recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
As **células de Hensen** son células que forman parte do órgano de Corti do oído interno con función de sostén. Están situadas entre as células falánxicas externas (células de Deiters) e as células de Claudius. Son células altas que chegan ao bordo exterior do órgano de Corti, situadas formando varias ringleiras de altura decrecente cara ás células de Claudius. As que dan ás células falánxicas externas, na súa parte superior dan ao túnel externo do órgano de Corti, cheo de líquido.

Reciben o seu nome polo científico alemán Christian Andreas Victor Hensen (1835-1924). As da base da cóclea son máis cuboidais cun polo apical alongado, e as da zona apical da cóclea son globulares con prolongación apical e presentan gotas lipídicas citoplasmáticas. Posúen receptores da eritropoetina, ciclooxixenase 2 e heregulina. Ademais do sostén, poderían ter unha función citoprotectora e de regulación dos ións dos líquidos cocleares, e de proliferación celular.

Notas
-----

1. ↑  D. W. Fawcewtt. Bloom-Fawcett. Tratado de Histología. 11ª edición. Interamericana-Mc Graw Hill. Páxinas 985. ISBN 84-7605-361-4 .
2. 1 2  M. Raica. A short story of Victor Hensen and a cell of the internal ear. Rom J Morphol Embryol 2012, 53(3 Suppl):855–857
Para comprendermos os termos **historia** ou **diéxese** e **relato** ou **discurso** debemos opolos entre si procedendo en primeiro lugar á súa definición por separado

A **historia** é unha serie de acontecementos ordenados nunha secuencia cronolóxica, protagonizada por personaxes encadrados nun marco espacial. Representa o plano do contido.

O **discurso** (ou relato) é o proceso de contar unha historia elixindo o punto de vista, a ordenación temporal dos acontecementos e a duración dos mesmos. Unha historia pode dar pé a múltiplos discursos narrativos. Representa o plano da forma.

  

En épocas de crise, a historia (o contido) é a máis suxeita a variacións, novos cambios sociais priman obras cargadas de argumento, mentres que en períodos de estabilidade se traballa con experimentacións (discurso, estrutura).

Obsérvese que a historia presupón o plano do contido mentres que o discurso implica o plano da forma.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7679101
* BNF: 14650946k
* EBID: ID
* GEC: 0138252

 |
Colmea Dadant
A **colmea Dadant**, denominada exactamente *colmea Dadant modificada*, é a colmea estándar, máis grande que se usou nos Estados Unidos e Inglaterra. Xa non adoita empregarse nos Estados Unidos, pero existe un bo número en Gran Bretaña, gozando de certa popularidade en Europa continental. En España, é unha colmea popular naquelas rexións onde se practica a transhumancia.

É un deseño norteamericano, de Charles Dadant, estritamente de parede simple, con paso de abella superior. Os cadros Dadant para cría miden 448 mm por 286 mm. Os cadros están espazados entre si por 38 mm.

A colmea Dadant modificada é de 11 cadros na cámara de cría, pero o Irmán Adán, na Abadía de Buckfast empregou unha colmea de 12 cadros, con forma cadrada, denominada **colmea Dadant de Buckfast** ou en inglés **Buckfast Dadant**.

Medidas de diferentes tipos de colmeas verticais
------------------------------------------------

| Tipo | Langstroth | Dadant | Lusitana | Layens | Oksman |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Medidas cámara cría | 46,5x38x24 | 46,5x38x31 | 37x38x31 | segundo Nº cadros | 46,5x38x24 |
| Medidas alzas | 46,5x38x24 | 46,5x38x17 | 37x38x16 |  | 46,5x38x17 |
| Med. cadro cámara | 42x20 | 42x27 | 33x27 | 35x30 | 42x20 |
| Med cadro alza mel | 42x20 | 42x13 | 33x12 | 35x30 | 42x13 |
| Superficie cadro | 160 dm² | 220 dm² | 180 dm² | 240 dm² | 160 dm² |
| Cría teórica | 45000 abellas | 60-62000 abellas | 50000 abellas | 67200 abellas | 45000 abellas |
| kg de abella x cría | 4,5 kg | 6 kg | 5 kg | 6,7 kg | 4,5 kg |
| Capacidade | 42,4 L | 54 L | 43,5 L |  | 40 l |
| Capacidade total | 84,8 L | 84 L | 65,9 L |  | 56 l |
| Capacidade en alza mel. | 25 kg | 16 kg | 13 kg |  | 16 kg |

Véxase tamén
------------

* Colmea
* Colmea Langstroth
* Colmea Smith
* Colmea horizontal

Ligazóns externas
-----------------

* 
* Cultura Apícola: Materiales
* **Infobee** - Mas Información Apicola
***Erinnerungen an die Zukunft*** é un libro escrito en 1968 por Erich von Däniken. Trata sobre hipóteses pseudocientíficas arredor de que as tecnoloxías e as relixións de moitas civilizacións antigas foron dadas antigos astronautas que foron recibidos como deuses.

O primeiro borrador da publicación foi rexeitado por varias publicacións. O libro foi rescrito polo seu editor, Wilhelm Roggersdorf (un nome de pluma do guionista alemán Wilhelm Utermann). Utermann foi un escritor nazi de best-sellers e tivo unha posición de importancia no xornal *Völkischer Beobachter.*

Adaptacións
-----------

En 1970, dous anos despois da publicación orixinal, o libro foi adaptado nun filme homónimo na daquela República Federal Alemá, producido por Sun International, e no documental para televisión *In Search of Ancient Astronauts*. No presente, Paradox Entertainment posúe os dereitos fílmicos do libro.

Notas
-----

1. ↑  Story, Ronald (1976). *The space-gods revealed : a close look at the theories of Erich von Däniken*. Nova York: Harper & Row. p. 2. ISBN 0-06-014141-7.  Citing *Der Spiegel,* in issue 12/1969 (17 de marxo de 1969), p. 184 and issue 12/1973 (19 de marzo de 1973), p. 145.
2. ↑  Michael Fleming (10 de marzo de 2009). "Paradox to ride "Chariots of the Gods"". *Variety*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1354710
* ISBN: 978-85-06-04493-3
* ISFDB: 2256755
* OL: OL13368583M

 |
**Uranio-chumbo** é un dos máis antigos e máis refinados dos esquemas de datación radiométrica.

