recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**The Murder Capital** é un quintento irlandés de post-punk formado no ano 2018 en Dublin. Pese a prover os cinco de distintas partes de Irlanda, únense durante os estudos na Academia de Música BIMM Music de Dublín onde acordan comezar a banda. 
Lanzan a súa canción de debut en formato de videoclip en 2018 *More or Less*, con moi boa acollida nas redes sociais. Tras o éxito comezan a traballar na gravación do álbum *When I Have Fears* producido por Mark Ellis (nome artístico, Flood) Tras recivir críticas posicionándoos nun espectro moi escuro do panorama actual, con referencias a Shame, Fontaines D.C. ou Idles, deciden cambiar o contexto e traballar no seguinte álbum desde Londres, por seis meses, despois dos que publican *Gigi´s Recovery* no 2022. The Guardian reseñou este último álbum falando de que a banda fora capaz de manter o son clásico da escola de Joy Division mais sendo capaz de recuperar as cualidades do primeiros discos de Simple Minds, U2 ou Radiohead. 

The Murder Capital en Matosinhos, ano 2023.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *When I Have Fears* | 2019 | Human Season |
| *Gigi's Recovery*  | 2023 | Human Season |
|

Notas
-----

1. ↑  [ttps://www.theguardian.com/music/2023/jan/22/the-capital-gigis-recovery-review-superlative-downbeat-rock-thrills-ethel-return-my-head "The Murder Capital: Gigi’s Recovery review – superlative downbeat rock thrills"]. 22 de xaneiro 2023. Consultado o 26 de decembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* The Murder Capital - Ethel (Video Oficial)
**Xosé Manuel García Martínez**, nado en Lira en 1954, é un médico e político do BNG que foi alcalde de Carnota.

Traxectoria
-----------

Doutor de profesión, tras varios anos exercendo como médico de cabeceira en diversos lugares de Galiza, chegou a ser o médico titular da Casa do Mar de Muros.

Manolo García comezou a interesarse pola política desde a súa época universitaria, militando daquela na formación estudantil nacionalista ERGA. Cando se desprazou a traballar a Muros, comezou a súa participación na vida política de Carnota desde a Asemblea Local do BNG. Trala expulsión do alcalde Manuel Brea Beiro da formación nacionalista, encabezou a candidatura do BNG no ano 1995 logrando 2 concelleiros tralo PPdeG e o PSdeG e por diante dos independentes de Brea Beiro. Este último desbaratou a posibilidade dun goberno de esquerdas tras pactar co PPdeG, polo cal o BNG se situou na oposición xunto cos socialistas. Dende a oposición destacou xunto cos seus compañeiros pola intensa labor de control ó goberno de populares e independentes (os cales rematarían por integrarse na formación conservadora).

Froito dese traballo, nas eleccións municipais de 1999 logrou un gran avance tras pasar de 2 a 5 concelleiros, situándose como segunda forza política tralo PPdeG, o cal non alcanzou a maioría absoluta. Desta forma logrou a alcaldía tras alcanzar un pacto de goberno cos 2 edís do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2003 logrou novamente a alcaldía tras un novo pacto de goberno co PSdeG-PSOE, se ben perdeu un concelleiro en favor dos seus socios de goberno.

En 2007 rexeita volver presentarse a candidato do BNG de Carnota a revalidala alcaldía por problemas de saúde, pechando así un intenso ciclo dedicado á política activa e ó concello carnotán.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Domingo Cipriano Oreiro**  |  **Alcalde de Carnota** 1999 - 2007 | Sucesor:**José Domingo Cipriano Oreiro** |

Familia
-------

É irmán do actor Miguel de Lira.

Notas
-----

1. ↑  *A noite de Miguel de Lira* (CRTVG). 9 de xullo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Carnota
***As covas de aceiro*** (en inglés: *The Caves of Steel*) é unha novela escrita por Isaac Asimov e publicada en Galaxy Magazine dende outubro a decembro de 1953. A edición de Doubleday foi publicada en 1954. Nesta obra, Asimov introduce a dúas das súas personaxes máis coñecidas, Elijah Baley e Daneel Elivaw, que volverán aparecer no resto de "Novelas dos Robots".

Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.

Características
---------------

A historia sitúase nun futuro no que o ser humano leva séculos espallándose pola galaxia, ata chegar a ter 50 Mundos Exteriores colonizados. No comezo da novela, a colonización está estancada, e a situación dos habitantes destes planetas colonizados (espaciais ou spacers) e dos terrícolas é moi diferente.

Os terrícolas amontóanse nas Cidades, enormes construcións subterráneas que intentan aproveitar os recursos limitados dunha forma eficiente para poder abastecer á cada vez maior poboación.

Os espaciais atópanse nunha situación completamente diferente. Viven en mundos cunha baixa densidade de poboación, gozan dunha lonxeva vida (chegan facilmente aos 300 anos), viven en harmonía cos robots e teñen un elevado nivel de vida.

Sinopse
-------

A Elijah Baley, detective do departamento de policía da Cidade de Nova York, encárganlle a investigación dun asasinato no Enclave Espacial, no que viven os poucos espaciais que se atreven a permanecer na Terra. Para resolver o caso, e evitar que os Mundos Exteriores esixan responsabilidade á Terra, deberá traballar cun robot humaniforme, R. Daneel Olivaw.

Notas
-----

1. ↑  Publication Listing. Isfdb.org. Consultado o 2 de novembro de 2013.
2. ↑  "Books Published Today". *The New York Times*: 23. 4 de febreiro de 1954.
3. 1 2  *As covas de aceiro*. Traducido por Alejandro Tobar (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2014. ISBN 978-84-942005-5-7 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
4. ↑  Asimov, Isaac (2014). *As covas de aceiro*. Editorial Hugin e Munin. ISBN 978-84-942005-5-7.
5. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 24. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de abril de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q482085
* BiTraGa: 5422
* EBID: ID
* ISFDB: 2266
* LibraryThing: 2405
* MusicBrainz: ID
* OCLC: 433888106
* OL: OL46401W

 |
Praia de *Los Boliches***Fuengirola** é un municipio da provincia de Málaga, na comunidade autónoma de Andalucía, España. Está situado na costa occidental da provincia, na comarca da Costa del Sol Occidental e integrado na mancomunidade de municipios homónima. É a cabeza do partido xudicial de Fuengirola.

