recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Rosalind Mary Marsden**, nada o 27 de outubro de 1950, é unha diplomática británica e funcionaria pública comprometida coa defensa dos dereitos das mulleres. Foi embaixadora en Afganistán (2003-2007) e Sudán (2007-2010), e cónsul xeral en Basora (Iraq) (2006-2007). En 2010 converteuse na primeira muller Representante Especial da Unión Europea no Sudán de 2010 a 2013.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Historia Moderna no Somerville College, Oxford e doutorada no St Antony's College, Oxford. Incorporouse ao servizo diplomático británico en 1974 no departamento de Oriente Medio e África do Norte. De 1976 a 1980 foi segunda secretaria e posteriormente primeira secretaria da embaixada británica de Tokio. En 1985 traballou na embaixada británica de Bonn, de 1999 a 2003 estivo á fronte da dirección de Asia-Pacífico data na que exerceu o posto de embaixadora británica en Cabul (2003-2006). En Cabul apoiou especialmente a Hora da Muller Afgá, un programa de radio para mulleres da BBC World Service Trust, que se transmitiu na Radio do Servizo Mundial.

De 2006 a 2007 foi Cónsul Xeral Británica en Basora (Iraq) ata que en 2007 foi nomeada embaixadora británica no Sudán. 

Estivo á fronte da embaixada até 2010 cando foi nomeada Representante Especial da UE para Sudán e Sudán do Sur substituíndo ao danés Torben Brylle.

Rosalind é mecenas da organización benéfica Kids for Kids, que axuda a nenos en Darfur, Sudán. Actualmente é membro asociado do Programa de África en Chatham House.

Recoñecementos
--------------

* Orde de San Miguel e San Xurxo en 2010. Tamén é bolseira honoraria da Somerville College, Oxford.

Notas
-----

1. ↑  Zeinab Mohammed Salih and Tom Wilson (28 de marzo de 2019). "Sudanese women take lead in protests against Bashir". Consultado o 6 de maio de 2020.
2. ↑  "Rosalind Marsden" (en inglés). Consultado o 5 de maio de 2020.
3. ↑  "UK Who's Who". A & C Black. Consultado o 12 de xuño de 2013.
4. ↑  "Dame Rosalind Marsden" (en inglés). Consultado o 24 de abril de 2019.
5. ↑  Afghan Woman's Hour Arquivado 07/04/2020, en Wayback Machine. BBC, UK.
6. ↑  "Rosalind Marsden | Conciliation Resources". Consultado o 5 de maio de 2020.
7. ↑  "69. Republic of the Sudan (1956-present)" (en inglés). Consultado o 5 de maio de 2020.
8. ↑  2010 New Year Honours List, *The Guardian*, 2010.
Coordenadas: 43°25′50″N 12°56′09″L﻿ / ﻿43.430556, 12.935833

As **covas de Frasassi**, en italiano *Grotte di Frasassi*, son unha rede de cavernas karsticas italianas que se atopan no interior do Parque Natural rexional da Gola della Rossa e de Frasassi, no concello de Genga, provincia de Ancona (rexión das Marcas), descubertas en 1948.

Descrición
----------

As covas foron descubertas o 28 de xuño de 1948 cando algúns compoñentes do grupo espeleolóxico de Ancona descubriron a entrada da primeira gruta, chamada «grotta del Fiume». Foron descubríndose outras cavidades da mesma rede até que, o 25 de setembro de 1971, o grupo espeleolóxico CAI de Ancona descubriu a «Grotta Grande del Vento»; o equipamento non lles permitiu descender até a base da cavidade, e calcularon a altura lanzando unha pedra e medindo o tempo de caída, co que calcularon 100 metros. Posteriormente dotáronse do equipamento adecuado e exploraron o inmenso espazo que chamouse «Abisso Ancona» (abismo Ancona) en honra á cidade dos descubridores. A noticia do achado difundiuse a través dos xornais e é a partir de entón cando comezou a fama entre o gran público das covas de Frasassi.

O «Abisso Ancona» ten unha extensión de 180x120m e de 200m de altura e é tan grande (máis de dous millóns de m3) que no seu interior podería contenerse a Catedral de Milán.

Os descubrimentos sucedéronse ao longo dos anos e foron explorados outros ambientes máis ou menos accesibles. Até o momento o complexo de cavernas de Frasassi consta dunha lonxitud de máis de 13 quilómetros.

O 1 de setembro de 1974 parte das grutas abríronse ao público e son unha das maiores atraccións turísticas da rexión, estimándose en máis de 10 millóns de visitantes.

Covas irmás
-----------

Frasassi está asociada con distintas "covas irmás"  ao longo do mundo:

* Francia Grand Roc (Les Eyzies — Aquitania, Francia)
* Polonia Minas de sal de Wieliczka (Wieliczka — Pequena Polonia, Polonia)
* Estados Unidos Kartchner Caverns State Park (Benson — Arizona, Estados Unidos)

Notas
-----

1. ↑  Fuente: Abisso Ancona Arquivado 04 de xullo de 2011 en Wayback Machine. *(en italiano)*
2. ↑  "Covas irmás en frasassi.com". Arquivado dende o orixinal o 31 de agosto de 2009. Consultado o 16 de marzo de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Covas de Frasassi*** |

### Ligazóns externas

* As Grutas de Frasassi *(en italiano)*
* Las cuevas - Páxina web oficial *(en italiano)*
* Relato de como foi descuberta a «Grotta Grande del Vento» de Frasassi *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1994964
* WorldCat
* VIAF: 246989340
* GeoNames: 7303853

 |
Coordenadas: 63°36′57″N 19°59′34″O﻿ / ﻿63.615833333333, -19.992777777778

Seljalandsfoss en Islandia  
SeljalandsfossSeljalandsfoss
**Seljalandsfoss** é unha fervenza de Islandia, considerada a máis famosa da illa. A fervenza do río Seljalandsá, ou 'río líquido', cae preto de 60 metros no que anterirmente era un cantil sobre o océano, xa que agora atópase a varios quilómetros, e que marca o límite entre as Terras Altas e o resto do país. É posible subir a costa da cascada e contemplar o panorama desde detrás do punto en que a auga cae ao baleiro.

Seljalandsfoss atópase na zona sur da illa entre a cidade de Selfoss e a fervenza de Skógafoss, no percorrido do río Skógá onde a Ruta 1 (a estrada de circunvalación) atópase coa pista que vai a Þórsmörk.

