recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Relevo votivo, que representa, no centro, a un meniño presentado a Cefiso (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)
**Cefiso**, na mitoloxía grega, é a personificación do río Cefiso. Foi fillo de Océano e a titánide Tetis.

É coñecido por ser o pai de Narciso, enxendrado coa ninfa Liríope, á que Cefiso violou despois de atrapala entre as súas ondas. Narciso foi aquel que se namorou do seu reflexo nas augas.

> 
> 
> "*... a azulada Liríope; a esta o Cefiso envolveuna un día coa súa sinuosa corrente e, cativa nas súas augas, violouna. Do seu avultado ventre, a belísima ninfa pareu un meniño que xa entón pudera haber sido amado, e chamouno Narciso*".
> (Ovidio: *Metamorfosis* III, 342-346)
>

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Ovidio (2015 (reimpr. 2017)). *Metamorfosis. Tradución de Antonio Ramírez de Verger*. Alianza Editorial. ISBN 9788420697208.  *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q51000323
* Theoi: PotamosKephisos2

 |
**Carl Gustaf Thomson**, nado o 13 de outubro de 1824 en Mellan-Grefvie, condado de Malmö, e finado o 20 de setembro de 1899 en Lund, foi un entomólogo sueco.

Traxectoria
-----------

Carl Gustaf Thomson estudou, desde 1843, na Universidade de Lund, licenciándose en 1850. En 1850 foi nomeado profesor asociado de zooloxía nesa Universidade. En 1862 foi conservador do departamento de entomoloxía do Museo Zoolóxico e, en 1864, foi tamén nomeado profesor de entomoloxía. En 1872 unha bolsa permitiulle viaxar por todo o continente europeo para realizar estudos científicos. 

Ofrecéuselle o posto de director do Museo Entomolóxico de Berlín, pero rexeitou este posto.

Thomson foi elixido en 1861 membro da Sociedade Fisiográfica de Lund. Tamén foi membro honorario das Sociedades Entomolóxicas de París, Berlín, Bruxelas, Londres e San Petersburgo.

Falceu o 13 de outubro de 1824 en Lund, e está soterrado no cemiterio de Norra en Solna, municipio situado ao norte da cidade de Estocolmo.

Principais obras
----------------

Thomson foi o autor de *Coleoptera Scandinaviae* (dez volumes, 1859-68), *Skandinaviens inseckta* (1862), *Scandinavia Hymenoptera* (cinco volumes, 1871-79) e *Opuscula Entomologica* (22 volumes, 1869-97). 

Tamén publicou, en 1858, descricións dos insectos, especialmente dos dípteros, recollidos na viaxe da fragata *Eugenies*, o primeiro buque sueco que circunnavegou o mundo.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Thomson** emprégase para recoñecer a Carl Gustaf Thomson como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Carl Gustaf Thomson Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Carl Gustaf Thomson*** |

### Bibliografía

* Bengtsson, S. (1900): "C. G. Thomson". *Entomologisk Tidskrift* **21**: 1-16.
* Frängsmyr, Tore (1989): *Science in Sweden. The Royal Swedish Academy of Sciences, 1739-1989*. Science History Publications. ‎ ISBN 978-0-8813-5092-0.

### Ligazóns externas

* Karl (Carl) Gustaf Thomson en Nordisk familjebok.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2536262
* WorldCat
* VIAF: 5733935
* CERL: cnp00547624
* DeutscheBio: 119114240
* FAST: 115707
* GND: 119114240
* ISNI: 0000 0000 2219 3916
* LCCN: n83144395
* NKC: mub2012735336
* NTA: 160660521
* OL: OL5189916A
* SUDOC: 127418792

 |
**Ceferino Maestú Novoa**, finado en San Roque (Cádiz) o 27 de xullo de 1936, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ceferino Maestú Sequeiros, que foi xerente da fábrica de fariñas La molinera gallega e presidente da Cámara de Comercio de Vigo. Dirixiu o semanario *La Ráfaga*, foi xuíz municipal suplente de Vigo en 1915 e alcalde da cidade en 1920. Era liberal progresista e exercía de Inspector de Emigración. Debido a unha vinganza política sufriu varios traslados ata que se estableceu como avogado na provincia de Cádiz.

Republicano convencido, foi o primeiro en ondear a bandeira tricolor en San Roque o 14 de abril de 1931. Pertencía Izquierda Republicana e nomeárono gobernador civil de Huelva o 3 de xuño de 1936, pero dimitiu o 4 de xullo e volveu ás súas ocupacións en San Roque.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido polas tropas de Regulares que o utilizaron como escudo humano para chegar á fronteira de Xibraltar e despois o deixaron en liberdade. Tratou de poñer a salvo a súa familia sen éxito e viviu a pasada represiva que os republicanos vidos de Málaga fixeron por San Roque e que deixou un regueiro de cadáveres entre os que se contaban algúns amigos. Finalmente chegaron as tropas de Regulares que o detiveron e fusilaron.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Lago Álvarez** |  **Alcalde de Vigo** 1920 - 1921 | Sucesor:**Abdón Trillo Couce** |

Vida persoal
------------

Casou con Ascensión Barrio Cordal e foi pai de Ceferino, Pilar, Trinidad e Encarnación Maestú Barrio.

Notas
-----

1. ↑  Ceferino Maestú, un vigués no esquecemento
2. ↑  Antonio Giráldez Lomba: *Desde África, con dolor: el otro año 'desastroso', 1921, en Vigo* Arquivado 03 de decembro de 2013 en Wayback Machine. Glaucopis n. 9, IEV, Vigo, 2003, p. 48.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Serrallonga i Urquidi, Joan (2007). "El aparato provincial durante la Segunda República. Los gobernadores civiles, 1931-1939" (PDF). *Hispania Nova* (7): 48. Consultado o 1 de decembro de 2013.

### Ligazóns externas

* Otro 18 de julio
* 

* Ceferino Maestú Novoa na páxina web *Nomes e Voces*.
| Cogomelo de cardo |
| --- |
| Cogomelo de cardo (*Pleurotus eryngii*) |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Fungi |
| Filo: | Basidiomycota |
| Clase: | Agaricomycetes |
| Orde: | Agaricales |
| Familia: | Pleurotaceae |
| Xénero: | *Pleurotus* |
| Especie: | ***P. eryngii*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Pleurotus eryngii'**(De Cand.) Gillet 1874 |

O **cogomelo de cardo** ***Pleurotus eryngii***, é un cogomelo co sombreiro convexo cando é novo e plano convexo, co centro deprimido, na madurez, de cor apardazada, pé cilíndrico e abrancazado, xeralmente excéntrico, comestíbel e de sabor doce.