O termo municipal ten unha extensión de 10 km², urbanizados case na súa totalidade, e unha altitude media é de 5 msnm. Ocupa unha estreita franxa costeira duns 8 km de lonxitude, con praias orientadas cara ao sueste. Con 68.646 habitantes segundo o censo de 2008 (INE 2008) é o quinto municipio máis poboado da provincia e un dos de máis alta densidade, con máis de 1.600 habitantes por km².

Fundada polos fenicios, por Fuengirola pasaron romanos, bizantinos, visigodos e árabes entre outros pobos, ata a súa incorporación á Coroa de Castela en 1485. Sendo un pequeno pobo de pescadores, constituír en municipio tras segregarse de Mijas en 1841. Na actualidade, Fuengirola é un importante centro turístico, que dobra a súa poboación durante os meses de verán e cuxa economía vira ao redor deste sector.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q492735
* WorldCat
* VIAF: 159597071
* BNF: 13511433z
* código INE: 29054
* GEC: 0028409
* GeoNames: 6359459
* GND: 4369748-3
* LCCN: n93120032
* MusicBrainz: ID
* OSM: 345414

 |
**Dobrodeia de Kíiv**, nada en Kíiv a principios do século XII, finada o 16 de novembro de 1131, foi unha princesa rusa, autora de escritos sobre medicina e esposa do coemperador bizantino Alexios Comnenos .

Traxectoria
-----------

Dobrodeia era filla de Mstislav de Kíiv e de Christina Ingesdotter de Suecia. Pouco despois de 1122, casou con Alexios Comnenos, o fillo máis vello e coemperador do emperador bizantino Xoán II Comneno (1118–1143). Recibiu o título de emperatriz ( *basilissa* ) e o nome de Irene, en honor da súa suegra, emperatriz Irene de Hungría. Dobrodeia e Alexios tiveron unha filla, María, que naceu en 1125.

Na corte imperial de Constantinopla, pasou a formar parte dun círculo de mulleres intelectuais, entre elas a súa cuñada Anna Comnena, e a nobre Irene, coñecida como unha referencia para astrólogos e eruditos. Motivada por atopar o seu propio interese académico, estudou moito e os seus contemporáneos dicían dela: "Non naceu en Atenas, pero aprendeu toda a sabedoría dos gregos". O escritor Theodore Balsamon sinalou que "mostra fascinación polos métodos de curación" e que formulou bálsamos médicos e describiu a súa eficacia nun tratado sobre "ungüentos" (grego *Alimma*), que se considera o primeiro tratado de medicina. escrito por unha muller. Estudou a obra de Galeno, e traduciu algunhas das súas obras ao ruso.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Pushkareva 1997, p. 16.
2. ↑  Varzos et al. 1984, p. 343-344.
3. ↑  Varzos 1984, p. 344.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dobrodeia de Kíiv Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Pushkareva, Natalia (1997). Women in Russian History: From the Tenth to the Twentieth Century. New York and London: M.E. Sharpe. ISBN 1-56324-797-6.
* Varzos, Konstantinos (1984). Γενεαλογία των Κομνηνών (PDF) (en Greek) **A**. Centre for Byzantine Studies, University of Thessaloniki. OCLC 865867727. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 3 de febreiro de 2014. Consultado o 6 de marzo de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4163672
* WikiTree: Рюрикович-45

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Sōsō no Frieren*** (葬送のフリーレン?, lit. ***Frieren do funeral***) é unha serie de manga xaponesa creada por Yamada Kanehito e ilustrada por Abe Tsukasa. Publícase na revista semanal *Weekly Shounen Sunday* dende o ano 2020. Foi gañadora da 14ª Edición do Manga Taishou e o Premio *Shinsei* da 25ª Edición do Premio Cultural Osamu Tezuka. En novembro de 2023, o número total de volumes en circulación superara os once millóns de copias.

Sinopse
-------

O grupo de catro heroes que derrotaron o rei Demo, formado polo heroe **Himmel**, o monxe **Heiter**, o guerreiro **Eisen** e a maga **Frieren**, volve á capital conmovido trala súa viaxe de 10 anos, se ben a Frieren, unha elfa que facilmente pode vivir máis de 1000 anos, lle resultou unha viaxe tremendamente curta. Antes de se separaren, coa promesa de volver encontrarse, os catro contemplan o Meteoro da Era, do cal se di que só pasa cada 50 anos.

Frieren reúnese cun Himmel xa envellecido 50 anos máis tarde e, xunto con Heiter e Eisen, volven ver a choiva de meteoros. Himmel falece pouco despóis e, no seu funeral, Frieren chora ao entender que non sabía nada de Himmel e nunca se esforzara por descubrir máis del. Confundida pola súa dor, Frieren emprende unha viaxe para coñecer os humanos e coleccionar maxia e feitizos.

Vinte anos despois Frieren visita o ancián Heiter. Este pídelle a Frieren que descifre as escrituras dun grimorio e tome unha orfa de guerra, Fern, como aprendiz. Catro anos máis tarde Heiter falece, Frieren remata de descrifrar o grimorio e Fern converteuse nunha maga habilidosa. Entón, ambas emprenden xuntas unha nova viaxe.

Notas
-----

1. ↑  魔王を倒した勇者一行の"その後"描く「葬送のフリーレン」サンデーで開幕. *Comic Natalie* (en xaponés). Consultado o 28 de novembro de 2023.
2. ↑  Vol.7｜アニメ『葬送のフリーレン』公式サイト. *Páxina oficial do anime Sōsō no Frieren* (en xaponés). Consultado o 28 de Novembro de 2023.
3. ↑  アニメ『葬送のフリーレン』いつから放送？毎週金曜23時より連続2クール. *Abema Times* (en xaponés). Consultado o 28 de novembro de 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q98642652
* WorldCat
* VIAF: 1011163877710846060002
* MyAnimeList: 126287

 |
O **parque nacional dos Lagos de Plitvice** é o máis famoso dos parques nacionais croatas.

