recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| *Carnotaurus*Rango fósil: Cretácico Superior |
| --- |
| Esqueleto montado no Museo Chlupáč de Praga. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Sauropsida |
| Superorde: | Dinosauria |
| Orde: | Saurischia |
| Suborde: | Theropoda |
| Familia: | Abelisauridae |
| Xénero: | ''***Carnotaurus''***Bonaparte, 1985 |
| Especie: | ''***C. sastrei''***Bonaparte, 1985 |

 |

***Carnotaurus*** /ˌkɑːrnoʊˈtɔːrəs/ é un xénero de dinosauros terópodos que viviu en América do Sur durante o período Cretáceo Superior, probablemente hai entre 71 e 69 millóns de anos. A única especie é ***Carnotaurus sastrei***. Coñecido por un único esqueleto ben conservado, é un dos terópodos mellor entendidos do hemisferio sur. O esqueleto, atopado en 1984, foi descuberto na provincia de Chubut d Arxentina a partir de rochas da Formación La Colonia. *Carnotaurus* é un membro derivado dos Abelisauridae, un grupo de grandes terópodos que ocuparon o gran nicho depredador nas masas de terra do sur de Gondwana durante o Cretáceo tardío. Dentro dos Abelisauridae, o xénero considérase a miúdo un membro dos Brachyrostra, un clado de formas de fociño curto restrinxido a América do Sur.

*Carnotaurus* era un depredador bípede de complexión lixeira, que mide entre 7,5 e 8 m (24,6 a 26,2 pés) de lonxitude e pesaba polo menos 1,35 toneladas métricas (1,33 toneladas longas; 1,49 toneladas curtas). Como terópodo, *Carnotaurus* era altamente especializado e distintivo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18510948
* FAST: 847696
* LCCN: sh96009301
* MAG: 2780265832

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 4532780
* Fossilworks: 54533
* GBIF: 4822830
* uBio: 4538387

 |
**Emanuel Feuermann**, nado en Kolomyia o 22 de novembro de 1902 e finado en Nova York o 25 de maio de 1942, foi un violonchelista austríaco.

Traxectoria
-----------

Nacido nunha familia xudía. O seu pai tocaba o violín e o violoncello e foi o seu primeiro mestre. Seu irmán Sigmund tamén tiña talento musical, polo que seu pai decidiu trasladar a toda a familia a Viena en 1907. Aos nove anos, recibiu clases de Friedrich Buxbaum, chelo principal da Orquestra Filharmónica de Viena *(Wiener Philharmoniker)*, e estudou con Anton Walter na Universität für Musik und darstellende Kunst Wien en Viena. En febreiro de 1914, con once anos, dou o seu primeiro concerto, tocando o Concerto en Re maior de Joseph Haydn coa Wiener Philharmoniker, dirixida por Felix Weingartner.

En 1917, Feuermann foi a Leipzig onde estudou con Julius Klengel. En 1919 o chelista Friedrich Wilhelm Ludwig Grützmacher (1866-1919), o sobriño Friedrich Wilhelm Grützmacher morreu, e Klengel recomendou a Feuermann para o posto de Grützmacher no Conservatorio de Gürzenich en Colonia.

En 1929, Feuermann convértese no profesor da Universität der Künste Berlin en Berlín.

Colaborou con músicos como os violinistas Carl Flesch, Szymon Goldberg e Joseph Wolfsthal e Paul Hindemith, quen tocou a viola nun trío con Feuermann e Wolfsthal, o tamén violinista Jascha Heifetz e o pianista Artur Rubinstein.

O tres de abril de 1933, o ascenso do nazismo obrigouno a deixar o Conservatorio de Berlín polo feito de ser xudeu, polo que se trasladou a Londres xunto con Goldberg e Hindemith. Bronislaw Huberman axudou a Feuermann e á súa familia a escapar a Israel. Dende Israel se trasladarían aos Estados Unidos en 1937.

Ensinou no Curtis Institute of Music ata a súa morte.

Nos Estados Unidos, fixo moitas gravacións de música de cámara xunto co virtuoso do violín Jascha Heifetz, o gran pianista Arthur Rubinstein, entroutros. A súa relación con Paul Hindemith estropeouse cando Hindemith elixiu a Gregor Piatigorsky para a estrea do seu *Concerto para Violoncello*.

Morreu en 1942 por unha infección resultante dunha operación de almorrás.

Foi neno prodixio, e estaba considerado un virtuoso do seu tempo pola súa musicalidade e técnica. Decote era comparado co violinista Jascha Heifetz, con quen tocou con frecuencia música de cámara. Lémbranse tamén as súas interpretacións xunto ao director Eugene Ormandy.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112171
* WorldCat
* VIAF: 66651681
* AllMusic: mn0001371379
* BNE: XX1288912
* BNF: 148099102
* CANTIC: a10378273
* CiNii: DA09100900
* DeutscheBio: 119289938
* Discogs: 896977
* Europeana: ID
* FAST: 113696
* GND: 119289938
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 8146 5360
* LCCN: n83121791
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0160587
* NLA: 54427552
* NNDB: 000179642
* NTA: 103954120
* SELIBR: 174536
* SNAC: w6bc49m1
* SUDOC: 085676500

 |
O cubo ten tres caras cadradas por cada vértice.
En xeometría, a **cara** dun poliedro é calquera dos polígonos que limita a figura. Por exemplo, calquera dos cadrados que conforman o cubo é unha cara dese cubo. Ás veces, coma no caso das pirámides, o termo *cara* exclúe a base.

Definición formal
-----------------

En xeometría convexa, a cara dun politopo *P* é a intersección de calquera hiperplano de apoio de *P* e *P*. Desta definición séguese que o conxunto de caras dun politopo inclúen ao propio politopo e o conxunto baleiro. Por exemplo, un poliedro **R**3 está completamente no hiperplano **R**4. Se **R**4. fose o espazo-tempo, o hiperplano en t=0 apoia e contén a totalidade do poliedro. Deste modo, pola definición formal, o poliedro é unha cara de si mesmo.

