Molécula de anticorpo IgM de 5 unidades (pentámera).  
1: unidade básica (monómero).   
2: cadeas pesadas.  
3: cadeas lixeiras.  
4: cadea J.  
5: pontes disulfuro intermoleculares.
A **inmunoglobulina M**, ou **IgM** é un dos tipos de anticorpo producidos polos linfocitos B. A IgM é o anticorpo fisicamente máis grande que circula polo sangue humano, xa que está formado por cinco unidades de inmunoglobulina unidas. Aparece unida a membranas como monómero ou en circulación no sangue xeralmente como pentámero. É o primeiro anticorpo que aparece en resposta a unha exposición inicial ao antíxeno. O bazo é o principal sitio de produción de IgM.

Estrutura e función
-------------------

A IgM forma polímeros constituídos por varias inmunoglobulinas unidas covalentemente por pontes disulfuro, principalmente formando un pentámero pero algunhas veces un hexámero. A IgM ten unha masa molecular de aprocimadamente 970 kDa na súa forma pentámera. Como cada monómero ten dous sitios de unión ao antíxeno, unha IgM pentámera ten dez. Porén, normalmente a IgM non pode unir antíxenos aos seus dez sitios de unión á vez porque o gran tamaño de moitos antíxenos dificulta a unión a sitios que estean próximos.

Nas IgM pentámeras encóntrase unha cadea proteica chamada cadea J (*joining chain*), pero non nas formas hexámeras, quizais debido ás constricións de espazo no complexo hexamérico. A cadea J é unha glicoproteína cun 12% de azucres e unha masa molecular de 15 kDa, que se une por pontes disulfuro á zona dos extremos Fc das inmunoglobulinas. A IgM pentamérica pode tamén formarse en ausencia da cadea J. Actualmente, non está aínda claro que fracción dos pentámeros normais contén a cadea J, e se os pentámeros conteñen unha ou máis cadeas J.

Como a IgM é unha molécula grande, non pode difundir ben, e encóntrase só en pequenas cantidades no fluído intersticial dos tecidos. A IgM atópase principalmente no plasma sanguíneo. Pode segregarse tamén a través das mucosas e atravesa as células epiteliais da mucosa dentro de vesículas e para a secreción debe ter a cadea J.

Debido á súa natureza polimérica, a IgM posúe unha grande avidez polo antíxeno, e é particularmente efectiva na activación do sistema do complemento. Por si mesma a IgM é unha opsonina ineficaz, pero contribúe de xeito importante á opsonización ao causar que o C3b se una ao antíxeno e se active o complemento.

As propiedades da IgM poden resumirse así: é o primeiro anticorpo que se forma en resposta a un estímulo antixénico, é a Ig máis abundante unida a membranas no linfocito B, ten propiedades neutralizantes, precipitantes, e aglutinantes, fixa o complemento e non atravesa a placenta. As iGM hexámeras activan moito máis o complemento ca as pentámeras.

Expresión
---------

Nas células da liña xerminal, o segmento xénico que codifica a rexión constante μ da cadea pesada está situado en primeira posición con respecto aos outros segmentos das rexións constantes. Por esta razón, a IgM é a primeira inmunoglobulina expresada polas células B maduras.

Tamén é a primeira inmunoglobulina expresada no feto (arredor da semana 20) e tamén filoxeneticamente se cre que foi o primeiro anticorpo que se desenvolveu.

O transcrito primario da que se orixina esta Ig contén tanto rexións constantes μ coma δ, de modo que un splicing alternativo fai que a célula produza IgM ou IgD.

Importancia clínica
-------------------

Os anticorpos IgM aparecen cedo no curso dunha infección e xeralmente reaparecen, aínda que en menor proporción, despois dunha posterior exposición. Os anticorpos IgM non pasan a barreira placentaria (só o fai o isotipo IgG).

