recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Desertores** é unha banda de rock de Vigo formada no ano 1987 por Humberto Heredia (guitarra, trompeta e voces), Juan Díaz (baixo e voces), Valerio Araújo (voces) e Miguel González (batería). O grupo publicou unha maqueta de tres temas e dous álbums de estudio, *El Desertor* (1991) e *El Vicio de la Carne* (1993), antes de disolverse en 1996. En xaneiro de 2017 Desertores reuniuse coa formación clásica agás Miguel González, substituído por Paco Araujo, realizando concertos dende entón.

Historia
--------

Desertores formouse en Vigo no ano 1987 con músicos que xa tiñan experiencia noutras bandas. A súa formación inicial estaba composta polo vocalista Valerio Araújo (Clepsidra e Valores en Alza), o guitarrista Humberto Heredia (Mauser, Costa Oeste, Os Resentidos e Bombeiros Voluntarios), o baixista Juan Díaz (Averno e Costa Oeste) e o batería Ángel González (Mauser, Costa Oeste e Siniestro Total). Ángel González foi substituído por Miguel González na batería, posto que tamén ocupou Cholo Soto (Rockis Molokis, L'Uomo, Lazos, X-Film e Semen Up).

Ao pouco tempo a banda gravou unha maqueta de tres temas, "No te volveré a buscar", "El pulpo" e "No soy un degenerado", e en 1989 fichou polo selo Zafiro. O grupo estivo a piques de cambiar de nome polo de Los 4 Desertores, pero finalmente lanzarían o seu álbum de estrea, *El Desertor*, co nome de Desertores en 1991 a través do selo Compañía Fonográfica Española (CFE).

O álbum gravouse no estudio Planta Sónica de Vigo e todos os temas agás un, unha versión de "Get off my cloud" dos Rolling Stones, teñen letras da poetisa Xela Arias. O disco foi producido por Sergio Castro e nel participan, ademais do propio Castro gravando guitarras e teclados, Jorge Beltrán de Moncho e Mailo Sapoconchos gravando saxos e gaitas, Andrés Lamas coa harmónic), Jorge Barros co órgano,e Isabel Ventura e Luisa Carvalho aportando voces. A banda editou tres sinxelos do álbum, "El pulpo", "Sal de mi nube" e "Que me dejes en paz".

No ano 1993 Desertores lanzaron a través do selo CK Produccións o seu segundo álbum, *El Vicio de la Carne*, coa produción de José Taboas. O grupo finalmente disolveríase en 1996.

En xaneiro de 2017 a banda regresou aos escenarios para realizar un acústico na tenda de disco Elepé de Vigo, cunha formación composta por Humberto Heredia, Juan Díaz, Valerio Araújo e Paco Araujo, e leva tocando dende entón.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *El Desertor* | 1991 | CFE |
| *El Vicio de la Carne* | 1993 | CK Produccións |

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Biografía de Desertores - La Fonoteca". *lafonoteca.net* (en castelán). Consultado o 2021-01-17.
2. 1 2 3 4 5 6 7  "Grupos Nacionales Nuevaola80: Desertores (2)". *Grupos Nacionales Nuevaola80*. Consultado o 2021-01-17.
3. 1 2  Atlántico (2018-03-16). "Desertores que no desertan". *Atlántico* (en castelán). Consultado o 2021-01-18.
4. ↑  "Desertores - Oficial". *es-es.facebook.com* (en castelán). Consultado o 2021-01-18.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Facebook da banda
**Blanca Leonor Varela Gonzales**, nada en Lima o 10 de agosto de 1926 e finada o 12 de marzo de 2009, foi un poeta peruana, considerada como unha das voces poéticas máis importantes do xénero en América Latina.

Traxectoria
-----------

Iniciouse en poesía na Universidade Nacional Maior de San Marcos na capital peruana, onde ingresou en 1943, para estudar Letras e Educación. Nesta universidade coñece a Sebastián Salazar Bondy, Javier Sologuren, Jorge Eduardo Eielson, e a quen sería o seu futuro esposo, o pintor Fernando de Szyszlo, con quen tivo dous fillos.

A partir de 1947, empezou a colaborar na revista *Las Moradas* que dirixía Westphalen. En 1949 chegou a París, onde entrou en contacto coa vida artística e literaria do momento, guiada por Octavio Paz, unha figura determinante na súa carreira literaria, que a vinculou co círculo de intelectuais latinoamericanos e españois radicados en Francia. Desta etapa data a súa amizade con Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Henri Michaux, Alberto Giacometti, Léger, Tamayo e Carlos Martínez Rivas, entre outros.

Despois da súa longa tempada en París, Varela viviu en Florencia e logo en Washington, cidades onde se dedicou a facer traducións e eventuais traballos xornalísticos. En 1962, regresa a Lima para estabelecerse definitivamente e cando viaxa adoita facelo principalmente ós Estados Unidos, España e Francia. O feito que algunhas das súas obras sexan traducidas ó alemán, francés, inglés, italiano, portugués e ruso implica un recoñecemento á súa obra fóra das fronteiras do seu país natal. A diferenza doutros escritores, Blanca Varela non adoitaba dar entrevistas e as súas aparicións en público son máis ben escasas e discretas. Foi condecorada coa *Medalla de Honra* polo Instituto Nacional de Cultura do Perú.

Morreu o 12 de marzo de 2009 en Lima, á idade de 82 anos.

Obras
-----

* *Ese puerto existe*, 1959
* *Luz de día*, 1963
* *Valses y otras falsas confesiones*, 1971
* *Ejercicios materiales*, 1978 - 1993
* *Canto Villano*, 1978
* *Camino a Babel* , 1986
* *El libro de barro*, 1993 - 1994
* *Concierto animal*, 1999
* *El falso teclado*, 2001

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2107754
* WorldCat
* VIAF: 84172625
* BIBSYS: 90182436
* BNE: XX832305
* BNF: 12146218h
* BVMC: 30877
* CANTIC: a10365886
* CiNii: DA09930806
* FAST: 187448
* GND: 134117689
* ISNI: 0000 0000 8160 4623
* LCCN: n86047890
* NKC: jo2005273775
* NTA: 08793017X
* OL: OL72730A
* SNAC: w69k7zn7
* SUDOC: 029943973

 |
**Carlos Manuel O'Donnell Álvarez y Abreu**, nado en Valencia o 1 de xuño de 1834 e finado en Madrid o 9 de febreiro de 1903, foi un militar e político español, ministro de Estado durante o reinado de Afonso XII e durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena.

