recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Illa Mosquito** (inglés *Mosquito Island* ou **Moskito Island**) é unha illa no arquipélago das Illas Virxes Británicas no Caribe pertencentes ao Reino Unido. Situada fronte á costa de Virgin Gorda é desde hai tempo a favorita para mergulladores e mariñeiros. Durante moitos anos, a illa foi a localización dun resort de mergullo chamado Drake's Anchorage. Sir Richard Branson mercou a illa en 2007 por 10 millóns de libras.

A illa está situada no lado oeste do seo de Gorda xunto a Virgin Gorda e preto de  Illa Necker, que tamén é propiedade de Branson.

Barack Obama visitou a illa en febreiro de 2017 e alí aprendeu a facer  kiteboard, pouco despois da súa retirada como presidente dos Estados Unidos.

Xeografía
---------

Illa Mosquito atópase no Mar Caribe preto de 10 quilómetros ao nordés da illa principal de Tórtola e só a uns 100 m ao norte da "Anguía Point" en Virgin Gorda e aproximadamente 1 km ao suroeste de Illa Necker.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie de ao redor de 0,5 km². A altura máxima é duns 50 metros sobre o mar

É totalmente de propiedade privada e non ten poboación permanente.

A illa só se pode chegar por barco, o transbordador desde Tórtola tarda uns 30 minutos.

Historia
--------

Mosquito foi descuberta 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ó Novo Mundo.

O nome vén de *Mosquito*, uns nativos americanos que vivían na illa antes da 1500.

En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga. En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

En 2007 comprou a illa o aventureiro e empresario Sir *Richard Branson* e agora toda a illa é de propiedade privada. Branson tamén é propietario da Illa Necker.

Hoxe a illa está deserta, en previsión do despregamento dun complexo turístico planificado.

Notas
-----

1. ↑  Rory Carroll. "Richard Branson to create sanctuary for lemurs - 8,000 miles from their home". *The Guardian*. Consultado o 1 de outubro de 2014.
2. ↑  Richard Branson (7 de febreiro de 2017). "Richard vs Barack - kiteboard and foilboard challenge". *Virgin*. Consultado o 8 de febreiro de 2017.
3. ↑  David Ingram (7 de febreiro de 2017). "Obama kiteboards in Caribbean with billionaire Richard Branson". *Reuters*. Consultado o 8 de febreiro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Mosquito Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* Mapa da Illa en Wikimapia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2550546
* GeoNames: 3577494

 |
**Illa Guana** (inglés *Guana Island*) é unha illa no arquipélago das Illas Virxes Británicas no Mar Caribe pertencentes ao Reino Unido. Unha das poucas illas de propiedade privada que quedan nesta parte do mundo, Guana ten sete praias de area branca en po e 3´4 km² de bosques tropicais, montañas, outeiros e vales. A illa é principalmente unha reserva natural e ten un pequeno resort.

Xeografía
---------

Illa Guana está situada no mar Caribe a 1 km ao norte da illa principal de Tórtola e uns 12 km ao nordés da Illa Norman no lado sur de Tórtola.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie de aproximadamente 3,4 km² e é a sétima illa máis grande do arquipélago. A altura máxima é *The Pyramid* cuns 242 m. de altitude. A illa é totalmente de propiedade privada, non ten poboación permanente e ten un pequeno centro turístico (resort).

A illa só se pode chegar por barco, o transbordador desde Tórtola tarda uns 10 minutos.

Historia
--------

A illa Guana foi descuberta 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo, o nome ven da forma da costa da illa que é similar a unha Iguana. En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga. En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

No século XVIII, dúas familias de  Cuáqueros chegaron a Guana como parte do chamado "Experimento Cuáquero" que durou aproximadamente corenta anos e cinco anos nas IVB. Usaron  escravos africanos e cultivaron cana de azucre. Cando foron chamados aos Estados Unidos e Inglaterra, deixaron atrás dous canóns aínda na Guana. Os  arqueólogos estudaron extensamente as ruínas dos cuáqueros e tamén descubriron artefactos máis antigos que permiten coñecer a historia de Guana amerindia anterior.

En 1934 Beth e Louis Bigelow de Massachusetts compraron Guana. Coa axuda dos homes da localidade construíron seis cabanas de pedra e desenvolveron unha reputación como pioneiros creativos. Os seus clientes, profesionais, intelectuais e viaxeiros do mundo acudiron por grandes períodos de tempo, atraídos pola vida simple pero rica.

En 1975 Henry e Gloria Jarecki compraron Guana e comezaron a mellorar os aloxamentos e outras instalacións co obxectivo de manter o estilo histórico da illa e o ambiente. O interese na conservación conduciunos a establecer un programa de restauración a longo prazo para protexer a flora e fauna da illa.

O turismo é a única fonte de ingresos da illa, da renda cando se vai a alugar e unha serie de persoas famosas teñen vacacións na illa.

Ligazóns externas
-----------------

* Guana Island resort

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3112577
* WorldCat
* VIAF: 316600455
* GeoNames: 3577604
* TGN: 1007303

 |
Playa Sirena, unha popular praia localizada no oeste da illa
Augas pouco profundas rodean Caio Largo, evidenciadas polo azul máis claro
**Caio Largo do Sur** ou simplemente Caio Largo é unha pequena illa turística de Cuba, fronte á costa sur da parte noroeste da illa principal no mar Caribe. O caio ten aproximadamente 25 km. de longo e 3 km. de largo e é a segunda illa máis grande do Arquipélago de Canarreos. Caio Largo forma parte do municipio especial da Illa da Juventud.

Historia
--------

Crese que Cristovo Colón visitou a illa na súa segunda expedición en 1494, e Francis Drake tamén se detivo na illa durante a súa circunvalación do planeta. Os piratas tamén usaron a illa como base. Hoxe, a prístina praia, o mergullo e a vida salvaxe atraen aos turistas á illa, pero non hai persoas que vivan permanentemente, os veciños que traballan nos hoteis permanecen uns 20 días e logo regresan coás súas familias nas illas próximas. Hai cinco hoteis con todo incluído na illa. Os voos de Miami, a Arxentina, Italia e o Canadá serven á illa. Un gran transbordador estilo catamarán fornece transporte de superficie.

