recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pedro Couceiro Corral**, nado na Coruña en 1905 e finado en Montevideo en xullo de 1982, foi un bioquímico galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato no Instituto da Coruña, e estudou na Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago de Compostela, da que se incorporou á Sección de Químicas en 1922. Foi axudante de clases prácticas en Química Orgánica. En 1927 ascendeu a profesor auxiliar. A chegada a Santiago do profesor Calvet, en 1929, recibiu unha bolsa da Universidade para ampliar estudos en Síntese de hidratos de carbono e desprazouse a Múnic onde traballou co Premio Nobel Heinrich Otto Wieland. Foille concedida unha bolsa da JAE en 1932, para desprazarse a Alemaña e Inglaterra, durante un ano. Con esta bolsa estivo en Dresde, na Staatliche Frauenklinik, co profesor Erwin Bummm. Finalmente Couceiro non foi a Inglaterra, onde pensaba continuar as súas investigacións, pois interrompeu esta última bolsa. Doutorouse, froito desta estadía en Alemaña, cun tema sobre a oxidación do fermento da cervexa.

En 1935 aprobou unhas oposicións do Instituto de Investigación Animal e marchou a Madrid para incorporarse a esta institución, onde proseguiría o seu labor investigador no terreo da bioquímica animal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército leal. Durante a Guerra estivo destinado á fronte dunha fábrica de armamento en Cocentaina (Alacant), como oficial do exército republicano. Despois dun enfrontamento cos seus superiores, incorporouse como soldado nas frontes de Guadalaxara e Madrid. Ao rematar a Guerra exiliouse, primeiro en París, onde traballou no Instituto Pasteur. Logo marchou a Uruguai, onde se asentou definitivamente.

En Montevideo fundou os Laboratorios Sur e levou á cabo un labor científico aplicado á industria. Tamén colaborou con organizacións de exiliados levando a cabo actividades culturais como o programa de radio *Sempre en Galicia*. En 1971 veu a España e visitou a Parga Pondal e Rof Carballo. Morreu en Montevideo en 1982.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cheroni, Alción (2004). "Pedro Couceiro Corral". *Abaco. Revista de cultura y ciencias sociales* (42): 123–132.

### Ligazóns externas

* "Pedro Couceiro". *Álbum de Galicia* do Consello da Cultura Galega.
* Gurriarán, Ricardo. "Pedro Couceiro". *Álbum da JAE* do Consello da Cultura Galega.
**Pedro Calderón de la Barca Ceruelo**, II marqués de Algara de Gres, nado en Madrid o 12 de abril de 1874 e finado na mesma cidade en 1940, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Fillo de Pedro Calderón de la Barca Herce Collantes. Foi nomeado profesor da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación en 1888. Foi xefe de negociado do Ministerio de Graza e Xustiza. Membro do Partido Conservador, foi elixido deputado polo distrito de Ortigueira nas eleccións de 1896. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Arzúa nas eleccións de 1899. Nas eleccións de 1907 foi elixido deputado polo distrito de Corcubión, e nas de 1914 foi elixido polo distrito de Muros.

Herdou o título de marqués de Algara de Gres á morte do seu tío Manuel Calderón de la Barca Herce Collantes.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Mélida Labaig e foi pai de Pedro Calderón de la Barca Mélida.

Notas
-----

1. ↑  *El Magisterio Gallego*, 25-2-1888, p. 3.
2. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 14-4-1908, p. 2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535359
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 18970

 |
O **Partido Corso Autonomista** (en corso: *Partitu Corsu Autonomista*, **PCA**; en francés, *Parti Corse Autonomiste*) foi un partido político nacionalista corso e autonomista fundado en 1927 como unha refundación do Partido Corso de Acción (PCdA), fundado e dirixido por Petru Rocca no 1922.

Historia
--------

Este novo partido tiña un programa máis preciso que o seu predecesor, aínda que moi ambiguo a nivel socieconómico, como mostraba o panfleto de S. Malaspina *A nostra santa fede. Catechismu corsu*. Afrimaban que Córsega é unha nación cun pasado glorioso (nacionalidade definida pola historia, lingua e raza), que entrou en decadencia per pola invasión francesa, pero que podía renacer coa aplicación dos 14 puntos de Woodrow Wilson, e mediante a autonomía política. Dende 1932, o PCA foi infiltrado por sectores irredentistas pro-italianos, financiados pola ditadura fascista de Benito Mussolini.

O PCA intentou mostrarse neutral fronte ao irredentismo e celebrou en 1934 uns Estados Xerais de Córsega en Aiacciu, que repetirían no ano seguinte na cidade de Bastia. Estes actos tiñan coma principal intención recuperar as antigas asembleas da época xenovesa ou das "cunsulte" do século XVIII. No marco dos Estados Xerais, Petru Rocca propuxo a elaboración dunha Constitución corsa e a declaración da "resistencia fiscal" contra Francia. 

Porén, cando Italia fixo oficial a súa reclamación territorial sobre Córsega a partir de 1936, o PCA comezou a apoiar o irredentismo. Isto provocaría a súa ilegalización e o peche de "A Muvra" en 1939.

Notas
-----

1. ↑  "Partitu Corsu Autonomista (PCA) — France Politique". *www.france-politique.fr*. Consultado o 2023-06-14.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Les fils de la liberté: les fils de Pasquale Paoli
Ouriceira na Cortevella, Baleira.
Unha **ouriceira** é unha construción tradicional para gardar os ourizos das castañas no mesmo souto onde se recollen. Consiste nun valadiño circular de pedra (cachotaría), construído de forma rudimentaria, (dun e medio a metros de diámetro e dun de altura, aproximadamente) cunha entrada nun dos puntos, na que ás veces se lle pon un portelo, chamado porteleiro. No interior déitanse os ourizos aínda sen abrir que se chimpan do propio castiñeiro cunha avaloira ou taloira para posteriormente cubrilos de follas secas de castiñeiro, de xeito que se poden conservar por varios meses. Posteriormente sácanse pola apertura cun angazo ou cun pau en forma de pinza chamado petela. En zonas de Lugo tamén se lles chama **uriceiras**, **uricieiras**, **corripas** ou **corrizas**.

