recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dead Skeletons** é unha banda de rock psicodélico islandesa formada en Reiquiavik no ano 2008 por Jón Sæmundur Auðarson (Nonni Dead), Henrik Björnsson e Ryan Carlson Van Kriedt.

Historia
--------

Dead Skeletons formouse en 2008 cando o líder Jón Sæmundur Auðarson realizou unha exposición no Museo de Arte de Reiquiavik. Necesitaba música para acompañar a instalación polo que Auðarson, Henrik Björnsson (tamén de Singapore Sling) e Ryan Carlson Van Kriedt (ex-Sunsplit, tamén en Asteroid #4) gravaron a canción "Dead Mantra", que se converteu nun éxito no underground conseguíndolles un contrato con A Records, que editou o tema como sinxelo o 26 de novembro de 2010.

O seu álbum de estrea, *Dead Magick*, foi editado o 11 de novembro de 2011, seguido de tres lanzamentos en 2012: o sinxelo "Om Mani Peme Hung" en xaneiro (a través de Too Pure), o EP *(Orð)* en setembro (a través de Sound of Cobra) e un sinxelo de dous temas titulado" Buddha-Christ" en decembro (a través de Fuzz Club Records). En novembro de 2013 a banda editou outro sinxelo de dous temas, "Dead Comet", a través do selo Dead Monk Records.

Dead Skeletons foi invitada a actuar no festival All Tomorrow's Parties Iceland en xuño de 2013 en Ásbrú.

Unha influencia importante no espírito da banda é a condición de seropositivo de Auðarson durante moito tempo e o seu resultante medo á morte. *The Guardian* comentou, "a filosofía de Dead Skeletons baséase nun berro de batalla psicodélico e nunha serie de mantras para inspirar á xente a aceptar a vida e a morte nunha mesma medida".

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Dead Magick* | 2011 | A Records |

Notas
-----

1. ↑  "Dead Skeletons". *Discogs* (en inglés). Consultado o 2020-01-11.
2. ↑  "Dead Skeletons". *All Tomorrow's Parties* (en inglés). Consultado o 2020-01-11.
3. ↑  "The Quietus | Features | Escape Velocity | Spiritual Battle Songs: Dead Skeletons Interviewed". *The Quietus* (en inglés). Consultado o 2020-01-11.
4. ↑  McGee, Alan (2009-10-28). "Dig it! Anton Newcombe finds his spiritual home at last | Alan McGee". *The Guardian* (en inglés). ISSN 0261-3077. Consultado o 2020-01-11.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16248694
* Discogs: 2072007
* MusicBrainz: ID

 |
Euskaltegi municipal de Barakaldo, en Biscaia.
Os ***euskaltegi*** (pronunciado "euskaltegui") son centros de ensino da lingua éuscara orientados, maioritariamente, á ensinanza de adultos. Os euskaltegis atópanse principalmente na Comunidade Autónoma Vasca e Navarra, aínda que tamén os hai en Iparralde. Ademais, as *euskal etxeas* (casas ou centros culturais vascos) atópanse distribuídas por todo o mundo.

Existen dous tipos de euskaltegis dependendo da súa titularidade:

* Euskaltegis públicos: dependentes dos concellos. Denomínanse *Udal euskaltegiak* e no 2009 había 44 en Euskadi.
* Euskaltegis privados: dependentes de organismos ou persoas privadas.

A meirande parte dos euskaltegis de titularidade privada agrúpanse en federacións, entre as que destacan Alfabetatze eta Euskalduntze Koordinakundea (AEK) e Ikastari Kultur Elkartea (IKA). Aqueles euskaltegis onde se poden realizar estudos en réxime de internado reciben o nome de *barnetegi* (pronunciado "barnetegui").

Euskaltegi Abarrak, de AEK, en Durango.

Etimoloxía
----------

O termo *euskaltegi* componse da palabra éuscara *euskal*, que se refire á lingua éuscara e *-tegi* que sinala "lugar", en consecuencia, o termo pódese traducir como "o lugar do éuscaro". *Barnetegi* componse por *barne* que significa "interno" e podería traducirse como "lugar de internos".

Notas
-----

1. ↑  Kintana e outros, Xabier (1991). *Hiztegia bi mila*. Donostia: Elkar S.A. ISBN 84-7529-983-0.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Aprende éuscaro!Arquivado 20 de marzo de 2013 en Wayback Machine. no portal da mocidade de Euskadi na web do Goberno Vasco. *(en éuscaro)* *(en castelán)*
* Web de Ulibarri Euskaltegia, en Bilbao Arquivado 02 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. *(en éuscaro)* *(en castelán)*
* Páxina web de AEK *Alfabetatze Euskalduntze Koordinakundea* Coordinadora de Alfabetización en éuscaro *(en éuscaro)* *(en castelán)* *(en francés)*
* Web de HABE *(en éuscaro)* *(en castelán)*
* Páxina web de IKA, *Ikastari Kultur Elkartea* *(en éuscaro)* *(en castelán)*
**Eusebio Dávalos Furtado**, nado na Cidade de México o 24 de marzo de 1909 e finado o 27 de xaneiro de 1968, foi un médico homeópata, antropólogo físico e servidor público mexicano.

Durante a súa xestión á fronte do INAH, promoveu a identidade nacional mexicana, o resgardo do patrimonio cultural e a modernización museográfica, a través da construción de museos como o Museo Nacional de Antropoloxía, o Museo Nacional do Vicerreinado, o Museo Nacional das Culturas e a Galería de Historia (coñecido popularmente como Museo O Caracol).

Traxectoria
-----------

Graduouse como médico homeópata, cirurxián e parteiro no Instituto Politécnico Nacional en 1938 coa tese profesional *Contribución al estudio del Pyrogenium, un producto biológico utilizado en la terapéutica homeopática*.

Foi o primeiro graduado da licenciatura en antropoloxía física da Escola Nacional de Antropoloxía e Historia. Graduouse con honras coa tese de mestría *La deformación craneana entre los tlatelolcas.* Foi director do INAH entre 1957 e 1968, salientando entre as súas accións a promoción de novas lexislacións a prol da conservación do patrimonio cultural de Mesoamérica, así como xestións para a construción dos que son importantes recintos museográficos mexicanos como o Museo Nacional de Antropoloxía, o cal conseguiu en 1964.

