recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Ilves Parajääkiekko** é un equipo de hóckey sobre xeo adaptado da cidade de Tampere, Finlandia. O equipo foi fundado en 2023 por iniciativa da fisioterapeuta Eveliina Markovaara e é parte do club polideportivo do mesmo nome.

Historia
--------

O club naceu en 2023 por iniciativa da fisioterapeuta Eveliina Markovaara, quen traballa con, entre outros, pacientes con leións medulares, aos que asesora sobre distintos deportes.

Ata ese momento non había na cidade a posibilidade de prácticar a modalidade, polo que Markovaara entrevistou a persoas que xa xogaran anteriormente, ás cales se podían sumar outras. O Ilves viña de iniciar a principios de ano as súas actividades no special hockey, unha variante do hóckey sobre xeo practicada por persoas discapacitadas que poden patinar erguidas, e axiña aceptou a proposta de Markovaara.

O 8 de abril celebráronse os primeiros adestramentos abertos na pista de xeo de Sentteri, en Kaukajärvi no que se lle emprestou unha zorra a todas as persoas interesadas, mentres que situaba o inicio das actividades regulares da sección en outono.

Participantes
-------------

Se ben a modalidade está destinada a persoas discapacitadas que non poden patinar erguidas, as actividades do equipo están abertas a toda persoa interesada, independentemente da súa idade ou diagnóstico, xa que na liga finesa poden competir mesmo persoas sen lesións.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Hirvonen, Mikko (15 de marzo de 2023). "Fysioterapeutti Eveliina Markovaara sai idean ja perinteikäs tamperelaisseura innostui – Ilves käynnistää parajääkiekkotoiminnan". *Yle Uutiset* (en finés). Consultado o 31 de agosto de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información do equipo no sito web do Comité Paralímpico Finlandés *(en finés)*
**Manuel Jiménez de Parga y Cabrera**, nado en Granada o 9 de abril de 1929 e finado en Madrid o 6 de maio de 2014, foi un xurista, político e diplomático español.

Traxectoria
-----------

Foi profesor encargado da cátedra de Dereito político na Universidade de Madrid (1956) e catedrático por oposición da Facultade de Dereito da Universidade de Barcelona (1957-1977). Decano da Facultade de Dereito (1976) e Reitor, en funcións, da Universidade de Barcelona (1976-1977). Deputado nas cortes constituíntes (1977). Ministro de Traballo (1977-78) e Embaixador-Representante permanente de España ante a OIT (Xenebra, 1978-1981) e presidente da Conferencia Interamericana de Traballo (1980).

Licenciado en Dereito con Premio Extraordinario pola Universidade de Granada (1951) e Doutor en Dereito pola Universidade de Madrid (1953), ampliou os seus estudos nas Universidades de Heidelberg, Múnic e París.

Catedrático de dereito constitucional na Universidade de Madrid (1981-1995). Conselleiro de Estado (1986-1995). Maxistrado do Tribunal Constitucional (1995), Presidente do Tribunal Constitucional (2001-2004).

Fundou o bufete Jiménez de Parga Avogados.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Álvaro Rengifo Calderón** |  **Ministro de Traballo** 1977 - 1978 | Sucesor:**Rafael Calvo Ortega** |
| Predecesor:**Pedro Cruz Villalón** |  **Presidente do Tribunal Constitucional** 2001 - 2004 | Sucesor:**María Emilia Casas** |

Recoñecementos e distincións
----------------------------

Foi Doutor honoris causa da Universidade de Bordeos (1962), e da Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid (2004). Profesor emérito da Universidade de Bauru, São Paulo (Brasil, 1969). Membro da Orde do Mérito Constitucional (8-12-1988). Membro da Academia Nacional de Dereito e Ciencias Sociais (Córdoba, Arxentina, 1994). Gran Cruz de Carlos III, máxima condecoración do Reino de España (24-2-1978). Medalla de Ouro de "Ramón Carande" (10-10-97). Gran Cruz de Afonso X o Sabio, ao xubilarse como Catedrático logo de máis de 45 anos de docente (25-6-99). Medalla de Servizos Prestados á Universidade (28-1-2000). Académico de Honor da Real de Xurisprudencia e Lexislación de Granada (14-5-2000). Premio Pelayo na súa VIII Edición para Xuristas de recoñecido prestixio (2002). Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort (5-12-2013).

### Outras distincións

* Medalla da Orde do Mérito Constitucional.
* Fillo Predilecto de Andalucía (19/02/2002).
* Medalla de Ouro ao Mérito pola Cidade de Granada.
* Premio Pelayo para Xuristas de Recoñecido Prestixio (2002).
* Gran Cruz da Orde do Dous de Maio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3286862
* WorldCat
* VIAF: 49265771
* BNE: XX952131
* BNF: 12164534h
* CANTIC: a10106625
* CiNii: DA15753749
* DBE: manuel-jimenez-de-parga-cabrera
* Dialnet: 257221
* GEC: 0034526
* GND: 1056464704
* ISNI: 0000000083806894
* LCCN: n50039807
* NTA: 301082189
* PTBNP: 232743
* SUDOC: 030175062

 |
**María Teresa Díaz Martínez**, nada o 9 de outubro de 1961 en Cervantes, é unha fotógrafa e docente galega.

Traxectoria
-----------

Marchou a vivir a Londres en 1989, onde cursou estudos de fotografía na Pimlico Arts & Media School, onde realizou a súa primeira exposición colectiva. En 1993? realizou outra exposición no Tearooms des Artistes xunto a outro fotógrafo londiniense.

En 1996, xa de volta en Galicia, realizou varias exposicións individuais no Café Cultural Auriense de Ourense e no Café Modus Vivendi en Santiago de Compostela, ademais dunha colectiva no Café Paraíso Perdido tamén en Santiago.

Traballou facendo a foto fixa de varios proxectos audiovisuais de Ignacio Vilar, como na curtametraxe *Disonancias* (1999)*,* no documental *A aldea: O antigo e o novo* (2000), na rodaxe de *Ilegal* (2001) e nos documentais dos pintores Colmeiro, Granell e Lugrís da produtora Vía Láctea Filmes.

No 2008 participou na mostra fotográfica Ourense en Pé de Foto, xunto a outros fotógrafos galegos.

