recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Isidoro Diéguez Dueñas**, nado en Puertollano o 19 de xaneiro de 1909 e finado en Madrid o 21 de xaneiro de 1942, foi un político comunista español.

Traxectoria
-----------

Membro do Comité Provincial de Madrid do PCE dende 1936, durante a Guerra Civil participou nas frontes onde se desenvolveu a defensa de Madrid fronte ao avance das tropas do bando sublevado. Chegou a ser membro do Comité Central do PCE. Participou na Junta de Defensa de Madrid como conselleiro suplente. Ao final da guerra fuxiu de Madrid camiño de Valencia, para rematar cruzando en barco a Francia. Pasou pola Unión Soviética e Estados Unidos e rematou en México, arribando a Tamaulipas o 8 de decembro de 1939. O Partido Comunista enviouno de regreso a España para participar na reconstrución interna da formación. Saíu de México destino Lisboa, chegando a Portugal no verán de 1941, en plena segunda guerra mundial. Foi detido pola ditadura portuguesa xunto a outros dirixentes comunistas españois e entregado ás autoridades españolas. Pasou polo cárcere de Porlier en Madrid, foi xulgado en consello de guerra con Jesús Larrañaga, Manuel Asarta Imaz, Jaime Girabau Estévez, Francisco Barreiro Barciela, Eladio Rodríguez González, Jesús Gago Correa e Jacinto Nogueira Nogueira e condenado a morte por "adhesión a la rebelión" e actividades contra a Lei de Seguridade do Estado, xunto con Jesús Larrañaga, Manuel Asarta, Jaime Girabau, Francisco Barreiro e Eladio Rodríguez, sendo fusilados nas inmediacións do Cemiterio de Este dous días despois do xuízo.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Secretaría de Gobernación de México
2. ↑  Listado alfabético de personas fusiladas en las tapias del Cementerio del Este (1939-1945)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Garai Bengoam, Juan Ramón (2008). *Celestino Uriarte: clandestinidad y resistencia comunista*. Madrid: Txalaparta. pp. 162 e ss. ISBN 978-84-8136-524-5.

* Estruch Tobella, Joan (1998). *El PCE en la clandestinidad. 1939-1956*. Madrid: Siglo XXI. ISBN 84-932232-8-X.

### Ligazóns externas

* Ficha en Memoria Pública
* Большая советская энциклопедия, (referencia en ruso na páxina *slovari* de Romanía).
Logo de *El Temps*
***El Temps*** é unha revista semanal de actualidade editada en Valencia por Edicions del País Valencià desde o 1985 e distribuído en Cataluña, Comunidade Valenciana e Illas Baleares. O seu editor e impulsor é Eliseu Climent. A redacción ten tres sedes en (Barcelona, Valencia e Palma). Entre os seus colaboradores están actualmente Joan Francesc Mira, Martí Domínguez, Pilar Rahola, Miquel Payeras, Sebastià Alzamora, ou Alfons Cervera.

A mediados dos 90 foi un dos primeiros medios de comunicación en catalán a ter presenza en Internet. A súa difusión real é descoñecida, xa que a diferenza da inmensa maioría dos medios de comunicación de España, non se somete ao control da OJD, e a súa venda directa considérase escasa.

Galardóns
---------

* 1994: Premi Gabriel Alomar i Villalonga dels Premis 31 de Desembre de l'Obra Cultural Balear.
* 1996: Premi d'Honor Lluís Carulla.

Notas
-----

1. 1 2  "Eliseu Climent recibe en cinco años 10 millones de Cataluña en subvenciones". *Levante-EMV*. 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da revista *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2736717
* GEC: 0065491
* ISSN: 1130-8060
* OCLC: 801837924

 |
**Francisco Villaverde Marcos**, nado na Baña, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Foi candidato á alcaldída da Baña nas eleccións municipais de 1979 pola candidatura Independientes Parroquiales, sendo elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. Nas municipais de 1983 foi de novo candidato pola formación independente e foi reelixido cunha ampla maioría absoluta. Nas municipais de 1987 foi candidato do PSdeG-PSOE e volveu se reelixido alcalde con maioría absoluta, ó igual que en 1991. Neste último mandato foi deputado provincial. Perdeu a alcaldía en 1995 fronte ó PPdeG, que logrou a maioría absoluta. Foi candidato ó Congreso dos Deputados nas eleccións xerais de 1996, se ben non foi elixido.

Posteriormente trasladouse a Ames, onde foi elixido concelleiro polo PSdeG-PSOE nas municipais de 2007, responsabilizándose das áreas de Cultura, Deportes e Patrimonio Histórico. Nas municipais de 2011 foi suplente na candidatura socialista, pero tras unha cascada de dimisións volveu ser concelleiro en maio de 2013, nesta ocasión na oposición, asumindo tamén a Secretaría Xeral dos PSdeG en Ames dende setembro de 2012. Concorreu ás municipais de 2015 e 2019 en postos testimoniais, logrando os socialistas a alcaldía en ambas ocasións. Continuou como Secretario Xeral dos socialistas de Ames ata marzo de 2022, cando foi relevado polo alcalde Blas García e pasou a ocupar a secretaría de Relacións Institucionais.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Gesto Ramos** |  **Alcalde da Baña** 1979 - 1995 | Sucesor:**Andrés García Cardeso** |

Notas
-----

1. ↑  Francisco Villaverde será novo concelleiro do PSdeG-PSOE de Ames
2. ↑  Francisco Villaverde, elixido por unanimidade novo secretario xeral da Agrupación Socialista de Ames

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Baña

### Ligazóns externas

* Executiva do PSdeG de Ames
***The Hollywood Reporter*** é unha revista de entretemento estadounidense. O seu enfoque é principalmente cara ó panorama cinematográfico estadounidense.
Foi o primeiro xornal en publicar contidos exclusivamente sobre a industria cinematográfica. Durante o século pasado integrouse e foi unha das dúas publicacións máis importantes do século, xunto con *Variety*. Dende o ano 1950 enfocouse no eido da televisión, e nos anos 1980 enfocouse en temas doutros medios. No presente, esta revista é unha das máis importantes e influentes na industria do entretemento.

