recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Tripas à moda do Porto** é un prato tradicional portugués orixinario da cidade do Porto, e que, segundo unha lenda, se remonta ó período dos Descubrimentos portugueses.

O prato é confeccionado con varios tipos de carne, callos, embutidos e feixóns brancos. Este prato foi un dos candidatos finalistas ás 7 Marabillas da Gastronomía portuguesa.

A lenda dos tripeiros
---------------------

O Infante D. Henrique, precisando de abastecer as naves para a toma de Ceuta na expedición militar comandada polo Rei Xoán I en 1415, pediu ós habitantes da cidade do Porto todo o xénero de alimentos. Todas as carnes que a cidade tiña foron limpadas, salgadas e almacenadas nas embarcacións, quedando a poboación sacrificada unicamente cos callos. Foi con elas que os portugueses tiveron de discorrer alternativas alimentarias, xurdindo así o prato "Tripas à moda do Porto", que acabaría por se perpetuar até os nosos días e tornarse, el mesmo, un dos elementos gastronómicos máis salientables da cidade, de tal xeito que, con el, naceu tamén o alcume "tripeiros", como foron chamados dende entón os portuenses.

Notas
-----

1. 1 2  Cleto, Joel. 2008. A origem dos tripeiros. In Lendas do Porto: A Origem dos Tripeiros. O Tripeiro, 7ª série, vol. XXVII (7), Porto: Associação Comercial, p.210-211
***10-Yard Fight*** é un videoxogo arcade de fútbol americano, creado por Irem e publicado por Nintendo en 1983. O xogo ten unha perspectiva de arriba a abaixo, con gráficos un pouco primitivos. En 1985 fíxose unha versión para NES e en 1986 para MSX.

Xogabilidade
------------

O xogo vese desde unha perspectiva cenital e é de desprazamento vertical. En ataque, o xogador simplemente recibe o balón na liña de saque e, ou ben tratar de correr co quarterback coa pelota, ou ben pasa a un compañeiro ou fai un pase longo. En defensa, o xogador elixe un dos dous xogadores con control, e o computador manipula os demais.

*10-Yard Fight* ten cinco niveis de dificultade; do o máis doado ó máis difícil: high school, college, professional, playoff, e Super Bowl.

Elaboración
-----------

O xogo de arcade foi adaptado máis tarde para a Family Computer por Irem por primeira vez no Xapón, e publicado máis tarde en América do Norte e Europa por Nintendo en 1985 para o Nintendo Entertainment System. O xogo de arcade tamén foi portado á computadora MSX tamén por Irem, pero exclusivamente no Xapón.

### Diferenzas entre o acarde e Versións de Nes/Family

Aínda que son gráficamente similares, existen algunhas diferenzas fundamentais entre o arcade e versións Famicom/NES do xogo. A versión do acarde só simulou a parte ofensiva do xogo, a versión para Nes/Family xógase tanto en ataque como en defensa, incluíndo o modo de dous xogadores.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *10-Yard Fight* en arcade-history *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2669580
* GameRankings: 563379
* Gaming-History: 4
* GiantBomb: 3030-10166
* HowLongToBeat: 34
* IGDB: 10-yard-fight
* KLOV: 6761
* MobyGames: 10-yard-fight\_

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre videoxogos é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***Çäkçäk*** (dereita) e *boxara käläwäse* (esquerda).
Elaboración caseira do ***chak-chak**.*

O ***chak-chak*** ou ***çäkçäk*** (IPA: /ɕækˈɕæk/, jaŋalif: *Cəkcək*, tártaro cirílico: Чәкчәк чәк-чәк, çäk *-* *çäk*; ruso: чак-чсәк әк, чәксәк, *chak-chak*; baskir: *säk-säk*) é un doce tártaro. É o prato máis popular de Tartarstán e Bashkortostán, recoñecido como un dos símbolos tártaros de Rusia.

*O çäkçäk* está feito de grans de masa, cortados do tamaño dunha abelá e cocidos en aceite. Opcionalmente, engádense abelás ou froitos secos á mestura. A continuación, son amontoados con xarope de mel quente nun molde especial. Despois de callar e arrefriar, o *çäkçäk* pódese decorar opcionalmente con máis abelás e froitos secos.

Exaltación
----------

O *çäkçäk* máis grande (1000 kg) preparouse o 29 de agosto de 2005 durante a celebración do milenio de Kazan.

Tipos
-----

* Se a masa se prepara en forma de fideos, o *çäkçäk* chámase ***boxara käläwäse*** (Бохара кәләвәсе, /bɔxɑˈrɑ kælæwæˈse/).
* O ***shek-shek*** casaco é semellante ao *boxara käläwäse*.
* O ***çäkçäk*** de voda tradicional é de maior tamaño que os normais, e adoita estar cuberto de caramelos e améndoas azucradas.

Notas
-----

1. 1 2  *Чәкчәк*. Kazán: Academia de las Ciencias de la República de Tartaristán.
2. ↑  ЧАК-ЧАК-РЕКОРДСМЕН Arquivado 19 de xuño de 2017 en Wayback Machine. (ruso)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Chak-chak Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Bolo
* Pan
* *Öçpoçmaq*
* Torta

* Portal:Rusia
Estados laicos no mundo.
**Estado laico** é aquel que actúa con independencia respecto de calquera organización ou confesión relixiosa. As autoridades políticas do dito estado non se adhiren publicamente a ningunha relixión determinada do cal se tira que as crenzas relixiosas non deben influír sobre a política estatal.

Nun sentido estrito a condición de Estado laico supón a nula inxerencia de calquera organización ou confesión relixiosa no goberno do mesmo, xa sexa, no poder lexislativo, o executivo ou o xudicial. Nun sentido laxo un Estado laico é aquel que é neutral en materia de relixión polo que non exerce apoio nin oposición explícita ou implícita a ningunha organización ou confesión relixiosa. É importante sinalar que non todos os Estados que se declaran laicos o son nun nivel práctico.