Pódese usar nun intervalo de idade que vai aproximadamente de 1 millón de anos a máis de 4.500 millóns de anos. A precisión está no rango porcentual de 0,1-1.

O método baséase en dúas cadeas de desintegración separadas, a serie de uranio de 238 U a 206 Pb, cunha vida media de 4.470 millóns de anos e a serie de actinio de 235 U a 207 Pb, cunha vida media de 704 millóns de anos.

A existencia de dúas rutas de desintegración de chumbo e uranio "paralelas" permite varias técnicas de datación dentro do sistema U-Pb global.

O termo "datación U-Pb" normalmente implica o uso acoplado de ambos os esquemas de desintegración. Non obstante, o uso dun único esquema de desintegración (xeralmente de 238 U a 206 Pb) leva ao método de datación isócrona U-Pb, análogo ao método de datación de rubidio - estroncio.

Finalmente, as idades tamén se poden determinar a partir do sistema U-Pb mediante a análise das proporcións de isótopos de Pb. Isto chámase o método de *lead-lead*. Clair Cameron Patterson, unha xeoquímica estadounidense que foi pioneira nos estudos dos métodos de datación radiométrica de uranio e chumbo, é famosa por usalo para obter unha das primeiras estimacións precisas da idade da Terra.

Mineraloxía
-----------

A datación con uranio e chumbo adoita realizarse no mineral circón ou circonita (ZrSiO4), aínda que se pode usar noutros minerais. O circón incorpora átomos de uranio e torio na súa estrutura cristalina, pero rexeita fortemente o chumbo. Polo tanto, podemos supoñer que todo o contido de chumbo do circón é radioxénico. No caso de non ser así, deberá aplicarse unha corrección. As técnicas de datación con uranio e chumbo tamén se aplicaron a outros minerais como calcita / aragonita e outros minerais carbonatados. Estes minerais adoitan producir idades de menor precisión que os minerais ígneos e metamórficos usados tradicionalmente para datar por idade, pero son máis comúns no rexistro xeolóxico.

Notas
-----

1. ↑  Boltwood B.B. 1907. *On the ultimate disintegration products of the radio-active elements. Part II. The disintegration products of uranium.* *American Journal of Science* **23**: 77-88. (en inglés)
2. ↑  Parrish, Randall R. & Noble, Stephen R. 2003. *Zircon U-Th-Pb geochronology by isotope dilution – thermal ionization mass spectrometry* (ID-TIMS). En *Zircon* (eds J. Hanchar and P. Hoskin). *Reviews in Mineralogy and Geochemistry*, Mineralogical Society of America. 183-213. (en inglés)
3. ↑   Romer R.L. 2003. Alpha-recoil in U-Pb geochronology: effective sample size matters. *Contributions to Mineralogy and Petrology* **145**, 481-491.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Datación uranio-chumbo*** |

* Uranio
* Datación radiométrica
* Datación por termoluminiscencia
**Enrique Vidal de Bustamante**, nado en Monterrei o 21 de febreiro de 1897 e finado en Vigo o 17 de febreiro de 1964, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de José Vidal de Bustamante. Mestre, fundou e foi profesor da academia Liceo Politécnico de Verín en 1919 e tres anos despois foi director da Academia Verinense. Dirixiu *El Eco de Monterrey*. En 1925 aprobou as oposicións e foi destinado a Castrelo do Val, onde permaneceu ata 1928. Despois rexentou a escola de nenos de Albarellos. En 1929 pasou á escola número 2 de Bueu e en 1930 á escola do Casal adscrita ao Pósito Marítimo de Moaña. En 1931 foi elixido presidente da Asociación de Mestres de Pontevedra. Nesta época interveu en mitins e accións de proselitismo societario, acompañando a Emiliano Iglesias como militante do Partido Republicano Radical. O 19 de maio de 1931 tivo lugar en Moaña unha homenaxe a catro mestres do concello, Corbacho, Vidal, Taboada e Novás. En xuño de 1931 constituíuse o Centro Republicano Radical de Moaña, sendo elixido como presidente. En 1932 pasou a militar no Partido Republicano Radical Socialista e a finais dese ano foi destinado a Vigo para dar clases de preparatoria no Instituto de Segundo Ensino. Participou na Asemblea que aprobou o texto do Estatuto de autonomía en decembro de 1932, defendendo a cooficialidade da lingua galega. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de depuración e foi suspendido de emprego e soldo. Foi baixa no posto en 1940. Acolleuse ao decreto de rehabilitación en 1958 cunha sanción de cinco anos de traslado fóra da provincia. Foi destinado á escola de nenos da Notaría (Desteriz, Padrenda). Enfermo, volveu a Vigo onde morreu en febreiro de 1964. Foi soterrado no cemiterio de Pereiró de Vigo o 18 de febreiro de 1964.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 32.
2. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 18-2-1964, p. 5.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-12-1932, p. 9.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-2-1964, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Un personaxe e unha data : o mestre Enrique Vidal de Bustamante / por Gerardo Dasairas
* 

* Enrique Vidal de Bustamante na páxina web *Nomes e Voces*.
A **disección** (do latín *dissecare*, 'cortar en partes') é unha práctica médica ou veterinaria que consiste na disección dun ser vivo ou morto para estudar a súa anatomía, as transformacións debidas a unha enfermidade ou particularmente na medicina forense, o exacto causa da morte. Cando se trata dun morto, chámase autopsia, unha investigación que inclúe, segundo sexa necesario, xunto coa disección, tamén a observación minuciosa de trazos externos e análise bioquímica de tecidos e líquidos corporais.

Terminoloxía
------------

O termo aplícase nos eidos das Ciencias da Saúde como medicina e veterinaria e da bioloxía (zooloxía), mais tamén en física (mecánica, disección de mecanismos, enxeñería inversa), lingüística (disección dun texto, morfosintáctica ou deconstrución ou literaria), informática, electrónica e electrotecnia (disección de imaxe).

### Etimoloxía

A palabra deriva do latín *dissectio*, derivado á súa vez do participio pasado do verbo *dissecare*, cortado en partes.

