recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Arta Dade**, nada en Tirana, Albania, o 15 de marzo de 1953, é unha política albanesa. É membro do Parlamento de Albania polo Partido Socialista de Albania desde 1997. Durante a súa carreira como política foi Ministra de Cultura e Ministra de Exteriores, sendo a primeira muller en ocupar este cargo. Actualmente é presidenta do Comité de Política Exterior.

Traxectoria
-----------

Despois de asistir á escola, de 1972 a 1975 estudou Literatura inglesa na Universidade de Tirana. Despois de completar os seus estudos, foi profesora na escola secundaria de idiomas *Asim Vokshi* entre 1975 e 1985, antes de traballar como conferenciante no departamento de estudos de inglés na universidade ata 1997. Cando empezou a súa carreira política. No parlamento representa ao Condado de Fier.

En 1991 converteuse en membro do Partido Socialista de Albania, o sucesor do previamente comunista  Partido Laborista, e ó mesmo tempo membro na executiva do partido. En 1993 tamén se converteu en membro do foro de mulleres da actual Esquerda europea.

En 1996 postulouse con éxito como representante do PS para o Parlamento albanés e pertenceu a el durante o 15º período lexislativo de 1997 a 2001. Foi reelixida nas eleccións parlamentarias de 2001 e 2005 e foi membro do parlamento ata 2009. En xullo de 1997 foi nomeada Ministra de Cultura, Xuventude e Deporte por Fatos Nano e foi membro deste ata abril de 1998.

Posteriormente foi, entre outras cosas, vicepresidenta da comisión parlamentaria de asuntos exteriores e relacións internacionais, membro da comisión de expertos para o pacto de estabilidade, membro da sociedade parlamentaria albanesa- francesa e dende xaneiro de 1999 a xuño de 2001 delegada suplente da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa. Ademais, ocupou o cargo de Secretaria de Relacións Internacionais no Consello de Administración do PS dende 1998 e foi reelixida como tal en varias ocasións.

En setembro de 2001 foi nomeada sucesora de Paskal Milo polo primeiro ministro Ilir Meta como primeira ministra de Relacións Exteriores de Albania e ata 2021 a única. Ocupou este cargo ata xullo de 2002. Posteriormente, Ilir Meta asumiu o cargo de chanceler el mesmo baixo o novo primeiro ministro Fatos Nano.

Ademais, é autora de numerosos artigos de ciencias políticas e sociais.

Notas
-----

1. ↑  "PACE Member File". Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2017. Consultado o 18 de novembro de 2016.
2. ↑  "Albanian Parlament - Chairwoman of Foreign Policy Committee, Mrs. Arta Dade receives the Minister for Dialogue of the Republic of Kosovo, Mrs. Edita Tahiri and the delegation accompanying her". *Parlament.al*. 14 de novembro de 2016. Arquivado dende o orixinal o 21 de marzo de 2020. Consultado o 18 de novembro de 2016.
3. ↑  "Website des Europarates" (en inglés). 2016-01-22. Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2017. Consultado o 21 de marzo de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q539957
* PACE: 4136

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: AOR.

**Arab on Radar** foi unha banda de noise rock procedente de Providence, Rhode Island fundada no ano 1997. A banda desfaríase en outubro do ano 2002. Os seus membros formarían os grupos The Chinese Stars, Athletic Automaton e Made in Mexico. No ano 2010 a banda reformouse e ten a intención de editar un novo álbum.

Biografía
---------

O primeiro concerto de Arab on Radar foi na cafetería do campus da universidade de Rhode Island. O primeiro son da banda caracterizábase por distorsións moi densas, liñas de baixo repetitivas, ritmos de batería 4/4, e dúas guitarras ensordecedoras que empregaban melodías contrastadas e acordes case ao unísono, que fixo que os comparasen con The Contortions. Nos seus directos adoitaban a cuspir ao público, a facer parodias sobre a trisomía e a espirse completamente.

Despois da saída de Andrea Fiset, a banda desenvolveu un son máis tradicional e comezaron a ser comparados (ás veces de xeito despectivo) con Sonic Youth. Arab on Radar poden ser considerados un dos causantes do revivalismo do no wave (tamén chamado neo-no wave), unha escena que comezou a gañar popularidade con bandas como Lightning Bolt e The Locust a principios do século XXI.

Three One G editou un DVD de Arab On Radar titulado *Sunshine for Shady People* no ano 2008. Nel inclúese un pequeno documental e imaxes dun feixe de concertos da banda.

O 13 de abril do 2010 Justin Pearson anunciou na súa páxina de Facebook que Arab on Radar reformárase. O 16 de abril Skin Graft Records anuncou que a banda tocaría no *Dude Fest 2010*, e que a esa actuación seguiríanlle máis datas. O grupo realizou unha xira pola costa leste estadounidense, porén cancelaron as súas datas na costa oeste e as sesións de gravación do seu novo álbum por razóns descoñecidas.

O 8 de setembro de 2011, o guitarrista Jeff Schneider anunciou no Facebook da banda o resto dos membros de Arab on Radar crearan o grupo Doomsday Student sen el, amosando a súa decepción pola traizón dos seus antigos compañeiros.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Queen Hygiene II* | 1997 | Heparin |
| *Rough Day at the Orifice* | 1998 | Oppoppop |
| *Soak the Saddle* | 1999 | Skin Graft Records |
| *Yahweh Or The Highway* | 2001 | Skin Graft Records |

Notas
-----

1. ↑  Facebook de AoR

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arab on Radar na páxina de Skin Graft Records

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2859326
* WorldCat
* VIAF: 142285030
* AllMusic: mn0000595098
* Discogs: 270658
* ISNI: 0000 0004 6985 6202
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 142157

 |
| Hikueru |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 274 hab. |
| Superficie | 8 km² |
| Superficie lagoa | 79 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 17°35′S 142°39′O﻿ / ﻿-17.583, -142.650Coordenadas: 17°35′S 142°39′O﻿ / ﻿-17.583, -142.650 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Hikueru** é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Está situado no centro do arquipélago, a 700 km ao leste de Tahití.

