recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O funcionamento da **política de Ecuador** aparece recollido na constitución de Ecuador, cun mandato de 4 anos para a presidencia, a vicepresidencia e para os membros do Congreso Nacional ecuatoriano. O cargo da presidencia pode reelixirse, pero non para o mandato inmediatamente seguinte. Para votar é necesario ter máis de 18 anos de idade, e o sufraxio é universal e obrigatorio dos 18 os 65 anos de idade, e facultativo para quen ten máis de 65.

Os gobernos provinciais e municipais, e os lexislativos provinciais e municipais son directamente elixidos. O Congreso funciona o ano todo, excepto nos recesos, en xullo e decembro.

O actual presidente, Rafael Correa, asumiu en 15 de xaneiro de 2007.

### Poder Executivo

**Réxime:** República presidencialista  

**Xefe de estado e de goberno:** Presidente Rafael Correa (dende 15 de xaneiro de 2007).  
Vicepresidente: Lenín Moreno.  
O presidente e o vicepresidente son elixidos na mesma elección polo voto popular para un período de 4 anos, sen reelección.

O Poder Executivo inclúe aínda 15 ministerios, e os ministros son nomeados directamente polo presidente da república.

### Poder Lexislativo

O Ecuador ten un Congreso unicameral (non existe a figura do Senado) formado por 100 membros, elixidos directamente polo voto popular nas provincias, para un período de 4 anos. O Ecuador é dividido en 22 provincias, subdivididas en municipios. Tanto as provincias canto os municipios ten os seus lexislativos locais.

### Poder Xudicial

A Suprema Corte de Ecuador está composta de 31 xuíces. O país non acepta xurisdición compulsoria da Corte Internacional de Xustiza. Os novos membros da Suprema Corte son escollidos polos membros actuais da Corte. Hai tamén unha Corte Electoral e unha Corte Constitucional. Nunha crise política en 2004, membros da Corte Electoral e da Corte Constitucional foron substituídos polo Congreso. En 2005, foi a vez do Congreso substituír 27 dos 31 xuíces da Suprema Corte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1153854
* LCCN: sh85040915

 |
**Tracy Ellen Caldwell Dyson** é unha astronauta estadounidense que participou nas misións STS-118 e Soiuz TMA-18. Pasou un total de 188,80 días no espazo.

Traxectoria
-----------

Autorretrato de Tracy Caldwell na ISS
Caldwell Dyson naceu o 14 de agosto de 1969 en Arcadia, California. É graduada en química pola CSU Fullerton en 1993, tendo un doutaremento en química pola Universidade de California en Davis en 1991. Está casada con George Dyson IV entre as súas afeccións está a práctica de varios deportes, o excursionismo e reparación e mantemento de vehículos.

Foi seleccionada como candidata pola NASA en xuño de 1998 e pasou a ser astronauta oficialmente en 2000. Formou parte da tripulación das misións STS-118 e Soiuz TMA-18.

Notas
-----

1. 1 2 3  NASA, ed. (2018). "Tracy Caldwell Dyson (Ph.D.) NASA Astronaut" (PDF) (en inglés). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de novembro de 2017. Consultado o 27 de agosto de 2018.
2. 1 2 3  Mark Wade (2018). "Caldwell-Dyson, Tracy Ellen" (en inglés). Consultado o 27 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tracy Caldwell Dyson*** |

### Outros artigos

* STS-118
* Soiuz TMA-18

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21767
* IMDb: nm7855749
* NASA: caldwell

 |
**Pál Schmitt** (nado o 13 de maio de 1942) é un político e deportista húngaro, actual presidente do seu país. Schmitt naceu en Budapest, capital de Hungría. En 1955 el comezou a súa carreira deportiva en esgrima.

Campión Olímpico de Esgrima
---------------------------

En 1965 Schmitt foi convidado a participar no equipo nacional de esgrima húngaro. En 1967 obtivo o seu primeiro éxito internacional ao conseguir unha medalla de bronce na Copa do Mundo de Espada. Nos Xogos Olímpicos de 1968 Schmitt obtivo medalla de ouro en esgrima; un éxito que repetiu catro anos despois ao obter medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1972. El obtería outros recoñecementos, como a medalla de prata na Copa Mundial de 1973, antes de retirarse do deporte en 1977. Paralelamente á súa carreira deportiva, en 1960 Schmitt entrou a estudar no Departamento de Comercio Interior da entón Universidade Karl Marx de Ciencias Económicas, actualmente Universidade Corvinus de Budapest, onde se graduou en 1965. Despois de graduarse conseguiu un emprego nunha cadea hostaleira húngara; e en 1976 foi nomeado director do Hotel Astoria, cargo que ocuparía até 1981 cando foi nomeado director do Estadio Ferenc Puskás.

En 1983 deixou de ser director do Estadio Ferenc Puskás e converteuse en secretario xeral do Comité Olímpico Húngaro e tamén foi elixido membro do Comité Olímpico Internacional (COI). En 1989 Schmitt converteuse en presidente do Comité Olímpico Húngaro, cargo que mantén até a actualidade; en 1991 entrou a formar parte do Comité Executivo do COI, e en 1995 foi elixido vicepresidente do COI.

Notas
-----

1. ↑

| Presidente de Hungría |
| --- |
| *Segue a:* László Sólyom | **Pál Schmitt**(2010-actualidade) | *Precede a:* en funcións |
| partido *Fidesz* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184810
* WorldCat
* VIAF: 41223913
* BRE: 4944577
* EBID: ID
* FAST: 500023
* IMDb: nm2625506
* ISNI: 0000 0001 1058 7501
* LCCN: n2003113899
* Munzinger: 00000028334
* Munzinger: 01000005574
* OCID: he-mr-pal-schmitt
* Sports Reference: pal-schmitt-1

 |
Fábrica de Harinas Reyes, 2011.
O **polígono industrial do Campiño** é unha área industrial situada entre as parroquias de Marcón (Pontevedra) e Tourón e Xustáns (Ponte Caldelas). Sitúase na aba do monte da Fracha, a 7,5 km da cidade de Pontevedra.

Accesos
-------

Está a carón da estrada PO-532, que une Pontevedra e Ponte Caldelas. No lugar da Reigosa tómase a vía PO-0004, que leva á rúa Chan da Parafita, a arteria norte-sur do polígono.

