recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A pesar da falta dun goberno nacional, Somalia hai mantido unha forte economía informal, baseada principalmente na gandería, na transferencia e remesas de fondos, e nas telecomunicacións. A agricultura é o máis forte sector, e a gandería representa uns 40% do PIB e máis de 50% das exportacións.

É un dos países máis pobres do planeta, con relativamente poucos recursos naturais. A maior parte da economía foi devastada na guerra civil.[*cando?*] Gran parte da súa poboación, que vive da cría de gando, é nómade ou seminómade. A banana é outro importante produto de exportación. O azucre, o sorgo, o millo e os peixes son producidos soamente para o mercado interno.

O pequeno sector industrial baséase no procesamento de produtos agrícolas, e responde por 10% do PIB. Moitas industrias foran fechadas por causa da guerra civil.

Somalia ten unha das máis altas taxas de mortalidade infantil do mundo, co case 10% dos nenos morrendo pouco despois de nacer, e 25% dos sobreviventes morrendo antes dos 5 anos de idade.[] A organización humanitaria *Médicos Sen Fronteiras* considera a situación do país "catastrófica".[*cando?*]

Actualmente, algunhas áreas do país están máis economicamente activas do que antes da guerra, cando o réxime socialista de Siad Barre eliminou a libre iniciativa. Especialmente o norte do país recuperouse economicamente. O país continúa pobre, pero o número de persoas vivindo abaixo da liña da pobreza ten diminuído.[]

Notas
-----

1. 1 2 3 4
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
Edificios comerciais en Tashkent.
Uzbekistán era unha das zonas máis pobres da antiga Unión Soviética con máis de 60% da súa poboación vivindo en comunidades rurais densamente poboadas. A súa economía estivo orientada desde a súa independencia a unha transición gradual a unha economía de mercado; con todo, o progreso en reformas económicos foi cauteloso e rexistrou algúns logros. Aínda non se eliminou a brecha entre o mercado negro e as taxas de cambio oficiais. O comercio restritivo do réxime e as súas políticas xeralmente intervencionistas seguen tendo efectos na súa economía. Entre as restricións imperantes atópase a capacidade de convertibilidade da moeda e outras medidas gobernamentais para controlar a actividade económica, incluíndo a implementación de severas restricións ás importacións e peches esporádicos das súas fronteiras cos veciños Casaquistán, Kirguizistán e Taxiquistán, os cales levaron a organizacións internacionais a suspender ou dar marcha atrás os créditos proxectos.

O Goberno de Uzbekistán, que traballa en estreita colaboración co Fondo Monetario Internacional, realizou considerables progresos na redución da inflación e o déficit orzamentario. A moeda nacional (o Som uzbeko) fíxose convertible en 2003 como parte do programa de estabilización deseñado polo FMI, aínda que seguen existindo algunhas restricións administrativas. A agricultura e a industria manufactureira contribúen igualmente na economía, representando cada un aproximadamente unha cuarta parte do PIB. Actualmente Uzbekistán é 2º maior exportador de algodón do mundo e o 5º produtor mundial, aínda que a importancia deste produto declinou significativamente desde a súa independencia. Así mesmo, Uzbekistán é un gran produtor de ouro, coa maior mina ao descuberto de ouro no mundo, posúe depósitos substanciais de cobre, minerais estratéxicos, e é tamén grande produtor de ouro e gas natural.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "*The World Factbook.*". Arquivado dende o orixinal o 09 de xullo de 2016. Consultado o 19 de maio de 2014.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
3. ↑  (en ruso) Comité estatal da República de Uzbekistán sobre estatísticas
**Eneritz Iturriagaetxebarria Mazaga**, nada en Abadiño, Biscaia, o 16 de setembro de 1980, é unha exciclista profesional vasca. Debido ao seu palmarés é unha das mellores corredoras españolas, acumulando 6 campionatos nacionais e chegando a ser 10ª no Giro de Italia de 2006. Porén, as súas continuas lesións impedíronlle chegar a destacar internacionalmente alén dalgún posto, como o mencionado no Giro, ou algunha vitoria puntual.

Fóra do deporte participou no *reality show* *El conquistador del fin del mundo* a finais do 2008, programa emitido os primeiros meses do 2009.

En 2012, tras disputar o Mundial en Ruta, anunciou a súa retirada.

Notas
-----

1. ↑  "Biografía". Arquivado dende o orixinal o 01 de xullo de 2019. Consultado o 15 de abril de 2019.
2. ↑  "ENERITZ ITURRIAGA (Safi – Pasta Zara)". Arquivado dende o orixinal o 06 de xaneiro de 2012. Consultado o 15 de abril de 2019.
3. ↑  Eneritz Iturriaga deixa o ciclismo tras doce tempadas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8775882
* CyclingArchives: 10137
* ProCyclingStats: 134535
* Sports Reference: eneritz-iturriagaextebarria-1

 |
**Eneko Zarrabeitia Salterain**, alias *Sorgin*, nado en Abadiño o 2 de xuño de 1981 é un terrorista membro da organización terrorista ETA, detido o 8 de decembro de 2008 en Francia pola Garda Civil e a policía francesa xunto a Aitzol Iriondo e Aitor Artetxe.

Traxectoria
-----------

Eneko Zarrabeitia está acusado de pertencer ós comandos "Biscaia" (2006) e "Larrano". Coa caída de parte do comando Biscaia fuxiu a Francia. En 2007, Mikel Garikoitz Aspiazu Rubina, *Txeroki* integrouno no comando Larrano, que actuou en Cantabria en xullo dese mesmo ano cun coche bomba en Santander. Cando a policía detivo ao seu compañeiro, Aritz Arginzoniz, Zarrabeitia conseguiu fuxir de novo a Francia

En maio de 2008 sospéitase que tivo un encontro con membros de ETA do comando "Hegoak" ós que entregou unha furgoneta que fixeron estalar con explosivos no cuartel da Garda Civil de Legutio o día 14 de devandito mes, e no que morreu o axente Juan Manuel Piñuel.

