**Beatlemanía** é un termo que se utilizou durante a década dos anos '60, para describir o intenso frenesí demostrado especialmente polos mozos adolescentes dirixido a The Beatles nos primeiros anos do seu éxito.

Beatlemanía no Reino Unido
--------------------------

The Beatles eran coñecidos no Reino Unido debido ás súas actuacións no club de rock and roll The Cavern Club. A banda fixo a súa primeira aparición no club o 7 de agosto de 1957, baixo o nome de The Quarrymen. Aí interpretaban temas de rock and roll e cancións que pronto serían éxitos como Love Me Do. As súas actuacións eran un éxito, chegando a ser vistos por máis dun centenar de persoas e ser o grupo máis pedido polos espectadores.

O 26 de novembro de 1962 a banda gravou o sinxelo, "Please Please Me", que chegou ao número un na lista do NME. O seguinte sinxelo, "From Me to You", publicado o 11 de abril de 1963, si chegou finalmente ao número un nas catro listas máis importantes do Reino Unido. A primeira aparición da banda en televisión foi no programa *People and Places*, transmitido en vivo o 17 de outubro de 1962, onde The Beatles interpretaron cancións como "Love Me Do" e "Ooh! My Soul". A súa popularidade seguiu crecendo desenfreadamente, ata tal punto, que este suceso foi alcumado pola prensa co nome de *"Beatlemanía"*.

Conquista dos Estados Unidos
----------------------------

*Artigo principal**:* The Beatles nos Estados Unidos.

*Véxase tamén**:* Invasión Británica.
The Beatles arribando nos Estados Unidos por primeira vez, o 7 de febreiro de 1964.
The Beatles tomaron o seu primeiro voo aos Estados Unidos o 7 de febreiro de 1964, acompañados por fotógrafos e xornalistas (incluída Maureen Cleave) para cubrir o evento. Arribaron no recentemente rebautizado Aeroporto Internacional John F. Kennedy de Nova York, onde foron recibidos por preto de 4000 fans..

Fixeron a súa primeira aparición televisiva americana no programa *The Ed Sullivan Show* o 9 de febreiro de 1964, sendo vistos por aproximadamente 74 millóns de espectadores -case a metade da poboación estadounidense naqueles intres-. Dous días máis tarde, o 11 de febreiro de 1964, actuaron no Washington Coliseum da capital dos Estados Unidos, no que foi o primeiro concerto que deron en chan americano.

Despois do éxito que os Beatles estaban tendo en 1964, Vee-Jay Records e Swan aproveitaron os dereitos que posuían sobre as primeiras gravacións do grupo, para volvelas a editar; todos estes temas alcanzarían esta vez o Top-10 estadounidense. Tres sinxelos publicados por Capitol Records do Canadá (que empezou a editar tamén discos dos Beatles en febreiro de 1963) e que foron importados aos Estados Unidos, venderon a suficiente cantidade como para lograr subir ás listas estadounidenses de éxito. O primeiro sinxelo dos Beatles, "Love Me Do" (na versión de Andy White á batería), foi editado polo subselo de Vee Jay, Tollie Records, logrando alcanzar o nº 1 nas listas de *Billboard*. MGM e Atco sacaron tamén proveito dos seus dereitos sobre as temperás gravacións dos Beatles con Tony Sheridan, tendo éxitos menores con "My Bonnie" e "Ain't She Sweet", esta última con John Lennon como vocalista principal.

En xullo de 1965, a "Beatlemanía" viviu un dos seus puntos máis altos durante o seu famoso concerto no Shea Stadium. Moitas adolescentes e mulleres foron vistas chorando, gritando, e ata desmaiadas. O son era tan enxordecedor que ningún de The Beatles (ou calquera outra persoa) podían escoitar. Nin os amplificadores Vox de 100 watts deseñados especialmente para esta xira estaban o suficientemente fortes ou preto, así que utilizaron sistemas de amplificación caseiros para a ocasión. John Lennon describiu o ruído como "salvaxe" e tamén dúas veces máis enxordecedor que calquera outro show que The Beatles realizaran.

