recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Antonio Manuel Landeira Gallardo**, nado en 1971, é un empresario e político galego, que durante un tempo foi alcalde de Santa Comba polo PPdeG.

Traxectoria
-----------

Empresario, foi presidente da asociación de empresarios de Santa Comba.

Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Santa Comba e foi elixido alcalde grazas ao apoio dos concelleiros de Independentes por Santa Comba. Dimitiu en novembro de 2014 e aínda que alegou motivos persoais, días despois coñeceuse que dera positivo nun control de alcolemia mentres conducía. Substituíuno na alcaldía a primeira tenente de alcalde, María Pose Rodríguez.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Pérez Fernández** |  **Alcalde de Santa Comba** 2011 - 2014 | Sucesor:**María Pose** |

Posteriormente, a finais de 2015 viuse implicado nunha trama de falsificación de subvencións formativas na súa faceta como empresario. No ano 2019 a causa foi sobresida ao non quedar acreditado que tivese algo que ver nin el nin a súa familia[].

Notas
-----

1. ↑  "Los populares recuperan Santa Comba de la mano de Antonio Landeira y el apoyo de IxSC". Arquivado dende o orixinal o 17 de decembro de 2011. Consultado o 23 de decembro de 2011.
2. ↑  El alcalde de Santa Comba dimite y alega "motivos personales"
3. 1 2  Detenido el exalcalde de Santa Comba en la Operación Qatedra, *la Voz de Galicia*, 17/11/2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Santa Comba

### Ligazóns externas

* Blog de Antonio Landeira
* Antonio Landeira: "Espero ver obras en la carretera hacia Compostela en el año 2015" Arquivado 16 de outubro de 2019 en Wayback Machine.
Os **Alpes do Sur** son unha gran cordilleira da rexión oeste da Illa Sur, Nova Zelandia, que forman unha espiña en dirección norte-sur que divide a illa en dous lados. Nos Alpes do Sur localízase o monte Cook, punto máis alto do país.

A cordilleira recibiu o nome en 1770 polo capitán James Cook, mais xa chamara a atención de Abel Tasman en 1642.

Características
---------------

Os Alpes do Sur posúen 450 km de lonxitude en dirección norte-sur. O punto máis alto, o monte Cook, posúe 3754 metros de altura, mentres outros 16 lugares superan os 3000 metros de altitude. A rexión tamén está constituída por grandes glaciares e lagos.

A localización dos Alpes permite que a rexión teña un clima extremamente agradable. A localidade de Omarama, no sopé das montañas, recibiu reputación internacional debido ao seu clima, provocado polo vento Föhn.

Fauna e flora
-------------

Os animais máis habituais na rexión son as aves *Xenicus gilviventris* e o kea. Tamén existen algúns insectos adaptados ao clima frío e a *Apteryx haastii*.

A pesar das condicións climáticas, os Alpes son ricos en flora alpina. Preta do 25% das plantas neozelandesas habitan esta rexión. As plantas adaptadas a ese clima rigoroso son dos xéneros *Hebe*, *Dracophyllum*, *Coprosma*, *Podocarpus nivalis* e *Carex*.

Áreas protexidas
----------------

As montañas dos Alpes do Sur
Os Alpes do Sur son practicamente inaccesíbeis e polo tanto conservan a súa vexetación orixinal. Con todo, os Alpes están protexidos por varios parques nacionais como:

* Westland Tai Poutini National Park
* Mount Aspiring National Park
* Lake Sumner Forest Park

Notas
-----

1. ↑  "Alpes do Sul" (en inglés). Consultado o 26 de novembro de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alpes do Sur***  |

### Ligazóns externas

* "The Exploration of the Southern Alps (from 1940 book)" (en inglés). NZETC.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206650
* EBID: ID
* GEC: 0002963
* GeoNames: 2182515

 |
Coordenadas: 42°09′59″N 8°37′20″O﻿ / ﻿42.16639, -8.62222

Unidade da serie 592 como a accidentada.
O **accidente ferroviario do Porriño de 2016** foi un descarrilamento ferroviario que tivo lugar o 9 de setembro de 2016 no Porriño. O tren cubría o servizo Celta entre Vigo e Porto.

O accidente tivo lugar ás 9:25 da mañá á entrada da estación do Porriño desde Redondela. Unha unidade *420* de Comboios de Portugal descarrilou e provocou a morte de 4 persoas (o maquinista José Arnaldo Moreira, de nacionalidade portuguesa, o interventor e dous pasaxeiros, un deles de Vigo e outro estadounidense) e 48 feridas. En total viaxaban no tren 63 persoas.

Tras a recuperación da caixa negra comprobouse que o tren circulaba a 118 km/h nun tramo limitado a 30. Estaba nun tramo recto cando descarrilou, e logo de chocar cuns paus o tren quedou parado contra unha torre de electricidade.

Tras o accidente abriuse unha investigación por parte da Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios.

Notas
-----

1. ↑  "Tres mortos e varios feridos ao descarrilar un tren de pasaxeiros en O Porriño". *Europa Press*. 9 de setembro de 2016.
2. ↑  "Al menos tres muertos al descarrilar un tren en O Porriño". *La Voz de Galicia*. 9 de setembro de 2016. Consultado o 9 de setembro de 2016.
3. ↑  "Tres fallecidos y una veintena de heridos en Porriño al descarrilar el tren que enlaza Vigo y Oporto". *Faro de Vigo*. Consultado o 9 de setembro de 2016.
4. ↑  "El equipo que estudia la tragedia del tren Celta se da aún meses para finalizar un año después". *Faro de Vigo*. 27 de agosto de 2017. Consultado o 27 de agosto de 2017.
Entrada a Christiania
**Christiania** é un auto-proclamado territorio autónomo de aproximadamente 850 residentes, cubrindo 34 hectáreas no municipio de Christianshavn na capital dinamarquesa Copenhaguen. Dun punto de vista oficial, Christiania é decote considerada unha comuna grande, pero a súa relación coas autoridades ten unha posición exclusiva ao ser regulada por unha lei especial, a *Lei Christiania de 1989* mediante a cal ficou administrativamente separada do municipio de Copenhaguen.

