recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Robert Caspary
**Johann Xaver Robert Caspary** (29 de xaneiro de 1818 – 18 de setembro de 1887) foi un botánico alemán.

Caspary naceu en Königsberg. Estudou teoloxía e filosofía na Universidade de Königsberg e educouse en ciencias na Universidade de Bonn. Entre as súas influencias en Bonn estiveron o zoólogo Georg August Goldfuss, o astrónomo Friedrich Wilhelm August Argelander e o botánico Ludolph Christian Treviranus. Despois, pasou un tempo considerable en Inglaterra estudando as algas mariñas e de auga doce. Desde 1851 foi profesor na Universidade de Berlin, onde traballou xunto con Alexander Braun. En 1859 tornou a Königsberg como profesor de botánica e director do xardín botánico.

Especializouse no estudo das plantas acuáticas, incluíndo unha ampla investigación sistemática de toda a familia das Nymphaeaceae. e das Lauraceae. Fixo importantes contribucións no eido da morfoloxía e anatomía vexetais, e estivo especialmente interesado no estudo do crecemento das árbores e a estrutura do tecido vascular das plantas. O seu nome está asociado coa chamada na súa honra "banda de Caspary", que el describiu, definida como un engrosamento secundario de moitas células da endoderme que forma unha banda continua nas paredes celulares radiais e transversais. Un xénero, *Casparya*, da familia Begoniaceae, leva o seu nome.

Obras seleccionadas
-------------------

* De nectariis ... 1848.
* *Alexander Braun's Leben*, 1877 - Biografía de Alexander Braun.
* *Die Flora des Bernsteins und anderer fossiler Harze des ostpreussischen Tertiärs/ 1, 1. Thallophyta. 2. Bryophyta. 3. Pteridophyta. 4. Gymnospermae*. (Parte da serie, Preußische Geologische Landesanstalt; Abhandlungen der Preußischen Geologischen Landesanstalt) - Flora atopada en ámbar e outras resinas fosilizadas do "Terciario do Leste de Prusia" 1. Thallophyta. 2. Bryophyta. 3. Pteridophyta. 4. Gymnospermae.

Notas
-----

1. ↑  Neue Deutsche Biographie (NDB)
2. ↑  TAXON 57 (3) • August 2008: 967–974 Arquivado 13 de xaneiro de 2020 en Wayback Machine. Taxonomy and typification of Nymphaea ampla (Salisb.) DC. sensu lato (Nymphaeaceae)
3. ↑  Google Books Nymphaeaceae
4. ↑  Merriam Webster Online Casparian strip
5. ↑  Lotte Burkhardt: Verzeichnis eponymischer Pflanzennamen. Edición ampliada. Xardín Botánico e Museo Botánico de Berlín, Freie Universität Berlin Berlin 2018.  Arquivado 18 de abril de 2021 en Wayback Machine.
6. ↑  WorldCat Search (publicacións)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65869
* WorldCat
* VIAF: 22894487
* Botanist: Casp.
* CERL: cnp00386418
* DeutscheBio: 116468327
* GND: 116468327
* ISNI: 0000 0000 7257 4864
* LCCN: no2022069161
* Leopoldina: 2272
* NKC: kv2009540302
* NTA: 266257143
* OL: OL4476194A
* openMLOL: 310906
* SNAC: w6gp4gvk

 |
Coordenadas: 42°09′41″N 08°35′14″O﻿ / ﻿42.16139, -8.58722

O penedo granítico onde se asenta o castelo, visto dende o val.
O **Castelo de Cans**, tamén coñecido como **castelo de Miravel ou Mirabel**, é un monumento medieval emprazado sobre unha impresionante penedía granítica situada a 358 m de altitude, na zona máis alta da parroquia do mesmo nome.

Historia
--------

A información sobre a historia do castelo é moi escasa. Mediante uns arquivos da catedral de Santa María de Tui sábese que a fortaleza foi ocupada por Paio Gómez e outros compañeiros, aos cales posteriormente foi confiscada polo rei don Henrique III e doado a Álvaro Fernández de Valladares. O castelo era nomeado en devanditos arquivos coma castelo de Miravel. Todo isto transcorreu durante o século XIV, despois desta época descoñécese a súa historia. É posíbel que fora destruído, coma outras fortalezas, pola revolta irmandiña (século XV). Outra das posíbeis causas da súa desaparición podería ter sido a orde dos Reis Católicos, en 1438, de destruír todos os castelos que que non foran cabeza dun meiriño. As súas pedras foron botadas polo cantil e aproveitadas posteriormente para outros fins.

Descrición
----------

Alxibe ou pozo da auga no castelo de Cans. Pode recoñecerse a súa forma ovalada-cuadrangular escavada na rocha, pese a estar colmatado por terra sedimentada.
É un característico castelo roqueiro medieval, do que tan só subsisten as pegadas talladas na rocha, así como algúns restos cerámicos e outros restos arqueolóxicos de escasa visibilidade. As marcas deixadas na rocha permítennos saber o lugar onde ía emprazada a entrada, a torre principal, as murallas defensivas, o alxibe etc.

A modo de anécdota de tradición oral, pódese mencionar que o lugar tamén recibe o alcume popular "O Pianista" ou "O Beethoven", porque visto dende abaixo, dende o val, a forma das rochas pode lembrar a forma dun home sentado ante un gran piano.

Notas
-----

1. ↑  O Castelo de Cans pode consultarse na cartografía do visor Arquivado 10 de setembro de 2010 en Wayback Machine. do SIXPAC.
2. ↑  "Castillo de Cans, o Castillo de Miravel". Arquivado dende o orixinal o 24/09/2015. Consultado o 04/09/2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Trabalhos de antropologia e etnologia, Volumes 28-30. Sociedade Portuguesa de Antropologia e Etnologia, Centro de Estudos de Etnologia Peninsular. 1988.
* Abraira Pérez, M. A. 2001. "O Castelo de Miravel: achegamento a unha fortaleza medieval desaparecida", *Revista Malladoura*, nº 2, (setembro 2001).

### Outros artigos

* Gándaras de Budiño.

### Ligazóns externas

* Patrimonio natural do Porriño Arquivado 30 de outubro de 2012 en Wayback Machine. na páxina do concello.
* Castelo de Cans na páxina en rede colaborativa patrimoniogalego.net
**Estasino** (en grego antigo: Στασῖνος, en latín: *Stasinus*) foi un poeta épico da antiga Grecia orixinario de Chipre e de natureza semilendaria.