Estudou, entre outros restos, os de Hernán Cortés e os atribuídos por Eulalia Guzmán a Cuauhtémoc.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5852285
* WorldCat
* VIAF: 303305884
* FAST: 1454167
* ISNI: 0000 0003 9804 5014
* LCCN: n82119677
* NTA: 145797872
* Persée: 65580
* SUDOC: 165194065

 |
**Feminismo ateo** é un movemento que defende o feminismo dentro do ateísmo. As ateístas feministas condenan a relixión como fonte principal de opresión das mulleres e desigualdade, crendo que a maioría das relixións son sexistas e opresivas para as mulleres.

Historia
--------

### Ernestine Rose

Ernestine Rose era unha feminista e atea.
A primeira feminista coñecida como atea foi Ernestine Rose, nada en Polonia o 13 de xaneiro de 1810. A súa confesión aberta de descrenza no xudaísmo, cando ela era unha adolescente, púxoa en conflito co seu pai (que era un rabino) e desenvolveu unha relación desagradábel. A fin de forzala as obrigacións da fe xudaica, o seu pai, sen o seu consentimento, buscoulle un prometido xudeu cando tiña dezaseis anos. No canto de discutir o caso nun tribunal xudeu, foi a un tribunal secular, clamou polo seu caso e gañou. En 1829, foi a Inglaterra, e en 1835, foi unha das fundadores da *Association of All Clases of All Nations*, asociación atea británica que avogaba polo "dereitos humanos para todas as persoas, independentemente de sexo, clase, cor ou nacionalidade." Ensinou en Inglaterra e nos Estados Unidos (mudándose alí en maio de 1836) e foi descrita por Samuel Putnam III como "unha das mellores profesoras do seu tempo." El escribiu que "ningún home ortodoxo (no sentido relixioso) podería gañarlle en debate".

Notas
-----

1. ↑  "Does God Hate Women?". *New Statesman*. Arquivado dende o orixinal o 31 de decembro de 2010. Consultado o 26 de xullo de 2010.
2. 1 2 3  Rose, Ernestine. "A Troublesome Female". *theists.org*. Arquivado dende o orixinal o 20 de novembro de 2010. Consultado o 25 de novembro de 2010.

* Portal:Feminismo
**Feminacionalismo** ou **femonacionalismo** é un termo que describe a asociación entre un tipo de ideoloxía nacionalista e algúns postulados do movemento feminista con motivacións xenófobas.

O termo foi orixinalmente proposto pola académica Sara R. Farris para referirse aos procesos polos que certos poderes se aliñan con algunhas reivindicacións do movemento feminista co fin de xustificar posicións racistas, xenófobas ou aporófobas, apoiándoas sobre os prexuízos de que as persoas migrantes han de ser forzosamente machistas e de que a sociedade occidental é completamente igualitaria. Desta forma, faise uso das mulleres e os dereitos conseguidos para soster posturas en contra da inmigración, sendo cada vez máis común entre partidos de ultradereita.

As principais críticas a este fenómeno céntranse no uso parcial e sectario que se fai do movemento feminista para amparar fins baseados na intolerancia, obviando o propio sexismo e a falta dunha igualdade real na sociedade occidental no seu conxunto.

Notas
-----

1. 1 2  Farris, Sara R. (2017). *In the Name of Women's Rights: The Rise of Femonationalism* (en inglés). Duke University Press. ISBN 9780822369608.
2. 1 2 3  Gutiérrez, Icíar (20 de maio de 2019). "Cuando la extrema derecha recurre al feminismo para adornar su discurso xenófobo". *eldiario.es* (en español).
3. 1 2  Maroño, Álex (14 de xuño de 2018). "¿Un feminismo de derechas?". *El Orden Mundial* (en español).
4. ↑  Farris, Sara R. (2012). "Femonationalism and the "Regular" Army of Labor Called Migrant Women". *History of the Present* (en inglés) **2** (2): 184–199. ISSN 2159-9785. doi:10.5406/historypresent.2.2.0184.
5. ↑  Miralles, Nora (Xaneiro de 2019). "Género y Políticas de la Inseguridad" (PDF). *Centre Delàs d’Estudis per la Pau* (en español). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de agosto de 2019. Consultado o 13 de setembro de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Feminismo*** |

### Outros artigos

* *Purplewashing*
* Homonacionalismo
* Etnocentrismo
* Islamofobia
* Feminismo islámico
* Feminismo negro
* Feminismo poscolonial
Chámase **euscaldún** ou **euscalduna** (do éuscaro *euskaldun* ou *euskalduna*) a quen fala a lingua éuscara. Etimoloxicamente conxuga a palabra *euskara* co sufixo *-dun* (en galego "que o ten"). Polo tanto, aquela persoa que sexa quen de falar o éuscaro é euscaldún (*euskaldun*), sexa cal sexa a súa orixe. En Iparralde e en Navarra tamén se emprega a variante *eskualdun*. En zonas de Zuberoa, o termo *üskualdün* emprégase só para os falantes do dialecto suletino, mentres que ós demais falantes de éuscaro chámanos *manex*.

A quen fala o éuscaro como lingua materna chámaselle *euskaldun zahar* (literalmente, "vascofalante vello"), mentres que os que o aprenden como segunda lingua son denominados *euskaldun berri* ("vascofalante novo").

Nun senso máis amplo, en éuscaro tamén se ten utilizado o termo *euskaldun* para facer referencia ós nados no País Vasco, independentemente de que saiban ou empreguen habitualmente a lingua. Neste caso, é máis preciso o termo *euskal herritar* ("cidadán vasco").

Por oposición, tamén existe a forma *erdaldun* ou *erdeldun*, que fai alusión ó falante dun idioma diferente do éuscaro, habitualmente o castelán e o francés. A lingua que non é éuscaro, calquera que sexa, é nomeada como *erdara*, que se podería traducir como "lingua vida" (de *erdu*, "vir", e *-era*, "xeito/maneira") ou ben como "case lingua", (de *erdi*, "case, medio" e *-era*, "xeito/maneira"). Polo tanto, o falante de *erdara* sería o *erdaldun*.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Euscaldún*.
2. ↑  "Publicación de "Los Vascos-Euskaldunak"". Arquivado dende o orixinal o 31 de decembro de 2002. Consultado o 20 de setembro de 2013.
3. ↑  Eusquera y castellano: ¿Conflicto lingüístico en el País Vasco?, por Fernando Polanco Martínez
Algunhas mulleres negras sentíanse marxinalizadas polo Movemento de Liberación da Muller.
O **feminismo poscolonial** é unha forma de feminismo que se desenvolveu como resposta ó feito que o feminismo parecía centrarse só nas experiencias de mulleres das culturas occidentais. Busca dar conta da maneira en que o racismo, a política económica de longa duración, e os efectos culturais do colonialismo afectan a mulleres non-brancas, non-occidentais no mundo poscolonial.

