recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Magre** (en castelán *Magro*) é un río do País Valenciano, afluente importante do Xúcar, xunto co Cabriel e mais o río de Albaida. A súa lonxitude é de 130 km.

Curso
-----

O Magre nace no planalto de Utiel a 1.100 msnm, ao sur de Camporrobles, pasa polas localidades de Utiel e Requena ( ambas dúas na comarca da Plana de Utiel) cun caudal escaso e entra na Foia de Bunyol e na Ribera Alta, onde pasa por Real de Montroi, Alfarb e Carlet, para desembocar no Xúcar máis abaixo de Algemesí, pola que tamén é denominado como a *rambla de Algemesí*. A súa conca comprende unha área de 1.543,7 km².

Afluentes
---------

* Rambla de la Torre
* Río Madre
* Río Millares
* Río de Buñol
* Rambla de L'Algobar

Explotación
-----------

Cáptanse augas do Magre con intensidade para regadíos desde o seu curso alto. No concello de Iàtova (ou Yátova en castelán), no curso medio, en zona de gran desnivel, está contido por medio do encoro de Forata. O uso para iirigación e a presa ten evitado os efectos dos fortes desbordamentos do río, característicos en tempos pasados, e evidente na grande anchura do seu leito (a maior parte do tempo seco) no tramo final onde chega a alcanzar máis de 200 m.

Protección
----------

Augas abaixo do encoro de Forata está situado a Paraxe Natural de Tabarla, de recente declaración pola Generalitat Valenciana (2007).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tabarla

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20060
* WorldCat
* VIAF: 316429963
* BNE: XX456545
* GEC: 0039209
* GeoNames: 2514306

 |
**Luis Fernández del Valle**, nado en Madrid cara a 1918, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Membro da UGT e afiliado á Juventud Socialista de Madrid dende 1935. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Barcelona nos preparativos da Olimpiada Obreira. Regresou a Madrid incorporándose ao Batallón de Izquierda Federal. Despois foi axente do Servizo de Información Militar (SIM) e capitán de Infantaría. Ao rematar a guerra foi detido en abril de 1939 e condenado en consello de guerra a 12 anos de reclusión. Preso en Elx e no cárcere de Porlier dende o 3 de xullo de 1940 ata o 9 de novembro de 1942. Logo de saír en liberdade condicional residiu en Langreu onde sufriu varias detencións. Foi o responsable da organización da Federación Provincial do PSOE de Lugo nos anos corenta, seguindo as directrices procedentes de Madrid, con Manuel Cobas Rodríguez, José Mateo Mariñas Ferrero, Graciano Leivas Freire, Antonio Vidal Vilas e outros. Acusados de rebelión, Cobas, Mariñas e Vidal foron condenados a seis meses e un día, e Luis foi condenado a nove meses de prisión. Estivo no cárcere de Langreu do 23 ao 29 de xullo de 1945 e despois na prisión da Coruña ata o 21 de decembro. Reingresou no cárcere de Langreu o 10 de xaneiro, onde permaneceu ata o 25 de maio de 1946 e novamente detido o 26 de xullo en Langreu pasou á prisión de Guadalaxara o 11 de agosto dese ano saíndo en liberdade condicional o 25 de xaneiro de 1947.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 23-11-1942, p. 9503-9504

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Reorganización y proceso de estructuración del sindicalismo socialista en Galicia" / Guillerme Pérez Agulla e Rogelio Pérez Poza, in *Análisis históricos del sindicalismo en España. Del Franquismo a la estabilidad democrática (1970‐1994)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108529270
* DSBE: 36841\_fernandez-del-valle-luis

 |
Os restos da casa de máquinas na parte superior da inclinación de Swannington
**Swannington** é unha antiga aldea mineira entre Coalville e Ashby-de-la-Zouch, Leicestershire, Inglaterra. Un documento de 1520 menciona cinco pozos en Swannington.  Foi un termo do primeiro ferrocarril de Leicester-Swannington, construído para levar a saída dos seus fosos.

A igrexa parroquial de Saint George abriuse en 1825 e está construída nun lugar supostamente elixido por William Wordsworth.

Un muíño de vento da aldea, chamado *Hough Mill,* construíuse preto dunha reserva natural establecida sobre os restos da mina de carbón de Califat. Reclamouse como o lugar de nacemento de Robin Hood. 

Administrativamente, Swannington é unha <i>parroquia civil</i> do distrito de North West Leicestershire en Coalville. A poboación da parroquia civil no censo de 2011 era de 1.270 habitantes.

Notas
-----

1. ↑  Victoria County History of Leicestershire, vol. III (1955), p. 32
2. ↑  www.thisisleicestershire.co.uk[*Ligazón morta*]
3. ↑  "Censo estatístico do Reino Unido". Arquivado dende o orixinal o 06 de xaneiro de 2009. Consultado o 12 de febreiro de 2022.

Ligazóns externas
-----------------

* Swannington Heritage Trust

Coordenadas: 52°44′27″N 1°23′07″O﻿ / ﻿52.74093, -1.38526
**Santo Estevo de Trasestrada** é unha parroquia do concello de Riós. Segundo o IGE, en 2023 tiña 249 habitantes (124 homes e 125 mulleres). Ten dez entidades de poboación.

Xeografía
---------

Trasestrada sitúase no fondo dun val fluvial formado polo río Lamas e os seus afluentes (principalmente o río da Veiguiña).

Topónimo
--------

O nome de Trasestrada parece facer referencia á proximidade do Camiño Real entre Castela e as Rías Baixas. Tamén se especula que poida gardar relación coa vía romana que pasaba por este territorio.

Economía
--------

As actividades económicas principais son o cultivo da pataca, do millo, antigamente do trigo e da cebada, os castiñeiros e as touzas. Tamén se practica a gandaría, especialmente a bovina (en tempos houbo unha extensa gandaría lanar). O cultivo do liño, frecuente aínda a principios do século XX, está desaparecido.

Patrimonio
----------

A igrexa de Santo Estevo de Trasestrada posúe un gran retablo barroco, realizado, segundo consta nunha inscrición do ano 1746, sendo abade o licenciado Luis Cobelas. Destacan as tallas de anxos e motivos vexetais, ademais das imaxes de Santo Estevo e Santa Tareixa, á que tiñan gran devoción os membros da casa nobre de Alba, da que dependía a igrexa.

