recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Exemplos de padróns visualmente ambiguos.
Os fenómenos da **percepción multiestábel**  son un raro aspecto da percepción visual, caracterizado pola secuencia de cambios subxectivos espontáneos.

Causa
-----

A multiestabilidade perceptiva xorde na observación de patróns visuais demasiado ambiguos para seren recoñecidos polo sistema visual cunha única interpretación, na que a alternancia entre dous estados perceptivos é frecuente. Exemplos famosos inclúen o cubo de Necker, a rivalidade monocular e a rivalidade binocular, pero hai moitos máis fenómenos de ambigüidade visual e obxectos imposíbeis.

Descrición
----------

As transicións entre unha das perceptivas e outra chámanse reversións perceptivas. Son casos de espontaneidade estocástica que non se poden eliminar sempre mediante esforzos intencionados, aínda que se pode desenvolver un certo control do proceso. O número de reversións varía drasticamente entre estímulos e observadores e dise que é máis lento ou en menor medida en individuos con trastorno bipolar.

Artes
-----

Moitos exemplos de multiestabilidade perceptiva poden atoparse nas artes, xa en tempos de Arcimboldo, sendo moi comúns na Op art e en obras de artistas como a MC Escher, Salvador Dalí, Marcel Duchamp, Jasper Johns, Oscar Reutersvärd, Victor Vasarely, Orosz István, Sandro del Prete, Bridget Riley, Patrick Bokanowski, Charles Allan Gilbert, Jonty Hurwitz, Dick Termes, Shigeo Fukuda, Patrick Hughes, Gianni Sarcone, Ben Heine, Rob Gonsalves, Octavio Ocampo, Oleg Shupliak, Erik Johansson ou Akiyoshi Kitaoka.

Notas
-----

1. ↑  Beatriz Sousa Santos, *Percepção Visual, Alguns aspectos relevantes para a Visualização[*Ligazón morta*]*, Universidade de Aveiro, 2013.
2. ↑  UQ-PsychMed Arquivado 03 de outubro de 2018 en Wayback Machine. S. Miller; B. Gynther, K. Heslop, G. Liu, P. Mitchell, T. Ngo, J. Pettigrew, L. Geffen, *Slow binocular rivalry in bipolar disorder*, Psychological Medicine, 2003.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* A ilusión da bailarina
* Ilusión óptica
* Matemáticas e arte
* Trompe-l'oeil
* Psicoloxía experimental
* Op art
* Surrealismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131925
* MAG: 2779115170

 |
**Máximo Costas** foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Comezou xogando en equipos menores da cidade de Vigo como o Alfonso XIII ou o Suevia xunto a outros futuros xogadores do Celta como Caride ou Reigosa.

Finalmente destacou militando nas filas do Rápido de Bouzas e pasou a ser reserva no Real Club Fortuna de Vigo disputando tamén algún encontro co Real Vigo Sporting Club, na xira que fixo este equipo polas Illas Canarias.

A partir de 1923 trala fusión do Vigo Sporting e o Fortuna pasou a formar parte do cadro de xogadores do Celta de Vigo, co que disputou gran cantidade de encontros amigábeis por todo o Estado español e Portugal, porén so dous encontros oficiais. O debut en partido oficial foi o 2 de decembro de 1923 ante o Racing de Ferrol no Campionato de Galicia de fútbol, ao atoparse o equipo titular de xira en Valencia segundo recolle a prensa da época.

Militou no Celta ata 1926 cando decide emigrar á Habana, xa comprometido para xogar no equipo do Centro Galego.

Despois de regresar da emigración aínda lle daría tempo a xogar no Club Ciosvín de Vigo.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1923 (primeira convocatoria de xogadores) |
| --- |
| 
* Isidro
* Lilo
* Rubido
* Otero
* Pasarín
* Juanito
* Daniel
* Caito
* Torres
* Balbino
* Queralt
* Hermida
* Pombo
* Cruces
* Córdoba
* Bienvenido
* Nolasco

 |
| 
* Máximo Costas
* Reigosa
* Chiarroni
* Posada
* Polo
* Correa
* Gerardito
* Ramón González
* Caride
* Pedro Pinilla
* Salvador
* Miguelito
* Casal

 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Berto V. T. (13 de outubro de 2010). "Máximo Costas". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).
Máscara N95
Máscara N95
Unha **máscara N95** é unha máscara de respiración de filtro de partículas que cumpre a norma N95 do Instituto Nacional de Seguridade e Saúde no Traballo (NIOSH) clasificación de filtración de aire, polo que filtra polo menos o 95% de partículas no aire, aínda que non son resistentes ao aceite como a P95. É a máscara respiratoria máis común con filtro de partículas. Este tipo de máscara protexe contra partículas, pero non gases nin vapores.

Os N95 considéranse funcionalmente equivalentes a certos respiradores regulados en xurisdicións fóra dos Estados Unidos, como o FFP2 da Unión Europea e o KN95 da China. Non obstante, úsanse criterios lixeiramente diferentes para certificar o seu rendemento, como a eficiencia do filtro, o axente de proba e o caudal e caída de presión permitida.

A máscara N95 require unha fina malla de fibras de polímero sintético, tamén coñecida como tecido de polipropileno non fiado, que se produce a través dun proceso altamente especializado chamado fusión que sopla que forma a capa de filtro interna que filtra partículas perigosas.

Uso
---

Nos Estados Unidos, a Administración de Saúde e Seguridade no Traballo (OSHA) esixe que os profesionais sanitarios que realicen actividades con pacientes sospeitosos ou confirmados de ter unha infección por COVID-19 usen protección respiratoria, como un N95. A diferenza da máscara respiratoria, unha máscara cirúrxica non ten un selo hermético e polo tanto non protexe ao seu usuario de partículas transportadas no aire como o virus.