Galería
-------

* SeljalandsfossSeljalandsfoss
* vista lateralvista lateral
* Seljalandsfoss ao atardecerSeljalandsfoss ao atardecer

Notas
-----

1. ↑  "Iceland's Most Famous Waterfall Is Big Enough To Stand Inside, Which Is Pretty Incredible". The Huffington Post. 4 de xuño de 2014. Consultado o 3 de outubro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Seljalandsfoss Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Seljalandsfoss no IMDb *(en inglés)*
* Tour panorámico virtual da Seljalandsfoss

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q777882
* GeoNames: 2627210
* WWDB: 19104

 |
Coordenadas: 64°15′57″N 21°07′05″O﻿ / ﻿64.26582, -21.11804

Öxarárfoss.
Öxarárfoss en inverno.
**Öxarárfoss** é unha fervenza que se atopa no Parque Nacional Þingvellir, en Islandia. Flúe dende o río Öxará por Almannagjá. A piscina que hai na base da fervenza está chea de rochas e adoita xearse no inverno. A fervenza é unha das principais atraccións do Parque Nacional e hai un camiño que a conecta co aparcadoiro que se atopa preto de alí.

Notas
-----

1. ↑  Dowling, Ross (2010). Cooper, Malcolm; Erfurt-Cooper, Patricia J. ed. *Volcano and Geothermal Tourism: Sustainable Geo-Resources for Leisure and Recreation*. pp. 209 – 220 (véxase páxina 211).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Öxarárfoss Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Evans, Andrew. *Bradt Guides* Iceland. Consultado o 11 de novembro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q307675
* GeoNames: 10399831
* WWDB: 14656

 |
A **igrexa de Santa María de Abadín** é a antiga igrexa parroquial de Abadín, no concello do mesmo nome. Atópase no lugar da Torre, situada nun alto dominando unha extensa zona de labradío, co fondo da paisaxe montañosa. Trátase dunha construción románica datada na primeira metade do século XII, aínda que a súa capela é do século XVI, refeita en estilo gótico isabelino e a sancristía acaroada de época posterior.

Descrición
----------

Ten unha planta sinxela pero é de destacar a súa fachada. A nave conforma unha planta rectangular, cos muros de cadeirado de granito e cuberta de lousa a dúas e catro augas.

A fachada con arco de medio punto con grandes doveas decórase cun rosetón céntrico con trazarías elaborado nun só bloque de pedra, e espadana dun só corpo e dous vans. Nos laterais da fachada dous escudos da casa de Luaces, coas estrelas e a media lúa que os identifica, xa que no ano 1562 o cabido de Mondoñedo vendeulles o couto de Abadín. Os Luaces mantiveron os seus dereitos señoriais sobre o couto ata ben entrado o século XIX.

No interior destaca a capela maior con arco triunfal de medio punto sobre columnas cuxos capiteis teñen os escudos dos Luaces, igual que a clave da bóveda nervada; dúas laudas sepulcrais no pavimento pétreo; retablo maior de estilo renacentista popular e retablos laterais de traza popular e máis moderna.

No seu adro un cruceiro, elaborado en granito. Decórase cunha cruz florenzada coas figuras de Cristo no anverso e a Piedade no reverso; o capitel decórase con anxos nos lados e volutas nas esquinas, fuste poligonal coa custodia e os atributos da Paixón; con base tronco-piramidal sobre dous chanzos cuadrangulares e sen inscrición.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Igrexa de Santa María de Abadín na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.

* Igrexa Parroquial de Santa María de Abadín en Turgalicia
Un gotiño de augardente de herbas.
A **augardente de herbas** é unha bebida de alta graduación (aínda que menor cá da augardente branca) típica de Galiza, e tamén de Cantabria e León. Elabórase a partir da destilación do bagazo (residuo da uva despois de espremela e tirarlle o mosto) xunto con herbas aromáticas. O resultado é un licor dun ton intenso amarelo averdado característico.

Ten denominación de orixe local amparada na Denominación Xeográfica Augardente de Galicia xunto coa augardente branca e o licor café. Segundo a devandita denominación, o seu contido en azucres debe ser inferior a 100 g/L. As herbas empregadas na súa elaboración adoitan ser menta, macela, herba luísa, romeu, ourego, tomiño, coandro, flor de laranxeira, fiúncho, regalicia, noz moscada e canela.

Unha bebida similar na Galiza é o xastreu, licor propio da comarca de Verín.

Orixe
-----

A destilación é unha práctica moi antiga, xa empregada no Antigo Exipto, e que trouxeron a Galiza os pobos árabes. De feito, palabras coma alcol ou alambique (ou alquitara) son de orixe árabe. Crese que a destilación de bagazo entra na Galiza no século XVII a través das ordes relixiosas e o Camiño de Santiago.

Actualmente, a súa produción industrial está amparada pola Denominación Xeográfica de **Augardente de Galicia**.

Consumo
-------

Acostúmase consumir en forma de copiña despois dun xantar, ou mesturado co café, popularmente coñecido na Galiza como *café con gotas*. Noutrora, entre o campesiñado galego, portugués e brasileiro adoitábase tomalo despois do almorzo, antes do traballo no campo ao amencer, e aínda existen persoas de avanzada idade que conservan este costume.

Actualmente é moi frecuente o seu consumo en restaurantes de toda España despois dos xantares, xa que dispón de propiedades dixestivas.

Notas
-----

1. ↑  Denominación de Orixe Augardente de Herbas
2. 1 2  "Orujo de Galicia - Definición". Arquivado dende o orixinal o 13 de maio de 2021. Consultado o 12 de decembro de 2014.
3. ↑  "Orujo de Galicia - Historia y tradición". Arquivado dende o orixinal o 26 de decembro de 2014. Consultado o 12 de decembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Augardente

### Ligazóns externas

* Web da Denominación Específica Augardentes de Galiza
**João Pedro de Magalhães**, nado no Porto, Portugal, é un microbiólogo portugués, doutor en filosofía. Dirixe o *Integrative Genomics of Aging Group* (Grupo de Xenomica Integrativa do Envellecemento) no Instituto de Bioloxía Interrogativa da Universidade de Liverpool, no Reino Unido.

Traxectoria
-----------

J. Pedro de Magalhães licenciouse en microbioloxía pola Escola Superior de Biotecnoloxía da súa cidade natal de Porto, Portugal, en 1999. Traballou como interno entre 1998 e 1999 no grupo de investigación UniGene do Instituto de Bioloxía Molecular e Celular do Porto, onde traballou na doenza de Machado-Joseph, unha enfermidade neurolóxica, baixo a supervisión de Jorge Sequeiros.