Segundo Pérez Costanti, o escultor Alonso Martínez realizou en 1602 un retablo para esta parroquia, e unha imaxe da Virxe, hoxe desaparecidos. No museo do bispado de Ourense pódese admirar unha imaxe da Virxe con neno Xesús procedente desta parroquia. Proba da riqueza que recibiu é a abundante ourivaría, na que destaca a cruz procesional, feita no ano 1807 polo prateiro Ortiz.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Trasestrada

| Lugares da parroquia de Trasestrada no concello ourensán de Riós |  |
| --- | --- |
| Cortegada | Domiz | A Eirexa | Mirós | Pedrosa | San Pedro de Trasverea | Sarreaus | O Souto | Valfarto | A Veiguiña |

### Parroquias de Riós

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Riós |  |
| --- | --- |
| Castrelo de Abaixo (Santa María) | Castrelo de Cima (Santa María) | Fumaces e A Trepa (Santa María) | O Navallo (San Vicente) | Progo (San Miguel) | Riós (Santa María) | Rubiós (San Pedro) | Trasestrada (Santo Estevo) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  "Instituto Galego de Estatística, consulta do nomenclátor". Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Riós

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10296336
* código INE: 32071070000

 |
**Miguel Arricivita Vidondo**, nado en Navarra en 1905 e finado en Santa Cruz de Tenerife o 26 de setembro de 1973, foi un militar español.

Traxectoria
-----------

Fixo a carreira militar na Academia de Infantaría Toledo, da que saíu como alférez en 1926. Cando se produciu golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era tenente da Garda Civil na liña de Elizondo, sumándose á sublevación. Combateu toda a Guerra Civil no bando sublevado incorporado a unidades de requetés. Foi xefe do Terzo de Requetés San Fermín que participou na conquista de Bilbao. Cando rematou a guerra volveu á Garda Civil co grao de capitán. Xa como comandante da Garda Civil seguiu formación específica antiguerrilleira, e foi enviado a Ponferrada a finais de 1948 polo director xeneral da Garda Civil, Camilo Alonso Vega, como xefe da unidade especial da Benemérita coa misión de acabar coa guerrilla en León e nas provincias limítrofes, desatando unha brutal represión. Retirouse coa graduación de coronel. Finou en Santa Cruz de Tenerife o 26 de setembro de 1973.

Recoñecementos
--------------

* Foi condecorado en Bilbao en 1941.
* Cruz da Orden do Mérito Militar con distintivo branco en 1949.
* Fillo Adoptivo de Ponferrada.

Vida persoal
------------

Casou con Pilar Calvet Álvarez e foi pai de Miguel José, Víctor, Ángel, Juan Carlos, Francisco Javier, María del Pilar e José Ramón Arricivita Álvarez.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *ABC*, 28-9-1973, p. 118.
2. ↑  Bilbo mantiene honores y distinciones a destacados franquistas
3. ↑  *Diario de Burgos*, 12-3-1949, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Relatos de violencia, con León al fondo (III)
* La verdadera muerte del hombre que mató a Girón
A **Reial Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles** é unha institución cultural pública situada en Valencia.

Historia
--------

Os seus antecedentes están nunha petición dos artistas valencianos ao rei Fernando VI para crear unha Academia. O rei accedeu e naceu a Acadèmia de Santa Bàrbara na honra á esposa de Fernando VI, Bàrbara de Bragança, na sede da Universidade de Valencia .

Coa morte do monarca e as dificultades económicas, o centro desapareceu. Anos máis tarde o rei Carlos III retomou a idea orixinal e concedeu por Real Cédula o recoñecemento da academia o 14 de febreiro de 1768. Seguiu o modelo da Real Academia de Belas Artes de San Fernando dentro da Ilustración española, que seguía a tradición francesa. O nome oficial era a Real Academia das Tres Nobres Artes de San Carlos.

Desde 1909 recoñeceuse como un organismo artístico que respondía a tres aspectos ou fins fundamentais:

* **Académico**: Estudos artísticos, informes e peritaxes
* **Didáctico**: Ensinos teóricos e prácticos de Belas Artes
* **Educativo**: Creación do Museo de Pintura e Escultura.

En 1913, por Real Decreto do 24 de xullo, o Museo ficou desvencellado oficialmente da tutela da academia. O espectacular crecemento pola grande afluencia de estudantes e a escaseza de espazo fixeron que en 1938 o Estado cedese como nova sede o Convento do Carme, desamortizado. Alí continuou a docencia e puidéronse aumentar e potenciar as coleccións artísticas, agrupadas no Museo de Belas Artes e o Museo de Antigüidades.

En 1942 decidiuse dedicar o lugar do convento de maneira exclusiva á Escola de Belas Artes. Os fondos do museo e a academia foron trasladados ao antigo Convento de San Pío V, onde actualmente comparten edificio.

Estrutura e servizos
--------------------

Réxese polos estatutos e regulamentos de réxime interior. Os membros poden ser de honra, de número, supernumerarios e correspondentes.

A Academia consta de catro seccións:

* Arquitectura
* Escultura
* Pintura-gravado
* Música

A súa organización e funcionamento están regulados por decreto da Generalitat Valenciana dende 1989. Formada polo servizo de docencia, o arquivo e a biblioteca, é un órgano consultivo da Generalitat Valenciana. Cumpre, ademais, funcións periciais. O Alto Padroado correspóndelle ao Rei de España e a Presidencia de Honra a quen presida a Generalitat Valenciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1470761
* WorldCat
* VIAF: 146234143
* ARAE: real-academia-de-bellas-artes-de-san-carlos-1768
* BAV: ADV12433896
* BNE: XX104524
* BNF: 119482245
* Dialnet: 4111967
* GEC: 0000432
* GND: 5088820-1
* ISNI: 0000000121789918
* LCCN: n82081752
* SUDOC: 02744161X

 |
Coordenadas: 53°04′57″N 119°11′34″O﻿ / ﻿53.0825, -119.19277777778

Lago Kinney e monte Whitehorn.
O **Lago Kinney** (en inglés **Kinney Lake**) é un lago glacial da Columbia Británica (Canadá), situado no Parque provincial Monte Robson. O lago é unha expansión do río Robson (un afluente do maior río Fraser) e sitúase a medio camiño entre o nacemento do río e a súa desembocadora. Pódese chegar ao lago seguindo a ruta do lago Berg durante 4,2 km.

