recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **estado de sitio** é un réxime de excepción que pode declarar o goberno dun país en situacións excepcionais.

Tamén se refire á medida que adopta o poder público para reforzar as facultades do poder executivo en detrimento das garantías individuais, a fin -e ás veces co pretexto- de manter a orde interior en casos de revolta dentro da nación ou dunha parte dela ou de agresión exterior.

O estado de sitio representa un concepto equivalente ao de estado de guerra, e por iso danse ás forzas armadas facultades preponderantes para os actos de represión. Durante o 'estado de sitio' quedan en suspenso as garantías constitucionais, con maior ou menor extensión, segundo as lexislacións. Nalgunhas delas, como sucede na Arxentina, autorízase ao xefe de Estado a deter ás persoas e a trasladalas dun punto a outro da nación, salvo que prefiran saír do territorio nacional.

A declaración do 'estado de sitio' representa, no Dereito Político, unha institución moi discutida, non porque se descoñeza a necesidade da súa implementación en momentos determinados, se non polos abusos a que se presta por parte do poder executivo.

Este estado dítase, xeralmente, en caso de invasión, guerra exterior, guerra civil ou perigo inminente de que se produzan.

En España
---------

En España é un dos tres réximes de emerxencia contemplados no artigo 116 da Constitución Española de 1978. En concreto, o estado de sitio detállase no punto 4 do devandito artigo. Así mesmo, os seus efectos foron desenvolvidos no artigo 32-36 da Lei Orgánica 4/1981, dos estados de alarma, excepción e sitio.

O estado de sitio pode declararse de se produciren actos violentos contra a soberanía española, a súa integridade territorial ou a Constitución. O órgano capacitado para declaralo e estabelecer as súas condicións é a maioría absoluta do Congreso dos Deputados. Con todo debe mediar unha proposta do Goberno.

O estado de sitio é o máis restritivo dos tres estados de emerxencia que contempla a Constitución española. Sería o equivalente ao que noutros ordenamentos xurídicos é a declaración de estado de guerra ou a lei marcial. Os seus efectos supoñen a suspensión da práctica totalidade das liberdades recoñecidas na Constitución. Esta suspensión pode atinxir mesmo ás garantías xurídicas que se deben ofrecer ás persoas detidas: nese caso a suspensión farase explícita na declaración. Así mesmo, o estado de sitio contempla a posibilidade de que o Goberno delegue boa parte dos seus poderes na autoridade militar da súa designación.

O estado de sitio non foi declarado nunca en España desde a proclamación da Constitución de 1978.

Notas
-----

1. ↑  "Constitución Española de 1978" (PDF). *Axencia Boletín Oficial Estado*. Consultado o 20/03/2020.
2. ↑  "Lei Orgánica 4/1981, do 1 de xuño, dos estados de alarma, excepción e sitio". *Agencia Estatal Boletín Oficial del Estado* (en castelán). Consultado o 20/03/2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estado de alarma

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q453914
* BNCF: 36075
* BNF: 119784668
* GEC: 0210584
* GND: 4144410-3
* LCCN: sh85127508

 |
**Fernando Baltar Tojo**, nado en Santiago de Compostela en 1937 e finado na mesma cidade o 9 de setembro de 2010, foi un médico galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Baltar Domínguez. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Presentou a súa tese de doutoramento *Considerazion i sulla Síndrome de Munchmeyer* na Facultade de Medicina da Universidade de Boloña en 1963. Foi xefe do servizo de traumatoloxía do Hospital Provincial e director do Hospital Provincial.

Vida persoal
------------

Casou con Asunción Martínez de la Riva de la Gándara e foi pai de Ángel, María e Pablo Baltar de la Riva.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-9-2010, p. 48.
2. ↑  Acto en memoria de Fernando Baltar Tojo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

* Suso de, Toro (2020). *Un señor elegante*. Vigo: Xerais. ISBN 978-84-9121-766-4.
Caninea de Petit Venerie. Francia.
Unha **caninea** ou **canzada** é un equipo de cans adicado á caza. Normalmente enténdese co nome de manda un equipo de sabuxos que pode estar adicado á caza menor (coello, lebre e raposo) ou ben á caza maior (xabaril ou ben corzo). Unha caninea de rastro normalmente está especializada na caza dunha soa especie, polo tanto unha manda de cans do xabaril estará especializada só na caza do xabaril sendo un demérito importante que persiga calquera outra especie de animal.

Polo xeral unha manda de sabuxos destinada á caza con armas de fogo está composta por entre 4 e 8 cans.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *caninea*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *canzada*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sabuxo
* Sabuxo español
* Montería

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392600
* GEC: 0112547

 |
**Celestino Pérez Andrade**, nado en Ortigueira cara a 1866 e finado en Ribadeo en 1929, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Pérez e Lina Andrade. Comerciante en sombreirería, instalouse en Ribadeo, onde foi secretario da sociedade obreira La Prosperidad, e fundou e dirixiu *La Voz del Pueblo* desde o que realizou campañas anticaciquís e sostivo polémicas sobre relixión e clericalismo coas autoridades eclesiásticas do bispado de Mondoñedo. Foi tamén fundador de *El Eco Mercantil*. Tomou parte como orador na campaña de propaganda republicano-socialista por Galicia e Asturias con Virginia González Llaneza e Facundo Perezagua. Colaborou co seu xenro Francisco Lanza en *La Comarca* escribindo artigos baixo os pseudónimos **El Montañés** ou **Un labrador gallego**. Foi procesado por inxurias e calumnias a un funcionario público en 1913, Foi condenado a tres anos, seis meses e vinte e un días de desterro e unha multa de 250 pesetas pola Audiencia de Lugo o 13 de agosto de 1913. Foi un dos promotores da Casa del Pueblo de Ribadeo. Finou en Ribadeo en 1929.

