recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Consello de Axuda Mutua Económica** (**CAME** ou **Comecon**) foi unha organización de cooperación económica formada ao redor da Unión Soviética polos países do chamado socialismo real e cuxos obxectivos eran o fomento das relacións comerciais entre os estados membro nun intento de contrapesar aos organismos económicos internacionais de economía capitalista, así como presentar unha alternativa ao denominado Plan Marshall desenvolvido polos Estados Unidos para a reorganización da economía europea tras a segunda guerra mundial. Existiu entre xaneiro 1949 e abril de 1991.

Por impulso da Unión Soviética, os membros do CAME dividiron o traballo entre os distintos países, creando zonas produtoras de materias primas, siderurxia, industria petroquímica etc. coincidindo con cada país, o que acentuaba a dependencia de todos eles da Unión Soviética que nalgunhas ocasións representaba o 40% dos intercambios entre os mesmos.

A súa fase de maior expansión internacional coincidiu cos anos 1970, cando controlaba o 10% do tráfico mundial de mercadorías. O 28 de xuño de 1991, cando se disolveu, apenas representaba o 6%.

Países integrantes
------------------

Membros do CAME a finais dos anos 1980  

     membro
     membros que non participaron
     asociados
     observadores

* URSS, xaneiro 1949
* Bulgaria, xaneiro 1949
* Checoslovaquia, xaneiro 1949
* Hungría, xaneiro 1949
* Polonia, xaneiro 1949
* Romanía, xaneiro 1949
* Albania, febreiro 1949-1987
* República Democrática Alemá, 1950-1990
* Mongolia, 1962
* Cuba, 1972
* Vietnam, 1978

Iugoslavia tiña categoría de membro asociado, en tanto como observadores fóronse unindo Afganistán, Angola, Etiopía, Finlandia, Laos, México, Mozambique, Nicaragua e Iemen do Sur.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

* Pacto de Varsovia

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***COMECON*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191582
* WorldCat
* VIAF: 51145066485666591390
* BNCF: 44098
* BNE: XX144227
* BNF: 118805659
* EBID: ID
* GEC: 0019438
* GND: 16299707-3
* ISNI: 0000 0001 2122 7536
* LCCN: n79106441
* NKC: kn20010711373
* NLA: 35877536
* SUDOC: 026586479
* Treccani: comecon

 |
A **bauxita** é un mineral da clase dos hidróxidos cuxa fórmula química é **Al2O3·2H2O** e que constitúe unha importante fonte de aluminio.

Aspecto
-------

A bauxita preséntase normalmente en forma de agregados amorfos do tamaño aproximado dun chícharo. É de cor parda (aínda que pode mostrar en ocasións tonalidades azuladas) e o seu brillo case sempre é terroso.

Lugares onde se atopa
---------------------

É frecuente encontrar bauxita en zonas de oxidación. Pode aparecer pola acción oxidante dos procesos meteorolóxicos sobre as rochas ígneas e pola erosión de rochas aluminosas en condicións tropicais, depositándose en forma de coloide. Aparece tamén en mesturas de arxila e granito.

Usos da bauxita
---------------

Debido o seu alto contido en aluminio, a bauxita utilízase para obter alúmina, que despois dun proceso electrolítico é transformada en aluminio que servirá para a fabricación de papel de aluminio, avións, buques, láminas, teitos e utensilios para o fogar.

Outros hidróxidos
-----------------

Outro hidróxido a destacar é a limonita.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q102078
* AAT: 300387544
* BNCF: 27030
* BNF: 119407803
* BRE: 3438740
* EBID: ID
* GEA: 2036
* GEC: 0222879
* JSTOR: bauxite
* LCCN: sh85012460
* MAG: 2778163720
* Mindat: 575
* NDL: 00560835

 |
**CSMA/CD** (**Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection**, posible tradución **Acceso Múltiple con Escoita de Portadora e Detección de Colisións**), é unha técnica usada nas redes Ethernet para mellorar as súas prestacións. Anteriormente a esta técnica usáronse as técnicas Aloha puro e Aloha ranurado, pero ámbalas dúas presentaban unhas prestacións baixas que deron lugar á técnica CSMA, que foi posteriormente mellorada coa aparición da CSMA/CD.

No método de acceso CSMA/CD, os dispositivos da rede que teñen datos para transmitir funcionan no modo *escoitar antes de transmitir*.

CSMA
----

A técnica **CSMA** emprega un medio de acceso múltiple, e a estación que desexa emitir previamente escoita a canle antes de emitir. Se a canle está ocupada espera un tempo aleatorio e volve a escoitar. Cando detecta que a canle está libre pode actuar de dúas formas distintas: emitindo de inmediato ou esperando un tempo aleatorio antes de emitir.

Se emite cunha probabilidade p, dise que é un sistema *CSMA p-persistente*, mentres que se emite de immediato dise que é un sistema *CSMA 1-persistente*.

Unha vez comezado a emitir, non para ata que remata de enviar a trama completa. Isto supón que se pode producir unha colisión se dúas estacións intentan transmitir ao mesmo tempo, de forma que as tramas emitidas por ambas serán incompresibles para as outras estacións e a transmisión fallará.

CSMA/CD
-------

A técnica **CSMA/CD** supón unha mellora sobre a CSMA, pois a estación está a escoita ao mesmo tempo que emite, de forma que se detecta unha colisión detén inmediatamente a trasmisión.

A ganancia obtida é o tempo que non se continúa utilizando o medio para realizar unha transmisión que resultará errónea, e que poderá aproveitar outra estación para transmitir.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q373155
* MAG: 2780201365

 |
Coordenadas: 42°45′13″N 8°32′39″O﻿ / ﻿42.753712735146, -8.5442680120468

Pía de auga na burga de Xermeade.
A **burga de Xermeade** é un antigo manancial situado en Xermeade (Reis, Teo) á beira do río Ulla. Ten augas sulfuradas, cloruradas e sódicas, que xorden a unha temperatura constante de 15 °C. A fonte dun só cano, verte a un estanque circular duns 3 m de diámetro de pedra labrada, onde poden entrar a tomar o baño ata 24 persoas á vez. Non se sabe con certeza a época do seu descubrimento, pero polo menos hai máis de dous séculos que as augas medicinais se utilizan. Nesa época a fonte era de uso público, pero aló polos anos trinta do século XX unha familia tentou privatizar a fonte, pero os veciños de Pontevea presentaron un preito pola propiedade do manancial. Nos anos cincuenta dese mesmo século as autoridades permitiron a construción dunha pequena casa de baños mentres o xulgado non emitía sentenza sobre a titularidade das terras. Finalmente os veciños gañaron o preito e a casa de baños quedou en desuso, arestora está en ruínas reconvertida en merendeiro a carón da bañeira.