Está acusado na Audiencia Nacional como integrante do Comando Larrano e pola entrega do coche bomba co que se atentou en Legutio.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |

### Ligazóns externas

* Un dos terroristas detidos xunto a Iriondo é Eneko ZarrabeitiaArquivado 28 de maio de 2020 en Wayback Machine. Diario Información, 8 de decembro de 2008.
* Eneko Zarrabeitia entregou o coche bomba utilizado no cuartel de Legutiano, Vasco Press a través de ABC, 8 de decembro de 2008.
* Deteñen en Francia a Aitzol Iriondo, o sucesor de 'Txeroki', e a outros dous presuntos etarras, Radio Televisión Española, 8 de decembro de 2008.
As **Forzas Armadas do Reino Unido**, coñecidas como as **Forzas Armadas británicas** ou **Forzas Armadas da Súa Maxestade**, e ás veces de forma oficial como as **Forzas Armadas da Coroa**, abarca unha mariña de guerra (a Mariña Real Británica), un exército (o Exército británico), e unha forza aérea (a Royal Air Force). O seu Comandante en Xefe é o monarca británico. En total as forzas armadas británicas contan con 512 630 combatentes.

Historia
--------

A historia militar británica é longa, complexa e moi influente na historia mundial, especialmente desde o século XVII. Conflitos importantes nos que os británicos tomaron parte son a Guerra dos Sete Anos e as Guerras Napoleónicas do século XVIII e principios do século XIX, a Guerra de Crimea na metade do século XIX e a primeira e segunda guerra mundial do século XX. O Imperio británico, o cal alcanzou o seu auxe nos anos 1920. Desde o final da segunda guerra mundial, as Forzas Armadas británicas seguiron estando moi activas e conservan bases que se estenden ao redor do mundo en lugares como Chipre, Alemaña, Xibraltar, Brunei e as illas Malvinas.

A estrutura actual da dirección da defensa no Reino Unido empeza en 1964 cando o moderno ministro de Defensa (MoD) foi creado (unha forma máis evolucionada da que existía desde 1940). O ministro de Defensa asume as funcións de almirante, ministro da Guerra e ministro do Aire.

### Principais invasións e guerras

* Conflito coa Armada Invencible
* Guerra dos Sete Anos
* Guerra da Independencia dos Estados Unidos
* Invasións Inglesas ao Río da Prata
* Guerra de 1812
* Guerras napoleónicas
* Guerra de Crimea
* Primeira guerra mundial
* Alzamento de Pascua
* Segunda guerra mundial
* Guerra de Corea
* Conflito de Irlanda do Norte
* Urxencia Malaia
* Invasión turca a Chipre
* Confrontación indonesio-malaia
* Operación Banner
* Guerra das Malvinas
* Guerra do Golfo
* Guerra de Bosnia
* Operación Raposo do Deserto
* Guerra de Kosovo
* Guerra de Iraq
* Guerra de Afganistán
* Operación Protector Unificado na Guerra de Libia de 2011
* Guerra contra o Estado Islámico

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Forzas Armadas do Reino Unido Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ministerio de Defensa británico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q275482
* BMT: 104617
* MusicBrainz: ID

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Memoria ROM que contén a BIOS dunha vella tarxeta mai
**Firmware** é un bloque de instrucións de programa para propósitos específicos, gravado nunha memoria tipo ROM, que estabelece a lóxica de máis baixo nivel que controla os circuítos electrónicos dun dispositivo de calquera tipo. Ao estar integrado na electrónica do dispositivo é en parte hardware, mais tamén é software, xa que proporciona lóxica e disponse nalgún tipo de linguaxe de programación.
Funcionalmente, o firmware é o intermediario (interface) entre as ordes externas que recibe o dispositivo e a súa electrónica, xa que é o encargado de controlar a esta última para executar correctamente ditas ordes externas.

Encontramos *Firmware* en memorias ROM dos sistemas de diversos dispositivos periféricos, como en monitores de vídeo, unidades de disco, impresoras etc. mais tamén nos propios microprocesadores, chips de memoria principal e en xeral en calquera circuíto integrado.

Moitos dos Firmwares almacenados en ROM están protexidos por Dereitos de Autor.

O programa BIOS dun ordenador é un firmware cuxo propósito é activar unha máquina desde o seu acendido e preparar o contorno para a instalación dun Sistema Operativo complexo, así como responder a outros eventos externos (botóns de pulsación humana) e ao intercambio de ordes entre distintos compoñentes do ordenador.

Nun microprocesador o firmware é o que recibe as instrucións dos programas e as executa na complexa circuitaría do mesmo, emitindo ordes a outros dispositivos do sistema.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Downgrade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104851
* EBID: ID
* FAST: 872102
* GEC: 0109118
* JSTOR: firmware
* LCCN: sh88000353
* MAG: 67212190
* PSH: 12572
* Treccani: firmware

 |
**Francesa Daga** en occitano ou **Françoise Dague** en francés, é unha personalidade do mundo das asociacións occitanas e da cultura popular nos anos 1960-80.

En 1962, fundou os Ballets occitanos de Tolosa, e en 1971, con Hubert Poirée, o Conservatorio occitano. Tamén é cantante e etnógrafa, e ten reunidos unha excepcional colección de traxes tradicionais. Cantou con Rosina de Pèira.

Traxectoria
-----------

De orixe limousina, Francesa Daga medrou no campo e estivo inmersa na cultura popular occitana grazas a súa nai, Cécile Marie, que era unha folclorista de renome. Aprendeu as técnicas de canto tradicional grazas ó contacto con persoas de idade avanzada. Instalouse en Tolosa e a partir dos 14 anos de idade, uniuse a grupos folclóricos locais.

A continuación, estudou Belas Artes. Comezou un estudo no que debuxaba os traxes tradicionais de distintas rexións occitanas e ampliou o traballo de investigación da súa nai, recollendo información sobre a música e as danzas populares.

En 1962, fundou o grupo de Ballet occitano, en Tolosa. En 1971, convenceu ó concello de Tolose para crear o Conservatorio occitano, que foi instalado na rúa Jacques Darré, no barrio de Saint-Cyprien. En 1975, ilustrou o traballo da súa nai, Cécile Marie: *Anthologie de la Chanson occitane, chansons populaires des pays de langue d'oc* , (París, G. P. Maisonneuve et Larose, 1975).

