**Eadbald**, finado en 640, foi rei de Kent desde 616 até a súa morte.

Traxectoria
-----------

Sucedeu ao seu pai Aethelberht que convertera a Kent en potencia hexemónica en Inglaterra durante o seu reinado e foi o primeiro rei anglosaxón en se converter ao Cristianismo. A ascensión ao trono de Eadbald constituíu un serio revés para a Igrexa católica, xa que non se bautizou até varios anos despois da súa coroación. Finalmente, foi convertido polos arcebispos Lourenzo ou Xusto e separouse da súa primeira esposa, que fora a súa madrastra, presionado pola Igrexa. Casou posteriormente con Ymme, posibelmente unha princesa franca filla de Teodeberto II, coa que tivo dous fillos, Eormenred e Eorcenberht (tamén Earcomberht), e unha filla, Eanswith.

A influencia de Eadbald foi menor que a do seu pai, pero Kent era o suficientemente poderoso como para escapar ao dominio de Edwin de Northumbria. O matrimonio de Edwin coa irmá de Eadbald, Æthelburg, normalizou as relacións entre Kent e Northumbria que aparentemente continuaron até o reinado de Oswald. Cando Æthelburg fuxiu a Kent tras a morte de Edwin ao redor de 633, enviou aos seus fillos a Francia por temor ás intrigas tanto de Eadbald como de Oswald. A liña real de Kent realizou varios matrimonios diplomáticos durante os anos subseguintes, incluíndo o matrimonio de Eanfleda, sobriña de Eadbald, con Oswiu, e de Eorcenberht con Sexburga, filla do rei Anna de Anglia Oriental.

Eadbald morreu en 640 e foi sucedido por Eorcenberht. Eormenred puido ser o seu fillo máis vello, pero se reinou foi só como un rei subalterno.

### Kent nas fontes temperás

O estado de Inglaterra anglosaxoa ao momento do nacemento de Eadbald.
O poboamento de Kent por habitantes continentais, principalmente xutos, completouse a fins do século VI. O pai de Eadbald, Aethelberht, probabelmente chegou ao trono entre 589 e 590, aínda que a cronoloxía deste reino é moi difícil de determinar de maneira precisa. Aethelberht foi rexistrado polo cronista temperán Beda como posuidor da xefatura suprema ou *imperium* sobre outros reinos anglosaxóns. Durante o seu reinado, Kent converteuse nun reino poderoso con relacións comerciais estábeis co continente europeo.

A Britania Romana xa se convertera ao Cristianismo, pero os invasores anglosaxóns eran tanto iletrados como pagáns. En 597, Agostiño de Canterbury foi enviado por Gregorio Magno a Inglaterra coa misión de converter a estes pobos ao cristianismo. Agostiño logrou converter a Aethelberht, que lle entregou terras en Canterbury. Outros dous reis, Saeberht de Essex, e Raedwald de Anglia Oriental, foron convertidos por influencia de Aethelberht.

Unha fonte importante para este período na historia de Kent é a *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, escrita en 731 por Beda, un monxe beneditino de Northumbria. Beda estaba interesado principalmente na cristianización de Inglaterra, pero prové información substancial sobre historia secular, incluíndo os reinados de Aethelberht e Eadbald. Un dos correspondentes de Beda foi Albino, abade do mosteiro de San Pedro e San Paulo (posteriormente chamado de Santo Agostiño) en Canterbury. Unha serie de textos relacionados coñecida como a *Lenda de Santa Mildrith* proporciona información adicional sobre os eventos nas vidas dos fillos de Eadbald e sobre o mesmo Eadbald. A Crónica anglosaxoa, unha colección de anais reunidos ao redor de 890 no reino de Wessex, tamén proporciona información a este respecto. Outras fontes inclúen as bulas papais, as listas reais dos reis de Kent e cartas temperás. As cartas eran documentos destinados a rexistrar as doazóns de terras realizadas polos reis aos seus seguidores ou á igrexa, polo que provén algunhas das fontes documentarias máis temperás en Inglaterra; no entanto, ningunha do reinado de Eadbald sobreviviu en forma orixinal, pero existen algunhas copias posteriores.