 Ferramentas de disección

Historia
--------

 Mondino dei Liuzzi, *Anatomía*, 1541
Na tradición católica, tocar o corpo humano, baixo a influencia de Paulo de Tarso, consideraba un *"templo do Espírito Santo"* diseccionalo, mesmo que fose por razóns médicas, adoitaba considerarse tabú aínda que non estaba completamente prohibido. A igrexa, por exemplo, en 1533 ordenou a disección das irmás siamesas Xoana e Melchiora Ballestero na Hispaniola para saber se compartían ou non a mesma alma. Encontrar dous corazóns concluíu con que tiñan dúas almas, segundo a teoría do filósofo grego Empédocles, que defendía que a alma estaba no corazón.

O médico brabantista renacentista André Vesalio no século XVI foi un dos primeiros médicos modernos en defender a disección de cadáveres humanos como única fonte de coñecemento e ensinanza anatómica e descubrir o sistema circulatorio.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega; disección*. Consultado o 2022-05-05.
2. ↑  "bUSCatermos". *aplicacions.usc.es; disección*. Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2022. Consultado o 2022-05-05.
3. ↑  "dissecció". *L'Enciclopèdia.cat*. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana.
4. ↑  "bUSCatermos; autopsia". *aplicacions.usc.es*. Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2022. Consultado o 2022-05-05.
5. ↑  "bUSCatermos". *aplicacions.usc.es*. Consultado o 2022-11-16.
6. ↑  "dissection ; Etymology, origin and meaning of dissection by etymonline". *www.etymonline.com* (en inglés). Consultado o 2022-05-05.
7. ↑  "Disección". *Etimologías de Chile - Diccionario que explica el origen de las palabras* (en castelán). Consultado o 2022-05-05.
8. ↑  Freedman, David H. (2012). "20 Things you didn't know about autopsies". *Discovery* **9**: 72.
9. ↑  Galè (2014-02-10). *Tres tractats sobre l’art de la medicina: Exhortació a la medicina; Sobre la millor doctrina; Sobre les escoles: consells als que s’inicien* (en catalán). PUBLICACIONS UNIVERSITAT ROVIRA i VIRGILI. ISBN 978-84-8424-255-0.

Véxase tamén
------------

* Biopsia
* Autopsia

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Disección Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Coordenadas: 43°10′26.1″N 4°52′6.7″O﻿ / ﻿43.173917, -4.868528

Torre Bermeja e Peña Santa desde o camiño a Collado Jermoso
O **refuxio de alta montaña Diego Mella**, máis coñecido como **Collado Jermoso**, é un refuxio de montaña situado no municipio castelán-leonés de Posada de Valdeón (León), a 2.064 metros de altitude, sobre o Val de Valdeón, no macizo central dos Picos de Europa. Foi inaugurado en 1942 e está xestionado pola FDMESCYL.

Historia
--------

Debe o seu nome a Diego Mella, montañeiro que nos anos 1930 pasou pola localización actual do refuxio e, vendo que había unha fonte e estaba protexido do vento, o lugar servía de base para a ascensión de cumes como o Llambrión, a Torre de Peñalba ou a Palanca.

Foi inaugurado en agosto de 1942 e dous anos máis tarde construíuse unha ampliación para a gardería.

Descrición
----------

Actualmente o refuxio ofrece os seguintes servizos:

* 30 camas (en 4 dormitorios)
* Mantas e almofadas
* Calzado de descanso
* Bar e servizo de comidas
* Baños completos
* Servizo de guía de montaña
* Auga de manancial

Notas
-----

1. ↑  "Historia - Refugio Collado Jemoso"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do refuxio *(en castelán)*
**Enrique Taboada Chas**, nado na Coruña en 1870 e finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1933, foi un sindicalista e militante anarquista galego.

Traxectoria
-----------

Traballou como augadeiro na cadea da Coruña, e foi fundador e presidente da sociedade de resistencia do seu oficio, polo que foi encadeado en 1901. Formou parte das directivas de Germinal e da coral Unión y Libertad. Rexentou o quiosque El Sol para a venda da produción editorial libertaria e desempeñou diversos oficios. Traballou como camareiro marítimo nos buques da Mala Real Inglesa e foi directivo da Sociedad de Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita. Promoveu a Biblioteca El Sol, a La Internacional e a Biblioteca Aurora nas que editou folletos de diversos autores. Fundou o periódico *Cultura Libertaria*. Foi sometido a Consello de guerra pola folga xeral de 1917. Continuou colaborando con Solidaridad Obrera e co Ateneo Libertario Nueva era, do que foi fundador.

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Sánchez Pérez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-12-1933, p. 5.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. p. 254. ISBN 84-87783-79-1.
Un **diagrama polar** é a representación gráfica de dúas magnitudes con dependencia angular que amosa a radiación que un determinado sistema capta ou emite nun espazo, por exemplo as ondas electromagnéticas ou o son.

Un exemplo de uso é para mostrar a sensibilidade coa que un son é captado por un micrófono segundo o ángulo co que o son incide (directividade). Segundo o seu diagrama polar os micrófonos divídense en omnidirecionais, bidireccionais e unidireccionais.
Outros exemplos son os altofalantes (os bidireccionales e omnidireccionais non se empregan moito: requieren grandes caixas acústicas), así como antenas de todo tipo.

Temos logo, dependendo da súa direccionalidade, diagramas: 

* Omnidireccionais
* Bidireccionais
* Unidireccionais

* Cardioides
* Supercadioides

Omnidireccional ou non-direccional
----------------------------------

Por igual en todas as direccións, é dicir, nos 360º. 

Diagrama de radiación omnidireccional.

Bidireccional
-------------

O diagrama polar ten **forma de oito**, nome que tamén recibe, con dous lóbulos opostos. 
Emiten ou captan tanto por diante como por detrás, mentres que son practicamente inútiles nos laterais.

O ángulo preferente sitúase arredor dos 100º. 

Diagrama de radiación bidireccional.

Unidireccionais
---------------

Emiten ou captan nunha dirección moi determinada e son relativamente inútiles polo resto.