Traxectoria
-----------

Na Antigüidade dicíase que era o autor das *cancións chipriotas*, un dos poemas que formaba parte do ciclo troiano, que narraba a guerra de Troia e que podía datar do século -VIII. Segundo Focio, Ateneo de Náucratis consideraba que o autor desta obra Hexesias de Salamina, e tamén di que fora atribuída ao propio Homero, quen a escribiría con motivo da voda da súa filla con Estasino. Demódamas de Halicarnaso atribuíu a obra a un nativo de Halicarnaso.

O poema presupuña un coñecemento da *Ilíada*, e contaba o que acontecera antes do que describe o poema homérico. Contiña un relato do Xuízo de Paris, o secuestro de Helena, o abandono de Filoctetes na illa de Lemnos, a chegada dos aqueos ás costas de Troia e a primeira batalla fronte á cidade. É posíbel que o *Catálogo dos troianos* que se atopa no segundo libro da *Ilíada* situado despois do *Catálogo dos barcos*, fose unha copia ou extracto dos Cantos Ciprios, que se sabe que contiña unha lista de troianos. O contido da obra coñécese grazas á Chrestomatia de Proclo, resumida por Focio na súa *Biblioteca*. Platón, no seu diálogo *Eutifrón*, pon citas das obras de Estasino en boca de Sócrates.

Notas
-----

1. 1 2  "Kyprias, the "Kypria", and Multiformityrevista=Phoenix" **56** (3/4). 2002: 240-245.
2. ↑  *Ilíada*, II 816-877.
3. ↑  Platón, *Eutifrón*, 12 a-b.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2551319
* WorldCat
* VIAF: 10236713
* CERL: cnp00285861
* DeutscheBio: 102406596
* EBID: ID
* GND: 102406596

 |
***Doli, doli, doli... coas conserveiras. Rexistro de traballo*** é un documental dirixido e realizado por Uqui Permui sobre a loita das mulleres da fábrica Odosa da Illa de Arousa.

As mulleres que traballaban na conserveira Odosa gravaron imaxes da súa protesta no ano 1989. En 2010 Uqui Permui entrevistou as mulleres que se pecharon na fábrica e elaborou un documental coas imaxes gravadas polas traballadoras no momento da protesta e as entrevistas que fixo 21 anos despois.

Notas
-----

1. ↑  culturagalega.gal (ed.). "Doli, doli, doli... coas conserveiras. Rexistro de traballo". Consultado o 10 de marzo de 2018.
2. ↑  Permui, Uqui. "Doli, doli, doli... con las conserveras. Registro de trabajo". Consultado o 10 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Doli, doli, doli… coas conserveiras. Rexistro de traballo no YouTube


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Alfonso José Agustín Ortega Prada**, nado en San Justo (Zamora) o 17 de maio de 1902 e finado en Brañuelas o 3 de xaneiro de 1944, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo primoxénito de José Ortega Pérez, de Cádavos, e Resurrección Prada Alonso. Estudou na Escola de Primeiras Letras das Ermidas e máis tarde entrou no Seminario de Astorga, onde completou os estudos. Alí fixo amizade con Clemente Fernández Lorenzo. Traballou no Bierzo levando o economato dunha empresa carbonífera ata o seu traslado a Madrid. En 1930 regresou a Galicia como representante comercial de Licores Méndez. Dous anos despois rematou a construción da súa casa en Xares. Militante socialista, dende setembro de 1933 foi secretario da Sociedade Agraria de Xares, adscrita a UGT, e dende febreiro de 1936 oficial primeiro do concello da Veiga. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. A súa casa foi saqueada, a súa muller tivo que refuxiarse na casa dos pais e as súas irmás foron detidas e finalmente deportadas a Fuentesaúco. Adoptou a identidade do seu cuñado e comezou a traballar de xornaleiro na comarca de Valdeorras. Ao ser recoñecido tivo que marchar ao Bierzo. Instalouse como xornaleiro en San Martín de Carracedo e de alí pasou a Carracedelo dedicándose a traballar na madeira. En 1943 tentou montar un serradoiro en Toural dos Vaos. Cando regresaba de Brañuelas morreu nun accidente ferroviario.

Vida persoal
------------

Casou con Generosa Lorenzo Escuredo en Matarrosa del Sil o 26 de novembro de 1926.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ortega Prada, Alfonso (2007). *Memorias*. Fundación Luís Tilve. ISBN 84-95773-03-1.

### Ligazóns externas

* Alfonso Ortega Prada. memorias.
* Alfonso Ortega Prada (1902-1944), República e Socialismo

* Alfonso Ortega Prada na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20532807
* DSBE: 11119\_ortega-prada-alfonso-jose-agustin

 |
**Carmen Baliñas de Castro**, nada en Cuntis o 17 de marzo de 1822 e finada na mesma vila o 30 de abril de 1909, foi unha relixiosa galega.

Traxectoria
-----------

Filla única dunha familia de cartos, xa desde nova quixo ser monxa. En 1854 ingresou no mosteiro de San Bieito de Corella (Navarra), profesando o 30 de xaneiro de 1855. Participou no proxecto dunha fundación monástica feminina na misión de New Norcia canda a Rosendo Salvado, mais o proxecto non saíu adiante.

Decidiu investir a herdanza paterna na creación do convento de San Bieito de Pereira, en Cuntis. Xunto con outras dúas monxas de Corella tomaron posesión dos edificios o 1 de xullo de 1868, mais houberon abandonalo o 17 de novembro dese mesmo ano polas leis promulgadas polo Goberno provisional tras a Revolución de 1868. Regresaron a Corella, e finalmente o 26 de novembro de 1876 instaláronse en Cuntis. O 5 de decembro dese ano o arcebispo de Santiago de Compostela, Miguel Payá y Rico, nomeouna primeira abadesa do convento e permaneceu no cargo ata o 26 de noveembro de 1891, se ben seguiu a dirixir a comunidade. En 1908 un grupo de monxas pedíronlle que suavizase as regras, e o arcebispo impúxolles as normas do mosteiro de San Paio de Oviedo, menos rigorosas ca as anteriores.

Obra
----

* *Ceremonial romano monástico conforme a la concesión hecha por la santidad de Paulo V a favor de cuantos militan bajo la Santa Regla del Patriarca San Benito para uso de las benitas recoletas de Cuntis* (Ourense, Gregorio Rionegro; 1884)

* *Proyecto de Constituciones para las religiosas recoletas de Cuntis bajo la Regla del patriarca San Benito* (inédito).