Como doutoramento, perseguiu o seu soño de desbloquear os mecanismos do envellecemento uníndose ao grupo de envellecemento e estrés da Universidade de Namur en Bélxica. Con Olivier Toussaint como o seu asesor, o seu traballo abrangueu entre 1999 e 2004 mecanismos moleculares de senescencia celular e resposta ao estrés oxidativo, modelos evolutivos do envellecemento e análises de redes xenéticas.

Realizou unha bolsa posdoutoral de 2004 a 2008 co pioneiro da xenómica, George Church, na Facultade de Medicina Harvard en Boston, EUA. Desenvolveu enfoques de alto rendemento para estudar o envellecemento, incluíndo ferramentas computacionais e bases de datos, modelos estatísticos de mortalidade e métodos xenómicos comparativos para investigar a evolución da lonxevidade.

Notas
-----

1. ↑  "cienciahoje.pt". *www.cienciahoje.pt* (en portugués e inglés). Consultado o 2023-08-05.
2. ↑  "WikiGenes - Collaborative Publishing". *WikiGenes - Collaborative Publishing*. Consultado o 2023-08-05.
3. ↑  "João Pedro de Magalhães – Personal website" (en inglés). Consultado o 2023-08-05.
4. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía
* Un experto acha que o ser humano pode vivir 20.000 anos (*esquire.com*)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20049095
* DBLP: 5039
* ORCID: 0000-0002-6363-2465
* ResearcherID: B-4741-2010

 |

* Portal:Portugal
* Portal:Reino Unido
* Portal:Estados Unidos de América
**Richard Felton Outcault** nado en Lancaster, Ohio, o 14 de xaneiro de 1863 e finado en Flushing, Nova York, o 25 de setembro de 1928, foi un autor e ilustrador  de banda deseñada estadounidense, en particular das series *The Yellow Kid* e *Buster Brown*. É considerado o inventor da banda deseñada moderna.

Biografía
---------

Outcault comezou a súa carreira como debuxante técnico para Thomas Edison e como arte-finalista para as revistas *Judge* e *Life.* Logo tamén se uniría a *New York World*, que usaba as tiras de Outcault para un suplemento de cor experimental que empregaba unha soa caricatura nun panel de portada chamado "Hogan's Alley", que debutou o 5 de maio de 1895.

En outubro de 1896, Outcault abandonou o *New York Journal* xerando unha demanda que resultou en que *New York World* asumise o título de "Hogan's Alley".

En *Journal*, Outcault comezou a experimentar co uso de varios paneis de cuadriños ou viñetas, e os globos de diálogo ou *bocadillos*. Aínda que non foi o primeiro en usar ambas as técnicas, foi el quen creou o estándar polo que se medirían os cómics posteriormente.

The Yellow Kid
*Friend of the Comic People*, banda deseñada de carácter político, 1906

Notas
-----

1. ↑  "Richard Felton Outcault" (en inglés). Consultado o 18 de novembro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Richard Felton Outcault Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q737068
* WorldCat
* VIAF: 51694057
* BIBSYS: 4033307
* BNF: 119183077
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 207330
* GND: 136358160
* IMDb: nm0653653
* ISNI: 0000 0001 0900 2262
* KulturNav: ID
* LCCN: n85151596
* NNDB: 000092554
* NTA: 071473041
* OL: OL446107A
* RKD: 61238
* SELIBR: 285298
* SNAC: w60p2gqp
* SUDOC: 067721834
* TMDb: 1484523
* Treccani: richard-felton-outcault
* ULAN: 500022435

 |
***Candy Candy*** (no orixinal xaponés: キャンディ・キャンディ: Kyandi Kyandi) é un manga creado pola escritora Kyōko Mizuki, un dos pseudónimos de Keiko Nagita, e a mangaka Yumiko Igarashi, pseudónimo de Yumiko Fijii, publicado no Xapón por Kōdansha Ltd. desde 1975 a 1979 e gañou o primeiro premio Kodansha Manga para shōjo en 1977.

A historia conta as vivencias dunha rapaza orfa chamada Candice "Candy" White. Foi despois adaptada nunha serie de anime por Toei Animation entre 1976 e 1979 que se distribuíu internacionalmente, tornándose moi popular en moitos países.

Anime
-----

A serie animada ou anime foi producida por Toei entre 1976 e 1979 consistindo en 115 episodios de 23 minutos cada un, ademais de dous OVAs de 1978 e un filme de 1992. En Galiza estreouse en TVE1 mais non foron dobrados todos os capítulos por falta de audiencia. Porén, posteriormente foi rescatada por algunhas canles autonómicas coma TV3 (Cataluña) e tamén a Televisión de Galicia, que emitiu a serie completa dobrada ao galego e onde tivo moito éxito. En países como Italia, Francia, Canadá, Indonesia e Corea do Sur, Candy Candy tivo enorme aceptación.

Controversia legal
------------------

Dende 1998 está prohibida a difusión da serie en todos os países do mundo por mor a un proceso legal entre Igarashi e Mizuki polos dereitos de autor de Candy Candy.

Notas
-----

1. ↑  Emisión de Candy en España

* Portal:Xabarín Club
* Portal:Xapón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q699643
* AlloCiné: 5628
* FilmAffinity: 943266
* IMDb: tt0270761
* MyAnimeList: 2800
* OFDb: 51103
* TMDb: 9160

 |
***The Longing*** é un videoxogo de aventura de "apuntar e clicar" de 2020 creado polo desenvolvedor indie Studio Seufz. Ambientado nun reino subterráneo, o xogador controla a Sombra (*Shade*), unha criatura encargada de velar por un rei durmido durante 400 días. Shade realiza actividades recreativas, como ler e explorar, mentres espera os 400 días en tempo real. O temporizador do xogo continúa independentemente das accións do xogador, pero móvese máis rápido se Shade realiza certas accións dentro da súa casa, como decorar as paredes con deseños.
O xogo foi concibido por Anselm Pyta, que se inspirou na lenda de Kyffhäuser. As súas temáticas céntranse nas emocións humanas e utiliza o tempo como un elemento xogo crucial. O proceso de desenvolvemento durou seis anos.

"The Longing" foi lanzado para Windows, macOS e Linux en marzo de 2020 e para Nintendo Switch en abril de 2021. Foi ben recibido pola súa banda sonora, gráficos e natureza experimental, aínda que a súa xogabilidade lenta dividiu aos críticos. Alén diso, debido ao seu lanzamento durante a pandemia de COVID-19, moitos comentaristas comparárono coa vida no confinamento.