Notas
-----

1. 1 2  Iglesias, Ana (13 de setembro de 1996). "Teresa Díaz retrata en once fotos la deshumanización de las grandes ciudades". *El Correo Gallego*: 31.
2. ↑  *Ourense en pé de foto*. Concellería de Cultura, Festas e Festival de Cine do Concello de Ourense. 2004. ISBN 84-933890-0-5.
A **bandeira de Taxiquistán** foi adoptada o 24 de novembro de 1992 trala independencia acadada por dito país, sendo a derradeira das ex Repúblicas Soviéticas en adoptar emblemas propios trala disolución da Unión Soviética.

A bandeira, de proporción 1:2, está composta por tres franxas horizontais de cores vermella, branca e verde tendo os anchos unha relación 2:3:2. No centro da franxa central branca atópase un emblema de cor dourada composto por unha coroa estilizada rodeada de sete estrelas de cinco puntas en forma de semicírculo.

A cor vermella representa a unidade da nación, a branca as plantacións de algodón e a neve das montañas, e a verde á natureza do país e as súas vales.

A bandeira actual é similar á bandeira da anterior República Socialista Soviética de Taxiquistán, deseñada en 1952 composta polo fondo vermello co símbolo da fouce e o martelo (igual ca bandeira da Unión Soviética) e unha franxa branca e unha franxa verde de menor tamaño localizadas sobre a metade inferior da tea. O símbolo comunista foi eliminado da bandeira en 1991 trala independencia taxica e mantívose o deseño ata a adopción da actual bandeira.

Anteriormente, a RSS de Taxiquistán usou outros emblemas, todos compostos co tradicional fondo vermello e no ángulo superior esquerdo diversos lemas, que incluían tanto a fouce e o martelo coma o nome do estado en taxico o en ruso (*РСС Тоҷикистон* e *Таджикская CCP*, respectivamente) en cor dourada.

* Bandeira da RSS de Taxiquistán (1952-1991) Bandeira da RSS de Taxiquistán (1952-1991)
* Bandeira da República de Taxiquistán (1991-1992) Bandeira da República de Taxiquistán (1991-1992)

Notas
-----

1. ↑  Tajikistan Embassy in the U.S.Symbols. Arquivado 25 de setembro de 2009 en Wayback Machine. (en inglés)

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira de Taxiquistán Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Asia |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Afganistán
* Arabia Saudita
* Armenia
* Bahrain
* Bangladesh
* Brunei
* Bután
* Camboxa
* Casaquistán
* China
* Chipre
* Corea do Norte
* Corea do Sur
* Emiratos Árabes
* Exipto
* Filipinas
* Iemen
* India
* Indonesia
* Irán
* Iraq
* Israel
* Kirguizistán
* Kuwait
* Laos
* Líbano
* Malaisia
* Maldivas
* Mongolia
* Myanmar
* Nepal
* Omán
* Paquistán
* Qatar
* Rusia
* Singapur
* Siria
* Sri Lanka
* Tailandia
* Taxiquistán
* Timor Leste
* Turkmenistán
* Turquía
* Uzbekistán
* Vietnam
* Xapón
* Xeorxia
* Xordania

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Norte de Chipre
* Palestina
* Taiwán
* Osetia do Sur

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160124
* EBID: ID

 |
**Xosé Vilas Nogueira**, nado en Vigo o 25 de xullo de 1936 e finado o 19 de agosto de 2010, foi un xurista e profesor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito na Universidade de Oviedo e doutorouse na de Santiago de Compostela en 1973, coa tese *El proyecto de Estatuto de autonomía de Galicia bajo la II República española*.

Como bolseiro do Goberno francés estivo en París, e logo tamén o estivo como bolseiro do Goberno español.

Comezou a docencia como profesor adxunto de Teoría do Estado da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais compostelá, e posteriormente foi catedrático de Ciencia Política e da Administración da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais.

Ademais de profesor, participou na organización desas dúas facultades, sendo decano da facultade de Ciencias Económicas e Empresariais dende 1984 ata 1986, e da facultade de Ciencias Políticas e Sociais entre 1991 e 1996.

Realizou diferentes investigacións que divulgou en conferencias en diferentes centros, tanto de España coma no estranxeiro.

Integrado nun primeiro momento no Partido Obreiro Galego, participou no Consello de Forzas Políticas Galegas e na redacción das Bases constitucionais de 1977.[]

Colaborou con artigos en diferentes revistas e xornais, en especial en El Correo Gallego.

Formou parte da Asociación Española de Ciencia Política y de la Administración, e do Seminario de Estudos Galegos.

Obras
-----

* *O Estatuto galego*, 1975.
* *Dende Galicia: Marx*, 1985.
* *Las elecciones autonómicas en Galicia: 1981-1990*, 1992, separata de *Revista de Estudios Políticos*.
* *Introducción a la ciencia política*, 1994.
* *O sistema político galego*, 1994, realizado xunto con outros especialistas.
* *Gobierno y Administración en las CC.AA.*, 2000.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  "Vilas Nogueira, José". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.
2. ↑  "Fallece el catedrático José Vilas Nogueira" *La Voz de Galicia*, 20/8/2010 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barreiro Rivas, Xosé Luís (2010). "José Vilas Nogueira, "in memoriam"". *RIPS: Revista de investigaciones políticas y sociológicas* (en castelán) **9** (2): 7–8. ISSN 1577-239X.
* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12402890
* WorldCat
* VIAF: 41950064
* BNE: XX949103
* BNF: 125279942
* CANTIC: a12003931
* Dialnet: 26245
* GND: 173720676
* ISNI: 0000000374084318
* LCCN: n78060213
* PTBNP: 1283516
* SUDOC: 034532978