É unha das especies de cogomelo máis coñecida e moi apreciada polo seu sabor.

Descrición
----------

Cultivo de cogomelo de cardo (*Pleurotus eryngii*) en Pradejón (A Rioxa).
É un cogomelo que presenta gran variedade de tons pardos, dende o crema até o marrón escuro.Ten chapeu máis ou menos convexo, inicialmente circular e na madurez máis irregular de até uns 8 cm. As súas lamelas son abrancazadas e decorrentes sobre o esteo que adoita ser groso e curto. Ás veces medra en grupos sobre a mesma cepa.

Hábitat
-------

Adoita desenvolverse sobre raíces mortas de distintas plantas, especialmente sobre as do cardo corredor, *Eryngium campestre*. Adoita frutificar polo outono, particularmente se o chan recibiu precipitacións importantes e se producen temperaturas macías. Ocasionalmente pode saír na primavera, sempre que teña sido chuviosa e morna. É atacada decote por larvas.

Uso
---

É comestíbel e apreciada. A súa carne é elástica e dun recendo agradábel. Atópase nos supermercados polo outono en bandexas. Pódese usar en guisados de carne, peixe e revoltos. É moi saudábel.

Galería de imaxes
-----------------

* Cultivados (Xapón)Cultivados (Xapón)

Notas
-----

1. ↑  Definición en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración* Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cogomelo de cardo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Cogomelo de cardo*** |

### Ligazóns externas

* Entrada en valdorba.org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q901105
* MAG: 2777355414

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 323016
* EOL: 1029553
* EPPO: PLEUEY
* Fungorum: 170772
* GBIF: 2526637
* iNaturalist: 205516
* IRMNG: 10382260
* MycoBank: 170772
* NBN: BMSSYS0000049892
* NCBI: 5323
* Soortenregister: 124108
* TAXREF: 34478

 |
O **cognado** (ás veces tamén chamado **coétimo**) é o termo que se utiliza para denominar unha palabra que ten a mesma orixe etimolóxica ca outra dada, tanto da mesma lingua coma doutra distinta. Habitualmente aplícase para cando as dúas palabras teñen a mesma categoría gramatical, pero esta restrición non é sempre necesaria.

Cognados intralingüísticos
--------------------------

Os cognados dentro dunha mesma lingua son xeralmente máis doados de identificar (hai unha maior transparencia semántica ou polo menos formal), pois aplícanse as mesmas regras de evolución fonética ás dúas palabras. Uns exemplos no galego poderían ser:

* *transferir, conferir, referir, inferir, diferir*
* *reposto, imposto, aposto, composto, disposto, suposto*
* *aducir, deducir, inducir, reducir, conducir, producir*
* *resolver, disolver, absolver*
* *absorber, adsorber, sorber*
* *maior, maiúscula, maioritario, maioría*

Outras veces, a época de incorporación ou a lingua dende a que chega ó galego son diferentes, polo que se aprecia unha maior diferenza entre as distintas formas. No primeiro caso fálase de que unhas palabras son patrimonais mentres que outras son cultismos ou semicultismos léxicos:

* *dor, doloroso*
* *cor, colorado*
* *ter, tenente*
* *pé, pedúnculo, pedestal, pedestre, babucha* (a través do árabe)
* *estar, estado, estático, status, estatal, estatístico*

Cognados interlingüísticos
--------------------------

Dáse cando unha palabra dunha lingua garda certo parecido e comparte significado cun vocábulo pertencente a outra lingua diferente. Por exemplo, *encyclopaedia* (en inglés) é un cognado de *enciclopedia* (en galego).

Os cognados poden ser rastros do parentesco que gardan distintas linguas, ou da influencia dunha lingua sobre outra. Poden xurdir como consecuencia da adaptación de préstamos lingüísticos. Por exemplo, a maior parte dos miles de cognados que existen entre a lingua galega e a lingua inglesa son debidos a que foron asimilados polo inglés (procedentes dunha lingua románica como o francés) durante o século XIII cando Inglaterra perdeu Normandía e os normandos que gobernaban a illa británica, que ata entón falaban francés, comezaron a falar inglés. Neste caso, como en moitos outros, trátase da aprendizaxe imperfecta dunha segunda lingua e o recurso a termos da lingua natal o que provoca a aparición de cognados. O portugués que se fala no Brasil tamén asimilou un número considerable de palabras do inglés, diferenciándose así do portugués de Portugal en expresións como *desapontado* asimilado do inglés *disappointed*. Ambos son cognados.

Aprender vocabulario pode resultar bastante máis sinxelo aos estudantes de linguas se prestan atención aos cognados que existen entre a súa lingua materna e a lingua que están aprendendo. No entanto, os falsos amigos poden confundir ao estudante.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q690548
* EBID: ID
* MAG: 2777392089

 |
Escudo do Consello Insular de Eivisa e Formentera.
O **Consello Insular de Eivisa e Formentera** (en catalán: *Consell Insular d'Eivissa i Formentera*) foi unha institución de autogoberno das Illas Pitiusas (Eivisa e Formentera). Creouse en 1978 coa aprobación do réxime de Consellos Insulares e foi instituído oficialmente segundo o que acordaba o Estatuto de Autonomía das Illas Baleares de 1983. Estaba regulado pola Lei de Consellos Insulares.

A institución exerceu, segundo as competencias, un poder normativo (Pleno do Consello) e executivo. O pleno estaba formado por 13 deputados e a súa composición viña establecida polo número de deputados que obtiña cada formación política na circunscrición de Eivisa nas eleccións ao Parlamento das Illas Baleares. Este pleno encargábase de aprobar as tarefas e de escoller o presidente da institución.

Con motivo da aprobación do Estatuto de Autonomía de 2007, esta institución cesou as súas funcións a partir da lexislatura 2007-2011 asumíndoas, no seu ámbito, dous consellos insulares independentes: o Consello Insular de Eivisa e o Consello Insular de Formentera.

