recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Representación artística de Symphonie 2.
**Symphonie** foi unha serie de dous satélites de comunicacións europeos froito da colaboración entre Francia e Alemaña.

Características
---------------

Os dous satélies Symphonie foron satélites experimentais cos que Europa gañou experiencia no campo das comunicacións por satélite. O proxecto comezou en 1967 como unha colaboración entre Francia e Alemaña. Os dous satélites eran relativamente pequenos, de 230 kg ao chegar á órbita xeoestacionaria, estaban estabilizados nos tres eixos e usaban paneis solares. Cada un levaba dous transpondedores e excederon o seu tempo de vida previsto de cinco anos. Foron lanzados entre 1974 e 1975, con Symphonie 1 sendo enviado a unha órbita cemiterio en 1983 e Symphonie 2 en 1985. Construíuse unha terceira unidade, pero non foi lanzada. Para os lanzamentos usáronse foguetes Delta 2914, aínda que orixinalmente estaba planeado usar foguetes Europa 2 que nunca chegaron a estar en servizo.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Symphonie 1 | 19 de decembro de 1974 | Delta 2914 | Éxito |
| Symphonie 2 | 27 de agosto de 1975 | Delta 2914 | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2022). "Symphonie" (en inglés). Consultado o 23 de xaneiro de 2022.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2022). Gunter's Space Page, ed. "Symphonie 1, 2" (en inglés). Consultado o 23 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Symphonie*** |

### Outros artigos

* Europa 2
* Delta 2914
Insignia da Sociedade Nazonalista Pondal, 1929
A **Sociedade Nazonalista Pondal** foi unha asociación independentista galega de Buenos Aires entre os anos 1927 e 1938.

Traxectoria
-----------

En 1927 a Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires converteuse na asociación cultural **Sociedade d'Arte Pondal**, que axiña adoptou o novo nome de **Sociedade Nazonalista Pondal**. Fundada por Moisés da Presa, Bernardo Souto, Clemente López Pasarón, Lino Pérez e Bieito Fernández Álvarez. Posuía un voceiro chamado *A Fouce*, o cal saíu ata 1938.

A Sociedade Nazonalista Pondal foi a unha das primeiras asociacións importante que avogou pola plena independencia de Galicia, e mesmo tratou de promover un partido independentista en Galicia, sen moito éxito. A persoa en quen ía recaer en Galicia a creación dese partido sería Álvaro de las Casas, quen impulsara en febreiro de 1932 os primeiros grupos Ultreya.

En 1938 autodisolveuse para favorecer a unidade do galeguismo mentres Galicia permanecese baixo un réxime ditatorial, e a maioría dos seus membros integráronse no Grupo Galeguista de Bos Aires. A SNP contou nos seus anos de existencia con arredor de 100 socios.

Entre 1938 e 1941 os seus membros participaron da reorganización patriótica galega no exilio, poñendo a súa experiencia militante ao servizo da mesma. Os tres vogais da primeira directiva da Irmandade Galega foron antigos membros da SNP (Vicente Barros, Pedro Campos Couceiro e Xohán González). No 1941 relanzouse *A Fouce*, que se volveu publicar ata 1944  e da que Vicente Barros, foi o novo director.

Notas
-----

1. 1 2  Diéguez Cequiel (2015), pp. 151-158
2. ↑  Diéguez Cequiel (2003), p. 46 e seguintes
3. ↑  Fernández Santiago (2001), p. 198

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Diéguez, Uxío-Breogán (2003). *Álvaro de las Casas: biografía, documentos e epistolario*. Vigo: Galaxia. ISBN 84-8288-633-9.

* Diéguez Cequiel, Uxío-Breogán (2015). *Nacionalismo galego. Desarticulación, resistencia e rearticulación (1936-1975)*. Santiago de Compostela: Laoiovento. ISBN 978-8484872771.
* Fernández Santiago, Marcelino X. (2001). "Asociacionismo gallego en Buenos Aires (936-1960)". En Núñez Seixas, Xosé Manoel. *La Galicia austral*. Colección: Argentina Plural (en castelán). Bos Aires: Editorial Biblos. pp. 181–202. ISBN 950-786-283-8.
Exposición conxunta da Sociedade Francesa da Fotografía e a Sociedade Fotográfica de Londres, en 1858.
A **Sociedade Francesa de Fotografía** (en francés: *Société française de photographie* ou *SFP* polas súas siglas) é unha asociación fundada o 15 de novembro de 1854, e que mantén unha actividade moi relacionada coa historia da fotografía e a súa difusión.[1]

Historia
--------

Xurdiu como unha continuación da Sociedade heliográfica, que só durou entre 1851 e 1852 ao existir discrepancias entre os seus membros. Os membros fundadores pertencían a diversas disciplinas e elixiuse como primeiro presidente ao científico Henri Victor Regnault.

O seu obxectivo principal é «contribuír aos progresos técnicos e artísticos da fotografía, á marxe de calquera especulación comercial» que xa aparece reflectido nos seus primeiros estatutos redactados conxuntamente por Félix Avril, Hippolyte Bayard, Eugène Durieu, Humbert de Molard, Gustave Lle Gray, Paul Mailand e Félix Pigeory, e que eran moi semellantes aos da Academia das Ciencias francesa.[2] Para conseguir ese obxectivo organizaban concursos, cursos e exposicións e editaban un boletín divulgativo. Un premio significado é o que patrocinaba Honoré d'Albert, duque de Luynes ao mellor procedemento fotomecánico desde 1856 e que foi obtido por Alphonse Poitevin en 1862 e 1867 pola goma bicromatada.[3]

A SFP realizou a súa primeira exposición en 1855 na sede da rúa Drouot número 11, e a segunda en 1857 no estudo de Gustave Lle Gray, xa que até 1859 o ministerio de Belas Artes non autorizou unha exposición no palacio dos Campos Elíseos.[4]

En 1892 a SFP foi recoñecida como de utilidade pública polo presidente da república Marie François Sadi Carnot.

