recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Para a especie principal do xénero ver Tetrahymena thermophila.*

| Tetrahymena |
| --- |
| *Tetrahymena thermophila* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Eukaryota |
| (sen clasif.) | Alveolata |
| Filo: | Ciliophora |
| Clase: | Oligohymenophorea |
| Orde: | Hymenostomatida |
| Familia: | Tetrahymenidae |
| Xénero: | ***Tetrahymena*** |

 |
| Especies |
| *T. hegewischi*
*T. hyperangularis*
*T. malaccensis*
*T. pigmentosa*
*T. pyriformis*
*T. thermophila*
*T. vorax* |

***Tetrahymena*** é un xénero de protozoos ciliados de vida libre. En certos caos pode tamén adoptar unha forma de vida comensal ou patoxénica; por exemplo, no peixe guppy *Tetrahymena* pode causar unha doenza mortal.
Son comúns en estanques de auga doce. Algunhas especies de *Tetrahymena* utilízanse como organismos modelo en investigacións biomédicas, como *T. thermophila* e *T. pyriformis*. Entre os descubrimentos realizados estudando *Tetrahymena* salientaremos o da estrutura dos telómeros e a telomerase, o autosplicing do ARN, as primeiras proteínas motoras e a regulación xénica por acetilación das histonas.

*Tetrahymena* ten dous tipos de núcleos (dimorfismo nuclear), un pequeno (micronúcleo), diploide usado para a reprodución e outro máis grande (macronúcleo) poliploide para o funcionamento da célula. O macronúcleo divídese por amitose e periodicamente debe ser rexenerado a partir do micronúcleo. Ten tamén reprodución por conxugación.

Principais campos da investigación biomédica nos que se usan especies de *Tetrahymena* como organismo modelo.
As especies do xénero *Tertrahymena* teñen un tamaño de 30-60 microns e están cubertas completamente por unha ciliatura típica de holotrico. A ciliatura sérvelle para a locomoción e é moi sensible aos estímulos sensoriais. O organismo ten un aparato oral de grande tamaño, comparable ao do paramecio. As catro membranas que ten na zona oral danlle o nome a este xénero (tetra = catro, hymen = membrana); estas catro membranas están situadas a esquerda e dereita, tres membranas de tipo membranela a un lado e unha membrana ondulante no outro. A célula presenta un citoprocto para a excreción de residuos.

β-tubulina en *Tetrahymena*.

Notas
-----

1. ↑  "Guppy disease - Tetrahymena". Arquivado dende o orixinal o 28 de febreiro de 2014. Consultado o 14 de xuño de 2014.
2. ↑  Alfred M. Elliott (1973). *Biology of Tetrahymena*. *Dowen, Hutchinson and Ross Inc*. ISBN 0-87933-013-9.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Tetrahymena* Stock Center na Cornell University
* ASSET: Advancing Secondary Science Education por medio de *Tetrahymena*
* experimentos con *Tetrahymena* no Journal of Visualized Experiments (JoVE)
* Microbial Digital Specimen Archives: galería de imaxes de *Tetrahymena*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1198419
* EBID: ID
* MAG: 2777166614

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 61455
* EPPO: 1TETHG
* GBIF: 3204866
* iNaturalist: 335397
* IRMNG: 1020273
* ITIS: 46386
* NCBI: 5890
* WoRMS: 416056

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D013768
* UMLS: C0039679

 |
**Enriqueta García Infanzón**, nada en Tinéu o 10 de marzo de 1888 e finada o 10 de xaneiro de 1947, foi unha escritora asturiana coñecida polo pseudónimo **Eugenia Astur**. Procedía dunha familia vinculada coa fidalguía rural.

Traxectoria
-----------

Atraída polas letras dende a súa mocidade, publicou crónicas, artigos xornalísticos e contos. Segundo Jesús Evaristo Casariego, que tratou con ela persoalmente, a primeira publicación de Eugenia Astur foi na revista *La Lectura Dominical* en 1916.

Colaborou con varios xornais, entre eles *Región*, xornal ovetense, ou *La Prensa* de Gijón. Posteriormente faríao en medios de comunicación madrileños tan como *El Sol*. Máis adiante, na súa madureza, colaboraría con *La Estafeta Literaria* e en *Domingo*.

Sen dúbida, o seu libro *Riego, estudio histórico-político de la revolución del año veinte* foi o que lle deu recoñecemento. O texto aparece datado en 1915, o prefacio leva a de 1931 e a súa impresión é de 1933. O libro imprimiuse na Escola Tipográfica da Residencia Provincial de Nenos de Oviedo e foi custeada pola Deputación Provincial de Oviedo. Contén *un xuízo político* de Miguel de Unamuno sobre o liberalismo e un prólogo de Miguel Maura. En 1984, a Consellería de Educación, Cultura e Deportes de Asturias editou unha edición facsimilar.

Obras
-----

### Obras publicadas

* *Memorias de una solterona* (1919). Novela de carácter autobiográfico.
* *La Mancha de la Mora* (1929).
* *Rosina.*
* *Flor del Claustro*. Comedia teatral.
* *Riego, estudio histórico-político de la revolución del año veinte* (1933).
* *La roca Tarpeya (*1949*).* Editada postumamente pola su irmá Milagros.

### Obras inéditas

* *La Cruz de la Victoria.*
* *Casamolín.*
* *El último hidalgo.*
* *Palacio Valdés y las mujeres de sus novelas.*
* *El secreto de Budha.*
* *Amoríos Reales.*
* *Asturias en la revolución del año veinte.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23942918
* WorldCat
* VIAF: 55850206
* BNE: XX946071
* GND: 173786960
* ISNI: 0000 0000 5955 3831
* LCCN: n94105411
* OL: OL623647A

 |
***Benny e Joon*** (en inglés: *Benny & Joon*) é un filme estadounidense dirixido por Jeremiah S. Chechik que foi estreado en 1993. Trata sobre dous individuos excéntricos, Sam (Johnny Depp) e Juniper "Joon" (Mary Stuart Masterson), que se namoran o un do outro. O filme é quizais mellor coñecido polos xestos cómicos de Depp (que foron feitos en homenaxe a Buster Keaton, Charlie Chaplin e Harold Lloyd) e por popularizar nos Estados Unidos a canción "I'm Gonna Be (500 Miles)" de The Proclaimers. Foi rodado integramente na localización de Spokane, Washington.

Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 7 de agosto de 1996.