Vida persoal
------------

Casou con Ramona Fernández Soto e foi pai de Lino Pérez Fernández e Rosa Pérez Fernández, que casou con Francisco Lanza Álvarez.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-12-1894, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 17-12-1908, p. 2.
3. ↑  *La Voz de la Verdad*, 2-10-1913, p. 2.
4. ↑  *El Norte de Galicia*, 30-10-1914, p. 3.
5. ↑  *BOE*, Anexo II, 22-5-1915, p. 742.
6. ↑  *Correo de Galicia*, 20-10-1929, p. 2.
7. ↑  *Céltiga*, 25-10-1929, p. 22.
**Fearless Records** é un selo discográfico estadounidense fundado no ano 1994. Fearless está baseado en Culver City, California, e é coñecido sobre todo polos seus primeiros momentos pop punk capturados nos lanzamentos *Fearless Flush Sampler* e *Punk Bites*, ademais de edicións adicionais de bandas como Bigwig e Dynamite Boy, e posteriormente Sugarcult, Plain White T's, The Aquabats, Amely e lanzamentos post-hardcore de At the Drive-In e Anatomy of a Ghost. Porén, o selo experimentou con diferentes estilos nos últimos anos. Artistas como Blessthefall, The Word Alive, Ice Nine Kills, Mayday Parade, Pierce The Veil e The Color Morale amosáronse como bandas de post-hardcore, metalcore e rock alternativo xurdidas nos últimos anos. Os lanzamentos de Fearless Records eran distribuídos a nivel nacional por RED Distribution, pero e maio de 2015 o selo foi mercado por Concord Music Group e dende entón a súa música é distribuída por Universal Music Group.

Notas
-----

1. ↑  Punknews.org. "About Fearless Records". *www.punknews.org* (en inglés). Consultado o 2019-11-15.
2. ↑  "RED Music » Our Labels". *web.archive.org*. 2014-04-27. Archived from the original on 27 de abril de 2014. Consultado o 2019-11-15.
3. ↑  "Concord Continues Acquisition Binge with Fearless Records, Wind-Up Deals (Exclusive)". *Billboard*. Consultado o 2019-11-15.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do selo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1399294
* Discogs: 35521
* MusicBrainz: ID

 |
**Fernando Campos Castro**, nado en Moeche o 17 de setembro de 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Hostaleiro e fotógrafo. Membro do PSdeG-PSOE, formou parte da súa candidatura en Moeche nas eleccións municipais de 1983. Porén, a posición do partido ante o Referendo sobre a permanencia de España na OTAN en 1986 supuxo que o abandoase e que nas municipais de 1987 encabezase a candidatura Agrupación Veciñal Independente Progresista, sendo elixido alcalde co apoio dos dous edís PSdeG-PSOE. Regresou ó PSdeG e encabezou a súa candidatura nas municipais de 1991, conseguindo a vitoria e sendo reelixido alcalde en coalición coa CNG. Optou por non presentarse á reelección en 1995 e retirouse da política. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Pazo Novo** |  **Alcalde de Moeche** 1987 - 1995 | Sucesor:**Xulio Cribeiro García** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 6-6-1987, p.43.
2. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia*, Ferrol, 8-4-1993, p.39.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Moeche
**Celestino Garrido Carrillo**, nado en Malpica de Bergantiños en 1911 e finado no mesmo concello o 13 de febreiro de 1979, foi un político e empresario galego.

Traxectoria
-----------

Patrón de barco. Irmán de Bernardino Garrido Carrillo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica con outros republicanos en xuño de 1938 na evasión da motora San Adrián. Pasou a zona leal, e ao remate da guerra foi internado no campo de concentración de Argeles. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e declarado en rebeldía. Marchou a Chile no Winnipeg e logo a Chimbote (Perú).

Vida persoal
------------

Casou con Nieves Porto Garrido e foi pai de Celestino Garrido Porto.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 14-2-1979, p. 53.
2. ↑  Lista de refuxiados do Winnipeg

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Valverde Elera, José A. (2015). "Los gallegos en el Perú: La migración de los malpicáns al puerto de Chimbote". *Cuadernos de Estudios Gallegos* **LXII** (128): 249–279.

### Outros artigos

* Evasión da motora San Adrián

### Ligazóns externas

* 

* Celestino Garrido Carrillo na páxina web *Nomes e Voces*.
* La gran odisea
**Eormenred** foi un membro da familia real do reino de Kent, que é descrito como rei nalgúns textos.

Traxectoria
-----------

Non hai evidencias contemporáneas para a existencia de Eormenred, pero é mencionado en haxiografías de tempo posterior e a súa existencia é considerada como probábel por algúns estudosos.

Na lenda real de Kent, Eormenred é descrito como fillo de Eadbald, rei de Kent entre 616 e 640, e a súa segunda esposa Emma, que pode ser unha princesa franca. "Eormenred" é un nome de orixe franca, así como o de seu irmán, Earcomberht. Antes da morte de seu pai, Eormenred casou con Oslava e tivo polo menos catro fillos, posibelmente cinco: Aethelberht, Aethelred, e dúas fillas, Eafa e Eormengida. Eormenburga pode ser outra filla ou un sinónimo para Eafa.

Tras a morte de seu pai, Earcomberht ascendeu ao trono. A descrición de Eormenred como rei pode indicar que gobernou ao lado de seu irmán ou, alternativamente, que tivo unha posición inferior e mantivo o título de "rei". Morreu antes de seu irmán e deixaría seus dous fillos so os coidados de Earcomberht. Non obstante, tras a morte de Earcomberht, o seu fillo e sucesor, Ecgberht arranxou a morte de seus primos, potenciais pretendentes ao trono, que máis tarde foron considerados santos. Eafa non foi asasinada e, máis tarde, foille concedida unha posesión de terra en Thanet por Ecgberht para construír un mosteiro, como penitencia polo asasinato de seus irmáns. Esta terra pertencería a Eormenred.

