recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Iria López Teixeiro**, nada en Fene en 1981, é unha escritora en lingua galega.

Traxectoria
-----------

É Técnica Superior de Realización na Escola de Imaxe e Son da Coruña. Traballou na montaxe de *Galicia Visual* de Adivina Producciones para Televisión de Galicia no 2001. Editou o vídeo do documental *Camiño de Santiago, a Orixe* de Jorge Algora. Como técnica de posprodución ten traballado en distintas películas e documentais. Como directora ten realizado os documentais *De Cores*, *Bandeiras Interiores* e *Dando a Nota*, nomeado aos Mestre Mateo de 2008.

Como escritora deuse a coñecer ao gañar o 1º Premio Biblos-Pazos de Galicia coa novela *Meniña de Cristal*, sendo tutelada por Xosé Luís Méndez Ferrín.

Obra
----

### Narrativa

* *Meniña de cristal* (2005, Biblos Clube).
* *Santa Matriusca* (2008, Biblos Clube).

### Obras colectivas

* *Letras novas* (2008, Asociación de Escritores en Lingua Galega).
* *Sete de Biblos* (2012, Biblos Clube).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Proxecto literario promovido pola autora.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390723
* WorldCat
* VIAF: 169018852
* BNE: XX4679352
* ISNI: 0000 0001 2206 1910
* PTBNP: 1371301

 |
**Eric Kendall Hayes**, nado o 26 de febreiro de 1987 en Woodbridge, Virxinia, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou entre outros para o Club Baloncesto Breogán e Klaipėdos Neptūnas. Cunha altura de 1,93 metros xoga tanto de base como de escolta. Actualmente tras formar parte do equipo técnico de baloncesto da Universidade de Maryland firma co *Fuerza Regia* mexicano.

Despois de rematar a súa etapa na NCAA na Universidade de Maryland en 2010, foi invitado polos Washington Wizards para participar nun campamento de adestramento durante o verán. Na súa derradeira tempada na liga universitaria estadounidense finalizou cunha gran porcentaxe en tiros de tres puntos (45,4%), de tiros libres superou o (87%) e de lanzamentos de dous puntos (60%). Foi ademais o gañador do concurso de triplas da liga.

Traxectoria
-----------

### Instituto

Adrien acudiu ao Instituto Potomac en Maryland, onde fixo un rexistro de 100 partidos gañados e 9 perdidos (79 gañados e 3 perdidos nas tres últimas tempadas), guiando aos "Panthers" a unha tempada sen coñecer a derrota no seu ano "sénior" (22-0), aínda que finalmente saíron derrotados nas semifinais rexionais. Esa tempada foi nomeado en diversos quintetos ideais da competición por parte da prensa. Acabou a súa carreira de instituto con 1.698 puntos (21,3 por encontro).

### Universidade

Despois do instituto ingresou na universidade de Maryland, onde liderou ao equipo en asistencias, sendo ademais nomeado xogador con mellor porcentaxe de anotación tiros libres. Na súa última tempada na liga universitaria estadounidense finalizou cunha gran porcentaxe en tiros de tres puntos (45,4%), de tiros libres superou o (87%) e de lanzamentos de dous puntos (60%). Foi ademais o gañador do concurso de triplas da liga. Foi ademais o gañador do concurso de triplas da liga e levou ao seu equipo aos cuartos de final da NCAA. Posteriormente en 2010, despois de rematar na universidade, foi invitado polos Washington Wizards para participar nun campamento de adestramento durante o verán.

### NBA e Europa

Despois do verán Hayes decidiu xogar en Europa, asinando co Club Baloncesto Breogán, sendo cortado a metade de tempada para asinar á Eric Hicks. De Lugo marcharía á Lituania, ao Klaipėdos Neptūnas, onde non xogaría moitos partidos. Tras estar un tempo sen xogar profesionalmente xogou na NBA D-League cos Canton Charge. Posteriormente anuncia deixa o baloncesto como xogador para pasar formar parte do staff técnico da Universidade de Maryland, aínda que en setembro de 2012 volve ás canchas para xogar no Fuerza Regia mexicano.

Notas
-----

1. ↑  "Un francotirador para o Breogán". *El Progreso de Lugo* (en castelán). 2010-08-10. Consultado o 2020-03-17.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en feb.es
* Perfil en espn.com
* Perfil na web dos Maryland Terps
Mapa do arquipélago Haida Gwaii
Haida Gwaii en baixo e no centro
Paisaxe de Haida Gwaii
O arquipélago **Haida Gwaii**, antigamente **Illas da Raíña Carlota**, (en lingua haida: *Haida Gwaii* (que significa «illas dos homes») e en inglés: Queen Charlotte Islands) son un arquipélago á praza da Columbia Británica. Hai dúas illas principais, separadas por un estreito canal: a illa Graham a norte e a illa Moresby a sur, ademais de preto de 150 pequenas illas para unha área total de 10 180 km ². O arquipélago está separado do continente a este polo estreito de Hécate. A illa Vancouver está a sur, separada pola canle denominado *Queen Charlotte Sound*, e as illas costeiras do sur de Alasca ao norte, separadas pola entrada Dixon (*Dixon Entrance*).

Unha parte das illas onde habita o pobo haida está protexida por leis federais do Canadá e a lei define Haida como reserva nacional. Nas illas hai unha importante fauna.

Explotación europea
-------------------

O arquipélago foi visitado en 1774 polo español Juan Pérez (a illa Langara) e en 1778 polo capitán James Cook. En 1787, as illas foron visitadas polo capitán George Dixon. Recibiron o seu nome (dado por Dixon) a partir do nome dun dos seus barcos, o *Queen Charlotte*, que levaba o nome da Raíña Carlota de Mecklenburg-Strelitz, casada co rei Xurxo III do Reino Unido.

O nome *Haida Gwaii* foi recentemente introducido como alternativa ao nome colonial, para recoñecer a historia da nación haida. *Haida Gwaii* significa «a nosa terra», mentres que *Haida* significa «nós» pero tamén «pobo» ou «homes».

