recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
En teoría de números, a **conxectura de Goldbach** é un dos problemas non resoltos máis antigos nas matemáticas. Ás veces cualifícase como o problema máis difícil na historia desta ciencia. O seu enunciado é o seguinte:

*Todo número par maior que 2 pide escribirse como suma de dous números primos.* Christian Goldbach (1742)
Cabe notar que se pode empregar dúas veces o mesmo número primo.

Por exemplo,

{\displaystyle 4=2+2;\ \ 6=3+3;\ \ 8=3+5;\ \ 10=3+7=5+5;\ \ 12=5+7;\ \ 14=3+11=7+7\dots }

Historia
--------

O número dos diferentes xeitos nos que se pode expresar un número par n como a suma de dous números primos (4 ≤ n ≤ 1,000,000).
Esta conxectura fora coñecida por Descartes. A seguinte afirmación é equivalente á anterior e é a que conxecturou orixinalmente nunha misiva Goldbach a Euler en 1742:

*Todo número enteiro maior que 5 pódese escribir como suma de tres números primos.*
Esta conxectura ten sido investigada por moitos teóricos de números e foi comprobada por ordenadores para todos os números pares menores que 2×1016. A maior parte dos matemáticos cre que a conxectura é certa, baseándose maiormente nas consideracións estatísticas sobre a distribución probabilística dos números primos no conxunto dos números naturais: canto maior sexa o número enteiro par, faise máis probable que poida ser escrito como suma de dous números primos.

Sabemos que todo número par pode escribirse de forma mínima como suma de seis números primos. Como consecuencia dun traballo de Vinogradov, todo número par grande pode escribirse como suma de catro números primos. Ademais, Vinogradov demostrou que case todos os números pares poden escribirse como suma de dous números primos (no sentido de que a proporción de números pares que poden escribirse de dita forma tende a 1). En 1966, Chen Jing-run mostrou que todo número par o bastante grande pode escribirse como suma dun primo e un número que ten como moito dous factores primos.

Co fin de facer publicidade para o libro *Uncle Petros and Goldbach's Conjecture* de Apostolos Doxiadis, o editor británico Tony Faber ofreceu no 2000 un premio dun millón de dólares a aquel angloparlante que demostrase a conxectura antes de abril de 2002. Ninguén reclamou o premio.

Goldbach formulou dúas conxecturas, relacionadas entre si, sobre a suma de números primos: a conxectura 'forte' de Goldbach e a conxectura 'débil' de Goldbach. A que se discute aquí é a forte, a que se acostuma mencionar como "conxectura de Goldbach" a secas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Carta orixinal escrita por Christian Golbach para Euler *(en alemán)*
* Mathworld
* Chris Caldwell: *Goldbach's conjecture*, parte das Prime Pages (Páxinas sobre números primos):  Arquivado 22 de novembro de 2008 en Wayback Machine.
* Anjana Ahuja: *A million-dollar maths question* (*Unha pregunta de matemáticas dun millón de dólares*), *The Times*, March 16, 2000:

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q485520
* BNCF: 14100
* BNF: 13745227d
* BRE: 2368243
* JSTOR: goldbachs-conjecture
* LCCN: sh97007184
* MAG: 143732363

 |
Unha **contusión** é un tipo de lesión física non penetrante sobre un corpo humano ou animal causada pola acción de obxectos duros, de superficie obtusa ou roma, que actúan sobre o organismo por intermedio dunha forza máis ou menos considerable. Os efectos dun golpe contuso varían segundo a forza e enerxía aplicada sobre o organismo dando lugar a unha lesión superficial, como unha equimose, ou lesións sobre órganos e vísceras que poden comprometer a vida do suxeito, como unha fractura.

Cadro clínico
-------------

Os signos clásicos dunha contusión son a dor, o aumento de capacidade leve ou moderada no lugar do golpe e, ocasionalmente, edema leve. A contusión é unha lesión pechada que non afecta á pel, polo tanto, non é errosiva nin afecta a epiderme como no caso dunha ferida cortante ou penetrante. A pel ou os órganos poden cambiar de cor por efecto do sangue derramado, formando hematomas e equimose.

Cando a contusión é leve, a dor é moderada e tardía, permite continuar o esforzo. Con tratamento, a súa evolución é favorable. Por tratarse dunha lesión pechada, a contusión non leva risco de contaminación externa e infección.

Tratamento
----------

En contusións pequenas a inflamación mellora aplicando sinxelamente un pouco de xeo ou compresas frías. Se a contusión provén dun golpe máis forte, adóitase indicar a aplicación de xeo e elevar a parte afectada e deixala en repouso. Os golpes contusos fortes poden afectar órganos sólidos, polo que se debe consultar cun especialista en saúde.

Notas
-----

1. ↑  Juan Antonio Gisbert Calabuig. *Medicina Legal y Toxicología* (en español) (2da ed.). Elsevier. ISBN 844581415X.
2. ↑  Enciclopedia Microsoft Encarta Online. "Contusión". Arquivado dende o orixinal o 02 de marzo de 2009. Consultado o 23 de agosto de 2018.
3. ↑  Diccionario de la lengua española de la Real Academia Española Contusión (Vigésima segunda edición).por hay del 2019 el quimico darwin creo Último acceso 18 de abril de 2009.
4. ↑  Pedro Mata y Fontanet. *Tratado de medicina y cirugía legal* (en español) (3ra ed.). Universidad de Oxford.
5. ↑  *Manual Para El Diplomado en Enfermeria (ats/due). Temario de Oposiciones.* (en español). MAD-Eduforma. ISBN 8466522735.
6. ↑  Fernando, Luna Rosauro. *Prevención de Riesgos Laborales* (en español). Publicaciones Vértice. ISBN 8492598751.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q574491
* BNCF: 28467
* BNF: 12254875w
* BRE: 4704187
* EBID: ID
* GND: 4369782-3
* JSTOR: bruises
* LCCN: sh98002870
* MAG: 2781424195

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 31998
* ICD-9: 920
* ICD-10: T14.0
* MedlinePlus: 007213
* MeSH: D003288
* NCIt: C37921

 |
Cavaquiño en exposición.
O **cavaquiño**, **braguiña**, **braga**, **machete**, **machetiño** ou **machete-de-braga** é un instrumento de corda, menor que a guitarra, de gran popularidade como acompañante e mesmo solista nas orquestras populares. O punto é dividido en 17 trastes; ten catro cordas de tripa ou de metal, afinadas normalmente en sol-sol-si-re, la-la-do#-mi, sol-si-re-mi, re-sol-si-re ou, máis raramente, en re-sol-si-mi (este máis utilizado por persoas que xa tocan viola e non queren ter que aprender outros acordes). O efecto aseméllase ao da mandolina ou ao da bandurriña.

