recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
En física e matemáticas, o **teorema de Green** dá a relación entre unha integral de liña sobre unha curva pechada simple *C* e unha integral dobre sobre a rexión plana *D* limitada por *C*. O teorema de Green chámase así polo científico británico George Green e é un caso especial do máis xeral teorema de Stokes. O teorema afirma:

Sexa *C* unha curva pechada simple positivamente orientada, diferenciable a cachos, no plano e sexa *D* a rexión limitada por *C*. Se *L* e *M* teñen derivadas parciais continuas nunha rexión aberta que contén *D*,
{\displaystyle \int \_{C^{+}}(L\,dx+M\,dy)=\int \!\!\!\int \_{D}\left({\frac {\partial M}{\partial x}}-{\frac {\partial L}{\partial y}}\right)\,dA}
Ás veces, a notación

{\displaystyle \oint \_{C^{+}}(L\,dx+M\,dy)}
utilízase para establecer que a integral de liña está calculada usando a orientación positiva (antihoraria) da curva pechada *C*.

Relación co teorema da diverxencia
----------------------------------

O teorema de Green é equivalente á seguinte analoxía bidimensional do teorema de Stokes:

> 
> 
>   
> 
> {\displaystyle \iint \_{D}\left(\nabla \cdot \mathbf {F} \right)dA=\int \_{C}\mathbf {F} \cdot \mathbf {\hat {n}} ds,}
> onde {\displaystyle \mathbf {\hat {n}} } é o vector normal saínte na fronteira. 
> 
> 
> 

Para ver isto, considere a unidade normal na parte dereita da ecuación. Como {\displaystyle d\mathbf {r} =\langle dx,dy\rangle } é un vector apuntando tanxencialmente a través dunha curva, e a curva C está orientada de maneira positiva (é dicir, en contra do sentido das agullas do reloxo) a través da fronteira, un vector normal saínte sería aquel que apunta en 90º cara a dereita, o cal podería ser {\displaystyle \langle dy,-dx\rangle }. O módulo deste vector é {\displaystyle {\sqrt {dx^{2}+dy^{2}}}=ds}. Polo tanto {\displaystyle \mathbf {\hat {n}} ds=\langle dy,-dx\rangle }.

Tomando as compoñentes de {\displaystyle \mathbf {F} =\langle P,Q\rangle }, o lado dereito convértese en

{\displaystyle \int \_{C}\mathbf {F} \cdot \mathbf {n} ds=\int \_{C}(Pdy-Qdx)}
que por medio do teorema de Green resulta:

{\displaystyle \int \_{C}(-Qdx+Pdy)=\iint \_{D}\left({\frac {\partial P}{\partial x}}+{\frac {\partial Q}{\partial y}}\right)\,dA=\iint \_{D}\left(\nabla \cdot \mathbf {F} \right)dA}

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Teorema de Stokes
* Teorema da diverxencia
* Planímetro

### Ligazóns externas

* Teorema de Green en Mathworld en inglés.
* Unha demostración en flash do Teorema de Green en inglés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q321237
* BNCF: 28929
* EBID: ID
* JSTOR: greens-theorem
* MAG: 137891326
* PSH: 7490

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre matemáticas é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Alfonso Castro Barrós**, nado en Serantes e finado no mesmo concello en outubro de 1935, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Secretario xudicial, foi oficial do xulgado de Ferrol en 1906, secretario do xulgado municipal de Neda en 1910 e secretario suplente do xulgado de Serantes en 1915. Foi presidente da Sociedad de Agricultores Libertad y Progreso de Serantes dende 1924, e o primeiro director do seu órgano *Libertad*. Foi vítima dun atentado en febreiro de 1925, Foi presidente do Centro Republicano de Serantes que obtivo 8 concelleiros nas eleccións do 12 de abril de 1931. Na República foi elixido presidente do Centro Republicano de Serantes en maio de 1931, foi xuíz municipal de Serantes e presidente de Izquierda Republicana de Serantes. Finou en Serantes a principios de outubro de 1935.

Vida persoal
------------

Casou con Amparo Sánchez Martínez.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 4-6-1906, p. 2.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 11-4-1910, p. 2.
3. ↑  *El Correo Gallego*, 18-4-1915, p. 2.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 23-12-1924, p. 3.
5. ↑  *El Ideal Gallego*, 3-3-1925, p. 3.
6. ↑  *El Correo Gallego*, 4-6-1906, p. 2.
7. ↑  *El Correo Gallego*, 14-4-1931, p. 1.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-5-1931, p. 5.
9. ↑  *El Correo Gallego*, 3-10-1935, p. 2.
**Soiuz MS-11** foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 3 de decembro de 2018 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Soiuz MS-11, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Oleg Kononenko, Anne McClain e David Saint-Jacques a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Orixinalmente planificada para ser lanzada o 20 de decembro, o accidente da Soiuz MS-10 obrigou a adiantar a engalaxe da MS-11. Con esta misión retomáronse as operacións normais na ISS. A Soiuz chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de seis horas, acoplándose ao módulo Poisk e coa tripulación uníndose aos membros da Expedición 57, Sergei Prokopiev, Alexander Gerst e Serena Auñón-Chancellor. Despois da marcha da Soiuz MS-09 comezou oficialmente a Expedición 58 cos membros da Soiuz MS-11. Tras 204 días en órbita, a Soiuz MS-11 desacoplouse do módulo Poisk o 25 de xuño de 2019. A unha distancia adecuada da estación, a Soiuz acendeu o seu motor para frear o suficiente como para poñerse nunha traxectoria de reentrada, pero pouco despois de completarse o acendido saltou unha alarma indicando un problema co circuíto principal de propulsión. Os cosmonautas conmutaron ao circuíto secundario, que funcionou sen problemas ata a reentrada. A Soiuz 11 aterrou a 148 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Casaquistán).