Xeografía
---------

O atol ten unha forma ovalada con 15 km de longo e unha superficie terrestre de 5,11 km² máis 19,47 km² de arrecifes. A lagoa, de 82,5 km ², é profunda, sen ningún paso navegable pero con numerosas canles

A vila principal é Tapupati, e a poboación total é de 150 habitantes no censo de 2002. A poboación vive principalmente da produción de copra. Dispón dun aeródromo.

Historia
--------

O atol foi descuberto polo francés Louis Antoine de Bougainville en 1768. Tamén se coñeceu historicamente como *Melville*, e Domingo de Bonaechea, en 1775, chamouno *San Juan*. En 1906 sufriu os efectos dun ciclón que causou a morte de 377 persoas. Ata os anos 1970 foi un dos grandes centros de recolección de perlas.

O escritor Jack London describiu os efectos do ciclón en Hikueru no seu conto «The house of Mapuhi», incluído en «South Sea Talles» (1911). A escritora catalá Aurora Bertrana escribiu un conto romántico e de aventuras sobre Hikueru: «Tekao», incluído en «Peikea, princesa caníbal i altres contes oceànics» (1934), e ampliado posteriormente como novela curta en «Ariatea» (1960).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1469615
* WorldCat
* VIAF: 7178148574323824430003
* GEC: 0511344
* GeoNames: 4034408

 |
| Nonouti |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Kiribati |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2005) | 3.179 hab. |
| Superficie | 29´2 km² |
| Superficie lagoa | km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 0°40′S 174°20′L﻿ / ﻿-0.667, -174.333 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Nonouti** é un atol pertencente á República de Kiribati no océano Pacífico central. Está localizado ao sur das Illas Gilbert, 38 km ao norte de Tabiteuea e 250 km ao sur de Tarawa. A rexión oriental da illa é a princial masa de terra permanente. No lado noroeste atópase un illote deshabitado chamado Noumatong, onde existe un santuario de aves. A área oriental da illa consiste en pequenos illotes e illas que forman unha liña continua.

O atol é o 3º máis grande das Illas Gilbert, cunha lonxitude de 35 km e unha anchura de 15 km.

A estación gobernamental está localizada na vila de Matang. O representante é o máximo posto do goberno sobre a illa. O primeiro presidente de Kiribati, Ieremia Tabei, era de Nonouti.

Na illa existen varias escolas primarias e unha escola secundaria, a cal está administrada pola Igrexa Protestante de Kiribati.

A casa de reunión (mwaneaba) máis grande de kiribati atópase na vila de Taboiaki, onde se estableceron os primeiros misioneiros católicos na década de 1880.

O nome *Nonouti* significa "levantarse cedo para ir pescar".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1059275
* WorldCat
* VIAF: 247415890
* GeoNames: 7521603
* GND: 7530122-2

 |
| Marutea Sur |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2002) | 178 hab. |
| Superficie | 14 km² |
| Superficie lagoa | 112 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 21°30′S 135°35′O﻿ / ﻿-21.500, -135.583 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Marutea** é un atol situado ao sur das Tuamotu, a 1.400 km ao sueste de Tahití. Chámase coa orientación sur para distinguilo de Marutea Norte, tamén nas Tuamotu na comuna de Makemo. Administrativamente depende da comuna de Gambier.

Xeografía
---------

A superficie total é de 14 km ², cunha lagoa de 112 km². Esta deshabitado e é visitado ocasionalmente por pescadores de perlas. En 1984 foi comprado por Robert Wan, o principal comerciante de perlas negras das Tuamotu. En 1993 construíu un aeródromo privado.

Historia
--------

Foi descuberto por Pedro Fernández de Quirós, o 4 de febreiro de 1606, e chamouno «San Telmo», «San Blas» ou «Corral de Agua». Explorado por Edward Edwards, no 1791 mentres buscaba aos amotinados do *Bounty*, chamouno *Lord Hood*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q525380
* WorldCat
* VIAF: 46144647637765498120
* GeoNames: 4030598

 |
Interpretación da Antiga Marcha do Reino de Galicia na procesión do beato Sebastián de Aparicio na Gudiña.
A **Antiga Marcha do Reino de Galicia** é unha marcha procesional recoñecida oficialmente como un distintivo tradicional de Galicia. A súa autoría pérdese na tradición popular. Foi executada correntemente polos gaiteiros das confrarías procesionais ao longo dos séculos.
Tamén recibiu a denominación **Marcha Solemne do Antigo Reino de Galicia** ou **Marcha dos Peregrinos**, posto que era interpretada habitualmente durante a chegada de xente vida de toda Europa en peregrinación a Compostela. 

Cadaleito de Fraga entrando na igrexa de Perbes, ante a Real Banda de Gaitas mentres tocaba a Antiga Marcha do Reino de Galicia.
A Antiga Marcha do Reino é solemne e lenta e con algunhas fases de muiñeira. Interprétase con gaitas en tres tonalidades e percusión.

Notas
-----

1. ↑  Disposición adicional cuarta da Lei de símbolos de Galicia

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Himno galego

### Ligazóns externas

* Partitura e MP3 da *Antiga Marcha do Reino de Galicia*.
No fútbol, un **autogol**, **gol en contra** ou **gol en propia meta** é un gol no que un xogador introduce a pelota na portería do seu propio equipo, xa sexa voluntaria ou accidentalmente. Este gol acredítase ao equipo contrario como un tanto ao seu favor.

Características
---------------

O autogol xeralmente ocorre debido a erros da defensa ao tratar de despexar tiros cara ao arco por parte do equipo atacante. En xeral, o gol é atribuído ao xogador do equipo que se interpuxo na xogada e provocou a anotación, a condición de que o balón non levase destino de gol. No caso de que o xogador do equipo defensor interferise a traxectoria do balón de xeito accidental e que non altere o curso da xogada (por exemplo, ao rozar ou rebotar), é atribuído ao último xogador atacante en tocar o balón, debido a que o remate terminaría en gol sen importar a intervención do defensor.

Se o porteiro é o último en tocar o balón, xeralmente interprétase como un intento de parada e non como autogol, a menos que este sexa un caso especial produto dun erro ou por vontade do porteiro. Un exemplo é o que ocorre cando o balón rebota nun dos postes e dá no corpo do gardameta, para finalmente entrar. Esta xogada normalmente considérase como autogol, a menos que o rebote produciuse tras un tiro libre directo ou un penalti.

