O **Tratado de Paz entre Israel e Exipto** (en hebreo: הסכם השלום בין ישראל למצרים
, *Heskem HaShalom Bein Yisrael LeMitzrayim*; en árabe: معاهدة السلام المصرية الإسرائيلية, Mu `āhadat as-Salam al-al-Masrīyah'Isrā'īlīyah) asinado en Washington D. C. o 26 de marzo de 1979, marcou o termo de trinta anos de hostilidades e cinco guerras. Este tratado foi asinado tras intensas negociacións, dezaseis meses despois da visita do presidente exipcio Anwar el-Sadat a Xerusalén en 1977, convidado polo entón Primeiro Ministro israelí, Menájem Beguin, e da firma dos Acordos de paz de Camp David en 1978, baixo o auspicio do expresidente estadounidense Jimmy Carter en carácter de testemuña.

A paz entre Israel e Exipto constaba de varios elementos principais, a saber: a culminación do estado de guerra existente desde a Guerra árabe-israelí de 1948, así como o fin dos actos ou ameazas de belixerancia, hostilidade ou violencia; o establecemento de relacións diplomáticas, económicas e culturais; a eliminación dos obstáculos para o comercio e a liberdade de movemento; e a retirada israelí das forzas militares e asentamentos civís da península do Sinaí, capturada durante a Guerra do Seis Días no ano 1967, a cal foi concluída en 1982. O acordo tamén prevé o libre paso de barcos israelís a través da Canle de Suez e o recoñecemento do Estreito de Tirán, o Golfo de Aqaba como vías fluviais internacionais.

Os participantes pouco despois da firma do tratado.
A través deste tratado, Exipto foi o primeiro país árabe en selar unha paz duradeira con Israel, o que foi interpretado dentro de círculos radicais como unha «traizón». Así, tras a firma do tratado, Exipto foi boicoteado por outros estados árabes e a sede central da liga Árabe foi transferida do Cairo a Tunisia. En 1989 foi reinstalada no Cairo e os países árabes normalizaron as relacións con Exipto.

Actualmente ambos os países teñen normalizadas as súas relacións diplomáticas, establecéronse embaixadas e consulados e regularmente teñen lugar encontros entre altos funcionarios israelís e exipcios.

Contexto
--------

Tras a creación do Estado de Israel en 1948, prevalecía entre Israel e Exipto un estado de guerra. Israel e Exipto enfrontáronse na Guerra de Independencia de Israel, a Guerra do Sinaí, a Guerra do Seis Días, a Guerra de Desgaste e a Guerra de Yom Kippur. O 11 de novembro de 1973 un acordo de cesamento do fogo foi asinado. O 21 de decembro de 1973 foron iniciadas as tentativas de paz na Conferencia de paz de Xenebra e seguidas polo Acordo de Separación de Forzas entre Israel e Exipto, asinado o 18 de xaneiro de 1974.

### Acordo Provisional

En setembro de 1975, durante o primeiro goberno de Isaac Rabin, foi asinado o Acordo provisional entre Israel e Exipto, onde ambos os estados comprometéronse a non realizar ningunha ameaza de apelar ao uso da forza, declarando que o conflito entre eles non se resolverá pola forza, senón por medios pacíficos. Israel comprometeuse a evacuar os campos petrolíferos de Abu Rodas. Na votación da Knesset, 70 membros do apoiaron este acordo e 43 opuxéronse.

### Visita de el-Sadat a Israel

O 9 de novembro de 1977 Anwar el-Sadat pronunciou un longo discurso fronte aos membros do Consello do Pobo de Exipto, anunciando a vontade do presidente exipcio de chegar á Knesset, en Xerusalén, para discutir a paz con Israel. A declaración do mandatario exipcio provocou iradas reaccións no mundo árabe - especialmente nos países máis radicais como Siria, Libia, Iraq e Alxeria, comandando unha fronte do rexeitamento - así como expresións de resistencia dentro do seu propio gabinete, ao renunciar o seu ministro de asuntos exteriores. Dous días despois o Primeiro Ministro Menajem Beguin convidou formalmente a el-Sadat para visitar Xerusalén.

As conversacións secretas con Exipto foron levadas a cabo polo Primeiro Ministro Menajem Beguin, o Mossad e o Ministro de Relacións Exteriores, Moshe Dayan; Shlomo Gazit (que foi o responsable de avaliar as intencións de el-Sadat e diagnosticar o significado das súas accións); o Xefe do Estado Maior, Motta Gur, e o Ministro de Defensa, Ezer Weizman.

Durante o tempo que levou a visita, Israel levou a cabo a operación denominada "*Portal de seguridade*", onde decenas de miles de policías e militares velaron pola seguridade do mandatario.

O 19 de novembro de 1977, ao nove da tarde, el-Sadat arribou a Israel, converténdose no primeiro líder árabe en visitar o Estado de Israel. Sadat foi recibido nunha cerimonia oficial, aínda que ambos os países continuaban formalmente en guerra.

O 20 de novembro de 1977, o presidente el-Sadat dirixiuse ao plenario da Kneset.