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2021). Real Time Satellite Tracking, ed. "SOYUZ MS-11" (en inglés). Consultado o 2 de febreiro de 2024.
2. 1 2 3 4 5 6  NASA (28 de outubro de 2022). "Soyuz MS 11" (en inglés). Consultado o 2 de febreiro de 2024.
3. 1 2 3  "Note verbale dated 7 February 2019 from the Permanent Mission of the Russian Federation to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (19-01811 (E)). 21 de marzo de 2019: 2. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 02 de febreiro de 2024. Consultado o 2 de febreiro de 2024.
4. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "Soyuz-MS 01 - 20 (11F732A48)" (en inglés). Consultado o 2 de febreiro de 2024.
5. 1 2 3  Mark Wade (2024). "Soyuz MS-11" (en inglés). Consultado o 2 de febreiro de 2024.
6. 1 2 3  Anatoly Zak (28 de xaneiro de 2024). "Soyuz resumes crew flights after launch failure" (en inglés). Consultado o 2 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Soiuz MS-11*** |

### Outros artigos

* Soiuz FG
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28666067
* NSSDC ID: 2018-098A
* SCN: 43756

 |
O teorema do **non-existe-o-xantar-de-balde** (**NFLT** en inglés), ou "teorema de pagar por xantar" é un teorema no campo da optimización combinatoria dos físicos David H. Wolpert e William G. Macready.

Indican (Wolpert e Macready, 1995) que: "Todos os algoritmos que procuran un pico dunha función de custo funcionan con igual eficiencia, cando se calcula a media sobre todas as funcións de custo posíbeis." Facendo exame da frase "non existe o xantar de balde", este teorema explica que, ao longo de todos os problemas matematicamente posíbeis, cada algoritmo da busca farao na media tan ben como calquera outro. o o desempeño dun algoritmo altamente especializado será mellor fronte a outro de propósito xeral, mais en media, aplicándoo a todos os problemas do dominio posíbeis, terá un desempeño similar.

O teorema úsase como un argumento contra o uso de algoritmos xenéricos de procura, tales como algoritmos xenéticos sen usar todo o coñecemento posíbel do dominio. É aplicado tamén a outros problemas xenéricos.

Alternativamente, o teorema estabelece que "unha estratexia de optimización universal de propósito xeral é teoricamente imposíbel, e a única maneira de que unha estratexia supere a outra é especializándose no problema específico en consideración" (Ho e Pepyne, 2002).

Aplicacións do teorema
----------------------

Este teorema usouno William Dembski, propoñente do proxecto intelixente, para criticar a teoría da evolución; Dembski e outros críticos da evolución indican que os teorema de pagar por xantar demostran que a evolución non supera á mera procura aleatoria na busca de resultados óptimos. Entrementres, os opoñentes desta visión indican que o teorema de pagar por xantar non é relevante como crítica da evolución, pois a necesidade da evolución soamente sucede nun subconxunto do dominio, no mundo real, e non en todos os mundos posíbeis.

De feito, David Wolpert calificou o uso de Dembski do teorema de pagar por xantar como "fatal, informal e impreciso."

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q255847
* MAG: 192601021

 |
**Soiuz MS-19** foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 5 de outubro de 2021 mediante o un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Soiuz MS-19, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Anton Shkaplerov, Yulia Peresild e Klim Shipenko a bordo (a tripulación de respaldo eran Oleg Artemiev, Alena Mordovina e Aleksei Dudin), foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Unha vez en órbita chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de tres horas, acoplándose ao módulo Rassvet e coa tripulación uníndose aos membros das Soiuz MS-18 xa a bordo, cuxa partida marcou o inicio da Expedición 66.

A Soiuz MS-19 levou á actriz Yulia Peresild e ao director Klim Shipenko a bordo da estación espacial para rodar parte dunha película de ciencia ficción. A película, titulada *Vyzov* (Вызов, en ruso), trata dunha cirurxiá enviada á estación para tratar a un cosmonauta enfermo. A rodaxe contou coa aprobación da NASA para gravar no segmento americano. Peresild e Shipenko volveron á Terra na Soiuz MS-18, tras 12 días no espazo.

Selo conmemorando a película Vyzov, rodada en parte na estación espacial.
A invasión rusa de Ucraína, o 24 de febreiro de 2022, provocou un corte nas relacións entre os Estados Unidos e Rusia, co que a NASA chegou a considerar outros medios para traer de volta a Mark Vande Hei. Finalmente, Vande Hei regresou na Soiuz MS-19, como estaba previsto, xunto con Anton Shkaplerov e Petr Dubrov, tras 176 días en órbita. A nave chegou a terra o 30 de marzo de 2022, a 147 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Casaquistán).

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2021). Real Time Satellite Tracking, ed. "SOYUZ MS-19" (en inglés). Consultado o 10 de febreiro de 2024.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (28 de outubro de 2022). "Soyuz MS-19" (en inglés). Consultado o 10 de febreiro de 2024.
3. 1 2 3 4 5  "Note verbale dated 18 November 2021 from the Permanent Mission of the Russian Federation to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (21-08981 (E)). 1 de decembro de 2021: 2. Consultado o 10 de febreiro de 2024. [*Ligazón morta*]
4. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "Soyuz-MS 01 - 20 (11F732A48)" (en inglés). Consultado o 10 de febreiro de 2024.
5. 1 2 3 4 5  Anatoly Zak (28 de xaneiro de 2024). "Soyuz MS-19 delivers "movie crew"" (en inglés). Consultado o 10 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Soiuz MS-19*** |

### Outros artigos

* Soiuz 2-1a
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q86675323
* NSSDC ID: 2021-089A
* SCN: 49269

 |
Pierre de Fermat
O **Último teorema de Fermat**, ou **teorema de Fermat-Wiles**, afirma que non existe ningún conxunto de enteiros positivos {\displaystyle x}, {\displaystyle y}, {\displaystyle z} e {\displaystyle n} con {\displaystyle n} maior que 2 que satisfaza

{\displaystyle x^{n}+y^{n}=z^{n}\,}.
(Para os primeiros valores de {\displaystyle n} existe unha infinidade de solucións: o caso {\displaystyle n=1} é evidente, o caso {\displaystyle n=2} admite, entre outras, a solución clásica 42 + 32 = 52 e utiliza o método do círculo).

