recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 42°46′30″N 3°12′30″O﻿ / ﻿42.775, -3.20833333

A central en 1971.
A **central nuclear de Santa María de Garoña** é unha central nuclear española de xeración eléctrica do tipo BWR que tiña unha potencia instalada de 460 MW. Situada en Santa María de Garoña, no concello de Valle de Tobalina (Burgos), foi inaugurada en 1970 e cesou a súa actividade o 16 de decembro de 2012.

A produción de Garoña adoitaba ser de contorna 3.500 - 3.700 GWh ao ano (aproximadamente 90% de carga). En 2011, a produción foi de 3.742 GWh, supoñendo o 6,5 % do total de produción nuclear nacional e o 1,4 % do total eléctrico producido nacional.

Notas
-----

1. ↑  "Mapa con situación e información sobre as centrais nucleares españolas". Arquivado dende o orixinal o 16 de decembro de 2008. Consultado o 02 de abril de 2016.
2. ↑  "Informes REE". Arquivado dende o orixinal o 26 de outubro de 2013. Consultado o 02 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Central nuclear de Santa María de Garoña Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web oficial
Coordenadas: 42°05′27″N 71°15′52″O﻿ / ﻿42.090944444444, -71.264344444444

**Gillette Stadium** é un estadio situado na cidade de Foxborough, Massachusetts (Estados Unidos), 39 km ao suroeste do centro da capital do estado, Boston, e 32 km ao nordés de Providence, Rhode Island. Inaugurado en 2002 co nome de CMGI Field, serve como estadio e sede administrativa dos New England Patriots da National Football League (NFL) de fútbol americano e dos New England Revolution da Major League Soccer (MLS) de fútbol.

Historia
--------

O estadio ten capacidade para albergar a 66.829 espectadores, incluíndo 87 palcos de luxo. O estadio é propiedade e está operado por Robert Kraft, dono tanto dos Patriots como do Revolution, a través Kraft Sports Group. Kraft xa era o dono do antigo estadio de Foxborough de 1988, antes incluso de adquirir os Patriots en 1994. Cando a finais desa década se precisou dun novo recinto, pois o antigo, con máis de vinte anos de uso, xa non atendía as necesidades, pensouse en trasladar ao equipo a Hartford, Connecticut. Con todo, a idea foi abandonada e decidiuse construír Gillette Stadium ao lado do antigo Foxboro Stadium.

A construción comezou o 24 de marzo de 2000, sendo dous anos despois, o 11 de maio de 2002, o primeiro evento oficial celebrado no estadio: un partido de fútbol dos Revolution. Porén, a gran cerimonia de inauguración sería o 9 de setembro co partido de fútbol americano entre os Patriots e os Pittsburgh Steelers, reeditando a Super Bowl daquel ano. No ano 2003 foi sede dalgún partido do Mundial de Fútbol feminino.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* New England Patriots

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q373355
* GeoNames: 4937758
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 464
* Structurae: 20017729

 |
**Arturo Patricio Carril Amigo**, nado en Corcubión o 13 de xullo de 1902 e finado en Buenos Aires o 13 de xullo de 1990, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Marchou novo a Montevideo para librar do servizo militar, e alí comezou a traballar como linotipista. Introduciuse no mundo sindical e político, fundamentalmente anarquista e tamén nacionalista, participando da Irmandade Nacionalista d’América do Sul. Na década dos anos vinte exerceu como correspondente de *Correo de Galicia* no Uruguai, foi redactor de *Terra* e colaborou en Céltiga, formando parte da Peña Céltiga. Fundou en 1920 a revista *Mundo Teatral* e en 1935 *La Lectura*. Creou a Editorial Mar, na que apareceu a primeira tradución ao castelán da novela de Castelao *Os dous de sempre*, feita por el en 1937. Na década dos corenta trasladouse a Arxentina, onde continuou co seu labor cultural, e vencellourse á Federación Libertaria Argentina.

Cultivou a poesía, a novela e o ensaio, pero destacou como dramaturgo. Estreou moitas obras no Uruguai e a Arxentina, algunhas premiadas como *Estoy sola y te espero*, Premio de la Sociedad de Autores Teatrales del Uruguay en 1942. Algunhas obras fixéronse famosas pola censura dos gobernos ditatoriais arxentinos, como *Argentina, hora cero*. A obra *Las viudas de los vivos* trata o tema da emigración e desenvólvese en Malpica de Bergantiños. Tamén escribiu ensaios dedicados ao mundo teatral como *El Teatro (ayer, hoy y mañana)* e de tema político, *Teoría del Estado de Transición*.

Obras
-----

### Teatro

* *3 variaciones sobre un tema. Teatro*. Valencia: Editorial Mar, 1938.
* *Estoy sola y te espero*. Buenos Aires, 1942.
* *Nuestro hermano Florencio*. Buenos Aires.
* *Crónica de una ciudad y su musa*, Buenos Aires.
* *Las viúdas de los vivos*, Buenos Aires.
* *Teatro completo de Arturo Carril*, Buenos Aires: Ed. Mecenas, 2 vol, 1959.
* *Argentina, hora cero*. Buenos Aires, 1969.

### Novela

* *Sobre el río como mar*. Buenos Aires.
* *Como las ví*. Buenos Aires.
* *Como los ví*. Buenos Aires.

### Poesía

* *La cofradía de los pescadores*. Buenos Aires.

Notas
-----

1. ↑  Ou **Patricio Arturo** como figura na súa partida de nacemento.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Arturo Patricio Carril na Enciclopedia da emigración.

* Pérez Leira, Lois (2011). *Protagonistas de una historia colectiva II*. Vigo: Grupo de Comunicación de Galicia en el Mundo. pp. 77–82. ISBN 978-84-938464-4-2.

### Ligazóns externas

* Ficha no Seminario de Estudos Comarcais da Costa da Morte.

* Ficha en Apuntamentos para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (C)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42397897
* Autoresuy: 10933
* BNE: XX1269307

 |
Un **instrumento transpositor** é aquel en que a altura das notas que soan non é a mesma que a que consta na partitura.

Isto faise por diferentes razóns: para evitar o uso de moitas liñas adicionais como no caso da guitarra, escrita unha oitava máis aguda, para evitar o uso de alteracións (díeses e bemois).

