recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Armond G. Hill**, nado o 31 de marzo de 1953 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense e actual adestrador asistente de Doc Rivers nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).

Traxectoria deportiva
---------------------

### Profesional

Tras graduarse no Bishop Ford Central Catholic High School en Brooklyn, Hill foi á Universidade de Princeton, onde xogou para o adestrador Pete Carril. Foi nomeado Xogador do Ano da Ivy League en 1976, e entrou no Draft da NBA. Foi elixido polos Atlanta Hawks, e tivo unha sólida carreira na NBA, acadando 6.9 puntos e 4.3 asistencias por partido nas oito tempadas que xogou na liga. Hill xogou para os Atlanta Hawks, Seattle SuperSonics, San Diego Clippers e Milwaukee Bucks.

### Adestrador

Tras a súa etapa coma xogador, Hill converteuse en adestrador asistente na Lawrenceville School en Lawrenceville, Nova Jersey. Tres anos despois foi ascendido a adestrador principal. Gañou dous galardóns ó mellor adestrador do ano e en 1990, liderou a Lawrenceville ó campionato escolar de New Jersey State.

En 1991, Hill entrou no nivel universitario para volver a Princeton, onde foi asistente do seu antigo adestrador Pete Carril. En 1995, sucedeu a Jack Rohan coma adestrador principal da Universidade de Columbia. En oito tempadas coma adestrador dos Lions, Hill foi incapaz de rematar unha tempada cun récord de vitorias positivas, e rematou cunha marca de 72-141. O 10 de marzo de 2003, dous días despois de que Columbia rematara cun récord de 2-25, a peor tempada da universidade en 103 anos de historia, Hill foi despedido.

Durante a tempada 2003-04 da NBA, Hill converteuse en asistente de Terry Stotts nos Atlanta Hawks. Tras unha tempada en Atlanta, foi contratado polos Celtics para ser asistente de Doc Rivers.

Notas
-----

1. ↑  Armond Hill – Assistant Coach.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas da súa carreira como xogador Arquivado 23 de novembro de 2009 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Biografía na web dos Boston Celtics *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Boston Celtics Campións da NBA 2007-08 |
| --- |
| 
* 0 Leon Powe
* 5 Kevin Garnett
* 9 Rajon Rondo
* 11 Glen Davis
* 13 Gabe Pruitt
* 20 Ray Allen
* 28 Sam Cassell
* 34 Paul Pierce (MVP Finais)
* 41 James Posey
* 42 Tony Allen
* 43 Kendrick Perkins
* 44 Brian Scalabrine
* 50 Eddie House
* 66 Scot Pollard
* 93 P. J. Brown

* Adestrador: Doc Rivers / Adestradores asitentes: Tom Thibodeau
* Armond Hill
* Kevin Eastman
* Clifford Ray

 |
| Tempada regular  ·  Playoffs |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60971
* Basketball-Reference: hillar01
* NBA: 77024

 |
Vista aérea de Lanzarote e, ao fondo, as illas de La Graciosa, Montaña Clara e Alegranza.
Situación do Arquipélago Chinijo
O **arquipélago Chinijo** é un arquipélago que se atopa no nordés das illas Canarias, fronte á costa norte da illa de Lanzarote. É un espazo natural protexido e constitúe a reserva mariña máis grande de Europa con 700 quilómetros cadrados.

Intégrano a illa de La Graciosa (a única habitada) e os illotes de Alegranza, Montaña Clara, Roque del Este e Roque del Oeste, todas pertencentes ao municipio de Teguise.

Toponimia
---------

O termo *chinijo* significa "pequeno" e é propio do léxico de Lanzarote, onde principalmente se utiliza para referirse cariñosamente aos nenos. A denominación de *chinijo* para referirse ao arquipélago comeza a usarse ao redor de 1980 en mapas turísticos, ensaios divulgativos e outras publicacións.5 Con todo, non se popularizou na sociedade lanzaroteña, sendo común chamar ao arquipélago *Los Islotes* ("Os Illotes").

O termo *islote* en Lanzarote pode facer referencia a dous accidentes xeográficos: insular, referido ao arquipélago Chinijo e outros illotes da costa de Arrecife e de Tinajo, e volcánico, para pequenos espazos de terra cultivable que quedaron rodeados de roca volcánica.

Xeografía
---------

Está situado sobre unha ampla plataforma submarina de menos de cen metros de profundidade, aínda que nalgúns puntos pode chegar a alcanzar os douscentos metros. Posúe unhas 19.270 hectáreas que pertencen ao municipio lanzaroteño de Teguise, na provincia das Palmas.

Conta cos espazos protexidos da Reserva Natural Integral dos Illotes e o Parque Natural do Arquipélago Chinijo. O parque tomou a súa condición de espazo protexido en 1986, e foi reclasificado e recoñecido como zona de especial protección para as aves en 1994.

Demografía
----------

A única illa habitada do arquipélago Chinijo é La Graciosa, cunha poboación de 737 habitantes en 2019.

Notas
-----

1. ↑  A xoia mariña do arquipélago Chinijo. Reportaxe no diario El País.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Arquipélago Chinijo*** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Arroz (homónimos).
xaponés: ポン菓子 (Pongashi).
Arroz inflado.
O **arroz inflado** é un tipo de gran inflado elaborado a partir de arroz, normalmente quentando os centros dos grans de arroz a alta presión en presenza de vapor, porén o método de fabricación admite moitas variantes. Adóitase consumir polo almorzo con leite frío ou morno.

Historia
--------

O *pori* (tamil: பொரி) ou arroz inchado menciónase en varias obras locais como ofrenda para as deidades hindús. Aparece mencionado como ofrenda para Vinayagar con rapaduras (doces) no *Tiruppugazh*, unha escolma de cantigas relixiosas támiles do século XV escrita polo poeta Arunagirinathar.

Uso
---

O arroz inflado úsase coma aperitivos e cereais para o almorzo, e tamén é un xantar de tomar pola rúa nalgúns lugares do mundo, especialmente na India. Hoxe en día atópase nos supermercados de todo o mundo coma alimento industrial, especialmente en coñecidas marcas de cereais.

