recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Reino de Libia** (en árabe: **المملكة الليبية**, literalmente, o Reino Libio) chamado nun principio o **Reino Unido de Libia** foi un estado creado tras a independencia de Libia o 24 de decembro de 1951 e disolto tras o golpe de Estado dirixido por Muammar al-Gaddafi o 1 de setembro de 1969, coa derrogación do Rei Idris de Libia establecéndose así a República Árabe Libia.

Historia
--------

As 3 provincias provincias libias(1963).
Trala derrota italiana na segunda guerra mundial, o goberno italiano entregou Libia as Nacións Unidas que repartiron o territorio, Fezzan para Francia e Cirenaica e Tripolitania para o Reino Unido. O 21 de novembro de 1949 a Asemblea Xeral aprobou unha resolución das Nacións Unidas que indicaba que Libia había de ser un estado independente antes de 1952 e así o 24 de decembro de 1951 Libia estableceuse como unha monarquía constitucional co rei Idris como monarca.

Idris as-Senussi, o emir de Tripolitania e Cirenaica e líder da orde Senussi, foi o representante de Libia nas negociacións da ONU, e o 24 de decembro de 1951 declarou a independencia de Libia xunto cos representantes das tres provincias formando unha unión á que chamaron *Reino Unido de Libia* ofrecéndose Idris as-Senussi como monarca. Conforme a Constitución o novo país tiña un goberno federal con tres estados autónomos membros, A Cirenaica, Tripolitania e Fezza. O reino tiña dúas capitais Trípoli e Bengasi. Dous anos despois da súa independencia, o Reino de Libia uniuse á Liga Árabe.

Tras obter á independencia. Libia enfrontouse a unha serie de problemas, no país non había escolas e o número de graduados universitarios era moi baixo. Así mesmo, no país só había tres avogados e nin un só médico, enxeñeiro, topógrafo ou farmacéutico libio no reino. Estimase tamén que só 250.000 libios sabían ler e escribir. Por mor disto, o Reino Unido presentou unha serie de funcionarios para o persoal do goberno.

En abril de 1955, comezaron as exploracións de petróleo sendo os primeiros campos descubertos en 1959. As primeiras exportacións comezaron en 1963.

O 25 de abril de 1963 o sistema federal libio foi abolido e de acordo con isto o nome do país foi cambiado a *Reino de Libia* para reflectir os cambios constitucionais.

A monarquía libia chegou ó seu fin o 1 de setembro de 1969 cando un grupo de militares liderados por Muammar al-Gaddafi organizaron un golpe de Estado contra o Rei Idris mentres este estaba en Turquía. Os revolucionarios detiven ó Xefe do Estado Maior do Exército e cabeza da seguridade no. Tras recibir as noticias do golpe, o rei non outorgoulle importancia mentres que o herdeiro anunciaba o seu apoio ó novo réxime.

O rei Idris abdicou o 4 de agosto de 1969, facéndose efectiva a súa renuncia o 2 de setembro en favor do príncipe herdeiro, que fora nomeado rexente tras a partida do rei a Turquía. Tras o derrocamento da monarquía, o país foi renomeado *República Árabe Libia*.

Notas
-----

1. ↑
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Iliria (homónimos).

O das **Provincias Ilirias** (*Provinces illyriennes*, en francés) foi un estado satélite do Primeiro Imperio francés situado e a costa norte e leste do mar Adriático, no que foi a rexión histórica de Iliria.

As Provincias Ilirias creáronse o 14 de outubro de 1809 a raíz do Tratado de Schönbrunn, polo cal, entre outras disposicións, o Imperio austríaco cedía ao Imperio napoleónico Trieste e Dalmacia. A estes territorios sumouse a República de Ragusa, anexionada por Francia un ano antes.

A autoridade francesa levábaa a cabo un *Gobernador Xeral*, o primeiro dos cales foi Auguste Marmont. Entre as novidades que se implantaron destaca a instauración dun código civil (copia do francés) na rexión, e a utilización dos idiomas eslavos (esloveno e croata) no ensino.

En agosto de 1813, Austria declarou de novo a guerra a Napoleón e invadiu as Provincias Ilirias, apoiada polas tropas croatas que desertaban dos exércitos franceses. Pouco despois, en Dubrovnik, estalaba unha insurrección contra os franceses que os expulsou coa esperanza de restaurar a República de Ragusa. Porén, tras a ocupación austríaca, isto nunca chegou a consumarse.

Coa derrota definitiva de Napoleón en 1815, o Congreso de Viena ratificaba a soberanía austríaca na rexión e formáronse os Reinos de Iliria e de Dalmacia, como partes do Imperio austríaco.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bundy, Frank J. (1988). *The Administration of the Illyrian Provinces of the French Empire, 1809-1813*. Taylor & Francis. ISBN 0-8240-8032-7.

### Ligazóns externas

* Gašperič, Primož (2010). "The 1812 Map of the Illyrian Provinces by Gaetan Palma". *Acta geographica Slovenica* (en inglés) **50** (2). doi:10.3986/AGS50205.
O **Santuario de Nosa Señora dos Milagres** e un templo relixioso situado no Monte Medo, en Baños de Molgas. Foi construído entre 1731 e 1768.

O proxecto de edificar a Vía Sacra para completar o santuario existente só se realizou parcialmente coa construción de seis capelas. Inicialmente estaba prevista a construción de catorce capelas, tendo como modelo o Santuario do Bom Jesus do Monte, en Braga (Portugal). Porén, as más condicións económicas do santuario non permitiron concluír o complexo. As estacións foron edificadas entre 1825 e 1857 baixo a administración de José Benito Conde, segundo o deseño do escultor Antonio Gómez e realizadas polo mestre Jacinto Fraga.

Descrición
----------

O recinto onde se acha o santuario atópase fechado cun muro de pedra con catro portas. Na parte externa aparecen as sete capelas do viacrucis que albergan os pasos, ou escenas da paixón en estatuas de madeira. Preto atópase o carballo da Virxe e as dúas fontes: a Fonte da Virxe e a Fonte da Cunca. Tamén na contorna atopamos un hostal, un restaurante que fora a hospedaría e a vivenda dos padres Paúles. No xardín do santuario érguense dúas estatuas: a Piedade sobre columna, resto dun antigo cruceiro derrubado en 1934, e San Xoán Gabriel Perboyre, Padre Paúl, o primeiro mártir da China, así coma restos da lanterna do vello templo tamén barroco, do século XVII.