Notas
-----

1. ↑  S. E. Kelly, "Eorcenberht", *Oxford Dictionary of National Biography*
2. ↑  Mary Dockray-Miller, *Motherhood and mothering in Anglo-Saxon England*, p.19

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* D. P. Kirby: *The Earliest English Kings*, Routledge, 2000, ISBN 978-0415242110.
* Barbara Yorke: *Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England*. Routledge, Londres-Nova York 2002, ISBN 978-0-415-16639-3. PDF (6,2 MB)

| * v
* c
* e
Reis de Kent |
| --- |
| Orixes | 
* Hengest e Horsa
* Oisc
* Octa
* Eormenric

 |
| século VII | 
* Æthelberht I
* Eadbald
* Eormenred ?
* Eorcenberht
* Ecgberht I
* Hlothhere
* Eadric
* Mul
* Swæfheard
* Oswine
* Wihtred

 |
| século VIII | 
* Alric
* Eadberht I
* Æthelberht II
* Eardwulf
* Eadberht II
* Sigered
* Eanmund
* Heahberht
* Ecgberht II
* Ealhmund
* Offa de Mercia
* Eadberht III Præn
* Cuthred

 |
| século IX | 
* Coenwulf de Mercia
* Ceolwulf de Mercia
* Baldred
* Ecgberht de Wessex
* Aethelwulf de Wessex
* Aethelstan de Wessex
* Aethelberht de Wessex

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q265276
* PASE: 2474
* WikiTree: Kent-275

 |
Coordenadas: 26°02′19″S 32°54′17″L﻿ / ﻿-26.03870556, 32.90459444

| Estação de Biologia Marítima de Inhaca |
| --- |
| Museo da Facultade |
| Universidade: | Eduardo Mondlane |
| Localización: | illa de Inhaca |
| Campus: | Baía de Maputo |
| Enderezo: | Ilha da Inhaca, Provincia de Maputo, Distrito Municipal KaNyaka |
| Ano de fundación: | 1951 |
| Decano: | Manuel Guilherme Junior (reitor da UEM) |
| Docentes: | Agrupados no Conselho de Direcção e cinco (5) Secções |
| Estudantes: | A EBMI conta cunha residencia para 52 persoas e dous espazos de campismo (Ilha dos Portugueses e Ponta Torres) |
| Teléfono: | +258 84 38 99 467 |
| Correo electrónico: | A través de formulario en  |
| Páxina web: |  |

A **Estación de Bioloxía Mariña**, ou polo seu nome en portugués **Estação de Biologia Marítima de Inhaca**, na illa de Inhaca, á entrada da baía de Maputo, no sur de Mozambique, é un centro de investigación da Universidade Eduardo Mondlane.

### Historia

Foi inaugurado en 1951 polo Instituto de Investigação Científica de Moçambique, para apoiar a investigación da Universidade de Witwatersrand en Suráfrica.

### Situación

A illa da Inhaca forma parte da Reserva Mariña Parcial da Ponta do Ouro. O complexo está situado preto dunha enseada na beira occidental da illa e está separado da praia por unha franxa de vexetación autóctona, só aberta en dous lugares para o acceso das persoas. Polo lado terrestre, a estación está protexida por unha duna duns 100 m de altura, sobre a cal está a casa do director da estación e un pequeno posto meteorolóxico.

### Estrutura

A Estación está formada por un bloque con laboratorios, biblioteca e museo e outro con dous dormitorios separados por un conxunto de salas; as salas teñen capacidade para unhas 30 persoas cada unha e normalmente están ocupadas por estudantes de cada sexo, que se desprazan até alí para realizar traballos de campo. As aulas están reservadas para o profesorado.

#### Museu

A Estación de Bioloxía Mariña, cuxo museo -que reflicte as actividades de investigación que alí se desenvolven- non só conta cunha enorme colección de organismos mariños, senón tamén de ecosistemas terrestres.

Notas
-----

1. ↑  "Estação de Biologia Marítima de Inhaca". Consultado o 18 de novembro de 2020.
2. ↑  "Reserva Marinha Parcial da Ponta do Ouro-Plano de Maneio" (PDF). Consultado o 18 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de Bioloxía Mariña de Inhaca*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da Estación de Bioloxía Mariña
Coordenadas: 43°28′43″N 7°29′46″O﻿ / ﻿43.4785, -7.4962

Partre central da fervenzaPartre central da fervenza.

  

A **fervenza o Escouridal** é unha fervenza situada no río Guilfonso, entre os concellos de Alfoz (parroquia do Pereiro) e O Valadouro (parroquia do Cadramón). Está entre as máis altas de Galicia, contando os varios tramos que a constitúen.

Características
---------------

Ten acceso dende O Cadramón e dende O Pereiro, este máis curto (pouco máis de 3 km entre ida e volta) e doado, se ben o último tramo é cualificado na literatura como de dificultade media.

Forma parte do río Guilfonso, que logo dá nacemento ó río Ouro, estando situada a fervenza nas abas da serra do Xistral, unha zona de pluviosidade elevada. A parte central da fervenza ten 80 m de desnivel, se ben o conxunto achégase ós 150 m.

Galería de imaxes
-----------------

* Panel informativo á vista da fervenza.Panel informativo á vista da fervenza.
* Panel informativo.Panel informativo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Muñiz de las Cuevas, R.; Fontenla Cotelo, M. (2009). *Guía das fervenzas de Lugo e Ourense*. Vilaboa: Edicións do Cumio. p. 28-29. ISBN 978-84-8289-271-9.
| Eometaterios*Eometatheria* |
| --- |
| *Dasyurus maculatus* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Clase: | Mammalia |
| Subclase: | Theria |
| Infraclase: | Marsupialia |
| Magnorde: | Australidelphia |
| Superorde: | **Eometatheria**(Simpson, 1970) |

 |
| Ordes |
| * *Notoryctemorphia* (Kirsch, 1977)
* *Yalkaparidontia* Archer et al. 1988 (†)
* *Dasyuromorphia* Gill, 1872
* *Diprotodontia* Owen, 1866
* *Peramelemorphia* (Kirsch, 1968)
 |

A dos **eometaterios** (*Eometatheria*) é unha superorde de mamíferos marsupiais pertencentes á magnorde dos australidelfos que inclúe todas as especies vivas actualmente de marsupiais de Oceanía.

