recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***¿Quen teme a Virginia Woolf?*** (inglés: ***Who's Afraid of Virginia Woolf?***) é un filme dramático estadounidense de 1966, dirixido por Mike Nichols. O guión é unha adaptación da obra teatral homónima, escrita por Edward Albee.

En 2013, foi seleccionado para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos como "cultural, histórica ou esteticamente significativa".

Foi emitido na TVG o 17 de maio de 1986.

Argumento
---------

Martha e George forman un matrimonio de mediana idade, intelectuais, que se aman e se odian. Despois dunha festa na casa do pai de Martha, o presidente da universidade en que George dá clases, a parella volve á súa residencia e, bastante embriagados, acollen a Nick e Honey, unha parella de mozos que tamén estaba na festa e que vive lonxe. Nick é tamén profesor na universidade.

Avergoñados polo clima tenso entre George e Martha, que acaban de ter unha violenta discusión, os mozos comezan a beber tamén xunto aos seus anfitrións. Martha insinúase abertamente a Nick e humilla a George que, despeitado, "inventa" un "xogo da verdade", inducindo as persoas ao seu arredor a confesaren detalles íntimos.

Elenco
------

* Elizabeth Taylor como Martha
* Richard Burton como George
* George Segal como Nick
* Sandy Dennis como Honey

Premios
-------

O filme foi o segundo (tras *Cimarron*) en ser candidata aos premios Oscar en todas as categorías nas que podía ser elixíbel (filme, director, actor, actriz, actor e actriz secundarios, guión, dirección artística, fotografía, son, deseño de vestiario, música e montaxe). Os catro actores foron candidatos ao Oscar e gañárono Elizabeth Taylor (mellor actriz) e Sandy Dennis (mellor actriz secundaria). Tamén gañou os premios á mellor fotografía en branco e negro (Haskell Wexler), mellor dirección artística en branco e negro e mellor vestiario en branco e negro.

Nos premios da BAFTA gañou os de mellor filme, mellor actor británico (Richard Burton) e mellor actriz británica (Elizabeth Taylor). Taylor recibiu tamén o New York Film Critics Circle Awards á mellor actriz.

Notas
-----

1. ↑  "*WHO'S AFRAID OF VIRGINIA WOOLF?* (X)". *Warner Bros.* British Board of Film Classification. 27-6-1966. Arquivado dende o orixinal o 26-09-2013. Consultado o 21-9-2013.
2. ↑  "Library of Congress announces 2013 National Film Registry selections" (Nota de prensa). Washington Post. 18-12-2013. Consultado o 18-12-2013.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 17 de maio de 1986. Páx. 63
4. ↑  "NY Times: Who's Afraid of Virginia Woolf?". *NY Times*. Consultado o 2008-12-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q325643
* WorldCat
* VIAF: 187064048
* AFI: 22930
* Allmovie: v54412
* AlloCiné: 2768
* BNF: 16458157w
* Box Office Mojo: whosafraidofvirginiawoolf
* CineRessources: 35470
* EBID: ID
* FilmAffinity: 969127
* GND: 4263499-4
* IMDb: tt0061184
* LCCN: n2015067153
* LUMIERE: 23073
* Metacritic: whos-afraid-of-virginia-woolf
* OFDb: 17626
* OMDB: 396
* Rotten Tomatoes: whos\_afraid\_of\_virginia\_woolf
* Synchronkartei: 3614
* TMDb: 396
* TVcom: whos-afraid-of-virginia-woolf

 |
**Antonio López Acuña**, nado en Lugo o 3 de xuño de 1911 e finado na mesma cidade en decembro de 1993, foi un xornalista, escritor e político galego.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de Profesorado Mercantil na Escola de Altos Estudios Mercantís da Coruña e despois fixo a carreira de Maxisterio. Formou parte da xuventude da Unión Regional de Derechas de Lugo, en 1933 dirixiu o periódico *Mundo de Ahora* e colaborou en *La Voz de la Verdad*. Falanxista, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi redactor de *Azul* e dirixiu a revista da Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Lugo e *Información de Economía y Legislación Mercantil y Tributaria*. Foi concelleiro e tenente de alcalde de Lugo. Foi funcionario de carreira dos corpos técnico-administrativos da Deputación Provincial de Lugo e do Servizo Nacional de Produtos Agrarios e foi designado secretario técnico dos padroados provinciais de Formación Profesional e Ensinanza Media e Profesional de Lugo.

Obras
-----

* *Historia de la Biblioteca Provincial*, 1938.
* *Guía del Productor y Molinero*, 1943.
* *El Libro del Productor*, 1944.
* *A B C del Agricultor, con un cancionero de molino*, 1945.
* *Comentarios a las secciones de Teología y Derecho de la Biblioteca de la Provincia*.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 14-12-1993, p. 32.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25510181
* WorldCat
* VIAF: 12456080
* BNE: XX1004148
* BNF: 13479609n
* ISNI: 0000 0000 5919 6600
* LCCN: n97069992

 |
A **trompeta de varas**, tamén coñecida como **trompeta slide**, **trombón soprano** ou **trompeta bastarda** é un instrumento de vento-metal da familia da trompeta. Ao longo da historia existiron dous instrumentos diferentes pero chamados de igual forma: a trompeta de varas do século XV, cunha parte escorregadiza que era un tubo que saía desde o tudel e se introducía no corpo do instrumento, e a trompeta de varas moderna, que posúe unha vara escorregadiza similar á do trombón.

Historia
--------

A trompeta de varas comezou a utilizarse no Renacemento. Estaba formada por unha prolongación da boquilla que se unía ao primeiro tubo que se deslizaba uns 40 centímetros, introducíndose no corpo do instrumento. O movemento cara a dentro e fóra realizábao o instrumento. Co sistema da vara pretendíase ampliar o rexistro do instrumento máis alá da serie harmónica. A Igrexa Católica aceptou o uso da trompeta de varas, cousa que até entón non fixera, e escribíronse algunhas composicións nas que se empregaba este instrumento, como son: a *Missa trompetta*, *Ave Virgo* ou *Missa Tubae*. Esta era a trompeta utilizada por Johann Sebastian Bach nas súas cantatas e tivo unha grande aceptación en Inglaterra.

