recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coroa de duque.
**Duque** é un dos títulos nobiliarios europeos con que os monarcas amosan a súa gratitude a certas persoas. A súa forma feminina é duquesa. O señorío dun duque recibe o nome de ducado. Sóeselle conceder a fillos da realeza que non son herdeiros. Este título, en España, leva ligada a dignidade de Grande de España.

Orixe
-----

O título ten a súa orixe nos cargos tardorromanos e bizantinos do latín **Dux**, plural "**duce**". En latín clásico, **Dux** denotaba o rango militar de Xeneral (palabra que, á súa vez, deriva a súa semántica probablemente do infinitivo *"duco": guiar desde a fronte*, en oposición a *"ago": guiar desde atrás*, de xeito que "o que guía desde a fronte" denotaría orixinalmente a un guía militar ou caudillo).

Eventualmente, a raíz da práctica de conceder terras aos xenerais vitoriosos, o dito título utilizouse coma unha referencia nobiliaria que designa a un membro da clase alta. Durante séculos usaríase esa mesma forma latina en Venecia, para designar ao xefe da República Adriática.

Conforme se foron desenvolvendo os reinos xermánicos tras a caída do imperio, o título foi usado por altos cargos, gobernadores, caudillos... etc. No sistema social e político coñecido como Feudalismo que Carlomagno fundou ao dividir os seus dominios en condados, os duques ocupaban o nivel máis alto na escala nobiliaria.

Posteriormente, coa Capitular de Quierzy, converteuse en hereditario, pasando de pais a fillos.

No século XIX, coa abolición dos dereitos señoriais perderon a súa autoridade e poder, aínda que en moitos países conservouse o título por herdanza de forma honorífica e ás veces a súa riqueza e influencia.

O súa etimoloxía foi moi utilizada polos movementos de corte fascista do século XX, así o apelativo "Il Duce" utilizado polo ditador Benito Mussolini é unha derivación da voz Dux/duce. O equivalente xermano "Der Führer" (o guía, o líder) é unha tradución do mesmo termo. "El caudillo", título que se concedeu a si mesmo o xeneral Francisco Franco (se ben proveniente do latín *capitellum*) é unha equivalencia destes termos, todos eles orixinados no concepto Dux (duque) "o que guía desde a fronte"

Uso actual
----------

Hoxe en día, coma calquera outro título nobiliario, non ten máis valor có simbólico.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arquiduque
* Gran Duque

### Ligazóns externas

* Títulos nobiliarios (en castelán)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q166886
* AAT: 300132247
* BNCF: 18272
* EBID: ID
* GEA: 4810
* GEC: 0100058
* GND: 4159676-6
* NKC: ph187624
* Treccani: duca

 |
Baiocco dos Estados da Igrexa (1795), coa indicación do valor e a data no **exergo** de cada face.
**Exergo** (do latín: *exergum*, desde o grego: *ἐξ ἔργου* -*ex érgou*-, "fóra da obra") é o espazo que nunha moeda se acha ás veces por baixo do motivo principal (e, máis raramente, por riba), e aparece frecuentemente delimitado mediante unha liña horizontal.

Con frecuencia, o exergo utilízase para indicar a data ou o valor facial da moeda, ou outras informacións como a marca de ceca, o xentilicio, no caso dalgunhas moedas antigas gregas, ou a sinatura do gravador. En ocasións o exergo está ocupado simplemente por elementos decorativos.

Ás romano coa inscrición SC (*Senatus Consulto*) no **exergo**
Nas moedas da República Romana e de principios do Imperio, as inscricións do exergo refiren adoito ás datas consulares ou á autoridade do Senado, mediante as iniciais SC (*Senatus Consulto*), en tanto que nas emisións tardorromanas e nas moedas do Imperio Bizantino, o exergo serve con frecuencia para incicar a cidade de procedencia da cuñaxe, ben mediante unha abreviatura ou ben co seu nome completo. En ambos os casos, a inscrición do exergo forma unha liña recta, mentres que o resto da lenda ten un sentido circular.

Peseta española da II República coa data (1933) no **exergo**

Notas
-----

1. ↑  "Exergo" no Dicionario da RAG e no Portal das Palabras.
2. ↑  "Exergo". En Pereira González , F. (1996).
3. ↑  "Exergo". En Alfaro Asins (2009). Páxina 82.
4. ↑  "A coin and its parts" e "exergue". En *Classics & Ancient History. Glossary of termes*.
5. ↑  "Exerg". En Glossari. *Museu Nacional d'Art de Cataluña*.
6. ↑  "Exergo", En *Digalego.gal*.
7. ↑  "Exergue". En Amandry (2001).
8. ↑  "S. C.". En Stevenson (1889). Páxina 719.
9. ↑  "Exergue or exergum". En Stevenson (1889). Páxina 367.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alfaro Asins, C. et al. *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
* Amandry. *Dictionnaire de Numismatique*. Larousse. París. 2001. ISBN 978-2035050762
* Pereira González, F. *Léxico de arqueoloxía (castelán-galego)*. Universidade de Santiago de Compostela. 1996.
* Stevenson, S. W. et al. *A Dictionary of Roman Coins*. Londres. 1889.
Aínda que baseándose unicamente en estimacións, xa que tras a guerra de Bosnia (1992-1995) e os importantes desprazamentos de poboación acaecidos no seu marco non se realizou un censo fiable, considérase que a poboación de Bosnia e Hercegovina non experimentou no que a cifras globais refírese grandes variacións respecto dos datos do último censo da República Federal Socialista de Iugoslavia.

Así, a poboación de Bosnia e Hercegovina estaría composta por ao redor dun 14% de croatas, de adscrición socio-relixiosa católica e concentrados no oeste, Hercegovina, así como algunhas bolsas en Bosnia Central e na Posavina; un 37% de serbios, de adscrición socio-relixiosa ortodoxa e de localización máis dispersa, mais sendo maioritarios no leste e o norte; por último, un 48% de bosníacos predominantes en Bosnia Central, ademais do cantón de Bihac e Goražde. Completarían o marco pequenas minorías de xitanos e albaneses.