Notas
-----

1. ↑  "Santiago". *Gaceta de Galicia* (en castelán). 10 de maio de 1909. p. 2.
2. ↑  "San Bieito de Pereira". *Turismo de Galicia*.
3. ↑  Vivancos Gómez, Miguel Carlos. "Carmen Baliñas de Castro". *Diccionario Biográfico electrónico* (en castelán). Real Academia de la Historia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Colombás, G. M. (1978): *San Benito de Cuntis: génesis, fundación y desarrollo de un monasterio de monjas en la provincia de Pontevedra*. Zamora, Monte Casino.

* *La tradición benedictina*, vol. VIII, Zamora, Monte Casino, 1999, págs. 565-584.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q72939951
* DBE: carmen-balinas-de-castro

 |
Unha ilustración do santo Macario o Grande.
**Macario o Grande**, nado e finado no século IV, foi un monxe de Exipto que fundou unha colonia eremítica no deserto de Scitia (Wadi-el-Natrum).

Traxectoria
-----------

De moi novo retirouse da vida mundana para se dedicar ao pastoreo e á elaboración de cestos. Coa súa venda socorría a pobres e necesitados.

Os seus biógrafos Sozomeno, Paladio, Casiano e Rufino contan diversos episodios que enfatizan os seus dons e santidade. Foi moi popular o relato que conta que unha muller o acusou de preñala. Debido a isto foi desprezado, arrastrado e golpeado polo pobo. El non o negou e mesmo comezou a atender o sostemento material da futura nai, ata que esta revelou o nome do verdadeiro pai, o que suscitou o abraio social pola resignación amosada fronte á difamación. Foi tamén moi coñecida a terapia que aconsellou a un monxe, consistente en irse ao camposanto a aldraxar e afagar aos mortos, para aprender sobre a impasibilidade ante as loanzas e as inxurias.

Venerado en vida, moitos acudían a el, polo que se retirou ao deserto. Cara ao ano 335 visitou a Antón Abade no deserto de Tebas, episodio recollido na historia da arte. Ao redor do ano 375 foi desterrado polo bispo ariano de Alexandría a unha illa do delta do Nilo, o que aproveitou para converter ao cristianismo os seus habitantes. Evraxio Póntico foi o seu discípulo. As crónicas que recollen que viviu ata os 90 anos, tras décadas de duras penitencias e unha vida serena, alegre e paciente, son pouco verosímiles.

A el atribúenselle 50 homilías que son aínda hoxe fonte importante da espiritualidade cristiá e do misticismo oriental e o hesicasmo. O seu contido é moi apreciado na Igrexa Ortodoxa. Textos de Macario o Grande están incorporados á *Filocalia*, constituíndo cento cincuenta capítulos sobre a vida espiritual.

> 
> 
> *quen se afasta da lembranza de Deus, acaba caendo na xenreira ou na arrogancia*
> 
>

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Macario o Grande*** |

### Bibliografía

* Pedro R. Santidrián, *Diccionario de pensadores cristiáns*, Estella, 1999, ISBN 84-7151-724-8
* Schauber, Schlinder: *Bidelexikon der heiligen*, 1999
* La Filocalia, Salamanca, 2004, ISBN 84-301-0990-0

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43920
* WorldCat
* VIAF: 93095832
* BAV: ADV10267414
* BNE: XX1350305
* BRE: 2165143
* BVMC: 65875
* CERL: cnp00913345
* DeutscheBio: 118575651
* EBID: ID
* EGAXA: vtls003926202
* FAST: 1831981
* GND: 118575651
* ISNI: 0000 0004 4926 885X
* LCCN: n82031613
* LibriVox: 10605
* NKC: jn20040415002
* NLA: 35198783
* NLG: 45266
* NTA: 06861392X
* openMLOL: 96187
* Orthodox Encyclopedia: 2561438
* PTBNP: 1013144
* SELIBR: 194477
* SUDOC: 027558851
* Treccani: macario-il-grande-santo

 |
**Vicente de la Mata**, nado en Rosario o 2 de xullo de 1944, é un ex futbolista arxentino. Xogou a maior parte da súa carreira en Independiente e foi internacional coa selección arxentina, ao igual que o seu pai Vicente de la Mata.

Traxectoria
-----------

Naceu en Rosario, sendo fillo do histórico futbolista do Club Atlético Independiente, Vicente de la Mata e da súa muller, María Alida. Ten ascendencia galega pois os seus avós paternos eran emigrantes galegos.

Xogou nas categorías inferiores de Independiente ata subir ao primeiro equipo en 1961. Gañou tres títulos de Primeira División Arxentina en nove tempadas con Independiente. Tamén axudou a Independiente a gañar a Copa Libertadores dúas veces.

En 1970 saíu ao estranxeiro para xogar no Club Necaxa da Primeira División de México. Xogou alí unha tempada fichando logo polo Deportivo Veracruz, onde militou durante cinco campañas. Cara ao final da súa carreira pasou por Chile, volvendo logo á Arxentina onde xogou unha derradeira tempada na Primeira B Metropolitana con Argentino de Quilmes.

Foi seis veces internacional coa selección arxentina, coa que disputou a fase de clasificación para o Mundial de 1966.

Notas
-----

1. ↑  Estévez, Martín (28 de setembro de 2014). "De la Mata: mil gambetas y un golazo". *El Gráfico* (en castelán). Consultado o 18 de abril de 2021.
2. ↑  Aira, Carlos (12 xaneiro de 2018). "¿A dónde va la gente? ¡A ver a Don Vicente!" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2021. Consultado o 18 de abril de 2021.
3. ↑  "Recuerdos del Ayer" (en castelán). 1 de xuño de 2011. Consultado o 18 de abril de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en National-Football-Teams.com *(en inglés)*.
* Datos do xogador en BDFA *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7925218
* FIFA: 48302
* NFT: 45496

 |
O **período crioxénico** (do grego antigo κρύος *krýos*, 'xeo' e γένεσις *génesis*, 'orixe'), unha división ds escala temporal xeolóxica, é o segundo período xeolóxico da era neoproterozoica. Comezou hai 850 millóns de anos e finalizou hai 630 +5/-30 millóns de anos. A data de comezo definiuse cronometricamente, mentres que a de finalización está baseada na estratigrafía.