Historia
--------

### Comezos

O primeiro número da revista publicouse o 3 de setembro de 1930, por William R. Wilkerson. Os primeiros temas informados foron sobre filmes, estudos, producións de televisión e actores de Hollywood. A revista rapidamente fíxose coñecida no mundo do espectáculo. Por efecto da fama da revista, Wilkerson, creador da revista, fíxose un dos personaxes máis salientables do país.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61503
* ISSN: 0018-3660
* Rotten Tomatoes: source-213

 |
**Jesús Larrañaga Churruca**, coñecido como **Goierri**, nado en Urretxu (Guipúscoa) o 17 de abril de 1901 e finado en Madrid o 21 de xaneiro de 1942, foi un político comunista español, un dos fundadores do Partido Comunista de Euskadi.

Traxectoria
-----------

De familia vascofalante, sendo mozo adscribiuse ao nacionalismo vasco: foi militante das Euzko Gaztedi Indarra, as xuventudes do Partido Nacionalista Vasco, e do sindicato ELA-STV. Posteriormente abandonou a militancia nacionalista para pasarse á militancia obreira revolucionaria e ingresar nas filas do Partido Comunista de España (PCE).
Membro da dirección do PCE, en 1935 foi un dos impulsores da sección vasca do partido, o Partido Comunista de Euskadi (PCE-EPK), xunto con Dolores Ibárruri e Juan Astigarrabía. Durante a guerra civil foi nomeado Comisario de Guerra en Guipúscoa, onde ordenou fusilar aos sublevados. Enfrontouse ao lehendakari José Antonio Aguirre en 1937 pola decisión de evacuar Bilbao sen combater o avance das tropas sublevadas. Logo da caída da Fronte do Norte, vuelveu a Madrid, onde se dedicou a tarefas organizativas dentro do PCE. Opúxose en Levante ao golpe de Estado do coronel Segismundo Casado e organizou a evacuación de numerosos militantes comunistas.

Ao finalizar a guerra exiliouse en Francia. Despois trasladouse a Cuba e a Nova York. En 1941 a dirección do PCE decidiu enviarlo de volta a España para reconstruír o PCE xunto a Jesús Hernández e Pedro Checa. Logo de viaxar clandestinamente nun barco portugués desde Estados Unidos, foi detido pola policía portuguesa en Lisboa, sendo entregado ás autoridades franquistas. Xulgado en consello de guerra, foi condenado a morte. Foi fusilado xunto a outros membros da dirección do PCE, como Francisco Barreiro Barciela, Eladio Rodríguez González, Manuel Asarta Imaz, Jaime Girabau Estévez e Isidoro Diéguez Dueñas, nas tapias do Cemiterio da Almudena en 1942.

Recoñecementos
--------------

En decembro de 1979 fundouse en Beasain unha asociación denominada "Sociedad Cultural Jesús Larrañaga".

Notas
-----

1. ↑  Listado alfabético de personas fusiladas en las tapias del Cementerio del Este (1939-1945)
2. ↑  IVAP. "Datos de la asociación". Arquivado dende o orixinal o 30 de outubro de 2016. Consultado o 29 de outubro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Garai Bengoam, Juan Ramón (2008). *Celestino Uriarte: clandestinidad y resistencia comunista*. Madrid: Txalaparta. pp. 162 e ss. ISBN 978-84-8136-524-5.
* Estruch Tobella, Joan (1998). *El PCE en la clandestinidad. 1939-1956*. Madrid: Siglo XXI. ISBN 84-932232-8-X.

* Fernández Rodríguez, Carlos (2020). *Los otros camaradas: El PCE en los orígenes del franquismo (1939-1945)* (en castelán). Zaragoza: Prensas Universitarias de Zaragoza. pp. 348–351. ISBN 9788417873707.

### Ligazóns externas

* Ficha en Memoria Pública

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4895018
* WorldCat
* VIAF: 33712703
* Auñamendi: 86034
* BNE: XX1102099
* FAST: 365044
* ISNI: 000000005924174X
* LCCN: n95110402

 |
**Bernardino de la Trinidad González de Rivadavia**, nado en Buenos Aires o 20 de maio de 1780 e finado en Cádiz o 2 de setembro de 1845, foi un político da Arxentina, o primeiro presidente do seu país.

Orixe
-----

Era fillo de Benito Bernardino González de Rivadavia, avogado e comerciante en Buenos Aires e natural de Monforte de Lemos. A súa nai, María Josefa de Jesús Rivadavia Rivadeneira, nada en Buenos Aires o 13 de xaneiro de 1755, era filla de José Antonio Rivadavia Díaz, tamén de Monforte, e de María Feliciana Rivadeneira Domínguez, filla a súa vez de Antonio Rivadeneira Pérez de Novoa, natural de Camariñas, e de María Domínguez Basurto, cuxo pai nacera en Cádiz.

Traxectoria
-----------

Durante as invasións inglesas de 1806 participou como tenente no Tercio de Gallegos. Entre 1811 e 1826 ocupou diferentes cargos como o de Secretario da Xunta ou cabeza do triunvirato liderando o movemento independentista de España (mais sendo acusado nas divisións internas dos Terzos de "españolista"), organizando a milicia, eliminando os organismos censores da prensa e cesando o tráfico de escravos, estando en máis dunha ocasión exiliado. Exerceu diferentes misións diplomáticas en Europa e en 1826 foi electo o primeiro presidente da Arxentina. 

### Goberno

Durante o seu goberno creáronse diversos museos locais e o Museo Argentino de Ciencias Naturales, a Biblioteca Nacional e a Universidade seguindo o novo lema nacional de "paz, organización e progreso". O seu goberno enfrontou diversos problemas, basicamente referentes á guerra contra o Brasil, na disputa polo provincia Cisplatina, actual Uruguai. 