Filoxenia
---------

```
  --o Superorde Eometatheria - (Simpson, 1970)
    |-o Orde Notoryctemorphia - (Kirsch, 1977)
    | `-o Familia Notoryctidae - Ogilby, 1892
    |-o Orde Yalkaparidontia - Archer et al. 1988 (†)
    | `-o Familia Yalkaparidontidae - Archer et al. 1988 (†)
    |-o Magnorde Dasyuromorphia - (Gill, 1872)
    | `-o Orde Dasyuromorphia - (Gill, 1872)
    |   |-o Familia Dasyuridae - (Goldfuss, 1820)
    |   |-o Familia Myrmecobiidae - Waterhouse, 1841
    |   `-o Familia Thylacinidae - Bonaparte, 1838 (†)
    `-o Magnorde Syndactyli - (Gill, 1871)
      |-o Orde Diprotodontia - Owen, 1866 
      | |-o Familia Palorchestidae - (Tate, 1948) (†)
      | |-o Familia Tarsipedidae - Gervais & Verreaux, 1842 
      | |-o Familia Thylacoleonidae - Gill, 1872 (†)
      | |-o Familia Wynyardiidae - Osgood, 1921 (†)
      | |-o Superfamilia Phalangeroidea - (Thomas, 1888)
      | | |-o Familia Acrobatidae - Aplin, 1987 
      | | |-o Familia Burramyidae - Broom, 1898
      | | |-o Familia Ektopodontidae - Stirton et al. 1967 (†)
      | | |-o Familia Macropodidae - (Gray, 1821) 
      | | |-o Familia Miralinidae - Woodburne et al. 1987 (†)
      | | |-o Familia Petauridae - (Bonaparte, 1838)
      | | |-o Familia Phalangeridae - Thomas, 1888
      | | |-o Familia Phascolarctidae - Owen, 1839 
      | | `-o Familia Pilkipildridae - Archer et al. 1987 (†)
      | `-o Superfamilia Vombatoidea - (Burnett, 1830)
      |   |-o Familia Diprotodontidae - Gill, 1872 (†)
      |   |-o Familia Ilariidae - Tedford & Woodburne, 1987 (†)
      |   `-o Familia Vombatidae - Burnett, 1829
      `-o Orde Peramelemorphia - (Kirsch, 1968)
        |-o Familia Peramelidae - (Gray, 1825)
        `-o Familia Peroryctidae - Archer et al. 1989
```

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* McKenna, M. C. & Bell, S. K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.*

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Fossilworks: 253691

 |
*Para certas células do sangue que se tinguen con eosina ver eosinófilo.*
Granulocito eosinófilo nun frotis de sangue periférico visto a 400 aumentos cun citoplasma fortemente eosinófilo, rodeado de eritrocitos máis debilmente eosinófilos.
**Eosinófilo** (do grego *amante da eosina*) é un termo utilizado en histoloxía para indicar que unha célula, unha parte da célula ou un tecido se tingue co colorante eosina, que é un colorante de carácter ácido. Como a eosina é ácida, tingue estruturas que son básicas (ou acidófilas). A eosina é un colorante rosa brillante que tingue o citoplasma das células, e proteínas extracelulares como o coláxeno. As estruturas eosinófilas están xeralmente compostas de proteínas.

Xeralmente o colorante eosina aplícase en combinación con outro colorante chamado hematoxilina (que é básico), polo que en realidade o que se fai é unha tinguidura con hematoxilina-eosina ou tinguidura HE. Esta é a tinguidura máis utilizada nas preparacións histolóxicas para o diagnóstico médico; por exemplo, cando un patólogo examina unha biopsia dun tecido sospeitoso de cancro.

Algunhas estruturas do interior da célula descríbense como eosinófilas ou eosinofílicas, como por exemplo, os corpos de Lewy, e os corpos de Mallory.
Algunhas células tamén se describen como eosinófilas, como algúns leucocitos, como os granulocitos eosinófilos tamén chamados, simplemente, eosinófilos.

O adxectivo **eosinofílico** utilízase ás veces para designar as estruturas eosinófilas, pero tamén pode facer referencia á acumulación de granulocitos eosinófilos en certas doenzas, como nas chamadas eosinofilias; por exemplo, a eosinofilia pulmonar. Igualmente, o propio termo eosinofilia pode ser utilizado tamén para referirse ao carácter das tinguiduras eosinófilas.

*Véxase tamén**:* Eosina e Tinguidura HE.

Notas
-----

1. ↑  About Eosinophilic Disorders. Children's Hospital of Philadelphia. Accessed March 2nd, 2012
2. ↑  Eosinophilic. Medline Plus. Accessed March 2nd, 2012.
3. ↑  Dixon, Frank J. (1986). *Advances in Immunology, Volume 39*. Academic Press. p. 323. ISBN 9780120224395.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Basófilo (tinguidura) (afinidade pola hematoxilina)
* Eosinófilo (tipo de célula branca granulocítica do sangue)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2106364
* MAG: 2779758542

 |
En *Compañía impactada por unha muller que toca a campá* (1805) James Gillray caricaturizou "Unha viúva e os seus pretendentes, que parece que esqueceron os seus modais na intensidade da súa admiración."
**Etiqueta** é un código de conduta que delimita as expectativas para o comportamento social de acordo coas normas contemporáneas convencionais dentro dunha sociedade, a clase social ou grupo.

Étiquette é unha palabra francesa que, literalmente, significa "rótulo" ou "etiqueta"; utilizouse nun sentido moderno en inglés ao redor de 1750. Desde o século XVI ao XX, os nenos aprenderon a etiqueta na escola. A etiqueta cambiou e evolucionou ao longo dos anos.

Notas
-----

1. ↑  Wright & Evans, *Historical and Descriptive Account of the Caricatures of James Gillray* (1851, OCLC 59510372), p. 473
2. ↑  *OED*, "Etiquette".

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Etiqueta***  |

### Ligazóns externas

* Casa de Protocolo
* Escola Vasca de Protocolo e Cerimonial
* Etimoloxías
* Etiquette in Society, in Business, in Politics and at Home, por Emily Post (1922)
* Modern Etiquette
* Debrett's
* World Business Etiquette Guides Arquivado 11 de xuño de 2007 en Wayback Machine.
* Royal Etiquette
* Email Etiquette

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188907
* AAT: 300055810
* BNCF: 3095
* BNE: XX527340
* BNF: 11933227s
* EBID: ID
* FAST: 916277
* JSTOR: manners
* LCCN: sh85045446
* MAG: 60083737
* SUDOC: 027248224

 |
***Elias Portolu*** é unha novela de Grazia Deledda, escritora sarda e Premio Nobel de Literatura. Foi publicada en 1900 na "Nuova Antologia". No ano 1903, veu a luz a versión en volume, logo dunha primeira revisión, coa compañía de Turín Roux e Viarengo. No ano 1917, fíxose unha segunda revisión de corrección e foi publicado de novo por Fratelli Treves primeiro en 1920 e despois en 1928. Deledda, daquela de catorce anos, non se limitou á modificación de erros tipográficos, senón que, atrapada por numerosos pensamentos, innovou en centos de lugares do texto. A importancia filolóxica, lingüística e crítica da edición de Treves, polo tanto, reside nesta falta xeneralizada de leccións respecto das edicións primitivas. Segundo a crítica, na novela son evidentes a afinidade e a consonancia coa sensibilidade, o gusto e a temática dos grandes mestres rusos do 1800, en particular de Crime e castigo de Fiódor Dostoievski.

Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.

Notas
-----

1. 1 2  *Elias Portolu*. Traducido por Isabel Soto (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2012. ISBN 978-84-939647-9-5 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Dino Manca, *Introduzione* a *Elias Portolu*, ed. critica a c. di D. Manca, Filologia della letteratura degli italiani/Edes, Sassari, pp. IX-XCI, 2017.
3. ↑  Leandro Muoni,in *Prefazione*, Elias Portolu, Nuoro, 2005, p.8
4. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 13. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de abril de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2528617
* BiTraGa: 4781
* EBID: ID

 |
Externsteine, outubro de 2018.
**Externsteine** (51°52′8″N 8°55′3″L﻿ / ﻿51.86889, -8.91750) é unha formación rochosa singular de 40 metros de altura situada no val atravesado polo río Wiembecke ao seu paso pola cidade de Horn-Bad Meinberg no estado histórico do Principado de Lippe. Este monumento natural alemán recibe medio millón de visitantes cada ano. O Externsteine forma parte dunha reserva natural propiedade do Landesverband Lippe, subdivisión administrativa do Estado de Renania do Norte-Westfalia, e controlada en colaboración coa estación científica especializada en Bioloxía de Lippe.

Externsteine no folclore alemán
-------------------------------

Desde o século XIX o Externsteine convértese no centro de diversos estudos centrados no seu posíbel uso na antigüidade como centro relixioso e a súa relevancia para o pobo teutón. Durante o Terceiro Reich desde a Orde Teutónica, como orde con fins caritativos e de asociacionismo, o reverendo Wilhelm Teudt impulsa unha investigación nos arredores da área da formación rochosa na procura de probas que a identifiquen como un lugar de culto teutón. As escavacións sucédense seguidas polos equipos de investigación de Amt Rosenberg e a partir de 1935 polo SS Ahnenerbe. As escavacións non atopan probas que refuten a hipótese do lugar de culto, idea apoiada pola propaganda nazi, tras o cal o Ministro de Interior Heinrich Himmler detén a publicación dos resultados científicos.

Os estudos despois de 1993 recuperan o material das escavacións deste período, 1934/35, e a arqueóloga Uta Halle emprega estes resultados para facer unha documentación histórica dos usos máis recentes do Externsteine pola política e cultura alemá, onde se citan a reunión de grupos neo-pagáns, neo-nazis e un incremento do turismo ordinario até os 50.000 visitantes ao día.

Notas
-----

1. ↑  "Externsteine" Arquivado 12 de maio de 2020 en Wayback Machine.*(en alemán)*
2. ↑  "Externsteine"*(en alemán)*
3. ↑  Gazin-Swartz, Cornelius; Holtorf, Amy (1999). *Archaeology and Folklore* (en inglés). Routledge. pp. 154-6. ISBN 0-203-98384-X.
**Espiral Maior** é unha editorial galega fundada no ano 1991 e dirixida dende entón polo poeta Miguel Anxo Fernán-Vello.

Traxectoria
-----------

Aínda que abrangue tamén xéneros como a narrativa ou o teatro, a súa actividade principal é a edición de poesía, xénero do que leva editados máis de douscentos títulos. Dende a súa fundación, a editorial publica boa parte dos premios de poesía de concellos e asociacións galegas, contando tamén co seu propio certame, o Premio Espiral Maior de Poesía, convocado dende 1992 e aberto dende o ano 2006 a obras en idioma portugués. A colección principal de poesía caracterizouse por sufragar parte dos seus custos a través da subscrición. Os nomes dos subscritores figuran na última páxina de cada volume e reciben un exemplar numerado e autografado polo autor. Ademais da colección principal de poesía, a editorial tivo a colección "A Illa Verde", de prezos populares (hoxe extinta), e a colección "Opera Omnia", edicións moi coidadas dedicadas a acoller as obras completas de autores canónicos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Distribución editorial galega

### Ligazóns externas

* Páxina na Asociación Galega de Editores en Internet Archive.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388047
* WorldCat
* VIAF: 130594420

 |
Coordenadas: 43°27′23″N 8°14′23″O﻿ / ﻿43.4563, -8.23978

O **Campo da Pedreira** é un campo de fútbol situado na parroquia de Meá, e que é o feudo do Galicia de Mugardos.

Datos técnicos
--------------

Cunha capacidade máxima para 2000 espectadores (1000 en tribuna e outros 1000 a pé de campo), o recinto atópase situado na marxe esquerda da estrada que comunica Mugardos con Ferrol, no lugar da Pedreira, na parroquia mugardesa de Meá.

Historia
--------

O campo anterior do Galicia de Mugardos non estaba pechado e os vestiarios estaban moi afastados do terreo de xogo, polo que na década dos sesenta comeza a verse a necesidade da construción dun novo campo. A directiva daquela, presidida por Alfredo Díaz Bravo, adquiriu o campo e os traballos de construción fixéronse de forma mancomunada entre os veciños. Os traballos comezaron en 1968 e finalizaron en 1972. Os cartos necesarios para os materiais de construción foron fornecidos pola Federación Española de Fútbol (250.000 pesetas), a Deputación da Coruña (50.000), o concello de Mugardos (15.000) e os socios e socias do club coas súas achegas.

O estadio inaugurouse o 12 de agosto do 1972 cun encontro de fútbol entre o Deportivo da Coruña e o Racing de Ferrol.

Notas
-----

1. ↑  Páxina oficial do SDC Galicia de Mugardos Arquivado 27 de xaneiro de 2013 en Wayback Machine. *(en castelán)*
Coordenadas: 42°57′15″N 9°16′59″O﻿ / ﻿42.954166666667, -9.2830555555556

**Castromiñán**, tamén denominado **Castro de Castromiñán** ou **Torre do Castelo**, é un poboado castrexo costeiro, probablemente datado na idade de ferro tendo en conta a súa tipoloxía, aínda que nunca foi obxecto de escavacións arqueolóxicas científicas.

Descrición
----------

O castro está situado nun promontorio costeiro defendido por, cando menos, dúas liñas de muralla, moi visibles en superficie. O espazo interior é extraordinariamente reducido: nel poden albiscarse algunhas outras estruturas de terra e pedras, a modo de hipotética "atalaia". Na contorna existen varios mananciais de auga.

Figuras legais de protección
----------------------------

Castromiñán pertence ó ámbito da Rede Natura. Así mesmo, os cantís de Castromiñán e Denle están considerados espazos de interese paisaxístico no Plan de Ordenación do Litoral. A lexislación urbanística protexe este lugar, dado que está incluído nas normas subsidiarias provinciais do ano 1996. Ademais, está incluído no arquivo arqueolóxico da Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta de Galicia co código GA15037001.

Sucesos recentes
----------------

Este lugar foi escenario do accidente do *Cason*, o barco de bandeira panameña que varou preto da Punta do Castelo no ano 1987, no que finaron 22 dos seus tripulantes, todos eles de nacionalidade chinesa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Castromiñán na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
* "Castromiñán: un descoñecido tesouro do patrimonio natural e histórico de Galicia", artigo de Manuel Gago Mariño no blog *Capítulo 0*, 24 de marzo de 2010.
Estación de autobuses de Pontevedra.
Estación de autobuses interurbanos cataláns en Granollers (Cataluña).
Unha estación de autobuses moi importante, en Ancara (Turquía).
Dársena na Estación de autobuses de Kusatsu-Onsen (Xapón).
Unha **estación de autobuses**, tamén denominada **terminal de autobuses**, é unha estrutura de correspondencia entre varias liñas de transporte público que circulan por estradas (autobuses ou trolebuses), na que se verifican as saídas de vehículos a diferentes cidades ou vilas, así como as entradas doutros procedentes dos mesmos lugares.

Poden implicar redes de diferentes tamaños, e así, poden ser urbanas/suburbanas, rexionais, interrexionais ou incluso internacionais. Cando proporcionan unha correspondencia cun modo de transporte público diferente (ferrocarril, metro, tranvía), cualifícase como estación intermodal.

Os autobuses colócanse en dársenas nas que se apean e soben os pasaxeiros.

As estacións de autobuses poden pertenceren ao transporte privado ou público.

Algunhas destas terminais tamén inclúen outros servizos comerciais para servir aos pasaxeiros como restaurantes e tendas, entre outras cousas.

Características
---------------

Unha estación de autobuses difire dunha simple parada de autobús polo seu tamaño e polas infraestruturas que posúa, que poden ser en forma dun edificio que alberga tanto as dársenas como diversos servizos para os pasaxeiros como: sala de espera, quioscos de prensa, despachos de tabaco, bebidas, restaurante, caixa de venda de billetes e tarxetas de bono, servizos hixiénicos (lavabos, urinarios, retretes) etc.

Historia
--------

A historia destas estacións comezou en 1830 a partir da invención do autobús (*bus* en inglés) en Londres, Inglaterra.

Despois de varios anos en que se usaron experimentalmente, chegaron aos Estados Unidos de Norteamérica en 1920 e, na seguinte década, desenvolveuse a construción de terminais polo resto dos países.

A maior estación do mundo é a Estación Central de Autobuses de Tel Aviv en Israel, aberta en 1993, que ocupa unha superficie de 44.000 m².[]

Notas
-----

1. ↑  **estación**, 2ª acep. no dicionario da RAG.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de autobuses Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Estación de autobuses de Pontevedra
* Estación intermodal
* Estación de ferrocarril
* Aeroporto

### Ligazóns externas

* Estación de Autobuses da Coruña
* Estación de autobuses de Vigo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q494829
* AAT: 300007805
* GND: 4224968-5
* LCCN: sh85018237
* NKC: ph442514

 |
Estación de recarga de balde de Tesla, Inc.  de 120 kW de potencia que en 30 minutos achega unha autonomía duns 450 km.
Sinal internacional de tráfico, no dominio público, indicando unha estación de carga
Unha **estación de recarga** ou **estación de recarga eléctrica**, tamén chamada en **electrineira**, é un lugar que prové electricidade para a recarga rápida das baterías dos vehículos eléctricos, incluíndo os vehículos híbridos enchufables, mediante procedementos que non levan máis de dez minutos (dispensadores rápidos de electricidade ou estación de recambio de baterías).

As tarifas de recarga son usualmente determinadas polos gobernos locais.

Os deseños importantes inclúen Park & Charge, N-2-S e iGSEGeS en Europa, así como Columb Technologies en América. PARVE é un deseño aberto con unidades de enchufes apto para construción artesanal.

Hoxe en día, o desenvolvemento destas instalacións está dividido en dous conceptos diferentes: os sistemas de recarga de baterías e os sistemas de cambio de batería.

Infraestrutura
--------------

A infraestrutura de recarga é o conxunto de dispositivos físicos e lóxicos, destinados á recarga dos vehículos eléctricos que cumpran os requisitos de seguridade e dispoñibilidade previstos para cada caso, con capacidade para prestar servizo de recarga de forma completa e integral. Inclúe as estacións de recarga, o sistema de control, canalizacións eléctricas, os cadros eléctricos de mando e protección e os equipos de medida, cando estes sexan exclusivos para a recarga do vehículo eléctrico.

Os vehículos eléctricos non necesariamente precisan de infraestruturas novas: enquisas sobre os coches eléctricos en 2017 mostraron que máis da metade dos fogares nos Estados Unidos teñen acceso a un enchufe para cargar os seus coches.