Localización e características
------------------------------

Está situado na rexión de Lika, a 44.85° N 15.62° cerca da fronteira con Bosnia Herzegovina unha paraxe onde se alternan lagos, cascadas e mananciais. Esta rexión foi declarada Parque Nacional no ano 1949, e catalogada no Patrimonio da Humanidade UNESCO no 1970, cunha ampliación no 2000.

O Parque ten unha superficie próxima ás 30.000 hectáreas, 22.000 delas cubertas de bosques. A zona aberta ao público atópase no centro do parque, son 8 km² de val poboado de bosques, onde a hidrografía conformou unha paisaxe formada por 16 lagos de diferentes alturas comunicados entre eles por cascadas e cataratas. A vexetación está composta por faias nun 90%.

A visita realízase a pé a través de sendeiros e pontes de madeira, os lagos máis grandes son percorridos por barcas. É tamén moi usual entre os turistas a celebración de vodas no pé das cataratas.

Xeoloxía
--------

As augas, atravesando as rochas dolomíticas, disolven a rocha calcaria que é depositada formando barreiras que separan os diferentes lagos, construíndo covas e cavernas, e formando saltos de auga.

Os lagos son alimentados polo río Negro (Crna Rijeka) e o río Branco (Bijela rijeka), e subdivídense en lagos superiores e lagos inferiores.

### Lagos superiores

Un dos lagos pequenos do parque
Os principais lagos superiores son:

* Kozjak (81,5 ha)
* Prošćansko (68 ha)
* Galovac (12,5 ha)
* radinsko (8,1 ha)
* Ciginovac (7,5 ha)
* Okrugljak veliko (4,1 ha)
* Veliki Jovinovac - Veliko Jezero (2 ha)
* Mali Jovinovac - Malo Jezero (2 hа)
* Batinovac (1,5 ha)
* Veliki Burget (0,6 hа)
* Vir (0,6 ha)
* Milino jezero

### Lagos inferiores

Os principais lagos inferiores son:

* Milanovac (3,2 ha)
* Kaluđerovac (2,1)
* Gavanovac (0,7 hа)
* Novakovića-brod (0,4 ha)

Flora e fauna
-------------

O parque nacional é moi boscoso, principalmente cuberto por faias, abetos e piñeiros. A vexetación mestura a habitual das montañas dos Alpes con aquela máis propia do clima mediterráneo. A área conta cunha enorme variedade de especies animais. A máis salientábel é o oso pardo, o lobo, o lince boreal ou a pita do monte. Téñense citado ata 126 especies de aves, das cales 70 crían no parque.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque Nacional dos Lagos de Plitvice Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Parque nacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189849
* WorldCat
* VIAF: 241403415
* CDDA: 1054
* EBID: ID
* GeoNames: 6698043
* GND: 4651915-4
* Google Maps: 367764615831641712
* LCCN: sh99002956
* NKC: ge138861
* OSM: 10047860
* SUDOC: 109181484
* SummitPost: 329385
* WDPA: 1054
* WHC: 98

 |
Vista de Abancay.
Praza central en Abancay
**Abancay** é unha cidade do Perú, capital da Rexión de Apurímac e situada no centro-sur do país ás beiras do Río Mariño. Ten 49 513 habitantes segundo o censo do 2001.

É, ademais, centro comercial de produtos agrícolas. Nas súas inmediacións existen industrias de azucre e destilerías do alcohol.

Historia
--------

Abancay xa era un centro poboado antes da chegada dos Incas. Ao comezo da colonia, os españois nomearon este sitio como *Amancay, Vila dos Reyes*.

En 1997, como consecuencia das torrenciais choivas, produciuse un desprendimento que sepultou a dous pobos situados entre Abancay e Tamburco, só se rescataron 42 cadáveres, de case 400 persoas sepultadas e ademais houbo 200 feridos.

Lugares turísticos
------------------

Abancay ten unha gran riqueza paisaxística, a mesma que se ve no Santuario Nacional de Ampay que se atopa ao norte da cidade. É berce de personaxes ilustres como David Samanez Ocampo.

Educación
---------

Na cidade de Abancay atópase a primeira universidade tecnolóxica do Perú, a Universidad Tecnológica de los Andes  a Universidad Nacional "Micaela Bastidas", a de recente creación, Universidad Nacional "José María Aguedas", con sede na cidade de Andahuaylas, e a Universidad Nacional San Antonio Abad.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Abancay*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215238
* WorldCat
* VIAF: 155939899
* EBID: ID
* GeoNames: 3948642
* GND: 7546998-4
* LCCN: n80110476
* WOEID: 418466

 |
**Espiñeireda de Ancares** (*Espinareda de Ancares* en castelán e oficialmente) é un lugar pertencente ao concello leonés de Candín, situado na bisbarra do Bierzo.
Segundo datos do INE en 2012 tiña 16 habitantes. O lugar sufriu un proceso severo de despoboación ao igual ca os demais lugares e aldeas dos Ancares. A lingua que falan os habitantes de Espiñeireda de Ancares é un dialecto do galego chamado ancarés.

Patrimonio
----------

Espiñeireda de Ancares contaba a finais dos oitenta con varias pallozas en bo estado de conservación e hórreos. Hoxe en día moitas das pallozas substituíron os seus *teitos* por tellados de lousa para facer máis cómodo a súa habitabilidade, mentres que outras están nun estilo ruinoso. Na actualidade, moitas das casas de estilo tradicional foron reformadas e reconstruídas polos seus habitantes, converténdose en casas máis modernas e confortables, pero perdendo o encanto das vivendas de antano; a pesar disto aínda quedan algunhas casas de estilo tradicional ancarés. A Igrexa de Espiñeireda de Ancares encóntrase en bo estado de conservación. Tiña unhas campás antigas con inscricións, pero foron cambiadas.. Na praza consérvase unha fonte de estilo tradicional.

A contorna de Espiñeireda de Ancares é o seu principal atractivo, pois está rodeado por montañas e dunha gran riqueza estamental.

Festas
------

A principal festa de Espiñeireda de Ancares é a da Virxe dos Dores, o primeiro domingo de xuño.