O tres colectivos bosníacos principais enunciados anteriormente son etnicamente eslavos, e comparten un único sistema lingüístico (o denominado serbocroata) realizado en tres formas estilísticas estándar e varios dialectos. Durante o último decenio o tres colectividades acentuaron o factor relixioso como símbolo de identidade e de pertenza a unha do tres comunidades.
**Diego David Domínguez González**, máis coñecido como **David Delfín**, nado en Ronda, Málaga o 2 de novembro de 1970, e finado en Madrid o 3 de xuño de 2017, foi un deseñador e artista español.

Traxectoria
-----------

Comezou desfilando no Circuit de Barcelona coa colección *Openin Nite* (primavera / verán 2001). Creou a marca Davidelfin en 2001 xunto aos 3 irmáns Postigo, Deborah Postigo, Diego Postigo e Gorka Postigo, e a modelo Bimba Bosé.

O seu salto á fama chegou no 2002, cando desfilou coa colección *Cour des miracles* na Pasarela Cibeles de Madrid. Devandita colección, inspirada no pintor Magritte e no director de cine Luis Buñuel, presentaba as modelos coa cara tapada con capuchas a modo de burkas e sogas de forca no pescozo, o que desatou unha enorme polémica pola coincidencia coa guerra en Afganistán contra o réxime dos talibán.

Porén, toda esta polémica non impediu que fose galardoado na Pasarela Cibeles de 2003 co premio á *mellor colección dun novo deseñador* por *In loving memory.* Dende entón, continuou desfilando regularmente en Cibeles con outras coleccións como *Mi manchi* ou *Corpo estraño*, nos que a modelo Bimba Bosé se converteu na súa musa.

No ano 2016 foi galardoado co Premio Nacional de Deseño de Moda por parte do Ministerio de Cultura "pola audacia, valentía e compromiso social da súa obra, cunha sinalada identidade española".

Vida persoal
------------

Viviu até os 18 anos en Marbella, Málaga.

En abril de 2016 foi intervido de tres tumores cerebrais. Faleceu o 3 de xuño de 2017 en Madrid ós 46 anos logo dunha intensa loita contra un cancro cerebral que lle detectaron o ano anterior.

Notas
-----

1. ↑  CUESTIONARIO EXPRESS: DAVID DELFÍN Arquivado 27 de marzo de 2010 en Wayback Machine. Marie Claire
2. ↑  Cómo opinar sobre David Delfín El País
3. ↑  David Delfin abre la primera jornada de Cibeles Arquivado 05 de febreiro de 2016 en Wayback Machine. Terra.es
4. ↑  "David Delfín ha muerto a los 46 años". *Vogue*. Consultado o 3 de xuño de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
* Espazo de David Delfínen MySpace

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5559363
* WorldCat
* VIAF: 305352633
* BNE: XX1363370
* Discogs: 1903330
* FAST: 1562595
* GND: 1044307889
* IMDb: nm1915602
* LCCN: n2017034868
* SUDOC: 099214695
* TMDb: 1207977

 |
O **Ducado de Suárez** é un título nobiliario español, que vai acompañado da honra de Grandeza de España.

Historia
--------

O título creouno o 25 de febreiro de 1981 o rei Xoán Carlos I co propósito de outorgarllo a Adolfo Suárez, que daquela acababa de dimitir como presidente do Goberno de España (posto que ocupara entre 1976 e 1981). A tradición de outorgar títulos nobiliarios aos expresidentes de goberno comezouna Xoán Carlos I con Carlos Arias Navarro, e seguiuna por Adolfo Suárez e Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo.

O primeiro herdeiro do título foi o fillo varón máis vello de Adolfo Suárez, Adolfo Suárez Illana. Pero unha modificación lexislativa impulsada polo goberno de José Luis Rodríguez Zapatero mudou a preeminencia dos homes en favor dun trato igualitario. A herdeira e definitiva posuidora do título pasou a ser, pois, Alejandra Romero Suárez, filla da primoxénita, María Amparo Suárez Illana, finada en 2004.

Titulares
---------

| Creación por Xoán Carlos I |
| --- |
| Titular | Período |
| I | Adolfo Suárez González | 1981 - 2014 |
| II | Alejandra Romero Suárez | 2014 - |
|

Notas
-----

1. ↑  Boletín Oficial del Estado
2. ↑  *El hijo de Suárez pidió en 2009 al rey que le diera el título de duque de su padre y se lo quitara a su sobrina*, *Público*
Evolución da poboación de Islandia
A maioría dos islandeses descenden de poboadores noruegueses e celtas orixinarios de Irlanda, sendo a poboación notablemente homoxénea. De acordo con estatísticas do goberno islandés o 99% da poboación vive en áreas urbanas (ou sexa, en localidades con poboacións maiores de 200 persoas), das cales o 60% vive en Reiquiavik e os seus arredores.

Das linguas nórdicas, o islandés é a máis próxima ao noruegués antigo, e ten permanecido practicamente inmutable dende o século XII. Por causa de seu pequeno tamaño e relativa homoxeneidade, Islandia ten tódalas características dunha sociedade bastante pechada.

Preto do 91% da poboación pertenza á igrexa oficial, a Igrexa Evanxélica Luterana, ou a outras igrexas luteranas. Con todo hai unha completa liberdade relixiosa, e outras congregacións protestantes e o catolicismo tamén están presentes. Unha notable congregación relixiosa, e a que máis rapidamente creceu en 2003, foi a Ásatrúarfélagið, ou Comunidade Ásatrú, que revive a relixión pre-cristiá de Islandia.

