recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Patricia Simón Carrasco**, nada en Estepona, Málaga o 24 de febreiro de 1983, é unha xornalista asturiana. Licenciouse en xornalismo pola Universidade de Sevilla, especializouse en Relacións Internacionais polo Instituto de Estudos Políticos de Lión e é posgraduada en Políticas Públicas e Estado do Benestar pola Universidade de Oviedo.

Traxectoria
-----------

Nada en Estepona, Málaga, aínda que residente en Asturias, actualmente é xornalista freelance, consultora e docente. Ten extensa experiencia como xornalista e editora de información nacional española e internacional en diferentes medios de comunicación. Como Xornalismo Humano, medio de comunicación dixital con enfoque de dereitos humanos do que foi cofundadora e subdirectora até 2013, na produtora de temáticas sociais Piraván de 2006 a 2010 e na televisiva Ítaca.

Especialista en Relacións Internacionais, enfoque de dereitos humanos e perspectiva de xénero. Ten unha ampla experiencia como coordinadora de comunicacións de proxectos educativos e xefa de gabinete de prensa. Tamén foi docente e relatora en cursos universitarios, obradoiros e seminarios organizados por diferentes ONGs, fundacións e axencias de cooperación. Realizou documentais en España, Guatemala, Nicaragua, o Brasil, Marrocos, o Senegal, Mauritania, o Líbano, Xordania, Honduras e Colombia.

Foi recoñecida co Premio da Asociación de Mulleres dos Medios de Comunicación de España en 2013 (AMECO).

Notas
-----

1. ↑  "Noticia sobre ponencia en la Casa de Encuentro de las Muejres de Piedrasblancas". *La Nueva España*. 8 de xaneiro de 2016. Consultado o 12 de maio de 2016.
2. ↑  "Entrada al blog de la Casa de Encuentro de las Mujeres de Piedrasblancas sobre charla". 15 de marzo de 2016. Consultado o 12 de maio de 2016.
3. ↑  "Página web de la distinción". 1 de xullo de 2013. Consultado o 12 de maio de 2016.
4. ↑  "Noticia sobre el premio.". *laindependent*. 24 de outubro de 2013. Consultado o 12 de maio de 2016.

* Portal:Feminismo
* Portal:Muller
O **pazo de Tovar**, tamén coñecido como **fortaleza de Tovar**, é unha edificación que data de comezos do século XIII, unha xoia do gótico isabelino e Ben de Interese Cultural. Localízase en Pacio de Tovar, parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello de Lourenzá.

Descrición
----------

Consta de varios corpos cuadrangulares. O corpo principal rectangular está flanqueado por dúas torres cadradas. As torres teñen pegadas dúas estruturas forman un patio interior xunto cun lenzo da muralla. As torres teñen ameas, troneiras, seteiras e barbacás. A porta principal do pazo é de arco gótico isabelino con dous bustos en baixorrelevo labrados nos salmeres e enriba dous pequenos escudos. Toda a fábrica é de cachotaría de lousa con cadeirado de granito nas partes nobres.

Historia
--------

### Torre de Canedo

Os primeiros documentos sobre esta edificación datan de finais do século XIII e refírense a ela como Torre de Canedo. Documentos posteriores indican a súa progresiva deterioración. Os últimos escritos descríbena como unha vella torre en estado deplorable.

### Fortaleza de Tovar

Antonio de Tovar, parente de Pardo de Cela e home de confianza do emperador Carlos V, construíu en 1530 unha fortaleza sobre a torre cun carácter menos defensivo; remodelándoa ao gusto da época, con maiores xanelas para outorgar máis luz ao interior, ademais doutros elementos decorativos para dar máis importancia ao conxunto.

A fortaleza herdouna Brianda de Tovar e Pimentel, pasando en 1548 a ser propiedade, por herdanza, dos Vázquez de Seixas na persoa de don Fernán, señor de San Paio de Narla, Condes, Castelo das Seixas, e cotos anexos.

A partir desta data, diferentes familias viviron na fortaleza ao longo do tempo; a maior parte como arrendatarios, chegando en momentos a vivir máis dunha familia no inmoble. Todos deixaron as súas pegadas no edificio.

Situación actual
----------------

Na actualidade o edificio está nun estado bastante ruinoso, conserva en case perfecto estado todas as súas paredes e muros, pero ten os tellados e pisos seriamente danados. Vai ser restaurado pola Consellería de Cultura e Turismo.

Notas
-----

1. ↑  Segundo consta nunha inscrición que contén un escudo no que aparecen as armas dos Andrade, situado na fachada leste da torre da homenaxe.
2. ↑

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vázquez Seijas, Manuel (1955). *Fortalezas de Lugo y su provincia*. *Lugo: Deputación Provincial*. ISBN.
* Boga Moscoso, Ramón (2003). *Guía dos Castelos medievais de Galicia*. *Vigo: Edicións Xerais de Galicia*. ISBN 84-9782-035-5.

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
***O Congreso de París*** é unha pintura ó óleo realizada en 1856 polo pintor francés Édouard Dubufe. Está exposta no Palacio de Versalles. A pintura mostra unha das reunións que tiveron lugar en París entre o 25 de febreiro e 30 de marzo de 1856 para asinar a paz da Guerra de Crimea.

Historia
--------

*Artigos principais**:* Guerra de Crimea e Tratado de París (1856).
Entre outubro de 1853 e febreiro de 1856 tivo lugar a Guerra de Crimea que enfrontou a alianza formada polo Imperio Británico, o Segundo Imperio Francés, o Imperio Otomán e o Reino de Sardeña contra o Imperio Ruso para frear a expansión destes, así coma a súa influencia nos Balcáns. Tras varias batallas célebres, como o sitio de Sebastopol, a batalla de Balaclava ou a batalla de Inkerman e constatada a derrota dos rusos, as potencias vencedoras reuníronse en París para asinar o tratado que poñía fin ao conflito.

Descrición do cadro
-------------------

O cadro mide 380 cm x 510 cm. A pintura mostra aos ministros plenipotenciarios dos países relacionados coa guerra, así como o de Prusia, que aínda que non participou, foi convidado a participar nas conversas..