Sinopse
-------

Trala morte dos seus pais, Joon, unha rapaza sensible e delicada, converteuse nunha persoa mentalmente desequilibrada, que vive baixo a estrita tutela e protección do seu irmán Benny (Aidan Quinn). Como consecuencia dunha disparatada poxa nunha partida de póquer, Benny ten que aceptar que Sam (Johnny Depp), un rapaz extravagante e solitario que ten un don especial para a pantomima (homenaxe ó cine mudo), vaia vivir con eles. Joon e Sam simpatizan enseguida e acaban namorándose.

Personaxes
----------

* Johnny Depp como Sam
* Mary Stuart Masterson como Juniper 'Joon' Pearl
* Aidan Quinn como Benjamin 'Benny' Pearl
* William H. Macy como Randy Burch
* Julianne Moore como Ruthie
* Oliver Platt como Eric
* CCH Pounder como Dr. Garvey
* Dan Hedaya como Thomas
* Joe Grifasi como Mike
* Lynette Walden como Clienta

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 7 de agosto de 1996. Páx. 71

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*
* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q793074
* AFI: 59463
* Allmovie: v4829
* AlloCiné: 8162
* Box Office Mojo: bennyandjoon
* FilmAffinity: 964802
* IMDb: tt0106387
* LUMIERE: 2538
* Metacritic: benny-joon
* OFDb: 2957
* OMDB: 4104
* Rotten Tomatoes: benny\_and\_joon
* Synchronkartei: 351
* TheNumbers: Benny-and-Joon
* TMDb: 4104
* TVcom: benny-joon
* TVGuide: 129719

 |
Manfred Wekwerth e Gisela May durante unha representación da obra en 1978.
***Nai Coraxe e mais os seus fillos*** (en alemán *Mutter Courage und ihre Kinder*) é unha obra teatral en lingua alemá escrita en 1939 por Bertolt Brecht coa colaboración de Margarete Steffin, co título orixinal de ***Mutter Courage und ihre Kinder***. Representouse por vez primeira no Schauspielhaus Zürich en 1941, con música de Paul Burkhard. En 1949 Brecht revisou a obra para a produción que el dirixiu na Berliner Ensemble con música de Paul Dessau. É unha das obras clave do teatro épico. En 1987 Lois Tobío Fernández publicou a tradución ao galego en Ediciós do Castro.

*Nai Coraxe* está considerada unha das máis grandes obras teatrais do século XX e unha das principais pezas antibélicas da historia.

Contexto e trama
----------------

*Nai Coraxe* é unha das nove obras que Brecht escribiu contra o ascenso do fascismo e o nazismo. Como resposta á invasión de Polonia polo exército alemán ordenada por Adolf Hitler en 1939, Brecht escribiu a peza *Nai Coraxe* en pouco máis dun mes. sobre os devastadores efectos dunha guerra europea e a cegueira de calquera que esperase beneficiarse dela.. Aínda que seguindo os propios principios de Brecht para o drama político non se sitúa na época contemporánea senón na Guerra dos Trinta Anos de 1618–1648 seguindo a Anna Fierling, de alcume "Nai Coraxe", personaxe tomado do escritor picaresco alemán do século XVII Grimmelshausen, unha arteira vendedora ambulante que vai tras do exército sueco esquivando as diferenzas entre católicos e protestantes e resolta a vivir da guerra pero no seu decurso perde os seus tres fillos.

Notas
-----

1. ↑  Werner Hecht (1998)*Brecht Chronik*, Werner Hecht Suhrkamp Verlag, p. 566.
2. ↑   Brett D. Johnson, "Review of *Mother Courage and Her Children*". *Theatre Journal*, Volume 59, Number 2, May 2007, pp. 281–282
3. ↑  Klaus Volker (1975) *Brecht Chronicle*. Seabury Press, páx. 92.
4. ↑   Ralph Manheim e John Willett (1972) *Bertolt Brecht: Collected Plays*, vol. 5. Vintage Books p. xi

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q62407
* WorldCat
* VIAF: 7100147270432335700005
* BiTraGa: 2016
* EBID: ID
* GND: 4099145-3
* IBDB: 6253
* Theatricalia: ha

 |
**Maribel Álvarez López-Vega**, nada en Oviedo o 29 de maio de 1935, coñecida como **Maribel Álvarez**. Escritora e locutora de radio, desenvolveu toda a súa carreira en Radio Juventud de Barcelona e RJ 2 en estereofonía. Tamén traballou en diversos espazos relacionados coa voz, máis unhas pequenas intervencións de imaxe en series de TVE.

Traxectoria
-----------

### Na radio

Ós 13 anos entrou en contacto con Radio Oviedo porque necesitaban a mozos e mozas novas para interpretar en directo contos infantís.

En 1959 trasladouse a Barcelona onde foi contratada por Radio Juventud. Álvarez fixo unha pausa por cuestións persoais e regresou en 1964 cando entrou a formar parte do persoal de locutores. 

Até ese momento, o nome de Radio Juventud estaba relacionado coas "mocidades da Falanxe" e co "Movemento", e o obxectivo marcado para a nova etapa era o de outorgarlle un aire novo e moderno, sen mención política algunha.

Álvarez traballou durante unha tempada con Pedro Ruiz nun programa de humor creado e dirixido por el mesmo en Radio Barcelona. Con Jordi Estadella realizou unha serie de reportaxes de contido social.No programa "Las tardes de Odette" coñeceu ó actor de teatro Gabriel Agustí, quen se convertería na súa parella dende entón.

### Na televisión

En 1975 colaborou en televisión, na serie *Original* de La 2, realizada por Esteban Duran.

En 1984, interpretou a Ruth Benet en *Yo robo, tú chantajeas, ella estafa y además un muerto*, tamén por Esteban Duran.

Tamén traballou en dobraxes, especialmente en series de televisión e puxo a súa voz en campañas de publicidade para anuncios de televisión e cuñas de radio.

