recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Persépole*** é unha novela gráfica en branco e negro, escrita e ilustrada en forma autobiográfica por Marjane Satrapi, co título orixinal de *Persepolis*. Apareceu en catro tomos, publicados entre 2000 e 2003. Foi traducida ao galego por Eva Carrión, e publicada en 2011 por Rinoceronte Editora.

Argumento
---------

A obra narra a propia vida da autora desde 1979 (cando tiña dez anos) até 1994. Conta o modo en que tras nacer nunha familia progresista de Teherán, trala revolución iraniana e a chegada ao poder do réxime fundamentalista islámico marcha a estudar a Viena e despois regresa á súa cidade para estudar Belas Artes, e logo de rematar na universidade decide marchar a Estrasburgo.

Marji diferénciase do resto de nenos e nenas da súa idade por ser educada ao estilo occidental, nunha familia progresista, laica e de clase alta, descendente do último rei da dinastía persa dos Qajar. De formación bilingüe, ten unha considerable inquedanza intelectual. Manté conversas imaxinarias cun Deus (de estética parecida a Karl Marx) e soña con ser a derradeira profeta que siga os pasos de Xesuscristo e Mahoma. Desde nova vive as manifestacións, as diferenzas de clases sociais e a marxinación.

No segundo tomo vive a tortura e os asasinatos a que son sometidos amigos e familiares, polo que os pais de Marjane deciden que vaia estudar a Austria. Alí se desenvolve o terceiro tomo, coa adaptación ao mundo occidental e a ruptura dos prexuízos, ao tempo que vive, a aprendizaxe da lingua alemá e a aparición das relacións sentimentais.

No cuarto tomo Marjane regresa a Teherán logo de catro anos, e descobre que as súas vellas amizades a desprezan polas súas vivencias. Porén, na universidade fai novas amizades, e mesmo casa cun compañeiro de clase. Porén, decide divorciarse e marchar a Francia.

Premios
-------

* Prix du Lion, Bélxica (2000)
* Premio autora revelación no Festival de Banda Deseñada de Angoulême (2001)
* Premio ao mellor guión no Festival de Angoulême (2002)
* Primeiro premio da paz Fernando Buesa Blanco, Vitoria (2003)
* Premio Harvey á mellor obra estranxeira, EUA (2004)

Adaptacións
-----------

A novela gráfica foi levada ao cine de animación co título de ***Persepolis***, e foi estrenada o 27 de xuño de 2007. Está dirixida por Vincent Paronnaud, e foi nomeada á Palma de Ouro e acadou o premio do xurado no Festival de Cannes 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en *Cultura galega*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q756604
* BiTraGa: 4492
* LibraryThing: 6392056

 |
Staccato.
***Staccato***, na notación e na interpretación musical, fai referencia a un tipo de articulación na cal as diferentes notas afectadas polo *staccato* quedan separadas entre elas por unha pausas, inexistentes na notación pero reais na interpretación que toman unha parte do tempo asignado a cada nota na notación, de xeito que o tempo real queda acurtado. Pero este efecto non se reflicte nin no ritmo da obra nin no volume.

O staccato aplícase polo xeral a notas de breve duración e moi raramente a aquelas que superan un tempo. A forma habitual de indicar o *staccato* é cun punto por riba da nota nos casos no que a plica é *inferior*, e cun punto por baixo se esta é superior.

 Pasaxe interpretada sen *staccato* (axuda ·  info)
 A mesma pasaxe con *staccato* (axuda ·  info)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Allen, Michael, Robert Gillespie, and Pamela T. Hayes. *Essential Elements For Strings: A Commprehensive String Method*. Vol. 1. Milwaukee: Hal Leonard Corporation, 1994.

### Ligazóns externas

* Basic Music Theory Neil V. Hawes, organista e mestre de coro da igrexa de Santa María, en Osterley *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466944
* MAG: 164407421

 |
Coordenadas: 52°00′41″N 4°21′45″L﻿ / ﻿52.01139, 4.3625

A **praza Beestenmarkt** (en galego: "praza do gando") é unha das prazas máis grandes da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.

A praza ten forma case cadrada e unhas dimensións de 60 por 50 metros e, xa que logo, unha superficie de 3.000 metros cadrados.

Historia
--------

No lugar que hoxe ocupa, estivo instalado o convento franciscano *Minderbroederklooster* (en galego: "convento do irmán menor"), entre 1449 e 1595.

Desde ese último ano, en que o convento foi derrubado, e ata 1972, desenvolveuse alí un importante mercado de gando ao que acudían gandeiros de toda a rexión de Westland, no sur de Holanda.

Tras abandonarse ese uso, o espazo da praza utilizouse durante dous decenios como aparcadoiro, ata que a principios da década de 1990 se rehabilitou para se converter nun dos núcleos de esparexemento e hostalaría da cidade, particularmente durante o verán, á sombra dos 24 plataneiros de en torno a 70 anos que a rodean.  

Desde o ano 2001, vénse instalando anualmente (con algunhas excepcións) na praza unha pista de patinaxe durante o inverno.

"O boi" (*Stier*), obra de Rob Brandt na Beestenmarkt
En lembranza do seu pasado como lugar de trata de gando, no centro da praza colocouse en 1993 a escultura de cerámica de Rob Brandt "O boi" (*Stier*).

Notas
-----

1. ↑  "Beestenmarkt Arquivado 13 de setembro de 2019 en Wayback Machine.". En *ExploringDelft.com (en inglés)*
2. ↑  "Toen in Delft: ’t Broerhuis wordt Beestenmarkt". En *Indebuurt.nl (en neerlandés)*
3. ↑  "La vida nocturna de Delft". En *Holland.com (en castelán)*
4. ↑  "Delft: Restaurants aan de Beestenmarkt". En *Restaurants.nl (en neerlandés)*
5. ↑  "Beestenmarkt[*Ligazón morta*]" no sitio web do Concello de Delft *(en neerlandés)*
6. ↑  "Kunst in de openbare ruimte" ("Arte no espazo público"), No sitio web do Concello de Delft *(en neerlandés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praza Beestenmarkt Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Delft

### Bibliografía

* Van der Krogt, Peter. *Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen.*Gemeenteaechief Delft. Delft, 2000. [ISBN 908065415] *(en neerlandés)*

### Ligazóns externas

* Vermeer's Delft Today: Beestenmarkt *(en inglés)*
* De Beestenmarkt door de jaren heen Arquivado 13 de setembro de 2019 en Wayback Machine. *(en neerlandés)*
***Puss Gets the Boot*** é unha curtametraxe de animación, a primeira do que logo sería a serie de Tom e Jerry en cine e televisión.

