recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fry**|  |
| Nome completo | Fry |
| Bandeira |  |
| Baseada en | Reino Unido Inglaterra |
| Tempadas en activo | 1 (1959) |
| Número de pilotos | Mike Parkes |
| Debut | Gran Premio do Reino Unido de 1959 |
| Carreiras | 1 |
| Campionatos de Construtores | 0 |
| Campionatos de Pilotos | 0 |
| Vitorias | 0 |
| Pole positions | 0 |
| Voltas Rápidas | 0 |
| Puntos totais |  |
| Derradeiro GP | Gran Premio do Reino Unido de 1959 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |

**Fry** foi un construtor de automóbiles de Fórmula Dúas do Reino Unido. O equipo foi fundado por David Fry e Alec Issigonis,, cuxo anterior patrón John Parkes en Alvis levou ao seu fillo Mike Parkes como piloto de desenvolvemento. O coche, construído cas especificacións da Fórmula 2, equipouse cun motor Coventry Climax e construíuse con varios conceptos avanzados, un deseño semimonocasco, unha posición de condución cara a adiante extrema e unha aleta de quenlla na súa parte posterior.

O Fry F2 fixo o seu debut en xuño de 1958 en Brands Hatch, Parkes terminou a súa primeira carreira en sexto lugar en Crystal Palace. Aparecendo nunha serie de carreiras de Fórmula Dous durante 1958 e 1959, o coche foi presentado na Fórmula Un no Gran Premio do Reino Unido de 1959. Parkes non se clasificou para a carreira, marcando o 27º tempo máis rápido, o coche non se presentou en ningún outro Gran Premio do Campionato do Mundo. O coche participou en varias carreiras máis, antes da súa última aparición cun segundo lugar en Brands Hatch na carreira do Boxing Day.

### Resultados Completos na Fórmula Un

(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

| Ano | Chasis | Motor | Pneu. | Piloto | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Puntos | Pos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1959 | Fry F2 | Climax L-4 | **D** |  | MON | 500 | NED | FRA | GBR | ALE | POR | ITA | USA | **0** | **NC** |
| Mike Parkes |  |  |  |  | NSC |  |  |  |  |

Notas
-----

1. ↑  "Encyclopedia - Fry". *Grandprix.com*. Inside F1. Consultado o 2011-11-04.
2. ↑  "Encyclopedia - Mike Parkes". *Grandprix.com*. Inside F1. Consultado o 2011-11-03.
3. 1 2  "Fry F1 History". *ChicaneF1.com*. Arquivado dende o orixinal o 23 de febreiro de 2014. Consultado o 2011-11-05.

Ligazóns externas
-----------------

* Results from Formula1.com
A **gastronomía de Italia** é unha das principais gastronomías mundiais. A cociña italiana caracterízase pola variedade de produtos utilizados así como por unha gran diversidade rexional. Terra gastronómica por excelencia, Italia é o berce da cociña europea e mediterránea. Os mercados medievais das cidades e vilas transalpinas son o lugar de nacemento da actual cociña italiana debido á converxencia de dous factores: a chegada á cidade dunha serie de produtos agrícolas do contorno rural para ser vendidos nos mercados e a bonanza económica na que viven as elites locais, que lles permite usufruir destes produtos e combinalos elaborando novos pratos. Estes serán bautizados na maior parte dos casos co nome da vila onde foron creados.

Delicias da gastronomía italiana.

A cociña cotiá
--------------

A cociña é un elemento importante na maneira de vivir dos italianos, que reflicte sobre todo a cultura rural, pero aínda máis a familiar, ou incluso a materna.

Os italianos teñen unha visión íntima e concreta da súa cociña. Non é tan importante a complexidade ou a virtuosidade dunha "alta cociña" como a calidade e precisión ou o bo facer diarios. Un prato debe ser como é, respectando as tradicións.
O parmesano relado, o sal, a pementa, o limón, o aceite de oliva, non están permitidos en calquera prato.
Falando dos viños, bébese tinto ou branco, dependendo do prato que se estea a degustar (se é carne, tinto, se é peixe, branco). Na cociña italiana non se aprecia demasiado o exótico, os gustos fortes, as grandes porcións, ou as carnes vermellas, xa que se valora máis a combinación sutil de gustos orixinais, sen excesos nin complexidades inútiles.

As cociñas rexionais en Italia
------------------------------

* Cociña abruzzesa
* Cociña calabresa
* Cociña campana
* Cociña emiliana
* Cociña do Friuli-Venezia-Giulia
* Cociña do Lacio
* Cociña lígure
* Cociña lombarda
* Cociña lucana
* Cociña marchigiana
* Cociña molisana
* Cociña piemontese
* Cociña pugliese
* Cociña romagnola
* Cociña sarda
* Cociña siciliana
* Cociña toscana
* Cociña do Trentino-Alto Adige
* Cociña umbra
* Cociña valdostana
* Cociña veneta

Notas
-----

1. ↑  Enaudi, Massimo (2010). *L'identità italiana in cucina* (en italiano). Gius. Laterza & Figli. ISBN 978-88-581-0615-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192786
* BNF: 11964904x
* EBID: ID
* LCCN: sh85031842
* NDL: 00564306

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre gastronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Gaspar Sánchez Salas**, nado o 5 de marzo de 1970 en Campillo del Río, no concello de Torreblascopedro (Xaén), é un escritor, profesor de lingua e literatura castelás, crítico literario e dictadólogo. Está considerado oficialmente discípulo do escritor e premio Nobel de Literatura Camilo José Cela.

Traxectoria
-----------

Cursou o bacharelato no IES Cástulo, de Linares. Licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Granada. A súa tese, *La formación de gentilicios, seudogentilicios y otros dictados tópicos en la provincia de Jaén*, dirixírona Camilo José Cela e o catedrático Carlos Alvar, obtendo un sobresaliente *cum laude* por unanimidade.

Trala lectura doutorouse en 2001 en Filosofía e Letras pola Universidade de Alcalá de Henares. Cela creou así escola dentro dunha disciplina que o propio escritor bautizou co nome de "dictadoloxía tópica", coa fin de asegurar a continuación do seu proxecto lexicográfico.

O 13 de setembro de 1995 entrara a traballar na casa de Camilo José Cela como colaborador literario, relación que se mantivo ata o ano 2000, cando viaxou a México para impartir conferencias, na Universidade de Guadalaxara, en torno á póla de investigación mencionada.

