recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 61°0′0″N 24°28′0″L﻿ / ﻿61.00000, -24.46667

**Hämeenlinna** (en sueco: *Tavastehus*) é unha cidade de Finlandia, capital e cidade máis poboada da rexión de Tavastia Propia. Está situada ao sur do país, no corazón provincia histórica de Tavastia (*Häme* en finés). Entre os persoeiros de sona da cidade cómpre destacar a figura do compositor Jean Sibelius. En 2012 tiña unha poboación de 67.531 habitantes.

A cidade debe o seu nome á provincia histórica de Tavastia (*Häme* en finés) e ao castelo (en finés *linna*) que data do século XIII.

Historia
--------

Téñense noticias dun asentamento á beira do lago Vanajavesi chamado Vanaja dende a época viquinga onde se atopa actualmente a cidade. O Castelo de Häme foi construído a principios do século XIII para afianzar o dominio sueco no centro de Finlandia, e posteriormente se formaría unha vila. En 1639 fóronlle concedidos a Hämeenlinna dereitos de cidade.

En 1862 inaugurouse a primeira liña ferroviaria de Finlandia, que unía á cidade coa capital. A actual Hämeenlinnan rautatieasema (Estación Ferroviaria de Hämeenlinna) foi construída en 1921.

Transportes e comunicacións
---------------------------

| Distancias a outras cidades | km |
| --- | --- |
|  Tampere | 77 |
|  Helsinqui | 101 |
|  Riihimäki | 36 |
|  Lahti | 74 |
|  Turku | 141 |

Hämeenlinna está situada nun punto intermedio entre dúas das cidades máis importantes do país, Helsinqui e Tampere, e é atravesada pola autoestrada que as une, a ruta interurbana máis importante do país (Valtatie 3 - E12) e pola nacional 10 (Valtatie 10), así como a nacional 12 (Valtatie 12).

Deporte
-------

* Hóckey sobre xeo: HPK
* Fútbol: FC Hämeenlinna
* A cidade foi sede da competición de pentathlon moderno nos Xogos Olímpicos de verán de 1952 celebrados en Helsinqui.
* Hämeenlinna acolleu a primeira fase da Underwater Rugby Euroleague en outubro de 2012.

Notas
-----

1. ↑  "VÄESTÖTIETOJÄRJESTELMÄ REKISTERITILANNE 30.12.2012"". Arquivado dende o orixinal o 03 de outubro de 2013. Consultado o 24 de xaneiro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hämeenlinna*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web da cidade *(en finés)* *(en sueco)* *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Municipalidades de Tavastia Propia |
| --- |
| Concellos | 
* Forssa
* Hattula
* Hausjärvi
* Humppila
* Hämeenlinna
* Janakkala
* Jokioinen
* Loppi
* Riihimäki
* Tammela
* Ypäjä

 | Escudo de Tavastia Propia |
| Antigos concellos | 
* Hämeenlinnan maalaiskunta
* Hauho
* Kalvola
* Koijärvi
* Lammi
* Renko
* Tuulos
* Tyrväntö
* Vanaja

 |
| 
* **Tavastia Propia**
* **Finlandia**

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202158
* WorldCat
* VIAF: 124353932
* BNF: 12031719n
* EBID: ID
* GeoNames: 659180
* GND: 4022801-0
* LCCN: n82037613
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 250644894

 |
**Bobby Hutton**, tamén chamado "**Lil' Bobby**" (*Pequeno Bobby*), nado o 21 de abril de 1950 e finado o 6 de abril de 1968, foi o primeiro membro do Partido Pantera Negra tras a súa fundación en 1966. Tiña daquela só quince anos.

Asasinato
---------

O 7 de abril de 1968 será asasinado pola policía de Oakland nun tiroteo. Oito panteras negras, entre os que se atopaban tamén David Hilliard e Elridge Cleaver foron emboscados pola policía. Cleaver e Hutton conseguiron refuxiarse nun soto que axiña foi rodeado pola policía. Cando lles tiraron un bote de fume accederon a rendirse. Cleaver estaba ferido nunha perna e non podía camiñar, así que aconsellou a Hutton que se espise para demostrar que non levaba armas ocultas e saíse. Hutton só retirou a camiseta e en canto saíu coas mans en alto recibiu doce impactos de bala que lle provocaron a morte inmediata. Cleaver, que o seguía a certa distancia, foi ferido novamente. A policía de Oakland disputa esta versión dos feitos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4935164
* WorldCat
* VIAF: 315944465
* ISNI: 0000 0004 4880 8295
* LCCN: no2015057529
* WikiTree: Hutton-4481

 |
Ty Mawr, Gwyddelwern
Igrexa de San Beuno
**Gwyddelwern** é unha entidade de poboación de Denbighshire en Gales, antigamente pertencía ao distrito Edeirnion de Merionethshire. A aldea está situada na estrada principal A494 entre Corwen e Bryn Saith Marchog. A igrexa parroquial está so a advocación de san Beuno, que segundo a tradición viviu aquí por un tempo.

Nome
----

O nome deriva de *gwyddeli*, que significa arbustos, e *gwern*, ameneiro.

Historia
--------

O señorío de Gwyddelwern era parte de Powys Fadog, e en 1400 está rexistrado que Tudur Gruffudd ap Fychan, o irmán máis novo de Owain Glyndŵr conquistouno. Había varias canteiras preto da aldea, incluíndo a canteira de granito Wern Ddu e a canteira de arenita Craig Lelo ao norte da aldea, así como canteiras de lousa e chumbo.

Gwyddelwern foi a primeira estación de ferrocarril no val de Edeirnion, inaugurada en 1864 dentro da liña Dinbych, Ruthun e Chorwen. A liña de pasaxeiros pechou en 1953 e a de mercadorías en 1957.