Traxectoria
-----------

Tras loitar en Filipinas en 1854, actuou como axudante de campo do seu tío, Leopoldo O'Donnell, na Guerra de África onde resultou ferido e obtivo a Cruz de San Fernando de primeira clase.

Foi membro da Unión Liberal coa que participou nas eleccións, 1863, 1864 e 1865 obtendo acta de deputado pola circunscrición de Valladolid.

En 1867, trala morte do seu tío, herdou os títulos de duque de Tetuán e conde de Lucena e apoiou activamente a Revolución de 1868 trala cal foi novamente elixido deputado nas eleccións de 1869 e 1872 de novo por Valladolid. O novo rei Amadeu I de Savoia nomeouno por poucos meses, pois renunciou a ambos postos de Mordomo e Cabaleiro maior.

En 1876, xa como militante do Partido Conservador, é elixido senador por Castelló de la Plana sendo nomeado senador vitalicio en 1881

Foi ministro de Estado ata en catro ocasiones: Entre o 16 de maio e o 9 de decembro de 1879 ocuparía por primeira vez dita carteira ministerial nun goberno Martínez Campos. Posteriormente, entre o 5 de xullo de 1890 e o 11 de decembro de 1892 volverá desempeñar devandito ministerio en dous gabinetes presididos por Antonio Cánovas. Baixo a presidencia de Cánovas volverá ocupar a carteira de Estado entre o 23 de marzo de 1895 e o 19 de xaneiro de 1896 e finalmente, entre o 5 de marzo de 1896 e o 4 de outubro de 1897 volverá desempeñala nun primeiro momento baixo a presidencia de Cánovas, e tralo asasinato de leste, con Marcelo Azcárraga como presidente do goberno.

Ademais dos títulos nobiliarios herdados do seu tío, foi nomeado marqués de Altamira e desempeñou as funcións de embaixador en Bruxelas, Viena e Lisboa.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Mariano Roca de TogoresAntonio Aguilar y CorreaAlejandro Groizard y Gómez de la SernaJosé Elduayen Gorriti** | **Ministro de Estado**18791890 - 18921895 - 18961896 - 1897 | Sucesor:**Francisco de Borja Queipo de LlanoAntonio Aguilar y CorreaJosé Elduayen GorritiPío Gullón Iglesias** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3821522
* WorldCat
* VIAF: 87249778
* BNE: XX4436381
* DBE: carlos-manuel-odonnell-y-alvarez-de-abreu
* PARES: 134369
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 81040
* Senadores de España (1834-1923): 2889

 |
**José Blas García Piñeiro**, nado en Cespón (Boiro) en 1969, é un político galego do PSdeG.

Traxectoria
-----------

Estudou Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela. Militante das XSG en Boiro, foi concelleiro nesta localidade de marzo a xuño de 1999. Traballador en excedencia da CENG do PSdeG-PSOE. Foi secretario xeral da Agrupación Socialista de Boiro de 2000 a 2004, así como secretario comarcal do partido no Barbanza dende 2004 ata 2008. Responsable de organización de Actos Públicos, Márketing e Acción Electoral. Foi elixido concelleiro en Ames dende 2014, a pesar de non concorrer na lista, tras a renuncia de todos os membros da candidatura. Nas eleccións municipais de 2015 foi reelixido concelleiro como número tres da candidatura socialista, asumindo responsabilidades de goberno. Nas eleccións municipais de 2019 presentouse de novo como número tres da candidatura do PSdeG-PSOE, sendo elixido de novo concelleiro de Ames e nomeado segundo tenente-alcalde. Neste mandato foi elixido deputado provincial, encargándose da área de Promoción Económica. Coa renuncia de José Miñones para ser nomeado Delegado do Goberno en Galicia, foi nomeado alcalde de Ames o 8 de abril de 2021. En marzo de 2022, asumiu a Secretaría Xeral do PSdeG de Ames. Foi candidato á alcaldía nas municipais de 2023 e foi reelixido alcalde como cabeza da lista máis votada.

Notas
-----

1. ↑  Tres diputados del área de Santiago forman parte del gobierno provincial
2. ↑  Araújo, Emma (9 de abril de 2021). "Blas García toma posesión como alcalde de Ames anunciando continuidad, diálogo y trabajo". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 29 de maio de 2023.
3. ↑  "Ames". *fegamp.gal*. 10 de xaneiro de 2023. Consultado o 29 de maio de 2023.
4. ↑  El PSOE de Teo, Ames y Padrón renuevan cargos

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ames

### Ligazóns externas

* José Blas García Piñeiro na web do Concello de Ames

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Miñones Conde** |  **Alcalde de Ames** 2021 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
As **Calanches de Piana** (corso: *calanchi di Piana* ou calanche di Piana) son barrancos de paredes rochosas na costa de Piana en Corsica, entre Ajaccio e Calvi, no Golfo de Porto. Forman parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO que inclúe outros sitios do Golfo de Porto, debido á súa beleza, a súa rica biodiversidade mariña e o seu único maquis. Os cantils irregulares están feitos de ocre.

Xeografía
---------

### Xeoloxía

As *calanches* son unha formación xeolóxica de rochas plutónicas que forman parte do conxunto denominado "Crystalline Corsica" en rochas magmáticas, ao oeste da liña que parte de Calvi e chega a Solenzara. A tradución de calanche como regato que aparece nalgún escritos é incorrento.

### Relevo

As calanches teñen a forma dunha pequena serra en forma de "V" que apunta cara á dereita nas Roches Bleues, que comeza ao norte sobre o barranco do Dardo situado na costa sur do Golfo de Porto e remata no sur na ponte de Cavallaghju. A cima sitúase en 698 m.. No medio hai unha rocha, dominada Capu Ghineparu (515 m.).

As calanches son atravesadas ​​polo regato de Dardo (Piazza Moninca río arriba) nace baixo o Capu di u Vitullu (1.311 m.). As súas augas servían antigamente para alimentar un muíño nun lugar chamado *U Mulinu* augas abaixo da ponte de Cavallaghiu.

### Varios

O 25 de novembro de 2021, unha pedra de 150 toneladas caeu do cantil e rachou unha estrada. O derrube non causou vítimas, pero con todo bloqueou o tráfico rodado e non se descarta o risco doutra caída.