 |
**Maximino Castiñeiras García**, coñecido como **o poeta da Maía**, nado en Ortoño (Ames) o 18 de marzo de 1906 e finado o 5 de maio de 1992, foi un practicante e poeta galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato e maxisterio en Santiago de Compostela e exerceu a docencia en Ames. En 1929 embarcou para América como practicante. Retornado, integrouse na Unión Socialista Galega e participou no mitin autonomista de Bugallido en xaneiro de 1933 con Ángel Varcarcel, José María Santos e Xoán Xesús González. Foi practicante interino do Concello de Carral, posto do que foi destituído en xullo de 1935. Pertenceu a Izquierda Republicana, sendo elixido vicepresidente do grupo de Ames en abril de 1934, e despois integrouse en Vanguardia de Izquierda Republicana, polo que foi represaliado nos primeiros anos do franquismo. Exerceu como ATS en América e na mariña mercante, nos transatlánticos que facían a ruta Europa-América. Colaborou en diversas publicacións como *Céltiga*, *Galicia* e *Opinión Gallega*. Retornou a Galicia nos anos cincuenta e foi nomeado practicante de Ames en 1956. Creou o faladoiro literario "Os catorce de Osebe", do que formaron parte Laxeiro, Faustino Rey Romero e Raimundo García Domínguez. Colaborou en *La Noche*, *Dorna* e *Anuario Brigantino*. Co restablecemento da democracia foi concelleiro en Ames polo PSdeG-PSOE. Finou na súa casa das Puxeiras Altas o 5 de maio de 1992.

Obras
-----

* *América vista por Valle-Inclán* (1950)
* *Estampas gallegas* (1955)
* *Mi tierra* (1962)
* *Del corazón al lector. Poemas, odas e cantares* (1968)
* *Os do meu tempo* (1971)
* *Filosofía - poesía y vida* (1981)
* *Frorilexio poético* (1987)
* *Os cabeiros refolgos* (1990)

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-1-1933, p. 8.
2. ↑  *BOP A Coruña*. 19-7-1935, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 26-4-1934, p. 14.
4. ↑  *La Noche*, 3-2-1956, p. 2.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-5-1992, p. 67.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.

### Ligazóns externas

* Necrolóxica en *El País*

* O poeta da Maía Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en *Galicia Hoxe*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12263278
* WorldCat
* VIAF: 86518458
* BNE: XX1000668
* Dialnet: 5594811
* ISNI: 000000007245888X
* LCCN: no2009186184

 |
A **bandeira dos cherokees** foi adoptada oficialmente pola Nación Cherokee de Oklahoma o 9 de outubro de 1978.

Contexto
--------

A Nación Cherokee é a meirande das tres tribos federalmente recoñecidas do pobo cherokee nos Estados Unidos. Foron recoñecidos por primeira vez pola administración de Franklin Roosevelt en 1941, que elaborou unha constitución baixo o nome de "Nación Cherokee de Oklahoma". A constitución non foi finalmente ratificada polos membros da tribo ata 1976.

A bandeira cherokee moderna na tumba de Will Rogers en Claremore.

Deseño
------

A bandeira para a nova nación foi deseñada por Stanley John e aprobada polo Consello Tribal Cherokee o 9 de outubro de 1978. A bandeira ten un campo laranxa co "Gran Selo da Nación Cherokee" no centro. O selo está rodeado por sete estrelas amarelas con sete puntas. Cada unha das estrelas apunta cara á estrela do centro do selo. As estrelas de sete puntas representan os sete clans do pobo cherokee.

A versión actual modificou a bandeira nunha resolución aprobada polo consello o 9 de setembro de 1989. Despois, engadiuse unha estrela negra de sete puntas na esquina superior dereita da bandeira para representar a luz que se apagou coa morte dos que pereceron no sendeiro das bágoas. A bandeira oficial tamén ten un bordo de corda verde e negro.

O texto en lingua cherokee no selo central di: "*Tsalagihi Ayeli* "(tradución: "Nación Cherokee").

Notas
-----

1. 1 2 3 4  *Cherokee Flags*; Webmaster account; Rootsweb .com; páxina web en liña; consultado en xullo de 2020
2. ↑  "Cherokee Nation website". *cherokee.org*. Consultado o 16 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira dos cherokee en Flags of the World *(en inglés)*
Empanadillas de masa follada de atún.
O **follado**, **masa follada** ou **masa de follado**, é unha masa crocante que se elabora con fariña, unha graxa (manteiga, manteiga de porco ou margarina), auga e sal. É crocante e a súa textura é un dos seus grandes atractivos.

Elaboración
-----------

Para conseguir a textura final prepárase unha masa de fariña, auga e sal e esténdese. Sobre ela esténdese a graxa que se empregue (empaste) e dóbrase sobre si mesma varias veces. A repetición de devandita operación fai que vaian quedando finas láminas impermeabilizadas pola graxa empregada. Estas reteñen o vapor que se xera coa auga da masa durante a cocción e devanditas láminas sepáranse como as follas dun libro.

Probablemente a forma máis antiga de elaboración, que aínda se emprega en países árabes ou en Grecia, fóra o formar a masa mediante a adición de láminas moi finas de masa, previamente estendidas unha a unha. A graxa empregada nesta preparación pode ser máis líquida, aceite, posto que a manteiga de porco, empregada antigamente en España, non era admisíbel para os musulmáns.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *follado*.
2. ↑  Dicionario de alimentación e restauración. Termo follado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29221
* EBID: ID
* GEC: 0199642
* GND: 4210406-3
* NKC: ph207158

 |
**Isabel de Saint Malo de Alvarado**, nada en Cidade de Panamá, Panamá, o 27 de xuño de 1968, é unha diplomática e política panameña. Tralas eleccións presidenciais do 4 de maio de 2014, foi escollida como vicepresidenta dentro da fórmula de Juan Carlos Varela, apoiado polos partidos Panameñista e Popular. Desde o 1 de xullo de 2014 até o 1 de xullo de 2019 foi a Vicepresidenta de Panamá e tamén 
Ministra de Relacións Exteriores do país.

Vida profesional
----------------

En 1989 graduouse de Relacións Internacionais na Universidade de Saint Joseph's en Pensilvania, Estados Unidos e en 1995 obtivo unha mestría en administración de negocios na Nova Southeastern University.

En 1988 traballou como pasante na embaixada de Panamá en Washington, D.C. e en 1989 traballou no Centro para a Democracia na mesma cidade. Desde 1990 até 1992 traballou na Misión Permanente de Panamá nas Nacións Unidas, e entre 1992 e 1994 traballou no Ministerio de Relacións Exteriores como asistente do viceministro e logo como asistente do ministro.

Traballou como parte do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento capítulo de Panamá, entre 1994 e 2008, e en 2006 foi nomeada directora do Consenso Nacional. Desde 2008 traballou como consultora independente.

