O **pop progresivo** é música pop que intenta romper coa fórmula estándar do xénero, ou unha variante do rock progresivo que se escoitaba na radio AM nos anos 70 e 80. Orixinalmente foi chamada así polo primeiro rock progresivo dos anos 60. Algunhas características estilísticas do pop progresivo son ganchos e vermes auditivos (earworms), instrumentación pouco ortodoxa ou colorida, cambios na tonalidad e o ritmo, experimentos con formas musicais máis grandes e tratamentos inesperados, disruptivos ou irónicos de convencións pasadas.

O movemento comezou como un subproduto da expansión económica de mediados dos 60, cando os selos discográficos comezaron a investir en artistas, permitíndolle un control limitado sobre o seu propio contido e comercialización. Grupos que combinaban rock and roll con outros estilos musicais como ragas indias e melidías con influencias asiáticas influíron na creación do rock progresivo (ou "prog"). Cando as vendas dos discos de prog comezaron a baixar, algúns artistas volveron a un son máis accesible que seguiu sendo comercialmente atractivo ata os anos 90.

Definición
----------

O termo "progresivo" refírese ao amplo rango de intentos de romper coas fórmulas estándar da música pop a través de métodos como unha maior intrumentación, letras personalizadas, arranxos máis sofisticados, cambios de ritmo, e improvisación individual. A premisa involucrou a música popular que se compoñía coa intención de ser unicamente escoitada e non bailada, e opúxose á influencia dos xerentes, axentes ou compañías discográficas.​ A música progresiva tamén foi producida principalmente polos propios artistas intérpretes ou executantes.​ En 1970, un periodista da publicación británica *Melody Maker*, describiu o pop progresivo como música producida que é atractiva para as masas, pero menos desbotable que o pop máis tradicional.​ Algunhas características estilísticas inclúen cambios de ton e ritmo ou experimentos con formas máis longas.​​ En termos de estrutura tonal, o pop progresivo é semellante ao rock and roll no desmantelamento da harmonía como estrutura organizativa básica. Porén, a difereza do rock and roll, o pop progresivo invirte as convencións recibidas, xogando con elas, interrumpíndoas ou producindo sombras delas en formas novas e inesperadas. Técnicas electrónicas como eco, retroalimentación, estéreo, sonoridade e distorsión poden utilizarse para dar á música a impresión de espazo e extensión lateral.​ 

O termo "pop progresivo" usouse orixinalmente para varios grupos de rock progresivo.​ Este último xénero foi influenciado polos grupos "progresivos" dos anos 60 que combinaban o rock and roll con varios outros estilos como ragas indios, melodías orientais, e cantos gregorianos, como The Beatles e The Yardbirds.​​ En decembro de 1966, *Melody Maker* intentou definir os desenvolvementos recentes no pop. Nun artigo, titulado *Progressive Pop*, Chris Welch clasificou aos artistas utilizando termos previamente asociados co jazz; no máis avanzado destes *avant garde*, colocou a The Beatles, Cream, Love, The Mothers of Invention, Pink Floyd e Soft Machine, mentres que na categoría de "moderno" abarcou a The Byrds, Donovan e Small Faces. Despois do lanzamento do álbum *Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band* de The Beatles de 1967, revistas como *Melody Maker* trazaron unha liña entre pop e rock, eliminando así o "roll" de rock and roll (que agora se refire ao estilo dos anos 50). Os únicos artistas que se mantiveron dentro dol "rock" serían aqueles que se consideraban á vangarda dentro das formas de composición, lonxe dos estándares "amigables á radio", xa que os estadounidenses utilizaban cada vez máis o adxectivo "progresista" para grupos como Jethro Tull, Van Der Graaf Generator e King Crimson.​ 