Desenvolvemento
---------------

A curta foi a primeira colaboración dos directores Willliam Hanna e Joseph Barbera, elaborouse na unidade de Rudolf Ising nos estudios de animación da Metro-Goldwyn-Mayer en 1939, coa supervisión musical de Scott Bradley e animado por Carl Urbano, Tony Pabian, Jack Zander, Peter Burness e Bob Allen, a súa estrea foi o 10 de febreiro de 1940.

Características
---------------

Na curta aparecen por primeira vez os caracteres que cristalizarán ao tempo en Tom e Jerry, aínda que nesta primeira versión o gato chámase Jasper e o rato non recibiu nome na proxección pero extraoficialmente coñécese como Jinx. Constitúe con nove minutos a curtametraxe de menos duración da serie de Tom e Jerry

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q854938
* Allmovie: v300147
* BCDB: 3031
* IMDb: tt0032953
* OFDb: 50351
* TMDb: 40372

 |
Coordenadas: 45°48′47″N 15°58′38″L﻿ / ﻿45.813055555556, 15.977222222222

A **Praza Ban Josip Jelačić** (en lingua croata *Trg Bana Josip Jelačić*) é a praza principal de Zagreb, capital da República de Croacia. O seu nome é unha homenaxe a Ban Josip Jelačić (1801-1859), heroe nacional da República de Croacia.

A praza fica situada na parte alta da cidade Gornji Grad-Medveščak, ao sur do mercado *Dolac* na intersección das rúas Ilica ao oeste, Radićeva ao noroeste, Jurišićeva ao leste, e Gajeva e Praška ao sur. Está no centro da zona peonil de Zagreb.

A estatua equestre fica no centro da praza estaba antigamente virada ao norte, contra os invasores húngaros. Esa estatua foi removida durante o período da II República Iugoslava, máis en 1991 foi reposta, desta vez virada para sur.



Foto panorámica da praza Ban Josip Jelačić.

Foto panorámica da praza Ban Josip Jelačić.

Galería
-------

* Parte oriental da praza Ban Josip JelačićParte oriental da praza Ban Josip Jelačić
* Praza JelačićPraza Jelačić
* Funeral de Jelačić na praza, en 1859Funeral de Jelačić na praza, en 1859
* A praza en 2012A praza en 2012
* Estatua de Ban Josip JelačićEstatua de Ban Josip Jelačić

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praza Ban Josip Jelačić Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Pál Kovács** (en húngaro: Kovács Pál), nado en Debrecen o 17 de xullo de 1912 e finado en Budapest o 8 de xullo de 1995, foi un tirador de esgrima húngaro, gañador de sete medallas olímpicas. Foi o pai dos tamén tiradores de esgrima Attila e Tamás Kovács.

Traxectoria
-----------

Principiou a estudar Universidade Corvinus de Budapest e logo pasou á Academia Militar Ludovica graduándose en 1935 como tenente do exército. Discípulo do mestre de armas László Borsody, pertenceu ao Club de Esgrima de Oficiais (1935-1945), Ganz Vasas (1945-1954) e Vasas SC (a partir de 1954)Participou, aos 24 anos, nos Xogos Olímpicos de 1936 celebrados en Berlín, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de sabre. Despois da fin da segunda guerra mundial estivo dous anos como prisioneiro de guerra. Nos Xogos Olímpicos de 1948 de Londres revalidou o seu título por equipos, tañando tamén unha medalla de bronce na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui volve gañar o ouro por equipos, así como tamén ese metal na individual. Nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne non é quen de revalidar o seu título individual, rematando sexto, pero si revalida o título por equipos, conseguindo así a súa cuarta vitoria nesta proba. Nos Xogos Olímpicos de 1960 de Roma gañou unha nova medalla de ouro na proba por equipos, o seu quinto título consecutivo.

Ao longo da súa carreira gañou dezaseis títulos nacionais húngaros, doce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, dez delas de ouro. Foi vicepresidente da Federación Húngara de Esgrima (1963-1968), a partir de 1968 foi membro do Comité Olímpico Húngaro, e tamén foi membro do Comité Executivo da Federación Internacional de Esgrima e entre 1980 e 1988 o seu vicepresidente. Pouco antes da súa morte foi ascendido ao rango de xeneral.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pál Kovács a olympic.org *(en inglés)*
* Pál Kovács a sports-reference.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q464997
* BRE: 2076638
* Sports Reference: pal-kovacs-1

 |
Coordenadas: 42°15′19″N 8°47′50″O﻿ / ﻿42.255181, -8.797181

O **pavillón do Gatañal** é un espazo polideportivo situado na parroquia de Darbo (Cangas), que serve de feudo ao BM Cangas, equipo de balonmán que na tempada 2016-17 compite na Liga ASOBAL.

Historia
--------

As instalacións do Gatañal foron construídas en 1993, principalmente para a práctica do balonmán. Dende entón leváronse a cabo diversas reformas, como adaptar a pista de xogo a parqué e, posteriormente, a vinilo para adaptarse ás esixencias da RFEM. Conta con capacidade para preto de 2.500 persoas sentadas, contando as normalmente usadas bancadas supletorias. Esta capacidade pode chegar ata as 3000 persoas contando as prazas de pé, usadas con frecuencia nos partidos de ASOBAL. Conta ademais de ximnasio, sala de prensa e as instalacións dos clubs locais.

Actualmente o pavillón e usado para o equipo de ASOBAL Frigoríficos do Morrazo - Balonmán Cangas, sendo a súa afluencia habitual entre 1.500 (en partidos en días laborais) e 2.000 (nos partidos habituais da fin de semana), superándose estas cifras en partidos especiais, como os xogados contra o FC. Barcelona, nas competicións europeas, nos derbis e nas fases de ascenso. Tamén é usado polo seu filial, o Luceros, as categorías inferiores de ambos equipos e, nalgunha ocasión, para partidos da selección española de balonmán. Fora do balonmán tamén tivo seu uso para outras competicións deportivas, como de baile ou taekwondo.

