| Serratia marcescens |
| --- |
| *S. marcescens* on an XLD agar plate. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Bacteria |
| Filo: | Proteobacteria |
| Clase: | Gammaproteobacteria |
| Orde: | Enterobacteriales |
| Familia: | Enterobacteriaceae |
| Xénero: | *Serratia* |
| Especie: | ''***S. marcescens''*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Serratia marcescens'**Bizio 1823 |

***Serratia marcescens*** é unha especie de bacterias gramnegativa, con forma de bacilo da familia Enterobacteriaceae, que é patóxena para os humanos e está implicada en infeccións nosocomiais (en hospitais), especialmente bacteremias asociadas ao uso de catéteres, infeccións do tracto urinario e infeccións de feridas. Atópase normalmente nos tractos respiratorio e urinario de adultos hospitalizados e no tracto gastrointestinal de nenos.

Debido á súa presenza ubicua no medio ambiente, e a súa preferencia polos ambientes húmidos, *S. marcescens* é común nos cuartos de baño (especialmente nas unións entre os azulexos, esquinas das duchas, liñas de pingas de auga do inodoro e lavabo), onde se manifesta como unha coloración rosa e película viscosa na que se alimenta de materiais que conteñen fósforo e substancias graxas dos residuos de xabón e champú.

Unha vez establecida, a completa erradicación do organismo é a miúdo difícil, pero pode conseguirse coa aplicación de lixivia. Escorrer e secar as superficies despois de usalas pode tamén previr o establecemento da bacteria ao eliminar as súas fontes de alimentación e facer o seu ambiente menos hospitalario.

*S. marcescens* pode atoparse tamén en ambientes como o lixo, ou en sitios supostamente "estériles", e na biopelícula subxinxival dos dentes. Debido a isto, e ao feito de que *S. marcescens* produce un pigmento tripirrólico de cor vermella-laranxa chamado prodixiosina, pode causar manchas nos dentes. A vía bioquímica pola que se produce a prodixiosina non se coñece excepto as súas fases finais. Nestas fases, un monopirrol (MAD) e un bipirrol (MBC) sofren unha reacción de condensación encimática para finalmente formar a prodixiosina. A produción de prodixiosina está regulada por un produto do xene hexS. A produción de prodixiosina está regulada por cambios no medio de crecemento e cambios de temperatura.

Identificación
--------------

*S. marcescens* é un organismo móbil e pode crecer a temperaturas que van desde 5–40 °C e a pHs entre 5 e 9. Diferénciase doutras bacterias gramnegativas pola súa capacidade de hidrolizar a caseína, o que permite que produza unha metaloproteinase extracelular que se cre funciona nas interaccións entre a célula e a matriz extracelular. *S. marcescens* tamén pode degradar o triptófano e o citrato. Un dos produtos finais da degradación do triptófano é o ácido pirúvico, que se incorpora despois a diferentes procesos metabólicos da bacteria. *S. marcescens* pode utilizar o citrato como fonte de carbono. Para identificar o organismo, pódese realizar tamén unha proba de vermello de metilo, que determina se o microorganismo realiza a fermentación ácida mixta, que é negativa en *S. marcescens*. Outra determinación é a capacidade de producir ácido láctico por medio do seu metabolismo fermentativo e oxidativo, na que *S. marcescens* mostra ser ácido láctico O/F+.

| Proba | Resultado |
| --- | --- |
| Tinguidura de Gram | - |
| Oxidase | - |
| Produción de indol | - |
| Vermello de metilo | >70% - |
| Voges-Proskaeur | + |
| Citrato (Simmons) | + |
| Produción de sulfuro de hidróxeno | - |
| Hidrólise da urea | >70% - |
| Fenilalanina desaminase | - |
| Lisina descarboxilase | + |
| Motilidade | + |
| Hidrólise da xelatina, 22 °C | + |
| Produción de ácido a partir da lactosa | - |
| Ácido a partir da glicosa | + |
| Ácido a partir da maltosa | + |
| Ácido a partir do manitol | + |
| Ácido a partir da sacarosa | + |
| Redución do nitrato | + (para o nitrito) |
| Desoxirribonuclease, 25 °C | + |
| Lipase | + |
| Pigmento | vermello nalgúns biovares |
| Produción de catalase (24h) | + |