Xeografía
---------

### Clima

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Mes | Avrg | Xan | Feb | Mar | Abr | Mai | Xun | Xul | Ago | Set | Out | Nov | Dec |
| Temp (C) | 26 | 23 | 23 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 29 | 28 | 27 | 26 | 24 |

Turismo
-------

Normalmente, a area branca e fina está compactada na beira e permite camiñar facilmente.

Unha das principais atraccións turísticas de Caio Largo son as praias do oeste, Playa Sirena e Playa Paraiso. Estas praias están a un quilómetro de distancia e pódese camiñar facilmente entre elas cando a marea non está chea. Sirena ofrece servizos completos para turistas. Un servizo de taxis leva aos turistas doss hoteiss a estas praias. Paraiso ofrece unha das mellores praias non desenvolvidas do mundo. As actividades na praia póden reducirse durante a estación de posta de ovos das tartarugas. A praia ten deportes acuáticos relacionados cos hoteis, un restaurante, atracción de golfiños, peiraos para viaxes en catamarán. O lado de sotavento da praia presenta planos de marea onde se agrupan moitas estrelas de mar moi grandes e outros peixes tropicais.

Os viaxeiros a Caio Largo son advertidos que o nudismo está tolerado en Caio Largo e se practica na periferia dos resorts en áreas designadas e nos moitos tramos desolados de praias (20 km) desta illa.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Caio Largo do Sur Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* CayoLargo.net *(en inglés)* *(en francés)*
* Cayo-Largo.net
* Cayo Largo del Sur
**Brian Joubert**, nado o 20 de setembro de 1984, é un patinador artístico francés de longa traxectoria deportiva. Obtivo moitos títulos o longo da súa carreira; foi campión do mundial 2007, campión europeo, campión francés Nacional e campión do Gran Premio de 2006.

Traxectoria
-----------

### Vida persoal

Brian Joubert naceu en Poitiers. Sufriu unha enfermidade na que a súa vida correu perigo os 11 meses de idade debido á súa enfermidade, Joubert escolleu patinaxe artística entre todos os deportes máis violentos que lle gustaban. Empezou a patinar cando tiña tan só catro anos.

Joubert foi considerado unha celebridade no seu país natal, Francia.

### Principios da súa carreira como patinador

A primeira competición internacional de Brian Joubert foi o World Junior Championships de patinaxe artística no ano 2000. Non conseguiu clasificarse para o equipo francés para Junior Worlds no próximo ano: por iso, o presidente da Federación Francesa Ice Sports, Didier Gailhaguet, puxo a Joubert en 2001 nunha competencia con Top Jump, onde foi o segundo clasificado. A tempada 2000-2001 foi a única tempada Joubert pasou no circuíto internacional Júnior.

### 2006-2007

Nos Nacionais franceses, Joubert gañou a medalla de bronce logrando clasificarse para os europeos de 2002. Alí, conseguiu a medalla de bronce, o cal lle deu un punto para o equipo francés cara ás Olimpíadas 2002. Cun quinto posto terminará en Trophee 2002 Lalique, acadando a participación na que para el sería a primeira final no Gran Premio de Patinaxe artística, e logrando posteriormente a medalla de bronce. Joubert acadou tamén a vitoria nos Nacionais franceses, os cales condimentan, o primeiro dos seus seis títulos consecutivos. Ademais, Brian logra a medalla de prata nos Europeos de 2003.
A tempada 2004-2005 comezará ben para Joubert, gañando dúas medallas nun Gran Premio e acadando ademais a medalla de prata nos Europeos 2005. Brian intentou defenderse en 2005e 2006, pero tiña resultados un tanto incoherentes
Brian Joubert terminou cun decepcionante sexto posto nas Olimpiadas de inverno no ano 2006. O patinador tiña unhas mellores expectativas cara aos Mundiais de 2006 pero finalmente tan só acadou o segundo posto pois a medalla de ouro foi comprada a favor de Stéphane Lambiel.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q297090
* WorldCat
* VIAF: 34743759
* BNF: 150650140
* ISNI: 0000000001877219
* Munzinger: 01000006636
* Sports Reference: brian-joubert-1

 |
**Roeland Pieter Schaftenaar**, nado en Utrecht o 29 de xullo de 1988, é un xogador internacional profesional neerlandés de baloncesto. Xoga na posición de pivote cunha altura de 2,10 metros.

Traxectoria
-----------

Roeland Schaftenaar formouse no instituto Gerrit Rietveld College da súa cidade natal, Utrecht. Dende alí marchou cara aos Estados Unidos e a NCAA, xogando para os Beavers da Universidade Estatal de Oregón (Oregon State), onde xogaba coma pivote grazas á súa altura de 2,10 metros. Alí asinou unha media de 9,2 puntos e 4,1 rebotes na tempada 2009-10, sendo elixido no primeiro equipo "All-Academic" da Conferencia Pac-10.

No verán de 2010 o equipo da ACB Gran Canaria 2014 chegou a un acordo co pivote holandés para a súa incorporación ao equipo insular para as seguintes catro tempadas, sendo cedido ao UB La Palma da Liga LEB. Schaftenaar é tamén internacional co combinado nacional dos Países Baixos, co que participou na División B do Eurobasket de Lituania 2011, que buscando o ascenso á División A. En febreiro de 2011, o Gran Canaria 2014 recuperou a Roeland Schaftenaar para suplir a baixa de Sitapha Savané, mais despois o adestrador Pedro Martínez decantouse por Álex López e o neerlandés regresou ao equipo palmeiro. Na tempada 2012-13 o xogador asinou para xogar co Club Baloncesto Breogán de Lugo. Tras dous anos no club lucense, Schaftenaar asina polo Rethymno Cretan Kings, equipo da máxima categoría do baloncesto heleno, onde permanece tres temporadas. Posteriormente xoga para o Faros Larissas e o Ionikos Nikaias, tamén gregos.

