Nacións por poboación, só superados polos cree. Nos Estados Unidos, son o cuarto maior grupo de indíxenas, superados polos navajo, cherokee e os síux.

Tradicionalmente, os ojibwa falan a lingua ojibwa, unha lingua da familia algonquina. Forman parte do concilio de tres lumes e dos anishinaabeg, que inclúen os pobos algonquino, nipissing, oji-cree, odawa e potawatomi.

No Canadá hai 77 940 ojibwas; 76 760 saulteaux e 8 770 mississaugas, organizados en 125 bandas, que viven dende o oeste do Quebec até o leste da Columbia Británica. No ano 2010, os ojibwa dos Estados Unidos sumaban 170 742.

Os ojibwa son coñecidos polas súas canoas de cortiza de bidueiro, a minaría e comercio de cobre e o cultivo de arroz salvaxe. A súa sociedade midewiwin é coñecida e respectada como gardiá da historia oral, cancións, mapas, recordos, historias, xeometría e matemáticas.

Distribución dos falantes de ojibwa.

Notas
-----

1. 1 2  "CDC - American - Indian - Alaska - Native - Populations - Racial - Ethnic - Minorities - Minority Health". 2 de decembro deo 2012. Archived from the original on 02 de decembro de 2012. Consultado o 21 de setembro de 2017.
2. ↑  eMuseum @ Minnesota State University (ed.). "Anishinabe". Minnesota State University. Mankato. Arquivado dende o orixinal o 09 de abril de 2010. Consultado o 2010-03-16.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pobo ojibwa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lingua ojibwa

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Canadá
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q255872
* AAT: 300017589
* BRE: 2288938
* EBID: ID
* FAST: 1045067
* GND: 4043411-4
* LCCN: sh85024423
* NKC: ph412803

 |
Liña internacional de cambio de data.
A **liña internacional de cambio de data** é unha liña irregular imaxinaria na superficie da Terra trazada sobre o océano Pacífico, próxima ó meridiano 180, que cando se cruza supón o cambio de data (exactamente un día). Pasar a liña de leste a oeste fai que a data cambie ó día seguinte (perda dun día). Ó revés fai gañar un día. A súa necesidade radica na forma de variar a hora, cara ó Leste (máis temperán), ó Oeste máis tarde (en relación ó meridiano de Greenwich). Esta liña pasa polo estreito de Bering entre Alasca e Siberia, polo que ambas teñen diferentes datas, pero a maioría do percorrido transcorre en medio do océano e non dificulta o mantemento de ningunha hora local.

Cambio de data en Samoa e Tokelau
---------------------------------

O 30 de decembro do ano 2011 tivo lugar un cambio da devandita liña internacional de cambio de data, tendo lugar un salto dun día en Samoa e en Tokelau (arquipélago dependente de Nova Zelandia): ó rematar o día 29 de decembro, Samoa e Tokelau pasaron directamente ó día 31 de decembro.

A razón destes cambios vén do comercio con Australia e Nova Zelandia. Anteriormente, estes dous países atopábanse ó outro lado do meridiano de cambio de hora, o cal dificultaba os negocios entre eles e os samoanos (había 21 horas de diferenza entre ámbalas dúas partes). Co cambio de data, ponse solución a este problema, sendo agora a data igual entre Australia, Nova Zelandia, Samoa e a dependencia neozelandesa de Tokelau.

Notas
-----

1. ↑  *El día perdido de Samoa*, artigo en *El País*, 12 de maio de 2011 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fuso horario.
* Tempo Universal Coordinado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131389
* EBID: ID
* MAG: 66489765
* PSH: 365

 |
**María Victoria Domínguez Paredes**, nada en Valdeobispo en 1962, é unha política estremeña, deputada de Cidadáns na Asemblea de Estremadura.

Traxectoria
-----------

Licencenciouse en dereito na Universidade de Salamanca.