### Acceso

É imposible acceder ao mar dende a estrada ás calanches de Piana.

Patrimonio da Humanidade
------------------------

Co Golfo de Porto, o Golfo de Girolata e a Reserva natural de Scandola máis ao norte, as **calanche de Piana** figuran dende 1983 na Lista do Patrimonio Mundial.

* Gorges du DardoGorges du Dardo
* Rocha chamada os amantes das calanquesRocha chamada *os amantes das calanques*
* Rocha chamada o castelo fortificadoRocha chamada *o castelo fortificado*
* O Bispo ou O Pai*O Bispo* ou *O Pai*
* 
* A RD 81 atravesando as CalanquesA RD 81 atravesando as Calanques
* 
* Pista para mulasPista para mulas
* 
* 
* 
* 
* As Calanches atravesadas pola estrada D81 As Calanches atravesadas pola estrada D81
*

Notas
-----

Referencias

1. ↑  "Gulf of Porto: Calanche of Piana, Gulf of Girolata, Scandola Reserve". *UNESCO World Heritage Centre*. United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Consultado o 16 de outubro de 2021.
2. ↑  Modelo:Sandre.
3. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Calanches de Piana Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Reserva Natural de Scandola
* Golfo de Porto

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
* UNESCO World Heritage Centre, Gulf of Porto: Calanche of Piana, Gulf of Girolata, Scandola Reserve
***Añada pa un güeyu muertu*** é unha novela en lingua asturiana escrita por Adolfo Camilo Díaz en 1985, que foi gañadora do Premio Xosefa Jovellanos. É un *thriller* que marcou a toda unha xeración de narradores asturianos. A novela, publicada polo Goberno de Asturias, foi ben recibida pola crítica e o público, e converteu ó seu autor (que gañaría o premio noutras tres ocasións) nunha referencia da literatura asturiana contemporánea. É unha novela inaugural da literatura en asturiano: é a primeira novela de ciencia ficción e a primeira cunha lesbiana como protagonista. O asturiano certificaba, deste xeito, que era apta para representar calquera historia ou sentimento. A influencia de *Añada pa un güeyu muertu*, unha novela que fixo que a literatura en asturiano entrase na Segunda Xeración do Surdimientu, foi recoñida ó longo dos anos como unha novela de culto das letras asturianas.

Sinopse
-------

A familia do enxeñeiro-xefe dunha central nuclear entretense polas noites vendo a televisión cando un escape na central nuclear "solidifica" os personaxes catódicos que escapan fóra da pantalla e comezan a matar.

Segunda edición
---------------

Suburbia Ediciones relanzou esta novela en 2011 cunha edición na que o autor revisou o texto para limpalo de hiperasturianismos e expresións empregadas na lingua literaria da época pero que son estrañas para o lector de hoxe. A edición completouse cun epílogo explicativo do autor e un prólogo de Xandru Fernández.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13146779
* ISFDB: 2342823

 |
Castañeta
Os **Brámidos** (Bramidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde Perciformes. Están distribuídos polos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.

A súa pesca ten importancia comercial, como no caso da castañeta (*Brama brama*).

Características
---------------

Son peixes de corpo oval, alto e comprimido, con escamas ben aparentes e liña lateral presente. Nalgunhas especies a aleta dorsal pode estenderse ó longo de todo o corpo, e presenta unha parte anterior elevada, triangular, e unha posterior baixa, alargada. Aletas dorsal e anal sen radios espiñosos; pectorais longas e falciformes; caudal fortemente bifurcada. Os talles máximos descritos son de 85 cm de lonxitude, no caso de *Taractichthys longipinnis*.

Clasificación
-------------

*Pteraclis carolinus*
Comprende oito xéneros e unhas 21 especies, segundo ITIS, e 6 xéneros e 18 especies segundo FishBase: 

* Xénero *Brama*
* Xénero *Collybus*
* Xénero *Eumegistus*
* Xénero *Pteraclis*
* Xénero *Pterycombus*
* Xénero *Taractes*
* Xénero *Taractichthys*
* Xénero *Xenobrama*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Brámidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Brámidos*** |

* Taxonomía FishBase
* Taxonomía ITIS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q751386
* EBID: ID
* GEC: 0085877
* JSTOR: pomfret
* MAG: 2781271639

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Bramidae
* Dyntaxa: 2002029
* EOL: 5366
* Fossilworks: 133669
* GBIF: 8508
* iNaturalist: 84183
* IRMNG: 114143
* ITIS: 170287
* NBN: NBNSYS0000159533
* NCBI: 215350
* Plazi: ID
* Soortenregister: 138547
* uBio: 114008
* WoRMS: 125520

 |
Sistema Solar Heliocéntrico.
Por exemplo, durante o ciclo metónico de 19 anos, a lúa chea repítese o día de Nadal ou preto del entre 1711 e 2300. Unha pequena libración horizontal é visíbel comparando as súas aparencias. Unha cor vermella mostra lúas cheas que tamén son eclipse lunars.
En astronomía e co establecemento dos calendarios, o **ciclo de Metón** ou **ciclo metónico** é un común múltiplo aproximativo dos períodos orbitais da Terra e da Lúa.
En efecto, 19 anos tropicais e 235 meses sinódicos non difiren máis que en 2 horas; por iso é polo que despois de 19 anos, as mesmas datas do ano se corresponden coas mesmas fases da Lúa.

O posto dun ano neste ciclo chámase *número áureo*, quizais porque era gravado cada ano nos alicerces dun templo en Atenas e é utilizado para o cálculo da data de Pascua.
O nome de *ciclo metónico* provén do astrónomo grego Metón , quen sinalara xa esta coincidencia ao redor do -432, como o fixo o astrónomo caldeo Kidinnu cara ao -380.
Pero os escritos cuneiformes parecen indicar que este ciclo era xa coñecido en Mesopotamia desde o século -VI e era utilizado para predicir as eclipses.

O ciclo de Metón é empregado nos calendarios lunisolares.
En efecto, nun calendario lunisolar típico, a maior parte dos anos son anos lunares de 12 meses, pero 7 dos 19 anos posúen un mes suplementario, coñecido co nome de mes intercalar ou embolismico.

Nos calendarios babilonios e hebreos antigos, os anos: 3, 6, 8, 11, 14, 17 e 19, son anos de trece meses do ciclo metónico.

Existen igualmente outros dous ciclos similares: o *octaeteris* (8 anos ≈ 99 lunacións, cf. calendario ático) e o *tritos* (11 anos ≈ 136 lunacións).