Notas
-----

1. 1 2
2. ↑  "Electrineira". *Portal das Palabras*. Consultado o 21 de xaneiro de 2019.
3. ↑  Fundéu BBVA. "electrolinera, término adecuado".
4. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de recarga***  |

### Outros artigos

* Mennekes

### Ligazóns externas

* Algúns fabricantes de coches coidan que a recarga inalámbrica pode ser a solución *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2140665
* LCCN: sh2012003590
* MAG: 2779607880

 |
Pickering e as Calculadoras diante do edificio C no Harvard College Observatory, 13 de maio de 1913
O observatorio da Universidade Harvard, baixo a dirección de Edward Charles Pickering (1877-1919) e trala súa morte en 1919, con Annie Jump Cannon tivo numerosas mulleres traballando como traballadoras cualificadas para procesar os datos das estrelas. Destacaron Williamina Fleming, Annie Jump Cannon, Henrietta Swan Leavitt e Antonia Maury. Estas mulleres tomaron o nome despectivo de *Harén de Pickering* na comunidade científica.

A decisión de contratar mulleres no lugar de homes veu motivada polo feito de que as mulleres gañaban moito menos (de 25 a 50 centavos por hora) que eles, polo que podía contratar máis que procesarían a gran cantidade de datos dos que dispoñían.

Elas traballaban en pares, unha observaba e a outra escribía. Posteriormente aplicaban as ecuacións matemáticas para coñecer, entre outros, a posición das estrelas. Pickering publicou o primeiro *Catálogo Henry Draper* con máis de 10 mil estrelas clasificadas por elas acorde ao espectro.

Notas
-----

1. ↑  "The Female Astronomers Who Captured the Stars".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sobel, Dava (2017)*. EL UNIVERSO DE CRISTAL: LA HISTORIA DE LAS MUJERES DE HARVARD QUE NOS ACERCARON LAS ESTRELLAS.* Editorial Capitán Swing. ISBN: 978-84-946453-1-0
* Tsjeng, Zing (2020). *Mujeres olvidadas : las científicas*. Madrid. ISBN 978-84-415-4214-3,

### Outros artigos

* Antonia Maury
* Williamina Fleming
* Annie Jump Cannon
* Henrietta Swan Leavitt

### Ligazóns externas

* Pickering's Harem
Coordenadas: 42°11′10″N 2°28′20″L﻿ / ﻿42.1861, 2.47215

O **Estadi Municipal d'Olot** é un estadio de fútbol situado no barrio do Pla de Dalt de Olot, na provincia de Xirona, no que xoga os seus partidos como local a UE Olot. Ten capacidade para 2.500 espectadores.

Historia
--------

O estadio comezou a utilizarse en 1954 pero a tribuna cuberta non se inaugurou ata tres anos máis tarde. A iluminación artificial do estadio inaugurouse durante as Festas do Tura de 1965, cun partido amigábel contra o RCD Espanyol.

En 2014 comezaron as obras de reforma do estadio, consistentes na construción dun edificio anexo no que haberá vestidoiros e sala de prensa, entre outros servizos.

Notas
-----

1. ↑  "UE Olot. Historia". Arquivado dende o orixinal o 02 de xuño de 2014. Consultado o 01 de novembro de 2014.
2. ↑  "Comezan as obras de reforma do Estadi Municipal da UE Olot". Arquivado dende o orixinal o 01 de novembro de 2014. Consultado o 01 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Unió Esportiva Olot

### Ligazóns externas

* O estadio, no sitio web da UE Olot *(en catalán)*
Yankee stadium en Nova York
Un **estadio** (do grego στάδιον, unha unidade de lonxitude equivalente a 176 metros) é unha infraestrutura que serve para albergar deportes, concertos ou outras actividades. Úsase para varios tipos de deportes ao aire libre que son populares a nivel mundial como o fútbol, o rugby, o béisbol etc. Os estadios poden influír de maneira moi importante na economía dun país albergando toda clase de eventos deportivos dependendo da capacidade que presentan. Consiste nun campo de grandes dimensións rodeado por unha estrutura deseñada para que os espectadores poidan estar de pé ou sentados vendo o acontecemento. Desde tempos remotos sempre formaron parte da vida cotiá das persoas.

Historia dos estadios
---------------------

O estadio coñecido máis antigo do mundo atópase en Olimpia, no Peloponeso occidental, Grecia, onde os Xogos Olímpicos Antigos tiveron lugar por primeira vez en 776 a. C. Inicialmente foi construído para un só evento, que eran as probas atléticas. Presentaba máis ou menos unha distancia de aproximadamente 190 metros. Roma e Grecia foron as principais civilizacións de Occidente que tivieon noción e coñecemento sobre os estadios.

Aínda que orixinariamente e de forma estrita un estadio debía ter pista de atletismo e ser capaz de albergar competicións dese deporte, na época contemporánea o termo estadio pasou a aplicarse tamén en calquera gran infraestrutura deportiva con graderías e campo central, incluso cubertas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Estadio*** |

### Outros artigos

* Estadio olímpico

### Ligazóns externas

* Blog de estadios *(en castelán)*
* Footballmatch *(en alemán)*
* Worldstadia *(en inglés)*
* Worldstadiums Arquivado 16 de marzo de 2006 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q483110
* AAT: 300007271
* BNCF: 28288
* BNF: 119773166
* EBID: ID
* GND: 4182723-5
* JSTOR: stadiums
* LCCN: sh85127212
* NDL: 01072913
* PSH: 257
* Treccani: stadio

 |
**Caixa Tarragona** (nome comercial da **Caixa d'Estalvis de Tarragona**) foi unha caixa de aforros catalá, con sede na cidade de Tarragona. Fundada en 1949, a súa desaparición produciuse en 2010, cando se fusionou con outras dúas caixas de aforros catalás, Caixa Catalunya e Caixa Manresa, dando lugar a unha nova caixa de aforros denominada *Caixa d'Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa*, operada baixo a marca comercial CatalunyaCaixa.

O 13 de outubro de 2009 o consello de administración da entidade aprobou a fusión, permitindo constituír a segunda caixa máis grande de Cataluña en volume de activos, só superada por La Caixa, e a cuarta máis grande de España.

CatalunyaCaixa recolleu o negocio bancario, rede de oficinas, activos e carteira de clientes, así como a obra social da extinta Caixa Tarragona, ata que en 2011 a nova caixa cedeu todo o seu negocio bancario a un banco da súa propiedade, Catalunya Banc. En 2011, debido aos problemas de liquidez e financiamento de CatalunyaCaixa, a caixa perdeu o control do banco que xestionaba cando o Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria nacionalizou Catalunya Banc.