Co escritor padronés participou -entre outras cousas- na elaboración do *Diccionario geográfico popular de España V.I*, e na súa última novela, *Madera de boj*, na que, ademais, foi documentalista.

É autor de varios libros en diversos xéneros (biografías, testemuñas, ensaios, contos...)cales?

Actualmente dedícase á docencia, ademais de impartir conferencias e escribir artigos en revistas. O proxecto sobre o que traballa actualmente[*cando?*] é a biografía oficial do tenista Carlos Moyá.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16303354
* WorldCat
* VIAF: 59393799
* BNE: XX1290098
* BNF: 155220160
* CANTIC: a10596343
* GND: 129598208
* ISNI: 0000 0000 7823 692X
* LCCN: n2003041746
* SELIBR: 220409
* SUDOC: 150000979

 |
Rexións gastronómicas de Colombia: Biblioteca básica de cociñas tradicionais de Colombia. Ministerio de Cultura. 2013. 
     I. Illas
     II. Guajira
     III. Cesar e Magdalena
     IV. Atlántico
     V. Cartaxena de Indias
     VI. Sabanas Costeñas
     VII. Santanderes
     **VIII.** Boyacá e Cundinamarca
     IX. Paisa
     X. Bogotá
     XI. Tolima Grande
     XII. Val do Cauca
     **XIII.** Cauca
     XIV. Nariño
     XV. Pacífico Norte
     XVI. Pacífico Sur
     **XVII.** Llanos
     **XVIII.** Amazonía
A **gastronomía de Colombia** é o resultado da fusión de alimentos, prácticas e tradicións culinarias das culturas indoamericanas locais, europeas (principalmente española) e africana. Aínda que non hai consenso en canto a un único prato que represente a toda a gastronomía colombiana, destácanse a arepa e o sancocho como os máis representativos. Outros pratos rexionais destacados son a bandexa paisa típica da rexión Antioqueña, o ajiaco santafereño, a lechona tolimense e huilense e o mote de queixo costeño, entre outros.

Da diversidade de fauna e flora en Colombia xorde unha variada gastronomía esencialmente crioula, con pouca influencia de cociñas estranxeiras. Os pratos colombianos varían en preparación e ingredientes por rexión e incorporan as tradicións das culturas española, mestiza e afro. Algúns dos ingredientes máis comúns nas preparacións son cereais como o arroz e o millo, tubérculos como a pataca e a mandioca, variedades de leguminosas, carnes como a bovina, de galiña, de porco, de cabra, cobaia e outros animais silvestres, peixes e mariscos. É importante tamén a variedade de froitas tropicais como a manga, o banano, a papaia, a guayaba, o lulo e a maracuxá.

Colombia ten un prato rexional, pero non un de carácter nacional, aínda que son moi recoñecidos o sancocho e a arepa nas súas distintas variantes. Entre os pratos rexionais máis representativos atópanse o ajiaco santafereño, a bandexa paisa, o mote de queixo, a lechona tolimense, a mamona ou tenreira á llanera, o mute santandereano, o tamal e os peixes, sobre todo nas rexións costeiras.

Notas
-----

1. ↑  Colombia Travel. "Jugos naturales". Arquivado dende o orixinal o 03 de xaneiro de 2015. Consultado o 28 de novembro de 2016.
2. ↑  "La cocina de la abuela". Revista Semana. Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2008. Consultado o 28 de novembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aguapanela
* Pandebono

### Bibliografía

* MORÓN, Carlos e GALVÁN, Cristina. A cociña criolla. Receitas de Córdoba e rexións da costa Caribe. Domus Libri: 1996.
* ROMÁN DE ZUREK, Teresita. Cartaxena de Indias na Pota. Edicións Gamma 2006, Bogotá. 9589510833, 9789589510834
* DANGOND CASTRO, Leonor. Raíces vallenatas. Do pilón e do fogón. Editorial Outeiro. Medellín: 1988. p. 57-86.

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q909057
* LCCN: sh85031806

 |
**John Daniel "Danny" Olivas**, nado en Hollywood Norte o 25 de maio de 1965, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-117 e STS-128.

Traxectoria
-----------

Olivas graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Texas-El Paso e é máster na mesma materia pola Universidade de Houston. Ten un doutoramento en enxeñaría mecánica e ciencia de materiais pola Universidade Rice.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1998, participando nas misións STS-117 e STS-128, pasando un total de 27,71 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Olivas, John Daniel 'Danny'" (en inglés). Consultado o 21 de novembro de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (xuño de 2010). "JOHN D. OLIVAS (Ph.D. P.E.) "DANNY"NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 21 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***John D. Olivas***  |

### Outros artigos

* STS-117
* STS-128

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q471513
* NASA: olivas

 |
**Ignacio Camuñas Solís**, nado en Madrid o 1 de setembro de 1940, é un político e editor español. Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid e en Dereito comparado pola Universidade de Estrasburgo, exministro do Goberno de España, é diplomático de profesión. Dende que pediu a excedencia desempeñou en distintos momentos actividades de carácter editorial en distintas empresas culturais de España.

Foi director e conselleiro delegado do grupo editorial Guadiana de Publicaciones, editor da revista mensual *Gentleman*.

Durante a transición democrática, participou na creación de Unión de Centro Democrático (UCD) en 1977, co Partido Demócrata Popular (PDP) do que foi fundador e secretario xeral, adscrito á Plataforma de Converxencia Democrática, formando a á liberal da UCD. O PDP foi o único representante español no Congreso Europeo de Partidos Liberais celebrado na Haia, en 1976.

Deputado da UCD dende 1977 (ocupou o posto 7 na candidatura ó Congreso dos Deputados por Madrid), ministro de Relacións coas Cortes, presidente da Comisión de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados e presidente da Comisión Mixta Cortes Españolas-Parlamento Europeo.

En 1980 na vixésimo oitava edición do Grupo Bidelberg, celebrada en Bad Aachen, na Alemaña occidental, os días 18, 19 e 20 de abril, foi o único representante español presente.

Foi secretario xeral da Comisión Española da UNESCO e conselleiro do director xeral da organización. Así mesmo formou parte en distintas ocasións da Delegación española na Organización das Nacións Unidas (ONU).