Notas
-----

1. ↑  "ESPINAREDA DE ANCARES - León". *www.todopueblos.com*. Consultado o 11 de xuño de 2019.
2. ↑  Ricardo Carballo Calero, *Gramática del gallego común*, p.120
3. ↑  "Espinareda de Ancares". Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2014. Consultado o 21 de xullo de 2013.
4. ↑  "Espinareda de Ancares" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 21 de xullo de 2013. Consultado o 21 de xullo de 2013.
5. ↑  "de-leon". *www.de-leon.com*. Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 11 de xuño de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Candín
* Serra dos Ancares
* O Bierzo

### Ligazóns externas

* Blog sobre Espiñeireda de Ancares

---

|  |  |
| --- | --- |
| Falta algunha imaxe que ilustre o artigo |  **Este artigo non contén imaxes.** Pode axudar cargando imaxes, na Galipedia ou na Wikimedia Commons, relacionadas co contido do artigo, ou incluíndo unha xa existente. Debe ter en conta as políticas de uso de imaxes e o respecto polos dereitos de autoría. |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14155801
* TGN: 7333544

 |
Panorama de Bobbio
**Bobbio** é un concello italiano da provincia de Plasencia, na rexión da Emilia-Romaña. En 2001 a súa poboación era de 3816 habitantes, sobre unha superficie municipal de 106,5 km².

Lindes
------

O concello de Bobbio linda cos municipios de Brallo di Pregola, Coli, Corte Brugnatella, Menconico, Pecorara, Piozzano, Romagnese, Santa Margherita di Staffora e Travo.

Lugares do concello
-------------------

Cassolo, Ceci, Dezza, Mezzano Scotti, Santa Maria San Cristoforo, San Salvatore, Vaccarezza.

Patrimonio artístico
--------------------

En Bobbio radica a abadía de Bobbio, fundada por san Columbano de Luxeuil no século VII. Foi unha das abadías con máis sona da Idade Media.

Irmandamentos
-------------

* Ybbs an der Donau, Austria.
* Navan, Irlanda.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11498
* WorldCat
* VIAF: 153577673
* DARE: 1460
* EBID: ID
* GeoNames: 6539653
* GND: 4080441-0
* ISNI: 0000 0001 2188 6152
* NKC: ge976998
* OSM: 43560
* Pleiades: 383594
* Treccani: bobbio

 |
**Tērvete** é unha vila letoa que exerce como centro administrativo do Concello de Tērvete. 
Coñecida polas fortificacións construídas para o rei de Zemgale na Idade Media. O turismo na vila esténdese ao palacio de Rundale deseñado por Bartolomeo Rastrelli, o pazo Elgavsky —tamén traballo de Rastrelli e o Parque Nacional de Tērvete— tamén coñecido como "Mammadaba".

Parque Nacional de Tērvete
--------------------------

Mundo dos cogomelos, Parque Nacional de Tērvete, Outubro 2017.
O parque nacional é unha atracción turística en toda Letonia. Situado no val do río Tervete está poboado por piñeiros de 300 anos de idade. O parque cobre un territorio de 1 200 hectáreas, un terzo do cal está ocupado polas esculturas da mitoloxía letoa, fadas, o rei do bosque, ananos ou demos. Os máis de 100 personaxes do parque están baseados na obra da escritora nacional ,nada en 1861, Anna Brigadere. As obras escultóricas foron levadas a cabo por autores da escola vocacional de Riga. 
O Parque Nacional de Tērvete abriu ao público en 1969. Nese mesmo ano, as primeiras esculturas de madeira ″Annele e os seus amigos, recollendo bagas″ foron rematadas polo autor Krišjanis.

Notas
-----

1. ↑  Parque Nacional de Tērvete Arquivado 14 de abril de 2018 en Wayback Machine.*(en inglés)*
2. ↑  Parque Nacional de Tērvete Arquivado 14 de abril de 2018 en Wayback Machine.*(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de mammadabaArquivado 03 de abril de 2018 en Wayback Machine.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1973559
* GeoNames: 454910

 |
**Acerra** é un concello italiano da provincia de Nápoles, na rexión de Campania. O seu nome latino era **Acerrae**. A 31 de decembro de 2019, tiña Ten 59 525 habitantes.

Historia
--------

Cidade fundada polos etruscos no século IV a.C. sobre un asentamento osco, o que a converte na cidade máis antiga da Campania. No 332 a.C. foi a primeira cidade en obter a civitas romana na Campania. Destruída por Aníbal no 211 a.C. foi reconstruída cinco anos despois. Baixo Augusto convértese nun importante centro comercial.
Entre o XI e o XII estivo baixo o poder dos normandos.

Notas
-----

1. ↑  "Bilancio demografico anno 2019 (dati provvisori). Comune: Acerra". *demo.istat.it* (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 24 de xullo de 2019. Consultado o 27 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Acerra*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q71603
* WorldCat
* VIAF: 144306482
* DARE: 22557
* GEC: 0000555
* GeoNames: 6537337
* GND: 4546149-1
* MusicBrainz: ID
* OSM: 40906
* TGN: 1043090

 |
| Rotuma |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bandeira | Escudo |

 |
| Localización |
| Localización de Rotuma  |
| Datos |
| Capital | Ahau |
| País | Fidxi |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 2.095 hab. |
| Superficie | 44 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 12°30′S 177°4.8′L﻿ / ﻿-12.500, -177.0800 |
| Maior Altura | 256 m. |

