recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José María de Orbe y Elío**, nado en Irún en setembro de 1776 e finado en Bordeos o 21 de xullo de 1850, foi o III marqués de Valde-Espina, militar e político vasco.

Biografía
---------

Naceu no Palacio de Arbelaiz, proveniente de familias da nobreza biscaíña e guipuscoana. Foi combatente na guerra da Convención e na Guerra da Independencia Española, ámbalas dúas contra os franceses. O goberno liberal desterrouno pola súa vinculación cos realistas.

Foi representante do señorío de Biscaia nas Cortes en varias ocasións. Á morte de Fernando VII seguiu a causa do pretendente ó trono don Carlos, a quen proclamou na deputación de Biscaia. Cando don Carlos chegou a España tras a súa fuxida a Portugal e posterior viaxe a Inglaterra, nomeouno brigadier de infantaría e membro da Xunta Consultiva. En 1838, pouco antes do pacto de Bergara obtivo o grao de Mariscal de Campo ademais de ser nomeado ministro da Guerra e I duque da Confianza.

Contrario á firma do Convenio de Bergara, participou en intrigas en favor da continuación da guerra e viuse obrigado a exiliarse en Francia, onde faleceu en 1850.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Juan Nepomuceno de Orbe y Mariaca
* Rafael Maroto

### Bibliografía

* PIRALA y CRIADO, Antonio. *Vindicación del general Maroto y manifiesto razonado de las causas del Convenio de Vergara.* Urgoiti editores, Pamplona 2005. ISBN 84-933398-8-1

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9014539
* Auñamendi: 111086
* DBE: jose-maria-de-orbe-y-elio

 |
O **hesicasmo** é un estilo de vida de oración cristiá que se desenvolveu na tradición da Igrexa Ortodoxa baseada no acougo exterior e na busca do acougo e a iluminación interior.

Características
---------------

Practica a oración continua acompasada ao ritmo da respiración e amoldada a determinadas posturas corporais, invocando continuamente o nome de Xexús (a *oración de Xesús* ou *oración do corazón*).

O hesicasta vaise purificando de rancores, envexas e desexos, baleirando de pensamentos dispersos e inútiles e abandonándose ata percibir en si as *energeias* divinas. Perseverar na lembranza de Xesús, fai que Xesús mesmo e o Espírito Santo vaian conformando o ser do orante. A meta é acadar a simplicidade, como simple é a unidade de toda a Trindade de xeito que agrome no interior a auga viva e o resplandor divinos: a *theosis*, a realización da divino-humanidade.

Gregorio Palamas foi o teólogo ortodoxo que elaborou un pensamento acabado en defensa desta práctica mediante consideracións teolóxicas e psicosomáticas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q629589
* BNCF: 18184
* BNE: XX531150
* BNF: 119795198
* BRE: 2022047
* EBID: ID
* FAST: 955717
* GEC: 0113992
* GND: 4159706-0
* LCCN: sh85060515
* MAG: 559265119
* SUDOC: 027840247

 |
**José Miguel Beñaran Ordeñana**, coñecido co sobrenome de **Argala**, nado en 1949 en Arrigorriaga (Biscaia) e finado o 21 de decembro de 1978 en Anglet, Francia, foi un dirixente de ETA.

Traxectoria
-----------

De extracción obreira enriquecida, na súa mocidade ingresou na Lexión de María, interesado polos máis desfavorecidos entrou en contacto co marxismo e acabou entrando en ETA. Argala accionou a bomba que matou a Luis Carrero Blanco presidente do goberno con Franco en 1973, refuxiado en Iparralde como membro da dirección etarra participou na reestruturación de ETA, dunha parte analizando as consecuencias da caída do franquismo e pola outra desdobrando a organización para abranguer todos as frontes, formándose en novembro de 1974 ETA (militar) e cinco anos despois foi el mesmo asasinado por un coche bomba no sur de Francia, onde estaba refuxiado, polo Batallón Vasco Español.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2984424
* Auñamendi: 25830
* DBE: jose-miguel-benaran-ordenana

 |
**José María Vidal González**, falecido en Pontevedra o 19 de outubro de 1904, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Vinculado ao Partido Conservador, foi deputado provincial polo distrito de Redondela-Ponte Caldelas e o 22 de abril de 1903 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra, cargo que desenvolveu ata o seu falecemento. Foi gobernador civil interino de Pontevedra desde o 31 de agosto de 1899, por marcha a Madrid de Juan Menéndez Pidal, cargo no que estivo un tempo e que repetiu pola mesma causa en xaneiro de 1900. Durante moitos anos desenvolveu o cargo de vice-presidente da Deputación de Pontevedra.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Boente Sequeiros** |  **Presidente da Deputación de Pontevedra** 1903 - 1904 | Sucesor:**Antonio López de Neira** |

Notas
-----

1. ↑  "Apuntes noticieros". *El Diario de Pontevedra* (en castelán) (Pontevedra). 1-9-1899. p. 2.
2. ↑  "Al dar cuenta ayer de la salida...". *El Diario de Pontevedra* (en castelán) (Pontevedra). 20-1-1900. p. 3.
Un **lago salgado** ou **lago salino** é un corpo illado de auga que posúe unha concentración de sales (principalmente cloruro sódico) e outros minerais significativamente maior ca outros lagos (a condición de lago salino adoita establecerse en 3.000 miligramos de sal por litro). Nalgúns casos, os lagos salgados poden chegar a ter unha concentración de sal superior á auga de mar.

Características
---------------

Os lagos salgados fórmanse cando as augas que flúen cara ao lago, que conteñen sales ou outros minerais, non poden abandonalo debido a que o lago é unha conca endorreica terminal. Ao evaporarse, a auga deixa detrás calquera sal que ficase disolto, aumentando así a súa salinidade, razón pola que os lagos salgados son lugares axeitados para a produción de sal. A alta salinidade condiciona así mesmo a flora e a fauna do lago en cuestión; de feito, en ocasións o resultado pode chegar a ser a ausencia case total ou total de vida no devandito lago.

Se a auga que flúe cara ao lago é menor cá cantidade de auga evaporada, o lago pode chegar a desaparecer e deixar unha chaira salgada ou salgar, tamén chamada *praia*.

