recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Iamkhad** (Yamkhad) foi un reino na rexión da cidade de Alepo, que se coñece polo menos desde o -1800, cando era rei dela Iarimlim, grazas aos arquivos de Mari.

O reino abrazaba Alepo, e os vasalos de Mukish (Alalakh), Niya e Amae.

Hattusilis I, rei hitita (sobre -1650 – -1620) entrou en Siria por Alalakh na metade do século –XVII, onde era rei Ammitaqu (que era vasalo de Ammurapi II de Alepo), cidade que foi destruída; Ursu foi atacada polos hititas e a cidade parece que tivo a axudado rei de Alepo, e outros. E volveu outras veces: a primeira contra a cidade hurrita de Hasu (Haššou), ao leste do Éufrates, que probabelmente era o reino coñecido en asirio como Reino de Mama, á que Ammurapi II fillo de Iarimlim III, enviou os seus xenerais Zukraše e Zaludi, con forzas para axudar á defensa da cidade, pero serían derrotadas por Hattusilis nas montañas Adalur (clásico Amanus) e cruzou o Éufrates e destruíu Hasu. Hattusilis morreu na loita contra Alepo, e o seu neto Mursilis I fixo unha expedición de desquite e ocupou Iamkhad, aínda que non demasiado tempo.

O rei Ilimilimma I tivo que recoñecer a soberanía do reino hurrita de Mitanni, pero ao cabo de pouco sublevouse e foi derrotado e a cidade de Khalap foi conquistada por Barattarna de Mittani. Idrimi, fillo de Ilimilimma, fíxose co poder en Alalakh uns sete anos despois e foi recoñecido por Mitanni.

O rei de Khalap, que gobernaba sobre o -1420, despois dunha vitoria hitita (Tudhaliyas II) sobre Mitanni, que axudara ao pretendente ao trono Muwa, fixo un tratado de alianza co rei hitita, pero Mitanni non tardou ao impoñer outra vez a súa soberanía. O mesmo Tudhaliyas II ou o seu sucesor Arnuwandas I conquistaron o país e convertérono en provincia.

Alepo xa non recuperou o seu anterior poder. Sobre o -1200 estableceuse unha dinastía aramea e finalmente desapareceu coa conquista asiria e babilónica.

Lista de reis
-------------

* Iarimlim I, c. -1800.
* Hammurabi I (Ammurapi I).
* Abbael I.
* Iarimlim II.
* Niqmiepu' I.
* Irkabtum.
* Iarimlim III.
* Hammurabi II (Ammurapi II), sobre -1635.
* algúns reis descoñecidos.
* Abbael II.
* Ilimilimma I (vasalo de Mitanni desde aproximadamente o -1500/-1480).
* Niqmiepu' II (vasalo de Mitanni).
* Ilimilimma II c. -1450 (vasalo de Mitanni).
* Descoñecidos (vasalos de Mitanni ata aproximadamente o -1400).
* ao Imperio Hitita, sobre -1400 - -1200.
* Telibinus (fillo de Suppiluliumas I, rei Hitita) sobre o -1350.
* Talmi-Sharruma, sobre o -1330.
* Rimisharina, antes do -1200.
* Aos arameos, sobre o -1200.
* A Asiria, sobre o -900.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dinastía Iamkhad.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q617218
* BRE: 4926673
* EBID: ID

 |
O **alutor** (*nəməlʔu*) é unha lingua da familia chukotko-kamchatka que se fala en Rusia  

ISO/DIS 639-3: alr

Distribución xeográfica
-----------------------

Fálase no nordeste da península de Kamchatka, no Distrito Nacional Coriaco, actualmente a maioría dos falantes viven na aldea de Vyvenka, hai dúas familias en Rekinniki e quedan falantes en Tilichiki e Tymlyt. Tradicionalmente os alutor propios vivían sedentarios na costa do Istmo de Kamchatka dedicados á caza de mamíferos mariños, os karaga vivían na costa oriental da Península de Kamchatka entre Timlati e Uka, os palana vivían na costa do mar de Okhotsk.

Falantes
--------

Entre 100 e 200 nun grupo étnico de 2000 ou entre 200 e 300 nun grupo étnico de 3000

Dialectos
---------

* Alutor
* Karaga
* Palana

Uso social
----------

Os falantes son bilingües co ruso, na súa maioría de idade avanzada como consecuencia da política iniciada en 1930 de concentración da poboación nunhas poucas vilas, mesturando falantes de diferentes dialectos no seo de comunidades multiétnicas, ademais a partir de 1950, e ata 1970, a maioría dos nenos foron escolarizados en internados fóra do seu territorio lingüístico levando a que a maioría perdera o uso activo da lingua. No ano 2008 os falantes máis novos teñen 40 anos

Escrita
-------

O alutor non se escribe, as autoridades e estudosos soviéticos consideraron o alutor un dialecto do coriaco ata a década de 1950, cando se estableceu como lingua separada, aínda que non se creou norma ningunha para a lingua e tan só se publicou algún artigo na prensa local. Tan só existe un autor en alutor, Kirill Kilpalin, de quen se publicou postumamente unha escolma de contos ao estilo tradicional en 1993.

Notas
-----

1. ↑  Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". *unesdoc.unesco.org*. Consultado o 11 de xullo de 2022.
2. ↑  Alutor en orixe referíase simplemente aos habitantes da vila de Aliut, ver: Endangered Languages of Indigenous Peoples of Siberia Arquivado 14 de xullo de 2006 en Wayback Machine.
3. ↑  James Stuart Olson et al. *An Ethnohistorical dictionary of the Russian and Soviet empires*. Greenwood Publishing Group, 1994, páxina 397
4. ↑  Ethnologue
5. ↑  Yukari Nagayama *Factors for Language Decline in the Russian Far East: A Case of the Alutor in Kamchatka* en *Acta Slavica Iaponica* 25/2008 pp 187-202
6. 1 2  Yukari Nagayama, *ob. cit.*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O alutor no Ethnologue (en inglés)
* Alutor no Red Book (en inglés)
* Guía bibliográfica (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28213
* AAT: 300387811
* BRE: 1816820
* EBID: ID
* ELCat: 947
* Ethnologue: alr
* Glottolog: alut1245
* WALS: alu

 |
| *Gyalideopsis chicaque* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Fungi |
| División: | *incertae sedis* |
| Filo: | Ascomycota |
| Clase: | Lecanoromycetes |
| Orde: | Ostropales |
| Familia: | Gomphillaceae |
| Xénero: | *Gyalideopsis* |
| Especie: | *Gyalideopsis chicaque* |

 |
| Nome binomial |
| *Gyalideopsis chicaque*Moncada & Lücking (2011) |

***Gyalideopsis chicaque*** é unha especie de lique da familia *Gomphillaceae*. Está presente a unha altitude de 2.300 metros na Cordilleira Oriental dos Andes de Colombia, e foi descrita por vez primeira por Bibiana Moncada e Robert Lücking en 2011.