Final
-----

The Beatles con Jimmy Nicol en víraa por Australia (1964).
A piques de comezar a terceira xira polos Estados Unidos, atopáronse coa reacción furibunda de grupos relixiosos e conservadores daquel país a un comentario que Lennon fixera o marzo pasado: nunha entrevista coa xornalista británica Maureen Cleave, Lennon opinara que a relixión cristiá estaba por entón en franco declive, e que The Beatles eran nese momento máis populares que Xesucristo. Pouco despois, unha emisora de radio de Birmingham, Alabama, fixo circular a historia da queima de discos dos Beatles, no que se consideraba era unha broma. Con todo, algunha xente afiliada coas igrexas rurales do sur de Estados Unidos empezou a tomarse en serio dita historia, comezando a queimar os discos de The Beatles en prazas públicas de varias cidades estadounidenses como protesta ao comentario de Lennon. Baixo a intensa presión dos medios de comunicación daquel país.

Lennon tivo que desculparse publicamente polo seu comentario nunha conferencia de prensa en Chicago o 11 de agosto de 1966, véspera da primeira actuación do grupo na que chegaría a ser a última xira que darían The Beatles na súa carreira. O luns día 29 de agosto de 1966 The Beatles deron o seu último concerto nun estadio. Ese día tocaron no Candlestick Park de San Francisco ante aproximadamente 25 000 persoas (o estadio tiña capacidade para 42 500) e a quenda de cancións durou soamente 33 minutos. Ás 9:27 da noite comezou a quenda de The Beatles, que incluíu as seguintes cancións:

The Beatles nunha presentación en Alemaña (1964).
* "Rock and Roll Music".
* "She's a Woman".
* "If I Needed Someone".
* "Day Tripper".
* "Baby's in Black".
* "I Feel Fine".
* "Yesterday".
* "I Wanna Be Your Man".
* "Nowhere Man".
* "Paperback Writer".
* "Long Tall Sally".

O concerto foi gravado en case a súa totalidade a petición de Paul, quedando fóra soamente unha canción xa que quedaron sen cinta. Houbo outro concerto en vivo, tres anos e medio despois (*The Rooftop Concert*), pero o de San Francisco cóntase como o último por ser organizado nun estadio e con venda de entradas ao público.

A decisión de terminar coas xiras xa fora tomada. Todos os membros de The Beatles sabían que este show era o último, e talvez por iso John levou consigo ao escenario unha cámara de fotos coas que retratou aos membros da banda.

A promoción do álbum de Capitol *Yesterday and Today* chegou a causar gran controversia en Estados Unidos, ao mostrar o disco unha portada cos membros da banda vestidos de carniceiros e rodeados de pezas de carne e bonecas de plástico mutiladas. Pronto se tivo que substituír a portada por outra máis convencional. Xa sen ter que facer xiras mundiais nin presentarse en televisión, os Beatles, enfocáronse no estudio e crearon un dos mellores álbums de todos os tempos, *Revolver*, contando coa produción de George Martin, foi moi innovador na súa época por contar cunha gran portada, sos de guitarra reproducidos ao revés ademais do rock psicodélico e a súa entrada na cultura pop occidental.

Notas
-----

1. 1 2  Hill (2007) p10
2. ↑  Thiessen, Dr. Bruce L. The Phantom Tollbooth, ed. "Before they Were the Beatles". Arquivado dende o orixinal o 16-12-2012. Consultado o 31-12-2012.
3. ↑  Sierra i Fabra (1995), pág. 70
4. ↑  HeyJude (21-marzo-1998). "The Beatles: Unreleased Videos". Arquivado dende o orixinal o 28-12-2009. Consultado o 31-12-2012.
5. ↑  Sierra i Fabra (1995), pág. 113
6. ↑  Spitz, 2005, p. 459
7. ↑  Kozinn, Allan (06-febrero-2004). "CRITIC'S NOTEBOOK; They Came, They Sang, They Conquered". The New York Times. Consultado o 07-07-2009.
8. ↑  Sierra i Fabra (1995), pág. 115
9. ↑  Harry (2000), páx. 689

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Spitz, Bob (2005). Little Brown, ed. *The Beatles: The Biography* (en inglés). ISBN 0-316-80352-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q549544
* EBID: ID

 |