Trompeta de varas moderna
-------------------------

Un trompetista cunha trompeta de varas moderna.
Na actualidade existe un instrumento diferente da trompeta de varas utilizada desde o Renacemento. Dita trompeta posúe unha vara similar á do trombón, que é a que se desliza, ao contrario do que sucedía coa trompeta antiga na que a parte escorregadiza era o tubo do tudel que se introducía no corpo do instrumento. A vara da trompeta moderna é proporcional ao tamaño do instrumento e ten as sete posicións dun trombón convencional para as notas musicais. A trompeta de varas moderna ten un rexistro exactamente igual á trompeta tradicional de pistóns, pero a súa execución é moito máis lenta comparada coa de pistóns. Normalmente a tonalidade da trompeta de varas é si bemol.

Xeralmente, este instrumento está logrado para que nenos de curta idade poidan estudar o mecanismo da vara, de cara a tocar o trombón de varas nun futuro.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Trompeta de varas*** |

### Bibliografía

* Millán Esteban, Ángel (1985). Expomúsica Pacheco, ed. *Programa de estudios sobre los orígenes de la trompeta y su evolución en la historia musical*. p. 54. ISBN 9788439856498.
* Andrés, Ramón (1995). Bibliograf, ed. *Diccionario de instrumentos musicales: de Píndaro a J.S. Bach*. p. 540. ISBN 9788471538192.
* Michels, Ulrich (2003). Alianza, ed. *Atlas de la música* **1**.
* Merino de la Fuente, J. Mariano (2006). Editorial Club Universitario, ed. *Las vibraciones de la música*. p. 421. ISBN 9788484545361.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q228529
* EBID: ID
* GND: 4403843-4
* MIMO: 4443

 |
| Trompeta dos mortos |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Fungi |
| División: | Basidiomycota |
| Clase: | Agaricomycetes |
| Orde: | Cantharellales |
| Familia: | Cantharellaceae |
| Xénero: | *Craterellus* |
| Especie: | *C. cornucopioides* |

 |
| Nome binomial |
| *Craterellus cornucopioides*(L.) Pers. |

A **trompeta dos mortos** ou **cantarela moura** (***Craterellus cornucopioides***, anteriormente *Cantharellus cornucopioides*, (do grego *cornucopia*: corno da abundancia), é un cogomelo comestible apreciado pero moi descoñecido para moitos recolectores. O seu aspecto gris-negruzco fai que sexa rexeitado por moita xente, cando é un cogomelo tanto ou mellor comestible que o seu parente a trompeta amarela.

Descrición
----------

De cor gris escuro ou moreno negruzco, en forma de corno ou de funil profundo (deiquí o seu nome) que chega case até a base do pé, de marxe estendida, carne tenaz e aromática, coa superficie himenial simplemente engurrada. A súa carne delgada e fibrosa dificilmente podrece.

Hábitat
-------

Atópase en bosques caducifolios con chans silícicos húmidos.

Gastronomía
-----------

Ten moitas aplicacións culinarias e pode conservarse seco en feixes ou ben en po como condimento. Desprende un cheiro que lembra á ameixa e o seu gusto é parecido ó da trufa.

Perigo de confusión
-------------------

É moi parecida, pero máis escura, á trompeta gris (*Cantharellus Cinereus*), tamén comestible. Non se pode confundir con ningunha especie velenosa.

Galería
-------

* Trompetas dos mortos
* Trompetas dos mortos recollidas no Empordà.
* Trompetas dos mortos.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Trompeta dos mortos*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q857903
* EBID: ID
* GEC: 0215832
* MAG: 2780422417

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 59875
* Dyntaxa: 3772
* EOL: 1030300
* EPPO: CRTLCO
* Fungorum: 153130
* GBIF: 2554662
* iNaturalist: 48607
* IRMNG: 11202093
* MycoBank: 153130
* NBN: NHMSYS0001479608
* NCBI: 94199
* Soortenregister: 122654
* TAXREF: 29937
* uBio: 1181059

 |
***Á espera de Godot*** (en francés: *En attendant Godot*) é unha obra pertencente ó teatro do absurdo, escrita a finais da década de 1940 por Samuel Beckett e publicada en 1952 por Éditions de Minuit. A estrea como obra teatral, dirixida por Roger Blin, realizouse o 5 de xaneiro de 1953 no Théâtre de Babylone de París. Beckett escribiu a obra orixinalmente en francés, a súa segunda lingua. A tradución ó inglés foi realizada polo mesmo Beckett e publicada en 1955.

Lucky e Pozzo.
A obra divídese en dous actos, e en ámbolos dous aparecen dous vagabundos chamados Vladimir e Estragon que esperan en balde xunto a un camiño a un tal Godot, con quen (quizais) teñen algunha cita. O público nunca chega a saber quen é Godot, ou que tipo de asunto teñen que tratar con el. En cada acto, aparecen o cruel Pozzo e o seu escravo Lucky (en inglés, «afortunado»), seguidos dun raparigo que fai chegar a mensaxe a Vladimir e Estragon de que Godot non virá hoxe, "pero mañá seguro que si".

Esta trama, que intencionalmente non ten ningún feito relevante e é altamente repetitiva, simboliza o tedio e a carencia de significado da vida humana, tema recorrente do existencialismo. Unha interpretación estendida do misteriosamente ausente *God*ot é que representa a Deus (en inglés: God), aínda que Beckett sempre negou isto. Beckett afirmou que derivaba de *godillot*, que en xerga francesa significa bota. O título podería entón suxerir que os personaxes están a esperar «á bota». Como nome propio, Godot tamén pode ser un derivado de diferentes verbos franceses.

Foi traducida ó galego por Francisco Pillado Mayor e foi publicada pola Edicións Laiovento no ano 2003. No ano 2005, foi publicado de novo coa tradución de Pillado Mayor dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.

Representacións en Galicia
--------------------------

A obra foi estreada en 1984 pola Compañía Luís Seoane na Coruña, e representada en 1989 por Teatro Galileo e en 1991 pola Aula de Teatro da Universidade de Santiago, as dúas nesta cidade.