Christiania é unha fonte de controversia dende a súa creación nunha vella área militar ocupada polas comunidades hippys en 1971. O seu comercio de cánabo foi tolerado polas autoridades até o ano 2004. Dende entón, medidas para normalizar a posición legal da comunidade conduciron a conflitos e negociacións, que hoxe en día seguen a ser un foco de discusión, con frecuentes redadas da policía na zona.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202206
* WorldCat
* VIAF: 145585126
* BAV: ADV11437667
* BNF: 125063268
* FAST: 1714202
* GeoNames: 2623186
* GND: 4096769-4
* LCCN: n96044181
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 034293426

 |
O **Congreso de Verona**, celebrado de outubro a decembro de 1822 en Verona, foi unha reunión na que a na que as potencias que formaban parte da Santa Alianza, Rusia, Austria e Prusia e Francia (que se uniíu en 1818), máis outras adheridas posteriormente (Reino de Sardeña, Toscana, Reino das Dúas Sicilias, Módena e Parma).

Entre os principais acordos destacan: a retirada dos austríacos de Piemonte e o seu acuartelamento en Nápoles; a retirada dos otománs dos principados de Moldavia e Valaquia e a protección da igrexa ortodoxa en Oriente; e a intervención francesa para restaurar a Fernando VII en España e nas colonias españolas independizadas (en América). Gran Bretaña, opúxose a *esta última decisión*, que non se levou a cabo, mentres as demais foron executadas nos meses seguintes.

Consecuencia en España
----------------------

O ciclo de revolucións que se producira en 1820 por toda Europa e que en España se manifestou co pronunciamento exitoso levado a cabo por Rafael del Riego e que obrigou ao rei absolutista, Fernando VII, a xura-la Constitución de Cádiz e iniciar o Trienio Liberal, provocou un grande efecto no resto dos países europeos de tal xeito que as potencias asinantes da Santa Alianza se reuniron en congreso.

A petición do monarca español, decidiuse que o, 7 de abril de 1823, se levara a cabo a invasión de España por parte dos Cen Mil Fillos de San Luís, que penetraron con escasa resistencia até Cádiz para devolver o país ao seu lexítimo dono. Comezou así a etapa da Década Absolutista, coñecida como a Década Ominosa polos liberais.

Controversia
------------

A Santa Alianza condenou a deriva revolucionaria do Trienio liberal en España, pero na práctica conxuntamente só se realizaron notas de protesta por parte de cada embaixador das potencias da alianza. Con todo, un xornal inglés, o Morning Chronicle, publicou pouco despois da celebración do congreso un suposto tratado de Verona, que condenaba calquera réxime liberal, a liberdade de prensa e sancionaba a invasión francesa. Soamente a historiografía española considerou este tratado como verdadeiro, polo menos até 2011.

Notas
-----

1. ↑  Soldevila y Zubiburu, Ferran (1962). *Història de Catalunya* (en catalán) (1ª ed. 1934-1935-2ª ed.). Barcelona: Editorial Alpha. p. 1336.
2. ↑  Rosario de la, Torre del Río (2011). "El falso tratado secreto de Verona de 1822". *Cuadernos de Historria Contemporánea* **33**: 284–293. ISSN 0214-400X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q476641
* EBID: ID

 |
O presidente do Congreso Xudeu Mundial Ronald S. Lauder na 14ª asemblea plenaria do congreso en Budapest, o 7 de maio de 2013.
O **Congreso Xudeu Mundial** (**World Jewish Congress**, WJC) é unha federación internacional de comunidades e organizacións xudías de 120 países. Fundouse en 1936 en Xenebra, e é unha organización sionista, que apoia ao Estado de Israel, pero tamén apoia o diálogo interrelixioso con grupos cristiáns e musulmáns. Ten a súa sede central en Nova York (Estados Unidos) e oficinas en Buenos Aires, Bruxelas, Budapest, Xohanesburgo, Moscova, Otava, París, Sidney, Xenebra e Xerusalén. O seu presidente dende 2007 é Ronald Lauder.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do Congreso Xudeu Mundial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q541010
* WorldCat
* VIAF: 145097264
* BNF: 118723980
* EBID: ID
* FAST: 547362
* HDS: 046464
* ISNI: 0000 0001 2177 015X
* LCCN: n80096503
* NKC: ko2004236357
* NLA: 35620375
* SELIBR: 135873
* SUDOC: 026484285
* ULAN: 500249233

 |
Coordenadas: 42°41′47″N 8°15′10″O﻿ / ﻿42.696388888889, -8.2527777777778

O **Castro de Toiriz**, tamén coñecida como **Eira dos Mouros**, é un sitio arqueolóxico da Idade de Ferro, situado preto da aldea de Toiriz, na parroquia e concello de Silleda.

Descrición
----------

Este poboado castrexo, situado ás aforas do núcleo urbano de Silleda, non foi aínda escavado, pero dada a súa localización e os restos atopados nel, pénsase que este recinto foi levantado arredor do século IV a.C.. O castro está formado por dous recintos amurallados, un deles de forma circular situado na parte superior do outeiro, a chamada Eira dos Mouros e o outro discorre nun plano inferior apegado ao antes citado pola parte sur e leste. Pola parte exterior deste último recinto aparece un sistema defensivo composto de foso e parapeto.

Ademais, os Castros de Toiriz son protagonistas de numerosas lendas populares que lle dan un certo carácter místico. Por todo o recinto atópanse diversos paneis informativos, explicando algunha das súas características, así como imaxes do paisaxe que se observa. A restauración foi levada adiante grazas ao Colectivo pola Recuperación de Os Catros de Toiriz no ano 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Castro de Toiriz na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Lago Volaia, Alpes Cárnicos.
Os **Alpes Cárnicos** (en italiano: *Alpi Carniche*) son unha cordilleira dos Alpes Calcáreos do Sur, nos límites do Tirol Oriental, Carintia e Friúl, entre Austria e Italia. Esténdense de leste a oeste uns 100 km, entre os ríos Drava, Gail e Tagliamento.

Chámanse así debido á provincia romana de Carnia, cuxo nome tiña probabelmente unha orixe celta.

As montañas deron o seu nome á etapa xeolóxica coñecida como o Carniano.

Os seus cumios máis importantes son:

* Coglians (2.782 msnm).
* Kellerwand (2.775 msnm).
* Cima dei Preti (2.703 msnm).
* Monte Cavallo (2.251 msnm).
* Monte Peralba (2.691 msnm).
* Monte Cridola (2.581 msnm).
* Dobratsch/Dobrac (2.170 msnm).