O cavaquiño, segundo Gonçalo Sampaio, é procedente de Braga. Ten unha afinación propia da cidade de Braga que é re-la-si-mi. Alén de Portugal, é usado en Cabo Verde, Mozambique e o Brasil.

No Brasil ese instrumento é usado nas congadas paulistas e forma historicamente o conxunto básico, xunto coa mandolina, a frauta e a guitarra. Waldir Azevedo é o máis coñecido músico de coro que tocaba ese instrumento. Considerado, aínda en vida deste, como o seu sucesor, o músico paulista Roberto Barbosa, máis coñecido por *Canhotinho*, é hoxe considerado unha das principais referencias no instrumento, por ter perfeccionado a técnica deixada por Waldir Azevedo. Canhotinho é, desde hai uns 40 anos, o arranxador do renomeado conxunto de samba Demônios da Garoa.

As illas do Hawai teñen un instrumento similar ao cavaquiño chamado ukelele, tamén con catro cordas e un formato semellante, que se considera que é unha alteración do cavaquiño, traído por emigrantes portugueses en 1879.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cavaquiño Arquivado 27 de abril de 2011 en Wayback Machine. - Dicionário Cravo Albin da Música Popular Brasileira (en portugués)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1051805
* AAT: 300265864
* MIMO: 3232
* MusicBrainz: ID

 |
O **Casco Viejo Bilbao** é un antigo club de hóckey sobre xeo vasco. Competiu na Superliga española dende 1975 e decontado se converteu nun dos clubs punteiros da Península.

En 1978 converteuse no primeiro club español en participar na Copa de Europa fronte ao club neerlandés do Heerenveen.

O equipo do Casco Viejo trocou o seu nome en 1981 para adoptar o de Vizcaya Bilbao, feito que non lle impediría continuar nos postos de cabeza do campionato español.

Foi en 1986 cando o club tivo que deixar a súa actividade. A pesar do seu notable éxito, os problemas económicos fixeron que o club tivese que suspender as súas actividades e finalmente desapareceu.

Palmarés
--------

* **6 Ligas españolas**: 1977, 1978, 1979, 1981, 1982 e 1983.
	+ 1 subcampionato: 1980.
* **2 Copas do Rei**: 1978 e 1981.
	+ 2 subcampionatos: 1976 e 1982.

Participacións na Copa de Europa
--------------------------------

| Tempada | Rolda | Adversario | Marcador(es) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1978-79 | 1ª Rolda |  Heerenveen Flyers |  3-9 ; 2-21 |
| 1979-80 | 1ª Rolda |  Les Huskies de Chamonix |  4-12 ; 0-8 |
| 1981-82 | 1ª Rolda |  Brûleurs de Loups de Grenoble |  2-6 ; 1-3 |
| 1982-83 | 1ª Rolda |  Brûleurs de Loups de Grenoble |  7-2 ; 6-4 |
|  | 2ª Rolda |  Heerenveen Flyers |  8-11 ; 1-9 |

### Balance nas competicións europeas

| Partidos xogados | Vitorias | Empates | Derrotas | Goles a favor | Goles en contra | Diferenza |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 10 | 2 | 0 | 8 | 34 | 85 | -51 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |
En matemáticas, un conxunto é **contábel** ou *numerábel* cando os seus elementos pódense poñer en correspondencia bixectiva co conxunto dos números naturais. Algúns autores inclúen tamén nesta definición aos conxuntos finitos.

Máis formalmente, un conxunto {\displaystyle C} será *infinito numerable* se existe unha aplicación {\displaystyle f:\mathbb {N} \to C} que sexa
inxectiva e sobrexectiva, onde {\mathbb {N}} é o conxunto dos números naturais.

Un exemplo de conxunto contábel é o conxunto P dos números pares, xa que a función {\displaystyle f:\mathbb {N} \to P}, definida como {\displaystyle f(n)=2n} é unha función bixectiva.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre matemáticas é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185478
* EBID: ID
* JSTOR: countability
* MAG: 110729354

 |
A **Convención do Patrimonio da Humanidade** (en inglés: *World Heritage Convention*), formalmente coñecida como **Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade** (en inglés: *Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage*), é un tratado internacional asinado o 23 de novembro de 1972 para a creación dos Sitios Patrimonio da Humanidade, cos obxectivos primarios de conservación da natureza e a conservación de bens culturais. A convención, un documento de acordo internacional, é a guía de traballo do Comité do Patrimonio da Humanidade. Foi desenvolvido sobre un período de sete anos (1965–1972).

A convención define os sitios que poden ser considerados para a súa inscrición na Lista do Patrimonio da Humanidade, e ademais estabelece os deberes dos gobernos de cada país para identificar sitios potenciais e protexelos e preservalos. Os países asinantes comprométense a conservar os sitios Patrimonio da Humanidade situados no seu territorio e informar regularmente sobre o estado da súa conservación. A convención tamén estabelece como se debe utilizar e xestionar o Fondo do Patrimonio da Humanidade.

A convención foi adoptada pola Conferencia Xeral da UNESCO o 16 de novembro de 1972, e foi asinada polo presidente da Conferencia Xeral da UNESCO, Toru Haguiwara, e polo director xeral da UNESCO, René Maheu, o 23 de novembro de 1972. Consérvase nos arquivos da UNESCO.