Lista de presidentes
--------------------

| No. |  Nome | Inicio |  Fin | Partido |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | Cosme Vidal Juan | 19/IV/1979 | 27/VII/1987 | ICIF e PPIB |
| 2. | Antoni Marí Calbet | 27/VII/1987 | 31/VII/1999 | PPIB |
| 3. | Pilar Costa Serra | 31/VII/1999 | 04/VII/2003 | Pacte Progressista |
| 4. | Pere Palau Torres | 04/VII/2003 | 09/VII/2007 | PPIB |

Véxase tamén
------------

* Consello Insular de Eivisa
* Consello Insular de Formentera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8349978
* Dialnet: 4249313
* GEC: 0244925

 |
*A última cea* de Leonardo da Vinci
A **cea** é, como norma xeral, a última comida do día, e tómase pola tarde/noite.

Características
---------------

Placa dun restaurante
Nos países anglosaxóns, como o Reino Unido, Canadá e Estados Unidos, a cea tómase a media tarde, entre as 6 e as 9. Esta hora tamén é habitual na Europa continental. Con todo, en España céase bastante máis tarde que noutros países, mesmo ás 10 ou ás 11 da noite. Isto débese, en parte, a que España se atopa nunha franxa horaria que xeograficamente non lle corresponde[]. Aínda así, sería equivalente ás 9 ou 10 da noite en hora solar.

Outra razón podería ser que a hora de deitarse e de espertar é máis tardía en certas zonas de España que no resto de Europa debido á calor, o cal é cuestionable no ámbito urbano en que se desenvolven a maioría dos españois.

As ceas adoitan incluír dúas ou máis pratos, e poden ir acompañadas de viño ou sobremesa. O prato principal adoita incluír carne e verduras, pero non adoita ter froita no inverno. Con todo, nas épocas de verán, a cea pode consistir nun prato principal acompañado dunha ensalada ou froita.

En Colombia, e Chile entre outros países suramericanos, a cea tamén é coñecida como "a comida".

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q568285
* BNCF: 70722
* GND: 4141003-8
* LCCN: sh85130682
* MAG: 2778662435

 |
**Ceferino Palencia**, nado en Fuente de Pedro Naharro (provincia de Cuenca) o 19 de xullo de 1859 e finado en Madrid o 22 de xullo de 1928, foi un dramaturgo español.

Traxectoria
-----------

Dirixiu a compañía teatral da súa dona, a actriz María Tubau. As súas obras insérense na corrente da comedia moralizadora realista de mediados do século XIX. Logrou aplausos especialmente a partir de *El guardián de la casa* (1881), unha sátira contra a mala educación dos mozos. Escribiu despois outras comedias, xa de teses, como *La Charra*, encamiñada a demostrar os danos de adoptar costumes estranxeiros, xa naturalistas, como *Nieves*, xa de simple reconstrución e colorido de época, como *Comediantes y toreros* ou *La Vicaría*. Destacan tamén *Cariños que matan*  (1882), *Pepita Tudó* (1901) e *La bella Pinguito* (1925). Foi pai do médico Ceferino Palencia Tubau, casado coa xornalista e escritora feminista Isabel Oyarzábal Smith (1878-1974).

Obra
----


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ceferino Palencia Modificar a ligazón no Wikidata*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11680644
* WorldCat
* VIAF: 87131408
* BNE: XX1366450
* BVMC: 7246
* CANTIC: a11587635
* FAST: 1497064
* GND: 1057206563
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 6075 2301
* LCCN: n90694170
* PARES: 3777

 |
---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

O castelo de Melfi, onde foi redactada a Constitución.
Estatua de Federeico II no Palacio Real de Nápoles.
A **Constitución de Melfi** (tamén coñecida como **Constitucións de Melfi** e como ***Liber augustalis***) constitúe unha, pero tamén das máis rendíbeis, das realizacións de Frederico II Hohenstaufen. Foi promulgada, para o Reino de Sicilia, o 1 de setembro de 1231, por este emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, que tamén foi rei de Sicilia, de Chipre e de Xerusalén, no castelo de Melfi (hoxe na provincia de Potenza, Basilicata), e recollida no *Liber augustalis*.

Trátase dunha serie de leis e normas que rexen a convivencia. Esta norma estivo vixente no Reino de Sicilia, así como no seu territorio dentro do Reino de Nápoles e no das Dúas Sicilias até o ano 1816.

Admirador de Augusto, Frederico II, coa axuda do seu chanceler Pierre des Vines, redactou un conxunto de leis chamado *Liber augustalis*. Este código promulgouse o 1 de setembro de 1231 no castelo de Melfi, na cidade de Melfi, polo que tomou o nome de "Constitucións de Melfi".

Este *Liber Augustalis* considérase tamén como a primeira colección de leis e regulamentos relacionados coa fabricación de medicamentos.

Historia
--------

As Constitucións de Melfi son unha reforma dos *Assises de Capua* (Sesións de Capua) de 1220, que á súa vez reformaban as *Assises de Ariano* (Sesións de Ariano), dadas polo seu avó Roxerio II de Sicilia en 1140. Suponse que o emperador Frederico II foi el mesmo o autor das Constitucións, aínda que a influencia do arcebispo de Capua Giacommo Amalfitano foi notábel.

Inmediatamente foron reprobadas polo papa Gregorio IX porque supoñían unha lexislación exterior e contraria á Igrexa.

Esta Constitución, inspirada no dereito romano e no dereito canónico foi feita para racionalizar o funcionamento do Estado. Para iso, Frederico instaura unha centralización do Estado e unha simplificación dos procedementos xudiciaos. Por último, para fomentar o comercio, os impostos reducíronse.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino de Sicilia
* Roxerio II de Sicilia
* Frederico II Hohenstaufen
* Melfi

### Ligazóns externas

* *Liber constitutionen* federiciana en Treccani *(en italiano)*. Consultada o 25 de setembro de 2016.
* Federico II e il *Liber augustalis* en Treccani *(en italiano)*. Consultada o 25 de setembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q549684
* WorldCat
* VIAF: 185950681
* EBID: ID
* GND: 4192223-2
* LCCN: n88258390
* SUDOC: 221812539

 |
***Charlie e a fábrica de chocolate*** é unha novela infantil en lingua inglesa do escritor galés Roald Dahl, publicada en 1964 co título de ***Charlie and the Chocolate Factory***.