Membros fundadores
------------------

* Olympe Aguado
* Félix Avril
* Hippolyte Bayard
* Edmond Becquerel
* Louis-Auguste Bisson
* Auguste-Rosalie Bisson
* Louis Désiré Blanquart-Evrard
* Farnham Maxwell-Lyte
* Fortuné Joseph Petiot-Groffier
* Julien Vallou de Villeneuve

Notas
-----

1. ↑  *Diccionario de historia de la fotografía* (en castelán). Edicións Cátedra. ISBN 84-376-2038-4.
2. ↑  SFP. "L'Association. Statuts de 1893" (en francés). Arquivado dende o orixinal o 09 de marzo de 2010.
3. ↑  *Historia general de la fotografía* (en castelán) (2ª ed.). Edicións Cátedra. ISBN 978-84-376-2344-3.
4. ↑  Fontcuberta, Joan; Newhall, B. (1983). *Historia de la fotografía. desde sus orígenes hasta nuestros días* (en castelán). Editorial Gustavo Gili. ISBN 84-252-1163-8.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia da fotografía
* Louis Désiré Blanquart-Evrard
***Tots els detectius es diuen Flanagan*** é un libro escrito en 1990 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o segundo da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

Trama
-----

A historia discorre entre o 21 de decembro e o 2 de xaneiro. Comezan as vacacións de Nadal, e se atopa con dous casos.

No primeiro, Charcheneguer, un compañeiro de instituto, chantaxéao para lograr ver semi-espida a outra rapaza do centro. Pero Flanagan é enganado, e Charcheneguer non se limita a ver os encantos de Montse (alcumada *Sabrina*), senón que lle tira unhas fotos.

No segundo caso, Carmen (unha compañeira do instituto de raza xitana), pídelle que atope o seu sobriño desaparecido, de dous meses. Pero axiña descobre que José, o neno, foi vendido polo seu pai, e acaba coñecendo a un xinecólogo sen escrúpulos que trafica con bebés.

Entre tanto xorde o amor, ou o que el cre que é amor. Gústalle Carmen, e é a primeira vez que se bica cunha rapaza. Pero ó rescatar a un bebé coñece a Nines, unha rapaza de clase alta que o axudará no caso e que tamén lle acabará gustando. É a primeira vez que Flanagan actúa como crápula, aínda que tamén se sente incómodo con iso do amor.

Acaba saíndo ben parado dos dous casos, malia actuar varias veces á marxe da lei. Dálle cabazas a Nines, pero deixa un lugar para a esperanza na súa relación con Carmen.

Narración
---------

Na mesma liña que o anterior e que os seguintes da saga, fala en primeira persoa das miserias diarias das clases baixas da cidade, pero tamén se adentra nas traxedias dos membros das clases máis pudentes.

| * v
* c
* e
Libros da saga de Flanagan, escritos por Andreu Martín e Jaume Ribera |
| --- |
| *No demanis llobarro fora de temporada* (1987) - *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991) - *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993) - *Flanagan de luxe* (1994) - *Alfagann é Flanagan* (1996) - *Flanagan Blues Band* (1997) - *Flanagan 007* (1998) - *Flanagan, só Flanagan* (2000) - *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003) - *O diario vermello de Flanagan* (2004) - *Eu tampouco me chamo Flanagan* (2006) - *Flanagan Flash-Back* (2009) - *Els bessons congelats* (2015) |
**Tímea Nagy** (en húngaro: Nagy Tímea), nada en Budapest o 22 de agosto de 1970, é unha tiradora de esgrima húngara, xa retirada, gañadora de dúas medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Especialista na modalitade de espada, participou aos 25 anos nos Xogos Olímpicos de 1996 celebrados en Atlanta, conseguindo rematar cuarta na proba de espada por equipos e quinta na proba individual, gañanda nas dúas probas senllos diplomas olímpicos. Nos Xogos Olímpicos de 2000 de Sidney gañou a medalla de ouro na proba individual e novamente foi cuarta na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 2004 de Atenas revalidou o seu título olímpico e finalizou quinta na proba por equipos.

Ao longo da súa carreira gañou sete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, seis delas de ouro; e catro medallas no Campionato de Europa, unha delas de ouro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.olympic.org - Tímea Nagy *(en inglés)*
* www.sports-reference.com - Tímea Nagy *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18778
* BRE: 2244671
* FIE: 4179
* Sports Reference: timea-nagy-1

 |
As **Series Mundiais Femininas de Rugby a 7** (en inglés **World Rugby Women's Sevens Series**) son un campionato organizado por World Rugby composto por varios torneos nos que se enfrontan a mellores seleccións femininas de rugby a 7 do mundo.

As Series Mundiais naceron en 2012/13 como herdeiras da *IRB Women's Series Challenge Cup* que se disputou o ano anterior, copiando o modelo das Series Mundiais de Rugby a 7 masculinas que se disputan dende a tempada 1999-2000.

Puntuación
----------

Os equipos suman unha serie de puntos tras cada torneo dependendo da posición final acadada, de xeito que ó remate da tempada a selección campioa é a que ten máis puntos na clasificación. 

| Posto | 1º | 2º | 3º | 4º | 5º | 6º | 7º | 8º | 9º | 10º | 11º | 12º |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Puntos | 20 | 18 | 16 | 14 | 12 | 10 | 8 | 6 | 4 | 3 | 2 | 1 |

Participantes
-------------

Cada torneo das Series Mundiais conta con 12 seleccións participantes. Das 12 seleccións, 11 teñen a presenza garantiza en tódolos torneos. Son as seleccións que posúen un status permanente (en inglés *Core Teams*). O resto das seleccións participantes fano convidadas pola organización, podendo competir nun torneo ou en máis dun, segundo o considere World Rugby. O status permanente acádase por méritos deportivos, rematando a tempada entre os primeiros postos da táboa.

As seleccións *core team* na tempada 2015-16 foron:

* Australia
* Nova Zelandia
* Canadá
* Inglaterra
* Francia
* Estados Unidos
* Rusia
* Fidxi
* España
* Xapón
* Irlanda

Torneos
-------

Na tempada 2015-16 as Series Mundiais estiveron compostas por cinco torneos:

| Torneo | Estadio | Data |
| --- | --- | --- |
| Emiratos Árabes Unidos Dubai | The Sevens Stadium (50.000) | 3 e 4 de decembro de 2015 |
|  São Paulo | Arena Barueri (35.000) | 20 e 21 de febreiro de 2016 |
|  Atlanta | Fifth Third Bank Stadium (8.500) | 8 e 9 de abril de 2016 |
|  Langford | Westhills Stadium (1.600) | 16 e 17 de abril de 2016 |
| Francia Clermont-Ferrand | Stade Gabriel Montpied (10.607) | 28 e 29 de maio de 2016 |

Palmarés
--------

| Tempada | Torneos | Campioas | Subcampioas | Terceiras |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|
| 2012-13 | 4 | Nova Zelandia | Inglaterra | Canadá |
| 2013-14 | 5 | Nova Zelandia | Australia | Canadá |
| 2014-15 | 6 | Nova Zelandia | Canadá | Australia |
| 2015-16 | 5 | Australia | Nova Zelandia | Canadá |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Copa do Mundo de Rugby a 7#Torneo feminino
* Rugby a 7 feminino nos Xogos Olímpicos de Río 2016

### Ligazóns externas

* Páxina oficial das Series Mundiais femininas *(en inglés)*
O **tabelión** era unha figura da administración da Roma imperial antecedente dos notarios actuais.