En 11 de decembro de 2009, o goberno da Columbia Británica anunciou que a lexislación sería introducida a mediados de 2010, para oficialmente cambiar o nome do *Queen Charlotte Islands* como *Haida Gwaii*. A lexislación recibiu o ditame favorable Real o 3 de xuño de 2010, formalizando o cambio de nome. Este cambio de nome é oficialmente recoñecido por todos os niveis dos gobernos canadense, incluíndo bases de datos nome internacional.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Haida Gwaii*** |

Notas
-----

1. 1 2 3  Legislative Assembly of British Columbia. "Bill 18 — 2010: Haida Gwaii Reconciliation Act". Queen's Printer. Consultado o 17 Marzo 2011.
2. ↑  "The Atlas of Canada – Toporama". Atlas of Canada. Consultado o 17 Marzo 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobo haida

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210907
* WorldCat
* VIAF: 157028029
* BRE: 2098997
* EBID: ID
* GEC: 0054780
* GeoNames: 6115068
* LCCN: sh85109795
* NKC: ge602567
* WWFeco: NA0525

 |
O **Douglas SBD Dauntless** foi un avión estadounidense usado na segunda guerra mundial. Foi o principal bombardeiro embarcado da US Navy na guerra contra o Xapón, e trátase esencialmente dunha mellora do Northrop BT-1 de 1935. O seu prototipo foi o SBT-2 de Northrop, pero entón a compañía foi mercada por Douglas e a súa primeira versión de serie foi denominada SBD-1, da que se entregaron 57 exemplares ao US Marine Corps en 1940. O SBD-2 tiña máis capacidade de combustible e un armamento máis pesado. Desta versión entregáronse 87 unidades á US Navy.

As versión máis producidas foron a SBD-3 (780 exemplares) que tiña un mellor armamento fixo; a SBD-4 (780) cun sistema eléctrico mellorado; a SBD-5 (3.025) con maior potencia; e a SBD-6 (461) tamén repotenciada. Outras variantes serían os A-24 e A-24A que eran versións do SBD-3 e 4 para a USAAF, e o Dauntless MkI, versión do SBD-6 para a Royal Navy británica.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Douglas SBD Dauntless Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118070
* LCCN: sh85035906
* NKC: ph117516

 |
O **Douglas DC-5** é probablemente o menos coñecido da famosa serie DC de avións de pasaxe. Foi un aparello bimotor de entre 16 e 22 asentos para rutas máis curtas que as dos Douglas DC-3 e Douglas DC-4. Porén, no tempo que entrou no servizo comercial en 1940, moitas aeroliñas estaban cancelando pedidos de avións. Polo tanto só se fabricaron cinco DC-5 civís. Coa Douglas Aircraft Company volcándose xa na produción militar para a segunda guerra mundial, o DC-5 foi superado rapidamente polos acontecementos, aínda que se fabricaron unha cantidade limitada de versións militares.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O Douglas Commercial Model 5 desenvolveuse en 1938 como un avión de pasaxeiros civil de 16-22 asentos, deseñado para usar tanto motores Pratt & Whitney R-1690 Hornet como Wright R-1820 Cyclone. Foi o primeiro avión de pasaxeiros en combinar "ás de ombro" (por riba da metade da fuselaxe) e tren de aterraxe en triciclo, unha configuración que aínda é común en avións turbohélice e transportes militares. O tren en triciclo foi unha innovación para os avións de transporte, xa que proporcionaba un mellor manexo e visibilidade en terra. A fuselaxe estaba a uns dous pés do chan polo que a carga de pasaxeiros e carga era máis doada que nos avións con tren convencional. Un dos primeiros cambios no deseño foi a alteración dos planos horizontais de cola para engadir un diedro de 15 graos co obxectivo de mellorar a estabilidade. Outra modificación significativa foi engadirlle escapes na carcasa do motor, que se aplicou retroactivamente despois de que a serie entrase en produción. Aplicouse un "truco óptico" pouco habitual ao perfil do prototipo. A parte superior do estabilizador vertical e o contorno das góndolas do motor pintáronse nunha cr máis escura seguindo o contorno do avión, facendo que a cola e os motores parecesen máis pequenos e o avión máis elegante.

Antes de que os Estados Unidos entrasen na segunda guerra mundial, foran fabricados un prototipo e catro unidades de produción.

Notas
-----

1. ↑  Boeing (ed.). "DC-5/C-110 Transport". Consultado o 20 de febreiro de 2017.
2. ↑  Delta 1993, p. 14
3. ↑  Delta 1993, p. 15
4. ↑  Juptner 1994, p. 106
5. ↑  Delta 1993, pp. 15–16
6. ↑  Curassow (ed.). "Douglas DC-5: 'The Forgotten Douglas'". Consultado o 20 de febreiro de 2017.
Muller empregada nunha fábrica nos anos 40.
**Emprego** é o rol ocupacional social (traballo) realizado en virtude dun contrato formal ou de feito, individual ou colectivo, polo que se recibe unha remuneración ou salario. Ao traballador contratado denomínaselle empregado e á persoa contratante empregador. Nun sentido amplo, o termo *emprego* utilízase como antónimo de desemprego e designa todo traballo polo cal se xera un ingreso monetario ou xenericamente, renda. É dicir que inclúe ademais do traballo asalariado, traballo autónomo e en xeral o realizado pola **poboación ocupada**, é dicir, pola parte da poboación activa que efectivamente está a traballar para obter un beneficio económico. Na maioría das estatísticas inclúese na poboación activa ocupada a integrantes das unidades económicas familiares que participan na produción. O debate destes conceptos e categorías leva a soster que o traballo doméstico tamén fai parte do emprego e debe recoñecerse o valor que xera.

