recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Esquerra Republicana del País Valencià** (ERPV) é un partido político histórico valencianista e de esquerda fundado en 1933 e refundado en setembro de 2000 pola fusión da federación valenciana de Esquerra Republicana co Front pel País Valencià (*Fronte polo País Valenciano*). O seu presidente é, desde o ano 2016, Josep Manel Barberà i Sorlí. O seu cabeza de lista por Valencia, nas últimas eleccións xerais españolas, foi o escritor Toni Cucarella.

Historia
--------

Nunha primeira etapa durante a Segunda República Española a implantación de Esquerra Republicana no País Valenciano produciuse mercé o liderado de Gaietà Huguet, en Castelló de la Plana. En 1935, este dirixente impulsou un proceso de unificación co partido autóctono *Esquerra Valenciana*, fundado en 1934 e dirixido por Vicent Marco Miranda (exalcalde de Valencia), Josep Benedito, Miquel Duran de Valencia e mais Manuel Sanchis i Guarner. Logo de obter Vicent Marco en 1936 a acta de deputado por Valencia, dentro das candidaturas da Fronte Popular, ambos os dous partidos formaron un grupo parlamentario conxunto no Congreso dos Deputados so o nome de *Esquerra Catalana*.

Entre 1935 e 1998 non se pode diferenciar entre a historia da ERPV e da EV, xa que a primeira organización se autodisolveu, dado que os seus militantes se afiliaran en bloque á segunda formación.

A guerra civil española tronzou diversos planos políticos nos que participaba EV, o máis importante dos cales era un proxecto de estatuto valenciano, que outorgaba á actual Comunidade Valenciana o nome oficial de *País Valencià* homologándoa así ao resto de nacionalidades históricas. A pesar disto, EV conseguiu o seu máximo crecemento neste período, até chegar a superar os 10.000 afiliados en 1937.

Actualidade
-----------

Hoxe en día a ERPV propón a autodeterminación do País Valenciano e a súa confederación, en igualdade, nun estado independente e republicano cos restantes territorios de lingua catalá (os tamén denominados *Països Catalans*, en galego Países Cataláns).

En 1998 o partido Esquerra Valenciana foi refundado por un grupo de ex-militantes de Unitat del Poble Valencià (Unidade do pobo valenciano), despois da conversión deste partido no Bloc Nacionalista Valencià (BNV). En 2001 intentouse infrutuosamente un novo proceso de converxencia ou, cando menos, o estabelecemento dalgún tipo de alianza entre ambas as dúas formacións. O acordo outorgaba aos militantes de Esquerra Valenciana un representante na executiva de Esquerra Republicana del País Valencià por cada 12 que ingresasen nel. Posteriormente a nova formación pasaría a denominarse EV-ERPV.

Xa no ano 2007, EV ingresou no BLOC.

ERPV non ten representación nas Cortes Valencianas, aínda que dispón de catro rexedores no territorio valenciano.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Esquerra Republicana de Catalunya
* Nacionalismo catalán
* Países Cataláns

### Ligazóns externas

* Esquerra Republicana del País Valencià
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Anabel Alonso.

**Ana Isabel Alonso Gómez**, nada en Barakaldo o 11 de novembro de 1964, máis coñecida como **Anabel Alonso**, é unha presentadora de televisión, humorista e actriz de cinema, teatro, televisión e dobraxe española. Ao longo da súa carreira, Alonso recibiu múltiples premios e recoñecementos, entre eles tres Fotogramas de Prata, e foi nomeada dúas veces á Unión de Actores e outras dúas á Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España, sendo un dos rostros máis populares do cinema español.

Traxectoria
-----------

O seu maior papel na televisión foi na serie de Telecinco *7 vidas*, onde interpretou a Diana Freire, unha lesbiana que fracasou na súa ocupación como actriz. En 2005 fixo unha aparición en *Aída*, o spin-off de *7 vidas*, volvendo interpretar a Diana Freire indo visitar a súa amiga Aída García. Ademais presentou as Badaladas 2007 xunto a Ramón García. En 2007, interpretou a Mónica en *La familia Mata*; con todo a serie terminou en 2009 por baixa audiencia.

Ademais traballou como presentadora no programa de animais *Pelopicopata*. Como actriz de dobraxe prestou a súa voz para *Buscando a Nemo*, *Buscando a Dory* e *A incrible pero certa historia de Carapuchiña Vermella*. En 2013 engadiuse á repartición da serie de Telecinco *Esposados*, sendo a copresentadora xunto a Santiago Segura e Javier Martín, interpretándose a si mesma, e desde 2010 ata 2013 presentou en Antena 3 o programa de chistes *El club del chiste*. Actualmente encarna a Benigna, en *Amar es para siempre* de Antena 3.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Anabel Alonso Gómez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4750585
* WorldCat
* VIAF: 86935864
* Allmovie: p214949
* AlloCiné: 49745
* Auñamendi: 17175
* BNE: XX1174149
* CANTIC: a10885961
* IMDb: nm0022134
* ISNI: 0000000078239231
* LCCN: no2008136407
* SUDOC: 197030203
* TMDb: 24894

 |
**Fernando Domínguez Caamaño**, nado na Coruña o 10 de xaneiro de 1908 e finado en Santiago de Compostela o 3 de decembro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Na Segunda República foi funcionario municipal do concello de Santiago de Compostela. Militante de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité de Defensa da República constituído no concello compostelán en representación de Izquierda Republicana. Foi detido aos poucos días. Xulgado en consello de guerra e acusado de traizón, foi defendido polo seu parente o avogado José Reino Caamaño, pero foi condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lamela García, Luis (2005). *1936, la 'Cruzada' en Compostela. La guerra civil y la represión franquista en los documentos policiales y militares*. Sada: Do Castro. p. 271. ISBN 84-8485-186-9.

### Ligazóns externas

* Fernando Domínguez Caamaño na páxina web *Nomes e Voces*.
**Esquerra Unida del País Valencià** (EUPV) (en galego: *Esquerda Unida do País Valenciano*) é un movemento político e social que se configura como unha organización política e xuridicamente soberana, de ámbito territorial valenciano. Aínda así, é a federación valenciana da organización política española Izquierda Unida. A soberanía de EUPV reside na Asemblea do País Valenciano, onde os representantes do total da afiliación participan e deciden en igualdade de condicións.
O obxectivo de Esquerra Unida del País Valencià é a transformación das pautas económicas, sociais, culturais e políticas que rexen o vixente sistema capitalista nun sistema socialista democrático, onde sexa posíbel a plena realización da liberdade, da igualdade e dos Dereitos Fundamentais individuais, políticos, sociais, nacionais e culturais, así como o equilibrio co medio ambiente, a consecución real da igualdade entre mulleres e homes, e a construción dun País Valenciano soberano e solidario.