O seu nome foille dado en 1907 por Arthur Philemon Coleman, profesor de xeoloxía da Universidade de Toronto, en homenaxe ao seu amigo, o reverendo George Kinney. Foi cartografado por primeira vez en 1911 por parte de Arthur Oliver Wheeler.

Notas
-----

1. 1 2  Información do Lago Kinney

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lago Kinney*** |

### Outros artigos

* Robson Lake
* Monte Robson
* Parque provincial Monte Robson

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q317376
* GeoNames: 5992601

 |
Coordenadas: 5°46′05″N 73°07′04″O﻿ / ﻿5.767982, -73.1178717

O **lago Sochagota** é un lago artificial do concello de Paipa, no departamento de Boyacá, Colombia. O lago Sochagota construíuse sobre unha zona húmida natural onde confluían as augas das crebadas Honda e El Salitre, así como as augas termomineralizadas que abrollan do sistema xeotérmico de Paipa. O lago forma parte do Distrito Rexional de Manexo Integrado –DRMI- do lago Sochagota, e conta cunha gran variedade de plantas, aves, peixes, insectos, réptiles e mamíferos nas súas inmediacións.

Historia
--------

Aínda non se sabe a orixe da palabra Sochagota; xa que a palabra Socha figura no dicionario chibcha como "auga da lúa", Sochagota podería significar "pinga de auga da lúa". Cando en 1956 se fixo o lago artificial de Paipa, recubiu o nome de Sochagota. Outra posibilidade aínda que non fundamentada, é que o nome corresponde a un enxeñoso xogo de palabras relacionadas co anglicismo "such-a-gota" para referirse á considerable extensión do lago, mesturándoo simultaneamente con palabras en castelán. A idea de construír o lago foi de Emiro Fonseca Franky, en 1955 cando era gobernador Olivo Torres e coa axuda de Gustavo Rojas Pinilla.

Características
---------------

O lago ocupa unha superficie de 1,6 quilómetros, cun volume de auga almacenada de 4,5 millóns de metros cúbicos. É abastecido pola crebada El Salitre e outros afluentes menores localizados ao oeste do lago.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lago Sochagota Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Paipa

* Portal:Colombia
O resveratrol é un estilbenoide de importancia biolóxica
Os **estilbenoides** son derivados hidroxilados do estilbeno. Caracterízanse por posuír unha estrutura C6-C2-C6. En termos bioquímicos, pertencen á familia dos fenilpropanoides, e comparten a maior parte da súa biosíntese de vía coas chalconas. Os estilbenoides son produtos secundarios do durame das árbores, e poden actuar como fitoalexinas.

Existe un estilbenoide bacteriano, o (E)-;3,5-Dihidroxi-4-isopropil-trans-estilbeno, composto producido por *Photorhabdus*, que é un simbionte bacteriano dos nematodos de insectos chamados *Heterorhabditis*.

Un exemplo dun estilbenoide é o resveratrol, que se encontra nas uvas, e que se suxeriu que ten moitos beneficios para a saúde.

As formas oligoméricas destes compostos coñécense como oligoestilbenoides.

Química
-------

Por efecto da irradiación UV, o estilbeno e os seus derivados sofren unha reacción de ciclación intramolecular para formar dihidrofenantrenos.

Propiedades das fitoalexinas
----------------------------

Algúns estudos suxiren que as fitoalexinas son responsabis da resistencia que presentan as árbores a alguhnas enfermidades, tales como o murchamento dos piñeiros.

Estilbenoides coñecidos
-----------------------

Agliconas
* Piceatannol
* Pinoestilbeno
* Pinosilvina
* Pterostilbeno
* Resveratrol

Glicósidos
* Astrinxina
* Piceída

Notas
-----

1. ↑  V. S. Sobolev, B. W. Horn, T. L. Potter, S. T. Deyrup & J. B. Gloer (2006). "Production of Stilbenoids and Phenolic Acids by the Peanut Plant at Early Stages of Growth". *J. Agric. Food Chem.* **54** (10): 3505–11. PMID 19127717. doi:10.1021/jf0602673.
2. ↑  Joyce SA, Brachmann AO, Glazer I, Lango L, Schwär G, Clarke DJ, Bode HB (2008). "Bacterial biosynthesis of a multipotent stilbene". *Angew Chem Int Ed Engl* **47** (10): 1942–5. PMID 18236486. doi:10.1002/anie.200705148.
3. ↑  Jang MS, Cai EN, Udeani GO (1997). "Cancer chemopreventive activity of resveratrol, a natural product derived from grapes". *Science* **275** (5297): 218–20. PMID 8985016. doi:10.1126/science.275.5297.218.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hillis, W. E. (2011): *Heartwood and tree exudates*. Berlin / Heidelberg / Nova York: Springer. ISBN: 978-3-6427-2536-4.
* Yamada, T. & Ito, S. (1993): "Chemical defense responses of wilt-resistant pine species, *Pinus strobus* and *P. taeda*, against *Bursaphelenchus xylophilus* infection". *Ann. Phytopathol. Soc. Jpn.* '*59*: 666–672.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q526360
* JSTOR: stilbenes
* MAG: 2779776016

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 26776
* MeSH: D013267
* MeSH: D02.455.426.559.389.150.700
* UMLS: C0038333

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Rieiro.

**Rieiro** é un lugar da parroquia de Arantón no concello coruñés de Santa Comba na Comarca do Xallas. A súa poboación no ano 2018, segundo o Instituto Nacional de Estadística, era de 37 habitantes, dos cales 21 eran mulleres e 16 homes. Atópase a escasos seis quilómetros da vila de Santa Comba, capital do concello homónimo.

Descrición do lugar
-------------------

Rieiro é unha pequena aldea da comarca do Xallas que aínda conserva algún vestixio do rural galego anterior á guerra civil. Pequenas casas de pouco máis de dous metros de altura, hórreos cheos de cereal e gando pastando ao carón das eiras privadas son algunhas mostras.