Desenvolveu a súa carreira profesional como avogada en Plasencia, con despacho propio que abriu en 1997. Amais exerceu como xuíza en diversas localidades, entre elas Mondoñedo, e entre 1995 e 1997 foi fiscal do Tribunal Superior de Xustiza de Estremadura.

Tamén é profesora titora de dereito do traballo do centro que a UNED ten en Plasencia.

Política
--------

Principiou a súa carreira política na década dos 90 no Partido Popular, formación coa que logrou ser concelleira en Plasencia entre 2003 e 2007.

En 2007 abandonou a formación popular e foi unha das fundadoras de Unión del Pueblo Extremeño (UPEx), e co novo partido entrou de novo na corporación municipal en 2011. En novembro de 2014, UPEx disolveuse para integrarse en Cidadáns. e Domínguez converteuse en militante do partido de Albert Rivera, gañando en marzo de 2015 as primarias para ser a candidata á presidencia de Estremadura. Tras as eleccións do 24 de maio, Domínguez logrou a acta converténdose en deputada da Asemblea de Estremadura, onde é voceira do grupo mixto e secretaria terceira da mesa da Asemblea, amais de presidenta da comisión non permanente de estudo sobre a reforma do Estatuto de Autonomía de Estremadura.

Notas
-----

1. ↑  Ficha de Victoria Domínguez na páxina web de Ciudadanos na Asemblea de Extremadura
2. ↑  Perfil de Victoria Domínguez en *El Correo de Extremadura*
3. ↑  "Upex se integra en Ciudadanos de cara a las próximas elecciones" Hoy.es, 14 de novembro de 2014
4. ↑  "Victoria Domínguez, concejal en Plasencia, candidata de Ciudadanos a la Junta de Extremadura" Eldiario.es, 5 de abril de 2015
5. ↑  Ficha de Victoria Domínguez na páxina web da Asemblea de Extremadura
O **plurinacionalismo** ou unha **plurinacionalidade** é a coexistencia de dous ou máis grupos nacionais dentro dunha mesma entidade política, goberno ou constitución. O expresidente ecuatoriano Rafael Correa definiu o plurinacionalismo como a coexistencia de diversas nacionalidades dentro dun estado con diferentes pobos, culturas e identidades que existen e son recoñecidos. No plurinacionalismo, a idea de nacionalidade é plural, o que quere dicir que está composto de diferentes nacións dentro dunha comunidade organizada. Derivado deste concepto, un **estado plurinacional** é aquel que conta coa existencia de múltiples comunidades políticas e asimetría constitucional. O uso da plurinacionalidade axuda a evitar a división de sociedades dentro dun estado ou país. Ademais, unha **democracia plurinacional** recoñece os múltiples pobos dentro da entidade política.

Notas
-----

1. 1 2  Keating, Michael. Plurinational Democracy in a Post-Sovereign Order Arquivado 24 de setembro de 2015 en Wayback Machine. Queen's Papers on Europeanisation No 1/2002
2. ↑  Lucas, Kintto. ECUADOR New Constitution Addresses Demand for ‘Plurinational’ State Arquivado 23 de marzo de 2012 en Wayback Machine. ipsnews.net
3. ↑  demos, thefreedictionary.com

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Globalización
* Multiculturalismo

### Bibliografía

* Pallares, Amalia. The Politics of Disruption, From Pluriculturalism to Plurinationalism, From peasant struggles to Indian resistance: the Ecuadorian Andes in the late twentieth century, University of Oklahoma Press, 2002, 272 páxinas
* MacDonald, Jr. Theodore. Ecuador's Indian Movement: Pawn in a Short Game or Agent in State Reconfiguration?
* Masnou i Boixeda, Ramón. 3. Recognition and Respect in Plurinationalism, Notes on Nationalism, Gracewing Publishing, 2002, 146 páxinas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7205561
* MAG: 2778227042

 |
**Margot Klestil-Löffler**, nada en Dobersberg, Baixa Austria o 4 de marzo de 1954, é unha diplomática austríaca, ex Primeira Dama de Austria de 1998 a 2004 e viúva de Thomas Klestil, expresidente federal de Austria. Traballou como Embaixadora de Austria na República Checa de 2004 a 2009 e Embaixadora en Rusia de 2009 a 2014. Traballou como enviada a Rusia baixo a dirección da Ministra de Relacións Exteriores Karin Kneissl desde 2018.