Notas
-----

1. 1 2  *Á espera de Godot*. Traducido por Francisco Pillado Mayor (1ª ed.). Santiago de Compostela: Edicións Laiovento. 2003. ISBN 84-8487-020-0 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  "Esperando a Godot: la ilusión de la parusía" (PDF). 2012. Consultado o 2 de novembro de 2015.
3. ↑  SB to Barney Rosset, 18th October 1954 (Syracuse). Quoted in Knowlson, J. *Damned to Fame: The Life of Samuel Beckett* (Londres: Bloomsbury, 1996), p 412
4. ↑  Velissariou, Aspasia (1982). "Language in Waiting for Godot". *Journal of Beckett Studies*. outono (8).
5. ↑  *Á espera de Godot*. Traducido por Francisco Pillado Mayor (1ª ed.). Arteixo: La Voz de Galicia. 2005. ISBN 84-9757-207-6 – vía Biblioteca da Tradución Galega.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Biblioteca Galega de Clásicos Universais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19871
* WorldCat
* VIAF: 183749438
* BiTraGa: 1242
* BNF: 119663309
* EBID: ID
* GND: 4201228-4
* IBDB: 9133
* LCCN: no2007005128
* LibraryThing: 2156
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 02767018X

 |
| Trompeta con pregamentos |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Fungi |
| Filo: | Basidiomycota |
| Clase: | Agaricomycetes |
| Orde: | Cantharellales |
| Familia: | Cantharellaceae |
| Xénero: | *Craterellus* |
| Especie: | *C. tubaeformis* |

 |
| Nome binomial |
| *Craterellus tubaeformis*(Fr.) Quél. 1888 |

A **trompeta con pregamentos** (***Craterellus tubaeformis***, anteriormente coñecida coma *Cantharellus tubaeformis*), é un cogomelo basidiomiceto da familia Cantharellaceae. Son fungos comestibles, que se consomen frescos ou secos.

Descrición
----------

Son fungos de forma circular, tubular ou de funil, a miúdo atravesados por un furado que chega ata ó pé, de entre 2 e 6 (ás veces 10) cm. de alto. O sombreiro, que mide entre 1 e 7 cm. é convexo nos exemplares máis novos pero deprímese rapidamente. A coloración varía entre o castaño e o amarelo con tons agrisados. A beira do sombreiro é enrolada nos exemplares máis novos a sinuosa nos que teñen máis tempo. O pé, amarelo vivo, é relativamente longo e fino, flexible e oco. Non teñen lamelas na parte inferior do sombreiro, pero uns pregos gris prateados recorren lonxitudinalmente o pé. As esporas son abrancazadas.

Trompeta con pregamentos.

Hábitat
-------

Son fungos propios de bosques caducifolios ou de coníferas de chans ácidos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Craterellus* (xénero)

### Bibliografía

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Trompeta con pregamentos*** |

* Régis Courtecuisse, Bernard Duhem : *Guide des champignons de France et d’Europe* (Delachaux & Niestlé, 1994-2000).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q371126
* MAG: 2779049215

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 59857
* Dyntaxa: 3217
* EOL: 11446829
* EPPO: CANSTU
* Fungorum: 455453
* GBIF: 2554536
* iNaturalist: 350511
* IRMNG: 10403884
* MycoBank: 455453
* NCBI: 57200
* TAXREF: 462065

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: 7P3RV7498D

 |
**Ángel García Sobral**, coñecido como **Ángel Sobral** ou **O León de Xeve**, nado en Xeve (Pontevedra) en 1908 e finado o 2 de agosto de 1986 na Piolla (tamén Pontevedra), foi un boxeador galego.

Traxectoria
-----------

Lápida no camposanto de Lérez, onde repousan os seus restos e mailos da súa muller.
Fillo dunha familia agraria, en 1924 marchou emigrado ao Brasil, primeiro a Engenho Grande e logo a Niterói, onde traballou como panadeiro. Nesa cidade comezou a boxear como afeccionado, e logo de 10 combates vitorioso pasa a ser profesional na categoría dos pesos medios. Comezou a ter sona no Brasil, naquel momento un dos epicentros do boxeo a nivel mundial. Obtivo o premio Lacerda que outorga a Federación Brasileira de Boxeo e en 1930 regresou a Europa como deportista.

Chegou ao porto de Vigo e comezou a disputar combates en Galicia e España. Pelexou polo título de campión español en Vigo no mes de outubro dese mesmo ano, 1930, e consegueiuno por KO ao terceiro asalto. Iniciou así unha traxectoria de numerosos combates neses meses que o levaron a sufrir unha lesión nas mans, e a perder o combate polo campionato de España en 1932 fronte a Francisco Ros.

Despois dunha tempada de descanso e de adestramentos, recuperou o título español dos pesos medios de novo en Vigo, en setembro de 1933, ao derrotar o levantino Félix Gómez. Ese mesmo ano casou e estableceuse no lugar da Piolla, tamén na cidade de Pontevedra. Ao ano seguinte recaeu da súa lesión e perdeu algúns combates de relevancia, co que foi freando a súa carreira, aínda que consta que en 1935 aínda pelexou en Lisboa. Perdeu ademais o título dos pesos medios en decembro dese ano por non combater en prazo ante Toribio Nistal.

Nese mesmo ano 1935 conseguiu a través dunha amizade un posto de funcionario no Banco de España de Pontevedra. A guerra do 36 mobilizouno e é recrutouno polo bando nacionalista e foi destinado a Villablino. Logo da guerra xa non volveu pelexar. En 1949 solicitou unha excedencia por cinco anos e marchou emigrado a Brasil para vender tabaco no Río de Xaneiro. En 1954 reincorporouse no seu posto do Banco de España, pero inicialmente foi destinado a Barcelona e só posteriormente de novo a Pontevedra, de onde xa non marcharía ata a súa morte.

Notas
-----

1. ↑  Sobral, o León de Xeve que foi campión da República Arquivado 15 de outubro de 2011 en Wayback Machine. ACUÑA, X.E. *A Nosa Terra*, 23/9/2011.
2. ↑  La lesión de Sobral, *ABC*, 5/11/1931.
3. ↑  La Federación Española y sus últimos acuerdos, *ABC*, 6/12/1935.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413389
* BoxRec: 130091

 |
O **somnambulismo tecnolóxico** consiste na ignorancia que posúe a sociedade con respecto ao proceso de cambio que está sufrindo a humanidade debido á tecnoloxía. Foi creado por Langdon Winner e é utilizado comunmente na filosofía da tecnoloxía.