Foi presidente do Centro de Fundacións e, anos máis tarde, presidente da Asociación Española de Fundacións; actualmente preside o Foro da Sociedade Civil. Posúe a Gran Cruz de Carlos III.

O 16 de xaneiro de 2014 presentou o novo partido político Vox xunto con outros ex militantes do Partido Popular. Posteriormente foi elixido vicepresidente de Vox; porén, en setembro dese mesmo ano anunciou que abandonaba a súa militancia.

Notas
-----

1. ↑  Bilderberg Meetings. Bad Aachen Conference. April 1980.
2. ↑  Vox, el nuevo partido de Ortega Lara, aboga por fortalecer el papel del Rey, la familia y el centralismo en España, *Diario Crítico*, 16 de enero de 2014.
3. ↑  El nuevo partido de Ortega Lara propone desmantelar el modelo autonómico, *El País*, 16 de enero de 2014.
4. ↑  «Vox nace en respuesta a un sentimiento de orfandad política en el centro derecha», *ABC*, 16 de enero de 2014.
5. ↑  Vox empieza a dividirse en grupos impares menores de tres, *Público*, 3 de septiembre de 2014.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Partido Demócrata Popular*, Bilbao, Albia, 1977.
* *España: el final de una época. Informe del Foro de la Sociedad Civil*, Madrid, Libros Libres, 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3148196
* WorldCat
* VIAF: 72643412
* BNE: XX1217436
* Dialnet: 922474
* ISNI: 0000 0000 8152 9280
* LCCN: n78002478
* SUDOC: 181787970

 |
**Hamadán** (همدان en persa) é unha cidade situada no oeste de Irán, aproximadamente a 400 km ao suroeste de Teherán.

É a capital da provincia de Hamadán. Está a 1 850 m dobre o nivel do mar, e a súa poboación era de 550.284 habitantes segundo o censo de 2005.

Historia
--------

Inscricións cuneiformes de Ganj Nameh en Hamadán.
Crese que Hamadán é unha das cidades máis antigas do mundo, e a de maior antigüidade de Irán.

Algúns historiadores apuntan ao III milenio a. C. como o momento da súa fundación e, de acordo coas crónicas asirias, data de polo menos o século XII a.C.

Durante a primeira metade do século VI a.C. foi a capital do rei Astiaxes de Media, segundo os historiadores gregos, até que Ciro II, rei dos persas, a conquistou no ano 549 a.C. (o sexto ano do reinado de Nabónido en Babilonia).

O seu antigo nome persa era Ecbatana (*Hañgmatana* en persa antigo, *Agbatana* segundo Esquilo, *Agamatanu* na Inscrición de Behistún, e escrito como *Aga'mtanu* por Nabónido).

Foi o lugar de nacemento de Shirin Ebadi, gañadora do Premio Nobel da Paz de 2003. Tamén é o lugar onde se encontra a sepultura de Avicena, que morreu nesta cidade.

Notas
-----

1. ↑  "098. Shirin Ebadi: Fighter for democracy and human rights – INSPIRING STORY" (en inglés). Consultado o 2022-03-09.
2. ↑  "Avicenna mausoleum is one of the Hamadan province’s most touristic att". *IRAN Paradise* (en inglés). 2020-01-04. Consultado o 2022-03-09.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hamadán***  |

### Outros artigos

* Persia
* Irán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28587
* WorldCat
* VIAF: 127856259
* BNF: 124565318
* EBID: ID
* GEC: 0032057
* GeoNames: 132144
* GND: 4094589-3
* LCCN: n81132527
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge421784
* OSM: 241038
* Treccani: hamadan

 |
**Hash'ak'gik** ou Hylden Lord é unha personaxe da serie de videoxogos Legacy of Kain. A súa voz foi posta por numerosos actores: Rene Auberjonois, Tony Jay, Earl Boen e Alastair Duncan.

Historia
--------

Hash'ak'gik é o nome que se lle dá ao suposto líder da raza Hylden. Ata a caída dos Alicerces de Nosgoth, os Hylden non podían manifestarse fisicamente en Nosgoth, con todo Hash'ak'gik podía manipular a seres en Nosgoth posuíndo os seus corpos. Entre os que foron posuídos están Mortanius o Nigromante, Janos Audron e (cando nestes corpos, o actor respectivo dáballe a voz a Has'ak'gik). En *Blood Omen II*, Hash'ak'gik foi capaz de recuperar o seu verdadeiro corpo Hylden e converteuse no Sarafan Lord.

| * v
* c
* e
*Legacy of Kain* |
| --- |
| Xogos | 
* *Blood Omen*
* *Soul Reaver*
* *Soul Reaver 2*
* *Blood Omen 2*
* *Defiance*

 |
| Personaxes principais | 
* Kain
* Raziel
* Moebius
* Deus Ancián
* Mortanius
* Hylden Lord
* Ariel
* Vorador
* Janos Audron
* Turel
* Umah

 |
| O Círculo dos Nove | 
* Nupraptor
* Malek
* Bane
* Azimuth
* Dejoule
* Anarcrothe
* Moebius
* Mortanius
* Ariel

 |
| Outras Personaxes | 
* Dumah
* Rahab
* Zephon
* Melchiah
* Morlock
* Guillerme o Xusto
* Rei Ottmar

 |
| Razas | 
* Os antigos
* Vampiros
* Hylden
* Sarafan

 |
| O Mundo de Nosgoth | 
* A Batalla do Último Descanso
* Soul Reaver

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11682352
* GiantBomb: 3005-5936

 |
*Para o artigo do ilustrador, véxase Fernando Tato*
**Fernando Rafael Tato Plaza**, nado en Santiago de Compostela en 1962 e finado no Sisto (Ribasar, Rois) o 8 de xaneiro de 2000, foi un filólogo e tradutor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela. Impartiu docencia nas Escola Universitaria de Formación de Profesorado de EXB na cidade de Lugo, na Universidade da Coruña e na Facultade de Filoloxía de Compostela. Foi membro do Instituto da Lingua Galega.

Colaborou na elaboración de dicionarios de léxico común, linguaxe administrativa e antropónimos. Publicou artigos relacionados coa lexicografía, onomástica, edición e gramática histórica. Na súa faceta de editor, ocupouse, conxuntamente con Ana Boullón, da edición de *Teatro de Máscaras* de Ramón Otero Pedrayo (1989) e, en solitario, do *Libro de Notas de Álvaro Pérez, notario da terra de Rianxo e Postmarcos* (1457), distinguido co premio Lois Peña Novo de 1999.