Etimoloxía
----------

O epíteto da especie fai referencia ao Parque Natural Chicaque. O parque atópase a 30 minutos da capital colombiana, Bogotá. O nome Chicaque provén da lingua muisca, lingua do pobo homónimo que habitou a área antes da conquista española e quere dicir "a nosa loita".

Hábitat
-------

O lique só se coñece por unha colección única mais ben desenvolvida que se atopa nunha selva de montaña sobre solo compactado no Parque Natural Chicaque, Altiplano Cundiboyacense en San Antonio del Tequendama, no departamento de Cundinamarca.

Descrición
----------

*Gyalideopsis chicaque* caracterízase polos seus ascocarpos pequenos, amplamente sésiles, de cor marrón escuro que carecen de pruina e ascosporas moi pequenas e submuriformes. Non hai especies semellantes que medran na rocha ou no chan.

Notas
-----

1. 1 2 3  Lumbsch T, Ahti T, Altermann S, Arup U, Kärnefelt I, Thell A, et al. (2011). "One hundred new species of lichenized fungi: a signature of undiscovered global diversity" (PDF). *Phytotaxa* **18** (1): 1–127 (see p. 64).
2. ↑  Official website Chicaque
3. ↑  Chicaque reina en la niebla - El Tiempo

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Colombia*** |

### Outros artigos

* Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 19367762
* Fungorum: 517778
* GBIF: 7490376
* iNaturalist: 1173140
* MycoBank: 517778

 |
Jean Froissart
**Jean Froissart**, nado en Valenciennes contra 1337 e finado despois de 1404, foi un dos máis importantes cronistas da Francia medieval. As súas crónicas foron consideradas como a expresión máis importante do renacemento cabaleiresco que tivo lugar en Francia e Inglaterra durante o século XIV (á que Johan Huizinga chamou **O Outono da Idade Media**). É unha das fontes principais para a primeira metade da Guerra dos Cen Anos.

Traxectoria
-----------

O pouco que se sabe del provén das súas crónicas e poesías. Naceu en Valenciennes, condado de Hainaut. O seu pai fora pintor heráldico e comezou o oficio de comerciante, pero abandónao para entrar no clero. Con 24 anos, cunha carta de recomendación do rei da Bohemia tórnase poeta e, dalgunha maneira, historiador oficial da corte de Filipa de Hainaut, esposa de Eduardo III de Inglaterra. As memorias do tempo que pasa ao servizo de Filipa (1361-1369) mestúranse con outros feitos do que foi testemuña no primeiro libro das súas crónicas. A aproximación que fai ás fontes históricas e ao oficio de cronista, amósanos un historiador preocupado coa súa metodoloxía.

Viaxa por toda a Gran Bretaña e por Francia, Flandres e a Penísula Ibérica, recollendo materiais de primeira man para as súas Crónicas. Asiste en Milán ao matrimonio do fillo de Filipa Leonel de Antuerpen, coa filla de Galeazzo Visconti, a que tamén presenciaran outros autores que marcarán a época: Chaucer e Petrarca.

Despois da publicación do primeiro libro e da morte de Filipa, ira beneficiar da protección da duquesa Juana de Brabante. Foi recompensado co beneficio eclesiástico de Lestines, poboación próxima de Binche. Froissart chegou a ser cóengo de Chimay, o que lle permitiu novas viaxes para acumular máis material de traballo ao estar libre de preocupacións financeiras.

En 1395, volveu a Inglaterra, e móstrase decepcionado coas mudanzas que observa interpretándoos coma o fin da cabalaría. Descoñécense a data e as circunstancias da súa morte, parece que faleceu en Santa Monegunda de Chimay.

O músico inglés Edward Elgar compuxo unha abertura titulada *Froissart*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q315000
* WorldCat
* VIAF: 100178580
* ARLIMA: 67
* BAV: ADV10159595
* BLBNB: 000182941
* BMT: 28006
* BNF: 11903661f
* BRE: 4724598
* CANTIC: a1121188x
* CERL: cnp00394823
* CiNii: DA01078706
* DeutscheBio: 118536370
* EBID: ID
* FAST: 7683
* GEC: 0028339
* GND: 118536370
* Gutenberg: 5170
* IBDB: 111692
* ICCU: RAVV058056
* Isidore: froissart\_jean\_auteur\_du\_texte
* ISNI: 0000 0001 1821 9033
* LCCN: n50023448
* MusicBrainz: ID
* NKC: skuk0000436
* NLA: 35105465
* NLG: 147681
* NPG: mp87207
* NTA: 069354677
* ODNB: 50195
* OL: OL257152A
* openMLOL: 48552
* PTBNP: 43556
* SELIBR: 187596
* SUDOC: 026875896
* Treccani: jean-froissart

 |
***Iacobus Magnus*** é un álbum do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 1994 entre Galiza e Inglaterra, nos Estudios Cormorán polo técnico X. M. Tasende e nos estudios Abbey Road (Londres). É o primeiro traballo de Milladoiro con orquestra, sendo o resultado unha suite orquestral en sete movementos composta, arranxada e orquestrada por Milladoiro e por encargo do Consorcio da Cidade de Santiago de Compostela, como conmemoración do Ano Xubileu. Tódolos temas foron compostos baixo o canon da música tradicional.

Lista de cancións
-----------------

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Pórtico"   |   |
| 2. | "Un longo camiño branco"   |   |
| 3. | "¿Onde vai aquel romeiro?"   |   |
| 4. | "Per Loca marítima"   |   |
| 5. | "No primeiro Milladoiro"   |   |
| 6. | "A noite estrelecida"   |   |
| 7. | "No cabo da viaxe"   |   |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do grupo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25508246
* Discogs: 1469526
* MusicBrainz: ID

 |
**Jorge Manrique**, nado en Paredes de Nava, Palencia, cara ao ano 1440 e finado en Castillo de Garcimuñoz, Cuenca, no 1479, foi un poeta español. Debe a súa sona ao poema *Coplas por la muerte de su padre*.