Por exemplo, se nunha partitura escrita para saxo tenor ou clarinete aparece un dó o músico tocaraa e soará un si bemol, pero o instrumentista seguirá a chamarlle a esa nota dó. Isto facilita moito a notación e o aprendido, pois o músico escribe e le Dó Re Mi Fa Sol La Si o que realmente é Sib Dó Re Mib Fa Sol La. Ademais, nalgunhas familias de instrumentos as posicións dos dedos corresponde ao nome da nota e non ao seu son, así un músico pode tocar varios instrumentos sen ter que aprender de novo as posicións. Así é común que un saxofonista toque varios instrumentos (normalmente tenor e soprano). El le a partitura e, onde pon Do, el coloca os dedos para do, no tenor soará Sib, no alto Mib e no soprano Sib unha oitava máis agudo.

Instrumentos transpositores máis comúns
---------------------------------------

* Saxo tenor e clarinete soprano Si bemol
* Saxo alto e trompeta Mi bemol

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217306
* EBID: ID
* GEC: 0214983
* GND: 4745609-7

 |
**Anthony Edward Dudley** (1967) é un barrister xibraltareño, e un dos dous xuíces da Corte Suprema de Xibraltar. Está casado e ten dúas fillas.

Biografía
---------

Dudley foi admitido como avogado en 1989. Despois de traballar varios anos no sector privado, foi nomeado *Registrar* da Corte Suprema de Xibraltar, e despois maxistrado estipendiario e Xuíz de instrución. Despois de ser nomeado xuíz adicional, converteuse en presidente da Corte Suprema en funcións en setembro de 2007, despois da suspensión do expresidente da Corte Suprema (Derek Schofield, envolvido en acusacións de corrupción).

Foi nomeado presidente da Corte Suprema o 1 de febreiro de 2010, polo gobernador Sir Adrian Johns. Dudley é o primeiro xibraltareño en ocupar este posto como titular.

Controversias
-------------

Dudley foi acusado de presuntamente ter beneficiado Inna Gudavadze, viúva do filántropo xeorxiano Badri Patarkatsishvili, nun caso relacionado co control da herdanza. O multimillonario morreu en Londres en febreiro de 2008, en circunstancias non esclarecidas, e houbo acusacións de que el fora vítima dunha trama de asasinato entre Gudavadze e o magnate Boris Berezovsky, un antigo socio de Patarkatsishvili.

En abril de 2011, baixo a dirección de Dudley, a Corte Suprema de Xibraltar determinou que o sexo consensual (tanto para heterosexuais coma para os homosexuais masculinos) se consideraría legal dende a idade de 16 anos. Anteriormente, os homes gay só se lles permitía legalmente ter relacións sexuais (anais) a partir da idade de 18 en diante. Tamén, a Corte Suprema declarou que a penalización das relacións sexuais anais consentidas entre heterosexuais era inconstitucional. Ambas as dúas decisións foron moi criticadas por algúns sectores da sociedade civil xibraltareña, sobre todo pola Asociación de Mulleres de Xibraltar e da Alianza Evanxélica. Con todo, o goberno deixou claro que a cuestión aínda dependía dun referendo a ser realizado en data indeterminada.

Notas
-----

1. 1 2 3  Gibraltar Chronicle, ed. (02-02-2010). "First Gibraltarian Chief Justice appointed" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 24-02-2010. Consultado o 22-09-2012.
2. ↑  Rod Dozor; Victor L. (11-02-2010). Legally Blind, ed. "From one Corruption to Another?" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 30-09-2012. Consultado o 22-09-2012.
3. ↑  Vox, ed. (20-09-2007). "Acting Chief Justice Appointed" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 07-01-2013. Consultado o 22-09-2012.
4. ↑  7 Days Gibraltar (ed.). "The Gibraltar Women's Association are shocked" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 14-12-2011. Consultado o 22-09-2012.
5. ↑  Brian Reyes (09-04-2011). Gibraltar Chronicle, ed. "Judge Rules: Age of Consent Is 16 For All" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 27-03-2012. Consultado o 22-09-2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* The Judiciary - Gibraltar Courts Service*(en inglés)*
Coordenadas: 43°19′16″N 1°54′56″O﻿ / ﻿43.3211, -1.91557

Vista da baía de Pasaia.
O **porto de Pasaia** é un porto da localidade guipuscoana de Pasaia, en Guipúscoa, situado nunha baía no mar Cantábrico. Está xestionado pola Autoridade Portuaria de Pasaia e é capitanía da provincia marítima de Donostia.

Trátase dun porto natural, illado da ondada do mar Cantábrico, e comunicado con este mediante unha estreita canle natural. A bocana ou entrada ao porto é relativamente estreita, pois non supera os 80 metros de ancho na parte máis angosta, sendo a canle de acceso, ademais, lixeiramente sinuoso. Os montes Ulia e Jaizkibel protexen á ría e atópanse a ambos os dous lados da bocana do seu porto. Esta circunstancia limita de forma moi importante o tipo de buque que pode utilizar o porto, xa que teñen prohibido o acceso aqueles que superen os 185 m de eslora ou 30 de manga. Os calados máximos sitúanse ao redor do 10 m. O porto sitúase principalmente dentro do termo municipal de Pasaia, aínda que unha parte das súas instalacións penétranse tamén dentro dos termos municipais de Donostia, Errenteria e Lezo.

No País Vasco, onde só hai dous portos de interese xeral, áchase no segundo posto por detrás do de Bilbao. Trátase por tanto dun porto relativamente pequeno, pero que ten un importante peso na economía guipuscoana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web do porto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398535
* MarineTraffic: 509
* WPI: 37290

 |
O **Aeroporto de Xibraltar** (en inglés: *Gibraltar Airport* ou *North Front Airport*) (IATA: **GIB**, OACI: **LXGB**) é un aeroporto internacional que se atopa no istmo que une a colonia británica de Xibraltar con España. Atópase a uns 500 metros do centro de Xibraltar e a unha distancia similar do centro de La Línea de la Concepción, na provincia de Cádiz.

Ten unha pista única de 1 829 metros de lonxitude e é a única do mundo que está atravesada ao mesmo nivel por unha estrada, a N-351. En 2006, pasaron polo aeroporto 330 057 pasaxeiros e 348 toneladas de carga.

Historia
--------

Foi construído durante a segunda guerra mundial e inaugurado en 1949, aínda que só como base de emerxencia para o Exército británico. O 2 de decembro de 1987, grazas a un acordo entre os gobernos británico e español, acordouse o uso civil da instalación, que non foi posto en práctica ante a oposición das autoridades xibraltareñas. Os avións con orixe e destino Xibraltar non podían entrar no espazo aéreo español.