Foi tradutor literario, na combinación inglés-galego; por exemplo, súa foi a primeira tradución ao galego do *Frankenstein* de Mary Shelley.

Foi membro fundador da Asociación de Tradutores Galegos e da Asociación Galega de Onomástica.

Vida persoal
------------

Foi parella de Ana Isabel Boullón Agrelo.

Obra
----

* *No colo do Atlas: contos de Marrocos* de Richard Hughes (1989, Xuvenil Alfaguara)
* *A procura de Park*, Katherine Paterson, (Galaxia, 1991; trad. conxunta con Ernesto Xosé González Seoane)
* *Frankenstein*, Mary Shelley (Galaxia, 1999)
* *O "Squirrel"* de Luise Rinser (1990, Xuvenil Alfaguara)

Notas
-----

1. 1 2  Alonso Montero, X. (5 de febreiro de 2003). "Homenaxe a Fernando Tato". *La Voz de Galicia*.
2. ↑  Fernando R. Tato na Biblioteca da Tradución Galega.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biobibliografía do persoeiro, Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55994549
* WorldCat
* VIAF: 46831907
* BiTraGa: 569
* BNE: XX926489
* BNF: 12331074c
* Dialnet: 1339554
* FAST: 508219
* GND: 1146337485
* ISNI: 0000 0000 5954 728X
* LCCN: n2004041433
* SUDOC: 032241542

 |
A **hematita** (do grego *haimatites* que significa sangue; e tamén chamada **olixisto** DRAG e DRAE din o contrario[]) é un mineral da clase dos óxidos cuxa fórmula química é **Fe2O3** (contén o 70% de ferro se se atopa en estado puro).

Aspecto
-------

A hematita pode presentar dende un brillo metálico nos exemplares escuros ata un brillo terroso nos ocres ou vermellos. O crecemento deste mineral pode ser acicular, laminar (parecido ás micas), formando costras e escamas ou tamén globular.

Lugares onde se atopa
---------------------

Atópase principalmente en zonas de oxidación, en filóns hidrotermais ou do produto da meteorización das rochas compostas por ferro.

Os xacementos máis importantes en España son o das Minas del Marquesado en Guadix (provincia de Granada) e o de El Pedroso (Sevilla). Tamén aparece en Ortigueira (A Coruña) e en Viveiro (Lugo).

Usos da hematita
----------------

A hematita constitúe a fonte máis importante de ferro xa que en estado puro contén o 70% deste metal.

Utilízase tamén para crear colorantes industriais.

Propiedades
-----------

Aínda que con certa dificultade, disólvese en ácido clorhídrico.

Outros óxidos
-------------

O rútilo, a magnetita e a casiterita son outros óxidos importantes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q103223
* AAT: 300011105
* BNCF: 23166
* BNF: 13770127j
* BRE: 2349319
* EBID: ID
* GEC: 0127532
* JSTOR: hematite
* LCCN: sh85060122
* MAG: 2779131772
* Mindat: 1856

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 1317-60-8
* ChEBI: 50818
* DTXSID: DTXSID7049637
* ECHA: 100.013.888
* KEGG: C19555
* PubChem: 14833

 |

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *hematita*.
**Hello Kitty** (en xaponés ハローキティ Harō Kiti) é unha personaxe imaxinaria representada por unha gatiña branca humanizada cun lazo vermello e sen boca de caracteres estilizados. Foi deseñada en 1974 por Yuko Shimizu para a empresa xaponesa Sanrio.

Inicialmente Hello Kitty era un deseño para nenas empregado en accesorios escolares e roupa. Actualmente existen produtos licenciados dirixidos a tódalas idades.

Hello Kitty refírese tamén a un grupo de personaxes relacionados, e especificamente a gatiña branca recibiu o nome de *Kitty White* (キティ・ホワイト Kiti Howaito)

Stand Sanrio en Madrid.
Airbus A330-200.

Historia
--------

Hello Kitty naceu como un produto da empresa Sanrio, establecida en 1960 como Yamanashi Silk Company dedicada á venda sandalias con deseños de flores pero o seu propietario Shintaro Tsuji contratou debuxantes para que os deseños fosen máis xeitosos e así apareceu unha liña de produtos con personaxes pensados para regalo e así naceu Hello Kitty deseñada por Yuko Shimizu e engadida a esa liña en 1974, aparecendo por primeira vez nun portamoedas de vinilo, sentada entre unha botella de leite e unha carpa nun recipiente. Sanrio decidiu que o personaxe fose británico por estar na época os países estranxeiros, e en particular o Reino Unido e os Estados Unidos, de moda no Xapón e xa tiñan moitos personaxes estadounidenses. Shimizu tomou o nome *Kitty* da obra de Lewis Carroll *Alicia do outro lado do espello*, onde Alicia xoga cun gato ao que chama *Kitty* ao que Sanrio engadiu o "Hello" como unha forma de comunicación social para agradecer o galano.

Notas
-----

1. 1 2  Belson, K. (2003)"The cat who turned kawaii into cash", *Asian Times* from  Arquivado 05 de outubro de 2012 en Wayback Machine.
2. ↑  "Sanrio Europe". Arquivado dende o orixinal o 01 de outubro de 2009. Consultado o 14 de setembro de 2009.
3. ↑  "Hello Kitty Turns 35". *Time*. 1 de xuño de 2009. Arquivado dende o orixinal o 27 de decembro de 2011. Consultado o 13 de marzo de 2012.
4. ↑  Takagi, Jun (21 de agosto de 2008). "10 Questions for Yuko Yamaguchi". *TIME*. Arquivado dende o orixinal o 13 de xuño de 2013. Consultado o 31 de outubro de 2009.
5. ↑  "Hello Kitty, You're 30". *St. Petersburg Times*. 15 de novembro de 2004. Consultado o 22 de marzo de 2012.
6. ↑  Tracey, David (29 de maio de 1999). "The Small White Cat That Conquered Japan". *New York Times*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hello Kitty***  |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Hello Kitty *(en varias linguas)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191794
* WorldCat
* VIAF: 313311523
* EBID: ID
* GND: 129530840
* LCCN: no2015121100
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 182363309

 |
**Henry Bolingbroke Woodward**, nado o 24 de novembro de 1832 en Norwich, condado de Norfolk, Inglaterra, e finado o 6 de setembro de 1921, foi un xeólogo e paleontólogo inglés, coñecido polas súas investigacións sobre os fósiles de crustáceos e outros artrópodos.

