recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 36°40′48″N 6°07′36″O﻿ / ﻿36.68, -6.1267

A **Estación de Xerez da Fronteira** é unha estación de ferrocarril situada na cidade de Xerez da Fronteira, provincia de Cádiz. Está incluída dentro da rede de estacións de Adif. É ademais unha das estacións cabeceira da liña C-1 de Proximidades Cádiz e paran tamén nela trens de Media distancia e de Longa distancia.

É a estación con máis tránsito de pasaxeiros da provincia e a cuarta de Andalucía, tras Sevilla-Santa Justa, Córdoba Central e Málaga-María Zambrano.

Servizos ferroviarios
---------------------

### Proximidades Cádiz e Media Distancia

A estación ten servizo de Proximidades Renfe cunha frecuencia que oscila entre 30 e 60 min os días laborables e 60 min os fins de semana e festivos. No sistema tarifario de Proximidades Cádiz sitúase esta estación en zona 5.

Os trens de Media distancia que paran nesta estación son de tipo Andalucía Exprés, efectuando parada o 100% dos trens da liña **A-1**.

| Orixe/destino | < | Liña | > | Destino/orixe |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Cádiz | El Puerto de Santa María |  | *terminal* |
| **A-1** | Lebrija | Sevilla-Santa Justa |

### Longa distancia

Os trens de longa distancia que teñen parada nesta estación son os seguintes:

| Tren | << | >> | Observacións |
| --- | --- | --- | --- |
| **Alvia** | Cádiz | Madrid-Puerta de Atocha | 2 trens diarios |
| **Trenhotel***Antonio Machado* | Cádiz | Barcelona-Sants | vía Valencia |

Durante o 2008 a liña de Alta Velocidade entre Cádiz e Sevilla atópase en proceso de construción. Esta liña será de ancho ibérico con travesa polivalente, unha vez as obras conclúan esta estación poderá acoller este tipo de servizo.

Por outra banda, confirmouse que con esta liña construirase un apeadoiro para a parada da Alta Velocidade na contorna do Aeroporto de Xerez, situado a 8 km ao nordés do centro da cidade.

Notas
-----

1. ↑  "Las estaciones de Algeciras, Cádiz y Jerez de ADIF registran más de dos millones de usuarios hasta septiembre", nova en Europa Press *(en castelán)*.
2. ↑  "La estación de tren de Jerez cerró 2008 con 1,5 millones de usuarios", nova en *La Voz Digital* *(en castelán)*.
3. ↑  "Entrevista á xerezana Mamen Sánchez no periódico La Voz edición Xerez". Arquivado dende o orixinal o 27 de decembro de 2007. Consultado o 10 de decembro de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de Xerez da Fronteira Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394770
* GeoNames: 8504714

 |
Coordenadas: 37°15′11″N 6°57′04″O﻿ / ﻿37.25305933, -6.950973293

A **estación de Huelva-Término**, tamén coñecida como *estación de Sevilla*, foi unha estación ferroviaria de carácter terminal situada na cidade española de Huelva, en Andalucía. Foi construída en 1888 e o edificio é de estilo neomudéxar. O 22 de abril de 2018, tras 130 anos de servizo, foi pechada ao tráfico pola apertura da nova estación ferroviaria de Huelva, producíndose a chegada do último tren a esta estación a noite dese mesmo día, procedente de Sevilla.

Situación ferrovaria
--------------------

En Huelva-Término concluían as seguintes liñas férreas de ancho ibérico:

* Liña férrea Zafra-Huelva, punto quilométrico 182,0.
* Liña férrea Sevilla-Huelva, punto quilométrico 109,1.

Historia
--------

O ferrocarril chegou a Huelva o 15 de marzo de 1880 cando MZA concluíu as obras da liña férrea que unía Sevilla con Huelva. A cómoda orografía permitiu que o trazado se construíse sen maiores sobresaltos. Poucos anos despois, en 1886 a Zafra-Huelva Company puxo en funcionamento o tramo Huelva-Valdelamusa da que sería a segunda liña férrea en chegar á cidade. A mesma prolongaríase ata Zafra tres anos despois. 

A estación de Huelva foi proxectada polo empresario alemán Guillermo Sundheim con intención de ofrecer unha apropiada conexión co inxente tráfico de persoas e material mineiro que chegaba á cidade con motivo das minas do norte da provincia. Sundheim encargou aos arquitectos Jaime Font e Pedro Soto un edificio de estilo neomudéxar con importantes reminiscencias á arquitectura islámica, como arcos de entrada de ferradura, fachada en ladrillo visto e ameas. Nel destacaban dous torreóns nos laterais maiores que a nave central. A súa construción data de 1888.

O 22 de abril de 2018 a estación pechou as portas ao público, tras o último tren procedente de Sevilla, debido ao traslado á nova estación.

Notas
-----

1. ↑  Vía Libre (ed.). "Ayer fue el último día de servicio de la estación Huelva Término". Consultado o 25 de abril de 2018.
2. 1 2  Liña Huelva-Término *Euroferroviarios*
3. 1 2  Sevilla a Huelva Arquivado 13 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *Spanishrailways*
4. ↑  Zafra a Huelva Arquivado 11/03/2016, en Wayback Machine. *Spanishrailways*
5. ↑  Huelva Información (ed.). "La Estación de Huelva comienza su andadura con la llegada del primer tren". Consultado o 25 de abril de 2018.

Véxase tamén
------------

* Estación de Huelva
Coordenadas: 40°46′22″N 73°59′03″O﻿ / ﻿40.7727216, -73.9841644

A **Ópera do Metropolitan** (tamén coñecido simplemente como o **Metropolitan**, o **Met** ou o **Metropolitan Opera House**) é un teatro de ópera situado no Lincoln Center de Nova York, e é un dos máis coñecidos do mundo, famoso polas súas producións fastuosas, detallistas. É toda unha institución no mundo da ópera, xunto a A Scala de Milán, Ópera Garnier de París, o Teatro Colón de Buenos Aires ou o Gran Teatre del Liceu de Barcelona. Foi fundado en abril de 1880.

O teatro estivo situado antes noutra área da cidade, nun edificio deseñado por J. Cleveland Cady. Foi destruído por un incendio o 27 de agosto de 1892. Logo de ser renovado, seguiu funcionando alí ata 1966, cando se mudou á localización actual no Lincoln Center. O edificio orixinal foi demolido en 1967.

