recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José Barral Campos**, nado cara a 1869 e finado en Vigo o 3 de maio de 1904, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo dun tenente do corpo de carabineiros. En 1891 asinou en Tui, como X. Barral, dous relatos para a revista *A Tía Catuxa*: "O amigo de San Pedro" e "Sabe máis o portugués". Dirixiu *La Voz de Morrazo* de Marín (1897), foi redactor de *La Unión Republicana* e *Faro de Vigo* e correspondente de *El Imparcial* de Madrid. Finou de tuberculose en o Vigo o 3 de maio de 1904 con 34 anos.

Vida persoal
------------

Casou en Vigo con Concepción López Abad en 1899.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 27-10-1899, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martín, Gerardo (2017). *Diccionario de vigueses (1875-1945). Retazos de historia local a través de la vida de más de 1700 personajes*. Pontevedra: Deputación Provincial. p. 94. ISBN 978-84-8457-448-4.

* *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela: Centro Ramón Piñeiro. 2003. p. 31. ISBN 84-453-3736-X. Consultado o 8/11/2013.
Vellarrón de Castrelo de Cima.
O **vellarrón** é unha antiga máscara do Entroido de Castrelo de Cima no concello de Riós, en proceso de recuperación.

Características
---------------

Os vellarróns levan unha carauta de cartón duro, onde resaltan un afiado nariz con bigote e barba feitos de la de ovella de cor negra; cellas mestas; dentamia branca e unhas grandes orellas de papel. O traxe leva unha camisa de algodón con lazos de once cores e un calzón con flocos das mesmas cores. Os complementos son un pano branco, faixa, botas, pololos e un pau chamado *farrampo*, ademais das fundamentais campás ao cinto. Da súa confección encargábanse homes e mulleres.

Estas máscaras saían en grupo por Castrelo de Cima e polas aldeas veciñas a pedir cartos ou comida coa que facer logo un xantar para o grupo. Acompañando os vellarróns ían outros personaxes como a *Madama*, muller engalanada con roupas elegantes e o *Farrangón*, home disfrazado con roupas vellas e coa cara tapada, que era o encargado de recoller os aguinaldos que daban os veciños. Nalgunha ocasión concreta o vellarrón ía acompañado dun cadelo disfrazado.

Museo Galego do Entroido.
O vellarrón, facía soar as campás do cinto e asemade ía zorregando co farrampo (un látego similar a un mallo) a cantos atopaba na rúa ao seu paso. A xente dicíalle: "¡Vello, vello, vellarrón, mete os cartos no bolsón!", para que gardase os cartos que algúns –poucos– lle daban.

No lugar da Veiga do Seixo existía tamén unha máscara moi parecida á de Castrelo de Cima, coa diferenza de que a vestimenta estaba adornada con papeis de cores no canto das tiras de tea de cores que portaban en Castrelo.

A figura do vellarrón desapareceu durante a década dos setenta, pero foi recuperada no entroido de Verín no ano 2007. O concello do Riós encargoulle a un xastre de Ourense a confección de nove traxes, que participaron no desfile do entroido.

Outro dos costumes do carnaval en Castrelos eran as visitas e os bailes das *mariposas* (bolboretas), xa pola noite. Ataviados con panos, colchas ou calquera roupa vella, as chamadas *mariposas* ían de casa en casa entrando nelas, onde bailaban en medio de bromas e volvían saír para continuar co seu baile na rúa e logo noutra casa, así ata percorrer toda a aldea.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* R. Cruz, Xosé (2004). *Trazos sobre a vestimenta tradicional no Surleste Ourensán*. Deputación de Ourense.

### Outros artigos

* Museo Galego do Entroido

### Ligazóns externas

* Festas e Tradicións: Vellarrón Concello de Riós.
Logotipo de Google, lanzado o 1 de setembro de 2015.
O **logo de Google** é un deseño creativo que forma parte da imaxe corporativa da empresa Google. Para celebrar eventos especiais, Google troca o logo tradicional por un alusivo ó evento, o que recibe o nome de **doodle**.

Historia do logo
----------------

Nos comezos de Google, Sergey Brin, fundador de Google xunto con Larry Page, crearon unha versión do logotipo coa axuda do programa de retoque fotográfico GIMP. O signo de exclamación colocado ó final do logotipo lembra ó de Yahoo!.

* Logo inicial de 1997Logo inicial de 1997
* Logo orixinal en Baskerville Bold, empregado dende setembro a outubro de 1998, cunha combinación de cores distinta á actual.Logo orixinal en Baskerville Bold, empregado dende setembro a outubro de 1998, cunha combinación de cores distinta á actual.
* Logo empregado dende outubro de 1998 até o 30 de maio de 1999.Logo empregado dende outubro de 1998 até o 30 de maio de 1999.

* Logo empregado dende o 31 de maio de 1999 até o 5 de maio de 2010. Deseñado por Kedar Ruth, baseado na tipografía Catull.Logo empregado dende o 31 de maio de 1999 até o 5 de maio de 2010. Deseñado por Kedar Ruth, baseado na tipografía Catull.
* Logo dende o 6 de maio de 2010 até o 18 de setembro de 2013.Logo dende o 6 de maio de 2010 até o 18 de setembro de 2013.
* Logo dende o 19 de decembro de 2013 até o 31 de agosto de 2015.Logo dende o 19 de decembro de 2013 até o 31 de agosto de 2015.
* Logo dende o 1 de setembro de 2015.Logo dende o 1 de setembro de 2015.

Google Doodle
-------------

O primeiro Google Doodle que apareceu na páxina principal do motor de busca foi Burning Man o 30 de agosto de 1998. Os logotipos posteriores de Google foron deseñados polo deseñador gráfico Dennis Hwang, quen foi contratado por Larry Page e Sergey Brin para deseñar un logotipo que representase o Día da Bastilla.

Algúns logotipos de Google deseñáronse para conmemorar os nacementos e mortes de persoas famosas, como Isaac Albéniz, John Lennon, Andy Warhol, Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Rabindranath Tagore, Louis Braille, Percival Lowell, Nikola Tesla, Enrique Granados, Béla Bartók, René Magritte, Michael Jackson, Freddie Mercury, Akira Kurosawa, H. G. Wells, Charlie Chaplin...

O 24 de febreiro de 2015, o Doodle Google estivo adicado a Rosalía de Castro, que conmemoraba o 178 aniversario do seu nacemento.