A diferenza do Estado laico, un **Estado aconfesional** é aquel que non se adhire e non recoñece como oficial ningunha relixión en concreto, aínda que poida ter acordos (colaborativos ou de axuda económica principalmente) con certas institucións relixiosas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Temperman, Jeroen, *State Religion Relationships and Human Rights Law: Towards a Right to Religiously Neutral Governance*, BRILL, 2010, ISBN 9004181482

### Ligazóns externas

* Observatoire de la laïcité *(en francés)*
* *À l’école, la laïcité, la diversité culturelle et la question identitaire*, artigo de Alain Seksig en *Sens public* o 14 de setembro de 2004. *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q859563
* BRE: 3540879
* MAG: 132751094

 |
***Donkey Kong Land 2*** é un xogo da Game Boy estreado en 1996. É a secuela do xogo de 1995 *Donkey Kong Land*. O xogo tivo unha continuación en *Donkey Kong Land III*, lanzado en 1997. Este xogo foi producido por Rareware e publicado por Nintendo, e foi mellorado para Super Game Boy con diferentes tons de cor, así como un bordo de bananas nas pantallas de televisión. *Donkey Kong Land 2* recibiu unha valoración de 79% en GameRankings.

Descrición
----------

*Donkey Kong Land 2* foi en moitos sentidos un remake do éxito de SNES *Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest*. Os protagonistas son Diddy Kong e Dixie Kong, que deben rescatar a Donkey Kong do Kaptain K. Rool e da súa tripulación Kremling.

Sinopse
-------

*Donkey Kong Land 2* ten o mesmo argumento que *Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest*. O manual contén unha versión simplificada da versión da SNES. K. Rool secuestrou a Donkey Kong que está preso na "Crocodile Isle", e tanto Diddy coma Dixie deben salvalo.

Notas
-----

1. ↑  "Nintendo - Customer Service / Game List". Consultado o 2009-08-10.
2. ↑  "Donkey Kong Land 2 review on GameRankings". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 16 de abril de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de videoxogos de Donkey Kong

### Ligazóns externas

* *Donkey Kong Land 2*en NinDBArquivado 06 de xullo de 2010 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2733190
* GameRankings: 197138
* GiantBomb: 3030-9722
* HowLongToBeat: 2696
* IGDB: donkey-kong-land-2
* MobyGames: donkey-kong-land-2
* VGG: 80778

 |
***A Fuliada*** foi unha revista editada en Betanzos e A Coruña de 1887 a 1888, monolingüe en galego.

Historia e características
--------------------------

### *A Fuliada* de Betanzos

Subtitulada *Cencerrada semanal. Pr’os xueves d’o ano todo*, apareceu en Betanzos en marzo de 1887, como continuación de *O Antroido*. Editada por A. Amenedo Ponte e dirixida por Ángel Vázquez Taboada. Publicada integramente en galego. Atacou o periódico conservador e católico *Las Mariñas*. Ángel Vázquez Taboada e A. Amenedo Ponte, o editor da revista, instálanse na Coruña por motivos laborais a principios de 1888.

### *A Fuliada* da Coruña

*A Fuliada ou zanfona semanal d'alegrias ou de bágoas segun qu'o pobo gallego s'adivirte, canta ou laya*, apareceu na Coruña o 2 de febreiro de 1888. Saía os xoves de cada semana. Dirixida por Carlos Pol Caamaño, contaba coa colaboración de Ángel Vázquez Taboada. Incluíu composicións en galego de Manuel Curros Enríquez e Benito Losada Astray, e relatos en prosa. Cesou a súa edición probablemente o 26 de xullo de 1888.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Míguez Rodríguez, José Antonio (1996). "A Fuliada: brigantina y coruñesa" (PDF). *Anuario Brigantino* **19**: 319–330.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Torres Regueiro, Xesús (1984). "A prensa betanceira (I): de "El Censor" a "Por la Patria", 1883-1898" (PDF). *Anuario Brigantino* **6**: 69–84.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da literatura galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 199–200. ISBN 84-8288-019-5.

### Ligazóns externas

* A Fuliada na RAG Arquivado 19 de xuño de 2012 en Wayback Machine.
* A Fuliada na Hemeroteca Virtual da RAG Arquivado 13 de xuño de 2018 en Wayback Machine.
* A Fuliada na Hemeroteca Virtual de Betanzos Arquivado 26 de maio de 2012 en Wayback Machine.
Escudo de armas de Filipe VI.
A **Casa da Súa Maxestade o Rei** é o organismo que, baixo a dependencia directa do rei de España ten como misión servirlle de apoio en cantas actividades derívense das súas funcións como xefe de Estado. Tamén atende á organización e funcionamento do réxime interior da residencia da Familia Real.

Instaurouse o 22 de novembro de 1975 o mesmo día que Xoán Carlos I foi proclamado rei de España. En virtude do Real decreto 434/1988, de 6 de maio, sobre Reestruturación da Casa de S. M. o Rei, e as Ordes do Xefe da Casa de 17 de abril de 1996 e 21 de decembro de 2006, ditadas ao amparo do artigo 14 do citado Real decreto, a súa estrutura actual é a seguinte:

* Xefe da Casa da súa Maxestade o Rei.
* Secretaría Xeral, cuxo responsable é o segundo xefe da Casa Real e secretario xeral, do que dependen as seguintes unidades:
	+ Gabinete de Planificación e Coordinación, do que dependen a Secretaría de Despacho e Actividades e Programas.
	+ Secretaría de S.M. a Raíña.
	+ Secretaría de S.A.R. o Príncipe de Asturias.
	+ Servizo de Seguridade, do que depende o Centro de Comunicacións e Informática.
	+ Relacións cos Medios de Comunicación.
	+ Protocolo.
	+ Unidade de Administración, Infraestrutura e Servizos.
* Cuarto Militar, do que dependen:
	+ - Os axudantes de campo de S.M. o Rei.
		- Os axudantes de campo de S.A.R. o Príncipe de Asturias.
		- Un Gabinete.
		- A Garda Real.

Residencia oficial
------------------

O Palacio da Zarzuela, localizado no quilómetro 3.4 da Nacional VI é a residencia oficial da Familia real española, é un pequeno palacio que data do século XVIII restaurado en 1959.

