recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Semilla para el Cambio** é unha ONG de eido nacional con sede na Coruña, fundada en 2009 por María Bodelón Maceiras.

Orixe
-----

Semilla para el Cambio fundouna no ano 2009 María Bodelón Maceiras quen, tras completar os seus estudos de Cooperación en Inglaterra, decidiu realizar unha viaxe en solitario pola India na que puido constatar a exclusión social e explotación infantil que sofren diariamente centos de nenos e nenas para colaborar co sustento familiar. Algúns meses despois fundou Semilla para el Cambio. Foi inscrita no *Registro Nacional de Asociaciones do Ministerio do Interior*, Grupo I Sección I co número 593450, e como ONGD no Rexistro Galego de Axentes de Cooperación ao Desenvolvemento co número 000205, Sección A

Eido de actuación
-----------------

O país no que actualmente Semilla para el Cambio desenvolve o seu labor de cooperación é a India. A organización centra a súa actuación na cidade de Varanasi ou Benarés, situada á beira do río Ganxes no estado de Uttar Pradesh.

Proxectos
---------

O programa de actuación encádrase nun modelo de desenvolvemento sostible e integral e actúa nos sectores de educación, nutrición e sanidade. Desenvolve o seu labor a través de contrapartes locais, que apoian economicamente proxectos que a comunidade procura para o seu desenvolvemento.

O obxectivo do seu programa educativo é promover a inclusión social e brindar a posibilidade dun futuro digno aos nenos e nenas máis desfavorecidos a través dunha educación integral e de calidade. Foméntase a escolarización prematura para potenciar o seu desenvolvemento e evitar o traballo infantil.

Os proxectos educativos desenvólvense nos distritos de Dashashwamedh e Sigra para un total de 80 beneficiarios. Ambos os proxectos lévanse a cabo en colaboración con escolas locais, Learning Point en Dashashwamedh e RS Montessory en Sigra, que imparten as súas clases tanto en hindi coma en inglés.

Semilla para el Cambio custea os gastos de escolarización e material escolar e asemade ofrece clases de apoio e actividades lúdico-formativas na súa sede. O programa educativo vese complementado por un programa sanitario e nutricional co obxectivo de reducir a incidencia de enfermidades previsibles e asegurarlles aos nenos e nenas un crecemento equilibrado.

Xestión
-------

Semilla para el Cambio é unha entidade nova na que todos os seus membros, traballan de xeito desinteresado.

Para garantir a continuidade e sostibilidade dos seus programas só remunera os postos de traballo cubertos por persoal local.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de *Semilla para el Cambio*
* Os nenos escolarizados deron un xiro radical nos seus comportamentos. Arquivado 08 de maio de 2021 en Wayback Machine.
* Un nexo solidario entre Galicia e as escolas indias.
Exterior do Teatro Calderón de Valladolid durante a 59ª Seminci, en 2014.
A **Seminci** ou **Semana Internacional de Cine de Valladolid** é unha mostra cinematográfica celebrada na cidade española de Valladolid, que foi evolucionando desde a súa creación en 1956 como *Semana de Cine Relixioso de Valladolid* realizada durante a Semana Santa, ata converterse nun dos principais festivales de cine internacional de España. O festival está considerado como un dos máis importantes na especialidade de cine de autor e cine independente.

O principal premio é a Espiga de Ouro á mellor longametraxe.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Semana Internacional de Cine de Valladolid Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2268939
* WorldCat
* VIAF: 155385195
* GND: 1023792-6
* IMDb: ev0000675
* LCCN: n96090430

 |
Un modelo de 1912 28hp.
**Züst** (ou **Zust**) era un coche de fabricación italiana que funcionou desde 1905 ata 1917.

Historia a características
--------------------------

A compañía foi fundada polo enxeñeiro Roberto Züst, un empresario italiano de orixe suíza, que era dono dunha fabrica de ferramentas de precisión en Verbania Italia, preto do Lago Maggiore (anteriormente fundición de ferro Guller & Croff). Züst experimentou con prototipos de coches ao redor de 1900 e en Milán en 1905, fundou a empresa Zust de fabricación de automóbiles e vehículos comerciais. Os seus primeiros modelos eran máquinas enormes e custosas impulsadas por motores de catro cilindros de 7.432 cc a 11.308 cc. A estes uníuselles un modelo un pouco máis pequeno de 5 litros en 1908. O Zust 28/45 HP participou na Carreira Nova York-París de 1908 e terminou terceiro. Giustino Cattaneo (logo de Isotta Fraschini) traballaba para el.

O Zust 1906 que logrou o terceiro lugar na carreira de Nova York-París de 1908.
En 1906 Züst decidiu facer coches máis pequenos, polo que cos seus cinco fillos, fundou unha nova compañía coñecida como Brixia-Züst na cidade de Brescia. (Züst e Brixia-Züst a miúdo confúndense). Debido a problemas financeiros, Brixia-Züst pechou en 1912, a fábrica de Milán foi vendida e a produción de automóbiles Züst concentrouse en Brescia, onde a produción continuou ata 1914. Os últimos modelos novos, o HP 15/25 ou 2S 365 (2592 cc) e o 25/35 ou o S305 (4712 cc), apareceu en 1913.

O 1 de outubro de 1917, a empresa foi adquirida por Officine Meccaniche de Milán, que seguiu facendo o S305 ata 1923 baixo o seu propio nome.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Vehículos Züst*** |

* Páxina web oficial *(en italiano)*
**Şehzade Mustafá Muhlisi**, nado en Manisa en 1515 e finado en Konya o 6 de outubro de 1553, foi un príncipe otomán, gobernador de Manisa desde 1533 a 1541 e príncipe de Amasia.

