recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Rea Silvia representada nun sarcófago.
**Rea Silvia** (en latín, *Rhēa Silvĭa*), tamén denominada **Illia** *(*en latín, *Īlĭa)* e coñecida por outros nomes como **Servília**, (latín: S*ervilia)* e **Emília** (latín; *Aemilia*), era filla do rei Numitor, fíxose vestal cando o seu tío Amulio destronou o seu pai. As vestais estaban obrigadas a garda-lo voto de castidade, polo cal Rea Silvia non podería ter descendencia e a permanencia de Amulio no trono non peligraba. Aínda así enxendrou dous fillos, Rómulo e Remo. Xeralmente admítese que Rea Silvia foi amada polo deus Marte, co cal tivo ós xemelgos, aínda que algúns autores atribúen a paternidade destes a un amante accidental. Ó decatarse Amulio disto, fixo meter no cárcere a Rea Silvia e botar ós xemelgos nunha cesta ó río Tíber. Escapou dunha morte segura grazas a súa prima Anto. Existen varias versións sobre o seu fin. Uns sosteñen que morreu despois do parto, outros que os malos tratos foron motivo da súa morte e, finalmente, tamén se di que os seus propios fillos a liberaron,despois de vingarse de Amulio.

Notas
-----

1. ↑  Erasmo 2001, p. 79

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Diccionario de mitología griega y romana*. Pierre Grimal, profesor da Sorbona. Edicións Paidós Ibérica, S.A. 1986.
* Erasmo, Mario (2001). *Archaic Latin Verse* (en inglés). Newburyport [MA]: Focus Publishing,. ISBN 9781585100439.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q219936
* WorldCat
* VIAF: 254608576
* BMT: 60206
* BRE: 3508544
* EBID: ID
* GND: 1024384926
* MAG: 2776328154
* SUDOC: 161547370
* Treccani: rea-silvia

 |
O **Parque nacional Cilento, Vallo di Diano e Alburni** ( italiano *Parco Nazionale do Cilento, Vallo di Diano e Alburni*) é un  Parque nacional italiano na Provincia de Salerno, na Campania no sur de Italia. Inclúe gran parte do Cilento, o Vallo di Diano e o Monti Alburni. Creouse en 1991 e antigamente era coñecido como Parco Nazionale do Cilento e Vallo di Diano.

Historia
--------

O parque creouse oficialmente o 6 de decembro de 1991 para protexer o territorio de Cilento das especulacións edificatorias e do turismo masivo. Orixinalmente chamado **Parco Nazionale del Cilento e Vallo di Diano**, en 1998 converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO, tamén coas antigas cidades gregas de Paestum, Velia e a  Cartuxa de Padula.

As outras reservas naturais instituídas na área do parque son a "Reserva natural da Fouce do  Sele - Tanagro" (creada en 1993, co Oasis de Persano) e a "Reserva marítima de  Punta Licosa ", no concello de Castellabate.

Xeografía
---------

O territorio do parque nacional, un dos máis grandes de Italia, non inclúe todos os municipios das áreas de Cilento e Vallo di Diano. Inclúe case toda a Costa de Cilentan e a súa área forestal central é Pruno (Cilento). As oficinas administrativas atópanse en Vallo della Lucania, na praza Santa Caterina nº 8.

Os municipios que forman parte do parque son: Agropoli, Aquara, Ascea, Auletta, Bellosguardo, Buonabitacolo, Camerota, Campora, Cannalonga,  Capaccio-Paestum, Casalbuono, Casal Velino, Casaletto Spartano, Caselle in Pittari, Castel San Lorenzo, Castelcivita, Castellabate, Castelnuovo Cilento, Celle di Bulgheria, Centola, Ceraso, Cicerale , Controne, Corleto Monforte, Cuccaro Vetere, Felitto, Futani, Gioi, Giungano, Laureana Cilento, Laurino, Laurito,  Lustra, Magliano Vetere, Moio della Civitella, Montano Antilia,  Montecorice, Monteforte Cilento, Monte San Giacomo, Montesano sulla Marcellana, Morigerati, Novi Velia, Ogliastro Cilento, Omignano , Orria, Ottati, Perdifumo, Perito,  Petina, Piaggine, Pisciotta, [ [Polla, Italia | Polla]], Pollica, Postiglio ne, Prignano Cilento, Roccadaspide, Roccagloriosa, Rofrano, Roscigno, Sacco, [[Salento (SA) | Salento] ], San Giovanni a Piro, San Mauro Cilento, San Mauro la Bruca, San Pietro al Tanagro, San Rufo,  Santa Mariña, Sant'Angelo a Fasanella, Sant'Arsenio,  Sanza, Sassano, Serramezzana, Sessa Cilento, Sicignano degli Alburni, Stella Cilento, Stio, Teggiano, Torre Orsaia, Torchiara, Tortorella, Trentinara, Valle dell'Angelo e Vallo della Lucania.

Galería
-------

* Praia de Lentiscella en Marina di CamerotaPraia de Lentiscella en Marina di Camerota
* RoscignoRoscigno
* Unha vella oliveiraUnha vella oliveira

Notas
-----

Referencias

1. ↑  Info on whc.unesco.org
2. ↑   Municipio non incluído no parque pero parte da rexión de Vallo di Diano
3. ↑  Reserve's page on parks.it

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque nacional de Cilento e Val de Diano Modificar a ligazón no Wikidata*** |

  

### Ligazóns externas

* Official website *(en italiano)*
* Official pages by the Park Authority on Parks.it
| Jandía |
| --- |
| Imaxe do Parque Natural |
|
|
| Marco Legal |
| **Figura de Protección:** | Parque natural |
|
| **Ano de constitución:** | 19 de xuño de 1987 |
| **Superficie:** | 14.310 hectáreas |
| **Lexislación:** | Lei 12/1994, do 19 de decembro |
|
| Datos de interese |
| **País:** | España España |
| **Provincias:** |  As Palmas |
|
| **Concellos:** | Pájara |
| **Ríos:** |  |
| **Picos** | Jandía (807 metros) |
|
| **Direccións de interese:** | Cabido Insular de Fuerteventura |
| **Teléfonos:** | 928 86 23 63 |
|

O **parque natural de Jandía** atópase na illa de Fuerteventura, Illas Canarias.

Valores naturais
----------------

É o único deserto propiamente dito dentro do estado español. Presenza de sistemas montañosos de orixe volcánica que forman cristas e barrancos de gran valor paisaxístico. Salientar as praias, as meirandes das Illas Canarias, coma a do Cofete, Barlovento ou de Sotavento. Tamén existen zonas de dunas e fondos mariños de gran calidade. Por último nomear a existencia da zona *El Saladar*, zona litoral inundable de gran valor ecolóxico e avifaunístico. Está formada por un terreo de 123 hectáreas, declarada zona ZEPA.

Flora
-----

O hábitat predominante neste parque é o *Cardomal-Tabaidal*. Podéndose atopar varios endemismos coma o Cardón de Jandía (*Euphorbia Handiensis*, símbolo do parque), o Taginarte de Jandía (*Echium Handiensis*), a Margarida de Jandía (*Argyranthemum winteri*) ou o Odontospermum sericeum. Tamén existen masas forestais autóctonas, especialmente na cara norte das montañas

Fauna
-----

As aves son o grupo faunístico de maior interese. Salientar a presenza da Húbara, especie endémica das Canarias e en risco de extinción. Outras especies son o falcón tagarote, a corredeira, a chasca canaria, picanzo real meridional ou o voitre branco (coñecido localmente co nome de guirre). Tamén existen colonias de aves mariñas, tales coma a aguia peixeira, a pardela cincenta ou a pardela de Bulwer. Entre os mamíferos, presenza ocasional da foca monxe mediterránea ou de cabras e camelos salvaxes.

Valores patrimoniais
--------------------

Presenza dos tradicionais fornos de cal *majoreros*, *caseríos*, o faro de Jandía e outros elementos da arquitectura tradicional da illa. Existen restos de oratorios prehispánicos e diferentes restos de pinturas rupestres.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web Oficial do parque *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6063096
* CDDA: 196099
* WDPA: 196099

 |
**Sultán** (do árabe **ﺳﻠﻂﺎﻥ sulṭān**, e este de *سلطة sulṭa*: «poder») é un título utilizado nalgúns países islámicos equivalente ao de rei ou monarca (aínda que non se traduce, xa que un rei propiamente dito é en árabe un *malik*). Literalmente viría significar «o que exerce o poder», e na súa orixe foi un modo de referirse aos xefes militares, xeralmente turcos, que detentaban o poder de facto en territorios nominalmente gobernados polo califa. Máis adiante converteuse en título.

O primeiro en levar oficialmente o título foi Mahmud de Gazna, da dinastía dos gaznauís ou gaznavidas (998 - 1030), que gobernou desde a actual cidade afgá de Gazni uns dominios que ían desde o Ganxes a Mesopotamia. Despois converteuse no título dos turcos selxúcidas e otománs, así como da dinastía dos aiúbidas (a de Saladino) e a dos mamelucos que gobernaron Exipto. Tamén foron sultáns os monarcas magrebís: almorábides, almohades e outras dinastías, así como os reis de taifas de Al-Ándalus. Marrocos foi un sultanato ata 1955, momento en que o sultán Mohammed Ben Yusef (Mohammed V) cambiou o seu título polo máis moderno de rei (*malik*).

Na actualidade o título lévano os monarcas de Omán e Brunei, e de modo honorífico algúns gobernantes locais de Filipinas, Xava ou Malaisia.

O goberno dun sultán recibe o nome de sultanato.

*Sultán* utilízase tamén ocasionalmente como nome propio de home.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43292
* AAT: 300264266
* BNCF: 64999
* BNE: XX4685075
* BNF: 11956455q
* BRE: 4172802
* EBID: ID
* FAST: 1138427
* GND: 4209235-8
* LCCN: sh85130398
* Treccani: sultano

 |
**TEΧ**, escrito como **TeX** cando se escribe en texto plano, é un sistema de tipografía escrito por Donald E. Knuth, moi popular no ambiente académico, especialmente entre as comunidades de matemáticos, físicos e informáticos. Conseguiu substituír con fartura a troff, outro programa de tipografía habitual en Unix. TeX considérase xeralmente a mellor forma de compor fórmulas matemáticas complexas pero, especialmente na forma de LaTeX e outros paquetes de macros, pódese usar para outras tarefas de composición. Tamén se pode usar para compor expresións matemáticas nas páxinas da Wikipedia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***TeX***  |

### Ligazóns externas

* TUG, grupo de Usuarios de TeX *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5301
* WorldCat
* VIAF: 176276044
* BNF: 11966763c
* EBID: ID
* GEC: 0262862
* GND: 4127872-0
* LAC: 0061C3611
* LCCN: n92022754
* NKC: ph118125
* PSH: 12493

 |
Poni islandés.
Poni trotando.
Un **poni**, (*pony* en inglés ou *poney* en francés, probablemente todas elas procedentes da palabra francesa obsoleta *poulenet*, diminutivo de *poulain*, "poldro"), é un cabalo pequeno duns 150 cm de altura máxima ata a cruz, e un peso medio de 100 kg. É moi rústico e resistente, con formas máis ou menos masivas, perfil recto e orellas triangulares en lugar de dirixidas cara a dentro como os cabalos de maior alzada. As razas máis puras e primitivas conservan caracteres dos equinos primitivos, como raias ó longo do lombo, ou mesmo nas patas e crinas tupidas.

As razas de cabalos de pequena estatura orixinarios de Inglaterra reciben o nome xenérico inglés de *ponys*; deles, o *Shetland* (Escocia) é o máis pequerrecho, con tamaños que van dos 70 cm ós 106 cm ata a cruz. Aparentemente todos os ponis de Europa occidental pertencen ó mesmo grupo, chamado «céltico», que tamén engloba outras razas como os asturcóns, os ponis galegos, os monchinos ou os *Forest*.

Razas de poni
-------------

### Razas europeas

Gran Bretaña
* Poni das Shetland
* Exmoor
* Forest
* Poni galés
* Dartmoor
* Connemara
* Fell
* Dales
* Highland

Península ibérica
* Asturcón
* Pottoka
* Poni galego
* Losino
* Monchino
* Garrano

Europa Central
* Konik
* Haflinger

Europa do Norte
* Poni dos fiordes ou *Fjord*
* Poni de Islandia

### Razas africanas

* Poni basuto

### Razas asiáticas

* Poni caspiano
* Poni kirguiz
* Poni chinés

### Razas americanas

Norteamérica
* Poni das Montañas Rochosas
* Shetland americano
* Poni das Américas
* Chincoteague
* Assateague
* Bóer
* Poni australiano
* Falabella
* Poni Hackney

Suramérica
* Cabalo chilote

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *poni*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Coidados e consellos para os ponis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188828
* BNCF: 58880
* BNF: 119384026
* EBID: ID
* GEC: 0133529
* GND: 4046769-7
* LCCN: sh85104797
* MAG: 2781413975
* NKC: ph115818
* Treccani: pony

 |
A placa norteamericana aparece ao norte deste mapa, xusto no centro.
A **Placa norteamericana** é unha placa tectónica continental que cobre América do Norte, incluíndo a Groenlandia, parte do océano Glacial Ártico e o territorio siberiano ao leste da cordilleira Verkhoyansk. As placas coas que limita son:

Límite
------

* Ao norte, a placa euroasiática.
* Ao sur, a placa de Cocos e a placa suramericana, onde se forma a falla Motagua Polochic e a fosa Mesoamericana.
* Ao leste, a placa Euroasiática e a placa africana, coas que ten un límite diverxente que orixina a dorsal mesoatlántica.

Nos tempos recentes (en termos xeolóxicos), a placa Norteamericana absorbeu, por proceso de subdución, a outras dúas placas. A placa de Kula, situada orixinariamente ao norte de onde hoxe está a placa Juan de Fuca que desapareceu por completo e a placa de Farallón. Esta última, que se esta afundindo dende o período Xurásico, ocupaba unha gran parte do leste da Placa Norteamericana e so cando comezou a desaparecer entraron en contacto coa placa pacífica e a norteamericana, dando lugar a diversos accidentes como a falla de San Andrés. A placa Juan de Fuca, a placa de Cocos e placa de Nazca son os restos que aínda quedan da antiga placa de Farallón.

| * v
* c
* e
Placas tectónicas |
| --- |
| Placas principais | 
* Africana
* Antártica
* Indoaustraliana
* Eurasiática
* Pacífica
* Norteamericana
* Suramericana

 |
| Placas menores | 
* Adriática
* Da Anatolia
* Arábica
* Caribeña
* Da Carolina
* de Cocos
* De Filipinas
* De Gorda
* Helénica
* Indiana
* Australiana
* Iraniana
* Juan de Fuca
* Leste-americana
* De Nazca
* De Scotia
* Da Somalia
* De Sunda
* De Tonga

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q220305
* EBID: ID
* MAG: 2777992645

 |
|  |
| --- |
| Abecedario |
| Aa | Bb | Cc | Dd | Ee |
| Ff | Gg | Hh | Ii | Ll |
| Mm | Nn | Ññ | Oo | Pp |
| Qq | Rr | Ss | Tt | Uu |
| Vv | Xx | Zz |
|  **Non galego:** Çç - Jj - Kk - Ww - Yy  |

O **Q** (**que**) é a décimo sexta letra do alfabeto galego, e representa o fonema /k/, oclusivo velar xordo.

Véxase tamén
------------

Entradas da enciclopedia que comezan por Q

### Letra Q do leite

A **letra Q** utilízase como logotipo na etiquetaxe do leite e produtos lácteos que garanten a rastrexabilidade do leite en tódalas fases do proceso desde a produción ó consumidor. Poden utilizar este símbolo os transformadores, as industrias e aqueles produtores que destinen o seu leite á venda directa ó consumo.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9950
* EBID: ID

 |
Diagrama de funcionamento dun termopar.
Un **termopar** é un transdutor formado pola unión de dous metais distintos que produce unha diferenza de potencial moi pequena (da orde dos milivolts) que é función da diferenza de temperatura entre un dos extremos, denominado «punto quente» ou «unión quente» ou de «medida» e o outro, chamado «punto frío» ou «unión fría» ou de «referencia» (efecto Seebeck).

Normalmente os termopares industriais están compostos por un tubo de aceiro inoxidábel ou outro material. Nun extremo do tubo está a unión, e no outro o terminal eléctrico dos cabos, protexido dentro dunha caixa redonda de aluminio (cabezal).

En instrumentación industrial, os termopares úsanse como sensores de temperatura.

Son económicos, intercambiábeis, teñen conectores estándar e son capaces de medir un amplo rango de temperaturas.

A súa principal limitación está na exactitude, pois é fácil obter erros do sistema cando se traballa con precisións inferiores a un grao Celsius.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190241
* BNCF: 27986
* BNF: 11979701r
* BRE: 4189252
* EBID: ID
* FAST: 1149821
* GEC: 0213358
* GND: 4185149-3
* JSTOR: thermocouples
* LCCN: sh85134779
* MAG: 168068576
* NDL: 00568127
* Treccani: termocoppia

 |
**Placidia** foi filla do augusto de Occidente Valentiniano III e da súa esposa a augusta Eudoxia. Foi prometida no 454 ao patricio Anicio Olibrio.

Cando os vándalos saquean a cidade de Roma, ao ano seguinte lévana, xunto da súa nai e a súa irmá, a Cartago, onde súa irmá casou con Hunerico, fillo do rei vándalo Xenserico.

O seu prometido estaba en Constantinopla no momento do saqueo, e tras longas negociacións logra que Placidia e súa nai sexan trasladadas a Constantinopla, onde o matrimonio finalmente se realizou, no 461.

Foi nai da patricia Anicia Xuliana.

Unha cabeza marmórea, que actualmente se encontra no *Musée Saint-Raymond* de Tolosa, foi identificada como o seu retrato. Representa unha dama patricia, é de principios do século VI e procede de Constantinopla. Posiblemente se encontraba no adro de San Polieucto, xunto a outra estatua cuxo busto se encontra no Metropolitan Museum of Art de Nova York e que representaría a súa filla Anicia Xuliana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q174323
* WorldCat
* VIAF: 104545592

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Pʺâl Vannārīraks** (khmer: ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្), nada na provincia de Kompung Chinang o 23 de novembro de 1954, é unha escritora camboxana en lingua khmer.

Traxectoria
-----------

Creceu nunha familia acomodada, filla dun oficial de alto rango que participou no movemento antifrancés e dunha muller procedente da familia real de Sisowat. En 1975 os khmer vermellos separárona dos seus pais e os seus dous irmáns máis novos, e mudouse a Phnom Penh desde a vila de Tangkok, na provincia de Kampong Cham.

Logo do colapso de Kampuchea Democrática e a caída do goberno de Pol Pot regresou a Phnom Penh e traballou como funcionaria, pero o seu home comezou a actuar de forma violenta. Pʺâl Vannārīraks escribiu case 90 obras que non publicou por medo á represión. Unha libraría publicoulle a novela *Cambodia Hana no Yukue* ("Marchou a escuridade"), escrita para poder darse a coñecer á súa familia desaparecida durante o período de Pol Pot. A obra acadou o primeiro posto na sección de novela no Evento do 10º Aniversario da Vitoria celebrado pola cidade de Phnom Penh en 1989. Se ben logrou reencontrarse cun mestre e un vello amigo, non logrou dar co paradoiro dos seus pais e o irmán máis novo. Máis tarde a novela foi levada ao cinema con Onpo Tevi como protagonista. A propia Pʺâl Vannārīraks escribiu 27 guións de dramas cinematográficos.

Tras o establecemento da democracia no novo reino camboxano en 1993 seguiu escribindo. Amais de narrativa escribiu o poemario *Khmer no Tsuki* e compuxo máis de 130 cancións. A súa obra aborda cuestións sociais e produce filmes educativos para mulleres e rapaces que tratan con nenos e nenas sen fogar, persoas co VIH e vítimas da violencia de xénero.

Recoñecementos
--------------

En 2006 acadou o Premio dos escritores do Sueste Asiático.

Notas
-----

1. ↑  "Pāl' Vaṇṇāriraks". *Deutsche National Bibliothek* (en alemán). [*Ligazón morta*]
2. ↑  "Pʺâl, Vaṇṇārīraks". *IdRef* (en francés).
3. ↑  "Pal Vannarirak". *Världslitteratur* (en sueco).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11329471
* WorldCat
* VIAF: 118165586
* FAST: 1565203
* LCCN: nr2001029446
* SUDOC: 118836617

 |
Queixo roquefort.
O ***Penicillium roqueforti*** é un fungo do xénero *Penicillium*. O *Penicillium roqueforti* produce micotoxinas en certas condicións de crecemento. Foi descrito por Charles Thom en 1906.

Denominación
------------

O termo Penicillium nomea a máis de 300 especies de fungos, na súa maioría beneficiosos para a saúde. As características morfolóxicas deste fungo, con ramificacións, lembran a un pincel. Entre as máis coñecidas atópase *P. chrysogenum*, produtora da penicilina; Roqueforti refírese ao lugar onde foi descuberto, a pequena vila de Roquefort-sur-Soulzon. A AOP (Appellation d'origine protégée) Roquefort, denomina e controla a produción deste famoso queixo de leite de ovella.

Uso
---

É usado na fabricación dunha gran variedade de queixos, especialmente os chamados queixos azuis como o roquefort, o Cabrales, o Picón Bejes-Tresviso ou o Valdeón, aos que confire un sabor e aroma peculiares.

O queixo azul menciónase na literatura até o ano 79 e. C. cando Plinio o Vello notou o seu rico sabor.

Cultivo
-------

Moitas das produtoras de queixo en Roquefort teñen a súa propia produción. Enfornando grandes fogazas de pan de centeo que logo se gardan nas adegas, comeza a vida e proliferación deste mofo, que logo será extraído e secado para o seu almacenamento e posterior uso.

Notas
-----

1. ↑  Thom C. (1909). "Fungi in cheese ripening; Camembert and Roquefort". U.S.D.A. Bureau of Animal Industry Bulletin. 82: 1–39 (ver p. 36).
2. ↑  Ridgway, Judy (2004). *The cheese companion : the connoisseur's guide* (2nd ed ed.). Philadelphia, PA. ISBN 978-0-7624-1956-2. OCLC 56916258.
Os **u'wa** son un pobo indíxena que vive nos bosques húmidos do nordeste de Colombia. Historicamente, os u'wa chegaron a contar con 20 000 persoas, espallados nun territorio que se estendía a través da fronteira de Colombia con Venezuela. No presente, os u'wa son arredor de 10 000 persoas.

Os u'wa son coñecidos polos pobos indíxenas veciños como o "pobo que pensa" ou "o pobo que fala ben". Eran anteriormente chamados *tunebo*, mais hoxe prefiren ser coñecidos como *u'wa*, que quere dicir "persoas".

Territorio
----------

Mapa das linguas chibchas. Os u'wa representan o punto amarelo máis oriental.
Os u'wa viven no nordeste de Colombia, nos departamentos de Arauca, Boyacá, Casanare, Santander e Norte de Santander. Historicamente, tamén vivían no que hoxe é Venezuela.

Notas
-----

1. ↑  DANE (ed.). "Población indígena de Colombia. Resultados del Censo Nacional de Población y Vivienda 2018" (PDF) (en castelán). Consultado o 16 de abril de 2021.
2. ↑  UNESCO Centre of Catalonia, U'wa Dossier

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobos indíxenas de Colombia

* Portal:Colombia
* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3138755
* BNF: 12260153w
* LCCN: sh85138592

 |
Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
O **Pla d'Espais d'Interès Natural** (*Plan de Espazos de Interese Natural*) ou **PEIN** é unha configuración legal aprobada polo Goberno da Generalitat de Cataluña, que ten por obxecto a delimitación e establecemento das medidas necesarias para a protección básica dos espazos naturais, co fin de asegurar a súa conservación, de acordo con valores científicos, ecolóxicos, paisaxísticos, culturais e sociais.

