recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Raúl Anganuzzi**, nado o 20 de xullo de 1906 e do que se descoñece a data do pasamento, foi un tirador de esgrima arxentino, gañador dunha medalla olímpica.

Traxectoria
-----------

Participou con 21 anos nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados en Ámsterdan como parte do equipo de florete arxentino xunto con Roberto Larraz, Luis Lucchetti, Héctor Lucchetti e Carmelo Camet como suplente. Na primeira rolda competiu con Bélxica, España e Noruega vencendo nos tres combates. Pasou nunha vitoria axustada os cuartos de final fronte aos Estados Unidos e doadamente aos Países Baixos. Na semifinal venceu a Hungría pero na seguinte fase perdeu con Francia facéndose o equipo arxentino coa medalla de bronce, a única medalla olímpica que logrou arxentina en esgrima.

### Notas

1. ↑  "Amsterdam 1928 part 2" Arquivado 04 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. *Amsterdam 1928, Olympic results*, Wyniki igrzyzk olimpijskich Arquivado 15 de xullo de 2015 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Raúl Anganuzzi*, Sports Reference. *(en inglés)*
* "Ámsterdam 1928 part 2", *Ámsterdam 1928, Olympic results*, Wyniki igrzyzk olimpijskich.
* *El esgrima sumó una medalla de bronce en Ámsterdam*, Télam. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2602321
* Sports Reference: raul-anganuzzi-1

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Raíz (homónimos).
En matemáticas, unha **raíz** dunha función {\displaystyle f(x)} é un elemento x do dominio desta función tal que {\displaystyle f(x)=0}. Deste xeito, tamén se di **cero** da función.

Unha **raíz** dun polinomio é un cero da súa función polinómica.

O teorema fundamental da álxebra afirma que calquera polinomio non nulo ten como moito tantas raíces como grao ten o polinomio, e os dous números coinciden ao considerar raíces complexas (en xeral, as raíces nunha extensión alxebricamente pechada) contadas coas súas multiplicidades. Por exemplo, o polinomio f de grao dous, definido por

{\displaystyle f(x)=x^{2}-5x+6}
Ten as dúas raíces {\displaystyle 2} e {\displaystyle 3}, xa que

{\displaystyle f(2)=2^{2}-5\cdot 2+6=0\quad {\textrm {e}}\quad f(3)=3^{2}-5\cdot 3+6=0}
Se a función é unha aplicación dos números reais aos números reais, entón os seus ceros son as coordenadas *x* dos puntos onde a gráfica intersecta co eixe das x.

Solución dunha ecuación
-----------------------

Toda ecuación na variábel *x* pode ser reescrita como

{\displaystyle f(x)=0}
ao arrexuntar tódolos termos no lado esquerdo. Así, as solucións dunha ecuación son exactamente as raíces da función *f*. Noutras palabras, atopar o "cero dunha función" é unha frase equivalente a atopar unha "solución da ecuación obtida igualando a función a 0", e o estudo dos ceros de funcións é exactamente o mesmo que o estudo de solucións de ecuacións.

Raíces de polinomios
--------------------

Todo polinomio real de grao impar ten un número impar de raíces reais (contando multiplicidades); do mesmo xeito, un polinomio real de grao par ten que ter un número par de raíces reais. Como consecuencia, os polinomios reais de grao impar teñen que ter polo menos unha raíz real (porque 1 é o menor número enteiro impar), mentres que os polinomios de grao par poden non ter ningunha. Este principio pódese demostrar co teorema do valor intermedio: xa que as funcións polinómicas son continuas, o valor da función ten que cruzar o 0 no proceso de mudar desde valores negativos a positivos, ou viceversa.

### Teorema fundamental da álxebra

*Artigo principal**:* Teorema fundamental da álxebra.
O teorema fundamental da álxebra afirma que todo polinomio de grao n ten n raíces complexas, contando coas súas multiplicidades. As raíces non reais de polinomios cos coeficientes reais conforman parellas de complexos conxugados.

Cálculo de raíces
-----------------

Para calcular raíces de funcións, por exemplo funcións polinómicas, a miúdo cómpre o uso de técnicas especializados ou de aproximación (por exemplo, o método de Newton). Con todo, para algunhas funcións polinómicas, incluíndo aquelas de grao non maior a 4, pódense atopar tódalas súas raíces alxebricamente en termos dos seus coeficientes.

Notas
-----

1. 1 2  Foerster, Paul A. (2006). *Algebra and Trigonometry: Functions and Applications, Teacher's Edition* (Classics ed.). Prentice Hall. p. 535. ISBN 0-13-165711-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q214604
* MAG: 38183221

 |
Raíces tuberosas dunha dalia (*Dahlia*).
Unha **raíz tuberosa** é un tipo de órgano subterráneo de acumulación de nutrientes tal como os rizomas, cormos, bulbos e tubérculos. A diferenza esencial con todos eles é que estes son talos modificados, mentres que a raíz tuberosa, como o seu nome indica, é unha raíz engrosada axeitada á función de almacenamento de reservas. As raíces tuberosas fórmanse como un acio dende a coroa ou baseamento da planta dende onde xorden os talos. Durante a estación de crecemento, estas raíces especialízanse na reserva de nutrientes que a planta produce nas follas.

Os exemplos típicos de plantas con raíces tuberosas son a pataca doce (*Ipomoea batatas*) e maila dalia (*Dahlia*), aínda que outras especies como *Eremurus*, *Clivia*, *Alstroemeria* e *Ranunculus* tamén as presentan.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Font Quer, P. (1982). *Diccionario de Botánica. 8ª reimpresión*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. 84-335-5804-8.
* Gola, G. Negri, G. y Cappeletti, C. (1965). *Tratado de Botánica*. 2da. edición. Editorial Labor S.A. Barcelona, 1110 p.
* Strassburger, E. 1994. *Tratado de Botánica*. 8va. edición. Omega, Barcelona, 1088 p. ISBN 84-7102-990-1
* Valla, Juan J. (2007). *Botánica. Morfología de las plantas superiores.* (1a ed. 20a reimp. ed.). Buenos Aires: Hemisferio sur. p. 352. ISBN 950-504-378-3.