Os personaxes que aparecen representados no cadro son:

| Primeira fila (dereita a esquerda) |
| --- |
| Nome | Retrato | Plenipotenciario de |
| Aleksei Feodorovich Orlov |  |  Imperio Ruso |
| Karl Ferdinand von Buol |  |  Imperio Austrohúngaro |
| Henry Wellesley |  |  Imperio Británico |
| Camillo Benso |  |  Reino de Sardeña |
| Segunda fila (dereita a esquerda) |
| Mehmed Emin Aali Pasha |  |  Imperio Otomán |
| George Villiers |  |  Imperio Británico |
| Vincent Benedetti |  | Francia Segundo Imperio Francés |
| Mehemmed Djemil Bey |  |  Imperio Otomán |
| Alexandre Colonna-Walewski |  | Francia Segundo Imperio Francés |
| Edwin Freiherr von Manteuffel |  |  Reino de Prusia |
| Joseph Alexander Hübner |  |  Imperio Austrohúngaro |
| François-Adolphe de Bourqueney |  | Francia Segundo Imperio Francés |

Notas
-----

1. ↑  "Joconde - Portail des collections des musées de France". Consultado o 20 de xuño de 2016.
2. 1 2 3  "The Congress of Paris, 25 February – 30 March 1856" (en inglés). Consultado o 20 de xuño de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***O Congreso de París*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17492872
* Joconde: 000PE005194
* Orsay: 70340

 |
***Nailed It!*** é un programa de televisión estadounidense orixinal de Netflix que se estreou o 9 de marzo de 2018. O programa consiste nunha competición de cociña ao estilo dun reality de televisión, no cal cociñeiros afeccionados tentan replicar elaboradas tortas e pasteis co obxectivo de gañar 10 000 dólares e un trofeo do programa. A segunda tempada estreouse o 29 de xuño de 2018. Unha tempada durante as vacacións, titulada *Nailed It! Holiday!*, estreouse o 7 de decembro de 2018. A terceira tempada estreouse o 17 de maio de 2019. A segunda tempada de *Nailed It! Holiday!* estreouse o 22 de novembro de 2019. A cuarta tempada estreouse o 1 de abril de 2020. A quinta tempada, titulada *Nailed It! Double Trouble*, é o primeiro spin-off no que os concursantes compiten en parellas. Estreouse en Netflix o 26 de marzo de 2021.

Notas
-----

1. ↑  "Netflix Renews Nailed It! Holiday! For Season 2 + Premiere Date + Trailer". *RenewCancelTV*. Consultado o 14 de novembro de 2019.
2. ↑  Schonter, Allison (24 de febreiro de 2021). "New Netflix Original Content Coming in March 2021". *Popculture*. Consultado o 24 de febreiro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q50573334
* IMDb: tt6987788
* LUMIERE: 159762
* Rotten Tomatoes: nailed\_it
* TMDb: 77791
* TVGuide: 1176596

 |
Niveis tróficos
Un **nivel trófico** é o lugar que ocupa un organismo na cadea trófica.

Clasificación
-------------

Os niveis tróficos poden clasificarse segundo o tipo de alimentación en:

* Nivel trófico primario ou dos produtores: este grupo está formado polo conxunto de organismos autótrofos, é dicir, aqueles que obteñen alimento a partir de materia inorgánica mediante a fotosíntese. Plantas e algas son representantes deste nivel.
* Nivel trófico secundario ou dos consumidores: formado polo conxunto de seres que se alimentan doutros seres, sexan estes produtores ou consumidores. Pódense diferenciar dous tipos conforme a súa alimentacion.
	+ Consumidores primarios: aqueles que se alimentan dos produtores primarios (herbívoros)
	+ Consumidores secundarios: aqueles que se alimentan dos consumidores primarios (carnívoros). Pode incluso facerse unha distinción recursiva nos consumidores secundarios xa que algúns carnívoros comen outros carnívoros.
* Nivel trófico terciario ou dos descompoñedores: aqueles organismos que se alimentan descompoñendo os restos doutros organismos mediante procesos enzimáticos externos.

Número de niveis
----------------

A Segunda Lei da Termodinámica pon un límite á eficiencia de calquera proceso, e tamén á dos organismos na explotación dos seus recursos tróficos: un animal situado nun punto da cadea alimenticia, só aproveita unha pequena parte da enerxía do seu alimento, situado no nivel trófico anterior. Dito con outras palabras, un ser humano pode vivir dous ou tres días co alimento que proporciona un polo, pero viviría moito máis se se alimentase da cantidade de penso que comeu ese polo.

Esta constrición impón á súa vez un límite ao número posible de niveis tróficos, que non adoitan pasar de sete nos ecosistemas continentais, aínda que poden ser máis numerosos nos oceánicos.

Na análise dos niveis tróficos hai que considerar non só os organismos que realizan un consumo directo doutros, coméndoos enteiros ou mutilándoos (como fan os herbívoros coas plantas leñosas), senón tamén os parasitos, como os que chuchan sangue, ou os detritívoros e descompoñedores.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1053008
* BRE: 4205413
* EBID: ID
* JSTOR: trophic-levels
* MAG: 72958200

 |
A **música gótica** é un estilo musical de finais do século XX, que conta cunha iconografía e características bastante concretas:

* Ideoloxía do romanticismo literario (época de lord Byron e Mary Shelley) e temática do desamor;
* Utilización e transformación (reinterpretación, apropiación, terxiversación ou recuperación) de mitoloxía e lendas tradicionais;
* Uso de temas medievais e bíblicos;
* Ambientes escuros e noitébregos;
* Relación destemida con morte, medo, ira, odio, escuridade, seres sobrenaturais etc.;
* Elegancia e clasicismo no vestir (case sempre de negro) combinada coa palidez cetrina na pel da face;
* Vocalista feminina;

Con todo, as orientacións dentro do gótico son varias: existen grupos que tenden ó punk ou ó black-metal ou o dark-metal, mentres que outros van cara ó doom ou cara á música electrónica. Algunhas veces compáraselle con bandas sonoras de películas épicas ou procedentes do cómic (do estilo O Señor dos Aneis ou Underworld), o cal non está de todo errado pois comparten certos elementos visuais, musicais ou mesmo están presentes nas bandas sonoras.

Canto ó estilo musical, é singular pola súa mestura da música orquestrada (certos instrumentos e mesmo formacións enteiras) coa música electrónica e as guitarras eléctricas máis propias de estilos máis duros coma o Heavy. A sobriedade e a amplitude da escala vocal tamén adoitan aparecer nos temas, e sitúanse nunha liña herdeira directa do Heavy alemán dos anos 80 (Warlock e Doro Pesch, Europe etc.), do rock sinfónico e da música electrónica dos 90.

A inmensa maioría dos grupos máis coñecidos nos circuítos musicais son europeos (coa excepción dos estadounidenses Evanescence), e unha boa parte da tradición procede dos tres países escandinavos, de Alemaña e de Países Baixos (a excepción é Lacuna Coil, de Italia). As tendencias máis fortes proceden de grupos xurdidos en Polonia.