A escasos metros do lugar atópase o río Xallas, cunha antiga presa de pedra e unha ribeira chá que fai posible tumbarse ao carón do río sen perigo.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Arantón

| Lugares da parroquia de Arantón no concello de Santa Comba (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| As Antes | Arán | Arantón | A Cabreira | A Cova | A Ponte de Abaixo | Rieiro | O Valiño | Vilarnovo | A Xesteira |

### Parroquias de Santa Comba

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Santa Comba |  |
| --- | --- |
| Alón (Santa María) | Arantón (San Vicente) | Bazar (San Mamede) | Cícere (San Pedro) | Fontecada (San Martiño) | Freixeiro (San Fins) | Grixoa (San Xoán) | Grixoa de Esternande (Santa María) | Mallón (San Cristovo) | Montouto (Santa María) | A Pereira (Santo André) | San Salvador de Padreiro (San Salvador) | Santa Comba (San Pedro) | Santa Sabiña (San Xulián) | Ser (San Pedro) | Vilamaior (Santa María) | Xallas de Castriz (San Pedro) |
**Celso Luis Delgado Arce**, nado o 23 de febreiro de 1958 en Ourense, é un político e avogado galego.

Traxectoria
-----------

**Celso Delgado Arce**

Nacido en Ourense en 1958.

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela.

Master en Administración de Empresas- na especialidade de Distribución Comercial - pola Escola Europea de Negocios.

Foi Secretario Adxunto da Cámara Oficial de Comercio e Industria de Ourense e secretario da Fundación de Feiras e Exposicións de Ourense.

Foi nomeado Xuíz Honorario do Couto Mixto en 2008.

Avogado.

Deputado e Vicepresidente 1º do Parlamento de Galicia 1997-2000.

Deputado no Congreso: VII, VIII , IX ,X, XI , XII, XIII, XIV e XV Lexislatura, electo na circunscrición de Ourense, nas listas do Partido Popular.

Presidiu a Comisión de Fomento en dúas etapas, a primeira desde o 17/01/2012 ao 27/10/2015 e a segunda do 13/09/2016 ao 05/03/2019. É dicir mais de seis anos en etapas de Goberno do PP desde 2012 e do PSOE desde xuño de 2018. Na XIV Lexislatura foi elixido de Presidente da Comisión de Asuntos Económicos e Transformación Dixital.

Nas eleccións xerais do 23 de xullo de 2023 foi elixido deputado pola provincia de Ourense.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Celso Delgado Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 21 de outubro de 2020 en Wayback Machine.
Modelo:Speciesbox

***Callitriche hamulata*** é unha especie de planta con flores pertencente á familia Plantaginaceae.

Descrición
----------

É unha planta submergullada con talos finos e ramificados duns 20-70 cm de longo. As follas estreitas e verde claro son de ata 6 cm de de longo e 1-2 mm de ancho, lixeiramente ensanchadas na punta. As follas que poden flotar enriba da auga, son máis curtas e anchas, tamén son de cor marrón claro ou verde rosado. Ten pequenas flores e froitos verdes discretos, e ten un período de floración entre maio e outubro.

Taxonomía
---------

 Figura de *Deutschlands Flora in Abbildungen*, ilustrada por Johann Georg Sturm.
Foi descrita por Wilhelm Daniel Joseph Koch antes de ser publicada amplamente por Friedrich Traugott Kützing na colección 'Synopsis Florae Germanicae et Helveticae' 246 en 1837.

O epíteto específico latino *hamulata* deriva de *hamatus* que significa "con ganchos" ou "gancho", referíndose ao extremo ganchudo das follas.

Distribución
------------

 Foto das Altas Ardenas, Bélxica.
*Callitriche hamulata* é orixinaria dunha ampla área, que se estende desde Groenlandia, e Islandia, a través de Europa ata o noroeste de África.

Hábitat
-------

Atópase en correntes de fluxo rápido, que están ben osixenadas, e en augas doces, desde o nivel do mar ata uns 1200 m sobre o nivel do mar. Esta planta pode medrar en augas pouco profundas e tamén pode adaptarse a un nivel de auga máis profundo, especialmente despois das inundacións. Tamén se pode atopar en ou preto de lagoas, cunetas, en augas tranquilas ou lentas.

Notas
-----

1. 1 2 3  *Plants of the World Online* (en inglés) .  Falta o `|title=` (Axuda)
2. 1 2 3  W. Vivian De Thabrew *A Manual of Water Plants* en Google Books.
3. 1 2   .  Falta o `|title=` (Axuda)
4. 1 2 3   .  Falta o `|title=` (Axuda)
5. ↑  "Callitriche hamulata Kütz. ex W.D.J.Koch is an accepted name". theplantlist.org (The Plant List). 23 March 2012. Archived from the original on 31 March 2019. Retrieved 21 April 2020.
6. ↑  *www.ipni.org* .  Falta o `|title=` (Axuda)
7. ↑ . p. 420.  Falta o `|title=` (Axuda)
8. ↑  Jon Feilberg *A Phytogeographical Study of South Greenland Vascular Plants (Bioscience 15, 1984)* en Google Books.
9. ↑  S. M. Haslam and P. A. Wolseley *River Vegetation, Its identification, assessment and management* en Google Books.
**María Blanca Chancoso Sánchez**, nada en Cotacachi, 1955, é unha dirixente indíxena ecuatoriana de nacionalidade kichwa-otavalo. Formou parte da fundación da Confederación dos Pobos de Nacionalidade Kichua de Ecuador (Ecuarunari) e da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (Conaie). Á súa vez escribiu sobre o Sumak kawsay ou bo vivir, salientando o seu artigo *"Sumak Kawsay desde la visión de la mujer"*.

Traxectoria
-----------

Blanca Chancosa naceu en Cotacachi, unha cidade da provincia ecuatoriana de Imbabura, no seo dunha familia que proviña do campo. Fixo os seus estudos secundarios nun colexio rural, onde obtivo o seu bacharelato en ciencias da educación. Como educadora dedicouse a organizar ás comunidades da súa rexión.

Obtivo influencia dentro das comunidades indíxenas en 1974, cando organizou a Federación de Indíxenas e Campesiños de Imbabura. En 1980 estivo á fronte das actividades nun momento onde os indíxenas reivindicaban o estabelecemento da educación bilingüe e o recoñecemento da plurinacionalidade.

Xa dende 1972 formara parte da fundación da Confederación dos Pobos de Nacionalidade Kichua de Ecuador (Ecuarunari) onde foi parte do seu Consello Político. En 1986, estivo na Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (CONAIE) á que se integrou a ECUARUNARI. Dende o 15 de maio de 2016 é a vicepresidenta da ECUARUNARI.

