Campo magnético xirante como a suma de tres vectores.
**Motor de indución** é un motor eléctrico construído de tal maneira que se teñen dous campos magnéticos xirantes.

Os motores de indución son máquinas eléctricas, concretamente máquinas asíncronas.
Un motor de indución é composto basicamente de dúas partes: Estator e Rotor. O espazo entre o estator e o rotor é denominado entreferro. O estator constitúe a parte estática e o rotor a parte móbel.
O estator está composto de chapas finas de aceiro magnético tratadas termicamente para reducir ao mínimo as perdas por correntes parasitas e histerese. Estas chapas teñen o formato dun anel con rañuras internas (vista frontal) de tal maneira que poidan ser aloxados enrolamentos, os cales á súa vez, cando en operación, deberán crear un campo magnético no estator. O rotor tamén está composto de chapas finas de azo magnético tratadas termicamente, co formato tamén de anel (vista frontal) e cos enrolamentos aloxados lonxitudinalmente.

Principio de funcionamento
--------------------------

Ao aplicar ao estator un sistema trifásico equilibrado prodúcese un campo magnético xirante (teorema de Ferraris) en sincronismo coa frecuencia da rede eléctrica. 

A velocidade co campo xirante depende da frecuencia da rede e do número de pólos:

{\displaystyle n=-{\frac {f\times 60}{p}}}

Onde **n** é a velocidade do campo en rotacións por minuto, **f** a frecuencia da rede (en Europa 50 Hz e **p** o número de *pares* de pólos)
Ao estar o circuíto do rotor fechado comezan a circular por el correntes inducidas que se opoñen á variación de fluxo (Lei de Lenz), estas correntes fan que se produza unha forza no rotor tendente a que este xire en sincronismo co campo xirante, porén, se se alcanzase este sincronismo deixaría de haber variación de fluxo e polo tanto non habería corrente nin forza, polo que o motor nunca alcanza o sincronismo e ten un "escorregamento" **s**

  

{\displaystyle s={\frac {n-n\_{e}}{n}}}

  

onde **n** é a velocidade do campo xirante e **ne** a velocidade do rotor.

O motor de indución é o motor de construción mais simple. Estator e rotor son montados solidarios, cun eixo común aos "aneis" que os compoñen. A aplicación de tensión nos enrolamentos do estator irá facer con que apareza unha tensión nos enrolamentos do rotor. Así, o estator pode ser considerado como o primario dun transformador e o rotor como seu secundario. 

Este tipo de motor cando accionado por unha turbina e operando cunha rotación acima da síncrona pode xerar potencia activa e entregala ao sistema onde está conectado.

Rotor de gaiola de esquío.

Tipos
-----

Hai dous tipos básicos de motores de indución:

* Con rotor en gaiola de esquío
* Con aneis rozantes: os circuítos do rotor terminan nun anel concéntrico co rotor e onde fai contacto unha vasoira que transmite a corrente aos terminais do rotor, que son accesíbeis.


| Máquinas eléctricas |
| --- |
| **Máquinas de corrente continua** | **Máquinas síncronas** | **Máquinas asíncronas** | **Transformadores** |
| Dínamo |  | Motor de indución |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207450
* BNCF: 30822
* BNF: 119323672
* BRE: 1834229
* EBID: ID
* GND: 4150597-9
* JSTOR: induction-motors
* LCCN: sh85041851
* MAG: 80962145
* NDL: 00574422
* PSH: 2267

 |