O **Douglas A2D Skyshark** foi un avión de ataque estadounidense propulsado por turbohélice construído pola Douglas Aircraft Company para a Armada dos Estados Unidos. O programa atrasouse substancialmente por problemas de fiabilidade do motor, e foi cancelado porque os avións de ataque a reacción máis prometedores entraran en desenvolvemento e os pequenos portaavións de escolta que estaba destinado a utilizar o A2D estaban sendo retirados.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O 25 de xuño de 1945, o Bureau of Aeronautics (BuAer) solicitou a Douglas Aircraft unha aeronave impulsada por turbohélice. No seguinte ano e medio presentáronse tres propostas: o D-557A, que usaría dous General Electric TG-100 (T31) en góndolas nas ás; o D-557B, o mesmo motor con hélices contra-rotativas; e o D-557C, que usaría o Westinghouse 25D. Estes foron cancelados debido a dificultades de desenvolvemento do motor, pero BuAer continuou buscando unha resposta ao alto consumo de combustible dos avións a reacción.

O 11 de xuño de 1947 Douglas recibiu a carta de intencións da Armada para un turbohélice baseado en portaavións. A necesidade de operar desde portaaviones de escolta da clase *Casablanca* ditou o uso dun turbohélice en lugar dun reactor.

Aínda que se asemellaba ao AD Skyraider, o A2D era diferente en varias cousas non visibles. O motor Allison XT40-A2 de 5 100 cabalos de eixe equivalentes tiña máis do dobre da potencia do R-3350 do Skyraider. A instalación XT40 no Skyshark utilizaba hélices contra-rotativas para aproveitar toda a potencia dispoñible. O grosor da raíz das ás diminuíu do 17% ao 12%, mentres que tanto a altura da cola como a súa área creceron.

Os problemas de desenvolvemento do motor atrasaron o primeiro voo ata o 26 de maio de 1950, realizado na base da forza aérea de Edwards polo piloto de probas George Jansen.

O piloto de probas da Armada Hugh Wood morreu intentando aterrar o primeiro prototipo XA2D-1, o BuNo *122988*, o 19 de decembro de 1950 durante o seu 15º voo. Wood foi incapaz de comprobar a velocidade de descenso, o que provocou un accidente de gran impacto contra a pista. A investigación descubriu que a sección de potencia de estribor do motor turbohélice Allison XT40A acoplado fallara e non se desacoplara. Isto significaba que o motor superviviente alimentaba o compresor do motor averiado, consumindo gran parte da súa potencia dispoñible. Ademais, as hélices fallaron ao poñerse en bandeira. Ao desaparecer a sustentación das ás, produciuse unha taxa de descenso fatal.

Engadiuse instrumentación adicional e un desacoplador automático ao segundo prototipo, pero cando xa estaba listo para voar o 3 de abril de 1952 xa pasaran 16 meses, e con todos os deseños de reactores que estaban sendo desenvolvidos o programa A2D estaba practicamente morto. O tempo total de voo na célula perdida foi de apenas 20 horas.

Allison non conseguiu entregar un motor de "produción" ata 1953, e mentres probaba un XA2D con ese motor, o piloto de probas C. G. "Doc" Livingston saíu dun picado e foi sorprendido por un ruído forte. O seu parabrisas estaba cuberto de aceite e o piloto que o seguía díxolle a Livingston que as hélices desapareceran. A caixa de cambios fallara, pero Livingston aterrou con éxito o avión. O A4D estaba listo para voar no verán de 1954, e os portaavións de escolta estaban a ser retirados, polo que o tempo esgotou para o problemático programa A2D.

Construíronse doce Skyshark, dous prototipos e dez avións de preprodución. A maioría foron desguazados ou destruídos en accidentes, e só un sobreviviu.

Notas
-----

1. ↑  Francillon 1988, p. 441
2. ↑  Markgraf 1997, p. 18
3. 1 2  Francillon 1988, p. 442
4. ↑  Heinemann e Rausa 1980, p. 180
5. 1 2  McCullough 1995, pp. 18-20
6. ↑  "Aeroproducts". *www.enginehistory.org*. Consultado o 2024-04-05.
7. ↑  Heinemann e Rausa 1980, p. 183
8. ↑  "Air-and-Space.com, Douglas A2D Skyshark". *www.air-and-space.com*. Consultado o 2024-04-05.

Bibliografía
------------

* Francillon, René J. *McDonnell Douglas Aircraft Since 1920: Volume I*. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1988. ISBN 0-87021-428-4.
* Heinemann, Edward, H. e Rausa, Rosario. *Combat Aircraft Designer*. London: Jane's Publishing, 1980. ISBN 0-7106-0040-2.
* Markgraf, Gerry. *Douglas Skyshark, A2D Turbo-Prop Attack* (Naval Fighters No. 43). Simi Valley, CA: Ginter Books, 1997. ISBN 0-942612-43-4.
* McCullough, Anson. "Skyshark", *Wings* 25(5), October 1995, pages 18–20