O 14 de setembro de 2021, Schaftenaar asinou co Club Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.

### Equipos

* España UB La Palma (LEB, 2010−2012)
* Galicia CB Breogán (LEB, 2012−2014)
* Grecia Rethymno Cretan Kings (A1, 2014−2017)
* Grecia Faros Larissas (A1, 2017−2018)
* Grecia Ionikos Nikaias (A2, 2018−2020)
* España Cáceres (LEB, 2020−2021)
* Galicia Club Básquet Coruña (LEB, 2021−2022)

Notas
-----

1. ↑  Roeland Schaftenaar incorpórase ao Leyma Coruña

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en feb.es

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9070351
* FIBA: 49385

 |
***Station to Station*** é o décimo ábum de estudio do músico inglés David Bowie, publicado o 23 de xaneiro de 1976 a través do selo RCA Records. Considerado como un dos seus traballos máis significativos, *Station to Station* destaca por ser o vehículo da última gran personaxe de Bowie, The Thin White Duke. O disco foi gravado tras completar de filmar *The Man Who Fell to Earth* de Nicolas Roeg, e na súa portada aparece un fotograma da película. Durante as sesión Bowie dependeu fortemente das drogas, especialmente da cocaína, e non lembra case nada da produción.

Musicalmente, *Station to Station* foi un álbum de transición para Bowie, desenvolvendo a música funk e soul do seu anterior traballo, *Young Americans*, pero presentando unha nova dirección cara aos sintetizadores e os ritmos motorik influenciados polas bandas alemás de electrónica como Kraftwerk e Neu!. Esta tendencia culminou nalgúns dos seus traballos máis aclamados, a chamada *Berlin Trilogy*, gravados con Brian Eno entre 1977 e 1979. As letras do álbum reflicten as súas preocupacións sobre Nietzsche, Aleister Crowley, a mitoloxía e a relixión.

Coa súa mestura de funk e Krautrock, baladas románticas e ocultismo, *Station to Station* ten sido descrito simultaneamente como un dos álbums de Bowie máis accesibles e o máis impenetrable.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por David Bowie, agás onde se indique.

### Cara 1

1. "Station to Station" – 10:14
2. "Golden Years" – 4:00
3. "Word on a Wing" – 6:03

### Cara 2

1. "TVC 15" – 5:33
2. "Stay" – 6:15
3. "Wild Is the Wind" (Ned Washington, Dimitri Tiomkin) – 6:02

### Edicións en CD

O álbum foi reeditado atro veces en CD ata a data. A primeira foi en 1985 por RCA coa portada orixinal en vlanco e negro, a segunda en 1991 por Rykodisc con dous temas extra, a terceira en 1999 por EMI cun son dixitalmente remasterizado e sen cancións extra, e a cuarta en 2007 por EMI Japan reproducindo o libreto do vinilo orixinal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q831890
* AllMusic: mw0000098920
* Discogs: 22420
* MusicBrainz: ID

 |
O **polígono industrial e comercial de Bértoa** é un polígono industrial situado na parroquia de Bértoa, ao norte da vila de Carballo.

Historia e características
--------------------------

As súas orixes datan do ano 1975. A primeira fase conta cunha extensión de 74 hectáreas, nas que están instaladas máis de 100 empresas que abarcan diversos campos como o transporte, metal, electricidade, téxtil ou alimentación. Na actualidade está construída unha segunda fase, ata ocupar unha extensión total duns 2.000.000 metros cadrados.

No polígono industrial están situados o parque de bombeiros e a delegación de Protección Civil. Ademais, ofrece servizos como o punto limpo e o Complexo Deportivo das Eiroas. No ano 2017 contaba xa con máis da metade da súa superficie ocupada.

Accesos
-------

* AG-55: saída 29, Carballo leste - parque industrial.
* AC-552: rotonda en Bértoa dirección AG-55 A Coruña-Fisterra.

Notas
-----

1. ↑  "O Polígono de Bértoa supera o 50% de superficie ocupada". *Que pasa na costa*. 2017-04-24. Consultado o 2017-04-24.
**Leonardo Santamarina Becerra**, nado na Fonsagrada o 7 de marzo de 1912 e finado en New Brunswick (Nova Jersey) o 12 de febreiro de 1987, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Graduouse como mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela. Traballou como mestre e estaba matriculado na Sección de Pedagoxía da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Central de Madrid cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Incorporouse ao exército leal e traballou nas oficinas da sección de artillaría en Lorca. Chegou a ser capitán de Artillaría. Ao derrubarse a República exiliouse en Cuba onde traballou como mestre e doutorouse na Universidade da Habana. En 1945 marchou aos Estados Unidos de América onde foi profesor de Lingua e Literatura española no Douglass College de New Brunswick.

Vida persoal
------------

Foi irmán do veterinario Enrique Santamarina Becerra, e tío do filólogo Antón Santamarina.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2009). *El exilio republicano español en Cuba*. Madrid: Siglo XXI. pp. 509–510. ISBN 978-84-323-1387-5. Consultado o 16 de xaneiro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391765
* BNE: XX6352571

 |
Coordenadas: 79°S 100°O﻿ / ﻿-79, -100
A **Antártida Occidental**, ou **Antártida Menor** é unha das dúas grandes rexións en que se divide a Antártida, correspondendo á beira das Montañas Transantárticas que enfronta ao océano Pacífico e que comprende basicamente a Terra de Marie Byrd, a Terra de Ellsworth e a Península Antártica. Toda a Antártida Occidental queda dentro do Hemisferio Occidental. Está separada da masa principal do continente (Antártida Oriental) polo Mar de Ross e o Mar de Weddell, semellando unha xigantesca península que se estreita desde o Polo Sur cara ao extremo sur de América do Sur. Ás veces tamén se denomina *Antártida Occidental* a toda a parte do continente que está dentro do Hemisferio Occidental.
O nome existiu por máis de 90 anos (Balch, 1902; Nordenskjöld, 1905), pero o seu uso xeneralizado comezou co Ano Xeofísico Internacional (1957-58) xa que as exploracións revelaran que as Montañas Transantárticas constitúen unha útil separación rexional entre a Antártida Occidental e a Antártida Oriental. O Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN, Estados Unidos) aprobou o nome (en inglés, *West Antarctica*) en 1962.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q530917
* WorldCat
* VIAF: 240343733
* EBID: ID
* GeoNames: 6627952
* GND: 4079206-7
* NKC: ge329567

