recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Fachada do castelo no que ten unha sede a institución.
Smithsonian logo.
O **Instituto Smithsoniano** ou **Smithsonian Institution** é un centro de educación e investigación que posúe ademais un complexo de museos asociado. Está administrado e financiado polo Goberno dos Estados Unidos de América, ademais dos fondos que recibe grazas a doazóns, vendas, concesións, licenzas para actividades e revistas. 

A maioría das súas instalacións están localizadas en Washington, D.C. pero entre os seus 19 museos, nove centros de investigación e un zoo atópanse algúns situados en Nova York, Virxinia ou Panamá, entre outros lugares.

Dólar conmemorativo do 150 aniversario do Instituto Smithsoniano
O Smithsonian conta con máis de 136 millóns de bens nas súas coleccións, publica dúas revistas (*Smithsonian* e *Air&Space*), e posúe unha forza de seguridade propia para protexer os visitantes, traballadores e propiedades dos distintos museos. O emblema da Institución é un sol estilizado.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dólar de prata do 150 aniversario do Instituto Smithsoniano
* Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos
* Museo das Finanzas dos Estados Unidos

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da Smithsonian Institution *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131626
* WorldCat
* VIAF: 159805885
* BAV: ADV12211578
* BIBSYS: 90085185
* BLBNB: 000357575
* BMT: 128335
* BNE: XX145247
* BNF: 118671884
* BRE: 3839921
* CANTIC: a12209260
* CiNii: DA01620882
* EBID: ID
* FAST: 532691
* GND: 38076-3
* Google Maps: 17218358477640053592
* GRID: grid.1214.6
* ISNI: 0000 0001 2185 5671
* LCCN: n79053968
* LEI: 549300ZJ87IUCDSX4306
* MAG: 103187081
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2004230768
* NLA: 35508508
* OBP: ID
* OL: OL177269A
* OpenCorporates: EXTUID\_2856929
* PTBNP: 458597
* SNAC: w69h69v0
* SUDOC: 026421577
* TePapa: 39438
* ULAN: 500237333

 |
**Jesús Parrado Vaamonde**, nado en Santiago de Compostela o 30 de xaneiro de 1911 e finado en Arzúa o 11 de agosto de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi secretario xeral PCE en Santiago de Compostela de 1931 a 1933. Foi directivo da Casa do Pobo. Membro da loxa masónica Agarimo. Colaborou en *El Pueblo Gallego*. En xaneiro de 1932 foi designado para integrar o comité de goberno do Centro Republicano Federal de Izquierda Gallega de Compostela. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido en novembro; xulgado na Coruña en consello de guerra o 6 de xullo de 1935 acusado de excitación á rebelión, foi absolto. Foi elixido presidente da Sociedad de dependientes de comercio e industria de Compostela o 6 de maio de 1936. Participou nos mitins de propaganda para pedir o SI no referendo do Estatuto de autonomía como os de Muros e Esteiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado en Arzúa o 11 de agosto.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo de Galicia*, 31-1-1911, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-7-1931, p. 8.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-3-1932, p. 12.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 23-1-1932, p. 10.
5. ↑  *El Eco de Santiago*, 19-11-1934, p. 2.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-7-1935, p. 12.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-5-1936, p. 5.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-6-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santidrián Arias, Víctor Manuel (2003). *Historia do PCE en Galicia (1920-1968)*. Sada: Do Castro. p. 108. ISBN 978-84-8485-079-3.

### Ligazóns externas

* 

* Jesús Parrado Vaamonde na páxina web *Nomes e Voces*.
Localización de Ifni
**Ifni** era unha antiga posesión española na costa africana, ao sur de Agadir, tiña unha superficie de 1.502 km² e unha poboación no ano 1964 de 51.517 habitantes, a capital era Sidi Ifni.

Historia e características
--------------------------

O territorio foille concedido a España en perpetuidade conforme ao Tratado asinado entre España e Marrocos en 1860, neste territorio tivera xa España un establecemento chamado Santa Cruz de la Mar Pequeña entre 1476 e 1524, aínda que non se sabe con exactitude a súa localización.

Durante moitos anos España non fixo ningún movemento para ocupar o territorio e non foi ata o 6 de abril de 1934 que o coronel Osvaldo Capaz Montes ao desembarcar do canoneiro *Canalejas* tomou posesión deste territorio no nome de España. Ata 1952 Ifni tivo status de protectorado e nese ano converteuse en parte da (**A.O.E.**) África Occidental Española.

Desde que Marrocos obtivo a independencia en 1956 reclamou o territorio en varias ocasións. O 23 de novembro de 1957 o Exército de Liberación Marroquí co apoio do goberno marroquí atacou Ifni, fíxose co control da maior parte do territorio quedando a administración española reducida a Sidi Ifni e os seus arredores que constituíu unha provincia española. O 30 de xullo de 1969 Ifni pasou a soberanía marroquí.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q763141
* EBID: ID

 |
Linet Masai, nos mundiais de cross de 2008
**Linet Chepkwemoi Masai**, nada o 5 de decembro de 1989 en Mount Elgon, é unha atleta kenyana, especializada en longas distancias e cross.

Traxectoria profesional
-----------------------

O seu debut internacional a gran nivel produciuse no seu país, cando se proclamou campioa do mundo de cross en Mombasa en 2007, na categoría júnior. Esa mesma tempada, nas finais mundiais da IAAF obtivo senllos cuartos postos en categoría absoluta, tanto na distancia de 3.000 como na de 5.000 metros en pista aire libre.

Nos mundiais de cross de 2008, celebrados en Edimburgo (Escocia), obtivo a medalla de bronce, xa en categoría absoluta. Ademais, conseguiu a prata por equipos coa selección kenyana.