Son propios das montesías dos Ancares e do Courel.

A súa funcionalidade viña determinada pola necesidade existente nas serras de protexer as castañas de animais como o xabarín ou o porco bravo.

Na actualidade as castañas da ouriceira son menos apreciadas que as outras xa que collen un sabor pouco agradable coñecido como *"saber a ouriceira"*, sendo esta unha das posibles causas do actual abandono progresivo do seu uso.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ouriceira***  |

### Outros artigos

* Sequeiro

### Bibliografía

* Manuel Caamaño Suárez (2006). *Galicia, As Construcións da Arquitectura Popular. Patrimonio etnográfico de Galicia, (páxs. 279-280)*. *Hércules de Ediciones*. ISBN 84-96314-34-0.
***Os escaravellos voan á tardiña*** é un libro en lingua sueca de Maria Gripe, publicado en 1979 co título orixinal de ***Tordyveln flyger i skymningen***. Foi traducido ao galego por Carlos Casares e publicado por SM en 1989.

Argumento
---------

A historia comeza cando lle regalan a Xonás Berglund un magnetófono polo seu aniversario. Logo, xunto á súa irmá máis vella Annika e cun amigo común, David Stenfäldt, veranse envolvidos por misterios e aventuras tras aceptaren coidar durante o verán as flores da Casa de Selander, unha casa deshabitada que deciden explorar e na que atopan unhas cartas dirixidas por Andreas e a súa irmá Magdalena a Emilie no século XVIII. Xonás, Annika e David sentiranse fascinados por un aspecto daquela historia e emprenden unha investigación que os envolverá en aventuras insólitas que incluso chegarán a mobilizar o país e institucións estranxeiras.

Notas
-----

1. ↑  UVigo (ed.). "O que o arquivo de Carlos Casares agocha". Consultado o 28 de marzo de 2019.
Os **mozos da rúa Panisperna** (en italiano *I ragazzi di via Panisperna*) é o nome co que se coñece un grupo de físicos italianos, case todos rapaces moi novos, liderados por Enrico Fermi na primeira metade do século XX.

Historia
--------

O grupo ten a súa orixe na vontade do físico e político Orso Maria Corbino, senador e director do Instituto de Física da Universidade de Roma. Corbino, coñecedor do labor investigador de Fermi, decide propor para el a primeira cátedra de Física teórica en Italia, en 1926, localizada no Instituto que el dirixía, e que naquela altura tiña enderezo na romana rúa Panisperna. A partir de 1929 Fermi e Corbino dedicáronse a transformar o Instituto nun centro de investigación avanzado e moderno, co cal comezan a reunir a moi novas promesas da física italiana teórica (Ettore Majorana) e mais experimental: Edoardo Amaldi, Franco Rasetti, Emilio Segrè, Bruno Pontecorvo e o químico Oscar D'Agostino (estes dous, a partir de 1934).

As súas pescudas traballaron a espectroscopia atómica e molecular, centrándose no estudo do núcleo atómico. Obtiveron neutróns irradiando berilio con partículas alfa de radon, e bombardearon con eses neutróns distintas substancias estábeis, que foron converténdose en radioactivas. Dende o punto de vista teórico, desenvolveron os modelos do que se coñece como forzas de Majorana e a teoría da emisión beta, resultado das investigacións de Fermi entre 1933 e 1934. Aos mozos da rúa Panisperna débeselle tamén o descubrimento en 1934 das propiedades dos neutróns lentos, que se sitúan na base dos desenvolvementos posteriores de reactores nucleares e da bomba atómica.

En 1936 Corbino creou o Instituto de Electroacústica dentro do mesmo edificio. Co falecemento de Corbino en 1937 comeza o proceso de disgregación do grupo, empurrado fundamentalmente polo goberno de Mussolini e as súas políticas racistas. Así, nas vésperas da segunda guerra mundial, a maior parte dos investigadores se exiliaron a centros de investigación ao estranxeiro: Rasetti á Universidade de Laval (Quebec), Segrè a Berkeley, Fermi á Universidade de Columbia, Pontecorvo a París, Majorana desaparecido e nunca máis visto etc. Só D'Agostino e Amaldi permaneceron en Italia; este segundo participou na reconstrución da investigación na posguerra e na creación do CERN.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Enrico Fermi e i ragazzi di via Panisperna Arquivado 20 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. no Museo de física da Universidade "La Sapienza"
Dous carneiros das Shetland, nunha feira agrícola en Dunblane.
A **ovella das Shetland** é unha raza de ovellas orixinaria das Illas Shetland, en Escocia.

Características
---------------

A ovella das Shetland é unha raza de cola curta, emparentada coa ovella de Finlandia, a Spelsau norueguesa, a islandesa ou a Romanov. É unha ovella pequena, unha das máis pequenas das británicas, pero resistente e adaptábel a condicións climáticas extremas, así como a dietas non demasiado esixentes. As femias non teñen cornos, pero os machos habitualmente si. Non teñen la na cara e as orellas son pequenas e dereitas. As patas son algo curtas, e a cola, tamén curta, ten forma de aleta, larga na base e bicuda na punta. As femias adultas pesan uns 35 kgs, mentres que os carneiros chegan aos 45 kgs.

Historia
--------

Esta raza, orixinaria das Illas Shetland, procede probabelmente de poboacións importadas polos ocupantes viquingos. Non é unha raza moi mellorada, e presenta baixos rendementos tanto na produción de carne como na de la.

Rendibilidade
-------------

A la que producen (entre quilo e quilo e medio cada ano) é suave, e con distintas cores: branca, gris, gris clara, *emsket* (gris azulado escuro), *shaela* (gris aceiro escuro), negra, parda, *mioget* (mel suave), *moorit* (mel), marrón escura... A la das ovellas das Shetland foi moi importante na economía das illas. A carne é saborosa, se ben non producen demasiados años por mor dos pastos cativos onde habitan. Cando se lles mellora a alimentación en explotacións controladas poden chegar a dous años por tempada.
O **Outono Fotográfico** é un festival fotográfico que se celebra en Ourense desde 1982.