Durante a súa estadía de tres días, Anwar el-Sadat visitou Yad Vashem, asistiu ás reunións dos partidos políticos na Kneset, rezou na mesquita de Al-Aqsa e reuniuse varias veces con Menajem Beguin.

### Acordos de Camp David

Despois da visita d el-Sadat a Israel comezaron as conversacións directas de paz entre o Estado de Israel e Exipto. As conversacións de paz tiveron éxito e asináronse os acordos o 17 de setembro de 1978 en Camp David, o Marco para a Paz en Oriente Medio e o Marco para un tratado de paz entre Exipto e Israel. A Kneset aprobou os Acordos de Camp David o 27 de setembro de 1978, cun resultado de 84 votos a favor, 13 en contra e 17 abstencións.

Acordo de Paz
-------------

División da península do Sinaí en zonas segundo o tratado de paz.
O acordo enmárcase na finalización das hostilidades entre Israel e Exipto, e determinou a fronteira permanente entre os dous países, estipulou a desmilitarización da zona fronteiriza e a redución das forzas militares no Sinaí, e o establecemento de relacións normais de dereito internacional consuetudinario. O acordo tamén ordenou o establecemento dunha forza militar multinacional para supervisar a aplicación do acordo no Sinaí.

A Knesset aprobou o acordo o 22 de marzo de 1979 cun resultado de 95 votos a favor e 18 en contra.

A cerimonia da firma do tratado de paz entre Israel e Exipto tivo lugar o 26 de marzo de 1979 no céspede norte da Casa Branca, á que asistiron mil cincocentos invitados e os dignatarios Jimmy Carter, presidente dos Estados Unidos, o presidente exipcio Anwar el-Sadat e Menajem Beguin, primeiro ministro de Israel. A cerimonia comezou cos himnos do tres países e tivo unha duración dun corenta e cinco minutos.

Cumprimento do tratado
----------------------

O 18 de maio de 1981 o presidente do Consello de Seguridade das Nacións Unidas informou que as Nacións Unidas non estarían en condicións de proporcionar unha forza de observación debido á ameaza de veto da moción por parte da URSS. Como resultado, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas atopouse nun canellón sen saída. Por mor da situación, Exipto, Israel e os Estados Unidos abriron negociacións para crear unha organización para a manutención da paz, independentemente da ONU. O 3 de agosto de 1981, foi asinado o Protocolo para o Tratado de Paz, establecendo a Multinational Force & Observers (MFO), para monitorear ás partes en canto ao cumprimento dos termos do tratado.

### Violación do tratado

En agosto de 2012, no medio dun momento de incerteza sobre o futuro do tratado de paz, o exército exipcio entrou con tanques na zona desmilitarizada sen a aprobación israelí, en clara violación dos termos do tratado de paz. Exipto tamén despregou mísiles antiaéreos na fronteira israelí, unha medida que claramente apunta a Israel, xa que as bandas de [ beduínos] no Sinaí non teñen avións. Na década de 1970 este foi o primeiro paso que Exipto realizou no período previo á agresión militar da Guerra de Yom Kipur. O ministro de Defensa exipcio, afirmou nunha conversación telefónica co seu homólogo israelí, Ehud Barak, o compromiso de Exipto de manter o Tratado de Paz de Camp David con Israel, segundo a axencia árabe de noticias Al-Hayat.

Consecuencias
-------------

Este tratado foi recibido con gran controversia, provocando que varios países árabes rompesen as súas relacións diplomáticas con Exipto. As nacións árabes e especialmente os palestinos, condenárono e considerouno como unha puñalada por detrás. o líder da OLP, Yasser Arafat dixo: "Que asinen o que lles plazca. A falsa paz non durará." Doutra banda, o tratado levou tanto ao presidente exipcio Anwar el-Sadat como ao primeiro ministro israelí Menachem Begin, para compartir o Premio Nobel da Paz en 1978, por lograr a paz entre as dúas nacións. Con todo, Anwar el-Sadat fíxose impopular tanto en círculos árabes como no seu propio país.

O 6 de outubro de 1981, Anwar el-Sadat foi asasinado durante un desfile militar por membros da Xihad Islámica exipcia e militares radicais, contrarios, entre outras cousas, ao establecemento da paz con Israel.

Notas
-----

1. ↑  Website de Multinational Force & Observers
2. ↑  "Egypt deployed troops in Sinai without Israel's prior approval".
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 31 de marzo de 2016. Consultado o 17 de xaneiro de 2017.
4. ↑  Ronen, Gil (20 de agosto de 2012).
5. ↑  JPOST.COM STAFF. "'Egypt affirms commitment to Israel peace treaty'".
6. ↑  1979: Israel and Egypt shake hands on peace deal BBC News

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anwar el-Sadat
* Menachem Begin
* Acordos de Camp David
* Israel
* Exipto

### Ligazóns externas

* Texto do Tratado Arquivado 09 de febreiro de 2015 en Wayback Machine. no sitio do Ministerio de Asuntos Exteriores Exipcio *(en inglés)*
* Texto do Tratado, no sitio do Ministerio de Asuntos Exteriores Israelí *(en inglés)*