Datos demográficos
------------------

* **Poboación:** estimada en 319.756 (1 de decembro de 2008)
* **Estrutura por idade:**

0-14 anos: 21,7% (homes 33.021; mulleres 32.021)
15-64 anos: 66,5% (homes 100.944; mulleres 98.239)
65 anos e máis: 11,7% (homes 15.876; mulleres 19.287) (2006)
* **Idade media:**

Total da poboación: **34,2 anos.**
Homes: 33,8 anos.
Mulleres: 34,7 anos. (2006)
* **Taxa de crecemento da poboación:** 0,87% (2006)
* **Taxa de nacemento:** 13,64 nacementos/1.000 habitantes (2006)
* **Taxa de mortaldade:** 6,72 mortes/1.000 (2006)
* **Taxa de migración neta:** 1,74% migrante(s)/1.000 habitantes (2006)
* **Sexo:**

Nados: 1,04 home(s)/muller
Menores de 15 anos: 1,03 home(s)/muller
15-64 anos: 1,03 home(s)/muller
65 anos e máis: 0,82 home(s)/muller
*Total da poboación:* 1 home(s)/muller (2006)
* **Taxa de mortaldade infantil:** 3,29 mortes/1.000 nacementos

Mulleres: 3,14 mortes/1.000 nacementos.
Homes: 3,43 mortes/1.000 nacementos.
* **Esperanza de vida ao nacer:**

Total da poboación: 80,31 anos
Mulleres: 82,48 anos
Homes: 78,23 anos (2006)
* **Taxa de fertilidade:** 1,92 nenos nados / muller (2006)
* **Taxa de VIH/SIDA en adultos:** 0,2% (2001)

Xente vivindo con VIH/SIDA: 220 (2001)
Mortes por causa do VIH/SIDA: menos de 100 (2003)
* **Nacionalidade:** islandés
* **Grupos étnicos:**

Islandeses, unha mestura homoxénea de descendentes de noruegueses e celtas 94%
Poboación de orixe estranxeira: 6%.
* **Relixión:**

protestante luterano 85,5%
Outros protestantes 5,1%
católico romano 2%, outros 7,4% (2004)
* **Linguas:**

Islandés (oficial)
Inglés
Linguas nórdicas
O alemán é amplamente falado.
* **Alfabetismo:**

Definición: a partir dos 15 anos que poden ler e escribir.
Total da poboación: 99,9% (2003)
Homes: (99%)
Mulleres: (99%)
A **citoqueratina** é unha das proteínas fibrosas que forman os filamentos intermedios do citoesqueleto intracelular en particular de células epiteliais (incluíndo mucosas e glándulas), así como nas unllas, pelo e nas plumas dos animais.

Características
---------------

Os monómeros de citoqueratina están ligados unha á outra por moléculas de filagrina. A súa función principal é a organización da estrutura tridimensional interna da célula (por exemplo, forman parte da envolvida nuclear e dos sarcómeros), forman unha barreira ríxida a cal evita a entrada de microorganismos. Esa mesma barreira cumpre a vital función de reter auga dentro das células. Tamén participan nalgunhas unións intercelulares (desmosomas).

Irregularidades na expresión das proteínas de citoqueratina forman a raíz de condicións atípicas, tales como eccema, ictiose, psoríase e certos tipos de cancro metastático.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2750567
* GEC: 0280931
* MAG: 2779012181

 |
O **Ducado de Ceneda** foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Son escasas as informacións sobre as súas vicisitudes internas; durante o reino longobardo tivo un papel estratéxico rexional dun certo relevo, como testemuña a mesma erección a ducado, pola proximidade á cidade de Oderzo, que permaneceu longo tempo baixo control bizantino, pero xa non volveu ter un peso político relevante, encerrado como estaba entre os veciños e ben máis potentes ducados de Treviso, Vicenza e, sobre todo, do Friúl.

É incerta mesmo a data da institución do ducado; é posíbel que se remonte tanto no momento da conquista longobarda da zona, que tivo lugar nas primeiras fases da invasión guiada por Alboíno no 568, como en ocasión da destrución de Oderzo por parte de Grimoaldo (667), que repartiu as terras entre os habitantes Cividale, Treviso e, precisamente Ceneda. Na súa *Historia Langobardorum* (VI, 24), Paulo Diácono menciona só un duque de Ceneda: Orso, irmán do duque de Cividale Pedro e fillo de Muniquio, valoroso combatente que se distinguira na batalla perdida contra os eslavos polos longobardos liderados por Ferdulfo.

Ulterior proba da substancial marxinalidade do ducado é a relativamente tardía institución da correspondente diocese, establecida por Ceneda só na época do rei Liutprando (712-744) por transferencia da sede episcopal de Heraclea (outrora diocese de Oderzo)..

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum* (*Storia dei Longobardi*, Lorenzo Valla/Mondadori, Milán 1992).
* Jörg Jarnut. *Storia dei Longobardi*. Torino, Einaudi, 2002. ISBN 8846440854

### Outros artigos

* Ceneda.
* Ducados longobardos.
* Longobardos.
* Véneto.
* Historia de Oderzo

| * v
* c
* e
Ducados do Reino longobardo |
| --- |
| Langobardia Maior | 
Ducado de Friúl • 
Ducado de Ceneda • 
Ducado de Treviso • 
Ducado de Vicenza • 
Ducado de Verona • 
Ducado de Trento • 
Ducado de Parma • 
Ducado de Piacenza • 
Ducado de Reggio • 
Ducado de Brescia • 
Ducado de Bérgamo • 
Ducado de San Giulio • 
Ducado de Turín • 
Ducado de Asti • 
Ducado de Pavía • 
Ducado de Tuscia
 |
| Langobardia Minor | 
Ducado de Spoleto • 
Ducado de Benevento
 |
**Demòcrates de Catalunya** (**DC**, en galego: *Demócratas de Cataluña*) é un partido político catalán fundado en 2015 a partir dunha escisión de Unió Democràtica de Catalunya (UDC). Ten unha ideoloxía democristiá e independentista.

O grupo que formaría Demòcrates de Catalunya decidiu escindirse de UDC tras a ruptura protagonizada entre este e Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), que durante 35 anos coexistiran xuntos a través da marca Convergència i Unió (CiU). Os seus principais impulsores son Antoni Castellà, Núria de Gispert e Joan Rigol.

Pouco despois da súa fundación, o novo partido uniuse á alianza independentista Junts pel Sí que concorreu ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de setembro de 2015.

Para as eleccións xerais de España de 2015 concorreu baixo a denominación Democràcia i Llibertat. O 13 de maio de 2016, Demòcrates de Catalunya anunciou que non se presentaría ás eleccións xerais do 26 de xuño, finalizando deste xeito a coalición con CDC.