Historia e características
--------------------------

O teorema debe o seu nome a Pierre de Fermat, que escribiu ás marxes dunha tradución de *Arithmetica* de Diofanto, ao lado do enunciado deste problema:

*J'ai découvert une preuve tout á fait remarcable, máis la marge est trop petite pour l'écrire.*
*Atopei unha proba absolutamente remarcábel, mais a marxe é pequena demais para escribila*.
Despois de ter sido obxecto de fervorosas investigacións durante máis de 300 anos (esa nota insinuaba que unha demostración elementar era posíbel, o que atizou a curiosidade de todos), foi finalmente demostrado en 1994 polo matemático británico Andrew Wiles. A gran maioría dos matemáticos pensan hoxe que Fermat estaba enganado: a proba (retraballada desde entón) utiliza ferramentas matemáticas bastante elaboradas da Teoría dos números, ferramentas que aínda non existían na época en que viviu Fermat.

Máis precisamente, Wiles probou a conxectura de Shimura-Taniyama-Weil, pois sabíase xa había algún tempo que ela implicaba o teorema. A proba utiliza as formas modulares e as representacións galoisianas (de Évariste Galois, matemático francés).

Este teorema non ten aplicación ningunha *per se*: ten un valor importante, no entanto, debido ás ideas e ás ferramentas matemáticas que foron inventadas e desenvolvidas para probalo.

Pódese entender este teorema graficamente considerándose a curva da ecuación  xn + yn = 1 : se n > 2, esa curva non pasa por ningún punto con coordenadas racionais diferentes de cero.

### Observación

Sendo costume que se dea a un teorema o nome daquel que fixo a súa demostración, o título «teorema de Fermat» pode non ser apropiado. Deberíase falar ou dunha *conxectura de Fermat* ou do *teorema de Wiles*.

O Último Teorema de Fermat e a Literatura
-----------------------------------------

Propiciando notábeis avances en varios ramos da matemática, a saga de 359 anos de tentativas, erros e acertos está admirabelmente descrita no libro *Fermat's Last Theorem*, do autor británico Simon Singh, con 300 páxinas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q132469
* BNCF: 40264
* BNF: 12103508g
* BRE: 4709497
* EBID: ID
* GND: 4154012-8
* JSTOR: fermats-last-theorem
* LCCN: sh85047828
* MAG: 87670640
* NKC: ph135438

 |
A **ermida de San Nicolás de Puente Fitero**, tamén chamada **hospital de San Nicolás** ou **albergue San Nicolás**, é unha antiga ermida de Itero de Castelo, na provincia de Burgos, Castela e León.

Dedicada a San Nicolao de Mira, quen deu lugar ao mito de Papá Noel, toma o seu nome do próximo Puente Fitero e é utilizado como albergue para os peregrinos do Camiño de Santiago.

Interior da igrexa parroquial, mantos da Confraría que se usan durante o ritual do lavado dos pés.

Historia
--------

Construída na Idade Media, posibelmente entre os s. XII e XIII, de estilo románico, ten unha soa nave. 

A historia da Ermita de San Nicolás en Puente Fitero, marcada pola falta de documentación detallada, pero citada nas *Cantigas de Santa María* de Afonso X, o Sabio, revela que sufriu diversas transformacións ao longo dos séculos. 

Pertenceu aos Cabaleiros da Orde do Hospital de San Xoán de Xerusalén (máis tarde *Cabaleiros de Malta*). Servía como hospicio para peregrinos que, rumbo a Compostela, cruzaban a ponte Fitero sobre o río Pisuerga unindo o reino de Castela e o reino de León (hoxe as provincias de Burgos e Palencia). Nos anos 90, grazas á iniciativa de Paolo Caucci von Saucken, a ermida foi emprestada pola arquidiocese de Burgos, restaurada e reconvertida en hospicio xestionado por voluntarios, principalmente italianos da Confraría de San Jacopo de Compostela, de abril até outubro, ofrecendo hospitalidade e lavado dos pés segundo a tradición cristiá.

Notas
-----

1. ↑  "Hospital de San Nicolás, Puente Fitero". *arteguias.com*. Consultado o 2024-02-29.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ermida de San Nicolás de Puente Fitero Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cabaleiros da Orde do Hospital de San Xoán de Xerusalén
* Orde de San Bieito
* Orde de Malta
* Paolo Caucci von Saucken

### Ligazóns externas

* http://www.iterodelcastillo.com/camino\_de\_santiago.htm (Arquivada, en castelán)
* (en italiano)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3732061
* WHC: 669-1211

 |
Batalla de Villalar.
A **Batalla de Villalar** foi o suceso decisivo da Guerra das Comunidades, na que se enfrontaron as tropas do emperador Carlos I e os comuneiros rebelados, liderados por Juan de Padilla, Juan Bravo e Francisco Maldonado. Tivo lugar o día 23 de abril do ano 1521 na localidade de Villalar (hoxe chamada Villalar de los Comuneros, na provincia de Valladolid, en España.

A batalla gañárona as tropas de Carlos I, e supuxo a fin da Guerra das Comunidades no norte de Castela. Os tres caudillos comuneiros foron axustizados.

En recordo desta batalla, o 23 de abril foi elixido para festexar o Día de Castela e León.

Historia
--------

Nos días previos á batalla, o exército comuneiro atopábase acuartelado en Torrelobatón, que fora tomada no mes de febreiro de 1521. Juan de Padilla mantiña aos seus homes no interior do castelo, esperando poder partir cara Valladolid ou Toro. Namentres, o exército de Carlos V instalouse en Peñaflor de Hornija, á espera de movementos por parte dos comuneiros.

Na madrugada do 23 de abril de 1521, o exército comuneiro saíu cara Toro, cidade levantada en comunidade. O día era chuvioso, pouco propicio para realizar un desprazamento militar. Os soldados comuneiros presionaran horas antes a Padilla para que realizase algún movemento na zona, e este decidiu trasladarse ata Toro en busca de reforzos e aprovisionamento. De camiño, á altura de Vega de Valdetronco, a batalla era xa inevitable, e Padilla viuse obrigado a buscar un lugar propicio no que presentar batalla. Despois de Vega de Valdetronco, estaba Villalar, lugar no que se produciría o enfrontamento.

