recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O masacre de San Bartolomeu de Duvois
**Hugonotes** foi o nome que recibiron os protestantes calvinistas no Reino de Francia dende os primeiros anos da Reforma nese país.

Historia
--------

Un dos primeiros organizadores da reforma foi o propio Xoán Calvino quen dedicou a súa obra fundamental *A Institución da Relixión Cristiá* a Francisco I de Francia. Consecuentemente, os hugonotes crían na salvación por pura Graza, sen mérito por parte do redimido, na autoridade única da Biblia, rexeitaban a Tradición e ás dignidades e ordes eclesiásticas e practicaban unha moral rigorosa fronte o que consideraban unha relaxación dos costumes por parte da Igrexa Católica. O desenvolvemento destas ideas tivo lugar no Sínodo de París en 1559 e foron presentadas a Francisco II de Francia.

O avance das novas crenzas callou entre burgueses e algúns nobres e as consecuencias non tardaron en chegar. O *asunto dos carteis* (*affaire des placards*) aldraxando a eucaristía católica e que chegou á propia cámara real acabou coa protección do católico Francisco I en 1534. Este considerou a acción como un delito de lesa maxestade. As represións por parte da monarquía foron moi duras e prolongáronse no tempo con incidentes que derivaron en sanguentos episodios. Salientou a matanza do día de San Bartolomeu que se espallou por París, Tolosa, Orleáns, Ruán, Bourges.

O célebre hugonote Henrique de Navarra, pasaríase ao catolicismo para acceder a coroa como Henrique IV de Francia. Este rei conseguiría acougar os ánimos mediante o Edicto de Nantes que garantía a liberdade relixiosa. Os hugonotes dominaron cidades e importantes prazas fortes, chegando a constituír un estado protestante dentro do Reino que recibía apoio de potencias estranxeiras.

O Cardeal Richelieu, combateu o poder político dos hugonotes ripándolles, mediante importantes accións armadas, enclaves como La Rochelle 1628), pero respectou a liberdade de culto. Lois XIV de Francia, revogou o Edicto de Nantes en 1685 mediante o Edicto de Fontainebleau e extremou a represión. A monarquía absoluta considerounos un corpo estraño a extirpar provocando un masivo exilio a Europa Central, as Illas Británicas, África do sur e Norteamérica.

A marxinación non rematou ata 1787 co Edicto de Tolerancia de Lois XVI de Francia.

Notas
-----

1. ↑  López Martínez, María Cruz (2005). *Gran dicionario século 21 da lingua galega*. Galaxia. p. 673. ISBN 9788482893419.
2. ↑  *Britannica Student Encyclopedia*. Encyclopedia Britannica, Inc. 2014. p. 92. ISBN 9781625131720.
3. ↑  Parrinder, Geoffrey (2008). *Breve enciclopedia del cristianismo*. Ediciones AKAL. p. 162. ISBN 9788470904066.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hugonotes Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q101935
* AAT: 300022023
* BNCF: 29731
* BNE: XX529158
* BNF: 119773762
* BRE: 1934675
* EBID: ID
* GEC: 0115034
* GND: 4026112-8
* LCCN: sh85062809
* NDL: 00574441
* NKC: ph120938
* Orthodox Encyclopedia: 168241
* Treccani: ugonotti

 |
A **illa do Oso** (en noruegués *Bjørnøya*), é unha pequena illa habitada do arquipélago noruegués das illas Svalbard, no mar de Barents. Administrativamente pertence a Svalbard, un territorio dependente de Noruega.

Foi descuberta por Willem Barents e Jacob van Heemskerk o 10 de xuño de 1596. Debe o seu nome a un oso polar que foi visto nadando cerca. A illa era considerada *terra nullius* até que o tratado de Svalbard de 1920 púxoa baixo soberanía norueguesa.

A pesar da súa remota situación e a súa natureza estéril, a illa foi testemuña de actividades comerciais durante séculos, tales como minaría de carbón, pesca e caza de baleas. Porén, os asentamentos non duraron máis que uns poucos anos, e hoxe está habitada unicamente polo persoal que traballa na estación meteorolóxica *Herwighamna*, 9 persoas.

No 2002, e xunto ás suás augas adxacentes, foi declarada reserva natural.

Xeografía
---------

A illa localízase na parte occidental do mar de Barents, aproximadamente a medio camiño entre a illa de Spitsbergen e o cabo Norte.

Ten unha superficie de 178 km².

O seu punto máis alto está a 536 m sobre o nivel do mar, no *Miseryfjellet*, ao leste da illa.

Na actualidade está habitada tan sói por 9 persoas (censo de 2008).

Historia
--------

Mapa topográfico da illa.
Aínda que pode ser que os navegantes da época viquinga a coñeceran, non foi descuberta oficialmente até o 10 de xuño de 1596 por Willem Barents, na súa terceira expedición.

Barnts chamou a esta illa *Vogel Eylandt*, "illa dos paxaros" en galego.

Steven Bennet realizou unha exploración máis detallada en 1603 e 1604 e constatou daquela a súa rica poboación de morsas.

A partir de principios do século XVII, a illa utilizuose principalmente como unha base para a caza de morsas e especies de focas.

Por outra parte, ovos das aves mariñas recolectáronse das grandes colonias de reprodución destas aves até 1971.

Durante a segunda guerra mundial producíronse importantes batallas navais cerca da illa:

* O 31 de decembro de 1942, o *HMS Sheffield* afundiu ao destrutor alemán *Friedrich Eckoldt* na chamada batalla do mar de Barents.
* O 26 de decembro de 1943 afundiu en combate o cruceiro pesado alemán *Scharnhorst*.