Notas
-----

1. ↑  "NIOSH-Approved N95 Particulate Filtering Facepiece Respirators - A Suppliers List". *U.S. National Institute for Occupational Safety and Health* (en inglés).
2. ↑  "Respirator Trusted-Source: Selection FAQs". *U.S. National Institute for Occupational Safety and Health* (en inglés).
3. ↑  "Comparison of FFP2, KN95, and N95 and Other Filtering Facepiece Respirator Classes" (PDF). *3M Technical Data Bulletin*.
4. ↑  "Strategies for Optimizing the Supply of N95 Respirators: Crisis/Alternate Strategies". *U.S. Centers for Disease Control and Prevention* (en inglés).  Modelo:PD-inline
5. ↑  "World Depends on China for Face Masks But Can Country Deliver?". *Voice of America*.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)
6. ↑  "COVID-19 Has Caused A Shortage Of Face Masks. But They're Surprisingly Hard To Make". *NPR*.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Máscara N95 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000087162
* MeSH: E07.325.877.750

 |
O **Minas Tênis Clube** é un equipo profesional de baloncesto brasileiro con sede na cidade de Belo Horizonte, Minas Xerais. Fundado en 1935, xoga no Novo Basquete Brasil, máxima categoría do baloncesto carioca, e onde posúe o récord de temporadas consecutivas, tendo disputada todas as edicións desde 2002. O equipo compite ademais no Campionato Mineiro. É parte da asociación polideportiva Minas, que conta con equipos de deportes como o tenis, futsal, natación ou voleibol.

Historia
--------

A sección de baloncesto do Minas foi unha das primeiras en ser organizada e dar bos resultados ao club. Con tradición en baloncesto, o equipo minastenista participa no Campionato Brasileiro desde cando este tiña o nome de Taça Brasil. A primeira disputa no certame ocorreu en 1966 e o Minas ficou co terceiro lugar. O equipo posúe máis temporadas consecutivas na elite do baloncesto brasileiro, tendo disputado todas as edicións do principal campionato nacional da modalidade desde 2002. A nivel estatal, o Minas conquistou o Campionato Mineiro por 19 veces, sendo a última en 2015. En 2007, o Minas conquistou o seu título máis importante en baloncesto: o Campionato Suramericano de Clubs Campións.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Minas Tênis Clube
A **neontoloxía** é a parte da bioloxía que, a diferenza da paleontoloxía, trata con organismos vivos ou extinguidos recentemente. É o estudo das especies, xéneros, familias e outros taxons con membros aínda vivos, en vez de con taxons que están xa completamente extinguidos. Por exemplo, o alce é unha especie existente, mentres que o tiranosauro está extinguido desde hai longo tempo. No grupo dos moluscos cefalópodos, en 1987 coñecíanse aproximadamente unhas 600 especies vivas e 7 500 extinguidas.

Un taxon pode clasificarse como extinguido se hai acordo xeral ou certificación de que xa non hai membros dese grupo aínda vivos. Inversamente, un taxon extinguido pode ser reclasificado como existente se hai novos descubrimentos de exemplares vivos dese taxon ("especies Lázaro") ou se especies coñecidas previamente son reclasificadas como membros dun taxon.

O termo neontólogo é moi utilizado polos paleontólogos para referirse aos zoólogos que non son paleontólogos. Stephen Jay Gould dixo da neontoloxía o seguinte:

> 
> 
> Todas as profesións manteñen os seus parroquianismos, e confío que os lectores non paleontólogos esquecerán a nosa grave manifestación. Nós somos paleontólogos, polo que necesitamos un nome para diferenciarnos de todos os que estudan os organismos modernos nos tempos humanos ou ecolóxicos. Vós, por tanto, pasades a ser neontólogos. Nós recoñecemos a desequilibrada e parroquiana natureza desta división dicotómica.
> All professions maintain their parochialisms, and I trust that nonpaleontological readers will forgive our major manifestation. We are paleontologists, so we need a name to contrast ourselves with all you folks who study modern organisms in human or ecological time. You therefore become neontologists. We do recognize the unbalanced and parochial nature of this dichotomous division.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Barnes, Robert D. (1987). *Invertebrate Zoology* (5th ed.). Philadelphia: Saunders College Publishing. ISBN 0-03-008914-X.
2. ↑  Gould, Stephen Jay (2002). *The Structure of Evolutionary Theory*. Harvard University Press. p. 778. ISBN 0-674-00613-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1898509
* MAG: 2779411868
* Treccani: neontologia

 |
***O muiñeiro ouveador*** (en finés: *Ulvova mylläri*) é unha novela do finlandés Arto Paasilinna publicada en 1981. O libro foi traducido a diversas linguas, e en 1982 foi levado ao cinema co título homónimo de *Ulvova mylläri*.

Foi traducida ó galego por Tomás González Ahola e foi publicada pola editorial Rinoceronte Editora no ano 2007.

Argumento
---------

A trama está ambientada en Laponia despois da Segunda guerra mundial. O personaxe principal é Gunnar Huttunen, un muiñeiro que adoita ouvear polas noites, facendo ladrar aos cans, e que aínda que ás veces se comporta dun xeito louco, é un bo home traballador no seu muíño á beira do río Kemi, en Suukoski.

A maioría dos seus veciños comezan a pórse a mal con el pola súa forma de ser. Finalmente mándano para un manicomio, e cólleno cando se estaba empezando a namorar dunha veciña, Sanelma Käyrämö, unha asesora agrícola, e pintando o muíño de vermello. No hospital mental atopouse cun home san ingresado e que lle axudou a escapar de alí. Volve á aldea mais ten que andar de eremita no monte para que non o volvan meter no manicomio.

Notas
-----

1. ↑  *O muiñeiro ouveador*. Traducido por Tomás González Ahola (1ª ed.). Cangas: Rinoceronte Editora. 2007. ISBN 978-84-935375-8-6 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Rinoceronte Editora (ed.). "O muiñeiro ouveador por Rinoceronte Editora". Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2019. Consultado o 20 de novembro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en www.culturalgalega.org
* Ficha Arquivado 26 de xullo de 2018 en Wayback Machine. na web da editorial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2363767
* BiTraGa: 2530
* OL: OL3526725M

 |
***O rei nu*** é unha obra de teatro de Quico Cadaval e Cándido Pazó. A peza, baseada no conto *O traxe novo do emperador* de Hans Christian Andersen, foi estreada en 1995, e publicada no mesmo ano por Talía Teatro.

Trama
-----

Nun país de conto vive un rei, que goberna xunto con varios ministros. É un rei vaidoso, que gusta de ir elegante e ben vestido, e un día convoca aos mellores modistos para que lle deseñen un novo traxe. Amósanlle moitísimos vestidos, pero un anano estafador e un rapaz apáñanse para enganalo e estafalo. Dinlle que lle van facer un traxe máxico, feito con ouro, que reflicte os raios do Sol, pero que só pode ser visto por quen estea capacitado para o seu cargo.

