recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ricardo Bértola** foi un político e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Participou en Pontevedra en actos obreiros dende 1916. Foi elixido presidente da sociedade deportiva España C. F. para 1917. Participou na velada organizada pola Juventud Socialista en agosto de 1918 para conmemorar o primeiro aniversario da folga xeral de agosto de 1917, xunto a Valeriano Barros Iglesias, Dionisio Quintillán Cardesín, Francisco Otero Juncal e José Gómez Osorio. Foi elixido presidente da Juventud Socialista de Pontevedra en 1918. Cesou no cargo ao marchar a Barcelona en 1920. En Barcelona traballou como empregado dos tranvías. Integrouse na Casa de Galicia de Barcelona, da que foi elixido secretario en 1930. En 1931 estreouse na Casa de Galicia a súa comedia *Nobleza gallega*.

Vida persoal
------------

Casou con Peregrina Cabaleiro e foi pai de Pilar Bértola Cabaleiro.

Notas
-----

1. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 23-1-1916, p. 1.
2. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 24-12-1916, p. 3.
3. ↑  
	* Marco, Aurora (2007). "O socialismo pontevedrés a comenzos do século XX. Ramiro Paz Carbajal (1891-1936)". *Claridade* (Fundación Luís Tilve). setembro (Especial homenaxe): 35–42. Consultado o 28 de xaneiro de 2021.
4. ↑  *Acción Obrera*, 3-8-1918, p. 4.
5. ↑  *Aurora*, 15-3-1920, p. 9.
6. ↑  *El Ideal Gallego*, 19-9-1930, p. 2.
7. ↑  *La Vanguardia*, 30-4-1931, p. 19.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pilarcita Bértola, poetisa y rapsoda
**Rafael Mariño Vilela**, finado en Ordes o 18 de febreiro de 1983, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Comerciante de Ordes. Falanxista, foi xefe da Falange de Ordes. Amigo íntimo de Diego Salas Pombo. Foi nomeado alcalde de Ordes en novembro de 1942. Foi detido, acusado de manter unha reunión con guerrilleiros antifranquistas, o que lle custou a alcaldía e unha tempada no cárcere da Coruña. Morreu en Ordes con 73 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Arturo Pérez Loureiro** |  **Alcalde de Ordes** 1942 - ? | Sucesor:**Jenaro González González** |

Vida persoal
------------

Casou con María Franqueira Regos e tivo dous fillos: Rafael Mariño Franqueira e María del Carmen de la Soledad Mariño Franqueira. Tivo unha única neta, filla da súa filla María del Carmen e unha bisneta, a escritora feminista Miriam Couceiro Castro.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 19-2-1983, p. 45.
2. ↑  *El Compostelano*, 30-11-1938, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos Gómez, Manuel (2017). "Atila en Ordes. Listaxe de vitimarios". En Sermos Galiza. *Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron*. Santiago de Compostela. p. 139. ISBN 978-84-697-4726-1.
**Rafael Louzán Abal**, nado en Ribadumia o 21 de novembro de 1967, é un político e empresario galego.

Traxectoria
-----------

No ano 1995 foi elixido tenente de alcalde do seu concello, Ribadumia, onde traballaba de funcionario, tras presentarse ás eleccións municipais dentro das listas do Partido Popular. Ese mesmo ano foi elixido deputado da Deputación de Pontevedra pola comarca do Salnés. Ó ano seguinte asumiu unha das vicepresidencias da institución, e o 12 de xullo de 2003 foi elixido presidente, substituíndo a Manuel Abeledo.

En 1998 foi elixido secretario de organización do Partido Popular na provincia de Pontevedra e en maio de 2000 pasou a ser presidente provincial, cargo para o que foi reelixido dous anos despois. Dous meses despois logrou un posto no comité executivo galego do partido.

O 19 de decembro de 2014 foi elixido presidente da Real Federación Galega de Fútbol, sendo reelixido sen votación en 2018 ao non presentarse ningún outro candidato.

Tralas eleccións municipais de 2015 saíu elixido de novo concelleiro en Ribadumia. Deixou a Presidencia da Deputación, ao perder o PP a maioría absoluta nesta cámara.

En 2015 foi investigado por un suposto delito de suborno por un xulgado de Cambados. En xaneiro de 2016 anunciou o abandono da presidencia provincial do PP. A investigación pechouse en 2018, cando a Fiscalía renunciou a seguir co caso despois de que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulara as probas obtidas en dita investigación.

En febreiro de 2021 foi condenado a dous anos de cárcere e oito de inhabilitación para cargos públicos por un delito de prevaricación e outro de fraude por conceder unha axuda de 86.311€ ao concello de Moraña para que realizase unhas obras no campo de fútbol que xa estaban executadas.

Notas
-----

1. ↑  Presidente. Real Federación Galega de Fútbol
2. ↑  Carmela Silva: "Desde hoy, la Diputación es la casa del pueblo", *Faro de Vigo*, 17/07/2015 *(en castelán)*
3. ↑  Louzán deja la presidencia del PP y anuncia mociones de censura para recuperar concellos.
4. ↑  "Archivan la causa contra Louzán por los supuestos sobrecostes en alquileres". *Diario de Pontevedra* (en castelán). 9 de novembro de 2018. Consultado o 6 de febreiro de 2021.
5. ↑  "Rafael Louzán e a delegada da Xunta en Pontevedra condenados a dous anos de prisión e oito de inhabilitación". *Nós Diario*. 5 de febreiro de 2021. Consultado o 6 de febreiro de 2021.
6. ↑  Redacción (5 de febreiro de 2021). "Rafael Louzán, condenado a dos años de cárcel y ocho de inhabilitación por prevaricación y fraude". *laopinioncoruna.es* (en castelán). Consultado o 7 de febreiro de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rafael Louzán Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Abeledo** |  **Presidente da deputación de Pontevedra** 2003 - 2015 | Sucesor:**Carmela Silva** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Azúmara.

O **Azúmara** é un pequeno río galego, da provincia de Lugo, afluente do Miño pola súa marxe esquerda.

Fontes
------

O Azúmara nace na freguesía de Montecubeiro, a preto de 1000 m de altura, nos contrafortes dos montes Pradairo (1029 m) e Pena Grande (935 m), na serra do Mirador, no concello lucense de Castroverde.