O seu nome fai referencia aos sedimentos glaciarios encontrados en latitudes tropicais, seguidos de sedimentos de carbonatos. Os glaciares estendéronse e retrocederon nunha serie de pulsos rítmicos, posibemelnte alcanzando o ecuador. En xeral, considérase que deben considerarse polo menos dúas grandes glaciacións mundiais neste período: as glaciacións esturtiana (que comprendeu o intervalo de 760 a 700 millóns de anos) e a marinoana (en torno a 635 millóns de anos) que son as máis grandes coñecidas na historia da Terra e pode que cubriran todo o planeta. Unha glaciación final produciuse hai 582 millóns de anos durante o período ediacárico.

Os sedimentos glaciares de tillita tamén se produciron nos lugares que se encontraban en latitudes baixas durante o crioxénico, un fenómeno que conduciu á hipótese da conxelación dos océanos do planeta na chamada Terra bóla de neve. Esta teoría, que foi proposta polo doutor Kirshivink e é agora sostida por Paul F. Hoffman da Universidade de California, Berkeley, xerou un gran debate, pois afirma que o planeta Terra estivo totalmente cuberto por glaciares, de até 1 km de espesor, até o ecuador. A principal controversia refírese a se as glaciacióes foron realmente acontecementos mundiais ou estaban localizadas.

Durante o crioxénico, o supercontinente Rodinia fragmentouse e o supercontinente Pannotia comezou a formarse.

Notas
-----

1. ↑  Global Boundary Stratotype Section and Point (GSSP) of the International Commission of Stratigraphy, Status en 2009.
2. ↑  "International Stratigraphic Chart, 2008" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 07 de xuño de 2011. Consultado o 15 de xuño de 2016.
3. ↑  Hoffman, P. F.; Kaufman, A. J.; Halverson, G. P. & Schrag, D. P. (1998): "A Neoproterozoic snowball Earth". *Science* **281**: 1342-1346.
4. ↑  Dave Lawrence (2003): "Microfossil lineages support sloshy snowball Earth" en *Geotimes*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xeoloxía histórica
* Historia da Terra
* Terra bóla de neve

### Ligazóns externas

* Snowball Earth Website
* Palaeos Snowball Earth

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q507402
* JSTOR: cryogenian-period

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Circa Vitae** (en latín, "Acerca da vida") é un grupo de pop rock alternativo estadounidense con base en Eugene (Oregón) que naceu en xuño do ano 2007. O grupo está formado polo guitarrista Wesley Curtis, o vocalista e guitarrista Britt Brady, o percusionista Thaddeus Moore, a baixista Nate Beveridge e a vocalista e violinista Anna Ponto. En vez de vender álbums, o grupo optou por financiarse mediante un sistema de doazóns, combinado cos directos.

Álbums
------

O seu primeiro álbum, e de momento o único, publicado o 3 de decembro do ano 2008, recibiu o mesmo nome que o grupo, *Circa Vitae*. No ano 2009 publicaron un tema adicional do álbum, "Infinity is 8 on its Side" (en inglés, "O infinito é 8 na súa banda").

Licenza
-------

Todos os temas publicados por Circa Vitae están baixo a licenza «Creative Commons Recoñecemento Non Comercial Compartir Igual 3.0», aínda que nalgúns sitios o seu primeiro e único álbum aparece como «Creative Commons Recoñecemento Compartir Igual 3.0» ─un dos temas aparece rexistrado como tal en Safe Creative─.

Notas
-----

1. ↑  Biografía do grupo Arquivado 08 de xullo de 2011 en Wayback Machine..
2. ↑  Páxina do grupo en MySpace.
3. ↑  Páxina do grupo en Jamendo Arquivado 14 de agosto de 2010 en Wayback Machine..
4. ↑  Sitio web oficial Arquivado 07 de febreiro de 2011 en Wayback Machine..
5. ↑  Rexistro do seu álbum en Safe Creative.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 07 de febreiro de 2011 en Wayback Machine.
* Vídeos en Youtube: "Stanger" e "Awake"
Igrexa de Santa Baia de Lubre.
O **Arciprestado de Bezoucos** é un dos 33 arciprestados da arquidiocese de Santiago de Compostela. Pertence á vigairía da Coruña e abrangue 32 parroquias de seis concellos coruñeses. A súa existencia xa está constatada no parroquial suevo do século VI.

Parroquias
----------

Arciprestado de Bezoucos no mapa do arcebispado de Santiago de 1825.
As 32 parroquias do arciprestado son:

* 4 parroquias do concello de Ares:

Ares (San Xosé), Caamouco (San Vicente), Cervás (San Pedro) e Lubre (Santa Baia).
A parroquia de Lubre non ten existencia administrativa.
* As 7 parroquias do concello de Cabanas:

Cabanas (Santo André), Irís (Santo Estevo), Laraxe (San Mamede), Regoela (San Vicente), San Martiño de Porto (San Martiño), Santa Cruz do Salto (Santa Cruz) e Soaserra (Santa Olaia).
* As 3 parroquias do concello da Capela:

Caaveiro (San Boulo), Cabalar (Santa María) e A Capela (Santiago).
* As 8 parroquias do concello de Fene:

Barallobre (Santiago), Fene (San Salvador), Limodre (Santa Eulalia), Magalofes (San Xurxo), Maniños (San Salvador), Perlío (Santo Estevo), San Valentín (San Valentín) e Sillobre (Santa Mariña).
* As 4 parroquias do concello de Mugardos:

Franza (Santiago), Meá (San Vicente), Mugardos (San Xulián) e Piñeiro (San Xoán).
* 6 parroquias do concello das Pontes:

Bermui (Santiago), A Faeira (San Pedro), Goente (San Martiño), Ribadeume (Santa María), San Pedro de Eume (San Pedro) e Seixo (San Xoán).
O resto das parroquias das Pontes pertencen á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

Notas
-----

1. ↑  "Organización territorial". *archicompostela.es* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 27 de xuño de 2019. Consultado o 27 de xuño de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Buscador de parroquias da arquidiocese de Santiago de Compostela.

| * v
* c
* e
Arciprestados da Arquidiocese de Santiago de Compostela |
| --- |
| 
* Alvedro
* Amaía
* Arousa
* Bama
* Barbeiros
* Barcala
* Bergantiños
* Bezoucos
* Catro Camiños
* Céltigos
* Cerveiro
* Dubra
* Duio
* Entíns
* Faro
* Ferreiros
* Iria Flavia
* O Lérez
* Monelos
* Montes
* Morrazo
* Nemancos
* Ordes
* Posmarcos de Abaixo
* Posmarcos de Arriba
* Pruzos
* Riazor
* Ribadumia
* O Salnés
* Sobrado
* Soneira
* Tabeirós
* Ulla
* Umia
* Xanrozo
* Xiro da Cidade
* Xiro da Rocha

 |
**Galería de imaxes** de bolboretas de Galicia.