Notas
-----

1. ↑  Arguimbau. *Memòries de Radio Juventud* (en catalán). Barcelona: Diputació de Barcelona y Col·legi de Periodistes de Catalunya. ISBN 84-930384-0-7.
2. ↑  Radio Mocidade
3. ↑  "Maribel Álvarez Escritora: En el Oviedo de posguerra ser pobre era un estigma". La voz de Asturias. 4 de novembro de 2003. Arquivado dende o orixinal o 28 de setembro de 2013. Consultado o 22 de xullo de 2013.
4. ↑  Perfil de Maribel Álvarez en IMDb
5. ↑  "Radio Oviedo". Consultado o 29 de agosto de 2013.
6. ↑  Radio Juventud de España. "Radio Juventud de España". Arquivado dende o orixinal o 04 de xullo de 2013. Consultado o 1 de agosto de 2013.
7. ↑  Arguimbau. *Memòries de Radio Juventud* (en catalán). Barcelona: Diputació de Barcelona y Col·legi de Periodistes de Catalunya. ISBN 84-930384-0-7.
8. ↑  Arguimbau. *Memòries de Radio Juventud* (en catalán). Barcelona: Diputació de Barcelona y Col·legi de Periodistes de Catalunya. ISBN 84-930384-0-7.
9. ↑  Donuts (Sen data). "Voz niño que dice "¡Anda, los donuts!". Consultado o 1 de xullo de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12181687
* WorldCat
* VIAF: 21424428
* BNE: XX852011
* ISNI: 0000 0000 5947 7429
* LCCN: n97064485

 |
***Walden Two*** é unha obra de ciencia ficción creada por Burrhus Frederic Skinner en 1948. Nela Skinner comenta as ideas sobre o condutismo e a súa enxeñería da conduta.

Esta sociedade ficticia caracterízase pola súa forte reiteración do aspecto máis social dos humanos, o papel dos instintos e todo o que foi herdado da natureza. Interesase en mellorar a capacidade de convivencia mediante a redución dos instintos pero Skinner non intenta acabar coa diferenza senón coa desigualdade.

Contido
-------

Skinner mostra na obra unha sociedade construída cientificamente, que funciona utilizando a teoría condutista operante. Na obra descríbense cada un dos métodos empregados para condicionar aos membros da comunidade: os seus ideais en canto a aprendizaxe e a formación dunha sociedade sen envexas, maldade e enfrontamentos; onde se coopere en lugar de competir; unha forma de goberno que nada teña que ver coas formas de gobernar dos nosos países, todo desde o punto de vista condutista, e faino despregando sobre esta novela toda a súa doutrina psicolóxica desde o punto de vista de Frazier, creador de Walden Two.

Nesta comunidade todos os membros son felices, traballan catro horas ao día como máximo e poden dedicar o tempo restante a facer o que cada un queira. A comunidade enteira é a encargada do coidado de todos os fillos, desfacéndose así dos ideais de familia baseados nos lazos de sangue.

Os problemas desta comunidade son resaltados a través da aplicación da ciencia. Na novela, cun estilo en certo modo achegado ao ensaio, explícase o fundamento de tal comunidade en detalle, explicando certos sistemas que son unha mellora sobre os sistemas utilizados na sociedade actual, pero o obxectivo principal da comunidade de Walden Two é que cada membro sexa feliz como individuo mentres funciona como parte dun colectivo.

A comunidade
------------

A novela describe "unha comunidade experimental chamada Walden Two". A comunidade está situada nunha zona rural e "ten preto de mil membros".

Os membros
----------

Os membros da comunidade son felices, produtivos e creativos, a felicidade deriva da promoción de ricas relacións sociais e da vida familiar, o afecto libre, a creación de arte, música e literatura, oportunidade para xogos, e o merecido descanso, alimentación, e durmir. A comunidade é auto-gobernada, os membros rexistrarte para o Código Walden de técnicas de auto-control, que permiten o mantemento dunha vida feliz, a vida produtiva en Walden Two, con esforzo mínimo. O autogoberno, con todo, é complementado con conselleiros comunitarios que supervisan o comportamento e están dispoñibles para axudar aos membros cos seus problemas en seguir o Código de Walden. Moitas das normas do Código Walden, son como un mandato xeral para evitar expresións de gratitude persoal, para os membros da sociedade americana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3289889
* WorldCat
* VIAF: 215121123
* EBID: ID
* GND: 7518219-1
* ISFDB: 539449
* SUDOC: 127194533

 |
**Bernabé Costas de Miranda**, nado en Vincios o 16 de xaneiro de 1980, é un ex xogador profesional galego de baloncesto en cadeira de rodas. Como membro da selección española de baloncesto en cadeira de rodas, gañou o bronce Campionato Europeo de 2011 e obtivo un quinto posto nos Xogos Paralímpicos de Londres 2012. Xogou a maior parte da súa carreira no club Aldasa Amfiv de Vigo, na máxima categoría española, excepto catro tempadas que xogou no Barcelona.

Traxectoria
-----------

Bernabé Costas naceu o 16 de xaneiro de 1980 en Vincios, no concello de Gondomar.. Ocupou a posición de pivote e foi un xogador de 2,5 puntos.

### Clubs

Xogou no Aldasa Amfiv de Vigo, na máxima categoría do baloncesto en cadeira de rodas español, durante 10 anos, antes de marchar ao UNES FC Barcelona, xunto ao seu compañeiro David Mouriz. Tras xogar alí catro tempadas, volveu a Vigo ao seu antigo equipo, no que permaneceu ata a súa retirada en 2017.

### Selección nacional

Costas formou parte da selección española de baloncesto en cadeira de rodas que participou no Europeo de 2009. Foi o máximo anotador no partido contra Alemaña.

Dous anos despois, conseguiu a prata no Europeo de 2011 disputado en Nazaret.

En xuño de 2012 foi seleccionado para os Xogos Paralímpicos de Londres 2012. Foi un dos dous galegos escollidos para o equipo, e un dos doce galegos da comitiva olímpica española. Foi a Madrid para unha concentración de adestramento no Centro de Alto Rendemento antes de partir para Londres. No terceiro día da concentración, sufriu unha contusión no escafoide por mor dunha caída sobre a súa man esquerda. O 17 de agosto saíu para Londres co resto do equipo para prepararse para os Xogos.

Adestrada Por Oscar Trigo, a selección levaba 16 anos sen acudir a uns Xogos Paralímpicos. Finalmente acadaron o quinto posto, aínda que Costa xogou moi poucos minutos debido á lesión.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia do Club Amfiv *(en castelán)*.
* Ficha de Bernabé Costas na páxina oficial do Comité Paralímpico Español *(en castelán)*.

