recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Antonio García Bellido**, nado en Villanueva de los Infantes (Cidade Real) o 10 de febreiro de 1903 e finado en Madrid o 26 de setembro de 1972, foi un arqueólogo español.

Traxectoria
-----------

Estudou Filosofía e Letras en Madrid, onde tivo como mestres, entre outros, a José Ramón Mélida, Manuel Gómez Moreno, Hugo Obermaier e Elías Tormo, quen dirixiu a súa tese doutoral sobre os Churriguera e que foi mentor seu para o ingreso na Real Academia da Historia. Esta formación inicial en Historia da Arte tivo a súa importancia metodolóxica para posteriores traballos sobre o urbanismo e a arquitectura do mundo antigo, a cerámica grega ou a escultura romana.

En 1931 obtivo a cátedra de Arqueoloxía Clásica na Universidade de Madrid, e tras a guerra civil iniciou dous novos campos de investigación: a colonización grega, fenicia e púnica en Occidente, e a arqueoloxía dos pobos prerromanos do Norte peninsular, neste caso participando nas escavacións que Juan Uría Riu, da Universidade de Oviedo, promovera no castro de Coaña.

En 1949 sae a súa obra *Esculturas romanas de España y Portugal*, publicada polo Consello Superior de Investigacións Científicas, institución na que fundaría, dous anos despois, o Instituto de Arqueoloxía Rodrigo Caro, onde sairía, á súa vez, a revista *Archivo Español de Arqueología*, converténdose, desde entón, ambas as dúas, institución e publicación, no duplo núcleo de toda a actividade de García Bellido, centrada xa fundamentalmente en todos os aspectos do mundo hispanorromano.

Paralelamente producirase o seu recoñecemento internacional polo seu labor como arqueólogo e historiador: doutor *honoris causa* pola Universidade de Bordeos, ingreso na Academie de Inscriptions et Belles Letres, membro da Hispanic Society of New York e da Comisión histórica da UNESCO, entre outras moitas distincións.

Actualmente considérase a García Bellido coma un dos grandes impulsores dos estudos de Arqueoloxía Clásica en España e coma creador de frutíferas liñas de investigación na Arqueoloxía hispanorromana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2857305
* WorldCat
* VIAF: 111776947
* Auñamendi: 61236
* BAV: ADV10148656
* BLBNB: 000489565
* BNE: XX924314
* BNF: 12282426q
* BVMC: 7084
* CANTIC: a10090757
* DBE: antonio-garcia-y-bellido
* DeutscheBio: 131889877
* Dialnet: 1814249
* FAST: 1729416
* GEC: 0029124
* GND: 131889877
* ICCU: MILV105026
* ISNI: 0000 0001 2147 9493
* LCCN: n80035752
* NLA: 35686747
* NTA: 068255861
* Persée: 297035
* PTBNP: 30730
* SELIBR: 187972
* SUDOC: 031648754

 |
Carteis en homenaxe a Angel Otaegi (dereita) e Jon Paredes Manot *Txiki* (esquerda).
**Angel Otaegi Etxeberria**, nado en Nuarbe, Azpeitia, Guipúscoa en xaneiro de 1942, e finado en Burgos o 27 de setembro de 1975, foi un militante de ETA coñecido por ser un dos últimos cinco fusilados polo franquismo.

De familia obreira, estudou en Zestoa e con 14 anos empezou a traballar no sector da metalurxia (empresa de Irimo de Zumarraga), e, a continuación, na pesca. foi Inicialmente un militar Euzko Gaztedi pero en 1970 ingresou en ETA, primeiro na fronte obreira e, a continuación, na fronte militar. El traballou na área de infraestruturas da organización e na súa casa había unha imprenta na que se facían os folletos.

O 18 de novembro de 1974, é detido na súa casa, acusado da morte do xefe da Garda Civil Gregorio Posadas Zurrón o día 3 de abril do mesmo ano en Azpeitia. Foi trasladado ó cárcere de Martutene e, a continuación, a Burgos.

Foi condenado á pena de morte en consello de guerra realizado no Rexemento de Artillaría de Campaña número 63 no Castelo de Val (Burgos) o día 29 de agosto de 1975, xunto con outro membro de ETA, José Antonio Garmendia Artola, que foi posteriormente indultado. Foi executado en Burgos na mañá do 27 de setembro de 1975, xunto con outros catro prisioneiros en diferentes partes do Estado, Xosé Humberto Baena Alonso, Ramón García Sanz e José Luis Sánchez Bravo (pertencentes á FRAP) e Jon Paredes Manot *Txiki* de ETA, converténdose nos cinco últimos executado do réxime de Franco. A data de execución múltiple, o 27 de setembro, foi reclamado pola esquerda nacionalista e outros grupos de extrema esquerda como o Gudari Eguna (*día do soldado* en éuscaro).

Notas
-----

1. ↑  Aniversario da tiroteos en kaosenlared.net
2. ↑  Iñaki Egaña *Diccionario histórico de Euskalerría'*, editorial Ideal, Tafalla, 1996 p. 574.555

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |

### Ligazóns externas

* Biografía
* Blog sobre Angel Otaegi

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80310
* WorldCat
* VIAF: 1280508
* Auñamendi: 112875
* BNE: XX1056221
* FAST: 30512
* ISNI: 0000 0000 3002 2789
* LCCN: n79008780
* SUDOC: 149852983

 |
Catacumbas en Roma.
As **catacumbas** son unhas galerías subterráneas que algunhas civilizacións mediterráneas antigas construíron e utilizaron como lugar de enterramento. As máis coñecidas e as mellor estudadas son as catacumbas da cidade de Roma. Tamén son coñecidas as catacumbas de París, aínda que a súa orixe é ben distinta (século XVIII).

Dende un punto de vista etimolóxico, a orixe da palabra **catacumba** é incerta. A súa tradución literal é "burato", nome dun distrito periférico de Roma, en cuxas proximidades había un cemiterio subterráneo, onde no século III, se trasladaron provisionalmente os corpos de San Pedro e San Paulo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Catacumba*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172896
* WorldCat
* VIAF: 236988615
* AAT: 300000367
* BNCF: 28046
* BNF: 13162750z
* BRE: 2051579
* EBID: ID
* GEC: 0089274
* GiantBomb: 3035-1869
* GND: 4029914-4
* LCCN: sh85020771
* MAG: 2779553203
* Orthodox Encyclopedia: 1681353
* Treccani: catacombe

 |
**Alfredo García López-Dóriga**, coñecido como **Alfredo García Dóriga**, nado en Viveiro o 13 de abril de 1849 e finado na mesma vila o 14 de decembro de 1911, foi un xornalista e escritor galego en lingua castelá, galega e asturiana.

