recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Carmelo Héctor Giuliano González**, nado en Avellaneda, provincia de Buenos Aires, o 14 de xuño de 1951, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de líbero ou central e destacou no Hércules CF, onde foi un dos buques insignia durante a época dourada do club.

Traxectoria
-----------

Fichou polo Club Atlético Independiente na novena división e foi ascendendo polos diferentes equipos do club ata a categoría profesional, á que chegou aos 21 anos. Con Independiente proclamouse campión da Copa Intercontinental de 1973, aínda que non chegou a xogar na competición.

Foi cedido ao Club Atlético Atlanta onde xogou o campionato Metropolitano de 1974. Xogaba con regularidade, alternando a posición con Pecoraro. Non xogou o campionato Nacional de 1974, xa que os xogadores reclamaron unha débeda, e os directivos sancionáronos, decidindo que xogarían este torneo os non profesionais. Así, Giuliano foi liberado e fichou polo Hércules CF de Alacant.

Chegou ao club español por recomendación de Miguel Ángel Santoro, porteiro internacional arxentino que xa militaba no club alacantino. O seu debut na Primeira División española produciuse na segunda xornada da tempada 1974/75, nun partido ante o Real Madrid no Santiago Bernabéu (2-1).

O equipo adestrado por Arsenio Iglesias logrou ese ano o quinto posto en liga, o mellor resultado da súa historia. Giuliano foi titular en case todos os partidos, marcando 4 goles. 

Mantivo a titularidade durante os seguintes anos, ata que sufriu unha grave lesión na segunda eliminatoria da Copa do Rei 1980/81, rompendo os ligamentos cruzados e o menisco. Foi nun partido contra o Cartagena FC no que marcou dous goles. A lesión supuxo a súa retirada como futbolista, aínda que durante os seguintes dous anos aínda chegou a disputar cinco partidos máis.

Trala súa retirada como futbolista, foi director deportivo do Hércules durante tempada e media, traballou coa canteira do club e foi comentarista de televisión.

Vida persoal
------------

Mentres xogaba no Hércules casou en Bilbao con María Victoria Sancristóbal.

Notas
-----

1. 1 2  Aitana, José Luis (11 de xuño de 1979). "Giuliano: «Es un honor ser considerado el mejor de la liga»" (PDF). *Mundo Deportivo* (en castelán). pp. 24–25. Consultado o 8 de marzo de 2022.
2. ↑  "Copa Intercontinental 1973". *FIFA* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2012. Consultado o 8 de marzo de 2022.
3. ↑  "Historia del Club Atlético Atlanta en los años 1971-1980" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 1 de maio de 2008. Consultado o 8 de marzo de 2022.
4. 1 2  "Giuliano: «Me siento como un niño al que le regalan unas botas»" (en castelán). 26 de xaneiro de 2007. Arquivado dende o orixinal o 10 de xullo de 2011. Consultado o 8 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5043380
* BDFutbol: 3939
* Transfermarkt: 482897

 |
Coltán.
O **coltan** é unha mestura de dous minerais: columbita e tantalita. Da columbita extráese o niobio e da tantalita, o tántalo. Este último é un metal de alta resistencia térmica, electro-magnética e corrosiva e por tales capacidades o seu uso está moi difundido na composición de dispositivos electrónicos: teléfonos móbiles, ordenadores, GPS, consolas, MP3, MP4, reprodutores de DVD, satélites... O niobio é semellante ao tántalo, alén do potencial como hipercondutor. Ambos os metais foron e continúan sendo fundamentais para o avance tecnolóxico da comunicación portátil.

Historia e características
--------------------------

As maiores reservas de tantalita (na forma coltan, ou sexa, xunto coa columbita) están na República do Congo, onde se desenvolve unha guerra civil hai anos en torno da posesión das minas, entre outras complicacións étnicas, territoriais e políticas. A ONU presenta estimativas desconcertantes como a que xa morreron máis de 4 millóns de persoas na disputa polo tamén chamado "ouro azul", alén da impresionante facturación de máis de 250 millóns de dólares estadounidenses que obtivo o Exército de Ruanda do comercio do ansiado mineral.

A minaría de columbita-tantalita provoca grandes impactos no medio ambiente tropical do Congo, especialmente se non se toman as debidas medidas de mitigación ambiental (feito obvio no medio dunha rexión en guerra), a pesar de se encontraren as minas próximas ou dentro de parques nacionais. A obtención deses materias para elaborar compoñentes electrónicos é complexa e cara. Ambos os metais son extremadamente caros e raros na natureza.

### Países produtores

O principal produtor de coltan é a República Democrática do Congo con cerca do 80% das reservas mundiais estimadas, aínda que existen reservas probadas ou en explotación no Brasil co 5% das reservas, Tailandia tamén cun 5% e Australia con outro 5%. No Brasil, as maiores reservas de tantalita encóntranse nos estados de Roraima (sobre todo no sur do estado) e no Amapá.

Notas
-----

1. ↑  "coltan". *Portal das palabras*. 24 de outubro de 2020.
2. ↑  *AI denuncia a escravitude infantil xerada polo coltan, materia prima dos ordenadores*, *Código Cero*, 3 de novembro de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Coltán e a Guerra Civil.
* A Guerra no Congo e o Coltán *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q518713
* BNCF: 52457
* BNF: 13615954f
* EBID: ID
* GND: 1071850369
* MAG: 2780058565
* SUDOC: 056568940

 |
**Castilla y León Televisión** (**CyLTV**), cuxa razón social é **Radio Televisión de Castilla y León, S. A.**, é unha empresa privada adxudicataria da única licenza de emisión da TDT de ámbito autonómico en Castela e León.

O ente dispón de dúas canles de televisión: La 7, cunha programación común para toda a comunidade autónoma as 24 horas do día, e La 8, canle con desconexións territoriais, especializado en cada provincia. Tamén posúe dúas frecuencias de radio nas que emiten as emisoras Castilla y León esRadio e Vive! Radio.

O seu funcionamento comezou o 23 de xaneiro de 2009. Debido ao seu carácter privado, non pertence á FORTA. Como única televisión rexional de Castela e León, está obrigada por lei a emitir eventos de interese rexional que non teñan cabida nas cadeas de televisión nacionais, recibindo por iso subvencións do goberno autonómico.

