recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dirck Henry Kloosterman**, nado en 1935 e finado o 22 de maio de 1973 en Avellaneda, provincia de Buenos Aires) foi un enxeñeiro e dirixente sindical arxentino, secretario xeral do Sindicato de trabajadores mecánicos (SMATA) pertencente á CGT. Morreu asasinado nun atentado que se atribuíu a organización Fuerzas Armadas Peronistas (FAP) tres días antes de que ocupara o cargo o presidente constitucional Héctor Cámpora.

Traxectoria
-----------

Dirck Kloosterman formouse como enxeñeiro mecánico na Universidade Nacional de La Plata. En 1964 comezou a traballar no movemento sindical como delegado de fábrica na empresa Peugeot. En 1966 foi elixido para formar parte do Consello Directivo do SMATA. En 1968 foi elixido Secretario Xeral do sindicato, posto que ocupaba no momento en que foi asasinado.

Dirck Kloosterman pertencía tamén ao secretariado da Confederación General del Trabajo (CGT) e era vicepresidente da Federación Internacional de Trabajadores Metalúrgicos (FITIM).

A súa morte
-----------

Dirck Kloosterman foi asasinado na cidade da Plata, na porta da súa casa da Rúa 51 nº 1617, no momento en que sacaba o seu automóbil. Vivía alí coa súa esposa, fillos e o seu pai.

> 
> 
> Kloosterman fue muerto de 4 balazos de arma corta a pocos metros de su domicilio particular a las 12.35 de ayer. Su esposa que se encontraba en la puerta de su domicilio fue testigo del atentado. Según testigos los disparos mortales fueron realizados por dos personas jóvenes que desde una hora antes se encontraban en el lugar simulando arreglar un automóvil Citroen.
> 
> 

O atentado foi recoñecido polas Fuerzas Armadas Peronistas (FAP) organización que máis tarde se integraría en Montoneros.

Notas
-----

1. ↑  La Opinión, 23 de mayo de 1973

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Guerra sucia na Arxentina
* Revolución Arxentina
Coordenadas: 36°32′16″N 6°17′13″O﻿ / ﻿36.5378, -6.28694

Vista do barco escola Juan Sebastián Elcano en Cádiz.
O **Porto da Baía de Cádiz** é un complexo portuario situado na provincia de Cádiz, no litoral do océano Atlántico. Este complexo agrupa a varios portos situados na baía de Cádiz: Peirao de Cádiz, Peirao de Cabezuela-Puerto Real, Peirao da Zona Franca (Cádiz) e Peirao de El Puerto de Santa María. Todos estes portos están baixo a supervisión dunha mesma institución: A Autoridade Portuaria da Baía de Cádiz.

A privilexiada posición do porto, con comunicación permanente con Tánxer e as Illas Canarias, e o seu crecemento lento pero sostido convérteno nun dos primeiros portos españois.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto da Baía de Cádiz Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web oficial Arquivado 05 de setembro de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398628
* WPI: 38290

 |
O **Barbate** é un río costeiro do sur de España que corre pola provincia de Cádiz, en Andalucía. Desemboca no océano Atlántico á altura de Barbate despois de 80 km de lonxitude.

Percorrido
----------

As fontes do Barbate atópanse nos contrafortes do norte da serra do Aljibe, a 920 msnm, en concreto na Garganta de Puerto Oscuro.​ Na súa cabeceira a pendente é moi pronunciada, discorrendo sobre terreos triásicos, salvando un desnivel de máis de 600 metros en apenas 10 km; a partir de aquí o río descende suavemente sobre terreos eocénicos, cun desnivel de só 200 metros no resto do seu percorrido, que a partir da súa unión co río Alberite flúe por terreos cuaternarios. Dado que o río, que ten unha lonxitude superior ao 80 km, posúe nos seus tramos medio e baixo un desnivel moi pouco acentuado, é numeroso en meandros e tortuosos percorridos.

O sistema do Barbate e os seus afluentes drena unha superficie de 1.290 km² (17,6% da rede provincial gaditana). A súa conca percorre amplas veigas de formación coluvial e chega aos terreos desecados do que foi a lagoa da Janda, recibindo pola súa marxe esquerda ao río Almodóvar. Outros dos seus afluentes son o Rocinejo, o Celemín, o Álamo e o Fraja.

Pasa polos termos municipais de Alcalá de los Gazules, Benalup-Casas Viejas, Vejer de la Frontera (onde forma un desfiladeiro en La Barca de Vejer) e Barbate, onde desemboca formando unhas marismas.

Notas
-----

1. ↑  Jerez, Diario de. "De colores". *Diario de Jerez* (en castelán). Consultado o 22 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4119062
* WorldCat
* VIAF: 316430903
* GeoNames: 2521336

 |
**Petite Terre** é un grupo de illas que pertencen ao departamento de ultramar francés de Guadalupe, situadas no Mar Caribe. O seu nome en Francés Îles de la Petite-Terre literalmente significa "Illas da Terra Pequena", consisten en 2 pequenas illas Terre de Bas (ou "Terra Baixa") e Terre de Haut (ou "Terra Alta") localizadas aproximadamente a 10 km ao sueste da illa de Grande-Terre, e ao sur de La Désirade. Foron chamadas así en constraste co nome que recibiu a moito maior en tamaño e veciña Grande-Terre. A súa superficie combinada é de apenas 1´70 km².

Historia
--------

A pequena illa da petite terre ten unha superficie de 150 hectáreas e posúe o faro máis antigo de Guadalupe, alcanzando un máximo de 35 m sobre o mar, foi descuberta por Cristovo Colón, pero non foi ocupada por colonos ata o século XVIII debido á falta de auga. Debe terse en conta, con todo, que os arauaques e os caribes foron os primeiros en ocupar a illa entre os anos 500 e 1500. A economía xiraba en torno á agricultura, a pesca, o comercio e o algodón, isto foi posible grazas ao almacenamento da auga de choiva en cisternas.

Véxase tamén
------------

* Marie-Galante
* La Désirade
* Les Saintes

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q292647
* GeoNames: 3578652
* OSM: 448615

 |
**Illa Sandy** é unha illa de Anguila, un Territorio Británico de Ultramar, e forma parte das Antillas Menores no mar Caribe.