O actual teatro de ópera do Metropolitan foi deseñado polo arquitecto Wallace K. Harrison. Foi inaugurado o 16 de setembro de 1966, coa estrea da ópera Anthony and Cleopatra de Samuel Barber. No recibidor exhíbense dous inmensos murais creados especialmente para o espazo por Marc Chagall. A capacidade do edificio é de case catro mil persoas. O teatro ten a tecnoloxía necesaria para substituír diariamente o escenario da ópera que se representa, utilizando un complexo sistema de escenarios, tremoias e cicloramas. Esta calidade permite que no Metropolitan haxa funcións case todos os días do ano.

Teatro co aforao completo o 28 de novembro de 1937O Met ofrece un servizo de transmisión radiofónica en directo. A primeira transmisión realizouse o 25 de decembro de 1931, cunha produción da ópera *Hänsel und Gretel* de Engelbert Humperdinck.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10583424
* WorldCat
* VIAF: 126398520
* BNF: 14284340r
* BRE: 2209622
* CiNii: DA0674574X
* EBID: ID
* GND: 2077687-1
* GRID: grid.429491.3
* ISNI: 0000 0001 2108 7473
* LCCN: n50074748
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00932302
* NKC: xx0068242
* SAAM: 6028
* SNAC: w6zd1tng
* SUDOC: 030208084

 |
Coordenadas: 41°22′18″N 2°09′19″L﻿ / ﻿41.37163333, 2.15521944

**Barcelona Teatre Musical** (**BTM**) é un teatro de Barcelona situado na montaña de Montjuïc que forma parte, nun sentido amplo do termo, da denominada Ciutat del Teatre (*Cidade do Teatro*) xunto co Teatre del Mercat de les Flors, o Teatre Lliure, o Institut del Teatre e o Teatre Grec. Está situado no **Palau Municipal d'Esports de Barcelona**, que no ano 2000 abandonou as súas funcións deportivas para converterse nun recinto musical.

O Palau d'Esports, obra de Josep Soteras, construíuse en 1955 para a celebración dos Xogos do Mediterráneo. En 1969 albergou a final da Copa de Europa de baloncesto na que o CSKA Moscova gañou ao Real Madrid por 103-99. En 1973 acolleu a fase final do Campionato de Europa de baloncesto e en 1986 a fase previa e semifinais da Copa do Mundo de Baloncesto. En 1992 foi unha das sedes dos Xogos Olímpicos, acollendo competicións de ximnasia rítmica e voleibol.

Na década de 1990 deixou de acoller eventos deportivos para centrarse nos musicais e teatrais. No ano 2000 someteuse a unha remodelación completa para adecualo ás necesidades do recinto: a organización de espectáculos teatrais e musicais.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Barcelona Teatre Musical Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4889424
* DOCOMOMO: 1480
* MusicBrainz: ID

 |
**Villa Borghese** é un parque municipal de 80 hectáreas que está situado en Roma, Italia e reúne a un grande conxunto de xardíns e museos romanos e institucións culturais, incluíndo a *Academia de Francia* en Roma, tamén coñecida como Villa Medici. Está situado cerca da **Porta del Popolo**, ó comezo da **Via Flaminia**.

Templo de Esculapio, do século XIX

Historia
--------

Os xardíns de Villa Borghese foron creados por Flaminio Ponzio partindo dos planos do cardenal Scipione Borghese para facer máis agradable a mansión que el mesmo construíra ás aforas da cidade para a súa colección de arte. En 1605, fixo transformar unha viña en luxosos xardíns frondosos e umbríos regados por numerosas fontes. Este parque é o máis importante dos construídos en Roma despois da época antiga. O conxunto da vila foi rematado de construír no ano 1633. Os xardíns actuais datan do século XIX e son de estilo inglés.

Fachada do Palacio da Galería Borghese

Museos de Vila Borghese
-----------------------

* A famosa **Galería Borghese**
* O Museo Nacional Etrusco de **Villa Giulia**
* **Villa Médici**
* A **Galería Nacional de Arte Moderna e contemporánea** de Roma.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q678313
* EBID: ID
* GEC: 0011380
* GeoNames: 8015110
* GND: 4104971-8

 |
Situación da Serra de Cádiz na provincia do mesmo nome.
A **Serra de Cádiz** é unha comarca española sita na provincia de Cádiz, na comunidade autónoma de Andalucía. Está formada polos concellos de Alcalá del Valle, Algar, Algodonales, Arcos de la Frontera, Benaocaz, Bornos, El Bosque, El Gastor, Espera, Grazalema, Olvera, Prado del Rey, Puerto Serrano, Setenil de las Bodegas, Torre Alháquime, Ubrique, Villaluenga del Rosario, Villamartín e Zahara de la Sierra. Limita coa Campiña de Jerez, a Serranía de Ronda, o Baixo Guadalquivir e a Serra Sur de Sevilla.

Xeografía
---------

A Serra de Cádiz tamén recibe o nome de Serra de Grazalema. Trátase do extremo occidental da Cordilleira Penibética e está composta por outras subserras, como a Serra de Zafalgar, a Serra do Endrinal e a Serra do Pinar, onde se atopa o pico do Pinar ou Torreón, a montaña máis elevada da provincia con 1654 metros de altitude. Nunha gran parte do seu territorio estendese polo Parque Natural da Serra de Grazalema, que é reserva da biosfera dende 1977 e que ten numerosas paraxes singulares como a Cova do Gato, a Cova da Pileta e a Garganta Verde. É un dos puntos de maior pluviometría de España e un dos últimos redutos do pinsapo na súa contorna natural. A maioría de liñas de cría do can de Auga Español, entendido coma raza canina normalizada, provén dos cans de auga ou *cans turcos* da Sierra de Cádiz.

Organización dos seus concellos
-------------------------------

Arcos de la Frontera é cabeza do partido xudicial nº 2 da provincia de Cádiz, baixo a cal se atopan Alcalá del Valle, Algar, Algodonales, Bornos, Espera, El Gastor, Olvera, Puerto Serrano, Setenil de las Bodegas, Torre Alháquime e Villamartín. Ubrique é cabeza do partido xudicial nº 15 da provincia e baixo a súa xurisdición están Benaocaz, El Bosque, Grazalema, Prado del Rey, Villaluenga del Rosario e Zahara de la Sierra.