Polo seu labor foi recoñecida pola Asociación Panameña de Executivos de Empresa (APEDE) como a muller destacada do 2012.

Vida política
-------------

Comezou a súa vida política en xaneiro de 2014, cando o candidato pola alianza panameñista Juan Carlos Varela a nomeou como a súa compañeira de fórmula, a pesar de que non tiña experiencia política e era considerada independente. Logo da vitoria nas eleccións presidenciais de maio de 2014, asumiu a vicepresidencia da República, converténdose na primeira muller no cargo.

Notas
-----

1. ↑  Mujer Destacada del año 2012 Arquivado 21 de maio de 2014 en Wayback Machine..La Prensa. 29 de marzo de 2012.
2. ↑  Día a Día (26 de xaneiro de 2014). "¿Conoces a Isabel Saint Malo?". Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2014. Consultado o 5 de maio de 2014.
3. ↑  BBC Mundo (5 de maio de 2014). "Juan Carlos Varela, elegido presidente de Panamá". Consultado o 5 de maio de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Isabel de Saint Malo*** |

### Ligazóns externas

* Isabel St Malo: De virtual desconocida a la segunda al mando del país Arquivado 05 de maio de 2014 en Wayback Machine.. *La Estrella de Panamá*. 5 de maio de 2014.
François de Bassompierre.
**François de Bassompierre**, nado no castelo de Harrouel (Lorena) o 12 de abril de 1579 e finado o 12 de outubro de 1646, foi un militar e diplomático francés.

Traxectoria
-----------

Educouse en Baviera e Italia e en 1598 entrou na corte de Henrique IV de quen se converteu en favorito, en 1600 participou na campaña de Savoia e en 1603 loitou contra dos turcos en Hungría. Tras a morte de Henrique IV permaneceu leal á rexente, María de Medicis ata que Luís XIII asumiu o trono en 1617. Foi embaixador en España extraordinario en España para resolver o conflito da Valtelina e asinou o Tratado de Madrid. Foi tamén embaixador en Suíza (1625) e Inglaterra (1626).

Loitou contra dos hugonotes (1621-1622) e polas súas accións conseguiu o ascenso a mariscal de Francia. Participou no sitio de La Rochelle (1628) e en 1629 participou na campaña contra os rebeldes do Languedoc. Oposto ao cardeal Richelieu estivo preso na Bastilla dende 1631 ata a morte do cardeal en 1643 e nese tempo escribiu as súas memorias que se publicaron en 1665 co título de *Le Journal de ma vie*, e que son unha fonte importante para coñecer a historia do seu tempo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***François de Bassompierre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q960741
* WorldCat
* VIAF: 72185013
* BAV: ADV10130386
* BVMC: 60910
* CANTIC: a11430291
* CERL: cnp01255897
* DeutscheBio: 118507079
* EBID: ID
* FAST: 286764
* GND: 118507079
* HDS: 023300
* ISNI: 0000000118777940
* KulturNav: ID
* LCCN: n91054451
* NKC: jn20000700124
* NLA: 35648243
* NLG: 152356
* NPG: mp90258
* NTA: 072821817
* OL: OL16943A
* openMLOL: 101510
* SELIBR: 343233
* SNAC: w6c82jsp
* SUDOC: 03376316X

 |
A **bandeira do Óblast Autónomo Hebreo** é a bandeira oficial do óblast autónomo de Rusia. A bandeira componse dun arco da vella sobre un fondo branco, con sete barras horizontais de diferentes cores: vermello, laranxa, amarelo, verde, azul, índigo e violeta. O número de cores simboliza a menorá xudía de sete brazos. A proporción da bandeira é de 2:3.

As sete franxas de cores están centradas verticalmente e espazadas regularmente; teñen unha altura cada unha igual a 1⁄40 da altura total da bandeira, e están separadas por un espazo fino igual a 1⁄120 da altura total da bandeira.

O deseño da bandeira do arco da vella foi adoptado o 27 de outubro de 1996.

Notas
-----

1. ↑  eao.ru (ed.). "Bandeira do Óblast Autónomo Hebreo" (en ruso). Arquivado dende o orixinal o 26 de xaneiro de 2009. Consultado o 29 de abril de 2022.
2. ↑  fotw.info (ed.). "Flags of the World: Jewish Autonomous Region (Russia)". Consultado o 29 de abril de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira do Óblast Autónomo Hebreo en Flags of the World *(en inglés)*
**John** (" **Jay** ") **Schiltz**, nado en Steinfort o 28 de xaneiro de 1958 e finado o 20 de maio de 2020 , foi un xornalista, escritor e artista de cabaré luxemburgués.

Traxectoria
-----------

Fillo do escritor Roger Schiltz. Despois de completar a súa educación secundaria no *Athénée de Luxemburgo* en 1978 entrou no mercado laboral, primeiro traballou no ferrocarril e logo na administración municipal de Steinfort. Ao inicio da década de 1990 entrou no xornalismo traballando na redacción de RTL Radio Lëtzebuerg e a partir de 1998 en RTL Télé Lëtzebuerg. 

Dende o 1 de xaneiro de 2002 ata principios de decembro de 2013 foi redactor xefe da emisora pública Radio 100,7. Renunciou ao cargo para non entrar nun conflito de intereses, tras o nomeamento da súa esposa, Francine Closener como secretaria de Estado no goberno Bettel-Schneider . 

Jay Schiltz escribiu en luxemburgués obras de teatro dende 1991 e a partir de 2000 tamén escribiu textos para espectáculos de cabaré. De xaneiro de 2003 a maio de 2006 escribiu artigos para *Kulturissmo*, o suplemento cultural de *Tageblatt*. 

En 1997 con motivo do Ano Europeo contra o Racismo e por iniciativa de Charles Goerens organizouse unha viaxe de 120 estudantes de secundaria luxembugueses ao campo de concentración de Auschwitz en Polonia. As viaxes fixéronse anuais e organizadas pola asociación Témoins de la 2ª Géneration e dende a súa constitución en 2001Schitlz foi o seu vicepresidente. Froito do seu labor e desas viaxes foi o libro *Aschengenger - Erzählung einer langen Reise* que se editou en 2003 en alemán.

