**Sexto Claudio Petronio Probo** (en latín, **Sextus Claudius Petronius Probus**), foi militar, político e un dos principais patricios romanos de finais do século IV, coñecido pola súa riqueza, poder e conexións sociais.

Foi patrón do mozo Ambrosio de Milán e tivo unha carreira espectacular: procónsul de África no 358, prefecto pretoriano en catro ocasións ocasións (de Illyricum no 364, da Galia no 366, de Italia entre o 368 e o 375 e de novo entre o 383 e o 384 ), e cónsul no 371, co emperador Graciano como colega.

Traxectoria
-----------

### Familia

Era cristián e pertencía á poderosa familia Anicia de Verona, unha poderosa familia patricia convertida ao cristianismo. Casou con Anicia Faltonia Proba, a filla do seu curmán primeiro Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio, coa que tivo dous fillos, Anicio Probino e Anicio Hermoxeniano Olibrio. A través dos seus fillos, Probo foi o avó paterno de dous emperadores, Petronio Máximo e Anicio Olibrio.

Segundo a árbore xenealóxica publicada por Mommaerts e Kelley, Probo era fillo de Petronio Probino, cónsul no 341, e de "Claudia"/"Clodia", unha irmá de Clodio Celsino Adelfo. Faltonia Betitia Proba, poeta cristiá, era irmá deste Probino e esposa de Adelfo. Hermoxeniano era fillo de Proba e Adelfo. Probino e Proba máis vellos, eran fillos de Petronio Probiano, cónsul no 322. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era unha "Anicia", unha irmá de Amnio Anicio Xuliano. Claudia e Adelfo eran fillos de Clodio Celsino e Demetrias. O Probiano máis vello, era un fillo de Petronio Aniano, cónsul no 314. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era "Proba", unha filla de Probo. Probo estivo casado coa súa curmá primeira Anicia Faltonia Proba (aproximadamente 365-410-432), filla de Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio e da esposa Turrenia Anicia Xuliana ou Anicia Faltonia Proba, coa que tivo tres fillos, Anicio Probino, Anicio Hermoxeniano Olibrio e Anicio Petronio Probo. 

### Carreira

A carreira de Probo foi unha das máis salientables do momento. Comezou como cuestor e logo converteuse en prefecto urbano. Foi procónsul de África no 358 e logo prefecto pretoriano catro veces: de Illyricum no 364, de Galia no 366, de Italia, Illyricum e África no 368-375 e de novo en 383-384; mentres tanto, ocupou o consulado no 371, co emperador Graciano como colega.

En 372, defendeu a Sirmium contra o ataque bárbaro e nese mesmo ano proclamou a Ambrosio gobernador de Emilia e a Liguria. En 375, Probo foi acusado de corrupción e opresión na extorsión de impostos por Valentiniano I. Serviu ao mando do emperador Valentiniano II, seguíndoo na corte oriental cando Magno Máximo se rebelou en Occidente. Descoñécese a súa data de morte, aínda que vivía no 390 cando, segundo a *Vita Ambrosii* de Paulino de Milán, dous nobres persas presentáronse ante Teodosio I en Mediolanum pero marcharon ao día seguinte a Roma para ver por si mesmos a Petronio Probo, o orgullo da aristocracia romana, unha lenda na súa propia vida.

Tumba
-----

Petronio Probo foi enterrado nun mausoleo construído para el pola súa muller Anicia Faltonia Proba no outeiro do Vaticano. Como o lugar de enterramento máis prestixioso xunto á tumba de San Pedro da vella basílica de San Pedro xa fora ocupado polo sarctego do predecesor de Probo, o cónsul e praefectus urbanus Xunio Baso, o mausoleo de Probo foi construído inmediatamente fóra da ábsida occidental da basílica. Probo foi enterrado en San Pedro moitas décadas antes de que o primeiro papa alí enterrado - o papa León I - fose enterrado no 461, e nunha posición máis próxima á tumba do apóstolo do posible para o mausoleo imperial de Honorio, unido ao cruceiro sur da basílica no principios do século V para os enterros da dinastía teodosiana.