Traxectoria
-----------

Woodward naceu en Norwich, Inglaterra, o 24 de novembro de 1832 e fixo os seus primeiros estudos nunha escola da súa cidade natal.

Era fillo do xeólogo e anticuario Samuel Woodward (1790-1838), e irmán de Bernard Bolingbroke Woodward (1816-1869) e de Samuel Pickworth Woodward (1821-1865), e tío de Horace Bolingbroke Woodward (1848-1914), todos eles tamén xeólogos.

En 1868 foi asistente no departamento de xeoloxía do Museo Británico e, en 1880, encargado dese departamento. En 1873 foi elixido membro da *Royal Society*. En 1878 recibiu o título de *LL. D.* (doutor superior) na universidade de St Andrews. Foi presidente da Sociedadde Xeolóxica de Londres desde 1894 até 1896.

Woodward foi presidente da Asociación de Xeólogos nos anos 1873 e 1874, presidente da *Malacological Society* de 1893 a 1895, presidente da *Museums Association* no ano 1900, e presidente da *Palaeontographical Society* desde 1895, cando faleceu o que era o seu presidente daquela, T. H. Huxley, até a súa propia morte en 1921.

Foi o editor do *Geological Magazine* desde que comezou a publicarse en 1864, e editor único desde xullo de 1865 até o fin do ano 1918.

A colección de cunchas de Woodward, os seus manuscritos e os seus moldes de vertebrados fósiles encóntranse nos arquivos do Museo de Zooloxía da universidade de Cambridge.

Obras
-----

As súas obras máis recoñecidas son:

* *Monograph of the British Fossil Crustacea, Order Merostomata* (1866-1878).
* *A Monograph of Carboniferous Trilobites* (1883-1884).

Ademais destas monografías publicou moitas outras. Publicou tamén numerosos artigos en diferentes revistas científicas.

Recoñecementos
--------------

* En 1884 foi galardoado coa Medalla Murchison.
* En 1096 recibiu a medalla Wollaston da *Sociedade Xeológica de Londres*.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Woodward** emprégase para recoñecer a Henry Woodward como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Obituario en *Geological magazine*. Consultado o 4 de decembro de 2016.
2. ↑  "WOODWARD, Henry". *Who's Who*. Vol. 59. 1907. p. 1932.
3. ↑  "Award Winners Since 1831". Consultado o 4 de decembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1341617
* WorldCat
* VIAF: 20043585
* BNB: ID
* BNF: 13164648m
* FAST: 452881
* GND: 1214397085
* Gutenberg: 45425
* ISNI: 0000 0001 2330 9551
* LCCN: nr00028236
* NKC: xx0281225
* NLG: 256306
* NTA: 168280256
* OL: OL5160007A
* openMLOL: 147472
* SNAC: w6t72jv8
* SUDOC: 131601377
* WikiTree: Woodward-9995

 |
**Henry Gustav Molaison** nado o 26 de febreiro de 1926 e finado o 2 de decembro de 2008 en Windsor Locks, tamén coñecido como **HM**, foi un estadounidense cun raro trastorno da memoria e o seu caso e cerebro foron estudados amplamente polos investigadores. 

O paciente de amnesia máis estudado na historia da medicina era portador de *amnesia anterógrada*, é dicir, podía lembrar perfectamente a súa vida antes dun momento determinado, pero era totalmente incapaz de formar recordos permanentes despois diso e foi estudado amplamente desde finais de 1957 até a súa morte e o seu cerebro foi mapeado en 3D despois da súa morte.

Molaison foi operado de epilepsia o 25 de agosto de 1953, cando lle extirparon os dous lados do hipocampo. Despois da cirurxía, que tivo éxito no seu propósito principal, HM sufriu unha amnesia anterógrada severa (aquela que mantén intacta a memoria de traballo e a memoria previa á operación, pero o seu cerebro non podía absorber novos eventos na súa memoria explícita) e o paciente continuou a vivir o resto da súa vida coma se espertase ao día seguinte da operación.

Até 2002, HM foi voluntario para estudos de neurociencia e, en 1992, asinou un prazo para doar o seu cerebro ao MIT (Massachusetts Institute of Technology) despois de morrer. Coa súa morte en 2008, os estudos continuaron co seu cerebro, sendo cortado en capas moi finas e cada unha destas capas foi escaneada para formar un mapa 3D e facilitar os estudos actuais e futuros.

Na cultura popular
------------------

Nun capítulo da serie *Explained* de Netflix adicado á formación da memoria aparece a voz de HM nunhas gravacións.

Notas
-----

1. ↑  "Grupo faz mapa 3D do cérebro de paciente cuja memória parou no tempo - 29/01/2014 - Ciência". *Folha de S.Paulo*. Consultado o 2022-10-12.
2. ↑  "Homem sem memória era viciado em palavras cruzadas". *www.uol.com.br* (en portugués). Consultado o 2022-10-12.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Henry Molaison*** |

### Ligazóns externas

* Historia de Henry Gustav Molaison - Jot Down Cultural Magazine (*en castelán*)
**Henry Louis Le Chatelier**, nado o 8 de outubro de 1850 en París e finado o 17 de setembro de 1936 en Miribel-les-Échelles, foi un químico francés, coñecido polo principio dos equilibros químicos que leva o seu nome.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Louise Durand e de Louis Le Chatelier, un enxeñeiro que tivo un gran papel na industria francesa decimonónica grazas á introdución do proceso Martin-Siemens na siderurxia. Tivo unha irmá, Marie, e catro irmáns Louis 1853-1928, Alfred 1855-1929, Georges 1857-1935 e André 1861-1929. A súa educación foi rigorosa e estrita. Estudou na École Polytechnique e como todos os alumnos acadou o rango de subtenente o 11 de setembro de 1870 e participou no sitio de París. Despois entrou na Escola Superior de Minas de París en 1871. Frecuentou o laboratorio de Henri Sainte-Claire Deville na Escola Normal Superior de París. Malia a súa formación de enxeñeiro, interesouse polos problemas industriais, dedicándose ao ensino e á investigación en química. Desde 1887 foi profesor de química xeral do curso preparatorio da Escola Superior de Minas de París e en 1897 logrou a cátedra de química industrial da Escola, que conservou ata o seu retiro. Foi o sucesor de Paul Schützenberger na cátedra de química mineral no Collège de France, e despois sucedeu a Henri Moissan na cátedra de química xeral da Facultade de Ciencias de París ata 1925 ao ser substituído por André Job. En 1907 entrou na Academia de Ciencias de Francia.

