O **Parque Nacional de Huascarán** é un parque da Cordillera Blanca, nos Andes, na serra central do Perú, no Callejón de Huaylas, pertencente á rexión Ancash. O parque, que cobre unha área de 3400 km², foi fundado o 1 de xullo de 1975.

Historia
--------

O parque foi declarado Patrimonio Mundial da Unesco en 1985, estando incluído antes como núcleo da Reserva da Biosfera da Humanidade en 1977. A súa protección foi primeiramente arranxada polo goberno peruano, para salvagardar a flora e fauna, as formacións xeolóxicas, restos arqueolóxicos (incluíndo reliquias da cultura chavín), motivando a investigación científica dos recursos naturais e culturais.

O Parque Nacional de Huascarán é casa de montañas cuxa altura varía entre os 2000 e os 6000 metros. Huascarán, a montaña que dá nome ao parque, é o pico máis alto do Perú, con 6768 metros. Nos 3400 km² do parque hai 663 glaciares, 296 lagoas (Llanganuco, Parón) e 41 afluentes de tres ríos importantes: o Santa, Pativilca e Marañón.

Localízase entre a Cordilleira Branca e a Cordilleira negra e posúe cumes de entre 4.000 e 6.768 metros de altura, o que converte a este lugar nunha das cadeas montañosas máis altas do mundo.

O Huascarán, localizado na provincia de Yungay de 6.768 msnm, é a cima máis alta do Perú, cuxo topónimo provén da lingua quechua que significa "Cadea de montañas". Dá o seu nome a este parque no que se erguen sobre os glaciares numerosos cumios, entre os que destacan os nevados de Alpamayo, Chopicalqui, Shapraraju, Pishqo, Huandoy e a Pirámide.

Este parque é o hábitat do *Puya raimondii*, do puma, do xaguar, do lama, do guanaco, do cervo do pantanal, do tapir brasileiro, do Phlogophilus harterti, unha especie de colibrí, e moitas especies de patos, incluíndo o *Netta erythrophthalma*.

Clima
-----

O clima está marcado por dúas etapas durante o ano. Este depende de dous grandes factores: os ventos húmidos e temperados provenientes da *conca amazónica*, que xeran abundantes chuvias durante os meses de decembro a marzo; e unha marcada estación seca, *entre maio e outubro, con días soleados* que alcanzan os 25 °C e noites de intenso frío nas que son frecuentes as xeadas e temperaturas inferiores aos 0 °C.

Flora
-----

Defínense sete áreas diferentes que conteñen unha gran variedade de microclimas. Iso configura unha gran diversidade de vexetación. Detectáronse 779 especies altoandinas, que abranguen 340 xéneros e 104 familias.

Nesta variedade vexetal a familia das bromeliáceas está representada pola *Puya* (*Puya raimondii*), unha especie que se caracteriza por ter a inflorescencia máis grande que se coñece en todo o planeta. Tamén hai bosques de queñual (*Polylepis* spp.) e abundantes gramíneas .

Fauna
-----

Oso de anteollos.
Canda a esta variedade vexetal existen moitas especies de fauna aínda non inventariada nin suficientemente estudada. Algúns datos apuntan á existencia de *112 especies de aves de 33 familias*, como por exemplo o cóndor andino (*Vultur gryphus*), o pato dos torrentes (*Merganetta armata*), e a perdiz de puna (*Tinamotis pentlandii*), entre outras.

Hai oito xéneros de dez especies distintas de mamíferos. Entre as especies ameazadas encontramos o gato montés (*Oncifelis colocolo*), o gato andino (*Orailurus jacobit*a), o oso de anteollos (*Tremarctos ornatus*), o huemul do norte (*Hippocamelus antisensis*) e a vicuña (*Vicugna vicugna*)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Patrimonio da Humanidade no Perú

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q917369
* WorldCat
* VIAF: 200925067
* GeoNames: 8199364
* GND: 4830494-3
* LCCN: sh2004007316
* OSM: 3805257
* SUDOC: 066880920
* WDPA: 258
* WHC: 333

 |