recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Localización de Waskemar dentro do concello de Ooststellingwerf
Muíño de vento de Waskemar
**Waskemar** é unha entidade de poboación no norte do concello de Ooststellingwerf na provincia neerlandesa de Frisia que contaba o ano 2019 con 840 habitantes.

Características
---------------

No límite co concello de Opsterlân, sitúase na parte norte do concello, unha zona de fala frisoa mentres o resto do termo municipal é de fala tradicional baixosaxoa.

O territorio estaba baixo a xurisdición de De Haule e era unha zona rica en turba, propiedade dunhas poucas familias, unha delas a dos Lycklama á Nijeholt que obstentaron hereditariamente alcaldía de Ooststellingwerf entre 1647 e 1862. O lugar apareceu por primeira volta co nome neerlandés De Cruijmten (en frisón De Kromten) nun mapa de 1748. Posteriormente coñeceuse como Haulerwyk-Beneden. En 1954 recibiu o status de *dorp*  e o nome oficial neerlandés de **Waskemeer**, un topónimo que deriva dunha lagoa localizada a uns dous quilómetros ao oeste, Waskmar e xa no concello de Opsterlân, na que os gandeiros da zona ían lavar as ovellas.

Notas
-----

1. ↑  Kerncijfers wijken en buurten 2019 Centraal Bureau voor de Statistiek
2. ↑  Henk Bloemhoff e Jurjen van der Kooi (2008)*Handboek Nedersaksische taal- en letterkunde*. Van Gorcum, p. 176
3. ↑  *Dorp* é nos Países Baixos o equivalente a unha parroquia rural en Galicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2800739
* WorldCat
* VIAF: 157086559
* GeoNames: 2744995
* LCCN: n78057944
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 37°16′01″N 4°25′03″O﻿ / ﻿37.2669396, -4.4176103

**Cuevas de San Marcos** é un municipio da provincia de Málaga (Andalucía), pertencente á rexión do nordeste de Málaga. A súa poboación é de ao redor de 4000 persoas.

Xeografía
---------

Esténdese sobre unha superficie duns 37,50 km². Está situada sobre a comarca de Antequera, confinando coa provincia de Córdoba, desde o val do río Genil ata a Serra de Malnombre e o Camorro de Cuevas Altas. Este municipio atópase a unha altitude de 420 metros sobre o nivel do mar. É un concello de actividade agrícola, con predominio do cultivo da oliveira e da produción de aceite chamada "Hojiblanca".

O seu nome provén do seu santo patrón, o evanxelista San Marcos e a súa famosa cova "Belda".

Notas
-----

1. ↑  "Guía Turística de Cuevas de San Marcos". *www.malaga.es* (en castelán). Consultado o 11 de xullo de 2019.
2. ↑  "Cueva de Belda - Ayuntamiento de Cuevas de San Marcos". *www.cuevasdesanmarcos.es*. Consultado o 11 de xullo de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1647751
* WorldCat
* VIAF: 142104950
* código INE: 29049
* GEC: 0264410
* GeoNames: 6359454
* LCCN: n2005060451
* OSM: 341059
* WOEID: 758532

 |
Coordenadas: 39°9′39″N 119°45′14″O﻿ / ﻿39.16083, -119.75389

**Carson City** é a capital do estado de Nevada, nos Estados Unidos de América. No censo do 2000, a poboación resultante era de 52.457. Carson City é agora unha cidade independente, non é parte de ningún condado.

Como moitas cidades e pobos en Nevada, Carson City foi fundada nos anos do boom da procura de minas e minerais, e no caso de Carson City foi a prata. A cidade máis grande en Nevada é Las Vegas.

Xeografía
---------

Capitolio de Nevada, Carson City.
Carson City está localizado nos paralelos 39º9´39" Norte e no 119º45´14" Oeste. A súa zona horaria é a Oeste.

De acordo coa Axencia Xeográfica dos Estados Unidos, Carson City ten unha área total de 403.2 km², dos cales, 371.3 km² son terra firme e 31.9 km² é auga.

Carson City atópase na parte máis oeste de Nevada, e as súas terras limitan co lago Tahoe polo oeste.

Demografía
----------

Segundo o censo de 2000 a poboación de Carson City é de 52.457 habitantes, o que representa unha densidade de 141 habitantes/km². Na cidade hai 20.171 vivendas e 13.252 familias.

A configuración racial da cidade é sinxela. O 85.30% da poboación é branca, o 1,80% son afroamericanos, 2,40% son indios nativos americanos, o 1,77% son asiáticos e o 14,23% da poboación son hispanos ou latinos.

Cultura
-------

* Museo Estatal de Nevada
* Museo Estatal do Ferrocarril de Nevada

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Casa da Moeda de Carson City

### Ligazóns externas

* - Páxina web oficial do goberno da cidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40881
* WorldCat
* VIAF: 135486418
* BRE: 2049109
* EBID: ID
* FAST: 1204369
* GEC: 0015427
* GeoNames: 5501344
* GND: 4450324-6
* GNIS: 863219
* Google Maps: 17842255132522330152
* ISNI: 0000 0004 0447 6962
* LCCN: n79011072
* MusicBrainz: ID
* OSM: 166460
* TGN: 7022245

 |
**Wichita** tamén coñecida por Air Capital (capital do aire) é a maior cidade do estado de Kansas e capital do condado de Sedgwick. É o maior centro cultural e industrial da rexión, destacando pola súa especialización no sector aeronáutico.

Demografía
----------

Segundo o censo do 2003, a cidade ten unha poboación total de 360.715 habitantes á vez que a súa área metropolitana, que inclúe os condados de Sedgwick, Butler, Harvey e Sumner, alcanza os 582.781.

Historia
--------

William Greiffenstein é considerado pai fundador da cidade, tamén coñecido como *Dutch Bill*. De orixe alemá, *Dutch Bill* vendeu lotes para a construción de edificios a partir do ano 1870, creando o que sería o centro histórico da cidade.
Wichita fundouse en 1864 e, grazas á chegada do ferrocarril en 1872, converteuse nun centro de comercio de gando. A economía local transformouse, especialmente polo descubrimento de petróleo en 1915 e o inicio da construción de avións en 1920.