En 2006, un novo acordo firmado en Córdoba entre o Reino Unido, o Goberno de Xibraltar e España terminou coas, ata entón, restricións ao uso civil do aeroporto, permitindo tamén voos con España. O 16 de decembro dese ano un avión de Iberia procedente de Madrid-Barajas aterrou no aeroporto, poñendo fin así a anos de conflito.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| British Airways | Londres-Heathrow |
| easyJet | Bristol, Londres-Gatwick, Manchester |
| Monarch Airlines | Londres-Gatwick, Londres-Luton, Manchester  **Estacional:** Birmingham |
| Royal Air Maroc Express | Casablanca, Tánxer |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do aeroporto *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q501083
* WorldCat
* VIAF: 296762147
* GeoNames: 6301797
* Google Maps: 8708565351640567607
* IATA: GIB
* ICAO: LXGB
* LCCN: no2013023458

 |
**Juan José Salgueiro Montouto**, nado en Abades (Silleda) o 3 de agosto de 1946 e finado na Bandeira o 3 de marzo de 2015, foi un político galego e alcalde de Silleda entre 1987 e 1999.

Traxectoria
-----------

Empregado de banca, primeiro en Banesto e despois na Caixa de Aforros de Pontevedra. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou as listas de Alianza Popular á alcaldía de Silleda, que gañou por maioría absoluta. Repetiu triunfo nas municipais de 1991 e 1995, formando de novo goberno con maioría absoluta, pero desta volta nas filas do herdeiro de Alianza Popular, o PPdeG. Deixou a corporación en 1999, sendo o seu substituto á cabeza da agrupación política local José Fernández Viéitez. Foi deputado provincial entre 1991 e 1995. Cando deixou a alcaldía rexentou unha axencia inmobiliaria.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Casimiro Fernández Otero** |  **Alcalde de Silleda** 1987 - 1999 | Sucesor:**José Fernández Viéitez** |

Recoñecementos
--------------

En outubro de 2015, a Praza da Feira Vella da vila de Silleda pasou a denominarse Praza de Juan José Salgueiro Montouto. En marzo de 2016, as Prazas da Feira e do Entroido da vila da Bandeira unificáronse nunha soa baixo o nome de Praza de Juan Salgueiro e inaugurouse unha estatua a tamaño real do político a carón da capela da Bandeira, actos que coincidiron co cabodano do seu pasamento.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece el exalcalde de Silleda Juan Salgueiro". *Faro de Vigo* (en castelán). 3 de marzo de 2015.
2. ↑  Juan Salgueiro se hace eterno en Silleda en Faro de Vigo (Consultado o 12/11/15)
3. ↑  Juan Salgueiro dará nombre a la unificada plaza de A Feira y O Entroido de A Bandeira en Faro de Vigo (Consultado o 12/11/15)
4. ↑  A Bandeira rinde tributo a su benefactor en Faro de Vigo (Consultado o 18/03/16)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Silleda

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Estrutura uímica do diflubenzurón, un insecticida de benzoilurea moi usado.
As **benzoilureas** son uns compostos químicos (fórmula C8H8N2O2), coñecidos pola súa utilización como insecticida ou acaricida. Estes compostos funcionan como reguladores do crecemento de insectos e inhiben a síntese de quitina no corpo dos insectos despois de telo adquirido a través da súa inxestión.

Toxicidade ambiental
--------------------

Como insecticida fumigada estas substancias teñen un efecto xeral tóxico para unha gran variedade de especies de insectos. Moitos destes insectos son beneficiosos para as actividades humanas, incluíndo os polinizadores de cultivos (e flora silvestre) como abellas. Ademais, como ocorre con moitos insecticidas, a aplicación tamén pode supoñer a morte de predadores naturais dos insectos ou outros organismos que manteñen o equilibrio na natureza, dando lugar á posibilidade dun "efecto rebote" ou rexurdimento da praga, onde o obxectivo inicial do tratamento está de volta con veracidade igual ou aínda maior.

O benzoilurea flufenoxuron (nomes comerciais inclúen Cascade e Tenopa, ambos fabricados pola BASF) foi prohibido en toda a UE en 2011, en especial debido ao seu elevado potencial de bioacumulación na cadea alimentaria e de alto risco para os organismos acuáticos.

Cascade é comercializado para ter un gran persistencia no medio ambiente e o seu propio etiquetado ('ficha de seguridade') indica que o produto non é biodegradable facilmente. O FSC clasificalo como "moi perigoso".

Notas
-----

1. ↑  UE (22/09/2011). "Reglamento de Ejecución (UE) No 942/2011 de la Comisión por el que se establece la no aprobación de la sustancia activa flufenoxurón". Consultado o 08/05/2012.
2. ↑  BASF (2012). "BASF Crop Protection España: Cascade". Arquivado dende o orixinal o 16/07/2012. Consultado o 08/05/2012.
3. ↑  FSC (maio 2007). "Orientación sobre la aplicación de la política de pesticidas" (PDF) (en inglés). Consultado o 08/05/2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2896817
* MAG: 2776931666

 |
Coordenadas: 28°45′15″N 17°53′05″O﻿ / ﻿28.754166666667, -17.884722222222

Vista desde a cima
O **Roque de los Muchachos** é o nome que se lle dá ao pico rochoso que forma o punto máis alto da illa de La Palma, nas Canarias. A altura máxima ascende a 2.426 m sobre o nivel do mar, o que fai de La Palma a segunda illa máis alta do arquipélago, logo de Tenerife.

No Roque de los Muchachos, debido á gran calidade do ceo, sitúase o Observatorio Astrofísico do Roque de los Muchachos. O Roque de los Muchachos pecha a Caldera de Taburiente pola súa zona norte. Desde o cume pódese ver Tenerife, La Gomera e El Hierro.

O nome de *Roque de los Muchachos* provén da forma do mesmo, pois son unha serie de pequenos roques duns 3 metros de altura, que se asemellan a un grupo de raparigos (*muchachos* en castelán).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Roque de los Muchachos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q956785
* GeoNames: 2513466
* Peakbagger: 11298

 |
Coordenadas: 47°32′29″N 7°37′12″L﻿ / ﻿47.541389, 7.62

O **St. Jakob Park** (en galego: *Parque San Xacobe*) é un estadio dedicado para a práctica do fútbol, situado en Basilea, no cantón de Basilea-Cidade, en Suíza. Nel xoga como local o FC Basel e ten unha capacidade de 42.500 espectadores. A súa dirección é St. Jakobs-Strasse, 395. 4020 Basel.