Obra
----

### Libros

* *Aschengänger - Erzählung einer langen Reise*, Literareon, Herbert Utz Verlag, München, 2003, ISBN 978-3-8316-1127-0
* *No comment - Commentairen*, Ultimomondo, Sandweiler, 2008, ISBN 978-2-919933-46-4

### Teatro

* *Game over*, 1991
* *Schäinhelleger Owend,*, 1992
* *Eng Schnéischëpp, Chreschtdag an eng Rees an Italien*, 1996
* *E Wäibierg an Alaska*, 2005
* *Wanterdreem*, 2007
* *Papa, tu dors?*, 2008
* *De Schaf*, 2009
* *Ängri ould börds*, 2013

### Cabaré

* Para Cabarenert
	+ *Endstatioun Geenzuucht*, con Josy Braun e Rol Gelhausen, 2000
	+ *Onkraut vergeet net*, con Josy Braun e Rol Gelhausen, 2000
	+ *Fixfeier*, con Josy Braun e Rol Gelhausen, 2001
	+ *Maach d'Kräiz... an alles bleift besser*, con Rol Gelhausen, 2003
	+ *Schwamm driwwer*, con Josy Braun e Rol Gelhausen, 2005
	+ *Alles am A...*, con Rol Gelhausen e Claudine Muno, 2007
* Para Cabaret Roude Léiw
	+ *Béierdéckelsgespréicher*, 2006
	+ *Béierdéckelsgespréicher 2*, 2009
* Espectáculos individuais
	+ *An-Eck-Doten*, 2005
	+ *Ex Cathédral*, 2010
	+ *No politics*, 2016

Notas
-----

1. ↑  "Jay Schiltz s'en est allé." wort.lu, 21 mai 2020.
2. ↑  Lëtzebuerger Land: "A l'usure", 9. Dezember 2011, Säit 5
3. 1 2   "Buts". temoins.lu
4. ↑  "Jay Schiltz est décédé".*Paperjam*, 20 de maio de 202

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16440093
* WorldCat
* VIAF: 1073799
* GND: 128787473
* ISNI: 0000 0000 2582 2124
* LCCN: n2017035983

 |
Adolfo Muíños na XV Asemblea Nacional do BNG na Coruña no 2016.
**Adolfo Francisco Muíños Sánchez**, nado en Santiago de Compostela en 1966, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Pedagoxía e diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Desde 1995 foi educador do Concello de Santiago e despois director de Actividades de Tempo Libre. É membro activo de diferentes colectivos culturais como a asociación cultural Barbantia e a asociación de música e baile tradicional Vai de Roda de Rianxo, localidade na que se instalou coa súa familia.

Anteriormente militante do PSG-EG, incorporouse nos anos 90 ao BNG, sendo responsable local en Rianxo a partir de 2003. Foi elixido concelleiro na localidade tralas municipais de 2007, como número 2 da candidatura. Foi candidato á alcaldía de Rianxo en 2011, sendo alcalde dese municipio dende o 11 de xuño dese mesmo ano. Nese primeiro mandato gobernou en coalición co PSdeG-PSOE de Carlos Gey Hermo. Nese mandato foi deputado provincial a partir de 2012. Tralas municipais de 2015 encabezou un goberno en minoría e como a forza máis votada, aínda que volveu ser investido co apoio dos socialistas. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía , conformando un goberno de coalición co PSdeG-PSOE de Carmen Figueira Ares. En novembro de 2022 anunciou que non se presentaría á reelección en 2023, cedéndolle o liderado do BNG a Xusto Xosé Ordóñez, abandonando a alcaldía ao final do mandato en xuño de 2023.

Tras deixa-la alcaldía reincorporouse á súa praza de funcionario en Santiago de Compostela. Porén, en novembro de 2023 foi nomeado director de área polo goberno local do BNG desta cidade.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pedro Piñeiro Hermida** |  **Alcalde de Rianxo** 2011 - 2023 | Sucesor:**Julián Bustelo Abuín** |

Vida persoal
------------

Está casado e ten dous fillos. É irmán de Gonzalo Muíños, dirixente e concelleiro do PSdeG-PSOE en Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. ↑  "Nome do Adolfo en galiciaparaelmundo.com". Arquivado dende o orixinal o 02 de febreiro de 2014. Consultado o 26 de xaneiro de 2014.
2. ↑  Concello de Rianxo na FEGAMP
3. ↑  Muíños pone fin a su etapa de alcalde de Rianxo y cede el testigo a Xusto Ordóñez
4. ↑  El PSOE acusa de cinismo al gobierno de Santiago por la aprobación de seis plazas de altos cargos

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rianxo
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cachaza.
Botellas de cachaza
A **cachaza** (en portugués, *cachaça*, tamén chamada *pinga*, *branquinha*, *caxaca*, *caxa* , *caña*  ou *chacha*) é unha bebida alcohólica destilada do Brasil. 

Obtense como produto da destilación do zume da cana de azucre fermentado.

Mentres que a xeneralidade dos rons proveñen das melazas —un subproduto da elaboración do azucre posterior á súa cristalización—, o ron de cachaza procede da cachaza, que é un subproduto anterior á cristalización do azucre.

O seu contido en alcohol oscila entre o 38 % e o 51 %.

Cómpre destacar que se trata dun tipo de ron, pese á crenza popular de que se trata dunha bebida distinta.

A cachaza é a base da caipirinha, a bebida alcohólica destilada brasileira máis común.

Historia
--------

A orixe desta augardente remóntase á primeira planta de cana de azucre introducida en terras brasileiras polos colonizadores portugueses a principios do século XVI, traída desde a illa de Madeira. Empezou a servirse aos escravos africanos xa que os facía máis enérxicos e activos no traballo. Ao longo dos anos, o destilado evolucionou e, en 1920 converteuse no símbolo etílico do país. Actualmente o goberno do Brasil, co apoio da industria de bebidas, logrou instaurar a Denominación de Orixe propia para esta augardente, conseguindo así unha regularización da súa calidade, e unha ampliación das súas posibilidades de exportación.