A **taxa de emprego** representa ás persoas con emprego (en sentido amplo) como porcentaxe da poboación en idade de traballar (de 15 a 64 anos).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *emprego*.
2. ↑  Jahoda, Marie (1982) *Empleo y Desempleo: Un Análisis Socio-Psicológico*: 26. Madrid: Ediciones Morata, 1986.
3. ↑  OECD (1998) "[1]; *Glossary The European Union Labour Force Survey, Methods and Definitions*: 13. Eurostat.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q656365
* AAT: 300055708
* BRE: 4206182
* EBID: ID
* GEC: 0197337
* GND: 4069349-1
* HDS: 013907
* JSTOR: contract-labor
* LCCN: sh00002753
* NDL: 00566868
* NKC: ph127534

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D004651
* MeSH: N01.824.245
* UMLS: C0014006

 |
Figos.
En botánica denomínase **infrutescencia** ao resultado da fecundación dunha inflorescencia compacta, así como tamén da fecundación do óvulo de certas flores apocárpicas (isto é, que teñen os carpelos separados, independentes, formando cada un ovario á parte, como ocorre, por exemplo, nos amorodos).

Etimoloxía
----------

*Infrutescencia* é unha adaptación do latín científico *infructescentia*, termo formado sobre o modelo de *inflorescentia* (inflorescencia), con cambio da raíz do xentitivo de *flos, floris* (flor) polo de *fructus, fructus* (froito).

Características
---------------

Nunha infrutescencia, os froitos encóntranse nunha formación onde cada un deles está contiguo e adherido a outro de forma que o conxunto aseméllase a un gran froito. A pesar da súa aparencia externa de parecer un só froito, as infrutescencias poden recoñecerse pola súa estrutura interna.

Algunhas infrutescencias e *froitos agregados* coñécense popularmente e son vendidas como froitas, estando os seus froitos verdadeiros dentro delas. Exemplos diso son o amorodo —que en realidade é un froito agregado, poliaquenio, formado por diminutos froitos individuais dispostos sobre un receptáculo carnoso—, o figo e a piña ou ananás —cuxo froito o forma o desenvolvemento da inflorescencia completa.

Porén, non se deben confundir as verdadeiras infrutescencias cos chamados *froitos agregados*, que se orixinan de tan só unha flor apocárpica (que ten carpelos libres), resultando un conxunto de froitos simples e independentes procedentes da mesma flor. É o caso das framboesas e as amoras, denominados polidrupas.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Infrutescencia de *Ananas comosus* (ananás ou piña) | Infrutescencia de *Vitis vinifera* (vide ou videira) | Espigas de *Hordeum vulgare* (cebada ou orxo) |

Notas
-----

1. 1 2  **infrutescencia**, no *Gran dicionario Xerais da lingua. Tomo II, H-Z*, Vigo, Edicións Xerais de Galicia, 2009, ISBN 978-84-9914-072-8.
2. 1 2  **infructescencia** e **infrutescencia**, en: Font Quer, Pío (1993): *Diccionario de botánica*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-335-0078-3.
3. ↑  **apocárpico, ca**, en: Font Quer, Pío, *Op. cit.*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Inflorescencia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1627377
* GND: 4332545-2
* MAG: 2778606454
* Treccani: infruttescenza

 |
Denomínase **empresa pública** ou **empresa estatal** a toda aquela que é propiedade do Estado, sexa no ámbito nacional, rexional, municipal ou de calquera outro estrato administrativo. A gran maioría dos estados controla empresas con diferentes fins, que poden por exemplo prover servizos públicos, incentivar a produción do país ou xerar emprego. Teoricamente unha empresa pública procura a rendibilidade social sobre a rendibilidade económica típica das empresas privadas, aínda que isto pode non ser así.

Historia
--------

Coa aparición do Estado de benestar en Europa e o populismo en América Latina logo da segunda guerra mundial, fíxose moi común a estatización ou nacionalización de empresas privadas que pasaron á órbita pública; ata mediados da década dos 70 do século XX houbo en case todos os países do mundo gran cantidade de empresas públicas no marco do denominado Estado empresario. Naqueles países cun sistema económico socialista e unha economía planificada como o foi a Unión Soviética e o é Cuba, o Estado controla a totalidade da economía ou gran parte dela, polo que practicamente calquera empresa existente é estatal.

Non obstante, así como se di que as empresas públicas procuran o ben da sociedade, son branco de críticas por parte da ortodoxia económica e a doutrina neoliberal, que as describe como ineficientes por natureza, por mor da burocracia administrativa e a falla de estímulo dos traballadores, indicando ademais que a libre competencia mellora a produtividade. Co auxe desta serie de teorías a finais dos anos '70 a súa posterior hexemonía nos '80 e '90, moitas antigas empresas do estado foron privatizadas e convertidas en empresas privadas, dando lugar ao chamado libre mercado.

América Latina e Europa do Leste (despois da desarticulación da Unión Soviética) foron un campo de probas para as privatizacións, promovidas polo FMI e a OMC, entre outros organismos internacionais. Porén, houbo diferenzas no grao de privatización da economía entre os diferentes países. Mentres que na Arxentina as empresas do Estado foron case todas vendidas ou disolvidas, como Ferrocarriles Argentinos e a petroleira YPF, o seu veciño Uruguai conservou unha gran cantidade delas, como a telefónica ANTEL e a petroleira ANCAP.

Nalgúns países, como Nova Zelandia, foron corporatizadas; isto é, mantívose a propiedade do Estado sobre a empresa pero o seu funcionamento faise en forma autárquica como se fora unha empresa privada común e corrente.

A maioría dos países europeos conservan moitas empresas do estado, como a RENFE española ou a British Railways británica, esta última coa particularidade de ser privatizada e logo reestatizada. Por razóns estruturais, a maioría dos países africanos retiveron tamén as empresas públicas. Nos Estados Unidos de América as empresas públicas sempre foron poucas, polo que o avance do neoliberalismo como doutrina económica non implicou moitos trocos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17990971
* BNE: XX525498
* EBID: ID
* GND: 4075581-2
* NKC: ph127069

 |
**Hugo II do Maine**, nado c. 920-925 e finado en 992, foi conde do Maine no século X. Era fillo de Hugo I do Maine e probabelmente dunha filla de Goslino II do Maine.