O manancial, de gran sona en toda a bisbarra, acolleu visitantes chegados de toda Galicia. As últimas décadas do século XIX e primeiras do século XX foron as de maior relevancia, chegando a computarse ata 300 bañistas diarios que repousaban nas diferentes fondas e "casas de baño de Pontevea", chegando a funcionar ata 5 casas de baño.

O manancial da burga de Xermeade figuraba nas principais publicacións sobre augas mineiro-medicinais dende mediados do século XIX, como o número 22 da Revista Médica publicado o 15 de xaneiro de 1849, aparecía recollido un artigo do ilustre químico galego Antonio Casares no que se mencionaban as sulfurosas augas da burga.

Galería de imaxes
-----------------

* A burga de XermeadeA burga de Xermeade
* Canos da burga de XermeadeCanos da burga de Xermeade
* A burga de Xermeade (vista superior co río Ulla de fondo)A burga de Xermeade (vista superior co río Ulla de fondo)
* Panel informativo da Burga de XermeadePanel informativo da Burga de Xermeade
* A burga de Xermeade (contorna e antiga casa de baños)A burga de Xermeade (contorna e antiga casa de baños)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Burga de Xermeade na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bunraku (filme).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **bunraku** (文楽?) é o nome xenérico polo que é coñecido o teatro de monicreques xaponés *Ningyō jōruri* (人形浄瑠璃?) (monicreques e historias contadas). Caracterízase pola unión de tres artes escénicas distintas, os monicreques (*ningyō*), a recitación (*jōruri*) a cargo do recitador (*tayū*) e a música do *shamisen*.

O teatro de monicreques Ningyo Johruri Bunraku foi proclamado no 2003 e inscrito no 2008 na Lista representativa do Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade da Unesco.

Orixes
------

A orixe dos monicreques no Xapón non se coñece con exactitude, mais a maior parte dos estudosos coinciden que as monicreques participaban en antigos rituais relixiosos servindo como vehículo para facer chegar pregarias ós deuses, ou ben, o manipulador actuando como médium era posuído por un deus. Este tipo de uso aínda hoxe é frecuente en zonas rurais, no que o monicreque serve para protexer ós nenos de enfermidades. As figuras humanas representadas como bonecos ou monicreques, independentemente de se teñen movemento ou non, reciben en xaponés o nome de *ningyō* (人形), cuxo significado literal é "figura humana".

### Clasificación dos monicreques

Os monicreques clasifícanse seguindo diferentes criterios, un deles é polo número de manipuladores necesarios para operar con ela. Os papeis máis importantes necesitan de tres persoas, mentres que para os papeis secundarios un só operador abonda para o seu manexo.

Outra das divisións, en xeral a máis común, é segundo o tipo de cabeza do monicreque e distingue entre personaxes femininos e masculinos, e pola idade, clase social, personalidade e papel na obra. Entre os personaxes principais máis representados están:

* **danshichi** Carácter forte.
* **kenbishi** Oficiais.
* **komei** Heroe.
* **wakaotoko** Mozo adolescente e guapo.
* **fukeoyama** Madrastra.
* **okusan** Esposa, irmá e vella.

Notas
-----

1. ↑  Consello da Cultura Galega (ed.). "Bunraku no Dicionario de Termos Escénicos". Consultado o 3 de abril de 2018.
2. ↑  "El teatro de marionetas Ningyo Johruri Bunraku". UNESCO Culture Sector. Consultado o 19-08-2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q243170
* BNF: 119453628
* BRE: 3450063
* EBID: ID
* FAST: 841633
* GND: 4250589-6
* JSTOR: bunraku
* LCCN: sh85018012
* NDL: 00568516
* NKC: ph499658

 |
A ***Concordia de Antealtares*** é un diploma do ano 1077, asinado entre Faxildo, o abade do Convento de San Paio de Antealtares e Diego Páez, bispo de Santiago de Compostela.

Características
---------------

No documento os monxes bieitos cedían terreos para construír a cabeceira da catedral de Santiago de Compostela, o que supuña a destrución de parte do mosteiro. 

Na concordia relátase por vez primeira o descubrimento, de xeito milagroso, do sartego do apóstolo Santiago o Maior. Segundo o texto, durante as noites, os fregueses da igrexa de San Fiz de Solovio apreciaban, procedentes dun castro das proximidade, cantos celestiais e unha choiva de estrelas iluminando un punto. A explicación deste feito sobrenatural foille revelada a un eremita chamado Paio: o sartego do apóstolo Santiago estaba baixo a choiva de estrelas. Paio comunicou a revelación a Teodomiro, bispo de Iria Flavia, e este levou a nova a Afonso II, rei de Galicia, quen ordenou que se levantase unha pequena igrexa no lugar.

Notas
-----

1. ↑  "Concordia de Antealtares". *Xacopedia*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Andrade Cernadas, J. M. (2017). "La Concordia de Antealtares en su contexto histórico". En Francisco Javier Fernández Conde, Raquel Alonso Álvarez. *Los reyes de Asturias y los orígenes del culto a la tumba del apóstol Santiago*. pp. 109–126. ISBN 978-84-17140-03-8.
* Sanmartín Barros, I. (2015). "Concordia de Antealtares". *Camiño (A Orixe): Cidade da Cultura de Galicia, Museo Centro Gaiás, 13.03-13.09 de 2015*. Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Fundación Cidade da Cultura de Galicia, Museo Centro Gaiás. pp. 174–176. ISBN 978-84-453-5184-0.
**Carlos Dafonte Sánchez**, nado na Coruña en 1906 e finado en Lugo en novembro de 1990, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid, onde militou na Federación Universitaria de Estudiantes. Foi militante do Partido Republicano Presidencialista de España e colaborou en *El Presidencialista*, o órgano das Juventudes do Partido. Cara 1928 regresou a Coruña onde foi xuíz municipal. Integrouse na ORGA. Amigo de Santiago Casares Quiroga, na República foi nomeado gobernador civil de Cáceres o 9 de setembro de 1932, cargo do que foi cesado o 6 de novembro dese ano polas súas discrepancias con políticos socialistas locais e a súa forma de enfrontar algunha das folgas xerais dese período. Foi chamado para ser gobernador civil de Palencia, pero rexeitou o nomeamento. Afiliouse a Izquierda Republicana e participou nalgúns actos do partido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido por un curto período. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1940. Ao rematar a Guerra Civil instalouse en Lugo, onde se dedicou á avogacía.

