recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mishi Iusupovich Baxshiev**, nado en Derbent o 7 de novembro de 1910 e finado en Makhachkala en 1972, foi un escritor daguestaní en xudeotat e ruso.

Traxectoria
-----------

Activista do konsomol local, a dirección enviouno a estudar en 1928 a Krasnodar e despois continuou en Moscova ata graduarse en xestión de terras en 1936, e logo volveu ao Daguestán. Durante a segunda guerra mundial serviu no exército como correspondente de guerra. Na posguerra continuou no exército ata 1953 para traballar despois no departamento de propaganda no Partido Comunista de Daguestán, e logo no xornal *Dagestanskaya Pravda*, do que foi redactor xefe adxunto ata 1969.

### Obra

En 1932 publicou a súa primeira obra, a colección de poemas *Tri komsomol* e a continuación a primeira novela curta en xudeotat *E pushorekhi tozhe zindegi*, en 1932 e que marcou o principio da prosa en xudeotat, e *Vetegechikho*, en 1933. Nestas primeiras obras arrédase da tradición popular cun forte sentido didáctico na procura da construción dunha nova sociedade. En 1936 foi a estrea da súa primeira peza teatral, *Besguni igidkho*, un drama heroico sobre a guerra civil no Daguestán á que lle seguiu *Hori*, en 1939, sobre a amizade entre xudeus e non xudeus e a súa loita conxunta contra dos elementos reaccionarios. A partir de 1940 Baxhiev virou cara a elementos populares, escribiu a comedia en verso *Shokh ugli, shokh Abbos va-khombol Khasan*. En 1963 deu ao prelo *Khushakhu ongura*, a primeira novela longa en xudeotat. A súa poesía de posguerra recolleuse no volume *Me khovs dnem versale* que se publicou póstumo. Baxsiev tamén traduciu ao xudeotat obras de Alexander Pushkin, Mikhail Lérmontov mais Nizami Ganjavi. En ruso publicou algunhas obras en prosa como *Rasskazy o moikh zemlyakakh* (1956), *Prostyye lyudi* (1958) ou *Zashumyat sady* entre outras.

Notas
-----

1. ↑  БАХШИ́ЕВ Миши. КЕЭ, том Доп. 2, кол. 129
2. ↑  Michael Zand "Notes on the Culture of non-Ashkenaki Communities Under Soviet Rule" in Yaacov Ro'i e Avi Beker (1992) *Jewish Culture and Identity in the Soviet Union* NYU Press, p. 415
3. ↑  Бахшиев Миши Юсупович — статья из Большой советской энциклопедии.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4079989
* WorldCat
* VIAF: 118144648430978896933
* ISNI: 0000 0000 2236 8210
* LCCN: n00039486
* RSL: 000110242

 |
**Faustino Cela Sanmartino**, nado en Neira de Xusá cara a 1898 e finado nos anos oitenta, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato no Instituto de Lugo. Organizou con Evaristo Correa Calderón, Paulino Pardo Neira e Casiano Díaz Moreno a Irmandade da Fala de Baralla en 1917. Licenciouse en Dereito en 1923. Foi cabo do Somatén de Neira de Xusá (1924), e secretario do Concello de Neira de Xusá dende 1925, cesando no posto en 1927 por traslado a Becerreá. Foi un dos asinantes do manifesto anticaciquil dirixido ao distrito de Becerreá en maio de 1930 con Mauro Fernández, José de Boado e Octavio García. Participou no mitin agrario de Becerreá do 28 de marzo de 1931. Na República militou na ORGA, foi elixido vogal do Comité provincial do Partido Republicano Gallego polo partido de Becerreá en maio de 1932, e despois foi directivo de Izquierda Republicana en Neira de Xusá. Foi secretario interino do Concello de Neira de Xusá. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Encartado na causa 190/37 por rebelión militar, foi reclamado polo Xulgado Militar de Lugo en agosto de 1937. Foi xulgado en Lugo por rebelión e declarado en rebeldía. Foi sancionado con multa polo Tribunal de Responsabilidades Políticas en 1940. Despois de estar fuxido, agochado no mosteiro de Samos e exiliado, volveu en 1949. Retomouse o proceso polo delito de auxilio á rebelión e foi sobresido. Colaborou coa guerrilla antifranquista. Volveu exercer como avogado a partir dos anos cincuenta.

Vida persoal
------------

Casou en Lugo con Rosalía Iglesias Rodríguez, filla de Manuel Iglesias Chaos, en xaneiro de 1930, e foi pai de Manuel Cela Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 8-8-1923, p. 2.
2. ↑  *Boletín Oficial del Cuerpo de Somatenes Armados de la 8ª Región*, 3-2-1924, p. 11.
3. ↑  *El Correo de Galicia*, 1-5-1927, p. 7.
4. ↑  "Galicia en marcha", *El Pueblo Gallego*, 13-5-1930, p. 9.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-4-1931, p. 7.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-3-1932, p. 7.
7. ↑  *Las Riberas del Eo*, 14-5-1932, p. 10.
8. ↑  *BOP Lugo*, 10-8-1937. p. 2.
9. ↑  *BOE*, 8-6-1940, p. 2787.
10. ↑  *El Progreso*, 11-1-1930, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Construción e destrución da cidadanía societaria: Dinámica social e política da provincia de Lugo na Segunda República e nos primeiros anos do franquismo (1930-1950) Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* Faustino Cela na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en represión franquista en Lugo
***Os mandaríns*** (en francés: *Les Mandarins*) é unha novela escrita en 1954 por Simone de Beauvoir gañadora do Premio Goncourt. É considerada a obra máis importante desta autora.

Sinopse
-------

A novela está ambientada na época da posguerra en Francia, trala segunda guerra mundial. Fai referencia a un marco intelectual moi influído pola política e os bandos ideolóxicos daqueles anos. Tamén trata outros temas como son o feminismo e o existencialismo.

É unha novela que vira arredor da vida de Enrique Perron e Ana Dubreuilh, dous intelectuais. Perron é un relevante escritor, tamén editor do xornal *L'Espoir*, que mantén unha infeliz relación con Paula. Ana Dubreuilh é unha importante psicóloga, casada con Roberto Dubreuilh, outro importante intelectual, co que ten unha filla, Nadine. Considérase que Perron é Albert Camus, que Roberto é Jean-Paul Sartre, que Ana é a propia Simone de Beauvoir e que *L'Espoir* é en realidade o xornal *Combat.* Ademais, durante a obra móstrase a relación que ten Ana con Lewis Brogan, un escritor norteamericano que representaba a Nelson Algren, un dos romances que tivo Simone de Beauvoir nos Estados Unidos e a quen lle dedicou o libro unha vez foi publicado.