Notas
-----

1. ↑  Só outras tres das illas das Svalbard (Spitsbergen, Bjørnøya e Hopen) teñen asentamentos. *Svalbard: General* Arquivado 05 de decembro de 2006 en Wayback Machine. Instituto Polar Noruegués. Última actualización 27 de maio de 2004. (URL accedido o 14 de xaneiro de 2017).
2. ↑  Arlov, Thor. (2003). *Svalbards historie* (en noruegués). Trondheim: Tapir Akademisk Forlag. ISBN 82-519-1851-0.
3. ↑  Circumpolar Seabird Working Group (2001). "Seabird harvest regimes in the circumpolar nations" (PDF). Consultado o 14 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q194364
* WorldCat
* VIAF: 7735156858586549780005
* BRE: 2197316
* GeoNames: 2731865
* OSM: 9382299

 |
**Alberto Solís Gómez**, nado en Tomares o 1 de xaneiro de 1998, é un futbolista español que xoga como centrocampista ofensivo no Real Unión, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Formouse como futbolista na canteira do Sevilla, chegando a ser internacional con selección española sub-16. No verán de 2015 fichou polo xuvenil do Celta de Vigo, co que xogou dous anos na División de Honra. Na tempada 2016/17 debutou co filial celeste, o Celta B, na primeira xornada da Segunda División B, ante o Mutilvera. No verán de 2017 renovou o seu contrato co club vigués, pero en outubro sufriu a rotura do ligamento cruzado anterior do xeonllo esquerdo, lesión que o afastou dos terreos de xogo durante sete meses. Reapareceu na tempada seguinte, converténdose nun dos futbolistas importantes do filial, co que xogou 31 partidos, marcando dous goles.

No verán de 2019 foi convocado por Fran Escribá para realizar a pretempada co primeiro equipo do Celta, xunto a outros oito xuvenís. Continuou un ano máis no filial, disputando 18 partidos e anotando 4 goles, ata que a pandemia de COVID-19 paralizou o fútbol do país. No verán de 2020 debutou co primeiro equipo céltico nun amigable ante o Oviedo, da man de Óscar García Junyent, pero non tivo oportunidades en partidos oficiais. En decembro volveu sufrir outra lesión, aínda que acabou sendo unha peza importante do Celta B que disputou a promoción de ascenso a Segunda División.

No verán de 2021 puxo fin a súa etapa en Vigo tras seis tempadas, nas que disputou 78 partidos co filial, marcando 11 goles. En agosto de 2021 fichou pola Cultural Leonesa, da nova Primeira División RFEF. Xogou 69 partidos nos seus dous anos en León, anotando 11 goles.. Para a campaña 2023/24 asinou como novo xogador do Real Unión, adestrado polo galego Fran Justo.

Notas
-----

1. 1 2  "Alberto Solís deja el Celta B tras 6 años en la cantera" (en castelán). 15 de xuño de 2021. Consultado o 22 de novembro de 2023.
2. ↑  "El jugador del Celta B Alberto Solís recibe el alta siete meses después". *La Voz de Galicia* (en castelán). 14 de xuño de 2018. Consultado o 22 de novembro de 2023.
3. ↑  "Alberto Solís es nuevo jugador de la Cultural y Deportiva Leonesa" (en castelán). Consultado o 22 de novembro de 2023.
4. ↑  Ruiz, Martín (27 de xullo de 2023). "El Real Unión se refuerza con Solís y finaliza la semana contra la SD Logroñés" (en castelán). Consultado o 22 de novembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en LaPreferente *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112123826
* BDFutbol: 21380
* Soccerway: 455883
* Transfermarkt: 284888

 |
**Seda Vermisheva** (armenio: *Սեդա Վերմիշևա*; ruso: *Сэда Константиновна Вермишева*), nada en Tbilisi o 9 de outubro de 1932 e finada o 19 de febreiro de 2020, foi unha escritora, economista e activista armenio-rusa.

Traxectoria
-----------

Por parte paterna era descendente de Arghutyan-Dolgoruky. Viviu a maior parte da súa vida en Moscova. Estudou na Universidade Estatal de Iereván, no Departamento de Economía. Traballou como asesora no Instituto Soviético de Economía e Planificación.

Escribiu oito libros de poesía e diversos artigos de análise. Desde 1974 foi membro da Unión de Escritores da Unión Soviética, e despois pasou a liderar a sección de lingua rusa da Unión de Escritores de Armenia, e foi membro da Unión de Escritores de Moscova.

Obra
----

* *Solntse stoit vysoko* (1971)
* *Mertsayushchii punktir* (1974)
* *Listya* (1982)
* *Naskal’nyi ornament* (1988)
* *Nagor’e* (1990)
* *Scherbataya klinopis’* (1999)
* *Iz kamnya i peska* (2005)

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biography
* Armenian-Russian Literary soirée held in Moscow

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4107891
* WorldCat
* VIAF: 63893460
* FAST: 1519602
* ISNI: 0000000049755931
* LCCN: nr94039403
* NKC: js20020925421

 |
**Paula Catalina Carmen Pàmies i Serra**, nada en Barcelona o 10 de abril de 1851 e finada na mesma cidade o 31 de marzo de 1937, máis coñecida como **Pauleta Pàmies**, foi unha bailarina clásica e española.

Traxectoria
-----------

Era filla de Josep Pamias i Anguera, barbeiro natural de Reus, e de Joana Serra i Bordas, nada en Barcelona. Foi directora da Compañía de Danza do Gran Teatre del Liceu de Barcelona. Tamén foi profesora de danza durante setenta anos, entre outros, no Liceu e na escola de danza que fundou en Barcelona coa bailarina rusa Sacha Goudine. Formou bailarinas como Rosita Segovia, Teresina Boronat, Trini Borrull, Carmita García e Maria de Ávila, entre outras moitas, e tamén a bailarina e profesora de castañola Emma Maleras.

En Barcelona era moi coñecida por ser profesora de danza no Liceu. Tiña alumnas da alta sociedade, mozas levadas polas súas familias para adquiriren unha postura elegante e estilizaren o seu corpo, e tamén outras de orixe humilde, algunhas das cales podían pasar despois á Compañía de Danza do Liceu. Algúns barceloneses tamén a lembraban como intermediaria para poñer en contacto as mozas cos seus admiradores. Parece que algunhas mesmo podían recibir un agasallo dun abonado a cambio dun sorriso persoal dende o escenario.

Menos coñecido é o seu traballo como coreógrafa. Pauleta Pàmies coreografiou numerosos espectáculos de danza no Liceu, comezando en 1917 con *El corregidor y la molinera*, con música de Manuel de Falla, e ópera, como *Le nozze di Figaro*, dirixida por Eugène Szenkar en 1935. Tamén fixo, por exemplo, as coreografías do filme *El* *sino manda* (1917), drama social dirixido por Fructuós Gelabert i Badiella; e *La viola d'or ,* de Apel·les Mestres (1914), fábula poética estreada no festival do Teatre de la Naturalesa, organizado por artistas e intelectuais modernistas.