Historia
--------

O festival botou a andar da man de Benito Losada, director da Casa da Xuventude de Ourense. A primeira edición presentaba catro exposicións de fotógrafos ourensáns, amais do primeiro concurso de fotografía para mozos, unha exposición bibliográfica, proxeccións de curtas con tema fotográfico e un curso teórico-práctico. Desde aquela primeira edición o Outono Fotográfico estivo presente todos os meses de novembro en Ourense, ampliando a súa presenza até chegar a toda Galicia, e fóra dela a Chaves e Barcelona.

Foi dirixido por Benito Losada ata a edición número 28. En 2011 celebrouse a 29 edición do Outono Fotográfico, xa sen a presenza do seu fundador, organizado esta vez por fotógrafos amigos de Benito e co apoio das salas e técnicos culturais habituais do Outono Fotográfico, asumindo a dirección Xosé Lois Vázquez.

En 2017 chegara a 36 edicións, programando 1.245 exposicións individuais, 740 colectivas, con obradoiros e traballos de máis de 6.000 fotógrafas e fotógrafos, internacionalizado a máis de 25 cidades de Galiza e Portugal.

Notas
-----

1. ↑  Salgado, Daniel (1 de agosto de 2018). "O Concello de Ourense deixa caer o Outono Fotográfico despois de 36 edicións". Sermos Galiza. Arquivado dende o orixinal o 02 de agosto de 2018. Consultado o 2 de agosto 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do Outono Fotográfico
***Outrage*** é un documental estadounidense do 2009 dirixido por Kirby Dick sobre presuntos políticos homosexuais que promoven lexislación contraria aos seus feitos sexuais.
Foi producido por Chain Camera con financiamento do Sundance Institute. Estreouse no Festival de Cinema de Tribeca o 24 de abril de 2009.

O documental inclúe, entre outros políticos, o gobernador de Florida, Charlie Crist, o congresista de California David Dreier, o antigo alcalde de Nova York, Ed Koch e o antigo congresista por Luisiana, Jim McCrery. Tamén inclúe entrevistas con Barney Frank, Jim McGreevey, Tammy Baldwin... 
Non escaravella en políticos que están no armario que non van contra os dereitos dos homosexuais.

Notas
-----

1. ↑  ""Outrage: Tribeca Doc Names Names"". Arquivado dende o orixinal o 22 de decembro de 2010. Consultado o 30 de xaneiro de 2011.
2. ↑  "Kirby Dick: Outrage". SuicideGirls.com. 7 de maio de 2009. Consultado o 30 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3271133
* Allmovie: v483298
* Box Office Mojo: outrage09
* FilmAffinity: 640437
* IMDb: tt1049400
* WorldCat
* LCCN: no2010014266
* LUMIERE: 34697
* Metacritic: outrage
* OFDb: 173117
* TMDb: 30312
* TVcom: outrage

 |
**Pedro Cifré Oliver**, nado en 1947 en Pollença, Illas Baleares, e un ex xogador internacional e adestrador de baloncesto español. Foi internacional absoluto con España en 3 ocasións.

Traxectoria
-----------

Pedro Cifré xogou en equipos da máxima categoría do baloncesto como o La Casera Lugo, o Estudiantes ou o Patronato Bilbao, así como do Sant Josep de Badalona, o Círcol Catòlic de Badalona, o Yanko, o Constancia, o Kollflex e o CB Alcudia, equipo co cal se retirou en 1987.

En 1966 foi seleccionado para participar coa selección española nos campionatos de Europa júnior. A mesma tempada (1966-67) xogou cinco partidos coa selección española B e tres coa selección absoluta. Como adestrador de baloncesto de base, levou ao colexio Sant Josep de Badalona a gañar o campionato do mundo escolar de baloncesto. Finalmente, regresou a Mallorca onde fundou a escola de baloncesto do Alcudia.

Notas
-----

1. ↑  "Mallorca, tierra de campeones" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de xuño de 2013. Consultado o 12 de abril de 2013.
Coordenadas: 41°53′18″N 12°29′13″L﻿ / ﻿41.88833, -12.48694

Mapa esquemático de Roma e os seus sete outeiros.
Plano do Palatino.
O **outeiro Palatino** (en latín: *Collis Palatium ou Mons Palatinus*; en italiano: *Palatino*) é o máis central dos sete outeiros de Roma e unha das partes máis antigas da cidade. Érguese 40 metros por enriba do Foro Romano, ó cal ten nun dos seus lados, tendo no outro o Circo Máximo.

No tempo de Octavio Augusto construíronse moitos pazos imperiais e por iso converteuse na orixe etimolóxica da verba *palacio*.

Notas
-----

1. ↑  *Diciopedia do século XXI*. 2007. p. 1551. ISBN 978-84-8288-942-9.
2. ↑  Palatine Hill. (2007). In Encyclopædia Britannica. Consultado o 25 de agosto de 2007, from Encyclopædia Britannica Online: britannica.com

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Outeiro Palatino***  |

### Ligazóns externas

* Fotos do Museo Palatino

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200642
* BRE: 2703655
* EBID: ID
* GEC: 0048445
* GeoNames: 3171655
* GND: 4262371-6
* LCCN: sh92006160
* NKC: xx0122858
* Pleiades: 971691208

 |
«PDP» redirixe aquí. Para o satélite artificial PDP, véxase Plasma Diagnostic Package.

O **Partido Demócrata Popular** foi un partido español de centro dereita, de inspiración democristiá, que se fundou en 1977 e que axiña quedou integrado na UCD, en 1982 antes das eleccións xerais os antigos dirixentes deixaron a UCD e refundaron o partido que se presentou ás eleccións en coalición con Alianza Popular.

Formou xunto a Alianza Popular e o Partido Liberal a Coalición Popular entre 1982 e 1986.

En 1986 o PDP rompeu os acordos con AP e o seu presidente Óscar Alzaga renunciou ao seu escano, presentouse en solitario ás eleccións municipais de 1987 conseguindo 319.519 votos e 1.520 concelleiros. Nas eleccións europeas tivo 170.866 votos. En 1989 dirixido por Javier Rupérez incorporouse ao Partido Popular.

