recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fidel Diéguez Díez**, nado no Saviñao en 1956 e finado en Santiago de Compostela o 22 de marzo de 2013, foi un enxeñeiro e político galego.

Traxectoria
-----------

En 1961 a súa familia instalouse en Madrid, onde se formou académica e intelectualmente. Cursou Enxeñería Industrial e Enxeñería en Telecomunicacións na Universidade Politécnica de Madrid. Fixo parte dos ambientes culturais e políticos do Madrid antifranquista, participando na Aula de Cultura Galega do Ateneo de Madrid, así como do Club de Amigos da UNESCO. Nese ambiente coñeceu a Ramón Muñiz de las Cuevas e a Bautista Álvarez, e cara a 1974 ingresou na Unión do Povo Galego e no 1975 na Asemblea Nacional-Popular Galega. Foi un dos primeiros membros da Agrupación Cultural Lóstrego (logo Irmandade Galega-Lóstrego), centrada na posta en valor da cultura galega entre a comunidade galega asentada en Madrid, procurando a súa politización en chave galeguista, sendo militante do Bloque Nacionalista Galego desde a súa fundación nesa cidade.

Exerceu como docente no ensino medio en varios centros fóra de Galiza (Madrid, Valladolid...), asentándose no IES Campo de San Alberto (Noia) en 1992, após o seu traslado definitivo a Galiza. No ámbito sindical formou parte da Unión de Traballadores do Ensino de Galiza (UTEG), no seo da Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG), logo CIG-Ensino no marco da Confederación Intersindical Galega, da que foi delegado electo durante anos.

Asentado en Galiza no curso 1992-1993, participou activamente en Noia co BNG. Desta organización foi concelleiro na lexislatura 1999-2003 e na 2003-2007, sendo cabeza de lista local da formación nacionalista, así como membro electo do Consello Nacional, na XII Asemblea Nacional, celebrada en decembro de 2006.

Após 2007, Fidel Diéguez centrou o seu traballo no ámbito profesional como docente, así como no ámbito político-cultural, sendo impulsor do Centro Social Roi Soga de Lobeira (2007-2010). No ámbito político foi nesta etapa cofundador do Movemento pola Base (MpB), organización que acabaría integrada en Anova, e logo, por volta do 2009, do Movemento Galego ao Socialismo (MGS) que decidiu permanecer non BNG.

En marzo de 2013 falecía por mor dun cancro, contra o que loitara desde a primavera de 2012.

Vida persoal
------------

Era pai de tres fillos:
Uxio-Breogám, Iria-Zéltia e Breixo-Fidel.

Notas
-----

1. 1 2 3  "MpB e MGS lembram figura política de Fidel Diéguez Díez". *diarioliberdade.org*. 24 de marzo de 2013. Archived from the original on 27 de agosto de 2017. Consultado o 14 de outubro de 2023.
2. ↑  Redacción (21 de marzo de 2009). "Movemento Galego ao Socialismo pide "unidade, participación e debate de ideas" no BNG". *vieiros.com*. Consultado o 14 de outubro de 2023.
3. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 23-3-2013, p. 50.
O **De Havilland Venom** foi deseñado como substituto do Vampire, do que herdou o mesmo deseño básico pero cunha ala en frecha moderada e máis delgada e cun motor Ghost no lugar do Goblin orixinal. O Venom FB.Mk 1 entrou en servizo no Escuadrón 11 en agosto do 1952. No ano 1955 substituílle o FB.Mk 4, con aleróns servoasistidos e temóns de dirección maiores. O Venom nunca serviu en escuadróns baseados en Gran Bretaña, pero equipou nove deles despregados na RFA entre o 1952 e o 1957, tres en Extremo Oriente e sete en Oriente Medio. Entrou en acción en Suez, durante a rebelión omaní e na longa guerra de Malaisia. O derradeiro FB.Mk 4 foi dado de baixa, polo 28 Escuadrón de Hong Kong, en xullo do 1962.

Especificacións
---------------

**Tipo**: Cazabombardeiro monopraza De Havilland Venom FB.Mk 4.

**Construtor**: De Havilland

**Ano**: 1949

**Principal usuario**: Royal Air Force e a Fleet Air Arm

**Envergadura**: 12,69 m.

**Lonxitude**: 9,70 m.

**Altura**: 1,88 m.

**Área alar**: 25,90 m².

**Peso baleiro**: 4.173 Kg.

**Peso cargado**: 7.000 Kg.

**Planta motriz**: 1 De Havilland Ghost de 4.850 libras de pulo.

**Armamento**: 4 canóns de 20 mm a proa e 2.000 libras de bombas e foguetes subalares.

**Velocidade máxima**: 640 millas/h ó nivel do mar.

**Alcance operacional**: 500 millas

Caza nocturno
-------------

De Havilland Venom
A versión de caza nocturno do De Havilland Venom foi un desenvolvemento do modelo de cazabombardeiro do mesmo, cun segundo asento para o radarista, nunha proa ensanchada e dotada dun bulbo que alberga a antena do radar. Os 180 exemplares producidos serviron en sete escuadróns da RAF como substitutos dos Vampire e Meteor.

O Venom NF.Mk 2 entrou en servizo en 1953 no 23º Escuadrón, seguido en xuño do 1955 polo NF.Mk 3, cun radar mellorado, temóns de dirección servoasistidos e cuberta dunha peza. O derradeiro exemplar foi retirado do Mando de Caza no 1958, substituído polo Javelin. Algúns aparellos empregáronse para probar o mísil Firestreak.

### Especificacións

* **Tipo**: Caza nocturno bipraza De Havilland Venom NF.Mk 3
* **Construtor**: De Havilland
* **Ano**: 1950
* **Principal usuario**: Royal Air Force
* **Envergadura**: 12,69 m.
* **Lonxitude**: 11,17 m.
* **Altura**: 1,88 m.
* **Área alar**: 25,9 m².
* **Planta motriz**: 1 De Havilland Ghost 104 de 4.950 libras de pulo unitario.
* **Armamento**: 4 canóns de 20 mm a proa.
* **Velocidade máxima**: 630 millas/h
* **Alcance operacional**: 1.000 millas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***De Havilland Venom Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q284767
* LCCN: sh2003005445

 |
O **fósforo vermello** é unha das formas alotrópicas do fósforo elemental. Trátase dunha substancia amorfa, de cor vermello, pouco soluble en auga e disolventes orgánicos habituais. Contrariamente ao fósforo branco, non é soluble en disulfuro de carbono e non é tóxico.

