A ***Suite Lemminkäinen*** (subtitulado ***Catro Lendas***), Op. 22, é unha obra composta polo compositor finlandés Jean Sibelius, escrita orixinalmente entre 1893 e 1895, como colección de catro poemas sinfónicos que xiran en torno a unha mesma temática. Foi estreada o 13 de abril de 1896 en Helsinqui (Finlandia), baixo a dirección do propio Sibelius. Está baseada na epopea nacional finlandesa do *Kalevala* e supuxo o retorno do compositor ás obras orquestrais a grande escala despois da crise que viviu en torno á composición dunha ópera.

Cada un dos catro poemas sinfónicos dos que consta a colección narra un episodio da vida de Lemminkäinen, un heroe xove e poderoso, e cada un deles ten identidade propia, podendo ser interpretados de xeito independente, sendo "Tuonelan joutsen" o que máis adoita interpretarse de xeito independente.

Logo de que *Lemminkäinen ja saaren neidot* e *Lemminkäinen tuonelassa* non tiveran unha boa acollida na estrea, ao contrario do que pasou con *Tuonelan joutsen* e *Lemminkäisen kotiinpaluu*, que foron publicadas con revisións menores en 1900, Sibelius dirixiu a estrea dunha nova versión o 1 de novembro de 1897 logo de reescribir parte da obra. Con todo, as críticas desta nova versión levaron ao compositor a descartar *Lemminkäinen ja saaren neidot* e *Lemminkäinen tuonelassa*, mantendo os outros dous poemas sinfónicos no repertorio, e non sería ata o 1 de marzo en 1935 cando autorizaría a interpretación dos dous números descartados. A publicación do conxunto de catro poemas sinfónicos non se produciu ata 1954.

Historia
--------

### Antecedentes

Pintura de Akseli Gallen-Kallela do *Symposium* realizada en 1894. Dende a esquerda: Akseli Gallen-Kallela, Oskar Merikanto, Robert Kajanus e Jean Sibelius.
Jean Sibelius naceu en 1865 en Finlandia, dende 1809 un gran ducado dependente do Imperio Ruso, tendo estado anteriormente baixo dominio sueco durante varios séculos. O país estaba dividido entre unha minoría culturalmente dominante de fala sueca, á que pertencía a familia de Sibelius, e unha maioría cunha mentalidade máis nacionalista e de fala finesa, ou "Fennoman". En torno a 1889 Sibelius coñeceu á súa futura muller, Aino Järnefelt, que viña dunha familia de Fennoman acérrimos.

Logo de dous anos estudando en Berlín e Viena, en 1891 Sibelius regresou a Finlandia, onde o 10 de xuño do ano seguinte casou con Aino Järnefelt. A asociación de Sibelius cos Järnefelt axudou a espertar e desenvolver o seu nacionalismo; o mesmo ano do seu matrimonio con Aino, compuxo a súa primeira obra abertamente nacionalista, a suite sinfónica *Kullervo*. Tralo enlace a parella pasou a súa lúa de mel preto de Lieksa grazas a unha bolsa de estudos que lle concederon para estudar interpretación de kantele e canto rúnico en Carelia, onde Sibelius profundou na tradición popular finlandesa e atopou tempo para comezar a compoñer *En Saga* e para revisar as cancións sobre textos de Runeberg *Under strandens granar*, *Kyssens hopp* e *Till Frigga*. Ao longo da década de 1890, cando o control ruso sobre o ducado se tornou cada vez máis opresivo, Sibelius compuxo unha serie de obras que reflectiron a resistencia finlandesa á dominación estranxeira, que culminaría co poema sinfónico *Finlandia*.

En outono de 1892, a parella estableceuse en Helsinqui, onde Sibelius retomou a súa amizade rota con Robert Kajanus e Axel Gallén, comezando as sesións do *Symposion*, nas que os tres artistas debatían cuestións fundamentais da arte. Nesa época ensinaba teoría e violín no Instituto de Música Wegelius e na Escola Orquestral de Kajanus.

