recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Provisional Irish Republican Army, PIRA** (en galego: *Exército Republicano Irlandés Provisional*, máis comunmente chamado *IRA Provisional* ou, incorrectamente, *IRA*), é unha organización republicana irlandesa xurdida en 1969, ao producirse unha división no IRA que deu lugar ao PIRA e ao OIRA. Reclamábase, coma o OIRA, herdeira lexítima do IRA orixinal.

Como todas outras organizacións que se chaman elas mesmas o IRA e as Forzas da Defensa Irlandés, os provisorios chámanse eles mesmos en anuncios públicos e discusións interiores como Óglaigh na hÉireann (literalmente "Voluntarios de Irlanda").

O seu obxectivo era rematar co dominio británico en Irlanda, e segundo a súa constitución, quere "estabelecer unha República Socialista Irlandesa, baseada na Proclamación de 1916." Até o acordo de Belfast de 1998, pretendía cambiar o status de Irlanda do Norte, que deixase de pertencer ao Reino Unido e se unise á República de Irlanda, mediante a loita armada e a persuasión política. A organización está clasificada como un grupo terrorista proscrito no Reino Unido e como unha organización ilegal na República de Irlanda.

O 28 de xullo de 2005, o Consello Militar do IRA (que era como se autonomeaba a dirección do PIRA) anunciou o fin da campaña armada, declarando que buscaría acadar os seus obxectivos empregando "programas puramente políticos e democráticos a través de medios exclusivamente pacíficos" e que os "Voluntarios (do PIRA) non deben participar en ningunha outra acción." En setembro de 2008, o dezanove informe da Independent Monitoring Commission dicía que o PIRA estaba "comprometido coa vía política" e que xa non representaba "unha ameaza á paz ou ás políticas democráticas", e que o Consello Militar do IRA xa non estaba "operacional ou funcional".

Un documento interno do Exército Británico publicado en 2007 declaraba que o Exército Británico non conseguira derrotar ao PIRA pola forza das armas pero tamén dicía terlle amosado ao PIRA que non podía acadar os seus fins pola vía violenta. A avaliación militar describía ao PIRA como "profesional, dedicado, altamente cualificado e resistente".


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | **Organizacións armadas republicanas irlandesas** |  |

 |
| **Actuais:** Cumann na mBan | CIRA | INLA | ÓnaÉ | RIRA | SnaÉ |
| **Antigas:** IPLO | IRA | Irish Volunteers | OIRA | PIRA | Saor Éire | Saor Uladh |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504628
* WorldCat
* VIAF: 158406145
* EBID: ID
* GND: 4531182-1
* LCCN: n90670126
* SUDOC: 124545475

 |
| *Psephoderma*Rango fósil: Triásico superior |
| --- |
| Fósil de *Psephoderma alpinum*. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Sauropsida |
| Orde: | Placodontia |
| Superfamilia: | Cyamodontoidea |
| Familia: | Placochelyidae |
| Xénero: | *Psephoderma*Meyer, 1858 |

 |
| Especies |
| * *P. alpinum* (tipo)
* *P. anglicum* Meyer, 1867
 |

***Psephoderma*** (pel de pelouros) é un xénero dos placodontes que era moi semellante ós seus familiares Placochelys e Cyamodus. Psephoderma tiña un cranio aplanado. Dentro deste cranio, incrustado na mandíbula, tiñan dentes especializados para moer o marisco que comía. A diferenza da maioría de placodontes, o Psephoderma tiña unha cuncha dividida en dúas partes, unha sobre os ombreiros e o lombo, e outra na parte traseira. O Psephoderma podía medrar até 200 cm de longo e viviu a finais do Triásico, hai uns 210 millóns de anos. Foi un dos derradeiros placodontes que existiu.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Family: PLACOCHELYIDAE, paleofile.com *(en inglés)*
* Additional Information on the *Psephoderma* en DinosaurFacts *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2129871
* MAG: 2776237719

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Fossilworks: 36540
* GBIF: 4818211
* IRMNG: 1311733

 |
O **principio de indeterminación de Heisenberg** é un principio da mecánica cuántica o cal estipula que "non poden determinarse con exactitude e á vez a posición e a velocidade dunha partícula". A súa expresión matemática máis coñecida é:

> 
> 
>   
> 
> {\displaystyle \Delta x\cdot \Delta p\geq {\frac {\hbar }{2}}}
> 
> 
> 

onde 

> 
> 
>   
> 
> {\displaystyle {\hbar }}
> 
> 
> 

 é a constante de Planck entre 2·π, e entendendo 

> 
> 
>   
> 
> {\displaystyle \Delta x}
> 
> 
> 

 como desviación típica. A primeira formulación refinada de Heisenberg foi 

{\displaystyle \Delta x\,\Delta p\gtrsim h\qquad \qquad \qquad }
Como a constante de Planck ten un valor tan reducido, podemos desprezala e así determinar a posición e a velocidade de acordo coa mecánica clásica, pero non na mecánica cuántica, onde os valores de erros na posición son relativamente moito maiores.

Este principio esténdese a outros pares de magnitudes conxugadas, como a enerxía e o tempo, por exemplo, quedando neste caso 

> 
> 
>   
> 
> {\displaystyle \Delta E\cdot \Delta t\geq {\frac {\hbar }{2}}}
> 
> 
> 

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44746
* BNCF: 38863
* BNE: XX4701819
* BNF: 119791102
* EBID: ID
* FAST: 954530
* GEC: 0188357
* GND: 4186953-9
* JSTOR: uncertainty-principle
* LCCN: sh85059968
* MAG: 181543814
* NDL: 00563607
* PSH: 3550
* SUDOC: 027834964

 |
***Os músicos de Bremen*** (en alemán: *Die Bremer Stadtmusikanten*) é un conto tradicional recollido e reescrito polos Irmáns Grimm.

A historia
----------

Nesta historia, un burro, un can, un gato e un galo, maltratados polos seus donos, abandónanos e deciden ir para Bremen, unha cidade onde coñecerán a liberdade.