Xefe da casa real
-----------------

O xefe da casa real dirixe e inspecciona todas as súas seccións e é o encargado de contactar con todos os organismos e institucións que afecten ao funcionamento da casa, propón os orzamentos e contratos e crea as normas de coordinación entre a Garda Real e os servizos de seguridade. Jaime Alfonsín é o actual xefe da Casa Real dende 2014.

Secretaría xeral
----------------

Á secretaría xeral correspóndelle a tramitación dos asuntos correspondentes á actividade e funcionamento da Casa Real.

Cuarto Militar
--------------

O Cuarto Militar constitúe a representación de honor dos exércitos dentro da Casa, cuxo responsable é un Oficial Xeneral en activo. A Garda Real proporciónalles á Familia Real e os xefes de Estado estranxeiros de visita oficial en España o servizo de garda militar, rendición de honra e escolta en actos solemnes.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Abu Musab al-Zarqawi**, (en árabe: *أبو مصعب الزرقاوي*)‎, nado en Xordania o 20 de outubro de 1966 e morto o 7 de xuño de 2006 na cidade de Baquba, en Iraq, foi o autoproclamado líder de Al Qaida en Iraq.

Traxectoria
-----------

Diferentes testemuños relacionaron a Al Zarqaui con actos terroristas en Iraq no tempo da ocupación estadounidense, entre os que se contan a planificación de atentados suicidas e ataques directos contra militares, policías e civís.

Al Zarqaui, seareiro do movemento salafí opúñase á presenza das tropas de países occidentais nos países islámicos, especialmente Iraq, así como ao recoñecemento da existencia do estado de Israel. Al Zarqaui, que era musulmán suní, tamén entendía que os xiítas de Iraq estaban tendo unha actitude colaboracionista coa ocupación occidental, e por esa razón declaroulles a guerra en setembro de 2005.

Al Zarqaui recoñecíase seareiro de bin Laden, e dende outubro de 2004 referíase á súa propia organización, Iama'at al Tauhid ual Xihad, como célula de Al Qaida en Iraq. O propio bin Laden cualificou a Al Zarqaui de *príncipe de Al Qaida* en Iraq.

Al Zarqaui era o home máis buscado polas tropas occidentais en Xordania e Iraq. O goberno dos Estados Unidos ofrecera 25 millóns de dólares a quen puidera dar información para a súa captura, a mesma cantidade ca por bin Laden. O 15 de outubro 2004 o goberno dos Estados Unidos engadiu a Al Zarqaui e a o seu grupo, o Iama'at al Tauhid ual Xihad, na lista de organizacións terroristas estranxeiras.

Abú Muzab al Zarqaui foi asasinado definitivamente o 7 de xuño de 2006, durante un bombardeo do seu campamento na cidade de Baquba, uns 65 quilómetros ao norte de Bagdad. Pero a súa morte xa fora anunciada, e despois negada, en varias ocasións durante os meses anteriores. O goberno estadounidense amosou publicamente fotografías do cadáver de Al Zarqaui.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Nota da axencia Al Iasira sobre a declaración de guerra á conunidade xiíta *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181049
* WorldCat
* VIAF: 77417468
* BIBSYS: 1465453925721
* BNF: 146154995
* EBID: ID
* EGAXA: vtls001951529
* FAST: 1607355
* GND: 130285714
* ISNI: 0000000121406411
* LCCN: n2005017455
* Munzinger: 00000025586
* NKC: js20050704021
* NLA: 49285112
* NNDB: 000032856
* NTA: 289267102
* OL: OL6763748A
* SUDOC: 129316857

 |
**John Fredrik Reinfeldt**, nado en Haninge o 4 de agosto de 1965, é un político sueco, primeiro ministro do seu país e líder do conservador Partido Moderado. Foi elixido líder da súa formación o 25 de outubro de 2003, sucedendo no cargo a Bo Lundgren. Logo das eleccións lexislativas do 17 de setembro de 2006 converteuse en primeiro ministro de Suecia.

Traxectoria
-----------

Reinfeldt naceu na viliña de Österhaninge, en Haninge, na provincia de Södermanland e medrou en Tensta, Estocolmo. Xa de mozo se integrou nas mocidades do Partido Moderado, e foi un activo militante durante o seu tempo de estudo na Universidade de Estocolmo, onde se licenciou en Económicas en 1990.

Foi escollido como deputado nas eleccións lexislativas de 1991 cando os conservadores do Partido Moderado regresaron ao goberno da man do seu líder, o primeiro ministro Carl Bildt. Nese tempo foi secretario xeral das mocidades da súa formación, impoñéndose á facción máis liberal.

Baixo o liderado de Reinfeldt, que comezou en 2003, a súa formación gañou espazo cara ao centro do espectro político, e fixo do recurtamento de impostos nas clases medias a súa bandeira. Ao mesmo tempo, reduciu a súa belixerancia con respecto ao estado do benestar sueco. Á fronte da Alianza por Suecia, integrada por conservadores, liberais, centristas e democristiáns, conseguiu derrotar por estreita marxe o primeiro ministro socialdemócrata Göran Persson.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Det sovande folket* (1993)
* *Projekt Europa: sex unga européer om Europasamarbetet* (1993)
* *Nostalgitrippen* (1995)
* *Stenen i handen på den starke* (1995)
* *Väljarkryss: personvalshandbok* (2001)

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fredrik Reinfeldt Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Web do primeiro ministro sueco

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q52920
* WorldCat
* VIAF: 3631402
* BRE: 4417518
* EBID: ID
* FAST: 1649756
* GEC: 0500805
* GND: 132366649
* IMDb: nm1763182
* ISNI: 0000000078758314
* LCCN: no2006076641
* Munzinger: 00000025893
* NNDB: 000161992
* SELIBR: 202057
* SUDOC: 140279946
* Treccani: john-fredrik-reinfeldt
* WikiTree: Reinfeldt-1

 |
**Zinthia Álvarez Palomino**, nada en Maracaibo, Venezuela, en 1988 é unha xornalista, escritora, integradora social e mediadora intercultural afrodescendente residente en Sada (A Coruña). Impulsou o proxecto educativo *Mujeres Negras que cambiaron el Mundo*.

Traxectoria
-----------

Converteuse en xornalista e integradora social, formándose tamén en mediación intercultural e dinamización comunitaria.