Lagos destacados
----------------

Pilas de sal no salgar de Uyuni, Bolivia
Por tamaño, o tres maiores lagos salgados no mundo son o mar Caspio, o mar de Aral e o lago Baljash. O maior lago salgado no hemisferio occidental é o Gran Lago Salgado, o cuarto en tamaño do mundo tras o tres anteriores.

O lago salgado coa maior altitude é o lago Namtso, mentres que o lago de menor altitude é o mar Morto, que é así mesmo o punto máis baixo de todas as terras emerxidas.

Dende o século VIII, o sal do lago Baskunchak de Rusia foi explotado e distribuído a través da Ruta da Seda. Na actualidade, a industria do sal deste lago (que posúe un 99,8% de pureza de cloruro sódico) supón o 80% da produción total de sal de Rusia. Dependendo das necesidades, xera entre 1,5 e 5 millóns de toneladas de sal cada ano.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lago salgado*** |

### Outros artigos

* Salgar
* Chaira salina
* Salina
* Lago endorreico
* Lago hipersalino

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188025
* AAT: 300266556
* BNCF: 40938
* BNF: 12010925g
* BRE: 2215146
* EBID: ID
* GND: 4178996-9
* JSTOR: salt-lakes
* LCCN: sh90003457

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Vanguardia (homónimos).

***La Vanguardia***, coñecido como ***La Vanguardia Española*** entre 1939 e 1978, é un diario matinal de información xeral editado en Barcelona para toda España. É publicado en dúas edicións paralelas: castelán e catalán.

Historia e características
--------------------------

Publicou a súa primeira edición o 1 de febreiro de 1881, feito que o converte nun dos xornais máis antigos de España.

Segundo os datos do estudo da Oficina de Xustificación da Difusión (OXD), entre xullo de 2007 e xuño de 2008 tivo unha tirada media de 246.170 exemplares diarios, e unha difusión media de 205.504 exemplares diarios.

Pertence ao Grupo Godó e ideoloxicamente está considerado un xornal de centro político catalanista e monárquico. Conta con correspondentes propios nas principais cidades de todo o mundo.

No ano 2010 ten un prezo de 1,20 euros de luns a sábado, e de 2,20 euros os domingos, día en que inclúe diversos suplementos temáticos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de *La Vanguardia*
* Hemeroteca de *La Vanguardia*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q511533
* WorldCat
* VIAF: 180635305
* EBID: ID
* GEC: 0069542
* GND: 4403289-4
* ISSN: 1133-4835
* LCCN: n81085442
* OCLC: 934008758
* SUDOC: 113287704

 |
**Lionel Rouwen Aingimea**, nado o 2 de setembro de 1965, é un avogado e político nauruano. Desde 2019 até 2022 desempeñouse como presidente de Nauru.

Traxectoria
-----------

Aingimea estudou dereito en Australia e posteriormente traballou para a ONG Regional Rights Resource Team, e como defensor público nas Illas Marshall. Máis tarde traballou como profesor de dereito na Universidade do Pacífico Sur.

Aingimea postulouse para as eleccións ao Parlamento pola circunscrición de Meneng en 2013, pero non foi elixido. Despois das eleccións, uniuse á nova administración do presidente Baron Waqa como Secretario de Xustiza.

Despois de ser electo parlamentario por Meneng nas eleccións de 2016, foi nomeado Ministro Asistente de Xustiza e Control Fronteirizo no goberno de Waqa, servindo baixo o Ministro de Xustiza David Adeang. Foi reelixido nas eleccións de 2019, nas que Waqa perdeu o seu escano. Despois das eleccións, foi elixido Presidente polo Parlamento de Nauru, derrotando a Adeang por doce votos contra seis.

Notas
-----

1. 1 2 3  Nauru Parliament picks lawyer Lionel Aingimea for president Deutsche Welle, 27 de agosto de 2019
2. 1 2 3  Lionel Rouwen Aingimea elected President of Nauru Arquivado 28 de agosto de 2019 en Wayback Machine. PMN News, 27 de agosto de 2019
3. ↑  Nauru's Parliament elects former human rights lawyer Lionel Aingimea as President ABC News, 27 de agosto de 2019
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Kamisama** (神, *Kami*?) é o cargo que ostenta o Deus da Terra na serie de manga e anime *Dragon Ball*. Os Kamisama que aparecen na serie son axudados polo Señor Popo, e é mencionado que este servía ó seu predecesor. Vive no Templo de Kamisama, varios quilómetros enriba da Torre de Karín, ambos lugares comunícanse co bastón máxico.

O fillo de Katattsu
-------------------

O primeiro Kamisama da serie era unha das dúas metades nas que se dividiu o fillo de Katattsu. Para lograr converterse en Kamisama tivo que expulsar toda a súa maldade, desta forma xurdiu Piccoro Daimaō. Se un dos dous morría, o outro tamén. Ademais, Kamisama é o creador das Bólas do Dragón.

Adestrará a tódolos guerreiros que cheguen ata o seu Templo, se obteñen unha proba de confianza de Karín, un axóuxere. Entre os seus alumnos están Son Goku, Ten Shin Han, Yamcha, Chaoz, Krilín ou Yajirobe. O seu sucesor foi Dende.

### Historia

Garlic e o fillo de Katattsu adestraron xuntos para se converter en Kamisama, e unha vez que expulsou a súa parte malvada (Piccoro Daimaō), Kamisama foi elixido novo Deus.

Son Goku foi adestrarse con Kamisama e o Señor Popo, e enfrontouse con Piccoro 3 anos máis tarde no Campionato Mundial de Artes Marciais, onde o derrotou aínda que o deixou con vida.

Nappa matou a Piccoro cando chegou á Terra mentres protexía a Son Gohanda, falecendo tamén Kamisama. Ambos resucitarían grazas ás Bólas do Dragón de Namek.

Trala aparición dos Androides, decidiron volver fusionarse, deixando o posto de Kamisama a Dende.

