recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***La Quimera*** é unha novela en lingua castelá de Emilia Pardo Bazán, publicada en 1905. En palabras da autora —no prólogo da novela— *La Quimera* trátase dunha *sátira social* cuxo propósito foi estudar "un aspecto da alma contemporánea". É unha novela psicolóxica na que o protagonista encarna un mal da época: seducido pola súa quimera, "triunfar ou morrer", destrúese como home sen realizarse como artista. A obra apareceu publicada como folletín en 1903 na revista *La Lectura*, aparecendo dous anos máis tarde xa completa e co prólogo explicativo.

Trama
-----

A novela trata sobre a vida do pintor *Silvio Lago*, que marcha a Arxentina, onde sobrevive como pode, para regresar a España coa decisión de triunfar como artista. Para iso ponse baixo a protección de *Minia*, unha famosa compositora que pasa o verán no seu pazo galego.

Narración
---------

É unha novela en clave, na que Pardo Bazán deixa entrever certos elementos autobiográficos á par que a súa relación co pintor galego Joaquín Vaamonde, que a retratou en varias ocasións.

Confirmando o seu criterio de que a novela debe reflectir o momento no que é escrita, poden apreciarse en *La Quimera* certos ecos modernistas e simbolistas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *La Quimera* Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* *La Quimera*, ficha en Ciao! *(en castelán)*.
* "*La Quimera*, o la crueldad del artista", artigo de Marina Mayoral en *Cervantes Virtual* *(en castelán)*.
Florete con empuñadura italiana
O **florete** é un tipo particular de arma, semellante á espada, que se utiliza na esgrima. É unha das tres armas que se empregan neste deporte e polo tanto, unha das súas especialidades.

Características
---------------

O florete é unha espada longa, flexíbel de aceiro inoxidábel, de 500 gramos de peso e 90 centímetros de lonxitude. A súa principal característica é que ten unha sección rectangular.

A garda ten que ter unha circunferencia de entre 9,5 e 12 cm, e a folla ten que ir ao xusto medio da garda. Existen diversos tipos de empuñaduras e asas: fundamentalmente a de mango dereito e a chamada ortopédica. A de mango dereito, sitúa todos os dedos xuntos ao redor da asa, e é a máis común de usar na aprendizaxe. A ortopédica, que permite un maior desenvolvemento de forza, posto que o polgar se separa do resto do puño, é a máis usada en competición.

A folla do florete eléctrico ten un fío que a percorre enteira e que transmite os impulsos eléctricos dende a punta ata un enganche situado no interior da asa. A sensibilidade de toque nesta disciplina é de 500 gramos de forza, menor cá da espada.

A folla do florete, como a do resto das armas da esgrima, ten distintos nomes conforme as partes: a *espiga* é a parte da folla que se inserta na asa; o *forte* é a base da folla, máis resistente có resto, e que se usa para as paradas, pero tamén a que ten un movemento máis lento; o *centro*, ou parte media, onde se desenvolven a maior parte dos contactos entre floretes; e a *punta*, que é a parte máis frouxa pero máis rápida.

Uso
---

Ao ser a arma máis lixeira das tres e a máis cómoda de manexar, é a máis indicada para os adestramentos. Habitualmente é a primeira arma coa que toman contacto co deporte os seus practicantes, e é especialmente indicada para os rapaces e as rapazas. Durante longos anos, esta foi a única arma da esgrima feminina.

Regras
------

En vermello, a área de tocado en florete
A variedade de florete difire das outras dúas (o sabre e a espada) nalgunhas regras e particularidades derivadas da forma e dos usos da arma.

A zona de tocado en florete limítase ao tronco, é dicir, que non se pode puntuar contra a cabeza, as pernas ou os brazos. Os tocados nestas zonas provocan a detención do combate, pero sen que suba ningún punto ao marcador. Porén, si que se pode tocar nas costas, aproveitando un movemento lateral do contrario, e provocando unha flexión na folla do florete. A ese movemento chámaselle *flick*.

Tanto en florete como en sabre está prohibido agochar un albo válido cun que non o é, é dicir, non se pode meter o brazo ou a man desarmada diante do corpo, para evitar a puntuación do contrario.

En florete non existe o tocado dobre, é dicir, que obtén o punto quen leva a prioridade, e non os dous (de ser o caso que os dous impacten no contrario). A prioridade lévaa quen está atacando, non sendo que sexa neutralizado por unha parada regulamentaria.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q471447
* AAT: 300204526
* EBID: ID
* GEC: 0109492
* GND: 4454583-6

 |
A Festa dos Alborotados, Praza de Henrique IV
A **romaría dos Alborotados** celebrábase de vello no santuario dos Remedios, en Betanzos, o 27 de setembro na honra de Nosa Señora dos Remedios e mais de San Miguel.

Unha novena precedía ao día da festa, no que, ao igual que no día dos Remedios, chegaban ao templo romeiros das máis variadas procedencias. O nome viría pola afluencia de endemoñados ou "alborotados" que acudían en demanda de auxilio onda Nosa Señora e San Miguel.

Co paso do tempo a celebración estritamente relixiosa foi perdendo pulo, e no xa distante 1979 os veciños da barriada da Ponte Vella decidiron dar un aire anovado á romaría dos Alborotados. Naceu así a Festa do Viño Mosto, na que as uvas acabadas de vendimar eran espremidas ante a concorrencia para catar o primeiro mosto betanceiro. Este novo pulo axudou a renovar o agarimo dos betanceiros cos Alborotados de sempre e mais coa nova festa.