Educación
---------

As escolas públicas da cidade son xestionadas por *Wichita Public Schools* (Escolas Públicas de Wichita).

| * v
* c
* e
 Alcaldes das cidades con máis de 100.000 habitantes en Kansas  |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|     | 
1. **Carl Brewer**(Wichita)

 | 
2. **Carl R. Gerlach**(Overland Park)

 | 
3. **Joe Reardon**(Kansas City)

 | 
4. **Larry E. Wolgast**(Topeka)

 | 
5. **Michael Copeland**(Olathe)

 |

 | Selo de Kansas |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49266
* WorldCat
* VIAF: 244627762
* EBID: ID
* GEC: 0072140
* GeoNames: 4281730
* GND: 4236712-8
* GNIS: 473862
* Google Maps: 10634922588357475646
* LCCN: n79148824
* MusicBrainz: ID
* OSM: 129814

 |
*Para a inmunoglobulina ver IgA.*

**Iga-shi - 伊賀市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
| Bandeira |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Iga na prefectura de Mie. |
|  |
| Localización da prefectura de Mie no Xapón. |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Honshu |
| Rexión | Rexión de Chūbu, Rexión de Tōkai, Rexión de Kinki |
| Prefectura | Prefectura de Mie |
| Superficie | 558,17 km² |
| Poboación | 98.796 (2009) |
| Densidade | 177 hab./km² |
| Alcalde | Sakae Okamoto |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Iga** (伊賀市, いがし, *Iga-shi*) é un concello xaponés da prefectura de Mie. Está situado ao norte da prefectura, na área da provincia histórica de Iga, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. Ten 558,17 km² de superficie, unha poboación de 98.796 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 177 hab./km².

O concello de Iga limita cos concellos de Nabari, Tsu, Kameyama (que son da prefectura de Mie); Nara, Yamazoe (que son da prefectura de Nara); Minamiyamashiro (que é da prefectura de Quioto); e Kōka (este último é da prefectura de Shiga).

Historia
--------

A cidade de Iga foi fundada pola fusión do concello da cidade de *Ueno*, dous concellos de vilas (*Iga* e *Ayama*), dous concellos de aldeas (*Ōyamada* e *Shimagahara*) do distrito de Ayama e un concello de vila (*Aoyama*) do distrito de Naga no ano 2004.

Turismo e lugares de interese
-----------------------------

* Museo de Ninja de Iga (伊賀流忍者博物館, Iga-ryū Ninja Hakubutsukan, Museo de ninja da escola de Iga).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas

* Sitio weh oficial da cidade de Iga *(en xaponés)*.
* Páxina web do Museo de Ninja de Iga *(en xaponés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460820
* WorldCat
* VIAF: 259725750
* GeoNames: 1861901
* GeoNLP: unOCM5
* ISNI: 0000 0004 0404 9012
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00980044
* OpenCorporates: 6000020242161

 |
A **Feira Mundial do Diñeiro** (en inglés: ***World Money Fair***) é un encontro anual de carácter feiral onde comerciantes, coleccionistas numismáticos e público en xeral procedentes de todo o mundo comercian con moedas antigas e modernas, billetes e outro tipo de obxectos relacionados coa numismática.

Historia
--------

En 1970, Albert M. Beck, naquela época editor da revista *Münzen-Revue*, fundou en Múnic, Alemaña, a "Organización de Bolsas de Moedas Europeas" (*Organisation Europäischer Münzen-Börsen* -OEMB-), xunto cos promotores doutros sete eventos similares que se celebraban no continente, coa idea de constituíren un grande mercado internacional para o coleccionismo de moedas.

Dous anos despois, o 22 de xaneiro de 1972, tivo lugar en Basilea, Suíza, a primeira Bolsa Internacional de Moedas (*Internationale Münzenbörse*), evento que se repetiu nos anos seguintes en Berna, en Zúrich e noutras localidades, e que empezou a contar coa participación das casas de moeda europeas e internacionais, que aproveitan a ocasión para presentaren as súas novas emisións (a primeira en participar foi a canadense *Royal Canadian Mint*, en 1981).

Esta Bolsa foi o antecedente da posterior Feira Mundial de Moedas (*World Money Fair*), evento no que participan anualmente arredor de 50 países, con máis de 300 expositores e arredor de 13.000 visitantes e que, en 2006, a partir da súa celebración en Berlín, fixou o seu lugar de celebración nesa cidade alemá.

Ademais dos encontros comerciais, en cada edición da Feira Mundial do Diñeiro teñen lugar concursos, presentacións de moedas, exposicións temáticas e conferencias, así como a concesión do premio Vreneli ao mérito numismático, outorgado desde 1986 pola revista *Münzen-Revue*.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "The History Of The World Money Fair Arquivado 08 de abril de 2019 en Wayback Machine.". No sitio web da WMF.
2. ↑  "Program. 2019 Arquivado 08 de abril de 2019 en Wayback Machine.". No sitio web da WMF.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Albert M. Beck
* Premio Vreneli

### Ligazóns externas

* Sitio web da *Word Money Fair* Arquivado 08 de abril de 2019 en Wayback Machine.
**Santos** é unha cidade do litoral do estado de São Paulo, dende sitúase o principal porto marítimo do Brasil e tamén da América Latina, o Porto de Santos. Está a 70 km de distancia da capital do estado, a cidade de São Paulo, a cal se liga por dúas estradas: Rodovia Anchieta (máis antiga) e Rodovia dos Imigrantes (máis moderna). Para transporte de carga hai tamén dúas liñas de ferrocarril dirixíndose ó interior do estado e pasando pola capital. Tamén se liga coa cidade do Río de Xaneiro pola estrada Rio-Santos.

Uns 39 km² do municipio están na parte leste da illa de San Vicente, moi chá e xunto á costa, na cal se concentra a maioría da súa poboación. Os máis de 230 km² situados no continente son pouco poboados e posúen reservas ecolóxicas de Mata Atlántica.

Santos vive do seu porto, do turismo, dalgunhas industrias importantes, e ten un variado comercio, bancos e servizos. No verán no hemisferio sur (decembro ata febreiro) o movemento de turistas -principalmente da capital e das cidades do interior do estado- crece moito, pero decrece despois, ata o mes de xullo, que e o segundo período de vacacións escolares no Brasil. Moitos xubilados que traballaron na capital do estado múdanse para Santos despois da xubilación. Así, as persoas de máis de 65 anos representan hoxe case 20 % da súa poboación total.