Orixínase como unha crítica ás teóricas feministas dos países desenvolvidos. A crítica sinala as tendencias universalizadoras da corrente feminista principal e argumenta que as mulleres que viven en países non occidentais son vistas de maneira terxiversada.

O feminismo poscolonial argumenta que ó empregar o termo «muller» como grupo universal, as mulleres son entón só definidas polo seu xénero e non por clase social, raza, etnicidade ou preferencia sexual. As feministas poscoloniais tamén traballan para achegar as ideas do indixenismo e outros movementos feministas do terceiro mundo na corrente principal do feminismo occidental. O *feminismo do terceiro mundo* sostén a idea de que o feminismo en países deste espazo xeopolítico non é importado do primeiro mundo, senón orixinado de ideoloxías e factores socioculturais internos.

Notas
-----

1. ↑  *Feminist practice & poststructuralist theory* (2nd ed.). Blackwell. 1997. ISBN 978-0-631-19825-3.
2. ↑  McEwan, Cheryl (2001-04). "Postcolonialism, feminism and development: intersections and dilemmas". *Progress in Development Studies* (en inglés) **1** (2): 93–111. ISSN 1464-9934. doi:10.1177/146499340100100201.
3. ↑  Narayan and Harding (ed.). "Decentering the Center". *Essence of Culture and a Sense of History: A Feminist Critique of Cultrual Essentialism*. Indiana University Press.
4. ↑  *Feminism and nationalism in the Third World* (Rev. ed.). Kali for Women. ISBN 978-0-86232-265-6.

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7234128
* MAG: 2778328643

 |
Protesta contra o peche do xornal en 2009.
***Euskaldunon Egunkaria*** foi dende 1990 e até o momento do seu peche por orde xudicial en 2003, o único xornal que se publicaba integramente en éuscaro. O seu único antecesor como tal foi o breve *Eguna*, entre xaneiro e xuño de 1937, editado polo Goberno Vasco en plena Guerra civil española e o seu sucesor como medio en éuscaro é *Berria*, publicado nos territorios de Euskal Herria.

Historia e características
--------------------------

Editábase en Guipúscoa, e distribuíase nos territorios de lingua éuscara. Aínda que a súa liña editorial non tivese un rumbo político determinado, certos medios españois considerábano afín á esquerda nacionalista vasca, mesmo cando entre os seus redactores e colaboradores había unha gran diversidade ideolóxica.

O seu peche por resolución xudicial e as actuacións xudiciais posteriores estiveron rodeadas de polémica. Finalmente, o 12 de abril de 2010, 7 anos despois de ser clausurado, a Audiencia Nacional de España absolveu os 5 directivos do medio procesados por pertenza á organización ETA. Na sentenza figuraba o seguinte:

> 
> 
> *(...) el cierre del diario no tenía habilitación constitucional directa y carecía de una norma legal especial y expresa que la autorizara(...) tampoco se ha acreditado ni directa ni indirectamente que el periódico haya defendido los postulados de la banda terrorista, haya publicado un solo artículo a favor del terrorismo o de los terroristas ni que su línea editorial tuviese siquiera un sesgo político determinado (...)*
> 
>

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Euskaldunon Egunkaria***  |

* Egunkaria International *(en inglés)*
* FAQ do caso Egunkaria *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q775074
* BNF: 16625800v
* GEC: 0260917

 |
A **crioxenia** é un ramo da fisicoquímica que estuda tecnoloxías para a produción de temperaturas moi baixas (por baixo de −150°C, de −238°F ou de 123 K), principalmente ata a temperatura de ebulición do nitróxeno líquido ou aínda máis baixo, e o comportamento dos elementos e materiais nestas temperaturas sendo que a tecnoloxía usada explora os efectos de transferencia térmica entre un axente e o medio. Ese ramo da ciencia que é constantemente asociado co seu principal sector, a criobioloxía, que é o estudo de baixas temperaturas en organismos.

Ademais das escalas de temperatura comúns, como Fahrenheit, Celsius e Kelvin, os crioxenistas usan outras escalas de temperatura, como a de Rankine.

Sendo licuados, gases como o nitróxeno e o helio ​​en moitas aplicacións crioxénicas. O nitróxeno líquido é o elemento máis usado na crioxenia e é adquirido legalmente en todo o mundo. O helio líquido xeralmente tamén é usado e permite acadar temperaturas aínda máis baixas.

Estes gases almacenanse en recipientes especiais coñecidos como frascos de Dewar, ou botellas de Dewar, que teñen aproximadamente 1.8 metros de altura e 90 centímetros de diámetro, mais existen tamén os tanques xigantes en operacións comerciais máis grandes. Os frascos de Dewar foron nomeados en homenaxe ao seu inventor, James Dewar, o primeiro home a licuar o hidróxeno

Outro uso da crioxenia son os combustibles crioxénicos. Estes, principalmente compostos de osíxeno e hidróxeno, son usados ​​como combustibles para foguetes. O comercio internacional de gas natural é practicado na súa forma crioxénica, o gas natural licuado ou GNL.

Definicións
-----------

Crioxeniaé o ramo da física e enxeñería que estuda a produción e uso de temperaturas moi baixas. Aínda que vulgarmente confundida, non se debe confundir coa criónica.
Criobioloxíaé o estudo da vida a baixas temperaturas.
Criocirurgiacirurxía que aplica temperaturas moi baixas (por baixo de -196 °C) para destruír tecido maligno, por exemplo, células cancerosas.
Criónicaé a preservación a baixas temperaturas de humanos ou mamíferos co obxectivo de ser reanimado no futuro. A criónica non é considerada como unha parte da criobioloxía, xa que continúa dependente en gran parte de especulacións de tecnoloxía futura que pode ou non ser inventada.
Criopreservacióntecnoloxía a través da cal células, tecidos ou embrións son preservados polo arrefriamento por debaixo do punto de conxelación da auga.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Criopreservación

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192116
* GND: 4078299-2
* LCCN: sh85078650
* MAG: 179725390
* NDL: 00572767
* TESF: cryogenics

 |
Os **Encontros de Música Tradicional de Carboeiro** son unha festa folclórica galega, que se celebra anualmente no Mosteiro de Carboeiro, durante a primeira fin de semana de xuño.