En marzo de 1893, produciuse un duro golpe para o compositor logo de que a súa obra *Kullervo* recibira malos comentarios por parte do crítico do *Uusi Suometar*, que despois de escoitala dirixida polo propio compositor atopou a obra incomprensible, longa, monótona e aburrida. Ese mesmo mes nacería a primoxénita da parella, Eva, e ao mes seguinte chegou un novo éxito para Sibelius, cando a súa obra coral *Väinämöisen venematkaa* se estreou con éxito. Nesta época comezou unha etapa wagneriana, e ese mesmo verán planeou a composición dunha ópera baseada nas runas 6 e 16 do *Kalevala*, e no verán seguinte viaxou ao festival de Bayreuth para somerxerse máis no estilo wagneriano, e mais o estudo *da Sinfonía Fausto* de Liszt:

### Relación co *Kalevala* e concepción

*Véxase tamén**:* Veneen luominen.
Sibelius atopou a inspiración para moita da música que o faría famoso cando, sendo un estudante mozo, leu por primeira vez a grande epopea nacional finlandesa, o *Kalevala*. O contacto do compositor co poema épico estivo motivada pola decisión familiar de trasladar a Sibelius dunha escola popular en lingua sueca a unha escola en lingua finesa. O seu profundo interese no *Kalevala* levouno en 1891 a viaxar a Carelia para escoitar a Larin Paraske, unha coñecida cantante rúnica cuxas inflexións á hora de cantar episodios do *Kalevala* influirían no seu propio estilo musical.

A obra foi orixinalmente concibida en 1893, cando Sibelius decidiu tentar gañar un premio de ópera, como unha ópera mitolóxica inspirada no *Kalevala*, que levaría por título *Veneen luominen* (*A construción do barco*), a unha escala similar á das óperas de Richard Wagner. O verán seguinte Sibelius asistiu ao Festival de Bayreuth para escoitar óperas de Wagner e ver como outro compositor elixira tratar unha grande epopea nacional, neste caso *Der Ring des Nibelungen*. Posteriormente Sibelius cambiou as súas metas musicais e a obra converteuse nunha peza orquestral en catro movementos. Pouco sobreviviu dos bosquexos da ópera, da que se perdeu o primeiro acto completo, mentres que do segundo se conservan algunhas escenas, como ocorre co último acto; de feito, Sibelius tan só rescatou da ópera a música de "Tuonelan joutsen". A visión do argumento como pouco axeitado para a súa dramatización fixo desistir a Sibelius do seu intento por compoñer unha ópera ao estilo wagneriano, e a súa viaxe ao Festival de Bayreuth fixo que reconsiderase a súa carreira como compositor tras escoitar as abafadoras óperas do seu admirado compositor alemán *Parsifal* e *Tristan und Isolde*. O abandono de *Veneen luominen* supuxo tamén para Sibelius abandonar a influencia de Wagner. Sibelius deuse conta de que a súa música encaixaba mellor como poema sinfónico e, en 1896, tan só dous anos despois da súa experiencia en Bayreuth, presentou catro pequenos poemas sinfónicos baixo o nome de *Catro Pezas do Kalevala*.

A *Suite Lemminkäinen* foi a cuarta obra orquestral de Sibelius despois dos seus estudos no Conservatorio de Viena entre 1890 e 1891. Na primavera de 1892, ao seu regreso de Viena, Robert Kajanus comunicoulle a Sibelius que os efectivos necesarios para interpretar *Kullervo* dificultarían as súas posibilidades de levala a cabo. Isto motivou que o compositor comezara a escribir unha composición orquestral que puidese empregarse dun xeito máis flexible, que se convertería no seu primeiro poema sinfónico, *En Saga*, que foi estreado ao ano seguinte na capital finlandesa.

