recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **paradoxo de Epiménides** é un paradoxo, relacionado coa filosofía e a lóxica. É un paradoxo falsídico, xa que aparenta autocontradecirse de se seguir un razoamento, pero pódese mostrar que ese razoamento non é correcto. Atribúese a Epiménides afirmar: *Todos os cretenses son uns mentiráns*. Sabendo que el mesmo era cretense, dicía Epiménides a verdade?

A primeira vista parece que a afirmación se contradí, xa que Epiménides está afirmando que mente. Isto non é realmente certo, xa que malia que a afirmación non pode ser certa, si podería ser falsa. Se supoñemos que é certa, Epiménides si está afirmando que, como calquera cretense, está mentindo, e polo tanto a afirmación sería falsa, e alcanzaría unha autocontradición. Pero se supoñemos que é falsa, non alcanzamos unha contradición, xa que se a afirmación *Todos os cretenses menten* é falsa, significa que hai polo menos un cretense, non necesariamente Epiménides, que di a verdade. Polo tanto, é perfectamente posible que a afirmación sexa falsa, e a afirmación non é un verdadeiro paradoxo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q990068
* MAG: 2778360250

 |
**Jesús Ignacio Puente Fontanes**, nado na Cardavella (parroquia de Guimarei, no concello da Estrada) o 19 de outubro de 1898 e finado en Pontevedra o 5 de xuño de 1937, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Tiña unha xastrería na rúa Pérez Viondi da Estrada. Vinculado ao sindicato agrario de Guimarei, figurou na candidatura do Centro Republicano que gañou as eleccións municipais de 1931, e foi elixido concelleiro e nomeado tenente de alcalde na corporación que presidiu Juan Manuel Rodríguez Seijo. Cando no outono de 1934 hai unha crise no goberno municipal, pasou a ocupar a alcaldía, pero o 15 de outubro foi detido por orde militar debido aos sucesos de Asturias, aínda que foi liberado en poucos días. Foi Secretario de Propaganda de Izquierda Republicana en 1935. O 5 de maio de 1936 constituíuse a Comisión Xestora Municipal que o elixiu como alcalde presidente da mesma. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Pontevedra por rebelión militar. Sentenciado a pena de morte, foi executado na Avenida de Bos Aires de Pontevedra o 5 de xuño de 1937 xunto cos tenentes de alcalde Ramón Fernández Rico, José Rodríguez Sangiao, e os republicanos Cándido Tafalla Froiz, Manuel Nogueira González e José María Pena López. En 1939 abríronlle expediente de responsabilidade civil.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Pontevedra*, 5-6-1937, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 4-1-1939, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O delito de ser alcalde
* Jesús Puente Fontanes na páxina web *Nomes e Voces*.
* Alcaldes estradenses

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Manuel Rodríguez Seijo** |  **Alcalde da Estrada** 1936 | Sucesor:**Pedro Gil Crespo** |
***O centro do labirinto*** é un libro de Agustín Fernández Paz publicado en 1997 por Edicións Xerais. En 2009 saíu do prelo a 11ª edición.

Resumo
------

A acción ten lugar a mediados do século XXI. Sara é a nai de David. Viven en Berlín, onde traballa como asesora do G-12, grupo de persoas que rexe o destino das persoas. O mundo está globalizado logo de entraren en vixencia as "Leis de Unificación" no ano 2020. A lingua común é o euroinglés, e o mundo está dividido en 8 zonas.

Malia que a gran maioría da xente adaptouse a esas normas, nas ZNC (zonas non controladas) persisten grupos de xente vivindo dun modo alleo ás novas tecnoloxías. Pero tamén nesas zonas hai grupos de resistencia, dispostos a retomar a diversidade cultural e a sostibilidade no planeta Terra.

Sara vén co seu fillo a Galiza, de onde son os seus devanceiros. Mentres ela andaba por Campo Lameiro visitando uns petróglifos, David ten un accidente nunha fraga próxima. É atopado por membros da resistencia da ZNC, que logo de recuperarse do accidente se poñen en contacto con Sara. A intención é facer ver a Sara que a apocalipse mundial é moi real a menos que se poña solución axiña.

Ao mesmo tempo, Sara decátase de que o informe que está a redactar é ben perigoso, pois dous dos colaboradores morren en estrañas circunstancias. Finalmente descobre que foi froito dunha traizón doutros dous colaboradores, debido a presións para que o sistema imperante non mude.

Sara e David aprenden de primeira man que o mundo non é tan bonito nin tan monótono como se vende no 1º mundo, e que aínda están vivas as linguas que se falaban antes e os paraísos naturais e arqueolóxicos conservados ao longo do mundo.

Narración
---------

Utilízanse dous narradores: o narrador omnisciente, que alterna o que lle sucede a Sara e o que lle sucede a David, e a narración en primeira persoa de Brenda, unha rapaza da idade de David que vive na ZNC.

Traducións
----------

* Ao catalán por Pau Joan Hernàndez Fuenmayor co título de *El centre del laberint* publicado en 1999 pola Editorial Barcanova, Col. Antaviana jove.

* Ao portugués por Isabel Ramalhete co título de *O centro do labirinto* publicado en 2002 por Ed. Âmbar, Col. Escritas do mundo.

* Ao castelán por Soledad Carreño Albín co título de *El centro del laberinto* publicado en 2002 por Editorial Algar, Col. Algar Joven.

Notas
-----

1. ↑  "El centre del laberint". *bibliotraducion.uvigo.es*. Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2018. Consultado o 2019-07-18.
2. ↑  "O centro do labirinto". *bibliotraducion.uvigo.es*. Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2018. Consultado o 2019-07-18.
3. ↑  "El centro del laberinto". *bibliotraducion.uvigo.es*. Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2018. Consultado o 2019-07-18.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Ed. Xerais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20551330
* BiTraGa: 1573

 |
A **batalla de Montecubeiro** foi un enfrontamento armado do ano 774, no marco da reconquista, no cal as tropas asturianas comandadas polo rei Silo derrotaron os rebeldes galegos alzados contra a dominación asturiana[]. Rematou coa definitiva incorporación das terras do sul da actual Galiza á monarquía ovetense, favorecendo a unidade do territorio historicamente galaico e impedindo o xurdimento dun estado independente galegos.