Historia
--------

Nos historiais de fútbol, o autogol máis antigo rexistrado remóntase ao anotado por Gershom Cox do Aston Villa F.C. en 1888 nun partido contra o Wolverhampton Wanderers F.C.

Un dos máis recordados é o que anotou o defensa colombiano Andrés Escobar durante o partido que sostivo a súa selección contra a dos Estados Unidos, xogado o 22 de xuño de 1994, no marco da Copa Mundial de Fútbol daquel ano. Ao regresar ao seu país, foi asasinado por un afeccionado encolerizado.

O autogol máis rápido na historia dos Mundiais produciuse no de Alemaña 2006. Fíxoo o defensa paraguaio Carlos Gamarra, no partido disputado o 10 de xuño entre Inglaterra e Paraguai, aos 3 minutos de comezado o encontro.

Notas
-----

1. ↑  Harris, Nick (8 de agosto de 2006). The Independent, ed. "Football: Come in number 500,000". Consultado o 18/02/2009.
2. ↑  El Mundo (6 de xullo de 1994). "Criban a balazos ao defensa colombiano que marcou un gol en propia meta no Mundial USA". Consultado o 13-12-2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18533
* BNCF: 67307
* GEC: 0269305

 |
**BRA Braathens Regional Airlines** é unha aeroliña sueca de propiedade norueguesa fundada en 2016 e unha das aeroliñas domésticas máis grandes en Suecia. Porén, os operadores reais de todos os seus voos son as compañías irmás Braathens Regional Airways e Braathens Regional Aviation. A marca BRA é a sucesora de Malmö Aviation e Sverigeflyg. A compañía ten a súa sede en Estocolmo. BRA suspendeu todas as súas operacións o 6 de abril de 2020.

Historia
--------

BRA Braathens Regional Airlines fundouse no ano 2016 co propósito de unificar as aparencias distintas que anteriormente tiñan Malmö Aviation e Sverigeflyg e ofrecer unha única marca no mercado doméstico sueco. BRA non ten ningún control operacional aeronáustico ou ningún avión seu. En vez diso usa as competencias das súas compañías irmás Braathens Regional Airways e Braathens Regional Aviation.

A principios de abril de 2020 BRA suspendeu todos os seus voos entre o 6 de abril e o 31 de maio en resposta a un brusco descenso da demanda polas recomendacións do goberno sueco e a axencia pública de saúde de que a xente non viaxase pola pandemia da COVID-19.

BRA presentou nos xulgados unha reestruturación da débeda o 6 de abril de 2020 e cesou as súas operacións ata novo aviso. A aeroliña reducíu o seu persoal de 600 a 20 traballadores e todos os seus avións están no presente estacionados no aeroporto de Norwich City, no Reino Unido.

Frota
-----

En marzo de 2020 a frota de BRA Braathens Regional Airlines estaba formada polos seguintes avións:


|
|  |
**BRA Braathens Regional Airlines**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notes |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ATR 72-500 | 2 | — | 72 | Operados por Braathens Regional Airways |
| ATR 72-600 | 12 | 1 | 72 | Operados por Braathens Regional Airways |
| Embraer E190 | 3 | 2 | 100 | Operados por WDL Aviation |
| Fokker 50 | 3 | — | 50 | Operados Amapola Flyg |
| **Total** | **25** | — |  |  |

Notas
-----

1. ↑  Aero Telegraph (ed.). "Airline wählt Namen, den es schon gibt". Consultado o 28 de agosto de 2017.
2. 1 2  Somnell, Mikaela; Ahmadi Högfeldt, Farida (2020-04-06). "Flygbolaget BRA hotas av konkurs". *SVT Nyheter* (en sueco). Consultado o 2020-12-13.
3. ↑  Behance. "BRA Braathens Regional Airlines". *Behance* (en english). Consultado o 2020-12-13.
4. ↑  "Global coronavirus cases surpass 900,000: Live updates | News | Al Jazeera". *web.archive.org*. 2020-04-02. Archived from the original on 02 de abril de 2020. Consultado o 2020-12-13.
5. ↑  "Så snart Corona-restriktionerna lättar flyger vi igen!". *www.flygbra.se*. Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2021. Consultado o 2020-12-13.
6. ↑  "Regionalairline Braathens stellt alle Flüge ein". *aeroTELEGRAPH* (en alemán). 2020-04-06. Consultado o 2020-12-13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña
| Haraiki |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitado |
| Superficie | 4 km² |
| Superficie lagoa | 10´4 km² |
| Nº de illas | 3 |
| Coordenadas | 17°28′S 143°27′O﻿ / ﻿-17.467, -143.450 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Haraiki** é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende da comuna de Makemo. Está situado a 42 km ao suroeste de Marutea Norte.

Xeografía
---------

O atol ten unha forma triangular e consta de tres illotes cunha superficie emerxida de 4,1 km² máis 10,9 km² de arrecifes. Datos da mrs.fr/IRD/atollpol/irdpoly/andfout2.htm Institut de recherche pour lle développement A lagoa interior é dobre, cun só paso navegable. Esta deshabitado e é visitado ocasionalmente.

Historia
--------

Foi descuberto, no 1768, por Louis Antoine de Bougainville. Historicamente coñeceuse cos nomes de: *Maraiki*, *Heraiki*, *San Quintin* e *Crocker*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1284345
* WorldCat
* VIAF: 9671148574333824430007
* GEC: 0511341
* GeoNames: 4034419

 |
**Santo Ansur** (tamén chamado Aduri, Asuri ou Isauri), finado no ano 925 foi bispo de Ourense entre o ano 915 e o 922. A súa festa litúrxica é o 26 de xaneiro.

En agosto do ano 922 renunciou ao cargo e marchou como monxe ao mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, que axudou a fundar. Así fixeron outros oito bispos da época: Bimarasio de Ourense; Gonzalo Osorio e Froalengo de Coímbra; Servando, Viliulfo e Paio, de Iria; e mais Afonso e Pedro de Astorga. Todos finaron nese mosteiro, onde son venerados como os "Bispos santos".

Ansur foi sepultado no claustro do mosteiro, mais no século XV movéronse os restos mortais de todos eles ao retablo da igrexa do mosteiro. Hai constancia do seu culto dende o século XIII.