Illa Sandy é unha pequena illa na que se atopa un restaurante local. Desde Sandy Ground pódese chegar a Anguila en 15 minutos. O propietario do restaurante encárgase do transporte gratuíto en barco. A illa é pequena (ca. 250x75 metros), formada por area branca e redonda, no medio hai algo de vexetación con arbustos e palmeiras.

A illa é popular entre os turistas pola riqueza do seu fondo mariño, a praia de area fina e coral pola presenza dun negocio (bar / restaurante) famoso na zona.

En 1995, a illa foi mergullada polo furacán Luís durante algúns días, mentres que as instalacións resultaron gravemente danadas polo paso dos seguintes ciclóns tropicais e, durante unha destas tormentas, o barco quedou encallado na illa. Os edificios reconstruíronse posteriormente.

Incluso a flora foi danada polas tormentas tropicais, as palmeiras e os arbustos foron desarraigados polos fortes ventos dándolle á illa un aspecto aínda máis árido, case sen vexetación.

O restaurante reconstruíuse en 2007, así e todo en 2017, o Furacán Irma destruíu os edificios e a vexetación, deixando unha barra de area espida.

Notas
-----

1. ↑  2001: A Sea Odyssey – Sandy Island
2. ↑  / Sandy Island Anguilla

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Sandy Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas
**Burguesía** é un termo empregado en economía, política e socioloxía para describir de forma xeral unha parte da sociedade, que no seu conxunto é a posuidora da maior parte dos bens produtivos, o que a converte nunha forma importante do poder económico. A súa recente conformación de poder foi orixinada das ganancias do comercio na época feudal, pero diversificouse cando foron capaces de tomar o poder político en diversos lugares ou países.

O termo burguesía comezouse a utilizar na Idade Media para designar o conxunto de comerciantes que acumulaban riquezas provenientes dos seus negocios. Xurdiu a partir de que estes comerciantes instalábanse nas aforas das fortalezas feudais (*burgos*), e de aí procede *bourgois* (burgués, en francés). Co avance dos medios de produción, a burguesía foi desenvolvendo unha oposición de tipo político ós señores feudais, que comezaban a decaer, e cos anos desprazou do poder político o feudalismo coa Revolución francesa, dando paso a un novo sistema imperante, coñecido como capitalismo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q52090
* AAT: 300055482
* BNCF: 17685
* BNE: XX525848
* BNF: 11940294d
* BRE: 1889288
* EBID: ID
* GEA: 2672
* JSTOR: bourgeois
* MAG: 184386139
* NKC: ph115403

 |
**Ángel Rodríguez Leira**, coñecido como **Cariño López**, nado na Pedra (Cariño) o 16 de marzo de 1914 e finado en París o 26 de outubro de 1979, foi un dos primeiros combatentes que, o 26 de agosto de 1944, liberaron París tras tres anos de ocupación nazi.

Traxectoria
-----------

Foi marinero e percebeiro. Pertencía á CNT, pero ao non ser un membro destacado do anarcosindicalismo, foi chamado a filas a finais de 1937 e obrigado a alistarse no exército sublevado. Ángel estaba casado e era pai dunha nena, Marina, e a súa muller estaba esperando outro fillo. Xunto ao seu compañeiro Antonio Yáñez, tamén alistado coma el, en canto tiveron oportunidade desertaron e uníronse á causa republicana. Coa derrota republicana fuxiron desde Guardamar del Segura (Alacant) nun bote a remos, cheo de laranxas como provisións, xunto a outras cinco persoas. Conseguiron chegar a Beni Saf (preto de Orán) na Alxeria francesa logo de 17 días de travesía. Foron internados no campo de concentración de Camp Suozzi.

Ángel Rodríguez e Antonio Yáñez tentaron fuxir dúas veces a través do deserto sendo capturados, ofrecéronlles como alternativa ao castigo alistarse na lexión estranxeira. Ángel Rodríguez Leira pasou a chamarse **Cariño López**, adoptando o nome do seu lugar de orixe, como era habitual na lexión francesa. Remataron enrolados na Compañía La Nueve, formada por 144 exiliados republicanos españois baixo o mando do xeneral Leclerc. A compañía preparouse en África e Inglaterra, desembarcou en Normandía, liberou Estrasburgo e París. La Nueve tiña como misión a avanzada de tropas e sempre era enviada a primeira liña. Os seus homes tiñan a orde de non retroceder nin un palmo de terreo.

Ángel Rodríguez tamén penetrou no Niño de Aguias de Hitler, o santuario do Fürher. Alí os homes de La Nueve fixéronse con diversos obxectos que pertenceran ao ditador alemán. Foi condecorado coa Cruz de Guerra polo xeneral De Gaulle por destruír cinco tanques alemáns nun só día.

Ángel Rodríguez refixo a súa vida en Francia, onde tivo dúas fillas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mesquida Mas, Evelyn (2008). *La Nueve. Los españoles que liberaron París*. Barcelona: Ediciones B. ISBN 978-84-666-2070-3.
* Suárez Sandomingo, José Manuel (2016). "Ángel Rodríguez Leira, Cariño López". *Galicia Digital*.

### Ligazóns externas

* Losada, Arturo (20 de marzo de 2019). "Os galegos que venceron aos nazis". *Luzes*.
* Obelleiro, Paula (9 de outubro de 2008). "El percebeiro que liberó París". *El País*.
* Prieto, Daniel (16 de maio de 2010). "O soldado galego que vendía nazis". *Xornal de Galicia*.
A casa dos McCormick.
A **Rebelión de Irlanda Nova de 1848**, tamén chamada **Rebelión da Fame** ou **Batalla de Ballingarry**, foi un errado levantamento nacionalista irlandés liderado polo movemento Irlanda Nova.

Características
---------------

Tivo lugar o 29 de xullo de 1848 en Ballingarry, no Condado de Tipperary. Tras varios días de revoltas e protestas, os rebeldes perseguiron unha unidade da Royal Irish Constabulary ata que estes tomaron unha casa (a granxa de McCormick, declarada en 2004 Monumento Nacional), iniciándose un tiroteo de varias horas que culminou coa fuxida dos sublevados tras a chegada de inxentes reforzos policiais.