Grupos
------

Co éxito dalgúns grupos, coñeceu un rexurdimento nestes comezos da primeira década do milenio. Os principais grupos representativos son:

* Evanescence (Estados Unidos de América), os de corte máis comercial;
* Within Temptation (Países Baixos), tamén de corte algo comercial;
* Epica (Países Baixos), un dos grupos con máis divulgación, cunha moi noviña cantante, Simone Simons, de 20 anos, e que acaban de sacar no 2006 *Consign to Oblivion*, inspirado no mundo maia;
* Tristania;
* Theatre of Tragedy, dos grupos máis vellos e recoñecidos: a súa cantante Liv Kristine marchou do grupo e formou Leave's eyes;
* After forever
* Edenbridge
* Penumbra
* Lacrimosa (Alemaña), de corte máis electrónico;
* The Sins of Thy Beloved
* Lacuna Coil (Italia), os máis seguidos polos rockeiros tradicionais;
* The gathering (Países Baixos), cun estilo moi tranquilo cando a que canta é a vocalista, Anneke van Giesbergen;
* Midnattsol, autores do disco *Where twilight dwells*, de 2005;
* Octavia Sperati (Noruega), composto case integramente por mulleres;
* Beseech
* Therion, sacou un disco dobre en 2005: *Lemuria* xunto con *Sirius B*;
* L'âme immortelle (Alemaña);
* Vesania
* Sirenia
* Svenia
Escudo de Irlanda no que se atopa representada a arpa gaélica, emblema heráldico tradicional do país.
Bodhrán irlandés.
A **música irlandesa** é un termo co que se coñece a un conxunto de xéneros musicais que tiveron ou teñen presenza na illa de Irlanda.

A música orixinaria da illa é a que se coñece como música tradicional irlandesa, que se mantivo con gran vitalidade e ben conservada a pesar das forzas da globalización cultural. Os séculos XX e XXI supuxeron o rexurdir definitivo deste tipo de música, que a pesar da emigración e da forte influencia do Reino Unido e dos Estados Unidos, soubo manter as súas raíces con poucas influencias externas. De feito, a música tradicional de Irlanda tivo un papel moi importante no desenvolvemento da música country nos Estados Unidos.

Na actualidade, son frecuentes as fusións deste tipo de música co Rock and roll, o punk, o folk metal e outros xéneros.

Por outra banda, a música irlandesa acadou unha gran difusión e éxito internacional nas últimas décadas e en moitos xéneros diferentes. Con todo, os xéneros de máis éxito foron a música tradicional e o rock. Entre os artistas musicais de Irlanda destacan os seguintes polo seu éxito nacional e internacional: U2, Enya, Westlife, Boyzone, Phil Lynott e Thin Lizzy, Gary Moore, Rory Gallagher, Horslips, Bob Geldof e The Boomtown Rats, Clannad, Stiff Little Fingers, Altan, Frank Patterson, The Corrs, The Dubliners, The Chieftains, The Bothy Band, De Dannan, The Divine Comedy, Josef Locke, The Irish Tenors, Van Morrison, Therapy?, The Saw Doctors, Planxty, The Wolfe Tones, Snow Patrol, The Cranberries, In Tua Nua, The Undertones, Ash, B\*Witched, Nadine Coyle, The Hothouse Flowers, The Script, Two Door Cinema Club, Something Happens, The Clancy Brothers, Tommy Makem, Dana, Mundy, Sinéad O'Connor, Paul Brady, Christy Moore, Dónal Lunny, Val Doonican, Ronnie Drew, Luke Kelly, Ruby Murray, Peter Cunnah (de D:Ream), Daniel O'Donnell, Bridie Gallagher, Brendan Bowyer, Gilbert O'Sullivan, Mary Black, Sir James Galway, Johnny Logan, Bill Whelan (de *Riverdance*), Damien Rice, Phil Coulter, Glen Hansard e Celtic Woman.

| * v
* c
* e
Música de Irlanda |
| --- |
| Xeral | Baile irlandés ·  Baile Sean-nós ·  Céilí ·  Música irlandesa ·  Música tradicional irlandesa ·  Set dance |
| Canción popular | Lilting ·  Canto Sean-nós ·  Canto tradicional irlandés |
| Instrumentos musicais | Acordeón ·  Acordeón diatónico ·  Arpa ·  Banjo ·  Bodhrán ·  Bouzouki irlandés ·  Concertina ·  Dulcimer ·  Fiddle ·  Frauta irlandesa ·  Gaita irlandesa ·  Lambeg ·  Tarrañola ·  Tin whistle |
| Ritmos | **Bailes de 2/4**: Polca**Bailes de 2/2 e 4/4**: Barn dance, Fling, Highland, Hornpipe, Reel, Strathspey, Schottische**Bailes de 3/4**: Mazurca e valse**Bailes de 6/8**: Xiga**Bailes de 9/8**: Slip jig**Bailes de 12/8**: Slide**Ritmos non bailábeis**: Marchas e aires. |
| Escalas e modos | Escala pentatónica ·  Modo eólico ·  Modo dórico ·  Modo mixolidio ·  Modo xónico |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1378776
* BNCF: 11156
* GEC: 0233556
* JSTOR: irish-music

 |
Concello de Hamburgo, (Alemaña), edificio neorrenacentista alemán, construído entre 1884 e 1887.
O **Neorrenacemento** ou **Neorrenacentismo** é unha das correntes principais da arquitectura historicista xurdida no século XIX. Aínda que o estilo se manifestou principalmente na arquitectura, tamén influíu nas artes decorativas. Como indica o seu nome, o estilo retomaba as formas arquitectónicas e decorativas do Renacemento europeo dos séculos XV, XVI e principios do XVII.

A arquitectura renacentista orixinal caracterizouse por unha gran variedade de formas dependendo da época e do país. De xeito similar, a arquitectura neorrenacentista tivo diversas vertentes con diferentes características nacionais e rexionais, dependendo de que as fontes de inspiración foran o renacemento italiano, francés, xermánico, inglés, ou outro. Debido a iso é difícil definir características comúns do estilo, podéndose considerar que existen varios estilos neorrenacentistas.

Outro factor importante é que, frecuentemente, os proxectos mesturaban elementos da arquitectura neorrenacentista como o neogótico, o neoclasicismo e o neobarroco, dando uns edificios eclécticos. Deste xeito, obras importantes como a Ópera Garnier (1861-74) de París e a Semperoper (1871-78) de Dresden son unha mestura de renacemento, barroco e neoclasicismo.