A obra capta a incerteza e o desencanto deses anos, que foran tan esperados, pero que non se sabía se rematarían nunha próxima guerra.

Premios
-------

* Premio Goncourt (1954)

Notas
-----

1. ↑  "Simone de Beauvoir, un sutil doodle filosófico de Google". Consultado o 9 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Simone de Beauvoir

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1214721
* BNF: 12181437z
* EBID: ID
* OL: OL767945W

 |
Edificio na rúa de San Nicolao da Coruña, de Ricardo Boán.
**Ricardo Boán Callejas**, nado na Habana o 6 de xuño de 1879 e finado na Coruña o 12 de outubro de 1914, foi un arquitecto de orixe cubana.

Traxectoria
-----------

Boán naceu na Habana, fillo do capitán de cabalería Ricardo Boán, natural de Guantánamo, e de María Dolores Callejas Becerra, da Habana. A familia tivo que trasladarse a Madrid en 1884 por mor da guerra de independencia cubana. Nesa cidade estudou arquitectura, licenciándose en 1905.

Trasladouse á Coruña, onde foi o introdutor xunto con Antonio López Hernández do modernismo na cidade a partir de 1906. O 7 de decembro de 1906 foi nomeado arquitecto municipal interino de Lugo, posto que ocupou ata o 25 de xuño de 1907.

Posteriormente ocupou as praza de arquitecto de Facenda en Lugo e desde abril de 1911 ata a súa morte a de arquitecto auxiliar da Coruña. Faleceu por tuberculose en 1914.

Familia
-------

O 20 de marzo de 1911 casou con Mercedes Núñez Núñez.

Obras
-----

Entre as súas obras destacan os edificios da rúa de San Nicolao 11-13 e da rúa da Barreira 23-25 e a Casa Solla, en Santo André 100.

Galería
-------

* Edificio da rúa das Ferrerías (A Coruña)Edificio da rúa das Ferrerías (A Coruña)
* Casa SollaCasa Solla

Notas
-----

1. ↑  Xunta de Galicia, ed. (2000). *Casas de Indianos*. p. 57. ISBN 84-453-2803-4.
2. 1 2 3 4  Fernández Fernández, Xosé. *Miscelánea coruñesa* (en castelán). Librería Arenas. p. 136.
3. 1 2  Martínez Suárez & Casabella López 1989, p. 238.
4. ↑  "A arquitectura modernista".
5. ↑  Martínez Suárez & Casabella López 1989, p. 17.
6. ↑  Martínez Suárez & Casabella López 1989, pp. 50-51.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Erias Morandeira, Alberto. *La "casa de Doña Águeda"* (PDF) (en castelán).
* Rivera Vázquez, Iria-Friné (7 de outubro de 2013). "Modernismo galego". Consultado o 14 de decembro de 2014.
* Martínez Suárez, Xosé Luís; Casabella López, Xan (1989). *Catálogo arquitectura. A Coruña 1890-1940*. COAG. ISBN 978-84-85665-09-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535019
* DBE: ricardo-boan-y-callejas

 |
Sala de lectura da Biblioteca Richelieu.
A **Biblioteca nacional de Francia** (en francés: *Bibliothèque nationale de France*), coñecida polo acrónimo **BnF** e chamada tamén **Biblioteca Nacional de París**, é unha das bibliotecas máis importantes de Francia e do mundo. Ten o estatuto de estabelecemento público. As súas actividades desenvólvense en diferentes sedes, sendo *François Mitterrand* a principal, situada no barrio de Tolbiac, na beira sur de París. As outras son a *Richelieu-Louvois* e a *Louvois*.

A Biblioteca é moi coñecida pola súa versión dixital, chamada Gallica. Un decreto do ano 1537, que aínda segue en vigor, esixe que a Biblioteca Nacional de Francia garde un exemplar de tódalas obras que se publican en Francia. Actualmente acolle máis de 13 millóns de libros e 350 000 volumes de manuscritos, así como coleccións de mapas, moedas, documentos, selos e rexistros de son.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Biblioteca Nacional de Francia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193563
* WorldCat
* VIAF: 137156173
* AGORHA: 100001
* BAV: ADV10168792
* BMT: 52426
* BNE: XX179415
* BNF: 12381002j
* BRE: 2252960
* CANTIC: a10369909
* Discogs: 2357294
* EBID: ID
* GEC: 0009967
* GeoNames: 6452876
* GND: 5156217-0
* GRID: grid.424105.6
* ICCU: UFIV089469
* ISNI: 0000 0001 2353 1945
* LCCN: no95028191
* MusicBrainz: ID
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00283813
* NKC: ko2002102945
* NLA: 35553176
* openMLOL: 20963
* SELIBR: 211591
* Songkick: 487696
* SUDOC: 03361122X
* ULAN: 500309981

 |
**STS-100** foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 19 de abril de 2001 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.

Características
---------------

STS-100, cos astronautas Kent Rominger (comandante), Jeffrey Ashby (piloto), Chris Hadfield (especialista de misión), Scott E. Parazynski (especialista de misión), John L. Phillips (especialista de misión), Umberto Guidoni (especialista de misión) e Iuri Lonchakov (especialista de misión) a bordo, foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. Instalou o brazo robótico Canadarm 2, de 18 metros de longo e 1700 kg de peso e levou a bordo da estación 4500 kg de subministracións no contedor italiano Raffaello, tres traxes espaciais para actividades extravehiculares e unha antena UHF, entre outras cousas.

O Endeavour acoplouse á estación ás 13:49 GMT do 21 de abril no porto PMA-2. Ás 16:00 o módulo Raffaello foi acoplado ao módulo Unity para a súa descarga. O módulo foi devolto ao transbordador o 27 e abril. Durante a súa misión tiveron lugar dúas actividades extravehiculares: na primeira, Parazynski e Hadfield instalaron a antena de UHF no módulo Destiny e despregaron e conecataron o brazo robótico canadense; na segunda, Hadfield e Parazynski fixeron conexións adicionais co brazo robótico, recolleron unha antena en desuso e deixaron nun almacenamento externo un conmutador eléctrico de reposto.

O Endeavour desacoplouse o día 29, tras un atraso por problemas coas computadoras da estación. A nave aterrou na Base Edwards da Forza Aérea, California, o 1 de maio, ao non poder aterrar en Florida debido ao mal tempo.

Notas
-----

1. ↑  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "STS 100" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2017.
2. 1 2  "Note verbale dated 23 October 2001 from the Permanent Mission of the United States of America to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (01-88239(E)). 31 de outubro de 2001: 2. Consultado o 23 de decembro de 2017.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (21 de marzo de 2017). "STS 100" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2017.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "STS-100 / ISS-6A" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2017.
5. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2016). Gunter's Space Page, ed. "Shuttle" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2017.
6. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Mark Wade (2011). "STS-100" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2017.
7. 1 2 3  NASA (15 de febreiro de 2010). "STS-100" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 30 de outubro de 2018. Consultado o 24 de outubro de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***STS-100*** |

### Outros artigos

* Transbordador espacial
* Transbordador espacial Endeavour

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q860236
* NSSDC ID: 2001-016A
* SCN: 26747

 |
**Joaquín Sobreira Lage**, nado en As Neves concello de Ponteareas o 31 de Xaneiro de 1892, foi un militar e político galego polifacético. E finou en Cangas do Morrazo o 20 de Xaneiro de 1960.

Traxectoria
-----------

Fillo de sarxento de carabineiros, estivo catro anos destinado como cabo de infantaría en Larache. Durante a súa estancia enfermou de paludismo. Regresou a Cangas e incorporouse como contable na fábrica de conservas de Daniel Eiroa.

En 1924, dada a escaseza de sardiña, en Isla Cristina organizou unha conserveira da mesma empresa co obxectivo de exportar a México, Arxentina e Cuba. Foi o testamenteiro de Daniel Eiroa, e tras o falecemento deste en 1939 creou a empresa de salazón Sobreira e Rial. Importou de Alemaña o uso da lata litografada.

Foi nomeado xuíz municipal suplente de Cangas en agosto de 1939. Foi nomeado xestor do concello de Cangas en febreiro de 1940 e alcalde entre 1943 e 1949.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Espiño Arceo** |  **Alcalde de Cangas** 1943 - 1949 | Sucesor:**Alfredo Méndez Loureiro** |

Vida persoal
------------

Casou con Josefina Berriz en 1928.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 3-8-1939, p. 4.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-2-1940, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-4-1946, p. 4.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-3-1928, p. 8.
O **Mosaico de Panxón** é un mosaico romano descuberto no castro de Panxón, na parroquia de Panxón, concello de Nigrán.

Singularidade
-------------

Data do século III d. C.. A súa singularidade débese a que é a única representación do xénero de temática mariña, concretamente un peixe e unhas ameixas, na bisbarra do Val de Miñor e contiguas. Seguramente formase parte dun mosaico meirande

Historia
--------

Foi encontrado no lugar do castro de Panxón casualmente pola familia Puga, no século XIX. Despois foi introducido nunha mesa para a colección particular de Ricardo Blanco-Cicerón, da Coruña. Despois perdeuse o seu ronsel, ata que foi poxado e enviado ao estranxeiro. En 2023 foi comprado en Nova York pola "Asociación para a Repatriación do Mosaico Romano de Panxón", coa axuda económica do concello de Nigrán.

Notas
-----

1. ↑  "ASOCIACIÓN REPATRIACIÓN MOSAICO ROMANO PANXÓN". *ASOCIACIÓN REPATRIACIÓN MOSAICO ROMANO PANXÓN* (en castelán). Consultado o 2023-10-16.
2. 1 2  "HISTORIA". *ASOCIACIÓN REPATRIACIÓN MOSAICO ROMANO PANXÓN* (en castelán). 2021-07-22. Consultado o 2023-10-16.
3. ↑  "El mosaico romano del siglo III será repatriado de Nueva York a Panxón". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2022-08-26. Consultado o 2023-10-16.
**Fraternidad-Muprespa** é unha Mutua de Accidentes de Traballo e enfermidades Profesionais española, recoñecida pola Seguridade Social co número 275.

Historia
--------

A Mutua Fraternidad-Muprespa xorde como resultado da fusión das Mutuas La Fraternidad (núm. 166), e Muprespa-Mupag-Previsión (núm. 269), realizada o 31 de decembro de 1998.

**La Fraternidad** fora fundada en 1929 en Bilbao por Escolástico Zaldívar. Nos seus comezos xordeu como unha asociación de estrutura familiar cuxo principal obxectivo consistía en colaborar co sistema da Seguridade Social na xestión dos accidentes de traballo e nas enfermidades profesionais.

Na década dos 80 e inicios dos 90 Fraternidade absorbe máis de 14 Mutuas, destacando:

* Mutua Almanseña (núm. 65).
* Mutua Rural (núm. 222).
* Mutua General Industrial y Agrícola (núm. 123).
* Seguridad Mutua (núm. 93).
* Mutua de Empresas Mineras e Industriales (núm. 127).

**Muprespa**, naceu en 1990, comezando a súa actividade principalmente no sector público, xestionando unha gran parte das empresas pertencentes ao Instituto Nacional de Industria, antigo INI. En 1996 fusiónase coa Mutua Mupag-Previsión para aumentar a súa carteira de mutualistas. En 1998 os órganos directivos da empresa apostan pola fusión con La Fraternidad, constituíndo Fraternidad-Muprespa.

Finalmente en 2006 prodúcese unha división da empresa ao ser necesario por Lei, que a parte dedicada á Prevención de Riscos Laborais e a Vixilancia da Saúde, formen unha Sociedade diferenciada da mutua de accidentes laborais e enfermidades profesionais. Nese momento nace a Sociedade de Prevención de Fraternidad Muprespa.

Cifras e datos
--------------

Actualmente Fraternidad Muprespa protexe 1,4 millóns de traballadores e dá servizo a 309.475 compañías.