Vida persoal
------------

Foi pai de Carlos Dafonte Díez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-12-1935, p. 11.
2. ↑  *Boletín Oficial de la Provincia de La Coruña*, 17-1-1940, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Serrallonga i Urquidi, Joan (2007). "El aparato provincial durante la Segunda República. Los gobernadores civiles, 1931-1939" (PDF). *Hispania Nova* (7). Consultado o 23 de maio de 2017.

### Ligazóns externas

* Dafonte Sánchez, Carlos
**María Concepción Costas Fernández**, máis coñecida como **Concha Costas**, é unha profesora e lingüista galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, é docente de ensino medio de Lingua e Literatura Galega no IES Auga da Laxe (Gondomar). Foi profesora asociada de Tradución Inglés-Galego na Facultade de Tradución e Interpretación da Universidade de Vigo nos cursos 94/95 e 95/96.

Activista da normalización lingüística e da animación á lectura, coordinou a biblioteca escolar, traduciu do inglés ao galego e escribiu artigos sobre sociolingüística. Foi presidenta da Mesa pola Normalización Lingüística entre 1997 e 2002. Preside a asociación Espazo Lectura do Val Miñor.

Está casada co escritor Fran Alonso.

Notas
-----

1. ↑  Consello da Cultura Galega (ed.). "Concha Costas". Consultado o 10 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista no Diario Cultural.
* «Acabará nun museo se non se poñen medios», artigo en *La Voz de Galicia*, 24 de abril de 2001.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q52995650
* WorldCat
* VIAF: 90661071
* BNE: XX1104026
* Dialnet: 2689000

 |
***Asiento de Negros*** foi un *asiento* en réxime monopolista da caza de escravos en África e Hispanoamérica e foi concedido a Inglaterra ao final da Guerra de Sucesión Española (1713) como compensación pola vitoria do candidato francés Filipe V de España. Este tratado estipulaba que, anualmente, Inglaterra tiña o dereito de comerciar con 4800 escravos de orixe africana durante un período de trinta anos, ademais do *barco permitido*, tamén concedido no Tratado de Utrecht.

Ao remate da guerra da orella de Jenkins, España renovou tanto o dereito a establecerse como o navío de permiso cos británicos, que fora interrompido durante a guerra. 

Polo Tratado hispano-británico de Madrid, asinado entre España e Gran Bretaña en 1750, Gran Bretaña renunciou ao dereito *a un asiento de negros* e ao navío de permiso a cambio dunha compensación de 100.000 libras esterlinas.

Notas
-----

1. ↑  Tratado do'*asiento de negros de 1713*.
2. ↑  Sosin, Jack M. *"Louisburg and the Peace of Aix-la-Chapelle, 1748,"* *The William and Mary Quarterly."* Third Series, Vol. 14, Nº. 4 (outubro de 1957): 516-535
3. ↑  *The Treaties of the War of the Spanish Succession* (en inglés). Greenwood Publishing Group. 1995. p. 414. ISBN 0313278849.
**Carlos Ernesto Fontana Bendahan**, nado o 21 de outubro de 1958 en Merlo, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Iniciouse na Arxentina en 1978 xogando no Belgrano de Córdoba, para xogar na tempada 1978–79 no Independiente de Avellaneda.

Na tempada 1982–83 debuto na Segunda División de España como xogador do Xerez CD, club que descendeu á Segunda División B ao remate da campaña. No Xerez xogou 28 partidos e anotou 9 goles.

Na tempada 1983–84 fichou polo CD Castellón en Segunda División, club no que estivo 4 campañas. Foi unha peza clave no centro do campo do conxunto valenciano, firmando un total 126 partidos xogados e 28 goles anotados.

Na tempada 1987–88 firmou co Deportivo da Coruña, onde estivo dúas campañas. O seu debut coa camisola branquiazul produciuse o 30 de agosto de 1987, na primeira xornada do campionato, cunha vitoria sobre o Barcelona Atlètic en Riazor (1–0).

Máis tarde xogou no UD Melilla (1990–1992), Racing Club Portuense (1992–93) e UD Almería (1993–94), todos clubs de Segunda División B.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos do xogador en bdfa.com.ar *(en castelán)*
O **Club Patí Tordera** é un club de hóckey a patíns catalán da localidade de Tordera, na comarca de Maresme (Barcelona). O club foi fundado en 1946 e adícase tamén á patinaxe artística.

Historia
--------

Isidre Escriche de Luca, que xogara no GEiEG de Xirona, foi o impulsor do hóckey a patíns en Tordera, ao adestrar a un grupo de xoves da cidade que patinaban dende había un anos e que se interesaran polo deporte.

O primeiro partido oficial do club disputouse no ano 1951, pouco desprois de que se inaugurase a pista que agora se chama *Pista de l'Amistat*.

Na década de 1970 creouse a sección de patinaxe artística do club. 

Un dos éxitos máis importantes do club foi o título de campión da Copa CERS acadado na tempada 1985-86. Na década seguinte chegou dúas veces máis á final desta competición, obtendo o subcampionato fronte ao OC Barcelos e ao FC Porto respectivamente. Tamén é destacable o feito de ter chegado en dúas ocasións ás semifinais da Copa de Europa.

Na tempada 1992-93 o CP Tordera participou no Copa das Nacións de Montreux (Suíza), acadando a terceira posición enfrontándose ás seleccións de Portugal, Italia e Arxentina.

