recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Carolyn Allison Rodrigues-Birkett**, nada en Moruca o 16 de setembro de 1973, é unha política güianesa que traballou como ministra de asuntos exteriores de Güiana desde 2008 até 2015.

Traxectoria
-----------

De orixe indíxena, naceu en Moruca, na rexión de Barima-Waini. Despois de asistir a unha escola privada en Georgetown, recibiu unha bolsa para indíxenas e estudou administración de empresas na Universidade de Regina no Canadá e regresou a Güiana en 1993. A súa bolsa esixiulle que traballase para as comunidades indíxenas e, como resultado, abandonou a empresa madeireira onde traballaba e, en cambio, foi traballar para o Programa de Melloramento do Impacto Social (SIMAP, polas súas siglas en inglés) do Banco Interamericano de Desenvolvemento en Güiana. Converteuse en coordinadora do Programa de Proxectos Amerindios de SIMAP, ocupando ese cargo até 2001, cando foi a estudar traballo social na Universidade de Güiana.

Foi nomeada no Gabinete como ministra de asuntos amerindios en abril de 2001. Despois das eleccións xerais de 2006, foi novamente nomeada para ese cargo e xurada o 4 de setembro de 2006. Despois de sete anos como ministra de asuntos amerindios, foi nomeada ministra de asuntos exteriores o 9 de abril de 2008, en substitución de Samuel Insanally. Xurou o cargo o 10 de abril.

Continuou traballando como ministra ata que o Partido Progresista do Pobo (PPP) perdeu as eleccións xerais de maio de 2015. Posteriormente ofrecéuselle un lugar na lista de parlamentarios do PPP, pero optou por non tomar asento na Asemblea Nacional, preferindo traballar no estranxeiro.

Notas
-----

1. 1 2  "Meet the New Cabinet Members", GINA.
2. ↑  "President swears-in first two Ministers", GINA, 4 de setembro de 2006.
3. ↑  "Rodrigues appointed Foreign Affairs Minister", GINA, 9 de abril de 2008.
4. ↑  "Two new Ministers sworn in before President Jagdeo", GINA, 10 de abril de 2008.
5. ↑  "Jagdeo on PPP/C Parliament list", *Stabroek News*, 7 de xullo de 2015.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Banato.

O **Banato romanés** (en romanés ***Banatul românesc***) é a parte da rexión histórica do Banato que actualmente pertence a Romanía. (O resto do Banato pertence a Serbia e unha pequena parte a Hungría).

Mapa de Romanía co Banato romanés en laranxa.
En 1938 uníronse os condados de Timiș-Torontal, Caraș, Severin, Arad e Hunedoara para formar o Ținutul Timiș, que abarca o Banato romanés. O 6 de setembro de 1950, a provincia foi substituída pola rexión de Timișoara (formada polos actuais condados de Timiș e Caraș-Severin). En 1956, a metade sur da rexión de Arad foi incorporada á rexión de Timișoara. En decembro de 1960, a rexión de Timișoara pasou a denominarse rexión do Banato.

O 17 de febreiro de 1968 fíxose unha nova división territorial e formáronse os condados de Timiș, Caraș-Severin e Arad. Desde 1998, Romanía dividiuse en oito rexións de desenvolvemento, que actúan como divisións territoriais autónomas. A rexión de desenvolvemento Vest está composta por catro condados: Arad, Timiș, Hunedoara e Caraș-Severin; polo tanto ten case as mesmas fronteiras que a provincia de Timiș de 1929. A rexión de desenvolvemento Vest forma parte da eurorrexión Danubio-Kris-Mures-Tisza. As minorías étnicas na rexión inclúen húngaros (5,6 % da poboación), serbios, croatas, búlgaros, ucraínos e outros.