A maioría dos líderes da revolta foron desterrados á Terra de Van Diemen, hoxe Tasmania. Porén, o levantamento serviu de inspiración a outras sublevacións posteriores contra os británicos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da Granxa dos McCormick, *The Farmine Warhouse 1848* Arquivado 14 de decembro de 2014 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3321690
* LCCN: sh85068020

 |
**Pedro Álvares Cabral**, nado probablemente en Belmonte en 1467 ou 1468 e finado en Santarém en 1520 ou 1526, foi un fidalgo e navegante portugués a quen xeralmente se atribúe o descubrimento do Brasil, acontecido o 22 de abril de 1500.

Traxectoria
-----------

Crese que naceu en Belmonte, na rexión da Beira Baixa, en Portugal. Foi o terceiro fillo de Fernão Cabral, gobernador da Beira e de Belmonte, e de Isabel de Gouvea. Así, o seu nome orixinal sería **Pedro Álvares Gouvea**, pois só o primoxénito herdaba o sobrenome paterno. Só posteriormente, coa morte de seu irmán mais vello, tería pasado a chamarse **Pedro Álvares Cabral**.

Con once anos de idade mudouse para Lisboa, onde estudou literatura, historia, ciencias, cartografía e artes militares. Coa subida ao trono de D. Manuel I (1495-1521) pasou a integrar o Consello do Rei e foi admitido como cabaleiro na Orde de Cristo, distinción concedida apenas a algúns nobres.

### Viaxe á India

En 1500, con 33 anos de idade, o soberano deulle o comando da segunda armada que mandou á India, a mellor equipada do século XV e integrada por dez naos e tres carabelas, levando uns 1.500 homes, entre funcionarios, soldados e relixiosos.

Partiu de Lisboa o 9 de marzo de 1500 e, desviándose do camiño orixinal – intencionalmente, segundo a hipótese máis admitida polos historiadores – atinxiu a costa oriental da América do Sur, arribando en Porto Seguro o 22 de abril de 1500. Tomou posesión da nova terra, que denominou de *Illa de Vera Cruz* en nome da Coroa portuguesa. En seguida enviou de volta a Portugal un dos navíos menores coas noticias. Retomou entón a rota de Vasco da Gama rumbo ás Indias.

Ao cruzar o cabo da Boa Esperanza, catro dos seus navíos se perderan. Chegou a Calicute - actual Kozhikode, en Kerala - en setembro de 1500, onde Cabral asinou o primeiro acordo comercial entre Portugal e a India.

Ao volver a Lisboa, en 1501, foi aclamado como un heroe. Entanto, desentendeuse co rei acerca do comando da expedición ás Indias programada para 1502 e foi substituído por Vasco da Gama. Non recibiu ningunha outra misión oficial máis ata o fin da súa vida. Faleceu esquecido e foi sepultado na cidade de Santarém segundo algúns historiadores o 1520, e outros, o 1526.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q174432
* WorldCat
* VIAF: 18042549
* BMT: 134519
* BNF: 12433434w
* BRE: 2030938
* CERL: cnp00559449
* DBE: pedro-alvarez-cabral
* EBID: ID
* FAST: 1810679
* GEC: 0003196
* GND: 120033267
* ISNI: 0000000022442767
* LCCN: n50051339
* NLG: 87744
* NTA: 073150614
* SNAC: w62n70fg
* SUDOC: 033471894
* WikiTree: Álvares\_Cabral-1

 |
**María Janet Novás** **Rodríguez**, coñecida como **Janet Novás**, nada no Porriño en 1982, é unha bailarina e actriz galega que obtivo o premio Goya á mellor actriz revelación de 2023 (en 2024).

Traxectoria
-----------

Formouse en danza contemporánea en Madrid, Bruxelas e Berlín. En 2001 estableceuse en Madrid e desde 2008 creou coreografías e bailou en distintos festivais de danza e de artes escénicas de Europa e América. Ten colaborado en espectáculos con Mercedes Peón e coa compañía Voadora (Marta Pazos). Tamén se dedica á docencia da danza.

Como actriz, Novás debutou protagonizando o filme *O corno*, dirixido por Jaione Camborda, que obtivo a Cuncha de Ouro ao mellor filme do Festival de Cinema de Donostia. Por este papel obtivo o premio Goya á mellor actriz revelación en 2023 (entregado en 2024).

Filmes
------

* *O corno* (2023).

Notas
-----

1. ↑  Cortés Galdo, Rocío (2024-02-11). "Janet Novás, mejor actriz revelación en unos Goya dominados por 'La sociedad de la nieve'". *Diario de Pontevedra*. Consultado o 2024-02-11.
2. 1 2  Fernández, Bea (2021-04-20). "Janet Novás". *La Poderosa* (en catalán). Consultado o 2024-02-11.
3. 1 2  "Janet Novás". *Danza*. Consultado o 11/2/2024.
4. ↑  Fernández, L. (12 de febreiro de 2024). "Ganadores Goya 2024: lista de todos los ganadores". *elmundo.es* (en castelán). Consultado o 20 de febreiro de 2024.
San Roque de Gambino na capela do Hospital de San Roque en Santiago de Compostela.
**Xosé Gambino**, nado no Faramello (Ribasar, Rois) o 14 de maio de 1719 e finado en Santiago de Compostela o 24 de agosto de 1775, foi o máximo expoñente da escultura rococó en Galicia.

Traxectoria
-----------

Naceu no pazo do Faramello. Colaborou con Fernando de Casas Novoa na fachada do Obradoiro. Os franciscanos encargáronlle unha figura de santo Antón para o convento de San Francisco de Herbón, onde innovou a iconografía galega co neno nun só brazo. Máis tarde, neste mesmo convento, tallou as imaxes da Virxe, san Xosé, san Francisco, san Miguel, san Rafael e Santiago Peregrino. Realizou as imaxes para o retablo da capela do pazo de Oca. En 1753 traballou no mosteiro de Oseira.

É emblemático o seu Santiago peregrino da sala capitular da basílica compostelá e as súas imaxes de Santiago Matamouros (na propia catedral e no frontón do Pazo de Raxoi). Salienta tamén un san Roque na capela compostelá do mesmo nome.