### Cardioide

Tipo de unidireccional que se chama así porque o diagrama polar ten forma de corazón, isto é, radian ou captan cara ou desde a parte frontal e teñen un mínimo de sensibilidade na parte posterior, onde se produce unha atenuación gradual.

O ángulo preferente sobre os 160º.

Diagrama de radiación cardioide.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2176348
* EBID: ID
* GEC: 0197593
* MAG: 24027999

 |
**Enrique Vigo Teijeiro**, nado en Ferrol en 1914 e finado en Barallobre (Fene) o 16 de xaneiro de 2008, foi un militar e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Con 18 anos ingresou na Mariña e foi destinado ao cruceiro Almirante Cervera. Catro anos despois, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 optou polo bando republicano. Foi apresado, retido e xulgado en Ferrol por rebelión (causa instruída polos sucesos do Cervera) o 8 de xaneiro de 1937. Foi condenado a cadea perpetua e estivo encarcerado en Cádiz ata que foi liberado en 1942. Á saída entrou en contacto coa guerrilla antifranquista, coa que colaborou ata que o detiveron en 1950. Xulgado en consello de guerra en Ferrol o 18 de marzo de 1952 con outros 42 enlaces da guerrilla, foi condenado a doce anos de prisión. Encarcerado en Dueso (Santoña), foi liberado en 1956.

Regresou a Fene e incorporouse ao traballo auxiliar da industria naval.

Obras
-----

* *Memorias dun antifranquista*, Edicións Embora, 2004.

Notas
-----

1. ↑  "Falece aos 93 anos en Fene o último guerrilleiro da comarca". *La Voz de Galicia*. 16 de xaneiro de 2008.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 9-1-1937, p. 2.
3. ↑  "Cuarenta y tres paisanos acusados de ayuda a los bandoleros", *La Voz de Galicia*, 19-3-1952, p. 5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Enrique Vigo Teijeiro na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387864
* WorldCat
* VIAF: 87451689
* BNE: XX1709591
* ISNI: 0000 0000 6042 6602

 |
Guipuscoano ou central, segundo Koldo Zuazo.
O **guipuscoano** (***gipuzkera*** en éuscaro) é un dialecto do éuscaro, tamén coñecido como **dialecto central**, que se fala na parte central de Guipúscoa así como no val de Sakana (Navarra).

Extensión
---------

O guipuscoano non se fala en toda Guipúscoa. Na conca do río Deba, desde Salinas de Léniz ata Elgoibar, fálase biscaíño, e en Oiartzun e na conca do río Bidasoa fálase alto-navarro. Con todo, a fronteira entre o guipuscoano e o alto-navarro está cambiando en favor dos trazos guipuscoanos, seguramente a consecuencia do prestixio que tivo durante moito tempo e a influencia dos medios de comunicación en Guipúscoa.

Variantes do guipuscoano
------------------------

O guipuscoano actual ten catro variantes principais: 

* Variante de Beterri (desde a zona de Tolosa ata Donostia).
* Variante do Goyerri.
* Variante da zona de Urola (desde Zarauz a Mutriku).
* Gipuzcoano de Navarra (Burunda, Echarri-Aranaz).

Importancia
-----------

O guipuscoano foi un dos principais dialectos históricos do éuscaro, e foi lingua literaria desde o século XVIII en diante.

Hoxe en día o guipuscoano, do mesmo xeito que os demais dialectos do éuscaro, e en xeral o éuscaro que falan os guipuscoanos, está cambiando co éuscaro batúa, debido á forza que teñen os medios de comunicación e a literatura.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Éuscaro batua
* Dialecto alavés
* Dialecto biscaíño
* Dialecto alto-navarro
* Dialecto labortano
* Dialecto baixo-navarro
* Dialecto suletino
* Dialecto roncalés

### Ligazóns externas

* Web sobre o éuscaro dialectal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q954141
* Glottolog: guip1235

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

A **diarrea**, tamén coñecida como **cagarrela**, **cagarría** ou **furriqueira**, é a evacuación frecuente de feces acuosas, o cal leva implícito unha baixa absorción de líquidos e nutrientes, podendo estar acompañada de dor, febre, náuseas, vómito, debilidade ou perda do apetito. De acordo coas cifras da Organización Mundial da Saúde, a diarrea é unha das principais causas de morte nos países do Terceiro Mundo.

A definición médica da diarrea é o aumento da cantidade de feces a máis de 200 g / 24 h. O paciente percíbeo como unha diminución na consistencia das feces que causa urxencia e molestia abdominal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40878
* BNCF: 23733
* BNF: 119403386
* EBID: ID
* GEC: 0098941
* GND: 4070636-9
* JSTOR: diarrhea
* LCCN: sh85037604
* NDL: 00562417
* Treccani: diarrea

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 3742
* DOID: DOID:13250
* eMedicine: 928598
* HPO: HP:0002014
* ICD-10: K59.1
* MedlinePlus: 003126
* MeSH: D003967
* MeSH: C23.888.821.214
* NCIt: C2987
* OMIM: 123400
* Patientplus: acute-diarrhoea-in-adults-pro
* UMLS: C0013369

 |
"**Chant de Ralliement**" é o himno nacional do Camerún.

Historia
--------

A canción foi composta a finais da década de 1920. Foi empregada de xeito non oficial a comezos de 1948 antes da independencia, e foi adoptada oficialmente en 1957. A composición é obra de René Djam Afame, quen tamén escribiu a letra xunto con Samuel Minkio Bamba e Moïse Nyatte Nko'o. A letra foi modificada en 1978.

Letra en francés
----------------

O Cameroun berceau de nos ancètres,
va debout et jaloux de ta liberté,
comme un soleil ton drapeau fier doit etre,
un symbole ardent de foi et d'unité.
 
Que tous tes enfants du Nord et Sud,
De l'Est a l'Ouest soit tout amour,
Te servir que ce soit le seul but,
pour remplir leur devoir toujour.
 
Coro:
Chère Patrie, Terre cherie,
Tu es notre seul et vrai bonheur,
Notre joie, notre vie,
En toi l'amour et le grand honneur.