Historia
--------

A principios dos anos 90 o alcalde Javier Cobián coa Consellería de Ordenación do Territorio da Xunta de Galicia e a Cámara de Comercio de Pontevedra promoveron a creación do polígono industrial do Campiño. O 11 de outubro de 1993 colocouse a primeira pedra do polígono industrial na zona da Reigosa. Na primavera de 1994 instalouse a primeira empresa no polígono, a fábrica pontevedresa Harinas Reyes Hermanos.

O 4 de marzo de 2011 inaugurouse unha grande ampliación do polígono, que limitou coa PO-0206 polo oeste e coa subida ao lugar de Baltar polo sur.

Empresas
--------

O polígono inaugurouse en 1994 cunha superficie nese momento de 432.037 metros cadrados.

Entre as empresas con sede no Campiño destaca Reyes Hermanos (distribuidora de fariña), A Devesa (panadería e repostería), Moldes (alimentación) ou Cristalería Pontevedresa.

En xuño de 2008, Telmo Martín, voceiro local do PPdG, propuxo levar ao Campiño (logo dunha grande ampliación) a Papeleira de Pontevedra, fábrica de pasta de papel que a empresa ENCE ten en Lourizán.

Segundo José Luís Valiñas, presidente da Asociación de Empresarios do Campiño, en xaneiro de 2009 traballaban no polígono máis de 1500 persoas. Porén, en febreiro dese mesmo ano houbo un ERE na empresa Trèves, auxiliar da factoría de Citroën de Vigo, polo que a cifra descendeu en 300 persoas.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Más metros para O Campiño". *Diario de Pontevedra* (en castelán). 13 de marzo de 2023.
2. ↑  "O alcalde e os empresarios do Campiño solicitarán unha axuda para reurbanizar o polígono pontevedrés", artigo no *Diario de Pontevedra*, 5 de marzo de 2009.
Os **Premios Nacionais da Crítica Española**, concedidos anualmente pola Asociación Nacional da Crítica Literaria e que son os únicos que premian as obras editadas nas catro linguas cooficiais españolas (galego, catalán, éuscaro e castelán) durante o ano anterior, concédense de forma ininterrompida en diferentes cidades do Estado desde o ano 1956, cando resultou galardoado o escritor Camilo José Cela, pola súa obra *La catira*.

Carecen de dotación económica, concédense durante o mes de abril de cada ano tras a deliberación dun xurado integrado por 22 membros da Asociación Española de Críticos Literarios e premian dúas modalidades, a narrativa e a poesía:

* Premio da Crítica de narrativa castelá, creado en 1956.
* Premio da Crítica de poesía castelá, creado en 1956.
* Premio da Crítica de narrativa catalá, entregados por primeira vez en 1962, e por segunda en 1976, adquiriron carácter anual en 1978.
* Premio da Crítica de poesía catalá, entregados por primeira vez en 1962, e por segunda en 1976, adquiriron carácter anual en 1978.
* Premio da Crítica de narrativa galega, creado en 1976.
* Premio da Crítica de poesía galega, creado en 1976.
* Premio da Crítica de narrativa en éuscaro, creado en 1978.
* Premio da Crítica de poesía en éuscaro, creado en 1978.
**Rafael José Girón Martínez**, nado en 1967, é un político galego do Partido Popular de Galicia.

Traxectoria
-----------

Concelleiro en Ortigueira dende 1999, foi edil de Obras e Urbanismo. Asumiu a alcaldía de Ortigueira o 20 de outubro de 2007, logo da renuncia do alcalde Antonio Campo Fernández "por motivos profesionais e persoais". Nas eleccións municipais de 2011 foi o candidato do PPdeG á alcaldía de Ortigueira e foi relixido alcalde con maioría absoluta.. Nas municipais de 2015 perdeu a alcaldía en favor do socialista Juan Penabad Muras, que logrou a maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Campo Fernández** |  **Alcalde de Ortigueira** 2007 - 2015 | Sucesor:**Juan Penabad Muras** |

Notas
-----

1. ↑  "Rafael Girón es el nuevo alcalde de Ortigueira en substitución de Antonio Campo" *La Opinión A Coruña*, 20/10/2007 *(en castelán)*.
2. ↑  "Ortigueira Rafael Girón recoge el bastón de mando" *La Voz de Galicia*, 12/6/2011 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ortigueira
**Qatna** foi un reino da rama dos semitas cananeos do norte, en torno á cidade deste nome (hoxe Homs), do que se ten noticias desde polo menos o -1800, cando era rei Ishi-Addu, que foi o pai de Amutpiel, que é mencionado nos arquivos de Mari.

Historia
--------

Amutpiel era gobernador de Nazala como príncipe herdeiro e despois foi rei. A irmá de Amutpiel, Belmun, casou con Jasmah-Addu de Mari da que foi a esposa principal. Probabelmente a nai de Amutpiel foi Lammassi-Ashur, unha princesa de Assur ou Ekallatum. Zimri-Lim de Mari casou tamén cunha princesa de Qatna, chamada Dam-hurasim.

Destruída Mari por Hammurabi, as fontes desaparecen; probabelmente Qatna caeu debaixo dependencia de Alepo (Iamkhad) e, sobre o -1500 someteuse a Mitanni. É posíbel que Amenhotep I (sobre -1515 – -1494) e Tuthmosis I (sobre -1494 – -1482) estivesen na cidade nas súas expedicións a Siria. Tuthmosis III menciónaa nunha inscrición, e di que estivo alí no seu 33º ano de reinado. Amenhotep II (sobre -1427 – -1401) foi atacado por soldados de Qatna con axuda hurrita ao cruzar o Orontes, pero saíu vitorioso. Qatna estivo na zona de fronteira con Mitanni, pero baixo influencia exipcia, e aínda é mencionada sobre o -1180.

Durante a campaña siria de Suppiluliumas I, sobre o -1340, Akizzi de Qatna pediu axuda a Akhenaton, pero non a recibiu, e caeu en mans dos hititas, sendo saqueada e os habitantes deportados a Hatti. No seu lugar como poder rexional emerxeu o reino de Nuhase.

