recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Richard Kendall Brooke**, nado en 1930 na India e finado o 12 de maio de 1996 en Harare, foi un ornitólogo británico que traballou principalmente en Zimbabwe.

Traxectoria
-----------

Brooke naceu na India, onde seu pai servía no Exército británico. A súa carreira académica comezou na Universidade Rhodes, en Grahamstown, na provincia do Cabo Oriental (Suráfrica), onde obtivo a licenciatura en Teoloxía. Máis tarde seguiu unha carreira como funcionario público menor nun departamento do goberno de Rodesia do Sur (a actual Zimbabwe). Porén, os seus verdadeiros intereses centrábanse na ornitoloxía.

Aceptou unha invitación para unirse ao persoal do Museo de Ciencias Naturais de Durban, consciente de que necesitaba obter un título superior, xa fose un máster ou un doutoramento, para manterse no posto. Presentou a súa tese para consulta a un destacado ornitólogo dos Estados Unidos, que se ofreceu a axudalo a traballar nela. Brooke podería facer os cambios suxeridos, pero opúxose vehementemente a revisar calquera parte do seu texto, insistindo en que era máis que adecuado.

Logo deixou o Museo de Durban e regresou a Rodesia do Sur, onde traballou durante un curto tempo nos Ferrocarrís de Rodesia. Os seus traballos en ornitoloxía valéronlle unha invitación para unirse ao persoal do Instituto de Ornitoloxía Africana Percy FitzPatrick, da Universidade de Cidade do Cabo, onde pasou moitos anos da súa importante vida produtiva.

Tras unha longa enfermidade regresou a Zimbabwe en 1996, onde morreu o 12 de maio dese ano na casa dun irmán seu.

Obra científica
---------------

Os primeiros traballos de Brooke en aves centráronse na taxonomía dos apódidos (cirrios, salanganas e afíns) do Vello Mundo. Pronto adquiriu unha sólida formación, converténdose nun experto mundial neste tema. Ademais dunha ampla gama de artigos, propuxo novas subespecies das especies do xénero *Cypsiurus* (apódidos africanos), e describiu, en 1970, o xénero *Hydrochous* (dunha salangana de Indonesia e Malaisia).

En 1971 Brooke participou como membro nun grupo de catro especialistas que se ocupaban das aves de Zambia. Máis tarde, en particular despois de unirse ao Instituto Percy FitzPatrick, ampliou o seu campo de especialización, sobre todo en relación coa taxonomía e outros aspectos biolóxicos de varios grupos de aves mariñas.

Premio
------

Unha das súas principais obras é o *South African red data book – birds*, polo que recibiu en 1988 o Gill Memorial Medal Award, outorgado pola BirdLife-Suráfrica.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Brooke** emprégase para recoñecer a Richard Kendall Brooke como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. ↑  Gill Memorial Medal Award
2. 1 2 3 4 5 6 7  
Clancey, P.A. (1 de xaneiro de 1997). "Obituary: Richard Kendall Brooke, 1930-1996". *Durban Museum Novitates* **22** (1). ISSN 0012-723X. Consultado o 22 de outubro de 2019.
3. ↑  Gill Memorial Medal Award.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Obras de ou sobre Richard Kendall Brooke.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q598513
* WorldCat
* VIAF: 77674331
* ISNI: 0000 0000 2380 6972
* LCCN: n82213084

 |
Tras a morte de Prisco, o seu xenro **Servio Tulio** sucedeuno no trono, sendo o segundo rei de orixe etrusca que gobernaba Roma. Coma o seu sogro anteriormente, Servio librou varias guerras vitoriosas contra os etruscos. Utilizou o botín obtido nas súas campañas para erixir as primeiras murallas que cercaran os sete outeiros romanos sobre o *pomerium*, os chamados *muros servianos*. Tamén realizou cambios na organización do exército romano.

Acadou sona por desenvolver unha nova constitución para os romanos, con maior atención ás clases cidadás. Instituíu o primeiro censo da historia, dividindo as xentes de Roma en cinco clases económicas, creando ademais a Asemblea centuriada. Utilizou asemade o censo para dividir a cidade en catro tribos urbanas, baseadas na súa localización espacial dentro da cidade, establecendo a Asemblea tribal. O seu reinado tamén destacou pola edificación do templo de Diana no outeiro do Aventino.

As reformas de Servio supuxeron un gran cambio na vida romana: o dereito a voto foi establecido en base á riqueza económica, polo cal gran parte do poder político ficou reservado ás elites romanas. Así a todo, co tempo Servio favoreceu gradualmente ás clases máis desfavorecidas, para obter desta forma un maior apoio de entre os plebeos, polo que o seu mandato pode definirse como insatisfactoria para a clase patricia. O longo reinado de 44 anos de Servio Tulio finalizou co seu asasinato nunha conspiración urdida pola súa propia filla Tulia e o seu marido Tarquinio, o seu sucesor no trono.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Monarquía romana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192998
* WorldCat
* VIAF: 77702256
* BIBSYS: 1542227328646
* BMT: 166065
* BNF: 11947842h
* BRE: 3657895
* CERL: cnp00544835
* EBID: ID
* FAST: 1846834
* GEC: 0062240
* GND: 119010259
* ISNI: 0000 0004 4886 7842
* LCCN: n83302325
* NTA: 071406425
* SUDOC: 027436721
* ULAN: 500355354

 |
**Ricardo Gómez Varela**, coñecido como **Richard**, nado en Melide o 12 de outubro de 1954, é un exfutbolista galego, que xogaba como defensa. É pai do tamén exfutbolista Nacho Novo.

Traxectoria
-----------

Militou no Galiano ferrolán antes de ingresar no Racing de Ferrol en 1974. Ao pouco da súa chegada foi cedido ao Barallobre, co que xogou dúas tempadas na Serie A Rexional. Na tempada 1976/77 regresou ao Racing, co que xogou durante os seguintes tres anos, logrando dous ascensos consecutivos (de Terceira a Segunda B e de Segunda B a Segunda). Na súa terceira campaña disputou 33 partidos na Segunda División, descendendo de novo a Segunda B.