 |
**Pedro de Castro y Figueroa**, nado en San Xulián de Cela (Cambre) en 1685 e finado en México o 22 de agosto de 1741, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Tiña o título de duque da Conquista e cabaleiro de Santiago e de San Xenaro, foi nomeado vicerrei da Nueva España en 1740. Embarcou nun buque de comercio holandés con destino a Cuba e Veracruz, mais ao chegar ao litoral americano foi alcanzado por unha fragata inglesa que estivo a piques de facelo prisioneiro, aínda que logrou que botasen un bote ao mar e xunto con outros pasaxeiros e á vista de San Juan de Porto Rico, gañou ese porto sen levar con el ningún documento que o acreditase. Posteriormente fixo a viaxe de Porto Rico a Veracruz onde chegou o 30 de xuño, e de alí escribiu ao arcebispo-vicerrei que por outro conduto recibira aviso e instrucións sobre o particular. Fixo a súa entrada oficial na Cidade de México o día 17 de agosto do mesmo ano.

Atopou á Nova España sobresaltada polo estado de guerra existente, ameazada no norte polos franceses e sobre o gran litoral do golfo de México polos ingleses, aínda que ata entón non atacaran Veracruz, que era o camiño máis directo e de máis coidado cara á capital do vicerreinado. Sóubose que intentaron apoderarse de San Agustín da Florida, de onde foron rexeitados pola guarnición, moi exigua, que defendía esa praza, polo que o vicerrei apresurouse a enviar trescentos homes, armas, víveres e municións, para reforzar aos defensores daquel afastado lugar. Puxo especial empeño en desaugar as minas de Zacatecas, para obter maiores rendementos; fixo unha considerábel remisión de "situados" -diñeiro co que a Nova España axudaba ás posesións españolas que tiñan necesidades ou carencias- ás Filipinas, para labor misioneiro e deu as ordes pertinentes para limpar o porto de Veracruz, que estaba moi azolvado.

Os ingleses, coa súa poderosa mariña e xefes moi hábiles, apoderáronse dalgúns fortes de Cartaxena de Indias e Puerto Bello, téndose en México a seguridade de que intentarían un desembarco en Veracruz, polo que o vicerrei fixo construír novos fortíns artillados e ben orientados en Ulúa e mandou pór sobre as armas a unha parte da poboación para estar en capacidade de defender o porto. Estes milicianos sacados da poboación civil en forma de leva, formaron a guarnición e un batallón moi efectivo que se chamou da Coroa, famoso no exército realista durante a revolución de independencia.

Estaba o vicerrei conde da Conquista en Veracruz, revisando as obras daquel porto; cando enfermou dunha disentería hemorráxica. Foi traído apresuradamente a México, onde morreu o 22 de agosto de 1741. Foi sepultado no convento da Piedade, á saída sur da cidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2607037
* WorldCat
* VIAF: 56561514
* DBE: pedro-de-castro-y-figueroa
* LCCN: nr2004022518
* PARES: 49931

 |
Código da OTAN para representar un batallón non inimigo.
Un **batallón** é unha unidade militar de arredor de 1.000 homes (pode ir de 300 a 1.500) formada, usualmente, por dúas a seis compañías e mandada tipicamente por un comandante ou, se son varios batallóns, por un tenente coronel (por exemplo, algúns exércitos organizan a súa infantaría en batallóns, pero en cambio chaman ás unidades de cabalaría e de artillaría equivalentes "escuadrón" ou "grupo"). Pode mesmo haber sutís distincións dentro das forzas armadas dunha nación, como a distinción entre un batallón de carros e un escuadrón mecanizado, dependendo de como se percibe o papel operacional da unidade dentro da organización histórica do exército.

En España, o batallón está mandado por un tenente coronel e está formado xeralmente (en infantaría) por mando, plana maior de mando, compañía de plana maior, tres compañías de fusileiros e unha compañía de armas, que supoñen entre 400 e 700 efectivos.

Un batallón é, xeralmente, a unidade máis pequena capaz de realizar operacións independentes (por exemplo, non ligada a un mando superior). Con todo, moitos exércitos teñen unidades máis pequenas que son autosuficientes.

O batallón adoita ser parte dun rexemento, grupo ou brigada, dependendo do modelo organizativo usado por ese servizo. Os batallóns son ordinariamente homoxéneos con respecto ao tipo (por exemplo, un batallón de infantaría ou un batallón de carros), aínda que existen moitas excepcións.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estratexia militar
* Tenente
* Comandante
* División (militar)
* Refuxiado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6382533
* AAT: 300386075
* BNCF: 49612
* BRE: 1864356
* EBID: ID
* GEC: 0083643
* GND: 4467523-9

 |
**Manuel Rivera y Sempere**, nado en Vigo en 1834 e finado na mesma cidade en 1918, foi un militar e inventor español que realizou diversas investigacións sobre a aeronáutica e en particular sobre o dirixible.

Traxectoria militar
-------------------

Diagramas de Rivera incluídos no seu artigo *Memoria sobre la navegación aérea* de 1865
Manuel Rivera procedía dunha familia de militares. Ingresou na Real Academia de Artillaría de Segovia en 1852 onde permaneceu catro anos ata completar a súa formación. Foi profesor desta academia durante dous anos, entre 1858 e 1860.

En 1861 foi destinado a Filipinas. Ese mesmo ano casou con Pilar Atienza. O infante Francisco de Paula de Borbón, tío da Raíña Isabel II e pai do rei consorte, foi padriño da súa voda. Regresou á península en 1867 e ocupou distintos destinos en Vigo, Barcelona e Segovia. Retirouse en 1886 con 52 anos de idade sendo tenente coronel.