### Outros artigos

* Cormo
* Bulbo
* Tubérculo
**Raúl Caneda Pérez**, nado no Grove o 21 de xaneiro de 1969, é un adestrador de fútbol galego, cuxa carreira se desenvolveu principalmente en Oriente Medio.

Traxectoria
-----------

Irmán do tamén adestrador David Caneda, comezou a súa andaina nos bancos como segundo adestrador de Juanma Lillo. Exerceu este labor co técnico vasco no Dorados de Sinaloa, en México; na Real Sociedad e no Almería.

A súa primeira grande experiencia como primeiro adestrador foi no Al Ittihad, club ao que chegou a inicios do 2012. Co equipo saudita clasificouse primeiro no seu grupo da Liga de Campións da AFC e a continuación eliminou en oitavos de final ao Persépolis FC iraniano e en cuartos ao Guangzhou de Marcelo Lippi. A súa aventura na máxima competición asiática acabou nas semifinais, onde foi eliminado polo tamén saudita Al Ahli Saudi FC. En febreiro de 2013, cunha irregular traxectoria en liga, club e técnico acordaron rescindir o seu contrato.

En maio de 2014 regresou ao fútbol saudita para adestrar o Al Nassr de Riad. Foi destituído cinco meses despois, a pesar de ir liderando a liga saudita. Volveu ao club da capital saudita en febreiro de 2016 para substituír a Fabio Cannavaro, e adestrouno ata o final da tempada.

En xaneiro de 2019 converteuse en adestrador do Umm-Salal da liga de Qatar, ao que adestrou até novembro do mesmo ano.

Obra
----

En 1999 publicou o libro *La zona en el fútbol*, con prólogo de Jorge Valdano, Juanma Lillo e Víctor Fernández.

Notas
-----

1. ↑  "Raúl y David Caneda, dos hermanos que conquistan el fútbol de Arabia y México". *Diario de Arousa* (en castelán). 6 de maio de 2014. Consultado o 9 de xaneiro de 2022.
2. 1 2  Ramiro, Emmanuel (17 de outubro de 2012). "Raúl Caneda: "Estoy ante el partido más importante de mi carrera"" (en castelán). Consultado o 9 de xaneiro de 2022.
3. 1 2  Antelo, Iván (3 de maio de 2014). "Raúl Caneda ficha por el Al Nassr". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 9 de xaneiro de 2022.
4. ↑  "النصر يقيل رسميا مدربه الإسباني كانيدا" (en árabe). 1 de novembro de 2014. Consultado o 9 de xaneiro de 2022.
5. ↑  "Raúl Caneda ficha por el Al Nassr". *Marca* (en castelán). 19 de febreiro de 2016. Consultado o 9 de xaneiro de 2022.
6. ↑  "El pontevedrés Raúl Caneda, nuevo entrenador del Umm-Salal Sport Club de Catar". *Diario de Pontevedra* (en castelán). 4 de xaneiro de 2019. Consultado o 9 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do adestrador en Transfermarkt *(en inglés)*.
* Conta en Twitter
Primeira páxina do manuscrito do Popol Vuh, gardado na Biblioteca de Newberry, Chicago, Colección Onte.
O **Popol Vuh** ou tamén **Popol Wuj**, é unha narrativa cultural que relata a mitoloxía e a historia dos maias kʼicheʼ que habitaron e aínda habitan nas terras altas de Guatemala. Popol Vuh é unha narrativa precolombiana do período post-clásico, entre os anos 1000 e 1500, escrita en lingua kʼicheʼ clásica. Porén, o texto escrito, é produto do período colonial español. O título tradúcese como "Libro da Comunidade", "Libro do Consello", ou máis literalmente "Libro do Pobo". O Popol-Vuh conta, do punto de vista dos maias, a orixe do mundo, e particularmente os principios do pobo kʼicheʼ, un dos pobos antigos localizado no centro do actual Guatemala. É notable que este libro sacro ten similitudes coa Biblia.

Notas
-----

1. ↑  En kʼicheʼ moderno: *Poopol Wuuj*, que se le pʰoːpʰol ˈʋuːχ|)
2. ↑  According to Allen Christenson, the mat was a common Maya metaphor for kingship (like "throne" in English) and national unity.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Popol Vuh Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Guatemala

### Ligazóns externas

* *(en castelán)* El Popol Vuh.

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q220264
* WorldCat
* VIAF: 178208890
* BRE: 3159065
* EBID: ID
* GEC: 0052117

 |
***Populous*** é un videoxogo de PC desenvolvido por Bullfrog en 1989 e publicado por Electronic Arts. Considérase o primeiro videoxogo de simulación de deus. En 1991, Populous obtivo o Premio Origin ao *Mellor Xogo de Ordenador de Estratexia ou Militar de 1990* ao igual que o premio ao *Mellor Xogo do Ano de 1990* por parte da revista estadounidense *Video Games & Computer Entertainment*. Foi o primeiro xogo da serie *Populous*, precedendo a *Populous II* e *Populous: The Beginning*.
En *Populous*, o xogador asume o rol dunha deidade e debe dirixir o seu pobo con intervencións divinas co obxectivo de destruír os fieis doutros deuses. Existen dous tipos de accións que o xogador pode levar a cabo: a construción de edificios e o recrutamento de xente, elementos moi similares a outros videoxogos de estratexia en tempo real modernos; e intervencións divinas, principalmente desastres que se poden lanzar contra os inimigos e modificacións do terreo en favor dos seus fieis. Unha vez se destrúe a civilización contraria no primeiro mundo, o xogador pode continuar con 500 "novos" mundos a conquistar, ou xogar mundos xerados aleatoriamente.

O xogo non só foi o primeiro no seu xénero, senón que tamén foi un dos primeiros xogos en non seguir unha historia linear, deixando que o xogador axeitara a súa aventura a medida que progresaba. Tamén foi un dos primeiros xogos en utilizar a perspectiva isométrica e en ter un modo multixogador que permitía botar partidas entre xogadores utilizando distintos sistemas (un xogador en Amiga podía xogar polo método de conexión paralela cun xogador con PC Engine ou DOS).