O arroz inflado na India
------------------------

O arroz inflado é un ingrediente do *bhel puri*, un popular *chaat* (galletiña de petisco) indio. Úsase tamén en templos e *gurdwaras* (lugares de culto) como *prasad*.

O *pori* ofrécese ás deidades hindús en todas as *pujas* do estado indio de Tamil Nadu. A elaboración de *pori* é o principal negocio familiar dende hai séculos en moitos pobos arredor de Namakkal e Avinashi, distribuídose por todo o país e incluso no estranxeiro.

Un arroz inflado tradicional chamado *muri* (ás veces *mouri*) elabórase quentando o arroz nun forno cheo de area. O *muri* é ao arroz o que os flocos de millo ao millo. O proceso implica facer menos perecedeiro o arroz. O *muri* é un alimento básico en moitas partes de Rayalaseema, Karnataka do Norte, Bengala e Bangladesh. Unha receita moi popular con *muri* é o *jhalmuri* ou *bhelpuri*.

O arroz inflado denomínase *mur-mure* nalgunhas partes da India. En moitas zonas de Rayalaseema e Karnataka do Norte, o *uggani* é popular xunto co *mirapakai bajji* (*bajji* de pemento picante).

Notas
-----

1. ↑  "Making Muri..." (en inglés).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |
**Renacemento inglés**: Hardwick Hall (1590-1597). Os moitos montantes longos son típicos do Renacemento inglés, mentres que a loggia é italiana.
A **arquitectura isabelina** (*Elizabethan architecture* en inglés) é o termo dado á arquitectura renacentista en Inglaterra, durante o reinado da raíña Isabel I chamado *período isabelino* (finais do século XVI e principios do século XVII).

Historia
--------

O período corresponde ao manierismo e comezos do Barroco en Italia, ao Renacemento tardío en Francia e ao Herreriano ou manierismo clasicista durante a Unión Ibérica.

### Características

Estilisticamente seguiu a arquitectura Tudor (que pode considerarse gótico tardío) e tivo continuidade no século XVII a través da chamada arquitectura palladiana, tamén de influencia italiana, introducida por Ínigo Jones.

A arquitectura renacentista chegou a Inglaterra durante o reinado de Isabel I, xa que se estendeu aos Países Baixos, onde, entre outras características, adquiriu versións do frontón *holandés*, e as cintas flamengas con deseños xeométricos adornan as paredes e as paredes. Ambas estas características pódense ver nas torres de Wollaton Hall e de novo na *Montacute House*. Esta foi tamén a época na que as casas inglesas adoptaron algúns conceptos italianos como ter unha longa galería como sala de recepción principal. En Inglaterra o Renacemento tendeu a manifestarse en grandes casas cadradas altas como Longleat House. Estes edificios tiñan moitas veces torres simétricas que deixan entrever a evolución da arquitectura fortificada medieval.

Notas
-----

1. ↑  "Arquitetura elizabetana – HiSoUR Arte Cultura Exposição" (en portugués). Consultado o 2022-08-16.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arquitectura isabelina Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Renacemento
* Renacemento hispánico
* Renacemento do século XII
* Renacemento portugués
* Renacemento carolinxio
* Renacemento italiano
* Renacemento nórdico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2365000
* BNF: 12426550x
* FAST: 813737
* LCCN: sh85006782
* SUDOC: 033395519

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
| Boleto de Satanás |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Fungi |
| División: | Basidiomycota |
| Orde: | Boletales |
| Familia: | Boletaceae |
| Xénero: | *Boletus* |
| Especie: | ***B. satanas*** |

 |
| Nome binomial |
| ''***Boletus satanas''***Lenz |
| Sinonimia |
| * *Tubiporus satanas* (Lenz) Maire
 |

O **boleto de Satanás** (***Boletus satanas***), é un fungo basidiomiceto do xénero das boletos, da familia Boletaceae, que medra nos bosques caducifolios das rexións temperadas de Europa e América do Norte, preferentemente en solos calcarios. O corpo frutífero aflora do verán ao outono. É un cogomelo velenoso en cru, provocando trastornos gastrointestinais, mentres que cociñado é indixesto. O epíteto específico "*satanas*" significa "satánico". Son especies moi achegadas o *B. torosus*, o *B. splendidus* e mais o *B. rhodopurpureus* que tampouco teñen valor como comestíbel, resultando indixestos ou lixeiramente tóxicos.

Morfoloxía
----------

O cogomelo do *Boletus satanas* ten un chapeu que pode chegar a medir até 25 ou 30 cm de diámetro, moi groso e compacto, cunha cutícula que vai do branco agrisado ao verde oliva moi pálido. A súa forma pasa de ser case esférica coas marxes enroladas e de textura lixeiramente aveludada, a abrirse e coller unha forma convexa e textura lisa na madurez. Os poros na zona inferior do chapeu son dunha cor amarelenta nas fases temperás, pasando despois ao alaranxado, tomando finalmente un ton vermello. O pé do corpo frutífero mide entre 5 e 12 cm de longo por entre 4 e 10 cm de largo, é curto e ten un aspecto bochudo. En fases temperás, o pé é amarelento na parte superior, vermello na parte central e pardo arroibado na base. En fases máis maduras colle unha cor avermellada na súa totalidade e se mancha de azul ao tacto, principalmente na parte inferior. A súa carne é compacta e branca ou amarelenta. Ao cortarla colle un ton cinsento e despois azulado. O seu cheiro é desagradábel e o seu sabor doce. A súa esporada é de cor verde oliva.

Posibilidades de confusión
--------------------------

É posíbel confundilo con especies achegadas coma *B. rhodoxantus* ou con exemplares novos de *B. calopus*. Ningunha destas dúas especies é comestíbel.

Notas
-----

1. ↑  VV. AA. (2012) *Vocabulario forestal* Santiago de Compostela, Universidade / Deputación de Lugo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Boletus* (xénero)

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Boleto de Satanás***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26203731
* BRE: 3537209
* MAG: 2780071876

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 60154
* Dyntaxa: 161
* Fungorum: 809241
* GBIF: 9217295
* iNaturalist: 544554
* MycoBank: 809241
* NCBI: 5370
* TAXREF: 942438

 |
**Santa María de Bacoi** é unha parroquia do concello de Alfoz. Segundo o IGE en 2010 tiña 215 habitantes (114 homes e 101 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, cunha densidade media de 62,5 hab./km².