Notas
-----

1. ↑  Enrique Flórez, Manuel Risco, Antolín Merino, José de la Canal, Pedro Sainz de Baranda, Vicente de la Fuente, Carlos Ramón Fort y Pazos, Real Academia de la Historia de España, Cándido Ángel González Palencia (1763). *España sagrada: Theatro geographico-historico..*. *M. F. Rodriguez*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Enrique Flórez. *España sagrada: theatro geographico-histórico ...*. "S. Ansurio", vol. 17, p. 65-66.
* Joaquín L. Villanueva. *Año christiano de España* (Madrid: Imprenta Real, 1794). "San Ansurio, obispo de Orense". Tomo XI, p. 390-392.
| Nihiru |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2002) | 15 hab. |
| Superficie | 20 km² |
| Superficie lagoa | 79 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 16°42′S 142°50′O﻿ / ﻿-16.700, -142.833 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Nihiru** é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende de Taenga, comuna asociada da comuna de Makemo. Está situado a 28 km ao sueste de Taenga e a 30 km ao nordés de Marutea Norte.

Xeografía
---------

É un atol pequeno de 15 km de longo e 14 km de ancho, cunha superficie emerxida é de 6´7 km² máis 14´1 km² de arrecifes. A lagoa interior, de 79´5 km², é pechada sen ningún paso navegable. Datos da Instituto de recherche pour lle développement A única vila é Tatake cunha vintena de habitantes que proveñen de Taeng. Non dispón de infraestruturas.

Historia
--------

Foi descuberto por Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820, que deulle o nome de Niger.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1651519
* GEC: 0511384
* GeoNames: 4034137

 |
Anta-capela, con vestixios da antiga entrada orientada ao nacente.
A **Anta de São Brissos**, construída entre o IV e o III milenio a.C. está situada na parroquia de Santiago do Escoural, no concello de Montemor-o-Novo.

O dolmen está actualmente transformado nunha pequena capela, que data do século XVII, polo que tamén se coñece como ***Anta de Nossa Senhora do Livramento*** ou ***Anta-Capela de Nossa Senhora do Livramento**.*

A anta-capela incorpora tres dos piares orixinais, así como parte da cuberta orixinal da cámara. O oco que miraba ao leste estaba cuberto. 

Está clasificado polo IGESPAR.

É Monumento Nacional desde 1910.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Anta de São Brissos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Dolmen
* Megalitismo
* Anta de Pavia
* Évora

### Ligazóns externas

* Anta de São Brissos no WikiMapia
* Anta de São Brissos[*Ligazón morta*] na base de dados Ulysses da *Direção-Geral do Património Cultural* *(en portugués)*
* Anta de São Brissos no Megalithic Portal *(en inglés)*

* Portal:Portugal
| Napuka |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 315 hab. |
| Superficie | 8 km² |
| Superficie lagoa | 18 km² |
| Nº de illas | 30 |
| Coordenadas | 14°12′S 141°15′O﻿ / ﻿-14.200, -141.250Coordenadas: 14°12′S 141°15′O﻿ / ﻿-14.200, -141.250 |
| Maior Altura | 7 m.
  |
| Localización |
|  |
|

**Napuka** é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Forma parte, xunto con Tepoto Norte, das illas da Decepción. Administrativamente é a capital dunha comuna que inclúe os dous atois. Está situado ao nordés do arquipélago, a 926 km de Tahití.

Xeografía
---------

É un atol de forma ovalada, de 9 km de longo e 3 km de ancho. A lagoa ocupa unha área de 18 km² e as terras emerxidas, 8 km². Non existe un paso practicable entre a lagoa e o océano. O anel coralino está formada por dúas illas e 32 illotes. Na illa do leste hai un aeroporto, e na illa do norte a vila principal: Tepukamaruia. A poboación era de 253 habitantes no censo de 2002, co principal recurso económico da produción de copra.

Historia
--------

Napuka foi colonizado desde os atois veciños das Tuamotu. Atopáronse restos arqueolóxicos dunha decena de *maraes*, con cunchas de tartarugas no subsolo. O atol é un dos lugares utilizados polas tartarugas mariñas para aniñar. O primeiro europeo en chegar foi o inglés John Byron en 1765. Tamén se coñeceu como Whytoohee e Tepukamaruia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1811479
* WorldCat
* VIAF: 6149148574278524430005
* GEC: 0511381
* GeoNames: 4034147

 |
| Mururoa |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Non permanente |
| Superficie | 15 km² |
| Superficie lagoa | 148 km² |
| Nº de illas | >30 |
| Coordenadas | 21°50′S 138°55′O﻿ / ﻿-21.833, -138.917Coordenadas: 21°50′S 138°55′O﻿ / ﻿-21.833, -138.917 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Mururoa**, tamén chamado **Moruroa**, é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Administrativamente depende da comuna de Tureia, pero foi cedido pola Asemblea Territorial ao Centro de Experimentación do Pacífico, xunto co atol Fangataufa, para facer probas nucleares. É unha zona militar con acceso prohibido sen autorización. Está situado ao sur do arquipélago, a 1.250 km ao sueste de Tahití.

Xeografía
---------

O atol ten unha forma ovalada de 28 km de longo e 11 km de ancho. Ten un paso á lagoa interior ao noroeste, de 10,2 metros de profundidade e 100 metros de ancho. A lagoa ten unha profundidade media de 37 metros. Dispón de varios edificios e construcións militares, ademais dun aeroporto. Está habitado por unha unidade militar de vixilancia.

Historia
--------

O nome *Moruroa*, na lingua de Mangareva, quere dicir "illa do gran segredo". Normalmente escríbese *Mururoa*, pero non existe unha grafía oficial ao non ter unha organización administrativa. O atol foi descuberto en 1767 polo inglés Philip Carteret, que a chamou *Osnaburg*. En 1792 naufragou o baleeiro *Matilda* e os sobreviventes conseguiron chegar ata Tahití coas barcas de salvamento; por iso tamén se coñeceu como *Matilda's Rock*.

