**Arato** (en grego Ἄρατος), nado en Solos (Cilicia) o -310 e finado o -240, foi un escritor grego.

Traxectoria
-----------

*Phaenomena*
Compuxo o seu poema máis famoso, *Fenómenos* (*Φαινόμενα*), na corte macedónica de Antígono II Gónatas e concluíuno cara ao 275 a.C. Escribiu outros poemas eruditos, algúns de tema médico, hoxe perdidos. Gozou dunha gran reputación entre os alexandrinos primeiro e entre os romanos despois. O mesmo Calímaco celebrouno nun fermoso epigrama, e moitos outros o mencionaron eloxiosamente, como un mestre desa poesía astronómica, estelar nos seus temas e luminosa nos seus versos.

Os *Fenómenos* son o máis refulxente e sonado produto helenístico da poesía didáctico-astronómica. É dicir, pertence a un xénero de poesía que atopa xa en Hesíodo o seu mestre máis antigo, e que tivo notábeis practicantes no mundo antigo. No ámbito latino cómpre lembrar que as *Xeórxicas* de Virxilio se encadran nese mesmo carreiro literario. Nalgo máis de mil hexámetros (1154 exactamente), Arato de Solos, poeta docto onde os haxa, descríbenos o alto firmamento e as súas constelacións en versos de resonancias homéricas.

Xa Aristóteles dedica unhas liñas a distinguir a poesía didáctica (de tema médico ou físico) da verdadeira épica, aínda que ambos os xéneros se expresen no mesmo metro, en hexámetros.

Como no *De rerum natura* de Lucrecio, latexa no poema erudito sobre o ceo de Arato unha emoción relixiosa e unha cosmovisión filosófica estoica, mentres que destella nas súas imaxes unha polícroma e refinada mitoloxía. É unha magnífica e pintoresca mostra desa poesía alexandrina recargada de erudición e, doutra banda, sustentada nun sólido saber astronómico, en voga no seu tempo.

É unha poesía cun vocabulario poético arcaizante e homérico, pero, á vez, innovadora dentro desa lingua épica de tan longa tradición, ao introducir expresións moi do seu tempo e a súa visión cósmica.

Suscitou ao longo da historia numerosos comentarios. Ao latín traduciuse en repetidas ocasións e por ilustres autores (Marco Tulio Cicerón, Varrón, Atacino, Ovidio, e Avieno). O seu prestixio perviviu na Alta Idade Media no curiosísimo *Aratus Latinus* de época merovinxia. Foi un texto moi lido no Renacemento.

Notas
-----

1. ↑  1447b, Poética

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* **Arato**/ Gémino (1993). *Fenómenos/ Introducción a los fenómenos*. Tradución e introdución de Esteban Calderón Dorda. Editorial Gredos. Madrid. ISBN 978-84-249-1612-1. / Gémino (1993).
* Pereiro Pardo, A. (2000). *Estudio léxico de los verbos que expresan el orto de los astros* en los Fenómenos, de Arato. Actas do X Congreso Español de Estudos Clásicos (21-25 de setembro de 1999), volume I. Coord. por Emilio Crespo e María José Barrios Castro. Madrid, SEEC. ISBN 84-7882-451-0.

### Ligazóns externas

* Textos de Arato e outros sobre el, en francés, no sitio de Ph. Remacle. París, 1821.
* Arato: textos gregos no sitio da *Bibliotheca Augustana* (Augsburgo).
* Esteban Calderón Dorda: *Traducións* latinas perdidas de "Los fenómenos" de Arato. Revista de filología clásica Myrtia, da Universidade de *Murcia*.

### Outros artigos

* Atalo de Rodas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180671
* WorldCat
* VIAF: 100908520
* BAV: ADV11646979
* BIBSYS: 90589127
* BiTraGa: 2420
* BLBNB: 000171864
* BMT: 57000
* BNE: XX1723758
* BNF: 11889012h
* BRE: 1826193
* CANTIC: a10477391
* CERL: cnp00397250
* CiNii: DA0174539X
* DeutscheBio: 118645552
* EBID: ID
* FAST: 100503
* GEC: 0004776
* GND: 118645552
* ICCU: MILV077073
* ISNI: 0000 0001 2145 5096
* LCCN: n82138923
* NKC: jn19990210057
* NLA: 35007663
* NLG: 15035
* NTA: 069616051
* OL: OL542794A
* openMLOL: 113319
* PTBNP: 72013
* SELIBR: 174810
* SNAC: w6sf31cx
* SUDOC: 026689162
* Treccani: arato-di-soli
* zbMATH: aratus-of-soloi.

 |