Foi unha das cofundadoras de Afrogalegas, un colectivo que trata de impulsar a visibilidade e recoñecemento ás mulleres africanas e afrodescendientes. Ademais, como activista dos dereitos humanos das persoas afrodescendientes participou en diversos congresos nacionais e internacionais. Formou parte do VIII Encuentro Cultura y Cidadanía promovido polo Ministerio de Cultura e Deporte.

En 2019, publicou o libro *Mujeres negras en la ciencia*, ilustrado por Nina Sefcik. Este libro, orientado a un público infantil e xuvenil, busca dar visibilidade ás achegas que realizaron mulleres negras e/ou afrodescendentes á historia universal. Foi traducido ao catalán pola Editorial Wanafrica.

Álvarez Palomino foi a impulsora do proxecto educativo *Mujeres negras que cambiaron el mundo*, que busca fomentar a representación respectuosa da muller africana e afrodescendiente a través da literatura e da programación de actividades como talleres e charlas.

Recoñecementos
--------------

En 2019, a Domus organizou unha exposición baseada no libro de Álvarez Palomino, *Mulleres negras na ciencia*.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Mujeres negras que cambiaron el mundo" (en castelán). 2019-01-15. Consultado o 2023-11-16.
2. 1 2 3 4  "VIII Encuentro Cultura y Ciudadanía: "Cuerpos y culturas. Diversidad étnico-racial, participación cultural y convivencia"". 2022. Consultado o 7 de octubre de 2023.
3. ↑  "¿Podrías mencionar el nombre de una científica negra?" (en castelán). 2019-02-26. Consultado o 2023-10-07.
4. ↑  "PROGRAMA CIGE 2023" (en castelán). Consultado o 2023-10-06.
5. ↑  "Xornada "Xustiza social e emprego" | Universidade de Santiago de Compostela". Consultado o 2023-10-06.
6. ↑  Álvarez Palomino, Zinthia; Sefcik, Nina; Soler, Antoinette T. (2019). *Mujeres negras en la ciencia*. Zinthia Palomino. ISBN 978-84-09-08025-0. Consultado o 2023-10-06.
7. ↑  Alonso, Tania (2021-02-19). "Zinthia Álvarez, tras las huellas de las mujeres negras que cambiaron el mundo" (en castelán). Consultado o 2023-10-07.
8. ↑  "Zinthia Álvarez: "É importante crear referentes para as nenas e nenos negros desta sociedade"" (en local). Consultado o 2023-10-06.
9. 1 2  "Inauguración de la muestra sobre científicas negras" (en castelán). 2019-04-09. Consultado o 2023-10-06.
10. 1 2  "datos.bne.es" (en castelán). Consultado o 2023-10-06.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Desirée Bela-Lobedde
* Artemisa Semedo
**Romano IV Dióxenes**, emperador de Bizancio entre os anos 1068 e 1071, foi coñecido sobre todo pola súa derrota na batalla de Manzikert.

Traxectoria
-----------

### Orixe

Romano pertencía a unha distinguida familia de Capadocia, e distinguiuse como militar. Subiu ao trono ao contraer matrimonio con Eudocia, viúva de Constantino X Ducas. Foi coroado emperador o 1 de xaneiro de 1068.

### Coroación

Tras a súa coroación, dirixiu tres exitosas campañas contra os selxúcidas no leste de Anatolia, expulsándoos ao leste do Éufrates. En marzo de 1071 emprendeu unha nova campaña cun exército duns 60.000 ou 70.000 homes. Deixou a maior parte deles ás ordes do seu xeneral Xosé Tarcaniotes, e el, co resto das tropas, apoderouse da fortaleza de Manzikert. Pouco despois enfrontouse co exército selxúcida, mandado por Alp Arslan, en tanto que Tarcaniotes, por traizón ou por covardía, escapaba no canto de lle prestar auxilio. Romano foi vencido e feito prisioneiro.

Foi conducido a presenza de Alp Arslan, quen lle ordenou bicar o chan ante el, e púxolle simbolicamente un pé sobre o pescozo. Con todo, despois foi tratado como un hóspede, e asinou co sultán un tratado de paz, polo cal pasaban a control selxúcida as cidades de Manzikert, Hierópolis, Edesa e Antioquía, e Bizancio comprometíase a pagarlle un oneroso tributo. Despois, o emperador foi deixado en liberdade.

Con todo, en Constantinopla, unha conspiración entronizou a Miguel, fillo de Constantino X Ducas e de Eudocia. Aínda que Romano tratou de reunir o que quedaba do seu exército, foi derrotado polo xeneral Andrónico Ducas, e aceptou renunciar ao trono e retirarse a un mosteiro, a cambio de que fose respectada a súa vida. Esta promesa, con todo, non foi respectada: sacáronselle os ollos e foi paseado sobre unha besta de carga durante varios días. Morreu na illa de Proti, nun mosteiro que el mesmo ordenara construír, a consecuencia da infección das súas feridas, pero antes, o seu inimigo, o cronista Miguel Psellos, escribiulle unha cruel carta felicitándoo pola súa boa sorte ao ser cegado, xa que era seguramente porque Deus o atopou digno dunha luz superior.

Durante o seu reinado os normandos conquistaron Bari, o que significou o final da presenza bizantina en Italia.

