**Catarina de Siena**, nada o 25 de marzo de 1347 e finada o 29 de abril de 1380, foi unha doutora da Igrexa católica.

Traxectoria
-----------

Filla número 24 de Jacobo de Benincasa, un tintoreiro de peles. Segundo o cronista Raimundo de Capua, dende nena xa tivo as súas primeiras experiencias místicas non exentas de alucinacións. Aos 12 anos a súa familia decidiu entregala en matrimonio, ao que ela manifestou unha radical oposición. Como desafío á autoridade dos seus pais, curtouse os cabelos e negouse a acicalarse. Foi por iso maltratada, todo o cal provocoulle un estado de anorexia crónica. Illouse e comezou unha vida de penitencia e oración. Neste estado, unha enfermidade infecciosa desfiguroulle o rostro.

En 1363, fascinada pola figura de Domingos de Guzmán, entra como terciaria na orde dominica, aínda que inicialmente non foi aceptada debido á súa xuventude e ás súas excentricidades. Unha vez admitida, acudía ao hospital de Scala e á leprosería de san Lázaro a coidar enfermos. Continuou sufrindo éxtases e esmorecementos, o que lle causou incomprensións e marxinacións entre as irmás da súa orde. A curiosidade popular comezou a centrarse nela, o que lle permitiu dar testemuña da súa fe e ir congregando -contra a súa vontade- a un grupo cada vez máis numeroso de seguidores entre os que se encontraba o seu retratista o pintor Andrea Vanni.

Isto deulle azos para saír á vida pública onde comezou un labor de reconciliación de inimizades domésticas como a da poderosa familia de Rocca d´Orcia, para moi logo mediar en conflitos políticos e, finalmente, entre cidades como Florencia ou Pisa e os Estados Pontificios. Acompañou tamén a condenados á morte no seu derradeiro tránsito. Desta época quedan testemuñas epistolares onde se ve a Catarina de Siena censurando ao propio Papa.

Alarmada a súa orde, o 21 de maio de 1374, un Capítulo Xeral sométea a un proceso inquisitorial. Non se consegue demostrar a súa suposta herexía pero asígnanlle un director espiritual: Raimundo de Capua, que se converterá no seu biógrafo e discípulo.

Tamén en 1374, acudiu a Pisa, onde se desatara unha peste, para axudar aos infectados. Ela mesma contaxiouse da enfermidade.

A partir de 1376, incide directamente sobre o papa Gregorio XI; esíxelle unha reforma da Igrexa, a súa independencia fronte aos poderes políticos franceses e, como paso imprescindible para iso, a súa volta a Roma para cumprir cos seus deberes de bispo. Os Papas levaban setenta anos fóra da sé de Pedro residindo en Aviñón. O 17 de xaneiro de 1377, o Papa volveu a Roma.

Posteriormente fundou o convento de dominicas de Santa María dos Anxos na fortaleza de Belcaro. A súa mediación foi determinante para que se asinara a paz entre Florencia e o novo papa Urbano VI.

O 20 de setembro de 1378 Francia propicia a coroación dun Papa en Aviñón (Roberto de Xenebra, co nome de Clemente VII). Catarina de Siena defende os dereitos de Urbano VI e concita o apoio de estados italianos coma Nápoles. En 1380, Roma é liberada e Urbano VI entra descalzo nela inspirado por Catarina. Ese ano esta sofre un ataque de apoplexía e morre na cidade papal.

O seu corpo, moi mutilado polos cazadores de reliquias, está en Santa María de Minerva en Roma. A súa cabeza estivo ata 1998 na igrexa de Santo Domingo de Siena pero agora está tamén en Roma.

Pensamento
----------

Catarina de Siena non desenvolveu un pensamento estruturado. Este dedúcese dos seus testemuños de carácter espiritual e das súas cartas (máis de 380). Transmite unha combinación entre unha mística esencial onde no máis íntimo do ser (a cela interior) únese o fondo do humano co abismo divino, e unha mística nupcial onde non se trata de acadar a unidade do ser senón a comuñón no amor. O autocoñecemento agroma da relación. As súas alucinacións describen isto literalmente.