O edificio é de fábrica de cantaría de granito, en estilo puramente barroco galego, cunha fachada impoñente e balconada, que semella un gran retablo pétreo, con sete portas e con dúas torres principais e dúas secundarias. O adro arrodea todo o edificio nunha largura de 6 metros. A fachada é similar á fachada do Obradoiro da Catedral de Santiago de Compostela, aínda que esta última construíuse sete anos despois ca a de Molgas.

Galería de imaxes
-----------------

* 
*

Notas
-----

1. ↑  Información do Santuario na súa páxina web

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Santuario da nosa Señora dos Milagres do Medo na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
* Web Oficial do Santuario de Nosa Señora dos Milagres *(en* *castelán)*
* Portal dos Sacro Montes, Calvarios e Conxuntos devocionais europeos
Ermida de El Rocío
A **romaría de El Rocío** é unha manifestación de relixiosidade popular en honor da Virxe do Rocío. Celébrase o luns posterior ao domingo de Pentecoste. A ermida onde se atopa a Virxe áchase no poboado almonteño de El Rocío, na provincia de Huelva. A irmandade de Almonte é a encargada de organizar os cultos e romaría da Virxe.

Está declarada festa de interese turístico internacional.

A romaría
---------

Tras percorrer en romaría, a miúdo dacabalo, parte do parque de Doñana, unha inmensa multitude de devotos chegan ás portas da ermida, onde á hora prevista realizan o que popularmente chaman *"o salto da reixa"*. A continuación, os almonteños loitan por tocar a Virxe que chaman "Branca Pomba" e lévana ao carricho pola aldea. O traxecto percorre as distintas irmandades desde onde algúns sacerdotes rézanlle sálvea, acompañados polo pobo rociero.

A romaría do Rocío é unha das romarías máis famosas e multitudinarias que existen. Conta con máis de 100 irmandades, e entre as persoas ilustres que a visitaron atópase o defunto Papa Xoán Paulo II o 14 de xuño de 1993.

A saída da Virxe do Rocío na madrugada do Luns de Pentecoste realízase tras acabar o rezo do Santo Rosario que comeza a media noite, pasando todos os simpecados por diante da ermida ata que chega o da irmandade matriz de Almonte, que entra na ermida e debe chegar ao presbiterio, sendo nese instante cando se produce o salto do enreixado. Por todo isto, nunca pode predicirse con exactitude a hora de saída da Virxe.

Notas
-----

1. ↑  Relación de irmandades
2. ↑  O Papa
3. ↑  Xoán Paulo II e o Rocío[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

* Ermida de El Rocío

### Ligazóns externas

* Irmandade Matriz de Almonte *(en castelán)*
* Portal de El Rocío *(en castelán)*
* Portal de noticias rocieiras *(en castelán)*
* Portal da Virxe do Rocío *(en castelán)*
* ROCIO *(en castelán)*
* Centro de Estudios Rocieros *(en castelán)*
Coordenadas: 41°34′41″N 8°16′38″O﻿ / ﻿41.57806, -8.27722

**Póvoa de Lanhoso** (pronuncia portuguesa [ˈpɔvuɐ ðɨ lɐˈɲozu] (AFI)) é unha vila portuguesa situada no Distrito de Braga, rexión Norte e subrexión do Ave, con 21.886 habitantes.

Historia
--------

O poboamento destas terras está vinculado á fortificación ancestral do Castelo de Lanhoso. O rei D. Dinis outorgou carta foral á vila en 1292, foro que sería renovado por Manuel I o 4 de xaneiro de 1514.

Demografía
----------

É sede dun municipio con 131,99 km² de área e 21.886 habitantes (2011), subdividido en 29 freguesías. O municipio limita ao norte co concello de Amares, ao leste con Vieira do Minho, ao sur con Fafe e con Guimarães e ao oeste con Braga.

| Poboación do concello de Póvoa de Lanhoso (1801 – 2011) |
| --- |
| 1801 | 1849 | 1900 | 1930 | 1960 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| 8084 | 9585 | 16939 | 19178 | 22033 | 21092 | 21516 | 22772 | 21886 |

### Freguesías

* Águas Santas
* Ajude
* Brunhais
* Calvos
* Campos
* Covelas
* Esperança
* Ferreiros
* Fontarcada
* Frades
* Friande
* Galegos
* Garfe
* Geraz do Minho
* Lanhoso
* Louredo
* Monsul
* Moure
* Oliveira
* Póvoa de Lanhoso
* Rendufinho
* Santo Emilião
* São João de Rei
* Serzedelo
* Sobradelo da Goma
* Taíde
* Travassos
* Verim
* Vilela

Patrimonio
----------

No patrimonio histórico-artístico de Póvoa de Lanhoso destacan, ademais co castelo, a ponte románica de Mem Gutierres, sobre o río Ave e a igrexa de Fontarcada, tamén románica, pertencente na cía orixe a un mosteiro beneditino extinguido no século XV e do que non quedan restos.

Notas
-----

1. ↑  Instituto Nacional de Estatística
2. ↑  Portal da Língua Portuguesa - IETEC

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Póvoa de Lanhoso*** |

### Ligazóns externas

* Câmara Municipal
* Póvoa de Lanhoso On-Line

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q551689
* WorldCat
* VIAF: 143239594
* GeoNames: 8010454
* GND: 4403301-1
* LCCN: n97041079
* OSM: 4169617

 |
**Chuzan** (xaponés: 中山, *Chūzan*) era un dos tres reinos que exercían soberanía sobre o arquipélago de Okinawa, durante o século XIV, nunha época que ficou coñecida como Período Sanzan. Antes desta época, a rexión era controlada por varios pequenos xefes tribais que tomaron o poder despois dun feble control real central. Eventualmente, xurdiron as tres maiores potencias, que serían substituídas novamente por un poder central localizado exactamente en Chuzan. Trala reunificación, o novo estado pasou a se chamar Reino de Lequias, ou de *Ryukyu*, sendo, porén, referido como Chuzan en varios actos rexios.

Tamagusuku, con dezanove anos de idade, sucedeu o seu pai, Eiji, como o rei de Okinawa, en 1314. Pero non tiña as mesmas características do seu antecesor, e non se lle tiña respecto a el nin ao seu liderado, o que levou os nobres locais a se rebelaren sucesivamente, uns detrás doutros nun breve período de tempo. O Señor de Ozato separouse ao Sur, levando consigo os seus seguires, e formou o Reino de Nanzan. Á súa vez, o Señor de Nakijin, na rexión localizada no Norte, tamén fixo igual e declarouse Rei de Hokuzan. Restou a Tamagusuku soamente a rexión central, en Urasoe, converténdose no Rei de Chuzan.