En 1979 foi traspasado ao Betis, a cambio de seis millóns de pesetas e da participación do club andaluz no Trofeo Concepción Arenal. Debutou co equipo sevillano na Primeira División na primeira xornada da tempada 1979/80, contra o Rayo Vallecano no Benito Villamarín. Foi o seu único partido en todo o ano e tras xogar un partido de Copa do Rei no inicio da campaña seguinte, foi cedido ao Terrassa, da Segunda División B, onde disputou 23 partidos.

En 1981 fichou polo Lorca, co que militou durante tres tempadas na categoría de bronce, logrando na última delas o ascenso á Segunda División. Durante a tempada 1984/85 xogou no Atlético Marbella e na 1987/88 no Brigantium.

Palmarés
--------

Racing de Ferrol
* **Segunda División B (1):** 1977/78.

Lorca
* **Segunda División B (1):** 1983/84.

Notas
-----

1. ↑  "Arriba el telón de la liga". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña ed.). 4 de setembro de 1976. p. 38.
2. ↑  "Ferrol cede dos jugadores al Barallobre". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (es). 14 de setembro de 1974. p. 17. Consultado o 5 de xullo de 2022.
3. ↑  "Richard firmó ayer". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña ed.). 26 de xuño de 1979. p. 41.
4. ↑  "El ex-racinguista Richard fichó por el Tarrasa". *La Voz de Galicia* (en castelán). 19 de outubro de 1980. p. 51.
5. ↑  "Racing y Brigantium juegan el domingo en Mugardos el tercer partido de pretemporada". *La Voz de Galicia* (en castelán) (Ferrol ed.). 30 de xullo de 1987. p. 36.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112915060
* BDFutbol: 5123
* Transfermarkt: 462508

 |
**Sabino Acquaviva**, nado en Padua o 29 de abril de 1927 e finado o 29 de decembro de 2015, foi un sociólogo, xornalista e escritor italiano.

Traxectoria
-----------

Foi profesor entre 1967 e 1971 na Universidade de Trento. foi profesor de socioloxía na Universidade de Padua, e director do seu departamento de socioloxía entre 1985 e 1988. Foi colaborador de programas da RAI, entre elas *La notte della repubblica* de Sergio Zavoli, e mais tamén en xornais e revistas.

Obras
-----

Estudoso da socioloxía da relixión, a súa notoriedade débese sobre todo ao libro *L'eclissi del sacro nella società industriale*. publicado en 1961. Acquavila baseándose en estatísticas internacionais que establecían unha caída na observancia do culto relixioso establecía unha progresiva desaparición do sagrado que matizou en *Fine di un'ideologia: la secolarizzazione*, obra de 1989 escrita con Renato Stella na que fala da fin do uso máxico do sagrado. Outras das súas obras no campo da socioloxía da relixión son *Eros, morte ed esperienza religiosa* (1993),*Sociologia delle religioni. Problemi e prospettive* (1996), *Giovani sulle strade del terzo millennio. I giovani degli ostelli: tra pellegrinaggio interiore e turismo culturale* (1999) e*Dio dopo Dio. Diario 1964-2005* (2007).

En 1980 publicou con Gottfried Eisermann, *Alto Adige. Spartizione subito?* sobre as minorías étnicas no Tirol do Sur, Acquaviva na obra nega a existencia dun grupo étnico plurilingüe nativo e puña en dúbida a eficacia do proxecto de autonomía para a conservación das dúas comunidades.

Sobre os anni di piombo (décadas de 1970 e 1980 en Italia) publicou *Guerriglia e guerra rivoluzionaria in Italia* (1979), *Il seme religioso della rivolta* (1979), *Sinfonia in rosso* (1989).

Sobre socioloxía política escribiu *Progettare la felicità* (1994) e *La democrazia possibile* (2002).

Tamén é importante a súa obra sobre os medios de comunicación: *Televisione e immagine nel mondo della prima infanzia* (1976); *La modernizzazione sperata* (1978); *La montagna del sole: il Gargano* (1982); e *Social Structure in Italy, Crisis of a System* (1976).

Notas
-----

1. 1 2 3  *Chi è*, Roma, L'Espresso, vol. I, 1986, p. 8.
2. ↑  "Biografía Coppia e Famiglia". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2019. Consultado o 16 de maio de 2012.
3. ↑  Roberto Cipriani *Sociology of Religion: An Historical Introduction*. Aldine (2000), p. 167

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3329432
* WorldCat
* VIAF: 59123745
* BIBSYS: 90343242
* BNF: 12164513j
* CiNii: DA00516524
* FAST: 31233
* GND: 118865056
* ICCU: CFIV022358
* ISNI: 0000 0001 1064 6217
* LCCN: n79018130
* NKC: ola2003209063
* NTA: 06829512X
* OL: OL143450A
* SELIBR: 31646
* SUDOC: 030174791
* Treccani: sabino-acquaviva
* UNZ: AcquavivaSabinoS

 |
O **río Traba** é un curso fluvial da provincia da Coruña, que desemboca na ría de Noia.

Percorrido
----------

O Traba recibe distintos nomes ao longo dos seus 17 km de percorrido. Nace so o monte Muralla xunta a portela de Aldarís, na parroquia de Fruíme (Lousame) a 400 m de altitude, da confluencia de dous regachos que baixan do chan do Rego. Neste seu curso alto, diríxese co nome de río Sóñora cara ao norte, adentrándose brevemente en Rois para pasar pola aldea que o nomea, onde se lle amece o rego do Treito.

No punto onde recibe o rego do Feal Maior e o río do Manle vira á esquerda (o oeste), volvendo ao termo municipal de Lousame. Este tramo, no que lle din río de Vilacova, flúe encaixado entre ladeiras costentas. Deixa atrás Lesende e ao pé da aldea de Alvariza xúntaselle pola dereita o rego de San Xusto. É nestes derradeiros quilómetros onde, xa noiés, recibe o nome de río Traba.

Desemboca na vila de Noia, formando canda o rego de Tállara unha marisma que entre Abruñeiras e o porto de Testal conecta co meirande esteiro do Tambre.

Réxime
------

É un río de réxime pluvial.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes do río Traba.
* Ponte de Traba
* Noia
* Malecón de Cadarso de Noia
**Nieves Ibeas Vuelta**, nada en Vitoria o 28 de xullo de 1961, é unha filóloga vasca.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Filoloxía Románica, doutora en Filoloxía Francesa e profesora titular da Universidade de Zaragoza, adscrita ao Departamento de Filoloxía Francesa na Facultade de Filosofía e Letras.