Destacou a súa reforma eclesiástica, a expansión de fronteiras e a lei de enfiteusis, que intentou promover a colonización, así como o debate sobre o usuario contrato de débeda pública coa banca británica Baring. Como unionista capitalizou a cidade de Buenos Aires e dividiu a provincia en tres parcelas, arrebatando as rendas do porto á clase dominante da provincia bonaerense, os Terrero, os Rosas e os Anchorena, o que desatou a inimizade pública cos federalistas. Culminando estas co levantamento do xeneral Lavalle que derroca ao gobernador federal de Buenos Aires en 1828. Un ano antes, en 1827, Rivadavia renuncia ao goberno e exíliase en Europa.

Notas
-----

1. ↑  Pertiné, Julio (1975). *ge (h),Revista del Instituto Argentino de Ciencias Genealógicas*. Los Urien.
2. ↑  ["Bernardino Rivadavia"]
3. ↑  ["Bernardino Rivadavia"]
4. ↑  "Bernardino Rivadavia"*(en* *castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188891
* WorldCat
* VIAF: 28371277
* BAV: ADV12437310
* BMT: 114415
* BNA: 000024588
* BNE: XX4878471
* BNF: 125678969
* BRE: 3508851
* CERL: cnp01152383
* DBE: bernardino-rivadavia
* E-Enlightment: rivadberna003986
* EBID: ID
* FAST: 55540
* GEC: 0055942
* GND: 136243592
* ISNI: 0000000116122713
* LCCN: n80065881
* NTA: 072618728
* OL: OL2381116A
* SNAC: w61v5k9q
* SUDOC: 034986138

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Adiante.

***Adiante*** foi un periódico voceiro da Mocedade Galeguista editado en Celanova en 1933.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario d'a Mocedade Galeguista*, apareceu 5 de xaneiro de 1933. Fundado pola Mocedade Galeguista de Celanova, estaba dirixido por Celso Emilio Ferreiro. Só saíu un número. Publicado integramente en lingua galega, entre os seus colaboradores figuraron Florentino López Cuevillas, Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco, Xosé Velo e Ángel Martínez Doval.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Adiante". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Valcárcel López, Marcos (1987). *A prensa en Ourense e a súa provincia*. Ourense: Deputación Provincial. p. 209. ISBN 84-505-5721-6.
* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Galaxia. p. 23. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Adiante (Buenos Aires)

### Ligazóns externas

* Nicolás, Ramón (10/10/2010). "O Adiante das Mocedades Galeguistas"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20544463
* Galiciana: 7676

 |
A **bandeira da Bretaña** chamada *Gwenn-ha-du* que quere dicir *branco e negro* en bretón é a bandeira que representa á Bretaña, hoxe rexión de Francia. É tamén utilizada (aínda que non de xeito oficial) no departamento francés do Loira Atlántico, que aínda que se atopa na rexión dos Países do Loira, é territorio tradicional bretón.

A Gwen-ha-du
A Kroaz du

Gwen-ha-du
----------

As dimensións da bandeira non están fixadas, e van de 9:14 cm a 8:12 m. A bandeira non é unicamente utilizada por asociacións culturais e autonomistas senón por todos en xeral. Durante moitos anos, a administración consideraba á bandeira un símbolo separatista, mais esta actitude trocou e actualmente a bandeira xa non inclúe esas connotacións e aparece en tódolos sitios, até en moitos edificios públicos bretóns xunto coas outras bandeiras oficiais. Debido á falta de lexislación sobre as bandeiras rexionais en Francia, a bandeira tamén ondea nos barcos. O deseño dos armiños (os símbolos con forma cruz na parte superior esquerda da bandeira) pode variar, mais a súa aparencia máis habitual é a mostrada na imaxe superior.

Tradicionalmente, é unha das poucas bandeiras que nos desfiles se leva sobre a cabeza.

A bandeira foi creada en 1923 por Morvan Marchal, inspirada nas bandeiras dos Estados Unidos e de Grecia, xa que estes dous países eran vistos respectivamente coma símbolos de liberdade e democracia.

As nove barras horizontais representan ás nove dioceses tradicionais nas que historicamente estivo dividido o Ducado da Bretaña. As cinco barras negras representan as comunidades onde se fala francés e galó (Dol-de-Bretagne, Nantes, Rennes, Saint-Malo E Saint-Brieuc). As catro barras brancas representan á súa vez as dioceses onde se fala bretón (Bro-Dreger, Léon, Cornouaille e Vannes). Os armiños fan referencia ao Ducado da Bretaña.

Kroaz du
--------

A *Kroaz du* é a bandeira tradicional bretoa. Foi a bandeira e insignia do Exército bretón, entre os séculos XIV e XVI. Historicamente, os bretóns utilizaran unha cruz negra sobre fondo branco, inversamente ao pendón de San Piran, a bandeira de Cornualla.

Foi concedida en 1188 polo Papa aos cruzados bretóns como un signo de recoñecemento. Este modelo é defendido fronte á nova bandeira polos grupos tradicionalistas fronte aos nacionalistas, por ter unhas raíces históricas e non ser de inspiración estadounidense.

* Escudo de armas de 1213Escudo de armas de 1213
* Insignia do exército bretónInsignia do exército bretón
* Escudo de armas de 1316Escudo de armas de 1316
* Escudo de armas de RennesEscudo de armas de Rennes

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bretaña

### Ligazóns externas

* *Bannieloù Breizh*, heráldica da Bretaña *(en inglés)*
* *Gwen-ha-du*, historia da bandeira bretoa *(en bretón)*
***El Pope*** foi un semanario editado en Vigo de 1973 a 1988.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario gallego de información general*, apareceu o 10 de agosto de 1973. Dirixido por José Francisco Armesto, o editor foi Víctor Martínez de las Heras. Entre os seus colaboradores figuraron Pedro Rodríguez, Forges, Quessada, Fernando Franco, Fernando García Pereira e Xesús Alonso Montero (que publicou os primeiros capítulos de *Pedro Petouto*). Despois foi dirixido por Bernardo Vázquez Gil, Gerardo González Martín (dende 1976), e Victor de las Heras. En setembro de 1973 foi secuestrado, e volveu ser secuestrado en xullo de 1982. Organizaba as "Meriendas de El Pope" no hotel Méjico.