No camiño para Bremen, ven luz nunha casa; asexando dentro ollan a catro ladróns gozando do produto do seu roubo. Apoiados nas costas uns dos outros, deciden cantar, coa esperanza de seren alimentados. A súa 'música' ten un efecto inesperado: os homes foxen, non sabendo a orixe de tan estraño son. Os animais quedan na casa, toman un bo xantar, e dormen.

Durante a noite, os ladróns regresan e un deles entra na casa para investigar. Ao ver os ollos do gato brillando na escuridade, pensa que son brasas e inclínase para acender a súa candea. Nunha rápida sucesión de acontecementos, o gato rañoulle a cara, o burro deulle un couce, o can traboulle e o galo escorrentouno porta fóra, cacarexando. O home dixo aos seus compañeiros que fora atacado por monstros: unha bruxa horríbel que o rañou coas súas enormes unllas (o gato), un xigante que lle deu unha malleira (o burro), un ogro que o corta cun coitelo (o can) e, o peor de todo, - un xuíz que lle berrou ao ouvido "Apañen ese traidor" (o galo). Os ladróns abandonan a casa por mor das estrañas criaturas que dela se apoderaran, e os animais viven felices nela até ao final dos seus días.

Significado
-----------

Esta fábula ten un significado obvio: os catro animais representan as diferentes clases do pobo; os seus donos os rexentes feudais dese tempo. Bremen, unha cidade libre Hanseática onde non existía feudalismo, era o lugar natural para se vivir sen amos.

Bremen recorda esta historia a través dunha estatua de bronce de dous metros de altura par da casa do concello da vila (Rathaus).

Notas
-----

1. ↑  Título usado nas versións en galego coma en *Contos dos irmáns Grimm* de Xerais, de 1998 -

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112015
* WorldCat
* VIAF: 174183125
* BiTraGa: 991
* GND: 4225766-9

 |
Barcos no mar Báltico.
A **operación Aníbal** foi unha operación militar alemá para evacuar as tropas e os civís do leste de Prusia a metade de xaneiro de 1945 e non deixalos a mercé do Exército Vermello da Unión Soviética.

Historia
--------

A principios de xaneiro de 1945, Karl Dönitz deuse de conta de que Alemaña pronto sería derrotada, e desexando salvar os seus submarinos, enviou unha mensaxe codificada o 23 de xaneiro cara a Gothenhafen para escapar cara ao oeste por medio da operación de nome código Aníbal. Dönitz desexaba evacuar tanta xente como for posíbel e levala até Alemaña, e polos a salvo do avance soviético.

Nun período de catro meses ao redor de 1100 naves alemás transportaron uns dous millóns de persoas a través do mar Báltico cara a Alemaña, converténdose nunha das evacuacións de refuxios máis grande da historia.

Perdas
------

No marco da Operación Aníbal ocorreu o afundimento do *Wilhelm Gustloff* no mes de xaneiro, produto do ataque do submarino soviético *S-13*, e que causou a morte de 9343 persoas, a gran maioría civís, na que dende entón é a traxedia marítima con maior número de vítimas mortais. En conxunto, os transatlánticos *Wilhelm Gustloff*, *Goya* e *Steuben*, xunto con outros 158 buques mercantes, perdéronse durante as 15 semanas que durou a Operación Aníbal (23 de xaneiro-8 de maio de 1945).

Notas
-----

1. ↑  "Hundimiento del KDF Wilhelm Gustloff" (en castelán). Consultado o 16 de xuño de 2020.
2. ↑  Charles W. Koburger (1989); Steel Ships, Iron Crosses, and Refugees. Praeger Publishers, NY, páx. 107

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Operación Aníbal, 1945 Arquivado 11 de abril de 2020 en Wayback Machine. *(en inglés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Opencor en Aravaca, Madrid
**OpenCor** é unha cadea española de tendas de conveniencia, iniciada en 2000, pertencente ao grupo de empresas El Corte Inglés, cuxo presidente é Isidoro Álvarez e o seu director xeral Víctor del Pozo Gil.

Historia e características
--------------------------

OpenCor inaugurouse o 18 de maio de 2000 a través do seu centro de Majadahonda en Madrid.

Constitúe un novo concepto de cadea de tendas abertas os 365 días do ano durante 18 horas. As tendas OpenCor presentan seccións de produtos de primeira necesidade (alimentación, droguería e similares) así como artigos de lecer (discos, películas, videoxogos etc.), agasallos e outros produtos.

As tendas OpenCor existentes nas estacións de servizo de Repsol denomínanse Repsol-Opencor e xestiónanse pola sociedade Gespevesa, cuxo accionariado repártese a partes iguais entre El Corte Inglés e Repsol. Previamente a esta denominación chamáronse Repsol-Supercor, desde 1998.

Notas
-----

1. ↑  Memoria de Actividade 2008
2. ↑  Repsol-Opencor

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de Opencor
Ovipositor dun saltón.
O **ovipositor**, tamén chamado **oviscapto**, ou **ovopositor**, é un órgano usado polas femias de moitos insectos para depositaren os ovos.

Estrutura e funcións
--------------------

Os ovopositores son apéndices cuticulares dos gonópodos, dos segmentos 8 e 9 do abdome, que teñen a función de facilitar o asentamento dos ovos nun lugar adecuado (enterrramento, inclusión nun tecido vexetal ou animal), e a súa protección durante a posta.

Derivan, nalgúns grupos (opilións, ácaros, insectos rafidiópteros), da modificación das estruturas anexas ao poro xenital feminino, consitindo noutros (lepidópteros, dípteros coleópteros cerambícidos) nun abdome de forma tubular (oviscapto propiamente dito) e, finalmente, noutros (a maioría dos insectos) nun aparello multiarticulado.