Mellores marcas
---------------

* 3.000 m - 8'38"97 (2007)
* 5.000 m - 14'55"50 (2007)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q239164
* Munzinger: 01000007801
* AllAthletics: 135662
* IAAF: 232727
* Sports Reference: linet-masai-1

 |
Unha guelta, preto de Oubankort en Adrar des Ifoghas.
Camelos na Guelta d'Archei, no nordés do Chad.
Unha **guelta**, pronunciado ['gelta], (ou noutros idiomas locais qalta, galta, agelmim ou agelmam), é un termo árabe (قلتة) do norte de África que significa depresión no terreo entre rochas que contén auga, que pode ser desde unha poza a un lago. É unha bolsa de auga que se forma nas canles de drenaxe ou uadis do Sáhara, en cuncas sen saída ou en cisternas nas rochas. O seu tamaño e duración dependerá da súa localización e condicións, polo que poden ser temporais, estacionais ou permanentes. Poden acabar secándose ou durar todo o ano incluso na estación seca se son alimentadas por algunha fonte como augas subterráneas. Cando os ríos non permanentes (uadis) secan poden quedar bolsas de auga nalgúns lugares do seu curso, orixinándose gueltas. No Sáhara occidental as gueltas correspóndense con oasis. Moitas están en zonas montañosas protexidas da forte exposición ao sol.

Algúns exemplos son a Guelta d'Archei no Chad e Timia en Níxer.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Gene E. Likens, ed. (2010). *Lake Ecosystem Ecology: A Global Perspective*. Academic Press. p. 269. Consultado o 5 de xuño de 2014.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **Instituto de Estudos Xacobeos** ou **Centro de Estudos Xacobeos**, é unha institución cultural galega dependente da Arquidiocese de Santiago de Compostela.

Creación
--------

O Centro de Estudos Xacobeos foi creado en Santiago de Compostela o 22 de outubro de 1954 por un decreto do cardeal-arcebispo de Santiago Fernando Quiroga Palacios. O 26 de novembro do mesmo ano foi incorporado ao "Patronato Marcelino Menéndez y Pelayo" do Consello Superior de Investigacións Científicas.

Na súa carta fundacional dise que «terá como finalidade impulsar os estudos de investigación en torno ao santuario do apóstolo Santiago, preocupándose de todo o que fai referencia á persoa de Santiago o Maior, a súa actividade apostólica, sepulcro, culto, peregrinacións ao seu santuario, e aínda —en segundo termo— do que se refire á sede compostelá».

Foi o primeiro centro que se preocupou por dar un novo impulso ao renacemento dos estudos xacobeos e á peregrinación a Compostela no século XX. É significativa a categoría intelectual do seu primeiro consello directivo:


| Cargo | Nome |
| --- | --- |
| Presidente | Cardeal Quiroga Palacios |
| Director | Manuel Rey Martínez |
| Secretario | Ramón Otero Túñez |
| Bibliotecario | Casimiro Torres Rodríguez |
| Xefe da sección de Historia Antiga | Juan Pérez Millán |
| Xefe da sección da Idade Media | Frei José Campelo |
| Xefe da sección de Historia Moderna e Contemporánea | Antonio Fraguas Fraguas |
| Xefe da sección de Arte | José María de Azcárate Ristori |
| Xefe da sección de Literatura | Enrique Moreno Báez |
| Xefe da sección de Arqueoloxía | José Guerra Campos |
| Xefe da sección de Musicoloxía | Pedro Echeverría Bravo |

Obxectivos
----------

A súa principal finalidade é a publicación dos traballos realizados polas diversas autoridades culturais, principalmente especializados en temas xerados polo apóstolo Santiago e a súa peregrinación. Tamén dar novo impulso ao rexurdimento dos Estudos Xacobeos e a peregrinación a Compostela no século XX. O seu maior logro é o de manter vivo o espírito da dimensión teolóxica-cultural do feito Xacobeo.

### Revista *Compostellanum*

*Artigo principal**:* Compostellanum.
Único órgano do Centro de Estudos Xacobeos e do Instituto Teolóxico Compostelán. Comeza a publicarse en 1956 e publica ao ano catro volumes; dous de investigación teolóxica e dous de estudos históricos, preferentemente sobre o tema de Santiago na historia. Trata temas como a peregrinación cristiá, a igrexa católica, relixión ou arquitectura relixiosa. O primeiro número da revista foi publicado no primeiro trimestre de 1956, baixo a dirección do profesor Manuel Rey Martínez.

Notas
-----

1. 1 2 3  Centro de Estudios Jacobeos na Xacopedia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Centro de Estudios Jacobeos
* Asociación de Amigos del Camino de Santiago de Estella - Centro de Estudios Jacobeos
* Arquidiocese de Santiago de Compostela
**István Nyers** tamén coñecido coma **Stefano Nyers**, nado en Freyming-Merlebach (Francia) o 25 de maio de 1924 e finado en Subotica (Serbia) o 9 de marzo de 2005, foi un futbolista húngaro que xogaba na demarcación de dianteiro. A pesar de que só disputou dous encontros coa selección de fútbol de Hungría está considerado como un dos mellores xogadores deste país, desenvolvendo o mellor da súa carreira futbolística no Inter de Milan.

Traxectoria
-----------

Naceu en Francia nunha familia de emigrantes húngaros que traballaban na minaría, aos catorce anos trasladouse coa súa familia a Budapest onde comezou a xogar no III. Kerületi TUE. Debutou oficialmente con 17 anos no Szabadkai VAC, equipo Iugoslavo que xogaba na liga húngara despois da anexión deste país da rexión ao comezo da segunda guerra mundial.

En 1944 fichou polo Zuglói GANZ e en 1945 polo Újpest FC, co que gañou a Liga húngara en 1945 e 1946. Ese último ano emigrou, fichando polo FK Viktoria Žižkov checoslovaco e polo Stade Français FC francés despois.

En 1948 fichou polo Inter de Milan onde se converteu nun dos mellores goleadores da historia da Serie A italiana. No equipo milanés proclamouse campión do Campionato italiano en 1953 e 1954, proclámandose tamén máximo goleador do campionato no seu primeiro ano no equipo.

En 1954 deixou o equipo e fichou, tras un breve paso polo Servette FC, polo AS Roma, onde militou dous anos. Ao cabo deste período fichou por diferentes equipos cataláns, FC Barcelona, Terrassa FC e CE Sabadell FC, sen chegar a disputar ningún encontro.