Reis
----

* Ishi-Addu, sobre -1800.
* Amutpiel ben Ishi-Addu, sobre o -1800.
* Idanda, sobre -1400.
* Taku, sobre -1400.
* Akizzi, sobre o -1350.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q630734
* WorldCat
* VIAF: 238152661
* EBID: ID
* GEC: 0053486
* GeoNames: 173495
* GND: 4998681-8
* Pleiades: 412342122
* Trismegistos: 53561

 |
**Thérèse-Éléonore Lingée**, nada como **Thérèse-Éléonore Hémery** en París en 1753, e finada en 1833, foi unha deseñadora e gravadora francesa, que pertencía a unha familia de gravadores.

Traxectoria
-----------

*Testa de neno* (c. 1777) de Greuze, impreso en sepia, MET, Nova York.
Nada en París, Thérèse-Éléonore é a irmá máis nova de Marguerite Hémery, gravadora nada en 1745, que casou co prolífico Nicolas Ponce, e do gravador Antoine-François Hémery, nado en 1751. Probablemente foi Marguerite quen a introduciu por primeira vez na arte do cicel e o punteado. Desenvolveu un talento particular para a técnica do crayón ao interpretar a Jean-Michel Moreau, André Pujos e Charles-Nicolas Cochin, incluídos moitos retratos en medallóns. Traballou para a colección do *Gabinete de Poullain* (1781), publicada por Basean e Poignant.

A súa presenza no Salón de París queda testemuñada en 1781 con *O rapto das sabinas*, segundo Cochin. Pouco antes da Revolución Francesa, realizou unha serie de retratos gravados dos membros da Sociedade Académica dos Fillos de Apolo segundo Moreau e Cochin e é mencionada neste momento como parte da Academia de Marsella.

Casou co gravador Charles-Louis Lingée (1748-1819), e tivo cando menos dous fillos. A parella residiu na rue Saint-Jacques. Asinou as súas propias obras co nome do seu marido, mesmo despois do seu divorcio. Logo casou cun tal Lefebvre (ou Lefèvre), pintor; con quen expuxo no Salón de 1793 baixo o nome de "cidadá Lingée, esposa Lefèvre". A parella viviu na rue des Lions-Saint-Paul.

Entre 1813-1814, aínda se atopa activa e participa na colección do *Museo de pintura e escultura*, coordinada por Étienne Achille Réveil. Unha das súas últimas direccións é a rue Mazarine. A súa data de morte varía entre 1820 e 1833.

Notas
-----

1. ↑  Antoine François Hémery, sur *data.bnf.fr*.
2. 1 2 3  Portalis et Beraldi, *Les graveurs du Dix-huitième siècle*, París, Morgand et C. Fatout, 1881, tome II, p. 719-721.
3. ↑  Jacob Bean, Lawrence Turcic, *15th-18th Century French Drawings in the Metropolitan Museum of Art*, Nova York, Metropolitan Museum of Art, 1986, p. 71. *(en inglés)*
4. ↑  Notice biographique d'« Eléonore Lingée », Museo Británico *(en inglés)*
5. ↑  Lefebvre (citoyenne), notice du Salon de 1793, Base salons du musée d'Orsay.
6. ↑  Lefebvre, peintre, rue des Lions Saint-Paul, Notice du Salon de 1793, Base salons du musée d'Orsay.
7. ↑  « Thérèse-Éléonore Lingée », Washington, National Gallery of Art.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Thérèse-Éléonore Lingée Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18508692
* WorldCat
* VIAF: 3861150325579110090008
* BNE: XX1600981
* BNF: 14955944m
* BVMC: 70311
* FNA: ID
* GND: 1036720160
* Isidore: lingee\_therese\_eleonore\_graveur
* ISNI: 0000 0003 8473 4521
* LCCN: nr99039171
* NLA: 35099724
* openMLOL: 441054
* RKD: 433158
* SUDOC: 184575842
* ULAN: 500115688

 |
***A terra das covas pintadas*** (na versión orixinal ***The Land of Painted Caves***) é unha novela histórica escrita pola autora estadounidense Jean M. Auel en 2011. É o sexto e derradeiro libro da serie *Os fillos da terra*. Describe o regreso Jondalar ó seu fogar xunto con Ayla.

Sinopse
-------

A historia continúa coa historia de Ayla, a moza criada cos Neanderthal protagonista da saga. Ayla integrouse totalmente na Novena Caverna dos zelandonii, o pobo do seu compañeiro Jondalar, malia as súas peculiaridades e excentricidades. Ayla por fin decidiuse a ser adestrada como acólito da Primeira que Serve á Nai para se converter en Zelandoni (feiticeira). Compatibiliza o seu período de iniciación e aprendizaxe grazas á axuda que lle presta Jondalar e a súa familia co coidado da súa pequena filla, Jonayla. Toda a tribo integrou o uso das innovacións que Ayla e Jondalar trouxeron da súa longa viaxe, como o lanzavenabres e as pedras do lume, e mesmo se acostumaron á presenza dos cabalos e do lobo.

Notas
-----

1. ↑  Praza.com, títulos da serie en galego[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2267961
* EBID: ID
* ISFDB: 1237386
* OCLC: 635471920

 |
***Trasluz***, co subtítulo *Lukus*, é o nome dunha revista bilingüe en galego e castelán fundada na cidade de Lugo no ano 2008, coa vocación de pór en valor as riquezas da provincia luguesa a nivel paisaxístico, empresarial ou gastronómico, en palabras tanto de literatos como de políticos ou xornalistas. Até o momento teñen escrito nela persoeiros que van dende Ricardo Varela Sánchez ou Fernando Blanco Álvarez até Darío Xohán Cabana ou Claudio Rodríguez Fer. Así, a editorial do primeiro número di o seguinte:

> 
> 
> *Lugo goza dunha das etapas de maior éxito da súa longa historia ... e* Trasluz *aparece con vocación de se converter no escaparate dese proxecto de futuro...*
> 
> 

A edición da revista corre a cargo de Ernesto Sánchez Pombo e os números da mesma correpóndense coas estacións do ano, sendo o primeiro deles o do inverno de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Edición dixital da revista
* "Nace en Lugo unha nova revista, *Trasluz*, enfocada a difundir os valores e riquezas da provincia", *La Voz de Galicia*, 9 de decembro de 2008.
* Perfil do editor, Ernesto S. Pombo
| Tutuila |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital | Pago Pago |
| País | Estados Unidos |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2000) | 55.400 hab. |
| Superficie | 141´81 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 14°17′42″S 170°42′00″O﻿ / ﻿-14.29500, -170.70000Coordenadas: 14°17′42″S 170°42′00″O﻿ / ﻿-14.29500, -170.70000 |
| Maior Altura | 653 m. Matafao Peak |
|  |
| Localización |
| Localización |
|

**Tutuila** é a principal e a máis grande illa da Samoa Americana, e a terceira illa máis grande da cadea das illas de Samoa. A illa destaca no Pacífico Central polo seu gran porto natural: o porto de Pago Pago, que é a capital da Samoa Americana. No século XIX, Tutuila chamábase *Maouna*.