Dende o ano 2000 até o 2003, foi Vicerreitora de Proxección Social e Cultural da Universidade de Zaragoza. Nas eleccións autonómicas de 2003 foi elixida deputada nas listas de Chunta Aragonesista (CHA), partido da que foi presidenta entre os anos 2008 e 2012. Ostentou o cargo de voceira do seu grupo parlamentario dende 2011 até xaneiro de 2014, data na que renunciou ó seu escano e se reincorporou ó seu posto de profesora da Universidade de Zaragoza. Foi, asemade, membro do Consello Reitor do Instituto Aragonés da Muller, cofundadora do *Seminario Interdiscipllinar de Estudos da Muller da Universidade de Zaragoza* e fundadora e directora da colección *Sagardiana*. *Estudos feministas* das Prensas da Universidade de Zaragoza.

Obras
-----

A súa actividade investigadora céntrase no eido da análise da creación literaria dende a perspectiva dos estudos feministas e de xénéro. Formou parte de numerosos proxectos de investigación e entre as súas publicacións atópanse os libros *La imagen de la mujer en la novela de evasión en Francia, 1970-1985: novela policiaca y de ciencia ficción* (tese de doutoramento); *La conjura del olvido: escritura y feminismo* (coed. con Mª Ángeles Millán); *La perspectiva de género en la educación aragonesa*, en colaboración con Begoña Garrido Riazuelo; *Hombres y feminismo*, número especial da revista *Lectora*; ademais de numerosos artigos e capítulos de libro sobre literatura e feminismo.

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9050120
* GEA: 20804

 |
**Sabino González Besada Vidal**, nado en Tui en 1824 e finado en Pontevedra o 28 de xullo de 1898, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan González Besada, era membro dunha das familias máis poderosas de Pontevedra, irmán de Basilio e Rafael González Besada que foron deputados provinciais e tío de Augusto González Besada, varias veces ministro. Foi oficial e secretario do Goberno civil e da Deputación de Pontevedra. Xunto co seu irmán Basilio formou parte do núcleo de investidores da MZOV, da que xa era delegado a principios do Sexenio. Foi xuíz de primeira instancia en Caldas e Pontecaldelas. Casou con Felisa Jalón Rey Caamaño. Foi Comendador da Orde de Carlos III desde 1878.

### Política

Membro do Partido Conservador e home de confianza de José Elduayen, estableceu bufete na cidade de Pontevedra e practicamente non vai deixar de formar parte da Deputación Provincial de Pontevedra como deputado por varios distritos (Pontevedra en 1871; A Estrada en 1873, 1877 e 1878 e Ponteareas-A Cañiza en 1886 e 1896) e desempeñando os cargos de Secretario e Vicepresidente. Foi Secretario do Goberno Civil, Gobernador civil da provincia en dúas ocasións (1884-85 e 1890-1892) e presidente da Deputación (1896-1898).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eugenio Fraga Mascató** |  **Presidente da Deputación de Pontevedra** 1896 - 1898 | Sucesor:**Gumersindo Otero García** |

Vida persoal
------------

Casou con Josefa Jalón Rey e foi pai de Ángela e Amalia González Besada Jalón.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *Diario de Pontevedra*, 29-7-1898, p. 2, 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *En torno ó elduayenismo: reflexións sobre a política clientelista na provincia de Pontevedra. 1856-1879* Felipe Castro Pérez en Documentos de Traballo. Historia; 13.
***O estudio de Abel de Pujol*** (en francés: *L'Atelier d'Abel de Pujol*) é un cadro da pintora francesa Adrienne Marie Louise Grandpierre-Deverzy, realizado en 1822. Consérvase no Museo Marmottan Monet.

Historia
--------

En 1822, Grandpierre-Deverzy enviou a súa obra ao Salón de París (Le Salon de Artistes Français), onde foi aceptada e exposta. A autora continuou expondo neste Salón dende 1822 até 1855.

A obra foi comprada por Giovanni Sommariva, un dos grandes coleccionistas e mecenas da época. Isto evidencia a presenza e importancia da autora nese momento, converténdose ademais nunha fonte para o estudo do ensino artístico feminina a partir do seu traballo.

Posteriormente, tanto o cadro como a autora, tras un período de completa invisibilización, foron recuperados na exposición Women Artists: 1550-1950, organizada por Linda Nochlin e Ann Sutherland Harris en 1976. De feito, esta obra conformou a portada do catálogo da exposición.

Descrición
----------

No cadro obsérvase un grupo de mulleres que están no estudio, pintando, parolando, escollendo pigmentos ou mesmo, mostrándolle ao mestre, Abel de Pujol, o bosquexo que realizaron, como é o caso dunha delas. O espazo está ben iluminado, limpo e ordenado, en contraposición a outros cadros da época que representaban estudios masculinos.

O obradoiro está cheo de elementos que están vinculados ao artístico, como cabaletes, lenzos, moldes, bustos da Antigüidade nos andeis superiores, baleirados e tres pinturas relixiosas de Abel de Pujol colocadas na parede, as únicas pinturas visibles de toda a escena e que reforzan aquilo que é apropiado para o xénero feminino.

Outro dos aspectos salientables é a presenza dunha modelo no obradoiro, a cal se atopa totalmente vestida. A diferenza dos homes, elas non podían estudar espidos e isto excluíaas da pintura de historia, que era a máis valorada nese momento dentro do eido académico. 

En contraposición á modelo, a autora ironiza coa presenza dun torso masculino que está localizado nun andel e que se atopa dado a volta de forma decorosa. Á súa vez, o torso de Afrodita, situado á beira da modelo, ten tapada a área xenital en referencia tamén aos límites estabelecidos para o ensino artístico das mulleres.