Traxectoria
-----------

A traxedia *La Soltane* (1561) de Gabriel Bounin baséase no asasinato de Mustafa
Mustafa era fillo do sultán Suleiman I e da súa consorte Mahidevran, era o seu primeiro fillo e como tal era o herdeiro ao trono, pero as dúas donas de Soliman déranlle oito fillos, dos quedaban vivos na década de 1550 catro: Mustafá, Selim, Bayezid e Jahangir, estes tres fillos de Hürrem, esta consciente que se Mustafá accedía ao trono, os seus propios fillos serían estrangulados segundo era costume para evitar disturbios civís e revoltas. Hürrem exercía unha poderosa influencia política na época e para evitar a execución dos seus fillos utilizou esa influencia para eliminar os partidarios de Mustafá 

Morte de Mustafá nun gravado do século XVIII
Así, nas loitas polo poder aparentemente instigadas por Hürrem, Solimán fixo asasinar ao gran visir Pargalı Ibrahim Pasha a noite do 14 ao 15 de marzo de 1536 e finalmente en 1544 foi nomeado gran visir Damat Rüstem Pasha que contaba coa simpatía de Hürrem. En 1552 ao iniciarse a campaña contra Persia e Rüstem foi nomeado xefe da expedición comezaron as intrigas contra Mustafá. Rüstem enviou un dos seus homes de confianza para informar a Solimán do descontento entre os seus soldados por non estar Solimán á fronte do exército e que chegara o momento de poñer un príncipe novo no trono, ao tempo que difundía rumores que Mustafá era receptivo á idea.

Preocupado polo que cría os plans de Mustafá para reclamar o trono, o verán seguinte convocouno na súa tenda, alí acode confiando no apoio do exército, pero ao entrar os eunucos atacárono, o príncipe defendeuse ben pero finalmente morreu aganado. O 6 de outubro de 1653 para calmar os xanízaros favorables ao príncipe executado o gran visir foi destituído.

Notas
-----

1. ↑  Mansel, Phillip (1998). *Constantinople: City of the World's Desire, 1453-1924*. St. Martin's Griffin. ISBN 0-312-18708-4.
2. ↑   Kinross, Patrick (2002). *The Ottoman Centuries: The Rise and Fall of the Ottoman Empire*. Perrenial. ISBN 0-688-08093-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1251392
* WorldCat
* VIAF: 18443827
* CERL: cnp01143254
* FAST: 442801
* GND: 135587549
* ISNI: 0000 0000 2250 6388
* LCCN: n00046600

 |
| Zinxibéridas*Zingiberidae* |
| --- |
| Flores de *Alpinia zerumbet*, unha cinxiberácea*.* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Liliopsida |
| Subclase: | **Zingiberidae**Cronquist, (1978) |

 |
| Ordes |
| * *Bromeliales*
* *Zingiberales*
 |

A das **Zinxibéridas** (***Zingiberidae***), na clasificación clásica de Cronquist (1981), é unha subclase de plantas anxiospermas da clase das monocotiledóneas ou liliópsidas, que inclúe dúas ordes con 9 familias, e un total dunhas 4.000 especies.

Características
---------------

Son plantas herbáceas, habitualmente terrestres ou epífitas, e excepcionalmente arbóreas.

Presentan follas alternas, ocasionalmente todas basais. As súss flores forman inflorescencias con brácteas vivamente coloreadas. O perianto presenta tres sépalos —libres ou connados— sempre diferentes aos pétalos; estes adoitan seren tamén tres, e poden aparecer libres ou soldados.

O androceo presenta 6 estames en dous ciclos de tres; nalgún caso só un deles é funcional, mentres que o resto forma estaminodios. O xineceo, á súa vez, presenta 3 carpelos soldados, e un ovario xeralmente ínfero e trilocular, aínda que ocasionalmente pode ser unilocular.

O froito é polo común capsular ou baciforme, rara vez esquizocarpo ou froito múltiplo. As sementes nos froitos capsulares son a miúdo ariladas, aladas o plumosas.

Todas as especies son hermafroditas, aínda que algunhas resultan unisexuais funcionalmente.

Nota taxonómica
---------------

Nas clasificacións filoxenéticas APG II (2003) e APG III (2009) a subclase das zinxibéridas non se admite. A orde das *Bromeliales* está incluída na das *Poales*, mentres que a das *Zingiberales* foma parte do novo clado das commelíninas (*Commelinanae*).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sistema APG
* Monocotiledóneas
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2697037
* MAG: 2780933956

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APNI: 215366
* Fossilworks: 54964
* ITIS: 500016
* Tropicos: 43000102

 |
**Xulia Drusila** en latín ***Iulia Drusilla***, nada en Abitarvium (Xermania) o 16 de setembro de 16 e finada o 10 de xuño de 38, foi unha nobre romana, filla de Xermánico e Agripina a maior, irmá de Calígula.

Traxectoria
-----------

Desde cativa estivo rodeada de intrigas familiares, como as que remataron coa vida do seu pai e irmáns máis vellos. Acompañaría á súa nai Agripina a Maior no seu exilio na illa de Pandataria do mesmo xeito que o resto das súas irmás.

No ano 34, xa en Roma, contraeu matrimonio con Lucio Casio Longino, de quen se divorciou no 37 por intercesión do seu irmán Calígula. Para entón xa corrían os rumores que dicían que se convertera na amante favorita do seu irmán o emperador Calígula.

Posteriormente Drusila volveu casar, esta vez con Marco Emilio Lépido, o seu curmán materno, fillo de Julia Vipsania. De Lépido tamén se dicía que era amante de Macron, e que casou con Drusila por petición deste, para preservala só para o seu protector o emperador.

Cando estivo a piques de morrer debido a unha enfermidade, Drusila foi proclamada Augusta e tamén foi nomeada como a herdeira de Calígula.

### Morte misteriosa

O seu falecemento talvez se debese a unha febre. Con todo, dicíase entre os moitos rumores acerca da súa incerta morte que estaría embarazada do seu irmán e que este a asasinou.

Tras o seu falecemento no ano 38, Calígula ficou gravemente aflixido e organizou magníficos funerais en honra á súa amada irmá, decretando que no tempo que durase o loito a Drusila, estaría prohibido rirse e manter prácticas sexuais, entre outras extravagancias que non sentaron nada ben ao pobo de Roma.

Ademais deificou á súa irmá erguéndoa ao status de deusa co nome de **Pantea** e como tal se lle dedicou culto do mesmo xeito que sacerdotes.

En memoria á súa querida irmá a quen tanto amaba, Calígula poría por nome Xulia Drusila á única filla que tivo coa súa última esposa Milonia Cesonia.