A actual «rexión do Banato» de Romanía inclúe algunhas zonas montañosas que no formaron parte do Banato histórico ou da chaira panónica. O Banato romanés é montañoso no sur e sueste; no norte, oeste e suroeste é chán e, nalgúns lugares, pantanoso. O clima, excepto nas zonas pantanosas, é xeralmente san. Cultívanse en grandes cantidades trigo, cebada, avea, centeo, millo, liño, cánabo e tabaco, e os produtos dos viñedos son de boa cualidade. A riqueza mineral é grande, incluíndo cobre, estaño, chumbo, zinc, ferro e, especialmente, carbón. Entre os seus numerosos mananciais, os máis importantes son os de Mehadia, con augas sulfurosas, que xa eran coñecidas na época romana como as *Termae Herculis* (Băile Herculane).

Véxase tamén
------------

* Banato (rexión histórica)

| * v
* c
* e
Rexións históricas de Romanía |
| --- |
| 
* Dobruxa
* Moldavia
	+ Besarabia
	+ Budxac
	+ Bucovina
	+ Herta
* Transilvania
	+ Banato
	+ Crisana
	+ Maramureș
* Valaquia
	+ Muntenia
	+ Oltenia

 |  |
Exemplo dun bodhrán.
O **bodhrán** (AFI [ˈbɔːrɑːn] ou [ˈbaʊrɑːn]; plural *bodhráin*) é un tambor de marco (*frame drum*) irlandés. O diámetro do marco vai dende os 25 ós 66 centímetros, mentres que a profundidade é de entre 9 e 20 centímetros. O tamaño máis habitual emprega un marco de entre 35 e 45 centímetros de diámetro cunha profundidade duns 10 centímetros. A un lado do marco encóntrase unha membrana (ou *parche*) tensada e cravada ó marco mediante tachuelas. Tradicionalmente a membrana adoita ser de pel de cabra, aínda que actualmente é habitual encontrar bodhráin fabricados con peles doutros animais coma o canguro ou incluso materiais sintéticos coma o kevlar. O outro lado do marco queda aberto. Habitualmente, unha ou dous barras cruzadas no interior do marco fortalecen a súa estrutura.

Algúns bodhráin modernos para uso profesional empregan tensores mecánicos que permiten variar a tensión do parche, semellantes ós empregados nos tambores das baterías.

Galería de imaxes
-----------------

* Bodhrán en AllarizBodhrán en Allariz

| * v
* c
* e
Música de Irlanda |
| --- |
| Xeral | Baile irlandés ·  Baile Sean-nós ·  Céilí ·  Música irlandesa ·  Música tradicional irlandesa ·  Set dance |
| Canción popular | Lilting ·  Canto Sean-nós ·  Canto tradicional irlandés |
| Instrumentos musicais | Acordeón ·  Acordeón diatónico ·  Arpa ·  Banjo ·  Bodhrán ·  Bouzouki irlandés ·  Concertina ·  Dulcimer ·  Fiddle ·  Frauta irlandesa ·  Gaita irlandesa ·  Lambeg ·  Tarrañola ·  Tin whistle |
| Ritmos | **Bailes de 2/4**: Polca**Bailes de 2/2 e 4/4**: Barn dance, Fling, Highland, Hornpipe, Reel, Strathspey, Schottische**Bailes de 3/4**: Mazurca e valse**Bailes de 6/8**: Xiga**Bailes de 9/8**: Slip jig**Bailes de 12/8**: Slide**Ritmos non bailábeis**: Marchas e aires. |
| Escalas e modos | Escala pentatónica ·  Modo eólico ·  Modo dórico ·  Modo mixolidio ·  Modo xónico |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244976
* AAT: 300215082
* JSTOR: bodhrans
* MIMO: 2514
* MusicBrainz: ID

 |
*Carpe diem*.
A frase latina ***carpe diem*** significa literalmente "atrapa o día" e aparece na oda I-XI de Horacio:

*Dum loquimur, fugerit invida*
*Aetas: carpe diem, quam minimu credula postero.*
(*Pois mentres falamos, fuxiu o envexoso*
*Tempo: atrapa o día, confiando o menos posíbel no mañá)*
O sentido da expresión é "divírtete encanto poidas", "goza do momento". Horacio volve sobre o tema na oda III-XXIX. O motivo atópase na poesía grega e na latina e aparece repetidamente en moitas literaturas, orixinándose na conciencia da brevidade da vida e da inevitabilidade da morte. Tense descrito como lema dos epicúreos.