Galería de imaxes
-----------------

* Pavillón do GatañalPavillón do Gatañal
* Pavillón do GatañalPavillón do Gatañal
* Os xogadores do Cangas no partido que xogaron no Gatañal ante o Granollers en 2013 (31-35). Os xogadores do Cangas no partido que xogaron no Gatañal ante o Granollers en 2013 (31-35).
* Frigoríficos do Morrazo e Teucro no Gatañal, 2019Frigoríficos do Morrazo e Teucro no Gatañal, 2019

Notas
-----

1. ↑  "Las obras de la cubierta del pabellón de Gatañal arrancan en una semana". *Faro de Vigo*. Consultado o 22-2-2016.
2. ↑  "Liga ASOBAL de Balonmano". *asobal.es*. Consultado o 22-2-2016.
3. ↑  "La selección española regresa a Cangas". *Faro de Vigo*. Consultado o 22-2-2016.
**Pavle Bulatovic**, nado en Kolašin o 13 de decembro de 1948 e finado o 7 de febreiro de 2000, foi un político montenegrino. Foi Ministro de Exteriores e a partir de 1994 Ministro de Defensa da República Federal de Iugoslavia.

Traxectoria
-----------

Era un veterano militante do Partido Socialista do Pobo, con grande implantación en Montenegro, un dos principais apoios políticos de Slobodan Milošević. Bulatovic era unha das persoas máis próximas ao presidente Iugoslavo e unha das figuras fortes do goberno. Foi asasinado o 7 de febreiro do ano 2000 froito dun atentado terrorista no suburbio Banjica da capital de Serbia, Belgrado, nun restaurante do que o ministro era cliente habitual. Dende o principio sospeitouse que este atentado tiña relación co asasinato menos dun mes antes de Željko Ražnatović "Arkan", tamén na cidade serbia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Hemeroteca Pavle Bulatovic.


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Paul Bartsch**, nado o 14 de agosto de 1871 en Tuntschendorf, Silesia, Imperio alemán, e finado o 24 de abril de 1960, foi un malacólogo e carcinólogo estadounidense, coñecido por ser o último dos pertencentes á "Idade Descritiva da Malacoloxía".

Traxectoria
-----------

Paul Bartsch emigrou cos seus pais aos Estados Unidos en 1880, primeiro a Missouri e logo a Burlington, Iowa. Cando era neno comezou a traballar no seu tempo libre en varios empregos. Pronto se interesou pola natureza, primeiro mantendo un pequeno taller na casa e, durante os seus anos de instituto, recolleu paxaros e preparou peles. Estableceu un club de historia natural na súa casa cun pequeno museo e o taller. Cando ingresou na Universidade de Iowa, en 1893, xa recollera 2 000 peles.

Entre os seus profesores da Universidade estaban o xeólogo Samuel Calvin, os botánicos Thomas H. Macbride e Bohumil Shimek e o zoólogo Charles C. Nutting. Acadou o B.S. en 1896, o M.S. en 1899 e o doutoramento en 1905.

Foi profesoror da Universidade George Washington e comisario da Smithsonian Institution de 1914 a 1945. 

Inventou, en 1922, unha das primeiras cámaras subacuáticas.

Taxons nomeados por Bartsch
---------------------------

Paul Bartsch propuxo 3 278 taxons, dos cales 2 979 foron de novas especies e subespecies e 299 son nomes supraespecíficos. Destes, 1 257 publicáronse xunto con outros autors. Estes taxons, excepto tres, eran todos de moluscos.

Taxons nomeados en homenaxe a Paul Bartsch
------------------------------------------

A especie lura de Bartsch (*Uroteuthis bartschi*) foi nomeada na súa honra por Harald A. Rehder.

O WoRMS enumera 61 taxa co epíteto, **bartschi**, moitos dos cales convertéronse en sinónimos.

Unha especie e unha subespecie de lagartos do Caribe foron nomeadas na súa honra: *Anolis bartschi* e *Cyclura carinata bartschi*.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Bartsch** emprégase para recoñecer a Paul Bartsch como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. ↑  "Paul Bartsch, 1871–1960 | the Conchological Society of Great Britain and Ireland".
2. ↑  Boss, Kenneth J.; Joseph Rosewater & Florence A. Ruhoff (1968): "The Zoological Taxa of William Healey Dall". *United States National Museum Bulletin* '*287*.
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 10 de novembro de 2014. Consultado o 21 de outubro de 2021.
4. ↑  Ruhoff 1973.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ruhoff, Florence A. (1973): "Bibliography and Zoological Taxa of Paul Bartsch". *Smithsonian Contributions to Zoology* nº 143.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q446379
* WorldCat
* VIAF: 9984756
* BAV: ADV10053350
* BIBSYS: 3043483
* BLBNB: 000397314
* BNF: 13165762p
* CiNii: DA0308241X
* FAST: 237242
* GND: 11758309X
* ISNI: 0000 0001 1020 9631
* LCCN: n88013379
* NKC: uk2007353803
* NLA: 35014777
* NLG: 210592
* NTA: 070254982
* OBP: ID
* OL: OL172508A
* SNAC: w6445w94
* SUDOC: 085844411

 |
**Salazar Slytherin** é un personaxe da serie *Harry Potter* escrita por J. K. Rowling. É un dos catro membros fundadores do Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, ademais de ser o fundador da casa deste colexio que leva o seu nome. É antepasado de Tom Morlov Riddle, posteriormente coñecido como Lord Voldemort. O nome do personaxe débese ao ditador portugués António de Oliveira Salazar. Rowling viviu en Porto, Portugal, onde ensinou inglés.

Traxectoria
-----------

Salazar Slytherin ten a habilidade de falar pársel, a lingua das serpes. En canto á política educativa de Hogwarts, tiña moi en conta a pureza de sangue e opinaba que unicamente os meigos de vello eran dignos de estudar maxia. Esta maneira de pensar sementou a discordia entre os catro magos, especialmente con Godric Gryffindor, inimizade que levou a Slytherin a abandonar o castelo. Non obstante, antes de marchar creou, ás costas dos outros, a Cámara dos Segredos, lugar onde encerrou un basilisco encargado de facer prevalecer a súa maneira de ve-la ensinanza e que posteriormente podería ser aberta por un descendente seu para levar a cabo esta vinganza.