Drusila no cinema
-----------------

O amor incestuoso que mantivo co seu irmán foi levado á pantalla grande por Tinto Brass na película *Calígula* de 1979 onde Teresa Ann Savoy encarnou a Drusila.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xulia Drusila Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

Aparece citada en libros como: 

* *De vita Caesarum*, de Suetonio.
* *I, Claudius*, de Robert Graves, posteriormente convertida en miniserie de 13 episodios.
* *Les mémoires d’Agrippine*, de Pierre Grimal.
* *Caligula. Der grausame Gott*, de Siegfried Obermier.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q241036
* WorldCat
* VIAF: 308712873
* BMT: 140779
* DeutscheBio: 1051170591
* FemBio: 14394
* GND: 1051170591

 |
***Judith decapitando a Holofernes*** é unha pintura de óleo sobre lenzo (158,8x125,5 cm) realizada entre 1612 e 1613 pola pintora Artemisia Gentileschi. A obra consérvase no Museo Nacional de Capodimonte, en Nápoles.

Descrición
----------

O lenzo aparece máis pequeno e de diferentes cores en comparación cunha segunda versión, gardada na Galería dos Uffizi, en Florencia. Dada a redución realizada a un lado deste lenzo, algúns pensan que a composición era máis equilibrada e semellante á versión de 1620, mentres que outros estudosos, como G. Papi, argumentan que se trataba dunha versión expresamente diferente. De tódolos xeitos, e grazas aos estudos con raios X realizados por Mary Garrard sobre a obra, está demostrado que esta é a primeira versión da Xudith de Artemisia debido aos diversos cambios que a pintora realizou no transcurso da obra.

O lenzo foi pintado inmediatamente despois do xuízo por violación no que Artemisia acusou a Agostino Tassi, colaborador do seu pai. Precisamente por esta proximidade cronolóxica, algúns historiadores da arte consideran que a violencia que expresa o episodio representado é froito do desexo de vinganza da propia Artemisia. De feito, a autora optou, atipicamente en comparación cos outros artistas da súa época, por representar a escena da decapitación de Holofernes con respecto ao momento da fuga das dúas mulleres. O episodio foi certamente máis difícil de pintar dun xeito realista, pero pódese ver a habilidade do artista para representar o esforzo físico nos movementos dos personaxes. A resistencia que o home opón á agresión tamén está expresado nas roupas da cama sen facer.

Pódese discernir a influencia de Caravaggio na obra de Artemisia: o cadro evoca non só na crueza da decapitación, senón na postura mesma da heroína bíblica, a Xudith de Caravaggio, que se expón no Palazzo Barberini, até o punto de que é difícil pensar que Artemisia non coñecese esta obra, a pesar das súas limitadas posibilidades de visitar e explorar Roma. A diferenza do cadro do pintor italiano, este, amosa a solidariedade entre Xudit e a criada, que só unidas poden imporse sobre o xeneral inimigo. Esta particularidade tamén podería ser unha referencia á historia persoal da pintora, quen tamén acusou a Tullia, quen naquela época era inquilina e coidadora da moza, de non prestarlle axuda no momento da violación sufrida.

Notas
-----

1. ↑  Garrard (1991)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xudit decapitando a Holofernes*** |

### Bibliografía

* Contini, Roberto; Solinas, Francesco (2011). *Artemisia Gentileschi Storia di una passione* (en italiano). Milán: 24 ORE cultura. ISBN 978-8866480013.
* Garrard, Mary D. (1991). *Artemisia Gentileschi The Image of the Female Hero in Italian Baroque Art* (en inglés). Princeton: Princeton University Press. ISBN 9780691002859.

### Outros artigos

* Xudit decapitando a Holofernes (Artemisia Gentileschi, Florencia)
* Xudit decapitando a Holofernes (Caravaggio)
* Libro de Xudit
***Teens of Denial*** é o décimo terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Car Seat Headrest, publicado o 20 de maio de 2016 a través do selo Matador Records. Trátase do segundo traballo do grupo editado por Matador e o primeiro formado por material novo, tras o recompilatorio *Teens of Style*.

Antecedentes
------------

A composición de *Teens of Denial* comezou no ano 2013, pouco despois do lanzamento do oitavo álbum de Car Seat Headrest, *Nervous Young Man*. Debido á lonxitude e complexidade dos álbums anteriores, o vocalista e compositor principal Will Toledo decidiu centrarse en escribir música que fose máis simple e máis doada de tocar ao vivo. Toledo describiría *Teens of Denial* como un *bildungsroman*, engadindo, "compúxeno durante un período da miña vida durante o cal non estaba sentindo moito amor. O seu ton e contido reflexan iso. Fíxeno porque iso é o que fago - os discos sempre marcaron as distintas fases da miña vida, e precisaba saír desta, polo que necesitaba facer un disco". O álbum foi fortemente influenciado pola época de Toledo na universidade no College of William and Mary en Williamsburg, Virginia, pero tamén está influenciado pola vida de Frank Sinatra e polo libro de Ernest Becker de 1974 *The Denial of Death*.

Nunha entrevista con Uproxx, Toledo destacou que lle levara dous anos rematar de compoñer o álbum, xa que quería que as cancións fluísen xuntas de xeito coherente. Descartes dese período editáronse no EP de 2014 *How to Leave Town*.

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Will Toledo. 

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Fill in the Blank"   | 4:04 |
| 2. | "Vincent"   | 7:45 |
| 3. | "Destroyed by Hippie Powers"   | 5:03 |
| 4. | "(Joe Gets Kicked out of School for Using) Drugs with Friends (But Says This Isn't a Problem)"   | 5:37 |
| 5. | "Not What I Needed"   | 4:31 |
| 6. | "Drunk Drivers / Killer Whales"   | 6:14 |
| 7. | "1937 State Park"   | 4:00 |
| 8. | "Unforgiving Girl (She's Not An)"   | 5:26 |
| 9. | "Cosmic Hero"   | 8:31 |
| 10. | "The Ballad of the Costa Concordia"   | 11:30 |
| 11. | "Connect the Dots (The Saga of Frank Sinatra)"   | 6:07 |
| 12. | "Joe Goes to School"   | 1:19 |
| 70:07 |