### Informe económico ano 2007

* Ingresos 1066,26 millóns de euros.
* Gastos 887,58 millóns de euros.
* Reservas de xestión por enriba dos 500 millóns de euros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fraternidad Muprespa
* Historia
* AMAT Arquivado 27 de febreiro de 2009 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325892
* WorldCat
* VIAF: 151842979
* ISNI: 0000 0001 0191 2173

 |
***Kalasy pad siarpom tvaim*** (literalmente: *Espigas baixo a túa fouce*) é unha novela histórica en lingua belarusa de Uladzimir Karatkievič que se publicou pola primeira volta nos números 2-6 da revista *Polimia* en 1965 e que saíu do prelo en forma de libro en 1968 en Minsk. Escrita entre 1962 e 1965 o autor pensaba nunha triloxía, cunha primeira parte centrada nas vésperas da insurrección de xaneiro, a segunda na rebelión (1863-1864) e a terceira na derrota. Pero ao se publicar o primeiro libro dividiuse en dous. A obra ábrese cunha dedicatoria á súa nai como símbolo de todas as nais belarusas e unha epígrafe bíblica de Mateo. Do segundo libro só escribiu dous capítulos que se publicaron de forma póstuma en 1989 en *Polimia* e empeza cun epígrafe coa epístola de Paulo aos efesios. 
A novela traduciuse ao ucraíno e ao ruso .

Características artísticas
--------------------------

A novela describe a formación da nación belarusa, que representa por medio de tres xeracións da familia nobre Zagorski. O personaxe principal é Alés Zagorsky, que aparece trazado na súa etapa de formación e desenvolvemento, entre os 14 e os 20 anos. Tamén se describen familias nobres de Raŭbichov e Kliejn, os terratenentes Krojer, Tarkaila e outros, a familia campesiña de Kohut, os rebeldes Chorny Bojna e Korczak, e os amigos do instituto de Vilna e da Universidade de San Petersburgo de Alés: Kastuś e Victor Kalinoŭski, Usiaslaŭ Hryma e Mscislaŭ Majeŭski. Dos personaxes históricos están presentes, ademais de Kastuś Kalinoŭski, Izmail Sraznevsky, Taras Schevchenko e Piotr Valuyev, e tamén aparece como acontecemetno histórico a abolición da servidume. A historia preséntase por orde cronolóxica con poucas rupturas temporais e na composición da novela hai tres fragmentos de carácter metanarrativo e poemas que conforman o protagonista principal. 

Na novela hai abondosas descricións de ritos, costumes e moito material folclórico belaruso, en particular a lenda do poldro branco convértese nunha clave simbólica da obra.

Notas
-----

1. ↑  Wojciech Roszkowski e Jan Kofman (2016). *Biographical Dictionary of Central and Eastern Europe in the Twentieth Century*. Routledge. p. 436.
2. ↑  Т. Добко, Ю. Левченко. Твори Володимира Короткевича у фондах Національної бібліотеки України імені В. І. Вернадського
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Caligrafía chinesa
A **tinta chinesa** é unha tinta de invención chinesa empregada principalmente na caligrafía chinesa e xaponesa, así como na pintura chinesa e xaponesa sumi-e.

Componse de carbón vexetal ou tisne moi finamente moído, que se apelmaza e compacta con algún tipo de pegamento con base acuosa, como resinas vexetais ou algúns extractos animais. Co carbón moído e o pegamento fórmanse unhas barras pequenas con forma de lingote que se prensan e déixanse secar até alcanzar unha consistencia totalmente sólida. Esta tinta en estado sólido pode durar anos ou séculos sen perder as súas propiedades.

A calidade da tinta depende de moitos factores, como a madeira da que provén o carbón, o proceso de prensado, o pegamento empregado, o tempo que ten etc. e existen dende barras moi baratas até pezas de coleccionista.

A tinta adoita ser negra, aínda que tamén pode mesturarse con colorantes para conseguir tintas doutras cores.

Para preparar tinta líquida a partir destas barras hai que fregalas nunha pedra rugosa especialmente deseñada para tal efecto chamada en xaponés 硯 (すずり, *suzuri*?). Estas pedras, de diversas formas e aspectos, teñen todas en común que están compostas dun material rugoso e teñen unha cavidade. Xeralmente, as pedras de orixe chinesa teñen forma cóncava coa parte máis baixa no centro, e as xaponesas adoitan ser maiormente planas cun dos extremos cara abaixo.

Sobre estas pedras vértese un pouco de auga e sobre elas fregase a barra, de xeito que sempre estea húmida. O continuo fregue sobre a pedra coa auga vai desfacendo aos poucos a tinta, que se vai quedando disolta na auga que se acumula na cavidade. Este proceso pode continuarse ata que a tinta adquira a densidade requirida, pero xeralmente adoita durar uns minutos.

A tinta líquida xa preparada sécase doadamente, e é conveniente non deixar que se seque sobre a pedra ou sobre o pincel.

Pódense conseguir tamén botes de tinta chinesa xa preparada, moi densa, que pode usarse directamente ou disolver cun chisco de auga.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12981547
* AAT: 300015018
* EBID: ID
* GEC: 0213828
* JSTOR: india-ink
* MAG: 2910213070
* NKC: ph202183

 |
**Francisco Moreno Álvarez**, finado na Guarda en xullo de 1958, foi un armador e político galego.

Traxectoria
-----------

Armador da Guarda. Na ditadura de Primo de Rivera foi presidente da Unión Patriótica. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde da Guarda o 27 de xullo de 1936, permanecendo no cargo até que o 15 de agosto presentou a dimisión debido aos graves sucesos que estaban potagonizando os militares e a Escuadra del Amanecer de Falange Española de las JONS. Foi Patrón Maior da Cofraría de Pescadores da Guarda.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Brasilino Álvarez Sobrino** |  **Alcalde da Guarda** 1936 | Sucesor:**Nicolás Alonso Linares** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 12-6-1958, p. 11.
2. ↑  "Alcaldes da Guarda". Arquivado dende o orixinal o 20 de decembro de 2016. Consultado o 14 de decembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Guillermo Vicente Santiago alcalde republicano de Tui en 1936
***Momo*** (título orixinal en alemán *MOMO oder Die seltsame Geschichte von den Zeit-Dieben und von dem Kind, das den Menschen die gestohlene Zeit zurückbrachte*, "MOMO ou a estraña historia dos ladróns de tempo e da nena que lles devolveu o tempo aos homes"), é unha novela de Michael Ende, publicada en 1973.