Notas
-----

1. 1 2  Centre, UNESCO World Heritage (16 de novembro de 1972). "The World Heritage Convention". *UNESCO World Heritage Centre*. Consultado o 12 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de sitios do Patrimonio Mundial por ano de inscrición
* Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo
* Patrimonio da Humanidade por país
A **Catedral de Santa María Inmaculada** é a igrexa da cidade italiana de Alguer, ó nordés da illa de Sardeña. Foi sede do bispo de Alguer dende 1503 a 1986, cando se creou da diocese de Alguer-Bose, compartindo a sede coa Concatedral da localidade de Bosa.

A catedral ten a súa orixe no século XVI e atópase no centro histórico da cidade, do que é un dos principais monumentos.

Historia
--------

En 1503, o papa Xulio II promulgou unha bula coa que modificaba profundamente a diocese da illa, reforma promovida polo rei Fernando II. As tres pequenas dioceses de Castro, Bisarcio e Ottana uníronse e incorporaron a nova diocese de Alguer.

Alguer foi elevada á categoría de cidade o ano 1501, pero carecía dunha igrexa o suficientemente grande para acadar a categoría de catedral e os bispos da nova diocese non residiron nela ata os anos 30 do século XVI, época na que se iniciou a construción do templo sobre unha igrexa anterior, seguindo os canons do gótico catalán.

No século XVIII a igrexa decorouse cun mobiliario típico barroco de mármore. Xa no século XIX (1862) construíuse unha nova fachada neoclásica.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns exterenas

* Información da Catedral de Alguer *(en italiano)*
Coordenadas: 38°06′52″N 13°21′22″L﻿ / ﻿38.114444, 13.356111

A **catedral de Palermo** sitúase na cidade homónima en Sicilia (Italia). De forte estilo oriental debido principalmente ao seu patio interior cheo de palmeiras.

Primeiramente foi unha basílica bizantina, sobre a que, en 1185, o arcebispo de Palermo mandou levantar un templo de planta basílica con tres ábsidas. O bispo quería competir coa beleza e poder da catedral de Monreale. A catedral foise reformando ao longo do tempo, con espléndidas melloras, como o pórtico de tres arcos, de influencia aragonesa.

Ten planta de cruz latina, con tres naves divididas por columnas. No interior hai múltiples capelas, entre as que destacan a do Sacramento, por estar decorada con pedras preciosas e lapislázuli e a de Santa Rosalía, onde se atopa a talla da patroa de Palermo.

En xullo de 2015, o conxunto «Palermo árabe-normando e as catedrais de Cefalú e Monreale» foi incluído na lista do patrimonio da Humanidade pola Unesco. A catedral de Palermo é un dos nove bens individuais que comprende a declaración (co IDE 1487-005).

Notas
-----

1. ↑  "24 nuevos sitios inscritos en la Lista del Patrimonio Mundial de la UNESCO en 2015". *Unesco*.
2. ↑  Véxase na entrada «Arab-Norman Palermo and the Cathedral Churches of Cefalú and Monreale» do sitio oficial do «UNESCO World Heritage Centre», dispoñible en liña en:. Consultado o 2 de agosto de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Catedral de Palermo*** |

### Ligazóns externas

* Catedral de Palermo, páxina web oficial *(en italiano)*
* Catedral de Palermo, Palermoviva *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1478407
* WorldCat
* VIAF: 143511781
* EBID: ID
* FAST: 677873
* GND: 4283101-5
* LCCN: nr92018152
* Structurae: 20022898
* WHC: 1487-005

 |
**Chinatsu Matsui**, nada o 8 de agosto de 1977 en Kawasaki, é unha xogadora de de squash xaponesa.

Traxectoria
-----------

Estudou na súa cidade natal e acabou os estudos de secundaria en Toquio e nesa cidade ingresou na Universidade de Ciencias Depotivas Nippon. Na escola e no instituto xogou ao voleibol e foi na universidade cando principiou a xogar ao squash. Chinatsu Matsui participou de 2001 a 2010 no PSA World Tour e logrou un título, o Open da China de 2009 ao bater a surcoreana Song Sun-mi por 11-8, 7-11, 11-4 e 11-4. A súa mellor clasificación mundial foi no posto 50 en setembro de 2007. Participou coa selección nacional xaponesa nos campionatos do mundo de 2002, 2004, 2006, 2008 e 2012 e catro veces nos Xogos de Asia entre 2002 e 2014 e nos Xogos do Mundo en 2009. Foi campioa do Xapón catro veces entre 2001 e 2008 antes de deixarlle o seu título a Misaki Kobayashi .

Notas
-----

1. ↑  "Athletics and English: Chinatsu Matsui". *Evidus*.
2. ↑  "China Open 09". *Squash Site*. 1 de novembro de 2009.
3. ↑  "Misaki Kobayashi – The squash star gets ready to defend her All-Japan title". *Metropolis Japan*. 20 de decembro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Encontro entre Matsui e Ayumi Watanabe. Japan Satellite Series (2021)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16216664
* WorldCat
* VIAF: 308181384
* NDL: 001164958

 |
**Carlos Pollán Fernández**, nado en León en 1966, é un ex-xogador, exadestrador de balonmán e político español de Vox que é o presidente das Cortes de Castela e León dende o 10 de marzo de 2022 e anteriormente foi presidente do club de balonmán CB Ademar (2009-2013).

Traxectoria
-----------

Fillo de familia mineira.. Graduado social diplomado pola Universidade de León en 1994 e grao en dereito pola Universidade Camilo José Cela en 2020, traballou como asesor laboral mentres formaba parte do cadro do equipo de balonmán Ademar de León dende 1986. Xogou como porteiro durante oito anos e adestrou os seus equipos xuvenís antes de se converter no presidente do club en 2009. A súa presidencia acabou nun concurso de acredores por mor dunha débeda impagada de máis de 500 000 €.

### Política

En 2019, Pollán presentouse como candidato á alcaldía de Sariegos nas eleccións locais sen lograr acta de concelleiro. Figurou no quinto lugar da lista de Vox ás Cortes de Castela e León nas eleccións autonómicas. En 2019 asumiu a presidencia de Vox na provincia de León no medio dunha crise ao non entrar o seu partido na deputación provincial. Pollán encabezou a lista de Vox en León nas eleccións autonómicas de 2022 O 10 de marzo anunciouse un acordo para a formación dun goberno de coalición entre o PP e Vox e Pollán converteuse en presidente das Cortes.