Notas
-----

1. ↑  Matador Records (ed.). "Coming May 20 : Car Seat Headrest – Teens Of Denial". Consultado o 16 de xuño de 2017.
2. ↑  notcarseatheadrest (2016-05-06). "I'm the band "Car Seat Headrest" AMA". *r/indieheads*. Consultado o 2021-11-06.
3. ↑  "car seat headrest". *car seat headrest*. Consultado o 2021-11-06.
4. ↑  Lindsay, Cam (2016-09-14). "Fall Music Preview: Car Seat Headrest's Will Toledo breaks down the influences behind his new record". *NOW Magazine* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 06 de novembro de 2021. Consultado o 2021-11-06.
5. ↑  "A Guide To All Of Car Seat Headrest’s Pre-Fame Albums (All 11 Of Them)". *UPROXX* (en inglés). 2016-10-28. Consultado o 2021-11-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24278836
* Discogs: 1002690
* Metacritic: car-seat-headrest
* MusicBrainz: ID

 |
Zocas galegas nun taller de carpinteiro, Meirás, Valdoviño.
A **zoca** (do latín soccus), tamén chamada **zoco**, **galocha**, **galocho**, **madroña** ou **zamanco**, é un tipo de calzado dunha peza propio do pobo galego e doutros pobos europeos, xeralmente de madeira de bidueiro, amieiro ou cerdeira. Foron utilizados, e aínda seguen a utilizarse nalgúns países europeos, principalmente nos Países Baixos, Bretaña, Alemaña, Asturias ou Galiza entre outros. Son empregadas como calzado protector tanto en fábricas coma no campo. En Galiza están feitas tradicionalmente con madeira de bidueiro e posúen numerosas tipoloxías, desde as vilalbesas ata as de montaña, máis semellantes ás coñecidas como "madreñas". Son consideradas como saudables para os pés.

En Inglaterra tallábanse tradicionalmente con madeira de abeneiro e foron utilizados por todas as clases nos séculos XVIII e XIX.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *zoca*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Abarca
* Tamanca

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Zoca*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167633
* AAT: 300046066
* BNCF: 2061
* BRE: 3526724
* LCCN: sh85027115

 |
**Teenage Jesus and the Jerks** foi unha influente banda de post-punk procedente de Nova York que formou parte do movemento No Wave da cidade. Fundado por Lydia Lunch e polo saxofonista James Chance, o grupo estivo activo dende 1976 ata 1979, editando só un feixe de sinxelos.

Chance deixou a banda para formar The Contortions e así perseguir o seu propio son. Ambos grupos apareceron no LP seminal *No New York*, unha mostra da primeiro escena No Wave recompilada e producida por Brian Eno.

Famosos por realizar concertos de dez minutos cheos de temas de 30 segundos, trataron de levar a música máis aló do que Lunch vía como o tradicionalismo do punk rock.

O grupo deixou atrás máis dunha ducia de cancións gravadas completas, a maioría das cales foron recompiladas no CD de 18 minutos retrospectivo titulado *Everything*. Porén existen outras versións de estudio doutras cancións xunto cun feixe de gravacións en directo.

Poucas bandas acadaron un impacto tan grande con tan pouco material, non só nos Estados Unidos, senón tamén no Reino Unido a onde chegaron a través da radio.

Lunch e Chance converteríanse en figuras de culto na escena *underground* de Nova York, e a banda foi citada coma unha importante influencia por moitos grupos post-punk posteriores coma Sonic Youth.

A banda reuniuse no ano 2008 para unha serie de actuacións, co guitarrista de Sonic Youth Thurston Moore, e continuou facendo concertos sen Moore durante o 2009.

Discografía
-----------

* "Orphans/Less of Me" - 1978 (Migraine Records - Lust/Unlust) vinilo de 7"
* "Baby Doll" - 1979 (Migraine Records - Lust/Unlust) vinilo de 7"
* *Pink EP* - 1979 (Migraine Records - Lust/Unlust) vinilo de 12"
* *Pre-Teenage Jesus EP* - 1979 (ZE Records) vinilo de 12"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1404339
* WorldCat
* VIAF: 129214944
* AllMusic: mn0000018753
* Discogs: 88519
* ISNI: 0000 0001 2323 6815
* LCCN: no2002008428
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 483827

 |
|  **Andorra** |
| --- |
| A selección no mundial de 2007. |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Cores do equipo | Cores do equipo | Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| **Na casa** |

 | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Cores do equipo | Cores do equipo | Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| Cores do equipo |
| **Fóra** |

 |

 |
| Federación | Federació Andorrana de Patinatge |
| Confederación: | CERH |
| Adestrador: | Climent Padrós |
| Capitán: |  |
| **Títulos mundiais** |
| **Mundial "A"** | - |
| **Mundial "B"** | 1992 e 2002 |

A **selección de hóckey a patíns masculina de Andorra** é o equipo que representa a Andorra nas competicións internacionais de hóckey a patíns organizadas polo CERH ou o CIRH en categoría masculina. Depende da Federació Andorrana de Patinatge. A súa primeira participación no Campionato do Mundo "A" tivo lugar en 1993, cando conseguiu a súa mellor clasificación (7º posto), mais na seguinte edición (1995) descendía ao segundo nivel logo de finalizar 15º (penúltimo), e non foi ata o 2002 cando conseguiu retornar á máxima competición do hóckey a patíns mundial logo de gañar o Campionato do Mundo "B", no Mundial "A" permaneceu ata o seu novo descenso no 2009. No 2010 renunciou a xogar o Mundial "B" por cuestións económicas, logo de finalizar na 16ª e última posición no Campionato do Mundo "A" de 2009 e descender ao Mundial B.

Palmarés
--------

* **2 Campionatos do Mundo "B":** 1992 e 2002

Equipo
------

Estes foron os xogadores convocados para o Campionato do Mundo disputado en Pontevedra e Vigo en 2009.

* Marc Vila (p)
* Nelson Alves (p)
* Marc Montardit
* Juan Sebastián
* Àlex Martín
* Ramón Bassols
* Ivan Vilaró
* Manu Rodríguez
* Marc Martín
* Àlex Maestre
* **Adestrador:** Climent Padrós

Notas
-----

1. ↑  "La federació renuncia a anar al Mundial per falta de recursos, Diari d'Andorra". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 23 de abril de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* A selección de Andorra en hoqueipatins.cat *(en catalán)*
**Xosé Hixinio Gómez González**, coñecido como **frei Xosé Gómez**, nado en Lalín o 3 de abril de 1932 e finado en Lugo o 8 de xaneiro de 2008, foi un prelado galego e bispo de Lugo.