Porén, na realidade é que os trampulleiros van quedar co ouro, facendo que o rei desfile espido. Logo de vestilo marchan co saco do metal, pero finalmente, o anano cae desmaiado e Jack marcha co saco de ouro.

Os ministros e o rei non din que non ven o traxe para non quedar de parvos. O varredor do reino comeza a berrar "O rei vai nu!!!", pero os veciños fano calar, e rematan todos en roupa interior.

Narración
---------

A obra conta cun narrador inicial e un total de 18 personaxes máis: o Rei, seis músicos, o Anano, o frautista, Jack das Fabas, o Capitán Pirata, a ratiña presumida, o Espello, Fernandiño, o Primeiro Ministro, o Ministerio de Petos e Forros, o Ministro de Roupa Interior e mais a Ministra de Adornos, Complementos e Colgarellos.

A trama dura dous días e unha noite, e está ambientada nun país fantástico e preindustrial.

Fontes
------

A obra está baseada no conto do *Traxe novo do emperador*, pero dálle a volta á ensinanza da fábula, pois no conto non está ben visto dicir o que se pensa. Inclúe outros personaxes inventados da literatura infantil, como Jack das Fabas, o frautista de Hamelín, a ratiña fachendosa, un anano e un capitán pirata.

Hai referencias a clásicos da literatura como Heródoto e o *Hamlet* de William Shakespeare. Tamén hai referencias á cultura popular contemporánea, con vestidos do whisky e 100 Pippers e o viño do Porto Sandeman, o touro de Osborne, o boneco de Michelin, o cadro de Picasso *Les Demoiselles d'Avignon* e unha carta da baralla francesa.

Adaptación
----------

Foi levada ao escenario por Ollomol Tranvía en concerto co IGAEM, estreada en Redondela o 29 de xullo de 1995. A dirección correu a cargo de Cándido Pazó, con Quico Cadaval como adxunto e Patricia Vázquez como axudante. O elenco estaba formado por Evaristo Calvo, Avelino González, Víctor Mosqueira, Marcos Orsi, Santi Prego e Nuria Sanz. O son estivo a cargo de Piti Sanz.
*Ir ao índice do **Curso de lingua galega***. *Tamén pode consultar a **Normativa oficial do galego***. 
  

O pronome de solidariedade é unha forma do pronome átono de segunda persoa que se emprega cando se quere facer participar ao interlocutor (ou interlocutores) do que estamos a dicir, implicándoo afectivamente na acción expresada polo verbo.

A información que expresamos nunha oración non se ve alterada pola presenza ou ausencia do pronome de solidariedade. Distinguímolo dos outros pronomes en que, se o suprimimos, non se altera a frase.

* *Eu márcho**lle** que levo présa*
* *¡Esta**che** boa a comida!*
* *É**vos** unha boa cousa*

As formas son distintas segundo sexan un ou varios interlocutores e segundo empreguemos o tratamento da familiaridade ou o de cortesía:

|   | Un interlocutor | Varios interlocutores |
| --- | --- | --- |
| Tratamento familiar | che | vos |
| Tratamento de cortesía | lle | lles |

Cando nos diriximos a varios interlocutores e temos, polo tanto, que usar a forma de plural do pronome de solidariedade, pode aparecer tamén unha forma redundante singular:

* *Está**chevos** boa a comida, Maruxa!*
* *É**chevos** unha boa cousa*
***O príncipe da brétema*** é unha novela xuvenil de Carlos Ruiz Zafón. Foi publicada orixinalmente en lingua castelá en 1993 co título de ***El príncipe de la niebla***, acadando ese mesmo ano o Premio Edebé de Literatura Xuvenil. En maio de 2007 foi reeditada en *La Trilogía de la Niebla*, xunto a *El palacio de la medianoche* e *Las luces de septiembre*.

Trama
-----

A historia está ambientada en xuño de 1943. Unha familia escapa da segunda guerra mundial, indo vivir a unha vila na costa atlántica, instalándose nunha casa moi grande. O protagonista (Max de 13 anos), e a súa irmá (Alicia, de 15 anos) coñecen a Roland, outro rapaz da vila, que lles amosa a gran cantidade de maxia e fantasía que rodea á vila, ó mar, e á súa casa.

Os anteriores propietarios da casa sufriran a persecución dun estraño personaxe que seguirá perseguindo á familia de Max e á de Roland ata saldar unha antiga débeda.

Traducións
----------

A novela foi traducida ao galego por Inés Sixto García e publicada pola editorial Rodeira en 2000. Reeditouse en 2002.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2545720
* BiTraGa: 671
* ISBN: 978-0-06-128438-0
* ISFDB: 197452
* MusicBrainz: ID
* OCLC: 77563536
* OL: OL23106850M

 |
*O Pensador* nunha exposición temporal en CaixaForum Madrid.
***O pensador*** (en francés: *Le Penseur*) é unha das esculturas máis famosas de Auguste Rodin. O escultor concibiu esta peza entre 1881 e 1882 para decorar o tímpano do conxunto escultórico *A Porta do Inferno*, encargado en 1880 polo Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes de Francia. Isto serviría como entrada do Museo de Artes Decorativas de París, aínda que o proxecto non se concluíu.

Historia
--------

*O Pensador* na porta do Inferno exposta no Museo Soumaya.
A escultura recibiu orixinalmente o nome *O poeta*, xa que representaba ó escritor italiano Dante Alighieri, autor da Divina *A Divina Comedia*, obra literaria que serviu como unha das inspiracións para a creación da Porta. Nunha carta enviada ó crítico Marcel Adam, escribiu: 

> O Pensador ten unha historia. Nos días pasados, concibín a idea da porta do Inferno. Á fronte da porta, sentado nunha rocha, Dante pensando no plan do seu poema. Detrás del, Ugolino, Francesca, Paolo, todos os personaxes da Divina Comedia. Este proxecto non se realizou. Delgado, ascético, Dante separado do conxunto non tería sentido. Guiado pola miña primeira inspiración concibín outro pensador, un home espido, sentado sobre unha rocha, os seus pés debuxados debaixo del, o seu puño contra o seu queixo, el soñando. O pensamento fértil elabórase lentamente en por si dentro do seu cerebro. Non é máis un soñador, é un creador. 
> 
> 

Segundo apunta o investigador François Blanchètiere, *O poeta* representa un corpo torturado e ó mesmo tempo un home de espírito libre decidido a transcender mediante a poesía. Tamén de vocación dantesca, a obra personifica a Minos, xuíz dos infernos que asignaba ós condenados a un do nove círculos en función dos seus pecados.