Pollán, dentro da liña do seu partido, oponse á división de España en comunidades autónomas, e argumenta que as comunidades autónomas viraron entes centralizados e marxinaron provincias periféricas, como no caso do seu León natal.

Notas
-----

1. ↑  "Carlos Pollán, un hijo de minero hecho a sí mismo y acostumbrado a los balonazos". *El Norte de Castilla*. 10 de marzo de 2022.
2. ↑  "Carlos Pollán, de las canchas de balonmano a presidir las Cortes de Castilla y León". *El Español*. 10 de marzo de 2022.
3. ↑  "Carlos Pollán, nuevo presidente de Ademar". *Marca*. 2 de xullo de 2009.
4. ↑  "El Ademar presenta concurso de acreedores". *ileón*. 1 de marzo de 2013.
5. ↑  "Carlos Pollán, el dirigente de Vox que presidirá las Cortes de Castilla y León, quebró el club de balonmano Ademar". *El Diario*. 10 de marzo de 2022.
6. ↑  "Carlos Pollán encabeza la lista leonesa de VOX a las elecciones del 13-F". *León Noticias*. 10 de xaneiro de 2022.
7. ↑  "O PP e Vox chegan a un acordo para un goberno de coalición en Castela e León". *G24*. 10 de marzo de 2022.
8. ↑  "Pollán: el buen portero al que no le gustan las comunidades autónomas". *León Noticias*. 10 de marzo de 2022.
A Catedral Nova
A **Catedral Nova de Lleida** foi construída entre os anos 1761 e 1781 grazas ás achegas do rei Carlos III, ás achegas económicas dos propios ilerdenses e tamén á do bispo Joaquín Sánchez. Chámase "Nova" porque xa había na cidade de Lleida outra catedral, coñecida como Seu Vella, do século XIII.

A Catedral Nova é de estilo barroco con gran tendencia ao clasicismo academicista francés. Está situada en pleno eixe comercial de Lleida e fronte ao antigo Hospital de Santa María.

As escalinatas que dan acceso ao interior dan a tres portas de ferro de medio punto e torres laterais. Estas escalinatas dan acceso á porta principal onde loce o escudo dos borbóns.

O interior presenta unha planta de tres naves; o coro, obra de Lluís Bonifaç i Massó, de estilo barroco, foi destruído durante a Guerra Civil.

Tamén se venera na Catedral á Virxe do Blau, que segundo conta a lenda, debe o seu nome do "blau" (en catalán *morado* ou *mazadura*) ao hematoma que lle deu o escultor ao lanzarlle un martelo que lle pegou na fronte, ao ver que durante unha das súas viaxes, un discípulo seu finalizara sen problemas a escultura, con máis facilidades ca el.

Galería de imaxes
-----------------

* Virxe do BlauVirxe do Blau
* Vista interiorVista interior

Véxase tamén
------------

* Seu Vella de Lleida

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Catedral Nova de Lleida*** |

* Web do Consorcio do Turó de la Seu Vella de Lleida *(en catalán)*
* A Seu Vella na páxina web de Turismo de Lleida *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2942938
* WorldCat
* VIAF: 292551666
* LCCN: n93056472
* SUDOC: 085913871

 |
Cordillera do Cáucaso.
*Este artigo é sobre a cadea de montañas terrestre. Existe tamén unha cordilleira lunar, chamada Cáucaso.*
Pintura do Cáucaso.
A **cordilleira do Cáucaso** é unha cadea de montañas de 1.200 km entre o mar Negro e o mar Caspio, frecuentemente considerada o límite do extremo sueste da Europa. Forma dúas cadeas distintas:

* O **Gran Cáucaso** esténdese de Sochi, nas marxes do nordeste do mar Negro, ao leste-sueste, alcanzando o mar Caspio preto de Bakú. Na maior parte da súa extensión, forma a fronteira natural da Rusia con Xeorxia e Acerbaixán. Os picos do Gran Cáucaso inclúen o monte Elbrus, con 5.642 m que o converten na montaña máis alta de Europa.
* O **Pequeno Cáucaso** esténdese paralelamente ao Grande Cáucaso, a unha distancia media de 100 km ao sur. As fronteiras da Xeorxia, Armenia e do Acerbaixán corren a través desa cadea, a pesar de que as cristas non definen a fronteira de maneira xeral.

Xeografía
---------

A cordilleira, rectilínea, medra en altitude a 300 km do estreito de Kerch e culmina, na súa parte central, en vastos volcáns xeados:

* o Elbrus 5.642 m (Rusia "europea")
* o Dykh Tau 5.203 m (Rusia "europea")
* o Chkhara 5.058 m (Xeorxia/Rusia)
* o Kazbek 5.047 m (Xeorxia)
* o Usba 4.695 m
* o Uipata 4.638 m

En tanto que o **Cáucaso central** está cuberto por numerosas xeleiras, o **Cáucaso occidental** está cuberto por fragas, e o **Cáucaso oriental**, máis baixo e seco, é unha rexión case desértica. O contraste é menos visible entre os flancos norte e sur.

O Cáucaso non presenta vales lonxitudinais susceptíbeis de atenuar o seu papel de obstáculo. No centro, pode ser cruzado por diversas estradas, como a do val do Tarek, que leva ao Paso da Cruz (2.388 m). Entre o Grande e o Pequeno Cáucaso, a Transcaucasia esténdese por 700 km, entre o mar Caspio e o mar Negro. É unha rexión complexa, que asocia cuncas ben desenvolvidas: a Colchida ó oeste e a planicie do Acerbaixán ó leste. No centro, os corredores paralelos da Kura, do Iori e do Alazani, así como a chaira de Gori, superpóñense entre 150 e 700 m. Ao sur, as montañas da Xeorxia e da Armenia constitúen o terceiro sector do Cáucaso, o **Pequeno Cáucaso**, cunha altitude media de 2.000 m. A cadea é, porén, interrompida por vastos macizos volcánicos; a oeste do lago Sevan, o monte Aragats (80 km de longo) constitúe a parte máis elevada do macizo de Alaghez (4.095 m), punto cumio do *Pequeno Cáucaso*, na Armenia.