A parroquia ten unha superficie de 3,44 km², e limita coas parroquias de Carballido e O Castro de Ouro, ademais dos concellos de Foz e O Valadouro. Pertencente o arciprestado do Valadouro.

Patrimonio
----------

Da aldea da Igrexa é o monumento máis rechamante desta parroquia; a igrexa parroquial de Santa María de Bacoi. O templo construíuse na primeira metade do século XVIII, ten unha planta de cruz latina, cruceiro con cúpula hexagonal sobre pendentes e sancristía detrás da cabeceira. Nas pendentes hai pinturas cos catro evanxelistas e na cúpula represéntase a Asunción da Virxe, todo do século XIX. A fachada é de cantería granítica, cun arco adintelado sobre a porta e espadana de dous corpos. No interior consérvanse retablos con esculturas.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Bacoi

| Lugares da parroquia de Bacoi no concello de Alfoz (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Canaledo | O Castrillón | Cima de Vila | A Costiña | Esmoriz | A Faia | O Gorvidal | A Igrexa | As Leas | A Milicroca | O Piñeiro | Rolle | Santo Antonio | O Vilar |

### Parroquias de Alfoz

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Alfoz |  |
| --- | --- |
| Adelán (Santiago) | Bacoi (Santa María) | Carballido (San Sebastián) | O Castro de Ouro (San Salvador) | Lagoa (San Vicente) | San Pedro de Mor (San Pedro) | As Oiras (San Mamede) | O Pereiro (Santa María) | O Reirado (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Alfoz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8239389
* código INE: 27002020000

 |
O ***Boletín de Estudios del Seminario Fontán-Sarmiento de Hagiografía, Toponimia y Onomástica de Galicia*** foi unha revista editada polo Colexio Maior Universitario Xelmírez de Santiago de Compostela entre 1978 e 2001, con periodicidade irregular. Está clasificado pola Unesco como revista sobre Ciencias auxiliares da Historia.

Historia
--------

O boletín naceu en 1978 con Miguel Ángel González García como director. Apareceu como suplemento da revista *Orientaciones*, editada pola Congregación de Hermanos Maristas da provincia de León. A finalidade do boletín era desenvolver un proxecto que axudase o pobo á hora de formarse en especialidades das ciencias sociais que non eran moi coñecidas nin practicadas na época.

No limiar do número 1 do Boletín, publicado en 1980, explícase que se decidiu darlle unha "presentación máis digna" dadas "as mostras de agarimo e felicitación" por parte dos lectores e pola demanda que tiña a revista. Este primeiro número viu a luz grazas ás achegas da Fundación Barrié de la Maza, da Caixa de Aforros de Santiago, a subvención do Colexio Maior Xelmírez e dun particular, ademais dos investigadores e investigadoras que realizan os artigos. A Fundación Barrié e o Colexio Maior Xelmírez seguiron a colaborar en números futuros.

Nun primeiro momento, pretendeuse que o suplemento tivese unha periodicidade trimestral. Porén, a maioría dos números responden a unha frecuencia anual, mais non todos. Os números que non seguen esta publicación anual son o segundo e o terceiro, que sairán no mesmo ano (1981) e o sexto e o sétimo, que sairán entre 1985 e 1986. Ademais, entre os anos 1984 e 1985 non se publicará ningún número do boletín. Xa no número 21, do ano 2000, explícase que a revista non ten periodicidade fixa. Finalmente, en 2001, púxose fin a este proxecto. Isto deberíase, segundo algúns críticos, á falta de periodicidade e ao pouco éxito da publicación, entre outras cousas[]. A partir de entón, os directores e colaboradores continuaron as súas investigacións e traballos por separado, aínda que mantiveron as liñas que seguiran no seu paso pola revista.

Entre os colaboradores da revista estaban Antonino Díez y Díez (codirector), Manuel Rubén García Álvarez, Elixio Rivas Quintas, José González Paz, Xosé Ignacio Carro Otero, Fernando González Suárez, Jaime Delgado Gómez, María de las Mercedes Gallego Esperanza, Manuel Vidal Villaverde, María Dolores Barral Rivadulla ou Dolores Villaverde Solar.

Notas
-----

1. ↑  "depontevedra.es - Hemeroteca". *www.depontevedra.es*. Consultado o 2016-04-09.
2. ↑  "CSIC". *CSIC*. Arquivado dende o orixinal o 25 de abril de 2016. Consultado o 12 de marzo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Estudio y catalogación de las fuentes documentales e historiográficas de la Catedral de Lugo (735-1217) Arquivado 21 de abril de 2016 en Wayback Machine. (apartado 1.4), artigo de Pilar Solís Parga en *Liceus*.
O **canón do Eume** desde o mosteiro de Caaveiro.
Coñécese como **canón do Eume** un treito do curso medio-baixo do río Eume caracterizado polo encaixe do leito do río nun abraiante desfiladeiro que dá lugar a un profundo val. Gran parte do canón áchase baixo as augas do encoro do Eume. A parte non asulagada forma parte da Reserva Integral do parque natural das fragas do Eume.

No punto onde se construíu a presa do encoro, as paredes graníticas case verticais acadan case os 300 metros de altura, sendo lugar moi frecuentado polos practicantes da *escalada libre*.

Formación
---------

O río Eume flúe a través de distintos bloques ou placas do terreo, separadas por fallas. Co paso do tempo, onde había un territorio aplanado formouse unha sucesión de chanzos provocados polas forzas telúricas. Os afundimentos e elevacións que provocaron estas forzas déronlle ao Eume unha forte pendente, xa que nos seus 76 km de curso salva case 1000 metros de desnivel. Isto fixo que as augas do río baixasen con moita forza, erosionando fondamente a sucesión de chanzos que encontraba no seu camiño, ata moldear o canón actual.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Fragas do Eume. Parque natural*. Xunta de Galicia. D.L. C-81/2003
***Boletín de la Sociedad Cultural y Agraria del Distrito de Mugía*** foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1923 e 1934.

