recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Cartel anunciador do *Partido da morte*.
O **F.C. Start** foi un club de fútbol ucraíno que existiu en Kíiv en 1942. Estaba constituído por antigos xogadores do Dinamo Kiev.

Historia
--------

Tras a chegada do exército alemán a Ucraína en 1942 o Dinamo Kíiv fora pechado pola administración invasora alemá e a liga ucraína de fútbol deixara de celebrar encontros.

O F.C. Start foi creado a iniciativa do panadeiro alemán Josef Kordik e do antigo porteiro do Dinamo de Kíiv, Nikolai Trusevich. Formaban o equipo, ademais de Trusevich, os antigos xogadores Georgy Timofeyev, Ivan Kuzmenko, Pavel Komarov, Alexei Klimenko, Nikolai Korotkykh, Vasily Sukarev, Feodor Tyutchev, Makar Goncharenko, Mikhail Putistin e Mikhail Melnik.

Todos os partidos xogados polo Start foron encontros amigábeis con equipos formados por soldados inimigos, tanto alemáns como de países satélites do III Reich. O primeiro deles tivo lugar o 7 de xuño de 1942 contra un equipo de soldados húngaros. Tivo un resultado de 7-2 a favor do Start, a primeira dunha longa serie de vitorias. Con intención de romper a popularidade que estaba adquirindo o Start entre a poboación ucraína a administración nazi organizou un encontro co MSG, un dos mellores clubs do seu tempo. O partido resolveuse coa vitoria do Start. O último equipo co que o Start xogou foi o Flakelf, composto por membros da aviación alemá. Nun primeiro encontro o Start ganou por 5-1. Durante o partido de desquite, que se deu en chamar o *Partido da morte*, os xogadores do Start recibiron ameazas de morte para se deixaren gañar. Finalmente o Start ganou o partido por 5-3.

Pouco tempo despois do seu último partido os xogadores do Start foron detidos, torturados e asasinados polos nazis. A historia do Start serviu de inspiración para o guión da película *Evasión ou vitoria*, dirixida por John Houston en 1981.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* PENA, H.J. *F.C. Start: o equipo que lle fixo un gol ao Führer*. Xornal de Galicia, 17/10/2010. Suplemento dominical, páxs. 12 e 13.
***Fons Vitae*** ( portugués : *Fonte da Vida* ) é un cadro anónimo da escola flamenga realizado entre 1515 e 1517.  Este painel monumental pertenceu anteriormente ao retablo da capela da Confraría da Misericordia na Sé Catedral de Porto  e hoxe está no Museu da Misericórdia do Porto. 

Esta pintura ao óleo sobre madeira é a miúdo considerada unha obra mestra da pintura flamenga  e é a peza máis importante deste museo do Porto.

Autoría e encomenda
-------------------

É probábel que o painel fose encargado en Flandres polo rei D. Manuel  ou por alguén da súa corte vinculado á Misericordia.  Este rei foi de facto o principal impulsor da fundación da confraría e nese momento a cidade de Porto comezaba a ter grandes intercambios comerciais co norte de Europa. 

Non se coñece a identidade do pintor. Porén, os expertos atribúeno a Colijn de Coter  ou a Bernaert van Orley.

Iconografía
-----------

O cadro segue a iconografía dun *Fons vitae* que representa unha alegoría da Eucaristía.  A figura central é o corpo de Xesús cuxas feridas rezuman sangue que se acumula nunha fonte. Está flanqueado por María e o apóstolo Xoán que choran a súa morte. Arredor da fonte axeónllanse en oración varios personaxes, entre os que destacan, en primeiro plano, o rei D. Manuel I, a súa segunda muller María de Aragón e os Infantes e Infantas nacidos deste matrimonio. 

Esta peculiar representación atopa paralelismos no *Tríptico do baño místico* do pintor flamengo Jean Bellegambe conservado no Palais des Beaux-Arts de Lille  pero principalmente noutro cadro anónimo do século XVII na capela das Santas Chagas da Igrexa da Cividade en Braga. Nesta última, a base da fonte presenta unha inscrición extraída do Libro de Isaías: *"haurietis aquas in gaudio de fontibus salvatoris"* (E sacaredes con alegría augas das fontes da salvación).

* Cristo na Cruz na capela das Santas Chagas, Igrexa da Cividade, Braga. *Cristo na Cruz* na capela das Santas Chagas, Igrexa da Cividade, Braga.
* Tríptico do Baño Místico por Jean Bellegambe, Palais des Beaux-Arts de Lille. *Tríptico do Baño Místico* por Jean Bellegambe, Palais des Beaux-Arts de Lille.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Santa Casa da Misericórdia do Porto (2015). "Fons Vitae" (en Português). Consultado o 16 de julho de 2015.
2. 1 2  Misericórdia do Porto (2012). "Fons Vitae" (en Português). Consultado o 16 de julho de 2015.
3. ↑  Redación (15 de julho de 2015). "MMIPO, um novo museu no Porto com 500 anos de história dentro". *Público* (en Português).
4. ↑  Redación (13 de maio de 2014). "Obras de arte reunidas ao longo de 500 anos vão ser expostas na Rua das Flores". *Público* (en Português).
5. 1 2  Casimiro, Luís Alberto (2006–2007). "Pintura e Escultura do Renascimento no Norte de Portugal" (PDF). *Revista da Faculdade de Letras* (en Português) **V–VI**: 87–114.
6. ↑  "Triptyque du Bain Mystique".
7. ↑  Bellino, Albano (1900). *Archeologia christã* (en Português). Lisboa.

Véxase tamén
------------

* Renacemento portugués
* Pintura dos flamengos primitivos
* Jan van Eyck
* Mestre da Lourinhã

* Portal:Portugal
O **FC Amsterdam** foi un club de fútbol neerlandés con sede en Ámsterdam, que existiu entre 1972 e 1982.