No século IV, o poeta romano Ausonio introduciu o símbolo da rosa, que representa a beleza e transitoriedade da vida (como aparece en *De Rosis Nascentibus*). Esta simboloxía continuou durante a Idade Media e aparece relacionada co motivo do *carpe diem* entre os goliardos e na poesía francesa e inglesa. En certa altura, a rosa acabou por representar a virxindade e a súa morte a perda da virxindade. Os poetas dos séculos XV a XVII incorporaron frecuentemente o tema e a simboloxía nas chamadas ás súas amadas para que non os desdeñasen, como no poema de Herrick "Ás virxes, que aproveiten o tempo" ("To the Virgins, to Make Much of Time"), que comeza "Gather ye Rose-buds, while ye may" ("Recollede os casulos de rosa, encanto poidades").

O motivo do *carpe diem* aparece tamén nos sermóns e na literatura devota da Idade Media e máis tarde, se ben cun ton admonitorio: a vida é curta, prepárate para enfrontarte ao teu sino. Porén, o espírito máis pagán e epicúreo do motivo é o que ten resultado máis atractivo, tanto aos escritores como aos lectores.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Carpe diem*** |

### Outros artigos

* Ubi sunt
* Memento mori

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190273
* EBID: ID
* GND: 4416954-1

 |
A **Bombardier Dash 8** ou **Q-Series**, anteriormente coñecida como **de Havilland Canada Dash 8** ou **DHC-8**, é unha serie de bimotores turbohélice de alcance medio. Introducidos por de Havilland Canada (DHC) en 1984, na actualidade están producidos por Bombardier Aerospace. Ao redor de 1.000 Dash 8 de todos os modelos foron fabricados, e Bombardier ten previsto producir 1.192 avións de todas as variantes ata o ano 2016.

O Dash 8 desenvolveuse a partir do de Havilland Canada Dash 7, que tiña capacidades STOL (engalaxes e aterraxes moi curtas). Co Dash 8, DHC centrouse en mellorar as capacidades de cruceiro e baixar os custos operacionais. O motor elixido foi o Pratt & Whitney Canada PW100. O avión foi entregado en catro series. A Serie 100 ten unha capacidade máxima de 39 pasaxeiros, a 200 leva os mesmo asentos pero ofrece motores máis potentes, a Serie 300 é unha versión alongada para 50 asentos, e a 400 está máis alongada para levar 78 pasaxeiros. Os modelos entregados a partir de 1997 teñen supresión de ruído na cabina e foron designados co prefixo "Q". A produción da serie 100 rematou en 2005, e a da Q200 e Q300 en 2009. Bombardier está considerando lanzar unha variante alongada do Q400.

Notas
-----

1. ↑  "Program Status Report - Q Series aircraft" (PDF). *Bombardier*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 27 de agosto de 2018. Consultado o 3 de decembro de 2020.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre aviación é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q736765
* LCCN: sh2010005631

 |
O ***Bodegón de caza, hortalizas e froitas*** de Juan Sánchez Cotán, ás veces coñecido como ***Bodegón do cardo***, é pola súa data (1602) unha das primeiras naturezas mortas europeas. É unha pintura executada ó óleo sobre lenzo e mide 68 centímetros de alto por 89 cm de ancho.

Neste bodegón represéntanse varios paxaros cazados, unhas froitas colgando (limóns e mazás) e, á beira dereito, a enorme figura dun cardo. Outras hortalizas alíñanse nesta especie de xanela, marco xeométrico do que parecen sobresaír como un trompe-l'œil: tres cenorias e dous ravos. O bodegón era un xénero moi característico do século XVII.

Este cadro exponse no Museo do Prado de Madrid, onde chegou por compra grazas ós fondos do Legado Villaescusa (1991) e ós beneficios da exposición de Velázquez do ano anterior.