*O pensador* pertence ó grupo de traballos feitos entre 1880 e 1881, onde a influencia de Miguel Anxo é particularmente forte; é indubidable que *Il Penseroso* e *Jeremiah* da Capela Sistina gardan semellanza con el.

Notas
-----

1. ↑  *Rodin's Gates of Hell*. Minneapolis: University of Minnesota Press. 1960.
2. ↑  Gantner, Joseph.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18003128
* WorldCat
* VIAF: 177530676
* BNF: 12131722q
* EBID: ID
* GND: 4573986-9
* LCCN: n98098026
* SUDOC: 073412929

 |
En Matemáticas, unha **operación** é calquera tipo de procedemento que se realiza sobre unha certa cantidade de elementos e que segue sempre unha mesma lóxica (regra). Dependendo do número de termos necesarios nunha operación pode clasificarse como operación unaria, operación binaria, operación ternaria...

Unha operación binaria xenérica normalmente é representada como:

**X \* Y**
onde "\*" é o operador binario, "X" e "Y" son os operandos (ou termos da operación), "X" é o primeiro termo e "Y" é o segundo termo.

Exemplos
--------

Os dous exemplos de operacións binarias máis clásicos son:

1. **X + Y**: "**+**" é o símbolo do operador adición; o resultado da operación é a suma e os termos son os sumandos.
2. **X. Y**: "**.**" é o símbolo do operador multiplicación, o resultado da operación é o produto de X por Y e os termos son os factores.

Propiedades de operacións binarias
----------------------------------

Algunhas operacións binarias posúen certas propiedades notables. Considerando **\*** e **#** como dúas operación binarias podemos definir as seguintes propiedades:

* **Asociatividade**: Para calquera X, Y e Z, (X \* Y) \* Z = X \* (Y \* Z).
* **Conmutatividade**: Para calquera X e Y, X \* Y = Y \* X.
* **Elemento neutro**: Existe un ***e*** tal que ***e*** \* X = X para calquera X.
* **Elemento inverso**: Existe un par (X, X') tal que X \* X' = ***e***, onde ***e*** é o elemento neutro.
* **Propiedade distributiva**: Para calquera X, Y e Z, X # (Y \* Z) = (X # Y) \* (X # Z).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3884033
* BNCF: 1134
* MAG: 19942306

 |
Para a operación bélica que se organizou en 1944 no Val de Arán vexa Operación Reconquista de España.
A **Operación Reconquista** foi o nome que lle deron os servizos secretos españois (Servicio Central de Documentación, SECED) ás accións que tiveron lugar co fin de contrarrestar a facción carlista dominante durante a Transición Española.

Durante a guerra civil española o carlismo apoiou o nacionalismo franquista mediante o envío á fronte das súas famosas unidades chamadas requetés. Carlos Hugo de Borbón Parma encabezaba a parte máis numerosa durante o franquismo. Nesta etapa o movemento evolucionou de forma radical e a súa organización convertérase no promotor dun talante democrático e dun ideario socialista autoxestionario. Pola súa banda, o irmán máis pequeno, Sixto de Borbón, a pesar de contar cun menor número de seguidores, foi nomeado sucesor polos que non veían con bos ollos eses cambios tan radicais do novo carlismo. Sixto de Borbón mantiña unha ideoloxía tradicionalista, partidario do franquismo e en contacto coa extrema dereita europea.

Visto o panorama de enfrontamento, o SECED (organización creada por Carrero Blanco) decidiu actuar na tradicional romaría carlista que tiña lugar en Montejurra co fin de pór freo ós seguidores de Carlos Hugo de Borbón Parma.

A operación Reconquista foi pensada e organizada na oficina do director xeral da Garda Civil onde se reuniron os líderes da acción: José Arturo Márquez de Prado, xefe do carlismo sixtino, o xeneral Ángel Campano e o xeneral Salvador Bujanda. De certo, o plan era coñecido polo director do SECED, o xeneral Juan Valverde, polo ministro de gobernación Manuel Fraga e polo presidente Carlos Arias Navarro.

No plan aportaríase a infraestrutura necesaria para levar a cabo o que sería coñecido como os Sucesos de Montejurra, incluídos os gardas civís vestidos coas roupas tradicionais carlistas, armas, radioteléfonos e cartos.

A partir deste momento e tal e como contou o xeneral José Antonio Sáenz de Santa María, a colaboración do SECED coas organizacións parapoliciais como o Batallón Vasco Español (BVE), a Triple A, Guerrilleros de Cristo Rey ou o Antiterrorismo ETA (ATE) fíxose habitual.
**Operabase** é unha base de datos on-line de interpretacións de ópera, teatros e compañías de ópera, os propios intérpretes así como os seus agentes. Operabase, que se pode atopar en operabase.com, é propiedade e é operada por Operabase Ltd, unha empresa localizada en Luton, Inglaterra. O sitio web naceu en 1996 como afección de Mike Gibb, converténdose na súa ocupación a tempo completo tres anos despois. A base de datos é actualmente operada por Gibb e Muriel Denzler, quen proporcionan servizos aos profesionais de ópera por unha tarifa, aínda que o sitio pode ser consultado por calquera usuario sen cargo ningún.

Sinalouse por Gibb e Denzler nun artigo no sitio web da organización do servizo de ópera europea, *opera-europe.org* (unha organización similar a aquelas que existen nos Estados Unidos e o Canadá, OPERA America e Opera.ca) que proporcionan servizos especializados aos profesionais da ópera, incluíndo no sitio web "ferramentas de cásting, discos de artistas, detalles de administración, información de producións". Mais eles poñen énfase en que "o sitio foi orixinalmente creado para o público en xeral, que aínda proporcionan o 96% dos seus usuarios". Operabase "é internacional na súa esencia; a súa información abrangue Australia e Eindhoven e está traducida a diversos idiomas."