O ente estableceu os seus principais centros de traballo en Valladolid, onde conta con dúas sedes principais, unha dela destinada aos servizos informativos e outra á área de produción propia. Dispón ademais de dez centros de produción territorial nas nove capitais de provincia da comunidade autónoma (Ávila, Burgos, León, Palencia, Salamanca, Segovia, Soria, Valladolid e Zamora, na comarca do Bierzo (Ponferrada) e dunha delegación en Madrid.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
Escudo do Cantón federal de Valencia de 1873.
O **Cantonalismo** é unha ideoloxía política que aspira a dividir o Estado Nacional en cantóns case independentes. Trátase dun posicionamento partidario dun federalismo de carácter radical, e o seu obxectivo é establecer unha serie de cidades ou confederacións de cidades (cantóns) independentes que se federarían libremente. Lembra en certos aspectos ás *polis* gregas. O cantonalismo tivo unha grande influencia no nacente movemento obreiro, sobre todo anarquista.

España
------

En España, houbo dous momentos nos que se podería falar de *"fenómeno cantonalista"*.

O primeiro deses fenómenos tivo lugar durante a I República. O 12 de xullo de 1873, inicíase a insurreción en Cartaxena baixo o nome de *Revolución Cantonal*. Nos días seguintes estenderase por España: Valencia, Cartagena, Andalucía, as províncias de Salamanca e Ávila; lugares todos eles nos que se chegaron a articular *cantóns* (estados independentes voluntariamente federados na *Unión Española*). En Estremadura tamén se intentou a constitución de cantóns en Coria, Hervás e Plasencia.

O segundo período corresponde ao final da Segunda República Española e é na chamada *Revolución Española de 1936, que se desenvolveu durante a guerra caivil*. Aínda que non se corresponde ideoloxicamente cun movemento cantonalista si se estableceron durante meses ducias de Comités e Consellos municipais e comarcais (excepcionalmente existirán algúns de maior ámbito) autónomos do poder do Estado, coas súas propias moedas e billetes, chegando nalgúns casos a declararse independentes municipios ou provincias. (Asturias e León declarábanse soberanas a finais de agosto de 1937 coa constitución do *Consejo Soberano de Asturias y León*, comunicando esta decisión á Sociedade de Nacións).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anarquismo
* Federalismo
* Primeira República Española
* Segunda República Española

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q766499
* GEA: 3079

 |
Cerume
O **cerume** ou **cera do oído** é unha substancia segregada naturalmente polo oído de moitos mamíferos incluíndo o ser humano. Esta substancia cerosa e amarelada é de alta importancia para o conduto auditivo externo humano xa que o limpa, o lubrica e o protexe contra certas bacterias, fungos e insectos. O seu exceso pode conducir a unha perda auditiva.

Produción
---------

O cerume é producido no terzo externo da porción cartilaxinosa do conduto auditivo externo. É unha mestura de segregacións viscosas das glándulas sebáceas e outras menos viscosas procedentes das glándulas sudoríparas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cerume*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76418
* BNCF: 41114
* BNE: XX541791
* EBID: ID
* GEC: 0090182
* JSTOR: cerumen

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 79869
* MedlinePlus: 000979
* MeSH: D002571
* MeSH: A12.200.147
* Patientplus: earwax-pro
* Uberon: 0002297
* UMLS: C0740486

 |
***Cantigas dun pobo*** é un álbum recompilatorio do grupo de folk galego Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1982, baixo o selo Smash. O álbum foi editado inicialmente en casete. En 1983 foi reeditado en LP por Fontana Records.

Os temas "Canto de cego" (4), "Alalá da pena" (8) e "Fuxan os ventos" (10) pertencen ao primeiro álbum do grupo, *Fuxan os ventos* (1976). Os temas "Romance de Rufina" (2) e "O carro" (5) pertencen ao segundo álbum, *O tequeletequele* (1977). Os temas "Pandeiretada" (1), "Sementeira" (3), "A Carolina" (6) e "Muller" (7) pertencen ao terceiro álbum do grupo, *Sementeira* (1978). O tema "Catro mancebos" (9) pertence ao cuarto álbum do grupo, *Galicia canta ó neno* (1978)

Lista de cancións
-----------------

Cara A

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Pandeiretada"   | 2:00 |
| 2. | "Romance de Rufina"   | 4:41 |
| 3. | "Sementeira"   | 2:48 |
| 4. | "Canto de cego"   | 3:08 |
| 5. | "O carro"   | 2:25 |

Cara B

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 6. | "A Carolina"   | 2:22 |
| 7. | "Muller"   | 5:14 |
| 8. | "Alalá da pena"   | 1:26 |
| 9. | "Catro mancebos"   | 1:40 |
| 10. | "Fuxan os ventos"   | 4:18 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do grupo
* *Cantigas dun pobo* en Discogs *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q116616369
* Discogs: 988127

 |
A ***Carta de Atenas*** é un manifesto urbanístico redactado no IV Congreso Internacional de Arquitectura Moderna (CIAM) celebrado a bordo do *Patris II* en 1933 na ruta Marsella-Atenas-Marsella (o congreso non puido celebrarse en Moscova por problemas cos organizadores soviéticos), publicado en 1942 por Le Corbusier.

A Carta de Atenas apusta por unha separación funcional dos lugares de residencia, lecer e traballo en oposición ó carácter e a densidade da cidade tradicional. Neste tratado proponse a colocación dos edificios en amplas zonas verdes pouco densas. Estas ideas tiveron unha grande influencia no planeamento das cidades europeas trala segunda guerra mundial e no deseño de Brasilia.

Cidade
------

O problema da cidade abórdase dende a zonificación en función dos usos e as necesidades da sociedade moderna: habitar, circular, traballar e o lecer.

Vivenda
-------

As ideas en torno á vivenda foron:

* A vivenda debe ter primacía sobre o resto de usos.
* A hixiene é fundamental na concepción das vivendas.
* A relación vivenda/superficie vén determinada polas características do terreo en función do soleamento.
* Cómpre evitar a disposición de vivendas ó longo das vías de comunicación.
* A solución son vivendas en altura separadas entre elas a distancia necesaria para a construción de grandes superficies verdes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Carta de Atenas en *etsav.upc.es* *(en castelán)*.
* Carta de Atenas (1931), ICOMOS *(en inglés)*.
* Carta de Atenas, Carta De Atenas. Texto íntegro *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q922026
* WorldCat
* VIAF: 211295944
* GND: 4205852-1

 |
Non confundir con cetona.
Fórmula xeral dunha cetena.
Obtención dunha cetena.
Unha **cetena** é un composto orgánico de forma R2C=C=O .
Hermann Staudinger foi pioneiro no estudo das cetenas. A palabra cetena tamén pode referirse á etenona, a cetena máis simple, na cal os dous R son átomos de hidróxeno.