Primeiros anos e carreira
-------------------------

Margot Löffler naceu en Dobersberg, Baixa Austria. Os seus pais, Karl e Gerda Löffler, eran agricultores. Fala alemán, inglés, francés, ruso e checo.

Despois da súa carreira diplomática en Moscova e Bangkok, Löffler incorporouse á oficina de Thomas Klestil, quen nese momento era secretario xeral do Ministerio de Relacións Exteriores de Austria. Cando Thomas Klestil se postulou para a presidencia en 1992, ela dirixía a súa campaña electoral.

Primeira Dama de Austria
------------------------

Durante o seu primeiro mandato, fíxose público que Klestil e Löffler tiñan unha historia de amor. Klestil divorciouse da súa primeira esposa Edith e casou con Margot Löffler o 23 de decembro de 1998. Ela converteuse na primeira dama do país, pero continuou o seu traballo no Ministerio de Relacións Exteriores, o que levou á estraña situación de que ocupaba un posto máis alto que a súa ex xefa, a ministra de Relacións Exteriores Benita Ferrero-Waldner, en visitas de estado ou outras ocasións oficiais.

Cando Thomas Klestil morreu no cargo o 6 de xullo de 2004, as súas dúas esposas asistiron ao funeral celebrado na Catedral de San Esteban en Viena. O arcebispo católico de Viena, o cardeal Christoph Schönborn, deu a benvida primeiro a Edith Klestil.

Carreira posterior
------------------

Trala morte do seu marido o 6 de xullo de 2004, Klestil-Löffler foi nomeada embaixadora de Austria na República Checa. De decembro de 2009 a decembro de 2014, foi embaixadora de Austria na Federación de Rusia.

Notas
-----

1. ↑  Manuel Escher (19 de agosto de 2018), Margot Klestil-Löffler: Kneissls Frau für den Draht zum Menschen Putin *Der Standard*.
2. 1 2  Ziegler, Senta (1999). *Österreichs First Ladies*. Vienna: Ueberreuter. ISBN 3-8000-3719-X.
3. ↑  Ottaway, David B. (2 de febreiro de 1994). "Blues on the Danube: A Modern Austrian Operetta in Three-Part Disharmony". Washington, D.C. p. a.13. Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2011. Consultado o 25 de xaneiro de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q88114
* WorldCat
* VIAF: 84241272
* DeutscheBio: 123757592
* GND: 123757592
* ISNI: 0000 0001 1494 385X
* LCCN: n2003040121
* NKC: js20051031010

 |
**María de Courtenay**, nada sobre 1204 e finada en setembro de 1228, foi a filla de Pedro II de Courtenay e Iolanda de Flandres. casou con Teodoro I de Nicea. María serviu como rexente do seu irmán máis novo Balduíno II de Courtenay e nomeouse a si mesma como emperatriz de Constantinopla.

Traxectoria
-----------

### Familia e antecedentes

Os seus pais foron os sucesivos gobernantes do Imperio latino de Constantinopla. O seu pai foi elixido como emperador en 1216. En 1217, ao tentar chegar a Constantinopla por terra, Pedro foi tomado prisioneiro por Teodoro Comneno Ducas, gobernante de Epiro. Pasou o resto da súa vida en cativerio. Iolanda chegou a Constantinopla no seu lugar e fíxose cargo do Imperio. A nai de María, Iolanda foi por dereito a rexente en nome do seu esposo pero gobernou só desde 1217 até 1219. Entre as alianzas negociadas por Iolanda unha foi con Teodoro I Láscaris do Imperio de Nicea. A alianza foi selada co matrimonio de Teodoro e María despois que Teodoro repudiase á súa segunda esposa Filipa de Armenia.