Foi fundado o 20 de xuño de 1972, a partir da fusión dos clubs Blauw Wit e DWS, aos que se uniu tamén o Volewijckers para a tempada 1973/74. Esa mesma tempada, o club rematou quinto na Eredivisie e clasificouse para a Copa da UEFA da seguinte campaña, competición na que derrotou ao Hibernians maltés por un resultado global de 12-0, ao Inter de Milán de Luis Suárez por 2-1 e ao Fortuna Düsseldorf por 5-1, antes de caer nos cuartos de final diante do Köln. 

Despois de descender á Eerste Divisie na tempada 1977/78, reduciuse o seu número de seareiros e o club abandonou o Estadio Olímpico en 1980. Finalmente o FC Amsterdam disolveuse en maio de 1982.

Entre os xogadores que pasaron polo club figuran entre outros Jan Jongbloed (1972-1977), porteiro da selección neerlandesa na final do Mundial de 1974, Geert Meijer, Gerard van der Lem, Nico Jansen, Andre Wetzel, Martin Wiggemansen e Heini Otto.

Notas
-----

1. ↑  "No 8, Jan Jongbloed, World Cup finals 1974 and 1978, long wait and modern style of goalkeeping". *soccervoice.com* (en inglés). Consultado o 26 de agosto de 2022.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Enrique Peinador (homónimos).
**Enrique Peinador Porrúa**, nado en México o 4 de abril de 1902 e finado en Madrid o 27 de abril de 1940, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Expediente académico
Fillo de Enrique Peinador Lines. Avogado laboralista, fiscal, secretario da Academia de Jurisprudencia y Legislación. Foi secretario do Lar Gallego de Madrid. Colaborou en *Galicia en Madrid*. Militou en Izquierda Republicana. En 1935 editou o periódico *¡Amnistía!* para defender aos procesados polos sucesos de outubro de 1934. Durante a guerra civil foi dirixente das Milicias Populares Galegas. Despois da guerra foi xulgado e executado o 27 de abril de 1940 no cemiterio do leste de Madrid.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Los nombres de los procesados que están convictos y confesos. Peinador, el que actuó de fiscal despiadado en los procesos contra personas de derechas" *ABC*, 20/4/1940 *(en castelán)*.
En inglés **United Slaves** é unha organización nacionalista negra fundada en 1965 por Ron Karenga. Pasou á historia por ser a principal rival dos **Panteras Negras**, con quen competía en canto ao reclutamento de militantes, se ben sospéitase que esa primixenia rivalidade puido ser insidiosamente acrecentada por diversas actividades do FBI, que pretendían levar a crer a cada grupo que o outro os estaba a aldraxar publicamente.[] Esta rivalidade pasaría a un primeiro plano en 1969, cando os dous grupos apoiaron distintos candidatos para encabezar o Centro de Estudos Afroamericanos da Universidade de California, Os Ánxeles). En xaneiro dese mesmo ano un tiroteo no campus da universidade entre os dous grupos rematou cun elevado número de mortos.[]

En 1971 os membros da organización Ron Karenga, Louis Smith e Luz Maria Tamayo foron procesados tras ser acusados de asaltar e torturar a Deborah Jones e Gail Davis, dúas mulleres tamén parte da organización. A raíz destes feitos Ron Karenga foi diagnosticado por un psiquiatra cun cadro de esquizofrenia e paranoia. A organización permaneceu inactiva os anos que Karenga estivo en prisión, entre 1971 e 1975, retomando a súa actividade este último ano até os nosos días.[]
Cubo dentro dunha esfera.
En xeometría, a **esfera circunscrita** dun poliedro é unha esfera que contén o poliedro e toca cada un dos vértices do mesmo. Cando existe, a esfera circunscrita non é necesariamente a menor das esferas que conteñen o poliedro; por exemplo, o tetraedro formado polo vértice dun cubo e os seus tres consecutivos ten a mesma esfera circunscrita que o propio cubo, pero pode estar contido no interior dunha esfera máis pequena con tres vértices consecutivos no seu ecuador.
Todos os poliedros regulares teñen esferas circunscritas, ao contrario que os irregulares que non a teñen, dado que polo xeral non todos os vértices caen no interior dunha esfera común.

O raio da esfera circunscrita ao redor dun poliedro *P* chámase **raio circunscrito** de *P*.

A esfera circunscrita é a análoga tridimensional do círculo circunscrito.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Círculo circunscrito
* Esfera inscrita

### Ligazóns externas

* "Circumsphere" por Eric W. Weisstein de MathWorld *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1414689
* MAG: 39155075

 |
**Esencia** (*essentia*, en latín; *eidos*, en grego). Aquilo en que consiste ser unha cousa. Os filósofos escolásticos empregaron este termo para referirse a certas estruturas dos entes de carácter inmutable e cognoscibles unicamente polo entendemento. A través dos sentidos coñecemos obxectos singulares de aspecto cambiante, mentres que o entendemento está capacitado para abstraer a esencia permanente a partir do singular. A esencia exprésase nunha definición que ten carácter universal, pois é válida e constante para todos os obxectos particulares que comparten esa esencia. Así,por exemplo, Sócrates e Platón son seres individuais diferentes, mais os dous son "humanos", isto é, teñen a mesma esencia, constituída pola "sensibilidade" e a "humanidade". Por iso comparten ambos a mesma definición: "animal racional".

Un debate moi recorrente na Idade Media foi a natureza ontolóxica das esencias. Coñécese como "problema dos universais". Basicamente, hai dous grupos: os que afirman que as esencias só existen ma mente humana (Nominalistas), e os que afirman a realidade extramental das mesmas (Realistas).