Pouco despois da recepción pouco entusiasta de *En Saga*, Sibelius leu o ensaio de Richard Wagner *Oper und Drama*, que convenceu o compositor de que a música sen palabras non podía satisfacer a humanidade, polo que planeou compoñer unha ópera mitolóxica sobre un libreto de J. H. Erkko baseado nas runas 8 e 16 do *Kalevala* e que levaría por título *Veneen luominen* (en galego, *A construción do barco*). No verán de 1893, finalizou na súa residencia estival de Ruovesi a abertura da ópera, que posteriormente tomaría como movemento da suite baixo o título *Tuonelan joutsen*. A composición da ópera interrompeuse polo encargo da *Música Carelia* feito pola Asociación de Estudantes de Viipuri. Cara a finais dese mesmo ano Sibelius presentou o bosquexo do libreto á que daquela era unha das figuras máis influentes nos círculos teatrais e operísticos finlandeses Kaarlo Bergbom, quen porén considerou que o motivo non era o suficientemente dramático para poñer en escena.

### Interpretacións e revisións posteriores

Caricatura do compositor do *Tuonelan joutsen* (*Cisne de Tuonela*), por Alex Federley en 1898.
A principios de abril de 1896, Sibelius comezou os ensaios da *Suite Lemminkäinen* coa orquestra, mais de novo a orquestra encontrou a obra difícil e case se rebelou como xa pasara anteriormente cos ensaios de *Kullervo* e *En Saga*, provocando as bágoas da muller do compositor detrás do escenario.

A obra foi estreada o 13 de abril de 1896 en Helsinqui pola Orquestra da Sociedade Filharmónica de Helsinqui baixo a dirección do propio compositor. A primeira e a terceira lendas (*Lemminkäinen ja saaren neidot* e *Lemminkäinen tuonelassa*) deixaron perplexos aos oíntes o día da estrea e desagradaron aos críticos, mentres que a segunda e a cuarta (*Tuonelan joutsen* e *Lemminkäisen kotiinpaluu*) tiveron un éxito inmediato e foron publicadas con revisións menores en 1900. O crítico Karl Flodin escribiu que "Sibelius conseguiu evitar que o grande infortunio se repetira" e valorou positivamente que a obra se afastase do "estilo finlandés", porén considerou o solo de corno inglés de *Tuonelan joutsen* "estupendamente longo e aburrido". Flodin tamén cuestionou a forma na que Sibelius "cativa aos oíntes coa atmosfera, a modulación e a violencia hipnótica". Porén, o crítico de fala finesa Oskar Merikanto loou a atmosfera finlandesa da obra coas seguintes palabras: "En Lemminkäinen admiramos a un compositor maduro, un artista que alcanzou a mestría en todos os sentidos, e unha composición, que debe ser recoñecida no primeiro posto entre as nosas composicións, tanto respecto á súa forma como no seu contido".

Se ben a xente quedou sorprendida polos eloxios de Flodin, Sibelius non quedou completamente convencido co resultado da obra, polo que traballou nos movementos máis longos entre 1896 e 1897 para poñelos ao lado dos outros dous. Logo de reescribir parte da obra dirixiu a estrea da nova versión o 1 de novembro de 1897, novamente coa orquestra da Sociedade Filharmónica da capital finlandesa, ante unha sala ateigada de espectadores que ovacionaron ruidosamente ao compositor. Merikanto escribiu posteriormente sobre o concerto:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| Foi como se o público tivera, por primeira vez, axitado a man do noso máis brillante compositor cunha calidez real, e lle dixera: grazas polas súas obras de xenio; agora o comprendemos e estamos orgullosos de vostede! | "|