Desde 1966 ata 1974 fixéronse 41 probas nucleares atmosféricas e, ata 1995, 137 probas subterráneas. A última campaña de ensaios, antes da firma do tratado de prohibición total de ensaios nucleares, provocou unha serie de protestas internacionais e de boicots, sobre todo de países do Pacífico e de organizacións internacionais, como Greenpeace. Os ensaios foron abandonados definitivamente en 1996, substituídos por simulacións en laboratorio. Hoxe a armada francesa ten un dispositivo de vixilancia da evolución xeolóxica e radiolóxica do atol.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q318446
* WorldCat
* VIAF: 234580472
* EBID: ID
* GEC: 0241699
* GeoNames: 4030582
* GND: 4040780-9

 |
**Antal Nagy**, nado en Budapest o 16 de maio de 1944, é un exfutbolista húngaro. Xogaba como dianteiro e militou en clubs das principais ligas de Hungría, Bélxica, Países Baixos, Francia, España, Alemaña e Portugal. Foi internacional coa selección húngara, coa que participou no Mundial de Inglaterra de 1966.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira como futbolista no Hónved da súa cidade natal, co que foi campión da Copa de Hungría e dúas veces subcampión da liga húngara, e co que debutou na Recopa de Europa.

En 1968 trasladouse a Liexa, onde fichou polo Standard de Liège. A súa marcha de Hungría provocou a perda da súa nacionalidade, sendo considerado dende entón un apátrida. Na tempada 1968/69 foi o máximo goleador da Primeira división belga, da que se proclamou campión esa mesma campaña. A continuación pasou polos Países Baixos, onde xogou tres anos no Twente, antes de recalar no Olympique de Marseille, co que gañou a Copa de Francia de 1972. 

En 1973 chegou a España, fichando polo Hércules de Arsenio Iglesias, co que xogou na Segunda división, logrando o ascenso a Primeira. Contribuíu con 10 goles, un deles anotado cun pé descalzo, despois de ter perdido unha bota. Pasou logo polas filas do Wuppertaler SV, da Bundesliga alemá, antes de regresar ao fútbol español para xogar en Segunda coa Unió Esportiva Sant Andreu. Nos seus últimos anos como futbolista xogou no Caen francés, no Royal Antwerp belga e no Leixões portugués, antes de pechar a súa carreira no mesmo equipo no que a comezara, o Budapest Honvéd.

### Selección húngara

Foi tres veces internacional coa selección húngara, coa que debutou en 1964, nun encontro amigable ante Iugoslavia. Formou parte do equipo húngaro no Mundial de 1966 en Inglaterra, aínda que non chegou a xogar ningún minuto na competición.

Palmarés
--------

Budapest Honvéd
* **Copa de Hungría (1):** 1964.

Standard de Liège
* **Liga belga (1):** 1968/69.

Olympique de Marsella
* **Copa de Francia (1):** 1972.

Individual
* **Máximo goleador da liga belga (1):** 1968/69.

Notas
-----

1. 1 2  Cabot, Toni (20 de maio de 2015). "Antal Nagy, el apátrida del gol descalzo" (en castelán). Consultado o 7 de marzo de 2021.
2. ↑  "Hungría no Mundial de 1966". *FIFA* (en inglés). Consultado o 7 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.
* Datos do xogador en footballdatabase.eu *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q941315
* BDFutbol: 14151
* EUfootballInfo: 14747
* FootballDatabase: 46011
* ForaDeJogo: 194405160001
* Fussballdaten: antal-nagy
* NFT: 43543
* Transfermarkt: 23738
* Worldfootball: antal-nagy

 |
Bandeira da Rexión de Murcia
A **bandeira da Rexión de Murcia** foi definida no artigo 4.1 do Estatuto de Autonomía da Rexión de Murcia que establece:

> 
> 
> A bandeira da Rexión de Murcia é rectangular e contén catro castelos almenados en ouro, no ángulo superior esquerdo, distribuídos de dous en dous, e sete coroas reais no ángulo inferior dereito, dispostas en catro filas, cun, tres, dous e un elementos respectivamente; todo iso sobre fondo vermello carmesí ou cartaxena.
> 
> 

Os catro castelos fan alusión ao carácter fronteirizo do vello Reino de Murcia, encrucillada entre as coroas de Aragón e Castela, ademais do Reino nazarí de Granada e o mar Mediterráneo: catro territorios de terra e de mar, cristiáns e musulmáns, emprendedores e guerreiros, dos que Murcia soubo destilar ao longo da súa historia unha idiosincrasia única, propia e sintetizadora de culturas. Tamén se considera que son os catro señoríos en que se dividiu o reino inicialmente, tras a súa conquista por Afonso X de Castela.

As sete coroas simbolizan os sucesivos privilexios outorgados pola coroa castelá ao antigo Reino de Murcia, debido aos distintos favores á causa real. As cinco primeiras coroas son outorgadas polo rei Afonso X, no seu privilexio do 14 de maio do ano 1281, cando concedía a insignia e o selo do concello á capital. A sexta coroa débese ao rei Pedro I, outorgada o 4 de maio do ano 1361, tamén pola fidelidade das terras murcianas á súa causa sucesoria. A sétima coroa foi outorgada por Filipe V o 16 de setembro de 1709, por permanecer o Reino de Murcia fiel á súa causa contra o arquiduque Carlos durante a Guerra de Sucesión.

Históricas
----------

* Estandarte do Reino de Murcia na Coroa de Castela (1258-1833)
* Provincia de Murcia (1976–1982)
Exemplos de azucre moreno: mascabado (arriba), escuro (esquerda) e claro (dereita).
O **azucre moreno** é azucre de sacarosa parcialmente refinado, de cor variábel entre o amarelo e o pardo, pegañento ao tacto, cun contido mínimo de sacarosa do 85%. Cando é procedente dos zumes depurados da cana de azucre chámaselle **azucre moreno de cana**.

A cor parda característica débese á presenza de melaza. É un azucre sen refinar ou parcialmente refinado formado por criatais de azucre con algún contido residual de melaza ou producido polo engadido de melaza ao azucre branco refinado.

O azucre moreno inclúe do 3,5 % (**azucre moreno claro**) ao 6,5 % (**azucre moreno escuro**) de melaza. O produto é naturalmente húmido por mord da natureza higroscópica da melaza, e pode ser procesado para obter variantes máis manexábeis nos procesos industriais. O engadido de tinturas e outros produtos químicos pode estar permitida nalgunhas xurisdicións ou procesos industriais.