### Emperatriz de Nicea

María foi emperatriz de Nicea desde 1219 até novembro de 1222, cando Teodoro morreu. Non tiveron fillos coñecidos. Unha das súas fillastras, María Lascarina, foi a esposa do rei Bela IV de Hungría, e a outra, Irene Lascarina, casou con Xoán III Ducas Vatatzés quen sucedeu a Teodoro I no trono do Imperio de Nicea. María serviu brevemente como rexente de Nicea en 1222.

### Rexente e emperatriz de Constantinopla

O seu irmán Roberto de Courtenay sucedera á súa nai en 1219. A finais de xaneiro de 1228, o mesmo Roberto morreu. O seu irmán máis novo Balduíno II de Courtenay ascendeu ao trono. Tiña só once anos de idade e por tanto era menor de idade. Os baróns de Constantinopla elixiron a María como rexente. Segundo o historiador Patrick van Kerrebrouck María nomeouse a si mesma emperatriz. A súa rexencia só durou até a súa morte oito meses despois.

Notas
-----

1. ↑  Jorge Acropolita 15, p. 29.
2. ↑  Ephræmius 7715, p. 311.
3. ↑  Kerrebrouck, P. Van (2000) Les Capétiens 987-1328 (Villeneuve d'Asq), p. 459.

| * v
* c
* e
Emperadores do Imperio Latino |
| --- |
| Emperadores do Imperio Latino | 
* Balduíno I (1204-1205)
* Henrique de Flandres (1206-1216)
* Pedro de Courtenay (1217)
* Iolanda de Flandres (1217-1219)
* Roberto de Courtenay (1221-1228)
* *Xoán de Brienne* (rexente) (1228-1237)
* Balduíno II morto en 1273.
	+ *Conon de Béthune* (rexente) 1219.
	+ *María de Courtenay* (rexente) (1228)
	+ *Narjot de Toucy* (rexente) (1228–1231)
	+ Xoán de Brienne (rexente co título de emperador) (1229/1231

 |
| Emperadores titulares do Imperio Latino | 
* Balduíno de Courtenay (1261–1273).
* Filipe de Courtenay (1273–1283).
* Catarina de Courtenay (1283–1308) con Carlos de Valois (1301–1308).
* Catarina de Valois (1308–1346) con Filipe I de Tarento (1313–1332).
* Roberto de Tarento (1346–1364).
* Filipe II de Tarento (1364–1373).
* Xaime de Baux (1373–1383)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2567128
* BPN: 26161817
* GEC: 0040261
* WikiTree: Courtenay-648

 |
**Margarita Stolbizer**, nada en Morón, Buenos Aires o 17 de marzo de 1955, é unha política e avogada arxentina, que foi candidata presidencial nas eleccións de 2015.

Traxectoria
-----------

Estudou dereito na Universidade de Morón. Foi secretaria xeral do Colexio de Avogados da súa localidade natal e membro da Xunta de Goberno da Federación Arxentina de Colexios de Avogados (FACA). Comezou a súa militancia política nas mocidades da Unión Cívica Radical e foi directora de acción social do concello de Morón desde 1983 ata 1985, ano no que entrou no consistorio como concelleira, nas listas da UCR. En 1997 presentouse a deputada nacional resultando elixida, nesa época frmaba parte da Corrente de Opinión Nacional, unha corrente interna da UCR liderada por Federico Storani.

Nas eleccións de 2003 foi candidata a gobernadora da provincia de Buenos Aires pola UCR, logrando o cuarto lugar co 8,97% dos votos (530 538 votos).

En 2007 integrou un grupo de dirixentes radicais que pretendían que a UCR apoiase a candidatura presidencial de Elisa Carrió, ex-afiliada radical, nas eleccións dese ano. Esa postura quedou en minoría, a UCR apoiou a candidatura de Roberto Lavagna, como consecuencia o sector liderado por Stolbizer separouse do partido, entrando na Coalición Cívica, que a designou como a candidata a gobernadora da provincia de Buenos Aires. Asemade, o grupo organizouse como un partido político novo, baixo a denominación de Xeración para un Encontro Nacional (XENE). Nas eleccións obtivo o segundo lugar cun millón cen mil votos (16.6%), tras de Daniel Scioli, da Fronte para a Vitoria (48,1%).

Volveu presentar candidatura a gobernadora da Provincia de Buenos Aires nas eleccións de 2011 pola Fronte Ampla Progresista, situándose en terceiro lugar cun 11,68% dos votos, por baixo de Francisco De Narváez (15,87%) e de Daniel Scioli (55,06%). Nas eleccións lexislativas de 2013 formou parte da Fronte Progresista, Cívica e Social, encabezando a lista de deputados nacionais. Nas primarias de 2013 obtivo o terceiro lugar cun 11,10% dos votos, por tras de Martín Insaurralde (29,60%) e Sergio Massa (35,10%).

O 9 de maio de 2014 asumiu a presidencia do seu partido por dous anos, presentando a súa candidatura á presidencia arxentina pola Fronte Progresistas.

Notas
-----

1. ↑  La despedida a las bancas de los que no renovaron (Página 12 - 31/10/2005)
2. ↑  (Resultados de las elecciones de 2003 para gobernador[*Ligazón morta*]), Provincia de Buenos Aires.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2918563
* WorldCat
* VIAF: 667149068394365730003
* LCCN: no2017035708

 |
Petrarcameister "O filósofo Pirrón no mar tormentoso", século XVI.
**Pirrón**, (en grego **Πύρρων ὀ Ἡλείος**), nado en Elis –cidade ó nordeste do Peloponeso– en 360 adc e finado en 270 adc, foi o primeiro filósofo escéptico que fixo da dúbida o problema central de toda a súa filosofía.

Coñécese a súa existencia a través do seu discípulo Temón. Quizais formara parte das tropas na expedición de Alexandre o Grande que chegou ata a India

Segundo Timón, era tan radical nas súas posturas escépticas que negaba que se puidese chegar aos primeiros principios da dedución aristotélica, aínda que sen chegar ás posturas de Antístenes, que renunciou a toda clase de filosofía.

Máis alá da dúbida de pensadores coma Sócrates, dicía que "incluso é imposible saber que non sabemos nada, inmersos en mundos de aparencias contraditorias". Como a maioría dos escépticos adicábase a demoler todos os argumentos utilizados polos que pretendían xustificar calquera dogma.

Por motivos facilmente imaxinables a Idade Media escolástica foi moi hostil cara á filosofía pirroniana, e como consecuencia diso destruíronse gran parte dos contidos escépticos. Posteriormente, no Renacemento volveu estar de actualidade e tivo certo eco en pensadores posteriores coma por exemplo Hume.

Notas
-----

1. ↑  García Gual, Carlos, "Contra dogmáticos y pedantes" *El País* - *Babelia*, 2 xuño de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192313
* WorldCat
* VIAF: 30906240
* BIBSYS: 1483107589431
* BNE: XX1409264
* BNF: 12382119s
* BRE: 3141032
* CANTIC: a10559346
* CERL: cnp00539349
* DeutscheBio: 118819593
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 108621
* GEC: 0051155
* GND: 118819593
* ISNI: 0000 0004 4932 0136
* LCCN: n83018254
* NKC: jx20040802005
* NLG: 307236
* NTA: 071102809
* SELIBR: 281118
* SUDOC: 032876521
* Treccani: pirrone-di-elide

 |