Traxectoria
-----------

Fillo dun avogado que ocupou o posto de secretario de varios concellos do interior galego, estudou a escola en Lalín e Cea, e a secundaria no colexio dos franciscanos de Herbón e logo en Ponteareas. Ingresou na orde franciscana en 1948. Estudou filosofía e teoloxía nos colexios desta orde en Ponteareas e Santiago, e ordenouse como crego católico en Santiago o 24 de xuño de 1956.

Proseguiu estudos de teoloxía en Roma, onde se licenciou primeiro na especialidade de Teoloxía Moral e logo na de Dereito canónico e na de Dereito romano, pola que ademais se doutorou (1961) cun traballo sobre os elementos esenciais do matrimonio romano. De volta a Galicia, traballou como docente en distintos colexios e universidades, e colaborou con distintos xornais. Ademais, dentro da orde franciscana, ocupou os cargos de vicerreitor e logo reitor do colexio de Compostela, para pasar despois a ser viceprovincial e finalmente prefecto da provincia de Santiago.

O 28 de xuño de 1980 accedeu ao cargo de bispo de Lugo na catedral desa cidade. Facía o número 100 no catálogo episcopal da diocese. Logo de 28 anos á fronte do seu posto, e enfermo de cancro, foi relevado a finais de 2007 por Alfonso Carrasco Rouco. Faleceu días despois e foi soterrado na catedral luguesa.

Foi nomeado fillo adoptivo de Lugo en 2007.

Notas
-----

1. ↑  A nosa voz Arquivado 06 de setembro de 2011 en Wayback Machine.. Revista informativa da Diocese de Lugo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1709256
* WorldCat
* VIAF: 168884946
* BNE: XX4660350
* Catholic-Hierarchy: gomgj
* FAST: 63928

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sandhi (homónimos).
O termo **sandhi** (ou **sandi**) adoptouse dos antigos gramáticos da India para designar o fenómeno de modulación e modificación fonética que afectan ao son inicial e/ou final de certas cadeas en palabras, morfemas ou sintagmas. Este fenómeno pode aparecer no límite entre palabras (**sandhi externo**) ou entre morfemas (**sandhi interno**).

No primeiro caso, a forma pronunciada da palabra en posición illada é a forma absoluta, mais no seo do discurso esas palabras, morfemas ou sintagmas vense afectados por outros sons determinados e adoptan entón outras pronuncias alofónicas.

En francés por exemplo (onde se chama *liaison*), a pronuncia na palabra *six*, "seis", é /sis/ tanto se se articula soa coma na posición final absoluta do sintagma *ils sont six*, "eles son seis" (pronunciado [il sɔ̃ sis]). Porén, en *six oiseaux*, "seis páxaros", sonorízase e dise [siˈzwazo] e en *six livres*, "seis libros", ten a pronuncia de [siˈlivr].

En galego, o -r final dos verbos normalmente pronúnciase como lateral, como por exemplo pronunciar "comer o caldo" como [koˈmeloˈkaldo]. Existen variantes diatópicas que sistematicamente non se ven afectadas por este caso de sandhi (sur de Ourense).

O sandhi pode darse tamén no interior dunha palabra. Este **sandhi interno** responde a regras diferentes e aparece entre os seus morfemas constitutivos, como entre a súa raíz, os seus prefixos e sufixos ou as súas desinencias. Por exemplo, no turco, o *-k* final pasa sistematicamente a *-ğ* cando está seguido dunha desinencia vocálica: köpek «can» (nominativo) → köpeğ-i (acusativo).

Cando a influencia se dá entre os tons de dúas compoñentes, fálase de sandhi tonal.

Véxase tamén
------------

* sandhi tonal
* sandhi (sánscrito)

| * v
* c
* e
Metaplasmos e figuras de dicción |
| --- |
| Aumento | Prótese - Epéntese - Anaptixe - Paragoxe |
| Acurtamento ou Elisión | Aférese - Síncope - Apócope |
| Transposición | Metátese |
| Amálgama | Contracción - Sinérese - Haploloxía - Sandhi - Sandhi tonal |
**Xosé Andrés Vázquez Hermida**, nado en Boiro en 1963, é un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou traballando na súa cidade natal para *El Correo Gallego* e máis tarde nos informativos da Radio Galega. Chegou ao diario *El País* en Galicia en 1989, e permaneceu como correspondente en terras galegas para este xornal durante 26 anos, ata 2006. Logo foi subdelegado da edición galega do diario (2006-2009) e delegado (2009-2015), até o peche da edición en Galicia. 

A continuación foi trasladado á redacción central en Madrid, para seguidamente ser delegado no Brasil da corresponsalía con sede en São Paulo. En xullo de 2018, a nova directora do País, Soledad Gallego-Díaz, nomeou a Xosé Hermida e Claudi Pérez xefes para noticias de nacional.

En 2017 o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia (CPXG) e o Club de Prensa de Ferrol concedéronlle o XIII Premio José Couso á Liberdade de Expresión. No manifesto lido durante a entrega do premio sinalouse o recoñecemento a Xosé Hermida como «xornalista que prestixia a profesión e do que os que o coñecen só saben falar ben, como profesional e como xefe». Hermida dedicou o premio á súa esposa falecida o ano anterior, a xornalista da Axencia EFE, Ana Viqueira.