O tamaño das partículas é variábel mais xeralmente menor ca das do azucre branco granulado. As variantes para uso industrial (como a repostaría) pode estar baseadas no azucre extrafino, que ten cristais de aproximadamente 0,35 mm.

Valores nutricionais
--------------------

O azucre moreno ten un contido calórico lixeiramente inferior por peso ca o azucre branco grazas á presenza de auga. Cen gramos de azucre moreno contén 373 quilocalorías, fronte ás 396 do azucre branco. Porén, o azucre moreno envásase con maior densidade ca o branco grazas ao menor tamaño dos seus cristais, polo que pode ter máis calorías se se miden por volume: unha cullerada de azucre moreno ten 48 quilocalorías fronte ás 45 do azucre branco.

Azucre moreno natural
---------------------

O **azucre moreno natural** ou simplemente **azucre natural** é un azucre moreno producido na primeira cristalización do azucre de cana. Contén máis melaza ca o azucre moreno, o que lle outorga un maior contido en minerais. Segundo o seu aspecto ou procedencia, pode recibir denominacións alternativas, como **azucre de Demerara**, **azucre mascabado** ou **azucre turbinado**

Notas
-----

1. ↑  *Dicionario de alimentación e restauración*, VV. AA. (2012), Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  "I'm Sweet Enough". *New Scientist*. 21 de xaneiro de 2006. Arquivado dende o orixinal o 21 de febreiro de 2008. Consultado o 13 de febreiro de 2016.
3. ↑  Sugar Association. "Just 15 calories a teaspoon!". Arquivado dende o orixinal o 03 de outubro de 2009. Consultado o 13 de febreiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información sobre as técnicas de refinado do azucre (inglés)
* Azucres morenos en *British Sugar* (inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11190742
* EBID: ID

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: 8DUZ1N7T79

 |
**Azur Air**, anteriormente *Katekavia*, é unha aeroliña chárter e antiga aeroliña rexional rusa. Inicialmente estivo baseada no aeroporto de Krasnoyarsk Cheremshanka, o aeroporto doméstico que serve á cidade de Krasnoyarsk, e todos os seus destinos atopábanse dentro do krai de Krasnoyarsk. No presente serve principalmente destinos de vacacións dende Moscova-Domodedovo, ademais dalgúns domésticos.

Historia
--------

A aeroliña iniciou as súas operacións en 1995 realizando voos rexionais dende os aeroportos de Krasnoyarsk Cheremshanka e de Krasnoyarsk-Yemelyanovo. A compañía tamén operaba servizos chárter cara Siberia e Iacutia.

NO ano 2010 transportou a uns 122 000 pasaxeiros, e no ano 2010 comezou a mercar avións máis grandes, principalmente Tupolev Tu-134. En abril de 2014 a aeroliña tiña tres avións deste tipo na súa frota. Nese mesmo mes a aeroliña comezou a operar voos regulares entre Krasnoyarsk-Yemelyanovo e as cidades siberianas de Surgut e Tomsk.

En 2015 Katekavia foi rebautizada como Azur Air e converteuse nunha aeroliña de vacacións. No mes de decembro confirmouse que o seu antigo propietario, UTair Aviation, vendera Azur Air á compañía turística turca Anex Tourism Group, que tamén marcara Azur Air Ukraine, a antiga UTair-Ukraine, unhas semanas antes.

En febreiro de 2018 a autoridade rusa de aviación civil, Rosaviatsia, anunciou que Azur Air enfrontábase a unha suspensión da súa licenza operacional o 20 de marzo se a aeroliña non solucionaba algunhas presuntas violacións de seguridade. Debido a isto a axencia de turismo rusa Rozturizm advertíu aos turoperadores que non vendesen billetes da aeroliña.

Frota
-----

Boeing 757-200
En abril de 2018 a frota de Azur Air estaba formada polos seguintes avións:


Frota de Azur Air| Avión | In Service | Padidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Boeing 737-800 | 6 | — | 189 |  |
| Boeing 757-200 | 8 | — | 238 |  |
| Boeing 767-300ER | 7 | — | 336 |  |
| Total | 21 |  |  |

Notas
-----

1. 1 2  Russian Planes (ed.). "Azur Air (Катэкавиа)". Consultado o 21 de maio de 2018.
2. ↑  Sputnik (ed.). "Death toll in Russia's East Siberia airliner crash rises to 12 (Update-4)". Consultado o 21 de maio de 2018.
3. 1 2  ch-aviation (ed.). "Russia's UTair Group offloads Azur Air unit to Turkey's ATG". Consultado o 21 de maio de 2018.
4. ↑  ch-aviation (ed.). "Russia's tourism body warns against selling Azur Air tickets". Consultado o 21 de maio de 2018.
5. ↑  Planespotters (ed.). "Azur Air Fleet Details and History". Consultado o 21 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1751278
* WorldCat
* VIAF: 4144648146953480844
* LEI: 894500BWICTDJXSYHA71

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Antarctic Adventure*** (けっきょく南極大冒険, *Kekkyoku Nankyoku Daibōken*?, *Antarctic Kingdom's Great Adventure*) é un videoxogo desenvolvido por Konami en 1983 para MSX, e posteriormente para outras consolas, como Family Computer e ColecoVision. O xogador toma o control dun pingüín antártico que corre para chegar a diferentes estacións de investigación de diferentes países, (excluíndo a Unión Soviética).

O modo de xogo é moi semellante ó *Turbo* de Sega, pero a dinámica vai moito máis amodo, e contén elementos de xogos de plataformas. O pingüín, chamado Penta, debe acadar a próxima estación antes de que se esgote o tempo, evadindo ós leóns mariños e as fendas no xeo. A través dos niveis, os peixes que saltan dende os buratos no xeo poden ser atrapados para conseguir puntos. O xogo, como moitos outros da súa época, non ten final. Cando o xogador chega á última estación, o xogo comeza dende o primeiro nivel outra vez, pero cun nivel de dificultade superior.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en MobyGames *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1323953
* Abandonia: 28109
* GameRankings: 578232
* HowLongToBeat: 508
* KLOV: 6890
* MobyGames: antarctic-adventure

 |
**Ariel Hernán Mendizábal Rey**, nado o 9 de febreiro de 1981 na Arxentina, é un pasteleiro galego, especializado na fabricación de sobremesas e doces de chocolate.