Censo de 2011
-------------

Datos do censo de 2011:

| Cyfrifiad 2011 |
| --- |
|  |  |  |  |  |
| **Poboación total (500)** |    | 100% |
| **Poboación maior de tres anos que fala galés (295)** |    | 60.8% |
| :*Porcentaxe en Gales* |    | 19% |
| **Nados en Gales (325)** |    | 65% |
| :*Porcentaxe en Gales* |    | 73% |
| **Poboación activa maior de 16 anos (55)** |    | 25.9% |
| :*Porcentaxe en Gales* |    | 67.1% |

Notas
-----

1. ↑  Hywel Wyn Owen e Richard Morgan (2008) *Dictionary of the Place-names of Wales*. Gwasg Gomer
2. ↑  Jeremy Wilkinson (2004). "Wilkinson's Gazetteer and Bibliography of the Mines and Quarries of North Wales". Arquivado dende o orixinal o 04 de outubro de 2015. Consultado o 20 de decembro de 2013.
3. ↑  "Ystadegau Allweddol ar gyfer Cymru". Swyddfa Ystadegau Gwladol (Oficina de Estatísticas Nacionais).
4. ↑  Canran y diwaith drwy Gymru Arquivado 09 de maio de 2015 en Wayback Machine.; Golwg 360
5. ↑  "Gwefan Swyddfa Ystadegau Gwladol". Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2015. Consultado o 12 de outubro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2599085
* GeoNames: 2647723
* OSM: 11308675

 |
Os **Servizos Web**, ou **Web Services** de acordo á nomenclatura orixinal en inglés, son unha serie de tecnoloxías, estándares e protocolos que permiten a comunicación e cooperación entre sistemas informáticos, independentemente das súas plataformas ou a linguaxe de programación na que estes sexan escritos.

### Orixe

Exemplo de Servizo Web: co peticionario (requestor), o provedor (provider) e o rexistrador (broker)
A orixe dos servizos Web remóntase ó final do ano 1999 e comezos do 2000. Coa expansión de Internet, surdiu a necesidade de integrar dunha maneira máis precisa, fiábel e sobre todo barata os diferentes servidores e sistemas informáticos. Esta necesidade fíxose especialmente importante no eido B2B, é dicir na comunicación entre diferentes empresas, que buscaban unha maior automatización nos seus procesos de iteracción coma maneira de millorar os tempos de resposta e acadando uns maiores beneficios económicos.
Daquela a comunicación era posible, mais sempre empregando plataformas propiedade de terceiros, o cal reducía a flexibilidade (xa que todos os sistemas informáticos tiñan que poder recoñecer dita plataforma) ou aumentaba os posibles custos derivados dos prezos de licenza.
A idea dos *Web Services* eras empregar estándares universais e abertos que permitísen a expansión das comunicacións entre negocios. Dous exemplos destes estándares son SOAP ou Rest

Notas
-----

1. ↑  VVAA (2001). Sams Indianapolis, ed. *Building Web Services with Java: Making Sense of Xml, Soap, Wsdl, and Uddi*. ISBN 0672321815.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193424
* BNE: XX552378
* JSTOR: web-services
* LCCN: sh2003001435
* MAG: 35578498
* NKC: ph249465
* PSH: 13660

 |
Vista aérea da praia
**Playa del Inglés** é unha zona turística costeira do sur da illa de Gran Canaria, pertencente ao concello de San Bartolomé de Tirajana. Atópase entre as praias de Maspalomas e San Agustín.

É unha zona de Maspalomas construída a partir de 1962. Concibida para a súa explotación turística e para segunda residencia de vacacións, consturíronse centros comerciais, hoteis, edificios de apartamentos e complexos axardinados de chalés. Actualmente altérnase a poboación residencial, tanto de primeira como de segunda residencia, coa ocupación turística. É tamén unha coñecida meca do turismo gai, especialmente popular para os noreuropeos.

A praia ten ao redor de tres quilómetros, a mesma extensión que a de Maspalomas, e un ancho medio de 100 metros. A súa fina area dourada e as súas augas tranquilas convertérona nunha das praias máis populares de todo o país. Recibe visitantes durante os doce meses do ano.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Playa del Inglés Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1929363
* WorldCat
* VIAF: 153713065
* GeoNames: 6354969
* LCCN: n88160972

 |
Coordenadas: 45°58′48″N 6°55′48″L﻿ / ﻿45.98000, -6.93000

Vista do Mont Blanc en Argentière.
Vista dunha casa de campo en Argentière
Glaciar de Argentière
**Argentière** é unha vila de esquí, excursionismo de montaña e alpinismo nos Alpes franceses, que forma parte da comuna de Chamonix. Está a 1.252 metros de altitude.

Xeografía
---------

Argentière atópase preto da cabeceira do val de Chamonix, aproximadamente a 7 km de Chamonix. Está conectada por estrada con Suíza a través do porto de Col des Montets, e o de Col de la Forclaz para ir a Martigny no val do Ródano.

O glaciar de Argentière atópase ao sueste da aldea e únese na súa parte nordés pola Aiguille du Chardonnet, a Aiguille d'Argentière e o Tour Noir, e no suroeste pola Aiguille Verte, Les Droites e Les Courtes. Esta zona coñécese xeralmente como a conca de Argentière.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q646321
* WorldCat
* VIAF: 4144648145166779954
* BNF: 12514722q
* GeoNames: 3037042
* TGN: 1031841

 |
*Lavalleja está redirixido cara este artigo, para o militar e político uruguaio con este apelido vexa Juan Antonio Lavalleja*
Localización do departamento no Uruguai
**Lavalleja** é un departamento uruguaio que se acha no sueste do país. A súa capital é Minas. Ten unha área de 10.016 km² e no 2004 posuía 60.925 habitantes.

Localización e características
------------------------------

Limita polo norte co departamento de Treinta y Tres, polo leste co de Rocha, polo sur cos de Canelones e de Maldonado, e polo oeste co de Florida.

O nome do departamento provén do brigadier xeral Juan Antonio Lavalleja, quen tivo unha destacada actuación militar e política na loita independentista do país e que era natural do mesmo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da Intendencia Municipal de Lavalleja.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460435
* WorldCat
* VIAF: 239228892
* GeoNames: 3442007
* GND: 7542889-1
* LCCN: n81125399
* MusicBrainz: ID
* OSM: 1635124
* TGN: 7002648

 |
**Xiraldo de Braga**, máis coñecido como **san Xiraldo de Braga**, naceu en Gascuña, no século XI, e faleceu en Bornes de Aguiar en 1108. De familia nobre, profesou entre os bieitos do mosteiro de Moissac, onde ocupou os cargos de bibliotecario, mestre de oblatos e cantor. Máis tarde, foi arcebispo de Braga, cidade da que é padroeiro.