Recursos naturais
-----------------

O Cáucaso posúe xacementos de metais non ferrosos e reservas de petróleo (Acerbaixán e rexións de Maikop e de Grozni).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cordilleira do Cáucaso***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5477
* WorldCat
* VIAF: 242526666
* BRE: 1877178
* GEC: 0016591
* GeoNames: 573081
* GND: 4030090-0
* NKC: ge129555
* Pleiades: 863766

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Code Lyoko: Il castello sotterraneo** é o primeiro libro da saga *Código Lyoko*, escrito por Jeremy Belpois. A súa lingua orixinal é o italiano. Saíu á venda o 12 de abril do 2010 en España.

Historia
--------

O supercomputador militar que acaban de reactivar transporta a Jeremy Belpois, Yumi Ishiyama, Ulrich Stern e Odd Della Robbia ao interior de Lyoko, un mundo paralelo dixital habitado por XANA, unha malévola intelixencia artificial que quere controlar o mundo real.
Alí, catro amigos atópanse ademais cunha moza antivirus, a única arma que existe contra XANA. Chámase Aelita e non lembra case nada do seu pasado. Con moitos esforzos e despois de incribles aventuras virtuais, finalmente derrotan a XANA grazas ao sacrificio do pai de Aelita e creador de Lyoko, Franz Hopper, que sobreviviu durante moitos anos dentro do Mar dixital con forma dunha esfera luminosa.

O 21 de decembro, uns meses despois da derrota de XANA e da morte de Franz Hopper, Aelita perde de súpeto a memoria. Por iso, xusto pasadas as vacacións de Nadal, os seus amigos deciden reunirse na Ermida, a casa onde Aelita vivía antes, para axudala a recuperar os recordos perdidos. O cinco mozos comezan a investigar sobre os segredos da Ermida e chegan a descubrir unha habitación agochada. Atopan unha mensaxe rexistrada polo profesor que explica unha parte da historia, pero deixa aínda moitos misterios por resolver. Coa súa mensaxe, Hopper dá a misión á súa filla de atopar a súa nai, Anthea, e pídelle que conserve un colgante de ouro: un agasallo que Franz e Anthea Hopper tiñan como mostra de amor. Á vez XANA resucita (un pouco desorientado) e vai desde o Xapón aos Estados Unidos, onde posúe o corpo de Eva Skinner e Eva-XANA vai a Francia.

Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.

Personaxes novos
----------------

* **Eva Skinner**: Vivía en California (Estados Unidos), pero XANA, quen non morreu finalmente, logrou posuíla e facela prisioneira seu. Deste xeito envíaa a Francia co fin de que estableza amizade cos Guerreiros de Lyoko.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2010. Consultado o 22 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Code Lyoko: La città senza nome*

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do libro (Alfaguara)
* Código Lyoko: Il castello sotterraneo na wiki de Código Lyoko

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5796680
* ISBN: 978-84-204-0582-7
* OL: OL25621899M

 |
Un conector DIN de 5 pins para un teclado de ordenador.
Un **conector DIN** é un conector que foi orixinariamente estandarizado polo Deutsches Institut für Normung (DIN), a organización de estandarización alemá.

Existen estándares DIN para diferentes conectores, polo tanto, o termo "Conector DIN" por si mesmo é ambiguo xa que non identifica a un conector en particular amenos que se lle engada un número de documento que indique do tipo de conector do que se trata (por exemplo "Conector DIN 41524").

No contexto da electrónica de consumo, o termo de "conector DIN" refírese por regra xeral aos conectores con extremo circular que foron os que primeiro se estandarizaron por DIN para ser empregados nos sinais de son analóxicos. Algúns destes conectores foron usados posteriormente na transmisión de vídeo analóxico e en interfaces dixitais, como por exemplo MIDI ou o conector PS/2 de teclado e rato de IBM.

Todos os conectores macho (*plugs*) da familia teñen un extremo de metal con 13.2 mm de diámetro con bordos especiais para limitar a orientación ao ser insertados nas rañuras. Existe unha serie de conectores que difiren só na configuración dos pins e que foi estandarizado orixinariamente na DIN 41524 (de 3 a 5 pins), a DIN 45322 (de 5 pins a 60°), a DIN 45326 (8 pins), a DIN 45329 (7 pins), e outros estándares para diferentes aplicacións.





Os conectores teñen unha funda metálica circular para protexer os pins que sobresaen. A funda metálica está dentada para que sexa insertada coa orientación correcta no seu enchufe e prever deste xeito posibles danos.

Exemplo de conector de son
--------------------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | **3** Saída da canle da esquerda / Mono
**5** Saída da canle da dereita (só en estéreo)
**2** Terra
**4** Entrada da canle dereita (só en estéreo)
**1** Entrada da canle esquerda / Mono |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Conector mini-DIN

### Notas

* IEC 60130-9: Connectors for frequencies below 3 MHz — Part 9: Circular connectors for radio and associated sound equipment. International Electrotechnical Commission, Xénova.
* IEC 60574-3: Audiovisual, video and television equipment and systems — Part 3: Specification for connectors for the interconnection of equipment in audiovisual systems.

### Ligazóns externas

* Distribución dos pins nun conector *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1133767
* MAG: 2781187433

 |
**Carlos Pellicer Vázquez**, nado na Coruña o 12 de abril de 1944, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol no Liceo de Monelos, club no que militou ata o verán de 1963, cando fichou polo Fabril. Disputou unha soa tempada co club fabrilista, incorporándose a continuación ao Deportivo da Coruña.

Debutou co Deportivo na tempada 1964–65 en Primeira División, sendo os adestradores do equipo coruñés Juan Otxoantezana primeiro e Luis Carniglia despois. Ao remate do campionato o equipo descendeu a Segunda División, retornando a tempada seguinte a Primeira División. Na tempada 1966–67 descendeu novamente a Segunda División.