O Santos Futebol Clube é o principal equipo da cidade, onde xogou un dos xogadores brasileiros de fútbol máis coñecidos de todos os tempos: Pelé.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Santos*** |

* Prefeitura Municipal de Santos *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81882
* WorldCat
* VIAF: 138378920
* EBID: ID
* GEC: 0060508
* GeoNames: 6322566
* GND: 4498339-6
* LCCN: n80164288
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge424315
* OSM: 298442
* SUDOC: 170620611
* Treccani: santos

 |
**Baia Mare** (húngaro: **Nagybánya**, alemán: **Frauenbach**) é a capital do distrito de Maramureş en Romanía. Localízase na parte oriental do distrito, no curso medio do río Sasar, a unha altitude de 228 m. Conta con 137 976 habitantes (2002)

Composición étnica e lingüística
--------------------------------

En 1910 o 65% da poboación era húngara, o 34% romanesa e o 1,2% alemá.  

En 2002 o 82,85% era romanesa, 14,79% húngara, 1,5% cíngara, 0,35% alemá e 0,25% ucraína.  

Segundo o censo de 2002 o 84,56% (116 674) teñen o romanés como lingua materna, húngaro 19 792, romí 762, ucraíno 277 e alemán 265

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Baia Mare*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185280
* WorldCat
* VIAF: 148962013
* BRE: 1858159
* EBID: ID
* FAST: 1227926
* GEC: 0006757
* GeoNames: 8334980
* GND: 4393086-4
* LCCN: n83143850
* NKC: ge756305
* Orthodox Encyclopedia: 77734

 |
A expresión **sans-culotte** significa literalmente "sen calzóns". O termo está relacionado coas modas e costumes da época, o século XVIII, xa que os sectores sociais máis acomodados vestían cunhas calzas curtas e axustadas (os culottes), mentres que moitos membros do Terceiro Estado levaban pantalóns longos. 

Cadro representando a un típico *sans-culotte* de Louis-Léopold Boilly (1761-1845).
Baixo este alcume, usado ao principio de forma despectiva e exhibido posteriormente por eles mesmos con orgullo, incluíase a un grupo heteroxéneo de persoas: traballadores independentes, pequenos comerciantes e artesáns (carpinteiros, xastres etc.). Non se incluían entre eles nin aos máis pobres nin á burguesía acomodada.

Os sans-culottes constituían, polo seu elevado número, unha parte importante do Terceiro Estado da capital francesa. Durante xeracións acháronse expostos a numerosas inxustizas e continuas vexacións por parte dos estamentos privilexiados. Tiñan, xa que logo, acumulado odio e rancor cara a quen gozaban de todos os luxos.

O inicio da Revolución Francesa significou, para moitos deles, o momento da súa vinganza. Ao estalar aquela, os sans-culottes convertéronse na forza de choque popular que asaltou a Bastilla e o palacio das Tullerías. Tamén constituíron a base fundamental do exército francés que se enfrontou ás potencias absolutistas europeas.

Entre 1792 e 1795, os sans-culottes foron os protagonistas da escena política revolucionaria. Asistían aos debates da Asemblea Nacional, Asemblea Constituínte e a Asemblea Lexislativa e alí alentaban aos representantes radicais que con maior ardor defendían os duros castigos para os acaparadores de alimentos ou a fixación dun prezo máximo para os produtos de primeira necesidade.

Para rematar, hai que sinalar que a presión que exerceron sobre os deputados á hora de votar sobre condenar a morte a Luís XVI resultou decisiva para que o monarca acabase na guillotina.

Véxase tamén
------------

* Ideoloxías da Revolución Francesa

Ligazóns externas
-----------------

* *Los sans-culottes*, Galeón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208412
* AAT: 300379145
* BNCF: 3265
* EBID: ID
* GEC: 0141078
* GND: 4179089-3
* LCCN: sh85117319
* Treccani: sanculotto

 |
Coordenadas: 43°47′25″N 7°36′30″L﻿ / ﻿43.79028, -7.60833

Ventimiglia
**Ventimiglia** é unha cidade e comuna de Italia, da provincia de Imperia, na Liguria.

Xeografía
---------

Panorámica de Ventimiglia
A cidade está situada no golfo de Xénova, a 8 km da fronteira con Francia, polo que a miúdo se alcuma "a porta occidental de Italia", "a cidade fronteiriza" ou "a porta florida de Italia".

Localización de Ventimiglia en Imperia
Por iso mantén fortes relacións económicas e sociais coa veciña Costa Azul, como evidencian os datos do transporte, ademais de que forma parte dela desde o punto de vista puramente xeográfico.

Vista da cidade
A unha altitude media de 9 msnm, o concello ocupa unha superficie de 53,73 km². Segundo o censo en 2019 tiña 24 142 habitantes,, cunha densidade de poboación de 449,32 hab./km².

Evolución demográfica
---------------------


|  |
| --- |
| **Gráfica de evolución demográfica de Ventimiglia entre 1861 e 2001** |
|  |
|  Fonte ISTAT - Elaboración gráfica de Wikipedia
 |

Historia
--------

Ventimiglia foi a capital dunha tribo ligur que resistiu bastante tempo á dominación romana, aínda que se someteu no aoo 115 a. C. A historia de Ventimiglia é unha continua sucesión de asedios e distintos dominadores: romanos, godos, bizantinos, lombardos e xenoveses. En xeral a súa sorte estivo ligada á de Xénova.

Actualmente Ventimiglia é unha tranquila vila turística, pero tamén dedicada á agricultura e á pesca.

Notas
-----

1. ↑  "Agenzia Liguria - Ventimiglia: la porta occidentale d'Italia". Arquivado dende o orixinal o 29 de agosto de 2009. Consultado o 29 de xuño de 2020.
2. ↑  "Porta Fiorita". Arquivado dende o orixinal o 12 de xullo de 2011. Consultado o 29 de xuño de 2020.
3. ↑  Arquivado 24 de xullo de 2019 en Wayback Machine. ISTAT

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ventimiglia*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Ventimiglia *(en italiano)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191759
* WorldCat
* VIAF: 124403318
* BNF: 12160967m
* GEC: 0069988
* GeoNames: 6540553
* GND: 4062523-0
* LCCN: n85208971
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge420222
* OSM: 42680
* Treccani: ventimiglia

 |
Volume IX da enciclopedia *Y Gwyddoniadur Cymreig* (1878).
**Gwasg Gee** foi unha editorial galesa que tivo a súa orixe na imprenta de Thomas Gee na vila de Denbigh e á que o seu fillo Thomas Gee converteu nunha auténtica editorial. Durante dous séculos foi unha das maiores editoriais en lingua galesa. Pechou no ano 2001.