Bolboretas
----------

### *Argynnis paphia*

* 

### *Cacyreus marshalli*

* 

### *Celastrina argiolus*

* 

### *Coenonympha pamphilus*

* 

### *Colias croceus*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### *Euphydryas Aurinia*

* 

### *Glaucopsyche alexis*

* 
* 
* 
* 

### *Gonepteryx rhamni*

* 

### Bolboreta pavón (*Inachis io*)

* 
* 
* 
* 
* 
* 

### *Maniola jurtina*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* ApareamentoApareamento

### Macaón (*Papilio machaon*)

* 
* 
* 
* 

### *Pararge aegeria*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### *Pieris napi*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### *Pieris rapae*

* 
* 
* 
* 

### *Vanessa atalanta*

* O Monte de San Pedro, Visma, A CoruñaO Monte de San Pedro, Visma, A Coruña
* 
* 
* 

### Por clasificar

* 
* 
* Pyronia tithonusPyronia tithonus
* Pyronia tithonusPyronia tithonus
* Pararge aegeriaPararge aegeria
* NymphalidaeNymphalidae
* NymphalidaeNymphalidae
* PieridaePieridae
* Pieris napiPieris napi
* Pyronia tithonusPyronia tithonus
* Pyronia tithonusPyronia tithonus
* Pyronia tithonusPyronia tithonus
* Cacyreus marshalliCacyreus marshalli
* 
* 
* ZygaenidaeZygaenidae
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Galería de imaxes de Galicia
* Galería de imaxes da fauna de Galicia
* Galería de imaxes de arañas de Galicia
* Galería de imaxes de insectos de Galicia
**Francisco Xabier Oviedo Rodríguez**, nado en 1967, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Informático autónomo. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía de Maceda e foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2011 foi reelixido como cabeza da lista máis votada. Trala ruptura do BNG após a Asemblea de Amio de xaneiro de 2012, deuse de baixa xunta o seu equipo de goberno e a práctica totalidade da militancia nacionalista en Maceda, pasando a rexilo concello como concelleiros non adscritos e sumándose posteriormente á formación Compromiso por Galicia. 

Nas municipais de 2015 encabezou dita formación e perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que logrou maioría absoluta. En decembro de 2018 foi designado candidato do PSdeG-PSOE en Maceda pola dirección provincial do partido de cara ás municipais de 2019, nas cales foi a segunda forza máis votada tralo PPdeG, que pese a perdela maioría absoluta mantivo o goberno debido a que a candidata de Espazo Común e anterior líder socialista optou por non apoiar a Oviedo e meses despois pasou a gobernar en coalición con eles. En 2023 retirouse como candidato en favor da súa filla Uxía Oviedo, a cal logrou a alcaldía co apoio do BNG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Rodríguez Carballo** | **Alcalde de Maceda**2007 - 2015 | Sucesor:**Rubén Quintas Rodríguez** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Maceda
**Anaram Au Patac** (AAP) é unha organización marxista de Occitania. Defínese como un movemento de esquerda revolucionaria, partidario de construír unha sociedade nova, baseada na autonomía local, a cultura, a repartición das súas riquezas, a xustiza social e a solidariedade internacional. 

Anaram Au Patac da apoio a toda iniciativa que consista no recoñecemento do occitano como lingua oficial así como ao recoñecemento de Occitania como nación, ao dereito de autodeterminación e a unha sociedade sen clases, polo que o lema da organización é "volem viure i decidir per aquest país" (queremos vivir e decidir por este país). Rexeitan a democracia capitalista actual e loitan por unha verdadeira democracia sen inxustizas nin a nivel económico nin por causas discriminatorias.

Realizan accións como manifestacións e xuntanzas occitanistas, pero baséanse moito na loita revolucionaria e contra a represión, como amosan cos seus abundantes comunicados dirixidos a Robert Arricau, preso político desta organización, ou tamén con manifestacións e comunicados contra a precariedade e o capital. Tamén teñen realizado ou participado nalgúns actos de carácter internacionalista como algúns a favor da loita zapatista en Chiapas ou outras contra a guerra, ou con outras nacións como Quebec, Euskal Herria, os Países Cataláns e outras.

O local de reunión da organización é a Tor deu Borrèu, en Pau, Bearn. Este é o centro social dos militantes, onde se fan bailes gascóns, concertos de punk-rock para xente nova, creación de bandeiras e bufandas para os manifestantes, xuntanzas antifascistas ou charlas de apoio aos presos ou ás vítimas da represión policial. Este local tamén é autoxestionado pola organización, xa que ten servizo de cafetería e recóllense cartos en festas e pódese falar occitano, catalán e éuscaro, tres idiomas que se entenden neste local. A parte disto, Anaram Au Patac ten unha revista sobre o que eles chaman "un occitanismo radicalmente de esquerdas, aberto a debates sobre sociedade e política en Occitania e no mundo en xeral", nomeada Har/Far.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Anaram Au Patac

|  |
| --- |
| **Movementos políticos occitanos (occitanismo político)** |
| * ***Movementos actuais***

Alianza Libre Europea — Anaram Au Patac — Convergència Democràtica Aranesa - Partit Nacionalista Aranès — Gardarem la Tèrra — Hartèra — Iniciativa por Occitania — Liga per la Renaissença dei Libertats Niçardi — Linha Imaginòt — Movemento Rexionalista Lengadocián — Occitania Libertaria — País Nòstre — Paratge — Partido da Nación Occitana — Partit Occitan — Regions e Pòbles Solidaris — Unitat d'Aran — Unitat d'Òc
* ***Movementos antigos***

Comitat Occitan d'Estudis e d'Accion — Comitats d'Accion Occitana — Corrent Revolucionari Occitan — Entau País — Federacion Anarquista-Comunista d'Occitània — Lucha Occitana — Movement Autonomista Occitan — Partit Provençau — Pòble d'Òc — Volèm Viure al País |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q493667
* WorldCat
* VIAF: 133628203
* BNF: 12495127h
* SUDOC: 034165789

 |
**Nikita Iljič Tolstoi**, nado en Vrsac o 15 de abril de 1923 e finado en Moscova o 27 de xuño de 1996, foi un lingüista e eslavista ruso, gañador do premio Demidov de 1994  e bisneto de Lev Tolstoi

Traxectoria
-----------

Nado en Iugoslavia, estudou na súa localidade natal e no primeiro instituto de secundaria serbio-ruso para fillos de emigrantes rusos, época sobre a que escribiu unhas memorias. En 1941-1944, participou no movemento partisano en Serbia e de 1944-1945 loitou en Hungría e Austria na segunda guerra mundial como parte do Exército Vermello.