Imaxe por satélite de Rotuma- NASA NLT Landsat 7
**Rotuma** é unha illa volcánica do Pacífico Sur, pertencente ás Illas Fidxi. Cuns illotes próximos forman unha dependencia, tendo a maior autonomía dunha subdivisión en Fidxi, debido a que os seus habitantes teñen unha cultura máis parecidas ás illas polinesias do leste como Tonga, Samoa... Ademais conta cunha lingua distintiva. Estas illas montañosas, cubertas de vexetación, con abundantes precipitacións están situadas nas coordenadas 12º35'S 177º10'E, aproximadamente a 465 quilómetros ao norte de Fidxi. A illa de Rotuma mide 13 quilómetros de longo e 4 de ancho, cunha área de 43 km². A súa poboación en 1996 (censo) era de 2.810. Debido ao seu tradicionalismo os seus habitantes opóñense á chegada do turismo. Practícase unha agricultura de subsistencia. A copra representa a maior produción da illa. Ahau é a capital e Motusa a principal cidade e porto. Foi descuberta por un capitán de mariña británico Edward Edwards en 1791 e anexionada por Gran Bretaña en 1881.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q459763
* WorldCat
* VIAF: 243164292
* GeoNames: 6324593
* LCCN: sh85115519
* TGN: 7594899

 |
igrexa de San Miguel
Praia de Penbryn
**Penbryn** é unha comunidade do condado de Ceredigion en Gales. A poboación, de 1270 habitantes segundo o censo de 2011, distribúese nas localidades de Penbryn, Tre-saith, Brynhoffnant, Glynarthen, Sarnau e Than-y-groes. A competencia no uso da lingua galesa está por riba da media galesa, cun 49,7% que afirman poder falalo. Entre as localidades de Penbryn e Tre-saith localízase a Pedra Corbalengi, unha gran pedra chantada no chan que data do século VI e que leva a inscrición *CORBALENGI IACIT ORDOVS*,(Aquí xace Corbalengi o ordovicio). A praia de Penbryn é propiedade do National Trust e é famosa por aparecer no filme de James Bond, Die Another Day

Notas
-----

1. ↑  Censo 2011 - Poboación
2. ↑  Censo 2011 - Lingua galesa
3. ↑  "Ficha en Celtic Inscribed Stones Project". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 30 de marzo de 2015.
4. ↑  ITV Report, 19 de setembro de 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7162281
* GeoNames: 2640492
* OSM: 11369322
* WOEID: 31626

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vincennes.

O **castelo de Vincennes** (francés: *Château de Vincennes*) é un castelo real francés dos séculos XIV e XVII, situado na vila de Vincennes, a menos de 10 km ao leste de París, actualmente un suburbio da súa área metropolitana.

Construído entre 1340 e 1410, era o castelo máis grande da Idade Media en Europa.

No recinto interior construíuse —a imaxe da Sainte-Chapelle parisiense— a *Sainte-Chapelle vicennienne*, unha capela medieval fundada en 1379 a petición do rei Carlos V co fin de albergar as reliquias da Paixón de Cristo.

Finalizouse definitivamente en 1552.

Historia
--------

Como outros castelos famosos tivo as súas orixes nun refuxio de caza, levantado por Luís VII no bosque de Vincennes ao redor do ano 1150.

No século XIII, Filipe Augusto e Luís IX levantaron unha casa máis sólida: segundo parece Luis IX partiría cara á Oitava Cruzada desde Vincennes, da cal nunca regresou.

Vincennes foi máis ca unha lúgubre fortaleza: Filipe III (en 1274) e Filipe IV (en 1284) casaron alí, e tres reis do século XIV naceron en Vincennes: Luís X (1316), Filipe V (1322) e Carlos IV (1328). Por outra parte, a raíña Xoana I de Navarra faleceu neste lugar o 4 de abril de 1305.

Tamén foi o lugar elixido polo cardeal Mazarino para a súa residencia, e onde faleceu en 1661.

Notas
-----

1. ↑  Herreros 1993.
2. ↑  Bailly, Auguste (1969): *Mazarino*. Madrid: Espasa-Calpe. Colección Austral, nº 1444.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Vincennes Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Herreros Lopetegui, Susana (1993): "Navarra en la órbita francesa", en Historia Ilustrada de Navarra. Pamplona: Diario de Navarra. ISBN 84-604-7413-5.
* McCormick, Frank (1987): "John Vanbrugh's Architecture: Some Sources of His Style", en *The Journal of the Society of Architectural Historians* **46** (2): 135-144.
* Mesqui, Jean (1997): *Chateaux-forts et fortifications en France*. Paris: Flammarion. ISBN 2-0801-2271-1.

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Castelo de Vincennes Arquivado 04 de abril de 2016 en Wayback Machine. *(en varias linguas)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q663673
* Mérimée: PA00079920
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 57857
* Structurae: 10000090

 |
Torre da catedral de san Lourenzo.
**Abano Terme** (coñecida como *Abano Bagni* ata 1930) é un concello italiano da provincia de Padua, na rexión do Véneto. Ten 19 062 habitantes (en 2006) e esténdese por unha área de 21 km², cunha densidade de poboación de 908 hab./km².

Fai fronteira cos concellos de Albignasego, Due Carrare, Maserà di Padova, Montegrotto Terme, Padua, Selvazzano Dentro, Teolo, Torreglia.

Historia
--------

As súas augas termais son coñecidas dende a fin da antigüídade cos nomes de **Aponi fons** ou **Aquae Patavinae**. Algunhas mostras baños da época romana foron desubertas no século XVIII. Os primeiros documentos nos que aparece a cidade moderna data do século X. No século XI fúndase un mosteiro beneditino Do século XII ata 1405 pertence a Padua, ano no que foi conquistado pola República de Venecia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Web da comuna *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Abano Terme*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34603
* WorldCat
* VIAF: 154802445
* BRE: 660199
* GeoNames: 6541001
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1160002
* OSM: 44739
* WOEID: 12675700

 |
Coordenadas: 27°45′44″N 15°41′01″O﻿ / ﻿27.76222, -15.68361

Praia de Arguineguín.
Parque de Arguineguín aberto en abril de 2006.
**Arguineguín** é unha localidade da costa sur de Gran Canaria, en España. Pertence ao concello de Mogán e está situada ao suroeste das Palmas de Gran Canaria.

Etimoloxía
----------

O nome de Arguineguín data de 1492 aproximadamente, cando Cristovo Colón tiña o propósito de descubrir as indias, pero descubriu América. Cristovo Colón levaba nos seus barcos mariñeiros procedentes do norte de España.

O nome de Arguineguín vén do éuscaro *Argin-Egin* que significa "Dáme a luz".

Demografía
----------

Segundo o censo do INE en 2010, Arguineguín tiña unha poboación de 2.676 habitantes (1.424 homes e 1.252 mulleres).