En 1986 xurdiu **Esquerra Unida del País Valencià** como coalición integrada polo Partit Comunista del País Valencià unido a outros grupos (PASOC, IR etc). Nas Eleccións Autonómicas de 1987, EUPV aliouse con Unitat del Poble Valencià (UPV). Posteriormente EUPV presentouse a tódalas convocatorias electorais, obtendo representación nas Cortes Valencianas, Cortes Xerais, Parlamento Europeo e centos de concellos. Dende 1990 tense constituído unha corrente interna de esquerdas, ecoloxista e valencianista denominada ESQUERRA I PAIS (www.esquerraipais.org) que é actualmente a minoría maioritaria de EUPV. Nas eleccións autonómicas de 2003 e nas Xerais de 2004 **EUPV** presentouse en diversas coalicións con Los Verdes, L'ENTESA etc. E sempre se puido conformar Grupo parlamentario propio.

Dende 2003 a Coordinadora Xeral de EUPV é Glòria Marcos.

Anteriormente á conformación da actual EUPV constituíuse unha primeira formación con este nome en 1982 integrada polo Moviment Comunista del País Valencià (MCPV), a Lliga Comunista Revolucionària (LCR) e varios grupos independentes de esquerda nacionalista entre os que o principal era a Esquerra Independent de Castelló (EIC). Esta primeira forza denominada EUPV desapareceu en 1983 ao unirse na coalición Unitat del Poble Valencià, que se converteu en partido político en 1984.
O **Partido Socialista del Pueblo de Ceuta** (PSPC) é un partido político español co ámbito de actuación na cidade autónoma de Ceuta. Foi inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio de Interior o 31 de xaneiro de 1986, culminando o traballo da xestora creada en 1985. O seu secretario xeral actual é Iván Chaves Bermejo.

Historia
--------

O PSPC nace tras a moción de censura ao alcalde de Ceuta, Francisco Fraiz (PSOE), en 1985. Varios membros do PSOE xunto a ex-militantes do PCE, que pechara a súa sede en Ceuta a principios dos oitenta, deciden crear un proxecto localista baixo postulados progresistas. O PSPC concorreu a todas as eleccións municipais e autonómicas, tendo representación no concello e posterior Asemblea de Ceuta entre 1986 e 1999. Entre o 2000 e 2007 quedou sempre a menos dun punto de obter representación. Tamén se presentou a todas as eleccións xerais a excepción das de 1991 nas que apoiou ao PSOE. Entre 1988 e 1991 formou parte do Goberno de Ceuta no tripartito PSOE-CDS-PSPC.

A principios de 2009 iniciáronse negociacións con Unión Demócrata Ceutí (UDCE), partido co que viña colaborando desde anos atrás. UDCE permitiu que membros do PSPC se integraran en distintos consellos de administración de sociedades municipais. As negociacións deron un paso cara a adiante tras a celebración da V asemblea da UDCE na que o PSPC foi presentado de forma oficial ás bases. O 19 de marzo foi presentada a coalición de ambas formacións políticas baixo a denominación de *Caballas*

Secretarios Xerais do PSPC
--------------------------

* **1986-1992** Alejandro Curiel Cabezudo

* **1992-2005** José Antonio Alarcón Caballero
* **2005-**  Iván Chaves Bermejo

Notas
-----

1. ↑  UDCE y PSPC dan a luz 'Caballas' como un proyecto "para sacudir el alcanfor de Ceuta" Arquivado 19 de agosto de 2011 en Wayback Machine. 20 de marzo de 2010. *El Pueblo de Ceuta*.

Véxase tamén
------------

### Ligazón externa

* Web Oficial do Partido Socialista do Pobo de Ceuta.
O **Partido Regionalista Extremeño** (PREx) é un partido político rexionalista de Estremadura (España), fundado e dirixido por Estanislao Martín Martín. É un dos compoñentes da federación de partidos Coalición Extremeña.
O Partido Regionalista Extremeño foi inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio de Interior en xaneiro de 1990.

Nas eleccións autonómicas do ano seguinte obtivo 8.643 votos (1,50%), que non lle permitiron obter representación. Nas eleccións á Asemblea de Estremadura de 1995 uníronse a Convergencia Regionalista de Extremadura (CREx) e Extremadura Unida para formar unha coalición electoral, Coalición Extremeña, que obtivo o 3,86% e un escano. Extremadura Unida abandonou posteriormente a coalición, mais PREx e CREx mantiveron a súa alianza. En 2003, Coalición Extremeña pasou a definirse como unha federación de partidos, unificándose nunha única estrutura os dous partidos que a componen.

Notas
-----

1. ↑  "Estanislao Martín es elegido coordinador general de la nueva Coalición Extremeña". Arquivado dende o orixinal o 15 de xullo de 2009. Consultado o 22 de febreiro de 2012.
Teodosio I o Grande.
O **Edicto de Tesalónica** foi decretado o ano 380 polo emperador romano Teodosio I, polo cal o cristianismo pasou a ser a relixión oficial do Imperio romano.

O 24 de novembro de 380, facíase público o edicto nos seguintes termos:

*Edicto dos emperadores Graciano, Valentiniano II e Teodosio Augusto, ao pobo da cidade de Constantinopla. Queremos que todos os pobos que son gobernados pola administración da nosa clemencia profesen a relixión que o divino apóstolo Pedro deu aos romanos, que até hoxe se predicou como a predicou el mesmo, e que é evidente que profesan o pontífice Damas e o bispo de Alexandría, Pedro, home de santidade apostólica. Isto é, segundo a doutrina apostólica e a doutrina evanxélica cremos na divindade única do Pai, do Fillo e do Espírito Santo baixo o concepto de igual maxestade e da piadosa Trindade. Ordenamos que teñan o nome de cristiáns católicos quen sigan esta norma, mentres que os outros os xulgamos dementes e tolos sobre os cales pesará a infamia da herexía. Os seus lugares de reunión non recibirán o nome de igrexas e serán obxecto, primeiro da vinganza divina, e despois serán castigados pola nosa propia iniciativa que adoptaremos seguindo a vontade celestial. Dado o terceiro día das calendas de marzo en Tesalónica, no quinto consulado de Graciano Augusto e primeiro de Teodosio Augusto.*
Con este edicto, o Imperio Romano na súa totalidade pasaba a ter unha nova relixión oficial despois de 67 anos de liberdade de culto. O panteón romano complementouse ao longo de moitos séculos cos deuses, deidades e lares domésticos, co culto aos propios antepasados e mesmo con divindades prerromanas que foran asimiladas despois do proceso de romanización en moitos lugares do Imperio. Todo isto tiña que ser agora abandonado para abrazar o culto a unha relixión monoteísta e ás normas morais que o acompañaban. A pesar disto, Teodosio protexeu na medida das súas posibilidades aos agora semi clandestinos pagáns da persecución e o acoso dos cristiáns.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Edicto de Milán
**José Rodríguez Bouzo**, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 3 de xuño de 1959, foi un profesor, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Catedrático de Agricultura do Instituto de Ourense. Colaborou en *Heraldo de Galicia*. Foi deputado provincioal. Foi director do Instituto de Ourense e presidente da Deputación de Ourense do 2 de xaneiro de 1936 a marzo dese ano. Cesou como director do Instituto en agosto de 1936.

A fináis de xaneiro de 1936 os mozos do Sindicato Español Universitario (SEU) penetraron no Instituto para repartir folletos «antiseparatistas» e agrediron a José Rodríguez, que intentou recriminalos. Estes feitos provocaron unha folga estudantil e numerosas protestas. Finou en Ourense o 3 de xuño de 1959.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Arturo Rodríguez Sieiro** |  **Presidente da deputación de Ourense** 1936 | Sucesor:**Felisindo Álvarez Xesteira** |

Vida persoal
------------

Casou con Rosario Reza Ulloa en 1920, e foi pai de José, Rosario, Milagro e Luis Rodríguez Reza.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 4-8-1936, p. 2.
2. ↑  "Varios jóvenes de Falange Española promueven alborotos disparando petardos y pistolas detonadoras". *La Zarpa*. 22 de xaneiro de 1936. p. 1.
3. ↑  "Ourense viviu o Corpus anterior á guerra civil entre folgas, violencia e tensións políticas e sociais", *La Voz de Galicia*, Ourense, 18-6-1991, p. 36.
4. ↑  Necrolóxica en *La Región*, 4-6-1959, p. 7.
5. ↑  *La Región*, 12-5-1920, p. 2..

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os Presidentes da Deputación
**San Xoán de Barrán** é unha das sete parroquias do concello ourensán de Piñor. Segundo o IGE, en 2023 tiña 223 habitantes (103 homes e 120 mulleres).

Monumentos
----------

A **igrexa de San Xoán de Barrán** é un templo relixioso do século XIII (1226) con nave única. Destaca a súa fachada de porta alintelada con pináculos ós lados sostida por pilastras. Sobre a porta, un grande óculo enche de luz o interior. A fachada está rematada por unha espadana dobre con balaustrada. O interior conta cun retablo barroco de tres rúas separadas por columnas salomónicas de decoración vexetal no cal destacan as imaxes de San Roque, Santo Antón e San Francisco. Hai tamén diversos obxectos de prata: un cáliz, unha custodia e un incensario, todos do século XVIII, unha cruz parroquial barroca e un copón do século XIX.

A **fonte da Igrexa de San Xóan de Barrán** (1801) está detrás da devandita igrexa. Trátase dunha fonte de pedra de forma rectangular feita de perpiaños graníticos, coroada cun frontón apuntado con tres pináculos. O central debía estar rematado cunha cruz, hoxe desaparecida. No pináculo da esquerda figura a inscrición "AÑO" e no da dereita "1801". A parte inferior da fonte conta cunha fornela na que aparecen as figuras de San Xoán e Cristo (que porta nunha man a bóla que representa o mundo) nunha curiosa disposición, pois é Cristo quen bautiza a San Xoán. Enriba da fornela hai un escudo de pedra que representa unha man agarrando un cruceiro. Rodeando o escudo hai diversas inscricións que compoñen o nome da persoa que mandou edificar a fonte: "DON JOAQUÍN BARROS".

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Barrán

| Lugares da parroquia de Barrán no concello de Piñor na Provincia de Ourense |  |
| --- | --- |
| Albarona | Arenteiriño | Arenteiro | Barrán | Fontelo | Piñor | Senderiz | Senra |

### Parroquias de Piñor

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Piñor |  |
| --- | --- |
| Barrán (San Xoán) | A Canda (San Mamede) | Carballeda (Santa María) | Coiras (San Xoán) | A Corna (Santa María do Desterro) | Loeda (San Paio) | Torcela (Santiago) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  "Instituto Galego de Estatística, consulta do nomenclátor". Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Piñor

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384217
* código INE: 32061010000

 |
Coordenadas: 43°35′43.77″N 8°09′57.50″O﻿ / ﻿43.5954917, -8.1659722

**Gairesa** é unha empresa galega con sede en Lago, Valdoviño (A Coruña) adicada á industria química principalmente nos sectores da construción e a industria. Gairesa ten a empresa Teimper, con sede en Fene (A Coruña), adicada a dar servizo aos seus clientes empregando os seus produtos.

Historia
--------

Gairesa foi fundada en Valdoviño adicándose á formulación, produción e aplicación de tratamentos químicos. Resinas de epoxi, adhesivos industriais, revestimentos ou aplicacións industriais. 
Gairesa é unha empresa pioneira en España en novos materiais, na investigación de produtos especiais para arquitectura e na enxeñería en proxectos punteiros.

A empresa adícase á investigación de produtos, innovación, deseñando e fabricando produtos "a medida" segundo o tipo de aplicación e requirimentos técnicos dos clientes.

Na actualidade, Gairesa fabrica produtos para tratamentos na construción, aplicacións especiais baseadas en composites para enxeñería de pontes, industria eólica, náutica ou aeronáutica.

Nos últimos anos a empresa está a traballar en proxectos de nanotecnoloxía aplicada a resinas.

Produtos
--------

* Produtos epoxídicos
* Produtos acrílicos
* Produtos poliuretanos
* Produtos polisulfuros
* Produtos varios

Notas
-----

1. ↑  "Gairesa se reorienta hacia materiales de construcción. Expansión. 24 de maio de 2007". Arquivado dende o orixinal o 30 de xuño de 2012. Consultado o 04 de novembro de 2012.
2. ↑  Gairesa salta a la nanotecnología. La Voz de Galicia

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Gairesa *(en varias linguas)*
* Páxina web de Teimper
* Fotos e vídeos
O **Bloque dos Refuxiados e Expatriados** (en alemán: **Block der Heimatvertriebenen und Entrechteten**, **BHE**) foi un partido político alemán que se fundou en 1950 para representar os intereses dos alemáns expulsados dos países do leste despois da derrota alemá na segunda guerra mundial. Nas eleccións de 1953 obtivo o 5.9% dos votos e 27 escanos no Bundestag e participou no goberno de Konrad Adenauer con dous ministros, en setembro de 1955 os dous ministros e cinco deputados máis pasan á CDU e o BHE pasa á oposición.
Nas eleccións de 1957 obtivo o 4.7% dos votos e quedou fóra do Bundestag. En 1961 uniuse co Partido Alemán para formar o Partido Panalemán. Ideoloxicamente, aínda que a nivel local, pactou tanto co SPD como coa CDU, o partido era conservador e unha parte dos seus cadros dirixentes proviñan do Partido Nazi como os seus dous ministros.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q707844
* WorldCat
* VIAF: 133166259
* GND: 2001963-4
* LCCN: nb2009020679

 |
**Melchor Roel Rivas**, nado no Uruguai en 1954 e finado en Burela o 10 de decembro de 2013, foi un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Militante do Partido Comunista Uruguaio, con tan só 18 anos foi detido por cuestións políticas,ingresando no cárcere de Punta Carreta, Montevideo. Despois de tres anos en prisión, foi expulsado do Uruguai pola ditadura militar, o 26 de setembro de 1975, e levado directamente a España. En España fixo o Servizo Militar e militou no PCE.

Instalouse en Viveiro onde traballou na Seguridade Social, foi membro da dirección de Comisións Obreiras. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro de Viveiro polo PCE, e foi tenente-alcalde en 1985. Nas municipais de 1987, 1991 e 1995 volveu ser elixido concelleiro por IU-EU e desenvolveu o seu labor sindical e na administración pública. En 1997 uniuse ao PSdeG-PSOE e nas municipais de 2003 encabezou a candidatura do PSOE e foi elixido alcalde grazas a un pacto co BNG e EU. Volveu ser elixido alcalde en 2007 e 2011 sempre con pacto de goberno. Dende 2011 foi asesor da deputación de Lugo. Ao final do verán de 2012 rompeu o pacto de goberno que mantiña co BNG. Uns días despois foi imputado xunto cun exedil do BNG, nun proceso xudicial pola concesión dunhas licenzas urbanísticas. Finou en Burela o 10 de decembro de 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**César Aja Mariño** |  **Alcalde de Viveiro** 2003 - 2013 | Sucesor:**María Loureiro García** |

Vida persoal
------------

Casou con María del Carmen López Saavedra e foi pai de Melchor e Iván Roel López.

Notas
-----

1. ↑  "Roel cobrará como asesor na Deputación 34.500 euros ao ano", artigo en *El Progreso*.
2. ↑  "Imputan por supuesta prevaricación al alcalde de Viveiro y a un exedil del BNG", *La Voz de Galicia*, 26/9/2012.
3. ↑  "Fallece el alcalde de Viveiro, el socialista Melchor Roel", artigo en *La Opinión de A Coruña*, 10 de decembro de 2013 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Viveiro

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La República* do Uruguai.
* Entrevista[*Ligazón morta*] en *La Voz de Galicia*
**Angkor** é un nome asociado á rexión de Camboxa na que se asentou o Imperio Khmer, que tivo o seu apoxeo entre os séculos IX e XV da nosa era. O período de Angkor pode definirse coma o período dende 802, cando o monarca Khmer hinduísta Jayavarman II se autodeclarou "monarca universal" e "rei divino" de Camboxa, ata 1431, cando os invasores tailandeses saquearon a capital Khmer, provocando que a súa poboación tivese que migrar á área meridional de Phnom Penh.

As ruínas de Angkor localízanse entre fragas e terras de labranza ao norte do Gran Lago (Tonle Sap) e o sur das Montañas Kulen, preto da actual Siem Reap. Foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Os templos da área correspondente a Angkor superan o centenar, abarcando dende ruínas pouco definidas esparexidas nos campos de arroz ata a magnífica Angkor Wat, da que din é o monumento relixioso individual máis grande do mundo. Moitos dos templos de Angkor foron restaurados, e no seu conxunto constitúen as obras máis significativas da arquitectura Khmer. Son visitados anualmente por preto de dous millóns de persoas.

A área componse de varias localizacións arqueolóxicas de grande importancia:

* Angkor Thom.
	+ Bayon.
	+ Socalco dos Elefantes.
* Angkor Wat.
* Baksei Chamkrong.
* Banteay Kdei.
* Banteay Samre.
* Banteay Srei.
* Baphuon.
* Chau Say Tevoda.
* Krol Ko.
* Neak Pean.
* Phimeanakas.
* Phnom Bakheng.
* Phnom Krom.
* Preah Khan.
* Preah Ko.
* Preah Rup.
* Spean Thma.
* Ta Som.
* Ta Keo.
* Thommanon.

En 2007 un equipo internacional de investigadores concluíu, mediante fotografías tomadas por satélite e outras técnicas modernas, que Angkor foi a meirande cidade preindustrial do mundo cunha expansión urbana de máis de 3.000 km². A segunda desta lista, a cidade maia de Tikal (Guatemala) tiña entre 100 e 150 km².

Angkor participou na elección das Novas sete marabillas do mundo como unha das 21 finalistas, aínda que finalmente non foi elixida.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Angkor Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Angkor Wat

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163607
* WorldCat
* VIAF: 316429972
* BRE: 1821168
* EBID: ID
* GEC: 0004045
* GeoNames: 1831948
* GND: 4002034-4
* LCCN: sh91005312
* OSM: 8160590
* Pleiades: 531398484
* Treccani: l-archeologia-del-sud-est-asiatico-cambogia\_(Il-Mondo-dell'Archeologia)
* WHC: 668-001

 |


1. ↑
**Jeune Europe** (en galego: Europa Nova) foi unha organización política europeísta de extrema dereita fundada en 1962 por Jean-François Thiriart en Bélxica, precursora do nacionalismo revolucionario contemporáneo europeo, que xurdiu do Movemento de Acción Cívica, tamén fundado por Thiriart e oposto á descolonización do Congo Belga.
Adoptou un discurso innovador respecto a outras organizacións neonazis e neofascistas. Os puntos básicos da organización eran a unificación de Europa, de Brest a Bucarest, nun só país que se convertese nunha nova potencia mundial que actuase como terceiro bloque entre os Estados Unidos e a Unión Soviética, e foi un dos primeiros partidos en considerar o feito nacional a escala continental opoñéndose á nación-patria dos outros movementos da extrema dereita. 
Adoptou a cruz celta como símbolo e consideraba ao nazismo obsoleto, relegando os seus postulados racistas a un segundo plano, inda que sempre mantivo lazos con dirixentes neonazis. Tiña seccións en 11 estados, Francia, Italia e España entre eles, e apoiou a movementos de liberación nacional (OLP, Panteras Negras, Vietcong) a pesar de tamén apoiar á OAS.

En 1962 participou na Conferencia de Venezia, onde concordou en participar na creación do Partido Nacional de Europa xunto con Oswald Mosley, Otto Strasser e outros dirixentes neonazis.

Progresivamente JE comezou unha viraxe ideolóxica buscando puntos comúns co comunismo, na procura de incluír á Unión Soviética nunha Europa unida. En 1964 JE participou nas eleccións municipais en Bruxelas.
Disolveuse en 1969 e foi substituído polo Partido Comunitario Europeo, partido nacional bolxevique, aínda que algúns membros pasaron a organizacións de extrema esquerda, como no caso de Italia coa incorporación de varios dos seus militantes ás Brigadas Vermellas.

Os seus órganos de expresión foron *Jeune Europe* e *La Nation Européene*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2317762
* WorldCat
* VIAF: 213107915
* LCCN: no2011142257
* NKC: uk2012702975
* SUDOC: 081274858

 |
A **asimilación** é un proceso de cambio fonético polo cal a pronuncia dun segmento de lingua se acomoda á pronuncia doutro, nunha mesma palabra (ou no límite da mesma), así que se dá lugar un cambio no seu son. A asimilación consiste en que un segmento modifica a súa articulación para semellarse nalgún trazos fonolóxicos a outro segmento adxacente ou próximo.

Descrición
----------

Un exemplo de asimilación poden se-las palabras *\*eí, \*eiquí* ou *\*samáforo*. Un proceso relacionado é a coarticulación, na cal un segmento inflúe ó outro e prodúcelle unha variación alófona, como as vogais que adquiren o timbre nasal (nasalización) ante consoantes deste tipo cando o veo do padal se abre antes, ou a labialización, velarización etc de certas consoantes. Este artigo describirá ambos procesos os englobando no termo xeral de asimilación.

Os mecanismos fisiolóxicos ou psicolóxicos da coarticulación non son totalmente descoñecidos, apuntáronse por exemplo leis de mínimo esforzo ou emprego de menor enerxía articulatoria. A miúdo falamos indirectamente dun segmento fonémico como "causante" do cambio asimilatorio noutro.

### Modos de asimilación: precedencia e adxacencia

A asimilación dáse tanto en condicións de adxacencia estrita , e pódese dar respecto do fonema anterior (progresiva ou "de esquerda a dereita") ou do fonema posterior (regresiva, "de dereita a esquerda" ou anticipatoria). Pódense distinguir os seguintes tipos de asimilación

* **Asimilación regresiva por adxacencia** ou anticipatoria, cando un fonema se articula con trazos fonéticos do fonema inmediatamente posterior.
* **Asimilación progresiva por adxacencia**, cando un fonema se articula con trazos fonéticos do fonema inmediatamente precedente.
* **Asimilación regresiva e por proximidade**, cando un fonema se articula con trazos fonéticos un fonema próximo posterior.
* **Asimilación progresiva e por proximidade**, cando un fonema se articula con trazos fonéticos un fonema próximo precedente.
* **Asimilación recíproca**, que é unha asimilación dobre en dous fonemas adxacentes sufrindo o primeiro asimilación progresiva e o segundo asimilación regresiva.

Algúns autores distinguen entre asimilación parcial e completa.

Un caso particular de asimilación é a **labialización**, que consiste en que unha vogal se redondea (labializa) por contacto con sons consonánticos labiais: levar/\*lovar, fermento/\*formento...

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Labialización
* Palatalización
* Velarización
* Disimilación
* Crase
* Lenición

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q148877
* LCCN: sh85008792
* MAG: 75649859
* NKC: ph678245

 |
Coordenadas: 32°39′11″S 70°00′42″O﻿ / ﻿-32.653055555556, -70.011666666667

Aconcagua desde a entrada do parque.
O **Aconcagua** é o pico máis alto do cordal dos Andes e, xa que logo, de América do Sur, de toda América e o pico máis alto fóra de Asia, cunha altitude de 6.960,8 metros. Está situado na provincia arxentina de Mendoza. Ó norte e ó leste limita co Val das Vacas e ó sur e ó oeste co Val dos Horcones inferior. Conta con diversos glaciares. Os máis importantes son o glaciar nororiental ou polaco e o do leste ou inglés. Atópase dentro do Parque provincial Aconcagua, e é unha montaña moi frecuentada por andinistas de todo o mundo. O primeiro ascenso foi realizado por Mathias Zurbriggen o 14 de xaneiro de 1897.
Estudos xeolóxicos sitúan a elevación do Aconcagua na idade Permotriásica, uns 200 a 280 millóns de anos atrás. A montaña foi creada pola subdución da placa de Nazca baixo a placa Suramericana durante a xeoloxicamente recente oroxenia andina. A orixe do seu nome non está clara, discútese se ven do Arauca Aconca-Hue ou do Quechua Ackon Cahuak (cuxo significado é Sentinela de Pedra)

Rutas
-----

En termos montañeiros, o Aconcagua é tecnicamente sinxelo dende a cara norte, a **Rota Normal** na que non é necesario o uso de técnicas de escalada aínda que os efectos da altitude son severos (a presión atmosférica é o 40% da existente a nivel do mar). Non se require o uso de osíxeno adicional.
Aínda que normalmente, a Rota Normal ascéndese a través de tres campamentos cos seus correspondentes días de descanso.
Seguindo a orde crecente de dificultade, a segunda rota máis común é a do **Glaciar dos Polacos**. Esta aproxímase á montaña a través do Val das Vacas, ascende ata a base do glaciar dos Polacos, cruza a rota normal ata a suba final ó cume.

As rotas dende as cristas situadas ó sur e suroeste son as máis duras, considerando a **Parede Sur** coma a máis esixente.

A primeira ascensión da que se teñen novas foi realizada en 1897 por unha expedición liderada polo británico Briton Edward Fitzgerald. O cume foi alcanzada polo suízo Mathias Zurbriggen o 14 de xaneiro e por outros dous membros da expedición uns sías despois.

O primeiro arxentino en chegar ó cume foi Nicolás Plantamura, pertencente ó exército rxentino, o 8 de marzo de 1934; a primeira muller foi a francesa Adriana Bance, o 7 de marzo de 1940, quen ascendeu acompañada por membros do club andinista de Mendoza.
Actualmente antes de subir ó cume é mester adquirir un permiso na autoridade provincial do parque de Aconcagua en Mendoza. Os prezos varían segundo a estación.

Notas
-----

1. ↑  ""Informe científico que estudia el Aconcagua: el Coloso de América mide 6.960,8 metros"". Arquivado dende o orixinal o 08 de setembro de 2012. Consultado o 08 de setembro de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aconcagua*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39739
* WorldCat
* VIAF: 241444442
* BNA: 000034040
* BRE: 1806982
* EBID: ID
* GEC: 0000589
* GeoNames: 3866949
* GND: 4079616-4
* LCCN: sh87003657
* NKC: ge135708
* Peakbagger: 8594
* SummitPost: 150197

 |
**Kings of Leon** é unha banda estadounidense procedente de Mt. Juliet, Tennessee formada por tres irmáns, Caleb Followill (voz e guitarra), Nathan Followill (batería, percusión e coros) e Jared" Followill (baixo, coros e teclados), e un curmán, Matthew Followill (guitarra, coros e piano). Formouse no ano 1999 e as súas influencias van do rock sureño e o indie rock ata o blues.

Kings of Leon conseguiron éxito inicialmente no Reino Unido con nove sinxelos que entraron no top 40 dese país, gañando dous premios BRIT en 2008, e conseguindo que os tres dos seus álbums estivesen no top 5 da lista británica de álbums. O seu terceiro disco, *Because of the Times*, tamén conseguiría acadar o número 1. Despois de editar *Only by the Night* en setembro do 2008 conseguiría o éxito no seu país natal, os Estados Unidos. Os sinxelos "Sex on Fire", "Use Somebody" e "Notion" chegaron ao primeiro posto da lista *Hot Modern Rock Tracks*. O seu quinto álbum, *Come Around Sundown*, foi lanzado o 18 de outubro do 2010.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Youth and Young Manhood* | 2003 | RCA, HandMeDown Records |
| *Aha Shake Heartbreak* | 2004 | RCA, HandMeDown Records |
| *Because of the Times* | 2007 | RCA, HandMeDown Records |
| *Only by the Night* | 2008 | RCA |
| *Come Around Sundown* | 2010 | RCA |
| *Mechanical Bull* | 2013 | RCA |
| *Walls* | 2016 | RCA |
| *When You See Yourself* | 2021 | RCA |

### EPs

* *Holy Roller Novocaine* - 2003 (RCA)
* *What I Saw* - 2003 (BMG)
* *Day Old Belgian Blues* - 2006 (RCA)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192486
* WorldCat
* VIAF: 135166701
* AllMusic: mn0000097384
* BIBSYS: 5071124
* BLBNB: 001511432
* BNF: 14528741f
* Discogs: 236094
* Genius: Kings-of-leon
* GND: 10333982-6
* IMDb: nm2967857
* ISNI: 0000000122901684
* LCCN: no2005012678
* MusicBrainz: ID
* NKC: kv2008411901
* RocksBackpages: kings-of-leon
* Songkick: 2847
* SUDOC: 078052009

 |
**Cook Islands First Party** foi un partido político das Illas Cook.

Historia
--------

Orixinalmente foi unha corrente dentro do Partido Demócrata afín ao primeiro ministro Robert Woonton fronte a Terepai Maoate. Nas eleccións de 2004 venceron os demócratas sen unha maioría clara, Woonton anunciou un goberno de coalición co Partido das Illas Cook encabezado por el mesmo o que causou un importante debate no seo dos demócratas e Woonton foi expulsado do partido xunto co ministro de sanidade Peri Vaevae Pare, Woonton respondeu presentando o seu propio partido, o **Demo Tumu Party**, o 1 de decembro de 2004..

Inicialmente o partido compúñano catro deputados: Pare, o entón ministro de educación Jim Marurai, Teenui Mapumai e Poko Simpson. O novo partido mantivo o acordo que asinara Woonton co Partido das Illas Cook pero no reconto final da circunscrición de Manihiki Woonton empatou con Henry Puna, candidato do Partido das Illas Cook e o gobernador da Raíña disolveu o goberno que estaba en funcións desde os últimos comicios, convocando novas eleccións en Manihiki. formouse un novo goberno con Jim Marurai como o novo primeiro ministro nun acordo para que Geoffrey Henry, líder do PIC o substituíra aos dous anos.

A coalición disolveuse en 2005, e o partido, agora chamado "Cook Islands First", formou unha nova coalición cos demócratas. pouco despois das eleccións de 2006 os dous partido reunificáronse.

Notas
-----

1. ↑  "Woonton announces new Cook Islands government". Radio New Zealand International. 2004-11-15. Arquivado dende o orixinal o 16 de maio de 2012. Consultado o 2009-04-12.
2. ↑  "Cook Islands prime minister forms new party". Radio New Zealand International. 2004-12-01. Arquivado dende o orixinal o 16 de maio de 2012. Consultado o 5 de decembro de 2010.
3. ↑  Jonassen, Jon Tikivanotau M (2006). "Polynesia in Review: Issues and Events: Cook Islands". *The Contemporary Pacific* **18**: 128–133.
4. ↑  "Cooks to vote for new Prime Minister after election draw leads to by-election". Radio New Zealand International. 2004-12-12. Arquivado dende o orixinal o 24 de maio de 2012. Consultado o 5 de decembro de 2010.
5. ↑  "Jim Marurai is new Cook Islands prime minister". Radio New Zealand International. 2004-12-15. Arquivado dende o orixinal o 24 de maio de 2012. Consultado o 5 de decembro de 2010.
6. ↑  "Cook Islands PM sacks two more ministers". Radio New Zealand International. 2005-09-12. Consultado o 5 de decembro de 2010.
Unha **consoante nasal** prodúcese cando o veo do padal —a parte carnosa do padal preto da parte posterior— se baixa, permitindo que o aire flúa libremente a través do nariz. A cavidade bucal aínda actúa como compartimento da resonancia do son, pero o aire non sae pola boca mentres que é bloqueado pola lingua. Outros tipos de consoantes poden ser nasalizados, pero normalmente referímonos a alófonos dos arquifonemas /N/ e /M/

Acusticamente, as consonantes nasais son sonorantes, é dicir, non restrinxen a saída de aire, e dende o punto de vista lingüístico case sempre son sonoras. (Compárense as oclusivas orais, que obstrúen o aire completamente, e as fricativas, que obstrúen o aire cunha canle estreita. Tanto oclusivas como fricativas son máis frecuentemente xordas que sonoras, e coñécense como obstruíntes).

Porén, as consoantes nasais tamén se consideran oclusivas pola súa articulación, que impide completamente o paso do aire pola cavidade bucal. Tal dualidade, un fluxo de aire sonorante polo nariz xunto coa oclusión da boca, implica que as nasais se comportan como sonorantes á vez que como obstruíntes (en xeral clases opostas). Para a descrición acústica en xeral considéranse sonorantes, pero en moitas linguas poden desenvolverse a partir de oclusivas ou devir en oclusivas.

Teñen bandas de enerxía arredor dos 200 e os 2,000 Hz

Lista de consoantes nasais:

* [m] é unha nasal bilabial sonora
* [ɱ] é unha nasal labiodental sonora (SAMPA: [F])
* [n̪] é unha nasal dental (SAMPA: [n\_d])
* [n] é unha nasal alveolar ou dental: véxase nasal alveolar
* [ɳ] é unha nasal retroflexa sonora, común nas linguas índicas (SAMPA: [n`])
* [ɲ] é unha nasal palatal (SAMPA: [J]); común en moitos idiomas europeos, como o castelán *ñ*; o francés e o italiano *gn*; o catalán e o húngaro *ny*; e o occitano e o portugués *nh*.
* [ŋ] é unha nasal velar sonora (SAMPA: [N]).
* [ɴ] é unha nasal uvular (SAMPA: [N\])

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Freixeiro Mato, X. R. (2006). *Gramática da lingua galega I: fonética e fonoloxía*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-060-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q51593
* EBID: ID
* GND: 4155893-5
* JSTOR: nasal-consonants
* LCCN: sh85089881
* MAG: 2776375278

 |
O **Movemento pola Xustiza e a Paz**, en francés **Mouvement pour la justice et la paix** (MJP) foi un grupo militar e político marfilés, que funcionou durante os primeiros anos do século XXI.

Historia
--------

O MJP foi un dos grupos rebeldes que participou na Guerra Civil de Costa do Marfil contra o exército regular do presidente Laurent Gbagbo. O seu líder foi Gaspard Déli e contaba uns 250 soldados. Despois de tomaren a cidade de Man en novembro de 2002, o MPJ asinou o acordo de cesamento do fogo o 8 de xaneiro de 2003, e tamén participou na sinatura do acordo de Linas-Marcoussis o 24 de xaneiro dese ano. A partir de 2004 converteuse nun socio menor do Movemento Patriótico de Costa do Marfil, liderado por Guillaume Soro, e nese mesmo ano fusionáronse para dar lugar ás Forzas Novas de Costa do Marfil.

Notas
-----

1. ↑  Qui est Gaspard Déli? Arquivado 04 de decembro de 2010 en Wayback Machine. Abidjan.net.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Lira.
A **lira** é unha estrofa de rima consoante e esquema 7a 11B 7a 7b 11B. É unha variante, en menos versos, da estancia fixada por Dante e Petrarca. Coa lira intentouse a imitación das estrofas curtas de Horacio. Empregada por Bernardo Tasso, foi introducida en España por Garcilaso de la Vega na súa "Ode ad florem Gnidi". Frei Luis de León e San Juan de la Cruz continuaron o seu cultivo.

Exemplos
--------

"O pastori felici
che d'un piciol poder lieti e contenti,
havete i cieli amici;
e lungi da le genti
non temete di mar'ira o di venti"
(Bernardo Tasso, "Loda de la vita pastorale", *Rime*, 1560)

"Si de mi baja lira
tanto pudiese el son que en un momento
aplacase la ira
del animoso viento
y la furia del mar y el movimiento..."
(Garcilaso de la Vega, "Ode ad florem Gnidi")

El aire el huerto orea
y ofrece mil olores al sentido;
los árboles menea
con un manso rüido,
que del oro y del cetro pone olvido.
(Frei Luis de León)

Chega hastra min, profunda
como a tétrica queixa lastimada
de cerva moribunda
solouzante e cansada,
a vos dorida da muller amada.
(Manuel Curros Enríquez, *Aires da miña terra*, 1880)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* RODRÍGUEZ FER, Claudio (1991): *Arte literaria*, Xerais, Vigo.
| Che (cirílico) |
| --- |
|  |
| Alfabeto cirílico |
| А | Б | В | Г | Ґ | Д | Ђ |
| Ѓ | Е | Ё | Є | Ж | Ѕ | З |
| И | І | Ї | Й | Ј | К | Л |
| Љ | М | Н | Њ | О | П | Р |
| С | Т | Ћ | Ќ | У | Ў | Ф |
| Х | Ц | Ч | Џ | Ш | Щ | Ъ |
| Ы | Ь | Э | Ю | Я |
| Letras Arcaicas |
| Ҁ | Ѹ | Ѡ | Ѿ | Ѻ | Ѣ | ІА |
| Ѥ | Ѧ | Ѫ | Ѩ | Ѭ | Ѯ | Ѱ |
| Ѳ | Ѵ | Ѷ | Ӏ |   |   |   |

Ч, *ч* (cursiva: Ч, **ч**) é unha letra do alfabeto cirílico, cuxo nome en ruso é: **чэ** /ʧɛ/. 
É a vixésimo cuarta letra no alfabeto búlgaro, a vixésimo quinta no alfabeto ruso, a vixésimo sexta no alfabeto belaruso, a vixésimo oitava no alfabeto serbocroata e ucraíno, e a vixésimo novena no alfabeto macedonio.

Uso
---

Representa a consoante africada //ʧ// ou //ʨ// (como **ch** en galego, ou **č** noutros alfabetos europeos).

A letra **ч** emprégase tamén como abreviatura da palabra *hora* (*час*, "chas"), do mesmo xeito que en galego se utiliza a letra h.

### Sistema numeral cirílico

Na antigüidade, no sistema numeral cirílico, esta letra tiña o valor numérico **90**.

Táboa de códigos
----------------

| Codificación de caracteres | Decimal | Hexadecimal | Octal | Binario |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Unicode | Maiúscula | 1063 | 0427 | 002047 | 0000 0100 0010 0111 |
| Minúscula | 1095 | 0447 | 002107 | 0000 0100 0100 0111 |
| ISO 8859-5 | Maiúscula | 199 | C7 | 307 | 1100 0111 |
| Minúscula | 231 | E7 | 347 | 1110 0111 |
| KOI 8 | Maiúscula | 254 | FE | 376 | 1111 1110 |
| Minúscula | 222 | DE | 336 | 1101 1110 |
| Windows 1251 | Maiúscula | 215 | D7 | 327 | 1101 0111 |
| Minúscula | 247 | F7 | 367 | 1111 0111 |

As súas entidades HTML son: &`1063`; ou &#x427; para as maiúsculas e `ч` ou &`x447`; para as minúsculas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173915
* BRE: 4679108

 |
As **terapias cognitivo-comportamentais** son orientacións da terapia cognitiva enfocadas no vencellamento do pensamento e o comportamento, e que recollen as achegas das distintas correntes dentro da psicoloxía científica; o cal é máis que unha mera fusión, como aplicación clínica, da psicoloxía cognitiva e a psicoloxía behaviourista. Adoitan combinar técnicas de reestruturación cognitiva, de adestramento en relaxación e outras estratexias de enfrontamento e de exposición.

Este modelo acepta a tesis behaviorista de que o comportamento humano é aprendido, pero esta aprendizaxe non consiste nun vínculo asociativo entre estímulos e respuestas senón na formación de relacións de significado persoais, esquemas cognitivos ou regras. Igualmente os aspectos cognitivos, afectivos e comportamentais están interrelacionados, de modo que un cambio nun deles afecta ós outros dous compoñentes. Nesa relación mutua as estruturas de significado (esquemas cognitivos) terían un peso fundamental, pois elas representan a organización idiosincrática que ten cada persoa sobre o que significa a súa experiencia, os outros e o si mesmo.

Durante o proceso terapéutico o clínico válese de diversas estratexias que teñen por obxecto a flexibilización e modificación dos esquemas disfuncionais e os pensamentos automáticos que se desprenden destes. O devandito proceso está guiado por tres principios técnicos básicos: o empirismo colaborativo, o descubrimento guiado e o diálogo socrático.

Notas
-----

1. ↑  Torres, Arturo. "Terapia Cognitivo Conductual: ¿qué es y en qué principios se basa?". Consultado o 18 de marzo de 2020.
2. ↑  Losa Iglesias, Marta Elena; Rodríguez García, Moisés; Santiago-Sáez, Andrés; García Martín, Ángel F.; Perea-Pérez, Bernardo; Becerro de Bengoa Vallejo, Ricardo (2015-03-30). "Resoluciones judiciales sobre la práctica profesional del podólogo". Buenos Aires.
3. ↑  Fernández, Tomás R.; Sánchez, José Carlos; Aivar, Pilar; Loredo, José Carlos (2003-01). "Representación y significado en psicología cognitiva: una reflexión constructivista". *Estudios de Psicología* **24** (1): 5–32. ISSN 0210-9395. doi:10.1174/021093903321329067.
4. ↑  Rodríguez Biglieri, Ricardo; Vetere, Giselle (2011). *Manual de terapia cognitiva conductual de los trastornos de ansiedad* (1ª ed.). Buenos Aires: Polemos. ISBN 9789876490283. OCLC 854876770.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1147152
* BRE: 2077308
* EBID: ID
* GND: 4114250-0
* MAG: 2781265626
* NDL: 00958394
* NKC: ph121694

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D015928
* MeSH: F04.754.137.350
* UMLS: C0009244

 |
As **consoantes glotais** son todas aquelas articuladas na glote polas cordas vocais. Se estas se pechan totalmente producen unha oclusiva, sempre xorda [ʔ]. Se o peche das cordas vocais é incompleto pero suficiente para causar unha fricción audible, prodúcese unha fricativa xorda [h], e se ademais vibran, o resultado é unha consonante fricativa sonora [ɦ].

As consoantes glotais no Alfabeto Fonético Internacional:

| IPA | Descrición | Exemplo |
| --- | --- | --- |
| Lingua | Ortografía | IPA | Tradución |
|  | Oclusiva glotal | Nukak | bai' | [baiʔ] | cuñado |
|  | Fricativa glotal sonora | Checo | Praha | [pra.ɦa] | Praga |
|  | Fricativa glotal xorda | Inglés | hat | [hæt] | sombreiro |

Varios fonetistas consideran que polo menos as glotais "fricativas" non son verdadeiras consoantes, senón que representan un estado transicional da glote (fonación) sen un lugar específico de articulación; entón [ɦ] sería unha transición pulmónica sonora que podería ser transcrita como [h̤].

O peche glotal [ʔ] pode considerarse como unha consonante típica, que ocorre en moitas linguas e é moi común entre as linguas amerindias. Xeralmente escríbese <'>, como na nasa yuwe, ou <‘>, como na lingua hawaiana, ou con diacríticos, como o *hamza* <ء> do alfabeto árabe. Nalgúns alfabetos en linguas indíxenas de América latina úsase a <h> para representar a oclusiva glotal.

O *ayn* de varias linguas semíticas, no alfabeto hebreo <ע>, en árabe <ﻉ>, pode representar unha consoante oclusiva glotal farinxalizada [ʔˁ] ou unha fricativa farínxea xorda [ħ].

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Freixeiro Mato, X. R. (2006). *Gramática da lingua galega I: fonética e fonoloxía*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-060-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234538
* JSTOR: glottal-consonants
* MAG: 2779194530

 |