Historia
--------

En 2003 tres asociacións culturais do concello de Silleda (Adellis, Dame Lume e Asociación Xuvenil Os Ultreias) uníronse para organizar unha reunión de músicos tradicionais na contorna do mosteiro de Carboeiro. Para tal finalidade crearon a *Asociación Intercultural dos encontros de musica tradicional de Carboeiro*, unha asociación cultural que "formalizou" unhas xuntanzas que xa se iniciaran, se ben dun xeito máis informal, no ano 2000. A filosofía da festa é reproducir as antigas foliadas tradicionais ás que asistían os mozos das parroquias limítrofes. 

Os Encontros de Carboeiro celébranse durante dous días. Comezan o sábado arredor das 12 da maña cunha xuntanza de todos os gaiteiros no patio do mosteiro. Os músicos amenizan a seguir un xantar popular nas campas de Carboeiro. Pola tarde e noite sucédense as actuacións de músicos, contacontos, cantares de cego, representacións teatrais ao tempo que teñen lugar exposicións e representacións teatrais. Pola noite ten lugar un concerto no interior do mosteiro, e no día seguinte, o domingo, sácase en procesión á Santa Ferreña, a patroa dos encontros.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Procesión de Santa Ferreña |
| Procesión de Santa Ferreña  |

|  |
| --- |
| Mosteiro de Carboeiro |
| Mosteiro de Carboeiro  |

 |

Notas
-----

1. ↑  "Asoc.intercultural dos encontros de musica tradicional de Carboeiro Santa Ferreña". *www.bandeira.org*. Consultado o 2023-06-16.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Foliada en Carboeiro - TVG (Alalá nº 218 - 2017)
**Eusko Langileen Alkartasuna** (en éuscaro *Solidariedade dos Traballadores Vascos*), hoxe en día máis coñecido como **ELA** é un sindicato nacionalista vasco historicamente ligado ó Partido Nacionalista Vasco. Foi fundado o 23 de xullo de 1911 en Bilbao baixo o nome *Solidariedade de Obreiros Vascos* e coa intención de minorar a influencia dos sindicatos de clase (UGT e CNT) entre os traballadores vascos, en concreto entre os de orixe vasca en contraposición dos provenientes doutros lugares.

Nas súas primeiras fases o sindicato realizaba labores de asistenza social entre os seus afiliados. A expansión de ELA foi moi rápida nos territorios de Guipúscoa e Biscaia, pero máis lenta en Navarra e Álava. A día de hoxe, é o sindicato máis forte na Comunidade Autónoma Vasca en número de afiliados e delegados. Séguenlle CCOO-Euskadi e LAB.

Jose Elorrieta, antigo secretario xeral de ELA

Primeiro Congreso (1929)
------------------------

O seu primeiro congreso celebrouse os días 12 e 13 de outubro de 1929 no frontón Astelena de Éibar.

Segundo Congreso (1933)
-----------------------

Foi celebrado en Vitoria durante os días 29 e 30 de abril e 1 de maio. Prodúcese o cambio de nome a ELA.

Terceiro Congreso (1976)
------------------------

Estaba previsto a súa celebración en Pamplona en 1936, pero a sublevación fascista interrompeu as actividades legais deste sindicato durante 40 anos. Posteriormente celebraríase en Zornotza e Éibar. Durante a transición ELA opúxose ós Pactos de La Moncloa.

Cuarto Congreso
---------------

Nel ELA apoiou o Estatuto de Guernica, malia advertir das súas carencias en políticas sociais.

Na actualidade é a primeira central sindical da CAV con diferenza e unha importante forza sindical en Navarra. Conta con máis de 100.000 afiliados.

Notas
-----

1. ↑  "ELA en cifras". Arquivado dende o orixinal o 27 de marzo de 2009. Consultado o 18 de abril de 2009.
2. ↑  ESTORNÉS ZUBIZARRETA, Idoia: «Entre partido y sindicato. Eusko Langileen Alkartasuna-Solidaridad de Trabajadores Vascos (Movimiento Socialista de Euskadi, 1969-1976)», *Historia contemporánea*, ISSN 1130-2402, pag. 41, 2010.

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial de ELA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3061014
* WorldCat
* VIAF: 140159621
* EBID: ID

 |
**Fenarete** (en lingua grega: Φαιναρέτη) foi a nai do filósofo grego Sócrates  e do seu medio irmán, Patrocles.

Traxectoria
-----------

Tivo dous fillos con dous homes diferentes: Sócrates é o fillo que tivo con Sofronisco e Patrocles é o que tivo con Queredemo.

Pouco se sabe sobre a vida de Fenarete. No diálogo platónico *Teeteto*, Sócrates compara o seu traballo de filósofo co dela de parteira.

Na *Memorabilia* de Xenofonte, demóstrase a veneración de Sócrates pola súa nai [] na discusión con Lamprocles, o seu fillo máis vello. Sócrates eleva un ton agresivo contra o seu fillo, dicindo: 

> 
> 
> Estás enfadado con túa nai, malia saberes moi ben que sexa o que sexa o que ela diga, ela non fala non só para facerche mal ningún, senón que ela che desexa máis ben do que ningún ser humano podería desexar.
> 
>

Notas
-----

1. 1 2  Platón, *Teeteto* [en liña]
2. 1 2  Platón, *Eutidemo* [en liña]
3. ↑  Neste diálogo, o seu nome non se menciona.
4. 1 2  Xenofonte, *Memorabilia*, II [en liña]
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Factotum.

***Factotum*** é a segunda novela do estadounidense Charles Bukowski, publicada en 1975. A trama narra a historia do alter ego do autor, Henry Chinaski, que foi rexeitado por mor da segunda guerra mundial, e mentres tanto converteuse nun *factotum*, facendo traballos de todo tipo.