Traxectoria
-----------

Foi conde do Maine cando morreu o pai, entre 939 e 955, e foi, como o seu pai, un dos primeiros vasalos do seu tío Hugo o Grande. Este último morreu en 956, deixando un fillo novo, o futuro Hugo I de Francia, e Hugo II aproveitou para se independizar desta soberanía, como Folque II o Bo, conde de Anjou e Teobaldo I de Blois, conde de Blois.

Despois, aliouse co fillo de Teobaldo, Eudes I, nunha coalición contra o rei capeto. Sixefredo, bispo de Le Mans, fiel a Hugo Capeto, tivo que fuxir da cidade e refuxiarse co conde de Vendôme, Bucardo I, ao que lle deu os dominios que acabaron formando o Bas-Vendômois.

Non se sabe quen foi a súa muller. O nome do seu terceiro fillo indica unha relación probábel desta muller coa casa de Vermandois. Tiveron tres fillos:

* Hugo III do Maine (m. 1014), conde do Maine.
* Folque do Maine (m. 992).
* Herberto do Maine (m. 1 de abril de 1046), titor e rexedor do seu sobriño segundo Hugo IV do Maine, logo deposto e relegado a un mosteiro.

Tamén tiña varias fillas, incluíndo quizais Melisenda do Maine, muller de Xudicael de Nantes, conde de Nantes.

Notas
-----

1. ↑  *Hugues Capet. Naissance d'une dynastie*. Biographies historiques. Fayard. 14 de xaneiro de 1987. ISBN 9782213670027.
2. ↑  Segundo os *Comtes du Maine*, de Étienne Patou, 2007.
3. ↑  Subscribiu unha doazón de terras en Voivres do seu irrmán á abadía de Mont Saint-Michel en 1014.
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2344072
* WikiTree: Maine-64

 |
Coordenadas: 38°02′32″N 1°08′41″O﻿ / ﻿38.042222, -1.144722

A **Nueva Condomina** é un estadio de fútbol da cidade de Murcia, onde xoga os seus partidos o Real Murcia. Atópase na pedanía de Churra, ao norte do municipio de Murcia.

Ten capacidade para 31.179 espectadores, e foi inaugurado o día 11 de outubro de 2006 coa celebración dun partido amigable entre a Selección española e a arxentina no que España gañou por 2 a 1. O primeiro gol que se viu no estadio marcouno o xogador do Futbol Club Barcelona, Xavi.

O Real Murcia, que ata entón xogaba no Estadio de La Condomina, disputou o seu primeiro partido o 26 de novembro en partido de Liga ante o Real Valladolid, correspondente á xornada 14 da Segunda División con derrota do equipo murciano (1-4). Iván Alonso foi o autor do primeiro gol do Real Murcia neste estadio.

Xunto ao estadio atópase un centro comercial co mesmo nome, e constrúese unha urbanización, que terá dous campos de golf. Todo en conxunto sumará un total de 2 139 695 m² e aínda que o promotor privado do estadio afirmou durante todo o proxecto que sería catalogado como estadio cinco estrelas pola UEFA, podendo así celebrar finais da Liga de Campións da UEFA, este feito finalmente revelouse imposible pois é requisito necesario para obter esta cualificación que o estadio teña un aforamento mínimo de 50.000 espectadores.

Coa inclusión da cidade de Murcia e do estadio na Candidatura Ibérica para acoller a Copa Mundial de Fútbol de 2018, proxectouse unha ampliación do estadio, tras a cal pasaría a ter máis de 43.000 localidades, e multiplicaríanse os palcos privados e a zona de prensa. Todo iso está supeditado á elección de España e Portugal como sedes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estadio de La Condomina
* Real Murcia
Coordenadas: 37°09′11″N 3°35′45″O﻿ / ﻿37.152967, -3.595736

O **Estadio Nuevo Los Cármenes** é un estadio de fútbol español da cidade de Granada. Serve de localía ao Granada Club de Fútbol e ten capacidade para 22.524 espectadores.

Toma o nome do antigo campo do Granada CF, o *Estadio Los Cármenes*, que estaba situado na Avenida de Madrid e foi vendido polo club para ser substituído por unha urbanización residencial.

Inaugurouse o 16 de maio de 1995, celebrándose o primeiro partido oficial o 6 de xuño de 1995. O partido inaugural, de carácter amigable, enfrontou ao Real Madrid contra o Bayer Leverkusen, e acabou coa vitoria por 1-0 do club español. O primeiro gol oficial marcado no estadio foi obra de Óscar nun España - Armenia en categoría Sub-21, que terminou coa vitoria española por 4 a 0. Os outros tres goles de España anotáronos Roberto, Morales e Raúl.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O estadio no sitio web do Granada CF *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q574565
* GeoNames: 10280846
* Structurae: 20004429

 |
Sede da compañía Apple en Cupertino, California, Estados Unidos.
Sede de INDITEX en Arteixo.
Unha **empresa** é unha organización ou institución dedicada a actividades ou persecución de fins económicos ou comerciais. A Comisión da Unión Europea suxire a seguinte definición:

> 
> 
> "Considerarase empresa toda entidade, independentemente da súa forma xurídica, que exerza unha actividade económica. En particular, consideraranse empresas as entidades que exerzan unha actividade artesanal ou outras actividades a título individual ou familiar, as sociedades de persoas e as asociacións que exerzan unha actividade económica de forma regular."
> 
> 

De acordo ao dereito internacional, a empresa é o conxunto de capital, administración e traballo dedicados a satisfacer unha necesidade no mercado.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Empresa***  |

### Outros artigos

* Economía de mercado

* Empresa pública
* PEME

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre economía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6881511
* BNF: 11950174q
* BRE: 3175331
* GND: 4020857-6
* LCCN: sh85018285
* PSH: 1221
* Treccani: impresa

 |
O **incesto** defínese como a relación sexual entre parentes próximos. Na maioría das culturas o incesto é un tabú, a gran maioría das lexislacións do mundo considérano como delito, mesmo de se practicar con "mutuo consentimento" entre maiores de idade, non obstante que o grao de parentesco en que esas relacións quedan prohibidas varía segundo as culturas e os períodos históricos. En toda a historia atópanse só tres excepcións á prohibición universal do incesto: as das monarquías do Antigo Exipto; a dos monarcas do Tawantinsuyo e as dos antigos monarcas hawaianos. En todos eses casos primaba unha razón de Estado que se podía resumir no intento de concentrar o poder nunha familia; por isto tales incestos adoitaban ser ás veces nominais e era frecuente a polixinia por parte dos homes nesas parellas legalmente incestuosas.

