recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras xeorxianas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

As **forzas armadas da Xeorxianas** (xeorxiano: საქართველოს შეიარაღებული ძალები) son a principal forza de defensa nacional de Xeorxia. Consisten nun exército e unha forza aérea alén dunha garda nacional e a garda costeira. Segundo a constitución, o seu obxectivo principal é protexer a independencia e a soberanía do Estado e garantir a integridade territorial da nación. As forzas armadas de Xeorxia son sometidas ao Ministerio de Defensa co poder investido na figura do Presidente como o comandante en xefe. Tras gañar a súa independencia no comezo da década de 1990 a ex República Soviética de Xeorxia tiña un pequeno exército creado no estándar das Forzas Armadas da Unión Soviética. No comezo da década de 2000, o país buscou unha maior aproximación con Occidente, especialmente cos Estados Unidos. Os americanos pasaron a fornecer armas aos xeorxianos, que en apoio enviaron tropas para Kosovo, Iraq e Afganistán.

Durante o conflito de Osetia do Sur de 2008, o país perdeu unha grande enorme cantidade de equipos militares. Con todo, tras o conflito Xeorxia reconstruíu as súas forzas armadas importando material dos Estados Unidos e, sobre todo da Europa Oriental. En 2009, o seu poderío militar xa era superior que antes da guerra contra Rusia o ano anterior.

Galería de imaxes
-----------------

* Militares xeorxianos en Afganistán.Militares xeorxianos en Afganistán.
* Un caza Su-25 da Forza Aérea.Un caza Su-25 da Forza Aérea.
* Soldados de Xeorxia durante un exercicio de adestramento.Soldados de Xeorxia durante un exercicio de adestramento.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Forzas Armadas de Xeorxia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

Notas
-----

1. ↑  "Georgia Military Strength". Páxina visitada o 7 de xullo de 2014.
2. ↑  "Russian Army Chief Says Georgia is Rearming". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 21 de xaneiro de 2016.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Praia da Torre.
A **praia da Torre**, chamada así por mor da presenza do sitio arqueolóxico da fortificación medieval (Castelo da Lúa) existente na punta da Torre, ou tamén coñecida como "A Salgueiriña" quizais pola abondosa presenza de *Salix Atrocinerea* (salgueiro). O areal esténdese e está limitado pola punta de Iñobre ou punta da Posta e a desembocadura do río Té, cunha lonxitude de aproximadamente de 1.200 metros. A praia localízase na parroquia de Taragoña (concello de Rianxo), no fondo da ría de Arousa, na zona coñecida como enseada de Beluso, na comarca do Barbanza.

É unha praia acolledora de grande amplitude e con area fina, inda que ao longo da súa historia se produciron frecuentes períodos de espolio da area. Esixe un grande percorrido para non acalar ou topar profundidade nas mareas baixas; o seu acceso é sinxelo e aceptábel, dúas pistas alcatranadas inda que existen distintos camiños e sendeiros para acceder a distintas partes do areal. Esta praia ofrece gran cantidade de zonas arboradas e cunha variedade florística moi ampla, no tocante á fauna no período invernal chegan multitude de parellas de Alavanco real, así coma corvos mariños, garzas...

No seu momento chegou a posuír dúas cantinas ou chiringuitos, estando soamente na actualidade unha activa, que abre na tempada de verán. Así mesmo, na actualidade posúe un paseo marítimo dos máis afamados da comarca, ademais de distintos servizos, como aparcadorios, acceso a discapacitados, fontes, áreas de recreo...

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praia da Torre*** |
O barítono italiano Leo Nucci foi unha das voces que participaron no Festival.
O tenor Celso Alvelo participou no concerto inaugural o 29 de agosto xunto coa soprano Irina Lungu.
O **LX Festival de Ópera da Coruña** tivo lugar entre os días 29 de agosto e 5 de outubro de 2012. Nesta edición do festival tiveron lugar os seguintes eventos:

Óperas
------

Nesta edición do Festival interpretáronse dúas óperas: *Nabucco* de Verdi, e *Madama Butterfly* de Puccini.

* *Nabucco* interpretouse en versión de concerto o día 8 de setembro coa Orquestra e Coro da Sinfónica de Galicia baixo a dírección de Keri-Lynn Wilson e con Leo Nucci (barítono), Elisabete Matos (soprano) e Pancho Corujo (tenor) nos papeis principais.
* *Madama Butterfly* representouse en escena os días 27 e 30 de setembro coa Orquestra Sinfónica de Galicia e o Coro Gaos baixo a dirección de Marcello Panni e con Mario Ponrtiggia como director de escena. Os papeis principais foron interpretados por Fiorenza Cedolins (soprano), Tito Beltrán (tenor) e Borja Quiza (barítono)

Gala lírica
-----------

O 5 de outubro tivo lugar, ao igual que nas anteriores edicións do Festival, unha gala lírica coa mezzosoprano Elīna Garanča acompañada pola Orquestra Sinfónica de Galicia baixo a dirección do seu home, o británico Karel Mark Chichon. Na gala do 60 aniversario, a soprano letoa interpretou arias de Mozart, Donizetti, Tchaikovski etc.

Novas voces galegas
-------------------

O 21 de setembro tivo lugar unha nova edición do ciclo *As novas voces galegas* cun concerto da soprano ferrolá Patricia Rodríguez Rico.

Gala de Belcanto
----------------

O 29 de agosto realizouse o concerto de inauguración do Festival da man do tenor Celso Albelo e a soprano Irina Lungu, acompañados pola Orquestra Sinfónica de Galicia baixo a dirección de Daniel Oren. No concerto interpretáronse arias e dúos de óperas de Donizetti, Bellini, Verdi etc.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***A Coruña*** |

### Outros artigos

* Festival de Ópera da Coruña

### Ligazóns externas

* Sitio web da Asociación de Amigos da Ópera da Coruña

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**LIX Festival de Ópera da Coruña** | **LX Festival de Ópera da Coruña**2012 | Sucesor:**LXI Festival de Ópera da Coruña** |
O **voo 245 de Air India** era un servizo regular de pasaxeiros que se esnafrou no Mont Blanc, Francia, o día 3 de novembro de 1950. Na mañá dese día o Lockheed L-749A Constellation *Malabar Princess*, con rexistro VT-CQP, pilotado polo piloto xefe Alan R. Saint, británico de 34 anos, e o copiloto V. Y. Korgaokar chocou contra o Mont Blanc. No avión, que realizaba unha ruta entre Bombai e Londres, con escalas en Istambul e Xenebra, ían 40 pasaxeiros e 8 tripulantes. No accidente morreron todos os ocupantes do aparello.