Notas
-----

1. ↑  Vizoso, Sonia (8 de abril de 2017). "Xosé Hermida, periodista de El PAÍS, Premio José Couso a la Libertad de Prensa". *El País* (en castelán). Consultado o 5 de abril de 2021.
2. ↑  couso.xornalistas.gal (ed.). "Xosé Hermida". Arquivado dende o orixinal o 09 de novembro de 2018. Consultado o 8 de novembro de 2018.
3. ↑  "Rubalcaba se queda fuera del Consejo Editorial de ‘El País’" (en castelán). 18 de xullo de 2018. Consultado o 5 de abril de 2021.
4. ↑  Vizoso, Sonia (5 de maio de 2017). ""Este premio es para los periodistas sin gloria que no reciben palmaditas"". *El País* (en castelán). Consultado o 5 de abril de 2021.
5. ↑  "Fallece la periodista coruñesa Ana Viqueira a los 59 años". *La Opinión A Coruña* (en castelán). 19 de agosto de 2016. Consultado o 5 de abril de 2021.
 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q58370975
* WorldCat
* VIAF: 23865640
* BNE: XX1079306
* ISNI: 0000 0000 7823 2507
* LCCN: n96063310

 |
**Serafín Otero Fernández** é un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Empregado de banca, foi militante de Partido Socialista Galego-Esquerda Galega e formou parte da candidatura desa formación para eleccións para o Parlamento de Galicia de 1989  por Pontevedra. Tras a desaparición dese partido integrouse no BNG. Como sindicalista foi membro do comité de empresa de Banesto, responsable do sector de banca da Confederación Xeral de Traballadores Galegos e tras a fusión en 1994 coa INTG responsable do mesmo sector no sindicato resultante, a Confederación Intersindical Galega. Entre 2009 e 2014 foi o Secretario Comarcal da CIG en Vigo. En novembro de 2014 o BNG elixiuno como o candidato desa formación á alcaldía de Vigo para as eleccións de 2015.

Notas
-----

1. ↑  "BOE, 21 de novembro de 1989" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 02 de abril de 2015. Consultado o 13 de marzo de 2015.
2. ↑  Serafín Otero, candidato do BNG á Alcaldía de Vigo, *El Progreso*, 20 de novembro de 2014
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tierra y libertad.

***Tierra y Libertad*** é un periódico español de ideoloxía anarquista editado pola Federación Anarquista Ibérica.

Historia e características
--------------------------

A primeira edición dun periódico anarquista con este nome ten lugar en 1888. O nome tomouse do movemento populista ruso homónimo, que resume o desexo dos desherdados do mundo. Mantívose un ano con periodicidade quincenal. Tras ese período desapareceu, volvendo dez anos despois como suplemento da *Revista Blanca*, converténdose en semanario en 1900. Converteuse en xornal na segunda metade de 1903. Foi prohibido pola ditadura de Primo de Rivera en 1923, xunto co resto da prensa libertaria. Reaparece en 1930 como semanario, editado xa pola Federación Anarquista Ibérica (FAI), sendo xornal nos anos da Revolución Española (1936-39).

Trala vitoria fascista, seguiu publicándose clandestinamente, sen periodicidade fixa. Paralelamente, en México os exiliados anarquistas españois publican un periódico mensual con idéntico nome, que servía de chamamento a tódolos defraudados pola Revolución Mexicana que, ó berro de ¡Tierra y libertad! se alzara contra a opresión, malia que posteriormente fose traizoada.

En España a FAI decidiu en 1977 volver a editar mensualmente *Tierra y Libertad*, trala reorganización libertaria trala morte de Francisco Franco.

Actualmente, é o decano da prensa libertaria en lingua castelá, e unha das máis antigas do mundo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Tierra y Libertad* Arquivado 26 de xaneiro de 2021 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3312194
* WorldCat
* VIAF: 145619835
* GEC: 0066015
* LCCN: n2003113703

 |
**Santo Estevo de Sandiás** é unha parroquia do concello ourensán de Sandiás, situado na comarca da Limia. En 2021, segundo o IGE, tiña 403 habitantes (186 homes e 217 mulleres).

Nesta parroquia sitúase a capitalidade municipal onde se concentran os servizos administrativos (Concello, Xulgado de Paz), dotacionais (biblioteca municipal, colexio, Punto de Atención Infantil) e asistenciais (Centro de Saúde, farmacia). Conta tamén cun albergue de peregrinos dotado de 24 prazas.

Patrimonio histórico-artístico
------------------------------

### Igrexa de Santo Estevo de Sandiás

Igrexa de Santo Estevo de Sandiás.
Nesta parroquia atópase a igrexa parroquial de Santo Estevo. Foi construída polo mestre de cantería Bartolomeu de Nosendo antes de 1520. Consta dunha soa nave e presbiterio cuadrangular. Destaca pola súa portada de estilo manuelino, que recorda as igrexas portuguesas de Maravilha, en Santarém, ou a parroquial de Batalha.

O retablo maior de Santo Estevo de Sandiás foi realizado entre o ano 1603 e o 1607 polo entallador Xoán Fernández "O Mozo" e o escultor Francisco de Moure. Consta de dous corpos, tres rúas e un ático. Destacan no primeiro corpo san Pedro e san Paulo e no segundo san Francisco, santo Estevo e san Lourenzo. De grande interese son as pinturas manieristas da parte baixa, nas que destacan as escenas da Anunciación e a Visitación.

Misa na romaría do San Bieito da Uceira (Sandiás).
A ermida de San Bieito da Uceira está no monte do mesmo nome, non lonxe da aldea. Foi construída a mediados do século XVIII (exvoto do ano 1766), posteriormente foi reconstruída e ampliada. Dende o adro hai unha vista panorámica da Limia Alta. Tódolos luns de Pascua e o segundo domingo de xullo realízase a romaría do San Bieito da Uceira dunha gran tradición en toda a Limia.

Co gallo dos cincuenta anos do comezo das obras de desaugamento da lagoa de Antela (1958-2008), o Concello de Sandiás puxo en funcionamento no centro da vila, a Casa da Lagoa (Centro de Interpretación da Lagoa de Antela). Neste centro preténdese dar a coñecer dunha forma didáctica a historia da lagoa a través dun percorrido que abrangue dende a formación da antiga lagoa de Antela, o seu desecamento, ata a actualidade coa recuperación medioambiental das antigas areeiras.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Sandiás

| Lugares da parroquia de Sandiás no concello de Sandiás (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Cardeita | O Castro | Coalloso | As Pegas | Sandiás | Santa Ana |

### Parroquias de Sandiás

| **Galicia** | Provincia de Ourense | Parroquias de Sandiás |  |
| --- | --- |
| Couso de Limia (Santa María) | Piñeira de Arcos (San Xoán) | Sandiás (Santo Estevo) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Sandiás

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548080
* código INE: 32077030000

 |
Tifis e Argos construíndo a nave, baixo a dirección de Atenea (relevo romano, c. s. I, Museo Británico)
Na mitoloxía grega, **Tifis** foi o temoneiro que gobernaba o *Argo*, a nave na que se embarcaron os argonautas para tomar o vélaro de ouro. Era fillo de Hagnias , se ben outros autores fano fillo de Forbante e Hirmine  ou de Tife (ou Sife). Pausanias escribiu que había unha pequena cidade chamada Tifa (ou Sifas), na Beocia, da que procedía Tifis; os habitantes facían gala de ser os mellores navegantes da rexión .