Características
---------------

O **Tabelion** redactaba actas xurídicas e convenios entre partes, era o individuo técnico en aspectos de dereito e todo o referente co estado civil das persoas, que redactaba documentos relacionados coa actividade privada e que nalgúns casos ofrecía o seu asesoramento xurídico redactando escritos e documentos.

Coa caída do imperio romano a maioría das figuras referidas van esmorecendo e só resta o *tabelion* que converxe cos *tabularii*, aínda que con pouca presenza, até o renacemento da figura no século XII co avance da economía e o dereito. Esta confluencia atribúese a unha confusión intencionada do insigne xurista Accursio nas súas glosas e axiña outros xuristas comezaron a utilizar ambas as formas como sinónimas.

O uso da palabra *notario* aplicábase nesa época fundamentalmente aos notarios da igrexa que evidentemente eran moito máis comúns que os outros, polo que o nome pasou xa no século XIII a designar aos escribáns. O termo utilizase aínda hoxe no Brasil como sinónimo de notario.

Coexistía con outras de funcións similares, como o **scriba** (depositario ou custodio de documentos, o pretor utilizaba os seus servizos para a redacción dos decretos e as resolucións. Tiñan un soldo e eran hospedados polo estado; debían ser libres, non escravos e gozaban dun lugar preferente nos espectáculos públicos), o **Notarii** ("daba fe", era un especialista en pór por escrito con celeridade valéndose de signos e abreviaturas; redactaban conversacións, actos e o que declaraba outra persoa. Durante a República apareceron métodos de taquigrafía chamados *notae* e aos que os utilizaban chamábaselles *notarii*) ou o **Tabularii** (oficial encargado de facer a lista de impostos. Entre os romanos tiña carácter de funcionario publico, recibía as declaracións de nacemento e todo o referente co estado civil das persoas.
Imaxe de *A Pietà* de Miguel Anxo que representa a Xesús descendido da Cruz nos brazos da súa Nai.
O **Sábado Santo** (tamén coñecido como *Sábado de Gloria* ou *sábado longo*) é o segundo día do Triduo Pascual, que conclúe coas segundas Vésperas do Domingo de Resurrección culminando así para os cristiáns a Semana Santa. Tras conmemorar o día anterior a morte de Cristo na Cruz, espérase o momento da Resurrección. É a conmemoración de Xesús no sepulcro e o seu Descenso ao Abismo. Unha vez anoiteceu, ten lugar a principal celebración cristiá do ano: a Vixilia Pascual.

Notas
-----

1. ↑  Elixio Rivas Quintas (2001), s. v. *sábado*.

| * v
* c
* e
 Días da Semana Santa |
| --- |
| Venres de Dores  ·  Sábado de Paixón  ·  Domingo de Ramos  ·  Luns Santo  ·  Martes Santo  ·  Mércores Santo  ·  Xoves Santo  ·  Venres Santo  ·  Sábado Santo  ·  Domingo de Pascua  ·  Luns de Pascua  ·  Martes de Pascua |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186206
* EBID: ID
* GND: 4275834-8
* LCCN: sh85061626
* Orthodox Encyclopedia: 150073

 |
Tren da serie 598 estacionado na Antiga estación de Vigo.
A **Serie 598 de Renfe** é unha familia de automotores rexionais diésel dedicados a cubrir liñas de Media Distancia de Renfe Operadora. Foron fabricados pola empresa vasca CAF. Acadan unha velocidade de 160 km/h.

Historia
--------

A serie, composta por 21 unidades, foi encargada en xuño de 2001. A primeira unidade foi finalizada en marzo de 2004, e iniciou servizo comercial no corredor atlántico en decembro de 2004. Na súa orixe foron denominados *Nexios*, marca comercial que caeu en favor da súa numeración: R-598. O custo da serie completa foi de 95 millóns de euros, cun custo por unidade de 5,35 millóns de euros e por praza de 28.167 euros de 2006.

Os 598 realizaron servizos en liñas andaluzas, galegas e estremeñas. En moitas delas víronse desprazados pola serie máis moderna e numerosa 599. Está previsto adaptar estes trens para PMRs, instalando tamén un elevador especial na porta intermedia. Renfe dispón de varios destes automotores en alugueiro.

### Accidentes en Galiza

En 2005, pouco tempo despois da súa estrea, un vehículo desta serie que cubría o traxecto entre Pontevedra e Vigo sufriu unha grave colisión cunha escavadora, que invadira parcialmente a vía, nas proximidades da estación pontevedresa.

O 25 de abril de 2007 tres homes morreron no interior do vehículo que viaxaban logo de recibir o impacto dun S-598 en servizo nun paso a nivel en Valga, preto da estación de Pontecesures.

Características
---------------

Cada unidade consta de 3 coches, dous motores extremos e un remolque intermedio. Son automores diésel cunha potencia total de 1.352 kW, un deseño de baixo perfil aerodinámico e que permiten ao tren unha velocidade máxima de 160 km/h en tipo D. Todas as unidades desta serie teñen instalado o sistema de basculación SIBI que xa se instalou na subserie 100 dos TRD.

Servizos
--------

Todos os trens deste tipo operaban servizos denominados R-598, e no caso da liña 52, tamén algúns servizos de Rexional Exprés. Actualmente pasaron a circular como Intercity e MD. Tamén realizan servizos da liña C-3 de proximidade de Sevilla, substituíndo aos antigos automotores da serie 592.