Traxectoria
-----------

Membro dunha das familias nobres máis vellas de Castela, foi fillo de Rodrigo Manrique, mestre da orde de Santiago, e sobriño do tamén poeta Gómez Manrique. Compaxinou a súa actividade poética coa bélica, seguindo a tradición familiar. Combateu activamente nas guerras libradas polos partidarios de Xoana a Beltranexa e os de Isabel a Católica pola sucesión ao trono de Castela, tomando partido pola última. Precisamente nesta contenda, no transcurso dunha acción militar na batalla de Uclés (concretamente a toma do castelo de Garcimuñoz), foi ferido mortalmente, falecendo pouco despois.

### Poesía

A súa produción poética menor, reunida nun *Cancionero*, está composta por unhas 50 cancións nas que cultiva a arte real, poemas amorosos orixinarios da Provenza, xunto con outras composicións de mofa e algunhas doutrinais.

Pero, sen dúbida, foron as *Coplas por la muerte de su padre*, de temática ben distinta, as que consagraron a Jorge Manrique como un dos principais poetas medievais en lingua castelá. Escritas en coplas de *pé quebrado* (doce versos, dos cales, 1º e 2º, 4º e 5º, 7º e 8º, son octosílabos, e 3º, 6º, 9º e 12º, tetrasílabos), constitúen unha elexía na cal se poden distinguir dúas partes fundamentais. Na primeira realiza unha reflexión sobre a morte en sentido universal, para logo facer o eloxio fúnebre do seu pai. En total, son 43 coplas nas que o autor condensa os principios fundamentais da filosofía cristiá, cun estilo que, apartándose dos tópicos macabros habituais na época, acada unha intensa fondura emotiva. Foxe ademais de todo exceso erudito ou retórico; pola contra, a sobriedade expresiva e a linguaxe sinxela que emprega fan deste poema unha obra doada de comprender, o que acentúa o seu carácter universal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Coplas por la muerte de su padre* (1983). Ed. Castalia.
* Lázaro, F. e Tusón, V. (1988). *Literatura Española 2º BUP*. Ed. Anaya

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Jorge Manrique*** |

* Biografía *(en castelán)*
* Info sobre o poeta *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q389233
* WorldCat
* VIAF: 51692805
* BAV: ADV10901698
* BNE: XX1021804
* BNF: 11914308m
* BRE: 2183361
* CERL: cnp00400081
* CiNii: DA04844536
* DBE: jorge-manrique
* DeutscheBio: 11878160X
* Discogs: 1436618
* EBID: ID
* FAST: 37774
* GEC: 0039841
* GND: 11878160X
* Gutenberg: 45266
* ICCU: CFIV055774
* ISNI: 0000 0001 0900 2174
* LCCN: n79066679
* LibriVox: 9978
* MusicBrainz: ID
* NDL: 01241187
* NKC: jn19990005370
* NTA: 068639279
* OL: OL122820A
* PTBNP: 71074
* SNAC: w6hh7w93
* SUDOC: 027006484

 |
| Rarotonga |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
| Fotografía de satélite da illa de Rarotonga |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Illas Cook |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2006) | 14.153 hab. |
| Superficie | 67,1 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 21°0′S 160°0′O﻿ / ﻿-21.000, -160.000 |
| Maior Altura | 653 m. Te Manga |
|  |
| Localización |
| Localización |
|

**Rarotonga** é a illa máis poboada das Illas Cook, ten 9.500 habitantes. 

A illa alberga os edificios do parlamento das Illas Cook e o Aeroporto Internacional de Rarotonga. Debido a que Rarotonga é a illa máis poboada, en ocasións fálase dos insulares como rarotonganos, aínda que poden provir dalgunha das outras 15 illas, como Aitutaki ou Mangaia. 

Rarotonga elévase 4.500 metros desde o fondo oceánico. O perímetro da illa mide uns 32 km. A aproximadamente 4.000 metros de profundidade, o volcán ten como 50 km de diámetro. O punto da illa a maior elevación sobre o nivel do mar atópase a 658 metros. 

O principal núcleo de poboación da illa, coñecido como Avarua, é o centro administrativo das Illas Cook. 

* Vista da praia de RarotongaVista da praia de Rarotonga
* Escena típica ao longo do Tapu Ara (rúa principal) en Rarotonga.Escena típica ao longo do Tapu Ara (rúa principal) en Rarotonga.
* Rarotonga, MontañaRarotonga, Montaña
* Mirando cara ás montañas desde Muri Beach.Mirando cara ás montañas desde Muri Beach.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q471793
* WorldCat
* VIAF: 151297573
* EBID: ID
* GEC: 0520393
* GeoNames: 4035552
* GND: 4116910-4
* LCCN: n82150382
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge445886
* OSM: 7887110
* SELIBR: 157729

 |
**Iabotabek** é a área metropolitana de Iacarta , tamén chamada **Grande Iacarta**, recibe o nome de Iabotabek polas letras iniciais das maiores cidades e provincias (kabupaten) que o compoñen: Iacarta, Bogor, Tangerang e Bekasi, ás que habería que engadir Depok, cidade de gran crecemento nos últimos anos e as provincias de Karawang e Purwakarta cara ao leste da capital.

A illa de Xava, onde se asenta a gran metrópole, é unha das rexións do mundo máis densamente poboadas polo que as proxeccións do propio goberno de Indonesia estiman 32 millóns de habitantes no 2016[]. Mesmo máis de se considerar a futura conurbación coa área metropolitana de Bandung ao sur.

Grande Iakarta (2001): 19 900 000

* Iacarta 8 500 000
* Tangerang 1 450 000
* Depok 1 000 000
* Bekasi 1 400 000
* Tangerang Kabupaten 1 800 000
* Bogor Kabupaten 1 400 000
* Bogor 800.000
* Bekasi Kabupaten 1 500 000
* Karawang Kabupaten 1 400 000
* Purwakarta Kabupaten 650.000

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia de Iacarta

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1015978
* GND: 4606936-7
* NKC: ge998391

 |
**Jos Wuytack**, nado en Gante (Bélxica) o 23 de marzo de 1935, é un músico e pedagogo belga.