A festa estivo sen celebrarse por varios anos ata que, en 2006, o colectivo veciñal e o Consello da Mocidade de Betanzos, apoiado pola Concellaría de Xuventude e a raíz dunha iniciativa conxunta dos colectivos xuvenís Lar de Unta e Galiza Nova, decidiron darlle novo impulso á celebración, retomando a Festa do Viño Mosto. Varios colectivos xuvenís betanceiros implicáronse daquela na vendima previa á celebración da festa e na organización da propia festa xunto á comisión veciñal. Un concerto para os máis novos e unha orquestra tradicional para os máis vellos compuxeron o apartado musical dunha celebración aberta cunha sesión vermú e retomada co pisado da uva na Eira Vella tras a descarga dos goxos chegados nun tractor engalanado, ao son das gaitas. A experiencia repetiuse ao ano seguinte, mais novamente en 2008 non se celebrou a festa.
Páleo Festival, festival de música, en Nyon, Suíza.
Un **festival** é unha competencia de cancións dun ou varios estilos, podendo ser mixtas ou únicas, organizados xeralmente por unha comunidade local ou por un municipio.

Outras aproximacións
--------------------

Festa, especialmente musical, e un conxunto de representacións dedicadas a un artista ou a unha arte. Neste caso, trátase daquelas reunións onde máis de 10 persoas congréganse cun mesmo fin.

Na mitoloxía, un festival é tamén un conxunto de celebracións, na honra de Deus ou de deuses. 

*Almabtrieb* en Kufstein, Austria, 2005.

Etimoloxía
----------

A raíz da palabra **Fest** deriva do alemán ''*fest''.* Actualmente moitos festivais utilizan esta frase, por exemplo o celebrado por Liverpool na cidade de México chámase Fashion Fest, ou o celebrado no verán chámase Verano Fest.

Tipos de festivais
------------------

Son catro os tipos de festivais que destacan na actualidade:

* Festivais étnicos
* Festivais de cine
* Festivais de música
* Festivais de videoarte

Notas
-----

1. ↑  Páleo Festival Nyon
2. ↑  "Almabtrieb (Austria)". Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2017. Consultado o 10 de xaneiro de 2017.
3. ↑  Fashion Fest (México)
4. ↑  "Verano Fest (México)". Arquivado dende o orixinal o 12 de xaneiro de 2017. Consultado o 10 de xaneiro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Festa
* Feira

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q132241
* AAT: 300073472
* BNCF: 22084
* BNF: 11931402h
* EBID: ID
* GEA: 5664
* GND: 4154198-4
* HDS: 017447
* JSTOR: festivals
* LCCN: sh85047932

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**José Cela Míguez**, nado nos Vaos (Láncara) en 1897 e finado en Buenos Aires en 1969, foi un pintor e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou con 16 anos a Arxentina. Retornou para facer o servizo militar. Ao rematalo volveu a Buenos Aires para evitar participar na guerra de Marrocos. Na capital bonaerense traballou nos tranvías. Retornou novamente a Galicia nos anos vinte. Pintor, en 1930 obtivo unha bolsa da Deputación de Lugo para cursar estudos de Belas Artes en Madrid. Militante de Izquierda Republicana. Logo da vitoria do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Láncara. Formou parte da representación galega que entregou o Estatuto de Autonomía de 1936 ao presidente das Cortes. Logo da golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 traballou como mestre no lado republicano. Ao rematar a guerra foi encarcerado no campo de concentración Miguel de Unamuno. Xulgado en Aranjuez, foi condenado a prisión, permanecendo case un ano detido. Os seus irmáns Ramiro e Ramón Cela foron expedientados e sufriron prisión. Ao ser posto en liberdade regresou a Láncara en situación de prisión atenuada. En 1952 volveu marchar a Arxentina, onde morreu en 1969.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Rivas Murias** |  **Alcalde de Láncara** 1936 | Sucesor:**?** |

Recoñecementos
--------------

En 2009 o Concello de Láncara acordou poñer un busto do pintor.

Notas
-----

1. ↑  El alcalde José Cela Míguez y su familia
2. ↑  Láncara dedicará unha escultura ao ex alcalde e pintor José Cela Míguez

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Cela Míguez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* José Cela Míguez, el pintor de Baos
Coordenadas: 42°18′22.3″N 7°51′21.3″O﻿ / ﻿42.306194, -7.855917
A **Festa dos foros de Seixalbo** é unha celebración que ten lugar en Seixalbo (Ourense). Celebra a supresión a mediados do século XIX dos foros do Antigo Réxime. Celébrase desde 2006, e ten lugar o primeiro sábado de xullo.

Contexto histórico
------------------

En 1837 a veciñanza da parroquia presentou unha demanda xudicial para que se declarase de calidade señorial, e polo tanto se abolisen as prestacións de cincocentos moios de viño que percibían o bispo da diocese de Ourense e o cabido da Catedral de Ourense. A demanda foi encabezada por Fernando Freire Carril, que pagaba 205 cuartas de viño, e que viaxou á Coruña para seguir adiante co preito.

O xuízo iniciouse en Ourense o 2 de novembro de 1839, mais ao non pórse de acordo as trespartes litigantes pasouse á audiencia da Coruña e, posteriormente, rematou en Madrid o 30 de xuño de 1859 a favor das reclamacións veciñais.

A festa dos foros
-----------------

A festa comezou a celebrarse en 2006. Os balcóns das casas adórnanse con colchas e faldóns, e a xente viste con roupas de época. Despois de xantar hai unha xuntanza na praza do Cabido con xogos tradicionais. Logo faise un percorrido polas adegas da parroquia. Co solpor faise unha representación teatral dos tres xuízos, e a festa remata cunha actuación musical.

Unha das rúas da parroquia leva o nome do impulsor deste preito, Fernando Freire Carril, e tamén se puxo unha placa na casa onde viviu.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González, E. Herminio, M. e Seara, M. (2008): *Seixalbo, anacos do pasado*. Ourense: Asociación Cultural Agromadas.
* Seara Pazo, M. (2005): *Seixalbo e os seus nomes de lugar*. Ourense: Asociación Cultural Agromadas.
* Somoza Medina. (s.d). *Ourense no s. XIX*. Biblioteca Virtual Cervantes.
Tenda de *kipot* en Xerusalén, Israel
A **kipá** (hebreo כִּפָּה, "cúpula, parte superior", plural *kipot*; tamén coñecida polo seu nome yídish, *yarmulke*) é unha pequena gorra ritual empregada para cubrir parcialmente a cabeza, usada tradicionalmente polos homes xudeus, e ultimamente aceptada tamén polas correntes non ortodoxas para uso feminino.