Accidente
---------

A derradeira transmisión do avión, recibida polos controladores de Grenoble e Xenebra, was "Estou en vertical con Voiron, a 4 700 metros de altitude" ás 10:43 a.m.

O *Malabar Princess* impactou na cara de Rochers de la Tournette a 4 677 m, na parte francesa do Mont Blanc. O tempo tormentoso impediu os esforzos de rescate inmediatos; os restos foron localizados por un avión suízo o 5 de novembro, os equipos de rescate chegaron ao lugar dous días despois. Non houbo superviventes.

16 anos despois, o voo 101 de Air India accidentouse case no mesmo lugar. En setembro de 2013 un escalador descubriu xoias que se pensa que proceden dun deses dous voos.

Notas
-----

1. ↑  "Malabar Princess". *ghmorel.free.fr*. Consultado o 2018-12-21.
2. 1 2  "The "Malabar Princess" Catastrophe". *web.archive.org*. 2009-06-20. Archived from the original on 20 de xuño de 2009. Consultado o 2018-12-21.
3. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Lockheed L-749 Constellation VT-CQP Mont Blanc". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-21.
4. ↑  "Air India : The History of The Aircraft Fleet - Airwhiners.net". *www.airwhiners.net*. Consultado o 2018-12-22.
5. ↑  "Mysterious cache of jewels turns up atop French glacier". *CNN*. Consultado o 2018-12-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q531334
* ASN: 19501103-0

 |
O **voo 15 de Aeroflot** era un voo de pasaxeiros entre o aeroporto de Moscova-Domodedovo e o aeroporto de Petropavlovsk-Kamchatsky cunha escala no aeroporto de Krasnoyarsk-Yemelyanovo que se estrelou o día 29 de febreiro de 1968 en ruta a Petropavlovsk. Todas as persoas a bordo agás unha morreron no accidente.

Avión
-----

O aparello involucrado no accidente era un Ilyushin Il-18D con rexistro CCCP-74252 da Dirección de Aviación Civil do Afastado Oriente de Aeroflot. No momeno do accidente tiña 342 horas de voo e 89 ciclos de presurización.

Accidente
---------

O voo completou exitosamente a parte da ruta entre Moscova e Yemelyanovo. Ás 22:03 (17:03 hora de Moscova), o Il-18 engalou de Yemelyanovo con 64 adultos e 11 nenos como pasaxeiros; dous pasaxeiros non estaban rexistrados. Tras completar a engalaxe o voo mantívose a unha altura de 8 000 metros. Ás 22:37 hora local a tripulación pasou a comunicarse co control de tráfico aéreo de Bratsk. Informouse de que a meteoroloxía era normal nese momento. Cando o avión estaba a unha distancia de 234 quilómetros do aeroporto indicouselle que seguise un rumbo de 270°. O tripulación confirmou recibir a información, dicindo que estaba a unha altura de of 8 000 e voando a 780 km/h, e agardaba sobrevoar o aeroporto de Bratsk ás 23:06 hora local.

Ás 18:38:38 o aparello viuse forzado a un descenso súbito. A situación a bordo evolucionou cara a unha emerxencia completa ás 22:41:28. Cando o avión estaba a unha altura de 3 000 metros os controladores de tráfico aéreo detectaron unha curta transmisión inintelixible ás 22:43:12 do voo. A tripulación involuntariamente inclinou o avión máis aló do punto de exceso de velocidade mentres intentaba corrixir a inclinación do aparello. O sinal de "manter abrochados os cintos" foi encendida e nalgún momento o aparello voou invertido. A unha altura de 1 000 metros e a unha velocidade de 890 km/h, o avión comezou a desintegrarse, e ás 22:43:47 a aeronave esnafrouse a 13 km de Parchum e a 165 km ao oeste do aeroporto de Bratsk na taiga. O único supervivente foi un xove soldado atopado vivo aínda que ferido no lugar do accidente.

Notas
-----

1. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Ilyushin Il-18D CCCP-74252 Parchum, Chunsky District, Irkutsk Region". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-11.
2. ↑  "✈ russianplanes.net ✈ наша авиация". *russianplanes.net*. Consultado o 2018-12-11.
3. 1 2  "Катастрофа Ил-18Д Дальневосточного УГА в р-не Братска". *airdisaster.ru*. Consultado o 2018-12-11.
**Ismael Serrano Morón**, nado en Madrid o 9 de marzo de 1974, é un cantautor español da nova xeración de cantautores aparecida nos anos noventa. As súas letras son unha mestura de cancións de amor e desamor e música reivindicativa, propias da canción de autor. Non en balde, entre outras, recoñece influencias de Serrat, Aute, Joaquín Sabina ou Silvio Rodríguez, así como de poetas do talle de Luis García Montero ou Mario Benedetti.

Biografía
---------

Estudou Física na Universidade Complutense de Madrid e nesta época empezou a tocar nos locais madrileños do circuíto da canción de autor, como a Libertad8 ou Galileo, dándose a coñecer até o punto de que a coexistencia entre ciencia e música fíxose incompatible e deixou sen concluír unha carreira universitaria que lle estaba comezando a desencantar. En 1997 gravou o seu primeiro álbum, *Atrapados en azul*, no que recuperaba a canción protesta e que inclúe a súa canción máis coñecida, "Papá cuéntame otra vez" e outros temas como "Vértigo" ou "Un muerto encierras". Co seu primeiro traballo conseguiu o disco de platino en España e deuse a coñecer en América Latina (disco de ouro na Arxentina).