Historia
--------

Inaugurado o 25 de abril de 1954 cun amigable entre Suíza e RF Alemá, foi sede do Mundial de 1954, incluíndo o histórico 8 a 3 entre a Hungría e a RF Alemá, na 1ª Fase.

En 1998 o antigo estadio foi demolido e comezou a construción do novo **St. Jakob-Park**, que durou dous anos e medio, sendo inaugurado o 15 de marzo de 2001, custando 220 millóns de francos suízos.

Foi sede do partido inaugural do Eurocopa de 2008, ademais doutros 5 encontros.

Encontros disputados na Eurocopa de 2008
----------------------------------------

**Encontros do Grupo A**

|  |
| --- |
| 7 de xuño |
| Suíza Suíza | 0 | Chequia República Checa | 1 |
| 11 de xuño |
| Suíza Suíza | 1 | Turquía Turquía | 2 |

**Cuartos de final**

|  |
| --- |
| 19 de xuño |
| Portugal Portugal | 2 | Alemaña Alemaña | 3 |
| 21 de xuño |
| Países Baixos Países Baixos | 1 | Rusia Rusia | 3 |

**Semifinal**

|  |
| --- |
| 25 de xuño |
| Alemaña Alemaña | 3 | Turquía Turquía | 2 |

Vista panorámica do **St. Jacob-Park**

Ligazóns externas
-----------------

* St. Jakob Park na páxina oficial do Basel United
* Páxina oficial do FC Basel
* Foto de satélite - Google Maps

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190010
* BRE: 4907702
* GeoNames: 6639790
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20025430

 |
Coordenadas: 42°11′53″N 6°48′32″O﻿ / ﻿42.19818956, -6.80889513

O **pico Moncalvo** é un dos cumios da Serra Segundeira, nos montes de León do macizo Galaico. Ten 2.044 m de altitude. Encóntrase no concello español de Porto, pertencente á provincia de Zamora e á comunidade autónoma de Castela e León. No seu cume hai un vértice xeodésico da Rede Xeodésica Nacional española.

Situación
---------

Encóntrase situado na parte máis elevada da Serra Segundeira, rodeada de terreos de pasto, a uns 6 km ao sur de Pena Trevinca e nas proximidades da lagoa de Lacillo e das lagoas de Herbosas.

Accesos
-------

Vista do pico Moncalvo dende o seu cumio.
Dende Porto pola estrada cara á N-525 e que empalma no km 418,9. Unha vez percorridos 1,2 km éntrase, só en vehículo todo terreo, á esquerda, pola pista de terra que ten indicador aos encoros de Valdesirga e Moncabril. Aos 3 km a pista bifúrcase, polo que se continúa pola esquerda. Percorridos 8,1 km déixase un camiño á dereita, aos 10,1 km pásase xunto ao encoro Segundeira e aos 12,2 km pola lagoa Pequena. Séguese, chegando aos 14,7 km ao encoro da Lagoa Cárdena, onde hai un refuxio de Comporteiros, do encoro de Unión Eléctrica Madrileña e aos 16,8 km pola de Barrancones, que se pasa pola súa parte inferior. Aos 16,9 km a estrada bifúrcase, séguese á esquerda e aos 21 km chégase á mallada de pastores de San Justo; continúase, en tempo seco, co vehículo monte a través ata o cumio.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Instituto Xeográfico Nacional de España. "Cartografía de situación: Moncalvo" (PDF) (en castelán). Consultado o 6-9-2012. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Macizo Galaico
* Serra Segundeira
* Seabra
Coordenadas: 41°06′12″N 28°59′28″L﻿ / ﻿41.103388888889, 28.991

O **Türk Telekom Arena** é un estadio localizado no distrito de Şişli, ao norte de Istambul, no estado de Turquía, no que xoga como local o Galatasaray SK. O recinto ten capacidade para acoller a 52.652 persoas nas bancadas.

Historia
--------

En 2006 foi inaugurado o novo estadio do Fenerbahce (máximo rival do Galatasaray), o Şükrü Saracoğlu Stadium, con capacidade para acoller mais de 50.000 seareiros. Aquela obra provocou que o Galatasaray sentise a necesidade de facer o mesmo que o seu rival, xa que no seu estadio, o Ali Sami Yen, só collían 23.477 persoas.

Nuns primeiros intres houbo propostas para derrubar o vello recinto e construír un novo estadio mais grande e moderno no mesmo sitio. Non obstante, viuse que esa opción non era posible, xa que non había espazo abondo. O 11 de maio de 2007 anunciouse o plan para construír un novo estadio en Şişli, o distrito financeiro mais importante da cidade e do país.

As obras remataron en 2010 e o estadio foi inaugurado o 15 de xaneiro de 2011 nun encontro amigable fronte o Ajax Amsterdam que rematou sen goles.

Características
---------------

O estadio Turk Telekom Arena foi construído cun tellado que se pode poñer ou quitar mecanicamente segundo conveña, característica que o fai idóneo para eventos como concertos. O primeiro concerto que se celebrou neste recinto foi o de Bon Jovi o 8 de xullo de 2011.

As medidas do campo de xogo son 105x68 metros. Nas bancadas collen 52.652 persoas, con 213 palcos vip. O estadio ten a súa propia estación de metro, e 3225 prazas de aparcadoiro.