Notas
-----

1. ↑  Google, Historia de los doodles Arquivado 26 de febreiro de 2012 en Wayback Machine..
2. ↑  L, M (23 de febreiro de 2015). "Google dedica o seu "doodle" a Rosalía no seu aniversario". *Sermos Galiza*. Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2015. Consultado o 24 de febreiro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Logo de Google Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Dirección onde se recollen tódolos doodles
**Serxio María Rodríguez Álvarez**, nado en Ourense en 1996, é un politicólogo e historiador galego con raíces no Couto Mixto, no concello de Calvos de Randín. Os seus traballos de investigación céntranse no eido da Historia política e a Historia do pensamento.

Traxectoria
-----------

Estudou Ciencias Políticas e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e un posgrao en Historia Contemporánea. Como historiador, ten abordado o pensamento de Vicente Risco e Ramón Piñeiro, así como a historia política de Galicia, os nacionalismos peninsulares en perspectiva comparada, a fronteira galego-portuguesa e tamén o estudo dos sistemas de partidos español e galego, así como os distintos procesos políticos que ocorren en todo o mundo e, especialmente, en Galicia e Europa.

Foi presidente de Novas Xeracións de Ourense, responsabilidade que ostentou até marzo de 2019, data na que abandonou a militancia e todos os cargos no Partido Popular polas diferenzas ideolóxicas coa liña conservadora emprendida no XIX Congreso Nacional dos populares. Participou activamente de distintos movementos xuvenís, políticos e culturais como a Asociación de Estudantes Alborexar. Identificado cunha liña de pensamento galeguista, foi fundador en 2018 da asociación de estudantes Irmandade Galega Universitaria, de orientación nacionalista, da que foi é vicepresidente e representante no claustro da USC.

Actualmente é voceiro da Iniciativa polo Couto Misto e colabora recurrentemente con numerosos medios dixitais como columnista. É o autor do prólogo da *Teoría do nacionalismo galego* de Vicente Risco.

Obra
----

* *A casa do amo. Unha análise do discurso colonial e racista na literatura galega* (2024). Vigo: Xerais. 152 páxs. ISBN 978-84-1110-472-2.

Notas
-----

1. ↑  "El próximo viernes se presentan en Lugo las nuevas ediciones de «Nós e Vicente Risco, 100 anos de pensamento»". *O Tinteiro*. 2021-05-05. Consultado o 2023-11-21.
2. ↑  Rodríguez Álvarez, Serxio María (2021). "Ut sementem feceris, ita metes: exculpatio ou realidade galega?". *Grial: revista galega de cultura* (230): 163–167. ISSN 0017-4181.
3. ↑  "El presidente de NNXX en la ciudad se va por "falta de identificación"". *La Región* (en castelán). 2019-02-24. Consultado o 2023-11-21.
4. ↑  "Ciencias Sociais - Seminario de Economía". *Alborexar*. Consultado o 2023-11-21.
5. ↑  "Mazarelos e a Iniciativa polo Couto Misto presentan o novo número da revista". *BadalNovas*. 2023-11-01. Consultado o 2023-11-21.
6. ↑  "Artigos de Serxio María Rodríguez Álvarez". *Diario do Támega*. Consultado o 2023-11-21.
7. ↑  "Artigos de Serxio María Rodríguez Álvarez". *Praza Pública*. 2021-11-05. Consultado o 2023-11-21.
8. ↑  "Artigos de Serxio María Rodríguez Álvarez". *Nós Diario*. Consultado o 2023-11-21.
9. ↑  "Allariz: presentación de Teoría do nacionalismo galego e Leria, de Vicente Risco, e a biografía do autor de Carlos Casares". *AELG*. 2021-09-24. Consultado o 2023-11-21.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q123503207
* Dialnet: 5403409

 |
**Vostok 6** foi o nome da sexta misión tripulada da Historia e na que voou a primeira muller no espazo, Valentina Tereshkova. Foi lanzada pola Unión Soviética o 16 de xuño de 1963 mediante un foguete Vostok 8K72K desde o cosmódromo de Baikonur. Foi tamén o último voo dunha nave Vostok.

Características
---------------

A misión de Vostok 6 foi realizar a sexta misión orbital tripulada da Historia, coa primeira muller en viaxar ao espazo, e o segundo voo en formación xunto coa Vostok 5. A Vostok 5 foi lanzada en primeiro lugar, e a 6 dous días máis tarde para atoparse en órbita e achegarse a tan só uns quilómetros unha da outra. Os obxectivos da misión foron estudar a capacidade do corpo humano para traballar en microgravedade e as diferentes respostas dos corpos masculino e feminino á falta de gravidade, facer experimentos científicos e mellorar os sistemas das naves espaciais. No momento da inserción orbital da Vostok 6 as naves estaban a menos de 5 km de distancia. Os dous cosmonautas, Bykovskiy na Vostok 5 e Tereshkova na 6, chegaron a contactar por radio, pero dado que as naves Vostok non tiñan capacidade de manobra, empezaron a alonxarse sen posibilidade de reunirse de novo. A nave regresou á Terra o 19 de xuño de 1963 ás 8:20 GMT, na rexión de Karaganda. Ningunha outra muller soviética viaxaría ao espazo nos 19 anos seguintes, ata o voo de Svetlana Savitskaya.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Vostok 6 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Vostok 1
* Vostok 2
* Vostok 3
* Vostok 4
* Vostok 5
* Vostok (nave espacial)

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2017). Real Time Satellite Tracking, ed. "VOSTOK 6" (en inglés). Consultado o 27 de marzo de 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (21 de marzo de 2017). "Vostok 6" (en inglés). Consultado o 27 de marzo de 2018.
3. 1 2 3  "Letter dated 10 July 1963 from the Permanent Representative of the Union of Soviet Socialist Republics addressed to the Chairman of the Committee on the Peaceful Uses of Outer Space" (PDF) (63-15160). 11 de xullo de 1963: 2. Consultado o 27 de marzo de 2018.
4. 1 2  Claude Lafleur (2017). "Vostok 6" (en inglés). Consultado o 27 de marzo de 2018.
5. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2017). Gunter's Space Page, ed. "Vostok-3K" (en inglés). Consultado o 27 de marzo de 2018.
6. 1 2 3 4 5  Mark Wade (2017). "Vostok 6" (en inglés). Consultado o 27 de marzo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269668
* NSSDC ID: 1963-023A
* SCN: 00595

 |
**Margaret Lin Xavier** ou **Khun Ying Srivisanvaja**, nada en Bangkok o 29 de maio de 1898 e finada o 6 de decembro de 1932, coñecida como Dr. Lin, era unha médica tailandesa. Foi a primeira muller tailandesa en recibir un grao en medicina.