Propiedades
-----------

A etenona é incolora e ten un forte cheiro. A exposición a niveis concentrados de etenona produce irritación en determinadas partes do corpo tales como os ollos, o nariz, a gorxa e os pulmóns. Tamén se detectou edema pulmonar se esta exposición se produce durante longos períodos de tempo.

As cetenas presentan tautomería inol-cetena, xa que os inois son moi inestables e interconvértense rapidamente a cetenas.

Formación
---------

* As cetenas poden obterse a partir de cloruros de acilo por medio dunha reacción de eliminación na cal se perde o HCl.

Formación dunha cetena a partir dun cloruro de acilo.
Unha base, xeralmente a trietilamina, elimina o protón ácido alfa do grupo carbonilo, inducindo a formación do enlace dobre carbono-carbono e a perda do ión cloro.
* Tamén se xeran cetenas pola reacción de Wolff a partir de α-diazocetonas.
* O ácido fenilacético en presenza dunha base perderá auga para producir fenilcetena debido á alta acidez do protón alfa.
* A etenona (CH2=C=O) pode producirse no laboratorio por pirólise de vapor de acetona:

CH3−CO−CH3 + Δ → CH2=C=O + CH4

Reaccións
---------

As cetenas son moi reactivas, e tenden a unirse a outras moléculas en forma de grupo acetilo. Poden reaccionar consigo mesmas para formar dímeros cíclicos coñecidos como dicetenas (oxetanonas). Tamén poden ser obxecto de reaccións de cicloadición [2+2] con alquinos ricos en electróns para formar ciclobutenonas.

As reaccións entre dioles (HO-R-OH) e bis-cetenas (O=C=CH-R'-CH=C=O) producen poliésteres cunha unidade de repetición de (-O-R-O-CO-R'-CO-).

A etenona reacciona co ácido acético para formar anhídrido acético.

Notas
-----

1. ↑  IUPAC Gold Book Ketenes
2. ↑  Hermann Staudinger (1905). "Ketene, eine neue Körperklasse". *Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft* **38** (2): 1735–1739. doi:10.1002/cber.19050380283.
3. ↑  C. D. Hurd (1941). "Ketene". Org. Synth.; Coll. Vol. 1: 330.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q368158
* EBID: ID
* JSTOR: ketenes
* MAG: 2778874822
* NDL: 00575275

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 48002

 |
Dende o Río da Prata.
O **cerro de Montevideo** é un cerro situado adxacente á baía de Montevideo, no Uruguai. Con 132 metros de altura, foi un punto estratéxico para protexer o porto durante a colonización de América, e en 1717 o militar español Bruno Mauricio de Zabala fixo construír no cumio un forte que denominou Forte de San Miguel, actualmente denominado Fortaleza Xeral Artigas, que é utilizado como museo. Na Fortaleza Xeral Artigas atópase o Faro Cerro de Montevideo, situado a unha altura de 148 metros, o que permite que a entrada ao porto de Montevideo sexa máis segura.

Sobre a saia do Cerro de Montevideo construíronse dende comezos do século XX diversos barrios. Salienta Vila do Cerro (antigamente "Cosmópolis"), habitada maioritariamente por descendentes de inmigrantes de toda Europa por orde de chegada: España, Italia, Lituania, Polonia, Rusia, Armenia, etcétera, e as rúas foron denominadas cos nomes deses países. É característico da zona o Cemiterio do Cerro.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cerro de Montevideo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1056025
* GeoNames: 3441573

 |
Botellón, ou reunión con bebidas, nunha praia
Botellos baleiros de cervexas tras a noite de algueirada
**Botellón** ou **botellada** é un termo que describe o costume estendido en España desde finais do século XX, sobre todo entre os mozos, de reunirse en grupos relativamente numerosos e na vía pública para consumir alcohol principalmente.

Costumes
--------

Esta actividade realízase, entre outros, en lugares públicos como parques ou zonas abertas da vía pública. Nalgunhas cidades, onde o botellón se centralizou nalgún punto en concreto, chéganse a reunir miles de persoas cada fin de semana.

Polémica
--------

As principais críticas cara ao fenómeno do botellón proceden das autoridades e, principalmente, dos veciños. As queixas céntranse no ruído que se produce ata altas horas da madrugada e a sucidade xerada tras a festa. Así mesmo, rexistráronse actos de vandalismo, rotura de mobiliario urbano e pelexas.

O botellón en Galicia
---------------------

Nas cidades galegas hai certas zonas preferidas para facer botellón. Estás zonas, ás veces coñecidas como *botellódromos*, son:

* A Coruña: Xardíns de Méndez Núñez.
* Ourense: A Alameda.
* Pontedeume: Praza das Virtudes.
* Pontevedra: Actualmente, e co consentimento da Corporación Municipal, o Recinto Feiral, debido á prohibición por parte do Concello da práctica do botellón no Campiño de Santa María e na Praza da Pedreira, localizacións onde ata o verán do ano 2008 se practicaba o dito fenómeno.
* Santiago de Compostela: A Alameda.
* Vigo: Praza da Estrela (lugar coñecido coma "O nadador").
* Lugo: Parque Rosalía De Castro
**Cetme** (acrónimo de **Centro de Estudios Técnicos de Materiales Especiales**) foi o fusil de asalto oficial do exército español dende 1957 ata 1999, cando foi substituído polo modelo G-36E da empresa Heckler & Koch.

Características
---------------

Do Cetme existen varias versións similares entre elas: A, A1, B, C, E, L, LC, LV, AMELI. Aínda é empregado pola Garda civil. Recibía o alcume de *chopo* polos seus usuarios polas pezas de madeira, que en modelos posteriores foi substituída por materiais plásticos. O fusil incluía accesorios como lanzagranadas, mira telescópica e baioneta. Estaba fabricado pola empresa Santa Bárbara Sistemas na súa fábrica da Coruña. Existe unha versión de Cetme C,2​ en versión semiautomática para o mercado civil, denominado comercialmente como Cetme Sport.