Discografía
-----------

* *Ballets occitans de Toulouse* - Philips - 1968
* *Les Pyrénées au pays d'Occitanie - Françoise Dague et les Ballets occitans* - Le Chant du Monde LDX74413
* *Gascogne en Occitanie - Françoise Dague et les Ballets occitans* - Le Chant du Monde LDX74470
* *Dague, Pòp occitana* - Pathé Marconi EMI 2C06412703 - 1973
* *Nadal Encara* - Revolum REV054 (avec Martina, Clara et Rosina de Pèira)

Notas
-----

1. ↑  Coste, Roland (1976). Institut National de l'Audiovisuel, ed. *Cantem encara* [*Chantons encore*] (en occitano). Consultado o 6 de abril de 2019.
2. ↑  ladepeche.fr, ed. (6 de agosto de 2007). "Exposition. Belles dames du temps jadis" (en francés). Consultado o 5 de febreiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12948883
* WorldCat
* VIAF: 311838961
* BNF: 147566649
* Discogs: 2510549
* ISNI: 0000 0004 4396 0335
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 181540223

 |
Fonte Pretoria en Parlermo
**Francesco Camilliani**, nado en Florencia en 1530 e finado na mesma vila o 13 de outubro de 1576, foi un escultor toscán do Renacemento.

Fixo os seus estudos en Florencia con Baccio Bandinelli. O fillo de Francesco, Camillo Camilliani, tamén foi escultor en Palermo.

Obras
-----

Entre as realizacións máis salientables de Francesco Camilliani, está a Fonte de auga da *Piazza Pretoria*, en Palermo. Esta obra, inicialmente construída para o xardín da Vila florentina de Pietro di Toledo entre 1554 e 1555, foi finalmente adquirida polos gobernadores de Palermo e instalada alá. As esculturas da fonte representan unhas fábulas, de monstros e ninfas, todos cuspindo xogos de auga que se cruzan entre eles formando unhas fervenzas. Noutrora chamada « fonte da vergoña » polas estatuas femininas núas que a rodean, non obstante é un dous poucos exemplos de arte do Cinquecento en Palermo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1055650
* WorldCat
* VIAF: 10657999
* CERL: cnp00558124
* DBI: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1811089
* GND: 119520869
* ISNI: 0000 0000 1093 6954
* LCCN: nr89017001
* ULAN: 500022361

 |
**Francesca Haig**, nada en Tasmania o 19 de xullo de 1981, é unha escritora australiana.

Traxectoria
-----------

Creceu en Hobart. Estudou no instituto de Fahan e graduouse en escritura creativa pola Universidade de Melbourne, na que traballou como profesora e na que se doutorou. É profesora de Filoloxía Inglesa e Escritura Creativa na Universidade de Chester. Vive en Londres co seu marido e o seu fillo.

A súa área de investigación é a ética e a poética na novela histórica moderna, e está especializada en literatura do Holocausto. Publicou artigos de temática diversa, desde a pseudociencia a William Shakespeare.

A súa poesía apareceu publicada en revistas literarias e antoloxías en Australia e Inglaterra, como *Overland*, *Famous Reporter* e *Blue Dog*. En 2006 publicou o seu primeiro poemario, *Bodies of Water*, finalista do Premio Anne Elder. Participou en numerosos foros de poesía, festivais e conferencias.

En 2015 publicou a novela distópica *The Fire Sermon*, primeira da serie epónima post-apocalíptica.

Obra
----

### Serie *The Fire Sermon*

* *The Fire Sermon* (2015)
* *The Map of Bones* (2016)
* *The Forever Ship* (2017)

### Poesía

* *Bodies of Water* (2006)

### Relatos

* *The Day the Words Took Shape* (2014)

Notas
-----

1. ↑  "Francesca Haig returns to Fahan". *Fahan School* (en inglés). 2 de decembro de 2016.
2. ↑  "Francesca Haig". *University of Chester* (en inglés).
3. ↑  "About Francesca". *francescahaig.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 17 de xuño de 2019. Consultado o 17 de xuño de 2019.
4. ↑  2006 National Literary Awards Results Arquivado 01 de setembro de 2007 en Wayback Machine. p. 2.

Véxase tamén
------------

* www.francescahaig.com *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61055236
* WorldCat
* VIAF: 310614905
* BIBSYS: 1593520723468
* BNE: XX5553248
* BNF: 16998806m
* GND: 1078023700
* IMDb: nm5777025
* ISNI: 0000 0004 3685 2264
* LCCN: n2014052314
* NDL: 001211923
* NKC: xx0201114
* NLA: 60582896
* NTA: 393625540
* SUDOC: 194373495

 |
O **Evanxeo de Tomé** é un dos Evanxeos gnósticos, parte dos Evanxeos apócrifos, atopado na Biblioteca Nag Hammadi, Códice II.

Está composto por 114 ditos atribuídos a Xesús, a metade dos cales coinciden cos atopados nos Evanxeos canónicos, e non segue a forma de relato.

A introdución di:

*"Estas son as palabras ocultas que o vivente Xesús falou e Dídimo Xudas Tomé escribiu."*
Dídimo (grego) e Tomé (arameo) significan ambos "xemelgo". Varios estudosos críticos sospeitan que esta referencia ao Apóstolo Tomé é falsa e que polo tanto o autor é descoñecido.

Como parte da biblioteca Nag Hammadi, o Evanxeo de Tomé atópase no Museo Copto do Cairo, Exipto, nunha biblioteca só aberta para investigadores.

Notas
-----

1. ↑  Os estudosos modernos numeraron os ditos e incluso partes dos ditos, pero o texto non ten ningunha numeración.
2. ↑  Lost Scriptures: Books that did not make it into the New Testament by Bart Ehrman, pp. 19-20
3. ↑  April D. DeConick 2006 The Original Gospel of Thomas in Translation ISBN 0-567-04382-7 page 2

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Evanxeo de Tomé***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131546
* WorldCat
* VIAF: 303438479
* EBID: ID
* GND: 4059916-4
* LCCN: n82240484
* NKC: unn2006374679

 |
O **Evanxeo de María**, ou **Evanxeo de María Madalena**, é un dos Evanxeos gnósticos, parte dos Evanxeos apócrifos, que forma parte do Códice de Berlín (ou Códice Akhmim). Tamén existen fragmentos deste evanxeo nos papiros Oxirrinco L 3525 e Rylands 463. O primeiro está escrito en dialecto copto sahídico e os fragmentos en grego.