Turismo
-------

Arguineguín é un lugar turístico, que posúe unha extensa praia e un importante porto pesqueiro, onde se concentra a maior confraría de pescadores da illa de Gran Canaria.

Ademais da praia, outro atractivo turístico é o Barranco de Arguineguín, onde atopamos toda clase de froitos tropicais. Cabe destacar tamén os seus numerosos xardíns e parques, así como outras obras arquitectónicas, a maioría inauguradas nos últimos anos debido ao aumento do turismo.

Na vila pódense realizar moitos deportes acuáticos como submarinismo ou surf.

Festividades
------------

* Carnaval (xaneiro ou febreiro)
* Virxe do Carme, patroa dos mariñeiros (16 de xullo)

Personaxes ilustres
-------------------

* Juan Carlos Valerón (n. 1975): futbolista.
* David Silva (n. 1986): futbolista, campión da Copa do Mundo coa Selección de fútbol de España en 2010.
* Aythami Artiles (n. 1986): futbolista.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web do concello de Mogán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q651257
* GeoNames: 2515638
* WOEID: 763866

 |
**Pedro Juan Méndez**, alcumado **Jalisco**, nado na localidade de Sancedo (León) o 12 de decembro de 1928 e falecido en Ponferrada o 11 de outubro de 2012, foi un guerrilleiro antifranquista berciano.

Traxectoria
-----------

O seu pai Arsenio Juan Juan foi apresado en Asturias no 1937 e fusilado despóis en León. Entre o ano 1942 e outubro de 1948, Pedro Juan Méndez foi enlace da Federación de Guerrillas León-Galicia. Tras pasar a Francia, retorna ese mismo ano para incorporarse ao Exército Guerrilleiro de Galicia, pasando a pertencer a II Agrupación. Na primavera de 1949, xunto a Silverio Yebra Granja "Atravesado", Manuel Zapico Terente "Asturiano", Augusto Diéguez Yáñez "Rubio", Silvestre García López "Chimeneas", Roberto López Rodríguez "Virnes" e Odilo Fernández Rodríguez "Blas", únese ao grupo de Manuel Girón Bazán. Permaneceu no grupo ata o asasinato de Girón en maio de 1951. Xunto con "Asturiano", "Atravesado" e Francisco Martínez López "Quico", fuxe cara a Francia, onde se presentan ante as autoridades locais en setembro de 1951. Tras regresar a España reside en Cacabelos e morre no Hospital do Bierzo.

Referencias
-----------

1. ↑  "Fallece Pedro Méndez "Jalisco" de la Agrupación Guerrillera de León-Galicia". *AGE - Archivo, Guerra y Exilio* (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte: censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Edicios do Castro. ISBN 978-84-8485-231-5.
* Serrano, Secundino (1986). *La guerrilla antifranquista en León*. Siglo XXI de España Editores. ISBN 84-323-0627-4.
* Macías, Santiago (2005). *El monte o la muerte*.

### Ligazóns externas

* Muere el último guerrillero de la partida de Girón

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
* Ficha na Fundación Pablo Iglesias *(en castelán)*
**Waco Kungo**, tamén coñecida como **Waku-Kungo** e **Uaco Cungo** e, antes de 1975 como **Santa Comba**, é unha cidade e comuna de Angola, sede do municipio de Cela, na costeira provincia de Cuanza Sul.

Xeografía
---------

A cidade está situada a unha altitude de 1 475 msnm, a uns 400 km ao sueste de Luanda, na estrada principal de Luanda a Huambo.

A súa superficie é de 4 638 km², e a súa poboación, en 2019, é 12 069 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 2,6 hab./km².

O seu clima é oceánico subtropical (*Cfb* na clasificación climática de Köppen). 

A cidade está servida polo Aeroporto de Waco Kungo de (Código da IATA CEO).

Historia
--------

Desde o século XVI, partes cada vez máis grandes de Angola quedaron baixo o control do Imperio portugués. Como parte das reformas administrativas, en 1769, o gobernador portugués de Angola, Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho, fundou a provincia de Cuanza Sul. Cela se converteuse nun municipio, e Waku Kungo na súa capital.

Os portugueses chamaron ao lugar Santa Comba, en referencia á cidade portuguesa de Santa Comba Dão. Na década de 1970 foi cambiado o nome da cidade.

O 6 de agosto de 1975, a guerra civil entre a UNITA, o FNLA e o MPLA (1975–2002) obrigou aos habitantes da cidade a abandonar os seus fogares, causando un colapso total das infraestruturas que durou máis de 30 anos mentres a *guerra fría* persistiu.

Igrexa de Waku Kungo.
A rexión foi feramente disputada e tomada repetidamente polos partidos da guerra civil (o MPLA, coa axuda de tropas cubanas, e a UNITA coa axuda de tropas surafricanas).

Aproximadamente 25 km ao sur da cidade quedaron destruídos, e a ponte, estratexicamente importante, da estrada principal a Huambo, no río Queve, estivo en poder das tropas cubanas. Na rexión aínda hai moitas minas terrestres antipersoas.

A maioría dos residentes de Waku Kungo, daqula Santa Comba Dão, foron rescatados pola Cruz Vermella Internacional e transportados por aire a Portugal.

No curso da guerra foi bombardeada unha escola en 1994, que provocou a morte de 89 nenos.

Notas
-----

1. ↑  "Juventude cristã em acampamento no Uaco Cungo" Arquivado 31 de maio de 2019 en Wayback Machine.. *Jornal de Angola*, 29 de xaneiro de 2015. Consultada o 11 de setembro de 2019.
2. ↑  Waku Kungo, Angola Page en fallingrain.com *(en inglés)*. Consultado o 11 de setembro de 2019.
3. ↑  Angola Cities Database. Consultada o 11 de setembro de 2019.
4. ↑  Info Angola. Consultado o 11 de setembro de 2019.
5. ↑  Artigo sobre o 41º aniversario da sublevación da cidade Arquivado 16 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. no sitio web oficial O portal de serviços do cidadão de Angola Arquivado 19 de xullo de 2019 en Wayback Machine.. Consultado o 11 de setembro de 2019.
6. ↑  Río Queve en Nombres Geográficos *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Waco Kungo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2944819
* GeoNames: 3345497

 |
Lápida na tumba de Emil Cioran
**Emil M. Cioran**, nado en Răşinari (—*Städterdorf* en alemán, *Resinár* en húngaro—, Sibiu, Romanía, entón parte do Imperio Austrohúngaro) o 8 de abril de 1911 e finado en París o 20 de xuño de 1995, foi un escritor e filósofo de orixe romanés. A maior parte das súas obras publicáronse en francés.