Notas
-----

1. ↑  Kerr, George (1953). National Academies, ed. *Ryukyu Kingdom and Province Before 1945* (en inglés). p. 63.
2. 1 2  Kerr, George (2000). Tuttle, ed. *Okinawa: The History of an Island People* (en inglés). North Clarendon. p. 66.
3. ↑  Loo, Tze May (2014). Lexington Books, ed. *Heritage Politics: Shuri Castle and Okinawa’s Incorporation into Modern Japan, 1879–2000* (en inglés). pp. 1, 2.
**Vizela** é un concello portugués pertencente ao Distrito de Braga, na Rexión Norte (subrexión Ave). O concello ten unha extensión de 23,92 km² e unha poboación total de 23.737 habitantes (2011), dos cales 14.416 residen na capital.

O concello de Vizela limita ao norte norte e ao oeste co concello de Guimarães, ao oeste con Santo Tirso ao leste con Felgueiras e ao sur por Lousada.

O concello foi creado o 24 de maio de 1361, extinguíndose o 3 de febreiro de 1408. Tivo entón a designación de *Riba Vizela*. O municipio foi restaurado o 19 de marzo de 1998 polo desmembramento de freguesías de Guimarães, Lousada e Felgueiras.

Demografía
----------

| Evolución da poboación do concello de Vizela (2001 – 2011) |
| --- |
| 2001 | 2004 | 2011 |
| 22595 | 23528 | 23736 |

Freguesías
----------

O concello de Vizela está dividido nas seguintes sete freguesías:

* Infias
* Santa Eulália
* Santo Adrião de Vizela
* São João de Caldas de Vizela
* São Miguel de Caldas de Vizela
* São Paio de Vizela
* Tagilde

Notas
-----

1. 1 2

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da Cámara Municipal de Vizela

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q551955
* WorldCat
* VIAF: 148994544
* GeoNames: 8010459
* LCCN: n85236189
* MusicBrainz: ID
* OSM: 3924925

 |
Coordenadas: 41°20′N 19°49′L﻿ / ﻿41.33, 19.82

**Tirana** (en albanés *Tiranë* ou *Tirana*) é a capital e a maior cidade de Albania. Está situada no distrito e na prefectura ou condado do mesmo nome. A súa poboación está estimada oficialmente en 621 286 habitantes (2011), aínda que na provincia a cifra rolda o millón de habitantes.

Historia
--------

Fundada en 1614, convértese en capital albanesa en 1920. Situada á beira do río Ishem, Tirana é o principal centro político, industrial e cultural de Albania. As industrias principais son as do sector da construción, alimentario, electromecánico, téxtil, farmacéutico e metalúrxico. Tirana experimentou un rápido crecemento co nacemento de numerosas industrias a partir dos anos 20.

Tirana está actualmente intentando desenvolver unha industria turística, aínda que este esforzo está obstaculizado pola inestabilidade da rexión, causada polos conflitos militares dos anos 90 en Albania e nos veciños Bosnia e Hercegovina, Kosovo e Macedonia do Norte.

Cidades irmás
-------------

* Montreal
* Ancara
* Bursa
* Podgorica
* Bosnia e Hercegovina Saraxevo
* Grecia Atenas
* Novi Pazar

Imaxe panorámica de Tirana (Albania).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tiranés*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivado 08 de xullo de 2010 en Wayback Machine. *(en albanés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19689
* WorldCat
* VIAF: 167355723
* BNE: XX461526
* BNF: 12460512r
* BRE: 4192807
* EBID: ID
* FAST: 1223178
* GEC: 0066115
* GeoNames: 3183875
* GND: 4270905-2
* ISNI: 0000 0001 1431 9723
* LCCN: n82213241
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge491566
* SUDOC: 067106854
* WOEID: 472135

 |
Coordenadas: 40°7′N 8°15′O﻿ / ﻿40.117, -8.250

Imaxe da Cámara municipal.
**Lousã** é unha vila portuguesa no distrito de Coímbra, rexión Centro e subrexión do Pinhal Interior Norte.

Características
---------------

Situada nunha zona de transición entre as dúas dinámicas de desenvolvemento que demarcan a subrexión: dun lado, as terras máis «urbanas», máis próximas da capital rexional; do outro, as máis afastadas, con carácter máis «rural». De entre os concellos da subrexión con variación demográfica positiva, o concello da Lousã é o que ten a máis elevada (18 %), superior aos valores medios da rexión (3,4 %) e do país (4,6 %).

Notas
-----

1. 1 2 3  "Caraterização do Concelho - Município da Lousã". *www.cm-lousa.pt*. Arquivado dende o orixinal o 28 de abril de 2016. Consultado o 2016-04-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1006413
* WorldCat
* VIAF: 125572944
* GeoNames: 8010487
* GND: 4776393-0
* LCCN: n86088191
* MusicBrainz: ID
* OSM: 5379540
* TGN: 1049807

 |
Coordenadas: 51°31′35″N 12°20′33″L﻿ / ﻿51.52639, -12.34250

Palacio barroco en Delitzsch.
**Delitzsch** é unha cidade e un importante centro rexional de Saxonia. Con máis de 26 500 habitantes é a cidade máis grande no distrito norte de Saxonia. Pertence á área metropolitana de Leipzig-Halle.

Xeografía
---------

A cidade de Delitzsch está situada na parte noroeste do distrito norte de Saxonia, a unha altura de 94 m sobre o nivel do mar. Debido á súa situación xunto á fronteira con Saxonia-Anhalt é a cidade máis ao norte de Saxonia.

Ocupa unha extensión de 83,57 km2 e, segundo o censo do 31 de decembro de 2010, tiña unha poboación de 26 334 habitantes.

Historia
--------

Segundo as crónicas, foi fundada en 1200 e recoñecida co status de cidade en 1300.

Por ela pasaron desde os pobos eslavos até os suecos, durante a guerra dos trinta anos (1618-1648).

Durante a segunda guerra mundial só foi destruída a súa estación ferroviaria.

Panorámica da cidade. Vista tirada dese a torre do Palacio Barroco.