Na tempada 1967–68 fichou polo FC Barcelona, adestrado por Salvador Artigas. Na súa estadía no conxunto catalán (3 campañas), lograría unha Copa do Rei na súa primeira tempada, así como participar na Copa de Feiras e na Recopa de Europa. Aínda así, nunca tivo un papel importante no equipo barcelonés, sendo un xogador de segundo plano. A súa tempada con máis participacións foi a 1968–69, nas que Pellicer xogou en 11 partidos e logrou os seus únicos 2 goles como blaugrana.

Na tempada 1970–71 foi contratado polo Valencia CF, co que conseguiu a liga esa campaña e participar na Copa de Feiras. No conxunto valencianista estivo tres tempadas, participando en 40 partidos e anotando 7 goles.

Na tempada 1973–74 fichou polo Levante UD, en Segunda División. Logo de participar tan só en 5 partidos, o conxunto levantino descendeu a Terceira División ao remate do campionato.

Palmarés
--------

Deportivo
* **Segunda división (1)**: 1965–66

Barcelona
* **Copa do Xeneralísimo (1)**: 1967–68

Valencia
* **Primeira división (1)**: 1970–71

Notas
-----

1. ↑  "Pellicer dice:". *La Voz de Galicia* (en castelán). 12 de xuño de 1963. p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Valencia CF – Tempada 1970–71 |
| --- |
| *Campión de liga* |
| 
* POR Abelardo
* POR Pesudo
* POR Cota
* DEF Sol
* DEF Aníbal
* DEF Antón
* DEF Tatono
* DEF Vidagany
* MED Barrachina
* MED Claramunt
* MED Paquito
* MED Jesús Martínez
* MED Roberto Gil
* DIA Sergio
* DIA Forment
* DIA Pellicer
* DIA Valdez
* DIA Claramunt II
* DIA Poli
* DIA Ansola
* DIA Fuertes
* DIA Jara
* DIA Uriarte
* DIA Nebot
* DIA Paquito II
* Adestrador: Di Stéfano

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385358
* WorldCat
* VIAF: 1548150325520610090007
* BDFutbol: 5913
* Transfermarkt: 251217
* Worldfootball: pellicer\_3

 |
A **condutancia térmica** **C**, é unha medida de transferencia de calor a través dos materiais, formados por unha ou varias capas, e en condicións de laboratorio. Mídese a cantidade de calor transferida a través do material nun tempo e superficie unitarios, para un espesor especificado (non necesariamente unitario).

Calcúlase como a condutividade térmica do material, {\displaystyle \lambda } dividida polo espesor da capa, **e**, ou ben, como a inversa da resistencia térmica unitaria *U=1/R* en unidades W/(m2\*K)

{\displaystyle C={\frac {\lambda }{e}}={\frac {1}{R}}} 
{}
Ou, no caso de que se queira estudar un elemento de varias capas:

{\displaystyle C={\frac {1}{R\_{t}}}={\frac {1}{R\_{1}+R\_{2}+...+R\_{n}}}} 
{}

sendo:

RT: resistencia térmica total (m2·K·W-1)
Rj: resistencia térmica de cada unha das capas que forman o elemento (m2·K·W-1)
O valor de C é característico de cada composición construtiva.

Se se teñen en conta as situacións reais, con aire por ambas caras, hai que ter en conta as resistencias superficiais e nese caso chámse transmitancia térmica, **U**.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* M. A. Gálvez Huerta et alt. *Instalaciones y Servicios Técnicos*. publicación da Sección de Instalacións de edificios. Escola Técnica Superior de Arquitectura, UPM. 2013.
**Cefdinir** é un antibiótico beta-lactámico pertencente á terceira xeración de cefalosporinas. En Estados Unidos foi comercializado baixo o nome de *Omnicef*. Na Unión Europea non foi comercializado.

Espectro de acción
------------------

Cefdinir posúe actividade fronte a bacterias grampositivas: Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes e Streptococcus pneumoniae. Tamén posúe actividade fronte a gramnegativas: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae e Moraxella catarrhalis.
Presenta actividade in-vitro (non avaliado en estudos clínicos) fronte Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus grupo viridans, Citrobacter diversus, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae e Proteus mirabilis. Non posúe actividade fronte Pseudomonas nin Enterobacter.

Indicacións clínicas
--------------------

Nos Estados Unidos está aprobado para a pneumonía comunitaria, bronquite aguda, sinusite, farinxite por S. pyogenes e infección de pel e partes brandas.

Dosificación
------------

Soamente existe formulación oral. A dose habitual oscila entre 300 ou 600 miligramos ao día (nunha ou dúas tomas). A dose debe axustarse en poboación pediátrica e en insuficiencia renal (filtrado menor de 30).

Embarazo e lactación
--------------------

Cefdinir está na categoría B da FDA de emprego de fármacos durante o embarazo. Cefdinir non se excreta no leite materno polo que se pode empregar durante a lactación.

Interaccións
------------

**Sales de aluminio**
A administración conxunta de cefdinir e antiácidos baseados en sal de aluminio, reduce os niveis do antibiótico, polo que se debe separar polo menos 2 horas a toma.

**Probenecid**
De forma semellante a outros antibióticos, probenecid dificulta a eliminación renal de cefdinir, elevando os niveis plasmáticos.

**Suplementos de ferro oral**
A administración conxunta reduce os niveis de cefdinir. Debe separarse 2 horas a toma.

Efectos secundarios
-------------------

Habitualmente de curta intensidade e duración. Destacan as molestias gastrointestinais, as náuseas e a diarrea.

Notas
-----

1. ↑  Gerlach EH (Agosto 1992). "Cefdinir (FK482), an orally administered cephalosporin in vitro activity comparison against recent clinical isolates from five medical centers and determination of MIC quality control guidelines.". *Diagn Microbiol Infect Dis.* (en inglés).
2. ↑  "Ficha técnica de "cefdinir" da FDA" (PDF) (en inglés). Consultado o 18 setembro 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1453445
* MAG: 2776905138

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: J01DD15
* CAS: 91832-40-5
* ChEBI: 3485
* ChEMBL: CHEMBL927
* ChemSpider: 5291705
* DrugBank: 00535
* DTXSID: DTXSID8046084
* ECHA: 100.171.145
* KEGG: C08110
* MeSH: D000077525
* MeSH: D02.065.589.099.249.169
* NDF-RT: N0000148556
* PubChem: 6915944
* RxNorm: 25037
* UMLS: C0060405
* UNII: CI0FAO63WC

 |
**Cefepime** é un antibiótico beta-lactámico pertencente á cuarta xeración de cefalosporinas. Foi comercializada baixo o nome de *Maxipime*.