Slytherin posuíu un medallón que se converteu nunha reliquia familiar que foi pasando pola súa liña xenealóxica, os Gaunt; máis tarde Voldemort convertería o medallón nun dos seus Horcrux.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q928596
* IMDb: ch0545343

 |
Coordenadas: 42°24′21″N 8°02′19″O﻿ / ﻿42.405944444444, -8.0386944444444

Puzo do Lago.
O **Puzo do Lago** é unha lagoa situada na parroquia do Lago, no concello de Maside. Está declarado espazo natural de interese local.

Espazo
------

O lago está rodeado por unha gran vexetación principalmente piñeiros, carballos e castiñeiros. Entre a fauna que poboa o espazo hai anfibios como ras e aves como garzas e patos. A carón do lago hai un campo de golf e unha pista de terra na que se celebran carreiras de cabalos e partidos de horseball

Lenda
-----

Eladio Rodríguez González recolleu a seguinte lenda. No camiño a Belén, a Virxe María pasou pola parroquia do Lago. Levaba dous días de camiño e descansando aos poucos sen un anaco de comida que levar a boca, cando chegou de madrugada a unha pequena aldea. Con moito esforzo, a pobre muller petou na porta da primeira casa do lugar. Cando o dono saíu, a pobre da Virxe pediu a aquel home un pouco de pan ou algo que levar a boca, e un pouco de colleito, por caridade, pero este díxolle que no lle daba nada e que fose preguntar a outro veciño. Foi de casa en casa preguntando, pero ninguén quixo axudala, nin sequera o párroco, co cal se cruzara na rúa de camiño a súa igrexa. Saíndo da aldea topou un forno no que traballaban tres humildes mulleres, e decidiu entrar e ver ser elas a axudaban. As panadeiras consternadas co que a pobre Virxe lle contara sobre o que sucedera na vila decidiron prepararlle unha bóla para que puidera comer algo. Ao meter a primeira, esta medrou moitísimo como se fose un milagre de Deus. Entón as tres mulleres decidiron facer máis probas con outras bólas, e todas saían enormes. Ó final optaron por ser avaras e non darlle ningunha bola á pobre Virxe. 

Cando esta deixaba o lugar xa sen forzas e véndose morrer, apareceu unha nena, a cal vendo a pobre muller tan desvalida decidiu darlle un pouco da comida que tiña. A Virxe preguntoulle á neniña quen era e a nena contoulle que era orfa e que se adicaba a coidar o gando da xente do pobo para poder sobrevivir. Ante a avaricia mostrada polo pobo, preguntoulle á nena o nome daquel lugar. A nena respondeulle que se chamaba O Lago. Entón a Virxe díxolle: "*Atenta neniña: "Se eres Lago te asolajo con el de arriba para abajo"*". E como por arte de maxia aquel pobo comezou a inundarse ata quedar completamente inundado ata hoxe. Dise que nas noites de San Xoán, se un se acerca ao lago pode ouvir as campás da igrexa daquela parroquia.

Notas
-----

1. ↑  "Localización do Puzo do lago".
2. ↑  "El Puzo do Lago, en Maside, declarado de interés natural". *La Región*. 30 de xaneiro de 2014.
3. ↑  "El Puzo do Lago fue declarado Espacio Natural de Interés Local". *Faro de Vigo*. 31 de xaneiro de 2015.
4. ↑  "Festa do Cabalo en Maside". *La Voz de Galicia*. 23 de setembro de 2018.
5. ↑  "A Lenda do Puzo do Lago (Lago-Maside)". *Estudios Históricos y Genealógicos* (en castelán).
6. ↑  Antonio Ceniza Alfonso (5 de maio de 2018). "Leyenda del origen del lago Maside". *Misterios y leyendas de Galicia y Asturias*.
Puntos de fusión en azul e puntos de ebulición en rosa dos primeiros oito ácidos carboxílicos (en °C).
Auga fervendo.
O **punto de ebulición** é a temperatura á cal un elemento ou composto químico pasa do estado líquido ao estado gasoso, nunhas condicións de presión determinadas. Se o proceso é á inversa chámase **punto de condensación**.

A temperatura dunha substancia ou corpo é unha medida da enerxía cinética das moléculas. A temperaturas inferiores ao punto de ebulición, só unha pequena fracción das moléculas na superficie ten enerxía suficiente para romper a tensión superficial e escapar.

Cando se chega ao punto de ebulición a maioría das moléculas é quen de escaparen desde tódalas partes do corpo, non só da superficie. Porén, para a creación de burbullas en todo o volume do líquido necesítanse imperfeccións ou movemento, precisamente polo fenómeno da tensión superficial.

A temperatura mantense constante durante todo o proceso de ebulición, e a achega de máis enerxía só produce o aumento do número de moléculas que foxen do líquido en forma de gas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ebulición
* Punto de fusión
* Aumento ebuloscópico

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1003183
* AAT: 300056226
* EBID: ID
* GEC: 0154058
* GND: 4181212-8
* MAG: 188596812

 |
Logotipo de Punto Radio
**Punto Radio** foi unha cadea xeralista de radio española pertencente ao grupo Vocento. No seu accionariado ademais participou o xornalista Luis del Olmo e Televisión Castilla y León. Foi fundada en 2004 co obxectivo de facerse un oco xunto ás grandes cadeas do país (SER, COPE, Onda Cero e RNE) e logo de algo máis dun ano de vida o Estudo Xeral de Medios cifrou a súa audiencia por encima dos 500.000 oíntes. As súas emisións regulares empezaron o 6 de setembro de 2004 coa emisión de *Protagonistas* desde a histórica biblioteca do diario ABC. No EGM de novembro de 2010 tiña 488.000 oíntes.

Emitiu a través da radio dixital DAB polo múltiplex MF-II, en TDT, FM e AM.

Nalgunhas provincias emitiu ademais unha segunda cadea baixo o nome *Punto Radio Música y Deporte Regional*.