Notas
-----

1. ↑  "Pedro Petouto en Vigo". Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2021. Consultado o 09 de maio de 2021.
2. ↑  Fallece el Cronista Oficial de Vigo
3. ↑  Gerardo González Martín
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 30-10-1973, p. 6.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 13-7-1982, p. 47.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cruceiro (homónimos).
Voyager of the Seas.
Un **cruceiro** é unha viaxe de pracer por mar facendo escala en varios portos para visitalos. Tamén é o nome que reciben as embarcacións de pasaxeiros destinadas a estas viaxes recreativas e turísticas. Este termo tamén designa o servizo desta clase de viaxes en barco e a industria que os ofrece e xestiona.

Historia
--------

O *Prinzessin Victoria Luise* foi o primeiro barco de cruceiro deseñado e construído para este uso.
Cando en 1835 apareceu o primeiro anuncio de cruceiro no xornal Shetland Journal para visitar Escocia, Islandia e as Illas Feroe, ninguén presaxiaba un éxito de tal magnitude no século XIX. A primeira compañía a saír ó mercado foi creada en 1837 en Stromness por Arthur Anderson e Brodie Wilcox baixo o nome de *Peninsular Steam Navigation Company*, que máis tarde converteuse en *P&O Cruises*.

Esta iniciativa chamou a atención de grandes investidores e en 1840, Samuel Cunard fundou *Cunard Line* para facer viaxes transatláticas de Liverpool a Halifax. Unha das grandes xestas da enxeñaría naval e, se cadra, o grande éxito destes anos foi a construción en 1912 do RMS Titanic, afundido na súa viaxe inaugural ó bater cun iceberg.

Notas
-----

1. ↑  *Cruceiro (2)*. No dicionario en liña da Real Academia Galega.
2. ↑  *Cruceiro (2)*. En *Portal das Palabras*.
3. ↑  "Steamboat bill vol.33-34" (en inglés). Steamship Historical Society of America. 1986. pp. p.7.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cruceiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Transatlántico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39804
* AAT: 300232802
* EBID: ID
* FAST: 884372
* GEC: 0173020
* GND: 7676145-9
* JSTOR: cruise-ships
* KulturNav: ID
* LCCN: sh85034368
* NDL: 01142719
* NKC: ph292631

 |
***Cómaros verdes*** é un libro de poesía en lingua galega escrito por Aquilino Iglesia Alvariño, e publicado en 1947. A portada está deseñada por Carlos Maside.

Características
---------------

*Cómaros verdes* está incluído na BG120.
O libro é unha miscelánea de textos diversos, organizado en catro apartados:

* ***E vou namorando***: inclúe dous poemas con pegada do neotrobadorismo no formal, "Sob as avelaneiras" "Canté ruliña", con refrán e leixaprén.
* ***O pastor das horas***: ten pegada de hilozoísmo (*Van para a misa as bidueiras*, no poema "O Sol ergueuse moi cedo").
* ***Nenias***: (que en latín pode significar canto de berce e canto fúnebre) é unha homenaxe a poetas como Catulo, Tibulo, Friedrich Hölderlin, Sándor Petöfi, Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Eduardo Pondal, Manuel Antonio e Luís Amado Carballo. Seis destes poemas xa foran publicados antes de 1936.
* ***Cabrifollos e oucas***: foi a última en ser escrita, con poemas ambientados en Vilagarcía de Arousa.

O temas principal é o paisaxismo, ambientado no mundo rural (os cómaros ou outeiros que dan título á obra). O autor procura facer transcendental o cotián, unha crónica lírica de dúas xeografías vitais: a montaña de Lugo e o mar da ría de Arousa.

Na obra o autor abandona a rima, pero non certo clasicismo formal. Emprega preferentemente o hendecasílabo branco.

Aquilino Iglesia Alvariño usaba un galego rural e fragmentado, con pegadas dialectais da comarca da Terra Chá. Usaba un léxico popular, mais sen caer en hiperenxebrismos e vulgarismos, pola súa formación en linguas clásicas.

Edicións
--------

Local onde estivo a librería e editorial Celta, en Vilagarcía de Arousa
No libro indícase que se rematou de imprimir o 24 de xullo de 1947 na imprenta Celta de Vilagarcía de Arousa. Non obstante, o 23 de xuño de 1947, cando o libro xa fora impreso, o autor entregou dous exemplares na delegación da oficina de censura para solicitar permiso para a súa edición. Mais o libro xa fora editado sen permiso, polo que se solicitou a intervención dos 500 exemplares e a imposición dunha multa. O autor solicitou recomendación a Xosé Filgueira Valverde, quen o puxo en contacto con Juan Aparicio. Os exemplares intervidos foron devoltos, e non se impuxo multa.

En 1986 Edicións Xerais de Galicia publicou a *Poesía completa* de Iglesia Alvariño, con edición a cargo de Xesús Alonso Montero. En 2002 a obra foi publicada na Biblioteca Galega 120 de *La Voz de Galicia*.

Notas
-----

1. ↑  Estévez, E. (2008): "O franquismo autorizaba a poesía en galego pero non o ensaio", entrevista a Xosé Manuel Dasilva, *A Nosa Terra*, nº 1335, 27 de novembro de 2008, p. 31.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Arias Chachero, P. (2017): *Aquilino Iglesia Alvariño en Vilagarcía de Arousa como poeta e incitador literario*. Concello de Vilagarcía de Arousa.
* VV.AA. (2017): *Xornada conmemorativa do 70 aniversario da publicación de Cómaros verdes*. Concello de Vilagarcía de Arousa, 29 de novembro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44060365
* OCLC: 45830558

 |
***Hogar Gallego*** foi unha revista da emigración galega que se editou en Buenos Aires entre 1922 e 1924.

