Primeiro folio do manuscrito
O ***Cantar de mio Cid*** é un cantar de xesta anónimo que relata fazañas heroicas inspiradas nos últimos anos da vida do cabaleiro castelán Rodrigo Díaz de Vivar (1043-1099). É a primeira obra narrativa extensa da literatura española nunha lingua romance e presenta un alto valor literario. 

Está escrito en castelán medieval e composto ao redor do ano 1200 (datas *post quem* e *ante quem*: 1195–1207). Non se coñece o título orixinal, mais probabelmente se chamaría *xesta* ou *cantar*, termos cos que o autor describe a súa obra nos versos 1.085 e 2.276, respectivamente.

O *Cantar de mio Cid* é o único cantar épico da literatura española conservado case completo. Están perdidas a primeira folla do orixinal e outras dúas no interior do códice, aínda que o contido das lagoas existentes pode ser deducido das prosificacións cronísticas, en especial da *Crónica de veinte reyes*. Ademais do *Cantar de mio Cid*, os catro textos do seu xénero que se conservan son: as *Mocedades de Rodrigo* —*circa* 1360—, con 1700 versos; o *Cantar de Roncesvalles* —*ca.* 1270—, un fragmento duns 100 versos; e unha curta inscrición dun templo románico, coñecida como *Epitafio épico del Cid* —*ca.* 1400?—.

O poema consta de 3.735 versos de extensión variábel (anisosilábicos), mais dominan versos de 14 a 16 sílabas métricas. O versos do *Cantar de mio Cid* están divididos en dous hemistiquios separados por cesura. A lonxitude de cada hemistiquio é de 4 a 13 sílabas, e considerase unidade mínima da prosodia do Cantar. Non hai división estrófica, e os versos agrúpanse en tiradas, isto é, series de versos cunha mesma rima asonante.

Controversia
------------

O manuscrito foi propiedade da familia do historiador Ramón Menéndez Pidal, adquiriuno o seu tio avó, Pedro José Pidal y Carniado, marqués de Pidal, no ano 1863, e permaneceu nela até que a Fundación March o comprou no 1960 e o doou ó Estado español. 

Baseándose na análise das tintas do documento con raios X, o hispanista inglés Colin Smith revelou que Menéndez Pidal modificou o cantar para facelo parecer mais antigo. Pidal mudou palabras, retocou o final dos versos e mesmo chegou a cambiar a data que figura no texto.

Notas
-----

1. ↑  Murado, Miguel-Anxo (2013). *La invención del pasado*. Debate. pp. 98–99. ISBN 978-84-8306-853-3.
2. ↑  Smith, Colin (1985). *La creación del poema de mio cid*. Crítica. ISBN 9788474232646.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cantar de mio Cid*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Cantar de mio Cid*** |

### Ligazóns externas

* Manuscrito orixinal dixitalizado na Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* Portal do *Cantar de mio Cid* da Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* Edición dixital da Universidade de Texas. Versións paleográfica, normativa e lectura con pronunciación medieval.
* Francisco López Estrada, *Panorama crítico sobre o Poema do Cid*, Madrid, Castalia, 1982. Literatura y sociedad, 30. ISBN 978-84-7039-400-3
* Alberto Montaner Frutos, O *Cantar de mío Cid*.Códice. Argumento. Estudio de la obra. Bibliografía. Edición modernizada del *Cantar*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q320713
* ARLIMA: 881
* BRE: 2776691
* EBID: ID
* GEA: 3061
* GEC: 0017732
* OL: OL886738W

 |