Elaboración
-----------

A produción da cachaza comeza co cultivo da cana de azucre. No momento óptimo, estas canas primeiro córtanse e despois tritúranse; o zume extraído así chámase *guarapo*. Este mosto ferméntase para xerar o alcohol. Dependendo do tipo do produto pode realizarse ou non un envellecemento en depósitos ou barrís de madeira. A lei permítelle engadir até 6 g de azucre por litro.

Notas
-----

1. ↑  Alejandro Tartalero Villaseñor (1998): *De la casa a la máquina de vapor*. Madrid: Siglo 21, 2ª ed, p. 307.
2. 1 2 3  Cachaza: ¿Qué es? y ¿Cómo preparar caipirinha? en *granouline.es*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cachaza Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q744729
* GND: 4476573-3

 |
**Mariano Jiménez Hueto** foi un fotógrafo e político galego.

Traxectoria
-----------

Chegou dende Castela a comezos do século XX, e traballou no Baixo Miño como fotógrafo profesional. Colaborou como redactor gráfico en *La Voz del Tecla* e dirixiu o semanario falanxista *Presente*. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi primeiro Tenente Alcalde da Comisión Xestora da Guarda. O 5 de novembro de 1936 o Gobernador civil destituíu a Nicolás Alonso Linares e nomeouno presidente da xestora. Permaneceu no cargo até o 14 de febreiro de 1939, cando o Gobernador ordenou o seu cesamento fulminante por pretender meter aos mozos de substitución de 1941 en camións de transporte de porcos, coa protesta violenta dos seus familiares.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Nicolás Alonso Linares** |  **Alcalde da Guarda** 1936 - 1939 | Sucesor:**Ramón Gándara Álvarez** |

Notas
-----

1. ↑  "Alcaldes da Guarda". Arquivado dende o orixinal o 20 de decembro de 2016. Consultado o 14 de decembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* José Darse Sobrino
Bernardo Leighton.
**Bernardo Leighton Guzmán**, nado o 16 de agosto de 1909 e finado en Santiago de Chile o 26 de xaneiro de 1995, foi un político chileno, un dos fundadores da Democracia Cristiá.

Traxectoria
-----------

Fillo de Bernardino Leighton Gajardo e de Sinforosa Guzmán Gallegos. Como dirixente universitario xogou un importante papel nas mobilizacións que culminaron co derrocamento de Carlos Ibáñez del Campo, en 1931. O mesmo ano foi enviado polo ministro do Interior, Marcial Mora, a Coquimbo, co fin de evitar que a chamada Sublevación de la Escuadra fose apoiada pola poboación civil local.

En 1937 foi nomeado ministro do Traballo polo presidente Arturo Alessandri Palma. Xunto a Eduardo Frei Montalva, Rafael Agustín Gumucio, Manuel Garretón, Radomiro Tomic e outros, funda a Falange Nacional, futuro partido Demócrata Cristián.

Durante o goberno de Eduardo Frei Montalva ocupa o cargo de ministro do interior. Tras isto foi elixido deputado por Santiago en 1969 e reelixido en 1973.

Exiliado polo Réxime militar por intentar achegar a DC con partidos de esquerdas para fortalecer a oposición ao réxime, o 5 de outubro de 1975 el e a súa muller sufriron un atentado en Roma, quedando parapléxico para sempre, por parte de neofascistas italianos en asociación con Stefano delle Chiaie, que nese entón traballaba para a DINA, o organismo de represión do réxime militar chileno. Segundo documentos desclasificados da CIA, Stefano delle Chiaie atopara antes ao axente da DINA Michael Townley e ao Cubano Virgilio Paz Romero (un compañeiro de Luís Posada Carriles), para preparar o atentado contra Leighton.

En 1978 permitíuselle a volta ao país, onde se retirou á vida privada. Morreu o 26 de xaneiro de 1995.

Notas
-----

1. ↑  www.gwu.edu[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Partido Demócrata Cristián de Chile.
* Eduardo Frei Montalva.
* Grupo dos Trece.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q728988
* WorldCat
* VIAF: 40849987
* FAST: 194406
* GND: 1056226315
* ISNI: 0000000028919298
* LCCN: n86010578
* SUDOC: 069681880

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Axóuxere.
Axóuxeres sobre maza.
Un **axóuxere** é unha ou varias esferas ocas que poden servir como obxecto sonoro que serve para entreter aos cativos, como peza sonora que adoita poñerse os gatos ou outros animais domésticos para avisar de onde se moven ou como instrumento musical. Pode ser de plástico, metal ou madeira e ao movelo fai ruído debido a unha boliñas no seu interior. Adoitan seren de cores moi vivas para estimular os sentidos do neno.
Debido a que a capacidade cognitiva dos pequenos aínda non está desenvolvida, este xoguete obriga ao neniño a forzar as súas capacidades visuais e auditivas para comprender o que ten diante cando o xoguete está no seu poder. Ademais vai obtendo estímulos táctiles que o relacionan co mundo exterior. A existencia de obxectos que chamen a súa atención resulta moi importante como xeito de:

* fomentar o crecemento do cerebro na etapa de maior plasticidade;
* comprobar se sofre algunha discapacidade auditiva ou visual;
* desenvolver as capacidades sensoriais;
* buscar unha pronta reacción e comprensión do seu contorno para ilo integrando nas redes sociais;

Noutro aspecto non lúdico e máis funcional, este obxecto utilízase como sinal de movemento: coma os badais nas igrexas ou os chocallos nas vacas, pónselle ás veces aos gatos ou cans para saber onde están ou para saber se se están movendo.

Consiste nun recipiente no que introducen axóuxeres ou campaíñas e un mango por onde agarra o cativo. Os máis pequenos axítano instintivamente e divírtense co son que eles producen. Actualmente, existe unha gran cantidade de modelos no mercado, fabricados de moi diversos materiais. A maioría están decorados con cores rechamantes e figuriñas infantís.
Os axóuxeres foron utilizados polos cativos durante milleiros de anos. Os primeiros que se coñecen datan da época exipcia, antes do comezo do Imperio Novo.