Pertenceu anteriormente ó infante don Sebastián Gabriel. En 1835 foille incautado, xunto co resto da súa colección, por terse adherido á causa carlista. Tres anos máis tarde ingresou no extinto Museo da Trindade. Aínda que este museo foi absorbido en 1872 polo Prado, o cadro non pasou a este, posto que once anos atrás (1861) a colección fóralle devolta ó infante, permanecendo en poder dos seus herdeiros até a súa compra polo Prado xa a finais do século XX.
**Drowning Pool** é unha banda de música Nu metal e metal alternativo formada en 1996 na cidade de Dallas, Texas, nos Estados Unidos. A carreira da banda xorde no 2000 grazas ao festival de Ozzfest e desde entón crece rapidamente ata o presente, ademais cada un dos seus discos ten un vocalista distinto. O seu álbum debut no 2002 foi chamado *Sinner* e gañou o disco de platino en seis semanas. Durante o mes de agosto do mesmo ano, ocorreu o deceso do vocalista da banda, Dave Williams, produto dun ataque cardíaco.

Finalmente, no 2003, uniuse á banda o músico Jason 'Gong' Jones, substituíndo ao falecido vocalista facendo a súa primeira aparición para o seu novo álbum *Desensitized* do 2004, pero a mediados de 2005, anuncia a súa saída da banda.

Despois de moitos rumores, é anunciado que o novo vocalista sería Ryan McCombs, o anterior vocalista da banda *Soil*. O seu novo disco "Full Circle" foi lanzado no 2007, incluíndo un cover de Billy Idol, Rebel Yell. No 2008 lanzan o disco ao vivo chamado *Loudest Common Denominator* onde Ryan McCombs canta cancións dos vocalistas anteriores. No 2010 a banda lanza o seu cuarto álbum de estudio homónimo. O tema Rise Up usase na WWE para abrir o programa Smackdown, tamén realiza varias cancións para os eventos de pago pola visión da WWE. No 2011 Ryan McCombs deixa Drowning Pool volvendo coa súa banda inicial Soil. No 2012 integrase á banda Jasen Moreno como o novo vocalista.

Integrantes
-----------

### Actuais

* C. J. Pierce
* Stevie Benton
* Mike Luce
* Jasen Moreno

### Anteriores

* Ryan McCombs
* Dave Williams
* Jason Jones
* Danny Thompson

Discografía
-----------

* *Sinner* (2001)
* *Desensitized* (2004)
* *Full Circle* (2007)
* *Drowning Pool* (2010)
* *Resilience* (2013)

### Compilación

* *Loudest Common Denominator*  (2009)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Drowning Pool Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Páxina oficial *(en inglés)*
* Páxina da banda no MySpace

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q623921
* WorldCat
* VIAF: 158514018
* AllMusic: mn0000167762
* Discogs: 268893
* GND: 10330030-2
* IMDb: nm1848508
* ISNI: 0000 0001 1092 9209
* LCCN: no2003030482
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0026383
* Songkick: 349012

 |
O **Día das Doenzas Raras** é un día festivo celebrado o último día do mes de febreiro, para crear conciencia sobre as enfermidades raras e mellorar o acceso ó tratamento e á representación médica dos individuos con algunha doenza rara e mais os seus familiares.

Foi establecido no ano 2008, escolléndose un 29 de febreiro xa que é «un día raro». O motivo da súa creación, segundo a Organización Europea para as Doenzas Raras (EURORDIS, polas súas siglas en inglés), atende ó insuficiente tratamento que existe de moitas enfermidades raras, así como á carencia de redes sociais de apoio ós individuos con enfermidades raras e ás súas familias; ademais, mentres que xa había numerosos días dedicados ós que padecen algunha doenza concreta (tal como o cancro), non existía previamente ningún día representativo para aqueles con enfermidades raras. Dende aquela, para efectos da súa realización, os anos non bisestos a celebración ten lugar o 28 de febreiro.

A partir do ano 2009, a celebración do Día das Doenzas Raras — que xurdira como iniciativa esencialmente europea — comezou a ser cada vez máis global. Ese ano, a Organización Nacional para os Trastornos Raros (NORD, polas súas siglas en inglés) mobilizou nos Estados Unidos a duascentas organizacións de apoio a doentes con enfermidades, e igualmente na China, Australia, Taiwán e América Latina realizáronse esforzos para coordinar actividades nacionais e promover este día. Adicionalmente, as organizacións líderes de apoio a doentes con enfermidades raras, incluíndo o movemento internacional Global Genes Project, uniron forzas para promover o Día das Doenzas Raras.
**Emilio Prados**, nado en Málaga o 4 de marzo de 1899 e finado en Cidade de México o 24 de abril de 1962, foi un poeta español, membro da Xeración do 27.