O nome orixinal do estadio era *Ali Sami Yen Spor Kompleksi*, nome que aínda se emprega nos encontros pertencentes ás competicións da UEFA. Non obstante, no campionato turco o estadio recibe o nome Türk Telekom Arena por mor do acordo publicitario que asinaron o Galatasaray e a empresa turca de telecomunicacións Türk Telekom, un acordo por 10 anos e 10'25 millóns de dólares por ano.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Türk Telekom Arena Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Información sobre o estadio na páxina do Galatasaray SK *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81492
* Structurae: 20060693

 |
**Ulassa** (ou **Ullaza**) foi un porto da costa libanesa uns 20 km ao norte de Biblos. A súa situación exacta non se puido atopar aínda definitivamente.
Para a metade do século –XV o faraón exipcio Tuthmosis III, que xa fixera campaña en Siria, volveu á rexión; construíu unha frota que levaba as tropas por mar, desembarcando na costa do Líbano onde ocuparon Ullaza (poucos km ao norte da moderna Trípoli), que pertencía ao reino de Tunip, vasalo de Mitanni; desde Ullaza capturou a cidade non afastada de Ardata. Despois saqueou o territorio de Qadesh, pero non puido ocupar a cidade e, á volta, atopouse cunha Ardata rebelada. Nesta campaña conquistouse tamén Sumur, importante cidade ao norte de Ullaza. Durante os dous seguintes anos preparou a ofensiva contra Mitanni e, neste tempo, Tunip fomentou unha revolta en Ullaza que os exipcios tiveron que acorar. Na súa oitava campaña de Siria desembarcou en Ullaza e dirixiuse ao Orontes polo territorio de Qatna e para o norte; o rei de Mitanni retirouse e non presentou batalla.

Sobre a metade do século –XIV a cidade caeu en mans dos apiru de Amurru. Pu-Bahla, fillo do primeiro xefe Abdi-Asirta, ocupouna e converteuna na súa capital, dominando tamén Ardata, Wahliya, Ampi e Sigata.

Sobre o -1330 quedou incluída no reino de Amurru establecido polo rei hitita Suppiluliumas I.
Coordenadas: 35°40′28″N 139°43′02″L﻿ / ﻿35.674572, 139.717136

O **Estadio Meiji Jingu** (明治神宮野球場, *Meiji Jingū Yakyūjō*?) é un parque de béisbol situado en Shinjuku, Toquio (Xapón). O estadio alberga os partidos como local dos Tokyo Yakult Swallows, equipo da Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB), así como diferentes torneos universitarios. Inaugurado o 23 de outubro de 1926 e con capacidade para 37.933 espectadores, é propiedade do Templo Xintoísta Meiji de Shibuya (Meiji Jingū).

Historia
--------

O Estadio Meiji Jingu é o segundo parque de béisbol máis antigo do Xapón, sendo un dos poucos que permanecen da época na que xogaba Babe Ruth. De feito, en 1934, Ruth xunto con outros famosos xogadores estadounidenses como Lou Gehrig e Jimmie Foxx realizaron unha xira de 22 xogos polo país. Matsutarō Shōriki, coñecido populamente como o pai do béisbol profesional nipón, foi o organizador da xira. Debido a isto, sufriu unha tentativa de asasinato cunha espada por permitir xogar estranxeiros no estadio Jingu. O Estadio Jingu tamén foi utilizado para acoller un partido de exhibición durante os Xogos Olímpicos de 1964 de Toquio. No encontro enfrontáronse un combinado de xogadores universitarios estadounidenses, incluíndo oito futuros xogadores das Ligas Maiores, contra un all-star afeccionado xaponés, vencendo os primeiros por 6-2.

Notas
-----

1. ↑  "Matsutaro Shoriki: Japan's Citizen Kane"". *The Economist*. 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tokyo Yakult Swallows
* Xogos Olímpicos de 1964
* Toei Flyers

### Ligazóns externas

* Información xeral sobre o estadio *(en xaponés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q944559
* WorldCat
* VIAF: 258276698
* GeoNames: 8504843
* MusicBrainz: ID
* NDL: 01157041

 |
Coordenadas: 27°58′15″N 15°36′45″O﻿ / ﻿27.970833333333, -15.6125

O Roque Nublo e La Rana.
O **Monumento Natural do Roque Nublo**, máis coñecido simplemente como **Roque Nublo**, é un dos espazos naturais máis emblemáticos da illa de Gran Canaria (Illas Canarias).

Localización
------------

Está situado dentro do Parque Rural do Nublo e encóntrase situado no centro xeográfico da illa, sobre terras do municipio de Tejeda, nunha zona moi abrupta. Xunto ao Roque Nublo encóntranse outras formacións rochosas singulares, tales como o chamado Roque del Fraile e La Rana.

Características
---------------

De orixe volcánica, o roque elévase 80 metros sobre a súa base e 1.813 metros sobre o nivel do mar. Na antigüidade foi utilizado como lugar de culto aborixe. No ano 1987 foi declarado Espazo Natural e en 1994 foi declarado Parque Rural.

O Roque Nublo é a terceira altitude da illa de Gran Canaria, despois do Morro de la Agujereada con 1.956 metros e o Pico de las Nieves con 1.949 metros. Existe un sendeiro cunha camiñada atractiva que leva ata a base do Roque Nublo en aproximadamente 40 minutos. O Roque Nublo é o símbolo por antonomasia da illa de Gran Canaria.

Galería
-------

* Roque Nublo e vexetación.Roque Nublo e vexetación.
* Roque del Fraile, situado xunto ao Nublo.Roque del Fraile, situado xunto ao Nublo.
* Panorámica no solpor, co Roque Nublo e ao fondo o Teide na illa de Tenerife.Panorámica no solpor, co Roque Nublo e ao fondo o Teide na illa de Tenerife.
* O Roque Nublo cuberto de bruma.O Roque Nublo cuberto de bruma.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Roque Nublo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Panorámica 360º do Roque Nublo
* Información da Rede Canaria de Espazos Naturais Protexidos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1424835
* GeoNames: 2513193
* MountainProject: 114102151

 |

1. ↑  La tecnología destrona al Pico de las Nieves como techo de la isla
Coordenadas: 37°03′12″N 3°18′41″O﻿ / ﻿37.053333333333, -3.3113888888889

A cara norte do Mulhacén comezado o ascenso pola súa ladeira oeste
O **Mulhacén**, con 3.478 msnm, é a montaña máis alta da Península Ibérica. Está situado na provincia de Granada, no sur de España e pertence a Serra Nevada, na cordilleira Penibética. O seu nome vén de *"Muley Hacén"*, castelanización do nome de Mulay Hasan, penúltimo rei nazarí de Granada no século XV, do que se di foi enterrado nesta montaña.
Aínda que a súa altura non é excepcional, o Mulhacén é o pico máis alto de Europa fóra do Cáucaso e os Alpes (as illas Canarias e Groenlandia, con picos máis altos, pertencen politicamente a Europa, pero xeograficamente son parte de África e Norteamérica, respectivamente). É tamén o terceiro pico máis prominente de Europa Occidental, despois do Mont Blanc e o Monte Etna e ocupa o posto 64 na clasificación mundial de prominencia. O pico non é espectacular en termos de accesibilidade ou relevo. O lado sur da montaña é suave, e non presenta retos técnicos, do mesmo xeito que no caso do lado oeste. O lado norte, de acceso máis curto, é lixeiramente máis abrupto.