Grandes mosteiros como o de Sobrado dos Monxes e San Martiño Pinario reclamaron tamén os seus servizos. Con el formouse o grande escultor galego do período seguinte Xosé Ferreiro, xenro seu.

Notas
-----

1. ↑  "Donativo de dos esculturas procedentes del extinguido monasterio de Sobrado". *Boletín da Real Academia Galega* (141): 327–328. 1921. Arquivado dende o orixinal o 14 de febreiro de 2023. Consultado o 16 de maio de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xosé Gambino Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Álvaro, Milagros (1997). *Gambino 1719-1772*. Vigo: Galaxia. ISBN 978-84-8288-149-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533594
* WorldCat
* VIAF: 95776880
* BNE: XX1013367
* CERL: cnp00569900
* DBE: jose-gambino
* FAST: 434802
* GND: 122481062
* ISNI: 0000000116904336
* LCCN: no99043254
* SUDOC: 110231821
* ULAN: 500015627

 |
**Jan Santaló i Lloret**, nado o 27 de novembro de 1994, é un político catalán, alcalde de L'Ametlla del Vallès dende xuño de 2023.

Traxectoria
-----------

Estudou Enxeñaría Industrial na Universidade Politécnica de Cataluña e complementou os seus estudos cun mestrado en economía na Universidade de Barcelona (UB) e outro na Universidade de Copenhague. Despois traballou nunha empresa catalá do sector ferroviario, nunha multinacional do sector da automoción e como profesor de economía na Universidade Autónoma de Barcelona.

Concelleiro na oposición dende 2017, inicialmente con Esquerra Republicana, presentouse en solitario coa lista de *Ametlla't* ás eleccións municipais de maio de 2023, obtendo 6 dos 13 concelleiros. Foi investido alcalde o 17 de xuño de 2023. A oposición municipal fana Junts per Catalunya e Esquerra Republicana.

Dentro do seu plan de goberno anunciou un novo plan urbanístico, a mellora da vía pública, o novo modelo de recollida selectiva de residuos ou a recuperación da actividade do complexo deportivo municipal de Can Camp.

### Ameazas en 2023

En maio de 2023, en plena campaña electoral, uns descoñecidos romperon a fiestra do seu coche, saqueárono e no seu interior deixaron unha nota que dicía "*Vamos a por tí*". En outubro de 2023, uns descoñecidas entraron no seu piso e saqueárono mentres estaba nunha xunta municipal.

Notas
-----

1. ↑  Ajuntament de l'Ametlla del Vallès (ed.). "Ja tenim aquí el Diari de l'Ametlla de juliol" (en catalán). Consultado o 2023-11-03.
2. ↑  "Jan Santaló: "El porta a porta no és el sistema que l’Ametlla mereix ni necessita"". Consultado o 2023-11-03.
3. ↑  Ajuntament de l'Ametlla del Vallès (ed.). "Jan Santaló, nou alcalde de l’Ametlla del Vallès" (en catalán). Consultado o 2023-11-03.
4. 1 2  "Jan Santaló, nou alcalde de l’Ametlla com a cap de la llista més votada". Consultado o 2023-11-03.
5. ↑  324cat, ed. (2023-10-31). "Uns desconeguts entren i regiren el pis de l'alcalde de l'Ametlla del Vallès quan era al ple municipal" (en catalán). Consultado o 2023-11-03.
6. ↑  Agència Catalana de Notícies (ed.). "Uns desconeguts entren i regiren el pis de l'alcalde de l'Ametlla del Vallès quan era al ple municipal". Consultado o 2023-11-03.
***La Tetera*** foi un semanario editado en Tui entre 1913 e 1914.

Historia e características
--------------------------

Semanario satírico que apareceu o 12 de outubro de 1913, fundado por Alejo Diz Jurado, que tamén foi redactor asinando co pseudónimo Criticón B. O seu primeiro director foi Jenaro Carrera ao que sucedeu Emilio Sías. Editado polos sectores anti-ordoñistas locais, foi continuador de *La Opinión*. Entre os seus colaboradores figuraron os irmáns Luis, Heriberto e Mariano Gerpe sobre temas locais de Tomiño. Publicáronse 31 números, o último apareceu o  6 de decembro de 1914.

Notas
-----

1. ↑  Tui recibió la donación de la colección del periódico tudense La Tetera

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Páramos, José G. (1918). *Estudio bibliográfico y crítico acerca de la prensa periódica tudense*. Madrid: Viuda de Pueyo. pp. 271–288.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. p. 485. ISBN 84-7492-489-8.
*Para os Estados modernos do mesmo nome, véxase República Romana (1798-1799) e República Romana (1849)*.



A **República Romana** (***Res Publica Romanorum***, en latín) foi o goberno representativo de Roma e os seus territorios dende o ano 510 a.C. ata o establecemento do Imperio Romano no 27 a.C.

Historia
--------

### Antes do triunvirato

O foro romano.
Na república, as atribucións do rei pasaron a ser exercidas por dous cónsules durante un ano que poden, con permiso do Senado romano, designar un *ditador* con poderes case ilimitados pero temporais (seis meses). Co cambio de réxime comezaron as longas loitas entre dúas clases sociais: os patricios e os plebeos. Arredor do ano 300 a.C. os patricios tiveron que ceder e os plebeos alcanzaron a igualdade legal (máis aparente que real). A causa disto foi a situación exterior de Roma, que ata o ano 202 a.C estivo implicada sucesivamente en guerras contra os etruscos, os latinos, os volscos, os equos e os samnitas (guerras samnitas). Ao final destas guerras, Roma gobernaba toda Italia e estendíase alén do Mediterráneo coa conquista de Taranto (272 a.C.) e, seguindo coa súa política de expansión enfrontouse a Cartago nas guerras púnicas. Tras a derrota destes no ano 146 a.C. Roma pasou a controlar o norte de África. Nese mesmo ano Corinto foi arrasada e Macedonia conquistada; Roma adquiría así o control das dúas beiras do Mediterráneo e emprendía a conquista da Península Ibérica e das Galias.