Letra en inglés
---------------

O Cameroon, Thou Cradle of our Fathers,
Holy Shrine where in our midst they now repose,
Their tears and blood and sweat thy soil did water,
On thy hills and valleys once their tillage rose.
 
Dear Fatherland, thy worth no tongue can tell!
How can we ever pay thy due?
Thy welfare we will win in toil and love and peace,
Will be to thy name ever true!
 
Coro:
Land of Promise, land of Glory!
Thou, of life and joy, our only store!
Thine be honour, thine devotion,
And deep endearment, for evermore.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206429
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 43°32′02″N 8°11′28″O﻿ / ﻿43.53392, -8.19104

**Electro Rayma** é unha empresa galega con sede no polígono de Río do Pozo, Narón, dedicada á servizos eléctricos e de mantemento naval e industrial.

Historia
--------

As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro eléctrico situado en Freixeiro, Narón. A empresa comezou a traballar para Megasa levando o mantemento da fábrica de Narón e máis tarde tamén da de Portugal. A empresa pasou a facerse cargo de todo o traballo técnico en Megasa para posteriormente ampliar os clientes a outras empresas. Trasladou a súa sede ao polígono de Río do Pozo. A principios dos anos 2000 comezou a traballar no sector naval como empresa auxiliar competindo directamente cas empresas máis antigas dos estaleiros da ría: Elinco, Elecnaval e Electro Ships.
Actualmente é a maior empresa auxiliar naval de Ferrol e ampliou o negocio para traballar en sectores como o eólico e as renovables en xeral.

Notas
-----

1. ↑  "Empresa". Arquivado dende o orixinal o 25 de setembro de 2013. Consultado o 16 de novembro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* FENYA

### Ligazóns externas

* Páxina web de Rayma Arquivado 14 de setembro de 2013 en Wayback Machine. *(en varias linguas)*.
Coordenadas: 14°14′30″N 40°18′00″L﻿ / ﻿14.2417, 40.3

As augas termais da depresión de Danakil ofrecen unha oportunidade para estudar microbios extremófilos.
Erta Ale en erupción dentro da Depresión de Danakil.
A **depresión de Danakil** é a parte norte do Triángulo Afar ou da Depresión de Afar que se atopa en Etiopía, unha depresión xeolóxica que resultou da diverxencia de tres placas tectónicas no Corno de África.

Localización
------------

A depresión de Danakil é unha vasta chaira, que se atopa no norte da depresión de Afar de Etiopía, preto da fronteira con Eritrea. Atópase a uns 125 metros por debaixo do nivel do mar e limita polo oeste coa chaira etíope e polo leste cos Alpes Danakil, detrás dos cales está o mar Vermello.

A área foi moitas veces chamada como o berce da humanidade. En 1974, Donald Johanson e os seus compañeiros atoparon o famoso fósil do *Australopithecus* Lucy, que data de hai 3,2 millóns de anos e moitos outros fósiles antigos de homínidos foron descubertos na área, o cal fixo que algúns paleontólogos propuxesen que a área é o lugar onde os humanos evolucionaron por vez primeira.

Notas
-----

1. 1 2  Yee, Amy (30 de xaneiro de 2017). New York Times, ed. "Gazing Into Danakil Depression’s Mirror, and Seeing Mars Stare Back". Consultado o 31 de xaneiro de 2017.
2. ↑  Beyene, Alebachew; Abdelsalam, Mohamed G. (2005). "Tectonics of the Afar Depression: A review and synthesis". *Journal of African Earth Sciences* **41** (1–2): 41–59. doi:10.1016/j.jafrearsci.2005.03.003.
3. ↑  J.L. Melvin (1991). *Evaporites, Petroleum and Mineral Resources*. Elsevier. pp. 44–45. ISBN 978-0-08-086964-3.
4. ↑  Johanson, Donald C.; Blake, Edgar (1996). *From Lucy to Language*. Simon and Schuster. p. 119. ISBN 9780684810232.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Danakil Depression - videoclip from BBC Planet Earth *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14213070
* GeoNames: 416461

 |
O **ciclo do xofre** é o ciclo bioxeoquímico consistente na recirculación do xofre na Terra entre os seres vivos e o medio abiótico. O xofre atópase almacenado maioritariamente na hidrosfera en forma de **sulfato**. O xofre, durante a evaporacion de mares e lagos pouco profundos, deposítase formando xesos. Os sulfatos son abundantes nos solos, xa que aínda que se perdan por lixiviado das terras, son repostos polas chuvias de forma natural.

Son imprescindibles para a síntese de certas moléculas orgánicas.

| * v
* c
* e
Ciclos bioxeoquímicos |
| --- |
| Ciclo da auga - Ciclo do carbono - Ciclo do fósforo - Ciclo do hidróxeno - Ciclo do nitróxeno - Ciclo do xofre |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1361502
* EBID: ID
* GND: 4180416-8
* JSTOR: sulfur-cycle
* LCCN: sh85130375
* MAG: 74826761

 |
Cortizas amoreadas no Algarve.
En botánica, chámase **cámbium cortical**, **cámbium suberoso**, ou **felóxeno** ao meristema secundario das plantas vasculares que dá orixe á periderme, a "casca" das árbores e outras plantas co crecemento secundario.

O cámbium cortical é unha cámara cilíndrica de células indiferenciadas que se dividen continuamente, dando orixe a células diferenciadas. As células que se forman do lado exterior deste meristema teñen paredes espesas e, moitas veces, reforzadas con suberina e protexidas por tanino, que é un antiséptico.

Esta "casca" vai substituír a epiderme primaria, que se vai rompendo e secando a medida que os novos tecidos internos se desenvolven (a madeira ou leña), continuando a protexer a planta.

En certas árbores, como a sobreira, esta "casca", tamén chamada cortiza, desenvólvese de tal xeito que pode ser parcialmente retirada, para fins comerciais, sen danificar a planta.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Casca
* Periderme
* Cortiza

### Ligazóns externas

* Universidade da California, Berkeley - Anatomy of seed plants *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1312910
* EBID: ID
* GEC: 0108478
* MAG: 172814730

 |
**Dejan Joksimović** (en serbio cirílico: *Дejaн Joкcимoвић*), nado en Belgrado o 10 de xaneiro de 1965, é un exfutbolista serbio que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Na extinta República Federal Socialista de Iugoslavia Dejan gañou o Campionato con dous equipos diferentes, co Estrela Vermella (1987-88 e 1990-91) e co FK Vojvodina (1988-89), e a Supercopa de Iugoslavia co FK Partizan en 1989.