Logo de 23 anos seguidos na División de Honra, na tempada 2001-02 o equipo perdeu a categoría, polo que actualmente milita na Primeira División.

Palmarés
--------

* **1 Copa CERS**: 1985-86 (subcampión en 1994-95 e 1995-96)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Site oficial do club
***Burundi bwacu*** (*O noso Burundi*) é o himno nacional de Burundi. Escrito na lingua kirundi lingua por un grupo de escritores liderados por Jean-Baptiste Ntahokaja, un sacerdote católico, foi composto por Marc Barengayabo e adoptado logo da independencia en 1962.

Letra
-----

### Kirundi

Burundi bwacu, Burundi buhire,  

Shinga icumu mu mashinga,  

Gaba intahe y'ubugabo ku bugingo.  

Warapfunywe ntiwapfuye,  

Warahabishijwe ntiwahababuka,  

Uhagurukana, uhagurukana, uhagurukana, ubugabo urikukira.  

Komerwamashi n'amakungu,  

Habwa impundu nabawe,  

Isamirane mu mashinga, isamirane mu mashinga,

Burundi bwacu, ragi ry'abasokuru,  

Ramutswa intahe n'ibihugu,  

Ufatanije ishaka n'ubuhizi;  

Vuza impundu wiganzuye uwakuganza uwakuganza.

Burundi bwacu, nkoramutima kuri twese,  

Tugutuye amaboko, umutima n'ubuzima,  

Imana yakuduhaye ikudutungire.  

Horana ubumwe n'abagabo n'itekane.  

Sagwa n'urweze, sagwa n'amahoro meza.

### Kirundi (con diacríticos tonais — *utwâtuzo*)

Burŭndi Bwâcu, Burŭndi buhĭre,  

Shīnga icúmu mu mashīnga,  

Gaba intăhe y'úbugabo ku bugīngo.  

Warápfunywe ntiwapfûye,  

Waráhabīshijwe ntiwahababuka,  

Uhagurukana, uhagurukana, uhagurukana, ubugabo urîkukira.  

Komerwa amáshi n'ámakūngu,  

Hābwa impŭndu n'âbâwe,  

Isāmírane mu mashīnga, isāmírane mu mashīnga.

Burŭndi bwâcu, rági ry'ábasôkúru,  

Ramutswa intăhe n'íbihúgu,  

Ufatánije ishaka n'ubúhizi;  

Vuza impŭndu wĭgānzūye uwakúgānza uwakúgānza.

Burŭndi bwâcu, nkóramútima kurí twëse,   

Tugutūye amabóko, umutima n'úbuzima,  

Imâna yakúduhāye ikudútūngire.  

Horana ubúmwe n'ábagabo n'ítĕkāne.  

Sāgwa n'úrwĕze, sāgwa n'ámahóro mēzá.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q326886
* MusicBrainz: ID

 |
**Carlos Crego Rodríguez**, nado en Vigo o 29 de outubro de 1961, é un pintor e gravador galego.

Traxectoria
-----------

De formación autodidacta, aínda que gozou dunha bolsa de estudos da Deputación de Pontevedra no ano 1983 e doutra da Xunta de Galiza en 1985, comezou a expoñer moi novo, cando aínda non contaba con vinte anos, e alternou mostras individuais coas colectivas en toda Galiza, Barcelona e Atenas. Individualmente realizou diversas exposicións na sala Alma de Vigo, na galería Sargadelos en Santiago de Compostela, na galería Matisse de Barcelona e na galería Avmaros en Atenas. Igualmente participou en numerosas mostras colectivas a nivel europeo (Francia, Bélxica, Eslovenia, Alemaña, Xapón, Portugal...) e tamén nas españolas que se realizaron en Valencia, Málaga e Cataluña. Despois de viaxar por varios países europeos instalouse en Barcelona. Actualmente reside en Tortosa (Tarragona)

Estilo
------

A súa pintura encádrase nas liñas do expresionismo sinóptico, seguindo as últimas tendencias do cubismo, aínda que algúns críticos de arte lle atribúen tamén un certo carácter cotián que se pode albiscar nalgúns matices da abstracción lírica.

Adoita empregar pinceladas grosas para debuxar figuras humanas coas que traza asemade corpo e silueta, mantendo así un diálogo entre a figura e a sombra, a que reivindica como algo tan físico e real coma a propia figura. Os seus cadros posúen unha sobriedade cromática proporcionada polos tons ocres, terras, grises e negros que emprega. Todo isto dotado dun excelente debuxo e dun sentido da composición e ritmo moi acusado.

Recoñecementos
--------------

De tódalas súas obras, recollidas en coleccións públicas e privadas de España, Alemaña, Grecia e Eslovenia, destacan *Mediterráneoatlántico* (1986) e *Los bárbaros* (1989). Conta coa primeira distinción da VII Bienal de Pontevedra (1983) e coa medalla Laxeiro (1985).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Carlos Crego na Colección Afundación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385339
* WorldCat
* VIAF: 121770679
* BNE: XX1703001
* BNF: 12470354b
* FAST: 1694903
* ISNI: 0000 0001 1480 9407
* LCCN: n2004029685
* SUDOC: 057885974

 |
**Concepció Badia i Millàs**, máis coñecida como **Conchita Badía**, nada en Barcelona o 14 de novembro de 1897 e finada na mesma cidade o 2 de maio de 1975, foi unha soprano, profesora de canto, pianista e violinista.

Traxectoria
-----------

Practicou varios xéneros, ópera, música de cámara, lieder e canción popular entre eles.

Foi discípula de Enrique Granados na súa academia de Barcelona e de Pau Casals. Durante os anos trinta participou en moitos recitais e concertos, en España, Londres, París e Viena.

Co gallo da Guerra civil española exiliouse coas súas fillas a París, logo a Río de Xaneiro e finalmente á Arxentina en 1937, onde se lles uniu o marido ó ano seguinte. Alí coincidiu con Manuel de Falla co que traballou e chegou a establecer unha grande amizade.

De volta a España, en 1946, foi profesora de canto tendo entre os seus alumnos no *Conservatori Superior de Música del Liceu* a Montserrat Caballé.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Bibliografía

* Alavedra, Joan (1975). *Conxita Badia, una vida d'artista*. Colleció Memòries (en castelán) **18**. Pòrtic.