Traxectoria
-----------

Logo de completar os seus estudos musicais comezou a adicarse plénamente á Pedagoxía Musical Activa, baseada nos principios de Carl Orff (de quen foi discípulo e amigo e quen recoñeceu a autoridade mundial de Wuytack para a difusión da súa pedagoxía).

Wuytack foi titular no Instituto Lemmens, Centro Universitario de Lovaina (Bélxica), sendo na actualidade profesor emérito. Tamén impartiu clases no Instituto Superior de Música de Namur (Bélxica), Conservatorio de Tilburg (Países Baixos), Instituto Musical de métodos Activos de Lión (Francia) e Universidade de California (Estados Unidos). Así mesmo impartiu numerosos cursos destinados a alumnos, profesores, monitores e melómanos arredor de todo o mundo.

En 1996 foille concedida a Medalla de Ouro da Fundación Orff de Múnic en recoñecemento dos seus méritos científicos e pedagóxicos.

Libros e gravacións
-------------------

Jos Wuytack é o autor de numerosas obras musicais infantís e dunha vasta obra vocal e instrumental para coro instrumental Orff, frauta doce, percusión e orquestra sinfónica, parte da cal está editada. Hai unha gravación de 10 discos: *Musica Poetica* publicados orixinalmente polo selo Harmonia Mundi e difundidos na actualidade pola asociación Carl Orff France.

Wuytack é tamén autor de varios libros e artigos sobre educación musical publicados en diversos países. As súas cancións con xestos para nenos foron editadas en seis idiomas.

A súa achega máis orixinal á pedagoxía musical moderna, o sistema de Audición Musical Activa, destinado ao ensino da apreciación da música, está baseado na metodoloxía do musicograma, e foi editada en neerlandés (1972), francés (1974), portugués (1995) e castelán (1996).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Schulwerk

### Ligazóns externas

* Sitio web da Associação Wuytack de Pedagogia Musical *(en portugués)* *(en castelán)* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3183972
* WorldCat
* VIAF: 117527848
* BNF: 13555309m
* GND: 1117813568
* ISNI: 0000 0000 8186 6754
* LCCN: no93015320
* MusicBrainz: ID
* NTA: 070871035
* PTBNP: 110458
* SUDOC: 067035124

 |
**Hiroko Oyamada**, 小山田 浩子, *Oyamada Hiroko*, nada en Hiroshima o 2 de novembro de 1983, é unha escritora xaponesa. Gañou o Premio Shincho para escritores noveis, o Premio Oda Sakunosuke e o Premio Akutagawa.

Traxectoria
-----------

Naceu en Hiroshima e permaneceu alí durante a súa etapa escolar, até se graduar pola Universidade de Hiroshima en Literatura Xaponesa. Tras a súa graduación, Oyamada cambiou de traballo tres veces en cinco anos, unha experiencia que lle serviu de inspiración para a súa primeira obra, "Kōjō" (Fábrica), que recibiu o Premio Shincho para escritores noveis en 2010. Despois de publicar a súa primeira obra, Oyamada pasou a traballar a tempo parcial nunha revista local, mais deixou o seu posto tras casar cun compañeiro de traballo.

En 2013, gañou o 30º Premio Oda Sakunosuke por unha colección de relatos que tiñan a "Kōjō" como historia principal. Nese mesmo ano, Oyamada publica na revista literaria Shinchō unha novela curta titulada *Ana* (Buraco) sobre unha muller que cae dentro dun buraco. A obra *Ana* foi galardoada co 150º Premio Akutagawa. Unha integrante do xurado, a autora Hiromi Kawakami, eloxiou a habilidade de Oyamada para escribir sobre "fantasía nunha contorna realista". En 2018 foi publicado o terceiro libro de Oyamada, unha colección de relatos titulada Niwa (Xardín) baixo a editorial Shinchosha.

Unha edición en inglés de Kōjō, traducida por David Boyd, publicouse baixo o título *The Factory* en 2019, pola editorial New Directions Publishing.

Citou a Franz Kafka e a Mario Vargas Llosa como os seus referentes literarios.

Vida persoal
------------

Vive en Hiroshima, co seu marido e filla.

Recoñecementos
--------------

* 2010: Premio Shincho para escritores noveis (42º)
* 2013: Premio Oda Sakunosuke (30º)
* 2014: Premio Akutagawa (150º, 2º semestre de 2013)

Obras
-----

En xaponés
* *Kōjō* (*Fábrica*), Shinchosha, 2013, ISBN 9784103336419
* *Ana* (*Buraco*), Shinchosha, 2014,
* *Niwa* (*Xardín*), Shinchosha, 2018,

Traducións ao inglés
* "Spider Lilies", trad. Juliet Winters Carpenter, *Granta* 127, 2014
* "The Factory", trad. David Boyd, New Directions, 2019.

Notas
-----

1. ↑  "小山田浩子さん「頭真っ白、ふわふわしてる」電話で" (en xaponés). 16 de xaneiro de 2014. Arquivado dende o orixinal o 21 de novembro de 2019. Consultado o 13 de xullo de 2018.
2. ↑  "【第42回新潮新人賞　受賞者インタビュー】" (en xaponés). Shinchosha. 1 de novembro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 02 de xaneiro de 2011. Consultado o 13 de xullo de 2018.
3. ↑  "これまでの織田作之助賞受賞作一覧 1984～2013 年" (PDF) (en xaponés). Consultado o 13 de xullo de 2018.
4. ↑  "芥川賞受賞者一覧" (en xaponés). 日本文学振興会. 1 de xaneiro de 2018. Consultado o 7 de xullo de 2018.
5. ↑  Oyamada, Hiroko (24 de abril de 2014). "Spider Lilies". Consultado o 13 de xullo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16265091
* WorldCat
* VIAF: 299605875
* BIBSYS: 1592544502690
* BNF: 17944592b
* CiNii: DA17903922
* GND: 1089681747
* ISNI: 0000 0004 0320 4885
* LCCN: no2014033987
* NDL: 001134016
* NTA: 38384861X
* SUDOC: 254143385

 |
**Isolina Muíños Búa**, nada en Pontevedra en xaneiro de 1886 e finada no mesmo concello o 29 de setembro de 1944, foi unha mestra e escritora galega.