En 1992 ficha polo CD Lugo que aquela tempada disputaba a Segunda División na tempada 1992-1993, descendendo ao final da mesma.

Unha vez retirado do fútbol en activo traballou profesionalmente como representante de futbolístas, entre os seus clientes están por exemplo os serbios Milš Krasić, Branislav Ivanović ou Milan Jovanović, porén os máis coñecidos son Ivica Olic e Nemanja Vidic.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do xogador en BDFútbol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5252664
* FootballDatabase: 132896
* Transfermarkt: 181243

 |
Fotografía dunha cámara anecoica.
Unha **cámara anecoica** é unha sala especialmente deseñada para absorber o son que incide sobre as paredes, o chan e o teito da mesma, anulando os efectos de eco e reverberación.

O son é unha onda que transmite enerxía mecánica a través dun medio material como un gas, un líquido ou un obxecto sólido. Desta forma, cando unha onda sonora incide sobre unha superficie dáse un efecto de reflexión.
Na natureza dáse este fenómeno en calquera medio, agás no baleiro, onde o son non se pode propagar, e o froito das reflexións son os efectos de reverberación e eco.

Deseño da cámara anecoica
-------------------------

A sala anecoica está deseñada para reducir, na medida do posible, a reflexión do son. As cámaras anecoicas están illadas do exterior e constan dunhas paredes recubertas con cuñas en forma de pirámides ou prismas coas bases das mesmas apoiadas sobre a parede, construídas con materiais que absorben o son e aumentan a dispersión do escaso son que non se absorbe. Entre estes materiais están a fibra de vidro ou espumas.

Cámaras anecoicas de radiofrecuencia
------------------------------------

As cámaras anecoicas de radiofrecuencia son recintos cunha blindaxe metálica nas paredes, a modo de gaiola de Faraday e forradas con material absorbente de radiofrecuencia no seu interior (distinto ao material absorbente acústico), a fin de illar de interferencia externa e simular condicións de espazo libre no interior. Estas cámaras de RF teñen múltiples aplicacións no campo das telecomunicacións, utilizándose para levar a cabo a medición de parámetros involucrados en comunicacións móbiles, fixas, satelitais ou incluso aeronáuticas. Medicións comúns son a taxa de absorción específica (SAR, Specific Absortion Rate) dos terminais móbiles, ou o deseño e caracterización de elementos radiantes tales como antenas e dipolos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Cámara anecoica*** |

* Anechoic Chambers, Past And Present *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q332774
* AAT: 300004506
* EBID: ID
* GEC: 0158620
* LCCN: sh85004932
* MAG: 149712133

 |
| *Cortaderia jubata* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Liliopsida |
| Orde: | Poales |
| Familia: | Poaceae |
| Xénero: | *Cortaderia* |
| Especie: | ***C. jubata*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Cortaderia jubata'**(Lem.) Stapf |
| Sinonimia |
| *Cortaderia atacamensis* |

**Cortaderia jubata** é unha especie de planta da familia das gramíneas. Recibe tamén os nomes comúns da cortadeira, como por exemplo **herba da pampa**, pero cómpre non con confundila coa especie: *Cortaderia selloana*, que tamén recibe estes nomes comúns.

Descrición
----------

**Cortaderia jubata** é similar ao seu parente máis extenso, á herba de pampa (*Cortaderia selloana*), mais pode acadar un tamaño máis alto podendo chegar a sete metros de altura como máximo. Esta herba é nativa dos Andes setentrionais, aínda que no resto de lugares onde habita é coñecida como unha especie invasora nociva, como por exemplo en California, onde foi probablemente introducida como unha atractiva planta ornamental. Todos os individuos son femininos. Reprodúcese por apomixia, na cal os embrións se converten sen fertilización. As follas cortan como coitelos e a inflorescencia é grande e rechamante. Estas son rosadas ou purpúreas cando son novas e co tempo vanse volvendo brancas.

Reprodución
-----------

Cada planta produce millóns de sementes por ano que se dispersan de xeito doado por varios métodos, incluíndo o vento, a auga, e a través do chan. A planta medra ben nas condicións proporcionadas polas costas frescas e húmidas, como por exemplo ocorre en California.

*Cortaderia jubata* como especie invasora
-----------------------------------------

Ao igual que a herba da pampa, *Cortaderia jubata* é fóra dos Andes unha especie invasora que compite coa vexetación nativa, interfere coa paisaxe natural de ecosistemas únicos, e produce grandes cantidades de follaxe seco que poden dar lugar a incendios.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* USDA perfil de plantas *(en* *inglés)*
* Manual de tratamento da herba *(en* *inglés)*
* Arquivado 06 de febreiro de 2010 en Wayback Machine.
* Ecoloxía *(en* *inglés)* Arquivado 28 de agosto de 2009 en Wayback Machine.
* Galería de fotos *(en* *inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5173212
* LCCN: sh2001010809
* MAG: 2777578385

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APNI: 81523
* Dyntaxa: 6011359
* EOL: 1115317
* EPPO: CDTJU
* FloraBase: 28243
* GBIF: 2704521
* GrassBase: imp02543
* iNaturalist: 52714
* IPNI: 66302-2
* IRMNG: 10591256
* ISC: 113484
* ITIS: 501640
* NBN: NHMSYS0021239048
* NCBI: 173168
* PlantList: kew-405788
* POWO: ID
* Tropicos: 25514968
* PLANTS: COJU2
* VicFlora: ID
* WCSPF: 405788

 |
Dálmata
*Para a lingua romance extinta homónima véxase:* **Lingua dálmata**.
**Dálmata** é unha raza canina cuxa característica principal é a súa pel cuberta por manchas, que, a pesar da crenza popular, non teñen por que ser negras, pois tamén os hai con manchas marelas e marróns e posibelmente noutras cores ou combinacións como consecuencia de fallos xenéticos. Ao nacer, a cría non ten manchas, e conforme vai medrando estas van aparecendo ao correr de todo o corpo, un proceso que remata arredor do primeiro ano de vida do animal.