Características
---------------

A kipá - ou calquera outro chapeu, gorro ou peza que cubra total ou parcialmente a cabeza - é de uso obrigatorio (mesmo para non xudeus ou xentís) ao entrar e permanecer en determinados lugares de culto xudeu, como sinagogas, cemiterios ou lugares sacros, ou en situacións de pregaria, celebración ou estudo canónico. Os homes xudeus observantes, emporiso, visten kipá durante todo o día e en toda ocasión.

A kipá é de tea ou lá ben tecida, e confecciónase hoxe en día das máis diversas cores, tamaños e deseños, para todos os gustos, situacións e modas. 

Kipot brancas nun casamento en Nova YorkAsí e todo, aínda se estila usar kipá branca para celebracións de xúbilo, como shabat, festas ou vodas, e negra en sinal de doo. É posible situar a un xudeu practicante dentro de determinada rama ou corrente do xudaísmo, en base á cor, ao tamaño ou ao material do que está feita a kipá que leva posta.

O costume de levar kipá non provén dun precepto ou mandamento propiamente dito, a diferenza do *talit* ou chal ritual, ou dos *tefilín* ou filacterias; aínda que se arraigou co paso dos séculos, ao momento de converterse nun dos atributos máis emblemáticos do xudaísmo. Aínda así, as súas orixes son igualmente milenarias, e remóntanse ao Talmud (*Maséjet Kidushín*, "Tratado de casamentos", 31:1), simbolizando a necesidade de ter presente en todo momento que Deus está porriba dos homes e as cousas; e só pretende que a cabeza non quede descuberta ante Deus.

No servizo do Templo de Xerusalén os sacerdotes Cohanim tiñan prohibido traballar coa cabeza descuberta, esta é unha das orixes deste costume.

Notas
-----

1. ↑  "Jabad Lubavitch - Vestimentas Xudías". Arquivado dende o orixinal o 17 de febreiro de 2019. Consultado o 16 de maio de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kipá*** |

### Outros artigos

* Xudaísmo
* Menorá

### Ligazóns externas

* A KipáArquivado 11 de setembro de 2019 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215459
* AAT: 300046126
* EBID: ID
* GEC: 0273861
* JSTOR: kippah
* LCCN: sh2012004161

 |
O **Festival Casals de Puerto Rico** é un festival de música que se celebra anualmente na cidade de San Xoán (Porto Rico). Foi fundado polo violonchelista catalán Pau Casals. Leva anualmente a San Xoán o talento musical máis sobresaínte do mundo. No 2006 celebrou a súa edición número 50.

Historia
--------

Pau Casals visitou Porto Rico en 1955 e 1956. En 1957 mudouse á Illa e fundou o prestixioso festival de música que leva o seu nome. O concerto inaugural do Festival tivo lugar o 22 de abril de 1957 no teatro da Universidade de Porto Rico. O programa comezou sen que Casals puidera interpretar a Suite Nº 3 en do maio para violonchelo só de Johan Sebastian Bach, xa que sufriu un ataque ao corazón mentres ensaiaba coa orquestra para o concerto de apertura. Unha cadeira baleira no posto do director presidiu a orquestra durante o resto do Festival.

Durante dezaoito anos, Casals estivo á cabeza do Festival compartindo a súa música co mundo ata a súa morte en 1973. Nos anos que leva o Festival foron a Porto Rico numerosos artistas internacionais, orixinalmente atraídos polo carisma de Casals, e posteriormente polo prestixio e a reputación internacional que o Festival adquiriu rapidamente. Comezando co pianista Rudolf Serkin naquela primeira noite de 1957, a lista de artistas convidados que lle seguiu inclúe aos mellores intérpretes a nivel mundial.

Coa morte de Casals en 1973, a responsabilidade do programa recaeu sobre a súa viúva, Marta Casals, como presidenta dun comité asesor musical. Algúns dos grandes directores de orquestra que participaron no Festival foron: Mstislav Rostropovich, Leonard Bernstein, Zubin Mehta, Eugene Ormandy, Sir John Barbirolli, Yehudi Menuhin e Krzysztof Penderecki, entre outros.

Nos seus inicios, a Orquestra do Festival estaba composta por músicos contratados especialmente para o evento -principalmente dos Estados Unidos- con moi pouca participación de músicos locais. Entre estes, o pianista Jesús María Sanromá, o violinista Henry Hutchinson, pai, o clavecinista Fernando Valenti e os irmáns Figueroa, violinistas membros dunha moi coñecida familia musical de Porto Rico. Na década de 1970 xa a meirande parte dos músicos eran portorriqueños. O mesmo proceso repetiuse coa Orquesta Sinfónica de Puerto Rico, fundada por Casals en 1958.

Actualmente, o Festival é administrado pola Corporación de las Artes Musicales, dependente do Goberno de Porto Rico.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Festival
* Orquesta Sinfónica de Puerto Rico
* Orquesta Sinfonica de Puerto Rico
* Corporación de las Artes Musicales
*Bernardino de Siena organiza unha fogueira das vaidades* (1457-1461), Agostino di Duccio, Oratorio de San Bernardino, Perugia 
A **fogueira das vaidades** (en italiano: *falò delle vanità*) foi unha queima de libros seculares (o Decamerón e obras de Ovidio, entre outros), instrumentos musicais, cartas e dados, produtos de perfumaría, maquillaxe, roupas requintadas e espellos confiscados aos cidadáns de Florencia por orde do reformador relixioso Girolamo Savonarola .