Notas
-----

1. ↑  Alonso Mostaza, J. C. "Unidades basculantes serie 598" (PDF). *Railwaymania* (en castelán). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06-03-2016. Consultado o 30-12-2017.
2. ↑  "La serie 598 de Renfe al detalle". *www.vialibre-ffe.com* (en castelán). Consultado o 2017-12-30.
3. ↑  "La Guardia Civil trata de esclarecer la colisión del Nexios ocurrida en Pontevedra". *www.lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 2018-10-04.
4. ↑  "Tres muertos en Pontevedra al arrollar un tren el vehículo con el que cruzaban un paso a nivel". *El Diario Vasco* (en castelán). 2007-04-25. Consultado o 2018-10-04.

Véxase tamén
------------

* R-598: servizo realizado con esta serie de trens.

### Ligazóns externas

* Vídeo corporativo de Renfe sobre a serie 598.
Baixo a luz ultravioleta, a quinina na auga tónica faise fluorescente, malia que está presente nunha concentración desprezable
A **tónica** (ou **auga tónica**, **auga tónica india**) é unha bebida carbonatada, na que se disolve quinina. Orixinalmente utilizada como un profiláctico contra a malaria, actualmente a tónica ten un contido en quinina significativamente menor e consómese polo seu distintivo sabor amargo. A miúdo utilízase en cócteles, en particular en Gin Tonic.

Historia
--------

A bebida obtivo o seu nome dos efectos medicinais do seu amargo aromatizante. A quinina engadiuse á bebida como un profiláctico contra a malaria, xa que en orixe estaba pensada para o consumo nas zonas tropicais do Sur de Asia e África, onde esta enfermidade é endémica. O gin tonic orixinouse na India colonial británica, onde a poboación británica mesturou o seu tónico medicinal de quinina con xenebra para mellorar o seu sabor amargo.

Desde 2005, as marcas premium de tónica incrementáronse no mercado, tales como Fever Tree e Q Tonic. Estas marcas poñen énfase no uso de quinina real e edulcorantes naturais, en oposición ao aromatizante de quinina e ao alto contido de frutosa de xarope de millo. Estas marcas adoitanse vender a un prezo máis elevado.

Contido de quinina
------------------

A auga tónica medicinal en orixe contiña só auga carbonatada e unha gran cantidade de quinina. Pero, hoxe en día a maioría das tónicas conteñen unha cantidade menos importante de quinina, empregándose principalmente polo seu sabor. Como consecuencia, é menos amarga, e habitualmente tamén é adozada, a miúdo con xarope de millo ou azucre. Algúns fabricantes tamén producen tónica light (ou de dieta), que pode conter edulcorantes artificiais. A tónica de estilo tradicional cun pouco máis de quinina e auga carbonatada é menos común, pero pode ser preferida por aqueles que desexan o sabor amargo.

Usos
----

A tónica utilízase a miúdo como unha mestura para cócteles, sobre todo os elaborados con xenebra ou vodka (por exemplo, un Gin Tonic). A tónica con sabor engadido de limón ou lima e un refresco máis popular en Europa que nos Estados Unidos.

Fluorescencia
-------------

A tónica é fluorescente baixo a luz ultravioleta (UV), debido á presenza da quinina. De feito, a sensibilidade aos raios UV da quinina é tal que aparecerá visiblemente fluorescente baixo a luz solar directa.

Notas
-----

1. ↑  Premium cocktail mixers stirring interest. "Associated Press" via "The Seattle Times" 12th July 2010 retrieved from:

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tónica Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q237315
* GEC: 0214252
* GND: 1117055132

 |
**Teenage Cool Kids** foi unha banda estadounidense de indie rock procedente de Denton, Texas. A banda fundouna no verán de 2006 Andrew Savage, ao que despois se lle uniu Daniel Zeigler, ao que Savage coñeceu mentres asistía á Universidade de North Texas en Denton. O primeiro material do grupo, da demo autoeditada e do 7 polgadas "Remember Me as a Silhouette", era lo-fi, popeiro e comparouse co indie rock de principios dos 90. O primeiro álbum da banda foi *Queer Salutations*, publicado no ano 2007. Pouco despois do lanzamento o grupo comezou a súa primeira xira.

Teenage Cool Kids pasou gran parte do ano 2008 xirando polos Estados Unidos e gravando o seu seguinte álbum. En 2009 o dúo de hip hop de Chicago The Cool Kids esixíulles que cambiasen o seu nome por unha suposta infracción de marca. A disputa rematou cun acordo iniciado por The Cool Kids. Este feito atrasou o lanzamento do seu segundo álbum varios meses, pero en xuño de 2009 *Foreign Lands* foi editado a través do selo Protagonist Music. O seu derradeiro álbum ata a data, *Dentom After Sunset*, foi publicado no ano 2011.

A banda sugue a filosifía do "faino ti mesmo", realizando todas as composicións, gravacións, e a creación dos libretos e a arte visual eles mesmos.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Queer Salutations* | 2007 | Protagonist |
| *Foreign Lands* | 2009 | Protagonist |
| *Denton After Sunset* | 2011 | Dull Tools |

Notas
-----

1. ↑  Rodrigue, Daniel (2009-07-09). "Teenage Cool Kids Start Growing Up". *Dallas Observer*. Consultado o 2019-12-22.
2. ↑  "New York - Sound of the City - The Cool Kids Will Not Tolerate You Naming Your Indie-Rock Act Teenage Cool Kids Or Otherwise Interfering In Their Unrelenting Music Industry Ascent". *web.archive.org*. 2009-05-31. Archived from the original on 31 de maio de 2009. Consultado o 2019-12-22.
3. ↑  Shotwell, James. "We Phoned Teenage Cool Kids!". *Under the Gun Review* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 2019-12-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7694373
* Discogs: 1677196

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

Eosinófilo, célula sanguínea que se atopa nos pulmóns nas **eosinofilias pulmonares**.
A **síndrome hipereosinofílica idiopática** é unha doenza pulmonar agrupada dentro do grupo das chamadas eosinofilias pulmonares. É de etioloxía descoñecida. Descríbese como a elevación persistente no reconto sanguíneo de eosinófilos, de xeito que se evidencia unha cantidade de máis de eosinófilos/mm³, coma mínimo durante 6 meses e sen haber causa algunha recoñecíbel, existindo afectación multiorgánica, sobre todo do sistema nervioso, o corazón ou da medula ósea. Tamén poden resultar afectos o aparello respiratorio, producindo tose, dor e dispnea; o sistema dixestivo, os riles e a pel.
Existen dúas variantes desta doenza. Unha *variante mieloproliferativa*, máis agresiva e con frecuente afectación cardíaca, e asociada co xene que codifica unha proteína semellante en actividade á tirosin-cinasa. A segunda variante, a *variante linfocítica*, asóciase a atopia e elevados niveis de IgE.