A consanguinidade, a procreación entre parentes, aumenta a frecuencia de homocigose dentro dunha poboación, reducindo a súa variabilidade xenética.

| * v
* c
* e
Sexo |
| --- |
| Orientación e identidade | Homosexualidade · Bisexualidade · Heterosexualidade · Asexualidade · Pansexualidade · Identidade sexual · Orientación sexual |
| Prácticas sexuais | Relación sexual · Masturbación · Coito · Sexo anal · Sexo oral · Felación · Cunnilingus · Parafilia · Anilingus · Orxía · Creampie · Bukkake · Autofelación |
| Aspectos fisiolóxicos | Libido · Excitación · Erección · Zona eróxena · Orgasmo · Exaculación masculina e Exaculación feminina |
| Relacións e sociedade | Incesto · Prostitución · Atracción sexual · Turismo sexual · Sexualidade e discapacidade · Sexting |
| Industria do sexo | Cine pornográfico · Pornografía · Porno duro · Porno suave |
| Sexualidade · Sexoloxía |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q127683
* BNCF: 6216
* BNF: 11966894x
* BRE: 2016420
* EBID: ID
* GEC: 0115959
* JSTOR: incest
* LCCN: sh85064740
* NDL: 00565876
* NKC: ph121057
* Treccani: incesto

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D007179
* MeSH: I01.880.735.442
* Patientplus: incest

 |
John Kay tocando en 2007.
Estrela de John Kay na Paseo da fama do Canadá.
**Joachim Fritz Krauledat**, nado en Tilsit o 12 de abril de 1944, é un músico de rock canadense de orixe alemá, máis coñecido como **John Kay**.

Traxectoria
-----------

Naceu no marco da segunda guerra mundial na cidade de Tilsit, daquela pertencente a Prusia Oriental. Ante o avance das tropas soviéticas cara á rexión a comezos de 1945 e co temor a que a poboación alemá sufrira represalias, a súa nai Elsbeth Krauledat, viúva de guerra, colleu o seu neno e fuxiu con milleiros de compatriotas, no que se coñece como a Evacuación de Prusia Oriental. Viven ata 1948 en Arnstadt na zona de ocupación soviética e logo en Hannóver, na zona británica.

En 1958 a familia emigrou a Toronto (Canadá), e despois, en 1963, a Buffalo nos Estados Unidos. En 1965 uniuse á banda canadense de blues rock The Sparrows que tivo un éxito moderado e que se mudou para California no decurso do ano seguinte cambiando o seu nome en 1967 para Steppenwolf, con Kay como vocalista, chegando ao éxito con cancións como *Born to Be Wild*. En 1994 publicou a súa autobiografía *Magic Carpet Ride: The Autobiography of John Kay and Steppenwolf*.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)* Canadaswalkoffame Arquivado 14 de decembro de 2008 en Wayback Machine. - Data de acceso 3 de maio de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***John Kay Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Steppenwolf's official website *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63204
* WorldCat
* VIAF: 5117982
* BNE: XX1540939
* BNF: 138958932
* Discogs: 248332
* FAST: 296336
* GND: 119339242
* IMDb: nm1154408
* ISNI: 0000 0000 7357 0849
* LCCN: n91125749
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 78060
* SUDOC: 24253855X
* TMDb: 1089637

 |
Coordenadas: 34°54′18″S 56°09′22″O﻿ / ﻿-34.905053, -56.1562

O **Estadio Pocitos** foi un estadio multifuncional situado no barrio de Pocitos, en Montevideo, capital da República Oriental do Uruguai, usufrutuado polo Club Atlético Peñarol.

Situación
---------

Recentemente determinouse a súa localización precisa no cruzamento das rúas Charrúa e Coronel Alegre, e púidose determinar a localización (nunha casa particular) na que estaba o arco onde se converteu o primeiro gol dos Campionatos Mundiais de Fútbol, así como logrouse situar (na porta dun local onde funciona un lavadoiro e tinturaría) o centro da cancha; desta maneira púidose rescatar algo da historia da primeira hora do fútbol mundial.

O francés Lucien Laurent foi quen anotou ese primeiro gol na historia dos Mundiais, no minuto 19 do match en que o seu país lle gañou a México por 4 a 1. O Club Atlético Peñarol foi local neste estadio até 1933.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fotos da década de 1920 e planos de 1940

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q741103
* BRE: 4588257

 |
**Joaquim Pla Janini**, nado en Tarragona en 1879 e finado en Barcelona en 1970, foi un médico e fotógrafo pictorialista.

Traxectoria
-----------

En 1923 crea xunto a Josep Desmestres, Salvador Lluch e Claudi Carbonell a Agrupación Fotográfica de Cataluña, da que será presidente entre 1927 e 1930.

Na súa obra apreciase a influencia do novecentismo, traballando diversos temas como a relixón, a familia, a vestimenta e as naturezas mortas, tentando sempre proporcionar ás súas obras as características das obras de arte da pintura. Considérase, tanto pola súa temática como polo emprego de impresións nobres, a goma bicromatada e o bromoleo, como referente do pictorialismo. Por isto foi un dos defensores das técnicas pigmentarias despois da Guerra Civil Española.