Continuou a súa carreira co seu segundo disco, *La memoria de los peces* (1998), co mesmo éxito (que conseguiu desde un principio con singles moi vivos como "Últimamente" e "Tierna y dulce historia de amor") e volveu conseguir o disco de platino en España. Neste disco Ismael preocupábase polos problemas de América do Sur en cancións como "Vine del norte" -con relación a Chile- e "A las madres de mayo" -con relación a Arxentina-, e facía unha homenaxe á República con "Al bando vencido".

En 2000 publicou o seu terceiro traballo *Los paraísos desiertos*, disco co que evolucionaba musicalmente introducindo novos ritmos como o jazz. Con este álbum tamén conseguiu o disco de platino e ademais un nomeamento aos Premios Goya á Mellor Canción Orixinal por "Km. 0", canción incluída na banda sonora da película de mesmo nome, dirixida por Juan Luis Iborra e Yolanda García Serrano.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22624
* WorldCat
* VIAF: 88413883
* BIBSYS: 12022862
* BNE: XX4578960
* CANTIC: a19995131
* DeutscheBio: 1062108574
* Discogs: 1289560
* Europeana: ID
* Genius: Ismael-serrano
* GND: 1062108574
* IMDb: nm1714095
* ISNI: 0000 0001 1682 9954
* LCCN: n2009032850
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 284593
* TMDb: 1304239

 |
Coordenadas: 45°30′N 95°30′L﻿ / ﻿45.500, -95.500

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Altai.
As montañas Altai.
A **provincia de Govi-Altai** (en mongol Говь-Алтай аймаг, *Govi-Altai aimag*) á unha das 21 *aimags* (provincias) de Mongolia.

Xeografía
---------

Localización da provincia de Govi-Altai.
Foi fundada no ano 1940.

Está situada no suroeste do país, e ocupa unha superficie de 141 447 km².

Segundo o censo do ano 2000 tiña unha poboación total de 63 673 habitantes, polo que nese ano a súa densidade de poboación era de 0,4 hab./km².

A súa capital é a cidade de Altai.

A Erdeni Chuluuta Uula (en mongol Эрдэни чулуута Уул) é unha montaña desta provincia, cuxo cume alcanza os 2 399 m.

### Subdivisións administrativas

A provincia divídese administrativamente en 18 distritos ou *sum* (en mongol, сум, 'frecha').

Mapa dos *sums* (distritos) da provincia.
* Altai (capital)
* Bayan-Uul
* Biger
* Bugat
* Chandmani
* Dariv
* Delger
* Erdene
* Hariun
* Höhmorit
* Jargalan
* Sharga
* Tayshir
* Tögrög
* Tonhil
* Tseel
* Tsogt
* Yösönbulag

Galería de imaxes
-----------------

* Bandeira.Bandeira.
* Escudo.Escudo.
* O monte Eej Khairkhan.O monte Eej Khairkhan.
* Lasiopodomys brandtii, un roedor da familia dos cricétidos propio das montañas Altai. Foto na provincia de Govi-Altai, a 2 750 m de altitude.*Lasiopodomys brandtii*, un roedor da familia dos cricétidos propio das montañas Altai. Foto na provincia de Govi-Altai, a 2 750 m de altitude.

Notas
-----

1. ↑  "Mongolia. General Information". geohive.com. Consultado o 28 de marzo de 2019.
2. ↑  Erdeni Chuluuta Uula en geonames.org.
3. ↑  Montsame News Agency. *Mongolia*. 2006, Foreign Service office of Montsame News Agency. ISBN 9-9929-0627-8, p. 46

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Provincia de Govi-Altai*** |

### Outros artigos

* Mongolia
* Montañas Altai
* Altai, Mongolia

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192945
* WorldCat
* VIAF: 133819800
* GeoNames: 1515917
* GND: 4342686-4
* LCCN: n90600906
* MusicBrainz: ID
* OSM: 270054
* TGN: 1001269

 |
Coordenadas: 42°19′52″N 7°51′51″O﻿ / ﻿42.331222222222, -7.8641138888889

O **Xardín do Posío**, situado na cidade de Ourense, foi construído no ano 1846, sendo orixinariamente un xardín botánico. Este xardín estaba ligado á cátedra de Física, Química e Historia Natural do antigo Instituto de Segunda Ensinanza, actual IES Otero Pedrayo de Ourense.

Historia e características
--------------------------

Chris Isaak en concerto nos xardíns do Posío.
Monumento a Lameiro.
O Xardín do Posío creouse a mediados do século XIX polos mesmos profesores do antigo Instituto de Segunda Ensinanza. Preparárono coas árbores e plantas do Xardín Botánico de Madrid e xuntaron ata 200 especies. O recinto está forxado por un peche e portas, nas que hai uns floreiros.

O parque está estruturado en tres niveis. A parte superior está arborada e ten espazos de xogos infantís. A parte central está ocupada, principalmente, polo paseo con bancos e farolas. É un punto de encontro na cidade, onde tamén se programan concertos.
A parte inferior está formada por un xardín centrado por un paseo de palmeiras, unha rosaleda e un estanque. Neste estanque hai paxaros, como un pavo real. É o mellor conservado, no que hai dúas esculturas que renden homenaxe. Francisco Asorey firma a que está adicada a Xavier Prado Lameiro en 1944. A outra recorda a Valentín Lamas Carvajal, e é unha obra conxunta de Manuel Pascual e Antonio Faílde. Na marxe do lateral sur estaba a Ermida da Nosa Señora do Posío, destruída ao construír a chamada, agora, rúa Coruña. Esta imaxe foi trasladada preto da fonte das Burgas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xardíns de Galicia

### Ligazóns externas

* Xardín do Posío, na páxina web Turismo de Ourense.
* Xardín do Posío, na páxina web *Zapos y Princesas* *(en castelán)*
* Guía de concertos Arquivado 08 de maio de 2018 en Wayback Machine. na páxina web *Guía del ocio* *(en castelán)*.
* Exposición H2O en Ourense, na páxina web *Ocio en Galicia* *(en castelán)*.
**Resident Evil: The Darkside Chronicles** é un videoxogo de pistola sobre raís pertencente á serie Resident Evil, programado por Cavia e distribuído por Capcom para Nintendo Wii. Foi lanzado en novembro de 2009. A versión europea tivo dúas modalidades: unha, só o xogo, e outra que incluíu o accesorio Wii Zapper. No ano 2012 foi lanzado en formato dixital para Playstation 3 a través do servizo de Playstation Network.