Galería
-------

* *Tettigonia viridissima* poñendo os ovos co seu ovipositor no solo
* Ovipositor de *Roeseliana roeseli*
* Ovipositor de *Gasteruption jaculator*
* Oviposición de *Dolichomitus imperator*
* Varias femias de *Anastrepha ludens* depositando seus ovos nun pomelo

Notas
-----

1. 1 2  ovipositor no *Dicionario da RAG*.
2. 1 2 3 4 5 6  Garrido, C. (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados. Alemám, Inglês, Espanhol, Galego-Português*. A Coruña: AGAL. ISBN 84-8730-512-1, pp.245-246.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ovipositor*** |

### Bibliografía

* Borror, D. J. DeLong, D. M. & Triplehorn, C. A. (1976): *An introduction to the study of insects*. Nova York/Chicago: Holt, Rinehart and Winston. ISBN 0-0308-8406-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q868460
* BRE: 4925031
* EBID: ID
* GEC: 0128685
* JSTOR: ovipositor
* MAG: 171551076

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ordem e Progresso (homónimos).
O lema **Orde e Progreso**, utilizado na bandeira do Brasil, está inspirado por Auguste Comte.
**Ordem e Progresso** (en galego: *Orde e Progreso*) é o lema nacional da República Federativa do Brasil dende o momento da súa formación.

Orixe
-----

O lema está inspirado por un lema do filósofo francés Auguste Comte. Ten a súa orixe nalgunhas persoas pertencentes ao movemento que depuxo a Monarquía e proclamou a República no Brasil, seguidores dos ideais de Comte.

Significado
-----------

O lema é a forma abreviada dun adaxio do positivista Auguste Comte: "O Amor por principio e a Orde por base; o Progreso por fin" (en francés: *L'amour pour principe et l'ordre pour base; le progrès pour but.*). O seu significado ten que ver coa realización dos ideais republicanos: a busca de condicións sociais básicas (respecto aos seres humanos, salarios dignos etc.) e a melloría do país (en termos materiais, intelectuais e, principalmente, morais).

A expresión é utilizada como lema na bandeira do Brasil, idealizada por Raimundo Teixeira Mendes e pintada por primeira vez polo artista Décio Villares.

Notas
-----

1. ↑  "BRAZIL: Order and Progress, Ronald Hilton, World Association of International Studies Forum Q&A, 4/27/03" (en inglês).
2. 1 2  "Bandeira Nacional Brasileira - Brasil República". Arquivado dende o orixinal o 07 de novembro de 2017. Consultado o 29 de xuño de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira do Brasil
* Escudo do Brasil

### Ligazóns externas

* BRAZIL: Order and Progress, Ronald Hilton, World Association of International Studies Forum Q&A
Ordenanza en Corea
Ordenanza (1802-1812)
No ámbito militar, chámase **ordenanza**, **mensaxeiro, oficial de ordenanza** ou **oficial de día** ao soldado que se nomea diariamente para que leve as ordes e comunicacións oficiais do xefe do corpo ao cuartel e as autoridades da praza. 

Tamén é un soldado pertencente a un corpo de garda que estando exento de facer labores de sentinela ou calquera outro servizo de vixilancia que está ás ordes daquel posto. Emprégase para realizar labores mecánicos como traer auga, varrer, ir en busca de utensilios, acender as luces, etc.

### Batman

Gravado humorístico dun ordenanza
Nos exércitos de países de fala inglesa, a palabra "*batman*" refire ao servinte militar dun oficial. Esa palabra provén do francés antigo "*bast*", do latín tardío *"bastum*" que da en francés moderno "*bât*", ou literalmente: o "*home da manda*". En orixe, o *batman* é o home encargado de coidar da mula ou cabalo que leva a equipaxe dun oficial. O termo é moi anterior ao personaxe batman de banda deseñada; ás veces o mordomo Alfred é referido como "Batman's batman" (o batman de Batman) facendo uso desta acepción.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega*. Consultado o 2022-03-26.
2. ↑  "Alfred is Batman's batman, literally". *Reddit*. Consultado o 26-3-2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ordenanza*** |

### Ligazóns externas

* *Dicionario militar*, J.D.W.M. 1863
*Bauhaustreppe* (*Escaleira da Bauhaus*) de Schlemmer (1932), Museum of Modern Art (MoMA), Nova York.
**Oskar Schlemmer**, nado en Stuttgart o 4 de setembro de 1888 e finado en Baden-Baden o 13 de abril de 1943, foi un pintor, escultor e deseñador alemán relacionado coa Escola da Bauhaus.

Traxectoria
-----------

Nado en Stuttgart, tivo unha formación en marquetaría. Entrou na Bauhaus de Weimar en 1920. Traballou durante algún tempo no obradoiro de escultura mural e, despois, no de escultura. A súa obra máis famosa é «Triadisches Ballett» (1922), no que os actores aparecen disfrazados de formas xeométricas. Igualmente en Slat Dance e Treppenwitz, o vestiario dos intérpretes fai deles esculturas vivas, coma se fosen parte do escenario. Tamén para o eido da danza fixo o vestiario de "Blonde Marie" con Trudi Schoop en 1938.

En 1923, foi contratado como mestre do obradoiro de teatro. Cando a Bauhaus se trasladou a Dessau, creou teatros de ensaio.

As súas cartas privadas, especialmente as dirixidas a Otto Meyer e Willi Baumeister, e o seu diario persoal deron valiosas referencias do que ocorría na Bauhaus. Especialmente, fala de como o persoal e os estudantes reaccionaban ós moitos cambios e desenvolvementos que ocorrían na escola.

Notas
-----

1. ↑  "Empire of Ecstasy".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA.: *Los maestros de la pintura occidental*, volumen II, Taschen, 2005. ISBN 3-8228-4744-5

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q458816
* WorldCat
* VIAF: 9910342
* Belvedere: 2013
* BIBSYS: 90149356
* BMT: 45386
* BNE: XX930334
* BNF: 122824241
* BRE: 4943985
* CiNii: DA02541169
* DeutscheBio: 118608088
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 608
* GEC: 0061359
* GND: 118608088
* ICCU: RAVV026718
* ISNI: 0000 0001 1037 7598
* KulturNav: ID
* LCCN: n50002710
* Luminous-Lint: Oskar\_\_Schlemmer
* NDL: 00474574
* NKC: jn20010525368
* NLA: 35480632
* NTA: 068447027
* OL: OL133280A
* openMLOL: 210444
* Pinakothek: oskar-schlemmer
* RKD: 70607
* SNAC: w6vd70w1
* SUDOC: 027626881
* Tate: 6350
* TePapa: 39277
* ULAN: 500010968
* UNZ: SchlemmerOskar
* WikiTree: Schlemmer-228

 |
**Osman Nuri-Asan oğlu Aqçoqraqlı**, nado en Bağçasaray o 3 de xaneiro de 1878 e finado o 17 de abril de 1938, foi un escritor, arqueólogo e etnólogo tártaro de Crimea.