Algúns dos modelos máis comúns para a arquitectura neorrenascentista foron os *palazzi* renacentistas italianos, como o Palazzo Pitti de Florencia e o Palazzo Farnese de Roma. Na vertente francesa os modelos foron os *châteaux*, como o Château de Chambord e o Château de Blois, localizados no val do río Loira. En Alemaña e o norte de Europa varias prefecturas (*Rathäuser*) e pazos dos séculos XVI e XVII serviron de modelo, mentres que en Inglaterra os modelos comunmente usados foron as casas de campo e pazos do período isabelino.

Os dous estilos principais son o *estilo italianizante* e o *estilo Segundo Imperio*, este último principalmente en Francia cando están presentes características barrocas. Desenvolveuse sobre todo en Alemaña e Dinamarca, saltando a finais do século aos Estados Unidos.

Galería
-------

* Château de Ferrières (1855-59), en estilo neorrenacentista inglés con aire italianizante ao gusto francés da época.
* Mentmore Towers (1852-54), Inglaterra.
* Pazo Vladimir (1867-72), San Petersburgo, Rusia.
* Ópera Estatal de Viena (1861-69), Austria.
* Museo Nacional de Estocolmo (c. 1866).
* Concello de Harburg (c. 1889), Hamburgo.
* Teatro Municipal de São Paulo (1903-11), Brasil.
* Biblioteca Pública de Boston (1887-1895).
* Edifício Ely (1922) en Porto Alegre, Brasil.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arquitectura do Renacemento
* Arquitectura ecléctica
* Arquitectura historicista

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q502163
* AAT: 300021464
* BRE: 2260645
* EBID: ID
* GND: 4041867-4
* LCCN: sh99005778

 |
**NGC 2080** (A *Nebulosa Cabeza de Pantasma*) é unha rexión de formación de estrelas, ademais de ser unha nebulosa de emisión que está ó sur do 30 Doradus (Nebulosa da Tarántula), no sur da constelación de Dorado. Esta nebulosa pertence á Gran Nube de Magallanes, unha galaxia satélite da Vía Láctea, que está a unha distancia de 168.000 anos luz. NGC 2080 foi descuberta por John Frederick William Herschel no ano 1834. A Nebulosa Cabeza de Pantasma ten un diámetro de 50 anos luz. e ten este nome debido ós dous *parches* brancos que posúe, chamados "os ollos da pantasma". O *parche* occidental, chamado A1, ten unha burbulla no centro, que se creou pola estrela masiva e nova que contén. O *parche* oriental, chamado A2, ten varias estrelas novas nun recentemente formado cúmulo estelar, pero estas estrelas aínda son escurecidas pola nube de po onde se orixinaron. Xa que ningunha de ambas nubes de po se disiparon debido á radiación estelar, os astrónomos deduciron que ambos conxuntos de estrelas formáronse nos últimos 10.000 anos. Estas estrelas comezaron a crear unha burbulla na nebulosa coas súas emanacións de material, chamado vento estelar.

A presenza de estrelas tamén inflúe na cor da nebulosa. A parte occidental da nebulosa ten unha liña de emisión de osíxeno dominante por mor dunha estrela moi potente da periferia da nebulosa, o que lle da a cor verde. Tanto o hidróxeno coma o osíxeno son ionizados na rexión central, que aparece cunha cor amarela pálida, cando o hidróxeno é *enerxizado* o suficiente coma para emitir nunha segunda lonxitude de onda da luz, entón aparece o azul, tal coma sucede na área circundante A1 e A2.

Notas
-----

1. 1 2 3  Wilkins, Jamie; Dunn, Robert; (2006). Firefly Books, ed. *300 Astronomical Objects: A Visual Reference to the Universe* (1ª ed.). Buffalo, New York. ISBN 978-1-55407-175-3.
2. ↑  Frommert, Hartmut; Kronberg, Christine; (19-04-2006). SEDS, ed. "More LMC objects". Consultado o 07-05-2012.
3. ↑  NASA, ed. (31-10-2001). "Halloween and the Ghost Head Nebula". *Astronomy Picture of the Day*. Consultado o 07-05-2012.
4. 1 2 3 4 5  NASA and ESA, ed. (19-12-2001). "Hubble Sends Season's Greetings from the Cosmos to Earth". *HubbleSite*. Arquivado dende o orixinal o 05-03-2012. Consultado o 07-05-2012.
5. ↑  ESA, ed. (18-10-2001). "Painting with oxygen and hydrogen". Consultado o 07-05-2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***NGC 2080***  |

* Hubble Sends Season's Greetings from the Cosmos to Earth – Hubble Space Telescope news release *(en inglés)*
* APOD, 2001 October 31 *(en inglés)*
* Release on NGC 2080 at ESA/Hubble *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q384803
* NGC: 2080
* SIMBAD: NGC 2080

 |
Proxecto da vila con pórtico superposto, do libro IV de *I Quattro Libri dell'Architettura* de Andrea Palladio, nunha edición publicada en Londres en 1736.
O **palladianismo** ou **arquitectura palladiana** é un estilo arquitectónico orixinalmente creado polo arquitecto italiano Andrea Palladio (1508–1580). Aínda que o termo palladiano se refire á obra deste artista e a todas aquelas inspiradas por el, o que se coñece como un palladianismo é unha evolución dos mesmos conceptos orixinais de Palladio.

O desenvolvemento do palladianismo como un estilo autónomo comezou no século XVI e continuou até finais do século XVIII, onde influíu notablemente na arquitectura neoclásica, polo seu amplo gusto polo clásico. Este estilo espallouse dende o Véneto a toda Europa e outras partes do mundo. No Reino Unido, o palladianismo chegou a ser moi popular a mediados do século XVII por mor da obra de Christopher Wren. Nas construcións de estilo clásico sucedeu ó Barroco, como unha renovación das formas da antigüidade.

A comezos do século XVIII, estivo de moda non só no eido británico, senón na maioría dos países do Norte de Europa. Máis adiante, cando o estilo comezou a esmorecer en Europa, rexurdiu con forza en América do Norte, con bos exemplos nos edificios deseñados por Thomas Jefferson.