Notas
-----

1. ↑  "Os consellos de Caixa Catalunya, Tarragona e Manresa firman a segunda gran fusión entre caixas catalás". La Vanguardia. Arquivado dende o orixinal o 25 de agosto de 2011. Consultado o 09 de decembro de 2015.
2. ↑  "O FROB nacionaliza Catalunya Banc e NCG Banco e recapitaliza Bankia e Banco de Valencia". ElPeriódico.

Véxase tamén
------------

* CatalunyaCaixa
* Caixa Catalunya
* Caixa Manresa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2944348
* GEC: 0246308

 |
Estación de Frankfurt.Unha **estación ferroviaria** ou **estación de ferrocarril** é unha instalación ferroviaria con vías á que poden chegar e desde a que se poden expedir trens. Componse de varias vías, con desvíos entre elas, e delimítase por sinais de entrada e saída. Adicionalmente son un punto de acceso ao ferrocarril de pasaxeiros e mercancías, aínda que non é unha condición indispensable para ser unha estación.

Adoitan comporse de plataformas xunto ás vías e un edificio de viaxeiros con servizos como venda de billetes e sala de espera.

Denominacións regulamentarias
-----------------------------

Unha estación é segundo o **Regulamento de Circulación Ferroviaria** vixente na rede ferroviaria galega (pertencente na súa totalidade á **Rede Ferroviaria de Interese Xeral** do Estado español): 

> "Unha infraestrutura ferroviaria consistente nunha instalación de vías e os seus aparatos asociados, protexida con sinais, e na que se desenvolven procesos de circulación.
> 
> 

> A efectos deste Regulamento consideraranse estacións os Postos de Bloqueo, Postos de Banalización, Postos de Cantonamento, Postos de Adiantamento e Estacionamento de Trens e as Bifurcacións. Tamén os Cambiadores de Largo e as Bases de Mantemento, cando non estean integrados dentro doutra estación." 
> 
> 

### Tipos, clases ou subdivisións

**Estación telemandada:** nas que o seu control e accionamento das súas instalacións se realiza a distancia.

**Estacións colaterais:** estacións contiguas que nun momento concreto, interveñen no bloqueo.

* Estación da Coruña
* Estación de Copenhague
* Estación de París-Lyon, en París
* Estación de Atocha, en Madrid

Notas
-----

1. ↑  "BOE.es - Documento consolidado BOE-A-2015-4382". *www.boe.es* (en castelán). Consultado o 2018-10-15.
2. ↑  "Real Decreto 664/2015, de 17 de julio, por el que se aprueba el Reglamento de Circulación Ferroviaria" (PDF). *Boletín Oficial del Estado* (en castelán). Consultado o 2018-10-15.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Estación de ferrocarril*** |

* Apeadoiro
* Estacións de tren de Galicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55488
* AAT: 300007783
* BNCF: 16086
* BNE: XX531757
* BNF: 119470471
* BRE: 1980321
* EBID: ID
* GEC: 0181523
* GiantBomb: 3035-2249
* GND: 4129465-8
* HDS: 041756
* JSTOR: railroad-stations
* LCCN: sh85111042
* PSH: 1107

 |
Coordenadas: 75°06′S 123°23′L﻿ / ﻿-75.100, -123.383

Medida co Lidar dende un refuxio en Dome C, a uns centos de metros da estación Concordia. No fondo a aurora austral. Foto tomada durante no inverno austral de 2014.Medida co Lidar dende un refuxio en Dome C, a uns centos de metros da estación Concordia. No fondo a aurora austral. Foto tomada durante no inverno austral de 2014.
A **estación de investigación Concordia** é unha base científica franco-italiana situada na Antártida.

Características
---------------

Nesta base estúdanse fenómenos relacionados coa Antártida, pero tamén co clima ou mesmo co espazo (como MELiSSA ou experiencias sobre illamento da ESA).
No inverno o persoal descende a tan só 16 persoas, mais no verán antártico pode aloxar máis de oitenta investigadores.

Está situada na meseta antártica, a 3233 m de altura sobre o nivel do mar. Acada temperaturas de -80 °C no inverno austral, pasando meses sen ver o Sol, en condicións de illamento. Consta de dúas torres, unha, como habitáculo, e outra, para maquinaria e salas de traballo. 

Establecida no 2005, é a única base europea no interior do continente.

Notas
-----

1. ↑  "Water on land and in the air". *Chronicles from Concordia*. 2019-03-22. Consultado o 2019-10-29.
2. 1 2  "ESA - Antarctic mist". *www.esa.int*. Consultado o 2019-10-29.
3. ↑  "The long goodbye". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2022-04-02.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Blog escrito dende a base.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q403127
* GeoNames: 8521026
* Structurae: 20043695

 |
Unha **especie pioneira** ou **oportunista** é aquela especie resistente que inicia a colonización dun lugar como a primeira etapa dunha sucesión ecolóxica.

Adoitan ser seres vivos fotosintéticos, xa que son os organismos iniciais de calquera cadea trófica.

Teñen unha gran valencia ecolóxica, pois téñense que adaptar a condicións pouco favorables para a perpetuación de calquera ser vivo. Debido a esta facultade, son especies eurióicas (ou xeralistas), son moi tolerantes ás variacións das condicións do medio, pero o número de individuos non adoita ser moi elevado.

Desenvolvemento das especies pioneiras no ecosistema
----------------------------------------------------

Nas sucesións primarias as especies pioneiras comezan a estenderse polo chan a partir dun terreo completamente infértil, como podería ser unha rocha que aflorou á superficie ou unha illa volcánica que xurdiu no mar. En cambio, nas sucesións secundarias, as especies pioneiras comezan a estenderse nun lugar que sufriu unha perturbación que levou a unha regresión do ecosistema (por exemplo un incendio ou unha praga) pero que conserva o solo ben desenvolvido cun bo número de sementes polo que adoitan ser sucesións máis curtas cás primarias.

Exemplos de especies pioneiras
------------------------------

* Cyanobacteria
* Ammophila (Poaceae)
* Algas verdes
* Zostera
* Musgo

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q927054
* JSTOR: pioneer-species
* MAG: 197320908
* Treccani: pioniere

 |