Dende
-----

*Artigo principal**:* Dende.
Logo de que Kamisama se fusionara con Piccoro, a necesidade de que existise un Kamisama protector da Terra fixo que Goku fose buscar outro Namek. Dende, que xa tiña amizade con Son Gohanda e Krilín, aceptou o cargo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Piccoro
* Piccoro Daimaō
* Lista de personaxes de Dragon Ball

| * v
* c
* e
Personaxes de Dragon Ball |
| --- |
| Guerreiros do espazo | Son Goku · Son Gohanda · Son Goten · Vexeta · Toranks · Pan · Bra · Raditz · Nappa · Barduck · Rei Vexeta · Turles · Brolin |
| Humanos | Bulma · Chichi · Mestre Mutenroi · Krilín · Yamcha · Yajirobe · Chaoz · Lunch · Ten Shin Han · Doutor Guero · Videl · Señor Satán · Oob |
| Namekianos | Piccoro · Kamisama · Piccoro Daimaō · Dende · Nail |
| Aliens | Freezer · Rei Cold · Máxico Boo · Babidi · Bebé |
| Androides | C-16 · C-17 · C-18 · C-19 · C-20 · Célula · Súper C-17 |
| Dragóns | Shenron · Polunga · Shenron vermello · Dragóns escuros |
| Outros | Señor Popo · Karín · Oolong · Puar · Pilaf |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2620615
* MyAnimeList: 6108

 |
**María de los Ángeles Cano Márquez**, nada en Medellín o 12 de agosto de 1887 e finada *ibídem* o 26 de abril de 1967, foi a primeira muller líder política en Colombia.

Traxectoria
-----------

Dirixiu a loita polos dereitos civís fundamentais da poboación e polos dereitos dos traballadores asalariados; encabezou a convocatoria e axitación das folgas obreiras, colaborou na difusión das ideas socialistas e participou en forma decisiva na fundación do Partido Socialista Revolucionario (PSR).

No cinema
---------

En 1990 Camila Loboguerrero dirixiu o filme colombiano *María Cano*, protagonizada por María Eugenia Dávila e inspirada na vida e a actividade política da líder a partir de 1925.

Notas
-----

1. ↑  semana.com (ed.). "La flor rebelde".
2. ↑  mcnbiografias.com (ed.). "Cano Márquez, María de los Ángeles (1887-1967)".

* Portal:Feminismo
* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3296428
* WorldCat
* VIAF: 13774888
* FAST: 183981
* FemBio: 31465
* IMDb: nm0289999
* ISNI: 0000 0000 2823 9866
* LCCN: n85372195
* NTA: 128335661
* OL: OL1170030A

 |
logo Kandit

**Kandit d.o.o** é unha fábrica de chocolates de Osijek, Croacia. Produce doces e cremas e chocolates feitos a base de cacao.

Era polo ano 1905 cando os latifundistas da Eslavonia estaban a avaliar cal era a mellor forma para desenvolver a agricultura na produción de azucre, que nesa época había intensamente un desenvolvmento económico en Europa Central en carón á industria do azucre. Ese mesmo ano en Osijek, estableceu-se o primeiro *"croata-eslavón holding da industria do azucre"* e foi tomada a decisión de comenzar as súas actividades. A capacidade da planta de azucre era de 700 toneladas por día.

*"Primeira fábrica de Osijek en doces Kaiser e Stark"* foi fundada en 1920 e levaron a cabo a produción de doces, galletas e doces. A fábrica logo mercou unha licenza para a produción de chocolate da famosa fábrica de Viena Pischinger e comezou a produción de chocolate. Tras a Segunda Guerra Mundial, a empresa segue a operar como unha empresa de *"Fábrica de Doces e chocolate"*.

En 1953 en Osijek a fábrica de azucre asumiu a produción e instalación de empresas na cidade e, así, comezar unha ruta de desenvolvemento industrial de Pandit. A súa propia tradición dentro da fábrica de azucre chamada *"fábrica de azucre e doces"*. A empresa creceu rapidamente chegando-se a converter nunha fábrica moderna na produción de doces e chocolates, chegando ocupar unha posición de liderado na industria de repostería.

O ano seguinte Kandit vai á cabeza en produción e vendas entre os fabricantes de doces na Iugoslavia mentres que durante os próximos dez anos, a produción segue a aumentar. O seu crecemento alcanza o seu pico en 1966, cando produciu 6.395 toneladas de produtos de repostería. Kandit tivo a primacía na industria dos bombóns.

A nova planta ten unha capacidade anual de 6.000 toneladas de produtos derivados do cacao e foi posta en funcionamento en 1962. Máis tarde a planta tivo unha remodelación para un novo aumento de capacidade de produción.

Nos anos que seguirán, Kandit amplía máis a súa gama de produtos a través da introdución de novas liñas de produción para a produción de bombóns recheos, chocolate en tabletas e cremas de cacao.

Na historia recente en 2009 en Kandit abriu unha nova planta con equipos de última xeración para a produción de produtos dentro da fábrica xa existente. Así, nas novas liñas de produción producían novos produtos e reducía o tempo dos máis laboriosos.

**CPI Kandit d.d.** estableceu unha nova empresa chamada **Kandit L.t.d** para a produción de doces e chocolates que é o 100% propietario. Por outra banda, a **IPK Kandit d.d.** cambiou o seu nome a **Grupo Kandit d.d.**

A empresa **Širokobriješka Mepal** xestiona importación e distribución destas marcas nos mercados croatas e estranxeiros, especialmente en Bosnia-Herzegovina. En 2011 asume Kandit L.t.d Mepal co Grupo Kandit convértese en 100% propietario Kandit e o valor da operación ascende a seis millón de kunas.

Inmediatamente despois da adquisición, Kandit xuntou a integración de Mepal Grupo.
**María Catrileo Chiguailaf de Codo**, nada en Nueva Imperial en 1944, é unha lingüista mapuche das linguas castelá, inglesa e mapuche. En 2009 recibiu o Premio Provincial de Conservación de Monumentos Nacionais debido aos seus estudos de falantes da lingua mapuche.

Traxectoria
-----------

Nada en Nueva Imperial, pasou a súa nenez nunha comunidade mapuche e logo trasladouse para estudar en Temuco, e posteriormente a Concepción. A súa lingua materna é o mapuche, mais durante a súa nenez, algúns familiares prohibíronlle falala e logo, na escola, aprendeu o castelán. É profesora de educación básica, inglés e mapuche, se cadra a única do mundo que reúna as tres disciplinas.

O traballo de Catrileo centrouse na fonoloxía e na morfosintaxe da ingua mapuche e especialmente a forma verbal. Vive na cidade de Temuco, mais traballa no Instituto de Lingüística e Literatura da Universidade Austral de Chile, en Valdivia, onde imparte cursos de mapuche. É autora dos libros *Mapudunguyu*, *Diccionario lingüístico etnográfico de la lengua mapuche* e *La Lengua Mapuche en el Siglo XXI*.