Historia
--------

En 1808 o reverendo Thomas Jones establecera unha imprenta en Ruthin que mercou Gee en 1813 e trasladou a Denbigh. Tras facerse cargo do negocio familiar Thomas Gee fillo en 1845 comezou a editar o periódico literario trimestral *Y Traethodydd* que se sumou ao que xa viña publicando desde 1843 *Y Faner* e que fixeron coñecida á casa editora. En 1854 comezou a publicación de *Y Gwyddoniadur Cymreig* enciclopedia en dez volumes que se completou en 1879. Tras a morte de Gee a empresa pertenceu aos seus herdeiros ata 1914 e en 1935 mercouna o esposo da escritora Kate Roberts e tras a morte deste foi Roberts quen se fixo cargo da editorial.

Notas
-----

1. ↑  "Gee Printing Company Records. National Library of Wales". Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 06 de marzo de 2015.
2. ↑  Gee, Thomas en *Dictionary of Welsh Biography*
3. ↑  Kate Roberts en Maes y Gad i Les y Wlad

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13128815
* WorldCat
* VIAF: 127047501
* LCCN: no2007082788

 |
**Andrés García Ferreiro**, coñecido como **Gavilán**, nado na Coruña o 17 de setembro de 1894 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1937, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Avogado de profesión. Foi secretario do concello de Quintela de Leirado (1925). Militou na masonería, pertencendo á loxa barcelonesa Humanidad nº 3 e a Fraternidad Humana de Viveiro. Pertenceu á Agrupación Socialista de Viveiro, da que foi elixido presidente o 24 de abril de 1931. Participou nun mitin con Agapito García Atadell e Manuel Cordero Pérez en maio de 1931. Foi secretario do concello de Ortigueira en 1932. Obtivo a praza de secretario municipal do concello de Vimianzo en 1936. Trasladouse a Vimianzo onde tomou posesión do cargo o 28 de marzo, relevando ao anterior titular acusado de malversación de fondos. Participou na manifestación para expropiar as Torres de Martelo o 22 de xullo de 1936.

Considerado como un home liberal e tolerante, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, xunto co alcalde José Alborés Gándara, tratou de evitar que os veciños se enfrontaran aos golpistas alzados en Zas. Ao tomar as tropas o concello, foi detido. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar o 24 de febreiro de 1937 con Ramón Carballo Tajes, Ventura Andújar Méndez, Constante Campa Santos, Manuel Mouzo Mouzo e Gumersindo Lema, foi condenado a condenado a morte e fusilado en Punta Herminia (A Coruña) o 15 de marzo de 1937. Aínda que solicitou en varias ocasións clemencia ao tribunal que o xulgou, non se atenderon as súas peticións. A súa familia foi desposuída de parte dos seus bens. En xaneiro de 1943 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

O ministerio de Xustiza levantou en 2010 un acta de "Declaración de reparación e recoñecemento persoal" por ter sido inxustamente condenado. O concello de Vimianzo fíxolle unha homenaxe en xullo de 2011.

Notas
-----

1. ↑  "García Ferreiro fue un hombre liberal y tolerante", *La Voz de Galicia", 21 de xullo de 2011, consultado o 17 de xullo do mesmo ano.*
2. ↑  Recuerdo a una víctima del franquismo, *La Opinión*, 26 de xullo de 2011, consultado o 27 de xullo do mesmo ano.
3. ↑  *BOP A Coruña*, 26-1-1943, p. 2.
4. ↑  Vázquez, Paula (23-7-2011). "Vimianzo ensalza la democracia con el homenaje a Andrés García". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 3-4-2016.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Botana Iglesias, Rocío (2012). *O movemento obreiro socialista na provincia de Lugo (1902-11936)*. Santiago de Compostela: Fundación Luís Tilve. p. 341. ISBN 978-84-95773-26-5.
* Lamela, Luis (1995). *Crónica de una represión en la Costa da Morte*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-758-7.

### Ligazóns externas

* Andrés García Ferreiro na páxina web *Nomes e Voces*.
* Andrés García Ferreiro en Memoria do cárcere A Coruña.
A **oblea** é un biscoito con orixes na Antigüidade clásica, na súa forma máis simple é unha folla moi fina de masa de fariña e auga, moi común nas respostarías europea e latina modernas. Durante a misa católica o sacerdote consagra a oblea para crear a hostia, xunto co viño, para conmemorar a morte de Xesucristo.

Historia
--------

As obleas eran xeralmente creadas sobre unha masa de doce cociñada en moldes de ferro circulares. Sobre o nome existe a tese da súa orixe no termo grego *obelios*, isto é cociñado sobre dúas placas de ferro e vendido por un óbolo. Outra tese en competición é a da súa orixe no termo latino *oblata* (ofrenda), como parte non consagrada aínda do rito relixioso.

Durante a Idade Media, as obleas eran vendidas polos *oubloyeurs* (ou *oublieux*), un gremio primeiramente datado no 1270. Comerciaban coas obleas nas rúas e diante das igrexas en días de festa. Atópanse máis referencias as ventas de oblea nesta época na cidade de Lyon, onde aparentemente eran enroladas en cornetes despois de ser cociñadas. Os *oubloyeurs* amoreaban as obleas en grupos de cinco, chamadas *a main d'oublies*. A miúdo ofertaban xogos de dados ou apostas nunha roda da fortuna preparada sobre o seu canastro para atraer clientes. Durante o século XVI en *París* a maioría de comerciantes de obleas establecéranse na *Rue des Oubloyers* e a galleta xa derivara en *nieules* (doces con forma de bolas) ou *chauds* (similar ao brioche).

Receitas en Europa e América
----------------------------

Dado que o modo de cocción sobre dous moldes circulares é o mesmo, acostúmase a considerar a oblea o precursor do gofre, e ao aplicarlle as formas, a do barquillo español.