Historia e características
--------------------------

Editado pola Sociedad Cultural y Agraria del Distrito de Mugía, apareceu en 1923. Impulsada por Gervasio Paz Lestón incluía poemas seus en galego e doutros autores, como Victorino Abente Lago, Lois Castro e o marqués de Figueroa; contos de Otero Pedrayo e Avelino Rodríguez Elías e artigos en galego de Otero Pedrayo, Alfredo Canalejo, Blanco Amor, Vicente Risco e Rafael Dieste. Reproduciu por entregas unha novela curta de Gonzalo López Abente e unha peza teatral de Leandro Carré Alvarellos. Cesou a súa publicación en 1934

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). Consello da Cultura Galega, ed. *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela. ISBN 84-87172-30-X.

### Ligazóns externas

* Ficha e exemplares no Repertorio da prensa da emigración galega
**Arnor**, que en sindarin significa «terra do rei», (tamén coñecido como o *Reino do Norte*) é un reino ficticio do universo imaxinario de J. R. R. Tolkien. Fundado por Elendil *o Alto* tralo afundimento da illa de Númenor. O reino, que se estendía ó oeste da Terra Media e ocupaba case todo Eriador, limitaba ó norte co reino de Angmar e a baía de xeo de Forodwaith, ó oeste coas Montañas Azuis, ó leste coas Montañas Bretemosas e ó sur co río Gwathló.

A capital do reino era Annúminas, onde se atopaba o cetro de Annúminas, símbolo do poder dos reis de Arnor, unha das palantír e o Anel de Barahir. Outros lugares importantes eran Emyn Beraid, Fornost, Prebe, Tharbad e Amon Sûl.

Houbo oito reis en Arnor, antes de que as liortas entre irmáns pola sucesión ó trono ocasionaran a división do reino en tres: Arthedain, Cardolan e Rhudaur. Estes tres reinos foron asolados polas tropas de Angmar, cuxo rei era o Rei Bruxo de Angmar, señor dos Nazgûl.

Trala Guerra do Anel e a coroación de Aragorn como rei do Reino Unificado, o reino empezou a súa reconstrución.
A **bandeira das Illas Canarias** é un dos símbolos oficiais desta comunidade dende 1982.

Bandeira civil das Canarias

Significado
-----------

Bandeira da Provincia Marítima das Canarias, na que se basea a actual Bandeira de Tenerife.
A bandeira canaria creouse a partir da combinación das cores da bandeira da Provincia Marítima das Canarias (actual Provincia de Santa Cruz de Tenerife) fundada na cidade de Santa Cruz de Tenerife en 1845, azul e branco, xunto coas cores da Provincia das Palmas, azul e amarelo, que data de 1869.

Empregáronse o branco e o azul da bandeira de Tenerife e o azul e o amarelo da bandeira de Gran Canaria e ordenáronse segundo a disposición xeográfica das illas.

Outras bandeiras
----------------

* Bandeira do AteneoBandeira do Ateneo
* Bandeira adoptada polo Movemento Canarias LibreBandeira adoptada polo Movemento Canarias Libre
* Bandeira proposta polo MPAIAC.Bandeira proposta polo MPAIAC.

Bandeiras provinciais
---------------------

* Bandeira da provincia das PalmasBandeira da provincia das Palmas
* Bandeira da provincia de Santa Cruz de TenerifeBandeira da provincia de Santa Cruz de Tenerife

Bandeiras dos Cabidos Insulares
-------------------------------

* Bandeira de El HierroBandeira de El Hierro
* Bandeira de La PalmaBandeira de La Palma
* Bandeira de La GomeraBandeira de La Gomera
* Bandeira de TenerifeBandeira de Tenerife
* Bandeira de Gran CanariaBandeira de Gran Canaria
* Bandeira de FuerteventuraBandeira de Fuerteventura
* Bandeira de LanzaroteBandeira de Lanzarote

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escudo das Canarias
* Bandeira de Tenerife
* Bandeira de Gran Canaria
Non confundir con Bilingüismo.

***Bilingüe*** é unha curtametraxe de Cecila Perolio, rodada en 2007 en formato HDV, con localizacións en Santiago de Compostela e Vedra. Trátase dunha comedia romántica, onde ante a incapacidade de sincerarse, os protagonistas intentan amosar os sentimentos mediante a música, a literatura ou o cinema. A banda sonora inclúe os temas "Dream a catfish" (Joserra Lorenzo), "Amor cromático" (Psicofónica de Conxo), "Fouet d'amour" (Marcelino Galán) e "G" (deJune).

Argumento
---------

Helena é unha actriz de Allariz que chega a Santiago de Compostela a facer un curso de danza, instalándose no piso da súa amiga Carmen. Alí atópase con Diego, en certo modo parella de Carmen, e entre os dous xorde certa tensión sexual.

Mentres ven a película *Festen*, de Thomas Vinterberg, falan das relacións de parella e das relacións sexuais, pero sen seren capaces de dicirlle ao outro os seus sentimentos. Helena marcha para cama atopándose mal, en parte debido ao consumo de haxix e de viño.

Cando Helena colle unha botella de leite do frigorífico, Diego sorpréndea por detrás e teñen na mesma cociña unha relación sexual, pero ao espertar vese que fora un soño. Malia que Diego marcha de viaxe, a historia remata cun final aberto, coa chegada ao piso dun mensaxeiro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* ficha na páxina da AVG
**Benjamin Ashkenazy**, nado en Sofía o 28 de marzo de 1940, é un compositor e director de orquestra israelí de orixe xudía búlgara.

Traxectoria
-----------

Ashkenazy emigrou coa súa familia a Israel en 1948, estudou composición con Yizhak Sadai e dirección de orquestra, piano e clarinete na Universidade de Tel Aviv e na Academia Rubin de Xerusalén. Ao retamar trasladouse a Europa perfeccionado os seus coñecementos cos directores Franco Ferrara, Roberto Benzi e Sergiu Celibidache. En 1973 estableceuse nos Países Baixos, onde estudou dirección de orquetra con Louis Stotijn e composición con Peter Schat no Real Conservatorio da Haia. Ashkenazy dirixiu orquestras nos Países Baixos, Polonia, Romanía, Italia, Israel e Bulgaria e mais é conselleiro musical e director convidado permanente da Orquestra Filharmónica de Vidin en Bulgaria e da Orquestra Filharmónica de Transilvania de Cluj-Napocca en Romania. Desde 1993 é director artístico do Festival Internacional de Música Clásica de Varsovia e é autor do libro *The Systematical Proces in Solfege and Harmony* (2000).