Traxectoria
-----------

O bispo Bernardo de Toledo conseguiu levalo á súa catedral para desempeñar alí as funcións de mestre e cantor.

Foi nomeado arcebispo de Braga, daquela pertencente ao reino de Galicia. En 1100 viaxou a Roma para obter do papa Pascual II a dignidade metropolitana definitiva para a sé de Braga, ameazada polo impulso de Santiago de Compostela.

En 1101, Diego Xelmírez é nomeado bispo de Santiago e, no seu afán de ampliar o poder compostelán, prodúcense enfrontamentos. Por exemplo, Xelmírez leva a cabo en 1102 o *pío latrocinio*, isto é, o roubo das reliquias dalgúns santos como Covade, Froitoso, Silvestre ou Susana, traizoando a confianza depositada nel por Xiraldo.

A autonomía eclesiástica de Braga será o presaxio da independencia do Condado Portucalense. En 1103 marcha de novo a Roma para obter a confirmación da xurisdición sobre todas as dioceses de Galicia (Astorga, Mondoñedo, Ourense, Lugo e Tui) e tamén as de Portugal (Porto, Coimbra, Lamego e Viseu). Porén, Santiago terá xurisdición sobre Lisboa, Évora, Idanha, A Guarda, Salamanca e Mérida.

Tivo un goberno breve pero intenso, no que levou a cabo unha serie de reformas a nivel eclesiástico, moral e administrativo. Reorganizou a escola e o capítulo catedralicio, continuou as obras da Catedral, recuperou os bens eclesiásticos usurpados e reformou o culto e a liturxia coa introdución do rito romano.

Morreu o 5 de decembro de 1108 en Bornes de Aguiar, concello de Vila Pouca de Aguiar. Foi sepultado na capela de San Xiraldo, na Catedral de Braga.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xiraldo de Braga*** |

Notas
-----


1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  "Guía de nomes galegos". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-12-27.
En vermello no mapa o concello de Elateia.
En vermello no mapa o concello de Amflikeia.
**Amflikeia-Elateia** (grego: *Αμφίκλειας-Ελάτειας*) é un antigo concello de Grecia na periferia de Grecia Central na unidade periférica de Ftiótide. No censo de 2001 a súa poboación era de 13.024 habitantes.

A sede do concello está na cidade de Kato Titorea. A raíz da reforma administrativa do programa Kallikratis en vigor desde xaneiro de 2011, que aboliu a prefectura, formouse o concello de Amfikleia-Elateia pola fusión dos concellos de Amfikleia, Elateia e Titorea, que se converteron en unidades municipais.

Notas
-----

1. ↑  "Censo de 2001". Consultado o 20 de febreiro de 2014.
2. ↑  "Texto completo do plan Calícrates" (PDF). *Boletín Oficial de Grecia* (en grego). 11 de agosto de 2010. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 27 de abril de 2017. Consultado o 20 de febreiro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1231795
* GeoNames: 8133732
* OSM: 1901664

 |
**Joan-Geraud Dastròs**, nado en Jandordís (preto de Sant Clar de Lomanha, en Gascuña) no ano 1594 e finado en 1648, foi un poeta occitano.

A súa obra
----------

Dastròs é o autor de *Trimfe de la lengua gascoa* ("Triunfo da lingua gascona", 1642), un poema escrito en versos octosílabos e publicado en Tolosa por J. Bondò. É unha escola de dúas obras en verso. En primeiro lugar, o «Trimfe», que é un debate entre as estacións do ano, no que cada unha defende o seu valor sobre as demais. En segundo lugar, o «Plaidejat deus elements», onde lles toca a vez do debate ao lume, ao aire, á auga e á terra.

O poeta sempre se considerou defensor da lingua gascoa (dialecto do occitano, lingua naquela altura fragmentada e sen que os seus falantes tivesen clara conciencia de unidade). Dastròs deféndea vigorosamente contra aqueles que senten vergoña dela: «*Torna, torna, fray, e demòra; / N'ajas honta d'augir ton fray / Parlar la lengua de ta may*» (*Regresa, regresa, irmán, e detente; / Non teñas vergoña de ouvir o teu irmán / Falar a lingua da túa mai*).

Fragmentos
----------

Que la Terra non m'faiche tròp,  

Ja l'ai negada un aute còp.  

Que lo Hoèc tròp non m'arrodòle,  

Jo m'estoni qu'eth non tremòle,  

E non se bremba pas benlèu  

Deus destuperis que j'òu heu.  

Mes parle Hoèc, e parle Terra,  

Me hassa l'Aire mala guerra,  

Jo vòli que lor libertat  

Lor hassa veser la vertat,  

E voi sur eths, l'ora presenta,  

Trimfar per rason non per crenta.

«Plaidejat de l'Aiga», dentro do «Plaidejat deus Elements»

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* **Thiolier-Méjean, S.** *Lou Trimfe de la lengouo gascouo* (1980).
* **Michelet, J.**; **Bouquet, T.** *Poètes gascons du Gers depuis le XVIe siècle jusqu'à nos jours* (1904).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3166100
* WorldCat
* VIAF: 12425574
* BNF: 125865432
* CERL: cnp00555619
* FAST: 186123
* GEC: 0005854
* GND: 119431505
* ISNI: 0000 0000 2617 4376
* LCCN: n86144513
* SUDOC: 026693720

 |
Localización do departamento no Uruguai
**Tacuarembó** é o departamento máis extenso do Uruguai, creado por lei do ano 1837, baixo o goberno do Xeneral Manuel Oribe. A súa capital é a cidade homónima. Atópase na zona centro-norte do territorio, limitando cos departamentos de Rivera, Salto, Paysandú, Río Negro, Durazno e Cerro Largo.

A cidade principal é a súa capital, e séguenlle en importancia Paso de los Toros, San Gregorio de Polanco e Villa Ansina.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da Intendencia Municipal de Tacuarembó
* Tacuarembó Digital

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16587
* WorldCat
* VIAF: 126683104
* GEC: 0064878
* GeoNames: 3440033
* GND: 7543240-7
* LCCN: n81125397
* MusicBrainz: ID
* OSM: 1662265
* TGN: 7002644

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Helena Veiguela**, nada na Veiga en 1946, é unha política nacionalista galega.