Entre os seus principais dirixentes, ademais de Óscar Alzaga, atopábanse Jaime Mayor Oreja, Javier Arenas, José María Álvarez del Manzano e Jaime Ignacio del Burgo.

Notas
-----

1. ↑  Peter Matuschek (2004). *Christian Democratic Parties in Europe since the End of the Cold War', Leuven University Press, pág. 246*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q634372
* WorldCat
* VIAF: 262728946
* GEC: 0049159
* LCCN: n50082349

 |
O **Partido Constitucional** foi unha agrupación política que estivo activa na España de fins do século XIX.

Historia e características
--------------------------

Formouse en 1871, logo da escisión dos progresistas que seguiu á morte do xeneral Prim. A rama dereita do Partido Progresista e varios escindidos da Unión Liberal organizáronse baixo a xefatura do xeneral Serrano e de Sagasta.

O Partido Constitucional alternou no poder co Partido Radical durante o breve reinado de Amadeu I. Durante o ano 1874, o Partido Constitucional tivo ao seu cargo boa parte da responsabilidade do goberno.

En maio de 1875 o Partido Constitucional dividiuse: os conducidos por Manuel Alonso Martínez ofrecéronlle colaboración a Cánovas na elaboración do texto constitucional, mentres que o resto do partido seguiu defendendo a vixencia da Constitución de 1869, expresión das conquistas liberais do ano anterior.

En 1880, os constitucionais uníronse a algunhas destacadas personalidades políticas e formaron o Partido Liberal Fusionista, baixo o liderado de Sagasta.

Notas
-----

1. ↑  Avilés Farré, Juan; Elizalde Pérez-Grueso, María Dolores; Sueiro Seoane, Susana (2002). *Historia política de España, 1875-1939, Volumen 1*. Serie: Historia de España. Colección Fundamentos nº 193. Istmo. p. 51. ISBN 84-7090-320-9.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* El Partido Liberal en el siglo XIX
O **Partido Socialdemócrata e Laborista** (**SDLP**, en irlandés: **Páirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre**, en inglés: **Social Democratic and Labour Party**) é un dos dous grandes partidos nacionalistas de Irlanda do Norte. Durante a época coñecida como *The Troubles*, o SDLP foi o partido nacionalista máis votado no Norte de Irlanda, pero dende o alto el fogo do IRA Provisional, ten perdido votos en favor do seu principal rival político nacionalista, o Sinn Féin.

Durante o Conflito, o partido distinguiuse do Sinn Féin fundamentalmente polo seu rexeitamento á violencia para acadar as metas dos nacionalistas, namentres que o Sinn Féin máis ou menos xustificaba os métodos do IRA.

O SDLP está afiliado á Internacional Socialista. É tamén membro do Partido dos Socialistas Europeos. En liñas xerais, está unido ao británico Partido Laborista e se da por feito que ambos teñen un acordo electoral non escrito.

O partido actualmente está liderado por Mark Durkan. Ten 3 parlamentarios na Cámara dos Comúns e 18 membros na Asemblea de Irlanda do Norte

Ligazóns externas
-----------------

* Web do SDLP (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q175443
* WorldCat
* VIAF: 125945668
* EBID: ID
* GND: 4534252-0
* LCCN: nr94042021
* NKC: kn20010711407
* SUDOC: 034171088

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre Irlanda é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **Partido Socialista Popular** (**PSP**) foi un partido político chileno de esquerdas que existiu entre 1948 e 1957. Foi o resultado da división do Partido Socialista de Chile en 1948 pola votación e promulgación da Lei N° 8.987 de Defensa da Democracia na cal o PS se dividiu entre procomunista e anticomunistas.

A facción anticomunista (na cal estaban Bernardo Ibáñez, Óscar Schnake e Juan Bautista Rosseti) apoiaba a lei e a procomunista (encabezada por Raúl Ampuero e Eugenio González) rexeitábaa. O grupo anticomunista é expulsado pero logra que o Rexistro Electoral lles asigne o nome de Partido Socialista de Chile. Polo tanto, a facción dirixida por Ampuero adopta o nome de Partido Socialista Popular.

Apoian a candidatura presidencial en 1952 de Carlos Ibáñez del Campo. O argumento usado para apoiar a Ibáñez era que constituía un candidato con arrastre popular e que era necesario darlle desde dentro unha orientación verdadeiramente progresista. Ao asumir o novo goberno en novembro de 1952, o PSP obtén o Ministerio de Traballo, con Clodomiro Almeyda ao mando. Desde aí apóiase a fundación da Central Única de Traballadores en febreiro de 1953. En abril de 1953 Ibáñez reorganiza o seu gabinete ocupando o PSP os ministerios de Facenda (Felipe Herrera), Traballo (Enrique Monti) e Minería (Almeyda). A participación do PSP no goberno remata en outubro de 1953.

En 1956, xunto con outros partidos, forma a Fronte de Acción Popular (FRAP), a cal permite un achegamento co PS e leva ao Congreso da Unidade de 1957, que reunifica as dúas faccións importantes do socialismo chileno no Partido Socialista de Chile.

Resultados electorais
---------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Ano elección (total deputados)** | **Número de deputados** | **Votos deputados** | **Porcentaxe votos** |
| 1949 (147) | 6 | 23.248 | 4,9 |
| 1953 (147) | 20 | 68.218 | 8,8 |
| 1957 (147) | 5 | 55.004 | 6,3 |

Fonte Cruz-Coke 1984

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cruz-Coke, Ricardo. 1984. *Historia electoral de Chile. 1925-1973*. Editorial Jurídica de Chile. Santiago
* Fernández Abara, Joaquín. 2007. El Ibañismo (1937-1952). Un Caso de Populismo en la Política Chilena. Instituto de Historia. Pontificia Universidad Católica de Chile. Santiago.
* Fernández Abara, Joaquín. 2009. "Nacionalistas, antiliberales y reformistas. Las identidades de la militancia ibañista y su trayectoria hacia el populismo (1937-1952)", en Ulianova, Olga (Editora): Redes políticas y militancias. La historia política está de vuelta. IDEA-USACH/ Ariadna Editores.Santiago.
* Fuentes, Jordi y Lia Cortes. 1967. *Diccionario político de Chile*. Editorial Orbe. Santiago.
* Jobet, Julio César. 1971. *El Partido Socialista de Chile* Ediciones Prensa Latinoamericana. Santiago.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5858343
* WorldCat
* VIAF: 133688763
* ISNI: 0000 0001 0348 2453
* LCCN: no2010126259

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pedra (homónimos).
Pedra dos cadrís, Muxía
O termo **pedra** (do grego πέτρα, "pedra") emprégase na linguaxe común e tamén na cantería, arquitectura e enxeñaría para facer referencia a calquera material de orixe natural caracterizado por unha elevada consistencia.