Tras estas conquistas tivo lugar un intento de reforma agraria por parte dos irmáns Graco que trataba de mellorar a situación da plebe, cada día máis miserábel e numerosa. Pero a tentativa fracasou e a nobreza seguiu conservando a súa superioridade. A guerra de Numidia fixo que Mario destacase pola captura do rei Iugurta no 105 a.C. comezando así unha crise social debida á rivalidade entre Mario (apoiado polas clases populares) e Sila (apoiado pola aristocracia), na que este último venceu e se proclamou ditador sen límite temporal (82 a.C.).

### Triunvirato

No ano 60 a.C. tras a abdicación de Sila, Pompeio tomou o poder e formou un triunvirato con Xulio César e Craso. A loita polo poder desencadeou unha guerra civil que deixou a César como ditador ata o seu asasinato en marzo do 44 a.C.. A súa morte levou a unha guerra civil entre Marco Antonio e Octavio Augusto.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Moeda da Antiga Roma
* Moeda grega da Península Itálica e Sicilia
* Moeda cartaxinesa

| * v
* c
* e
Períodos históricos da Roma Antiga |
| --- |
| Fundación  ·  Monarquía ( 753 a.C. - 509 a.C.)  ·  República (509 a.C. - 27 a.C.)  ·  Imperio  (27 a.C. - 476)  ·  Decadencia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17167
* BNF: 11951115f
* EBID: ID
* LCCN: sh85115114
* MAG: 2775878175

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Non confundir con estudo, esforzo intelectual ou obra de investigación.
Adriaen van Ostade. *Autorretrato*, 1663. Gemäldegalerie.
Estudio de gravación.
Un **estudio** é un local onde traballa e estuda un profesional, en particular un pintor, escultor ou arquitecto. O termo evolucionou coas comunicacións ao local onde se realizan gravacións e emisións de programas de radio ou televisión, fotografía, animación, rodaxes de filmes, dobraxes etc. Nos estudios as persoas con vontade de crear poden experimentar, manipular e producir un ou máis tipos de arte.

A etimoloxía da palabra "estudio" deriba da verba do latín *studere* que pode ser traducida como a "arela de conseguir algo".

O termo francés para estudio, *atelier*, no canto de designar un estudio artístico, utilízase para caracterizar o estudio dun deseñador de moda ou mesmo dun artesán, o que en galego sería un obradoiro ou taller Tamén é coñecida a connotación de *atelier* como a casa dun alquimista ou feiticeiro.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *estudio*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *obradoiro*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estudio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Estudio de gravación

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q746628
* AAT: 300007725
* GND: 4143284-8
* LCCN: sh85008315
* MAG: 45012715
* NKC: ph380407

 |
| *Phalacrocorax penicillatus* |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante (LC)Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | Suliformes |
| Familia: | Phalacrocoracidae |
| Xénero: | *Phalacrocorax* |
| Especie: | ***P. penicillatus*** |

 |
| Nome binomial |
| *Phalacrocorax penicillatus*(Brandt, 1837) |

***Phalacrocorax penicillatus*** é unha especie de corvo mariño estritamente mariño que vive nas costas do Pacífico de Norteamérica. No verán vive desde Alasca ata o golfo de California, pero a poboación que vive ao norte da illa de Vancouver migra ao sur durante o inverno. O seu nome específico, *penicillatus* en latín significa pincel de pelos, e fai referencia ás plumas brancas do seu pescozo e costas durante o inicio da tempada reprodutora. Foi descrita polo naturalista alemán Johann Friedrich von Brandt da Academia de Ciencias de San Petersburgo, Rusia, que describiu a especie a partir de espécimes recollidos en expedicións ao Pacífico de comezos do século XIX. Por esta razón nalgúns países chámanlle corvo mariño de Brandt.

Este corvo mariño aliméntase en solitario ou en bandadas, e é moi adaptable en canto á elección das súas presas e hábitat submarino de pesca. Come pequenos peixes que viven desde a superficie da auga ao fondo do mar (chegan ata 36,5 m de profundidade), que capturan mergullándose desde a altura e perseguíndoos nadando propulsándose cos seus pés. As presas que capturan son as máis comúns na súa área: en California central, a captura máis común son peixes do xénero *Sebastes*, pero na costa da Columbia Británica, comen arenques do Pacífico (*Clupea pallasii*).

Durante a estación de apareamento os adultos teñen unha mancha azul na garganta. A especie aniña no chan ou sobre afloramentos rochosos.

Adulto mostrando a mancha azul da gorxa característica da plumaxe reprodutora.
Ilustración de 1859.

Notas
-----

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Phalacrocorax penicillatus*". *Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 26 November 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Phalacrocorax penicillatus*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BirdLife: 22696753
* eBird: bracor
* GBIF: 10682451
* GNAB: brandts-cormorant
* IUCN: 22696753

 |
Última muda dunha cicádida na que se orixina un imago alado.
En bioloxía, o **imago** é o último estadio polo que pasa un insecto durante a súa metamorfose, que é o seu proceso de crecemento e desenvolvemento. Tamén se chama estadio **imaxinal**, o estadio no que o insecto chega á súa madurez. A fase de imago é a que segue á écdise final dos ínstares inmaturos.

Nos membros dos Ametábolos e Hemimetábolos, nos cales a metamorfose é "incompleta", a écdise final prodúcese despois do último estadio inmaturo ou *ninfa*.
En insectos holometábolos, nos cales hai un estadio pupal, a écdise final segue á emerxencia da pupa, despois do cal a metamorfose é completa, aínda que hai un período prolongado de maduración nalgunhas especies.

O imago é o único estadio durante o cal o insecto é sexualmente maduro e, se este é unha especie alada, ten ás funcionais. Á fase previa onde aínda non é sexualmente maduro chámaselle **subimago**. O imago xeralmente se denomina estadio **adulto**.

Os membros da orde dos Ephemeroptera non teñen estadio de pupa, pero pasan brevemente por un estadio extra alado chamado subimago. Os insectos neste estadio teñen ás funcionais pero non son aínda sexualmente maduros.

Etimoloxía
----------

*Imago* en latín significa 'imaxe'. O plural latino é *imagines*, pero úsase xeralmente o plural regular imagos.