Posteriormente, a partir da corrente empirista da filosofía moderna fanse dominantes as posturas nominalistas, denominadas agora *conceptualismo*. Tamén resulta relevante no século XX a Fenomenoloxía, que atribúe ás esencias un carácter lóxico ou ideal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190995
* EBID: ID
* JSTOR: essential-properties
* PSH: 8107

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **fig.1**: Proxección estereográfica do plano complexo estendido sobre a "esfera de Riemann". |
|  |
|  | **fig.2**: A "esfera de Riemann" pode visualizarse como o plano complexo envolto arredor dunha esfera. |

En matemáticas, a **esfera de Riemann** (ou **plano complexo estendido**), chamada así en honor ao matemático do século XIX Bernhard Riemann, é unha esfera obtida do plano complexo mediante a adición dun punto do infinito. A esfera é a representación xeométrica dos **números complexos estendidos**, denotado como {\displaystyle {\hat {\mathbb {C} }}} ou {\displaystyle \mathbb {C} \cup \{\infty \}}, (véxase **fig.1** e **fig.2**), que consiste nos números complexos ordinarios xunto co símbolo {\displaystyle \infty \!} para representar o infinito.

Os números complexos estendidos son comúns na análise complexa porque permiten a división por cero nalgunha circunstancias, no sentido de facer expresións ben definidas como:

{\displaystyle 1/0=\infty }
Por exemplo, calquera función racional sobre o plano complexo pode estenderse como unha función continua sobre a esfera de Riemann, cos polos da función racional mapeados ao infinito. Máis xeralmente, calquera función meromorfa pode pensarse como unha función continua con contradominio a esfera de Riemann.

En xeometría, a esfera de Riemann é o exemplo típico dunha superficie de Riemann e unha das variedades complexas máis simples. En xeometría proxectiva, a esfera pode pensarse como a recta proxectiva complexa {\displaystyle \mathbb {CP} ^{1}}, o espazo proxectivo de todas as rectas complexas en {\displaystyle \mathbb {C} ^{2}}. Como con calquera superficie de Riemann compacta, a esfera tamén pode verse como unha curva alxébrica proxectiva, sendo un exemplo fundamental da xeometría alxébrica. Tamén ten utilidade noutras disciplinas que dependen da análise e da xeometría, como pode ser a mecánica cuántica e outras ramas da física.

Notas
-----

1. ↑  Na esfera de Riemann o punto do infinito representa o horizonte infinito do plano complexo, é un infinito positivo {\displaystyle +\infty \!} tal que permite que a proxección do plano complexo se peche sobre esa esfera.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Álxebra de Witt
* Punto do infinito

### Bibliografía

* Brown, James; Churchill, Ruel (1989). *Complex Variables and Applications* (en inglés). Nova York: McGraw-Hill. ISBN 0070109052.
* Griffiths, Phillip; Harris, Joseph (1978). *Principles of Algebraic Geometry* (en inglés). John Wiley & Sons. ISBN 0-471-32792-1.
* Penrose, Roger (2005). *The Road to Reality* (en inglés). Nova York: Knopf. ISBN 0-679-45443-8.
* Rudin, Walter (1987). *Real and Complex Analysis* (en inglés). Nova York: McGraw-Hill. ISBN 0071002766.
* Riemann Sphere

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q825857
* BRE: 3509907
* MAG: 154483964

 |
**Estanislao García Nebril** foi un empresario, banqueiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Empresario de Cedeira, dono dunha fábrica de gasosas, unha mercería, un almacén de cereais e legumes, un de sal e outro de cal. Tiña oficina bancaria propia e foi director da sucursal do Banco de La Coruña en Cedeira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e trala renuncia de Higinio Bustabad Freire, foi nomeado alcalde de Cedeira en novembro de 1936. Foi cesado polo gobernador civil xunto cos concelleiros Honorato González e Modesto López en setembro de 1937.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Higinio Bustabad Freire** |  **Alcalde de Cedeira** 1936 - 1937 | Sucesor:**Manuel Freire** |

Vida persoal
------------

Casou en 1914 con Amadora Rodríguez Llorente.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-11-1935, p. 5.
2. ↑  *BOP A Coruña*, 18-11-1936, p. 1.
3. ↑  *El Ideal Gallego*, 16-9-1937, p. 4.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-10-1914, p. 1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q117981618
* Dialnet: 3461145

 |
**Estanislao Víctor Torres Pérez**, nado en Meaño o 21 de xullo de 1892, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi mestre de Ansemil (Celanova) en 1927, e despois do pósito de Vilalonga (Sanxenxo). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 19 de xaneiro de 1937 co tamén mestre Manuel Iglesias Constenla, foi condenado a cadea perpetua. Preso primeiro en San Simón, foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona) o 15 de xullo de 1937, onde permaneceu ata o 14 de marzo de 1939 cando o trasladaron á Prisión de Figueirido (Pontevedra).

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 86.
2. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 11-7-1927, p. 3.
3. ↑  *El Progreso*, 19-1-1937, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Estanislao Víctor Torres Pérez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba

* Historia das Telleiras I
A **estanflación** (do inglés *stagflation*) é o momento ou conxuntura económica no que, nunha situación inflacionaria, se produce un estancamento da economía mentres que o ritmo da inflación non cede.

*Estanflación* é un termo que foi inventado en 1965 polo entón ministro de Finanzas británico Ian McLeod, quen, nun discurso ante o Parlamento nese ano, dixo *"agora temos o peor de ambos mundos: non soamente inflación por un lado ou estancamento polo outro. Temos algo así como unha estanflación"*.

Estanflación combina os termos «recesión» e «inflación», é a situación económica que indica a simultaneidade da alza de prezos, o aumento do desemprego e o estancamento económico, entrando nunha crise ou incluso nunha recesión.

Causas e consecuencias
----------------------

Formalmente, determínase que existe unha recesión cando o PIB decrece durante dous trimestres consecutivos. Cando a recesión chega acompañada de alta inflación o proceso recibe o nome de estanflación e está considerado un dos peores escenarios económicos posibles, polo difícil que é de manexar e corrixir. As políticas monetarias e fiscais que adoitan utilizarse para dinamizar unha economía recesiva empeoran o compoñente inflacionario da estanflación e as políticas monetarias restritivas que se utilizan para combater a inflación tenden a afondar e ampliar o seu compoñente recesivo.