Como materia prima, a pedra extráese xeralmente de canteiras, explotacións mineiras a ceo aberto, que derivaría en topónimos como Pedreira, Pedreiras, A Pedreira, As Pedreiras, Canteira, A Canteira ou A Canteirada.

O mesmo material pode recibir distinto nome se se considera *rocha* ou se se considera *pedra*. Así, por exemplo, en España os canteiros chamaron tradicionalmente *pedra berroqueña* ó que os xeólogos chaman granito.[]

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *pedra*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22731
* EBID: ID
* GEC: 0199984
* NDL: 00575576
* NKC: ph139036
* PSH: 10412

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Pedra fadada** é unha pedra lendaria da mitoloxía galego-portuguesa e das illas Británicas. Segundo ela, a *pedra* era a que Catelo escolleu como asento ou trono para administrar xustiza, ter audiencia cos seus vasalos e xulgar as causas da súa cidade en Hispania. "*E esta pedra vieram a ter como fadada, para perpetuar o seu nome escoto onde ela permanecesse*."

Segundo a lenda, Simon Brecho tería levado a pedra a Hibernia, despois o seu fillo Fergusio levouna a Escocia e máis tarde a Albión (hoxe Gran Bretaña pero neste caso, como noutros, é Inglaterra). Di así: "*A partir de entón, todos os reis de Escocia que sucederon a Ferguzio, o seu primeiro rei, sentáronse, na solemnidade da súa coroación, na pedra predestinada, fundando nesa superstición a estabilidade do seu reino*  "

Notas
-----

1. ↑  Nobiliarchia Portugueza, por Antonio de Villasso, ed. Villela, 1676, pg 50

Véxase tamén
------------

* Pedra de Scone

### Bibliografía

* *Nobiliarchia Portugueza*, por Antonio de Villasso, 1676
* Epitome de las historias portvgvesas: dividido en quatro partes, por Francisco Foppens, 1677, pág.s 349 e 350
* Tropheos y antiguedades de la imperial ciudad de Zaragoza y general historia suya, desde su fundacion ... hasta nuestros tiempos: primera parte ... : diuidida en dos estados, secular y eclesiastico ... por Luis López, ed. Sebastian de Cormellas, 1639, pág.s 224
* Catalogo e historia dos bispos do Porto, por Rodrigo da Cunha, ed. Rodriguez, 1742, nota 17 da prefacção prévia
Coordenadas: 42°34′37″N 8°59′05″O﻿ / ﻿42.576972222222, -8.9847222222222

A Pedra das Cabras.
A **pedra das Cabras** é un petróglifo situado no lugar de Figueirido (parroquia de Palmeira, concello de Ribeira), na comarca da Barbanza.

Descrición
----------

Os gravados foron feitos na Idade do Cobre (2200-1800 a.C.). O debuxo representa dous animais, quizais cabras, a un lado dun gran batólito. Cada animal ten seis patas, o que pode representar o movemento que teñen as figuras.

Galería de imaxes
-----------------

* 
*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pedra das Cabras Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Pedra das Cabras historia e fotos[*Ligazón morta*]
* CEIP de Palmeira

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 43°02′15.7″N 8°56′49″O﻿ / ﻿43.037694, -8.94694A **Pedra Vixía** é un monumento megalítico situado na parroquia de Lamas, no concello de Zas. Forma parte do Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte.

Descrición
----------

Esta anta atópase inserida nunha mámoa circular que mide arredor de 15 metros de diámetro. A estrutura está moi alterada e en moi malas condicións. Así, nove dos once esteos foron desprazados na década de 1950 por un veciño que aproveitou as pedras para a cimentación da súa vivenda. Semella que a cámara é de tipo poligonal tendente ao círculo e que o corredor de acceso mira cara ao leste. Conserva dous esteos na cuberta. O que fora a pedra cobertora concrétase nun bloque granítico rectangular que fica apoiado nun dos esteos da cámara, mide un metro e oitenta centímetros de alto por un metro e trinta de largo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carballo Arceo, Xulio (xullo de 2006). *Arqueoloxía de Galicia. Itinerarios polo pasado*. Nigra Trea. ISBN 84-95364-40-9.

### Outros artigos

* Megalitismo en Galicia
* Mámoa
* Lista de megálitos de Galicia

### Ligazóns externas

* 

* Pedra Vixía na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
O **Pedrabranca Futebol Clube** é un club brasileiro de fútbol, da cidade de Alvorada, no Estado de Río Grande do Sur. A antiga denominación do club era *RS Futebol*.

O club era unha sociedade do actual presidente do Pedrabranca e o ex xogador e ex-adestrador Paulo César Carpegiani. Actualmente o seu dono é o empresario Valdir de Oliveira Silveira, coñecido como *Foguinho*. Hoxe disputa a Segunda Divisão do Campeonato Gaúcho.

O equipo adquiriu certa importancia ao descubrir aos defensas Thiago Silva, do Paris Saint-Germain; Naldo, do VfL Wolfsburg; e o centrocampista Ederson, do Società Sportiva Lazio. Thiago Silva xoga na Selección de fútbol do Brasil onde é capitán.

O seu estadio é a Morada dos Quero-Queros, cunha capacidade para acoller a 2.000 espectadores. En 2012, o estadio foi vendido ao club do Sport Club Internacional, causando o peche da escola e do equipo xuvenil do Pedrabranca.

Clasificación da CBF
--------------------

Posición 191, con 15 puntos.

Clasificación feita pola Confederación Brasileira de Fútbol, que puntúa a tódolos equipos do Brasil [*cando?*].