Traxectoria
-----------

Nada no concello asturiano da Veiga en 1946, aínda que residente hoxe en Neda. Estudou Ciencias Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1969. En 1976 empeza a colaborar co nacionalismo e en 1977 é elixida responsable nacional da Unión Traballadores de Ensino de Galiza (hoxe CIG-Ensino).

En 1983 especialízase en Estatística e Investigación Operativa na Universidade Complutense de Madrid e nese mesmo ano, pertencendo ao Corpo de Catedráticos de Bacharelato, comeza a traballar no Ministerio de Educación e Ciencia para dirixir proxectos de introdución de novas tecnoloxías no ensino primario e secundario. Desde este momento até 1996 participa en multitude de programas, seminarios e conferencias tanto da Comisión da Unión Europea como da OCDE. Igualmente, desde marzo de 1987 até 1996 foi a representante de España no Programa de Acción Europeo "Novas Tecnoloxías da Información en Sistemas Escolares"". Entre agosto de 2005 e até o 6 de maio de 2009 foi a Directora Xeral de Promoción Industrial e da Sociedade da Información.
Minga Guazú no departamento de Alto Paraná.
**Minga Guazú** é un distrito do departamento Alto Paraná, no Paraguai. É parte de Gran Ciudad del Este. Anteriormente era coñecida como "Colonia Presidente Stroessner", pero foi cambiado despois da caída do ditador Alfredo Stroessner.

Topónimo
--------

O seu nome deriva do español *"minga"*, que significa traballo de cooperación para a mellora, e a palabra guaraní *"guasu"*, que significa grande. Estas dúas palabras xuntas veñen significando "gran traballo en comunidade".

Historia
--------

Minga Guazú foi fundada e creceu debido ao traballo dos Salesianos, liderados polo padre Guido Coronel, o fundador da cidade. A mediados da década de 1960, Coronel decidiu construír unha cidade a 20 quilómetros da fronteira co Brasil.

Xeografía
---------

### Clima

A temperatura media anual é de 21 °C, a máxima chega ós 38 °C e a mínima ós 0 °C. As maiores precipitacións do país rexístranse na rexión do Alto Paraná.

### Demografía

Dos 60.719 habitantes, 31.358 eran do sexo masculino e 29.361 do sexo feminino, de acordo con estimacións da Dirección Xeral de Estadística, Censo e Investigacións.

### Economía

Gran parte da actividade económica da cidade está baseada na agricultura. O seu principal produto é a soia, ademais de millo, mandioca, algodón, trigo, herba mate, cana de azucre, galiñas, legumes e feixóns. A maior industria do aceite de Paraguai está en Minga Guazú, de propiedade da multinacional Cargill.

O aeroporto guaraní está localizado na cidade de Ming Guazú. É un dos aeroportos máis modernos de América do Sur. Está situado a 4 km da Ruta VII e a 30 de Ciudad del Este.

A Minga Guazú Expo realízase anualmente en setembro. A festa patronal celebrarse o 24 de maio, o día de María Auxiliadora. O 6 de xullo celebrarse o "Día do Minguero".
**Manuel González López**, nado en Rates (Outes) en novembro de 1975, é un doutor en economía e político galego de Compromiso Outes. É o alcade de Outes dende o ano 2019.

Traxectoria
-----------

Licenciado e doutor en Economía pola Universidade de Santiago de Compostela, ampliou estudos na Universidade de Manchester no Reino Unido, e é profesor no Departamento de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela. Ten unha ampla experiencia investigadora, con múltiples artigos en revistas nacionais e internacionais, participando tamén en proxectos europeos.

No ámbito profesional ten experiencia no sector da consultoría, nas áreas de proxectos europeos e de cooperación ao desenvolvemento. Foi socio fundador da empresa Devalar Consultoría Europea, xurdida ao abeiro dos programas de apoio ao emprendemento da USC.

No eido político, estivo afiliado ao BNG dende a mocidade, foi concelleiro en Outes tralas eleccións municipais de 2003, como número 2 da candidatura. Volveu ser elixido en 2007 e 2011, chegando a ser nesta última ocasión a segunda forza política no municipio.

Membro da corrente interna Máis Galiza, tralo abandono desta do BNG en marzo de 2012 tamén deixou a fronte nacionalista, para participar na fundación de Compromiso por Galicia, do que foi membro da súa primeira executiva nacional. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura de CxG e logrou 4 concelleiros, consolidando o proxecto como alternativa ao PPdeG en Outes. De cara ás eleccións municipais de 2019 o seu equipo abadonou CxG e encabezou a candidatura independente Compromiso Outes á alcaldía, logrando ser a forza máis votada con 5 concelleiros, polo que foi elixido alcalde con maioría simple. Nas municipais de 2023 obtivo 4 concelleiros e foi reelixido alcalde grazas a un pacto de goberno co BNG e o PSdeG.

Notas
-----

1. 1 2  Jamardo, J. M. (16-06-2019). "O novo alcalde de Outes apelou ao diálogo e á colaboración". *La Voz de Galicia*. Arquivado dende o orixinal o 17-06-2019. Consultado o 17-06-2019.
2. ↑  "Compromiso Outes ultima a lista coa que concorrerá á cita de maio". *La Voz de Galicia*. 05-03-2019. Arquivado dende o orixinal o 17-06-2019. Consultado o 17-06-2019.
3. ↑  "Manuel González López". *Praza Pública*. Consultado o 17-06-2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Outes

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**María Beatriz Molinos Vidal** |  **Alcalde de Outes** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65274783
* WorldCat
* VIAF: 170575386
* BIBSYS: 1581514963520
* BNE: XX1581484
* GND: 1245590103
* ISNI: 0000 0001 1964 8745
* LCCN: n2010005951
* NKC: mub20211103852

 |
***Artemisa*** é o título tradicional dunha importante pintura do pintor holandés Rembrandt conservada no Museo do Prado en Madrid, España. Rembrandt realizouna en óleo sobre lenzo, no ano 1634. Mide 127 cm de alto e 143 cm de ancho. Está asinada «REMBRANDT F: 1634». Hai que precisar que segundo as últimas investigacións, o título *Artemisa* é erróneo e en realidade a obra representaría unha escena bíblica: ***Xudit no banquete de Holofernes***.