Notas
-----

1. ↑  "Adrienne Grandpierre-Deverzy, artiste peintre". *L'Histoire par les femmes* (en francés). 2019-07-10. Consultado o 2022-12-17.
2. 1 2  Wettlaufer, Alexandra K. (2011). *Portraits of the Artist as a Young Woman: Painting and the Novel in France and Britain, 1800-1860*. The Ohio State University Press. ISBN 978-0-8142-7080-6. Consultado o 2022-12-18.
3. ↑  Chrisman-Campbell, Kimberly (2012). "Review of Royalists to Romantics: Women Artists from The Louvre, Versailles, and Other French National Collections". *Woman's Art Journal* **33** (2): 62–64. ISSN 0270-7993. Consultado o 2022-12-19.
4. ↑  Havice, Christine (1981). "In a Class by Herself: 19th Century Images of the Woman Artist as Student". *Woman's Art Journal* **2** (1): 35–40. ISSN 0270-7993. doi:10.2307/1357899. Consultado o 2022-12-19.
**Natália Kelly**, nada o 18 de decembro de 1994 en Hartford, Connecticut, Estados Unidos, é unha cantante austríaca, filla dun pai estadounidense e nai brasileira; Kelly actualmente reside en Bad Vöslau, Baixa Austria. Kelly representou a Austria no Festival da Canción de Eurovisión 2013.

Traxectoria
-----------

### 2000-04: Primeiros anos

Kelly mudouse dos Estados Unidos a Austría á idade de seis anos en 2000. É filla dun home de negocios americano con raíces austríacas e irlandesas e unha nai brasileira, Kelly empezou coa música a unha idade moi temperá. En 2004, á idade de dez anos, ela era membro da ópera dos nenos na produción de In 80 Tagen um die Welt (A volta ao mundo en 80 días) no teatro de estado de Baden. Nos anos seguintes, Kelly participou en varias competicións, incluíndo Prima La Musica en música clásica.

### 2005-07: Gimme 5

Entre 2005 e 2007, Kelly era membro do grupo de nenos, Gimme 5, que tiña un contrato firmado con Universal Music, co produtor Alexander Kahr.

### 2011: A Voz

En 2011, Kelly gañaba un espectáculo de talento austríaco moi popular chamado A Voz (non ser confundido coa franquía internacional A voz), e recibía un contrato de gravación de Alexander Kahr.

### 2013: Festival da Canción de Eurovisión e *Natália Kelly*

O 15 de febreiro de 2013, Kelly entraba na selección nacional austríaca para o Festival da Canción de Eurovisión 2013, coa súa canción "Shine". No peche de votación, Kelly recibira 32 puntos do voto de xurado, e 38 puntos do televoto, dando un total de 70 puntos e recibindo o primeiro lugar, e deste xeito ela era seleccionada para representar Austria no Festival da Canción de Eurovisión 2013 en Malmö, Suecia. Kelly competiu na primeira semifinal do festival o 14 de maio de 2013, non obstante, Austria fracasaba no intento de clasificarse para a final, quedando no posto 14 de 16 con tan só 27 puntos. O seu álbum de debut, Natália Kelly, foi lanzado mundialmente o 12 de abril de 2013.

Discografía
-----------

### Álbums

| Título | Detalles |
| --- | --- |
| *Natália Kelly* | * Lanzado: 12 de abril de 2013
* Selo: Universal Music Austria
* Formato: CD, Descarga dixital.
 |
|

### Singles

| Ano | Single | Posto nas listas | Álbum |
| --- | --- | --- | --- |
| AUTAustria |
| 2013 | "Shine" | 26 | *Natália Kelly* |
| "Face the Day" | – |

Notas
-----

1. 1 2  Natália Kelly representará a Austria no ESC 2013
2. ↑  "Natália Kelly gaña a final de A Voz". Arquivado dende o orixinal o 18 de febreiro de 2013. Consultado o 15 de xullo de 2013.
3. ↑  Xa temos aos 10 primeiros finalistas
4. ↑  Resultados da primeira semifinal do ESC 2013
5. ↑  Natália Kelly é lanzado mundialmente mediante iTunes
6. ↑  "Discographie Natália Kelly". austriancharts.at/ Hung Medien.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4704348
* WorldCat
* VIAF: 684163706768329421249
* Discogs: 3267875
* Europeana: ID
* Genius: Natalia-kelly
* IMDb: nm2373845
* ISNI: 0000 0001 2993 6396
* MusicBrainz: ID

 |
**Sabin Intxaurraga Mendibil**, nado en Zeanuri o 30 de decembro de 1949, e finado en Barakaldo o 27 de decembro de 2010, foi un político independentista do País Vasco. Membro de Eusko Alkartasuna (EA), foi conselleiro de Xustiza, de Traballo e Seguridade Social e de Ordenación do Territorio e Medio Ambiente do Goberno Vasco entre 1998 e 2005.

Biografía
---------

Sabin Intxaurraga era licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade do País Vasco (UPV), máster en Xestión de Lecer (rama Turismo) pola Universidade de Deusto e en Mercadotecnia pola UPV. Militante do Partido Nacionalista Vasco (PNV), pertenceu ao Bizkai Buru Batzar e, como man dereita de Carlos Garaikoetxea, foi secretario do Presidente do Consello Xeral Vasco e do Lehendakari entre 1979 e 1984. Así mesmo, foi un activo partidario da escisión cando se formou Eusko Alkartasuna (EA), formación da cal foi membro da Executiva Rexional de Biscaia entre 1986 e 1995, ocupándose dende entón da área de Política Institucional da Executiva Nacional de EA e, tamén, da súa Secretaría de Organización.

Foi alcalde da súa localidade natal en varias lexislaturas: 1979-1983 (co PNV) e 1987-1995 (con EA); e vicepresidente e membro da Comisión Executiva da Asociación de Municipios Vascos (EUDEL) entre 1987 e 1991.