Bailarina profesional
---------------------

Pauleta Pàmies entrou no Liceu como bailarina profesional en 1864 e en 1880 converteuse en primeira bailarina. Tamén bailou noutros teatros da cidade, como o Teatre Principal, onde foi primeira bailarina de 1871 a 1873. Aos 42 anos decidiu retirarse dos escenarios para dedicarse exclusivamente á coreografía, dirección e formación de danza.

Colaborou co etnólogo Aureli Capmany no seu labor en relación coa danza, os bailes e os espectáculos populares e tradicionais, especialmente a composición e dirección da danza e a técnica.

Notas
-----

1. ↑  "Pauleta Pàmies i Serra". *Enciclopèdia.cat* (en catalán). Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana.
2. ↑  "Pauleta Pàmies - Bailaores/as". *El Arte de Vivir el Flamenco* (en castelán).
3. ↑  Cambó, Francesc (1982). *Meditacions: dietari* (en catalán) **I**. Alpha. ISBN 9788472252080.
4. ↑  "Biografia d'Aureli Capmany i Farrés". *Centre de Recursos per a l'Aprenentatge i la Investigació (CRAI) - Universitat Rovira i Virgili* (en catalán).
**Classora** é unha base de coñecemento para Internet orientada á análise de datos, é dicir, un repositorio dixital que almacena información estruturada e permite representala en múltiples formatos: analiticamente, graficamente, xeograficamente (mediante mapas), así como realizar análises OLAP. A información de Classora procede de fontes públicas e a meirande parte é cargada a través de robots automáticos e procesos ETL. A base de coñecemento dispón dunha web aberta na que é posible consultar parte da información recompilada, e que permite a interacción de usuarios para completar datos e agregar opinións.

Internamente, Classora está organizada en unidades de coñecemento e informes. Unha unidade de coñecemento é calquera elemento cotián sobre o que se pode almacenar información en forma de ficha (unha persoa, unha empresa, un país... etc). Namentres un informe é un conxunto de unidades de coñecemento: unha clasificación de empresas, unha clasificación deportiva, unha enquisa sobre persoas, unha consulta dun usuario... etc. Precisamente, entre as principais capacidades técnicas de Classora destaca que permite cruzar informes e unidades de coñecemento procedentes de distintas fontes de datos, xerando así un importante valor engadido para todas as canles nos que se publica dita información: medios dixitais, TV interactiva... etc.

Estadísticas do proxecto
------------------------

En abril de 2012 incorporáronse máis de 2 000 000 de unidades de coñecemento, 15.000 informes, preto de 10.000 mapas e varios millóns de análises comparativas potenciais. Segundo a páxina de métricas web Alexa, Classora atópase situada no 100.557 da clasificación global e 2.880 na clasificación de tráfico en España.

Notas
-----

1. ↑  Reportaxe na revista R
2. ↑  "Web aberta de Classora Knowledge Base". Arquivado dende o orixinal o 28 de agosto de 2019. Consultado o 22 de marzo de 2020.
3. ↑  "Métricas de Alexa para Classora". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 24 de maio de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web aberta de Classora Knowledge Base
A **batalla do río Burbia** foi unha batalla librada no ano 791 entre as tropas cristiás comandadas polo rei Vermudo I, e as tropas do Emirato de Córdoba, dirixidas por Yusuf ibn Bujt. A batalla ocorreu no contexto das razzias de Hixam I contra os rebeldes cristiáns do norte da península Ibérica. A batalla tivo lugar preto do río Burbia, na zona de Vilafranca do Bierzo. A batalla resultou nunha vitoria para o Emirato de Córdoba.

A batalla
---------

O emir, no seu intento de conquistar o reino, organizou dous exércitos. O primeiro exército encargouse de conquistar Galicia, e o segundo de conquistar as terras vascas occidentais. Cando Hixam I regresaba ao territorio cordobés co botín das súas conquistas, o exército cristián atacou. O exército cordobés, baixo o liderado competente do xeneral Yusuf ibn Bujt, foi capaz de repeler con éxito o ataque e converter a emboscada nunha vitoria.

Consecuencias
-------------

A retirada do exército cristián provocou a abdicación do rei Vermudo en favor de Afonso II, fillo do rei Froila I. Vermudo retirouse ao estilo de vida clerical, morrendo no ano 797. Sería lembrado como un rei xeneroso, magnánimo e ilustre.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Díez, Gonzalo (2005). *El Condado de Castilla (711-1038): La historia frente a la leyenda* **2**. Marcial Pons Historia. p. 113. ISBN 978-84-95379-94-8.
As **Provincias Unidas** ou a **República dos Sete Países Baixos Unidos** foi un estado que con frecuencia adoita ser chamado erroneamente **Holanda**, formado polas sete provincias do norte da rexión histórica dos Países Baixos (Frisia, Groninga, Güeldres, Holanda, Overijssel, Utrecht e Zelandia), agrupadas dende a Unión de Utrecht (1579), ata a ocupación francesa de 1795.

Historia
--------

A orixe das Provincias Unidas radicou nos problemas políticos e relixiosos baixo a dominación dos casa de Habsburgo. O enfrontamento entre católicos e calvinistas produciu o estabelecemento da Unión de Arras e da Unión de Utrecht (1579), que deu orixe ás Provincias Unidas. En 1581, os representantes da Unión depuxeron a Filipe II de España e nomearon a Guillerme de Orange (asasinado en 1584). Johan van Oldenbarnevelt foi unha peza clave na creación da República en 1588.

A cohesión das provincias foi posible grazas á hexemonía da burguesía e o liderado en Holanda. As Provincias Unidas obtiveron axuda militar de Inglaterra, que xunto a Francia recoñecerían a República en 1596. En virtude da Tregua dos Doce Anos, entre 1609 e 1621, con Filipe III, a Coroa de España recoñeceu finalmente a existencia das Provincias Unidas.

### A Idade de Ouro

A alianza con Francia durante a guerra dos Trinta Anos logrou para as provincias o status de Estado independente na Paz de Westfalia (1648).

