Díptico de Estilicón, contra o ano 395.
**Flavio Estilicón** (*Flavius Stiliccho* en latín), nado contra o 359 e finado no 408, foi un xeneral e un político do Imperio romano.

Traxectoria
-----------

### Orixes

Nado antes do 360, Estilicón era un bárbaro pola súa orixe. Era vándalo polo seu pai, sen dúbida comandante de escuadrón de cabalaría en tempos de Valente e romano pola súa mai, unha provinciana de Panonia.

### Até 400

Adepto da seita de Ario, serviu inicialmente no exército romano como simple auxiliar, mais rapidamente ascendeu na escala de mando para chegar até *magister militum* (xefe de estado maior da milicia romana) desde 385. Casou cunha romana de estrato elevado, Serena, adquirindo de contado a cidadanía romana. En 398, Estilicón reforzou aínda máis a súa influencia sobre Honorio facéndoo casar coa súa filla María, e logo do pasamento desta, coa súa filla máis nova Thermantia. Despois da vitoria de Teodosio na batalla da Riparia Frigida en 394, Estilicón tomou o título de *magister peditum praesentalis*, a máis salientable das dignidades militares do Occidente romano.

En 395, o emperador, moribundo, Teodosio I, confíalle a rexencia do Imperio romano occidental en nome do xove emperador Honorio. Estilicón tenta estender a súa rexencia a Arcadio e ao Imperio romano oriental, enviando o oficial godo Gaínas a Constantinopla. Este elimina o prefecto do pretorio, Rufino, que dirixe o imperio en Oriente, porén Gaínas gaña a confianza de Arcadio para o seu propio interese (400).

### Defensor do Imperio

Xeneral enérxico, **Estilicón** protexeu con eficacia Italia contra as invasións bárbaras, mais a conta de trasladar tropas que deixan desgornecida o *limes*, a fronteira do río Rin.

* No 401, vándalos e alanos invaden as provincias de Retia e do Nórico. Logo de vencelos, **Estilicón** instalounos na Italia setentrional, incorporándoos no seu exército.
* No 402, salva a Honorio, ameazado en Milán polos visigodos do rei Alarico. Derrótaos en Pollenza e Verona, rexeitándoos para a Iliria. A fin de asegurar unha mellor protección do emperador, fai trasladar a corte de Milán para Rávena e negocia con Alarico para asentar os visigodos na Iliria.
* No ano 406, esmaga a invasión de Radagaiso, á cabeza dos ostrogodos e outros pobos, preto de Florencia. Mais non pode evitar a grande invasión do inverno de 406/407, que devasta a Galia, á par que comeza a gañarse a animosidade das tropas romanas, suscitando un amotinamento contra os oficiais de orixe xermánica, cada vez máis numerosos e influentes.

### Caída

Persuadido polo seu contorno de que Estilicón está a conspirar en contra súa, Honorio, ordena en 408 o seu asasinato. Estilicón, perseguido polos secuaces do emperador, refúxiase nunha igrexa en Rávena, tendo obtido a promesa de que lle sería respectada a vida se saía, foi ferido de morte por Heracliano en canto saíu pola porta, o 22 de agosto de 408.

Notas
-----

1. ↑  M. O’Flynn, Generalissimos of the Western Roman Empire, The Univ. of Alberta Press, 1983, p 15
2. ↑  San Xerome, contemporáneo de Estilicón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203636
* WorldCat
* VIAF: 38569929
* BAV: ADV10083386
* BRE: 4166540
* CERL: cnp00587612
* DeutscheBio: 11875534X
* EBID: ID
* FAST: 1849324
* GEC: 0025340
* GND: 11875534X
* HDS: 010328
* ISNI: 0000000079736889
* LCCN: n92059164
* NNDB: 000097828
* NTA: 185870937
* SUDOC: 167258613
* Treccani: stilicone
* WikiTree: Stilicho-1

 |