Os seus portos principais son:

* Oefnerjoch (2.301 msnm).
* Wolayer Pass (1.922 msnm).
* Plöcken Pass (1.360 msnm).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alpes Cárnicos - Hribi.net

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q660390
* WorldCat
* VIAF: 237690218
* BRE: 2048097
* DARE: 41951
* EBID: ID
* GeoNames: 3180478
* GND: 4029734-2
* LCCN: sh85020375
* NKC: ge138012
* OSM: 2515873

 |
O **Congreso Nacional Africano de Rodesia do Norte** (CNARD, en inglés **Northern Rhodesian African National Congress**, NRANC) foi un partido político de Rodesia do Norte, actual Zambia, formado en 1948 como **Congreso de Rodesia do Norte** con Godwin Lewanika, un aristócrata de Barotselandia como primeiro presidente, e foi o primeiro partido africano do país. En 1951 mudou de nome so a presidencia de Harry Nkumbula, establecendo lazos co Congreso Nacional Africano de Suráfrica. En 1953 Kenneth Kaunda converteuse no secretario xeral da organización. En 1958 o partido sufriu unha escisión debido a que só unha minoría da poboación negra podía votar, a á máis radical, dirixida polo propio Kaunda que era contraria a participar e decidiu formar outro partido, o Congreso Nacional Africano Zambiano.

Notas
-----

1. ↑  "Northern Rhodesia Congress", Britannica.com, 2011, EB-NRC

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Congreso Nacional Africano de Rodesia do Sur

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1424763
* WorldCat
* VIAF: 218549370
* EBID: ID
* SUDOC: 147240948

 |
**Ana de Castro Egas**, nada en Valdepeñas a finais do século XVI e residente en Madrid, foi unha poeta e biógrafa española do Século de Ouro. En 1629 publicou *Eternidad del Rey Don Filipe tercero Nuestro Señor, el Piadoso*, obra adicada a realzar a figura do rei Filipe III de España

Traxectoria
-----------

Foi membro da Corte Real. De nena coñeceu o infante Fernando de Austria, Príncipe de Asturias, e despois formou parte do círculo íntimo da Casa Real e íntima amiga da familia de Francisco de Sandoval y Rojas, duque de Lerma.

Sobre ela escribiron poemas e prosas laudatorias escritores da súa época, como Lope de Vega, Quevedo, José de Valdivieso, Mira de Amescua, Bocangel, López Zárate, Pérez de Montalbán ou Pellicer. Por eles sábese que foi unha muller fermosa e ilustrada, amais de admirada polos seus coetáneos.

Pablo Jauralde Pol afirmou: 

> 
> 
> Ana de Castro Egas é unha dama da Corte con merecida fama de «letrada».
> 
> 

Xunto con Lope de Vega (quen escribiu sobre ela na súa obra *El laurel de Apolo*) procurou incluír mulleres nos círculos literarios e académicos. Con ela colaboraron especialmente sete mulleres, entre elas a súa sobriña Catalina del Río e as súas curmás Clara María de Castro e Ana María de Castro.

Notas
-----

1. 1 2  "Ana de Castro Egas Poetisa y biógrafa del Siglo de Oro", artigo de Almudena de Arteaga en *La Tribuna de Albacete*, 3 de febreiro de 2013 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Jauralde Pou, P. (1999): *Francisco de Quevedo (1580-1645)*. Nueva Biblioteca de Erudición y Crítica. Madrid: Castalia.
* Peralta Huerta, C. (): *Apacible brevedad de los renglones, abreviada vida de monarcas: Ana de Castro Egas, Francisco de Quevedo y la escritura del panegírico regio*. Villanova University, Pennsylvania
* Rozas, J. M. (): *Lope de Vega y los escritos ciudad-realeños elogiados en el «Laurel de Apolo»*. Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* Sanz y Diaza, J.: *Manchegos ilustres de la época de Cervantes*.
* Vega, L. de (1630): *Laurel de Apolo*.
* *Valdepeñeros ilustres: apuntes biográficos*. Valdepeñas: *La Voz de Valdepeñas*, 1890-95.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5674137
* BNE: XX883446
* BVMC: 14945

 |
**Aleksandr Nikolaevich Iakovlev** (en ruso: *Александр Николаевич Яковлев*), nado no oblast de Yaroslavl o 2 de decembro de 1923 e finado en Moscova o 18 de outubro de 2005, foi un académico da Academia de Ciencias de Rusia e un político soviético.

Traxectoria
-----------

Procedente dunha familia labrega, Iakovlev serviu no Exército Vermello durante a segunda guerra mundial, resultado ferido de gravidade durante o asedio alemán de Leningrado. Ingresou no PCUS en 1944, traballou en diversas publicacións do partido e estivo á fronte do departamento de ideoloxía e propaganda do partido de 1969 a 1973. En 1972 publicou un artigo no que criticaba o antisemitismo soviético e chauvinismo ruso o que suscitou a condena do Poliburo, a súa destitución dos cargos no partido e o seu nomeamento como embaixador no Canadá, onde permaneceu dez anos e fixo amizade con Pierre Trudeau. En 1983 acompañou a Mikhail Gorbachev que como ministro de agricultura visitaba o Canadá e algunhas semanas despois como consecuencia da intervención deste volveu á URSS como director do Instituto de Economía Mundial e de Relacións Internacionais (1983-1985). Coa chegada de Gorbachev ao poder Iakovlev converteuse no seu conselleiro, foi membro do Politburo (1987-1990) e do Secretariado (1986-1990) do Partido Comunista da Unión Soviética. Foi o ideólogo do Partido, a mesma posición que ata a súa morte en 1982 tivera Mikhail Suslov; recibiu o nome de "pai da glasnost por estar considerado a forza intelectual detrás do programa de reformas que Mikhail Gorbachov realizou coa glasnost e a perestroika. Despois da caída da URSS formou e presidiu o Partido da Socialdemocracia Rusa (1995-2002) Presidente da Comisión para a rehabilitación das vítimas da represión política (1992-2005).

Logo de décadas de negar oficialmente calquera protocolo secreto no Pacto Ribbentrop-Molotov de 1939 coa Alemaña nazi, Iakovlev dirixiu unha comisión que investigou a existencia de tales protocolos e en decembro de 1989 concluíu que realmente existiran.