Argumento
---------

**The Darkside Chronicles** narra feitos xa acontecidos en entregas anteriores: Resident Evil 2 e Resident Evil Code: Veronica. No primeiro caso, un gromo dun virus ficticio denominado *virus T* infectou unha cidade estadounidenses, Raccoon City, causando a morte da maioría da poboación. Non obstante, o virus reactiva tecidos cerebrais convertendo ao cadáver nun zombi, impulsado pola fame. Os escasos superviventes tratan de fuxir a través das ruínas. O virus ademais, infecta animais e plantas, que rapidamente mutan e se transforman en diversos monstros. Os protagonistas desta parte son Leon S Kennedy, axente de policía da cidade recentemente incorporado ao servizo e Claire Redfield, irmá dun axente especial do corpo de elite da policía de Raccoon City, denominado S.T.A.R.S. A segunda parte do xogo está baseada nos feitos acaecidos en Resident Evil Code: Veronica. Claire Redfield é atrapada pola corporación responsable do gromo vírico, Umbrella. A empresa encérraa nunha illa da súa propiedade. Pouco despois de chegar, a illa é atacada por un ex-empregado de Umbrella, Albert Wesker. Claire consegue escapar coa axuda doutro prisioneiro, chamado Steve Burnside.

Outros capítulos do xogo narran feitos novos no universo Resident Evil. Un sitúase no ano 2002 en Suramérica, onde Leon S Kennedy e Jack Krauser traballan xuntos na busca dunha rapaza secuestrada por un capo da droga chamado Javier Hidalgo. O outro capítulo narra a conversión de Krauser. Inicialmente, compañeiro de Leon, decide aproveitar o poder do virus T e doutras variantes do mesmo para o seu beneficio persoal.

Multixogador
------------

**The Darkside Chronicles** inclúe multixogador cooperativo para dúas persoas, que comparten o campo de visión e cada un posúe un punteiro para disparar. Carece de multixogador en liña.

Recepción e crítica
-------------------

A prensa especializada concedeulle boas notas. GameSpot deulle un 60, Eurogamer un 80, IGN, un 81 e Meristation un 85. Acadou unha cualificación de 75 en Metacritic.

Vendas
------

As vendas ascenderon a aproximadamente medio millón de copias en todo o mundo.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 23 de novembro de 2009. Consultado o 05 de abril de 2010.
2. ↑
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 11 de abril de 2010. Consultado o 05 de abril de 2010.
4. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 26 de marzo de 2010. Consultado o 05 de abril de 2010.
5. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1152909
* GameRankings: 675409
* IGDB: resident-evil-the-darkside-chronicles
* MobyGames: resident-evil-the-darkside-chronicles
* VGG: 79114

 |
**Nieves Delgado**, nada en Ferrol o 5 de agosto de 1968, é unha escritora galega de ciencia ficción gañadora dun Premio Ignotus polo seu relato curto *Casas Rojas.* Escribiu dúas novelas curtas, multitude de relatos e varios artigos. É editora das Visións 2018 (AEFCFT, 2018). Ademais, compaxina a súa faceta de escritora coa de profesora de física en educación secundaria.

Traxectoria
-----------

Estudou Física na Universidade de Santiago de Compostela para especializarse máis tarde en Astrofísica na Universidade de La Laguna, Tenerife.

Os seus coñecementos de ciencia unidos á súa paixón polos xéneros de ciencia ficción e terror fixeron que a súa obra vire cara á tecnoloxía e a intelixencia artificial, case sempre cun claro compoñente de reflexión filosófica. Empezou a publicar no ano 2012 (*La condena*) e en breve recibiu o seu primeiro nomeamento ós Premios Ignotus polo seu relato *Dariya* (2014). O ano seguinte, volveu estar nomeada polo seu relato *Casas Rojas* e esta vez si que obtivo a vitoria na categoría de mellor conto.

En 2016, presenta a súa colección de relatos *Dieciocho engranajes*. *Relatos de futuro* (Adaliz Edicións, 2016) e en 2017 a súa primeira novela curta *36* (Editorial Cerbero, marzo de 2017).

En 2018 recibiu dous nomeamentos ós Premios Ignotus: Premio Ignotus á Mellor novela curta por *36* (Editorial Cérbero, 2017) e Premio Ignotus ó mellor artigo pola segunda división da literatura, en Editorial Cerbero (xullo de 2017). A súa última novela até o momento é *UNO* (Editorial Cerbero, xaneiro 2018).

Notas
-----

1. 1 2  "Ficha de Nieves Delgado". La Tercera Fundación. Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2019. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
2. ↑  "Entrevista a Nieves Delgado". Entretanto Magzine.
3. ↑  "2014 Ignotus Awards Winners". Locus Magazine.
4. ↑  NACHO PÉREZ DE LOS HEROS. "Nieves Delgado, ciencia ficción especulativa y social". LaDuda.net. Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2018. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
5. ↑  "Nieves Delgado presenta su nueva novela". Diarío La Opinión (A Coruña).
6. ↑  Lola Robles. "Reseña: "36" de Nieves Delgado. Por Lola Robles.". Revista Mamut. Arquivado dende o orixinal o 13 de agosto de 2018. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
7. ↑  "Finalista de los Ignotus 2018" (PDF). AEFCFT. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de setembro de 2018. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
8. ↑  Javier Miró. "UNO y menos UNO 2015". Libros-Prohibidos.