Orixe
-----

Winner relaciona esta falta de interese coa cultura tecnolóxica que posúen as persoas debido a que é común o non sopesar as consecuencias que traen os cambios que se van efectuando na contorna. Ademais de que, na maioría dos casos, a tecnoloxía é considerada como algo que se atopa presente na vida diaria do mesmo xeito que calquera elemento da natureza.

### Determinismo tecnolóxico

Ao falar de somnambulismo tecnolóxico pódese relacionar en gran medida co determinismo tecnolóxico, onde este último consiste en considerar á tecnoloxía como un elemento capaz de afectar positivamente o desenvolvemento socioeconómico dalgún grupo ou, noutras palabras, aceptar os progresos que esta vai realizando como inevitables.

O determinismo tecnolóxico poderíase considerar a etapa final do somnambulismo tecnolóxico, onde a persoa xa non simplemente estaría a durmir fronte ao cambio, ignorándoo voluntariamente, neste caso estaría totalmente convencida da naturalidade dos sucesos que ocorren debido a ela considerándoa non como un elemento creado e controlado polo home senón que, pola contra, a tecnoloxía contrólanos e cambia a nós como sociedade de forma incontrolable.

O somnambulismo tecnolóxico pódese relacionar desta maneira cunha concepción fatalista da filosofía tecnolóxica derivada da concepción determinista, na que a autonomía da tecnoloxía supón unha noción de inevitabilidad á marxe de calquera vontade posible. Desde os seus inicios, en plena Revolución Industrial do século xix e co materialismo sociolóxico de Karl Marx, (1818-1883), no que a tecnoloxía —e as súas relacións de produción— é exposta por primeira vez como un factor determinante na construción do sistema social, a concepción da tecnoloxía en relación coa cultura e a sociedade foise reconstruíndo seguindo diferentes liñas de pensamento; a Escola de Frankfurt (Dialéctica da ilustración) Martin Heidegger, Lewis Mumford, Jacques Ellul, Herbert Marcuse… Ata chegar a conclusións determinantes como que a tecnoloxía condiciona, sen ser os individuos conscientes diso, o tempo vivido ou as tendencias escollidas: «A vida pasa a ter menos tempo e a tecnoloxía substitúe a reflexión polo reflexo». [1]

Notas
-----

1. ↑  Antonio Diéguez. "Determinismo Tecnológico" (PDF). Consultado o 18 de maio de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7692533
* MAG: 2777844820

 |
Coordenadas: 40°21′34″N 49°49′36″L﻿ / ﻿40.35944, -49.82667

Torres Flame.
As **Torres Flame** (azarí: Alov Qüllələri) son os tres rañaceos máis altos da cidade de Bakú, en Acerbaixán, con alturas de 190 m, 160 m e 140 m. Conteñen apartamentos, un hotel e oficinas. O seu custo estimado é de 350 millóns de dólares. A construción comezou en 2007 e rematou en 2012. As Torres Flame son tres torres: sur, leste e oeste.

As fachadas das tres torres transfórmanse en grandes pantallas co uso de máis de 10 000 LEDs de alta potencia, fornecidos por Traxon Technologies, sucursal de Osram, e Vetas Electric Lighting.

Iluminación
-----------

Segundo unha enquisa de skyscrapercity.com, un importante foro de arquitectura e urbanismo, a iluminación das Torres Flame, deseñada por HOK, foi recoñecida como a mellor do mundo. As torres ilumínanse con LEDs que mostran o movemento dunha chama, a cal é visible dende toda a cidade. Esta iluminación crea o efecto de grandes fachos, salientando o concepto das Torres Flame, como reflicte o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  "Baku to open Flame Tower". trend.az. Arquivado dende o orixinal o 03 de decembro de 2013. Consultado o 11 de febreiro de 2019.
2. ↑
3. ↑  "Night Cup". Arquivado dende o orixinal o 01 de novembro de 2013. Consultado o 11 de febreiro de 2019.
4. ↑  Flame Towers on Youtube

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torres Flame Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80499
* Emporis: 284968
* Structurae: 20066071

 |
O **Sindicato de Mecánicos y Afines del Transporte Automotor** **(SMATA)** é o sindicato que agrupa aos traballadores da industria do automóbil na República Arxentina. O SMATA foi tradicionalmente un dos sindicatos importantes do sindicalismo arxentino, tamén chamados localmente *"gordos"*. Ás súas filas pertenceron Adolfo García, Luís Bazzano, Dirk Kloosterman e José Rodríguez, que desempeñaron o cargo de secretario xeral. En 2006 o seu secretario xeral é José Rodríguez.
Foi fundado o 1 de xuño de 1945 co nome de Sindicato de Mecánicos y Afines (SMAA), dentro da Confederación General del Trabajo (CGT), agrupando basicamente aos traballadores que desempeñaban a súa actividade nos talleres mecánicos de reparación de automóbiles e por afinidade aos traballadores relacionados coa actividade automotriz. En 1948 tomou o seu nome definitivo.

O sindicato está afiliado á Federación Internacional de Traballadores da Industria Metalúrxica (FITIM).

Véxase tamén
------------

* Confederación General del Trabajo (CGT)
Novelas gráficas dispostas para a súa venda nunha libraría especializada.
**Novela gráfica** é un formato de publicación destinado a un público con guión dun só autor e que contén unha historia única, onde se fusionan o debuxo e a narrativa e se presentan temas profundos e historias extensas. Ademais, nun sentido diacrónico, é un movemento vangardista do século XXI herdeiro da historieta alternativa e con difusión internacional, que abrangue tanto banda deseñada estadounidense (Charles Burns, Daniel Clowes, Gary Panter, Joe Sacco, Seth) como francófona (Guy Delisle, Marjane Satrapi) e mesmo española (Paco Roca, Luís Durán...), israelí (Rutu Modan) e xaponesa (Jiro Taniguchi), cuxa figura central é Chris Ware. Como tal, implica unha revolución das historias abordadas, alén da revolución gráfica producida desde os anos 70. Pode considerarse, neste senso, "como o último (até agora) dos varios intentos feitos pola banda deseñada de asaltar a fortaleza da respetabilidade cultural". Toda esta polisemia levou a confusións e contradicións entre os diversos autores, expertos e lectores. Recoñécese como a primeira novela gráfica á obra O Eternauta (1957) de Héctor Germán Oesterheld; aínda que a primeira obra auto proclamada como *novela gráfica* foi Contrato con Deus (1978) de Will Eisner; a cal popularizou o termo.