Datos fisicoquímicos
--------------------

Fórmula: P

Masa molecular: 30,974 g/mol

Densidade: aprox. 2,16 g/ml

Punto de fusión: 585 - 610 °C

Nº CAS: 7723-14-0

Reaccións xerais
----------------

En contacto con substancias oxidantes transformase cunha reacción moi violenta e ás veces explosiva, en pentóxido de fósforo, formando fume branco.

O fósforo vermello transfórmase no fósforo branco a 250 - 270 °C ou forte irradiación con luz. Pode ser reconvertido en fósforo branco por quentamento en condicións inertes, por exemplo, baixo unha capa de aceite. Aínda que se trata da forma de fósforo producida en maiores cantidades industrialmente sábese pouco da súa estrutura molecular. Probablemente se trata dun polímero con estruturas parciais en capas parecidas ás atopadas no fósforo de Hittdorf, onde todos os átomos de fósforo están unidos a outros tres átomos do mesmo elemento.

Aplicacións
-----------

En química o fósforo é empregado nalgunhas reaccións como axente redutor. Por exemplo, en presenza de trazas de iodo como catalizador é capaz de reducir clorosulfonatos en mercaptanos. Tamén é un importante composto de partida para a síntesis de diversos compostos deste elemento, dende o tricloruro de fósforo, o pentacloruro de fósforo ata subsecuentemente as fosfinas etc.

Tamén se emprega nos mistos, onde produce a ignición dos mesmos en contacto con clorato de potasio.
A **Cidade Deportiva Dani Jarque** (en catalán: *Ciutat Esportiva Dani Jarque*) é un campo de fútbol situado en Sant Adrià de Besòs. Utilizado como campo de adestramento polo RCD Espanyol, xogan nel os seus partidos como locais o Espanyol B e o Espanyol Feminino. Foi inaugurado en 2001.

Historia
--------

Cunha superficie de 60.000 m2, o centro de adestramento foi inaugurado no ano 2001 co nome de **Ciutat Esportiva del RCD Espanyol**, pero axiña pasou a ser coñecido popularmente como Sarrià, en referencia ao histórico estadio do RCD Espanyol, o Estadi de Sarrià. Con todo, en xaneiro de 2012, o presidente do club Ramón Condal anunciou que o centro sería rebautizado oficialmente como **Ciutat Esportiva Dani Jarque** en memoria do falecido capitán do Espanyol Dani Jarque.

Instalacións
------------

 Tenda oficial RCDE na Cidade Deportiva
* O **Estadio Ciutat Esportiva** (107 x 68 metros), cunha capacidade de 1.520 asentos, é a sede do Espanyol B, filail do Espanyol, e tamén xogan nel os equipos xuvenís do club e o equipo feminino.
* 1 campo de herba natural (107 x 68 metros).
* 2 campos de herba artificial (90 x 63,5 metros cada un).
* 7 minicampos con campo artificial (60 x 33 metros cada un).
* Campo de adestramento de herba natural para porteiros.
* Campo de actividades multideportivas de herba artificial.
* Centro de servizos con ximnasio, restaurante, etc.
* Aparcadoiro cunha capacidade para 150 coches.

Notas
-----
As eleccións de Matías como emperador polos príncipes electores en 1612 representadas nun gravado contemporáneo.
As eleccións dun emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico era o proceso polo cal o rei dos romanos era elixido por un pequeno grupo dos príncipes máis grandes do reino, os príncipes electores. Isto era seguido pouco despois pola súa coroación como rei, orixinalmente en Aquisgrán e máis tarde en Frankfurt. Espérase entón que o rei marchara a Roma, para ser coroado emperador polo papa. En 1356, o emperador Carlos IV promulgou a bula dourada, que se converteu na lei fundamental pola que se elixían todos os futuros reis e emperadores. Despois de 1508, os gobernantes normalmente eran recoñecidos como "**Emperador electo** "despois da súa primeira coroación real.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bula dourada
* Príncipe elector

Notas
-----

1. ↑  Noble, Thomas F. X. (2009). *Western Civilization, Beyond Boundaries*. Heinle. ISBN 978-1424069613.
2. ↑  "goldenbull". *sourcebooks.fordham.edu*.
**Gadisa** (**Gallega de Distribuidores de Alimentación, S.A.**) é un grupo empresarial galego do sector da distribución de alimentos.

Descrición
----------

Fundado en 1985 por Roberto Tojeiro Díaz e presidido por Roberto Tojeiro Rodríguez, ten a súa sede en Piadela, Betanzos. Forman parte do grupo empresas como Reganosa, Intasa, Galparket ou Forestal del Atlántico. Gadisa no ano 2010 tiña unha frota de máis de 200 camións, facturando unha cantidade superior aos 900 millóns de euros. Dá emprego a preto de 7000 traballadores.

Pertencen ao grupo: 204 supermercados Gadis, 10 Gadis Hiper (ata o ano 2012 denominados hipermercados Haley), 151 supermercados Claudio (franquías), 12 almacéns grosistas Cash IFA, o supermercado en-liña Gadisline.com, dúas tendas de *delicatessen* Casa Claudio, dous centros de distribución en Medina del Campo e Betanzos e outras empresas.

### Supermercados Gadis

Supermercado GADIS en Lugo.
En 1979 abriu o primeiro baixo a marca ALDI, que en 1995 mudou pola actual. Os máis de 200 supermercados Gadis, especializados en produtos frescos, están distribuídos polas provincias galegas, León, Palencia, Salamanca, Valladolid e Avila.

Un dos slogan publicitarios da marca foi "Vivamos como galegos". creado pola axencia BAP&Conde , con sede na Coruña, a campaña gañou un Premio Mestre Mateo no ano 2007.