Segundo interpretacións como a da profesora da Cátedra Hollis de Divindade da Harvard Divinity School Karen King, o texto revela as tensións existentes entre os protoortodoxos, representados por Pedro, e os gnósticos, simbolizados por María Madalena. Unha confrontación similar existe noutros textos gnósticos, como o Evanxeo de Tomé, a Pistis Sophia ou o Evanxeo Copto dos Exipcios. Ademais, de acordo con este texto, María Madalena tería sido depositaria de revelacións secretas de Xesús, e tivo un papel destacado na comunidade cristiá postpascual. Porén, é posíbel que María Madalena non sexa aquí máis que un símbolo da Sophia do Gnosticismo.

O Códice de Berlín foi atopado soterrado en Akhmim, Exipto e está no Museo Exipcio de Berlín, Alemaña.
**Francisco Bustelo García del Real**, nado en Madrid o 12 de xaneiro de 1933, é un político español de orixe galega.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Bustelo Vázquez e Carlota García del Real, e neto de Ramón Bustelo González. Doutorouse en económicas na Universidade Complutense de Madrid e dereito na Sorbona de París. Entre 1967 e 1972 deu clases na Facultade de Económicas da Complutense e en 1972 logrou a cátedra de Historia Económica Mundial e de España na Universidade de Santiago de Compostela. Entrou na política durante os seus anos universitarios, foi un dos fundadores das Juventudes Socialistas, participou nas tentativas de rexurdimento do PSOE no interior, razón pola que pasou polo cárcere de Carabanchel, foi deportado no estado de excepción de 1969 á provincia de Teruel  e tivo que se exiliar en Francia e Suíza durante case sete anos. No congreso do partido en Suresnes opúxose á elección de Felipe González como secretario xeral e ao abandono do marxismo, porén foi elixido membro da súa Comisión Executiva, dimitiu en 1976 por discrepancias coa dirección do seu partido. Foi membro do Comité Federal do PSOE e deputado pola provincia de Pontevedra (1977-1978) e senador por Madrid (1979-1982). Foi reitor da Universidade Complutense de Madrid (1981-1984).

En 1989 deixou o PSOE e ingresou no PASOC partido integrante de Izquierda Unida. Por discrepancias con Julio Anguita deuse de baixa da coalición en 1996. No 2004 ingresou de novo no PSOE como militante de base.

Obras
-----

* *Introducción al socialismo marxista*, 1979.
* *Historia económica*, 1994.
* *Introducción a la historia económica mundial y de España (siglos XIX-XX)*, 1996.
* *La izquierda imperfecta*, 1996.
* *Quince ensayos de historia económica*, 1999.
* *La historia de España y el franquismo*, 2006.

Notas
-----

1. ↑  Miguel Ángel Martínez *Y las juventudes resurgieron en España"*[*Ligazón morta*]
2. ↑  Manuel Longares, Reseña de La Izquierda Imperfecta, El Mundo.
3. ↑  Juan Sinova, La Izquierda Fracasada. El Mundo.
4. ↑  *El Pasoc quiere ingresar en la Internacional Socialista*. El País, 27 de maio de 1990.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Entrevista a Francico Bustelo en *El Siglo*, 23 de xaneiro de 2006
* Ficha no Congreso dos Deputados
* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393211
* WorldCat
* VIAF: 79426125
* BNE: XX911342
* BNF: 128830575
* CANTIC: a11809838
* DSBE: 15500\_bustelo-garcia-del-real-francisco
* FAST: 51305
* GND: 119469014
* ISNI: 0000 0001 0919 4364
* LCCN: n80028312
* NTA: 133129977
* SUDOC: 113452349

 |
**Francisco Cacharro Gosende**, nado en Lugo en 1971, é un político galego que ten integrado diversos partidos.

Traxectoria
-----------

Fillo do mandatario do PPdeG Francisco Cacharro Pardo, Cacharro Gosende licenciouse en Dereito pola Universidade Autónoma de Madrid. Xa afiliado ao Partido Popular, aprobou unha oposición para ser funcionario do estado. En paralelo, aprobaba outra oposición, neste caso de técnico da Deputación de Ourense, en 1998, que foi posteriormente anulada logo dunhas reclamacións. Cacharro Gosende accedeu, en virtude da súa cualificación como funcionario do estado, á praza de vicesecretario xeral da Deputación de Ourense en 2003, unha praza de nova creación. En 2004 accedeu á secretaría xeral logo da xubilación do anterior titular.

En 2008 abandonou o Partido Popular e afiliouse a UPyD, formación da que se converteu nun dos rostros visibles na provincia de Lugo. Meses despois abandonaría UPyD para ingresar no Partido de la Libertad Individual (P-Lib), do que foi elixido secretario xeral en 2010.

Vida persoal
------------

Casou con Sonia Rielo en 1999.

Notas
-----

1. ↑  Si los cuatro consiguen notas elevadas, el tribunal prevaricaría no aprobándolos, *Faro de Vigo*, 19/3/2010.
2. ↑  Los mejor pagados Arquivado 13/01/2011, en Wayback Machine. *La Voz de Galicia*, 8/1/2011.
3. ↑  Acta del I Congreso del Partido de la Libertad Individual (P-Lib) Arquivado 17 de abril de 2016 en Wayback Machine. web do P-Lib.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, Lugo, 9-5-1999, p. 54.
**Frutos Burgos Ramos**, nado en Casla (Segovia) o 29 de decembro de 1899 e finado en Higüey (La Altagracia, República Dominicana) o 29 de marzo de 1976, foi un mestre e político español.