O ciclo metónico está igualmente próximo (a medio día case) de 255 meses draconíticos.
É pois igualmente un ciclo de eclipses, que dura soamente 4 ou 5 eclipses.
O *tritos*, próximo a 146,5 meses draconíticos, é un mellor ciclo de eclipses.

Notas
-----

1. ↑  Rare Full Moon on Christmas Day, NASA
2. ↑  Ask Tom: How unusual is a full moon on Christmas Day?
3. ↑  "Etnoastronomía del calendario céltico en Galicia" (PDF). *Anuario Brigantino (p.69)*. Consultado o 11-2-2022.
4. ↑  "Kidinnu and ancient Babylonian astronomy". *ircamera.as.arizona.edu*. Arquivado dende o orixinal o 05 de outubro de 2022. Consultado o 2022-02-11.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ciclo metónico Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Número áureo nos calendarios
* Cálculo da data de Pascua
* Libro de horas
* Libro de horas da raíña María de Navarra
* Livro de Horas de D. Manuel

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q285682
* EBID: ID
* GEC: 0042267
* MAG: 169139839

 |
Ciclofosfamida.

|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

A **ciclofosfamida** é un medicamento da familia de axentes alquilantes usado como antineoplásico e inmunosupresor, do grupo dos complexos de coordinación de platino.

Emprego
-------

Como quimioterapia, úsase xa sexa en monoterapia ou combinado xunto a outros axentes de quimioterapia para tratar varias clases de linfoma, como o mieloma múltiple ou a leucemia. Tamén se usa como tratamento de tumores sólidos, como o cancro de ovario, o cancro de mama, o cancro de pulmón de células pequenas, o neuroblastoma e o sarcoma.

Como inmunosupresor úsase no lupus eritematoso sistémico, a granulomatose de Wegener, a esclerose múltiple, e complicacións ou comorbilidades das anteriores como a síndrome nefrótica. Tamén é usado para evitar o rexeitamento agudo despois dun transplante. Adminístrase por vía oral ou intravenosa.

Notas
-----

1. ↑  *Goodman & Gilman's the pharmacological basis of therapeutics* (11th ed. ed.). McGraw-Hill Medical Publishing Division. ISBN 970-10-5739-2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Medlineplus

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q408524
* EBID: ID
* GEC: 0090403
* MAG: 2776755627

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: L01AA01
* CAS: 50-18-0
* ChEBI: 4027
* ChEMBL: CHEMBL88
* ChemSpider: 2804
* DrugBank: 00531
* DTXSID: DTXSID5020364
* ECHA: 100.000.015
* HMDB: HMDB0014672
* IEDB: 131782
* IUPHAR: 7154
* KEGG: C07888
* MeSH: D003520
* MeSH: D02.455.526.728.650.730.243
* NDF-RT: N0000146452
* PubChem: 2907
* RxNorm: 1545988
* UNII: 6UXW23996M

 |
O **Castelo de Bojnice** (en eslovaco *Bojnický zámok*, en húngaro: *Bajmóci vár*) é un castelo medieval da vila de Bojnice, en Eslovaquia. Trátase dun castelo construído no século XII, pero trala súa reconstrución no século XIX, actualmente presenta un estilo romántico conservando algúns elementos orixinais da arquitectura gótica e do Renacemento. En 1970 foi declarado como Monumento Cultural Nacional e é un dos castelos máis visitados de toda Eslovaquia, recibindo milleiros de visitantes cada ano. Tamén é un escenario moi popular para a rodaxe de filmes fantásticos e de contos de fadas.

Parque do castelo
-----------------

Tileiro do Rei Matthias, unha das árbores máis vellas de Eslovaquia cuns 700 anos de idade.
O castelo está arrodeado por un parque no que se atopan numerosas especies de árbores. O parque tamén contén o Zoo de Bojnice, o máis antigo e un dos máis visitados do país. Ademais, o parque do castelo continúa en forma de bosque nos Montes Strážov.

Galería de imaxes
-----------------

* Castelo de Bojnice en 2004.Castelo de Bojnice en 2004.
* Castelo de Bojnice visto dende a vila.Castelo de Bojnice visto dende a vila.
* Castelo de Bojnice en 2007.Castelo de Bojnice en 2007.
* Carruaxe funeraria Pálffy (dentro do castelo).Carruaxe funeraria Pálffy (dentro do castelo).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Bojnice Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Castelo de Bojnice
* Castles.info - Castelo de Bojnice Arquivado 19 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine.
* Visita virtual ao castelo Arquivado 16 de novembro de 2009 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1520849
* WorldCat
* VIAF: 168659001
* NKC: mzk2008412656

 |
**Clemantine Wamariya**, nada en Kigali en 1988 é unha escritora e activista polos dereitos humanos de Ruanda.

Traxectoria
-----------

Wamariya en 2016, nun panel con Katherine Maher, Marc Benioff, e Yves Daccord.
Nada nunha familia do pobo tutsi, viuse obrigada a deixar a súa casa e os seus pais aos seis anos durante o xenocidio de Ruanda. O seu pai era un home de negocios no sector do transporte por taxi, e a súa nai unha xardineira que cultivaba froita e flores na casa familiar. Refuxiouse coa súa avoa no sur do país, pero houbo emigrar de novo logo de que matasen a súa avoa. Pasou varios anos viaxando por África (Burundi, Zaire, Tanzania, Malaui, Mozambique e Suráfrica) antes de lograr un visado como refuxiada nos Estados Unidos de América.

Asentouse cunha familia na área de Chicago e comezou a recibir educación regulada aos trece anos. Acadou relevancia internacional en 2006 logo de aparecer no programa *The Oprah Winfrey Show*, que preparou un encontro sorpresa co seu pai e a súa nai. Logo de graduarse na Universidade Yale comezou a súa carreira como divulgadora. En 2018 publicou un libro de memorias, *The Girl Who Smiled Beads*.