A estanflación distorsiona completamente os mercados e coloca os dirixentes dos gobernos e os bancos centrais nunha posición 'ou perder ou perder'. En contextos de estanflación a recesión acostuma ser parcial: rexístrase simultaneamente o decrecemento dalgúns sectores, como a produción de bens, a canda o crecemento doutros sectores, como a produción de servizos. Se se trata dunha economía relativamente aberta e a inflación vén acompañada dun proceso de desvalorización, pode rexistrarse unha contracción das actividades que consomen divisas e unha expansión das que xeran divisas. Isto representa un desafío enorme para as autoridades, pois reciben sinais mesturados e contraditorios sobre a economía que fan moi difícil decidir qué políticas aplicar, en que secuencia e en que momento aplicalas.

Aínda que as recesións poden ter causas internas ou externas, a estanflación sempre é de orixe interno, dado que a inflación é sempre e en todas partes un fenómeno monetario, e quen manexa as moedas soberanas son as autoridades monetarias de cada país.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Inflación
* Recesión
* Desemprego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185245
* BRE: 4162321
* EBID: ID
* GEC: 0143773
* GND: 4116594-9
* JSTOR: stagflation
* LCCN: sh85139645
* MAG: 30228293
* NKC: ph487757
* Treccani: stagflazione

 |
O **Estandarte Real de Escocia** (en scots: *Royal banner o Scotland*, en escocés: *Bratach rìoghail na h-Alba*, en inglés: *Royal Standard of Scotland*), tamén coñecido como *Royal Standard of the King of Scots* ("Estandarte Real do Rei dos Escoceses") ou máis comunmente como "León Rampante", é a bandeira empregada historicamente polo Rei de Escocia. Era a bandeira de escudo de armas do Reino de Escocia.

Historia
--------

Crese que o león foi adoptado como símbolo a comezos do século XII por Guillerme I de Escocia, (coñecido como "Guillerme o León"), pero non existen evidencias do seu uso ata 1222, data na que apareceu no selo do seu fillo, Alexandre II de Escocia. Un estandarte escocés máis antigo que se conserva representa a un dragón, símbolo que tamén empregou David I de Escocia na Batalla do Estandarte de 1138

Descrición e uso
----------------

O estandarte está formado por un "león rampante" de goles, linguado e uñado de azur, sobre un fondo amarelo ou dourado, e rodeado dunha dobre orla decorada de flores de lis de goles. Trala unión das coroas de Inglaterra e Escocia en 1603, o estandarte foi incorporado ao Estandarte do Monarca Británico: o león rampante aparece no primeiro e cuarto cuadrante na versión que se emprega en Escocia, mentres que só aparece no segundo nas versións empregadas fóra dela.

Na actualidade esta bandeira emprégase oficialmente nas residencias Reais de Holyrood Palace e do Castelo de Balmoral cando Sabela II do Reino Unido non está presente. A bandeira tamén se emprega para representar á Coroa, incluídos o Primeiro Ministro de Escocia, os *Lord Lieutenants*, o Alto Comisionado da Asemblea Xeral da Igrexa de Escocia ou o *Lord Lyon King of Arms*. Como bandeira persoal do monarca, o seu uso está restrinxido polo Acta do Parlamento de Escocia de 1672 cap. 47 e 30 & 31 Vict. cap. 17. Hoxe en día, con todo, o estandarte emprégase de xeito non oficial como bandeira de Escocia, especialmente en acontecementos deportivos, e aínda que este feito é ilegal, ninguén foi xulgado por iso. O león rampante tamén aparece no Estandarte do Ducado de Rothesay, título empregado polo fillo máis vello do monarca de Escocia.

Notas
-----

1. ↑  "Lyon Court - "O león rampante"". Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2007. Consultado o 03 de xullo de 2008.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Escocia
* Símbolos nacionais de Escocia

### Ligazóns externas

* 

* Estandarte Real de Escocia en Flags of the World *(en inglés)*

* Portal:Escocia
| Euphydryas aurinia |
| --- |
| *Euphydryas aurinia*, no norte de Portugal |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Nymphalidae |
| Xénero: | *Euphydryas* |
| Especie: | ***E. aurinia*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Euphydryas aurinia'**(Rottemburg, 1775) |

A **Euphydryas aurinia** é unha especie de bolboreta da familia das Nymphalidae, bastante común en Galicia.

Descrición física
-----------------

A *Euphydryas aurinia* é unha bolboreta de tamaño medio, de entre 30 e 46 mm. O seu padrón de debuxo alar durante a fase de imago varía considerabelmente duns individuos a outros, e ao mesmo tempo mantén semellanzas con outros individuos do xénero Euphydryas, como a maturna ou a desfontainii. Nel alternan as manchas amarelas, laranxas, marróns e negras, cun dentado branco na parte inferior e unha serie de celas punteadas en sentido horizontal nas ás posteriores. Polo envés, as ás teñen modelos en amarelo e negro, sen presenza de cor prata.

* *Euphydryas aurinia*
* △ *Euphydryas aurinia*

O seu comportamento social derivou na formación de diversas subespecies (ata 34 só en Europa) e razas locais con modelos alares distintos.

Na súa fase larvaria son negras e pilosas, e adoitan facer comunidade e adoptar comportamentos sociais. A presenza de varias larvas xuntas axúdaas a manter a calor durante o proceso de dixestión (ao redor dos 35 °C)

Hábitat
-------

A súa fase de imago correspóndese co tempo que vai de mediados de abril a mediados de xullo, se ben debido á ampla distribución xeográfica desta bolboreta o seu período de presenza pode variar bastante duns lugares a outros. É larva de xuño a abril, e ao redor de abril ten catro semanas de estado como pupa.

Atópase en toda Galicia, en toda a Península Ibérica e na maior parte do continente euroasiático dende Fisterra a Vladivostok, agás nas zonas máis setentrionais e frías e nas máis mediterráneas e cálidas. Non se atopa en altitudes superiores aos 2.200 m. Malia a súa extensión, considérase unha especie en retroceso en Europa, e ten nas illas Británicas e na Península Ibérica os seus maiores reservorios.