Notas
-----

1. ↑  "El Amfiv vence en el partido de recuerdo a la figura de Beiro" (en castelán). 24 de setembro de 2017. Consultado o 8 de febreiro de 2019.
2. ↑  "España acaricia los cuartos del Europeo en Silla de Ruedas" (en castelán). 11 de outubro de 2009. Consultado o 8 de febreiro de 2019.
3. ↑  "Mouriz y Costas estarán en Londres" (en castelán). 15 de xuño de 2012. Consultado o 8 de febreiro de 2019.
4. ↑  "Los chicos del Amfiv más cerca de Londres" (en castelán). 11 de agosto de 2012. Consultado o 8 de febreiro de 2019.
5. ↑  "La selección española de baloncesto en silla de ruedas está ya en Gran Bretaña" (en castelán). 18 de agosto de 2012. Consultado o 8 de febreiro de 2019.
6. ↑  "Del parqué de Bouzas a Londres". *La Voz de Galicia* (en castelán). 10 de agosto de 2012. Consultado o 8 de febreiro de 2019.
7. ↑  "Bernabé Costas: 'Es como si hubiéramos ganado el bronce'" (en castelán). 11 de setembro de 2012. Arquivado dende o orixinal o 04 de decembro de 2013. Consultado o 8 de febreiro de 2019.
***O xardín dos deuses*** (*The Garden of the Gods*) é unha novela autobiográfica do naturalista Gerald Durrell, publicada en 1978. Conta as súas vivencias na illa grega de Corfú na súa infancia, entre 1935 e 1939. Describe a vida da familia Durrell na illa dun xeito humorístico, ao tempo que fala da fauna da rexión. É a terceira parte da súa triloxía de Corfú, iniciada co' *A miña familia e outros animais* (1956) e *Bechos e demais parentes (1969).*

Trama
-----

Ao igual que os dous libros anteriores da triloxía, relátanse de forma humorística os eventos vividos en Corfú entre 1935 e 1939 por Gerald (que tiña entre 10 e 15 anos), a súa nai Louisa Florence Durrell, e os seus irmáns Larry, Leslie e Margo.

Como nos dous primeiros volumes da triloxía de Corfú, o libro está cheo de descricións das exploracións pola illa na procura de fauna local, e as aventuras e peripecias vividas pola familia xunto con outros personaxes secundarios como Spiro (o taxista e amigo grego), Teo Stephanides (amigo da familia, médico, poeta e naturalista) e o señor Kralefsky (titor de Gerald). Amais, aparecen novos personaxes como Lumis Bean, Harry Bunny, o príncipe Jeejeebuoy e a condesa Rossignol.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6352865
* BiTraGa: 5531
* ISBN: 978-0-00-635859-6
* OCLC: 421557101
* OL: OL32168648M

 |
**Archer Milton Huntington**, nado en Nova York o 10 de marzo de 1870 e finado en Bethel (Connecticut) o 11 de decembro de 1955, foi un arqueólogo, numismático, bibliófilo, filántropo, hispanista e poeta estadounidense, fundador da Hispanic Society of America en 1904.

Traxectoria
-----------

Huntington era fillo de Collis P. Huntington, quen foi o fundador da compañía de ferrocarrís Central Pacific Railroad e dos estaleiros Newport News Shipbuilding and Drydock Companies. Herdou unha das maiores fortunas dos Estados Unidos. Archer Milton dedicouse a viaxar, aos seus intereses culturais e a realizar o seu soño de fundar un museo coas coleccións que ía comprando. Unha viaxe a México aos quince anos provocou a súa afección por todo o hispánico e en 1892 viaxou por primeira vez á Península Ibérica.

Decidiu que o seu museo fose unha institución encargada de divulgar os estudos hispánicos e aprendeu o castelán, escribindo versos nesa lingua. Trala Guerra Hispano-Estadounidense fixo escavacións en Itálica.

Coleccionou pinturas de el Greco, Francisco de Zurbarán, José de Ribera, Alonso Cano, Diego Velázquez, Francisco de Goya, Joaquín Sorolla, Mariano Fortuny, Ramón Casas, Santiago Rusiñol, Isidro Nonell e Ignacio Zuloaga, ademais de obxectos artísticos españois. Creou adxunta ao museo a biblioteca e con ambas as institucións fundou a Hispanic Society of America o 18 de maio de 1904.

O 10 de marzo de 1923 casou coa escultura Anna Vaughn Hyatt, que adornou a institución coas súas esculturas e en 1930 fundou o Mariners' Museum en Newport News, Virxinia. Foi ademais presidente da *American Geographical Society* e do *American Museum of Natural History*, e membro, e benefactor da *American Academy of Arts and Letters* e da *American Numismatic Society*, que tamén chegou a presidir.

Medalla Huntington
------------------

*Artigo principal**:* Medalla Huntington.
Na súa honra, a *American Numismatic Society* instituíu a medalla Huntington, outorgada anualmente en recoñecemento das contribucións destacadas aos estudos numismáticos.

Notas
-----

1. ↑  Biografía de Huntington, como membro da *American Numismatic Society*.
2. ↑  "Presidents and Chairmen of the American Numismatic Society". *American Numismatic Society*.
3. ↑  "Awards Given by the American Numismatic Society: Huntington Medal Award Arquivado 02 de novembro de 2019 en Wayback Machine.". *American Numismatic Society*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Archer Milton Huntington papers —- Syracuse University Special Collections Research Center.
* Hispanic Society: Huntington biography notes.

* Portal:Historia
* Portal:Reino Unido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4785964
* WorldCat
* VIAF: 61538479
* BIBSYS: 6044151
* BNE: XX974550
* BNF: 112242744
* CANTIC: a11135359
* CiNii: DA1642269X
* DBE: archer-milton-huntington
* DeutscheBio: 117546631
* EBID: ID
* FAST: 399137
* GND: 117546631
* ISNI: 0000 0001 2026 8969
* LCCN: nr97036076
* NLA: 35599823
* NLG: 247781
* NTA: 120352990
* OL: OL2605754A
* openMLOL: 144979
* Persée: 735458
* PTBNP: 237984
* SNAC: w6vm4bz0
* SUDOC: 092127215
* ULAN: 500435858
* WikiTree: Worsham-Huntington-1

 |
**Paloma Gázquez Collado**, nada en Málaga en 1969, é unha enxeñeira e política asturiana.

Traxectoria
-----------

Entrou no Partido Popular en 1985, estudou enxeñería en Obras Públicas na Universidade Politécnica de Madrid (1995) e traballou como enxeñeira no concello de Oviedo. Foi concelleira de Oviedo entre 2007 e 2011 e foi
a responsable en Asturias da candidatura de Pablo Casado á dirección do PP. Entre 2012 e 2016 foi a Presidenta do Colexio Oficial de Enxeñeiros Técnicos de Obras Publicas e Enxeñeiros Civís de España , e máis tamén foi decana do Colexio de Enxeñeiros Técnicos de Obras Públicas de Asturias de 2011 a 2012. Nas eleccións xerais de 2019 encabezou a candidatura ao Congreso do Partido Popular pola circunscrición do Principado de Asturias .