Traxectoria
-----------

Fillo dun calígrafo, viviu na súa cidade natal ata que fixo os quince anos, cando foi a Simferópol para realizar estudos secundarios. No cambio de século traballou en San Petersburgo e alí fixo tamén o servizo militar. En 1906 traballou primeiro xornal en tártaro de Crimea, *Terciman*. Entre 1907 e 1909 viviu en Istambul e O Cairo. Á volta traballou de novo en *Terciman* (1910-1916). Delegado do Qurultay (Asemblea dos tártaros de Crimea) en 1917, daquela tamén comezou a dar clases, fíxoo na madrasa de Zıncırlıde e na Universidade de Crimea, deu clases primeiro de otomán e caligrafía árabe e máis tarde de etnografía dos tártaros de Crimea no Instituto Pedagóxico de Crimea. A finais da década de 1920 entrou na Academia de Ciencias de Ucraína e en 1921 pola súa iniciativa abriu o museo dedicado a Ismail Gasprinski. In 1937 durante a Gran Purga a NKVD detívoo en Bacú acusado de participar nunha organización nacionalista contrarrevolucionaria. O 17 de abril de 1938 fusilárono canda outros recoñecidos representantes da cultura tártara de Crimea: Asan Sabri Aivazov, Yakub Ablyamitov, Yakub Azizov, Ramazan Alexandrovich, Yagya Bayrashevsky, Usein Bodaninsky, Jafar Gafarov, Kerim Dzhemaledinov, Suleiman Idrisov, Ibraim Ismailov, Abdullah Latif-zade, Fevzi Musanif, Mamut Nedim, Abduraim Samedinov, Ilyas Tarkhan, Server Trupchu, Seitjilil Khattatov e mais Bilyal Chagar.

### Actividade literaria e científica

Comezou a escribir mentres estaba no exército. En 1899 publicou en San Petersburgo en forma de libro o relato "Nenekecan hanım dürbesi". Os libros "Krılovdan on qısse" (1900) e "Qırım gönceleri" (1906) inclúen traducións de clásicos rusos. En 1927 estreou a peza teatral "Bağçasaray közyaş çeşmesi", que representou o Teatro Estatal de Crimea. 

Influenciado pola obra do intelectual crimeano Ismail Gasprinski realizou abonda actividade científica. En 1925 descubriu en Qapsihor con Usein Bodaninsky o manuscrito do poema do século XVII *Toğay bey* de Mehmed Efendi. Publicou entre outros os traballos  "Qırımnı küçük bir dolaşuv" (1924), "Qart muallim ve yazıcılarımızdan İ. Gasprinskiy" (1925), "Qırımda tatar tamğaları" (1926) ou "Canmuhammedniñ ‘Toğay bey’ poeması" (1930). Como arqueólogo descubriu en Sulkhat, entre 1925 e 1928, 320 lápidas islámicas con inscricións en árabe e turco e 1 xudía.

Notas
-----

1. ↑  Gülnara Bekirova "Qırım tarihınıñ saifeleri. Osman Aqçoqraqlı" *Qırım Aqiqat*, 4 de xaneiro de 2016
2. ↑  Бекирова, Гульнара (20 de abril de 2015). "Расстрел 17 апреля 1938 года". *Крым.Реалии* (en ruso).
3. ↑  Wolf Moskovich (2008) *Jews, Ukrainians and Russians: Essays on Intercultural Relations* Hebrew University of Jerusalem, p. 67

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4060313
* WorldCat
* VIAF: 249559411
* GND: 1268111309
* ISNI: 0000 0003 7015 7911
* LCCN: no2018032266
* NTA: 15744239X
* SUDOC: 085645087

 |
**Os Tres Tenores** é o nome dunha serie de concertos en colaboración dos tenores Luciano Pavarotti, Josep Carreras e Plácido Domingo. O trío tivo a súa primeira actuación o 7 de xullo de 1990 cun concerto nas antigas Termas de Caracalla, en Roma, co gallo do peche do Mundial de fútbol de Italia, coa participación de Zubin Mehta dirixindo a Orquestra do Maggio Musicale Fiorentino e a Orquestra do Teatro dell'Opera di Roma.

A idea do concerto foi concibida polo produtor e representante italiano Mario Dradi. O primeiro concerto foi realizado para recadar fondos destinados á fundación Carreras. Tamén foi, para os seus amigos Domingo e Pavarotti, unha forma de dar a benvida ó seu amigo ó mundo da ópera despois do seu exitoso tratamento da leucemia.

Os tres continuaron cantando xuntos en concertos producidos polo húngaro Tibor Rudas e outros produtores, no Dodger Stadium dos Ánxeles para o partido final do Mundial de fútbol dos Estados Unidos; en Champs de Mars, baixo a Torre Eiffel de París durante o Mundial de fútbol de Francia; e en Iocoama para o Mundial de fútbol de Corea e o Xapón. Tamén cantaron noutras cidades arredor do mundo, xeralmente presentándose en estadios ou outros grandes espazos.

Os concertos foron un grande éxito comercial, e foron acompañados por unha serie de gravacións altamente vendidas, incluíndo *Carreras-Domingo-Pavarotti: Los Tres Tenores en Concierto* (récord Guiness do disco de música clásica máis vendido), *Los Tres Tenores en Concierto 1994*, *Los Tres Tenores: París 1998*, *Los Tres Tenores en Navidad* e *Lo Mejor de Los Tres Tenores*. Zubin Mehta conduciu as actuacións de 1990 e 1994. O Concerto de París foi dirixido por James Levine.

O repertorio dos Tres Tenores comprende desde óperas e obras de Broadway ata éxitos pop. Temas característicos son "Nessun dorma", da ópera *Turandot* de Puccini, e a balada italiana "'O Sole mio".