Notas
-----

1. ↑  "Resumo xeral de resultados EGM" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de febreiro de 2011. Consultado o 15 de xullo de 2011.
2. ↑  Nueva Rioja SA. "Nace Punto Radio Música e Deporte Riojano". Arquivado dende o orixinal o 03 de febreiro de 2009. Consultado o 1 de decembro de 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial de Punto Radio *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Radio en España |
| --- |
| Radios xeralistas | Cadena COPE ·  Cadena SER ·  esRadio ·  Onda Cero ·  Punto Radio ·  Radio Nacional de España |
| Radios temáticas | LOS40 ·  Cadena 100 ·  Cadena Dial ·  Europa FM ·  Hits FM ·  Kiss FM ·  M80 Radio ·  Máxima FM ·  Melodía FM ·  Radio 3 ·  Radio 5 ·  Radio Clásica ·  Radio Intereconomía ·  Radiolé ·  Radio Marca ·  Rock FM  ·  Radio María |
O **Premio Antonio Camuñas de Arquitectura** é un galardón que concede a Fundación Antonio Camuñas dende 1985 co propósito de recoñecer o labor dun arquitecto español que, pola súa traxectoria profesional, obras e renovación introducida no campo da arquitectura, mereza o mencionado recoñecemento e gratitude. Por medio deste premio de carácter bienal, a fundación quere destacar e valorar a traxectoria profesional daqueles arquitectos de España cunha longa e destacada folla de servizos.

Lista de galardoados
--------------------

* 1985: Félix Candela
* 1987: Julio Cano Lasso
* 1989: Francisco Javier Sáenz de Oiza
* 1991: Fernando Chueca Goitia
* 1993: Alejandro de la Sota
* 1995: Rafael de la Hoz Arderius
* 1997: Miguel Fisac
* 1999: Luis Peña Ganchegui
* 2001: José Luis Picardo Castellón
* 2002: Javier Carvajal Ferrer
* 2004: José Antonio Corrales
* 2006: Francesc Mitjans Miró

Notas
-----

1. ↑  Premio Antonio Camuñas en www.soloarquitectura.com *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial Arquivado 23 de setembro de 2010 en Wayback Machine.
Padel area en ISPO 2014
O **pádel** é un deporte de raqueta que se practica por parellas nunha pista rectangular pechada de 10 × 20 m. A puntuación é igual ca no tenis, as pelotas son similares pero cun pouco menos de presión e a gran diferenza é que a pista ten paredes e as pelotas poden ser xogadas contra elas nunha maneira similar coma no squash.

Este deporte foi inventado en Acapulco, México, por Enrique Corcuera en 1969. É moi popular na Arxentina, México e noutros países latinoamericanos; tamén en Europa, principalmente en España, aínda que agora empeza a difundirse rapidamente polo resto de Europa e outros continentes. A enorme popularidade do pádel ao longo da Costa do Sol e no sur de España expúxoo a un gran número de residentes británicos e turistas, e esta é unha das razóns de que o pádel empezase a coller pulo no Reino Unido.

O pádel é un deporte para todas as idades e habilidades, xa que é rápido e fácil de aprender, e é menos esixente fisicamente ca deportes similares como o squash. A maioría dos xogadores conségueno comprender nos primeiros 20 minutos de xogo e resúltalles fácil lograr un nivel de competencia; por iso a xente que o practica pode divertirse co pádel, xa que non é un deporte tan dominado pola forza, técnica e servizo coma no tenis (neste feito, o servizo en pádel é por abaixo).

O Padel Pro Tour (PPT) é o circuíto profesional de pádel que foi creado en 2005 como resultado dos acordos entre o grupo de organizadores de partidos de pádel, a Asociación de Xogadores Profesionais de Pádel (AJPP) e a Asociación Femenina Española de Pádel (AFEP).

En 2006 os gañadores foron Juan Martín Díaz e Fernando Belasteguín na categoría masculina e Lisandre (Neki) Berwig e Iciar Montes na feminina. Estes xogadores gañaron outra vez no 2007. Ambas as parellas dominaron o PPT durante esas temporadas gañando máis do 80 % dos torneos.

O pádel recentemente foi lanzado no Reino Unido: un grupo de investidores privados logrou conseguir con éxito lanzar o deporte en 2011 despois de moitos intentos fracasados doutros. Demostrouse ser moi difícil clasificar o deporte a pesar de que no exterior sempre estivo recoñecido.

Resumo
------

* **Xogadores:** xógase soamente de dobres.
* **Servizo:** ambos os servizos deben ser por debaixo.
* **Tanteo:** o método de puntuación é o mesmo ca no tenis.
* **Pelotas:** moi parecidas ás pelotas de tenis. Ás veces, úsanse as de tenis.
* **Raqueta:** sólida e adoita estar perforada.
* **Paredes:** as paredes úsanse como parte do xogo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pádel***  |

### Ligazóns externas

* Páxina web da Federación Internacional de Pádel *(en castelán)*
***Pygmalion*** é o terceiro e derradeiro álbum de estudio da banda inglesa de dream pop Slowdive, editado o 6 de febreiro de 1995 a través do selo Creation Records. Trátase dunha partida dos anteriores dous discos incorporando un son máis experimental tirando cara a música electrónica con escasos arranxos atmosféricos. Todas as composicións son de Neil Halstead, e as letras nos temas "Miranda" e "Visions of La" son de Rachel Goswell. A ilustración da portada é obra do aclamado deseñador Steven Woodhouse.

En outubro de 2016 Pitchfork Media situouno no número 12 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por Neil Halstead.
Letras nos temas 3 e 7 por R. Goswell

1. "Rutti" – 10:05
2. "Crazy for You" – 6:01
3. "Miranda" (Halstead, Goswell) – 4:49
4. "Trellisaze" – 6:22
5. "Cello" – 1:42
6. "J's Heaven" – 6:47
7. "Visions of La" (Halstead, Goswell) – 1:48
8. "Blue Skied an' Clear" – 6:54
9. "All of Us" – 4:07

A edición espacial de importación estadounidense de 2 vinilos con 4 temas adicionais:

1. "Watch Me"
2. "Yesterday"
3. "To Watch"
4. "Changes"

No ano 2010, Cherry Red Records lanzou o álbum cun segundo disco que contiña os seguintes temas.