Foi deputado no Parlamento Vasco desde 1984 até 1999. Desde 1998 até 2005 ocupou, sucesivamente, os cargos de conselleiro de Xustiza, de Traballo e Seguridade Social e de Ordenación do Territorio e Medio Ambiente no Goberno Vasco presidido por Juan José Ibarretxe. Foi un firme defensor do acordo estratéxico entre Eusko Alkartasuna e a Esquerda Abertzale de 2010 e partidario de apoiar o proceso de cesamento do fogo de ETA ese mesmo ano.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Falece en Baracaldo o exconsejero do Goberno vasco Sabin Intxaurriaga, *ABC*, 27 de decembro de 2010, consultado o mesmo día.
* Morre Sabin Intxaurraga, un veterano da política vasca, *Diario Vasco*, 28 de decembro de 2010, consultado o mesmo día.
* "Fallece el dirigente de EA y exconsejero del Gobierno Vasco Sabin Intxaurraga" [Falece o dirixente de EA e exconsejero do Goberno Vasco Sabin Intxaurraga]. *Noticias de Guipúzcoa* (en castelán). 28 de decembro de 2010. Arquivado dende o orixinal o 11 de abril de 2013. Consultado o 11 de novembro de 2016.
* Perfil do tres conselleiros de Eusko Alkartasuna do Goberno vasco, *ABC*, 14 de xullo de 2001, consultado o 14 de agosto de 2014.
***SMS (Sin miedo a soñar)*** é unha serie de televisión transmitida por LaSexta. Previo á estrea da primeira tempada, o 7 de xullo do 2006, LaSexta emitiu un especial no que se incluían os 4 primeiros capítulos da serie. A partir do día 10 de xullo empezou a primeira tempada, que constou de 120 capítulos.

O día 29 de decembro de 2006 acabouse a primeira tempada e, sen ningún descanso na realidade, pero un mes despois na ficción, o 1 de xaneiro de 2007 empezou a segunda tempada, que se emitiu ata o 30 de marzo dese mesmo ano en LaSexta.

Sinopse
-------

Conta a historia dun grupo de adolescentes de clase alta cuxa vida cambia bruscamente tras a chegada de Edu, un mozo de barrio. 
O contraste entre ambos os mundos, xunto coas relacións sentimentais do grupo de adolescentes, conforman o armazón dunha serie xuvenil que engade un novo elemento ao xénero: unha trama de suspense, ligada a un misterioso asasinato no que se ven envolvidos tres dos protagonistas. 
Ao longo dos capítulos, o público contemplará o nacemento dun grupo de música, a investigación do crime, un romance imposible e, en definitiva, a transformación da vida dunha cuadrilla de adolescentes que, con 16 anos, empezan a asomarse á vida.

Elenco
------

* Lola Marceli, como Cristina Gómez-De Iridutia
* Javier Albalá, como David Llorens
* Raúl Peña, como Eduardo Sánchez Díaz
* Amaia Salamanca, como Paula Dejardains Gómez-De Iridutia
* María Castro, como Lucía Jimeno
* Mario Casas, como Javi Llorens
* Aroa Gimeno, como Sonia Delgado Jarana
* Yon González, como Andrés
* Guillermo Barrientos, como Francisco Delgado Jarana
* Josep Linuesa, como Gonzalo
* Antonio Hortelano, como Juan
* Virginia Rodríguez, como Luisa
* María León, como Leticia
* Pablo Penedo, como Sebastián
* María Cotiello, como Eva
* Sergio Mur, como Pedro

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* SMS en IMDb.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3122555
* AlloCiné: 4543
* FilmAffinity: 561168
* IMDb: tt0821927
* TMDb: 46201

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Silván.
Vista panorámica de Silván
**Silván** é un núcleo de poboación do concello de Benuza, na Comarca da Cabreira, no suroeste de León e como todo o concello de Benuza forma parte do Consello Comarcal do Bierzo. En 2001 tiña 216 habitantes distribuídos en cinco barrios: Santiago, La Peña, Fresnedo, Prosillo. As principais actividades económicas son a agricultura, a gandería e as canteiras de lousa. As dúas fontes situadas no lugar baixan directamente do monte, unha delas está no camiño para o barrio da Peña e a outra fonte está subindo pola rúa principal ( Carreira ) por onde van as ovellas dirixíndose cara ao monte; esa fonte chámase Fuentemeleira.


| Lugares do concello de Benuza (León) |  |
| --- | --- |
| Benuza | Llamas de Cabrera | Lomba | Pombriego | Santalavilla | Sigüeya | Silván | Sotillo de Cabrera | Yebra |


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Sebastian Kneipp, no século XIX, considerado un dos pioneiros da **medicina tradicional europea** (MTE), grazas aos seus tratamentos utilizando auga e plantas. 
A **medicina tradicional europea** (MTE) ou tamén **medicina naturalista** (Real Academia Galega), **naturopatía** ou tamén **naturoterapia** é a medicina non convencional e que pode ser englobada dentro das técnicas da medicina alternativa. Ten como obxectivo equilibrar o funcionamento do organismo humano (a homeostase) mediante métodos ditos "naturais" e holísticos: réxime ou dieta alimentarios, hixiene de vida, fitoterapia, técnicas manuais, exercicios físicos e mentais, aromaterapia, homeopatía etc. Tanto o modus operandi coma o método terapéutico na naturopatía son "holísticos", ou sexa atópanse xeralmente fóra da medicina clásica ou dita convencional e abranguen todo o ser humano de xeito global, enteiro. 

Nunha publicación relativa aos procedementos da medicina natural, o doutor Matthew Stanbrook, redactor xefe adxunto do Canadian Medical Association Journal, escribe que os resultados "aportan a proba de que certos aspectos da prevención cardiovascular poderían (...) ser delegados aos especialistas en naturopatía. (...) Os elementos de base da intervención naturopática que inclúen por exemplo recomendacións relativas á alimentación e mailo exercicio, foron individual e cientificamente validadas e consolidadas."[]

Etimoloxía
----------

A noción de naturopatía deriva do pensamento do naturista John Scheel en 1885. Procede do latín *natura*, «a natura, a esencia» e do grego πάθος, *pathos*, «a enfermidade, o mal». Perante esta etimoloxía inhabitual deste termo (podería ser interpretado como "a enfermidade da natureza"), outros defensores da vía naturalista ou versados na medicina natural, danlle outra orixe e definen a naturopatía como "o camiño (do inglés "path") da natureza" ou tamén como "o *mal* estudado en función da súa *natureza*", atinando máis na idea de curar a orixe da doenza, concentrándose así menos na sintomatoloxía da enfermidade, porén si na *causa*. Por outra banda outros terapeutas naturistas prefiren utilizar o termo "naturoterapia", ou sexa "curar con procedementos tirados da natureza".