Notas
-----

1. ↑  Robert Bothwell, e J.L. Granatstein *Pirouette: Pierre Trudeau and Canadian foreign policy*: University of Toronto, 1990, páxina 200 ISBN 0-8020-5780-2
2. ↑  Yale Richmond *Cultural Exchange & The Cold War: Raising The Iron Curtain*:Pennsylvania State University, 2000, páxina 29

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312469
* WorldCat
* VIAF: 14818205
* BIBSYS: 90954346
* BNE: XX882123
* BNF: 122024471
* BRE: 4925370
* CiNii: DA01897999
* DeutscheBio: 11885481X
* Dodis: P54805
* EBID: ID
* FAST: 61997
* GND: 11885481X
* ICCU: RAVV073867
* ISNI: 0000 0001 0872 0238
* LCCN: n80131207
* Munzinger: 00000018093
* NDL: 00468737
* NKC: js20020812077
* NLA: 50824789
* NTA: 072182261
* OL: OL5194928A
* PTBNP: 801815
* SELIBR: 64151
* SUDOC: 030650410

 |
**Alberto Comesaña García**, nado en Vigo o 1 de agosto de 1961, é un cantante, presentador de televisión e expolítico galego.

Traxectoria
-----------

Naceu en Vigo, sendo o menor de tres irmáns, de pai natural de Santo André de Comesaña e nai orixinaria do concello coruñés de Vilasantar. Estudou Enxeñaría Agrícola en Lugo, ao tempo que comezou a actuar como DJ no pub Stilton da cidade lucense.

Na década de 1980, no contexto da movida viguesa, liderou o grupo Semen Up, un dos referentes de dito movemento, cuxa primeiro mini-LP foi publicado en 1985. Continuou á fronte do grupo nos seguintes anos, nos que comezou a traballar na TVG, como produtor e presentador do programa musical *A tumba aberta* e xurado en *3 por 4*.

Xa en 1991 creou xunto coa cantante asturiana Cristina del Valle, á que coñecera na TVG, o grupo de música Amistades Peligrosas. Máis tarde, en 1998 anunciaron a súa separación despois de 7 anos de éxitos, e cadaquén seguiu coa súa carreira en solitario. Durante eses anos presentou tamén na Televisión de Galicia os programas *Con perdón* e *Bravo polos amigos*.

En 2003 anunciouse a volta de Amistades Peligrosas. Sacaron un disco titulado *La larga espera* e realizaron unha xira que se prolongou ata 2005.

### Política

Na segunda metade da década de 2010 realizou labores políticos como militante do Partido Popular e membro da executiva deste partido en Boadilla del Monte. Así mesmo, ocupou o posto de secretario xeral da Asociación de Compositores y Autores de la Música, colectivo ligado á SGAE.

Notas
-----

1. ↑  "Alberto Comesaña: He tonteado con las drogas. Con 15 años cogí un billete sin rumbo fijo". *El Correo Gallego* (en castelán). 17 de novembro de 2007. Consultado o 17 de marzo de 2022.
2. ↑  ""En Lugo me vestía para la fiesta: un día fui de nazi por la Praza Maior"". *El Progreso* (en castelán). 23 de maio de 2021. Consultado o 17 de marzo de 2022.
3. 1 2 3  "Alberto Comesaña". *amistadespeligrosas.miswebs.org* (en castelán). Consultado o 17 de marzo de 2022.
4. ↑  "Caos y vaivenes sentimentales: la alocada historia de Amistades Peligrosas" (en castelán). 14 de decembro de 2018. Consultado o 17 de marzo de 2022.
5. ↑  "El cantante de Amistades Peligrosas: de cargo del PP a artista sin visado" (en castelán). 18 de febreiro de 2015. Consultado o 17 de marzo de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q969302
* WorldCat
* VIAF: 86747917
* BNE: XX1092139
* IMDb: nm1531384
* ISNI: 0000 0000 5981 1335
* MusicBrainz: ID

 |
**Coalición por Europa (CEU)** foi unha das candidaturas que se presentaron ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2009. Foi a sucesora natural da coalición Galeusca-Pobos de Europa, das eleccións ao Parlamento Europeo de 2004; e estivo formada por Convergència i Unió, Partido Nacionalista Vasco, Coalición Canaria, Partido Andalucista, Unió Mallorquina, Unió Menorquina e Bloc Nacionalista Valencià.

Con este mesmo nome repetiron a súa presentación en '*2014*, nos comicios europeos dese ano, formada tamén por Convergència i Unió, Partido Nacionalista Vasco e Coalición Canaria, pero en vez dos partidos rexionalistas e nacionalistas de Andalucía, Baleares e Valencia, figuraba a formación galega Compromiso por Galicia.

Ideoloxía
---------

Cómpre sinalar que, ao ser unha coalición electoral, e ao estar os seus membros no Parlamento Europeo en partidos diferentes, a coalición non tivo un programa propio. Cada partido que a integra tivo o seu programa.

Porén, pódense sinalar unhas liñas básicas, como son a defensa dunha Europa das rexións, dunha Europa social e na que se valore o traballo, unha aposta pola competitividade económica etc.

Candidatos
----------

### En 2009

Os sete primeiros postos da candidatura son os seguintes:

1. Ramon Tremosa (Convergència Democràtica de Catalunya)
2. Izaskun Bilbao (Partido Nacionalista Vasco)
3. Salvador Sedó (Unió Democràtica de Catalunya)
4. Claudina Morales (Coalición Canaria)
5. Enric Nomdedeu (Bloc Nacionalista Valencià)
6. Joan Carles Verd (Unió Mallorquina)
7. Carlos Bautista (Partido Andalucista)

### En 2014

Os sete primeiros postos da candidatura son os seguintes:

1. Ramon Tremosa (Convergència Democràtica de Catalunya)
2. Izaskun Bilbao (Partido Nacionalista Vasco)
3. Francesc Gambús (Unió Democràtica de Catalunya)
4. Narvay Quintero (Coalición Canaria)
5. Paulo Carlos López (Compromiso por Galicia)
A **catábase** ou ***katabasis*** (do grego κατὰ, 'abaixo' βαίνω 'avance') é un descenso dalgún tipo, como baixar unha aba, o sol ao solpor unha retirada nunha campaña militar, unha expedición aos infernos ou unha viaxe desde o interior cara á costa. Existe unha gran cantidade de significados e interpretacións para este termo en poesía, retórica e na psicoloxía moderna.

Como imaxe retórica refire un descenso aos propios horrores a fin de enfrontalos, velos, volvelos conscientes e logo ascender purificado polo horror e a conmiseración.

A fin de representalo en literatura, usáronse lugares como o inframundo, o inferno, etc. mais noutros casos pódese usar un pozo de auga, ingreso a unha cova, caverna, agocho, ou mesmo mergullarse nunha pía. Estas imaxes, a miúdo utilizadas polo cinema, refiren ao mesmo tempo un illamento coa soidade como ferramenta de reflexión, así como a un regreso á placenta.