En Alemaña, é una galleta cunha base de pan ácimo con azucre. En Suiza, as obleas chámanse bricelets. En Arxelia, na década de 1950, os vendedores ambulantes ofrecían obleas de París. En Chequia as *oplatky* eran moi populares nas vilas termais de Karlsbad e Marienbad e foron introducidas en Alemaña polas minorías xermanófonas residentes nas vilas e os visitantes. 
En Colombia, México, El Salvador e Venezuela as obleas levan un engadido de caramelo, o arequipe, e cocíñanse combinados con queixo, xamón, confeti de caramelo etc ... A primeira fábrica industrial de obleas en Colombia abriu no ano 1940. En Costa Rica o doce é coñecido como *Galletas Suizas*

En Galicia
----------

Amendoados galegos
Os amendoados de Allariz, Melide ou Ribadavia son unha sobremesa tradicional galega. Son unha mestura de améndoa moída, azucre e clara de ovo. Cando está sólida a masa resultante colócase en anacos por riba dunhas obleas e lévase ao forno.

.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑  .
4. ↑  Broz Rei, Xose Manuel; Coi Vazquez, Socorro (2017). *A Repostaría de Melide*. Asociación de Repostaría Tradicional Melide Terra Doce.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gastronomía de Galicia
O **amendoado** é un doce característico das vilas medievais galegas como Melide (onde comparte protagonismo co rico e co melindre na festa do melindre e da repostaría tradicional de Melide), Ribadavia ou Allariz.

Características
---------------

O froito da amendoeira non se cultiva no país. A tese máis popular é que sexa un produto introducido por arrieiros casteláns que intercambiaban mercadorías nas viaxes de ida e volta polos camiños. A améndoa ten unha maior presenza nas vilas medievais con mosteiros, como o franciscano de Melide, onde se trocaba o aceite, améndoa ou mel da Alcarria por bacallau, nun constante intercambio de produtos.

Na súa elaboración o doceiro deixa primeiro que se arrefríe a améndoa torrada. Separa a clara da xema dos ovos e mestura. Prepara unha bandexa para forno con oblea cortada sobre ela para a base do doce e antes da cocción apolvilla con azucre a peza.

En Galicia
----------

Amendoados de Allariz
Os amendoados de Allariz son unha sobremesa tradicional dentro da provincia de Ourense, típica do concello de Allariz. Son unha mestura de améndoa moída, azucre e clara de ovo. Cando está sólida a masa resultante colócase en anacos por riba dunhas obleas e lévase ao forno.

Notas
-----

1. ↑  Feira do Melindre e da Repostaría tradicional de Melide.
2. ↑  Broz Rei, Xose Manuel; Coi Vazquez, Socorro (2017). *A Repostaría de Melide*. Asociación de Repostaría Tradicional Melide Terra Doce.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gastronomía de Galicia
**Softastur** é unha asociación sen ánimo de lucro, cuxo obxectivo é o fomento da lingua asturiana nas novas tecnoloxías, concretamente no ámbito do Software libre.

A asociación confórmana voluntarios, principalmente programadores informáticos, filólogos, deseñadores e profesores de lingua asturiana. Softastur ofrece soporte técnico e documentación gratuíta aos usuarios de Software libre.

No ano 2008, **Softastur** recibiu o premio Andrés Solar, que entrega a Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana (en galego *Xunta pola Defensa da Lingua Asturiana*), polo seu traballo de inclusión do asturiano nas novas tecnoloxías, e especialmente por facilitar a dispoñibilidade de **Ubuntu**, primeiro sistema operativo en lingua asturiana.

Historia
--------

As orixes de Softastur remóntanse ao 2002. Ese mesmo ano, o 5 de xullo, anunciábase a tradución de *Mozilla* 1.0, o primeiro navegador en asturiano. Ao ano seguinte (2003) xorde a idea de formar unha comunidade para a tradución e a coordinación deste tipo de software. A comunidade crece de xeito progresivo até o ano 2007, cando as achegas son xa significativas e o número de proxectos que se coordinan experimenta un notábel aumento. Softastur centra o seu traballo na tradución de Ubuntu e en 2009 a comunidade convértese de facto xa nunha asociación.

No ano 2010, un membro de Canonical Ltd. desprázase a Asturias e cualifica a versión *Lucid Lynx* en lingua asturiana como completa.

Actualidade
-----------

Na actualidade Softastur traballa na implantación do corrector ortográfico *Aspell* dentro do sistema operativo Ubuntu. Entre os feitos máis salientábeis da asociación até o de agora, atópase o acordo de colaboración no proxecto **Termast**, centro encargado da coordinación xeral de terminoloxía especialidada en asturiano, asinado coa Academia de la Llingua Asturiana. 

En febreiro de 2010, Softastur completou o traballo de tradución de OpenOffice, a primeira suite ofimática en lingua asturiana. E para alén diso, tamén se fixo o lanzamento da rede social *Ximielga.me* .

Proxectos e grupos de tradución
-------------------------------

* Free Translation Project
* Contornas de escritorio: KDE, GNOME, Xfce, LXDE.
* Distribucións de GNU/Linux: Debian, Ubuntu, Fedora, openSUSE, Mandriva.
* Aplicativos varios: AbiWord, aMule, Tux Paint, Joomla !, etc.
* Documentación e info.

Notas
-----

1. ↑   Ubuntu completada en asturiano. Asturies.com
2. ↑   Presentación de Termast
3. ↑   Página de Termast
4. ↑   Softastur completa la traducción de OpenOffice
5. ↑   Enlace a la noticia
6. ↑   Ximiélga.me abre para todos los usuarios
7. ↑   Proyectos
Categoria:!Artigos sem imagem tanto localmente quanto no Wikidata
**Kalaf Epalanga Ângelo**, nado en Benguela o 10 de febreiro do 1978, é un músico, escritor, poeta e cronista angolano establecido en Berlín. Foi fundador da banda Buraka Som Sistema, nominada aos MTV Europe Music Awards durante tres anos consecutivos na categoría de Mellor Artista Portugués. É cofundador do selo musical Enchufada, unha plataforma creativa lisboeta que fomenta novos estilos musicais.

Traxectoria
-----------

Kalaf Epalanga naceu en Benguela, Angola, rexión na que reside o pobo ovimbundu. Procede dunha familia de funcionarios públicos, relacionada coa cidade de Catumbela e a súa industria ferroviaria. Coa revolución contra o dominio portugués no 1961, o seu avó ingresou no Movemento Popular de Liberación de Angola (MPLA), chegando a ser gobernador.