O libro, un clásico da literatura infantil do século XX, é coñecido pola súa linguaxe fácil e espontánea, así como polas súas detalladas descricións, características do estilo de Roahl Dahl. En 1972 saíu publicada a súa secuela, *Charlie e o grande ascensor de cristal* (*Charlie and the Great Glass Elevator*).

A historia xa mereceu dúas adaptacións para o cinema, *Willy Wonka & the Chocolate Factory* de Mel Stuart, con Gene Wilder, en 1971 e *Charlie and the Chocolate Factory* de Tim Burton, con Johnny Depp, en 2005.

Sinopse
-------

O enredo do libro é sobre o neno chamado Charlie Bucket, que vive na pobreza, nunha casa cun único cuarto, cos seus pais e catro avós. Charlie é un rapaciño xentil, meigo e tamén responsábel. Con todo, o que Charlie máis ama na vida é o chocolate. Mais, a causa da pobreza da familia, só recibe unha barra por ano, no día do seu aniversario.

Preto da casa de Charlie está localizada a maior fábrica de chocolate do mundo, de propiedade do Sr. Willy Wonka, o maior e máis inventivo produtor de chocolate, que produce todos os tipos de deliciosas lambetadas, incluíndo algunhas que parecen imposíbeis de existir, como un sorbete que nunca derrete e unha goma de mascar que nunca perde o seu sabor. Por culpa da espionaxe industrial, que case levou a fábrica do Sr. Wonka a quebra, este pechou a súa fábrica para o público e agora produce soamente con misteriosos empregados, que viven alá dentro.

Wonka, nun movemento sorprendente, decide abrir a súa fábrica para a visita pública, iniciando unha lotería. Cinco barras de chocolate Wonka esconden cinco "Billetes Dourados", que darán a quen os encontre a admisión para el e dous membros máis da súa familia, coma acompañantes, a unha visita guiada polo propio Wonka á súa fabulosa fábrica.

Como por milagre, Charlie consegue encontrar un dos "Billetes Dourados" e así el e mailo seu avó Joe entran na fábrica do Sr. Willy Wonka, onde encontran moitas creacións marabillosas do Sr. Wonka – incluíndo algúns prototipos que causan efectos colaterais de levantar os cabelos. Os outros vencedores dos "Billetes Dourados" compórtanse mal un por un, terminan en situacións estrañas, case fatais, que requiren o seu afastamento da visita guiada. Charlie pórtase tan ben que ao final é recompensado.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Charlie e a fábrica de chocolate (filme)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466605
* WorldCat
* VIAF: 187061730
* BiTraGa: 338
* EBID: ID
* GND: 7538300-7
* ISFDB: 6661
* LCCN: no2013102301
* MusicBrainz: ID
* OCLC: 9318922
* OL: OL45790W
* Theatricalia: 7xm

 |
**Cats and Monkeys** formouse en Lugo en 2009, a partir de membros de bandas de estilos diversos coma Mowgli, Ocean's Garden, Moondogs Blues Party ou Skarallaos, que xa tiñan unha certa traxectoria musical ás súas costas.

Atoparon o nexo de unión das súas inquedanzas musicais no funk, o soul e o rock. Tras engadir varios membros á formación acadaron unha grande banda de baile de 10 músicos, dos cales hoxe permanecen 7. O seu repertorio baseábase en clásicos da música negra americana dos 60 e 70 alimentados polas sonoridades do rock e o jazz, estilos que xa viñan cultivando dende antes de formar o grupo.

 Actualmente o seu estilo está orientado ao soul moderno e o acid-jazz con matices experimentáis. A meirande parte do repertorio é de creación propia, incorporando tamén algún que outro arranxo bastante persoal de temas doutros compositores.

 Levan tocado por toda a xeografía galega tanto en xiras autoproducidas coma en circuítos coma a Rede Galega de Música ao Vivo. Gravaron vídeos documentais para o programa "En Rede", emitido en TVG, e para a produtora pontevedresa Reflex, no formato de vivo en estudio "Live on Litium". Tamén estiveron presentes en varios festiváis coma o SanFroidance (Lugo), en 2010 e 2011, o Zero Rock (Caldas) ou o Festival de Jazz Vila de Foz, na Mariña luguesa, no cal foron premiados. Tamén no 2015 foron galardoados nos II Premios Galegos da Música Martín Códax, na categoría de Blues, Funk e Soul.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da banda
* Canle da banda en Youtube
**Carme Nogueira**, nada en Vigo o 17 de decembro de 1970, é investigadora e artista multidisciplinar galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Belas Artes pola Universidade de Salamanca e doutorada pola Universidade de Vigo. Na súa obra salienta a importancia dos procesos artísticos, os modelos de representación, a implicación do público e o urbanismo. Neste último eido, a súa obra explora a relación da arquitectura con outras disciplinas artísticas, como a videoarte. Realizou residencias artísticas en diversos países e é autora de publicacións, artigos e conferencias sobre a representación e a identidade de xénero.

Unha das súas primeiras obras videográficas foi *25 minutos 55 segundos diarios* (2004), un relato sobre a invisibilidade do traballo doméstico, realizada no momento en que a súa obra viraba contorna ós *Refuxios*, construcións de cartón, espazos efémeros e baleiros que se converten, para a artista, en *refuxios* emocionais nos que crecer e que se poden encher con novos sentidos ‘como as apropiacións do espazo doméstico que transforman o sentido da arquitectura’. Estes Refuxios son convertidos en pantallas en varias instalacións como a realizada en *Próspera*, unha intervención *site-specific* realizada no Instituto Cervantes de Pequín, que tivo a súa continuidade no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (MARCO).

Os procesos de traballo marcan a traxectoria da súa obra, que vira ó redor do que a artista define como ‘obxectos de interpretación espacial’ que serven de ligazón ou diálogo co público ou ‘dispositivos de sala’ cando a narración transcorre nun espazo pechado.