Traxectoria
-----------

En 1914 trasladouse a Madrid para estudar, e residiu na Residencia de Estudiantes, alí coñeceu a Juan Ramón Jiménez, que foi vital para a súa inclinación poética e máis tarde a Federico García Lorca, Salvador Dalí e Luis Buñuel entre outros.

En 1921 o agravamento dunha enfermidade pulmonar que padecía dende a infancia obrígao a acudir a sanatorio suízo para tratala, durante a súa reclusión aproveita para ler e escribir, trala súa recuperación en 1922 seguiu cursos nas universidades de Berlín e Friburgo, e en París coñeceu a Pablo Picasso.

En 1924 volta a Málaga, xunto a Manuel Altolaguirre fundou a revista literaria *Litoral*, e en 1925 convértese no editor da casa editorial Sur, onde foi o responsable da publicación de moitas das obras dos membros da Xeración do 27, durante a Segunda República Prados dedicou boa parte do seu tempo a actividades políticas ao tempo que escribía poesía comprometida.

Trala sublevación militar que dá comezo á guerra civil española, Prados marcha a Madrid e únese á Alianza de Antifascistas Españois, a súa recompilación de poesía de guerra, *Destino fiel*, gaña o Premio Nacional de Literatura en 1938. En 1938 trasládase a Barcelona e faise cargo, con Manuel Altolaguirre da editorial do Ministerio de Instrución Pública, trala vitoria franquista exiliase en París e en xullo de 1939 establécese en México.

Da súa produción no exilio destacan *Jardín cerrado*, *Penumbras* e *Río natural*, escritos entre 1940 e 1956, nelas a intriga amorosa é o único elemento que salva ao poeta da soidade, a morte e a desesperación.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Emilio Prados Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q530267
* WorldCat
* VIAF: 32018065
* BNE: XX1032391
* BNF: 12059958f
* CANTIC: a10390261
* DBE: emilio-prados-such
* Dialnet: 326885
* FAST: 54174
* GEC: 0052540
* GND: 118793217
* ISNI: 0000 0001 1023 698X
* LCCN: n80051603
* NKC: mzk2011619462
* NLA: 35731230
* NTA: 068225148
* OL: OL72739A
* PTBNP: 608924
* SNAC: w63r0tmb
* SUDOC: 028849167
* Treccani: emilio-prados

 |
Estrela drusa.
Os **drusos** (en árabe: *duruzi* دروزي, plural: *duruz*دروز ; en hebreo: *druzi* דרוזי, pl. *druzim* דרוזים) son unha minoría relixiosa que habita, principalmente, no Líbano, Israel, Siria, e Xordania. Así mesmo, existen pequenas comunidades de emigrantes drusos nos Estados Unidos, Canadá, América do Sur, Australia, e Europa. Falan o árabe e seguen patróns sociais moi similares aos dos árabes de Oriente Próximo. A maioría dos musulmáns da rexión non os consideran musulmáns, aínda que eles defenden que a súa relixión é o islam. A maior parte dos drusos considérase árabe, aínda que algúns drusos israelís non. Existen ao redor dun millón de drusos no mundo, a meirande parte no Oriente Próximo.

Características
---------------

En Israel os drusos israelís serven no exército, de forma voluntaria desde 1948, e de forma obrigatoria desde 1956. Os seus privilexios e responsabilidades son as mesmas que as dos xudeus israelís, polo que todos son recrutados, aínda que se lles conceden excepcións aos estudantes relixiosos e por outras razóns.

Os drusos chámanse a si mesmos *Ahl al-Tawhid* ("xentes dun só Deus"), polo que se consideran monoteístas. Discútese cal é a orixe do nome «druso», que se adoita atribuír ao ismaelita Muhammad al-Darazi, morto en 1021, un dos primeiros profetas da seita, considerado un herexe polos drusos actuais.