Galería de imaxes
-----------------

*Vexa tamén a Galería de imaxes de cans de Galicia*
* 
*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Dálmata*** |

* Club do dálmata *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17504
* BNCF: 384
* BNF: 12092098b
* EBID: ID
* LCCN: sh85035529
* NKC: ph187973

 |

  


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **condado de Ivry** era unha xurisdición feudal de Normandía, realmente un señorío aínda que ao estar gobernado por condes aparece nomeado como condado. A familia de Ivry ten unha xenealoxía complicada e incerta. 

A casa condal tivo a súa orixe en Esperlengo de Pîtres, casado con Sprota, que antes fora concubina ou esposa de Guillerme I, o duque de Normandía, e da que tivo polo menos catro fillos, dos cales tres foron mulleres e un varón, coñecido como Raúl de Ivry, que foi o primeiro conde de Bayeux ao redor do ano 1000. Casou con Aubrea de Caville ou Cacheville e foi ela quen construíu o castelo de Ivry; Cando quixo expulsar ao seu marido do castelo, este matouna. Tiveron cinco fillos: 

* Hugo de Ivry (m. 1049), que aparece mencionado como bispo de Bayeux sobre 1015. O castelo de Ivry foi confiscado por Roberto II de Normandía. Tivo dous fillos ilexítimos.

* Raúl de Ivry (m. despois de 1030).

* Xoán de Ivry (1079), bispo de Avranches sobre 1061 (sete anos e medio), bispo de Rouen en 1069 (dez anos).

* Dúas fillas, Emma e unha de nome descoñecido.

O duque de Normandía trala expropiación nomeou vizcondes en Bayeux. A familia de Ivry continuou polo seu lado xeralmente asociada ao señorío ou á baronía de Ivry. A través de Aubera (casado cun tal Roberto de Ivry) ou de Roger, fillos de Hugo, seguiron e xurdiron os fillos dun deles, Roberto III, que era señor en 1060, e o seu irmán Roger, mencionado en 1089. Ascelino I Goël aparece máis tarde como preboste de Ivry e foi o pai de Roberto III o Loiro, morto en data descoñecida pero despois de 1118, e de Guillerme I Louvel falecido despois de 1153. Este tivo un fillo de nome Galerano I, a partir do que parecen crearse dúas ramas. A primeira titulada Baróns de Ivry continúa con Roxerio I, Guillerme II, Roberto II, Xoán, Carlos, Guillerme III e Carlos III ata 1426. A segunda continúa con Roberto IV (m. 1213), Galerano II (que en 1221 se declarou vasalo do rei de Francia), Roberto V, (m. 1270), o seu irmán Galerano III (m. 1282), Roberto VI, e un familiar, chamado Roberto VIII Robinet, finado en 1323, señor en 1318.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Xenealoxía
* Condes e vizcondes de Bayeux, señores de Ivry
Dársena do porto de Melilla.
Dársena do Porto da Coruña.
Dársena da Estación de buses de Sete Rios, Lisboa.
Unha **dársena** é, nas augas navegábeis, un lugar protexido —natural ou artificialmente— nos portos, enseadas ou baías, onde os barcos poden levar a cabo as operacións de carga e descarga, ou aparellar e reparar as embarcacións.

Etimoloxía
----------

A palabra dársena deriva do árabe hispánico \**ãdár aṣṣán‘a*, e este de *dár aṣṣiná‘a* que, á súa vez, vén do árabe clásico *dār aṣṣinā‘ah* (de دار *dār*, "casa" e الصناعة *aṣ-ṣinā‘ah*, "a arte", "a fábrica"), é dicir, a "casa da fábrica", referíndose orixinariamente a un peirao onde se fabricaban e reparaban embarcacións.

O termo *dār aṣṣinā‘ah* tamén deu orixe á palabra arsenal.

Outros usos
-----------

Tamén se chama dársena a cada unha das divisións que se acondicionan nos portos artificiais, para crear distintos peiraos como, por exemplo, nos portos deportivos.

Así mesmo, e por extensión, denomínanse *dársenas* ás plataformas onde se estacionan os autobuses nas estacións de autobuses.

Notas
-----

1. ↑  **dársena** no dicionario da RAG.
2. ↑  **dársena** no DRAE.
3. ↑  **arsenal** no DRAE.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dársena***  |

### Outros artigos

* Molle
* Estaleiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q124282
* AAT: 300120801
* BRE: 1963489
* EBID: ID
* GiantBomb: 3035-1991
* GND: 4255968-6
* LCCN: sh85038703
* NDL: 00561649

 |
**Edmundo Maseda Maseda** é un labrego e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Profesionalmente é labrego e dirixe unha explotación de faba de produción ecolóxica. Presidente da asociación veciñal Fraga das Lerias, foi elixido concelleiro do Valadouro nas listas do PSdeG-PSOE nas eleccións municipais de 2011, e pasou a ser o voceiro municipal desa formación en 2013, cando o anterior cabeza de lista, Jose Luis García Rubal, presentou a súa dimisión. En xuño de 2013 liderou unha moción de censura do seu partido, a formación conservadora UDIVAL e o BNG contra o ata daquela alcalde popular José Manuel Lamela, que venceu, polo que se proclamou alcalde do Valadouro.. Foi reelixido alcalde tralas eleccións municipais de 2015 e 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Lamela** |  **Alcalde do Valadouro** 2013 - 2023 | Sucesor:**María José Fernández Díaz** |

Vida persoal
------------

É sobriño-neto do acordeonista Eladio Maseda.

Notas
-----

1. ↑  A alcaldía do Valadouro xa é socialista[*Ligazón morta*], *El Progreso*, 4/6/2013.
2. ↑  "A alcaldía do Concello do Valadouro pasa a ser socialista". *El Progreso de Lugo* (en castelán). 2013-06-04. Consultado o 2020-02-07.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Valadouro
Monumento en Calabazanos a Gómez Manrique, que foi nomeado en 1477 Corrixidor de Toledo polos Reis Católicos.
Un **corrixidor** era un funcionario real, instituído en Castela por Henrique III ao redor de 1393, cuxa misión era representar á Coroa no ámbito municipal e controlar a vida municipal con amplas funcións administrativas e xudiciais.