O prognóstico é moi variábel, podendo ser dende excelente, cunha recuperación completa, até mortal, por mor da afectación de órganos vitais coma o corazón.
O tratamento baséase no uso de corticoides e hidroxiurea. Tamén se poden empregar anticorpos monoclonais como o Mepolizumab.

Notas
-----

1. ↑  *Harrison Principios de Medicina Interna*, 17ª edición; capítulo 249. Pneumonites por hipersensibilidade e infiltrados pulmonares con eosinofilia
2. ↑  Web da aaaai.org

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eosinofilia pulmonar

| * v
* c
* e
Eosinofilias pulmonares |
| --- |
| Primarias | Síndrome de Löffler · Pneumonía eosinofílica crónica· Pneumonía eosinofílica aguda · Síndrome de Churg-Strauss · Síndrome hipereosinofílico idiopático · Granulomatose broncocéntrica |  |
| Secundarias | Eosinofilia pulmonar iatroxénica · Asperxilose broncopulmonar alérxica |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2551272
* JSTOR: hypereosinophilic-syndrome
* MAG: 2777621362

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 34939
* eMedicine: 1051555
* GARD: 2804
* ICD-9: 288.3
* ICD-10: D72.1
* ICD-O: 3
* KEGG: H01599
* MeSH: D017681
* MeSH: C15.378.553.231.549
* OMIM: 607685
* Orphanet: 168956

 |
**Steven Linares** é un mestre, sindicalista, *barrister* e deputado de Xibraltar, membro do Partido Liberal de Xibraltar (GLP).

Biografía
---------

Linares foi un dos primeiros admitidos na Bayside Comprehensive School, xunto con Peter Montegriffo, Gilbert Licudi e Dominique Searle. Dende o principio, optou polo ensino, pero tivo que pasar por varios outros traballos (Barclays Bank, Retco etc.) antes de abrazar a profesión elixida. Finalmente, aos 23 anos, matriculouse na Universidade de Leeds (*Trinity and All Saints College*) e recibiu a súa Licenciatura en Educación (con honras) en 1987. En 1988 foi mestre na *St Joseph's Middle School* e despois durante 12 anos na *Bishop Fitzgerald Middle School* antes de ser elixido ao Parlamento nas eleccións xerais de 2000.

Afiliado en 1989 á Asociación de Educadores de Xibraltar (*Gibraltar Teachers' Association* - GTA), Linares tamén foi membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP), onde permaneceu ata 1992. Este ano, uniuse ao Partido Nacional de Xibraltar (posteriormente Partido Liberal de Xibraltar) e decidiu centrarse máis nas cuestións sindicais. Converteuse en vicepresidente da GTA en 1993 e presidente en 1995. Foi elixido membro do Gibraltar Trades Council en 1994 e foi presidente do *Gibraltar Representative Organisation* dende 1993 ata 1995, onde traballou con Jaime Netto e Joe Holliday.

En 1996, coa derrota do Partido Nacional nas eleccións xerais e a súa transformación en Partido Liberal de Xibraltar, Linares foi un dos arquitectos da aproximación entre o GLP e o GSLP. En 2000, converteuse en ministro na sombra de Educación, Formación, Xuventude e Cultura.

En 2009, foi admitido como *barrister* no Reino Unido, e en 2010, en Xibraltar. Linares estudou na Universidade de Wolverhampton, Universidade do Oeste de Inglaterra (Bristol) e Middle Temple Inns of Court. Como avogado, traballou para a oficina de advocacia *Charles Gomez & Co.*.

En 2011, coa vitoria do GSLP nas eleccións xerais, Linares foi nomeado Ministro de Deporte, Cultura, Patrimonio e Xuventude.

Notas
-----

1. 1 2 3  Charles Gomez & Co. (ed.). "Steven Linares" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 15-03-2012. Consultado o 16-09-2012.
2. 1 2 3  Vox, ed. (28-09-2007). "Steven Linares" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 19-05-2012. Consultado o 16-09-2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
Un **título nobiliario** é un privilexio legal concedido dende antigo que distingue os membros da nobreza.

Características
---------------

Os privilexios outorgados pola nobreza son hoxe case exclusivamente protocolarios, mais durante a Idade Media constituíron a base do sistema feudal, organizando a posesión da terra e as relacións de vasalaxe. Hoxe sobreviven unicamente nos países de réxime monárquico: Andorra, Bélxica, Dinamarca, España, Gran Bretaña, Liechtenstein, Luxemburgo, Mónaco, Noruega, Países Baixos e Suecia, na Santa Sé e na República de San Marino.

Os títulos nobiliarios teñen, na súa meirande parte, carácter hereditario, a sucesión recae no fillo ou filla primoxénito do anterior posuidor e o seu uso esténdese aos consortes lexítimos. Na maioría dos países que manteñen unha lexislación nobiliaria en vigor, como España ou Gran Bretaña os títulos non poden ser obxecto de transaccións comerciais e o seu uso indebido ou usurpación están penalizados pola Lei.

Xerarquía
---------

Listaxe coa xerarquía dos títulos nobiliarios:

* Emperador (káiser, césar, tsar)
* Rei
* Rexente
* Príncipe monarca
* Príncipe imperial
* Príncipe real
* Gran príncipe
* Príncipe
* Knez
* Infante
* Arquiduque
* Gran duque
* Duque (de maior importancia no caso de pertencer á Familia Real)
* Conde duque (título español atribuído aos condes de Olivares e aos duques de Sanlúcar la Mayor)
* Marqués
* Conde
* Conde barón (título portugués do século XIX, atribuído aos condes e baróns de Alvito)
* Vizconde
* Barón
* Señor
* Baronete
* Cabaleiro e Chevalier
* Escudeiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q355567
* GND: 7508334-6
* NDL: 00571938
* NKC: ph263242

 |
Unha **serie química** ou **familia** é un grupo de elementos químicos que teñen propiedades físicas e químicas semellantes, variando estas de forma máis ou menos importante dentro do grupo. Estas familias delimitáronse atendendo a distintos criterios: configuración electrónica, carácter metálico etcétera.