Galería de imaxes
-----------------

* Escudo da cidade
* Situación da cidade de Delitzsch no distrito do norte de Saxonia
* Mapa da área metriopolitana Leipzig-Halle
* Rúa de Breita (Breite Strasse), coa torre do mesmo nome
* Casa do Concello
* Igrexa de San Pedro e San Paulo (Stadtkirche St. Peter & Paul)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial do concello

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12052
* WorldCat
* VIAF: 146616700
* BNF: 145937739
* GeoNames: 6551131
* GND: 4011376-0
* GOV: DELSCHJO61EM
* LCCN: n83059764
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge636651
* OSM: 444742
* WOEID: 644082

 |
Coordenadas: 41°33′06″N 7°29′21″O﻿ / ﻿41.55167, -7.48917

Vista panorámica da Serra da Padrela.
A **Serra da Padrela** é unha elevación montañosa do Portugal Continental, de 1 146 m de altitude máxima. 

Está situada no Alto Trás-os-Montes, nos concellos de Vila Pouca de Aguiar e Valpaços, Distrito de Vila Real.

Historia
--------

En 2015 João Fonte e José Manuel Costa-García publicaron un artigo na revista *Estudos do Quaternário* (editada pola Associação Portuguesa para o Estudo do Quaternário) no que realizan un estudo monográfico dun sitio arqueolóxico localizado na vertente oriental da serra da Padrela, que era xa coñecido no norte de Portugal (no concello de Valpaços, freguesía de Padrela e Tazém, limítrofe co concello de Vila Pouca de Aguiar) no que se propón unha reinterpretación do sitio como asentamento militar romano directamente asociado ao "distrito mineiro" de Tresminas, un *territorium metallorum* dos romanos.

Esta hipótese xa fora proposta polo arqueólogo Francisco Sande Lemos na súa tese de doutoramento sobre o poboamento romano do Tras-os-Montes Oriental, mais nunca fora debidamente investigada e fundamentada.

Notas
-----

1. ↑  Fonte & Costa-García 2015, pp. 27-38.
2. ↑  El oro romano de Tresminas Arquivado 29 de abril de 2018 en Wayback Machine..
3. ↑  Explorando a Serra da Padrela, en RomanArmy.eu *(en castelán)*, *(en galego)*, *(en portugués)*,*(en inglés)*, *(en asturiano)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fonte, João Fonte e Costa-García, José Manuel (2015): "Alto da Cerca (Valpaços, Portugal): um assentamento militar romano na Serra da Padrela e sua relação com o distrito mineiro de Tresminas", *Estudos do Quaternário* **15**: 27-38. Resume.

### Outros artigos

* Tresminas

### Ligazóns externas

* Tresminas *(en portugués)*.
* El oro romano de TresminasArquivado 29 de abril de 2018 en Wayback Machine. *(en castelán)*.
* Complejo Minero Romano de TresminasArquivado 29 de abril de 2018 en Wayback Machine. *(en castelán)*.
* El oro de Tresminas (Paisaje cultural y tecnología minera romana) Goberno de España. Museo Arqueológico Nacional *(en castelán)*.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10370367
* GeoNames: 2736861

 |
Coordenadas: 41°21′N 8°33′O﻿ / ﻿41.350, -8.550

**Trofa** é un concello e cidade da Grande Área Metropolitana do Porto, no Distrito do Porto, na Rexión Norte e Subrexión do Grande Porto (Portugal). A súa capital ten unha poboación de 21.600 habitantes e é sede dun municipio de 71,88 km² de extensión e 38.999 habitantes (2011)  repartidos en 8 freguesías.

O concello limita ao norte co concello de Vila Nova de Famalicão, ao leste co de Santo Tirso, ao sur co de Maia e ao oeste co concello de Vila do Conde.

Historia
--------

Trofa foi elevada a vila o 16 de maio de 1984 e a cidade pola lei n.º 29/93 do 2 de xullo de 1993. Converteuse en municipio autónomo o 19 de novembro de 1998 ao separarse do seu concello veciño de Santo Tirso (de xeito simultáneo cos concellos de Odivelas e Vizela, creados na mesma época, ao separarse de Loures e Guimarães respectivamente).

A cidade de Trofa está situada entre Porto e Braga. Un factor importante para o seu crecmento foi a construción da estación de ferrocarril a principios do século XX, o que impulsou o seu crecemento.

Demografía
----------

| Poboación do concello de Trofa (2001 – 2011) |
| --- |
| 2001 | 2011 |
| 37 581 | 38 999 |

Freguesías
----------

O concello de Trofa está integrado polas seguintes 8 freguesías:

* Alvarelhos
* Covelas
* Guidões
* Muro
* São Mamede de Coronado (vila de Coronado)
* São Martinho de Bougado (cidade de Trofa)
* São Romão do Coronado (vila de Coronado)
* Santiago de Bougado (cidade de Trofa)

Patrimonio
----------

* Igrexa de S. Tiago de Bougado, proxecto de Nicolau Nasoni
* Baixa da Trofa, Rua Conde de S. Bento, Parque Dr. Lima Carneiro, Parque de Nossa Senhora das Dores...
* Barca da Trofa
* Igrexa Matriz de Trofa
* Ponte Pênsil de Trofa
* Monte de São Gens
* Castro de Alvarelhos

Notas
-----

1. 1 2

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Trofa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Trofa Tv - Televisão da Trofa
* C. D. Trofense
* A. C. Bougadense

### Ligazóns externas

* Sitio web da Cámara Municipal de Trofa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q987964
* GeoNames: 2733352
* GND: 7726172-0
* OSM: 5261566

 |
Coordenadas: 43°19′12″N 3°00′10″O﻿ / ﻿43.319972222222, -3.00275

**Lamiako**, é un barrio do municipio biscaíño de Leioa. Limita co río Nervión, As Areas de Getxo, Astrabudúa de Erandio e con outros barrios de Leioa.

Características
---------------


Posiblemente sexa o barrio máis pobre da localidade e o máis industrializado, pero actualmente está nunha profunda remodelación. Na actualidade[*cando?*] estanse substituíndo gran número de vivendas antigas por grandes bloques de edificios e planéase desprazar toda a industria da zona.

A súa estratéxica localización, a escasos 5 minutos andando do centro de As Areas, con parada de metro no centro do barrio, e acceso rápido á autoestrada A-8 fan que este barrio teña posibilidades de converterse nunha zona residencial de nivel económico medio-alto no curto prazo.

O nome de Lamiako deriva do vocábulo lamia (lugar de lamias).

As lamias son personaxes da mitoloxía vasca. Mulleres fermosas de longas melenas louras e pés de pato que realizaban actos de bruxería co diaño.