Aínda que dende o comezo da súa traxectoria artística o vídeo forma parte da súa obra, é a partir do 2010 cando empeza a utilizar o vídeo-performance, onde a artista se enfronta soa á cámara, gravando o que logo se converterá en instalación. Nestas obras é importante a interpretación de lecturas, relacionadas coa intervención, que a artista realiza a modo de visitas guiadas, utilizando, nalgúns casos, auto-guías que funcionan de forma paralela ó vídeo.

A obra de Carme Nogueira forma parte de varios Museos españois, como o Museo Raíña Sofía, o Musac ou o CGAC

Notas
-----

1. ↑  Teresa Cuíñas. "La artista Carme Nogueira investiga en Berlín el nuevo ‘centro’ de la ciudad".
2. ↑  "archivo".
3. ↑  Cinema e muller. "Carme Nogueira". Arquivado dende o orixinal o 12 de xuño de 2017. Consultado o 26 de marzo de 2018.
4. ↑  Carme Nogueira. "Refúxios".
5. ↑  Carme Nogueira. "Obxectos de interpretación espacial".
6. ↑  Carme Nogueira. "Dispositivos de sala".
7. ↑  Laboratorio 987. "Castillete".
8. ↑  José luis Estévez. "El CGAC compra piezas en Arco para su colección por cerca de 100.000 euros".
9. ↑  Museo Reina Sofia. "Rotterdamweg".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23698028
* WorldCat
* VIAF: 87321407
* BNE: XX1594114
* ISNI: 0000 0000 7825 4423
* LCCN: n2001044292
* MNCARS: nogueira-carme

 |
**Concepción Ramón Amat**, nada en Tarragona en 1895 e finada en Ourense en 1991, foi unha mestra española.

Traxectoria
-----------

Despois dunha breve interinidade en León, foi profesora da Escola Normal de Ourense dende 1920, e foi nomeada directora da Normal en 1932. Cesou como directora en xuño de 1934, sendo sucedida por Vicente Risco. Colaborou na revista *Escuela del Trabajo* da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, onde asinaba como **Concepción R. de Maceda**. Colaborou coa Casa del Maestro de Ourense. Na ditadura franquista volveu a dirixir a Escola Normal Feminina entre 1945 e 1965.

Vida persoal
------------

Casou co mestre e inspector Manuel Maceda López.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 17-5-1932, p. 1.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 9-6-1934, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* "Concepción Ramón Amat". *Álbum de Mulleres* do Consello da Cultura Galega.
* Tedín Mouzo, Rosa (29/2/2012). "A nosa avoa, a profesora Concepción Ramón Amat" UVigo. Ourense.
Cinto de Van Allen
O **Cinto de Van Allen** son dous cintos de radiación onde ocorren varios fenómenos atmosféricos debidos a concentracións de partículas no campo xeomagnético da Terra, descubertas en 1958 por James Van Allen. As radiacións de Van Allen non ocorren, salvo raras excepcións, nos polos e si na rexión ecuatorial, e forman dous cintos en forma de aneis, con centro no ecuador.

O máis interno esténdese entre as altitudes de mil e cinco mil quilómetros, a súa intensidade máxima ocorre de media aos tres mil quilómetros e consiste en protóns altamente enerxéticos e de igual intensidade en todas as direccións, e electróns igualmente enerxéticos pero co máximo de intensidade nunha dirección determinada, que se orixinan polo decaemento de neutróns producidos cando raios cósmicos vidos do espazo exterior chocan cos átomos e moléculas da atmosfera terrestre, parte dos neutróns é expulsada da atmosfera e desintégranse en protóns e electróns ao atravesar esta rexión do Cinto. Esas partículas móvense en traxectorias espirais ao longo de liñas de forza do campo magnético terrestre.

O segundo Cinto fica situado entre 15.000 e 25.000 km, contén tamén partículas electricamente cargadas de orixe tanto atmosférica como solar, e son principalmente ións de helio traídos polo vento solar. As partículas máis enerxéticas deste son electróns cuxa enerxía atinxe varios centos de millares de electróns-volt. Os protóns son moito menos enerxéticos que os do primeiro Cinto, non obstante o seu fluxo é máis intenso.

Non existe entre os dous cintos unha delimitación e fúndense en altitudes variables. Durante os períodos de intensa actividade solar, gran parte das partículas electricamente cargadas vidas do Sol conseguen romper a barreira formada polos cintos de radiación de Van Allen, que ao alcanzar a alta atmosfera producen os fenómenos de auroras polares e as tempestades magnéticas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Candel Vila, R. (1978). *Atlas de meteorología*, 8ªed, Ed. Jover.

| * v
* c
* e
Atmosfera terrestre |
| --- |
| 
* Troposfera
* Estratosfera
* Mesosfera
* Termosfera
* Exosfera

 |
| 
* Tropopausa
* Estratopausa
* Mesopausa
* Termopausa / Exobase

 |
| 
* Capa de ozono
* Turbopausa
* Ionosfera
* Cinto de Van Allen
* Magnetosfera

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188533
* BNF: 11979019w
* EBID: ID
* GEC: 0069480
* GND: 4187401-8
* JSTOR: van-allen-radiation-belts
* LCCN: sh85141956
* MAG: 54173289
* PSH: 4226
* SUDOC: 027833658
* UAT: 1758

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
En negro, sinalada co nº 2, a cavidade gastrovasuclar do hidrozoo *Olindias formosus*
En amarelo, cavidade gastrovascular dun platihelminto (*Dugesia* sp.)
En zooloxía, denomínase **cavidade gastrovascular** ou **celéntero**, a un órgano que ten como función a dixestión e o transporte de nutrientes a todo o corpo do animal. Dous dos filos de animais, o dos cnidarios e o dos platihelmintos, posúen este tipo de cavidade.

Nos cnidarios
-------------

Os cnidarios, de simetría radial, teñen unha estrutura semellante a un saco, constituída por dúas capas de células e unha capa xelatinosa (mesoglea) entre elas. A cavidade posúe unicamente unha abertura para o exterior e está, na maioría deles, rodeada por tentáculos, que serven para capturaren as súas presas.