Trama
-----

*Factotum* está ambientada en 1944, e segue a vida do alcólico e desempregado Henry Chinaski, nos barrios pobres das rúas de cidades como Os Ánxeles, Nova York, Nova Orleáns ou St. Louis. Busca traballos compatibles co seu maior amor: a escritura. Os seus relatos adoitan ser rexeitados, pero non perde a esperanza, dado que calquera escritor se considera o mellor do mundo.

Namentres, ten varias mozas, desde camareiras, a rapazas perdidas coma el. Tamén coñece algún compañeiro co que apostar nos hipódromos e beber unhas cantas cervexas ou whisky escocés.

Adaptacións cinematográficas
----------------------------

A novela foi levada ó cine no ano 2005 por Bent Hamer co título de *Factotum*, con Matt Dillon no papel de Chinaski.
Relación vectorial entre potencia activa (P), aparente (S) e reactiva (Q).
O **factor de potencia** nun sistema que xera ou consome enerxía eléctrica é unha magnitude adimensional con valores comprendidos entre -1 e +1 indicativo da relación entre a potencia activa e a potencia aparente. Segundo o convenio poderíase entender que o factor de potencia varía so entre 0 e 1 pero podendo ser capacitivo ou indutivo.

Nun sistema monofrecuencia calcúlase como o coseno do ángulo que forman o vector da potencia aparente e o eixo de abscisas cando esta se representa nun plano complexo, este ángulo é normalmente referido como φ (fi). É habitual na nomenclatura técnica falar do factor de potencia como cos(φ) cando se trata dun sistema sen compoñentes harmónicas.

Nun sistema con compoñentes harmónicas o factor de potencia tamén é a relación entre a potencia aparente e a potencia activa pero o seu cálculo é algo máis complexo, adoitase a coñecer o factor de potencia como λ (lambda), e non coincide co cos(φ).

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q750454
* BNCF: 43741
* EBID: ID
* GND: 4167276-8
* LCCN: sh85041886
* MAG: 64424096

 |
**FADESA** foi un dos principais grupos inmobiliarios españois, que naceu con capital galego e que tivo a sede na Coruña. Entrou en liquidación en 2015.

Historia
--------

Construción de Fadesa
Foi creada na Coruña en 1993 polo empresario Manuel Jove. Este asociouse con outros tres investidores (Faustino Fernández, Demetrio e Severino) que conformaban a inmobiliaria Fadese para a compra unha gran parcela de terreos en Oleiros. Finalmente Jove terminou comprando e cambiando o nome da sociedade a Fadesa.

Especializouse ao comezo no desenvolvemento de grandes proxectos de vivenda protexida. En 1993 comezou a súa expansión fóra de Galiza, empezando por Castela e León. En 1999 deu o salto internacional, entrando no mercado de Portugal, e no 2000 abriu a súa delegación en Marrocos. Diversificou a súa actividade con investimentos patrimoniais en hoteis, campos de golf, adegas de viño...).

No 2006 a inmobiliaria Martinsa, presidida por Fernando Martín, lanzou unha OPA amigable polo 100% de Fadesa por 4.045,2 millóns de euros. O 14 de decembro de 2007 levouse a cabo a fusión entre Fadesa e Martinsa, dando lugar a un novo grupo cotizado co nome de Martinsa-Fadesa.

Martinsa-Fadesa reduciu a venda de vivendas en 2007 nun 36 %, con 6.691 vivendas fronte ás 10.446 do 2006. Chegou a ter presenza na práctica totalidade do estado a través de 20 delegacións e máis de 50 puntos de venda. A nivel internacional participa en grandes proxectos, como o maior resort turístico de Marrocos, cunha superficie de 300.000 metros cadrados. O novo grupo ten previsto diversificar a súa actividade cara á obra civil e cara ás enerxías renovables e, malia que trasladará a sede operativa a Madrid, manterá a sede social na Coruña.

En 2008 anunciouse a quebra de Martinsa-Fadesa, cunha gran débeda contraída en boa medida durante o proceso de fusión. O 14 de xullo dese ano convocouse un concurso de acredores, o maior de España até ese momento. A decisión do consello de administración foi presentada nos xulgados da Coruña, e propúxose ao Ministerio de Traballo un expediente de regulación de emprego que afectou a 234 persoas empregadas (o 26,5 % do cadro de persoal).

O concurso de acredores foi superado en xaneiro de 2011.

En 2015 o grupo entrou en liquidación cunha débeda de 3 200 millóns de euros.

Críticas
--------

No 2004, 1.200 veciños agrupados no Colectivo Nacional de Afectados Síndrome Fadesa, iniciaron a vía penal contra a compañía, baixo as acusacións de delito de risco, falsidade documental e estafa. O proceso xudicial non foi iniciado.

Notas
-----

1. ↑  "El carpintero que quebró dos veces", artigo en *El País*, 25 de xullo de 2007 *(en castelán)*.
2. ↑  "Martinsa supera el concurso de acreedores, el mayor de la historia en España" Arquivado 22 de xaneiro de 2011 en Wayback Machine. artigo en *Xornal de Galicia*, 19 de xaneiro de 2011 *(en castelán)*.
3. ↑  El juez aprueba el plan de liquidación de Martinsa Fadesa expansion.com

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fadesa
* Colectivo Nacional de Afectados Sindrome Fadesa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1391894
* WorldCat
* VIAF: 309570685

 |
Criopreservación de rebentos de plantas.
**Criopreservación** ou **crioconservación** é un proceso onde células ou tecidos biolóxicos son preservados a través da conxelación a temperaturas moi baixas, xeralmente −196 °C (o punto de ebulición do nitróxeno líquido).

Criopreservación de células estaminais
--------------------------------------

A criopreservación de células estaminais é a técnica de illar e manter as células nai a baixas temperaturas para que toda a súa composición permaneza inalterada e a súa viabilidade mantida por tempo indefinido. O proceso de criopreservación require que as mostras de sangue, que contén células nai, sexan sometidas a un arrefriamento moderado e controlado para salvagardar a viabilidade das células. Tras a chegada á temperatura de 196 º negativos as células estaminais poderán ser mantidas neste estado por tempo indefinido.