Historia
--------

O PEIN foi aprobado polo Decreto 328/1992, do 14 de decembro, e reeditado en 1996. Ten as súas orixes na determinación legal que fai a Lei 12/1985, do 13 de xuño, de espazos naturais, modificada posteriormente pola Lei 12/2006, do 27 de xullo, de medidas en materia do medio.

A situación final do PEIN en Cataluña ata o ano 2005 incluía 144 espazos de interese natural que alcanzaban 648.065 ha; aínda así, coa aprobación en setembro do 2006 da proposta catalá da Rede Natura 2000, o PEIN experimentou un crecemento destacado da súa superficie total e o seu número de espazos, posto que, de acordo coa Lei 12/2006, de medidas en materia de medio, a declaración dunha zona especial de conservación (ZEC) ou dunha zona de especial protección para as aves (ZEPA) implica a súa inclusión automática no PEIN. Isto fai que, en febreiro de 2013, 977.107,87 ha (un 30,44% do territorio catalán) formen parte do PEIN, ademais de incluír 77.819,21 ha de espazos mariños.

Obxectivos
----------

Os obxectivos establecidos na lei 12/85 son os seguintes:

* **Protección dos recursos naturais**. Esta protección estrutúrase arredor dos ecosistemas e a preservación da diversidade biolóxica.
* **Arraigamento da poboación afectada**, por medio do fomento da agricultura, a silvicultura e a gandaría, que permitan manter a diversidade paisaxística e o sostemento das comunidades rurais.
* **Turismo verde**. Fomento das infraestruturas, equipamentos e actividades relacionadas co turismo nas zonas protexidas, co obxecto de orientar o seu desenvolvemento compatible coa protección, e facilitar actividades económicas ás comunidades residentes.
* **Fomento da investigación** dos sistemas naturais co obxecto de mellorar o seu coñecemento, para racionalizar a súa xestión.
* **Actividades pedagóxicas**. Os espazos naturais son un marco ideal pola realización de actividades pedagóxicas relacionadas coas ciencias naturais e a ecoloxía.

Galería de imaxes
-----------------

* Montserrat
* O Pedraforca
* As illas Medes

Notas
-----

1. ↑  Idescat (ed.). "Espais naturals protegits". Consultado o 14 de febreiro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Generalitat de Catalunya. O Pla d'Espais d'Interès Natural de Catalunya *(en catalán)*
* Generalitat de Catalunya. Mapa dos espazos incluídos no PEIN *(en catalán)*
Coordenadas: 42°15′12″N 8°10′10″O﻿ / ﻿42.2534017, -8.1695114

Termas de Prexigueiro.
Termas de Prexigueiro.
As **termas de Prexigueiro** son unha área de augas termais situada na parroquia de Francelos, no concello de Ribadavia. Estas termas son privadas e atópanse nun ambiente natural, completamente rodeadas por un bosque. Ademais, á beira do río Cerves, por debaixo destas termas, hai unhas pozas termais de libre acceso que proveñen do mesmo manancial.

Historia
--------

A finais do sécuo XX unha escola taller de Ribadavia comezou a recuperar o contorno dos mananciais da parroquia, así como a reconstrución de aldeas e a creación de áreas recreativas. A idea inicial era facer da aldea de Prexigueiro unha vila termal con todas as instalacións necesarias.

A recuperación destas termas, inauguradas de novo en xullo de 2010, foi levada a cabo polo arquitecto Álvaro Varela de Ugarte, autor da ponte do Milenio e dos recintos das termas da Chavasqueira e as termas de Outariz, en Ourense.

O edificio alberga un circuíto termal ao aire libre, formado por pozas de auga quente, que recibe o nome de Camiño Kunamo. Recibe este nome porque ese é un dos camiños de peregrinación máis coñecidos do Xapón, e as termas que forman este circuíto teñen nomes dalgúns dos diferentes templos polos que pasa. Por outra parte, a área de tratamentos que se atopa no interior do edifico está formada por varias salas con nomes de diferentes parroquias próximas a Prexigueiro, como Ribadavia ou Pazos de Arenteiro.

Descrición
----------

As augas do manancial de Prexigueiro son augas sulfurosas, bicarbonatadas, fluoradas e sódicas, orientadas sobre todo ao tratamento de problemas reumáticos, musculares, dermatalóxicos ou de estrés.

O circuíto termal Camiño Kumano está formado por oito termas ao aire libre, cinco de auga quente (entre 37 °C e 41 °C), dúas de auga fría e outra con chorros de hidromasaxe. Por outra parte, dentro do edificio, atopámonos cunha sauna e un spa, ademais da área de tratamentos, onde hai unha gran variedade deles. Algunhas das técnicas máis actuais son as de chocolaterapia e viñoterapia, entre outras.

Accesos
-------

Desde a vila de Ribadavia accédese pola estrada OU-801, paralela ao curso do río Miño. A vía de acceso reformouse no ano 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web das termas de Prexigueiro
* Termas de Prexigueiro en Turismo de Galicia
| Era | Período | M. anos |
| --- | --- | --- |
| Paleozoico | Permaniano | 299,0 ±0,8 |
| Carbonífero | **Pennsilvaniano** | 318,1 ±1,3 |
| Mississippiano | 359,2 ±2,5 |
| Devoniano | 416.0 ±2,8 |
| Silúrico | 443,7 ±1,5 |
| Ordovícico | 488,3 ±1,7 |
| Cámbrico | 542,0 ±1,0 |
|

O **Pensilvaniano**, tamén chamado **Carbonífero Superior**, unha división da escala temporal xeolóxica, é un subperíodo xeolóxico do período Carbonífero que se iniciou hai aproximadamente 318,1 ± 1,3 millóns de anos e que finalizou hai 299 ± 0,8 millóns de anos, aínda que a data exacta de comezo e fin do período son incertas nuns poucos millóns de anos. Ao igual que ocorre coa maioría dos outros períodos xeolóxicos, os estratos de rocha que definen o período están ben identificados e o Pensilvaniano leva o nome do estado de Pensilvania, onde as rochas desta antigüidade están moi estendidas.

En Norteamérica, onde os primeiros estratos do Carbonífero son principalmente calcarias mariñas, o Pensilvaniano é considerado como un período xeolóxico pleno. En troques, en Europa, o Mississippiano e o Pensilvaniano son máis ou menos continuos nos depósitos continentais de terras baixas e agrúpanse no período Carbonífero. No Pensilvaniano xa están presentes todas as clases modernas de fungos.

Notas
-----

1. ↑  Global Boundary Stratotype Section and Point (GSSP) of the International Commission of Stratigraphy, Status on 2009.
2. ↑  Blackwell, Meredith, Vilgalys, Rytas, James, Timothy Y. and Taylor, John W. 2008. Fungi. Eumycota: mushrooms, sac fungi, yeast, molds, rusts, smuts etc.. Version 21 February 2008.  Arquivado 24 de setembro de 2008 en Wayback Machine. in The Tree of Life Web Project,

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Provides a picture of the world from this time period.
* Information on stratigraphies, localities, tectonics, and life.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q373772
* BNCF: 21174
* BNF: 12215142d
* EBID: ID
* GEC: 0049942
* LCCN: sh85054106
* MAG: 2779650180
* NKC: ph117503

 |
Os **tutsis** son un grupo étnico da rexión dos Grandes Lagos Africanos. En Ruanda e Burundi, representan arredor do 15 ou 20% da poboación total destes dous estados. A súa economía tradicional está baseada na gandaría de bovinos, actividade que inflúe na súa estrutura política.

Os colonizadores europeos e sobre todo os misioneiros católicos desenvolveron a tese de que os tutsis tiñan unha orixe nilótica (unha raza superior segundo os colonizadores) mentres os hutus serían un pobo bantú. Semella que a interiorización destas ideas tiveron unha influencia nos conflitos entre as dúas etnias, unido á política colonial de favorecemento da etnia tutsi ou hutu, segundo conviña ós colonizadores alemáns e belgas. Coa independencia continuaron os favoritismos tribais gobernamentais. Isto supuxo o xenocidio dos tutsis en 1994.

Notas
-----

1. ↑  "Entrada tutsi en Digalego". Arquivado dende o orixinal o 03 de maio de 2018. Consultado o 02 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pobo tutsi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* "Tutsi" en everyculture.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193092
* AAT: 300211497
* BNF: 121488895
* BRE: 4212038
* EBID: ID
* FAST: 1159749
* LCCN: sh85012439
* NKC: ph285156
* SUDOC: 029977398
* Treccani: tutsi

 |
Terminais puntos de venda nunha tenda.
**TPV** é o acrónimo de terminal punto de venda (en inglés "POS terminal" ou "Point of sae terminal"). Fai referencia ao dispositivo e tecnoloxías que axudan na tarefa de xestión dun establecemento comercial de venda ao público.

Estes locais poden contar con sistemas informáticos especializados que axudan nas tarefas de xestión do punto de venda mediante unha interface accesible para os vendedores que se denomina terminal de punto de venda ou TPV.

Os TPV permiten a creación e impresión do tícket de venda mediante as referencias de produtos, realizan diversas operacións durante todo o proceso de venda, así como cambios no inventario. Tamén xeran diversos reportes que axudan na xestión do negocio. Os TPV componse dunha parte hardware (dispositivos físicos) e outro software (sistema operativo e programa de xestión).

Datáfono
--------

O nome datáfono, erroneamente chamado**TPV**, dáse ao equipo que se instala nos establecementos comerciais, empresas de servizos, bancos, hoteis, liñas aéreas... para que estes poidan realizar transaccións electrónicas cos cartóns de crédito ou débito dos bancos.

O antecedente do uso destes equipos remóntase aos anos 1970. Na actualidade estes terminais poden ser tamén sen fíos e o seu uso está amplamente estendido en todo tipo de establecementos: restaurantes, gasolineiras etc. xa que axiliza as operacións de venda e proporciona seguridade tanto a clientes como a prestadores de servizos. Desenvolveuse *software* de acordo coas necesidades de cada tipo de comercio e continuamente xorden actualizacións tanto de *hardware* como de *software*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Terminal punto de venda Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q386147
* GND: 4203516-8
* JSTOR: point-of-sale
* LCCN: sh85103917
* MAG: 58033187

 |
O **wixárika** é un pobo indíxena maioritario en Nayarit, México. Habitan o oeste central do país, na Serra Madre Occidental, principalmente nos estados de Nayarit, Xalisco e partes dos estados de Durango e Zacatecas. Denomínanse a si mesmos *wixárika* (*a xente*) na súa lingua, que pertence á familia das linguas uto-aztecas e á que chaman *wixaritari waniuki* (huichol).

O etnónimo "huichol" provén da adaptación á lingua náhuatl do autónimo *wixarika*, debido a que en lingua *huichol* o "a" pode chegar a *escoitarse* como ou; r e l son alófonos, e a pronuncia de x, que era sibilante, interpretouse como africada, *tz*, entre os séculos XVII e XVIII (época en que puido ocorrer o préstamo da palabra), pero a perda da sílaba *-ka* deu como resultado huitzol en náhuatl, e a súa castelanización, *huichol*.

Os wixáricas falan unha lingua do grupo corachol que está estreitamente emparentada co grupo nahua (aztecoide). Ademais, recibiron influencias mesoamericanas, o cal se reflicte no feito de que o huichol ten trazos típicos da área lingüística mesoamericana.

A súa espiritualidade tradicional inclúe a recolección e o consumo do peiote (*Lophophora williamsii*), un cacto que posúe efectos alucinóxenos debido ós seus alcaloidess psicoactivos, entre eles a mescalina.

Distribución xeográfica
-----------------------

Extensión territorial dos wixárika e pobos veciños antes da conquista española.
A rexión wixárika atópase no espiñazo da serra Madre Occidental ou serra wixarika, nos estados de Nayarit, Xalisco e Durango .Dividida en cinco grandes comunidades, cada unha das cales é autónoma, ten as súas propias autoridades civís e relixiosas.

A autoridade civil é encabezada por un gobernador chamado *totohuani*, e renóvase anualmente. Os *mara 'akate* ou *maraakames* -cantadores ou sacerdotes- teñen como misión conservar e manter vivas as tradicións.

Notas
-----

1. ↑  Iturrioz Leza, J. L. «Etimología de las palabras wisalika y huichol». Guadalajara, Niuki / Revista cuatrimestral de divulgación académica y cultural, No. 2 mayo-agosto 2007. pp. 19-31. ISSN 1870-9613.

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1162132
* EBID: ID
* LCCN: sh85062815

 |
A **terapia neoadxuvante** é a administración de axentes terapéuticos antes do tratamento principal. Un exemplo é a terapia neoadxuvante con hormonas, anterior á radioterapia radical para adenocarcinoma de próstata. O obxectivo da terapia neoadxuvante é reducir o tamaño ou extensión do cancro antes do tratamento con intervención radical, facilitando, dese xeito, o procedemento e aumentando a probabilidade de éxito, reducindo as consecuencias dunha técnica máis agresiva que sería necesaria se o tamaño ou extensión do tumor non fosen reducidos.

Outro concepto relacionado é que a terapia neoadxuvante actúa en doenza micrometastática. O tratamento resulta no aumento da sobrevida a longo prazo, cando comparado á estratexia terapéutica de cirurxía, exclusivamente, xa que eleva a eficacia contra diseminacións non detectadas da doenza.

Terapias sistémicas (quimioterapia, imunoterapia ou terapia hormonal) ou radioterapia son, xeralmente, usadas para tumores localmente avanzados - no cal os médicos planean a operación nun estedo máis tardío. O uso desta terapia pode, efectivamente, reducir a dificultade e a morbilidade de procedementos máis agresivos.

Notas
-----

1. ↑  Fauci, AS; et.al (2008). "91". *Harrison's Principles of Internal Medicine* (17 ed.). Nova York: McGraw-Hill.
2. ↑  Fauci, AS; et.al (2008). "81". *Harrison's Principles of Internal Medicine* (17 ed.). Nova York: McGraw-Hill.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Terapia adxuvante

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6991934
* MAG: 2778292576

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D020360
* MeSH: E02.186.450

 |
Coordenadas: 43°32′43″N 05°39′40″O﻿ / ﻿43.54528, -5.66111

Termas de Campo Valdés.
As **termas romanas de Campo Valdés** eran uns baños públicos de época romana situados no actual Campo Valdés, no barrio de Cimavilla (Xixón). As ruínas conservadas poden visitarse e forman parte do Xacemento arqueolóxico de Cimavilla xunto con outros restos da mesma época como a Muralla romana de Xixón.

Historia
--------

O edificio comezou a edificarse no século I e estaba dividido en diferentes ambientes: unha zona fría, unha morna e outra quente, con auga temperada mediante un sistema de calefacción subterráneo. As paredes dalgunhas das estancias estaban decoradas con frescos. No século II levouse a cabo unha reforma e ampliación.

Foron descubertas en 1903 nunhas obras da rede de sumidoiros. Calixto Alvargonzález e Julio Somoza encargáronse das primeiras labores de escavación e documentación, elaborando cos resultados un informe arquivado polo Concello.

Tras o incendio da igrexa de San Pedro en 1936, levouse a cabo a súa reconstrución no lugar da localización orixinal, situada en parte sobre as termas. En 1990, iniciáronse escavacións para sacar á luz parte das ruínas, e en 1995 inaugurouse o museo actual.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Termas romanas de Campo Valdés Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* VV.AA. (1995). *Astures. Pueblos y culturas en la frontera del Imperio Romano*. Gran Enciclopedia Asturiana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6142693
* Google Maps: 7793731669195754423

 |
Os **Termais de Santa Rosa de Cabal** son unha fonte de augas termais situadas a 10 quilómetros de Santa Rosa de Cabal, en Risaralda, Colombia. É o complexo termal máis concorrido da rexión, así como un dos seus principais atractivos turísticos.

As augas termais ricas en minerais son produto do influxo do sistema volcánico do Parque Nacional Natural Os Nevados, provenientes de augas meteóricas que ingresan até o profundo de terra e son expulsadas cara ó exterior nesta zona, contando con numerosos abrochos que son aproveitadas polas infraestruturas do complexo. Nacen da terra a unha temperatura de 70 °C e baixan polas fervenzas até as piscinas termais a 40 °C.

O complexo termal ten zona de spa e masaxes, hotel, restaurante, e conta con rutas ecolóxicas e outras actividades como descenso en cordas pola fervenza.

A uns 26 km desde os Termais de Santa Rosa de Cabal atópase outro coñecido complexo termal, os Termais de San Vicente.

Notas
-----

1. ↑  "Santa Rosa de Cabal - Risaralda". Arquivado dende o orixinal o 01 de abril de 2018. Consultado o 21 de agosto de 2018.

* Portal:Colombia
| Dunas de Liencres |
| --- |
| Imaxe do Parque Natural |
|
|
| Marco Legal |
| **Figura de Protección:** | Parque natural |
|
| **Ano de constitución:** | 1986 |
| **Superficie:** | 195 hectáreas |
| **Lexislación:** | Decreto 101/1986 |
|
| Datos de interese |
| **País:** | España España |
| **Provincias:** |  Cantabria |
|
| **Concellos:** | Piélagos |
| **Ríos:** | río Pas |
| **Picos** |  |
|
| **Direccións de interese:** |  |
| **Teléfonos:** |  |
|

O **Parque Natural das Dunas de Liencres** atópase en Cantabria, sendo un dos maiores campos de dunas do litoral cantábrico.

Características
---------------

O lugar ten unha importancia excepcional como lugar de estudo das dinámicas eólicas e pola presenza numerosa de restos fósiles da era do cuaternario. O parque natural atópase a só 10 km da cidade de Santander.

Flora
-----

Nas dunas a vexetación é escasa, mais dunha importancia vital xa que mantén estable as capas superficiais do terreo. Ademais moitas das especies son raras ou cunha distribución moi escasa. Nomear a acelga mariña, a *Salsola kali* ou a *Xakile maritima*. Tamén existe unha área extensa de piñeirais.

Fauna
-----

A fauna é salientábel nos pasos migratorios das aves (outono e primavera). As avocetas, carráns, pilros, os biluricos e as gabitas son especies frecuentes. Na zona de piñeirais é común a presenza do gabián.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivado 11 de setembro de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3384715
* WorldCat
* VIAF: 316735832
* CDDA: ES1300004
* Natura 2000: ES1300004
* WDPA: 63492

 |
Coordenadas: 41°32′47″N 08°25′47″O﻿ / ﻿41.54639, -8.42972

Termas de Maximinos.
As **Termas romanas de Maximinos**, tamén coñecidas como **Alto da Cividade** ou **Colina dos Maximinos**, son unhas termas romanas situadas na freguesía de Cividade, no concello portugués de Braga. Foron declaradas Monumento Nacional en 1986.

Historia
--------

As columnas e compartimentos que sustentan as cámaras dos baños termais.
Nas escavacións arqueolóxicas levadas a cabo en 1977 descubríronse as termas públicas a carón do Foro da antiga cidade romana de Bracara Augusta, situado, segundo a tradición, no Largo de Paulo Orósio.

A área escavada das termas ocupa uns 850 m², mais o espazo das termas era maior, o que se deduce da presenza do hipocausto e piscina cara ao sur, separados do restante corpo do edificio por un estreito corredor. De finais do século I (Dinastía Flaviana) consérvanse as catro salas quentes, cuxos hipocaustos se encontran relativamente ben conservados, se ben non se conseguiu definir o seu circuíto interno nin a función dalgúns dos seus compartimentos anexos. A finais do século IV e comezos do século seguinte o edificio sufriu unha gran remodelación e a súa superficie foi reducida en boa medida.

Notas
-----

1. ↑  MATOS, Fernando Mota de (2007); "Termas romanas de Maximinos", en Duarte de Almeida, Á. e Duarte Belo (coords.): *Portugal: Património*, Volume I. Rio de Mouro, Círculo de Leitores. ISBN 9789724239071

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Termas romanas de Maximinos*** |

* Termas romanas do Alto da Cividade Arquivado 07 de novembro de 2017 en Wayback Machine. artigo en *Braga Cool* *(en portugués)*.
* "As termas romanas no Alto da Cividade", artigo na web da Universidade de Minho *(en portugués)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7362209
* DARE: 25806

 |
| Selo |
| --- |
|    |
| Emisión |
| País | Gran Bretaña |
| Valor facial | 1 penique |
| Data de emisión | 6 de maio de 1840 |
| Datos |
| Motivo | Raíña Vitoria |
| Cor | negra |
| Tamaño | 19x23 mm |
| Deseño | W. Wyon |
| Gravador | Fredrick Heath |
| Técnica de gravado | Talla doce |
| Dentado | Sen dentar |
| Variedades | ningunha |
| Tiraxe |
| Tiraxe | 68.808.000 |

O **Penny Black** foi o primeiro selo postal da historia, emitido polo Reino Unido o 1 de maio de 1840 e válido para uso postal dende o 6 de maio por iniciativa de Rowland Hill logo da reforma do sistema postal británico destinado a facer pagar ao expedidor segundo o peso do envío, e non ao destinatario e segundo a distancia como ata entón.

O selo leva a efixie da raíña Vitoria, para o seu deseño convocouse un concurso no que participaron máis de 2000 deseños e para o que había un premio de 600 libras, non houbo un gañador, o deseño base foi un medallón de William Wyon realizado en 1837 para conmemorar a visita da raíña a Londres, foi pintado por Henry Corboull, gravado por Frederick e Charles Health e impreso por Perkins Bacon. Tivo unha primeira tiraxe de 60.000 exemplares, pero ata ser retirado da circulación, en 1841, emitíronse 68.000.000 de exemplares, dos que se calculan que sobreviven 1.500.000.

Cada selo amosa as coordenadas do lugar que ocupaba inicialmente na folla de impresión, esas coordenadas fórmanse con dúas letras, unha pola liña e outra pola columna: de AA a TL, que aparecen nos recantos dos selos e que permiten aos filatelistas reconstruír as follas completas dos primeiros selos británicos.
O **Parque Provincial Monte Robson** é un gran parque provincial nas Montañas Rochosas do Canadá cunha área de 2249 km². O parque está localizado completamente dentro da Columbia Británica, lindeira co Parque Nacional Jasper na provincia de Alberta. Foi creado de forma legal en 1913, o mesmo ano que foi ascendido por primeira vez o monte Robson por un grupo liderado por Conrad Kain.

A primeira pista turística foi construída en 1913 polo provedor do Parque Nacional Jasper, Donald "Curly" Phillips, paralelo ao río Robson até o lago Berg.

De maio a setembro, o centro de visitantes está aberto, ao sur do miradoiro do Monte Robson na estrada Yellowhead. Os únicos servizos dentro do parque son unha combinación de gasolineira e cafetaría no citado miradoiro.

Para chegar ao parque, hai que coller a estrada Yellowhead durante 390 km ó oeste de Edmonton ou 290 km ó leste de Prince George.

Lugar Patrimonio da Humanidade
------------------------------

Lago Kinney.
O Parque Provincial Monte Robson foi declarado pola UNESCO como lugar Patrimonio da Humanidade en 1990, na extensión que fixo do conxunto doutros parques nacionais e provinciais que forman o Parque das Montañas Rochosas Canadenses declarado Patrimonio da Humanidade en 1984, pola inmensa zona de cumes, glaciares, lagos, fervenzas, canóns e grutas calcáreas que forman unha paisaxe montañosa espectacular. Aquí atópase o sitio fosilífero de Burgess Shale, famoso polos restos de animais mariños de corpo brando que contén.

Notas
-----

1. ↑  "Parque Provincial Monte Robson" (en inglés). Consultado o 19 de abril de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque provincial Monte Robson*** |

### Ligazóns externas

* Parques da Columbia Británica - Sitio web do Parque Provincial Monte Robson.
* Rexistro na base de datos da ONU.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1950710
* WorldCat
* VIAF: 238763649
* GeoNames: 6082496
* GND: 4496921-1
* LCCN: sh85087761
* OSM: 2235398
* TGN: 1102598
* WDPA: 18649

 |