Viven en distintos tipos de terreo, principalmente praderías, e ten predileción polas plantas Succisa pratensis, a escabiosa ou a Scabiosa columbaria.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q951377
* MAG: 2781464955

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51604
* Dyntaxa: 100942
* EOL: 2942701
* EUNIS: 134
* FE: 441632
* FE-New: ID
* GBIF: 4535809
* iNaturalist: 207956
* NBN: NHMSYS0000516340
* NCBI: 104503
* Soortenregister: 168156
* TAXREF: 53865
* Vlindernet: 1106

 |
Coordenadas: 57°19′48″N 18°30′20″L﻿ / ﻿57.3299219, 18.5055263

Etelhems krukmakeri.
Cartel na entrada da olaría.
**Etelhems krukmakeri** (*olaría de Etelhem*) é unha olaría en Etelhem, Gotland, a máis antiga da illa.

Historia
--------

Etelhems krukmakeri foi fundada en 1889 por Axel Nilsson, que fabricaba accesorios e estufas de azulexos. Cando o seu fillo Axel Olof Nilsson se fixo cargo do negocio cesou a produción de estufas. No ano 1960 Egil Solberg mercou o negocio, e ademais de fabricar accesorios de cerámica tamén comezou a producir adornos con deseños máis modernos. En 1967 construíuse un forno de arroz (*risugn*), que permitía temperaturas de ata 1025 °C. En 1980 o seu fillo Torleif Solberg tomou o seu relevo. No ano 2001 a olaría foi declarada edificio histórico (*byggnadsminne*) pola Xunta Administrativa do condado de Gotland.

Notas
-----

1. ↑  *Beslut - Byggnadsminnesförklaring, Länsstyrelsen Gotlands län, 2001-08-31. Dnr 221-3122-00*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da olaría *(en sueco)*.
Reconstrución de Etemenanki.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos cuneiformes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Etemenanki** (en sumerio: 𒂍𒋼𒀭𒆠 É.TEMEN.AN.KI, "templo da creación do ceo e da terra") foi un cigurat adicado a Marduk na cidade Babilonia construído no século -VI na dinastía neobabilonia. Orixinalmente medía 91 metros de altura, dos cales só quedan ruínas no presente.

Etemenanki está considerado como unha inspiración probable na historia bíblica da Torre de Babel.

Construción
-----------

Non se coñece exactamente a data de construción deste cigurat, probablemente existía un primeiro cigurat antes do reinado de Hammurabi (1728-1686 aC). Sobre a data de construción só se teñen referencies indirectas, como o poema sobre a creación de Babilonia Enûma Elish, que é contemporáneo a Hammurabi e no cal se relata a creación do mundo. Segundo este poema, o templo de Esagila creouse no mesmo tempo que o mundo, confirmando que Etemenanki formaba parte do mesmo complexo de templos que estaban dedicados ó deus Marduk, pódesde intuír que esta xa estaba construída nesta data. Tampouco se coñece exactamente a data da construción do complexo pero pódese deducir que é moi anterior a este poema. 

O edificio experimentou múltiples transformacións dende a estrutura orixinal. A máis importante de todas elas levouna a cabo Nabopolasar despois da destrución da cidade por Senaquerib no ano -689. Máis tarde, Nabucodonosor II fixo importantes reformas dándolle o seu aspecto definitivo, con sete pisos de alto e o templo no seu cumio.

Demolición
----------

No ano -331, Alexandre o Grande conquistou Babilonia e ordenou a reconstrución de Etemenanki; a cal volveu visitar de regreso das súas campañas no leste de Mesopotamia, no ano -323 aC, e puido comprobar como as obras aínda non comenzaran. Por iso, ordenou ó seu exército demoler por completo o edificio para reconstruílo totalmente.

A morte de Alexandre significou a detención do proxecto. As Crónicas de Babilonia e os Diarios Astronómicos recollen algúns intentos posteriores de reconstruír o cigurat Etemenanki, e todos estes intentos sempre eran precedidos da eliminación dos últimos restos da estrutura orixinal. As *Crónicas das runas de Esagila* recollen que o rei seléucida Antíoco I decidiu reconstruír o edificio, desgraciadamente empregou elefantes para demoler os últimos restos da torre, e igual que os anteriores intentos, tampouco viu nunca o final. Non se coñecen referencies posteriores de Etemenanki, o que fai pensar que o edificio caeu no esquecemento.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* A.R. George, "E-sangil and E-temen-anki, the Archetypal Cult-centre?" in: J. Renger, *Babylon: Focus mesopotamischer Geschichte, Wiege früher Gelehrsamkeit, Mythos in der Moderne* (1999 Saarbrücken)
* Hansjörg Schmid, *Der Tempelturm Etemenanki in Babylon* (1995 Mainz) ISBN 3-8053-1610-0

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q285788
* EBID: ID
* Pleiades: 142907963

 |
**Eva Perales Hervella**, nada en Barcelona en 1973, é unha xornalista e produtora musical galega.

Traxectoria
-----------

De familia da Pobra de Trives emigrada en Cataluña, licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona. Comeza a traballar de xornalista en Radio Nacional de España, nun magazine presentado por Pepa Fernández, e posteriormente dirixe e presenta un programa musical sobre folc e música étnica en RNE Cataluña, chamado *Sense fronteres* (Sen fronteiras).

Posteriormente dedicouse á promoción de eventos musicais e grandes espectáculos, e en 1999 instálase en Madrid para dedicarse á produción musical, organizando concertos e xiras por España de artistas de sona internacional. É a representante do grupo español de pop El Canto del loco. En 2006, sen deixar a súa faceta como produtora, regresa á radio para presentar un programa musical en Radio Círculo e en 2007 participa como xurado no programa de televisión *Factor X*, para Cuatro. En 2009 faise cargo dun proxecto de distribución musical para empresa tecnolóxica galega Blusens. Dende 2015 é xurado do talent-show da TVG Oh Happy Day.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web persoal e de empresa *(en castelán)*
O **Football Club Metalist Kharkiv** (en ucraíno: Футбо́льний Клуб Металі́ст Ха́рків) é un equipo profesional de fútbol da cidade ucraína de Khárkiv, fundado en 1925, que compite na Premier Liha. O equipo xoga os seus encontros como local no estadio Metalist, construído en 1926, e remozado en 2009 para acoller tres encontros da Eurocopa 2012.

