recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José María Pardo Montero**, nado en Sobrado o 24 de setembro de 1930 e finado en Lugo o 25 de outubro de 2015, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato en Santiago de Compostela e licenciouse en Dereito na USC. Exerceu como avogado en Vilalba. Casou con Ángeles Hortal Espinosa.

Como home público, tivo unha longa traxectoria política. Foi deputado de UCD por Lugo na lexislatura constituínte (1977-1979), logo senador na I lexislatura (1979-1982), parlamentario autonómico en 1981 e deputado por Pontevedra na III Lexislatura (1986-1989). En 1979 foi nomeado Conselleiro de ordenación do territorio, urbanismo e transportes da Xunta preautonómica. O 11 de abril de 1987 como representante do Partido Liberal, constituíu na Coruña a Coalición Progresista Galega, con Fernando García Agudín, por Coalición Galega e Enrique Marfany polo PDP.

Contribuíu á dinamización económica de Lugo desde o seu cargo como presidente de Caixa Rural Galega, que se converteu (dende 1986) en tal na súa presidencia a partir da Caixa Rural de Lugo.

Notas
-----

1. ↑  "Falece José María Pardo Montero, presidente de Caixa Rural Galega". *El Progreso de Lugo*. 2015-10-26. Consultado o 2020-03-29.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Porteiro, Mª Xosé; Perozo, Xosé A. (1981). *Quen é quen no primeiro Parlamento Galego*. Vigo: Xerais. pp. 262–265. ISBN 84-7507-044-2.

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 01 de xuño de 2020 en Wayback Machine.
* Ficha no Senado
O **Jet Roller Club Genève** é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Xenebra (Suíza). O club foi fundado en 2012 e na tempada 2015-16 competiu na segunda categoría do hóckey a patíns suízo, a LNB.

Historia
--------

O club naceu en 2012 por iniciativa da Federación Suíza de Hóckey a Patíns (FSRH nas súas siglas en francés), que pediu ao Genève RHC que creara un novo equipo na cidade para que competira na segunda categoría e poder así crear unha fase de grupos en dita categoría. Xa que non está permitido que dous equipos dun mesmo club xoguen na mesma categoría nas ligas maiores fundouse un novo club chamado "Jet" en homenaxe ao Jet d'Eau, un dos símbolos da cidade helvética.

O equipo entrou en competición na tempada 2012-13, finalizando no terceiro posto da NLB. Na súa segunda tempada de existencia o club finalizou cuarto, e na tempada 2014-15, quinto. Ese mesmo ano, o club presentou un equipo na terceira categoría, a NLC, que na súa primeira participación finalizou na sétima posición. Na seguinte tempada, o Jet RC Genève finalizou na sétima posición 10 puntos en 14 partidos, caendo eliminado na primeira rolda dos *play-offs* en dous partidos (1-7 e 2-6) fronte ao SC Thunerstern, que finalmente se faría co subcampionato da NLB.

Notas
-----

1. 1 2  "Club et equipe" (en francés). Jet RC Genève. Consultado o 1 de xullo de 2016.
2. ↑  "NLB Tabelle" (en alemán). Federación Suíza de Hóckey a Patíns. Consultado o 1 de xullo de 2016. [*Ligazón morta*]
3. ↑  "NLB Play-Off" (en alemán). Federación Suíza de Hóckey a Patíns. Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2020. Consultado o 1 de xullo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Genève RHC

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do club *(en francés)*

* Portal:Hóckey a patíns
**Kevin Gilbert**, nado o 10 de xullo de 1933 e finado o 1 de abril de 1993, foi un activista, autor, artista e escritor aborixe australiano.

Traxectoria
-----------

Kevin Gilbert, un guerreiro wiradjuri naceu a carón de Kalara, na beira do río Lachlan. Foi o primeiro dramaturgo, gravador e autor aborixe do primeiro traballo político sobre cuestións aborixes. Foi un activista dos dereitos humanos e estivo involucrado no estabelecemento de Aboriginal Tent Embassy en 1972 e o seu restabelecemento e sede permanente en 1992. En 1979 Kevin liderou o a protesta do Goberno Nacional Aborixe en Capital Hill, Canberra. A súa visión dun continente con intergridade levárono a ser o Xefe da campaña tratado ’88 por un tratado de soberanía entre as nacións aborixes e os australianos non aborixes. Definiu o argumento legal para un Tratado / Tratados e Soberanía Aborixe en *Aboriginal Sovereignty in Aboriginal Sovereignty, Justice, the Law and Land*. En 1978 foi o gañador do premio National Book Council de escritores por *Living Black: Blacks Talk to Kevin Gilbert* (1977).

Notas
-----

1. ↑  Gilbert, Kevin (1987) Aboriginal Sovereignty: Justice, the Law and Land, ISBN 978-0-9876030-1-2 (iBook) ISBN 0 9588019 1 6 (print)
2. ↑  Gilbert, Kevin, (1977) *Living Blacks: Blacks Talk to Kevin Gilbert* ISBN 0-14-004459-0

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6396362
* WorldCat
* VIAF: 52590222
* BIBSYS: 90754208
* BNF: 12962934h
* CiNii: DA10673595
* FAST: 263072
* GND: 123171296
* ISNI: 0000 0000 8232 3639
* LCCN: no90001307
* NKC: mub2010605254
* NLA: 35123755
* NTA: 078207541
* OL: OL190715A
* SNAC: w6z33dgx
* SUDOC: 113527012
* WikiTree: Gilbert-10204

 |
Coordenadas: 40°59′30.43″N 0°55′20.33″L﻿ / ﻿40.9917861, -0.9223139

Hospital medieval do infante Pedro.
**L'Hospitalet de l'Infant** é unha localidade costeira que pertence ao concello de Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant, na provincia de Tarragona. Atópase nun promontorio rochoso, xunto a extensas praias e o río Llastres.