As festas de Lamiako son o último fin de semana de maio e teñen como prato forte Lamiako Maskarada (o último venres de maio ás 22:30 xunto á igrexa).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Lamiako*** |
**Gondar** é unha freguesía portuguesa do concello de Amarante, cunha superficie de 9,63 km² e 1.693 habitantes (2001). Densidade: 175,8 hab/km².

Historia
--------

Mosteiro de Gondar
Señor desta vila foi don Mendo de Gundar, cabaleiro de Oviedo, que chegou a Portugal co conde Henrique de Borgoña, conde de Portugal no século XII, ao servizo da súa muller Teresa. Ademais de Señor de Gondar, tamén foi Señor de São Salvador de Lafões. Tamén foi alcalde de Celorico de Basto e fundador do mosteiro de Gondar. Faleceu no concello de Guestaço. Don Mendo de Gundar casou no reino de Galiza con Dona Goda, coa que tivo seis fillos: Fernão Mendes de Gundar, Lourenço Mendes de Gundar, Egas Mendes de Gundar, Estevainha Mendes de Gundar, Loba Mendes e Urraca Mendes.

Patrimonio histórico
--------------------

Igrexa matriz e cemiterio
* Igrexa antiga de Gondar.
* Mosteiro de Gondar.

Notas
-----

1. ↑  Moreira, Publicada por Miguel. "Sentir Gondar" (en portugués). Consultado o 2022-06-24.

Véxase tamén
------------

* Lista de municipios de Portugal con vieiras no escudo

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gondar, Amarante Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Xunta Parroquial de Gondar (arquivado)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q983753
* GeoNames: 8012643
* OSM: 5830054

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fátima.

**Fátima** é unha freguesía portuguesa do concello de Ourém, cunha área de 71,29 km² e 10 302 habitantes (2001).
Densidade: 144,5 hab/km². A poboación pertence ó distrito de Santarém, na subrexión de Médio Tejo.

A localidade debe o seu nome á antiga ocupación dos musulmáns nese territorio, xa que «Fátima» foi o nome da filla preferida de Mahoma.

É coñecida polas aparicións da Virxe María que tres pastorciños (Lucía de Jesús dos Santos, Francisco e Jacinta Marto) afirmaron ter entre o 13 de maio e o 13 de outubro de 1917, no lugar chamado *Cova da Iria*.

A construción do Santuario de Fátima a partir de 1928 trouxo o desenvolvemento á localidade, conseguindo ser elevada á categoría de cidade o 12 de xuño de 1997.

Notas
-----

1. 1 2  Parrinder, Geoffrey (2008). *Breve enciclopedia del cristianismo*. Madrid: Ediciones Istmo. p. 138. ISBN 978-84-7090-406-6. Consultado o 29 de setembro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Artigos relacionados

* Nosa Señora de Fátima
* Santuario de Fátima

### Ligazóns externas

* Santuario de Nosa Señora de Fátima – Sitio web oficial *(en castelán)*
* Capelinha das Aparicións – Emisión en directo *(en castelán)*
* Peregrinos de Fátima – Páxina oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191133
* BRE: 4706714
* EBID: ID
* GEC: 0026133
* GeoNames: 8013097
* GND: 4016531-0
* NKC: ge138228
* OSM: 6461804
* WOEID: 740883

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Montalegre (homónimos).
Coordenadas: 41°49′26″N 7°47′24″O﻿ / ﻿41.82389, -7.79000

**Montalegre** é unha vila portuguesa no distrito de Vila Real, rexión Norte, subrrexión do Alto Trás-os-Montes, e comunidade intermunicipal do Alto Tâmega, cunha poboación de aproximadamente 1 800 habitantes.

É sede dun concello arraiano de 806,19 km² e 12.762 habitantes (2001), subdividido en 36 freguesías. O concello linda ao norte cos concellos ourensáns de Lobios, Muíños, Calvos de Randín, Baltar, Cualedro e Oímbra (cos terreos do antigo Couto Mixto), ao leste con Chaves, ao sueste con Boticas, ao sur con Cabeceiras de Basto, ao suroeste con Vieira do Minho e ao oeste coas Terras de Bouro.

O concello forma, xunto con Boticas, a rexión das Terras do Barroso. O 26,26 % da superficie do concello forma parte do Parque Nacional de Peneda-Gerês, sendo con 211,74 km² os concello con máis territorio do parque.

| Poboación do concello de Montalegre (1801–2004) |
| --- |
| 1801 | 1849 | 1900 | 1930 | 1960 | 1981 | 1991 | 2001 | 2004 |
| 18.072 | 9.794 | 20.732 | 21.158 | 32.728 | 19.403 | 15.464 | 12.762 | 12.150 |

Freguesías
----------

O concello está formado polas freguesías de Cabril, Cambeses do Rio, Cervos, Chã, Contim, Covelães, Covelo do Gerês, Donões, Ferral, Fervidelas, Fiães do Rio, Frades do Rio, Gralhas, Meixedo, Meixide, Montalegre, Morgade, Mourilhe, Negrões, Outeiro, Padornelos, Padroso, Paradela, Pitões das Júnias, Pondras, Reigoso, Salto, Santo André, Sarraquinhos, Sezelhe, Solveira, Tourém, Venda Nova, Viade de Baixo, Vila da Ponte e Vilar de Perdizes.

Patrimonio
----------

* Castelo de Montalegre.

Galería de imaxes
-----------------

* Castelo.Castelo.
* Castelo de Montalegre.Castelo de Montalegre.
* Mosteiro de Santa Maria de Pitões das Júnias.Mosteiro de Santa Maria de Pitões das Júnias.
* Montalegre dende a Curujeira.Montalegre dende a Curujeira.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Montalegre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Chega de Bois

### Bibliografía

* BORRALHEIRO, Rogério: *Montalegre - Memórias e História*. Barrosana, E.M. Montalegre 2005.