Notas
-----

1. ↑  "Clubes do Rio Grande do Sul - Futebol Na Rede". Arquivado dende o orixinal o 16 de agosto de 2013. Consultado o 18 de decembro de 2014.
O **Palacio Real de Queluz** (en portugués: *Palácio Real de Queluz*), tamén coñecido como **Palacio Nacional de Queluz** é un palacio do século XVIII localizado na cidade de Queluz, no concello de Sintra, distrito de Lisboa. Un dos últimos grandes edificios en estilo rococó erguidos na Europa, o palacio foi construído como unha residencia de verán para Pedro de Bragança, que viría a ser máis tarde marido e rei consorte da súa sobriña, a raíña María I de Portugal.

A súa construción iniciouse no ano 1747, tendo como arquitecto a Mateus Vicente de Oliveira. Malia ser moito máis pequeno, é coñecido como o *Versalles portugués*. A partir de 1826, o palacio lentamente deixou de ser o favorito dos soberanos portugueses. En 1908 pasa a ser propiedade do estado. Despois dun grave incendio en 1934, o cal destruíu o seu interior, o palacio foi extensivamente restaurado, e hoxe en día atópase aberto ao público.

Dende 1910 está declarado Monumento Nacional.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do palacio Arquivado 06 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine. *(en portugués)*
Fachada do xardín, no Sur, e corpo de aloxamento de Sanssouci.
Pavillón central da fachada do xardín.
O **palacio de Sanssouci** (*Schloss Sanssouci* en alemán) é o antigo palacio de verán do rei de Prusia Frederico o Grande. Está situado en Brandeburgo, preto da cidade de Potsdam, a 26 km ao suroeste de Berlín. Colócase con frecuencia a Sanssouci entre os principais rivais do palacio de Versalles, a pesar de que Sanssouci foi realizado nun estilo rococó máis intimista e é máis pequeno que o pazo francés.

O pazo de Frederico é famoso polos numerosos templetes e por outras extravagancias do parque de Sanssouci, que arrodean o edificio.

Realizado por Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff entre 1745 e 1747, Sanssouci respondía á necesidade que tiña Frederico dunha residencia privada onde descansar, lonxe das solemnidades da corte berlinesa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q151330
* WorldCat
* VIAF: 142688186
* EBID: ID
* GEC: 0058848
* GeoNames: 6295638
* GND: 4132604-0
* LCCN: n50073247

 |
**Otto Paul Wenger**, nado en 1919 e finado o 25 de setembro de 1981, foi un numismático e comerciante de moedas suízo.

Traxectoria
-----------

Non foi ata os seus 30 anos, en 1949, cando Wenger se sentiu atraído pola numismática, logo da adquisición dun ás romano nun comercio en Basilea, coa que comezou a súa colección. En 1968, a explosión do interese pola prata en Alemaña e en Suíza motivou unha repentina afección polo coleccionismo, e Wenger aproveitou a ocasión para vender en 1970 a tenda de sombreiros familiar na que traballaba en Berna, recibida do seu pai, e establecer o seu propio comercio numismático.

Cando o grupo *Credit Suisse* abriu un departamento numismático na cidade, situado na Bundesplatz, esta entidade contratouno como numismático encargado e a partir de entón comezou a ser o responsable da redacción dos seus catálogos de poxas.

En 1954 incorporouse á Sociedade Suíza de Numismática, da que foi membro ata a súa morte, ocupando o cargo de secretario entre 1967 e 1975. Ademais, en 1979 encomendóuselle a secretaría do IX Congreso Internacional de Numismática, organizado pola Comisión Internacional de Numismática en Berna.

O seu coñecemento do mundo numismático motivouno a publicar unha boa cantidade de artigos divulgativos en diferentes medios, principalmente non numismáticos, así como media ducia de monografías, entre as que sobresae *Kleine Münzkunde* (1963). No momento do seu falecemento, Otto Paul Wenger estaba a traballar nun libro sobre as imaxes de plantas nas moedas.

Publicacións
------------

Estes son os traballos monográficos máis representativas dos publicados por Wenger ao longo da súa traxectoria:

* (1961). *Münzen aus dem antiken Griechenland*. National-Zeitung, Basilea.
* (1963). *Kleine Münzkunde*. Hallwag, Berna.
* (1971). *Antike Numismatik für Anfänger*. Hallwag, Berna. ISBN 9783444510595
* (1974). *Griechische Münzen*. Hallwag, Berna. ISBN 9783444510564
* (1975). *Römische Kaisermünzen*. Hallwag, Berna. ISBN 9783444510595
* (1978). *Einführung in die Numismatik*. Schweizerische Kreditanstalt, Zürich.

Premio Otto Paul Wenger
-----------------------

*Artigo principal**:* Premio Otto Paul Wenger.
Desde 1982, a Asociación de Numismáticos Profesionais Suízos outorga o premio Otto Paul Wenger (*Otto-Paul-Wenger-Preis*) a persoas e institucións en recoñecemento dos seus logros especiais ao servizo dos coleccionistas de moedas.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Cahn, H. A. (1981).
2. ↑  "Wenger, Otto Paul". *WorldCat Identities*.
3. ↑  "Otto Paul Wenger-Preis". *Numis Post* (*www.numis-online-ch*).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cahn, H. A. (1981). "Nachruf Otto P. Wenger*".* En *Schweizer Münzblätter*, 124. Novembro. Páxina 93.

### Outros artigos

* Premio Otto Paul Wenger

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1304732
* WorldCat
* VIAF: 30042116
* ISNI: 0000 0001 0962 6307
* LCCN: n89609181
* NTA: 205050492
* SUDOC: 172301920

 |
Unha filoxenia dos Dermaptera e grupos relacionados.
Os **Protelytroptera** constitúen unha orde extinguida de insectos que se cre que son un grupo troncal a partir do cal evolucionaron os modernos Dermaptera (cadelas de frade). Estes insectos, que lembran en aspecto aos modernos Blattodea (cascudas), coñécense desde o Permiano de Norteamérica, Europa e Australia, por fósiles que se caracterizan por ter ás anteriores modificadas como escudos protectores e un abano anal grande e desigual. Non se coñecen fósiles deste grupo no Triásico, cando tiveron lugar presumiblemente os cambios dos Protelytroptera aos Dermaptera.