Bibliografía
------------

* Norwich, John Julius: **Breve historia de Bizancio**. Editorial Cátedra, 2000. ISBN 84-376-1819-3.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Constantino X Ducas | **Romano IV Dióxenes**(1068-1071) | *Precede a:* Miguel VII Ducas |
| Dinastía Ducas-Comneno |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41834
* WorldCat
* VIAF: 464145858107323021971
* BMT: 97781
* BRE: 3513932
* CERL: cnp02139716
* DeutscheBio: 1084587270
* EBID: ID
* FAST: 1844599
* GEC: 0056595
* GND: 1084587270
* LCCN: n82110125
* NLG: 77980
* Treccani: romano-iv-diogene
* WikiTree: Diogenes-3

 |
***Rexurdimento*** foi unha revista editada en Betanzos entre 1922 e 1923.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Boletín quincenal. Órgao dos intereses mariñáns*, apareceu o 1 de agosto de 1922. Estaba dirixida por Salvador Mosteiro Pena e relacionada coa Irmandade Nazonalista Galega. Incluíu temas sociopolíticos, crítica literaria e unha sección de noticias de Portugal e Irlanda. Tamén aparecían recensións e colaboracións literarias de nacionalistas betanceiros. A revista expón as ideas reintegracionistas de Mosteiro. Interrompeu a edición o 16 de outubro de 1922 polo traslado do seu director a Madrid, e reapareceu en xaneiro de 1923 como órgano oficial da Irmandade Nazonalista Galega (cambiou o subtitulo a *Ógao da I.N.G.*) controlada por Vicente Risco desde Ourense. Entre os seus colaboradores figuraron José Veiga Roel, Luís Cortiñas Díaz, Tomás López da Torre, M. F. Barreiro, Carlos Peña, Manoel Roel, Ramón Cabanillas, Antón Villar Ponte, Leandro Carré, Víctor Casas e Xaime Quintanilla. Cesou a súa publicación en xullo de 1923.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Rexurdimento". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Hemeroteca Virtual de Betanzos
* Delgado Corral, C. (2009). "Figuras importantes de Betanzos no panorama cultural da primeira metade do século XX: Homenaxe a Salvador Mosteiro Pena" (PDF). *Anuario Brigantino* (32): 489–498.
A **Banda de música de Sanxurdo** foi unha agrupación musical con sede no lugar de Sanxurdo, na parroquia lalinense de Cristimil.

Historia
--------

Fundada en 1879, tamén foi coñecida como **banda de Gresande**, parroquia veciña de Cristimil, debido a que desta foron algúns dos compoñentes. Desde 1902 ata 1922 non hai constancia desta banda, polo que se supón que sufriu unha primeira desaparición. En 1922 ponse de novo en marcha, acudíndo anualmente á festa da Piñata, sufragada polas parroquias de Cristimil e de Gresande. Coa desaparición desta festa, tamén desapareceu a banda no ano 1943. Algúns dos directores que pasaron por ela foron Ramón da Costa, Evaristo de Badajoz ou Marrón, o derradeiro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. Lugo: Alvarellos.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (II), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
***La Pequeña Patria*** foi unha revista publicada en Santiago de Compostela entre 1890 e 1891.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista decenal de literatura, ciencia y artes*, foi a continuadora de *Galicia Humorística*, pero cun ton máis rexionalista. O primeiro número apareceu o 10 de novembro de 1890. Saía cada dez días. Estaba dirixida por Enrique Labarta Pose e José Tarrío. Entre os seus colaboradores estaban Antonio de la Iglesia, Manuel Murguía, Xoán Neira Cancela e Benigno López Sanmartín. Ademais de artigos rexionalistas, publicou biografías de galegos distinguidos, poemas e relatos. Cesou a súa publicación o 28 de novembro de 1891.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Pequeña Patria, La". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Pequeña Patria, La". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas galegas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391418
* Galiciana: 6495

 |
| *Melitaea nevadensis* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Nymphalidae |
| Xénero: | '**Melitaea'** |
| Especie: | ''***M. nevadensis''*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Melitaea nevadensis'**Oberthür, 1904 |
| Sinonimia |
| * *Melitaea dejone nevadensis* Oberthür, 1904
* *Melitaea athalia celadussa* Fruhstorfer, 1910
* *Melitaea athalia nevadensis* Oberthür, 1904
 |

***Melitaea nevadensis*** é unha especie de bolboreta da familia Nymphalidae.

Taxonomía
---------

O nome *nevadensis* orixinalmente referiuse a unha subspecie de *Melitaea deione*, e máis tarde de *Melitaea athalia*, atopada en Serra Nevada.
A principios do século XXI, estudos moleculares (ADN mitocondrial) determinaron que as poboacións de *Melitaea athalia* do suroeste de Europa (maioritariamente comprendendo a subespecie *M. a. celadussa*, mais tamén *M. a. nevadensis*) probablemente constituían unha especie separada do nominal *M. athalia* xeneralizada pola rexión Paleártica. Estas bolboretas son distintas xeneticamente e morfoloxicamente na estrutura dos genitalia.
Esta nova especie identificada foi referida como *Melitaea nevadensis*, *Melitaea celadussa* ou *Melitaea helvetica*.

Distribución
------------

*Melitaea nevadensis* substitúe a *Melitaea athalia* na Península ibérica, no sueste de Francia, Suíza occidental e do sur, e na maioría de Italia. En Francia e Italia, o rangos desta dúas especies están separadas por unha zona de transición ancha onde o espécimes teñen características morfolóxicas intermedias.

Descrición
----------

Ten unha envergadura duns 40 milímetros. Estas bolboretas son amarelas douradas ou laranxas, con finas marcas negras.

Bioloxía
--------

As eirugas aliméntanse de especies *de Plantago*, *Antirrhinum*, *Veronica*, *Linaria*, *Melampyrum*, *Digitalis* e *Pedicularis*.

Notas
-----

1. ↑  Oorschot Van H. Coutsis J. - The genus Melitaea Fabricius, 1807 (Lepidoptera: Nymphalidae, Nymphalinae) Taxonomy and systematics with special reference to the male genitalia. - Pardubice 2014
2. ↑  Leneveu J. Chichvarkhin A. & Wahlberg N. (2009), Varying rates of diversification in the genus Melitaea (Lepidoptera: Nymphalidae) during the past 20 million years *Biological Journal of the Linnean Society* n.2 pp. 346-361
3. ↑  Emilio Balletto, Luigi A. Cassulo , Simona Bonelli : An annotated Checklist of the Italian Butterflies and Skippers (Papilionoidea, Hesperiioidea) -p.101-
4. ↑  Paolo Mazzei, Daniel Morel, Raniero Panfili Moths and Butterflies of Europe and North Africa

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Lepiforum
* INPN
* Inaturalist
* Lepi Net - Les Carnets du Lépidoptériste Français

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EUNIS: 90947
* iNaturalist: 480123
* NCBI: 2494361
* TAXREF: 392382

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C5063916

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**O taller de teatro de Akira Toriyama** (鳥山明○作劇場, en kanji), é unha serie de libros editados por Jump Comics de Shueisha Publishing, que compilan varios traballos de Akira Toriyama, dende que daba os seus primeiros pasos con *Wonder Island* ata unha das súas últimas tentativas por volver toca-la gloria, coma é o caso do efémero Go!Go! Ackman.

