recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Gándara.

**A Gándara** é un lugar da parroquia de Goián, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 236 habitantes (114 homes e 122 mulleres). Pertenceu á extinta parroquia de Tollo, anexionada en 1760.

Toponimia
---------

Debe o seu nome a ser un sitio moi aberto, ventoso, e bastante frío, lindante polo poñente coa serra de Argallo.

Historia
--------

Descoñécese a época da súa fundación. Quizais fora un barrio con soamente unha ducia de veciños contando as edificacións máis antergas.

As xentes de maior idade contaban que en 1664, durante a guerra contra Portugal, ó queimaren os portugueses as casas do Couto de Goián, as súas xentes fuxiran cara ao monte, facendo alí as súas casas, especialmente no lugar chamado o Feal que o párroco consideraba como barrio, pois nos libros de bautizados, casamentos e defuntos figuran inscritos nese barrio. A última persoa falecida que moraba en dito lugar foi Ninfa Barreiro Domínguez, nada no Feal en 1860 e falecida en 1931 na Gándara.

Tamén é de salientar a posta en funcionamento polo veciño Aquilino Alonso e súa muller nos anos da pos-guerra civil de España, dunha das primeiras industrias lácteas da comarca, estivo en funcionamento unhas décadas.

Nese barrio vivían algunhas familias que quizais viñeran de fóra da rexión, como "os Maragatos" ou os "Pílos".

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Goián

| Lugares da parroquia de Goián no concello de Tomiño (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Avenida de Ordóñez | 
A Avenida do Brasil | 
O Barrio Novo | 
A Calle | 
A Centinela | 
O Couto | 
Fontela | 
A Gándara | 
San Lourenzo |
Soutelo | 
Tollo |

### Parroquias de Tomiño

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tomiño |  |
| --- | --- |
| Amorín (San Xoán) | Barrantes (San Vicente) | Currás (San Martiño) | Estás (Santiago) | Figueiró (San Martiño e San Campio) | Forcadela (San Pedro) | Goián (San Cristovo) | Piñeiro (San Salvador) | Pinzás (Santa María) | San Salvador de Tebra (San Salvador) | Tebra (Santa María) | Sobrada (San Salvador) | Taborda (San Miguel) | Tomiño (Santa María) | Vilameán (San Bieito) |

Notas
-----

1. ↑  Nomenclátor de Galicia. Busca directa (ed.). "Lugares da parroquia de Goián, Tomiño". Consultado o 18 de maio de 2023.
2. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor estatístico de Galicia" (en galego). Consultado o 26 de febreiro de 2023.
3. ↑  Diccionario da Real Academia Galega. 1ª Ed. A Coruña: RAG, Novembro 1997

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Tomiño
**Reginaldus Libert,** ou **Reginald Libert**, activo entre 1424 e 1435, foi un compositor francoflamengo pertencente á escola de Borgoña.

Traxectoria
-----------

En 1424, Reginald Libert era *magister puerorum* en Cambrai, é dicir, titor responsable da educación de cativos. Posteriormente chegou a ser xefe do coro da catedral de Cambrai.

Recibiu a influencia de compositores como Johannes Tapissier, Nicolas Grenon, Arnold de Lantins e Guillaume Dufay, todos eles vinculados moi directamente coa escola de Boloña. Foi un dos primeiros en utilizar o método do chamado *fauxbourdon*, un proceso de improvisación consistente na adición de dúas voces paralelas a unha melodía xa existente, moitas veces gregoriana, estando a parte superior unha cuarta por riba da parte intermedia, e a baixa un terzo por baixo.

Reginald Libert compuxo rondós, misas e canto gregoriano. Foi o autor da *Missa de Beata Virgine*, primeira misa completa da historia da música. Tamén escribiu unha das variantes medievais daAve María.

Obras
-----

* *Ave Maria.*
* *Kyrie.*
* *Missa plenaria da Beata Virgine.*
* *Mourir me voy.*

Notas
-----

1. ↑  Jackson, Roland. *Performance Practice: A Dictionary-Guide for Musicians*. Nova York, 2005. Páxina 225.
2. ↑  *Reginaldus Liebert (early fifteenth century)*. En *Hoasm.org*.
3. ↑  "Ferveur des chants médiévaux". *Culture. Le Figaro*, 19 de xullo de 2011.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gustave Reese. *Music in the Renaissance*. Nova York, WW Norton &, 1954. ISBN 0-393-09530-4

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1172952
* WorldCat
* VIAF: 80377226
* BNE: XX1762129
* BNF: 13896641h
* CERL: cnp01147657
* CPDL: ID
* Europeana: ID
* GND: 135947979
* ICCU: MUSV038819
* ISNI: 0000000056114729
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 150385803

 |
**Rubén Perfecto Quintá Quintá**, nado en Rubiás (Negrelos, Rodeiro) en 1964 e finado no mesmo concello o 23 de marzo de 2024, foi un gandeiro e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Gandeiro. Foi tesoureiro da Sociedade de Caza e Pesca de Rodeiro. Nas eleccións municipais de 2007 foi o candidato número 5 do PPdeG ao concello de Rodeiro, pero non foi elixido. Logo da dimisión do candidato e portavoz do PPdeG José Luis Fernández Fafián en marzo de 2010, entrou a formar parte da corporación municipal e foi nomeado concelleiro de Medio Ambiente. Nas municipais de 2011 ocupou o número 3 na lista popular e foi elixido concelleiro. Foi elixido presidente da Sociedade de Caza e Pesca de Rodeiro en 2012. Volveu ser elixido concelleiro en 2015, sendo nomeado segundo tenente alcalde e concelleiro de Obras e Servizos; o mesmo que en 2019. Volveu ser reelixido presidente da Sociedade de Caza e Pesca en setembro de 2020. Logo da dimisión do alcalde Luís López Diéguez para ser delegado da Xunta na provincia de Pontevedra, foi elixido alcalde de Rodeiro o 6 de marzo de 2021. Finou en Rodeiro o 23 de marzo de 2024 aos 59 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luís López Diéguez** |  **Alcalde de Rodeiro** 2021 - 2023 | Sucesor:**José Luis Camiñas** |

Vida persoal
------------

Casou con Sonia García Diéguez e foi pai de Noelia e José María Quintá Diéguez.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Lalín-A Estrada, 20-3-2010, p. 3.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Lalín-A Estrada, 8-5-2012, p. 6.
3. ↑  El concejal de Obras Rubén Quintá sucede a Luis López como alcalde de Rodeiro
4. ↑  Rubén Quintá xura o cargo de alcalde de Rodeiro pondo "no centro de todo" aos veciños
5. ↑  [  La familia popular de Rodeiro, "devastada" por el fallecimiento de Rubén Quintá]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rodeiro
**Magneta Lane** é unha banda canadense de rock alternativo procedente de Toronto, Ontario e formada no ano 2003. Os seus tres membros son mulleres, Lexi Valentine (voces e guitarra), Nadia King (batería) e French (baixo). O grupo recibiu boas críticas co seu álbum de estrea *The Constant Lover*. O seu primeiro sinxelo, tamén titulado "The Constant Lover", e o segundo, "Ugly Socialite", emitíronse frecuentemente nas canles MTV, VH1 e MuchMusic.

Historia
--------

A banda formouse no outono de 2003 e pasaron o ano seguinte realizando concertos na zona de Toronto. Dende entón foron entrando nas distintas escenas independentes internacionais. O seu son ten sido comparado co de The Strokes, The Runaways e The Pretenders, e ten influencias de Nancy Sinatra, Sonic Youth, The Kinks, Hole e The Cardigans.

Editaron os seus álbums *The Constant Lover* e *Dancing with Daggers* a través do selo independente de Toronto Paper Bag Records. Ámbolos dous tiveron éxito e permitíronlles xiras polo Canadá, os Estados Unidos, o Xapón e parte de Europa. Posteriormente, o grupo asinou un contrato con Last Gang Records e editou *Gambling with God* no Canadá o 15 de setembro do 2009.

Lexi apareceu como vocalista convidada nos temas de Tokyo Police Club "Nature Of The Experiment", de K-os "Fun" e de Neverending White Lights "Black Is The Colour Of My True Love's Heart".

Tras *Gambling with God*, a banda pasou por dificultades e estivo desaparecida por un tempo ata regresar en 2013 co EP *Witchrock*. Este traballo foi publicado a través da nova discográfica creada polo propio grupo, Splendor House, sendo distribuído por eOne Music.

A música de Magneta Lane apareceu na banda sonora das series *The L Word* e *Lost Girl* e da película *CAKE*.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| *The Constant Lover* | 2004 | Paper Bag Records | EP |
| *Dancing with Daggers* | 2006 | Paper Bag Records |  |
| *Gambling with God* | 2009 | Last Gang Records |  |
| *Witchrock* | 2013 | eOne Music | EP |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*
* MySpace da banda
* Perfil de Magneta Lane en Facebook

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6731457
* WorldCat
* VIAF: 155896918
* AllMusic: mn0000407287
* Discogs: 913503
* ISNI: 0000000104208034
* LCCN: no2012061760
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 549029

 |
Perlas.
Unha **perla** é o produto dunha reacción de enquistamento dun corpo estraño no interior do corpo brando dun molusco, especialmente bivalvo. As perlas máis coñecidas son consideradas como xemas e pedras preciosas, pola súa simetría e o seu brillo particular. As perlas son producidas por unha gran maioría de ostras pertencentes á familia Pteriidae.

As perlas naturais fórmanse cando un corpo estraño penetra no corpo do molusco, que reacciona lentamente cubrindo a partícula cunha mestura de cristais de carbonato de calcio (CaCO3) e unha proteína chamada conchiolina, formando a substancia coñecida como nácara, que é a substancia que reviste a cavidade do manto do animal (as paredes internas das cunchas). Tras un período variable, a partículas rematan cubertas por unha ou máis capas de nácara, formando unha perla, á que lle leva preto de 10 anos crearse.

As perlas son de cor, tamaño e forma variables. O valor da perla determínase por varios criterios, pero pódense resumir en tres: unha forma desexable (por exemplo, as esferas perfectas ou as "bágoas"), a rareza da súa cor (case toda a gama entre branco e negro) e, por suposto, o tamaño. Aínda que a estética e o tamaño son fundamentais na avaliación dunha perla, o prezo final depende en gran medida das tendencias da moda do momento.

O brillo das perlas débese á reflexión luminosa na superficie cristalina, mentres que a iridescencia vén da refracción e difracción da luz nas múltiples capas de nácar translúcido que forman a perla.

As perlas teñen sido apreciadas por bastantes culturas dende a antigüidade por mor da súa rareza, beleza e extraordinario valor. Actualmente as perlas non teñen tanto valor monetario como en épocas pasadas, principalmente debido a que a maioría delas son cultivadas, o que as desvaloriza polo aumento na oferta.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Perla*** |

### Ligazóns externas

* Tipos de perlas *(en castelán)*
* Perlas naturais e perlas cultivadas Arquivado 05 de setembro de 2010 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43436
* AAT: 300011827
* BNCF: 5130
* BNF: 12049526h
* BRE: 2625513
* EBID: ID
* GND: 4173806-8
* JSTOR: pearls
* LCCN: sh85099037
* NDL: 00571205
* NKC: ph265705

 |
O **Partido Comunista de España (marxista-leninista)** foi un partido comunista español formado en decembro de 1964 por tres pequenos grupos escindidos a comezos de ano do Partido Comunista de España desconformes coa política de conciliación nacional e que xa estaban desconformes desde o XX Congreso do PCUS (1956) ao considerar a política de Kruschev revisionista, seguiu a liña maoísta do Partido Comunista da China ata 1976 cando tomou partido polo Partido do Traballo de Albania no seu enfrontamento co Partido Comunista chinés. O seu órgano de difusión era a revista *Revolución Española* e desde 1977 *Vanguardia Obrera*. As súas mocidades estaban encadradas na Juventud Comunista de España (marxista-leninista).
En 1968 sufriu unha escisión ao marchar unha parte dos seus militantes para formar a Organización Marxista Leninista de España. En xaneiro de 1971, nunha xuntanza celebrada en París, participou no establecemento da Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP) que celebrou a súa conferencia constituínte en 1974 e que tiña como función a realización de accións armadas contra o réxime de Francisco Franco.

No contorno do PCE (m-l) movíanse outras frontes, a Convención Republicana de los Pueblos de España e a Unión Popular Antifascista. En 1981 sufriu unha escisión que formou un PCE (m-l) paralelo e en 1991 o principal líder do partido, Raúl Marco deixou o partido e fundou o Colectivo Octubre que deu orixe á Organización Comunista Octubre. En 1992 o VI Congreso do PCE (m-l) decidiu disolver o partido.