Notas
-----

1. ↑  "Populous (videogame)". *giantbomb.com* (en inglés). Consultado o 2 de maio de 2012.
2. ↑  "50 Greatest Game Design Innovations". *Edge Online* (en inglés). 1 de novembro de 2007. p. 4. Consultado o 2 de maio de 2012.
3. 1 2  Jeremy Parish; et al. "The Essential 50 #30 - Populous". *1up.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2012. Consultado o 2 de maio de 2012.
4. ↑  "50 Greatest Game Design Innovations". *Edge Online* (en inglés). 1 de novembro de 2007. p. 3. Consultado o 2 de maio de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Populous* en MobyGames.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1239244
* Abandonia: 465
* BNF: 171017861
* GameRankings: 588581
* Gaming-History: 74761
* GiantBomb: 3030-6210
* GOG: populous
* Hall of Light Amiga: 1102
* IGDB: populous
* MobyGames: populous
* MusicBrainz: ID
* PCGW: Populous
* Redump: 35856

 |
O **pop punk** é un xénero musical que combina elementos do punk rock coa música pop en varios graos. Allmusic descríbeo como unha variante do rock alternativo que adoita a mesturar melodías pop, tempos rápidos do punk, cambios de acordes e guitarras fortes. About.com definiu ás bandas pop punk contemporáneas como grupos accesibles para as radios pero mantendo aínda a velocidade e actitude do punk clásico.

Non está claro cando o termo pop punk foi usado por vez primeira, pero as bandas de punk rock influenciadas polo pop veñen existindo dende mediados a finais dos anos 70. Un dos primeiros usos do termo apareceu nun artigo de 1977 do *New York Times*, "Cabaret: Tom Petty's Pop Punk Rock Evokes Sounds of 60s". A mediados dos 90, as bandas pop punk californianas Green Day e The Offspring, que foron seguidas posteriormente por blink-182, acadarían o éxito comercial en todo o mundo. Dos 90 en diante, moitas bandas asociadas ao xénero foron descritas como "happy punk", "faux-punk", "mall punk", "pseudo-punk" ou "bubblegum punk".

Notas
-----

1. ↑  allmusic.com - Pop-punk
2. ↑  "about.com - Punk pop". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 13 de novembro de 2011.
Un **popurrí** (do francés *pot pourri*, literalmente "ola podre") é en música unha serie de cancións ou anacos destas, unida nunha soa interpretación longa.

No entroido o repertorio das chirigotas e murgas comprende tradicionalmente un popurrí que a miúdo clausura as actuacións.

O popurrí
---------

Os temas que forman parte do popurrí están xeralmente conectados por razóns diversas ás simplemente musicais, quizais por pertencer a un mesmo artista, a un mesmo álbum, ou a un mesmo xénero.

Os popurrís son usados con frecuencia como homenaxe dun artista a outro, posiblemente debido á influencia recibida deste, con partes de cancións enteiras do artista orixinal. Outras veces, o popurrí está formado por unha serie de cancións demasiado curtas para ser só editadas, ou son unidas porque no seu conxunto contan unha historia. Exemplos desta práctica son "A Quick One, While He's Away" de The Who, "Mercyful Fate" de Metallica, "The Big Medley","Schmedley Wilcox", "Instrumedley" de Dream Theater , o medley na cara B do álbum *Abbey Road* de The Beatles; "Acoustic Medley" de Bob Marley (tamén "Marley Medley", versión realizada por Bradley Nowell, vocalista de Sublime) e "Floydian Memories"de Shadow Gallery. Boa parte dos álbums de Pink Floyd presentan un popurrí entre todas as súas cancións ou moitas delas, coa excepción da última canción da cara A e a primeira da cara.

Un popurrí formado de "remesturas" chámase *megamix*, frecuentemente formado do material dun memsmo artista, xénero, ou de cancións populares dun ano dado ou certa época. Tal é o caso dos mixes das "Estrellas del 45" a *Los Beatles* e *Jive* *Bunny* á época do Rock & Roll.

Notas
-----

1. ↑  El popurrí en las murgas o chirigotas del carnaval de Huelva, por Francisco José García Gallardo, en sibetrans.com, Revista Transcultural de Música. Consultado o 19/04/2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1200012
* BNE: XX555837
* BNF: 137425652
* FAST: 1073520
* GND: 4368322-8
* LCCN: sh85105691
* SUDOC: 05930524X

 |
O mapa da Hispania visigótica, no s. VII, mostra a Septimania no nordeste.
**Septimania** é unha rexión histórica que corresponde, aproximadamente, á actual rexión de Languedoc-Rosellón no sueste de Francia. En época romana era a parte occidental da provincia da Narbonense.

A denominación de "Septimania" comezou a utilizarse a partir da conquista visigótica en 462, máis pasaría a ser de uso máis frecuente a partir da ocupación carolinxia no 759. Dise que se chamou así porque posuía sete bispados ou cidades principais: Elna, Narbona, Carcassona, Béziers, Agde, Lodeva e Magalona. Outra posíbel orixe proviría dunha extensión do nome da cidade de Béziers, que en tempos romanos se denominaba *Colonia Iulia Septimanorum Beaterrae*, que aludía ao estabelecemento nela de veteranos da Sétima lexión romana.

Durante a época carolinxia, a Septimania foi erixida en ducado (gobernada por condes e duques) que xeralmente eran os titulares dos diversos condados que a integraban: Usès, Nimes, Melguelh (Magalona), Lodeva, Agde, Béziers, Narbona, Carcasona, Rasès, Conflent e Rosellón. dado que boa parte destes condados foran, con frecuencia, gobernados por vicecondes, moitos deles acabaron por se converter en vicecondados: Narbona, Béziers, Agde, Nîmes, e máis tarde Carcasona.

Recentemente, o topónimo Septimania foi proposto para designar a rexión francesa do Languedoc-Rosellón. Mais o goberno rexional tivo de renunciar a facer tal cambio a causa do rexeitamento que provocou na Cataluña do Norte, onde se consideraba que era un termo que esquecía o carácter diferenciado que ten esta zona a respecto do Languedoc na rexión.