En 1945 volveu á URSS cos seus pais, ingresou na facultade de filoloxía da Universidade Estatal de Moscova, especializándose en lingua e literatura búlgara. Realizou a súa tese baixo a dirección do académico V.V. Vinogradov e logo ensinou no Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova (1952-1956). En 1954 realizou a tesiña "Kratkie i polnye formy prilagatelnykh v staroslavyanskom iazyke" e en 1972 defendeu a súa tese de doutoramento "Opyt semanticheskogo analiza slavianskoii geograficheskoii terminologii". 

Traballou no Instituto de Estudos Eslavos e Balcánicos da Academia de Ciencias da URSS, e alí dende 1977 dirixiu o grupo de etnolingüística e folclore; dende 1968 deu clases na Universidade Estatal de Moscova, a partir de 1976 como profesor titular. Foi redactor xefe adxunto da revista *Sovetskoe Slavyanovedeniye* (1965-1987) e editor de *Voprosy Iazykoznaniya* (1969-1970). Membro correspondente da Academia de Ciencias da URSS dende o 26 de decembro de 1984 no Departamento de Literatura e Lingua, e académico dende o 23 de decembro de 1987 e mais tamén foi membro do Presidium da Academia Rusa de Ciencias (1992-1996). Encabezou o grupo soviético, e logo o comité ruso de estudos eslavos (1986-1996). 

N. I. Tolstoi foi o fundador da etnolingüística soviética. Nos anos 50 estudou dialectos búlgaros en Basarabia, o mar de Azov e mais Bulgaria. Creou a súa propia escola científica etnolingüística, baseada nun enorme material de campo recollido nas expedicións dialectolóxicas e etnográficas en Polesia , e alí dirixiu persoalmente expedicións entre 1962 e 1986. Ademais deu inicio a creación do dicionario *Славянские древности*.

Notas
-----

1. ↑  Работы фотохудожника Сергея Новикова. Альбом лауреатов Демидовской премии.
2. ↑  *Толстой И. В. Светана-Толстая С. В.* Пути и судьбы. Из семейной хроники. — М.: Икар; Факультет журналистики МГУ. 2000 ISBN 5-7974-0017-0 ISBN 5-7776-0007-7
3. ↑  ""Nikita Tolstoj: Rus kojem je Srbija bila domovina, a Rusija otadžbina". *Sputnik*, 1 de setembro de 2018". Arquivado dende o orixinal o 13 de outubro de 2019. Consultado o 13 de outubro de 2019.
4. ↑  *Гребенюк В. П.* Памяти Никиты Ильича Толстого Arquivado 16 de marzo de 2012 en Wayback Machine. // Вестник РГНФ. — 1996 — № 3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2023785
* WorldCat
* VIAF: 9962566
* BNF: 12553583z
* BRE: 4195997
* FAST: 1802736
* GND: 119341514
* ISNI: 0000 0001 0869 1473
* LCCN: n82109910
* NKC: jn19990210622
* NTA: 074021060
* SELIBR: 236275
* SUDOC: 034823638

 |
Krishna e Arxuna na batalla de Kurukshetra. Representación nunha pintura do *Majábharata*, do século XVIII-XIX.
O **Bhagavad Gita** é un relato en sánscrito do libro sexto do Mahabharata, parte destacada da epopea sagrada hindú. O texto colleu forma entre os séculos VI e II antes de Cristo. Recolle o diálogo entre Krishna e o guerreiro do clan dos Pandavas Arxuna, cando este semella desfalecer antes da batalla contra o clan Kaurava. Krishna, sétima encarnación do deus Vishnu, instrúe sobre o desapego, a impeturbabilidade, a inmortalidade da alma, a irrealidade dos obxectos e o ilusorio do mundo.

> 
> 
> *O home iluminado non se entristece nin polos vivos nin polos mortos.*
> 
> 

Tradicionalmente considérase que o autor é Vyasa, en sánscrito: *व्यास*, literalmente "compliador" ou "editor", unha figura de carácter mítico. 

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46802
* WorldCat
* VIAF: 174582282
* BNE: XX4121854
* BNF: 120082703
* BRE: 1892002
* EBID: ID
* GEC: 0009830
* GND: 4129499-3
* JSTOR: bhagavad-gita
* LCCN: n79142762
* LibraryThing: 37666
* NKC: aun2006372960
* Orthodox Encyclopedia: 153727
* SUDOC: 028198956

 |
O **mosteiro de San Cibrao** é un mosteiro medieval situado na parroquia de Montecubeiro, no concello de Castroverde.

Historia
--------

Ten orixe nos séculos XII-XIII e pertenceu á orde de San Bieito. A finais do século XV incorporouse ó convento de San Domingos de Lugo.

Estaba formado polo templo, o claustro e as dependencias dos monxes. O claustro está en ruínas. Na porta do patio exterior consérvase un chamador de ferro, cun martelo en forma de can e a cruz dominica. A igrexa foi reconstruída no ano 1787, cunha ampla nave con teito de madeira a dúas augas, e unha sala frontal no que se conserva unha primitiva pía bautismal. No interior hai un retablo con columnas salomónicas, e outros tres retablos laterais.

Galería de imaxes
-----------------

* Foro do ano 1650.Foro do ano 1650.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* San Cibrao de Montecubeiro en Proxecto ARGA
* Pardo Villar, A.: "El convento de Santo Domingo de Lugo (Notas históricas)". *Boletín da Real Academia Galega* nº 281-284.
| Diner andorrano |
| --- |
| **Diner andorrà  en catalán** |
| Código: |  |
| Ámbito: | Andorra Andorra |
| Símbolo: | D. |
| Fracción: | 100 cèntims |
| Emisor: | Non é unha moeda legal.Só para coleccionistas. |
| Taxa de troco:Troco nunca fixado oficialmente. | 1 D. = 5 FRF1 D. = 100 ESP1 D. = 0,75 EUR |
| *Troco actual* |

O **diner andorrano** é unha divisa conmemorativa, emitida no Principado de Andorra en forma de moedas para coleccionistas. O "diner" está dividido en 100 "cèntims". O nome diner (moeda en catalán ou diñeiro en galego) derívase da divisa romana denario.