Finalmente retirouse en 1961, xogando en equipos menores da liga italiana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas coa selección de fútbol
* Traxectoria do xogador *(en húngaro)*
* Traxectoria do xogador *(en húngaro)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q255515
* WorldCat
* VIAF: 35146825405507632203
* NKC: jo2016917380
* BDFutbol: 17109
* EUfootballInfo: 15341
* NFT: 21041
* Transfermarkt: 138678
* Worldfootball: stefano-nyers

 |
**Iniciativa per Catalunya Verds** (**ICV**) foi un partido político ecosocialista catalán que tiña a súa orixe en **Iniciativa per Catalunya** (**IC**), unha federación de partidos formada en 1987 polo Partit Socialista Unificat de Catalunya, Entesa dels Nacionalistes d'Esquerra e o Partit dels Comunistes de Catalunya que incorporou personalidades independentes procedentes dos movementos sociais e que pretendía reorganizar o antigo espazo comunista catalán e abrirse ós novos movementos sociais, mantiña acordos electorais e parlamentarios con Izquierda Unida. O seu primeiro dirixente foi Rafael Ribó que procedía do partido maioritario, o PSUC.

Preséntase desde 2003 xunto con Esquerra Unida i Alternativa ás eleccións ao Parlamento de Cataluña (ICV-EUiA).

Características
---------------

O discurso da coalición, afastado do comunismo clásico provocou tensións no seu interior e en 1989 o PCC deixou IC, entrementres o PSUC e ENE van cedendo progresivamente a súa soberanía a IC converténdose de feito nun partido político.

En 1995 IC formou con Els Verds (Confederació Ecologista de Catalunya) e o PCC a coalición **Iniciativa per Catalunya-Els Verds** (**IC-V**). En 1997 o PCC abandonou a coalición e xunto un sector do PSUC oposto á súa disolución escindido, o PSUC-viu, formou Esquerra Unida i Alternativa que se vinculou a Izquierda Unida, o que provocou que IC dera por finalizados os acordos que mantiña con IU.

Dirixido por Joan Saura, no ano 2002 xa como partido político pasou a denominarse **Iniciativa per Cataluña Verds**. No 2004 incorporouse a ICV Els Verds-Esquerra Ecologista.

ICV participa no actual goberno catalán, conta con 8 deputados no Parlamento de Cataluña e ten representación no Congreso dos Deputados, no Senado e no Parlamento Europeo, 20 alcaldes e 400 concelleiros foron elixidos nas listas de ICV.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q149877
* WorldCat
* VIAF: 137646810
* GEC: 0231331

 |
**Guillaume Legrant**, coñecido tamén como **Wilhelmus Legrant** ou polo seu patronímico **Guillaume Lemacherier**, nado cara a finais do século XIV e finado despois de 1456, foi un compositor francoflamengo pertencente á escola de Borgoña. Semella non ter ligazón ningunha co seu homónimo Johannes Legrant, coetáneo e adscrito á mesma escola musical.

Traxectoria
-----------

Guillaume Legrant aparece nos rexistros eclesiásticos en 1405, cando era neno do coro na catedral de Bourges. Entre 1407 e 1410 figura como esmoleiro na mesma sé.

En outubro de 1418 Legrant está en Roma e entra ao servizo do papa Martiño V como chantre do cabido na capela papal, onde fica ata 1421. Posteriormente, ocupou diversos postos na diocese de Rouen cara a 1446. Exerceu tamén como chantre da capela do duque Carlos I de Orleáns en Blois entre 1455 e 1456.

Obra
----

Guillaume Legrant escribiu música tanto sacra como profana, da que hoxe se conservan sete composicións: tres de música sacra, principalmente misas (credo e gloria), que están entre as primeiras en distinguir entre o solo e a coral polifónica; e catro composicións profanas, todas elas virelais, que respectan o estilo de poemas de forma fixa.

### Virelais a tres voces

* *Pour l'amour de mon bel amy*.
* *Ma Chiere mestresse et Amye*.
* *Or avant, fillettes de gentilz.*
* *Si vous saviez*.

### Misas a tres voces

* *Gloria*.
* *Credo* (I).
* *Credo* (II).

Notas
-----

1. ↑  Notas biográficas sobre Guillaume Legrant en *Allmusic.com.*
2. ↑  Guillaume Legrant (fl. 1419-46). En *Hoasm.org*
3. ↑  Composicións de Guillaume Legrant en *Allmusic.com*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gustave Reese. *Music in the Renaissance.* Nova York, WW Norton & Co. 1954. [ISBN 0-393-09530-4]

### Ligazóns externas

* Legrant, Guillaume. En *Encyclopédie Larousse*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1172936
* WorldCat
* VIAF: 74045138
* AllMusic: mn0001191851
* BIBSYS: 1615358756162
* BNF: 139742154
* Discogs: 1025296
* Europeana: ID
* GND: 1168854504
* ICCU: MUSV031551
* ISNI: 0000 0000 0141 5882
* LCCN: no2010105153
* MusicBrainz: ID
* openMLOL: 409207

 |
Illa Perdiguera coa illa Mayor ó fondo.
A **Illa Perdiguera** é unha illa volcánica situada no centro do Mar Menor, non lonxe da Illa Mayor (Murcia, España). Cara ao Sueste escíndese nunha península que non supón senón un illote unido á Illa Perdiguera por un tómbolo; esta península adóitase considerar como illa, á que se denomina *Illa Esparteña*, por abundar nela o esparto. A illa Perdiguera é a segunda máis grande das que salpican o Mar Menor (25'8 hectáreas) e tamén a máis degradada debido ao turismo. Conta con seis embarcadoiros e tres restaurantes situados no istmo que une a illa coa península de Illa Esparteña. Espalladas pola illa hai varias construcións, gran parte delas en ruínas. Moi frecuentada polos excursionistas e veraneantes; hai servizos regulares de barcos desde o 5 de xuño ata o 30 de decembro, que saen desde Santiago de la Ribera e Los Alcázares. Paisaxe Protexida.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393503
* GeoNames: 2512675

 |
Un **grupo social**, chamado tamén *grupo orgánico*, é un conxunto de persoas que desenvolven *rol social* recíproco dentro da sociedade. Este pode ser facilmente identificado, ten forma estruturada e é duradeiro. As persoas dentro del actúan de acordo cunhas mesmas *normas,* *valores* e *fins* acordados e necesarios para o ben común do grupo.

Cando a adscrición a determinado grupo social está fortemente determinada por criterios económicos e está fortemente influída pola clase da familia en que nace o individuo, o grupo social dos individuos adóitase denominar clase social.

Descrición
----------

Todo grupo implica vantaxes e valores para cada un dos seus membros. Cando as persoas se dan conta disto, do útil que é unirse con outras persoas, pódese chegar á creación dun grupo con ese fin desexado, algo que despois dá orixe ó que é a asociación.

Estes pódense dividir en diferentes clases de grupos:

1. Grupos primarios: a *familia.* Formada ante todo pola convivencia diaria.
2. Grupos secundarios: a escola, o traballo, os equipos deportivos e os grupos artísticos, entre outros. Formados sobre todo por intereses afines, proxectos claros, o libre acordo e cooperación.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Grupo social***  |

### Outros artigos

* Apoio mutuo.
* Clase social.
* Comunidade (socioloxía).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q874405
* AAT: 300162096
* BNCF: 1395
* BNE: XX525192
* BNF: 11977792d
* BRE: 1933200
* EBID: ID
* GEC: 0113107
* GND: 4022378-4
* JSTOR: social-groups
* LCCN: sh85123946
* MAG: 180872759
* NDL: 00571895
* PSH: 9658

 |
O represor λ do fago λ emprega unha hélice-xiro-hélice (esquerda; verde) para unirse ao ADN (dereita; azul e vermello).
Nas proteínas, a **hélice-xiro-hélice** é un dos principais motivos de estrutura secundaria que poden unirse ao ADN. O motivo componse de dúas hélices α unidas por unha curta secuencia liñal de aminoácidos e é moi común nas proteínas que regulan a expresión xénica. Non se debe confundir co dominio hélice-bucle-hélice.

O seu descubrimento baseouse nas similitudes entre os xenes dos represores Cro, PAC, e λ, que comparten unha secuencia de 20-25 aminoácidos que facilita o recoñecemento polo ADN. O recoñecemento e unión ao ADN faise por medio das dúas hélices α, unha no motivo N-terminal e a outra no C-terminal. Na maioría dos casos, como no represor Cro, a segunda hélice contribúe máis ao recoñecemento do ADN e, por tanto, é a miúdo chamada a "hélice de recoñecemento". Únese ao suco maior do ADN por medio dunha serie de enlaces por pontes de hidróxeno e forzas de van der Waals coas bases expostas. A outra hélice α estabiliza a interacción entre proteínas e ADN, pero non ten un papel importante no recoñecemento.

Notas
-----

* Brennan R, Matthews B (1989). "The helix-turn-helix DNA binding motif". *J. Biol. Chem.* **264** (4): 1903–6. PMID 2644244. Arquivado dende o orixinal o 27 de xuño de 2009. Consultado o 18 de xaneiro de 2012.
* Matthews B, Ohlendorf D, Anderson W, Takeda Y (1982). "Structure of the DNA-binding region of lac repressor inferred from its homology with cro repressor". *Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A.* **79** (5): 1428–32. PMID 6951187. doi:10.1073/pnas.79.5.1428.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hélice-bucle-hélice
* Estrutura das proteínas
* Hélice superenrolada
* Barril beta

### Ligazóns externas

* Motivo hélice-xiro-hélice tipo represor lambda, en EMBL
* Entrada PDB para ID 1LMB
* Dominio hélice-xiro-hélice tipo Cro/C1Arquivado 30 de maio de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24786260
* MAG: 199487717

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* InterPro: IPR000047
* MeSH: D019077

 |
**Juan Norat Pérez**, nado en Portonovo (Sanxenxo) o 6 de decembro de 1944 e finado na mesma vila o 19 de decembro de 2021, foi un futbolista galego. Xogaba como centrocampista.

Traxectoria
-----------

Xogador na súa mocidade do Portonovo, en 1963 foi xogar co Pontevedra CF, un club que naquel ano ascendera a primeira división. Xogou co Pontevedra seis anos anos en primeira (1965-1970), e unha en segunda división (1964-65). A temporada 70/71 disputouna co CD Ourense, pero regresou ao Pontevedra que competía nese momento en Segunda, onde botou catro temporadas, dúas en terceira división, e dúas máis en Segunda B, que se acababa de crear naquela altura.

Despois de deixar ao fútbol foi empresario. A súa familia é moi coñecida en Portonovo e ten empresas de pesca, hostalaría, etc. O fillo, Juan Norat Estévez, é adestrador de baloncesto.

Clubs
-----

| Club | Ano |
| --- | --- |
| Pontevedra C.F. | 1964-1970 |
| CD Ourense | 1970-1971 |
| Pontevedra C.F. | 1971-1979 |

Notas
-----

1. 1 2  Ficha de Norat en BDFutbol.com. Consultado en xaneiro de 2017
2. ↑  "O Pontevedra perde a un histórico co falecemento en Portonovo de Juan Norat". *Pontevedra Viva*. Consultado o 2021-12-20.
3. ↑  "Necrolóxica de Juan Norat Pérez". *Pontevedra Viva*. Consultado o 20/12/2021.
4. ↑  Moledo Ucha, Alba. "Fallece José Antonio Norat Pérez Uhía, propietario del Grupo Norat". *Diario de Pontevedra*. Consultado o 20/12/2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28541699
* BDFutbol: 8317

 |
**Henrique de Huntingdon**, nado c. 1080 e finado en 1160, foi un historiador inglés do século XII e arcediago de Huntingdon.