Notas
-----

1. 1 2 3  Carpenter, Geo. H. The Life-Story of Insects. Cambridge University Press 1913. May be downloaded from:  or
2. ↑  Richards, O. W.; Davies, R.G. (1977). *Imms' General Textbook of Entomology: Volume 1: Structure, Physiology and Development Volume 2: Classification and Biology*. Berlin: Springer. ISBN 0-412-61390-5.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Disco imaxinal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207254
* BRE: 2005591
* EBID: ID
* MAG: 116544749

 |
Terxitos (cos *paranota* laterais) dun miriápodo.
Co termo **tergo** (en latín científico *tergum*, plural *terga*) desígnase, nos artrópodos, a parte dorsal do exoesqueleto de cada unha das rexións do seu corpo que seguen á cabeza. Nelas, a cutícula está endurecida (esclerito).

O tergo adoita dividirse en varios segmentos, correspondentes a cada un dos seus metámeros, denominadas terxitos. Así, por exemplo, nun segmento torácico, o tergo dos insectos pode dividirse nun noto anterior e un escutelo posterior. As expansións laterais dun terxito coñécense como *paranota* ou *carinae*.

O seu extremo anterior chámase 'base' e o seu bordo posterior, 'ápice' ou 'marxe'.

A porción ventral dun segmento denomínase esterno.

Etimoloxía
----------

O termo zoolóxico deriva do latín *tergum, -i*, "costas" (do home); "costas", "dorso" (dun animal).

Exemplos
--------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Tergo abdominal (dividido en varios terxitos) dunha abella. | Sinalado co número 19, un terxito abdominal dunha avespa. | Terxitos torácicos de varios trilobites. | Sete escleritos claramente visíbeis na parte posterior dunha femia preñada de escorpión. |

Notas
-----

1. 1 2 3  McCafferty, W. Patrick (1983): *Aquatic entomology: the fishermen's and ecologists' illustrated guide to insects and their relatives*. Toronto, Canadá: Jones & Bartlett Publishers, ISBN 0-8672-0017-0.
2. 1 2  Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Coruña: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-8730-512-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q652546
* GEC: 0145745
* MAG: 2777558507

 |
**Domingo Díaz de Robles**, nado en Ferrol o 2 de xuño de 1812 e finado en Madrid o 1 de abril de 1867, foi un militar e escritor galego.

Traxectoria
-----------

*Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.
Comezou a carreira militar en 1836 e participou na primeira guerra carlista nas batallas de Galaneta, Alcora –pola que acadou a Cruz de San Fernando–, Morella e Lucena. En 1840 foi destinado a Santiago de Compostela e sete anos máis tarde participou coa expedición española na sufocación da sublevación Patuleia de Portugal (1846-1847) e despois foi nomeado capitán do batallón provincial da Coruña. Durante a súa estadía en Compostela desempeñou unha das cátedras do colexio de Distinguidos de Galicia e participou na constitución da Academia Literaria de Santiago, da que chegou a ser presidente interino. Foi un dos iniciadores dos estudos sobre folclore ferrolán ao publicar en 1860 en *El Eco Ferrolano* unha colección de romances alusivos á súa cidade natal. Fundou e dirixiu o xornal *El Idólatra de Galicia* (1841-1842) e colaborou con poemas e traballos históricos en varios xornais e revistas, como o aparecido no *Anuario Ferrolano para 1904* titulado *Primera mención histórica de San Julián de Ferrol* ou *Galicia, etimoloxía do seu nome*, en *Galicia. Revista Universal de este Reino*. Entre os seus poemas destacan "Mi mayor honor", incluído no *Álbum de la Caridad*, "El anacoreta del siglo XXI" e "Al patriótico pronunciamiento de Santiago el 12 de setiembre de 1840", ambos os dous de 1840. Tamén é autor da edición e prólogo de *Poesías de la Srta. Amalia Fenollosa* (1843), *Biografía del licenciado D. José García Mazo, magistral de la S.C.I. de Valladolid* (1851) e *Colección biográfica de los tipos notables de Galicia, desde los tiempos más remotos hasta nuestros días* (1853), da que só se publicaron dúas entregas. Do seu labor como poeta en galego consérvanse trece poemas recollidos en *Colección de poesías gallegas de diferentes autores* (1865), de Xosé Casal Lois.

Notas
-----

1. ↑  *Album de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861, seguido de un mosaico poético de nuestros vates gallegos contempornáneos* Galiciana. Biblioteca de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ríos Panisse, M. C. : Un precursor. Domingo Díaz de Robles (1812-1867) in *Homenaxe á profesora Pilar Vázquez Cuesta*, 1996, ISBN 84-8121-476-0, p. 585-603.

### Ligazóns externas

* Artigos de Díaz de Robles na Hemeroteca da RAG

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534358
* BNE: XX940954

 |
Igrexa de Santa María do Naranco.Santa Cristina de Ḷḷena.
A **arte asturiana** ou **prerrománico asturiano** é un estilo artístico do prerománico, localizado na zona á beira do mar Cantábrico que quedou libre da ocupación musulmá a finais do século VIII. Estivo vixente até o comezo do século X, cando se adoptou a arte románica procedente de Francia.

Aínda que é sucesor do estilo visigótico, non se pode dicir que a arte asturiana sexa herdeira lexítima súa, xa que non conserva máis que algún dos seus elementos principais como é o arco de ferradura. Malia que ó comezo foi unha imitación da devandita arte, axiña se manifestou con novos e orixinais elementos –poida que importados do Oriente ou da Lombardía– que o salientaron de xeito singular, converténdose nunha precursora do románico. A arquitectura caracterízase polo emprego de muros de perpiaño, arcos de medio punto, bóvedas de canón con contrafortes exteriores. A tipoloxía principal é a da planta basilical de tres naves con crueceiro e tres capelas rectangulares á cabeceira. No período preramirense destaca a igrexa de San Xián dos Prados, ó ramirense a de Santa María do Naranco e á postramirense a de San Salvador de Valdediós.