Notas
-----

1. ↑  Fabian Haas. "Dermaptera — Earwigs". Tree of Life web project. Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2007. Consultado o 31 de xullo de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4047470
* MAG: 2776163027

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 4219090
* Fossilworks: 189433
* IRMNG: 11839

 |
O **Partido Socialista Unificado de Alemaña** (en alemán: *Sozialistische Einheitspartei Deutschlands*, *SED*) foi un partido político alemán. Gobernou a República Democrática Alemá dende a súa fundación o 7 de outubro de 1949 até as eleccións do 18 de marzo de 1990.

Historia
--------

O SED foi fundado en abril de 1946 mediante a unificación do Partido Comunista de Alemaña (KPD) e o Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD) na zona soviética de ocupación de Alemaña tras a segunda guerra mundial. O resultado foi a creación dun partido poderoso, con máis de 1.260.000 afiliados. En outubro dese mesmo ano celebráronse eleccións e a SED obtivo case o 50% dos votos en Alemaña Oriental. O SED formou seguidamente o *Fronte Nacional de Alemaña Democrática* coa *Mocidade Libre Alemá*, a Federación Alemá de Sindicatos Libres e as organizacións democristiás e liberais do Leste.

Carné de membro do SED.
Esta coalición unitaria, controlada na práctica polo SED, ocupou os escanos da Cámara do Pobo da RDA até as eleccións de 1990. A finais dos anos 1980, o Partido Socialista Unificado contaba con 2,8 millóns de militantes e exercía o control total da vida política do país. O seu secretario xeral era o primeiro gobernante da República e o seu diario, *Neues Deutschland* (*Nova Alemaña*), un dos máis lidos. Os seus secretarios xerais durante este período foron Wilhelm Pieck (1946-1950), Walter Ulbricht (1950-1971), Erich Honecker (1971-1989) e Egon Krenz (1989).

Tras a caída do Muro de Berlín en novembro de 1989 e o esborrallamento de tódalas estruturas de poder da República Democrática Alemá, a SEDE cambiou a súa denominación pola de Partido do Socialismo Democrático (PDS) e perdeu o 95% da militancia. En 2005 cambiou a súa denominación a Partido da Esquerda e obtivo os mellores resultados electorais desde 1989.

Sección de Berlín Oeste
-----------------------

Inicialmente, o SED tiña unha sección en Berlín Oeste, mais en 1962 esta sección converteuse nun partido autónomo chamado o Partido Socialista Unificado de Berlín Oeste (en alemán: *Sozialistische Einheitspartei Westberlins, SEW*).

Secretarios Xerais do Comité Central do SED
-------------------------------------------

Foron tamén coñecidos como "Primeiro Secretario" entre 1953 e 1976.

* Walter Ulbricht (xullo de 1950 - 3 de maio de 1971)
* Erich Honecker (3 de maio de 1971 - 18 de outubro de 1989)
* Egon Krenz (18 de outubro de 1989 - 3 de decembro de 1989)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Die Linke
* República Democrática Alemá
* Partido Comunista de Alemaña
* Partido Socialdemócrata de Alemaña

### Ligazóns externas

* Sozialistische Einheitspartei Deutschlands en Chronik der Wende *(en inglés)*
* RFE/RL East German Subject Files: Communist Party *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49750
* WorldCat
* VIAF: 140268441
* BNF: 11869029t
* BRE: 3639015
* EBID: ID
* GND: 2022204-X
* ISNI: 0000 0001 2175 3149
* LCCN: n79081417
* NKC: ko2004238820
* OL: OL134699A
* SUDOC: 026443678

 |
Non confundir con Partido Republicano Socialista Irlandés ou Partido Republicano Socialista (Irlanda).

O **Partido Socialista Republicano Irlandés** (en inglés: **Irish Republican Socialist Party, IRSP**) é un partido político de ideoloxía republicana e socialista. Como moitos outros partidos políticos en Irlanda, reclámase herdeiro do legado do revolucionario socialista James Connolly, quen fundou o Partido Republicano Socialista Irlandés en 1896 e foi executado logo do Alzamento de Pascua de 1916.

O IRSP foi fundado o 8 de decembro de 1974 por antigos membros do Movemento Republicano Oficial, socialistas independentes e sindicalistas liderados por Seamus Costello. Unha sección paramilitar, o Irish National Liberation Army, foi fundada no mesmo día, malia que a súa existencia tentou agocharse até que o INLA puidese operar con efectividade. Seamus Costello foi elixido como primeiro presidente do partido e como presidente do consello de dirección do INLA. Xuntos, o IRSP e o INLA refírense a eles mesmos como o Movemento Socialista Republicano Irlandés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2116865
* WorldCat
* VIAF: 152876413
* LCCN: nr91023299

 |
*Amblyopsis rosae*
Os **Percopsiformes** son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Paracantopterixios (Paracanthopterygii), propios de augas mariñas.

Características
---------------

A forma do corpo é parecida á das percas. As aletas pelvianas, cando existen, sitúanse por detrás das aletas pectorais, con 3 a 8 radios brandos; na aleta dorsal presenta espiñas pero normalmente débiles. Moitas especies con escamas ctenoides. Teñen seis fendeduras branquiais. Premaxilar non protráctil.

Clasificación
-------------

Divídense en dúas subordes e tres familias:

* Suborde Aphredoderoidei
	+ Familia Amblyopsidae (Bonaparte, 1846)
	+ Familia Aphredoderidae (Bonaparte, 1846)
* Suborde Percopsoidei
	+ Familia Percopsidae (Agassiz, 1850)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Percopsiformes*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Percopsiformes*** |

* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3899690
* EBID: ID
* MAG: 2781295886

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Percopsiformes
* BioLib: 15864
* EOL: 5180
* Fossilworks: 92072
* GBIF: 1310
* iNaturalist: 85536
* IRMNG: 12362
* ITIS: 164386
* NCBI: 81377
* uBio: 113915
* WoRMS: 154217

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pasítea.
*As Neridas*, de Gaston Bussière (1902)
Na mitoloxía grega, o nome **Pasítea**, aínda que é máis coñecido como o de unha das Cárites, ou as tres Grazas (a máis nova e fermosa delas), segundo Hesíodo era tamén o nome dunha das cincuenta Nereidas.