Sinopse
-------

Nas ruínas dun anfiteatro, situado preto dunha cidade italiana vive Momo, unha nena coa habilidade extraordinaria de saber escoitar á xente. Axuda a quen se acerca a falarlle, non só atopando respostas aos problemas, senón tamén facendo amizades e inventando xogos. No barrio, é común a frase *Vai ver a Momo*. Ademais dos nenos da veciñanza, lévase moi ben con Beppo o Varredor e con Gigi, que fai de guía turístico e a quen lle gusta cantar.

Mais esa atmosfera pracenteira remata coa chegada dos *Homes Grises*, estraños individuos que representan ao *Banco de Tempo* e difunden entre a poboación a idea de aforrar tempo (tempo que poden depositar no Banco e reclamalo despois, con intereses). Pero en realidade, fan que a xente esqueza todo agás a obsesión por *aforraren* todo o tempo posible para un hipotético uso posterior. Gradualmente, a sinistra influencia dos Homes Grises afecta a toda a cidade: a vida muda por completo: déixase de facer todo o que se considera perder o tempo, coma a arte, a imaxinación ou mesmo durmir. Os edificios e as roupas fanse exactamente iguais para todos e o ritmo de vida faise atarefado. E o tempo que as persoas invisten, é consumido polos Homes Grises en forma de cigarros, feitos de flores do tempo, sen os que non poden existir.

Momo, pola súa especial personalidade, convértese nun obstáculo para os planos do Banco de Tempo. Os Homes Grises intentan infrutuosamente desfacérense dela, pero Momo, xunto coa tartaruga Casiopea (que se comunica con ela mediante mensaxes luminosas no seu cacho) enfróntase á ditadura dos Homes Grises e termina con eles, contando coa axuda do señor Hora, quen concede o tempo a todos os homes.

Idea principal
--------------

A obra pode interpretarse coma unha crítica ao consumismo. Amosa o perigo de verse seducido polos intereses ocultos de empresas que contan co suficiente poder como para influír no estilo de vida da xente. No mesmo sentido, é tamén unha profunda crítica ao modelo racional de concibir o tempo, un modelo economicista que olvida os pequenos momentos e sensacións que, sen ter valor económico, e polo tanto poden parecer superfluas, son realmente importantes na vida humana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q874381
* WorldCat
* VIAF: 195153184
* BiTraGa: 2135
* GND: 4279581-3
* ISBN: 978-0-14-031753-4
* ISFDB: 904144
* OCLC: 12805336
* OL: OL22451353M

 |
**Clotilde Bosch i Carbonell**, nada en Barcelona en 1829 e finada no Pará (O Brasil) o 15 de abril de 1902, foi unha pintora catalá do século XIX. Estivo casada co enxeñeiro Ildefons Cerdà e foi a nai da arpista Esmeralda Cervantes, nome artístico de Clotilde Cerdà i Bosch. Porén, segundo o historiador independente Fernando Alcolea Albero, a arpista non era filla de Cerdà, aínda que este a recoñeceu e lle deu o seu apelido.

Traxectoria
-----------

Era filla do indiano Josep Bosch i Mustich, quen fixo fortuna como industrial do algodón en Cuba. Ao seu regreso a Cataluña foi director do Ferrocarril de Barcelona a Mataró, banqueiro e membro da Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi.

Os irmáns da pintora, Josep e Rafael, foron deputados en Madrid en 1881 e 1886, respectivamente. Josep foi deputado por Tarragona, mentres que Rafael foino por Porto Rico.

Casou o 20 de xuño de 1848, aos 19 anos, co enxeñeiro Ildefons Cerdà i Sunyer, autor da reforma do Eixample de Barcelona. Tiveron catro fillas: Pepita (1849), Rosita (1850), Sol (1851) e Clotilde (1862), quen foi unha coñecida arpista. Porén, o matrimonio entre Clotilde e Ildefons non funcionou ben. De feito, a súa filla Clotilde puido ser froito dunha relación adúltera da súa muller, polo que Cerdà excluíuna do testamento. En 1862 o matrimonio rompeuse tralo nacemento desta e en 1864 Clotilde marchou a Madrid.

Cerdà non estaba de acordo en que a pequena Clotilde recibise unha educación artística. A súa nai levouna a Roma, onde contou co apoio de pintores españois instalados, como Eduardo Rosales, Marià Fortuny, Lorenzo Vallés ou Alejo Vera. Foi formada polo pintor napolitano Michele Cammarano, quen viviu en Roma entre 1865 e 1866. Durante a súa estadía en Italia pintou a obra "Llac Castelgandolfo" (ou "Llac Albano"), que presentou na Exposición Nacional de 1866.

Notas
-----

1. ↑  "ARCA - Arxiu de Revistes Catalanes Antigues". *La Veu de Catalunya: diari catalá d'avisos, noticias y anuncis: Any 12, Ed. Vespre* (1168): p. 1. 15 de abril de 1902.
2. ↑  O segundo apelido figura nalgunhas fontes como "Calmell". Porén, empregouse "Carbonell", xa que é o que figura en Estapé 2001, p. 102, unha das primeiras biografías completas de Cerdà.
3. 1 2  Alcolea Albero 2013.
4. ↑  "Relació de càrrecs i d'acadèmics d'ençà de la seva fundació" (PDF). *Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi*.
5. ↑  Josep Bosch i Carbonell no buscador histórico do Congreso dos Deputados
6. ↑  Rafael Bosch i Carbonell no buscador histórico do Congreso dos Deputados
7. ↑  Estapé 2001, p. 102.
8. ↑  Simón Palmer, María del Carmen (CSIC): *Actas del IX Congreso de la Asociación Internacional de Hispanistas* Instituto Cervantes, agosto de 1986
Non confundir con Terraza fluvial.
Socalcos de viño na Ribeira Sacra.
Socalcos en cultivos de arroz na China.
Un **socalco** ou bancal é un termo agrícola referido á técnica de conter un determinado terreo de cultivo cun valado de pedra nun terreo moi pendente. A técnica agrícola denomínase terraceamento, e é amplamente utilizada en Galicia por ser un recurso apropiado para terreos con relevo irregular. Unha das zonas con socalcos de máis sona do País son os socalcos do Sil, onde son empregadas para o cultivo da vide.

O socalco baséase no parcelamento de ramplas niveladas, requirindo moita man de obra, elevados coñecementos técnicos e aceptan pouca mecanización. Se están ben formulados e construídos, reducen as perdas do solo e auga pola erosión e prevén a formación de sulcos e grutas. Son comúns en rexións do sur e sueste da Asia, na China e no Xapón, e utilizados principalmente na produción de arroz.