1. "Miranda"
2. "Watch Me"
3. "Yesterday"
4. "To Watch"
5. "Öption One (Instrumental #1)"
6. "Cargo"
7. "Sinewaves"
8. "Ambient Guitar"
9. "Crazy For You (Alt Version)"
10. "Prautrock"
11. "Changes"
12. Red Five"

Notas
-----

1. ↑  Pitchfork (ed.). "The 50 Best Shoegaze Albums of All Time". Consultado o 24 de outubro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1086759
* Discogs: 9482
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 40°26′27″N 3°41′17″O﻿ / ﻿40.44077778, -3.68805556

Residencia de Estudiantes
A **Residencia de Estudiantes**, localizada en Madrid, é un centro fundado en 1910 pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, produto directo das ideas renovadoras que iniciara en España o krausista Francisco Giner de los Ríos coa fundación en 1876 da *Institución Libre de Enseñanza*. Desde o primeiro momento quixo ser un complemento educativo á universidade no que se formasen os fillos das clases dirixentes liberais. Por ela pasaron figuras como Salvador Dalí, Federico García Lorca, Jorge Guillén, Luis Buñuel, o ourensán Carlos Velo, a viguesa de orixe rusa Lydia Kúper ou o lugués Luís Pimentel.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Residencia de Estudiantes Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Residencia de Estudiantes *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1450424
* WorldCat
* VIAF: 121894249
* BNE: XX137883
* BNF: 12112674h
* CANTIC: a10841209
* GND: 111084-6
* ISNI: 0000 0001 1939 1476
* LCCN: n85355311
* SUDOC: 029515548

 |
Sede. Rúa Areal 8.
**Radio Vigo** é unha emisora local que emite para a cidade de Vigo.

Descrición
----------

Foi a primeira emisora de Vigo e comezou as súas emisións o 24 de abril de 1934. Está xestionada por Radio Vigo Grupo de Comunicación e pertence á rede de emisoras da Cadena SER desde 1957. As súas frecuencias de emisión son: 100.6 FM e 1026 OM.

### Programación

A programación inclúe diversas desconexións locais.

De luns a venres:

* *Vigo Hoy por Hoy* con Jacobo Buceta.
* *Vigo Hora 14* con Jaime González de Haz.
* *SER Deportivos Vigo* con Paula Montes.
* *La Ventana de Vigo*.

Sábados:

* *La Guía Gastronómica* con Carmen Albo.
* *Cambio de Rasante* con Antonio Soto.
* *Vigo Hora 14*.

Tamén inclúe a retransmisión dos partidos do Celta de Vigo por medio da Onda Media e a través da FM no sinal de M80 Radio Vigo (101.2).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Localia Vigo

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
* Noticias sobre Vigo
| Spetses |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital | Spetses |
| País | Grecia |
| Localización | Mar Mediterráneo |
| Arquipélago | Illas Sarónicas |
| Linguas | Grego |
| Poboación (2001) | 3.916 hab. |
| Superficie | 27´12 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 37°15′N 23°8′L﻿ / ﻿37.250, -23.133 |
| Maior Altura | 248 m. Profites Elias |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

**Spetses** (Σπέτσες en grego) é unha illa de Grecia, situada a unhas 35 millas do porto do Pireo, que forma parte das illas do Golfo Sarónico (as outras son Exina, Hidra , Poros e Salamina).

A illa foi habitada na época micénica (nela atópanse restos arqueolóxicos que datan do 2000 a. C.); o seu nome actual deriva (antes era coñecida como Pityoussa primeiro e Petses despois) de "illa das espécies", un termo acuñado pola República de Venecia (que a controlou do XIII ao século XV) en honra á gran cantidade de plantas aromáticas que crecen alí.

De 1821 a 1822 Spetses desempeñou un papel importante na guerra de liberación do Imperio Otomán: o 8 de setembro 1822 os turcos, que querían queimar a base naval desta illa e así impor a súa hexemonía nese tramo do mar Exeo sufriron, a pesar da disparidade de forzas, a derrota da súa frota a través da acción da heroína spetsiota Laskarina Bouboulina, temeraria "capitá" que puxo todas as súas posesións ao servizo do seu país na loita contra os turcos combatendo en primeira persoa. A súa estatua domina o campo cerca do porto de Dapia, no que cada ano celébrase a "festa da armada". Foi odiada e asasinada polos seus familiares, os seus ósos están agora expostos no museo local.

A cidade de Spetses (tamén coñecida como Dapia) é o único lugar habitado da illa, típico é o transporte público, fornecido por carruaxes de cabalos, na illa (polo pequeno tamaño da mesma), non circulan vehículos, só ciclomotores. Con todo, hai un servizo de autobús para chegar ás diversas praias diseminadas por todo o perímetro da costa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Spetses main Portal

Spetses
Laskarina Bouboulina

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q368275
* BNF: 11964623c
* GeoNames: 253355
* GND: 4224347-6
* OSM: 543203
* Pleiades: 570615
* WOEID: 24544103

 |
**Radio Pontevedra**, tamén denominada **Radio Pontevedra-Cadena Ser**, é unha emisora de radio de Pontevedra con concesión dende 1932 e ten o indicativo EAJ 40. A estación está asociada á SER da que retransmite boa parte da programación canda as producións propias.

Historia
--------

En 1932 foille concedida a licenza necesaria para unha emisora a Enrique Vázquez Lescaille, promotor da emisora canda os seus irmáns Evaristo e Vicente. As primeiras emisións deberon facerse a principios do ano 1933 paralelos aos de Radio Galicia dende Santiago de Compostela. Aínda que ambas as dúas reivindican ser as pioneiras da radio en Galicia e de que hai testemuños orais de que as emisións en proba puideron ser anteriores no caso pontevedrés, non existe documentación que o certifique polo que Radio Galicia é considerada a decana.

Os irmáns Vázquez Lescaille instalaron os primeiros estudios de Radio Pontevedra nun alpendre tras o comercio que tiñan na rúa Peregrina, e no que vendían receptores de radio dende 1929. As emisións regulares de Radio Pontevedra comezaron o 24 de xaneiro de 1934 de 13.30 a 15 horas cun programa musical que comezaba co *Cuarteto en re, opus 11(Andante Cantabile)* de Petr Ilich Chaikovskii e que pechou *A volta da festa* dos Gaiteiros de Soutelo. Nos primeiros anos da emisora destacou o radio teatro do xoves á noite, en cuxa adaptación de *La vida es sueño* de Calderón de la Barca participaría a actriz Josefina Blanco, viúva de Ramón María del Valle-Inclán. 