As verbas de Merikanto contrastaban coa devastadora crítica de Flodin, que sentenciou:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| Este tipo de música séntese francamente patolóxida e as impresións que deixa son confusas, dolorosas e vagas, xa que teñen moi pouco en común con ese ascético pracer que todas as belas artes e a música en particular deben espertar (...) O feito de que Sibelius é un xenio -isto é algo que el escoitou con suficiente frecuencia para atreverse a empregar o seu dereito a camiñar os seus propios camiños. Que así sexa. Mais unha arte que non pode facer a un humano ser máis nobre ou feliz, aínda que só sexa por un momento, é verdadeiramente balanceada na crista dunha onda e afundirase sen deixar rastro. | "|

A crítica de Flodin deprimiu ao compositor, que non obstante cría no valor de *Tuonelan joutsen* e *Lemminkäisen kotiinpaluu*, polo que as mantivo no repertorio. Sibelius non se enganaba, e foron estas dúas partes da Suite, xunto con *Finlandia* e a súa *Primeira Sinfonía*, as obras coas que alcanzou o seu éxito internacional a principios do século XX. Pola contra, as outras dúas partes da Suite permaneceron esquecidas durante décadas e o compositor nunca máis as dirixiu.

As partituras permaneceron nun caixón ata 1935, case unha década despois de que o compositor rematara oficialmente a súa composición, e en 1939 realizou as revisións "finais", os seus últimos pensamentos para a orquestra. Foi con motivo do centenario do *Kalevala*, o 1 de marzo en 1935, cando Sibelius autorizou interpretacións dos movementos descartados, que desta vez si tiveron unha boa recepción, o que motivou que o compositor revisara a obra autorizara a súa publicación. Porén, o estoupido da segunda guerra mundial atrasou a súa publicación, que finalmente se produciría en 1954, sendo publicada no seu conxunto.

Características e argumento
---------------------------

Tres dos poemas da suite están baseados na personaxe de Lemminkäinen, da epopea nacional finlandesa do *Kalevala*. A obra pode ser tamén considerada unha colección de poemas sinfónicos. A segunda/terceira parte, *Tuonelan joutsen* (*O cisne de Tuonela*), é frecuentemente interpretada de xeito independente. A *Suite Lemminkäinen* non é unha obra de música programática no sentido en que a música segue o argumento narrado, de feito Sibelius non intenta proporcionar máis que o estado de ánimo, sen tentar seguir a narración.

No primeiro poema sinfónico, o principal suxeito dos grupos en mi bemol maior caracteriza primeiro ao sedutor e posteriormente á música de danza das súas conquistas sen ser especificamente pictóricos, como Richard Strauss fora unha década antes en *Don Juan*. A estrutura nos poemas primeiro e terceiro é orgánica e non convencionalmente sinfónica, desenvolvendo materiais maleables escoitados ao principio e reelaborados, que conducen a un poderoso e dramático clímax. Na cuarta lenda, Lemminkäinen regresa a casa nun exultante mi bemol maior. O estilo sombrío en la menor de *Tuonelan joutsen* anticipa a linguaxe da *Cuarta Sinfonía*, cun inquietante corno inglés que caracteriza ao cisne negro.

A *Suite Lemminkäinen* é no seu conxunto próxima á sinfonía, cun primeiro movemento en forma sonata, un movemento lento, un *scherzo* e un final feliz. Nesta natureza sinfónica da obra fixo fincapé Sibelius na súa vellez, afirmando:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| En realidade teño nove sinfonías, ya que algúns dos movementos de *Kullervo* e *Lemminkäinen* están escritos en pura forma sonata. | "|

Con todo, durante a súa composición non empregou o termo "sinfonía". Por outra banda, o subtítulo "catro lendas" implica que cada movemento pode ser interpretado de xeito independente.

Os distintos poemas que conforman a *Suite Lemminkäinen* foron obxecto de varias revisións nas que o compositor realizou cambios de maior ou menor envergadura, polo que a obra tal e como a coñecemos na actualidade dista da versión estreada en 1896. Os maiores cambios os realizou nos poemas impares (*Lemminkäinen ja saaren neidot* e *Lemminkäinen tuonelassa*), que foron os que menos convenceron ao compositor. Algunhas modificacións destacables da segunda revisión (1897) son a eliminación da pandeireta e o carillón en *Lemminkäinen ja saaren neidot*, onde engadiu novo material na parte central; outra modificación importante, desta vez en *Lemminkäinen tuonelassa*, foi a supresión de moitas das elaboracións do material musical.