Notas
-----

1. ↑  Catherine Fruchon-Toussaint (19 de xaneiro de 2019). "Littérature sans frontières: Le témoignage bouleversant de la jeune Rwandaise Clemantine Wamariya" (en francés). RFI.
2. 1 2  Diane Cole (19 de abril de 2019). "She Fled Rwanda To Survive — But Does Not Like The Words 'Refugee' Or 'Genocide'". *NPR*.
3. ↑  Joanna Moorhead (28 de abril de 2018). "I was reunited with my long-lost family on Oprah". *The Guardian*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61483352
* WorldCat
* VIAF: 20152199188114280479
* GND: 1165085291
* ISNI: 0000 0004 6766 7360
* LCCN: no2018034240
* LinkedIn: clemantine
* NTA: 418764824
* PTBNP: 1736362
* SUDOC: 231161948

 |
**Bieito Fernández Álvarez**, nado en Silvares (Grou, Lobios) en 1909 e finado en Lugo en xaneiro de 1999, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou nos Escolapios de Celanova e despois na Academia Villar de Ourense, onde tivo a Bóveda como profesor. Foi empregado de varias ferreterías. Emigrou a Buenos Aires en 1926 onde foi membro fundador da Sociedade Nazonalista Pondal da que formou parte de varias directivas e foi presidente entre abril de 1934 e 1935. Colaborou no voceiro da sociedade *A Fouce* co nome da casa **Bieito Fernández do Palleiro** ou co pseudónimo **Heraldo**, con artigos sobre o problema agrario, a lingua galega, a necesidade dunha arte galega e a independencia de Galicia. Retornou a Grou en 1935 e formou parte da Federación de Mocidades Galeguistas. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Grou. Foi o autor do panfleto "Ao povo de Grou", editado na Imprenta Ferreiro de Celanova para conmemorar o Día de Galiza de 1936. Nesta folla de exaltación patriótica recomendaba aos mozos estudar as nosas cantigas e bailes populares, consumir produtos galegos e "pensar e escribir, sempre, en idioma galego". Estivo agochado e finalmente procurou refuxio nas terras de Castro Laboreiro o 31 de marzo de 1937 para evitar ser executado. Retornou a Galiza o 8 de abril e foi mobilizado. Estivo vinte meses na fronte de combate, maiormente en Teruel. Volveu a Ourense rematada a guerra e aprobou unhas oposicións a garda bosques, trasladouse a Viveiro.

En xullo de 1943 participou na Asemblea do Partido Galeguista de Coruxo, onde se sentaron as bases para a reorganización do Partido Galeguista no interior. Con Xosé Velo, Remixio González Gándara e outros artellou o Comité Arredista Revolucionario Galego, de vida efémera polas dificultades que impoñía a clandestinidade que se deu a coñecer a través dun manifesto publicado en *Patria Galega* en abril de 1947, asinado por Bieito Fernández co pseudónimo de B. Silvar.

A finais dos anos sesenta foi un dos fundadores da Agrupación Cultural Auriense de Ourense.

Recoñecementos
--------------

* O Clube Alexandre Bóveda homenaxeouno o 14 de abril de 1996, sendo nomeado Socio de Honra do Clube.
* Homenaxe en Grou o 20 de xuño de 1999, na que se descubriu un monólito e placa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ferro Ruibal, Xesús (2008). "Refraneiro de Grou (Lobios) recollido por Bieito Fernandes do Palheiro" (PDF). *Cadernos de Fraseoloxía Galega* (10): 241–253.
* Fernández, Bieito (2008). "Diario e biografía dun fuxido galego" (PDF). *Arraianos* (3): 26–28. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de decembro de 2017. Consultado o 22 de xullo de 2018.

### Ligazóns externas

* Bieito Fernández
Palacio da Bolsa de Madrid, España.
A **débeda** (do latín **debĭta**, «o que se debe a alguén») é un compromiso de pago obrigado entre dúas entidades (persoa, grupo, empresa, estado). Se a palabra débeda se emprega esencialmente para devolver diñeiro, é dicir, débeda económica, unha débeda é tamén un concepto moral. Certas débedas morais son imposibles de cuantificar ou de reembolsar, por exemplo, cando unha persoa salva a vida doutra persoa.

As débedas xogan un rol central na organización das actividades humanas, sobre todo económicas. Xeralmente, unha débeda permite un investimento que transforma o tecido produtivo, xerando melloras para a produción. Por exemplo, un estado pode endebedarse para construír infraestruturas tales como estradas, que á súa vez van favorecer os intercambios. Ou sinxelamente, un campesiño pode pedir a axuda dos seus veciños para traballar unha terra, que poderá entón frutificar e dar beneficios.

No capitalismo, o sistema bancario é un puntal esencial da economía de mercado. Os bancos centrais controlan a emisión de moeda e emiten débeda pública. Efectivamente, a débeda non é senón un medio para controlar a macroeconomía e a taxa monetaria, un instrumento en función de varios índices: o crecemento económico, a inflación ou o desemprego dun país. Co fin de asegurar a confianza dos diferentes axentes económicos, as débedas están reguladas pola lei. En Dereito, o concepto de débeda forma parte do dereito das obrigacións. Pero as dinámicas complexas da débeda son dificilmente comprensibles e, a pesar do dereito, causan un risco certo sobre a economía ou as sociedades humanas. Non pode facerse caso omiso aos riscos exteriores, como o clima ou a saúde das persoas, nin á dimensión psicolóxica asociada á percepción do futuro, do valor ou do risco nos seres humanos. Se os axentes económicos perden confianza no futuro ou na súa capacidade para cumprir as súas promesas, o fráxil equilibrio pode romper.

En contabilidade, unha débeda é un pasivo ou un activo, visto desde o punto de vista do debedor ou do acredor, cuxo vencemento e importe están fixados de modo preciso. Neste sentido, as débedas dunha persoa, dunha empresa, dun país ou dunha institución son o conxunto dos préstamos que terá que reembolsar.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *débeda*.
2. ↑  Dette Arquivado 21 de outubro de 2017 en Wayback Machine. na páxina web Legifrance.gouv.fr. Consultado o 27 de xuño de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3196867
* BNCF: 10339
* BNF: 11950122g
* EBID: ID
* GND: 4053461-3
* JSTOR: principal-amount
* LCCN: sh85036130
* MAG: 120527767
* PSH: 1482

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Castro de Altamira.
Coordenadas: 42°07′29″N 8°25′43″O﻿ / ﻿42.124805555556, -8.4286111111111

O **castro de Altamira** (tamén chamado habitualmente **castro de Taboexa**) é un asentamento castrexo situado xunto ó lugar de Altamira, parroquia de Taboexa, no concello das Neves.