Traxectoria
-----------

Fillo de mestra, con 17 anos fíxose mestre. Seguidor da Institución Libre de Enseñanza. Foi mestre interino en San Ildefonso e noutras escolas da provincia de Segovia. En 1927 conseguiu praza en Paraños (Covelo), onde casou con Luisa Costa Sampedro. Coa proclamación da Segunda República foi presidente da Comisión Xestora do concello de Covelo. En agosto de 1931 foi destinado a Gáldar (Illas Canarias). Foi o primeiro presidente da FTE-UGT das Palmas en 1932, presidente da directiva da Federación Obreira de Gáldar e participou no II Congreso da FTE en abril de 1933. Colaborou en *La Prensa* de Santa Cruz de Tenerife. En agosto de 1933 foi destinado a Pantín (Valdoviño). En febreiro de 1936 foi elixido alcalde de Valdoviño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse un tempo en Pontevedra e despois fuxiu a Portugal. Foi xulgado en Ferrol por rebelión e declarado en rebeldía. A súa muller e fillos maltratados fóronse a Covelo. O seu pai foi ingresado nun campo de concentración en Segovia. Foi separado do servizo e dado de baixa na escala en 1940. Desde Francia exiliouse na República Dominicana arribando a Puerto Plata o 16 de maio de 1940.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Emilio Rodríguez Varela** |  **Alcalde de Valdoviño** 1936 | Sucesor:**Nicolás Pazos Rodríguez** |

Recoñecementos
--------------

O 25 de xuño de 2005 os veciños de Pantín colocaron na escola unitaria unha placa de homenaxe aos mestres represaliados en 1936 Frutos Burgos Ramos, Reinaldo Sarria Delgado, José Ambrós Gordillo, Manuel López González e Joaquín Pérez Garre.

Vida persoal
------------

Casou en Covelo con Luisa Costa Sampedro en 1927, e foi pai de Frutos, Juan, Libertad e Hortensia Burgos Costa.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 102.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-8-1932, p. 9.
3. ↑  Manuel Ferraz Lorenzo, Antecedentes, origen y consolidación histórica del sindicalismo de la enseñanza en Canarias (1905-1936)
4. ↑  *El Compostelano*,30-9-1940, p. 2.
5. ↑  Solicitudes de permiso de residencia en la República Dominicana
6. ↑  "Memoria de un hombre bueno", *La Voz de Galicia*, Ferrol, 24-6-2005, p. 12.
7. ↑  Memoria de un hombre bueno

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Memoria de un hombre bueno
* 

* Frutos Burgos Ramos na páxina web *Nomes e Voces*.
* Alcaldes de Valdoviño Arquivado 30 de maio de 2020 en Wayback Machine.
O **escudo do Bierzo** foi aprobado nunha sesión do Consello Comarcal do Bierzo (León) celebrada o 14 de abril do ano 2000, como elemento integrado na bandeira desta comarca.

Heráldica
---------

Posúe a seguinte descrición heráldica ou brasón:

> 
> 
> "*De goles, unha cruz grega de ouro, cun alfa e un omega do mesmo pendentes do seu traveseiro, que é a Cruz de Peñalba; bordadura composta de oito cadrados, de prata cargados dunha folla de vide de sinople, e de azur cargados de dous martelos de ouro postos en sautor*.
> 
> *Ao timbre, coroa real, forrada de goles, cerrada, que é un círculo de ouro, engastallado de pedras preciosas, composto de oito floróns de follas de acanto, visibles cinco, interpoladas de pérolas e de cada unha das súas follas saen cinco diademas sumados de pérolas que converxen nun orbe azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro, sumado de cruz de ouro"*.
> 
> 

O elemento máis importante do escudo é a Cruz de Peñalba, símbolo do Bierzo, representada de ouro (amarelo ou dourado heráldico) nun campo de goles (fondo vermello). Enmarcando o campo de goles figura unha bordadura composta. As bordaduras son as pezas honorables que rodean o interior dos escudos por todos os seus lados. Os cadrados que a campoñen teñen os esmaltes alternados e cobren o fondo de calquera peza ou moble dun brasón. O bordo do escudo do Bierzo conta con oito compoñentes: catro de prata (cor branca ou gris), nos cales figura unha folla de vide de sinople (cor verde) como símbolo da agricultura berciana, e catro de azur (cor azul), con dous martelos postos en sautor (colocados en forma de aspa) representando a minaría.

No timbre do escudo aparece representada a coroa real de España, cerrada con oito diademas, cinco á vista.

O escudo aparece situado no centro da bandeira do Bierzo. O deseño do escudo, como o da bandeira, foi obxecto de polémicas arredor do deseño e o custo. Presentouse unha variante como alternativa que contaba con dúas vieiras en cadrados centrais dos laterais, simbolizando o percorrido do Camiño de Santiago que cruza o Bierzo de leste a oeste. Esta alternativa tamén presentaba pequenas diferenzas na cor e a coroa.

Notas
-----

1. ↑  Artigo do Blog do FCPB no que aparece a variante proposta como escudo para O Bierzo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira do Bierzo
**Efialtes** (en grego Εφιάλτης, lit. "pesadelo") era o fillo de Euridemo de Mélide e orixinario de Traquis, en Tesalia.

Traxectoria
-----------

Traizoou ao rei espartano Leónidas en -480, axudando ao rei persa Xerxes I a atopar outra ruta alternativa ao paso das Termópilas. Isto permitiu aos persas derrotar ao pequeno grupo de defensores espartanos, do cal só sobreviviron dous.

Os motivos que o impulsaron á traizón dos espartanos descoñécense. Efialtes esperaba ser recompensado polos persas, pero terminou por non obter nada cando estes foron derrotados na Batalla de Salamina. Efialtes fuxiu entón a Tesalia, cunha recompensa pendendo sobre a súa cabeza. Segundo Heródoto foi morto, aparentemente por outro motivo, por Atenades de Traquinia, sobre o -479.

No cine e a literatura
----------------------

Na película *The 300 Spartans* (tamén coñecida como *O león de Esparta*, *Os 300 heroes* e *Os 300 espartanos*), de 1962, Efialtes aparece como o solitario dono dunha granxa de cabras preto das Termópilas. Traizoa ao seu rei Leónidas por un feudo.

Tanto na película *300* como no cómic do mesmo nome, Efialtes é representado como un chepudo deforme que tivo que deixar Esparta para non morrer no seu nacemento. Leónidas rexeita incorporalo no seu exército debido a que, ao non poder soster o escudo correctamente, a súa presenza podería pór en perigo a falanxe. Profundamente doído, Efialtes termina traizoando a Leónidas cando Xerxes lle ofrece o respecto e a aceptación que xamais recibiu por parte dos espartanos.