O fenómeno dos Tres Tenores foi aplaudido por moitos por introducir a ópera a un público máis amplo, pero algúns puristas da ópera reprendéronos, alegando que non era "música para millóns (de persoas)" senón "música para os millóns (diñeiro)" en vista dos grandes pagos (nalgúns casos máis dun millón de dólares por cabeza) que os tres cantantes e o director Zubin Mehta recibiron. Algúns críticos cren que a presentación de ópera en estadios como Wembley, con amplificadores pesados, contribúe moi pouco ó entendemento e apreciación da ópera como un *Gesamtkunstwerk* (*Traballo de arte completo*) como Wagner o concibe. "Entendo as queixas dos puristas," dixo Domingo a un entrevistador en 1998. "Pero eu non quero que os puristas vaian ós Tres Tenores".

Luciano Pavarotti faleceu o 6 de setembro de 2007, debido a un cancro de páncreas detectado en 2006.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Ligazóns externas

* Videos de Ópera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q751079
* AllMusic: mn0000480703
* Discogs: 1235448
* EBID: ID
* ISNI: 0000 0004 7211 4621
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 267230

 |
A **parasitoloxía** é unha subdisciplina do eido da microbioloxía que estuda o fenómeno do parasitismo. Por unha banda, estuda aos organismos vivos parasitos e a relación entre eles cos seus hóspedes e o medio ambiente. Tradicionalmente, ocúpase só dos parasitos eucariotas como son os protozoos, helmintos (tremátodos, nemátodos e céstodos) e artrópodos; o resto de organismos parasitos (virus, procariotas e fungos) tradicionalmente considéranse unha materia propia da microbioloxía. Por outra banda, estuda as parasitoses ou doenzas causadas no ser humano, animais e plantas polos organismos parasitos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180502
* BNCF: 42721
* BNF: 11933905d
* BRE: 2706783
* EBID: ID
* GEC: 0129719
* GND: 4122308-1
* JSTOR: parasitology
* LCCN: sh85097922
* MAG: 190612196
* PSH: 851

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D010274
* MeSH: H01.158.273.688

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***O derradeiro libro de Emma Olsen*** é unha novela en lingua galega escrita por Berta Dávila e publicada por Editorial Galaxia en novembro de 2013. Nese mesmo ano gañou o Premio Narrativa Breve Repsol e o Premio Ánxel Casal da Asociación Galega de Editoras ao mellor libro de ficción.

Trama
-----

Emma Olsen é unha escritora nada en Faith (Dakota do Sur), que regresa á súa aldea natal para escribir a súa última obra literaria ao ser consciente de que padece un cancro e lle queda pouco tempo de vida. Na novela retoma os anos da adolescencia, o último tempo que pasou antes de marchar a Nova York.

Emma naceu nunha pequena aldea do Medio Oeste estadounidense. Ten un irmán máis vello e viven co seu pai, logo de que a súa nai marchase da casa. Desde nova Emma comparte unha relación especial con Clarissa, unha veciña da súa mesma idade, a súa única amiga, coa que está a facer unha lista de métodos para suicidarse. Na aldea coñece ao señor Montana, quen a afecciona á literatura, e a Bill, rapaz co que decide casar antes de comezar a carreira universitaria. Mais a mesma mañá da súa voda, descobre que Clarissa se suicidou nunha lagoa próxima, e canda ela matou a Bill.

Narración
---------

A novela aparece editada como se fose unha tradución ao galego do orixinal en lingua inglesa. Está escrita en primeira persoa, contada pola propia Emma Olsen, e conta con numerosas notas de tradución a pé de páxina aclarando datos da biografía e bibliografía da autora, así como de aspectos do seu contexto sociocultural.

A acción transcorre a finais da década de 1980 e comezos de 1990, mais está contada desde 2013. Nárranse feitos que aconteceron nesa época como a explosión do transbordador *Challenger* en 1986, o descubrimento do Tyrannosaurus rex Sue en 1990 ou o divorcio de Donald Trump e Ivana Trump, mais menciónanse tamén feitos posteriores da vida da autora, como o nacemento da súa filla ou a relación amorosa con Susan.

Na obra hai numerosas referencias literarias, a autores como Charles Bukowski, Bob Dylan, Oscar Wilde, Anne Sexton e Sylvia Plath e obras como *Anna Karenina* ou *O marabilloso mago de Oz*, así como cantantes como Connie Francis e Loretta Lynn e filmes como *Love Story*.

Novela gráfica
--------------

Tralo éxito da novela, en febreiro de 2020 saíu a novela gráfica homónima de Berta Dávila con guión adaptado e ilustracións do debuxante ourensán Pablo Prado.

Notas
-----

1. ↑  "O derradeiro libro de Emma Olsen (VII Premio Repsol 2013)". *editorialgalaxia.gal*. Consultado o 18 de novembro de 2020.
2. ↑  "Autores / Pablo Prado". *editorialgalaxia.gal*. Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2020. Consultado o 18 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web de Editorial Galaxia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20543003
* ISBN: 978-84-9865-507-0
* OL: OL31159064M

 |
***O soño de Xacob*** é un óleo sobre lenzo do pintor barroco español José de Ribera (1591-1652). Mide 179 centímetros de alto por 133 cm de ancho. Data do ano 1639 e atópase na actualidade exposto no Museo do Prado de Madrid (España).

Pertence á escola española do século XVII.

No século XVII son frecuentes as versións do episodio coa escaleira, pero Ribera parece insistir na humanidade do Pastor. A súa versión é moi naturalista ao representar ao protagonista, pero introduce un toque de fantasía na visión esfumada dos anxos que soben e baixan. Talvez por este detalle e pola gama de cor dourada, o cadro atribuíase antigamente a Murillo.

Descrición
----------

A obra representa unha escena que se atopa no Antigo Testamento, no libro da Xénese, capítulo 28. Nela o patriarca Xacob aparece recostado sobre o seu costado esquerdo mentres está durmindo. Xunto ao patriarca hai unha árbore e unha escala de luz, pola que soben e baixan os anxos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***O soño de Xacob*** |

### Bibliografía

* Pérez Sánchez, Alfonso E. Ribera, Madrid, Alianza Editorial, 1994, pp. 44–54.
* Tormo y Monzó, Elías, Ribera en el Museo del ­Prado, Barcelona, p. 15.
* Spinosa, Nicola, L'opera completa del Ribera, ­Milán, Rizzoli, 1978, n.º 150.
* Ribera (1591-1652), cat. exp. Madrid, Museo Nacional del Prado, 1992, pp. 308–309 y 336-337, n.os 79, 94 y 476-477, n.º D60.
* Mayer, August Liebmann, Jusepe de Ribera (Lo Spagnoletto) [1908], Leipzig, 1923, pp. 149–151.

