Odín, un dos principais protagonistas da *Cacería salvaxe* en variacións escandinavas. Ilustración de 1886 por Georg von Rosen.
A **cazaría** ou **cacería salvaxe** é un mito do folclore europeo, presentado en varias formas, no norte, oeste e parte central do continente. ﻿A premisa fundamental de todos os casos era sempre a mesma: un grupo fantasmal de exploradores ataviados con indumentaria de caza e acompañados de cabalos, cans rastrexadores etc. nunha desenfreada persecución a través dos ceos, ao longo da Terra ou por enriba dela. ﻿Frecuentemente, era unha forma de explicar as tormentas.

Os cazadores eran comunmente mortos, ánimas perdidas, deidades ou espíritos de ambos os dous sexos, ﻿e podían estar liderados por unha figura histórica ou lendaria como Teodorico o Grande, Carlomagno, o rei Artur, o rei danés Valdemar Atterdag, o *\*Wōđinaz* ﻿dosxermanos do Oeste (ou outras derivacións deste deus como o alamán 'Wuodan' ou o *Wuotis Heer* do centro de (Suíza) ou o céltico.

﻿Tivo diversos nomes ao longo de todos os lugares e tempos por onde pasou: *Wild Hunt*, *Woden's Hunt*, *the Raging Host* (Alemaña), *Herlathing* (Inglaterra),, *Mesnee d'Hellequin* (norte de Francia), *Cŵn Annwn* (Gales); *Cain's Hunt*, *Ghost Riders*, *Herod's Hunt*, *Gabriel's Hounds*, *Asgardreia* (Norteamérica); e mesmo en Cornualla chámase *the devil's dandy dogs*.

﻿A cazaría salvaxe era vista tamén como un presaxio dalgunha catástrofe vindeira, como unha praga ou unha guerra, ou, polo menos, da morte daquel que observara o devandito evento. ﻿As persoas que estivesen no camiño e se topasen coa 'cazaría' podían elixir entre dúas opcións: botarse ao chan e sentir como as patas dos animais lle pisan as costas, ou deixarse levar pola expedición de caza, correndo o risco de ser depositado lonxe da súa casa ou morrer durante a furiosa arremetida dos personaxes malvados e pasar a ser outro integrante máis desta. Unha nena que viu a un antigo líder anglosaxón foi advertida polo seu pai de taparse os ollos para evadir a visión. Outros crían que os espíritos das persoas podían ser sacados dos seus corpos durante o soño para participar da cabalgata.

Temática
--------

Contrariamente á maioría das lendas, que non necesitan ter un punto de saída real e «racional», a caza fantástica encontra sen ambigüidade a súa orixe no pavor causado polo barullo de tormentas nocturnas. Este tema é pois moi antigo e os seus desenvolvementos tanto máis diversificados.

Idade Media
-----------

Unha máscara representativa da divindade xermanica *Perchta*, unha seguidora de, líder, algunhas veces, da *cazaría salvaxe*.
As lendas medievais que teñen como eixe central a idea da *cazaría salvaxe* proveñen na súa maioría de Alemaña. San Guthlac de Croyland, santo cristián (683-714) e Hereward o Proscrito, xefe de rebelión contra invasión de Inglaterra polos normandos e considerado fora da lei despois de 1055, son algunhas das figuras históricas relacionadas por ese entón coa lenda. Na historia de Orderico Vital, o autor menciona unha cabalgada vista en xaneiro de 1091, á que chama "tropa do Arlequín". Tamén hai testemuños de Inglaterra; do século XII, chéganos unha pasaxe da  *Crónica de Peterborough]* onde o cronista testemuña a aparición da *cazaría*. Os líderes eran coñecidos por moitos nomes, como Wōden (*Wōđinaz* anglosaxón), (ou os *compañeiros de San Nicolás*), Perchta, Holda e Satanás. Outro aspecto que o líder da *cazaría* podía tomar era dun esqueleto azul ou dun esqueleto irradiando un arreguizo de luz azul. Mentres que este tipo de *cazarías* eran rexistradas por monxes e interpretadas como manifestacións propiamente demoníacas, na narrativa medieval tardía inglesa como *Sir Orfeo* os cazadores proviñan dun mundo de mouras e a súa *cazaría salvaxe* contiña máis elementos da mitoloxía anglosaxoa. Os seus líderes eran, case sempre, o rei Artur, o rei Herla o mago Gwydion (da mitoloxía céltico británica), Gwynn ap Nudd (mitoloxía céltico galesa), o deus Nuada (mitoloxía céltico irlandesa), Wōden (mitoloxía nórdica) e Herne o Cazador (anglo rebelde a invasión normanda de Inglaterra). Igualmente, moitas historias cóntanse en tales obras sobre as orixes das *cazarías*.

Notas
-----

1. 1 2  Schön, Ebbe. (2004). *Asa-Tors hammare, Gudar och jättar i tro och tradition*. Fält & Hässler, Värnamo. ISBN 91-89660-41-2 pp. 201-205.
2. ↑  Katharine Briggs, An Encyclopedia of Fairies, Hobgoblins, Brownies, Boogies, and Other Supernatural Creatures, "Wild Hunt", p 437. ISBN 0-394-73467-X
3. ↑  K. M. Briggs, *The Fairies in English Tradition and Literature*, p 49-50 University of Chicago Press, London, 1967
4. ↑  "Encyclopaedia of the Celts: Devil's Dandy Dogs - Diuran the Rhymer". Arquivado dende o orixinal o 28 de outubro de 2006. Consultado o 24 de febreiro de 2009.
5. ↑  Procesións dos mortos : os exércitos das tebras, por Scott Corrales
6. ↑  Katharine Briggs, *An Encyclopedia of Fairies, Hobgoblins, Brownies, Boogies, and Other Supernatural Creatures*, "Infringement of fairy privacy", p 233. ISBN 0-394-73467-X
7. ↑  Ronald Hutton, *The Pagan Religions of the Ancient British Isles: Their Nature and Legacy*, p 307, ISBN 0-631-18946-7
8. ↑  Perchta na Wikipedia en inglés.
9. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2009. Consultado o 08 de marzo de 2009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bosque de Wistman
* Hela
* Odín
* Santa Compaña
* Xans

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q841437
* JSTOR: wild-hunt
* LCCN: sh2005004359

 |