A área da illa é de 141,81 km², e tiña unha poboación de 55.876 habitantes (censo 2000) (estas cifras inclúen a illa Aunu'u, fronte á costa sueste de Tutuila, que ten unha superficie de 1,517 km² e unha poboación de 476 habitantes). O punto máis alto da illa é Matafao Peak (653 m).

Politicamente, a illa está dividida en dúas divisións principais, o Distrito Leste e o Distrito Oeste.

 Fatu Rock (dereita) e illotes Futi Rock (á esquerda), no arrecife de Tutuila na entrada ao porto de Pago Pago (detrás de Fatu)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269205
* WorldCat
* VIAF: 130471801
* EBID: ID
* GEC: 0068037
* GeoNames: 5881087
* GND: 7525812-2
* LCCN: no92016046
* OSM: 254438
* VOGRIPA: 992

 |
**Ramón Pernas López**, nado o 4 de marzo de 1952 en Viveiro, é un xornalista, guionista, crítico literario e escritor galego en lingua castelá.

Traxectoria
-----------

Pernas estudou Ciencias da Información e socioloxía na Universidade Complutense, colaborou como crítico literario e articulista en publicacións como *Tiempo* e *Interviú*, e como columnista en *Cuadernos del Norte* e na axencia OTR. Foi subdirector de *Nueva Empresa* e director de *Actual* e traballou como guionista na TVE (*Si yo fuera presidente*). Durante oito anos foi director editorial de Espasa Calpe. Como escritor publicou as novelas *Si tú me dices ven* (1996), *El pabellón azul* (1998), *Paso a dos*, pola que recibiu o Premio Ateneo de Sevilla e que tamén resultou finalista do Premio Nacional de Literatura, *Brumario* (2000), *Libro de actas* (2003) e *Del viento y la memoria* (2006). En *Poesía (in)completa* (2008) axuntou nun único volume a práctica totalidade da súa obra poética.. Ademais publicou contos en volumes colectivos e escribiu con José Mario Armero o libro *Cien años de circo en España*, tamén é autor con José Luis Cabo e Xosé Enrique Acuña de *Galicia en blanco y negro* (2000).

Pernas dirixe *Ámbito Cultural* do grupo El Corte Inglés e colabora como articulista en xornais como *La Voz de Galicia* e foi presidente do Club de Periodistas Gallegos en Madrid e académico da Academia Auriense-Mindoniense de San Rosendo.

Libros
------

* *Cien años de circo en España* (1985), coautor xunto con José Mario Armero. ISBN 84-239-4294-5.
* *Si tú me dices ven* (1996).
* *El pabellón azul* (1998).
* *Paso a dos* (1999, Premio Ateneo de Sevilla).
* *Brumario* (2000).
* *Libro de actas* (2003).
* *Del viento y la memoria* (Espasa-Calpe, 2006).
* *Poesía (in)completa* (Huerga y Fierro, 2008).
* *En la luz inmóvil* (Algaida, 2011).

Notas
-----

1. ↑  «Poesía (in)completa» reúne los versos de Ramón Pernas, La Voz de Galicia, 23/12/2008.
2. ↑  "Ramón Pernas, el cuarto presidente del Club". *Club de periodistas gallegos en Madrid* (en castelán). Consultado o 30 de agosto de 2018.
3. ↑  En 2004 foi incluído na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de *La Voz de Galicia*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista de Ramón Loureiro en "La Voz de Galicia". (2005)
* Entrevista de Marta Rivera de la Cruz en "Espéculo".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391565
* WorldCat
* VIAF: 77764446
* BNE: XX1173807
* BNF: 12851034d
* GND: 173257798
* ISNI: 0000 0000 5933 2406
* LCCN: n85254262
* NTA: 109098609
* SUDOC: 069836426

 |
**Ramón Pazos Jiménez**, finado en Cáceres o 23 de marzo de 1978, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Pazos Varela. Estudou na Escola de Comercio da Coruña e obtivo o título de perito mercantil en 1932. Foi elixido presidente da Juventud de Unión Regional de Derechas de Padrón en xuño de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xefe local de FET y de las JONS en maio de 1939. Foi nomeado alcalde de Padrón en 1940, tomando posesión o 5 de agosto. Foi elixido deputado provincial en marzo de 1949. Permaneceu no cargo ata 1973. Finou nun accidente de tráfico en Cáceres xunto coa súa muller e a súa sobriña, o 23 de marzo de 1978.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Veiga Fernández** |  **Alcalde de Padrón** 1940 - 1973 | Sucesor:**José Ferrón Martínez** |

Vida persoal
------------

Casou con Elisa Sierra Domínguez.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Santiago*, 3-10-1932, p. 2.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 15-7-1935, p. 2.
3. ↑  *El Compostelano*, 26-5-1939, p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 12-8-1940, p. 2.
5. ↑  *El Correo Gallego*, 22-3-1949, p. 2.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 26-3-1978, p. 18.
**Ramón Pais Romero**, nado en Corcubión en 1906 e finado en Santiago de Compostela o 8 de marzo de 2001, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