### Outros artigos

* Xacob
* José de Ribera

### Ligazóns externas

El sueño de Jacob *(en castelán)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Pereiro.

**Santa María do Pereiro** é unha parroquia do concello de Alfoz. É a parroquia máis extensa do concello, e abrangue preto dun terzo da superficie de Alfoz. Segundo o IGE en 2014 tiña 143 habitantes (73 homes e 70 mulleres), mentres que en 2004 tiña 188 habitantes, cunha densidade de 8 hab./km². Ten 29 entidades de poboación.

Ten unha superficie de 23,4 km². Limita ao norte coa freguesía de Frexulfe (do concello do Valadouro), ao sur con Labrada (concello de Abadín), ao leste con Lagoa e As Oiras (concello de Alfoz), e ao oeste co Cadramón (no concello do Valadouro).

Patrimonio e historia
---------------------

Pena Abaladoira en *Antigüedades prehistóricas y célticas de Galicia* de José Villa-amil, 1873.
A Pena Abaladoira é un monumento megalítico de orixe e data aínda incerta. Está sita no Monte da Cabalar, a uns 400 metros da estrada O Pereiro - Abadín.

A aldea de Bustelo aparece citada nunha doazón do rei Ordoño II.

Hai numerosas cruces e cruceiros espallados pola parroquia. Cabe destacar o Cruceiro das Candorcas (Acivro), o Cruceiro da Arnela (A Arnela), o Cruceiro da Caxigueira (A Caxigueira) ou o Cruceiro do Outeiro (O Outeiro).

Dende a estrada O Pereiro - Cadramón tamén se pode chegar á Fervenza do Río de Ouro (fervenza do Escouridal), de gran riqueza visual e natural.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares do Pereiro

| Lugares da parroquia de O Pereiro no concello de Alfoz (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Acivro | A Arnela | Boudón | Bustelo | A Cabanela | A Caxigueira | O Chao | A Costa | O Coto | Faián | Ferradás | Guilfonso | A Moa | O Outeiro | A Palloza | A Pena do Golpe | A Pesquita | O Pichín | A Ribeira | As Rozas | A Rúa | Rubeiro |

### Parroquias de Alfoz

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Alfoz |  |
| --- | --- |
| Adelán (Santiago) | Bacoi (Santa María) | Carballido (San Sebastián) | O Castro de Ouro (San Salvador) | Lagoa (San Vicente) | San Pedro de Mor (San Pedro) | As Oiras (San Mamede) | O Pereiro (Santa María) | O Reirado (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Alfoz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12395533
* código INE: 27002080000

 |
**O príncipe feliz** é un conto de fadas escrito polo poeta, escritor e dramaturgo británico-irlandés Oscar Wilde. Foi publicado por primeira vez n'*O príncipe feliz e outros contos* xunto a outros catro contos do autor en 1888.

Enredo
------

O protagonista da historia é a estatua dourada dun príncipe, que está no superior dunha columna onde podía ver toda a cidade, e unha andoriña, que se despediu da súa migración a África polo amor que sentía por unha cana. A andoriña aterrou na estatua e viu que o príncipe estaba a chorar por causa das inxustizas que podían ser vistas dende a súa posición. Entón lle pide a ave que entregue aos necesitados as xoias que o adornan. O paxaro así o fai e quédase có príncipe durante as semanas seguintes, distribuíndo as xoias ata que a estatua fica completamente desprovista de ouro e ornamentos. Pero inverno empeora e a andoriña, debido ó frío, morre bicando os labios do príncipe. Ó ver iso, o corazón da estatua rómpese. O día seguinte, o prefeito observou o estado deteriorado da estatua, e mandou que fora retirada e derretida. Pero o corazón do príncipe non se derrete no forno, e o votan nun monte de poeira, onde tamén se atopa o corpo da ave. Pero entón Deus dixo a un dos seus anxos:

-Tráeme as dúas cousas máis preciosas da cidade.

E o anxo tomou o corazón da estatua e o paxaro morto.

-Escolliches ben -dixo Deus-. No meu xardín do ceo, este pequeno paxaro ha cantar para sempre, e na miña cidade de ouro o príncipe feliz repetirá o meu \*louvor.

Publicación
-----------

*O príncipe feliz* foi publicado por primeira vez en 1888 na colección O príncipe feliz e outros contos, que reúne cinco historias de Oscar Wilde. Foi escrito dous anos despois do nacemento do fillo do autor Vyvyan.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1198734
* ISFDB: 929589

 |
***O proceso*** (título orixinal en alemán: *Der Prozess*) é unha novela inacabada de Franz Kafka, publicada postumamente en 1925 por Max Brod, baseándose no manuscrito inconcluso de Kafka.

Narra a historia de Josef K. un oficinista bancario cunha puxante carreira nun importante banco da cidade, que é arrestado unha mañá por unha razón que descoñece. A partir deste momento, o protagonista adéntrase nun pesadelo para defenderse de algo que nunca sabe o que é e con argumentos aínda menos concretos, só para descubrir, unha e outra vez, que as instancias máis altas ás que pretende apelar son só as máis humildes e limitadas, creando así un clima de inaccesibilidade á 'xustiza' e á 'lei'.

Da novela procede un famoso relato kafkiano, *Ante a lei*, arquetipo do 'pesadelo kafkiano'. Nel, un home chegado de lonxe pretende cruzar a porta da Lei, pero un gardián impídello durante anos. Finalmente, cando o home agoniza, o gardián bérralle: "Ningunha outra persoa podía recibir permiso para entrar nesta porta, pois esta entrada estaba reservada só para ti. Agora voume e pecho a porta".