Para o seu décimo aniversario, o sitio recibiu "arredor de 10 000 visitantes por día ao sitio público, que miran arredor de catro millóns de páxinas ao mes. Destes, menos da metade empregan o inglés, o 17% o alemán, 12% o italiano, 10% o francés, 9% o castelán."

Un novo trazo compara cinco tempadas de ópera, da 2005/06 á 2009/10. Esta é sección *"Statistics"*, que permite a usuarios investigar o número total de interpretacións por país; per cápita por país; polo número de interpretacións en cada cidade; por clasificacións de 1.005 compositores (con Giuseppe Verdi no alto da lista con 2.259 interpretacións das súas óperas); por compositores modernos; polas clasificacións de 60 compositoras con Kaija Saariaho tendo 15 representacións da súa obra; e, finalmente, polo número de óperas interpretadas (2.153), coa lista dominada polas 451 representacións de *Die Zauberflöte* de Mozart, seguida a pouca distancia por *La traviata* de Verdi con 447.

Notas
-----

1. 1 2  Higgins, *The Guardian* (Londres)
2. 1 2  Mike Gibb y Muriel Denzler, "Operabase's 10th Anniversary" en opera-europa.org
3. ↑  The Operabase Statistics section

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Operabase *(en varios idiomas)*
* Charlotte Higgins, "Operabase.com", *The Guardian* (Londres), 23 de maio de 2003
Sección lonxitudinal dunha flor feminina de *Curcubita spp.* (=ovario+estileteestigma), óvulos, e pétalos
En botánica, o **ovario** é unha parte do xineceo, que contén os óvulos a seren fecundados, constituíndo a súa parte inferior. O ovário está formado por unha ou máis follas modificadas que reciben o nome de carpelos que representan os macrosporófilos, que poderán ser libres ou fundidos.

Dentro do ovario hai unha ou máis cavidades denominadas "lóculos" que conteñen os óvulos en espera para seren fecundados e así transformárense en sementes; o ovário está destinado a transformarse en froito. Os óvulos insérense dentro do ovario nunha zona da placenta.

Dentro dos óvulos (que representan aos macrosporanxios) desenvólvese a macróspora (n) da cal por mitoses sucesivas formarase o gametófito feminino (óvulo).

Debaixo do ovario posiciónanse os estiletes e os estigmas.

Esquema das posíbeis posicións do ovario (I), ovario súpero (II), ovario semi-ínfero (III), ovario ínfero. a: androceo, g: xineceo, p: pétalos, s: sépalos, r: receptáculo.
Unha das terminoloxías de descrición do ovario refírese ao punto de inserción sobre o receptáculo (onde as outras partes florais (perianto e androceo) se unen e se fixan á superficie do ovario, como abaixo:

* **Ovario súpero:** o ovario atópase sobre o receptáculo e sobre o punto de inserción das outras partes florais. É un receptáculo cónico ou convexo, onde o ovario será a parte alta da flor. Os sépalos, pétalos e os estames inseriranse na base do ovario. Neste caso a flor dise hipóxina. Os froitos derivados dun ovario súpero poden ser, por exemplo, *Hypericum calycinum*, drupas...
* **Ovario ínfero:** atópase abaixo dos outros verticilos sobre un receptáculo ben cóncavo, onde os sépalos, pétalos, e estames están inseridos por enriba do ovario. Unha flor con ovario ínfero dise epíxena. Os ovarios ínferos orixinan falsos froitos (ex. pomo, *Fuchsia*) onde o receptáculo é outra parte floral participando na constitución do froito.
* **Ovario semi-ínfero:** localízase en posición media máis ou menos circundando o receptáculo.

O receptáculo será plano e, sépalos, pétalos, e estames están inseridos na base do hipanto. Son flores períxinas. Nalgunhas clasificacións esta tipoloxía non se recoñece, existindo moitas posicións intermedias entre súpero e ínfero.

A posición do ovario é determinante no desenvolvemento subsequente do froito: se o ovario se une coa parede interna do receptáculo, defínese "ínfero"; se non dise "súpero". No primeiro caso desenvolverase un falso froito derivado do crecemento do ovario e do receptáculo; no segundo desenvólvese un froito propiamente dito, na súa formación non participa o receptáculo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q148515
* BRE: 198518
* EBID: ID
* GEC: 0198323
* GND: 4312154-8
* MAG: 163647261

 |
Overclocking nos parámetros da BIOS dun AMD Athlon XP nunha ABIT NF7-S. A frecuencia FSB (reloxio externo) incrementouse de 133 MHz a 148 MHz, e multiplicador do reloxio interno cambiouse de 13.5 to 16.5.
O ***overclocking*** é unha práctica que pretende alcanzar unha maior velocidade de reloxo para un compoñente electrónico (por enriba das especificacións do fabricante). A idea é conseguir un rendemento máis alto gratuitamente, ou superar as cotas actuais de rendemento, aínda que isto poida supoñer unha perda de estabilidade ou acurtar a vida útil do compoñente. Overclock' é un anglicismo de uso habitual en informática que literalmente significa 'sobre o reloxo' ' é dicir, aumentar a frecuencia de reloxo da unidade central de procesamento.

Esta práctica está moi estendida entre os usuarios de informática máis esixentes, que tratan de levar ao máximo o rendemento das súas máquinas. Algúns usuarios adoitan comprar compoñentes informáticos de baixo custo, forzándoos posteriormente e alcanzando así o rendemento esperado dos compoñentes de gama máis alta. Por outro lado, os consumidores máis fanáticos poden chegar a adquirir compoñentes de última fornada para forzar o seu funcionamento, e conseguir así probas de rendemento inalcanzables para calquera equipo de consumo. Por este motivo, a maioría dos fabricantes decide non incluír na garantía do seu hardware os danos producidos por facerlles 'overclocking'.

Hoxe en día[*cando?*] os fabricantes de hardware venden algúns dos seus produtos desbloqueados para permitir aos usuarios realizar 'overclock' sobre os mesmos; é o caso de, por exemplo, GPU, CPU etc.

Desvantaxes
-----------

Ao incrementar a velocidade de traballo do reloxo tamén increméntase o consumo de corrente e a calor producida pode afectar a outros compoñentes.