Patoxenicidade
--------------

Nos humanos, *S. marcescens* pode causar infeccións en varios sitios do corpo, como o tracto urinario, tracto respiratorio, feridas, e ollos, onde pode causar conxuntivite, queratite, endoftalmite, e infeccións no conduto lacrimal. En raros casos pode causar endocardite e osteomielite (especialmente en persoas adictas a drogas intravenosas), pneumonía, e meninxite. A maioría das cepas de *S. marcescens* son resistentes a varios antibióticos debido á presenza de factores R, que son un tipo de plásmidos que levan un ou máis xenes de resistencia a antibióticos, e todas se consideran resistentes á ampicilina, macrólidos, e cefalosporinas da primeira xeración (como a cefalexina).

*S. marcescens* causa no coral corno de alce *Acropora palmata* unha doenza decolorante. Pode infectar tamén ao verme da seda.

En laboratorios de investigación nos que se emprega a mosca *Drosophila*, estes insectos sofren con certa frecuencia infeccións por *S. marcescens*. A infección maniféstase como un coloración rosa ou placa dentro ou sobre as larvas e pupas, ou sobre a súa comida habitual de azucres e amidón (especialmente se foi indebidamente preparada).

Historia
--------

### Posible papel en milagros medievais

Debido á pigmentación producida pola expresión do seu pigmento prodixiosina, e a súa capacidade para crecer no pan, *S. marcescens* foi proposta como unha explicación natural aos relatos medievais da "milagrosa" aparición de sangue durante a Eucaristía, que fixo que o Papa Urbano IV instituíse a festa do Corpus Christi en 1264. A historia desenvólveuse durante unha misa en Bolsena en 1263 celebrada por un crego de Bohemia que, segundo di o relato, tiña dúbidas sobre a transubstanciación, ou conversión do pan e o viño eucarísticos no sangue e corpo de Cristo. Durante esa misa, o pan da Eucaristía parecía sangrar e o crego non daba limpado do pan todo ese "sangue".

### Descubrimento

*Serratia marcescens* descubriuna en 1819 o farmacéutico veneciano Bartolomeo Bizio, como causa dun episodio de coloración vermello sangue da polenta na cidade de Padua. Bizio deulle nome ao microorganismo catro anos despois en honor a Serafino Serrati, un físico que inventou un modelo primitivo de barco de vapor. O epíteto *marcescens* (do latín "descomposición") elixiuno pola rápida deterioración do pigmento; de feito, as observacións de Bizio fixéronlle crer que o organismo se descompoñía nunha substancia mucilaxinosa unha vez chegado á madurez Despois, *Serratia* foi renomeada como *Monas prodigiosus* e *Bacillus prodigiosus* antes de que fose finalmente restaurado o nome orixinal de Bizio na década de 1920.

### Papel en probas de guerra biolóxica

Ata a década de 1950, críase erradamente que *S. marcescens* non era patóxena, e a súa coloración vermella foi usada en experimentos escolares para rastrear infeccións. Durante a guerra fría, foi utilizada como simulante en probas de guerra biolóxica das forzas armadas dos EEUU que a pretendían estudar en probas de campo como substituta da bacteria da tularemia, que fora utilizada como arma nesa época. En 1950 na operación secreta da mariña chamada "Operation Sea-Spray" *S. marcescens* foi liberada desde globos que se facían estourar sobre a área da baía de San Francisco en California, pouco despois 11 persoas enfermaron e unha morreu de infeccións das que se culpou á bacteria (con todo, non se demostrou concluintemente que o responsable fora esa bacteria). A bacteria foi tamén combinada con fenol e un simulante do *Bacillus anthracis* e esparexida pola área de Dorset por científicos militares dos Estados Unidos e o Reino Unido como parte das probas DICE de 1971 a 1975.