Historia
--------

L'Hospitalet foi fundado polo infante Pedro de Aragón e Anjou, fillo de Xaime II e de Branca de Nápoles, o 8 de novembro de 1344. Pedro levantou un edificio ao que chamou Hospital del Coll de Balaguer; o hospital era un edificio de planta cadrada de 54,6 metros de lado cunha torre en cada un dos seus ángulos de 18,5 metros. O intento de repoboación por parte de Pedro fracasou ata que en 1362 o seu fillo Xoán de Prades adquiriu máis terreos para o hospital. Este novo edificio foi destruído no século XV.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3360606
* WorldCat
* VIAF: 316733207
* GEC: 0033025
* NKC: ge444981

 |
Retrato feito por Camilo Díaz Baliño cando estiveron no cárcere de Santiago de Compostela.
**José García Fernández**, coñecido como **García**, nado en Alacant e finado en Santiago de Compostela o 8 de febreiro de 1937, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Na ditadura de Primo de Rivera foi mestre en Muros. Na Segunda República foi mestre da escola do barrio do Recreo de Ordes. Foi un dos dirixentes da Fronte Popular de Ordes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e trasladado á prisión de Compostela. Acusado de traizón, foi xulgado en consello de guerra o 22 de decembro. Condenado a pena de morte, foi executado en Boisaca o 8 de decembro de 1936 con outros dez veciños de Ordes.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos Gómez, Manuel (2011). *A guerra silenciada. Mortes violentas na comarca de Ordes 1936-1952*. Ordes: Asociación Cultural Obradoiro de Historia. pp. 48–49. ISBN 978-84-614-8181-1.
* Pazos Gómez, Manuel (2017). "Atila en Ordes. Listaxe de vitimarios". En Sermos Galiza. *Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron*. Santiago de Compostela. pp. 137–138. ISBN 978-84-697-4726-1.

### Ligazóns externas

* 

* José García Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.
*Para o artigo sobre o publicista do mesmo nome, véxase **Pepe Garalva***

Monumento aos mártires do Portiño, co nome de José García Vázquez.
**José García Vázquez**, nado na Coruña en 1901 e finado na mesma cidade o 9 de outubro de 1937, foi un sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

García Vázquez era traballador na fábrica de tabacos e membro da Unión Tabacaleira da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. Participou no intento de fuxida do Portiño o 3 de marzo de 1937, foi detido o 8 de marzo. Xulgado en consello de guerra na Coruña o 5 de xuño, foi condenado a morte. Foi fusilado no Campo da Rata o 9 de outubro con Salvador Domingo Lliso, Ramón Díaz Valeiro, Ramón González Canosa, Alejandro Dopico Saleta, Manuel Bergantiños Pose, Antonio Vidal González, Antonio Lorenzo García, Francisco Díaz Moreno, Luis Lafuente Naveira, Manuel Baldomir Vázquez, Ramiro Fontenla Andújar, Manuel Tellado Villar, José Rodríguez Serantes e Federico Rivadulla Gómez.

Notas
-----

1. ↑  "Se ahogan en San Pedro varios marxistas", *Hoja Oficial del Lunes*, 8-3-1937, p. 6.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 9-3-1937, p. 4.
3. ↑  *El Correo Gallego*, 9-3-1937, p. 2.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 6-6-1937, p. 2.
5. ↑  *El Ideal Gallego*, 10-10-1937, p. 2.
6. ↑  *El Compostelano*, 11-10-1937, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *A fuxida do Portiño. Historia, memoria e vítimas*. Vigo: A Nosa Terra. 2009. ISBN 978-84-8341-306-7.
* Reiriz Rey, Jesús María; Alfeirán Rodríguez, Xosé (2004). *Tiempos republicanos*. A Coruña: Ateneo Republicano de Galicia. ISBN 84-933103-2-8.

### Ligazóns externas

* 

* José García Vázquez na páxina web *Nomes e Voces*.
* "«Ao meu pai matárono por roxo»". *La Voz de Galicia*. 12 de abril de 2008.
**José González Tesouro**, coñecido como **Machadiña**, nado en Paderne de Allariz cara a 1881 e finado en Ourense o 11 de outubro de 1937, foi un labrego e político galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Ousende (Coucieiro). Na República foi vogal da Agrupación Socialista de Paderne en 1932, e directivo da Sociedade de Oficios Varios de Ousende, era un dos homes de confianza de Benigno Álvarez. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado na casa de Rosa Blanco Lamela en Ourense e foi detido o 4 de abril de 1937. Foi xulgado en consello de guerra por auxilio á rebelión o 23 de xullo de 1937 con Etelvino Gil Mejuto e Rosa Blanco Lamela, e condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1937 xunto con José Fernández Pérez, Severino Nóvoa Gutiérrez, Enrique Nanín Ansias e Gerardo Rodríguez Fernández. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido en 1949.

Notas
-----

1. ↑  *La Lucha*, 9-1-1932, p. 8.
2. ↑  Rosa Blanco Lamela
3. ↑  [file:///C:/Users/Tester/Downloads/2969-Texto%20del%20art%C3%ADculo-5919-1-10-20201119-1.pdf "... en defensa de su Dios y su Patria". A milicia ourensá dos Caballeros de Santiago]
4. ↑  *La Región*, 24-7-1937, p. 3.
5. ↑  *La Región*, 12-10-1937, p. 3.
6. ↑  *BOE*, 21-11-1949, p. 2623.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* 

* José González Tesouro na páxina web *Nomes e Voces*.
* Expediente de responsabilidades políticas de José González Tesouro e Rosa Blanco Lamelas
**José García Hernández**, nado en Guadalaxara o 19 de marzo de 1915 e finado en data descoñecida, foi un avogado e político español, que foi ministro de Gobernación e vicepresidente español entre o 3 de xaneiro de 1974 e o 12 de decembro de 1975.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid. Ingresou no Corpo de Avogados do Estado. Foi presidente da Deputación de Guadalaxara (1941-1946) e Gobernador civil de Lugo (1947-1949) e As Palmas (1949-1951), e despois Director Xeral de Administración Local.

En xaneiro de 1974 foi nomeado Ministro de Gobernación e Vicepresidente do Goberno por Carlos Arias Navarro, que coincidira con el na etapa en que foron Gobernadores Civís.

A súa xestión no Ministerio da Gobernación caracterizouse por un endurecemento do autoritarismo, marcado polas execucións de Salvador Puig Antich e Heinz Chez (1974) e Angel Otaegi Etxeberria, Xosé Humberto Baena Alonso, Ramón García Sanz, José Luis Bravo Solla e Jon Paredes Manot (1975). Estes últimos foron procesados e condenados segundo un decreto-lei antiterrorista publicado polo seu Ministerio que autorizaba a celebración de consellos de guerra sumarísimos contra civís por accións armadas contra o réxime.

Foi cesado en decembro de 1975 cando se constituíu o primeiro goberno da Monarquía e sucedido por Manuel Fraga Iribarne. Conselleiro-delegado do Banco Exterior de España, durante uns meses de 1976 e 1977 ocupoi a presidencia. En 1978 presidiu o consello de administración de Naviera de Canarias S.A.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Carlos Arias Navarro** |  **Ministro de Interior** 1974 - 1975 | Sucesor:**Manuel Fraga Iribarne** |

Vida persoal
------------

Casou con Esmeralda Aleixades Thymanakis.