Véxase tamén
------------

* Gotia.
* Septimania visigótica.
* Languedoc-Rosellón.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q723580
* WorldCat
* VIAF: 16144647641852927656
* EBID: ID
* GEC: 0061895
* SUDOC: 029578655

 |
**Sonia Vizoso Pérez**, nada na Coruña no ano 1974, é unha xornalista galega.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 1996. Os seus primeiros traballos foron para o xornal *Crónica de Granada*, cidade en cuxa universidade traballou no gabinete de prensa ao tempo que estudaba árabe.

En Galicia formou parte das redaccións dos diarios *El Correo Gallego* (1996), *Faro de Vigo* na súa delegación na Coruña (1999), *La Voz de Galicia* (1999-2000), xornal no que traballou na delegación de Ferrol e na sección de Galicia e *La Opinión* (2000).

Colaborou así mesmo en revistas como *Tempos Novos*, *Tempo Exterior*, Magazine e a edición galega de Estrella Dixital.

En febreiro de 2006 é contratada pola TVG para conducir o programa Hai debate. Só estivo á fonte deste uns meses, sendo substituída para a segunda temporada por Ana Rodríguez Martí.

Colaboradora de *El País*, foi membro da redacción autonómica deste xornal desde que comezara a súa delegación para Galicia en novembro de 2006 ata a súa desaparición en marzo de 2015,

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Colexio Profesional de Xornalistas de GaliciaArquivado 21 de outubro de 2007 en Wayback Machine.
O **Santuario Virxe da Pena** é un templo relixioso situado no cumio da montaña que preside o chairo sobre o que se estende a localidade de Congosto (Provincia de León), no centro da bisbarra do Bierzo.

Historia
--------

As súas orixes son do século XIII, cando se construíu unha pequena ermida. Este templo foise ampliando, principalmente polo paso do Camiño de Santiago por este lugar naquela época.

Tras un período de auxe, entre os séculos XIV ao XVIII, abeirando mesmo un convento, chegou un tempo de decadencia coa entrada das tropas de Napoleón no século XIX, e máis tarde, no ano 1936, acabou sendo destruído polo lume.
Rapidamente o concello mostrou interese por reconstruír o Santuario, pero houbo que esperar ata o ano 1957, cando a familia alemá Honingman-Bayer axudou a que a reconstrución fose unha realidade.

En 1995 creouse a "Irmandade Virxe da Pena", que segue a súa traxectoria de axuda para fomentar a devoción e o culto a esta Virxe da Pena, organizando actos socioculturais e traballando pola conservación do Santuario.
Placa posta onde viviron Sonia e Robert Delaunay.
**Sonia Delaunay**, nada en Odesa (Ucraína) o 14 de novembro de 1885 e finada en París o 5 de decembro de 1979, foi unha pintora ucraína, como *Sonia Terk* no seo dunha familia xudía asquenací.

Traxectoria
-----------

En 1890 Delaunay mudouse a San Petersburgo para vivir co seu tío. Entre os anos 1904 e 1905 Sonia fixo varios cursos de pintura en Karlsruhe Alemaña. No ano 1906 Sonia Terk mudouse a París. En 1910 casou co artista francés Robert Delaunay, co cal fundou o movemento de Orfismo en 1912, caracterizado polo uso de cores fortes e formas xeométricas. En 1914 participou con *Prismes Electrique* no *Salon des Independants*, xunto con Alexander Archipenko, Kasimir Malevitch, Vadym Meller, Aleksandra Ekster entre outros. Nese mesmo ano mudouse a Madrid. Entre os anos 1915 e 1916 viaxou xunto co seu marido a Portugal. Pintou acuarelas e desenvolveu as súas cerámicas. En 1920 Sonia Terk volveu a París. En 1924 montou o seu estudo de deseño de roupa xunto con Jacques Heim. Ó ano seguinte participou na *Exposition Interationale des Arts Decoratifs et Industriels Modernes* en París xunto con Nathan Altman, A. Ekster, V. Meller, A. Petritsky e David Shterenberg. Os seus traballos consistían en pinturas, deseño téxtil e de vestiario. Foi a primeira muller viva que tivo unha exposición introspetiva no Louvre en 1964, e en 1975 foi nomeada oficial da Lexión Francesa do Honor. Sonia Delaunay-Terk morreu en 1979 na cidade de París.

Traballou no deseño moderno incluíndo os conceptos de deseño abstracto, integración dos mobles, fábricas, murais e roupa.

Era amiga do poeta Blaise Cendrars e creou, innovando unha vez máis, un mural cunha representación da obra do poeta.

A súa contribución artística máis importante foi o deseño "simultáneo". Isto inclúe o concepto do *Orfismo*. Foi a inventora do punto polca, xunto co uso de zig-zags e outros deseños innovadores en fábricas, vestiario e mobles.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q232972
* WorldCat
* VIAF: 12307152
* AGORHA: 110848
* BAV: ADV10235567
* BIBSYS: 14065997
* BLBNB: 000175237
* BMT: 24905
* BNE: XX1164156
* BNF: 118992635
* BRE: 1945970
* CiNii: DA03262648
* DeutscheBio: 11852450X
* Discogs: 1871510
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 49364
* FemBio: 7290
* FNA: ID
* GEC: 0065641
* GND: 11852450X
* IMDb: nm0216547
* ISNI: 0000 0000 8339 2986
* KulturNav: ID
* LCCN: n80010306
* MNCARS: delaunay-sonia
* Munzinger: 00000014590
* NDL: 00437613
* NKC: jn20000700380
* NLA: 35034684
* NTA: 06888267X
* openMLOL: 216314
* PTBNP: 62158
* RKD: 21633
* SELIBR: 216618
* SNAC: w6pz6s0g
* SUDOC: 026819716
* Tate: 993
* TePapa: 597
* ULAN: 500115510
* WikiTree: Stern-1130

 |
Esquema dunha porbaixa.
Unha **porbaixa** ou un **mergullo** é un tipo de multiplicación vexetativa que consiste en dobrar a póla dunha planta nai até enterrala no solo. A parte enterrada irá gañando raíces e cando estea enraizada poderá separarse da planta nai, obténdose, así, unha planta independente.
Especificando, o mergullo consiste en facer un corte parcial nunha póla, dobrala, prendela no chan cunha grampa de metal e cubrila de terra.
O contacto da rexión do corte co solo estimula o enraizamento e, cando este xa é suficiente para manter a nova planta, a póla é cortada da planta nai. Unha variación da porbaixa éconsiste en facer un corte parcial na póla e envolver a rexión cortada con terra húmida, que é mantida no lugar cun cacho de tecido ou plastico amarrado na póla.
Nese caso, igualmente, o corte e o contacto coa terra húmida inducen o enraizamento, mentres a póla continúa a recibir nutrientes minerais da planta nai a través da parte intacta do caule.

