recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Situación da comarca de La Litera en Aragón, na cal se localiza Baells
**Baells** é un municipio español da comarca de La Litera, en Aragón, na provincia de Huesca.

Historia
--------

No ano 1610, Baells mantiña aínda o nome de **Bays**. Tivo un importante pazo fortificado, que hoxe se conserva –parcialmente e modificado– no medio do centro da localidade.

Xeografia
---------

Está situado ao pé dos Pireneos, sobre o barranco de Requé, cuxas augas aflúen no río Noguera Ribagorzana.

### Localidades limítrofes

Limita cos concellos Benabarre ao norte, con Estopiñán ao norte e ao oeste, con Camporrells polo oeste, con Castillonroy polo oeste e sur, con Albelda polo sur, con Alcampell polo leste e con Peralta y Calasanz polo leste.

Demografía
----------

Evolución demográfica| 1900 | 1910 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1978 | 1991 | 1996 | 2001 | 2004 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 727 | - | - | - | 483 | - | - | 258 | 171 | 160 | 144 | 134 |  |

Naturais ilustres
-----------------

* José Ramírez de Arellano, o escultor máis importante de Aragón no século XVIII e un dos máis importantes da España barroca. Naceu e pasou os primeiros anos da súa vida aquí.

Festas locais
-------------

* 16 de abril.
* 15 de agosto.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Baells Modificar a ligazón no Wikidata*** |

s

### Ligazóns externas

* Portal informativo de Baells, con acceso á versión dixital do Noticiario de Baells.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q812714
* WorldCat
* VIAF: 5924148947872154950006
* código INE: 22043
* GEA: 1746
* GEC: 0006652
* GeoNames: 6358290
* OSM: 343506

 |
***Enema of the State*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de pop punk blink-182, publicado o 1 de xuño de 1999 a través do selo MCA Records.. Tras unha longa serie de actuacións en varios clubs e festivais, e varias gravacións independentes ao longo dos 90, Blink-182 déuse a coñecer no Warped Tour e en Australia despois do lanzamento do seu segundo disco, *Dude Ranch* (1997), e o seu éxito "Dammit". Para gravar o seu terceiro traballo o grupo contratou ao veterano produtor de punk rock Jerry Finn, que traballara anteriormente no álbum de Green Day *Dookie* (1994). *Enema* foi o primeiro álbum da banda en contar co batería Travis Barker, que substituíu o membro orixinal Scott Raynor.

En abril do ano 2016 a revista *Rolling Stone* colocouno no posto 37 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Mark Hoppus e Tom DeLonge. 

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Dumpweed"   | 2:23 |
| 2. | "Don't Leave Me"   | 2:23 |
| 3. | "Aliens Exist"   | 3:13 |
| 4. | "Going Away to College"   | 2:59 |
| 5. | "What's My Age Again?"   | 2:28 |
| 6. | "Dysentery Gary"   | 2:45 |
| 7. | "Adam's Song"   | 4:09 |
| 8. | "All the Small Things"   | 2:48 |
| 9. | "The Party Song"   | 2:19 |
| 10. | "Mutt"   | 3:23 |
| 11. | "Wendy Clear"   | 2:50 |
| 12. | "Anthem"   | 3:37 |
| 35:17 |

Notas
-----

1. ↑  "Lista dos '40 mellores álbums de punk de todos os tempos'". Rolling Stone. Consultado o 26 de setembro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q532004
* AllMusic: mw0000254010
* Discogs: 38033
* MusicBrainz: ID

 |
Situación da rexión de Mykolaiv en Ucraína.
A **rexión de Mykolaiv** (en ucraíno *Миколаївська область*) é unha rexión (*oblast*) do suroeste de Ucraína, con capital na cidade de Mykolaiv.

Ten unha superficie de 24.585 km², abarcando o 4% do territorio do país. A súa poboación alcanzaba en 2013 os 1.126.148 habitantes, cerca do 3% da poboación do país.

Os principais ríos que a atravesan son o Bug Meridional e o Ingul.

Divisións administrativas
-------------------------

Distritos da rexión.
A rexión de Mykolaiv está dividida en 19 distritos (s. район, *"raion"*, pl. райони, *raiony*, subdivisión administrativa similar ás comarcas galegas) e 1 cidade que non dependen de ningún distrito, senón directamente da rexión - Mykolaiv.

Composición da poboación
------------------------

Demograficamente a rexión é considerada un enclave multiétnico:

* ucraínos: 81,9 %;
* rusos: 14,1 %;
* romaneses: 1 %;
* búlgaros: 0,4 %;

Historia
--------

Nestas terras viviron escitas, sármatas, romanos, godos, rus de Kíiv, hunos, mongois, tártaros, gagauz, turcos etc. Os pobos turcos, como os tártaros, gagauz e turcos, legaron moitos dos topónimos da metade sur da rexión.

Galería
-------

* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  Censo do 2001.

| * v
* c
* e
Rexións de Ucraína |
| --- |
| 
* Cherkasy
* Chernihiv
* Chernivtsi
* R. A. de Crimea
* Dnipropetrovsk
* Donetsk
* Ivano-Frankivsk
* Kharkiv
* Kherson
* Khmelnytskyi
* Kirovogrado
* Kiev
* Luhansk
* Lviv
* Mykolaiv
* Odesa
* Poltava
* Rivne
* Sumi
* Transcarpacia
* Ternopil
* Vinnytsia
* Volyn
* Zaporizhia
* Zhytomyr

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181633
* GeoNames: 700567
* GND: 1045721972
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1147681
* OSM: 72635

 |
**Merexo** é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 133 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 65 eran homes e 68 eran mulleres.

Está situada na ladeira oeste dun pequeno monte, presidindo unha enseada. É un lugar moi típico, tanto polos seus hórreos como polas súas casas tradicionais, varias delas restauradas fai pouco tempo.

Entre os seus atractivos turísticos atópase a praia do Lago, cuxa parte meridional se acha neste lugar.

Por este lugar pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros

Economía
--------

Na punta de Merexo houbo unha fábrica de salgadura, aínda que na actualidade instalouse unha piscifactoría que se dedica á produción do rodaballo.

Actualmente atópase nunha disputa entre a Xunta, que quere construír unha planta de acuicultura de máis 270.000 m2, e os veciños do lugar, que non a queren.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Martiño de Ozón

| Lugares da parroquia de San Martiño de Ozón no concello de Muxía (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Agranzón | Álvaro | A Casa do Monte | Castelo | Castiñeiro | Cebráns | Fumiñeo | A Gatarante | Merexo | Ozón | A Pedreira | Peropombo | Quintáns | A Raposa | San Martiño | Señores | Suxo | Vilar de Sobremonte | O Vilarvello | Vilela |

### Parroquias de Muxía

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Muxía |  |
| --- | --- |
| Bardullas (San Xoán) | Caberta (San Fins) | Coucieiro (San Pedro) | Frixe (Santa Locacia) | Leis de Nemancos (San Pedro) | Moraime (San Xulián) | Morquintián (Santa María) | Muxía (Santa María) | Nemiña (San Cristovo) | Nosa Señora da O (Santa María) | San Martiño de Ozón (San Martiño) | Santiso de Vuiturón (San Tirso) | Touriñán (San Martiño) | Vilastose (San Cibrán) |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Plataforma Merexo non se vende *(en castelán)*
**Daniel Buhigas Olavarrieta**, nado en Vilagarcía de Arousa c. 1901, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Buhigas Abad. Xefe local de Falange Española de Vilagarcía. Interveu no acto fundacional da Falange en Galicia con José Antonio Primo de Rivera o 17 de marzo de 1935. Foi nomeado por José Antonio xefe rexional de Falange Española en Galicia. Foi detido en xuño de 1935 polas súas actividades fascistas. Volveu ser detido a finais de maio de 1936 cando se atopaba agochado en Vilagarcía, na casa da súa tía Matilde Buhigas Abad. Logo da súa detención nomeou xefe provincial de Falange a Manuel Castro Pena. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado conselleiro nacional de Falange. A raíz do tiroteo entre falanxistas no Bar Nueva España de Vilagarcía foi detido o 26 de novembro e traslado á prisión provincial. Procesado xunto con José Vaello Pastrana, finalmente foi absolto o 9 de setembro de 1937. En decembro de 1939 participou na organización dunha Xunta Política clandestina da Falange Auténtica que se opuña ao decreto de unificación, presidida polo xeneral Emilio Rodríguez Tarduchy, con Patricio González de Canales, Ricardo Sanz, Ventura López Coterilla, Luis de Caralt, José Antonio Pérez de Cabo, Gregorio Ortega Gil e Ramón Cazañas. En 1942 instruiuse expediente para a concesión da Medalla da Vieja Guardia. En 1943 era xefe de propaganda oral da Vicesecretaría de Educación Popular.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-7-1935, p. 3.
2. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 1-7-1936, p. 2.
3. ↑  Los falangistas que quisieron matar a Franco
4. ↑  *ABC*, 9-7-1942, p. 110.
5. ↑  *ABC*, 27-2-1943, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abuín Duro, Marcelino (2018). *La primavera rota. Vilagarcía de Arousa, 1936-1941*. Abegondo: Sociedad Bibliográfica de Galicia. pp. 149–162. ISBN 978-84-09-02453-7.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Calidón.
Co nome de **Calidón** coñécese un heroe grego. Foi fillo de Etolo, rei da Élide, no Peloponeso, e Prónoe, filla de Forbo. Casou con Eolia, filla de Amitaón, coa que tivo dúas fillas, Epicasta e Protoxenia, que unida a Ares tivo un fillo chamado Óxilo.

Fundou unha cidade en Etolia (ó norte do golfo de Corinto), á que deu o seu nome, Calidón.

> 
> 
> "*De Etolo e Prónoe, filla de Forbo, naceron Pleurón e Calidón, de quen tomaron o seu nome as cidades de Etolia... De Calidón e Eolia, filla de Amitaón, naceron Epicasta e Protoxenia, de cuxa unión con Ares naceu Óxilo*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* I, 7, 7)
>

Notas
-----

1. ↑  Non confundir con Protoxenia, filla de Deucalión, cuxo nome significaría 'nada en primeiro lugar'.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
**Dunedin** é unha cidade de Nova Zelandia situada na baía de Otago (*Otago Harbour*), un entrante do océano Pacífico que separa á cidade da península de Otago. A cidade fundouse en 1848, e despois de 1861 creceu rapidamente polo descubrimento de ouro.

Estación de ferrocarril.
As industrias principais de Dunedin, outrora núcleo ferroviario, son a enxeñaría, a enxeñaría do software, a biotecnoloxía e a moda. Nos arredores da cidade críase gando ovino e vacún. Otago é tamén un notable centro do ecoturismo, grazas á diversidade biolóxica da península de Otago. Conta co estadio de Rugby (Carisbrook), onde se disputan entre outros, algúns partidos do tri nations, campionato triangular anual que disputan o equipo dos All Blacks, os Wallabies australianos e os Sprinboks surafricanos.

En Dunedin está situada a Universidade de Otago, que ten facultades de arte e música, dereito, medicina e teoloxía, e da Escola Politécnica de Otago.

Nesta cidade esta situada a Baldwin Street considerada a rúa con máis pendente do mundo segundo o Libro Guinness dos Récords.

A súa poboación actual é de 121 000 habitantes e é a segunda cidade en importancia da illa do sur, logo de Christchurch.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina Oficial de Dunedin *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133073
* WorldCat
* VIAF: 129002787
* BRE: 1939891
* EBID: ID
* FAST: 1208925
* GEC: 0023158
* GeoNames: 2191561
* GND: 4239149-0
* ISNI: 0000000121897732
* LCCN: n80069025
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1091080
* TGN: 7001792
* WOEID: 2348444

 |
**Hemse** é unha área urbana (*tätort*) no condado de Gotland situado a uns 50 quilómetros ao sur de Visby. Hemse é a segunda localidade máis grande da illa tras a capital con 1 766 habitantes no ano 2020, sendo o principal núcleo de poboación do sur de Gotland.

Xeografía
---------

Hemse é o nome da localidade que rodea a igrexa medieval de Hemse, area que tamén é coñecida como *Hemse kyrkby*. Tamén é o nome do *socken* e do distrito na que esta situada. Hemse atópase na parte central do sur de Gotland, sendo un importante nó de comunicacións nesta parte da illa. A estrada 142, que une Visby e Burgsvik, atravesa a localidade de norte a sur, e a 141 únea con Klintehamn no leste.

Historia
--------

A presente igrexa de Hemse é un edificio de estilo románico construído principalmente durante o século XIII. Esta igrexa ergueuse sobre unha igrexa de madeira previa que se trata da *stavkirke* mellor conservada de Suecia e atópase no presente no Museo Histórico de Estocolmo.

No ano 1863 estableceuse unha oficina de correos na localidade, e en 1878 inaugurouse a liña de ferrocarril entre Hemse e Visby. En 1876 creouse a Gotlands läns folkhögskola no *socken* de Atlingbo, pero en 1881 esta trasladouse a Hemse, pasando a chamarse Gotlands folkhögskola. Ata o ano 1891 os seus estudos impartíanse en locais prestados pero ese ano construíuse un edificio propio que no presente aínda é parte da institución.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa medieval de HemseIgrexa medieval de Hemse
* Antiga estación de trenAntiga estación de tren
* FolkhögskolaFolkhögskola
* Plano da localidadePlano da localidade

Notas
-----

1. 1 2  Lagerlöf, Erland (1984). *Gotlands kyrkor : en vägledning* (3. omarb. uppl ed.). Stockholm: Rabén & Sjögren. ISBN 91-29-41035-5. OCLC 12138387.
2. ↑  "Hemse kyrka". *www.guteinfo.com*. Consultado o 2021-09-13.
3. ↑  "Det här är Gotlands folkhögskola - Gotlands Folkhögskola". *gotlandsfolkhogskola.se*. Arquivado dende o orixinal o 13 de setembro de 2021. Consultado o 2021-09-13.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1343999
* WorldCat
* VIAF: 131352732
* GeoNames: 2706678
* GND: 7581407-9
* LCCN: n80153061
* WOEID: 892858

 |
**Jesús Lavandeira Pérez**, coñecido como **Ladrillo**, nado en Vilariño (Vilasantar) o 6 de abril de 1906 e finado en Betanzos o 5 de xaneiro de 1991, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

A principios da República instalouse en Betanzos e traballou como xardineiro municipal. Militante da CNT e do grupo Plantas Nuevas da FAI, en 1936 era secretario da CNT de Betanzos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte e integrouse no Grupo Neira. Non quixo integrarse no Exército Guerrilleiro de Galicia polo control do PCE. Foi detido en agosto de 1945 en Porzomillos. Condenado a unha longa pena de prison, foi internado no penal do Dueso. Saíu en liberdade provisional en 1953. Finou en Betanzos o 5 de xaneiro de 1991.

Vida persoal
------------

Casou con Julia Louriño García.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 13-1-1954, p. 206.
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 6-1-1991, p. 62.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. ISBN 84-87783-79-1.
* Martínez, Lupe (2023). *Guerrilleir@s antifranquistas da provincia da Coruña*. Vigo: Galaxia. pp. 272–276. ISBN 978-84-1176-172-7.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
**Carlos III da Provenza** e **IV ou V de Anjou**, nado en 1436 e finado en Marsella en 1481, foi conde de Guisa, Maine e Mortain (1472 - 1481) e duque de Anjou e conde da Provenza (1480 - 1481).

Traxectoria
-----------

Fillo de Carlos de Anjou e Isabel de Luxemburgo, e polo tanto neto de Luís II de Anjou, conde da Provenza e rei de Nápoles, e de Iolanda de Aragón. Á morte do seu pai en 1472, herdou os títulos adxacentes ao título principal de Conde-Duque de Anjou. Na numeración do ducado de Anjou a miúdo preséntase como Carlos V fronre ao correcto Carlos IV. En 1480, á morte do seu tío, Renato I, sucedeuno como quinto duque de Anjou, así como conde da Provenza. A sucesión recaeu en Carlos, xa que naquel ano Renato de Anjou só tiña unha filla sobrevivente, Iolanda, que xa recibira o condado de Bar e o Ducado de Lorena. En 1474 casou con Xoana de Lorena, filla de Iolanda de Anjou e, polo tanto, neta de Renato. Non houbo descendencia deste matrimonio. Á súa morte, o condado da Provenza, así como o título de duque de Anjou, pasaron ao seu curmán o rei de Francia Lois XI e integráronse á coroa francesa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grierson, Philip; Travaini, Lucia (1998). *Medieval European Coinage: Volume 14, South Italy, Sicily, Sardinia*. Cambridge University Press.
* Potter, David (1995). *A History of France, 1460-1560: The Emergence of a Nation State*. St. Martin's Press.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cariclo.
O centauro Quirón educando a Aquiles (fresco de Herculano, século I, no Museo Arqueolóxico Nacional, Nápoles)
**Cariclo** foi unha das fillas de Apolo ou, segundo outros mitógrafos, do Titán Océano. 

Casou co centauro Quirón, un dos escasos exemplos de centauros sabios e bondadosos , con quen tivo tres fillas, Hipe (tamén coñecida como Melanipe, que quere dicir "égua negra", ou Euipe, "égua boa"), Endeide e Ociroe, e mais un fillo, Caristo.

Con Quirón, educou a Xasón, Aquiles, Asclepio e máis. Esón, despoxado do trono de Iolco polo seu irmán Pelias, entregou ó seu fillo Xasón ó coidado de Quirón, con quen aprendeu Medicina. Aquiles, sétimo fillo da oceánide Tetis e de Peleo, un rei de Tesalia, tamén foi entregado a Quirón cando a nai abandonou o pai. 

Quirón, aínda que naceu inmortal, morrería ó ser ferido accidentalmente por unha das frechas envelenadas de Heracles.

Notas
-----

1. ↑  "O máis célebre, asisado e sabio dos centauros" (Grimal, s. v. *Quirón*).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s.v. *Cariclo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q912408
* Theoi: NympheKhariklo1

 |
Memorial ao Congreso de Aquisgrán de 1818
Entre o 29 de setembro e o 22 de novembro de 1818 celebrouse na cidade alemá de Aquisgrán un congreso diplomático para decidir sobre a retirada do exército de ocupación de Francia e a entrada deste país no concerto das grandes nacións europeas que se vira a luz no Congreso de Viena e no Tratado de París que establecía unha nova orde europea. Coñecido como o congreso dos reis, por participaren varios monarcas nas sesións, as delegacións estaban encabezadas polo tsar Alexandre I de Rusia, acompañado por Karl Robert Nesselrode, Francisco I de Austria acompañado de Christian Günther von Bernstorff e Karl August von Hardenberg, o rei Federico Guillerme III de Prusia acompañado por Metternich, os representantes británcios eran Arthur Wellesley Wellington e Robert Castlereagh e o francés Armand Emmanuel du Plessis, duque de Richelieu. Tras acordarse a retirada de Francia conferenciouse sobre a forma a adoptar pola alianza europea e como actuar no caso dunha hipotética revolta en Francia.

Participantes
-------------

* Francisco I de Austria
* Alexandre I de Rusia
* Federico Guillerme III de Prusia
* Duque de Wellington
* Príncipe Metternich de Austria
* Conde Capo d'Istria de Rusia
* Conde Nesselrode de Rusia
* Príncipe Hardenberg de Prusia
* Duque de Richelieu por Francia

Notas
-----

1. ↑  GRAHAM, M.; GOLDSTEIN, E.; LANGHORNE, R. (2002) *Guide to International Relations and Diplomacy*, London:Coninuum, p. 119

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q300738
* WorldCat
* VIAF: 146655554
* BNF: 15111512v
* BRE: 1842351
* GEC: 0004608
* GND: 1163627291
* LCCN: n85312410

 |
Pintura de 1858 de Albert Bierstadt "Gosnold en Cuttyhunk, 1602".
**Bartholomew Gosnold** ( Grundisburgh, Suffolk, 1572 – Jamestown ,22 de agosto de 1607) foi un avogado, explorador e corsario inglés que fundamental na fundación da Virginia Company of London e de Jamestown na América colonial. A Preservation Virginia, unha asociación para a preservación de antigüidades de Virxinia, considérase «forza motriz da colonización de Virxinia». Gosnold liderou ademais a primeira expedición europea lembrada ao Cabo Cod. Descubriu para os ingleses as illas Elizabeth, que daquela recibían nomes indíxenas. En homenaxe a el nomearon a vila e municipio de Gosnold, nas Elizabeth.

Bibliografía
------------

* David A. Price, *Love and Hate in Jamestown* (Alfred A. Knopf, 2003: ISBN 0-375-41541-6)
* David R. Ransome, ‘Gosnold, Bartholomew (d. 1607)’, Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004

Notas
-----



1. ↑  "Bartholomew Gosnold and Native Americans". *npg.si.edu* (en inglés). Consultado o 2022-02-03.
**Marcelino Rodríguez Fernández**, coñecido como **Valentín** e **Marrofer**, nado en Los Arcos (Oviedo) o 7 de xullo de 1915 e morto en Aranga o 26 de xuño de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Mestre nacional e militante comunista. Como consecuencia da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e cumpriu condena na prisión de Oviedo, onde coincidiu con Marcelino Fernández Villanueva. Ao producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 volveu ser detido en novembro e procesado por rebelión militar. Condenado a reclusión perpetua, foi internado no cárcere da Coruña. Obtida a liberdade en xullo de 1940, instalouse en Viveiro dando clases particulares en Celeiro. Vicente Lage Fernández púxoo en contacto cos fuxidos do norte de Lugo e cando esas relacións foron descubertas, tivo que botarse ao monte polas súas actividades antifranquistas en 1942. Contactou co Grupo Neira que operaba nas comarcas de Viveiro e Ortegal, e substituíu o cenetista José Neira Fernández na xefatura. Participou en 1944 na xuntanza de Abegondo, onde se consolidou a IV Agrupación. Foi responsábel da creación dos destacamentos operativos dentro das agrupacións.

A finais de 1945 a dirección do PCE encargoulle a creación e dirección da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro que operou na zona de Ordes-Cesuras-Curtis-Betanzos e na que se atopaba o núcleo guerrilleiro de Benigno Andrade García; quedou ao mando da partida do Alto Ulla Benedicto Fuentes Díaz. Despois da caída do Comité Rexional Galego en Vigo en febreiro de 1946, Marrofer continuou as súas actividades e creou grupos guerrilleiros móbiles. Coa chegada a Galicia de Antonio Seoane xefe do Exército Guerrilleiro, Marcelino foi confirmado á fronte da IV Agrupación chamada Agrupación Pasionaria.

O 26 de xuño de 1946, mentres o destacamento Santiago Alvarez comandado por Lisardo Freixo se dirixía a Trasparga para establecer contacto cos grupos da provincia de Lugo, foi avistado o seu grupo por unha contrapartida en Milreu, no concello de Aranga. Marcelino foi executado xunto cos guerrilleiros Lisardo Freixo, Ángel Álvarez Rego e José Doldán. Agochados noutra casa da vila, os demais membros do grupo non foron localizados pola Garda Civil. Así puideron escapar Manuel Díaz Pan, Emilio Pérez Vilariño, Ramon Cousillas, Avelino Rivas Pombo, Pedro Calvete, Benigno Andrade García e José da Silva Bartolomé. Foi substituído por Manuel Ponte ao mando da IV Agrupación.

Vida persoal
------------

Casou con Elvira Iglesias Miranda o 20 de abril de 1934, coa que tivo dous fillos, Marcelino e Elvira.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez, Lupe (2007). *Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-166-7.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en los de la sierra *(en francés)*
**Juan Antonio Rodríguez Villamuela**, máis coñecido como **Juan Rodríguez**, nado en Málaga o 1 de abril de 1982, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Getafe CF.

Traxectoria
-----------

Conseguiu o ascenso do Málaga CF B a Segunda División, sendo pouco despois ascendido ao primeiro equipo. Co descenso do Málaga CF a Segunda División na campaña 2005–06, Juan Rodriguez foi contratado polo Deportivo da Coruña o 13 de xullo de 2006.

Cando chegou ao Deportivo non contou co apoio do por aquel entón adestrador Joaquín Caparrós, xa que para o técnico era a última opción por detrás dos seus compañeiros Sergio e De Guzmán e soamente estaba por diante de Duscher a quen o míster tiña condenado ao ostracismo. Coa chegado ao equipo de Miguel Ángel Lotina en 2007 e unido á venda de Duscher, ao baixo rendemento de De Guzmán e ás constantes lesiones do substituto de Antonio Tomás, abríronselle as portas da titularidade a cal non abandonou desde que a estreou, chegando a relegar ao banco a un dos capitáns branquiazuis, Sergio. Actualmente forma a dupla de medio co capitán facendo a función de medio de contención, recuperador de balóns e interceptor de pases.

O 11 de decembro de 2010 alcanzou os 200 partidos en Primeira División, nun encontro entre o Atlético de Madrid e o Deportivo (2–0).

Estatísticas
------------

| Tempada | Club | País | Competición | App | Gls |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2003–04 | Málaga B | España España | Segunda División | 12 | 2 |
| 2003–04 | Málaga CF | España España | Primeira División | 2 | 0 |
| 2004–05 | Málaga CF | España España | Primeira División | 27 | 5 |
| 2005–06 | Málaga CF | España España | Primeira División | 29 | 1 |
| 2006–07 | RC Deportivo | Galicia Galicia | Primeira División | 31 | 4 |
| 2007–08 | RC Deportivo | Galicia Galicia | Primeira División | 26 | 1 |
| 2008–09 | RC Deportivo | Galicia Galicia | Primeira División | 37 | 2 |
| 2009–10 | RC Deportivo | Galicia Galicia | Primeira División | 35 | 3 |
|  |  |  | **Total** | **199** | **18** |

Notas
-----

1. ↑  "Juan Rodríguez alcanza los 200 partidos en Primera División"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos do xogador en elmundo.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q439805
* As: 14269
* BDFutbol: 1608
* FootballDatabase: 2588
* SoccerBase: 36549
* Soccerway: 3068
* Transfermarkt: 15983

 |
O **Club Deportivo Tudelano** é un club de fútbol de España, da cidade de Tudela, en Navarra. Foi fundado en 1935 e actualmente xoga na Segunda División B Española.

Historia
--------

En 1933, Tudela tiña varios equipos de fútbol de peñas como El Vegetariano, Tudela CF, Ancora Fordín, Arenas, Gazte-tasun ou Muskaria Club. Moitos deses equipos, en 1935, decidiron fusionarse e xorde así a sociedade coñecida como Club Deportivo Tudelano.

En 1955 xogou a liguiña de ascenso a Segunda División, tras acabar o equipo de Tudela campión do seu grupo, aínda que non ascendeu. Na tempada 1976-77 lograría o ascenso a Segunda División B tras unha restructuración de categorías, pero non logrou a permanencia.

Na tempada 1983-84 o Tudelano quedaría campión de Terceira xogando de novo a fase de ascenso, e foi o Marbella quen na promoción eliminou os navarros. Ese mesmo ano foi campión de Copa da Liga de España, derrotando ao Yeclano por 4-2.

En 1991 quedou campión do seu grupo, xogou a promoción de ascenso a Segunda División B e conseguiuno. Disputou a liguiña contra Escobedo, Elgoibar e Sabiñánigo, gañando aos dous primeiros. Militou na categoría do bronce español durante 5 tempadas consecutivas.

Nas tempadas 2009/10 e 2010/11 proclamouse campión de Terceira, pero non logrou o ascenso en ningunha das dúas ocasións.

Finalmente, na tempada 2011/12 o Tudelano logra o ascenso a Segunda División B despois de 16 anos de ausencia. O equipo acabou terceiro na liga e superou na promoción a Azuqueca, Villarrobledo e Catarroja.

Uniforme
--------

* **Uniforme titular**: Camiseta branca, pantalón negro, medias brancas.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta negra, pantalón negro, medias negras.

Estadio
-------

*Artigo principal**:* Estadio Ciudad de Tudela.
O campo do CD Tudelano é o **Estadio Ciudad de Tudela**, chamado *José Antonio Elola* ata 2012, que substituíu ao Campo Municipal de Griseras. Ten capacidade para 11.000 espectadores.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 6
* **Tempadas en 3ª**: 55

Xogadores destacados
--------------------

* España Mariano Azcona
* España Chema
* España Óscar Engonga
* España Jesús Glaría
* España Xabier Zubieta
* Oussama Souaidy

Palmarés
--------

* **Terceira División Española (5)**: 1954-55, 1983-84, 1990-91, 2009-10, 2010-11
* Subcampión da Terceira División (1): 1989-90
* **Copa da Liga de Terceira División (1)**: 1984

Notas
-----

1. ↑  "Cúmprese o soño 16 anos despois". Arquivado dende o orixinal o 27 de xuño de 2012. Consultado o 24 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Primeira División RFEF - Grupo 1 · 2023-24 |
| --- |
| Arenteiro · Barcelona B · Celta Fortuna · Cornellà · Cultural Leonesa · Deportivo · Fuenlabrada · Gimnàstic · Lugo · Osasuna B · Ponferradina · Rayo Majadahonda · Real Sociedad B · Real Unión · Sabadell · Sestao River · Tarazona · Teruel · SD Logroñés · Unionistas |
Unha península grande, a península Ibérica.
Unha **península** é un anaco de terra emerxida rodeada de auga rodeada por todas partes menos por unha que é o istmo, que se une por unha lingua de terra a unha extensión maior.

Unha península pequena, a península de Monterreal.
O seu tamaño pode variar, desde unha extensión sumamente grande (como a Península Ibérica, unida ao continente europeo polos Pireneos), relativamente pequena (a península do Barbanza ou a península do Morrazo) ou pequena (península de Monterreal en Baiona).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Península Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* AAVV. *Xeomorfoloxía do litoral galego e formacións costeiras*, p. 72. Ir Indo, 2007, ISBN 978-84-7680-611-1

### Outros artigos

* Insua

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34763
* AAT: 300008804
* BNCF: 38134
* BRE: 3156328
* EBID: ID
* GEC: 0200252
* GND: 4601185-7
* JSTOR: peninsulas
* LCCN: sh85099426
* MAG: 123588078
* NKC: ph917290

 |
**Fausto Castiñeira Isorna**, nado en Catoira en 1961, é un ilustrador e deseñador gráfico galego amais de coeditor en El Patito Editorial.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa actividade na banda deseñada a comezos da década de 1980 en publicacións como *Aula Aberta*, *Tintimán*, *El Correo Gallego* ou *Atlántico Diario*. Creou o fanzine *Valium dez* e a revista *Das Capital*. Dirixiu a revista *Golfiño*.

Como debuxante realizou os álbums *Os viaxeiros do tempo* e a serie *Un misterio para Simón*, protagonizada pola aventureira detective Simón Martel.

Realizou ilustracións e capas para libros da colección Medusa da editorial Sotelo Blanco e a colección Costa Oeste de Editorial Galaxia. Tamén colaborou no mundo do teatro coa compañía *Chévere*, e na fundación da Sala Nasa de Santiago de Compostela.

En 1996 foille concedido o Premio Ourense de Banda Deseñada da Casa da Xuventude de Ourense pola súa traxectoria.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Culturagalega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388298
* WorldCat
* VIAF: 169090511
* BiTraGa: 1973
* BNE: XX1048072

 |
Coordenadas: 38°58′51″N 1°17′47″L﻿ / ﻿38.9807, 1.2964

Bandeira Café del Mar
**Café del Mar** é un establecemento hostaleiro de Eivisa, situado a carón da praia de Sant Antoni de Portmany, coñecido pola selección de música chill out que reproduce ó solpor.

Historia
--------

Construído a partir dunha idea de Ramón G. Broto, Carlos Andrea e José Les e deseñado polo arquitecto catalán Lluis Güell, inaugurouse o 20 de xuño de 1980. O local explota comercialmente unha idea sinxela: desfrutar en silencio do serán da baía de Caló des Moro mentres se escoita boa música e se toma unha copa.

Dende 1994, Café del Mar edita cada ano álbums chill out, lounge, ambient, chill house e balearic beats coa súa selección musical que reflicte o ambiente de Eivissa. Tras producilos baixo distintos selos discográficos no 1999 rexistraron Café del Mar Music a partir do cal sacaron as novas compilacións de Chill house.

Café del Mar ten un programa de radio na emisora Europa FM de contido Chill Out que se emite venres e sábados, entre as 3 e as 6 da madrugada.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cafédelmarmusic.com Páxina oficial
* Imaxes do solpor dende Café del Mar Arquivado 31 de xullo de 2010 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q572570
* Discogs: 7827
* MusicBrainz: ID
* MusicBrainz: ID

 |
**Alex Trochut**, nado en Barcelona en 1981, é un deseñador gráfico, ilustrador e tipógrafo catalán. É neto do tipógrafo Joan Trochut.

Traxectoria
-----------

Alex Trochut graduouse en Deseño Gráfico na escola ELISAVA de Barcelona, comezando a súa actividade profesional en Berlín, traballando nos estudos Moniteurs e Xplicit, para posteriormente regresar a Barcelona e traballar no estudo de deseño Toormix á súa chegada, e máis tarde no de Vasava, establecéndose pola súa propia conta en 2007.

A súa obra caracterízase pola importancia que outorga á tipografía, converténdoa nun elemento de expresión gráfica, así como a variedade e cambios de técnica en cada proxecto, mantendo en todos eles como trazos comúns a fusión entre xeometría e formas fluídas. A súa obra vese influída por artistas mediterráneos como Pablo Picasso, Salvador Dalí ou Joan Miró, así como pola arte xeométrica do húngaro Victor Vasarely.

Realizou proxectos para Apple, Arctic Monkeys, Nike, The Rolling Stones, Adidas, Coca-Cola, British Airways, Pepsi, Starbucks ou The Guardian.

En 2011 publicou o libro titulado *More is More* no que se recollen todos os proxectos que realizou dende 2006 até ese momento.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 17 de decembro de 2013. Consultado o 25 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15726719
* WorldCat
* VIAF: 101026854
* BNF: 16150202f
* FAST: 1942812
* GND: 139181180
* ISNI: 0000 0000 7734 6393
* LCCN: n2009062456
* SUDOC: 144309661

 |
**Edicións Castrelos** foi unha editorial galega fundada en 1964 e radicada en Vigo. A Editorial Galaxia mercouna en 1979.

Historia
--------

  

Fundada en Vigo en 1964, con capital dos irmáns Xosé María e Emilio Álvarez Blázquez, coa finalidade de lograr unha maior penetración social do libro galego mediante a impresión de obras de elaboración menos custosa que as publicadas pola Editorial Monterrey.
Até 1967 publicou "Cuadernos de arte gallego", unha colección sobre o patrimonio artístico, histórico e etnográfico de Galicia. Escrita en castelán, publicou textos de Xosé María Castroviejo, Xesús Taboada Chivite, Hipólito de Sa e Xosé Trapero Pardo, con fotografías en branco e negro. Saíron do prelo case vinte e cinco monografías.

### Colección Pombal

A colección Pombal estaba destinada á recuperación dos clásicos da literatura galega, aínda que despois publicou obras de autores coetáneos, como *Cemiterio privado* de Celso Emilio Ferreiro, *Adiós, María* de Xohana Torres, *Contubernio catro de Tomé S.* de Alfredo Conde ou *Remuíño de sombras* de Neira Vilas. Saíron posteriormente *Aires da miña terra* de Curros Enríquez, *Follas novas* de Rosalía de Castro, *Queixumes dos pinos e outros poemas* de Eduardo Pondal, *As cruces de pedra na Bretaña* de Castelao, e *O siñor Afranio, ou como me rispei das gadoupas da morte* de Antón Alonso Ríos.

### Colección O Moucho

A colección O Moucho tivo como primeiro número *Catecismo do labrego* de Valentín Lamas Carvajal, asinado co pseudónimo Frai Marcos da Portela. A venda resultou espectacular, chegando a máis de 10 edicións nos tres primeiros anos, difundíndose máis de 30.000 exemplares a 100 pesetas. O seu deseño baseábase en cores vivas e debuxos de Bofill que lle outorgaron moita sona. O éxito deste libro permitiu que a editorial puidese continuar a súa traxectoria e tirar do prelo novos títulos. Co lema "Libros do pobo pra o pobo" publicou 64 obras. Segundo os seus promotores, a colección vendeu en total máis de 300.000 exemplares; máis da metade dos títulos reimprimíronse. Entre outras obras, saíron nesta colección *Retorno a Tagen Ata* de Xosé Luís Méndez Ferrín, *O tío Miseria* de Enrique Labarta Pose, *A Virxe do Cristal* de Curros Enríquez, *Pauto do demo* de Ánxel Fole, *O Maroutallo* de Otero Pedrayo ou *Pedro Madruga* de Vasco da Ponte.

As últimas obras publicadas foron *A boda de Reimundo* (24 de decembro de 1980), *Parábolas chairegas* (31 de agosto de 1981), *A boda de Esganarello* (24 de abril de 1982), *A regueifa* (24 de abril de 1982), *Refraneiro galego* (16 de maio de 1983) e *Refendas de vida e morte* (16 de abril de 1983).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Castrelos, Edicións" en *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.
* "Edicións Castrelos" en *Diccionario Enciclopédico Galego Universal*, t. 23, p. 61.

### Ligazóns externas

* Bragado, M. (9 de marzo de 2008). "O editor de Castrelos". *Faro de Vigo*.
* Fernández pérez-Sanjulián, Carme (dir.) (2014- ). "Edición en Galiza durante a etapa franquista". Universidade da Coruña. ISSN 2605-4116. Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2018. Consultado o 22 de setembro de 2018.
|  |
| --- |
| Series de |
| Mitoloxía celta |
|  |
| * Politeísmo
* Deidades
 |
| 
Mitoloxía gaélica |
| * Irlandesa
* Escocesa
* Hébridas
* *Tuatha Dé Danann*
* *Ciclo mitolóxico*
* *Ciclo do Ulster*
* *Ciclo feniano*
 |
| 
Mitoloxía britónica |
| * Britana
* Galesa
* Bretoa
* Relixión da Idade de Ferro británica
* *Llyfr Du Caerfyrddin*
* *Libro Vermello de Hergest*
* *Mabinogion*
* *Libro Branco de Rhydderch*
* *Libro de Taliesin*
* *Dafydd ap Gwilym*
* *Tríades da Illa de Bretaña*
 |
| 
Relixión |
| * Druídas
* Bardos
* Vates
 |
| 
Festivais |
| * Samaín
* Calan Gaeaf
* Imbolc
* Gŵyl Fair
* Beltane
* Calan Mai
* Lughnasadh
* Calan Awst
 |
| * Categoría
 |
| * v
* c
* e
 |

Os **druídas** eran unha elevada clase social dentro das tribos celtas, desempeñaban funcións relixiosas, médicas e de ensino. Os privilexios dos que gozaban (non tomaban parte nas guerras e estaban exentos do pagamento dos impostos) atraían moitos rapaces da nobreza gala para tomaren o ensino necesario e convertérense en druídas. Os coñecementos transmitíanse oralmente durante unha aprendizaxe de vinte anos na que estudaban a natureza e os rituais celtas.

Historia
--------

Descoñécese a etimoloxía da palabra *"druída"*, mais Plinio o Vello relacionábaa co termo grego *drus* (aciñeira); non obstante, actualmente os historiadores cren que o máis probable é que proceda do termo celta *dru-uid-es*, que significa "os moi sabios".

A romanización e posteriormente o cristianismo perseguiron os druídas ata que acabaron por disolver a relixión celta, da cal os druídas eran os principais depositarios.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131081
* BRE: 1969107
* EBID: ID
* GND: 4013141-5
* JSTOR: druids
* LCCN: sh85039772
* NKC: ph230287
* Treccani: druido

 |
Teclado de piano indicando a tesitura de tenor.
Chámase **tenor** o cantante que ten o rexistro agudo da voz masculina.
Diferénciase do barítono (de voz lixeiramente mais grave) polo seu timbre claro e brillante.

A verba tenor vén do latín *tenere:* ‘sustentar’, debido a que na música eclesiástica do renacemento, o tenor sostiña notas largas mentres que outras voces cantaban melismas vocais.

Rexistro
--------

Segundo o *New Harvard Dictionary of Music*, o rexistro (rango de tódalas notas que poden cantar con voz potente) dun tenor vai
dende un *si2*
ata un *sol4*
(o *sol* da segunda liña do pentagrama en clave de sol).

Segundo o libro *El maestro de canto* de Sergio Tulián,
O tenor lixeiro pode cantar dende un *do3* ata un *la#4*,
O tenor lírico pode cantar dende un *do3* ata un *re5*, e
o tenor dramático dende un *si2* ata un *do5*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27914
* AAT: 300206746
* EBID: ID
* GND: 4184718-0
* JSTOR: tenor
* NKC: ph690419

 |
Folio 3v do códice Beda Petersburgiensis (746)
***Historia ecclesiastica gentis Anglorum*** (en galego: ***Historia eclesiástica do pobo inglés***) é unha obra en latín de Beda sobre a historia da Igrexa en Inglaterra, e de Inglaterra en xeral. O seu tema principal é o conflito entre o cristianismo latino e cristianismo céltico.

Esta obra é considerada unha das referencias orixinais máis importantes sobre a historia anglosaxoa. Considérase que foi completada no ano 731, cando Beda tiña aproximadamente 60 anos de idade.

Atópase dividido en cinco libros (ao redor de 400 páxinas), a *Historia* cobre a historia de Inglaterra, eclesiástica e política, da época de Xulio César á data da súa conclusión (731). Os primeiros vinte e un capítulos, tratan o período antes da misión de Agostiño, son compilados de escritores anteriores tales como Orosio, Xildas, Próspero de Aquitania, as cartas do papa Gregorio I, e outros, coa inserción de lendas e tradicións.

Despois de 596, úsanse fontes documentais, que Beda se esforzou en obter a través de toda Inglaterra e de Roma, así como testemuños orais, os cales empregou coa súa característica consideración crítica.

A *Historia*, como outros textos históricos do seu período, posúe un nivel de obxectividade máis baixo cós textos históricos modernos. A *Historia* é unha combinación de feitos, lenda e literatura. Por exemplo, Beda tomouse a liberdade de elaborar citas ficticias de xente que non foron os seus contemporáneos.

Véxase tamén
------------

* Crónica anglosaxoa.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Historia ecclesiastica gentis Anglorum*** |

* Arquivado 30 de agosto de 2009 en Wayback Machine. en inglés.
* , en Latín.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q661541
* WorldCat
* VIAF: 126152138599610981463
* BAV: 10495\_11098
* EBID: ID
* GND: 4236580-6
* LCCN: n85005809
* NLA: 35047307
* SUDOC: 029669391

 |
**Luis de Carlos Ortiz**, nado en Madrid o 16 de marzo de 1907 e finado na mesma cidade o 27 de maio de 1994, foi un dirixente deportivo que ocupou o cargo de presidente do Real Madrid entre 1978 e 1985.

Traxectoria
-----------

Socio do Real Madrid desde 1942 e directivo desde 1957, en 1978 substituíu o seu mentor e amigo Santiago Bernabéu tralo seu falecemento, e despois da renuncia ao cargo do vicepresidente Raimundo Saporta, a quen todos sinalaban como sucesor.

Durante o seu mandato pasaron polo banco do equipo Vujadin Boškov, Luis Molowny, Alfredo Di Stéfano e Amancio Amaro e o club gañou dúas ligas, dúas Copas do Rei e unha Copa da UEFA. Tamén baixo a súa presidencia levouse a cabo unha importante remodelación do estadio Santiago Bernabéu para ser sede do Mundial de 1982, do que acolleu varios encontros, entre eles a final. 

Trala conquista da Copa da UEFA en 1985, decidiu retirarse e convocou novas eleccións. Foi sucedido por Ramón Mendoza, ao que De Carlos derrotara de forma contundente nas eleccións de 1982.

Recibiu a insignia de ouro do FC Barcelona. Durante o primeiro mandato de Florentino Pérez, o Real Madrid creou un foro de opinión co seu nome, o "Foro Luis De Carlos".

Vida persoal
------------

Casado con María de la Concepción Grau, tivo tres fillos, José Manuel, Jaime e Alfonso. Alfonso foi o único dos seus fillos que se vencellou ao fútbol, pois foi directivo e presidente do Viveiro CF

Notas
-----

1. ↑  "Raimundo Saporta, el arquitecto de sueños". *ACB* (en castelán). 27 de xullo de 2005. Consultado o 6 de abril de 2022.
2. ↑  "Luis De Carlos Ortiz". *realmadrid.com* (en castelán). Consultado o 6 de abril de 2022.
3. ↑  "Se cumplen 15 años del fallecimiento de Luis de Carlos" (en castelán). 27 de maio de 2009. Consultado o 6 de abril de 2022.
4. ↑  Lezcano, Arturo (Inverno de 2017). "El Clásico de Tarradellas". *Líbero* (en castelán): 52. ISSN 2254-4755. Consultado o 6 de abril de 2022.
5. ↑  ""Luis de Carlos personificó los valores del Real Madrid"" (en castelán). 27 de maio de 2019. Consultado o 6 de abril de 2022.
6. ↑  Meitín Buján, Ignacio (27 de marzo de 2014). "Alfonso de Carlos: «Presidentes como Bernabéu y mi padre quedan muy pocos»". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 6 de abril de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Luis de Carlos en Realmadrid.com *(en castelán)*. Arquivado dende o orixinal o 6 de setembro de 2011.
**Tim O'Reilly** (en irlandés, **Tadhg Ó Raghallaigh**), nado o 6 de xuño de 1954, é un dos grandes líderes de opinión en Internet. Naceu en 1954 en Cork (Irlanda), e criouse en San Francisco (Estados Unidos). Seus son varios dos primeiros acontecemientos na Rede. Dende 1978 é fundador e presidente de O'Reilly Media (antigamente O'Reilly & Associates), unha prestixiosa compañía norteamericana que publica libros e páxinas web, e organiza conferencias relacionadas coa informática.

Biografía
---------

Foi un forte impulsor do software libre, e é autor (xunto con Dale Dougherty, Craig Cline e John Batelle) do concepto Web 2.0, que designa a evolución actual de Internet cara a maiores graos de interactividade cun funcionamento cada vez máis sinxelo e intuitivo, tendo a Web como elemento central. Tamén participou no desenvolvemento da linguaxe Perl.

Inicialmente estivo interesado na literatura, mais tras licenciarse en Humanidades en 1975 pola Universidade Harvard, veuse envolto no campo dos manuais de ordenadores. Pouco a pouco comezou a sentirse atraído pola informática e actualmente é autor de varios libros, publicados todos eles pola súa editorial. En 1992 publicou The Whole Internet User's Guide & Catalog, o primeiro libro divulgativo sobre Internet. En 1993 creou o primeiro portal de Internet: Global Network Navigator, que máis tarde se convertería en AOL. En 2000 fundou Safari Books Online, o primeiro sitio de venda de libros na Rede. Nunha conferencia en 2004 presenta publicamente o concepto de Web 2.0. O' Reilly forma parte de CollabNet, e estivo a bordo de Macromedia ata a súa fusión con Adobe Systems en 2005. En 2007 pasou a formar parte da dirección de MySQLAB.

No ano 2001 veuse envolto nunha disputa con Amazon.com, dirixindo unha protesta contra a súa patente one-click, e, especialmente, en oposición á afirmación de dita patente por parte de Amazon contra o seu rival barnesandnoble.com. A disputa terminou con O'Reilly e Jeff Bezos, fundador de Amazon.com, viaxando a Washington, D.C. para esixir unha reforma da patente.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Tim O'Reilly*** |

* Páxina web oficial
* Entrevista a Tim O'Reilly - Tim O'Reilly en Linux
* Tim O'Reilly en Tecnópolis
* Blog de Tim O'Reilly
* Entrevista a Tim O'Reilly realizada polo Canal Sur 2 de Andalucía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q347691
* WorldCat
* VIAF: 14903322
* BIBSYS: 90107237
* BLBNB: 000497742
* BNF: 12970166n
* CiNii: DA03635304
* EBID: ID
* GND: 11163816X
* ISNI: 0000000120213677
* LCCN: n80157516
* NDL: 00472452
* NKC: vse2011642151
* NNDB: 000044537
* NTA: 073678147
* OL: OL291900A
* openMLOL: 182067
* SUDOC: 068681135

 |
**Christian Friedrich Ecklon**, nado en Åbenrå o 17 de decembro de 1795 e finado en Cidade do Cabo en 1868, foi un botánico, colleiteiro e boticario dinamarqués.

Traxectoria
-----------

Ecklon realizou expedicións de colleitas en Suráfrica, sendo a súa primeira viaxe en 1823, primeiro como aprendiz de botica e logo farmacéutico, tratando a flora con fins medicinais. Sen fondos e coa súa saúde deteriorada veuse forzado a vivir en pobre forma, vendendo bulbos ou preparando remedos herbales. Así e todo, retorna a Europa en 1828, levando unha importante cantidade de especies de herbario.

Durante a súa estancia en Hamburgo, de 1833 a 1838, traballou na revisión desta colección. Este herbario constitúese na base da *Flora Capensis* (1860-1865) polo seu amigo, o farmacéutico hamburgués Otto W. Sonder (1812-1881) en colaboración co seu colega irlandés William H. Harvey (1811-1866).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* William H. Harvey, Otto W. Sonder e William Turner Thiselton-Dyer (Editor). *Flora Capensis: Being a Systematic Description of the Plants of the Cape Colony, Caffraria, & Port Natal (and Neighbouring Territories)*, xaneiro de 1900; ISBN 3-7682-0637-8

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q643765
* WorldCat
* VIAF: 20429529
* Botanist: Eckl.
* CERL: cnp01077943
* DeutscheBio: 116347821
* GND: 116347821
* ISNI: 0000000037691221
* LCCN: nb2007024489
* NTA: 288853318
* OL: OL7181737A
* openMLOL: 311441
* TePapa: 51097

 |