En 1936 foi sancionado polos franquistas por haber repartido propaganda en favor do Si no Referendo de autonomía de Galicia. Mestre, exerceu en Asturias nos anos corenta, ata que en 1951 obtivo a praza da escola de Orientación Marítima en Corcubión. Máis tarde foi director do Colexio "José Carrera" da mesma vila. Foi nomeado alcalde de Corcubión en 1959. Pertenceu ao Partido Gallego Independiente e o 18 de abril de 1978 foi nomeado conselleiro de Educación no primeiro goberno preautonómico presidido por Antonio Rosón. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a lista de UCD en Corcubión, pero perdeu a alcaldía fronte Rafael Mouzo, do PTG. Nun principio foi elixido deputado provincial, pero trala anulación dos resultados por parte da Audiencia Territorial (tras un recurso dos centristas) e a non concorrencia da UCD á repetición electoral dada en outubro, supuxo que se retirase tanto do concello como da deputación.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Corcubión** 1959 - 1979 | Sucesor:**Rafael Mouzo** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Corcubión

### Ligazóns externas

* Datos soltos dunha vida profesional por Ramón Pais Romero.
* Ramón Pais Romero, un alcalde y una catarsis
* Ramón Pais: un alcalde en el franquismo, autonomista
**Ramón Porto Casás**, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) en 1903 e finado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1982, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Porto Rey. Foi socio fundador do Club Arosa, e membro da Sociedad Recreo Liceo da que foi presidente en 1929. Colaborou en *Galicia Nueva* e *El Pueblo Gallego*. Publicou varios folletos sobre Vilagarcía e a ría de Arousa. Vogal da Agrupación Socialista de Vilagarcía de Arousa do 6 de agosto de 1931 a novembro de 1932 e presidente da Federación Local de Traballadores da UGT. En 1945 dirixiu o semanario local *Aquí*. Nomeado correspondente de *El Pueblo Gallego* en Vilagarcía de Arousa en 1948, foi multado polo gobernador civil en xullo de 1951 por ser reincidente ao "difundir noticias inexactas e tendenciosas". En 1956 dirixiu unha revista ilustrada. Finou en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1982.

Vida persoal
------------

Casou en Vilagarcía de Arousa con Teresa Rey Durán en xaneiro de 1931.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-12-1929, p. 11.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 26-9-1945, p. 6.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-7-1949, p. 5.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-7-1951, p. 2.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-8-1956, p. 7.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, Pontevedra, 27-1-1982, p. 25.
7. ↑  *Faro de Vigo*, 28-1-1982, p. 22.
8. ↑  *El Ideal Gallego*, 12-1-1933, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os taxis da familia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118247807
* DSBE: 42831\_porto-casas-ramon

 |
**Ramón Pérez Neu**, finado en Noia o 27 de xuño de 1911, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Pérez Lorenzo e María Vicenta Neu Salanova. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1895. Foi elixido concelleiro en 1900, primeiro tenente-alcalde en 1902 e alcalde en 1904. Nomeado xefe honorario da Administración Civil en 1906, renunciou á alcaldía en xaneiro de 1908 ao ser nomeado xuíz municipal suplente. Despois foi xuíz municipal.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eladio Pérez Labarta** |  **Alcalde de Noia** 1904 - 1908 | Sucesor:**Eladio Pérez Labarta** |

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 28-6-1911, p. 2.
2. ↑  *Gaceta de Galicia*, 22-7-1904, p. 2.
3. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 3-1-1908, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ferrández Pérez, Daniela (2019). *Nuevos y viejos actores: clientelismo político y poder local en perspectiva comparada (1905-1936)* (PDF) (Tese) (en español). USC.
**Rafael Hernanz Angulo**, nado en Pontevedra o 21 de decembro de 1965 e finado en Madrid o 6 de setembro de 2011, foi un árbitro de fútbol galego.

Traxectoria
-----------

Profesionalmente, Hernanz Angulo foi un avogado, licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid. Empregado de banca, dedicouse á xestión de entidades deportivas e participou no equipo organizador dos Xogos Olímpicos de 1992, así como director xeral de diferentes clubs deportivos, entre eles o Pontevedra CF ou Albacete Balompié. Mestrado en Dereito deportivo pola Universidade de Lleida e diplomado posteriormente en Xestión e administración de entidades deportivas pola Complutense, tamén integrou diversos comités disciplinarios de federacións deportivas e postos como a secretaría xeral da Asociación Española de Dereito Deportivo.

Como árbitro de fútbol, en 1995 ascendeu a Segunda división española, onde disputou unicamente unha temporada, pois en 1996 conseguiu o ascenso a Primeira. Na máxima categoría resiste soamente un ano, e en 1997 descende a Segunda e ao ano seguinte regresou a Segunda B, nunha decisión que recorreu xudicialmente e que gañou. Nese ano deixou a arbitraxe e retomou a vida laboral como avogado. 
Recibiu a Medalla da Real Orde del Mérito Deportivo de España a título póstumo en 2011.

Vida persoal
------------

Foi irmán da poeta Beatriz Hernanz.

Notas
-----

1. ↑  Fallece el ex árbitro de Primera Hernanz Angulo, *La Nueva España*, 8/9/2011.
2. ↑  "Buscando :: AEDD". *aedd.webnode.com*. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 2015-12-28.
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de febreiro de 2016. Consultado o 28 de decembro de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12398513
* BDFutbol: 600057

 |
**Ramón Pérez Cabaleiro**, finado o 1 de setembro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

En 1930 foi elixido presidente da Sociedad Liceo Casino do Porriño e en 1931 era o presidente da Federación de Trabajadores do Porriño. Presidente da Federación Agraria Municipal. Representando á Federación Agraria participou na reunión do 27 de xaneiro de 1936 de constitución do Comité de Izquierdas da Frente Popular. Co triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro foi nomeado concelleiro e elixido primeiro tenente alcalde do concello o 10 de marzo. Foi elixido compromisario para a elección do presidente da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado o 1 de setembro con José Cordal Yáñez e Severo Boente. O seu cadáver apareceu na estrada de Salceda de Caselas-O Porriño.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-3-1936, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paz Antón, Xosé Ramón (2007). *O Porriño 1936*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 136–140. ISBN 978-84-8341-157-5.