Todas estas son as **n-caras** dun politopo de catro dimensións:

* **4-caras**: o politipo de 4 dimensións.
* **3-caras**: calquera das celas de 3 dimensións.
* **2-caras**: calquera das caras poligonais de 2 dimensións (a definición común do termo).
* **1-cara**: calquera das arestas de 1 dimensión.
* **0-caras**: calquera dos vértices de 0 dimensións.
* o conxunto baleiro.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Vértice
* Aresta

### Ligazóns externas

* "Face" por Eric W. Weisstein de MathWorld *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3064117
* MAG: 205068

 |
**Faiza Al-Kharafi** nada en 1946, é unha química e académica kuwaití. Dirixiu a Universidade de Kuwait de 1993 a 2002. En 2011 recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia polo seu traballo sobre a corrosión.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha familia acomodada. Obtivo unha licenciatura en ciencias na Universidade Ain Shams do Cairo en 1967. Despois fixo un máster en 1972 e un doutoramento en 1975. Traballou no departamento de Química da Universidade de Kuwait de 1975 a 1981. En 1984 foi elixida presidenta deste departamento. De 1986 a 1989,foi decana da facultade de ciencias. O 5 de xullo de 1993, foi nomeada reitora polo emir Xabir al-Ahmad al-Xabir al-Saba, converténdoa na primeira muller de Oriente Medio en dirixir unha universidade. Foi a súa directora ata 2002.

A súa investigación versa sobre o impacto da corrosión nos sistemas de refrixeración dos motores, nas unidades de destilación de petróleo e nas salmoiras xeotérmicas a altas temperaturas. Tamén estudou o comportamento electroquímico de aluminio, cobre, platino, niobio, vanadio, cadmio, latón, cobalto e aceiro baixo carbono. Xunto co seu equipo de investigación, descubriu unha nova clase de catalizadores a base de molibdeno, un elemento químico que permite mellorar o índice de octano da gasolina sen producir benceno. En 1998 formou parte do consello de administración da Universidade das Nacións Unidas e da Fundación Kuwait para o Avance das Ciencias.

Recoñecementos
--------------

* 2005: formou parte das 100 mulleres máis poderosas do mundo segundo a revista *Forbes.*
* 2006: Premio Kuwait de Ciencias Aplicadas.
* 2011: Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia polo seu traballo sobre a corrosión, un problema de fundamental importancia para o tratamento da auga e para a industria petroleira.

Notas
-----

1. ↑  "Mujeres científicas". *woman.elperiodico.com* (en castelán). 2011-03-08. Consultado o 2021-12-18.
2. ↑  "Las mejores científicas del año 2010-". *Natura - Medio Ambiental* (en castelán). 2010-11-22. Arquivado dende o orixinal o 18 de decembro de 2021. Consultado o 2021-12-18.
3. ↑  Biografía sobre el website de Kuwait-PUSO Center for Natural Resources and the Environment
4. ↑  *(en grego)*Présentation des recherches de Faiza Al-Kharafi
5. ↑  Middle Eastern Women To Watch
6. ↑  13.º Premio L'Oréal-UNESCO para las Mujeres y la Ciencia, 2011
7. ↑  Vídeo de presentación de sus investigaciones en el marco del premio L'Oréal-Unesco para las mujeres y la ciencia 2011

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11921636
* WorldCat
* VIAF: 311742852
* DeutscheBio: 106337748X
* GND: 106337748X

 |
A **escala de Richter** cuantifica a magnitude sísmica dun terremoto.

Historia
--------

A **escala de Richter** foi desenvolvida en 1935 polos sismólogos Charles Francis Richter e Beno Gutenberg, ambos membros do California Institute of Technology (Caltech), que estudaban sismos no sur da California.

Principio
---------

É unha escala logarítmica: a magnitude de Richter corresponde ao logaritmo da medida da amplitude das ondas sísmicas de tipo P e S a 100 km do epicentro.

A fórmula utilizada é ML = logA - logA0 onde A representa a amplitude máxima medida no sismógrafo e A0 unha amplitude de referencia.

Así, por exemplo, un sismo con magnitude 6 ten unha amplitude 10 veces maior que un sismo de magnitude 5. Con todo, o sismo de magnitude 6 libera preto de 31 veces máis enerxía que o de magnitude 5.

### A graduación

Na práctica, a escala está graduada de 1 a 9, mais teoricamente é ilimitada.

* 1. Detectado só por instrumentos científicos.
* 2. Sentido por algunhas persoas e animais.
* 3. Sentido por moitas persoas.
* 4. Sentido por todas as persoas.
* 5. Destrúe algunhas construcións
* 6. As estruturas balancéanse e as paredes comezan a caer.
* 7. Destrúe moitas construcións e mata xente.
* 8. Un desastre.
* 9. Destrución total. (Caos, morte e destrución)

O sismo máis forte xamais rexistrado foi o gran terremoto de Chile, o 22 de maio de 1960, que acadou o valor de 9,5 nesta escala. Do outro lado da escala, a caída dunha tella dunha altura de 1 m. ten a magnitude -2.

Magnitude e intensidade
-----------------------

A escala de Richter non permite avaliar a intensidade sísmica dun sismo nun lugar determinado, e en particular en zonas urbanas. Para iso, utilízanse escalas de intensidade tales como a escala de Mercalli.

A magnitude é única para cada sismo, mentres que a intensidade das ondas sísmicas diminúe conforme a distancia das rochas atravesadas polas ondas e as liñas de falla.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38768
* BRE: 3511205
* EBID: ID
* GND: 7576375-8
* LCCN: sh2002004635
* MAG: 26537357
* NKC: ph516966

 |
Os Embaixadores: Jean de Dinteville e Georges de Selve, de Hans Holbein o Novo (1533)
Un **embaixador** é o funcionario diplomático de máis alto nivel acreditado diante dun Estado estranxeiro ou organización internacional. Na linguaxe común, o termo é aplicado ao representante situado na capital dun país estranxeiro. O país anfitrión onde se acredita unha embaixada concede ao embaixador, ás dependencias e algúns semoventes un status funcional especial. O status especial implica certa extraterritorialidade sobre a situación e dependencias específicas da chamada embaixada, pola que o territorio, persoal e vehículos gozan de inmunidade diplomática, conforme a normas internacionais (convencións). No caso dunha diplomacia bilateral, o embaixador e a embaixada atenden os asuntos de interese estatal entre o país representado e ante o país acreditante. Os devanditos asuntos diplomáticos son de índole política, económica, financeira, comercial, cultural, turística, ou calquera tema de relacións internacionais, tales como tratados, acordos, intercambio de votacións para certas candidaturas de interese etc. Cada País ten o seu propio embaixador.