Arte
----

Tanto na poesía como na retórica, o termo *katabasis* refírese a un "descenso gradual" da énfase sobre un tema nunha sentenza ou nun parágrafo, mentres que *anabase* refírese a un ascenso gradual na devandita énfase.

Psicoloxía moderna
------------------

Na psicoloxía moderna, o termo de catábase tamén se utiliza ás veces para describir a depresión que experimentan algúns mozos. O autor Robert Bly propón no seu libro "Iron John: A Book About Men" varias razóns para o "fenómeno da catábase ", entre eles a falta dos ritos de iniciación en Occidente e a falta dunha forte figura paterna e de modelos a seguir.

Viaxe ao inframundo
-------------------

A catábase é a convención épica da viaxe do heroe ao inframundo. Na mitoloxía grega, por exemplo, Orfeo entra ao inframundo para traer a Eurídice de volta ao mundo dos vivos.

A maioría das catábases terán lugar nun inframundo sobrenatural, como o Hades ou o Inferno, como na Nekyia, no libro 11 da Odisea, que describe o descenso de *Odiseo* ao inframundo. Con todo, a catábase tamén pode referirse a unha viaxe a través doutras áreas distópicas, como os encontros de Odiseo na súa viaxe de regreso de 10 anos de Troia a Ítaca. Pilar Serrano permite que o termo catábase englobe tamén estancias breves ou crónicas no inframundo, incluíndo os casos de Lázaro e Cástor e Pólux. Neste caso, con todo, a catábase debe ir seguida dunha anábase ou resurrección para que poida ser considerada unha verdadeira catábase no lugar dunha simple morte.

Notas
-----

1. ↑  Artigos de Jung de 1932 sobre Picasso.*(en inglés)*
2. 1 2  Pilar González Serrano, "Catábasis y resurrección". *Espacio, Tiempo y Forma, Serie II: Historia Antigua.* Volume 12, pp. 129–179. Madrid, 1999.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía adicional

* Rachel Falconer, *Hell in Contemporary Literature: Western Descent Narratives since 1945*, EUP, 2005. Exemplos modernos de catábase ou descenso ao inferno.

### Ligazóns externas

* *A catábase na *Eneida* por Alejandra Crespin en lapequenagrecia.com.*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1223779
* BNCF: 30294
* GND: 4423825-3
* MAG: 2781464298

 |
En química e bioloxía a **catálise** é a aceleración (incremento da velocidade) da reacción química por medio dunha substancia, chamada catalizador, que non é consumida na reacción. Esta verba é derivada do seu nome grego *κατάλυσις*.

O catalizador prové un mecanismo de reacción alternativo, no que a enerxía de activación é menor có do mecanismo orixinal de reacción. O catalizador participa na reacción pero non é un reaxente nin un produto da reacción que cataliza. Unha excepción son os procesos de autocatálise onde os produtos da reacción promoven a aceleración da reacción.

O concepto de catálise foi inventado pola química Elizabeth Fulhame e descrito nun libro de 1794, baseado no seu novo traballo en experimentos de oxidación-redución.

Notas
-----

1. ↑  Steinmark2017-10-10T12:07:00+01:00, Ida Emilie. "Elizabeth Fulhame: the scientist the world forgot". *RSC Education* (en inglés). Consultado o 2021-12-19.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Catalizador.
* Módulo de Thiele.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82264
* AAT: 300014902
* BNCF: 11767
* BNE: XX526142
* BNF: 119418709
* BRE: 2051727
* EBID: ID
* FAST: 848867
* GEC: 0089407
* GND: 4029921-1
* JSTOR: catalysis
* LCCN: sh85020938
* MAG: 161790260
* NDL: 00572118
* PSH: 5601
* SUDOC: 027359727

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D002384
* MeSH: G02.130

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Alberto Garaizábal Macazaga**, nado en Donostia o 7 de decembro de 1875 e finado na Coruña o 13 de decembro de 1947, foi un músico, director, profesor e compositor vasco, residente en Galicia dende 1914.

Traxectoria
-----------

Garaizábal realizou estudos de piano, órgano, harmonía e composición con Bonifacio de Etxeberria, primeiro no Conservatorio de San Sebastián e, máis tarde, como axudante do seu mestre co órgano da igrexa de San Vicente. Desde 1895 e ata 1914 foi organista da igrexa parroquial de Zumarraga. En 1914 logrou a praza de organista na igrexa do Sagrado Corazón da Coruña. Na Coruña dedicouse tamén ao ensino privado pero a partir de 1933 foi director da agrupación de instrumentos de arco da a Sociedade Filharmónica da Coruña, que Garaizábal transformou na Orquestra Filharmónica Coruñesa. Ademais o seu labor foi fundamental para a constitución en 1935 do Conservatorio, converténdose Garaizábal no seu primeiro director.

Obra
----

Garaizábal realizou para a súa orquestra un gran número de adaptacións de obras do repertorio da época. Así e todo, a maior parte da súa produción orixinal está dedicada ao culto relixioso e amosa un absoluto respecto polas normas litúrxicas do momento. Os seus traballos para órgano expresan unha gran modernidade na súa textura, procedente da influencia do repertorio dos vangardistas franceses. Tamén salientan as súas obras corais en galego.

#### Música sinfónica

* *Himno gallego*
* *Preludio-cancion*

### Música para coro e orquestra

* *Ecce Sacerdos Magnus*
* *Himno para la coronación de la Virgen de los Dolores*
* *Lacrymosa*
* *Miserere*
* *O vos omnes*

### Música para coro e órgano

* *Angelus Dominio*
* *Ave Maria*
* *Himno al trabajo*
* *Francisco de Asís*
* *Madre del alma*
* *Plegaria a la Virgen del Carmen*
* *Villancico al Niño Dios*

### Música para coro

* *Alalá de Triscastela*
* *Foliada de Calara*
* *Os meus pensamentos*
* *Villancico gallego*

### Música para voz e órgano

* *Bendita sea tu pureza*
* *Himno de las congregaciones marianas*

### Música para órgano

* *Andante*
* *Communio*
* *Ofertorio*

### Música para piano

* *Fandango*
* *Gavota*
* *Minueto*
* *Valtz brillante*

Notas
-----

1. ↑  *Diccionario de la música española e hispanoamericana*. Vol. 5. Sociedad General de Autores y Editores, p. 372.
2. ↑  "Garaizabal Macazaga, Alberto - Auñamendi Eusko Entziklopedia". *aunamendi.eusko-ikaskuntza.eus* (en éuscaro). Consultado o 2020-01-07.
3. ↑  Xoán Manuel Carreira "Alberto Garaizábal Macazaga (1875-1947) y la vida musical de A Coruña" *Musiker: Cuadernos de música*, ISSN 1137-4470, Nº. 4, 1988, páx. 193-229

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55231045
* Auñamendi: 60851

 |
Castelo de Simancas, edificio que alberga o arquivo.
O **Arquivo Xeral de Simancas** comezou a funcionar en 1540 como arquivo xeral da Coroa de Castela por orde de Filipe II, instalado no castelo de Simancas na provincia de Valladolid.