A relixión, monoteísta e desenvolvida no século X, acepta a lexitimidade dos profetas das tradicións grega, xudeu-cristiá e islámica, incorpora elementos gnósticos e, segundo algunhas fontes,[*quen?*] cren na reencarnación. Os drusos manteñen en segredo boa parte dos detalles da súa fe (practicando a *taqiyya*, tomada do islam xiíta), non aceptan conversións e desaconsellan firmemente o paso dunha relixión a outra. Isto débese en parte a motivos históricos; os drusos foron violentamente perseguidos durante séculos por outras comunidades relixiosas.

Os drusos cren na unidade de Deus. Son monoteístas e a súa teoloxía ten unha visión neoplatónica sobre como interacciona Deus co mundo similar ao gnosticismo e a outras seitas esotéricas. Porén, en contra do que se pensa, non están influídos pola filosofía sufí.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Drusos***  |

### Bibliografía

* Georges Dagher, Rivoal, Isabelle. *Les Maîtres du secret : ordre mondain et ordre religieux dans la communauté druze en Israël*, París, Ediciós da École des hautes études en sciences sociales, 2000, 427 páxinas, Cahiers d’études africaines, 162, 2001.

### Outros artigos

* Gnosticismo

### Ligazóns externas

* Informe de Amnistia Internacional en castelán.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163943
* BNCF: 1370
* BNF: 11941197d
* BRE: 1969095
* EBID: ID
* FAST: 899110
* GND: 4150788-5
* LCCN: sh85039793
* Orthodox Encyclopedia: 180497
* Treccani: drusi

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Día das bromas.

Brincadeira polo Día dos enganos sobre a construción do metro de Copenhague en 2001.
O **día dos enganos**, **día da mentira** ou **día das petas** é unha tradición que ten lugar no primeiro día de abril. Consiste en dar noticias falsas para enviar ás persoas onde non deben ir e outro tipo de brincadeiras.

Orixe
-----

A orixe deste día é controversa, mais a versión máis aceptada[] para explicar por que o 1 de abril é considerado o *día dos enganos* ten que ver coa Francia do século XVI. Naquel tempo, o Ano Novo era festexado no día 25 de marzo[], data que marcaba o comezo da primavera. As festas duraban unha semana e terminaban no día 1 de abril.

No ano 1564, despois da adopción do calendario gregoriano, o rei Carlos IX de Francia determinou que o ano novo sería commemorado no día 1 de xaneiro. Algúns franceses resistíronse á mudanza e continuaron a guiarse polo calendario antigo, polo cal o ano comezaba no 1 de abril. Os máis brincallóns comezaron a ridiculizalos, a enviarlles regalos estraños e convites para festas inexistentes, brincadeiras coñecidas como *plaisanteries*.

Actualidade
-----------

Na actualidade o Día da Mentira é celebrado en multitude de países ao redor do mundo, entre os cales está Galiza. Nos países de cultura anglosaxoa é coñecido como *April Fools' Day* (*día de abril dos parvos*), e é costume que medios de comunicación e mesmo grandes empresas espallen novas falsas. En Italia, Francia e Belxica é coñecido como *peixe de abril* (*pesce d'aprile* en italiano, *poisson d'avril* en francés e *aprilvis* en neerlandés), e a tradición é facer bonecos de papel con forma de peixe e pegarllos á xente.

Na Galiza dise que *No primeiro de abril van os burros onde non deben ir*, cando alguén cae nun dos enganos propios do día. Se ben é certo que a celebración do Día dos Enganos en Galiza estaba a desaparecer, substituído en parte pola tradición española do Día dos Santos Inocentes, vénse facendo un esforzo nestes últimos tempos para manter e reavivar a tradición.[]

Notas
-----

1. ↑  Rivas Quintas, Eligio. *Frampas, contribución al diccionario gallego*, 1978, entrada *peta*: *Trola, mentira (Frades): O día das petas es el l de abril, y de él se dice: FRAS. O primeiro de abril, van os burros onde non debían de ir. El dicc.: peta, capricho, tontuna.*
2. ↑  Eligio Rivas Quintas, *Frampas, contribución al diccionario gallego*, 1978
***Ecos Vegadenses***, subtitulado "periódico quincenal independente" foi unha publicación quincenal editada na Veiga (Asturias) entre 1924 e 1938, fundada por Álvaro Fernández Suárez e Eustaquio Lago Galán.