O Servizo de Emisións da Vigairía Episcopal emitiu, dende 1977, unhas series de moedas sen valor legal cun valor facial de diñeiro, aínda que anteriormente se realizaron algunhas emisións privadas. O seu valor de referencia, sen valor de troco, era de 100 pesetas ou 5 francos franceses. En 1998 é o Consello Xeral quen emite por primeira vez unha serie de diñeiro para conmemorar o 250 aniversario do Manual Digest.

O seu valor é principalmente para coleccionistas, dada a escasa tirada das emisións. Emitiuse en moedas de prata, ouro e bimetálicas. O motivo máis reproducido é a figura de Carlomagno.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Worldwide Bi-Metallic Collectors Club: Andorran diner *(en inglés)*
* Euro Collections International Andorra Coins and Coin Sets Arquivado 28 de maio de 2020 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Some later uses of andorran diner *(en inglés)*
Coordenadas: 60°10′16″N 24°56′29″L﻿ / ﻿60.17104832, 24.94144874

A **Estación Central de Helsinqui** (en finés: *Helsingin päärautatieasema*, en sueco: *Helsingfors centralstation*) é o principal nó de transporte público da cidade de Helsinqui, en Finlandia. Dela parten a maioría de liñas férreas que vertebran o país. A terminal está conectada coa rede de metro de Helsinqui a través da estación de Rautatientori.

O edificio da estación, que data de 1860, é un monumento destacable do centro da cidade, obra do arquitecto Eliel Saarinen. Presenta certa similitude coa estación da Coruña, construída posteriormente. A estación está cuberta en gran parte por granito finlandés e os seus elementos máis característicos son a torre do reloxo e os dous pares de estatuas, esculpidas por Emil Wikström, que sosteñen catro globos luminosos nos dous laterais da entrada principal.

A estación ten un tráfico de aproximadamente 200.000 pasaxeiros diarios, sendo a máis importante de Finlandia.

Galería de imaxes
-----------------

* Interior da estaciónInterior da estación
* Fachada exteriorFachada exterior
* Sala de esperaSala de espera

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación Central de Helsinqui*** |

* Sitio web *(en finés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1044613
* GeoNames: 6956561
* Structurae: 20014217

 |
Pregón, a cargo de Teté Delgado.
A **Festa do Choco** é unha festa gastronómica anual celebrada no concello de Redondela, dende 1987, a segunda fin de semana de maio. Foi declarada Festa de interese turístico de Galicia no ano 2013.

Empanadas de Choco.

Descrición
----------

Celébrase nesa época por mor do aumento da pesca na Enseada de San Simón do choco, cefalópodo que, capturado con artes de pesca tradicionais (como as nasas), alcanza a súa máxima cota no mes de abril.

Arroz negro con chocos, empanada de choco de trigo e chocos á prancha con vinagreta de froitos secos.
Ademais da degustación, faise un concurso gastronómico con catro modalidades: a mellor receita creativa, chocos na súa tinta, chocos con arroz e empanada de chocos. Exemplos de pratos que se serven na festa son os chocos con ou sen a súa tinta, con ou sen arroz, con ou sen patacas, chocos á prancha con cachelos, empanadillas de choco, empanada de choco de millo, empanada de choco de trigo, empanada de grelos con choco, fabada de choco, guiso de chocos, *fideuá* de chocos con ameixas, chocos á prancha con vinagreta de froitos secos...

Os dous días de festa hai alborada, actuación da banda municipal, verbena, pasacalles e charanga. Entre as actividades paralelas, desenvólvese o Chococlásico, unha exhibición de automóbiles antigos.

Galería de imaxes
-----------------

Carpa na XXIX Festa do Choco, no ano 2015.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Vauxhall 14, no Chococlásico. |
| Vauxhall 14, no Chococlásico.  |

|  |
| --- |
| MG TF. |
| MG TF.  |

|  |
| --- |
| Dodge Coronet. |
| Dodge Coronet.  |

|  |
| --- |
| Buick Super. |
| Buick Super.  |

 |

Notas
-----

1. ↑  "Redondela promueve la declaración de interés turístico para la Festa do Choco" *Faro de Vigo*, 9/5/2013 *(en castelán)*.
2. 1 2  Resolución ... pola que se ... declaran festas de Galicia de interese turístico a Festa do Salmón na Estrada, a Festa do Choco en Redondela... DOG.
3. ↑  "Festas Gastronómicas. Un desfrute para o paladar" Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine.[*sic*] Concello de Redondela.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Festa do choco de Redondela Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Vive y descubre, Comarca de Redondela*, p. 101-102, Editorial Everest, 2008, ISBN 978-84-441-0060-9

### Outros artigos

* Festa da mazá de Negros

### Ligazóns externas

* Festa do Choco en Turgalicia.

| * v
* c
* e
Festas de Redondela |
| --- |
| Festa do choco • Festa do mexillón • Festa da mazá • Festa da orella • Festa da coca • Festa dos maios • Entroido de verán • Redondela en Curto • Festival Internacional de Títeres • Arte lixo • Noites Máxicas dos Viadutos • Noite da Lúa Meiga • Festival Sinsal San Simón • Festival Arde Rande • Festival Millo Verde |
***Resident Evil Dead Aim*** é un videoxogo creado por Capcom pertencente á serie Resident Evil para a videoconsola PlayStation 2. No Xapón titulouse **Gun Survivor 4: Biohazard - Heroes Never Die**. Saíu ao mercado no ano 2003.

Historia
--------

Tras a destrución de Raccoon City un cargamento do virus T é roubado. O goberno estadounidense envía a un axente chamado Bruce McGivern para obter información do incidente. O virus é liberado nun cruceiro e infecta a toda a pasaxe por un antigo membro da corporación Umbrella, Morpheus T. Duvall. Tras destruír o cruceiro, Bruce chega a unhas instalacións nunha illa próxima. Nela Morpheus equipou varios mísiles co virus T, cos que tenta ameazar aos Estados Unidos. Bruce consegue desactivar os mísiles e Morpheus inféctase co virus e convértese nun Tyrant. Finalmente, Bruce elimínao cun canón de partículas e foxe da illa.