Ademais, traballou para a Universidade de Míchigan, nos Estados Unidos de América, escribindo documentos sobre diferentes temas relacionados coa cultura mapuche.

Notas
-----

1. ↑  Académica de la Universidad Austral de Chile Recibió Premio Provincial de Conservación de Monumentos Nacionales Noticias UACh
2. ↑  María Catrileo's Works on the Tagmemics of Mapuche

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6781935
* WorldCat
* VIAF: 71567482
* GND: 105722118X

 |
Liñaza (sementes de liño)
A **liñaza** é a semente do liño (*Linum usitatissimum*). Úsase para consumo humano, por exemplo en infusións ou para elaborar o gofio (fariña tradicional da cociña canaria, elaborada a partir de grans de cereais torrados, especialmente de millo ou trigo). Da semente tírase o **aceite de liñaza**, que é rico en ácidos graxos das series Omega-3, Omega-6, e Omega-9. Este aceite úsase ademais na industria cosmética, na fabricación del linóleo e na dilución para tintura de teas. A calidade deste varía tanto coa calidade da materia prima empregada como cos procesos de prensado empregados para a súa extracción. Pódese diferenciar basicamente o aceite obtido en frío, de maior calidade, do obtido con axuda de temperatura. A calidade varía de diversos factores, entre eles o contido de mucilaxes.

Os aceites secantes empregados primordialmente en actividades artísticas son: o de liñaza, durmideira e de noces; todos eles con características no secado e emprego particulares. Como unha variación deste aceite atópase o aceite negro, cuxo descubrimento atribúese a Jan Van Eyck. Prodúcese cocendo o aceite de liñaza con carbonato de chumbo a un 10 por cento e dentes de allo como catalizador. Obtense un aceite mestoque se filtra cando se decanta o carbonato de chumbo, que aparece como cinsento plúmbeo. Este aceite negro pódese decolorar e converter en rubio, baténdoo con auga osixenada.

A liñaza ten propiedades nutricionais interesantes e efectos potencialmente beneficiosos para a saúde. Estas propiedades débense á súa composición química, como a gran cantidade de fibra dietética, ácidos graxos poliinsaturados e fitoquímicos como os lignanos. Un 25-30% da semente de liñaza componse de fibra dietética da cal unha terceira parte é fibra solúbel e o resto fibra insolúbel.

Usos
----

O aceite de liñaza úsase na medicina alternativa como laxante lixeiro, por mor do se contido en ácido linólico.

En Bolivia, Perú e Colombia prepárase un refresco a base de liñaza moia, acompañada dun pouco zume de limón.

O aceite de liñaza tamén é apreciado nas dietas vexetarianas e/ou veganas, xa que é a principal fonte vexetal de ácidos omegas esenciais para o organismo.

Notas
-----

1. ↑  {{Cita web |url= |título=Nome e definición en Portal das Palabras da [[RAG |data-acceso=07 de decembro de 2014 |urlarquivo= |dataarquivo=08 de decembro de 2014 |urlmorta=yes }}
2. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
3. ↑  Ricky W. Fedeniuk, Costas G. Biliaderis. 1994. Composition and physicochemical properties of linseed (*Linum usitatissimum* L.) mucilage. *Journal of Agricultural and Food Chemistry* **42** (2): 240-247.'

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* AIDS Research Assistance Institute, con información sobre uso de lignanos para o cancro e a SIDA
* La linaza canadiense (publicado polo "Consello de Liñaza Canadense")

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q911332
* EBID: ID
* JSTOR: flaxseed

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: A06AC05
* UNII: 4110YT348C

 |
**María Brey Mariño**, nada na Pobra de Trives o 4 de setembro de 1910 e finada en Madrid o 3 de febreiro de 1995, foi unha bibliotecaria, arquiveira, medievalista e tradutora galega.

Traxectoria
-----------

Era filla única de Juan Brey Guerra, xuíz da Estrada destinado na Pobra de Trives onde naceu. Estudou en Bilbao, e licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade Central de Madrid. Foi bolseira da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas no Centro de Estudios Históricos. En agosto de 1931 ingresou por oposición no CFABA, sendo o seu primeiro destino a Biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela, e máis tarde, por concurso de méritos, á Biblioteca da Presidencia do Consello de Ministros, en Madrid. Durante a guerra civil trasladouse a Valencia onde traballou na Casa da Cultura que dirixía Antonio Machado, e despois na Xunta de Adquisición de Libros xunto a María Moliner. Depurada en 1940, foi postergada e inhabilitada para desempeñar cargos de confianza durante cinco anos e trasladada ao Arquivo da Delegación de Facenda de Huelva. Posteriormente foi destinada á Biblioteca das Cortes. Exiliouse co seu home en Nova York en 1961, motivado polo veto do ministro de Educación, Jesús Rubio, á entrada de Rodríguez-Moñino na Real Academia Española. Nos Estados Unidos dedicáronse a catalogar os manuscritos poéticos castelás dos séculos XV, XVI e XVII da biblioteca da Hispanic Society of America en Nova York.

Casou co bibliófilo e catedrático Antonio Rodríguez-Moñino en 1939, traballou como tradutora para a Editorial Castalia e a súa colección de clásicos recollidos nas series "Gallardo" e "Ibarra" e, despois en "Odres nuevos".

Finou en Madrid o 3 de febreiro de 1995.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El País*.
2. ↑  "María Brey Mariño". *Real Academia de la Historia*. Consultado o 19 de febreiro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2014). María Brey Mariño. Consello da Cultura Galega.

### Ligazóns externas

* "María Brey Mariño". *Álbum de Mulleres* do Consello da Cultura Galega.
* María Brey, la tía ilustrada y perseguida de Rajoy en *El Mundo*
* "A tía de Rajoy foi unha ‘esquerdista nada cordial’" en Galicia Confidencial
* Rodríguez-Moñino Soriano, Rafael : "María Brey Mariño" Real Academia de la Historia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535064
* WorldCat
* VIAF: 51942320
* BNE: XX943679
* BNF: 146146059
* BVMC: 42087
* DBE: maria-brey-marino
* Dialnet: 1703707
* FAST: 59146
* GND: 129399469
* ISNI: 0000 0004 4456 9573
* LCCN: n80104135
* NTA: 067959377
* SUDOC: 059785039
* WikiTree: Brey-90

 |
**Lexitimidade** é o termo utilizado en Teoría Xeral do Dereito, en Ciencia Política e en Filosofía para definir a calidade de ser conforme a un mandato legal, á Xustiza, á Razón ou a calquera outro mandato ético-legal. O proceso mediante o cal alguén obtén lexitimidade denomínase lexitimizar.