Antes da creación da táboa periódica dos elementos, que se fixo tentando organizar os elementos segundo as súas propiedades químicas, xa se observaran algunhas familias.

Algunhas delas corresponden exactamente con grupos (columnas) da táboa periódica; isto non é unha coincidencia, xa que as propiedades físicas dos elementos dun grupo proveñen de ter unha configuración electrónica semellante, que fai que estes elementos se coloquen no mesmo grupo da táboa periódica.

Ordenados en grupos (columnas) son importantes e teñen un nome recoñecido:

* Alcalinos (grupo 1)
* Alcalinotérreos (grupo 2)
* Halóxenos (grupo 17)
* Gases nobres (grupo 18)

Os outros grupos acostuman ser chamados polo nome do elemento cabeceira do mesmo: o grupo 16 é o grupo do osíxeno, o 14 é o grupo do carbono etcétera. Tamén reciben outros nomes en desuso:

* Metais *de acuñar* (cobre, prata e ouro: grupo 11)
* Elementos térreos: grupo do boro (grupo 13)
* Elementos carbonoides: grupo do carbono (grupo 14)
* Elementos nitroxenoides: grupo do nitróxeno (grupo 15)
* Elementos calcóxenos o anfíxenos: grupo do osíxeno (grupo 16)

É frecuente dividir aos elementos en bloques dentro da táboa periódica:

* Bloque s
* Bloque p
* Bloque d
* Bloque f
* Bloque g

Os elementos do bloque *f* tamén son coñecidos como *tierras raras* ou *elementos de transición interna*. Divídense en dúas series, e o normal é chamalos polos nomes destas:

* Lantánidos
* Actínidos

Os elementos do grupo *s* e *p* son coñecidos conxuntamente como:

* Elementos representativos

Segundo as características metálicas dos elementos, estes tamén poden ser divididos da seguinte xeito:

* Metais alcalinos e metais alcalinotérreos
* Metais de transición (e metais de transición interna)
* Metais do bloque *p*
* Metaloides ou semimetais
* Non metais

Aínda que a fronteira entre *metais* e *non metais* é difusa.

Finalmente, outras familias de elementos son:

* Metais nobres (rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio, platino, prata e ouro)
* Grupo do platino (rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio e platino)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19549
* MAG: 186504788

 |
***Teima***, subtitulada ***Revista galega de información xeral***, foi unha revista semanal galega que se publicou entre 1976 e 1977.

Características
---------------

*Teima* foi a primeira revista xornalística que se editou integramente en galego dentro de Galicia. O primeiro número apareceu o 15 de setembro de 1976 e deixou de publicarse co número 35 en agosto de 1977 por dificultades económicas, derivadas da falta de publicidade.

Editada pola Sociedade Galega de Publicacións, da que Afonso Ribas Fraga era cofundador e xerente. O director foi Ánxel Vence e entre os seus colaboradores estaban Víctor Fernández Freixanes, Manuel Rivas, Xavier Navaza, Pepe Carreiro, Xaquín Marín e Xurxo Lobato, que publicou nela as súas primeiras fotos.

Desde o seu comezo tivo dificultades de publicidade e a súa liña editorial foi combatida por sectores políticos da dereita e da esquerda. Unha coalición nacionalista de esquerdas[*quen?*] chegou a emitir entre os seus militantes a consigna de darse de baixa na subscrición.

Algunhas forzas políticas que apoiaran a súa aparición e que participaron no capital da empresa, como o Partido Socialista Galego, foron despois críticas coa publicación. Accionistas independentes e outros da Asemblea Popular Galega foron quen máis loitaron pola continuidade do semanario.

Notas
-----

1. ↑  A primeira foi a revista *Eidos*, publicada desde maio de 1976 polo Colexio La Salle de Santiago de Compostela ("'Eidos', a revista escolar que debutou en 1976 cunha entrevista a Antonio Fraguas". *Real Academia Galega*. 8-7-2019. Consultado o 9-7-2019. ).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Salgado, D. (7 de setembro de 2007). "Xornalismo en tempos de crise". *El País*.
**Teia** (falecido o 552 ou 553), tamén coñecido como *Teza*, *Theia*, *Thila*, *Thela* ou *Teias*, foi o último rei ostrogodo en Italia.

Teia era un oficial que serviu baixo o mando de Tótila e foi elixido o seu sucesor cando este foi derrotado na batalla de Tagina (tamén coñecida como batalla de Busta Gallorum.)

No seu camiño cara ao sur de Italia, conseguiu o apoio de prominentes figuras no exército de Tótila - como Scipuar, Gundulf (Indulf), Gibal e Ragnaris - para facer o seu último ataque contra o xeneral bizantino Narsés na batalla de Mons Lactarius, ao sur de Nápoles, en outubro do 553. O exército ostrogodo volveu ser derrotado. Teia foi morto, o seu irmán Alixerno rendeuse, Scipuar e Gibal probabelmente caeron. Gundulf e Ragnaris escaparon do campo; este último foi mortalmente ferido logo dunha tentativa de asasinato por axentes de Narsés.

Con esta derrota terminou a resistencia organizada dos ostrogodos. Aínda que o último nobre ostrogodo, Widhin, se rebelou ao norte de Italia no ano 550 e foi capturado no 561 ou 562, os ostrogodos desapareceron na escuridade.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Tótila** | **Rei dos ostrogodos**552 – 553 | Sucesor:  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q310031
* WorldCat
* VIAF: 90874530
* CERL: cnp01178143
* DeutscheBio: 138600716
* GND: 138600716
* Treccani: teia-re-degli-ostrogoti

 |
O **smog** (anglicismo formado da unión das palabras *smoke* -fume- e *fog* -néboa-) é unha forma de contaminación do aire orixinada a partir da incorporación do fume á néboa.

Chámase **smog gris** ou ***smog* industrial** a contaminación do ar producida por feluxe e xofre. A principal fonte de emisións de contaminantes que contribúen ao *smog* gris é a combustión de carbón, que pode conter altos contidos en xofre.

Existe un **smog fotoquímico** orixinado a partir de substancias que conteñen nitróxeno e o fume de combustión (coches), mesturados baixo os efectos da radiación solar producindo gas ozono, o cal é altamente tóxico.