Obra
----

* Chancoso, Blanca (2014). "El Sumak Kawsay desde la visión de mujer". *Sumak Kawsay Yuyay : antología del pensamiento indigenista ecuatoriano sobre Sumak Kawsay* (1ª ed.). [Huelva]: Centro de Investigación en Migraciones, Universidad de Huelva. pp. 221–228. ISBN 978-84-616-8167-9.  Publicado orixinalmente en 2010 en *América Latina en Movimiento. Alternativas Civilizatorias: los viejos nuevos sentidos de humanidad*, 453: 6-9

Notas
-----

1. 1 2  "María Blanca Chancosa Sánchez indígena kichwa". Consultado o 7 de abril de 2018.
2. ↑  Consultores Marnic, S.C. (ed.). "CONAPRED". *consultoresmarnic.com* (en castelán). Consultado o 7 de abril de 2018.
3. ↑  "Carlos Pérez Guartambel, reelecto presidente de Ecuarunari". *La RepúblicaEC* (en castelán). 15 de maio de 2016. Consultado o 7 de abril de 2018.

* Portal:Muller
* Portal:Pobos indíxenas de América
**Raúl González Gómez**, nado en Ventosela (Ribadavia) o 13 de abril de 1903 e finado en 1995, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou no Maxisterio en 1928. Mestre en Ventosela, durante a Segunda República militou no Partido Republicano Radical Socialista. En 1932 enfrontouse a un expediente de suspensión por reivindicar un local axeitado para a escola. Estivo suspendido de emprego e soldo. Foi membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO) e colaborou na súa revista *Escuela del Trabajo*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ourense por rebelión militar. Foi sentenciado a pena de morte, conmutada a cadea perpetua. Cumpriu condena na Prisión de Ourense. En 1943 conmutáronlle a pena por 15 anos de inhabilitación. Dedicouse ao ensino privado e incorporouse en 1966 ao ensino público. Morreu en 1995.

Notas
-----

1. ↑  Expediente persoal do recluso Raúl González Gómez

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A ATEO na Veiga
* Raúl González Gómez na páxina web *Nomes e Voces*.
**Hotu Matu'a** foi o primeiro *ariki* (rei) da Illa de Pascua, cara ao século IV de nosa era.

Lenda
-----

A mitoloxía rapanui, conta que nun mítico continente ou illa chamado *Hiva*, foi vaticinado por antigos sabios (maorí) que se afundiría baixo as augas. A subida das augas causou moitas mortes, e nas xeracións seguintes construíronse canoas para fuxir da illa e atopar novas terras.

Foi neste contexto no o deus Makemake aparecéuselle en soños ó sabio Hau-Maka; para que o ariki *Hotu Matu'a* soubese que era o seu destino viaxar cara a Illa de Pascua; é dicir, a *Mata ki te Rangi* (Ollos que miran ó Ceo).

Primeiramente o ariki enviou sete exploradores á nova terra, para recoñecen o visto por Hau-Maka. Estes exploradores terían sido dous fillos de Hau-maka: Ira e Raparenga; e cinco fillos de Huatava (irmán de Hau-maka) : Ku’u Ku’u, Ringi Ringi, Nonoma, U’ure e Mako’i. A illa é chamada "Te pito o te kainga" (Embigo ou punto extremo da matriz).

Posteriormente, logo da exploración, Hotu-Matu´a xunto á súa familia e o seu séquito chegaron á illa en dous grandes pahi (canoa dobre). Porén, Ira e Raparenga, os cales quedaran agardando ó rei, ó velo que se aproximaba berráronlle que aquela terra non era boa xa que en ela medraba moita maleza; ó que o rei lles contesta que iso non importaba xa que na súa terra tamén medraba maleza, referíndose ás inundacións.

Foi así como desembarcou o Ariki Hotu Matu'a, o primeiro rei da illa, xunto á súa muller e á súa irmá Avarei Pu´ na praia de Anakena, onde fixaría a súa real residencia. Posteriormente, con todos os ritos e bendicións correspondentes, dividiu a terra entre el e a súa irmá. Ademais asigna a mesetas do Poike, ós prisioneiros *Hanau Momoko* (orellas curtas); quen na terra de Hiva foron derrotados e tamén traídos á illa. Dende entón a illa recibiu o nome de Te pito o te henua (Embigo da Terra).

Antes de morrer, Hotu Matu'a dividiu a illa entregándolle unha parte a cada un dos seus fillos para que estes formaran as súas propias tribos ou *mata*.

Akahanga
--------

Á súa morte, o Ariki Hotu Matu’a foi soterrado no lugar denominado **Akahanga** (onde actualmente se atopa o ahu Akahanga). A localización do sitio da tumba do Ariki Henua no centro da liña costeira podería xustificarse, porque deste xeito o poder que del emanaba, repartiríase equitativamente para ámbolos dous lados da illa, dando boas colleitas e boa pesca para todos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hiva
* Hau-Maka
**Regina García García**, nada na Coruña o 20 de agosto de 1898 e finada en Madrid en agosto de 1974, foi unha política e escritora galega.

Traxectoria
-----------

Nada nunha familia adiñeirada. Ingresou na Agrupación Socialista de Madrid en xuño de 1930. Chegou ao socialismo pola súa unión sentimental con José Verdes Montenegro, aínda que ao pouco tempo casou con José Calatayud. Foi secretaria do Consello Superior do Padroádego de Protección da Muller en 1931. Representou á Agrupación Socialista de Murcia no Congreso Extraordinario do PSOE de 1931. Fixo unha xira por Galicia entre setembro e outubro de 1933 e impartiu conferencias en Vigo e outras vilas do sur da provincia de Pontevedra. Foi candidata do PSOE por Cidade Real e Murcia nas eleccións xerais de 1933 sen resultar elixida. Formou parte da delegación obreira española na Oficina Internacional do Traballo en Xenebra. Durante a guerra civil foi xefa de Prensa e Propaganda do Comisariado Político Central e do Estado Maior do xeneral Miaja. Foi directora de *La Voz del Combatiente*.

Ao finalizar a guerra foi detida e condenada a doce anos e un día de prisión. Foi indultada e liberada o 14 de decembro de 1940, e a partir dese momento desenvolveu unha intensa actividade propagandística oral e escrita a favor do franquismo.