No 1942 os irmáns Vázquez Lescaille venderon Radio Pontevedra a José Hermida Vidal, quen potenciou a emisora e a asociou á SER no ano 1953. Radio Pontevedra pertence dende entón á familia Hermida e o seu actual director é Jorge Juan Hermida Aldao. 

Ao longo da traxectoria de Radio Pontevedra diferentes profesionais destacaron na emisora: Balbino de las Fuentes Mora, María Elena Alonso, Meli Fandiño, Xosé Luis Portela ou Eugenio Giráldez, director de informativos dende 1981 a 2012.

Frecuencias
-----------

Na actualidade, Radio Pontevedra lidera un grupo que explota diferentes radios de Prisa Radio:

* Radio Pontevedra-SER: 1116 da OM 98.7 da FM e 99.7 FM (Meis)
* Radio Arosa-SER: 95.6 da FM
* Cadena Dial-Pontevedra: 91.4 da FM
* LOS40 Pontevedra: 89.1 da FM
* LOS40 Classics: 105.1 da FM
* LOS40 Dance: 92.7 da FM

Notas
-----

1. ↑  Blanco Campaña, Xosé Luis (1999). *Historia da radio en Galicia*. Edicións Lea. pp. 152–154. ISBN 84-89947-73-2.
2. ↑  Otero Llovo, Javier (2005-07-03). "José Hermida, presidente de Radio Pontevedra". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2023-04-15.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Blanco Campaña, X. L. (1999). *Historia da radio en Galicia*. Edicións Lea. pp. 173–175 e 426–427. ISBN 84-89947-73-2. 

### Ligazóns externas

* Páxina web de Radio Pontevedra
O **Pratt & Whitney PW4000** é unha familia de motores turboventilador de alto índice de derivación cunha potencia certificada cun rango de 230 a 441 kN. Foi deseñado como o sucesor da serie JT9D e atopou máis aplicacións que o seu predecesor, sendo equipado en avións como os A300, A310, A330, 747-400, 767, 777 ou MD-11.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O PW4000 está dividido en tres familias distintas dependendo do diámetro do seu ventilador.

A primeira familia é a do ventilador de 2,4 metros de diámetro, cun pulo certificado que vai de 230 a 275 kN. Impulsa aos Airbus A310-300, A300-600, Boeing 747-400, 767-200/300, KC-46A e McDonnell Douglas MD-11 e está certificado para un ETOPS de 180 minutos se é usado en avións bimotores. Eses modelos inclúen os PW4052, PW4056, PW4060, PW4062, PW4062A, PW4152, PW4156A, PW4156, PW4158, PW4460 e PW4462.

A segunda familia ten un ventilador de 2,5 metros e foi desenvolvida especificamente para o Airbus A330. Ten un pulo certificado de entre 287 e 305 kN. Os modelos son os PW4164, PW4168 e PW4168A. O lanzamento do programa Advantage70 anunciouse no Farnborough Airshow de 2006 cunha venda a Kingfisher Airlines. Este paquete incrementa o pulo certificado ata 311 kN, reduce o consumo de combustible nun 1%, e reduce os custos de mantemento ao redor dun 15%.

A terceira familia é a do ventilador de 2,8 m, desenvolvida para o Boeing 777 e sendo o seu motor de lanzamento. No presente está dispoñible no 777-200ER e ten un pulo certificado de entre 386 e 441 kN. Entrou en servizo o 7 de xuño de 1995 con United Airlines e foi o primeiro reactor en operar cunha certificación ETOPS de 180 minutos. Tamén foi unha opción para o 777-200 e o 777-300.
A **regra de Wahl** é unha regra de formación de palabras, desenvolvida polo lingüista Edgar de Wahl e aplicada no idioma artificial Interlingue (chamado tamén "Occidental") creado por el. Serve para crear certas formas gramáticas a través doutras (por exemplo substantivos de verbos).

Regra
-----

Os infinitivos dos verbos no idioma Interlingue teñen máis frecuentemente as terminacións en **-ar** ou **-er**. A raíz é recibida da seguinte maneira: 

1. Se, despois de retirar un **-r** ou **-er** do infinitivo, a raíz remata en vogal, engádeselle un **-t** ou cambia de **y** a **t**: *crea/r, crea/t-, crea/t/or; atiny/er, atin/t, atin/t/ion*
2. Se a consoante final da raíz é **d** ou **r**, cámbiase a **s**: *decide/er, deci/s-, deci/s/ion*
3. En casos restantes, con seis excepcións, ao se retirar a terminación dá a raíz esixida: *duct/er, duct-, duct/ion*.

Estas seis excepcións son: 

1. *ced/er, cess-*
2. *sede/er, sess-*
3. *mov/er, mot-*
4. *ten/er, tent-*
5. *vert/er, vers-*
6. *veni/r, vent-*

e os verbos formados daquelas a forza de prefixos.

Polo tanto, a regra componse de tres partes, é frecuentemente chamada como as *tres regras de Wahl*.

Créanse os verbos de substantivos e de adxectivos, retirando as terminacións e recibindo a raíz. Despois de axuntar **-r** ou **-er**, recíbese o infinitivo na maioría de casos: *decora/t/ion, decora/t-, decora/r*.

Aplicación
----------

Esta regra foi aplicada ao idioma Interlingue. Após unha modificación eventual pódese aplicar esta regra para a creación de novas formas de vocábulos particularmente en linguas románicas ou nas que toman prestado vocabulario de linguas románicas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Henry Jacob, *The Preparatory Work for an International Technical Terminology* reimpresión de *The British Steelmaker*, decembro de 1945. *(en inglés)*
* Henry Jacob, *Occidental (1922) by Edgar de Wahl* *(en inglés)*
**Portugués brasileiro**, **portugués ultramarino** ou **portugués do Brasil** (abreviado como pt-BR) é o termo utilizado para clasificar a variante da lingua portuguesa falada polos máis de 213 millóns de brasileiros que viven dentro e fóra do Brasil. A gran poboación brasileira, cando comparada coa dos demais países lusófonos, implica que o portugués brasileiro sexa a variante do portugués máis falada, lida e escrita do mundo, 14 veces máis que a variante do país de orixe, Portugal.