Tema discutido
--------------

A pintura amosa a unha moza en roupas luxosas e xoias á que unha serventa entrega unha copa. Crese que Rembrandt usou como modelo á súa esposa Saskia van Uylenburgh, con quen casou en 1634, o mesmo ano en que pintou a obra. A muller pousa cun vestido amplo e apoia a man dereita sobre o ventre, detalles que fixeron crer a algúns expertos que Saskia estaba embarazada cando pousou.

Durante longo tempo discutiuse cal era a personaxe mitolóxica ou histórica aquí representado. Finalmente, no 2009 o Museo do Prado desvelou que se trata da heroína bíblica Xudit, quen, para liberar o seu pobo do asedio das tropas de Holofernes, acudiu ó campamento deste, ceou con el, embriagouno até facelo durmir e entón decapitouno. A escena do asasinato é bastante común na pintura antiga, pois xa a trataron Tintoretto (Museo do Prado), Caravaggio (Palacio Barberini, Roma), Artemisia Gentileschi e outros artistas. Pero o momento previo de Xudit no banquete é relativamente raro, o que explica que este cadro fose difícil de identificar. A confusión é máis comprensible porque na escena non se ve a Holofernes senón só a Xudit, e faltan alusións claras ó banquete.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* D'Adda, Roberta (2006). *Rembrandt* (en italiano). Milán: Skira.
Filipe Augusto e Xoán sen Terra conclúen a paz.
O **Tratado de Goulet**, ou **Tratado de Le Goulet**, foi un tratado asinado, segundo o cronista Rigord, o 22 de maio de 1200 por Filipe Augusto e Xoán sen Terra reconciliados grazas á intervención de Artur I da Bretaña tras a invasión de Normandía levada a cabo polo rei de Francia; foi selado despois da tregua de Vernon, en Normandía, en xaneiro de 1199.

O acordo
--------

O rei Xoán I de Inglaterra, chamado Xoán sen Terra, recoñeceu a sobranía do rei de Francia sobre as posesións continentais dos Plantagenet. Así, o rei Capeto gañou o condado de Évreux e os seus feudos de Berry (Issoudun e Graçay), aínda que deixou en mans dos Plantagenet os seus dereitos sobre a Bretaña.

Artur tivo que renunciar, pola súa parte, por orde do rei de Francia, ás súas pretensións en Normandía, Anjou e Aquitania, e obrigado a render vasalaxe ao seu tío Xoán sen Terra polo Ducado da Bretaña. O rei de Inglaterra renunciou á súa alianza con Otón IV, emperador do Sacro Imperio.

Un matrimonio selou o acordo: acordouse o casamento do príncipe Lois, fillo do rei Filipe II Augusto, coa infanta Branca de Castela, filla do rei de Castela Afonso VIII, neta de Henrique II de Inglaterra e de Leonor de Aquitania e sobriña de Xoán sen Terra. O príncipe francés recibiu como dote os territorios de Évreux, e Branca achegou como o seu dote Châteauroux, Issoudun e Graçay.

### A voda

Segundo Rigord, o luns seguinte ao día da Ascensión, o 22 de maio de 1200, celebrouse o matrimonio entre o príncipe Lois e Branca de Castela.

Notas
-----

1. ↑  Guizot, François !825): *Collection des mémoires relatifs à l'Histoire de France - Vie de Philippe Auguste par Rigord*. París: J.-L.-J. Brière, p. 148.
2. ↑  Mineray, Jean (1984): *Gaillon, un château, des villages, des histoires…*. Luneray: éditions Bertout. ISBN 2-86743-023-2, pp 46-47.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Petit-Dutaillis, Charles (1941): "Les copies du traité de paix du Goulet (22 mai 1200). Variantes et falsifications", en *Bibliothèque de l'école des chartes*, 102-1, pp. 35–50 (Ler en liña).

### Outros artigos

* Condado de Évreux

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q449076
* EBID: ID

 |
Escudo do condado de Artois
**Roberto I de Artois** *o Bo*, nado en 1216 e finado en El-Mansura, Exipto, en 1250, foi príncipe de Francia e conde de Artois (1237 - 1250), condado que o seu pai lle entregou e do que foi o primeiro conde.

Traxectoria
-----------

### Orixes familiares

Foi o terceiro fillo do rei Lois VIII de Francia e da súa muller Branca de Castela. Era neto por liña paterna de Filipe II de Francia e Isabel de Hainault, e por liña materna de Afonso VIII de Castela e Leonor de Inglaterra. Era irmán dos reis Lois IX de Francia e Carlos I de Nápoles.

### Matrimonio e descendentes

Casou o 14 de xuño de 1237 en Compiègne con Matilde de Artois, filla de Henrique II de Brabante e María de Suabia. Deste matrimonio naceron:

* A princesa Branca de Artois (1248 - 1302 ), casada en 1269 con Henrique I de Navarra.
* O príncipe Roberto II de Artois (1250 - 1302), conde de Artois.

### A Sétima Cruzada

Participou na Sétima Cruzada, dirixida polo seu irmán Lois IX de Francia. Despois de tomar Damieta, o emir Fakhr al-Dihn puido atrasar o avance cruzado en Mansura ata febreiro de 1250. Roberto I de Artois e os templarios conseguen derrotar e matar a Fakhr al-Dihn, pero logo invaden a cidade desordenadamente, e o xefe mameluco, Baibars al-Bunduqdarí, envía un contraataque letal para os cruzados no que o irmán do rei atopa a morte.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Roberto I de Artois Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q375325
* WorldCat
* VIAF: 81604884
* CERL: cnp01166805
* DeutscheBio: 137409753
* EBID: ID
* GND: 137409753
* WikiTree: Capet-662

 |
***O fénix na espada*** (titulado orixinalmente en inglés *The Phoenix on the Sword*) é un relato de espada e bruxaría que o escritor estadounidense Robert E. Howard escribiu en febreiro de 1932. Publicado por primeira vez pola revista *pulp* *Weird Tales* en decembro dese mesmo ano, foi o relato de Howard co que por primeira vez a revista *Weird Tales* presentaba ó público o hoxe en día soado personaxe de ficción Conan o bárbaro.