Galería de imaxes
-----------------

* Gadis no mercado de Elviña na Coruña.Gadis no mercado de Elviña na Coruña.
* Hiper Gadis no Burgo no concello de Culleredo.Hiper Gadis no Burgo no concello de Culleredo.
* Monoposte publicitario no Gadis do Burgo en Culleredo.Monoposte publicitario no Gadis do Burgo en Culleredo.
* Gadisa cambiou o deseño das bolsas o Día das Letras Galegas de 2013 para incluír unha imaxe de Roberto Vidal Bolaño e un fragmento das Actas escuras.Gadisa cambiou o deseño das bolsas o Día das Letras Galegas de 2013 para incluír unha imaxe de Roberto Vidal Bolaño e un fragmento das *Actas escuras*.

Notas
-----

1. ↑  GADISA REGISTRA UN CRECIMIENTO DEL 6% EN 2016 CON UNA CIFRA DE NEGOCIO DE 1.100 MILLONES Y UN AUMENTO DE LA PLANTILLA EN 227 TRABAJADORES
2. ↑  Mundo Gadisa Arquivado 20 de xuño de 2012 en Wayback Machine. páxina antiga.
3. ↑  Memoria 2010 Arquivado 20 de xuño de 2012 en Wayback Machine. *(en castelán)*.
4. ↑  Vídeos da campaña en YouTube.
5. ↑  Axencia BAP&Conde

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gadisa*** |

### Ligazóns externas

* Gadisa
A **Cruz Negra Anarquista** (**CNA**) é unha organización a nivel mundial de grupos autónomos que promove a liberdade dos presos políticos, anarquistas e non anarquistas. Esta organización humanitaria internacional, ademais, proponse a abolición dos sistemas penitenciarios apoiando diversas alternativas aos cárceres, como un sistema de indemnizacións e compensacións materiais ou traballos comunitarios, sempre que haxa crime con vítima ou afectado particular (se non, non consideran que haxa delito). Dende o comezo da súa historia ata a actualidade logo do seu rexurdimento, a Cruz Negra ten sido e é obxecto de persecucións por parte das autoridades tanto en réximes demoliberais como en estados socialistas.

Historia
--------

Símbolo da Cruz Negra Anarquista
As orixes da organización datan da Revolución Rusa. Creouse unha institución á que se chamou Cruz Vermella Anarquista para organizar a axuda aos prisioneiros políticos e ás súas familias do réxime tsarista. Foi durante a guerra civil rusa, cando se lle deu o nome á organización de Cruz Negra Anarquista para evitar confusións coa Cruz Vermella que tamén estaba a actuar no país.

Trala chegada ao poder dos bolxeviques en Rusia, a Cruz Negra Anarquista trasládase a Berlín onde continúa a axudar a prisioneiros políticos do réxime bolxevique, así como aos disidentes italianos ao réxime de Benito Mussolini. Co aumento de solicitudes de axuda, a organización vense abaixo na década de 1940 ao ter dificultades de financiamento.

A finais da década de 1960 a organización rexorde en Gran Bretaña por iniciativa de Stuart Christie e Albert Meltzer e dedícase a axudar á resistencia española antifranquista e aos presos políticos anarquistas do réxime de Francisco Franco.

Na década de 1980 a organización expandiuse, tendo na actualidade diferentes grupos en varias rexións do mundo, cunha importancia considerábel en campañas nos Estados Unidos.

Notas
-----

1. ↑  *Historia, alegatos y otros cuentos de la caza de brujas contra la CNA/ABC.*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Anarchist Black Cross Arquivado 14 de agosto de 2021 en Wayback Machine. (en inglés)
* ¿Qué es la Cruz Negra Anarquista? - Fonte consultada para a confección deste artigo
* La hidra penitenciaria (La historia de la Cruz Negra Anarquista/ Anarchist Black Cross)
* Cruz Negra Anarquista - Bogotá Arquivado 14 de marzo de 2008 en Wayback Machine.

* Cruz Negra Anarquista - Federación Ibérica Arquivado 16 de marzo de 2008 en Wayback Machine.
* Cruz Negra Anarquista - Venezuela / Rede Latina de CNA Arquivado 06 de xullo de 2008 en Wayback Machine. Sala de novas da Rede Latina de CNA
* Cruz Negra Anarquista - São Paulo[*Ligazón morta*]
* Kamina Libre - Chile
* Cruz Negra Anarquista - Venezuela

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q486289
* WorldCat
* VIAF: 154322403
* CANTIC: a11860637
* GND: 5060858-7
* ISNI: 0000000102373247
* LCCN: nr90016037

 |
**Soiuz MS-14** foi unha misión espacial non tripulada rusa lanzada o 22 de agosto de 2019 mediante un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Soiuz MS-14, unha Soiuz modelo MS, foi unha misión lanzada sen tripulación para acoplarse automaticamente coa Estación Espacial Internacional. Foi a primeira Soiuz en voar sen tripulación en 33 anos co motivo de certificar o novo foguete Soiuz 2-1a como lanzador para misións tripuladas. O mesmo lanzador tivo un problema no ano 2015 ao enviar ao espazo a nave de carga Progress M-27M. A misión sen tripulación foi unha oportunidade tamén para probar novos sistemas na nave Soiuz. En lugar da tripulación ademais enviouse un robot denominado FEDOR capaz dalgunhas accións autónomas e de replicar os movementos dun operador.

A Soiuz achegouse á ISS nunha traxectoria de dous días de duración para acoplarse co módulo Poisk. O acoplamento iniciouse de maneira automática, como estaba previsto, pero abortouse aos 60 m de distancia ao observarse evidentes problemas para a Soiuz MS-14 á hora de fixar o porto de acoplamento. A nave foi posta nunha órbita de seguridade tras a ISS e despois de varias probas decidiuse intentar o acoplamento o 26 de agosto. A orixe do problema foi trazada ata un compoñente defectuoso no sistema Kurs-P do módulo Poisk, que debía ter proporcionado á Soiuz MS-14 sinais para guiala adecuadamente. O control de terra decidiu acoplar a MS-14 ao módulo Zvezda, co seu sistema Kurs-P funcionando ben, para o cal a Soiuz MS-13 tivo que recolocarse manualmente no módulo Poisk. Ao segundo intento a MS-14 aliñouse correctamente co porto e acabou atracando sen problemas cos seus 670 kg de carga para a estación.