Traxectoria
-----------

A Henrique coñéceselle principalmente polo seu traballo chamado *Historia Anglorum* (Historia dos Ingleses), que abarca desde a conquista romana do ano -43 até a entronización de Henrique II en 1154. Estímase que o setenta por cento deste traballo foi extraído directamente doutros textos a través de citas directas, traducións e resumos. De devandita porcentaxe, aproximadamente o corenta por cento provén da *Historia ecclesiastica gentis Anglorum* de Beda. Os datos pertencentes ao período 1126-1154 son orixinais. O propio Henrique foi testemuña dalgúns feitos importantes que se desenvolveron durante o dito período, como son o reinado de Henrique I e Henrique II e a anarquía do reinado de Estevo I. Os seus relatos están cheos de historias dramáticas, sendo moi popular na súa época e influíu noutros historiadores. A súa popularidade, non evitou que se siga crendo que a "Historia dos Ingleses" é un traballo rigoroso, nin tampouco a súa contribución aos debates políticos actuais acerca da pertenza étnica, nacionalidade e a xustificación do goberno sobre Inglaterra e Gales.

Henrique dividiu a Historia inglesa segundo cinco grandes invasións sufridas nas illas: a de romanos, pictos e escotos, anglosaxóns, viquingos e normandos. "Historia dos Ingleses" estaba estruturada, na versión de 1135, en sete libros titulados:

1. A dominación dos romanos en Britania.
2. A chegada dos anglos.
3. A conversión dos anglos.
4. O dominio anglo.
5. As guerras danesas.
6. A chegada dos normandos.
7. O dominio normando.

Posteriores versións incluíron tres libros máis, sobre a vida dos santos e outros milagres (incluíndo unha espectacularmente sanguenta descrición da descomposición do corpo de Henrique I), e un resumo dalgunhas partes de *Historia Regum Britanniae* de Godofredo de Monmouth.

Henrique foi o precursor da periodización do termo Heptarquía.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Diana Greenway (tradutora) Henry, Archdeacon of Huntingdon: Historia Anglorum - The History of the English People 1000-1154 (Oxford World's Classics), Oxford University Press, 2002, ISBN 0-19-284075-4.
* Thomas Forester (tradutor), *The Chronicle of Henry of Huntingdon*, Londres: Henry G. Bohn, 1853; George Bell and Sons, 1876.
* *The Chronicle of Henry of Huntingdon*, en inglés.

### Ligazóns externas

* Latin Chroniclers from the Eleventh to the Thirteenth Centuries: **Henry of Huntingdon** de *The Cambridge History of English and American Literature*, Volume I, 1907–1921.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1235472
* WorldCat
* VIAF: 57425612
* ARLIMA: 3244
* BIBSYS: 97012028
* BNF: 133218092
* BRE: 3357774
* CERL: cnp01362710
* DeutscheBio: 11947820X
* FAST: 307967
* GND: 11947820X
* ISNI: 0000 0001 1765 0972
* LCCN: nr92028013
* NKC: jo20201081524
* NLA: 35188325
* NTA: 090031059
* ODNB: 12970
* OL: OL533748A
* openMLOL: 365367
* PTBNP: 232517
* SNAC: w6jx73pz
* SUDOC: 035549556
* UNZ: HenryHuntingdon

 |
**Jordi Ausàs i Coll**, nado en La Seu d'Urgell o 3 de marzo de 1960, é un político catalán que pertenceu a Esquerra Republicana de Catalunya.

Traxectoria
-----------

É o pequeno de 4 irmáns. Casado e con tres fillos varóns, é profesor de EXB pola Universidade de Barcelona e mestre de catalán. Foi director da escola de Escaldes no Principado de Andorra. Ausentouse de La Seu d'Urgell na súa mocidade por motivos laborais da súa familia, pero volveu xa de adulto.

Foi Conselleiro de Gobernación da Generalitat de Cataluña. Foi alcalde de La Seu d'Urgell entre xullo de 2003 e o 11 de marzo de 2008. Dende 1995 é tamén deputado do Parlamento de Cataluña, sendo o candidato de ERC para a aínda non recoñecida vigairía do Alto Pireneo e o primeiro ou segundo (alternou) para a demarcación electoral da provincia de Lleida.

Na partido ERC ocupou o cargo de conselleiro nacional e no Parlamento de Cataluña presidiu a Comisión de Agricultura, Gandaría e Pesca (1999-2003).

Imputación nun caso de contrabando
----------------------------------

O 12 de xullo de 2012 foi detido pola policía catalá en colaboración coa Garda Civil xunto a outras seis persoas nunha operación de contrabando de tabaco dende Andorra. Jordi Ausàs presuntamente formaba parte dun grupo organizado especializado en contrabando deste produto e estímase en 300.000 euros o montante das súas actividades delituosas. A orde de prisión foi revogada en setembro do mesmo ano.

Notas
-----

1. ↑  La vanguardia.com
2. ↑  El País

* Portal:Cataluña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4893047
* WorldCat
* VIAF: 159949512
* BNE: XX4778571
* GEC: 0422627
* GND: 142688517
* ISNI: 0000 0001 0775 7717
* LCCN: nb2010033673
* PTBNP: 1407602

 |
**Juan Vicente Penabad Muras**, nado en Ortigueira o 20 de maio de 1969, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro forestal de fomación, traballou dende 1989 na empresa privada. Nas eleccións municipais de 2011 foi o candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía de Ortigueira, conseguindo doblar a representación do partido (de 3 a 6 concelleiros) e quedando a tan só un concelleiro de gañarlle ao PPdeG e consegui-la alcaldía. Nas municipais de 2015 foi de novo candidato socialista e foi elixido alcalde con maioría absoluta, con 7 concelleiros, sendo o primeiro alcalde socialista de Ortigueira en toda a democracia. Nese mandato foi designado deputado provincial. Durante esa lexislatura sufriu unha escisión de 3 concelleiros no seu grupo político que o deixaron en minoría.

Volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE nas municipais de 2019 e volveu gañar, pero perdeu a maioría absoluta (conseguiu 6 concelleiros), conseguindo acceder á alcaldía coa abstención do único concelleiro da formación Primeiro Ortigueira, ao ser o cabeza da lista máis votada e gobernando en minoría. A finais de 2020 dimitiron 3 edís por discrepancias, pero ó renunciar estes ás dúas actas foron cubertas por outros membros da lista. Nas elección locais de 2023 pasou a 4 concelleiros e perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que conseguiu 5.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Rafael Girón Martínez** |  **Alcalde de Ortigueira** 2015 - 2023 | Sucesor:**Valentín Calvín Fondevila** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ortigueira

### Ligazóns externas

* Perfil biográfico na web da Deputación da Coruña
* Entrevista en La Voz de Galicia
* El socialista Muras mantendrá la alcaldía por la abstención de Primeiro Ortigueira en La Voz de Galicia
Fachada da Igrexa.
A **Igrexa de San Nicolás O Real** é conxunto arquitectónico do século XVII situado en Vilafranca do Bierzo, inspirado no Colexio da Nosa Señora da Antiga de Monforte de Lemos, que á súa vez intenta reproducir o Mosteiro de San Lorenzo do Escorial.

A igrexa segue o modelo xesuítico, dunha soa nave en cruz, con media laranxa rebaixada e lanterna sobre o cruceiro. Capelas fornelas intercomunicadas e pilastras toscanas individualizando os tramos.

O claustro, con dúas ordes de arcos de medio punto entre pilastras e galerías de arcos dobres entre semicolumnas sobre unha das cruxías.

Relacionándose, por un lado co desaparecido convento madrileño de Santo Tomás, na solución adoptada de pechar os arcos deixando ventás e óculos ovais no piso baixo e balcóns e óculos elípticos no segundo piso, e por outro co claustro dos estudos da Cleracía en Salamanca.

Foi sede da deputación da Provincia do Vierzo no século XIX.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do concello *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5910991
* JCyL: 5826
* WHC: 669-1885

 |
**Juan Pando**, nado en Barcelona en 1956 e criado en Madrid, é un xornalista, crítico e escritor cinematográfico de orixe catalá.

Traxectoria
-----------

Despois de cursar estudos de Dereito e Xornalismo, iniciou a súa actividade profesional no xornalismo na axencia Efe, a Cadena Ser e a axencia Colpisa. Foi subdirector do quincenal vitivinícola *Marco Real*, redactor xefe de *Gastronomía y Enología* e de *Nueva Banca*, e produtor do programa Un mundo feliz de RNE-Radio 1. A final da década de 1980 especializouse en información de cinema, traballando dende aquela neste campo en prensa, radio e televisión.

Os seus textos publicáronse no diario *El Mundo*, o semanario *Diez Minutos* e o mensual especializado Fotogramas, entre outras publicacións.

Obra
----

* *Hollywood al desnudo* (Espasa Calpe, 1997)
* *Nacidos para triunfar: Cien actores jóvenes* (Ediciones B,1997)
* *Crónica negra de Hollywood* (Espasa Calpe, 1998)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9015867
* BNE: XX1506324

 |
**Jordi Cruyff**, nado en Ámsterdan o 9 de febreiro de 1974, é un futbolista catalán-holandés que xoga na demarcación de dianteiro. É fillo do lendario futbolista Johan Cruyff. Actualmente é asesor deportivo do FC Barcelona.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, debutando co primeiro equipo na tempada 1994/95 dirixido polo seu pai Johan Cruyff. Ao finalizar a tempada seguinte foi cedido ao Manchester United da Premier League, porén non contou con moitas oportunidade e foi cedido ao Celta de Vigo na tempada 1998/99, pero so disputou oito encontros marcando un gol.

No ano 2000 volve á liga española para xogar no Deportivo Alavés xa en propiedade, en Vitoria milita tres tempadas, sendo unha peza importante do equipo que chega a clasificarse para a Copa da UEFA, porén ao final desa mesma tempada o equipo descende a Segunda División Española. Jordi deixa o equipo e ficha polo RCD Espanyol.

Ao finalizar esa tempada permaneceu en Barcelona semiretirado a causa das lesións, adestrandose co FC Barcelona B e disputando algún encontro de veteranos.

Na tempada 2006/07 volveu á actividade ao fichar polo FC Metalurh Donetsk da primeira división ucraína, xogou no equipo tres tempadas ao final das cales ocupaba a posición de defensa central.

En xuño de 2009 fichou polo Valletta FC de Malta, onde tamén realizou os labores de asistente do técnico, Tom Caanen.

Finalmente retirouse en 2012, xogando no AEK Larnaca de Chipre.

### Coa selección de fútbol

Foi internacional coa selección de fútbol dos Países Baixos en nove ocasións, anotando un gol. Baixo as ordes de Guus Hiddink disputou a Eurocopa de Fútbol Inglaterra 1996.

Tamén disputou nove encontros coa selección de fútbol de Cataluña, marcando dous goles.

Palmarés
--------

### Títulos en España

* 1 Supercopa co FC Barcelona: 1994-95

### Títulos en Inglaterra

* 2 Ligas co Manchester United
* 2 Supercopas co Manchester United

### Títulos internacionais

* 1 Copa intercontinental co Manchester United

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do xogador no sitio web da FIFA Arquivado 14 de setembro de 2008 en Wayback Machine. *(en inglés)*.
* Perfíl do xogador en Bdfutbol *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q294593
* BDFutbol: 1293
* EUfootballInfo: 4003
* FIFA: 155664
* FootballDatabase: 1822
* L'Équipe: 3901
* NFT: 14914
* SoccerBase: 9414
* Soccerway: 37024
* Transfermarkt: 7436
* UEFA: 24245

 |
Hórreo tipo Carral na vila de Carral.
O **hórreo tipo Carral** é un tipo de hórreo galego que ten como área de extensión unha zona ovalada que vai dende Carral polo norte a Sigüeiro polo sur, correspondente ás mesetas de Mesía e Ordes. Comparte área con outras tipoloxías de hórreo.