Na segunda metade dos anos noventa, Kalaf Epalanga trasladouse a Lisboa para estudar, coa intención de regresar a Angola cunha mellor formación académica. Porén, os seus plans foron adiados por problemas familiares. No 1998, iniciouse no mundo da música urbana portugesa, facendo colaboracións con artistas como Sara Tavares, Sam The Kid ou Nuno Artur Silva. No 2003, xunto co produtor João Barbosa, fundou a produtora musical independente Enchufada, na que editaría o seu proxecto Buraka Som Sistema.

Foi cronista do xornal portugués *Público* e da *GQ Portugal*, así como do xornal angolano *Rede Angola*. Na actualidade, escribe tamén para a revista brasileira *Quatro Cinco Um*. As súas crónicas están recollidas en dúas coleccións*, Estórias para meninos de cor* (2011) e *O Angolano que comprou Lisboa (por metade do preço)*, do 2014, ambos na Editora Caminho. Na súa primeira novela, *Também os brancos sabem dançar* (2018), publicada pola editora Todavia, narra a súa traxectoria musical, a historia do kuduro e da kizomba, e fai un retrato de Benguela e da Lisboa dos anos noventa.

Obras
-----

* *Estórias para meninos de cor* (2011). Editora Caminho.
* *O Angolano que comprou Lisboa (por metade do preço)* (2014). Editora Caminho. ISBN 978-9722127219
* *Também os brancos sabem dançar* (2018). Editora Todavia. ISBN 978-9722128810

Modelo:Referências

Notas
-----

1. ↑  ""empty" (Kalaf Ângelo)". *www.lyrikline.org*. Consultado o 2023-12-11.
2. 1 2  w4h. "Kalaf Epalanga". *ALKANTARA* (en inglés). Consultado o 2023-12-11.
3. ↑  "Buraka Som Sistema - Awards & Nominations". *awardsandwinners.com*. Consultado o 2023-12-11.
4. 1 2  "Kalaf Epalanga". *anabelamotaribeiro.pt*. Consultado o 2023-12-11.
5. ↑  Oliveira, Joana (2019-08-16). "Kalaf Epalanga, o estrangeiro que conquistou o mundo". *El País Brasil* (en portugués). Consultado o 2023-12-11.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Kalaf Epalanga (Discogs)
Situación de Cazengo.
**Cazengo** é un municipio e cidade da provincia de Cuanza Norte, en Angola.

A súa sede está na cidade de N'dalatando, a capital da provincia.

Xeografía
---------

### Límites

Monumento a Agostinho Neto en Cazengo.
Limita ao norte co municipio de Golungo Alto, ao leste cos municipios de Lucala e Cacuso, e ao sur e ao oeste polo municipio de Cambambe.

### Datos

O municipio abarca unha superficie de 1 793 km² e, segundo o censo do ano 2019, conta cunha poboación de de 197 500 habitantes, polo que a súa densidade de poboación é de 110,2 hab./km².

O alcalde do concello na actualidade (2019) é Edvijes de Jesus Ribeiro.

### Comunas

O municipio está constituído por dúas comunas: 

* N'dalatando (sede), e
* Canhoca.

Notas
-----

1. ↑  "City councils of Angola". Statoids. Consultado o 24 de setembro de 2019.
2. ↑  "Provinces of Angola". Statoids. Consultado o 24 de setembro de 2019.
3. ↑  Fontoura, Manuel (11 de abril de 2014). "Município do Cazengo apoia mulher rural". *Jornal de Angola*. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 24 de setembro de 2019. .

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cuanza Norte
* N'dalatando

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1619683
* GeoNames: 2241967

 |
**Akhaltsikhe** (en xeorxiano: ახალციხე; en armenio: *Ախալցխա*; en ruso: *Ахалцихе*; en turco: *Ahıska*) é unha pequena cidade do suroeste de Xeorxia, capital da rexión de Samtskhe-Javakheti e do distrito homónimo. O nome da cidade significa "nova fortaleza". A poboación era de 17.903 habitantes en 2014, a maioría deles xeorxianos (72%) cunha minoría importante de armenios (27%).

Historia
--------

A cidade arredor do ano 1887.
A cidade foi mencionada por vez primeira nas crónicas do século XII. Nos séculos XII e XIII foi a sede dos *Akhaltsikheli*, duques de Meskheti. Dende o século XIII até o século XVII, a cidade e Meskheti foron gobernados pola familia feudal de Jaq'eli.

En 1576 os otománs conquistaron a cidade, e en 1628 pasou a ser o centro do eyalet de Çıldır, co nome de "Ahıska".

En 1828, durante a guerra ruso-turca (1828-1829), as tropas rusas baixo o mando do xeneral Paskevich tomaron a cidade, e como consecuencia do Tratado de Adrianópole de 1829, foi cedida ao Imperio ruso como parte da gobernación de Tiflis.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212546
* WorldCat
* VIAF: 152594682
* BNF: 155676338
* GeoNames: 615860
* LCCN: n93100797

 |
Alessandro Cagliostro
**Alessandro di Cagliostro**, alcume de **Giuseppe Balsama**, nado o 2 de xuño de 1743 e finado o 26 de agosto de 1795, foi un personaxe que acadou sona no século XVIII. Foi un viaxeiro, ocultista e masón siciliano.

Traxectoria
-----------

Nado nunha familia humilde de Palermo. A infancia de Cagliostro non se coñece ben, estudou nun mosteiro e viviu nun mosteiro, escapou de alí e viaxou por Europa e o norte de África, e interesouse pola alquimia. En Roma estableceuse como médico e casou, o conde de Saint-Germain iniciouno na francmasonería en Londres e Cagliostro fundou o rito exipcio da masonería na Haia, viaxou por Rusia, Alemaña e Francia esparexendo o novo rito. Establecido en París en 1722 foi favorito do rei Luís XVI, envolto no caso do colar da raíña, que desacreditou aínda máis á raíña María Antonieta, estivo encerrado na Bastilla durante seis meses e logo foi expulsado do país. De volta en Roma foi encarcerado pola inquisición e morreu nunha das súas prisións.