Traxectoria
-----------

Fillo de Cipriano José García Méndez e Eulogia López Dóriga, residiu de mozo en Oviedo, de onde era a súa nai. Alí colaborou en *El Faro Asturiano* e dirixiu *La Revista Ovetense* e *La Crónica de Asturias*. Viviu tamén en Santiago de Compostela, Salamanca e Mondoñedo, onde dirixiu o periódico local *El Baluarte de Galicia*. Finalmente asentouse en Viveiro, onde exerceu como bibliotecario e colaborou nos periódicos *El Eco de Vivero* e *El Vivariense*, a máis de colaboracións nalgunha obra como o *Álbum Histórico, científico y literario de Galicia* de 1887.

Posromántico e rexionalista, en castelán, foi narrador, poeta e articulista. En galego, escribiu algúns poemas que foron publicados en diferentes xornais da época. Algúns deles foron recollidos en *Fuego del alma: Narraciones y leyendas* (1966), volume póstumo bilingüe.

O seu poemario *Lex Dei. Poema de Historia Sagrada* (2012), versificación das sagradas escrituras, foi publicado cunha introdución biográfica por Emilio Ínsua. 

En asturiano escribiu poemas na variedade de Llena, de onde procedía a súa familia materna, e varias das súas composicións apareceron na escolma *Los nuevos bablistas* (1925).

Foi cronista de Viveiro e académico correspondente da Real Academia Galega.

Obra
----

¡Fuego del alma!…
* Colaboracións no *Álbum Histórico, científico y literario de Galicia* (1887).
* *Fuego del alma: Narraciones y leyendas* (obra póstuma, 1966).
* *Lex Dei. Poema de Historia Sagrada* (2012).
* "Improvisación", poema adicado a Pascual Veiga en *El Compostelano*.
* Poema en asturiano.

Notas
-----

1. ↑  Nel Amaro "La toponimia llariega na literatura" *Lletres Asturianes* 22
2. ↑  "Improvisación"
3. ↑  Poema en asturiano

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alfredo García Dóriga Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Chao Espina, Enrique (2005). "García López-Dóriga, Alfredo". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán) **II**. Bibliófilos Gallegos. p. 129.
* "Dóriga fai unha especie de versión poética da Biblia", *La Voz de Galicia*, 17/3/2012.
* "Reputado periodista en Galicia y Asturias y cronista efímero" *La Voz de Galicia*, 17/8/2005 *(en castelán)*.
* "Nova de 'Álbum Histórico, científico y literario de Galicia'", no pregón da Semana Santa de Viveiro. p. 10.

### Outros artigos

* José García Dóriga

### Ligazóns externas

* Requeixo, Armando. "Noticia de Alfredo García Dóriga 17/4/2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382792
* WorldCat
* VIAF: 305243019
* BNE: XX1173601
* ISNI: 0000 0004 1858 5262

 |
Mapa bilingüe de Angeln, en danés e alemán.
Mapa máis antigo de Angeln, do século XVI.
**Angeln**, tamén coñecido como **Anglia** (en alemán: *Angeln*, en dinamarqués: *Angel*, en latín: *Anglia*), é unha pequena península dentro da meirande península de Xutlandia, na rexión de Schleswig Meridional, que constitúe a parte norte do estado federal alemán de Schleswig-Holstein, na Baía de Kiel. Está separada da península veciña de Schwansen (en danés: *Svans* ou *Svansø*) polo grao de Schlei (*Slien*) , e da península danesa de Sundeved (en alemán: *Sundewitt*) e da illa de Als (*Alsen*) polo Fiorde de Flensburg (*Flensburger Förde*, *Flensborg Fjord*). A paisaxe ten moitos outeiros e numerosos lagos. O momento no que a antiga Angeln conformou estas fronteiras é descoñecido.

Angeln ten unha relevancia histórica que vai máis aló da súa actual área e do seu terreo rural, xa que se cre que puido ter sido o fogar dos anglos, un pobo xermánico que emigrou a Inglaterra. Esta migración provocou que a nova terra conquistada adoptase o seu nome, do cal deriva o actual "Inglaterra". Tanto o país como a lingua inglesa, derivan do nome dos anglos e de Angeln.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Ecclesiastical History of the English Nation, Book I*, Bede, c. 731
* *The Anglo-Saxon Chronicle: Translated and collated by Anne Savage*, Dorset Press, 1983, ISBN 0-88029-061-7
* Malcolm Falkus and John Gillingham, *Historical Atlas of Britain*, Crescent Books, 1987, ISBN 0-517-63382-5

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q506043
* WorldCat
* VIAF: 238969644
* BNF: 13514740s
* GeoNames: 2956144
* GND: 4002005-8

 |
**Aristón de Quíos** (grego antigo : *Ἀρίστων ὁ Χῖος*) foi un filósofo grego que floreceu arredor do -260 e foi contemporáneo de Epicuro, Aratos de Sición e Antígono II Gónatas. Nado en Quíos, era fillo de Milcíades.

Traxectoria
-----------

Foi discípulo de Zenón na escola estoica e aínda que estudou con el, segundo Dióxenes Laercio foi posteriormente á escola de Polemón de Atenas. Puxéronlle o alcume de Falantos. Rexeitou todas as ramas da filosofía excepto a ética. Director do Liceo, dedicouse principalmente a difundir a doutrina aristotélica. Aristón fundou unha pequena escola oposta á de Hérilo, da que Dióxenes Laercio menciona a Dífilo e Milcíades como discípulos. Hai unha versión que di que morreu dun golpe de calor ou dunha insolación porque estaba calvo.

Aseveraba que o propósito da vida era permanecer indiferente entre o vicio e a virtude, sen facer distincións entre ningunha da dúas cousas, porque o sabio sabe actuar en todos os casos.

Dióxenes Laercio dá unha lista completa das súas obras pero menciona que Panecio e Sosícrates consideran estas obras a obra de Aristóteles de Kea, agás as cartas a Cleantes.