Xogabilidade
------------

O xogador controla a Sombra, que pode explorar cavernas, recoller recursos, ler literatura clásica e debuxar. A interacción co mundo é lenta, e moitos aspectos do xogo dependen do paso do tempo. Realizar accións dentro da casa da Sombra fai que o tempo pase máis rápido. Ademais, conta con varias mecánicas onde a progresión ocorre con pouca ou ningunha interacción. O xogo presenta varios finais, e non todos requiren que o xogador espere os 400 días.

Notas
-----



1. ↑  "The Longing review". *web.archive.org; Adventure Gamers*. 2022-11-30. Archived from the original on 30 de novembro de 2022. Consultado o 2023-07-22.
2. ↑  J.Pomeyrol (2020-03-14). "‘The Longing’, el juego que te da para pasar no una, sino diez cuarentenas". *MuyComputer* (en castelán). Consultado o 2023-07-22.
3. ↑  Gordon, Lewis. "'The Longing' Is a Video Game of Transcendent Slowness". *Wired* (en inglés). ISSN 1059-1028. Consultado o 2023-07-22.
4. ↑  "One Way To Beat This Upcoming Puzzle Game Is To Wait 400 Days". *Kotaku* (en inglés). 2019-12-18. Consultado o 2023-07-22.
5. ↑  Gordon, Lewis. "'The Longing' Is a Video Game of Transcendent Slowness". *Wired* (en inglés). ISSN 1059-1028. Consultado o 2023-07-22.
6. ↑  "The Longing, Which Can Take Over A Year To Finish, Encourages You To Embrace Waiting". *Kotaku* (en inglés). 2020-03-09. Consultado o 2023-07-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q87003515
* GOG: the\_longing
* HowLongToBeat: 71956
* Humble Bundle: the-longing
* IGDB: the-longing
* Metacritic: the-longing
* MobyGames: longing
* PCGW: The\_Longing
* Steam: 893850

 |
**Polaqia** foi un colectivo galego de autoras e autores de banda deseñada. Nado en 2001, tiña por obxecto a promoción, creación e difusión da banda deseñada. O grupo desapareceu en 2011.

O seu principal medio de acción era o fanzine *Barsowia* (do cal editaron polo menos 15 números), que definía a súa visión da banda deseñada tanto no estético como no organizativo. O colectivo tamén editou publicacións como *APB* (*A Prueba de Balas*) de Emma Ríos, *Alter ego* de Alberto Vázquez, *Tanque Familiar* ou *Pinche Mundo*.

No verán de 2008 tivo lugar un encontro co colectivo Calavera Cómics de Nova York. Isto permitiu que os álbums de Polaqia estivesen á venda no MoCCA (Museo do Cómic de Nova York) durante un dos festivais de BD independente máis importante dos EUA. En troques, algunhas obras do colectivo Calavera puideron ser adquiridas no posto de Polaqia na edición dese ano do Viñetas desde o Atlántico.

O primeiro presidente do colectivo foi Kike Benlloch, dende 2001 até 2006. Foi substituído por Hugo Covelo até 2008, momento en que o relevou no posto David Rubín.

Os integrantes do colectivo, segundo os datos da súa web, eran Roque Romero, Diego Blanco, Álvaro López, Luís Sendón, Sergio Covelo, David Rubín, José Domingo, Hugo Covelo, Brais Rodríguez, Bernal e Emma Ríos.

Notas
-----

1. ↑  "La muerte de Polaqia". Arquivado dende o orixinal o 24 de decembro de 2016. Consultado o 28 de novembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Golfiño
* BD Banda

### Ligazóns externas

* Páxina web do colectivo
***Tom Clancy's Ghost Recon***, coñecido tamén simplemente como ***Ghost Recon***, é un videoxogo de acción táctica desenvolto por Red Storm Entertainment e Ubisoft, creado polo escritor estadounidense Tom Clancy. O xogador dá vida aos soldados dun escuadrón de elite estadounidense.

A primeira parte de *Ghost Recon*, foi un éxito polo que tivo dúas expansións para PC e moitas mods creadas polos usuarios. Porén, *Ghost Recon 2* só saíu á venda para PS2 e XBOX. Posteriormente lanzouse á venda a terceira entrega.

*Ghost Recon*
-------------

A primeira parte ten lugar no 2008, a historia comeza con Rusia anexionando ós países da antiga Unión Soviética empezando por Xeorxia.

*Ghost Recon: Desert Siege*
---------------------------

A primeira expansión de Ghost Recon para PC. No 2009 Etiopía invade Eritrea e cómpre axudar ás tropas eritreas.

*Ghost Recon: Island Thunder*
-----------------------------

Na segunda expansión para PC a misión é salvagardar as primeiras eleccións democráticas en Cuba no ano 2010. Fidel Castro morre no 2006 e desde entón varios tiranos puxéronse ao cargo do goberno de Cuba, agora que hai eleccións un partido político dedicase a ameazar e asasinar ós que non os voten.

*Ghost Recon: Jungle Storm*
---------------------------

Terceira expansión, dispoñible só en PS2 e N-Gage.

*Ghost Recon 2*
---------------

Segunda entrega do xogo, cancelada na versión para PC alegando que non sería suficientemente bo. Á vez que esta cancelación confirmouse *Ghost Recon 3*. Ten lugar en 2012, en Corea do Norte.

*Ghost Recon 3: Advanced Warfighter*
------------------------------------

Canadá, os EUA e México asinan unha alianza para defendérense mutuamente se algún destes países son atacados. O presidente estadounidense é secuestrado en México por terroristas que sementan a anarquía por todos os sitios, entón o presidente mexicano autoriza ós Ghost a que entren en México para que devolvan todo á normalidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial Ghost Recon *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1422301
* GiantBomb: 3025-557

 |
| Myosotis secunda |
| --- |
| *Myosotis secunda* en Bélxica. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Familia: | Boraginaceae |
| Subfamilia: | Boraginoideae |
| Xénero: | *Myosotis* |
| Especie: | ''***M. secunda''*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Myosotis secunda'**A.Murray |

***Myosotis secunda*** é unha planta herbácea da familia das boraginaceae.

Descrición
----------

Herba anual, bienal ou perenne. Talos con estolóns enraizantes que xorden das axilas das follas inferiores con pelos patentes na base de 15-40 cm de lonxitude. Follas alternas, máis ou menos elípticas, duns 4 cm de lonxitude. Inflorescencia en cima escorpioide (asemellando á cola dun escorpión); cáliz tubular con 5 lóbulos; corola tubular-rotada, de até 8 mm de diámetro, con 5 lóbulos redondeados, de cor azul brillante. Froito formado por 4 pequenas noces. Núculas negras. Florece na primavera e verán.