   Conflito árabe-israelí   

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Participantes** | **Persoeiros** | **Conflitos** | **Diplomacia / Propostas de paz** |
| **Primarios:**
Estados e autoridades:
Exipto Exipto
 Iraq
 Israel
 Xordania
Líbano Líbano
 Palestina/ Estado de Palestina
 Arabia Saudita
 Siria
 Iemen
Organizacións:
 Liga Árabe
 Partido Baaz
 Al-Fatah
 Hamás
 Consello Lexislativo
Hesbulá
FPLP
PIJ
OLP
Antigos participantes:
Exército da Guerra Santa
Man Negra
Haganah
 Irgun
Lehi
Exército do Líbano do Sur
 Mandato de Palestina
**Outros:**
Estados:
 Canadá
 Francia
Alemaña Alemaña
 Irán
Noruega Noruega
Rusia Rusia
Reino Unido Reino Unido
Estados Unidos de América Estados Unidos
Organizacións:
Unión Europea Unión Europea
ONU ONU
Antigas organizacións:
Unión Soviética Unión Soviética
República Árabe Unida República Árabe Unida |  Lester B. Pearson
Exipto Hosni Mubarak
República Árabe Unida Gamal Abdel Nasser
Exipto Anwar Sadat
Alemaña Joschka Fischer
Irán Mahmoud Ahmadinejad
Irán Ali Khamenei
Irán Mohammad Khatami
Irán Ruhollah Khomeini
Reino de Iraq Faisal I de Iraq
 Saddam Husayn
 Ehud Barak
 Menachem Begin
 David Ben-Gurion
 Moshe Dayan
 Levi Eshkol
 Golda Meir
 Benjamin Netanyahu
 Ehud Olmert
 Shimon Peres
 Yitzhak Rabin
 Ariel Sharon
 Chaim Weizmann
 Abdullah II de Xordania
 Hussein I de Xordania
Líbano Hassan Nasrallah
Líbano Fouad Siniora 
 Mona Juul
 Johan Jørgen Holst
 Terje Rød-Larsen
 Mahmoud Abbas
 Yasser Arafat
 Salam Fayyad
 Marwan Barghouti
 Ismail Haniya
 Amin al-Husayni
 Khaled Mashal
 Ahmed Yassin
 Folke Bernadotte
 Hafez al-Assad
 Bashar al-Assad
 Idi Amin
 Arthur Balfour
 Ernest Bevin
 Madeleine Albright
 Ralph Bunche
 George W. Bush
 Jimmy Carter
 Bill Clinton
 Henry Kissinger
 Dennis Ross
 Cyrus R. Vance | 1920 Revoltas de Palestina
1921 Revoltas de Iafa
1929 Revoltas de Palestina
1936–1939 Gran Revolta Árabe
1947 Revoltas de Xerusalén
1948 Guerra árabe-israelí
1953 Operación Shoshana
1956 Guerra de Suez
1967 Guerra dos Seis Días
1968–1970 War of Attrition
1972 Masacre dos Xogos Olímpicos de Múnic
1972 Operación Cólera de Deus
1973 Operation Spring of Youth
1973 Guerra do Yom Kippur
1975–1990 Guerra civil libanesa
1976 Operación Entebbe
1978 Operación Lintani
1979 Revolución iraniana
1981 Operación Ópera
1982 Guerra do Líbano
1982–2000 Conflito do Líbano do Sur
1985 Operación Perna de Madeira
1987–1990 Primeira Intifada
1991 Guerra do Golfo
1993 Operación Contabilidade
1996 Operación Uvas da Ira
2000–2005 Intifada de Al-Aqsa
2002 Operación Defensive Shield
2004 Operación Arco da Vella
2004 Operación Días de Penitencia
2006 Conflito de Gaza e Israel
2006 Conflito do Líbano e Israel
2007 Batalla de Gaza
2008-2009 Operación chumbo fundido
2014 Operación Marxe Protectora | Carta de Cambon
Declaración de Balfour de 1917
Acordo Faiçal-Weizmann de 1919
Conferencia de San Remo de 1920
Libro Branco de Churchill de 1922
Libro Branco de 1939
Plan da ONU para a partición de Palestina de 1947
Declaración de independencia de Israel
Resolución 194 da Asemblea Xeral da ONU de 1948
Acordos de armisticio de 1949
Carta Nacional Palestina de 1964
Resolución de Khartoum de 1967
Resolución 242 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 338 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 339 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 350 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 425 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Acordos de Camp David de 1978
Resolución 446 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Tratado de Paz exipcio-israelí de 1979
Resolución 452 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 478 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 497 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Acordos israelo-libaneses do 17 de maio de 1983
Conferencia de Madrid de 1991
Acordos de Oslo de 1993
Tratado de Paz xordano-israelí de 1994
Acordos de Wye River de 1998
Cume de Camp David de 2000
Cume de Taba de 2001
Iniciativa árabe de paz de 2002
Plan para a Paz de 2002
Resolución 1559 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 1583 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Cume de Sharm el-Sheikh Summit de 2005
Plan de retirada unilateral israelí
Documento dos prisioneiros palestinos de 2006
Resolución 1701 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 67/19 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas |