**Manfredo de Hohenstaufen**, ou **Manfredo de Sicilia**, nado en 1232 en Venosa (Basilicata) e finado o 26 de febreiro de 1266 en Benevento (Campania), foi rei de Sicilia, o último soberano suabo deste Reino. Era fillo ilexítimo de Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Bianca Lancia, ou Lanzia. Foi rexente de seu sobriño Conradino en 1254, e máis tarde rei de Sicilia de 1258. Morreu durante a batalla de Benevento, derrotado polas tropas francesas de Carlos de Anjou.

Está indisolubelmente ligado á cidade de Manfredonia, na Puglia, que fundou o día de san Xurxo de 1256 e que lle deu o seu nome como signo de prestixio e poder.

que probabelmente casou co emperador pouco antes da morte deste.

Traxectoria
-----------

Manfredo naceu e viviu a súa infancia en Venosa, cidade da Basilicata. Era fillo ilexítimo do emperador do Sacro Imperio Frederico II Hohenstaufen, e Bianca Lancia. que casou co emperador só un pouco antes da súa morte e, polo tanto, plenamente lexitgimado, a pesar de que a Curia romana Curia descoñecese ese vínculo matrimonial, movida polo seu profundo odio cara á casa de Hohenstaufen.

O futuro rei estudou en París e Boloña, e de seu pai aprendeu o amor á poesía e á ciencia, amor que mantivo como rei. Dise que o emperador tiña unha particular predilección entre todos os seus fillos por Manfredi e por Enzo, ambos os dous nacidos de relacióes extraconxugais.

Frederico consideraba a Manfredo como fillo lexgítimo, e por iso nomeouno príncipe de Taranto con outros feudos menores; nomeouno tamén o seu lugartenente en Italia, en particular a do Reino de Sicilia, até que chegara o herdeiro lexítimo, o medio irmán de Manfredo, Conrado IV de Hohenstaufen, Rei de romanos, que naquel momento estaba ocupado en Alemaña. Aínda que Palermo era a capital do seu Reino, Manfredo preferiu como morada o castelo de Lagopesole, cuxa construción fora comezada polos seus antepasados normandos, e que foi terminada polo seu pai.

Aínda que daquela Manfredo só tiña dezaoito anos de idade, acatou con fidelidade o que lle encomendara seu pai e, cando Conrado viaxou a Italia meridional en 1252, a súa autoridade foi rápida e xeralmente recoñecida.

Cando Conrado morreu en maio de 1254, Manfredo, despois de rexeitar entregarlle o Reino de Sicilia ao papa Inocencio IV, aceptou a rexencia de Conradino, o xove fillo de Conrado.

Pero en 1258, tras facer correr o rumor da morte de Conradino, asumiu o poder como rei de Sicilia, sendo coroado en Palermo o 10 de agosto daquel mesmo ano. O rumor era infundado, pero o novo rei, sustentado polo pobo, non abdicou a pasar das presións dos enviados de Conrado V. Porén, ante a forza dos partidarios do papa no reino de Sicilia volveu tomar a posición de rexente, e abriu negociacións co papa Inocencio e, por un tratado asinado en setembro de 1254, a Puglia pasou a estar baixo a autoridade papal.

Moeda de ouro de catro taris, do reinado de Manfreedo.
Máis adiante o papa Alexandre IV, a quen a alianza que tiña Manfredo cos árabes lle parecía unha grande ofensa á relixión cristiá, declarou nula a súa coroación e ademais excomungouno. Manfredo organizou entón unha coalición coa Italia central e setentrional contra o papado. Así, xunto aos xibelinos de Siena derrotou aos güelfos de Florencia o 4 de setembro de 1260. Os florentinos recoñeceron a Manfredo como protector da Toscana.

Despois, o novo papa, Urbano IV, solicitou a axuda de Carlos I de Anjou, irmán do rei Luís IX de Francia, ofrecéndolle a coroa de Sicilia a cambio de que expulsase a Manfredo dos territorios do papado no sur de Italia. Manfredo, vista a alianza, publicou o *Manifesto aos Romanos* no que reclamaba a autoridade, xa non só sobre Italia, senón tamén sobre todo o Sacro Imperio.

O 26 de febreiro de 1266, na batalla de Benevento, Manfredo foi derrotado e morto polas tropas francesas. Carlos de Anjou foi coroado rei de Sicilia en Roma nese mesmo ano, poñendo así fin ao dominio deste reino pola casa de Hohenstaufen e inaugurando a dinastía Anxevina.

Matrimonios e descendencia
--------------------------

A primeira muller de Manfredo foi Beatriz de Savoia, filla do conde Amadeu IV de Savoia e Margarida de Borgoña, a finais de 1248 ou principios de 1249, a data é incerta. Manfredo e Beatriz tiveron unha filla:

* Constanza (1249-1302), que casou con Pedro III de Aragón e foi a nai de Afonso III de Aragón, Xaime II de Aragón e Isabel de Aragón.

Casou en segundas nupcias con Helena Ducas, filla de Miguel II Comneno Ducas, déspota de Epiro. Tiveron os seguintes fillos:

* Beatriz de Sicilia (1258 - antes de 1307) casada, en primeiro lugar, con Rainer Gherardesca, e en segundas nupcias con Manfredo IV de Saluzzo.
* Frederico de Sicilia (1259 - última mención en vida en 1312).
* Henrique de Sicilia (1260 - 31 de outubro de 1318).
* Enzo de Sicilia (1261 - 1301).
* Flordelis de Sicilia (1266 - última mención en vida en 1297).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Conrado II (Conradino)** | **Rei de Sicilia**1258-1266 | Sucesor:**Carlos de Anjou** |

Notas
-----

1. ↑  "Encyclopædia Britannica — Eleventh edition". 1911. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 10 de outubro de 2016.
2. ↑  Mario Bernabò Silorata (1993): *Federico II di Svevia: saggezza di un imperatore*. Firenze: Convivio, p. 17. ISBN 88-4043-818-1.
3. ↑  A maternidade de Bianca non está unanimemente aceptada; Frederico podería ter concibido a Manfredo con outra muller, e despois lexitimado ao seu herdeiro casando con Bianca, probabelmente en 1248, *in articulo mortis*, aínda que a Curia non recoñeceu esta lexitimidade.
4. ↑  Tommaso Pedio (1994):*Storia della Basilicata raccontata ai ragazzi*. Congedo Editore, p. 57. ISBN 88-8086-007-0.
5. ↑  O **tari** era unha moeda de ouro árabe e dos normandos e os suabos de Sicilia, e cuñada en prata durante o dominio aragonés de Sicilia e despois do da monarquía hispánica, e que perdurou até o século XVIII.
6. ↑  Walter Koller (2007): Manfredi, re di Sicilia *Dizionario Biografico degli Italiani*. Volume 68.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Manfredo de Hohenstaufen Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Bogdan, Henry (2003): *Histoire de l'Allemagne de la Germanie à nos jours*. Perrin. ISBN 2-262-02106-6.
* Quatriglio, Giuseppe (2002): *Mille anni in Sicilia - Dagli Arabi ai Borboni*. Marsilio. ISBN 88-317-6405-5.
* Runciman, Steven (2009): *Las Vísperas Sicilianas* Ed. Reino de Redonda. ISBN 978-84-933656-7-7

### Outros artigos

* Reino de Sicilia
* Lista de soberanos de Sicilia e Nápoles
* Casa de Hohenstaufen
* Güelfos e xibelinos

### Ligazóns externas

* Walter Koller (2007): Manfredi, re di Sicilia *Dizionario Biografico degli Italiani*. Volume 68, en Treccani *(en italiano)*. Consultado o 10 de outubro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164889
* WorldCat
* VIAF: 268054772
* BMT: 111808
* BNF: 124960264
* BRE: 2183993
* CANTIC: a11099859
* CERL: cnp01008989
* DBE: manfredo-de-sicilia
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118577018
* EBID: ID
* FAST: 1832623
* GEC: 0039740
* GND: 118577018
* ICCU: CUBV097483
* ISNI: 0000000108028604
* LCCN: n86095946
* NLA: 44570176
* NLG: 148375
* NTA: 070724156
* SELIBR: 368436
* SUDOC: 034175482
* WikiTree: Staufer-68

 |