Notas
-----

1. ↑  Dióxenes Laercio. περὶ βίων, δογμάτων καὶ ἀποφθεγμάτων τῶν ἐν φιλοσοφία εὐδοκιμησάντων *(Sobre as vidas, as opinións a as sentencias dos filósofos ilustres)* VII, 160-165

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q646951
* WorldCat
* VIAF: 4915249
* BIBSYS: 94010522
* BNF: 12062034g
* CANTIC: a11791500
* CERL: cnp00283539
* DeutscheBio: 102381518
* EBID: ID
* FAST: 118392
* GND: 102381518
* ISNI: 0000 0000 2341 1794
* LCCN: n83180710
* NTA: 069851042
* SELIBR: 301711
* SUDOC: 119871327
* Treccani: aristone-di-chio

 |
Cenote Ik Kil.
**Cenote** (do maia *ts'onot*: ‘foxo con auga’) é unha dolina alagada de orixe kárstico. Existen varios tipos de cenotes: ó descuberto, semiabiertos e subterráneos ou en gruta. Esta clasificación está directamente relacionada coa idade do cenote, sendo os cenotes maduros aqueles que se atopan completamente abertos e os máis novos os que aínda conservan a súa cúpula intacta. Como outras moitas estruturas xeomorfolóxicas, os cenotes son estruturas transitorias, que finalmente poden terminar recheos e desecados, pasando a formar parte do que se coñece como un paleokarst.

Formación
---------

Mergullo en cenotes
Cenote sacro en Chichén Itzá.
A súa morfoloxía adoita ser tipicamente subcircular, e coas paredes abruptas. Pola evolución do macizo kárstico, o cenote comeza sendo unha cámara subterránea producida pola disolución da roca calcaria pola infiltración da auga de choiva. Finalmente, conforme a cavidade vai aumentando de tamaño, o cenote pode terminar aflorando á superficie por colapso da cúpula.

Os cenotes formáronse durante as épocas de baixada do nivel do mar durante os pulsos glaciares do Plistoceno. Os cenotes son, na maior parte dos casos, ensanches de complexas redes fluviais subterráneas. Nestes, a auga mariña, máis densa que a doce, pode penetrar polo fondo do sistema freático. Por iso, hai cenotes nos que a partir de determinada profundidade a auga pasa de doce a salgada, mesmo a moitos quilómetros da costa. Esta superficie de contacto entre a auga doce e mariña recibe o nome de haloclina, e provoca interesantes efectos visuais.

Notas
-----

1. ↑  *Yucatán en el tiempo*. ISBN 970 9071 04 1.
2. ↑  Los Cenotes de la Península de Yucatán. Juan Schmitter. Colegio de la Frontera Sur.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cenote***  |

### Bibliografía

* Sharer, Robert J.; Loa P. Traxler (2006). *The Ancient Maya* (6th, fully revised ed.). Stanford, CA: Stanford University Press. ISBN 0-8047-4816-0. OCLC 28067148.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q334743
* EBID: ID
* JSTOR: cenotes

 |
**José Alfredo Manuel Caamaño Pato**, coñecido como **Alfredito**, nado en Negreira en 1897 e finado en Venezuela en 1970, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Alfredo Caamaño Ferreiro e sobriño de Manuel Caamaño Ferreiro. Foi presidente de Izquierda Republicana de Negreira. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 presidiu o Comité de Defensa da República de Negreira. Agochouse no Pazo de Cotón; co seu irmán Manuel pasou a Portugal, e por Francia chegou á zona republicana. Xulgado en Compostela por rebelión, foi declarado en rebeldía. Os franquistas detiveron e condenaron á súa muller Elena Suárez Suárez. Foi xuíz de Belchite e ao caer Belchite estivo en Barcelona como xefe de armamento. Ao rematar a guerra marchou á República Dominicana en decembro de 1939. Despois exiliouse en México e finalmente en Venezuela.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Movimientos Migratorios Iberoamericanos

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Liñares Giraut, X. Amancio (1993). Do Castro, ed. *Negreira na guerra do 36*. Sada. ISBN 84-7492-656-4.

### Ligazóns externas

* Alfredito
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
* 

* Alfredo Caamaño Pato na páxina web *Nomes e Voces*.
**Alfredo García Hermida**, nado o 26 de setembro de 1894 e finado en Pontevedra o 30 de decembro de 1962, foi un mestre galego.

Traxectoria
-----------

Finalizou os estudos de Maxisterio en 1912. Foi mestre do Colexio Balmes de Pontevedra. Aprobou as oposicións en 1915 e foi destinado á Escola Graduada de Marín. Ao ano seguinte pasou a unha escola unitaria de Pontevedra. Despois foi mestre en Mourente. Foi nomeado concelleiro de Pontevedra polo gobernador civil en decembro de 1928, foi socio da Casa del Maestro de Pontevedra, da que foi vicepresidente en 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo. Sometido a depuración, foi sancionado con suspensión de emprego e soldo durante catro meses en decembro de 1937. Volveu ser nomeado concelleiro de Pontevedra nos anos cincuenta.

Recoñecementos
--------------

Recibiu a Orde de Afonso X o Sabio e a insignia de prata de Pontevedra en 1960, onde tamén se lle dedicou unha rúa.

Vida persoal
------------

Casou con María Alén Solla en 1922 e foi pai de dez fillos: Alfredo, María Rita, Inés, Luciano, Celia, Vicente, Margarita, Francisco, Carlos e Roberto.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 50.
2. ↑  *Hoja Oficial del Lunes*, 31-12-1962, p. 3.
3. ↑  *La Noche*, 30-9-1960, p. 3.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-12-1928, p. 11.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 11-1-1935, p. 13.
6. ↑  *Diario de Pontevedra*, 31-8-1936, p. 2.
7. ↑  *Diario de Pontevedra*, 1-1-1938, p. 2.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 4-10-1960, p. 12.
9. ↑  "Alfredo Garcia Hermida, Pontevedra 36002". *codepostalmonde.com*. Consultado o 15 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alfredo García Hermida na páxina web *Nomes e Voces*.
**Corinna zu Sayn-Wittgenstein** ou **Corinna Larsen** (nome de solteira), nada en Frankfurt en 1964, é unha aristócrata e empresaria alemá relacionada co negocio das armas de fogo do Reino Unido.

Traxectoria
-----------

Adquiriu o título de princesa tras o seu matrimonio en 2000 co príncipe Johann Casimir zu Sayn-Wittgenstein-Sayn, do que se separou en 2005. En 2012, o seu estado civil era o de divorciada; ten dous fillos. Con todo, casara por vez primeira xa antes con Philip J. Adkins, pai da súa filla nada en 1992, Anastasia. Tamén mantivo unha relación cun membro da familia Flick, que controla gran parte do emporio Mercedes.

En 2012 traballaba como organizadora de cacerías de animais no continente africano para a empresa Boss & Company Sporting Agency, cuxos clientes son polo xeral persoas de grandes posibilidades económicas. A súa función na compañía era a de impulsar e satisfacer todas as necesidades, dende o transporte en voos charter ou comerciais até o alugueiro de rifles, as licenzas de caza, os permisos no país de destino, o aloxamento ou a manutención dos clientes. Así mesmo, actuou como representante do rei Xoán Carlos I de España perante o príncipe Alwaleed bin Talal de Arabia Saudita. Por outra banda, cabe destacar que foi tripulante de honra do *Desafío Español* na Copa América de vela, canda o monarca español.

Cabe destacar que foi mencionada pola xornalista Pilar Eyre no seu libro *La soledad de la reina*, o cal xira arredor da figura de Sofía de Grecia. No mencionado libro, Sayn-Wittgenstein era definida como unha muller atractiva e con grande influencia na Xefatura do Estado Español.

Notas
-----

1. ↑  *La princesa Sayn-Wittgenstein, amiga del Rey, organiza cacerías para multimillonarios* Arquivado 07 de maio de 2012 en Wayback Machine. en Vanitatis.com *(en castelán)*
2. ↑  *Los reyes de la caza* en Hoy.es. *(en castelán)*
3. ↑  *La princesa Corinna Sayn-Wittgenstein, amiga del Rey, organiza cacerías para millonarios*, nova en *El Confidencial* *(en castelán)*
4. ↑  *La alemana que comparte safaris con el Rey coincidió con él en Valencia*, en Levante-EMV.com. *(en castelán)*
5. ↑  *Corinna zu Sayn-Wittgenstein: una mujer en las cacerías del Rey* Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine. reportaxe no diario *La Voz Libre*. *(en castelán)*
**Christophe Darbellay**, nado o 7 de marzo de 1971 en Martigny, é un político suízo, presidente do Partido Popular Cristián Demócrata desde o 2 de setembro de 2006.

Traxectoria
-----------

Pasou a súa infancia en Conthey e estudou secundaria en Sion. Formouse en agronomía na Escola Politécnica Federal de Zúric e traballou no sector privado en Berna e Lausana. Foi director da asociación de organizacións agrícolas romandas en 1997. En 1999 presentouse, sen éxito, a un escano no Consello dos Estados polo Partido Social Cristián. Nomeado subdirector da Oficina Federal de Agricultura o 17 de maiode 2000, cesando logo de acceder en 2003 ao Consello Nacional nas listas do PPCD. Elixido presidente do seu partido o 2 de setembro de 2006 substituíndo a Doris Leuthard.

Notas
-----

1. ↑  Christophe Darbellay a été nommé sous-directeur de l'Office fédéral de l'agriculture

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil de Christophe Darbellay na web da Asemblea Federal Suíza. *(en francés)*
* Web oficial Arquivado 17 de xullo de 2012 en Wayback Machine. *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q115891
* WorldCat
* VIAF: 122321371
* ISNI: 0000 0000 8072 6266
* Munzinger: 00000025984
* SUDOC: 243937881

 |
**Cenk** é un grupo de rock-folk formado no ambiente universitario da cidade de Lausana, Suíza.

Traxectoria
-----------

Tras un ano cambiando membros e tratando de compoñer temas, o grupo dá o seu primeiro concerto a mediados do 2004 con tres membros (Fab, Soko e Xurxx) acompañados dunha caixa de ritmos. Tras atopar un batería (Nico), **Cenk** grava unha maqueta ao vivo e dá unha serie de concertos por Suíza.

A finais do 2005, trala chegada dun novo guitarrista (Markass), o grupo grava unha nova maqueta, ***Canari Esquimau de Nonante Kilos***, que lles permitirá gañar o cualificativo de terceira banda rock suíza máis prometedora do ano segundo a revista *Realrocker*.

No 2006, realízase a xira **Galiza Calling** na que o grupo dará os seus primeiros concertos fora da Confederación Helvética, achegándose a Galicia durante o verán. A finais de ano, Markass deixa a banda. Chega entón JYC (guitarra e saxofóns).

No 2007 o grupo participa no disco recompilatorio ***120 capadores***, de homenaxe ós Diplomáticos de Monte-Alto, interpretando o tema "Antuerpe".

### Estilo e membros

O estilo do grupo autodenominouse "ska-punk celta" tras inspirarse en bandas galegas coma O Jarbanzo Negro, Os Papaqueixos, Os Diplomáticos de Monte-Alto ou bandas estranxeiras como The Real McKenzies, Dropkick Murphys ou Flogging Molly.

Os membros actuais do grupo son na actualidade Nico (batería e coros), JYC (guitarras, saxofóns e coros), Fab (baixo e coros), Soko (guitarra e coros) e Xurxx (frautas, gaita, teclados, electrónica e voz).

Discografía
-----------

* *Canari Esquimau de Nonante Kilos* (Autoeditado, 2005).
* Chantons ensemble un Nouveau Krack (Autoeditado, 2009).

### Compilatorios

* *120 capadores* (Falcatruada, 2007): *Antuerpe*

Outros datos
------------

* O tema "Vox populi" foi utilizado para a sección de presentación de discos novos do programa radiofónico Aberto por Reformas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do grupo
* Facebook do grupo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2944237
* MusicBrainz: ID

 |
**Ankl** (ou **Angl** ou **Angel**) foi un distrito do extremo suroeste de Armenia, con capital na fortaleza de Ankl (Arkatiokert), ao leste do distrito (ao norte de Amida) formado pola rexión das fontes do Tigris ata o Éufrates. É mencionada nas fontes hititas como **Ingaluwa**, e os romanos chamárona **Ingilene**.

Limitaba ao norte coa Anzitene, a Balabitene e a Astianene; ao oeste, o río Éufrates, que a separaba da Commagene; ao sur a Migdonia; e ao leste o Npert ou Nprkert (rexión de Martiriópolis). Foi cedida por Persia a Roma, sendo emperador Galerio, o 297.

O 449 e ata o 454 a rexión foi o centro dun levantamento nacional e relixioso (ver: rebelión de Ankl).

O 543 o nakharar Nerseh Kamsarakan sublevouse esperando a axuda bizantina, pero foi derrotado en Ankl, e os bizantinos non interviñeron.

O 591 a rexión pasou a Bizancio mediante un tratado co novo rei Cosroes (que chegou ao trono coa axuda bizantina). A fronteira fixouse aproximadamente nunha liña entre o lago Sevan e o lago Van.

O ano 605 na guerra entre Bizancio e Persia (603 – 628) iniciada un ano antes, as loitas vanse producir no distrito de Ankl; o mando bizantino correspondeu ao nakharar Teodoro Khorkhoruni, que foi derrotado polos persas (Teodoro foi feito prisioneiro e o rei persa ordenou a súa execución). Os persas tamén gañaron o ano 606 na provincia de Basean e conquistaron Ankl e outras vilas, e a importante cidade de Taron.

O 625 a rexión foi ocupada outra vez por Bizancio. O 24-25 de febreiro do 628 o rei Cosroes foi destronado e en xuño do 628 as condicións de paz esixidas polo emperador Heraclio serían aceptadas. Entre outros puntos do acordo, a fronteira Armenia volveu á fixada polo tratado do 591.

Notas
-----

1. ↑  Epiphanius, Haeres. LX. vol. I. p. 505, ed. Valesius; comp. St. Martin, Mém. sur l'Armenie, vol. e. pp. 23, 97.
**Asun Fernández de Garaialde y Lazkano Sala**, nada en Altsasu, Navarra, 1969, é unha médica e política vasca de ideoloxía independentista, parlamentaria navarra por Aralar dende o ano 2007.

Traxectoria política
--------------------

Membro de Aralar dende o ano 2002. Tralas eleccións municipais do ano 2003, converteuse en alcaldesa de Altsasu por esa mesma formación, permanecendo no cargo até 2007.

Nas eleccións ó Parlamento de Navarra de 2007 foi elixida parlamentaria navarra pola coalición Nafarroa Bai e como compoñente de Aralar nas súas listas.

Nas eleccións municipais e forais de 2011 foi reelixida como parlamentaria navarra e elixida concelleira de Altsasu de novo pola coalición Nafarroa Bai e como compoñente de Aralar nas súas listas.

Tralo V Congreso de Aralar, o 17 de decembro de 2011 tivo lugar a Conferencia Política de Aralar en Navarra, onde foi elixida coordinadora de Aralar en Navarra polo 92,85% dos asistentes, tomando así a substitución ó anterior coordinador Txentxo Jiménez.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Aralar. "Fernandez de Garaialde y Lazkano, Asun". Arquivado dende o orixinal o 01 de xullo de 2012. Consultado o 19 de decembro de 2011.
**Ana María de Matos Carrasco**, nada en Lugo en 1963 é unha artista interdisciplinar e feminista galega, cuxo traballo analiza os arquetipos do poder mediante diversidade de técnicas como o gravado, a escultura, a fotografía o vídeo e instalacións.

Traxectoria
-----------

A exposición "Territorios de tolemia e poder" consta de varios capítulos Territorios de luz, Territorios de paz, Territorios de guerra en l Fundación Pilar i Joan Miró de Palma de Mallorca no ano 2005

Participa na Feira Internacional de arte contemporánea Arco 2008, na sección que aposta polas tendencias que exploran a influencia da tecnoloxía na arte, "Expanded-Box". A Galería C5 compostelá presenta a obra da artista lucense "Face to Face", na que a artista contrapón o glamour da pasarela fronte ás imaxes de miles de mulleres producindo nos talleres da China. Coa mesma galería e o mesmo ano estrea óbraa "series chinesas" despois de realizar 6 viaxes a diferentes cidades chinesas para capturar mediante a súa cámara fotográfica e de vídeo a tradición ancestral que realizan as mulleres.

Ese mesmo ano 2008 no Instituto Cervantes de Milán e no Instituto Cervantes de Roma (Sede Vila Albani), Lazio, Italia presenta a obra o libro "Conto de fadas".

O ano 2011 presenta *Madonna dos desexos* na Capella da Misericordia, Consello Insular de Mallorca, Palma de Mallorca.

No Forno da Cidadela de Pamplona, presenta no ano 2014 a obra conceptual de vídeo e fotografía baixo o título "Summa contemporánea. Summis desiderantes affectibus" o lume e a muller, no vídeo exposto asocia imaxes sobre a Inquisición nos seus xuízos a mulleres acusadas de bruxaría e condenadas á fogueira.

Entre as exposicións de 2016, salientan *Bestiarum.*, proxecto escultórico coa intervención "'O carneiro alado de Ribadeo'. Fisuras na vitrina. Abrindo a sala do tesouro" no Museo Provincial de Lugo, e a exposición titulada "Formas de paraíso. Paradisaeidae e Palimpsesto", proxecto de intervención en torno ó patrimonio, "Miradas e diálogos" (Fondo do Museo de Granollers), colaboración con Biel Mesquida.

Notas
-----

1. ↑  "Enfocarte.com - n°27 - Instalación: Territorios de locura y poder - Ana De Matos". Arquivado dende o orixinal o 22 de marzo de 2018. Consultado o 21 de marzo de 2018.
2. ↑  "¿Hay gallegos en ARCO?".
3. ↑  "El arte chino que cautivó e inspiró a Ana de Matos".
4. ↑  "La Misericordia expone la obra de Carlos Gispert | Baleares | elmundo.es".
5. ↑  "Ana de Matos" (PDF). Consultado o 25 de setembro de 2019.
6. ↑  "Summa contemporánea. Summis desiderantes affectibus, Exposición, mar 2014 | ARTEINFORMADO".
7. ↑  "EXPOSICIÓN: Fisuras na vitrina. Abrindo a Sala do Tesouro / Rede Museística provincial de LUGO".
8. ↑  "Documento sin título". Arquivado dende o orixinal o 08 de marzo de 2018. Consultado o 21 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Matos Carrasco, Ana María de". *Dicionario biográfico de Galicia* **2**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 297.

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30243190
* WorldCat
* VIAF: 75852355
* BNE: XX1592089
* GND: 1013350383
* ISNI: 0000 0001 2321 072X
* LCCN: nb2009002485

 |
O **cinema negro** ou **film noir** é un xénero cinematográfico que se desenvolveu nos Estados Unidos durante a década de 1940 e 1950. Adoita ser considerado como o primeiro filme deste tipo *The Maltese Falcon*, de John Huston, con Humphrey Bogart e Mary Astor, estreado en 1941.