Lista de obras incluídas na colección
-------------------------------------

Chegáronse a publicar tres volumes do *Taller de teatro*. Nótese que no título orixinal en xaponés aparece un número cero, se esta é unha indicación do nivel de calidade das historias para o propio Toriyama, é algo que, definitivamente, só os lectores poderán decidir.

### O taller de teatro de Akira Toriyama Vol.1

(marzo de 1984) ISBN 4088512618

* **Wonder Island** (o primeiro traballo de Akira Toriyama)
* **Wonder Island 2**
* **ギャル刑事（デカ）トマト** ("A rapaza detective Tomate", despois deste traballo Toriyama comezaría a elaboración da serie Dr. Slump)
* **Pola & Roid**
* **Mad Matic**
* **Chobit**
* **Chobit 2**

### O taller de teatro de Akira Toriyama Vol.2

(marzo de 1988) ISBN 4088514696

* **本日のハイライ島**, **ギャル刑事トマト** ("Unha illa do Xapón", "A rapaza detective Tomate 2")
* **Escape**
* **Pink**
* **騎竜少年** ("Dragon Boy")
* **トンプー大冒険** ("A grande aventura de Dompú")
* **剣之助さま** ("Kennosuke Sama")
* **Sonchoh**

### O taller de teatro de Akira Toriyama Vol.3

(Agosto de 1997) ISBN 4088720539

* **豆次郎くん** ("MameJiro")
* **空丸くん日本晴れ** ("Ó redor dos ceos do Xapón")
* **貯金戦士Cashman** ("O soldado Cashman")
* **Dub & Peter1**
* **Go!Go! Ackman**

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180467
* MyAnimeList: 16038

 |
Non confundir con Carmen Arias López (Sarria 1907), nutriz do Che Guevara, ou con Carmela Arias Díaz de Rábago (A Coruña 1920-2009), empresaria.

**Carmen Arias de Castro Montero**, "**Mimina**", nada na Coruña o 15 de abril de 1921 e finada no pazo do Castro de Samoedo (Sada) o 1 de novembro de 2013, foi unha artista e empresaria galega. Foi parella de Isaac Díaz Pardo.

Traxectoria
-----------

Isaac Díaz Pardo e Mimina.
Foi filla do avogado Alicio Arias de Castro e Blanca Montero de Doiztúa. Grazas ao interese de Germán Díaz Baliño, de nova comezou a tomar clases de pintura da man de Dolores Díaz Baliño. Con ela coñeceu importantes artistas, ademais de Isaac Díaz Pardo, sobriño da súa mestra e fillo do pintor e escenógrafo Camilo Díaz Baliño.

Logo da guerra civil española estivo dous anos como axudante da súa mestra nas clases prácticas de debuxo no IES Eusebio da Guarda. Na primavera de 1942 ambas as dúas decidiron realizar en Madrid o exame de ingreso en Belas Artes, se ben Carmen Arias non puido porque o seu pai só lle permitiu realizar estes estudos por libre.

En xuño de 1945 casou con Isaac Díaz Pardo no Pazo Castro de Samoedo, e trasladouse a vivir a Madrid con el. Carmen non chegou a rematar os estudos de Belas Artes pola súa maternidade e polo inicio do proxecto das Cerámicas do Castro, nas que traballou decorando as primeiras pezas e exercendo de mestra de decoración das novas empregadas que se ían incorporando á factoría. Cando o seu home marchou a Arxentina para crear alí unha fábrica similar, ela quedou encargada de manter a produción de cerámica. En 1958 viaxou a Bos Aires para retomar as tarefas de mestra de decoración. En 1970, coa posta en marcha da factoría de Sargadelos en Cervo, Carmen montou un obradoiro de xoiería.

Notas
-----

1. ↑  Graña Pérez 2003, p. 89.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fontao, Amara (2022). *Mimina Arias de Castro. A artista adiantada ao seu tempo que a cultura galega esqueceu*. Luzes nº 104. p. 82-87.
* Graña Pérez, Beatriz (2003). *Voces da memoria: galegas exiliadas, emigradas e resistentes durante o réxime franquista*. Santiago de Compostela: USC. p. 89. ISBN 9788497502672. OCLC 56905752.
* Marco López, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. p. 38. ISBN 978-84-8341-146-9.

### Ligazóns externas

* Charo Portela Yáñez: "Carmen Arias *Mimina*. Unha traxectoria polos camiños da arte" Álbum de Mulleres, CCG.
* Memorias de Sada, Pazo Castro de Samoedo.
* "El arte de Carmiña Arias de Castro", *Hoja Oficial del Lunes*, 7/6/1937 *(en castelán)*.
* Centenario de Carmen Arias de Castro "Mimina" Concello de Sada.
* "Mimina, hija adoptiva de Sada". *La Opinión A Coruña* (en castelán). 8/12/2013.
* "Falece Carmen Arias 'Mimina', viúva de Díaz Pardo e impulsora de Sargadelos". *Praza.gal*. 2/11/2013. Consultado o 30/10/2017.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Carmen Arias Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39039371
* WorldCat
* VIAF: 87578001
* BNE: XX1789946
* Dialnet: 2141276

 |
***Episkepsis*** (en grego: ἐπίσκεψις; romanizado.: *episkepsis*, literalmente "coidado, inspección"; pl. ἐπισκέψεις, *episképsiis*) era un distrito fiscal do Imperio Bizantino Medio (séculos X-XIII). Nun sentido estritamente técnico, referíase a un dominio ou outras propiedades, incluíndos nalgúns casos vilas ou cidades enteiras, destinadas ao sustento de membros da familia imperial, casas nobres ou igrexas e mosteiros. 

Como demostrou o historiador Paul Magdalino, estas *epíscepses* situáronse, na súa maioría dos casos, nas costas costeiras do mar Exeo, que comprendían a mellor terra cultivable do Imperio, ou en zonas fértiles do interior como Tracia e Tesalia. A partir do século XII, tamén pasou a referirse ás partes financeiras dos themas. 

