O rei Arturo, ilustración en miniatura das *Flores Historiarum*
***Flores Historiarum*** (en galego: *Flores das historias*) é unha crónica en latín sobre a historia inglesa, que rexistra desde os primeiros anos até 1326 (aínda que algúns dos manuscritos máis temperáns terminan en 1306). Foi compilada por diversas persoas e rapidamente adquiriu popularidade contemporánea, polo que foi continuada por moitas mans en diferentes tradicións de escritura. Entre o vinte manuscritos conservados están os compilados na abadía de St Benet, en Norfolk, continuados na abadía de Tintern (Royal Mss 14.c.6), na catedral de Norwich (Cottoniana Claudio E 8), na catedral de Rochester (Cottoniana Nerón D 2), na catedral de San Paulo en Londres (Lambeth Mss 1106), na catedral de Southwark (Biblioteca Bodleiana, Rawlinson Mss B 177), e na abadía de San Agostiño en Canterbury (Harleian Mss 641). O principal valor da obra pode verse no traballo realizado por Roger de Wendover, o seu relato dos acontecementos de 1216 a 1235.

Foi escrito orixinalmente na abadía de St Albans e logo na abadía de Westminster. O manuscrito máis antigo, que foi a base para todos os seguintes, consérvase na Biblioteca Chetham de Mánchester. Suponse que este núcleo da parte máis temperá de *Flores Historiarum* foi compilado por John de Cella (tamén coñecido como John de Wallingford), abade de St Albans entre 1195 e 1214, aínda que isto é cuestionábel. O traballo de John comezou a partir do ano 1188. Este manuscrito chegou até 1265, con breves notas e emendas da man de Mateu de París. A seguinte compilación levou a crónica até 1306, outra que comprendía de 1306 a 1325-1326 foi recompilada en Westminster por Robert de Reading e outro monxe de Westminster.

O título de *Flores Historiarum* foille asignado por outro escritor de St Albans, Roger de Wendover, quen levou a súa descrición cronolóxica até 1235, o ano previo á súa morte. Roger afirma no seu prólogo que seleccionou «dos libros dos escritores católicos dignos de crédito, así como se obteñen flores de varias cores de diferentes campos», por iso é polo que chamou á súa obra *Flores Historiarum.* A obra foi atribuída durante moito tempo a Matthew de Westminster, ata que Henry Richards Luard demostrou que en realidade se trataba de Mateu de París. Como a maioría das crónicas, na actualidade non se valora tanto polo que compilou de autores anteriores senón pola súa narrativa detallada e dinámica dos acontecementos contemporáneos, desde 1216 até 1235, incluíndo a firma da Carta Magna polo rei Xoán I de Inglaterra en Runnymede.

Tradición
---------

* *Flores Historiarum* foi impreso por primeira vez, procedente dun só manuscrito, por Matthew Parker, Arcebispo de Canterbury, en 1567. A mellor edición é a edición completa coa introdución de Henry Richards Luard para Rolls series (3 volumes, Londres, 1890). Foi traducido ao Inglés por C. D. Yonge (Londres, 1853).

Notas
-----

1. ↑  De acordo con Reginald L. Poole, revisando a edición de Luard de 1890 en *The English Historical Review* **7** (xaneiro de 1892):146-150) p. 148.
2. ↑  De acordo a Luard
3. ↑  *The Cambridge History of English and American Literature*. Volumen I, capítulo IX, sección 19. Britannia History. Consultado o 17 de xullo de 2011.
4. ↑  Signing of Magna Carta, Runneymede, 1215 Arquivado 24 de marzo de 2017 en Wayback Machine.. Britannia History. Consultado o 17 de xullo de 2011.
5. ↑  Ver a introdución de Henry Richards Luard e Charles Bémont en *Revue critique d'histoire* (París, 1891).