Percorrido
----------

Dende o seu nacemento no concello de Castroverde intérnase logo no de Pol para, finalmente, atravesar o de Castro de Rei. Logo de 25 km de percorrido, verte as súas augas no Miño, na parroquia de Coea. O seu caudal medio absoluto é de 0,4 m³/s. A súa conca abrangue uns 200 km².

Afluentes
---------

Destacan pola dereita o río de Pol e o Torneiros.

Réxime hídrico
--------------

O Azúmara é un río de réxime pluvial, de tipo oceánico, consonte unha precipitación media na súa conca de 1.122 mm anuais.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Río Azúmara ó seu paso por Castro de Rei |
| Río Azúmara ó seu paso por Castro de Rei  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9071650
* GeoNames: 3129047

 |
Non confundir con realismo socialista.
*American Gothic* (1930) de Grant Wood
**Realismo social** é o termo utilizado para describir as obras artísticas que procuran dirixir a atención ás condicións reais sociopolíticas da clase traballadora como medio para a crítica das estruturas de poder que se atopan tras estas condicións. Malia que as características deste movemento varían de nación en nación, na maioría dos casos baséase na utilización dunha forma de realismo crítico ou descritivo. Enraizado no realismo europeo, o realismo social procura revelar as tensións entre unha forza hexemónica opresiva e as súas vítimas.

Este termo adoita utilizarse de forma máis concreta para denominar o movemento artístico que xurdiu entre a primeira e a segunda guerra mundial como reacción ás duras condicións e problemas que sufriu a poboación tralo Crac de 1929. Na procura de que a arte fose máis accesible para unha maior audiencia, os artistas enfocáronse na realización de retratos realistas de traballadores anónimos así como de celebridades como símbolos heroicos de forza perante a adversidade. O obxectivo destes artistas era político, procurando expoñer as deterioradas condicións das clases baixas e traballadoras e facer responsable disto ós sistemas sociais.

O realismo social non debe confundirse co realismo socialista, a forma de arte soviética oficial institucionalizada por Iosif Stalin en 1934 e adoptada posteriormente polos partidos comunistas de todo o mundo. Difire tamén do realismo xa que non só presenta condicións de pobreza, senón que faino expresando as tensións entre dúas forzas opostas. Porén, os termos realismo social e realismo socialista utilízanse en ocasións de forma intercambiable.

Notas
-----

Todas as referencias en inglés agás cando se indique o contrario.

1. 1 2  James G. Todd Jr, *Social realism* in: Grove Art Online
2. ↑  Alice. Guillermo, (2001). *Protest/revolutionary art in the Philippines, 1970-1990*. Quezon City: University of the Philippines Press. ISBN 9715421679. OCLC 50184719.
3. ↑  Social Realism defined at the MOMA
4. ↑  Max Rieser, *The Aesthetic Theory of Social Realism*, in: The Journal of Aesthetics and Art Criticism, Vol. 16, No. 2 (Dec. 1957), pp. 237-248

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q837024
* AAT: 300061066
* EBID: ID
* MAG: 541385259

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Ricardo González Lage**, nado en 1964, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Funcionario da Xunta de Galicia nos servizos de extinción de incendios, foi elixido alcalde de Xunqueira de Espadanedo polo PPdeG en 1991, empatado ao mesmo número de escanos co CDS. Dende entón sempre revalidou a vitoria con maioría absoluta ata en cinco ocasións máis. Foi tamén deputado provincial entre 2003 e 2011. Foi durante trece anos tamén o presidente da agrupación País do Bibei-Ribeira Sacra do Sil, unha agrupación de concellos beneficiados polo Plan Leader.

En novembro de 2011, uns meses despois de revalidar a súa sexta maioría absoluta, presentou a súa renuncia aludindo "motivos persoais".

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Xunqueira de Espadanedo** 1991 - 2011 | Sucesor:**Carlos Gómez Blanco** |

Notas
-----

1. ↑  El alcalde de Xunqueira de Espadañedo renuncia al cargo Arquivado 08 de xullo de 2012 en Wayback Machine. *La Región*, 23/10/2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Xunqueira de Espadanedo
Coordenadas: 10°52′0″N 73°43′12″O﻿ / ﻿10.86667, -73.72000

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Santa Marta.
A serra dende o espazo.
Serra Nevada de Santa Marta.
A **Serra Nevada de Santa Marta** é o sistema montañoso litoral máis alto do planeta; situado ó norte de Colombia que constitúe en por si mesmo un sistema illado dos Andes, sobre a costa Caribe de Colombia. É a formación montañosa litoral máis alta do mundo, a cal se eleva abruptamente dende as costas do mar Caribe até acadar unha altura de 5.775 metros nos seus picos nevados, situados a tan só 42 quilómetros deste, poden observarse claramente dende as cidades máis achegadas.

Cunha superficie aproximada de 17.000 km², é a montaña máis alta de Colombia, illada da cordilleira dos Andes polo sistema de vales que forman os ríos Cesar e Ranchería. O seu pico máis alto é o Pico Cristóbal Colón.

A Serra Nevada de Santa Marta forma parte do Parque nacional natural Serra Nevada de Santa Marta e do Parque Nacional Natural Tayrona, os cales son administrados polo Ministerio do Medio Ambiente. Atópase entre os departamentos de Magdalena, La Guajira e o Cesar, no Caribe colombiano.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Serra Nevada de Santa Marta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Ciudad Perdida

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26728
* WorldCat
* VIAF: 244540578
* EBID: ID
* GEC: 0062648
* GeoNames: 3673867
* GND: 4054912-4
* Peakbagger: 8351

 |
Coordenadas: 52°52′59″N 6°13′47″O﻿ / ﻿52.88306, -6.22972

O **río Avoca** (en inglés *River Avoca*, en irlandés *Abhainn Abhóca*, historicamente **Abhainn Mhór / Abhainn Dé**) é un río do Condado de Wicklow, Irlanda, que discorre enteiramente dentro do condado.

Nace de dous ríos, o Avonmore (en irlandés *Abhainn Mhór*, "río grande") e o Avonbeg (*Abhainn Bheag*, "río pequeno"). Estes únense nun punto denominado "O Encontro das Augas" (*Meeting of the Waters* - *Cumar an dá Uisce*), un lugar de beleza singular, como recolle Thomas Moore nunha canción que lle dedica:

> 
> 
> *There is not in the wide world a valley so sweet,*
> *As the vale in whose bosom the bright waters meet;*
> *Oh, the last rays of feeling and life must depart,*
> 
> 
> *Ere the bloom of that valley shall fade from my heart.*
> 
> 

A vila de Avoca atópase no camiño do río.