Notas
-----

1. ↑  Volum 15, *La Gran Enciclopèdia en català* (2004), Barcelona, Edicions 62, ISBN 84-297-5443-1

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Palladianismo***  |

### Ligazóns externas

* Sobre *I Quattro Libri dell'Architettura* *(en castelán)*
* Vil·les de Palladio *(en inglés)*
* Palladianismo en Inglaterra *(en inglés)*
* Arquitectura de Thomas Jefferson *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q264649
* AAT: 300021161
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Palio.
O chamado **palio de autoridades** é un dosel portátil sostido por catro ou máis varas longas, baixo o cal vai o sacerdote coa custodia, unha imaxe relixiosa ou certas autoridades nas procesións ou cortexos.

Na Igrexa Católica tradicionalmente utilízase o palio para protexer ás súas autoridades, do mesmo modo que se utiliza para resgardar as imaxes sagradas e ao Santísimo Sacramento. A Igrexa ao longo do tempo, amiga dos poderosos, extendeu o uso do palio ás autoridades non eclesiásticas. Así, desde antigo, os soberanos de calquera territorio da cristiandade, usaron o palio para cubrir a súa entrada no ámbito eclesiástico. Por iso todos os reis de España, ao acudiren institucionalmente a calquera recinto sagrado de certa entidade, eran recibidos na súa entrada en sagrado, *cubertos baixo palio*. Dita práctica continou na ditadura de Francisco Franco, equiparando ao ditador cos reis. O rei Juan Carlos I, nun dos seus primeiros anos de reinado, percorreu o recinto sagrado da basílica de El Escorial baixo un palio eclesiástico sostido por xenerais, almirantes e coroneis. Posteriormente renunciou a este privilexio.

Notas
-----

1. ↑  palio, 3ª acep. no *Dicionario da RAG*.
2. ↑  Bajo palio, en Blog de Heráldica.
**Patriot Hills** é un campamento base de exploración situado na Antártida.

Localización
------------

O campamento atópase a 80º 19' sur e 81º 16' oeste, a 1000 m sobre o nivel do mar e a uns 1.076 km de distancia do Polo Sur. Está situado ao pé do Macizo Vinson (4.897 m), nun sistema montañoso coñecido como montes Ellsworth. Atópase nas proximidades da península de Skytrain, a poucos quilómetros da barreira Ronne, e en territorio reclamado por Chile.

O campamento atópase nunha ampla chaira de xeo o que permite a aterraxe de avións de carga e transporte, procedentes da base chilena d Punta Arenas.

A temperatura oscila entre os -15 °C no verán e os -40º C no inverno. O campamento é só accesible polo aire, e só está aberto nos meses de verán. Durante o inverno as tendas sotérranse.

Historia
--------

Establecido en 1987, é o único campamento base de titulariedade privada na Antártida, e está operado por unha empresa chamada Antarctic Logistics & Expeditions. En decembro de 2002 a Universidade Stanford situou neste punto unha estación meteorolóxica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da empresa operadora, a Antarctic Logistics & Expeditions.
**Patrulha do Espaço** é unha banda brasileira de rock, nada en 1977 da man de Arnaldo Baptista (ex-Mutantes), conxuntamente co batería Rolando Castello Júnior (que xa tocara en Made in Brazil e en Aeroblus, da Arxentina), o baixista Oswaldo "Cokinho" Gennari e o guitarrista irlandés John Flavin (ex-Secos & Molhados).

O nome do grupo provén dunha música do disco *Lóki* de Arnaldo, e deu o seu primeiro concerto no 1° Concerto Latino Americano de Rock, no Ginásio Ibirapuera en São Paulo, en setembro de 1977.

Coa saída de Arnaldo Baptista, en 1978, a banda pasou a contar coa participación de Percy Weiss nas voces e realizou a gravación do primeiro disco independente de rock do Brasil, coñecido como *Disco Preto*, de onde os hits "Arrepiado" e "Vamos curtir uma juntos" foron as máis exitosas das oito faixas lanzadas nese vinilo.

Discografía
-----------

* *Patrulha do Espaço* (1980)
* *Patrulha do Espaço* (1981)
* *Patrulha do Espaço* (1982)
* *Patrulha do Espaço 4* (1983)
* *Patrulha 85* (1985)
* *Elo Perdido* (1988)
* *Faremos uma Noitada Excelente* (1989)
* *Primus Inter Pares (1992)* (1994)
* *Dossiê Volume 1* (1997)
* *Dossiê Volume 2* (1998)
* *Dossiê Volume 3* (1998)
* *Chronophagia* (2000)
* *Dossiê Volume 4* (2002)
* *.ComPactO (EP)* (2003)
* *Missão na Área 13* (2004)
* *Capturados Ao Vivo no CCSP em 2004* (2007)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10346152
* AllMusic: mn0001939905
* Discogs: 2979210
* Metal Archives: 3540381053
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2947986

 |
**Francisco Villanueva Medina**, nado en Marcilla o 27 de xullo de 1965, é un exfutbolista navarro que xogaba na demarcación de gardameta.

Traxectoria
-----------

Formado nas categorías inferiores do Celta de Vigo debutou co primeiro equipo o 24 de maio de 1981 antes o CD Logroñés no ano que o equipo celeste pasou en Segunda División B, convirtíndose no porteiro máis novo en debutar co Celta.

Militou doce tempadas no equipo, porén tivo unha gran competencia no posto durante toda a súa carreira que o relegaría durante gran parte dela á suplencia. Deu o salto definitivo ó primeiro equipo na tempada 1983/84 á sombra de Javier Maté, a quen lle arrebatou a titularidade no ano 1991, tempada do ascenso a Primeira División.

Porén de volta na máxima categoría o Celta ficha a un prometedor gardameta das categorías inferiores do Real Madrid, Santiago Cañizares, que sería indiscutíbel durante os dous anos que estivo en Vigo antes de volver a Madrid, nese tempo Villanueva apenas xogou dous encontros. Trala marcha de Cañizares volve contar coa oportunidade, disputando 27 encontros. Aínda estaría dúas tempadas máis, primeiro á sombra de Toni Prats e despois de Richard Dutruel. 

O 25 de maio de 1997 disputou o seu último encontro co Celta en Liga, cunha grande actuación, parando o penalti que supuxera a expulsión de Dutruel e axudando a gañar ante o Real Valladolid e a dar un gran paso para a permanencia na máxima categoría.

Despois do Celta xogou no Levante UD, Gondomar CF e Peña Sport FC. Retirouse no ano 2001.