Traxectoria
-----------

Filla de Antonio Muíños Malvar. Estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Despois foi auxiliar da Sección de Letras na Escola de Pontevedra. Nese centro impartiu diversas materias, Metodoloxía da Historia, Cuestións económicas e sociais e Nocións de Xeografía. Publicou *Atlas de Geografía General y regional para ejercicios prácticos en las Escuelas Normales* (1914). Colaborou en *El Progreso* dende 1917. En 1920 tiña en preparación outros traballos: *Concepto del profesorado por concurso y por oposición* e *Opinión sobre el tratamiento en el aula del adulto y del niño*.

Obras
-----

* *Atlas de Geografía general y regional para ejercicios prácticos en las Escuelas Normales*, 1914.

Vida persoal
------------

Casou con Cándido Barros Martínez e foi nai de Emilia, Josefa, Fernando, Olga, Jaime e Julio Barros Muíños (que emigrou a Venezuela). O seu irmán Eduardo Muíños Búa foi fusilado polos franquistas en 1936 .

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **III**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 13.
* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. p. 292. ISBN 978-84-8341-146-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q66018561
* BNE: XX1373990

 |
Mapa chinés de 1763 que segundo o seu autor (anónimo) está baseado nun mapa de 1418, e motivo entre outros da controversia xurdida.
A **Hipótese de 1421** é unha recente e controvertida hipótese elaborada en 2002 polo mariño británico xa retirado Gavin Menzies quen suxire que o mariño chinés Zheng He circunnavegou o planeta e descubriu América a principios do século XV, moito antes das viaxes de Cristovo Colón e de Fernando de Magalláns. Porén esta hipótese non está demostrada e carece de credibilidade entre os historiadores posto que non son máis ca especulacións.

Bases da teoría
---------------

Esta hipótese baséase en que no século XV a arquitectura naval chinesa era a máis avanzada do mundo. Os xuncos eran moito máis grandes e resistentes cós barcos europeos e contaban xa con avances técnicos descoñecidos en occidente, como o temón fenestrado ou os tabiques dunha embarcación para impedir o afundimento.

Entre as probas que aporta Menzies está unha escultura chinesa da Dinastía Ming atopada en Kenya e exemplares de porcelana atopados en lugares como Perú ou California..

### O mapa

En xaneiro de 2006, The Economist e BBC News publicaron artigos centrados na exposición dun mapa chinés de navegación no cal aparecen detalladas descricións dos nativos americanos e australianos. Este mapa esta datado en 1763 e supostamente é unha copia doutro feito en 1418. Gavin Menzies afirma que este mapa demostra a hipótese de que Zheng He navegou por América e Australia. Os críticos apuntan que o mapa, no caso de ser autentico, parecese máis a unha creación recente baseada nun mapa europeo do século XVIII.

Na cultura popular
------------------

No videoxogo Age of Empires III: The Asian Dynasties a historia que se desenvolve ao longo da campaña chinesa está baseada nesta hipótese.

Notas
-----

1. ↑  1421

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Zheng He

### Ligazóns externas

* The 1421 myth exposed (en inglés)
Bernstoff en 1908.
**Johann Heinrich Graf von Bernstorff**, nado en Londres o 14 de novembro de 1862 e finado en Genf, Suíza, o 6 de outubro de 1939, foi un político e diplomático alemán.

Traxectoria
-----------

Fillo do embaixador Prusiano no Reino Unido Albrecht von Bernstorff viviu en Londres ata os 11 anos. Iniciou a súa actividade diplomática traballando para as embaixadas alemás en Belgrado (1892-94), San Petersburgo (1895-97), Londres (1902-06) e O Cairo (1906-08). Posteriormente, foi embaixador en Estados Unidos e México de 1908 a 1914. Durante a primeira guerra mundial participou en diversas actividades de intelixencia e sabotaxes nos Estados Unidos.

Membro fundador do Partido Democrático Alemán, foi deputado no Reichstag de 1921 a 1928. Explicitamente mencionado por Adolf Hitler como un dos culpables do *colapso de Alemaña*, deixou o país en 1933 tras a suba dos nazis ao poder, con destino a Suíza, onde residiu os últimos 6 anos da súa vida.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Johann Heinrich von Bernstorff Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* *My three years in America*, libro de Johann H. von Bernstoff. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215939
* WorldCat
* VIAF: 37710036
* BNF: 12461075h
* DeutscheBio: 118656562
* Dodis: P37081
* EBID: ID
* FAST: 234340
* GND: 118656562
* Gutenberg: 34866
* HDS: 028013
* ISNI: 0000 0001 0888 9885
* LCCN: n88026618
* NTA: 074699474
* OL: OL2579823A
* openMLOL: 174166
* SNAC: w63b60qw
* SUDOC: 07352297X
* WikiTree: Von\_Bernstorff-62

 |
**Hiram Bingham II**, nado en Honolulu o 16 de agosto de 1831 e finado en Baltimore o 25 de outubro de 1908, foi un misioneiro protestante en Hawai e nas illas Gilbert.

Traxectoria
-----------

Bingham era o sexto fillo do misioneiro Hiram Bingham I (1789–1869) e Sybil Moseley Bingham (1792–1848). Con dez anos, en 1840, seus pais enviárono aos Estados Unidos coas súas irmás Elizabeth Kaahumanu (1829–1899) e Lydia Bingham (1834–1915) para ir á escola. Estudou en Williston Seminary en Easthampton, Massachusetts e graduouse na Universidade Yale en 1853.

Bingham ordenouse ministro congregacionalista en New Haven, Connecticut o 9 de novembro de 1856. Tras casar a parella realizou a viaxe a Hawai e chegaron a Honolulu o 24 de abril de 1857 predicando o cristianismo enre os hawaianos e mais en varias comunidades das illas do océano Pacífico.

En 1865 volveu brevemente aos Estados Unidos e tras regresar foi ás illas Marquesas, pasou por Micronesia para se instalar en Honolulu en 1868. Bingham foi o primeiro en traducir a Biblia ao kiribiatiano, coa axuda de Moses Kaure, e nesa lingua escribiu varios libros de himnos, esexese e dicionarios, creando a lingua literaria kiribatiana.

Notas
-----

1. ↑  John Garrett (1993) *Footsteps in the Sea: Christianity in Oceania to World War II* Institute of Pacific Studies, p. 266
2. ↑  Charles W. Forman (1992) *Island Churches: Challenge and Change* Institute of Pacific Studies, p. 75

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hiram Bingham II Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5769048
* WorldCat
* VIAF: 67298952
* FAST: 252456
* GND: 120498952
* ISNI: 0000 0000 4731 7284
* LCCN: nr89007128
* NTA: 241467446
* OBP: ID
* OL: OL2252797A
* SNAC: w676644s
* WikiTree: Bingham-1282

 |
Coordenadas: 40°41′54″N 74°02′28″O﻿ / ﻿40.69833, -74.04111

Illa Ellis en Nova Jersey  
Illa EllisIlla EllisLocalización da illa Ellis no estado de Nova Jersey
A **illa Ellis** é unha illa situada na foz do río Hudson e a menos dun quilómetro de distancia da illa da Liberdade, que acolle a Estatua da Liberdade.

### Historia

Vídeo de inmigrantes chegando á illa Ellis.É principalmente coñecida por ser, durante a primeira metade do século XX, a principal entrada dos inmigrantes que chegaban ós Estados Unidos de América. Os servizos de inmigración do país funcionaron na illa dende o 1 de xaneiro de 1892 até o 12 de novembro de 1954.

### Administración

A illa é administrada polo goberno federal e forma parte do monumento nacional da Estatua da Liberdade, baixo a xurisdición do Servizo Nacional de Parques e tamén acolle un museo. Territorialmente, é compartida entre as cidades de Nova York no estado de Nova York e Jersey City en Nova Jersey. A illa Ellis tamén foi suxeito dunha querela de fronteira entre os dous estados americanos.

### Superficie

Segundo a oficina de estatísticas dos Estados Unidos, a illa ten unha superficie oficial de 129619 m², sendo a maior parte dela creada de xeito artificial. A porción natural da illa, que se atopa no territorio da cidade de Nova York, ten 21458 m² e está completamente arrodeada pola parte artificial. Porén, máis do 83 % da superficie da illa atópanse en territorio da cidade de Jersey.

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Estados Unidos de América*** |

1. ↑  "Proclamation 3656—Adding Ellis Island to the Statue of Liberty National Monument". *www.presidency.ucsb.edu; The American Presidency Project*. Consultado o 2023-01-29.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Ellis Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da Illa Ellis *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202175
* WorldCat
* VIAF: 244660226
* BNF: 119451543
* EBID: ID
* FAST: 1310628
* GeoNames: 5097612
* GND: 4274979-7
* GNIS: 876159
* Google Maps: 14677968992087471357
* LCCN: sh88007294
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge307711
* NPCA: ellis-island-national-monument
* NPF: ellis-island-national-monument
* SNAC: w6tv5f5d
* SUDOC: 027401499
* TGN: 7014105

 |
Pantalón vaqueiro ou jeans
Os ***jeans*** (pronunciado ['jins], **pantalóns vaqueiros** ou simplemente **vaqueiro**, son un tipo de pantalón feito cun tecido de algodón bastante resistente chamado denim. Orixinalmente esta era unha peza de traballo, pero a partir da década de 1950 empezáronse a impoñer como peza xuvenil.

Cultura
-------

Na súa orixe, os pantalóns vaqueiros, pola súa resistencia, usábanos os traballadores manuais, sobre todo en traballos forzosos como os mineiros, ou agricultores de principios do século XX. Nos Estados Unidos na década de 1950, as mozas e adolescentes empezaron a poñerse vaqueiros como forma sutil de protesta contra o conformismo. O feito considerouse unha provocación; por exemplo nalgúns cines non se permitía entrar ao que levase vaqueiros. Na década de 1960, os vaqueiros gañaron aceptación e para a década de 1970 convertéronse nun artigo corrente nos EUA, polo menos para vestir informalmente. A súa aceptación seguiu crecendo ata o punto en que agora forma parte do fondo de armario, e como media cada estadounidense posúe sete pares.

As modas foron impoñendo diversos cortes de pantalón, coa cintura máis ou menos alta, coas perneiras axustadas (en España chamáronse *de cabicha*), rectas ou *acampanadas* (ou de *pata de elefante*). Outras tendencias afectaron ao grado de decoloración do pantalón e ata ao seu integridade: os pantalóns rotos ou feitos farrapos estiveron de moda.

Fabricantes
-----------

Aínda que a marca de pantalóns vaqueiros por excelencia é Levi's, outros fabricantes clásicos de vaqueiros foron Lee e Wrangler, en México Furor e en España estaba Lois. Todas marcas moi populares nos 70s. Na actualidade hai moitas marcas especializadas en vaqueiros e ata as marcas máis exclusivas fan vaqueiros caros como é o caso de Diesel e G-Star Raw. Levi's fai referencia a "Òscar Levi Strauss". Actualmente é unha tenda moi famosa por todo o mundo.

Curiosidade legal
-----------------

O 10 de febreiro de 1999 a Corte Suprema de Apelación Italiana en Roma absolveu a un reo de violación, argumentando que os pantalóns vaqueiros non se poden quitar sen consentimento do que os leva.

O 28 de novembro de 2001, a Corte Suprema de Casación revogou a sentenza anterior, condenando ao reo e establecendo que levar vaqueiros non exclúe unha violación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83363
* AAT: 300209918
* BNCF: 60315
* BNF: 12049461r
* EBID: ID
* FAST: 982237
* GEC: 0213665
* GND: 4162724-6
* JSTOR: jeans
* LCCN: sh85069857
* NDL: 00576907
* NKC: ph1060149

 |

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *vaqueiro*.
**Izquierda Unida Los Verdes-Convocatoria por Andalucía** (IULV-CA) (en galego: *Esquerda Unida Os Verdes-Convocatoria por Andalucía* ; *EUOV-CA*) é unha federación do movemento político e social español Esquerda Unida en Andalucía.

Nas eleccións autonómicas de 2012 obtivo 12 deputados no Parlamento de Andalucía. En xuño de 2013, tras a celebración da súa XIX Asemblea, Antonio Maíllo foi elixido coordinador xeral. En 2013 contaba con 10.000 militantes.

Historia
--------

IULV-CA nace en 1984 baixo o nome de Convocatoria por Andalucía, tras un proceso de apertura posto en marcha polo PCA a través do *Manifiesto de las Amapolas* (*Manifesto das Papoulas*) que formulaba a construción dun programa alternativo para transformar Andalucía.