No seu palmarés de títulos oficiais non hai máis que unha Copa da URSS, gañada en 1988. Malia todo, nos últimos anos pasou a formar parte da elite dos clubs de fútbol do país. Logrou ser subcampión na tempada 2012–13 e ten seis terceiros postos, sempre atrás do Dynamo de Kíiv e do Shakhtar Donetsk.

Palmarés
--------

### Torneos ucraínos

* **Premier Liha**

Subcampións (1): 2012–13
Terceiro posto (6): 2006–07, ~~2007–08~~ (desposuído), 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2013–14
* **Persha Liha**

Subcampións (1): 2003–04
* **Copa de Ucraína**

Subcampións (1): 1992
### Torneos soviéticos

* **Primeira Liga**

**Campións (1):** 1981
* **Copa da Unión Soviética**

**Campións (1):** 1987–88
Subcampións (1): 1983
* **Copa da Federación Soviética**

Subcampións (1): 1987
* **Supercopa da Unión Soviética**

Subcampións (1): 1989

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do club *(en ucraíno)*
* Páxina oficial da liga ucraína de fútbol *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Esclerito.
Nos antozoos octocoraliarios denomínase **esclerito** a unha peza calcaria, de cores variadas, independente ou unida outras estruturas, para constituír un tubo que contribúe ao soporte do corpo do animal.

As células encargadas de produciren os escleritos denomínanse **esclerócitos**. No lugar onde se produce a calcificación, múltiples esclerócitos forman membranas expandidas similares a pseudópodos que se interconectan, formando vesículas multicelulares ao redor dos escleritos. Estas vesículas e os *pseudópodos* desaparecen cando maduran os escleritos, seguida da degradación dos esclerócitos ao redor dos escleritos maduros. Cando na base da colonia de pólipos, as vesículas granulares se distribúen entre os escleritos, indica un proceso de cementación en curso.

Notas
-----

1. ↑  Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Coruha: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-8730-512-1.
2. ↑  Jeng, M. S.; H.-D. Huang, C.-F. Dai, Y.-C. Hsiao & Y. Benayahu (2011): "Sclerite calcification and reef-building in the fleshy octocoral genus *Sinularia* (Octocorallia: Alcyonacea)". *Coral Reefs* **30**: 925–933.
Esclerocios de *Claviceps* sp. nunha espiga de trigo.
Un **esclerocio** é unha masa compacta de micelio endurecido que contén reservas alimenticias. Un papel dos esclerocios é sobrevivir en períodos ambientais extremos. Nalgúns fungos superiores como *Claviceps*, os esclerocios despréndense e fican en dormencia até se daren as condicións favorábeis para o desenvolvemento dun novo micelio. Outros fungos que producen esclerocios son patóxenos nas colleitas de colza. Estes fungos adoitan ser controlados co uso de funxicidas e a rotación de culturas.

*Sclerotinia sclerotiorum* é outro fungo produtor de esclerocios que pode producir importantes doenzas en cultivos de pataca, feixón, leituga, tomate, aipo, coliflor e repolo.

Notas
-----

1. ↑  Nome en galego en *Vocabulario de ciencias naturais* Santiago de Compostela, Xunta de Galicia, 1991; a través do Buscatermos da USC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q837377
* BRE: 3623616
* EBID: ID
* GEC: 0104626
* JSTOR: sclerotia
* LCCN: sh85118738
* MAG: 2778740152

 |
Adulto do escaravello acuático *Dytiscus marginalis*.
Larva do escaravello acuático *Dytiscus marginalis*.
**Escaravello acuático** é un nome xeral que se lle dá a calquera escaravello que estea adaptado a vivir na auga en calquera momento do seu ciclo de vida. A maioría dos escaravellos acuáticos só poden vivir en auga doce, e só unhas poucas especies son mariñas e viven na zona intermareal ou na zona litoral. Hai aproximadamente 2000 especies de verdadeiros escaravellos acuáticos nativos de terras de practicamente todas as partes do mundo.

Moitos escaravellos acuáticos transportan burbullas de aire, nas chamadas cavidades dos élitros, baixo o seu abdome, que lles proporcionan unha subministración de aire para respirar, e impiden que a auga entre nos seus espiráculos. Outros teñen a superficie do seu exoesqueleto modificada para formar un plastrón, ou "branquia física", que lles permite facer un intercambio directo de gases coa auga. Algunhas familias de escaravellos acuáticos teñen patas posteriores con flecos adaptadas para nadar, pero a maioría non. A maioría das familias de escaravellos acuáticos teñen larvas que son tamén acuáticas; outras moitas teñen larvas acuáticas pero adultos terrestres.

Dieta
-----

Poden ser herbívoros, predatores ou preeiros, segundo a especie. Os herbívoros comen só vexetación acuática, como algas ou follas. Poden ás veces zugar os zumes dos talos das plantas. Os preeiros aliméntanse de materia orgánica en descomposición que se depositou na súa contorna, e que pode proceder de vexetación acuática, feces, ou de pequenos organismos mortos. O *Dytiscus marginalis*, que é predator, aliméntase de vermes, cágados e ás veces mesmo de pequenos peixes.