Os comuneiros estaban en clara inferioridade respecto ás tropas de Carlos V, polo que tentaron que a batalla se producise no interior do pobo. Para tal fin instalaron canóns e outras pezas de artillaría nas rúas. Moitos combatentes aproveitaron a confusión inicial e fuxiron.

Os soldados imperiais masacraron ós comuneiros, e Padilla, Bravo e Maldonado foron capturados e, un día despois, executados. A batalla saldouse coa morte de entre 500 a 1000 soldados comuneiros e a captura doutros 6000. Algúns dos que lograron fuxir marcharon a Portugal pola fronteira de Fermoselle ou uníronse con Acuña en Toledo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2890338
* EBID: ID
* GEC: 0071051

 |
Modelo:Ficha de antigua entidad territorial

A **República Popular Húngara** (húngaro: *Magyar Népköztársaság* : ) foi unha república socialista desde o 20 de agosto de 1949 ata o 23 de outubro de 1989. Estivo gobernada polo Partido Socialista Obreiro Húngaro, que estaba baixo a órbita da Unión Soviética. De acordo coa Conferencia de Moscova de 1944, Winston Churchill e Iosif Stalin acordaron que despois da guerra, Hungría fose incluída na esfera de influencia soviética. A RPH continuou a existir ata 1989, cando a oposición ao réxime levou ao fin do comunismo en Hungría.

Os comunistas pasaron o ano e medio seguinte despois da Conferencia de Moscova a consolidaren o seu control do poder e a eliminar os outros partidos. Isto rematou en outubro de 1947, cando os comunistas obrigaron os seus socios de coalición non comunistas a cooperaren cun goberno de coalición novo se querían quedar no país. O proceso foi completado máis ou menos en 1949, cando unha nova lexislatura elixida cunha soa lista dominada polos comunistas adoptou unha constitución de estilo soviético, e o país foi renomeado oficialmente como "república popular".

A mesma dinámica política continuou ao longo dos anos, coa Unión Soviética a coaccionar e a influír na política húngara a través do Partido Comunista Húngaro, intervindo militarmente e con operacións encubertas cando era necesario. A represión política e o declive económico provocaron un levantamento popular en todo o país en outubro e novembro de 1956 coñecido como a Revolución húngara de 1956, que foi o maior acto individual de disidencia na historia do bloque do Leste. Inicialmente, a Revolución foi permitida, mais despois, a Unión Soviética enviou milleiros de tropas e tanques para esmagar a oposición e instalar un novo goberno controlado polos soviéticos baixo János Kádár. 

No inicio da década de 1960, o goberno de Kádár xa relaxara considerablemente a súa política, implementando unha forma única de comunismo con características máis liberais coñecida como "Comunismo gulash". O estado permitiu as importacións de certos produtos culturais e de consumo occidentais, deu aos húngaros unha maior liberdade para viaxaren ao estranxeiro e diminuíu significativamente o peso do estado policial secreto. Estas medidas valéronlle a Hungría o alcume de "o lugar máis alegre no campo socialista" durante as décadas de 1960 e 1970.

Un dos líderes comunistas con máis anos de mandato durante o século XX, Kádár finalmente xubilouse en 1988 despois de ser obrigado a deixar o cargo polos sectores aínda máis reformistas ca el. Hungría permaneceu así ata finais da década de 1980, cando estalou a axitación no bloque do Leste, que finalizou coa caída do Muro de Berlín e a disolución da Unión Soviética. A pesar do fin do control comunista en Hungría, a Constitución de 1949 permaneceu en vigor con emendas para reflectir a transición do país á democracia liberal. O 1 de xaneiro de 2012, a constitución de 1949 foi substituída pola nova constitución de Hungría. 

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

.

  

  

  

  

  

.

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

*
Estación meteorolóxica no IES García Barros da Estrada.
A **meteoroloxía** (do grego **μετέωρο**, *meteoro*, "partículas en suspensión no alto do ceo" e **λόγος**, *logos*, "coñecemento, discurso") é unha ciencia de tipo interdisciplinar que parte da física, da química e da matemática para estudar o clima e os fenómenos atmosféricos, tales como as nubes, as depresións e as precipitacións, para comprender como se forman e evolucionan.

A meteoroloxía é unha disciplina que utiliza principalmente a mecánica dos fluídos, aplicada ó aire, pero tamén outras ramas da física, así como da química e a matemática.

O día 23 de marzo celébrase o *Día Meteorolóxico Mundial*, para conmemorar a entrada en vixencia, en 1950, da Organización Meteorolóxica Mundial .

Aplicación e utilidade
----------------------

A meteoroloxía moderna permite establecer as previsións da evolución do tempo apoiándose en modelos matemáticos a curto e a longo prazo. Tamén se utiliza para predicir a calidade do aire (polución, cantidade do pole no aire...), os cambios climáticos e para o estudo para outras actividades humanas: riscos naturais, construción, tráfico aéreo, navegación etc.

Fenómenos meteorolóxicos
------------------------

Os fenómenos meteorolóxicos (*meteoros*) están condicionados polas circunstancias atmosféricas e dependen da temperatura, a presión atmosférica e o vapor de auga, que interaccionan e mudan co paso do tempo.

Aparellos usados en meteoroloxía
--------------------------------

* Anemómetro
* Barómetro
* Cataventos
* Higrómetro
* Termómetro

Notas
-----

1. ↑  "Día Meteorológico Mundial" (en castelán). .

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Clima
* Atmosfera terrestre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25261
* AAT: 300054550
* BNCF: 10921
* BNE: XX524540
* BNF: 11932496x
* BRE: 2208749
* EBID: ID
* GEC: 0123287
* GND: 4038953-4
* HDS: 024475
* JSTOR: meteorology
* LCCN: sh85084334
* MAG: 153294291
* NDL: 00566014
* NKC: ph115269
* PSH: 4330
* Treccani: meteorologia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D055904
* UMLS: C0025595

 |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 45°21′N 36°39′L﻿ / ﻿45.35, 36.65

O Estreito de Kerch separando a Crimea de Taman.
O **Estreito de Kerch** (Керченский пролив) conecta o Mar Negro e o Mar de Azov, separando a Crimea, no oeste, da península de Taman, no leste. O estreito ten 4,5 a 15 km de lonxitude e até 18 m de profundidade. O porto máis importante é a cidade de Kerch.