Desemboca no Mar de Irlanda en Arklow, onde se ensancha nun grande estuario.

O val do Avoca posúe unha gran mina de cobre, e máis río abaixo estaba a fábrica de fertilizantes NET (pechada desde o 2002). Isto contribúe grandemente a que haxa contaminación no curso baixo do río.

A liña de ferrocarril Dublín-Wexford (e Rosslare) cruza o val do Avoca, nun atallo do que é a súa ruta principal bordeando a costa. A estrada R752 vai a carón da beira oeste do Avoca, desde "O Encontro" até Arklow.

| * v
* c
* e
Ríos de Irlanda |
| --- |
| Lista de ríos de Irlanda |
| Vertente norte | *Bann* ·  *Bush* ·  *Foyle* ·  *Roe* |
| Vertente do Mar de Irlanda | Avoca ·  Boyne ·  Camac ·  *Castletown* · Dargle ·  Dodder ·  Fane ·  *Lagan* ·  Liffey ·  Naniken ·  *Newry* ·  Poddle ·  *Quoile* ·  Santry ·  Slaney ·  Tolka ·  Vartry |
| Vertente do Mar Céltico | Bandon ·  Blackwater ·  Lee ·  Mahon ·  As Tres Irmás (Barrow, Nore, Suir) |
| Vertente atlántica | Clare ·  Corrib ·  *Erne* ·  Eske ·  Feale ·  Ferta ·  Fergus ·  Moy ·  Robe ·  Shannon ·  Swilly |
| Principais afluentes do Shannon: Brosna ·  Deel ·  Inny ·  Maigue ·  SuckO nome do río en cursiva indica que este corre parcial ou totalmente por Irlanda do Norte |
**Ricardo Goyanes Melgarejo**, nado en Lugo en 1873 e finado en Palencia o 17 de decembro de 1924, foi un avogado, mestre, escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Foi mestre en Ponte Sampaio e Angoares (Ponteareas) e despois oficial de Facenda en Ourense (1915). Foi nomeado auxiliar da Normal de Mestras de Ourense. Pasou despois a delegación de Facenda da Coruña e finalmente foi oficial primeiro de Facenda en Palencia. Foi redactor de *El Norte de Galicia* e *El Diario de Orense*, correspondente de *La Mañana* en Ourense e colaborou en *Ilustración Gallega*, *Vida Gallega* e *El Diario Palentino*. Foi secretario da Asociación de Escritores Gallegos Laureados e foi nomeado cabaleiro da Real Orde de Isabel la Católica e do Mérito Militar.

Obras
-----

* *Un programa para la Instrucción Primaria en España*, 1917.

Vida persoal
------------

Casou con María Osés Armesto.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario Palentino*, 17-12-1924, p. 2.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 24-7-1917, p. 2.
**Ricardo Delgado**, máis coñecido como **Pipi**, nado en Madrid o 15 de novembro de 1971, é un músico español. É segunda voz no grupo Ska-P e vocalista principal en The Locos.

Biografía
---------

Nado na humilde barriada de Belmonte na capital de España, comeza a traballar moi novo nunha empresa familiar. Durante este tempo comeza a escoitar a grupos como Leño, Topo, Asfalto ou Barón Rojo, para escoitar máis adiante a grupos tales como La Polla Records (o seu grupo favorito), Kortatu, Mano Negra, Cicatriz, Reincidentes, Korroskada, Vómito Social ou Virus de Rebelión.

Tras desempeñar varios empregos, aos 21 entra a traballar nunha empresa de calefacción e fontanería xunto con Pulpul, ao que acompaña despois do traballo aos ensaios nun local Vallecas, onde Pulpul, Julitros, Kogote, Pako e Toni Escobar ensaian durante horas.

Nos poucos e pequenos concertos que fai o grupo, Pipi adoita acompañalos para axudarlles a cargar e descargar o pouco equipo que naquel entón dispoñen. Un día, durante un parón nun concerto, os integrantes do grupo desafiárono se era quen de saír ao escenario durante un tema disfrazado de militar provocando ao público e facendo os coros do tema. Pipi acepta e ese sería o xermolo da súa andaina no grupo, no que a partir de entón desenvolve o rol de showman e de segunda voz.

No 2005, tras o parón indefinido do grupo, Pipi continúa no mundo da música e funda o grupo The Locos, do que é o vocalista, e publican dous álbums: *Jaula de grillos* (2006) e *Energía inagotable* (2008).

Tras a reunión de Ska-P en 2008 decide compaxinar á súa actividade nos dous grupos.

Discografía
-----------

### Con Ska-P

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *El vals del obrero* | (1996) |
| \* | *Eurosis* | (1998) |
| \* | *Planeta Eskoria* | (2000) |
| \* | *¡¡Que corra la voz!!* | (2002) |
| \* | *Incontrolable* | (2003) | En directo |
| \* | *Lágrimas y gozos* | (2008) |

### Con The Locos

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| \* | *Jaula de grillos* | (2006) |  |
| \* | *Energía inagotable* | (2008) |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de Pipi en ska-p.com *(en castelán)*
* Páxina de The Locos *(en castelán)*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3905517
* WorldCat
* VIAF: 3792155708718022580000
* MusicBrainz: ID

 |
**SG Wallau**| **Nome do club** | SG Wallau-Massenheim |
| **Fundado** | 1 de agosto de 1975 |
| **Pavillón** | Ländcheshalle Wallau, Wallau |
| **Capacidade** | 800 |
| **Adestrador** | Thomas Scherer |
| **Liga** | Oberliga |
| **Equipamentos** | 

|  |  |
| --- | --- |
| 





**Local** | 





**Visitante** |

 |

O **SG Wallau-Massenheim** é un equipo de balonmán da localidade de Wallau (Hofheim), Alemaña. Actualmente compite na Oberliga-Hessen.

O club foi fundado o 1 de agosto de 1975 e viviu unha época dourada a principios dos '90, cando gañou dúas Bundesligas consecutivas, dúas Copas de Alemaña tamén consecutivas, unha Copa IHF (derrotando na final ao SKA Minsk belaruso) e mesmo disputou a final da Copa de Europa de 1993, caendo fronte ao RK Zagreb croata. A pesar deste éxito, o equipo está actualmente lonxe da elite, disputando competicións rexionais.