### Movementos

*Lemminkäinen ja saaren neidot*
*Lemminkäinen ja saaren neidot* comeza coas chamadas das trompas, mentres que as cordas imitan o movemento das ondas, e as madeiras anuncian fragmentos temáticos que establecen o marco para o encontro de Lemminkäinen e as doncelas. A "melodía infinita" pode asociarse ao apaixonado Lemminkäinen, ou como sinala Erkki Salmenhaara, o desexo erótico en xeral, un tema que Sibelius xa tratara en *Kullervo*.

Finalmente os materiais das doncelas e de Lemminkäinen acaban entrelazados, e o ambiente se calma na coda.

*Tuonelan joutsen*
Este poema é un exemplo espléndido da escura orquestración de Sibelius. O compositor omite as frautas, clarientes e trompetas, e eleva ás cordas ao rexistro agudo, deixando espazo a un longo solo de corno inglés apoiado polas respostas do violonchelo. Sibelius concibiu esta música escura e caprichosa como preludio da súa ópera, que se ben era unha abertura pouco convencional para unha ópera si estaba próxima á perfección para un pequeno poema sinfónico.

Unha das características máis destacadas do movemento é o carácter estático da música, que crea un estado no oínte case de transo, e que influíu en compositores posteriores como György Ligeti, Arvo Pärt e Kaija Saariaho, que tamén empregaron fórmulas estáticas nas súas composicións.

*Lemminkäinen tuonelassa*
O terceiro poema sinfónico presenta a música máis operística da suite. Mentres que no movemento precedente Tuonela era un lugar de paz e morte, agora os espíritos parecen terse levantado, xa que o heroe atreveuse a ir e collero sagrado cisne de Tuonela. Sibelius crea esta atmosfera infernal empregando un *tremolo* nas cordas baixas, e o tempo tórnase máis rápico e o motivo do "inferno" soa nos ventos antes volverse sorprendentemente impresionista. Os *tremolos* son omitidos na secuencia "largamente", que conduce a unha sección media realizada polos violíns e a pandeireta.

O tema adquire un ton máis finlandés e a música describe á nai de Lemminkäinen, representado o amor maternal. Os *tremolos* nas cordas apoiadas polos metais poden representar a loita ou o espertar dos mortos de Lemminkäinen.

*Lemminkäisen kotiinpaluu*
O tema inicial de *Lemminkäisen kotiinpaluu*, tocado polo fagot, inclúe un motivo embrionario de tres notas, que vai variando ao longo de todo o rondó final. Neste poema sinfónico faise evidente que a técnica de desenvolvemento motívico de Sibelius era xa maxistral nesta época.

### Argumento

*A nai de Lemminkäinen* ("*Lemminkäisen äiti*", 1897) de Akseli Gallen-Kallela. Lemminkäinen foi asasinado, despezado e botado ao río en Tuonela. A súa nai foi ao río do Deus Tuoni, recuperou o cadáver do seu fillo e resucitouno.
As *Catro Lendas do Kalevala* xiran en torno á figura do xove e poderoso heroe Lemminkäinen, unha personaxe que non difire moito do Siegfried wagneriano ou Don Juan. Cada un dos catro poemas sinfónicos narra un episodio da vida do heroe: cazar, seducir, loitar e, a través dos poderes máxicos da súa nai, mesmo sobrevivir á súa propia morte. Con todo, Sibelius non estaba interesado en seguir unha liña narrativa liñal, e de feito na súa secuencia orixinal as catro pezas non pretenden contar a historia "en orde".