Características
---------------

En Ciencia Política é concepto co cal se xulga a capacidade dun determinado poder para conseguir obediencia sen necesidade de recorrer á coacción que supón a ameaza da forza, de tal forma que un Estado é lexítimo se existe un consenso entre os membros da comunidade política para aceptar a autoridade vixente. Neste sentido o termo ten as súas orixes no dereito privado sucesório e xorde vinculado á política en relación á restauración monárquica despois da Revolución Francesa. Este chamamento inicial a criterios tradicionais como xustificación ética do exercicio persoal do poder é aceptado por Max Weber como un dos tres tipos de lexitimidade, en conxunto coa lexitimación carismática (os subordinados aceptan o poder con base na santidade, heroísmo o exemplaridade de quen o exerce) e a lexitimación racional (os subordinados aceptan o poder con base a motivacións obxectivas e impersoais), converténdoa practicamente en sinónimo de legalidade.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estado
* Política

Notas
-----

1. ↑  Legítimo, RAE.
2. ↑  Ignacio Molina, *Conceptos fundamentales de Ciencia Política*, Alianza Editorial. ISBN 84-206-8653-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207982
* BNCF: 17105
* EBID: ID
* GND: 4035043-5
* JSTOR: political-legitimacy
* LCCN: sh85075855
* MAG: 46295352

 |
**Morte digna**, **morrer dignamente** ou **morrer con dignidade** é un concepto ético amplo e, frecuentemente, controvertido, que se refire ao proceso do fin da vida evitando o sufrimento e mantendo o control e a autonomía. En xeral, adóitase tratar como unha extensión do concepto de vida digna, no que as persoas conservan a súa dignidade e liberdade até o cesamento da súa existencia.

Aínda que unha morte digna pode ser natural e sen ningún tipo de asistencia, con frecuencia o concepto está asociado ao de dereito a morrer, así como coa defensa da legalización de prácticas como a eutanasia, o suicidio asistido, a sedación terminal ou o rexeitamento de asistencia médica. Segundo os seus defensores, a posibilidade deste tipo de prácticas sería o que garantiría unha morte digna, mantendo decisións libres até o último momento e podendo evitar unha agonía innecesaria.

Notas
-----

1. ↑  "El derecho en los finales de la vida y el concepto de muerte digna". *Apuntes de Bioética*. 2016.
2. 1 2 3  "¿Qué es muerte digna?". *Fundación Pro Derecho a Morir Dignamente*. Arquivado dende o orixinal o 25 de xaneiro de 2021. Consultado o 31 de xaneiro de 2021.
3. ↑  "La muerte digna como un derecho humano emergente". *Revista DyCS Victoria*. 2020.
4. ↑  "Ética y muerte digna: propuesta de consenso sobre un uso correcto de las palabras". *Revista de Calidad Asistencial*. 2008.
5. ↑  "Derecho a Morir Dignamente".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dereito a morrer
* Ortotanasia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5276322
* NDL: 01066529

 |
**Taxas de mortalidade infantil** no mundo en 2008.
A **mortalidade infantil** é o indicador demográfico que sinala o número de defuncións de nenos nunha poboación de cada mil nacementos vivos rexistrados, durante o primeiro ano da súa vida.

As principais causas de mortalidade infantil son asfixia no nacemento, pneumonía, complicacións no parto, infección neonatal, diarrea, malaria e malnutrición. Moitos factores inflúen na mortalidade infantil, como o nivel educativo da nai, as condicións sociais e a infrestrutura política e médica. A mellora da sanidade, o acceso a auga potable, a inmunización contra enfermidades infecciosas e outras medidas de saúde pública poden axudar a reducir a mortalidade infantil.

A mortalidade infantil foi un indicador empregado para monitorizar o progreso nos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio das Nacións Unidas para o ano 2015. É un dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel.

Notas
-----

1. ↑  Infant Mortality Rates in 2008 Arquivado 12 de marzo de 2014 en Wayback Machine. Population Reference Bureau
2. ↑  Julio Pérez Díaz (21 de novembro de 2010). "Mortalidad intrauterina y mortalidad infantil". *Apuntes de demografía* (en español). Consultado o 28 de marzo de 2014. Clasificación OMS
3. ↑   Arquivado 20 de novembro de 2015 en Wayback Machine. Causes of infant mortality
4. ↑  UN-DESA (ed.). "Sustainable Development Knowledge Platform". Consultado o 23 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Neonatoloxía

### Ligazóns externas

* Listaxe da mortalidade infantil segundo o país
* Mortalidade intrauterina e mortalidade infantil

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q835884
* BNCF: 36992
* BNF: 11961365r
* EBID: ID
* GND: 4178901-5
* JSTOR: infant-mortality-rates
* LCCN: sh85066037
* MAG: 112299071

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D007226
* MeSH: E05.318.308.985.550.475

 |
**Jane Colden**, nada o 27 de marzo de 1724 en Coldenghan (Nova York) e finada o 10 de marzo de 1766, foi unha botánica norteamericana.

Traxectoria
-----------

Foi a segunda de dez irmáns fillos dun médico escocés que tamén se adicou á política. Tras recibir unha educación esmerada da man da súa nai e logo do su pai, chegou a ser un dos botánicos máis famosos da época. Estudou a clasificación de Linneo, que o seu pai traducira do latín ó inglés, e descubriu e clasificou gran número de plantas de Nova Inglaterra, particularmente do val do río Hudson. Fíxoo de xeito autónomo, pois embarcarse soa nunha expedición con homes non estaba ó alcance das mulleres naquel entón, se ben parece evidente que tivo enxeño para obter a colaboración doutras persoas, amigos e coñecidos. Mantivo correspondencia con botánicos como John e William Bartram nas colonias americanas, e Alexander Garden, John Ellis, e outros, en Inglaterra, o que lle permitiu estar ó tanto da actualidade no campo da botánica. Detallou un catálogo ('Botanic Manuscript') con máis de 400 especies de plantas locais que se conserva na actualidade na British Library, e descubriu a gardenia e un tipo de rubideira, aínda que non se lle atribúen normalmente ó seren tamén descubertas de xeito independente por homes nas mesmas datas. Casou ós 35 anos cun médico, Willian Farquhar, e parece ter abandonado a botánica a partir de entón. Morreu tras dar a luz a un pequeno que tamén morreu.