Historia e características
--------------------------

A zona setentrional de Galicia fora anexionada á monarquía ovetense polo rei Afonso I, que impuxo como bispo en Lugo a Odoario, un refuxiado cristián da antiga provincia romana de África. Nas décadas posteriores, particularmente durante os anos do goberno de Froila I, tanto en Galiza como noutras rexións periféricas desenvolvéronse certas tendencias secesionistas que aspiraban a liberarse do dominio político ástur.

Pero foi durante o reinado do rei Silo cando tivo lugar unha revolta que, tanto a Crónica Rotense como a Crónica Sebastianense, describen como xeneralizada. Para sufocala, as tropas asturianas avanzaron pola calzada romana que unía Oviedo e o centro de Asturias coas poboacións de Lugo e Iria Flavia, e interceptaron os rebeldes galegos á altura de Montecubeiro, Castroverde, onde os derrotaron.

Segundo o cóengo compostelán Antonio López Ferreiro, na parroquia de Montecubeiro existen dous castros, os de Maxide e Sarceda, que quizais puideron servir como refuxio ás tropas galegas fronte ó asedio asturiano.

Notas
-----

1. ↑  «Galleciam sibi revellantem inito certamine in monte Cuperio superavit et suo imperio subiugavit».
2. ↑  «Populos Gallaeciae contra se rebelantes in monte Cuperio bello superavit et sub imperio subiugavit».
3. ↑  Vázquez Seijas, Manuel (1970). *Fortalezas de Lugo y su provincia: notas arqueológicas, históricas y genealógicas* **V**. Lugo: Excma. Diputación Provincial de Lugo. p. 203.
4. ↑  Estévez (2003), p. 119

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Estévez Sola, Juan A. ed. (2003). *Crónica najerense*. Col. Clásicos latinos medievales y renacentistas. Madrid: Akal. ISBN 84-460-1668-0.

### Ligazóns externas

* Descrición do reinado de Froila I *(en castelán)*
O **movemento ameboide** é o movemento de cada célula en relación ao seu contorno. Por exemplo, os leucocitos son quen de moverse a través de diversos tecidos.

O movemento comeza coa emisión dun pseudopodo dende o extremo dunha célula, que se dirixe cara a fóra, lonxe da célula. Despois, tira do resto da célula cara si, permitindo o movemento. Para poder realizar este proceso é imprescindible que o pseudopodo se una a receptores dos tecidos circundantes, para poder funcionar coma vector de dirección. A unión ten lugar por proteínas do receptor que se aliñan dentro das vesículas exocíticas. Cando estas forman parte da membrana do pseudopodo, ábrense de xeito que liberan o seu contido cara ao exterior. Os receptores fan entón protusión e se unen aos ligandos dos tecidos circundantes.

No extremo oposto á célula, os receptores afástanse dos seus ligandos e forman novas vesículas de endocitose. Despois, as vesículas migran cara ao extremo do pseudopodo, para formaren parte dunha nova membrana plasmática.

Durante todo este proceso, os filamentos de actina da célula contráense, formándo polímeros, permitindo o movemento. Durante a súa actividade consomen ATP.

Células con movemento ameboide
------------------------------

Nos seres humanos as células con maior capacidade de movemento ameboide son os leucocitos cando saen do sangue aos tecidos periféricos. Os fibroblastos e as células xerminais da pel tamén poden desplazarse para reparar feridas e outras anomalías. As células embrionarias requiren de movememtos desta clase para un correcto desenvolvemento fetal.

Regulación do movemento ameboide
--------------------------------

Os fenómenos de quimiotaxe regulan o movemento. A liberación de substancias quimiotácticas atrae a diversas células, dende concentracións máis baixas cara concentracións máis altas (*quimiotaxe positiva*). Algunhas substancias exercen o efecto contrario, dirixindo cara ás concentracións menores, o fenómeno de *quimiotaxe negativa*.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ameboide*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Tradado de Fisiología Médica*. Guyton. Undécima edición. ISBN 84-8174-926-5 *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180070
* MAG: 199422760

 |
Percorrido aproximado da viaxe de Petaquias.
**Petaquias de Ratisbona**, tamén coñecido co nome de *Petachiah Ben Yakov*, *Moses Petachiah* ou *Petachiah de Regensburg*, foi un viaxeiro e rabino de finais do século XII e principios do XIII célebre por ter relatado as súas viaxes pola Europa do Leste, a rexión do Cáucaso e Oriente Medio.

Traxectoria
-----------

Petaquias naceu en Ratisbona, Baviera. Era irmán do tamén rabino Isaac ben Jacob ha-Lavan, un famoso xurista xudeu. Durante a súa infancia viviu baixo a tutela probablemente de estudosos como Xudá o Piadoso (*Yehuda ben Shmuel*). Foi autor de varias glosas no Talmud. Aínda sendo novo, deixou Ratisbona, unha cidade onde a comunidade xudía era ben recoñecida pola súa piedade e interese nas escrituras de tal forma que se lle chamaba ás veces a *Atenas xudaica* e se estabeleceu en Praga.

As datas concretas das súas viaxes sonnos aínda descoñecidas. Podemos pensar que saíu de Praga nalgún momento entre 1170 e 1180, e estivo con certeza en Xerusalén antes de 1187, xa que a describiu baixo o Reino de Xerusalén. Xa que se supón que Xudá o Piadoso foi quen compilou as notas da edición pervivinte do caderno de viaxes de Petaquias, debe de ter regresado a Ratisbona antes da data da súa morte, que sabemos que foi en 1217. Porén descoñecemos a data da morte de Petaquias.

A viaxe
-------

Petaquias viaxou ao leste desde Bohemia, a través de Polonia, Belarús, o sur de Ucraína (que el chamou Kedar) e Crimea. Describe os restos dos xázaros e o comezo da comunidade caraíta de Crimea. A continuación, dirixiuse cara ao sur a través dos Kipchaks e o Cáucaso en Armenia, residindo por un tempo en Nísibis. Desde aló viaxou a Mesopotamia, visitando as cidades de Nínive, Sura, Pumbedita e Bagdad antes de pasar a Persia. Virando ao oeste, remontou o río Éufrates e chegou a Siria, visitando Alepo e Damasco. Viaxou polo Reino de Xerusalén, visitando os lugares santos en Galilea e Xudea, de onde puido embarcar, dado que o seguinte lugar que describe é Grecia. A partir de aí suponse que regresaría a casa polos Balcáns.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Benxamín de Tudela

### Ligazóns externas

* Travels of Rabbi Petachia of Ratisbon, versión na rede dunha edición bilingüe de 1856.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q679640
* WorldCat
* VIAF: 47153413
* BNF: 14605317h
* CERL: cnp00286416
* DeutscheBio: 102414939
* FAST: 1841087
* GND: 102414939
* ISNI: 0000000118756904
* LCCN: n80065939
* NKC: zmp20211110076
* NTA: 111829984
* SUDOC: 081961219

 |
Coordenadas: 43°13′04″N 8°41′50″O﻿ / ﻿43.2177273, -8.6971416

O **Complexo Deportivo Carballo Calero** é un recinto polideportivo da localidade de Carballo, nomeado en honor a Ricardo Carballo Calero.

Historia
--------

Este recinto, inaugurado en 1995, está confeccionado a imaxe e semellanza do seu curmán da Zona Escolar e situado ao carón do Colexio Bergantiños. O edificio conta cun pavillón polideportivo (chamado popularmente Pavillón Bergantiños) de linóleo (renovado no 2008) no que xoga os seus partidos como local o Escola Lubiáns (equipo local de hóckey a patíns), así como cunha piscina climatizada empregada polos distintos clubs da localidade e que conta cunhas bancadas con capacidade para 300 espectadores. No ano 2009 abriuse no complexo unha sala de fitness de 180 metros cadrados á disposición dos cidadáns.

Notas
-----

1. ↑  "Instalacións" (PDF). Concello de Carballo. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 11 de xullo de 2012. Consultado o 4 de outubro de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Información na páxina web do Concello de CarballoArquivado 11 de xullo de 2012 en Wayback Machine.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Han kitab*** (chinés tradicional: 漢克塔布; chinés simplificado: 汉克塔布; *pinyin*: Hàn kètǎbù; Wade-Giles: Han4 k'o4-t'a3-pu4; árabe: هان کتاب) é o nome que reciben un conxunto de textos islámicos en chinés, escritos por autores musulmáns, que explican o islam empregando terminoloxía confuciana. O termo reflicte a natureza destas obras: *han* 汉 significa "chinés", e *kitab* کتاب é "libro" en árabe. Foron redactados a comezos do século XVIII, durante a dinastía Qing (1644-1912). Eruditos posteriores, como Ma Qixi (1857-1914), Ma Fuxiang (1876-1932) ou Hu Songshan (1880-1955), foron influenciados polos *Han kitab*.

Historia
--------

As orixes da literatura *Han kitab* remóntanse aos traballos do erudito Hu Dengzhou no século XVI. Tras estudar durante varios anos no mundo islámico, Hu regresou á China para fundar un sistema educativo que incorporaba a análise dos textos islámicos co ensino de idiomas estranxeiros e do chinés. Ao principio, tratábase de traducións de textos sufís en lingua persa. Porén, a mediados do século XVII, os intelectuais musulmáns chineses comezaron a redactar obras orixinais nas que mesturaban elementos islámicos co pensamento chinés clásico.

Entre os autores de *Han kitab*, atópanse Liu Zhi (1660-c. 1739), quen viviu en Nanjing a comezos do século XVIII, e Wang Daiyu (c. 1570-c. 1660).

Notas
-----

1. ↑  Dillon (1999): 131.
2. ↑  Lipman (1997): 73.
3. ↑  Lipman (1997): 176, 189–190, 221.
4. ↑  Wroldsen, K. J. (2023-04-03). "Let Confucianism and Islam work together: bargaining for a distinct Muslim identity in local propaganda literature". *Asian Ethnicity* (en inglés) **24** (2): 157–180. ISSN 1463-1369. doi:10.1080/14631369.2021.2007754.
5. ↑  Lai, Q. (2020-03-14). "The Making of Sino Muslim Identity: Han Kitab in the Chinese Xidaotang". *Chinese Sociological Review* (en inglés) **52** (2): 167–198. ISSN 2162-0555. doi:10.1080/21620555.2019.1636218.
6. ↑  Petersen, K. (2021-07-27). "The Rich History of China’s Islam". *New Lines Magazine* (en inglés). Consultado o 2024-04-03.
7. ↑  Benite (2010).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Benite, Z. (2010). Follow the White Camel: Islam in China to 1800. En Morgan, D. O. e Reid, A. (eds.), *The New Cambrdige History of Islam* (409-426). Cambridge University Press.
* Dillon, M. (1999): *China's Muslim Hui Community: Migration, Settlement and Sects*. Curzon Press. ISBN 9780700710263.
* Lipman, J. N. (1997): *Familiar Strangers: A History of Muslims in Northwest China*. University of Washington Press. ISBN 9780295976440.

Modelo:Confucian texts
**Christijan Albers**, nado en Eindhoven o 16 de abril de 1979, foi un piloto neerlandés de Fórmula 1 e de DTM. Conduciu para Minardi, Midland e Spyker en F1, e para AMG-Mecerdes en DTM, onde acadou un segundo e un terceiro na clasificación final en 2003 e 2004.

Traxectoria
-----------

Iniciouse nos karts obtendo o campionato nacional danés da disciplina en 1997. Nese mesmo ano tamén foi campión na Fórmula Ford 1800 nos Países Baixos e Bélxica, e participou na serie Renault Mégane.

En 1998 pasou ao Campionato de Alemaña de Fórmula 3, categoría na que obtivo o título no 1999 tras gañar en 6 carreiras. No seguinte ano participou no campionato internacional de Fórmula 3000 e tamén na Fórmula europea.

Christijan Albers, Spyker M16, (2006).
No 2001 Albers participou na DTM, categoría na que obtivo o subcampionato tras acadar 4 vitorias. Ao mesmo tempo desenvolveu actividades coma piloto de probas da escudaría Minardi de Fórmula 1, e pilotou o bipraza do equipo empregado para fins promocionais. En novembro de 2004 obtivo o mellor rexistro nas probas de Misano di Gera d'Adda.

Albers foi confirmado para a tempada 2005 de Fórmula 1 como piloto titular de Minardi. Non acadou resultados de relevancia nas primeiras carreiras do ano. Ao finalizar a tempada, na que conseguiu catro puntos no Gran Premio dos Estados Unidos, Albers foi confirmado coma piloto principal de Midland F1 Racing.

Na tempada 2007 de Fórmula 1 foi confirmado piloto oficial do equipo Spyker F1 Team, xunto ao seu compañeiro de equipo Adrian Sutil, pero tralo non pagamento do seu patrocinador deixou de correr con esta escudaría, facendo o seu último gran premio en Silverstone.

Resultados na Fórmula 1
-----------------------

| Ano | Escudería | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | Posto | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2005 | Italia
Minardi | AUS9 | MYS13 | BAH13 | SMR9 | ESP9 | MON14 | EUR17 | CAN11 | USA5 | FRA11 | GBR18 | GER13 | HUN10 | TUR9 | ITA19 | BEL12 | BRA14 | JPN17 | CHN17 | 19º | 4 |
| 2006 | 
Midland | BAH10 | MYS12 | AUS9 | SMRRet | EUR13 | ESPRet | MON12 | GBR15 | CANRet | USARet | FRA15 | GERDSQ | HUN10 | TURRet | ITA17 | CHN15 | JPNRet | BRA14 |  | 22º | 0 |
| 2007 | Países Baixos
Spyker | AUSRet | MYSRet | BAH14 | ESP14 | MON19 | CANRet | USA15 | FRARet | GBR15 | EURDNP | HUNDNP | TURDNP | ITADNP | BELDNP | JPNDNP | CHNDNP | BRADNP |  |  | 25º | 0 |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Christijan Albers*** |

### Ligazóns externas

* Web Oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q171414
* Munzinger: 01000006427
* DriverDB: christijan-albers
* RacingReference: Christijan\_Albers

 |
**Island Records** é un selo discográfico fundado por Chris Blackwell e Graeme Goodall en Xamaica. Estivo baseado durante moitos anos no Reino Unido e na actualidade é propiedade de Universal Music Group. O selo opera como unha división de The Island Def Jam Music Group nos Estados Unidos (onde é un selo principalmente orientado cara ao rock), e traballa de xeito independente no Reino Unido (tamén coñecido como Island Records Group ou Universal Island). Dende o ano 2007 existe tamén unha división australiana coñecida como Island Records Australia, dirixida por Universal Music Australia. Island Records foi tamén a compañía fundadora da influente distribuidora de anime xaponés Manga Entertainment.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Island Records nos Estados Unidos
* Island Records no Reino Unido
* Island Records en Australia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190585
* WorldCat
* VIAF: 266179188
* Discogs: 8377
* EBID: ID
* LCCN: n91124319
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 56°05′09″N 5°28′44″O﻿ / ﻿56.0857322756, -5.47892312327

Penedo da fortificación de Dunadd.
**Dunadd** (en gaélico escocés: *Dún Add*, 'forte no [río] Add'), é unha fortificación da Idade de Ferro e de períodos posteriores preto de Kilmartin en Argyll and Bute, Escocia e crese que foi a capital do antigo reino de Dalriada.

Descrición
----------

Dunadd é un penedo rochoso que puido ser anteriormente unha illa e agora está no interior, preto do río Add, de onde recibe o seu nome, un pouco ó norte de Lochgilphead (NR 836 936). O terreo adxacente, agora en gran parte recuperado, antigamente era pantanoso e coñecido como o *Mòine Mhòr* 'gran Mofo' en gaélico. Iso, sen dúbida aumentou o potencial defensivo do lugar.

Galería de imaxes
-----------------

* Unha vista do río Add dende o alto de Dunaad.Unha vista do río Add dende o alto de Dunaad.
* Unha vista da rexión arredor de Dunaad.Unha vista da rexión arredor de Dunaad.
* Castro de Dunadd - paisaxe vista dende o alto de Dunaad.Castro de Dunadd - paisaxe vista dende o alto de Dunaad.
* Mapa e aviso descritivo do local de Dunaad.Mapa e aviso descritivo do local de Dunaad.
* Camiño esculpida na rocha.Camiño esculpida na rocha.
* Ascenso.Ascenso.

Notas
-----

1. ↑  John Keay and Julia Keay, *Collins Encyclopedia of Scotland*, (Harper Collins, 1994) p. 255.

* Portal:Historia
* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q233579
* WorldCat
* VIAF: 244304715
* GND: 4738991-6

 |
**Vlamertinge** é unha aldea na provincia belga de Flandres Occidental e un barrio da cidade de Ypres. O centro da vila de Vlamertinge está situado fóra do centro da cidade de Ypres, ao longo da estrada principal N38 á próxima cidade de Poperinge.

Ademais do centro da cidade de Ypres, Vlamertinge é o maior distrito de Ypres. No oeste de Vlamertinge, ao longo da estrada de Poperinge, atópase o casarío de Brandhoek.

Historia
--------

Os primeiros datos sobre Vlamertinge datan da Idade Media. En 857 construíu unha capela en Vlamertinge. En 970 Ypres foi destruído e a capela de Vlamertinge incendiouse. O documento máis antigo coñecido ata a data que inclúe o nome de Flambertenges é unha escritura do ano 1066. Nesta obra constaba que Balduíno V, conde de Flandres, a súa esposa Adela e o seu fillo Balduíno entregaron mercadorías á igrexa e ao cabido de Sint-Pieters de Lille. Estes bens eran, entre outros, un décimo situado en Elverdinge e tamén un décimo situado en Vlamertinge - "In territorio Furnensi, in villa Elverzenges, decinam unam ; Flambertenges decinam similiter unam".

No Antigo Réxime, Vlamertinge foi un "Heerlijkheid" de Veurne-Ambacht con 22 retrocesos e sufriu moitos dos asedios dos próximos Ypres.

Durante a primeira guerra mundial, toda a aldea foi destruída por bombardeo. En 1944, durante a segunda guerra mundial, Vlamertinge foi liberada por unha división blindada polaca.

Xeografía
---------

Vlamertinge está a 17 metros sobre o nivel do mar. O municipio tamén limita con Ypres no leste, Voormezele no sueste, Kemmel e Dikkebus no sur, Reningelst no suroeste, Poperinge en Occidente, Elverdinge no norte e Brielen no nordeste.

Evolución demográfica
---------------------

De 1487 a 1697 vemos un gran descenso na poboación de Vlamertinge. A explicación máis plausible para isto sería a guerra dos oitenta anos nas dezasete provincias.

Puntos turísticos
-----------------

* Igrexa de Santo Vedasto
* O antigo concello de Vlamertinge desde 1922, en estilo renacentista neofelmánico
* O Castelo de Vlamertinge ou o Castelo du Parc foi construído en 1857-1858 por orde do Vizconde Pierre-Gustave du Parc, despois dun deseño de Joseph Schadde.
* En Vlamertinge hai unha serie de cemiterios militares británicos desde a primeira guerra mundial:
	+ Brandhoek Military Cemetery
	+ Red Farm Military Cemetery
	+ Vlamertinghe Military Cemetery
	+ Vlamertinghe New Military Cemetery
	+ Railway Chateau Cemetery
	+ Divisional Cemetery
	+ Brandhoek New Military Cemetery
	+ Brand Corner New Military Cemetery No.3
	+ Hop Store Cemetery

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2693056
* WorldCat
* VIAF: 3100153954895205680009
* OSM: 1283697

 |
A ***Global Biodiversity Information Facility*** (**GBIF**) é unha organización internacional que trata de que os datos científicos sobre biodiversidade estean dispoñíbeis en Internet usando servizos web. Os datos son proporcionados por moitas institucións de todo o mundo, e a estrutura da información da GBIF fai que estes datos sexan accesíbeis e permite buscas nun único portal. Os datos dispoñíbeis a través do portal da GBIF son principalmente datos de distribución de plantas, animais, fungos e microorganismos, e datos de nomes científicos.

A misión da GBIF é facilitar o acceso libre e aberto aos datos de biodiversidade do mundo para propiciar un desenvolvemento sustentábel. As prioridades, cunha énfase en promover a participación e traballar con socios, inclúen mobilizar datos sobre biodiversidade, desenvolver protocolos e estándares para asegurar a integridade científica e a interoperabilidade, construír unha arquitectura informática que permita a interconexión de distintos tipos de datos provenientes de fontes dispares, promover a construción de capacidades e catalizar o desenvolvemento de ferramentas analíticas para unha mellor toma de decisións.

A GBIF trata de formar ligazóns informáticas entre recursos de datos dixitais de todo o espectro da organización biolóxica (de xenes a ecosistemas), e conectar estes con problemas importantes para a ciencia, a sociedade e a sostibilidade usando xeoreferenciación e ferramentas de información xeográfica. Traballa en asociación con outras organizacións internacionais como a asociación do Catálogo da Vida, *Biodiversity Information Standards* (TDWG), *Consortium for the Barcode of Life* (CBOL), a *Encyclopedia of Life* (EOL) e GEOSS.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* An introduction to the GBIF Data Portal
* GBIF Documents and History
* An Introduction to GBIF Biodiversity Informatics
* Sitio web da GBIF

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1531570
* WorldCat
* VIAF: 138223388
* GRID: grid.434488.7
* LCCN: nb2011029469
* MAG: 111796040
* SUDOC: 162380046

 |
Esta balanza contén cero obxectos, repartidos en dous grupos iguais.
O **número cero** (0) é **par**. Noutras palabras, a súa paridade (a calidade de par ou impar) é parella. O xeito máis sinxelo de demostralo é recorrer á definición de «par»: un número enteiro múltiplo de dous (2); concretamente, 0 × 2 = 0. En consecuencia, o cero ten tódalas propiedades que caracterizan os números pares: é divisible por 2, ten un número impar a cada carón da recta numérica e constitúe a suma dun enteiro por si mesmo (neste caso el mesmo). Un conxunto de 0 obxectos pódese dividir en dous subconxuntos iguais, como pasa con calquera conxunto de cardinalidade par.

O cero segue as regras formadas cos outros números pares. Para que se cumpran as regras de paridade da aritmética, por exemplo que *par* – *par* = *par*, é preciso que 0 sexa par. Tamén é un elemento do grupo de enteiros pares, o elemento identidade. O cero pode ser un punto de partida dende o cal se definen indutivamente os outros números naturais e a súa paridade. As aplicacións desta indución, dende a teoría de grafos até a xeometría computacional, baséanse na paridade par do cero. O 0 non é unicamente divisible por 2, senón por tódolos enteiros positivos. No sistema binario que se emprega nas computadoras, é especialmente relevante que o 0 sexa divisible por cada potencia de 2; neste senso, o 0 é o número «máis par» de todos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q470494
* MAG: 25092130

 |
Cartaz da IV Esposizione Triennale di Belle Arti di Milano de 1900, deseñado por Adolf Hohenstein
Cartel de Hohenstein, 1905.
**Adolf** ou **Adolfo Hohenstein**, nado o 18 de marzo de 1854 en San Petersburgo e finado o 12 de abril de 1928 en Bonn, foi un pintor, ilustrador, escenógrafo e deseñador de vestiario alemán. Hohenstein foi un dos cartelistas máis coñecidos do seu tempo e está considerado un pioneiro do Modernismo en Italia.
Canda Leonetto Cappiello, Giovanni Mario Mataloni, Leopoldo Metlicovitz e Marcello Dudovich, está considerado un dos cartelistas máis importantes de Italia, onde pasou un tempo.

Biografía
---------

Cartel para *La Bohème*, 1896.
Hohenstein foi fillo de pais alemáns, Julius e Laura IRack, e naceu en San Petersburgo, daquelas, Imperio Ruso. Seu pai era un enxeñeiro de montes cuxo traballo lle obrigaba a viaxar intensamente. Máis tarde, a familia trasladouse a Viena, onde Adolf se criaría e completaría a súa educación. As súas viaxes levárono logo a India, onde traballaría decorando casas da clase alta local. En 1879 trasladouse a Milán, onde empezou o seu período máis creativo.

Foi nomeado deseñador de vestiario no Teatro alla Scala, así como tamén noutros teatros e óperas. Contratado como director de arte e deseños, realizando os carteis para as óperas *La Bohème*, *Tosca* e *Madama Butterfly* de Giacomo Puccini, con quen traballou moi de cerca en varias ocasións. Tamén traballou na publicidade, facendo gráficos para a compañía de bebidas Campari e cousas para o xornal *Corriere della Sera*, así como postais e portadas de libros.

Nos primeiros anos dos 1900, tras casar con Katharina Plaskuda, unha viúva, viaxou máis frecuentemente entre Italia e Alemaña até 1906, ano no que deixou Milán definitivamente. Trasladouse a Alemaña, onde principalmente realizou a súa actividade como pintor. Entre 1909 e 1923, Hohenstein foi membro dunha asociación de artistas de Düsseldorf, estando asociado á Escola de pintura de Düsseldorf.

Notas
-----

1. ↑  "Un pionero del cartel: Adolf Hohestein (1854-1928)" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 05 de xullo de 2013. Consultado o 24 de setembro de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Adolf Hohenstein*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76185
* WorldCat
* VIAF: 7657063
* BNF: 14959457j
* Bridgeman: 11329
* DeutscheBio: 124996027
* Europeana: ID
* FAST: 498948
* GND: 124996027
* Isidore: hohenstein\_adolfo\_illustrateur
* ISNI: 0000000037292976
* KulturNav: ID
* LCCN: n2003045589
* openMLOL: 123548
* PTBNP: 1248275
* RKD: 39085
* SUDOC: 074099205
* ULAN: 500026353

 |
**Cuantificadores** son aquelas partes da oración que cuantifican (expresan unha magnitude en números) con maior ou menor precisión da realidade. É precisamente a precisión o criterio que nos permite distinguir entre cuantificadores indefinidos, definidos e absolutos. Poden ter función pronominal, cando suplen un sintagma nominal (*collín algúns*), ou función adxectiva, cando o acompañan (*collín algúns libros*).

Cuantificadores indefinidos
---------------------------

Non expresan a magnitude con exactitude. Sinalan obxectiva ou subxectivamente unha cantidade indefinida. Poden ser:

* Apreciativos: *Chega ben, xa temos bastantes cartos*.
* Correlativos: *Non crin que tiveramos tantos cartos* (manifestan unha valoración sobre a cantidade en relación a unha magnitude xa suposta)

Cuantificadores absolutos
-------------------------

Sinalan a cantidade total ou negan a existencia de calquera cantidade.

O vocábulo "cero" pode ser ás veces cuantificador absoluto: cero graos, cero euros.

Cuantificadores definidos
-------------------------

Precisan con exactitude as magnitudes cuantificando con precisión a realidade.

### Cuantificadores definidos unitarios

Tamén se chaman numerais cardinais.

Os cuantificadores definidos unitarios *dous, tres e catro* poden tamén desenvolver a función de cuantificadores indefinidos: *Só sei catro cousas da vida*.

É salientable que o cómputo de base cen coas centenas está inda presente na fala: *dez centos, once centos, trece centos,... dezanove centos*

### Cuantificadores definidos partitivos

Tamén se chaman numerais partitivos.

A partir de quíntuplo acostuma empregarse o unitario seguido da palabra veces.

### Cuantificadores definidos multiplicativos

Tamén se chaman numerais múltiplos.

Desenvolven a mesma función os substantivos *carteirón* ('cada unha das catro partes en que algo está dividido) e *quiñón* ('determinada parte da ganancia ou herdanza).

### Cuantificadores definidos colectivos

Tamén se chaman numerais colectivos.

*Milleiros* tamén é cuantificador definido colectivo.

Algúns substantivos son cuantificadores colectivos, mais non pronomes: *bienio, trío, cuarteto, oitava, década, quincena, corentena (referido a días), lustro, século, milenio...*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Cuantificador*** |

### Outros artigos

* Identificador
**Kehkashan Basu**, nada o 5 de xuño do 2000, é unha activista medioambiental e dos dereitos humanos de Emiratos Árabes Unidos. Tamén é embaixadora para a xuventude para o Consello para o futuro do mundo, asesora honoraria do Comité de ONG sobre Desenvolvemento Sustentábel, membro de KidsRights Youngsters, e gañadora do premio Internacional da Paz dos Nenos de 2016.

Traxectoria
-----------

Kehkashan naceu o 5 de xuño e vive en Dubai. É a fundadora e presidenta de Green Hope, unha fundación para sostibilidade que educa e faculta a nenos e persoas novas globalmente, implicándoos no proceso dos Obxectivos de Desenvolvemento Sustentábeis (SDGs) a través de proxectos centrados na comunidade en xustiza climática, detendo a degradación da terra, promovendo o consumo sustentábel e as enerxías renovábeis, e consrevar a biodiversidade, así como a igualdade de xénero e a xustiza social. Actualmente con máis que 1000 membros en total, no Canadá, Suriname, o Oriente Medio, a India e o Nepal, a organización traballa mediante a realización de obradoiros e conferencias ao redor da aplicación dos SDG.

En 2018 publicou o libro de historias curtas "The Tree of Hope", en colaboración coa ilustradora Karen Webb-Meek.

Notas
-----

1. ↑  "Kehkashan Basu de EAU recibe Premio Infantil de la Paz 2016".
2. ↑  "2016 - Kehkashan Basu (16), UAE" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 16 de xaneiro de 2021. Consultado o 17 de marzo de 2021.
3. ↑  "Kehkashan Basu's Story". Arquivado dende o orixinal o 13 de agosto de 2020. Consultado o 17 de marzo de 2021.
4. ↑  "Kehkashan Basu, Founder, Green Hope Foundation" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 08 de marzo de 2021. Consultado o 17 de marzo de 2021.
5. ↑  "Kehkashan Basu" (en inglés). 15 de agosto de 2018.
**Josefa Juncal Barreiro**, máis coñecida como ***Josefa de Bastavales***, nada en Santaia (Gorgullos, Tordoia) o 20 de xullo de 1932, é unha pandeireteira galega.

Traxectoria
-----------

Comezou o seu interese no mundo da música por medio dun veciño que tocaba o acordeón nas celebracións relixiosas na igrexa de Bastavales (Brión). Josefa aprendeu a tocar o acordeón e comezou a practicar coa pandeireta pola súa conta e máis a cantar. Cando cumpriu os dezaseis anos os seus pais fóronse a vivir á parroquia de Bastavales. A pesar de deixar de vivir en Tordoia, Josefa seguiu mantendo contacto co seu concello natal, e ía con frecuencia ás súas romarías. Pódese dicir que Josefa foi unha muller autodidacta no mundo da música, ela ten moitas habilidades para tocar certos instrumentos musicais e tamén para cantar.

Josefa colaborou en diversos programas de televisión, visitando distintos lugares da xeografía galega e compartiu escenario con distintos grupos de recoñecido prestixio tanto a nivel nacional como internacional. Entre eles están Cristina Pato, Susana Seivane, Fuxan os ventos e o grupo de música folk irlandés The Chieftains.

Esta veciña de Brión foi impulsada polo músico Manu Chao e viviu a súa mellor experiencia musical actuando con el no Festival Internacional de música en Francia. Tamén da súa man actuou en distintos concertos en Barcelona..

Na actualidade Josefa tivo a oportunidade de gravar unha película pero ela non aceptou xa que as súas fillas non podían acompañala, como o fixeran antes nas viaxes con motivo dos concertos.

Notas
-----

1. ↑  "Josefa, a pandereteira de Manu Chao"; "A veciña de Bastavales, con 72 anos de idade, estivo de xira por terras de España e Francia canda o intérprete de orixe galega durante 9 meses" Arquivado 13 de marzo de 2009 en Wayback Machine. Artigo en TierrasDeSantiago.com (23 de xaneiro de 2007) *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vídeo musical: Josefa de Bastavales e Manu Chao
* Homenaxe a Xosefa na Gentalha do Pichel.
O termo **sinecismo** (grego antigo: συνοικισμóς, *synoikismós*) refírese, no caso grego, ao proceso histórico de unión de dúas ou máis cidades, tanto desde o punto de vista físico como xurídico. O sinecismo podería contribuír ao fortalecemento dunha polis existente ou crear unha nova. As razóns que deron orixe ao sinecismo podería ser: o dominio dunha terra por parte dunha cidade máis poderosa (caso da Ática por parte de Atenas), o fortalecemento da situación económica e financeira dunha cidade, as necesidades urbanísticas ou as necesidades militares (caso de Beocia por parte de Tebas).

Diocismo (διοικισμóς, *dioikismos*) é o contrario de sinecismo: a creación de comunidades independentes dentro do territorio dunha polis. Este proceso podía manifestarse de distintos xeitos, como o asentamento de comunidades novas pero independentes dentro do territorio de Constantinopla en terrenos abandonados debido á contracción da poboación, ou a contracción de Tesalónica desde o territorio que ocupaba fora dos muros debido á ocupación dos campos polos turcos.

Notas
-----

1. 1 2 3  Gómez / Miralles. La polis

Bibliografía
------------

* Gómez Cardó, Pilar; Miralles Solà, Carles. "Temes universitaris bàsics. Humanitats". En Edicions de la Universitat Oberta de Catalunya. *La polis* (en catalán). Edicions de la Universitat Oberta de Catalunya. Consultado o 8 de maio de 2017.
* Abbott, Frank Frost; Johnson, Allan Chester (1926). *Municipal Administration in the Roman Empire*. Princeton: Princeton University Press.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q977693
* BNCF: 27224
* EBID: ID
* MAG: 2780326695
* Treccani: sinecismo

 |
O **Bugatti Tipo 28** foi un prototipo con carrozaría tipo torpedo e un motor de 8 cilindros e 2991 cm³ construído polo fabricante de automóbiles francés Bugatti en 1921.

Características
---------------

O *Tipo 28* foi o primeiro paso de Ettore Bugatti cara ao mercado dos coches de luxo e só construíuse como prototipo para probar a reacción do público ante a vontade da casa de Molsheim para achegarse definitivamente ao segmento dos coches de luxo despois dos primeiros anos dedicados case exclusivamente aos coches de gama media. O seu chasis presentouse en 1921 en París e Londres. Foi o primeiro Bugatti que presentaba un motor de 8 cilindros. O *Tipo 28* ofrecía algunhas bondades particulares para a época, como o control dos faros, os freos hidráulicos nas catro rodas e o volante regulable. O motor tiña unha cilindrada de 2991 cm³ capaz de entregar 90 HP a 3400 rpm. Fíxose acoplando dous motores de catro cilindros de 1496 cm3 normalmente destinados a equipar o Tipo 13 "Brescia". Tamén quitóuselles a buxía de dobre encendido. Entre as diversas "xoias" dos motores hai que mencionar a distribución con 3 válvulas por cilindro, introducida por primeira vez no Tipo 16 e Tipo 18 antes da guerra e destinado a usarse en moitos dos Bugatti posteriores.

Inmediatamente despois da presentación do *Tipo 28*, Ettore Bugatti decatouse de que os tempos aínda non eran bos para o lanzamento dun modelo de luxo, ademais, o desexo do propietario da casa Molsheim era crear un coche capaz de competir cos coches de luxo máis famosos do mercado naquel momento, en primeiro lugar Rolls-Royce. Este desexo, que atopará a súa máxima realización no futuro Tipo 41 "Royale", certamente non podería lograrse facer realidade lanzando a produción dun modelo con motor de 3 litros e unha carrozaría de apenas 3,4 metros de lonxitude (basicamente como un Fiat Panda). Por estes motivos, o *Tipo 28* quedou como un estudo por dereito propio, un prototipo que nunca tivo saída a produción, pero cuxo motor daría lugar a toda unha dinastía de motores de 8 cilindros montados nos Bugatti posteriores.

Non obstante, a arquitectura de 8 cilindros en liña atoparía a súa primeira aplicación primeiro no Type 29, un coche de carreiras cunha historia deportiva efémera, e máis tarde no *Tipo 30*, o primeiro Bugatti de produción cun motor de 8 cilindros. En ambos, porén, o desprazamento reducirase a 2 litros.

Notas
-----

Referencias

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bugatti Type 28 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Bugatti

### Ligazóns externas
**Albert Namatjira**, nado co nome **Elea Namatjira** en Alice Springs o 28 de xullo de 1902 e finado o 8 de agosto de 1959, foi un pintor aborixe australiano dos Arrernte. A súa obra supón un dos fundamentos da arte contemporánea indíxena australiana.

Traxectoria
-----------

Naceu co nome de Elea Namatjira pero foi renomeado como Albert despois de que fose bautizado polo rito cristiá. A pesar de nacer en Alice Springs, medrou na misión cristiá de Hermannsburg. Xa era un artista con talento antes de que o pastor Albrecht da misión o agasallara en 1934 cun equipo de pintura.

Albert Namatjira, en Sidney (1955).
En 1936 acompañou como guía ó artista australiano Rex Battarbee na súa viaxe para pintar o próximo Palm Valley, e é alí onde lle ensinou a Namatjira a técnica da acuarela. Baixo a tutela e apoio de Battarbee comezou a desenvolver a súa propia técnica. As súas acuarelas das áridas paisaxes do deserto, realizadas ó estilo occidental, chegaron a adquirir gran fama. Na súa primeira exposición de pintura, en Melbourne en 1938, vendéronse tódolos cadros.

En 1957 outorgáronlle os dereitos de cidadanía australiana, dez anos antes de que os recibise toda a poboación aborixe do país.

Non é até a década de 1980 cando, grazas á abundancia de exposicións, publicacións e documentais sobre Namatjira, comézouselle a recoñecer que, pese a que pintara con técnicas e materiais occidentais, estivera adaptando o simbolismo de occidente ós seus propios propósitos culturais aborixes.

A súa pintura baséase na tradición, mitoloxía e cultura dos Arrernte. Así, por exemplo, o emprego de tons ocres correspóndese coas cores que empregaban os seus antergos. Tamén se percibe a repetición de rochas e árbores en moitas das súas obras como creación de símbolos eternos propios das concepcións espirituais da súa cultura ancestral.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aborixes australianos

### Ligazóns externas

* Seeing the Centre: The art of Albert Namatjira 1902-1959 Arquivado 11 de xullo de 2010 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Albert Namatjira photograph collection *(en inglés)*
* Namatjira's works Arquivado 18 de abril de 2010 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Albert Namatjira*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q560086
* WorldCat
* VIAF: 32801613
* BMT: 205293
* BNF: 17987141w
* BRE: 2247177
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 182939
* GND: 119218674
* ISNI: 0000000066311347
* LCCN: n86112189
* NLA: 35325975
* NTA: 416205720
* ODNB: 62206
* RKD: 296599
* SNAC: w65b02rh
* SUDOC: 075991225
* ULAN: 500085319
* WikiTree: Kngwarriya-2

 |
Coñécese como **periodización** ao eido das ciencias sociais que trata de dividir a historia ou outro eido do coñecemento (a ciencia, a literatura, a arte) en distintos períodos que posúan uns trazos comúns entre si, o suficientemente importantes como para facelos cualitativamente distintos a outros períodos.

En historia a periodización máis ampla dá períodos denominados idades, mentres que os denominados época designan divisións máis curtas ou locais. No eido da historia natural ou xeoloxía emprégase a expresión **eras** (eras xeolóxicas), aínda que tamén se fala de era como período histórico no campo da cronoloxía, dando cada unha delas orixe a distintos calendarios; termo que se aplica tamén a períodos dominados por un personaxe histórico, un feito ou un proceso que se considera fundamental. Época xeolóxica é unha subdivisión da era xeolóxica. A escala do tempo xeolóxico divídese en orde descendente de xerarquía da seguinte maneira: Eón, era, sistemas ou períodos, series ou épocas e pisos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q816829
* AAT: 300255157
* BNCF: 34330
* JSTOR: periodization
* MAG: 120958224
* NKC: ph319014

 |
O **Bugatti Type 64** era un coche da gama alta producido en 1939 polo fabricante francés Bugatti.

Perfil
------

O Type 64 foi un proxecto destinado a crear un coche que herdara o legado dos prestixiosos cupés Bugatti producidos ata ese momento e evolucionara os seus conceptos, tanto a nivel estético como técnico. A liña foi deseñada por Jean Bugatti, quen inicialmente deseñou para o prototipo portas de apertura de á, solución que logo foi abandonada en favor dunha apertura convencional. En xeral, a espléndida liña do Type 64 inspirouse claramente na do Type 57 Atlantic, debido ás súas liñas extremadamente aerodinámicas, incluíndo tamén carenados nas rodas traseiras.
O motor do Tipo 64 era un 8 cilindros en liña de 4432 cm³ capaz de desenvolver unha potencia máxima de 185 hp.
En fin, as boas premisas estaban todas aí. Desafortunadamente, con todo, o estalido da segunda guerra mundial fixo que este proxecto abandonárase precipitadamente, deixando só un prototipo e un chasis pelado do Tipo 64.

Galería
-------

* 
*

Notas
-----

Referencias

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bugatti Type 64 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Bugatti

### Ligazóns externas

* www.bugatti.com
* Les modeles Bugatti www.bugatti.com Arquivado 01 de setembro de 2015 en Wayback Machine.
* 

* Reconstitution de Bugatti Type 64 de 1939 no YouTube de la Collection Peter Mullin en Californie.