Obras
-----

* *Yo he sido marxista. El cómo y el por qué de una conversión*, 1946.
* *El bulo de los caramelos envenenados*, 1953.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533850
* BNE: XX1279004
* DSBE: 7649\_garcia-garcia-regina

 |
**Roberto López Rodríguez**, coñecido como ***Virnes*** e ***Pajarito***, nado no Mazo (Vilamartín de Valdeorras) o 24 de decembro de 1914 e finado en Freixido (Petín) o 29 de novembro de 1997, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Veciño da Rúa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi voluntario no exército republicano. Ferido no pulmón. Coa caída da fronte asturiana foi detido e xulgado en Asturias e condenado a pena de morte, que foi conmutada a cadea perpetua. Estivo na prisión de Ourense e despois en Palma, de onde saíu en liberdade condicional a principios da década de 1940. Membro do grupo guerrilleiro comandado por Arturo López Delgado que loitou na bisbarra de Valdeorras. O 6 de agosto de 1942 Arturo morreu nun enfrontamento coa Garda Civil preto da súa aldea natal, con Ovidio González Vázquez "Pollon", Ildefonso Fernández Seoane "Cuñeira" e Manuel Monteserín "Gerardo". O grupo foi denunciado por un labrego que os aprovisionou de viño. Despois de comer e beber, os guerrilleiros estaban durmindo e foron sorprendidos pola Garda Civil. Roberto López logrou fuxir.

Incorporouse á II Agrupación da Federación na zona de Ourense e en 1944 estivo á fronte dunha das súas unidades. Cara a 1946 aparentemente pertencía ao grupo comandado por Evaristo González Pérez e Guillermo Morán García. Uniuse ao grupo de Mario de Langullo e participou con el nalgunhas accións, como a do casarío da Mata en 1947. En xullo de 1950 foi reclamado polo xuíz militar de Lugo xunto con Xosé Castro Veiga, Augusto Diéguez Yáñez e Fermín Gómez Segura encartados na causa 144/50. Na primavera de 1949, despois dun importante número de derrotas, formou parte dun grupo que volveu ao Bierzo do que formaban parte Silverio Yebra Granja, Pedro Juan Méndez, Augusto Diéguez Yáñez, Silvestre García López, Manuel Zapico Terente e Odilo Fernández Rodríguez; pasou despois a La Cabrera onde se incorporou ao grupo de Manuel Girón Bazán.

Logo da morte de Manuel Girón en 1951, e da partida cara a Francia dos sobreviventes do grupo, Roberto e Gloria Blanco Diéguez lograron pasar por Andorra a Francia en abril de 1952. Cruzaron a fronteira francesa con Odilio Fernández "Blas" e a súa muller o 20 de abril de 1952. Dirixíronse á Béziers (Hérault), onde estiveron na casa doutros exiliados, Bienvenido Piñeiro, de Murcia, e a súa muller Dolores Fernández Campos, de Freixido (Petín). En agosto de 1957 chegou a París. Regresou a España despois da morte de Franco, e morreu en 1997 en Freixido, onde foron esparexidas as súas cinzas.

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 8-7-1950, p. 4.
2. ↑  BLANCO DIEGUEZ, Gloria
3. ↑  *Repertorio biobibliográfico do exilio galego: Unha primeira achega*, CCG (2001), páx. 288.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Roberto López Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
* ‘Senlleiras’ e o misterio das dúas Corona González Arquivado 27 de febreiro de 2021 en Wayback Machine.
**Niña Isabela** (en galego *Nena Isabela*) é o cuarto álbum de estudio da cantante española Isabel Pantoja. Foi lanzado ao mercado a principios de 1977 e foi composto integramente polos autores Rafael de León e Juan Solano.

Este disco caracterízase por ser o máis tradicional e variado da artista até entón, contando con xéneros como sevillanas, pasodobres e rumbas entre outros. A canción *Yo te quiero a mi manera* tivo boa repercusion entre o público non só admirador da chamada *Copla andaluza* senón do público en xeral aumentando a popularidade da ascendente sevillana e logrando atraer a atención cara á canción española xa en decadencia neste tempo.

Lista de cancións
-----------------

1. Niña Isabela (*Romance gaditano*)
2. Lluvia y celos (*Diálogo de amor*)
3. Romeros en el rocío (*Cantos romeros*)
4. Yo te quiero a mi manera (*Rumba*)
5. El no querer (*Habanera-Alegrías*)
6. Vámonos a Torea (''*Chufliyas''*)
7. Doña María (*Tonadilla*)
8. Vente al rocío (*Sevillanas*)
9. Rosas de ''graná'' (*Pregón*)
10. Antonio Romero (*Pasodobre*)

Sinxelos
--------

* Niña Isabela
* Yo te quiero a mi manera
* Doña María

Notas
-----

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28060499
* Discogs: 1252138
* MusicBrainz: ID

 |
Sede da institución en Santiago de Compostela
O **Consello de Contas de Galicia** é unha institución que depende organicamente do Parlamento de Galicia, segundo a Lei Orgánica 1/1981, do 6 de abril, do Estatuto de Autonomía. O Consello de Contas é o organismo encargado de fiscalizar a xestión económica, financeira e orzamentaria do sector público galego, e de control de eficiencia da Xunta. O inicio das súas actividades produciuse o 1 de marzo de 1991, ao tomaren posesión dos seu cargo os cinco conselleiros designados polo Parlamento de Galicia. A súa sede atópase en Santiago de Compostela.

A función fiscalizadora do Consello de Contas, que opera con plena independencia do poder político, pode ser exercida directamente, tanto de oficio como por pedimento, no Parlamento Galego; tamén, por outra banda, pode delegar as súas funcións ao Tribunal de Cuentas do Estado español, ou aos órganos de control externo da Comunidade Económica Europea, de conformidade coa lexislación que fose aplicable.

O seu presidente é Juan Carlos Aladro Fernández.