Esta técnica de cultivo en socalcos tamén é utilizada na rexión portuguesa do Douro para o cultivo da vide, de onde é producido o famoso viño do Porto.

Tipos de socalcos
-----------------

A tipoloxía de terraceamento pode abarcar tres tipos:

* Os **socalcos a chanzos** que movilizan a pedra dispoñíbel e están formados por recheamentos irregulares sustentados por valados descontinuos, de altitude variábel, e cuxo lenzo adáptase ao relevo e a simple vista semella unha escaleira de chanzos irregulares en altura. É típico da agricultura de montaña.
* Os **socalcos circulares**, que consisten en valados semicirculares de cachotaría para reteren o solo sobre o que medran as árbores cara abaixo (oliveiras, amendoeiras, cereixeiras etc.), dispostos en buratos e nunha orde xeralmente irregular. É propio de relevos pouco enérxicos coma os outeiros.
* Os **socalcos en noiro**, no que o sustentamento das zonas chás cultivadas faise mediante noiros herbáceos. Teñen unha morfoloxía similar ao noiro continental.

Galería de imaxes
-----------------

* Socalcos de videiras no Douro (Portugal)Socalcos de videiras no Douro (Portugal)
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Socalco*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *bancal*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Terraza fluvial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q838625
* BNCF: 38842
* EBID: ID
* GEA: 1840
* GEC: 0026306
* NDL: 01105068

 |
O **SS Napoli Basket**, actualmente coñecido como **GeVi Napoli Basket** por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano con sede en Nápoles, Campania. Fundado en 2016, é o equipo sucesor do desaparecido S.S. Basket Napoli. Após conseguiren o ascenso desde a Serie A2 na temporada 2020−21, o equipo compite na LBA, a máxima categoría do baloncesto transalpino.

Historia
--------

Após a desaparición do S.S. Basket Napoli en 2010, o proxecto renaceu seis anos despois da man de Ciro Ruggiero grazas á cesión dos dereitos deportivos do Cilento Basket Agropoli, que permitiron ao recentemente nado equipo napolitano comezar a súa andaina na Serie B na temporada 2016−17. Na mesma tempada, o Napoli Basket consegue o ascenso á Serie A2 tras finalizar primeiro no Grupo C da tempada regular e vencer ao Bergamo Basket na final do play-off. Con todo, ao final da seguinte temporada o equipo regresa á Serie B tras perder nos play-outs ante os Roseto Sharks. Ao final da mesma tempada, a dirección pasa aos empresarios napolitanos Federico Grassi e Francesco Tavassi, mentres que o adestrador Gianluca Lulli é designado para dirixir o equipo. Na Serie B 2018−19 o Napoli Basket pecha a tempada regular no 6º posto do grupo D con 36 puntos, pasando así a disputar os play-offs, onde perde en semifinais ante Pallacanestro Palestrina.

En xuño de 2019 a equipo anuncia que comprou os dereitos deportivos do Legnano Basket Knights, obtendo o dereito a participar na Serie A2 2019−20. A tempada comeza con tres derrotas consecutivas coa consecuente rescisión do técnico Gianluca Lulli e o anuncio da contratación de Stefano "Pino" Sacripanti. O Napoli finaliza a temporada regular en oitava posición, asegurándose un lugar nos play-offs. Porén, estes nunca se chegarán a xogar debido á pandemia de COVID-19. Na temporada 2020−21 da Serie A2, o equipo volve clasificarse aos play-offs, conseguindo o obxctivo do ascenso após venceren ao Amici Pallacanestro Udinese na rolda final.

Palmarés
--------

**Copa da Segunda División de Italia**

* **Campións (1):** 2021

Notas
-----

1. ↑  "Ripartiamo dal basket" [Partamos do baloncesto]. *Napoli Basket* (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 01 de agosto de 2021. Consultado o 1 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
***Gaivotas subterráneas*** é unha obra de teatro do dramaturgo cántabro Alfonso Vallejo, publicada en 1985.

Sinopse
-------

Nino Carpio traballa nunha empresa de seguros; busca a Mario -músico e amigo da infancia– ao que intentará convencer para que o axude a conseguir unha importante suma de diñeiro do seu seguro de vida. Mario, ao que sempre lle foi mal cos asuntos de Nino, finalmente accederá para intentar ser por primeira vez na súa vida o que controle a situación.

Adaptacións
-----------

No ano 2013 foi posta interpretada en lingua galega por Luís Iglesia e Xabier Deive, nunha produción de Voz Audiovisual, con dirección de Artur Trillo. Polo seu traballo nesta obra, Luís Iglesia recibiu o Premio do Festival de Teatro Galego do Carballiño (Fetega) do ano 2013.


| Ano | Categoría | Obra | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2013 | Mellor actor de teatro | *Gaivotas subterráneas* | Gañador |

Notas
-----

1. ↑  Gaviotas subterráneas, en Cervantes Virtual.
2. ↑  "Luís Iglesia, mellor actor do Festival de Teatro Galego de O Carballiño (Fetega) por *Gaivotas subterráneas*". *La Voz de Galicia*. 7 de setembro de 2013. Consultado o 13 de setembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gaivotas subterráneas na páxina web de Voz Audiovisual.
*Véxase tamén**:* It.
***It*** (en galego, «***Iso***») é unha novela de terror publicada en 1986 polo escritor estadounidense Stephen King. Conta a historia dun grupo de rapaces que son atemorizados por un malvado monstro -ao que chaman «*Iso*»- que é capaz de cambiar de forma, alimentándose do terror que produce nas súas vítimas.

Argumento
---------

A historia presentase alternada en dúas épocas: o pasado (1957-58) e o presente (1984-85). Os feitos acontecen na comunidade de Derry, no estado de Maine, Estados Unidos. Baixo a cidade, a un nivel inconsciente para tódolos poboadores, un monstro desapiadado de apetito insaciable atormenta á comunidade dende tempos remotos. Este monstro é un ser doutro mundo, capaz de ler as mentes e provocar os medos, os cales constitúen o seu alimento (preferiblemente os dos nenos, pois os seus medos son moi sinxelos de elaborar). O seu disfrace mais común é o de pallaso, chamado Pennywise, o pallaso bailarín, co que atrae as súas xoves vítimas, ás cales aterrará ata a morte. Unha vez saciado o seu apetito, dorme durante case tres decenios, ata que volve a despertar para alimentarse e fartarse, cumprindo así un ciclo sen fin.