Traxectoria
-----------

O primeiro número apareceu o 1 de marzo de 1924, e durante os dous primeiros anos saía do prelo do semanario *Las Riberas del Eo*, de Ribadeo, e os seguintes na imprenta de Sucesores de Mancebo, en Mondoñedo. Cada número tiña dúas follas (catro páxinas), de tamaño variable ao longo da súa existencia, dedicándose a última á publicidade. Realizou algúns números extraordinarios en apoio da campaña a favor de que o ferrocarril Xixón-Ferrol pasase pola vila. Ao pouco tempo da súa posta en marcha Fernández Suárez marchou a Madrid e Eustaquio quedou como o máximo responsable, aínda que Álvaro Fernández continuou tamén a codirixir o xornal desde Madrid. A lingua da publicación era o castelán pero o galego estaba presente desde o primeiro número, onde xa aparecía un poema de Antolín Santos Mediante, autor que foi un colaborador habitual do xornal, tanto en galego como en castelán asinando co seu nome e como "Un poeta de tres ó carto" e "AESEEME". Outros colaboradores con poemas en galego son Nan de Allariz, Conrado Villar, Federico Magadán ou do propio Álvaro Fernández Suárez. En galego tamén aparecían colaboracións en prosa de Herminio García Allande e de Eustaquio Lago .

Notas
-----

1. ↑  "Casteleiro Oliveros, Luis "Álvaro Fernández Suárez", *Vivir Asturias*, 25 de febreiro de 2010". Arquivado dende o orixinal o 15 de abril de 2014. Consultado o 14 de abril de 2014.
2. ↑  Babarro, González, X. "Escolma da Obra de Antolín S. Mediante" *Britonia* nº 1, Eilao (Asturias), 1995, pp. 11-71.
3. ↑  Ramos Corrada, Miguel (2002) *Historia de la lliteratura asturiana*, ALLA, p. 735
4. ↑  Suárez Fernández, Xosé Miguel "Sobre úa poesía del veigueño Antonio Cuervo y os empezos da lliteratura en gallego-asturino" in *Actes del I Conceyu Internacional de Lliteratura Asturiana*, ALLA, 2002, p. 409

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Asturiana*. Silverio Cañada Editor, Xixón, 1982. Tomo 6, p. 65.
* Entrada sobre o periódico no blog "O toupo que fuza"
Entrada principal do ecotrón Île-de-France en Saint-Pierre-lès-Nemours
Un **ecotrón** é un instrumento experimental en ecoloxía que consiste nun ambiente controlado que permite acondicionar simultaneamente o ambiente de ecosistemas naturais, simplificados ou completamente artificiais e medir os procesos xerados polos seres vivos presentes nestes ecosistemas, en particular os fluxos de materia e enerxía.

Deseño
------

O seu principio é confinar os ecosistemas en recintos impermeables total ou parcialmente permeables ao fluxo de enerxía e capaces de xerar unha serie de condicións físicas e químicas aplicadas a ecosistemas terrestres ou acuáticos, continentais ou mariños. O control ambiental e as medicións en tempo real son o suficientemente precisos como para probar hipóteses ou modelos operativos. Para tal fin, os recintos están dotados dun importante equipamento que permita a medición continua de fluxos, estados ou características biolóxicas. Outras medicións específicas, *in situ* e *ex situ*, sobre mostras tomadas completan estas medicións en liña. É necesario un número suficiente de cámaras de confinamento independentes para estudar varios factores que interactúan nun marco de inferencia estatística.