A finais dos anos setenta, o "pop progresivo" era máis ou menos sinónimo de "música rock".​ Os autores Don e Jeff Breithaupt definen o pop progresivo nos 70 e 80 como "unha casta máis esvelta do pomp rock" derivado de The Beatles.​ O músico Alan Parsons, que traballou como enxeñeiro no álbum *Abbey Road* dos Beatles (1969),​ lembra que aínda que considerou que algunhas das súas cancións eran "pop puro", outros seguiron categorizando á súa banda (Alan Parsons Project) como "rock progresivo".​ Parsons pensou que o "pop progresivo" era un nome mellor, explicando que "o que fixo [á nosa música] progresiva foi o son épico e a orquestación que moi pouca xente facía nese momento".​

Orixes
------

Brian Wilson en 1965
A mediados da década de 1960, a música pop fixo incursións en novos sons, estilos e técnicas. A palabra "progresista" usouse con frecuencia, e pensouse que cada canción e sinxelo ía ser unha "progresión" da anterior.​​ Paul McCartney dos Beatles insinuou en 1967: "aburríamonos un pouco facendo 12 compases todo o tempo, así que tratamos de entrar noutra cousa ... Entón viñeron [Bob] Dylan, The Who, e os Beach Boys ... Todos estamos tratando de facer vagamente o mesmo tipo de cousa". ​ Antes do pop progresivo de finais dos anos 60, os artistas eran incapaces de decidir sobre o contido artístico da súa música.​ Brian Wilson, líder dos Beach Boys foi o primeiro en compoñer e producir a música do seu grupo, establecendo un precedente que permitiu a bandas e artistas entrar nun estudio de gravación e actuar como os seus propios produtores.

O autor Bill Martin recoñece aos Beatles e aos Beach Boys como os cprincipais contribuíntes no desenvolvemento do rock progresivo, transformando o rock bailable en música feita para escoitar.​ Citando un estudio de tempos da época, o musicólogo Walter Everett identifica que o álbum *Rubber Soul* dos Beatles de 1965 como unha obra que se "fixo máis para ser pensada que bailada", e un álbum que "comezou unha tendencia de longo alcance" na súa desaceleración dos tempos típicamente usados en música pop e rock.​ Ao ser editado o *Pet Sounds* de The Beach Boys en 1966, o disco foi aclamado pola prensa británica como "o álbum máis progresivo nunca feito".​ Troy Smith de *Cleveland* cre que o álbum "estableceu ao grupo como o pai do pop progresivo, dende os acordes iniciais de "Wouldn't It Be Nice", un sinxelo de estilo *Wall of Sound*".

Na opinión do autor Simon Grilo, o estoupido progresivo dos Beatles foi exemplificado no sinxelo dobre "Strawberry Fields Forever"/"Penny Lane" (1967).​ Noutro exemplo das influencias recíprocas entre eles e os Beach Boys, os Beatles demostraron "un contido lírico paradóxico emparellado con música que era ao mesmo tiempo nova e antiga, rock e Tin Pan Alley, LSD e cacao, progresiva e nostálxica", todas as características que foron compartidas no *Sgt Pepper's*.​ O musicólogo Allan Moore escribe: "Nese momento, o *Sgt Pepper's* parecía marcar a idade da música rock ... Agora, por suposto, cos recordos hastiados, pensamos niso como o inicio dunha era de pomposidade, con diferentes graos de gravidade... A cuestión despois de 1967 era se se podía confiar no pop/rock "progresivo", porque trataba temas "máis profundos" que as relacións interpersoais. Á longa, a resposta resultou ser non".

Artistas
--------

* 10cc
* Al Stewart
* Kevin Ayers
* The Beach Boys
* The Beatles
* Be-Bop Deluxe
* The Buggles
* Caravan
* City Boy
* Crack the Sky
* Electric Light Orchestra​
* Brian Eno
* Illusion
* Genesis (sen teve Hackett)
* Hawkwind
* Kansas
* Kate Bush
* Kraftwerk
* Alan Parsons
* Pink Floyd (particularmente *The Wall*)
* Renaissance
* Molly Nilsson
* Roxy Music
* Todd Rundgren
* Saga
* Seru Girán
* Starcastle
* Supertramp
* Synergy
* Queen
* U.K.
* Utopia
* Gary Wright
* XTC​
* The Yardbirds