### Proceso

No momento que as mostras de sangue, que conteñen as células estaminais, chegan ao laboratorio procédese ao procesamento de viabilidade, en que é feita a contaxe\* celular que determina o número de leucocitos, o número de células mononucleadas e o número de células CD34+. Esta fase engloba, ademais, as probas que indicarán se a mostra está ou non contaminado por bacterias, virus ou fungos. Tras a separación celular, en que son separadas as células estaminais das varias células que constitúen o noso sangue, procédese á fase da Criopreservación - cada mostra é debidamente identificada e rotulada procedéndose, de seguida, á baixada gradual de temperatura, a unha velocidade controlada dos 4 °C ata os 120 °C negativos. A continuación a mostra colócase nun contedor de nitróxeno líquido á temperatura de -196 °C, podendo ser criopreservada por tempo indeterminado. O control de baixada de temperatura diminúe a posibilidade de perda de viabilidade celular da mostra evitando a formación de cristais de xeo no seu interior.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1144664
* BNCF: 51190
* BNF: 12247555z
* EBID: ID
* GND: 4344464-7
* JSTOR: cryopreservation
* LCCN: sh85034422
* MAG: 179933525

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D015925
* MeSH: E01.370.225.500.620.760.160

 |
A **Estrella Galicia Artesana** é unha cervexa especial lanzada ao mercado por Estrella Galicia en maio do 2011. Trátase dunha cervexa de autor asinada polo prestixioso cociñeiro galego Pepe Solla. Segundo a empresa galega, esta cervexa *foi concibida e elaborada co obxectivo de maridar perfectamene cos peixes e mariscos, tan típicos da gastronomía galega*. É a primeira dunha serie de cervexas que a empresa galega lanzará ao mercado nos vindeiros anos. A produción inicial desta cervexa especial foi de 150.000 litros embotellada en botellas de 33 centilitros cun peche abre-fácil que permite prescindir dun abridor e facilitar a súa apertura inmediata.

Presentación
------------

O 11 de maio do 2011, Estrella Galicia presentou a súa nova **Estrella Galicia Artesana** no marco do evento gastronómico *Santiago (e) Tapas*, onde esta cervexa foi a cervexa oficial e premiou unha das tapas que optaron ao concurso polo seu maridaxe co produto. Manel Pérez Piñón, responsable de *Trade Marketing* de Estrella Galicia, comentou na presentación do produto que *"foi un luxo traballar man a man con Pepe Solla neste proxecto"*. Pola súa banda, Pepe Solla manifestou sentirse *"como un neno pequeno na noite dos Reis Magos"* e expresou a súa ilusión por *"combinar a miña profesión no ámbito da gastronomía coa creación dun produto a medida, colaborando cos mestres cervexeiros de Estrella Galicia e involucrándome no proceso dende o principio".*

Características
---------------

É unha cervexa de carácter máis suave e fresco, cunha gradación alcohólica de 4,2 graos. Ten un intenso aroma a cereal e lixeiros toques de mel. No seu sabor, lixeiramente amargo na boca, destaca inicialmente o carácter a malte acompañado de herba de limón equilibrado co amargor do lúpulo empregado na súa elaboración.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Presentación de Estrella Galicia Artesana na web oficial de Estrella Galicia.
Biblioteca da Facultade de Xeografía e Historia.
Unha **facultade** é unha institución docente de estudo e investigación que normalmente constitúe unha subdivisión dunha universidade. Abrangue unha área de estudo concreta ou un conxunto de áreas relacionadas. A antiga Universidade de París, que serviu de modelo para a maioría das universiades medievais de Europa, tiña catro facultades: Teoloxía, Leis, Medicina e Artes. Todos os alumnos tiñan que graduarse nunha delas para poder proseguir os estudos noutra das tres restantes.

As facultades deben o seu nome ó feito de que teñen a atribución ou potestade legalmente recoñecida de outorgar graos académicos, o cal supón que son consideradas autoridades cualificadas para certificar a calidade da formación e os coñecementos dos seus propios titulados. Os graos académicos que outorga unha facultade poden ser de licenciatura ou enxeñaría, de mestría e especialmente, o de doutoramento. Tamén poden ofrecer diplomaturas. Antigamente outorgaban tamén o grao de bacharelato, que era un grao académico até certo punto semellante á actual diplomatura. Nalgunhas universidades, como a UNAM de México, os centros docentes que non teñen programas de doutoramento son chamadas escolas, reservando o nome de *facultade* para aqueles que si o teñen.

Notas
-----

1. ↑  Charles William Eliot, Association of American Universities, "Discussion of the Actual and the Proper Line of Distinction Between College and University", *Journal of proceedings and Addresses of the First and Second annual conferences*, Volumes 1-12 (1901), p. 38.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Facultade Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180958
* BNCF: 7815
* GEC: 0182895
* GND: 4016344-1
* MAG: 886490113
* NKC: ph870435

 |
A **crítica literaria feminista** é a crítica literaria baseada na teoría feminista, ou, máis xenericamente, polas políticas do feminismo. Usa os principios feministas e a ideoloxía para criticar a linguaxe da literatura. Esta escola de pensamento procura analizar e describir as formas polas cales a literatura retrata a narrativa da dominación masculina a través da explotación económica, social, política e forzas psicolóxicas inseridas dentro da literatura.

Centro de documentación e recursos feministas na Biblioteca Pública Central de Vigo.
A súa historia foi ampla e variada, a partir de obras clásicas do século XIX. Autoras como George Eliot e Margaret Fuller apuntan o traballo teórico en estudos sobre as mulleres e estudos de xénero, segundo autoras da "terceira onda". En xeral, a crítica literaria feminista antes da década de 1970—na primeira e segunda onda do feminismo—estaba preocupada coa autoría das mulleres e a representación da condición das mulleres dentro da literatura; incluíndo a representación de personaxes ficticias femininas. Alén diso, a crítica feminista estaba preocupada coa exclusión das mulleres da literatura. 