San Xián dos Prados, Oviedo.
Foi un tipo de arte na que destacou a arquitectura por enriba de todo. Da escultura só quedan mostras das decoracións de capiteis e algunhas placas acaroadas na construción dos edificios; as pinturas son as feitas ó fresco nos muros dos templos. A ourivaría foi importante, tendo en conta a cantidade de pezas que chegaron até os nosos días.

No ano 1985, a UNESCO declarou o conxunto das igrexas do Reino de Asturias como Patrimonio cultural.

Notas
-----

1. ↑  UNESCO (ed.). "Inscrición das igrexas do Reino de Asturias na UNESCO." (en inglés).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arte asturiana Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Barral i Altet, Xavier (1989). *Historia Universal del Arte. La edad media: de Roma al prerrománico Volum III* (en castelán). Barcelona: Editorial Planeta. ISBN 84-320-8903-6.
* Cid Priego, Carlos (1990). "Las joyas prerrománicas de la Cámara Santa de Oviedo en la cultura medieval". *Liño: Revista anual de historia del arte* (en castelán) (Oviedo: Universidad de Oviedo: Servicio de Publicaciones y Departamento de Historia del Arte y Musicología) (9). ISSN 0211-2574. Consultado o 30-01-2011.
* DDAA (1997). *Enciclopedia Salvat Vol. II* (en castelán). Barcelona: Salvat. ISBN 84-345-9709-8.

### Outros artigos

* Arte románica en Asturias
* Arte galega

### Ligazóns externas

* Prerrománico Asturiano. El arte de la Monarquía Asturiana *(en castelán)*
* Mirabilia Ovetensia: fitchas, reconstrucións e paseos virtuais dos monumentos alto-medievais de Oviedo *(en castelán)*
**María Pura Lorenzana Prada**, nada en Vilasante (O Saviñao) en 1907 e finada en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1997, foi unha mestra e arqueóloga galega.

Traxectoria
-----------

En 1925 matriculouse na Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela, sendo a primeira muller galega en facelo. En 1930 ingresou no Seminario de Estudos Galegos. Participou nas investigacións sobre as medorras do Saviñao en campañas financiadas pola Comisión de Estudos en Galicia. Compartía o nacionalismo católico conservador de Vicente Risco, impartiu unha conferencia na sede da Xuventude Católica Feminina de Compostela que foi publicada en 1931 por Ánxel Casal. Instalada na dereita do galeguismo, a evolución dos acontecementos levouna a amparar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Profesora de Instituto en Tui e Ourense durante a guerra, exerceu diversos cargos políticos ao servizo do Goberno de Burgos: Depuradora das Bibliotecas Públicas, Delegada Provincial de Frontes e Hospitais e Organizadora dos servizos culturais do Fogar e do Ferido. En 1940 o Ministerio de Guerra do Goberno de Franco concedeulle a Medalla de Campaña de Retaguardia por méritos e servizos. 

Fundou o Instituto Rosalía de Castro en 1939, do que foi a súa primeira directora, permanecendo no posto quince anos.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 3-12-1997, p. 31
2. ↑  Marco, Aurora. (2020). *Irmandiñas*. Santiago de Compostela, Galiza, U.E.: Edicións Laiovento. ISBN 978-84-8487-466-9. OCLC 1190653388.
3. ↑  Arqueólogas

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2020). *Irmandiñas*. Laiovento. pp. 217–223. ISBN 978-84-8487-466-9.

### Ligazóns externas

* Mato Domínguez, Alfonso: Pura Lorenzana no Álbum de mulleres.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24013659
* Dialnet: 4946026
* Galiciana: 244560

 |
Partido máis votado nas eleccións autonómicas de 2003 por municipios.  

     Partido Popular (PP)
     Partido Socialista de Cantabria-PSOE (PSC-PSOE)
     Partido Regionalista de Cantabria (PRC)

Porcentaxe de participación nas eleccións municipais de 2003 por municipios.  

     >90%
     81-90%
     71-80%
     61-70%
     <61%

As **eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2003** celebráronse o 25 de maio. O PRC foi o único partido con representación parlamentaria que incrementou o seu número de escanos nestes comicios. PP e PSC-PSOE perderon ambos un escano. Nesta ocasión, non se revalidou o pacto entre PP e PRC, dándose un acordo entre socialistas e rexionalistas. Deste xeito, o PRC e o PSC-PSOE formaron goberno nesta lexislatura, e Miguel Ángel Revilla (PRC) foi elixido presidente de Cantabria, mentres que Dolores Gorostiaga, a secretaria xeral do PSC-PSOE, foi nomeada vicepresidenta. Ambos partidos repartíronse o mesmo número de consellarías.

Resultados
----------

|  |
| --- |
|  ← **Eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2003** → |
| Presidente e goberno | Partido | Candidato | Votos |  % | Escanos | +/- |
| * Presidente: Miguel Ángel Revilla
* Goberno: PSOE-PRC
* Censo: 476.924
	+ Votantes: 348.377 (73,0%)
	+ Abstención: 128.547 (27,0%)
		- Válidos: 345.518
			* A candidatura: 338.316
 | **Partido Popular (PP)** | José Joaquín Martínez Sieso | 146.796 | 43,39 | **18** | -1 |
| **Partido Socialista Obrero Español (PSOE)** | María Dolores Gorostiaga | 103.608 | 30,62 | **13** | -1 |
| **Partido Regionalista de Cantabria (PRC)** | Miguel Ángel Revilla | 66.480 | 19,65 | **8** | +2 |
| Izquierda Unida (IU) | Norberto García Moreno | 12.770 | 3,77 | **0** |  |
| Unidad Cántabra (UCn) |  | 5.515 | 1,63 | **0** |  |
| Conceju Nacionaliegu Cántabru (CNC) |  | 1.670 | 0,49 | **0** |  |
| Ciudadanos Independientes de Cantabria (CCIIC) |  | 817 | 0,24 | **0** |  |
| Centro Democrático y Social (CDS) |  | 660 | 0,20 | **0** |  |
| **En branco** | N/A | 7.202 | 2,1 | N/A | N/A |
| **Nulos** | N/A |  |  | N/A | N/A |

Véxase tamén
------------

* Eleccións ao Parlamento de Cantabria, *historiaelectoral.com*
**Pastora Dominga González Vieites**, nada o 11 de agosto de 1948 e finada na Coruña o 25 de abril de 2019, foi unha activista galega a favor da abolición dos cárceres. Nai do histórico preso anarquista Xosé Tarrío, impulsou o colectivo de apoio ás persoas presas Nais contra a impunidade.