Características
---------------

O castro non ten un tamaño excesivamente grande e está moi alterado por canteiras e destrucións recentes relacionadas co uso forestal. Porén, os restos mobles aparecidos no mesmo teñen unha especial relevancia. As primeiras intervencións arqueolóxicas realízanse nos anos 20 do século pasado, aparecendo xa unha gran cantidade de elementos metálicos. Posteriormente téñense realizado diversas intervencións científicas de escaso calado, ó mesmo tempo que aparecían achados casuais e se producían expolios intencionados. A intervención arqueolóxica máis importante e mellor documentada é a realizada en 1976 por Alfredo García Alén e P. Acuña Fernández. Dende entón teñen aparecido outros restos, moitos deles en superficie.

Pese a tratarse dun sitio arqueolóxico excepcional na provincia de Pontevedra, continúa sen unha xestión cultural adecuada, exposto á erosión, masa forestal incontrolada, incendios, expolios etc. Non obstante, entra dentro dos plans da Deputación de Pontevedra para unha actuación de conservación e posta en valor en varios castros da provincia .

Achados
-------

O máis importante entre os achados mobles do castro é a colección de obxectos metálicos en bronce depositados e expostos nas vitrinas do Museo de Pontevedra: unha figuriña de Mercurio, varias figuras togadas, un pé, unha lucerna, un fragmento de sítula... A cantidade e calidade dos restos fan pensar ós investigadores na existencia dun taller de fundición de bastante importancia.

Ademais, o castro presenta nos afloramentos rochosos da súa croa varios gravados rupestres. Este conxunto foi declarado monumento histórico-artístico no ano 1974 (e, consecuentemente, hoxe é considerado legalmente Ben de Interese Cultural). O conxunto recibe o nome xenérico de "Gravado Rupestre Citania de Altamira".

Notas
-----

1. ↑  Nova de prensa sobre o proxecto de recuperación de castros da Deputación de Pontevedra(en castelán)
2. ↑  Documento no que se detallan os BIC de Galiza Arquivado 31 de outubro de 2013 en Wayback Machine. do 1 de outubro de 2012: referencia na páxina 20.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez García, P. 1999. "Bronces figurados de Taboexa", *Gallaecia*, 18: pp. 287–300 (descarga do artigo en formato pdf en Dialnet).

### Outros artigos

* Castro (poboado)
* Cultura castrexa
* Castros da provincia de Pontevedra
* Petróglifo

### Ligazóns externas

* Ligazón a un blog persoal con información sobre o sitio arqueolóxico.
Coordenadas: 42°31′50″N 7°41′38″O﻿ / ﻿42.530564, -7.693911

O **castro de Amboade** é un castro galaico pertencente á cultura castrexa, situado na parroquia de Vilar de Ortelle no concello de Pantón.

Toponimia
---------

No século VIII aparece citado como *Evolati*, a finais do século XI *Deuvoari*, no século XIII *Emboade* e xa dende o século XV Amboade.

Descrición
----------

Está no declive do monte que, cara ao oeste, termina no lugar de Amboade, nas vertientes do río Miño.
É redondo, cun diámetro de cento vinte metros da praza central. A súa altura dende o foso, é de oito a doce metros, segundo a profundidade do foso.

Ten un gran foso, en moita extensión, aberto na pena, de seis metros de ancho, de leste a oeste, un contrafoso, doutros seis metros de ancho, que, nos seus extremos, liga co foso; a súa altura, é de dez metros.

Facendo roturacións para edificar unha casa no mesmo foso do castro, foi atopado un amuleto de metal, de forma case triangular, figurando dous animais que sostiñan unha especia de escudo.

Notas
-----
Baixo a denominación de **ciencias exactas** inclúense a matemática e todas aquelas ciencias que, malia sosterse na experimentación e observación, se poden sistematizar expresando os seus desenvolvementos con obxectividade e servíndose, ás veces, da linguaxe e o rigor matemático. As ciencias exactas admiten predicións especialmente precisas e métodos rigorosos para comprobar as hipóteses formuladas, ben sexa mediante deducións ou razoamentos irrefutables, ou ben a través de experimentos repetibles nos que as medidas e as predicións sexan cuantificables obxectivamente.

Este termo implica unha dicotomía entre as ciencias exactas e as chamadas ciencias humanas como por exemplo a socioloxía e a economía. Nestoutras ciencias a experimentación e a predición non xogan papeis tan relevantes, e non producen, nin procuran normalmente producir, resultados que sexan calculables dun xeito obxectivo, senón que encerran certo grao de subxectividade.

Outros nomes cun uso parecido ao de ciencias exactas son o de ciencias duras, ciencias puras, ou ciencias fundamentais.

Como exemplos clásicos de ciencias exactas teriamos a matemática, a física, a xeoloxía, a química, e certas ramas da bioloxía. Hoxe en día a denominación destas ciencias co nome de ciencias exactas está en desuso por varios motivos. Por unha banda a presenza de métodos aproximados coma por exemplo os estatísticos ou afirmacións baseadas na probabilidade é frecuente na actualidade en case que tódalas ciencias exactas, así como en numerosas ciencias humanas.

Por outra banda os traballos de modernos historiadores da ciencia coma Thomas Kuhn, ou sociólogos do coñecemento científico coma os relacionados co Programa Forte, acurtan as diferenzas entre ciencias exactas e non exactas ao afirmar que no establecemento da veracidade dunha teoría teñen un influxo especial factores subxectivos coma o contexto social ou intereses persoais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ciencia

### Ligazóns externas

* Real Academia Galega de Ciencias
* Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q475023
* GND: 4015943-7

 |
**Ceol de Wessex** (tamén chamado **Ceola** ou **Ceolric**) foi un rei de Wessex.

Traxectoria
-----------

Fillo de Cutha (fillo, á súa vez, de Cynric), reinou desde 591/592 até 597, despois de suplantar ao seu tío Ceawlin tras vencelo nunha batalla nun lugar chamado Woden's Barrow ou *Wodnesbeorg*, en Wiltshire. Así, arrebatou o trono ao seu lexítimo herdeiro, o fillo de Ceawlin Cuthwine. Tras a súa morte, o trono pasou ao seu irmán Ceolwulf, porque o seu fillo Cynegils de Wessex era demasiado novo para asumilo, algo ben visto entre os saxóns.