Espectro de acción
------------------

Cefepime posúe un amplo espectro de actividade, que abrangue:

**Bacterias grampositivas**

* Staphylococcus aureus
* Streptococcus incluíndo Streptococcus pneumoniae

**Bacterias gramnegativas**

* Acinetobacterium
* Aeromonas
* Citrobacter
* Escherichia coli
* Haemophilus influenzae
* Klebsiella
* Moraxella catarrhalis
* Morganella morganii
* Proteus
* Providencia
* Pseudomonas
* Serratia

Indicacións clínicas
--------------------

En España, a Axencia Española de Medicamentos aprobou as seguintes indicacións: infección respiratoria, infección de pel e partes brandas, infección urinaria, infección abdominal, infección xinecolóxica, meninxite bacteriana e neutropenia febril.

Dosificación
------------

Unicamente existe formulación inxectable. A dose oscila entre 1 e 2 gramos cada 8 ou 12 horas. Debe ser axustada en poboación pediátrica e en insuficiencia renal (filtrado menor de 30). .

Embarazo e lactación
--------------------

Cefepime non mostrou danos en modelos animais, pero non existen estudos controlados durante o embarazo (pertence por tanto á categoría B da FDA). Excrétase en pequenas cantidades no leite materno polo que se aconsella precaución no seu emprego.

Efectos secundarios
-------------------

Ademais dos efectos secundarios habituais das cefalosporinas, destaca certa toxicidade neurolóxica (encefalopatía, confusión, mioclonías, convulsións), especialmente en pacientes con insuficiencia renal cando se empregan altas doses.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha técnica de cefepime da AEMPS" (PDF) (en Castelán). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de setembro de 2018. Consultado o 22 setembro 2018.
2. ↑  Josep Mensa Pueyo (2015). *Guía de terapéutica antimicrobiana* (en castelán). ISBN 9788488825155.
3. ↑  "Ficha técnica de cefepime da FDA" (PDF) (en inglés). Consultado o 22 setembro 2018.
Acios de uva para a elaboración do chacolí, nun camiño entre Getaria e Zarautz
O **chacolí**  (do éuscaro *txakolin*) é unha bebida alcohólica producida a partir de uvas verdes, o que provoca unha certa acidez. As variedades cultivadas son a *Hondarribi zuri* e a *Hondarribi beltza* (esta última moito menos estendida). Lixeiramente carbonatado, cunha gradación alcohólica duns 10'5-12º vol. A maior produción céntrase no País Vasco, especialmente nas adegas das localidades costeiras de Getaria e Zarautz, ambas as pertencentes á Denominación de Orixe *Getariako Txakolina*.

Produción
---------

A produción é principalmente de viño branco, aínda que en menor cantidade tamén se producen rosados e tintos. A cor do viño branco é amarelo pálido; en nariz denota intensos aromas a cítricos, herbas e flores; en boca é fresco, lixeiramente acedo e fácil de beber, ten que servirse fresco.

Outrora o chacolí era producido en casaríos ou casas de campo de xeito artesanal, antes de consumilo escanciábase como se lle fai á sidra natural actualmente, isto é debido a que antigamente non se filtraba nin clarificaba. 
Nos últimos anos varias adegas empezaron a estudar e mellorar a súa elaboración para conseguir mellor gusto e aromas, obtendo viños cun sabor moi satisfactorio.

A súa produción non é moi ampla e é consumido principalmente no País Vasco, A Rioxa, Navarra e Miranda de Ebro estendéndose aos poucos a outras zonas grazas á restauración, aínda que antigamente tamén era producido en zonas de Cantabria e Burgos.

Denominacións
-------------

* Bizkaiko Txakolina: Denominación de Biscaia. Principalmente en Bakio e Balmaseda.
* Getariako Txakolina: Denominación de Getaria (Guipúscoa). Principalmente en Getaria, Zarautz e Aia.
* Arabako Txakolina: Denominación de Álava. No Vale de Ayala.
* Costa de Cantabria: Indicación Xeográfica onde o chacolí de Cantabria está incluído.
* Val de Mena: Produtor de chacolí desde hai séculos pero aínda sen Denominación de Orixe Cualificada

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Chacolí*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Chacolí de Álava *(en castelán)*
* Chacolí de Biscaia *(en castelán)*
* Chacolí do Getaria *(en castelán)*
* Tenda oficial das DOs de Euskadi *(en castelán)*
As sete comarcas de Biscaia
As **comarcas de Biscaia** son unha división interna do territorio histórico de Biscaia, no País Vasco, pero que non constitúen unha división administrativa oficial.

Hai sete comarcas constituídas polos catro vales do baixo Nervión e Asua, Butron, Oca e Ibaizabal, as Encartaciones no extremo occidental da provincia, as cuncas dos ríos Lea e Artibai e o restante conxunto de terras en Áraba.

| Comarca | Capital |
| --- | --- |
| **Arratia-Nervión** | Igorre |
| **Busturialdea-Urdaibai** | Bermeo e Gernika-Lumo |
| **Durangaldea** | Durango |
| **Enkarterri** | Balmaseda |
| **Gran Bilbao** | Bilbao |
| **Lea-Artibai** | Markina-Xemein |
| **Uribe-Kosta** | Mungia |

Áreas funcionais
----------------

Áreas funcionais de Biscaia, definidas nas Directrices de Ordenación do Territorio.
Prescindindo igualmente dos límites provinciais, o País Vasco está dividido nas Directrices de Ordenación do Territorio que entraron en vigor o 12 de febreiro de 1997 nas chamadas *Áreas funcionais*. As que se atopan dentro do territorio de Biscaia son:

1. Balmaseda-Zalla
2. Beasain-Zumarraga
3. Bilbao Metropolitano
4. Donostia-San Sebastián
5. Durango
6. Éibar
7. Gernika-Markina
8. Igorre
9. Laguardia
10. Laudio/Llodio
11. Mondragón-Bergara
12. Mungia
13. Tolosa
14. Álava Central
15. Zarautz-Azpeitia

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Deputación Foral de Biscaia

| * v
* c
* e
Comarcas de Biscaia |
| --- |
| 
* Arratia-Nerbioi
* Bilboaldea
* Busturialdea-Urdaibai
* Durangaldea
* Enkarterri
* Lea-Artibai
* Uribe

 | Bandeira de Biscaia |
**Cefoxitina** é un antibiótico beta-lactámico pertencente á segunda xeración de cefalosporinas.