Traxectoria
-----------

Cioran foi fillo dun sacerdote ortodoxo. Asistiu á Universidade de Bucarest, onde en 1928 coñeceu a Eugène Ionesco e a Mircea Eliade. En 1937 continuaba os seus estudos no Instituto Francés en París, onde viviu a maior parte do resto da súa vida.

Os seus primeiros traballos publicáronse en romanés, mais posteriormente escribiría exclusivamente en francés. O seu estilo baséase en afirmacións curtas e aforismos, fortemente influídas por Nietzsche e o pesimismo de Schopenhauer ou Philipp Mainländer.

William H. Gass definiu o traballo de Cioran como "un romance filosófico en temas modernos como a alienación, o absurdo, o aborrecemento, a futilidade, a decadencia, a tiranía da historia, a vulgaridade do cambio, a conciencia como agonía, a razón como enfermidade".

Definido en ocasións como un "filósofo sen sistema", aínda que as súas formulacións entran dentro da chamada filosofía do absurdo, as súas obras foron amplamente criticadas. A súa resposta era de confrontación respecto ós filósofos preocupados por crear un sistema o suficientemente complexo e estable para que non puidera ser derrubado. Ante isto, Cioran penetra na contradición aparente como forma de pensamento, sendo as súas afirmacións contraditorias incluso no propio texto. Afirma a falsidade de toda doutrina filosófica, baseándose na incapacidade humana de crear ideas libres.[]

Finou por causas naturais a avanzada idade.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Emil Cioran Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* *Del inconveniente de haber nacido* *(en castelán)*
* *Los "Cuadernos" de E. Cioran* *(en castelán)*
* blip.tv. Documentales sobre E. M. Cioran

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193405
* WorldCat
* VIAF: 56607493
* BIBSYS: 90171413
* BLBNB: 000582729
* BNA: 000022139
* BNCHL: 000610661
* BNE: XX851352
* BNF: 11896880p
* BVMC: 10428
* CANTIC: a10438142
* CiNii: DA00275406
* DeutscheBio: 118746235
* Dialnet: 146731
* Discogs: 1452451
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1716640
* GEC: 0017821
* GND: 118746235
* ICCU: CFIV007597
* IMDb: nm1194127
* ISNI: 0000 0001 2133 979X
* LCCN: n50041863
* LibraryThing: cioranem
* Munzinger: 00000017042
* NDL: 00436030
* NKC: jn19990001394
* NLA: 35028439
* NLG: 61119
* NTA: 068482736
* OL: OL145170A
* Persée: 570925
* PTBNP: 44760
* SELIBR: 183002
* SUDOC: 026789507

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Acaia.
**Acaia** (grego clásico Ἀχαΐα, axaˈia; grego moderno Αχαΐα, Ajea) é unha antiga provincia e unha prefectura actual de Grecia que se atopa na costa norte do Peloponeso, pero na periferia de Grecia Occidental, lindando co golfo de Corinto.

Acaia limita ao oeste con Elis e ao leste con Sición. A súa poboación en 2001 superaba os 300 000 habitantes.

Historia
--------

Historicamente os aqueos eran a tribo grega que habitaba a Acaia, e segundo Homero, a Acaia era o berce dos Mirmidóns, comandados por Aquiles.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2495811
* EBID: ID
* GEC: 0000507
* GeoNames: 265491
* MusicBrainz: ID
* OSM: 937628

 |
Promontorio de Monemvasia, visto dende o porto de Xefira
**Monemvasia** (en grego **Μονεμβασία**, tamén coñecido como **Malvasia**), é unha vila medieval fortificada, que se atopa nunha pequena península da costa leste do Peloponeso, en Grecia. O nome deriva de dúas palabras gregas que significan *entrada única*, en referencia á lingua de terra e á ponte que unen o promontorio e o continente.

O promontorio rochoso é longo e estreito, ten 1,8 quilómetros de lonxitude a unha altitude de 300 msnm.

A vila de Monembasia está situada na vertente sueste, rodeada por murallas por tres dos seus lados e pola parede do promontorio polo cuarto. Gran parte dos edificios son de construción antiga, restaurados ou sen restaurar; a maioría das rúas son angostas e tortuosas, non aptas para vehículos. Hai varias igrexas bizantinas.

Un camiño conduce dende a parte superior da poboación até unha fortificación sita no alto do promontorio. Consérvanse restos de varios edificios, as murallas e unha igrexa bizantina en boas condicións.

Monembasia está conectada ao continente por unha ponte que leva a unha vila chamada Xerifa, ás veces denominada Néa Monemvasía.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ministerio Grego de Cultura Información histórica e cultural sobre Monembasia *(en inglés)*
* Vista aérea en Google Maps

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q654616
* WorldCat
* VIAF: 151287183
* BRE: 2227101
* DARE: 43580
* EBID: ID
* GEC: 21875191
* GeoNames: 256795
* GND: 4340600-2
* LCCN: n82010169
* Pleiades: 570487
* WOEID: 957610

 |
**Marshall David Sahlins**, nado en Chicago o 27 de decembro de 1930 e finado o 5 de abril de 2021, foi un antropólogo estadounidense.

Traxectoria
-----------

Doutorouse en Antopoloxía pola Universidade de Columbia. Nos anos 60 foi politicamente activo, participando en protestas contra a guerra de Vietnam e asinando o manifesto de escritores e editores norteamericanos polo que se negaban ao pagamento de impostos en sinal de protesta polo conflito bélico. Dende 1973 traballou na Universidade de Chicago, onde foi Profesor Emérito de Antropoloxía.