Nesta época o seu poder medrou ata converterse nunha das potencias mariñas e económicas do século XVII, o que foi considerado como a época dourada dos Países Baixos. Foi unha época na que se estableceron colonias e postos mercantís ao redor de todo o mundo. En 1784, Frederico II, rei de Prusia, organizou unha Liga de príncipes alemáns para salvagardar o *statu quo* nas Provincias Unidas fronte ás ambicións de Baviera.

### Declive

Emprendeu unha confrontación contra Inglaterra pola supremacía naval e tras a agresión por parte de Lois XIV, consumouse o declive do seu poder e en 1795, logo dunha invasión francesa, as Provincias Unidas foron substituídas pola República Bátava.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Provincias Unidas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Dezasete Provincias
* Guerra de Flandres

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170072
* WorldCat
* VIAF: 137255514
* BNF: 124974432
* BRE: 3590209
* CiNii: DA17744727
* EBID: ID
* GEC: 0052884
* GND: 5245326-1
* LCCN: n81032306
* NLA: 36376909
* SUDOC: 19274562X
* Treccani: province-unite

 |
O **Club Fluvial de Lugo** é un club deportivo galego con base na cidade de Lugo, no que se practican deportes como o piragüismo, a natación ou o tríatlon. Atópase a uns 500 metros da Ponte Vella de Lugo e das Termas Romanas, por onde pasa o Camiño Primitivo. Desde o 2002, a contorna onde se atopa o C.Fluvial é Reserva da Biosfera e goza de especial protección. O club chegou a contar con máis de 22.000 beneficiarios, o que supón un cuarto da poboación da cidade de Lugo. No 2023 conta cuns 17 000 socios, o que fai que sexa unha das sociedades con máis socios de Galicia.

Historia
--------

O club nace o 29 de setembro do ano 1935, cando se creou o *Centro de Iniciativas y Turismo*, aínda que non sería ate abril do ano 1957 cando adquiriría o nome actual. O piragüismo foi o primeiro deporte que se practicou no C. Fluvial, o que o converte no club galego máis antigo en practicalo e un dos tres máis antigos de España.

Notas
-----

1. ↑  "Localización y entorno". *Club Fluvial de Lugo* (en castelán). Consultado o 2023-08-19.
2. 1 2  "El Club". *Club Fluvial de Lugo* (en castelán). Consultado o 2023-08-19.
3. ↑  "El Club Fluvial de Lugo es la única firma que opta a la concesión del suelo junto al río". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2023-04-30. Consultado o 2023-08-19.
O **Club Natación Santiago** foi un club deportivo galego con base na cidade de Santiago de Compostela no que se practicou a natación, o tríatlon e o wáter-polo.

Historia
--------

O CNS fundouse en 1986.

Dos nadadores máis coñecidos que saíron do club pódese salientar o triatleta internacional Iván Raña e a súa irmá Natalia Raña, que comezaron no club no ano 1988. En 1990 Iván Raña incorporouse como adestrador de natación no CN Santiago, daquela un club modesto e con pouco espazo, no que estivo ate o ano 1995 

Outros nadadores destacados foron Daniel Caamaño Gómez, que chegou a nadar nos campionatos de Europa, ou Marcos Vázquez, plusmarquista dos galego de 100 e 200 libres, tamén medalla de ouro nos campionatos de España e dúas medallas de bronce nos Campionatos de Europa do ano 2006. O Club de Natación Santiago foi a entidade encargada de organizar os Campionatos Galegos Absolutos de Natación de Inverno dos anos 2004, 2005, 2006, 2007, e 2008. Tamén organizou o Campionato Galego Absoluto e Júnior de Natación de Inverno do 2011, que tivo lugar en febreiro na piscina de Santa Isabel. Nel participou tamén o Club Natación Cidade de Santiago, cun equipo daquela moi novo (creado no 2010), que sería herdeiro da tradición da natación na cidade tras a desaparición do CNS pouco tempo despois. 

Deste Club saíron como excisións o Triatlón Arcade Inforhouse Santiago no 1995 e o Club Waterpolo Santiago no 2004. Unha das vontades foi a creación dunha piscina olímpica en Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "O Club Natación Santiago". *www.elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 2023-08-28.
2. ↑  "Iván Raña: "Entrenar fuerte me motiva, pero ya no me hace falta ganar para estar contento"". *Runner's World* (en castelán). 2021-10-23. Consultado o 2023-08-28.
3. ↑  "Iván Raña Magazine by Luis Torrente Moreno - Issuu". *issuu.com* (en inglés). 2012-03-08. Consultado o 2023-08-28.
4. ↑  "Lluvia de medallas del CDU". *La Voz de Galicia* (en castelán). 5 de xuño de 1996. p. 61.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
5. 1 2  "Raña regresa a sus orígenes". *www.elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 2023-08-28.
6. ↑  "Se pulverizan seis récords en el campeonato gallego de natación". *www.elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 2023-08-28.
7. ↑  "Premios al triatlón compostelano". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2010-02-18. Consultado o 2023-08-28.
**Codorníu** é unha empresa familiar catalá adicada á produción e comercialización de cava e viño.

Historia
--------

As orixes da empresa están na familia Raventós a mediados do século XVI. Jaume Codorníu e a súa familia adicábanse á produción de viño.

En 1659, casan Anna dos Codorníu e Miquel Raventós. Anna foi a última da familia en levar o apelido Codorníu. Dende entón os herdeiros familiares pasaron a chamarse Raventós. Dous séculos despois, Josep Raventós i Fatjó inicia a modernización da empresa producindo a primeira botella de cava empregando o método tradicional mesturando as variedades tradicionais do Penedès: Macabeo, Xarel-lo e Parellada.

En 1887, a filoxera destrúe os viñedos do Penedès e obriga a replantar tódalas viñas familiares con enxertos de plantacións inmunes. En 1888 na Exposición Universal de Barcelona a marca gaña o primeiro premio, unha medalla de ouro.