Salto del cabrero.
As súas localidades forman parte da Mancomunidade de Concellos da Serra de Cádiz e da Diocese de Asidonia-Jerez, baixo a xurisdición eclesiástica do bispado homónimo, dependente do Arcebispado de Sevilla. 

O territorio da Serra de Cádiz estaba repartido entre o antigo Reino de Sevilla e o antigo Reino de Granada. Tras a Reconquista, gran parte del estivo durante séculos baixo a xurisdición señorial da Casa de Arcos, liñaxe titular do Ducado de Arcos de la Frontera.

Serra de Cádiz ao aterrar no aeroporto de Jerez.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* sierradecadiz.com
* sierrasurdecadiz.es
* setenil.com
* ubrique.info
* villaluengadelrosario.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1117064
* WorldCat
* VIAF: 316430680

 |
O **Palacio do Senado** é un edificio civil situado en Madrid, sede do Senado, unha das dúas cámaras que compoñen as Cortes Xerais, o parlamento nacional de España.

Historia
--------

O Palacio do Senado atópase na praza da Mariña Española. É un edificio do século XVI, antigo Colexio da Encarnación, de relixiosos agostiños calzados tamén chamado Colexio de dona María de Aragó (parte do complexo do Real Mosteiro da Encarnación). O colexio foi unha das institucións máis destacadas da Corte madrileña, e a súa igrexa contiña varias obras mestras de El Greco, hoxe no Museo do Prado.

Foi o lugar de reunión das Cortes unicamerais (anteriormente reunidas en Cádiz) en 1814; e entre 1820 e 1823 (durante o Trienio liberal).

O Estamento de Próceres previsto no Estatuto Real de 1834, que se reuniu, de forma provisional, no Casón do Bo Retiro, pasou a ocupar este edificio desde 1835. Con diversos cambios de nome e función, segundo a conxuntura política, seguiu servindo de sede da Cámara alta ata 1923 (cando a ditadura de Primo de Rivera disolveu as Cortes). Durante a ditadura instaurouse unha cámara lexislativa denominada Asemblea Nacional Consultiva, e non se convocou o Senado.

As Cortes da República eran unicamerais, e reuníanse no palacio da Carreira de San Jerónimo (durante os debates constitucionais, no Palacio de Cristal do Retiro).

Durante o franquismo, a procura dunha aparencia de institucionalización (a chamada "democracia orgánica") fixo que o edificio tradicional do Senado fose ocupado polo Consello Nacional do Movemento (mentres que as Cortes Españolas ocupasen o palacio da Carreira de San Jerónimo).

Coa Transición, instalouse no edificio da praza da Mariña Española a institución que, co nome de "Senado", prevía a Lei para a Reforma Política de 1976, e que interveu xunto co chamado "Congreso dos Deputados" na redacción da Constitución española de 1978. Desde as eleccións de 1979, o edificio vén sendo ocupado pola institución actual do Senado.

A finais do século XX efectuouse unha ampliación nun edificio anexo, cuxa fachada dá á rúa Bailén, con forma semicircular. O Palacio conserva unha interesante colección de obras de arte, entre as que destacan varias pinturas historicistas do século XIX.

Notas
-----

1. ↑  Madrid Histórico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10343739
* WorldCat
* VIAF: 316732714
* BNE: XX189539
* LCCN: sh99014331
* OSM: 4008847

 |
**Verve Records** é unha discográfica americana especializada en jazz, fundada por Norman Granz en 1956 absorbeu os catálogos de Norgran Records e Clef Records.

O catálogo de Verve medrou ó longo dos anos 50 e dos anos 60 para incluír a maioría das figuras principais do jazz, aínda que Granz tendeu a gravar artistas xa establecidos, por veces en declive, máis que buscar talentos novos. Tamén recoñeceu o potencial dos álbums da comedia, producindo o primeiro LP de Spike Jones, *Dinner Music For People Who Aren't Very Hungry*, en 1956 e varios álbums éxitos de venda que ofrecían actuacións en directo de Shelley Berman a comezos dos 60. Granz vendeu Verve a MGM en 1961 por 3 millóns de dólares. Creed Taylor converteuse no novo produtor, levando a bossa nova ós Estados Unidos. En 1967 Creed deixou Verve, e as novas gravacións comezaron a declinar e cesarían en conxunto nos anos 70. Nos mediados dos anos oitenta comezou unha nova política que promocionaba novos lanzamentos, aínda que sempre dando preferencia á reedición do seu catálogo. Nos anos 70 pasou a formar parte de PolyGram, incorporando o catálogo do jazz de Mercury/EmArcy, que Phillips, os donos de parte de PolyGram adquiriran anteriormente. Verve Records transformouse en Verve Music despois de que PolyGram se unira ó Universal Music Group de Seagram en 1998.

Ligazón externa
---------------

* Verve no Acid Jazz Hispano

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1124849
* WorldCat
* VIAF: 135198222
* Discogs: 5041
* LCCN: no2001018919
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 183725298

 |
O **Palacio Umaid Bhawan**, situado en Jodhpur, Rajasthan, India, é unha das residencias privadas máis grandes do mundo. Chamado en honra ao maharajá Umaid Singh, avó do dono actual do palacio, este monumento ten 347 habitacións e é a residencia principal da antiga familia real de Jodhpur. Parte do palacio é administrado por Taj Hotels.

O pazo denominouse **Palacio Chittar** durante a súa construción debido ao uso de pedras denominadas "chittar" no edificio. O maharajá Umaid Singh puxo a primeira pedra dos cimentos do edificio o 18 de novembro de 1929 e a construción finalizouse en 1943. A construción do palacio deu emprego a miles de persoas durante unha época de fame negra.

Estado actual
-------------

O dono actual do palacio é o maharajá de Jodhpur, Gaj Singh. O palacio está dividido en tres partes: o luxoso Taj Palace Hotel (que existe desde 1972), a residencia da antiga familia real, e un museo sobre a historia do século XX da familia real de Jodhpur. O horario de apertura do museo é de 9:00 a 17:00. Tamén hai unha galería na que se exhiben os automóbiles máis exóticos que pertencen á familia real.