O seu traballo centrouse en demostrar o poder que ten a cultura para moldear a actuación das persoas á marxe da bioloxía. Deste xeito, os sistemas económicos adáptanse ás circunstancias particulares de cada cultura. Distingue entre dous tipos de evolución das sociedades, por un lado, unha evolución xeral, entendida como a tendencia dos sistemas sociais e culturais a incrementaren o seu nivel de complexidade, organización e adaptación ao ambiente. Mais, por outro, as comunidades humanas non están illadas, de xeito que interaccionan e difunden as súas competencias tecnolóxicas, acabando por se desenvolveren de distintos xeitos ao tempo que son introducidos estes elementos anovadores en combinacións diferentes e en distintas etapas.

En relación directa co anterior entra o cualificativo de *sociedades opulentas* co que describiu a certas sociedades mesolíticas. Fronte á visión tradicional de comunidades anguriadas pola procura permanente de alimentos nunha natureza hostil, Sahlins xulga unhas comunidades humanas plenamente adaptadas á contorna, eficaces nas súas estratexias de subsistencia e con moito tempo de lecer para atenderen as súas inquietudes intelectuais e de relacións sociais. Así, chega a afirmar que a evolución da cultura trae consigo un aumento da fame, así como unha diminución do tempo libre. Xa que logo, concibe a pobreza como un status social inventado polas sociedades modernas unha vez introducida unha diferenciación entre clases sociais.

Notas
-----

1. ↑  Twitter]

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ripoll, S. *et al* (2011). *Prehistoria. Las primeras etapas de la Humanidad*. Editorial Universitaria Ramón Areces.

### Ligazóns externas

* *The Original Affluent Society*Arquivado 24 de xullo de 2019 en Wayback Machine. artigo de Marshall Sahlins sobre os cazadores-recolectores do Neolítico *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q345300
* WorldCat
* VIAF: 108302555
* BIBSYS: 90122373
* BLBNB: 000219982
* BNE: XX1163926
* BNF: 119232894
* BRE: 3529054
* CANTIC: a10184077
* CiNii: DA00461706
* DeutscheBio: 124315917
* Dialnet: 945538
* EBID: ID
* FAST: 1861363
* GEC: 0248083
* GND: 124315917
* ICCU: CFIV011722
* ISNI: 0000 0000 8173 1278
* LCCN: n50016277
* LibraryThing: sahlinsmarshall
* NDL: 00455146
* NKC: jx20060921013
* NLG: 276861
* NTA: 068569904
* openMLOL: 309196
* Persée: 161961
* SNAC: w6m6217s
* SUDOC: 02711757X
* TePapa: 30506

 |
**Maebaru-shi - 前原市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Maebaru na prefectura de Fukuoka |
|  |
| Localización da prefectura de Fukuoka no Xapón |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Kyūshū |
| Rexión | Rexión de Kyūshū |
| Prefectura | Prefectura de Fukuoka |
| Superficie | 104,50 km2 |
| Poboación | 68.109 (2009) |
| Densidade | 652 h/km² |
| Alcalde |  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Maebaru** (前原市, まえばるし, *Maebaru-shi*) foi un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Estaba situado ao norte da rexión de Kyūshū e ao oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. Tiña 104,50 km² de superficie, unha poboación de 68.109 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 652 h/km².

O concello de Maebaru limitaba cos concellos de Nijō, Shima, Fukuoka (que son da prefectura de Fukuoka); de Karatsu e Saga (que son da prefectura de Saga).

En 2010 fusionouse xunto coas vilas de Nijō e Shima (distrito de Itoshima), para crear a cidade de Itoshima. O distrito disolveuse tras a fusión.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q990362
* WorldCat
* VIAF: 255834739
* GeoNames: 1857844
* GeoNLP: 9l34Wz
* NDL: 00371517

 |
A **evasión do Santa Teresa** foi a fuxida dun grupo de guerrilleiros galegos desde O Vicedo rumbo a Francia o 13 de decembro de 1946.

Historia
--------

Trala vitoria aliada de 1945, que en lugar de provocar a caída do réxime franquista, serviu para consolidalo, produciuse desalento e frustración entre os guerrilleiros galegos. Un grupo de guerrilleiros vinculados ao PCE, sen coñecemento da dirección da guerrilla, pensaba que a loita armada xa non tiña sentido e había que abandonala e saír de España.

Antonio Paleo Saavedra, que actuaba de enlace entre o grupo Neira e os outros grupos da comarca do Eume foi o encargado de organizar a escapada. Recorreu á axuda do patrón de cabotaxe Cipriano Ponte Rodríguez. Mercaron o buque *Santa Teresa*, de 16 toneladas de rexistro bruto, propiedade dos veciños de San Cibrao Pepe de Pillado e Laureano Pérez, que o venderon por 60.000 pesetas.

Na madrugada do 13 de decembro de 1946 o *Santa Teresa* chegou á praia da Abrela, no Vicedo. A tripulación estaba composta por Antonio Paleo, Victoriano Mosquera, como maquinista, o mariñeiro de Celeiro José Soto, e Laureano Pérez Rubiños, copropietario do barco.

No *Santa Teresa* embarcaron Eusebio González Pedreira, Ramón Chaves, Vicente Lage Fernández "Chicharro", José Antonio Franco Basanta "Manchego" ou "Caudillo", Francisco Gómez Núñez, Domingo Villar Torres, Ramón Vizoso, Evaristo Candelas Pérez "Evaristo" coa súa compañeira Lola e Antonio Molins Valls "Noi" coa súa muller Evangelina Pigueiras, do grupo de Viveiro; Evaristo Eive Villar, Amador Barcia Fernández "Xicos", Antonio Vilar Pereira e Higinio Vilar Pereira, Manuel Piñeiro Antón, Manuel Vilar Pazos e Manuel Rodríguez Pérez "Galán", do grupo de Ferrol.

O *Santa Teresa* sufriu unha avaría na caldeira cando navegaba á altura de Xixón e tivo que entrar nese porto cos fuxidos agochados na adega. Reparada a avaría saíron de Xixón e chegaron a Baiona o 20 de decembro. Ao día seguinte foron trasladados ao campo de Merignac (Bordeos).

Notas
-----

1. ↑  El último superviviente de los escapados de Lugo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* A evasión guerrilleira no "Santa Teresa" Arquivado 20 de marzo de 2017 en Wayback Machine.