Foi traducido ó galego por Tomás González Ahola e foi publicado dentro da colección "Conan IV" de Urco Editora no ano 2016.

Sinopse
-------

A historia comeza cun Conan de idade madura, gobernando xa o reino de Aquilonia despois de que lograse matar no seu trono ó tirano Numedides, aínda cando prefire utilizar a súa espada en combate que encargarse de aburridos asuntos administrativos. Aínda que aclamado en principio por lograr liberar ó pobo de Numedides, axiña a poboación vólvese contra Conan por ser estranxeiro e unha estatua do rei é colocada no templo do divos Mitra e réndeselle culto.

Decididos a conspirar contra Conan para entregarlle a coroa a alguén de sangue aquilonia fórmase un grupo chamado Os Catro Rebeldes conformado por Volmana, o anano conde de Karaban; Gromel, o xigantesco comandante da Lexión Negra; Dion, o gordo barón de Attalus; e Rinaldo, o xograr disparatado. Os catro recrutan ó fuxido sureño Ascalante quen secretamente quere o trono para si mesmo. Ascalante ten un significativo escravo estixio, o mago caído Thoth-Amón quen tempo atrás perdeu o seu anel máxico, fonte do seu poder, que lle foi roubado por un ladrón e que agora é perseguido polo resto dos magos estixios que queren acabar con el.

Notas
-----

1. ↑  Urco Editora (ed.). "Conan IV en Urco Editora". Consultado o 9 de outubro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2512207
* ISFDB: 63598

 |
**Juan Couto Sanjurjo**, **Simeón**, nado en Ardemíl (Ordes) o 31 de xaneiro de 1917 e finado en Buscás o 12 de outubro de 1999, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Actuou como enlace e ao ser descuberto pola Garda Civil, botouse ao monte en xaneiro de 1946, incorporándose ao destacamento Manuel del Río Botana dirixido por Manuel Ponte. Participou no asalto a un tren cargado de armamento na liña A Coruña-Santiago de Compostela. Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en setembro de 1946. Perdeu o ollo dereito ao recibir unha perdigonada nunha refrega con veciños de Oíns (Arzúa) o 6 de decembro de 1946. Logrou escapar, con Emilio Pérez Vilariño, no enfrontamento de Fontao onde foron asasinados Manuel Ponte Pedreira, Manuel Díaz e Manuel Rodríguez Suárez o 15 de maio de 1947. Tamén escapou da caída da V Agrupación. Cando capturaron a Benigno Andrade García en marzo de 1952, estaba enfermo oculto noutro lugar, o que lle permitiu escapar da detención. Foi detido en Visantoña (Mesía) o 22 de xuño de 1952 despois de que os seus dous compañeiros, Manuel Ramiro Souto e José Galán Núñez morreran resistindo á Garda Civil que rodeaba a casa onde estaban agochados. Xulgado en consello de guerra o 6 de xullo de 1953 acusado de participar no asasinato do cura de Viós (Abegondo), foi condenado a pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua. Pasou polas cadeas da Coruña, onde coincidiu con Foucellas, Dueso en Santoña (5 anos), Alcalá de Henares (3 anos), Carabanchel e Guadalajara. Foi posto en liberdade en 1963, e instalouse na Coruña. Finou en Buscás o 12 de outubro de 1999.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 17-9-1946, p. 5.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-6-1952, p. 3.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 17-10-1999, p. 52

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez, Lupe (2007). *Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-166-7.

* Martínez, Lupe (2023). *Guerrilleir@s antifranquistas da provincia da Coruña*. Vigo: Galaxia. pp. 170–174. ISBN 978-84-1176-172-7.

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 52. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
* Guerrilleros mas activos de la "IV Agrupacion" de la guerrilla antifranquista en la comarca de Betanzos, As Mariñas y zona de Abegondo
***Venus e Adonis*** (en italiano: *Venere e Adone*), é unha obra do pintor italiano Paolo Veronese. É un óleo sobre lenzo, pintado cara a 1580.

Até unha restauración efectuada cara a 1988, o cadro medía 2,12 metros de alto e 1,91 m de ancho. En devandita intervención, retiráronselle uns engadidos datados no século XVIII, que aumentaban a presenza do ceo e falseaban as súas proporcións orixinais. O seu formato actual é horizontal ou apaisado, non vertical como se ve en moitas imaxes antigas.

Este cadro foi adquirido por Velázquez para o rei Filipe IV de España durante a súa segunda estancia en Italia (1649-51). Exhíbese no Museo do Prado de Madrid. Crese que facía parella con outro cadro, *Céfalo e Procris*, agora conservado no Museo de Belas Artes de Estrasburgo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Venus e Adonis Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Carrassat, P.F.R. *Maestros de la pintura*, Spes Editorial, S.L. 2005. ISBN 84-8332-597-7
* Cirlot, L. (dir.), *Museo del Prado II*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 7, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3810-9
* Nieto Alcaide, Víctor *Veronés y Ovidio; Procris, Céfalo y la Brisa* Espacio, tiempo y forma. Serie VII, Historia del arte, ISSN 1130-4715, Nº 16, 2003 , páxs. 71-80
**David** é a capital do distrito do mesmo nome e da provincia panameña de Chiriquí. Ocupa o quinto posto das cidades por poboación do país, segundo o censo do ano 2010. Foi fundada en 1602 co nome de **San José de David** durante a colonia española.

É o principal centro urbano do distrito, onde se atopan as principais institucións públicas, ademais dos maiores centros comerciais. A súa área metropolitana posúe arredor de 97.000 habitantes, e 47.000 son urbanos, dando ao distrito de David en total aproximadamente 144 000 habitantes.

David atópase sobre unha planicie costeira a uns 30 quilómetros do océano Pacífico. Caracterízase por ser o centro da actividade comercial, gandeira e agroindustrial da provincia de Chiriquí.

Toponimia
---------

O nome de David foi dado polos xudeus conversos que chegaron nas súas primeiras viaxes a América logo da Inquisición e cristianización forzada iniciada en España, segundo informes de fontes varias. Ademais, naquel lugar pasaba o camiño que comunicaba a América Central coa cidade de Panamá, este camiño era chamado "Paso da Sacra" ou "Camiño Real".