Notas
-----

1. ↑  "Umaid Bhawan Palace - Umaid Bhawan Palace Jodhpur, Umaid Bhawan Palace Jodhpur Rajasthan India". Iloveindia.com. Consultado o 28 de febreiro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Palacio Umaid Bhawan Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Jaswant Thada
* Jodhpur

### Ligazóns externas

* A Guide to the Palace Hotels of India *(en inglés)*.
* O Palacio en Jodhpur.Biz.Arquivado 05 de decembro de 2006 en Wayback Machine..

* O Palacio Umaid Bhawan en iloveindia.com *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2307382
* WorldCat
* VIAF: 234786132

 |
As **doce uvas** é unha tradición de orixe española consistente en tomar doce uvas ao son das doce badaladas que sinalan o comezo do Aninovo. A orixe de tomar uvas na Noitevella data cando menos da década de 1880. A popularización da práctica deuse por intereses económicos, cando en vésperas do Ano Novo 1909 os colleiteiros de uva tiveran unha gran produción. Para desfacérense do excedente, inventaron o ritual de tomar as uvas da sorte na derradeira noite do ano".

Historia
--------

A creación de Televisión Española a mediados do século XX permitiu a transmisión anual das doce badaladas do 31 de decembro dende a Porta do Sol de Madrid. Tras a creación das televisións autonómicas, estas comezaron a retransmitir as badaladas desde outros lugares; no caso da Televisión de Galicia, dende a torre do reloxo da catedral de Santiago de Compostela. Se ben tradicionalmente moita xente celebraba a Noitevella en familia, moita xente comezou a ir tomar as uvas da sorte en directo ao son do reloxo a diferentes espazos públicos, como a propia Porta do Sol.

As doce uvas en Vilagarcía de Arousa
------------------------------------

En 1999 o goberno local de Vilagarcía de Arousa tomou a decisión de invitar a veciñanza a tomar as uvas ao mediodía, coa idea de involucrar a toda a comunidade a unha hora máis accesible para as persoas de todas as idades. Desde ese ano vénse celebrando a festa na Praza de Ravella, xusto fronte á casa consistorial. O Concello reparte uvas envasadas entre as persoas asistentes (350 quilos en 2016) e lambetadas para os nenos, para seren tomadas ao son das badaladas do reloxo do consistorio da vila. Tamén ofrece aos participantes do festival máis de 400 botellas de cava e batidos para brindar.

Notas
-----

1. ↑  Antonio Reigosa (2011). *Trece noites, trece lúas*. Xerais.
2. ↑  REDONDO ARJONES, A; REPILA RUIZ, A. E SOLOMANDO FIERREZ, M.J. A (2011). "Volvemos a casa por Navidad: Nuestras fiestas en imágenes". *Revista Foro de profesores de E/EL* **7**. Consultado o 4 xaneiro 2017.
3. ↑  "Fiestas populares: Las "uvas" del 31 de diciembre" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 16-10-2016. Consultado o 31-12-2016.
4. ↑  "Fiestas populares: las "uvas" del 31 de diciembre" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 16-10-2016. Consultado o 31-12-2016.
5. ↑  "Fiestas populares de Villagarcía de Arosa" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 16-10-2016. Consultado o 31-12-2016.
6. ↑  "Concello de Vilagarcía de Arousa". Consultado o 31-12-2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "La 'Festa das Uvas' de Vilagarcía cumple la mayoría de edad" *Faro de Vigo*
* Vilagarcía recibe 2017 con su anticipada fiesta de uvas
* "Muñecos gigantes y juegos de luces, en las uvas de mediodía" *La Voz de Galicia*.
**José Rodríguez Cociña**, nado en Viveiro o 9 de outubro de 1914 e finado en Cidade de México o 14 de decembro de 1994, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Tipógrafo en Viveiro, afiliado á UGT e a Agrupación Socialista de Viveiro dende 1931. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pertenceu ás Juventudes Socialistas Unificadas, foi policía no Corpo de Seguridad e tenente no Estado Maior de Aviación. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia onde foi recluído no campo de concentración de Argelès sur Mer, ata que en xullo de 1939 chegou a Veracruz no vapor Ipanema. En México afiliouse á Agrupación Socialista e dedicouse ao comercio. Fixo fortuna a comezos dos anos oitenta co negocio de producir e exportar uva de mesa e viño para o mercado estadounidense desde a plantación que posuía no estado de Baixa California. Foi tamén promotor inmobiliario.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernández Vizoso, Martín (4/4/2021). "Cociña, un socialista exiliado de Viveiro con empresas de vino y construcción en México" *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106366572
* DSBE: 8113\_rodriguez-cocina-jose

 |
O **imposto de consumos** foi un imposto indirecto establecido en España no século XIX, e vixente entre 1845 (a Reforma tributaria de Mon-Santillán) e comezos do século XX (a lei de supresión de 12 de xuño de 1911, que estableceu un período transitorio ata 1920); cun período intermedio de suspensión durante a revolución de 1868. Tamén foi obxecto de suspensións locais. As súas diversas formas de xestión, e a súa propia natureza, provocaron un alto grao de descoordinación e ineficacia. O seu peso dentro da facenda española era discreto (o 12% dos ingresos ordinarios en 1874).

Foi amplamente criticado por gravar o bens de primeira necesidade (*de comer, beber y arder*): alimentos, bebidas alcohólicas, combustibles e sal. Protagonizou o debate político, económico e social entre as distintas ramas do liberalismo español. As protestas contra o imposto recibiron o nome de motíns de consumos.

Notas
-----

1. ↑  Rafael Ángel Simón, *El cupo de consumos y el consumo de mercancías en Alcalá de Henares: 1868-1936* Arquivado 15 de abril de 2012 en Wayback Machine.
Botella de cervexa Club Colombia.
**Club Colombia** é unha marca de cervexa fabricada pola empresa colombiana Cervecería Bavaria S.A. Naceu en 1949 co nome de Club Sesenta, co gallo dos sesenta anos da fundación Bavaria S.A. e propúxose como a primeira cervexa Premium da compañía, que recibiu en 2008 o premio Gran Medalla de Ouro con follas de Palma do Instituto Monde Selection, por obter unha cualificación superior nas diferentes probas sensoriais e organolépticas. Once anos despois, ó comezo da década dos anos sesenta, esta marca cambiou de nome polo de Club Colombia, e coa súa presentación comercial en Colombia comezaron as exportacións ós Estados Unidos. Os seus elementos simbólicos predominantes foron as réplicas do tunjo precolombiano. Club Colombia foi recoñecida como a cervexa de máis alta categoría das marcas de Bavaria S.A. con máis de medio século de tradición.