| Episodio | Tradución | Sinopse |
| --- | --- | --- |
| *Lemminkäinen ja saaren neidot* | *Lemminkäinen e as doncelas da illa* | O primeiro poema sinfónico da suite está baseado na 29ª runa ("Conquistas") do *Kalevala*, no que Lemminkäinen viaxa a unha illa e seduce a moitas das mulleres de alí, antes de fuxir da ira dos homes da illa. |
| *Tuonelan joutsen* | *O cisne de Tuonela* | Baseado na runa 14ª. Este é o máis popular dos catro poemas sinfónicos e frecuentemente é interpretado só en programas orquestrais. Conta cun destacado solo de corno inglés. A música debuxa unha tea de araña, unha imaxe transcendental dun mítico cisne nadando arredor de Tuonela, a illa dos mortos. Lemminkäinen recibiu o encargo de matar ao cisne sagrado, mais no camiño lle disparan unha frecha envelenada que o mata. |
| *Lemminkäinen tuonelassa* | *Lemminkäinen en Tuonela* | Baseado nas runas 14ª ("Alce, cabalo, cisne") e 15ª ("Resurrección"). Lemminkäinen está en Tuonela, o reino dos mortos, para disparar ao Cisne de Tuonela para poder pedir en matrimonio á filla de Louhi, señora da Terra do Norte. Con todo, o cego da Terra do Norte mata a Lemminkäinen, cuxo corpo é botado ao río e desmembrado. A nai de Lemminkäinen infórmase da súa morte, viaxa a Tuonela, recupera as partes do seu corpo, as volve unir e devólvelle á vida. |
| *Lemminkäisen kotiinpaluu* | *O regreso de Lemminkäinen* | A historia da partitura aproximadamente paralela ao final da runa 30 ("Jack Frost"), na que despois das súas aventuras na batalla, Lemminkäinen emprende a viaxa a casa. |

A orde dos movementos de arriba correspóndese coa numeración dentro do Op. 22. Con todo, Sibelius revisou a orde en 1947, trasladando os dous movementos do medio, que é a orde na que son tocados na maioría das interpretacións. Por exemplo, na década de 1890 *Lemminkäinen tuonelassa* foi interpretado en segundo lugar.

*Gondwana*, de Tristan Murail, incorpora unha pasaxe substancial directamente modelada sobre *Lemminkäinen tuonelassa* (*Lemminkäinen en Tuonela*).

Orquestración
-------------

A  *Suite Lemminkäinen* está escrita para unha orquestra de mediano tamaño, con corno inglés e arpa no segundo movemento, e tuba no cuarto.


|  |
| --- |
| **Instrumentación da Suite Lemminkäinen** |
| **Madeiras** |
| 2 frautas (a segunda dobra con piccolo), 2 óboes (o segundo dobra con corno inglés), 2 clarinetes (o segundo dobra co clarinete baixo), 2 fagots |
| **Metais** |
| 4 trompas, 3 Trompetas, 3 trombóns, Tuba |
| **Percusión** |
| *Timpani*, ferriños, bombo, platillos, glockenspiel, caixa, pandeireta |
| **Cordas** |
| Violíns (I e II), violas, violonchelos, contrabaixos, arpa |
|

Gravacións
----------

As versións orixinais de *Lemminkäinen ja saaren neidot* e *Lemminkäisen kotiinpaluu* foron gravadas por primeira vez na súa versión orixinal de 1896 por Osmo Vänskä á fronte da Sinfonia Lahti (BIS CD-1015) en 1999, colocando en primeiro lugar *Lemminkäinen ja saaren neidot*, seguido de *Tuonelan joutsen*, *Lemminkäinen tuonelassa*, e finalizando con *Lemminkäisen kotiinpaluu*.