Coloración característica do smog en California, detrás da ponte Golden Gate

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Smog*** |

### Outros artigos

* *Smog* fotoquímico
* *Smog* gris
* Contaminación
* Contaminación atmosférica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q169994
* AAT: 300055353
* BNCF: 24327
* BRE: 3839944
* EBID: ID
* GEC: 0270143
* GND: 4055320-6
* JSTOR: smog
* LCCN: sh85000519
* MAG: 2777408600

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D012905

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**TikTok**, tamén coñecida como **Douyin** (en chinés: *抖音短视频*; pinyin: Dǒuyīn duǎnshìpín; literalmente "vibrato vídeo curto") na China, é unha aplicación de medios sociais para crear e compartir vídeos, así como para retransmitir en vivo. Lanzada en setembro de 2016 por ByteDance, é unha plataforma líder de vídeos curtos en Asia e que se estendeu a outras partes do mundo, converténdose nunha das aplicacións de máis rápido crecemento cunha gran comunidade en varios países. A aplicación permite crear vídeos de baile, música, beleza, tendencias, comida, mascotas e sincronización, que poden durar até 3 segundos. A aplicación está especializada en vídeos de 8 segundos de duración.

Historia
--------

Douyin foi lanzado por ByteDance na China en setembro de 2016, e deuse a coñecer como TikTok para o mercado internacional cando arrancou a súa expansión en Indonesia en setembro de 2017. O 23 de xaneiro de 2018, a aplicación TikTok clasificouse no número 1 entre as descargas de balde de aplicacións móbiles en Tailandia.

Notas
-----

1. ↑  Jing Daily, ed. (11 de marzo de 2018). "Is Douyin the Right Social Video Platform for Luxury Brands? | Jing Daily" (en inglés). Consultado o 30 de outubro de 2018.
2. ↑  "Tik Tok, a Global Music Video Platform and Social Network, Launches in Indonesia" (en inglés). Consultado o 30 de outubro de 2018.
3. ↑  "Tik Tok, Global Short Video Community launched in Thailand with the latest AI feature, GAGA Dance Machine The very first short video app with a new function based on AI technology". *thailand.shafaqna.com*. Consultado o 15 de marzo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48938223
* NKC: ph1085074
* Treccani: tiktok

 |
**Smart Eye** é unha empresa sueca do sector da automoción, como un provedor de sensores para o interior da cabina.

A compañía
----------

Smart Eye está especializada en tecnoloxías para o seguimento e a identificación do ollo humano. As aplicacións da súa tecnoloxía poden reverter no sector da aviación e especialmente no da automoción. Pola integración de sensores pasivos ou de cámaras *time of flight* o condutor pode ser identificado e monitorizado na procura da prevención de accidentes. Do mesmo xeito, este servizo axustaría a presentación da información ao condutor e comunicaría ao sistema o seu estado de atención no concepto proposto da condución autónoma.

Recentemente, Smart Eye pasou a traballar no sector aeroespacial en colaboración coa NASA para a instalación das súas cámaras en simuladores: planéase instalar unha escolla de cinco cámaras miniaturizadas en cabina nos simuladores de voo, co obxectivo de analizar do estado e o comportamento do piloto durante o seu adestramento.

Notas
-----

1. ↑  Smart Eye*(en inglés)*
2. ↑  Smart Eye e a NASA*(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Smart Eye e BMW

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7543964
* GRID: grid.451865.b

 |
**Uoleva** é unha illa de area no distrito de Lifuka, nas illas Ha'apai en Tonga. Case deshabitada, é coñecida polos seus tres pequenos centros turísticos e praias limpas e tranquilas.

Os complexos turísticos
-----------------------

Uoleva é coñecida polos estranxeiros polos seus tres hoteis: Tiana’s, Captain Cook’s, e Serenity Beach. Son complexos pequenos, cada un capaz de albergar unhas dúas ducias de persoas cada un, pero a asistencia é xeralmente máis baixa. Todos atópanse no lado oeste, a sotavento da illa.

Agás dos propietarios do complexo e os seus invitados, a illa está deshabitada. Dado que toda a terra é propiedade de varios habitantes de Tonga, algúns deles utilizan a illa para criar porcos ou colleitar cocos, pero non en grande escala.

Infraestrutura
--------------

Non hai estradas en Uoleva. Non hai torres de telefonía celular, pero está dentro do rango das torres en Lifuka ou Uiha. A electricidade só é xerada por paneis solares a pequena escala. A auga só está dispoñible desde os tanques de recolección de auga de choiva.

Transporte
----------

A Uoleva pódese chegar en barco ou a pé. O arrecife entre a punta norte de Uoleva e a punta sur de Lifuka é pouco profundo, coa marea baixa pódese vadear cunha camiñada vigorosa de 30 minutos. A auga chega polo xeral á altura do xeonllo, pero pode elevarse a nivel da cintura dependendo de onde un camiñe. O camiño é claramente visible a través da maior parte del, pero pode cambiar logo de cada tormenta. Os tonganos de Lifuka ás veces pasan a cabalo a través deste arrecife para visitar as súas plantacións en Uoleva.

A Uoleva adóitase chegar en barco. Os servizos poden ser arranxados polos propietarios dos complexos ou por varios operadores estranxeiros en Pangai.

Historia
--------

Non houbo ningún asentamento permanente coñecido en Uoleva. Cando os primeiros colonos Lapita chegaron a Tonga aproximadamente (900 aC), o nivel do mar era 2 metros máis alto que na actualidade, polo que era unha illa moito máis pequena. Os primeiros habitantes de Tonga instaláronse, nas illas máis grandes de pedra calcaria Uiha, Lifuka, Foa e Ha'ano.

No século XV, a nova liña de xefes Mata'uvave comezaron a construír moitas montículos para atrapar pombas ao redor do norte de Ha'apai. Construíron polo menos oito en Uoleva e aínda se poden ver hoxe repartidos polo interior da illa. Situado no centro de Uoleva atópase o montículo máis grande de Tonga, chamado Siaulufotu. Era o montículo persoal do Mata'uvave. Á beira do montículo tamén estaba o de baño de auga doce do xefe, vaisioata.

Notas
-----

1. ↑  David V. Burley, *Tongan Archaeology and the Tongan Past*, The Journal of World Prehistory, Vol. 12, No. 3 (September 1998), pp. 337-392
2. ↑  David V. Burley, *Sport, Status, and Field Monuments in the Polynesian Chiefdom of Tonga: The Pigeon Snaring Mounds of Northern Ha'apai*, The Journal of Field Archaeology, Vol. 23, No.4 (Winter, 1996), pp.421-435

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3711214
* GeoNames: 4032253
* OSM: 5817200

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Smetana.
*Blini* con *smetana* e caviar vermello.
***Smetana*** é un produto lácteo moi típico nas cociñas da Europa Central e Oriental.