Publicou as súas fotografías en revistas como *Lux*, en 1921, e *Art de la Llum*, entre 1933 e 1935. Algunhas das súas obras poden atoparse no Museo Nacional de Arte de Cataluña.

Premios e recoñecementos
------------------------

* 1930: IV Salón do Xapón e XXV exposición do Salón de Londres
* 1931: V Salón da Xapón e Campionato británico
* 1952: Medalla de ouro na Foto bienal internacional da F.I.A.P. en Salzburgo

Notas
-----

1. ↑  Newhall, B.; Fontcuberta, Joan (1983). *Historia de la fotografía. desde sus orígenes hasta nuestros días* (en castelán). Editorial Gustavo Gili. ISBN 84-252-1163-8.
2. ↑  "Joaquim Pla i Janini". *Metges Catalans* (en catalán).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na Galería de Médicos Cataláns *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5649546
* WorldCat
* VIAF: 24508535
* BNE: XX1028018
* BNF: 13194557x
* GEC: 0051276
* GND: 119462362
* ISNI: 0000 0000 5920 0112
* LCCN: nr97029979
* MNCARS: pla-janini-joaquim
* RKD: 293701
* SUDOC: 249609258
* ULAN: 500324160

 |
**Honorato IV**, nado en París, o 17 de maio de 1758 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1819, tamén en París, foi o príncipe soberano de Mónaco de 1795 até 1819.

Traxectoria
-----------

Foi fillo de Honorato III de Mónaco e de Marie Catherine de Brignole. Casou en París o 15 de xullo de 1777 con Louise Félicité Victoire d'Aumont, duquesa de Mazarin e da Meilleraye, de quen se divorciaría en 1798. Deste matrimonio nacerán Honoré e Florestan, ambos os dous príncipes reinantes de Mónaco. 

Aínda que sucedeu no título a seu pai en 1795, non puido ostentar, de xeito efectivo o título até o 30 de maio de 1814 por mor da ocupación francesa do principado. No momento da ocupación, Honorato IV foi encarcerado durante varios anos. Como consecuencia do cárcere, soportou varias enfermidades que o incapacitaron nos últimos anos polo que, despois do restablecemento do Principado, estableceuse unha rexencia para gobernar no seu nome. Esta rexencia, nun primeiro momento, levouna a cabo o seu irmán Joseph Grimaldi e, dende 1815, o seu fillo, o Príncipe herdeiro Honorato que, en 1819, sucedeuno como Príncipe Soberano co nome de Honorato V.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Honorato III de Mónaco** | **Príncipe de Mónaco**1795 - 1819 | Sucesor:**Honorato V de Mónaco** |

Notas
-----

1. ↑  de la Canorgue, Victor (1851). *Les règnes d'Honoré V et de Florestan I, princes de Monaco* (edición dixital). Universidade de Lausanne. Consultado 02-11-2018

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mónaco

### Ligazóns externas

* Web oficial da familia principesca de Mónaco

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q526345
* WorldCat
* VIAF: 267253355
* BNF: 13278602n
* GND: 1265302103
* ISNI: 0000 0003 8281 9898
* WikiTree: Grimaldi-8

 |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Joaquina Dorado Pita**, nada na Coruña o 25 de xuño de 1917 e finada en Barcelona o 14 de marzo de 2017, foi unha anarquista galega.

Traxectoria
-----------

Filla de mariñeiros, pasou a súa adolescencia en Vigo até que en 1934 marchou coa familia a Barcelona. Con 17 anos afiliouse ao Sindicato da Madeira e Decoración da CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na defensa da legalidade republicana, formando parte do Comité de Defensa de Barcelona. Tivo cargos directivos no Sindicato da Madera de Barcelona e participou nos combates dos sucesos de maio de 1937 como integrante do grupo anarquista Luz y Cultura. Coa derrota da República fuxiu ao exilio en 1939. En 1948 foi detida en Barcelona e, tras varios anos presa, volveu exiliarse en París, traballou como costureira e pasadora ata a súa xubilación. En 2006 retornou a Barcelona, onde pasou os seus últimos, anos e onde finou o 14 de marzo de 2017.

Notas
-----

1. ↑  "Foise, con 99 anos, a loitadora Joaquina Dorado", artigo en *Praza Pública*, 16 de marzo de 2017.
2. ↑  Joaquina Dorado: marcha a nosa memoria rebelde, artigo en *Nós Diario*, 31 de marzo de 2017.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. p. 138. ISBN 978-84-8341-146-9.
* Pérez Leira, Lois (2009). *Mulleres da emigración* (bilingüe: galego-castelán). Vigo: Grupo de Comunicación Galicia en el Mundo. ISBN 978-84-936759-9-8.

### Ligazóns externas

* Joaquina Dorado Pita en Memoria Prisión de mujeres de les Corts
* 

* Joaquina Dorado na páxina web *Nomes e Voces*.
* 

* "Joaquina Dorado". *Álbum de Mulleres* do Consello da Cultura Galega.
**Ilmari Salminen**, nado en Elimäki o 21 de setembro de 1902 e finado en Kouvola o 5 de xaneiro de 1986, foi un atleta finlandés, campión dos 10.000 m nos Xogos Olímpicos de Berlín de 1936 e un dos maiores fondistas dos anos 30, integrante do grupo de grandes corredores coñecido como Finlandeses Voadores.

Traxectoria
-----------

Despois de correr longas distancias apenas en Finlandia, Imari comezou a súa carreira internacional xa con máis de trinta anos, vencendo nos 10.000 m e conseguindo o bronce nos 5.000 m do primeiro Campionato de Europa de Atletismo, disputado en Turín, Italia, en 1934. Con este resultado, converteuse nun dos principais favoritos para os Xogos de Berlín en 1936.

En Berlín comezou a súa participación conseguindo un sexto lugar nos 5.000 m. O día seguinte, na disputa dos 10.000 contra outros finlandeses como Volmari Iso-Hollo, bi-campión olímpico dos 3.000 m valados, Salminem gañaría a proba e a medalla de ouro por apenas 0,2 s de vantaxe para o segundo clasificado.