Notas
-----

1. ↑  Sibelius denominou ao conxunto *Poemas Sinfónicos sobre Motivos do Mito de Lemminkäinen*.
2. ↑  *Kullervo*, do mesmo xeito que a *Suite Lemminkäinen* está baseada no *Kalevala*.
3. ↑  Comunmente coñecidas en conxunto como *Suite Lemminkäinen*.
4. ↑  Estes poderes máxicos permitiríanlle unir os fragmentos do corpo mutilado do seu fillo e devolvelo á vida.

Referencias

1. ↑  Rickards, Guy. "SIBELIUS Lemminkäinen Suite. The Wood-Nymph" (en inglés). Gramophone. Consultado o 19 de marzo de 2019.
2. 1 2 3 4 5  Los Angeles Philharmonic (ed.). "About the Piece. Lemminkäinen Suite" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 27 de febreiro de 2015. Consultado o 17 de marzo de 2015.
3. ↑  Hepokoski, James. Grove Music Online, ed. "1865–89: early years" (en inglés). Consultado o 2 de agosto de 2013.  (require subscrición)
4. ↑  Rickards 2008, p. 22.
5. ↑  Sirén, Vesa; Hartikainen, Markku; Kilpeläinen, Kari; et al. "Sibelius" website: Sibelius the Man, ed. "Studies in Helsinki 1885–1888" (en inglés). Consultado o 17 de febreiro de 2015.
6. 1 2  sibelius.fi (ed.). "Kullervo and the wedding 1891-1892" (en inglés). Consultado o 30 de abril de 2015.
7. ↑  Rickards 2008, pp. 50–51.
8. ↑  Rickards 2008, pp. 68–69.
9. 1 2 3  sibelius.fi (ed.). "The Symposion years 1892-1897" (en inglés). Consultado o 30 de abril de 2015.
10. 1 2 3 4  Huscher, Phillip. "Lemminkäinen in Tuonela and The Swan of Tuonela from Four Legends from the Kalevala" (PDF) (en inglés). Chicago Symphony Orchestra. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 18 de setembro de 2019. Consultado o 17 de marzo de 2019.
11. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23  sibelius.fi (ed.). "Lemminkäinen" (en inglés). Consultado o 21 de marzo de 2015.
12. 1 2 3  "Jean SIBELIUS Lemminkäinen Suite Op22 (Four Legends from the Kalevala)" (en inglés). musicweb-international.com. Consultado o 17 de marzo de 2019.
13. ↑  sibelius.fi (ed.). "En Saga" (en inglés). Consultado o 22 de marzo de 2015.
14. 1 2 3 4 5  Roger Dettmer. AllMusic, ed. "Jean Sibelius. Lemminkäinen Suite: Four Legends from the Kalevala, for orchestra, Op. 22" (en inglés). Consultado o 16 de marzo de 2015.
15. ↑  Lönnrot 1989, pp. 401-417.
16. ↑  Kregor, Jonathan. Cambridge University Press, ed. *Program Music* (en inglés). ISBN 978-1-107-65725-0.
17. ↑  Lönnrot 1989, pp. 155-167.
18. ↑  Lönnrot 1989, pp. 168-186.
19. ↑  Lönnrot 1989, p. 431.
20. ↑  Grimley, Daniel M. ed. (2004). *The Cambridge Companion to Sibelius*, p.200. ISBN 978-0-521-89460-9.
21. ↑  Matthew Rye, ed. (2017). *1001 Classical Recordings You Must Hear Before You Die* (en inglés). Chartwell Books. p. 495. ISBN 978-0-7858-3582-0.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lönnrot, Elias (1989)). *The Kalevala*. *Oxford World Classics edition* (en inglés) (Oxford University Press). ISBN 978-0-19-281700-6.
* Portnow, Alliston (2007). University of North Carolina, ed. *Epic Time and Narrativity in Jean Sibelius’s Lemminkäinen Suite* (en inglés).
* Rickards, Guy (2008). *Jean Sibelius* (en inglés). Londres: Phaidon Press. ISBN 978-0-7148-4776-4.