Notas
-----

1. ↑  «*ABC* (Madrid) - 28-3-1947, p. 10 - ABC.es Hemeroteca»
2. ↑  «Edición del domingo, 31 julio 1977, página 31 - Hemeroteca - Lavanguardia.es»
3. ↑  «Edición del viernes, 06 octubre 1978, página 12 - Hemeroteca - Lavanguardia.es»

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* «ABC SEVILLA (Sevilla) - 04/01/1974, p. 15 - ABC.es Hemeroteca»
* Notas biográficas al ser nombrado ministro
* Notas biográficas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11929081
* BNE: XX838866
* DBE: jose-garcia-hernandez
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 44170

 |
**José Girón Bazán**, nado en Barrios de Salas (O Bierzo) en 1909 e finado en Francia en 1959, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

De familia campesiña. Loitou na guerra civil na fronte de Asturias, onde perdeu un ollo por unha esquirla de bala en setembro de 1937. Foi evacuado a Cataluña. En xaneiro de 1939 logrou pasar a Francia. No distrito de Deux-Sèvres entrou en contacto co último alcalde republicano de Barrios de Salas. Empiezou a traballar nas minas de carbón, pero cando en 1940 Francia firmou o armisticio coa Alemaña nazi, a súa zona de residencia quedou baixo o control dos alemáns. A súa muller e a filla de tres meses foron deportadas a España. José foi conducido a Angulema e deportado no Convoi dos 927, enganado en dirección ao campo de concentración de Mauthausen-Gusen. Con identidade falsa logrou saír vivo despois de sete meses no campo. Reencontrouse coa súa muller en Francia, coa que tivo outra filla e un varón. Morreu de silicose en 1959.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Macías, Santiago (2019). *El monte o la muerte*. Madrid.

### Ligazóns externas

* Un libro revela la deportación de José Girón a Mauthausen
**Kiesa Rae Ellestad**, nada en Calgary o 29 de xaneiro de 1989, é unha cantante, compositora, actriz, modelo e bailarina canadense, máis coñecida polo nome artístico de **Kiesza**. Volveuse coñecida grazas ao seu sinxelo "Hideaway".

Carreira musical
----------------

En febreiro de 2014 Kiesza lanzou o vídeo do seu primeiro sinxelo mainstream, "Hideaway", após asinar o contrato co selo indie Lokal Legend. A web norteamericana *Idolator* clasificou a canción como única, por ter unha toma única durante o videoclip enteiro, con Kiesza e outros baliaríns camiñando e bailando aos pasos da música nas rúas de Brooklyn. Kiesza declarou á revista *Rolling Stone* que tivo problemas para gravar o vídeo en partes porque quebrou unha costela antes de gravalo e non se podería mover durante un mes. Hideaway estreou na 1º posición no UK Singles Charts o 26 de abril de 2014.

Kiesza lanzou o seu segundo sinxelo, "Giant in My Heart", o 13 de xuño de 2014.

A cantante compuxo cancións para outras artistas pop como Kylie Minogue, Rihanna e Icona Pop.

Discografía
-----------

### Sinxelos

#### Como artista principal

| Ano | Título | Álbum |
| --- | --- | --- |
| 2014 | "Hideaway" | *Hideaway(EP)* |
| "Giant in My Heart" |
|

#### Como artista convidada

| Ano | Título | Posicións nos Charts | Álbum |
| --- | --- | --- | --- |
| FIN |
| 2013 | "Triggerfinger"(Donkeyboy featuring Kiesza) | 9 | Sen álbum |
| 2014 | "Take You There"(Skrillex e Diplo featuring Kiesza) | — | TBA |

Notas
-----

1. ↑  Mellor posición en Finlandia: For "Triggerfinger": Hung, Steffen. "Discography Donkeyboy". Finnish Charts Portal. Hung Medien (Steffen Hung).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16730833
* WorldCat
* VIAF: 313304054
* AllMusic: mn0003216938
* BNF: 169434722
* Discogs: 3744149
* Europeana: ID
* Genius: Kiesza
* GND: 1069609226
* IMDb: nm3482311
* ISNI: 0000 0004 4443 5671
* LCCN: no2015101600
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0191508
* Songkick: 7915274
* TVcom: kiesza

 |
**Khushāl Khān Khattak** (en paxto: خوشحال خان خټک ) tamén coñecido como **Khushāl Bābā** (paxto: خوشحال بابا‎), nado en Akora Khattak en 1613 e finado en Tirah o 25 de febreiro de 1689, foi un poeta, erudito e guerreiro paxto, xefe da tribo khattak. Khushal predicou a unión de tódolos paxtos, e animou á revolta contra o Imperio Mogol, promovendo a unidade pasthu por medio da poesía. Está considerado o "pai da literatura paxta" e o poeta nacional de Afganistán.

Traxectoria
-----------

Khushal naceu en 1613, era fillo de Malik Shahbaz Khattak de Akora. O seu avó, Malik Akoray, fora o primeiro khattak en gozar de fama durante o reinado do soberano mogol Akbar. Akoray mudárase desde Teri (unha aldea do distrito de Karak) para Sarai Akora, a vila que Akoray fundou e construíu. Khushal desde a súa mocidade estivo ao servizo do rei mogol e participando en diversas campañas. En 1641 converteuse no xefe da súa tribo. En 1658 Aurangzeb fíxose co control do imperio, e Khushal serviu ao novo soberano pero caeu en desgraza e pasou sete anos prisioneiro nunha fortaleza en Delhi ata que liberado puido regresar a Peshawar. Co xefe dos afridis Darya Khan encabezou unha rebelión contra os mongois, derrotándoos varias veces e aumentando as súas forzas coa inclusión de varias tribos pasthus no seu bando.

Obra
----

As obras de Khusahl fundan a literatura paxta, e moita da súa poesía trata da política e da unidade dos pasthus. Entre as súas obras máis coñecidas figuran *Bāz-nāma*, un manual de cetrería, *Swāt-nāma*, unha descrición dunha viaxe ao val de Swat,*Fazl-nāma*, un manual sobre deberes relixiosos e sociais, *Tibb-nāma*, un libro de receitas medicinais, *Farrukh-nāma*, un diálogo entre a pluma e a espada, e *Firāq-nāma*, un lamento da separación da patria durante a súa catividade. Khushal Tamén escribiu moitos ghazals en persa baixo o sobrenome de Rūhī, e uha casida tamén en persa sobre a futilidade do mundo.