Historia e características
--------------------------

Publicación oficial do Hogar Gallego de Buenos Aires, sociedade xurdida dunha escisión da Casa de Galicia. Apareceu o 1 de xuño de 1922. Dirixida por Andrés Rodríguez Barbeito, entre os seus redactores figurou José Fernández Lourido. Tiña correspondentes en Vigo (Amador Montenegro) e A Coruña (Alejandro Barreiro Noya). Contén información sobre actividades da institución editora e da colectividade. Maniféstase crítica coa Casa de Galicia e o Orfeón Gallego. Inclúe artigos de temática galega e fai propaganda dos ideario galeguistas. Inclúe colaboracións literarias e artigos sobre arte e cultura galegas. Entre os seus colaboradores figuraron Xavier Bóveda, Joaquín R. Rodríguez, Jaime Solís, Manuel Castro López, Ramón Villar Ponte, Manuel Salleres, J. Carreis, Luis Fernández Ardavín, Xoán Vidal, Casimiro Reyes, Marqués de Figueroa, Victoriano Taibo, Alfonso R. Castelao e Miguel de Corzames.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Hogar Gallego". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. p. 154. ISBN 84-87172-30-X.

### Outros artigos

* Publicacións impresas da diáspora galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q111656859
* Galiciana: 577342

 |
***Redención Gallega*** foi un periódico aparecido en Vigo entre 1910 e 1913.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 13 de marzo de 1910. De periodicidade quincenal e dirixido por Arturo Prieto Alcayna, criticou o sistema foral e avogou pola liberación total do labrego. Foi voceiro das sociedades agrícolas de Teis-Lavadores, funcionando como órgano do Directorio Antiforista de Teis. No I Congreso Agrario Provincial de Pontevedra de 1912 foi nomeado voceiro da Federación Provincial de Agricultores. En 1913 polemizou con *La Tierra*. Cesou a súa publicación en 1913.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez Blázquez, José Mª (1980). "La prensa periódica viguesa en el siglo XIX". *Vigo en su historia* (en castelán). Caja de Ahorros Municipal de Vigo. p. 562. ISBN 84-7231-494-4.
* Cabo Villaverde, Miguel (2003). Duen de Bux, ed. *Prensa agraria en Galicia*. Ourense. p. 114. ISBN 84-932078-3-7.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
**Manuel Reinante Cancio**, nado en Ribadeo o 19 de febreiro de 1816 e finado na mesma vila o 2 de maio de 1909,, foi un auxiliar facultativo de minas, piloto da mariña mercante e topógrafo galego.

Traxectoria
-----------

Traballou con Guillermo Schulz na realización do *Mapa Petrográfico do Reino de Galicia*, e fixo o mapa topográfico e mineiro do Barranco del Rey, na serra Albanilla (provincia de Almería).

Foi vicepresidente do Consello Rexionalista de Lugo, e representou a Ribadeo na Deputación Provincial.

En 1888 cedeu ó concello de Ribadeo 108 ha de terreo en montes próximos á vila (montes de Reverte, Fontes do Lobo e Monte de Arca) para que o recadado pola súa venda se aplicase ó ben público.

Obra
----

Colaborador en diversas publicacións periódicas, publicou:

* *Ferrocarril de Lugo a Ribadeo y puente de Ribadeo a Castropol* (1878), colección de artigos aparecidos en *El Diario de Lugo*, con prólogo de Fernando Sanjulián.

* *El puente de Ribadeo*, feito polo concello.

Recoñecementos
--------------

Foi condecorado coa Encomienda de Número de Isabel la Católica por Servizos especiais.

Notas
-----

1. ↑  Lanza álvarez, Francisco (1991). *Ribadeo Antiguo*. Ediciós do Castro. pp. 351–352. ISBN 8474925363.
2. ↑  Citado na revista Campo del Tablado n.1, pp.25 e seg.
A **C-540** era a denominación da antiga estrada que unía Betanzos e Agolada, cun percorrido de 68 km. A denominación de **C-540** responde á nomenclatura utilizada nas estradas nacionais de España.

Percorrido
----------

Atravesaba Oza, cruzábase coa N-634 no Cruce de Sesmonde (Barbeito, Vilasantar), atravesaba Ru, o río Ulla na Pontenova (A Ponte Arcediago, Santiso), e cruzaba a vila de Melide.

Esta estrada encóntrase dividida nos seguintes treitos:

Provincia da Coruña
* AC-840: Betanzos - río Ulla

Provincia de Pontevedra
* PO-840: río Ulla - Agolada

Patrimonio
----------

A estada tiña casetas de legoeiros de Roibeira (Mondoi), Fraís (Parada), Forcada (Trasanquelos), A Rexidoira (Filgueira de Barranca), Estremil (Fisteus), A Casilla (Présaras), A Chavella (Dormeá), As Brañas (Xubial, xa desaparecida), Taxón (San Cibrao) e A Casilla (Moldes).

Notas
-----

1. ↑  Secretaría General Técnica (1964). *Mapa Oficial de Carreteras de España. Escala 1:400.000* (6ª ed.). Ministerio de Obras Públicas.
As **eleccións parlamentarias de Finlandia de 2011** celebráronse o 17 de abril e déronlle a vitoria ao Partido de Coalición Nacional de Jyrki Katainen, quen se converteu en primeiro ministro. Foi posible a votación anticipada en Finlandia do 6 ao 12 de abril e no estranxeiro do 6 ao 9 de abril. Con estas eleccións, elíxense os 200 representantes do Parlamento finlandés.

Eleccións parlamentarias
------------------------

Na elección de 2011 participaron 17 partidos rexistrados, 3 listas comúns e 12 asociacións de electores, para un total de 2.315 candidatos.

A porcentaxe dos votantes anticipados foi do 31,2%, levemente superior ao 29% en 2007.

A afluencia total ás urnas foi do 70,4%, tamén en aumento respecto ao 67,9% do 2007, pero sempre inferior respecto ao máximo alcanzado nas eleccións parlamentarias finlandesas, o 85,1% do 1962.

Resultados electorais
---------------------

| Listas | Votos |  % | +/- %(2007) | Escanos | +/- (2007) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Coalición Nacional | 599.138 | 20,4 | -1,9 | 44 | -6 |
|  | Partido Socialdemócrata Finés | 561.558 | 19,1 | -2,3 | 42 | -3 |
|  | Verdadeiros Finlandeses | 560.075 | 19,1 | +15,0 | 39 | +34 |
|  | Partido do Centro | 463.266 | 15,8 | -7,3 | 35 | -16 |
|  | Alianza da Esquerda | 239.039 | 8,1 | -0,7 | 14 | -3 |
|  | Liga Verde | 213.172 | 7,3 | -1,2 | 10 | -5 |
|  | Partido Popular Sueco | 125.785 | 4,3 | -0,3 | 9 | 0 |
|  | Demócrata Cristiáns | 118.453 | 4,0 | -0,8 | 6 | -1 |
|  | Outros | 59.085 | 2,0 |  | 1 | 0 |
|
| **Total** | **2 939 571** | **100** | - | **200** | - |
|

Notas
-----

1. ↑  "Elecciones parlamentarias de Finlandia de 2011" (en español). 17 de abril de 2011. Arquivado dende o orixinal o 22 de setembro de 2011. Consultado o 8 de novembro de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Eleccións ao Parlamento de Finlandia de 2011*** |
***El Águila*** foi un periódico de tendencia provincialista editado en Ferrol en 1845.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Revista marítima e literaria*, apareceu o 10 de setembro de 1845. Editado por Nicasio Taxonera Marzal, publicábase os días 10, 20 e 30 de cada mes. Estaba dirixido por Leandro de Saralegui Fernández. Foron os seus redactores Juan Antonio Lacaci, José Evaristo de Puzo, Quintín García Calvo e Benito Vicetto Pérez. Cesou a súa publicación o 30 de decembro de 1845. Foi continuado por *El Ferrolano*.

Notas
-----

1. ↑  Martínez González, Xurxo (2019). *Semblanza de Nicasio Taxonera Marzal (Ferrol, ¿? 1854)*. cervantes virtual.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lorenzana, Salvador (abril - maio - xuño, 1988). "Breve historia da prensa periódica en Galicia". *Grial*: 210–222. ISSN 0017-4181.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
**Gregorio Revenga Portela**, máis coñecido como **Goyo Revenga**, nado en Pontevedra en 1961, é un empresario e político galego.

Papeleta de Ciudadanos en Pontevedra nas eleccións locais de 2019.

Traxectoria
-----------

Diplomouse en óptica pola Universidade Complutense de Madrid en 1982. Estableceu a súa propia óptica en 1984 na súa localidade natal e dende 1987 colabora tamén co servizo de rehabilitación da ONCE. Militante de Ciudadanos, foi candidato ao Senado nas Eleccións xerais de 2015 e nas Eleccións xerais de 2016. Dende 2017 é coordinador local e provincial do seu partido en Pontevedra. Nas eleccións locais de 2019 foi o candidato á alcaldía de Pontevedra, sendo finalmente concelleiro. Nas Eleccións xerais de abril de 2019 e Eleccións xerais de novembro de 2019 repetiu candidatura ao Senado. O 7 de febreiro de 2020 o seu partido suspendeuno de militancia por apoiar os orzamentos do goberno local e o 20 de xullo expulsouno definitivamente da formación, así e todo Revenga permaneceu como concelleiro non adscrito.

Notas
-----

1. ↑  "Cidadáns confirma a Goyo Revenga como candidato por Pontevedra". *Pontevedra Viva*, 22 de abril de 2019
2. ↑  Natalia Puga (7 de febreiro de 2020). "Cidadáns suspende de militancia a Goyo Revenga por apoiar os orzamentos de BNG e PSOE". *Pontevedra Viva*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Goyo Revenga Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bieite.

**Santo Adrao de Bieite** é unha parroquia do concello de Leiro, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 123 habitantes, deles 54 eran homes e 69 eran mulleres, isto supón un aumento de habitantes en relación ao ano 2002.

Patrimonio
----------

Igrexa de Santo Adrao de Bieite.
Escultura de Santo Adrao na fachada da igrexa.
A igrexa parroquial é barroca, do século XVIII, con retablos desta época e custodia do renacemento. A sancristía está abovedada e posúe retablo rococó presidido por un Cristo.

O monumento máis representativo é o Calvario, situado a 50 m da igrexa, da que parte un *Via crucis* delimitado por un pequeno muro, que chega ata aquel.

No centro do recinto están os tres cruceiros cunha mesa de ofrendas. Os cruceiros son sinxelos, sen imaxes nos crucifixos, alzados sobre un baseamento común, duns 3 x 1,2 m de base e 0,5 de altura, cuns chanzos de acceso. A cruz central, a de maior tamaño.

Os tres cruceiros son distintos entre eles, de bastante antigüidade pero posiblemente feitos en diferentes momentos. Posiblemente o Calvario foi construído recuperando materiais procedentes doutros lugares.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Bieite

| Lugares da parroquia de Bieite no concello ourensán de Leiro |  |
| --- | --- |
| Barzamedelle | Bieite |

### Parroquias de Leiro

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Leiro |  |
| --- | --- |
| Berán (San Breixo) | Bieite (Santo Adrao) | Gomariz (Santa María) | Lamas (Santa María) | Lebosende (San Miguel) | Leiro (San Pedro) | Orega (San Xoán) | San Clodio (Santa María) | Serantes (San Tomé) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Leiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384470
* código INE: 32040090000

 |
***Celtic Kings: The Punic Wars*** (comercializado en España como ***Imperium II: La Conquista de Hispania***) é un videoxogo de estratexia para PC producido por FX Interactive, baseado en feitos históricos ocorridos en Europa e o norte de África. O xogador pode revivir as conquistas de Aníbal, o sitio de Numancia e as guerras púnicas, con batallas tan importantes como a conquista de Gades, a batalla de Cannae, ou a invasión de Sicilia. Ademais o xogador pode poñerse ó mando dos exércitos de catro importantes civilizacións antigas: iberos, cartaxineses romanos e galos.

Unidades
--------

### Iberos

As unidades dos iberos son: Miliciano, arqueiro, fondeiro balear, defensor, xinete ibero, garda de elite, guerrilleiro e sacerdotisa.