A cerimonia máis significativa deste tipo realizouse na praza da cidade o Martes de Entroido, 7 de febreiro de 1497. Segundo a lenda, o propio artista Sandro Botticelli botou ao lume algunhas das súas mellores pinturas sobre temas mitolóxicos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martines, L. (2006) Fire in the City: Savonarola and the Struggle for the Soul of Renaissance Florence. Nova York, NY: Oxford University Press.
* Green, J. & Karolides, N. (2005) Savonrola, Fra Girolamo. In Encyclopedia of Censorship: New Edition. Nova York, NY: Facts On File, Inc. p. 495
* Orestes Brownson, «Savonarola: his Contest with Paganism», Brownson's Quarterly Review, abril, 1851; dispoñible na Orestes Brownson Society
* Rab Hatfield, «Botticelli’s Mystic Nativity, Savonarola and the Millennium», Journal of the Warburg and Courtauld Institutes, Vol. 58, (1995), pp. 88–114

### Outros artigos

* Queima de libros
***La Modification*** é unha novela do escritor francés Michel Butor (1957).

Trama
-----

A novela conta unha viaxe en tren de París a Roma, no que o protagonista reflexiona sobre a súa vida, e de como a súa vida se pode transformar, posto que a súa intención é a de quedar definitivamente coa súa amante, coa que se vai reunir nesta viaxe e que vive en Roma, e deixar á súa muller, que reside en París. O narrador diríxese sempre ó protagonista en segunda persoa do plural, o que en galego sería equivalente a tratala de vostede, o que implica ó lector na vida do protagonista, ó sentirse constantemente interpelado e do que vai lembrando detalles da súa vida, tanto en Francia como en Italia, tanto cunha muller como coa outra.

Ó longo da novela, e cunha rapidez que trata de traspoñer a propia lentitude do paso do tempo nunha viaxe en tren, imos vendo como os seus primeiros pensamentos se van modificando e dando paso a dúbidas e a novas decisións.

Esta novela, a máis coñecida das que escribiu Butor, é considerada un dos referentes do movemento que se chamou Nouveau roman.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q371694
* BNF: 119349912
* EBID: ID

 |
**Kirta** foi o mítico primeiro rei de Mitanni, unificador das tribos hurritas e das cidades estado como Urkesh e outras, para formar o reino.

### Traxectoria

Reinou aproximadamente na metade do século -XVI. Sucedeuno o seu fillo Shuttarna I.
Carécese de inscricións sobre o seu reinado. Un relato épico nunha taboíña de Ugarit narra de forma novelada a historia da súa vida: Unha vez mortos todos os seus fillos e a súa esposa, o rei tivo un soño, no que se lle apareceu o deus creador, que lle instruíu para pedir axuda a Baal, deus da choiva, para o que emprendeu unha expedición a fin de conseguir unha nova esposa. No camiño, atopou un santuario da deusa Asherah, á que prometeu ofrecer unha estatua de ouro, se atopaba esposa. Kirta atopou esposa, coa que tivo varios fillos, pero esqueceu a súa promesa á deusa, que o castigou cunha enfermidade. Durante a mesma, o seu fillo máis vello tratou de derrocalo, pero el lanzoulle unha maldición, momento no que acaba o texto.

| * v
* c
* e
Reis de Mitanni |
| --- |
| 
* Kirta
* Shuttarna I
* Parsatatar
* Sausatatar
* Artatama I
* Shuttarna II
* Artashumara
* Tushratta
* Artatama II
* Shuttarna III
* Shattiwaza
* Shattuara I
* Wasashatta
* Shattuara II

 |
**Kirill Vasilevich Kilpalin**, nado en 1930 e finado en 1991, foi un pintor e escritor alutor.

Traxectoria
-----------

Naceu na aldea de Hailin o 5 de outubro de 1930 nunha familia dedicada aos labores tradicionais do seu pobo, a caza e o pastoreo, seu pai morreu cando el tiña un ano e a súa nai, Anna, foi quen educou. A comezos da década de 1940 os habitantes da súa aldea foron asentados polas autoridades noutra aldea veciña, Tilichiki, deixando o estilo de vida tradicional. Ao rematar os estudos obrigatorios traballou como inspector de pesca e como pastor. En 1957 participou na primeira exposición colectiva, expoñendo as súas acuarelas e debuxos e decidiuse a estudar arte en Vladivostok. Desde 1962 residiu entre o seu pobo dedicándose á caza e á pesca. A súa obra pictórica exponse no Museo de Kamchatka, no Museo de Koriakia, no Museo de Arte Contemporánea de Rusia en Suzdal e en coleccións particulares. A súa obra consiste en retratos, mitoloxía e vida tradicional dos alutor. Nas súas composicións, coloristas e avermelladas o individuo destaca sobre a natureza.

Interesado polas tradicións, contos e lendas do seu pobo, a partir de 1950 comezou a escribir contos tradicionais en verso, postumamente publicouse en 1993 en forma de libro unha escolma de contos seus ao estilo tradicional, *Ani: skazki Severa*, que constitúe a primeira e ata agora última mostra de literatura escrita en alutor. Morreu o 5 de decembro de 1991.
A **sección de fútbol praia do FC Barcelona** naceu en 2011, converténdose na 13ª sección deportiva activa do club catalán. Por mor da inexistencia dunha liga nacional deste deporte en España, o equipo adícase a encontros amigables ou de exhibición, principalmente durante as estacións de primavera e verán. Por tratarse do club máis importante do país neste deporte, o FC Barcelona de fútbol praia foi o único equipo español convidado en 2011 e 2012 ás 2 primeiras edicións do Mundial de Clubs disputadas no Brasil, caendo en ámbalas dúas ocasións na rolda de cuartos de final ante o Sporting Club de Portugal. Conquistou o título na edición de 2015.