Características
---------------

### Morfoloxía

É un hórreo bastante ancho e de gran capacidade. A suspensión é alta sobre cepas, normalmente dúas, colocadas nos penais e rematadas por rateiras rectangulares. O tellado é a dúas augas con pouca pendente. Forma pinches sobre os penais, que son prolongación vertical das cepas e normalmente non están cubertos por sobrepenas. O beiril é escaso sobre os penais e máis xeneroso sobre os costais. A porta adoita ir no medio dun costal, sen escaleira de fábrica.

### Construción

As cepas e os penais, formando unha soa peza, son normalmente de cachotería de granito en seco sen revocar e as rateiras de xisto de pouco grosor. Os costais están formados por doelas de madeira reforzados por faixas, que descansan sobre os bastidores que están suxeitos a dúas trabes longas e grosas. O tello é de tella cerámica curva.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Rodríguez, I. *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña, 1975. ISBN 84-85728-00-9.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hórreo
* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |
O **hórreo tipo Cedeira** é unha tipoloxía de hórreo galego que se estende nunha área que abrangue a zona costeira entre as rías de Ferrol e Ortigueira, delimitada polo sueste por unha liña máis ou menos recta que une Xuvia e Meira. Convive con outras tipoloxías.

Características
---------------

### Morfolóxicas

Ten planta rectangular oblonga, é alto e ás veces moi alto. A suspensión está constituída sempre por un celeiro. A cámara está formada por persianas, que están ordenadas en series verticais separadas por estreitas franxas de muro cego.

O tellado é a catro augas. Non ten, polo tanto, pinches sobre os penais, e o seu beiril é continuo e horizontal, pouco saínte. A pendente das vertentes é moi acusada. Non é frecuente o uso de elementos terminais, e cando os hai trátase de pezas encurvadas e terminadas en punta, que chaman *cornixas*, colocadas nos ángulos e nas arestas. A que vai no medio do cumio pode ser dobre e levar entre as dúas pólas unha pequena cruz. O acceso á cámara é exterior, non existindo comunicación entre esta e o celeiro. Faise a través dunha porta, aberta normalmente nun dos costais. Adoita ir centrada, pero nos hórreos máis grandes pode ir unha en cada extremo, colocadas de forma simétrica.

Non se atopan moitas variacións formais dentro do tipo, a non ser diferenzas na lonxitude e na altura. En casos excepcionais pode chegar a ter tres plantas.

### Construtivas

O celeiro é de fábrica de ladrillo ou de morteiro de cemento. O teito do celeiro, que fai de chan da cámara, é de morteiro tamén. As persianas que conforman as paredes da cámara está composta de pequenas pezas de xisto ou de cerámica, todas de igual dimensión, chamadas *chanquilóns*. Estas pezas déixanse na súa cor natural, mentres que o celeiro e as xambas e esquinais revócanse e encálanse.

O tellado é de lousa de xisto. Os elementos terminais son de cerámica.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Rodríguez, I. *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña, 1975. ISBN 8485728009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hórreo
* Hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |

### Bibliografía

* Martínez Rodríguez, I. *El Hórreo Gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza, 1999. ISBN 8489748640.
**Jesús Rodríguez Segade**, finado en Santiago de Compostela o 3 de setembro de 1966, foi un mestre, veterinario e político galego.

Traxectoria
-----------

En decembro de 1933 foi nomeado mestre interino en Melide. Foi nomeado alcalde de Melide a principios de xaneiro de 1936, cesando a finais dese mes. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, volveu ser nomeado alcalde de Melide en marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Foi veterinario do concello da Baña. Finou en Santiago de Compostela o 3 de setembro de 1966.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ricardo Fernández Camoiras** |  **Alcalde de Melide** 1936 | Sucesor:**Antonio Souto Mosteiro** |
| Predecesor:**Antonio Souto Mosteiro** |  **Alcalde de Melide** 1936 | Sucesor:**Jesús López Galuá** |

Recoñecementos
--------------

Unha rúa de Melide leva o seu nome.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Lago Rodríguez e foi pai de Santos, Jesús, María del Carmen e Lourdes Rodríguez Lago.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 31-12-1933, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 29-1-1936, p. 2.
3. ↑  Necrolóxica en *La Noche*, 3-9-1936, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fuciños Gómez, Xosé Domingos (1997). "Alcaldes titulares de Melide. Relación cronolóxica 1900-1995;". *Boletín do Centro de Estudios Melidenses-Museo da Terra de Melide.* (10): 32–33.
**Jesús Teijeiro Pérez**, nado en Baamonde (Begonte) o 5 de xaneiro de 1892 e finado en Oviedo o 27 de outubro de 1936, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Estudou no Seminario de Lugo, pero despois ingresou na Academia de Infantería de Toledo en 1912, e recibiu o despacho de segundo tenente en 1915. En 1917 incorporouse ao 2º Batallón de Cazadores de Madrid en Tetuán. En 1921 solicitou o ingreso na Legión de Extranjeros, e en 1925 encargouse do mando da 5ª Bandeira da Legión, participando no desembarco de Alhucemas. Ascendeu a Tenente Coronel en 1928, deixou a Legión, e foi destinado na Zona de Reclutamento de Lugo, onde casou con Luisa Revilla Vidal. Coa proclamación da República e a promulgación da Lei Azaña, solicitou o retiro e marchou residir á Coruña. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 ofreceuse ao seu amigo o Coronel Martín Alonso, que lle encargou organizar e instruír as milicias Caballeros de La Coruña. Organizáronse as columnas galegas para avanzar sobre Asturias, unha delas estaba baixo o mando do comandante Ceano, que ocupou Ribadeo, A Veiga e Navia. Cando o comandante Ceano resultou gravemente ferido, enviaron a Teijeiro para substituílo. Entrou en Oviedo o 17 de outubro de 1936, rompendo o cerco que sufría a cidade. Poucos días despois, o 27 de outubro, morreu vítima dun bombardeo.

Recoñecementos
--------------

Unha rúa de Oviedo leva o seu nome e ten un monumento na antigamente denominada praza da Liberación. Unha rúa da Coruña recibiu o seu nome entre febreiro de 1939 e xaneiro de 2016..