Notas
-----

1. ↑  Aínda que a Real Academia Galega só o considera o termo porbaixa para as videiras, o termo esténdese ás demais especies en *Vocabulario Forestal (galego-español-inglés)* do Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela, 2012. Ademais recóllese *Vocabulario gallego-castellano* de Juan Manuel Pintos Villar (1865). A Real Academia tampouco recolle o termo mergullo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Enxerto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1402114
* BNCF: 34955
* BNF: 119801959
* EBID: ID
* GEC: 0125323
* JSTOR: air-layering
* LCCN: sh85002646
* MAG: 176055353

 |
A **sublimación**, en psicanálise é un termo descrito por Sigmund Freud como un dos destinos posibles da pulsión. Trátase dun proceso psíquico mediante o cal áreas da actividade humana que aparentemente no gardan relación coa sexualidade convértense en depositarias de enerxía libidinal (pulsional). O proceso consiste nun desvío cara a un novo fin. Entre os exemplos de Freud como novos destinos da pulsión sexual está o artístico e o intelectual: Sublimar consistiría en mudar o fin pulsional cara a unha actividade desexualizada, intentando a súa realización, por exemplo mediante tarefas creativas ou de prestixio social: arte, relixión, ciencia, política, tecnoloxía.

Neste anaco de 'A moral sexual "cultural" e a nerviosidade moderna' de Freud dáse unha definición de sublimación:

> 
> 
> A pulsión sexual -mellor dito: as pulsións sexuais, pois unha indagación analítica ensina que está composta por moitas pulsións parciais- é probablemente de máis vigorosa plasmación no home que na maioría dos animais superiores; en todo caso é máis continua, posto que superou case por completo a periodicidade a que está ligada nos animais. Pon a disposición do traballo cultural uns volumes de forza enormemente grandes, e isto sen ningunha dúbida débese á peculiaridade, que ela presenta con particular relevo, de poder desprazar a súa meta sen sufrir menoscabo esencial en canto a intensidade. A esta facultade de permutar a meta sexual orixinaria por outra, xa non sexual, pero psiquicamente emparentada con ela, chámaselle a facultade para a sublimación.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Laplanche, Jean & Pontalis, Jean-Bertrand (1996). *Diccionario de psicoanálisis*. Tradución Fernando Gimeno Cervantes. Barcelona: Editorial Paidós. p. 415. ISBN 84-493-0255-2/ ISBN 84-493-0256-0.
2. ↑  Wade, Carol and Carol Travis, *Psychology*, Sixth Edition (Prentice Hall, 2000) 478. ISBN 0-321-04931-4
3. ↑  Freud, Sigmund (1908). "A moral sexual 'cultural' e a nerviosidade moderna". *Ensaios sobre a sexualidade*. Globus. ISBN 8482233475.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217249
* BNCF: 27203
* BNF: 11978100h
* EBID: ID
* GND: 4116654-1
* LCCN: sh85129474
* MAG: 58437636

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D013359

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Quíone (homónimos).
Na mitoloxía grega, **Quíone** foi a filla de Bóreas , o deus do vento do norte, considerado tamén o deus do inverno, porque traía os aires fríos do inverno, e Oritía. Era irmá de Cleopatra, Zetes, Calais e Hemo.

Tivo un fillo con Poseidón, Eumolpo, pero, por medo a que o soubese o pai, botou ó meniño ó mar. Poseidón puido salvalo e levouno a que o criase Bentesicime, unha filla que tivera con Anfitrite, a súa esposa.

> 
> 
> "*Quíone uniuse a Poseidón e, ás agachadas do seu pai, deu a luz a Eumolpo e, para non ser descuberta, botou á criatura por un precipicio. Recolleuno Poseidón e levouno a Etiopía e entregouno a Bentesicime, filla súa e de Anfitrite, para que o criase*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* III, 15, 4)
> 

Segundo Claudio Eliano, en *Da natureza animal*, tamén foi nai con Bóreas dos Hiperbóreos.

Notas
-----

1. ↑  Aquilón na mitoloxía romana.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7382381
* EBID: ID
* Theoi: NympheKhione1

 |
***Quod tibi fieri non vis, alteri ne feceris*** é unha locución latina que en galego se traduce como «non fagas a outro o que non queiras que che fagan a ti». A cita é un exemplo da Regra de prata: «Non fagas a ninguén o que a ti che desagrada» (Tobías 4, 15; Hilel, *Shabbat* 31a —Talmud babilónico—).

Hugo Grotius remonta o uso da máxima ao emperador romano Alexandre Severo, quen a fixo gravar no seu palacio e en monumentos públicos, segundo escribe o historiador Elio Lampridio na súa obra *Historia Augusta,* onde realiza unha biografía do emperador.

Thomas Hobbes tamén usa esta locución na súa celebérrima *Leviathan*, chamándoa «lei da humanidade enteira». O filósofo inglés colócaa á beira do versículo bíblico «E o que queirades que vos fagan os homes, facédello vós igualmente» (*Lucas* 6:31).

Notas
-----

1. ↑  Schopenhauer, Arthur (2007). *Los dos problemas fundamentales de la ética* (3ª ed.). Madrid: Siglo XXI. p. 178. ISBN 978-84-323-1282-3.
2. ↑  Navarro (1919), p. 93
3. ↑  "Chapter XIV. Of The First And Second Naturall Lawes, And Of Contracts". *Project Gutenberg* (en inglés). Consultado o 29-07-2018.
4. ↑  ""Lucas, 6"". *Bíblia Católica Online*. Arquivado dende o orixinal o 28-07-2018. Consultado o 29-07-2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Navarro y Calvo, Francisco (1919). *Escritores de la historia augusta*. (tradución do latín da obra de Elio Lampridio). Madrid: Librería da viuda de Hernando y cía.
**Teodora** (en grego Θεοδώρα, literalmente "don de Deus"), nada no 981 e finada o 31 de agosto de 1056, reinou como emperatriz bizantina do 11 de xaneiro de 1055 ao 31 de agosto de 1056. Era filla de Constantino VIII.