O primeiro adestrador do equipo foi o internacional galego Ramiro Amarelle, que exercía funcións de xogador-adestrador. Outro xogador importante do equipo foi José Mari Bakero, o ex xogador internacional de fútbol. O cadro de xogadores do equipo nos seus inicios completouse con nomes como os campións do mundo con Rusia en 2011 Egor Eremeev, Andrey Bukhlistkiy (porteiro) e Dimitriy Shishin, o coruñés Nico Alvarado, o gaditano Cristian Torres, ou o internacional senegalés Al Seyni N'Diaye (porteiro).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información sobre as participacións do FC Barcelona no Mundial de Clubs de fútbol praia *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Fútbol Club Barcelona |
| --- |
| **Instalacións actuais:** | **Camp Nou - Mini Estadi - Palau Blaugrana - Palau de Gel - Ciutat Esportiva Joan Gamper - La Masia - FCBotiga**. |
| **Instalacións desaparecidas:** | Camp de Les Corts - Camp del Carrer Indústria. |
| **Seccións actuais:** | 

|  |  |
| --- | --- |
| Masculinas | Profesionais: **Fútbol - Baloncesto - Balonmán - Fútbol sala - Hóckey a patíns.** Non profesionais: Rugby - Atletismo - Hóckey sobre xeo - Hóckey sobre herba - Patinaxe - Voleibol - Fútbol praia - Baloncesto en cadeira de rodas. |
| Femininas | Fútbol - Baloncesto - Atletismo - Patinaxe - Voleibol - Hóckey sobre herba. |

 |
| **Seccións desaparecidas:** | 

|  |  |
| --- | --- |
| Masculinas | Béisbol - Tenis - Natación - Iudo - Patinaxe sobre rodas - Loita greco-romana - Ximnasia - Fútbol americano. |
| Femininas | - |

 |
| **Torneos:** | **Trofeo Joan Gamper**. |
| **Outros:** | **Barça TV**. |
Botella de kirsch elaborado en Alemaña, cunha graduación alcólica do 40º.
O **kirsch** (do alemán: *Kirsche* – *cereixa*) é un licor extraído das guindas. Trátase dunha bebida incolora orixinaria de Alemaña, que se obtén por destilación do zume fermentado dunha especie de guindas bravas da Selva Negra alemá, cunha graduación alcólica alta, superior a 30°.

Este licor é moi popular nas rexións francesas de Alsacia, Franco Condado e Lorena, e en Alemaña, Austria e Suíza.[]

Notas
-----

1. ↑  Nome galego en *Vocabulario ortográfico da lingua galega',' A Coruña, Real Academia Galega / Instituto da Lingua Galega, 2004*
2. ↑  Definición en *Dicionario de alimentación e restauración*, VV.AA. 2012, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q279034
* EBID: ID
* GND: 4594097-6

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Fusaiola do século XII ou XIII atopada en Polonia.
Debuxo dun fuso e máis dunha fusaiola prehistóricos.
Unha **fusaiola** é unha pequena peza simétrica cun buraco na parte central (o eixo de rotación). Esta peza colócase no extremo inferior do fuso e permite enfiar as febras dun elemento téxtil a través da torsión, un movemento semellante ao dunha buxaina. Hai constancia do seu emprego dende a prehistoria (data, cando menos, do século III ou IV antes da Nosa Era); e é frecuente atopala durante as escavacións nos sitios arqueolóxicos. Algúns dos materiais usados para a súa fabricación son o xiz, a pedra calcaria, a arxila ou os restos de cerámica. As formas máis sinxelas e arcaicas son as ovoides, achaiadas e troncocónicas.

No caso das fusaiolas feitas con arxila, existen modelos con formas máis evolucionadas, é dicir, cun feitío bulboso, hemisférico e de aresta.

Notas
-----

1. ↑  Gran Dicionario Xerais da Lingua, Xosé María Carballeira Anllo, Carme Ares Vázquez, Carme Hermida Gulías, Primitivo Iglesias Sierra, Xosé María Lema Suárez, Rosa López Fernández, Edicións Xerais de Galicia, 2009, Vigo
2. ↑  Información na páxina da Consellaría de Educación da Xunta de Galicia Arquivado 03 de febreiro de 2014 en Wayback Machine. extraída dos datos fornecidos no Museo de Santa Trega.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* What is a spindle whorl and why invoke it here? *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2474386
* AAT: 300263796
* EBID: ID
* GEC: 0147036
* KulturNav: ID

 |
**Juan Carlos Suárez-Quiñones y Fernández**, nado en León en 1961, é un xuíz e político español. Dende xullo de 2015 ocupa o cargo de conselleiro de Fomento e Medio Ambiente no goberno de Juan Vicente Herrera á fronte da Xunta de Castela e León.

Traxectoria
-----------

Licenciado en dereito pola Universidade de León en 1987 ingresou na carreira xudicial, foi xuíz en Benavente e Getafe e en 1991 volveu á súa cidade natal para exercer como xuíz e alí entre 2002 e 2012 foi xuíz decano e mais tamén foi membro da sala de goberno do Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León de 2004 a 2009. Deixou a carreira xudicial para entrar en política, primeiro como subdelegado do goberno en León dende o 10 de febreiro de 2012, e logo como delegado do goberno en Castela e León a partir do 10 de abril de 2015 en substitución de Ramiro Ruiz Medrano mais ao pouco, en xullo, deixouno para asumir a consellería de Fomento e Medio Ambiente. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León de 2022 encabezou a lista do Partido Popular na provincia de León.

Notas
-----

1. 1 2  Centeno, C. (7 de de xullo de 2015). "Los leoneses Juan Carlos Suárez-Quiñones y Fernando Rey, consejeros del nuevo gobierno de Herrera". *La Nueva Crónica*. Consultado o 2 de novembro de 2015.
2. ↑  "Consejero de Fomento y Medio Ambiente - Juan Carlos Suárez-Quiñones y Fernández". *Junta de Castilla y León*. Consultado o 2 de novembro de 2015.
3. ↑  "Mañueco y los consejeros liderarán las listas en seis provincias a la espera de cerrar la de Valladolid". *Leónoticias*. 5 de xaneiro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21292544
* Dialnet: 33229

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Frauta (homónimos).
Frauta doce
A **frauta doce** é un instrumento de vento madeira tamén chamado **frauta de bico**. É a frauta máis habitual en Europa dende o ano 1500 até o 1750 aproximadamente. Na época medieval era de uso común entre xograis e trobadores. Reapareceu e fabricouse masivamente no século XX.

Historia e características
--------------------------

Nesta frauta sóprase pola embocadura de asubío, situada nun extremo, que dirixe o aire a unha abertura estreita realizada no tubo, e contra o bisel practicado na madeira.

Frautas doces
As frautas pequenas, de orixe asiática, eran coñecidas en Europa no século XI. Cara 1500 adquiriu o seu aspecto actual. Estes instrumentos agrupábanse para tocar música de cámara, dende a frauta sopranino até a gran frauta baixa. A mediados do século XVII o construtor parisiense Jean Hotteterre comezou a súa construción en tres pezas cun extremo cónico máis pronunciado. A maioría da música orquestral composta entre 1600 e 1750 inclúe a frauta doce.

A frauta traveseira desprazou á de pico contra 1750. As frautas doces máis estendidas son a contralto (moi usada na música barroca) e a soprano ou discanto, usada hoxe nas escolas.

Entre as obras máis notábeis para este instrumento inclúese o Concerto de Brandeburgo nº 4 de Johann Sebastian Bach, sete concertos de Antonio Vivaldi e moitas sonatas de Georg Philipp Telemann. A frauta de bico está moi relacionada co flageolet, instrumento popular que apareceu a comezos do século XIX.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Frauta de millo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187851
* AAT: 300042551
* BNCF: 1715
* BNE: XX537033
* BNF: 119656228
* BRE: 1873627
* EBID: ID
* GND: 4146029-7
* LCCN: sh85111889
* MIMO: 4039
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00569382

 |
**Juan Manuel Constenla Carbón**, nado na Estrada o 24 de xuño de 1964, é un enxeñeiro e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Papeleta do PP nas Eleccións xerais de España de novembro de 2019.
Enxeñeiro. Foi director da Escola Taller de Estrada. Foi presidente da xestora do PPdeG da Estrada e secretario xeral do PPdeG da Estrada. Concelleiro na Estrada, foi primeiro tenente alcalde. Nas eleccións xerais de abril de 2019 foi candidato número catro ao Congreso pola provincia de Pontevedra e nas de novembro do mesmo ano foi número cinco. Logo da renuncia da deputada María Ramallo e de Elena Suárez Sarmiento, que preferiu continuar como deputada do Parlamento de Galicia, foi deputado en 2021 mantendo o seu posto de concelleiro da Estrada.

Notas
-----

1. ↑  "Juan Constenla será diputado en el Congreso pero mantendrá sus carteras locales" (23/1/2021). *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Juan Constenla Carbón Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
* "Juan Constenla, nº 4 del PP al Congreso, «ilusionado y con ganas de trabajar»" (24/3/2019). *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
**Juan Carlos Scelza**, nado en Montevideo o 9 de novembro de 1963, é un xornalista deportivo uruguaio. Desde 1999 é o comentarista principal dos partidos de fútbol, tanto do campionato uruguaio como da propia selección uruguaia que emite a canle Tenfield.

Traxectoria
-----------

Estudou no Instituto Crandon. En 1981 comezou a traballar na radio e logo en 1983, fixo a súa primeira aparición en televisión co clásico programa deportivo da historia da televisión uruguaia Estadio Uno, conducido por Julio Sánchez Padilla. Ademais, en 1996, participou na realización do libro *"La Gran Enciclopedia del Fútbol Mundial"*.

Durante a súa carreira en radio, traballou entre 1981 e 1985 en CX 4 Radio Rural; a continuación en 1985 trasladouse a Radio Oriental, onde se iniciou como relator de fútbol. En 1992, pasou a comentar fútbol pero esta vez en Radio Oriental e logo en 1996, realizou a mesma tarefa pero en Radio Carve. En 2000, grazas á empresa Tenfield, pasou a formar parte do programa "Pasión Tenfield" en CX18 Radio Sarandí Sport. Desde 2012 é o encargado das noticias deportivas no programa *Pisando Fuerte* da radio Metrópolis FM 104.9.

Comezou na televisión en 1983 no equipo de Estadio Uno de Canal 5. En 1985, foi columnista e relator en Canal 4. En 1994, pasou a Saeta TV Canal 10, transformándose en colaborador de Deporte Total, programa conducido por Carlos Muñoz Escobal e o mesmo ano pasou a ser integrante do informativo *Subrayado*. En 2003, cos cambios na produción, tocoulle formar parte do novo programa deportivo chamado Punto penal (programa que tamén conduciu Carlos Muñoz Escobal), alí mantívose como co-presentador até 2007 cando se desvinculou do mesmo. En 2006, foi o presentador do programa de preguntas e respostas *Locos por Saber* da mesma canle. En 2008, abandonou o noticiario *Subrayado*, dando así a súa última aparición nas canles de aire para dedicarse soamente a Tenfield/VTV.

Durante a súa carreira en Tenfield, desde 1999, é comentarista de fútbol nos partidos que emite. En 2005, presentou o programa *Recuerdos* o cal trataba de lembrar vellos partidos do fútbol uruguaio. Desde 2011, realiza o programa *Fanáticos* con entrevistas a recoñecidos deportistas de todo o mundo. Ademais, traballa como comentarista na cadea Gol TV.

En 2003 publicouse o seu primeiro libro, titulado *Fanáticos*. Xunto a Rodrigo Romano, conforma a dupla de relator-comentarista principal do fútbol uruguaio, onde xurdiu o seu alcume, «JC».

Notas
-----

1. ↑  Blog (23 de agosto de 2005). "Homenajes se hacen en la vida". Consultado o 18 de febreiro de 2013.
2. ↑  El País (16 de maio de 2005). ""No pido permiso a Casal"". Arquivado dende o orixinal o 03 de setembro de 2010. Consultado o 18 de febreiro de 2013.
3. ↑  El País. "Juan Carlos Scelza presenta su libro". Consultado o 23 de octubre de 2017.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Lei de Unión.
A bandeira da Unión
A **Lei de Unión de 1800** foi o documento que formalizou a unión do Reino de Gran Bretaña e do Reino de Irlanda nun só reino, para crear o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Por esta fusión, 100 parlamentarios irlandeses obtiveron escanos na Cámara dos Comúns do Parlamento do Reino Unido.