O seu traballo foi eloxiado por Alexander Garden como 'extremamente preciso'.

Notas
-----

1. ↑  "America's First Female Botanist". *Science Talk Archive* (en inglés). 2014-03-05. Consultado o 2021-12-16.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tsjeng, Zing (2020). *Mujeres olvidadas : las científicas*. Madrid: Ed. Oberon. ISBN 978-84-415-4214-3,

### Outros artigos

* *A ciencia ten nome de muller* (en Wikibooks)

### Ligazóns externas

* Cuando la botánica se decía femenina no blog Mujeres con ciencia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2504068
* WorldCat
* VIAF: 255004212
* Botanist: Colden
* CERL: cnp02161035
* FAST: 1956782
* FemBio: 6136
* GND: 1100575898
* ISNI: 0000 0003 7733 0246
* LCCN: no2012089726
* OL: OL2195515A
* SNAC: w67j474q
* WikiTree: Colden-77

 |
Esta páxina lista os sátrapas aqueménidas e os posteriores monarcas de Capadocia, unha antiga rexión da Anatolia central.

Sátrapas de Capadocia (c. 380–331 a.C.)
---------------------------------------

Mapa da Capadocia aqueménida.
A Satrapía de Capadocia foi unha satrapía (provincia) do Imperio Aqueménida até a súa conquista por Alexandre o Grande no 331 a.C.

* Datames, c. 380–362 a.C.
* Ariamnes I, 362–350 a.C.
* Mitrobuzanes (morto 334 a.C.)
* Ariarates I, 340–331 a.C.

Reis de Capadocia (331 a.C.–17 d.C.)
------------------------------------

Ariarates I conseguiu manter o control de Capadocia, mesmo despois da conquista dos persas por Alexandre Magno; con todo, en 322 a.C. foi crucificado por Pérdicas, o xeneral de Alexandre e, rexente.

Pérdicas cedeu Capadocia a Eumenes, o exsecretario de Alexandre. Non obstante, durante a inestabilidade por mor das continuas guerras civís entre os xenerais de Alexandre, Eumenes foi asasinado, e o fillo adoptivo de Ariarates I, Ariarates II, conseguiu volver a asegurar a súa herdanza e converteuse en rei de Capadocia despois de acepta-la soberanía seléucida.

### Dinastía Ariátida

* Ariarates I 331–322 a.C.
* Ariarates II, 301–280 a.C.
* Ariamnes II, 280–230 a.C.
* Ariarates III, 255–220 a.C.
* Ariarates IV Eusebes, 220–163 a.C.
* Ariarates V Eusebes Filopátor, 163–130 a.C.
* Orofernes, 157 a.C.
* Ariarates VI Epifanes Filopátor, 130–116 a.C.
* Ariarates VII Filométor, 116–101 a.C.
* Ariarates VIII, 101–96 a.C.
* Ariarates IX, c. 95 a.C.

### Dinastía Ariobarzánida

* Ariobarzanes I Filoromano, 95–c. 63 a.C.
* Ariobarzanes II Filopátor, c. 63–51 a.C.
* Ariobarzanes III Eusebes Filoromano, 51–42 a.C.
* Ariarates X Eusebes Filadelfos, 42–36 a.C.
* Arquelao Ktistes, 36 a.C.–17d.C.

Notas
-----

1. ↑  Costanzo, Salvador (1853). *Historia universal, desde los tiempos más remotos hasta nuestros días,* (en castelán) **I**. Madrid: Establecimiento tipográfico de Mellado. p. 112.
2. ↑  Weiskopf, Michael (15-12-1990). "Cappadocia". *Encyclopaedia Iranica* (en inglés). Consultado o 20-7-2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Capadocia
* Provincia romana de Capadocia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Motu One.

**Motu One**, coñecido tamén como **Bellinghausen**, é o atol máis setentrional do grupo de illas de Sotavento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Administrativamente depende directamente do goberno territorial. Está situado a 550 km ao noroeste de Tahití e 72 km ao nordeste de Manuae, o seu veciño máis próximo.

O atol consiste en seis illotes e unha lagoa sen ningún paso navegable. Todos os seus lados están cubertos con illas areosas baixas e boscosas, agás polo seu lado sur. É un importante lugar para a reprodución das tartarugas verdes que acoden a aniñar no outono. A superficie total é de 2´8 km² e non ten unha poboación permanente.

Historia
--------

Motu One foi descuberto polo navegante xermanobáltico Otto von Kotzebue ao servizo de Rusia en 1824, que lle puxo o nome do seu amigo, o explorador Fabian Gottlieb von Bellingshausen. O nome *motu one* significa «illote de area» e é un nome común utilizado noutros lugares. Outros nomes históricos son: Papa Iti e Temiromiro. Non hai evidencias de que fose poboado ata hai pouco tempo. Na década dos 1950, foi ocupado por traballadores de copra, pero abandonado na década seguinte. Non se debe confundir con Illa de Bellingshausen, que forma parte da Illas Sandwich do Sur, no suroeste Atlántico.

Administración
--------------

O atol Motu One atol administrativamente forma parte da comuna (municipio) de Maupiti, en si, na subdivisión administrativa das Illas de Sotavento.

Ligazóns externas
-----------------

* *(en francés)* Lista de atois Arquivado 28 de febreiro de 2007 en Wayback Machine.
* Copia arquivada en Wayback Machine

Véxase tamén
------------

* Polinesia Francesa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q584092
* WorldCat
* VIAF: 5175148574315624430004
* GEC: 0511325
* GeoNames: 4034172

 |
O **ambakich** ou **aion** é a lingua papúa que fala en Papúa Nova Guinea o pobo aion.

Falantes
--------

770 dun grupo étnico de 1.964 persoas (2003)

Distribución xeográfica
-----------------------

Os aion viven en 7 aldeas do distrito de Angoram, no norte da provincia Sepik do Leste.  

