recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Eduardo Fernández Miniño**, nado no Porriño cara a 1898 e finado no mesmo concello o 9 de agosto de 1937, foi un mecánico e político galego.

Traxectoria
-----------

Mecánico no Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro suplente do Porriño en decembro de 1927, na corporación que presidía José Palacios Ramilo. Militou no PSOE e na Segunda República pasou ao Partido Comunista. En agosto de 1933 foi elixido presidente da nova sociedade de caza "Coto Cerrado del Término Municipal de Porriño". Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro do Porriño. Foi vogal do Comité local pro-Autonimía do Porriño constituído en xuño de 1936 como representante comunista.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse na casa da nai. O Xulgado militar de Tui citouno para que se presentara a principios de setembro xunto con Severiano Castillo Alonso, Evaristo Freiría Fernández, Antonio Alonso Ríos, Hermenegildo Losada Loureiro, Guillermo Vicente Santiago, Manuel Romero González, Ulpiano Benito Piña, José Felipe Muñoz, Jesús González González e José Bernardo Pérez Alonso. Foi declarado en rebeldía en causa militar. Permaneceu agochado na casa da nai, nun zulo, co seu irmán Rogelio. A pesar dos continuos rexistros da Garda Civil e os falanxistas, non foron descubertos. Para intentar que descubriran o seu agocho, os fascistas prenderon á súa muller Eugenia, a varias das súas irmás e a Alicia, a muller de Rogelio, a principios de 1937. Os entobados, ao quedar atendidos só pola nai xa maior, decidiron abandonar o zulo e marcharon a Tui, onde se ocultaron na casa de Evangelina Jaso González xunto co sobriño de Eduardo, Herminio Saavedra. Sospeitando de Evangelina, un día da Semana Santa de 1937, ao mencer, os falanxistas rodearon a casa e os agochados intentaron fuxir. Eduardo e Rogelio conseguírono, mentres Herminio torceu un pe ao caer e foi detido xunto con Evangelina. Eduardo e Rogelio escaparon por separado, Eduardo foi a Couso, na parroquia de Guláns, onde estivo protexido na casa dun matrimonio durante tres días. Alí apareceu o seu irmán e ámbos decidiron agocharse na capela de San Cibrán, onde permaneceron case un mes ata a celebración da romería a finais de maio. Foron para unha cova nos arredores do monte Faro onde a súa irmá Carmen lles levaba comida. Foi detido por falanxistas en Salceda de Caselas cando tentaba pasar a Portugal co seu irmán. Foi paseado na Insua o 9 de agosto de 1937.

Vida persoal
------------

Casou con Eugenia Rodríguez Sequeiros, e foi pai de Antonio, Herminia e Santiago Fernández Rodríguez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-12-1927, p. 13.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-8-1933, p. 7.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-3-1936, p. 4.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-6-1936, p. 2.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-9-1936, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paz Antón, Xosé Ramón (2007). *O Porriño 1936*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 168–169, 171–175. ISBN 978-84-8341-157-5.

### Ligazóns externas

* Eduardo Fernández Miniño na páxina web *Nomes e Voces*.
Coordenadas: 50°15′30″N 10°57′28″L﻿ / ﻿50.25833, -10.95778

Igrexa de Moriz, en Coburgo
**Coburgo** (en alemán: *Coburg*) é unha cidade alemá do Estado federado de Baviera, na rexión da Alta Franconia, cerca de Bamberg.

Coburg é a sede dun colexio técnico desde 1971. E desde 2005 recibiu o título de Cidade Europea. *Veste Coburg*, un dos complexos de castelos máis grandes de Alemaña, érguese sobre a cidade.

Xeografía
---------

Situada a unha altitude nedia de 296 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 48,3 km².

Segundo o censo de 31 de decembro de 2021 a súa poboasción era de 40 955 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 848 hab./km².

Historia
--------

Coburgo ocupada polos estadounidenses ao final da segunda guerra mundial.
A cidade de Coburgo fundouse durante a Alta Idade Media como un lugar de paso das numerosas rutas comerciais que cruzaban o centro de Europa. En 1353, tras varias disputas nobiliarias, o territorio de Coburgo pasou a depender da casa saxoa de Wettin.

No século XVII constituíuse como capital do Ducado de Saxonia-Coburgo, ao cal incorporaría os territorios Saalfeld e de Gotha ao longo do século XVIII.

Debido a un referéndum popular, o ano 1920 incorporouse a Baviera, en vez de a Turinxia. Este feito fixo que, tras a segunda guerra mundial pertencera á República Federal de Alemaña.

A súa proximidade ao chamado Telón de aceiro fixo que durante a guerra fría a cidade resultara pouco favorecida economicamente e que, tras a Reunificación alemá, vivise unha forte revitalización.

Foi a primeira cidade de Alemaña en ter un alcalde do Partido Nazi, no ano 1931.

Relixión
--------

O 55 % da poboación é protestante, un 20,2 % católica e un 24,8 % doutras relixións ou atea.

Notas
-----

1. ↑  Genesis Online-Datenbank des Bayerischen Landesamtes für Statistik Tabelle 12411-003r Fortschreibung des Bevölkerungsstandes: Gemeinden, Stichtag (Einwohnerzahlen auf Grundlage des Zensus 2011).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Coburgo*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en alemán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14821
* WorldCat
* VIAF: 152462976
* Bavarikon: ODB\_A00001938
* EBID: ID
* GEC: 0018393
* GeoNames: 2939951
* GND: 4010325-0
* LCCN: n82037426
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge175642
* OSM: 62717
* Treccani: coburgo

 |
**Gonzalo Becerra Souto**, nado en Vilaicente (As Nogais) en 1910 e finado no mesmo lugar o 12 de febreiro de 1976, foi un político galego que estivo corenta anos agochado.