A Acta (documento)acta foi aprobada tanto polo Parlamento británico como polo de Irlanda. Os irlandeses obtiveran a independencia na Constitución de 1782, logo de ser dominados durante séculos por Inglaterra. A Unión con Gran Bretaña non era ben vista polos irlandeses, e xa fora rexeitada unha moción de unión en 1799, pero unha forte campaña do goberno británico e as rebelións de Irlanda de 1798 fixeron o camiño máis fácil para a súa aprobación en 1800. O seu pase final polo parlamento de Irlanda foi un éxito xa que foi aprobado por unha maioría simple de parlamentarios, que recibiron por parte do goberno británico o ofrecemento de títulos de nobreza británicos, terras e outras prebendas.

Parte da atracción da Unión para os católicos, confesión maioritaria en Irlanda, foi que prometía a abolición das leis penais que discriminaban na súa contra e outorgaba a súa emancipación civil. Como se dixo, baixo os termos da Lei de Unión, Irlanda sería representada por 100 parlamentarios, e unha vantaxe importante para os fillos de San Patricio era que se permitían os parlamentarios irlandeses católicos, aínda que este dereito foi cancelado durante o reinado de Xurxo III, quen argumentou que o beneficio ía contra o seu xuramento, feito durante a cerimonia de coroación, de defender a Igrexa de Inglaterra. A participación de romanistas no parlamento británico non se restablecería ata 1829.

A nova bandeira que emerxeu da unión, coñecida como *Union Flag*, combina as bandeiras de Inglaterra, Escocia e a cruz de San Patricio que representa a Irlanda. Na actualidade, tras a independencia de Irlanda como república en 1949, a insignia continúa sendo o estandarte británico.
Páxina principal da versión editada por H. Kruse en 1688.
Páxina do manuscrito *Landnámabók* no Instituto Árni Magnússon, en Reiquiavik, a capital de Islandia.
O ***Landnámabók***, en ocasións abreviado *Landnáma*, (en islandés, *Libro dos Asentamentos* ou do *Establecemento*), é o traballo máis famoso do historiador Ari Thorgilson.

É un manuscrito medieval islandés que describe con moito detalle o asentamento dos noruegueses en Islandia durante os séculos IX e X d.C. Comeza co asentamento orixinal de Ingólfur Arnarson en Reiquiavik e a súa reclamación das terras do norte, oeste, leste e sur. De aí pasa a describir os descendentes dos primeiros poboadores e describe fitos importantes e a súa historia familiar ata o século XII. Describe máis de 3.000 persoas e 1.400 colonizadores. O Libro dos Asentamentos ou Landnámabók nomea a 435 homes como os colonizadores iniciais. A maioría asentáronse na parte norte e suroeste da illa.

Características
---------------

Escrito no século XII, está dividida en cinco partes. A primeira contén relatos sobre o descubrimento de Islandia, xunto cos seus primeiros asentamentos (*landnám*). 

O comezo da obra describe os intentos de Ingólfur Arnarson de apoderarse de Reiquiavik, para máis tarde conseguir estender os seus dominios polos catro puntos cardinais. Igualmente, narra os sucesos relacionados cos descendentes dos primeiros poboadores ata o século XII. 

No libro noméanse a moitas persoas (arredor de 4.000) e colonizadores (arredor de 2.000), por iso, é considerada unha monumental obra da historia islandesa.

O Landnámabók constitúe unha fonte moi valiosa da historia e xenealoxía do pobo islandés.

Existen tres versións medievais do Landnámabók ou Libro dos Asentamentos:

* Sturlubók de Sturla Þórðarson.
* Hauksbók de Haukr Erlendsson, baseado no Sturlubók.
* Unha terceira versión perdida de Styrmir Kárason Melabók.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Literatura islandesa

### Ligazóns externas

* Publicación en Internet do Landnámabók (en islandés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217835
* EBID: ID

 |
A **lei de Okun**, proposta polo economista Arthur Okun en 1962, dá unha correlación entre o crecemento do PIB e a taxa de desemprego.

Segundo a lei de Okun «a taxa de desemprego varía só un 1 % por cada cambio cíclico do 2 ou 3 % na produción, e sempre na dirección oposta».

Polo tanto:

* a maior produción, menos paro.
* a menor produción, máis paro.

(pero o incremento/decremento na taxa de desemprego é só a metade do incremento/decremento no PIB real).

Esta medida é só unha observación empírica, xa que non é posible demostrala. Okun baseouse en datos dos anos 1950, e ademais avisou que esta teoría só é efectiva cando a taxa de desemprego está entre o 3 e 7'5 %.

Ata o de agora, a regra cumpriuse na meirande parte de casos, e por iso é considerada como unha observación moi fiable en macroeconomía. A porcentaxe exacta depende do período e do país considerados, aínda que o normal é que estea ao redor do 2,5 % (entre 2 e 3). O feito de que o coeficiente non sexa predicible fai que algúns consideren esta regra como pouco axeitada.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q595592
* EBID: ID
* JSTOR: okuns-law
* MAG: 2777176714

 |
**Fatu Hiva** (en marquesano *Fatuiva*) é a illa máis meridional das Marquesas. Está situada a 75 km ao sur de Hiva Oa.

A illa está constituída por dous antigos volcáns que forman unha cadea montañosa que culmina no monte Tauauoho con 960 metros de altitude. Ao oeste ábrense dous baías: Hanavave e Omoa. A baía de Hanavave era coñecida polos navegantes como baía das Vergas, xa que se atopan unhas formacións rochosas con forma fálica. Os misioneiros católicos, interpretando que se trata dos veos das virxes, cambiaron o nome a baía das Virxes, engadindo unha "i" en francés: V(i)erges. A costa leste caracterízase por estreitos vales escarpadas e inaccesibles. A superficie total é de 84 km².