Aínda que permanece oculto a maior parte do tempo, enfrontarase dúas veces cos protagonistas da historia; sete rapaces que fanse chamar «*Os perdedores*». Os seus nomes son: Bill Denbrough, Ben Hanscom, Beverly Marsh, Richie Tozier, Eddie Kaspbrak, Mike Hanlon e Stan Uris.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q602288
* WorldCat
* VIAF: 184071146
* GND: 7723444-3
* ISFDB: 1695
* OL: OL81613W

 |
***O diário de um mago***, tamén escrito ***O Diário de um Mago***, é un libro escrito polo brasileiro Paulo Coelho. Publicouse en 1987 por Companhia das Letras, editouse en 150 países e traduciuse a 40 idiomas. Considerada unha das obras máis importantes do autor, en 2017 reeditouna a editorial Paralela e mantense entre os libros máis vendidos de Paulo Coelho.

Sinopse
-------

> 
> 
> Somos muito bloqueados pelas necessidades de respostas, e o mundo não está aí para responder. A magia é a ponte entre o visível e o invisível, mas é preciso ousar atravessá-la
> Paulo Coelho
> 

A partir da súa peregrinación de tres meses a Santiago de Compostela, Paulo Coelho constrúe unha parábola que trata sobre a necesidade de atopar o propio camiño, en parte historia de aventuras, en parte guía de autodescubrimento. *O diario dun mago* foi o libro que abriu o camiño á novela *O alquimista*.

Publicación
-----------

*O Diario de um mago* publicouse en 1987 e reeditouse en varias ocasións, sendo o último lanzamento realizado polo selo Paralela da Editora Companhia das Letras en xullo de 2017.

Notas
-----

1. ↑  Coelho, Paulo (1992). *O diário de um mago* (en portugués). Rocco. ISBN 978-85-325-0034-2.
2. ↑  "O Diário de um Mago". *amazon.com.br* (en portugués).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *The Pilgrim's Progress*
* Peregrinación a Santiago de Compostela

### Bibliografía

* "O diário de um mago". *Companhia das letras* (en portugués).

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1102212
* BiTraGa: 748
* OCLC: 470894156
* OL: OL23087561M

 |
**Antonio Alonso Pérez**, nado en Pacios (Nogueira de Ramuín) o 20 de decembro de 1898 e finado en Buenos Aires o 16 de marzo de 1985, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Aos dous anos morreu a súa nai Magdalena e Antonio pasou a criarse cos avós. En 1906 o seu avó José foi desterrado polas súas ideas políticas. Tivo que poñerse a traballar. Emigrou á Arxentina na segunda década do século XX. Instalouse en Buenos Aires e traballou como xoieiro. Foi cofundador co seu curmán José María López do Centro Cultural de Nogueira de Ramuín en 1918. Posteriormente fundou a Sociedad Federada de Nogueira de Ramuín da que chegou a ser presidente en 1935. Con esta sociedade integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales. Home dialogante, as súas xestións fixeron posible a unificación das dúas Federacións enfrontadas e a constitución da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina en 1937, da que foi elixido secretario xeral. Foi un dos creadores da Central Gallega de Ayuda a la República e inspirador da Coordinadora de Organismos Republicanos. Foi tesoureiro da comisión que organizou o Congreso da Emigración Galega en 1956. Foi nomeado secretario xeral de coordinación do novo Consello de Galiza constituído en 1960. Finou en Buenos Aires o 16 de marzo de 1985.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pérez Leira, Lois (2011). *Protagonistas de una historia colectiva II*. Vigo: Grupo de Comunicación de Galicia en el Mundo. pp. 9–14. ISBN 978-84-938464-4-2.
***The Fatal Conceit: The Errors of Socialism*** (*a arrogancia fatal: os erros do socialismo*), é a derradeira publicación (1988) do economista e pensador Friedrich Hayek (1899 - 1992). Nela, propón unha explicación do desenvolvemento da sociedade, a economía e o dereito. Hayek argumenta como os intentos racionais por promover valores, ideais e prezos non teñen en conta os procesos históricos, o que chama Hayek "a fatal arrogancia" da planificación.

Pese a ser un economista liberal, Hayek apártase da acción racional para explicar as súas teorías, o que motivou fortes críticas doutros autores. Hayek tamén se apoia en Nietzsche para caricaturiza-lo socialismo. Di que ten a súa orixe na compaixón cristiá de axudar ós desvalidos. Moitos autores criticaron esta visión sociolóxica de Hayek do home o que fai desta obra que teña moita menos importancia que as súas teorías económicas.

Notas
-----

* Hayek, F. A. (1990), *The Fatal Conceit: The Errors of Socialism*, Londres: Routledge
* Hoppe, H-H.: "F. A. Hayek on Government and Social Evolution", en *The Review of Austrian Economics*.- 7(1): 1994.- pp. 67-93. ISSN 0889-3047
* Enciclopedia e biblioteca virtual de Economía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3311574
* EBID: ID
* ISBN: 978-0-226-32066-3
* OCLC: 24815557
* OL: OL8099747W

 |
***O agasallo de Anya***  é unha novela da autora, profesora e activista solidaria Sabela Núñez Singala especialmente dirixida ao público infantil e xuvenil.

Personaxes
----------

As protagonistas, Anya e Xiana, teñen once anos. Iciar é a profesora de ambas. Sasha é o irmán de Anya e Uxía a mellor amiga de Xiana. Entre as personaxes secundarias están a nai de Anya e os pais e o irmán de Xiana.

Sinopse
-------

Dúas nenas da mesma idade teñen dúas historias persoais moi diferentes; Xiana vive en Galicia, Anya en Ucraína. Tamén teñan outras cousas en común: as dúas contan a súa vida a través dun diario. Xiana válese dun blog que escribe mediante unha tablet de último modelo. Anya faino nun caderno. Anya vive nunha casa-escola, lonxe de súa nai e do seu irmán Sasha. Xiana pasa os días confortablemente coa súa familia.