Notas
-----

1. ↑  **cavidade gastrovascular**, en Garrido, Carlos (1977): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Corunha: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-87305-12-1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Scott, Thomas A. (1996): *Concise Encyclopedia Biology*. Berlín/ Nova York: Walter de Gruyter. ISBN 3-1108-8956-0, pp. 376–379.
* Slobodkin, Lawrence & Bossert, Patricia (2010): "Cnidaria", en Thorp, James H. & Covich, Alan P. (eds.): *Ecology and Classification of North American Freshwater Invertebrates*, 3ª ed. Ámsterdam: Academic Press. ISBN 978-0-1237-4855-3, pp. 125–142.

### Outros artigos

* Cnidarios
* Platihelmintos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2626260
* EBID: ID
* GEC: 0111466
* MAG: 159040490

 |
Panavision Genesis.
A **cinematografía dixital** é o proceso de captura (gravación) dos filmes como imaxes de vídeo dixitais no canto de cadros de filmes analóxicos. A captura dixital pode ocorrer en cintas de vídeo, discos ríxidos, memoria flash ou outros medios de comunicación que poden gravar datos dixitais a través da utilización dunha cámara de vídeo dixital. Como a tecnoloxía dixital ten mellorado nos últimos anos, esta práctica volveuse dominante. Dende mediados dos anos de 2010, a maior parte dos filmes en todo o mundo son rodados e distribuídos dixitalmente, malia o feito de que isto levou a unha redución significativa na resolución aproximada, e, polo tanto, na calidade da imaxe.

Moitos provedores lanzaron os seus produtos ó mercado, incluíndo os provedores tradicionais de cámaras de filmes como Arri Alexa e Panavision, así como RED, Blackmagic, Silicon Imaging, Vision Research e as empresas que tradicionalmente son focadas en equipamentos de consumo e de transmisión de vídeo, como Sony, GoPro e Panasonic.

A desvantaxe máis notábel dos datos visuais ó seren gravados e almacenados como datos binarios (isto é dixitalmente), é a redución da calidade da imaxe polo feito de que os límites de resolución da maioría, se non todas as cámaras de imaxe vídeo dixital, raramente excedem máis do que 16 megapixels (16.000.000 px); mentres que as células de filmes con formato medio son quen de atinxir o equivalente a 400 megapixels (400.000.000 px) e alén. A principal motivación por tras da cinematografia dixital é a facilidade de uso e almacenamento compacto. Moitos dos que interesados ​​en replicar os certos detalles e texturas da realidade prefiren usar os formatos de imaxe analóxica para alcanzar os resultados desexados.

Notas
-----

1. ↑  "Qube Cinema Supports Cinecolor in Its Transition to Digital Cinema in Latin America". Arquivado dende o orixinal o 11 de marzo de 2016. Consultado o 24 de xaneiro de 2020.
2. ↑  "How Digital Conversion Is Killing Independent Movie Theaters".
3. ↑  Michael Hurley (2 de janeiro de 2014). "Studios Abandon Film, Small Theaters Struggle -- And Ther - Indiewire".
4. ↑  "Film vs. Digital: A Comparison of the Advantages and Disadvantages". 26 de maio de 2015.

* Portal:Cine

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1224918
* NKC: ph608660

 |
**Jorge Malla Valle**, coñecido como **Coque Malla**, nado en Madrid o 22 de outubro de 1969, é un actor español, e o líder do grupo de rock Los Ronaldos.

Traxectoria
-----------

Fillo do actor Gerardo Malla e da actriz Amparo Valle, nace en Madrid en 1969. Aos 15 anos, xunto con Ricardo Moreno, Luís García e Luís Martín forma o grupo de rock Los Ronaldos, do que será voz, guitarra e líder.
Cos Ronaldos grava cinco discos: *Los Ronaldos*, *Saca la lengua*, *Sabor salado*, *0* e *Idiota*. Conseguindo grandes éxitos con cancións como "Adiós papá", "Quiero más", "Qué vamos a hacer", "Por las noches" etc. A fama levaraos a facer xiras por España, Chile e Cuba. O grupo disólvese en 1998.

En 1995 colabora no éxito de Los Rodríguez, "Mucho Mejor", do disco *Palabras más, palabras menos*. A partir de entón traballa na súa carreira en solitario e na súa faceta de actor en películas como *Todo es mentira*.

En 2006 colabora co grupo musical Pereza, no disco *Los amigos de los animales*, no tema "Algo para cantar". En 2007 colabora con Ariel Rot, no disco *Dúos, tríos y otras perversiones*, no tema "El tiempo lo dirá".

En 2010 cede a canción do seu grupo Los Ronaldos "No puedo vivir sin ti" para unha campaña publicitaria da marca IKEA.

Discografía
-----------

* *Soy un astronauta más* (1999)
* *Sueños* (2004)
* *La hora de los gigantes* (2009)

Filmografía
-----------

* *Días de cine* (2007)
* *Schubert* (2005)
* *Sex* (2003)
* *Nada en la nevera* (1998)
* *La leyenda de Balthasar el Castrado* (1996)
* *El Efecto mariposa* (1995)
* *Todo es mentira* (1994)
* *¡Dispara!* (1993)
* *Madregilda* (1993)
* *El columpio* (1992)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Página oficial de Coque Malla *(en castelán)*
* Página oficial de los Ronaldos *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3324660
* WorldCat
* VIAF: 86570913
* AllMusic: mn0001890380
* BNE: XX1020957
* Discogs: 1950105
* IMDb: nm0539846
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 559648
* TMDb: 563825

 |
**Caxade** é proxecto musical de indie-folk do músico galego Alonso Caxade que comezou no ano 2012. Os seus traballos están editados no selo cooperativo Discos da máquina.

Naceu como un proxecto audiovisual a través da publicación das videocreacións "Dança dos Moscas", "Gente Pota" e "Sr. Xorda" con Javier Antelo Seoane, Iria Pinheiro e Tania Ameneiro. En 2013 publicou *A dança das moscas* con Manu Paino (trompeta e carillón), Manu Espinho (bombardino), Xosé Tunhas (batería) e o propio Alonso Caxade (voz e acordeón).

Foi nomeado aos Premios Mestre Mateo, foi considerado Mellor Artista 2013 nos XIII Premios Opinión e gañou o Certame Música Xove.

En decembro de 2014 Caxade presentou o seu novo proxecto coa Banda de Música da Bandeira no Culturgal, no Pazo da Cultura de Pontevedra, interpretando o seu disco *A Dança dos Moscas* cunha orquestración de Manu Paino. Un ano despois, en decembro de 2015, tamén no Culturgal presentan o CD-DVD *A Dança dos Moscas Ao Vivo* gravado coa Banda de Música da Bandeira.