* Portal:Muller
* Portal:Ferrol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q54357749
* WorldCat
* VIAF: 1144782694464820472
* BNE: XX5530864

 |
**José María Arellano Igea**, nado en Corella (Navarra) o 15 de maio de 1885 e finado en Madrid o 26 de maio de 1963, foi un avogado e político español.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito en Oviedo e Salamanca. Traballou de pasante con Juan de la Cierva en Madrid. Marchou a Bilbao, onde foi profesor no Colegio de San Antonio (1910-1913), e director do semanario *Luz y Taquígrafos*. A finais de febreiro de 1931 foi nomeado Gobernador civil de Huelva, cesando ao proclamarse a Segunda República.

Antirrepublicano, defendeu ante os tribunais a Xunta Política de Falange. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936, o 3 de outubro foi nomeado Gobernador civil xeral de Guipúscoa e Biscaia, permanecendo no cargo ata o 13 de xuño de 1937. Fiscalizou toda a depuración política e a reentronización da Igrexa católica. Pasou a ser gobernador civil da Coruña. Permaneceu no posto até febreiro de 1938, cando foi nomeado Director Xeral de Rexistros e do Notariado en Madrid e tamén foi Letrado xefe do Corpo técnico da Subsecretaría do Ministerio de Xustiza. En febreiro de 1949 foi concelleiro de Corella e deputado foral por Tudela. En 1957 regresou a Madrid definitivamente.

Obras
-----

* *Legislación del Registro Civil*, 1939.
* *Fundamentos legales para una demanda*, 1946.
* *Las obligaciones, los contratos y la prescripción en el Derecho navarro*, 1946.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-3-1931, p. 6.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***José María Arellano Igea*** |

### Ligazóns externas

* José María Arellano Igea fallecía el 26 de mayo de 1963 *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533893
* Auñamendi: 3300
* BNE: XX1191490

 |
**Aurelio López Fernández**, nado en Nogueiró (O Mundil, Cartelle) o 23 de decembro de 1932, e finado en Outomuro o 8 de outubro de 2018, foi un veterinario e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o Bacharelato no actual IES Otero Pedrayo de Ourense e a licenciatura de Veterinaria na facultade de Veterinaria de León, pertencente na altura á Universidade de Oviedo que rematou en 1956. Posteriormente, na década dos 60 foi fundador da Cooperativa de Productores de Huevos, encadrada en UTECO, embrionaria da actual cooperativa agroalimentaria, COREN. 
Converteuse, deste xeito, en cooperativista a través da granxa de galiñas para pór ovos primeiro e de poñedoras, despois, construída no seu concello, preto do campo de fútbol do Outeiro do Cuco. Foi veterinario do estado e "O Vitirinario" rural por excelencia do Concello e boa parte da comarca de Celanova naquela Galicia onde a gandería de subsistencia tiña predicamento.

No plano político, foi alcalde de Cartelle pola UCD nas primeiras eleccións municipais de 1979 e por Coalición Galega en 1983 e 1987.

Persoa de fondas conviccións relixiosas, foi un fregués activo na súa parroquia do Mundil.

Como veciño, destacou seu compromiso ao longo da súa vida co Outomuro C.F.; a comisión de festas ou o complicado proceso de concentración parcelaria.

En definitiva, un veterinario, político e veciño que deixou pegada na sociedade e no tempo que lle tocou vivir.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Cartelle** 1979 - 1991 | Sucesor:**Carmen Leyte Coello** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cartelle
O **SANZAAR** (siglas de **S**outh **A**frica, **N**ew **Z**ealand, **A**ustralia and **A**rgentina **R**ugby) é un organismo composto polas federacións nacionais de rugby de Suráfrica, Australia, Nova Zelandia e a Arxentina, que ten a tarefa de organizar cada ano os torneos Super Rugby e Tri Nations. As 3 seleccións nacionais (All Blacks, Springboks e Wallabies) teñen sempre garantida a súa participación nas Copas do Mundo de Rugby.

Historia
--------

O SANZAR foi fundado en 1996, despois de que a IRB decidise profesionalizar o rugby en 1995. O obxectivo inicial era crear 2 torneos atractivos, un a nivel de seleccións nacionais (o Tri Nations) e outro a nivel de equipos provinciais (o Super 12), para acadar cartos coas vendas dos dereitos televisivos.

En 2009 estivo a piques de producirse a marcha de Suráfrica, aínda que as negociacións que se fixeron acadaron o acordo desexado, e Suráfrica mantívose no SANZAR.

En 2012 Arxentina será convidada a participar no torneo Tri Nations, o cal non significa que Arxentina entre no SANZAR, senón que será unha proba.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Super Rugby
* Tri Nations

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Super Rugby *(en inglés)*
***Renovação*** , de nome completo ***Renovação : revista quinzenal de artes, literatura e atualidades*** foi unha publicación periódica editada pola Sección Editorial de *"A Batalha"* (*jornal diário operário*), con *Alexandre Assis* como redactor e *Gonçalves Vidal* como director. Publicouse entre xullo de 1925 e xuño de 1926, facendo un total de 24 números, publicados quincenalmente. O seu programa serviu de propaganda para o movemento anarcosindical, mediante a organización grupal e a escrita aberta de militantes e simpatizantes da causa libertaria, co obxectivo de renovar a sociedade portuguesa mediante a difusión cultural. Como eles mesmos referiron "desvelar novos horizontes para o pensamento. Trae a arte á comunidade de todos. Non fagas das ideas privilexio de tantos". A revista conta cunha ampla lista de colaboradores: Adelaide Cabete, Adriano Botelho, Adolfo Lima, Alexandre Vieira, Armando Figueiredo de Lucena, Artur Portela, Assis Esperança, Bernardo Marques, Clementina Carneiro de Moura, César Porto, Costa Júnior, Emílio Martins Costa, José Régio, Ferreira de Castro, Jaime Brasil, José Carlos Rates, Mário Domingues, Julião Quintinha, Manuel Joaquim de Sousa, Mário Castelhano, Neno Vasco, Nogueira de Brito, Pinto Quartim, Roberto Nobre, Rocha Martins, José Santos Arranha, Stuart Carvalhais, Tomás da Fonseca e Vitorino Nemésio.