A aldea de Yaut localízase na ribeira do río Keram, mentres as outras seis (Aguran, Oremai, Ombos, Akaian, Arango e Pangin) na ribeira do río Porapora.

Arango e Pangin falan o coñecido como dialecto do norte, as outras aldeas falan o dialecto do sur.

Usos sociais
------------

Os aion maiores de vinte anos son bilingües co tok pisin, mentres a maioría dos nenos só teñen coñecementos pasivos de ambakich.

Notas
-----

1. ↑  Margaret Potter et al. *The Sociolinguistic Situation of the Ambakich Language*, SIL, 2008

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O ambakich no Ethnologue

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q56642
* ELCat: 10639
* Ethnologue: aew
* Glottolog: amba1269

 |
**Jan Černohorský**, nado en 1898 e finado en 1976, foi un tirador de esgrima e mestre de armas checo, autor de artigos e libros sobre a historia da esgrima e a súa metodoloxía.

Traxectoria
-----------

Comezou a practicar esgrima en 1908 en Praga. Estudou dereito na Sorbona. Participou co equipo checoslovaco nos Xogos Olímpicos de 1920 e 1928, neste último foi quinto co equipo de espada. Foi catro veces campión nacional (3 en florete e 1 en espada). A partir de 1932 deixou de competir, dedicándose a adestrar no ČŠK Riegel e a escribir, sendo autor de numerosos artigos sobre a metodoloxía e a historia da esgrima, escribiu un manual de esgrima para florete e espada, *Šerm fleuretem a kordem* (1947) e *Škola šermu fleuretem a kordem*  (1956) dedicado á metodoloxía e instrución da esgrima. Foi un dos creadores do grupo de esgrima histórica ČR Mušketýři a Bandité en 1953

Notas
-----

1. ↑  "sports-reference.com". Arquivado dende o orixinal o 26 de outubro de 2012. Consultado o 11 de agosto de 2013.
2. ↑  "*Mušketýři a Bandité* en *Herold šermířské listy* 2-9-2009". Arquivado dende o orixinal o 05-06-2013. Consultado o 11-08-2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6150434
* WorldCat
* VIAF: 83686599
* NKC: jk01021448
* Sports Reference: jan-cernohorsky-1

 |
Die Motorola 68851
O **Motorola 68851** é unha unidade de xestión de memoria (MMU) externa que está deseñada para proporcionar soporte de memoria paxinado para o 68020 mediante a interface do coprocesador dese procesador. En teoría, pódese utilizar con outros procesadores como o 68010 simulando a interface do coprocesador no software.

Os procesadores da familia 68K posteriores, como o 68030, 68040 e 68060, teñen unha MMU interna e non funcionarán co 68851, excepto posiblemente por simulación da interface do coprocesador.

O 68851 estaba dispoñible como unha opción para o Apple Macintosh II, e era necesario para executar o sistema operativo A/UX de Apple. En Mac VOS, Connectix Virtual lanzouse a principios de 1989 e usou o 68851 para proporcionar memoria virtual, que logo se integrou en System 7.

Moi poucas tarxetas para o Amiga utilizan o 68851, principalmente porque só se pode usar cunha pequena gama de procesadores e a maioría das tarxetas Amigas e aceleradoras usan un procesador que ten a súa propia MMU ou non pode admitir unha MMU. Unha das poucas tarxetas que a usa é a Commodore A2620.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Milan Milenkovic. *Microprocessor Memory Management Units*. "IEEE Micro", Volume 10, n. 2. (Março de 1990), Pags. 70-85.
Lignito
O **lignito** é un carbón mineral que se forma por compresión da turba, converténdose nunha substancia esnaquizábel na que aínda se poden recoñecer algunhas estruturas vexetais. É de cor negra ou pardo e frecuentemente presenta unha textura similar á da madeira da que procede.

A súa concentración en carbono varía entre o 60% e o 75% e ten moito menor contido en auga que a turba.

É un combustible de mediana calidade, fácil de queimar polo seu alto contido en volátiles, pero cun poder calorífico relativamente baixo (entre 10 e 20 MJ/kg). Ten a característica de non producir coque cando se calcina en vasos pechados.

Composición Típica
------------------

| COMPOSICIÓN TÍPICA |
| --- |
| Carbono | 69 % |
| Hidróxeno | 5,2 % |
| osíxeno | 25 % |
| Nitróxeno | 0,8 % |
| Materias volátiles | 40 % |

Xacementos
----------

En España os xacementos máis importantes localízanse en Andorra (Teruel), Mequinenza (Zaragoza) e As Pontes de García Rodríguez (A Coruña).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Carbón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156267
* AAT: 300211957
* BNCF: 34918
* BNF: 11971410z
* BRE: 3450419
* EBID: ID
* GEA: 8002
* GND: 4008048-1
* JSTOR: lignite
* LCCN: sh85076947
* Mindat: 9356
* NDL: 00565227
* PSH: 4670

 |
Esquema dun motor síncrono.
Os **motores síncronos** son un tipo de motor eléctrico de corrente alterna. A súa velocidade de xiro é constante e depende da frecuencia da tensión da rede eléctrica á que estea conectado e polo número de pares de polos do motor, sendo coñecida esa velocidade como "velocidade de sincronismo".

A expresión matemática que relaciona a velocidade da máquina cos parámetros mencionados é:

{\displaystyle n={\frac {60\cdot f}{P}}={\frac {120\cdot f}{p}}}
onde:

* f: Frecuencia da rede á que está conectada a máquina (Hz)
* P: Número de pares de polos que ten a máquina
* p: Número de polos que ten a máquina
* n: Velocidade de sincronismo da máquina (revolucións por minuto)

Por exemplo, se se ten unha máquina de catro polos (2 pares de polos) conectada a unha rede de 50 Hz, a máquina operará a 1.500 r.p.m.

Funcionan de forma moi similar a un alternador. Dentro da familia dos motores síncronos debemos distinguir:

1. Os **motores síncronos**.
2. Os **motores asíncronos sincronizados**.
3. Os **motores de imán permanente**.
Os motores síncronos son chamados así, porque a velocidade do rotor e a velocidade do campo magnético do estator son iguais.
Os motores síncronos úsanse en máquinas grandes que teñen unha carga variable e necesitan unha velocidade constante.