Tamén en decembro de 2015 participou no festival Suns Europe en Udine representando a Galiza coa canción "Gente Pota". En 2016 recibiu o Premio Martín Códax da Música na categoría de folk, mentres que en 2019 recibiu o Premio María Casares á mellor música orixinal por *Casa O' Rei*, de Ibuprofeno Teatro.

Discografía
-----------

* *A dança dos moscas* (Discos da máquina, 2013)
* *A dança dos moscas ao vivo*, coa Banda de Música da Bandeira (Discos da máquina, 2015)
* *E isto é o amor* (Discos da máquina, 2016)

Notas
-----

1. ↑  Caxade.gal (ed.). "Biografía de Caxade". Arquivado dende o orixinal o 02 de agosto de 2017. Consultado o 24 de xullo de 2017.
2. ↑  C. R. (10 de decembro de 2015). "Caxade competirá con 'Gente pota' polo Suns Europe". *Sermos Galiza*. Arquivado dende o orixinal o 18 de abril de 2018. Consultado o 24 de xullo de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web
* Caxade en Bandcamp

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25514996
* Discogs: 7346645

 |
Cintura escapular
A **cintura escapular** é a primeira parte do membro superior humano, formada por dous ósos, a clavícula e a escápula. A cintura mantén unido o brazo ao tronco e polo tanto estabiliza o ombreiro.

Articulacións
-------------

A cintura escapular participa en tres articulacións anatómicas do ombreiro:

### Articulación esternoclavicular

*Artigo principal**:* Articulación esternoclavicular.
A articulación esternoclavicular é a articulación máis interna do ombreiro e artella a clavícula co esterno, a través dun menisco articular. A cápsula articular mantén unidos a ambos ósos. 

### Articulación acromioclavicular

*Artigo principal**:* Articulación acromioclavicular.
A articulación acromioclavicular artella o acromion da escápula coa parte máis lateral ou externa da clavícula. Ten unha mobilidade reducida e ten numerosos ligamentos de reforzo. 

### Articulación glenoumeral

*Artigo principal**:* Articulación glenoumeral.
A articulación glenoumeral é a máis móbil do ombreiro. Artella o úmero coa cavidade glenoide da escápula.

Unións miotendíneas
-------------------

Á marxe das articulacións entre ósos existen dous tipos de unións miotendíneas, que contribúen á integridade do membro superior. 

### Unión escapulocostal

É a unión fisiolóxica da escápula e as costelas. Contribúen a ela o músculo trapecio, o músculo romboide maior, o músculo romboide menor e o músculo serrato anterior. Recibe unha pequena achega do músculo pectoral menor.

### Unión supraumeral

É unha unión entre a cabeza umeral co ligamento acromiocoracoide. Participa o tendón do músculo supraespiñal.

Véxase tamén
------------

* Ombreiro

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en castelán)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q756066
* EBID: ID
* GEC: 0168568
* GND: 4053559-9
* LCCN: sh85122092
* MAG: 2778141155

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 23217
* TA: A01.1.00.020
* Uberon: 0001421

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cora.

**Cora** é o nome dun foguete experimental europeo probado baixo a dirección da ELDO (European Launcher Development Organization), predecesora da ESA.

Características
---------------

Cora foi un foguete experimental baseado no foguete francés Coralie e concibido para probar mediante voos suborbitais a segunda e terceira etapa do que debería ser o novo foguete europeo, o Europa.

A intención inicial era usar dúas versión do Cora:

* O Cora 1, dunha soa etapa.
* O Cora 2, cunha segunda etapa Astris, alemá.

Finalmente só se probou a versión Cora 1 (probándose de paso a cofia, de manufactura italiana), do cal se fixeron tres intentos de lanzamento. Dos tres intentos só se tivo éxito nun, abandonándose as probas nese punto. Máis tarde esta decisión revelouse desacertada, xa que as probas cos foguetes Europa completos fracasaron debido a problemas coas etapas superiores, cancelándose todo o proxecto e dando paso ós foguetes Ariane.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Voo | Data | Sitio de lanzamento | Resultado | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 27 de novembro de 1966 | Hammaguira | Fallo | Primeiro voo. |
| 2 | 18 de decembro de 1966 | Hammaguira | Éxito parcial |  |
| 3 | 25 de outubro de 1967 | Biscarosse | Fallo | Último voo |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21  Mark Wade (2011). "Cora" (en inglés). Consultado o 19 de maio de 2012.
2. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "Cora" (en inglés). Consultado o 19 de maio de 2012.
**Constantin Wilhelm Lambert Gloger**, nado o 17 de setembro de 1803 en Grodków (en alemán: Grottkau), na Silesia, hoxe no Voivodato de Opole (Polonia), e finado en Berlín o 30 de decembro de 1863, foi un zoólogo especializado en ornitoloxía alemán.

Gloger foi a primeira persoa en recoñecer as diferenzas estruturais entre as anduriñas e os cirrios, e tamén o primeiro en poñer caixas artificiais para a cría de morcegos.

É famoso por crear a chamada *Regla de Gloger* na que predí o aumento dos pigmentos escuros nas razas de aves que viven en hábitats calorosos e húmidos. Propuxo esta teoría no seu artigo *Das el der de Abändern el durch de Vögel el des de Einfluss Klima* (1833).

Outros traballos inclúen *Gemeinnütziges Mano-und el der de Hilfsbuch Naturgeschichte* (1841).

Abreviatura
-----------

A abreviatura Gloger emprégase para indicar a Constantin Wilhelm Lambert Gloger como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Michael Walters (2003): *A Concise History of Ornithology*. New Haven, Connecticut, USA: Yale University Press. ISBN 0-300-09073-0.