CETME| Modelo | Data | Munición | Peso | Descrición |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A1 | 1949 | 7,92 x 40 mm CETME |  |  |
| A2 | - | 7,62 x 51 |  |  |
| B | 1958 | 7,62 x 51 Cetme e 7,62 x 51 OTAN |  |  |
| C | 1964 |  | 4,3 kg |  |
| E | 1975 |  |  |  |
| L, LC, LV | 1984 | 5,56 x 45 OTAN | 3,3 kg |  |

Notas
-----

1. ↑  "De Santa Bárbara a Hércules de Armamento", *El Ideal Gallego*, 3 de outubro de 2015 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cetme Modificar a ligazón no Wikidata*** |
De arriba a abaixo: ácido pirúvico, ácido acetoacético e ácido levulínico.
Os **cetoácidos**, tamén chamados **oxoácidos**, son compostos orgánicos que conteñen un grupo carboxilo e un grupo cetona. Os alfa-cetoácidos son especialmente importantes en bioloxía xa que algúns deles interveñen no ciclo de Krebs e na glicólise. Nalgúns casos o grupo cetona é hidratado.

Tipos
-----

Os tipos máis comúns de cetoácidos son:

* Alfa-cetoácidos, ou 2-oxoácidos. Teñen o seu grupo cetona adxacente ao grupo carboxilo. Exemplos son: o ácido pirúvico, ácido oxalacético e ácido glicólico.
* Beta-cetoácidos ou 3-oxoácidos. Teñen o grupo cetona situado no segundo carbono contado a partir do grupo carboxilo. Un exemplo é o ácido acetoacético.
* Gamma-cetoácidos ou 4-oxoácidos. Teñen o grupo cetona situado no terceiro carbono contado a partir do grupo carboxilo. Un exemplo é o ácido levulínico.

Funcións
--------

Os alfa-cetoácidos utilízanse principalmente como fonte de enerxía polas células do fígado (hepatocitos) e na síntese de ácidos graxos hepática.

O oxalacetato é importante no ciclo de Krebs e na gliconeoxénese. Tamén intervén no ciclo de Krebs o cetoácido alfa-cetoglutarato.

O piruvato é o produto final da glicólise, que pode ser despois "respirado" nas mitocondrias ou fermentado no citosol.

Os aminoácidos cetoxénicos poden ser desaminados no noso metabolismo e orixinaren alfa-cetoácidos e corpos cetónicos.

Un caso especial é o do ácido neuramínico, que é un ácido cetoaldónico ou ulosónico, que leva un grupo cetona e un grupo carboxilo, pero tamén un grupo amino, e grupos OH e forma moléculas cicladas, polo que en vez de como cetoácido se clasifica como azucre ácido.

Notas
-----

1. ↑  Nelson, D. L.; Cox, M. M. "Lehninger, Principles of Biochemistry" 3rd Ed. Worth Publishing: New York, 2000. ISBN 1-57259-153-6.
2. ↑  "α-Oxocarboxylic Acids" Robert C. Kerber, Marian S. Fernando J. Chem. Educ. 2010, doi 10.1021/ed1003096

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Azucre ácido

### Ligazón externa

* MeshName - Keto+Acids

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q412074
* BNCF: 17624
* BNF: 11983743f
* BRE: 2062176
* EBID: ID
* GND: 4044245-7
* JSTOR: keto-acids
* LCCN: sh85072096
* NDL: 00575992

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D007651

 |
Unha **cetimina** é unha imina que é estruturalmente análoga a unha cetona.

As cetiminas teñen a fórmula xeral **R  
2C=N–R'** (onde R' é un grupo distinto de hidróxeno). As cetiminas son similares ás aldiminas, as cales son análogas de aldehidos.

Un importante subgrupo de cetiminas son as bases de Schiff, nas cales o substituínte no átomo de nitróxeno (R') é un grupo alquilo ou arilo, non un átomo de hidróxeno.

* Cetimina primariaCetimina primaria
* Cetimina secundariaCetimina secundaria
* CetonaCetona

Nomenclatura
------------

As cetiminas poden nomearse substitutivamente como derivados "-ilideno" do azano do hidruro parental, substituíndo o "-o" polo sufixo "-imina". Compostos coa estrutura xeral **R  
2C=N-R'** poden ser tamén nomeados como iminas N-sbustituidas ou como derivados -ilideno dunha amina:

Notas
-----

1. ↑  "Ketimines". *Compendium of Chemical Terminology (the "Gold Book")* (2ª ed.). IUPAC.  (1995) [1997].
2. ↑  "Schiff bases (Schiff's bases)". *Compendium of Chemical Terminology (the "Gold Book")* (2ª ed.). IUPAC.  (1995) [1997].
3. ↑  Panico, R.; Powell, W. H.; Richer, J. C. eds. (1993). «Recomendación R-5.4.3». A Guide to IUPAC Nomenclature of Organic Compounds. IUPAC/Blackwell Science. pp. 89-90. ISBN 0-632-03488-2.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Imina
* Aldimina
**Donald Herbert Davidson** nado en Springfield, Massachusetts, o 6 de marzo de 1917 e finado o 30 de agosto de 2003 en Berkeley (California), foi un dos filósofos que abriu o pensamento analítico a novos horizontes máis pragmáticos.

Traxectoria
-----------

Formado na Universidade Harvard, deu clases posteriormente na Stanford, Princeton, Rockefeller, Chicago, e California.

A súa obra exerceu considerable influencia en diversas áreas da filosofía a partir dos anos 1960, en especial nas áreas da filosofía da mente, filosofía da linguaxe, e teoría da acción.

Pensamento
----------

Davidson entende que hai un interpretar comprensivo na comunicación intersubxectiva que se relaciona coas condicións de verdade dun enunciado. Davidson vai impugnar o empirismo do seu mestre Willard Van Orman Quine, non existe un dualismo entre subxectividade e mundo obxectivo, entende que non existen un presunto material neutro á espera de ordenación conceptual. Toma distancia fronte a unha ciencia que ve como omniabarcadora e que acabará coa filosofía mesma.

Existe un modo lexítimo de coñecemento distinto da ciencia física que permite abordar filosoficamente os sentimentos, os desexos, as intencións e todo un discurso mental desprezado polo empirismo. Sendo un externalista (existen conexións entre o mundo exterior e o contido dos nosos pensamentos), afirma porén que interpretamos un experimento como interpretamos calquera outra cousa. Davidson segue afincado no materialismo fisicista pero entende que existen descricións verdadeiras dende o punto de vista epistemolóxico que non se se cinguen a leis físicas. O pensamento esixe elementos compartidos de verdade e obxectividade, existe un contexto público intersubxectivo ao que a mente se ve dalgún xeito sometida. Non podemos entender a outro se non compartimos o seu mundo e non o vemos tan lóxico como o somos nós (principio de caridade). A fonte da obxectividade é a intersubxectividade (trangulación).

Relaciona tamén a filosofía práctica coa filosofía da linguaxe ao estudar a acción. Considera que a conduta intencional obedece a un proceso causal pero isto non impide que existan contradicións no suxeito debido á mente parcelada onde se mesturan desexos e arelas en seccións mentais semiautónomas.

Obras
-----

* *Inquiries into Truth and Interpretation*, 2001
* *Subjetive, Intersubjetive, Objetive*, 2001

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q311772
* WorldCat
* VIAF: 108821490
* BIBSYS: 2098472
* BLBNB: 000297961
* BNE: XX1149451
* BNF: 12025455f
* BRE: 1972266
* CANTIC: a11508036
* DeutscheBio: 118827480
* EBID: ID
* EGAXA: vtls001006599
* Europeana: ID
* FAST: 1434455
* GEC: 0021620
* GND: 118827480
* ISNI: 0000 0001 0932 0658
* LCCN: n50035655
* MGP: 146877
* MR: 280487
* Munzinger: 00000026184
* NDL: 00465308
* NKC: jn20020220004
* NLG: 187009
* NNDB: 000068176
* NTA: 068372817
* OL: OL1011709A
* SELIBR: 183482
* SNAC: w6pk0mnv
* SUDOC: 028415124
* Treccani: donald-herbert-davidson
* WikiTree: Davidson-15194
* zbMATH: davidson.donald

 |
Coordenadas: 43°21′50″N 5°51′04″O﻿ / ﻿43.363833333333, -5.8510472222222

Vista da rúa dende a praza da Escandalera.
Edificios da rúa
A **Calle Uría** é a principal arteria comercial da cidade de Oviedo, en Asturias. Toma o seu nome do político José Francisco Uría y Riego.

Historia
--------

A rúa foi proxectada coa intención de unir o centro urbano coa estación do Norte. Foi deseñada polo enxeñeiro Salustio González Regueral, cuxo proxecto foi aprobado polo concello o 12 de novembro de 1868. Construíuse en dous tramos, o primeiro terminouse en 1874 entre a estación e o campo de San Francisco e o segundo entre este parque e rúa Rosal terminouse en 1880. Para terminar este último tramo foi necesario derrubar en 1879, e tras unha feroz polémica, o soado Carbayón de Oviedo, situado preto da Escandalera, onde hoxe lémbrao unha placa.

En 1918, concluíndo a primeira guerra mundial, o concello considerou oportuno cambiar o nome da rúa polo de **Avenida de Francia** para render homenaxe ás potencias gañadoras da guerra. Con todo, todas as forzas da cidade opuxéronse a este cambio e o propio concello rectificou da súa decisión unha semana despois.

En 1957 realizouse un ensanche da vía co que se perderon innumerables edificios que foran construídos nese período.

Percorrido
----------

A rúa esténdese desde Fruela ata a Estación do Norte. Ata o cruzamento coa rúa Jovellanos, linda coa praza da Escandalera, polo seu costado dereito. Na parte esquerda, a beirarrúa confúndese co Paseo dos Álamos ata a esquina coa rúa Toreno.

Entre os seus edificios destacan:

* A Casa Blanca
* As Casas del Cuit
* O antigo cine Aramo

Bibliografía
------------

* José Tolivar Faes, *Nombres y cosas de las calles de Oviedo*. Ayuntamiento de Oviedo (ed.), Oviedo, 1992. Páxinas 636-638.
* Barón Thaidigsmann, Javier (director) (1996). *El arte en Asturias a través de sus obras*. Oviedo: Prensa Asturiana. ISBN 84-87730-98-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5740890
* WorldCat
* VIAF: 316432590
* BNE: XX5294205

 |
**Cesáreo Saco López**, nado en Ousende (O Saviñao) o 9 de decembro de 1905 e finado en Monforte de Lemos o 28 de outubro de 1994, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou canda o seu irmán Camilo no Seminario Menor de Monterroso. En 1919 pasaron ao Seminario Maior de Lugo onde fixeron catro anos de estudos eclesiásticos. Cara a 1923 deixan o Seminario e pasan a estudar o Bacharelato no Instituto de Lugo. En 1928 trasladouse a Ourense para traballar como profesor ao tempo que estudaba na Escola Normal, onde obtivo o título de mestre en 1933. Ingresou no Partido Galeguista en 1931. Aprobou as oposicións ao Maxisterio en 1934 e despois duns meses destinado en Palas de Rei, obtivo destino na escola de Ousende. Foi presidente das Mocedades Galeguistas e do PG de Monforte de Lemos.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 20 de xullo e encarcerado, xunto ao seu irmán Camilo no cárcere de Lugo. Foron xulgados por rebelión na causa 176/36 e condenados a cadea perpetua. O 20 de marzo de 1937 foron trasladados ao cárcere da Coruña onde desenvolveron un intenso labor pedagóxico entre os presos. En liberdade, dende 1940 dedicouse ao ensino privado en Monforte de Lemos. En 1944 foi detido e confinado en Bóveda por un ano e en 1946 tivo que fuxir de Monforte debido a unha nova orde de detención, pero foi apresado en Madrid, xunto con Ramón Piñeiro, e encerrado no cárcere de Alcalá de Henares, no que permaneceu ata 1948. As clases de galego que deu aos presos en 1947, no cárcere de Yeserías, son as primeiras das que se ten constancia en toda a historia da lingua. Despois da súa posta en liberdade, rematou a carreira de Dereito na Universidade de Oviedo e asentouse en Monforte como avogado.

Participou na fundación do Partido Socialista Galego (1963) e na sociedade cultural Escola Aberta (1978). Nas eleccións municipais de 1979 foi o número 2 da candidatura de Unidade Galega á alcaldía de Monforte que encabezaba Antón Arias Curto, e resultou elixido concelleiro. Recibiu o Pedrón de Ouro en 1986. Finou en Monforte de Lemos o 28 de outubro de 1994.