Fama
----

En varias inscricións, Probo é descrito como "o cumio da casa Anicia" (*Aniciae domus culmen*), "máis aprendido en todos os temas" (*omnibus rebus eruditissimus*) e "o cumio da nobreza, a luz da literatura e a elocuencia" (*nobilitatis culmen, litterarum et eloquentiae lumen*). Estas frases suxiren que foi un mecenas da literatura, incluído o do poeta de Bordeos, Ausonio. Os seus dous fillos, Probino e Olibrio, continuaron a tradición sendo os patróns de Claudiano, quen pinta un retrato laudatorio de Probo no seu *Panegyricus dictus Probino et Olybrio consulibus,* escrito para celebrar o consulado conxunto dos seus fillos no 395.

Amiano Marcelino represéntao como un home vaidoso e rapaz que:

> 
> 
> "Tiña posesións en case todos os puntos do Imperio; algunhas ben e outros mal adquiridas. Había dous homes nel, un amigo leal e sincero, o outro, un inimigo perigoso e vingativo. A pesar do equilibrio e a confianza que lle debían dar as súas inmensas xenerosidades e o hábito do poder, Probo baixaba o ton en canto llo subían a el, non sendo un gran personaxe agás cos humildes. Igual que o peixe non vive fóra do elemento líquido, Probo non respiraba no momento en que non ocupaba algún cargo ou sinecura. Ademais, sempre o impulsaba cara o poder, querendo ou non, o interese dalgunha importante familia, que, non atendendo a regra do deber coa intemperancia dos desexos, quería asegurarse a impunidade, buscando unha alta protección. Porque debemos afirmar que, se persoalmente era incapaz de esixir algo ilícito a un cliente ou a un subordinado, non deixaba, porén, cando había sospeita sobre calquera dos seus, de toma-la súa defensa con razón ou sen ela, aínda que fose en contra da xustiza.
> 
>

Notas
-----

1. 1 2 3  Mommaerts e Kelley (1992), p. 112
2. 1 2 3  Martindale, Jones, e Harris 1971, p. 737
3. ↑  Cagnat e Merlin (1935)
4. 1 2  Cameron (1985), pp. 178-182
5. 1 2 3  Thacker (2013), pp. 143–144
6. 1 2 3  McEvoy (2013), p. 130
7. ↑  Alchermes (1995, pp. 7-8
8. ↑  Amiano Marcelino, *Historia*, XXVII, 11

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sexto Petronio Probo*** |

### Bibliografía

* Alchermes, Joseph D. (xaneiro 1995). Catholic University of America Press, ed. "Petrine Politics: Pope Symmachus and the Rotunda of St. Andrew at Old St. Peter's". *The Catholic Historical Review* (en inglés). LXXXI (1): 1–40. ISSN 0008-8080. JSTOR 25024438.
* Cagnat, R.; Merlin, Alf. (1935). "Publications relatives a l’antiquité Romaine". *L’Année Épigraphique* (en francés) (París: Presses Universitaires de France) (1934): 59–74. ISSN 2492-0509. JSTOR 25606621.
* Cameron, Alan (novembro de 1985). "Polyonomy in the Late Roman Aristocracy: the Case of Petronius Probus". *Journal of Roman Studies* (en inglés) **75**: 164–182. ISSN 1753-528X. JSTOR 300658. doi:10.2307/300658.
* Martindale, John R.; Jones, A. H.M.; Morris, John, eds. (1971). *The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume I, AD 260–395* (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-07233-6.
* McEvoy, Meaghan (2013). "The Mausoleum of Honorius: Late imperial Christianity and the city of Rome in the fifth century". En McKitterick, Rosamond; Osborne, John; Richardson, Carol M.; Story, Joanna. *Old Saint Peter's, Rome* (en inglés). Cambridge / Nova York: Cambridge University Press. pp. 119–136. ISBN 978-1-107-72963-6.
* Mommaerts, T.S.; Kelley, D.H. (1992). "The Anicii of Gaul and Rome". En Drinkwater, John y Hugh Elton; Elton, Hugh. *Fifth-century Gaul: A Crisis of Identity?* (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. pp. 111–121. ISBN 978-0521414852.
* Thacker, Alan (2013). "Popes, emperors and clergy at Old St Peter's from the fourth to the eighth centuries". En McKitterick, Rosamond; Osborne, John; Richardson, Carol M.; Story, Joanna. *Old Saint Peter's, Rome* (en inglés). Cambridge / Nova York: Cambridge University Press. pp. 137–158. ISBN 978-1-107-72963-6.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Valentiniano I e Valente** |  
Cónsul do Imperio Romano xunto con Graciano**371** | Sucesor:**Domicio Modesto eFlavio Arinteo** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1542092
* WikiTree: Probus-3

 |