### Poesía

* *Diwan*
* *Sahat u Badan*
* *Tib Nama*
* *Fazal Nama*
* *Swat Nama*
* *Farrukh Nama*
* *Faraq Nama*
* *Swat Nama*

### Prosa

* *Baz Nama*
* *Tarjuma Hadia*
* *Aaina* (tradución dun libro árabe)
* *Baiaz* (memorias)
* *Zanziri*

Notas
-----

1. ↑  Banting, Erinn (2003). *Afghanistan: The Culture Lands, Peoples, & Cultures*. Crabtree Publishing Company. p. 28. ISBN 0778793370.
2. ↑  Abubakar Siddique (2014) *The Pashtun Question: The Unresolved Key to the Future of Pakistan and Afghanistan* Hurst,p. 29
3. ↑  Daniel Gomà (2011)*Historia de Afganistán : de los orígenes del estado afgano a la caída del régimen talibán* Universitat de Barcelona:Barcelona, p. 28
4. ↑  Stefan Sperl (1996)*Classical Traditions and Modern Meanings* BRILL
5. ↑  H. A. R. Gibb (1954) *Khushhal Khan Khatak: A enciclopedia de Islam. 2.* BRILL, p. 72

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83794
* WorldCat
* VIAF: 69921853
* BIBSYS: 90544111
* BNF: 17128100x
* CERL: cnp02072471
* EBID: ID
* FAST: 1828659
* GND: 121940012
* ISNI: 0000 0001 1844 9816
* LCCN: n82082621
* NTA: 185433960
* PTBNP: 1200617
* SNAC: w6sn3d2h
* SUDOC: 112666078

 |
O **Kiekko-Laser** foi un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Oulu (Finlandia). En decembro de 2011 declarouse en quebra económica e puxo fin a todo tipo de actividade. Xogaba os seus partidos como local no Oulun jäähalli, un pavillón con capacidade para 6.768 espectadores. Estaba afiliado ao Oulun Kärpät da SM-liiga.

Historia
--------

O Kiekko-Laser fundouse no ano 2005 pola fusión de dous equipos da cidade de Oulu, o **Kiekko-Oulu** e o **Laser HT**. Trala fusión, o equipo comezou a competir na terceira categoría do hóckey sobre xeo finés, a Suomi-sarja. No 2010 o equipo gañou a Suomi-sarja e se clasificou para o playoff de promoción, no que conseguiu o ascenso á segunda categoría, a Mestis, tras derrotar ao RoKi por 4-2. Na segunda categoría categoría xogou ata decembro do 2011, cando a entidade declarouse en quebra.

Xogadores
---------

### Xogadores destacados

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| * Finlandia Antti Aarnio
* Finlandia Mikko Alikoski
* Finlandia Juho-Tuomas Appel
* Finlandia Tatu Backman
* Rane Carnegie
* Finlandia Markku Erholtz
* Finlandia Petri Halme
* Finlandia Sami Holappa
* Finlandia Arto Holtinkoski
* Finlandia Jyri Junnila
 |   | * Finlandia Olli Julkunen
* Finlandia Henrik Juntunen
* Finlandia Jan-Mikael Juutilainen
* Finlandia Antti Karhula
* Finlandia Toni Kirén
* Finlandia Joonas Komulainen
* Finlandia Jari Kontio
* Finlandia Ville-Matti Koponen
* Finlandia Harri Korpela
* Finlandia Tommi Leinonen
 |   | * Finlandia Joni Liljeblad
* Finlandia Mikko Niemelä
* Finlandia Janne Niinimaa
* Finlandia Tomi Peltonen
* Finlandia Ville Pokka
* Finlandia Mikko Purontakanen
* Finlandia Mikko Saavinen
* Finlandia Sami Siltavirta
* Finlandia Tomi Ståhlhammar
* Finlandia Jani Södö
 |

Notas
-----

1. ↑  eurohockey.com, Kiekko-Laser goes bankrupt

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |
**Juan José Dieste Ortigueira**, nado en Escarabote en 1963, é un político galego, dende xuño de 2011 ata xuño de 2019 foi alcalde do concello de Boiro.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou na industria conserveira local, na empresa Jealsa, dirixida á súa vez polo que fora alcalde popular de Boiro Jesús Alonso Fernández.

Afiliado ao Partido Popular de Galicia dende 1988, presentouse nas listas desa formación ás eleccións de 1999 e 2003, saíndo elixido concelleiro nesta última ocasión, situándose o grupo na oposición e exercendo de portavoz municipal dende setembro de 2005. Trala renuncia de Luís Blanco Vila, foi cabeza de cartel á alcaldía nas eleccións de 2007, colleitando os peores resultados do PP en Boiro en 16 anos, ao obter unicamente 6 concelleiros, ante o cal continuou como líder da oposición. 

Repetiu candidatura á alcaldía en 2011, onde nesta ocasión conseguiu o bastón de mando ao recadar o 45% dos votos e maioría absoluta de concelleiros. Nas eleccións de 2015 volveu ser elixido con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a maioría absoluta e non acadou a alcaldía, que foi para José Ramón Romero García do PSdeG. En decembro de 2021 foi relevado das súas funcións como presidente local e portavoz do PPdeG en Boiro, por parte da dirección provincial do partido.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xosé Deira Triñanes** |  **Alcalde de Boiro** 2011 - 2019 | Sucesor:**José Ramón Romero García** |

Notas
-----

1. ↑  Concello de Boiro na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Boiro
**Juan José Imbroda Ortiz**, nado en Melilla o 24 de xuño de 1944, é un político español do Partido Popular, actual presidente da cidade autónoma de Melilla dende xullo de 2000, e senador pola devandita circunscrición.

Traxectoria
-----------

Titulado en Profesorado Mercantil. Elixido nas listas da Unión de Centro Democrático foi primeiro tenente de alcalde e voceiro no Concello de Melilla entre 1979 e 1983. En 1985 fundou a Unión del Pueblo Melillense, sendo elixido concelleiro nas eleccións municipais de 1987.

Tras a aprobación do estatuto de autonomía melillense, foi elixido deputado da Asemblea de Melilla en 1995 e 1999. En 2000 foi elixido presidente da Cidade Autónoma de Melilla grazas a unha moción de censura presentada polo seu partido, o Partido Popular e o PSOE contra o entón presidente Mustafá Aberchán. Ese mesmo ano foi elixido senador pola coalición entre o seu partido e o Partido Popular.