Notas
-----

1. ↑  Jorge Mangorrinha (1 de Março de 2016). "Ficha histórica:Renovação : revista quinzenal de artes, litertura e atualidades (1925-1926)" (pdf). Consultado o 18 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Portugal*** |

### Ligazóns externas

* Colección completa *Renovação* no portal de Revistas de Ideias e Cultura
* Renovação : revista quincenal de artes, literatura e atualidades (1925-1926) copia dixital, *Hemeroteca Digital*
Deserto de Atacama
O **deserto de Atacama** é o maior deserto de Suramérica. Con preto de 200 km² de extensión, está situado ao norte de Chile, na rexión de Atacama. Está considerado o deserto máis alto e máis seco do mundo, pois chega a botar décadas sen recibir choiva.

As temperaturas varían entre os 0 °C á noite e 40 °C durante o día. En función destas condicións existen poucas cidades e vilas nel. A máis importante é San Pedro de Atacama, que ten pouco máis de 3.000 habitantes e está a 2.400 metros de altitude. Moi illada, é o principal punto de encontro de viaxeiros do mundo enteiro, mochileiros, fotógrafos, astrónomos, científicos, investigadores ou aventureiros.

Historia
--------

Estivo primeiramente habitada polos atacameños, pobo da rexión que lle deu nome ao deserto, e mais polos aimarás. Ambos deixaron un legado arqueolóxico inestimábel, gardado en importantes museos, salientando o Museo de San Miguel de Azapa, localizado no Val de Azapa a case 12 km de Aripa, e o Museo del Padre Le Paige, en San Pedro de Atacama.

Hai importantes manifestacións de arte rupestre precolombiana, na rexión e é o berce dunha das maiores esculturas de figura humana feita na prehistoria, o Xigante de Atacama. Ao facermos incursións polas entrañas do deserto tamén podemos descubrir ruínas intactas como as vivendas circulares de Tulor que datan do 800 a.C, e as pukaras, fortalezas de defensa en Quitor e Lasana, alén do centro administrativo inca en Catarpe e Aripa.

Puntos turísticos
-----------------

O deserto componse de diferentes paisaxes, que son tamén os principais atractivos turísticos: o Valle de La Luna, o Valle de la Muerte, os géyseres, o Gran Salar, as termas de Puritama, as ruínas de Tulor, e os volcáns Licancabour e Lascar entre os máis coñecidos. Outro atractivo do deserto son as enigmáticas figuras marcadas no chan, algunhas delas con case 200 m de longo, que só poden ser identificadas a través de vista aérea. Son de orixe descoñecida.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Deserto de Atacama*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47141
* WorldCat
* VIAF: 315526364
* BRE: 1836956
* GEC: 0005884
* GeoNames: 3899192
* LCCN: sh85009058
* NKC: ge419980
* SUDOC: 112157831
* TGN: 7005086
* WWFeco: NT1303

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Molina.
Coordenadas: 42°20′04″N 1°56′05″L﻿ / ﻿42.3344, 1.93461

**La Molina**|  |
| Situación | Pireneo Catalán |
| País | España |
| Información:  - Cota mínima - Cota máxima - km fondo - km esquiáb. | 1 700 metros2 445 metros566 |
| Pistas de esquí:  Verdes  Azuis  Vermellas Negras  - De fondo | 13171773 circuítos |
| Remontes: - Telesquís  - Telecadeiras - Telecabinas - Cintas |  3  7  1  3 |
| Neve artificial:  - Canóns  - Superficie |  455 27 km² |
| Contacto:  - Páxina web  - Teléfono |  lamolina.cat Arquivado 04 de febreiro de 2011 en Wayback Machine.972 892 031 |

**La Molina** é unha estación de esquí situada no Pireneo Catalán, no municipio de Alp, na comarca da Cerdanya, na provincia de Xirona. Atópase en plena Serra do Cadí, xunto á localidade de La Molina.

As instalacións da estación de esquí desenvólvense ocupando as ladeiras norte e leste da montaña da Tosa d'Alp (2.536 m) e norte, leste e oeste do Puigllançada (2.409 m). O dominio esquiable desta estación é de 61 km repartidos en 54 pistas, tamén dispón dun gran Snowpark e do Halfpipe de maiores dimensións no Pireneo.

La Molina atópase xunto á Masella, tamén sendo estoutra das máis emblemáticas estacións de esquí do Pireneo, coa que ata chega a compartir algunha pista (Dues estacions). Esta proximidade facilita que desde hai uns anos ambas estacións teñan un acordo para a venda dun forfait conxunto chamado Alp 2500, permitindo este a práctica do esquí alpino con total liberdade na toda ao extensión das dúas estacións.

Ten varios accesos por estrada e tamén por ferrocarril, cunha estación na liña de proximidades que une L'Hospitalet de Llobregat con Puigcerdà.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 04 de febreiro de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18180984
* GeoNames: 6424322

 |
**Asdrúbal Álvarez Galindo**, nado en Carcaixent o 19 de febreiro de 1891, foi un empresario e sindicalista español.

Traxectoria
-----------

Monumento en Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.
Militante anarquista, xunto co seu irmán Aníbal formaron parte de organizacións terroristas que realizaron atentados contra a patronal e as autoridades en Barcelona no período 1919-1923. Exportador de peixe do porto da Coruña durante a República. Foi alicerce do Sindicato de la Industria del Transportes. Membro da sociedade patronal de Exportadores de peixe da que foi elixido vicepresidente en 1929.. Foi presidente do Ateneo Popular Coruñés e militou en Izquierda Republicana. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado. Xunto con Maximino Zás mercararon unha pequena embarcación de servizo de porto e organizaron a fuga da motora La Libertaria en xaneiro de 1937. Foi xulgado en Ferrol por sedición e declarado en rebeldía. Embarcou en Santander rumbo a Francia o 25 de febreiro de 1937. Volveu de Francia para loitar pola República. Exiliouse en México.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Colom Sentis.