Vida persoal
------------

Casou con Cristina Nuevo Fernández.

Notas
-----

1. ↑  Santamaria, Antón (2012). "O galo, 1961". *Un canto e unha luz na Noite. Asociacionismo cultural en Galicia (1961-1975)*. Consello da Cultura Galega. pp. 23–29. ISBN 978-84-92923-33-5.
2. ↑  *BOP Lugo*, 2-3-1979, p. 4.
3. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 29-10-1994, p. 69.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Saco Pérez, Fernando (2006). *Os irmáns Saco ou a loita galeguista baixo o franquismo*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-042-4.

### Ligazóns externas

* 

* Cesáreo Saco na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha en Represión franquista en Lugo
* «Cesáreo Saco quedou moi decepcionado na Transición». Entrevista a Fernando Saco en *La Voz de Galicia*
**Joel Craig Ehlo**, nado en Lubbock (Texas) o 11 de outubro de 1961, foi un xogador de baloncesto estadounidense que xogou durante 14 tempadas na NBA. Medindo 2,01 metros, xogaba na posición de escolta.

Traxectoria deportiva
---------------------

### Universidade

Xogou durante 2 tempadas cos *Cougars* da Universidade de Washington State, nos que promediou 8,5 puntos e 3,2 asistencias por encontro.

### Profesional

Foi elixido no posto 48, na terceira rolda do Draft da NBA de 1983 por Houston Rockets, onde permaneceu durante 3 tempadas sen ter demasiada confianza por parte do seu adestrador, xogando apenas 6 minutos por partido. Na tempada 1986-87 fichou por Cleveland Cavaliers, onde pouco a pouco foi facéndose coa titularidade, chegando a facer de media 13,3 puntos, 5,4 rebotes e 4,6 asistencias en 1990. Pero sen dúbida é coñecido por ser o xogador que defendía a Michael Jordan na lendaria xogada chamada *The Shot* (*O Tiro*), unha canastra ao final do partido que lle daba a vitoria aos Bulls na primeira rolda dos Playoffs de 1989, á que lle seguiu unha esaxerada celebración por parte de Jordan.

En 1994 foi traspasado a Atlanta Hawks, rematando a súa carreira na tempada 1996-97 no equipo dos Seattle Supersonics. Nos seus 14 anos como profesional promediou 8,6 puntos, 3,6 rebotes e 2,8 asistencias por partido.

#### Equipos

| Equipos | Tempadas |
| --- | --- |
| Houston Rockets | 1983-1986 |
| Mississippi Jets (CBA) | 1986 |
| Cleveland Cavaliers | 1986-1993 |
| Atlanta Hawks | 1993-1996 |
| Seattle Supersonics | 1996-1997 |

Notas
-----

1. ↑  "Jordan consegue "O Tiro"". *Enciclopedia da NBA* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 12 de agosto de 2014. Consultado o 8 de xullo de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estadísticas de Craig Ehlo Arquivado 13 de agosto de 2014 en Wayback Machine.
* Web dos fans de Craig Ehlo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2520223
* Basketball-Reference: ehlocr01
* NBA: 378

 |
Isabel Nicolás, muller *ñuu savi* (mixteca), utilizando un *jiiyo* ("comal" en mixteco) de barro para cocer as súas tortillas de millo con leña. San Juan Achiutla, estado de Oaxaca, México, 2020
Un comal de ferro fundido 
Vista superior dun comal de barro con cal aplicada na súa superficie
A palabra **comal** (do nahuatl *comalli*) utilízase en México e América Central para nomear un utensilio da cociña tradicional usado como prancha. 

O comal tradicional dos pobos de México e América Central é unha peza de olaría con forma de prato chan. Colócase sobre tres ou catro pedras chamadas "tenamaxtles", a xeito de soporte, para poder acender lume e brasas por debaixo. Tradicionalmente utilízase para preparar varios tipos de pratos, en particular, tortillas de millo, tlayudas e totopos, entre outros.

Os comales de cerámica actuais adoitan recibir un tratamento superficial chamado "curado" ou "curación". Consiste en fregar o comal aínda sen usar cunha mestura de auga e cal e despois deixalo secar. Desta maneira, o comal tórnase antiadherente.

Coa introdución de sistemas de manufactura e produción, os comales tamén se fabrican en lámina metálica e adoitan ser máis grandes cós de cerámica. Algúns teñen unha depresión circular na parte central que serve para conter aceite ou manteiga líquidos, utilizados cando se efectúa a fritura de varios produtos alimenticios.

Ver tamén
---------

### Outros artigos

* Budare

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2423285
* AAT: 300215522

 |
A **Doutrina Kirkpatrick** foi unha doutrina política exposta pola Embaixadora de Estados Unidos Jeane Kirkpatrick ante as Nacións Unidas nos anos oitenta para xustificar, no contexto da guerra fría, o sostén dos Estados Unidos a ditaduras do Terceiro Mundo que eran anticomunistas. Kirkpatrick aseguraba que os estados prol-soviéticos eran réximes **totalitarios** mentres as ditaduras prol-occidentais eran **autoritarios**. Kirkpatrick indicaba que os réximes totalitarios eran máis estables que os réximes autoritarios, e polo tanto teñen unha maior propensión a influír nos estados veciños.

O principio de Kirkpatrick de que os réximes totalitarios son máis estables que os réximes autoritarios foi duramente críticado desde a caída da Unión Soviética en 1991, especialmente porque Kirkpatrick predicía que o sistema soviético duraría por décadas. Os seus defensores din que a Unión Soviética caeu só pola constante oposición Occidental dirixida por EEUU contra o Comunismo durante a guerra fría. Estes tamén argumentan que a transición do totalitarismo á democracia no Bloque do Leste non foi unha suave transición como normalmente acontece con outros estados autoritarios cara á democracia.

Segundo Kirkpatrick, os réximes autoritarios soamente tratan de controlar e/ou castigar a conduta dos seus cidadáns, mentres que os réximes totalitarios van máis aló diso procurando controlar os pensamentos dos seus cidadáns, utilizando propaganda, lavado cerebral, reeducación, a espionaxe a particulares e a represión política masiva baseada na ideoloxía do estado. A Unión Soviética, especialmente durante o mandato de Stalin e a Alemaña nazi son citados como exemplos de arquetípos de réximes totalitarios.