Sobre todo coñécese a Henry Le Chatelier por dous temas sobre os que vai publicar uns trinta traballos entre 1884 e 1914, o principio do equilibrio químico que leva o seu nome, e que permite predicir cara a onde evolucionará un equilibrio químico dunha forma cualitativa cando se introduce unha modificación, tal como unha variación de temperatura, de presión ou volume, nalgún dos seus compoñentes. O outro tema foi o da solubilidade dos sales nunha solución ideal. Mais tamén efectuou numerosos traballos en metalurxia, foi un dos fundadores da revista técnica *La revue de métallurgie*.

Obras
-----

* *Cours de chimie industrielle* (1896; segunda edicón, 1902)
* *Recherches expérimentales sur la constitution des mortiers hydrauliques* (1904)
* *Leçons sur le carbone* (1908)
* *Introduction à l'étude de la métallurge* (1912)
* *La silice et les silicates* (1914)

Notas
-----

1. ↑  Guillet, Louis (1937). "Henry Le Chatelier, sa vie son oeuvre". *Revue de métallugie* **18**: 84–90. ISSN 0035-1563. Consultado o 13 de maio de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q121926
* WorldCat
* VIAF: 19756445
* BIBSYS: 2037874
* BNCHL: 000461038
* BNE: XX4579885
* BNF: 12369329x
* BRE: 2648622
* CANTIC: a11200200
* CiNii: DA06368612
* DeutscheBio: 116850442
* EBID: ID
* FAST: 281434
* GEC: 0036775
* GND: 116850442
* ISNI: 0000 0001 2099 5189
* LCCN: n91012614
* Léonore: [LH//1527/45 45]
* NDL: 00523650
* NKC: mzk2015869582
* NLA: 36180894
* NLG: 159191
* NTA: 102122717
* OL: OL4877087A
* openMLOL: 448505
* Persée: 420685
* PTBNP: 63242
* SNAC: w6280bc8
* SUDOC: 032716850

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Henrya.

| *Henrya* |
| --- |
| *Henrya insularis* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| Subreino: | Tracheobionta |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Subclase: | Asteridae |
| Orde: | Lamiales |
| Familia: | Acanthaceae |
| Subfamilia: | Acanthoideae |
| Xénero: | ***Henrya***Nees & Bentham, 1845 |

 |
| Especies |
| *Véxase o texto* |
| Sinonimia |
| *Véxase o texto*. |

***Henrya*** é un xénero de plantas con flores pertencente á familia das acantáceas.

Taxonomía
---------

### Descrición

O xénero foi descrito en 1845 por Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck e Jeremy Bentham nun traballo publicado en *The Botany of the Voyage of H.M.S. Sulphur*.

### Etimoloxía

O nome do xénero é na honra de Aimé Constant Fidèle Henry (1801-1875), libreiro alemán de orixe francesa, membro da Academia Nacional de Ciencias Leopoldina.

### Sinómimos

Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:

* *Baillonacanthus* Kuntze
* *Solenoruellia* Baill.

### Especies

Recoñécense no xénero as seguintes tres especies:

* *Henrya insularis* Nees (especie tipo)
* *Henrya scorpioides* (L.) Nees
* *Henrya tuberculosperma* T.F.Daniel

Características
---------------

As súas especies son herbas ou plantas sufruticosas, de até 1 m de alto; talos máis xoves cuadrangulares. Follas ovadas de 3 a 9 cm de longo e de 1,8 a 5,5 cm de ancho, co ápice agudo a acuminado, a base obtusa a aguda e as marxes enteiras. Inflorescencias en espigas densas ou laxas, terminais ou axilares, de 2 a 10 cm de longo, brácteas caulinares laxamente imbricadas; corola bilabiada, angostamente infundibuliforme, de 10 a 15 mm de longo, de cor de amarelo pálida a crema. Froitos claviformes.

Área de distribución
--------------------

A área de distribución nativa das especies do xénero esténdese desde Arizona a Centroamérica. Na actualidade atópanse en Costa Rica, O Salvador, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua e Panamá.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "*Henrya* Nees | Plants of the World Online | Kew Science". *Plants of the World Online*. Consultado o 21 de outubro de 2021.
2. 1 2  "*Henrya*". Consultado o 21 de outubro de 2021.
3. ↑  Quattrocchi, Umberto (2000): *CRC World Dictionary of Plant Names, Volume II, D–L.* Boca Raton, Florida: CRC Press. ISBN 978-0-8493-2676-9.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Henrya*** |

### Outros artigos

* Acantáceas

### Ligazóns externas

* Imaxes en Google

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* GBIF: 13232388
* IPNI: 30014863-2
* ITIS: 500317
* NCBI: 76365
* POWO: ID
* PLANTS: HENRY

 |
**Horatio Alger**, nado en Chelsea (Massachusetts) o 13 de xaneiro de 1832 e finado en Natick (Massachusetts) o 18 de xullo de 1899, foi un escritor estadounidense.

Traxectoria
-----------

Fillo dun pastor unitarista que quería que o seu fillo seguise os seus pasos no sacerdocio, Alger estudou en Harvard, onde foi discípulo do poeta Wadsworth Longfellow. Despois de se graduar traballou como xornalista e mestre de escola. Rexeitado para o servizo militar por asma, fixo unha viaxe a Europa, onde decidiu seguir os pasos do seu pai e entrar no ministerio, nomeado pastor dunha igrexa da rexión do Cabo Cop, en 1866 trasládase a Nova York oficialmente para favorecer a súa carreira de escritor, aínda que os arquivos da igrexa suxire que dimitiu por casos de pederastia.

En 1867 escribiu o seu primeiro libro *Ragged Dick*, foi un completo éxito, ao que lle seguiron outros do mesmo tema como *Luck and Pluck* (1869) e *Tattered Tom* (1871).