Cabeza de lista por idéntica coalición en 2003, foi reelixido presidente. En 2003 o seu partido integrouse no Partido Popular de Melilla do que é presidente dende 2003. Na actualidade segue sendo presidente da Cidade Autónoma de Melilla e senador.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha biográfica na web do Senado *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1969815
* WorldCat
* VIAF: 87786027
* BNE: XX894038

 |
**José Costa Figueiras**, nado en Toiriz (Pantón) o 4 de abril de 1880 e finado en Chantada o 5 de xuño de 1955, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato en Ourense e comezou a súa carreira xornalística nos periódicos lugueses *El Regional* e *La Idea Moderna* e en *Heraldo de Lemos* de Monforte de Lemos; tamén colaborou en *Las Riberas*. Trasladouse a Barcelona en 1903 e alí colaborou na prensa, foi correspondente do madrileño *Diario Universal* dende 1906 e redactor da *Enciclopedia Ilustrada* impresa pola Editorial Seguí. Regresou a Chantada en 1908 e fundou o semanario *Faro-Miño*, que deixou de publicarse a finais dese ano. Emigrou á Arxentina en 1910 e en Buenos Aires traballou na oficina recadadora de impostos, na redacción do diario *La Argentina* e comezou o seu labor literario. Alí fundou e dirixiu a revista *Rojo y Gualda*, dirixiu o boletín do Centro Gallego e foi presidente fundador da Asociación de Chantada y su Partido (1916). Regresou a España en 1917, traballando no xornal madrileño *El Fígaro* e colaborou en *Vida Gallega*. En 1920 fundou e dirixiu en Chantada *El Regionalista*. Na ditadura de Primo de Rivera foi oficial do concello de Carballedo e secretario do concello de Monterroso en 1926. Destinado durante algún tempo na Delegación de Traballo de Lugo, en 1947 pasou á Sección de Estudos e Publicacións do Ministerio en Madrid, cargo no que se xubilou en 1950. Neste ano regresou á súa residencia de Chantada, onde faleceu.

Foi pai do tamén xornalista e escritor Xavier Costa Clavell.

Obras
-----

* *La risa de Dios*, 1913.
* *España en ultramar*: *La sugestión de América* (1919) e *Las fraguas de la fortuna* (1920).
* *En tierras del Plata*, 1921.
* *Los agros de Sureda*, 1926.

Notas
-----

1. ↑  *El Norte de Galicia*, 22-3-1916, p. 3.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 26-3-1924, p. 6.
3. ↑  *El Regional*, 24-4-1926, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Porto, Ramón; Sánchez Moure, Ánxel (1988). *Chantada na súa prensa (1908-1931)*. Lugo: Deputación Provincial. p. 113. ISBN 84-86824-51-6.
* "Los muebles de la Pompadur están en Chantada y son propiedad del escritor Costa Figueiras", Entrevista en *La Noche*, 28-10-1950, p. 6.

### Ligazóns externas

* "José Costa Figueiras". *Álbum da Emigración* do Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391008
* WorldCat
* VIAF: 2839150382203613500002
* BNE: XX1234277
* GND: 113880391X

 |
Laguna Azul.
A reserva provincial **Laguna Azul** e unha reserva natural (en castelán: Reserva Geológica Laguna Azul) situada na provincia de Santa Cruz, na Patagonia Arxentina, ao suroeste de Río Gallegos. O regulamento da área protexida non está claramente definido e está suxeito a conflitos.

A Laguna Azul é en realidade un pequeno lago nun cráter, ten unha profundidade de 52 m e dun diámetro de 560 m. O sitio está datado no medio do Holoceno. Os sedimentos presentes no lugar son favorables para o estudo do cambio climático.

Notas
-----

1. ↑  Crater lakes of the Pali Aike Volcanic Field as key sites for paleoclimatic and paleoecological reconstructions in southern Patagonia, Argentina [archive], sur  *[archive]*,‎ (consultado o 18 de setembro de 2009)
2. ↑   DEKLIM [archive]

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Laguna Azul*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3457613
* WDPA: 555587140

 |
**Klaus Schulze**, nado en Berlín o 4 de agosto de 1947 e finado o 26 de abril de 2022, foi un compositor alemán de música electrónica.

Traxectoria
-----------

Os seus inicios na música comezan sendo moi novo, con varios anos de estudo de guitarra clásica e a participación nun grupo de Düsseldorf, chamado Les Barons, tocando o baixo. Durante os seus estudos de filoloxía alemá mostrouse como un compositor moderno e músico achegado ás teorías da Universidade de Berlín. Foi nesta cidade onde iniciou a súa carreira como músico profesional, formando parte de grupos da escena alternativa berlinesa de finais dos anos 60 e principios dos 70: Psy Free(1967-1968), Tangerine Dream (1969-1970), Ash Ra Tempel e The Cosmic Jokers. Porén, só foron gravacións non serias, sen permiso dos artistas, como Harald Grosskopf ou Manuel Göttsching, produto de sesiones cheas de LSD conRolf-Ulrich Kaiser como produtor. Tamén comezou a súa carreira discográfica dentro do ámbito electrónico, que chegou ata o seu falecemento, tendo xa máis de cen discos entre títulos propios, colaboracións, concertos e producións.

Notas
-----

1. ↑  Electronic music legend Klaus Schulze passes away 1947 – 2022

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q168015
* WorldCat
* VIAF: 22938501
* Allmovie: p110430
* AllMusic: mn0000084803
* AlloCiné: 86137
* BIBSYS: 90317663
* BNE: XX1116135
* BNF: 13899564m
* DeutscheBio: 118832425
* Discogs: 10360
* FAST: 96542
* Filmportal: ID
* GND: 118832425
* IMDb: nm0776573
* ISNI: 0000 0000 7839 1428
* LCCN: n82102317
* MusicBrainz: ID
* NKC: js20060602020
* NNDB: 000062300
* NTA: 073503274
* Songkick: 95664
* SUDOC: 069434980
* TESF: schulze\_klaus
* TMDb: 137534
* WikiTree: Schulze-1527

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Klaxons** é unha banda de música inglesa do estilo new rave.

Traxectoria
-----------

Malia seren etiquetados de "banda londiniense", os tres membros orixinais proveñen doutras provincias do Reino Unido, como Stratford-Upon-Avon (James Righton e Simon Taylor Davis, quen tamén foran xuntos á escola) e Bournemouth (Jamie Reynolds).