Galicia
-------

En Galicia o primeiro núcleo do PCE (m-l) xurdiu en 1967 formado por estudantes da Universidade de Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. ↑  Rubiralta, Fermí (1998). *De Castelao a Mao*. Laiovento. p. 75.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3134856
* WorldCat
* VIAF: 141366679
* BNE: XX114954
* BNF: 118779605
* CANTIC: a11379716
* GND: 1014669-6
* ISNI: 0000000117033747
* LCCN: n85827848
* SUDOC: 032756437

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Xi Jiang** (literalmente «río do oeste»; en pinyin : **Xī Jiāng**, en pinyin 西江, transcrito en Wade-Gilles *Si Kiang*, e ás veces dito «Hsi Jiang») é un río do sur da China, que ten un curso de 2197 quilómetros O Xi Jiang é o terceiro dos ríos máis longos da China, tras o río Yangtzé e o río Amarelo.

Ao longo do seu curso recibe nomes diversos. Primeiro é o de Nanpan, despois o de Hongshui e Xun, para finalmente ser o Xi Jiang.

Curso
-----

O Xi nace no oeste da provincia de Yunan, en Llanwan Shan. As súas fontes áchanse ao nordeste de Kunming e algo ao norte de Qujing. Desde aí as súas augas atravesan as provincias de Yunan, Guizhou e máis Guanxi, formando o seu leito o límite entre esta última e a de Guangdong. Flúe primeiro en dirección sur, para encurvarse cara ao oeste desde Wuzhou. Logo xa no tramo final divídese en varios brazos, o máis importante dos cales atravesa Jiangmen, e deixando Macau a oeste, desauga no mar da China Meridional.

O río das Perlas
----------------

Un dos brazos do seu treito baixo, únese co Dong Jiang ("río do leste") e co Bei Jiang ("río do norte"), converténdose entón no Zhu Jiang ou río das Perlas, que atravesa a cidade de Cantón, e forma un amplo estuario tamén sobre o mar da China Meridional.

Navegabilidade
--------------

En numerosos tramos do seu curso o Xi Jiang é navegábel, mais desde a súa desembocadura barcos de calado mediano só poden remontar uns 150 km río arriba, porén, por medio dos seus afluentes, en especial a través o Li Jiang, pódese chegar até o transpaís con maior facilidade.

Afluentes
---------

Os máis importantes son:

* Yu
* Qian
* Gui
* Li Jiang

Cidades importantes no curso
----------------------------

* Wuzhou (provincia de Guangxi)
* Zhaoqing (provincia de Guangdong)
* Gaoyao (provincia de Guangdong)
* Jiangmen (provincia du Guangdong)

Homónimos
---------

Existe outro río Xi, un afluente menor do río Jiulong, no noroeste de Xiamen.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***China*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q216941
* WorldCat
* VIAF: 315140442
* BRE: 3667090
* GEC: 0238274
* GeoNames: 1789402
* LCCN: sh2001008088

 |
Leberkäse.
Bolo de Leberkäse (Leberkassemmel).
O **Leberkäse** (pódese atopar coas terminacións -käs ou -kas), tamén chamado ***Fleischkäse*** ou ***Fleischlaib***), é unha especialidade de embutido procedente de Baviera, moi apreciado na gastronomía alemá, que ten certa relación coa salchicha de Boloña. A textura é similar a dunha pasta de carne (parecida ao *foie*) e pertence á categoría dos embutidos alemáns coñecidos como Brühwurst, é dicir, elaborados mediante cocción en auga fervendo ou no forno. O príncipe Karl Theodor de Baviera levou en 1776 os mellores carniceiros de Mannheim a Múnic para que elaborasen o primeiro Leberkäse. Hoxe en día pódese comer en case toda Alemaña, Austria e parte de Suíza.

Elaboración e variantes
-----------------------

Os ingredientes do Leberkäse bávaro (*Bayerischen Leberkäse*) póñense en salga. Son: carne de tenreira, carne de porco, unto, auga, cebola, sal e ourego, picado e formando unha pasta fina. Ese picado vértese nun recipiente alongado e lévase ao forno até que se forma unha codia marrón. Fóra de Baviera, as leis de alimentación alemás esixen que o *Leberkäse* conteña fígado, como o seu nome indica (Leber significa fígado).

As variantes denominadas **Kalbskäse** ou **Weißer Leberkäse** elabóranse con carne de tenreira e outros ingredientes. Neste caso, a carne non foi sometida á salga, polo que a pasta non ten a cor rosa característica. O *Kalbskäse* ten un sabor e un aroma diferente ao *Leberkäse* debido a que tamén leva limón e especias como xenxibre, cardamomo ou macis.

Entre outras variantes, algunhas delas rexionais, existen:

- o **Pferdeleberkäse**, elaborado con carne de cabalo e especias

- o **Tessiner Leberkäse,** con pemento

- o **Pizzaleberkäse**

- o **Käsleberkäse**, propio do leste de Austria

Costume
-------

É tradicional que nas carnicerías alemás se faga Leberkäse dúas veces ao día, pola mañá e pola tarde. Tómase directamente (aínda quente) cun bolo (Semmel) ou un Brezel ofrecido como *Imbiss* (taco). Tamén se pode tomar frío coma se fose unha salchicha, con pan, cogombros en vinagre e mostaza doce ou medio-picante. Pódese fritir nunha tixola, neste caso chámase "*abgebräunt*" e sérvese con ovos frixidos e Kartoffelsalat (ensalada de pataca). Nalgúns casos sérvese empanado e prepárase dun xeito similar ao Cordon bleu.

Ver tamén
---------

* Gastronomía de Alemaña
**Eduardo Quintela Bóveda**, nado en San Cristovo de Cea o 13 de outubro de 1891 e finado en Barcelona en agosto de 1968, foi un policía e represor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo da mestra de Oseira Purificación Bóveda González. Inspector do Corpo Xeral de Policía dende 1917, foi destinado a Barcelona. Durante a Segunda República Española traballou para Miquel Badia Capell. Na guerra civil española era comisario xefe da Sección de Servizos Especiais de Valladolid, onde foi felicitado publicamente en 1937 pola súa tarefa de consolidar a paz pública.

Ao rematar a guerra civil foi destinado a Barcelona, onde traballou con Pedro Polo Borreguero con quen detivo ao asasino Justo Bueno Pérez. En 1939 detivo os membros da CNT Eliseu Melis Díaz e Antoni Seba Amorós, que actuaron de confidentes para el até que Melis foi asasinado en 1947 por membros da CNT. En 1941 foi nomeado xefe da Brigada de Investigación social, que en 1945 se dividiu en Brigada Político Social e Servizos Especiais. Quintela foi nomeado xefe da Brigada Político-Social de Barcelona. Unha das súas actuacións máis sonada foi abater nun enfrontamento a tiros en xuño de 1948 ao anarquista Raúl Carballeira. O 2 de marzo de 1949 o grupo Los Maños liderado por Quico Sabaté e Wenceslao Jiménez Orive intentou un atentado contra el nas rúas Mallorca e Provença de Barcelona, pero non ía no automóbil e en cambio mataron os falanxistas Manuel Piñol Ballester e José Tella Bavoy, xefe de deportes desta organización, e o chofer Antonio Norte Juárez. Propúxose o obxectivo de acabar co maquis libertario en Barcelona mediante un sistema de delatores e infiltrados que facilitaron a caída de dirixentes como Josep Lluís i Facerias, metrallado no barrio de Sant Andreu del Palomar o 30 de agosto de 1957.

Xa xubilado en Galícia, en 1960 volveu co seu can "bloodhound" para participar na captura de Quico Sabaté.

Notas
-----

1. ↑  Outras fontes afirman que a data de nacemento é o 5 de xullo: Ferran Sánchez Agustí, El maquis anarquista.
2. ↑  Necrolóxica, *La Vanguardia*, 10-8-1968, p. 21.
3. ↑  Policía del Alzamiento Nacional, 1937-1939, según Julio de Antón
4. ↑  La maldición de los hermanos Badia
5. ↑  Assassinat d'Eliseu Melis (12-07-1947), estelnegre.org
6. ↑  "La represión contra el Movimiento Libertario Español (1939 - 1995)" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de maio de 2018. Consultado o 18 de outubro de 2019.
7. ↑  Atemptat contra Eduardo Quintela Bóveda antropologia.cat
8. ↑  Francesc Sabaté i Llopart "Quico". La leyenda de un maquis

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Quintela Bóveda, o asasino de anarquistas, e outras historias de policías Arquivado 18 de outubro de 2019 en Wayback Machine.
* El comisario Quintela.
* La vida secreta de los chacales. Farsa y ocultación de las biografías de torturadores
O **Comac C919** é un avión de pasaxeiros de fuselaxe estreita desenvolvido polo fabricante chinés Comac. O programa lanzouse no ano 2008 e a fabricación do prototipo comezou en decembro de 2011. Presentouse o 2 de novembro de 2015 e o seu primeiro voo foi o 5 de maio de 2017. A entrada en servizo do C919 foi no 2023 con China Eastern Airlines. O avión, principalmente construído con aliaxes de aluminio, é impulsado tanto por motores turboventilador CFM International LEAP como por ACAE CJ-1000A, e pode transportar entre 156 e 168 pasaxeiros nunha configuración normal ata os 5 555 km. Vai competir principalmente co Boeing 737 MAX e co Airbus A320neo. En febreiro de 2018 Comac tiña 815 pedidos, principalmente de compañías de arrendamento e aeroliñas chinesas.

Actualmente, o avión é usado soamente polo China Eastern Airlines.

Especificacións
---------------

| Tripulación: 2 en cockpit
| Pasaxeiros: 150-180
| Motores : 2 turboventiladores

Operadores
----------

Actualmente, 2 avións están sendo usados pola China Eastern Airlines, con 815 pedidos.

Notas
-----

1. ↑  Flight Global (ed.). "Comac C919 lands after uneventful maiden sortie". Consultado o 26 de xuño de 2018.
**Marta Solano Heredia**, nada en Madrid o 6 de xullo de 1979, é unha xornalista e presentadora de televisión española.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, Marta debutou na televisión nos programas de deportes de Localia TV, pero actualmente traballa en TVE, onde desde 2005 comezou como redactora do *Telediario* na sección de Nacional, aínda que pronto pasou a Deportes. Desde entón e ata 2013 presentou Deportes en todas as edicións do *Telediario*. Durante dúas tempadas (2011-2013) foi a copresentadora de *Estudio Estadio* e *Desafío Champions*. 

Desde o 15 de xullo de 2013 ata o 15 de xullo de 2014 presentou o programa de actualidade *España Directo*. 

O 29 de xuño de 2014 anúnciase que Marta pasa a presentar a sección de deportes, xunto a Arseni Cañada, no espazo informativo *Telediario* da fin de semana en substitución de María Escario. Con todo, rexeitou a oferta por motivos persoais.

Desde xuño do 2015 ata febreiro de 2018 presentou o programa de servizo público *Seguridad vital* en La 1 de TVE.

Desde o 13 de xaneiro de 2018 substitúe a Lara Siscar no *Telediario Matinal de Fin de semana* no Canal 24 h, copresentando xunto a Mercedes Martel.

Notas
-----

1. ↑  "María Escario deja los telediarios de fin de semana". *La Razón*. Audiovisual Española S.A. 28 de xullo de 2014.
2. ↑  "TVE estrena "Seguridad vital", un programa para concienciar de malas prácticas al volante". *El Heraldo de Aragón*. Zaragoza. 14 de xuño de 2015. Arquivado dende o orixinal o 15 de xuño de 2015. Consultado o 13 de xuño de 2015.
**Antonio Presas García**, nado en Soutolongo (Lalín) o 3 de xuño de 1950, é un xeógrafo e escritor galego.Tamen coñecido por Don Erre que Erre

Traxectoria
-----------

Mestre e licenciado en Xeografía pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor no IES Laxeiro de Lalín.

Formou parte da candidatura da Coordinadora Alternativa de Lalín nas eleccións municipais de 1987 e foi concelleiro en xullo de 1988, logo da dimisión de Manuel Igrexas. Nas eleccións municipais de 1995 foi o número 2 da candidatura do BNG e foi elixido concelleiro.

Obras
-----

* *Os castros de Lalín*, 2008
* *O mundo dos castros. A Comarca de Deza*, 2014.

Recoñecementos
--------------

En 2016 recibiu a "Folla de Carballo na modalidade de Ouro" do Concello de Lalín.

Notas
-----

1. ↑  González Alén, Daniel (2004). Seminario de Estudios de Deza, ed. *25 anos de corporacións democráticas no Concello de Lalín (1979-2004)*. Lalín. ISBN 84-609-3810-7.
2. ↑  Entrega da Folla de Carballo de oro

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santorum, Gracia (2009). Fervenza, ed. *Dicionario de escritores de Deza*. A Estrada. pp. 88–89. ISBN 978-84-96368-00-2.