Autor de máis de 130 novelas baratas nas que describe as reviravoltas de rapaces que fan realidade o soño americano a través do traballo duro, fachenda, determinación e axuda aos demais. As súas novelas son repetitivas e de escasa calidade técnica, malia iso foron moi populares na súa época, rivalizando cos escritos por Mark Twain, cada novela segue o mesmo esquema, un rapaz traballa duro para fuxir da pobreza, pero non é ese traballo de seu o que lle dá a fortuna, máis ben é un acto extraordinario de honestidade ou valor que o pon en contacto cun vello cabaleiro rico que o colle baixo a súa protección.

Notas
-----

1. ↑  Hoyt (1974), pp. 7-9

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Horatio Alger Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Hoyt, Edwin P. (1974). *Horatio's Boys*. Chilton Book Company. ISBN 0-8019-5966-7.

### Ligazóns externas

* Obras de Alger no Proxecto Gutenberg *(en inglés)*
* Sociedade Horatio Alger

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q453251
* WorldCat
* VIAF: 64334817
* BIBSYS: 90155631
* BNF: 15692335q
* BVMC: 467
* CiNii: DA00931708
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1897476
* GND: 119207400
* Gutenberg: 168
* ICCU: UBOV021519
* ISNI: 0000 0001 1944 710X
* LCCN: n80010363
* LibriVox: 27
* MAG: 50260874
* NDL: 00431229
* NKC: ola2002113829
* NLA: 35003173
* NLG: 118346
* NNDB: 000082541
* NTA: 068762038
* OBP: ID
* OL: OL316972A
* openMLOL: 21990
* SELIBR: 255797
* SNAC: w6qr4vpr
* SUDOC: 102063745
* ULAN: 500351063
* UNZ: AlgerHoratio
* WikiTree: Alger-275

 |
Os **gránulos específicos** son vesículas secretoras que se encontran exclusivamente en células do sistema inmunitario chamadas granulocitos.

Aínda que ás veces o termo se describe como aplicado especificamente a neutrófilos, outras veces se aplica tamén a outros tipos de células.

Estes gránulos almacenan unha mestura de moléculas citotóxicas, entre as que hai moitos enzimas e péptidos antimicrobianos, que se liberan por un proceso de desgranulación despois da activación dos granulocitos por un estímulo inmunitario.

Os gránulos específicos son tamén denominados **gránulos secundarios**. Durante o desenvolvemento dos granulocitos, unha das células iniciais, o promielocito, ten só gránulos azurófilos (primarios), pero despois este se transforma en mielocito e aparecen os gránulos específicos (secundarios). O mielocito dá lugar aos distintos tipos de granulocitos e en cada un o contido dos gránulos é diferente.

Contido
-------

Exemplos de moléculas citotóxicas almacenadas nos gránulos específicos en diferentes granulocitos son:

* Neutrófilo: fosfatase alcalina, lactoferrina, lisozima, NADPH oxidase.
* Eosinófilo: catepsina, proteína básica maior.
* Basófilo: heparina, histamina (non directamente citotóxica).

Importancia clínica
-------------------

Unha deficiencia en gránulos específicos pode ser asociada co xene CEBPE.

Notas
-----

1. ↑  "Definition: specific granule from Online Medical Dictionary".
2. ↑  Okuda M, Takenaka T, Kawabori S, Ogami Y (July 1981). "Ultrastructural study of the specific granule of the human eosinophil". *J. Submicrosc. Cytol.* **13** (3): 465–71. PMID 7334549.
3. ↑  John P. Greer; Maxwell Myer Wintrobe (1 December 2008). *Wintrobe's clinical hematology*. Lippincott Williams & Wilkins. pp. 173–. ISBN 978-0-7817-6507-7. Consultado o 10 November 2010.
4. ↑  Online 'Mendelian Inheritance in Man' (OMIM) SPECIFIC GRANULE DEFICIENCY; SGD -245480

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Neutrophil granules at sav.skArquivado 27 de novembro de 2006 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7574986
* MAG: 2778027823

 |


  


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**José María Pereda Álvarez**, nado en Verín o 12 de xullo de 1892 e finado en 1960, foi un mestre, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Pereda, que foi xefe da Prisión de Verín. Estudou Maxisterio. Foi mestre en Porqueira (1914), Viveiro (dende 1922, onde foi director da Escola graduada, e foi nomeado concelleiro en 1927) e dende 1943 de Verín, vila da que foi profesor da Academia Verinense. Colaborou en *El Támega*, *El Eco de Monterrey*, no *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos de Orense*, e foi correspondente de *Faro de Vigo* en Verín. Galeguista, mantivo relación con Antón Vilar Ponte, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco e colectivos na emigración. Escribiu o artigo "Aportaciones léxicas y folklóricas al estudio de la lengua gallega" (1953).

Obras
-----

* *Aos contos*, Lugo, 1930.
* *Casos y cosas*.
* *En perro flaco*.
* *Nuestra Señora de los Remedios*.
* *Tiempos pretéritos*.
* *Supersticiones en Tierra Gallega*.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 10.
2. ↑  *El Progreso*, 1-2-1943, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
**Jorge Paulo Cadete Santos Reis**, nado en Pemba, Mozambique o 27 de agosto de 1968, foi un xogador de fútbol que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira futbolística na Associação Academica de Santarém na tempada 1983-1984 con 15 anos, marcando 43 goles en 18 encontros, conseguindo o Sporting de Lisboa fichalo entre moitos pretendentes.

En Lisboa debutou no primeiro equipo na tempada 1987-1988 xogando 6 partidos. Ao ano seguinte é cedido ao Vitória de Setúbal onde marca 10 goles, polo que volveu de contado ao Sporting, onde xogaría durante 6 tempadas ata o ano 1996, converténdose nun dos xogadores emblemáticos do equipo lisboeta, marcando 70 goles en máis de 180 encontros.

En abril de 1996, despois dunha longa negociación Cadete é traspasado ao Celtic de Glasgow, onde na única tempada completa en Escocia se convertería no máximo goleador da liga nacional, con 33 goles en 44 encontros, ningún de penalti. A causa da mala adaptación da súa familia a Escocia, pediría o traspaso a outro club, chegando así ao Celta de Vigo na tempada 1997-1998 polo pago de tres millóns e medio de libras.