Notas
-----

1. ↑  "Casado, apoyos reales y virtuales". *La Nueva España*, 22 de xullo de 2018
2. ↑  "Los ingenieros técnicos de obras públicas también pueden certificar". *El País*, 18 de xullo de 2013
3. ↑  "La exedil ovetense Paloma Gázquez encabezará la lista al Congreso del PP por Asturias". *La Nueva España*, 15 de marzo de 2019
Benedicta Boccoli (Babe), Paola Bonesi (Lenny) e Fulvia Lorenzetti (Meg), *Crimini del Cuore*, na representación de *Crimes of the Heart* no *Teatro San Babylas* de Milán, o 1 de maio de 2015.
**Crimes of the Heart** (en galego: *Crimes do corazón*) é unha obra de teatro de Beth Henley escrita en 1978 e estrenada en 1980. A obra fala de tres irmás Babe, Lenny e Meg e sucede en Hazlehurst, Mississippi, na casa de Lenny, onde as tres lembran unhas ás outras as dores e as ledicias do pasado para reunirse como nunca.

Benedicta Boccoli (Babe) e o seu saxofón, na representación de *Crimes of the Heart* no *Teatro San Babylas* de Milán, o 1 de maio de 2015.
Henley adaptou a obra para o filme homónimo dirixido por Bruce Beresford en 1986, e intepretado entre outros por Diane Keaton, Jessica Lange e Sissy Spacek.

Premios
-------

* 1981: *New York Drama Critics' Circle Award*: mellor obra americana.
* 1981: Premio Pulitzer mellor drama.
* 1982: *Theatre World Award* para
	+ Lizbeth MacKay
	+ Peter MacNicol

Notas
-----

1. ↑  Crimini del cuore visto al San Babila
2. ↑  *Roundabout Shifts Crimes of the Heart Opening to Valentine's Day*
3. ↑  Crimes of the Heart - Dramatists Play Service Inc

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Crimes of the Heart***  |

### Ligazóns externas

* Crimes of the Heart en Internet Broadway Database *(en inglés)*
* Internet Off- Broadway Database listing, 2001 *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1633629
* EBID: ID
* IBDB: 2820

 |
***Os cazadores de mamuts*** (na versión orixinal ***The Mammoth Hunters***) é unha novela histórica escrita pola autora estadounidense Jean M. Auel en 1985. É o terceiro libro da serie *Os fillos da terra*.

Sinopse
-------

O libro comeza cando as personaxes principais, unha moza chamada Ayla e un home chamado Jondalar, atópanse cun grupo coñecido como os Mamutoi, ou cazadores de mamuts, cos cales deciden vivir durante varias estacións. Os Mamutoi non só cazan mamuts para se alimentaren, senón tamén para obteren peles, marfil e materiais para construción. Ademais, hónranos e adóranos espiritualmente.

Ayla e Jondalar quedan a vivir no Campamento do León dos Mamutoi, onde vive un bo número de respectados membros dese pobo. O sabio máis grande entre os Mamutoi é Mamut, o xamán máis vello e o líder de tódolos Mamuts, quen se converte no mentor de Ayla, ademais de colega nos campos do esoterismo e do pensamento. Ó observar a afinidade de Ayla cos cabalos e os lobos, Mamut comeza a preparala para que se converta nunha Mamut.

Notas
-----

1. ↑  Praza.com, títulos da serie en galego[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2171394
* EBID: ID
* ISBN: 978-0-553-38164-1
* ISFDB: 4437
* OCLC: 12371377
* OL: OL2746460W

 |
**Rolando Maximiliano Martins Indi**, nado en Barreiro o 8 de febreiro de 1992, máis coñecido como **Bruno Martins Indi**, é un futbolista portugués nacionalizado neerlandés e de pais de Guinea-Bissau que xoga como defensa central en Stoke City da Football League Championship de Inglaterra.

Traxectoria
-----------

### Feyenoord

Martins Indi uniuse ó primeiro equipo do Feyenoord logo de graduarse da academia de devandito club a comezos da tempada 2010-11. Fixo o seu debut profesional co Feyenoord o 19 de agosto de 2010, cando foi titular nun partido pola Europa League como local fronte ó Gent. Tres días despois debutou na liga no empate 1-1 ante o Heracles Almelo. O 12 de setembro de 2010, Martins Indi recibiu un cartón vermello por primeira vez na súa carreira durante o tempo engadido na derrota 2-0 fronte ó NAC Breda. O 24 de outubro de 2010, Martins Indi foi parte da defensa xunto con André Bahia, Tim de Cler, e Stefan de Vrij logo de ingresar por Ruben Schaken no minuto 35 na derrota máis grande na historia do Feyenoord: 10–0 fronte ó PSV. O 31 de outubro de 2010, Martins Indi obtivo a súa primeira asistencia cando Luc Castaignos anotou o empate 1-1 nun partido contra o AZ Alkmaar, partido que o Feyenoord terminaría perdendo 2-1. O 17 de abril de 2011, Martins Indi anotou o seu primeiro gol como profesional na liga na goleada 6-1 sobre o Willem II. Foi eloxiado pola súa actuación xunto a Ryo Miyaichi e Georginio Wijnaldum.

Na tempada 2011-12, Martins Indi converteuse nun titular regular baixo o novo adestrador do Feyenoord, Ronald Koeman. O 22 de outubro de 2011, Martins Indi anotou o seu primeiro gol da tempada na derrota 2-1 ante o VVV-Veno. O 22 de febreiro de 2012, Martins Indi asinou un novo contrato co Feyenoord até o ano 2016.

### Porto

Martins Indi uniuse ó primeiro equipo do Porto de Portugal o 15 de xullo de 2014; equipo que adquiriu os seus dereitos deportivos por 7,7 millóns de euros.