Notas
-----

1. ↑  "Definición de Overclocking". Arquivado dende o orixinal o 22 de setembro de 2013. Consultado o 07 de outubro de 2013.
2. ↑  Guía de Overclocking presentada por nVidia

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Overclocking*** |

### Ligazóns externas

* Segunda Convención Nacional de OC: Overclocking Extremo por Imperio Gamer

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215969
* MAG: 134217597

 |
As **Ordenanzas de 1311** foron unha serie de regulacións impostas ao rei Eduardo II de Inglaterra pola alta nobreza e o clero de Inglaterra para restrinxir o poder do rei. Os vinte e un asinantes das Ordenanzas son coñecidos como os señores ordenantes (Lords Ordainers), ou simplemente os ordenantes (Ordainers). Os reveses a Inglaterra durante a Primeira Guerra de Independencia Escocesa, combinados coas políticas fiscais reais, vistas como abusivas, estableceron os antecedentes para a escritura das Ordenanzas, nas que un consello de baróns apropiouse da maioría dos privilexios administrativos do monarca. As Ordenanzas recollen as Provisións de Oxford e as Provisións de Westminster, dos anos 1250; pero a diferenza das Provisións, as Ordenanzas contiñan novas relacións á reforma fiscal, redirixindo especificamente ingresos do tesouro real ao tesouro público.

Outros temas foron tamén decisivos para a súa concepción. Estaban particularmente descontentos con Piers Gaveston, o favorito do rei, a quen os baróns consecuentemente desterraron do reino. Eduardo II aceptou as Ordenanzas unicamente baixo coacción, e seguiu unha longa loita pola súa revogación, que non acabou ata que Thomas Plantagenet, conde de Lancaster, foi executado en 1322.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Provisións de Oxford
* Provisións de Westminster

### Ligazóns externas

* Texto das Ordenanzas *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3885130
* EBID: ID

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***Otros días vendrán*** é unha película española dirixida por Eduard Cortés en 2005 e protagonizada por Fernando Guillén, Álex Angulo, Cecilia Roth, Antonio Resines, Nadia de Santiago, Nacho Aldeguer e Reyes Calzado.

A súa trama xira arredor dunha historia de amor e as perversidades, onde Cecilia Roth e Antonio Resines dan vida a unha parella que ten que superar múltiples obstáculos para poder empezar e consolidar a súa relación. A loita pola vida, polo amor e por encontrar unha existencia mellor son os temas nos que se centra *Otros días vendrán*.

Sinopse
-------

Alicia (Cecilia Roth) é unha profesora de instituto que vive coa súa filla e coa frustración dun doloroso erro sentimental que aínda lle doe. A súa vida é un desastre no plano amoroso e sexual e a súa existencia é completamente anódina. Para pór remedio acostuma establecer relacións a través dun chat en Internet, mais a maioría das veces é insatisfactorio cando non desagradable. Con todo, cando Alicia ten a posibilidade de coñecer alguén especial, pois quizais ela non vai querer coñecer máis.

Elenco
------

* Cecilia Roth, como Alicia.
* Antonio Resines, como Luis.
* Fernando Guillén, como Lucas.
* Nacho Aldeguer, como Javi/Zak.
* Nadia de Santiago, como Vega.
* Georgina Latre, como Susi.
* Reyes Calzado, como Ana.
* Álex Angulo, como Miguel.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6054660
* Allmovie: v338078
* FilmAffinity: 502856
* IMDb: tt0432999
* LUMIERE: 25364
* OFDb: 290334
* Rotten Tomatoes: otros\_dias\_vendran
* TMDb: 115366

 |
**Otilia Mó Romero**, nada en Ponteareas o 24 de decembro de 1947, é unha química galega. No ano 2019 foi elixida pola IUPAC como como *Distinguished Women in Chemistry 2019*.

Traxectoria
-----------

É licenciada en química pola Universidade de Santiago de Compostela (1970) e doutorada pola Universidade Autónoma de Madrid (1974).Viviu de 1974 a 1976 nos Estados Unidos traballando no Carnegie Mellon University (Pennsylvania), como Postdoctoral Research Associated, con John Pople, Premio Nobel de Química en 1998. No ano 2000 foi nomeada catedrática de Química Física da Universidade Autónoma de Madrid, e na actualidade é catedrática emérita.

O seu interese por conseguir que a perspectiva de xénero impregnara a docencia e investigación levouna a ocupar o posto de secretaria do Instituto Universitario de Estudios de la Mujer da UAM dende 1990 ata 1991, e directora do mesmo dende 1991 a 1995. 

Foi directora de Programas y Transferencia de Conocimiento do Ministerio de Ciencia e Innovación, e coordinadora científica do programa Consolider-Ingenio, Membro da Comisión de Acreditación de profesores Titulares de Ciencias da Aneca, así como presidenta da sección de Madrid da Real Sociedad Española de Química e vicepresidenta da European Chemistry Thematic Network Association (ECTNA).

Recoñecementos
--------------

* Premio Extraordinario en 1970, Compostela
* Premio Extraordinario en 1974, Madrid
* 'Distinguished Women in Chemistry 2019' pola International Union of Pure and Applied Chemistry (Iupac), pola súa "excelencia" na investigación básica e o seu liderado en Química.

Leva publicados máis de 350 artigos científicos, sendo recoñecida como unha das mulleres que máis artigos leva publicados na revista *Journal of Physical Chemistry*.

Notas
-----

1. ↑  RSEQ, Editoras (2019-02-05). "La profesora Otilia Mó elegida "IUPAC 2019 Distinguished Women in Chemistry" – RSEQ". *RSEQ, Real Sociedad Española de Química* (en castelán). Consultado o 2021-01-17.
2. 1 2  "Otilia Mó Romero". *AMIT* (en castelán). 2015-11-16. Consultado o 2021-01-17.
3. ↑  "UAM - Facultad de Ciencias - Mó Romero, Otilia". *www.uam.es*. Consultado o 2021-01-17.
4. ↑  "La catedrática de la UAM Otilia Mó Romero, premiada por su carrera en química". *La Vanguardia* (en castelán). 2019-02-12. Consultado o 2021-01-17.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Otilia Mó Romero" (en castelán).
* Otilia Mó Romero na páxina web da UAM

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55262372
* WorldCat
* VIAF: 87099696
* Dialnet: 534998
* ISNI: 0000 0000 6075 0250

 |
**Ottilia Ulbricht Protze**, foi unha profesora de alemán residente en Santiago de Compostela.