Composicións
------------

Ashkenazy escribiu obras para orquestra como *Metamorphosis 4-6-2-1* (1976), *Caprice 4-1* (1978) ou *The Shofar* (1991), para música de cámara como *Concerto for Trombone, Piano & Percussion* (1981), *Kinderkreuzzug-1939*, para voz, violoncelo, piano e percusión (1981), *Concerto for Vibraphone, Marimba, and Chamber* (1986) ou *Quintet Op. 30* para frauta, trombón, contrabaixo, piano e percusión (2006).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2275232
* WorldCat
* VIAF: 28396440
* FAST: 75204
* ISNI: 0000 0003 8509 7763
* LCCN: n81072970

 |
**Benito Víctor Fraga García**, finado en Noia en decembro de 1924, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleiro en Noia dende 1902. Foi nomeado xuíz municipal en xuño de 1905, permanecendo no cargo ata 1907. Alcalde substituto de Severo González Botana logo do levantamento de 1910 e candidato á alcaldía xunto con Luís Vidal e Genaro Blanco nas eleccións de 1911. Foi nomeado alcalde por Real Orde en xaneiro de 1911. Deixou a alcaldía en 1913, logo de non ter sido elixido concelleiro. Foi despois secretario municipal ata 1924. Coa ditadura de Primo de Rivera foi detenido, pero liberado aos poucos días debido á falta de probas, reintegrándose ao seu cargo de secretario. Foi cesado pola nova corporación nomeada en xaneiro de 1924.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Severo González Botana** |  **Alcalde de Noia** 1911 - 1913 | Sucesor:**Genaro Blanco Roo** |

Vida persoal
------------

Casou con Emilia Vidal Barreiro, filla de Venancio Vidal Reino.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-12-1924, p. 12.
2. ↑  *El Correo de Galicia*, 7-1-1911, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ferrández Pérez, Daniela (2019). *Nuevos y viejos actores: clientelismo político y poder local en perspectiva comparada (1905-1936)* (PDF) (Tese) (en español). USC.
**William "Bill" Conti**, nado o 13 de abril de 1942 en Providence, Rhode Island, é un compositor e director de orquestra estadounidense, coñecido principalmente polas súas composicións para producións audiovisuais.

Traxectoria
-----------

Bill Conti compuxo bandas sonoras de películas como *Rocky* (e catro das súas secuelas), *The Karate Kid* (e todas elas as súas secuelas), *For Your Eyes Only*, *He-Man and the Masters of The Universe*, *The Big Chill* ou *The Right Stuff*, entre outras, que gañou un Oscar á mellor banda sonora orixinal. 

Recibiu nomeamentos na categoría de mellor canción orixinal por "Gonna Fly Now" de Rocky e a canción principal de *Só para os teus ollos*. Tamén fixo sintonías para series como *Dinastía (Dynasty)*. 

Foi director musical dos Oscars dezanove veces.

### Premios e Honras

#### Oscar

Conti foi nomeado tres veces aos premios da Academia, gañando un na categoría de mellor banda sonora orixinal por *The Right Stuff*. Tamén recibiu nomeamentos na categoría de mellor canción orixinal por "Gonna Fly Now "de Rocky e a canción principal de For Your Eyes Only.

#### Globos de Ouro

Tivo tres nomeamentos aos Globos de Ouro; dous á mellor banda sonora orixinal para *Rocky* e *One Woman*, e unha á mellor banda sonora orixinal para a canción principal de *For Your Eyes Only*.

#### Emmy

Conti tamén recibiu trece nomeamentos aos Emmy, todas menos unha polo seu papel de director musical nos Premios da Academia (a excepción, o seu primeiro nomeamento, foi pola súa música para a serie de 1985 *North and South*). Gañou cinco premios Emmy á mellor dirección musical nas cerimonias 64ª, 70ª e 75ª dos premios da Academia.

O 22 de abril de 2008, no LSU Union Theatre da Universidade Estatal de Luisiana, Conti foi incluído no Louisiana Music Hall of Fame.

Notas
-----

1. ↑  Colin Larkin, ed. (1997). *The Virgin Encyclopedia of Popular Music*. pp. 297/8. ISBN 1-85227-745-9.
2. ↑  "The 56th Academy Awards (1984) Nominees and Winners". Consultado o 11 de agosto de 2014.
3. ↑  "Awards Search". Arquivado dende o orixinal o 21 de agosto de 2018. Consultado o 11 de agosto de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bill Conti Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Banda sonora orixinal

* Portal:Cine
* Portal:Música
* Portal:Estados Unidos de América
* Portal:Italia

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Benjamin Guggenheim**, nado en Filadelfia (no estado de Pensilvania) o 25 de outubro de 1865 e finado o 15 de abril de 1912 no océano Atlántico no afundimento do *RMS Titanic*, foi un empresario estadounidense, o quinto dos sete fillos do magnate adicado á minaría e metalurxia Meyer Guggenheim.

Carreira empresarial
--------------------

Aínda que Benjamin Guggenheim herdara unha considerable fortuna do seu pai, non tiña habilidade para os negocios, polo que a súa herdanza diminuíu considerablemente debido a un gran número de desastrosos investimentos.

Casou con Floretta Seligman, filla de James Seligman, un socio principal na firma J & W Seligman, e de Rosa Seligman, con quen tivo tres fillas unha delas, a mecenas Peggy Guggenheim. Porén, tiña unha coñecida fama de mullereiro, vivía habitualmente no seu apartamento de París lonxe da súa dona e as súas fillas, aparentemente por mor dos seus negocios, pero na realidade vivía con algunha das súas amantes.

RMS *Titanic*
-------------

Cando o mércores 10 de abril de 1912 embarcou no *RMS Titanic* en Cherbourg (Francia), acompañábao a súa amante a cantante francesa Léontine Aubart, así como un gran número de criados, un chofer, unha doncela, un mozo e o seu mordomo e home de confianza Giglio, con quen posteriormente finaría.