O ano seguinte, Salminem bateu o récord mundial dos 10.000 m marcando 30m 05s para a distancia e da proba non-olímpica de seis millas. Rematou a súa carreira en 1939 após conquistar no ano anterior o bi-campionato dos 10.000 m no Campionato Europeo de Atletismo.

| * v
* c
* e
**Campións olímpicos de 10 000 metros** |
| --- |
|  | 1906: Henry Hawtrey (5 millas) • 1908: Emil Voigt (5 millas) • 1912: Hannes Kolehmainen • 1920: Paavo Nurmi • 1924: Ville Ritola • 1928: Paavo Nurmi • 1932: Janusz Kusociński • 1936: Ilmari Salminen • 1948: Emil Zátopek • 1952: Emil Zatopek • 1956: Vladimir Kuts • 1960: Pyotr Bolotnikov • 1964: Billy Mills • 1968: Naftali Temu • 1972: Lasse Virén • 1976: Lasse Virén • 1980: Miruts Yifter • 1984: Alberto Cova • 1988: Brahim Boutayeb • 1992: Khalid Skah • 1996: Haile Gebrselassie • 2000: Haile Gebrselassie • 2004: Kenenisa Bekele • 2008: Kenenisa Bekele • 2012: Mo Farah. |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133737
* IMDb: nm3488273
* OCID: ilmari-salminen
* Sports Reference: ilmari-salminen-1

 |
**Hisparco** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Madrid de 1970 ata 1976.

Historia da compañía
--------------------

A compañía *Carlos Pérez del Arco y Compañia* de Madrid comezou coa produción de automóbiles en 1924. En 1929 terminou a produción logo da construción dunhas 150 unidades.

A empresa presentou un único modelo de coche deportivo pequeno. O chasis obtívose da Société A. Marguerite de Francia. Utilizaba un motor de catro cilindros, de 750 cc ou 1100 cc. Os vehículos estaban equipados con freos nas catro rodas e tamén participou en carreiras de autos deportivos.

Un vehículo desta marca atópase no museo do automóbil *Collecció d’Automòbils de Salvador Claret* en Sils.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hisparco*** |

### Bibliografía

* G. N. Georgano: *Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours.* Courtille, 1975 *(en francés)*
* Harald Linz und Halwart Schrader: *Die Internationale Automobil-Enzyklopädie*, United Soft Media Verlag GmbH, München 2008, ISBN 978-3-8032-9876-8
**Joaquín Arias Díaz de Rábago**, nado en Santiago de Compostela o 1 de novembro de 1916 e finado na Coruña o 29 de maio de 2007, foi un rexistrador da propiedade e empresario galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Vicente Arias de la Maza. Na súa mocidade trasladouse co seu pai e a súa familia a Barcelona, onde estudou bacharelato e onde posteriormente se licenciou en dereito na Universidade de Barcelona. Opositou e gañou antes de ter a idade mínima a praza de rexistrador da propiedade. Tomou posesión da praza en 1941 e exerceu como rexistrador en diversas cidades galegas.

Grazas ao matrimonio da súa irmá Carmela Arias con Pedro Barrié de la Maza comezou a traballar na estrutura empresarial do Banco Pastor e mais en concreto na Fundación Barrié, da que foi nomeado vicepresidente como subordinado da súa irmá.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con Loreto Mosquera Arroyo en 1946. Os seus dous fillos, Xosé María Arias e Vicente Arias Mosquera, seguiron a súa carreira empresarial no banco.

Galardóns
---------

* Premio Montero Ríos da Asociación de Xuristas Galegos en Madrid (2002).

Notas
-----

1. ↑  *Cartel*, 1-5-1946, p. 15.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Arias y Díaz de Rábago, Joaquín". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 43. ISBN 84-8064-113-4.
**Dirk Scalongne**, nado en Ámsterdan o 12 de decembro de 1879 e finado en Amstelveen o 1 de abril de 1973, foi un militar e tirador de esgrima neerlandés, gañador dunha medalla olímpica.

Traxectoria
-----------

Scalongne era oficial da Mariña Real, foi capitán ao mando de varios submarinos, entre eles o primeiro neerlandés, o Hr. Ms. O 1, en 1907. Esgrimista de sona gañou co equipo neerlandés de sabre unha medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 1912 celebrados en Estocolmo. Retirouse do exército en 1936 establecéndose en Batavia (Indias Orientais Neerlandesas). Durante a segunda guerra mundial, de 1942 deica 1945 mentres durou a ocupación xaponesa estivo confinado en Xava.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Scalogne en dutchsubmarines.com, arquivado dende o orixinalArquivado 07 de marzo de 2016 en Wayback Machine. o 7 de marzo de 2016 *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2228105
* Sports Reference: dirk-scalongne-1

 |
**Joaquín Azurmendi Alonso**, nado en Valladolid cara a 1889 e finado en Tui o 28 de xullo de 1936, foi un mestre armeiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Alumno aprobado pola Fábrica de Armas de Oviedo en 1911, foi destinado como mestre armeiro de terceira clase ao grupo de metralladoras da terceira brigada de Cazadores, afecta ao batallón de Barcelona. En 1922 foi destinado ao Grupo de Forzas Regulares Indíxenas de Melilla. Concedéronlle o retiro en Tui en agosto de 1931. Colaborou en *Tribuna*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao exército sublevado e logo fuxiu ao monte Aloia. Froito dos enfrontamentos coas columnas do exército dedicadas á súa persecución, foi abatido o 28 de xullo xunto a Antonio Fernández Seoane.

Notas
-----

1. ↑  *El Día de Madrid*, 31-3-1911, p. 3.
2. ↑  *La Correspondencia Militar*, 29-6-1928, p. 3.
3. ↑  *Diario Oficial del Ministerio de la Guerra*, 26-8-1931, p. 701.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Gallardo, Ángel (2008). "A represión franquista no concello de Tui". *O Miño, unha corrente de memoria. Actas das Xornadas sobre a represión franquista no Baixo Miño (2006, 2007)* (PDF). Ponteareas: Alén Miño. p. 90. ISBN 978-84-930739-8-5.