> 
> 
> Artigo 53/2: Sen prexuízo do disposto no artigo 136 e no apartado d) do artigo 153 da Constitución, créase o Consello de Contas de Galicia. Unha lei de Galicia regulará a súa organización e funcionamento e establecerá as garantías, normas e procedementos para asegurar a rendición das contas da Comunidade Autónoma que deberá someterse á aprobación do Parlamento.
> Estatuto de autonomía de Galicia de 1981.
>

Composición
-----------

* Presidente: Juan Carlos Aladro Fernández
* Vocais: Simón Rego Vilar, Constantino Carreiras Souto, Tomás Pérez Vidal e Anxo Ramón Calvo Silvosa
* Secretaria: Ana Ornilla Gillamón

Notas
-----

1. ↑  Consello de Contas (ed.). "Orzamentos 2015" (PDF). Consultado o 18 de outubro de 2015.
2. ↑  Xunta de Galicia (ed.). "Consello de Contas". Consultado o 18 de outubro de 2015.
3. ↑  Consello de Contas (ed.). "Presentación: Que é o Consello de Contas de Galicia?". Consultado o 18 de outubro de 2015.
4. ↑  Estatuto de autonomía de Galicia de 1981 (ed.). "Artigo 53 do Estatuto de Autonomía de Galicia." (PDF). Consultado o 18 de outubro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Consello Consultivo de Galicia
* Valedora do Pobo

### Ligazóns externas

* Consello de Contas Arquivado 04 de febreiro de 2023 en Wayback Machine. páxina web.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ricardo Sánchez.

**Ricardo Sánchez Rivas**, nado en Olas (Mesía) cara a 1905, foi un político e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Aprobou os exames para secretarios de xulgados municipais en maio de 1935. Oficial do concello de Mesía, foi cesado e despois reposto no cargo en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité de Defensa da República de Mesía. Foi requirido en agosto polo novo alcalde, Manuel Pardo, para que devolvese documentación do Concello. Foi detido e estivo preso no cárcere de Ordes. Logrou embarcar na Coruña para Buenos Aires no vapor Monte Olivia o 22 de setembro de 1936. O xulgado de Ordes reclamouno en novembro de 1936. Foi xulgado na Coruña por rebelión na causa 380/37. A Comisión Provincial de Incautación de Bens abríulle expediente de responsabilidade civil en abril de 1938. O Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas condenouno en rebeldía a cinco anos de inhabilitación e 250 pesetas de multa en outubro de 1940. Relatou a súa experiencia no libro *El mundo del mañana*. Exiliado na Arxentina, foi directivo da Sociedad Unión del Partido Judicial de Órdenes. Tamén foi secretario de Unión Gallega. En Buenos Aires fundou e dirixiu a revista *La Antorcha* en 1950.

Obras
-----

* *El mundo del mañana*. Buenos Aires, 1963.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 5-5-1935, p. 2.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 13-6-1936, p. 1.
3. ↑  *BOP A Coruña*, 15-8-1936, p. 2.
4. ↑  *El mundo del mañana*, p. 34.
5. ↑  *BOP A Coruña*, 25-11-1936, p. 2.
6. ↑  *BOP A Coruña*, 5-4-1938, p. 2.
7. ↑  *BOE*, 16-12-1940, p. 5717.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos Gómez, Manuel (2011). *A guerra silenciada. Mortes violentas na comarca de Ordes 1936-1952*. Ordes: Asociación Cultural Obradoiro de Historia. pp. 46–47, 99–100. ISBN 978-84-614-8181-1.

### Ligazóns externas

* Ricardo Sánchez Rivas na páxina web *Nomes e Voces*.
* Repertorio biobibliográfico do exilio galego
*Para o político republicano fusilado en 1936, véxase Pepe Miñones.*
**José Miñones Trillo**, nado en Vimianzo o 25 de xuño de 1939, é un farmacéutico, profesor universitario e político galego.

Traxectoria
-----------

Premio Extraordinario de Doutoramento, bolseiro da Fundación Barrié, da Fundación March, da Embaixada de Francia e do Goberno Francés para estadíias de investigación no Instituto Pasteur e na Universidade de París VI. Foi catedrático da Universidade de Santiago de Compostela, decano da Facultade de Farmacia e director da Escola de Óptica. É Académico numerario da Real Academia Nacional de Farmacia, da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia e da Real Academia de Farmacia de Galicia. Foi presidente da CIUG de 1994 a 1999.

Foi concelleiro de Santiago de Compostela e nas eleccións autonómicas de 1985 foi elixido deputado do Parlamento de Galicia por Coalición Popular. Nas eleccións xerais de 2000 foi candidato ao Senado por Democracia Galega.

Recoñecementos
--------------

* Placa da Asociación de Farmacéuticos Ópticos.
* Insignia de ouro da Asociación de Antigos Alumnos da Facultade de Farmacia de Santiago.

Vida persoal
------------

Casou con María Mercedes Conde Mouzo. É pai de José Miñones.

Notas
-----

1. ↑  Recuerdos de mi juventud en Vimianzo
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Bergantiños-Soneira-Fisterra, 9-3-2000, p. 47.
3. ↑  "Fallece la madre del delegado del Gobierno en Galicia, José Miñones". *Europa Press*. 2 de maio de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Miñones Trillo, José". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Ficha na Academia de Farmacia de Galicia Arquivado 27 de marzo de 2023 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55179265
* WorldCat
* VIAF: 87468381
* BNE: XX1720802
* Dialnet: 3072314

 |
**Jesús Villaverde Rey**, coñecido como **Achiño**, nado en Vilagarcía de Arousa o 30 de outubro de 1897 e finado no mesmo concello o 25 de decembro de 1984, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Jesús Villaverde Buceta e Rosalía Rey Barreiro (natural da Arxentina), e irmán de Elpidio Villaverde. Foi elixido concelleiro de Vilagarcía de Arousa en 1931 e destituído polo Gobernador civil en agosto de 1934, acusado de falsidade en documento público. Absolto polo xulgado de Cambados, foi reposto no cargo o 19 de xaneiro de 1936 e elixido primeiro tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto e conducido á prisión de Pontevedra o 22 de outubro. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 21 de novembro con Luis Pando Rivero, Valentín Briones Rey, Manuel Oubiña López, José Otero Lago, Román Mondragón Cores, Ángel Navia Cores e Román Torrado Torrado, foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso no campo de concentración da illa de San Simón e foi trasladado ao penal de San Cristóbal de Pamplona en marzo de 1937. O 1 de febreiro de 1939 foi trasladado novamente o campo de concentración de Illa de San Simón. Finou en Vilagarcía de Arousa o 25 de decembro de 1984.