Traxectoria
-----------

Foi canteiro en Francia. Na época da República conducía unha camioneta baixando carbón de Fabeiro a Ponferrada. Militante da CNT. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba na casa dos seus pais José e Rufina en Vilaicente cos seus irmáns Manuel e Ovidio. Sabéndose en perigo fuxiu co seu irmán Manuel, membro do comité comunista de Vilaicente, e agochouse en varias casas e finalmente, en agosto, no domicilio paterno. En represalia detiveron ao seu pai José Becerra Lage, que estivo preso no campo de concentración de Arnao. Gonzalo agochouse nun tobo de dous metros cadrados escavado ao pé da súa casa ao que accedía de costas para poder saír de cara; saía polas noites para estirar as pernas. Foi atendido pola súa nai e o seu irmán Ovidio, que lle traía papel e novelas do Oeste. Parece que tivo contacto co guerrilleiro Abelardo Gutiérrez Alba. Estivo 40 anos agochado nese tobo. Durante ese tempo escribiu un diario, que foi recuperado e doado polo seu irmán Ovidio ao proxecto As vítimas, os nomes, as voces e os lugares.

Notas
-----

1. ↑  Cabana, Ana (2013). *La derrota de lo épico*. Valencia: Publicacions de la Universitat de València. p. 178. ISBN 978-84-370-9089-4.
2. ↑  Ficha en Los de la Sierra Arquivado 04 de outubro de 2022 en Wayback Machine. *(en francés)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Somoza Cayado, Antonio; Domínguez Almansa, Andrés; Fernández Prieto, Lourenzo (2012). "La génesis del régimen franquista en Galicia: aniquilación política y destrucción de la sociedad civil". *La dictadura franquista : La institunalització d'un règim*. Barcelona: Universitat de Barcelona. p. 58. ISBN 978-84-475-3553-8.

### Ligazóns externas

* Gonzalo Becerra Souto na páxina web *Nomes e Voces*.
* Gonzalo Becerra Souto
* El maquis en casa
* Placa de Gonzalo Becerra no cemiterio de Vilaicente
A **Unión Democrática de Defensa dos Intereses Africanos** (en francés *Union Démocratique de Défense des Intérêts Africains*, **UDDIA**) foi un partido da congolés fundado por Fulbert Youlou en 1956 de ideoloxía anticomunista e cristiá-liberal.

Traxectoria
-----------

A nova formación tivo un importante éxito nas eleccións municipais de novembro de 1956, ao se facer coa alcaldía de Brazzaville para o seu líder Youlou. A pesar do éxito, en 1957 o vicepresidente do partido Simon Kikounga N’Got marchou e fundou o seu propio partido que apoiou a coalición dos principais rivais da UDDIA, o Partido Progresista Congolés e o Movemento Socialista Africano nas eleccións territoriais de 1957. Así a coalición PPC-MSA logrou 23 deputados e o partido de Youlou 22 e, tras eses resultados tan axustados, formouse un goberno de coalición entra a UDDIA e o MSA con cinco ministerios para cada forza con Jacques Opangault líder do MSA como cabeza do goberno, pero as tensións entre os dous partidos seguen no seo do goberno.

En 1958 a UDDIA entra no Reagrupamento Democrático Africano en substitución do Partido Progresista Congolés. Logo do referendo da comunidade franco-africana do 28 de setembro de 1958, os territorios africanos aumentan a súa autonomía e a Asemblea Congolesa reúnese en novembro para dotarse de institucións, mais a falta de acordo entre socialistas e youlouistas fai imposible avanzar. En protesta, o MSA abandona o parlamento co que a UDDIA queda con maioría e aproveita para aprobar novas leis constitucionais e substituír a Opangault cun goberno provisiorio presidido por Youlou que non acepta o MSA. Logo de serios enfrontamentos intervén o exército francés.

Nas eleccións de 1950 a UDDIA co 58% dos votos logra 51 escanos por 10 do MSA, a pesar dos enfrontamentos entre as dúas forzas, Youlou forma en xullo un goberno no que se integran membros do MSA e finalmente entra como vicepresidente e ministro de Estado Opangault e é o UDDIA quen lidera ao país ao acceder á independencia o 15 de agosto de 1960. Comeza a se desenvolver un culto á personalidade en torno ao líder do UDDIA intentando implantar no país un réxime de partido único que fracasou ao se aliar o movemento sindical co exército no coñecido como levantamento dos tres gloriosos en agosto de 1963 que levou á dimisión de Youlou e ao desmantelamento da UDDIA.
**Gilberto Suárez Méndez**, nado en Ribadeo o 31 de xullo de 1936 e finado na mesma vila o 11 de xuño de 2012, foi un xornalista, político e dinamizador cultural galego.

Traxectoria
-----------

Durante moito tempo participou activamente e dirixiu diversas sociedades, como Amigos da Gaita, Sociedade Filantrópico-Dramática, La Concordia, Ribadeo FC, Amadores da Música, Asociación de Ex-alumnos Menesianos, Peña Madridista (da que tiña o carné nº 1) ou Cáritas.

Portada do libro adicado a Gilberto con motivo do Entroido 2013 en Ribadeo.
No eido literario, foi correspondente de *El Progreso* durante nove anos, pasando logo a escribir en *A Mariña*, o suplemento comarcal do xornal. No semanario local *La Comarca del Eo* mantivo durante máis dunha década unha presenza semanal, dando información, comentado deportes ou pedindo melloras.

Animou e encargouse das festas de Ribadeo e do Entroido ribadense dende as comisións correspondentes dúas ducias de veces, dende os anos oitenta ata o seu falecemento.

Participou asemade na política local, sendo concelleiro polo PSdeG-PSOE un mandato.[*cando?*]

As súas actividades en pro de Ribadeo abrangueron os máis diversos campos, sendo representante da agrupación Follas Novas na súa xira arxentina (1985).

Fóille adicado o libro do antroido 2013 en Ribadeo, no que aparece na portada nunha reprodución a carboncillo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Iglesias, José Antonio, Méndez Lombardero, Benjamín e Suárez Méndez, Gilberto (2010). *Os cocos de Ribadeo*. Concello de Ribadeo - Deputación de Lugo. Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2020.
***O Tío Pepe*** foi un quincenario editado na Fonsagrada en 1913.