Adaptacións e traducións
------------------------

*O proceso* foi levado ao cine en dúas ocasións, ao igual que outras obras de Kafka. A versión máis coñecida é a de Orson Welles, do ano 1962, onde Josef K. é interpretado por Anthony Perkins. Welles permitiuse a liberdade engadir un final distinto á trama.

A obra foi traducida ao galego por Luis Manuel Fernández Rodríguez, e editada por Sotelo Blanco Edicións en 2003.

Notas
-----

1. ↑  "O proceso". *BiTraGa*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36097
* WorldCat
* VIAF: 183949498
* BiTraGa: 1236
* BNF: 119392424
* EBID: ID
* GND: 4099250-0
* Gutenberg: 7849
* ISFDB: 1485914
* LCCN: n90712221
* LibraryThing: 2152
* NKC: aun2006373025
* NLA: 36251732
* OL: OL498463W
* SUDOC: 027325830

 |
A **Illa Príncipe Carlos Forland** (en noruegués: *Prins Karls Forland o Forlandet*), é unha illa do océano Ártico, que forma parte do arquipélago de Svalbard. A illa está directamente ao oeste da Terra de Óscar II (*Oscar II Land*) en Spitsbergen e constitúe a parte occidental de Svalbard. Toda a illa e a zona marítima circundante constitúe o Parque nacional Forlandet (*Forlandet nasjonalpark*).

Historia
--------

A illa avistouse por primeira vez polo explorador neerlandés Willem Barents en 1596. En 1610, o explorador inglés Jonas Poole chamouna "Illa Punto Negro" (*Black Point Isle*). En 1612 os baleeiros ingleses referíanse á illa como (Prince Charles Foreland), polo fillo do Rei James, Carlos ou Charles (máis tarde rei de Inglaterra e Escocia). Os neerlandeses chamárona Illa Kijn, por un comerciante, que, subindo a un escarpado outeiro en 1612, caeu e rompeuse o pescozo. Os ingleses construíron unha estación temporal da caza de baleas na punta norte da illa, coñecida por eles como *Fair Foreland* (hoxe *Fuglehuken*).

Punta norte da Illa.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Prins Karls Forland Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q177392
* WorldCat
* VIAF: 9919151595797405470005
* GeoNames: 2729238

 |
***Once portas*** é unha novela de Héctor Cajaraville publicada en 2017 por Edicións Xerais de Galicia que gañou o XVIII Premio de Narrativa Curta Ánxel Fole en marzo de 2016.

Trama
-----

Porta de Mazarelos, única porta conservada da muralla de Santiago de Compostela.
O día da Ascensión de 1929 Guillerme Cardelle, de 18 anos, grande afeccionado á historia de Santiago, vai á carballeira de Santa Susana disposto a gozar das atraccións e tópase cunha tenda e dous exóticos personaxes, o navegante escocés Phillip e o seu escravo, un príncipe masai chamado Bundamagili a quen el convertera no mago Bunda. Convídaos a almorzar e así sabe da súa historia. Antes de despedirse pídelle ao mago que o faga partícipe dalgún segredo da cidade que ninguén máis coñeza e Phillip traduce a resposta de Bunda coa súa mestura de portugués e castelán: *Tudo misterio desta cidade é once. Once puertas en muralla, once igrejas en recinto, once caminos por bajo la tierra unen puertas e igrejas como outeiro de hormigas*. Queda un pouco decepcionado polo que lle parece un calote e o escocés engade algunha explicación máis, dicíndolle finalmente que non lle debe contar o segredo a ninguén mentres viva.

A partir de aí Guillerme irá investigando sobre as máis antigas igrexas de Santiago, as diferentes portas que chegou a ter a muralla e a localización de cada unha ata descubrir un sorprendente segredo agochado baixo terra desde hai séculos.

Nos días finais da súa vida escribe unhas últimas palabras lembrando aquel achado e que cumpriu co seu compromiso de non compartilo con ninguén.

Narración
---------

A novela está estruturada nun prólogo, once capítulos e un epílogo.

No prólogo o catedrático de Historia Emérito L. Harguindey expón o que se sabe da muralla de Santiago e as súas portas, hoxe case inexistentes; coñecementos que poderían dar un xiro de 180º de ser certo o relato que chegou ás súas mans a través dos herdeiros de Guillerme Cardelle.

Nos once capítulos Guillerme Cardelle conta en primeira persoa os achados que fixo en 1929.

No epílogo, Guillerme, no ano 2011, pouco antes de morrer, ponlle fin á historia e lamenta ter perdido o documento que serviría para probar a súa veracidade.

### Personaxes

Guillerme Cardelle é o protagonista único da novela.

De xeito moi secundario aparecen outros:

* Emérito L. Harguindey é o catedrático de Historia Medieval da Facultade de Xeografía e Historia da USC a cuxa man chega o manuscrito de Guillerme.
* Phillip e o mago Bunda.
* O pai de Guillerme e os contertulios afeccionados á historia local, entre os que destaca Leonardo Bermúdez, proporcionaranlle pistas que o axudarán a avanzar.

### Espazo

A acción desenvólvese case en exclusividade intramuros de Santiago de Compostela.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha da editorial
Homero.Hesíodo e a Musa, de Gustave Moreau.
**Os dous poetas épicos** é unha expresión coa que se enxalza dous poetas épicos sobre todos os demais, cun propósito canónico.
Inicialmente facía referencia aos dous grandes épicos gregos que cuñaron o xénero: Homero e Hesíodo (ambos localizados confusamente no tempo, ao final da idade escura e o comezo da época arcaica: século -VIII - século -VI).

A composición da *Eneida* equiparou ao latino Virxilio co grego Homero, co que a partir de entón adóitanse citar emparellados.

Á súa vez, a composición d'*A Divina Comedia* equiparou a Dante, ben con Virxilio (que é o que o acompaña na súa viaxe infernal), ben con ambos.

A renovación do xénero a partir do Renacemento, fixo que a expresión se estendese a outras parellas: como Ariosto e Tasso (os dous poetas épicos italianos) ou Camões e Ercilla (os dous poetas épicos ibéricos).