O álbum de estrea da banda, *Myths of the Near Future*, lanzouse o 29 de xaneiro de 2007 e tralo lanzamento do single Golden Skans o 22 de xaneiro do mesmo ano. O álbum foi producido por James Ford, de Simian Mobile Disco.

Klaxons encabezou o Tour Indie Rave de NME que comezou en febreiro de 2007. A banda acaba de rematar un tour de grande éxito no portelo por América para despois continuar no Reino Unido durante maio de 2007. Regresaron no verán para realizar un número de festivais ingleses e irlandeses como Glastonbury, T in the Park, Oxegen, O2 Wireless Festival e os Festivais de Reading e Leeds.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Klaxons*** |

### Ligazóns externas

* Sitio Oficial *(en inglés)*
* Klaxons en MySpace *(en inglés)*
* Sociedad de Apreciación de Simon-Taylor Davis en MySpace *(en inglés)*
* Sociedad de Apreciación de James Righton en MySpace *(en inglés)*
* AlicePractice Fan Site *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q840882
* WorldCat
* VIAF: 126295773
* AllMusic: mn0000471645
* BNF: 15521774v
* Discogs: 511093
* GND: 10340613-X
* IMDb: nm2317702
* ISNI: 0000 0000 9368 7489
* LCCN: no2007148213
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0061759
* Songkick: 305286

 |
**Juan Menéndez Pidal**, nado en Madrid o 31 de maio de 1858 e finado na mesma cidade o 28 de decembro de 1915, foi un historiador, poeta, xornalista e político español.

Traxectoria
-----------

Irmán de Luís e Ramón Menéndez Pidal. Avogado de carreira, logo de recibir o título de licenciado en Dereito dedicouse ao xornalismo. Dirixiu *La Unión Católica*, diario de Madrid, foi redactor de *El Universo* e colaborou en *La Ilustración Gallega y Asturiana*. Afiliado ao Partido Conservador, nas eleccións de 1891 foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Ribadeo. Foi gobernador civil de Pontevedra (1899-1901) e Guadalajara (1902). Pertenceu ao Corpo de Bibliotecarios e Arquiveiros. Foi director do Archivo Histórico Nacional de Madrid e director da *Revista de Archivos, Bibliotecas, y Museos*. Escribiu lendas e biografías históricas, e destacou como poeta lírico. Algúns dos seus poemas fixéronse moi populares en Asturias. A súa obra máis importante foi *Dios y César*, un estudo desde o punto de vista xurídico da relación entre igrexa e estado. En 1914 foi elixido membro da Real Academia de la Lengua Española ocupando a cadeira coa letra A.

Obras
-----

* *Colección de viejos romances que cantan los asturianos en la danza prima*, 1885.
* *Poesías*, 1890 e 1895.
* *Leyendas del último rey godo*, 1906.
* *San Pedro de Cardeña*, 1907.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rufino Blanco y Sánchez, *Elementos de Literatura española...* Madrid, 1925, p. 423.
* Cid Martínez, Jesús Antonio (1992). "Ensayo de una bio - bibliografía de Juan Menéndez Pidal: La unión católica y el periodismo ultramontano en la Restauración". *Boletín del Real Instituto de Estudios Asturianos* (139): 7–44. Consultado o 1 de outubro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6300512
* WorldCat
* VIAF: 71441002
* BNE: XX1008480
* BNF: 122190919
* CANTIC: a10123234
* DBE: juan-menendez-pidal
* FAST: 1478727
* GND: 1047959291
* ISNI: 0000 0000 6129 6803
* LCCN: n87831983
* NTA: 072595604
* OL: OL4279110A
* SUDOC: 085944017
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 72540

 |
**Juan Maraver González**, nado en Sevilla o 28 de abril de 1960, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de defensa. É fillo do tamén defensa sevillano Juan Maraver López.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do Sevilla FC, debutando co primeiro equipo en 1979. En busca de minutos ficha polo Recreativo de Huelva na tempada 1982/83.

Tras tres tempadas no equipo andaluz ficha polo Celta de Vigo, en Primeira División aínda que esa mesma tempada perdería a categoría. O curso seguinte o Celta consegue volver ascender, sendo Maraver un dos xogadores máis utilizados na tempada máis longa da Segunda División.

Co regreso do equipo a Primeira perdería peso no once titular, disputando so 10 encontros, esta sería o último ano en Vigo, volvendo a Huelva.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1986-87 (ascenso á Primeira División) |
| --- |
| Javier Maté  ·  Lema  ·  Maraver  ·  Atilano  ·  Jimmy Hagan  ·  Cándido  ·  Baltazar  ·  Vicente  ·  Barboza  ·  Alvelo  ·  Nacho  ·  Tono  ·  Gelo |
| Pichi Lucas  ·  Camilo  ·  Villanueva  ·  Arteaga  ·  Manolo  ·  Carlos Freire  ·  Gustavo Loureiro  ·  Marián |
| Adestrador: Colin Addison |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391258
* BDFutbol: 3034

 |
**Juan María Mujika Izagirre**, chamado futbolisticamente **Mújica**, **Mugika** ou **Mujika**, e alcumado **Musti**, nado en Donostia o 12 de maio de 1963 e finado en Zumarraga (Guipúscoa) o 14 de xuño de 2004, foi un futbolista vasco da década dos anos 1980 e 90. Xogou na posición de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Debutou na tempada 1985–86 en Primeira División coa Real Sociedad, cando foi chamado polo seu adestrador John Toshack do equipo filial. Debutou o 6 de outubro de 1985, nun partido fronte ao RCD Espanyol en Atocha que rematou con vitoria local (1–0). No equipo donostiarra permaneceu até a tempada 1989–90, logrando a Copa do Rei 1986–87, e contando durante estas campañas coa titularidade.

Na tempada 1990–91 fichou polo Deportivo da Coruña, co que ascendeu esa tempada a Primeira División. No Deportivo, que gozou de moita menos titularidade, permaneceu até a tempada 1992–93, relegado á suplencia toda esa campaña e sen xogar ningún partido de toda a segunda volta.

Na tempada 1993–94 fichou polo Deportivo Alavés, en Segunda División B, onde xogou dúas campañas. Na súa primeira tempada no conxunto vitoriano o veterano xogador guipuzcoano loitou por devolver ao Alavés á Segunda División. Con todo, o equipo perdeu nos *play-off* de ascenso. Na súa segunda tempada, e da man do adestrador Txutxi Aranguren, o Alavés logrou o ansiado ascenso. Mujika retirouse en 1995.