> 
> 
> *Somos unha árbore creada por amor, e non podemos senón amar, vivir abertos en relación, en comuñón con un ti*
> Carta 94
> 

> 
> 
> *Na túa natureza, deidade eterna, coñecerei a miña. E ¿cal é a miña natureza, Amor inestimable? É lume, porque ti non es outra cousa que lume de amor. A todas as cousas e criaturas, creáchelas por amor*
> Carta 49
> 

Para Catarina de Siena a persoa está dotada dunha dignidade excelsa:

> 
> 
> *¿Que cousa ou quen foi o motivo de que estableceras ao home en tal alta dignidade? Certamente nada que non fora o amor inextinguible co que contemplaches a túa criatura en ti mesmo e te deixaches engaiolar de amor por ela. Por amor creáchela, por amor dícheslle un ser capaz de gustar o ben eterno*
> Diálogo
> 

Sobre o sentido da vida, está impregnada dun cego providencialismo:

> 
> 
> *Todo procede do amor, todo está ordenado á salvación do home, Deus non fai nada que non sexa con ese fin*
> Diálogos
> 

O deber ético está por riba das convencións; criticada por ser indecoroso e impropio dunha muller despoxarse do manto para darllo a un marxinado, responde: *Prefiro que me encontren sen manto que sen amor*.

Ese pulo ético levouna á crítica aberta ás autoridades eclesiais, mesmo chegando a unha claridade e a unha dureza inequívocas

> 
> 
> *¡Oh homes, e non xa homes, senón máis ben diaños visibles, canto vos cega a apetencia que tendes á podredume do corpo, ás delicias e os esplendores do mundo!*
> Carta 315
>

Obra literaria
--------------

*Libro della divina dottrina*, c. 1475
*Lettere*, 1721
Aínda que os seus biógrafos sostiveron que lía con dificultade e non sabía escribir por si mesma, deixou unha obra fundamental para a literatura en toscano. Foi, xa que logo, unha das primeiras escritoras espirituais que abandonou o latín pola súa lingua vernácula.

* *Diálogos ou Tratado da Divina Providencia*
* *Oracións*
* *Cartas*

Significación
-------------

Foi canonizada por Pío II en 1461. Pío IX proclamouna patroa de Roma e Pío XII fíxoa patroa de Italia. Paulo VI proclamouna doutora da Igrexa universal. Xoán Paulo II declarouna copatroa de Europa por representar a síntese entre contemplación espiritual e acción social.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Catarina de Siena Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Catalina de Siena (2002). *Obras de Santa Catalina de Siena. El diálogo. Oraciones y Soliloquios*. Madrid: Editorial BAC. ISBN 978-84-7914-024-3.
* Salvador y Conde, Joaquín (Ed.) (1982). *Epistolario de Santa Catalina de Siena*. Salamanca: Editorial San Esteban. ISBN 84-85045-52-1.

### Ligazóns externas

* Biografía e descrición espiritual de Catalina de SienaArquivado 28 de agosto de 2012 en Wayback Machine. en Dominicos.org.
* *Libro della divina dottrina*
* Páxina web dos caterinati
* Páxina web da Orde Dominicana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q229190
* WorldCat
* VIAF: 90633132
* BAV: ADV10227127
* BIBSYS: 90639186
* BLBNB: 000578420
* BNCHL: 000071603
* BNE: XX1133551
* BNF: 118955484
* BRE: 1976611
* BVMC: 4168
* CANTIC: a10062841
* CERL: cnp01444982
* CiNii: DA01851171
* DBI: ID
* DeutscheBio: 11856059X
* Discogs: 5305013
* EBID: ID
* FAST: 30658
* FemBio: 15276
* GEC: 0016542
* GND: 11856059X
* Gutenberg: 2456
* ICCU: CFIV034722
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000000120966249
* LCCN: n79011075
* NDL: 00712012
* NKC: jn20000603312
* NLA: 35026584
* NNDB: 000095965
* NTA: 069111723
* OBP: ID
* OL: OL709873A
* openMLOL: 7544
* Orthodox Encyclopedia: 189615
* PTBNP: 43632
* SELIBR: 192442
* SNAC: w6dn4961
* SUDOC: 02749988X
* ULAN: 500372058
* UNZ: CatherineSiena
* WikiTree: Di\_Giacomo\_di\_Benincasa-1
* WomenWriters: ID

 |