Tras 17 días acoplada, a Soiuz MS-14 regresou a Terra o 6 de setembro co robot FEDOR e varios experimentos incluídos, aterrando a 148 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Casaquistán).

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2021). Real Time Satellite Tracking, ed. "SOYUZ MS-14" (en inglés). Consultado o 4 de febreiro de 2024.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (28 de outubro de 2022). "Soyuz MS-14" (en inglés). Consultado o 4 de febreiro de 2024.
3. 1 2 3 4 5  "Note verbale dated 19 September 2019 from the Permanent Mission of the Russian Federation to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (19-10255 (E)). 15 de outubro de 2019: 2. Consultado o 4 de febreiro de 2024. [*Ligazón morta*]
4. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "Soyuz-MS 01 - 20 (11F732A48)" (en inglés). Consultado o 4 de febreiro de 2024.
5. 1 2 3 4 5  Anatoly Zak (28 de xaneiro de 2024). "Soyuz MS-14 completes pilotless ISS mission" (en inglés). Consultado o 4 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Soiuz MS-14*** |

### Outros artigos

* Soiuz 2-1a
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48816790
* NSSDC ID: 2019-055A
* SCN: 44504

 |
A **ilmenita** (FeTiO3) é un mineral feblemente magnético, da clase dos óxidos, de cor negra ou gris, que se encontra nas rochas metamórficas e nas rochas básicas eruptivas (gabro, diabase, piroxenita). O nome provén das montañas "Ilmen" en Rusia, un dos principais depósitos. A maioría da ilmenita atópase recuberta de capas, como por exemplo, de area de praia. Contén o 47,34% de FeO e o 52,66% de TiO2, aínda que esta proporción é variable pola entrada do óxido férrico, substituíble por magnesio e manganeso.

Preséntase en forma de cristais normalmente tabulares delgados e romboédricos. Nas areas das praias acostuman estar partículas moi miúdas deste mineral, con diámetros de entre 0,1 e 0,2 mm.

Ilmenita lunar
--------------

Achouse ilmenita nas rochas da Lúa e no 2005, a NASA utilizou o Telescopio Espacial Hubble para localizar lugares potencialmente ricos en ilmenita. Este mineral podería ser fundamental á hora de crear unha base lunar; xa que proporcionaría unha fonte de ferro e titanio para os elementos estruturais, ademais de poder obterse osíxeno con el.

Depósitos na España
-------------------

Nas areas do Sil e en xeral en todos os areais do noroeste de Galiza, especialmente en Ortigueira, Ría de Cedeira ou Cabo Prior. En Asturias. En Horcajuelo, en Somosierra (Madrid) e na Serra de Guadarrama, na provincia de Ávila e na provincia de Segovia. En Tibidabo, Vallvidrera, Molins de Rei, Montseny, Sant Climent de Llobregat, Santa Creu d'Olorda (Barcelona) e Val de Arán (Lleida). Na Serra de Gata e en Logrosan (Cáceres). En Andalucía pode encontrarse en Játar, Gobantes e Archidona, provincia de Sevilla, en Serra Nevada, nalgunhas praias da provincia de Cádiz, da provincia de Huelva e do Cabo de Gata.

Usos
----

A maioría da ilmenita emprégase en aliaxes especiais para a industria aeroespacial e para pigmentos. O produto aquí é o dióxido de titanio, que é unha substancia extremadamente branca usada como base para diferentes tipos de pinturas.

Notas
-----

1. ↑  Lane, Megan. BBC News - How to set up a moon base, 26 de agosto de 2005

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Mindat.org *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Minerais do Titanio |
| --- |
| Minerais Óxidos | 

|  |  |
| --- | --- |
| Simples | 
* Anatasa
* Brookita
* Rútilo

 |
| Mixtos | 
* Euxenita
* Ilmenita

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190729
* AAT: 300219700
* BRE: 2005429
* EBID: ID
* MAG: 2780375929
* Mindat: 2013

 |
Estrutura química da betanina.
As **betalaínas** son metabolitos secundarios das plantas nitroxenados que actúan como pigmentos vermellos e amarelos.

Están presentes soamente no taxon Caryophyllales exceptuando Caryophyllaceae e Molluginaceae (Clement *et al.* 1994). En contraste, a maioría das demais plantas posúen pigmentos que son antocianinas (que pertencen ao grupo dos flavonoides). As betalaínas e as antocianinas son mutuamente excluíntes, polo que cando se encontran betalaínas nunha planta, estarán ausentes as antocianinas, e viceversa.

Ao igual que todos os pigmentos, cumpren funcións de atracción de polinizadores e dispersores, pero probablemente teñen funcións adicionais, como absorción de luz ultravioleta e protección contra o herbivorismo.

Notas
-----

* "Secondary Plant Compounds". En: Judd, W. S. Campbell, C. S. Kellogg, E. A. Stevens, P.F. Donoghue, M. J. 2002. *Plant systematics: a phylogenetic approach, Second Edition.* Sinauer Axxoc, USA. Capítulo 4; "Structural and Biochemical Characters".

1. ↑  Clement JS, TJ Mabry, H Wyler e AS Dreiding. 1994. "Chemical review and evolutionary significance of the betalains". En: *Caryophyllales*, H-D Behnke y TJ Mabry (eds.) 247-261. Springler, Berlin.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q423717
* EBID: ID
* JSTOR: betaxanthins
* MAG: 2779146885

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D050858
* MeSH: D02.092.877.233

 |
**Soiuz MS-18** foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 9 de abril de 2021 mediante un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Soiuz MS-18, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Oleg Novitskii, Petr Dubrov e Mark T. Vande Hei a bordo (a tripulación de respaldo eran Oleg Novitskii, Yulia Peresild e Klim Shipenko), foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Unha vez en órbita chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de tres horas, acoplándose ao módulo Rassvet e coa tripulación uníndose aos membros das Soiuz MS-17 xa a bordo, cuxa partida marcou o inicio da Expedición 65.