Notas
-----

1. ↑  Toward An Integrative Medicine: Merging Alternative Therapies With Biomedicine par Hans A. Baer, Rowman Altamira, 2004 - p. 35
2. ↑  Sur naturophate.net
3. ↑  Présentation du film, Naturopathie, par Jean-Yves Bilien
4. ↑  Le Point, 1986, no 717 à 727, p. 55

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213403
* BNCF: 3639
* BNF: 11933669t
* BRE: 2251559
* EBID: ID
* GND: 4041382-2
* HDS: 025627
* JSTOR: naturopathy
* LCCN: sh85090300
* MAG: 79946673

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D009324
* MeSH: E02.190.655

 |
**Naval Ocean Surveillance Satellites 2** ou **Naval Ocean Surveillance System 2** (**NOSS 2**), tamén coñecidos como **Intruder**, foi unha serie de satélites de recoñecemento electrónico para a localización de buques por triangulación dos seus sinais electromagnéticos.

Características
---------------

Os satélites NOSS 2, sucesores dos NOSS 1, tamén eran lanzados en tripletes de tal xeito que unha vez en órbita podían triangular navíos pola detección das súas emisións de radar. Moito máis masivos que os seus predecesores, para lanzalos eran necesarios foguetes Titan 4 dotados do dispensador Titan Launch Dispenser, que funcionaba á súa vez como unha carga de comunicacións secundaria. Lanzáronse catro tripletes de NOSS 2 entre 1990 e 1996, cun deles sen chegar a órbita por fallo do foguete lanzador. O primeiro triplete foi lanzado desde Cabo Cañaveral e o resto desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Aos NOSS 2 lles seguiron os NOSS 3.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Intruder 1A (NOSS-2 1A) | 8 de xuño de 1990 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 1B (NOSS-2 1B) | 8 de xuño de 1990 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 1C (NOSS-2 1C) | 8 de xuño de 1990 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 2A (NOSS-2 2A) | 8 de novembro de 1991 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 2B (NOSS-2 2B) | 8 de novembro de 1991 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 2C (NOSS-2 2C) | 8 de novembro de 1991 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 3A (NOSS-2 3A) | 2 de agosto de 1993 | Titan-4 | Fallo |
| Intruder 3B (NOSS-2 3B) | 2 de agosto de 1993 | Titan-4 | Fallo |
| Intruder 3C (NOSS-2 3C) | 2 de agosto de 1993 | Titan-4 | Fallo |
| Intruder 4A (NOSS-2 4A) | 12 de maio de 1996 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 4B (NOSS-2 4B) | 12 de maio de 1996 | Titan-4 | Éxito |
| Intruder 4C (NOSS-2 4C) | 12 de maio de 1996 | Titan-4 | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2020). "NOSS-2" (en inglés). Consultado o 17 de outubro de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Intruder 1, 2, 3, 4 (NOSS-2 1, 2, 3, 4)" (en inglés). Consultado o 17 de outubro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Titan 4
* NOSS 1
* NOSS 3
Fachada principal do Rudolfinum.
Sala Dvořák do Rudolfinum.
O **Rudolfinum** é un edificio neorrenacentista situado na praza Jan Palach de Praga. No seu interior hai unha gran sala de concertos (denominada Sala Dvořák en honor ao compositor checo e utilizada pola Orquestra Filharmónica Checa como sede da súa tempada musical) e unha sala de exposicións (a Galería Rudolfinum).

Historia
--------

Tras un concurso arquitectónico internacional, o inmoble foi encargado aos arquitectos Josef Zítek e Josef Schulz, quen xa construíran en Praga o Teatro Nacional (1881). O Rudolfinum foi inaugurado o 8 de febreiro de 1885 como un complexo cultural cunha sala de exposicións e outra de concertos. Foi un agasallo da caixa de aforros Česká Spořitelna á cidade de Praga e á nación checa con ocasión do cincuenta aniversario da fundación de devandita institución bancaria. Recibiu o seu nome en honor do príncipe herdeiro do Imperio Austrohúngaro, o arquiduque Rodolfo de Habsburgo.

No período de entreguerras, o Rudolfinum serviu ao Parlamento checoslovaco (Sněmovna) como salón de plenos. O edificio foi restaurado entre 1990 e 1992.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Rudolfinum*** |

* Galería Rudolfinum *(en checo)*, *(en inglés)*.
* Orquestra Filharmónica Checa *(en checo)*, *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1130137
* WorldCat
* VIAF: 155251787
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20050112007

 |
Mauser A Coruña.
**Santa Bárbara Sistemas** é unha empresa española de armamento. Forma parte do Grupo Europeo de Sistemas Terrestres de General Dynamics.

Fábrica da Coruña
-----------------

*Artigo principal**:* Fábrica de armas de Pedralonga.
Acceso a Hércules de Armamento.
A Fábrica de Armas de Santa Bárbara na Coruña iniciouse en xullo de 1937 por iniciativa do bando nacional. Primeiramente tivo varias localizacións pola cidade. Chegou a ter 1200 traballadores. En 1941 instalouse en Pedralonga onde se inauguraría en 1958, a localización que tivo ata o seu peche. Nos anos 1960 diversificou a produción fabricando pezas mecánicas para Citroën, Enasa, Motransa e Seat. Tamén traballou para a fábrica de máquinas de coser Refrey. Fabricou o fusil Máuser e o de asalto Cetme. En 1987-1988 pasou a ser o único subministrador de armamento lixeiro para o Exército español. En 1992 tiña 302 traballadores.

A finais da década de 1990 comeza a traballar na produción do novo fusil para o Exército español, o Heckler & Koch G36, calibre 5,56 milímetros. En 2001 a empresa estatal privatizouse, coa venda a General Dynamics. Posteriormente pasaría a Hércules de Armamento ata o seu peche definitivo.

Notas
-----

1. ↑  "De Santa Bárbara a Hércules de Armamento", *El Ideal Gallego*, 3 de outubro de 2015 *(en castelán)*.
O **sabor salgado** é un dos cinco sabores principais e responde á capacidade específica das papilas gustativas situadas a ambos os dous lados da parte dianteira da lingua. A detección faise mediante canles iónicos capaces de detectar os iones solubles de Na+, K+ e outros metais alcalinos. O sal engadido a un alimento ten efectos potenciadores do seu sabor. Descubriuse a comezos do século XXI que existe un receptor do sabor salgado denominado ENaC (**E**pithelial Sodium (**Na**) **C**hannel).