Abundan as árbores froiteiras: mangas, bananas, pomelos, limóns, laranxas e papaias. Os mangas están á libre disposición de todos os habitantes.

A poboación total era de 611 habitantes no censo do 2012. As vilas principais son Omoa, a capital, e Hanavave, situadas nas baías do mesmo nome. A poboación vive principalmente do agro, a artesanía e o turismo. A orografía da illa non permite a construción dunha pista de aterraxe e só é accesible por barco.

Historia
--------

Fatu Hiva foi descuberta por Álvaro de Mendaña e Neira a vixilia de santa María Magdalena de 1595, e chamouna *Illa Magdalena*. O investigador noruegués Thor Heyerdahl instalouse en 1936, e comezou a desenvolver aquí as súas teorías sobre as navegacións prehistóricas. Describe a súa experiencia no libro *Fatu-Hiva: Back to Nature*.

Bosque de Fatu Hiva
Mapa de Fatu Hiva

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q632061
* WorldCat
* VIAF: 252386635
* GEC: 0511338
* GeoNames: 4030657
* GND: 4016535-8
* LCCN: sh2005001087
* NKC: ge342424

 |
**Faustina Pignatelli Carafa**, princesa de Colubrano, nada en Nápoles o 9 de decembro de 1705 e finada na mesma cidade o 30 de decembro de 1785, foi unha científica italiana. Foi a segunda muller elixida para a Academia de Ciencias de Bologna (1732).

Traxectoria
-----------

Foi educada por Nicola De Martino, xunto co seu irmán Peter, e foi fundamental na presentación das teorías de Isaac Newton en Nápoles. Tras casar co poeta Francesco Domenico Carafa en 1724, recibiu o principado de Colubrano como dote polo seu pai. Foi unha importante participante no debate científico en Italia e mantivo correspondencia coa Academia Francesa das Ciencias.

Faustina tiña unha sólida preparación matemática, o que lle permitiu elaborar unha posición orixinal sobre o problema das forzas vivas e entrar no debate cunha serie de reflexións epistemolóxicas. Isto valeulle a elección como membro de honra da Academia de Ciencias de Boloña en 1732; sendo a segunda muller, despois de Laura Bassi, en ser admitida nesa institución.

Publicou en 1734, como "'anonimae napolitane" na *Nova Acta eruditorum* de Leipzig, unha disertación titulada *Problematic Mathematica*.

Francesco Maria Zanotti mencionouna como matemática agasallada na Academia de Ciencias en Bologna en 1745. 

En 1751 Zanotti recolleu nun libro, *Sobre a forza dos corpos que chaman vivos*, escrito en forma de diálogo imaxinario entre científicos reais e vivos, o debate habido en 1750, con motivo da súa visita a Nápoles, con Pignatelli e os científicos vinculados a seu círculo, no que se puxo de manifesto ese círculo napolitano. á primacía da metafísica sobre a ciencia.

Notas
-----

1. 1 2  "Pignatelli, Carafa Faustina, principessa di Colubrano — Scienza a due voci". *scienzaa2voci.unibo.it*. Arquivado dende o orixinal o 11 de marzo de 2012. Consultado o 2021-04-07.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pignatelli, Carafa Faustina, principessa di Colubrano Arquivado 11 de marzo de 2012 en Wayback Machine.
* A. Brigaglia, P. Nastasi (1984): "Bologna e il Regno delle due Sicilie: aspetti di un dialogo scientifico (1730-1760)", *Giornale critico della filosofia italiana*, LXIII, 2, 1984, pp. 145–178.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4511484
* WorldCat
* VIAF: 8521159400304519620009
* DBI: ID
* GND: 1273250524
* NKC: ntk20201077490

 |
A **lei de Snell** é unha sinxela fórmula de grande axuda para o cálculo do ángulo de refracción que a luz, ou calquera onda electromagnética, sofre ao atravesar a superficie entre dous medios que a propaguen con diferentes índices de refracción (**n**).

O seu nome provén do seu descubridor, o matemático neerlandés Willebrord Snel van Royen (1580-1626). A denominación coma "Snell" débese ao seu apelido, mais cun "l" engadido polo seu nome, Willebrord.

Definición
----------

Snell afirma que o produto do índice de refracción do primeiro material polo seno do ángulo de incidencia é constante para calquera raio de luz incidindo sobre a superficie separatriz de dous medios. Aínda que a lei de Snell foi formulada para explicar os fenómenos de refracción da luz pódese aplicar a todo tipo de ondas que atravesan unha superficie de separación entre dous medios nos que a velocidade de propagación da onda varíe.

Se se consideran dous medios caracterizados por índices de refracción \scriptstyle{n\_1} e \scriptstyle{n\_2} separados por unha superficie S, os raios de luz que atravesen os dous medios refractaranse na superficie, variando a súa dirección de propagación en función do cociente entre os índices de refracción \scriptstyle{n\_1} e \scriptstyle{n\_2}.

Para un raio luminoso cun ángulo de incidencia \scriptstyle{\theta\_1} sobre o primeiro medio, ángulo entre a normal á superficie e a dirección de propagación do raio, teremos que o raio se propaga no segundo medio cun ángulo de refracción \scriptstyle{\theta\_2}, cuxo valor se obtén por medio da lei de Snell.

n\_1\ sen \theta\_1 = n\_2\ sen \theta\_2\, 
A simetría da lei de Snell fai que as traxectorias dos raios de luz sexan reversíbeis. É dicir, se un raio incidente sobre a superficie de separación cun ángulo de incidencia \scriptstyle{\theta\_1} se refracta sobre o medio cun ángulo de refracción \scriptstyle{\theta\_2}, entón un raio incidente na dirección oposta desde o segundo medio cun ángulo de incidencia \scriptstyle{\theta\_2} se refracta sobre o medio 1 cun ángulo \scriptstyle{\theta\_1}.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208391
* BRE: 3588190
* EBID: ID
* MAG: 90081545
* PSH: 3446

 |