### Ligazóns externas

* 

* Ramón Pérez Cabaleiro na páxina web *Nomes e Voces*.
Queixo de Maó
**Queixo de Maó** (en catalán: *Formatge de Maó*) é un queixo de pasta prensada non cocida de leite de vaca que conta cun Consello Regulador de Denominación de orixe protexida (DOP). Ten forma paralelepipédica e arestas redondeadas, elaborado e madurado exclusivamente en Menorca, segundo a tradición e a normativa recollida no regulamento da DOP.

Foi no ano 1985 cando obtivo de xeito definitivo a denominación de orixe queixo Mahón, e posteriormente no ano 1998 incorporouse a palabra Menorca, pasando a chamarse Mahón-Menorca.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Queixo de Maó Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Bonet, A. (1988). *Menorca pagesa*. Consell Insular de Menorca.
* Fuster, X. Gómez, M. (2005). *Menorca: gastronomía y cocina*. Sant Lluís: Triangle Postals. ISBN 84-8478-187-9.

### Outros artigos

* Lista de queixos do mundo


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre gastronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Queixo edam.
O **queixo edam** (en neerlandés: *Edammer kaas*) é un queixo semiduro orixinario dos Países Baixos, e que recibe o seu nome pola vila de Edam na provincia de Holanda Setentrional. O queixo edam véndese tradicionalmente en formato cilíndrico, cun interior de cor amarela pálida e unha envoltura de cera de parafina vermella. Este queixo avellenta e viaxa sen estragarse, xa que que só se pon máis duro. Esta cualidade (entre outras) converteuno no queixo máis popular do mundo entre os séculos XIV e XVIII, tanto no mar como nas colonias máis remotas. O principal produtor de queixo edam é a compañía FrieslandCampina de Marum, nos Países Baixos.

Notas
-----

1. ↑  Official Edam Town website Tourist information. Consultado o 11 de abril de 2007
2. ↑  Miller, Laurel; Skinner, Thalassa; Tsai, Ming (2012). Culture Magazine, John Wiley & Sons, ed. *Cheese For Dummies*. pp. 209, 210. ISBN 9781118099391. Consultado o 6 de marzo de 2013.
3. ↑  History of Edam Cheese Edam.com. Consultado o 11 de abril de 2007

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Queixo edam Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal:Países Baixos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q597473
* EBID: ID
* GND: 4649660-9
* JSTOR: edam-cheese
* LCCN: sh89002118

 |
Queixo fresco
O **queixo fresco** é un queixo de pasta branda, cor branca e sabor suave,que retén gran parte do soro e que non se someteu a refinado nin maduración.

A fabricación deste queixo é moi sinxela. O callado é esencialmente láctico e dura normalmente 24 horas, aínda que ás veces máis. A desoradura, cando é estimulada por ruptura da callada seguida de presión, non é nunca excesiva e ademais os queixos frescos son sempre húmidos (60-80% de auga), o que causa que sexan moi pouco conservábeis e que o seu transporte en longas distancias sexa moi difícil.

No consumo pódeselle engadir azucre, sal, allo, cebola etc. para tonificar o seu sabor amargo. Precisan da pasteurización do leite e da nata porque os xermes patoxenos fican intactos por mor da inexistencia de proceso madurativo.

Podemos distinguir os queixos frescos segundo o seu xeito de desoradura: desoradura en moldes (queixs de pé, de réxime), en sacos ou en teas (procedemento Berge); a pasta que se obtén véndese a granel (callada magra ou graxa) e tamén moldeada e con forma (Neuschâtel, Gournay, Suisse etc.).

Notas
-----

1. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega.

Véxase tamén
------------

* Queixo de Burgos
* Queixo crema

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323634
* GND: 4581260-3

 |
Queixo Stilton.
**Stilton** é un queixo de Inglaterra. Prodúcese en dúas variedades: a moi coñecida *blue* (*azul*) e a menos popular *white* (*branco*). Denomínase en Inglaterra como o rei dos queixos ("*the king of cheese*"), ambas as variedades están protexidas coa denominación de orixe da Comisión Europea. Só o queixo producido en Derbyshire, Leicestershire, e Nottinghamshire e elaborado de acordo coas normas pode ser denominado "Stilton".

Características
---------------

É un queixo azul. Está elaborado con leite de vaca (35'5% mat. graxa). A súa codia presenta mofo. Tómase en distintos graos de maduración: tenro, semi-curado, curado. A súa pasta pode ser de cor branca ou laranxa. É o queixo azul con máis calorías. Cómese con culler. No caso dos tenros, cando se vai comer fúrase a codia e introdúcese oporto ou jerez.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de queixos do mundo

### Ligazóns externas

* Stilton Cheesemakers' Association
* "Nightmare is over as study says cheese doesn't cause bad dreams"

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Queixo stilton*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466749
* EBID: ID
* MAG: 2909457575

 |
Un **preso político** é aquel que permanece na cadea ou detido dalgún outro xeito, por exemplo, baixo arresto domiciliario, porque as súas ideas representan un desafío ou unha ameaza para o sistema político establecido, sexa este da natureza que sexa.

Como as opinións ou as actitudes non acostuman ser obxecto de lexislación, adoita ser difícil determinar exactamente que son os presos políticos a partir dos cargos que se lles imputan; unha excepción constitúena os acusados de traizón ou espionaxe, a pesar de que xeralmente non se lles considera presos políticos. A condición de preso político, polo tanto, adoita ser obxecto de disputas: moitos dos prisioneiros considerados políticos por grupos de activistas son cualificados polos gobernos aos que se opoñen de "terroristas" ou "subversivos".

En consecuencia, poucas veces unha autoridade estatal admite a existencia de presos políticos. Os críticos do goberno alegan que os procedementos legais empregados están deseñados para agochar a condición de preso político. Isto pode abranguer a invención de cargos criminais, ou a negativa de beneficios concedidos a outros presos en situación semellante, así como a aplicación de poderes especiais, como o estado de excepción.