A profesora de Anya, Iciar, ten que abandonar a casa-escola porque o Estado non a dota de fondos suficientes. Ao volver a Galicia, o azar lévaa a traballar como profesora no colexio onde estuda Xiana. Iciar cóntalle ao alumnado as súas vivencias en Ucraína e despois cóntalle as condicións de vida das nenas e nenos que están alí. Todas estas historias, en principio, aburren un pouco a Xiana. Pero un día ponse a pensar e dáse de conta de que ela ten moitas cousas en abundancia e os nenos dos que fala Iciar, en cambio, carecen de varias delas.

Iciar tiña preparada unha viaxe a Ucraína para atoparse de novo co alumnado que deixara alí. Xiana decide, aproveitando a ocasión, entregarlle varias cousas que lle sobran. A súa familia e a súa mellor amiga, Uxía, únense á iniciativa. Xiana ten a idea de celebrar un festival solidario para conseguir diñeiro e contribuír ás necesidades que encontrará Iciar en Ucraína. Como o pai de Xiana está traballando cunha persoa desa nacionalidade, pregúntalle que medicamentos poden ser máis necesarios alí.

Finalmente a iniciativa solidaria logra non só enviar unha chea de cousas, senón contribuír a que Anya e o seu irmán deixen a casa-escola e poidan ir para casa e unirse de novo á súa nai.

Repercusión
-----------

Arredor d´*O agasallo de Anya* celebráronse numerosas representacións teatrais. O libro, co que a autora se estreou no ámbito da literatura, xorde dunha iniciativa solidaria chamada "Mochilinhas de cores".

Notas
-----

1. ↑  "O agasallo de Anya". *oagasallodeanya.blogspot.com*. Consultado o 2019-05-19.
2. ↑  "O agasallo de Anya". *Editorial Galaxia*. Consultado o 2019-05-19.
3. ↑  "Teatro: O AGASALLO DE ANYA". *Viva Lugo* (en castelán). Consultado o 2019-05-19.
4. ↑  "TEATRO-MARIONETAS: O AGASALLO DE ANYA". *www.concellodemeira.com*. Consultado o 2019-05-19. [*Ligazón morta*]
5. ↑  "O agasallo de Anya, Teatro en A Coruña – Ocio en La Opinión A Coruña". *ocio.laopinioncoruna.es*. Consultado o 2019-05-19.
6. ↑  "O agasallo de Anya-Cultura de Galicia". *www.cultura.gal*. Consultado o 2019-05-19.
7. ↑  "Mochilinhas de cores". *mochilinhasdecores.blogspot.com*. Consultado o 2019-05-19.
**José-Modesto Rodal Lanzós**, coñecido como **Marrixo**, nado en Cangas cara a 1885, foi un mariñeiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Patrón de costa. Foi un dos fundadores da Agrupación Socialista de Cangas, con Lorenzo Corbacho Rodal, Aniceto Franco, Manuel Nores Sotelo, Antonio Varela e Ángel Mato Peña. Directivo da Alianza Marinera e militante da CNT. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Cangas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 26 de xullo cando estaba nunha barbería e ingresou na prisión de Cangas. Foi xulgado en consello de guerra en Pontevedra o 19 de setembro xunto a Agustín Jorge , Francisco Búa Carou, Víctor Sánchez Mártil, Lorenzo Corbacho Rodal, Ángel Fernández del Río, Manuel Sotelo Suárez e Jesús Barreiro Martínez. Foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso no campo de concentración de San Simón e despois foi trasladado á prisión do Forte de San Cristovo. Conmutáronlle a pena a 4 anos o 12 de decembro de 1942. Sufriu expediente de responsabilidade civil pola Comisión Provincial de Incautación de Bens en 1939.

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Blanco Montes, e foi pai de Dolores, Ángel e Jose Rodal Blanco.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-1-1939, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Nores Soliño, Antonio; Santos Castroviejo, Iago (2005). Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática, ed. *Mortos, presos, fuxidos e desertores en Cangas (Pontevedra) na retagarda in A represión franquista en Galicia. Actas dos traballos presentados ao Congreso da Memoria* (PDF). Culleredo. pp. 679–731. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de marzo de 2014. Consultado o 20 de marzo de 2014.
* Santos Castroviejo, Iago; Nores Soliño, Antonio (2005). A Nosa Terra, ed. *Historia de Cangas, 1900-1936. Unha ribeira de pescadores*. Vigo. pp. 775–776. ISBN 84-96403-74-2.

### Ligazóns externas

* José Rodal Lanzós na páxina web *Nomes e Voces*.
* Digna, resistente e luminosa
No Xénese, capítulo décimo, **Arfacsad** (hebreo: *אַרְפַּכְשָׁד בן-שֵׁם* ; árabe: *ارفکشاد بن سام* ) é o fillo de Sem e xerou a Xálah á idade de trinta e cinco anos. Entón viviu catrocentos tres anos.

No Libro dos Xubileos noméanse outros dous descendentes de Arfacsad, Ura e Kesed. Os fillos destes dous foron os fundadores de Ur Kasdim: *e Ura, fillo de Kesed, construíu a cidade de Ur dos caldeos e chamoulle polo seu nome*.

Os caldeos, os mesopotámicos do Golfo Pérsico, os hebreos, os israelitas, os árabes, os beduinos, os moabitas, os xordanos, os palestinos, os sabeos e outros grupos do Próximo Oriente considéranse tradicionalmente descendentes de Arfacsad. Nalgunhas versións da Biblia, o seu fillo é Cainam, que sería o pai de Xálah. Actualmente os estudosos tenden a consideralo un erro e este Cainam sería unha confusión de Quenán, fillo de Enox.

No Libro de Xudit, menciónase a un Arfacsad, e dise que foi rei dos medos en Ecbatana. Construíu murallas arredor da cidade para defendela dos ataques de Nabucodonosor II, de trinta e cinco metros de alto e vinte e cinco de ancho. Pero Nabucodonosor enfrontouse a Arfacsad e derrotouno, destruíndo o seu exército. Arfacsad conseguiu escapar ás montañas, pero o rei atopouno e atravesouno coas súas frechas.

Referencias
-----------

1. ↑  Xénese. 11:10; 11:12
2. ↑  Libro dos Xubileos. 11:3
3. ↑  *Egypt, Canaan, and Israel in ancient times*. O Cairo: The American University in Cairo Press. 1992. p. 405. ISBN 9789774243226.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)
4. ↑  Libro de Xudit. 1:1-5; 1:13; 1:15; 3:36