A marca foi renovada en 2006, cun redeseño de etiquetas e da botella. Porén, conserva como escudo o tunjo precolombiano que aparece dende a orixe da marca.

Notas
-----

1. ↑  "Club Colombia". *Club Colombia* (en inglés). Consultado o 21 de febreiro de 2017.
2. ↑  "Viagem: 6 Cervejas e Bares na Colômbia - Cerevisiae". *Cerevisiae* (en portugués). 15 de setembro de 2016. Arquivado dende o orixinal o 21 de marzo de 2018. Consultado o 21 de marzo de 2018.
3. ↑  "Cerveza colombiana recibe 5 premios internacionales" (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cervecería Bavaria S.A.
* Monde Selection

### Ligazóns externas

* Sitio web de Club Colombia *(en castelán)*
Sinatura do Pacto de París.
O **Pacto Kellogg-Briand**, tamén coñecido como **Pacto de París**, por conta da cidade onde foi asinado o 27 de agosto de 1928, foi un tratado internacional "estipulando a renuncia á guerra como un instrumento de política nacional". Fracasou no seu propósito, mais foi significativo no desenvolvemento posterior do dereito internacional. Recibiu o nome do Secretario de Estado dos Estados Unidos de América Frank B. Kellogg e do ministro francés de relacións exteriores Aristide Briand, que rachou o pacto.

Asinantes
---------

Verde escuro: asinantes orixinais   
 Verde: aderentes posteriores  
Azul claro: territorios dos participantes   
 Azul escuro: mandatos da Liga das Nacións administrados por participantes.
Após negociacións, o pacto foi asinado en París no ministerio dos negocios estranxeiros francés por representantes de Australia, Bélxica, Canadá, Checoslovaquia, Francia, Alemaña, India británica, Estado Libre Irlandés, Italia, Xapón, Nova Zelandia, Polonia, Unión Surafricana, Reino Unido. e os Estados Unidos. Estabeleceuse que entraría en vigor o 24 de xullo de 1929. Nesa data, as seguintes nacións participaban, ou xa se tiñan aderido en definitiva, ós termos do pacto: Afeganistán, Albania, Austria, Bulgaria, China, Cuba, Dinamarca, República Dominicana, Exipto, Estonia, Etiopía, Finlandia, Guatemala, Hungría, Islandia, Letonia, Liberia, Lituania, Países Baixos, Nicaragua, Noruega, Panamá, Perú, Portugal, Romanía, Unión Soviética, Reino dos serbios, croatas e eslovenos, Siam, España, Suecia e Turquía. Oito estados máis xuntáronse despois desa data (Persia, Grecia, Honduras, Chile, Luxemburgo, Danzig, Costa Rica e Venezuela.) cun total de 54 asinantes. En 1971, Barbados declarou a adhesión ó tratado.

Nos Estados Unidos, o Senado aprobou por longa marxe o tratado, 85–1, tan só co voto contrario do republicano de Wisconsin John J. Blaine.

Notas
-----

1. ↑  What do they know (ed.). "Kellogg–Briand".
2. ↑  FCO (ed.). "Treaties record". Reino Unido. Arquivado dende o orixinal o 30 de setembro de 2012. Consultado o 08 de agosto de 2016. .
3. ↑  Universidade Yale (ed.). "Kellogg-Briand Pact 1928". Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2012. Consultado o 08 de agosto de 2016. .
4. ↑
5. ↑  "John James Blaine Arquivado 11 de xuño de 2011 en Wayback Machine.". *Dictionary of Wisconsin History*. Consultado o 11 de novembro de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* BARROS PLATIAU, Ana Flávia Granja e; VIEIRA, Priscilla Brito Silva. *A legalidade da intervenção preventiva e a Carta das Nações Unidas* in "Rev. Bras. Polít. Int.", Brasília, v. 49, n. 1, 2006. Dispoñíbel en: Scielo. Consultado o: 4 de agosto de 2008. DOI: 10.1590/S0034-73292006000100010

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205073
* WorldCat
* VIAF: 176270496
* BNF: 12477242r
* BRE: 2059488
* EBID: ID
* GEC: 0012237
* GND: 4163566-8
* LCCN: n91023831
* MAG: 2778937617
* NDL: 00569059
* NKC: unn20221155390

 |
**José Manuel Taboada García**, nado en Vilasantar, é un ex-político galego, que foi alcalde de Vilasantar durante 25 anos ininterrompidos, dende 1982 até 2007.

Traxectoria
-----------

Carteiro de profesión. Involucrado en política dende os 22 anos. Accedeu á alcaldía de Vilasantar tralas eleccións municipais de 1983, conseguindo o seu partido, Alianza Popular, 6 dos once escanos, logrando así a maioría absoluta. Nas seguintes eleccións, as de 1987, conseguiu aumentar a 8 os escanos de AP, repetindo resultado nas de 1991, xa co nome de Partido Popular. Foi perdendo algúns escanos nas sucesivas eleccións, pero mantendo a maioría absoluta até o ano 2007, cando decidiu non presentarse á reelección, e o BNG liderado por Manuela García Freire se fixo coa maioría absoluta con 5 escanos de 9.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel García Novo** |  **Alcalde de Vilasantar** 1983 - 2007 | Sucesor:**Manuela García Freire** |

Vida persoal
------------

É fillo de Manuel Taboada López, último alcalde franquista de Vilasantar. O seu máximo referente foi Manuel Fraga.

Notas
-----

1. ↑  "Entrevista a José Manuel Taboada García". *Galicia Hoxe*. 6 de maio de 2007. Arquivado dende o orixinal o 01 de xuño de 2020. Consultado o 27 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilasantar
**Giuseppe Mangiarotti**, nado en Broni o 27 de maio de 1883 e finado en Bérgamo o 24 de outubro de 1970, foi un mestre de armas e tirador de esgrima italiano.