Nesa primeira tempada en Vigo xogaría 29 encontros marcando 7 goles, pero a súa participación no equipo ao ano seguinte reduciriase a 7 partidos e un gol, polo que foi traspasado o ano seguinte ao Benfica portugués, xogando tamén no Bradford City, Estrela da Amadora, Partick Thistle, e Clube Desportivo Pinhalnovensee.

Foi 33 veces internacional coa Selección de Portugal, marcando 5 goles.

No ano 2002 participou no reality show *Big Brother Portugal*, na 1ª edición para personaxes famosos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2121035
* BDFutbol: 1351
* EUfootballInfo: 3038
* FIFA: 95094
* FootballDatabase: 15841
* ForaDeJogo: 196808270001
* NFT: 14183
* SoccerBase: 9212
* Soccerway: 222262
* Thefinalball: 3258
* Transfermarkt: 25356
* UEFA: 5925

 |
**Jorge Buxadé Villalba**, nado en Barcelona en 1975, é un avogado e político catalán.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en dereito pola Universidade Abat Oliva en 1999. En 2003 ingresou no corpo de avogados do Estado, destinado ao Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña. 

Foi o avogado coa responsabilidade de recorrer contra o referendo de Arenys de Munt en 2009. Traballou en diversos despachos de avogados e dende marzo de 2018 é árbitro no Tribunal Arbitral de Barcelona. 

En 1995 presentouse na candidatura da Falange Española de las JONS en Tarragona como número sete nas eleccións ao Parlamento de Cataluña. Ao ano seguinte figurou no número oito da Falange Española Auténtica por Barcelona nas eleccións xerais de 1996. En 2016 integrou como vicepresidente segundo a candidatura de Santiago Abascal para presidir Vox, e forma parte da executiva nacional do partido. 

É profesor asociado de dereito administrativo na Universidade Internacional de Cataluña e na Universidade Abat Oliva. Foi presidente do Foro Català de la Família, secretario da Fundación Joan Boscà (2014 - 2015) e un dos impulsores da creación da Sociedad Civil Catalana.

En marzo de 2020 ás portas do Parlamento Europeo dixo que eran "fermosas" as imaxes dun vídeo no que se vía a inmigrantes refuxiados fuxindo dunha violenta persecución por parte da policía grega despois de que os refuxiados tentasen entrar ao país heleno.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha en Albácar, Clusa & Asociados".
2. ↑  "Un ex candidato de Falange frente a una ex conseller comunista". *La Vanguardia*. 7 de setembro de 2009.
3. ↑  "Ficha en Albácar, Clusa & Asociados".
4. ↑  "Jorge Buxadé, l’advocat de l’estat falangista que ha acabat a Vox". *Vilaweb*. 15 de xaneiro de 2019.
5. ↑  "Comité Ejecutivo Nacional de Vox". Arquivado dende o orixinal o 30 de maio de 2019. Consultado o 21 de abril de 2019.
6. ↑  "Un excandidat falangista fa equip amb Societat Civil Catalana". *ara.cat*. 9 de setembro de 2014.
7. ↑  "Jorge Buxadé (Vox): "Las imágenes de la Policía griega defendiendo sus fronteras son hermosas"". *El Huffington Post* (en castelán). 2020-03-04. Consultado o 2020-03-05.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55493801
* WorldCat
* VIAF: 313550327
* SUDOC: 163335621

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Dr. Jigoro Kano** (嘉納 治五郎  *Kanō Jigorō*), nado o 28 de outubro de 1860 en Mikage, daquela na provincia de Settsu, e hoxe na cidade Kōbe, Xapón, foi o fundador do judo.

Traxectoria
-----------

En 1882, Kano fundou o Kodokan, ou "Escola para o Estudo da Vía". O seu sistema de artes marciais (judo) eclipsou ás antigas escolas de Jiu-jitsu no Xapón. De xeito exitoso, Kanō logrou que o judo se incorporase ao sistema educativo xaponés.
Jigoro Kano coñece en París a Moshé Feldenkrais a quen lle insinara o judo sendo este o primeiro europeo en conseguir o cinto negro, segundo Dan.
Kanō foi representante do Xapón ante o Comité Olímpico Internacional e o seu soño foi que se incluíse ao judo nos Xogos Olímpicos. Tal anhelo fíxose realidade en 1964, ano en que os Xogos se levaron a cabo en Toquio. Con todo, Kanō falecera había anos, o 4 de maio de 1938, a bordo do *SS Hikawa Maru* cando realizaba unha viaxe de regreso ao Xapón.

Kano recibiu a título póstumo a máxima gradación de Judo, que é a faixa branca. Segundo a filosofía do Judo este é unha continua aprendizaxe e ao morrer é coma se volvésemos empezar.

Jigoro Kano aclama o Aikido como Budo ideal
-------------------------------------------

No outono de 1925, despois de insistentes pedidos de seu admirador, Almirante Isamu Takeshita, Morihei Ueshiba foi a Toquio para realizar unha demostración de Aikido diante dunha distinguida audencía, entre a cal se encontraba o ex-primeiro ministro Conde Gonnohyoe Yamamoto.

O Conde Yamamoto quedou profundamente impresionado pola demostración do fundador do Aikido e solicitoulle que dirixise un seminario especial de 21 días, no palacio anexo de Aoyama, para especialistas de alto nivel de Judo e Keido do persoal da Casa Imperial.

En outubro de 1930, Jigoro Kano, fundador do Judô Kodokan, tivo oportunidade de ver a arte magnífica do mestre Morihei Ueshiba, o Aikido, e aclamouno como Budo ideal e, até mesmo, envioulle algúns dos seus mellores alumnos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Artes marciais
* Comité Olímpico Internacional
* Gendai Budo
* Xogos Olímpicos
* Jujutsu.

### Ligazóns externas

* Koshiki no kata Jigoro Kano - Yamashita Yoshiaki

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190141
* WorldCat
* VIAF: 76449117
* BLBNB: 000249490
* BNE: XX985280
* BNF: 130178073
* CANTIC: a11705395
* CiNii: DA02385722
* DeutscheBio: 116044748
* EBID: ID
* FAST: 75109
* GND: 116044748
* ISNI: 0000 0000 8395 570X
* LCCN: n81072481
* NDL: 00026740
* NKC: js20061124002
* NLA: 35309360
* NLG: 132345
* NNDB: 000130074
* NTA: 07292960X
* OL: OL2338485A
* SUDOC: 035295996
* WikiTree: 嘉納-5
* JudoInside: 5395

 |