Características
---------------

O termo de *film noir* foi acuñado por vez primeira polo italiano Nino Frank e é usado pola crítica cinematográfica para describir un xénero de definición bastante imprecisa, cuxa diferenciación doutros xéneros como o cinema de gángsters ou o cinema social é só parcial. Decote, os filmes caracterizados como de cinema negro xiran arredor de feitos delituosos e criminais cun forte contido expresivo e unha característica estilización visual. A súa construción formal está preto do expresionismo. Emprégase unha linguaxe elíptica e metafórica onde se describe a escena caracterizada por unha iluminación tenebrosa en claroscuro, escenas nocturnas con humidade no ambiente, xógase co uso de sombras para exaltar a psicoloxía dos personaxes. Algúns destes efectos eran especialmente impactantes en branco e negro. Asemade, a personalidade dos personaxes e as súas motivacións son difíciles de estabelecer (caso paradigmático son os detectives privados, frecuentes protagonistas do xénero, tales como Sam Spade ou Philip Marlowe). As fronteiras entre bos e malos esvaécense e o heroe acostuma a ser un antiheroe atenazado por un pasado escuro.

O cinema negro presenta unha sociedade violenta, cínica e corrupta que ameaza non só o heroe/protagonista do filme senón tamén outros personaxes, dentro dun ambiente de pesimismo fatalista. Os finais adoitan ser agridoces ou mesmo de fracaso. Outro punto característico do cinema negro é a presenza da *femme fatal*, a muller fatal, quen, aparentemente inofensiva, pode conducir as súas vítimas ao perigo ou á morte. As novelas de Dashiell Hammett e Raymond Chandler, cos seus detectives Spade e Marlowe son frecuentes fontes dos guións do xénero.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185867
* AAT: 300263882
* EBID: ID
* GEC: 0196204
* GND: 4116435-0
* JSTOR: film-noir
* LCCN: sh87000260

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre cine é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Alberto Casero Ávila**, nado en Cáceres o 15 de novembro de 1978, é un político estremeño do Partido Popular, deputado no Congreso dos Deputados. Foi alcalde de Trujillo.

Traxectoria
-----------

Papeleta das Eleccións xerais de novembro de 2019.
Licenciouse en dereito pola Universidade de Estremadura. Militou dende os dezaoito anos nas Novas Xeracións do Partido Popular. En 2001 a militancia elixiuno presidente provincial da organización en Cáceres, posto que mantivo ata 2006 e asemade foi membro da súa executiva nacional.

En 2003 converteuse no deputado máis novo da Asemblea de Estremadura, e pouco despois tamén asumiu a vicesecretaría xeral do PP na provincia de Cáceres, alén de ser membro da dirección do Partido Popular de Estremadura. Dende 2007 é secretario xeral do Partido Popular da provincia de Cáceres, e ao tempo presidente da agrupación local de Cáceres, que xa viña exercendo dende 2005.

En xuño de 2011 accedeu á alcaldía de Trujillo tras gañar o seu partido as eleccións locais co 64,68% dos votos, unha maioría absoluta que revalidou en 2015 co 54,87%.

Nas eleccións xerais de 2011 resultou elixido senador pola provincia de Cáceres, cargo que compatibilizou co de alcalde. Nas eleccións xerais de 2019 encabezou a lista ao Congreso dos Deputados polo Partido Popular na provincia de Cáceres.

Dende finais de 2021, Alberto Casero Ávila ten aberta unha investigación por un *posíbel delito de prevaricación continuada.* Saltou á primeira liña informativa o 3 de febreiro de 2022 cando, por erro, votou telematicamente a prol da revalidación do decreto de Reforma Laboral proposto polo goberno de Pedro Sánchez, cando todo o seu partido político votou en contra. Sen o voto favorable de Alberto Casero o devandito decreto non tería sido revalidado.

Notas
-----

1. ↑  "Alberto Casero vuelve a ser reelegido alcalde de Trujillo". *El Periódico Extremadura* (en castelán). Consultado o 15 de febreiro de 2017.
2. ↑  "Resultados Electorales en Trujillo: Elecciones municipales 2015 en EL PAÍS". Consultado o 17 de xuño de 2015.
3. ↑  Pinheiro, Marcos (3 de febreiro de 2022). "Alberto Casero, el fontanero del PP investigado por corrupción que se ha equivocado al votar la reforma laboral". *El Diario*. Consultado o 3 de febreiro de 2022.
4. ↑
5. ↑  ""El congreso convalida la reforma laboral"".
6. ↑  ""El error de un diputado del PP salva la reforma laboral"".

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alberto Casero Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha de datos no sitio web do Congreso dos Deputados.
* Ficha de datos no sitio web do Senado.
* Ficha de datos no sitio web da Asemblea de Estremadura.
**Catalina González Bea**, nada en Portonovo (Sanxenxo) en 1965, é unha política galega

Traxectoria
-----------

Foi redeira. Concelleira de Sanxenxo polo PPdeG dende 1995, foi tenente de alcalde e concelleira responsable do Organismo Autónomo Terra Sanxenxo. Cando o alcalde Telmo Martín renunciou ao cargo, foi elixida alcaldesa en decembro de 2006. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixida alcaldesa con maioría absoluta. Volveu ser elixida alcaldesa, pero sen maioría absoluta, nas municipais de 2011. Cesou no seu cargo logo das municipais de 2015, ás que decidiu non presentarse, sendo substituída no cargo por Gonzalo Pita.

En xaneiro de 2019 fundou o partido Xuntos por Sanxenxo, co que se presentou ás eleccións municipais dese ano.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Telmo Martín** |  **Alcaldesa de Sanxenxo** 2006 - 2015 | Sucesor:**Gonzalo Pita** |

Notas
-----

1. ↑  La edil del PP Catalina González toma posesión como primera mujer alcaldesa de Sanxenxo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Sanxenxo

### Ligazóns externas

* Entrevista
Placa na estación marítima do peirao de cruceiros "*Alberto Durán Nuñez*", no Porto de Vigo.
**Alberto Durán Núñez**, nado en Vigo o 17 de abril de 1940 e finado na mesma cidade o 21 de novembro de 2008, foi un político e empresario naval galego.

Traxectoria
-----------

Descendente dunha antiga familia consignataria de buques, perito mercantil, foi deputado polo Partido Popular no Congreso dos Deputados (1982-1996). Foi concelleiro do Concello de Vigo, primeiramente de portos e lonxas e despois de turismo. Tamén foi deputado no Parlamento de Galicia na quinta lexislatura (1997-2001). Trala súa xestión no caso do Polycommander, foi nomeado cónsul xeral de Noruega e Suecia en Galicia. Foi socio da Cámara de Comercio Hispano-Sueca, vicepresidente da Asociación de Empresas Consignatarias e Estibadoras de Buques da Provincia de Pontevedra, e membro do Consello Asesor de TVE-Galicia.