Se o Estado acreditante ten unha escasa colonia de concidadáns, ademais das funcións mencionadas, agréganse as dunha sección consular dentro da mesma misión diplomática onde se tratan os asuntos e eventuais problemas que os cidadáns residentes ou de paso no país estranxeiro, e con nacionalidade do país propio, poidan ter. Velará pola seguridade e integridade dos cidadáns do seu país no país estranxeiro e actuará como mensaxeiro entre o goberno do seu país e aquel receptor.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Embaixada
* Consulado
* Relacións Internacionais

### Ligazóns externas

* Embassyindex.com - Embaixadas e Consulados de todo o Mundo *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q121998
* BNCF: 11084
* BNF: 12651114q
* EBID: ID
* GEC: 0077471
* GND: 4146409-6
* JSTOR: ambassadors
* LCCN: sh85004141
* NKC: ph127019
* Treccani: ambasciatore

 |
**María Celia Fernández Figueroa**, nada en Merlán (Chantada) o 17 de xullo de 1896 e finada en Nogueira de Miño en xuño de 1962, foi unha avogada e mestra galega.

Traxectoria
-----------

Naceu na casa de Pumar, parroquia de Merlán, no seo dunha familia de labregos medianos. Estudou no Colexo das Josefinas de Madrid. Despois comezou os estudos de Maxisterio abandonando ao pouco para matricularse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela no curso 1923-24, sendo unha das primeiras mulleres en facelo. Tamén estudou na Universidade de Murcia. Rematou Maxisterio e obtivo o título de mestra na Escola Normal de Santiago de Compostela en 1930. Licenciose en Dereito en 1932, sendo a primeira muller en facelo na USC. Foi mestra en Lugo, nos anos corenta na Fonsagrada, e finalmente en Nogueira de Miño ata a súa morte.

Deixou inédita a novela *La huérfana de Sevilla "La Quijotesca"*, na que aborda a problemática da muller.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Santiago*, 30-10-1930, p. 2.
2. ↑  *La Voz de la Verdad*, 22-5-1932, p. 2.
3. ↑  *Vanguardia Gallega*, 23-5-1932, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García, Xosé Lois (2008). *Diversas consideracións sobre a fegresía e coto de Merlán*.

### Ligazóns externas

* Celia Fernández Figueroa en Mulleres de Sil e Minho.
A **Escala Internacional de Accidentes Nucleares** (máis coñecida polas súas siglas, **INES**) foi introducida pola OIEA para permitir a comunicación, en caso de accidentes nucleares, para o coñecemento dos medios de comunicación e a poboación. Definiuse un número de criterios e indicadores para asegurar unha información coherente de acontecementos nucleares por diferentes autoridades oficiais. Hai 7 niveis na escala:

Os niveis de gravidade
----------------------

Os acontecementos de nivel 1 - 3, sen consecuencia significativa sobre a poboación e o medio ambiente, cualifícanse de incidentes, os niveis superiores (4 a 7), de accidentes. O último nivel corresponde a un accidente cuxa gravidade é comparábel ao ocorrido o 26 de abril de 1986 na central nuclear de Chernobil e o de 11 de marzo de 2011 na central nuclear de Fukushima I (ver Accidente nuclear de Chernóbil e Accidente nuclear de Fukushima I)

**7**  
Accidente grave
**6**  
Accidente importante
**5**  
 Accidente con risco fóra da localización 
**4**  
Accidente sen risco fóra da localización
**3**  
Incidente importante
**2**  
Incidente
**1**  
Anomalia
**0**  
Desvío
(Sen significación para a seguridade)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185657
* MAG: 2780303473

 |
Coordenadas: 42°07′55″N 0°25′28″O﻿ / ﻿42.131944, -0.424444

**El Alcoraz** é un estadio de fútbol da cidade de Huesca, no que xoga a Sociedad Deportiva Huesca. Debe o seu nome á batalla de Alcoraz que tivo lugar nas súas inmediacións cara ao ano 1096. Está situado no Camiño Cocorón Alto s/n, próximo ao cerro de San Jorge.

Historia
--------

Durante a tempada 1971-1972 reestruturouse a Terceira División española pasando a formar catro grupos, dunha nova categoría denominada 2ª División B. Nun deles participou a SD Huesca xunto a equipos da categoría de Real Valladolid, Osasuna, Salamanca ou Tenerife, o cal evocou á xunta a idea de construír un novo campo de fútbol para o equipo. Sería o terceiro campo do equipo tras La Cabañera e San Jorge.

Así, o 16 de xaneiro de 1972 inaugurouse **El Alcoraz**. A choiva e o frío non impediron unha boa afluencia do público oscense para ver un derbi entre o Huesca ante o Aragón. Tras a bendición do párroco e o saque de honra realizado polo presidente José María Mur Coronas, principal valedor do proxecto do arquitecto Raimundo Bambó Mompradé, houbo ovacións e a primeira vitoria azulgrana por 2-1.

O estadio de El Alcoraz, viviu momentos históricos do seu equipo, como o foi a final da Copa de España de afeccionados de 1974, na que gañaron por 3-0 ao Deportivo Aragón. Non só a Copa de España deixou gratos recordos, xa que no Alcoraz víronse boas eliminatorias de Copa do Rei, numerosas fases de ascenso e ata un partido da selección Sub-21 no que España gañou a Grecia por 2-0.

Galería de imaxes
-----------------

* Bancada do Alcoraz.Bancada do Alcoraz.