### Ligazóns externas

* Observatorio de aves en Montalegre e na serra do Larouco.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q757860
* WorldCat
* VIAF: 139836242
* GeoNames: 8010642
* GND: 10034024-6
* LCCN: no91025138
* OSM: 2383830
* WOEID: 743740

 |
| Eau Claire |
| --- |
|  |
|  |  |
| Situación xeográfica |
|  |
| País: | Estados Unidos |
| Estado: |  Wisconsin |
| Condado: | Condado de Eau Claire |
| Incorporada: | 1856 |
| Alcalde: | Mike Huggins |
| Xeografía |
| Altitude: | 240 msnm |
| Superficie: | 83,8 km² |
| Poboación |
| Poboación total: | 61.704 |
| Densidade de poboación: | 738.8 |
| Información |
| Sitio na web: |  |

**Eau Claire** é unha cidade situada na parte oeste-central do Estado de Wisconsin, Estados Unidos. A poboación era 61.704 no censo de 2000, mais ten un total de 148.337 habitantes na área metropolitana de Eau Claire. É o asento de condado de Condado de Eau Claire, aínda que unha pequena parte da cidade atópase no veciño Condado de Chippewa. Eau Claire é a cidade principal de Wisconsin, área estatística metropolitana, que é unha parte de l'Eau-Claire-Menomonie área estatística combinada.

America's Promise nomeou á cidade como unha das 100 Mellores Comunidades para os Mozos en 2007. Eau Claire foi das primeiras cidades da árbore en Wisconsin, logo de ser recoñecido como tal desde 1980.

Notas
-----

1. ↑  «Encontra un condado». Arquivado 23 de setembro de 2012 en Wayback Machine. Asociación Nacional de Condados.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eau Claire, Wisconsin Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q122563
* WorldCat
* VIAF: 145406635
* EBID: ID
* GEC: 0444438
* GeoNames: 5251436
* GND: 4226352-9
* GNIS: 1583124
* LCCN: n79117868
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 41°05′54″N 7°48′36″O﻿ / ﻿41.098330555556, -7.81

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Lamego.
Brasón de Lamego.
**Lamego** é unha cidade portuguesa no Distrito de Viseu, Rexión Norte e subrexión do Douro, con cerca de 10.900 habitantes. Situada na marxe sur do río Douro, a cidade é parte da provincia tradicional de Tras-os-Montes e Alto Douro.

Xeografía
---------

É sede dun municipio con 166,71 km² de área e 27.054 habitantes (2004), subdividido en 24 freguesías. O concello limita ao norte cos municipios de Mesão Frio e Peso da Régua, ao leste con Armamar, ao sueste con Tarouca, ao suroeste con Castro Daire e ao oeste con Resende.

Historia
--------

Lamego é a antiga *Lamaticom*. É a sede da diocese de Lamego.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q117591
* WorldCat
* VIAF: 134889388
* GeoNames: 8010654
* GND: 4650145-9
* MusicBrainz: ID
* OSM: 5328700
* SUDOC: 168898233

 |
Coordenadas: 37°51′06″N 8°47′31″O﻿ / ﻿37.85167, -8.79194

**Porto Covo** é unha freguesía do concello portugués de Sines. No ano 2011 contaba con 1.038 habitantes e unha densidade de poboación de 21,3 hab/km². A illa do Pessegueiro, co seu forte, tamén forma parte do territorio da freguesía.

Praias de Porto Covo
--------------------

Praia Grande.
En Porto Covo atópase a *Praia Grande*, unha famosa praia moi apreciada por locais e turistas. Sitúase xunto a saída norte de Porto Covo. Con bos accesos, é unha das máis concorridas durante os meses de verán. Tamén ostenta a categoría de bandeira azul e é bastante frecuentada por surfistas.

Entre outras praias de Porto Covo están a *Praia do Espingardeiro*, a *Praia Pequena*, a *Praia dos Buizinhos* e a *Baía de Porto Covo*, estas máis pequenas.

Galería de imaxes
-----------------

* Bandeira de Porto Covo.Bandeira de Porto Covo.
* Escudo de Porto Covo.Escudo de Porto Covo.
* Tempestade na costa de Porto Covo.Tempestade na costa de Porto Covo.
* Vista da illa do Pessegueiro.Vista da illa do Pessegueiro.

Praza Marquês de Pombal.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto Covo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q679071
* GeoNames: 8013166
* OSM: 6445213

 |
Coordenadas: 38°42′24″N 9°23′52″O﻿ / ﻿38.70667, -9.39778

**Estoril** é unha vila portuguesa, pertecente ao concello de Cascais. Cunha área de 8,79 km², en 2011 tiña 26.397 habitantes, cunha densidade de 3003,1 hab./km². Até 2013 foi unha freguesía de seu, pasando nese ano á União das Freguesias de Cascais e Estoril.

Está situado moi preto de Lisboa. Entre os seus puntos de interese está o Parque Natural de Sintra-Cascais, o maior casino de Europa, o Autódromo do Estoril e varios campos de golf.

Historia
--------

Segundo algunhas fontes, o topónimo Estoril deriva etimoloxicamente do termo "estéril", ou deshabitado.

Comezou a acadar sona a comezos do século XX da man de Fausto Cardoso de Figueiredo, propietario da concesión de explotación de xogo, e do seu sócio, Augusto Carreira de Sousa. En 1913 comezou o proxecto para lanzar Estoril como centro turístico, que foi atrasado pola primeira guerra mundial. O 16 de xaneiro de 1916 colocouse a primeira pedra do casino de Estoril. Construíronse vivendas e infraestruturas en terreos anteriormente ocupados por piñeirais e terras agrícolas.

A partir de 1940 aumentou a súa popularidade grazas a unha nova estrada pegada ao mar. Durante a segunda guerra mundial e despois dela recibiu numerosos refuxiados e exiliados, como Xoán de Borbón, e os Reis Humberto II de Italia, Carlos II de Romanía e Simeón II de Bulgaria, o rexente Miklós Horthy do Reino de Hungría, amais de figuras do panorama deportivo e cultural. En 1956 o príncipe Xoán Carlos matou accidentalmente o seu irmán Alfonso.

Na poboación de São João do Estoril tiña a súa residencia de vacacións o Presidente do Consello de Ministros António de Oliveira Salazar. Na súa época como tal, construíuse a Estrada Nacional n.º 6, máis coñecida como Avenida Marginal.

Poboacións
----------

* Alapraia
* Alto dos Gaios
* Atibá
* Bairro do Fim do Mundo
* Bairro da Martinha
* Livramento
* Monte Estoril
* São João do Estoril
* São Pedro do Estoril
* Pau Gordo

Notas
-----

1. ↑  Lei n.º 11-A/2013 de 28 de janeiro (Reorganização administrativa do território das freguesias). *Diário da República*, 1.ª Série, n.º 19, xaneiro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estoril*** |

* Visite Estoril

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193305
* WorldCat
* VIAF: 140669116
* EBID: ID
* GEC: 0025367
* GeoNames: 2268436
* GND: 4126237-2
* LCCN: n80009812
* NKC: xx0036565
* OSM: 6519609
* SUDOC: 159497221

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Talos.
Na mitoloxía grega, **Talos**  (ou Talo ) era un rapaz ateniense, fillo de Policasta (ou Pérdice ou Perdix  ) e sobriño do arquitecto e inventor Dédalo, o que contruíra o labirinto onde recluíron a Minotauro. Outros mitógrafos din que este Talos o pai de Hefesto, froito das relacións coa deusa Hera .