Ascensión
---------

Vista do pico Veleta desde o cume do Mulhacén. Abaixo obsérvase a Lagoa da Caldera, situada baixo o pico próximo do Puntal da Caldera.
O Mulhacén pode escalarse nun só día desde as vilas de Capileira ou Trevélez, pero é máis común pasar unha noite no refuxio montañoso de Poqueira ou no de Caldera, ao oeste.

As condicións para o ascenso no inverno poden ser duras, o que provocou algúns accidentes.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha de sendeirismo nunha guía de Granada.". Arquivado dende o orixinal o 23 de xullo de 2008. Consultado o 23 de xuño de 2009.
2. ↑  Apunta da ascensión ao Mulhacén polo refuxio de Poqueira
3. ↑  "Rescate de dous montañeiros en 2005". Arquivado dende o orixinal o 05 de setembro de 2008. Consultado o 23 de xuño de 2009.
4. ↑  Tres montañeiros británicos mortos en 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q209528
* WorldCat
* VIAF: 316429584
* BNE: XX453395
* EBID: ID
* GEC: 0044778
* GeoNames: 2513428
* Peakbagger: 9875

 |
Coordenadas: 42°08′07″N 8°24′46″O﻿ / ﻿42.135173203361, -8.4128751849058

O monte de San Nomedio visto dende a parroquia de San Xosé de Ribarteme.
Ermida no cumio do monte.
O **monte de San Nomedio** localízase entre as parroquias de San Xosé de Ribarteme e Taboexa, con cumio nesta última, no concello das Neves, na comarca pontevedresa do Condado. Pertence ao sistema montañoso dos montes da Paradanta. Acada unha altitude de 690 metros e elévase entre os vales dos ríos Termes ao sur, o Xuliana ao oeste e o Uma ao norte.

No seu cumio existe unha sinxela ermida dunha soa nave dedicada a San Mamede (Sandomedio, San do Meio, San Omedio ou Santo Amedio), festividade que cada 7 de agosto dá lugar á celebración dunha romaría.

Lendas
------

Ermida no cumio do monte
Existen varias lendas que teñen a este monte das Neves como protagonista. A primeira é a *lenda dos Sete Irmáns* que, por outra parte, non é exclusiva del, xa que se pode atopar noutros puntos da xeografía galega como a comarca da Limia. Fala da existencia de sete irmáns santos (Filipe, Fins, Marco, Xián, Tomé, Trega e propio Mamede) que teñen cada un deles a advocación dun determinado monte da zona. A existencia de dúas pedras con certa aparencia de cadeira, unha no monte de San Nomedio e outra no próximo monte de San Fins é interpretada pola lenda como os lugares onde se acomodan os dous irmáns para falaren entre eles.

A outra ten que ver cun Boi de Ouro que os mouros levaron ao monte para louvalo e que, seguindo a lenda, deixaron soterrado alí. O animal máxico cobrou vida e permanece debaixo dunha laxe (coñecida na zona co nome de *Laxe Negra*) á cal chega de xeito subterráneo un brazo de mar. Ninguén pode mover a laxe para intentar ver ou coller o Boi de Ouro; se o fixer, o mar asulagará todas as aldeas de arredor.

Notas
-----

1. ↑  Cuba, X. R. Miranda, X. e Reigosa, A. (2000), *Dicionario dos seres míticos galegos*, 2ª edición, Edicións Xerais

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ponte das Partidas

### Bibliografía

* *Mapa de Galicia* (2004), Edicións do Cumio

### Ligazóns externas

* Páxina de San Nomedio na web de Galicia Máxica
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Motu One.

**Motu One**, (marquesano "illa de area"), chamada tamén en francés *île de Sable*, é unha illa das illas Marquesas, na Polinesia Francesa. Motu One administrativamente forma parte da comuna (municipio) de Nuku Hiva, na subdivisión administrativa das Marquesas.

Xeografía
---------

Está situada ao norte do arquipélago, a 15 km ao nordés de Hatutu. É un pequeno banco de area sen vexetación situado no bordo occidental do arrecife de coral. A illa de feito consta de bancos de area sobre un arrecife coralino. Poderíase tratar dos restos dun atol mergullado. É o único arrecife das illas Marquesas, que se caracterizan por ser altas illas volcánicas sen arrecifes protectores. Motu One ten aproximadamente 5 km de diámetro. O illote ou illotes teñen sobre 3 hectáreas de superficie, elévanse só uns poucos metros por encima do nivel do mar e cambian regularmente debido á acción da correntes.

Fotografía de satélite de Eiao, Hatutu e Motu One (a dereita). O atol de Motu One está ben visible.

Historia
--------

Segundo as tradicións os marquesanos visitaban Motu One para recoller ovos, pero non hai evidencias arqueolóxicas de que estivese habitado. O primeiro explorador en visitala foi o estadounidense David Porter, en 1813, que o chamou *Lincoln Island*. En 1992 declarouse como reserva natural. Tartarugas mariñas e unha ampla variedade de aves aniñan na illa. Exploradores posteriores tamén a chamaron *Sand Island*.

Notas
-----

1. ↑  "Status of Coral Reefs in French Polynesia" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de outubro de 2013. Consultado o 17 de xuño de 2014.

Ligazóns externas
-----------------

* Société d'Ornithologie de Polynésie "MANU"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1272625
* WorldCat
* VIAF: 5175148574315624430004

 |
Coordenadas: 42°41′05″N 0°01′26″L﻿ / ﻿42.684722222222, 0.023888888888889

Cara norte do Pico Cilindro
O **pico Cilindro**, tamén chamado **Marboré** ou **Cilindro de Marboré**, é un pico de 3.328 m de altura do macizo de Monte Perdido, dentro da cordilleira dos Pireneos e que se sitúa integramente en España (Val de Ordesa), pero moi preto da fronteira con Francia (Circo de Gavarnie) coa que limita o pico Marboré, estando incluído no español Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido e próximo ao Parque Nacional dos Pireneos. Dentro do macizo de Monte Perdido, os tres cumes maiores coñécense como as **Tres Sorores** ou **Treserols**, das que o Pico Cilindro (3.328 m) é a máis noroccidental e seguen o propio Monte Perdido (3.355 m) e o pico Soum de Ramond (3.263 m).