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1369197
* OSM: 4444584

 |
**Carmen Montes Cano**, nada en Cádiz en 1963, é unha tradutora española, galardoada co Premio Nacional de Tradución de España en 2013 pola versión ó español de *Kallocaína*, da autora sueca Karin Boye.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Filoloxía Clásica na Universidade de Granada, realizou un terceiro ciclo universitario en Lingüística e Literatura na mesma universidade e un máster na Universidade de Estocolmo de Lingua e Cultura sueca. É especialista na tradución do sueco, latín e noruegués ó español de obras literarias. Traduciu, entre outros, ó guionista e director Ingmar Bergman, ós novelistas Henning Mankell e Camilla Läckberg, ou o teólogo e místico, Emanuel Swedenborg; do latín Publio Ovidio Nasón e do noruegués, o escritor e cantante Jo Nesbø.

En 2013 foi galardoada polo Ministerio de Cultura de España co Premio Nacional de Tradución de España por *Kallocaína*, da poeta e novelista sueca Karin Boye,
unha obra cumio entre as novelas distópicas do panorama literario universal.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑   Arquivado 26 de agosto de 2017 en Wayback Machine. profesional / Carmen Montes Cano|editor=ACE Traductores
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21682735
* WorldCat
* VIAF: 172903673
* BIBSYS: 12020029
* BNCHL: 000798185
* BNE: XX5071195
* CANTIC: a10870453
* Dialnet: 3041366
* ISNI: 0000 0001 2317 110X
* LCCN: ns2012001662
* NTA: 317963163
* SELIBR: 359450

 |
**Benita Ferrero-Waldner**, nada en Salzburgo o 5 de setembro de 1948, é unha política austríaca afiliada ao conservador Partido Popular de Austria (ÖVP).

Traxectoria
-----------

Benita Ferrero Waldner (izq.) xunto a Cristina Fernández de Kirchner, naquel momento senadora arxentina.
Empezou traballando no sector privado, para pasarse á diplomacia en 1984 como xefa de protocolo do Secretario Xeral de Nacións Unidas, Boutros Boutros-Ghali. Desde 1995 a 2000 foi Secretaria de Estado baixo os gobernos socialdemócratas de Franz Vranitzky e Viktor Klima. Cando Wolfgang Schüssel foi elixido Chanceler de Austria a principios de 2000, Ferrero-Waldner converteuse en Ministra de Asuntos Exteriores, un posto que mantivo até outubro de 2004, sendo sucedida por Ursula Plassnik.

En xaneiro de 2004 anunciouse a intención de Ferrero-Waldner de competir polo posto de Presidente de Austria, substituíndo a Thomas Klestil, tendo como único opoñente a Heinz Fischer. A súa candidatura foi apoiada polo ÖVP, pero o socialdemócrata Fischer gañaría as eleccións o 25 de abril de 2004, recibindo o 52,4% dos votos fronte ao 47,6%. Trala derrota electoral, é nomeada en xullo de 2004 Comisaria Europea por Austria na Comisión Barroso, substituíndo a Franz Fischler. Nun primeiro momento, ocupa a carteira de Relacións Exteriores e Política Europea de Veciñanza, pero coa creación do Alto Representante da Unión Europea para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade pasa a ser Comisaria de Comercio, Política Europea de Veciñanza e Oficina de Cooperación Europaid até 2010.

Desde xullo de 2014 até maio de 2019 foi Socia do Despacho Cremades & Calvo-Sotelo Avogados.

Está casada co español onteniense Francisco Ferrero Campos, director do Instituto Cervantes na súa sede de Bruxelas.

Obras
-----

* Ferrero-Waldner, Benita; König, Ewald ("aufgezeichnet von") (2017). *Benita: Wo Ein Wille, Da Ein Weg. Erfahrungen einer Europaerin und Kosmopolitin* (en alemán). Wien/Köln/Weimar: Böhlau Verlag. ISBN 978-3-205-206200.

Notas
-----

1. ↑  "Benita Ferrero-Waldner appointed to Munich Re’s Supervisory Board" (en inglés). Munich Re. 17 de febreiro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 01 de outubro de 2016. Consultado o 27 de setembro de 2016.
2. ↑  "Dª. BENITA FERRERO-WALDNER" (PDF). Gamesa Corp. 2011. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de outubro de 2016. Consultado o 27 de setembro de 2016.
3. ↑  Benita FERRERO-WALDNER Presidenta de Honor de la Fundación Euroamérica

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Benita Ferrero-Waldner Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q78575
* WorldCat
* VIAF: 121773871
* DeutscheBio: 121708705
* FAST: 448505
* FemBio: 9640
* GND: 121708705
* IMDb: nm2190531
* ISNI: 0000 0000 8036 5931
* LCCN: n00088983
* Munzinger: 00000022499
* NKC: mzk2012715282
* SUDOC: 089835891

 |
A versión actual do **escudo de Serbia** foi adoptada oficialmente polo seu parlamento o 17 de agosto de 2004, unha versión do que fora o escudo do desaparecido Reino de Serbia. No mesmo figura, nun campo de goles, unha aguia bicéfala de prata con pico e garras de ouro, está acompañada por dúas flores de lis, de ouro, situadas aos lados da punta do escudo.

A aguia porta no seu peito outro brasón cun campo de goles cunha cruz grega de prata e, do mesmo metal, o catro letras iniciais da lema: "Само слога Србина спашава/Samo Sloga Srbina Spašava" (*Só a unidade salva aos serbios*). Estas iniciais, nun primeiro momento, representaban a letra *B* do lema bizantino: "Basilevs Basileon Basilevon Basileonton" (*Rei de reis, que reina sobre reinos*). Estes elementos foron introducidos en Serbia procedentes de Grecia mais os trazos da inicial *B* terminaron confundíndose coa letra *C* (son /s/) do moderno alfabeto cirílico e pasaron a simbolizar o primeiro lema mencionado. O timbre é unha coroa real pechada de ouro e de fondo hai un manto real de púrpura, gornecido de ouro e forrado de armiño, alzado con cordas de ouro que terminan en borlas de ouro e cimado cun baldaquino de púrpura, bordeado de ouro sobre o que descansa outra coroa real.