O transporte por transbordador a través do estreito foi inaugurado en 1952, ligando a Crimea e o Krasnodar Krai (liña Port Kryn - Port Kavkaz). No inicio, había 4 navíos tren-transbordador; máis tarde, 3 navíos coche-transbordador foron adicionados. O transporte ferroviario continuou por case 40 anos. Os transbordadores de tren tornáranse vellos a finais dos anos 1980 e foron retirados de operación. No outono de 2004 novos navíos foron postos á disposición, e o transporte ferroviario foi reestabelecido.

Formuláronse varias propostas para a construción dunha ponte sobre o Estreito de Kerry para substituír o transbordador, mais a difícil configuración xeolóxica da área torna os proxectos de ponte caros de máis.

Diversas industrias de procesamento de peixe localízanse na costa crimea do estreito. A estación de pesca comeza á fin do outono e dura de 2 a 3 meses, cando diversos barcos se botan ás augas do estreito para pescar.

Antigamente, o Estreito de Kerch era coñecido baixo o nome de Bósforo Cimeriano; tamén é coñecido polo seu nome tártaro, Yenikale.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estreito de Kerch Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187890
* WorldCat
* VIAF: 246276153
* BRE: 4324478
* EBID: ID
* GeoNames: 706523
* GND: 4497588-0
* Pleiades: 854675

 |
Coordenadas: 66°N 169°O﻿ / ﻿66, -169

Estreito de Bering
O **estreito de Bering** (ruso: *Берингов пролив*, *Béringov proliv*) é un brazo de mar localizado entre o extremo oriental de Asia (Siberia) (Uelen) e o extremo norte occidental de América (Alasca) (Tin City). As súas augas comunican o mar de Chukchi, ao norte, co mar de Bering, ao sur. A súa anchura é de 82 km entre as inmediaciones do Cabo Dezhnev na península de Chukchi, en Rusia, que constitúe o punto máis oriental (169°39′ O) do continente de Asia, e as proximidades do Cabo Príncipe de Gales, en Alasca, Estados Unidos, que é o punto máis occidental (168°7′ O) do subcontinente de Norteamérica.

O nome foi posto en honor a Vitus Bering, o explorador danés ao servizo de Imperio ruso que o cruzou en 1728.

Desde polo menos 1562 os xeógrafos europeos sospeitaban que existía un Estreito de Anián entre Asia e Norteamérica. En 1648 Semión Dezhniov probablemente pasou a través do estreito, pero o seu relato non chegou a Europa. A rexión en que se atopa denomínase Berinxia.

Segundo a teoría máis aceptada, o ser humano migrou desde Asia ata América pasando por este estreito, posiblemente aproveitando un período glaciar e a conxelación do mar así como o nivel máis baixo das augas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Estreito de Bering*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estreito de Bering*** |

### Outros artigos

* Mar de Bering
* Illa de Bering
* Berinxia
* Semión Dezhniov
* Vitus Bering

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11769
* WorldCat
* VIAF: 244515953
* BRE: 1860280
* EBID: ID
* GEC: 0223115
* GeoNames: 4031767
* GND: 4005712-4
* LCCN: sh85013329
* TGN: 7014667

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**José Manuel Muñiz Tubío**, nado en Boiro en 1929 ou 1930 e finado o 28 de xullo de 2011 en Santiago de Compostela, foi un músico e compositor galego.

Traxectoria
-----------

Como intérprete, Muñiz tocaba o trombón de varas, o violín e a trompeta, mais a súa sona chegoulle da man da composición e da dirección de orquestras de música popular e lixeira.

En 1951 fíxose cargo do traballo de director da orquestra de música lixeira Compostela, que naquela altura xa levaba máis de tres décadas de existencia. Foi primeiro o seu director durante cincuenta anos, e despois tamén o seu propietario, ata o 2001, cando se retirou definitivamente. Durante eses anos, ademais do seu traballo á fronte da Orquesta Compostela compuxo pezas para Ana Kiro, Pili Pampín, Sabela (da que ademais foi descubridor) ou Miguel Torres. Entre os varios centos de cancións compostas por el, estivo *Galicia, terra meiga* (1973) ou o himno do club de fútbol SD Compostela, que chegou a xogar na primeira división española.

Ademais, Manuel Muñiz foi profesor da Banda Municipal de Santiago.

Honras
------

* Medalla de Galicia
* Medalla de ouro da Real Banda de Gaitas
* Fillo predilecto de Boiro.

Notas
-----

1. ↑  Cancio, Miguel. "A la memoria de Manuel Muñiz". *El Correo gallego*. Arquivado dende o orixinal o 16 de maio de 2018. Consultado o 15 de maio de 2018.
2. ↑ . "Esquela online de José Manuel Muñiz Tubío fallecido en Santiago de Compostela #DEP". *www.rememori.com* (en castelán). Consultado o 2018-05-15.
3. ↑  "Boiro recordó al músico Manuel Muñiz". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2016-12-09. Consultado o 2018-05-15.
4. ↑  "Fallece José Manuel Muñiz, director de la Orquesta Compostela". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2011-07-30. Consultado o 2018-05-15.
5. 1 2  Jamardo, José Manuel (8 de decembro de 2016). "Un reconocimiento más que merecido". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 20 de marzo de 2024.
O **ABT Summer** foi un superpetroleiro liberiano que se incendiou e afundiu o 28 de maio de 1991 fronte ás costas de Angola, cunha carga de 260 000 toneladas de fuel pesado.

Fora construído en 1974 en Ulsan (Corea do Sur). O propietario era a empresa Somatra ltd e o armador Arabian Bulk Trading, e navegaba baixo bandeira liberiana. Medía 344,43 m de eslora e 81,87 m de manga.

O buque facía o transporte de fuel entre Irán e Rotterdam e atopábase no momento do accidente a unhas 700 millas (1.300 km) da costa de Angola. Por razóns que se descoñecen sufriu unha explosión e comezou a arder e verter a carga, provocando unha marea negra de 32 km de largo por 7 km de ancho. Ó cabo de tres días de intentos infrutuosos para apagar o lume desde distintos barcos chegados ata o lugar do accidente, rematou por afundir o 1 de xuño. A consecuencia da explosión houbo un morto e catro desaparecidos, rescatándose con vida ós 27 tripulantes restantes.

Dada a distancia á que se atopaba da costa, o petróleo disolveuse no mar sen chegar a terra. Calcúlase que a vertedura foi de entre 44 000 e 57 000 toneladas, aínda que non hai evidencia certa da cantidade queimada e vertida, afundíndose o barco co resto da carga. Os danos ambientais, pouco estudados, considéranse baixos.

Os posteriores intentos de localizar os restos do barco no fondo mariño nunca deron resultado.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Informe do CEDRE *(en francés)*
* Lista das dez mareas negras máis graves *(en inglés)*
O **Club Hockey Barrocás** é un club de hóckey herba da cidade de Ourense, Galiza. O seu equipo sénior masculino compite na segunda categoría do hóckey herba español, a División de Honra B. Viste camiseta laranxa e pantalón negro.

Historia
--------

O Club Hockey Barrocás foi fundado en 1990 no seo do barrio de Barrocás, sendo a prioridade do club dende os seus inicios a formación de rapaces na práctica do hóckey herba, sendo o barrio ourensán un importante viveiro de xogadores para o club e están presentes en tódalas categorías. Na tempada 1994-95 produciuse un acontecemento histórico ao federar un equipo na Liga Galega, que se proclamou campión galego logrando o ascenso á Primeira División Nacional (terceira categoría no estado español). O Barrocás culminou na tempada 2005-06 o proxecto iniciado nos anos anteriores, materializándose no ascenso á División de Honra, a máxima categoría española do hóckey herba.

Actualmente o C.H. Barrocás abrangue tódalas zonas da cidade de Ourense e conta con seis escolas deportivas que forman aos rapaces na práctica do hóckey herba.

Logros deportivos
-----------------

Ao longo da súa historia, o Barrocás conseguiu numerosos éxitos deportivos, tanto en categoría sénior, onde conseguiu ademais dos ascensos á División de Honra B (2002-03) e á División de Honra (2005-06), dous campionatos galegos de hóckey sala e varias Copas Galiza, como en categorías inferiores, nos que gañou varios campionatos galegos, tanto en herba como en sala, participación en sectores nacionais e Campionatos de España e a Medalla de bronce no Campionato Xuvenil

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do club
Maqueta dunha Vostok.
**Vostok**, ou **Vostok 3K**, foi o nome da primeira nave espacial orbital tripulada. Foi desenvolvida pola Unión Soviética e máis tarde daría lugar ás naves Voskhod para logo usarse como base para os satélites de recoñecemento Zenit e para os satélites científicos Bion, que seguiron usándose durante o século XXI.

A cápsula Vostok tiña espazo para un cosmonauta co seu traxe espacial e o asento exector usado en caso dun lanzamento abortado. A nave dispoñía de dúas ventás: unha sobre a cabeza do cosmonauta e outra aos seus pés co sistema óptico Vzor para controlar a orientación da cápsula. O control de actitude tiña lugar mediante propulsores de gas frío e o control durante a reentrada atmosférica era pasivo, pola forma da propia cápsula (unha esfera cun peso nun dos seus polos). O descenso freábase cun só paracaídass, e a determinada altitude o cosmonauta exectábase para aterrar co seu propio paracaídas.

A nave non tiña propulsión para facer cambios orbitais, e á parte dos propulsores de gas frío para o control da orientación, levaba un único motor principal usado para deorbitar a nave e iniciar a reentrada atmosférica, que se producía a elevadas aceleracións para o cosmonauta (ata 8 G) por tratarse de reentradas pasivas.

A instrumentación era moi básica, sen xiroscopios e co sistema automático sendo capaz de aliñar o eixo da nave unicamente co Sol, o que implicaba que o acendido da reentrada podía facerse unicamente dúas veces por día, cando a orientación solar coincidía co punto da órbita na que a reentrada levaría á cápsula a territorio soviético. Unha reentrada de emerxencia era posible a elección do cosmonauta, que podía predicir con certo grao de erro onde aterraría en calquera momento da reentrada elixida.

Características
---------------

### Cápsula de descenso

* Diámetro: 2,3 m
* Masa: 2,46 t

### Módulo de servizo

* Cono de 2,25 m de alto por 2,43 m de base
* Masa: 2,27 t

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Vostok*** |

### Outros artigos

* Vostok (foguete)
* Vostok 1
* Voskhod (nave espacial)

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2017). Gunter's Space Page, ed. "Vostok-3K" (en inglés). Consultado o 18 de marzo de 2018.
2. 1 2 3 4  Mark Wade (2017). "Vostok" (en inglés). Consultado o 18 de marzo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q624038
* BRE: 1929970
* EBID: ID

 |
Coordenadas: 9°50′00″S 142°30′00″L﻿ / ﻿-9.8333333333333, 142.5

Mapa.
O **estreito de Torres** separa Australia e Papúa Nova Guinea. Mide aproximadamente 150 km de ancho. Ao sur atópase o  Cabo York, o punto máis ao norte do estado australiano de Queensland. Ao norte encóntrase a provincia occidental de Papúa Nova Guinea.

O estreito une o mar do Coral (ao leste) co mar de Arafura (ao oeste). É moi pouco profundo, e o labirinto de arrecifes e illas faino moi difícil de navegar. No estreito atópanse as illas do estreito de Torres, habitadas polos insulares do estreito de Torres, un pobo melanesio relacionado cos papúas.

O primeiro en atravesar o estreito foi o mariño español Luís Váez de Torres, lugartenente na expedición de Pedro Fernández de Quirós que partiu do Perú cara ao Pacífico Sur en 1605. Tras o regreso a México do barco de Quirós, Torres continuou cara a Manila, pasando polas Molucas. Navegou ao longo da costa sur de Nova Guinea, e probablemente chegou a ver o extremo norte de Australia.

Notas
-----

1. ↑  Benigno Fernández Salgado (edición) (2004). *Dicionario Galaxia de usos e dificultades da lingua galega*. Editorial Galaxia. p. 1303. ISBN 9788482887524.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179188
* WorldCat
* VIAF: 252386528
* AAT: 300021914
* BRE: 4198430
* EBID: ID
* GEC: 0066867
* GeoNames: 2132427
* GND: 4106537-2
* NDL: 00628796
* NKC: ge323709
* TGN: 7001984
* Treccani: stretto-di-torres

 |
Manuel Lago González, arcebispo de Santiago de Compostela (1924-1925).
Un **arcebispo** (do grego αρχεπίσκοπος, *archepiskopos*: *arche* > primeiro, e *epi-skopos* > supervisor) é un membro pertencente á orde episcopal cristiá, pero goza dun status superior ao dos "simples" bispos; xeralmente están á fronte dunha diocese particularmente importante, xa sexa polo seu tamaño, a súa relevancia histórica ou por ámbalas dúas, chamada arquidiocese. Cando un bispo se converte en arcebispo non está sendo, de ningún modo, ordenado nin está recibindo ningún sacramento; en contraste (na maioría das igrexas de goberno episcopal) alguén que é ordenado bispo está sendo consagrado.

Un arcebispo non ten, por forza, maior poder que un bispo; porén, están a cargo de dioceses máis prestixiosas. De calquera modo, moitos arcebispos son tamén os metropolitanos da provincia eclesiástica na que se localiza a súa arquidiocese. Nas igrexas occidentais (p. ex. a católica Latina ou a Anglicana), este é case sempre o caso. Porén, na Igrexa católica, os arcebispos que non son tamén os metropolitanos son chamados **Arcebispo *ad personam***, e non teñen dereito a usar o palio. Nas Igrexas eslavas orientais (tanto católica como Ortodoxa) os arcebispos e os metropolitanos están diferenciados, aínda que un metropolitano pode ser chamado *arcebispo metropolitano*. Na Igrexa ortodoxa, os arcebispos ostentan un rango maior que o dos metropolitanos e teñen os mesmos dereitos que os metropolitanos ortodoxos eslavos (orientais). A distinción entre arcebispos / metropolitanos continúa, xeralmente, o mesmo patrón na Igrexa Ortodoxa Oriental e na Igrexa Ortodoxa Eslava.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre relixión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49476
* AAT: 300025753
* BNCF: 29864
* BRE: 1833236
* GEC: 0080583
* GND: 4015471-3
* JSTOR: archbishops
* NKC: ph118592
* Orthodox Encyclopedia: 76484

 |
**Kompas** (*Kompleksniy Orbital'niy Magnito-Plazmenniy Avtonomniy Sputnik*) ou **Compass** (*Complex Orbital Magneto-Plasma Autonomous Small Satellite*) foi unha serie de dous satélites artificiais rusos.

### Características

Os dous satélites Kompas tiñan unha masa de 80 kg e o seu obxectivo era intentar medir os efectos dos desprazamentos tectónicos e a busca de respostas litosféricas, atmosféricas e ionosféricas á actividade sísmica. Os resultados poderían ter axudado a predicir sismos e detectar recursos naturais como gas e petróleo.

Kompas 1 foi lanzado o 10 de decembro de 2001 mediante un foguete Zenit 2, mentres que Kompas 2 lanzouse o 26 de maio de 2006 mediante un foguete Shtil 1. Un terceiro satélite, Kompas 2N, foi finalmente cancelado.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Kompas 1 | 10 de decembro de 2001 | Zenit 2 | Éxito |
| Kompas 2 | 26 de maio de 2006 | Shtil 1 | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2023). "Kompas" (en inglés). Consultado o 1 de xuño de 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "Kompas (Compass)" (en inglés). Consultado o 1 de xuño de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Zenit 2
* Shtil 1
Lobos cerebrais:  

Azul: Lobo frontal  

Verde: Lobo temporal  

Rosa: Lobo occipital  

Amarelo: **Lobo parietal**
O **lobo parietal** ou **lóbulo parietal** é un dos lobos cerebrais. Anatomicamente fica localizado no óso parietal, isto é, nas partes medias e laterais da testa. Trátase da área cerebral encargada especialmente de recibir as sensacións do tacto, calor, frío, presión, dor, e coordinar o equilibrio. Cando é lesionada, da anestesia no brazo e na perna do costado oposto, ás veces dores e epilepsias sensitivas, e desequilibrio. A lesión do lado esuqerdo da lesións na linguaxe, dificultade para ler e dificultade para realizar cálculos matemáticos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lobo frontal
* Lobo temporal
* Lobo occipital
* Lobo (cerebro)
* Lobo (anatomía)

| * v
* c
* e
Lobos cerebrais |
| --- |
| Lóbulo ou lobo | Frontal · Parietal· Temporal · Occipital |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q815334
* EBID: ID
* JSTOR: parietal-lobe
* MAG: 2778180168

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 61826
* MeSH: D010296
* MeSH: A08.186.211.730.885.213.670
* NCIt: C12354
* NeuroLex: birnlex\_1148
* TA: A14.1.09.123
* Uberon: 0001872
* UMLS: C0030560

 |
**Manuel Lamela Lestón**, nado no Pindo (Carnota) en 1944, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Trasladouse a Cee aos 8 anos. Maquinista naval. Foi profesor de FP e director do IES Fernando Blanco de Cee. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cee e foi elixido alcalde grazas ao apoio do BN-PG e Unidade Galega. Nas municipais de 1983 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1987 volveu gañar, nesta ocasión sen maioría absoluta, pero pasou á oposición dado un pacto entre CDS, AP e BNG que fixo alcalde ao centrista Manuel Castro. Trala expulsión dos edís nacionalistas do goberno en xuño de 1988, os socialistas presentaron unha moción de censura no mes de novembro, a cal foi votada en xaneiro de 1989. Porén, debido á abstención dos nacionalistas, non saíu adiante. Nas municipais de 1991 volveu a sela candidatura máis votada, pero non logrou recuperala alcaldía dado que o PPdeG volveu apoiar de novo ao centrista Manuel Castro como alcalde. Porén, trala expulsión dos populares do goberno, en abril de 1992 estableceuse un goberno de coalición cos socialistas, sendo Lamela tenente de alcalde. Nas municipais de 1995 recuperou a alcaldía grazas a un pacto de goberno con IxCee e o apoio externo do BNG. Nas municipais de 1999 volveu ser elixido alcalde ó se-la forza máis votada. 