Notas
-----

1. ↑  García (2010), 218-219.
2. ↑  Ramírez (28/07/2009), 12.
3. ↑  García (2010), 215-264.
4. ↑  Portela, Carlos en entrevista con Fernández, David (19/11/2008). *Zona Negativa entrevista a Carlos Portela*, "Zona Negativa".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q725377
* AAT: 300265568
* BNF: 156189982
* EBID: ID
* FAST: 946656
* GND: 7658564-5
* JSTOR: graphic-novels
* LCCN: sh94008233
* TESF: graphic\_novel
* Treccani: graphic-novel

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000068036
* MeSH: V02.700.415
* UMLS: C4042926

 |
Coordenadas: 39°57′29″N 4°16′41″L﻿ / ﻿39.958, 4.278

Illa d'en Colom, Menorca
A **Illa d'en Colom** é un illote de 58 Ha, separado uns 200 metros da costa nordeste da illa de Menorca, nas Illas Baleares. Antigamente utilizouse como lazareto. Unha parte utilizouse para o cultivo; tamén se intentou a explotación dunha mina de chumbo.
É propiedade da familia Roca (natural de Maó) desde 1904, cando don Antonio Roca i Várez a adquiriu nunha poxa. Na actualidade (2005) forma parte do Parque Natural de s'Albufera des Grau.

Flora e fauna
-------------

Tamarindos da Illa d'en Colom.
A vexetación está formada pola comunidade de *Launaea cervicornis*, especie que forma pequenos coxinetes espiñentos. Entre as plantas máis interesantes destaca o arbusto endémico *Daphne rodriguezii* que abunda no illote.

O tamarindo (*Tamarix africana*) é outra planta bastante característica da illa. Trátase dunha especie de arbusto de orixe africana situado na praia dos Tamarindos, á que dá nome. Cada arbusto pode chegar a adquirir unha altura de 6 metros e un diámetro de 1´3 metros, e en xeral teñen máis de 100 anos de antigüidade. A distribución inicial destes arbustos parece que seguia a de dúas fileiras, pero esta característica foi desaparecendo cos anos e a alteración natural das dunas.

En canto á fauna, a illa de Colón conta con numerosas aves mariñas. Destacan o corvo mariño xigante e o corvo mariño emplumado, a pardela furabuchos (*Puffinus puffinus*) e a pardela cincenta (*Calonectris diomedea*). Destacan tamén o miñato real (*Milvus milvus*), a aguia peixeira (*Pandion haliaetus*) así como dúas especies de falcóns. Polo que se refire á fauna terrestre, destaca unha variedade endémica da lagarta das Gimnesias, a *Podarcis lilfordi brauni* de cor azul.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3322704
* GEC: 0018766
* GeoNames: 2519347

 |
**David Suárez Varela**, nado en Santiago de Compostela o 24 de febreiro de 1992, é un humorista galego. 

Fíxose coñecido principalmente por protagonizar e crear en 2013 a serie web *Vincent Finch: Diario de un ego*, así como polas súas colaboracións nos programa *Late Motiv* de Andreu Buenafuente e *Yu: No te pierdas nada* de Dani Mateo. No seu estilo de comedia destaca o humor negro, polo que se viu envolto en varias polémicas.

Traxectoria
-----------

Estudou comunicación audiovisual na URJC de Madrid e deuse a coñecer en 2013 coa webserie *Vincent Finch: Diario de un ego*. En 2015 foi guionista da webserie *Famosos y una vieja*. En 2018 colaborou en tres emisións do programa de televisión *Late Motiv*, presentado por Andreu Buenafuente. Máis tarde uniuse ao programa de radio *Yu: No te pierdas nada*. En 2018 publicou o cómic *Agonía infinita*, unha recompilación de viñetas de humor negro, publicadas anteriormente no seu Facebook e Instagram.

En abril de 2019 foi despedido de *Yu: No te pierdas nada*, como consecuencia da polémica xerada tras a publicación na súa conta de Twitter dun chiste sobre as persoas con síndrome de Down. Dito chiste custoulle unha denuncia ante os tribunais e unha petición da Fiscalía de case dous anos de cárcere.

En 2020 interpretou un enfermeiro na serie de Atresmedia *Veneno*.

Obras
-----

* *Agonía infinita*. Ediciones Hidroavión. 2018. ISBN 978-84-947-828-17.

Notas
-----

1. ↑  ‘Vincent Finch: Diario de un ego’, la esencia del humor negro Arquivado 27 de xullo de 2021 en Wayback Machine. en cienmegas.es
2. ↑
3. ↑  El día que Buenafuente despidió a David Suárez en directo Arquivado 30 de setembro de 2020 en Wayback Machine. en publico.es
4. ↑  David Suárez en Yorokobu
5. ↑  Las viñetas más bestias de 'Agonía Infinita' comentadas por su autor en elpais.com
6. ↑  David Suárez es despedido de «Yu, no te pierdas nada» tras un polémico tuit en abc.es
7. ↑  "La Fiscalía pide cárcel para el humorista David Suárez por un chiste sexual del síndrome de Down" (en castelán). 14 de xullo de 2020. Consultado o 16 de xullo de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63398042
* IMDb: nm5339114

 |
Coordenadas: 59°27′00″N 25°10′43″L﻿ / ﻿59.449922, 25.178637

Vista da fervenza.
Vídeo da fervenza de Jägala en 2022.
A **fervenza de Jägala** (en estoniano: *Jägala juga*) é a maior fervenza natural de Estonia, (a máis alta é a fervenza de Valaste que posúe 30,5 metros).