Dotado dun dos primeiros regulamentos de arquivos do mundo (1588), funcionou como arquivo corrente da monarquía española ata 1844 ao se converter en arquivo histórico, para uso de historiadores e investigadores e establecerse o arquivo corrente a Alcalá de Henares. Conserva entre 50 e 60 millóns de documentos, o que o converte nun dos principais arquivos históricos do mundo.

O Arquivo Xeral de Simancas conta con arquiveiros asignados desde o seu comezo, a familia Ayala desempeñou o cargo ininterrompidamente desde Diego de Ayala no século XVI ata Manuel de la Cruz Ayala y Rosales no comezo do século XIX. Durante a Guerra de Independencia o castelo serviu como cuartel das tropas francesas e deixou momentaneamente de prestar servizo o arquivo, o estrago para os fondos foi considerable e produciuse tamén roubo de documentación.

Manuel Murguía foi o seu director de 1869 a 1870 porén o seu enfrontamento co anterior xefe, Francisco Díaz Sánchez, levará ao seu traslado a Galicia.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arquivo Xeral de Simancas***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q537883
* WorldCat
* VIAF: 151296827
* AGORHA: 142246
* BAV: ADV10175522
* BNE: XX135455
* BNF: 121582244
* CANTIC: a11832769
* Censo-Guía: 2
* CiNii: DA05164231
* GEA: 1212
* GEC: 0004868
* GND: 16286252-0
* ISNI: 0000 0004 1775 7843
* LCCN: n80024138
* NKC: kn20050505042
* NLA: 36549585
* NLG: 134355
* PTBNP: 6901
* SUDOC: 029916860
* ULAN: 500309157

 |
**Cian**, fillo de Dian Cecht, dos Tuatha Dé Danann, é máis coñecido coma o pai de Lugh xunto coa princesa fomoriana Ethniu.

Historia
--------

Naceu co saco amniótico intacto na súa cabeza, cando era novo pegóuselle coa variña dun druída e iso converteuno nun porco. Logo diso podíase transformar en porco á súa vontade. Noutras versións podíase transformar en can.

Segundo unha profecía, Balor, o rei dos Fomoré, debía ser matado polo seu neto. Pechou a súa filla, Ethniu, nunha torre feita de cristal para evitar que quedase preñada. No entanto, Cian, coa axuda da druída Birog, conseguiu entrar na torre. Ethniu pronto deu a luz a tres fillos. Balor tirounos ao océano: dous afogaron ou convertéronse en focas, mais un, Lugh, foi salvado por Birog e fixerono fillo adoptivo de Manannan mac Lir. Segundo unha versión da lenda, Cian seduciu a Ethniu en vinganza logo do roubo da súa vaca por Balor.

Cian foi matado polos fillos de Tuireann, Brian, Iuchar e Iucharba, logo de tentar sen éxito escapar deles baixo a forma dun porco. Lugh fiou unha serie de buscas aparentemente imposibles como indemnización. Acadáronas todas, mais foron fatalmente feridos na realización da última. A pesar das súplicas de Tuireann, Lugh negoulles o uso dun dos artigos que recuperaran, unha pel de porco máxica que curaba todas as feridas. Morreron a causa das súas feridas e Tuireann morreu de tristeza sobre os seus corpos.

O nome *Cian* noméase tamén na Historia Brittonum de Nennio coma poeta galés contemporáneo de Aneirin e Taliesin (antes do 1100).

Notas
-----

1. ↑  *Lebor Gabála Érenn*. R. A. Stewart Macalister (ed./trans.). Part IV. Irish Texts Society, Dublin, 1941. § VII.
2. ↑  "The Children of Tuireann". P.W. Joyce (translator). 1879. *Old Irish Romances.* C. Kegan Paul & Co.
*Der Maurer* (1880).
**Albanel** (do árabe vulgar *al-banní*, e este do árabe clásico *al-banna’*, "o que constrúe ou edifica") é un operario que realiza indistintamente traballos básicos de construción, como alzado de muros, paredes e tapias, colocación de cubertas e canalizacións de fluídos sen presión, enchido e nivelado de encofrados con formigón, preparación de cemento e outras tarefas de obra non especializadas.

Tamén se refire ao que se dedica a traballo forzado. Ata o século XIX o oficio de albanelería era un oficio gremial. Para pertencer a el, o candidato debía ser presentado por un membro e ser aceptado formalmente como aprendiz. Unha vez dentro do gremio podía conseguir distintos graos ata chegar a mestre, que xa tiña unha consideración social importante. O Mestre de Albanelería era o responsable da execución das obras, supervisado unicamente polo arquitecto.

O 3 de maio celébrase o día do albanel (ao igual que o día da Santa Cruz), conmemorándose coa construción dunha cruz a partir dos sobrantes da obra, que se coloca na parte superior e máis alta. Ese mesmo día faise unha celebración á que se invitan aos familiares e amigos dos albaneis, onde o padriño é o propietario da edificación ou no seu defecto os enxeñeiros ou residentes da obra.

A tradición practícase en Europa desde a Idade Media.

A albanelería está considerada un dos traballos de maior risco.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q327321
* AAT: 300025043
* BNCF: 60717
* GND: 4275791-5
* NKC: ph250791
* Treccani: muratore

 |
**Aha** foi o segundo faraón da I dinastía exipcia, c. 3007-2975 a. C. (segundo von Beckerath).

Chamado **Atotis** por Manetón, segundo Sexto Xulio Africano e Eusebio de Cesarea, **Teti** na lista Real de Abidos e **it**(t) no Canon de Turín.

Manetón outórgalle 57 anos de reinado (Africano), ou 27 anos segundo (Eusebio).