Guggenheim e Giglio estaban durmindo cando o Titanic chocou contra o iceberg. Ningún deles lle deu importancia e non se molestaron en erguerse da cama. O tripulante encargado do seu camarote tratou de que o mordomo espertase o seu señor non consintíndoo este, posto que "só era un iceberg entre moitísimos icebergs". Máis tarde, vindo a cariz que comezaban a tomar os acontecementos, Guggenheim foi levantado e persuadido para que se vestise con roupa de abrigo e subise á cuberta do barco. Cando se despediu da súa amante e a súa criada díxolles que se verían pronto e que volverían a viaxar no "Titanic".

Ao comprobar o difícil da situación, cando Guggenheim se decatou de que o Titanic afundía sen remedio, baixou ao seu camarote e cambiou o salvavidas e o xersei por un frac. Cando regresou a cuberta anunciou que "xa que vou morrer, quero facelo como un cabaleiro". Engadindo que "ningunha muller quedará a bordo deste barco porque Benjamin Guggenheim se acovardou".

Tanto el coma os seus criados finaron e os seus corpos nunca foron recuperados.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q455187
* EBID: ID
* WikiTree: Guggenheim-10

 |
**William "Bill" Thomas Berry**, nado o 31 de xullo de 1958 en Duluth, Minnesota, foi o batería da banda de rock alternativo estadounidense R.E.M. durante 17 anos, antes de deixar o grupo e converterse en granxeiro. Ademais do seu labor na batería tamén tocou outros instrumentos como guitarra, baixo, mandolina e piano.

Biografía
---------

Berry naceu en Duluth, Minnesota, como o quinto fillo do matrimonio formado por Don e Anna. Aos tres anos Berry mudouse coa súa familia a Wauwatosa, Wisconsin, un suburbio de Milwaukee, onde viviu os seguintes sete anos. En 1968, a familia trasladouse novamente, desta vez a Sandusky, Ohio, na ribeira do lago Erie.

En 1972 a familia de Berry fixo a súa derradeira mudanza a Macon, Xeorxia, xusto cando Bill comezaba o instituto. Foi alí onde coñeceu ao baixista Mike Mills, e xuntos tocaron en varias bandas. O seu primeiro intento de facer carreira na música tivo moi curta vida, e ao rematar o instituto vendeu a súa batería e tanto el coma Mills buscáronse un traballo de día, alugando un apartamento xuntos. Berry e Mills mudáronse a Athens, Xeorxia en 1978, onde coñecerían a Michael Stipe e a Peter Buck.

R.E.M. (1980 - 1997)
--------------------

R.E.M. formaríase en 1980. A principios dos anos 90 converteríase nunha das bandas máis aclamadas do mundo.
Á parte das súas tarefas coma batería, Berry contribuíu ocasionalmente coa guitarra, o baixo, as voces, os teclados e o piano nas gravacións de estudio. En directo ocasionalmente collía o baixo e adoitaba facer coros. Berry tamén fixo notables contribucións nas composicións, particularmente nos temas "Everybody Hurts" e "Man on the Moon", ambos incuídos no álbum *Automatic for the People*. Outras cancións súas son "Perfect Circle", "Driver 8", "Can't Get There From Here" e "I Took Your Name". Tamén "Leave" do álbum de 1996 *New Adventures in Hi-Fi* foi escrita por Berry, sendo este o seu último traballo coa banda.

Durante o ano 1984 Berry tamén foi batería da improvisada Hindu Love Gods, na que tamén estaban os seus compañeiros de R.E.M. Mike Mills e Peter Buck, xunto co roqueiro Warren Zevon.

Berry casou coa súa moza Mari o 22 de marzo de 1983. Divorciaríanse once anos despois sen ter fillos.

En 1995, no Patinoire Auditorium de Lausanne, Suíza, Berry derrumbouse no escenario durante un concerto de R.E.M. debido a un aneurisma cerebral. Recuperouse e volveu a unirse á banda, pero deixaríaa en outubro de 1997.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q364873
* WorldCat
* VIAF: 87345084
* AllMusic: mn0001209220
* BNE: XX1608851
* Discogs: 402214
* GND: 135518016
* IMDb: nm0077494
* ISNI: 0000 0000 7825 4925
* LCCN: n91125803
* MusicBrainz: ID
* NKC: ola2002151828
* TMDb: 1213565

 |
Estrutura cristalográfica da aromatase citocromo P450 humana.
A **aromatase** é unha enzima que é responsable dun paso fundamental na biosíntese dos estróxenos. Por mor de que os estróxenos promoven certos cancros e outras doenzas, os inhibidores de aromatase son frecuentemente usados para tratar ditas enfermidades.

Os esteroides están compostos por catro aneis fusionados (marcados A, B, C, e D na figura de abaixo); a esta estrutura de catro aneis chámaselle ciclopentanoperhidrofenantreno. A aromatase transforma o anel A dos esteroides a un estado aromático (de aí o seu nome) a través da oxidación e posterior eliminación dun grupo metil.

|  |
| --- |
| A aromatase converte a testosterona en estradiol. |

A aromatase é membro da superfamilia citocromo P450 (EC 1.14.14.1) de enzimas, cuxa función é a de aromatizar os andróxenos (isto é, incrementar selectivamente o seu aromaticidade), producindo estróxenos. Como tal, este proceso é un factor importante no desenvolvemento sexual.

Os fisicoculturistas que se administran testosterona toman suplementos antiaromatase para previr os efectos estroxénicos non-desexados, tales como a xinecomastia, debido ó exceso de conversión de testosterona a estróxeno.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q415287
* MAG: 2776166826

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* RefSeq: NP\_000094
* UniProt: P11511

 |
**Antonio de los Ríos Arenas**, nado en Córdoba o 2 de xaneiro de 1934, é un exfutbolista español, que xogaba como centrocampista.

Traxectoria
-----------

Debutou na Segunda División aos 20 anos, nas filas do España de Tánxer, na primeira xornada da tempada 1954/55. Despois de dous anos en Tánxer, fichou en 1956 polo Sevilla. No equipo adestrado por Helenio Herrera non contou con minutos, e en xaneiro de 1957 foi cedido xunto con Liz ao Deportivo da Coruña, dentro dunha operación na que o Sevilla conseguiu o traspaso de Arsenio. Debutou na Primeira División na xornada 20 da tempada 1956/57, contra o FC Barcelona en Riazor, formando no medio do campo xunto con Villarrubia. Disputou un total de 11 partidos co Deportivo e marcou un gol, precisamente contra o Sevilla.

