|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Estevo IV Uroš I** Nemanjić, **Estevo Uroš I** ou **Stefan Uroš I** (en serbio latino *Stefan Uroš I*, en serbio cirílico Стефан Урош I), nado contra 1223 e finado o 1 de maio de 1277, foi rei de Serbia desde 1243 até 1276, sucedendo ao seu irmán Estevo Vladislav.

Atribúeselle a construción do Mosteiro de Sopoćani, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Seguindo a tradición da Dinastía Nemanjić, otourgouse o título de *Stefan*.

Traxectoria
-----------

Dinar de prata de Estevo Uroš I.
Fortaleza de Maglič, construída polo rei Uroš I entre 1243 e 1276.
Uroš I era o fillo máis novo de Estevo II Nemanjić *Prvovenčani* (*o Primeiro Coroado*) e Ana Dandolo, a neta de Enrico Dandolo, dux de Venecia.

Na primavera de 1243 os serbios rebeláronse contra o rei Estevo Vladislav I, que foi derrocado e substituído polo seu irmán máis novo Estevo Uroš I. Pese a iso, crese que Uroš mantivo boa relación co seu irmán, e que lle permitiu gobernar o Principado de Zeta ou, en calquera caso, non o apartou completamente dun papel activo no goberno.

O reinado de Uroš coincidiu co declive de dous dos rivais principais de Serbia nos Balcáns, o Despotado de Epiro e o Segundo Imperio búlgaro. Isto fixo que Serbia se convertera nunha influente potencia na zona, axudada por un importante desenvolvemento económico.

Un dos principais motivos deste crecemento foi a explotación das minas de prata de Brskovo e Rudnik, en gran parte levada a cabo por mineiros saxóns de Hungría, que gozaban de certo nivel de autogoberno e liberdade de culto.

Uroš emprendeu durante o seu reinado varias accións militares contra os estados veciños. En 1252-1253 enfrontouse a Ragusa e, pouco despois, o seu intento de facer valer a súa autoridade sobre Zahumlia conduciu ao príncipe local a unha alianza cos húngaros, converténdose no seu vasalo para buscar protección. Tamén Ragusa fixo valer a súa alianza cos búlgaros, que invadiron o territorio serbio en 1254. Finalmente, Uroš I alcanzou varios acordos por separado para manter a paz cos seus veciños.

Durante a segunda metade da década de 1260 estalou unha nova guerra con Ragusa, que concluíu cun tratado, asinado en 1268, segundo o cal Serbia ofrecía a súa protección aos ragusanos a cambio de compensacións económicas. Este acordo mantívose en vigor durante todo o século seguinte.

Extensión do Reino de Serbia durante o reinado de Estevo Uroš I.
Nese mesmo ano, o rei serbio invadiu as posesións de Hungría ao sur do Danubio en Mačva, no que hoxe é o norte de Serbia. A pesar dalgúns éxitos iniciais, Uroš I foi capturado polos húngaros e obrigado a comprar a súa liberdade. Ambos os reinos asinaron un tratado de paz, e o fillo de Uroš, Dragutin, casou con Catarina, a filla do futuro rei Estevo V de Hungría.

Ao final do seu reinado, Uroš suprimiu a autonomía de Zahumlia, retirando o título aos príncipes locais. Ademais, as súas discrepancias co seu fillo máis vello, Dragutin, levárono a considerar ao seu outro fillo, Milutin, como seu herdeiro, pese a que se comprometera cos húngaros a que o herdeiro fose Dragutin. Anoxado por isto, Dragutin exixiu ao seu pai que o asociase ao trono en 1276. Cando Uroš I se negou, Dragutin rebelouse e, coa axuda do rei de Hungría e de mercenarios cumanos, derrotou ao seu pai nunha batalla librada cerca de Gacko. Estevo Uroš I viuse obrigado a abdicar e retirouse ao Mosteiro de Sopoćani, que edificara en Ras (cerca da moderna Novi Pazar), onde morreu en 1277.

Descendencia
------------

Coa súa esposa Helena de Anjou, princesa anxevina ou unha filla do emperador Latino de Constantinopla, Estevo Uroš tivo polo menos tres fillos:

* Estevo Dragutin, que o sucedeu como rei.
* Estevo Uroš II Milutin, que o sucedeu como rei en 1282.
* Brnjača, unha filla.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Estevo Vladislav** | **Rey de Serbia**1243 – 1276 | Sucesor:**Estevo Dragutin** |

Notas
-----

1. ↑  Mitchell, Laurence. Bradt Travel Guide Serbia*. Bradt Travel Guides, 2007. ISBN 978-1-84162-203-3, páx. 39*
2. ↑  Ćirković, páx. 58
3. ↑  Foundation for Medieval Genealogy. Serbia *(en inglés)* Consultada o 8/2/2012.
4. ↑  Petrović, Petar & Đurđekanović, Slađana (1995): *Ancient mining and metallurgy in southeast Europe*. Belgrado: Arheološki Institut, páx. 243
5. 1 2  Ćirković, páx. 48
6. ↑  Ćirković, páx. 49

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estevo Uroš I*** |

### Bibliografía

* Ćirković, Sima M. (2004): *The Serbs*. Blackwell Publishing Ltd. ISBN 0-631-20471-7
* Fine, John V. A. (1994): *The late medieval Balkans: a critical survey from the late twelfth century to the Ottoman Conquest*. University of Michigan Press. Ann Arbor, Mich. ISBN 0-472-08260-4

### Outros artigos

* Estevo Vladislav.
* Estevo Dragutin.
* Estevo Milutin.
* Reino de Serbia (medieval).
* Historia dos eslavos do sur.
* Casa de Nemanjić.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q73810
* WorldCat
* VIAF: 311481803
* BMT: 115892
* CERL: cnp00556404
* DeutscheBio: 119462834
* FAST: 1849129
* GEC: 0025330
* GND: 119462834
* LCCN: n2005054839
* NKC: js2014842201
* SUDOC: 176144102
* WikiTree: Nemanja-4

 |