Notas
-----

1. ↑  *Diccionari biogràfic del moviment obrer als països catalans*, p. 87.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-3-1929, p. 10.
3. ↑  Solicitudes de refugiados españoles en Francia que desean emigrar a Mexico

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2011). *Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)* (PDF). Vigo: Xerais. p. 407-408. ISBN 978-84-9914-182-4.

### Ligazóns externas

* Asdrúbal Álvarez Galindo na páxina web *Nomes e Voces*.
A **praia da Madalena** é un areal situado no concello de Cabanas no peche á ría de Ares limitando co concello de Pontedeume, na desembocadura do río Eume.

O areal de area branca e fina forma xunto co río Eume e o piñeiral un espazo natural no fondo da ría de Ares. A praia non ten Bandeira Azul, pero si tódolos servizos nun paseo peonil. É unha praia de augas tranquilas e pouco profundas. Sendo unha praia urbana de moi alta ocupación pola súa proximidade a Pontedeume.

Dende os anos sesenta sufriu unha grande presión urbanística e de crecemento descontrolado habendo vivendas de todo tipo pola zona. Desde casas unifamiliares a edificios de apartamentos e vivendas residenciais. Dende inicios do século XX o concello de Cabanas tentou poñer orde na zona prohibindo o acceso de vehículos ao monte de piñeiros da praia e limitando o acceso ao mesmo. Construíuse un paseo peonil pola estrada que bordea os piñeiros. Na propia praia existen locais de hostalería e un club náutico. Instalacións para a práctica de deportes de vela e fondeadeiro de embarcacións. Na praia hai un campo de fútbol. Como accesos á praia hai ligazón directa á autoestrada AP-9 e a estación de Cabanas está preto.

Imaxes
------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes da praia da Madalena.
Vista xeral.
* 
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Praia da Madalena, Turgalicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542521
* WorldCat
* VIAF: 150297411

 |
**Marcos Couso Sánchez**, nado en Ordes, é un artista multidisciplinar (ilustración, muralismo e rapeiro) galego coñecido co nome artístico de **Sokram**.

Traxectoria
-----------

Musicalmente forma parte dos grupos Sokram e Dios ke te crew, e antes de 5Talegos. En 2015 editou o primeiro LP en solitario "Chuvia Ácida". En 2016 foi ecoñecido como o mellor artista de hip hop galego na III edición dos Premios Martín Códax da Música. Con importantes colaboracións musicais coma L.A.R. Legido (Sumrrá), Hevi (Malandrómeda, Fluzo), Jamas e MØU (Dios ke te crew) ou A Magnifique Bande dos Homes sen Medo entre outros.

En canto ao arte pictórico, forma parte de Mutante Creativo, onde desenvolve o seu traballo en deseño gráfico, arte mural, ilustración, audiovisual e creación musical. É o organizador e coordinador dos festivais de arte urbana DesOrdes Creativas de Ordes e do Rexenera Fest de Carballo, entre outros. O seu estilo bebe do graffiti, do cómic underground americano, da ilustración Lowbrow contemporánea e do deseño gráfico, mesturando liñas firmes e contundentes vectoriais cunha ampla gama cromática.

Galería
-------

* Mural por Sokram, Pazo da Cultura de Carballo, Galicia.Mural por Sokram, Pazo da Cultura de Carballo, Galicia.
* "Malas linguas" por Sokram, Ordes, Galicia."Malas linguas" por Sokram, Ordes, Galicia.
* Mural por Sokram e MØU, Málaga.Mural por Sokram e MØU, Málaga.
* Mural por Sokram, Ordes.Mural por Sokram, Ordes.

Notas
-----

1. ↑  "O galego Sokram ábrese paso entre as mellores muralistas do mundo". *nosdiario.gal*. Consultado o 2023.
2. ↑  "Sokram". *derrubandomuros.gal*. Consultado o 2023.
3. 1 2  "Sokram". *rexenerafest.gal*. Consultado o 2023.
4. ↑  "Sokram". *asociacionambar.org*. Consultado o 2023.
5. ↑  "Nuevo vídeo y próximas fechas". *mondosonoro.com*. Consultado o 2023.
6. ↑  "GPS presenta SOKRAM". *salahollander.es*. Consultado o 2023.
7. ↑  "Santiago regenera espacios con el arte de Sokram y Twee Muizen". *lavozdegalicia.es*. Consultado o 2023.
8. ↑  "Sokram". *articulate.nu*. Consultado o 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Conta de Behance
Foz das Xanas.
O **desfiladeiro das Xanas**, tamén coñecido como *Caballada* ou das *bruxas*, recibe o nome das xanas na honra das ninfas da mitoloxía asturiana. Atópase xeograficamente entre os concellos asturianos de Santo Adriano, Quirós e Proaza. Ten unha lonxitude de dous quilómetros e percorre unha senda escavada no monte. Esta era un proxecto para conectar as vilas de Pedroveya, Rebollada e Dosango co val do Trubia. Parte da área recreativa El Molino e termina na ermida de Santo Antonio, volvendo pola ruta de Valdolayés, nun circuíto circular.

Localización
------------

Igrexa de Pedroveya.
Este desfiladeiro da cordilleira Cantábrica do norte asturiano chega a acadar unha profundidade de ata 80-90 metros. Está tallado na cara oeste dos montes da serra do Aramo polo regato Viescas ou das Xanas que se dirixe no seu descenso nunha sucesión de estratos calizos e desembocando no río Trubia. Gran parte do seu paseo peonil discorre pola beira dereita do río.

Ruta no desfiladeiro das Xanas.

Ecosistema
----------

O ecosistema da zona é rico en vexetación, con concentracións de abeleiras, freixos de folla estreita, tileiros, pradairos, carballos, faias e ulmeiros, que envolven a senda. Dentro da fauna, destacan as lontras e os aguaneiros, o que indica o bo estado de conservación das augas, e entre as aves teñen presenza permanente a aguia real, o voitre branco, o azor e o falcón peregrino.