Notas
-----

1. ↑  Pierre Chantraine. "Εφιάλτης". *Dictionnaire étymologique de la Lange Grecque*. Klincksiek.
2. ↑  -465.
3. ↑  300. Cómic realizado por Frank Miller. 1998. ISBN 1-56971-402-9.
4. ↑  300 Película. Dirixida por Zack Snyder.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Batalla das Termópilas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q374923
* WorldCat
* VIAF: 59889246
* CERL: cnp00550044
* GND: 119205025

 |
**Francisco Javier Caridad Mateo**, nado en Cambre o 16 de novembro de 1907 e finado na Coruña o 14 de setembro de 1996, foi un aparellador, militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do xeneral Rogelio Caridad Pita. Pasou a súa infancia e mocidade na Coruña. Afiliado ao Partido Comunista de España, impartiu unha conferencia na Casa do Pobo da Coruña sobre o Estatuto de Galicia en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao golpe na Coruña. Fusilado o seu pai, Rogelio Caridad, incorporouse cos seus irmáns ao bando republicano. Foi ascendido a tenente en outubro de 1938. Ao remate da guerra marchou a Francia e foi internado no campo de concentración de Argelès-sur-Mer. Despois exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 27 de xullo de 1939 a bordo do buque Mexique. Volveu clandestinamente a España enviado polo PCE, utilizando o nome **Manuel Vidal García**. En 1944 chegou a Galicia con José Gómez Gayoso, instalándose na Coruña. Foi detido pola Garda Civil en novembro de 1944 e trasladado a Madrid xunto con Alfonso Bengoa Ibabe e Práxedes Garcés de Mingo e condenado a prisión en 1945. O PCE acusouno de revelar información secreta nos interrogatorios e foi expulsado do partido. Estivo preso na Prisión Central de Burgos, de onde saíu en liberdade condicional en 1956. Nos anos sesenta era caixeiro da empresa PEBSA da Coruña. Finou na Coruña o 14 de setembro de 1996.

Obras
-----

* *La Coruña, capital de Galicia*, 1978.

Vida persoal
------------

Casou con María Manzanero Salas.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 27-6-1936, p. 2.
2. ↑  *Diario Oficial del Ministerio de Defensa Nacional*, 18-10-1938, p. 240.
3. ↑  *BOE*, 26-5-1956, p. 3392.
4. ↑  *La Noche*, 18-10-1967, p. 17.
5. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 15-9-1996, p. 78.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México

* Ficha e Los de la sierra Arquivado 15 de setembro de 2022 en Wayback Machine. *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112106724
* BNE: XX877947

 |
**Francisco Agustín Juan Búa Carou**, nado en Caldas de Reis en 1885 e finado en Pamplona o 10 de xuño de 1940, foi un funcionario e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Búa Pintos. Foi secretario dos concellos de Portas (1916) e Tomiño (1925), pasou despois ao do Rosal (1927). Militante do PSOE. Chegou a Cangas en marzo de 1936 en comisión de servizos para substituír o secretario accidental Jesús Cordeiro que fora suspendido de emprego e soldo pola Xestora da Frente Popular por irregularidades, converténdose en secretario interino do concello de Cangas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido acusado de auxilio á rebelión militar. Foi xulgado en consello de guerra en Pontevedra xunto ao alcalde de Cangas Agustín Jorge Etcheverri o 19 de setembro, e condenado a cadea perpetua. Ingresou no Lazareto de San Simón o 14 de outubro e o 14 de maio de 1937 foi trasladado ao penal de San Cristóbal en Navarra, onde morreu vítima dunha enfermidade o 10 de xuño de 1940.

Notas
-----

1. ↑  Fondo Documental de la Memoria Histórica en Navarra

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Nores Soliño, Antonio; Santos Castroviejo, Iago (2005). *Mortos, presos, fuxidos e desertores en Cangas (Pontevedra) na retagarda in A represión franquista en Galicia. Actas dos traballos presentados ao Congreso da Memoria* (PDF). Culleredo: Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática. pp. 679–731. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de marzo de 2014. Consultado o 20 de marzo de 2014.
* Santos Castroviejo, Iago; Nores Soliño, Antonio (2005). *Historia de Cangas, 1900-1936. Unha ribeira de pescadores*. Vigo: A Nosa Terra. p. 771. ISBN 84-96403-74-2.

### Ligazóns externas

* 

* Francisco Búa Carou na páxina web *Nomes e Voces*.
* Bua en Xenealoxía.org

* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba
**Francisco José Ramón Castaño Otero**, coñecido como **Ruco**, nado en Pontecesures o 28 de xuño de 1906 e finado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Comisionista. Afiliado á Agrupación Socialista Obrera de Oficios Varios La Fraternidad de Padrón, que formaba parte da UGT o do PSOE. En 1931 dirixiu o semanario *El Escarabajo* de Pontecesures. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado na prisión de Padrón e foi trasladado á prisión de Compostela o 30 de agosto. Xulgado en consello de guerra en Compostela o 16 de novembro con Andrés Rey Baltar, Jaime Caamaño Comparada, Antoliano Correa Jamardo e José Millares Gil acusado de traizón, foron condenados a pena de morte. Foron executados no cemiterio de Boisaca o 1 de decembro de 1936.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 17-11-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Francisco Castaño Otero na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28942269
* DSBE: 14701\_castano-otero-francisco-jose-ramon

 |
**Francisco Castro Alvaredo**, máis coñecido como **Paco Castro Alvaredo**, nado o **7 de outubro** de 1953 en Novelín (Rendar-O Incio), é un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou na Escola de Rendar, na de Farbán, e na "Ciudad de los Muchachos" de Ourense, máis coñecida como "Benposta" (de 1968 a 1977). En 1977 marchou estudar maxisterio a Madrid onde formou parte da chamada Comuna de Madrid.

Traballou no Colexio Rexional de Xordos e dende 1986 na Universidade de Santiago, xubilouse en 2019 como Auxiliar Técnico de Biblioteca. Foi representante sindical e claustral na USC.

Participou na fundación de Mono da Tinta en 1987. Ten colaborado en varias publicacións como *Revista galega de educación*, *Encrucillada*, *La Voz de Galicia* con artigos sobre Benposta, e tamén en *Praza Pública*.

*Nunha presa de terra* (2013), para Darío Xohán Cabana "é unha novela con moitas máis cousas, pero eu fíxome sobre todo nunha: a portentosa descrición da vida labrega de cando Paco Castro e mais eu eramos tamén nenos labregos, el por terras do Incio e eu pola Terra Chá"*.* 

*De Benposta a Lamaboa* (2021) é unha novela, recreación, ensaio, que constrúe un particular "Poema Pedagóxico" da experiencia benposteña e extrae as ideas e as referencias necesarias para construír o novo proxecto de Lamaboa.