Dédalo acolleu a Talos como discípulo no seu taller e o rapaz demostrou axiña as súas capacidades, o que resultaría fatal para el.

A Acrópole de Atenas, onde Dédalo matou a Talos
O mito conta que Talos atopou un día unha mandíbula de serpe, segundo uns mitógrafos, ou a espiña dun peixe, segundo outros. Comprendeu que con tal obxecto podía cortarse un pau fino e, construíndoo a maior tamaño en ferro, inventou a serra. Tamén foi quen de inventar a roda de alfarería e o compás, o que lle permitía trazar círculos perfectos.

Estas habilidades causaron a envexa de Dédalo, que vía que podía ser desprazado entre os atenienses, polo que decidiu desfacerse de tan incómodo aprendiz. Levouno consigo á Acrópole, subiron ata o tellado do templo de Atenea e, nun descoido, botouno abaixo. Logo recolleu o corpo nun saco para enterralo en segredo, excusándose ante os que o vían cargar co saco dicindo que recollera unha serpe morta. Pero o sangue que deitaba o saco delatouno e foi detido e xulgado no Areópago, que o condenou ó desterro .

Outra versión asegura que a razón de que Dédalo matara a Talos estivo nas relacións incestuosas que este mantiña coa súa nai, Policasta.

Antes de morrer, Atenea transformou a alma de Talos en perdiz e voou ós ceos; aínda así, esta ave non voa demasiado alto nin fai os niños nas árbores altas: voa sempre próxima ó chan e fai o niño nas sebes, porque a súa caída meteulle o medo ás alturas. A lenda engade que cando Dédalo enterraba ó seu fillo Ícaro, unha perdiz cantaba e aleteaba alegra ó seu carón. O corpo foi enterrado no lugar onde caera. E Policasta suicidouse cando soubo que morrera o fillo.

Notas
-----

1. ↑  Graves, px. 342. Grimall, s.v. *Talos*.
2. ↑  Pseudo-Apolodoro III, 15.8:; Grimal s.v. *Idomeneo*.
3. ↑  Pseudo-Apolodoro, III, 15.8
4. ↑  Hixino dá o nome de *Perdiz* ó propio rapaz nas fábulas 39 e 244, e de *Perdix* na fábula 274, mesturando así os nomes da nai e do fillo (Hixino, fábula 39). Ovidio tamén denomínao *Perdiz* (Ovidio VIII).
5. ↑  Graves px. 61.
6. ↑  Pseudo-Apolodoro, III, 15.8
7. ↑  Ovidio, VIII. 236-259.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perdix, no Proxecto Perseus.

### Bibliografía

* Graves, Robert: *Los mitos griegos*. Ed. Gredos, 2019, especialmente 341 a 349.
* Grimal, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1ª ed. 1981, 7ª impresión 2017.
* Hixino: *Fábulas mitológicas*. Alianza editorial, 2009, especialmente fábula 39.
* Ovidio: *Metamorfosis*. Alianza editorial 1ª ed. 1995, 2ª reimpr. 2017.
* Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica*. Alianza editorial 3ª ed. 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2365581
* Treccani: talo\_res-6255e855-079a-11e0-9962-d5ce3506d72e

 |
O **Ministerio de Vivenda e Axenda Urbana** de España é o departamento da Administración Xeral do Estado encargado das políticas do Goberno en relación ao dereito á vivenda, edificación, urbanismo, solo e arquitectura.

Foi creado por primeira vez tras a aprobación da Lei do Solo no ano 1957, asumindo as competencias de urbanismo (Dirección Xeral de Arquitectura e Urbanismo) que anteriormente dependían do Ministerio da Gobernación. Suprimido en 1977, volveuse a restablecer na VIII lexislatura, sendo presidente do Goberno José Luís Rodríguez Zapatero, coa finalidade de garantir a toda a cidadanía o acceso a unha vivenda de calidade. En 2010 volveuse suprimir e, en 2023, Pedro Sánchez restableceuno baixo o nome de «Ministerio de Vivenda e Axenda Urbana».

A súa titular é, desde o 21 de novembro de 2023, Isabel Rodríguez García, ministra de Política Territorial e voceira do Goberno entre 2021 e 2023.

### Orixes

Placa do ***Ministerio da Vivenda*** nun piso de protección oficial en Madrid.
Foi creado en 1957 durante a ditadura de Franco, sendo nomeado o seu ministro José Luís de Arrese. Creouse para a acción administrativa en materia de vivenda, arquitectura e urbanismo, agrupando diversos organismos existentes: Dirección Xeral de Rexións Devastadas, Dirección Xeral de Arquitectura e Urbanismo e Instituto Nacional da Vivenda.

Enlaces externos
----------------

* Web do Ministerio de Vivenda
	+ Consello paira a Sustentabilidade, Innovación e Calidade da Edificación (CSICE)
* Web da Sociedade Pública de Aluguer
* Web da Entidade Pública Empresarial de Chan

Notas
-----

1. ↑  Marcos, José (2023-11-20). "Isabel Rodríguez cambia el territorio por la vivienda" (en castelán). Consultado o 2023-11-20.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3112792
* WorldCat
* VIAF: 150758003
* BNE: XX84549
* MAG: 1340312924

 |
Este artigo trata sobre o lugar no concello de Cascais. Para o lugar no concello de Mafra véxase: Galiza, Mafra.

**Galiza** é unha aldea localizada na unión das freguesías de Cascais e Estoril, no distrito e área metropolitana de Lisboa, Portugal. Inclúe os sitios do Monte Leite, Bairro Novo do Pinhal e Alto dos Gaios.

Limita a norte coa localidade de Pau Gordo, a nacente coa Alapraia, a sur con São João do Estoril e a poñente co Estoril. A pesar da súa antiguidade, a notoriedade e desenvolvemento de São João do Estoril levan a que, na actualidade, se inclúa xeograficamente mentres parte desta localidade.

Toponimia
---------

Recibe o seu nome, á semellanza doutras localidades portuguesas, por ser poboada orixinalmente por galegos.