Declarado monumento natural do Principado de Asturias en abril de 2002, conta con duascentas hectáreas da contorna do regato Viescas ou das Xanas. O enclave en xeral reúne un grande interese natural, xeolóxico e xeomorfolóxico que fixo que se incluíse no Inventario de Puntos de Interese Xeolóxico de Asturias.

Notas
-----

1. ↑  "Ruta das Xanas". Arquivado dende o orixinal o 26 de novembro de 2020. Consultado o 23 de novembro de 2020.
2. ↑  "Principado de Asturias. Consejería de Medio Ambiente. DECRETO 40/2002, de 4 de abril. Declaración de Monumento Natural el Desﬁladero de las Xanas (Santo. Adriano y Proaza). (BOPA N.º 90, viernes, 19 de abril de 2002)". Arquivado dende o orixinal o 31 de outubro de 2014. Consultado o 23 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ruta das Xanas - descrición con imaxes
* Descrición da ruta e track GPS en Wikiloc

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8355062
* CDDA: 349267
* WDPA: 349267

 |
**Philipp Amthor**, nado o 10 de novembro de 1992 en Ueckermünde, é un político alemán.

Traxectoria
-----------

Amthor medrou en Torgelow con súa nai, preparadora de operadores nun centro de atención telefónica, sen case ter relación con seu pai. Entre 2012 e 2017 estudou dereito na Universidade de Greifswald, e dende 2017 está a elaborar a súa tese de doutoramento, colaborando tamén como traballador independente para o bufete berlinés de White & Case LLP.

Amthor no Bundestag en 2019
Militante dende 2008 da CDU e das súas mocidades, é membro da executiva das mocidades do partido en Mecklemburgo-Antepomerania dende 2010 e mentres realizaba os seus estudos traballou como voluntario para parlamentarios, tanto do seu lander como federais. No seo da CDU está considerado como conservador e así declarouse contra do enfoque integrado de xénero e do matrimonio entre persoas do mesmo xénero, e foi un dos iniciadores dos denominados círculos conservadores (*Konservativen Kreises*) no CDU de Mecklemburgo-Antepomerania.

Presentouse ás eleccións ao Bundestag de 2017 pola circunscrición de Mecklenburgische Seenplatte I – Vorpommern-Greifswald II logrando a acta de deputado, converténdose no deputado máis novo por mandato directo da XIX lexislatura, e o segundo máis novo de todos os deputados da lexislatura. No Bundestag pertence á comisión do interior e de asuntos europeos. Amthor tamén é membro da Europa-Union Deutschland, a sección alemá da Unión dos Federalistas Europeos. Dende 2018 forma parte da executiva federal das mocidades da CDU.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Bundestag

Notas
-----

1. ↑  Frédéric Schwilden (30 de xuño de 2018). "Jüngster CDU-Abgeordneter: Pervers penibel". *Die Welt*.
2. 1 2  Daniel Sippel (23 de setembro de 2017). "CDU-Wahlkämpfer Philipp Amthor: Er ist 24 und will in den Bundestag". *Spiegel*.
3. ↑  "CDU-Mann Philipp Amthor: Mit 24 in den Bundestag". *Spiegel*. 25 de setembro de 2017.
4. ↑  Lisa Kleinpeter (26 de setembro de 2017). "Philipp Amthor (CDU): Der Junge mit der Hornbrille". *Schweriner Volkszeitung*.
5. ↑  "Philipp Amthor ist der Jüngste". *Handelsblatt*. 25 de setembro de 2017. Arquivado dende o orixinal o 18 de abril de 2018. Consultado o 14 de xuño de 2019.
6. ↑  Deutscher Bundestag. "Abgeordnetenprofil: Philipp Amthor".
7. ↑  "*Philipp Amthor, Homepage der Europa-Union Deutschland*". Arquivado dende o orixinal o 17 de xuño de 2018. Consultado o 14 de xuño de 2019.
8. ↑  Webseite der Jungen Union. "Unser Bundesvorstand".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40998607
* WorldCat
* VIAF: 6524151172707139210008
* GND: 1145649475

 |
***Resident Evil: Umbrella Chronicles*** é un videoxogo de pistola pertencente á serie Resident Evil, producido por Capcom e lanzado en novembro de 2007 para Nintendo Wii. Inclúe diversos escenarios presentes noutras entregas da serie: Resident Evil 0, Resident Evil e Resident Evil 3.

Estilo de xogo
--------------

Trátase dun videoxogo de pistola sobre raís. É dicir, o xogador non move á personaxe, senón que esta ten unha ruta fixa executada pola videoconsola. O obxectivo é disparar e eliminar os inimigos de cada pantalla dentro dun límite de tempo. O control está adaptado aos mandos de Wii, podendo empregar o Wiimote ou o Wii Zapper. A medida que avanza a historia, o xogador gaña melloras para o armamento e pode descubrir documentos relativos a Umbrella, a corporación ficticia presente en toda a serie.

Sinopse
-------

**Umbrella Chronicles** narra feitos acontecidos noutras entregas de Resident Evil: Resident Evil 0, Resident Evil e Resident Evil 3. Cada escenario presenta unha serie de inimigos distintivos e unha parella de personaxes propia: Rebecca Chambers e Billy Coen nas pantallas de Resident Evil 0, Jill Valentine e Ricardo Olivera nas de Resident Evil 3, por último, Chris Redfield e de novo Jill Valentine nas pantallas de Resident Evil.

Multixogador
------------

O xogo consta dun multixogador cooperativo para dúas persoas, cada unha cun punteiro para disparar. Carece de multixogador en liña.

Recepción e crítica
-------------------

A prensa especializada acolleuno con boas notas, acadando un 75 en Metacritic. IGN outorgoulle un 79 , mentres que GameSpy concedeulle un 70 .

Vendas
------

Capcom logrou vender 1,34 millóns de unidades desta entrega.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 15 de abril de 2010. Consultado o 04 de abril de 2010.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 19 de xuño de 2010. Consultado o 04 de abril de 2010.
3. ↑
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1053024
* GameRankings: 675410
* IGDB: resident-evil-the-umbrella-chronicles
* MobyGames: resident-evil-the-umbrella-chronicles
* VGG: 79112

 |