A fervenza de Jägala atópase no curso inferior do río Jägala, á altura do municipio de Jõelähtme, xunto á aldea de Jägala-Joa, a 25 quilómetros ó leste de Talín. A fervenza sitúase a tres quilómetros da desembocadura do río na baía de Ihasalu, no golfo de Finlandia.

A fervenza posúe unha altura de entre 7,8 a 8,1 metros e un ancho de 50 metros. Debido á forza da auga o bordo de pedra calcaria retrocede 3 cm ó ano, por isto creouse un val de 300 metros de longo e unha profundidade de 12 a 14 metros. O máximo volume de auga alcánzase na primavera e verán, mentres que no inverno a fervenza xéase.

Na lingua nativa a fervenza era chamada *Joarüngas*. Probablemente foi un sitio de ritos pre-cristiáns. Arredor de 1240 xa se atopa instalado no lugar un muíño de auga do cal existen referencias até 1688. En 1917 instalouse preto da fervenza unha planta de enerxía eléctrica e unha planta de celulosa que deixaron de funcionar a finais da segunda guerra mundial.

A fervenza salva o paso do río dende a meseta de Harju ó norte da chaira costeira do norte de Estonia. A meseta de Harju formada no cámbrico está composta por rochas sedimentarias calcarias a chaira en cambio está formada no ordovícico. Este desnivel forma parte do escarpe chamado Klint Báltico que vai dende a illa de Öland en Suecia até o Óblast de Leningrado en Rusia. Nos arredores da fervenza pódense atopar algúns fósiles como os cefalópodos.

Notas
-----

1. ↑  Sightseeing in Estonia. "Jägala Waterfall". Consultado o 26 de decembro de 2008.
2. ↑  Waterfalls. "Waterfalls in North Estonia". Arquivado dende o orixinal o 20 de novembro de 2008. Consultado o 26 de decembro de 2008.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fervenza de Jägala Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Jägala Waterfall by Rebala Heritage Reserve *(en estoniano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37401
* WDPA: 171095

 |
***O diario vermello de Flanagan*** é un libro escrito no 2003 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o décimo da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

Este libro, parello a *O diario vermello de Carlota*, de Gemma Lienas, desmárcase do resto da saga. É un libro de divulgación sobre a sexualidade, escrito para adolescentes.

Trama
-----

A trama dura entre comezos de febreiro e mediados de abril. Flanagan coñece na estación do metro a Carlota, e comezan a falar. Carlota dille que vai comezar un *diario vermello*, onde porá as súas ideas, experiencias e esperanzas sobre a sexualidade. Flanagan decide escribir un diario el tamén, para, ó rematalo, intercambialo e comparar dúbidas e aprender xuntos.

Pero a situación sáese de nai, e o que comezara como unha relación marcada por ese eixo, axiña se torna unha relación con forte carga sentimental, cos problemas que iso leva consigo. Flanagan aínda non rompera a súa relación con Nines, e Carlota tamén está confundida, pois gústalle un rapaz holandés.

Logo de perderen a virxindade xuntos e de moitos sentimentos contraditorios, rematan como amigos. Flanagan reemprende a relación con Nines.

Narración
---------

Máis alá da trama, o libro tamén serve de manual. Fala extensamente de métodos anticonceptivos, tendencias sexuais, enfermidades de transmisión sexual, e da relación entre o sexo e o amor.

A base de enquisas e charlas, vai amosando as opinións de diferentes compañeiros de clase con distintas experiencias. Hai moitos rapaces con pais machistas (o que levou ó fillo ós 15 anos a un prostíbulo para perder a virxindade, o que lle di á filla que a muller é inferior, ou mesmo o que viola á súa propia filla). Tamén hai moita xente para quen o sexo é tabú, e mesmo algunha outra (as menos...) para quen é algo normal.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha da Editorial Galaxia

| * v
* c
* e
Libros da saga de Flanagan, escritos por Andreu Martín e Jaume Ribera |
| --- |
| *No demanis llobarro fora de temporada* (1987) - *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991) - *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993) - *Flanagan de luxe* (1994) - *Alfagann é Flanagan* (1996) - *Flanagan Blues Band* (1997) - *Flanagan 007* (1998) - *Flanagan, só Flanagan* (2000) - *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003) - *O diario vermello de Flanagan* (2004) - *Eu tampouco me chamo Flanagan* (2006) - *Flanagan Flash-Back* (2009) - *Els bessons congelats* (2015) |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12396219
* BiTraGa: 2304

 |
**José María Muñoa Ganuza**, nado en Pau (Francia) en 1942, é un enxeñeiro e político do País Vasco.

Traxectoria
-----------

Fillo de exiliados da ditadura franquista, formouse en Grenoble (Francia). Militante do Partido Nacionalista Vasco, traballou como enxeñeiro en Francia e Madrid, até que en 1983 foi nomeado polo Goberno Vasco presidido por José Antonio Ardanza responsable do desenvolvemento das pequenas empresas en crises. En 1990 foi nomeado comisionado do Lehendakari para as Relacións Exteriores, cargo que ocupou até 2007. Foi tamén representante da comunidade autónoma do País Vasco no Comité das Rexións de Europa. En 2008, substituíu a Javier Retegi como presidente da Sociedade de Estudos Vascos.

Notas
-----

1. ↑  José María Muñoa, representante de Euskadi en el mundo durante los últimos trece años, deja su cargo, Noticias.info. 17 de decembro de 2007.
2. ↑  G. Larrumbide (27 de decembro de 2008). "José María Muñoa obtuvo el respaldo de los socios y apeló al trabajo para seguir avanzando". *El Diario Vasco*.
O **pazo de Camba**, tamén coñecido como **casa fortaleza de Camba**, é unha construción civil situada en San Xoán de Camba (Camba, Rodeiro).

A súa torre, parte máis antiga, data do século XII e foise ampliando ata o século XVII. Foi parcialmente destruído no século XV durante as revoltas irmandiñas.