Traxectoria
-----------

Margaret Lin Xavier era filla de Celestino Maria Xavier, coñecido como Phraya Sri Phipat Kosa, o Baixo-Secretario de Estado para Asuntos Estranxeiros, e Kim Kee. Foi enviada a estudar ao convento do Sacro Corazón de Jesús en Singapura. Cando o seu pai foi destinado ao estranxeiro como embaixador de Tailandia en Italia, Lin Xavier ingresou no Clark's Commercial College de Londres. Despois aprobou a matrícula e entrou na London School of Medicine for Women e no Royal Free Hospital. Obtivo o título de MBBS, MRCS e LRCP.

Carreira
--------

Tras a morte do seu pai, Xavier regresou a Tailandia en 1924 e converteuse en obstetra e traballou para a Sociedade Tailandesa da Cruz Vermella, o King Chulalongkorn Memorial Hospital e o centro médico do distrito de Bang Rak, dependente do Ministerio de Saúde Pública. Tamén estableceu unha clínica médica chamada "Unakan" coa súa medio irmá Chan Xavier como farmacéutica da clínica.

Xavier atendía a pacientes de todas as clases sociais, non só da aristocracia tailandesa. Como o centro médico de Bang Rak era para o tratamento de enfermidades de transmisión sexual, moitas dos seus pacientes eran traballadoras do sexo empobrecidas, ás que atendía gratuitamente. Mesmo cando aleitaba, Margaret seguía traballando, indo a casa a aleitar a metade da xornada laboral e volvendo ao traballo pola tarde. Optou por aleitar aos nenos ela mesma, a pesar de que unha muller do seu status naquela época contrataría a axuda dunha ama de cría.

Recoñecementos
--------------

O 29 de maio de 2020, Google celebrou a súa vida cun Google Doodle.

Notas
-----

1. 1 2 3  Srisuwan, Artyasit (15 de novembro de 2018). "คุณหมอมากาเร็ต ลิน เซเวียร์ แพทย์หญิงคนแรกของเมืองไทย" [Dr. Margaret Lin Xavier – Thailand's first female doctor]. *The Matter*. Consultado o 8 de marzo de 2019.
2. ↑  Chiumkanokchai, Chariya (8 de abril de 2019). "Tackling online gender bias". *Bangkok Post*. Consultado o 7 de outubro de 2019.
3. 1 2 3 4  *นารีผู้มีคุณ* [*Virtuous Women*]. The National Identity Office, Secretariat of the Cabinet of Thailand. 1992.
4. ↑  "Celebrating Margaret Lin Xavier (Lin Srivisarnvaja)". 29 de maio de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Margaret Lin Xavier, médica no blog Mujeres con ciencia.
**Eusebio da Guarda González**, nado na Coruña en 1825 e finado na mesma cidade o 20 de marzo de 1897, foi un empresario e filántropo galego.

Traxectoria
-----------

Fillo dun zapateiro portugués chamado Gonzalo da Guarda e dunha coruñesa chamada Lorenza González, formouse como piloto e ingresou na mariña mercante. Traballou co armador de orixe cubana Juan Menéndez Fuertes e acadou para A Coruña a representación dos vapores de Antonio López e da Compañía Transatlántica Española.

Menéndez finou en 1852 e dous anos despois da Guarda casou coa súa viúva, Modesta Goicouría Cabrera, once anos máis vella ca el. Xunto con ela reuniu unha gran fortuna que empregou na construción de grandes edificios. Construíu o Instituto de Segunda Ensinanza, as Escolas da Guarda e o mercado da praza de Lugo. Realizou a reconstrución da igrexa de Santo André, propiedade do gremio de mareantes (cos que mantivo un preito de nove anos) coa condición de que el e a súa dona fosen enterrados nela. A igrexa é unha capela castrense dende 1937.

Galería
-------

* Monumento a Eusebio da Guarda na praza de Pontevedra, A Coruña.Monumento a Eusebio da Guarda na praza de Pontevedra, A Coruña.
* CEIP Eusebio da Guarda na praza de Pontevedra, A Coruña.CEIP Eusebio da Guarda na praza de Pontevedra, A Coruña.
* IES Eusebio da Guarda.IES Eusebio da Guarda.
* Estatua de inspiración exipcia no IES Eusebio da GuardaEstatua de inspiración exipcia no IES Eusebio da Guarda
* Igrexa de Santo André.Igrexa de Santo André.

Notas
-----

1. 1 2  "Eusebio da Guarda, el benefactor de la ciudad". *El Ideal Gallego* (en castelán). 17 de maio de 2015. Consultado o 6 de decembro de 2015.
2. 1 2  "De capilla para pescadores a templo de los militares". *La Voz de Galicia*. 29 de novembro de 2004. Arquivado dende o orixinal o 06 de marzo de 2016. Consultado o 6 de decembro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eusebio da Guarda Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **2**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 187.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Biografía
**Ginés Carballo Valcarce**, coñecido como **Xenxo Carballo**, nado en Barcelona o 16 de febreiro de 1909 e finado en Pontevedra en febreiro de 1997, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre en Cataluña nas escolas de Cornellà de Llobregat e Sant Joan Despí. Foi fundador do Centro Galego de Barcelona e participou no comité de apoio a Comisión Pro Autonomía Gallega. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colleuno na zona rebelde e alistouse no exército franquista. En 1938 era xefe da oficina de prensa do Ministerio de Educación Nacional; e ese mesmo ano foi enviado en viaxe oficial á Italia fascista, estancia da que deixou escritos nos que enxalza con entusiasmo a figura de Benito Mussolini. Rematou destinado en 1939 no Servicio de Defensa del Patrimonio Nacional con gradación de alférez. Chegou a exercer de profesor de italiano, reapareceu a finais dos anos 60 en Barcelona, volvendo utilizar o nome **Xenxo Carballo**. Implicouse en actividades do Centro Gallego e de O Penedo-Fogar Galego, do que foi vicepresidente en 1987 e 1991, desde un achegamento a Manuel Casado Nieto e Antonio Gómez-Reino. Retornou a Galicia en 1994. En 1996 apareceu implicado nunha frustrada operación para formar un partido galeguista de dereitas deseñada por Enrique Marfany e Juan Fernández García.