### Partidos creadores

* Convocatoria por Andalucía
* Partido Comunista de Andalucía (PCA)
* Colectivo de Unidad de los Trabajadores-Bloque Andaluz de Izquierdas (CUT-BAI)

Organización
------------

O máximo órgano de decisión de IULV-CA é a Asemblea Andaluza, que está integrada por unha comisión executiva e os delegados das asembleas de base. A asemblea define a política de IULV-CA e elixe unha parte doutros órganos da federación como son o Consello Andaluz, a Comisión de Arbitraxe e Garantías Democráticas e a Comisión de Control Financeiro, así como ao candidato á presidencia da Xunta de Andalucía.

Resultados electorais
---------------------

* En 1982 Parido Comunista de Andalucía. En 1986 e 1990 Izquierda Unida-Convocatoria por Andalucía.

Notas
-----

1. ↑  La mayoría de IU nombra candidato a Antonio Maíllo para substituír a Valderas, *SUR.es*, 8 de xuño de 2013.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 06 de xuño de 2014. Consultado o 05 de xuño de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9010253
* WorldCat
* VIAF: 153275259

 |
**Illa Coats** (Coats Island e en inuktitut: Akpatordjuark , é unha illa canadense que se atopa no extremo norte da Baía de Hudson na Rexión Kivalliq no territorio de Nunavut.

Xeografía
---------

Ten unha superficie de 5.498 km². Como non existen asentamentos permanentes, é a maior illa deshabitada do hemisferio norte ao sur do Círculo Polar Ártico.

A Illa Coats ten uns 130 km de longo e alcanza unha altitude máxima de 185 m sobre o nivel do mar. Este punto culminante prodúcese ao longo dun contraforte rochoso perimetral, situado ao norte, entre Cabo Pembroke e Cabo Prefontaine. As rocas neste ámbito son metamórficas do Precámbrico. Menos do 5% da illa ten máis de 100 m de altura sobre o nivel do mar. A metade sur da illa, de baixa altitude, está formada principalmente por rocas sedimentarias do Paleozoico, como a calcaria e arenisca.

Historia
--------

A illa crese foi o último asentamento dos Sadlermiut, un pobo representante da cultura Dorset, que como os seus veciños da illa Southampton, extinguíronse contraendo a malaria que lles contaxiaron os occidentais.

A illa recibiu o seu nome en honra de William Coats, un mariño capitán da Hudson's Bay Company, que visitou a zona periodicamente entre 1727 e 1751. A zona foi confirmada como unha illa polos baleeiros americanos, que comezaron a visitar a zona na década de 1860. A Compañía da Baía de Hudson mantívose na illa desde agosto de 1920 ata agosto de 1924, e algunhas familias inuit, traídas desde a illa de Baffin en barco, viviron na illa durante ese período. Pechada a dependencia comercial, a illa volveu permanecer deshabitada.

Natureza
--------

Desde 1920, a Illa Coats foi designada como reserva de renos. Despois de que os caribús extinguísense na próxima Illa Southampton, o rabaño de Coats utilizouse para restablecer o rabaño de Southampton. Tamén é coñecida a illa pola súa poboación de Uria lomvia. Dúas colonias de 30.000 aves aniñan ao longo dos cantís rochosos do extremo norte. Tamén hai importantes concentracións de morsa, da morsa haulouts, na base dos cantís ou en illotes do extremo norte da illa (un en Cabo Pembroke e outro en Cabo Prefontaine). Estes son visitados regularmente polos inuit da aldea de Coral Harbour, de Illa Southampton, para a súa caza.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Coats Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Illas Árticas do Canadá

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q338670
* GeoNames: 5924505
* OSM: 3958690
* TGN: 1006819

 |
**Manuel Outeda Villanueva**, chamado artisticamente **John Balan**, nado en Seixo (Marín) o 14 de xaneiro de 1934 e finado en Pontevedra o 19 de marzo de 2008, foi un artista galego.

Traxectoria
-----------

Actor afeccionado, comezou a súa carreira a principios dos anos sesenta, cantando polos bares de Pontevedra e actuando ocasionalmente con orquestras. Coñeceu a fama logo de aparecer nos anos setenta en diversos programas de televisión, da man do presentador José María Íñigo. Nas súas actuacións era capaz de imitar numerosos acentos e sons distintos, polo que era coñecido como home orquestra, e aparecía comunmente disfrazado de vaqueiro, falando un falso inglés. Esa é a orixe do seu pseudónimo[]. Tamén improvisaba guións de filmes en base a esquemas xenéricos, entre os que figuraba a miúdo o western. Era moi común ver as súas actuacións no trolebús que unía Marín con Pontevedra.

Unha das súas facetas artísticas consistía en empregar unha porta ás costas, onde cunha man facía os baixos e coa outra a percusión, á vez que pola boca emitía sons de instrumentos de vento ou cantaba. Tamén por isto foi coñecido como "O home da porta".

Praza de John Balan en Seixo.
Na recta final da súa carreira profesional realizou diversas colaboracións para a Televisión de Galicia, tendo un espazo fixo no programa *Adiviña quen vén esta noite* (1990), anuncios publicitarios e traballou como animador para orquestras populares.

Cunha hemiplexía dereita causada por unha trombose, pasou os seus últimos anos na residencia de anciáns Virxe do Camiño de Pontevedra.

Recoñecementos
--------------

* Recibiu unha homenaxe na cidade de Pontevedra o 14 de xullo de 2006, nun Teatro Principal ateigado de xente e co recoñecemento e participación de xentes da televisión como Xabier Fortes, Farruco, Xosé Ramón Gayoso, José María Íñigo, Jesús Quintero ou Javier Santos Penas. Tamén estiveron presentes escritores como Manuel Rivas, Alfredo Conde e Rafael Pintos. As actuacións musicais foron realizadas por diferentes grupos, entre eles os *Chichisos*.
* Unha praza do concello de Marín leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  "John Balan, 'showman' gallego", necrolóxica en *El País*, 24 de marzo de 2008 *(en castelán)*.
2. ↑  Manuel Outeda Villanueva, 'John Balan', será enterrado hoy en Marín (Pontevedra)*(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Dragossán, Wladimir (2012). Teófilo Edicións, ed. *John Balan. Un yanqui en la corte de Breogán*. Santiago de Compostela. ISBN 978-84-940333-0-8.