Palmarés
--------

### Títulos internacionais

* **1 Copa IHF:** 1992

### Títulos nacionais

* **2 Handball-Bundesliga:** 1992 e 1993
* **2 Copas de Alemaña:** 1993 e 1994

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q569513
* WorldCat
* VIAF: 240514596

 |
| Rickettsiaceae |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Bacteria |
| Filo: | Proteobacteria |
| Clase: | Alphaproteobacteria |
| Orde: | Rickettsiales |
| Familia: | **Rickettsiaceae**Pinkerton, 1936 |

 |
| Xéneros |
| *Rickettsia*
*Orientia*
*Wolbachia* |

As **Rickettsiáceas** (**Rickettsiaceae**) son unha familia de bacterias gramnegativas adaptadas a unha vida como parasitos intracelulares obrigados, entre as que están as bacterias do xénero *Rickettsia*, que orixinan enfermidades en humanos  As Rickettsiaceae pertencen á orde Rickettsiales xunto coa familia Anaplasmataceae. Comprende os xéneros *Rickettsia*, *Orientia* e *Wolbachia* (este último é clasificado como anaplasmatácea nalgunhas árbores filoxenéticas, *ver Rickettsiales*).

A maioría dos patóxenos desta familia teñen un ciclo de vida no que pasan unha parte en artrópodos como as carrachas, os piollos e as pulgas, e outra parte en mamíferos, como o home, onde producen enfermidades transmitidas pola picadura do artrópodo. *Rickettsia rickettsii* considérase o organismo infeccioso prototípico do grupo, que produce a febre das Montañas Rochosas transmitida por carrachas. Son tamén importantes a *Rickettsia prowazekii*, que produce o tifo exantemático epidémico transmitido por piollos, e a *Rickettsia typhi*, que produce o tifo murino, transmitido por pulgas. A especie *Orientia tsutsugamushi* produce a febre de tsutsugamushi (antes estaba clasificada no xénero *Rickettsia*).

Xenómica
--------

As análises xenómicas comparativas identificaron 3 proteínas, RP030, RP187 e RP192, que só se atopan nos membros da familia *Rickettsiaceae* e serven como marcadores moleculares para esta familia. Ademais, son específicos para as especies de Rickettsiaceae identificadas varios indeis sinatura conservados en varias proteínas como unha inserción de 4 aminoácidos no factor de acoplamento de reparación da transcrición Mfd, unha inserción de 10 aminoácidos na proteína ribosómica L19, unha inserción de 1 aminoácido na proteína FtsZ e no factor sigma 70 maior, e unha deleción de 1 aminoácido na exonuclease VII.

Notas
-----

1. ↑  Walker DH (1996). Rickettsiae. In: Barron's Medical Microbiology (Barron S et al. eds.) (4th ed.). Univ of Texas Medical Branch. ISBN 0-9631172-1-1. (via NCBI Bookshelf).
2. ↑  Gupta, R. S. and Mok, A. (2007). Phylogenomics and signature proteins for the alpha Proteobacteria and its main groups. BMC Microbiology. 7:106. DOI:10.1186/1471-2180-7-106.
3. ↑  Gupta, R. S. (2005). Protein signatures distinctive of alpha proteobaccteria and its subgroups and a modle for alpha proteobacterial evolution. Critical Reviews in Microbiology. 3:101-135. DOI: 10.1080/10408410590922393.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1975198
* BNCF: 70312
* BNF: 12465280m
* GEC: 0208315
* GND: 1047305402
* LCCN: sh88023321
* MAG: 2781092707

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Dyntaxa: 6035223
* EOL: 4398
* EPPO: 1RICKF
* GBIF: 4647
* iNaturalist: 357023
* IRMNG: 108796
* ITIS: 956510
* NCBI: 775

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D012287

 |
Exemplo de ordenador SIMD.
Os computadores SIMD **Single instruction, multiple data**, son máquinas onde todos os seus procesadores executan o mesmo conxunto de instrucións sobre diferentes datos (o que se coñece como modelo de computación de grao fino e independencia de datos ) fronte as máquinas MIMD onde todos os procesadores executan diferentes conxuntos de instrucións sobre distintos conxuntos de datos (modelo de computación de grao groso e dependencia de datos).

Características
---------------

SIMD (Single instruction múltiple data) permite efectuar varias operacións de cálculo cunha soa instrución.
Aos procesadores baseados nesta arquitectura, coñéceselles como procesadores matriciais. 
Esta arquitectura nace debido á necesidade de aplicar repetidamente unha mesma operación en grupos de datos diferentes coma, mostras contiguas de son, matrices de vídeo, etc...
Cada procesador segue o mesmo conxunto de instrucións; diferentes elementos de información son asignados a cada procesador. Utilizan memoria distribuída. Típicamente teñen miles de procesadores simples e adoitan ser moi utilizadas en redes neuronais.

As computadoras SIMD teñen unha soa unidade de control e múltiples unidades funcionais. A unidade de control encárgase de enviar a mesma instrución a todas as unidades funcionais. Cada unidade funcional traballa sobre datos diferentes. Estes equipos son de propósito específico, é dicir, son apropiados para certas aplicacións particulares, como por exemplo o procesamento de imaxes.

Os procesadores SIMD especialízanse en problemas numéricos que poden expresarse como matrices ou vectores. Cada unidade de procesamento consta dunha ALU e rexistros, utilízanse para computar un elemento do resultado ( a técnica coñecida coma front-end von Neumann, máis un array de procesadores idénticos que realizan a mesma instrución).

Un exemplo de procesador SIMD é o procesador Pentium MMX, o cal introduciu na arquitectura IA32 un set de recursos para o tratamento de sinais. Un segundo, as placas TDA2X de Texas Instruments empregadas embebidas en proxectos de ADAS e na condución autónoma.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* ROM.
* Memoria caché.
* Memoria Flash.
* Chip.
* SPD.

### Ligazóns externas

* Los Ram Timings

1. ↑  "Computadores paralelos y evaluación de prestaciones"*(en castelán)*
Coordenadas: 42°03′37″N 7°55′58″O﻿ / ﻿42.06028, -7.93278

O **regato do Sobradiño** nace no monte de Bande, por riba dos Casares e desemboca no regato de Quintela entre Casal de Abade e As Laceiras, atrás da Ponte do Cubo. Nel atópanse o pozo Mimón e os muíños de Caíde. O curso do regato atravesa os lugares de Sanguñedo e Casal de Abade.