Espectro de acción
------------------

Cefoxitina é activa fronte a bacterias grampositivas (Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes), agás Enterococcus, aínda que cun menor índice de actividade ca cefazolina. Ten actividade fronte a Clostridium (agás Clostridium difficile), Neisseria e algunhas enterobacterias (Escherichia coli, Klebsiella e Proteus mirabilis). Tamén ten certa eficacia fronte algúns microorganismos anaerobios: Fusobacterium e Bacteroides. Algunhas especies de Bacteroides fragilis poden ser resistentes a cefoxitina.

Dosificación
------------

A dose estándar é de 1 ou 2 gramos cada 6 u 8 horas. A dose debe reducirse en poboación pediátrica e en insuficiencia renal (filtrado menor de 30). Está incluído na categoría B da FDA de emprego de fármacos durante o embarazo.

Notas
-----

1. ↑  Josep Mensa Pueyo (2015). *Guía de terapéutica antimicrobiana* (en castelán). ISBN 9788488825155.
2. ↑  "Ficha técnica de "cefoxitina" da FDA" (PDF). Consultado o 11 setembro 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2353907
* EBID: ID
* MAG: 2776124114

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: J01DC01
* CAS: 35607-66-0
* ChEBI: 209807
* ChEMBL: CHEMBL996
* ChemSpider: 389981
* DrugBank: 01331
* DTXSID: DTXSID1022764
* ECHA: 100.047.841
* HMDB: HMDB0015426
* IEDB: 116201
* IUPHAR: 10937
* KEGG: C06887
* MeSH: D002440
* NDF-RT: N0000147757
* PubChem: 441199
* RxNorm: 2189
* UMLS: C0007557
* UNII: 6OEV9DX57Y

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre medicina é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 52°22′31″N 4°53′02″L﻿ / ﻿52.3753, 4.884

Casa de Anne Frank.
A **Casa de Anne Frank** (en neerlandés: *Anne Frank Huis*) é un museo biográfico dedicado á escritora xudía e vítima do nazismo Anne Frank. A casa atópase na rúa da canle Prinsengracht, preto do Westerkerk, no centro de Ámsterdam, nos Países Baixos.

Durante a segunda guerra mundial, Anne Frank agochouse da persecución nazi coa súa familia e catro persoas máis nas habitacións ocultas da casa da canle, coñecidas como o "Anexo secreto" (en neerlandés: *Achterhuis*). Ela non sobreviviu a guerra mais o seu diario de guerra foi publicado en 1947. Dez anos despois creouse a Fundación Anne Frank para protexer a propiedade duns investidores que querían derrubar o bloque de edificios.

O museo abriu o 3 de maio de 1960. O museo preserva o espazo oculto, ten unha exhibición permanente sobre a vida de Anne Frank e outro dedicado a tódalas formas de persecución e discriminación. En 2013 e 2014, o museo tivo 1,2 millóns de visitantes, sendo o terceiro museo nos Países Baixos, despois do Rijksmuseum e do museo Van Gogh.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Casa de Anne Frank Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en neerlandés)*

* Portal:Países Baixos
* Portal:Segunda Guerra Mundial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165366
* WorldCat
* VIAF: 134238814
* BIBSYS: 6019108
* BLBNB: 001455812
* BNF: 12088321t
* GeoNames: 6618987
* GND: 2147169-1
* IMDb: co0076434
* ISNI: 0000 0001 2162 1170
* LCCN: n2002020032
* NDL: 001310877
* NKC: kn20051202002
* NLA: 66254850
* SELIBR: 366506
* SUDOC: 029208769

 |
**Cefonicid** é un antibiótico beta-lactámico pertencente á segunda xeración das cefalosporinas. En España foi comercializada baixo o nome de *Monocid*.

Espectro de acción
------------------

Cefonicid presenta actividade fronte a bacterias grampositivas (Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Staphylococcus, Streptococcus agalactiae e Peptococcus) e bacterias gramnegativas (Haemophilus influenzae, Escherichia coli, Citrobacter, Enterobacter, Klebsiella, Neisseria gonorrhoeae, Proteus mirabilis, Providencia rettgerii, Morganella morganii). As especies de Bacteroides e Pseudomonas adoitan ser resistentes.

Dosificación
------------

Existe unha única formulación que se pode administrar por vía intravenosa ou intramuscular. A dose convencional é de 1 gramo cada 24 horas. A dose debe ser reducida en insuficiencia renal (filtrado menor de 30) e en poboación pediátrica.

Embarazo e lactación
--------------------

En estudos experimentais cefonicid non causou danos nos fetos. Non se experimentou en mulleres humanas. Excrétase en pequenas cantidades no leite materno polo que se recomenda precaución no seu uso.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha técnica de "cefonicid" da AEMPS" (PDF) (en Castelán). 2001. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de setembro de 2018. Consultado o 14 setembro 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5057286
* MAG: 2778492903

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: J01DC06
* CAS: 61270-58-4
* ChEBI: 3491
* ChEMBL: CHEMBL1601
* ChemSpider: 39734
* DrugBank: 01328
* DTXSID: DTXSID7022758
* KEGG: C06882
* MeSH: D015790
* NDF-RT: N0000147753
* PubChem: 43594
* RxNorm: 2183
* UMLS: C0007551
* UNII: 6532B86WFG

 |