Notas
-----

1. ↑  "Martins Indi geniet van eerste dagen bij selectie". Arquivado dende o orixinal o 06 de agosto de 2012. Consultado o 31 de xaneiro de 2019.
2. ↑  "Feyenoord – AA Gent (19-08-2010)". Arquivado dende o orixinal o 12-01-2013. Consultado o 31-01-2019.
3. ↑  "Heracles Almelo – Feyenoord (22-08-2010)". Arquivado dende o orixinal o 23-02-2013. Consultado o 31-01-2019.
4. ↑  "Bruno Martins Indi – A bright defensive prospect for Feyenoord". Imscouting. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2012. Consultado o 31 de xaneiro de 2019.
5. ↑  "Martins Indi agrees new deal". Sky Sports.
6. ↑  "OFICIAL: Bruno Martins Indi no FC Porto por 7,7 milhões". Arquivado dende o orixinal o 20 de xullo de 2014. Consultado o 31 de xaneiro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bruno Martins Indi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q198064
* As: 24775
* EUfootballInfo: 27883
* FIFA: 358736
* FootballDatabase: 115098
* ForaDeJogo: 199202080008
* L'Équipe: 37916
* NFT: 48310
* SoccerBase: 55752
* Soccerway: 102888
* Thefinalball: 84520
* Transfermarkt: 112052
* UEFA: 250017880
* Worldfootball: bruno-martins-indi

 |
Pico Urriellu, un dos picos máis coñecidos do parque.
O Lago Enol, en Asturias.
O **Parque Nacional dos Picos de Europa** atópase nas provincias de Cantabria, Asturias e León, sendo o único parque nacional pertencente a tres comunidades autónomas diferentes e xestionado de forma conxunta.

O macizo occidental foi declarado Parque Nacional o 22 de xullo de 1918 por Afonso XIII baixo o nome de Parque Nacional da Montaña de Covadonga, sendo o primeiro espazo protexido do país. Inicialmente comprendía 16.925 hectáreas, ata que o 30 de maio de 1995 ampliouse a súa extensión ata as 64.660 actuais. Ese ano entrou a formar parte da Rede de Parques Nacionais e sendo un dos primeiros espazos naturais protexidos xunto co Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido.

O 9 de xullo de 2003 a Unesco aprobou a proposta que o converte en Reserva da biosfera.

Notas
-----

1. ↑  "Red de Parques Nacionales. Historia.". Arquivado dende o orixinal o 26 de abril de 2011. Consultado o 05 de marzo de 2011.
2. ↑  Unesco.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Picos de Europa *(en castelán)*
* Turismo en Picos de Europa *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Parques nacionais de España |
| --- |
| 
* Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
* Arquipélago de Cabrera
* Cabañeros
* Caldera de Taburiente
* Doñana
* Garajonay
* Illas Atlánticas de Galicia
* Monfragüe
* Ordesa e Monte Perdido
* Picos de Europa
* Serra de Guadarrama
* Serra Nevada
* Tablas de Daimiel
* Teide
* Timanfaya

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48567
* WorldCat
* VIAF: 312667067
* CDDA: 71213
* GEC: 0264373
* GND: 4701850-1
* OSM: 2401595
* WDPA: 71213

 |
***Regeln für den Menschenpark: Ein Antwortschreiben zu Heideggers Brief über den Humanismus*** (que traducido ao galego sería ***Regras para un parque humano: unha resposta á Carta sobre Humanismo, de Heidegger***), é o título dunha conferencia do filósofo Peter Sloterdijk impartida en 1997. A conferencia espertou unha importante vaga de polémica tanto en Alemaña como no contorno da filosofía internacional.

Historia do texto
-----------------

A conferencia impartiuna Sloterdijk inicialmente en Basilea, o 15 de xuño de 1997, e repetiuna, con algunhas modificacións o 17 de xullo de 1999, case dous anos máis tarde, en Schloss Elmau, na Baviera. Ese mesmo verán apareceu en papel, publicada no xornal *Die Zeit*, e desencadeou unha forte polémica.

Antes de rematar o ano xa estaba publicada en libro (1999) en Alemaña. En 2000 xa se editaba a súa versión en francés, e ao ano seguinte, en 2001 o texto incorporábase a *Nicht gerettet: Versuche nach Heidegger*, volume colectáneo de textos de inspiración heideggeriana. En 2003 traducíase ao español.

Resumo
------

A conferencia define un concepto de humanismo vencellado á tradición literaria ou do libro, como a carta que un autor lles envía aos lectores das seguintes xeracións para transmitirlles amizade e humanidade, para domesticalos e liberalos do seu carácter animal. A seguir, tenta observar o tratamento do humanismo, e desta dualidade dos humanos entre o seu carácter propiamente humano e a súa bestialidade, a través da obra de tres filósofos: Heidegger, Nietzsche e Platón (nesta orde). Para Sloterdijk esa cadea de transmisión, que comeza coa adopción da cultura grega pola romana, rompeuse na segunda metade do século XX, e o humanismo deixou paso ao arquivismo.
**Ignacio Seoane Fernández**, nado en Ribadavia en 1900 e fusilado en Vigo o 27 de agosto de 1936, foi un sindicalista, político e dirixente socialista galego.

Traxectoria
-----------

Ignacio Seoane traballou de panadeiro e militou na UXT e no PSOE. Nas eleccións xerais de 1936 foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra pola Fronte Popular. Era membro do Comité da Fronte Popular de Vigo.

Cando tivo lugar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que deu pé á guerra civil española estaba enfermo e retirado no Concello de Cotobade, onde foi detido, participando na detención a *guardia cívica* da que formaba parte Víctor Lis Quibén.

O 20 de agosto foi condenado a morte nun consello de guerra sumarísimo polo delito de traizón, sendo fusilado unha semana máis tarde no camposanto de Pereiró con outros membros do Comité da Fronte Popular de Vigo, como o alcalde Emilio Martínez Garrido, o alcalde de Lavadores José Antela Conde e os deputados socialistas Enrique Heraclio Botana e Antonio Bilbatúa Zubeldía.

Notas
-----

1. ↑  *Galicia mártir* Arquivado 02 de decembro de 2012 en Wayback Machine. de Hernán Quijano.
2. ↑  Asasinados en Vigo durante a Guerra Civil.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lamela, Luis (2005). "Pasión y muerte del diputado socialista pontevedrés Ignacio Seoane Fernández". *A represión franquista en Galicia. Actas do Congreso da Memoria. Narón, decembro de 2003*. Ferrol: Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática.

### Ligazóns externas

* Ficha Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. do Congreso dos Deputados

* Ignacio Seoane na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391110
* DSBE: 6734\_seoane-fernandez-ignacio
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 108360

 |
***El origen perdido*** é unha novela en lingua castelá da escritora española Matilde Asensi, publicada pola Editorial Planeta en 2003.