Notas
-----

1. ↑  "Os independentistas de Unió crean o partido Demòcrates de Catalunya". *El País*. 12 de xullo de 2015. Consultado o 17 de xullo de 2015.
2. ↑  "CDC concorrerá ás xerais baixo o nome de Democràcia i Llibertat". *El Periódico de Catalunya*. 6 de novembro de 2015. Consultado o 6 de novembro de 2015.
3. ↑  "Demòcrates quédase sen representación no Congreso". *E-Notícies*. 13 de maio de 2016. Consultado o 21 de maio de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20667002
* GEC: 21906872

 |
**Claudio Arrojo Suárez**, nado en Becerreá cara a 1893 e finado en Lugo o 13 de maio de 1938, foi un labrego e político galego.

Traxectoria
-----------

Labrego veciño de Eixibrón. En 1925 foi nomeado carteiro de Tortes. Concelleiro de Becerreá de elección popular en maio de 1931. Militou en Izquierda Republicana. En 1936 volve ser concelleiro de Becerreá. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi declarado en rebeldía. Entregouse o 5 de setembro de 1937, e retomado o seu proceso foi xulgado en Lugo por adhesión á rebelión e condenado a pena de morte. Foi executado nas tapias do cuartel da Garda Civil de Lugo ás 6 h. do 13 de maio de 1938. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938, foi sancionado en 1940 e logo de satisfacer a sanción económica "recobrou a libre disposición dos seus bens".

Notas
-----

1. ↑  *La Provincia*, 8-3-1925, p. 3.
2. ↑  *BOP Lugo*, 3-6-1931, p. 2.
3. ↑  *BOP Lugo*, 7-9-1940, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Claudio Arrojo Suárez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
*Mulleres ollando fotografías esteroscópicas*, pintura de Jacob Spoel, (1850-1860)
Fotografía esteroscópica antiga de Broadway (Nova York)
A **estereoscopia** é calquera técnica capaz de recoller información visual tridimensional ou crear a ilusión de profundidade nunha imaxe. Esa ilusión de profundidade nunha fotografía, filme ou outra imaxe bidimensional créase presentando unha imaxe lixeiramente diferente para cada ollo, e é o cerebro quen se encarga de fundir esas imaxes, como acontece na forma habitual na que os humanos recollen a realidade. Moitas pantallas 3D utilizan este método para transmitiren imaxes, a súa invención débese a Charles Wheatstone en 1838.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35158
* AAT: 300380031
* BNCF: 52986
* BNF: 12000213b
* EBID: ID
* GND: 4136734-0
* JSTOR: stereoscopy
* LCCN: sh2001000478
* MAG: 126057942
* Treccani: stereoscopia

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Felisindo Carballo Romero**, nado en Xinzo de Limia en 1900 e finado no mesmo concello o 8 de xullo de 1981, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrante retornado, coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da xestora de Xinzo de Limia o 21 de abril. Celebradas novas eleccións o 31 de maio, foi elixido alcalde o 5 de xuño adscrito ao Partido Republicano Radical. En 1935 foi nomeado interventor da Caixa de Aforros Provincial e deixou o cargo de alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de xuño de 1942 e sufriu expediente de responsabilidades políticas.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Arturo Rodríguez Rivero** |  **Alcalde de Xinzo de Limia** 1931 - 1935 | Sucesor:**Modesto Álvarez Elices** |

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Taboada Álvarez, filla de José Taboada Cortés.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez Cerredelo, Edelmiro (2008). Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso", ed. *A Limia: 1931-1953. Historia e memoria*. Sarreaus. pp. 361–364. ISBN 978-84-612-6855-9.

### Ligazóns externas

* Proclamación da II República en Xinzo de Limia (1931)
Jon Hamm, o actor que interpreta a Don Draper.
**Donald Francis Draper**, coñecido como **Don Draper**, nado o 1 de xuño de 1926, é un personaxe de ficción e o protagonista da serie de televisión de AMC, *Mad Men*, interpretado polo actor norteamericano gañador do Globo de Ouro en 2008, Jon Hamm.

Traxectoria
-----------

Até o final da tempada 3, Draper traballou como Director Creativo da firma de publicidade Sterling Cooper de Manhattan. Despois deveu socio fundador dunha nova empresa, Sterling Cooper Draper Pryce, tras abandonaren el e mais os seus superiores a antiga axencia por mor dunha adquisición non desexada por outra compañía.

O personaxe de Draper está parcialmente inspirado en Draper Daniels, director creativo da axencia de publicidade Leo Burnett de Chicago na década de 1950, coñecido por ser o creador da campaña Marlboro Man.. Porén, certas técnicas de publicidade de Don Draper así como algúns logros profesionais baséanse nos de Rosser Reeves, da axencia Ted Bates.

A maioría dos personaxes da serie saben pouco ou nada acerca da historia de Draper e da súa verdadeira identidade; As pistas para o espectador chegan a través do emprego de flashback, contadas confesións e visitas clandestinas a figuras do seu pasado.

Na ficción, o Don Drapper primixenio combateu na guerra de Corea. Aí foi onde coñeceu a Dick withman (John Hamm), que tras a súa morte adoptaría a súa identidade.

### Personalidade

Don Draper característizase polo seu egoísmo e por ser mullereiro. Axusta o seu código ético e moral consonte as circunstancias; porén, o seu atractivo vén dado por unha fonda intelixencia e polo aire enigmático que o acompaña. Outra característica destacable súa é o cultivo do nihilismo.

Notas
-----

1. ↑  *The Real-Life Don Draper*, na revista *Chicago* en agosto de 2009, por Myra Janco

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Don Draper en AMCtv.com. *(en inglés)*
* *Don Draper's Sex Appeal in Mad Men*, artigo de Natasha Vargas-Cooper en *Daily Beast* o 22 de xullo de 2010. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2640712
* EBID: ID
* IMDb: ch0031457

 |
O **clavicordio** é un instrumento de teclado semellante ao clavicémbalo ou clave.

Historia e características
--------------------------

Ideouse en Italia no século XV, aínda que o seu maior auxe data do século XVIII. O clavicordio é máis expresivo e delicado que o propio clavicémbalo, e caracterízase polas cordas tocadas en distintos puntos por unha cuña tanxente metálica, tamén ten a posibilidade de facer vibra-lo son a través da presión dos dedos no teclado, sendo esta a gran diferenza co clave. O seu son é doce, poético e melancólico. Carl Philip Enmanuel Bach fillo de Johann Sebastian Bach foi un gran compositor para este instrumento.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *clavicordio*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Clavicordio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191823
* AAT: 300041675
* BNCF: 70258
* BNF: 11978172c
* BRE: 2070944
* EBID: ID
* GEC: 0091105
* GND: 4010271-3
* JSTOR: clavichords
* LCCN: sh85026847
* MIMO: 2232
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00567007
* NKC: ph121603

 |
**Roi Mata** (ou **Roy Mata**, **Roymata**) foi un poderoso xefe de melanesio no que hoxe é Vanuatu. Crese que viviu a finais do século XVI, ou principios do XVII, aínda que outrs fontes din que reinou no século XIII

En 2008, tres sitios asociados con Roi Mata, nas illas de Efaté, Lelepa e Eretoka, engadíronse ao  Patrimonio Mundial da UNESCO.

Tumba de Roi Mata
-----------------

A elaborada tumba de Roi Mata, que contén os cadáveres de máis de 25 membros do seu séquito, descubriuna o arqueólogo  francés José Garanger en 1967 e inscribiuse na  Lista do Patrimonio Mundial en 2008. Garanger puido localizar a tumba na illa Eretoka analizando o folclore local. Segundo a lenda, cando Roi Mata conquistou a terra, o seu primeiro obxectivo foi unir as tribos para formar un exército. Sábese que o seu reinado foi pacífico. Roi Mata foi envelenado polo seu irmán. O seu corpo non foi enterrado na súa terra natal e o seu nome non se usou nas xeracións futuras porque os veciños temían o seu espírito.

Mapa do dominio do xefe Roi Mata

Galería
-------

* A tumba do xefe Roi Mata (Illa Eratoka, 8 de xaneiro de 2017)A tumba do xefe Roi Mata (Illa Eratoka, 8 de xaneiro de 2017)
* Marcadores das tumbas das esposas do xefe Roi Mata (Illa Eratoka, 8 de xaneiro de 2017)Marcadores das tumbas das esposas do xefe Roi Mata (Illa Eratoka, 8 de xaneiro de 2017)

Notas
-----

1. ↑  *O xefe Roi Mata dominio* (informe da UNESCO).
2. ↑  "Chief Roi Mata’s Domain", UNESCO.
3. ↑  "World Heritage Status set to ensure protection of Vanuatu's Roi Mata domain". *Radio New Zealand International*. 9 de xullo de 2008. Consultado o 6 de novembro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dominios do xefe Roi Mata Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
Patrimonio da Humanidade en Vanuatu |
| --- |
|  | Dominios do xefe Roi Mata (2008) |  |
| Patrimonio da Humanidade  ·  Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo  ·  Lista de lugares Patrimonio da Humanidade en Oceanía |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q558599
* EBID: ID

 |
**Manuel Melià Fuster**, coñecido artisticamente como **Don Pío**, nado en Valencia en 1951 e finado na mesma localidade o 25 de xuño de 1994, foi un humorista valenciano.

Traxectoria
-----------

Fíxose popular no inicio dos anos oitenta con actuacións en varias salas de festas do País Valenciano. Posteriormente gravou diversas cintas cos seus chistes, explicados sempre cun marcado sotaque labrego.

No inicio das emisións da TVV, sempre vestido con camisa negra, faixa e lentes redondas, Don Pío participou en moitos programas de Canal 9, entre os que destaca *Rialto Bar*, onde tivo un espazo fixo semanal.

Creou diferentes personaxes para os chistes das súas actuacións, como o Ramonet e o Motoret, e popularizou frases como "ie, el de l'oli ja està ací". O seu humor popular perdurou na memoria colectiva de moitos valencianos.

Na década dos noventa formou parte do grupo de humoristas do programa de TVE1 *No te rías, que es peor*. Tamén colaborou durante algunhas temporadas coa emisión local de Radio Color, hoxe Onda Cero, onde fixo de comentarista nas retransmisións onde xogaba o Valencia CF. A súa afección por este equipo era notoria e entre os seus amigos había futbolistas como Mario Alberto Kempes e outros.

Manuel Melià morreu en 1994 por unha afección cardíaca cando estaba nun bar de Valencia. Era casado e tiña dous fillos.

Notas
-----

1. ↑  Manuel Melià, 'Don Pio', un humorista valenciano *El País*, 27 de juny de 1994. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *L'humor valencià *(Vol. 1)*, vídeo en YouTube* (en catalán)
* Actuación en *Rialto Bar* (Canal 9), vídeo en YouTube ] *(en castelán)*
O **CORDE** (acrónimo de ***Corpus Diacrónico del Español***) é un corpus da Real Academia Española creado en 1994 para apoiar o estudo do castelán durante toda a historia da lingua.

En abril de 2005  contaba con 250 millóns de formas. É unha ferramenta moi importante para documentar as palabras na lingua castelá, o seu uso e/ou perda do mesmo, a evolución do seu significado, primeira aparición, etimoloxía e, por suposto, para realizar o *Diccionario Histórico del Español*.

Notas
-----

1. ↑  "CORDE". *Real Academia Española* (en castelán). Consultado o 2022-06-24.

Ligazóns externas
-----------------

* Buscador do CORDE

| * v
* c
* e
*Corpora* lingüísticos das linguas iberorromances |
| --- |
| Galego lexicográfico | 
* DdD
* DDGM

 |  |
| Galego textual | 
* CODOLGA
* TMILG
* TILG
* CORGA
* CLUVI
* CTG
* TERGAL
* TUVI

 |
| Galego oral | 
* ASG

 |
| Portugués | 
* CPM
* DPM
* AC/DC

 |
| Castelán textual | 
* CREA
* CORDE
* Cumbre
* Lexesp

 |
| Castelán oral | 
* COREC
* MNLCCMH
* SoCREA
* Val.Es.Co
* C-ORAL-ROM
* PRESEEA
* Corpus del Español Histórico y Moderno

 |
O **Corpus de Referencia do Galego Actual** (**CORGA**) é unha colección de documentos que se almacenan en formato electrónico na que están representados os diferentes tipos de textos da lingua galega actual (xornalísticos, literarios etc.). Cronoloxicamente comprende textos publicados dende 1975, e dispón de 25 millóns de formas.

A amplitude de documentos dos que consta, así como os criterios empregados na súa selección, permite considerar este corpus representativo do uso lingüístico do galego actual. O acceso é gratuíto, pero é necesario rexistrarse.

  

A actual versión creouse coa finalidade de adecuar o corpus existente ás tecnoloxías actuais e posibilitar un sistema de recuperación de información máis flexible e efectivo que o existente, polo que se levou a cabo unha reestruturación da base documental seguindo o estándar XML (*eXtensible Markup Language*).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Centro Ramón Piñeiro

### Ligazóns externas

* Buscador do CORGA

| * v
* c
* e
*Corpora* lingüísticos das linguas iberorromances |
| --- |
| Galego lexicográfico | 
* DdD
* DDGM

 |  |
| Galego textual | 
* CODOLGA
* TMILG
* TILG
* CORGA
* CLUVI
* CTG
* TERGAL
* TUVI

 |
| Galego oral | 
* ASG

 |
| Portugués | 
* CPM
* DPM
* AC/DC

 |
| Castelán textual | 
* CREA
* CORDE
* Cumbre
* Lexesp

 |
| Castelán oral | 
* COREC
* MNLCCMH
* SoCREA
* Val.Es.Co
* C-ORAL-ROM
* PRESEEA
* Corpus del Español Histórico y Moderno

 |
***Deltoya*** é o terceiro álbum de estudio do grupo de rock Extremoduro, gravado, producido e publicado por DRO o 15 de xuño de 1992.

No ano 1991, unha vez rematada a gravación e produción de *Somos unos animales*, o segundo disco do grupo, o álbum sae á rúa, pero a banda non cobra nada en concepto de dereitos de autor, razón pola que abandonan a discográfica coa que están nese momento, Área Creativa. É neste intre cando José Antonio Gómez, de DRO, amósase interesado en fichar por eles, xa que a popularidade do grupo, pese á súa nula promoción, é xa notoria. É factor determinante para o establecemento dun contrato con DRO o que o novo baixista do grupo, Carlos El Sucio, os coñeza a el e a José Carlos Sánchez, tamén da discográfica, de modo que lles é máis doado convencelos.

Así pois, xa cunha discográfica grande detrás, Extremoduro pode gravar sen problemas un novo disco. Este novo traballo é posibelmente o primeiro da súa etapa de madurez, e un dos máis elaborados da traxectoria do grupo. A produción mellorou moito desde o primeiro álbum, e esta entrega inclúe varios grandes éxitos da banda: "Sol de invierno", "De acero", "Bulerías de la sangre caliente", a homónima "Deltoya", "Volando solo", "Ama, ama, ama y ensancha el alma", "Papel secante" e "Estado policial"; "Ama, ama, ama y ensancha el alma" obtén a súa letra dun poema de igual título de Manolo Chinato, con quen o grupo colaborará en máis ocasións.

Deste álbum en adiante, Extremoduro permanecerá con DRO, unha vez asentado o seu estilo con este disco e confirmada a súa popularidade.

Contido
-------

### Lista de cancións

|  |  |
| --- | --- |
|  | Deltoya |
| **Nº** | **Título** | **Duración** |
| 01 | "Sol de invierno" |  |
| 02 | "De acero" |  |
| 03 | "Última generación" |  |
| 04 | "Con un latido del reloj" |  |
| 05 | "Lucha contigo" |  |
| 06 | "Bulerías de la sangre caliente" |  |
| 07 | "Deltoya" |  |
| 08 | "Relación convencional" |  |
| 09 | "Volando solo" |  |
| 10 | "Ama, ama, ama y ensancha el alma" |  |
| 11 | "Papel secante" |  |
| 12 | "Estado policial" |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5217497
* MusicBrainz: ID

 |
Corpúsculo de Krause.
Os **corpúsculos de Krause** son termorreceoptores de forma bulbosa encapsulados da pel, que se pensa son os encargados de rexistrar a sensación de frío. A sensibilidade é variable segundo a rexión da pel que se considere. Porén, a súa función na actualidade non está definida con claridade.

Son corpúsculos táctiles localizados no nivel profundo do hipoderma da pel, parecidos aos corpúsculos de Pacini, pero máis pequenos (50 micrómetros) e simplificados. Encóntranse no tecido submucoso da boca, o nariz, ollos, xenitais etc. dos cales hai uns 260.000 estendidos por todo o corpo.

Reciben este nome polo seu descubridor o anatomista alemán Wilhelm Krause (1833-1910).

Estrutura
---------

Son pequenos corpos cilíndricos ou ovais, consistentes nunha cápsula formada por unha expansión do tecido conectivo, e conteñen unha parte central semifluída na cal o axón termina nunha extremidaded bulbosa ou nunha masa enroloada plexiforme.

Localización
------------

Estes bulbos terminais atópanse na conxuntiva do ollo humano (onde son esferoidais, pero son cilíndricos na maioría dos animais), nas membranas mucosas dos beizos e a lingua, e no epineuro dos troncos nerviosos.

Corpos bulbosos parecidos atópanse no pene e clítoris, onde reciben o nome de corpúsculos xenitais. Estes corpos teñen forma do froito da moreira, e conteñen septos de tecido conectivo formando de dúas a seis masas.

Nas membranas sinoviais de certas articulacións, como as dos dedos, existen bulbos similares ovais, que se denominan terminacións bulbosas articulares.

Notas
-----

1. ↑  L.Gartner. *Atlas de Histologia* 3ed. 2005.
2. ↑  W. Krause. *Die terminalen Körperchen der einfach sensiblen Nerven*. Hannover, 1860.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Corpúsculo de Meissner
* Corpúsculo de Vater-Pacini
* Terminación nerviosa de Merkel

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 83603
* Uberon: 0035968

 |
En química ambiental, a determinación da **Demanda Química de Osíxeno** (**DQO**) adoita empregarse para medir a presenza indirecta de compostos orgánicos en auga.

A DQO serve para determinar a cantidade de contaminantes orgánicos que se poden atopar tanto en augas superficiais (como serían as augas de. lagoas, ríos e encoros) ou augas residuais (urbanas ou industriais) facendo da DQO unha media útil para medir a calidade da auga ou o grao de contaminación orgánica que presenta. Adoita expresarse en termos de miligramos por litro (mg/l), o que indica a masa de osíxeno consumido por litro de disolución.

O fundamento da análise da DQO en augas baséase en que practicamente todos os compostos orgánicos se oxidan a dióxido de carbono cun axente oxidante forte, nun ambiente fortemente ácido (normalmente usando dicromato de potasio como axente oxidante en presenza de ácido sulfúrico). Cómpre sinalar que durante o ensaio o ión amonio que puidera estar presente non reacciona, permanecendo inalterado.

Véxase tamén
------------

* DBO

### Bibliografía

* Lenore S. Clescerl, Arnold E. Greenberg, Andrew D. Eaton. Standard Methods for Examination of Water & Wastewater (20th ed.). Washington, D.C.: American Public Health Association. ISBN 0-87553-235-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q555857
* GND: 4147637-2
* JSTOR: chemical-oxygen-demand
* MAG: 188287460

 |
**David Sarnoff**, nado o 27 de febreiro de 1891 preto de Minsk e finado o 12 de decembro de 1971, foi un home de negocios e pioneiro da radio e a televisión comerciais nos Estados Unidos.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha comunidade xudía preto da cidade de Minsk, entón parte do Imperio Ruso. En 1900 marchou con súa nai e irmáns a Nova York, onde xa estaba seu pai. Aos quince anos tivo que procurar traballo para soster á familia logo que seu pai enfermara de tuberculose, logrou un traballo na Commercial Cable Company dedicada á telegrafía, entrando pouco despois, setembro de 1906, na Marconi Company, realizando diferentes tarefas en oficinas e navíos chegando a inspector xefe e director comercial. Foi o primeiro director xeral da Radio Corporation of America (RCA) desde pouco despois da súa constitución en 1919 ata 1930 e despois presidente ata o seu retiramento en 1970. En 1926 formou a National Broadcasting Company (NBC) para explotar o mercado de radio comercial e a partir de 1930 apoiou economicamente o desenvolvemento do sistema de televisión que viña realizando Vladimir Zworykin. Durante a segunda guerra mundial serviu co xeneral Dwight D. Eisenhower, foi responsable da restauración das emisións de Radio Francia e polos seus servizos foi ascendido a xeneral de brigada na reserva da Arma de transmisións en 1945, sendo coñecido en diante como *o Xeneral* ("The General")

Notas
-----

1. ↑  "Mrs. David Sarnoff dies at 79; Widow of Broadcasting Pioneer," *New York Times,* January 10, 1974.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q360106
* WorldCat
* VIAF: 37856138
* BIBSYS: 58724
* BNF: 109795957
* Discogs: 1669516
* EBID: ID
* FAST: 169209
* GND: 124622232
* ISNI: 0000 0000 8219 2771
* LCCN: n85340021
* Munzinger: 00000006759
* NDL: 00455335
* NNDB: 000031761
* NTA: 11466501X
* OL: OL2121634A
* SNAC: w68c9zgc
* SUDOC: 059668903
* WikiTree: Sarnoff-12

 |
Minas Gerais no Brasil.
Mapa de Minas Gerais. Dialecto mineiro ao centro e sueste.
O **mineiro** ou ***montanhês*** é o dialecto do portugués brasileiro que se fala na rexión central do estado de Minas Xerais.

Demografía
----------

Esta variante ocupa unha superficie que se corresponde *grosso modo* coa contorna do *Quadrilátero Ferrífero*, incluíndo a fala da capital, Belo Horizonte, e cidades históricas (Ouro Preto (capital de 1720 a 1897), Mariana (primeira cidade), Sabará, Diamantina, Tiradentes, São João del-Rei, Congonhas, Serro, Caeté).

Características
---------------

É un dos dialectos máis facilmente distinguibles do portugués brasileiro.

O dialecto mineiro hai que distinguilo doutros dous dialectos que se falan no estado pero que xurdiron noutras unidades da federación: o dialecto caipira (paulista), que abarca zonas do interior de São Paulo, sur, suroeste e Triângulo de Minas Gerais, ao sur de Goiás, ao norte de Paraná e ao leste de Mato Grosso do Sul; e o dialecto bahiano, que abrangue o norte de Minas Gerais e a maior parte do estado de Baía.

O primeiro estudo lingüístico centrado especificamente no estado de Minas Gerais foi o *Esboço de um Atlas Linguístico de Minas Gerais (EALMG)*, realizado pola Universidade Federal de Juiz de Fora en 1977.

Notas
-----

1. ↑  "Pseudolinguista: Mapa dos sotaques em Minas Gerais". *Pseudolinguista*. Consultado o 2022-06-15.
2. ↑  Mendes, Gláucia. "Diversidade da fala mineira é tema de pesquisa na UFLA". *Portal UFLA* (en portugués). Consultado o 2022-06-15.
3. ↑  Paes, Maria Helena Soares (2014-11-11). "A variável (R) em coda silábica medial no Bairro Várzea, em Lagoa Santa/MG".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dialectos do portugués
**Federico Krutwig**, nado en Getxo o 15 de maio de 1921 e finado en Bilbao o 15 de novembro de 1998, foi un escritor e político vasco.

Traxectoria
-----------

De pai alemán e nai vasca de orixe veneciana aprendeu éuscaro na adolescencia de forma autodidacta. En 1943 ingresou na Euskaltzaindia (Academia da Lingua Vasca). Partidario de normalización do éuscaro a partir do labortano por ser o dialecto máis usado na literatura.

En 1952 no discurso de contestación á entrada de Luis Villasante pronunciouse contra a actitude da igrexa coa lingua vasca e días despois tivo que deixar España pasando a Iparralde onde contactou co movemento Jagi. Influído pola revolta alxeriana en 1963 publicou o libro *Vasconia* baixo o sobrenome de Fernando Sarrailh de Ihartza,, onde cuestiona algúns aspectos do nacionalismo tradicional de Sabino Arana, propoñendo un novo nacionalismo vasco nunha Euskadi que comprendería o territorio entre o Ebro e o Garona e móstrase a favor da loita armada contra España.

Colaborou con EGI e en 1964 Francia expúlsao e instálase en Bruxelas relacionándose con membros de ETA e elaborando informes para a V Asemblea desa organización. Considerado o seu primeiro ideólogo, non obstante abandonou ETA en 1975 e estableceuse en Zarauz, dedicándose en exclusiva á produción literaria.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Federico Krutwig*** |

* Catálogo exhaustivo das obras de Federico Krutwig

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2749526
* WorldCat
* VIAF: 22243126
* Auñamendi: 54993
* BAV: ADV11174305
* BNE: XX1720850
* BNF: 124816209
* Dialnet: 14447
* FAST: 32771
* ISNI: 0000 0001 0056 3944
* LCCN: n79030533
* NLG: 184596
* NTA: 130456241
* SUDOC: 059888636

 |
**Domitila Gutiérrez Alba**, nada en Vilarello (Cervantes) en 1926, foi unha guerrilleira antifascista galega.

Traxectoria
-----------

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu pai Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado. Domitila incorporouse á partida do seu irmán Abelardo, xunto cos outros irmáns Baldomero e Jovino. Foi detida en novembro de 1939 coa súa nai Consuelo Alba Digón e a súa irmá Florinda Gutiérrez Alba e ingresou no Campo de concentración de Figueres. En 1945 foi procesada cos seus irmáns Abelardo e Jovino e a súa nai Consuelo no sumario 180/1945 polo delito de agresión a forza pública, facéndose requisitoria para que se presentara. En decembro de 1947 apareceu na prensa unha requisitoria demandando a súa presentación no Xulgado Militar eventual nº 1 de Lugo pola causa 215/46. Estivo tres anos agochada, despois refuxiouse oito meses no convento de Cristo Rei de Viveiro con outra identidade, simulando que ía estudar para escapar da represión.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-7-1945, p. 3.
2. ↑  *El Progreso*, 27-12-1946, p. 2.
3. ↑  *Letras nómades. Experiencias da mobilidade feminina na literatura galega*. Frank & Timme. 2014. p. 51. ISBN 978-3-7329-0095-4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2011). *Mulleres na guerrilla antifranquista galega*. A Coruña: Laiovento. pp. 162–165. ISBN 978-84-8487-211-5.

### Ligazóns externas

* Ficha en Nomes e Voces Arquivado 18 de agosto de 2021 en Wayback Machine.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
A **Federación do Xura** foi a máis importante e antiautoritaria sección anarquista da Primeira Internacional, baseada principalmente nos reloxeiros das montañas do Xura en Suíza. A Federación do Xura, xunto a outras seccións anarquistas, foi expulsada da Primeira Internacional despois do Congreso da Haia (1872).

Os anarquistas na Federación do Xura, como James Guillaume, desempeñarían un papel clave na conversión anarquista de Piotr Kropotkin. En *Memorias dun revolucionario*, Kropotkin escribe:

> 
> 
> *As igualitarias relacións que atopei nas Montañas do Xura, a liberdade de actuar e pensamento a cal eu vin desenvolverse nos traballadores, e a súa ilimitada devoción pola causa, apelaron fortemente no meu sentir; e cando eu funme das montañas, despois de permanecer unha semana cos reloxeiros, as miñas visións do socialismo foron establecidas. Eu era un ácrata...*
> 
>

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anarquismo
* Mikhail Bakunin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q668535
* WorldCat
* VIAF: 242267004
* GND: 4333903-7
* HDS: 017400

 |
Por **dominio público** enténdese o conxunto de bens e dereitos de titularidade pública non posuídos de xeito privativo. Un exemplo é o consistente no espazo radioeléctrico, as augas terrestres, as continentais etc.

Outros ordenamentos xurídicos consideran que o dominio público está formado polos bens de titularidade comunitaria. Así, as comunidades de regantes, de pastos, de bosques etc.

Ademais, estase atopando dun tempo a esta parte que por Dominio Público enténdese aquilo que carece de dono. Esta acepción non é axeitada: o que non ten dono chámase *Res nullius*, 'cousa de ninguén', pero non dominio público porque se non ten dono pode ser apropiado por calquera.

Acepcións especiais
-------------------

Copia propia de Isaac Newton do seu *Principia*, con correccións á man para a segunda edición.
Non obstante, o sentido que se lle dá a *Dominio Público* en relación a publicacións, escritos ou propiedade intelectual en xeral (por exemplo na Licenza de Documentación Libre GNU) é o de algo que calquera pode usar, sen poder converterse no dono, pois a propiedade corresponde á Humanidade de xeito incorporado.

Tamén neste senso, os textos son de dominio público pasados 50 anos da morte do autor, en concordancia coa convención de Berna, aínda que esta convención convenio recoñece o dereito ós países signatarios a ampliar o prazo da protección (en España é de 70 anos, **80** se o autor faleceu antes do 7 de decembro de 1987).

Dominio público nestes casos adoita abreviarse, en inglés, como *PD* ('Public Domain').

Notas
-----

1. ↑  *Real Decreto Legislativo 1/1996, de 12 de abril, por el que se aprueba el Texto Refundido de la Ley de Propiedad Intelectual, regularizando, aclarando y armonizando las disposiciones legales vigentes sobre la materia:*
*Disposición transitoria cuarta. Autores fallecidos antes del 7 de diciembre de 1987.*
*Los derechos de explotación de las obras creadas por autores fallecidos antes del 7 de diciembre de 1987 tendrán la duración prevista en la Ley de 10 de enero de 1879 sobre Propiedad Intelectual.*
*Ley de 10 de enero de 1879, de la propiedad intelectual: Arquivado 11 de febreiro de 2012 en Wayback Machine.*
*Art. 6º. La propiedad in­telectual corresponde á los autores durante su vida, y se transmite á sus herederos tes­tamentarios ó legatarios por el término de **ochenta** años. ...*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Recursos de dominio público.

### Ligazóns externas

* Motivacións para ceder obras ó dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19652
* AAT: 300055611
* EBID: ID
* JSTOR: public-domain
* MAG: 512654426
* NKC: ph609499

 |