Vida persoal
------------

Casou en Barcelona con María Fernanda Rodríguez de las Heras en 1953.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Pontevedra, 20-2-1997, p. l38.
2. ↑  *El Progreso*, 22-5-1938, p. 3.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-5-1987, p. 18.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 23-7-1991, p. 22.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-8-1994, p. 31.
6. ↑  *A Nosa Terra*, 20-6-1996, p. 4.
7. ↑  *Hoja Oficial de la Provincia de Barcelona*, 6-7-1953, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alexandre Calvo, campión ciclista en Galicia e líder galeguista en Barcelona Arquivado 09 de xullo de 2021 en Wayback Machine.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Abade (homónimos).
Insignias abaciais para brasón de armas dun abade
Un **abade** (do arameo *abba* 'pai', a través do grego *abbás* e o latín *abbăte*) é o superior dunha comunidade de monxes. Na Igrexa ortodoxa recibe o nome de *hegúmenos* ou *arquimandrita*. En galego a superiora dunha comunidade de freiras denomínase abadesa (do latín tardío *abbătissa*).

O título ten a súa orixe nos mosteiros de Siria, axiña esparexidos no Oriente Medio e Europa. Ao primeiro era un título de respecto dado a todos os monxes, pero axiña quedou restrinxido ao superior. O título de abade é de uso xeral nas ordes monásticas occidentais, aínda que en ordes como os dominicanos, carmelitas, cartuxos e agostiños recibían o nome de *Praepositus*, *Provost* e *Prior*, e entre os franciscanos *Custos.*

En Exipto o abade non tiña definida a súa xurisdición; ás veces rexía unha comunidade, outras varias. A partir da Regra de San Bieito o abade só ten a xurisdición sobre unha soa comunidade. Isto cambiou coa creación da Orde cluniacense, cando se recoñeceu a existencia dun abade supremo que exerce xurisdición sobre todas as casas dunha orde.

Notas
-----

1. ↑  Tamén recibe ese nome o sacerdote titular dunha parroquia, fonte: Dicionario da Real Academia Galega
2. 1 2  Meixide Figueiras, Cándido (coord.) (2016). *Dicionario de Secundaria e Bacharelato Cumio da lingua galega*. Vigo: Edicións do Cumio. ISBN 978-84-8289-519-2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***abade*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q103163
* AAT: 300162118
* BNCF: 18639
* BNE: XX4349659
* BNF: 120505732
* BRE: 660331
* EBID: ID
* GEC: 0073593
* GND: 4000273-1
* JSTOR: abbots
* LCCN: sh85000067
* NKC: ph220337
* Orthodox Encyclopedia: 67261
* Treccani: abate

 |
Miniatura da abadesa Svanhild de Essen (século XI)
Unha **abadesa** (do latín tardío *abbatissa*, forma feminina de *abbas*, abade) é a superiora dun mosteiro ou convento de freiras.

A forma da elección, posición, dereitos e autoridade dunha abadesa correspóndese, xeralmente, cos dun abade. O cargo é electivo por voto secreto das irmás. A beizón eclesiástica serve para admitila solemnemente no seu cargo. O Concilio de Trento fixou os 40 anos, con 8 de profesión para poder optar ao cargo. A abadesa ten o dereito de demandar absoluta obediencia das súas freiras, suxeita ao bispo, pero non poder exercer as funcións espirituais do sacerdocio que na igrexa católica están reservadas aos homes.

Na igrexa luterana de Alemaña o título de abadesa sobreviviu para designar a cabeza dos mosteiros evanxélicos que continuaron despois da reforma protestante.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Abadesa*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1646408
* AAT: 300236003
* EBID: ID
* GEC: 0073534
* GND: 4338614-3
* JSTOR: abbesses
* NKC: ph616006
* Orthodox Encyclopedia: 62418

 |
**Eladio Fernández Diéguez**, nado na Coruña o 3 de marzo de 1865 e finado en Zamora o 17 de novembro de 1935, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do xornalista Ezequiel Fernández Miranda. Estudou Dereito nas universidades de Santiago de Compostela e Salamanca. Foi concelleiro republicano na Coruña. Comezou o seu traballo como xornalista en *Murmullos Literarios* e *El Anunciador*. Posteriormente, en Santiago de Compostela fundou *El Cupido*, traballou como redactor de *La Verdad* e *Gaceta de Galicia*, e colaborou con *El Ciclón*. Novamente na Coruña, colaborou con *El Imparcial Coruñés* e *El Alcance* e fundou e dirixiu *La Coruña Cómica*. Foi director de *Tierra Gallega*, redactor xefe de *El Telegrama* e tivo unha sección propia en *La Voz de Galicia*. Na súa estadía en Ferrol foi director de *El Correo Gallego* e *Diario Ferrolano*. Dirixiu *Diario de Huelva*, ademais de colaborar en diferentes xornais americanos.

Obras
-----

* *Para una noche (Historias y cuentos de miga)*, 1887.
* *Parábolas*, 1920.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eladio Fernández Diéguez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Fernández Diéguez, Eladio", *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo.

### Ligazóns externas

* Artigos na Hemeroteca da RAG Arquivado 15 de novembro de 2021 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387510
* WorldCat
* VIAF: 308702817
* BNE: XX1267658

 |
Coordenadas: 41°53′11″N 12°29′32″L﻿ / ﻿41.88639, -12.49222

Vista exterior da basílica.
Interior
A **Basílica de San Xoán e San Paulo** (en italiano: *Basilica dei Santi Giovanni e Paolo al Celio*) é unha antiga basílica de Roma, localizado no monte de Celio.

A igrexa foi construída en 398, por vontade do senador Pamaquio, sobre a casa de dous soldados romanos, Xoán e Paulo, martirizados baixo o goberno do emperador Xuliano en 362. A igrexa tamén era chamada *Titulus Pammachii* e é rexistrada como tal nos actos do sínodo celebrado polo papa Símaco en 499.

A igrexa foi danada durante o saqueo de Alarico I (410) e por mor do terremoto de 442. Foi restaurada polo papa Pascual I (824), mais foi saqueada outra vez polos normandos (1084), e de novo volveu ser restaurada, co engadido dun mosteiro e un campanario.