Notas
-----

1. ↑  Haworth e Smith, 1975, p. 126
2. ↑  Shepherd, Virden e Vulliamy, 1977, pp. 187-188
3. ↑  Shepherd, Virden e Vulliamy, 1977, pp. 186-188
4. ↑  Jacobshagen, Leniger e Henn, 2007, p. 141
5. ↑  Palmberg e Baaz, 2001, p. 49
6. ↑  Willis, 2014, p. 220
7. ↑  Moore, 2004, p. 22
8. ↑  Prown e Newquist, 1997, p. 78
9. ↑  Turner, 2016, pp. 606-607
10. ↑  Shepherd, Virden e Vulliamy, 1977, p. 201
11. ↑  Breithaupt e Breithaupt, 2000, p. 68
12. ↑  Breithaupt e Breithaupt, 2000, p. 70
13. 1 2  Wilsonpublished, Rich (2015-11-25). "Alan Parsons Project: "I think we were part of the punk rebellion"". *loudersound* (en inglés). Consultado o 2022-11-16.
14. ↑  Hewitt e Hellier, 2015, p. 162
15. ↑  Philo, 2014, p. 119
16. ↑  Willis, 2014, p. 217
17. ↑  Edmondson, 2013, p. 890
18. ↑  Martin, 1998, pp. 39-40
19. ↑  Everett, 2001, pp. 311-12
20. ↑  Troy L. Smith, Cleveland com (2016-05-24). "50 greatest album-opening songs". *cleveland* (en inglés). Consultado o 2022-11-19.
21. 1 2  Philo, 2014, pp. 119-121
22. ↑  Moore, 1997, p. 70

Bibliografía
------------

* Breithaupt, Don; Breithaupt, Jeff (2000). *Night Moves: Pop Music in the Late '70s*. St. Martin's Press. ISBN 978-0-312-19821-3.
* Edmondson, Jacqueline, ed. (2013). *Music in American Life: An Encyclopedia of the Songs, Styles, Stars, and Stories that Shaped our Culture*. ABC-CLIO. ISBN 978-0-313-39348-8.
* Everett, Walter (2001). *The Beatles as Musicians: The Quarry Men Through Rubber Soul*. New York, NY: Oxford University Press. ISBN 0-19-514105-9.
* Haworth, John Trevor; Smith, Michael A. (1975). *Work and Leisure: An Interdisciplinary Study in Theory, Education and Planning*. Lepus Books. ISBN 0-86019-009-9.
* Hewitt, Paolo; Hellier, John (2015). *Steve Marriott: All Too Beautiful*. Dean Street Press. ISBN 978-1-910570-69-2.
* Jacobshagen, Arnold; Leniger, Markus; Henn, Benedikt (2007). *Rebellische Musik: gesellschaftlicher Protest und kultureller Wandel um 1968*. Verlag Dohr. ISBN 978-3-936655-48-3.
* Martin, Bill (1998). *Listening to the Future: The Time of Progressive Rock, 1968–1978*. Open Court. ISBN 0-8126-9368-X.
* Moore, Allan (2004). *Jethro Tull's Aqualung*. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4411-1315-3.
* Palmberg, Mai; Baaz, Maria Eriksson (2001). *Same and Other: Negotiating African Identity in Cultural Production*. Nordic Africa Institute. ISBN 978-91-7106-477-6.
* Philo, Simon (2014). *British Invasion: The Crosscurrents of Musical Influence*. Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-0-8108-8627-8.
* Prown, Pete; Newquist, Harvey P. (1997). *Legends of Rock Guitar: The Essential Reference of Rock's Greatest Guitarists*. Hal Leonard Corporation. ISBN 978-0-7935-4042-6.
* Shepherd, John; Virden, Phil; Vulliamy, Graham (1977). *Whose Music?: A Sociology of Musical Languages*. Transaction Publishers. ISBN 978-1-4128-4147-4.
* Turner, Steve (2016). *Beatles '66: The Revolutionary Year*. New York, NY: HarperLuxe. ISBN 978-0-06-249713-0.
* Willis, Paul E. (2014). *Profane Culture*. Princeton University Press. ISBN 978-1-4008-6514-7.