### Ligazóns externas

* "Gloger, Constantin Wilhelm Lambert" en *Neue Deutsche Biographie* (NDB), Volume 6, Duncker & Humblot, Berlin, 1964, ISBN 3-428-00187-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63174
* WorldCat
* VIAF: 47519349
* BNF: 17011850b
* CERL: cnp00814415
* CiNii: DA08542721
* DeutscheBio: 116666978
* GND: 116666978
* ISNI: 0000 0001 0896 9850
* Leopoldina: 2946
* NKC: ola2016927632
* NLG: 244959
* OL: OL6636514A
* SUDOC: 112651143

 |
***Catching Fire*** é unha novela de ciencia ficción escrita pola estadounidense Suzanne Collins que foi publicada en 2009. Como secuela da novela de 2008 *The Hunger Games*, continúa a historia de Katniss Everdeen e a nación postapocalíptica de Panem. A rebelión contra o opresivo Capitolio comezou, e Katniss e o seu compañeiro tributo Peeta Mellark son obrigados a regresar á area de combate nunha edición especial dos Xogos da fame.

O libro foi publicado o 1 de setembro de 2009 por Scholastic en formato impreso de tapas duras, e posteriormente en formato libro electrónico e audiolibro. A adaptación cinematográfica da novela estreouse o 22 de novembro de 2013. *Catching Fire* recibiu maioritariamente críticas positivas, que loan a prosa de Collins, o final do libro e desenvolvemento da personaxe de Katniss. De acordo cos críticos, os principais temas do libro son a supervivencia, o control gobernamental, a rebelión e a interdependencia contra a independencia.

Notas
-----

1. ↑  "Mockingjay proves the Hunger Games is must-read literature". *io9*. 26 de agosto de 2010. Consultado o 12 de febreiro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q837140
* ISBN: 978-4-8401-4803-0
* ISFDB: 1046939
* MusicBrainz: ID
* OCLC: 710976504
* OL: OL5735360W

 |
En matemáticas, coñécese como **Constante de Kaprekar** ao número **6174** por presentar unha curiosa propiedade descuberta polo matemático indio Dattatreya Ramachandra Kaprekar no 1949.

Tomemos un número calquera de catro díxitos, de tal xeito que non sexan os catro díxitos repetidos (por exemplo, 1111 ou 2222 non valerían). Ordenemos os catro díxitos, primeiro en orde ascendente e logo en orde descendente. A continuación, restémoslle á cifra obtida ao ordenar en orde ascendente a obtida ao ordenar en orde descendente. De non obtermos xa a constante de Kaprekar, repetimos esta operación ordenando convenientemente o resto obtido e volvendo restar a cantidade precisa de veces, nunca máis de sete. Sempre se rematará obtendo o 6174.

Exemplo:

1. Tomamos o número 6426.

2. Ordenamos en orde ascendente: 6642.

3. Agora en orde descendente: 2466.

4. Restamos 6642 - 2466 = 4176. Non obtivemos o 6174, así que repetimos o proceso.

5. Ordenamos o resto obtido en orde ascendente: 7641.

6. Agora en descendente: 1467.

7. Volvemos restar: 7641 - 1467 = 6174.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Kaprekar D.R. (1955), An Interesting Property of the Number 6174. En *Scripta Mathematica* 15: 244–245 *(en inglés)*.

### Ligazóns externas

* O misterio do número 6174, artigo de Yutaka Nishiyama *(en inglés)*.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre matemáticas é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Constancio II** (317 - 3 de novembro de 361) foi emperador romano desde 337 ata a súa morte.

Era o segundo fillo do anterior emperador, Constantino I o Grande e da súa segunda muller, Fausta. Naceu en Illyricum (actualmente en Hungría) e foi nomeado César. Cando o seu pai morreu, en 337, eliminou a todos os descendentes de Constancio I Cloro e de Teodora, quedando como únicos familiares homes os seus irmáns, Constantino II e Constante. Entre os tres dividíronse o Imperio, recibindo Constantino II Britania, Galia e Hispania; Constante reinou sobre Italia, África e as provincias ilíricas, quedando para Constancio Constantinopla e todo Oriente.

Esta repartición modificouse en 340, cando Constantino II morreu tratando de derrocar a Constante en Italia, e este quedou como único soberano da parte occidental do Imperio. Outro cambio na división produciuse en 350, ano en que Constante foi morto en batalla fronte ás tropas do usurpador Magnencio. Ata entón Constancio só se preocupou de loitar contra o Imperio Persa, pero o desenvolvemento dos acontecementos fíxolle elevar ao seu primo Treboniano Galo a César e colaborador seu, para poder prestarlle máis atención á insurrección.

En 351 Constancio derrotou a Magnencio na batalla de Mursa Major, unha das máis sanguentas da historia de Roma. Magnencio suicidouse en 353, e pouco despois, ao non serlle xa útil, Constancio ordenou a morte do seu primo Galo.

Tal como estaba a situación, Constancio deuse conta de que non podía facer fronte por si so a todas as frontes abertas nas fronteiras do Imperio, tanto en Oriente como en Occidente, polo que nomeou césar a Xuliano, o único familiar seu home que quedaba con vida, e deulle á súa irmá Helena en matrimonio. Pero este nomeamento sairíalle caro, pois Xuliano alzouse en armas e foi proclamado Augusto polas súas tropas en Galia, obrigando a Constancio a facerlle fronte. Os exércitos de ambos estaban moi igualados, pero a fortuna favoreceu a Xuliano, xa que o 3 de novembro de 361 Constancio morreu preto de Tarso por mor dunhas febres, deixando ao seu inimigo vía libre para exercer de Augusto en todo o Imperio Romano.

Constancio tomou parte activa no desenvolvemento da Igrexa Cristiá, apoiando en gran parte o punto de vista ariano.

| Imperio Romano |
| --- |
| *Segue a:* Constante | **Constancio II**(337-361) | *Precede a:* Xuliano |
| dinastía Constantiniana |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46418
* WorldCat
* VIAF: 35247811
* BAV: ADV10241703
* BMT: 140664
* BNE: XX1572008
* BNF: 11946750m
* BRE: 2092199
* CERL: cnp00394502
* DBE: constancio-ii
* DeutscheBio: 118521969
* EBID: ID
* FAST: 166139
* GEC: 0019546
* GND: 118521969
* ICCU: CFIV169367
* ISNI: 0000 0000 6631 1670
* LCCN: n85143717
* NNDB: 000112563
* NTA: 070504172
* Orthodox Encyclopedia: 2057136
* SUDOC: 027422798
* Treccani: costanzo-ii-imperatore
* ULAN: 500355678
* WikiTree: Constantius-1

 |