Notas
-----

1. ↑  Hejazi A, Falkiner FR (1997). "Serratia marcescens". *J Med Microbiol* **46** (11): 903–12. PMID 9368530. doi:10.1099/00222615-46-11-903.
2. 1 2 3  Auwaerter P (October 8, 2007). "Serratia species". *Point-of-Care Information Technology ABX Guide*. Johns Hopkins University. Arquivado dende o orixinal o 14 de abril de 2013. Consultado o 30 de xullo de 2013. .
3. 1 2 3 4  Anía BJ (October 1, 2008). "Serratia: Overview". *eMedicine*. WebMD. .
4. ↑  TanikawaT, Nakagawa Y, Matsuyama T (2006). "Transcriptional downregulator hexS Controlling Prodigiosin and serrawettin W1 biosynthesis in Serratia marcescens.". Microbiol Immunol 50 (8): 587–96. PMID 16924143.
5. ↑  Bergey's Manuals of Determinative Bacteriology, by John G. Holt, 9th ed. Lippincott Williams & Wilkins, January 15, 1994. pp. 217
6. ↑  "*Serratia Marcescens* seton implant infection & orbital cellulitis". *EyeRounds.org*. Arquivado dende o orixinal o 22 de febreiro de 2014. Consultado o 2006-04-06.
7. ↑  Patterson KL, Porter JW, Ritchie KB; et al. (2002). "The etiology of white pox, a lethal disease of the Caribbean elkhorn coral, *Acropora palmata*". *Proc Natl Acad Sci USA* **99** (13): 8725–30. PMC 124366. PMID 12077296. doi:10.1073/pnas.092260099.
8. ↑  Eugene Rosenberg, Yossi. Coral Health and Disease. (Google books)
9. ↑  Lu Yup-Lian. Silkworm Diseases, Números 73-74. Páxina 30. (Google book)
10. ↑  Bennett JW, Bentley R (2000). "Seeing red: The story of prodigiosin". *Adv Appl Microbiol*. Advances in Applied Microbiology **47**: 1–32. ISBN 978-0-12-002647-0. PMID 12876793. doi:10.1016/S0065-2164(00)47000-0.
11. ↑  "The Mass at Bolsena by Raphael". *Vatican Museums*. Consultado o 2006-05-03.
12. 1 2  Sehdev PS, Donnenberg MS (1999). "Arcanum: The 19th-century Italian pharmacist pictured here was the first to characterize what are now known to be bacteria of the genus *Serratia*". *Clin Infect Dis* **29** (4): 770, 925. PMID 10589885. doi:10.1086/520431.
13. ↑  Merlino CP (1924). "Bartolomeo Bizio's Letter to the most Eminent Priest, Angelo Bellani, Concerning the Phenomenon of the Red Colored Polenta". *J Bacteriol* **9** (6): 527–43. PMC 379088. PMID 16559067.
14. ↑  "How the U.S. Government Exposed Thousands of Americans to Lethal Bacteria to Test Biological Warfare". *Democracy Now!*. Arquivado dende o orixinal o 14 de novembro de 2007. Consultado o 27 de agosto de 2018.
15. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 11 de novembro de 2006. Consultado o 30 de xullo de 2013.
16. ↑  Cole, Leonard A. (1988). *Clouds of Secrecy: The Army's Germ-Warfare Tests Over Populated Areas. (Foreword by Alan Cranston.)*. Totowa, New Jersey: Rowman & Littlefield. ISBN 0-8476-7579-3.
17. ↑  Regis, Ed. *The Biology of Doom : America's Secret Germ Warfare Project*. Diane Publishing Company. ISBN 0-7567-5686-3.
18. ↑  Cole, *Op. cit.*, pp 85-104.
19. ↑  Barnett, Antony (2002-04-21). "Millions were in germ war tests". *The Guardian*. Consultado o 2012-10-27.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* eMedicine

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q140004
* JSTOR: serratia-marcescens
* MAG: 2776309202

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BacDive: 5165
* EPPO: SERRMA
* GBIF: 3221754
* iNaturalist: 356660
* IRMNG: 10714910
* ITIS: 958620
* NCBI: 615
* WoRMS: 422818

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D012706
* MeSH: B03.440.450.425.814.664
* UMLS: C0036766
* UNII: FB3Y68CF2Y

 |