Traxectoria
-----------

Fillo da soprano Adelina Stehle, frecuentou a escola superior en Lausana e practicou moi diversos deportes, alpinismo, ximnasia, tenis ou remo. A esgrima chegou algo máis tarde en 1906 despois dun encontro casual co mestre de armas siciliano Enrico Lancia di Brolo. Foi xa campión de espada profesional de Italia en 1906, título que mantivo ata 1927 agás en 1913-1914 anos nos que non competiu. En 1908, adestrado para a ocasión por Luigi Colombetti, participou nos Xogos Olímpicos de 1908 en Londres, quedando en espada por equipos en cuarto lugar. En 1909 fundou en Milán a súa propia sala de armas, que se converteu nunha das máis afamadas do país. Entre 1913 e 1914 estivo en Budapest como instrutor na sala de Italo Santelli. Á volta a competición tras a primeira guerra mundial foi campión de Europa de espada individual e por equipos en 1919. Entre 1924 e 1960 foi adestrador do equipo olímpico italiano de espada. E desde 1938 foi o director da sala de armas da Società del Giardino.

Casou en 1917 con Rosetta Pirola, futura tiradora de esgrima, e foi pai dos tamén tiradores Dario (1915-2010), Edoardo (1919-2012) e Mario (1920).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Giuseppe Mangiarotti no Dizionario Biografico – Treccani *(en italiano)*
* Giuseppe Mangiarotti *en* Sports Reference(en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q923261
* DBI: ID
* Munzinger: 01000051949
* Treccani: giuseppe-mangiarotti
* Sports Reference: giuseppe-mangiarotti-1

 |
Faiado dunha casa ventilado e alumeado grazas a unha xanela.
O **faiado** ou **faio** é a parte máis alta da casa, inmediatamente debaixo da cuberta, non sempre habitábel, onde se adoitan amontoar mobles e trebellos vellos e en desuso a xeito de rocho. Por extensión tamén ás veces é denominado faiado un teito de táboas.

Hoxe en día adoitan rehabilitarse para empregalos coma estudios, salas ou pequenos cuartos.

Curiosamente en portugués o faiado denomínase *sótão*, polo que cómpre non confundir co soto galego.

Características
---------------

A súa especial configuración determina as peculiaridades e as súas posibilidades de uso. Os seus principais inconvenientes son a falla de espazo delimitado polo teito inclinado que forman as vertentes ou abas da cuberta, e a escaseza e má orientación da luz situada en ocasións a rente do chan.

A casa tradicional galega non acostuma ter o faiado habitábel, xa que a pequena pendente da cuberta non permite unha altura de abondo até a cumieira para acoller un cuarto; porén si adoita separarse do sobrado ou primeiro andar cun forxado de trabes de madeira ou un teito de táboas, xa que si podía existir un zapón para usalo como rocho ou incluso preservar parte da colleita. Estruturalmente o espazo conséguese grazas a unhas estruturas en tesoira nas cubertas de catro augas ou unha estrutura sinxela de cangos dende a cumieira ao beirado en casas con tellados de dúas augas e muros piñón (triangulares). 
Os muros poden contar con varios ocos ou vans para permitiren a ventilación e o acceso á luz, que poden ser fiestras, xanelas, bufardas ou lumieiras segundo teñamos en conta do maior a menor talle. Malia non ser moi comúns en Galicia, nos faios habitábeis aparecen bufardas levantándose por riba do tellado ou lousado da casa; son moi comúns nas Illas Británicas por exemplo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *faiado*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *faio*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lucernario
* Cuberta crebada ou en mansarda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244490
* AAT: 300002651
* GEA: 5479
* GEC: 0112423
* GND: 4463854-1
* JSTOR: attics
* MAG: 203115093
* NKC: ph192880
* PSH: 236

 |
O **lago Maior** (en italiano: '**Lago Maggiore *ou* Lago Verbano'**) é un lago alpino do norte de Italia e Suíza. Trátase dun lago glaciario que se formou ao final da última glaciación. A súa altitude é de 193 msnm.

Encóntrase na fronteira de Italia e Suíza, entre os Alpes e a chaira padana, a uns 50 km ao noroeste de Milán e uns 130 km ao sur de Zúric. O 80 % da súa superficie corresponde a Italia e o 20 % a Suíza. As súas augas bañan dúas rexións italianas e un cantón suízo:

* Ao norte: o cantón de Tesino (CH)
* Ao oeste: Piemonte (provincias de Verbano e Novara) (I)
* Ao leste: Lombardía (provincia de Varese) (I)

O lago encóntrase entre as coordenadas xeográficas seguintes:

* Latitude: entre os 45°43' N e os 46°11' N
* Lonxitude: entre os 8°29' L e os 8°52' L

É o segundo lago italiano por extensión, despois do lago de Garda, cunha superficie de 212 km². A elegancia de célebres estacións climáticas e a beleza e variedade da paisaxe convérteno nunha das metas máis frecuentadas e preferidas polo turismo internacional.

As fermosas vilas ás súas orelas tiveron gran fama durante a *Belle Époque*, e algunhas conservan aínda, en parte, o aspecto daqueles tempos.

Entre a máis famosas están *Arona*, patria de San Carlos Borromeo; *Stresa*, elegante e refinada; *Pallanza* coa súa *Villa Taranto* adornada cun fermoso xardín e, na ribeira lombarda, Luino e Laveno-Mombello.

Son de particular interese as *illas Borromeas*, fronte a Stresa: a *Illa Bella*, co maxestoso Palacio Borromeo (sede dunha pinacoteca) e o seu su espectacular xardín á italiana do período barroco, e a *illa dos Pescadores*, cun palacio do século XVIII e un xardín botánico.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14379
* WorldCat
* VIAF: 312586992
* BRE: 2130890
* EBID: ID
* GEC: 0039339
* GeoNames: 2659792
* GND: 4034092-2
* HDS: 008662
* LCCN: sh85079596
* NKC: ge305379
* OSM: 11758
* Pleiades: 383814
* SELIBR: 152052

 |
Coordenadas: 48°51′30″N 2°20′16″L﻿ / ﻿48.858333333333, 2.3377777777778

A **ponte das Artes** ou **pasarela das Artes** (en francés: *Pont des Arts* ou *passerelle des Arts*) é unha ponte parisiense sobre o río Sena de uso peonil que se atopa no VI Distrito. Une o Instituto de Francia co Museo do Louvre.