### Ligazóns externas

* Antonio Presas: un titán do Deza

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28469864
* BNE: XX4745870
* Dialnet: 1802690

 |
O **Dicionario de Dicionarios da lingua galega**, ou só **Dicionario de Dicionarios** (**DdD**), é unha ferramenta lexicográfica dixital que recompila obras lexicográficas da lingua galega dos séculos XIX e XX. Desenvolvido e mantido polo Instituto da Lingua Galega (ILG) da Universidade de Santiago de Compostela, baixo a coordinación do profesor Antón Santamarina, o DdD foi publicado orixinalmente en CD-ROM, e súa versión web ampliou significativamente o seu contido.

Historia e desenvolvemento
--------------------------

Antón Santamarina, coordinador do proxecto orixinal.
A primeira versión dixital do **DdD** publicouse en formato CD-ROM, recollendo 345.742 entradas de 25 obras distintas. Esta iniciativa buscaba preservar e facilitar o acceso ao patrimonio lexicográfico galego. 

En 2006, a colaboración entre o ILG e o Seminario de Lingüística Informática da UVigo culminou na creación dunha versión web ampliada. 

A nova edición en liña inclúe 392.768 entradas documentadas en 32 obras, e está enlazada na web da Real Academia Galega.

Notas
-----

1. ↑  "RILG". *sli.uvigo.gal/RILG/*.
2. ↑  "Dicionario de dicionarios". *ilg.usc.gal*. Consultado o 2024-03-29.
3. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega*. Consultado o 2024-03-29.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* bUSCatermos
* Dicionario da Real Academia Galega (DRAG)
* Diccionario da Real Academia Galega (obra lexicográfica vixente entre 1997 e 2012)
* Dicionario galego de termos médicos
* Historia da lingua galega
* Instituto da Lingua Galega
* Lexicografía
* Lexicografía galega
* Normativa oficial do galego
* Real Academia Galega
* Reintegracionismo

### Ligazóns externas

* Dicionario de dicionarios (usc.gal)
* Instituto da Lingua Galega
* Universidade de Vigo
* Portal da Real Academia Galega
***Beef*** (do inglés *beef:* carne de tenreira, queixa, insatisfacción) na cultura hip hop significa inimizade ou conflito entre dous dos seus representantes, moitas veces apoiados por outros artistas no seu selo discográfico, que se realiza abertamente a través dos medios de comunicación e en particular a través dos lanzamentos musicais das dúas partes.

Os *beefs* e as súas características xunto coas regras de conduta non escritas son un compoñente importante da cultura hip hop. Os *beefs* máis famosos son entre rapeiros, pero tamén son posibles entre outros representantes da cultura hip hop: disc-jóckeis, b-boys ou escritores. Os motivos dos *beefs* adoitan ser denuncias de plaxio, afirmacións de liderado no xénero, diferenzas creativas irreconciliables, afiliación a discográficas competidoras e mesmo insultos ocasionais. Na práctica, os conflitos exprésanse en pistas especialmente gravadas chamadas *disses* (*diss* de *disrespect*, faltar ao respecto) e en entrevistas, con menos frecuencia en pelexas e tiroteos, que nalgúns casos remataron en asasinatos.

Estes conflitos xeneran gran espectación por parte do público, o *beef* máis notorio foi o chamado a "guerra das costas", que se cobrou a vida de Tupac Shakur e Notorious BIG na década de 1990, ademais dos numerosos *beefs* de 50 Cent na década de 2000. O álbum de Notorious BIG *Life After Death*, que saíu quince días despois da súa morte, chegou ao número un nas listas americanas, converténdose no álbum de hip hop máis vendido con 28 millóns de discos. En España, nos últimos anos tiveron sona os *beefs* de C. Tangana, sobre todo contra Los Chicos del Maíz e, por exemplo, entre Kase O e Metro, membro do grupo Geronación, no 2001. En Galiza, o *beef* máis sonado foi o de SonDaRúa e Boyanka Kostova, estes últimos envíaronlle aos primeiros unha gravación chamada "*Infelicce*" criticando o grupo que acabara de anunciar o seu último concerto, e Hugo Guezeta, principal voz de SonDaRúa, repondeu cunha canción subida a Youtube: "*A derradeira lección do mestre*".

Notas
-----

1. ↑  Peckham, Aaron (2005). *Urban dictionary: fullious street slang defined.* Andrews McMeel Publishing. p. 34. ISBN 0-7407-5143-3.
2. ↑  "The Short Life of a Rap Star, Shadowed by Many Troubles". *nytimes.com*. Consultado o 2010.
3. ↑  "Los 6 beefs más sonados de la historia del trap y el rap en español". *rtve.es*. Consultado o 2023.
4. ↑  "A regueifa frustrada do ano". *nosdiario.gal*. Consultado o 2023.
5. ↑  "Así es el último ‘beef’ viral que enfrenta a artistas de Ponteareas y Compostela". *metropolitano.gal*. Consultado o 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rap
* Música hip hop
**Sergio Fernández González**, nado o 23 de maio de 1977 en Avilés é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de defensa central.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do Sporting de Gijón, debutou co primeiro equipo na tempada 1995/96.

Tras varios anos como habitual na Selección de fútbol sub-21 de España, no verán de 1999 fichou polo Celta de Vigo, adestrado por aquel entón por Víctor Fernández.

Porén a súa progresión viuse truncada polas lesións, chegando a pasar tempadas en branco como a 2000/01. Nas sete tempadas que militou disputou dúas tempadas na Copa da UEFA e chegou a debutar na Liga de Campións, pero tamén sufriu o descenso a Segunda División e o posterior ascenso.

A finais da tempada 2004/05 non renova co Celta e ficha polo Real Zaragoza, dirixido polo seu ex-adestrador no Celta Victor Fernández, onde militaría tres anos nos que tamén chegou a xogar a UEFA e a descender a Segunda. No verán de 2008 deixou o club maño e fichou polo CA Osasuna, onde xogou catro tempadas en Primeira División.

Finalizado o seu contrato co Osasuna regresou ao Sporting de Gijón adestrado polo seu excompañeiro no Sporting e no Celta Manolo Sánchez Murias. Porén as lesións obrigarono a retirarse antes de rematar a tempada, o 21 de outubro de 2012 anunciou que colgaba as botas.