Familias
--------

Familias nas cales todas as especies son acuáticas en todas as etapas da súa vida : 

* Dytiscidae
* Gyrinidae
* Haliplidae
* Noteridae
* Amphizoidae
* Hygrobiidae
* Meruidae
* Hydroscaphidae

Familias nas cales os adultos non son necesariamente acuáticos:

* Hydrophilidae
* Lutrochidae
* Dryopidae
* Elmidae
* Eulichadidae
* Heteroceridae
* Limnichidae
* Psephenidae
* Ptilodactylidae
* Torridincolidae
* Sphaeriusidae

Notas
-----

1. ↑  "Water Beetle: pictures, information, classification and more". *www.everythingabout.net*.
2. ↑  "Water Beetle - Facts, Information & Pictures".
3. ↑  Peckarsky, Barbara Lynn (1990). *Freshwater macroinvertebrates of northeastern North America*. the University of Michigan: Comstock Pub. Associates. ISBN 0801420768.
4. ↑  McCafferty, W. Patrick (1983). *Aquatic Entomology: The Fishermen's and Ecologists' Illustrated Guide to Insects and Their Relatives*. Jones & Bartlett Learning. ISBN 9780867200171.
5. ↑  "404 | EcoSpark". *www.ecospark.ca*. Arquivado dende o orixinal o 01 de abril de 2019. Consultado o 01 de setembro de 2019.
6. ↑  "Great Diving Beetle | The Wildlife Trusts". *www.wildlifetrusts.org*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Epler, J. H. 1996. Identification manual for the water beetles of Florida (Coleoptera: Dryopidae, Dytiscidae, Elmidae, Gyrinidae, Haliplidae, Hydraenidae, Hydrophilidae, Noteridae, Psephenidae, Ptilodactylidae, Scirtidae)
Durante a época baixo dominio iugoslavo, Montenegro experimentou unha rápida urbanización e industrialización baseada na industria de xeración eléctrica, na industria mineira do (metal, aluminio e carbón), na industria forestal e na industria téxtil. A isto sumouse posteriormente a produción de tabaco e o turismo, este último principalmente durante fináis dos anos 80. 

Banco Nacional de Montenegro en Podgorica.
Co crebe da antiga Iugoslavia, Montenegro perdeu gran parte do seu mercado. O progreso económico detívose do mesmo xeito que o programa de privatizacións, durante 1989. En maio de 1992, as sancións impostas pola ONU produto das Guerras Iugoslavas agravaron a crise converténdoa na peor desde a segunda guerra mundial. En 1993, dous terzos da poboación montenegrina estaba baixo a liña da pobreza e a comezos de 1994 o país acadou a segunda máis alta inflación na historia, superior ao 3 millóns por cento. Estímase na actualidade que as perdas xeradas polo embargo durante eses anos equivalen a 6.390 millóns de dólares.

Debido á súa favorable localización xeográfica xunto ao mar Adriático e conectado con Albania a través do lago Skadar, Montenegro converteuse nun centro de contrabando. Posto que a totalidade da produción industrial montenegrina detívose, a principal actividade económica da república foi o contrabando de bens materiais, especialmente petróleo e tabaco. Soamente en 1997, a economía de Montenegro logrou estabilizarse: o marco alemán foi introducido como moeda oficial para evitar a inflación e o goberno montenegrino esixiu máis autonomía para as súas políticas económicas as que serían establecidas coa formación da Unión de Serbia e Montenegro en 2002. Desde ese momento, o goberno de Montenegro estableceu fortes políticas para a melloría da economía, especialmente axilizando o proceso de privatizacións, introducindo o IVE e o euro coma moeda oficial (malia que o país non é membro oficial da Eurozona)

Na actualidade, Montenegro é un dos países máis pobres do continente cun PIB de 3.800 dólares, pero durante os últimos anos producíronse importantes melloras. Apenas o 12,2% da poboación está baixo a liña da pobreza e a cesantía caeu do 27,7% de 2005 ao 16,4% en xullo de 2006, mentres a inflación mantense preto do 3%. O principal produto do país é o aluminio que é exportado a través de Suíza, destino do 83,9% das exportacións totais. As importacións, en tanto, cuadruplican o valor das exportacións e proveñen principalmente de Grecia, Italia, Alemaña e Bosnia e Hercegovina.

Referencias
-----------

1. 1 2 3  CIA. "The World Factbook". Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2009. Consultado o 08 de febreiro de 2008.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
**Dima Bilan** (escrito en caracteres cirílicos Дима Билан), de nome real **Victor Belan**, nado na noiteboa de 1981 en Ust-Dxeguta, daquela Unión Soviética, é un cantante pop ruso.

Biografía
---------

Nado nunha pequena cidade da república non-independente caucásica de Carachai-Circasia, ao sur da Unión Soviética. Despois de vivir na cidade de Naberexnie Chelni, en Tartaria e en Cabardino-Balcaria, fixo estudos musicais e, en 2002 comezou a presentarse a distintos cursos de ámbito ruso. En 2003 publicou o seu primeiro álbum, con pezas propias e alleas (Lucio Dalla, Elvis Presley etc.)

En 2005 tentou representar a Rusia no Festival de Eurovisión, pero quedou en segunda posición. A súa traxectoria internacional comeza cando se que conseguiu representar a Rusia no Festival de Eurovisión 2006, coa canción *Never Let You Go*, coa que quedou en segunda posición, por detrás do grupo finlandés Lordi. Bilan obtivo 248 puntos, a 44 de Lordi: as puntuacións máximas obtívoas de Armenia, Belarús, Finlandia, Israel, Letonia, Lituania e Ucraína, e unicamente dous países Mónaco e Suíza non lle concederon ningún punto. Nesa ocasión, Rusia participou na semifinal, nunha época de Eurovisión onde só participaban na semifinal os peores clasificados do ano anterior.