No decorrer da súa historia, o portugués brasileiro incorporou préstamos de termos indíxenas, como do tupi antigo, mais tamén de linguas africanas, sobre todo do *quicongo*, *quimbundo* e *umbundo*, do francés, do castelán, do italiano, do alemán, do inglés e do árabe.

Hai varias diferenzas entre o portugués europeo e o portugués brasileiro, especialmente no vocabulário, pronuncia e sintaxe, principalmente nas variedades vernáculas; nos textos formais as diferenzas tamén existen, mais son ben menores. Debido á forte influencia que o portugués brasileiro sufriu doutros idiomas, especialmente do tupí, a diferenza entre a linguaxe escrita e a falada tornouse ben maior da do portugués europeo. O estabelecemento do Acordo Ortográfico de 1990, xa en vigor no Brasil desde 1 de xaneiro de 2009, visou a unificación da grafía das dúas variantes da lingua portuguesa, creando unha ortografia común que garantiría unha grafía única para 98% das palabras.

Debido á importancia do Brasil no Mercosur e na UNASUL, esta variante é ensinada nos países da América do Sur e nos principais socios económicos do Brasil. Tamén hai falantes de portugués brasileiro como lingua materna nos países onde hai grandes comunidades brasileiras, particularmente nos Estados Unidos, Xapón e en diversos países da Europa, como Portugal, Alemaña, Reino Unido, Francia e España. De feito, é a variación da lingua portuguesa máis estudada no mundo. No Xapón, nos Estados Unidos, e, sobre todo, en América Latina, é ensinada a variante brasileira para estudantes estranxeiros da lingua portuguesa.

Notas
-----

1. ↑  Brasil: People and Society. Consultado o 16 de xuño de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q750553
* EBID: ID
* GEC: 0163435
* Glottolog: braz1246
* GND: 7503060-3
* LINGUIST: por-bra
* MAG: 2778880076

 |
Esquema do módulo Spektr.
**Spektr** (índice GRAU 11F77O) foi un módulo da estación espacial soviético-rusa Mir. Foi orixinalmente deseñado con fins militares e despois reacondicionado para servir como módulo civil. Cunha masa de 19.640 kg, foi lanzado o 20 de maio de 1995 a bordo dun Proton K.

Spektr ten a súa orixe no programa de estacións espaciais militares soviéticas. Co derrubamento do réxime comunista o programa finalizou, e Spektr, aínda sen rematar, pasou a almacenamento. Anos máis tarde os Estados Unidos acordaron con Rusia proporcionar fondos para rematar os módulos Spektr e Priroda a cambio de levar a bordo entre 600 e 700 kg de experimentos americanos. Spektr foi o quinto compoñente da Mir e foi destinado principalmente a facer observacións da Terra, como busca de recursos naturais e estudo da atmosfera. Tamén serviu para facer experimentos de materiais, biolóxicos e de tecnoloxía espacial. Dispoñía dunha pequena cámara estanca para expoñer experimentos ao espazo e para lanzar pequenos satélites. O volume presurizado total do módulo era de 62 m3 e tiña catro paneis solares (dous de 27 m2 e dous de 38 m² que proporcionaban ata 9,3 kW de potencia eléctrica que era almacenada en baterías de níquel-cadmio de 360 A-hr de capacidade.

Entre os instrumentos que levou a bordo destacan:

* Balkan: un lídar para facer medicións na capa superior de nubes cunha resolución de 4,5 m mediante un láser de 5320 Ángstrom de lonxitude de onda.
* Phaza: espectrómetro para estudos da superficie terrestre en lonxitudes de onda de 0,3440 a 285 micrómetros cunha resolución de 200 km.
* Astra 2: estudaba os elementos traza da atmosfera terrestre e a contorna da Mir.
* Taurus/Grif: estudaba o fondo de raios X inducidos pola Mir.
* KOMZA: detector de gas interestelar.
* 286K: un radiómetro binocular.
* VRIZ: un espectroradiómetro para o ultravioleta.
* EFO 2: un fotómetro.
* MIRAS: espectrómetro de absorción para medir os compoñentes neutros da atmosfera.

Spektr foi destruído xunto co resto da Mir durante a reentrada controlada da estación o 23 de marzo de 2001 sobre o océano Pacífico.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Mark Wade (2011). "Spektr" (en inglés). Consultado o 10 de decembro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Spektr Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Mir
* Proton K
* Kristall
* Priroda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2091531
* EBID: ID
* NSSDC ID: 1995-024A
* SCN: 23579

 |
Sede da RTVA en Córdoba.
A **Radio y Televisión de Andalucía** (**RTVA**) é un ente público de comunicacións de carácter autonómico de Andalucía. Materializado en 1988 coa posta en marcha de Canal Sur Radio. Un ano despois, o 28 de febreiro de 1989, facéndose coincidir co día de Andalucía, comezan as emisións de Canal Sur e posteriormente Canal 2 Andalucía (actualmente chamado Canal Sur 2).
Ademais de Canal Sur Radio posúe outras emisoras radiofónicas como Radio Andalucía Información cunha programación de noticias ininterrompida e Canal Fiesta Radio, orientado cara á mocidade. Conta ademais cun sistema de Teletexto difundido nas súas tres canles de televisión desde febreiro de 1997.

En 1998 crea a Fundación Audiovisual de Andalucía co fin de promover a industria audiovisual da autonomía. É membro da FORTA.

Medios de RTVA
--------------

* Televisión.
	+ Canal Sur Televisión (febreiro 1989, 24 horas).
	+ Canal Sur 2 (xuño 1998).
	+ Andalucía Televisión (febreiro de 1996, transmisións a Europa e por televisión por cable en España).
	+ Canal Sur HD, 26 de febreiro de 2010, emisións en probas.
	+ Canal Sur 24h. inicio emisións en probas: 1 de novembro de 2010.
* Radio.
	+ Canal Sur Radio (1988).
	+ Radio Andalucía Información (setembro 1988).
	+ Canal Fiesta Radio.
	+ Canal Flamenco Radio (29 de setembro de 2008).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da RTVA