Historia e características
--------------------------

Tiña como lema "Redención. Xusticia. Progreso. Unión. Guerra ós caciques. ¡Arriba gallegos, viv'a raza!" e apareceu o 31 de xaneiro de 1913. Dirixido probablemente por Armando Peñamaría Álvarez, de ideoloxía agrarista e integramente en galego, incluíu artigos sobre temas xerais, políticos e literarios e novas de carácter local. No seu primeiro número, no artigo "Presentación" afirmaba:

> 
> 
> Non say ó público 'O Tío Pepe' pra decir nin facer cousas novas, non say por fachenda, nin porque teña habilidá de lucimento; say porque non lle leva o xenio estar calado ou acurrucado no escaño da cociña, vendo e oindo o que pasa; cousas que, se non de­bían verse nin oirse, non son tampouco pra aguantar; say pra dicir a verros o sentir en ben dos intere­ses dá nosa térra, da liberta dós fillos d’ela, e d’ela mesma.
> 
> 

Publicou poemas de Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Antonio Noriega Varela, Valentín Lamas Carvajal e Alberto Camino, relatos costumistas e populares e disertacións sobre a lingua galega e os seus problemas. Entre os seus colaboradores estaban *Xan Lanas*, pseudónimo do veterinario cotobadés, fincado na Fonsagrada, Constantino Fraguas e Aureliano Pereira. Cesou co número 20 o 26 de novembro de 1913.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo Villaverde, Miguel (2003). *Prensa agraria en Galicia*. Ourense: Duen de Bux. p. 114. ISBN 84-932078-3-7.

### Ligazóns externas

* O Tío Pepe. Número 1
* Ficha e exemplares de *O Tío Pepe* en Galiciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12396082
* Galiciana: 577363

 |
***A romaría de Xelmírez***, orixinalmente ***A romeiría de Xelmírez***, é unha novela histórica en lingua galega de Ramón Otero Pedrayo, publicada en 1934 pola Editorial Nós.

Trama
-----

A comezos do século XII, o bispo compostelán Diego Xelmírez diríxese a Roma para entrevistarse co Papa Pascual II co fin de lle solicitar a dignidade de poder portar palio. De camiño, pasando por Melide, Palas de Rei, Portomarín, Sarria, Samos, Pedrafita do Cebreiro, Vilafranca do Bierzo, Astorga, León, Arévalo, Ávila, Toledo, Pamplona, Roncesvalles, Saint-Jean-Pied-de-Port, Tolosa, Cahors, Rocamadour, Limoges, Cluny, Milán, Abbiategrasso, Piacenza, Florencia, Arezzo e finalmente Roma. Na romaxe é acompañado por Xohán da Isorna, un trobador de Padrón.

Narración
---------

A obra está narrada en terceira persoa cun narrador omnisciente. Nesta obra Otero Pedrayo combina o relato da ficción histórica coa descrición de paisaxes e lugares arquitectónicos.

O tempo da narración abrangue desde finais de agosto até comezos de novembro de 1104. Utilízase algunha analepse, para falar non só de momentos da viaxe, senón da mocidade do bispo. Os espazos aparecen descritos con ampla profusión.

Amais dos personaxes reais como Diego Xelmírez, o papa Pascual II e outros bispos e membros das curias das vilas polas que vai pasando, aparecen personaxes de ficción.

Edicións
--------

A obra, rematada en decembro de 1933, foi editada en Santiago de Compostela o 25 de xullo de 1934 co título de *A romeiría de Xelmírez*, con ilustracións de Castelao. Foi reeditada por Editorial Galaxia en xuño de 1991, cun estudo introdutorio de Henrique Monteagudo.

Notas
-----

1. 1 2  Na edición orixinal, na cuberta leva o título de *A romeiría de Xelmírez* (Xelmírez con "X") e no interior *A romeiría de Gelmírez* (Gelmírez con "G").

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández del Riego, F. (16 de agosto de 1934). "A romeiría de Xelmírez". *El Pueblo Gallego*. p. 12.
* Rodríguez Fer, C. (1992). "Da romaría de Otero á romaría de Cunqueiro" (PDF). *Boletín Galego de Literatura* (Monografías 1: Álvaro Cunqueiro): 59-68. ISSN 0214-9117.

### Outros artigos

* Novela histórica

### Ligazóns externas

* Salinas, F.; Fernández Pérez-Sanjulián, C.; Martínez Teixeiro, A.; Velasco, C. et alii (2011): Catálogo de novela histórica galega, UDC.
* Ficha na web da editorial.
* *A romeiría de Gelmírez* na Biblioteca Virtual Galega
**Sithathoriunet** (o seu nome significa "filla de Hathor de Dendera") foi a filla dun rei exipcio da XII dinastía, coñecida principalmente polo seu enterro en El-Lahun no que se atopou un tesouro de xoias. Posiblemente fose filla de Senusret II xa que o seu lugar de enterramento foi atopado xunto á pirámide deste rei. Se é así, isto converteríaa nunha dos cinco fillos coñecidos de Senusret II; os outros fillos eran Senusret III, Senusretseneb, Itakayt e Nofret.

Sithathoriunet foi enterrada no complexo da pirámide de Kahun. Debeu morrer mentres Amenemhat III era faraón, xa que na súa tumba se atoparon obxectos co seu nome. O seu nome e títulos sobreviviron nos seus cántaros e nun recipiente de alabastro atopado na súa tumba. A tumba foi escavada en 1914 por Flinders Petrie e Guy Brunton. Fora roubado na antigüidade pero un nicho no lugar do enterramento escapou á atención dos saqueadores. Neste nicho atopáronse restos de varias caixas cheas de xoias e obxectos de cosmética, como navallas, un espello e vasos. As xoias atopadas alí están consideradas entre os exemplos de maior calidade que se atoparon nas tumbas do Antigo Exipto. Tamén se atoparon dous pectorales, un co nome de Senusret II, o outro co nome de Amenemhat III. Tamén había unha coroa e varias pulseiras inscritas co nome de Amenemhat III. A maioría dos obxectos están feitos de ouro con incrustacións de pedra preciosa ( *cloisonné* ). Hoxe a maioría dos achados están localizados no Museo Metropolitano de Arte de Nova York aínda que a coroa está situada no Museo Exipcio do Cairo.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Dodson, Aidan; Hilton, Dyan (2004). *The Complete Royal Families of Ancient Egypt*. Thames & Hudson. ISBN 0-500-05128-3.
2. 1 2  Brunton, Guy (1914). *Lahun I: The Treasure*. ISBN 978-0364289051.
3. ↑  Aldred, Cyril (1971). *Jewels of the Pharaohs, Egyptian Jewellery of Dynastic Period*. ISBN 0-500-23138-9.
*Alegoría da vitoria de Catarina sobre os turcos* de Stefano Torelli (1772)
A **Guerra Ruso-Turca de 1768–1774** foi un conflito que se desenvolveu entre os imperio Ruso e Otomán.