Notas
-----

1. ↑  O Concello celebra o venres cun concerto o cambio de nome de catro rúas da cidade en cumprimento da Lei de Memoria Histórica
2. ↑  La familia de un franquista denuncia al gobierno coruñés por retirarle honores *El País*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na Eciclopedia de Oviedo
* Al heroico Teniente Coronel Teijeiro
* Teijeiro, héroe o villano *La Nueva España*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Posse.

**Jesús Posse García**, finado en Santiago de Compostela o 14 de maio de 1938, foi un sindicalista e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Anarquista. Foi redactor de *La Defensa*, participou no artellamento da Federación Local de Sociedades Obreras e foi director de *Lucha Social*, onde tamén escribía poemas rebeldes que asinaba co pseudónimo **Esop**. Militou no grupo anarquista Aurora Libertaria. Participou na fundación do grupo teatral Brisas Futuras (1916) co que representou obras de contido obreiro e *O Fidalgo* de Jesús San Luís Romero, integrouse despois no cadro teatral A Terriña co que representou en 1919 o monólogo *O quinteiro*, tamén de Jesús San Luís Romero. Escribiu con Juan López Gacio un apropósito titulado *Momo o el sueño de un fumador*, que se estreou o mércores de cinza de 1920. Entrou a traballar como porteiro na Universidade en xullo de 1931. Foi secretario do Centro Republicano Federal de Izquierda Gallega e colaborou no seu periódico *Galicia Federal*. En 1935 recibiu unha homenaxe pola súa traxectoria como loitador organizada polo semanario *Ser* no que interviñeron Ramón Suárez Picallo, Arturo Cuadrado e José Pasín Romero. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi suspendido no traballo da Universidade. Finou de tuberculose en 1938.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 15-5-1938, p. 9.
2. ↑  Noticia en *El Compostelano*, 13-2-1920, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 199–200. ISBN 84-87783-79-1.
* Pereira, Dionisio (2012). Fundación 10 de Marzo, ed. *José Pasín Romero: Memoria do proletariado militante de Compostela*. Santiago de Compostela. pp. 210–211. ISBN 978-84-939921-0-1.
Os **Interiores holandeses** é unha serie de tres pinturas realizadas por Joan Miró no verán de 1928 despois dunha viaxe por Bélxica e os Países Baixos, inspiradas polos pintores flamenglos do século XVII. O *Interior holandés I* é unha reinterpretación da obra *O tanxedor de laúde* de Martensz Sorgh (1661); o *Interior holandés II* é unha versión de *Nenos aprendéndolle a bailar a un gato* de Jan Steen (1665); e o *Interior holandés III* está inspirado na obra do mesmo autor, *Moza no baño* (1659). Aínda que esta non é a primeira vez que un pintor se inspira no traballo doutro, a relación entre os mestres da Idade de Ouro holandesa e un dos artistas máis vangardistas do século XX foi motivo de interese para os estudosos.

Aínda que, a primeira vista, os *Interiores holandeses* non parecen gardar unha similitude coas súas obras flamengas de referencia, unha análise dos personaxes e obxectos pon de manifesto que Miró recolleu todos eles para representalos dentro da súa propia fantasía, tal como o demostran a serie de debuxos preparatorios.

Notas
-----

1. ↑  *Surrealisme a Catalunya, 1924-1936 : de l'amic de les arts al logicofobisme.* Barcelona: Ediciones Polígrafa, S.A. 1988. ISBN 9788434305397. OCLC 54269642.
2. ↑  Mink, p. 50

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mink, Janis (2000). Taschen, ed. *Joan Miró: 1893-1983* (en inglés). ISBN 978-3-8228-5975-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3153785
* EBID: ID

 |
*Para as lipoproteínas IDL ver Lipoproteína de densidade intermedia.*
A **Interface description language** ou **Interface definition language** ("Linguaxe de definición de interface" en inglés) é unha linguaxe informática que se utiliza para describir os compoñentes de software dunha interface.

Utilización
-----------

Existe un compilador específico de IDL para cada linguaxe de programación en particular. 
O compilador traduce polo tanto unha definición (estrutura de datos e/ou API) escrita en IDL a unha linguaxe de programación específica, xerando, en tal linguaxe dous conxuntos distintos de código fonte, chamados:

* *stub* (*cabo*): para ser usado pola aplicación cliente.
* *skeleton* (*esqueleto*): para ser usado pola aplicación servidor.

Deste xeito pódese escribir unha API en IDL para definir un intercambio de datos entre aplicacións que utilizan diferentes linguaxes de programación, sistemas operativos etc. Achega adicionalmente unha *transparencia* de máquina (cliente e servidor poden correr en distintas máquinas ou na mesma, sen necesidade de modificar o código da aplicación.

Sistemas de software baseados en IDL inclúen ONC RPC, The Open Group's Distributed Computing Environment e the Object Management Group de CORBA.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1044749
* MAG: 177216440

 |
A **igrexa de Santa María de Vilaselán** é o templo parroquial de Vilaselán (Ribadeo). Máis coñecida como Santuario de Nosa Señora da Vilaselán, é un edificio que data do século XVIII, que alberga no seu interior a imaxe da Virxe que lle dá sona en toda a Mariña lucense e occidente asturiano.

Arquitectura
------------

Dispón dunha nave rectangular con catro arcos faixóns, capela maior cun arco triunfal e bóveda de aresta, dúas sacristías, torre de campás sobre o frontis e pórtico acaroado o muro dereito do templo. No seu interior, retablo maior, de estilo neoclásico e dúas laterais, de similar do mesmo tempo.

Dentro do edificio ocupan especial lugar os exvotos, en particular as réplicas de barcos ofrendadas despois de saír airosos de momentos difíciles no mar.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista frontal. Apréciase a porta de entrada usada habitualmenteVista frontal. Apréciase a porta de entrada usada habitualmente
* Detalles do interior da igrexaDetalles do interior da igrexa

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---