A lexislación actual[] considera, en xeral, que a prisión por motivos políticos é unha violación dos dereitos humanos de liberdade de conciencia e expresión. Organizacións internacionais, como Amnistia Internacional, mobilízanse por todo o mundo solicitando a liberación de presos de conciencia. Para evitar problemas cos gobernos, AI limita as súas accións á liberación de persoas que non teñan defendido ou practicado a violencia, diferenciando entre os prisioneiros políticos os prisioneiros de conciencia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Presos políticos nos EUA - O Movemento Jericho
* Lista dos enderezos dos presos políticos nos Estados Unidos da Prison Activist Resource Center
* Zeki.su - presos políticos na Rusia actual.
* Prolibertad Presos políticos en Porto Rico.
* Break the ChainsArquivado 29 de agosto de 2020 en Wayback Machine. Novas sobre os presos políticos.
* Amnistía internacional
* Prisoners Overseas Presos por todo o mundo.
* Trepashkin.Ru Páxina feita pola Fundación das Liberdades Civís rusa sobre Mikhail Trepashkin.
* Instituto da Xustiza e Democracia en Haití (IJDH) Presos políticos haitianos.
* Mapuche Nation Campaña pola Liberación dos presos políticos do pobo Mapuche, indíxena e suramericano.
* GuChuSum - Presos políticos do Tibet
* O caso Alexey Pichugin páxina sobre o preso ruso Alexey Pichugin.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217105
* BNCF: 18257
* BNF: 11932636m
* EBID: ID
* GND: 4076230-0
* JSTOR: political-prisoners
* LCCN: sh85104422
* NDL: 00570487

 |
Coordenadas: 33°17′33″N 44°03′54″L﻿ / ﻿33.2925, 44.065

O **presidio de Abu Ghraib** é unha prisión localizada en Abu Ghraib, unha cidade iraquí a 32 km ao leste de Bagdad. No presidio, Saddam Hussein torturou e executou a disidentes e, máis tarde, o exército norteamericano converteuno nun lugar de tortura e interrogatorio de sospeitosos de actuar contra das forzas americanas.[]

O presidio coñeceuse internacionalmente cando a canle americana de televisión CBS publicou en abril de 2004 numerosas fotografías de torturas, abusos e humillacións contra prisioneiros iraquís por un grupo de soldados estadounidenses. Posteriormente apareceron máis probas.[]

Actualmente nela están encarcerados 7.000 prisioneiros custodiados por un batallón norteamericano.[]

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Presidio de Abu Ghraib Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q334740
* WorldCat
* VIAF: 148880782
* EBID: ID
* GND: 4834635-4
* ISNI: 0000 0001 2227 2144
* LCCN: no2004074639
* NKC: kn20071212001
* SUDOC: 09229894X

 |
Touciño (arriba) e touciño entrefebrado (debaixo).
O **touciño** ( pronunciación (axuda ·  info)) ou **lardo** é a graxa que ten o porco debaixo da pel, particularmente a do abdome e a do lombo. O sinónimo *lardo* úsase especialmente para referirse ao touciño do xamón.

Touciño entrefebrado (*beicon*).
É un produto cárnico que comprende a epiderme e as capas de tecido adiposo que se encontran baixo dela, na derme. Fundido, obtense a manteiga de porco.

Ás veces está entrefebrado, é dicir, que ten febras de carne ou magro. Daquela adoita chamarse **touciño entrefebrado**, *bacon*, ou *beicon*..

É un alimento de gran valor enerxético, unhas 9 kcal/g (37,7 kJ/g).

Etimoloxía
----------

Semella que a súa orixe está no latín *tucca* ‘caldo manteigoso’, que daría lugar a *tuccetum* ‘carne salgada’ e no latín vulgar a \**tuccinum (lardo)*.

Consumo
-------

Dátiles con *beicon*.
En Galicia adoita encontrarse nos mercados (e consumirse) fresco ou conservado salgado e, modernamente, na industria, afumado (especialmente o *béicon*).

O touciño pode comerse cru, frito, asado, grellado ou formando parte do cocido, ou utilizado como ingrediente coadxuvante na saborización de pratos (por exemplo, nos arroces e nas pizzas). Así mesmo úsase para envolver pezas de carne en asados, especialmente de aves de caza, ou salchichas ou dátiles en tapas.

Notas
-----

1. ↑  **touciño** no dicionario da RAG.
2. ↑  **lardo** no dicionario da RAG.
3. ↑  **entrefebrado** no dicionario da RAG.
4. ↑  Ás voltas con cousas de comer: beicons e touciños en USC, Un idioma preciso.
5. ↑  "Touciño". *Portal das Palabras*. Consultado o 27 de xaneiro de 2017.
6. ↑  Sueiro, J. V. (1981), pp. 150-151.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Touciño***  |

### Bibliografía

* Cunqueiro, A. (1973): "A matanza caseira", en *A cociña galega*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-181-5, pp. 13–21.
* Sueiro, J.-V. (1981): *Comer en Galicia*. Madrid: Penthalon Ediciones. ISBN 84-85337-32-8.

### Outros artigos

* Manteiga de porco
* Cocido

### Ligazóns externas

* "El tocino" *(en castelán)*. Artigo da Universidade de Córdoba, 1998.

| * v
* c
* e
O porco na alimentación |
| --- |
| **Proceso**: mata do porco |
| **Produtos de corte**: xamón, lacón, cacheira, touciño |
| **Embutidos**: chourizo, morcilla, botelo, androlla, filloa, chistorra, salchicha |
| **Etnografía**: O porco na cultura popular galega |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11106
* EBID: ID
* GEC: 0082568
* GND: 4299964-9
* LCCN: sh85010808
* NDL: 00560584

 |
**Touchstone Pictures** é un estudio de cine americano e un dos numerosos selos The Walt Disney Studios, propiedade de The Walt Disney Company. Fundado en 1984 como **Touchstone Films**, que normalmente estrea filmes que presentan temas máis maduros con tons máis escuros que os que son lanzados baixo a marca Walt Disney Pictures.

Touchstone Pictures é un selo cinematográfico (semellante a un selo discográfico) que non existe como unha compañía separada: as dúas empresas das que depende son The Walt Disney Studios e Walt Disney Pictures and Television.

Os seus socios de produción de maior éxito comercial nos anos posteriores foron Caravan Pictures, Summit Entertainment, Jerry Bruckheimer Films, Columbia Pictures, Icon Productions, Imagine Entertainment, Mandeville Films, Focus Features, Spyglass Entertainment e DreamWorks Pictures.