Toponimia
---------

A orixe etimolóxica do topónimo Sobradiño non está de todo clara. Pode que sexa un fitotopónimo referido á sobreira (*Quercus suber*) ou masa arbórea de sobreiras (sobreiral). Outros autores sinalan que poder ser un tautotopónimo, nesta caso a orixe de Sobradiño viría da voz latina *seperatu* ou *superatu* que significa "altura" ou "que está sobre ou enriba". A evolución do termo sería a seguinte: *Superatum* -> *Seperatu* ou *Superatu* -> S*uperado* -> *Suberado* -> *Soberado* -> *Sobrado* -> *Sobradiño*.

Galería de imaxes
-----------------

* O rego por Casal de Abade.
* Muíño en Caíde.
* Pozo Mimón.
* O regato.
* Fervenza.

Notas
-----

1. ↑  Quiles, Fernando Cabeza (2008). *Toponimia de Galicia*. Editorial Galaxia. ISBN 978-84-9865-092-1.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parroquia de Sanguñedo
* Verea
O **Rally de Terra de Ourense de 1992** foi a terceira edición de dito rally e a derradeira proba da tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse o 6 de decembro de 1992 e o vencedor foi o vigués José Alonso a bordo dun Citroën AX 4x4.

Pola súa parte a cordobesa afincada en Vigo Ana Barbero, con igual modelo de coche, rematou cuarta, proclamándose con este resultado campioa de Galicia de Rallys de Terra.

Desenvolvemento
---------------

O rally ourensán volvía ao calendario despois de dúas tempadas de ausencia e foi adicado á memoria do piloto ourensán Óscar Fernández, falecido nun accidente de tráfico uns meses antes. O seu Citroën AX 4x4 foi pilotado nesta proba polo seu irmán Marco Antonio.

Manuel Senra, que competía cun Peugeot 309 e por primeira vez con Faustino Suárez como copiloto, liderou a primeira parte da carreira, na que había menos lama, grazas á súa maior velocidade punta. A segunda parte porén, cunhas condicións climáticas adversas, foi dominada polos vehículos con tracción ás catro rodas, rematando con catro Citroën AX 4x4 nas catro primeiras posicións, co vigués José Alonso como gañador da proba. Ana Barbero, que chegou en cuarta posición, sumou os puntos necesarios para proclamarse campioa de Galicia de Rallys de Terra, a primeira e única muller en logralo, superando a José Caamaño e Manuel González, os outros dous pilotos que aínda conservaban posibilidades de lograr o título.

Clasificación
-------------

| Pos | Piloto | Copiloto | Vehículo | Tempo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Galicia José Alonso | Galicia Agustín Rodríguez | Citroën AX 4x4 | 18'24'' |
| 2 | España Carlos Aldecoa | España Ansotegui | Citroën AX 4x4 | a 46'' |
| 3 | España Chema González | España Alberto Sanchís | Citroën AX 4x4 | a 57'' |
| 4 | España Ana Barbero | Galicia Francisco Varela | Citroën AX 4x4 | a 1'07'' |
| 5 | Galicia Andrés González | Galicia Freire | Renault 5 GT Maxi Turbo | a 1'11'' |
| 6 | Galicia Gaspar Sierra | Galicia Manuel Caride | Volkswagen Golf GTI | a 1'12'' |
| 9 | Galicia Marco Antonio Fernández |  | Citroën AX 4x4 |  |
| Abandonos |  |
| - | Portugal João Enes | Portugal José Viana Ferreira | Lancia Delta Integrale |  |

Notas
-----

1. 1 2 3  "Ana Barbero gana el gallego de tierra". *La Voz de Galicia* (en castelán). 7 de decembro de 1992. p. 51.
2. 1 2  "Alonso, Aldecoa y Chema superaron el empuje inicial de Senra en el Rally de Orense". *La Voz de Galicia* (en castelán). 8 de decembro de 1992. p. 42.
3. ↑  "Seis muertos en accidentes de tráfico en las carreteras gallegas". *La Voz de Galicia* (en castelán). 29 de agosto de 1992. p. 27.
4. ↑  "El Rally de tierra de Orense decidirá el campeonato gallego". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña ed.). 3 de decembro de 1992. p. 54.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Rally de Terra do Carballiño** |  **Campionato de Galicia de Rallys de Terra** Tempada 1992 | Sucesor:**-** |
**María del Rosario Mariño de Lobeira e Pardo de Figueroa**, ou **de Lobera**, nada en Pontevedra o 14 de novembro de 1734 foi unha nobre galega do século XVIII da Casa Mariño de Lobeira.

Traxectoria
-----------

Filla de Fernando Pablo Mariño de Lobeira Nieto e da dama betanceira María Juana Micaela Pardo de Figueroa, era a maior de catro irmás, todas mulleres. Grazas a iso herdou do seu pai os títulos de condesa do Arco, condesa de Guaro, marquesa de Villafiel e IV marquesa da Serra. Casou en 1751 co militar e nobre madrileño Antonio Patiño e Castro.

Viviu en Zaragoza.

Todos os seus títulos nobiliarios pasaron ao seu fillo Ramón Patiño Mariño de Lobeira, que xa naceu fóra de Galicia. A partir de Rosario Mariño, os posuidores destes títulos deixan de ser galegos.

Notas
-----

1. 1 2  de Cadenas Vicent, Vicente (1980). *Caballeros de la Orden de Santiago. Siglo XVIII*. Hidalguía. ISBN 8400046188.
2. ↑  "IV Marquesa de la Sierra María del Rosario Mariño de Lobeira Pardo Figueroa". *sologenealogia.com*. Arquivado dende o orixinal o 03-08-2017. Consultado o 03-08-2017.
3. ↑  "Mariño de Lobeira". *Xenealoxía.org*. Consultado o 03-08-2017.
O **Stade Lorrain Université Club Nancy Basket**, coñecido popularmente pola abreviatura **SLUC Nancy** é un club de baloncesto da cidade Nancy, Francia. Fundado en 1967, compite na LNB Pro A, a máxima categoría do baloncesto francés. Disputa os seus partidos como local no Palais des Sports Jean Weille, pavillón con capacidade para 6 043 espectadores.