Ao recuperarse o antigo escudo de Serbia, optouse por manter todos os seus elementos a pesar de que non se restaurou a monarquía. Existe unha versión, o escudo grande, na que se engade aos elementos anteriores. Existe unha versión pequena do escudo sen o manto nin a coroa superior coñecido como *kokarda*.

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
**Benito Arias Montano**, nado en Fregenal de la Sierra en 1527, e finado en Sevilla o 6 de xullo de 1598, foi un relixioso e humanista español, eminente políglota, teólogo, bibliólogo e poeta en latín.

Influído pola reforma protestante e a conseguinte contrarreforma e cunha boa relación coa monarquía hispánica, participa no Concilio de Trento e vive o ambiente cultural dende Roma e Flandres, onde comeza correspondencia e amizade cos principais humanistas da época. Humanista cristián, o seu pensamento harmoniza razón e fe, plásmase na produción intelectual, e baseáse nos seus coñecementos do mundo greco-latino e no dominio das linguas clásicas e bíblicas.

É coñecido sobre todo por ser o editor científico da *Biblia Políglota de Antuerpen*, onde supervisa a súa edición, traduce algunhas partes e é o autor do *apparatus* crítico. Tamén é coñecido por ser o primeiro bibliotecario da Biblioteca Real do mosteiro do Escorial, onde dirixe a súa instalación, programa as adquisicións e efectua a ordenación do fondo bibliográfico. O seu traballo intelectual céntrase nos comentarios bíblicos e na doutrina cristiá, utilizando a poesía como un complemento da súa obra científica.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Benito Arias Montano Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q816903
* WorldCat
* VIAF: 7399844
* BAV: ADV11262938
* BIBSYS: 2077283
* BMT: 167683
* BNE: XX980877
* BNF: 11989535q
* BVMC: 78
* BVPB: 75320
* CANTIC: a10041898
* CERL: cnp01320033
* DBE: benito-arias-montano
* DeutscheBio: 119049392
* EBID: ID
* FAST: 181391
* GEC: 0005121
* GND: 119049392
* ICCU: UFIV044365
* ISNI: 0000 0001 2276 0789
* LCCN: n86068040
* NKC: mzk2008458720
* NTA: 069936196
* OL: OL324247A
* openMLOL: 112144
* PTBNP: 7015
* SELIBR: 36554
* SNAC: w6dz0dks
* SUDOC: 027965406
* Treccani: benito-arias-montano
* ULAN: 500313519
* UNZ: MontanoBenitoArias

 |
O **escudo de Singapur** foi adoptado o 3 de decembro de 1959.

Descrición
----------

As armas consisten nun campo de goles no que figura un crecente (media lúa) de prata fronte a cinco estrelas de cinco puntas do mesmo metal colocadas unha, dous e dous. O esmalte goles (vermello) é o símbolo da irmandade universal e a equidade do home, mentres que o branco significa pureza e virtude. As cinco estrelas representan os cinco ideais de democracia, paz, progreso, xustiza e equidade.

O escudo está suxeito por dúas figuras: un león de ouro á esquerda e un tigre á dereita, nas súas cores naturais. O león representa a Singapur e o tigre os vínculos históricos da illa con Malaisia. Na parte inferior hai unha cinta na que aparece escrito a lema nacional: Majulah Singapura (do malaio: *Adiante Singapur*).

Notas
-----

1. ↑  National coat of arms of Singapore Arquivado 30 de outubro de 2012 en Wayback Machine. *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Singapur
* Majulah Singapura
* Bandeira de Singapur

### Ligazóns externas

* Historia heráldica de Singapur *(en inglés)*
**Benito Domínguez González**, coñecido como **Peito de lobo**, nado na Illa (Entrimo) o 27 de marzo de 1920 e finado en Buenos Aires en 1983, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Os seus pais tiñan unha tenda na Illa. Con 16 anos escapou da casa para ir combater coas forzas leais. Pasou a fronteira portuguesa e foi detido. Liberado ao pouco tempo pasou a fronteira española por Cáceres. Incorporouse ás Milicias Populares Galegas. Afiliouse ao PCE. Coa derrota da República pasou a Francia. Foi internado no campo de concentración de Saint Laurent de Cerdans. Logrou embarcar no Winnipeg rumbo a Chile. Ao cabo dun ano pasou ilegalmente á Arxentina polos Andes. Traballou de camareiro, integrándose no Sindicato de Gastronómicos, do que foi secretario xeral. Despois traballou de martillero e logo puxo unha empresa de metalurxia en Avellaneda. Comprou Cerámicas Magdalena, a empresa fundada por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo. Foi directivo da Unión Orensana e secretario xeral da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina. Participou no Congreso Mundial da Confederación de Sociedades Gallegas que tivo lugar en Vigo en 1977.

Notas
-----

1. ↑  Lista de refuxiados do Winnipeg

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pérez Leira, Lois (2011). *Protagonistas de una historia colectiva II*. Vigo: Grupo de Comunicación de Galicia en el Mundo. pp. 107–116. ISBN 978-84-938464-4-2.

### Ligazóns externas

* Solicitudes de refugiados españoles en Francia que desean emigrar a Mexico
O **escudo de Tanzania** ten a mesma forma que os empregados tradicionalmente polos guerreiros do país. Está dividido en catro particións colocadas en pau (verticalmente). Na división superior, nun campo de ouro, hai un facho da mesma cor e de goles; na segunda, a bandeira de Tanzania; na terceira, un campo de goles, dúas machadas de ouro colocadas en banda e barra; na cuarta tres ondas de azur e de prata. 

Sosteñen o escudo dúas figuras tanzanas, un home e unha muller, portando tamén cadanseu cairo de elefante. Ó carón dos pés do home hai unha planta de craveiro da India e nos da muller unha planta de algodoeiro. Baixo o escudo figura unha representación do Kilimanjaro. 

Na parte inferior do escudo escrito nunha cinta, pode lerse o lema nacional: "*Uhuru na Umoja*", que en suahili significa, ("*Liberdade e Unidade*").