O seu nome débese á impresionante cara Norte, unha parede vertical redondeada cunha forma que recorda a un cilindro xeométrico e o seu sobrenome débese a que a mesma cara Norte domina o circo glaciar de Marboré, onde se acha o **Ibón de Marboré**.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q507593
* GEC: 0017774

 |
Coordenadas: 41°47′17″N 1°50′18″O﻿ / ﻿41.78805556, -1.83833333


| Moncayo |
| --- |
| O Moncayo desde Matalebreras (Soria) |
| Elevación: | 2.314 metros |
| Localización: | Soria, Zaragoza |
| Cordilleira: | Sistema Ibérico |
| Primeira acensión: |  ? |
| Rota máis fácil: | Desde o santuario da Virxe do Moncayo |
| O Moncayo desde Alcalá (Zaragoza) |

O **Moncayo**, ás veces tamén chamado **Monte de San Miguel** é unha montaña de 2.314,3 m.s.n.m. que forma parte do Sistema Ibérico, situada entre a provincia de Zaragoza (Aragón) e a provincia de Soria (Castela e León), en España. Pola súa altura é a cima máis elevada do Sistema Ibérico e un dos picos emblemáticos da Península Ibérica.

Desde 1978 o contorno onde se ergue está protexido como *Parque Natural de la Dehesa del Moncayo* cunha superficie de 9.848 ha.

Clima
-----

O clima é do máis duro dentro do conxunto do Val do Ebro, aínda que as temperaturas máis baixas se alcanzan nas depresións que cortan os ríos e que poden superar os -15 °C. Ao tempo é a zona máis chuviosa, especialmente na cara setentrional do macizo, onde converxe a nubosidade procedente do noroeste da península, o que fai que as precipitacións medias anuais estean arredor dos 1.000 mm.

Vexetación
----------

O relativamente nivel alto de precipitacións, favorece a aparición de plantas propias doutros dominios florais, como o carballo, que se desenvolve nas ladeiras setentrionais baixas, e a faia, que xorde nas zonas de avesedo.

Vías de ascenso
---------------

* Santuario da *Virxe do Moncayo* (2h).
* Fonte dos *Frailes* (2h45).
* Litago (1h15), pola Fonte dos Frailes.
* Cueva de Ágreda (2h30).
* Beratón (2h45).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2330837
* CDDA: ES2430028
* DARE: 41752
* GEA: 8921
* GEC: 0043329
* Natura 2000: ES2430028
* WDPA: 348928

 |
| Circuíto Rouen-Les-Essarts |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras |  |
| Localización | Francia Grand-Couronne e Orival, Francia |
| Lonxitude | 6,542 km |
| Curvas | 13 |
| Volta rápida (1964) | 2:11,4 |
| Piloto récord | Jack Brabham |
| Escudería récord | Brabham-Climax |
| Coordenadas | Coordenadas: 49°19′50″N 1°00′16″L﻿ / ﻿49.330638888889, 1.0045833333333 |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

**Rouen-Les Essarts** foi un circuíto de 6,542 quilómetros en Grand-Couronne e Orival, preto de Ruán, Francia.

Historia
--------

Desde a súa apertura en 1950, Rouen-Les Essarts- foi recoñecido como un dos mellores circuítos de Europa, con modernas piscinas, unha ampla pista, e tribunas para os espectadores. Rouen acolleu cinco carreiras do Gran Premio de Francia de Fórmula 1, a última delas en 1968 como resultado da tráxica morte quéimado de Jo Schlesser. O circuíto seguiu acollendo importantes eventos de Fórmula 2 ata 1978, despois de que fora utilizado para diversos Campionatos de Francia.

O circuíto ten diferentes configuracións. Desde a súa construción en 1950 ata 1954 tiña 5,1 quilómetros de lonxitude. En 1955 as principais obras aumentaron a lonxitude do circuíto a 6,542 quilómetros, a súa máis famosa configuración. A construción dunha nova autoestrada reduciu a lonxitude do circuíto a 5,543 quilómetros. Para rematar, en 1974 unha chicane foi construída en seis Fréres e esta parte do circuíto pasou a chamarse des Roches.

O circuíto pechouse en 1994 por motivos económicos e razóns de seguridade, xa que é moi difícil organizar unha carreira na vía pública polas modernas normas de seguridade que deben cumprirse. En 1999, tras o peche do circuíto para todas as probas de carreiras foi demolido, incluíndo tribunas, piscinas, pista de Armco e signos.

O nome "Les Essarts" provén dun pobo, que se incluíu na comuna de Grand-Couronne en 1874.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Rouen-les-Essarts

| Ano | Piloto | Auto | Duración | Lonxitude | Voltas | Velocidade media | Data | GP de |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1952 | Italia Alberto Ascari | Ferrari | 3:00:00,000 h | 5´100 km | 76 | 129´200 km/h | 6. Xullo | Francia Francia |
| 1957 |  Juan Manuel Fangio | Maserati | 3:07:46,400 h | 6´542 km | 77 | 160´960 km/h | 7. Xullo |
| 1962 |  Dan Gurney | Porsche | 2:07:35,500 h | 6´542 km | 54 | 166´124 km/h | 8. Xullo |
| 1964 |  Dan Gurney | Brabham-Climax | 2:07:49,100 h | 6´542 km | 57 | 175´042 km/h | 28. Xuño |
| 1968 | Bélxica Jacky Ickx | Ferrari | 2:25:40,900 h | 6´542 km | 60 | 161´662 km/h | 7. Xullo |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173138
* WorldCat
* VIAF: 238143530

 |
Coordenadas: 52°30′20″N 13°26′36″L﻿ / ﻿52.505556, 13.443333

O **Mercedes-Benz Arena** é un pavillón multiúsos situado en Berlín, Alemaña, máis concretamente no barrio de Friedrichshain. Foi inaugurado no ano 2008 e conta cunha capacidade de 17.000 persoas. O pavillón é fogar do Eisbären Berlin, club de hóckey sobre xeo, e do Alba Berlín, equipo de baloncesto. Tamén se utiliza para concertos ou para outros partidos de hóckey sobre xeo, baloncesto ou balonmán. En 2009, O2 World acolleu a Final Four da Euroliga na que o Panathinaikos venceu 95-71 o CSKA Moscova.