Palmarés
--------

### Copas internacionais

| Título | Club | País | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Copa Intertoto | R. C. Celta de Vigo | Vigo (España)San Petersburgo (Rusia) | 2000 |

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 2000-01 (final da Copa do Rei) |
| --- |
| Cavallero  ·  Velasco  ·  Cáceres  ·  Berizzo  ·  Juanfran  ·  Jayo  ·  Giovanella  ·  Karpin  ·  Mostovoi  ·  Gustavo López  ·  Catanha  ·  Edú  ·  McCarthy |
| Đorović  ·  Pinto  ·  Vágner  ·  Jesuli  ·  Yago Yao  ·  Doriva  ·  Coira  ·  Tomás  ·  Couñago  ·  Manolo Sánchez  ·  Noguerol  ·  Sergio  ·  Berges |
| Adestrador: Víctor Fernández |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1333765
* BDFutbol: 2487
* FootballDatabase: 1876
* Soccerway: 3825
* Transfermarkt: 7544

 |
**Luís Eduardo Schmidt**, máis coñecido como **Edú**, nado en Jaú (São Paulo) o 10 de xaneiro de 1979, é un exfutbolista brasileiro. Xogaba de centrocampista ou dianteiro e foi internacional coa selección brasileira.

Traxectoria
-----------

Comeza no fútbol profesional no ano 1995 nas categorías inferiores do São Paulo. Subindo ao primeiro equipo tres anos despois, afianzándose no equipo titular no ano 2000. Nese ano foi campión preolímpico coa selección de fútbol do Brasil e campión paulista, marcando dous goles no segundo encontro das semifinais ante o Corinthians. Ese ano tamén disputou os Xogoso Olímpicos de Sidney.

Ao rematar ese espectacular ano foi traspasado ao Celta de Vigo, onde foi unha peza fundamental dende a súa chegada sendo titular indiscutíbel con tódolos adestradores celestes, destacando pola súa polivalencia tanto no centro como nas bandas.

Nos catro anos que xogou en Vigo disputaría tres tempadas seguidas a Copa da UEFA e no ano 2003 a Liga de Campións. Tamén chegaría á final da Copa do Rei no ano 2001.

Porén tralo descenso do Celta a Segunda División no ano 2004 foi traspasado ao Real Betis por unha cifra próxima aos cinco millóns de euros.

A súa primeira tempada en Sevilla foi a mellor do equipo bético, gañando a Copa do Rei e clasificándose para a Liga de Campións.

Na tempada 2006-07 salva ao equipo do descenso con dous goles na última xornada. Pero dúas tempadas despois non podería repetilo consumándose o descenso do Betis no ano 2009. Dous meses despois ficha polo Internacional de Porto Alegre.

No seu regreso a Brasil as lesións non lle permitiron ter regularidade, non podendo participar na vitoria do seu equipo na Copa Libertadores, polo que fichou polo Vitoria. Dende este equipo daría o salto á MLS, a Liga Profesional dos Estados Unidos, fichando en abril de 2012 polo Colorado Rapids.

Pese a ser un asiduo ás categorías inferiores da Selección de fútbol do seu país so xogou unha vez coa selección do Brasil, o 23 de febreiro de 2000 ante Tailandia.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 2000-01 (final da Copa do Rei) |
| --- |
| Cavallero  ·  Velasco  ·  Cáceres  ·  Berizzo  ·  Juanfran  ·  Jayo  ·  Giovanella  ·  Karpin  ·  Mostovoi  ·  Gustavo López  ·  Catanha  ·  Edú  ·  McCarthy |
| Đorović  ·  Pinto  ·  Vágner  ·  Jesuli  ·  Yago Yao  ·  Doriva  ·  Coira  ·  Tomás  ·  Couñago  ·  Manolo Sánchez  ·  Noguerol  ·  Sergio  ·  Berges |
| Adestrador: Víctor Fernández |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460484
* BDFutbol: 1798
* FIFA: 178364
* FootballDatabase: 1685
* NFT: 11279
* Soccerway: 3183
* Transfermarkt: 7550
* Worldfootball: edu\_3

 |
**Willy Rizzo**, nado en Nápoles o 22 de outubro de 1928 e finado en París o 25 de febreiro de 2013, foi un fotógrafo coñecido polos seus retratos de famosos e a a súa vinculación co Festival de Cannes.

Traxectoria
-----------

Se ben naceu en Italia, nos anos 30 trasladouse coa súa nai a Francia. Cara ao final da segunda guerra mundial, viaxou a Tunisia como reporteiro de guerra, e despois da mesma cubriu os Xuízos de Nuremberg.

Reconvertido en fotógrafo de famosos, a fama viulle pola súa cobertura de décadas do Festival de Cannes, xa desde a súa primeira edición no 1946. Centrado en retratos de famosos, especialmente actores, chegou a facer amizade con varios, e mesmo actuou nunha película do seu amigo Jack Nicholson.

O autor de cómics Hergé inspirouse nel para crear o personaxe de *Walter Rizotto*, o paparazzi que sae no cómic de As aventuras de Tintín, *As xoias da Castafiore*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3569177
* WorldCat
* VIAF: 42076869
* BNF: 14530621t
* Discogs: 2915541
* GND: 119162628
* ISNI: 0000000019116899
* LCCN: n2017000166
* Luminous-Lint: Willy\_\_Rizzo
* RKD: 321981
* SNAC: w6rr4q2b
* SUDOC: 078046041

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Ferrocarril do Monte Snaefell
**Snaefell** é a montaña máis alta (621 m) e a única superior a 2000 pés da Illa de Man. Dise que nun día despexado pódense ver seis reinos dende o seu cumio: Inglaterra, Irlanda, Escocia, Gales, a Illa de Man e o Ceo.
O ferrocarril de montaña de Snaefell percorre as catro millas dende Laxey ó cumio. O cume está coroado por unha cafetería e varias antenas de comunicacións.

A estrada de montaña A18 pasa polas pendentes do Snaefell, e é a sección máis alta da Pista de Montaña de Snaefell sobre a cal celébrase a Isle of Man TT Races (carreira de motociclismo).

Hai montañas en Islandia chamadas Snæfell (nótese a suave diferenza de pronunciación), incluíndo a montaña baixo o famoso glaciar Snæfellsjökull. A voz "Snaefell" semella significar "Cume nevada"

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Illa de Man*** |

### Ligazóns externas

* Vistas do cumio xeradas por ordenador Norte Arquivado 25 de agosto de 2012 en Wayback Machine. Sur Arquivado 25 de agosto de 2012 en Wayback Machine. Índice

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q147557
* WorldCat
* VIAF: 5567151353535552720009
* FAST: 1983363
* GeoNames: 3042178
* LCCN: sh2017003857
* Peakbagger: 9353
* TGN: 1106506
* VOGRIPA: 2358

 |
O **Avro Anson** é un avión multirol británico bimotor construído por Avro. Un gran número de unidades deste modelo operou en distintos roles coa Royal Air Force (RAF), o Fleet Air Arm (FAA), a Real Forza Aérea do Canadá (RCAF), a Real Forza Aérea de Australia e outras forzas aéreas antes, durante e despois da segunda guerra mundial.

Inicialmente coñecido como o *Avro 652A*, o Anson desenvolveuse a mediados dos anos 30 a partir do avión de pasaxeiros anterior Avro 652 en resposta a unha solicitude de licitación emitida polo Ministerio do Aire británico para un avión de recoñecemento marítimo costeiro. Tras impresionar ao Ministerio, pedñíuse un único prototipo, que realizou o seu voo de estrea o 24 de marzo de 1935. Tras unha avaliación durante a cal o Type 652A superou ao seu competidor de Havilland DH.89, foi seleccionado como gañador, o que provocou que a Especificación 18/35 do Ministerio do Aire se redactase arredor do tipo e que se encargase unha orde inicial de 174 avións en xullo de 1935. O Type 652A recibiu pronto o nome do almirante británico George Anson.

O tipo entrou en servizo coa RAF e inicialmente usouse nas operacións de recoñecemento marítimo previstas xunto con hidroavións máis grandes. Despois do estoupido da segunda guerra mundial, pronto descubriuse que Anson quedara obsoleto nos roles de combate de primeira liña. Un gran número deles pasou a utilizarse como adestrador de tripulación multimotor, sendo considerado adecuado para esta tarefa, e converteuse no piar do Plan de adestramento aéreo da Commonwealth Británica. O tipo continuou sendo usado neste rol durante e despois do conflito, permanecendo no servizo da RAF como adestrador e avión de comunicacións ata o 28 de xuño de 1968.

Tras a guerra, un pequeno número de Ansons (coñececidos como Avro 19s) foron construídos novos para o mercado civil, xunto cun maior número de conversións civís a partir de excedentes militares, sendo usado como transporte lixeiro e avión executivo. Cando rematou a súa produción en 1952 Avro fabricara 8 138 Ansons en nove variantes, e Federal Aircraft Ltd no Canadá montara 2 882 aparellos máis a partir de 1941. cara finais dos século XX a gran maioría de Ansons fora xa retirado, pero aínda quedan algúns exemplares que aparecen en exhibicións aéreas. Hai dous no Reino Unido, un en Nova Zelandia e un cuarto aparello está almacenado no Canadá coa intención de restauralo para que poida voar novamente.

Notas
-----

1. ↑  "G-AHKX - Registration History". *www.caa.co.uk*. Consultado o 2024-03-24.
2. ↑  "G-VROE - Registration History". *www.caa.co.uk*. Consultado o 2024-03-24.
3. ↑  "Aerial Visuals - Airframe Dossier - Avro 652A Anson, s/n MH120 RAAF, c/n MH-120, c/r ZK-RRA". *aerialvisuals.ca*. Consultado o 2024-03-24.
4. ↑  "Aircraft Details". *Canadian Warplane Heritage Museum* (en inglés). Consultado o 2024-03-24.
Palletas de cana para gaita galega.
O **tudel**, **ferrete** ou **courel** é unha das partes da palleta da gaita galega.

Características
---------------

Situado na parte baixa e interior das dúas lingüetas que forman a parte vibrante e sonora da palleta o tudel posibilita a unión das mesmas e conduce o son cara ao punteiro. A forma cilíndrica do tudel facilita o encaixe da palleta no espigo do punteiro e o seu enfiado permite introducir nel máis ou menos a palleta. O xogo de tudel e espigo dá unha marxe na afinación do punteiro, máis baixa canto máis alta sexa a colocación e máis alta canto máis baixa sexa; ofrecendo en consecuencia un xogo paralelo na apertura das lingüetas da palleta que poderemos abrir ou pechar (baixando ou subindo a afinación do punteiro respectivamente) para adecuar a dureza do tempero ás necesidades do gaiteiro.

O tudel está feito por un tubo metálico, habitualmente de cobre, ou enrolando un anaco de latón ou lata para darlle forma cilíndrica. As medidas aproximadas do tudel son: entre quince e vinte milímetros de longo por uns tres ou catro milímetros de diámetro interior. O tudel é esmagado e limado por un dos extremos onde despois irá colocada e enfiada a cana que forma as lingüetas da palleta. Na zona oriental de Galicia tamén apareceron algunhas palletas cun tudel feito de cálamo de pluma de galiña.

Desde un punto de vista xeral o tudel é unha especie de disco, tubo cilíndrico ou peza metálica rematado nun revestimento de cortiza ou fío que se utiliza nos instrumentos aerófonos de cana ou lingüeta como o saxofón ou o fagot. As canas ou lingüetas fíxanse ao tudel cun sistema de enfiado ou mediante unha boquilla por presión á que se lle une a lingüeta mediante unha abrazadeira.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Os segredos da gaita*, Xosé Lois Foxo, Deputación Provincial de Ourense, 2004, Ourense.
* *Os instrumentos musicais na tradición galega*, Carpintero Arias, Pablo; Difusora de letras artes e ideas, Ourense 2009, páx. 343.
* *O berce das palletas, A Construción de palletas e pallóns*. Marín Martínez, Xoán Ramón; Asociación de Gaiteiros Galegos, Pontevedra. 2009. páx. 27-30.
Piscinas do memorial, onde no pasado se erixían as Torres Xemelgas.
Vista dunha das piscinas.
**National September 11 Memorial & Museum** (en galego: *Memorial e Museo Nacional do 11 de setembro*) é un memorial e un museo no lugar onde ficaban as Torres Xemelgas do World Trade Center en Nova York, Estados Unidos, destruídas nos atentados do 11 de setembro de 2001.

Historia e características
--------------------------

En agosto de 2006 a World Trade Center Memorial Foundation e a Autoridade Portuaria de Nova York e Nova Jersey comezaron a construción no *National September 11 Memorial & Museum*. O vencedor da competición do *Memorial do World Trade Center* foi o arquitecto Michael Arad, da Handel Architects, unha empresa con sede en Nova York e en San Francisco. Arad traballou con arquitectura paisaxística na empresa Peter Walker and Partners no proxecto que prevé un bosque de árbores con dúas piscinas cadradas no centro, onde estaban as torres xemelgas.