Tamén formou parte do equipo técnico do Celta coma adestrador de gardametas.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1993-94 (final da Copa do Rei) |
| --- |
| Cañizares  ·  Luis Dadíe  ·  Alejo  ·  Patxi Salinas  ·  Xurxo Otero  ·  Salva  ·  Engonga  ·  Vicente  ·  Ratković  ·  Andrijašević  ·  Gudelj  ·  Losada  ·  Gil |
| Berges  ·  Villanueva  ·  Agirretxu  ·  Oliete  ·  Paco Salillas  ·  Aguirre  ·  Atilano  ·  Luisinho  ·  Carlos Pérez  ·  Limperger  ·  Tito Vilanova  ·  Manel  ·  Jurić |
| Adestrador: Txetxu Rojo |

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1986-87 (ascenso á Primeira División) |
| --- |
| Javier Maté  ·  Lema  ·  Maraver  ·  Atilano  ·  Jimmy Hagan  ·  Cándido  ·  Baltazar  ·  Vicente  ·  Barboza  ·  Alvelo  ·  Nacho  ·  Tono  ·  Gelo |
| Pichi Lucas  ·  Camilo  ·  Villanueva  ·  Arteaga  ·  Manolo  ·  Carlos Freire  ·  Gustavo Loureiro  ·  Marián |
| Adestrador: Colin Addison |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marcos L. Bacariza (22 de abril de 2008). "Patxi Villanueva". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).
* "Tal día como hoy nacía Patxi Villanueva". *La Voz de Galicia* (en castelán). 27 de xullo de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8962576
* BDFutbol: 837
* Transfermarkt: 258873
* Worldfootball: villanueva

 |
**Patricia de Lille**, nada en Beaufort West o 17 de febreiro de 1951, é unha política surafricana, alcaldesa de Cidade do Cabo desde 2011.

Traxectoria
-----------

De Lille no concerto en homenaxe a Nelson Mandela no Cape Town Stadium en 2013.
Foi á Bastiaanse Hoërskool. Entre 1974 e 1990 traballou como técnica de laboratorio nunha fábrica. Nesa época afiliouse ao Sindicato de Traballadores da Industria Química de Suráfrica (South African Chemical Workers Union), e chegou a ser membro da Executiva Nacional. En 1988 foi elixida vicepresidenta do National Council of Trade Unions.
É fundadora e líder do partido Demócratas Independentes (Independent Democrats, ID), creado en 2003. En agosto de 2010 o partido integrouse na Alianza Democrática (Democratic Alliance). De Lille foi nomeada candidata á alcaldía de Cidade do Cabo, derrotando o a Dan Plato nas eleccións de 2011.

Levou a cabo unha campaña para investigar o tráfico de armas en Suráfrica.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Dan Plato** |  **Alcaldesa de Cidade do Cabo** 2011 - | Sucesor:' |
| Predecesor:**Ivan Meyer** |  **Ministra Provincial de Cabo Occidental de Desenvolvemento Social** 2010 - 2011 | Sucesor:**Albert Fritz** |

Notas
-----

1. ↑  Nathan Adams (1 de xuño de 2011). "De Lille receives Cape Town mayoral chain". *Eyewitness News*. Arquivado dende o orixinal o 27 de marzo de 2012. Consultado o 1 de xuño de 2011.
2. 1 2 3  "Patricia de Lille".
3. ↑  Brendan Boyle (20 de maio de 2011). "Patricia de Lille next mayor of Cape Town". *Times LIVE* (en inglés).
4. ↑  Chris McGreal (16 de febreiro de 2001). "Opposition loner is thorn in flesh of South African government". *The Guardian* (en inglés).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* City Mayors' Mayor of the Month for May 2013

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q445654
* WorldCat
* VIAF: 69149294074780520063
* FAST: 485354
* LCCN: no2002094660

 |
**Paula Dapena Sánchez**, nada en Pontevedra o 26 de novembro de 1996, é unha futbolista galega. Xoga de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Técnica en actividades físico deportivas, estudou Ciencias da Actividade Física e do Deporte na Universidade de Vigo. Comezou a xogar en 2012 no Atlético Arousana. En 2014 fichou polo Sárdoma CF, e en 2016 polo Umia FC. No ano 2020 fichou polo Viajes Interrías FF, de Portonovo (Sanxenxo), que xoga no grupo 1A da Primeira Nacional.

En novembro de 2020, nun partido amigable entre o seu equipo e o Deportivo da Coruña en Abegondo, negouse a homenaxear a Diego Armando Maradona, que falecera esa mesma semana. A orixe da súa negativa foi a consideración de que o chamamento á homenaxe se facía a un futbolista con comportamentos machistas e que, como tal, non debía recibir as homenaxes que non obtiveran as vítimas do machismo.

Recoñecementos
--------------

Foi galardoada co Premio Cidade de Pontevedra 2020

Notas
-----

1. ↑  "Paula". *Futboleras*.
2. ↑  "Paula Dapena". *Twitter*.
3. ↑  "Paula Dapena". *Aupa Athletic*.
4. ↑  Natalia Puga (30 de novembro de 2020). "A pontevedresa que se negou a gardar un minuto de silencio por Maradona". *Pontevedra Viva*.
5. ↑  "Dapena, la futbolista feminista que se negó a homenajear a Maradona". *La Vanguardia* (en castelán). 2020-12-01. Consultado o 2020-12-03.
6. ↑  "O persoal sanitario e a futbolista Paula Dapena, premios Cidade de Pontevedra". *Pontevedra Viva*. 12 de xaneiro de 2021.
Os **Parisii** eran un pobo galo que vivía na actual rexión parisiense. Segundo César (53 a. de C.), a súa cidade principal (oppidum) sería Lutetia.

Moeda de ouro (estatero de tipo filipo) no museo Carnavalet, museo adicado a historia de París.Un pobo celta da illa de Bretaña que leva o mesmo nome sería orixinario da tribo dos Parisii instalada en Galia. Instalouse no Yorkshire leste en Gran Bretaña na época da Idade de Ferro.

Arqueoloxía
-----------

Esta cidade é por tradición localizada en París, mentres que o seu subsolo intramuros non achegou aínda mobiliario protohistórico desta época. Unha posible explicación a este enigma foi atopada recentemente. A favor das escavacións vinculadas á autoestrada francesa A 86, atopáronse en Nanterre pegadas dunha moi importante cidade protourbana (máis de 15 ha, ou sexa, o dobre da illa da Cidade (*Île de la Cité*) en París), con tumbas de guerreiros.

Os Parisii de Galia
-------------------

A tribo gala dos Parisii instalouse na rexión no transcurso do século III a. de C. O primeiro pobo chamouse *Loukteich*, que significa "pantano" na lingua celta dos galos. Máis tarde a pequena cidade tomou o nome de *Lucotecia* e logo *Lutecia*.