Outros escudos
--------------

* Escudo de armas da África Oriental Alemana,(1914)
* Escudo de armas de Tanganica, (1961 - 1964)

Notas
-----

1. ↑  Hartemink, Ralf. "National arms of Tanzania". Arquivado dende o orixinal o 08 de setembro de 2006. Consultado o 7 de setembro de 2003.  *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Tanzania
O **escudo de Serra Leoa** é un dos símbolos nacionais do país. Foi desenvolvido polo Colexio heráldico do Reino Unido concedido pola raíña Isabel II o 1 de decembro de 1960. O escudo describe un león pasante de ouro, linguado e armado de goles nun campo de sinople surmontado por un bordo de prata en zigzag situado no xefe, que representa as montañas do león que dan nome ao país. No xefe, tres fachos de prata que simbolizan a educación e o progreso. Na base hai tres ondas de azur simbolizando o mar. Como soportes, dous leóns de ouro, semellantes aos da insignia colonial. As tres cores principais do escudo - sinople (verde), prata (branco) e azur (azul)- son as que forman a bandeira nacional. O verde representa a agricultura e os recursos naturais, o azul representa o porto de Freetown e o branco representa a unidade e a xustiza. Na parte de abaixo, nunha fita branca pódese ler o lema nacional: "Unity, Freedom, Justice" (do inglés: *Unidade, Liberdade, Xustiza*).

Escudos históricos
------------------

* Insignia da África Occidental Británica (1870−1888)
* Insignia de Serra Leoa (1889−1914)
O **Comité Internacional de Hóckey a Patíns** ou **CIRH** (en francés *Comité International de Rink Hockey*) é o órgano de goberno específico do hóckey a patíns da Fédération Internationale de Roller Sports. Este organismo foi creado en 1976.

En Europa, o Comité Europeo de Hóckey a patíns (CERH) é quen organiza e regula as competicións, facendo as funcións do CIRH a nivel continental.

Membros
-------

Os cinco membros actuais do CIRH son dende 2008:

* Alemaña Harro Strucksberg (Presidente).
* Italia Francesco Rossi (Vicepresidente).
* Chile Armando Quintanilla.
* Bill Sisson.
* España Enrique Javier Rodríguez Bermúdez.

Competicións
------------

O CIRH organiza as competicións entre clubs e entre seleccións nacionais a nivel mundial.

* Seleccións nacionais:
	+ Os campionatos do mundo masculinos A e B.
	+ O campionato do mundo feminino.
	+ O campionato do mundo júnior.
* Clubs:
	+ O mundial de clubs.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)*
2. ↑  *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Site oficial CIRH
* Antigo Site oficial
**Benigno Rey Pavón**, nado en Pontevedra o 9 de marzo de 1908 e finado na mesma cidade o 12 de novembro de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12 de novembro de 1936.
Fillo do reloxeiro e republicano Arturo Rey Juncal, era mestre nacional. Foi un destacado deportista e dirixente da Sociedad Gimnástica pontevedresa. Foi mestre interino en Lantaño (Portas) en 1933. En 1936 era mestre en Penzol (concello da Veiga en Asturias). Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de vacacións en Pontevedra. Foi detido e encarcerado. Sometido a xuízo sumarísimo, foi condenado a morte, sendo fusilado o 12 de novembro na estrada de Campañó.

Notas
-----

1. ↑  *El Magisterio Español*, 9-12-1933, p. 16.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lamela García, V. Luis (1993). Ediciós do Castro, ed. *Inmolados gallegos. Alexandro Bóveda, Víctor Casas, Telmo Bernárdez, Adrio Barreiro..*. Sada. p. 164. ISBN 84-7492-655-6.  *(en castelán)*

### Ligazóns externas

* 

* Benigno Rey Pavón na páxina web *Nomes e Voces*.
**Benigno Varela Pérez**, nado en Lugo en 1873 e finado na mesma cidade o 12 de xuño de 1962, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Varela Gómez e Juana Pérez da Vila. Foi propietario e director de *El Regional*. Amigo de Manuel Portela Valladares, foi elixido deputado provincial polo distrito de Lugo de 1911 a 1921 e en decembro de 1922 foi nomeado gobernador civil de León. Na República foi presidente da Agrupación provincial de Xurados mixtos de Lugo (1934) e foi nomeado gobernador civil de Ourense o 21 de decembro de 1935, posto no que permaneceu ata o 28 de febreiro de 1936. Membro do Partido del Centro Nacional Republicano, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de abril de 1937 e trasladado ao día seguinte á Cadea de Cáceres. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e satisfeita a sanción, recobrou a libre disposición dos bens en 1941. Finou en Lugo o 12 de xuño de 1962.

Vida persoal
------------

Casou con Felisa Fernández Varela, filla de José Fernández Carballo, e foi pai de Benigno, Mauro e José Varela Fernández.

Notas
-----

1. ↑  *El Norte de Galicia*, 11-12-1922, p. 2.
2. ↑  *BOE*, 21-10-1941, p. 3838.
3. ↑  *El Progreso*, 13-6-1962, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Serrallonga i Urquidi, Joan (2007). "El aparato provincial durante la Segunda República. Los gobernadores civiles, 1931-1939" (PDF). *Hispania Nova* (7). Consultado o 6 de outubro de 2014.

### Ligazóns externas

* 

* Benigno Varela Pérez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
*Saqueo e extorsión*. Estatuas en Trago Mills, como burla da Inland Revenue.
A **extorsión** é un delito que consiste en obrigar a unha persoa, a través da utilización de violencia ou intimidación, a realizar ou omitir un acto xurídico ou negocio xurídico con ánimo de lucro e coa intención de producir un prexuízo de carácter patrimonial ou ben do suxeito pasivo.

Natureza xurídica
-----------------

É unha figura que se atopa entre os delitos de apropiación, xa que hai ánimo de lucro; os delitos de estafa, porque require unha actuación por parte do suxeito pasivo consistente na realización ou omisión dun acto ou negocio xurídico; e o delito de ameazas condicionais, porque o suxeito activo coacciona o pasivo para a realización do negocio xurídico.

Este delito ten unha localización independente, polo cal, aínda que garde relación, é unha figura distinta coas súas propias características. Ademais, é un delito pluriofensivo, xa que non se ataca só a un ben xurídico, senón a máis dun: propiedade, integridade física e liberdade.
En canto ó momento da consumación, non se pode esperar a que teña efectos, porque no ámbito civil ese acto nunca os tería. Pódese dar tentativa cando ese acto de violencia non alcanza o seu obxectivo, sendo unha tentativa inacabada.