Vida persoal
------------

Casou con María del Pilar Cameron-Walker Bolado e foi pai de María del Pilar, Jesús María e María del Carmen Villaverde Cameron.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-1-1936, p. 13.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-11-1936, p. 3.
3. ↑  Genealogía de Jesús Villaverde Castro

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abuín Duro, Marcelino (2018). *La primavera rota. Vilagarcía de Arousa, 1936-1941*. Abegondo: Sociedad Bibliográfica de Galicia. pp. 193–194. ISBN 978-84-09-02453-7.

### Ligazóns externas

* Jesús Villaverde Rey na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba
**Manuel Oubiña López**, nado en Vilagarcía de Arousa cara a 1901 e finado en Pontevedra o 4 de decembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Carpinteiro. En maio de 1924 foi elixido presidente da sociedade Agraria de Cornazo. Coa proclamación da República foi nomeado membro da Junta provisional Republicana de Vilagarcía. Na II República foi concelleiro de Vilagarcía e directivo da Federación Local de Vilagarcía da CNT. Procesado polo xuíz de Cambados acusado de falsidade en documento público, foi destituído polo Gobernador civil en agosto de 1934. Absolto polo xulgado de Cambados, foi reposto no cargo o 19 de xaneiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 21 de novembro con Luis Pando Rivero, Valentín Briones Rey, Jesús Villaverde Rey, José Otero Lago, Román Mondragón Cores, Ángel Navia Cores e Román Torrado Torrado, foi condenado a pena de morte. Foi executado o 4 de decembro na Caeira.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-5-1924, p. 5.
2. ↑  *El Compostelano*, 16-4-1931, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 23-8-1936, p. 10.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-1-1936, p. 13.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-11-1936, p. 3.
6. ↑  *Diario de Pontevedra*, 4-12-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abuín Duro, Marcelino (2018). *La primavera rota. Vilagarcía de Arousa, 1936-1941*. Abegondo: Sociedad Bibliográfica de Galicia. pp. 192–193. ISBN 978-84-09-02453-7.

### Ligazóns externas

* Manuel Oubiña López na páxina web *Nomes e Voces*.
David Robinson, membro do Dream Team no encontro ante Porto Rico durante os Xogos Olímpicos de 1992.
O **Dream Team** (do inglés: *equipo dos soños*) foi o alcume da selección nacional de baloncesto de Estados Unidos que gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona contra Croacia. O novo regulamento permitiu a atletas profesionais competir nos Xogos Olímpicos por primeira vez, así a selección de baloncesto estadounidense podería estar formada por primeira vez tódalas estrelas da NBA. O Dream Team clasificárase para os Xogos tras conseguir unha marca de 6-0 no Torneo Masculino das Américas de Portland 1992.

Barcelona 1992
--------------

*Artigo principal**:* Xogos Olímpicos de 1992.
O Dream Team a medalla de ouro tras vencer de forma moi clara a todos os seus opoñentes (por unha media de 40 puntos en cada partido), conseguindo unha marca de 8-0. A final foi contra Croacia, gañando o equipo estadounidense por 117 a 85. Os membros deste equipo foron:

* Charles Barkley de Phoenix Suns
* Larry Bird de Boston Celtics
* Clyde Drexler de Portland Trail Blazers
* Patrick Ewing de New York Knicks
* Magic Johnson de Los Angeles Lakers
* Michael Jordan de Chicago Bulls
* Christian Laettner da Universidade de Duke
* Karl Malone de Utah Jazz
* Chris Mullin de Golden State Warriors
* Scottie Pippen de Chicago Bulls
* David Robinson de San Antonio Spurs
* John Stockton de Utah Jazz

Adestrador: Chuck Daly de New Jersey Nets
Hakeem Olajuwon non puido ir por problemas de nacionalidade, cousa que arranxaron para os seguintes xogos. Shaquille O'Neal era o xogador de universidade favorito para ser incluído no equipo mais finalmente elixiron a Laettner. Moita xente especulou que se puido deber a querer incluír máis xogadores de raza branca nun equipo formado case exclusivamente por afroamericanos. Do mesmo xeito que Hakeem, Shaq foi aos seguintes xogos olímpicos.

Despois de Barcelona 1992
-------------------------

A partir dese momento os posteriores equipos olímpicos de baloncesto norteamericanos foron formados na súa maioría por xogadores destacados da NBA, aínda que nunca de tanto nivel como esta primeira vez. Nos Xogos Olímpicos de 1996 e 2000, os Dream Teams II e III conseguiron tamén a medalla de ouro. Con todo, o Dream Team IV fixo un mal papel nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, perdendo tres partidos e conformándose cunha medalla de bronce. Isto representa máis derrotas nun só ano que nos 68 anteriores xuntos. Tamén foi a primeira vez desde que se permitiu a participación de profesionais da NBA que o equipo de baloncesto dos Estados Unidos regresou sen a medalla de ouro.

Notas
-----

1. ↑  1992 American Olympic Qualifying Tournament for Men

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q369529
* EBID: ID

 |
O **hidróxido de cobalto (II)** é un composto químico de fórmula química **Co(OH)2** que contén cobalto no seu estado de oxidación +2 como ión, e tamén contén ións hidróxido.

Descrición
----------

É típicamente azul pálido ou rosado/avermellado, e prodúcese mediante a reacción dunha base forte, como o hidróxido de sodio, cun sal de cobalto(II), como o cloruro de cobalto(II). As sales de cobalto(II) poden ter unha cor rosa ou vermella. O hidróxido de cobalto(II) pode converterse en óxido de cobalto(II) ao quentarse.

Usos
----

Entre as súas aplicacións destácase a súa utilización como catalizador en reaccións químicas, como precursor na elaboración de sales de cobalto e como pigmento en pinturas e cerámicas. Ademais, é clave na fabricación de baterías de ións de litio, sendo material de partida para compostos máis complexos empregados como cátodos nestas baterías.

Notas
-----

1. ↑  "Co(OH)2 / hidróxido de cobalto (II)". *www.formulacionquimica.com*. Consultado o 2024-04-01.
2. 1 2  Connor, Nick (2023-09-18). "Hidróxido de cobalto (II); Fórmula, propriedades e aplicacións". *Material Properties* (en inglés e castelán). Consultado o 2024-04-01.

Véxase tamén
------------

* Sulfato de cobalto(II)
* Óxido de cobalto(III)
* Cobalto