Durante a conquista romana de Galia, os Parisii participaron no movemento de resistencia a César organizado por Vercingétorix en -52.
Os Parisii acuñaron moedas de ouro.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)* Os Parisii asentados na illa de Bretaña
2. ↑  Bruno Dell, Histoire de Paris, collection des merveilles, Éditions Hatier, Paris : 1992.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *(en francés)* Venceslas Kruta, *Les Celtes, histoire et dictionnaire*, éditions Robert Laffont
* *(en francés)* Xavier Delamare, *Dictionnaire de la langue gauloise*, éditions Errance
* *(en francés)* Pierre Hubac, *Carthage*, éditions Bellenand, 1952

### Outros artigos

* París
* Historia urbana de París
* Parisii (Britania)
* Lista de tribos celtas

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parisii*** |

* Páxina web do concello de Nanterre sobre a exposición das escavacións arqueolóxicas na estrada A86: descubrimento dun *oppidum*[*Ligazón morta*] *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q656902
* BNF: 16057133z
* BRE: 2320984
* EBID: ID
* LCCN: sh2008007670
* SUDOC: 135614678

 |
**Joxe Pernando Barrena Arza**, nado en Pamplona, 1 de novembro de 1965, é un político vasco da esquerda *abertzale* que desenvolveu a súa actividade no País Vasco e Navarra. Foi membro da dirección de Herri Batasuna, Euskal Herritarrok e Batasuna, todas elas organizacións ilegalizadas en España acusadas de vinculación a ETA.

Traxectoria
-----------

Concelleiro en Berriozar e tradutor de profesión, foi detido por vez primeira en 1985 acusado de pertencer a un grupo de información de ETA. Tras a detención da cúpula de Herri Batasuna en 1998, pasou a formar parte da nova dirección da coalición independentista, xunto a outros líderes como Arnaldo Otegi e Joseba Permach.

Foi a cabeza de lista de Euskal Herritarrok (EH) nas eleccións ao Parlamento de Navarra de 1999, resultando elixido parlamentario. Converteuse en 2000 nun dos principais dirixentes de HB e, posteriormente, de Batasuna. A pesar de que esta organización, creada en 2001, foi ilegalizada en 2003 polo Tribunal Supremo acusada de vinculación a ETA, Permach e Barrena seguiron exercendo funcións na portavocía da coalición.

Tratou, como outros dos membros de Batasuna, de alcanzar de novo representación no Parlamento de Navarra a través de organizacións políticas interpostas que foron ilegalizadas, tanto na convocatoria electoral de 2003 como en 2007.

Como consecuencia das mobilizacións auspiciadas por Batasuna que, en 2006 concluíron cunha convocatoria de folga xeral no País Vasco e Navarra, Barrena foi chamado a declarar pola Audiencia Nacional por 108 delitos, entre eles indución de desordes públicas, coaccións e estragos terroristas por sucesos acontecidos na folga, quedando en liberdade baixo fianza de 200.000 euros. Este procedemento foi finalmento arquivado.

O 4 de febreiro de 2008 foi detido, xunto con Francisco José Urrutia, por orde do entón xuíz da Audiencia Nacional Baltasar Garzón, que instruía o sumario sobre os presuntos vínculos de Batasuna con ETA, e foi acusado de integración en organización terrorista. Tras pasar dous anos en prisión, foi posto en liberdade o 3 de febreiro do 2010 tras abonar unha fianza de 50.000 euros. Así mesmo prohibíuselle xudicialmente participar en actos políticos ou facer declaracións públicas.

En febreiro de 2013, durante o Congreso Fundacional de Sortu, formación creada pola esquerda abertzale en 2011, foi elixido portavoz do partido.

Notas
-----

1. ↑  Barrena sae do cárcere tras pagar 50.000 euros de fianza

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pernando Barrena, dez anos na dirección de Batasuna, *El Correo Digital*, 4 de febreiro de 2008.
* Perfil de Barrena, a faciana máis visible de Batasuna en últimos meses[*Ligazón morta*], *Terra Actualidad*, 4 de febreiro de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4891277
* WorldCat
* VIAF: 86519835
* BNE: XX1001340
* ISNI: 0000 0000 6048 2284
* SUDOC: 198185421

 |
Principio de funcionamento dun periscopio.
Un **periscopio** (etim. do grego *peri*- e -*scopio*, περισκοπεῖν, "mirar arredor") é un aparello que serve para ver arredor, en particular de xeito elevado á liña de visión dende a situación dos ollos. Usa espellos ou prismas para a redirección dos raios luminosos.

Na súa forma sinxela é un tubo cun xogo de espellos nos extremos, paralelos e nun ángulo de 45º respecto da liña que os une. Pódese usar para ver sobre a cabeza da xente nunha multitude. Esta forma de periscopio, coa adición de simples lentes, foi usado para propósitos de observación en trincheiras durante a primeira guerra mundial.

Os periscopios máis complexos usan prismas no canto de espellos, e dispón de aumentos, como os usados nos submarinos.

Galería de imaxes
-----------------

* Planos dun periscopio sinxelo.Planos dun periscopio sinxelo.
* Periscopio nun submarino.Periscopio nun submarino.


|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Periscopio*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q183122
* BNCF: 25293
* BNF: 12001691g
* BRE: 2331562
* EBID: ID
* GEC: 0131157
* JSTOR: periscopes
* LCCN: sh85099940
* MAG: 75954658

 |
**Pere Ermengol** de Rocafort ou Pedro Armengol, nado en La Guarida dels Prats en 1238 e finado o 27 de abril de 1304, foi un mercedario catalán adicado ao rescate de cativos.

Traxectoria
-----------

Criado nunha familia nobre, era fillo do barón de Rocafort Arnau de Eermengol. Orfo de nai a unha idade temperá desnvolveu un carácter combativo e altivo que o levou ao asasinato nunha liorta contra unha banda rival nunha cacería.

Convertido nun fuxitvo, dedicouse ao crime e á extorsión polas montañas del Prades e a serra de Montsant. Liscou da persecución das autoridades ata que o seu propio pai foi cunha partida na súa busca. Estreitado o cerco, no medio da pelexa, recoñeceu ao seu proxenitor ao ver que, lonxe de querer matalo, non respondía aos seus golpes. Isto provocoulle unha fonda transformación, Obtido o perdón do rei Xaime I o Conquistador, renunciou todos os bens que por herdanza do pai ían corresponderlle e ingresou na orde dos mercedarios disposto a arriscar a súa vida no rescate de cativos nos reinos inimigos, particularmente en terras do islam.