Achegas científicas
-------------------

En 1865 publicou na revista *Memorial de artillería* un artigo no que propoñía a construción dun dirixible cunha máquina de vapor incorporada e un sistema de propulsión a chorro. Esta solución era tecnicamente mellor en canto á capacidade da dirección da aeronave que o prototipo de Henri Giffard de 1852, considerado como o primeiro dirixible que podía manexarse por medio de timóns, a diferenza do globo aerostático. É probable que Rivera non coñecese a invención de Giffard polo illamento científico de España nesta época e tendo en conta ademais que residía nas illas Filipinas.

A comezos do século XX o desenvolvemento dos motores de explosión fixo que Rivera retomase o interese polos dirixibles cando xa estaba retirado do exército. Escribiu un libro titulado *Memoria sobre navegación aérea, descriptiva de un sistema* en 1904 e pouco despois patentou un modelo de dirixible, que naquel momento xa se coñecían especialmente grazas ás propostas de Ferdinand von Zeppelin.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA. (2017). *La aportación de Manuel Rivera a la navegación aérea* (en castelán). Madrid: Ministerio de Defensa y Ministerio de Economía, Industria y Competitividad. ISBN 978-84-92546-26-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30077941
* WorldCat
* VIAF: 86551509
* BNE: XX1013732
* DBE: manuel-rivera-y-sempere
* GND: 1186866543
* ISNI: 0000000061058872
* LCCN: no2019023663

 |
**Tomás Camporro Argüelles**, máis coñecido como **Padre Argüelles**, nado en Oviedo o 19 de setembro de 1855 e finado en Vigo o 22 de novembro de 1922, foi un sacerdote e escritor asturiano.

Traxectoria
-----------

Foi oficial de artillaría nas guerras carlistas. Emigrou a Francia, onde ingresou na Compañía de Xesús. Foi profesor de humanidades en México, durante tres anos. En 1895 destinárono ó Colexio de Camposancos, A Guarda, onde deu clases, primeiro de *retórica e poética* e, dende 1919, co Plan Romanones, de *perceptiva literaria*. Entre os seus alumnos estiveron Rafael Areses, Xosé Franco Montes, Raimundo Riestra, Alejandro Mon e Javier Ozores.

Foi compañeiro e colaborador de Baltasar Merino e fixo estudos sobre as cunchas das costas galegas. É autor de *Narraciones americanas* (Barcelona, 1893), *Leyendas*, publicado en Tui en 1897 e *Sol poniente (Leyendas)*, que apareceu en Valladolid en 1920.

Notas
-----

1. ↑  Labandeira, A. (1982). "Adiciones a un catálogo de novelas y novelistas españoles del s. XIX" p. 48. *Cuadernos para la investigación de la literatura hispánica* 4.
2. 1 2  *Galicia. Diario de Vigo*, 23-11-1922, p. 1
3. ↑  Revuelta, M. (1998). *Los colegios de jesuitas y su tradición educativa (1868-1906)* (en castelán). UPC.
4. ↑  *Vida Gallega*, 15-12-1922, p. 32.
5. ↑  *Sol poniente (Leyendas)* Imaxe da portada.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, A. (1951). "ARGÜELLES, Tomás de". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 85.
* Suárez Fernández, Constantino (1936-). *Escritores y artistas asturianos* (en castelán).

### Outros artigos

* Conquilioloxía
O **Tupolev Tu-75** foi unha versión de transporte militar do bombardeiro Tu-4, que tamén tivo unha versión de pasaxeiros, o Tu-70. Ámbolos dous usaban unha nova fuselaxe deseñada para o seu novo rol. Foi o primeiro avión militar soviético da súa clase e estaba equipado cunha rampla de carga na parte traseira da fuselaxe. Non entrou en produción porque a Forza Aérea Soviética decidiu que debía ser máis barato modificar os seus Tu-4 ou usar os Lisunov Li-2 e Ilyushin Il-12 para misións de transporte.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

A oficina de deseño de Tupolev comezou a traballar en setembro de 1946 nunha versión de transporte militar do avión de pasaxeiros Tupolev Tu-70, e foi corfirmado no Consello de Ministros do 11 de marzo de 1947. Para axilizar o proceso fíxose un grande uso de compoñentes do Tu-70. Os seus motores foron a versión mellorada Shvetsov ASh-73TKFN ou os TKNV de inxección de combustible. Deseñouse unha fuselaxe nova máis estreita, que incluía un zapón de carga traseiro, unha rampla para vehículos e portas de saída para paracaidistas. Ían adaptarse tres torretas de canóns do Tu-4 (a dorsal, a ventral e a de cola), aínda que non se equiparon no prototipo. Tiña unha tripulación de sete persoas (dous pilotos, tres artilleiros, un operador de radio e un navegante).

O avión planeouse para tres roles: transporte, transporte de paracaidistas e ambulancia aérea. No primeiro deles deseñouse para cargar dous canóns de asalto ASU-76, dous tractores de artillaría STZ NATI, seis ou sete jeeps GAZ-67B ou cinco canóns de 85 mm sen os seus motores principais ou calquera combinación de equipamento ata 12 000 kg. Para facilitar a carga, montouse un torno no teito da bodega cunha capacidade de 3 000 kg. O avión podía levar 120 soldados, 96 paracaidistas totalmente equipados, ou 64 cargas stándar para ser lanzadas con paracaídas. Como ambulancia aérea podería transportar 31 padiolas e catro asistentes médicos.

Historial operacional
---------------------

A construción do primeiro prototipo prolongouse bastante e o avión non estivo rematado ata novembro de 1949, tendo lugar o seu primeiro voo o 21 de xaneiro de 1950. Rematou as probas do fabricante o seguinte maio, pero Tupolev decidiu non sometelo ás probas de aceptación do Estado xa que a Forza Aérea Soviética xa decidira que sería máis barato confiar non seus existintes transportes e modificar bombardeiros Tu-4 para que operasen como cargueiros. O prototipo usouno o MAP (o Ministerio de Industria da Aviación) ata que se esnafrou en outubro de 1954.