Desenvolvemento
---------------

A guerra xurdiu como unha consecuencia inesperada da tensa situación que se vivía no Reino de Polonia, onde un grupo de nobres se revolvera contra o goberno do rei Estanislau II, antigo amante da emperatriz Catarina II de Rusia. Estes nobres, reunidos na denominada Confederación de Bar, atacaban as tropas rusas despregadas en Polonia retirándose despois aos países veciños para protexerse das represalias rusas. En 1768 un grupo de cosacos ao servizo de Rusia perseguíu a unha destas bandas ata a cidade de Balta, no Khanato de Crimea prendéndolle lume á cidade, o khanato, vasalo otomán pediu axuda ao sultán Mustafá III e este declarou a guerra a rusia o 25 de setembro de 1768. Pola súa banda Rusia tiña o opoio de Gran Bretaña e dos rebeldes gregos, o que lle garantía acceso sen problemas ao Mediterráneo, permitíndolle gañar o control do Khanato de Crimea, que se estendía polo sur de Ucraína, o Cáucaso Norte e Crimea e que resultou en que ese territorio pasase á órbita rusa e con el o acceso ruso ao Mar Negro. A pesar que os rusos acadaron vitorias substanciais, iso non se reflectiu nun grande aumento do territorio do Imperio, debido ás reticencias dos grandes estados europeos a que alterase o balance de poder na rexión, pero a febleza do Imperio Otomán, a fin da Guerra dos Sete Anos e a fin da hexemonia militar de Francia no continente permitíronlle ao Imperio Ruso coller vantaxe na escena europea. Para o Imperio Otomán supuxo o devalo da súa influencia nos asuntos europeos e deu comezo Cuestión Oriental que se estendería ata a fin do Imperio no século XX.

Notas
-----

1. ↑  Schroeder, Paul W. (1994). *The Transformation of European Politics 1763–1848*. New York: Oxford University Press. p. 35. ISBN 0198221193.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q123070
* BNCF: 64890
* BNF: 15589409r
* GND: 4178751-1
* LCCN: sh85116064
* NKC: ph943647

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Clamor de Galicia.
***El Clamor de Galicia*** foi un periódico editado en Lugo entre 1878 e 1887.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en xuño de 1878. Estaba dirixido por Román García Blanes. Entre os seus redactores figuraron José Rodríguez Mourelo e José Abraira de la Torre. Cesou a súa publicación en setembro de 1879.

Volveu aparecer en 1883. Cesou a súa publicación non antes de xuño de 1887.

Notas
-----

1. ↑  *El Heraldo Gallego*, 10-6-1878, p. 8.
2. ↑  *La Ilustración Gallega y Asturiana*, 30-9-1879, p. 11.
3. ↑  *Gaceta de Galicia*, 22-4-1883, p. 2, da conta da publicación de *El Clamor de Galicia* en Lugo nese momento.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Clamor de Galicia, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
***El Eco Ferrolano*** foi un periódico editado en Ferrol entre 1854 e 1869.

Historia e características
--------------------------

*Curso práctico de construcción naval* arreglado por D. Andrés Avelino Comerma. Ferrol. 1868. Imprenta de *El Eco Ferrolano* de D. F. Suarez y García. Real 80.
O periódico tivo dúas épocas ben diferenciadas.

### Primeira época

Apareceu en 1854 baixo a dirección de José Canalejas Casas. Entre os seus colaboradores figuraron José Montero Aróstegui e Juan Antonio Lacaci. Cesou a súa publicación en 1855.

### Segunda época

Volveu aparecer o 5 de marzo de 1864, co subtítulo *Periódico independiente*, modificado en 1866 por *Periódico de ciencias y literatura*. Nun principio aparecía cada cinco días, despois foi bisemanal durante ano e medio, logo pasou a publicarse tres veces á semana (normalmente os mércores, venres e domingos), para finalmente converterse en diario en febreiro de 1867. Editábase na imprenta de Nicasio Taxonera. Estaba dirixido por Francisco Suárez García. Os redactores eran Domingo Díaz de Robles, Nazario de Puzo e Ventura Pueyo e entre os seus colaboradores figuraban José López de la Vega e Justo Gayoso. Centrouse nos contidos literarios e nas novas de información xeral. Cesou a súa publicación en 1869 pasando a denominarse *El Tribuno*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
Grande Teatro de Budeos de Victor Louis (1780)
O **estilo Lois XVI**, tamén chamado ***Luís Seize***, é un estilo de arquitectura, mobiliario, decoración e arte que se desenvolveu en Francia durante o reinado de 19 anos de Lois XVI (1774–1793), xusto antes da Revolución Francesa. Viu a fase final do estilo barroco así como o nacemento do neoclasicismo francés. O estilo foi unha reacción contra o elaborado ornamento do período barroco anterior. Inspirouse en parte nos descubrimentos de pinturas, esculturas e arquitectura romanas antigas en Herculano e Pompeia. As súas características incluían a columna recta, a sinxeleza do poste e dintel, o arquitrabe do templo grego. Tamén expresaba os valores inspirados por Rousseau do retorno á natureza e a visión da natureza como un modelo idealizado e salvaxe, pero aínda ordenado e inherentemente digno para as artes.

Entre os arquitectos notables da época figuran Victor Louis (1731–1811), quen completou o teatro de Burdeos (1780). O teatro Odeón de París (1779–1782) foi construído por Marie-Joseph Peyre (1730–1785) e Charles de Wailly (1729–1798). François-Joseph Bélanger completou o Chateau de Bagatelle en só sesenta e tres días para gañar unha aposta polo seu construtor, o irmán do rei. Outro fito de época foi o miradoiro do *Petit Trianon*, construído por Richard Mique. O edificio máis característico do estilo residencial de finais de Lois XVI é o Hôtel de Salm en París (hoxe *Palais de la Légion d'Honneur*), construído por Pierre Rousseau entre 1751 e 1783.