Notas
-----

1. ↑  Neste contexto tamén se denomina **ruxerruxe**. Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ruxerruxe*.
2. ↑  Neste contexto tamén se pode denominar **cascabel** ou **arouxo**. Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *arouxo*.
3. ↑  Neste contexto recibe tamén o nome de **cascabel**. Definición de cascabel no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Axóuxere Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q956406
* AAT: 300041886
* GEC: 0089109
* JSTOR: sleigh-bells

 |
O *Gálata Ludovisi*, unha copia romana dun orixinal helenístico.
O ***Gálata Ludovisi*** é escultura helenística de mármore que está exposta no Palazzo Massimo alle Terme, e está estilisticamente dentro da Escola de Pérgamo, unha escola helenística que se inclinou cara a sentimentos patéticos e violentos.

Historia
--------

A súa orixe reside na decisión do rei Átalo I de Pérgamo, que decidiu conmemorar a importante vitoria sobre os gálatas no 233 a.C. cun conxunto formado por seis esculturas. No centro estaba o *gálata Ludovisi*, que acababa de matar á súa muller; mentres sostén o cadáver volve a cabeza cara ao seu inimigo ao mesmo tempo que se suicida; ao seu arredor hai outros catro gálatas tendidos no chan, incluído o *Gálata moribundo*. 

É probablemente unha copia romana do século I a.C. en mármore dunha estatua grega xa desaparecida, aínda que a orixinal foi feita en bronce. A comisión fíxose entre o 230 a.C. e 220 a.C. Descoñécese a identidade do escultor, pero algúns suxiren que Epígono, o escultor da corte da dinastía atálida de Pérgamo, puido ser o autor.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gálata Ludovisi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* *Gálata moribundo*

### Bibliografía

* *Historia del Arte, 9. El arte griego (III)*. Miguel Ángel Elvira,. Historia 16, 1989, pp. 88 e 149-150. *(en castelán)*
* Francis Haskell and Nicholas Penny, *Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900* Cat. 68, as "Paetus and Arria" pp 282–84.
* Walter Friedlaender, *Nicolas Poussin: A New Approach* (Nova York: Abrams) 1964.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2294491
* WorldCat
* VIAF: 197679968
* GND: 4487947-7

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Patacón.

O **patacón**, **tostón**, **frito** ou **tajada** é unha comida a base de anacos esmagados fritos de plátano verde. É un prato popular en varios países latinoamericanos e caribeños como Colombia, Cuba, Ecuador, República Dominicana, Venezuela, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Guatemala, Porto Rico e Honduras.

Nas Antillas españolas, en Centroamérica (agás Panamá, Costa Rica e Honduras) e en partes de Venezuela coñécese como tostón. Nos restaurantes da rexión amazónica e do norte do Perú e tamén en Bolivia popularizouse mais non constitúe un prato tradicional. En Honduras, os **patacones** ou **tostones** son coñecidos como **tajadas**.

O nome provén da moeda colonial do mesmo nome.

Notas
-----

1. ↑  "Patacones" (en inglés). Serving History. Consultado o 14 de setembro de 2010.
2. ↑  "Río Shilcayo - Restaurante". Arquivado dende o orixinal o 15 de maio de 2008. Consultado o 7 de marzo de 2011.
3. ↑  De la Concordia (4 de outubro de 1970). "ALGO SOBRE MONEDAS" (en español). Arquivado dende o orixinal o 29 de novembro de 2014. Consultado o 19 de novembro de 2014.
4. ↑  Centro Numismático Buenos Aires. "El Patacón" (en español). Arquivado dende o orixinal o 29 de novembro de 2014. Consultado o 19 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Patacón Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Venus de Willendorf** é o nome co que se coñece unha estatuíña de 11,1 cm de altura, que representa unha Venus paleolítica, unha figura feminina, conservada actualmente no Museo de Historia Natural (*Naturhistorichen Museum*) de Viena.

Historia
--------

Venus de Willendorf
Foi descuberta en 1908 polo arqueólogo Josef Szombathy nun asentamento paleolítico sito preto de Willendorf, unha aldea da Baixa Austria (Wachau), non moi distante da cidade de Krems.

Está tallada nun oolito de calcaria, pedra descoñecido nos arredores do sitio. Mostra restos de tintado en vermello.

Cara 1990, logo dunha revisión da estratigrafía do lugar, estimouse a antigüidade da obra entre 24.000 e 22.000 anos a.C. Coñécese pouco sobre a orixe, método de creación e significado cultural desta estatuíña.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Venus de Willendorf Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Venus paleolíticas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131397
* WorldCat
* VIAF: 185215410
* BNF: 15950169p
* GEC: 0072219
* GND: 4187499-7
* LCCN: n99030260
* SUDOC: 129553697

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Roliños de primavera

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **roliño de primavera** (en chinés: 春卷, pinyin: *chūn juǎn*, jyutping: *ceon1 gyun2*), é un rolo elaborado dunha pasta rechea de diferentes verduras picadas ó estilo xuliana e algo de carne picada revolta. Introducidos en Occidente grazas á enorme difusión da comida chinesa que realizaron os restaurantes chineses nas principais capitais do mundo. Confundiuse xeralmente en Occidente co rolo de ovo que se elabora dunha pasta moito máis fina e que adoita ser moito máis grande e por tanto posúe máis ingredientes no seu interior. O roliño de primavera ten unha pasta (que fai a función de envoltorio) elaborada con fariña de arroz, estilo vietnamita e tailandés, mentres que o rolo de ovo faise cunha masa elaborada de fariña de trigo e ovo. Na China, utilízase só fariña de trigo. Hai que destacar que é esta a que máis se coñece, que se fai a man sobre un ferro quente dende o seu inicio.

Notas
-----

1. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Roliño de primavera Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Samosa
**Sadako Ogata,** (緒方 貞子 *Sadako Ogata* ) nada en **Toquio** como **Sadako Nakamura** o 16 de setembro de 1927 e finada ibídem o 22 de outubro de 2019, foi unha mestra, diplomática e conferenciante xaponesa, antiga Alta Comisionada das Nacións Unidas para os Refuxiados. Despois de rematar o seu mandato, foi nomeada presidenta da Axencia de Cooperación Internacional do Xapón o 1 de outubro de 2003.