Notas
-----

1. ↑  The Walt Disney Company SEC filing Form 10-K For the Fiscal Year Ended September 30, 2006, page 15

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q497155
* WorldCat
* VIAF: 132640425
* EBID: ID
* IBDB: 454502
* IMDb: co0049348
* LCCN: no95025350
* NKC: ko2003184831

 |
Coordenadas: 37°2′4″N 4°32′8″O﻿ / ﻿37.03444, -4.53556

Lousa do teito.
O **tholos del Romeral** é unha construción megalítica do 1800 antes da era actual situada en Antequera. Forma parte do conxunto megalítico xunto co dolmen de Menga e dolmen de Viera. Está situado a uns 4 km deles. Todos foron construídos cunha diferenza duns 700 anos.

Descrición
----------

Planta da cámara.
Foi descuberto polos irmáns Viera a principios do século XX, o dolmen del Romeral non era coñecido ata entón. Ten un corredor con 11 grandes lousas no teito. O corredor de 26,3 m de lonxitude, 1,5 metros de anchura e unha altura de menos de dous metros ata unha cámara final seguida doutra máis pequena. O teito da cámara de base circular é unha falsa bóveda, constituída con pequenas pedras superpostas en capas sucesivas ata case pechar o teito que ten sobre el unha lousa. O diámetro inicial é de 5,20 metros no chan e no teito 2,20 metros. A altura total da cámara é duns catro metros. Na pequena cámara final atopáronse restos humáns. Está elevada 70 cm sobre a primeira e desviada uns 10 grados dela. Esta pequena cámara ten 2,34 metros na base e un metro no alto, tamén pechado o teito cunha lousa. A altura máxina é de 2,40 metros. A orientación é acimut de 199º, octante S-SO do horizonte. O dolmén está baixo un túmulo duns 80 metros de diámetro e 10 metros de altura.

Imaxes
------

* LimiarLimiar
* InteriorInterior
* InteriorInterior
* Vista do corredorVista do corredor
* Interior da cámaraInterior da cámara

Notas
-----

1. ↑  Tholos de el Romeral
2. ↑  "Dolmen de El Romeral, Antequera, Málaga.". Arquivado dende o orixinal o 31 de agosto de 2021. Consultado o 13 de maio de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tholos del Romeral*** |

### Outros artigos

* Megálito
* Dolmen de Viera
* Dolmen de Menga

### Bibliografía

* Juan Fernández Ruiz e José Enrique Márquez Romero. Dólmenes de Antequera guía oficial del conjunto arqueológico. Xunta de Andalucía. ISBN 978-84-8266-865-9, 220 páxinas.

### Ligazóns externas

* Dolmenes de Antequera: Dolmen de Menga, Antequera, Málaga
* Fernández Ruiz y José Enrique Márquez Romero. Dólmenes de Antequera guía oficial del conjunto arqueológico. Xunta de Andalucía
* Vídeo do interior do Romeral

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5812486
* WHC: 1501-002

 |
*Top manta* en Riga, Letonia.
A expresión ***top manta*** refírese á venda na rúa, de xeito ambulante e sen licenza, de copias de artigos como películas en DVD, música en CD, xogos e, menos habitualmente, programas informáticos. A expresión acadou unha gran sona popular e a súa autoría parece atribuírse ao cantante Miguel Ríos, o cal fixo uso dela de xeito retranqueiro para referirse ás persoas máis vendidas e populares na música:

> 
> 
> [...] si no estás en el top manta quiere decir que no eres nadie ni siquiera para que te roben.
> Miguel Ríos
>

Método
------

*Top manta* en Barcelona.
Os vendedores do *top manta*, coñecidos como *manteiros*, expoñen sobre unha manta os artigos copiados. As mantas adoitan ter dúas cordas atadas a cada extremo oposto, de modo que poida ser recollida toda a mercancía con rapidez facendo unha bolsa.

En España, tanto a Policía Local como a Policía Nacional, tralas denuncias da SGAE, outras sociedades de autores e nalgúns casos os propios autores, perseguen a práctica do *top manta*, que pode resultar nunha multa ou pena de cárcere. A mercancía confiscada pola Policía é destruída despois.

Os vendedores son, en moitos casos, inmigrantes sen papeis. A SGAE acusa as mafias de estaren tras o *top manta*, da explotación dos vendedores e do financiamento destas actividades ilegais. Os vendedores quedan cunha pequena parte do prezo de venda de cada artigo.

Notas
-----

1. ↑  "Miguel Ríos pide a la industria del disco que no se rasgue las vestiduras y baje los precios". *El Mundo* (en castelán). 7 de novembro de 2002. Consultado o 28 de xuño de 2012. [...] si no estás en el top manta quiere decir que no eres nadie ni siquiera para que te roben.
2. ↑  "As testemuñas de Salou non viron contacto entre o senegalés e un axente no balcón". Arquivado dende o orixinal o 16 de setembro de 2016. Consultado o 18 de agosto de 2016.
3. ↑  "Ocho años de cárcel por 'mantero'". *El País* (en castelán). 1 de marzo de 2010. Consultado o 28 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Enrique Dans, blog, *Top-manta, demagogia y el mundo al revés* *(en castelán)*.
O **toque de queda** ou **toque de recollida** é a prohibición decretada por un goberno ou autoridade de que a poboación permaneza na rúa após unha determinada hora. Historicamente foi empregado en Europa durante o período entre guerras, na que, despois dunha determinada hora (polo xeral ao chegar a noite), soaba unha sirena para que as persoas se dirixisen aos seus domicilios.

O toque de recollida considérase unha limitación ou restrición da liberdade de circulación, considerado internacionalmente coma un dereito humano fundamental.

Pandemia de COVID-19 en Galicia
-------------------------------

Durante a pandemia por COVID-19 en Galiza estabeleceuse o toque de recollida como unha das medidas para combater a expansión do virus. Así, durante os últimos meses de 2020 e os primeiros meses de 2021, impúxose o toque de queda en Galicia. A hora de recollida oscilou entre as 22 e as 23 horas en diferentes momentos da pandemia.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Toque*.
2. ↑  "O toque de recoller mantense nas 22 horas.". *Nós Diario*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Confinamento domiciliario
* Peche perimetral
* Estado de alarma

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223625
* EBID: ID
* Europeana: ID
* GEC: 0205033
* GND: 4613186-3
* MAG: 2779422693

 |