Traxectoria
-----------

Cun carácter austero e forte, rexeitou a man do suposto herdeiro, o futuro Romano III, que foi desposado entón coa súa irmá Zoe en 1028. E aínda que viviu bastante retirada do mundo, espertou os celos de Zoe, que a confinou nun mosteiro pretextando unha suposta conspiración.

O 19 de abril de 1042 o movemento popular que deu lugar ao destronamento de Miguel V tamén conduciu á entronización de Teodora como coemperatriz coa súa irmá Zoe. Tras dous meses de participación activa no goberno, aceptou ser desprazada do poder polo novo marido de Zoe, Constantino IX o 11 de xuño de 1042.

A raíz da morte deste, o 11 de xaneiro de 1055, e malia contar ela con máis de setenta anos de idade, fixo valer con vigor os seus dereitos ao trono, e frustrou un intento de ser apartada do poder en beneficio do xeneral Nicéforo Briennio. Grazas á súa administración firme, controlou os nobres rebeldes e acabou con moitos abusos, pero menoscabou a súa reputación pola excesiva severidade cara aos seus inimigos privados e polo indebido uso dos seus serventes como conselleiros. Morreu repentinamente o 31 de agosto de 1056. Ao non ter fillos e ser a última da súa dinastía, escolleu a un dos seus favoritos como sucesor: Miguel VI. Pero este non tiña relación ningunha coa casa que gobernara o Imperio durante os anteriores 189 anos (867 - 1056), e por iso non se considerou que tivese dereito ao trono. Desta situación derivouse unha serie de loitas polo trono entre varias familias nobres que duraron ata 1081.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Constantino IX | **Teodora Porfiroxénita**(1055-1056) | *Precede a:* Miguel VI |
| Dinastía Macedonia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41666
* BMT: 79924
* EBID: ID
* GEC: 0065556

 |
**Teodelinda de Baviera**, nada sobre o anos 573, foi unha princesa baiuvaria filla de Garibaldo, duque dos baiuvarios e de Waldrada, princesa longobarda, filla do rei Wacho.

Traxectoria
-----------

Prometida ao rei franco merovinxio Khildeberto, fuxiu para Italia sobre o 588 e bótalle o ollo ao rei longobardo Autario, co que casa en Verona o 15 de maio de 589: por este matrimonio, convértese en raíña dos longobardos de Italia antes de quedar viúva menos de dezaseis meses máis tarde (5 de setembro de 590). Segundo un vello costume longobardo, a raíña viúva debe casar co sucesor do seu defunto esposo. Así, casa con Axilulfo, duque de Turín, proclamado rei en Milán polo seu pobo en maio de 591. Raíña católica, tivo unha grande influencia sobre Axilulfo e aconséllalle tratar con Roma, facer a paz coa Igrexa e o Papado, dirixido por Gregorio o Grande (598). Axilulfo remata por se converter á fe da súa raíña a bautiza ao seu fillo, o príncipe Adaloaldo, en 603. Viúva en 616, asume a rexencia do novo rei Adaloaldo e morre arredor do ano 627.

Teodelinda está na orixe da actual basílica de San Xoán Bautista de Monza (Lombardía), sede dun palacio real longobardo. Foi canonizada posteriormente.

Véxase tamén
------------

* Dinastía bávara.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q232525
* WorldCat
* VIAF: 77111368
* BNF: 14492523s
* CERL: cnp00399577
* DeutscheBio: 118756958
* EBID: ID
* FAST: 1850847
* FemBio: 26914
* GEC: 0065541
* GND: 118756958
* ISNI: 0000 0003 9322 6705
* LCCN: no93038950
* SUDOC: 134083407
* WikiTree: Agilofing-31

 |
A **tenase** ou **complexo tenase** é un complexo proteico que actúa na coagulación do sangue como proteína activadora que activa o factor X (factor dez) orixinando por clivaxe o factor Xa por dous modos: extrinsicamente ou intrinsicamente.

Tenase é unha contracción da palabra inglesa "ten" ('dez') e o sufixo propio dos encimas "-ase", dado que o substrato ao que activa este complexo é o factor X (dez) de coagulación do sangue. Ás veces abréviase como **Xase**.

O complexo tenase extrínseco está constituído por: factor tisular (unha proteína unida a membranas), factor VII e Ca2+ como ión activador.

O complexo tenase intrínseco contén o factor IX activo (IXa), o seu cofactor factor VIII (VIIIa), o substrato (factor X), os cales son activados por superficies cargadas negativamente (como vidro, membranas de plaquetas activas, e ás veces membranas de monocitos). Estes factores procoagulantes dependentes de vitamina K atracan sobre estas superficies por medio do seu dominio Gla con pontes de Ca2+. Isto fai o proceso de activación moito máis rápido e bloquea a unión de inhibidores.

Como a tenase intrínseca activa o factor X a unha velocidade de 50 a 100 veces maior que a tenase extrínseca, desempeña un papel esencial na amplificación do factor Xa e na xeración de trombina durante a fase de propagación da coagulación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2403293
* MAG: 2777269951

 |

Notas
-----

1. ↑  T. A. Kovalenko, M. A. Panteleev, A. N. Sveshnikova. The mechanisms and kinetics of initiation of blood coagulation by the extrinsic tenase complex. Biophysics. March 2017, Volume 62, Issue 2, pp 291–300.
2. ↑  L. Autin, W. H. Lee, M. A. Miteva, K. Mertens, K. P. Radtke e B. O. Villoutreix. Molecular Models of the Procoagulant Intrinsic Tenase Complex. Blood 2004 104:1723.  Arquivado 17/02/2019, en Wayback Machine.
3. ↑  Mark D. Blostein, Barbara C. Furie, Isabelle Rajotte e Bruce Furie. The Gla Domain of Factor IXa Binds to Factor VIIIa in the
Tenase Complex. The Journal of Biological Chemistry. Vol. 278, No. 33, número de agosto 15, pp. 31297–31302, 2003.
4. 1 2  Science Direct Tenase
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tenente (homónimos).
**Tenente**, anteriormente **lugartenente**, é un oficial dun exército, garda nacional ou forza aérea. Polo xeral, está ao mando dunha sección.

España
------

Emprego de oficial propio dos Exércitos de Terra, Aire e do Instituto Armado da Garda Civil que ostenta o mando de unidades de tropa do tamaño dunha sección ou similar. Na Garda Civil pode exercer o mando dun posto principal. Equivale a inspector na policía. Áchase por enriba do alférez (emprego actualmente en desuso, relegado aos aspirantes a oficial e coñecido como alférez cadete) e por debaixo do capitán. Adoita ser o emprego inicial dos integrantes das Escalas de Oficiais por acceso directo, tras cursar cinco anos de estudos nas diferentes Academias ou Escolas militares. A partir da promoción que ingresou nelas en 2010, a finalización destes estudos implicou, ademais do emprego de tenente, unha enxeñaría de grao válida tamén no ámbito civil.

O seu equivalente na Armada é o alférez de navío. A divisa consta de dúas estrelas amarelas de seis puntas sobre fondo de cor variable en función do Exército, caqui/verde (Exército de Terra), azul (Exército do Aire) e verde escuro na Garda Civil.

No ordenamento militar español tamén está contemplada a figura do tenente de complemento. Como o seu nome indica "complementa" aos militares de carreira para cometidos específicos. Asinan un contrato cun prazo determinado, ao final do cal deben abandonar obrigatoriamente as forzas armadas. A súa formación é bastante máis curta que a dos militares de carreira, pero esíxelles titulación universitaria previa.

* Divisa de tenente do Exército de Terra.Divisa de tenente do Exército de Terra.
* Divisa de tenente da Infantería de Mariña.Divisa de tenente da Infantería de Mariña.
* Divisa de tenente do Exército do Aire.Divisa de tenente do Exército do Aire.
* Divisa de tenente da Garda Civil.Divisa de tenente da Garda Civil.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tenente*.
2. ↑  Entrada de "tenente" no Digalego.gal
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *lugartenente*.
4. ↑  Entrada de "lugartenente" no Digalego.gal
5. ↑  "Artículo 4.1 de la Orden de 8 de septiembre de 1998 por la que se determina el mando y demarcación territorial de las Compañías y Puestos de la Guardia Civil". *Boletín oficial del Estado. Legislación consolidada* (218): 30734–30735. 11 de setembro de 1998. Consultado o 22 de outubro de 2014.
6. ↑  "Artículo 21.2 b) de la Ley 39/2007, de 19 de noviembre, de la carrera militar". *Boletín oficial del Estado. Legislación consolidada* (278): 47336–47377. 20 de novembro de 2007. Consultado o 29 de abril de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tenente 1°

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186024
* BRE: 2137953
* EBID: ID
* GEC: 0213800
* GND: 4416871-8

 |
Tendas de campaña nun mercado de Nadal en Múnic pola noite
Unha **tenda de campaña** ou **casa de campaña** é unha pequena casa portátil de orixe árabe, que está destinada a ser colocada no campo para albergar unha ou máis persoas.

O nome deriva de *campiña*, que se refire ás extensións de terra para labranza. Por extensión empréganse en diversos medios naturais non acuáticos, mesmo grandes paredes rochosas. A principios do século XXI xa se achaban amplamente diseminadas no excursionismo.

Tendas de campaña preto da praia.
As tendas de campaña utilízanse tamén como albergues provisionais para os exércitos nas súas incursións militares, moito máis comúns na antigüidade.

Ao acto de montar unha tenda de campaña, co fin de quedar nela un tempo, chámase *acampar.* Xeralmente acámpase cun ou varios fins: pasar a noite, descansar, alimentarse, refuxiarse das inclemencias da natureza, como punto de reunión, entre outros menos comúns.

Un campamento é o lugar onde se instalan varias tendas de campaña, ademais doutras posibles instalacións, que permitan albergar persoas.

Á afección por acampar chámaselle acampada, campismo ou *cámping*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tenda de campaña***  |

### Outros artigos

* Campamento
* Cámping

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170544
* AAT: 300005694
* BNCF: 25662
* BNF: 12220537x
* EBID: ID
* GEC: 0145523
* GND: 4190679-2
* JSTOR: tents
* LCCN: sh85133951
* NDL: 00576238

 |
*Tales of the Otori* (en galego *Contos dos Otori* ) é unha serie de novelas fantásticas escritas pola escritora Gillian Rubinstein baixo o pseudónimo Lian Hearn, localizadas nun mundo ficticio baseado no Xapón feudal. As cinco novelas publicadas foron: *Across the Nightingale Floor* *(*2002), *Grass for His Pillow (*2003), *Brilliance of the Moon* (2004), *The Harsh Cry of the Heron* (2006), a cal ten lugar 16 anos despois dos sucesos acaecidos en *Brilliance of the Moon* e *Heaven's Net is Wide* (2008), a cal precede ao *Across the Nightingale Floor*. Os libros narran as aventuras dun mozo guerreiro chamado Otori Takeo no seu afán de vingar ao seu pai adoptivo, Otori Shigeru, a fuxida do legado do seu pai biolóxico, e a persecución do amor da súa vida no medio do asfixiante poder dunha ducia de señores dos clans e centos de guerreiros.

Sinopse
-------

A historia é narrada en primeira persoa por Otori Takeo (ao que se nos presenta primeiro co nome de Tomasu), o cal nace nunha pequena aldea na que os habitantes seguen relixión coñecida como Os ocultos. Os ocultos son perseguidos nos Tres Países debido ás súas crenzas relixiosas, e no primeiro capítulo a aldea de Takeo, Mino, é destruída por guerreiros liderados por Iida Sadamu, señor do clan Tohan. Durante este ataque, Takeo é rescatado por Otori Shigeru, un señor do clan Otori, e levado a Hagi, capital do clan Otori. Alí, Shigeru adopta a Takeo e comeza a instruílo pola vella usanza das familias nobres dos Clans.