### Ligazóns externas

* John Balan en Norteamérica (vídeo)
* Un dos números máis coñecidos de John Balan (vídeo)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390913
* WorldCat
* VIAF: 274124339
* BNE: XX5249156

 |
Bandeira empregada por Izquierda Castellana
**Izquierda Castellana** (IzCa) é un movemento político radical nacionalista de esquerdas de Castela, constituído definitivamente en 2002 en Madrid, coa incorporación de Izquierda Comunera a unha organización na que se atopaban Unidad Popular Castellana, Yesca, Mujeres Castellanas e o Círculo Castellano de Toledo. O *Partido Comunista del Pueblo Castellano* (sección do Partido Comunista de los Pueblos de España na comunidade autónoma de Castela e León) entrou en Izquierda Castellana, pero despois abandonou a organización.

Izquierda Castellana é internacionalista, razón pola cal apoia diversos movementos de construción nacional no País Vasco, Palestina ou Irlanda. Tal apoio faise sempre dende unha perspectiva democrática e de soberanía das clases traballadoras.

O obxectivo de Izquierda Castellana é conseguir unha Castela unida, superando a división da nación castelá entre cinco comunidades autónomas (consideran que Castela está formada por Cantabria, Castela e León, Madrid, A Rioxa e Castela-A Mancha), socialista, soberana e republicana, facendo propia a tradición comunera, que reivindica anualmente, cada 23 de abril, nas concentracións de Villalar de los Comuneros. Este día é considerado por organizacións nacionalistas castelás, como Izquierda Castellana e Tierra Comunera como o *Día Nacional de Castela*, pero oficialmente é o día da comunidade de Castela e León.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Nacionalismo castelán
* Yesca

### Ligazóns externas

* Izquierda Castellana
* Izquierda Comunera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3322766
* WorldCat
* VIAF: 8148704273536932941

 |
**José Manuel González Álvarez**, nado o 22 de setembro de 1952 en Bande, é un médico e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e ao terminar a carreira exerceu como médico en Lugo e Vilagarcía de Arousa

Fixo un mestrado en Administración Sanitaria e cando o Goberno central transferiu o SERGAS, o conselleiro Manuel Montero Gómez designouno subdirector xeral de Atención Especializada. Era o ano 1990 e comenzaba para González unha carreira de fondo na Administración. No ano 1991 foi designado xerente do Hospital do Meixoeiro de Vigo. José Manuel Romay Beccaría mantívoo á fronte do hospital, onde permaneceu até 1996. Dous anos despois houbo alí seis mortos por aspergillus. González foi imputado no caso, acusado polos familiares das vítimas. O fiscal non formulou cargos. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia acordou anos máis tarde arquivar as dilixencias abertas contra el.[]

A xestión de José Manuel González á fronte do Meixoeiro foi ben valorada polos sucesivos responsables de Sanidade, e asumiu despois a xerencia do Xeral-Cíes de Vigo, de onde pasou á dirección do Sergas en Pontevedra en xaneiro de 2002. En abril de 2003 foi chamado por Alberto Núñez Feijóo para facerse cargo da dirección provincial de Política Territorial.

Tralas eleccións autonómicas de 2005, cando comezaron a gobernar PSOE e BNG, marchou á Comunidade de Madrid onde foi Director xerente da Fundación Hospital Alcorcón. Nomeado en 2009 xerente do Complexo Hospitalario de Pontevedra (CHOP).

É pai de Manuel González Sanchidrián.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José María Hernández Cochón** |  **Conselleiro de Sanidade** 2004 - 2005 | Sucesor:**María José Rubio** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. pp. 264–265. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Reportaxe[*Ligazón morta*] en *La Voz de Galicia*
* "El ex conselleiro de Sanidade José Manuel González Álvarez se situará al frente del CHOP" *Faro de Vigo* 21/5/2009 *(en castelán)*.
* "José Manuel González Álvarez: "La condición de médico acaba siendo fundamental para la gestión"" Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 28/6/2008 *(en castelán)*.
A **igrexa vella de Santa Comba de Louro** foi un templo relixioso de orixe tardorromana situado na parroquia de Cordeiro (Valga).

Situación
---------

O recinto está nunha pequena valgada preto do lugar de Balleas. O lugar está recollido, con fortes pendentes agás cara ao lado leste, por onde discorre un rego de dirección sur-norte que vai dar ao río Louro. Está a 75 m sobre o nivel do mar.

A actual igrexa parroquial está cara ao norte, a uns 300 m.

Historia
--------

Necrópole desde o oeste.
Vista desde o sur, co altar e o sartego na capela moderna á fronte.
No lado oeste hai unha necrópole, con todas as tumbas orientadas de leste a oeste. As tumbas máis antigas son de orixe romana, con tégulas delimitando os soterramentos. A igrexa vella, adicada á mártir cristiá do século III Comba de Sens, naceu cara ao século IV como un templo tardorromano. Desa época consérvase un forno e unha estela funeraria con inscricións en latín, na que aparece o nome da persoa que a deixou pagada.

Na idade media reconstruíuse o templo, facéndoo de cruz latina e incluíndo un pequeno cenobio. No século XIV converteuse na igrexa parroquial. Xa na idade moderna construíuse a sancristía ao norte da ábsida e unha capela no lado norte da igrexa. Nesta hai un sartego de pedra desorientado, pois está colocado en posición norte-sur.

No século XVIII o recinto foi desmantelado, utilizándose a pedra para construír a actual igrexa. Posteriormente seguiuse sacando a pedra para ser utilizada de novo en construcións recentes.

Escavacións
-----------

A existencia do recinto estaba presente na memoria popular da xente da parroquia, así como en documentación escrita. No lugar consérvase un cruceiro, coñecido como cruceiro da Igrexa Vella.

No ano 2010 realizáronse as primeiras prospeccións, financiadas polo concello de Valga e a Dirección Xeral de Patrimonio da Consellería de Cultura e Turismo, e realizadas pola área de Arqueoloxía do departamento de Historia da Universidade de Santiago de Compostela e por unha empresa privada. No ano 2012 a Xunta de Galicia financiou unha escavación, dirixida por Emilio Romil.

Galería de imaxes
-----------------

* Cruceiro.Cruceiro.
* Detalle do cruceiro.Detalle do cruceiro.
* Arqueóloga traballando xunto á estela funeraria con inscricións.Arqueóloga traballando xunto á estela funeraria con inscricións.

Notas
-----

1. ↑  "Aparece un forno tardorromano baixo as escavacións de Igrexa Vella", artigo en *Cultura galega*, 4 de xullo de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Igrexa vella Santa Comba de Louro, blog da escavación arqueolóxica do 2012.