### Familia

É irmán de Olalla Castro Alvaredo.

Obra
----

### Narrativa

* *Nunha presa de terra* (2013). Laiovento. 184 páxs. ISBN 978-84-8487-236-8.
* *De Benposta a Lamaboa* (2021). Laiovento. 306 páxs. ISBN 978-84-8478-545-1.

### Publicación colectiva

* *Galego. Ciclo Medio* (1987). Víaláctea Textos. Con David Pérez Iglesias e Marisa Gil Nieto

Notas
-----

1. 1 2  "Edicións Laiovento - Paco Castro Alvaredo". *laiovento.gal*. Consultado o 2021-09-26.
2. ↑  "Fuco Castro Alvaredo". *Dialnet* (en castelán). Consultado o 2021-09-26.
3. ↑  "O xornal da Galicia que vén". *Praza Pública*. Consultado o 2021-09-26.
4. ↑  "Edicións Laiovento - NUNHA PRESA DE TERRA". *laiovento.gal*. Consultado o 2021-09-26.
5. ↑  "Edicións Laiovento - DE BENPOSTA A LAMABOA". *laiovento.gal*. Consultado o 2021-09-26.
6. ↑  Nicolás, Ramón (2014-06-09). ""Nunha presa de terra", de Paco Castro Alvaredo". *Caderno da crítica*. Consultado o 2021-09-26.
7. ↑  "El escritor de O Incio Paco Castro presentó su primera novela en el campus de Lugo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2014-02-06. Consultado o 2021-09-26.
**Fructuoso Manrique Martín**, nado en Fuentepelayo (Provincia de Segovia) en 1872 e finado en Vilariño Frío (Montederramo) o 1 de novembro de 1936, foi un carabineiro e político español.

Traxectoria
-----------

Estudou a carreira militar. O seu primeiro destino no corpo de carabineiros foi Cádavos (A Mezquita) onde atendía a Aduana na fronteira con Portugal. Alí coñeceu á súa muller Josefa García Barros. Foi trasladado a Jaca e posteriormente foi comandante en Ferrol. En 1929 foi destinado como tenente coronel do Corpo de Carabineiros a Alxeciras, e en novembro do mesmo ano, a Xirona. Finalmente, en 1931 foi nomeado xefe de Carabineiros na provincia de Pontevedra, xa a punto de xubilarse. O 14 de maio de 1931 mantivo unha reunión no Concello de Vilagarcía de Arousa na que se firmou a acta pola cal se incautaban as propiedades que nese concello tiña o ex rei Afonso XIII, entre elas a Illa de Cortegada, que quedou baixo custodia da Comandancia de Carabineiros de Pontevedra. Meses despois xubilouse acolléndose á lei Azaña.

Fructuoso e a súa muller vivían en Ourense con Marcial García Barros que era tenente de Seguridade. Con eles vivía o seu sobriño Sergio García Ferrera. Durante a Segunda República, Fructuoso foi nomeado presidente de Izquierda Republicana en Ourense. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado gobernador civil interino de Ourense. Foi elixido compromisario para a elección do presidente da República en 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o día 25, Fructuoso, Marcial e Antonio Bernardo García Barros foron detidos. Fructuoso pasou uns tres meses en Celanova e coa escusa de trasladalo á cadea do Barco de Valdeorras foi asasinado o 1 de novembro na zona chamada Arca Aberta de Vilariño Frío (Montederramo) con Jacinto Santiago, Eligio Núñez Muñoz e Aquilino Sánchez Rodríguez. Os executores ordenaron tamén queimar a súa casa en Cádavos.

Vida persoal
------------

Casou con Josefa García Barros, irmá de Marcial García Barros.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* "Homenaje a Fructuoso Manrique" *La Región*, *(en castelán)*.
* Héroes o traidores, artigo de Sergio García Ferrera en *La Región*, *(en castelán)*.
* 

* Fructuoso Manrique Martín na páxina web *Nomes e Voces*.
**Fernando Pérez Fontán**, nado na Coruña en 1879 e finado en Burgos o 13 de outubro de 1918, foi un xuíz e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como avogado na Coruña e obtivo praza nas oposicións para empregados administrativos da Compañía Arrendataria de Tabacos en 1903. Foi vicesecretario da Audiencia de Alacant, secretario da Audiencia de Castelló de la Plana, Xuíz de primeira instancia en Murias de Paredes e Vilafranca do Bierzo. Xuíz de primeira instancia de Becerreá (1911), e A Cañiza (1911). En 1914 foi nomeado xuíz de primeira instancia de Mondoñedo. Nese outono foi enviado como xuíz especial a Viveiro para atender delitos electorais derivados das eleccións a deputado en Cortes de xullo, polos que chega a procesar a case cen persoas, entre elas José Santiago Seijo. En xullo de 1916 procesou a César González-Seco Romero, deputado provincial e director do periódico Mondoñedo por uns artigos presuntamente inxuriosos. En agosto de 1918 foi nomeado xuíz de primeira instancia de Burgos. Finou en Burgos en outubro dese ano pola pandemia de gripe. Colaborou no periódico *El Foro Español*.

Obras
-----

* *Breves indicaciones sobre el estado actual de la legislación y de la administración de justicia en España y sobre las más necesarias reformas que dicho estado demanda*. Madrid, Hijos de Reus, 1912.
* *Manual de los funcionarios judiciales. Notas indispensables para los Juzgados de primera instancia e instrucción y los municipales, y de gran utilidad para las Audiencias Territoriales y Provinciales, Abogados, Notarios, Registradores de la Propiedad, Procuradores, Empleados del Cuerpo de Prisiones etc. etc.*. Ourense, Imprenta La Polar, 1912.
* *Intereses gallegos. Estado actual legal y de hecho del problema de los foros, antagonismo de ambos estados*.