Estas dúas propiedades biolóxicas da IgM fan que sexa útil no diagnóstico de enfermidades infecciosas. A demostración da presenza de anticorpos IgM no soro dun paciente indica unha recente infección, ou no soro dos recentemente nados indica unha infección intrauterina (por exemplo, roséola conxénita).

O desenvolvemento de IgM antidoante despois dun transplante de órganos non está asociado co rexeitameno do enxerto senón que pode ter efecto protector.

Outras propiedades
------------------

No soro normal a IgM únese a antíxenos específicos, mesmo en ausencia dunha inmunización previa. por esta razón a IgM foi chamado ás veces "anticorpo natural". Este fenómeno é probablemente debido á gran avidez da IgM que lle permite unirse detectablemente mesmo a antíxenos con reacción cruzada moi feble que aparecen naturalmente. Por exemplo, os anticorpos IgM que se unen aos antíxenos A e B dos glóbulos vermellos poderían formarse nos inicios da vida como resultado da exposición a substancias similares aos antíxenos A e B presentes nas bacterias ou de materias vexetais.

Os anticorpos IgM son principalmente responsables da aglutinación de glóbulos vermellos que se produce se o receptor dunha transfusión de sangue recibe sangue que non é compatible co seu tipo sanguíneo.

A IgM é máis sensible á desnaturalización por 2-mercaptoetanol ca a IgG. Esta propiedade foi utilizada historicamente para distinguir entre estes isotipos ante anticorpos secundarios específicos anti-IgG e anti-IgM en inmunoensaios. Comprobábase a reactividade das mostras séricas cun antíxeno antes e despois do tratamento con 2-mercaptoetanol para determinar se a actividade era debida a IgM ou a IgG.

Notas
-----

1. ↑  Houghton Mifflin Company, 2004. "Immunoglobulin M." The American Heritage Dictionary of the English Language, Fourth Edition. Accessed on 12 Oct. 2007
2. ↑   ; Bailey & Love's Short Practice of Surgery, 25ed (Ch-62, pg-1102)
3. 1 2  J. P. Martínez. Inmunología. Piramide. 1994. Páxinas 108, 122. ISBN 84-368-0828-2.
4. ↑  Erik J. Wiersma, Cathy Collins, Shafie Fazel, and Marc J. Shulman. Structural and Functional Analysis of J Chain-Deficient IgM. J. Immunol. Jun 1998; 160: 5979 - 5989.
5. ↑  P. Brandtzaeg. Transport models for secretory IgA and secretory IgM. Clin. exp. Immunol. (1981) 44, 221-232.
6. ↑  Wellek, B.; Hahn, H. Opferkuch, W. (1 February 1976). "Opsonizing activities of IgG, IgM antibodies and the C3b inactivator-cleaved third component of complement in macrophage phagocytosis". *Agents and Actions* **6** (1–3): 260–262. PMID 941799. doi:10.1007/BF01972219. Consultado o 8 de abril de 2020. (require subscrición (?)).
7. ↑  William E. Paul. Fundamental Immunology. Google books
8. ↑  *Review of Medical Physiology* by William Francis Ganong
9. ↑  "Protective anti-donor IgM production after crossmatch positive liver-kidney transplantation.". *Liver Transpl* **10** (2): 315–319. February 2004. PMID 1476287. Consultado o 24 March 2011.
10. ↑  Capel PJ, Gerlag PG, Hagemann JF, Koene RA. The effect of 2-mercaptoethanol on IgM and IgG antibody activity. J Immunol Methods. 1980;36(1):77-80. PMID 7204997.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anticorpo
* Inmunoglobulina A (IgA)
* Inmunoglobulina D (IgD)
* Inmunoglobulina E (IgE)
* Inmunoglobulina G (IgG)

### Ligazóns externas

* MeshName - Immunoglobulin+M
* Deficiencia en inmunoglobulina M de Medscape.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q79451
* EBID: ID
* MAG: 2776553844

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 62873
* MeSH: D007075
* MeSH: D12.776.124.486.485.114.619.574

 |