O 2 de xuño dous dos cosmonautas rusos fixeron o paseo espacial número 48 de Rusia na historia da ISS e o 28 de setembro de 2021 a Soiuz MS-18 foi movida ao novo módulo Nauka, sendo a primeira nave en acoplarse a este módulo. O 15 de outubro, dous días antes do regreso da nave á Terra, durante unha proba do motor da Soiuz MS-18 para o regreso, o acendido alongouse máis alá do previsto, xirando a estación 57° da súa posición normal. A estación correxíu a orientación anómala cos seus propios propulsores sen producirse danos. A orixe do problema estivo nun erro de procedemento nas instrucións enviadas desde terra a Novitskii. Finalmente, tras 191 días en órbita, a Soiuz MS-18 desacoplouse do módulo Nauka o 17 de outubro de 2021 con Oleg Novitskii, Yulia Peresild e Klim Shipenko (estes dous últimos chegados a bordo da Soiuz MS-19 para rodar unha película) a bordo, aterrando a 148 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Casaquistán).

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2021). Real Time Satellite Tracking, ed. "SOYUZ MS-18" (en inglés). Consultado o 11 de febreiro de 2024.
2. 1 2 3 4 5 6 7  NASA (28 de outubro de 2022). "Soyuz MS-18" (en inglés). Consultado o 11 de febreiro de 2024.
3. 1 2 3 4  "Note verbale dated 25 October 2021 from the Permanent Mission of the Russian Federation to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (21-08267 (E)). 10 de novembro de 2021: 3. Consultado o 11 de febreiro de 2024. [*Ligazón morta*]
4. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "Soyuz-MS 01 - 20 (11F732A48)" (en inglés). Consultado o 11 de febreiro de 2024.
5. 1 2 3 4  Anatoly Zak (28 de xaneiro de 2024). "Soyuz MS-18 mission to support ISS expansion lifts off" (en inglés). Consultado o 11 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Soiuz MS-18*** |

### Outros artigos

* Soiuz 2-1a
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q69637833
* NSSDC ID: 2021-029A
* SCN: 48159

 |
**Areteo** chamado a miúdo **o Capadocio** ( latín *Aretaeus*, grego antigo Αρεται̂ος Καππάδοξ

```
) foi un médico grego, un dos máis famosos de todos os médicos gregos antigos, pero non se coñecen detalles da súa vida.
```

Traxectoria

Probabelmente viviu no século I durante os reinados de Nerón e Vespasiano. Escribiu en grego xónico un tratado xeral sobre enfermidades que aínda existe, onde describía os síntomas minuciosamente. O seu sistema de loita contra as enfermidades era bastante intelixente e máis enérxico que o dos metódicos. Na súa práctica seguiu as ensinanzas de Hipócrates, pero prestou pouca atención ao que se chamaba "as accións naturais do sistema" e ao contrario do seu inspirador, non dubidaba en contrarrestalas cando lle parecían prexudiciais.

Polo que se deduce dos seus tratamentos, utilizaba purgas, narcóticos, flebotomías e elementos externos. Algúns o consideran membro da seita dos pneumáticos, próxima á escola dogmática, porque mantiña doutrinas similares ás desta escola de medicina, e segundo outros debería situarse na seita dos eclécticos ou empíricos.

A súa obra consta de oito libros, dos cales catro se titulan Περὶ Αἰτιω̂ν καὶ Σημείων ̓Οξέων καὶ Χρονίων Παθω̂ν
, *De Causis et Diu Signis Acutorum̂ν, e outros catro The Morbo et Signis Acutorum* Περὶ Θεραπείας ̓Οξέων καὶ Χρονίων Παθω̂ν
, *De Curatione Acutorum et Diuturnorum Morborum*, conservado case completo, aínda que faltan algúns capítulos.

Referencias
-----------

1. ↑  []
**Deborah Enilo Ajakaiye**, nada na cidade de Jos (Plateau) en 1940, é unha xeofísica nixeriana. É a primeira muller profesora de física en África e o seu traballo en xeofísica xogou un papel importante na minería en Nixeria.

Traxectoria
-----------

Ajakaiye foi a quinta de seis fillos. Os seus pais crían na igualdade de educación entre os sexos e distribuían as tarefas domésticas entre os nenos e as nenas. En 1962 graduouse na Universidade de Ibadán cun título en física. Obtivo unha mestría na Universidade de Birmingham, en Inglaterra, e en 1970 obtivo un doutoramento en xeofísica na Universidade Ahmadu Belo, en Nixeria. Orixinalmente interesada nas matemáticas, Ajakaiye di que elixiu estudar xeofísica porque cría que podía axudar ao seu país.

En 1980 converteuse na primeira muller profesora de física en África. Ensinou na Universidade Ahmadu Belo e na Universidade de Jos, sendo a decana de ciencias naturais nesta última. O seu labor en materia de xeovisualización utilizouse para localizar tanto depósitos minerais como augas subterráneas en Nixeria. Tamén creou un mapa de gravidade de Nixeria, traballando con varias das súas estudantes femininas. Despois de xubilarse, dedicou o seu tempo a unha organización benéfica con sede en Nixeria, CCWA, que fundara en 1991.

Premios
-------

Ajakaiye foi recoñecida tanto polos seus avances científicos como pola súa axuda á nación de Nixeria. A Sociedade de Minería e Xeociencias de Nixeria honrouna polo seu traballo, converténdoa na primeira muller en recibir o premio. Tamén foi a primeira africana negra en ser nomeada membro da Sociedade Xeolóxica de Londres.

Notas
-----

1. ↑  Onuh, Amara. "Deborah Ajakaiye: Meet The First Female Physics Professor In Africa". *Answers Africa*. Consultado o 2019-05-09..
2. 1 2 3 4  Oakes, Elizabeth H. (2002). *International encyclopedia of women scientists*. New York, NY: Facts on File. ISBN 0-8160-4381-7.
3. ↑  Ajakaiye, Deborah Enilo & Burke, Kevin (1973-01). "A Bouguer gravity map of nigeria". *Tectonophysics* (en inglés) **16** (1-2): 103–115. doi:10.1016/0040-1951(73)90134-0.
4. ↑  CCWA Christian Care for Widows, Widowers, Aged and Orphans Arquivado 05 de marzo de 2022 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mulleres en Física

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16105317
* WorldCat
* VIAF: 4616798
* ISNI: 0000000052200283
* LCCN: no2003037672
* SUDOC: 077081994

 |
**Ana Luísa Bouza Santiago**, nace na Coruña en 1960, é unha política galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Ciencias políticas e Socioloxía pola UNED, Diplomada en Formación Bancaria por CUNEF, é analista de aplicacions informáticas. Foi delegada sindical entre os anos 1980 e 1984. Nas eleccións autonómicas de 2005 foi elixida deputada nas listas do BNG e renunciou ao escano para ser Directora Xeral do Servizo Galego de Igualdade da Vicepresidencia da Xunta de Galicia. Nas autonómicas de 2009 foi elixida deputada do Parlamento de Galicia. En 2012 deixou a executiva do BNG para reincorporarse ao seu posto de traballo como analista de aplicacións informáticas no Banco Pastor. Foi unha das fundadoras de Abrente. En xaneiro de 2016 abandonou a militancia no BNG.