Hábitat
-------

Nos lugares húmidos.

Distribución
------------

En Gran Bretaña, Francia, Bélxica, Irlanda, España e Portugal.

Taxonomía
---------

*Mimophytum secunda* foi descrita por Alexander Murray e publicada en *The northern flora* 115. 1836.

Citoloxía

Número de cromosomas de *Myosotis secunda* (Fam. Boraginaceae) e taxóns infraespecíficos: n=24

Etimoloxía

***Myosotis***: nome xenérico que deriva do grego: *mys, myos*, que significa "ratonciño" e *otos*, que significa "orella", aludindo á forma da folla nalgunhas das especies do xénero.

***secunda***: epíteto latíno que significa "segunda"

Notas
-----

1. ↑  Luceño Garcés, M. (1998). *Flores de Gredos*. Ávila:Caja de Ávila. ISBN 84-930203-0-3.
2. ↑  Polunin, O. (1989). *Guía fotográfica de las Flores Silvestres de España y de Europa*. Barcelona:Omega. ISBN 84-282-0857-3.
3. ↑  "*Myosotis secunda*". *Tropicos.org. Missouri Botanical Garden*. Consultado o 21 de setembro de 2013.
4. ↑  Kariological studies on Spanish Boraginaceae. VI. Contribution to the tribe Eritrichieae. Luque, T. (1992) Bot. J. Linn. Soc. 110: 77-94
5. ↑  En Flora de Canarias
6. ↑  En Epítetos Botánicos

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APDB: 132842
* Dyntaxa: 265798
* EPPO: MYOSE
* EUNIS: 161953
* GBIF: 7294809
* iNaturalist: 319387
* IPNI: 50867662-1
* ISC: 115691
* IUCN: 167823
* NBN: NHMSYS0000460819
* NCBI: 1053374
* PlantList: kew-2898482
* POWO: ID
* TAXREF: 109092
* Tela Botanica: 75252
* Tropicos: 4000060

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C3365262

 |
Multitudes miran namentres Obaysch descansa no Zoolóxico de Londres nesta fotografía de 1852 tomada por Xoán, conde de Montizón.
Portada da *Polca do hipopótamo*.
Adhela e Guy Fawkes.
 **Obaysch**, nado arredor de 1849 e finado o 11 de marzo de 1878, foi o primeiro hipopótamo visto en Gran Bretaña dende tempos prehistóricos, e o primeiro en Europa dende a Antiga Roma.

Vida
----

Obaysch foi capturado nunha illa no Nilo Branco cando tiña menos dun ano. O seu nome deriva do nome da illa.

O vicerrei otomán de Exipto, Abbas Paxá, estivo de acordo co cónsul xeral británico, Charles Murray (máis tarde coñecido como "Hippopotamus Murray") para intercambiar a Obaysch e algúns outros animais exóticos por algúns galgos ingleses e deerhounds. Obaysch foi enviado en barco polo Nilo ao Cairo, acompañado por un rabaño de vacas para proporcionarlle leite. Foi enviado por P&O nun barco de vapor a Southampton, e chegou ao Zoolóxico de Londres o 25 de maio de 1850. Foi unha sensación instantánea en Londres, atraendo até 10 000 visitantes cada día, e xerando un comercio de lembranzas de hipopótamos e mesmo unha *Polca do hipopótamo* (por L. St. Mars). O número de visitantes ao zoolóxico en 1850 foi o dobre que o ano anterior.

Abbas Paxá enviou un segundo hipopótamo a Londres, unha femia chamada Adhela que chegou o 22 de xullo de 1854. 

Unha vez, Obaysch escapou do cativerio no zoolóxico de Londres e, segundo a lenda, utilizouse un coidador como cebo para atraelo ao seu recinto.

Descendencia
------------

Despois dunha espera de máis de 16 anos, a parella finalmente tivo descendencia en 1871, pero a cría morreu dous días despois. Unha segunda cría tamén morreu ao ano seguinte, pero a terceira, nada o 5 de novembro de 1872, sobreviviu. Era unha femia que foi chamada Guy Fawkes. Adhela sobreviviu a Obaysch durante 4 anos, morrendo o 16 de decembro de 1882. Guy Fawkes morreu o 20 de marzo de 1908.

Notas
-----

1. 1 2  Simons, John (2019). *Obaysch: a hippopotamus in Victorian London*. Sydney: Sydney University Press. ISBN 9781743325865. OCLC 1052585465.
2. ↑  St. Mars, L. (n.d.). "The Hippopotamus Polka". *Levy Music Collection*.
3. ↑  "Famous Animals at the Zoological Society of London". Arquivado dende o orixinal o 07-11-2008. Consultado o 28-07-2006.
4. ↑  "Obaysch". Arquivado dende o orixinal o 26-07-2011. Consultado o 16-12-2008.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Root, N.J. (febreiro de 1993). "Victorian England's Hippomania". *Natural History* **102** (2). ISSN 0028-0712.
* "Traveller from Egypt" (PDF). *Bulletins* (The Association for the Study of Travel in Egypt and the Near East) (21): 21. 2004. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de febreiro de 2021. Consultado o 17 de outubro de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1409992
* WorldCat
* VIAF: 310699791
* GND: 105894133X

 |
O **Pavillón alemán de Barcelona** foi deseñado por Ludwig Mies van der Rohe e Lilly Reich como pavillón de Alemaña para a Exposición Internacional de Barcelona, celebrada en Montjuïc. Construído con vidro, aceiro e distintos tipos de mármore, trátase dunha obra simbólica do Movemento Moderno, considerada por moitos críticos como unha das catro pezas fundamentais deste movemento, xunto co edificio da Bauhaus de Walter Gropius, a vila Savoye de Le Corbusier e a Casa da Fervenza de Frank Lloyd Wright. Concibiuse para albergar a recepción oficial presidida polo rei Afonso XIII xunto ás autoridades alemás.

O pavillón foi desmantelado trala exposición en 1930, e en 1986, Oriol Bohigas impulsou a iniciativa de reconstruílo na súa localización orixinal, en Montjuïc, onde permanece aberto ó público.

Fundación Mies van der Rohe
---------------------------

É unha entidade pública sen ánimo de lucro, que xurdiu co propósito de reconstruír o vello pavillón na década de 1980. Ten como obxectivo afondar o debate sobre a arquitectura e o urbanismo moderno e contemporáneo, crear un arquivo documental sobre Mies van der Rohe e promover o estudo do arquitecto.

A Unión Europea concede os Premios Mies van de Rohe de Arquitectura Contemporánea, en conxunto coa Fundación. Teñen carácter bienal e o seu principal propósito e recoñecer e recompensar a calidade da produción arquitectónica en Europa.

Galería
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  "El pabellón". *miesbcn.com* (en castelán).
2. ↑  "Premio Mies da U.E. - Fundación Mies de Barcelona". *miesbcn.com*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pavillón alemán de Barcelona*** |

### Outros artigos

* Ludwig Mies van der Rohe
* Movemento Moderno

### Ligazóns externas

* Descrición do pavillón na web da fundación Mies van der Rohe
* Modelo 3D do Pavillón Arquivado 19 de xaneiro de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q807915
* WorldCat
* VIAF: 316750733
* DOCOMOMO: 1487
* EBID: ID
* GND: 4386701-7
* LCCN: n94060789
* NKC: ko20221151965
* SUDOC: 121239241

 |
Tuba dun tornado acontecido en Kansas, Estados Unidos, o 31 de maio de 1949
A **tuba** é un trazo suplementario das nubes, consistente nunha columna nubrada ou cono nubrado invertido en forma de funil. Está asociado aos tornados.

A súa formación débese á colisión dunha corrente de aire cálido e húmido con outra moi fría, dando lugar a cumulonimbus mammatus. O aire quente sobe violentamente facéndose oco a través do aire moi frío, movemento que se transmite ás capas baixas en forma de remuíño, sinusoidal, expulsando gran parte do aire frío. O aire enrarecido que logra ficar na parte inferior central provoca a condensación do vapor de auga. Fórmase entón a tuba.

É exclusivo do xénero cumulonimbus.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martín León, F. e Quirantes, J. A. *Cazadores de nubes*, Ministerio de Educación y Ciencia, Gobierno de España.

### Ligazóns externas

* Atlas fotográfico de nubes *(en alemán)*

| * v
* c
* e
Tipos de nubes |
| --- |
| Xéneros | 
* Cirrus
* Cirrostratus
* Cirrocumulus
* Altocumulus
* Altostratus
* Nimbostratus
* Stratus
* Stratocumulus
* Cumulus
* Cumulonimbus

 |
| Especies | 
* Fibratus
* Uncinus
* Spissatus
* Castellanus
* Floccus
* Stratiformis
* Nebulosus
* Lenticularis
* Fractus
* Humilis
* Mediocris
* Congestus
* Calvus
* Capillatus

 |
| Variedades | 
* Intortus
* Vertebratus
* Undulatus
* Radiatus
* Lacunosus
* Duplicatus
* Translucidus
* Perlucidus
* Opacus

 |
| Trazos suplementarios | 
* Incus
* Mamma
* Praecipitatio
* Virga
* Arcus
* Tuba
* Pileus
* Velum
* Pannus

 |
**Míriam Nogueras i Camero**, nada en Dosrius o 11 de maio de 1980, é unha empresaria e política catalá, deputada no Congreso dos Deputados nas lexislaturas españolas XI, XII, XIII e XIV.

Traxectoria
-----------

É a maior de tres irmáns, filla dunha familia propietaria dunha pequena fábrica téxtil. Criouse en Dosrius, no Maresme. Estudou nun colexio laico de Llinars del Vallès, onde se afeccionou ao fútbol.

Matrículouse en Comunicación Audiovisual mais abandonou porque non lle gustaba. Encadeou varios traballos menores, ata que durante a década de 2010 se converteu en emprendedora, organizando unha empresa de comercio e tecnoloxía.

É copropietaria dunha empresa do sector téxtil especializada na fiación, sector no que a familia leva anos. Codirixiu dúas empresas de novas tecnoloxías. Tamén é membro do Cercle Català de Negocis, da Xunta Directiva de ASEGEMA e de MODACC (Clúster Tèxtil Moda Catalunya). Comezou a súa carreira política como parte da plataforma "No vull pagar", contra as peaxes do Maresme, e como membro do Cercle Català de Negocis.

Nas eleccións municipais de 2015 foi elixida concelleira do concello de Cardedeu, onde reside, como independente nas listas de Convergència Democràtica de Catalunya. Fichada por Jordi Turull, foi elixida posteriormente como deputada independente do Congreso dos Deputados na XI lexislatura na lista de Democràcia i Llibertat nas eleccións xerais españolas de 2015, con Francesc Homs como cabeza de lista. Repetiría como deputada da XII lexislatura nas eleccións xerais españolas de 2016 na lista de Convergència Democràtica de Catalunya. Antes de ser elixida deputada, participou en tertulias en BTV (La Rambla) e La Sexta.

En 2018 foi elixida cabeza de lista para as eleccións municipais españolas de 2019 por Mataró. Nese mesmo ano foi elixida vicepresidenta do Partido Demócrata durante a primeira asemblea nacional da formación, e candidata da coalición Junts per Catalunya ao Congreso dos Deputados nas dúas eleccións de 2019. En 2020 renunciou ao seu cargo de vicepresidenta do Partido Demócrata, pasando a Junts per Catalunya.

En 2023 foi a candidata de Junts per Catalunya por Barcelona nas eleccións xerais españolas de 2023.

Vida persoal
------------

No eido privado, está casada cun piloto de helicóptero de emerxencias e teñen dous fillos.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Hinojosa, Sílvia (2023-07-18). Grupo Godó, ed. "Míriam Nogueras, la guardiana del llegat de Puigdemont". *La Vanguardia* (en castelán). Consultado o 2023-07-19.
2. ↑  Míriam Nogueras Arquivado 2016-06-02 en Wayback Machine. al web de Democràcia i Llibertat
3. ↑  "Ficha de Diputado de Míriam Nogueras i Camero Legislatura XI" (en castelán). Consultado o 09/06/2018.
4. ↑  "Ficha de Diputado de Míriam Nogueras i Camero Legislatura XII" (en castelán). Consultado o 09/06/2018.
5. ↑  El Triangle, ed. (31 de xullo de 2020). "Míriam Nogueras deixa la vicepresidència del PDeCat". Consultado o 14 de xullo de 2022.
**Santa María de Riós** é unha parroquia e sede do concello homónimo de Ourense dende a reordenación de 1812. Segundo o IGE, en 2016 tiña 572 habitantes (285 homes e 287 mulleres). As aldeas da parroquia son As Corvaceiras, As Ferreiras, Florderrei Marcelín, Riós, Romariz e As Vendas da Barreira.

Patrimonio
----------

A Igrexa de Santa María de Riós completouse en 1718 sendo abade Antonio Ramos Moscoso. De marcado estilo barroco, é a principal das igrexas do concello.

No interior atópanse interesantes tallas de madeira de Santa Ana, San Xoaquín, Santa Lucía e o Santo Cristo. A rúa central do retablo presenta un sagrario en forma de baldaquino e adornado con columnas salomónicas. E mesmo encima está a talla da Virxe da Asunción, que algúns autores atribúen, quizais erradamente, ó escultor renacentista Xoán de Angés. Entre os retablos laterais destacado o dedicado ó Cristo crucificado, relacionado pola súa anatomía e dramatismo coa escola castelá de Gregorio Fernández.

Aínda quedan elementos doutra igrexa parroquia máis antiga. Dos elementos litúrxicos do templo primitivo consérvanse un cáliz do século XVI, unha fermosa cruz procesional do prateiro Isidro de Montanos, do século XVII e unha naveta con fina filigrana plateresca.

En Riós tamén se atopa un fermoso cruceiro, xunto da travesía, de tres chanzos e coroado por unha cruz de pedra florenzada, semellante ó que se atopa na parroquia de Progo.

Festas
------

A patroa de Riós é Santa María da Asunción e as festas parroquiais celébranse en torno ós días 15 e 16 de agosto. Á parte das festas parroquiais destacan as festas de San Cristovo, o 25 de xullo, e a de San Roque o 16 de agosto.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Riós

| Lugares da parroquia de Riós no concello ourensán de Riós |  |
| --- | --- |
| As Corvaceiras | As Ferreiras | Florderrei | Marcelín | Riós | Romariz | As Vendas da Barreira |

### Parroquias de Riós

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Riós |  |
| --- | --- |
| Castrelo de Abaixo (Santa María) | Castrelo de Cima (Santa María) | Fumaces e A Trepa (Santa María) | O Navallo (San Vicente) | Progo (San Miguel) | Riós (Santa María) | Rubiós (San Pedro) | Trasestrada (Santo Estevo) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor de Galicia" (en galego). Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2020. Consultado o 27 de abril de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Riós

### Ligazóns externas

* Fotos de Riós

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3331864
* WorldCat
* VIAF: 140107039
* código INE: 32071050000

 |
Logo de ISAS.
**Institute of Space and Astronautical Science** (*Instituto de Ciencia Espacial e Astronáutica*) ou **ISAS** é unha organización xaponesa para a investigación en astrofísica e astronomía usando naves espaciais e para a investigación planetaria.

Historia
--------

O ISAS foi fundado en 1964 na Universidade de Toquio. Uns anos antes, en 1955, a universidade comezou a desenvolver foguetes sonda capaces de chegar aos 60 km de altura, participando no Ano Xeofísico Internacional. En 1970 o ISAS encargouse de lanzar o primeiro satélite xaponés con éxito a órbita, o Ohsumi, mediante un foguete L-4S. A partir de entón encargouse de diferentes misións en diferentes ámbitos, desde foguetes sonda a observatorios espaciais (como Ginga), pasando por misións lunares como HITEN ata misións de retorno de mostrar como Hayabusa.

En 2003 ISAS fusionouse coas organizacións NASDA e NAL para formar a axencia JAXA.

Notas
-----

1. 1 2 3  ISAS (2023). ISAS, ed. "ICON" (en inglés). Consultado o 16 de maio de 2023.
2. 1 2 3  Mark Wade (2023). "ISAS" (en inglés). Consultado o 16 de maio de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Institute of Space and Astronautical Science Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* NASDA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1207946
* WorldCat
* VIAF: 148371479
* CiNii: DA01877754
* EBID: ID
* GND: 10136066-6
* GRID: grid.450279.d
* ISNI: 0000 0000 9989 8906
* LCCN: no2007019079
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00291894

 |
O **Pazo de Galegos**, tamén coñecido como **Pazo das Monxas**, é unha casa señorial localizada no lugar do Pazo, na parroquia de Galegos (Frades).

Características
---------------

A vivenda ten planta rectangular cunha capela engadida en 1950, que outorga ao conxunto a planta en forma de L.

Historia
--------

Placa na porta do Pazo de Galegos.
Os primeiros propietarios coñecidos sitúanse en 1664. Os escudos recollen aos Montenegro, Mosquera, Andrade, Bermúdez, Ribera, Salgado e Gayoso. Na fachada consérvase un brasón que alude aos Novoa, Luaces e Enríquez. Entre os seus donos figurou Emilio Folla Jean, que en xuño de 1914 llo cedeu a Maximiliano Linares Rivas, alcalde de Ferrol e A Coruña. Linares Rivas deixoullo á súa filla Rosario Linares-Rivas Amil-España. Esta outorgoullo en xullo de 1966 ás Irmás de Santa Dorotea, que o rexentan na actualidade. Foron as irmás as que construíron a capela e dirixiron unha escola para a zona na década de 1960.

O pazo foi visitado en 1690 pola raíña Mariana de Neoburgo, esposa de Carlos II, segundo pode lerse na inscrición do lintel do portón de entrada: 

> *El 15 de abril de 1690 durmió en esta casa la Reina Nuestra Señora Doña Mariana de Neoburgo, mujer del rey Nuestro Señor don Carlos II, viniendo de La Coruña en Romería a Nuestro Santo Apóstol Santiago*.
> 
>

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia

### Ligazóns externas

* Galegos na páxina web do concello de Frades
O **pazo de Cañás** ou **torre de Pardo Bazán** era unha construción situada no lugar de Vista Real, parroquia de Cañás, no concello de Carral. Actualmente non queda ningún resto desta edificación.

Historia
--------

A orixe desta casa está relacionada da herdanza de Juan Cotón, reitor de San Xoán Apóstolo en Santiago. No seu testamento do 28 de xullo de 1615, deixoullo aos fillos do seu sobriño Andrés Pensado e a súa muller María de Andrade. Nese mesmo ano debeu de morrer Juan Cotón, e Andrés Pensado e a súa muller administran os bens desta herdanza ata a súa morte.

Joaquina Ribera Pardo (1778-1849), bisavoa de Emilia Pardo Bazán, naceu no pazo e herdouno. Despois pasou a mans da súa segunda filla, Joaquina Mosquera Ribera (†1848), que casou en primeiras nupcias con Miguel Pardo Bazán (†1839), e despois de enviuvar, casou de novo con Juan Rey Perfume (†1848).

En 1994 foi declarado Ben de Interese Cultural, co código RI-51-0008834.