En 1976 as cavas Codorníu son declaradas Monumento Histórico Artístico Nacional por Real Decreto do 9 de xaneiro de 1976.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Codorníu Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cava (viticultura)
* Freixenet

### Ligazóns externas

* Páxina web de Codorníu *(en varias linguas)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q268792
* GEC: 0018490

 |
**José Benito Suárez Costa**, nado en Crecente o 16 de abril de 1953, é un Xefe de Máquinas da Mariña mercante, enxeñeiro industrial, profesor universitario e político galego. Desde 2009 é presidente da Autoridade Portuaria de Marín e Ría de Pontevedra.

Traxectoria
-----------

No ámbito da actividade política ocupou diferentes responsabilidades tanto a nivel local como autonómico. Entre os anos 1995 a 1999 foi tenente de alcalde en Pontevedra encargado inicialmente da área de Policía e Seguridade, para pasar a dirixir a de Medio Rural tras a integración no goberno de Juan Luis Pedrosa de Eladio Portela, concelleiro de Pontevedra Unida. En xuño do 2000 foi nomeado polo presidente da Xunta de Galicia, Manuel Fraga, Director Xeral de Interior e Protección Civil, da Consellería de Xustiza e Interior, desde onde tivo que ocuparse coa crise do *Prestige*, de 2002. No verán do ano 2005 foi cesado neste cargo polo goberno bipartito PSG-BNG.

Dous anos despois, nas eleccións municipais de 2007 volveu como concelleiro da oposición no equipo do candidato do PPdG, Telmo Martín. Porén, o nomeamento de Suárez Costa para o porto de Marín implicou a reestruturación do grupo do PP en Pontevedra, xa que non podía compatibilizar ambos os cargos, o de edil e o portuario, e a súa marcha do concello daría entrada a Miguel Ángel Meijón, número catorce da lista do PP.

A nivel persoal, é o esposo de Ana Pastor, coa que casou en Zamora nos anos 1980.

Notas
-----

1. ↑  "Ana Pastor, la élite del clan de los pontevedreses", artigo en *La Vanguardia*, 19 de xullo de 2016 *(en castelán)*.
2. 1 2 3 4  "José Benito Suárez, nombrado presidente del Puerto de Marín" *La Voz de Galicia*, 26-05-2009.
3. 1 2 3 4  "El día que Ana Pastor temió por la vida de su marido" en elespañol.com.
4. 1 2  El perfil de Ana Pastor. La amiga de Rajoy en Hoy.es, 12-01-14.
5. ↑  "José Benito Suárez se perfila como sustituto de Surís en la Autoridad Portuaria de Marín" Diario *La Voz de Galicia*, 24-04-2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Porto de Marín *(en galego)*.
**Alejandro Temblás Paz**, nado en Ourol e finado en Balteiro o 20 de abril de 1938, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Carpinteiro veciño de Merille e militante do PSOE. Na Segunda República foi presidente da Agrupación Socialista Obrero-Campesina de Merille afiliada á UGT e presidente da Casa del Pueblo. Foi vítima dun atentado cando alguén lle disparou a través da fiestra da súa casa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 escapou ao monte e formou parte dunha partida de fuxidos. Foi xulgado en Lugo por auxilio á rebelión. A súa persecución e asasinato comezou no lugar do Candedo o 16 de abril de 1938, cando foi visto entrando por unha das fiestras da vivenda das irmás María Josefa e Felicitas Casabella, que lle prestaban axuda. Deron aviso á Garda Civil e os falanxistas e gardas civís cercaron a casa. Despois dun intercambio de disparos, Temblás saltou por unha fiestra, pero quedou ferido nunha perna ao caer sobre unha bancada; aínda así logrou fuxir e escapou polo monte ata Xerdiz. Finalmente foi localizado e asasinado no lugar de Balteiro o 20 de abril.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* As tres rosas vermellas do Candedo
* La fosa perdida de las Casabella *(en castelán)*
* Alejandro Temblás Paz na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
**Pedro de Gracia Dei**, nado en Betanzos? en 1465? e finado en Zafra *c.* 1530, foi un xenealoxista, historiador e poeta galego ao servizo dos Reis Católicos, de Carlos I, de Xoán II e outros nobres casteláns e portugueses.

Traxectoria
-----------

Da biografía deste prolífico escritor non se sabe case nada, confésase "*gallego* ", sen precisar ningunha localidade, e tamén "*vasallo del rey castellano* ". En 1497 era cronista de Fernando o Católico e estivo vinculado á corte castelá nos últimos anos do século XV. Quizais estudou en Salamanca, afirma ser "*hijo de dicho studio* ", e ocupou o cargo de criado e rei de armas dos Reis Católicos. Á morte da raíña, á quen lle dedicou numerosos textos laudatorios, entrou ao servizo de Carlos I e sábese que debeu viaxar con frecuencia a Portugal, xa que unha das súas poucas obras impresas está dedicada ao rei portugués Xoán II.

Parece ser que morreu en Zafra cara a 1530, cando estaba ao servizo do conde de Feria. Tamén se dubidou de que "*Gracia Dei* "fose o seu verdadeiro apelido.

Obra
----

### Xenealóxica e heráldica

* *Blasón general de todas las insignias del universo* (1489)
* *Libro del Blasón de la Caballería*
* *Crónica del Rey Don Pedro;* las *Ciudades y villas*
* *Escudos de reyes y príncipes del mundo*
* *Tratados especiales de los linages de Leyba y de la Cueva*
* *Blasones de las armas e insignias de los principales linages de Castilla*
* *Genealogías y blasón de los reyes de Castilla*
* *Vergel de Nobles*

### Historiográfica

* *Crónica de España*
* *Summa de todos los reyes que han sido en España desde tiempo de los godos*
* *Historia y defensa del rey Don Pedro*
* *Relación del Rey don Pedro y de su descendencia*

### Poética

* *La criança y virtuosa doctrina* (1489)
* *Las XV preguntas del Papa Julio a Gracia Dei sobre las excelencias de la Reina Doña Isabel*
* *Libro de los pensamientos variables*
* *Las excellencias de la Reina doña Isabel*

Notas
-----

1. 1 2 3  "Pedro de Gracia Dei". *dbe.rah.es*. Consultado o 2023.
**Xosé Antón Rubal Pernas**, nado no Valadouro en 1964 é un actor e director de dobraxe galego.