Os réximes totalitarios tamén a miúdo procuran socavar ou destruír as institucións tradicionais da comunidade (por exemplo, a relixión, ou aínda a institución familiar), mentres os réximes autoritarios usualmente non pretenden danar tales institucións. Por esta razón, ela argumenta que o proceso de restaurar a democracia é máis fácil en ex-estados autoritarios que en ex-estados totalitarios, e os estados autoritarios son máis dóciles á reforma gradual nunha dirección democrática que os estados totalitarios.

A Doutrina Kirkpatrick foi moi influente durante a presidencia de Ronald Reagan. A administración Reagan deu diferentes graos de apoio a ditaduras anticomunistas, como en Guatemala (en 1985), Filipinas (en 1986), e a Arxentina (en 1983), e armou o *mujahideen* en Afganistán, UNITA en Angola, e os Contra en Nicaragua, para destruír aos réximes ou partidaros comunistas neses países.
Napoléon Bonaparte, Primeiro cónsul, 1803. Por François Gérard.
O **Consulado** foi a institución de goberno en Francia entre a caída do Directorio tras o golpe de Estado que deu Napoleón Bonaparte o 18 Brumario de 1799 até o comezo do Imperio Napoleónico, en 1804.

Por extensión, o termo *O Consulado* refírese tamén a dito período histórico francés.

O cargo de cónsul ten a súa orixe no antigo cargo homónimo da Antiga Roma.

O Consulado estaba constituído, teoricamente, por un triunvirato. O cargo de cónsules ostentárono Napoleón Bonaparte, Sieyès e Ducos temporalmente até o 12 de decembro de 1799. Posteriormente, Sieyés e Ducos foron substituídos por Jean Jacques Régis de Cambacérès e Charles-François Lebrun, que seguiron no cargo até 1804, cando Napoleón foi coroado Emperador dos franceses.

Historia
--------

Os tres cónsules:  
 Cambacérès, Bonaparte e Lebrun.
Napoleón, como primeiro cónsul, concentrou na súa persoa case todo o poder, deixando os outros dous cónsules cos que formaba o triunvirato, como unha mera comparsa.

Durante o Consulado leváronse a cabo importantes reformas políticas e sucederon importantes feitos militares e diplomáticos, grazas aos que Napoleón se transformou nun dos personaxes máis recoñecidos do mundo, pola súa maneira de armar a un exército e pola súa intelixencia.

Algúns destes feitos foron:

* O Tratado de Lunéville (febreiro de 1801), que poñía fin á guerra con Austria, e polo que Francia se apoderaba de case toda a península italiana. Isto permitiu a Bonaparte eliminar os opositores ao código civil das asembleas.
* O Concordato de 1801, que separaba a Igrexa do Estado e polo que, entre outras cousas, Francia abolía o calendario republicano francés, que era substituído polo tradicional calendario gregoriano.
* O Tratado de Amiens (25 de marzo de 1802), co Reino Unido, e no que España e a República Bátava, aliados de Francia, pagaron todas as custas, deu un pretexto ao primeiro cónsul para facerse cónsul vitalicio, como recompensa por parte da nación; este feito oficializaríase nun referendo no seguinte mes de agosto.
* A Constitución do ano X, que consagraba a Napoleón como cónsul vitalicio.

Napoleón utilizaba as técnicas do Antigo Réxime no seu goberno, que cada vez se concentraba máis na súa persoa. A pesar da oposición dos republicanos (que vislumbraban o seu soño de ser emperador) ao seu autoritarismo, a maioría da poboación permaneceu, acrítica, apoiando a súa política, ao punto de que o Senado acordou dar a Bonaparte o título de emperador o 18 de maio de 1804, decisión aprobada por un referendo no mesmo día. O soberano foi coroado o 2 de decembro dese mesmo ano.

Notas
-----

1. ↑  Péronnet, Michel (1991), p. 242.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Boudon, Jacques-Olivier (2003): *Histoire du Consulat et de l'Empire*. París: Perrin. ISBN 978-22-6202-0057. Sinopse *(en francés)*.
* Péronnet, Michel (1991): *Del Siglo de las Luces a la Santa Alianza 1740 - 1820.* Madrid: Ediciones Akal, S. L. ISBN 84-7600-513-X.

### Outros artigos

* Revolución francesa
A 69ª edición da Copa do Rei de hóckey a patíns disputouse no Poliesportiu del Garraf, un pavillón polideportivo con capacidade para 2.000 espectadores da localidade de Vilanova i la Geltrú, na comarca do Garraf (Barcelona, Cataluña) entre os días 1 e 4 de marzo de 2012.

Ao final da competición o Barcelona Sorli Discau proclamouse campión, conseguindo deste xeito o seu 19º título e revalidando o título conseguido na tempada anterior.

Participantes
-------------

*Os equipos clasificados como cabezas de serie teñen unha estrela ao lateral ().* Entre parénteses o posto que cada equipo ocupaba ao finalizar a primeira volta do campionato.

| Equipos |
| --- |
|  | Cataluña Noia Freixenet (**3**)  |
|  | Galicia Coinasa Liceo (**2**)  |
|  | Cataluña Sather Blanes (**5**) |
|  | Cataluña Moritz CE Vendrell (**7**) |
|  | Cataluña Barcelona Sorli Discau (**1**)  |
|  | Cataluña C.P. Vilanova (**4**)  |
|  | Cataluña Tecnol Reus Deportiu (**6**) |
|  | Cataluña SHUM Grupo Maestre (**8**) |