Notas
-----

1. ↑  Gordon and Rigamant, p. 107
2. ↑  Gordon and Rigamant, p. 108
3. ↑  Gordon and Rigamant, p. 109

Bibliografía
------------

* Gordon, Yefim; Rigamant, Vladimir (2005). *OKB Tupolev: A History of the Design Bureau and its Aircraft*. Hinckley, Inglaterra: Midland Publishing. ISBN 1-85780-214-4.
Plano do castelo de San Diego a finais do século XVIII.
O **castelo de San Diego** foi un recinto fortificado situado á entrada da baía da Coruña. Foi construído entre 1606 e 1636, e xunto co castelo de Santo Antón formaba parte do complexo defensivo da cidade. Inicialmente chamouse castelo de San Gaspar, aínda que a partir de 1644 xa se coñeceu como castelo de San Diego.

Segundo a descrición do cronista José Cornide, tratábase dunha construción poligonal adaptada ao saínte rochoso no que se asentaba, con dúas plataformas de artillaría e distintas dependencias agrupadas no centro, nas que se atopaban os corpos de garda, o almacén, a capela, a polvoreira e o cuartel. Este forte abaluartado contaba cunha dotación artilleira de 30 canóns.

Nas crónicas do ataque franco-holandés á Coruña en 1639 (guerra franco-española de 1635-1659) xa se falaba da eficacia desta nova fortificación e da súa efectividade artilleira contra a escuadra do almirante Sourdis. Como barreira defensiva adicional, entre o castelo de San Diego e o castelo de Santo Antón tendíase unha cadea que bloqueaba o acceso ao porto da cidade.

En 1963 o castelo de San Diego foi derruído co obxectivo de ampliar as instalacións portuarias, modificándose o litoral neste lugar para a construción dun peirao petroleiro.

Notas
-----

1. 1 2 3  Fernández, Carlos (23 de decembro de 2000). "El castillo de San Diego fue demolido hace 35 años para ampliar los muelles". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 1 de abril de 2021.
2. ↑  "Castelo de San Diego: El castillo con el que acabó el petróleo". *La Opinion A Coruña* (en castelán). Consultado o 1 de abril de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***A Coruña*** |

### Ligazóns externas

* Castillo San Diego 1755 A Coruña
* Imaxes
* ¿Dónde estaba el Castillo de San Diego de A Coruña? *(en castelán)*
**Luís Barcia**, nado en Ribadeo, foi un político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Anarquista. Asentouse en Nova York a comezos da década de 1890. Colaborou con José Martí. Vinculado aos obreiros tabaqueiros neoiorquinos, editou e dirixiu en 1891 *El Despertar. Periódico quincenal dedicado a la defensa de los trabajadores*, cos cubanos Manuel Martínez Abello e Feliciano Prieto, e colaborou nos periódicos *Cultura Obrera* e *El Esclavo*. Pasou a Cuba en 1899 onde fundó con Adrián del Valle *El Nuevo Ideal*, que despois pasou a chamarse *Nuevo Ideal. Revista de Sociología, Artes y Letras*, e colaborou en *¡Tierra!*. Foi deportado de Cuba e retornou a Galicia a partir de 1924.

Notas
-----

1. ↑  La dictadura de Machado expulsó de Cuba a nueve anarquistas mariñanos

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* ¡Tierra! y la internacionalización del anarquismo cubano (1902-1915): Editores y ediciones
* Deportados de Cuba iniciaron el movimiento obrero en A Mariña a principios del siglo XX
**Antonio Presa Viso**, nado en Ribadetea (Ponteareas) en 1895 e finado na mesma parroquia o 14 de xaneiro de 1924, foi un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Foi correspondente de *Heraldo de Vigo* en Ponteareas. Oficial de Facenda, traballou nas Delegacións de Facenda de Segovia e León. Pertencía ao Partido Nazonalista Gallego. Publicou poemas en *Vida Gallega*, *Diario de León* e *Blanco y Negro* e foi colaborador de *El Tea* onde publicaba unha sección titulada "Enxebradas. Lira Celta". Foi autor do xoguete cómico *A dona do agrario* estreada polo coro Foliadas e Cantigas de Pontevedra, no Salón Quiroga de Marín, o 22 de abril de 1923; da comedia en dous actos e un prólogo *A Morriña* estreada tamén por Foliadas e Cantigas no Teatro Tamberlick de Vigo en xuño dese mesmo ano e doutra obra titulada *Cornetada*. Morreu aos 28 anos.

Obras
-----

* *A Morriña*, 1925 (con ilustracións de Castelao).
* *Terra adourada (Obra rescatada)*, 1995.

Vida persoal
------------

Casou en Ourense con Mercedes Sas Murias en 1917.

Notas
-----

1. ↑  *El Tea*, 24-1-1924, p. 2.
2. ↑  *El Tea*, 28-9-1917, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tato Fontaíña, Laura (1999). *Historia do teatro galego (das orixes a 1936)*. A Nosa Terra. p. 98. ISBN 84-89976-98-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q32018349
* WorldCat
* VIAF: 80725951
* BNE: XX957767
* GND: 136369642
* ISNI: 0000000057757726
* OL: OL192402A
* SUDOC: 089627237

 |
**Era Vargas** é un período da historia do Brasil entre 1930 e 1945, cando Getúlio Vargas gobernou Brasil durante 15 anos e de forma continua. Está integrado polo Goberno provisional, o Goberno constitucional e o Estado Novo. Foi unha era de innumerables cambios, tanto sociais como económicos.

A Revolución de 1930 supuxo a fin da Vella República (coa deposición do presidente Washington Luís, a revogación da constitución de 1891, co obxectivo de establecer unha nova orde constitucional; a disolución do Congreso Nacional e a intervención federal nos gobernos dos estados) e sinala o inicio da Era Vargas tras o triunfo da revolución, unha xunta militar provisional cedeu o poder a Vargas, recoñecido como líder do movemento revolucionario.