É unha variedade de nata agria moi semellante á crème fraîche da que se distingue pola textura e o sabor. Este alimento recibe nomes semellantes en varias linguas eslavas como a rusa, a ucranína сметана, polonesa *śmietana*, checa *(za)kysaná smetana* (*smetana* é en checo máis ben crema de leite, tamén chamada de *sladká smetana* (doce)), ou eslovaca *smotana*. Por estar achegado tamén existe un termo semellante, "smântână", na lingua romanesa.

Características
---------------

Obtense mediante fermentación bacteriana e caracterízase polo seu baixo grao de conservación. Cando se comparan diferentes marcas de elaboradores de *smetana*, pódese ver que conteñen unha gran variedade de contido graxo que adoita estar entre o 10% (magro ou lixeiro) até o 70% (gordo), os máis comúns que se poden atopar nos supermercados rusos son 20%, 30% e 42%. Adóitase encontrar a adición de espesantes (por exemplo xelatina) na composición da *smetana*.

Usos
----

É moi frecuente nas cociñas eslavas e se emprega frecuentemente no adubo dalgúns alimentos, un dos máis sonados é o caldo *borsch* (de verduras e beterraba) que acostuma servirse cun pequeno 'monte' de *smetana* no prato. Emprégase como recheo, como por exemplo nos *blinis* (filloas rusas). Un dos empregos como adubo pódese comprobar na ensalada Ovoschnoy que se elabora con tomates, cebolas e cogombros con *smetana*.

Adóitase confundir xeralmente co mollo que leva o seu nome: *mollo smetana* que se adoita empregar coma un sucedáneo e que se elabora con iogur (ou nata), e limón para simular a acidez.
Unha regata durante un *Sneekweek* na década de 1970
O **Sneekweek** en neerlandés e oficialmente e **Snitswike** en frisón, é un evento deportivo de vela organizado anualmente pola Koninklijke Watersportvereniging de Snits en Frisia, durante unha semana celébranse todos os días regatas en varias categorías no Snitser Mar, denominado en neerlandés *Sneekmeer*, e no Goaiïngarypster Puollen, ademais tamén se organizan varias actividades festivas na vila de Snits, como exhibicións de barcos, concertos e unha feira.

Historia
--------

Durante a ocupación francesa, un personaxe popular en Snits, Jacob Visser foi obrigado a prestar servizo no exército francés e sen noticias del logo da ocupación foi declarado morto, pero en 1814 soubose que desertara e chegara a De Jouwer dirixíndose cara a súa vila natal en barco, os veciños fórono recibir nos seus propios barcos de xeito festivo, a cerimonia perviviu en anos posteriores, pero non foi ata 1935 cando se organizou por primeira vez a Sneekweek tal como se coñece agora. En 2010 como homenaxe no seu 75 aniversario participou a raíña Beatriz co De Groene Draeck, o iate real.

Notas
-----

1. ↑  "A raíña Beatriz en Snits". Arquivado dende o orixinal o 19 de outubro de 2010. Consultado o 27 de novembro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* 24 Uurs Zeilrace
* 200 Myls 'SOLO'

### Ligazóns externas

* Sitio oficial (en neerlandés)
* Novas do Sneekweek (en neerlandés)
* Vídeo sobre a Sneekweek (en frisón)
O **Smoothie** (tamén chamado *smoothee* ou *smoothy*) é unha bebida feita de froita crúa e/ou vexetais, engadindo despois auga ou xeo, e azucre.

Historia
--------

As tendas de comida saudábel da Costa Oeste dos Estados Unidos comezaron a vender smoothies nos anos 1930, grazas á invención da licuadora eléctrica, baseados en receitas orixinarias do Brasil. Xa a mediados dos anos trinta, comezaban a comercializarse industrialmente.
A finais dos anos sesenta, os smoothies eran amplamente vendidos a través dos Estados Unidos por vendedores de xeado, así como en tendas de comidas saudábeis. Eran principalmente feitos de froita, zume de froita, e xeo, aínda que a principios dos anos setenta, o leite era ás veces engadido para crear o smoothie.
En 1973, Steve Kuhnau fundou *Smoothie King*, chegando a ter locais na actualidade nos Estados Unidos de América, Corea do Sur, Singapur e nas Illas Caimán.

Características
---------------

Acostuma ter unha consistencia algo densa, e a súa consistencia é semellante á dun batido pero máis espeso. Diferénciase principalmente do resto de produtos do mesmo sector pola súa cremosidade. Adóitaselle engadir leite, leite de soia ou ben iogur natural para engadirlle proteínas.

Os smoothies industriais conteñen anacos triturados ou licuados de varias froitas, aos que se lle engaden diversos zumes elaborados con deshidratados ou concentrados, podendo algúns ser naturais. Non teñen aditivos que modifiquen o seu aspecto ou sabor, pero conteñen a miúdo vitaminas engadidas para compensar a carencia de vitaminas naturais. A mestura triturada consérvase mediante pasteurización.

O auténtico smoothie elabórase en base dunha mestura de froitas frescas ou conxeladas, trituradas ou licuadas no momento de consumilo. Tradicionalmente, nos Estados Unidos de América, o smoothie consumíase mesturado con xeo picado, polo que semellaba un granizado natural, pero máis cremoso, de aí o seu nome.

Unha recomendación para recoñecer un verdadeiro smoothie é que non veñan comercializados en envases *tetra brik* ou *tetra pack*, vidro ou metal, xa que significa que pasaron por un proceso de concentración e vaporización da auga mediante calor, proceso que diminúe rápida e progresivamente as vitaminas que poida conter. Tamén é importante observar os ingredientes, posto que se elaboran con numerosos produtos alternativos como polpa, purés, néctares e outros aditivos.

Notas
-----

1. ↑  "Smoothie King - Locations". Arquivado dende o orixinal o 29 de xullo de 2015. Consultado o 9 de agosto de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Batido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13290
* BNF: 16139685t
* GND: 7855854-2
* LCCN: sh97006357
* NKC: ph897748
* SUDOC: 136992374

 |