En xuño de 2001 Mujika sufriu un gravísimo accidente de tráfico que lle deixou en estado de coma vexetativo. O 23 de novembro de 2003 os equipos de veteranos de Real Sociedad e Real Madrid disputaron un partido amigable para recadar fondos para a familia do xogador. Finalmente, tras estar preto de tres anos prostrado neste estado, Mújika faleceu o 14 de xuño de 2004 no hospital de Zumarraga aos 41 anos de idade.

### Selección nacional

A súa proxección na Real Sociedad fixo que debutara coa selección española sub-21 o 29 de xaneiro de 1986, nun partido de Eurocopa sub-21 fronte á selección marroquí sub-21 que rematou con vitoria (3–0). Aínda que foi convocado durante todo o torneo non volveu vestir a camisola da selección.

Palmarés
--------

Real Sociedad
* Copa do Rei: 1986–87

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Deportivo da Coruña – Tempada 1990–91 |
| --- |
| *8.º ascenso a Primeira División* |
| 
* 1 Yosu
* 2 Sabin Bilbao
* 3 Antonio Doncel
* 4 Albistegi
* 5 Lasarte
* 6 Fran
* 7 Gil
* 8 Aspiazu
* 9 Kanatlarovski
* 10 Joaquín Villa
* 11 Uralde
* 12 Jorge
* 13 José Ramón
* 14 Stojadinović
* 15 Albis
* 16 Mujika
* 17 Ares
* 18 Đukić
* 19 Molinos
* 20 Manuel
* 21 Gustavo
* 22 Modesto
* 23 Santi Francés
* 24 Busto
* 25 Arturo Patiño
* 26 Juanito
* Adestrador: Arsenio

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3324678
* Transfermarkt: 159970

 |
**Langile Abertzaleen Batzordeak** ou **LAB**, (Comisións de Obreiros Patriotas) é un sindicato vasco nacionalista e de clase, integrado na esquerda abertzale, e considerado parte do Movemento de Liberación Nacional Vasco.

Historia e características
--------------------------

Foi fundado finais de 1974, como unha organización de masas e movemento asembleario para a liberación da crase obreira vasca, tanto desde un punto de vista nacional como social, recollendo neste momento unha tradición obreirista e abertzale que estivera nas primeiras Comisións Obreiras representativas, así como na organización Comisións Obreiras Abertzales (COA). Entre os seus fundadores máis coñecidos figuran o líder abertzale Jon Idigoras, que participou nas súas primeiras asembleas e formou parte da dirección, así como José Luis Cereceda, Martin Auzmendi ou Xabier Elorriaga. En 1977, por decisión da *Asemblea Nacional*, LAB pasa de ser un movemento asembleario a sindicato, procedéndose á súa inscrición e legalización nos rexistros correspondentes.

Na actualidade supera os 45.000 afiliados cotizadores, mantén arredor dun 16% de representatividade nos territorios nos cales actúa e o seu secretario xeral é Rafael Díez Usabiaga. Logo da ilegalización de Batasuna en 2002, o sindicato LAB é a única organización importante do Movemento de Liberación Nacional Vasco que permanece na legalidade. A partir do seu congreso do ano 2000, celebrado en Donostia, estendeu a súa actividade sindical aos territorios de Lapurdi, Zuberoa e Baixa Navarra, en Iparralde.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de LAB

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3322313
* WorldCat
* VIAF: 160616411
* LCCN: no2007077777

 |
|  |
| --- |
| Gaita tradicional sueca. |
| Gaita escocesa. |

Trátase de instrumentos aerófonos nos que o aire vibra ao paso por unha lingüeta ou por un bisel. Compóñense dunha embocadura, un tubo con buratos que permite a alteración da frecuencia da onda sonora, e unha pequena campá (agás a frauta). Nos instrumentos modernos estes buratos non se premen directamente cos dedos (caso de instrumentos populares e de época) senón por medio de chaves, sistema que se desenvolveu no século XIX para mellorar as posibilidades interpretativas.
Atopamos varios tipos de instrumentos de vento madeira:

**a) Instrumentos de lingüeta dobre ou palleta.** Óboe, óboe de amor (afinado en la), corno inglés (en fa), fagot e contrafagot. A gaita sería tamén un instrumento de madeira de dobre lingüeta, coa particularidade de que consta dun fol que almacena o aire e de roncón e ronquetas para facer bordóns.

**b) Instrumentos de lingüeta simple.** Atopamos basicamente dúas familias, a do clarinete e a do saxofón. A familia do clarinete (instrumento xeralmente afinado en si bemol) componse tamén do requinto (en mi bemol), do corno di bassetto (en fa), do clarinete alto (en mi bemol), do clarinete baixo (en si bemol) e do clarinete contrabaixo (en si bemol). Os instrumentos da familia do saxofón constan da boquilla dun clarinete máis un tubo de latón, na actualidade utilízanse sete modelos distintos (soprano, sopranino, alto, tenor, barítono e baixo).

**c) Instrumentos de bisel.** A frauta é o principal instrumento deste grupo. Consta dun tubo cilíndrico, e a columna de aire vibra grazas ao contacto contra o bordo da embocadura. Orixinalmente era un instrumento feito de madeira, pero na actualidade esta substituíuse por metais coma a prata.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181247
* AAT: 300042403
* BNCF: 1606
* BNF: 11981835m
* BRE: 1948763
* EBID: ID
* GND: 4131177-2
* LCCN: sh85147966
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00567774

 |
**Geoffrey Arama Henry**, nado en 1940 en Aitutaki, é un político das Illas Cook que foi líder do Partido das Illas Cook (1979-2006) e dúas veces primeiro ministro (1983 e 1989-1999).

Traxectoria
-----------

Henry estudou dereito na Universidade Vitoria de Wellington en Nova Zelandia, comezou a súa carreira política en 1965 como deputado independente, militante do PIC desde 1972, foi ministro de educación en 1973 e máis tarde de finanzas, converteuse no seu líder en 1978 logo que o seu primo Albert Henry se virá obrigado a dimitir. A primeira etapa de Geoffrey Henry como primeiro ministro foi curta, entre o 13 de abril e o 16 de novembro de 1983, a morte dun dos membros do seu partido e a oposición de Tupui Ariki Henry, fillo de Albert Royle que se opuña ao seu liderado, obrígano a dimitir, desde aquela foi o líder da oposición no Parlamento das Illas Cook. O seu segundo mandato como primeiro ministro comezou o 1 de febreiro de 1989 e rematou o 29 de xullo de 1999 cando dimitiu para evitar que os opostos ao seu liderado deixasen o partido Joe Williams substituíuno como primeiro ministro, mais Henry permaneceu como o líder do partido.