### Cartago

As unidades dos cartaxineses son: Infante númida, lanceiro libio, loitador mauritano, guerreiro con maza, tuareg, nobre, elefante de guerra e xamán.

### Romanos

As unidades dos romanos son: Lexionario, arqueiro, gladiador, princep, equite, sacerdote de Xúpiter, liberatus e pretoriano.

### Galos

As unidades dos galos son: Guerreiro, arqueiro, guerreiro con hacha, lanceiro, xinete, guerreira e druida.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Imperivm (saga)

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1216490
* GiantBomb: 3030-11286
* HowLongToBeat: 6493
* IGDB: nemesis-of-the-roman-empire
* MobyGames: nemesis-of-the-roman-empire
* Steam: 433290

 |
Práxedes Mateo Sagasta
As **eleccións xerais de 5 de marzo de 1893 en España** foron convocadas na minoría de idade de Afonso XIII, sendo rexente a súa nai María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931 na coñecida como Restauración borbónica en España.

Antecedentes
------------

En base ao Pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885 queda instituído o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores, que consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX.

O 26 de xuño de 1890 o goberno liberal-fusionista reimplanta oficialmente o sufraxio universal na lexislación electoral.

O 21 de novembro de 1891 prodúcese unha escisión nas filas conservadoras: dimite o gabinete de Francisco Silvela e trala defección de Romero Robledo, o 24 de novembro asume a presidencia do executivo Cánovas del Castillo.

O 7 de decembro Francisco Silvela volve a intrigar conseguindo o cesamento de Cánovas del Castillo, o que supón a formación o 13 de decembro dun novo goberno presidido pos Sagasta.

Características
---------------

O 5 de xaneiro de 1893 seguindo o proceso de *normalización* conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.

Descoñécese o número de votantes para estas eleccións, todos varóns maiores de 25 anos de idade (sufraxio universal masculino). Elixíronse 400 deputados o día 5 de marzo de 1893.

Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións
------------------------------------------------------

|  |
| --- |
| ← **Eleccións Xerais en España, 5 de marzo de 1893** → |
| **Partido** | **Escanos** | **Líder** |
| Partido Liberal | **257** | Práxedes Mateo Sagasta |
| Partido Liberal-Conservador | **70** | Antonio Cánovas del Castillo |
| Unión Republicana | **32** |  |
| Unión Conservadora | **17** | Francisco Silvela |
| Partido Demócrata Posibilista | **15** | Emilio Castelar |
| Comunión Tradicionalista | **7** | Marqués de Cerralbo |
| Partido Integrista | **2** | Ramón Nocedal y Romea |
| Outros | **1** |  |
|

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Resultados das eleccións
* Deputados electos

| * v
* c
* e
Eleccións xerais en España |
| --- |
| Reinado de Fernando VII | 1810  ·  1813  ·  1820 |  |
| Sexenio Revolucionario | 1869  ·  1871  ·  abril de 1872  ·  agosto de 1872  ·  1873 |
| Restauración | 1876  ·  1879  ·  1881  ·  1884  ·  1886  ·  1891  ·  1893  ·  1896  ·  1898  ·  1899  ·  1901  ·  1903  ·  1905  ·  1907  ·  1910  ·  1914  ·  1916  ·  1918  ·  1919  ·  1920  ·  1923 |
|  Segunda República | 1931  ·  1933  ·  1936 |
| Monarquía parlamentaria | 1977  ·  1979  ·  1982  ·  1986  ·  1989  ·  1993  ·  1996  ·  2000  ·  2004  ·  2008  ·  2011  ·  2015  ·  2016  ·  abril de 2019  ·  novembro de 2019  ·  2023 |
***Erte..!*** foi un periódico publicado en Ferrol en 1933.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico galeguista*, apareceu o 25 de marzo de 1933. Semanario bilingüe órgano do Grupo ferrolán do Partido Galeguista, estaba dirixido por Nicolás García Pereira, e o administrador era R. Valerio Caramés. Cambiou o seu subtítulo por *Boletín galeguista*. Entre os seus colaboradores figuraban os deputados Ramón Suárez Picallo, Alfonso Rodríguez Castelao e Ramón Otero Pedrayo e outras personalidades da cultura como Ricardo Carballo Calero, Xavier Bóveda e Alexandre Bóveda, Álvaro Cunqueiro, Vicente Risco, Manuel Masdías e Camilo Fernández. Cesou a súa publicación ao extinguírense as actividades dos seus fundadores.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-3-1933, p. 13.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vida Gallega (homónimos).

***Vida Gallega*** foi unha revista editada na Habana entre 1938 e 1954.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Órgano oficial de la Sociedad de Beneficencia Naturales de Galicia*, apareceu o 1 de xuño de 1938. Dirixida por Antonio do Campo de la Fuente. Publicación mensual, con algunhas irregularidades. Describía as actividades da institución e publicaba artigos sobre historia, literatura e cultura galega. Entre os seus colaboradores figuraron María Pérez Gago, Antonio Rey, Ramón Fernández Mato, Manuel Carmona, Francisco Marcos Raña, Josefina Camaño, E. Fernández Arrondo, José Rubianes, José Ramón Suárez Castiello, Ramón Marcote Miñarzo, José López Pérez, Mouriño e A. do Campo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5020-1.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. pp. 226–227. ISBN 84-87172-30-X.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* *La Vida Gallega en Cuba*
* *Vida Gallega* (Vigo)
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Juventud.

***Juventud*** foi unha revista editada en Ferrol de 1919 a 1920.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Revista quincenal de literatura, ciencia y arte de Ferrol*, apareceu o 23 de novembro de 1919. Non mantivo unha periodicidade totalmente regular. Dirixida por Pedro Fraga Porto, imprimiuse nos talleres de *El Correo Gallego*. Incluíu poemas en galego, e prestou unha atención especial aos escritos da xuventude de Galicia. Entre os seus colaboradores figurou Francisco Cabo Pastor. No número 6, aparecido en febreiro de 1920, apareceron colaboracións de Marcial Fernández, Plácido Gabeiras, Xavier Bóveda, Mal de Vizoso, José Heres, Alfredo de la Iglesia, Goy Díaz, José Lesta Meis, Francisco Cabo Pastor e Miguel Rey.