Química do salgado
------------------

Puntos específicos da lingua onde se detecta o sabor salgado
Por regra xeral séntese como 'salgado' aquilo que denominamos sales os cales se perciben máis cando son de baixo peso molecular, pola contra os sales con alto peso molecular son principalmente amargos. De todos os xeitos o sal máis corrente na alimentación humana o NaCl en disolucións a baixa concentración é percibido como doce, mentres que a altas concentracións é amargo, isto vén representar un mecanismo complexo de detección sensorial e interpretación de 'o salgado'. Non todos os sales proporcionan un sabor salgado, por exemplo algúns sales de chumbo son doces. Nalgunhas ocasións emprégase o glutamato monosódico como sabor umami (ben próximo ao salgado).

Alimentos Salgados
------------------

A interrelación existente entre o sabor doce e o salgado púxose de manifesto na abundancia de ingredientes e alimentos opostos nas cociñas tradicionais, no entanto hai investigacións de laboratorio realizadas sobre este aspecto e demostrouse que tamén reacciona e potencia a outros sabores
Comprobouse en experimentos que os bebes adoitan ser indiferentes ou ben rexeitan as solucións salgadas, con todo xa aos 4 meses mostran unha preferencia polo sabor salgado, este é un cambio que lles fai máis aptos para aceptar os alimentos sólidos que terán que inxerir posteriormente. Nas cociñas asiáticas adóitase empregar como condimento de salgado a salsa de soia e a de peixe.

Notas
-----

1. 1 2  "Discrimination of Saltiness with Coexisting Components Using Multichannel Taste Sensor with Lipid Membranes", Masaaki Habara and Kiyoshi TOKO, (2000)
2. ↑  "*The perception of saltiness is eliminated by NaCl adaptation: implications for gustatory transduction and coding*". DV Smith, NJ van der Klaauw Department of Anatomy, University of Maryland School of Medicine, Baltimore 21201, USA.
3. ↑  FM-Q 133 Zamora, M. C.; Martínez, M.; Otero-Losada, M. E. "*Possible influence of Monosodium Glutamate (MSG) on Gustatory Reaction Time to saltiness of NaCl, KCl and their mixtures in model systems*". Chemical Senses, 23(5): 556-557, 1998.
4. ↑  Interrelationships among sweetness, saltiness and total taste intensity of sucrose, NaCl and sucrose/NaCl mixtures
Cees De Graaf and Jan E.R. Frijters. Wageningen Agricultural University De Dreijen 12, 6703 BC Wageningen, The Netherlands

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Salgadura
* O sabor salgado universal
**Octavio San Martín Domínguez**, nado en Ferrol o 23 de novembro de 1901 e finado en Santiago de Compostela o 27 de outubro de 1982, foi un militar e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do tenente auditor da Mariña José San Martín Paniagua. Capitán de Artillaría da Armada. Foi representante da Obra Católica de Asistencia Universitaria (OCAU) que proporcionaba axuda aos exiliados da ocupación soviética. Foi elixido presidente da Sociedad Cultural Padronesa en 1953 e en 1957 promoveu unha homenaxe a Ramón Cabanillas. Foi vogal do consello editorial da Editorial SEPT, un dos creadores da Fundación Pedrón de Ouro e foi presidente da Fundación Rosalía de Castro. Colaborou en *La Noche* con diferentes pseudónimos. Finou en Santiago de Compostela o 27 de outubro de 1982.

Obras
-----

* *Contos peneirados*, 1970.

Recoñecementos
--------------

* Cabaleiro da Orde de Sabela a Católica.
* O Padroado do Pedrón de Ouro fíxolle unha homenaxe póstuma o 3 de decembro de 1982.
* En 2002 descubriuse unha placa conmemorativa na Casa Museo Rosalía de Castro.

Vida persoal
------------

Casou en Padrón con Amelia Pérez Estévez, filla de Isidoro Pérez Artime, en 1930, e foi pai de Antonio, Amelia, Maruxa, Matilde e Elisa San Martín Pérez.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 9-4-1955, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 28-10-1982, p. 52.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 4-12-1982, p. 34.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 16-7-2002, p. 28.
5. ↑  *El Eco de Santiago*, 14-1-1930, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* El Carballal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112625120
* BNE: XX1430436

 |
| Samuel Dumoulin |
| --- |
|  |
| Información persoal |
| Nacemento | Samuel Dumoulin 20 de agosto de 1980 (41 anos) Vénissieux |
| Nacionalidade |  Francia |
| Equipo |
| **Último equipo** | Cofidis |
| Equipo(s) como afeccionado |
| 2001 | FDJ |
| Equipo(s) Pro |
| 2002-20032004-20072008 | Jean DelatourAG2R PrévoyanceCofidis |
| Principais vitorias |
| * Unha tirada do Tour 2008
 |

**Samuel Dumoulin**, nado o 20 de agosto de 1980 en Vénissieux, é un ciclista profesional francés.

Carreira deportiva
------------------

Samuel Dumoulin empezou de novo como ciclista e conseguiu o campionato de Francia en categoría cadete. Logo de atravesar diversos equipos de afeccionados e de conseguir algunha vitoria nesta categoría, fíxose profesional en 2002, primeiro no Jean Delatour, co que debuta no Tour, e logo no AG2R Prévoyance a partir de 2004. É nese ano precisamente cando un can se lle cruza no medio no Tour e tira con el, o que lle provoca unha baixa de varios meses. En 2008 ficha polo Cofidis, co que consegue a súa vitoria máis importante, ao vencer nunha tirada da rolda gala, na que tiña chegada na vila de Nantes.

Ademais desta vitoria, no seu palmarés destaca a vitoria en 2003 no Tour de Normandía e unha tirada na Dauphiné libéré de 2005. Participou en cinco ocasións no Tour de Francia (2003, 2004, 2005, 2006 e 2008), abandonou en 2004 e a súa mellor clasificación final foi o posto 119.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial de Samuel Dumoulin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q356311
* CyclingArchives: 8397
* ProCyclingStats: 140571

 |
Octógono regular.
Un **octógono** é un polígono de 8 lados. Un **octógono regular** é aquel que ten os lados iguais na súa lonxitude e os seus ángulos internos miden o mesmo.