Coñecía abondo os ventos e o movemento dos astros, habilidades que lle proporcionara Atenea, se ben non participou nunca nas batallas desenvolvidas en terra firme polos seus compañeiros os argonautas. Grazas a un cunco máxico que lle regalara Medea, e que a ela llo dera Tritón, soubo o camiño a seguir para saír do lago Tritonis, en Libia, e volver ó mar.

Tifis morreu dunha enfermidade súbita estando os argonautas no palacio do rei Lico, no país dos mariandinos, na beira sur do Ponto Euxino (denominación clásica do Mar Negro), e foi substituído como temoneiro do *Argo* por Anceo, fillo de Poseidón, que continuou a viaxe ata a Cólquida .

> 
> 
> "*Tifis pereceu dunha enfermidade no país dos mariandinos, na Propóntide, xunto ó rei Lico. No seu lugar, Anceo, fillo de Neptuno, gobernou a nave ata a Cólquide*".
> (Hixino: *Fábulas* 14, 26)
>

Notas
-----

1. ↑  Pseudo-Apolodoro I, 9, 16; Grimal, s.v. *Tifis*.
2. ↑  Hixino: *Fábulas* 14, 9.
3. ↑  Pausanias: *Geografía de Grecia* IX, 32, 4.
4. ↑  Hixino 18, 1; Pseudo-Apolodoro I, 9, 23.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Pausanias (2002). *Descripción de Grecia (libros VII-X)*. Gredos. ISBN 8424926595.
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*
O **Señorío de Balaguer** é un título nobiliario, que creado por primeira vez polo rei Afonso V de Aragón, actualmente é un dos títulos vinculados tradicionalmente ao herdeiro da Coroa de España, sendo a súa titular Leonor de Borbón.

Historia
--------

Título creado en 1418 polo rei de Aragón Afonso o Magnánimo para o seu irmán Xoán vinculado simbolicamente á cidade que fora capital do suprimido condado de Urgell, o dominio do gran rival dos Trastámara pola posesión da coroa durante o interregno de Xaime de Urgell. Cando Xoán herdou o trono do reino en 1458 outorgou este título ao seu segundoxénito, o infante Fernando, que o ostentou cando se presentou para acceder ao trono en 1479. Dende entón foi un título propio dos herdeiros da Coroa de Aragón, sempre unido ao de Príncipe de Xirona.

Situación actual
----------------

Dende o 21 de xaneiro de 1977 os títulos do herdeiro da antiga Coroa de Aragón ostentados de feito polo príncipe Filipe de Borbón, se ben o real decreto de nomeamento (RD 54/1977, BOE do 22 de xaneiro de 1977) especifica de forma explícita o de "Príncipe de Asturias e outros títulos vinculados tradicionalmente ao sucesor da Coroa de España". En cuestión sucesoria, a Constitución española de 1978 (título II, art.º 57.2) indica: *O Príncipe herdeiro, dende o seu nacemento ou dende que se produza o feito que orixine o chamamento terá a dignidade de Príncipe de Asturias e os demais títulos vinculados tradicionalmente ao sucesor da Coroa de España.*

En 1990, nunha visita oficial a Balaguer, o Príncipe Filipe de Borbón asumiu o título nunha cerimonia de homenaxe popular. Dende a supresión da Coroa de Aragón a principios do século XVIII é o primeiro herdeiro real que o ostenta, se ben non fixo uso público del salvo nas ocasionais visitas a Cataluña e na cerimonia da súa voda.

O 19 de xuño de 2014 accede ao trono tras a abdicación do seu pai Xoán Carlos I co nome de Filipe VI, polo que a súa filla, Leonor de Borbón herdou todos os títulos vinculados ao herdeiro da Coroa e que antes pertencían ao seu pai.

Véxase tamén
------------

* Duque de Montblanc
* Conde de Cervera
O **sandhi tonal** é un fenómeno de sandhi que se produce nas linguas tonais. Existe en todas as linguas con tons, pero parece máis estendido nalgunhas que noutras.

En mandarín, o sandhi tonal máis frecuente consiste en pronunciar unha sílaba orixinalmente no terceiro ton ante outra sílaba no terceiro ton como unha sílaba do segundo ton. Por exemplo, a frase transcrita en pinyin *nǐhǎo*, "ola", é pronunciada de feito *níhǎo*.

O sandhi tonal en Hakka é máis complexo, e aínda máis na rexión de Minnan. Para amosar ata que punto o sandhi tonal afecta ao significado nela, pode considerarse a combinación dos morfemas taiwaneses *kiaⁿ* (asustado) e *lâng* (persoa), que cambia de senso segundo o ton. Pronunciado *kiaⁿ7-lâng5*, significa "ter medo da xente, que ten medo", mentres que pronunciado *kiaⁿ1-lâng1*, significa "aterrador, que dá medo".

O cherokee ten un sistema tonal forte no seo do cal os tons poden seren combinados de diversas maneiras segundo regras tonais complexas e sutís que admiten variantes segundo as tribos. Aínda que este sistema tonal se está a simplificar pouco a pouco por influencia do inglés, este fica moi importante para o senso.

| * v
* c
* e
Metaplasmos e figuras de dicción |
| --- |
| Aumento | Prótese - Epéntese - Anaptixe - Paragoxe |
| Acurtamento ou Elisión | Aférese - Síncope - Apócope |
| Transposición | Metátese |
| Amálgama | Contracción - Sinérese - Haploloxía - Sandhi - Sandhi tonal |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1577090
* MAG: 2777069022

 |
A **zambra**, tamén coñecida como **zambra** **moura**, é unha danza flamenca dos xitanos de Granada. A palabra procede do termo árabe andalusí *zámra*, e este do árabe clásico *zamr*, que significa «tocata».

Crese que é resultado da evolución de anteriores danzas mouriscas. A zambra moura ten algunhas similitudes coa danza do ventre e é especialmente parecida á danza flamenca dos cantes por taranto de Almería.