Notas
-----

1. ↑  *El Norte de Galicia*, 27-2-1920, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
**Carlos Julio Roberto Guitián Rodríguez**, nado en Ourense o 29 de abril de 1927 e finado na mesma cidade o 26 de xaneiro de 2024, foi un médico e intelectual galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Medicina e especializouse en cirurxía no hospital de Sant Pau. Médico urólogo no Hospital de Ourense dende 1960. Foi un dos primeiros urólogos en utilizar a técnica da resección transuretral endoscópica con intervención mínima. En 1969 fixo un documental explicativo da técnica que foi premiado na Semana Internacional del Cine Médico de Motril en 1982. Foi galegiuista e un dos impulsores do Día da Patria Galega. O 25 de xullo de 1969 foi golpeado e detido pola policía en San Domingos de Bonaval na saída da misa de Rosalía de Castro. Fundador da Asociación Cultural Auriense, da que foi vicepresidente entre 1967 e 1973, encabezou a candidatura do Partido Socialista Galego en Ourense nas eleccións municipais de 1983 e despois foi candidato polo BNG. Pertenceu á Irmandade da Sanidade Galega.

Recoñecementos
--------------

O 29 de abril de 2017 recibiu unha homenaxe no Liceo de Ourense.

Vida persoal
------------

Casou con María Asunción Montero Pérez-Feijoo e foi pai de Óscar e Maruxa Guitián Montero.

Notas
-----

1. ↑  Rinden homenaje al urólogo Carlos Guitián, el sábado en el Liceo
2. ↑  «Elixín ideais que teñen pouco éxito, pero non me arrepinto en absoluto»
3. ↑  Del Dr Guitián al Dr. Romano: urología en Ourense y Galicia

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Carlos Guitián e as lembranzas
* Don Carlos Guitián, o médico que facía as receitas en galego
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Voz del Agro.

***La Voz del Agro*** foi un semanario editado en Chantada entre 1928 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 10 de outubro de 1928 co subtítulo *Semanario independiente*. Foi o seu fundador e propietario Jesús Fernández Taboada e estaba dirixido por Benito Rivadulla Pascual, sendo o seu administrador Virgilio Ledo Santoandré e despois Antonio Noguerol Eyré. Posteriormente foi dirixido por Daniel Vázquez Campo, José Vázquez Gómez, Jesús García Varela e Eloy Rodríguez Fernández. Entre os seus colaboradores estaban Antonio Estévez Cao, Modesto Prieto Camiña, "Pepe Brigos" e "Xan de Quintela". Defensor dun agrarismo técnico e conservador, propugnou a modernización técnica da agricultura.

Tivo varias reaparicións e cambios de orientación. Foi multado en outubro de 1929. Interrompeu a súa publicación en 1929 a causa da persecución por unha campaña contra a corporación de Chantada por unhas polémicas obras. Reapareceu o 1 de xuño de 1930 como *El Agro*, e pasou a editarse en Palas de Rei. En decembro de 1930 volveu editarse en Chantada cunha orientación republicana e autonomista, e foi voceiro da ORGA. Incluíu colaboracións literarias. Cesou a súa publicación co número 153, o 13 de marzo de 1932.

Notas
-----

1. ↑  *El Tea*, 23-10-1929, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Voz del Agro, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Cabo Villaverde, Miguel (2003). *Prensa agraria en Galicia*. Ourense: Duen de Bux. p. 114. ISBN 84-932078-3-7.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. ISBN 84-8192-110-6.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Poesía galega en La Voz del Agro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391445
* Galiciana: 579868

 |
O **protectorado de Sarre**, que se corresponde co actual estado alemán de Sarre, estivo baixo control francés durante o período que comprende entre os anos 1947 a 1956.

Historia
--------

Segundo o Tratado de Versalles (1919), Sarre quedaba baixo goberno da Sociedade de Nacións administrado por Francia, durante un período de 15 anos a contar desde 1920, como compensación das perdas sufridas polo país galo durante a primeira guerra mundial. Tralos 15 anos, realízase un referéndum sobre o futuro da rexión, onde a opción da reintegración en Alemaña obtén o 90% do escrutinio, pasando a formar parte de Alemaña en 1936.

Trala segunda guerra mundial, Sarre volve a dominio francés despois da súa ocupación por mandato das Nacións Unidas. Celebradas as primeiras eleccións logo da guerra en 1947, o parlamento vota a unión a Francia baixo a figura dun protectorado, co nome de «Unión económica entre Francia e Sarre».

En 1954, Francia e Alemaña chegan a avinza en París co estabelecemento dun estatuto para Sarre, definindo a rexión como «Territorio Europeo», con vistas á posibilidade de albergar a capital das diferentes comunidades europeas que acabarían derivando na actual Unión Europea.

Aprobado o estatuto no parlamento, o estatuto é sometido a referéndum, gañando a opción do Non, malia ao apoio do chanceler alemán Konrad Adenauer. Debido ao fracaso da negativa do estatuto, o Primeiro Ministro francés Guy Mollet e Adenauer acordan no veciño Luxemburgo que Sarre se reintegre en Alemaña, sendo exercido este dereito o 1 de xaneiro de 1957. Iso si, economicamente permaneceu vinculada a Francia até o 5 de xullo de 1959, en que finalizou tamén esta situación. Actualmente é un Land da República Federal Alemá.

Deportes
--------

*Artigo principal**:* Sarre nos Xogos Olímpicos.
Sarre participou coa súa propia delegación nos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui. Esta situación política chegou ao seu maior expoñente deportivo cando en 1953 a FIFA autoriza a selección sarrense de fútbol a enfrontarse á selección de Alemaña co gallo das eliminatorias do mundial de fútbol do ano seguinte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q310293
* WorldCat
* VIAF: 135585088
* LCCN: n2007059787

 |