Os Camba son unha das familias nobres máis antigas de Galicia. Presentaron numerosos brasóns que tiveron en común a presenza de rodas de carro formadas por dúas pezas curvas ou "cambas". Devandito símbolo era compartido cos Rodeiro, familia coa que estaban emparentados. Na parroquia de San Xoán de Camba e nas inmediacións da serra do Faro, temos un conxunto arquitectónico e histórico formado pola Casa-Fortaleza de Camba, que tamén é denominado Casa Forte de Seoane ou Pazo de Camba. Da fortaleza temos referencias xa na idade media, onde se coñecía como Fortaleza de Seoane de Camba, baixo os señoríos de Fernando de Camba. Tratábase dun recinto amurallado defendido por torres almenadas cun foso empedrado que podía ser mesmo asolagado. No século XV intentouse derruí polos Irmandiños

pero como estaba en rocha viva foi imposible; posteriormente, nos séculos XVI e XVII, transformouse nun Pazo que aínda conserva trazas da fortaleza como as tres naves e parte dunha das torres, que posiblemente fose a de homenaxe. Trátase dunha gran torre de 8 x 8 e un groso de paredes que van de 1,70 a 1, 50 metros. Conserva unha xanela de arcos semicirculares coroados por un tornalluvias e parte dos voladizos defensivos. No atrio, xunto ao muro da igrexa temos un sepulcro que pertence a Fernando de Camba (falecido en 1510). Atoparémolo roto, pois foi aberto para comprobar se gardaba unha armadura de ouro que contaban algunhas historias. Fernando de Camba participou na guerra de Granada xunto aos Reis Católicos.

Notas
-----

1. ↑  Casa Fortaleza de Camba na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
O **pazo da Mercé** é unha construción civil do século XVIII situada no lugar de Camiño da Mercé (Santa María de Neda, Neda).

Historia
--------

As primeiras edificacións que se levantan nos terreos do actual pazo datan de finais do século XVI. Tratábase dun conxunto de varias construcións con dous edificios situados en L, dos cales só se conserva un.

En 1700 chegou de Matute (A Rioxa) o comerciante Francisco Antonio Somalo, irmán do párroco de Neda, para abrir un negocio entre o Camiño Real e o río Grande de Xuvia. A fábrica de curtidos da Florida construíuse nuns pavillóns de carácter industrial anexos á vivenda. Desa época é tamén unha pequena capela de estilo barroco en honra á Virxe da Mercé.

A comezos do século XIX po pazo pasou a mans de Juan Adam Pensel, mineralista de orixe alemá casado cunha descendente do fundador. Tras morrer sen descendencia o establecemento pasou a ser dirixido por Tomás Cebreiro, mais a propiedade foi da dirección do establecemento, cuxa reclamada ante o Rei por dous fillos que tivera o sacerdote irmán do fundador. Trala morte destes a fábrica volveu á familia Cebreiro.

Na década de 1870 a fábrica entrou en crise, ao igual ca outras moitas da comarca, e o pazo da Mercé pasou a funcionar como convento franciscano. Xa no século XX pasou a mans do médico Francisco Cebreiro Barros.

En maio de 1978 o arquitecto Alfredo Alcalá Navarro mercou e restaurou o edificio para convertelo en 1991, na primeira casa de turismo rural da provincia da Coruña.

Dende 2018 o pazo ten servizo de recarga de vehículos eléctricos.

Notas
-----

1. ↑  "El Pazo da Merced se convierte en un punto de recarga de Tesla Motors". *Diario de Ferrol*. 26 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia

### Ligazóns externas

* Pazo da Mercé *(en castelán)*.
Fachada leste do Pazo Mariñas (Aiazo).
O **Pazo de Mariñas** é unha casa grande localizada no lugar de Fonsá (Aiazo, Frades). Na actualidade o seu uso está destinado a vivenda privada.

Características
---------------

Ocupa un predio de aproximadamente 10.000 m², na que amais do pazo hai varios alpendres, dous hórreos e unha vivenda complementaria ao mesmo, se ben en séculos anteriores, a familia Mariñas posuía gran parte das terras do val do río Tambre.

De acordo con escrituras atopadas durante a restauración e remodelación que se levaron a cabo a finais do século pasado, a súa construción remóntase a comezos do século XVI. Orixinalmente o pazo constituíase dunha soa nave con muros de cachotería á cal se lle engadiron edificios complementarios até o século XVIII. A día de hoxe integráronse parte deses edificios complementarios na vivenda principal que ocupa o pazo. O seu nome deriva dunha adiñeirada liñaxe familiar que recibiu durante séculos o apelido Mariñas, moi coñecidos na contorna e posuidores de varias terras, tal e como testemuña o seu escudo de armas. En orixe, un camiño de carros emprazado sobre a rocha nai, daba acceso aos terreos do Pazo de Mariñas pola súa parte norte, onde o pazo se integraba na propia rocha, erixíndose sobre o val do Tambre e abríndose cara ao sur, quedando completamente protexido do norte. Esa localización estratéxica testemuña a antigüidade do pazo, que de acordo co Catálogo Arqueolóxico do PXOU de Frades, podería relacionarse con asentamentos anteriores no lugar no que se atopaba o Castro de Aiazo.

Notas
-----

1. ↑  PXOM Frades.
O **Pazo de Présaras** é un pazo situado na parroquia de Présaras, no concello de Vilasantar.

Situación
---------

Atópase no lugar de Eirixe, fronte á igrexa da parroquia de Présaras, da que tamén funciona como casa reitoral.

Características
---------------

Trátase dunha edificación do século XVIII con planta en forma de "L" e de dúas alturas. A estrutura está formada por muros de carga de cachotaría, agás nos esquinais e enmarcados dos vans que son de cantería de granito. Ten forxados e cuberta de madeira e tella do país, así como un grande escudo con helmo na fachada. Baixo o mesmo teito conviven a casa reitoral e unha vivenda. O terreo ten hortas e plantacións de froiteiros rodeadas de leiras e prados.

Historia
--------

Foi construído por Valentín Sánchez de Boado tras regresar do Perú como indiano. Tamén construíu a igrexa, cuxo conxunto escultórico encargou a Xosé Gambino.

Notas
-----

1. ↑  López Calderón 2009.

Bibliografía
------------

López Calderón, Marica (2009). *Linguaxe, estilo e modo na escultura de Francisco de Moure e José Gambino* (Tese).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vilacide.