Casou en 1967 con Mª Carmen Hernández Eraso, coa que tivo dous fillos, Alberto e Elena Durán Hernández.

O día 21 de novembro de 2008 faleceu nun hospital de Vigo despois dunha longa enfermidade.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Viento en Popa* Arquivado 23 de setembro de 2015 en Wayback Machine. (en PDF 7 MB), n.º 1, pp. 50–51, cuarto trimestre 2010.

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
Arame de espiño.
Chámase **arame** a todo tipo de fío delgado que se obtén por estiramento dos diferentes metais de acordo coa propiedade de ductilidade que posúen os mesmos. Os principais metais para a produción de arame son: ferro, cobre, latón, prata, aluminio, entre outros. Porén, antigamente chamábase arame ó cobre e as súas aliaxes de bronce e latón. Caracterízase por ser un bo condutor da electricidade, ademais de ser un bo condutor da calor.

Características e tratamentos
-----------------------------

Arame de cobre. Cable eléctrico.
Hai moitos tipos e calidades de arame de acordo coas aplicacións que teñan. Asemade, o diámetro do arame é moi variable e non hai un límite exacto cando un fío pasa a denominarse barra no canto de arame. A principal característica do arame é que permite enrolarse en rolos ou bobinas de diferentes lonxitudes que facilitan a súa manipulación e transporte.

O arame de cobre emprégase para fabricar cables eléctricos, así que o arame máis usado industrialmente é o que se fai de aceiro e de aceiro inoxidable.

O arame normal de aceiro adoita ter un tratamento superficial de galvanizado para protexelo da oxidación e corrosión e tamén hai arame endurecido con proceso de revenimento.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *arame*.
2. ↑  Les conducteurs électriques, sur le site physique-chimie-college.fr
3. 1 2  Définition de conducteur, sur le site mediadico.com - consulté le 11 octobre 2012
4. ↑  Swiger Coil Systems. "Edgewound Coils". Swiger Coil Systems, A Wabtec Company. Arquivado dende o orixinal o 19 de decembro de 2010. Consultado o 1 de xaneiro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q551997
* AAT: 300011063
* BNCF: 25371
* BRE: 3178781
* EBID: ID
* GEC: 0230865
* GND: 4150519-0
* NDL: 00562979
* NKC: ph214663

 |
**Agrupación Nacionalista Galega de Narón** foi unha agrupación electoral de carácter municipalista, independente, nacionalista e de esquerdas.

Historia
--------

Fórmase en Narón (provincia da Coruña) para dar continuidade á coalición Unidade Galega, que acadara neste concello a alcaldía nas eleccións municipais de 1979. Nas eleccións de maio de 1983 obtén 6 concelleiros que sumados ós 5 do PSOE volven dar a alcaldía a Antonio Martínez Aneiros, alcalde na etapa anterior.
En 1985, a ANGN intégrase no PSG-EG. Como consecuencia desta integración Antonio Martínez Aneiros resulta escollido deputado nas eleccións ao parlamento de galicia de 1985, pasando a ocupar o seu posto como alcalde Xoán Gato Díaz.

Referencias
-----------



1. ↑  Salgado (2016-10-29). "Martínez Aneiros, primer alcalde democrático de Narón, tendrá una calle en O Val". *Ferrol360* (en castelán). Consultado o 2020-06-20.
2. ↑  "Las alianzas de izquierdas dirigieron el gobierno local de Narón desde 1979". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2004-04-19. Consultado o 2020-06-20.
**Amazon.com, Inc.**, cuxo nome comercial é **Amazon**, é unha compañía estadounidense de comercio electrónico e servizos de computación na nube, establecida en Seattle, Washington. Foi unha das primeiras grandes compañías en vender bens a través de Internet. É tamén propietaria de Alexa Internet, a9.com, Shopbop, Internet Movie Database (IMDb), Zappos.com, DPreview.com e Twitch.

Jeff Bezos fundouna en 1994, pero non estivo operativa ata 1995. Primeiro especializouse na venda de libros e máis tarde diversificou as súas liñas de negocio, engadindo DVD, CD, software, videoxogos, alimentos, xoguetes e máis. É a marca de venda polo miúdo máis valiosa do mundo segundo o índice BrandZ.

Conta con almacéns nos Estados Unidos de América, o Canadá, Irlanda, o Reino Unido, Francia, Alemaña, o Xapón e a China.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rakuten

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3884
* WorldCat
* VIAF: 173278077
* BLBNB: 000534941
* BMT: 157490
* BNE: XX270019
* BNF: 13752028p
* CiNii: DA15674722
* EBID: ID
* FAST: 752301
* GEC: 0257438
* GND: 10177530-1
* GRID: grid.467171.2
* ISNI: 0000 0001 0316 7795
* LCCN: n99285360
* LEI: ZXTILKJKG63JELOEG630
* MAG: 1311688040
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00817133
* NKC: osa2011619766
* OpenCorporates: 2620453
* SUDOC: 079268455
* VGMdb: 1541

 |
Dúas parellas nun cuarteto. Pintura (atribuída enganosamente a) Peter Fendi.
Un **cuarteto** é unha forma de sexo en grupo na que participan catro persoas de calquera combinación de xénero.

Tipos de cuartetos
------------------

O nivel de actividade sexual entre os catro membros pode variar moito. Outros cuartetos poden implicar algún contacto do mesmo sexo, e algúns cuartetos implican activamente os catro membros.

### Cambio de muller

O **Cambio de esposa** implica dúas parellas, xeralmente ambas parellas heterosexuais casadas, onde cada home *cambia* a súa muller pola outra e mantén relacións sexuais con ela. Normalmente non hai contacto sexual entre as dúas esposas ou os dous maridos.

### Cambio suave

O **intercambio de parellas suave** implica dúas parellas, onde unha parella ten un papel de voyeur vendo a outra ter relacións sexuais, ou as parellas teñen relacións sexuais propias pero sen contacto sexual coa outra parella.

### Gang bangs

*Artigo principal**:* Gang bang.
Un **gang bang** implica que tres (ou máis) persoas teñen relacións sexuais cunha cuarta sucesivamente. Adoita ocorrer con homes que penetran a mulleres, pero pode aplicarse igualmente a actos homosexuais ou mulleres que penetran a homes usando consoladores con correa.