Os ebanistas Jean-Henri Riesener e David Roentgen crearon escritorios e armarios moi elaborados para o Palacio de Versalles e outras residencias reais , utilizando incrustacións de madeiras finas (especialmente caoba) e decoradas con bronce dourado e nácara. Conxuntos igualmente finos de cadeiras e mesas foron feitos por Jean-Henri Riesener e Georges Jacob.

Os traballos de tapicería reais dos Gobelinos, Aubusson e Beauvais continuaron facendo grandes tapices, pero unha parte cada vez maior da súa actividade foi a fabricación de tapicerías para os novos conxuntos de cadeiras, sofás e outros complementos para as residencias reais e a nobreza. O papel tapiz tamén se converteu nunha parte importante do deseño interior, grazas aos novos procesos desenvolvidos por Reveillon.

Notas
-----

1. ↑  "Louis XVI style". *britannica.com*. Consultado o 2023.
2. ↑  "Louis XVI style". *marcmaison.com*. Consultado o 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q388587
* EBID: ID
* GEC: 0038179
* GND: 4570168-4

 |
Batalla do Pasteral, 26 ó 27 de xaneiro de 1849.
A **segunda guerra carlista** ou **guerra dos Matiners** tivo lugar fundamentalmente en Cataluña entre 1846 e 1849 ao fracasar os intentos de casar a Isabel II co pretendente carlista, Carlos Luís de Borbón e en Cataluña persistiran bandas carlistas que non se renderan tras a fin da primeira guerra carlista, aínda que actuaban máis como bandoleiros (*trabucaires*) que como guerrilleiros, ao que se ten que xuntar a crise agraria e industrial de 1846, especialmente importante en Cataluña e algunhas reformas impopulares do réxime liberal como as quintas, o imposto de consumos e a introdución dun sistema de propiedade liberal que entraba en contradición cos usos comunais.

A rebelión desenvolveuse dende fins de 1846, cando se formaron diversas partidas guerrilleiras que non superaban os 500 homes a comezos de 1847 e que atacaban fundamentalmente a funcionarios públicos e a unidades militares. O líder máis importante deste primeiro momento foi o sacerdote Benet Tristany, que en febreiro de 1847 protagonizou a entrada en Cervera para facerse con fondos e munición. A Tristany capturárono e fusilárono en Solsona en maio de 1847, pero o número de partidas carlistas aumentou en toda Cataluña chegando a uns 4.000 homes armados a fins dese ano fronte a un exército regular formado por 40.000 soldados que dirixía Manuel Pavía e que tentou mediante medidas indulxentes tranquilizar aos sublevados, o que non conseguiu, aumentando as súas forzas polos apoio de partidas progresistas e republicanas e nas mediadas de 1848 xurdiron partidas en Estremadura e en Castela, que non conseguiron éxitos significativos. O 23 de xuño de 1848 atravesou a fronteira francesa Ramón Cabrera e tentou organizar o que denominou Exército Real de Cataluña sen moito éxito, e tampouco puido entrar no Maestrazgo.

A fins de 1848 o novo capitán xeneral de Cataluña, Fernando Fernández de Córdova conseguiu debilitar a resistencia das partidas carlistas. En abril de 1849 detívose ao pretendente Carlos Luís cando pretendía entrar pola fronteira francesa en España e o 26 de abril Cabrera tivo que cruzar a fronteira francesa diante a persecución do exército gobernamental, o resto das partidas fixeron o mesmo e o 14 de maio cruza a última partida, que dirixían os irmáns Tristany, poñendo fin á guerra.

En xuño de 1849 o goberno publicaba un decreto amnistiando aos carlistas, máis de 1.400 regresaron a España, mentres outros decidiron quedar en Francia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Primeira guerra carlista
* Terceira guerra carlista

* Revolución de 1846

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3025312
* GEC: 0015140
* LCCN: sh2001003428

 |
| * v
* c
* e
Batallas da guerra da Independencia española entre 1808 e 1809 |
| --- |
| 
* Pancorbo
* Valmaseda
* Burgos
* Rosas
* Espinosa
* Tudela
* Somosierra
* Cardadeu
* Molins de Rey
* Sahagún
* Benavente
* Cacabelos
* Zaragoza
* Castellón
* Mansilla
* Elviña
* Val de Monterrei
* Vigo
* Ponte Sampaio

 |

Durante a guerra da Independencia española, a **batalla de Ocaña** librouse o 19 de novembro de 1809, cerca desa vila toledana, finalizando coa vitoria dos franceses mandados polo mariscal Jean-de-Dieu Soult, sobre os españois do xeneral Juan de Arizagua. Ao longo de todo o conflito, esta foi a maior derrota do exército español, que perdeu cerca de 19 000 homes, entre mortos, feridos, prisioneiros, contando mesmo os desertores, sobre un total de 51 000 homes. Tal resultado debeuse principalmente á brillante utilización da cabalaría francesa.

William Napier escribiu: "*os españois chegaron ao trote, e Sebastiani deu instrucións a Paris, de arrodear e logo caer sobre o flanco dereito dos escuadróns, aproximándose cun rexemento de cabalaría lixeira e mais os lanceiros polacos, o que foi executado con gran forza, en particular polos polacos, o que provocou unha confusión considerable, tentando o xeneral español remedialo reagrupándose cara o flanco atacado*".

As consecuencias estratéxicas desa derrota foron devastadoras, pois destruíuse a única forza capaz de defender o Sur de España. Así, esta rexión sería invadida ao longo do inverno, durante a denominada campaña de Andalucía.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q601872
* LCCN: sh2010000245

 |
**Leilía** é un grupo de pandeireteiras galegas nado no verán de 1989. Seu nome provén dun termo aplicado ao retrouso das cantigas populares.