Notas
-----

1. ↑  Uso bibliográfico en español, en francés y en inglés
2. ↑  Úsase mesmo o numeral «tres»: *Ercilla, Hojeda e Balbuena, os tres poetas épicos máis coñecidos no Novo Mundo* (*La poética de Aristóteles* Arquivado 06 de marzo de 2016 en Wayback Machine.) *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Os nove poetas líricos
* Os tres poetas tráxicos
O **Oviedo Rugby Club** é unha entidade deportiva da cidade de Oviedo que se dedica ó rugby e que actualmente milita na División de Honra B, a segunda categoría do rugby en España.

Historia
--------

O Oviedo RC foi fundado no ano 1983 como resultado da fusión de dous clubs mais vellos, o *CAU Oviedo* e o *Economicas*. Ámbolos dous clubs eran habituais da Primeira División Nacional, que daquela era a segunda división do rugby nacional.

Na tempada 1986-87 o novo equipo ascendeu á Primeira Nacional, e acadou un 4º posto. Cabe salientar que dende ese ano 1987 ata a actualidade o Oviedo RC leva 24 militando sempre nalgunha das 2 categorías máximas do rugby en España. Nas seguintes edicións do torneo o equipo rematou 2º e 1º, polo cal ascendeu á División de Honra, na que debutou na tempada 1990-91. Nesa primeira participación na elite do rugby español, o Oviedo RC rematou 12º e último, co cal descendeu.

Na segunda metade da década dos 90 o Oviedo RC rematou primeiro tres veces no seu grupo da Primeira Nacional, e unha vez 2º, acadando o ascenso na tempada 1997-98. En División de Honra votou 3 anos. O seu mellor resultado foi a 7ª posición obtida na tempada 1999-2000. Ó seguinte ano o equipo descendeu a División de Honra B, na que milita dende entón.

Na tempada 2010-11 o Oviedo RC rematou 5º no Grupo A da División de Honra B.

Posicións do Oviedo RC en competicións ligueiras dende o ano da súa fundación

| Categoría | 2012 | 11 | 10 | 09 | 08 | 07 | 06 | 05 | 04 | 03 | 02 | 01 | 00 | 99 | 98 | 97 | 96 | 95 | 94 | 93 | 92 | 91 | 90 | 89 | 88 | 87 | 86 | 85 | 84 | 83 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Div.Honra** |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 10 | 7 | 9 |  |  |  |  |  |  |  | 12 |  |  |  |  |  |  |  |  |
| **Div.Honra B** | 3 | 5º | 4º | 6º | 7º | 7º | 7º | 6º | 4º | 6º | 7º |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| **1ª Nacional** |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 1º | 2º | 1º | 1º | 3º | 5º | 8º |  | 1º | 2º | 4º |  |  |  |  |  |

*A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Liga Española de rugby.
* Copa do Rei de Rugby.

### Ligazóns externas

* Web da Federación Española de Rugby *(en castelán)*.
* Web oficial do Oviedo RC *(en castelán)*.
***Os Papalagui*** é un libro de ficción de Erich Scheurmann en lingua alemá, publicado en 1920 co título orixinal de ***Der Papalagi***. A edición en galego foi editada no ano 2000 por Edicións Positivas, traducida por Onofre Sabaté.

Trama
-----

É unha colección de once discursos que o xefe samoano Tuiavii de Tiavea dirixe ao seu pobo, nos que describe unha viaxe por Europa pouco antes da primeira guerra mundial. O autor, Erich Scheurmann, aparece como testemuña e tradutor dos discursos. O título, *papalagi*, é o nome que os samoanos dan ás persoas de raza branca.

O xefe samoano interpreta a cultura occidental desde a perspectiva dun nativo, criticando a deshumanización e o materialismo da sociedade europea, e describindo con inxenuidade elementos tales coma os cartos ou o teléfono. Tuavii de Tiavea prevén os samoanos para non se deixaren contaminar pola influencia da cultura europea. Cada discurso describe un aspecto da cultura occidental (medida do tempo, vivenda, vestimenta etc). Se ben está relatado cun certo sentido do humor, o ton xeral é de forte crítica cara ás culturas europeas.

Controversia
------------

Moitas das edicións actuais (a galega entre elas) non aclaran que o autor é Erich Scheurmann, publicando a obra como verdadeiros discursos dun xefe samoano.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Análise da obra e polémica *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1196137
* WorldCat
* VIAF: 198892192
* BiTraGa: 1031
* BNE: XX1852546
* GND: 4034841-6
* LibraryThing: 1244767
* OL: OL2215019W

 |
**Osric**, finado en 633 ou 634, foi un rei de Deira (632–633 ou 633–634) un antigo reino no norte de Inglaterra. Foi primo do rei Edwin de Northumbria, sendo o fillo do tío de Edwin, Aelfric. Osric foi o pai de Oswine.

Traxectoria
-----------

Despois de que Edwin morreu en batalla contra Cadwallon ap Cadfan do Reino de Gwynedd e Penda de Mercia, Northumbria caeu no caos, con Eanfrith tomando o poder do subreino de Bernicia e Osric tomando poder en Deira. Segundo Beda, Osric foi, do mesmo xeito que Eanfrith, un cristián que se reconverteu ao paganismo despois de tomar o poder.

Con todo, Cadwallon continuou a súa destrutiva invasión de Northumbria. Beda conta que Osric acurrunchou a Cadwallon "nunha forte cidade", pero Cadwallon "saíu de súpeto con todas as súas forzas, por sorpresa, e destruíuno a el e a todo o seu exército."

O ano no que el e Eanfrith reinaron separadamente en Northumbria, foi tan aborrecido polo seu paganismo, que futuros historiadores habían mencionar este ano como parte do reino do seguinte rei, tratando de borrar este episodio da historia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, Libro III, Capítulo I. escrito por Bede.

| * v
* c
* e
Reis de Deira |
| --- |
| século VI | 
* Ælla (559–588)
* Æthelric (589–604)

 |
| século VII | 
* Æthelfrith (604–616)
* Edwin (616–632)
* Osric (633–634)
* Oswald (634–642)
* Oswiu (642–644)
* Oswine (644–651)
* Œthelwald (651–654)
* Oswiu (654–670)
* Alchfrith (656–664 – rei conxunto)
* Ælfwine (670–679)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q879949
* ODNB: 20905
* PASE: 1736

 |