É fogar da Congregación da Paixón e é o lugar de soterramento de Paulo da Cruz.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Basílica de San Xoán e San Paulo de Roma Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Mariano Armellini, *Le Chiese Di Roma, dalle loro origini sino al secolo XVI* (Roma: Tipografia editrice Romana 1887), pp. 276–281.
* Germano Di San Stanislao, *La Casa Celimontana Des SS. Martiri Giovanni E Paolo* (Roma: Tipografia della pace di F. Cuggiani, 1894).
* Stanislao Dell'Addolorata, *La Basilica Celimontana dei Santi Giovanni e Paolo* (Roma: Bucciarelli, 1930).
* Istituto di studi romani, *SS. Giovanni e Paolo al Celio* (Roma : Tip. Centenari, 1956) [ Chiese di Roma, cenni religiosi, storici, artistici, 70].

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1586946
* EBID: ID
* GND: 4576683-6
* Pleiades: 267702570

 |
*Tarde de domingo na illa da Grande Jatte*, 207,6 x 308 cm, The Art Institute, Chicago
***Tarde de domingo na illa da Grande Jatte*** (*Un dimanche après-midi à l'Ile de la Grande Jatte*) é a obra máis famosa de Georges Seurat, exemplo do puntillismo, considerada como unha das máis destacadas pinturas do XIX, dentro de período post-impresionista.

A illa da *Grande Jatte* está no río Sena en París entre La Defense e o suburbio de Neuilly, cortado polo Pont-de-Levallois. Aínda que durante varios anos foi un sitio industrial, hoxe é un xardín público e de desenvolvemento edificábel. No 1884, a illa era un retiro bucólico do centro urbano.

Seurat tardou dous anos en pintar a obra, rexistrando escrupulosamente a paisaxe do parque. Non só traballou no orixinal, senón que completou numerosos debuxos preliminares e esbozos ao óleo. Concentrouse en aspectos da cor, luz e forma. A obra ten unhas dimensións de 2 por 3 metros.

Impelido por recentes estudos coetáneos de óptica e o desenvolvemento da teoría das cores, contrapuxo puntos de cor que, a través dunha unificación óptica, forman un matiz sinxelo na vista do espectador. Cría que este xeito de pintar, agora coñecido como puntillismo, podía converter as cores en máis brillantes e enérxicas ca as pinceladas ao uso. A fin de facer a experiencia máis vívida, rodeou todo cunha estrutura de puntos pintados, que á súa vez encerrou cun marco de madeira branco puro, que é como se exhibe aínda hoxe no Art Institute of Chicago.

Na creación da pintura, Seurat empregou o entón novo pigmento zinc amarelo (zinc cromado), moi visíbel nos amarelos brillantes que figuran no céspede da pintura, mais tamén nas mesturas con pigmentos laranxa e azuis. Porén co tempo o zinc amarelo tendeu a escurecerse e acastañarse, unha dexeneración da cor que comezou a aparecer aínda en vida de Seurat.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1044742
* WorldCat
* VIAF: 199739479
* BNF: 119504589
* EBID: ID
* LCCN: no99078107

 |
**Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla**| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa dos condados de Islandia |
|  |
| Información |
| País |  Islandia |
| Rexión | Vesturland |
| Subdivisións | 4 municipios |
| Superficie | 2 163 km2 |
| Poboación | 2 954 habitantes |
|

**Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla** é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está localizado ao oeste do país. A súa localidade máis importante é Stykkisholmur, que conta cunha poboación de 885 habitantes.

Xeografía
---------

O condado de Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla está situado na costa oeste de Islandia, na rexión de Vesturland, ocupando unha gran península da illa bañada polas augas do océano Atlántico. Limita cos condados de Dalasýsla ao oeste e Mýrasýsla ao sueste. Ten unha extensión total de 2 163 quilómetros cadrados de superficie e a súa altitude media é de 220 metros. O seu fuso horario, ao igual que no resto do país, é o Atlantic/Reykjavik.

Demografía
----------

Nos 2 163 quilómetros cadrados que ocupa este condado residen 2 954 habitantes, o que supón unha densidade de poboación de 1,36 habitantes por quilómetro cadrado.

### Municipios

Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla comprende os seguintes municipios:

* Eyja-og Miklaholtshreppur
* Snæfellsbær
* Grundarfjarðarbær
* Helgafellssveit

### Localidades

Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla comprende as seguintes localidades:

| Cidade | Altitude (pés) | Poboación |
| --- | --- | --- |
| Bjarnarhofn | 72 | 11 |
| Breidhabolsstadhur | 239 | 4 |
| Brimilsvellir | 0 | 48 |
| Budhir | 0 | 89 |
| Grundarfjorthur | 337 | 166 |
| Hellgafell | 36 | 689 |
| Hellissandur | 55 | 48 |
| Hellnar | 0 | 43 |
| Hjardharfell | 479 | 19 |
| Ingjaldsholl | 59 | 53 |
| Kolbeinsstadhur | 144 | 19 |
| Kviabryggja | 0 | 195 |
| Miklholt | 65 | 13 |
| Narfeyri | 360 | 6 |
| Ólafsvík | 656 | 86 |
| Raudhamelur | 127 | 19 |
| Sandhur | 55 | 48 |
| Setberg | 78 | 300 |
| Stadhastadhur | 65 | 97 |
| Stapi | 0 | 97 |
| Stykkisholmur | 0 | 885 |
| Ytri-Raudhamelur | 127 | 19 |
|

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información de Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1370351
* GEC: 0488889

 |
**Kjósarsýsla**| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| País |  Islandia |
| Rexión | Höfuðborgarsvæði |
| Subdivisións |  |
| Superficie | 664 km² |
| Poboación | 66.504 hab. (2007) |
|

**Kjósarsýsla** é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado ao suroeste da illa, moi preto da capital, Reiquiavik. Este condado ten unha poboación de 66.504 habitantes, e as cidades máis importantes son Kleppur e Gufnas.

Xeografía
---------

Kjósarsýsla está situado ao suroeste de Islandia, na rexión de Höfuðborgarsvæði. A súa altitude media é de 395 msnm e posúe costas sobre o océano Atlántico. O seu territorio abrangue unha superficie de 664 quilómetros cadrados, o que fai que Kjósarsýsla sexa o condado con menor extensión de territorio de toda Islandia. O seu fuso horario é Atlantic/Reykjavik, o mesmo que emprega o resto do país.