O deseño é consistente co plan orixinal de Daniel Libeskind, que pedía que o memorial fose 30 metros abaixo do nivel da rúa nunha praza.

Un memorial foi planeado nada máis os ataques e da destrución do World Trade Center para lembrar as vítimas e os implicados no rescate. A World Trade Center Memorial Foundation foi rebatizada para National September 11 Memorial & Museum at the World Trade Center en 2007. E unha corporación sen ánimo de lucro coa misión de recadar fondos para manter e controlar o memorial e o museo. O memorial foi inaugurado o día 11 de setembro de 2011 e o museo permaneceu aberto en 2012.

Notas
-----

1. ↑  Matthew Schuerman (2007). The New York Observer, ed. "Trade Center Memorial Name Changes, Gets Longer" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 26-02-2012. Consultado o 14-09-2011.
2. ↑  Haim Handwerker (20-11-2007). Haaretz Daily Newspaper, ed. "The politics of remembering Ground Zero" (en inglés). Consultado o 14-09-2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* National September 11 Memorial & Museum *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1136137
* WorldCat
* VIAF: 160796899
* EBID: ID
* GND: 16339251-1
* Google Maps: 16761389839745437308
* GRID: grid.429577.a
* ISNI: 0000000404309507
* LCCN: n2010079975
* Structurae: 20009208
* SUDOC: 260924032

 |
**Julián Bustelo Abuín**, nado no Araño (Rianxo) o 17 de xullo de 1994, é un político e arqueólogo galego.

Traxectoria
-----------

Arqueólogo. Vinculado á marea Rianxo en Común, foi o seu candidato á alcaldía nas eleccións municipais de 2019 e mantivo os 2 concelleiros cos que contaba a formación, sendo o portavoz do grupo na oposición ao goberno do BNG. Foi de novo candidato nas municipais de 2023 e conseguiu 5 concelleiros, ó igual que PSdeG e PPdeG, sendo o máis votado e asumindo a alcaldía ó votarse a si mesmos tódolos grupos, xa que rexeitou formar goberno con ningunha outra formación.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Adolfo Muíños** |  **Alcalde de Rianxo** 2023 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Julián Bustelo se pone al frente de la candidatura de Rianxo en Común
2. ↑  Julián Bustelo, nuevo alcalde de Rianxo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rianxo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q119650248
* Dialnet: 4788867

 |
**García MC** é o nome artístico de **Serxio Regos** un rapeiro e MC galego.

Traxectoria
-----------

Comeza a rapear as súas propias letras con 13 anos, na adolescencia, forma parte do proxecto musical de rap Ghamberros, editando un disco en 2004. Tamén é un dos fundadores do famoso Dios Ke Te Crew en 2003, co que realizan unha ampla xira por Galicia, toda España e Cuba. De 2006 a 2016 participou activamente tanto no proxecto Dios Ke Te Crew como no Labregos do tempo dos Sputniks, así como na súa iniciativa en solitario.

Ten a súa pegada en ducias de discos de grupos eclécticos do panorama musical galego contemporáneo. Fixo cancións dos poemas de Celso Emilio Ferreiro e formou parte da Banda Fura Fura (Homenaxe a Zeca Afonso). En 2012 edita *Abaixo e de pé* facendo unha ampla xira de presentación tamén en México. Levou o rap galego a lugares como Dinamarca, Guinea-Bissau ou Portugal. En decembro de 2013 publicou "Abaixo e de Remix" remixes de *Abaixo e de pé*. A principios de 2016 saíu *Libremente*, disco que pechaba unha década da carreira de Labregos do Tempo dos Sputniks. En 2021 saca o seu último álbum *Arquipélago Quilombo* con Nación Quilombo, en 2023 sacou dous sinxelos "Latexo" e "Quen son eu?".

Tamén é un educador independente, imparte obradoiros e xornadas sobre cultura hip hop durante máis dunha década.

Notas
-----

1. 1 2  "Oleiros organiza un taller de «hip-hop» para conmemorar o Día das Letras Galegas". *lavozdegalicia.es*. Consultado o 2023.
2. 1 2 3  "Garcia MC". *cultura.gal*. Consultado o 2023.
3. ↑  "García Mc". *galiciantunes.com*. Consultado o 2023.
4. ↑  "Banda Fura Fura". *gzmusica.com*. Consultado o 2023.
5. ↑  "García Mc & Nación Quilombo". *playplan.es*. Consultado o 2023.
6. ↑  "A travesía entre beats, ritmos e emocións de García Mc". *lavozdegalicia.es*. Consultado o 2023.
7. ↑  "García MC presenta su nuevo single junto a Xisco Feijoó". *galiciaenconcierto.com*. Consultado o 2023.

Véxase tamén
------------

* Dios Ke Te Crew
* Labregos do tempo dos Sputniks
**Manuel Vegazo Bermejo**, nado en Ávila o 3 de setembro de 1933 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 12 de marzo de 2024, foi un futbolista galego, que xogaba de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Naceu en Ávila pero trasladouse coa súa familia á Coruña aos poucos meses vida. Comeza xogando en equipos coma o Sporting Burgo e Español, e logo pasou ao Xuvenil, no que disputou a histórica tempada 1954/55, primeira e única do club coruñés en Segunda División, despois de lograr o ascenso na campaña anterior.

Na tempada 1955/56 xogou algúns partidos co Zaragoza en Segunda, e o resto da tempada co Xuvenil en Terceira, e na campaña seguinte (1956–57) debutou en Primeira División co Deportivo da Coruña, xogando tan só un partido esa campaña. O seu debut produciuse no partido da xornada 19, que rematou en derrota, fronte ao Athletic Club (2–0). Vegazo ocupaba un posto de suplente (foi o cuarto dianteiro logo dos habituais), sendo titulares ese ano Polo, Arsenio Iglesias, Tino e Benjamín Santos.

Na tempada 1963–64 ascendeu co Las Palmas a Primeira División, onde se mantivo co conxunto canario até a campaña 1966–67.

Faleceu nas Palmas de Gran Canaria o 12 de marzo de 2024, aos 90 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  "Al perder la Ponferradina en Marín, el Juvenil puede considerarse ya en la Segunda División". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (10059). 4 de maio de 1954. p. 7. Consultado o 8 de xullo de 2021.
2. ↑  "Fallece Manuel Vegazo, ex jugador de la UD Las Palmas" (en castelán). 13 de marzo de 2024. Consultado o 13 de marzo de 2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos do xogador en ceroacero.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17415367
* Transfermarkt: 309199

 |