Notas
-----

1. ↑  Catálogo do PXOM do concello de Carral. 2016.
2. ↑  Xosé Ramón Barreiro, Ricardo Axeitos Valiño, Patricia Carballal Miñán e Jacobo Manuel Caridad Martínez: "La trágica muerte de Joaquina Mosquera Ribera, abuela de Doña Emilia. Un secreto familiar desvelado" *La Tribuna: cadernos de estudios da Casa Museo Emilia Pardo Bazán*, ISSN 1697-0810, n.º 8, 2010-2011, p. 15-56.
3. ↑   Consultas da Base de datos de BICs do Ministerio de Cultura

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez Barbeito, Carlos (1978): *Torres, pazos y linajes de la provincia de La Coruña*. Deputación da Coruña.
* García Iglesias, José Manuel (2001): *Guía dos pazos de Galicia. A Coruña*. Editorial Galaxia.

### Outros artigos

* Lista de monumentos da provincia da Coruña
O **pazo das Torres do Comareiro** é un conxunto palaciano da parroquia de Serramo, Vimianzo.

Descrición
----------

Construído no século XVI, na actualidade non conserva o seu elemento máis característico: as súas torres. O abandono deixouno nunha completa ruína e así hoxe é un edificio de planta rectangular alongada dividido entre distintos propietarios que o reconstruíron cadansúa parte con distintos criterios.

Distínguense dúas partes ben diferenciadas polo tipo de materiais de construción: a primeira de perpiaños de granito de cantería e outra con cachotería de granito. A cuberta por un lado é tellado, pois ten tella, pero polo outro está cuberto de fibrocemento. Malia isto, aínda conserva elementos propios da arquitectura palaciana: cornixas molduradas, unha fiestra en arco de medio punto e unha porta -no lado leste- rematada en arco de medio punto de grandes doelas.

Tamén conserva unha sinxela cheminea de cantería sen elementos decorativos. Na recuperación do lugar atopouse o escudo de armas onde se representan lobos e unha árbore sobre unha ponte de tres arcos.

Historia
--------

O fundador do vínculo de Comareiro (1580) foi Gonzalo de Pazos e Señoráns. Logo sucedeuno Gómez de Rioboo Vilardefrancos, capitán e meiriño dos condes de Altamira en Vimianzo. Os seus descendentes tiveron relación coa casa de Trasariz e co pazo de Xora.

Notas
-----

1. ↑  "Espazo Oficial de Turismo do Concello de Vimianzo, Terra de Soneira, Costa da Morte.". *www.vimianzo.es*. Consultado o 2017-04-19.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Pazo das Torres do Comareiro na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
* Inventario do patrimonio cultural do Concello de Vimianzo
**Edicións do Rueiro** foi unha editorial coruñesa activa entre 1973 e 1981. O seu propósito era rachar coa imaxe que vinculaba a lingua galega só con publicacións literarias, procurando editar estudos de ciencias sociais.

Historia
--------

Foi fundada o 23 de xullo de 1973 por Andrés Salgueiro Armada, Xosé Vilas Nogueira e Xavier Villar Trillo, colaboradores de *La Voz de Galicia* co pseudónimo común de Andres Vilas Villar, canda a Xosé Harguindey Banet, Cipriano Luís Jiménez Casas e Fidel Vidal Pérez.

Os primeiros libros editados foron *O estatuto galego* de Vilas Nogueira, *Ensaios marxistas* de Felipe Martínez Marzoa, *A contaminación na Galicia* de Ramón López-Suevos e Francisco Bermejo Martínez, e *Control de natalidade, métodos contraceptivos* de Jiménez Casas.

En maio de 1980 comezou a publicación da revista mensual *Man Común*, dirixida por Xosé Antón Gaciño arredor dun grupo de xornalistas como Luís Pita, Manuel Rivas ou Santiago Romero. En maio de 1981 saíu o último número de *Man Común*, que feneceu por cuestións económicas, arrastrando consigo o peche da editorial.
**Edicions Tres i Quatre** é unha editorial valenciana de longa traxectoria. O seu nome ten que ver con *tres países e catro barras*, en referencia aos Países Cataláns. Hoxe en día é unha das editoriais máis importantes da Comunidade Valenciana, con coleccións de literatura dirixidas a públicos de todas as idades. Convoca cada ano os Premios Octubre.

Historicamente cumprira a función de encher o baleiro editorial na Comunidade Valenciana, no cal, durante unha boa parte do último terzo do século XX, foi case a única editorial que publicaba en catalán. Pero ademais editou tamén autores que dificilmente, polas súas peculiaridades dialectais, serían editados ou lidos en Cataluña, como por exemplo Isa Tròlec, de tal maneira que cubriu un espazo editorial desatendido polas editoriais de Barcelona. Porén, Tres i Quatre editou tamén no seu momento algunhas das figuras literarias máis destacadas das letras valencianas, como Joan Fuster ou Vicent Andrés Estellés. Actualmente forman parte da súa nómina autores valencianos como Toni Cucarella ou Joan Francesc Mira.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Editorial Denes

### Ligazóns externas

* Edicions Tres i Quatre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11917998
* WorldCat
* VIAF: 57145541825496601732
* GEC: 0067523
* GND: 1111901902
* LCCN: n2016005282

 |
Predio Bonner, sede da compañía.
**Albert Bonniers Förlag** é unha editorial sueca fundada en 1837, unha das máis antigas empresas editoriais.

Traxectoria
-----------

Albert Bonnier fundou a compañía en 1837 en Estocolmo. Co seu fillo Karl Otto Bonnier, a empresa medrou até se converter nunha das principais editorias de toda Suecia.

Foi a responsable da publicación de obras de August Strindberg, Verner von Heidenstam, Gustaf Fröding, Selma Lagerlöf ou Hjalmar Söderberg. Algúns dos seus autores contemporáneos son Tomas Tranströmer, Carlos Ruiz Zafón, Dan Brown e Åsa Larsson.

EN 2016 formaba parte do Grupo Bonnier, corporación familiar que engloba máis de cento cincuenta empresas.

Notas
-----

1. ↑  Albert Bonniers Förlag, ed. (3 de setembro de 2012). «Welcome to Albert Bonniers Förlag» (en inglés). Consultado o 21 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Albert Bonniers förlag *(en sueco)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2830980
* WorldCat
* VIAF: 140091289
* BIBSYS: 90907847
* BNF: 135463685
* GND: 31430-4
* ISNI: 0000 0001 1091 3784
* LCCN: n88036326
* NKC: xx0269106
* SUDOC: 050784803

 |