Historia
--------

Construído de 1801 a 1804, foi a primeira ponte metálica da capital francesa.

A ponte, que se atopaba en mal estado, foi pechado en 1976. Dous anos máis tarde derrubouse parcialmente polo choque dunha barcaza contra un dos seus alicerces.

A ponte actual foi reconstruída entre 1981 e 1984 coa mesma forma que o anterior, agás que ten dous alicerces menos para facilitar a navegación polo río. Foi reinaugurado o 27 de xuño de 1984 por Jacques Chirac, quen era daquela alcalde de París.

Utilizado ocasionalmente para exposicións artísticas, é tamén un lugar que atrae ós turistas, pintores, debuxantes e fotógrafos polas panorámicas que ofrece da Île de la Cité e das pontes de París. É lembrado como punto de encontro entre "a Maga" e "Oliveira" na novela *Rayuela*, de Julio Cortázar.

En anos recentes, a ponte foi utilizada como escenario para un costume das parellas que visitan a cidade. O xesto consiste en pechar un cadeado nas reixas das varandas da ponte, o cal ten escrito os nomes da parella ou algún outro mensaxe. Posteriormente a chave do cadeado é guindada ó río Sena, simbolizando que o amor entre ambos será eterno. Por mor do peso dos cadeados e á deterioración que isto provocaba na ponte, o concello de París decidiu retirar os cadeados da Ponte das Artes en 2015.

Notas
-----

1. ↑  Pawlowski, A. "The joys of slowly savoring Paris".
2. ↑  "París dice adiós a los candados del amor".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1329141
* WorldCat
* VIAF: 143514052
* BNF: 15527056f
* EBID: ID
* GeoNames: 8426575
* Mérimée: PA00085998
* Structurae: 20000128
* SUDOC: 057519900

 |
Meniño tomando o biberón
Polbo á feira, unha comida típica de Galicia
Postos de comida na rúa en Taipei
Nenos comendo no Senegal
A **alimentación** consiste na obtención, preparación e inxestión dos alimentos. A nutrición é o proceso mediante o cal os alimentos inxeridos se transforman e se asimilan, é dicir, incorpóranse ó organismo dos seres vivos, que deben comer san e observando a nutrición. Por extensión, chámase tamén **alimentación** á subministración de enerxía ou materia prima necesarias para o funcionamento de certas máquinas.

Alimentación humana
-------------------

Os seres vivos necesitamos, ademais da auga, que é vital, unha variada e equilibrada alimentación que é fundamental para a vida. Unha dieta correcta debe conter cantidades axeitadas de proteínas, lípidos, glícidos, vitaminas e minerais. A base dunha boa nutrición reside no equilibrio, a variedade e a moderación da nosa alimentación. Pero a alimentación moderna urbana é moi frecuentemente desequilibrada, desestruturada e adóitase xuntar cunha vida cada vez máis sedentaria.

Xa desde hai 2.400 anos, coñecíase a relación entre a alimentación e a saúde: Hipócrates dicía que *a nosa alimentación era a nosa medicina*. É ben sabido que os factores alimentarios están asociados a enfermidades coma a diabetes, a osteoporose, a obesidade e outras. A inxesta de demasiados ácidos graxos saturados e colesterol pode provocar ateroesclerose. En contrapartida, no século XX demostrouse o vínculo que hai entre as carencias alimentarias e as enfermidades graves. Estas diferentes formas de malnutrición seguen sendo, aínda agora, problemas de saúde pública.

Desordes alimentarias
---------------------

A mala alimentación, sumada ós trastornos psicolóxicos ou psíquicos derivados, pode ser a causa de diversas enfermidades, das que cabe salientar catro coma as máis importantes:

* Obesidade
* Anorexia
* Bulimia
* Depresión

Día da alimentación
-------------------

* 16 de outubro - Día Mundial da Alimentación
* 8 de novembro - Día Europeo da Alimentación e a Cociña Sas

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* 

### Outros artigos

* Enfermidade de orixe alimentaria
* Lista de siglas e acrónimos de alimentación
* Seguridade alimentaria

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***alimentación*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Alimentación*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Alimentación*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213449
* AAT: 300375120
* BNCF: 6799
* EBID: ID
* GEC: 0076777
* GiantBomb: 3015-525
* JSTOR: food-intake
* LCCN: sh85050268
* NKC: ph161697
* PSH: 12779
* Treccani: alimentazione

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D004435
* MeSH: G07.203.650.283

 |
Coordenadas: 41°57′05″N 8°44′48″O﻿ / ﻿41.951388888889, -8.74675

A **ponte da Amizade** une o concello galego de Tomiño co portugués de Vila Nova de Cerveira cruzando o Río Miño. Na parte galega conecta coa PO-552 e a CG-4.2 na rotonda de Goián.

Historia
--------

As obras iniciáronse en xuño de 2002 cun orzamento de 6 460 613,92 €, financiado a partes iguais entre a Xunta de Galicia e o goberno portugués; a ponte foi inaugurada o 10 de xuño de 2004. Permite o tránsito de vehículos e persoas sen teren que coller transbordadores de Goián-Vila Nova de Cerveira, cuxa actividade foi interrompida pouco tempo despois e unicamente segue en funcionamento o transbordador A Guarda-Caminha.

Notas
-----

1. ↑  "inaguración" (en castelán). p. la voz de galicia. Consultado o 28 de xaneiro de 2018.
2. ↑  "quita travesia sobre o rio Miño" (en portugués). Consultado o 28 de xaneiro de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponte da Amizade Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Localización do Lago Kivu no oeste do Ruanda
Imaxe de satélite do Lago Kivu - NASA
O **lago Kivu** é un dos maiores lagos da África. Está situado na fronteira entre a República Democrática do Congo e Ruanda, na zona do Gran Val do Rift. O lago Kivu desauga no río Ruzizi, que segue para o sur e, á súa vez, desauga no Lago Tanganyika. O lago ficou coñecido como o lugar onde moitas das vítimas do xenocidio de Ruanda en 1994 foron tiradas.

Historia
--------

O primeiro europeo en visitar o lago foi o conde alemán Gustav Adolf von Götzen en 1894.

Xeografía
---------

* área: 2.700 km²
* altitude: 1.460 metros
* volume de auga: 500 km³
* largura: 48 km
* lonxitude: 89 km
* profundidade: media 240 metros, máxima 480 metros
* illa: Idjwi
* cidades bañadas:
	+ República Democrática do Congo: Goma e Bukavu
	+ Ruanda: Kibuye e Cyangugu

O lago Kivu é un dos tres lagos explosivos coñecidos, xunto ao lago Nyos e ao lago Monoun, no Camerún, os cales experimentan violentas erupcións. Unha análise da historia xeolóxica do lago Kivu indicou unha periódica extinción biolóxica masiva cada mil anos. Aínda que a composición química dos lagos explosivos é particular para cada caso, no lago Kivu detectouse metano e dióxido de carbono debido á interacción das súas augas cun volcán, o que podería causar unha catástrofe natural, ademais tendo en conta que aproximadamente dous millóns de persoas viven nas súas ribeiras.

Recentemente cóntase que o lago Kivu ten 55 millóns de metros cúbicos de gas metano disolto a unha profundidade de 300 metros. Agora, o goberno de Ruanda está destinando fondos para que un consorcio internacional extraia o gas.

Marxe do lado ruandés

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q125912
* WorldCat
* VIAF: 315149531
* BNF: 12489889r
* BRE: 2062708
* EBID: ID
* FAST: 1333958
* GEC: 0035745
* GeoNames: 212508
* GND: 4098470-9
* LCCN: sh85072598
* NKC: ge687681
* OSM: 9072
* SUDOC: 034108211

 |
Coordenadas: 44°25′33″N 8°53′20″L﻿ / ﻿44.425833333333, 8.8888888888889

O **viaduto Polcevera** da autoestrada A10, tamén coñecido como **ponte Morandi**, foi un viaduto que atravesaba o regato Polcevera, ao oeste de Xénova. Atopábase situado entre os barrios de Sampierdarena e Cornigliano.

Construción
-----------

Foi deseñado polo enxeñeiro romano Riccardo Morandi, sendo construído entre 1963 e 1967 pola *Società Italiana per Condotte d'Acqua*. Foi inaugurado o 4 de setembro de 1967 coa presenza do entón presidente da República Giuseppe Saragat.

Colapso
-------

O 14 de agosto de 2018, preto das 11:30 hora local (UTC +2) e durante unha forte tormenta, colapsou unha sección de 210 metros da ponte sobre o regato Polcevera, soportada polo piar occidental da estuctura. Algunhas testemuñas informaron que a ponte foi impactada por un raio antes de colapsar.

Como consecuencia do derrubamento desplomáronse tres camións e varios automóbiles, causando 43 falecidos. A maioría dos vehículos caeron sobre o Polcevera, outros desplomáronse sobre os almacéns da compañía eléctrica *Ansaldo Energía* e sobre as vías do ferrocarril das liñas Xénova - Turín e Xénova - Milán.

De acordo co diario italiano *Corriere della Sera*, dende 2013 presentáronse en Italia 11 casos de colapso de pontes, incluíndo o de Morandi.

Fotografía da Ponte Morandi coa parte colapsada marcada en vermello.

Notas
-----

1. ↑  "Italy bridge: Dozens feared dead in Genoa as motorway collapses". *BBC* (en inglés).
2. ↑  "As it happened: Genoa motorway bridge disaster". *BBC* (en inglés).
3. ↑  "Italia quiere retirar a Atlantia la concesión de las autopistas". *Atlántico Diario* (en castelán).
4. ↑  "Genova, crolla ponte sull’A10: 35 morti, tra cui un bambino. Le ricerche proseguono a oltranza: potrebbero esserci dei vivi sotto le macerie". *La Stampa* (en italiano).
5. ↑  "Dieci i ponti crollati in 5 anni: in calo la manutenzione e gli investimenti". *Corriere della Sera* (en italiano).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponte Morandi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3907993
* WorldCat
* VIAF: 149156374122007710006
* GND: 1190604396
* Google Maps: 10265863407246063978
* Structurae: 20000392

 |
Psicrómetro de Asmann de circulación forzada.
A **psicometría** é unha rama da ciencia que estuda as propiedades termodinámicas do aire húmido e do efecto da humidade atmosférica nos materiais e no confort humano.
O concepto deriva do grego ψυχρομετρία, composto por ψυχρός, frío, e μετρία, medición.

O aire, coñecido como aire húmido, está constituído por unha mestura de aire seco e vapor de auga. 
O aire seco é unha mestura de varios gases. A súa composición xeral é a seguinte:

* Nitróxeno: 77%
* osíxeno: 22%
* Dióxido de carbono e outros gases: 1%

En relación coa súa temperatura, o aire ten a propiedade de reter certa cantidade de vapor de auga. A menor temperatura, menor cantidade de vapor, e á inversa, a maior temperatura, maior cantidade de vapor de auga, se se mantén a presión atmosférica constante.

Tamén se considera que é un método para controlar as propiedades térmicas do aire húmido. Represéntase mediante un diagrama psicrométrico.

Usos
----

É útil para conservación de alimentos en cámaras frigoríficas, climatización de locais, procesos de secado e fabricación de medicamentos.

Diagrama psicrométrico
----------------------

É un diagrama no que se relacionan múltiples parámetros referentes a unha mestura de aire húmido: temperatura, humidade relativa, humidade absoluta, punto de orballo, entalpía específica ou calor total, calor sensible, calor latente e volume específico do aire.

Os valores do diagrama non son constantes: varían segundo a altura sobre o nivel do mar. Na bibliografía especializada adóitase referilo á altura do nivel do mar.

Diagrama psicrométrico conceptual.
Emprégase na arquitectura e na enxeñaría para ás instalacións termomecánicas en edificios para dimensionar sistemas de calefacción e de aire acondicionado.

Os procesos de calefacción, refrixeración, humidificación e deshumidificación que transcorren no acondicionamento do aire modifican a condición deste desde un punto de estado inicial até unha condición diferente, representada por un segundo punto no diagrama.

Notas
-----

1. ↑  Divry's New English-Greek and Greek-English Dictionary. D. C. Divry Inc. New York, 1983.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q899784
* GEC: 0275080
* MAG: 51983180

 |