Traxectoria
-----------

Pertencen á xeración de mozos e mozas, ligados aos grupos folclóricos, que desde os anos oitenta percorreron as aldeas galegas recompilando músicas e bailes tradicionais. Mercedes Rodríguez, Montse Rivera e Felisa Segade facían parte da agrupación compostelá Cantigas e Agarimos. Felisa impartía, ademais, aulas de canto e pandeireta en Cacheiras. Alí entrou en contacto coas irmáns Ana e Rosario Rodríguez, e con elas configurouse o grupo no verán de 1989.

En 1992 unha selección do seu traballo de recompilación foi publicada na colección Fonoteca 92 de *El Correo Gallego* e no ano 1994, cos froitos das recollas de campo, publicaron o seu primeiro disco *Leilía*, un álbum de pouso etnográfico que mudou o panorama da música galega de raíz, pois até daquela esta asociábase principalmente á gaita, e non existían grupos de pandeireteiras que actuasen por si propias, separadas das formacións folclóricas. 

A este primeiro traballo discográfico seguíronlle outros catro, e multitude de concertos, espectáculos e recoñecementos, nunha longa carreira de máis de trinta anos.

En 2023, durante a xira *Vidas Cantadas*, anunciaron a súa despedida dos escenarios.

En 2023 premio Alecrín da Cultura das entidades culturais galegas en Cataluña.

Discografía
-----------


| Ano | Título | Detalles | Selo discográfico |
| --- | --- | --- | --- |
| 1994 | ***Leilía*** | * Lanzamento: 1994
* Formato: CD, Álbum
 | DiscMedi Blau |
| 1998 | ***I é Verdade, I é Mentira*** | * Lanzamento: 1998
* Formato: CD, Álbum
 | Virgin Records |
| 2003 | ***Madama*** | * Lanzamento: 2003
* Formatos: CD, Álbum
 | DiscMedi Blau |
| 2005 | ***Son de Leilía*** | * Lanzamento: 2005
* Formatos: Streaming
 | Autoedición |
| 2011 | ***ConSentimento*** | * Lanzamento: 2011
* Formato: CD, Álbum
 | Fol Música |

Notas
-----

1. ↑  Regueira, Mario (2022-07-23). "Leilía: "Con 'Vidas Cantadas' fechamos un círculo de máis de 30 anos sobre os escenarios"". *Nós Diario*. Consultado o 2023-03-08.
2. ↑  Dopico, Montse (2019-08-23). ""O principal mérito é que seguimos sendo as mesmas, crendo no mesmo que cando empezamos"". *Praza Pública*. Consultado o 2023-03-08.
3. ↑  "Nós – Leilía". *leilia.net*. Consultado o 2023-03-09.
4. ↑  "Leilía despídese dos escenarios após 34 anos". *Nós Diario*. 2023-03-07. Consultado o 2023-03-09.
5. ↑  Press, Europa (2023-08-07). "O Festival de Cans recibe este mércores o premio Alecrín da Cultura das entidades culturais galegas en Cataluña". *www.europapress.es*. Consultado o 2023-08-08.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Leilía - TVG (Alalá nº 11 - 2006).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11688655
* WorldCat
* VIAF: 149154584
* AllMusic: mn0000236783
* Discogs: 3485332
* LCCN: n2008078981
* MusicBrainz: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Renovación.

***Renovación*** foi un periódico editado en Ponteareas entre 1931 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Órgano da Casa del Pueblo de Ponteareas, apareceu en maio de 1931. De tendencia socialista, estivo dirixido por Ramón Rodríguez e Benito Casasnovas, concelleiro do PSOE e deputado provincial. Contou con colaboracións de militantes da bisbarra do Tea, como José Antonio Fernández Vega, Javier Estévez Viana, Carmen Parada e Germán Veiga; de Vigo, como Enrique Heraclio Botana e de Galicia, como Regina García García. Recolleu información sobre o partido, a UGT e a FNTT. Durante os dous primeiros anos da República mantivo unha política de colaboración coa actuación gobernamental. Despois da vitoria dos radicais e cedistas en novembro de 1933, a súa liña articulouse sobre de tres puntos: necesidade de manter as conquistas do primeiro bienio, oposición ao Goberno e xustificación da revolución. Deixou de editarse en outubro de 1934 por suspensión gobernativa e volveu aparecer en xuño de 1935. A partir desta data radicalizou o seu contido, ao reclamar un achegamento ao PCE e a fusión de todas as organizacións proletarias, políticas e sindicais. En xuño de 1936 apoiou o Estatuto de Galicia. Cesou a súa publicación en xullo de 1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Renovación". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Pérez Pais, Carmen (2005). "Renovación". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

### Ligazóns externas

* Catálogo de publicacións periódicas do Arquivo da Emigración Galega pp. 176-177.
Vehículo anfibio de asalto anfibio AAV-7 da Armada Española desprazándose na praia de Santander (Cantabria, España).
Drozd anfibio vehículo no Exército 2020 exposición.
Un **vehículo anfibio** (ou, simplemente, **anfibio**), é un vehículo que pode operar tanto en terra como na auga (mares, lagos, ríos) feito polo que recibe o cualificativo (o nome) de *anfibio.*

A definición aplícase tanto a vehículos terrestres como marítimos, e de calquera envergadura, tanto con motor como sen el, incluíndo bicicletas, automóbiles, barcos, aeroescorregadores, hidroavións dotados de tren de aterraxe e capaces, por tanto, de aterrar nunha pista convencional.

Teñen especial relevancia os vehículos militares de asalto anfibio pola súa capacidade para transportar tropas de asalto de infantaría, xunto co seu material, e desembarcalas en terra sen a necesidade dun peirao ou porto practicábel.

Estritamente, os vehículos militares anfibios foron desenvolvidos e perfeccionados especialmente durante e a partir da segunda guerra mundial, e máis en concreto polas potencias belixerantes implicadas na Guerra do Pacífico (1941-1945), como o Xapón e os Estados Unidos.

Este foi un feito derivado da experiencia na *Guerra anfibia* da primeira guerra mundial, e da necesidade de perfeccionar esta arte. Tanto é así que as lanchas LCVP (da siglas en inglés de *Landing Craft, Vehicle, Personnel*) chegaron a seren consideradas como a arma máis importante da segunda guerra mundial pola súa capacidade de manter un continuo abastecemento e refresco de tropas.