Historia
--------

Pertenceu ata 1915 á freguesía de Alcabideche, sendo desanexada desta para formar a nova freguesía do Estoril.

Na aldea celebrouse, en 1957, o V Congreso do Partido Comunista Portugués, que aprobou o primeiro programa e estatutos do partido e recibiu saúdos doutros partidos comunistas.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Centro |
| Centro  |

|  |
| --- |
| Rúa António da Silveira |
| Rúa António da Silveira  |

|  |
| --- |
| Rúa Pedro Nunes |
| Rúa Pedro Nunes  |

 |

Notas
-----

1. ↑  Correia, J. Diogo (1964). *Toponímia do Concelho de Cascais* (PDF). Cascais: Câmara Municipal de Cascais. p. 39.
2. ↑  Pimentel, Alberto (1908). *A Extremadura portugueza*. Empreza da historia de Portugal, sociedade editora.
3. ↑  "80 anos do PCP - História dos Congressos". *PCP*.

Véxase tamén
------------

* São João do Estoril
* Estoril
* Livramento, Estoril
* Parede
* Alcabideche
* Ribeira da Cadaveira
* Aldeia Galega
**Neus Sabaté Vizcarra,** nada en Tarragona en 1975, é unha física e científica catalá do Consello Superior de Investigacións Científicas .

Traxectoria
-----------

Neus Sabaté estudou Ciencias Físicas na Universidade de Barcelona entre 1994 e 1998. Pouco despois tivo a oportunidade de facer prácticas no departamento de electrónica da mesma universidade, que a enviou a facer unha estadía en Tolosa, Francia, no Laboratorio de Análise e Arquitectura de Sistemas (LAAS-CNRS) dependente do Centre national de la recherche scientifique (CNRS), onde descubriu a súa paixón pola microelectrónica e os microdispositivos, de xeito que ao regresar a Barcelona completou o doutoramento no Institut de Microelectrònica de Barcelona (IMB-CNM-CSIC). Despois de doutorarse na UB en 2003, realizou unha bolsa posdoutoral en Alemaña, nun instituto tecnolóxico, o Fraunhofer-Institut für Zuverlässigkeit und Mikrointegration, onde traballou nun proxecto para a industria alemá de microelectrónica. Ao seu regreso, iniciou unha nova liña de investigación no IMB-CNM-CSIC sobre pilas de combustible que madurou ata o día de hoxe no proxecto ERC do Consello Europeo de Investigación .

Recoñecementos
--------------

Sabaté, que traballa como investigadora no Instituto de Microelectrónica de Barcelona (IMB-CNM-CSIC), foi seleccionada en 2020 como unha das trece finalistas do premio Women Innovators 2020 na categoría principal, un premio, promovido polo Programa europeo "Horizonte 2020 ", que recoñece o traballo de mulleres innovadoras. Foi recoñecida como cofundadora e asesora científica da empresa de base tecnolóxica Fuelium, creada en 2015 para desenvolver baterías de papel ecolóxicas para sistemas de diagnóstico portátiles.  Estas baterías de papel poderían cambiar por completo as probas de diagnóstico de enfermedades como a malaria, o sida, a diabetes e a COVID-19.

En setembro de 2020 foi galardoada co Premio Física, Innovación e Tecnoloxía outorgado pola Real Sociedad Española de Física (RSEF) e a Fundación BBVA.

Notas
-----

1. ↑  "Neus Sabaté Vizcarra". *Las Científicas Cuentan*. Consultado o 11 xullo 2020.
2. 1 2  "La investigadora del CSIC Neus Sabaté opta al premio europeo Women Innovators". *La Vanguardia*. 10/07/2020. Consultado o 11 xullo 2020.
3. ↑  Romar, R. (10/12/2019). "Neus Sabaté: «La desigualdad de género en ciencia es una absoluta evidencia»". *La Voz de Galicia*. Consultado o 11 xullo 2020.
4. ↑  "Neus, la científica que creó baterías de papel gracias a un test de embarazo y que ahora acelerarán las PCR". *El Español* (en castelán). 2020-10-08. Consultado o 2020-10-24.
5. ↑  "Giro ‘mágico’ del grafeno y baterías de papel en los Premios de Física 2020". *Agencia SINC* (en castelán). Consultado o 2020-09-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista con Neus Sabaté en Biocat

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57049626
* WorldCat
* VIAF: 311582568
* CANTIC: a11920142
* Dialnet: 4178977
* ORCID: 0000-0002-4513-7057
* Scopus: 10042736400
* zbMATH: sabate.neus

 |
Monumento *aos Heróis da Guerra Peninsular*, na Praça de Entrecampos, Lisboa
**Alvalade** é unha freguesía portuguesa do concello de Lisboa. Nela localízase a sede principal da Universidade de Lisboa. No ano 2021 contaba con 33 309 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 6 237,6 hab./km².

Xeografía
---------

Situada a unha altitude media de 88 msnm, a freguesía ocupa unha pequena extensión, apenas 5,34 km².

Historia
--------

O nome de Alvalade parece ter orixe no nome árabe *Al Balade*, que significa "lugar habitado e amurallado". Aí tivo lugar, arredor de 1321, a batalla de Alvalade, entre Dinís e o futuro Afonso IV.

Esta freguesía foi creada en 1959 pola escisión da freguesía de Campo Grande, cunha área total de 0,58 km² e 9 620 habitantes (2001). Tras a reorganización de freguesías de 2012, a freguesía de Alvalade absorbeu as de Campo Grande e São João de Brito.

Galería
-------

* Entrada á estación "Roma" do metro de Lisboa.Entrada á estación "Roma" do metro de Lisboa.
* Cantina da "Universidade Velha".Cantina da "Universidade Velha".
* Escudo de Alvalade.Escudo de Alvalade.
* Freguesías existentes no territorio actual antes de 2012.Freguesías existentes no territorio actual antes de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alvalade, Lisboa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial.

| * v
* c
* e
Freguesías de Lisboa |
| --- |
|  | Ajuda • Alcântara • Alvalade • Areeiro • Arroios • Avenidas Novas • Beato • Belém • Benfica • Campo de Ourique • Campolide • Carnide • Estrela • Lumiar • Marvila • Misericórdia • Olivais • Parque das Nações • Penha de França • Santa Clara • Santa Maria Maior • Santo António • São Domingos de Benfica • São Vicente |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q448231
* GeoNames: 8012462
* OSM: 6384162

 |