Dende o desenvolvemento de máis complexas concepcións de xénero e subxectividade e da terceira onda do feminismo, a crítica literaria adoptou unha variedade de novas rutas, especialmente na tradición da teoría crítica da Escola de Frankfurt. Foi considerado o xénero nos termos Freudiano e Lacaniano da psicanálise, como parte da deconstrución das relacións existentes de poder, e como unha política concreta de investimento. A crítica literaria feminista está intimamente asociada co nacemento e o crecemento dos estudos queer. A preocupación máis tradicional, central feminista, continuou coa representación e a política da vida das mulleres desempeñando un papel activo nas críticas. Máis especificamente, a moderna crítica feminista lida con cuestións relacionadas coa percepción intencional e non intencional patriarcal en aspectos-chave da sociedade, incluíndo a educación, a política e a forza de traballo.

Notas
-----

1. ↑  "Teoria literária e Escolas de Crítica".
2. ↑  Barry, Pedro, 'Feminista de Crítica Literária" no *Início teoria* (Manchester University Press: 2002), ISBN 0-7190-6268-3

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Feminismo*** |

### Bibliografía

* Judith Butler. *Gender Trouble*. ISBN 0-415-92499-5.
* Sandra Gilbert and Susan Gubar. *The Madwoman in the Attic: The Woman Writer and the Nineteenth-Century Literary Imagination*. ISBN 0-300-08458-7.
* Toril Moi. *Sexual/Textual Politics: Feminist Literary Theory*. ISBN 0-415-02974-0; ISBN 0-415-28012-5 (second edition).
* Rita Felski, "Literature After Feminism" ISBN 0-226-24115-7
* Annette Kolodny. "Dancing through the Minefield: Some Observations on the Theory, Practice, and Politics of a Feminist Literary Criticism."
* Adele Reinhartz. "Jewish Women's Scholarly Writings on the Bible."
* Elisabeth Fiorenza, feminist Bible scholar.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3495027
* JSTOR: feminist-literary-theory
* MAG: 2777606730
* NKC: ph120157

 |
Unha **binaria espectroscópica** é unha estrela binaria onde as dúas compoñentes están tan próximas entre si, ou tan afastadas da Terra, que non poden ser separadas visualmente, nin sequera utilizando poderosos telescopios. Porén, a súa natureza binaria pode establecerse grazas ó desprazamento Doppler das súas liñas espectrais.

Ó xirar sobre o centro de masas común, a estrela sucesivamente aproxímase e arrédase da liña de visión. Este movemento xera na espectro combinado das dúas estrelas unha oscilación regular ou desdobramento das súas liñas espectrais. As binarias espectroscópicas con liñas dobres presentan dous conxuntos de liñas que oscilan con fases opostas, cada un correspondente a unha estrela, este tipo de binarias espectroscópicas adoitan ser denominadas "SB2". As binarias espectroscópicas cunha soa serie de liñas amosan a oscilación dun único grupo de liñas, o espectro córrese cara ó azul e despois cara ó vermello (e volta a comezar nun bucle infinito), isto é debido a que a estrela secundaria é moi feble respecto á principal, este tipo de binarias espectroscópicas adoitan ser denominadas "SB1".

As estrelas binarias que sexan visuais e espectroscópicas son moi escasas, e son unha fonte inestimable de información cando son atopadas. As binarias visuais teñen moi a miúdo grandes separacións entre si, con períodos medidos dende anos até incluso séculos; por conseguinte, teñen velocidades orbitais moi pequenas para seren medidas espectroscopicamente. E viceversa, as binarias espectroscópicas que se moven rápido dentro das súas orbitas, fano por que están moi preto entre si, normalmente moi pechadas para seren detectadas coma binarias visuais. Para que unha binarias sexa visual e espectroscópica debe estar relativamente preto da Terra.

Mizar A foi a primeira binaria espectroscópica descuberta no 1889 por Edward Charles Pickering. O seu período orbital é de 20,5 días e ambas as compoñentes son aproximadamente igual de luminosas. Na seguinte táboa recóllense algunhas das binarias espectroscópicas máis coñecidas:

| Nome | Designación de Bayer | Período orbital | Variable Eclípsante |
| --- | --- | --- | --- |
| Deneb Algedi | δ Capricorni | 1,02278 días | Si |
| Menkalinan | β Aurigae | 3,9600 días | Si |
| Zeta Centauri | ζ Centauri | 8,024 días | No |
| Subra | ο Leonis | 14,5 días | No |
| Mizar A | ζ Ursae Majoris | 20,5 días | No |
| Kappa Velorum | κ Velorum | 116,65 días | No |
| Mufrid | η Bootis | 494 días | No |
| Furud | ζ Canis Majoris | 675 días | No |
| Talitha Borealis A | ι Ursae Majoris | 4028 días | No |
| Alhena | γ Geminorum | 12,6 anos | No |

Véxase tamén
------------

* Estrela binaria.
* Espectroscopia astronómica.

Notas
-----

* The internet Encyclopedia of Science *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1993624
* EBID: ID
* UAT: 1557

 |
A **Crítica xornalística** trátase dun artigo xornalístico asinado que utiliza a modalidade do discurso expositivo-argumentativo dentro do arquixénero didáctico para expresar un xuízo razoado de valor sobre calquera produción na terreo da arte, o deporte e a cultura. Por iso pode facer:

* Crítica literaria
* Crítica teatral
* Crítica cinematográfica
* Crítica artística
* Crítica televisiva
* Crítica musical
* Crítica deportiva

A crítica contén polo xeral unha parte expositiva que pode ser mesmo unha ficha inicial cos detalles obxectivos. A crítica literaria pode adoptar a forma máis breve ou a máis longa e pormenorizada da recensión, que con frecuencia escapa ao xénero xornalístico e atopa acomodo nas revistas especializadas. Ha de constar dunha breve introdución sobre a traxectoria do autor e un exame e xuízo valorativo sobre a obra.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Crítica xornalística*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326038
* GEC: 22595274

 |
**Ghaleb Jaber Ibrahim**, nado en Ainablus (Nablus) en 1950, é un médico e empresario palestino asentado en Santiago de Compostela. É propietario do hotel Araguaney e da produtora de televisión CTV, responsable de programas como o *Supermartes* e da produción do telefilme *Novo de Parmuíde*.

Traxectoria
-----------

Ghaled Jaber vivía como agricultor en Cisxordania, fillo dun militar do exército xordano. Durante a guerra dos Seis Días, con 17 anos, emigrou coa súa familia, cruzando o río Xordán. Trala súa chegada a Compostela, comezou a estudar Medicina na USC, rematando seis anos despois. Completou a súa formación cun máster en Dirección de Empresas e un doutoramento en Xornalismo.