En Hagi, Takeo aprende que o seu pai, Kikuta Isamu, que morre antes do nacemento de Takeo, foi membro da Tribo, unha secreta rede de espías e asasinos famosos polas súas habilidades sobrenaturais. Takeo descobre que herdou moitas das habilidades do seu pai: invisibilidade, movemento silencioso, a habilidade de crear unha imaxe de si mesmo (desdobrarse), un oído extremadamente agudo, e a habilidade de inducir aos cans e ás persoas en letargo. Baixo a tutela dun membro da Tribo, Muto Kenji, Takeo aprende a empregar estas habilidades baixo o papel de asasino, sospeitando que tomará parte nos plans de Shigeru contra Iida Sadamu.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial da autora
| Takutea |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Illas Cook |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 1,22 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 19°49′S 158°17′O﻿ / ﻿-19.817, -158.283 |
| Maior Altura |  |
|  |
| Localización |
| Localización |
|

Mapa de Takutea
**Takutea** é unha pequena illa deshabitada a 9 millas ao noroeste de Atiu, Illas Cook. Debido á súa media milla cadrada de extensión é moi perigoso desembarcar na zona noroeste do arrecife. Está protexida como santuario da vida salvaxe, preservando así especies avícolas tropicais. Agricultores de copra visitan todos os anos a illa para recoller os froitos dos cocos. A visita está restrinxida e necesítase un permiso especial para acceder a Takutea. 
O servizo de conservación, formado por residentes locais de illas veciñas realizan visitas regulares destinadas a turistas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1425600
* WorldCat
* VIAF: 237800462
* EBID: ID
* GeoNames: 4035532
* GND: 4250957-9

 |
**The Ventures** son unha banda estadounidense de rock instrumental formada en 1958 en Tacoma, Washington. Fundada por Don Wilson e Bob Bogle, nas súas distintas encarnacións o grupo tivo un impacto duradeiro no desenvolvemento da música en todo o mundo. Con ao redor de 100 millóns de discos vendidos, é a banda instrumental con máis vendas de todos os tempos. No ano 2008 The Ventures foron introducidos no Rock and Roll Hall of Fame.

A súa virtuosidade instrumental, experimentación e efectos de guitarra, e son único sentaron as bases para innumerables grupos, gañándose o alcume de "The Band that Launched a Thousand Bands" (en galego, a banda que lanzou a un mulleiro de bandas). Mentres que a súa popularidade nos Estados Unidos diminuíu nos anos 70, o grupo segue sendo venerado no Xapón, onde aínda realiza xiras con regularidade na actualidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q770732
* WorldCat
* VIAF: 56146634524041932816
* AllMusic: mn0000921965
* BNF: 13907297k
* Discogs: 65376
* EBID: ID
* GND: 5545563-3
* IMDb: nm0893394
* ISNI: 0000 0001 1508 089X
* LCCN: n91115784
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0101496
* Songkick: 172543
* VGMdb: 16080

 |
**The Verve** foi unha banda inglesa de rock alternativo formada en Wigan no ano 1990. Fundárona o vocalista Richard Ashcroft, o guitarrista Nick McCabe, o baixista Simon Jones e o batería Peter Salisbury. O guitarrista e teclista Simon Tong uniríase a eles máis tarde na súa primeira reunión. 

Comezou facendo un son psicodélico con influencias do shoegazing e do space rock, e a mediados dos 90 o grupo xa levaba editados varios EPs e tres álbums. O seu éxito comercial chegou en 1997 co seu traballo *Urban Hymns* e o seu sinxelo "Bitter Sweet Symphony". Pouco despois, en abril de 1999, separáronse debido a conflitos internos. A formación orixinal reuniuse en xuño do ano 2007, comezando unha xira e editando o álbum *Forth* en agosto de 2008. No 2009 a banda volvería a separarse.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *A Storm in Heaven* | 1993 | Vernon Yard, Hut, Virgin |
| *A Northern Soul* | 1995 | Vernon Yard, Hut |
| *Urban Hymns* | 1997 | Hut, Virgin |
| *Forth* | 2008 | Parlophone, Megaforce, EMI |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q488916
* WorldCat
* VIAF: 152061185
* AllMusic: mn0000575522
* BNF: 13980174m
* Discogs: 10359
* GND: 10300837-8
* IMDb: nm2226094
* ISNI: 0000 0001 2375 8904
* LCCN: no99051427
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0025019
* Songkick: 118093
* SUDOC: 164483853

 |
The Undertaker en 2008
**Mark William Calaway**, nado o 24 de marzo de 1965 en Houston, é un loitador profesional estadounidense, máis coñecido por **The Undertaker**, loita no programa SmackDown do World Wrestling Entertainment. É medio irmán de Glen Jacobs co que forma ocasionalmente o equipo Brothers of Destruction.

Traxectoria
-----------

Calaway comezou a súa carreira en 1984 na World Class Championship Wrestling. Entrou no World Championship Wrestling en 1989 baixo o nome de "Mean" Mark Callous in 1989. Cando a WCW non renovou o seu contrato en 1990, pasou en novembro á World Wrestling Federation (desde 2002 World Wrestling Entertainment) xa co nome de The Undertaker, actualmente é un dos loitadores da WWE máis veteranos, amais é xunto con Shawn Michaels, o único loitador contratado desde a primeira edición de Raw, transmitida o 11 de xaneiro de 1993.

The Undertaker utiliza nos seus combates dúas personalidades ben contrastadas, Deadman e American Bad Ass. Gañou o campionato da WWE catro veces e o World Heavyweight Championship dúas. Tamén gañou o Royal Rumble de 2007 e está invatido en WrestleMania con 17 vitorias e ningunha derrota.

Notas
-----

1. ↑  "Texas Births 1926–1995". "Family Tree Legends".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44304
* WorldCat
* VIAF: 41062776
* FAST: 333488
* GiantBomb: 3005-473
* IMDb: nm0130587
* LCCN: n94000268
* MusicBrainz: ID
* NNDB: 000109103
* TMDb: 87919
* TVcom: mark-calaway

 |