Regresou ao club hispalense ao remate da campaña, e xogou oito encontros na seguinte, incluíndo un partido da Copa de Europa contra o Real Madrid. Na tempada 1959/60 xogou co Levante na Segunda División.

Notas
-----

1. ↑  "Liz y Arenas, nuevos jugadores deportivistas y Arsenio, traspasado al Sevilla". *La Noche* (en castelán) (11187). 24 de xaneiro de 1957. p. 5. Consultado o 11 de febreiro de 2022.
2. ↑  "Estrepitosa derrota del Deportivo ante el Barcelona en Riazor (1-6)". *El Progreso* (en castelán) (15394). 29 de xaneiro de 1957. p. 4. Consultado o 11 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q110888138
* BDFutbol: 9700

 |
**Ellas Otha Bates**, nado en McComb (Mississippi) o 30 de decembro de 1928 e finado en Archer (Florida) o 2 de xuño de 2008, coñecido como **Bo Diddley**, foi un vocalista, guitarrista e compositor (normalmente co nome **Ellas McDaniel**) de rhythm and blues estadounidense, ademais de ser un dos pioneiros do rock and roll. Tamén foi coñecido como **The Originator** polo seu papel clave na transición do blues ao rock, influenciando a un feixe de artistas, como Buddy Holly, Jimi Hendrix, The Rolling Stones, The Velvet Underground, The Who, The Yardbirds, Eric Clapton, Elvis Presley, The Beatles ou George Michael entre outros.

Bo introduciu ritmos condutores máis insistentes, e un son de guitarra eléctrica máis afiado e duro nun amplo catálogo de temas, xunto con ritmos africanos e un compás que segue sendo un dos piares do rock e do pop. En consecuencia, foi incluído no Rock and Roll Hall of Fame e recibiu o premio Lifetime Achievement Awards concedido pola Rhythm and Blues Foundation e un Grammy pola National Academy of Recording Arts and Sciences. Foi coñecido particularmente polas súas innovacións técnicas, incluída a súa característica guitarra rectangular.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bo Diddley Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208881
* WorldCat
* VIAF: 60145970004732250468
* AllMusic: mn0000055128
* BIBSYS: 1009905
* BNE: XX1031518
* BNF: 138932708
* Discogs: 654756
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1718773
* GEC: 0447366
* GND: 119164752
* IBDB: 83853
* ICCU: UBOV515153
* IMDb: nm0225775
* ISNI: 0000 0001 0814 6598
* LCCN: no91015859
* MusicBrainz: ID
* NKC: js20050425002
* NLA: 52525175
* NNDB: 000023217
* NTA: 074959409
* openMLOL: 376858
* RocksBackpages: bo-diddley
* SNAC: w6m14vmp
* Songkick: 6416
* SUDOC: 114617252
* TMDb: 22863
* WikiTree: Bates-7678

 |
O **Antonov An-12** (designación da OTAN: **Cub**) é un avión de transporte turbohélice de catro motores deseñado na Unión Soviética por Antonov. É a versión militar do Antonov An-10 e foi fabricada nun feixe de variantes.

Deseño
------

O seu primeiro prototipo voou en decembro do ano 1957. Foron fabricados arredor de 900 unidades, tanto civís como militares, antes de que a produción rematase en 1973. O An-12BP entrou en servizo coas forzas armadas soviéticas en 1959. En termos de configuración, tamaño e capacidade, o avión é semellante ao estadounidense Lockheed C-130 Hercules. Os exemplares militares destinados ás forzas soviéticas estaban equipados cunha torreta defensiva na cola.

### Produción chinesa

Nos anos 60 China mercou varios An-12 da Unión Soviética xunto cunha licenza para ensamblar os avións no país. Porén, debido á ruptura Sino-Soviética, a Unión Soviética retirou a súa asistencia técnica. Non foi ata 1974 cando o primeiro An-12 montado na China fixo o seu voo de estrea.

En 1981, as copias chinesas, designadas Shaanxi Y-8, entraron en produción. Dende entón o Y-8 converteuse nun dos transportes máis populares do país, con moitas variantes fabricadas e exportadas. A cabina do navegante dun bombardeiro Tu-16/H-6 foi escollida en vez da orixinal máis pequena do An-12, xa que o bombardeiro H-6 levaba en produción algún tempo. Aínda que o An-12 xa non se fabrica en Rusia ou Ucraína, o Y-8 continúa sendo actualizado e producido na China. O último Y8-F600 é unha empresa conxunta entre Shaanxi Aircraft Company, Antonov Aeronautical Scientific-Technical Complex (ASTC) e Pratt & Whitney Canada. O Y8-F600 ten unha fuselaxe redeseñada, aviónica occidental, motores turbohélice PW150B con hélices R-408, e unha cabina para dous tripulantes acristalada.

| * v
* c
* e
Avións de Antonov |
| --- |
| 
* A-40
* An-2
* An-3
* An-4
* An-6
* An-8
* An-10
* An-12
* An-14
* An-22
* An-24
* An-26
* An-28
* An-30
* An-32
* An-38
* An-70
* An-71
* An-72
* An-74
* An-88
* An-124
* An-140
* An-148
* An-174
* An-180
* An-204
* An-218
* An-225
* OKA-38
* SKV

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q271559
* LCCN: sh2007009447

 |
**Augusto Sierra Rodríguez**, nado en San Paio (Petín) cara a 1891 e finado no mesmo concello o 15 de marzo de 1937, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Vilamartín de Valdeorras, na Segunda República foi nomeado alcalde de Vilamartín de Valdeorras en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi detido en Montefurado e o seu cadáver apareceu no Alto da Raspallosa (Petín) o 15 de marzo de 1937. Fora xulgado en Ourense por rebelión militar co resultado de declaración en rebeldía.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Vilamartín de Valdeorras** 1936 | Sucesor:**-** |

Notas
-----

1. ↑  Faleceu con 45 anos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García Yáñez, Félix (2005). *O Barco e a terra de Valdeorras durante a II República e o Franquismo (1931-1971)*. Vigo: A Nosa Terra. p. 71. ISBN 84-96403-13-0.