Notas
-----

1. ↑  "Superficie, población y densidad de población en la República según provincia, comarca, distrito y corregimiento". *Censos de 1990 a 2010*. Instituto Nacional de Estadística y Censo (INEC). Consultado o 27 de outubro de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***David, Panamá Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Historia:
* Censos nacionales:
* Modificación Política:  Arquivado 30 de agosto de 2017 en Wayback Machine.
* 
* 

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q279009
* WorldCat
* VIAF: 127856133
* BNE: XX5056355
* BRE: 2626713
* EBID: ID
* GEC: 0421214
* GeoNames: 3711668
* LCCN: n81131553
* TGN: 1018831
* WOEID: 155775

 |
Gamoneda, membro da Xeración literaria dos 50.
Denomínase **Xeración dos 50** en España aos escritores en lingua castelá, fundamentalmente poetas que, superada a guerra civil, son considerados "fillos" desta e que unen a reivindicación social cunha nova lírica e preocupación pola linguaxe, así como incorporan reflexións metafísicas e filosóficas nas súas obras. Non obstante, non se rixen por unha liña academicista. Trátase dunha escrita de corte intimista, e están influenciados pola Xeración do 98, especialmente por Antonio Machado. Na segunda etapa desta xeración literaria, os novelistas consideran que o seu papel como escritores os obriga a denunciar as miserias e inxustizas sociais.

Entre os máis destacados membros desta xeración figuran José Manuel Caballero Bonald, Rafael Sánchez Ferlosio, Ángel González, Antonio Gamoneda, José Agustín Goytisolo, Carmen Martín Gaite, Alfonso Sastre ou Claudio Rodríguez, entre outros.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Riera, C.: *La escuela de Barcelona: Barral, Gil de Biedma, Goytisolo : el núcleo poético de la generación de los cincuenta*. Barcelona: Anagrama, 1988.

### Outros artigos

* Literatura española
En cinemática, un **sistema de referencia** é un conxunto de convencións para poder referir a posición dun obxecto físico no tempo e o espazo. En mecánica clásica frecuentemente úsase o termo para referirse a un sistema de coordenadas ortogonais para o espazo euclídeo (dados dous sistemas de coordenadas dese tipo sempre existe un xiro e unha translación que relacionan as medidas deses dous sistemas de coordenadas).

Introdución
-----------

O primeiro elemento é o punto de referencia. Consiste nun punto escolleito ao chou, pertencente a un obxecto físico, a partir do cal tómanse todas as medidas.

O segundo elemento son os eixes de coordenadas. Os eixes de coordenadas teñen como orixe o punto de referencia, e serven para determinar a dirección e o sentido do corpo en movemento. Cando o obxecto móvese en liña recta, só necesitamos un eixe. Cando se move por un plano fan falta dous eixes. Para movementos no espazo utilízanse tres eixes, ... o número de eixes corresponde co número de dimensións do espazo.

A convención para os eixes tridimensionais máis utilizada é a usual nas matemáticas, os chamados (x,y,z), onde o eixe **x** é horizontal, positivo cara á dereita e negativo cara á esquerda; o eixe **y** é vertical, positivo cara a arriba e negativo cara a abaixo; e o eixe **z** mide a profundidade, positivo cando se achega e negativo cando se afasta.

Cando se estudan movementos respecto da superficie da Terra, afaise a facer pasar o eixe **y** ou o eixe **z** polo centro da Terra, coa orixe de coordenadas situado na superficie.

O terceiro elemento é a orixe no tempo, un instante a partir do cal mídese o tempo. Este instante afaise coincidir cun suceso concreto, como o nacemento de Cristo que se utiliza como orixe no calendario cristián. En cinemática a orixe temporal coincide habitualmente co inicio do movemento que se estuda.

Estes tres elementos: punto de referencia, eixes de coordenadas e orixe temporal, forman o sistema de referencia. Para poder utilizar un sistema de referencia, con todo, necesítanse unhas unidades de medida que nos sirvan para medir. As unidades son convencionais e defínense tomando como referencia elementos fisicamente constantes. A un conxunto de unidades e as súas relacións chámaselle sistema de unidades. No Sistema Internacional de Unidades ou S.I. utilízase o metro como unidade do espazo e o segundo como unidade do tempo.

Sistema inercial
----------------

En mecánica clásica e teoría da relatividade especial un sistema inercial é aquel no que os símbolos de Christoffel obtidos a partir da función lagrangiana anúlanse. Nun sistema inercial non son necesarias forzas ficticias para describir o movemento das partículas observadas mediante o conxunto de convencións que describen o sistema de referencia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184876
* BRE: 3666437
* EBID: ID
* GEC: 0276847
* GND: 4126032-6
* MAG: 74992021
* Treccani: sistema-di-riferimento

 |
O **óso isquion** ou **isquion** é a parte inferior e posterior do óso ilíaco ou coxal. Dito doutro xeito, cada un dos ósos situados na pelvis que forman parte de cada coxal, ao fusionarse co ilion e o pube. É divisíbel en dúas porcións: o *corpo* e a *rama do isquion*. É un óso plano.

A protuberancia ou *tuberosidade isquiática* é o promontorio posteroinferior do isquion.

Segundo o Rouvière, no isquion insérese a cara medial da fascia inferior do diafragma uroxenital ou pélvico.

Notas
-----

1. ↑  "Termo isquion no DGTM; p. 415" (PDF). *Dicionario galego de termos médicos*. Consultado o 13-1-2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Óso isquion Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Anatomía da pelvis *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q531029
* EBID: ID
* GEC: 0118032
* MAG: 2778541249

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 16592
* MeSH: D007512
* MeSH: A02.835.232.611.548
* NCIt: C32884
* TA: A02.5.01.201
* Uberon: 0001274
* UMLS: C0022122

 |
Vista do distrito de Montecarlo
Casino de Montecarlo
**Montecarlo** (en francés: *Monte-Carlo*, en monegasco: *Monte-Carlu*) é un barrio do principado de Mónaco, coñecido polo seu casino. Aínda que en moitas ocasións se pense que Montecarlo é a capital de Mónaco, isto non é así, xa que todo o Principado é a súa propia capital ao ser unha cidade-estado.