Notas
-----

1. ↑  Arquivado 22 de xullo de 2013 en Wayback Machine. **anfibio -a** no dicionario *on line* da RAG.
2. ↑  Cuevas, Miguel Ángel (7 de febreiro de 2011). "La Guerra anfibia". Consultado o 3 de outubro de 2012.
3. ↑  Vázquez García, Juan, Carlos Caballero Jurado, Lucas Molina Franco *et al.* (2004): "Normandía, 6 de junio de 1944. La invasión". *Revista española de historia militar*, Valladolid, Quirón ediciones, '*48*: 92.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Vehículo anfibio*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q474698
* AAT: 300227789
* BRE: 1819397
* EBID: ID
* GEC: 0158114
* GND: 4199486-3
* NKC: ph796746

 |
Un **alto o fogo** é a detención temporal dunha guerra, ou de calquera conflito armado, na que os bandos enfrontados acordan, mutua ou unilateralmente, o cesamento das hostilidades. O alto o fogo, ou a tregua, pódense declarar como parte dun tratado de paz formal, pero tamén poden ser a demostración dunha vontade de entendemento entre as partes enfrontadas previa á paz definitiva.

Exemplos de alto o fogo
-----------------------

O 29 de decembro de 1914, durante a primeira guerra mundial, na denominada Tregua de Nadal, houbo un alto o fogo transitorio, non oficial, entre alemáns e británicos, sen que houbera ningún tratado asinado. A guerra retomouse ao cabo duns días.

Un exemplo máis recente de alto o fogo foi o anunciado entre Israel e a Autoridade Nacional Palestina o 8 de febreiro de 2005. No momento do anuncio, o xefe negociador palestino, Saeb Erakat, definiu o alto o fogo da maneira seguinte: *"Acordamos que, hoxe, o presidente Abbas declarará un cesamento completo da violencia contra os israelís en todas as partes e que o primeiro ministro Ariel Sharon declarará un cesamento completo da violencia e as actividades militares contra os palestinos en todas as partes"*.

Outro exemplo máis recente aínda, neste caso dun alto o fogo unilateral, tivo lugar o 22 de marzo de 2006 , en que a organización terrorista Euskadi ta Askatasuna (ETA) declaraba un alto o fogo permanente nas súas hostilidades contra os gobernos español e francés. Segundo o comunicado de ETA, *"o obxectivo desta decisión é impulsar un proceso democrático no País Vasco para construír un novo marco no que sexan recoñecidos os dereitos que como pobo nos corresponden"* de forma que se *"supere o conflito de longos anos e que se constrúa unha paz baseada na xustiza"*. Esta tregua terminou co atentado da T-4 na terminal de Barajas (Madrid) o día 30 de decembro de 2006, onde morreron dúas persoas de nacionalidade ecuatoriana e, finalmente, cun comunicado de ETA o 5 de xuño de 2007. 

*Artigo principal**:* Alto o fogo de ETA de 2010-2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Armisticio.
* Tregua.

### Ligazóns externas

* World War I Christmas Truce by Thousands of German Soldiers, *Tregua de Navdal durante a Primeira Guerra Mundial dos soldados alemáns* *(en inglés)*.
* Sharon and Abbas set to declare ceasefire at Mideast summit, AFP News Wire, 2/8/05, *Sharon e Abbas declaran o alto o fuego* *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208383
* EBID: ID
* GEC: 0220974
* JSTOR: ceasefires

 |
***El Regional*** foi un xornal editado en Lugo entre 1884 e 1931.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Diario de Lugo* (que despois variou por *Diario ilustrado de Lugo*), apareceu en outubro de 1884. Fundado por José Fernández Carballo, era un periódico rexionalista vencellado ao Partido Republicano Federal que fundou Aureliano Pereira. Definiuse como o primeiro xornal rexionalista galego e continuador de *El Diario de Lugo*. Aureliano Pereira foi o seu director ata 1893. Posteriormente foi dirixido por Manuel Amor Meilán, Benigno Varela Pérez e José Vega Blanco. Publicáronse en *El Regional* novelas, lendas e estudos históricos, ademais de colaboracións literarias e un folletín. O xornal mantívose ata 1931.

Notas
-----

1. 1 2  VV.AA (1997). Vilavedra, Dolores, ed. *Diccionario Literatura Galega* **II**. Publicacións periódicas. Vigo: Galaxia. p. 407. ISBN 84-8288-137-X.
2. ↑  *Gaceta de Galicia*, 21-10-1884, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21032975
* Galiciana: 3888

 |
A **bandeira de Vigo** é a bandeira oficial da cidade e do concello de Vigo. Atópase regulada por un acordo do seu Concello aprobado o 7 de abril de 1987. A descrición da bandeira tal e como aparece na norma que o regula é a seguinte:

> 
> 
> *Recoñecer que a bandeira de Vigo consta de dúas cores, branca e vermella e can en forma de sautor: o branco aos laterais e o vermello enriba e embaixo.*
> 
> 

No vórtice da bandeira adoita ficar o escudo da cidade.

Historia
--------

Bandeira do concello de Vigo
Unha das hipóteses da súa orixe é que fora usada na Reconquista de Vigo durante a Guerra da Independencia, porén xa nos anos 30 do século XX se estaba a usar a bandeira da matrícula marítima coma símbolo da cidade, un sautor (cruz de Santo André) coas súas cores branca e vermella. As cores teñen un referendo nacional declarado en 1914 polo que *as cores nacionais* mesturaranse coas da matrícula de Vigo.

Significado
-----------

A cor vermella significa calor, lume, loita; a cor branca pureza. A disposición das cores indica o vórtice onde se acrisolan os vigueses.

Fontes
------

* *A bandeira* na Web do Concello de Vigo. Consultado o 8 de abril de 2014.
* *A Bandeira de Vigo, descrición da bandeira e escudo de Vigo*. *Bandeira galega*. Consultado o 8 de abril de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escudo de Vigo
A **guerra nuclear** é a que se leva a cabo mediante o emprego de armas nucleares. Esta pode ser unha *guerra nuclear limitada* ou unha *guerra nuclear total*. A guerra nuclear ten as súas propias teorías e conceptos que foron variando ao longo das décadas.

