**Manuel Casals Rey**, nado na Coruña en 1898, foi un futbolista, adestrador e avogado galego.

Traxectoria
-----------

En 1912 mudouse de Galicia a Madrid para estudar na entón chamada Universidade Central, licenciándose como avogado seis anos despois.

### Como futbolista

Comezou a súa carreira no fútbol base do Deportivo da Coruña, e durante a súa estancia en Madrid militou no Madrid Foot-ball Club (hoxe Real Madrid). Despois emigrou a México, onde formou parte do Real Club España, onde xogou tres tempadas, compartindo filas con xogadores como Lázaro Ibarreche, Jaime Arechederra e Manuel Lecanda. Co España obtivo tres títulos da Liga Amateur de Veracruz nas tempadas 1915/16, 1916/17 e 1917/18. Despois fichou polo Club España de Veracruz, onde xogou unha tempada e gañou o título da Liga Sur na tempada 1917-18. Con todo, unha fractura do nocello dereito acabou prematuramente coa súa carreira.

### Como adestrador

Despois da súa lesión regresou a España para continuar a súa carreira como adestrador de fútbol. Dirixiu no fútbol base do Deportivo da Coruña, o Betis, o Sevilla e o Racing de Santander.

En 1940, a directiva da Unión Española contratou a Casals, co obxectivo de formar un novo cadro de xogadores, despois da paréntese deportiva que tomou o club na tempada 1939, que rematou coa marcha de trece dos seus xogadores. Casals formou unha escuadra sen reforzos estranxeiros, baseada nos xogadores das divisións inferiores, que estaban ao cargo de Andrés García e Félix Cantín.

 Cadro de xogadores da Unión Española, formado inicialmente por Casals, campioa da Primeira División en 1943.A primeira tempada deste equipo foi desastrosa, rematando na décima e derradeira posición. A pesar deste fracaso, os dirixentes seguiron confiando no proxecto e, na temporada de 1941, o club rematou na parte media da clasificación (5.º lugar), conseguindo sete vitorias, cinco empates e cinco derrotas. Na de 1942, rematou en sétimo lugar, despois de sete triunfos, un empate e dez derrotas. En 1943 deixou o equipo, sendo substituído por Atanasio Pardo. Co cadro de xogadores que formara Casals, xunto aos reforzos de Segundo Flores e Luis Ponce, a Unión Española conquistou a Primeira división esa tempada.

En 1944 deixou Chile para dirixir a Unión Deportiva Moctezuma de Orizaba en México. Tamén no país azteca adestrou o Puebla durante a tempada 1951-52.

Notas
-----

1. ↑  Agüero de la Torre, Vinko; Álvarez Nieto, Manuel; Marino Conde, José; Martínez Urrengoechea, Rafael; Prado Álvarez, Fernando; Vizcaya Jaramillo, Cristián (Marzo de 2014). *Años de Unión* (en castelán). Prólogo de José Luis Sierra Pando (1.ª ed.). Santiago, Chile: DUE Diseño y Comunicación. ISBN 978-956-353-672-0. Consultado o 11 de maio de 2021.
2. 1 2 3 4  Guerrero, Carlos (2 de xuño de 1944). "De la "peña" de la calle Alcalá... al café Santos". *Estadio* (en castelán) (Santiago, Chile: Editorial Zig-Zag) (71): 6–7, 30. Consultado o 11 de maio de 2021.
3. ↑  Marín Méndez, Edgardo (1995). *Centenario historia total del fútbol chileno: 1895-1995* (en castelán). Prólogo de Julio Martínez Prádanos (1.ª ed.). Santiago, Chile: Editores y Consultores REI. Consultado o 22 de xuño de 2016.
4. ↑  Espina, Eduardo (23 de xullo de 2005). "Chile 1940". *RSSSF* (en inglés). Consultado o 11 de maio de 2021.
5. ↑  Espina, Eduardo (24 de xullo de 2005). "Chile 1941". *rsssf.com*. Consultado o 11 de maio de 2021.
6. ↑  Espina, Eduardo (31 de xullo de 2005). "Chile 1942". *rsssf.com* (en inglés). Consultado o 11 de maio de 2021.
7. ↑  Marín 1995, pp. 61–66