Funcións
--------

Pasítea era a encargada de todo o divino (a que chama ao ceo).

Cita
----

*Adorábles e divinas fillas naceron no ponto estéril de Nereo e Doris, a de rermosos cabelos, filla de Océano río perfecto: Ploto, Eucrante, Sao, Eudora, Tetis, Galene, Glauce, Cimótoe, Espeo, Toa, a amábel Halia, **Pasítea**, Erató, Eunice de rosados brazos, a graciosa Mélite, Eulímene, Ágave, Doto, Proto, Ferusa, Dinámene, Nesea, Acteea, Protomedea, Doris, Pánope, a fermosa Galatea, a encantadora Hipótoe, Hipónoe de rosados brazos, Cimódoce, que calma sen esforzo a ondada no sombrío ponto e os refachos dos ventos afuracanados xunto con Cimatolexe e Anfítrite, que calma facilente as ondas sobre o brumoso mar e os refachos de furiosos ventos, e Cimo, Éione, Halimede, a da bela coroa, a soridente Glaucónome, e Pontoporea, Leágora, a soridente Glaucónome, Pontoporea, Leágora, Evágora, Laomedea, Polínoe, Autónoe, Lisianasa, Evarne, de encantadora figura e beleza sen tacha, Psámate, de gracioso porte, a divina Menipe, Neso, Eupompa, Temisto, Prónoe e Nemertes, que ten a intelixencia do seu inmortal pai*.

Notas
-----

1. ↑  Pasítae en Eduardo Lozano Torres
(2013): *Diccionario de la mitología griega y romana*. Círculo de Lectores. ISBN 978-95-8757-246-9.
2. ↑  Juan Carrasquilla Amposta (2016): *Mitología Griega. Tomo III*. Cultiva Libros. ISBN 978-84-1684-992-5.
3. ↑  Las cincuenta Nereidas.
4. ↑  Hesíodo & *Teogonía*, pp. 249-250.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Nereidas
**Percival May Davson**, nado en Georgetown o 30 de setembro de 1877 e finado en Londres o 5 de decembro de 1959, foi un tenista e tirador de esgrima inglés, gañador dunha medalla olímpica.

Traxectoria
-----------

Davson xa xogaba torneos de tenis en Inglaterra en 1903. Competiu no Campionato de Wimbledon entre 1907 e 1926 logrando os seus mellores resultados nas edicións de 1914 e 1922 ao chegar a cuartos de final. En 1919 xogou na final da Copa Davis contra Francia, perdendo en catro sets o seu primeiro partido contra André Gobert pero foi decisiva a súa vitoria sobre William Laurentz para desfacer o empate que deu a vitoria a Gran Bretaña.

Davson tamén era un tirador de sona, participou nos Xogos Olímpicos de 1908 e nos de 1912, conseguindo nos primeiros a medalla de prata co equipo británico de espada.

Notas
-----

1. ↑  Perfil en tennisarchives.com *(en inglés)*
2. ↑  Web da Copa Davis *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1897082
* WorldCat
* VIAF: 316737791
* BNF: 16599543j
* ISNI: 0000 0004 5098 0502
* ATP: DE93
* ITF: 10003339
* Sports Reference: percival-davson-1

 |
O **paternalismo** é unha actitude que consiste en se comportar como un pai para outras persoas sobre as cales se exerce ou se tenta exercer unha autoridade. Esta actitude pode ser voluntaria ou involuntaria e inconsciente.

O termo utilízase en campos tales como a política, a moral ou a economía, falándose de paternalismo político, moral, económico etc.

A actitude paternalista ven a considerar aos adultos como nenos. Pódese dicir que un paternalista infantiliza a aqueles sobre os que exerce, ou procura exercer, unha autoridade. Pódese tamén dicir á inversa que é ao ser eles xa infantís o que suscita unha tendencia paternalista.

Nun sentido político concreto, o **paternalismo** é unha modalidade do autoritarismo, na que unha persoa exerce o poder sobre outra combinando decisións arbitrarias e inapelables, con elementos sentimentais e concesións graciosas. Nun sentido político máis amplo, o **paternalismo** é un sistema de relacións sociais e laborais, sostido por un conxunto de valores, doutrinas, políticas e normas fundadas nunha valoración positiva do patriarcado.

Para o Dereito constitucional, o Estado paternalista é aquel que limita a liberdade individual dos seus cidadáns en base a uns valores axiolóxicos que fundamentan a imposición estatal. Deste xeito, xustifícase a invasión da parcela correspondente á autonomía individual por parte da norma xurídica, baseándose na incapacidade ou non idoneidade dos cidadáns para tomar determinadas decisións que o Estado considera correctas.

A figura papal da Igrexa Católica ten tamén certas connotacións paternalistas, chamándoselle *Santo Pai*, acentuando así a supremacía, autonomía e soberanía desta institución.

Podemos atopar tamén unha referencia indirecta a este termo no ámbito legal, cando lemos no Código Civil español, no seu artigo 1903, a expresión *"bo pai de familia"*, cando se puntualiza a dilixencia coa que han observar aquelas persoas que responden da actuación doutras (ben sexa menores ou incapacitados)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alemany García, M.: *El concepto y la justificación del paternalismo*. Alacant, Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes, 2005. ISBN 84-689-3339-2 Publicado en liña *(en castelán)*.
* Centro de Estudios Constitucionales (1993), *Derecho, ética y política*, Madrid, 1993. páx. 361-377

### Outros artigos

* Autoritarismo
* Machismo
* Patriarcado
* Contractualismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q58434
* BNCF: 54199
* BNF: 11935655m
* BRE: 2323683
* EBID: ID
* FAST: 1054903
* GND: 4722160-4
* HDS: 016087
* JSTOR: paternalism
* LCCN: sh85098670
* MAG: 2679804
* NDL: 00670067
* SUDOC: 027279952

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D026706

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre política é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---