**Santo Antonio de Lisboa** ou **santo Antonio de Padua**, nado en Lisboa o 15 de agosto de 1195 e finado en Padua o 13 de xuño de 1231, foi un relixioso portugués, considerado santo pola Igrexa católica romana, festexado o día 13 de xuño. Foi un dos doutores da Igrexa.

Traxectoria
-----------

Naceu en Lisboa, nunha familia nobre, aprendeu as disciplinas de Agostiño de Hipona antes de entrar nos franciscanos. Foi de misioneiro a Marrocos pero tivo que ser repatriado en 1221 por problemas de saúde. Viviu un ano nunha cova. Aprendeu e ensinou teoloxía en Italia, principalmente en Bologna, despois estableceuse no sur de Francia. Fundou un mosteiro en Brive, onde fixo numerosas conversións. De volta en Italia, sobre o 1227, foi enviado a Padua. Foi canonizado polo papa Gregorio IX un ano despois da súa morte.

O culto a santo Antonio de Padua espállase sobre todo nos século XV e XVI. Converteuse no santo patrón de Portugal, dende onde os exploradores o deron a coñecer ó mundo enteiro. É tamén o patrón dos mariñeiros, dos náufragos e dos prisioneiros.

A partir do século XVII, santo Antonio de Padua é igualmente invocado para atopar os obxectos perdidos, despois para recuperar a saúde, e ó final, para que se cumpra un desexo. A idea de invocar a santo Antonio para atopar obxectos perdidos vén do feito de que un ladrón que lle roubara os seus comentarios sobre os salmos viuse obrigado a devolverllos.

Numerosos episodios sobrenaturais sonlle atribuídos, como ter durante unha noite o Neno Xesús no colo.

Representacións artísticas
--------------------------

Na Idade Media, as representacións de Santo Antonio de Lisboa son bastante raras, pero vólvense correntes a partir do século XIV. As máis das igrexas contan hoxe cunha estatua deste santo. É xeralmente representado como un home vestido co hábito franciscano atado por un cordel de tres nós.

Represéntase a miúdo predicando ás xentes ou ós peixes, en conversa con San Francisco, guerreando cos malvados, poñendo no seu sitio a perna dun home que a cortara en signo de penitencia, facendo axeonllarse unha burra diante da Sagrada Forma para convencer a un xudeu que dubidaba da presenza de Deus nesta oblea, ou aínda asistindo á aparición da Virxe e do Neno Xesús (sentado ou de pé sobre un libro).

Os seus principais atributos son o hábito franciscano, o Neno Xesús, unha burra, un libro, peixes, un corazón en chamas...

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antonio de Padua*** |

### Outros artigos

* Antón Abade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167477
* WorldCat
* VIAF: 51659098
* ARLIMA: 6312
* Auñamendi: 103171
* BAV: ADV10233315
* BLBNB: 000218438
* BNE: XX4660189
* BNF: 12111694w
* BRE: 701792
* BVMC: 33358
* CERL: cnp01259886
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118503510
* EBID: ID
* FAST: 17594
* GEC: 0004411
* GND: 118503510
* HDS: 012483
* ICCU: CFIV023816
* ISNI: 0000 0001 2279 812X
* LAC: 0040F3207F
* LCCN: n50051888
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00620269
* NKC: jn20000700066
* NLA: 36461894
* NLG: 164522
* NTA: 069259305
* OL: OL461486A
* PTBNP: 25823
* SELIBR: 174792
* SNAC: w64f3f6r
* SUDOC: 029502772
* Treccani: antonio-da-padova-santo
* ULAN: 500342642

 |