### Ligazóns externas

* *La Vanguardia*, hemeroteca, 3 de maio de 1975.
* Necrolóxica no *ABC*
* Fondo Conxita Badia na Biblioteca de Catalunya (en catalán)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325109
* WorldCat
* VIAF: 43865414
* BNE: XX1324640
* BNF: 14792878d
* CANTIC: a10248353
* DBE: concepcio-badia-i-millas
* Europeana: ID
* FAST: 306633
* GEC: 0006626
* GND: 124209491
* ISNI: 0000 0000 8122 2350
* LCCN: no92013226

 |
**Carlos Cardoso Lage**, nado en Rio Torto, Valpaços, o 21 de novembro de 1944, é un político portugués.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Historia e, desde a Revolución dos Caraveis, está afiliado ao Partido Socialista (PS), tendo desempeñado diversos cargos políticos. Entre 1974 e 1975 dedicouse ao ensino. A súa nai era profesora de primaria e o seu pai un dos máis destacados proprietrios de Rio Torto. Era, pois, un privilexiado entre os seus conterráneos. Aínda así, resultou ter problemas de diversa índole, cunha desorientación existencial que el mesmo relata en *Classe Política Portuguesa*, editada en 1991, con estas palabras:

> 
> 
> ... "contra os 15 anos andaba no 7° ano do instituto, cando vivín unha profunda crise relixiosa... Crise relixiosa, crise de adolescencia, crise de identidade. A partir de aí entrei nunha fase de rebeldía individualista"...
> 
> 

Despois foi oficial das milicias universitarias en Mozambique e, froito desa rebeldía individualista foi xulgado e condenado a 3 anos e mesio de cadea, por crimes contra a seguridade do Estado. Encontrou na política o seu camiño certo e seguro. Aos 31 anos foi elixido deputado á Asemblea Constituínte (que redactou a nova Constitución do 31 de marzo de 1976. Foi deputado á Asemblea da República nas I, II, III, IV, V, VI e X lexislaturas. Foi vicepresidente da Asemblea da República, vicepresidente do Grupo Parlamentario do PS, presidente da Comisíón de Administración do Territorio, Poder Local e Ambiente, e presidente da Federación do PS–Porto. Foi tamén elixido presidente da Asemblea Metropolitana do Porto.

Entre 1994 e 2004 foi deputado no Parlamento Europeo, onde presidiu a Delegación Socialista Portuguesa e foi tamén vicepresidente do Grupo Parlamentario do Partido Socialista Europeo (PSE). Foi docente universitario entre 1995 e 1998. E foi membro do consello de administración da Sociedade Porto 2001–Capital Europea da Cultura. Asñi mesmo, foi deputado na Asemblea Municipal do Porto. Entre outros cargos foi o encargado da Denominación de Orixe do Douro.

Desde setembro de 2005 asumiu as funcións de presidente da *Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Norte, CCDR-N* (Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Portugal).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8273290
* WorldCat
* VIAF: 99866040
* ISNI: 0000 0000 6972 3769
* PTBNP: 47397

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **Barcelona Dragons** foi un equipo catalán de fútbol americano con sede na cidade de Barcelona, que competiu na World League of American Football e na NFL Europa entre 1991 e 2003. Foi o único club da Península de fútbol americano profesional que participou en competicións da NFL. O maior éxito dos Barcelona Dragons foi a conquista da World Bowl en 1997 da man do Quarterback Jon Kitna (posteriormente nos Detroit Lions).Tamén foron finalistas na World Bowl do '91, na que perderon fronte aos London Monarchs en Wembley por 21-0, na World Bowl do '99, na que perderon contra Frankfurt Galaxy 38-24 e na World Bowl do 2001, na que sería a súa última opción de levarse un título e na que perderon contra Berlin Thunder 24-17.

Historia
--------

Creado en 1991, foi un dos oito clubs fundadores da división europea da NFL. Entre 1991 e 2001 o seu nome oficial foi Barcelona Dragons. Durante eses 10 primeiros anos tiña a súa sede no Estadio Olímpico Lluís Companys de Barcelona, onde disputou tódolos seus partidos como local.

No 2001 firmou un acordo co Fútbol Club Barcelona, ao que se asociou como club filial. Pasou a denominarse **FC Barcelona Dragons** e a disputar os seus partidos no Mini Estadi, instalación do FC Barcelona. Ademais, o vestiario do equipo incorporou o escudo do FC Barcelona e as cores do conxunto azulgrana, co obxectivo de aproximarse ao sentimento dos seareiros do club culé e gañar espectadores. A pesar disto, nos seus dous últimos anos a media de espectadores non superou a cifra de 10 000 por partido, e a Asociación de Propietarios de equipos da NFL decidiu trasladar a franquía a Colonia (Alemaña), co nome de Cologne Centurions.

O adestrador en xefe dos Barcelona Dragons durante os seus doce anos de existencia foi o norteamericano "Cowboy" Jack Bicknell. O seu alcume foi traducido como *El Caballero* (literalmente *O Cabaleiro* en castelán). De 1991 a 2002, Seymour "Red" Kelin foi o responsable das labores defensivas.

Palmarés
--------

* **1 World Bowl:** 1997

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Barcelona Dragons *(en catalán)*

| * v
* c
* e
Fútbol Club Barcelona |
| --- |
| **Instalacións actuais:** | **Camp Nou - Mini Estadi - Palau Blaugrana - Palau de Gel - Ciutat Esportiva Joan Gamper - La Masia - FCBotiga**. |
| **Instalacións desaparecidas:** | Camp de Les Corts - Camp del Carrer Indústria. |
| **Seccións actuais:** | 

|  |  |
| --- | --- |
| Masculinas | Profesionais: **Fútbol - Baloncesto - Balonmán - Fútbol sala - Hóckey a patíns.** Non profesionais: Rugby - Atletismo - Hóckey sobre xeo - Hóckey sobre herba - Patinaxe - Voleibol - Fútbol praia - Baloncesto en cadeira de rodas. |
| Femininas | Fútbol - Baloncesto - Atletismo - Patinaxe - Voleibol - Hóckey sobre herba. |

 |
| **Seccións desaparecidas:** | 

|  |  |
| --- | --- |
| Masculinas | Béisbol - Tenis - Natación - Iudo - Patinaxe sobre rodas - Loita greco-romana - Ximnasia - Fútbol americano. |
| Femininas | - |

 |
| **Torneos:** | **Trofeo Joan Gamper**. |
| **Outros:** | **Barça TV**. |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q807916
* GEC: 0262220

 |
**Carlos Escaleras Mejía**, nado o 10 de agosto de 1958 e finado o 17 de outubro de 1997, foi un político hondureño e activista do medio ambiente.