Crítica
-------

Nas publicacións máis salientables acadou un 74 en GameSpy, un 70 en Eurogamer e un 64 en GameSpot. En Metacritic consegiu un 65.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de marzo de 2020. Consultado o 28 de maio de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1582779
* GameRankings: 562265
* IGDB: resident-evil-dead-aim
* MobyGames: resident-evil-dead-aim
* Redump: 3467
* VGG: 112988

 |
Pescadores en Porto de Galinhas
**Porto de Galinhas** é unha reputada praia da Rexión Nordeste do Brasil, localizada no municipio de Ipojuca, no estado de Pernambuco. A súa fama débese, principalmente, á súa paisaxe natural: piscinas de augas claras e mornas formadas entre corais, estuarios, mangleirais, area branca e coqueirais.

Inicialmente, a praia era chamada de Porto Rico, debido á súa abundancia do pau brasil. No auxe da escravitude no Brasil, era o principal punto de comercio de escravos ilegais no nordeste brasileiro. Moitas veces, os escravos chegaban escondidos embaixo de engradados de galiñas de angola/guineanas. A chegada dos escravos ao porto acostumaba ser anunciada pola frase *galiña nova no porto!* Desta forma, a praia de Porto Rico pasou a ser coñecida como Porto de Galinhas.

Toda a rexión é moi frecuentada por turistas e por surfistas de diversas nacionalidades.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2334856
* WorldCat
* VIAF: 129237074
* GeoNames: 7535944
* LCCN: n2008217373
* NKC: xx0040888

 |
**Thomas Gatch Melish**, nado en Ohio o 28 de outubro de 1876 e finado en Cincinnati o 15 de febreiro de 1948, foi un home de negocios e coleccionista numismático estadounidense.

Traxectoria
-----------

Thomas G. Melish naceu en Ohio en 1876, fillo de Sara Hiss Gatch (1854-1916) e do coronel William Bromwell Melish (1852-1927).

Melish cursou estudos superiores de Dereito na Universidade de Cincinnati. Posteriormente foi socio e presidente do consello de administración durante 25 anos da *Bromwell* *Wire Goods Company*, unha empresa fundada en 1819 polo seu bisavó, Jacob Bromwell.

Foi coleccionista numismático e un coñecido promotor e comercializador de moedas estadounidenses de carácter conmemorativo. Está considerado como exemplo dos abusos ao programa de emisións conmemorativas da Casa da Moeda dos Estados Unidos durante a década de 1930. Melish creou *ad hoc* senllas entidades —presumiblemente sen ánimo de lucro— destinadas á promoción do medio dólar conmemorativo do Centro Musical de Cincinnati e do medio dólar do Centenario de Cleveland, ambos de 1936, de cuxa comercialización se encargou e coa que acadou importantes beneficios.

Melish foi membro e presidente do consello de goberno da Asociación Numismática de Cincinnati. Tamén pertenceu á *American Numismatic Association*, para cuxa vicepresidencia se postulou nas eleccións de 1940, mais a súa candidatura foi derrotada pola de Harvey L. Hansen.

A súa colección numismática persoal foi vendida polo comerciante Abe Kosoff, nunha poxa pública que tivo lugar en Indianapolis durante a convención anual da *Central States Numismatic Society*, entre os días 27 e 29 de abril de 1956.

En 1904 casou con May Lawson McClung.

Melish faleceu de pneumonía en Cincinnati o 15 de febreiro de 1948 aos 71 anos, e foi soterrado no cemiterio do condado de Hamilton, na mesma cidade.

Notas
-----

1. 1 2 3  Smith, P. (2002). Páxinas 1.317.
2. 1 2  "Thomas Gatch Melish". *Geni.com*
3. 1 2 3  "Thomas Gatch Melish". *Findagrave.com*
4. 1 2  Smith, P. (2012).
5. ↑  Bowers, Q. D. (1991). Páxinas 329-341.
6. 1 2 3  Smith, P. (2002). Páxinas 1.318.
7. ↑  *The Numismatist*. Vol. 69. Nº 2. Febreiro de 1956. Páxina 211.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bowers, Q. D. (1991). *Commemorative Coins of the United States: A Complete Encyclopedia*. Bowers and Merena Galleries, Wolfeboro. ISBN 0-943161-35-5
* Smith, P. (2002). "Melish Distributed Commemorative Halves". En *The Numismatist*. American Numismatic Association. Vol. 115. Nº 11. Novembro. Páxinas 1.317-1.318.
* Smith, P. (2012). "Thomas G. Melish". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 288.

* Portal:Estados Unidos de América
A **filoloxía xermánica** é unha ciencia que estuda e interpreta os testemuños escritos das culturas que teñen a súa orixe no mundo xermánico e que manteñen esas orixes no curso da súa evolución. As linguas xermánicas adoitan clasificarse en tres clases::

* Linguas xermánicas orientais: gótico (testemuñado entre os séculos IV e VI e xa estinguida);
* Linguas xermánicas occidentais: inglés antigo, alto alemán, frisón e saxón;
* Linguas xermánicas setentrionais: sueco, danés, islandés, noruegués e feroés.

Historia
--------

Co avance do Humanismo e a Reforma, nace nos estudosos europeos un primeiro interese polas antigüidades xermánicas, acrecentado pola descuberta, en 1455, da **Germania** (tamén chamada *De origine et situ Germanorum*) de Tácito. Cómpre citarmos entre estes a Justus Lipsius, a quen se debe a publicación dos salmos en baixo franconio, e Franciscus Junius, quen publicou a versión integral do Codex Argenteus da Biblia Gótica en 1655.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Filoloxía xermánica Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2620112
* BNCF: 32381
* LCCN: sh85054442
* MAG: 547143044
* NKC: ph120556

 |
A **Banda de música Unión Musical Ponteledesma** é unha agrupación musical con sede na parroquia de Gres, no concello pontevedrés de Vila de Cruces. Toma o seu nome da ponte que cruza o río Ulla e une Gres coa parroquia de Ledesma, na provincia da Coruña.

Historia
--------

Foi fundada en 1987, anos despois da desaparición da veciña banda de Cira, con Bernardo García del Río na batuta, que xa estivera na citada de Cira. Entre 1990 e 1995, a agrupación estivo dirixida por Rafael Rossell e José Luis Represas Carrera. En 1995 tomou as rendas Miguel Rodríguez Barrio, durante a dirección do cal se puxo en marcha un festival de bandas anual en 1997. Tras este, no ano 2002 a dirección recaeu en Roberto Hermida Rey. Dende entón a banda recibiu premios en certames a nivel galego e no resto de España.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (VIII), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |