Fotografía desde satélite de Tabarca, na esquina inferior dereita, fronte á costa de Santa Pola.
A **illa de Tabarca**, **de Nova Tabarca** ou **Plana** é unha illa do mar Mediterráneo que se atopa a uns vinte quilómetros da cidade de Alacant, a uns 8 km do porto de Santa Pola e a pouco máis de 4.300 metros do cabo de Santa Pola (2,35 millas náuticas), sendo a máis grande da Comunidade Valenciana e a única habitada.

Xeografía
---------

Sitúase nos 38º 10' latitude norte e 0º 28' lonxitude oeste. Ten unha lonxitude máxima de 1800 metros e unha anchura duns 380 metros. O seu relevo é plano, cunha altitude máxima de 15 m desde o nivel do mar. Preto da illa principal atópanse os illotes da Nao, a Galera e a Cantera.

Pertence á cidade de Alacant e, aínda que é considerada unha partida rural, administrativamente é parte do distrito sur de barrios que abarca tamén o Palmeral, Aguamarga e Urbanova. Conta con 125 habitantes (2005) e o seu código postal é 03138.

Destaca a súa igrexa e o conxunto amurallado na zona oeste da illa, que é a parte habitada. As casas son baixas e as únicas edificacións de altura son a mencionada igrexa e o faro.

Historia
--------

Diversas poboacións habitaron a illa ou estiveron en contacto con ela. Os gregos denominárona *"Planesia"* e os romanos *"Planaria".*

Durante os ataques á costa alacantina dos corsarios berberiscos vidos de Alxer, foi ocupada en multitude de ocasións para lanzar razzias dende El Campello ata Guardamar do Segura.

Antes do 1700 era coñecida como *Illa de Sant Pau* (Illa de San Paulo) ou *Illa Plana* (Illa Plana), aínda que os cronistas insisten a considerala *Alones Insula* e, ata, illote de *Santa Pola*.

A súa denominación actual é consecuencia do asentamento de sesenta e nove familias de orixe italiana, durante o reinado de Carlos III, procedentes da pequena illa africana de Tabarca, distando uns trescentos metros das costas norteafricanas. Dependente da República de Xénova, a Tabarca africana foi sometida en 1741 polo Bey de Tunisia e en 1756 pasou a depender dos alxerinos.

O monarca español vainos redimir o 1768, e trasladounos á cidade de Alacant onde, provisionalmente, quedaron instalados no Colexio da Compañía de Xesús, baleiro logo da expulsión dos xesuítas. Instalounos definitivamente na illa de *Sant Pau*, onde de acordo cun plan urbanístico do enxeñeiro militar Ferran Méndez construíronse murallas, baterías, baluartes, almacéns e casas, que constitúen unha interesante e singular mostra da actividade recolonizadora de Carlos III. A partir de 1770 a illa pasou a denominarse Nova Tabarca. A orixe xenovesa dos seus habitantes actuais é fácil de comprobarse cos apelidos máis comúns: Chacopino, Luchoro, Pianello, Ruso e outros moitos.

Hai unha serie de illotes e escollos, que rodean Tabarca e que se chaman: Nau, Escull Roig, Cap del Moro, Galera, Sabata e Escull Negre.

Economía
--------

O turismo é a principal actividade económica da illa, que é visitada por gran número de visitantes nos meses de verán, grazas aos barcos que desde Alacant e sobre todo desde Santa Pola efectúan viaxes durante todo o día.

Ecoloxía
--------

A contorna mariña da illa está protexida polo goberno valenciano mediante a Reserva mariña da Illa de Tabarca

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1548344
* WorldCat
* VIAF: 146784046
* GeoNames: 2512478
* LCCN: n2004030510

 |