Traxectoria
-----------

Escaleras foi fillo de José Andrés Escaleras e Ofelia Mejía, a mediados da década de 1990 comezou a coordinar accións contra o famoso empresario Miguel Facussé Barjum que pretendía instalar unha planta de extracción de aceite de palma cerca do río Guapinol, o que sería unha enorme carga para polo menos cinco comunidades máis algunhas veciñanzas de Tocoa.

En 1997 liderou protestas contra o coronel Aldana, comandante do Batallón de Infantaría XV, que, por intereses persoais, impediu o acceso á auga aos habitantes de Chapagua, Agua Amarilla, Aguán e outras poboacións.

En agosto de 1997 foi ameazado polo coronel Aldana. En 1997 Escaleras foi nomeado para ser candidato a alcalde de Tocoa en representación do Partido Unificación Democrática para as eleccións dese ano.

Asasinato
---------

Carlos Escaleras faleceu o 18 de outubro de 1997, en horas da tarde, cando foi alcanzado por disparos con arma de fogo, mentres asistía á súa empresa de lavado de autos, situado no centro da cidade de Tocoa.

Feitos posteriores
------------------

Entre os principais sospeitosos do asasinato de Carlos Escaleras, estaban Orlando Martínez, Lucas García Alfaro e Óscar Sosa. Deles, só Lucas García Alfaro foi condenado a 17 anos de prisión, en sentenza de data 16 de outubro de 2002. Posteriormente, o entón ente investigador Departamento General de Investigación Criminal (DGIC) conseguiu unha declaración xurada do notario público de García Alfaro, na que sinalaba como autores intelectuais do asasinato, a Salomón Martínez, Juan Ramón Salgado, Aldo Augusto Aldana e Miguel Facussé. O Xuíz Rogelio Clara que coñecía a causa, non admitiu esa declaración como proba. Miguel Facussé e unha executiva de negocios, Irene Castro, foron acusados e testificaron a súa participación nos feitos.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 21 de setembro de 2013. Consultado o 07 de maio de 2021.
2. ↑  The Legacy of Carlos Escaleras Looms Large Over Current Tensions in Honduras
3. ↑
4. ↑  ¿Miguel Facussé mató a Carlos Escaleras?
5. ↑  A 22 años del asesinato de Carlos Escaleras, permanece la impunidad sobre ataques contra personas defensoras de DDHH en Honduras

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ecoloxía de Honduras
* Flora e fauna de Honduras
* Blanca Jeanette Kawas
* Carlos Antonio Luna López
* Dereito á vida
**Daría González García**, nada en Pontevedra en 1912 e finada na mesma cidade o 20 de xaneiro de 1999, foi unha mestra e política galega.

Traxectoria
-----------

 Papeleta de Unidade Galega no Distrito electoral de Pontevedra nas Eleccións xerais de 1979.
Filla de Bernardino González Paz e neta de Lino Enrique García Requejo, mestre e masón que introduciu en Galicia o sistema de ensino Froebel e publicou en 1887 o traballo *Froebel y su sistema educativo*.

Estudou o bacharelato en Pontevedra e ao rematar matriculouse na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Filosofía e Letras (sección Historia) en 1935, sendo pioneira da presenza feminina na universidade. Foi unha das poucas mulleres que participaron no Seminario de Estudos Galegos como socia protectora, pois era irmá dun dos membros do SEG: Sebastián González García-Paz. Militou no Partido Galeguista desde 1932.

Non lle permitiron presentarse ás oposicións de Adxuntos de Instituto polos seus antecedentes políticos, polo que se pasou á Administración do Estado e pertenceu á primeira promoción de mulleres Técnico da Administración Civil do Estado, adscribiuse á Inspección de Traballo de Pontevedra. Tamén estudou Maxisterio e graduouse en 1949.

En 1950 creou en Pontevedra o Colexio Inmaculada co seu marido Francisco Cerviño, Blas Arias, Ángel Piñón, e as súas esposas, Pilar Torrado e Concha Cimadevila. Foi docente neste colexio ata 1954, logo exerceu como profesora nos institutos de Marín e Pontevedra.

Foi socia fundadora da Fundación Alexandre Bóveda, formou parte da xunta reitora da Fundación Castelao, estivo vinculada ao Museo de Pontevedra e tivo un destacado papel na cultura local pontevedresa.

Foi elixida concelleira de Pontevedra por Unidade Galega nas primeiras eleccións democráticas e foi tenente de alcalde de Cultura entre 1980 e 1983. Abandonou a política en 1983, logo do fracaso da súa candidatura no Partido Galeguista nas municipais de 1983.

Foi Premio Cidade de Pontevedra en 1988 e Premio Amigos de Pontevedra en 1989. O 1 de xuño de 2020 o CEIP Príncipe Felipe de Pontevedra pasou a chamarse CEIP Daría González García.

Vida persoal
------------

Casou con Francisco Cerviño Xesteira, avogado e profesor de Historia, e tivo tres fillos: Francisco, Enrique e Carlos Cerviño González.

Notas
-----

1. ↑  María Xesús López Escudeiro. "Daría González García". *Do Gris ao Violeta*.
2. ↑  María José Pita (2 de xuño de 2020). "Daría González dá nome ao antigo CEIP Príncipe Felipe". *Pontevedra Viva*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sebastián González García-Paz (irmán)

### Ligazóns externas

* Portela Yáñez, Rosario (2012). "Daría González". *Álbum de Mulleres* do Consello da Cultura Galega.
Exemplo de folla de contactos en branco e negro.
A **copia por contacto** é un procedemento fotográfico que permite obter copias a partir dunha película fotográfica do mesmo tamaño sobre papel, chamándose á resultado *folla de contactos.* Normalmente obtense a partir de negativos pero tamén poderían obterse a partir de diapositivas co que o resultado sería un negativo.