Fillo de Menes, segundo Africano. Proviniente do Alto Exipto, casou coa princesa Neithotep do Baixo Exipto, a súa esposa principal, aínda que o seu fillo e sucesor, Djer, nacería dunha concubina.

Na Pedra de Palermo indícase que durante o seu reinado mantivéronse relacións comerciais con Canaán e que fixo a guerra en Nubia e Libia.

Segundo Manetón, Atotis, mandou edificar un palacio en Menfis e practicou a arte do medicamento, escribindo tratados sobre a técnica de abrir os corpos.

Construcións da súa época
-------------------------

* Mandou edificar un palacio en Menfis (Manetón)
* En Sais, no Baixo Exipto, mandou erixir un templo dedicado a Neith

En tempos do reinado de Aha dátanse dous grandes complexos funerarios en Naqada e Saqqara

* Unha monumental mastaba (base de 53 m x 26 m), en Naqada, pertencente ao rei ou a súa esposa.
* A tumba S3357 en Saqqara, previamente atribuída a Aha, parecida a unha mastaba (base de 41,6 m x 15,5 m e 5 m de altura)

Probablemente foi enterrado na tumba B10-B15-B19, na necrópole de Umm el-Qaab, en Abidos

Testemuños da súa época
-----------------------

O seu nome, Aha, atópase en numerosos obxectos descubertos en Abidos e Saqqara.

Nas tablillas de marfil véselle celebrando posibles festas conmemorativas da unificación do país. Segundo W. Helck unha das placas móstralle matando a un home, en sacrificio ritual.

Unha tablilla de madeira, do Museo Exipcio do Cairo, procedente da necrópole real de Abidos, traduciuse como: "Golpear aos nubios por Horus Aha. Nacemento de *Jenty-Imentyu*. Fundación da fortaleza de *Her-Peher-Ihu*" (Vandier)

* Inscrición nun recipiente da tumba Z2 en Zawyet el-Aryan (Dunham)
* Impresións de selo da tumba 3357 en Saqqara (Emery)
* Recipiente de pedra co seu nome da tumba 3036 en Saqqara (Emery)
* Recipiente de calcita co seu nome de Helwan (Saad)
* Impresións de selo na primeira tumba preservada con "fachada de palacio" en Naqada (de Morgan)
* Fragmento dunha vasilla de cristal de roca, UC11751A (Museo Petrie)

Outras hipóteses
----------------

Von Beckerath identificouno con Menes, outros eruditos con Narmer, ou ambos os dous, e por iso considerábano o primeiro faraón e o fundador da dinastía I. Actualmente considéranse estas hipóteses obsoletas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aha Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Aha  (en inglés)

| Antigo Exipto |
| --- |
| *Segue a:* Narmer | **Aha**(3125 a.C.-3095 a.C.) | *Precede a:* Djer |
| I Dinastía |
O **Catálogo de Ikea** é unha publicación publicitaria de periodicidade anual editada e publicada pola multinacional sueca Ikea. O folleto ten entre trescentas e catrocentas páxinas e amosa máis de dez mil artigos comerciais.

Historia
--------

Foi primeiramente publicado en 1951. A edición de 2013 publícase en 43 países. Co gallo da apertura da tenda de Ikea na Coruña repartíronse 600.000 exemplares da edición de 2011 en Galiza dos cales 33.000 foron da edición en galego. O catálogo titulábase na capa: Ikea, viva a república independente da miña casa. Desta edición en España repartíronse 9,2 millóns de exemplares e no resto do mundo 197 millóns. En España o catálogo de Ikea está dispoñible en español, inglés, catalán, éuscaro e galego.

O catálogo de Ikea inclúe fotos dos novos produtos e habitacións totalmente decoradas con eles. As imaxes amosadas, ata o 75%, son xeradas por ordenador. O primeiro produto xerado virtualmente en 3D foi a cadeira Bertil en 2006. A primeira habitación xerada por ordenador data de 2010. Os modelos son creados mediante aplicacións coma 3DStudio Max ou V-Ray. Os render xerados por estes programas son tratados posteriormente con Photoshop para que semellen máis reais as imaxes e amosar pequenos defectos que as fagan máis cribles.

Notas
-----

1. ↑  *Catálogo Ikea 2012 en gallego* Arquivado 07 de setembro de 2014 en Wayback Machine. decorablog.com
2. ↑  Ikea buzonea con su catálogo la mitad de los hogares de Galicia Arquivado 07 de setembro de 2014 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*
3. ↑  No son fotos: el 75% del catálogo de Ikea está generado por ordenador Gizmodo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns internas

* Catálogo Ikea en liña, en galego
**Alberto Datas Panero**, nado na Coruña o 27 de febreiro de 1935 e finado en Madrid o 11 de decembro de 2007, foi un pintor galego.

Traxectoria
-----------

Cando era neno sufriu un accidente de bicicleta, que xunto coa tuberculose fixo que tivese que pasar unha tempada na cama. Aí comezou a facer debuxos de cadros de grandes pintores.

Estudou na Escola de Artes e Oficios da súa cidade natal e despois na Escola de San Fernando de Madrid, onde coñeceu a súa esposa, a artista Estrella Medina. En 1961 conseguiu unha bolsa para estudar en Venecia con Bruno Saetti. Entre 1965 e 1968 estudou en Roma e en 1969 realizou a súa primeira exposición individual.

Estivo vencellado á Xeración Atlántica.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Ficha de Alberto Datas en Afundación
2. ↑  Necrolóxica

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marisa Marimón
* Galegos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19856446
* WorldCat
* VIAF: 79446787
* BNE: XX4579791
* FAST: 1728316
* GND: 121093700
* ISNI: 0000 0001 1772 1902
* LCCN: n96001373
* RKD: 264268
* SUDOC: 165032065
* ULAN: 500383748

 |
Un imán de alnico.
Surtido de imáns de alnico en 1956.
Co nome de **alnico** coñécense unha serie de aliaxes de ferro, aluminio), níquel e cobalto, ademais doutros elementos. O nome destas ligas está formado pola xustaposición (acrónimo) dos símbolos químicos dos elementos Al, Ni e Co.

As aliaxes *alnico* foron descubertas na década de 1920, e permitiron a produción industrial de imáns artificiais con indución magnética moi superior á dos naturais. Un imán de alnico é capaz de levantar máis de 1000 veces o seu propio peso.