Traxectoria
-----------

Viviu no barrio de Katanga, nas chamadas Casas de Franco, da Coruña, onde tivo cinco fillos. O máis cativo deles era Xosé Tarrío. Emigrou co seu home a Suíza, deixando o fillo en internados. Sufriu o cárcere do seu fillo mais foi ao ler o seu libro, *Fuxe, home, fuxe*, cando se decatou da violencia de que era obxecto. Nese momento decidir volver da emigración para apoiar ao seu fillo e a involucrarse na loita contra as prisón impulsando a asociación galega Nais Contra a Impunidade e converteuse nun referente da loita na denuncia das torturas sistemáticas a que son sometidos as persoas presas, o funcionamento do sistema carcerario e a impunidade dos carcereiros e das forzas de seguridade.

> E xa non falemos do aillamento, ao meu fillo tivérono 12 anos en réxime FIES, control directo, controlado as 24 horas do día a través dun monitor. ¿Como poden dicir que o cárcere reinserta cando foi deseñado e fabricado para destruír o ser humano? (declaración de Pastora González; tradución)
> 
> 

Co tempo converteuse nun referente da loita a prol do abolicionismo das prisións e moi respectada polo movemento anarquista.

É autora do limiar ao segundo libro do seu fillo, *Que la lucha no muera. Ante la adversidad: rebeldía y amistad* (Imperdible Editorial, 2015), unha recompilación póstuma de textos e poemas de Xosé Tarrío e lembranzas das súas amizades.

Participou activamente no Ateneo Libertario Xosé Tarrío e na asociación Familias Frente a la Crueldad Carcelaria.

As súas cinsas enterráronse no mesmo lugar onde están as do seu fillo, na Praia dos Riás.

Recoñecementos
--------------

En abril de 2019 apareceron diversas pintadas na Coruña en memoria dela. Un mural na zona da Torre de Hércules que puña: "Que la lucha no muera. Abaixo os muros. A nai das punks" e outro que dicía "Pastora vive".

Notas
-----

1. 1 2  "Pastora Dominga, la mare de Xosé Tarrío i de qui va perdre fills a la presó". *La Directa* (en catalán). Consultado o 2019-05-13.
2. ↑  "Pastora González: "Lo que están haciendo es castigar el dolor"". *La Haine Galiza* (en castelán). Consultado o 2019-05-13.
3. ↑  "Último adiós a Pastora Dominga González en la Playa de Os Riás (Coruña)". *La Haine Galiza* (en castelán). Consultado o 2019-05-13.
4. ↑  "Todo nuestro amor a Pastora González Vieites, Alasbarricadas.org". *www.alasbarricadas.org*. Consultado o 2019-05-13.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Prision Was Created for the Poor. Mothers & Sons. From FIES to Aachen. Pastora & Xosé Tarrío González. Julia & Gabriel Pombo da Silva.* Introdución de Mark Barnsley. Leeds: Leeds ABC Publications, febreiro 2007, 36 páxinas. Reedición en EUA por American Remix by Lugnut. Edición dixital de marzo de 2012.Arquivado 15 de setembro de 2017 en Wayback Machine.

### Outros artigos

* Ateneo Libertario Xosé Tarrío
* Fran del Buey
* Nais contra a impunidade
* Xosé Tarrío
O **día de San David** (en galés *Dydd Gŵyl Dewi Sant*, en inglés *o día de San David* ) é a festa de San David de Gales, o patrón de Gales, e celébrase o 1 de marzo. Onde haxa comunidades galesas, conmemórase o día, como fan os irlandeses polo día de San Patricio.

A data do primeiro de marzo foi elixida para conmemorar a morte de San David, acontecida o mesmo día do ano 589, e foi declarada festa nacional galesa no transcurso do século XVIII.

Excepcionalmente, a festa cambiou a un día en 2006, o 28 de febreiro para a Igrexa Católica e o 2 de marzo para a Igrexa Anglicana, xa que non se celebran festas de santos o mércores de cinza, día de penitencia).

Unha enquisa de 2006 descubriu que o 87% dos galeses quería que o día de San David fose festivo (*Bank Holiday*), e que o 65% estaba disposto a renunciar a outro a cambio diso. Unha solicitude neste sentido foi rexeitada polo que era primeiro ministro británico nesa altura, Tony Blair.

Tradicións
----------

 Señora con sombreiro galés, actualmente peza de uso exclusivo para **o día de San David**
 Bandeira de **San David**
Os colexios organizan concertos ou eisteddfods para os alumnos, con recitais e canto como actividades principais. Antigamente os estudantes tiñan media xornada de vacacións; aínda que se suprime oficialmente o costume, cada escola fai o seu.

Moitos galeses honran as festas levando na lapea un ou os dous símbolos oficiais: o amarelle (un símbolo tradicional galés que florece en marzo) ou o allo porro (símbolo persoal de San David). O vínculo entre o porro e os narcisos vese reforzado polo feito de que ambos teñen nomes similares en galés, **Cenhinen** (porro) e **Cenhinen Bedr** (narciso, literalmente *porro de Pedro*).

Nesta data, as mulleres galesas adoitan levar narcisos mentres que os homes levan o símbolo do porro. Pola súa banda, as nenas adoitan levar ao colexio o traxe tradicional, saia longa de lan, blusa branca, mantón e sombreiro galés. Moitos edificios colgan a bandeira de San David para a ocasión.

Notas
-----

1. ↑  "Three St David's days? Thank God" (en inglés). 2006-02-27. Consultado o 2023-03-09.
2. ↑  Notícia BBC *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Día de San David Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Saint David - Patrón de Gales *(en inglés)*
* Welsh Culture Week e St David's Day en Nova York Arquivado 26 de xaneiro de 2021 en Wayback Machine. Arquivado *(en inglés)*
* Día e desfile de San David Arquivado *(en galés)* *(en inglés)*
* Día de San David, *Fête de saint David de Galles*, publicación con ilustracións.