Traxectoria
-----------

Parella de Víctor Muñoz Baijón, chegaron a Galicia ao comezo da ditadura de Primo de Rivera. Instaláronse en Santiago de Compostela cunha academia de idiomas. Cando concluíu os estudos, Víctor Muñoz fíxose cargo da farmacia da rúa Casas Reais. De ambos os dous dicíase que "introduciran o fascismo en Galicia". Na década de 1930 Víctor fundou a sección da Falanxe Española en Santiago de Compostela con outros camaradas como Fermín Zelada de Andrés Moreno. Partidarios de José Antonio Primo de Rivera, recibírono na súa farmacia das Casas Reais o 16 de marzo de 1935. Alí Primo de Rivera improvisou un mitin ante un centenar de camaradas. Pilar Primo de Rivera visitou Santiago o 5 de febreiro de 1936 para apoiar os nomeamentos de María Laura Colmeiro Laforet como secretaria da Sección Femenina e de Ottilia Ulbricht como tesoureira. Días despois do triunfo da Fronte Popular, varios asaltantes intentaron prender lume á farmacia, e Ottilia púxoos en fuga pistola en man.

O 6 de novembro de 1936 Muñoz foi encarcerado e asasinado en Madrid.

Foi profesora de alemán na Universidade de Santiago de Compostela, no Instituto Arcebispo Xelmírez e no seu propio domicilio.

Ao rematar a guerra presentouse en Santiago de Compostela a muller de Víctor Muñoz, descubríndose que Ottilia só fora a súa amante.

Recoñecementos
--------------

Foi condacorada coa Y vermella de Falange en 1940. En 1965 foille concedido o Lazo de Dama da Orde Civil de Afonso X o Sabio.

Notas
-----

1. 1 2  "Misterios al descubierto, masones en Santiago" Arquivado 03 de xaneiro de 2015 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 04/08/2006.
2. ↑  Bonet Correa, Antonio (2013): Discurso Doctorado *Honoris Causa*. Santiago: Universidade de Santiago de Compostela, 15 de xullo de 2013.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-10-1940, p. 10.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 12-5-1965, p. 16.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "El farmacéutico Víctor Muñoz y la alemana Ottilia Ulbricht introdujeron el fascismo en Compostela" in *La Voz de Galicia*, 26-1-1988, p. 64, 47.
Interior da Igrexa de San Pedro de Teruel, Patrimonio da Humanidade e de estilo neomudéxar.
Antigas Escuelas Aguirre, actualmente Casa Árabe de Madrid.
O **neomudéxar** é un estilo artístico e arquitectónico que se desenvolveu principalmente na Península Ibérica a finais do século XIX e principios do XX. Enmárcase dentro das correntes orientalistas da arquitectura historicista imperante en Europa por aquela época. O novo estilo asociouse especialmente a construcións de carácter festivo e de lecer, como salóns de fumar, casinos, estacións de tren, prazas de touros ou saunas.

En España o estilo neomudéxar foi reivindicado como estilo nacional, por estar baseado nun estilo propiamente hispánico. Arquitectos como Emilio Rodríguez Ayuso ou Agustín Ortiz de Villajos viron na arte mudéxar algo unicamente español e empezaron a deseñar edificios utilizando trazos do antigo estilo, entre eles as formas abstractas de ladrillo e os arcos de ferradura.

Con todo, o que a historiografía considerou tradicionalmente como neomudéxar, son en moitos casos obras de estilo neoárabe, posto que utilizan elementos califales, almohades e nazaríes, sendo o único aspecto mudéxar o uso do ladrillo visto.

Frecuentemente considerouse á praza de touros de Madrid de Rodríguez Ayuso e Álvarez Capra de 1874 como o inicio do neomudéxar, que sería seguido por outros arquitectos como Enrique María Repullés y Vargas, Joaquín Rucoba, Augusto Font Carreras, José Espelius Anduaga, Felipe Arbazuza ou Aníbal González.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Neomudéxar***  |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Unha pinta de Murphy's.
**Murphy's Irish Stout** é unha marca de cervexa da variedade *dry stout* (ou estilo irlandés) elaborada no Condado de Cork (Irlanda) seguindo a receita orixinal da Cervexeira de Murphy's dende 1856.

En comparación cos seus competidores, máis amargos e pesados, principalmente Guinness e Beamish, a cervexa Murphy's é un stout lixeiro e máis doce. O seu sabor evoca caramelo e malte, e é descrito como *"un parente arredado do leite con chocolate"*. A semellanza co leite esténdese máis ala do sabor e da textura; Murphy's non contén ningún rastro de efervescencia, e é servida *"negra, como cappuccino forte"* cun pouco de escuma -"a cabeza"- por enriba. A escuma, en particular, é alabada pola súa natureza notablemente espesa e cremosa e a súa alta densidade, da que se di que se pode tomar cunha culler.

Despois de anos como unha cervexa sobre todo local, a adquisición da cervexeira por Heineken - coa conseguinte expansión na distribución - Murphy's acadou proxección internacional. Como o crecemento foi forte en todo o mundo, Murphy's xa está dispoñible en 70 países. A crítica fóra da súa terra natal foi xeralmente positiva. Como exemplo se pode citar o *"Beer Bites"*, a columna de The Daily Orange concedeulle "tres e medio de catro cuncas".

Notas
-----

1. ↑  "Murphy's Stout". *Cheers*. 2000-03-01.
2. 1 2 3 4  West, Bill (2007-11-30). "Beer Bites - Murphy's Irish Stout". *The Daily Orange*. Arquivado dende o orixinal o 25 de xaneiro de 2010. Consultado o 16 de xuño de 2011.
3. ↑  Brown, Andrew C. (1986-02-03). "A Dutch Challenge to the King of Stout". *Fortune*.
4. ↑  Givens, Ron (1996-03-15). "Holiday for the Stout-Hearted". *New York Daily News*. Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2011. Consultado o 16 de xuño de 2011.
5. ↑  Whiting, Sam (2001-03-14). "Living It Up Like the Irish". *San Francisco Chronicle*.
6. ↑  Lehndorff, John (2001-03-16). "Pub grub for all year". *Rocky Mountain News*. [*Ligazón morta*]
7. ↑  Singer, Penny (1997-12-07). "Surveying Beer Market From White Plains". *The New York Times*.
8. ↑  "Heineken Ireland breaks 20% market share mark". *RTÉ.ie*. 2006-02-26.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da cervexa Murphy's
* Tenda online de Murphy's Arquivado 29 de xuño de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1546373
* MusicBrainz: ID

 |
**Mursilis I** (Murshilish) rei dos hititas á morte de Hattusilis I entre os anos -1620 e -1590.