Notas
-----

1. ↑  "Extorsión | Legislación de Extorsión en E.U. | White Collar Attorney". Arquivado dende o orixinal o 03 de outubro de 2016. Consultado o 28 de xuño de 2017.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *extorsión*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Extorsión Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6452087
* EBID: ID
* GND: 4015379-4
* JSTOR: extortion
* MAG: 2779066997
* NKC: ph323761
* PSH: 8976

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre dereito é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Benito Canal**, nado en Fontao (Corvillón, A Merca) en 1941 e finado en Soria o 26 de setembro de 2016, foi un boxeador galego.

Traxectoria
-----------

Aos oito ou dez anos emigrou ao País Vasco, onde despois de facer os estudos básicos comezou a traballar como electricista.

Comezou a pelexar como amador no boxeo e disputou unha trintena de combates. En Nadal de 1960 enfrontouse ao campión español dos pesos pesados, o tamén vasco Mariano Echeverría, pero saíu derrotado aos puntos. Aínda que non está claro cando empezou oficialmente a pelexar como profesional, e hai dúbidas entre as fontes, xa é con esta condición coa que en 1962 lle disputou precisamente a Mariano Echeverría, o título de España dos pesados. Canal venceu a Echeverría aos puntos na praza de touros de Vista Alegre, en Bilbao, o 9 de setembro e converteuse en campión de España.

En abril de 1963, e tamén en Bilbao, volveron enfrontarse polo título Canal e Echeverría, e volveu vencer o da Merca aos puntos. Entre 1963 e 1965 defendeu de novo o título en dúas ocasións. Unha delas, en 1964, foi na praza de touros da Coruña, onde derrotou o valenciano José González Sales.

En abril de 1965, fíxoo de novo contra Echeverría, a quen derrotou por KO técnico. En novembro dese ano volvéronse enfrontar de novo Canal e Echeverría, de novo coa vitoria e o título para o galego aos puntos. Mais no seu conxunto ese ano 1965 tivo tamén aspectos negativos para Canal, pois perdeu por KO tres combates co italiano Giorgio Masteghin en Bilbao, co tamén italiano Dante Cané en Roma e contra o inglés Jack Bodell en Derby (Inglaterra) o 9 de decembro.

Como consecuencia deses tres KOs en espazo tan curto de tempo foi apartado pola Federación española de boxeo, perdeu o título e retiróuselle a súa ficha profesional. Devolvéronlla en febreiro de 1967 e ese verán volveu enfrontarse a Echeverría (Palacio dos Deportes de Bilbao), neste caso con derrota aos puntos. Ao ano seguinte (1968), desta volta en Donostia, volveu enfrontarse a Mariano Echeverría, pero o combate parouse con vantaxe para Canal ao abrirlle Echeverría o sobrancello a Canal. Como consecuencia, o vasco retivo o título.

En 1969 volveu enfrontarse, xa por última vez, a Echeverría. En Bilbao gañoulle finalmente, aos puntos, pero non conseguiu o título, que naquela altura xa posuía Juan Manuel Urtain, quen acabaría sendo unha das principais figuras dese deporte en España e que iniciaba a súa carreira. O reto estaba feito, pero como Urtain foi disputar o título europeo contra Henry Cooper, o combate non tivo lugar ata maio de 1971. Nese último combate Urtain derrotou a Canal por KO.

Ao retirarse do boxeo logo desta pelexa, montou un restaurante en Bilbao. Mantivo o negocio ata que en 2008 se xubilou e se trasladou á casa familiar de Fontao, aínda que pasaba longas tempadas en Soria, onde faleceu.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Utrilla, Carlos (30-7-2013). "El gran duelo: Benito Canal vs Mariano Echevarría". *Historias del boxeo*.
2. ↑  Salgado, R.A: (26-6-2015). "Benito Canal un boxeador Ourensano". *Ourense no tempo*.
Diagrama cromático do modelo de cor CIE 1931 XYZ con lonxitudes de onda en nanómetros.
O modelo de cor **CIE 1931 XYZ** é un modelo de cor creado en 1931 pola Comisión Internacional de Iluminación (CIE, en inglés: *International Commission on Illumination*; en francès: *Commission Internationale de l'Éclairage*, ***CIE***). Define un modelo de cor que inclúe todos os matices visibles para o ollo humano, independentemente da iluminación. De feito, calquera destas cores dentro deste espazo bidimensional pode ter unha luminancia que varía do branco ao negro e se se ten en conta este factor ( luminancia ) o espazo definido vólvese tridimensional e represéntase mediante coordenadas XYZ. O modelo CIE 1931 baséase, como outras codificacións mencionadas, no uso de tres cores primarias que, mesturadas oportunamente entre si na síntese de cor aditiva, permiten obter todas as cores que o ollo humano pode percibir. A comisión CIE definiu varios modelos matemáticos de percepción da cor designados como modelo de cor e representados por símbolos como XYZ (CIE é o modelo de 1931), XYY, Lab, luv.

A diferenza dos métodos RGB ou CMYK (empregados na síntese aditiva e na síntese subtractiva, respectivamente), o diagrama de cromaticidade proposto polo CIE non depende do comportamento deste ou aquel dispositivo de visualización ou impresión senón que está baseado no concepto de observador estándar, que se define a partir da propiedade do sistema visual humano e baséase na análise sistemática realizada nun amplo campo de observación humana. E baseándose en numerosos estudos realizados na primeira guerra mundial, afirmouse que era imposible reproducir todas as cores mediante síntese aditiva aínda que se escollese a tríada de primarias reais para mesturar.

Dado que se poden representar todos os tons perceptibles, o modelo de cor CIE tómase como referencia para todos os demais, aínda que na práctica non se usa moito debido á súa complexidade.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***CIE 1931 XYZ Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Espazo de cor LAB

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q374617
* MAG: 2777213424

 |
Os ***Cadernos Ramón Piñeiro*** constitúen unha publicación de periodicidade variable editada polo Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades como unha contribución ó estudo e á análise do pensamento do filósofo do que collen o nome. Están dirixidos por Armando Requeixo Cuba.