Historia
--------

O club foi fundado en 1967 por Pierre Rebourgeon, redactor deportvo do periódico *l'Est Républicain*. Comeza xogando en categorías inferiores ata que en 1994 acada o ascenso á Pro A. O seu primeiro grande éxito produciuse no 2002, gañando a Copa Korać. No 2008 o equipo gañou por primeira vez a máxima categoría do baloncesto francés.

Palmarés
--------

### Doméstico

**Liga**

* **Campións (2)**: 2008, 2011

**Segunda División**

* **Campións (1)**: 1994

**Leaders Cup**

* **Campións (1)**: 2005

**Supercopa**

* **Campións (2)**: 2008, 2011

### Europeo

**Copa Korać**

* **Campións (1)**: 2002

Xogadores históricos
--------------------

* Randolph Childress
* Meir Tapiro
* Mike James
* Francia Hervé Dubuisson
* Keith Jennings
* Francia Joseph Gomis
* Bulgaria Filip Videnov

Ligazóns
--------

* Web oficial do SLUC Nancy
* Ficha do club na web da LNB

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q762219
* WorldCat
* VIAF: 33144648230662151333
* BNF: 161015312

 |
**Prudencio Rovira Pita**, coñecido como **Rovirita**, nado en Pontevedra o 21 de setembro de 1870 e finado en Madrid o 29 de febreiro de 1960, foi un avogado, político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Estudou no Colexio dos agostiños do Escorial e na Universidade de Madrid. Especializouse por libre en Historia, Literatura e Arte. Funcionario do Ministerio de Gobernación, dedicouse integramente ao xornalismo, traballando como redactor en *El Correo*, *La Correspondencia de España* e *El Español* de Madrid. Foi secretario particular de Antonio Maura durante a maior parte da súa vida pública (1902-1925). Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Ribadeo nas eleccións de 1907 e polo distrito da Pobra de Trives nas eleccións de 1919, 1920 e 1923. Continuou colaborando en periódicos, como *Diario de Barcelona* e *El Diario Español* de Buenos Aires. En galego publicou *Hirmandade!*, un libro de poemas de contido agrarista. Recibiu a Cruz de Carlos III e a Cruz do Mérito Naval.

Obras
-----

* *El campesino gallego. (Apuntes sobre su condición social)*, 1904.
* *Tierra balear. Esbozos mallorquines*, 1913.
* *Hirmandade! Poemiña de revolta*, 1918.
* *Cartas son cartas*, 1949.
* *Maura. Infancia y juventud*, 1953.
* *Maura, acuarelista*, 1955.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* El Parlamento de hace 110 años
* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 15 de setembro de 2019 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12398282
* WorldCat
* VIAF: 36012631
* BNE: XX1361380
* Galiciana: 9918
* GND: 1060693453
* ISNI: 0000 0000 6753 8690
* LCCN: n88181759
* NTA: 093063407
* OL: OL2277245A
* PTBNP: 560093
* SUDOC: 075431300
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 100250

 |
Rómulo e Remo, criados por unha loba.
Segundo a tradición romana, **Rómulo** foi, xunto con seu irmán **Remo** o fundador de Roma. A lenda di que eran fillos de Marte e de Rea Silvia. Numitor, o pai de Rea Silvia, era o rei de Alba Longa. Foi destronado polo seu irmán Amulio, quen o expulsou da cidade, matou os seus fillos homes e obrigou a Rea Silvia a dedicarse ao culto de Vesta. Cando naceron os xemelgos foron abandonados pero unha loba atopounos e coidou deles ata que o pastor Fáustulo os recolleu. Os xemelgos querían fundar unha cidade e Rómulo trazou unha liña no chan para sinalar o recinto, no Palatino.

No ano 753 a.C. ambos comezaron a construír a cidade xunto ao monte Palatino cando, segundo a lenda, Rómulo matou a Remo por atravesar sacrilegamente o *pomoerium*. Tras a fundación da urbe, Rómulo invitou a criminais, escravos fuxidos e exiliados para lles dar asilo na nova cidade, chegando así a poboar cinco dos sete outeiros de Roma. Para conseguir esposas aos seus cidadáns, Rómulo convidou aos sabinos a un festival, onde raptou as mulleres sabinas e levounas a Roma. Logo da conseguinte guerra cos sabinos, Rómulo uniu os sabinos e os romanos baixo o goberno dunha *diarquía* xunto co líder sabino Tito Tacio.

Rómulo dividiu a poboación de Roma entre homes fortes e aqueles non aptos para combater. Os combatentes constituíron as primeiras lexións romanas, mentres que o resto se converteron nos plebeos de Roma, e de todos eles, Rómulo seleccionou a 100 dos homes de máis alta liñaxe como senadores. Estes homes foron chamados patricios, e os seus descendentes serían considerados como a casta nobiliaria romana. Tras a unión entre romanos e sabinos, Rómulo agregou outros 100 homes ao Senado.

Tamén baixo o reinado de Rómulo se estableceu a institución dos augures como parte da relixión romana, así como os *Comitia Curiata*. Rómulo dividiu á xente de Roma en tres tribos:

* romanos (*ramnes*).
* sabinos (*titios*).
* o resto (*luceres*).

Cada tribo elixía a dez *coviriae* (curias, comunidade de homes), achegando ademais 100 cabaleiros e 10 centurias de infantes cada unha, conformando así a primeira lexión de 300 xinetes e 3.000 infantes. Ocasionalmente podía convocarse unha segunda lexión en caso de urxencia.

Logo de 38 anos de reinado, Rómulo librara numerosas guerras, estendendo a influencia de Roma por todo o Lacio e outras áreas circundantes. Pronto sería recordado como o primeiro gran conquistador, así como un dos homes máis devotos da historia de Roma. Tras a súa morte aos 54 anos de idade, foi divinizado como o deus da guerra Quirino, honrado non só como un dos tres deuses principais de Roma, senón tamén como a propia cidade de Roma divinizada.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Rómulo e Remo*** |

* Monarquía romana
* Imaxes sobre mitoloxía romana en Commons

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2197
* WorldCat
* VIAF: 59885084
* BNF: 15127597q
* CERL: cnp00545090
* EBID: ID
* GEC: 0056704
* GND: 119019620

 |
**Rosana Ubanell**, nada en Pamplona o 20 de xuño de 1958, é unha xornalista e escritora navarra, residente en Miami.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en xornalismo pola Universidade de Navarra e traballou como correspondente para diversas publicacións españolas, como a revista *Tiempo de Hoy*, da que foi correspondente en Bruxelas entre 1986 e 1990. En 1990 foi vivir a Washington, D.C. como correspondente da *Tribuna de la Actualidad*. En 2002 trasladouse a Miami, onde traballa como subdirectora da revista *Nexos*, da compañía aérea American Airlines. Ten un título de MBA en Transaccións Internacionais da Universidade George Mason de Virxinia.