Arranque dun motor trifásico síncrono.
Existen catro tipos de arranques diferentes para este tipo de motor:

1. Como un motor asíncrono.
2. Como un motor asíncrono, pero sincronizado.
3. Utilizando un motor secundario ou auxiliar para o arranque.
4. Como un motor asíncrono, usando un tipo de arrollamento diferente: levará uns aneis rozantes que conectarán a roda polar do motor co arrancador.
Freado dun motor trifásico síncrono.
Por regra xeral, a velocidade desexada deste tipo de motor realízase por medio dun reostato.
O motor síncrono cando alcance o par crítico deterase, non sendo esta a forma máis ortodoxa de facelo. O par crítico alcánzase cando a carga asignada ao motor supera ao par do motor. Como comento, non é a forma apropiada para deter o motor, estrágase se abusamos diso, porque se requenta.
A mellor forma de facelo, é ir variando a carga ata que a intensidade absorbida da rede sexa a menor posible, entón desconectaremos o motor.
Outra forma de facelo, e a máis habitual, é regulando o reostato, con iso variamos a intensidade e podemos desconectar o motor sen ningún risco.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Motor de indución
* Máquina asíncrona
* Máquina síncrona
* Enxeñería electromecánica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q845675
* BNCF: 55518
* BNF: 119796720
* BRE: 3665166
* EBID: ID
* LCCN: sh85041861
* MAG: 71376005
* PSH: 2528

 |
Solpor no Lago Michigan
O **Lago Michigan** é un dos cinco Grandes Lagos da América do Norte. Está rodeado, en sentido horario a partir do sur, polos Estados de Indiana, Illinois, Wisconsin, e Míchigan, cuxo nome deriva do lago.

Características
---------------

O lago Michigan é o único dos Grandes Lagos completamente dentro das fronteiras dos EUA; os outros catro están compartidos co Canadá.

Cunha superficie de 57.750 km2, é o maior lago de auga doce nos EUA, e o quinto no mundo. O seu punto máis profundo alcanza os 281 m e contén un volume de cerca de 4.918 km3 de auga. A súa superficie fica a 580 pés sobre o nivel do mar, o mesmo que o lago Hurón, co que está unido a través dos estreitos de Mackinac. Xeoloxicamente, o Michigan e o Hurón forman unha única masa de auga.

Area e herbas da praia
### Cidades

As cidades con máis de 30.000 habitantes nas marxes do lago Michigan son:

* Hammond
* East Chicago
* Gary
* Portage
* Michigan City
* Muskegon
* Green Bay
* Manitowoc
* Sheboygan
* Milwaukee
* Racine
* Waukegan
* North Chicago
* Highland Park
* Evanston
* Chicago.

Cerca de 12 millóns de persoas viven ao redor do lago Michigan, cuxo extremo sur está densamente industrializado.

As praias do lago Michigan, especialmente as praias do oeste do estado de Michigan e do norte de Indiana, son famosas pola súa beleza. A area é suave e branca, e é frecuente encontrar altas dunas de area cobertas con herba e [*rambling sand cherries*] e a auga é fresca e sorprendentemente límpida. Desde a maioría das praias de Michigan non é posíbel distinguir o estado de Winsconsin, do outro lado do lago.

Nas marxes do lago están localizados algúns parques naturais, como o Sleeping Bear Dunes National Lakeshore e Indiana Dunes National Lakeshore. Parte das marxes pertencen tamén ás reservas de Hiawatha National Forest e Manistee National Forest. Parte do Michigan Islands National Wildlife Refuge está localizado no lago Michigan.

As augas do Lago Michigan desembocan no Lago Huron, polo estreito de Mackinac, e é parte da Hidrovía dos Grandes Lagos.

Quen viaxe con coche e desexe atravesar o lago Michigan, pode facelo a través do servizo de ferries que opera entre Ludington, Michigan e Manitowoc, Wisconsin.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hidrografía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1169
* WorldCat
* VIAF: 315125114
* BRE: 2219574
* GEC: 0042370
* GeoNames: 5001835
* GND: 4281497-2
* GNIS: 1623080
* LCCN: sh85084706
* OSM: 1205149
* TGN: 7020856

 |
**Lighthouse X** (pronunciado "Lighthouse Ten") é unha banda dinamarquesa formada por Søren Bregendal, Johannes Nymark e Martin Skriver. Representarán a Dinamarca no Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia, coa canción "Soldiers of Love".

Carreira
--------

### 2014-15: *Lighthouse X*

O 13 de outubro de 2014 Lighthouse X lanzaron o seu sinxelo debut "Kærligheden kalder". A canción chegou ao número 37 na Danish Singles Chart. Após lanzar o seu segundo sinxelo, "Hjerteløst", a banda lanzou o seu primeiro EP "Lighthouse X" o 16 de febreiro de 2015. O 16 de abril de 2015 lanzaron o sinxelo "Nattens gløder".

### 2016-actualidade: Eurovisión

En febreiro de 2016, a banda formou parte dos artistas do Dansk Melodi Grand Prix 2016, a competición que escolle ao representante dinamarqués de Eurovisión. A canción da banda, "Soldiers of Love" conseguiu o 42% do voto do público. Eles cantarán na segunda semi-final do Festival de Eurovisión 2016 o 12 de maio de 2016.

Discografía
-----------

### Álbums

| Título | Detalles |
| --- | --- |
| *Lighthouse X* | * Data de lanzamento: 16 de febreiro de 2015
* Selo: North-East Production
* Formato: Descarga dixital
 |
|

### Sinxelos

| Ano | Título | Posición nas listas | Álbum |
| --- | --- | --- | --- |
| Dinamarca  DIN |
| 2014 | "Kærligheden kalder" | 37 | *Lighthouse X* |
| 2015 | "Hjerteløst" | — |
| "Nattens gløder" | — |
| "It's a Brand New Day" | — | — |
| "Home" | — |
| 2016 | "Soldiers of Love" | 12 |
| "—": non entrou nas listas |
|

Notas
-----

1. ↑  "Lighthouse X vinder Melodi Grand Prix". Consultado o 13 de febreiro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22704250
* AllMusic: mn0003445052
* Discogs: 4241855
* Genius: Lighthouse-x
* ISNI: 0000 0004 7116 4221
* MusicBrainz: ID

 |