Co subtítulo de *Cadernos galegos de pensamento e cultura*, márcanse como obxectivo servir de canle de publicación de ensaios breves, investigacións e estudos encadrados dentro das Humanidades, con especial atención ó pensamento filosófico. En distintos números recolleu parte da correspondencia de Ramón Piñeiro con diferentes personalidades.

Naceron o 22 de novembro de 2003 co gallo do décimo aniversario da fundación do Centro, e van[*cando?*] polo número XXXVII, dedicado a Carlos Casares.

Os números están accesibles na páxina web do Centro Ramón Piñeiro.

Notas
-----

1. ↑  "Cadernos Ramón Piñeiro (I)" 2003. ISBN 84-453-3678-9.
2. ↑  "Páxina web do Centro Ramón Piñeiro". Arquivado dende o orixinal o 05 de novembro de 2017. Consultado o 07 de novembro de 2017.
**Extensible Authentication Protocol** (EAP) é unha autenticación framework usada habitualmente en redes WLAN Point-to-Point Protocol. Aínda que o protocolo EAP non está limitado a LAN inalámbricas e pode ser usado para autenticación en redes cableadas, é máis frecuentemente o seu uso. Recentemente os estándares WPA e WPA2 adoptaron cinco tipos de EAP como os seus mecanismos oficiais de autenticación.

É unha estrutura de soporte, non un mecanismo específico de autenticación. Prové algunhas funcións comúns e negociacións para o ou os mecanismos de autenticación escolleitos. Estes mecanismos son chamados métodos EAP, dos cales coñécense actualmente uns 40. Ademais dalgúns específicos de provedores comerciais, os definidos por RFC da IETF inclúen EAP-MD5, EAP-OTP, EAP-GTC, EAP-TLS, EAP-IKEv2, EAP-SIM, e EAP-AKA.

Os métodos modernos capaces de operar en ambientes inalámbricos inclúen EAP-TLS, EAP-SIM, EAP-AKA, PEAP, LEAP e EAP-TTLS. Os requirimentos para métodos EAP usados en LAN inalámbricas son descritos na RFC 4017. Cando EAP é invocada por un dispositivo NAS (Network Access Server) capacitado para 802.1X, por exemplo un punto de acceso 802.11 a/b/g, os métodos modernos de EAP provén un mecanismo seguro de autenticación e negocian un PMK (Pair-wise Master Key) entre o dispositivo cliente e o NAS. Nesas circunstancias, a PMK pode ser usada para abrir unha sesión inalámbrica cifrada que usa cifrado TKIP ou AES.

Véxase tamén
------------

* DIAMETER
* Point-to-Point Protocol
* RADIUS

Ligazóns externas
-----------------

* Extensible Authentication Protocol
* Extensible Authentication Protocol Framework

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1146165
* GND: 7730299-0
* MAG: 87951092

 |
O **Club Hoquei Patins Sant Feliu** é un equipo de hóckey a patín da localidade de Sant Feliu de Codines, na comarca do Vallès Oriental (Cataluña). Actualmente xoga na máxima categoría do hóckey a patíns español, a OK Liga.

Historia
--------

O Club Hoquei Patíns Sant Feliu naceu en 1974, cando un grupo de rapaces comezaron a xogar cuns sticks na pista de baloncesto da escola. Os pai dos rapaces, vendo a afección dos seus fillos, pediron permiso e axuda ao Concello para arranxar a pista, poñendo os alicerces do futuro club.

O primeiro equipo estivo formado por Toni e Ignasi Vallcorba, Joan Cendra, Josep Poneda, Magi Vallcorba, J.Antoni Adell, Josep e Jordi Bonamich, Ernest Pujol e Toni Pujol, e foron seus pais os que cos seus esforzos fundaron e club.

O primeiro adestrador do club foi o ex xogador internacional do Espanyol de Barcelona, Rubio.

En 1976 creouse a sección de patinaxe artística, que se federou na Federación de Patinaxe, e a sección de ciclo trial, que se federou á Federación Ciclista. Co crecemento do club, os pais dos xogadores pediron ao Concello a construción dunha pista polideportiva que se construiría ao ano seguinte.

En 1980 organizouse o primeiro Torneig Vila de Sant Feliu, e tres anos despois, a petición dos membros do Club Hoquei Sant Feliu, a pista polideportiva cubriuse.

Co club consolidado comezáronse a organizar diversos torneos, como o Torneig de Reis (en 1985) ou o Torneig de Tardor (en 1987).
Dende 1987 ata a actualidade, o club foi ampliando e consolidando tódalas súas seccións, ata ter un nome importante no hóckey a patíns, patinaxe e ciclismo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazónse externas

* Sitio web oficial do CH Sant Feliu *(en catalán)*
Estolóns de amorodeira, aquí *Fragaria ×Potentilla*
Estolón da ornamental surafricana *Chlorophytum comosum*.
En botánica, **estolón** é un rebento lateral, normalmente magro, que agroma na base do talo dalgunhas plantas herbáceas e que medra horizontalmente a rentes do chan, de xeito perpendicular ao chan ou subterránea (rebento de raíz). Teñen entrenós longos e curtos alternados que xeran raíces adventicias. Son moi coñecidos os estolóns das amorodeiras, os trevos e os clorofitos ou grabatiñas. A separación destes segmentos enraizados dá lugar a plantas fillas.

Notas
-----

1. ↑   *Biología 2.* Escrito por Patricia Campos. página 127. (books.google.es)
2. ↑   *Propagacion Asexual de Plants.* Editor Corpoica. ISBN 958-8210-57-7. Página 28. ( books.google.es )

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reprodución asexual
* Porbaixa
* Esgallo

### Ligazóns externas

* Glosario de Ciencia, botánica.
* Lecciones hipertextuales de botánica. Glosario. Universidad de Hamburgo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q633912
* BRE: 4167350
* EBID: ID
* JSTOR: stolons
* MAG: 67283384
* Treccani: stolone

 |