Despois de seguir actuando en Rusia e de publicar algúns álbums máis, en 2007 asinou un contrato cun selo californiano para comezar a vender fóra do seu país. En 2008 volveu participar en Eurovisión en representación rusa. Clasificouse nas semifinais (desta volta, xerais para case todos os países), e logo impúxose na final con 272 puntos e sete máximas puntuacións (Armenia, Belarús, Estonia, Israel, Letonia, Lituania e Ucraína) , mentres que seis países non lle concederon ningún voto (San Marino, Suíza, Suecia, Islandia, Dinamarca e o Reino Unido). A canción interpretada foi "Believe", e acompañárono o violinista húngaro Edvin Marton e o campión mundial de patinaxe artística Evgueni Pluxenco.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Marija Šerifović** |  **Gañador de Eurovisión** 2008 | Sucesor:**Alexander Rybak** |

Discografía
-----------

### Álbums

* 2003, Я ночной хулиган (*Son un hooligan da noite*)
* 2004, На берегу неба (*Na ribeira do ceo*)
* 2006, Время-река (*Río Tempo*)
* 2008, Против Правил (*Contra as regras*)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* Web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42904
* WorldCat
* VIAF: 73321724
* AllMusic: mn0001546235
* BIBSYS: 9049773
* BRE: 3372059
* Discogs: 753172
* Europeana: ID
* GND: 136171761
* IMDb: nm1855744
* ISNI: 0000 0000 5559 5233
* LCCN: n2008012761
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 557723
* TMDb: 1149290

 |
O **Distrito de Belize** (en inglés, **Belize District**) é un dos seis distritos nos que se divide o territorio belizense. A capital é a Cidade de Belize, que é tamén a capital e maior cidade do país. No 2000, o distrito tiña unha poboación de 74.065 habitantes.

No territorio do Distrito de Belize atópanse os santuarios naturais de Crooked Tree e Monkey Bay, o Zoolóxico Nacional de Belize e o sitio arqueolóxico de Altún Ha, correspondente á cultura maia.

A maior parte do territorio deste distrito encóntrase no centro do territorio continental de Belize, aínda que tamén posúe numerosas illas no mar Caribe, como Cayo Ambergris, Cayo Caulker, Cayo San Jorge, e Cayo Goff. Ambergris e Caulker son considerados un dos principais destinos turísticos de Belize.

Altun Ha, sitio arqueolóxico.
Outro dos principais atractivos é o porto de San Pedro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Rúa principal de Cayo Caulker.
* BelizeDistrict.com
* Mapa en *Belize.net* Arquivado 14 de abril de 2010 en Wayback Machine. (non inclúe as illas do Caribe que forman parte do distrito).

| * v
* c
* e
Distritos de Belize |
| --- |
| 
* Belize
* Cayo
* Corozal
* Orange Walk
* Stann Creek
* Toledo

 | Bandeira de Belize |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q506056
* GEC: 0008753
* GeoNames: 3582676
* MusicBrainz: ID
* OSM: 962354

 |
**Eduardo I de Bar,** nado preto de 1295 e finado en novembro de 1336 en Famagusta, foi Conde de Bar de 1302 a 1336. Era fillo de Henrique III, conde de Bar, e Leonor de Inglaterra.

Traxectoria
-----------

Ao redor de 1298, a súa nai Leonor de Inglaterra morreu cando el aínda era neno. O seu pai, o conde Henrique III, morreu en 1302 en Nápoles tras un choque con forzas de Frederico I de Sicilia. Aínda que o seu avó materno Eduardo I, rei de Inglaterra, tentou ser nomeado rexente do condado, a rexencia foi asegurada polos seus tíos, Xoán, señor de Puisaye, Teobaldo de Bar, bispo de Liexa e Renaldo, bispo de Metz.

En 1310, aos quince anos, casou con María de Borgoña, unha das fillas do duque de Borgoña Roberto II e Inés de Francia. Eduardo foi declarado maior de idade de resultas do seu matrimonio. Nunha batalla en Frouard, foi feito prisioneiro en 1313 polo duque de Lorena Fernando IV. Eduardo foi liberado poucos meses despois de pagar un rescate enorme de 90.000 libras, pagadas en parte por cartos de Metz. Estivo na orixe da construción da foxa hidráulica de Moyeuvre-Grande en 1323. En 1324, lanzouse á chamada guerra dos catro señores contra a cidade de Metz, tanto para cancelar as súas débedas, contraídas para pagar o seu rescate como para facer valer dereitos señoriais.

Despois marchou ao Oriente, con Filipe III de Namur e outros señores do Sacro Imperio, coa intención de facer cruzada. Desembarcou na illa de Chipre. A expedición saíu mal e os habitantes de Famagusta masacráronnos.

Descendencia
------------

Con María de Borgoña tivo a:

* Henrique IV (m. 1344), conde de Bar.
* Leonor (m. 1332), que casou en 1330 con Raúl (m. 1346), duque de Lorena.
* Beatriz, casada con Guido I Gonzaga (m. 1369), señor de Mantua.

Notas
-----

1. ↑  E. de Bouteiller, *La guerre de Metz en 1324*, Firmin-Didot, París, 1875

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eduardo I de Bar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q670516
* WikiTree: Bar-24

 |
**Eduardo Cifuentes Las Catalinas**, nado en Chaguazoso (A Mezquita) o 9 de xaneiro de 1883, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1907. Foi nomeado mestre interino da Vilavella en 1913. Despois foi mestre de Membrillar (Saldaña, provincia de Palencia). Mestre de Chaguazoso dende os anos vinte, na República era militante de Acción Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Foi destituído como mestre. En marzo de 1937 pasou a Portugal onde foi detido e devolto ás autoridades franquistas. Xulgado en consello de guerra na causa 1082/37 por adhesión á rebelión o 10 de decembro de 1937, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena na prisión da Coruña. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi condenado a pagar unha multa de 250 pesetas en 1939. Depurado do maxisterio foi sancionado en 1940 con suspensión de emprego e soldo por dous anos e traslado forzoso fora da provincia. Foi trasladado a Quecedo (Merindad de Valdivielso, na provincia de Burgos) en decembro de 1940.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 16.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 19-12-1907, p. 2.
3. ↑  *El Correo de Galicia*, 1-4-1913, p. 2.
4. ↑  *BOP Ourense*, 21-1-1938, p. 3.
5. ↑  *La Región*, 8-5-1940, p. 4.
6. ↑  *La Región*, 15-12-1940, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2008). "Alzamento fascista e represión no camiño de ferro Zamora-Ourense. Bisbarras de Monterrei, As Frieiras, As Portelas e Seabra". *A Trabe de Ouro* (73): 13–38.
* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* 

* Eduardo Cifuentes Las Catalinas na páxina web *Nomes e Voces*.
* Expediente de responsabilidades políticas de Eduardo Cifuentes y las Catalinas.