### Sucesión

Eadbald faleceu en 640 e, segundo a *lenda de Santa Mildrith* foi sucedido polo seu fillo Eorcenberht; con todo, Eormenred puido ser un rei subalterno baixo o reinado de Eorcenberht e a versión dos eventos proporcionada pola lenda de Santa Mildrith puido ser un intento de desacreditar a pretendentes á coroa da liña de Eormenred.

Notas
-----

1. ↑  Yorke, *Kings and Kingdoms*, p. 26.
2. ↑  Kirby, *Earliest English Kings*, pp. 31–33, prové unha discusión extensa sobre a cronoloxía do reinado de Aethelberht.
3. ↑  Bede, *Ecclesiastical History*, bk.
4. ↑  Campbell et al. *The Anglo-Saxons*, p. 44.
5. ↑  Beda, *Ecclesiastical History*, bk.
6. ↑  Kirby, *Earliest English Kings*, pp. 30–37.
7. ↑  Yorke, *Kings and Kingdoms*, p. 25.
8. ↑  Kirby, *Earliest English Kings*, p.44.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Fontes primarias
* Beda (1991). *Historia eclesiástica do pobo inglés*. Traducido por Leo Sherley-Price, revisado por R.E. Latham, ed. D.H. Farmer. Londres: Penguin. ISBN 0-14-044565-X.  (1991). Beda (1991). *Historia eclesiástica do pobo inglés*. Traducido por Leo Sherley-Price, revisado por R.E. Latham, ed. D.H. Farmer. Londres: Penguin. ISBN 0-14-044565-X.

Fontes secundarias
* Campbell, James; John, Eric & Wormald, Patrick (1991). Campbell, James; John, Eric & Wormald, Patrick (1991). *The Anglo-Saxons*. Londres: Penguin Books. ISBN 0-14-014395-5. A referencia utiliza parámetros obsoletos (axuda)
* Kirby, D.P. (1992). Kirby, D.P. (1992). *The Earliest English Kings*. Londres: Routledge. ISBN 0-415-09086-5.
* Lapidge, Michael (1999). Lapidge, Michael (1999). *The Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England*. Oxford: Blackwell Publishing. ISBN 0-631-22492-0.
* Rollason, D.W. (1982). Rollason, D.W. (1982). *The Mildrith Legend: A Study in Early Medieval Hagiography in England*. Atlantic Highlands: Leicester University Press. ISBN 0-7185-1201-4.
* Stenton, Frank M. (1971). Stenton, Frank M. (1971). *Anglo-Saxon England*. Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-821716-1.
* Yorke, Barbara (1990). Yorke, Barbara (1990). *Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England*. Londres: Seaby. ISBN 1-85264-027-8.

### Ligazóns externas

* Moedas coa imaxe de Eadbald

| * v
* c
* e
Reis de Kent |
| --- |
| Orixes | 
* Hengest e Horsa
* Oisc
* Octa
* Eormenric

 |
| século VII | 
* Æthelberht I
* Eadbald
* Eormenred ?
* Eorcenberht
* Ecgberht I
* Hlothhere
* Eadric
* Mul
* Swæfheard
* Oswine
* Wihtred

 |
| século VIII | 
* Alric
* Eadberht I
* Æthelberht II
* Eardwulf
* Eadberht II
* Sigered
* Eanmund
* Heahberht
* Ecgberht II
* Ealhmund
* Offa de Mercia
* Eadberht III Præn
* Cuthred

 |
| século IX | 
* Coenwulf de Mercia
* Ceolwulf de Mercia
* Baldred
* Ecgberht de Wessex
* Aethelwulf de Wessex
* Aethelstan de Wessex
* Aethelberht de Wessex

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q468842
* WorldCat
* VIAF: 42231201
* CERL: cnp00287725
* DeutscheBio: 102433720
* EBID: ID
* GND: 102433720
* ODNB: 8375
* PASE: 1619
* WikiTree: Kent-276

 |