A súa dona, Regina, é filla dun rico emigrante galego en Venezuela. Trala morte do seu sogro, herdou a súa fortuna. Teñen cinco fillos.

En abril de 1984 constituíu a Fundación A­raguaney, da que é presidente. Publicou dous libros en castelán: *Palestina, crónica de una injusticia* (Ir Indo, 2002) e *Génesis de Israel* (2004).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web da AVG.
* "O Islam é unha relixión progresista" Arquivado 18 de setembro de 2008 en Wayback Machine. entrevista de R. Castro Tarrio en *Vieiros*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535537
* WorldCat
* VIAF: 82873944
* BNE: XX975691
* IMDb: nm3410069
* ISNI: 0000 0000 6639 8876

 |
Faial de Montejo.
O **Faial de Montejo** é unha masa boscosa localizada no municipio madrileño de Montejo de la Sierra.

Características
---------------

Trátase dunha masa boscosa de máis de 100 hectáreas de gran valor paisaxístico e ecolóxico; na que se mesturan faias e carballos. Considérase o faial máis meridional de toda Europa.

Protección
----------

No 1974, por medio do Decreto 2868/1974, do 30 agosto, declarouse o lugar coma *Sitio natural de interese nacional*. Posteriormente no 2005, englobouse dentro da Reserva da Biosfera da Serra do Rincón. O lugar recibe unha grande afluencia de visitantes e unha variada rede de sendeiros permite o seu coñecemento. Para evitar o impacto destas afluencia humana regulouse o número de visitantes por día mediante un plan de uso público.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Guía turística del canal de Isabel II. La Sierra del Agua. El Pais/Aguilar, 2005 *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q539730
* WorldCat
* VIAF: 315140209
* WHC: 1133ter-065

 |
O **Getafe Club de Fútbol B** é o equipo filial do Getafe Club de Fútbol, de Primeira División. Fundado en 1983, actualmente milita na Segunda División B, categoría na que xoga desde o seu debut na tempada 2010-11.

Historia
--------

Nace do mesmo xeito que o primeiro equipo, en 1983. Tras varios anos nas categorías inferiores logra ascender por primeira vez a Terceira División en 1994, aínda que só disputa a tempada 1994-95. Anos despois volvería a Terceira para permanecer tres tempadas, desde 1999 ata 2001, aínda que en malas posicións.

O club volveu ascender a Terceira no ano 2004. Do mesmo xeito que o primeiro equipo, o Getafe B mantivo unha boa serie de resultados desde entón, quedando nos últimos dous anos nos postos que permiten disputar o *playoff* para subir a Segunda División B. O filial xetafense certificou o seu ascenso á división de bronce na tempada 2009/10.

Uniforme
--------

* **Uniforme titular:** Camiseta, pantalón e medias cor azul escuro.
* **Uniforme alternativo:** Camiseta, pantalón e medias cor vermella.

Estadio
-------

O filial getafense xoga na *Cidade Deportiva de Getafe*, con capacidade para 1.500 espectadores. O estadio atópase a escasos metros do Coliseum Alfonso Pérez.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 8
* **Tempadas en 3ª**: 13
* **Debut en 2ªB**: 2010-11
* **Debut en 3ª**: 1994-95
* **Mellor posto na liga**: 7º en Segunda B (tempada 2010-11)
* **Peor posto na liga**: 18º en Terceira (tempadas 1994-95 e 2000-01)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Terceira División RFEF - Grupo 7 · 2021-22 |
| --- |
| Alcalá · Alcorcón B · Atlético de Madrid B · Carabanchel · Complutense · Fuenlabrada Promesas · Galapagar · Getafe B · Moratalaz · Moscardó · Paracuellos Antamira · Parla · Pozuelo de Alarcón · Rayo Vallecano B · Las Rozas · Torrejón · Tres Cantos · Trival Valderas · Ursaria · Villaverde San Andrés · Villaviciosa de Odón |
**Geza Vermes**, nado en Mako (Hungría) o 22 de xuño de 1924 e finado en Oxford o 8 de maio de 2013, foi un dos primeiros estudosos dos Manuscritos do Mar Morto e un especialista de primeiro nivel a escala mundial en materia de xudaísmo histórico e na figura do Xesús de Nazaret histórico.

Traxectoria
-----------

A súa nai e o seu pai, xornalista, morreron no holocausto. Graduouse en Historia Oriental e Filoloxía pola Universidade Católica de Lovaina e obtivo o doutoramento en Teoloxía. Foi colaborador do Centro Nacional de Investigacións científicas en París e profesor de estudos bíblicos na Universidade de Newcastle. En 1965 foi designado profesor de estudos xudeus na Universidade de Oxford.

A súa familia, aínda que de orixe xudía, profesaba o catolicismo, relixión que el abandonou para recuperar plenamente a súa condición de xudeu.

É membro da Academia Británica e da Academia Europea das Artes, das Ciencias e das Humanidades. Ostenta doutoramentos *honoris causa* polas Universidades de Edimburgo, Durham e Sheffield e a Universidade Europea Central de Budapest.

Como froito das súas prolongadas investigacións, refutou as posicións que puñan en dúbida a historicidade de Xesús de Nazaret, así como aquelas posicións que entendían que Xesús se afastou da relixión xudía. Pretendeu achegarse desde criterios puramente históricos ao suposto fundador do cristianismo para chegar á conclusión que este non pretendeu fundar unha relixión esgallada do xudaísmo.

Obras
-----

* *Jesus the Jew: A Historian´s Reading of the Gospes*. Minneapolis, 1973.
* *The Dead Sea Scrolls: Qumran in Perpective*, Minneapolis, 1977
* *Jesus and the World of Judaism*, Minneapolis 1983
* *The Religion of Jesus the Jew*, Minneapolis, 1993

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188225
* WorldCat
* VIAF: 109150730
* BNB: ID
* BNE: XX1644747
* BNF: 119280006
* CANTIC: a11495170
* EBID: ID
* FAST: 1861851
* GND: 118973576
* ISNI: 0000 0000 8174 276X
* LCCN: n79066351
* NDL: 00459682
* NKC: jx20091210014
* NTA: 069109907
* ODNB: 106867
* OL: OL231794A
* SELIBR: 334038
* SUDOC: 027181472

 |