Membro do Consello de Redacción da revista *Andaina*, é coautora do libro *O Tratado da Constitución Europea: Visións desde Galiza* (2005) e autora de artigos e relatorios de temática feminista. É vicepresidenta da Asociación Somos Nós e administradora da empresa editora da revista *Luzes* e membro do seu consello de redacción.

Notas
-----

1. ↑  «O PSOE e o PP teñen os seus centros de decisión fóra de Galicia e é malo para os galegos»
2. ↑  Bouza deja la ejecutiva del BNG para volver a su trabajo y facilitar una renovación
3. ↑  Primera baja en el Bloque tras el 20-D al constatar las mínimas opciones de cambio de rumbo
4. ↑  Equipo da Revista Luzes

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Artigos en *Praza Pública*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23778340
* Dialnet: 2278289

 |
**Electrólito** acendendo unha lámpada led.
Un **electrólito** é un produto químico que conduce a corrente eléctrica. Úsase nas baterías para facer fluír os ións, producindo corrente. Os electrólitos ionizan cando se disolven en disolventes axeitados como auga. A maioría dos sales, ácidos e bases solúbeis son electrólitos. 

Un electrólito usado nas "células electrolíticas" leva os ións entre os electrodos da cela. As celas electrolíticas pódense utilizar para extraer os elementos químicos constituíntes e os compostos contidos na solución.

Unha concentración correcta de electrólitos é importante para a fisioloxía.

Notas
-----

1. ↑  "electrólito". *Dicionario da Real Academia Galega*. Consultado o 2024-03-27.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Electrólito Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Ánodo
* Cátodo
* Electrólise

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q162908
* AAT: 300387420
* BNCF: 2547
* BNE: XX533910
* BNF: 11949132r
* BRE: 4929104
* EBID: ID
* FAST: 906489
* GND: 4151826-3
* JSTOR: electrolytes
* LCCN: sh85042157
* MAG: 68801617
* NDL: 00561314
* NKC: ph370268
* PSH: 3375

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MedlinePlus: 002350
* MeSH: D004573
* MeSH: D01.248
* UMLS: C0013832

 |
Paris Air Show 2007
O **Paris Air Show** (en francés tamén coñecido como o ***Salon international de l'aéronautique et de l'espace de Paris-Le Bourget*** ou ***Salon du Bourget***) é o festival aéreo e exposición da industria aeroespacial máis grande do mundo en termos de número de expositores e tamaño da área do festival. No segundo lugar atópase o Farnborough Air Show, seguido polo Dubai Air Show e o Singapore Airshow. A última edición foi a número 53 e celebrouse entre o 17 e o 23 de xuño de 2019 con 2 453 expositores de 49 países nun espazo de máis de 125 000 m². O evento presume tamén de ser o festival aéreo máis antigo do mundo. Creado no ano 1909, celébrase cada ano impar dende 1949 no aeroporto de París-Le Bourget, no norte de París.

É unha gran feira da industria aeronáutica, con demostracións de avións tanto militares como civís, e a ela asisten moitas forzas militares e os principais construtores aeronáuticos, que adoitan a anunciar alí grandes vendas de avións. O festival comeza con catro días para os profesionais e despois ábrese para o público xeral dende o venres ata o domingo. O formato é semellante ao de Farnborough e ao ILA Berlin Air Show, os dous celebrados en anos pares. Está organizado polo principal organismo representativo da industria aeroespacial francesa, o Groupement des industries françaises aéronautiques et spatiales (GIFAS).

Notas
-----

1. ↑  Shaw-Smith, Peter. "2017 Dubai Airshow Expected To Be Largest Yet". *Aviation International News* (en inglés). Consultado o 2020-11-21.
2. ↑  Carey, Bill. "U.S. Military a No-show At 2013 Paris Air Show". *Aviation International News* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 20 de outubro de 2020. Consultado o 2020-11-21.
Preservativo masculino
Preservativo feminino sen anel interno
Preservativo feminino con anel interno
O **preservativo**, tamén chamado **profiláctico** ou popularmente **condón**, é unha funda de goma natural ou artificial, látex, poliuretano que se pon no pene en erección antes de realizar o acto sexual e que retén o seme no caso de preservativo masculino, ou adaptada a morfoloxía feminina para colocar na vaxina e recibir o seme, no caso de preservativo feminino. Utilizase como método de anticoncepción e tamén se usa de xeito profiláctico para evitar a transmisión de ETS. Tamén se chama condón. Orixinalmente o preservativo era para uso masculino, pero na actualidade existen tanto para homes como para mulleres [].

Litografía de Nicolas François Octave Tassaert (1800-1874): *Die vorsichtige Geliebte/ A amante cautelosa.*

Orixe
-----

En Exipto, polo menos desde hai 3000 anos, utilizábanse fundas de tea sobre o pene. A lenda do rei grego Minos (1200 a. C.) fai referencia ao emprego de vexigas natatorias de peixe ou vexigas de cabra para reter o seme. Os preservativos máis antigos do mundo que se conservan foron atopados en Inglaterra, en escavacións feitas nos oitenta no Castelo de Dudley e teñen polo menos 450 anos.