Traxectoria
-----------

Procedente dunha familia de diplomáticos, estudou ciencias políticas. En 1953 obtivo un máster na Universidade de Georgetown en Washington e graduouse na Universidade de California, Berkeley en 1963 antes de regresar ao Xapón. De 1965 a 1974 foi profesora de Relacións Internacionais na Universidade do Sagrado Corazón e na Universidade de Oftalmoloxía de Toquio. De 1974 a 1976 foi profesora axudante na Universidade Cristiana Internacional. En 1976, regresou aos Estados Unidos, esta vez para representar ao seu país nas Nacións Unidas en Nova York, onde inicialmente ocupou o rango de ministra, máis tarde foi enviada especial. En 1980 regresou a Toquio e converteuse en profesora e máis tarde directora do Instituto de Relacións Internacionais da Universidade Sophia de Toquio. En 1989 foi decana.

Ogata era membro do Club de Roma.

### Actividades para a ONU

De 1982 a 1985 foi a representante xaponesa da Comisión de Dereitos Humanos des Nacións Unidas. En 1990, traballou brevemente como experta independente na Comisión de Dereitos Humanos da ONU en Myanmar.

De 1991 a 2000 Sadako Ogata foi a Alta Comisionada das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR). Foi elixida por primeira vez pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1990 para un mandato de tres anos e tomou posesión o 1 de xaneiro de 1991. En 1993 foi elixida por outros cinco anos e de novo en 1998 por dous anos. ACNUR nese tempo, na década de 1990, interveu no xenocidio de Ruanda e no conflito bélico da antiga Iugoslavia (guerras iugoslavas).

O seu sucesor neste cargo en 2001 foi o holandés Ruud Lubbers.

A principios de 2002, Ogata rexeitou a oferta do primeiro ministro Jun'ichirō Koizumi de suceder ao ministro de Asuntos Exteriores destituído Makiko Tanaka.

### Familia

Sadako Ogata era bisneta de Inukai Tsuyoshi; o seu avó materno era o antigo ministro de Asuntos Exteriores Kenkichi Yoshizawa. 

O sogro de Ogata era o antigo vice-primeiro ministro Taketora Ogata,

Notas
-----

1. ↑  "Sadako Ogata: First female UN refugee chief dies at 92". *BBC News* (en inglés). 2019-10-29. Consultado o 2022-07-09.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sadako Ogata Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202443
* WorldCat
* VIAF: 108290190
* BIBSYS: 5041617
* CANTIC: a11414522
* CiNii: DA00443599
* DeutscheBio: 119424959
* Dodis: P59923
* FAST: 104461
* FemBio: 21072
* GND: 119424959
* ISNI: 0000000110027504
* LCCN: n82214591
* Munzinger: 00000019994
* NDL: 00057764
* NKC: jn19990006231
* NNDB: 000030227
* NTA: 07520553X
* SUDOC: 084986328
* WikiTree: 中村-46

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Troll (homónimos).

**Troll** é un grupo musical noruegués de black metal creado en 1992 por Stian Arnesen.

Membros
-------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | Nagash | Voz, guitarra |
| \* | Tlaloc | Guitarra, coros |
| \* | Vold | Baixo, coros |
| \* | Exilis | Teclados |
| \* | Ygg | Batería |

### Membros anteriores

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| \* | Glaurung | Baixo | (1993) |
| \* | Sinister Minister Twice | Voz, letras | (1993, 1998–2003) |

### Colaboradores

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| \* | Amund Svensson | Sintetizador | (1998–2003) |
| \* | Mr. Hellhammer | Batería | (1998–2003) |
| \* | Sensei Ursus Major | Baixo | (1998–2003) |

Historia
--------

Troll é un grupo de black metal que inicia a súa andaina en 1992 en Noruega, cando Stian Arnesen "Nagash" (de tan só 14 anos de idade) comeza a escribir música xunto con Glaurung e Fafnir. Cando estes últimos abandonan o proxecto, Nagash segue adiante con Troll como un proxecto en solitario, e publica *Trollstorm over Nidingjuv* en 1995 e *Drep de Kristne* un ano despois. Este último álbum (*Matar aos cristianos*, en galego) ten letras marcadamente anti-cristianas.

Tras a publicación de *Drep de Kristne*, Nagash pasa máis tempo traballando con outras bandas como Dimmu Borgir e a súa outra banda Covenant que inicia con Blackheart. Troll está inactiva até 2000. Nese tempo Fafnir, agora baixo o nome de Sinister Minister Twice, volve a Troll. Outros membros son engadidos, facendo de Troll un grupo e xa non un proxecto en solitario. Con Nagash concentrado na guitarra e o sintetizador, Troll publica *The Last Predators* en 2000 e *Universal* ao ano seguinte.

En 2007 Nagash reúne uns membros para Troll e comezan a gravar un novo álbum en xaneiro de 2009.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| \* | *Trollstorm over Nidingjuv* | (1995) | EP |
| \* | *Drep de Kristne* | (1996) |
| \* | *The Last Predators* | (2000) |
| \* | *Universal* | (2001) |

Ligazóns externas
-----------------

* MySpace oficial de Troll

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3320728
* WorldCat
* VIAF: 145365518
* Discogs: 272538
* Genius: Troll
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 203051

 |
**Carnitas** é un prato da cociña mexicana que se basea na carne de porco é orixinario do estado de Michoacán. Chámanse *carnitas* as diferentes partes do porco, incluíndo carne e miudanzas que son fritidas en manteiga de porco. Poden ser usadas como recheo de tacos e burritos, ou consumidas acompañadas con guacamole e tortillas.

Para a súa elaboración empréganse tixolas de cobre, fabricadas no estado de Michoacán, nunha localidade chamada Santa Clara del Cobre. En moitas tendas de tacos modernas, prepárase usando tixolas de aceiro inoxidable correntes.

Preparación
-----------

A forma tradicional de preparar as *carnitas* consiste en adubar a carne e as miudanzas de porco con sal e salitre do chile (nitrato de potasio), así como con outras especias. Segundo a persoa que prepara o prato, pode variar o adubo. Por exemplo, pódese adubar con herbas e especias como a pementa negra, allo, caldo de galiña, ademais de salgar moderadamente. Despois frítese a carne en manteiga de porco.

Cando se frite a carne, engádense varios líquidos como Coca-Cola, zume de laranxa, cervexa ou auga. Estes últimos ingredientes danlle ao prato un ton dourado característico.

Notas
-----

1. ↑  Carnitas michoacanas *(en castelán)*
2. ↑  Carnitas Authentic Mexican Recipe *(en inglés)*