Tamén é coñecido o barrio por acoller o Circuíto de Mónaco, no que ten lugar o Gran Premio de Mónaco de Fórmula 1.

Tamén é sede desde 1952 do "Reinsurers Rendez-Vous", a reunión anual máis antiga e famosa da industria reaseguradora que se realiza na primeira semana de setembro.

Montecarlo desde hai décadas é un lugar de reunión de membros da realeza, así como de grandes estrelas de cine.

Historia
--------

Distrito de Montecarlo en vermello.
Fundada en 1866 foi nomeado así na honra do príncipe reinante da época, Carlos III de Mónaco. Na década de 1850 a familia reinante de Mónaco estaba case en quebra, como consecuencia da perda de dúas cidades que proporcionaban a maior parte dos ingresos do Principado cos seus cultivos de limón, laranxa e aceite de oliva. Neste época unha serie de pequenas cidades en Europa estaban crecendo en prosperidade con establecementos de xogo, como por exemplo a alemá Baden-Baden, así que en 1856, Carlos III deu unha concesión a Napoleón Langlois e Albert Aubert para establecer unha instalación de baños de mar para o tratamento de diversas enfermidades e construír un casino de estilo alemán en Mónaco.

O barrio de Montecarlo foi atendido por tranvías de 1900 a 1953, que unían varias partes do Principado. En 2003 foi rematado no barrio un novo peirao de cruceiros.

Notas
-----

1. ↑  *Diciopedia do século 21*, t. 2, p. 1403: **Montecarlo** Un dos tre núcleos urbanos do principado de Mónaco, onde se atopan o casino e mais os principais hoteis e balnearios. 13.500 h.
2. ↑  *Diccionario enciclopédico galego universal*, t. 42, p. 127: **Montecarlo** Un dos tres núcleos urbanos que constitúen o principado de Mónaco (13.154 h [estim 2001])....
3. ↑  Inés Santa María Otero e Noé Massó Lago: *Atlas xeográfico e histórico de Galicia e do Mundo* (2009), Edicións do Cumio, ISBN 978-84-8289-328-0. **MONTECARLO**: páxina 136 (D3).

Véxase tamén
------------

* Mónaco

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Montecarlo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal de Monte Carlo
* Turismo de Mónaco

| * v
* c
* e
Barrios de Mónaco |
| --- |
| Bandeira de Mónaco | 
* Montecarlo
* Saint Roman
* Larvotto
* La Condamine
* Monaco-Ville
* Fontvieille
* La Colle
* Les Révoires
* Moneghetti
* Saint Michel
* Le Portier

 | Escudo de Mónaco |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45240
* WorldCat
* VIAF: 5728156677163233770006
* BNE: XX6016363
* BNF: 11951891g
* FAST: 1216871
* GEC: 0043726
* GeoNames: 2992741
* GND: 7600215-9
* LCCN: n81139314
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge319694
* OSM: 5986438
* SUDOC: 027490734

 |
Coordenadas: 41°22′29″N 2°06′56″L﻿ / ﻿41.374683, 2.115633

Barrios de L'Hospitalet
**Collblanc** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do distrito II da cidade xuntamente con La Torrassa, co que forma unha unidade en varios aspectos, tanto administrativos como de vida cidadá. Limita coa cidade de Esplugues de Llobregat polo norte, os distritos barceloneses de Les Corts e de Sants-Montjuïc polo nordés e leste, La Torrassa ao sueste e La Florida ao suroeste.

Actualmente, a praza do Mercado e arredores son os principais núcleos de vida cidadá. Cabe destacar no barrio o parque da Marquesa, o cemiterio de Sants, o teatro Joventut ou o rañaceos do mesmo mercado, deseñados estes dous últimos por Ramon Puig i Gairalt.

O barrio ten unha superficie de 0,51 km² e tiña unha poboación de 24.995 habitantes e unha densidade de 49.100 hab/km² en 2012.

Transporte público
------------------

Hai unha estación do metro de Barcelona, concretamente da liña 5, chamada Collblanc, que dá servizo ao barrio e tamén é unha das estacións máis utilizadas para chegar ao Camp Nou pola súa proximidade. Cabe destacar tamén a rede de autobuses que comunican o barrio co centro da cidade de L'Hospitalet e tamén a rede de autobuses de TMB que o unen con Barcelona.

Galería de imaxes
-----------------

* Mercado de Collblanc, o centro neurálxicoMercado de Collblanc, o centro neurálxico

Notas
-----

1. ↑  "Enciclopedia.cat". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2020. Consultado o 19 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos e barrios de L'Hospitalet de Llobregat |
| --- |
| Distrito I | 
* Centre
* Sant Josep
* Sanfeliu

 | Escudo de L'Hospitalet de Llobregat |
| Distrito II | 
* Collblanc
* La Torrassa

 |
| Distrito III | 
* Santa Eulàlia

 |
| Distrito IV | 
* La Florida
* Les Planes

 |
| Distrito V | 
* Can Serra
* Pubilla Cases

 |
| Distrito VI | 
* Bellvitge
* El Gornal

 |
| Distrito económico | 
* Granvia L'H

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8347813
* WorldCat
* VIAF: 2541148523896520970008
* GEC: 0018660

 |
**Fátima Monteagudo Pereira**, nada en Cuntis en 1978, é unha política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Empresariais. Nas eleccións municipais de 2003 foi a número dous da candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cuntis. Foi elixida alcaldesa de Cuntis o 8 de xullo de 2005 logo da dimisión de Eduardo Rey Rodríguez. Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG e foi elixida alcaldesa grazas a un pacto co BNG. Nas municipais de 2011 volveu ser cabeza de lista do PSdeG pero ao non haber acordo co BNG foi elixido alcalde o candidato da lista máis votada, Antonio Pena Abal (PPdeG).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eduardo Rey Rodríguez** |  **Alcaldesa de Cuntis** 2005 - 2011 | Sucesor:**Antonio Pena Abal** |

Notas
-----

1. ↑  El PP gobernará por primera vez en Cuntis con Antonio Pena

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cuntis

### Ligazóns externas

* Entrevista Arquivado 30 de maio de 2020 en Wayback Machine. en *Galicia Hoxe*