Na ficción
----------

A súa vida é contada de forma tanxencial no libro *Claro de lúa* de Puri Ameixide.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Vidas Contadas* en RNE *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312332
* WorldCat
* VIAF: 56606872
* BAV: ADV10056690
* BIBSYS: 92002014
* BLBNB: 000347803
* BMT: 162899
* BNB: ID
* BNE: XX998860
* BNF: 11894773n
* CANTIC: a1032253x
* CERL: cnp00394396
* CiNii: DA09406988
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118518305
* EBID: ID
* FAST: 13790
* GEC: 0223534
* GND: 118518305
* HDS: 043628
* ICCU: CFIV098702
* IMDb: ch0042935
* ISNI: 0000 0001 0903 4993
* KulturNav: ID
* LCCN: n50040368
* NDL: 00620441
* NKC: jn20000720041
* NLA: 35157715
* NLG: 268454
* NPG: mp62219
* NTA: 071544356
* OL: OL319449A
* SELIBR: 182699
* SNAC: w6wf1vx6
* SUDOC: 026761831
* Treccani: cagliostro-alessandro-conte

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xoán III.

**Xoán III de Alençon** chamado "o Sabio", nado en 1385 e finado en Azincourt en 1415, foi conde, logo Duque de Alençon, conde de Perche e barón de Sainte Suzanne, fillo de Pedro II de Alençon e María Chamaillard. Foi o primeiro na liña que levou o título de duque.

Traxectoria
-----------

Sucedeu moi novo ao seu pai e viviu un período de axitación, no medio das faccións que dividían o círculo de Carlos VI de Francia *o Tolo.* Apoiou a Lois I de Orleáns e asolou as terras dos partidarios dos borgoñóns no Vermandois, despois participou nas tomas de Saint-Denis e Saint-Cloud. Carlos VI, mentres asediaba aos duques de Berry e Borbón en Bourges, enviou a Luís de Anjou contra Xoán de Alençon, que tivo que se someter ao rei e acompañouno nos cercos de Compiègne, Noyon, Soissons, Bapaume e Arràs. O rei armouno cabaleiro ante Bapaume e erixiu Alençon como ducado-paria en 1414.

Henrique V de Inglaterra invadiu Francia e os dous exércitos atopáronse na batalla de Azincourt. No momento deste gran combate, Xoán de Alençon, que dirixiu o exército francés, amosou a mesma temeridade que o seu antepasado en Crécy; dise que antes de morrer matou a Eduardo, duque de York, feriu a Humphrey, duque de Gloucester, e cortou un adorno da coroa de Henrique V de Inglaterra, pero finalmente foi superado pola garda real inglesa e cando se ía render foi morto polo nobre galés Dafydd Gam.

Matrimonio e fillos
-------------------

Casou o 26 de xuño de 1396 con María da Bretaña (1391 - 1446), filla de Xoán, Duque da Bretaña e Xoana de Navarra e tiveron a: 

* Pedro (1407 - 1408), conde de Perche.
* Xoán II (1409 - 1476), duque de Alençon e conde de Perche.
* María (1410 - 1412).
* Xoana (1412 - 1420).
* Carlota (1413 - 1435).

Tamén tivo fillos ilexítimos: 

* Pedro (morto en 1424), bastardo de Alençon, señor de Gallandon.
* Margarida, bastarda de Alençon, casada con Xoán de Saint-Aubin, señor de Preaux.

Notas
-----

1. ↑  Aparece ás veces como Xoán I, por ser o primeiro deste nome en ser duque.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xoán III de Alençon Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Liste des seigneurs de Sainte-Suzanne*, en Alphonse-Victor Angot, Ferdinand Gaugain, *Dictionnaire historique, topographique et biographique de la Mayenne*, Goupil, 1900-1910.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1377908
* WikiTree: Valois-163

 |
O **Kimmeridxiano** é unha división da escala temporal xeolóxica, unha das últimas idades ou pisos do período Xurásico. Esténdese desde 155,7 até 150,8 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Kimmeridxiano sucede ao Oxfordiano e precede ao Titoniano do Xurásico Superior.

Os dinosauros saurópodos, que se fixeron xigantes nestos tempos, proliferaron xunto cos terópodos, hipsilofodóntidos e estegosauros. Os pterosauros seguiron sendo pequenos, mentres que os plesiosauros e ictiosauros acadaron grandes tamaños chegando a dominar os océanos. Apareceron as primeiras aves, e os mamíferos aínda eran pequenos e comparativamente raros.

A idade toma o seu nome do val de Kimmeridge na costa de Dorset, Inglaterra, onde a exposición está no seu grao máis grande. A praia na baía de Kimmeridge é un bo lugar para atopar fósiles.

A formación da arxila de Kimmeridge é a razón de cerca do 95% do petróleo que hai no Mar do Norte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q733565
* BNCF: 34678
* EBID: ID
* GEC: 0035683

 |
Xornal filipino informa do establecemento da lei marcial en 1972 por decisión de Ferdinand Marcos.
A **lei marcial** é un estado de excepción de aplicación das normas legais ordinarias, normalmente regulamentado na Constitución do Estado, polo que se lle outorgan facultades extraordinarias ás forzas armadas ou á policía en canto á administración da xustiza e ao mantemento da orde pública.

Casos e características
-----------------------

Os casos nos que se adoita aplicar a lei marcial son as situacións de conflito bélico e tamén co gallo de sufocar rebelións. Neste sentido, a lei marcial imponse cando é preciso apoiar as actividades das autoridades e organizacións militares. Isto ocorre cando hai necesidades cualificadas coma *"urxentes"*, nas cales as institucións ordinarias de xustiza non poden funcionar coa eficacia requirida para manter o control da nova situación. O obxectivo principal da lei marcial é a preservación da orde durante un estado de emerxencia.

En xeral, a lei marcial implica unha limitación e suspensión dalgúns dos dereitos de todo individuo normalmente garantidos pola constitución, ademais de aplicar procesos sumarios nos xuízos, e castigos máis severos dos impostos en situacións normais. En moitos casos de lei marcial, a pena de morte é imposta para crimes que non adoitan ser crimes capitais, coma o saqueo ou o roubo en caso de catástrofe. Os chamados normalmente a exercer a lei marcial son os tribunais militares.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Protestas da Praza Tian'anmen

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q715625
* EBID: ID
* GEC: 0153497
* JSTOR: martial-law
* MAG: 2777452007
* NDL: 00564546
* NKC: ph165760
* PSH: 9001

 |
**Waitangi** (/waɪˈtæŋi/ en inglés, /ˈwaitaŋi/ en maorí) é unha pequena poboación e lugar histórico do norte de Nova Zelandia (na baía das Illas, rexión de Northland). Atópase a 1 km e medio da cidade de Paihia, da que se considera parte. Na lingua maorí, *Waitangi* significa «augas que choran».