Traxectoria
-----------

Segundo sabemos por un documento atopado denominado as "Lamentacións de Hattusilis", Hattusilis escolle ao seu neto Mursilis en lugar do "ingrato" do seu fillo para sucedelo.

Estreitou os lazos algo débiles que unían a confederación de cidades-estado e incorporou estes ao primeiro Imperio Hitita, chegando a ser a terceira potencia de Oriente Medio, xunto con Babilonia e Exipto. Continuou a política expansionista derrotando aos hurritas e destruíndo o reino de Alepo, en cuxa empresa fracasara Hattusilis. Protagonizou unha incursión contra a cidade de Babilonia no ano -1595. Pero era evidente que Mursilis non podería conservar unha cidade situada a dous mil quilómetros de Hattusas, a capital do Imperio, e moito menos incorporala ao Imperio. Esta incursión coincidiu co fin da dinastía dos amorreos cuxo último rei foi Samsuditana. Ignórase se este feito foi consecuencia da expedición de Mursilis ou unha simple coincidencia.

Tras finalizar a campaña Mursilis regresou a Hattusas. Ao pouco tempo, no -1590, morreu vítima dun complot encabezado polo seu cuñado Hantilis I (Hantilish), quen se converteu no novo rei hitita.

| Hititas |
| --- |
| *Segue a:* Hattusilis I | **Mursilis I**(-1620--1590) | *Precede a:* Hantilis I |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q222536
* WorldCat
* VIAF: 20485013
* BRE: 2239090
* CERL: cnp00549476
* EBID: ID
* GND: 119185547

 |
**Narón TV** foi unha canle de televisión galega, a primeira de ámbito local en emitir con normalidade. A súa programación estaba orientada á vila de Narón e á comarca de Ferrolterra e era emitida pola canle 28 de UHF.

Historia
--------

Foi creada en xaneiro de 1988 por Fernando Masafret, profesional audiovisual que traballaba para a empresa Retina, aínda que xa en setembro de 1988 se formalizaría a súa relación co Concello de Narón converténdoa nunha empresa mixta, que mesturaba capital privado e investimento público. Narón TV existiu como tal até o ano 1992, no que se convertería en Canal 4 de Ferrol, empresa que á súa vez pasaría a chamarse Ferrolvisión Canal 29 para anos máis tarde acabar integrada na rede de emisoras locais Localia como Localia-Ferrol.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Consello da Cultura Galega. Sección de Comunicación, ed. (2005). "Tres décadas de televisión en Galicia. Cronoloxía e posicións perante o desafío dun novo modelo audiovisual" (pdf) (en en galego). pp. páx. 242 e 244. Consultado o 23 de outubro de 2009. ...a primeira televisión local «estable» de Galicia (antes houbera outras experiencias en lugares tan dispares como o Barco de Valdeorras, Caldas de Reis, Cuntis, Vilanova de Arousa ou Monterroso...
O **mullerismo** é unha teoría social profundamente enraizada na opresión racial e de xénero das mulleres negras. Existen distintas interpretacións sobre o que o termo significa e os esforzos para achegar unha definición concisa e abranguente só tiveron un éxito marxinal. A ambigüidade dentro da teoría permite a expansión continua dos seus principios básicos.

Na súa esencia, o mullerismo é unha perspectiva de mudanza social baseada nos problemas cotiáns e experiencias das mulleres negras e doutras mulleres demograficamente minoritarias, mais de forma máis ampla procura métodos para erradicar as desigualdades non só para as mulleres negras, senón para todas as persoas.

Notas
-----

1. ↑  Phillips, L. (2006). The Womanist reader. New York: Routledge.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Feminismo negro

### Ligazóns externas

* Womanist Theology Arquivado 06 de agosto de 2018 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Womanist Musings, *Womanist blog* *(en inglés)*

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3555513
* JSTOR: womanism
* MAG: 2779406071

 |
Un policía expedindo unha multa de tránsito.
Unha **multa** (do latín *multa, ae*) ou **pena pecuniaria** é a imposición administrativa ou penal que consiste nun pagamento en cartos, por veces expresada en días de sanción (cando o seu pagamento redime a reclusión polo número correspondente de días).

Denomínase multa coercitiva á que se reitera en prazos determinados se non se paga. Unha vez resolto o acto administrativo que establece unha obriga persoal fronte ao incuprimento por parte da persoa obrigada, a administración pode tomar diversas medidas: execución subsidiaria, multa coercitiva, compulsión sobre as persoas, e a máis xeral e empregada: o constrinximento sobre o patrimonio.

En España, o artigo 97 da Lei 30/1992, sobre o réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, dispón que "se en virtude do acto administrativo houbese que satisfacer cantidade líquida seguirase o procedemento previsto nas normas reguladoras do procedemento recadatorio en vía executiva". É dicir, é a propia administración pública, sen intercención dos tribunais de xustiza, a encargada do cobro das débedas pecuniarias, chegando se é o caso, ao embargo de contas correntes ou bens.

O procedemento concreto está regulado no Regulamento xeral de recadación. Así mesmo, existe a capacidade de recorrer a sanción ben sexa por vía administrativa ou vía xudicial. En calquera caso, a capacidade de emitir multas debe ser regulada trala aprobación dunha lei e desenvolta por vía regulamentaria.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *multa*.
2. ↑  BOE. Artigo 97 da Lei 30/1992 BOE, de 26 de novembro de 1992

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Multa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* FIVA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1243001
* BNCF: 59197
* EBID: ID
* GND: 4147042-4
* LCCN: sh85048325
* NKC: ph218847
* PSH: 8887

 |