Nome
----

O pavillón comezou denominándose **O2World**. En xaneiro de 2015, o fabricante alemán de automóbiles Mercedes-Benz, anunciou que alcanzara un acordo para cambiar o nome do lugar polo de **Mercedes-Benz Arena de Berlín** a partir do 1 de xullo do 2015. De acordo con Mercedes-Benz, o patrocinio do pavillón durará 20 anos. Ademais, tamén se realizarán cambios no interior da arena.

Eventos importantes
-------------------

A primeira banda que tocou no O2 World foi Metallica o 12 de setembro de 2008.

O multiúsos foi tamén anfitrión dos MTV Europe Music Awards 2009.

O lugar foi sede dun partido da NHL Premiere para a tempada 2011-12 o 8 de outubro do 2011, no que os Buffalo Sabres derrotaron 4-2 os Los Angeles Kings.

Este sitio foi sede tamén da segunda rolda da Euro Beach Soccer League 2011 entre o 8 e o 10 de xullo dese ano.

Britney Spears celebrou un concerto aquí o 26 de xullo do 2010.

En agosto de 2012, o fútbol praia volveu a este lugar co gallo da segunda rolda da Euro Beach Soccer League 2012.

Galería de imaxes
-----------------

* O pavillón visto dende fóra.O pavillón visto dende fóra.
* De noite.De noite.
* De noite.De noite.
* O pavillón en construción.O pavillón en construción.
* Vista dende os arredores.Vista dende os arredores.
* Entrada.Entrada.
* Vista dende o río.Vista dende o río.
* Vista dende a outra beira do río.Vista dende a outra beira do río.
* Parte traseira.Parte traseira.
* Interior.Interior.
* Partido do Alba Berlín no pavillón.Partido do Alba Berlín no pavillón.
* Partido entre o Alba Berlín e o BBC Bayreuth.Partido entre o Alba Berlín e o BBC Bayreuth.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alba Berlín
* Eisbären Berlin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q265463
* WorldCat
* VIAF: 246810186
* GND: 7712989-1
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 31898

 |
Coordenadas: 40°33′03″N 3°46′27″O﻿ / ﻿40.550786111111, -3.7742555555556

Aciñeiras no Pardo
O río Manzanares ao seu paso polo monte de El Pardo.
O **monte de El Pardo** é unha zona boscosa situada ao norte do municipio de Madrid, no que se atopa totalmente integrado, xunto co seu apéndice, o monte de Viñuelas. Supón máis da cuarta parte (o 26,4%) do termo municipal da capital.

Está considerado como o bosque mediterráneo máis importante da Comunidade de Madrid e un dos mellor conservados de Europa, tanto no que respecta á súa flora, con 120 especies catalogadas, como á súa fauna, con aproximadamente 200 especies vertebradas. Esténdese ao redor do curso medio do río Manzanares, ao longo de 16.000 hectáreas, e atópase integrado no Parque Rexional da Cunca Alta do Manzanares, onde recibe a máxima protección legal. En 1987, foi declarado zona de especial protección para as aves (ZEPA).

Malia iso, a súa xestión corresponde enteiramente ao Patrimonio Nacional, organismo estatal que regula as posesións que estiveron en mans da Coroa, que mantén unha política altamente proteccionista e restritiva en relación co bosque. A Lei de 16 de xuño de 1982, que define a actividade do Patrimonio Nacional, establece, no seu artigo cuarto, a súa integración na citada entidade.

A maior parte da súa área (aproximadamente 15.100 hectáreas, o 94,4% da superficie total) atópase cercada, mediante unha vala que percorre o seu perímetro, ao longo de 66 quilómetros. A visita a esta zona está totalmente prohibida. As 900 hectáreas restantes (o 5,6%), onde se localizan algunhas áreas urbanas como os barrios do Pardo e Mingorrubio e deportivas como o complexo de Somontes, posúen un valor ecolóxico inferior. Aquí si é posible o acceso, a través de diferentes senllas e camiños, habilitados a efectos recreativos.

Ademais da súa riqueza medioambiental, o monte de El Pardo reúne un rico patrimonio histórico-artístico, froito da súa estreita relación coa monarquía española, entre os que destaca o Palacio Real de El Pardo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Monte de El Pardo*** |

* Información sobre o monte de El Pardo e apuntamentos sobre as súas ameazas en www.nodo50.org *(en castelán)*
* Ficha da Zona de Especial Protección para as Aves ‘monte de El Pardo’ Arquivado 29 de maio de 2019 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q760704
* CDDA: ES0000011
* GeoNames: 3123380
* Natura 2000: ES0000011

 |
Coordenadas: 38°45′44″N 9°02′36″O﻿ / ﻿38.762194444444, -9.0433055555556

A **Ponte Vasco da Gama** é unha ponte pénsil de tirantes sobre o río Texo, na área da Grande Lisboa, ligando o Montixo e Alcochete a Sacavém, moi próximo do Parque das Nacións, onde se realizou a Expo 98. Inaugurada a 4 de abril de 1998, a ponte é a máis longa de Europa e a cuarta máis extensa do mundo, cos seus 17,2 km de lonxitude, dos cales 10 están sobre as augas do esteiro do Texo. O van (lonxitude do taboleiro) do taboleiro central é de 420 metros. Foi construída a fin de constituír unha alternativa á ponte 25 de Abril para o tránsito que circula entre o norte e o sur do país na zona da capital portuguesa.

Durante a súa construción foi necesario tomar especiais coidados co impacto ambiental, visto que atravesa o Parque Natural do Esteiro do Texo, unha importante área a escala europea de alimentación e aniñadoiro de aves acuáticas. Foi tamén necesario proceder ao realoxamento de 300 familias.

O nome da ponte conmemora os 500 anos da chegada de Vasco da Gama á India, en 1498.

É unha das máis altas construcións de Portugal, con 148 metros de altura.

Galería de imaxes
-----------------

* Dende a ponte.Dende a ponte.
* 
* 
* 



Panorámica da Ponte Vasco da Gama

Panorámica da Ponte Vasco da Gama

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ponte Vasco da Gama*** |

### Ligazóns externas

* Lusoponte *(en* *portugués)*.
* Nicolas Janberg's Structurae *(en* *inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q233737
* WorldCat
* VIAF: 234772704
* EBID: ID
* GeoNames: 6946732
* Structurae: 20000315

 |