### Ligazóns externas

* 

* Augusto Sierra Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534538
* DSBE: 6968\_sierra-rodriguez-augusto

 |
O Senado en comisión especial para aplicar o artigo 155.
O **Artigo 155 da Constitución española de 1978** está enmarcado no Título VIII da Carta Magna, sobre a Organización Territorial do Estado Español, dentro do capítulo terceiro das Comunidades Autónomas. O artigo permite ao Goberno de España tomar medidas legais para obrigar ás comunidades autónomas a cumprir as normas e leis constitucionais. Debe ser aprobado polo Senado e só pode ser proposto polo goberno, previo requirimento ao presidente da comunidade autónoma.

Artigo
------

> 
> 
> 
> 1. *Se unha Comunidade Autónoma non cumprir as obrigas que a Constitución ou outras leis lle impoñan, ou actuar de forma que atente gravemente ao interese xeral de España, o Goberno, previo requirimento ao Presidente da Comunidade Autónoma e, no caso de non ser atendido, coa aprobación por maioría absoluta do Senado, poderá adoptar as medidas necesarias para obrigar a aquela ao cumprimento forzoso de ditas obrigas ou para a protección do mencionado interese xeral.*
> 2. *Para a execución das medidas previstas no apartado anterior, o Goberno poderá dar instrucións a todas as autoridades das Comunidades Autónomas*.
> 
> Artigo 155, Constitución española de 1978
>

Aplicación
----------

O artigo 155 aplicouse en dúas ocasións con distintas medidas:

En febreiro de 1989 o goberno de Felipe González realizou un requirimento ao presidente das Illas Canarias Lorenzo Olarte, por non aplicar as normas contra aranceis de produtos importados da Comunidade Europea. As anteditas normas afectaban ao réxime económico e fiscal das Canarias. O Goberno canario atendeu o requirimento e xa non foi necesario aplicar o artigo.

En 2017 a Generalitat de Cataluña convocou o Referendo de autodeterminación de Cataluña​ para o 1 de outubro, declarado ilegal polo Tribunal Supremo. O 10 de outubro o parlamento de Cataluña aprobou a abolición da Constitución española e o Estatuto de autonomía de Cataluña de 2006, e Carles Puigdemont declarou a independencia de Cataluña, declaración suspendida polo propio presidente catalán ao instante. Ao día seguinte, o goberno español requiriu ao presidente catalán que confirmase se declarara a independencia unilateralmente. A resposta enviada por Puigdemont non foi suficientemente clara segundo o Goberno. O 27 de outubro o parlamento catalán aprobou a República Catalá, e ese mesmo día o Senado de España aprobou a aplicación do artigo 155, destituíndo o goberno catalán en pleno, intervindo as súas competencias e convocando eleccións autonómicas para o 21 de decembro.

Notas
-----

1. ↑  El Gobierno canario retrasa la aplicación del desarme arancelario para la CE *El País*
2. ↑  El farol que casi le cuesta a Canarias el artículo 155 *ABC*
3. ↑  Rajoy cesa al Govern, disuelve el Parlament y convoca elecciones en Cataluña el 21 de diciembre - RTVE.es RTVE.es

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* BOE n. 311 de 29/12/1978 *(en castelán)*.
* Constitución española de 1978 (texto consolidado).
Unha **bagatela** é unha peza musical breve, polo xeral composta para piano e habitualmente dun carácter lixeiro e meloso. O máis antigo uso da palabra bagatela para designar unha obra musical realizouno François Couperin, no seu décimo *ordre* para clavicémbalo (1717) titulou "Les bagatelles" a un *rondeau* .

Bagatelas famosas
-----------------

As máis famosas das bagatelas compúxoas Ludwig van Beethoven, así titulou 3 obras Opp. 33, 119 e 126 e ademais escribiu outras obras nun estilo semellante pero non publicou en vida, a máis famosa é *Für Elise*. Outros exemplos de bagatelas coñecidas son *Bagatelle sans tonalité* de Franz Liszt's (unha temporá exploración na atonalidade), unha serie para violín e piano (Op. 13) de François Schubert na que o No. 9, *A abella* é popular, a serie de Antonín Dvořák para dous violíns, violoncello e harmonio (Op. 47), e series de Bedřich Smetana, Alexander Tcherepnin e Jean Sibelius. Anton Diabelli tamén compuxo unha bagatela, así como Camille Saint-Saëns escribiu seis bagatelas, Op. 3, e Friedrich Baumfelder tamén compuxo outra nos seus últimos anos, a Op. 386.

No século XX foron varios os compositores que escribiron series de bagatelas, como Béla Bartók, que escribiu unha serie de catorce (Op. 6); Anton Webern, unha serie de seis para cuarteto de corda (Op. 9); ou Gerald Finzi, que escribiu cinco bagatelas para clarinete e piano. Outra bagatela canónica moderna é a serie de György Ligeti, que escribiu unha serie de 11 obras curtas para piano titulada 'Musica Ricercata' (1951-1953), e que máis tarde arranxou unha selección delas para un quintento de vento en 1953.

O compositor norteirlandés, Howard Ferguson escribiu unha serie de cinco bagatelas para piano (Op. 9), que canda a súa Piano Sonata en F minor, están entre as poucas obras do compositor interpretadas con regularidade. William Walton escribiu cinco bagatelas para guitarra, que gravaron eminentes guitarristas clásicos como Julian Bream, Sharon Isbin, Christopher Parkening e Ana Vidović. O compositor estadounidense Charles Wuorinen escribiu unha bagatela para piano, que máis tarde orquestrou. O compositor australiano Carl Vine escribiu cinco bagatelas para piano (1994), e o peruano Jorge Villavicencio Grossmann escribiu *Cinco Bagatelas Opacas y Traslucidas* para violín e piano.

Notas
-----

1. ↑  Brown, Maurice J. E. 2001. "Bagatelle". *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, segunda edición, editado por Stanley Sadie e John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q788460
* BRE: 1844812
* GND: 4364812-5

 |