Demografía
----------

Nos 664 km² de extensión do condado residen un total de 66.504 habitantes, polo que a súa densidade de poboación é de 100,15 hab./km².

Localidades
-----------

| Localidade | Elevación (pés) | Poboación |
| --- | --- | --- |
| Alafoss | 124 | 2.804 |
| Brautarholt | 0 | 1.154 |
| Gufnas | 75 | 32.740 |
| Kleppur | 3 | 26.836 |
| Lagafell | 170 | 2.804 |
| Reynivellir | 124 | 31 |
| Saurbaer | 495 | 135 |
|

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información de Kjósarsýsla
* Cidades de Kjósarsýsla
A Mason jar de whisky de millo Georgia Moon
O **Whisky de millo** (ás veces **licor de millo**, "White Dog", ou "White Lightning") é un licor americano a partir dunha pasta feita de polo menos dun 80 por cento de millo. Baséase no típico moonshine americano, posto que o whisky ilícito facíase con masa de millo (a miúdo cun pouco de azucre). Pero, varios destiladores comerciais como Heaven Hill e Buffalo Trace comezaron a producir whisky de millo para a venda polo miúdo.

O whisky destílase a non máis do 80% de alcohol por volume. A miúdo, o whisky de millo dilúese a continuación con auga a un 40 por cento de alcohol por volume e embotéllase. Con todo, o whisky pode ser envellecido en barrís de carballo usados e sen calcinar. 
O período de envellecemento polo xeral é breve, seis meses ou menos, tempo durante o cal o whisky absorbe a cor e sabor do barril, mentres que os malos sabores e alcohois redúcense.

Unha variante denominada "Straight Corn Whiskey" tamén se produce, na que o whisky almacénase en barrís de carballo usados ou novos sen calcinar durante 2 anos ou máis. Algúns whiskies producidos deste xeito son envellecidos durante polo menos 4 anos poden ser designados Bottled in bond.

Notas
-----

1. ↑  Glossary of Bourbon & Whiskey terms page Arquivado 28 de febreiro de 2014 en Wayback Machine. Kentucky Distillers Association
2. ↑  Class and Type Designation Arquivado 05 de marzo de 2013 en Wayback Machine. Alcohol and Tobacco Tax and Trade Bureau

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Whisky de millo*** |

### Outros artigos

* Bourbon whiskey
* Moonshine

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1350656
* MAG: 73756927

 |
**Thomas Henry "Tom" Marshburn**, nado en Statesville, Carolina do Norte, o 29 de agosto de 1960, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-127 e Soiuz TMA-07M e foi membro das expedicións 34 e 35 á Estación Espacial Internacional.

Traxectoria
-----------

Marshburn graduouse en física pola facultade Davidson en 1982 e é máster en enxeñaría física pola Universidade de Virxinia en 1984. Ten un doutoramento en medicina pola Universidade Wake Forest 1989 e é máster en ciencias médicas pola Rama Médica da Universidade de Texas en 1997.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 2004, participando nas misións STS-127 e Soiuz TMA-07M e sendo membro das expedicións 34 e 35 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 161,29 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Marshburn, Thomas Henry 'Tom'" (en inglés). Consultado o 7 de setembro de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (4 de agosto de 2017). "Thomas H. Marshburn (M.D.) NASA Astronaut" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 01 de xuño de 2017. Consultado o 7 de setembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Thomas Marshburn Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-127
* Soiuz TMA-07M
* Expedición 34
* Expedición 35
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q520384
* NASA: marshburn-th

 |
Isaak Babel (foto da NKVP, 1939)
**Isaak Emmanuilovich Babel**, en ruso Исаак Бабель, nado en Odesa en 1894 e finado en 1940, foi un xornalista e escritor ruso.

Traxectoria
-----------

Nado no seo dunha familia xudía, sobreviviu ao pogrom de 1905 grazas á axuda dos seus veciños cristiáns que agocharon a súa familia. Malia iso o seu avó foi un dos 300 xudeus mortos.

Debido á influencia dos seus profesores de francés, Babel descubriu a Flaubert e Guy de Maupassant e mesmo escribiu os seus primeiros relatos en francés. En 1915 trasladouse a San Petersburgo onde coñece a Gorki, quen lle publica algúns dos seus relatos na revista literaria *Летопись* (*Letopis*), aínda que os censores consideraron pornográfica unha das súas historias, polo que o acusaron de violar o artigo 1001 do código penal.

En 1920, durante a guerra civil rusa, foi asignado como xornalista ao exército de Semyon Budyonny, e foi testemuña da fracasada campaña por levar o comunismo fóra de Rusia: o Exército Vermello chegou até Varsovia, pero axiña tivo que se retirar. Esta experiencia está na base de *Cabalería vermella* (1924), a descrición das brutalidades da guerra, lonxe do romanticismo revolucionario, e que o levou a enfrontarse con sectores do Partido Comunista. De volta a Odesa escribe historias onde describe a vida do gueto xudeu da cidade, antes e despois da revolución. En 1930 Babel percorre Ucraína, onde queda impresionado pola brutalidade da colectivización. En 1939 as autoridades soviéticas detéñeno acusado de espionaxe, e o 27 de xaneiro de 1940 foi axustizado na prisión de Butyrka.

Logo da morte de Stalin, Babel foi exonerado de todos os cargos contra el.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Isaak Babel*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49080
* WorldCat
* VIAF: 9842443
* BAV: ADV12444878
* BIBSYS: 90093384
* BLBNB: 000605858
* BMT: 200128
* BNCHL: 000195061
* BNE: XX930448
* BNF: 11889767q
* BRE: 1844394
* CANTIC: a19420389
* CiNii: DA0221324X
* DeutscheBio: 118651390
* Dialnet: 1228578
* EBID: ID
* FAST: 1734733
* Filmportal: ID
* GEC: 0006469
* GND: 118651390
* ICCU: CFIV002409
* IMDb: nm0044871
* ISNI: 0000000370114321
* LCCN: n50047804
* LibraryThing: babelisaac
* Munzinger: 00000010200
* NDL: 00431994
* NKC: jn20000700095
* NLA: 35760221
* NLG: 97963
* NNDB: 000179669
* NTA: 069167125
* OL: OL47639A
* PTBNP: 5303
* RSL: 000007449
* SELIBR: 176416
* SNAC: w6zk699d
* SUDOC: 026699338
* TMDb: 1038604

 |
Coordenadas: 5°29′00″S 35°16′00″O﻿ / ﻿-5.48333333, -35.26666667

Vista do cabo.
O **cabo de São Roque** é un cabo situado no municipio de Maxaranguape, a 51 km ao norte de Natal, capital do estado brasileiro de Río Grande do Norte. É o punto da costa brasileira máis próximo ao continente africano.

Historia
--------

Neste lugar comezou a primeira exploración portuguesa da costa brasileira, ao cargo de André Gonçalves e Amerigo Vespucci. A expedición estivo formada por tres barcos que chegaron ás costas do país o 7 de agosto de 1501, fondeando os barcos a 5° 3' 41" de latitude sur, fronte ao lugar hoxe chamado Arraial do Marco, situado no vértice da costa do estado de Río Grande do Norte, a unhas 45 millas de distancia do cabo de São Roque, como se describe nos seus escritos.

Características
---------------

A natureza da comarca presenta unha beleza pintoresca, xa que, ademais dos 6 km de dunas que hai na costa, outra vista que chama a atención son os cantís, xusto enriba do cabo, dende onde se divisa un xigantesco bosque de cocos e palmeiras.

Notas
-----

1. 1 2  "O Cabo de São Roque é o Brasil máis próximo a África". *terra.com.br*. Consultado o 2015.
2. ↑  "Historia do Rio Grande do Norte". *portal.ifrn.edu.br*. Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2017. Consultado o 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2535130
* WorldCat
* VIAF: 9801150325559810090009
* EBID: ID
* GeoNames: 3388138

 |
Cadaleitos nun mausoleo do Cemiterio da Recoleta, Buenos Aires
*The Old Shepherd's Chief Mourner* (Edwin Landseer, 1837)
Un **cadaleito** é a caixa onde se introduce o cadáver que vai ser soterrado. Tamén recibe os nomes de **ataúde**, **caixa** e **féretro**. Os cadaleitos son resistentee e impermeábeis, provistos no seu interior de material absorbente, usada para o acondicionamento, transporte e sepultamento de restos mortais humanos. En casos de cremación, as cinsas resultantes da incineración e moído dos ósos, gárdanse nun receptáculo denominado **urna cineraria**.

A palabra ataúde vén do árabe التبوت , *at-tābūt*; «caixón», «cofre»; e este do aramaico tēbūtā, e este do hebraico: tēbāh, e este á súa vez do exipcio: ḏb't.

Historia
--------

Dende tempos remotos o ser humano procurou un xeito de preservar os corpos daqueles mortos que tiñan un valor significativo en vida. 
Algunhas culturas da antigüidade depositaban o cadáver nunha tarima para que ficase exposta aos elementos e noutros casos (como aínda se fai na India) incinerábanse.

Cando o home de acordo ás súas crenzas requiriu preservar o corpo e abeiralo dos elementos concibiu a idea dun elemento funerario que tivese esas condicións, como grandes vasillas de greda cocida nas que o defunto se colocaba en posición fetal ao interior, tamén foron feitos de arxila e de pedra ou madeira con forma de caixa, ou antropomorfa, como foi no caso da cultura exipcia. Noutras culturas utilizábanse envolturas con forma de fardos funerarios ou esteiras vexetais, co fin de resgardar o cadáver.

### Época contemporánea

Dende a época contemporánea é unha caixa, que pode ser de diferentes materiais, normalmente de madeira rústica ou de boa calidade, na que se deposita o cadáver para o protexer na súa exposición, transporte e soterramento.

Existe toda unha industria arredor da construción de cadaleitos, fabrícanse de madeira elaborada e vernizada, cun acolchamento no seu interior, que pode levar un vidro que se usa só unha vez para o velorio, ou ben, poden ser semiabertos. Nalgúns casos extráselles o ar para evitar unha descomposición rápida e teñen accesorios como caixas nos que se depositan algúns obxectos que foron valiosos para o finado estando en vida, posúen agarradoiras de metal, abrazadeiras, e nalgúns casos moi suntuosos, un interior de luxo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cadaleito*.
2. ↑  Urna funerária Arquivado 12 de xaneiro de 2015 en Wayback Machine. Site do Goberno do estado de São Paulo

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cadaleito*** |

### Outros artigos

* Sartego ou sarcófago, sepulcro de pedra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184418
* AAT: 300197585
* BNCF: 74243
* EBID: ID
* GEC: 0147966
* GiantBomb: 3055-1948
* GND: 4179120-4
* JSTOR: coffins
* LCCN: sh85027731
* MAG: 2779207954

 |
Coordenadas: 28°02′55″N 16°43′09″O﻿ / ﻿28.04861111, -16.71916667

Transbordador da compañía Fred. Olsen Express no porto.
O **Porto de Los Cristianos** é un porto do océano Atlántico situado na localidade de Los Cristianos, no municipio de Arona, na illa de Tenerife (Canarias). É administrado pola Autoridade Portuaria de Santa Cruz de Tenerife. É o porto con maior tráfico de pasaxeiros e vehículos en réxime de pasaxe das Canarias, en 2007 tivo 1.829.579 pasaxeiros, e 238.836 en réxime de pasaxe.

Destinos
--------

* **Fred. Olsen Express**: La Estaca, San Sebastián de la Gomera, Santa Cruz de La Palma.
* **Naviera Armas**: La Estaca, San Sebastián de la Gomera, Santa Cruz de La Palma, Santa Cruz de Tenerife.

Notas
-----

1. ↑  Números de pasaxeiros nos portos canarios[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9064592
* GeoNames: 10860702
* MarineTraffic: 1672

 |
Escudo de Cataluña
O **escudo de Cataluña** é o símbolo heráldico do territorio catalán. O seu derivado, a senyera de Cataluña é un símbolo oficializado pola Generalitat catalá incluído no Estatuto de Cataluña. O escudo, con todo, non é oficial.

Blasonado
---------

> 
> 
> En campo de ouro catro paus de goles. Por timbre unha coroa de rei pechada.
> 
>

Historia
--------

Dado que a configuración de Cataluña non se dá na súa forma actual até o século XV, non se desenvolveu un único símbolo heráldico para o conxunto do territorio catalán. Neste territorio, a diferenza doutros da Coroa de Aragón, os condados cataláns e os seus titulares mantiveron un alto grao de presenza política, e cuxa heráldica perdurou nas áreas nas que se estenderon, como no caso das armas do Condado de Urgell ou de Empúries.

A heráldica da Coroa outorgaba os permisos para que algunhas cidades selectas puidesen levar nalgún campo os catro paus de goles así como a institucións da coroa. Este é o caso da Generalitat de Cataluña que adoptou practicamente desde os seus inicios o escudo de armas do monarca. Con todo tamén comezou a empregarse, na medida que a Generalitat ía gañando peso político a cruz de San Xurxo (en campo de prata, unha cruz de goles), sendo este santo moi venerado e patrón de Cataluña. Este símbolo foi inicialmente usado pola cidade de Barcelona no seu escudo como símbolo da cidade (que tamén combinaba coas armas do rei), e que por extensión simbolizaría ao Condado de Barcelona. A miúdo a representación da Generalitat catalá facíase mediante dous escudos separados, un o real e outro o de San Xurxo (coherente quizais coa doutrina pactista deste órgano de goberno), así como, posteriormente, combinándoos mediante acuartelado en cruz. Posto que esta representación coincidía coa da súa cidade capital e condado principal, durante os séculos XVI e XVII aparecen símbolos territorializados que representan este escudo como símbolo do conxunto de Cataluña. Outras argumentacións xustifican esta coincidencia coa atribución deste signo da cidade de Barcelona nalgúns mapas e portolanos posteriormente reproducidos sen contrastar.

Durante a guerra de sucesión española a Generalitat adopta o símbolo real da Coroa como propio, en tanto que a institución considerábase soberana do poder real. Tras a perda dos foros e institucións propias debido á vitoria borbónica, pérdese o uso do símbolo.

Posteriormente, a Renaixença revisou os símbolos propios de Cataluña, adxudicando o escudo real como o territorial, e sería o símbolo da demanda de autogoberno tal como foino o uso da bandeira derivada, a senlleira. Ademais, daríase por seguro a orixe das armas reais á Casa de Barcelona, previa á súa unión coa casa do reino de Aragón, sendo este un obxecto de discusión actual.

Notas
-----

1. ↑  "Historia da bandeira nos Países Catalanes". Arquivado dende o orixinal o 23 de novembro de 2008. Consultado o 05 de xuño de 2009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Cataluña
* Senyera

### Ligazóns externas

* Páxina da Sociedade Catalá de Xenealoxía sobre o escudo de Cataluña *(en catalán)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Espiño.

**Espinho** é unha cidade portuguesa pertencente ao distrito de Aveiro, ten preto de 21.589 habitantes. A cidade está incluída na Rexión Norte e sub rexión do Grande Porto, pertencendo aínda á Grande Área Metropolitana de Porto.

Espinho é a sede dun pequeno municipio urbano, con 21,11 km² de área e 31.786 habitantes (en 2011), subdividido en 5 freguesías. O municipio limita ao norte co municipio de Vila Nova de Gaia, ao leste con Santa María da Feira, ao sur con Ovar e ao oeste co Océano Atlántico.

Freguesías
----------

As cinco freguesías que forman Espinho son as seguintes:

* Anta
* Espinho
* Guetim
* Paramos
* Silvalde

Historia
--------

Castro de Ovil, Espinho: aspecto dunha das estruturas.
As orixes de Espinho están nun grupo de pescadores que alí establecéronse pola grande abundancia de peixes, pernoctando en refuxos improvisados, moitas veces utilizando as propias embarcacións como cuberta.

Xa en tempos do Imperio Romano na rexión existía un castro chamado Castro de Ovil, poboación referenciada por primeira vez nun documento de 1013 despois da era actual, que asentábase nun pequeno outeiro de forma circular rodeado por un foxo ao Norte e ao Nacente e por unha ribeira ao Sur e Poñente, actualmente encóntrase na freguesía de Paramos.

Espinho é unha cidade famosa pola súa centenaria feira, gastronomía, ofertas varias nas áreas do turismo, gastronomía e lecer, e polo Casino Solverde.

O concello foi creado en 1899 por desmembramento de Santa Maria da Feira.

Poboación
---------

Irmandada
---------

O concello de Espinho está irmandado coas seguintes cidades:

* Limoeiro do Norte, Ceará, Brasil
* Francia Brunoy, Essonne, Francia
* Mozambique Beira, Sofala, Mozambique
* São Filipe, Illa do Fogo, Cabo Verde

Galería de imaxes
-----------------

* Vista da Rúa 19 en Espinho Portugal.Vista da Rúa 19 en Espinho Portugal.
* Centro Multimedios de Espinho.Centro Multimedios de Espinho.

Notas
-----

1. ↑  Fonte: Agenda Cultural de Espinho (2004)
2. ↑  "Geminações de Cidades e Vilas". Arquivado dende o orixinal o 11 de decembro de 2019. Consultado o 05 de febreiro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cámara Municipal de Espinho
* Centro Multimeios Espinho
* Planetário de Espinho
* ESPINHOTV - Canal cultura do Concello
* Cinanima

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13225053
* WorldCat
* VIAF: 131342461
* GeoNames: 8010419
* GND: 4305583-7
* LCCN: n80006613
* MusicBrainz: ID
* OSM: 5312120
* SUDOC: 170726150

 |
Coordenadas: 37°21′18″N 5°59′41″O﻿ / ﻿37.355, -5.99472

Peirao das Delicias
O **Porto de Sevilla** está situado ao sur da cidade de Sevilla, a beiras do río Guadalquivir e a 80 quilómetros da súa desembocadura no Océano Atlántico. Actualmente é o único porto fluvial comercial de España.

Existen numerosos textos gregos e latinos que resaltan a importancia do porto da antiga cidade de Híspalis, a actual Sevilla. En 1503 os Reis Católicos establecen en Sevilla a Casa da Contratación de Indias, que centralizaba no seu porto todo o tráfico marítimo castelán e aragonés co Novo Mundo. Tamén partiron de Sevilla case todas as expedicións españolas de descubrimento e de conquista da primeira metade do século XVI.

Notas
-----

1. ↑  Autoridad Portuaria de Sevilla. "Nuestro Puerto". Arquivado dende o orixinal o 21 de marzo de 2008. Consultado o 7 de agosto de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto de Sevilla Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398577
* WorldCat
* VIAF: 316432166
* BNE: XX5090690
* MarineTraffic: 18852

 |