O termo tamén denotaba a administración diaria dalgunhas propiedades, especialmente a propiedade imperial, e no século XII referíase ás divisións fiscais dos themas.

Historia
--------

Como institución, a *episkepsis* existía xa no século IX, ao mencionar aos *episketitas* -os responsables do devandito territorio- en función do *oikeiakon*, un *sekreton* creado por Basilio II. Aínda que ao longo da súa existencia, na historia bizantina, designou as posesións imperiais, estes predios ou leiras podían ser clasificadas en tres tipos: imperiais, persoais (dos nobres) e eclesiásticas. Algúns dos exemplos destes territorios pertencían a Macedonia, Mileto e Alopekai.

Unha *episkepsis* podíase transformar nunha *kouratoria* en caso de estabilidade e aumento dos ingresos. Por exemplo, Seleukia foi unha *episkepsis* durante o século X, pero máis tarde constituíu a gran *kouratoria* de Tarso.

Notas
-----

1. 1 2  Kazhdan (1991), p. 717.
2. ↑  Magdalino (2002), pp. 164–168, 234–235.
3. 1 2  Cooper & Decker (2012), p. 89.
4. ↑  Harvey (2002), p. 69.
5. 1 2  Cooper & Decker (2012), p. 92.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cooper, J. Eric; Decker, Michael (2012). *Life and Society in Byzantine Cappadocia* (en inglés). Nova york: Palgrave Macmillan. ISBN 9780230361065.
* Harvey, Alan (2002). *Economic Expansion in the Byzantine Empire, 900-1200* (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521371511.
* Kazhdan, Alexander Petrovich (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium* (en inglés). Oxford / Nova York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
* Magdalino, Paul (2002). *The Empire of Manuel I Komnenos, 1143–1180* (en inglés). Filadelfia: Cambridge University Press. ISBN 0-521-52653-1.

### Outros artigos

* Themas
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fénix (homónimos).
A ave Fénix nun manuscrito de Barthélémy de Glanville: *Le livre des propriétés des choses* (século XV).
A **Ave Fénix** ou *Phoenicoperus*, como a coñecían os gregos, é unha ave mitolóxica do tamaño dunha aguia, de plumaxe vermella, alaranxada e amarela incandescente, de forte pico e garras. Tratábase dunha ave fabulosa que se consumía por acción do lume cada 500 anos, e unha nova saía das súas cinzas.

Galería de imaxes
-----------------

* A CoruñaA Coruña

Véxase tamén
------------

* Bennu
* Garudá

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Fénix*** |

* Carlos Thorne, Como el ave fénix.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48444
* AAT: 300379749
* BNCF: 12021
* BNE: XX537591
* BRE: 4708467
* EBID: ID
* GEC: 0108561
* GND: 4174313-1
* LCCN: sh86007433
* NKC: jo2016908838
* Theoi: Phoinix

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Earl Boykins**, nado o 2 de xuño de 1976 en Cleveland, Ohio, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.

Traxectoria
-----------

### Universidade

Boykins asistiu á Universidade Eastern Michigan dende 1995 até 1998, sendo elixido no mellor quinteto da súa conferencia no seu ano *senior* e *junior*. Durante a súa tempada de sénior, Boykins foi, con 26,8 puntos por partido o segundo máximo anotador da NCAA.

### NBA

Boykins xogou en Cleveland Cavaliers, New Jersey Nets, Orlando Magic, Los Angeles Clippers, Golden State Warriors, Denver Nuggets, Milwaukee Bucks e Charlotte Bobcats. Tamén pasou dous anos na CBA xogando en Rockford Lightning. Cos seus 1,65 m de altura, Boykins é o xogador máis baixo en activo da liga, e o segundo da historia detrás de Muggsy Bogues (1,60 m).

Tras deambular sen rumbo por varios equipos da NBA, Boykins atopou finalmente un contrato garantido en Denver Nuggets en 2004. O rol principal de Boykins sempre foi saír do banco e inxectar enerxía ofensiva ao seu equipo, en parte porque é un dos bases máis rápidos da liga. O 18 de xaneiro de 2005, Boykins bateu a marca de máis puntos nunha prórroga, con 15, aínda que posteriormente Gilbert Arenas superaríao con 16.

O 11 de xaneiro de 2007, Boykins foi traspasado a Milwaukee Bucks a cambio de Steve Blake, onde fixo medias de 14 puntos por noite. Como curiosidade, Boykins é o xogador máis baixo en anotar 30 puntos ou máis. Ao finalizar a tempada, o xogador non renovou e converteuse en axente libre até o 31 de xaneiro de 2008, cando asinou un contrato con Charlotte Bobcats.

### Europa

O 6 de agosto de 2008 asinou como axente libre polo Virtus Bologna italiano, co que o 26 de abril de 2009 proclamouse campión do EuroChallenge, sendo ademais o máximo asistente da competición.

### Regreso á NBA

A tempada 2009-10 regresou a Estados Unidos asinando un contrato polos Washington Wizards cos que fixo unha media un total de 7.5 puntos e 2.9 asistencias por encontro. En agosto de 2010 comprometeuse por un ano e 1,3 millóns de dólares cos Milwaukee Bucks que se convertían no seu noveno equipo na NBA.

O 26 de marzo de 2012, asinou cos Houston Rockets.

Notas
-----

1. ↑  ESPN.com Cats' Boykins latest NBA player to bolt for Europe, signs $3.5 million deal
2. ↑  Tadisina, Karthik. "Houston Rockets: Rockets Sign Earl Boykins to Beef Up Guard Rotation". *Bleacher Report* (en inglés). Consultado o 2020-02-07.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en nba.com
* Estatísticas de Earl Boykins

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q313473
* Basketball-Reference: boykiea01
* ESPN: 87
* NBA: 1863

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galicia (homónimos).