A Era Vargas componse de tres fases sucesivas: o período do goberno provisional (1930-1934), cando Vargas gobernaba por decreto como xefe do goberno provisional, cargo establecido pola revolución, á espera da aprobación dunha nova constitución para o país, o período da constitución de 1934, cando, tras a aprobación da nova constitución pola *Asemblea Constituínte* de 1933-1934, Vargas foi elixido pola asemblea en virtude da nova constitución como presidente, xunto a un poder lexislativo elixido democraticamente, e o período do Estado Novo (1937-1945), que comeza cando Vargas impón unha nova constitución, nun golpe de estado autoritario, e dilúe o Congreso, asumindo poderes ditatoriais co obxectivo de perpetuar o seu goberno.

A dimisión de Getúlio Vargas en 1945 e a posterior redemocratización do país, coa adopción dunha nova constitución en 1946, marcan o final da Era Vargas e o inicio do período coñecido como *Quarta República Brasileira*. Máis tarde, Vargas regresaría á presidencia da República, elixido por voto directo, e gobernaría Brasil durante tres anos e medio: dende o 31 de xaneiro de 1951 ata o 24 de agosto de 1954, cando se suicidou disparándose no corazón no seu cuarto, no Pazo do Catete, na cidade de Río de Xaneiro, entón capital federal.

Notas
-----

1. ↑  "Legislaturas Anteriores". *senado.gov.br*. Arquivado dende o orixinal o 16 de agosto de 2017. Consultado o 2014.
**Ernai** (do éuscaro, 'Atento' ou 'Esperto') é unha organización política xuvenil que actúa en Euskadi e Navarra. Do mesmo xeito que se considerou a Sortu como formación herdeira de Batasuna, tamén se considerou a Ernai como herdeira de Segi. Defínese principalmente como independentista, socialista e feminista. Malia recoñecer Euskal Herria como marco de loita, non ten presenza en Iparralde, xa que ese espazo político é ocupado pola organización Aitzina!.

Historia
--------

Ernai constituíuse na localidade navarra de Lizarra o 2 de marzo de 2013 como organización xuvenil da esquerda abertzale, trala disolución de Segi en 2012. O acto de presentación contou coa presenza do histórico militante abertzale Joseba Álvarez no nome de Sortu, a secretaria xeral do sindicato LAB, Ainhoa Etxaide, e o expreso de ETA Oier González.

Malia ser organicamente independente de Sortu, tamén asume o relatorio abertzale *Zutik Euskal Herria*.

O principal eido de traballo de Ernai é a creación de novos modelos de vida. Traballa, así, cuestións como a socioeconomía, o lecer, a lingua éuscara, a educación formal, o ecoloxismo, o feminismo, o internacionalismo ou a formación política e ideolóxica. Así mesmo, busca avanzar no proceso de resolución do «conflito vasco».

Referencias
-----------

1. ↑  "Nace oficialmente el partido vasco Sortu, surgido de Batasuna". *Agence France-Presse*. 24 de febreiro de 2013. Arquivado dende o orixinal o 20 de febreiro de 2014. Consultado o 3 de febreiro de 2014.
2. 1 2  Pablo Ojer Estella (2 de marzo de 2013). "Nace con el apoyo de los presos de ETA «Ernai», heredero de Segi y de Jarrai". *ABC.es*. Consultado o 3 de febreiro de 2014.
3. ↑  Jorge Sainz (2 de marzo de 2013). "Nace Ernai, la nueva organización juvenil de la izquierda abertzale". *El Diario Vasco*. Consultado o 3 de febreiro de 2014.
4. ↑  "Nace Ernai, una nueva organización juvenil abertzale". *El Correo*. EFE. 2 de marzo de 2013. Consultado o 3 de febreiro de 2014.
A **Frente de Juventudes** foi un organismo político-administrativo creado en España en 1940, como sección xuvenil autónoma de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, o único partido político autorizado pola ditadura do xeneral Franco (1936-1975).
A Frente de Juventudes foi creada para o encadramento e adoutrinamento político dos mozos españois segundo os principios do Movimiento Nacional, o conglomerado de forzas político-sociais que apoiaron o Alzamiento militar contra a II República, que deu orixe á Guerra Civil coa que Franco se fixo co poder.

Con anterioridade á súa creación, existiron varias organizacións xuvenís dos partidos que apoiaron o golpe de Estado, especialmente os "pelayos", xuventudes do tradicionalismo, e os "balillas", primeira denominación da organización xuvenil de Falange Española de las JONS, que pasou a denominarse Organizaciones Juveniles a raíz do Decreto de Unificación de 1937 e cuxo segundo e último Delegado foi, ata 1940, Sancho Dávila; estas organizacións disolviéronse e integraronse na Frente de Juventudes cando se creou.

Coa evolución do franquismo, a Frente de Juventudes foi adaptando as súas finalidades e a súa composición ás vicisitudes políticas do franquismo; en novembro de 1961 cambiou a denominación de Frente de Juventudes pola de **Delegación Nacional de Juventudes**, moito menos belixerante, e en xaneiro de 1970, unha importante reorganización da Secretaría Xeral do Movimiento, máximo órgano político do Réxime, cambiou a súa denominación pola de **Delegación Nacional de la Juventud**, coa que chegou ata a fin do franquismo en 1977.

Notas
-----

1. ↑  "OOJJ: las Organizaciones Juveniles de la FET". rumbos.net. Consultado o 3 de febrero de 2014.
2. ↑  Ley de creación del Frente de Juventudes (1940)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3753421
* WorldCat
* VIAF: 135585832
* GEA: 5884
* GEC: 0028249
* LCCN: n85260281
* SUDOC: 027331016

 |
**Euskadiko Ezkerra** (**EE**) foi un partido nacionalista vasco de esquerdas. Orixinado en 1977 como unha coalición entre Euskal Iraultzarako Alderdia, Euskadiko Mugimendu Komunista e outras pequenas formacións da esquerda vasca para presentar unha lista conxunta ás eleccións xerais no País Vasco mentres a Unión Navarra de Izquierdas (UNAI) facía o propio en Navarra. EE conseguiu un escano no Congreso e un senador. Moitos dos membros máis prominentes desta primeira fase acabarían militando en Herri Batasuna.
En 1982 uniuse co Partido Comunista de Euskadi constituíndose en partido co nome de **Euskadiko Ezkerra-Izquierda para el Socialismo**. Mario Onaindia foi elixido secretario xeral, sendo substituído máis tarde por Kepa Aulestia, aínda que o seu líder indiscutido foi Juan María Bandrés. Tras a división do PNV e a formación de Eusko Alkartasuna en 1987, EE formalizou unha coalición con esta última. En 1988 asinou o Pacto de Ajuria Enea e no ano 1991 entrou no goberno vasco co PNV e EA.