### Selo hermético

O *selo hermético* implica sexo vaxinal e sexo anal realizado a unha muller por dous homes nunha dobre penetración, mentres que a muller realiza unha felación cun terceiro home.

### Cuádruplo

Un **cuádruplo** é unha relación romántica na que participan catro persoas. Úsase máis habitualmente para describir unha relación amorosa entre dúas parellas onde toma a forma dun cadrado, no que as catro persoas teñen unha relación amorosa entre si.

Aínda que pode referirse a dúas persoas vinculadas sentimentalmente de forma independente con outras dúas, normalmente implica que cada unha das catro persoas ten algún tipo de relación sexual coas outras tres. As relacións son normalmente de amizade, aínda que románticas. A adición de personaxes bisexuais ou homosexuais engade moitas combinacións posibles de sexos, e de interaccións románticas e sexuais.

Gallery
-------

<galería>
Ficheiro:Édouard-Henri Avril (30).jpg|Pintura de Édouard-Henri Avril: dúas mulleres e dous homes nun cuarteto.
Ficheiro:Gamiani.jpg|Pintura de Alfred de Musset de tres mulleres e un home nun cuarteto.
</gallery>

Notas
-----

1. ↑  Bellemeade, Kaye (2003). *Swinging for Beginners*. New Tradition Books. pp. 89–90. ISBN 0-9728473-4-0.
2. ↑  Stevens, Kate (2010). *Freak Nation: A Field Guide to 101 of the Most Odd, Extreme, and Outrageous American Subcultures*. Adams Media. p. 191. ISBN 978-1-4405-0646-8.
3. ↑  Sanders, William B. (1994). *Gangbangs and drive-bys: grounded culture and juvenile gang violence*. Social problems and social issues. Transaction Publishers. ISBN 0-202-30537-6.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cuarteto Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Posicións sexuais

### Ligazóns externas

* Relationship Types: Foursomes Arquivado 2012-05-12 en Wayback Machine.
Sal, azucre e grans de pementa negra moídos, frecuentes nas mesas dos restaurantes occidentais
Un **condimento** é unha substancia que se lle bota en pequenas cantidades a unha preparación para realzar o seu sabor. Pódese tratar dun ingrediente ou unha mestura, a miúdo de fortes sabores e polo tanto incluídos en pequenas cantidades, son condimentos populares (en occidente) o sal, a pementa negra, o ketchup, a mostaza, a maionesa, o aceite de oliva, o vinagre e o azucre.

Segundo unha directiva da Unión Europea, considéranse condimentos: o sal destinado ao consumo humano, a mostaza, as especias e mailos seus extractos aromáticos, as herbas aromáticas e os seus extractos.

Moitas veces aplicados polo comensal, os condimentos teñen a miúdo a consistencia dun líquido mesto (mollo ou pasta e sérvense dunha botella, tarro ou cunco. Tamén poden ser secos, como é o caso das mesturas de especias ou o queixo parmesano relado. Algúns condimentos, como a mostaza, o ketchup ou a maionesa, están dispoñíbeis envasados en sobres individuais, especialmente cando se serven en establecimientos de comida para levar ou comida rápida.

Os condimentos engádense ás veces antes de servir o prato, como por exemplo os sándwichs que levan ketchup ou mostaza. Algúns condimentos poden usarse durante a preparación para engadir sabor ou textura ao prato, como é o caso da salsa barbacoa, a *teriyaki* e a de soia, empregadas para mellorar o sabor de diversas carnes e verduras.

Notas
-----

1. ↑  Definición en galego en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  "Directiva 94/65/CE do Consello, do 14 de decembro de 1994, pola que se establecen os requisitos aplicábeis á produción e á comercialización de carne picada e preparados de carne" (PDF).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Condimento*** |

### Outros artigos

* Adobo ou aderezo
* Aceite
* *Chutney*
* Especia
* Gornición
* *Relish*
* Mollo ou salsa
* Vinagre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2596997
* BNCF: 49972
* BNE: XX552476
* BNF: 119364152
* EBID: ID
* GND: 4595346-6
* JSTOR: condiments
* LCCN: sh85030772
* NDL: 00573654

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D003212

 |
Os **Catalunya Blaus Almogàvers** (*Almogáveres Azuis de Cataluña* en galego) é a franquía de rugby que representa na Liga Superibérica a Cataluña e á Cataluña norte. A sede principal do equipo está sita en Sant Boi de Llobregat, xogándose os seus partidos de local no Estadi Baldiri Aleu, que é propiedade dun dos clubs inmersos no proxecto, a Santboiana.

Historia
--------

O equipo foi fundado en 2009, e nace aglutinando, a varios dos equipos cataláns: a UE Santboiana, que participa na División de Honra; de **Primeira División Nacional** tamén participan xogadores do R.C. Sitges, C.R. Sant Cugat, R.C. Hospitalet; así mesmo, participan xogadores da rexional catalá, dos clubs: Castelldefels R.U.C, C.E. INEF Lleida, Gòtics R.C. Reus Deportiu e R.C. Cornellà. Así mesmo, tamén se espera para próximas edicións que algún equipo francés do Top 14 ceda os seus xogadores.

A marca deportiva Canterbury of New Zealand vestirá a esta franquía, ao igual que ás outras cinco participantes.

O primeiro partido disputado por esta franquía foi o 24 de abril de 2009, nun encontro celebrado no Miniestadio de Anoeta fronte ao Basque Korsarioak, non conseguiu vencer, mais obtivo o bonus defensivo que tan necesario lle foi ao final da fase regular da liga.

Nome e Imaxe
------------

O nome da franquía, **Almogàvers** (*almogávares*), inspírase na historia de Cataluña e do reino de Aragón. Durante a Idade Media, o reino de Aragón baseou o seu poder militar no Mediterráneo nestas forzas de choque de infantaría[]. O adxectivo **Blaus** (azuis), vén dado pola cor das súas camisolas, así como moitas outras franquías de distintas competicións que empregan este formato, coma os Cardiff Blues da Magners League ou os Auckland Blues (Super 14).

O logotipo da franquía é a palabra *Almogàvers* rodeada por unhas liñas azuis con forma de balón de rugby e a bandeira catalá baixo o nome.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Liga Superibérica
* Almogávar

### Ligazóns externas

* Web Oficial Arquivado 05 de maio de 2009 en Wayback Machine.