Sinopse
-------

Unha estraña enfermidade que deixou ó seu irmán en estado vexetativo leva ó hacker e empresario informático Arnau Queralt a comezar unha investigación arqueolóxica sobre o Imperio Inca, as ruínas de Tiwanacu e a selva amazónica, tralas pegadas dunha civilización perdida. O lector segue con Arnau e os seus amigos, Marc e Lola, nunha viaxe a través do coñecemento, descubrindo algúns misterios sen resolver na historia da Humanidade, os paradoxos da Teoría da Evolución e o verdadeiro papel dos conquistadores na colonización de América.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Matilde Asensi Arquivado 06 de agosto de 2013 en Wayback Machine.
* Portada en Editorial Planeta

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3819678
* ISBN: 978-84-08-05944-8
* OCLC: 433410661
* OL: OL5849670W

 |
***Els vampirs no creuen en Flanagans*** é un libro de Andreu Martín e Jaume Ribera, publicado en 2003. É o noveno da saga protagonizada polo detective xuvenil Flanagan.

Trama
-----

Flanagan, a súa moza Nines e catro máis do grupo de amigos de Nines pasan unha noite de decembro nun piso dela que está en obras. Aproveitan para falar de contos de medo, e de asasinos en serie, como *Jack o Destripador*, Peter Kürten (*o vampiro de Düsseldorf*) ou Andrei Chikalito. Cristian propón ir pasar as festas de Nadal a Floc, unha aldea nos Pireneos onde un asasino en serie, un tolo que se cría vampiro, matou a catro persoas. O *Pastor Asustado*, como é coñecido o tolo do rapaz, está internado nun sanatorio mental.

Hospédanse no hostal onde se cometeu un dos asasinatos, e Flanagan vese obrigado, para demostrar a súa valentía ante Cristian, a pasar a noite nun castelo onde se supón que habitaba o vampiro. Pero o asasino escapou do sanatorio, e o pánico comeza a estenderse entre os turistas hospedados no hostal.

Pero Flanagan descobre que o invento da historia do vampiro e mesmo un asasinato imputado a el, son obra do dono do hostal, que se viu estafado e necesitou matar para conseguir cartos.

Así mesmo, a petición de María Gual, é capaz de desenmascarar a *Deep Blue*, un rapaz que chateaba coa amiga de Flanagan.

Narración
---------

Nesta ocasión, e malia as dúbidas que lle xorden acerca de se lle convén a relación de parella cunha rapaza doutra clase social ben distinta, está moi a gusto con Nines. Non quere facer grandes plans de futuro, pero os aloumiños e apertas son constantes, malia as confusións eternas e os celos imprescindibles.

| * v
* c
* e
Libros da saga de Flanagan, escritos por Andreu Martín e Jaume Ribera |
| --- |
| *No demanis llobarro fora de temporada* (1987) - *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991) - *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993) - *Flanagan de luxe* (1994) - *Alfagann é Flanagan* (1996) - *Flanagan Blues Band* (1997) - *Flanagan 007* (1998) - *Flanagan, só Flanagan* (2000) - *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003) - *O diario vermello de Flanagan* (2004) - *Eu tampouco me chamo Flanagan* (2006) - *Flanagan Flash-Back* (2009) - *Els bessons congelats* (2015) |
Coordenadas: 19°59′22″N 76°50′09″O﻿ / ﻿19.98944, -76.83583

Pico Turquino.
O **Pico Turquino** é o punto de maior altitude da illa de Cuba con 1 974 metros sobre o nivel de mar. É o único lugar de Cuba onde se rexistrou oficialmente unha nevarada en febreiro de 1900.

Contexto xeográfico
-------------------

Atópase no centro da Sierra Maestra, a maior cordilleira de Cuba. A montaña álzase sobre un escenario de 17.540 hectáreas de ríos, bosques, vales e cumes. Hai dous accesos típicos para escalalo, un dende territorio da provincia de Santiago de Cuba e outro, máis suave, dende a provincia de Granma.

Historia
--------

Os primeiros rexistros de visitas ó seu cume remóntanse a 1915 polo botánico sueco Erik Leonard Ekman, e como curiosidade, aparece como "Tarquino" nun mapa elaborado polo xeógrafo flamengo Gerardo Kramer a finais do século XVI. A zona, na época da conquista española estaba dominada por un cacique taíno chamado Tarquino ou Turquino. Segundo se cre, o nome provén das palabras aborixes turey e quino. A primeira delas era utilizada para designar ó ceo e a segunda utilizábase para denominar a unha persoa ou cousa importante ou elevada. Polo que se cre que Turquino quere dicir "Montaña do Ceo" ou "Elevación do Ceo".

No alto atópase un busto de José Martí que colocou, no ano do centenario do seu nacemento (1953), Celia Sánchez Manduley acompañada do seu pai. O busto é obra da escultora Jilma Madera.

Notas
-----

1. ↑  "Nieve en Cuba (en italiano)". Arquivado dende o orixinal o 21 de marzo de 2013. Consultado o 23 de maio de 2019.
2. ↑  Pico Turquino EcuRed
3. ↑  La montaña más alta de Cuba está en Guamá

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1145743
* EBID: ID
* GeoNames: 3534812

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Eman Ghoneim** (en árabe: *إيمان غنيم*) é unha xeomorfóloga exipcia que se interesa principalmente pola aplicación dos sistemas de información xeográfica (SIX), a teledetección e o uso da modelaxe hidrolóxica contra os riscos de inundacións repentinas e a exploración de augas subterráneas en contornas áridas.

Traxectoria
-----------

Na súa investigación utiliza imaxes de satélite para detectar tanto a acumulación de augas subterráneas como os mananciais terrestres e submarinos utilizando datos térmicos do Radiómetro de Emisión e Reflexión Térmica Avanzada (ASTER) e do Espectrorradiómetro de Imaxes de Resolución Moderada ( MODIS). Traballou nun proxecto que utiliza tanto o SIX como os modelos hidrolóxicos para o estudo das augas subterráneas no norte dos Emiratos Árabes Unidos, os Estados Unidos e a zona do Mar Vermello en Exipto.

Doutorouse en 2002 na Escola de Xeografía da Universidade de Southampton (Reino Unido). Tamén é profesora do Departamento de Xeografía da Universidade de Tanta, Exipto.