Traxectoria
-----------

A súa familia era de emigrantes vascos na Arxentina, con tradición pasteleira. O primeiro obradoiro de doces fora aberto polo seu bisavó en 1936. Volveu a Galiza coa familia na infancia, e instalouse primeiro en Ribeira e logo na Coruña. Nesta cidade comezou a estudar nunha escola de arte, pero ao pouco, no ano 2000, marchou estudar e traballar co mestre pasteleiro español Paco Torreblanca, a Alacant. Posteriormente regresou a Galicia, e abriu un local con obradoiro e venda en Vilaboa (Culleredo).

En 2005 obtivo o título de Mestre chocolateiro de España e a finais dese mesmo ano quedou finalista no Campionato mundial World Chocolate Master París. En 2009 foi seleccionado para representar a España na Copa do Mundo da Pastelería, que se celebrou en Lión (Francia), e quedou na posición 19ª.

Notas
-----

1. ↑  Un accidente deixa a España nos últimos postos do Campionato Mundial de Pastelería Arquivado 10 de outubro de 2014 en Wayback Machine. *Colineta*, 28/1/2009

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do seu obradoiro.
Os blini son moi semellantes ás filloas galegas e ás crêpes bretoas.
Un **blini** (en inglés: *blintz*; en ruso: блин, блины (pl.); en ucraíno: блинці, *blyntsi*) é unha torta eslava, elaborada cun amoado semellante ao dunha filloa e que tradicionalmente se serve enrolada e reenchida de crema agre, peixe afumado ou caviar.

Os blini fanse a base de fariña, ovos, leite e lévedo que pode comerse cocida no forno ou fritida, con ou sen recheo algún. É moi común na cociña eslava (rusa, ucraína, belarusa ou polonesa).

Os blini serven como base para diferentes tipos de peixes afumados (salmón, arenque, troita, sollo rei); *smetana* (crema agre) e ovos de peixe, e se acompañan con infusións, compota ou con viño. A bebida depende do tipo de recheo.

*Draniki*, especie de blini de pataca belarusa.
En Belarús existe unha versión sen fariña de cereais chamada de *draniki*, que se elabora fritindo en aceite de xirasol unha masa composta de pataca cocida e despois relada, cebola finamente picada, ovos, sal, pementa negra e un pouco leite; tradicionalmente cómense con smetana.

Os blini son un alimento moi antigo vencellado aos pobos eslavos dende a época precristiá; pola súa forma circular e a súa cor dourada eran asociados co sol, e por iso constituían un dos pratos principais das festas pagás de *Maslenitsa* -unha festa que celebra a fin do inverno equivalente ao entroido galego- e de *Kupala* -o solsticio de verán, a nosa noite de San Xoán-.

Notas
-----

1. ↑  Nome galego en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia, Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

* Filloa
* Chula
* *Crumpet*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q815898
* LCCN: sh98003154

 |
O **Ballymena RFC** (Ballymena Rugby Football Club) é un equipo de rugby da cidade de Ballymena en Irlanda do Norte. Pertence á sucursal do Ulster da Irish Rugby Football Union. O club conta con seis equipos de adultos e un sub-20. Na base equipos sub-18, Sub-16 e Sub-14. O primeiro equipo xogará na Primeira División da AIB All-Ireland League en 2009-10, ademais da Ulster Senior League e a Ulster Senior Cup.

Historia
--------

O club foi afiliado por primeira vez ao "Ulster Branch" en 1887, mais o club non participou en ningunha liga ata 1922, cando decidiu xogar na Liga Júnior na tempada 1923-1924. En 1953 o Ballymena convértese nun club sénior. O club terá que agardar ata 1963 para acadar o seu primeiro título sénior, a Ulster Senior Cup. Moitos outros éxitos chegaron logo desa data.

Xogadores importantes
---------------------

### Éire

Os seguintes xogadores do Ballymena representaron ao equipos nacional de rugby de Éire a nivel internacional.

* Jonathan Bell
* Isaac Boss
* David Humphreys
* Willie John McBride
* Matt McCullough
* Syd Millar
* Dion O'Cuinnegain
* Trevor Ringland
* Steve Smith
* Harry Steele
* James Topping
* Andrew Trimble
* Davy Tweed
* Paddy Wallace
* Bryan Young

### British and Irish Lions

Os seguintes xogadores do Ballymena representaron aos "Lions".

|  |  |
| --- | --- |
| * Willie John McBride: 1962, 1966, 1968, 1971, 1974
* Syd Millar: 1962, 1968
 | * Trevor Ringland: 1983
* Steve Smith: 1989
 |

Ligazóns
--------

* Sitio web oficial do club
* Sitio web do Ulster Rugby
* Irish Rugby Football Union
Diagrama esquemático do oído humano.

A **audición** é a habilidade de percibir son pola detección de vibracións e cambios na presión do medio a través dun medio como o oído.

Son
---

O son é a característica do medio molecular en que se atopa o individuo. Unha das principais características que debe ter o son para ser audible polo ser humano é que a súa frecuencia se manteña entre os 20 e 20 000 Hz. Outra das características que posúe o son é a amplitude que se relaciona psicoloxicamente coa sonoridade. Xa que o número de sons diferentes que pode ouvir o ser humano é moi grande, utilízase unha escala logarítmica de presións chamada de decibeis que abrevia a inmensidade de valores posibles.

Percepción
----------

A audición é a percepción das ondas sonoras que se propagan polo espazo, en primeiro lugar, polas nosas orellas, que as transmiten polos condutos auditivos externos ata que chocan co tímpano, facéndoo vibrar. Estas vibracións xeran movementos oscilantes na cadea de osiños do oído medio (martelo, bigornia e estribo), os que son conducidos até o perilinfa do caracol. Aquí as ondas moven os cilios das células nerviosas do órgano de Corti que, á súa vez, estimulan as terminacións nerviosas do nervio auditivo. Ou sexa, no órgano de Corti as vibracións transfórmanse en impulsos nerviosos, os que son conducidos, finalmente, á cortiza cerebral, onde se interpretan como sensacións auditivas.

Divisións do sistema auditivo
-----------------------------

Podemos dividir o sistema auditivo en dúas partes: 

* **Sistema auditivo periférico** (o oído), responsable dos procesos fisiolóxicos que captan o son e o envían ó cerebelo.
* **Sistema auditivo central** (nervios auditivos e cerebro), responsable dos movementos psicolóxicos que conforman o que se coñece como percepción sonora.