Supomos que nunha guerra nuclear total a radiación e o cambio climático produto dela deixarían a atmosfera da Terra moi afectada e posiblemente sufririamos os efectos dun inverno nuclear. Os superviventes deberían realizar a reconstrución das infraestruturas do planeta nunhas condicións moi difíciles. A flora e a fauna sería afectada por centos de mutacións.

A guerra nuclear é un recurso utilizado comunmente na literatura de ciencia ficción que se puxo de moda nos anos 1960 durante a guerra fría, debido á tensión entre as dúas superpotencias, ambas as posuidoras de armas nucleares, o que derivou en multitude de relatos nos cales as armas nucleares eran as protagonistas.

Dependendo da potencia das armas, pódense clasificar en *armas nucleares tácticas* ou *armas nucleares estratéxicas*:

* As armas nucleares tácticas adoitan ser de menor potencia, da orde de quilotóns e de menor radio de acción. Aínda que se atopan baixo o control político, poden ser empregadas polos mandos en apoio das forzas convencionais.
* As armas nucleares estratéxicas teñen un gran radio de acción e son armas de gran potencia, moitas son de varios megatones. Utilízanse para destruír a capacidade nuclear, militar e económica do inimigo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bomba atómica

### Ligazóns externas

* Efectos globais dunha guerra nuclear.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201424
* AAT: 300055317
* BNCF: 15827
* BNE: XX525276
* BNF: 119444520
* BRE: 4934167
* EBID: ID
* JSTOR: nuclear-warfare
* LCCN: sh85093115
* MAG: 11982227
* NDL: 00576797
* PSH: 12191
* TESF: atomic\_war

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ICD-10: Y36.5
* MeSH: D009689

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Verdad.
***La Verdad*** foi un semanario publicado en Marín en 1923.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario Independiente*, apareceu o 7 de xuño de 1923. Manifestou unha orientación socialista e estaba vinculado con *Solidaridad*, portavoz do Partido Socialista Obreiro Español de Vigo. Cada exemplar tiña oito páxinas, custaba dez céntimos e imprimíase na Imprenta Obrera de Pontevedra. No periódico colaboraron José Lombardía, José Pazó Rodríguez, Ángel Rodríguez del Castro, Lorenzo Corbacho (presidente da agrupación socialista de Moaña en 1922) e Miguel de Unamuno. Manifesta preocupación polos problemas locais, en especial os que atinxen a obreiros e campesiños, e hai unha constante denuncia do caciquismo que practican os afiliados ao Partido Radical de Alejandro Lerroux e continuos ataques a *La Voz del Campo*, órgano da Federación Agraria Municipal de Marín, ao que se cualifica de emilianista. Probablemente se deixou de publicar no mesmo 1923.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. p. 602. ISBN 84-7492-489-8.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Unión.

***La Unión*** foi un periódico que se editou nas Pontes de García Rodríguez entre 1913 e 1915.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico Independiente de Puentes de García Rodríguez*, apareceu o 1 de outubro de 1913. Periódico quincenal que se publicaba os días 1 e 15 de cada mes coincidindo coas feiras da vila. Dirixido por Julio Illade Rilo. De liña monárquico conservadora, enfrontouse cos membros da corporación municipal, en especial co alcalde liberal Benito Cabaleiro Piñón e o secretario municipal Andrés F. Corral. Entre os seus colaboradores figuraron José Varela, César Cal, Jesús Cabarcos Cal e Gerardo Fanego, e dende Cuba Francisco Penabad e Daniel Suárez. Imprimíase nos obradoiros de *El Correo Gallego* de Ferrol. Aínda se publicaba en 1915.

Notas
-----

1. 1 2  Xosé María López Fernández (12 de marzo de 2007). "La Unión, Periódico Independiente de Puentes de García Rodríguez". Arquivado dende o orixinal o 23 de xuño de 2015. Consultado o 10 de agosto de 2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López Fernández, Xosé María (2008). "La Unión" (PDF). *Hume Historia* (Asociación de Estudos Históricos e Sociais "Hume") (1): 75–99. ISSN 1888-6183. OCLC 436448599.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
Esquerda, guitarra de Coímbra, dereita, guitarra de Lisboa.
António Chainho tocando unha guitarra portuguesa
A **guitarra portuguesa** é un instrumento musical de orixe incerta. Algúns apuntan que é un cruzamento do cistre renacentista e o laúde árabe. Outros apuntan que é un cruzamento da bandurra española co cistre inglés, chamado **guitarra inglesa** en Portugal.

Historia
--------

Gonçalo Paredes e Flávio Rodrigues, entre outros, foron os compositores máis respectados dentro do estilo tradicional. Posteriormente Artur Paredes xurdiu cunha interpretación persoal do instrumento beneficiando a súa acústica de diversas formas.

Traballando cunha familia de construtores Paredes trouxo o instrumento á era actual.

Carlos Paredes, fillo de Artur Paredes, creou novas melodías e converteu a guitarra portuguesa nun instrumento de concerto, tocando con músicos de jazz, como Charlie Haden, entre outros. Simultaneamente, en Coímbra, António Brojo e António Portugal desenvolveron tanto a guitarra portuguesa como o Fado de Coímbra, superando limitacións de antano.

Destaca tamén o papel fundamental de Pedro Caldeira Cabral na divulgación da guitarra portuguesa a varios niveis, especialmente na compilación e publicación de "A Guitarra Portuguesa", e nos arranxos e interpretación de repertorio erudito para a guitarra portuguesa.

Guitarristas
------------

* António Chainho
* Armandinho
* Artur Paredes
* António Parreira
* Carlos Gonçalves
* Carlos Paredes
* Edgar Nogueira
* José Nunes
* Pedro Caldeira Cabral
* Raul Nery

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *O Portal da Guitarra Portuguesa*
* Fotos da Guitarra Portuguesa
* A guitarra Portuguesa
* Academia da Guitarra Portuguesa e do Fado Arquivado 19 de xullo de 2008 en Wayback Machine.
* Guitarra Portuguesa en youtube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q585289
* BRE: 4850142
* GND: 4584436-7
* MIMO: 3249
* MusicBrainz: ID

 |