A zambra fíxose típica nos casamentos xitanos. Con todo, os xitanos continúan a bailala, mesmo para os turistas, nas covas do Sacromonte (Granada) e de Almería. No século XVI a Inquisición prohibiuna en España por motivos políticos, xa que Filipe II pretendía eliminar os vestixios de calquera cultura que non fose católica. Porén, continuou a practicarse de forma clandestina. No século XX foi adoptada por bailaoras como Carmen Amaya, Puela Lunaris ou Lola Flores. 

Báilase cos pés descalzos, a chambra anoada baixo o busto e a saia longa asegurada á altura da cadeira, con amplos pregos para facela flotar no aire.

Ligazóns externas
-----------------

* Sobre la zambra del Sacromonte en *El flamenco de la A a la Z*, do sitio web de Radiolé.
* Sobre la zambra do grupo dos tangos, no mesmo sitio.
* *La zambra flamenca*: emisión do 16 de marzo de 2017 do programa de Radio Clásica *Nuestro flamenco*, con José María Velázquez-Gaztelu.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2572946
* GEC: 0140981

 |
**Theo van Boven**, nado nos Países Baixos en 1934, é profesor de dereito internacional pola Universidade de Maastricht e, dende 2001, comisionado especial das Nacións Unidas contra a tortura. Así mesmo, foi director da división de Dereitos Humanos da ONU. En 1985 gañou o Premio Nobel Alternativo.

Informes sobre a tortura en España
----------------------------------

Os informes de Theo van Boven sobre a tortura en España son dous informes publicados polo comisionado especial da Organización das Nacións Unidas contra a tortura. Un deles ten carácter específico para España e outro un carácter máis xeral.

Theo van Boven foi enviado especial da ONU para España, debido á preocupación mostrada pola Organización ante a gran dicotomía que existía entre a posición manifestada polo goberno español e un abundante número de denuncias de tortura no país. Por este motivo, realizou unha visita a España do 5 ó 10 de outubro de 2003, durante a cal realizou varios viaxes a Euskadi e a Madrid. Conseguintemente, publicou un informe o 6 de febreiro de 2004. Expresou o seguinte no resumo do seu informe: que a tortura ou os malos tratos non son sistemáticos en España, pero que, na práctica, o sistema permite a ocorrencia de tortura ou malos tratos, en particular no caso de persoas detidas en réxime de incomunicación por actividades terroristas. Debido a isto último, deu varios consellos para conseguir que as autoridades conseguiran maior credibilidade.

Despois do 1 de setembro de 2004, fixo outro informe sobre tortura e malos tratos; este informe, a diferenza do anterior, non versaba só sobre España. Neste segundo informe, concluíu que a tortura non é práctica sistemática, pero que dábanse numerosos casos debido a que as medidas de seguridade non eran completamente eficentes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Breve repaso á carreira de Theo van Boven *(en inglés)*
* Para a prevención da tortura *(en castelán)*
* Informe de Theo van Boven

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1388741
* WorldCat
* VIAF: 56768687
* BNF: 13524391s
* DeutscheBio: 123165083
* FAST: 1453921
* GND: 123165083
* ISNI: 0000 0000 8384 8779
* LCCN: n82111160
* NTA: 069171580
* SUDOC: 050318950

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Masma, Mondoñedo.

O **río Masma** é un río da vertente cantábrica, que discorre pola provincia de Lugo.

Nace na serra do Xistral, no concello do Valadouro. Percorre os concellos de Abadín, Alfoz, Mondoñedo, Lourenzá, Barreiros e Foz. Despois de 46 km de percorrido desemboca na ría de Foz, xunto á praia da Rapadoira e á praia de Altar no mar Cantábrico.

A superficie da súa conca supera escasamente os 290 quilómetros cadrados.

Percorrido
----------

O lugar exacto do seu nacemento está na parroquia valadouresa do Cadramón a uns 920 metros de altitude, entre o cumio do Xistral e o do Cadramón. Inicialmente toma o nome de rego Pedrido ou río Pedrido, que pasa bordeando a parroquia alfocesa do Pereiro, atravesa as parroquias abadinenses de Montouto, Labrada e Romariz até entrar na parroquia mindoniense dos Remedios. Toma entón o nome de Río do Porto da Cal ao pasar preto da aldea de Estelo. Un pouco máis adiante, preto da aldea de Tronceda de Abaixo pasa a denominarse río Tronceda, entrando despois na parroquia de Viloalle, na que toma o seu nome definitivo de río Masma ao seu paso pola aldea da Igrexa, tras un breve treito no que coincide co rego Gontán. Cruza posteriormente as parroquias de Vilamor e Masma en Mondoñedo, Santa María de Lourenzá en Lourenzá, Cabarcos, Celeiro de Mariñaos e San Cosme en Barreiros e finalmente Vilaronte no concello de Foz.

Afluentes
---------

Os seus principais afluentes son o rego de Figueiras e o río Oirán pola esquerda, e o río Valiñadares e o rego do Batán pola dereita.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ríos de Galicia
**Them Crooked Vultures** é un supergrupo de rock alternativo formado nos Ánxeles no ano 2009 polos músicos John Paul Jones (Led Zeppelin), Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters) e Josh Homme (Queens of the Stone Age, Kyuss, Eagles of Death Metal). O grupo tamén contou con Alain Johannes (Queens of the Stone Age, Spinnerette, Eleven) nalgunhas actuacións en directo. A banda comezou a gravar en xullo do 2009 e realizou o seu primeiro concerto o 9 de agosto dese ano en Chicago, facendo a súa estrea en Europa o día 19 de agosto. O 1 de outubro a banda embarcouse nunha xira mundial chamada *Deserve the Future* con datas ata o 2010. O seu primeiro sinxelo "New Fang" lanzouse en outubro, seguido do seu álbum de estrea autotitulado o mes seguinte, e debutando no número 12 da lista *Billboard 200*.

Discografía
-----------

* *Them Crooked Vultures* - 2009 (Sony Music, Interscope)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q544121
* WorldCat
* VIAF: 121960603
* AllMusic: mn0002043528
* BNF: 161689700
* Discogs: 1547819
* Genius: Them-crooked-vultures
* GND: 16047226-X
* IMDb: nm4809909
* ISNI: 0000 0001 2284 6515
* LCCN: no2009183821
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0116284
* Songkick: 2547336

 |