Acadou recoñecemento literario pola súa novela *Volver a morir*, unha historia de suspense ambientada en Miami protagonizada polo detective cubano-estadounidense Nelson Montero. Foi a primeira novela de Penguin Books publicada en lingua castelá.

En 2012 Rosana Ubanell publicou a súa segunda novela, *Perdido en tu piel*. É unha novela romántica, e a trama desenvólvese, entre outros lugares, en Nova York, Marbella e México.

Obra
----

* *Volver a morir* (2011)
* *Perdido en tu piel* (2012)

Notas
-----

1. ↑  "Rosana Ubanell (COM ´80) presenta su último libro *Volver a morir*" Arquivado 15 de setembro de 2019 en Wayback Machine. web da Universidade de Navarra, 15 de decemebro de 2011 *(en castelán)*.
2. ↑  "Entrevista con Rosana Ubanell", *Diario de Navarra*, 13 de novembro de 2011 *(en castelán)*.
3. ↑  "Miami es el Macondo del norte", entrevista en *El País*, 26 de decembro de 2011
4. ↑  "Sin Miami no hubiese sido escritora"[*Ligazón morta*], entrevista en *El Nuevo Herald*, 15 de xaneiro de 2012 *(en castelán)*.
5. ↑  "Writer Rosana Ubanell tackles first love in her second novel" Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en *Fox News Latino*, 7 de abril de 2013 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7367316
* WorldCat
* VIAF: 187126915
* Europeana: ID
* ISNI: 0000 0001 3996 5561
* LCCN: no2011155577

 |
***Secuestrados en Xeorxia*** é unha longametraxe de 90 minutos de duración, feita para televisión en 2003 e dirixida por Gustavo Balza. Foi producida por Portozás Visión para TVG e Telecinco e conseguiu un nomeamento ó mellor telefilme nos Premios Mestre Mateo 2004.

Sinopse
-------

Francisco e José Manuel Clavijo, dous empresarios españois, viaxan a Xeorxia coa intención de comprar unha xoia que en España revenderán a un prezo alto. O intermediario do negocio é Carlos, socio de Francisco en Xeorxia. Pero as cousas non saen como esperaban. A Francisco e a José Manuel secuéstranos un grupo de guerrilleiros que, en realidade, son cómplices de Carlos. El pretende levar unha parte do rescate que pagarán as familias dos secuestrados. Trátase dunha historia baseada en feitos reais.

Entrementres, en Madrid, Rosa e Helena – as mulleres dos secuestrados – intentan logra-la liberación dos seus maridos por tódolos medios diplomáticos posibles… Ata que non queda outro remedio que ir a Xeorxia e paga-lo rescate que esixen os secuestradores.

Equipo técnico
--------------

* Axudante de produción: Xabier Eirís, Pablo Atienza, Quique Batet
* Produción executiva: David Martínez
* Axudante de dirección: José Manuel Quiroga
* Dirección de arte: Alexandra Fernández
* Dirección de produción: María Liaño
* Efectos especiais: Ricardo Spencer
* Script: Ana Monteagudo
* Xefe de son: José Manuel Sospedra

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Consello da Cultura Galega
* Axencia Audiovisual Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12400173
* FilmAffinity: 843494
* IMDb: tt0326126
* TMDb: 351833

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Prudencio Landín.

**Prudencio Landín Tobío**, nado en Pontevedra o 6 de marzo de 1877 e finado na mesma cidade o 18 de maio de 1955, foi un avogado, político, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Andrés Landín (un "riestrista" e "monterista" moi destacado) e Dolores Tobío, estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Dirixiu o periódico estudantil *El Escolar* (1891) e fundou e dirixiu as revistas *Pontevedra en Broma* e *El Impertinente*. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e estableceuse con bufete propio en Pontevedra. En 1910, logo da morte do seu pai, substituíuno á fronte do *Diario de Pontevedra*. Foi profesor e director da Escola Normal.

Entrou en contacto con José Canalejas militando na súa facción liberal-demócrata a comezos do século XX. Como canalejista, vinculouse ao agrarismo e serviu como avogado ao Directorio Antiforista de Teis, salientando como orador nas concentracións agrarias. Pero a súa carreira política truncouse debido aos cambios de rumbo ideolóxico: foi liberal pero estivo ao servizo de Canalejas, Eugenio Montero Ríos, José Riestra López ou Manuel García Prieto. Na ditadura de Primo de Rivera formou parte da Unión Patriótica. Na II República foi o principal representante do Partido Agrario Español en Galicia. Na posguerra foi cronista de Pontevedra.

*La paternidad de La Casa de la Troya*.

Obras
-----

* *La parternidad de La casa de la Troya ante los tribunales de justicia*, 1925.
* *De mi viejo carnet*, 1952.

Lápida no Cemiterio de Santo Amaro.

Vida persoal
------------

Casou con Gloria Carrasco Calderón, e dous dos seus fillos (Rafael e Prudencio Landín Carrasco) foron gobernadores civís no franquismo. Outro dos seus fillos, Amancio Landín Carrasco, destacou como xornalista e escritor.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Prudencio Landín Tobío Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* *Gran Enciclopedia Gallega Silverio Cañada*, artigo *LANDÍN, Prudencio*.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán). Bibliófilos Gallegos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12398280
* WorldCat
* VIAF: 87084736
* BNE: XX1310297
* Galiciana: 36614
* SUDOC: 112148743

 |
**Reggie Lewis**, nado o 21 de novembro de 1965 en Baltimore (Maryland) e finado mentres adestraba dun ataque ao corazón o 27 de xullo de 1993, na Universidade de Brandeis, en Waltham (Massachusetts) foi un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Dous anos máis tarde do seu falecemento, o xornal The Wall Street Journal publicou que a causa da súa morte puido ser debida ao consumo de cocaína, pero este feito nunca foi probado.

Traxectoria deportiva
---------------------

### Universidade

A súa traxectoria universitaria transcorreu en Boston, na Northeastern University' onde fixo unhas excelentes cifras de 22,2 puntos e 7,9 rebotes por partido, o cal lle permitiría dar o salto á NBA.