***Galicia*** foi unha revista editada na Coruña entre 1924 e 1926.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 25 de agosto de 1924. A partir do número 24, de 2 de febreiro de 1925, engade o subtítulo *Revista gráfica popular*. Fundada e dirixida por Fernando Montero Doiztua. Federico Menéndez era o redactor xefe, Manuel Abelenda Zapata o redactor artístico e José Antonio de Paz, Andrés de Olano e Silva os redactores; Ramón Torrado, Augusto Pórtela e Gabriel García Monelos os colaboraores gráficos. Consta das seccións: femenina, artículos, poesías, nuestros encantiños, exposiciones, dúas páxinas de deportes, e durante a tempada, páxinas e fotografías de corridas de touros. Entre os seus colaboradores figuraron Correa Calderón, Leandro Pita Romero, Eduardo Pérez Hervada, Camilo Bernárdez (Thedy), Wenceslao Fernández Flórez e José Campos Núñez. Ocasionalmente colaboraron Prudencio Canitrot, M. Pedreira, Jenaro G. Catoyra, Sofía Casanova, Juana de Ibarbourou, Concha Espina e L. Puig. Conclúe o 5 de agosto de 1926 para dar paso a *Galicia Gráfica*.

Notas
-----

1. ↑  *La Provincia*, 23-5-1924, p. 3.
2. ↑  *El Regional*, 6-7-1926, p. 2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q97219620
* Galiciana: 7269

 |
**Suicideboys** (estilizado como **$uicideboy$**) é un dúo estadounidense de hip hop de Nova Orleáns, Luisiana, fundado en 2014 polos curmáns **Ruby da Cherry** e **Scrim** (estilizado como **$crim**). A través do servizo de streaming de música SoundCloud, o dúo alcanzou a súa popularidade polos seus ritmos abrasivos e autoproducidos, así como o seu contido lírico duro e os temas que destacan o abuso de substancias e as ideas suicidas. Posúen e operan o seu propio selo, G\*59 Records, baixo o cal toda a súa música é distribuída por Virgin Music Label & Artist Services.

O dúo é considerado un dos factores máis populares na escena do rap underground e teñen un gran número de seguidores de culto. Despois de varios anos de lanzar unicamente EPs e mixtapes, o álbum de estudo de debut de Suicideboys *I Want to Die in New Orleans* foi lanzado o 7 de setembro de 2018. Saíu moi ben comercialmente, converténdose no seu primeiro álbum no top ten do Billboard 200 dos Estados Unidos. En maio de 2019, lanzaron o seu EP colaborativo de seis pistas co batería de Blink-182 Travis Barker titulado *Live Fast, Die Whenever*, que tamén contou co guitarrista de Korn James Shaffer.

Notas
-----

1. ↑  "The Break Presents: Suicideboys - XXL". *xxlmag.com*. Consultado o 2017.
2. ↑  "G59 Records". *g59records.com*. Arquivado dende o orixinal o 2018. Consultado o 2019.
3. ↑  "Who are $UICIDEBOY$ and how do they sell out shows around the world – including Auckland?". *thespinoff.co.nz*. Consultado o 2017.
4. ↑  "Paul McCartney Earns First No. 1 Album in Over 36 Years on Billboard 200 Chart With 'Egypt Station". *billboard.com*. Consultado o 2018.
**Noor Hisham bin Abdullah**, nado en Sepang o 21 de abril de 1963, é un cirurxián malaisiano, director xeral de saúde de Malaisia dende 2013 , é tamén o presidente do Consello Médico de Malaisia.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha familia de orixe chinesa e pasou a súa infancia en Sungai Pelek e logo viviu en Kuala Lumpur coa súa nai. Estudou na Universidade Nacional de Malaisia, especializándose en cirurxía.

En 1988 entrou por oposición á administración como médico no Hospital Universitario de Kuala Lumpur traballando dende o ano seguinte no servizo de urxencias do hospital. Logo da súa especialización en cirurxía entrou en 1994 no Hospital Terengganu en 1994 como cirurxián xeral en 1997 realizou estudos de especialización en endocrinoloxía nas universidades de Adelaida e Sydney. En 1998 recibiu o nomeamento de xefe de cirurxía endócrina e mamaria do Hospital Universitario e en 2002 ocupou o mesmo posto no Hospital Putrajaya.

Foi subdirector xeral de saúde dende 1 de febreiro de 2008 e director xeral dende o 1 de marzo de 2013 ao substituír a Hasan Abdul Rahman. Publicou numerosos artigos en revistas locais e internacionais e capítulos de libros de texto sobre cirurxía endócrina. Dirixiu varios programas de educación sanitaria e de divulgación das ciencias da saúde en Malaisia. Dende agosto de 2017 é membro do Consello Executivo da Sociedade Internacional de Cirurxía .

En 2020 o ministro de sanidade, Adham Baba, nomeouno responsable da loita contra da COVID-19 en Malaisia converténdose nunha figura popular polas súas comparecencias televisivas e actividade nas redes sociais e respectada polo xeito de comunicarlles a situación á poboación malaisiana e a canle de televisión chinesa CGTN considerouno un dos tres médicos con competencias en saúde pública que mellor transmiten feitos e información confiable sobre a pandemia nos seus países xunto co norteamericano Anthony Fauci e o neozelandés Ashley Bloomfield.

Notas
-----

1. ↑  "Dr Noor Hisham Dilantik KP Kesihatan Baru". *mStar*. 21 de febreiro de 2013.
2. ↑  ""生于雪邦华裔家庭 · 诺希山从小立志当医生" *Sin Chew*, 29 de marzo de 2020"
3. ↑  "Dr Noor Hisham, Ketua Pengarah Kesihatan mulai 1 Mac". *Astro Awani*. 21 de febreiro de 2013.
4. ↑  "Dr Noor Hisham dilantik Ahli Majlis Tertinggi ISS". *Berita Harian*. 12 de agosto de 2017.
5. ↑  "Koronavirus: Pesakit pernah tenat, kini pulih sepenuhnya". *Astro Awani*. 8 de febreiro de 2020.
6. ↑  "Dr Noor Hisham - a hero in these trying times". *New Straits Times*, 27 de marzo de 2020
7. ↑  "China TV station puts health DG among world’s top 3 doctors during virus crisis" Arquivado 25 de abril de 2020 en Wayback Machine. FMT News, 16 de abril de 2020