Ghoneim incorporouse ao Centro de Teledetección da Universidade de Boston a principios de 2003. En marzo de 2006 uniuse a Farouk O-Baz nun proxecto de investigación que conduciu ao descubrimento do cráter de Kebira, un cráter de impacto (astroblema) no Sáhara. En 2007, mentres investigaba varios datos espaciais, descubriu un antigo megalago -cunha superficie de 30 750 quilómetros cadrados- soterrado baixo as areas do Gran Sáhara, na rexión norteña de Darfur, no Sudán.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Dr. Eman Ghoneim Research Assistant Professor". *BU Centre for Remote Sensing*. Arquivado dende o orixinal o 14 de abril de 2011.
2. ↑  "Ancient mega-lake discovered in Darfur".
3. ↑  Brahic, Catherine (12 de abril de 2007). "Ancient mega-lake discovered in Darfur". *New Scientist* (en inglés). Consultado o 27 de abril de 2022.
***Cousas que trouxo a chuvia*** é unha obra de teatro escrita e dirixida por Roberto Salgueiro. Foi estreada en decembro de 2016 pola Aula de Teatro da Universidade de Santiago de Compostela no Salón Teatro da vila compostelá.
A obra desenvólvese arredor dunha mesa de amasar nunha abafante tarde de verán na que rompe a chover. As protagonistas, tres mulleres, contan historias cotiás sobre os veráns da infancia no campo: un pai ausente, unha nai que amasaba, a seriedade dunha profesora de ballet ou a fábrica na que se traballaba de sol a sol.

O elenco de actores na presentación da obra estivo formado por Julia Ammerman ao piano, Lara Pouso, Carmen Tomás e Alba López.

Notas
-----

1. ↑  "A Aula de Teatro da USC estrea na sede do Centro Dramático Galego *Cousas que trouxo a chuvia* Arquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine.", artigo na web da Axencia Galega das Industrias Culturais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Cousas que trouxo a chuvia*. Ficha na web da Aula de teatro da USC.
**Vlora Çitaku**, nada en Podujeva o 10 de outubro de 1980, é unha política e diplomática kosovar que actualmente serve como embaixadora da República de Kosovo nos Estados Unidos Anteriormente serviu como Cónsul Xeral de Kosovo en Nova York.

Antes de unirse á diplomacia de Kosovo, Vlora serviu como Ministra para a integración europea da República de Kosovo. Foi notable ao destacarse como unha das ministras máis exitosas entre 2011 a 2014 do goberno de Kosovo. Renunciou ó seu escano de deputada na Asemblea de Kosovo ó asumir o cargo gobernamental, que gañou como un dos tres candidatos máis votados.

Traxectoria
-----------

Vlora era só unha adolescente cando debutou como intérprete e cronista para un importante xornal occidental a inicios da guerra de Kosovo. Máis tarde converteuse en refuxiada durante a guerra de Kosovo e implicouse coa política desde 1999. Inicialmente foi portavoz do KLA e uniuse ó PDK despois da formación do partido no Kosovo da posguerra. Foi deputada ó Parlamento en dous mandatos. Afirma que superou os estereotipos en política de que hai que ser vello e home.

Foi Ministra Asuntos Exteriores en funcións entre o 18 de outubro de 2010 e 22 de febreiro de 2011.

Notas
-----

1. ↑  Twitter
2. ↑  Guide to Women Leaders
3. ↑  "Çitaku dekretohet ambasadore në SHBA". Consultado o 19 de agosto de 2015.
4. ↑  "Vlora Çitaku konsulle e Kosovës në Nju Jork". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2016. Consultado o 19 de agosto de 2015.
5. ↑  "Ministrja e Integrimit Vlora Çitaku dhe Ministri i Brendshëm Bajram Rexhepi vizituan Berlinin". Arquivado dende o orixinal o 14 de xaneiro de 2021. Consultado o 19 de agosto de 2015.
6. ↑  "Profile: Vlora Citaku- Kosovo's new challenge" *kijacnews.net* 2 de marzo de 2010 visto 21 de febreiro de 2011
7. ↑  Minister Hyseni handed over the duty of the Foreign Minister, Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Kosovo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O seu perfil na Asemblea de Kosovo
Coordenadas: 14°48′47″N 61°09′56″O﻿ / ﻿14.813055555556, -61.165555555556

| Monte Pelée |
| --- |
|  |
| Elevación: | 4,582 pés (1,397 m) |
| Localización: | Martinique |
| Última erupción: | 1932 |
| Tipo: | Estratovolcán |

Vista do Monte Pelée
O **Monte Pelée** ou **Monte Pelair**, volcán novo situado en Saint Pierre, na Martinica, causou en 1903 a máis devastadora erupción volcánica da que se ten coñecemento.

Sábese que preto de 30 mil persoas morreron por causa desta erupción que deu unha completa nova concepción aos estudos volcánicos. O fluxo piroclástico, unha cinza volcánica con preto de 300 °C, cubriu 20 km ao longo de toda a cidade de Saint Pierre seguida pola lava, de aproximadamente 1000 °C.

O efecto do fluxo piroclástico é tan devastador que en tres minutos exterminou a vila, e derreteu casas e predios. As persoas foron encontradas queimadas, e mortas debido ás explosións.

En verdade, dous meses antes da erupción xa se comezaba a percibir que houbera erros con respecto ao volcán, mentres, unha mestura de ignorancia e euforia impediran a evacuación da cidade, a saber:

* Eleccións que estaban moi próximas.
* Peticións do gobernador para que non se deixase a cidade e, os que deixaran, que volvesen.
* Recusa da materia alarmante, por falta de espazo, polo xornal local.
* A existencia dun enorme cráter, o cal se consideraba que conduciría a lava para o mar.
* O día do fenómeno eruptivo (08/05/1903) era a festa do día da Ascensión polo que foi festivo en Saint Pierre, o que incentivou a máis persoas volveren para a cidade.

Para se ter noción da forza volcánica, rexístrase que conseguiu lanzar pedras do tamaño dunha casa. Ninguén na cidade sobreviviu, con excepción dun único home, Ludger Cilbaris. Tratouse dun preso no cárcere e, xustamente por iso, zafouse da morte. De feito, as varias capas de parede que constituíron a súa "cela" filtraron as partículas de magma que forman parte do fluxo piroclástico. Aínda así, o "home marabilloso" (como ficou coñecido) sufriu serias queimaduras e, antes de ser encontrado, pasou catro días de agonía, fame e medo até ser encontrado por catro estudantes.

Este evento foi un punto de inflexión nos estudos volcánicos e sábese que, pola idade xeolóxica do Monte Pelée, se produciron outras erupcións de iguais proporcións.

Hoxe, a pesar dos 30.000 habitantes de 1903, Saint Pierre conta con apenas 5.000 habitantes e o famoso monte é monitorado regularmente. No museo da cidade aínda se poden atopar varios obxectos que foron completamente deformados polo efecto da calor.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Monte Pelée*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76309
* WorldCat
* VIAF: 236555490
* BNF: 11945639k
* BRE: 2228463
* EBID: ID
* GEC: 0043491
* GeoNames: 3570200
* GND: 4536346-8
* LCCN: sh85099255
* NKC: ge115099
* Peakbagger: 8260
* VOGRIPA: 2295

 |