Resultados
----------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Cuartos de final |  | Semifinal |  | Final |
|  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|  |  |   |   |  |   |   |  |
|  |
|  |  **Noia Freixenet** |  **2** |
|  |  |
|  |   Sather Blanes |  1 |   |
|  |  **Noia Freixenet** |  **4** |
|  |  |
|  |   |   Coinasa Liceo |  2 |   |
|  |  **Coinasa Liceo** |  **8** |
|  |  |  |
|  |   Moritz CE Vendrell |  3 |   |
|  |  Noia Freixenet |  2 |
|  |  |
|  |   |   **Barcelona Sorli Discau** |  **3** |
|  |  **Barcelona Sorli Discau** |  **8** |
|  |  |  |
|  |  Tecnol Reus Deportiu |  7 |   |
|  |  **Barcelona Sorli Discau** |  **6** |
|  |  |
|  |   |   C.P. Vilanova |  4 |   |
|  |  **C.P. Vilanova** |  **11** |
|  |  |
|  |   SHUM Grupo Maestre |  10 |   |
|  |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web da Real Federación Española de Patinaxe *(en castelán)*
| *Capra walie* |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| En perigo |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Artiodactyla |
| Familia: | Bovidae |
| Xénero: | *Capra* |
| Especie: | *C. walie* |

 |
| Nome binomial |
| *Capra walie*Rüppell, 1835 |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras ge'ez. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A ***Capra walie*** (en ge'ez: ዋልያ; *wālyā*) é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia Bovidae, en grave perigo de extinción, pois quedan só uns 500 exemplares concentrados nas montañas Semien, en parte debido á caza furtiva e á perda de hábitat. É un mamífero endémico dalgunhas zonas montañosas etíopes. Os cornos, de mediana lonxitude, forman máis ou menos un medio arco circular. Na fronte ten unha protuberancia ósea; a barba é medianamente longa.

Hábitat e ecoloxía
------------------

Val no Parque nacional de Simien.
A especie habita na alta montaña dos páramos montanos de Etiopía, en escarpes rochosos entre os 2.500 e 4.500 metros. O seu hábitat é o bosque de montaña, as pradarías sub-alpinas, e as matogueiras, onde pastan. A súa dieta inclúe arbustos, líquenes, herba e plantas trepadoras. A miúdo sostéñense sobre as súas patas traseiras para alcanzar máis altura. Moi activas pola mañá, gústalles repousar ó sol nas repisas rochosas. Os machos viven en grupos separados das femias, que viven coas súas crías en grupos de arredor de 20 individuos. Estímase que unha manda percorre habitualmente de 1,5 a 2 km ó día. O período de celo esténdese de marzo a maio. Os machos compiten polas femias mediante loitas nas que chocan as súas cornamentas. O período de xestación dura 150-165 días. Alcanzan a madurez sexual ó primeiro ano.

Notas
-----

1. ↑  "*Capra walie*". *Lista Vermella de especies ameazadas.* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 2008.
2. ↑  "Journal of Biodiversity & Endangered Species, Mengistu Wale, "Review Article Open Access The Walia Ibex (Capra walie)"".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Montañas Semien

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q257838
* EBID: ID

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Capra\_walie
* EOL: 328696
* EUNIS: 1376
* GBIF: 2441048
* iNaturalist: 42354
* IRMNG: 10907450
* ITIS: 625143
* IUCN: 3797
* MSW: 14200787
* NCBI: 509850

 |
**Eduardo Amador Corzo**, coñecido como **Corzo**, nado en Monforte de Lemos cara a 1898, foi un político socialista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Agustín Amador e Josefa Corzo. Veciño de Montefurado. Militante do PSOE. Foi elixido concelleiro de Quiroga nas eleccións do 12 de abril de 1931. Presentouse ás eleccións municipais do 31 de maio de 1931 e foi elixido concelleiro ao ser o candidato máis votado no distrito de Montefurado. Tomou parte nos actos de protesta contra o alcalde monárquico de Quiroga Julio Maseda Cadórniga a principios de 1933. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934, foi procesado por movementos sediciosos, e por delito contra os medios de comunicación por medio de explosivos con Marcelino Fernández Prada e Álvaro Novas Rodríguez. Permaneceu fuxido até a amnistía decretada trala vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, cando retornou a Quiroga, sendo recibido en San Clodio de Ribas de Sil xunto con Juan Tizón Herreros e Ramón Somoza Álvarez. Participou nos actos do 1 de maio en Quiroga, e en mitins socialistas como o de Vilar de Lor en maio de 1936.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. Foi procesado por rebelión na causa 98/37 xunto con José Campos, Julián Mateo e Félix Crespo Mondelo, publicándose en abril de 1937 unha requisitoria contra eles. Foi expedientado por responsabilidades políticas en 1938, e indultado do resto da sanción en 1961.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-5-1931, p. 9.
2. ↑  *BOP Lugo*, 6-6-1931, p. 3.
3. ↑  *Luz*, 6-2-1933, p. 12.
4. ↑  *BOP Lugo*, 23-10-1934, p. 4.
5. ↑  *BOE*, 8-12-1934
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 26-2-1936, p. 2.
7. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-5-1936, p. 11.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 23-5-1936, p. 14.
9. ↑  *BOP Lugo*, 8-4-1937, p. 2.
10. ↑  *BOP Lugo*, 16-12-1938, p. 1.
11. ↑  *BOP Lugo*, 3-2-1939, p. 2.
12. ↑  *BOP Lugo*, 5-9-1961, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2007). *Memoria(s) de Marcelino Fernández Prada. Un alcalde socialista e revolucionario*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-177-3.
* Souto Blanco, María Jesús (1998). *La represión franquista en la provincia de Lugo (1938-1940)*. Sada: Do Castro. pp. 52–54. ISBN 84-7492-891-5.

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión franquista en Lugo
**Construcións Gaitán** foi un fabricanteespañol de automóbiles con sede en Sevilla, con actividade entre 1951 e 1953.

Historia e características
--------------------------

Esta empresa, con sede na cidade de Sevilla foi fundada en 1936 co obxectivo de reparar e alugar bicicletas e derivados, ampliando a súa gama de produtos cos anos con motores de apoio e vehículos para discapacitados. En 1951 comezou coa produción de automóbiles, unha actividade que perduraría ata 1953. A marca baixo a que se venderon estes coches foi Gaitán. A actividade da empresa acabaría por completo en 1996.

### Modelos

A compañía empezou a producir principalmente vehículos para persoas con discapacidade. Os seus micro coches nunca pasaron de ser prototipos de tres rodas, xa fora a roda independente dianteira ou traseira. A tracción sempre estaba confiada á roda independente, movida por un motor de 125 cm³. Presentáronse con carrozarías de aluminio, algo pouco común na época, xa como convertibles ou tipo ovo.

Notas
-----

1. ↑  "GAITÁN (AUTO-TRI Gaitán) (1953)" (en castelán). Consultado o 10 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Harald Linz e Halwart Schrader: *Die Internationale Automobil-Enzyklopädie*, United Soft Media Verlag GmbH, Múnic 2008, ISBN 978-3-8032-9876-8
* Nick Georgano: *The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile*, Volume 2 G–O, Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 *(en inglés)*