Unha das ligas máis coñecidas é o alnico 5, que contén aproximadamente un 15% de Ni, un 25% de Co, un 9% de Al, un 3% de Cu e un 48% de Fe, desenvolvida durante a segunda guerra mundial, e que conduciu a unha nova xeración de motores de imán permanente e de altofalantes. Outra, o alnico 12, ten un 18% de Ni, un 35% de Co, un 6% de Al, un 8% de Ti e un 33% de Fe.

Estas aliaxes están dispoñíbeis en moitos formatos, como barras, "ferraduras" etc. normalmente fabricadas por fundición, someténdoas despois a un proceso de rectificación para atinxir precisión nas dimensións.

Os imáns de alnico teñen grande estabilidade térmica, ou sexa, manteñen as súas características nunha amplísima gama de temperaturas, desde aproximadamente os -250 °C até os 550 °C. Estes materiais son tamén moi resistentes á oxidación.

As súas principais aplicacións son a fabricación de altofalantes, motores eléctricos e xeradores de pequeno tamaño, válvulas etc. Tamén foron moi usados para instrumentos de medida, como velocímetros, tacógrafos, medidores de enerxía eléctrica etc.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q658684
* BRE: 1814229
* EBID: ID
* GEC: 0077115
* MAG: 2778877899

 |
Coñécese como **arranxo de subgraves** a unha colocación determinada de caixas acústicas de subgraves, que dependerá da acústica que se queira conseguir e das necesidades que se pretendan cubrir.

Características
---------------

Os subgraves cobren a parte máis baixa do espectro sonoro e, polo tanto, a súa onda sonora será de maior distancia. O que se pretende cos arranxos de subgraves é cubrir as frecuencias máis baixas do sistema de P.A nun directo sen chegar a formar bolas de graves ou unha presión sonora demasiado elevada. Á súa vez pretenderase cubrir na súa totalidade a parte da audiencia coa menor diferenza de nivel de presión sonora entre zonas. Para iso deberase ter en conta a acústica da sala, así como as especificacións técnicas dos diferentes tipos de caixas de graves. É fundamental medir a resposta en frecuencia e a fase do arranxo cun medidor RTA.

A colocación das caixas acústicas depende en gran parte das características do espazo ou recinto, do peso, das posibilidades etc. Pero as máis utilizadas adoitan ser *stackeadas*, é dicir unha encima doutra; *voadas* ou colgándoas dalgunha estrutura e *en liña*, é dicir, unha á beira doutra e así sucesivamente. Dependendo da colocación das caixas poderase distinguir entre diferentes arranxos:

### Caixa única

Este arranxo é o máis básico, consistindo simplemente nunha única caixa no centro que, dependendo das súas características, normalmente omnidirecionais, irradiará cun diagrama polar omnidireccional arredor de todo o seu eixo.

### Configuración L/R

Consiste nun subgrave cubrindo a zona esquerda e outro a dereita. O inconveniente deste arranxo aparece cando a zona que se pretende cubrir é demasiado extensa e as caixas non dan cuberto toda a zona da audiencia, polo que se apreciará unha ausencia de sinal.

### Arranxo cardioide

Con esta disposición de caixas pretendemos facer que a suma entre os seus patróns polares irradie o máis directivamente posible cara á zona da audiencia. Dado que a maioría de subgraves son omnidirecionais, é aconsellable utilizar algún tipo de arranxo para manexar adecuadamente o nivel de SPL segundo a necesidade que se teña. Existen diferentes disposicións de caixas que permiten resolver un arranxo deste tipo.

Arranxo de Subgraves Combinado End Fired + Investido.
### Arranxo en liña

Consiste en aliñar horizontalmente un número de subgraves para alcanzar unha suma total entre eles. A distancia á que estes están separados dependerá da frecuencia á que se sumen sinais. Esta disposición de subgraves pode causar varios inconvenientes, por exemplo unha cobertura estreita.

Arranxo Combinado Lineal stackeado.
### Arco de subgraves

Este arranxo pode facerse de varias formas. A electrónica, onde se aplicará unha serie de delays a un arranxo en liña para simular un arco, ou o arco de subgraves físico, onde moveremos as caixas engadindo así un delay físico. Esta configuración de subgraves é cada día máis utilizada, posto que permite unha maior igualdade da cobertura, así como a menor diferenza entre campo afastado e campo próximo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 
* 
* 
*
**Adolf Schmal**, nado en Dortmund o 18 de setembro de 1872 e finado en Salzburgo o 28 de agosto de 1919, foi un tirador de esgrima, ciclista e xornalista deportivo austríaco.

Adolf Schmal era coñecido como tirador da modalidade de sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1896 Schmal xa tiña dúas vitorias e estaba en clara vantaxe cando, segundo conta John MacAloons no seu libro *This Great Symbol. Pierre de Coubertin and the Origins of the Modern Olimpic Games* (1981), fixo a súa entrada no estadio o rei grego e o torneo quedou anulado, volvendo a empezar e nesta segunda volta gañou só a Georgios Iatridis, quedando cuarto sobre cinco participantes.

Días despois deron comezo as probas ciclistas no Velódromo Neo Phaliron, quedando terceiro en 333 metros contra reloxo e 10 quilómetros pero o seu mellor resultado veu dous días despois ao gañar a proba de 12 horas, ao cubrir 314'997 km. Sobre a súa participación nos olimpiadas escribiu unhas memorias *Wie ich einen olympischen Lorbeer verlor - und einen gewann* que se publicaron en 1919. Despois de rematar a súa carreira atlética dedicouse ao automobilismo e co pseudónimo de "Filius" e máis tarde de Schmal-Filius, converteuse nun dos xornalistas do motor máis importantes de Austria. Foi editor do *Illustrierten Allgemeinen Radfahrerzeitung*, foi cofundador con Felix Sterne, e director entre 1900 e 1919, do *Allgemeine Automobil-Zeitung*.

Obras
-----

* *Ohne Chauffeur. Ein Handbuch;* 1904
* *Die Kunst des Fahrens*
* *Eine Automobil-Reise durch Bosnien, die Hercegovina und Dalmatien*. 1908

Notas
-----

1. ↑  Volker Kluge: *Olympische Sommerspiele – Die Chronik I.* Sportverlag, Berlin 1997, ISBN 3-328-00715-6, S. 39

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q78634
* WorldCat
* VIAF: 295657988
* GND: 1030282234
* ISNI: 0000 0004 0011 3056
* NKC: pna2013748230
* OEBL: ID
* ProCyclingStats: 251372
* Sports Reference: adolf-schmal-1

 |