### Profesional

Foi elixido no draft da NBA de 1987 polos Boston Celtics, no posto 22 da primeira rolda. Chegou a xogar coas grandes estrelas dese equipo, como Larry Bird, Kevin McHale ou Robert Parish, xa no final das súas carreiras. En 1993 sucedeu a Bird no posto de capitán, e no seu primeiro partido de play-offs, contra Charlotte Hornets, sufriu un desmaio, sen chegar a saber que aquel fora o seu último partido como profesional. Pouco máis tarde, falecería vítima dun ataque ao corazón.

A súa camiseta co número 35 foi retirada como homenaxe á súa persoa polos Celtics. O seu espírito seguiu vivo ao crearse, tras a súa morte, o "Reggie Lewis Track and Athletic Center", do cal foi parcialmente fundador, e que desenvolve atletas en disciplinas como o atletismo e o baloncesto. Durante as súas 6 tempadas en Boston, fixo 21,5 puntos, 5,3 rebotes e 3,1 asistencias por partido.

#### Equipos

* Boston Celtics (1987-1993)

Logros persoais
---------------

* Elixido para o All-Star Game en 1992.
* Único xogador nos 59 anos de historia dos Celtics en conseguir, na mesma tempada, máis de 100 puntos, rebotes, asistencias, roubos de balón e tapóns (tempada 91-92).
* A súa camiseta co número 35 foi retirada polos Boston Celtics.

Notas
-----

1. ↑  "Report: Doctors Suspected That Cocaine Killed Celtics' Lewis". *archive.seattletimes.com*. Consultado o 2021-02-23.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas de Reggie Lewis Arquivado 25 de marzo de 2010 en Wayback Machine.
* Lembrando a Reggie Lewis, en NBA.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q555411
* WorldCat
* VIAF: 28774758
* FAST: 352645
* LCCN: n95022297
* SNAC: w6k438fr
* Basketball-Reference: lewisre01
* NBA: 77384

 |
*Para ver información sobre consultas anteriores, ver referendo escocés de 1979*
O **Referendo escocés** foi unha consulta popular que se lle fixo á cidadanía escocesa o 11 de setembro de 1997 sobre o que se coñeceu como a **devolución** do parlamento, isto é, a creación dunha cámara lexislativa propia. O resultado foi afirmativo.

Preguntas
---------

O referendo escocés de 1997 era un referendo prelexislativo que tivo lugar unicamente en Escocia. O referendo foi establecido polo goberno laborista de Tony Blair, que acababa de gañar as eleccións. Era a segunda consulta que se celebraba no territorio escocés sobre a cuestión da reinstauración dun parlamento autónomo con sede en Edimburgo, despois da frustrada de 1979.

Aos escoceses e escocesas preguntóuselle daquela por dúas cuestións: 

1. *Está vostede de acordo en que exista un Parlamento escocés?*
2. *Está vostede de acordo en que ese parlamento teña capacidade para variar os impostos?*

Posicionamentos
---------------

* O Partido Laborista, o Partido Nacional Escocés, o Partido Liberal-Demócrata e o Partido Verde de Escocia apoiaban o dobre **si**.
* O Partido Conservador apoiaba o dobre **non**.

Resultados
----------

O resultado foi afirmativo para as dúas preguntas.

#### Primeira pregunta: a cámara

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Si** | **Si (%)** | **Non** | **Non (%)** | **Participación (%)** |
| 1,775,045 | 74.3 | 614,400 | 25.7 | 60.4 |

#### Segunda pregunta: os impostos

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Si** | **Si (%)** | **Non** | **Non (%)** | **Participación (%)** |
| 1,512,889 | 63.5 | 870,263 | 36.5 | 60.4 |

Resposta do goberno
-------------------

Estes resultados supuñan un claro apoio á restauración da cámara lexislativa en Escocia. Ora ben, con estes mesmos resultados non se obtería tampouco o apoio que esixía a primeira das consultas, que necesitaba un 50% sobre o electorado, e non sobre o voto emitido. Aínda así, os resultados foron moito máis amplos ca en 1979.

Como consecuencia desta resposta popular, o parlamento británico aprobou a Lei de Escocia de 1998, pola que se creaba un parlamento escocés e un goberno escocés.

Véxase tamén
------------

* Referendo escocés de 1979
* Referendo de independencia de Escocia de 2014

* Portal:Historia
* Portal:Escocia
O **río Bidasoa** (en francés *Bidassoa*), tamén chamado **río Baztan** en Baztan, é un curso fluvial do País Vasco, que atravesa as provincias de Navarra e Guipúscoa e separa esta de Lapurdi (Francia).

Etimoloxía
----------

O mesmo nome actual do río, Bidasoa, podería aludir a Oiasso: "A ruta a, ou de, Oiasso", Bid-aso-a, de Bide = Camiño ou ruta, a Oiasso, ou tamén Oeaso, e o artigo -a, en éuscaro... E é que a ruta desde Pompelo a Oiasso terminaba bordeando cinguidamente o río desde varios quilómetros antes, por mor da abrupta orografía.

Outra versión faría derivar o nome do río do latín: "Via ad Oiasso". En calquera caso a mesma palabra en éuscaro actual, "bidea" (o camiño).

Percorrido
----------

Nace nos Pireneos navarros, no termo de Erratzu na unión das regatas Izpegi e Iztauz. Desde a cabeceira e ata a localidade de Oronoz-Mugairi denomínaselle «**río Baztan**». A partir de aquí recibe o nome de «**río Bidasoa**».

No territorio navarro chega ata Endarlatsa, marca durante dez quilómetros a fronteira entre España e Francia e termina desembocando no Mar Cantábrico entre Hendaia e Irún, en Behobia.

Ao longo do seu percorrido recibe numerosos ríos e regatas que, por orde son a regata Ceberia, o río Ezkurra, o barranco Iruribieta, o río Latsa e a regata Etxalar, e os arroios Arregi e Onin.

Desemboca entre Hendaia (Francia) e Hondarribia (España) no mar Cantábrico xunto ao Cabo Higer. A Illa dos Faisáns pertence a ambos países.

Pesca
-----

No río hai pesca de salmón e troita.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14352
* WorldCat
* VIAF: 1643159035159701380003
* BNE: XX455309
* GEC: 0009982
* GeoNames: 3128045
* GND: 7532415-5
* OSM: 7166562

 |