Vida persoal
------------

Casou con Avelina Díez de Ure, que tamén finou de gripe aos poucos días da morte do seu home.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 5-9-1903, p. 2.
2. ↑  *El Norte de Galicia*, 8-6-1903, p. 2.
3. ↑  *El Regional*, 3-5-1911, p. 3.
4. ↑  *El Correo de Galicia*, 26-7-1911, p. 2.
5. ↑  *El Regional*, 8-8-1918, p. 2.
6. ↑  *El Debate*, 13-10-1918, p. 4.
7. ↑  *El Progreso*, 19-10-1918, p. 1
8. ↑  *El Progreso*, 25-10-1918, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O xuíz Pérez Fontán, vítima da gripe de 1918

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q101423769
* WorldCat
* VIAF: 5582160791839502860000
* BNE: XX6103159

 |
**Fernando Rodríguez Corcoba**, nado na Coruña o 21 de marzo de 1948 e finado o 24 de xullo de 2018 na mesma cidade, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago, funcionario, avogado en exercicio (entre 1988 e 1991) e asesor xurídico de empresas, Fernando Rodríguez foi en 1984 presidente da Xunta Reitora do "Padroado Provincial para a Mellora da Vivenda Rural", dependente da Consellaría de Presidencia e en 1986 asumiu o cargo de secretario xeral técnico da Consellaría de Educación. En 1991 foi nomeado delegado provincial de Traballo e Servizos Sociais na Coruña, cargo que ocupou só dous anos (entre 1991 e 1993), xa que logo pasou a ser delegado provincial de Xustiza, Interior e Relacións Laborais. Despois de acceder ó Goberno Civil da Coruña en 1996, foi Subdelegado do Goberno na súa provincia natal. Foi deputado do PP no Parlamento de Galicia.

Presentouse como número un das listas do Partido Popular na Coruña nas eleccións municipais de 2003. Malia mellorar os resultados do seu predecesor, Antonio Erias, non conseguiu rachar con outra maioría absoluta consecutiva de Francisco Vázquez e na poxa polo liderado local do partido perdería fronte a Carlos Negreira.

Após esta dobre derrota decidiu abandonar, xunto con outros dous concelleiros electos, o PP en xuño de 2006 e crear un partido independente chamado COR.CO.BA. (Coruñeses Con Buenos Argumentos), que ficaría fóra da corporación municipal de 2007 e que se retirou da loita en plena campaña das eleccións municipais de 2011 ante a previsíbel maioría absoluta do Partido Popular.

Notas
-----

1. ↑  Corcoba, xunto a outros dous edís da Coruña, abandona o PP[*Ligazón morta*] www.galiciahoxe.com, 06/06//2006
2. ↑  El ex líder del PP coruñés retira su partido y muestra su apoyo a Negreira www.elmundo.es, 09/05/2011
**Gaojing**, tamén coñecidos como **SuperView**, é unha serie de satélites de recoñecemento ópticos civís chineses.

Características
---------------

Lanzáronse catro satélites GaoJing en quendas de dous, os primeiros o 28 de decembro de 2016 e os segundos o 9 de xaneiro de 2018, ambos pares mediante foguetes CZ-2D. Un fallo no primeiro lanzamento deixou os dous satélites nunha órbita máis baixa da prevista, polo que os satélites tiveron que usar a súa propia propulsión para chegar á órbita final, acurtando o seu tempo esperado de vida. Os satélites Gaojing funcionan en órbitas de 500 km de altura, desde onde poden obter imaxes cunha resolución de 0,5 m en modo pancromática e 2 m en modo multiespectral.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| GaoJing 1 | 28 de decembro de 2016 | CZ-2D | Fallo parcial |
| GaoJing 2 | 28 de decembro de 2016 | CZ-2D | Fallo parcial |
| GaoJing 3 | 9 de xaneiro de 2018 | CZ-2D | Éxito |
| GaoJing 4 | 9 de xaneiro de 2018 | CZ-2D | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2020). "GaoJing-1 01, 02, 03, 04" (en inglés). Consultado o 17 de abril de 2023.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "GaoJing-1 01, 02, 03, 04 (SuperView 1)" (en inglés). Consultado o 17 de abril de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* CZ-2D
***Führer*** (pronunciación alemá: [ 'fy.ʀɐ ]) é unha palabra alemá que significa "xefe, líder" (*Der Führer*, o líder, guía ou condutor). En contraposición á crenza popular, non é sinónimo de "ditador" e na actualidade úsase comunmente en Alemaña para referirse a líderes de calquera tipo en calquera área. O seu significado no caso de Adolf Hitler é o de *Guía do Pobo Alemán* espiritual, política e militarmente.

Cando se usa fóra do idioma alemán, adoita referirse a Adolf Hitler, máxima autoridade da Alemaña nazi. Este foi o título e o grao xerárquico militar elixido por Hitler despois de que en Alemaña se estabelecese o *Führerprinzip*, ou "principio de autoridade", segundo o cal o Líder era o único responsable de concentrar todos os poderes na súa persoa, encarnar o estado e ser xefe do partido único, neste caso o Partido Nazi.

Notas
-----

1. ↑  Capítulo 14: Perfecto

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Duce
* Xermanismo
* GröFaZ
* Reichsführer-SS
* Führerbunker
* Führerhauptquartiere
* Führermuseum
* Führerprinzip

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q484079
* EBID: ID
* GND: 4155570-3
* Treccani: fuhrer

 |
**Gaztea** é unha das dúas emisoras de radio musicais pertencentes ao Grupo Euskal Irrati Telebista (EITB), xunto con EITB Musika. A súa emisión é integramente en éuscaro e está dirixida a un público xuvenil. Comezou as súas emisións o 21 de marzo de 1990.

Dentro da súa programación podemos destacar a Radio fórmula, que é as máis horas ocupa da súa grella programática.

A audiencia media desta emisora é de 98.000-99.000 oíntes segundo datos publicados, no País Vasco e provincias limítrofes na Onda 2008 do Estudo xeral de medios e 104.000 oíntes na Onda 2009 segundo datos que se desprenden do estudo do CIES.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

| * v
* c
* e
Euskal Irrati Telebista |
| --- |
| Euskal Telebista (televisión) | 

|  |  |
| --- | --- |
| Canles actuais | ETB 1 ·  ETB 2 ·  ETB 3 ·  ETB 4 ·  ETB HD ·  ETB Sat ·  Canal Vasco |
| Desaparecidos | ETBK Sat |

 |  |
| Eusko Irratia (radio) | Euskadi Irratia ·  Radio Euskadi ·  Radio Vitoria · Gaztea  ·  EITB Musika |