O ángulo interno de cada vértice dun octógono regular mide 135º e a suma de tódolos seus ángulos interiores é 1080º. A área "*A*" dun octógono regular de lonxitude de lado "*a*" vén dada por:

{\displaystyle A=2a^{2}\cot {\frac {\pi }{8}}=2(1+{\sqrt {2}})a^{2}\simeq 4.82843a^{2}.}

### Construción

Un octógono pódese construír cunha regra e un compás. Para facelo só hai que seguir os pasos que se indican na imaxe animada.


| * v
* c
* e
Polígonos |
| --- |
| 1–10 | Triángulo ·  Cuadrilátero ·  Pentágono ·  Hexágono ·  Heptágono ·  Octógono ·  Enneágono ·  Decágono |
| 11–20 | Hendecágono ·  Dodecágono ·  Tridecágono ·  Tetradecágono ·  Pentadecágono ·  Hexadecágono ·  Heptadecágono ·  Octodecágono ·  Eneadecágono ·  Isodecágono |
| Outros | Triacontágono · Tetracontágono ·  Pentacontágono · Hexacontágono · Heptacontágono · Octacontágono · Eneacontágono  ·  Hectágono ·  Chiliágono ·  Miriágono · Megágono · Googólgono |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q166080
* AAT: 300055635
* GEC: 0127289
* JSTOR: octagons

 |
O **Arba** é un río de España, o principal afluente do río Ebro pola marxe esquerda en Aragón. En realidade, aínda que na súa desembocadura trátase dun único río, o río Arba está formado pola unión doutros dous, chamados tamén Arba, o Arba de Biel e o Arba de Luesia, que recollen en ambos os casos augas procedentes das serras prepirenaicas, concretamente da serra de Luesia, chamada de Santo Domingo.

Características
---------------

O Arba de Biel nace na vertente sur da serra de Santo Domingo. Flúe cara ao sur por un val encaixado ata Luna onde se abre ao entrar na chaira de Cinco Villas. En Erla xira en dirección oeste, pechando polo sur o centro urbano da vila de Ejea de los Caballeros, ata o seu encontro, pouco máis adiante, co Arba de Luesia. Á súa vez, o Arba de Luesia nace na vertente sur da mesma Serra de Santo Domingo. Desde alí discorre en dirección suroeste ata Biota, onde se abre ao entrar na chaira tomando rumbo sueste cara a Ejea, onde se atopa cos do Arba de Biel e o Riguel.

Unha vez unidos o Arba de Luesia e o Arba de Biel, pouco máis abaixo do centro urbano de Ejea, a canle do Arba atravesa pártea sur do termo municipal desta vila e cruza de norte a sur todo o termo de Tauste, ata desembocar no río Ebro, finalmente, en Gallur.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20373
* GeoNames: 3129819

 |
**Octavio García Fernández**, nado en Vilachá Pedrosa (Veiga, Becerreá) cara a 1882 e finado no mesmo lugar o 29 de setembro de 1953, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi fiscal municipal de Becerrea en 1905, e xuíz municipal de Becerreá en 1907. Militante do Partido Liberal, foi elixido deputado provincial polo polo distrito de Fonsagrada-Becerreá en 1915. Foi un dos asinantes do manifesto anticaciquil dirixido ao distrito de Becerreá en maio de 1930 con Mauro Fernández, Faustino Cela e José de Boado. Na República foi alcalde de Becerreá. Militou en Izquierda Republicana, da que foi directivo en Lugo. Foi nomeado xestor da Deputación provincial de Lugo polo distrito de Becerreá-Fonsagrada en decembro de 1935 e elixido presidente da Comisión xestora da Deputación o 30 de decembro. Continuou no cargo até marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de decembro e ingresou na cadea de Lugo. Estivo detido sen procesamento xudicial ata o 11 de marzo de 1938 e foi condenado ao desterro en Soria. Foi sancionado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas ao pago dunha forte multa e cinco anos de inhabilitación. Finou en Vilachá Pedrosa o 29 de setembro de 1953.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Becerreá**  | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**José Cobreros de la Barrera** |  **Presidente da Deputación de Lugo** 1935 - 1936 | Sucesor:**Celestino Noya Rodríguez** |

Vida persoal
------------

Casou en Becerreá con Ana Fernández Poy en 1920, e foi pai de Serafín e María García Fernández.

Notas
-----

1. ↑  *El Regional*, 28-5-1905, p. 2.
2. ↑  *El Norte de Galicia*, 21-10-1907, p. 2.
3. ↑  *Verdad y Justicia*, 12-6-1915, p. 6.
4. ↑  "Galicia en marcha", *El Pueblo Gallego*, 13-5-1930, p. 9.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 31-12-1935, p. 12.
6. ↑  *BOE*, 15-10-1940, p. 4809.
7. ↑  Necrolóxica en *El Progreso*, 1-10-1953, p. 3.
8. ↑  *El Eco de Santiago*, 5-11-1920, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Construción e destrución da cidadanía societaria: Dinámica social e política da provincia de Lugo na Segunda República e nos primeiros anos do franquismo (1930-1950)
* 

* Octavio García na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha en represión franquista en Lugo
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Slálom.
Proba de **slálom** no Campionato do Mundo de Ausburg do 2002.
O **slálom** é unha disciplina do piragüismo que consiste en completar un percorrido en augas bravas no menor tempo posíbel. Normalmente practícase en ríos naturais ou en canles artificiais. O percorrido hase de facer atravesando unhas portas ou paus pendurados. Estes indicadores están numerados de forma correlativa e poden ser de cor verde (que indica "en dirección á corrente") ou vermella ("en contra da corrente"). Hai penalizacións de dous tipos: se o deportista toca un pau da porta súmanselle dous segundos ó tempo total, e se salta unha porta súmanselle 50 segundos.

Nesta disciplina os homes compiten en kaiak (K-1 M) ou en canoa monopraza ou bipraza (C-1 M, C-2 M), as mulleres tan só o fan en kaiak (K-1 W). Tamén se fan competicións por equipos chamadas "Patrullas". Son equipos de tres deportistas que poden ser mixtos.

Notas
-----

1. ↑  "RAG". Arquivado dende o orixinal o 18 de novembro de 2013. Consultado o 3 de xullo de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Slálom*** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Piragüismo en augas tranquilas
* Piragüismo en maratón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31874
* EBID: ID
* GND: 4114134-9
* PSH: 9993

 |