En Waitangi firmouse a Declaración de independencia de Nova Zelandia o 28 de outubro de 1835 e cinco anos despois o Tratado de Waitangi o 6 de febreiro de 1840.

Historia
--------

O 5 de febreiro de 1840 celebrouse unha reunión pública nos terreos fronte á residencia de James Busby. O tenente gobernador Hobson leu un documento proposto ante uns 300 asistentes europeos e maorís que asistían e logo deulles a algúns rangatira (xefes maorís) a oportunidade de falar. Inicialmente, un gran número de rangatiras (incluídos Te Kemara, Rewa e Moka Te Kainga-mataa) falaron en contra de aceptar a proposta da coroa británica de gobernar sobre toda Aotearoa. Con todo, no proceso algúns rangatiras comezaron a considerar a idea; entre os rangatira máis notables para apoiar á Coroa estaban Te Wharerahi, Pumuka e os dous xefes de Hokianga, Tāmati Wāka Neney e seu irmán Eruera Maihi Patuone.

A introdución do Tratado revogou a Declaración de Independencia, convertendo a Nova Zelandia nunha colonia británica. O tratado de Waitangi de 1840 xeralmente considérase o documento fundador de Nova Zelandia como unha nación. O Día de Waitangi é a festa nacional de Nova Zelandia e conmemora a firma deste.

Coñécese actualmente como *Treaty House* a residencia de James Busby, un residente colonial británico desde 1833, que actuou como o primeiro xurista de Nova Zelandia. Para o centenario da firma (1940) decidiuse restaurar a casa e construíuse unha whare rūnanga (casa de reunión maorí).

A casa de reunión e marae Te Tii de Waitangi está afiliada aos hapū Ngāti Kawa e Ngāti Rāhiri, do iwi Ngā Puhi.

Notas
-----

1. 1 2  Colenso, William (1890). "The Authentic and Genuine History of the Signing of the Treaty of Waitangi". Consultado o 27 de agosto de 2010.
2. ↑  "Te Tii (Waitangi) B3 Trust" (en inglés).
 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q499111
* WorldCat
* VIAF: 243842399
* GEC: 0520584
* GeoNames: 2179855

 |
Coordenadas: 56°23′49″N 3°26′13″O﻿ / ﻿56.397, -3.437

**Perth** (en gaélico escocés *Peairt*) é unha cidade escocesa, localizada á beira do río Tay. É o centro administrativo da área municipal de Perth e Kinross e mais do condado histórico de Perthshire. Segundo os datos do censo de 2011, Perth e os seus suburbios teñen unha poboación de 50.000.
Perth tamén era coñecida como *The Fair City* dende a publicación de *Fair Maid of Perth*, obra do escritor Walter Scott en 1828. Durante o último período medieval foi chamada *St John's Toun* ou *Saint Johnstoun* polos seus habitante. O nome fai referencia á igrexa adicada a San Xoán o Bautista. O antigo nome consérvase no nome do equipo de fútbol local, o St. Johnstone F.C.

Notas
-----

1. ↑  Gaelicplacenames.org (ed.). "Ainmean-Àite na h-Alba - Gaelic Place-Names of Scotland - Database". Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2013. Consultado o 2 de outbro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Perth *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203000
* WorldCat
* VIAF: 150200428
* GeoNames: 2640358
* GND: 4198041-4
* LCCN: n88080853
* MusicBrainz: ID
* Theatricalia: 2pz

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Inverness (homónimos).
Coordenadas: 57°28′18″N 4°13′31″O﻿ / ﻿57.4717, -4.2254

Unha das pontes peonís sobre o Ness, en Inverness
Catedral de Santo André, na ribeira do río Ness
**Inverness** ou **Inbhir Nis** en gaélico escocés é a única cidade da área municipal escocesa das Highlands.

Localización e características
------------------------------

A cidade atópase na desembocadura do río Ness no estuario do Moray, e serve de punto de conexión entre diversos medios de transporte. Os primeiros estabelecementos humanos na zona datan do século VI aC, e a primeira carta póboa do século XIII. Preto dela tivo lugar a batalla de Culloden, no século XVIII.

A comezos do século XXI, Inverness ten unha poboación de 55.000 habitantes. Entre os múltiples eventos deportivos e culturais que acolle a cidade, destacan os Highland Games locais, así como os partidos do equipo de fútbol local, o Inverness Caledonian Thistle F.C. que xoga na liga escocesa de fútbol.

Cidades irmandadas
------------------

* Augsburgo, Baviera, Alemaña.
* La Baule, Francia.
* St Valery-en-Caux, Francia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Inverness*** |

### Ligazóns externas

* Web con información da cidade Arquivado 28 de abril de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160493
* WorldCat
* VIAF: 146623992
* EBID: ID
* GEC: 0033802
* GeoNames: 2646088
* GND: 4552036-7
* LCCN: n83225123
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge647513
* WOEID: 24502

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Uig (homónimos).
Coordenadas: 57°35′N 6°22′O﻿ / ﻿57.58, -6.36

Vista da vila de Uig e do seu peirao
A vila de **Uig** é un pequeno lugar na costa setentrional da illa de Skye, en Escocia. Pertence á área municipal da Terra Alta.

Xeografía
---------

Está situada nunha baía abrigada, na costa occidental da península de Trotternish, da que é a vila máis importante se ben non chega aos 500 habitantes. Esta posición protexida permitiu a existencia dun pequeno porto de onde parten varias liñas de ferri que unen a localidade con Tarbert (illa de Harris) e Lochmaddy (illa de Uist do Norte), ambas as dúas nas Hébridas Exteriores. Tamén ten liñas de bus que a vencellan con cidades importantes de Escocia, como Fort William ou Glasgow.

Cultura e turismo
-----------------

Ademais de ser un punto de embarcadoiro do ferri, pouco máis chama a atención do visitante que se achega a Uig. Ademais da vista que ofrece a estrada que vai cara a Staffin, o único monumento de interese é o "capricho" do capitán Fraser, unha pequena torre de pedra construída polo ementado mariñeiro en 1890, que ademais non se pode visitar.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q515476
* GeoNames: 2635219
* MusicBrainz: ID

 |