**Vilacide de Abaixo** é un lugar da parroquia de Oroso, no concello coruñés de Oroso.

Xeografía
---------

O río Lengüelle pasa por Vilacide de Abaixo e a estación de Oroso ata xuntarse co río Tambre. É un lugar onde os rapaces e rapazas adoitan bañarse. Nas leiras próximas ao río adoita plantarse millo.

Hai unha escola unitaria na que se imparten clases de infantil e primaria (primeiro e segundo). Tamén se usa o patio para actividades extraescolares.

Patrimonio
----------

O castro de Vilacide está derrubado na súa maioría.

Houbo unha estación de tren que pasou a ser usada como almacén ata que se deixou de usar. Agora é un edificio abandonado.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de Oroso, Oroso.
* Río Lengüelle.Río Lengüelle.
* Antiga estación de tren de Vilacide de Abaixo-Estación de Oroso.Antiga estación de tren de Vilacide de Abaixo-Estación de Oroso.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Oroso

| Lugares da parroquia de  Oroso no concello de Oroso (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| O Alto de Vilanova | O Barreiro | O Cruceiro | A Estación de Oroso | A Foca | A Igrexa | Os Mariñaos | Oroso Pequeno | A Pena | Os Riás | San Martiño | Sigüeiro | A Ulloa | Vilacide de Abaixo | Vilacide de Arriba | Vilalbarro | Vilanova |

### Parroquias de Oroso

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Oroso |  |
| --- | --- |
| Os Ánxeles (San Mamede) | Calvente (San Xoán) | Cardama (Santa María) | Deixebre (Santa María) | A Gándara (San Miguel) | Marzoa (San Martiño) | Oroso (San Martiño) | Pasarelos (San Román) | Senra (Santa Eulalia) | Trasmonte (Santo Estevo) | Vilarromarís (San Tomé) |
**Ursula Rakova**, nada no illote de Han, é unha ecoloxista e activista do cambio climático de Papúa Nova Guinea, premiada polas súas contribucións ambientais ao desenvolvemento do seu país.

Traxectoria
-----------

Naceu no illote de Han, no atol das illas Carteret. En 2005 estableceu un sistema de educación comunitaria en Bougainville como alternativa ao errado sistema escolar público. En 2006, fundou Tulele Peisa, unha organización sen ánimo de lucro para axudar ao seu pobo a recolocarse, xa que as illas Carteret estaban cada vez máis expostas á suba do nivel do mar. 

Como Directora executiva desta organización é a responsable de organizar o traslado dos habitantes das illas Carteret ao continente da provincia de Bougainville. O primeiro asentamento estableceuse en Tinputz. Prevese que as illas deixarán de ser habitables no ano 2040, o que converterá ao pobo de Rakova nos primeiros refuxiados ambientais do mundo.

Rakova axudou a establecer varias ONG ambientais en Papua Nova Guinea e Bougainville. Coordinou un caso legal histórico no que os warangoi demandaron con éxito aos madeireiros ilegais e obtiveron unha compensación polos seus recursos forestais roubados. Creou Bougainville Cocoa Net Limited para axudar aos insulares recolocados en Carteret a mellorar a rendibilidade e a vitalidade das familias e comunidades de pequenos agricultores de cacao en Papúa Nova Guinea, producindo cacao de comercio xusto.

Recoñecementos
--------------

En 2008, Rakova foi galardoada co premio Pride of PNG (Orgullo de Papúa Nova Guinea) polas súas contribucións ambientais ao desenvolvemento do seu país.

Notas
-----

1. ↑  "Community Input Improves Climate Change-Induced Resettlement Effort" (en inglés). Consultado o 2021-04-20.
2. ↑  "Ursula Rakova - WOMADelaide 2018". Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2018. Consultado o 2018-03-12.
3. ↑  "The Human Face of Climate Change Migration: Ursula Rakova from Carteret Islands, PNG | Caritas" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 28 de xaneiro de 2022. Consultado o 2018-03-12.
4. ↑  "Q&A with Ursula Rakova, Climate Activist for the Carteret Islands - Women Deliver" (en inglés). 2016-05-15. Consultado o 2018-03-12.
5. ↑  "View from Papua New Guinea: Our Homes Are Disappearing" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 12 de marzo de 2018. Consultado o 2018-03-12.
6. ↑  ""We have to move now": Islanders watch as their home disappears in the sea - The Catholic Leader" (en inglés). 2016-04-20. Consultado o 2018-03-12.
7. ↑  "The Interview: Ursula Rakova" (en inglés). 2016-04-17. Consultado o 2018-03-12.
8. ↑  "Ursula Rakova - Our World". Consultado o 2021-04-20.

Véxase tamén
------------

###  Ligazóns externas

* Información do proxecto Bougainville Cocoa Net Limited. Arquivado 17 de maio de 2021 en Wayback Machine.
* Entrevista a Ursula Rakova en "The Climate 25", en Vimeo.
**Xabier Izko de la Iglesia**, nado en Berango (Biscaia) en 1941, é un activista vasco, ex-militante de Euskadi Ta Askatasuna dende 1963.

Traxectoria
-----------

Fillo de pai navarro e nai de Zamora, traballou como impresor e estaba casado con Ione Dorronsoro, irmá de Unai Dorronsoro. Implicado no asasinato do comisario franquista Melitón Manzanas en 1968, foi ferido e detido pola policía en Pamplona en 1969, cando el estaba tentando liberar algúns presos de ETA con Gregorio López Irasuegi, e condenado a morte no Proceso de Burgos ó imputarlle a el a autoría material do asasinato, aínda que el o rexeitou máis tarde. Por mor da presión internacional a pena foi conmutada a cadea perpetua e foi trasladado á prisión de El Puerto de Santa María. En 1977, foi amnistiado e expulsado a Oslo; ó mesmo tempo, matriculouse no partido EIA, que máis tarde evolucionaría en Euskadiko Ezkerra. Retirado da política, no 2000 renegou publicamente do seu pasado de ETA, xunto con Teo Uriarte, Mario Onaindia, José María Dorronsoro e Xabier Larena.

Notas
-----

1. ↑  O País, 7-6-1977
2. ↑  O País 7-6-1977
3. ↑  "La Voz de Galicia, 26-12-2000". Arquivado dende o orixinal o 26-09-2013. Consultado o 25-11-2016.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3045631
* Auñamendi: 56753

 |