Desenvolvemento histórico
-------------------------

Foto por Paolo Monti, 1975.
O procedemento empregábase dun xeito habitual nos primeiros tempos da fotografía para obter as copias a partir das placas fotográficas nas cámaras de gran formato. Co desenvolvemento das cámaras fotográficas de 35 mm. fíxose necesario por unha banda seleccionar os negativos entre os múltiples que realizaba o fotógrafo e doutra banda observalos con detalle para planificar o proceso de positivado que se ía realizar.

O procedemento consistía en colocar sobre o papel fotográfico os negativos ordenados de xeito que cadrasen as súas emulsións fotográficas e darlle unha breve exposición con luz branca, finalmente revelábase o papel. Ó dispor as tiras de negativos dunha certa curvatura utilizábase un dispositivo axeitado ou simplemente un cristal trasparente que co seu peso puña en contacto directo a ambas emulsións.

Trala aparición da fotografía en cor continuouse utilizando este procedemento como un medio para a clasificación das fotografías, aínda que normalmente as follas de contactos obtíñanse por procedementos automáticos.

Notas
-----

1. ↑  *Enciclopedia completa de la fotografía*. Hermann Blume ediciones. ISBN 84-7214-276-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q372487
* AAT: 300022708
* GND: 7709611-3
* JSTOR: contact-prints
* MAG: 188079319

 |
| Erikub |
| --- |
|  |
| Atol Erikub. Imaxe satelital do Atol Erikub (o atol mais pequeno que aparece na imaxe), tomada pola NASA |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitado |
| Superficie | 1´53 km² |
| Superficie lagoa | 230 km² |
| Nº de illas | 6 |
| Coordenadas | 09°08′30″N 170°00′00″L﻿ / ﻿9.14167, -170.00000 |
| Maior Altura | 9 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol Erikub |
|

O **Atol Erikub** é un atol deshabitado localizado na área central da Cadea Ratak nas Illas Marshall. O atol está lixeiramente ao sur dun atol lixeiramente máis grande chamado Wotje.

Hai 6 illas que se combinan para crear unha área total de terra de 1´53 km², un dos máis pequenos das Illas Marshall. As 6 illas rodean unha lagoa central que cobre unha área de 230 quilómetros cadrados.

Debido a súa escasísima elevación sobre o nivel do mar, é moi factible que este conxunto de illas sexan tapadas pola auga nun futuro próximo, debido ao quecemento global que provoca desxeos.

Historia
--------

O atol Erikub foi reclamado polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, Erikub quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. A illa forma parte da independente República das Illas Marshall desde 1986.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do atol en Oceandots.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q703618
* GeoNames: 2080475
* GNIS: 1888529

 |
**Carlos Marcos Blanco**, nado na Coruña o 6 de agosto de 1961, é un político galego.

Traxectoria
-----------

É licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación na Universidade de Santiago de Compostela.. Nos anos 80 fundou Unión Coruñesa, partido que non acadou o apoio necesario para entrar no Concello da Coruña como concelleiro. Nesa mesma época fundou a revista *Estilo Galicia* e competiu en rallys como copiloto de José Mora, disputando o Campionato de España de Rallys de Terra e quedando cuarto en 1990.

No ano 2007 preséntase como cabeza de lista na Coruña do Partido Galeguista ás eleccións municipais, e non obtén representación no concello. Despois deste fracaso, aliouse co ex-concelleiro do PP Fernando Rodríguez Corcoba, que tamén se presentara sen éxito como independente ás eleccións municipais, para reflotar Unión Coruñesa, unha formación local de dereitas que xa cofundara canda José González Dopeso.

É defensor do emprego do topónimo *La Coruña*, contrario á Lei de normalización lingüística  e á Lei de memoria histórica de España.

> 
> 
> *"A nosotros [A Coruña] se nos discriminó porque a Santiago no le llaman ‘San Iago’ ni a Vigo ‘Aldea de aldeas’"*
> Entrevista a Carlos Marcos, en *Xornal de Galicia* o 17 de novembro de 2009. *(en castelán)* 
> 

Denunciou o proxecto Wikipedia perante un xuíz por cualificar a súa formación política de xenófoba e ultradereitista. En 2018 afiliouse a Vox.

Vida persoal
------------

Está casado e ten tres fillos.

Notas
-----

1. ↑  Ficha na web de UC Arquivado 26 de xullo de 2011 en Wayback Machine. *(en castelán)*
2. ↑  "Regreso a los felices ochenta". *La Voz de Galicia* (en castelán). 22 de novembro de 2011. Consultado o 2 de xullo de 2020.
3. ↑  "Clasificacións rallys nacionais 1990" (PDF). *RFEDA* (en castelán). Consultado o 2 de xullo de 2020.
4. ↑  *Propondremos la eliminación de la Concejalía de Normalización Lingüística y pediremos la creación de la Concejalía de Normalidad Lingüística en La Coruña* Arquivado 08 de abril de 2011 en Wayback Machine. entrevista en *Xornal de Galicia* o 6 de abril de 2011. *(en castelán)*
5. ↑  (...) Creo que en los movimientos organizados de las asociaciones de memoria histórica hay mucho rencor, mucho odio y poca concordia.
6. ↑  *Carlos Marcos denunciará a Wikipedia por llamarle ultraderechista y xenófobo*, en *La Opinión* o 2 de xuño de 2009. *(en castelán)*
7. ↑  "Carlos Marcos, del Partido Galeguista a Vox" (en castelán). 10de abril de 2019. Consultado o 2 de xullo de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista en RadioVoz en marzo de 2011. *(en castelán)*.
* Perfil de Carlos Marcos en ewrc-results.com *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385351
* WorldCat
* VIAF: 173476565
* BNE: XX1656278

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Buenafuente.

***Buenafuente*** (abreviado **BFN** dende setembro de 2007; anteriormente, **BF**) foi un programa de televisión español pertencente ao xénero coñecido como "late show", conducido polo humorista catalán Andreu Buenafuente e producido por El Terrat.

Emitíase nas noites dos martes, mércores e xoves na canle privada Antena 3, desde o 11 de xaneiro de 2005 ata o 28 de xullo de 2007. Despois emitiuse en laSexta dende o 17 de setembro do 2007 ata o 30 de xuño do 2011 nas noites de luns a xoves. E durante o 2011 emitíase primeiro en laSexta2 e despois en laSexta.

Continuou a liña doutros programas de Andreu Buenafuente como *La Cosa Nostra* e *Una altra cosa*.

Gravábase, emitíndose parcialmente en directo, nun plató con público na provincia de Barcelona.
A súa primeira tempada finalizou o 30 de xuño de 2005 e a segunda comezou o 13 de setembro dese mesmo ano.

Premios
-------

* Premio Ondas 2006

Referencias
-----------

1. ↑  Antena 3 ficha a Andreu Buenafuente (8/2/2012)

Ligazóns externas
-----------------

* Web oficial do programa
* *Buenafuente* na IMDb *(en inglés)*.
* Páxina web oficial do programa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8253427
* IMDb: tt0442870
* LUMIERE: 109998
* TMDb: 112289

 |
O **castelo dos Marqueses de Villafranca** é unha construción civil situada no concello de Vilafranca do Bierzo, na bisbarra do Bierzo (provincia de León). Foi declarado Ben de Interese Cultural o 22 de abril de 1949.

Historia
--------

O Castelo levántase sobre outro castelo construído anteriormente, coñecido co nome de "Forza". Este castelo foi atacado e destruído en 1507 polo fillo ilexítimo de Pedro Álvarez Osorio, primeiro conde de Lemos

> 
> 
> **Tedes comezado a labrar unha fortaleza na vila de Vilafranca nun sitio antigo en que adoitaba ter certo xeito de forza.**
> Fragmento de antigos cartapacios, ano 1515
> 

En 1515, a raíña Xoana I concedeu o permiso de reconstrución a Pedro Álvarez de Toledo e Zúñiga, esposo de María Osorio e Pimentel, II marquesa de Vilafranca do Bierzo. Este reconstruíu o castelo para ser utilizado como lugar de residencia para o Marquesado de Vilafranca.

En 1809, durante a Guerra da Independencia, foi desmantelado e saqueado, durante a marcha das tropas inglesas cara á cidade de Lugo. En 1815 e 1819, foi de novo saqueado e incendiado por parte das tropas francesas.

Arquitectura
------------

Ten planta cuadrangular con catro torres grandes circulares nas esquinas, divididas en tres pisos de madeira. A torre da homenaxe destaca pola súa elegancia e admirable situación. É de planta circular e está coroada por un tellado de lousa que é típico desta zona. Foi realizada en boa cachotaría.

A súa porta principal encóntrase realizada en ladrillo e enriba o escudo heráldico de Don Fadrique Toledo e Osorio, III Marqués de Villafranca del Bierzo.

Notas
-----

1. ↑  "Conde de Lemos"Título de nobreza Española. Nun principio non hereditario. O Condado de Lemos como título autónomo, hereditario e perpetuo comezou en 1456 con Pedro Álvarez Osorio. Véxase tamén: Condado de Lemos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Castillos de España (volumen II)*. VV.AA. Editorial Everest, S.A. León, 1997, (Pxs. 1.023-1.026).

### Ligazóns externas

* CastillosNet.org - Ficha do Castelo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16544603
* JCyL: 5775

 |
Textura dun *cristal líquido* en fase nemática.
Os **cristais líquidos** son unha clase de moléculas que están nun estado da materia entre o estado líquido e o estado sólido, coñecido como estado líquido cristalino (ou mesomórfico, do grego *Mesos* *Morphe*: entre dous estados).

Algúns tipos de cristais líquidos presentan cores fortes que se alteran baixo a acción de temperatura, presión, campo eléctrico e magnético, outros teñen rápida resposta electroóptica na presenza de campo eléctrico, por eses motivos o cristal líquido adoptouse en longa escala pola industria electrónica e úsase principalmente na fabricación de pantallas para televisións e monitores, alén diso o cristal líquido tornouse o material padrón para a fabricación de *displays* para equipamentos electrónicos de todos os tipos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pantalla de cristal líquido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203989
* BNCF: 49071
* BNF: 11981189m
* BRE: 2626515
* EBID: ID
* GEC: 0226502
* JSTOR: liquid-crystals
* LCCN: sh85077357
* MAG: 13274807
* NDL: 00561894
* PSH: 2019

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D050866

 |
**Benito Montero Prego** nado en Cambados en 1944, é un fiscal galeguista na Audiencia de Pontevedra e o primeiro en tratar de normalizar a lingua galega na Xustiza coa recuperación da democracia no Estado Español.

Traxectoria
-----------

É residente na parroquia de San Salvador (Poio) desde 1996. Foi cofundador da Irmandade Xurídica Galega dende onde pula pola normalización do galego. Así mesmo, é membro da Irmandade de Viños Galegos e da plataforma cívica *Prolingua*.

Dende a formación do novo goberno conservador da Xunta de Galicia presidido por Núñez Feijóo, Montero mostrouse moi crítico co tratamento que se lle dá a lingua galega e así o ten manifestado publicamente en varias entrevistas:

> 
> 
> *Suprimir os exames de galego para formar parte da administración é unha barbaridade porque existe o dereito ao uso do galego coa administración e a que esta resposte tamén en galego as nosas peticións. Daquela, como o vas garantir se os funcionarios non o coñecen? Esa decisión vulnera un dereito constitucional. Se alguén ten a obriga ineludíbel, por lei (Constitución e Estatuto) de defender o galego é o goberno galego, mais non parece que as medidas que toma leven ese camiño.*
>  Declaración para o diario '*A Nosa Terra* en xullo de 2010.
>

Obras
-----

### Ensaio

* *O proceso penal a Manuel Curros Enríquez (1880-1881)*. Santiago de Compostela, Consello da Cultura Galega; Ourense, Colexio de Avogados de Ourense, 2001.

### Obras colectivas

* *Contos da xustiza*, Ir Indo, 1991.

Notas
-----

1. ↑  Entrevisa n'*A Nosa Terra* Arquivado 22 de xullo de 2010 en Wayback Machine. publicada o 17 de xullo de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista a Montero Prego no *Faro de Vigo*.