| * v
* c
* e
Sexo |
| --- |
| Orientación e identidade | Homosexualidade · Bisexualidade · Heterosexualidade · Asexualidade · Pansexualidade · Identidade sexual · Orientación sexual |
| Prácticas sexuais | Relación sexual · Masturbación · Coito · Sexo anal · Sexo oral · Felación · Cunnilingus · Parafilia · Anilingus · Orxía · Creampie · Bukkake · Autofelación |
| Aspectos fisiolóxicos | Libido · Excitación · Erección · Zona eróxena · Orgasmo · Exaculación masculina e Exaculación feminina |
| Relacións e sociedade | Incesto · Prostitución · Atracción sexual · Turismo sexual · Sexualidade e discapacidade · Sexting |
| Industria do sexo | Cine pornográfico · Pornografía · Porno duro · Porno suave |
| Sexualidade · Sexoloxía |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14076
* AAT: 300265582
* BNF: 11944088w
* EBID: ID
* FAST: 874539
* GEC: 0203365
* GiantBomb: 3055-1929
* GND: 4164941-2
* JSTOR: condoms
* LCCN: sh85030795
* MAG: 2779379456
* NKC: ph994742

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MedlinePlus: 004001
* MeSH: D017280
* MeSH: E07.190.270.150

 |
Unha **neoplasia** ou **neoplasma** (do grego antigo νεο - neo "nova" e πλάσμα de plasma "formación, creación") é un crecemento anormal de tecido. Este crecemento anormal, xeralmente, pero non sempre, forman un tumor (ou masa).

A Organización Mundial da Saúde clasifica os tumores en catro grupos principais: neoplasia, benigno, neoplasia, in situ, a neoplasia maligna e cancro de comportamento incerto ou descoñecido. Unha **neoplasia maligna** é un cancro.

Antes de crecemento anormal (coñecido como neoplasia), as células experimentan a miúdo un patrón de crecemento anormal, tales como metaplasia ou displasia. Porén, metaplasia e displasia non sempre progresan a neoplasia. O crecemento das células neoplásicas supera e non está coordinado co crecemento do tecido normal circundante. O crecemento persiste dun xeito excesivo, mesmo despois do cesamento dos estímulos. En xeral, provoca un nódulo ou tumor.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *neoplasia*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *neoplasma*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Neoplasia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1216998
* JSTOR: neoplastic-processes
* MAG: 2779847749

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 28841
* DOID: DOID:0070001
* ICD-9: 140
* ICD-10: C00
* ICD-O: 1
* MeSH: D009369
* MeSH: C04
* NCIt: C3262
* UMLS: C0375111

 |
En 1791 comezou a colonización chinesa do que eran terras de pasto manchús. A un dos asentamentos, chamado **Kuancheng** na beira do río Yitong, foi trasladada en 1825 a administración da subprefectura de Changchun (creada en 1800; prefectura en 1889).

O ferrocarril na disputa das potencias imperialistas
----------------------------------------------------

En 1898 os rusos, que comezaran a súa expansión polo nordeste chinés dende a metade do século XIX, estenden ata Changchun o ferrocarril de Manchuria (que acurtaba o traxecto do Transiberiano co Pacífico en Vladivostok). A estación disponse en Kuancheng e supón o arranque de feito da cidade moderna. Os rusos delimitaron unha área de dous quilómetros cadrados arredor da estación coma zona especial con gornición, oficinas administrativas e correos.

Outra potencia expansionista do momento, o Xapón, sentiu lesionados os seus intereses e, en 1904, declarou a guerra a Rusia. A derrota rusa trouxo coma consecuencia o dominio xaponés do sur de Manchuria coa fronteira entre ámbalas dúas partes na cidade de Changchun. De feito a estación de Kuancheng era o termo da liña rusa.

Os xaponeses construíron unha nova estación (1907) ao sur de Kuancheng que supuña o comezo do Ferrocarril do Sur de Manchuria ata Port Arthur (Dairen) cunha área de seu duns 5 km² (Toudaogou). A cidade creceu axiña coma nó ferroviario crucial da rexión .

Capital de Manchukuo
--------------------

En 1931 Xapón ocupou Manchuria e ao ano seguinte estableceu alí un estado monicreque chamado Manchukuo. A capital escollida (por ser nó de comunicacións e a súa posición central na rexión ademais de pouco desenvolvida ata entón) foi Changchun, rebautizada coma **Hsinking**. De seguido os xaponeses planificaron unha gran cidade que debía acoller a corte do emperador Pu-yi ("o último emperador"). De anchas avenidas partindo de prazas circulares con edificios oficiais ampulosos e modernas infraestruturas, pretendeu ser un modelo para o novo estado tutelado inda que o plan non foi completado. De feito o Xapón, antes da súa derrota na segunda guerra mundial e retirada do continente, investiu grandes capitais no desenvolvemento e industrialización de Manchuria, que permanece con ese carácter ata o de hoxe. En concreto Chanchung é un centro da industria do automóbil, ferroviaria e cinematográfica (a base foron as películas xaponesas de propaganda realizadas na cidade) .

Notas
-----

1. ↑  *Plano coas dúas estacións e plan de Hsinking en 1918 en documento pdf (páx. 5 e 10 respect. en xaponés)*
2. ↑  "*Plano de Hsinking, capital de Manchukuo (o norte a dereita)*". Arquivado dende o orixinal o 29 de agosto de 2014. Consultado o 20 de xullo de 2010.
3. ↑  "*Páxina con postais de época de Hsinking*". Arquivado dende o orixinal o 07 de marzo de 2016. Consultado o 20 de xullo de 2010.
4. ↑  "*Mapa da Chanchung contemporánea*". Arquivado dende o orixinal o 28 de xullo de 2012. Consultado o 20 de xullo de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Historia de Changchun*** |
Nas linguas árabe, persa e suahili, a palabra **askari** significa *soldado*. Nas linguas occidentais esta palabra é utilizada para definir ás tropas mercenarias indíxenas de África e Oriente que serviron ós exércitos coloniais europeos durante os séculos XIX e XX.

Orixe
-----

### Funcións orixinais

O cometido orixinal dos **askari** era o de servir de apoio ás tropas coloniais procedentes da metrópole e sufocar as revoltas locais contra estas. Os **askari** tamén desempeñaron labores policiais e de seguridade persoal.

### Invasión de Abisinia

A finais do século XIX, Italia invade Abisinia. Para iso leva a un bo número de **askari** para engrosar o seu exército. A invasión é frustrada en 1896 cando o exército abisinio vence ós italianos. Os **askari** que foron feitos prisioneiros foron mutilados en castigo por seren considerados traidores.