### Ligazóns externas

* *Suite Lemminkäinen* pola Kungliga Filharmonikerna dirixida por Paavo Järvi (en YouTube)

| * v
* c
* e
Jean Sibelius |
| --- |
| Sinfonías  | 
* *Kullervo* (1892)
* Núm. 1 en mi menor (1899, r.1900)
* Núm. 2 en re maior (1902)
* Núm. 3 en dó maior (1907)
* Núm. 4 en la menor (1911)
* Núm. 5 en mi bemol maior (1915, r.1916, r.1919)
* Núm. 6 en re menor (1923)
* Núm. 7 en dó maior (1924)
* Núm. 8 (mediados 1920s–1938, destruída)

 |
| Concertante | 
* Concerto para violín en re menor (1904, r.1905)

 |
| Poemas sinfónicos | 
* *En saga* (1892, r.1902)
* *Vårsång* (1894)
* *Skogsrået* (1894-95)
* *Suite Lemminkäinen* (1895, r.1897, r.1939)
	+ I. *Lemminkäinen ja saaren neidot*
	+ II. *Tuonelan joutsen*
	+ III. *Lemminkäinen tuonelassa*
	+ IV. *Lemminkäisen kotiinpaluu*
* *Finlandia*  (1899)
* *Pohjolan tytär* (1906)
* *Pan och Echo* (1906)
* *Öinen ratsastus ja auringonnousu* (1909)
* *Dryadi* (1910)
* *Barden* (1913)
* *Luonnotar* (1913)
* *Aallottaret* (1914)
* *Tapiola* (1926)

 |
| Música incidental | 
* *Kuningas Kristian II* (1898)
* *Kuolema* (1903)
* *Pelléas och Mélisande* (1905)
* *Belsazars gästabud)* (1906)
* *Svanevit* (1908)
* *Ödlan* (1909)
* *Scaramouche* (1913)
* *Jedermann* (1916)
* *Stormen* (1925)

 |
| Óperas | 
* *Veneen luominen* (1893, abandoned)
* *Jungfrun i tornet* (1896)

 |
| Vocal e coral | 
* Sete Cancións, Op. 17 (1891)
* Cantatas académicas (1894/1897)
* Cinco cancións de Nadal (1897)
* *Islossningen i Uleå älv* (1899)
* *Snöfrid* (1900)
* *Tulen synty* (1902)
* *Vapautettu kuningatar* (1906)
* *Jääkärimarssi* (1917)
* *Oma maa* (1918)

 |
| Piano | 
* Sonata para piano en fa maior (1893)
* *Kyllikki* (1904)

 |
| Outras composicións | 
* *Música Karelia* (1893, parcialmente destruída)
* *Valse triste* (1904)
* *Cassazione* (1904)
* *Voces intimae* (string quartet) (1909)
* *In Memoriam* (1910)
* *Rakastava* (1911)
* *Andante Festivo* (1922/1938)

 |
| Artigos relacionados | 
* Familia (Aino Sibelius, Armas Järnefelt, Arvid Järnefelt, Eero Järnefelt)
* Ainola
* Mestres (Martin Wegelius, Robert Fuchs, Karl Goldmark)
* Alumnos (Leevi Madetoja, Toivo Kuula)
* Amigos (Robert Kajanus, Ferruccio Busoni, Akseli Gallen-Kallela, Wilhelm Stenhammar, Adolf Paul)
* Santeri Levas
* *Finlandia-hymni*
* *Kalevala*
* Erik Tawaststjerna
* Concurso International de Violín Jean Sibelius
* *Sibelius* (película de 2003)
* Sibelius-Akatemia
* Monumento Sibelius

 |
| **Lista de composicións de Jean Sibelius** |

* Portal:Música clásica
* Portal:Finlandia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1549809
* WorldCat
* VIAF: 180636748
* AllMusic: mc0002359154
* BNF: 139367484
* GND: 300148283
* IMSLP: ID
* LCCN: n82028152
* MusicBrainz: ID

 |