Funcións
--------

As súas funcións eran varias: representar á monarquía a nivel local, xestionar o desenvolvemento económico e administrativo dos municipios, presidir os concellos, dando validez ás súas decisións, ser xuíz en primeira ou segunda instancia etc. Desapareceron en 1833 ao instaurarse os Gobernadores políticos, no ámbito administrativo, e remodelarse o sistema xudicial.

Nas colonias americanas, particularmente en Chile, os corrixidores estampaban o seu cargo nos documentos e nas cerimonias, indicando as facultades investidas neles. De feito, unha fórmula recorrente era nomearse deste xeito: *"Xustiza maior e lugartenente de capitán xeral",* o cal significaba que nos territorios onde aqueles exercían o mando, tiñan plenos dereitos de administrar xustiza e comandar forzas militares.

Co a chegada dos Borbóns en España, a figura do corrixidor foi substituída por unha de máis amplas atribucións e prestixio: o intendente. No ámbito máis local entraron en funcións os subdelegados.

Notas
-----

1. 1 2  "Corrixidor". *academia.gal*. Consultado o 8 de decembro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Alonso, Benjamín (1970). *El corregidor castellano (1348-1808)* (en castelán). Madrid: Instituto de Estudios Administrativos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2274587
* BRE: 2099952
* EBID: ID
* GEA: 4304

 |
**Edmond Halley**, nado en Haggerston, Londres, o 8 de novembro de 1656 e finado en Greenwich o 14 de xaneiro de 1742, foi un matemático e astrónomo inglés que, polo seu estudo do Cometa Halley, revelou a natureza periódica dos cometas.

Traxectoria
-----------

Fillo dun rico fabricante de xabón, xa dende moi novo amosa interese polas matemáticas e a astronomía da man do astrónomo real, John Flamsteed, profesor seu en Oxford. Logo de se graduar viaxa á illa de Santa Helena, coa intención de estudar as estrelas dende o hemisferio sur. En 1678 regresa a Inglaterra e publica *Catalogus Stellarum Australium* (1679), no que inclúe detalles de 341 estrelas meridionais, e entra na Royal Society.  

Un dos seus traballos presentados na Royal Society foi o informe da eclipse total de Sol acontecida o 22 de abril de 1715, que atravesou o centro da Gran Bretaña (Inglaterra e Gales), feito que non acontecía na illa dende había 500 anos, e calculou tamén o diámetro, dirección e velocidade de paso da sombra.
Aplicando a teoría da gravidade de Newton calculou a órbita de varios cometas, descubrindo que a órbita do cometa de 1682 era a mesma que as órbitas dos vistos en 1531 e 1607, chegando á conclusión de que se trataba dun único cometa e que volvería pasar en 1758. Na súa honra déuselle o seu nome a este cometa (1P/Halley). Entre 1698 e 1700 percorreu as costas de África austral, ocupado na teoría do magnetismo terrestre no barco *Paramour Pink*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cometa.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Edmund Halley*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47434
* WorldCat
* VIAF: 71400665
* BAV: ADV10209473
* BIBSYS: 90288764
* BMT: 145378
* BNB: ID
* BNCHL: 000043276
* BNE: XX1469639
* BNF: 119960783
* BRE: 2341766
* BVMC: 71204
* CANTIC: a10635610
* CERL: cnp00398860
* CiNii: DA05605698
* DeutscheBio: 118720066
* E-Enlightment: halleedmon004385
* EBID: ID
* FAST: 5880
* GEC: 0032045
* GND: 118720066
* Gutenberg: 45541
* Isidore: halley\_edmund\_cartographe
* ISNI: 0000 0000 8077 7282
* LCCN: n50018459
* LibriVox: 11637
* MGP: 234543
* MR: 227987
* NKC: nlk20000091836
* NLA: 35164286
* NLG: 169412
* NNDB: 000030518
* NPG: mp01990
* NTA: 068645619
* ODNB: 12011
* OL: OL1323542A
* openMLOL: 111706
* PTBNP: 1338583
* SELIBR: 316910
* SNAC: w64j0nmh
* SUDOC: 027718247
* TePapa: 33673
* WikiTree: Halley-148
* zbMATH: halley.edmond

 |
A **dibencil cetona** ou **1,3-difenilacetona**, é un composto orgánico formado por dous grupos bencilo unidos a un grupo carbonilo central. Isto ten como resultado que o átomo de carbono carbonilo central sexa electrófilo e que os dous carbonos adxacentes sexan lixeiramente nucleófilos. Por esta razón, a dibencil cetona úsase frecuentemente en reaccións de condensación aldólicas con bencilo (un dicarbonilo) e unha base para crear tetrafenilciclopentadienona. A clasificación da dibencil cetona atribúese á química rusa Vera Bogdanovskaia.

Preparación
-----------

A fenilacetona autocondénsase par formar dibencil cetona.

Un método para facelo é facer reaccionar ácido fenilacético con anhídrido acético e acetato de potasio anhidro durante dúas horas a 140−150 °C. A mestura destílase lentamente para que o destilado sexa principalmente ácido acético. Despois de 45 minutos de destilación libérase dióxido de carbono. A destilación leva en total 75 minutos, e o dióxido de carbono está aínda orixinándose cando a destilación é parada e o líquido resultante é unha mestura de dibencil cetona e impurezas menores. Nótese que se esta mestura se quenta de novo por riba dos 200−205 °C a resinificación ocorre cunha diminución do rendemento da cetona.

Notas
-----

1. ↑  Charles D. Hurd, Charles L. Thomas. Preparation of Dibenzyl Ketone and Phenylacetone. J. Am. Chem. Soc. 1936, 58 (7), pp 1240–1240 DOI: 10.1021/ja01298a043

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5272265
* MAG: 2776388283

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 102-04-5
* ChEBI: 174059
* ChemSpider: 21105887
* DTXSID: DTXSID5059244
* ECHA: 100.002.728
* PubChem: 7593
* UNII: 9Y07G5UDKQ

 |