**Askari** surafricano de 1943.
### Primeira guerra mundial

Axiña, os **askari** tamén se usaron como forza de combate contra os exércitos coloniais doutras nacións. O mellor exemplo disto deuse na primeira guerra mundial, cando o comandante Alemaña Paul von Lettow-Vorbeck se valeu de entre once mil e doce mil **askari** para manter en xaque ás forzas británicas, moi superiores en número. Os británicos non puideron gañar unha soa batalla contra eles en África oriental en toda a contenda.

Novos significados
------------------

### Segunda guerra mundial

O termo acadou novos significados nas décadas posteriores. Durante a segunda guerra mundial os oficiais das SS o empregaron para denominar ós desertores do Exército Vermello soviético que se unían máis tarde ás filas alemás.

### Suráfrica

En Suráfrica chamóuselle **askari** ós guerrilleiros que combatían orixinalmente contra o réxime do Apartheid e tras seren capturados, colaboraban co exército surafricano coma espías ou mercenarios.

Hoxe
----

Na actualidade, a palabra tamén é empregada nalgúns países africanos para denominar ós soldados armados con lanza ou, simplemente, a aqueles encargados de montar garda.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q643745
* BNCF: 54088
* GEC: 0081045
* Treccani: ascari

 |
**Antonio María Esquivel**, nado en Sevilla o 8 de marzo de 1806 e finado en Madrid o 9 de abril de 1857, foi un pintor español.

*Xosé e a muller de Putifar, 1854.*

Traxectoria
-----------

Fillo dun oficial de cabalería finado na Batalla de Bailén cando Antonio María tiña dous anos. En 1823 participou na defensa de Cádiz fronte aos Cen Mil Fillos de San Luís.

Estudou na Escola de Debuxo de Sevilla. En 1831, xa casado, trasladouse a Madrid, onde foi nomeado académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Durante unha longa enfermidade perdeu temporalmente a visión debido a unha afección herpética, o que o levou a unha depresión (tentou botarse ao río en dúas ocasións) da que logrou saír grazas á intervención de Xenaro Pérez Villamil. Este abriu unha subscrición no Liceo Artístico e Literario de Madrid para lograr os fondos cos que custear un tratamento cun médico francés, cousa que conseguiu coa colaboración dos principais artistas españois do momento. Trala súa recuperación, en agradecemento á Sociedade, entregoulle o seu cadro *A caída de Luzbel*, e lembrando a moitos daqueles que colaboraron pintou o seu célebre "Os Poetas" (1846), onde os retratou. Hai que lembrar que un dos pintores que colaboraron á rifa entregando unha das súas obras foi o compostelán Ramón Antonio Gil Rey, membro coma el da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.

Entre as súas obras están, de tema relixioso *Adán e Eva*, *A casta Susana*, *O anxo das ánimas*, *A virxe de Belén*, *Xesús no horto* e *O milagre do resucitado en Rami*; de tema histórico *A campá de Huesca*; de tema mitolóxico *O nacemento de Venus*; e os retratos *Isabel II e a infanta Luisa Fernanda*, *Julián Romea*, *O neno Manuel Flores Calderón* e *Dona María Cristina*.

Galería de imaxes
-----------------

* Isabel II de nena, 1838, Banco de España.*Isabel II de nena*, 1838, Banco de España.
* A bailaora Josefa Vargas, 1840.*A bailaora Josefa Vargas*, 1840.
* Rafaela Flores Calderón, 1846.*Rafaela Flores Calderón*, 1846.
* Unha lectura de Ventura de la Vega, 1845.*Unha lectura de Ventura de la Vega, 1845.*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antonio María Esquivel Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Enciclopedia Universal Micronet S.A. 1995-2006 *(en castelán)*.

### Outros artigos

* Serafín Avendaño.

### Ligazóns externas

* *Arte Historia*. Xunta de Castela e León

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q593642
* WorldCat
* VIAF: 42933922
* ARAE: esquivel-y-suarez-de-urbina-antonio-maria-1806-1857
* Auñamendi: 41908
* BNE: XX1517179
* Bridgeman: 5655
* BVMC: 18994
* CANTIC: a1145927x
* CERL: cnp00648236
* DBE: antonio-maria-esquivel-y-suarez-de-urbina
* FAST: 326050
* GEC: 0025073
* GND: 130034983
* ISNI: 0000000066366903
* LCCN: nr93028848
* MdP: ID
* RKD: 26676
* SUDOC: 11373431X
* ULAN: 500030232

 |
**Raúl Fernández Fernández**, nado en Castrelo do Val en 1955 e finado o 20 de xuño de 2019, foi un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Foi mestre de ensino primario e exerceu nos colexios Verín, Padrón, Boiro, Negreira, Castrelo do Val e Oímbra. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Castrelo do Val e foi elixido alcalde con maioría simple. Nas municipais de 1991 foi reelixido alcalde con maioría absoluta, sendo designado deputado provincial para ese mandato. Volveu revalidala alcaldía con maioría absoluta nas municipais de 1995, 1999 e 2003. 

En agosto de 2005 foi nomeado delegado territorial da Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Transportes da Xunta de Galicia, onde se mantivo ata a derrota do PSdeG nas eleccións autonómicas de 2009. Nas eleccións municipais de 2011 volveu ser elixido concelleiro en Castrelo do Val. En novembro de 2009 foi elixido Secretario Xeral do PSdeG-PSOE na provincia de Ourense, cargo que revalidou en maio de 2012 e no que se mantivo ata novembro de 2017. Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 2012, acta que revalidou nas autonómicas de 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Severiano Álvarez Limia** |  **Alcalde de Castrelo do Val** 1987 - 2005 | Sucesor:**Vicente Gómez García** |

En novembro de 2020 foi elixido fillo predilecto de Castrelo do Val. O colexio da localidade tamén leva o seu nome desde ese mesmo ano.

Notas
-----

1. ↑  Fallece Raúl Fernández, diputado socialista en el Parlamento gallego
2. 1 2  Región, La (2020-12-03). "Castrelo do Val nomea fillo predilecto a título póstumo ao exalcalde Raúl Fernández". *La Región* (en castelán). Consultado o 2020-12-03.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Castrelo do Val

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Galicia