Presentou a dimisión o 17 de abril de 2001 da presentación dunha moción de censura por parte do PPdeG e IxCEE que se votou o 11 de maio de 2001. En 2007 volveu ao goberno municipal no goberno dos socialistas con IxCEE como concelleiro de Infraestruturas. Dimitiu como concelleiro en febreiro de 2011. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Sánchez García** |  **Alcalde de Cee** 1979 - 1987 | Sucesor:**Manuel Castro Castro** |
| Predecesor:**Manuel Castro Castro** |  **Alcalde de Cee** 1995 - 2001 | Sucesor:**Antonio Domínguez García** |

Vida persoal
------------

É pai Margarita Lamela Louzán, alcaldesa socialista de Cee dende 2019.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 2-5-2003, p. L6
2. ↑  *La Voz de Galicia* ed. A Coruña, 23-11-1988 p. 14.
3. ↑  *La Voz de Galicia* ed. A Coruña, 22-1-1989 p.21.
4. ↑  *La Voz de Galicia* ed. Carballo, 5-4-1992 p.40.
5. ↑  "«Os independentes activaron a moción»". Arquivado dende o orixinal o 11 de marzo de 2016. Consultado o 01 de decembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cee

### Ligazóns externas

* "El ceense Manuel Lamela dejará la política tras 32 años de edil, 21 de ellos en el gobierno y 14 de alcalde" (12/1/2011). *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
* Obelleiro, Paola (12/2/2011). "Dimite un histórico del PSOE de Cee por su rechazo a la coalición con el alcalde imputado" *El País* *(en castelán)*.
Rosana Pérez Fernández na XVI Asemblea Nacional do BNG en 2017.
**Rosana Pérez Fernández**, nada na Pobra do Caramiñal o 21 de decembro de 1964, é unha funcionaria e política galega, do BNG. Dende xullo de 2020 é deputada do Bloque Nacionalista Galego no Parlamento de Galicia.

Traxectoria
-----------

Seguiu estudos de formación profesional administrativa, e aprobou unhas oposicións para a Xunta de Galicia, onde obtivo a praza de secretaria de instituto en Ribeira. Afiliada ao BNG dende 1983, foi elixida concelleira na Pobra do Caramiñal en 1995, sendo responsable da área de Servizos Sociais en virtude dun pacto de goberno co PSdeG, o cal se mantivo ata súa ruptura en novembro de 1997, polo cal pasou á oposición. En 1999 encabezou a candidatura do BNG, mantendo os 2 concelleiros da anterior ocasión e pasando a sela portavoz do grupo na oposición. En 2003 subeu a 4 concelleiros, pasando a selo principal grupo da oposición. En 2007 subiu ata os 6 concelleiros, continuando como portavoz na Pobra e sendo designada para ocupar un escano na Deputación da Coruña, onde tamén asumiu a portavocía do BNG. En 2011 mantivo os resultados de 4 anos antes na Pobra, se ben baixou a 5 concelleiros despois de que por mor do descenso de poboación a corporación baixase de 17 a 13 concelleiros.

Membro da UPG, o partido comunista que compón o BNG, formou parte da executiva da fronte nacionalista dende 2006. En 2011 presentouse de número 2 na candidatura do BNG ao Congreso dos Deputados, nas eleccións xerais. Non obtivo escano, pero a dimisión do cabeza de lista Francisco Jorquera un ano máis tarde, para optar á presidencia da Xunta, levouna ao Congreso, ante o cal renunciou como concelleira na Pobra.

En xullo de 2020, preséntase como número 4 do Bloque Nacionalista Galego pola provincia da Coruña e consegue un escano no Parlamento de Galicia. Nas eleccións de 2024 concorreu como número 3 e revalidou o seu escano.

Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saiu elixida deputada pola Coruña.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rosana Pérez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Pobra do Caramiñal
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Rosana Pérez Fernández Arquivado 18 de agosto de 2020 en Wayback Machine. na páxina web do Parlamento de Galicia.





1. ↑  Galego, BNG-Bloque Nacionalista. "Candidatura do BNG ao Parlamento Galego pola Coruña". *BNG - Bloque Nacionalista Galego* (en castelán). Consultado o 2021-05-19.
2. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.
| «The Masses Against the Classes» |
| --- |
|  |
| sinxelo de Manic Street Preachers |
| Lanzamento | 10 de xaneiro de 2000 |
| Formato |  |
| Gravada |  |
| Xénero musical | rock alternativo, hard rock, pop punk |
| Lingua(s) |  |
| Duración | 3:23 |
| Discográfica | Epic Records |
| Produtor(es) |  |
| Escritor(es) |  |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

"**The Masses Against the Classes**" é unha canción da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, publicada como un sinxelo de edición limitada en xaneiro do ano 2000. Foi un sinxelo independente, e o tema non apareceu en ningún álbum de estudio. O sinxelo foi eliminado o mesmo día do seu lanzamento pero a pesar diso acadou o número 1 no Reino Unido.

Lista de cancións
-----------------

Toda a música composta por James Dean Bradfield e Sean Moore agás onde se indique. Todas as letras escritas por Nicky Wire, agás onde se indique.

**CD e 10" británicos**

1. "The Masses Against the Classes" – 3:23
2. "Close My Eyes" – 4:27
3. "Rock and Roll Music" (música e letra: Chuck Berry) – 2:53

Notas
-----

1. ↑  "The Masses Against the Classes". *officialcharts.com*. Consultado o 15 de marzo de 2024.