Notas
-----

1. ↑  Schacter,Daniel L. et al.["Psychology"],"Worth Publishers",2011
2. ↑  "4". *La Percepción Sensorial*. Limusa Wiley. ISBN 968-18-5307-5.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Audición***  |

### Bibliografía

* Lopez-Poveda, Enrique A.; Palmer, A. R. (Alan R.); Meddis, Ray. (2010). *The neurophysiological bases of auditory perception*. Nova York: Springer. ISBN 978-1-4419-5685-9. OCLC 471801201.
* Peng, AW.; Salles, FT.; Pan, B.; Ricci, AJ. (2011). "Integrating the biophysical and molecular mechanisms of auditory hair cell mechanotransduction.". *Nat Commun* **2**: 523. PMC 3418221. PMID 22045002. doi:10.1038/ncomms1533.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160289
* AAT: 300055139
* BNCF: 55661
* BNE: XX531339
* BNF: 12647533b
* BRE: 3838616
* EBID: ID
* GND: 4125741-8
* JSTOR: auditory-perception
* LCCN: sh85009496
* MAG: 2909738492
* NDL: 00573604

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D006309
* MeSH: F02.830.816.263

 |
**Ariel** é unha personaxe de videoxogos na saga de Legacy of Kain. A súa voz foi interpretada por Anna Gunn. Nas primeiras etapas da produción de Blood Omen: Legacy of Kain, Ariel era chamada "Adonathiel".

Historia
--------

Ariel serviu como Garda do Alicerce do Equilibrio por aproximadamente 470 anos, despois do ataque do vampiro Vorador ao Círculo dos Nove ata a súa morte a mans dun posuído Mortanius, quen estaba dominado pola forza escura coñecida como Lord Hylden. A súa morte foi o inicio da caída de Nosgoth. Ao atopar o seu corpo, o amante de Ariel, Nupraptor, caeu na tolemia, que contaxiou a todos os membros do Círculo dos Nove.

Pouco tempo despois da súa morte, Ariel empezou a axexar nos Alicerces de Nosgoth. Ela axudou a Kain nas súas viaxes como vampiro, escondéndolle o feito de que el estaba destinado a ser o seu sucesor como gardián do Alicerce do Equilibrio e que era necesario que se sacrificase para restaurar a Nosgoth. Despois de que Kain rexeitase o sacrificio, Ariel seguiu axexando os Alicerces, e presuntamente faríao por sempre ata que o balance fose restaurado.

Ariel recibiu a salvación cando Raziel bautizou a súa espada espectral na esencia purificadora de Ariel e a de todos os seus predecesores, os Gardiáns do Equilibrio. Este sacrificio, xunto co de Raziel, deulle a Kain unha vista purificada (foi curado da corrupción de Nupraptor) e unha Soul Reaver de poderes puros e incorruptibles.

| * v
* c
* e
*Legacy of Kain* |
| --- |
| Xogos | 
* *Blood Omen*
* *Soul Reaver*
* *Soul Reaver 2*
* *Blood Omen 2*
* *Defiance*

 |
| Personaxes principais | 
* Kain
* Raziel
* Moebius
* Deus Ancián
* Mortanius
* Hylden Lord
* Ariel
* Vorador
* Janos Audron
* Turel
* Umah

 |
| O Círculo dos Nove | 
* Nupraptor
* Malek
* Bane
* Azimuth
* Dejoule
* Anarcrothe
* Moebius
* Mortanius
* Ariel

 |
| Outras Personaxes | 
* Dumah
* Rahab
* Zephon
* Melchiah
* Morlock
* Guillerme o Xusto
* Rei Ottmar

 |
| Razas | 
* Os antigos
* Vampiros
* Hylden
* Sarafan

 |
| O Mundo de Nosgoth | 
* A Batalla do Último Descanso
* Soul Reaver

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393178
* GiantBomb: 3005-3529

 |
**El Hadji Serigne Mouhamadou Lamine Bara Mbacké**, ou **xeque Bara Mbacké**, nado en 1925 en Touba e finado o 1 de xullo 2010, foi un relixioso senegalés e gran marabú do muridismo.

Traxectoria
-----------

O xeque Bará Mbacké era o fillo máis vello de Mouhamadou Fallilou Mbacké, o segundo califa do muridismo, e neto do xeque Amadou Bamba, o fundador desta seita musulmá do Senegal. Era sobriño de Serigne Saliou Mbacké, o quinto califa, e ascendeu ao sexto califato do muridismo o 28 de decembro de 2001, á morte do seu predecesor, que o designara persoalmente.

O califa do muridismo é o líder espiritual da principal comunidade relixiosa do Senegal, e controla un gran número de recursos económicos no país. A súa capital é Touba, unha cidade do interior. O presidente senegalés Abdoulaye Wade presentoulle os seus respectos como califa ao día seguinte de ascender ao califato.

Bara Mbacké foi o primeiro neto de Bamba en dirixir o muridismo, e o máis vello, pois accedeu ao califato con 82 anos. Falaba diversas linguas, entre elas o uolof, o árabe, o francés e o inglés.
**Antonio Fernández Seoane**, nado en Vilafranca do Bierzo cara 1902 e finado en Tui o 28 de xullo de 1936, foi un xastre e político español.

Traxectoria
-----------

Xastre instalado en Tui. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao exército sublevado, encargándose de revisar en automóbil as frontes da vila, do Porriño, da Guarda e de Baiona. Cando os sublevados tomaron Tui fuxiu ao monte Aloia. Froito dos enfrontamentos coas columnas do exército dedicadas á súa persecución, foi abatido o 28 de xullo con Joaquín Azurmendi Alonso e José e Emilio Costas Fernández.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Gallardo, Ángel (2008). "A represión franquista no concello de Tui". *O Miño, unha corrente de memoria. Actas das Xornadas sobre a represión franquista no Baixo Miño (2006, 2007)* (PDF). Ponteareas: Alén Miño. p. 90. ISBN 978-84-930739-8-5.

### Ligazóns externas

* 

* Antonio Fernández Seoane na páxina web *Nomes e Voces*.