Traxectoria
-----------

Actor e director de dobraxe dende 1985, sendo a voz habitual de actores como Alain Delon, Ben Affleck e Daniel Craig. É recoñecido por ser a voz de Son Goku (adulto), subtituíndo a Julio Lorenzo a partir do episodio 244 de *Dragon Ball Z* e continuando nas producións posteriores da saga. Tamén colaborou na versión en galego de filmes como *Pulp Fiction* ou *Apocalypse Now* e de series como *A Nanny* (sendo a voz de Maxwell Sheffield), *O príncipe de Bel-Air*, *Heidi* ou *Marco*.

Como director de dobraxe traballou en series como *Dragon Ball GT*, *Dragon Ball Z Kai* ou filmes como *Xogo de armas* ou *Escuadrón Suicida*.

É profesor de dobraxe na Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo.

Filmografía
-----------

### Series de televisión

* *Gondar* (2009)

### Curtametraxes

* *Ollobrusco* (2010)
* *Un gato na árbore* (2010)
* *Birdboy* (2011)

Notas
-----

1. ↑  xerais.gal (ed.). "Ficha de Antón Rubal en Xerais". Arquivado dende o orixinal o 12 de maio de 2021. Consultado o 12 de maio de 2021.
2. ↑  www.uvigo.gal (ed.). "Aprendendo a poñer voz ás interpretacións alleas". Consultado o 12 de maio de 2021.
3. ↑  catalanfilms.cat (ed.). "Antón Rubal en Catalanfilms". Consultado o 12 de maio de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106808970
* IMDb: nm4594458

 |
Arroz bomba de Calasparra no que se pode apreciar o carácter case esférico dos seus grans.
Arroz bomba con D.O. Valencia, na *marjal* de Sollana.
**Arroz bomba** é unha variedade de arroz (*Oryza sativa* L.) de gran redondo. Este arroz é moi habitual nalgunhas zonas das cociñas da costa do levante español. É un arroz moi habitual nos arroces desta área de España, así como na elaboración das paellas. É considerado un arroz de gran curto debido a que contén menos amilopectina e é coñecido como o **arroz de Valencia**, por ser desta zona tradicional.

Características
---------------

Trátase dun arroz orixinario da India. Este tipo de arroces cultívase desde a Idade Media na Península Ibérica e caracterízase por ser menos facilmente adherible ao fondo dos recipientes de cocción (isto débese ao contido dun terzo de amilosa). É da variedade de gran curto, posúe unha cor perlada e un aspecto consistente. Unha característica deste arroz é que o gran posúe unha maior resistencia a "abrirse" durante a cocción, debido en parte a que adoita expandirse durante a mesma (nalgunhas ocasións menciónase que como un acordeón). Tal expansión, pode chegar a alcanzar até dúas, ou tres veces o volume inicial do gran. Este tipo de arroz require un maior contido de auga que outros de gran longo. Deste xeito, os grans acostuman ter a mesma estrutura tras a cocción. É un dos máis caros entre os arroces españois. Un dos máis preciados é o procedente de Calasparra (con Denominación de Orixe) e de Moratalla. Tamén teñen grande tradición os arroces bomba de Silla (Valencia) e o de Pego (Alacant).

Notas
-----

1. 1 2  Josep Maria Franquet i Bernis, (2004), *Variedades y mejora del arroz: oryza sativa, L.*, Universitat Internacional de cataluña, páx. 113
2. ↑  Teresa Barrenechea, (2005), *The cuisines of Spain: exploring regional home cooking*, Ten Speed Press, pag. 50
3. ↑  Jesus Camarero Tabera, (2008), *Manual Didactico de Cocina* - Tomo I, Innovación Y Cualificación, pag. 282
4. ↑  Francisco López Barreras, (2007), *Preelaboración y conservación de alimentos*, LibrosEnRed, pag. 76

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arroz bomba*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***arroz bomba*** |
**Emilio Gómez Casasnovas**, nado cara a 1918 e finado en Ribadavia o 22 de xullo de 1991, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado alcalde de Ribadavia en 1949, e tomou posesión o 22 de decembro, permanecendo no cargo até 1955. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse á alcaldía pola UCD e a pesar se ser o partido máis votado, non conseguiu a alcaldía. En 1979 foi elixido deputado provincial por Ribadavia. Finou en Ribadavia en 1991 aos 72 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Fulgencio Lira Rodríguez** |  **Alcalde de Ribadavia** 1949 - 1955 | Sucesor:**Joaquín Robla Díez** |

Vida persoal
------------

Casou con Concepción Soto Lorenzo e foi pai de Emilio Gómez Soto.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, O Ribeiro-O Carballiño, 23-7-1991, p. 28.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribadavia

### Ligazóns externas

* Apuntamentos para unha historia do IES O Ribeiro. Ourense. Etapa 1954-1968
**Antonio Montero Fernández**, nado no Uruguai en 1965, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

É empregado de banca, está solteiro e non ten fillos. Concelleiro en Avión polo PPdeG, foi o substituto de Francisco Gil Zamora logo do falecemento deste o 29 de maio de 2005. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía e foi elixido alcalde con maioría absoluta. 
Dende xaneiro do 2010 é tamén vicesecretario do PP en Ourense, posto para o que foi nomeado polo vicepresidente do Parlamento de Galicia e novo presidente provincial, Xosé Manuel Baltar Blanco. Ademais forma parte do Consello Federal da Federación Galega de Municipios e Provincias (FEGAMP). Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Gil Zamora** |  **Alcalde de Avión** 2005 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Regidores en la provincia de Ourense Arquivado 18 de xaneiro de 2012 en Wayback Machine.. www.elcorreogallego.es, sen data. *(en castelán)*
2. ↑  Concello de Avión[*Ligazón morta*]. www.ourensedixital.com, 07/2007. *(en castelán)*
3. ↑  Baltar Blanco releva o seu pai á fronte do PP ourensán Arquivado 16 de outubro de 2019 en Wayback Machine.. www.anosaterra.org, 30/01/2010.
4. ↑  Organigrama Consello Federal Arquivado 21 de xullo de 2011 en Wayback Machine.. www.fegamp.org, sen data.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Avión
| *Anthocharis euphenoides* |
| --- |
| *Anthocharis euphenoides andalusica* (macho) |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Pieridae |
| Xénero: | *Anthocharis* |
| Especie: | ***A. euphenoides*** |

 |
| Distribución da especieDistribución da especieDistribución da especie |

***Anthocharis euphenoides*** é un lepidóptero ropalócero da familia Pieridae. (Staudinger, 1869).

Distribución
------------

Habita a Península Ibérica incluída Andorra, outros puntos de Francia (desde Alta Garona até o Macizo Central e Provenza), en Ticino en Suíza e en varios puntos de Italia (moi local: Lacio, Abruzos). Ausente ao noroeste de Portugal. Está presente de 0 a 1800 m.