A liña de Ceol
--------------

Ceol foi fundador dunha sub-familia real de Wessex, que gobernou en diferentes períodos até o século VII: 591-645, 648-674 e 676-685, abarcando os seguintes monarcas: Ceol, Ceolwulf, Cynegils, Cenwalh, Seaxburh e Centwine. Doutra banda, Coenwulf de Mercia e Ceolwulf I de Mercia considerábanse descendentes de Ceol, o que significaría que tres séculos despois da súa morte a liña de Ceol seguía presente.

Notas
-----

* Ceol of Wessex na Encyclopædia Britannica. 2009. Encyclopædia Britannica Online. 14 Feb. 2009
* Xenealoxía do Reino de Wessex (512/664) en Reis e Reinos Xenealoxías.

| * v
* c
* e
Reis de Wessex |
| --- |
| século VI | 
* Cerdic
* Cynric
* Ceawlin
* Ceol
* Ceolwulf

 |
| século VII | 
* Cynegils
* Cwichelm
* Cenwalh
* Penda de Mercia
* Seaxburh
* *Cenfus*
* Æscwine
* Centwine
* Cædwalla
* Ine

 |
| século VIII | 
* Æthelheard
* Cuthred
* Sigeberht
* Cynewulf
* Beorhtric

 |
| século IX | 
* Ecgberht
* Æthelwulf
* Æthelbald
* Æthelberht
* Æthelred
* Aelfred
* Eadweard
* *Ælfweard*
* Aethelstan

 |
| Os individuos en cursiva se cadra non foron reis. |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q545437
* EBID: ID
* ODNB: 5001
* PASE: 2386
* WikiTree: Wessex-369

 |
As **ciencias humanas** son as ciencias que teñen por obxecto de estudo o home e a sociedade nos seus distintos aspectos e manifestacións. É un concepto epistemolóxico que designa a un grupo de ciencias cuxo obxecto é o home ou os grupos humanos e a súa cultura. Non é de utilización moi xeneralizada, aínda que está presente nalgunhas denominacións institucionais. Pode considerarse dalgunha forma semellante a conceptos pouco utilizados na actualidade, como os de ciencias morais e ciencias políticas; ou o moito máis empregado de humanidades. Adóitase agrupar ás ciencias humanas xunto co concepto de ciencias sociais, das que non teñen unha distinción clara (historia, xeografía, economía, ciencia política, socioloxía, antropoloxía etc.); mesmo nalgúns casos enuméranse con elas disciplinas do contorno das ciencias da saúde, como a psicoloxía, ou saberes máis xerais, como a filosofía.

Na teoría de Wilhelm Dilthey, as *ciencias humanas* reciben a denominación de **ciencias do espírito** (*Geisteswissenschaften*).

Notas
-----

1. ↑  Facultade de Ciencias Humanas da Universidade Nacional do Centro (Arxentina), Facultade de Ciencias Humanas Universidade San Luis (Arxentina), Facultade de Letras e Ciencias Humanas da Universidade Nacional Maior de San Marcos Arquivado 23 de novembro de 2013 en Wayback Machine. (Perú).
2. ↑  Centro de Ciencias Humanas e Sociais do CSIC (España) Facultade de Ciencias Humanas e Sociais da Universidade de Navarra.
3. ↑  *Einleitung in die Geisteswissenschaften* (Introdución ás "ciencias do espírito" —traducido ás veces como "ciencias humanas" ou como "humanidades"—), 1914.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1587903
* GND: 4481515-3
* JSTOR: human-sciences
* MAG: 198293453
* NDL: 01080825

 |
Vista dunha porción do cenósteo de *Millepora exaesa*
Nos hidrozoos, denomínase **cenósteo** ao esqueleto calcario dos hidrocorais da familias dos milepóridos, que presenta perforacións superficiais de dous tamaños diferentes para o asentamento dos gastrozoides e os dactilozoides, e perforacións profundas (canais) para a comunicación entre os diferentes pólipos da colonia.

Trátase dun material esquelético pétreo segregado polo cenosarco, a capa de material vivo que se encontra entre os coralitos (as copas pétreas coas que o pólipo se sustenta). 

O cenósteo está composto de aragonita, unha das formas cristalinas alotrópicas do carbonato cálcico, e xeralmente é un material esponxoso e poroso. Ás veces, o cenosteo presenta ornamentacións, como cristas e bólas, visíbles como áreas elevadas do cenosarco. O conxunto do cenósteo e os coralitos coñécese como *corallum*.

Notas
-----

1. ↑  Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Coruha: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-8730-512-1, p. 88.
2. ↑  Ruppert, Edward E.; Fox, Richard, S.; Barnes, Robert D. (2004). *Invertebrate Zoology, 7th edition*. Boston, Massachusetts, USA: Cengage Learning. pp. 134–135. ISBN 978-81-315-0104-7.
3. ↑  "Coensarc and coenosteum". Coral Hub. Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2017. Consultado o 28 de agosto de 2020.
4. ↑  "The polyp skeleton". *Corals of the World*. Australian Institute of Marine Science. 2013. Consultado o 28 de agosto de 2020.
**Chen Jingrun** (en chinés tradicional: 陳景潤; en chinés simplificado: 陈景润; pinyin: *Chén Jǐngrùn*; Wade-Giles: *Ch'en Ching-jun*), nado o 22 de maio de 1933 en Minhou e finado o 19 de marzo de 1996 en Pequín, foi un matemático chinés que fixo importantes contribucións á teoría de números.

Vida persoal
------------

Chen foi o terceiro fillo dunha familia numerosa de Fuzhou, Fujian, China. O seu pai era carteiro. Chen Jingrun graduouse no Departamento de Matemáticas da Universidade de Xiamen en 1953. O seu asesor na Academia Chinesa das Ciencias foi Hua Luogeng.

Investigación
-------------

O seu traballo sobre os números primos xemelgos, o problema de Waring, a conxectura de Goldbach e a conxectura de Legendre conduciu ao progreso da teoría analítica de números. Nun artigo de 1966 demostrou o que agora se chama o teorema de Chen: cada número par suficientemente grande pode ser escrito como a suma dun número primo e un semiprimo (o produto de dous primos), por exemplo: 100 = 23 + 7x11.

Homenaxes
---------

Estatua de Chen na Universidade de Xiamen.
O asteroide 7681 Chenjingrun leva o seu nome.

En 1999, China emitiu un selo postal de 80 céntimos denominado *O mellor resultado da conxectura de Goldbach*, cunha silueta de Chen e a desigualdade:

{\displaystyle P\_{x}(1,2)\geq {\frac {0.67xC\_{x}}{(\log x)^{2}}}.}
Varias estatuas na China foron construídas en memoria de Chen. Na Universidade de Xiamen, os nomes de Chen e doutros catro matemáticos (Peter Gustav Lejeune Dirichlet, Matti Jutila, Yuri Linnik e Pan Chengdong) están inscritos nunha lápida de mármore detrás da estatua de Chen.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pan Chengdong e Wang Yuan, *Chen Jingrun: a brief outline of his life and works*, Acta Math. Sinica (NS) **12** (1996) 225–233.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q715284
* WorldCat
* VIAF: 50522066
* EBID: ID
* FAST: 53779
* ISNI: 0000 0000 6339 7835
* LCCN: n80048775
* MGP: 25269
* NLA: 36600159
* zbMATH: chen.jingrun

 |
**Basilio Fernández Barbazán**, nado en Barro (Noia) o 4 de xullo de 1904 e finado no mesmo concello o 6 de abril de 1989, foi un debuxante, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Profesionalmente foi perito agrícola. Na Segunda República foi proposto como candidato republicano para as eleccións a Cortes Constituíntes de 1931, aínda que finalmente foi un dos asinantes do Manifesto de Ezquerda Galeguista do 14 de xuño de 1931 que anunciaba a abstención nas eleccións. Foi nomeado xuíz municipal suplente de Noia en xuño de 1931. Colaborou co Seminario de Estudos Galegos. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado e represaliado. Foi xuíz de Paz en Noia, profesor no instituto, escritor en revistas profesionais, foi un dos colaboradores da revista *Tapal*, onde publicou os seus aforismos co título *Denantes*. Colaborou en *La Noche* e agrupou escritos seus coa denominación "Carapolas", que apareceron en *El Correo Gallego*. Publicou algúns folletos en edicións non venais como *Homes de Noia* (1961), *Denantes* (1961), *Homes de Noia II* (1968) e *Denantes II* (1968). Tamén foi debuxante. Escribiu traballos profesionais coma o titulado "Los peritos y el intrusismo", na *Revista Vinícola y Agrícola de Zaragoza* en 1935. Na súa vellez participou con Avilés de Taramancos e outros autores da bisbarra no xornal *A Barbanza*.

Recoñecementos
--------------

O concello de Noia expuxo os seus debuxos en 1993 e editou un volume cos deseños e textos de Basilio Fernández, prologado por Xaquín Marín. Xosé Agrelo Hermo e Manuel Hermida Iglesias coordinaron o suplemento que lle dedicou a revista *Alameda* en 2004.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-3-1931, p. 11.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-3-1931, p. 11.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-6-1931, p. 1, 10.
4. ↑  *El Eco de Santiago*, 8-6-1931, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez, Pastor (2018). "Basilio Fernández Barbazán, mestre do galeguismo". *Café Barbantia*. Arquivado dende o orixinal o 03 de maio de 2021. Consultado o 03 de maio de 2021.
**Carlos Hervés Beloso**, nado en Marín o 1 de xuño de 1953, é un economista e matemático galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Matemáticas en 1975 pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse na mesma en 1979. Foi investigador nas universidades de Nancy (1977-1978), Trinity College de Dublín (1979-1980) e Harvard (1989). É catedrático de Análise Matemática dende 1989. Como docente, impartiu clases na propia Universidade de Santiago, así como na Universidade Carlos III de Madrid (1990-1996) onde foi director do departamento de Economía (1993-1995). En 1996 reincorporouse á Universidade de Vigo como director do departamento de Matemáticas (1996-1999), onde continúa o seu labor docente e investigadora.

Especializado en economía matemática e, en concreto, na teoría do equilibrio xeral. Ten publicado artigos en revistas como *Journal of Functional Analysis, Journal of Economic Theory*, *Journal of Mathematical Economics*, *Economic Theory* ou *Journal of Economics*. Foi recoñecido como *Economic Theory Fellow* pola Society for the Advancement of Economic Theory.

Notas
-----

1. ↑  Un catedrático gallego ingresa en un grupo de economistas entre los que se encuentran varios Nobel Arquivado 09 de outubro de 2011 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 8/10/2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil de Carlos Hervés en Academia.edu
**Carlos Guastavino**, nado no ano 1912 e finado no ano 2000, foi un compositor arxentino.

Traxectoria
-----------

De ascendencia italiana, naceu en Santa Fe, mais os seus estudos principais foron en Buenos Aires da man de Athos Palma. Os seus primeiros traballos para voz e piano, *Arroyito serrano* e *Tres canciones* sobre un texto de Frida Schulz Mantovani datan do 1939. Mantivo contacto con compositores de diversa índole, dende populares ou folkloristas coma Falú ou Yupanqui ata máis clásicos, coma Manuel de Falla.

Obra
----

A súa orientación foi folclórica, compoñendo pezas que teñen pasado ó imaxinario popular tales coma *Se equivocó la paloma* (1941) ou *Milonga de dos hermanos*. Dende os seus comezos, o seu ton morriñento e popular lle fixeron ganar o favor do público. Mais diversos musicólogos coma Mansilla e Plesch teñen defendido a súa figura coma un compositor máis complexo e variopinto.
Unha das súas obras máis salientábeis foron as dúas series de Indianas de inspiración popular e compostas entre o 1967 e 1968. Nelas o canónico coexiste cun estilo máis intelectual e heterodoxo, cun evidente trasfondo popular. Algunhas destas indianas son:

* *Gala del día*
* *Quién fuera como el jazmín*
* *Chañarcito, chañarcito*
* *Viento norte*
* *Al tribunal de tu pecho*
* *Una de dos*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Libreto: Carlos Guastavino *Indianas*, Mario Castelnuovo-Tedesco *Romanero Gitano*, *Fantasía*. Por Cuarteto Vocal Cavatina. Editado por: Columna Música, SL. Dip. Legal: B-48456-08

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q559847
* WorldCat
* VIAF: 14958353
* AllMusic: mn0001598269
* BNA: 000029445
* BNE: XX895299
* BNF: 13894775m
* CANTIC: a10445560
* Discogs: 521659
* Europeana: ID
* FAST: 170752
* GND: 119466902
* IMDb: nm5862437
* ISNI: 0000 0001 1040 8593
* LCCN: n85244155
* MusicBrainz: ID
* NKC: jx20080623005
* NTA: 070846375
* PTBNP: 1584557
* SNAC: w66725bd
* SUDOC: 199583013

 |