No ano 1993 a maioría dos seus afiliados aprobaron a fusión co Partido Socialista de Euskadi que acabou adoptando o nome de **Partido Socialista de Euskadi-Euskadiko Ezkerra** (PSE-EE), un sector minoritario formou un novo partido Euskal Ezkerra, que se mantería coaligado con EA.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2531228
* WorldCat
* VIAF: 124992592
* BNE: XX86954
* GEC: 0025590
* LCCN: n95055439
* PARES: 138554
* SUDOC: 169975452

 |
**Agora País Llionés** (literalmente en galego, *Agora País Leonés*) é unha organización política que avoga polo socialismo e a autodeterminación do chamado País Leonés. Foi fundada a finais de 2007 (se ben a súa presentación pública foi o 1 de maio de 2008) por mozos de esquerdas procedentes de círculos antifascistas e de colectivos culturais e xuvenís leonesistas. A súa meta máis próxima é a creación dun ente administrativo propio para as provincias de Salamanca, León e Zamora, separado da actual Castela e León, que abranguería parte do que se chama País Leonés.

Bandeira utilizada polo independentismo leonés de esquerdas.

A organización
--------------

É unha organización leonesa autónoma, con carácter de concello participativo composta sobre un abano de sensibilidades de esquerda que teñen como base formulacións comúns, como a crenza na democracia participativa, o laicismo, o ecoloxismo, o feminismo, o socialismo, o anticapitalismo, o leonesismo, o internacionalismo e o dereito de autodeterminación. Ten como fin último a busca e construción dun País Leonés libre e socialista.

Funcionamento
-------------

O funcionamento da organización é asembleario, sen que existan cargos nin xuntas directivas. Non está ligada a ningún partido político e organízase por asembleas territoriais, agrupadas no *Alcuentru Nacional* (Encontro Nacional).

O seu funcionamento sufrágase grazas ás achegas dos seus militantes e simpatizantes e mediante a venda de material, como a publicación periódica "O Pegollu", chapas, adhesivos, camisetas etc. Seguen principios de autoxestión e total independencia respecto ás institucións.

Relacións con outras organizacións
----------------------------------

Esta organización mantén relacións con outros colectivos independentistas de España como os Fai!, en Asturias; Regüelta, en Cantabria; ou Maulets en Cataluña, Baleares e a Comunidade Valenciana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de Agora País Llionés
**Nafarroa Bai** ("Navarra Si" en éuscaro) foi unha candidatura conxunta de partidos vasquistas, vinculados na súa maioría ó nacionalismo vasco (Aralar, Eusko Alkartasuna, Batzarre e EAJ-PNV), de Navarra e un sector notable de independentes ligados a sectores progresistas de Navarra.

Traxectoria
-----------

A candidatura foi formada co obxectivo de capitalizar todo o voto vasquista e progresista en Navarra de cara ás eleccións xerais de 2004, e estivo integrada inicialmente polos partidos Aralar, Eusko Alkartasuna, Batzarre e EAJ-PNV, e por un número importante de independentes. Nafarroa Bai logrou representación no Congreso dos Deputados, en concreto unha deputada sobre un total de cinco escanos, Uxue Barkos, quen encabezaba a candidatura nos comicios.

A votación obtida, 17,98% e 61.045 sufraxios é a máis alta alcanzada por unha opción nacionalista vasca nunhas eleccións xerais en Navarra e pon fin a 18 anos sen presenza do nacionalismo vasco pola Comunidade Foral no Congreso dos Diputados. A anterior vez correspondeu a Herri Batasuna, en 1986 con 37.998 votos e o 13,91%

Nafarroa Bai tamén está formada por un grupo notable de independentes ligados á esquerda e o progresismo de Navarra. De feito, ningunha das persoas que aparecía nas listas electorais de 2004 pertence aos catro partidos firmantes do pacto da coalición.

Tralos resultados de marzo de 2004 marcouse como obxectivo establecer unha alianza estable como organización política e presentarse tamén ás eleccións municipais e forais de 2007.

Con este fin invitouse formalmente a Esquerda Unida de Navarra a participar nas candidaturas, opción que rexeitou publicamente esta organización.

Así mesmo, e ante unha eventual participación do espazo abertzale afín a Batasuna, teñen existido contactos entre os partidos. Porén, tanto Nafarroa Bai como Herri Batasuna acusan ao contrario de obstaculizar o acordo e esta alianza non frutificou e fixo que non concorreran unidas ás eleccións de maio de 2007.

En calquera caso, Nafarroa Bai estableceu como obxectivo evitar que a dereita españolista representada por Unión del Pueblo Navarro conserve o goberno navarro, e ten declarado publicamente que pactará co Partido Socialista de Navarra se é necesario.

Notas
-----

1. ↑  Ubarretxena, Aitor (29 de maio de 2007). "La irrupción de Nafarroa Bai dibuja un nuevo mapa navarro". *Diario de Córdoba* (en castelán). Consultado o 28/10/2020.
2. ↑  Nieto, Fernando (23 de decembro de 2003). "PNV, EA y Aralar concurrirán de forma conjunta en Navarra a las generales". *La Voz de Galicia*. Consultado o 28/10/2020.
3. ↑  Muez, Mikel (15 de marzo de 2004). "UPN recibe un fuerte voto de castigo e irrumpe Nafarroa Bai en el Congreso". *El País* (en castelán). Consultado o 28/10/2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Nafarroa Bai Arquivado 30 de decembro de 2011 en Wayback Machine.