Morfoloxía
----------

A eiruga é gris azulada con pequenas manchas negras brillantes excepto unha franxa por riba dos espiráculos que é unicamente branca cara a gris azulada punteada de negro. Presenta unha liña dorsal amarela. A parte inferior da eiruga tamén é amarela. Recuberta dunha pilosidade curta e escasa.

O imago presenta variación de coloración entre ambos os sexos. O macho é amarelo limón cunha prominente mancha laranxa no ápice alar culminada por unha zona marrón. A femia, en cambio, é branca cunha mancha no ápice laranxa e marrón e unha mancha negra nas ás anteriores. Reverso das ás posteriores amarela con manchas verdes oliva nos dous sexos.

Hábitat
-------

Áreas secas con flores, normalmente cálidas; marxes de campos de cultivo. A eiruga aliméntase de Biscutella, preferentemente de *Biscutella laevigata* e *Biscutella auriculata*.

Período de voo
--------------

Voa nunha única xeración entre abril e xullo. Nalgunhas localidades a partir de marzo. Hibernación como pupa sobre plantas mortas.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Tolman, Tom; Lewington, Richard (2011). *Mariposas de España y Europa*. Lynx. ISBN 978-84-96553-84-2.
2. ↑  "Anthocharis euphenoides". *www.eurobutterflies.com*. Arquivado dende o orixinal o 25 de outubro de 2016.
3. ↑  "Anthocharis euphenoides - LepiWiki". *lepiforum.org*. Consultado o 4 de setembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Eurobutterflies (inglés)
* Insectarium Virtual (castelán)
* Moths and Butterflies of Europe and North Africa (inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51312
* EOL: 173500
* EUNIS: 91127
* FE: 440868
* FE-New: ID
* GBIF: 1919698
* iNaturalist: 94212
* IRMNG: 10807949
* IUCN: 173276
* LepIndex: 173096
* NCBI: 1107568
* TAXREF: 219829

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C4768170

 |
Piedade, obra do Renacemento de Michelangelo.
A **escultura do Renacemento** enténdese como un proceso de recuperación da escultura da Antigüidade clásica. Os escultores atoparon nos restos artísticos e nos descubrimentos de sitios arqueolóxicos desa época pasada a inspiración perfecta para as súas obras. Tamén se inspiraron na natureza. Neste contexto hai que ter en conta a excepción dos artistas flamengos no norte de Europa, os cales ademais de superar o estilo figurativo do gótico promoveron un Renacemento alleo do italiano, sobre todo no apartado da pintura. 
O renacer da antigüidade co abandono do medieval, que para Giorgio Vasari «fora un mundo propio de godos», e o recoñecemento dos clásicos con tódalas súas variantes e matices foi un fenómeno case exclusivamente desenvolvido en Italia. A arte do Renacemento conseguiu interpretar a natureza e traducila con liberdade e con coñecemento en gran multitude de obras mestras.

Notas
-----

1. ↑  Castelfranchi Vegas, Liana (1996) páx.43
2. ↑  Sureda, Joan, (1988) páx.10
3. ↑  Sureda, Joan, (1988) páx.13.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Escultura do Renacemento Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q936588
* NKC: ph117259

 |
| *Fabriciana adippe* |
| --- |
| *Fabriciana adippe* macho en Cuenca de Barberá, Tarragona. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Nymphalidae |
| Xénero: | *Fabriciana* |
| Especie: | ***F. adippe***Denis & Schiffermüller, 1775 |

 |
| Sinonimia |
| * *Papilio adippe* Denis & Schiffermüller, 1775
* *Argynnis adippe*
 |

Macho fotografado preto do encoro de Cavallers, Alta Ribagorza.
*Viola hirta*, unha das plantas nutricias da eiruga.
***Fabriciana adippe*** é un lepidóptero ropalócero da familia Nymphalidae. (Denis & Schiffermüller, 1775)

Distribución
------------

Atópase ao noroeste de África, Europa e a Asia tépeda. En Europa atópase entre o nivel do mar e os 2100 m s. n. m. Ausente nas illas mediterráneas excepto en Sicilia.

Na península ibérica distribúese principalmente ao norte e no centro e sur habita en zonas de montaña.

Descrición
----------

Envergadura alar de entre 50 e 60 mm. Os machos caracterízanse por dúas marcas androconiais nas veas V2 e V3 do anverso das ás anteriores.

En xeral trátase dunha especie fenotípicamente moi variable, con numerosas subespecies de aspecto diferente e fáciles de confundir con outras especies semellantes.

Hábitat
-------

Prefire zonas arbustivas secas e herbosas, así como claros en bosques abertos. A eiruga aliméntase de plantas do xénero *Viola*.

Período de voo e hibernación
----------------------------

Unha xeración ao ano entre finais de maio e agosto, segundo a localidade e a altitude. Hiberna en forma de eiruga xa formada dentro do ovo.

Comportamento
-------------

Os imagos adoitan visitar flores de cardos e bebedoiros. A posta realízase sobre os talos ou follas da planta nutricia ou en pedras próximas. A eiruga aliméntase pola noite.

Notas
-----

1. ↑  Savela, Markku. "*Fabriciana* Reuss, 1920". *Lepidoptera and Some Other Life Forms*. Consultado o 1 de outubro de 2019.
2. 1 2 3 4 5 6  Tolman
3. ↑   Argynnis adippe - imágenes
4. ↑   Biodiversidad Virtual
5. ↑   UK Butterflies] (inglés)
6. ↑   European Butterflies] (inglés)
7. 1 2 3 4  *Asturnatura.*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biodiversidad Virtual
* UK Butterflies (inglés)
* European Butterflies (inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13846270
* MAG: 2779498739

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Dyntaxa: 201068
* EOL: 151945
* EPPO: FBRCAD
* EUNIS: 141
* GBIF: 1911810
* iNaturalist: 358895
* NCBI: 405009
* Soortenregister: 168137
* TAXREF: 53902

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1887432

 |
A **provincia de Westfalia** (en alemán *Provinz Westfalen*) foi unha provincia do reino de Prusia e do Estado Libre de Prusia desde 1815 a 1946.

Historia
--------

Napoleón Bonaparte fundou o reino de Westfalia, que foi un estado vasalo do Primeiro Imperio francés entre 1807 e 1813. Este estado compartía só o nome coa rexión histórica, consistindo principalmente das rexións de Hesse e Eastfalia, e unha parte relativamente pequena da rexión de Westfalia.

Malia que Prusia tiña historicamente posesións no territorio de Westfalia, o rei Federico Guillerme III preferiría incorporar primeiramente o reino de Saxonia. Non foi até o Congreso de Viena en 1815 cando se fixo realidade a provincia de Westfalia. A provincia formouse de distintos territorios:

* rexións en Westfalia baixo goberno prusiano anteriores a 1800 (o principado de Minden, os condados de La Marck, Ravensberg e Tecklenburgo).
* o bispado de Münster e o bispado de Paderborn, adquiridos por Prusia en 1802-03
* o pequeno condado de Limburgo, adquirido en 1808
* o Ducado de Westfalia, posto baixo goberno prusiano tralo Congreso de Viena. As partes máis setentrionais do ducado, incluída a poboación de Osnabrück, convertéronse en parte dos estado de Hannóver e Oldemburgo.
* os principados de Sayn-Wittgenstein: Hohenstein e Berleburg, xunto co principado de Nassau-Siegen (en 1817)

En 1816, o distrito de Essen foi transferido á provincia do Rin.

Economía
--------

1907
18 % agricultura
59 % industria
11 % comercio

Despois da segunda guerra mundial
---------------------------------

Despois da segunda guerra mundial, a provincia foi unida coa metade setentrional da provincia do Rin para formar o estado federado alemán de Renania do Norte-Westfalia en 1946, co antigo estado de Lippe en 1947.

Mapa da provincia de Westfalia (1905).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Provincia de Westfalia *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q829718
* GND: 4065781-4

 |
| Melitaea cinxia |
| --- |
| *Melitaea cinxia* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Nymphalidae |
| Xénero: | *Melitaea* |
| Especie: | ***M. cinxia***Linnaeus, 1758 |

 |

A ***Melitaea cinxia*** é un lepidóptero ropalócero da familia Nymphalidae.

Descrición
----------

Distribución
------------

Esténdese por Marrocos, oeste de Alxeria, Europa, Turquía, Líbano, Rusia, norte do Casaquistán e Mongolia. Na península ibérica atópase en serras da metade norte e do suroeste.

Hábitat
-------

Diverso: zonas herbosas con flores, marxes de cultivo, claros de bosque, ladeiras abertas. 

A eiruga aliméntase de varias especies de *Plantago*, *Centaurea* e *Veronica teucrium*.

Período de voo e hibernación
----------------------------

Univoltina en África unha xeración entre finais de abril e xuño. Ao norte, centro e oeste de Europa tamén unha soa xeración entre principios de maio e medios de xullo; ao sueste de Europa unha xeración entre finais de abril e comezos de agosto, mentres que en zonas máis cálidas hai dúas, (bivoltina) a primeira en maio e xuño e a segunda en agosto e setembro. Hiberna como eiruga, en grupos.

Notas
-----

1. ↑  *Boletín de la Sociedad Catalana de Lepidopterologia.*
2. 1 2 3 4  Tolman ISBN 84-87334-36-9
3. ↑  "Melitaea cinxia Picos de Europa". Arquivado dende o orixinal o 11 de outubro de 2016. Consultado o 15 de setembro de 2023.
4. ↑   Melitaea cinxia

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biodiversidad Virtual (castelán)
* UK Butterflies (inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q938020
* MAG: 2779708604

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51606
* Dyntaxa: 102922
* EOL: 153774
* EPPO: MLITCI
* EUNIS: 90912
* FE: 441582
* FE-New: ID
* GBIF: 1899543
* iNaturalist: 57495
* IRMNG: 10272400
* LepIndex: 155364
* NBN: NHMSYS0000503191
* NCBI: 113334
* Soortenregister: 168195
* TAXREF: 53817
* Vlindernet: 1108

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1053795

 |
A **illa Meighen** é unha illa deshabitada do arquipélago das Illas da Raíña Isabel que forman parte das Illas Árticas do Canadá, na rexión de Qikiqtaaluk de Nunavut, Canadá.

Características e historia
--------------------------

Situado nas coordenadas 79°55′N 99°30′O﻿ / ﻿79.917, -99.500, ten unha superficie de 955 km² e remata nunha capa de xeo. A illa está continuamente cuberta de xeo, e a súa costa noroeste fai fronte ao Océano Ártico aberto.

A diferenza de moitas illas do Ártico canadense, non se atoparon rastros dos pobos Inuit ou Thule, o que suxire que a illa nunca foi habitada, probablemente debido á súa extrema latitude norte.

A primeira observación coñecida da illa foi en 1916, durante a Expedición do Ártico Canadense por Vilhjalmur Stefansson ou quizais por Frederick Cook en 1909.

### Nome

A illa foi bautizada máis tarde na honra de Arthur Meighen, primeiro ministro canadense 1920-21 e 1926.

Illas veciñas
-------------

A illa Meighen ten poucas veciñas. A 40 km ao oeste da illa principal máis próxima, a Illa Axel Heiberg. A 4 km ao norte de Meighen, ao outro lado do Estreito de Hose, atópase a pequena illa Perley en forma de media lúa. As Illas Fay atópanse entre a Illa Meighen e a Illa Axel Heiberg dentro da canle Sverdrup.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Meighen Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Meighen Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q477759
* WorldCat
* VIAF: 240520597
* EBID: ID
* GEC: 0428632
* GeoNames: 6071775
* GND: 4407661-7
* LCCN: sh2003010501
* OSM: 4555728

 |