### Ligazóns externas

* 

* Joaquín Azurmendi Alonso na páxina web *Nomes e Voces*.
Clave de soprano.
**Discanto** ou **discantus** pode referirse a varios conceptos en música, dependendo do período histórico de que se trate; etimoloxicamente, a palabra significa unha voz (*cantus*) por riba ou á parte doutras.

Un discanto é unha técnica de polifonía medieval na que un cantante canta o canto chan mentres outro entoa unha voz suplementaria, ben improvisada ou composta previamente. A palabra neste sentido vén do termo *discantus supra librum* (discanto "máis aló do libro"), e é unha forma de canto gregoriano na que só a melodía está anotada, mentres que se asume que irá acompañada dunha polifonía improvisada. O *discantus supra librum* ten regras específicas que rexen a improvisación das voces adicionais. Na música medieval o termo discanto serve para diferenciar o contrapunto que emprega o movemento contrario para distinguilo do órganum paralelo ou diafonía, no cal o canto chan e o contrapunto móvense en paralelo.

Máis tarde o termo pasou a significar, o tiple ou cantante soprano en calquera grupo de voces, ou a liña máis aguda nunha canción e, co tempo, no Renacemento, referiuse xeralmente ao contrapunto.

O discanto pode referirse tamén ao máis agudo dun grupo de instrumentos, particularmente viola ou frauta doce discanto. De igual maneira, pode aplicarse á clave soprano.

O discanto tamén pode referirse a unha melodía aguda, florida, cantada por unhas poucas sopranos para ornamentar un himno.
Considérase forma discanto á sucesión de intervencións de solistas e do coro, acabando na cláusula.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Clark Kimberling, "Hymn Tune Descants, Part 1: 1915-1934", *The Hymn* 54 (n.º 3) xulo de 2003, páx. 20-27. (Reeditada en *Journal of the Ralph Vaughan Williams Society* 29 (febreiro de 2004) 17-20.)
* Clark Kimberling, "Hymn Tune Descants, Part 2: 1935-2001", *The Hymn* 55 (n.º 1) xaneiro de 2004, páx. 17-22.

### Ligazóns externas

* *Para discantar sobre un punto*: emisión do 28 de oct. do 2014 de *Música antigua*, programa de Radio Clásica.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q577996
* BRE: 1958135
* EBID: ID
* MAG: 2780019902
* Orthodox Encyclopedia: 178540

 |
**Joaquina García García,** nada en Porto do Son en 1879 e finada en 1939, foi a inventora dun dos primeiros traxes de auga para a pesca.

Traxectoria
-----------

Joaquina García, coñecida polo alcume da Ghaxola, deseñou un traxe para que o seu pai, mariñeiro de profesión, fose ao mar e non se mollase. O bo resultado fixo que recibise encargos doutras xentes do mar interesadas nos traxes. Para atender tódalas peticións, que viñan de distintos puntos da costa española, tivo que montar un taller onde traballaron máis costureiras.

Notas
-----

1. ↑  "Homenaje a las mujeres pioneras". *www.elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 2021-04-24.
2. ↑  Rodríguez Rodríguez, Anair 2019

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Muller*** |

### Bibliografía

* Rodríguez Rodríguez, Anaír. *Pioneiras 2. Galegas que abriron camiño* (1ª edición: febreiro de 2019 ed.). Vigo: Ed. Xerais. ISBN 978-84-9121-464-9. OCLC 1135271442
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Hussein Ahmed Salah** (árabe: *حسين أحمد صلاح*; en somalí: *Xuseen Axmed Saalax*), nado en Ali Sabieh o 31 de decembro de 1956, é un corredor djibutiano de longa distancia. Especializado na proba de maratón, na cal chegou a ser dúas veces subcampión do mundo, en 1987 e 1991.

Traxectoria
-----------

No Mundial de Roma 1987 gañou a medalla de prata no maratón, chegando á meta tralo kenyano Douglas Wakiihuri e por diante do italiano Gelindo Bordin. Nos anos seguintes, gañou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl na mesma proba.

E tres anos máis tarde, no Mundial de Toquio 1991, volveu gañar a medalla de prata, quedando tralo xaponés Hiromi Taniguchi e por diante do estadounidense Steve Spence.

Notas
-----

1. ↑  "Hussein Ahmed Salah". IAAF. Consultado o 1 de decembro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ahmed Salah en World Athletics *(en inglés)*
* Hussein Ahmed Salah no Comité Olímpico Internacional *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q401481
* EBID: ID
* Munzinger: 01000002843
* IAAF: 2518
* OCID: hussein-ahmed-salah
* Sports Reference: ahmed-salah-1

 |
**Joaquín Baeza Nieto**, nado en Tenerife en 1829 e finado en xullo de 1891, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi vivir a Pontevedra tras casar con Isabel Saravia Pardo, filla de Fernando Sarabia, e foi pai de Fernando Baeza Saravia. Mercou a granxa de Monte Porreiro logo da desamortización.
Quixo facer unha devesa real para destinar a madeira a buques da Armada, pero atopouse coa oposición veciñal. En 1867 subhastou a rifa.

Foi elixido deputado por Pontevedra en 1854 e volveu ser elixido polo mesmo distrito en 1869. Foi nomeado director da Gaceta e administrador da Imprenta Nacional en 1870. Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1872. Foi gobernador civil de Salamanca, Xaén (1881) e Alacant (1883).

Casou en segundas nupcias con Gracia Martínez Clavero.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Correspondencia de España*, 26-7-1891, p. 2.
2. ↑  *Gaceta de Madrid*, 8 de agosto de 1969.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
* "La Granja Avícola de Monteporreiro", no blog *Galicia Agraria*, xuño de 2011.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534209
* BNE: XX1521788
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 10760
* Senadores de España (1834-1923): 271

 |