Así, no reino de Murcia rescatou en 1261, 231 cativos; no reino de Granada en 1262, 202 prisioneiros; e en Alxeria, en 1264, tamén unhas ducias. Para o rescate buscaban esmolas e chegaban a ofrecerse eles mesmos como reféns.

Aforcamento
-----------

En Bejaïa, Alxeria, no ano 1266, el e Frei Guillerme Florenti atoparon como prisioneiros dezaoito adolescentes cristiáns sen que os cartos recadados das esmolas lles alcancen para o rescate. Pere ofrécese como refén, mentres Guillerme parte para conseguir o que restaba para o pagamento. Como Guillerme se atrasou, Pere foi aforcado. Cando Guillerme foi recuperar o cadáver atopouse con que o seu compañeiro aínda vivía. Os cartos empregáronse para rescatar novos cativos.

Como consecuencia deste episodio, Pere ficou cunha desviación cervical e unha forte dor crónica.

Posteriormente fixo vida contemplativa en Barcelona ata que decidiu retirarse á súa vila natal.

Significación
-------------

A súa memoria é moi venerada en Cataluña como un santo nacional e a orde mercedaría teno como modelo de virtudes heroicas. Inocencio XI canonizouno en 1688.

As súas reliquias foron moi veneradas ata que o 23 de xullo de 1936 unhas asaltantes guindáronas ao lume. Uns poucos ósos foron rescatados sen calcinar e están gardados nunha urna na igrexa de Santiago da súa vila natal. A súa festa é o 26 de abril.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Pere Ermengol*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1931293
* WorldCat
* VIAF: 86646374
* BNE: XX1051653
* DBE: san-pedro-armengol
* GEC: 0024396
* ISNI: 0000 0004 4888 5776

 |
**Pere Práxedes Ripol**, nado o 20 de abril de 1959 en El Prat de Llobregat, Barcelona, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto catalán, internacional coas categorías inferiores da selección española e coa selección absoluta de Andorra. Cunha altura de 1,96 metros xogaba na posición de aleiro. Despois da súa retirada como xogador foi adestrador principal e axudante do Bàsquet Andorra até 1997.

Traxectoria
-----------

* FC Barcelona (1977–1979)
* Mollet (1979–1980)
* OAR Fondomar Ferrol (1981–1982)
* Manresa (1982–1984)
* Breogán Lugo (1984–1985)
* Andorra (1985–1991)

Palmarés
--------

* 2× Copa do Rei (1978, 1979)

Retirada
--------

Por mor da súa retirada, o Bàsquet Andorra, onde xogou as súas últimas seis tempadas, realizou unha homenaxe ao xogador cun encontro amigable entre o propio Básquet Andorra e o FC Barcelona, o seu primeiro equipo. O resultado do encontro foi de 90 a 82 a favor dos andorranos, daquela en Primeira B, a categoría inmediatamente inferior á liga ACB. Pere Práxedes xogou os cinco primeiros minutos do encontro.

Notas
-----

1. ↑  17 de agosto de 1997. El Mundo Deportivo. O Andorra abandona a LEB
2. ↑  16 de agosto de 1991. El Mundo Deportivo. Andorra fatiga ao Barça

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en acb.com como xogador
* Ficha en acb.com como adestrador
Os 17 países identificados como megadiversos polo Conservación Internacional.
Os **países megadiversos** son un grupo de países que conteñen a meirande parte das especies da Terra e un gran número de especies endémicas. Conservación Internacional identificou 17 países megadiversos en 1998. Moitos deles atópanse en rexións tropicais ou subtropicais.

No 2002, México formou unha organización diferente que se centrou nos Países megadiversos afíns, formados por países cunha rica diversidade biolóxica e coñecementos tradicionais asociados. Esta organización non inclúe tódolos países megadiversos como os identifica Conservación Internacional.

En orde alfabética, os 17 países megadiversos son:


|  |  |
| --- | --- |
| * Australia
* Brasil
* China
* Colombia
* R.D. do Congo
* Ecuador
* Estados Unidos
* Filipinas
* India
 | * Indonesia
* Madagascar
* Malaisia
* México
* Papúa Nova Guinea
* Perú
* Suráfrica
* Venezuela
 |

Países megadiversos afíns
-------------------------

Os actuais países membros da organización de Países megadiversos afíns son os seguintes, en orde alfabética:


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Bolivia
* Brasil
* Canadá
* China
* Colombia
* Costa Rica
* R.D. do Congo
 | * Ecuador
* Estados Unidos
* Filipinas
* Guatemala
* India
* Indonesia
* Irán
 | * Kenya
* Madagascar
* Malaisia
* México
* Perú
* Suráfrica
* Venezuela
 |

Notas
-----

1. 1 2  [http://www.conservation.org/documentaries/Pages/megadiversity.aspx Megadiversity: The 17 Biodiversity Superstars
2. ↑  Megadiversity Countries
3. ↑  "Biodiversity Theme Report". Arquivado dende o orixinal o 24 de abril de 2014. Consultado o 14 de abril de 2014.
4. ↑  "LIKE MINDED MEGADIVERSE COUNTRIES" (PDF). Consultado o 6 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Punto quente de biodiversidade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1538989
* MAG: 76908825

 |
**Pedro García Arcas**, nado en Sarria e finado no mesmo concello o 27 de xuño de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Secretario do Centro Republicano de Monforte de Lemos en 1932, militou na ORGA. Foi detido en outubro de 1934 con Vicente Páramo Losada, Antonio Rodríguez Castro, Antonio Sanmartín López, Manuel Durán Fernández, Emilio Golás Rodríguez, Julio Páramo Sánchez, e Felipe Rodríguez García, acusados de confeccionar e repartir follas subversivas incitando á revolución. Integrouse en Izquierda Republicana da que foi elixido secretario da agrupación local en 1935. En marzo de 1936 foi nomeado concelleiro. A madrugada do 26 de xuño de 1936 foi obxecto dun atentado cando o falanxista Manuel Carrozas Varela lle disparou, feríndoo gravemente no local da sociedade La Unión, matando ao tamén concelleiro Victorino Cabarcos López cando tratou de detelo.. Finou ao día seguinte a consecuencia das feridas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-10-1934, p. 12.
2. ↑  *Diario de Pontevedra*, 27-6-1936, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-6-1936, p. 12.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 28-6-1936, p. 10.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-6-1936, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión franquista en Lugo

* O alcalde e a Corporación ditaron medidas de axuda para as familias

* Cilia Torna (1 de novembro de 2013). "Para nós o matar é unha honra". *Nós*.
* Discurso radiofónico de Pedro García Arcas