En novembro de 2004, Henry converteuse no viceprimeiro ministro e ministro de finanzas nun goberno de coalición dirixido por Robert Woonton. Henry continuou neste posto ata 2006, cando se retirou da política, con Henry Puna como o novo líder do partido.

Desdeo o 16 de abril de 2009 é presidente do Comité Olímpico Nacional e Deportivo das Illas Cook, e desde 1992 é cabaleiro do Imperio Británico.

Notas
-----

1. ↑  "Cook Island PM resigns". *The New Zealand Herald*. 1999-07-30. Consultado o 9/12/2010.
2. ↑  "Sir Geoffrey sworn in as deputy prime minister" Arquivado 01 de outubro de 2010 en Wayback Machine. Cook Islands Government Press Release, 2004-11-16.
3. ↑  "Sir Geoffrey Henry retires from Cook Islands politics", *Radio New Zealand International*, 2006-08-03.
4. ↑  "Sir Geoffrey new CISNOC head" Arquivado 15 de maio de 2009 en Wayback Machine. *Cook Islands News* 2009-04-22.
*Khlong* na provincia de Ratchaburi, con tendas flotantes.
Un ***khlong*** (en tailandés: คลอง) é a denominación que reciben as canles fluviais, naturais e artificiais, que percorren a chaira central da Tailandia, formados principalmente polos ríos Chao Phraya, Ta Chin e Mae Klong. A palabra tamén se aplica a moitos ríos pequenos, denominados coa palabra *khlong* seguido do seu nome propio.

A capital, Bangkok, está atravesada por multitude de *khlongs*, denominándose por isto "A Venecia do Leste". Os *khlongs* empréganse para o transporte, para a instalación de tendas e comercios flotantes, como tamén como lugares onde se depositan as augas residuais e outros refugallos. Convertéronse, co paso do tempo, en rúas, se ben na zona de Thonburi, en Bangkok, consérvanse algúns dos máis grandes. Na zona central da capital atópase o Khlong Saen Saeb, que serve como rota fluvial de grande importancia no transporte público de Tailandia. Os tradicionais establecementos flotantes existen agora só para a atracción turística, sendo os máis coñecidos os do *amphoe* de Damnoen Saduak, na provincia Ratchaburi.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1740654
* LCCN: sh92000345

 |
**Isilo** (do grego antigo: Ἴσυλλος) foi un poeta nado probabelmente en Epidauro no século -IV.

Traxectoria
-----------

O seu nome foi descuberto durante as escavacións no Templo de Asclepio de Epidauro, nunha inscrición gravada en pedra en 72 liñas en verso (tetrámetros e hexámetros trocaicos), escrita principalmente en dialecto dórico. Ao principio hai dúas liñas en prosa que din que o autor é Isilo e que o poema está dedicado a Asclepio e Apolo de Malea. O poema contén algunhas observacións políticas e mostra preferencia polo goberno aristocrático. O seu valor literario é escaso, pero é importante porque lle dá a Asclepio unha nova ascendencia. Na versión máis coñecida, Apolo xerou a Asclepio con Corónide, filla de Flexias de Trikala, en Tesalia. Mentres estaba embarazada, Corónide traizoou a Apolo, quen a matou e salvou a Asclepio. Segundo Isilo, Zeus deulle a musa Erato a Malo, rei de Epidauro, e a súa filla Cleofemo casou con Flexias, que máis tarde se convertería en rei de Epidauro, segundo esta versión, e tiveron unha filla, Egla, chamada tamén Corónide. Apolo namorouse dela e eles xeraron a Asclepio. Esta nova xenealoxía pretendía fundamentar a primacía do culto de Asclepio en Epidauro sobre o que el establecera en Trikala.

Tamén é un poema de agradecemento pola axuda que Asclepio prestou a Esparta contra "Filipo", cando dirixiu un exército contra ese país para derrocar a monarquía. O propio deus deu instrucións ao xove poeta, que entrara no Asclepeion para rezar pola recuperación dunha enfermidade, e inmediatamente comunicou a boa nova aos espartanos. O Filipo ao que se refire o poema podería identificarse con Filipo II de Macedonia, que invadiu o Peloponeso despois da batalla de Queronea no -338, ou Filipo V, que emprendeu unha campaña similar no -218

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Kolde, Antje (2003). *Politique et religion chez Isyllos d'Epidaure*. Basel: Schwabe & Co. p. 28-30. ISBN 9783796520006. .

### Ligazóns externas

* IG IV²,1 128 - Texto grego de Packard Humanities Institute - Epidauros — ca. -280.
* Tradución inglesa
* Tradución alemá con comentario
**Isidro Buceta Buceta**, nado en Pontevedra en 1883 e finado en Madrid o 19 de abril de 1974, foi un avogado, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1904). Foi director do periódico *El Progreso*. Foi concelleiro e síndico do Concello de Pontevedra e presidente do Recreo de Artesanos. Vinculouse co agrarismo na súa última etapa en *El Progreso*, cando se produciu a escisión entre monteristas e riestristas, apoiou o movemento Acción Gallega e ao seu líder Basilio Álvarez, e iniciou unha campaña contra o marqués de Riestra. En 1916 marchou a Madrid onde exerceu a avogacía. En 1923, a raíz dos acontecementos agrarios dos Mártires de Sobredo, foi invitado polo Ateneo Madrileño para explicalo. Esta conferencia publicouse como *El agrarismo gallego y su momento actual*. Nas eleccións de municipais de abril de 1931 foi candidato da coalición monárquica por Madrid. Durante a II República estivo vinculado ao Partido Agrario Español e en 1935 tratou de impulsar a súa implantación na provincia de Pontevedra.

Obras
-----

### Ensaio

* *El agrarismo gallego y su momento actual*, 1923.

### Poesía

* *Humo al viento*, 1960.
* *Cantares y coplas*, 1971.
* *Aquel día (Veinticuatro horas)*, 1973.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en ABC

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo Edicións. 2010-2011.

### Ligazóns externas

* El Partido Agrario Español (1934-1936): Una alternativa conservadora y republicana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535098
* WorldCat
* VIAF: 2224162367997625790008
* BNE: XX1213282

 |