Segundo os casos, fálase de *macrocosmos* cando o espazo é o suficientemente grande como para estudar varios m3 de ecosistema reconstituído durante un período de tempo, medido xeralmente en anos (3-5 anos ou máis por exemplo), de *microcosmos* para volumes de medida en decímetros cúbicos (estudo dos ecosistemas fúnxicos, bacterianos, edafílicos, etc.) e *mesocosmos* para situacións intermedias.

Notas
-----

1. ↑  Lawton, J. H.; Naeem, Shahid; Woodfin, Richard M.; Brown, V. K.; Gange, A.; Godfray, H. J. C.; Heads, P. A.; Lawler, S.; Magda, D. (1993-07-29). "The Ecotron: a controlled environmental facility for the investigation of population and ecosystem processes". *Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series B: Biological Sciences* **341** (1296): 181–194. doi:10.1098/rstb.1993.0102.
2. ↑  "Un Écotron pour mesurer les impacts des changements environnementaux sur les écosystèmes". *Actu-Environnement* (en francés). Consultado o 2022-04-25.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lawton, J. H. Naeem, S. Woodfin, R. M. Brown, V. K. Gange, A. Godfray, H. J. C. Heads, P. A. Lawler, S. Magda, D. Thomas, C. D. Thompson, L. J. & Young, S. (1993) *"The Ecotron - a Controlled Environmental Facility for the Investigation of Population and Ecosystem Processes."* Phil. Trans. R. Soc. B, 341, 181-194.
* Lawton, J. H. (1996) *"The Ecotron facility at Silwood Park: The value of big bottle";* experimentos. Ecology, 77, 665-669.
* Loreau, M. (1998) *Biodiversité et fonctionnement des écosystèmes* n°81, pp. 3-7. Centre National de la Recherche Scientifique, París.

### Ligazóns externas

* Paris CEREEP – ECOTRON IDF
* Ecotrón europeo de Montpellier
A **economía na Antiga Grecia** caracterizábase pola grande importancia da agricultura, acrecentada aínda máis pola pobreza relativa dos campos de cultivo da xeografía de Grecia. A comezos do século VI a.C. desenvolvéronse a artesanía e o comercio (principalmente marítimo), que foron sendo cada vez máis importantes no período clásico.

Debe terse en conta que a idea dunha *economía* desde o punto de vista actual é relativamente anacrónica cando se emprega facendo referencia á Antiga Grecia. A palabra grega *oikonomia* (οἰκονομία) fai referencia aos *oikos* (οἶκος), que significan a casa ou o forno. Polo tanto, o diálogo de Xenofonte titulado *Oeconomicus* está dedicado á xestión do fogar e da agricultura. Os gregos non tiñan un termo exacto para facer referencia aos procesos de elaboración de produtos e intercambio.

O economista Murray Rothbard, con todo, comenta que aínda que o concepto en si non existía, os antigos filósofos gregos trataban con cuestións que hoxe en día serían identificadas como económicas.

A moeda
-------

*Artigo principal**:* Moeda da Antiga Grecia.

*Artigo principal**:* Moeda grega da Península Itálica e Sicilia.

*Artigo principal**:* Padrón ático.
A técnica de cuñaxe de moedas chegou a Grecia ao redor do ano -550, comezando por cidades comerciais costeiras como Exina ou Atenas. O seu uso foise estendendo e as cidades-estado pronto regularon un monopolio para a creación das mesmas.

As primeiras moedas estaban compostas de electrum (unha aliaxe de ouro e prata) e logo apareceron as de prata pura, que era o metal valioso máis común da rexión. Tracia e Macedonia extraían o metal das minas do monte Pangaion, mentres que Atenas extraíao das minas de Laurio. Máis adiante, a partir do século -V, comezarían tamén a acuñarse moedas menos valiosas, realizadas en bronce.

As moedas máis famosas da antigüidade grega foron os "bufos atenienses", que aínda hoxe se utilizan para ilustrar a moeda de euro que é acuñada en Grecia.

As moedas tiñan varios usos no mundo grego: 

* Servían como diñeiro, para realizar intercambios comerciais, e sendo utilizados polas cidades-estado sobre todo para a contratación de mercenarios e para o pago aos cidadáns polos seus servizos.
* Eran unha fonte de ingresos. Os estranxeiros tiñan que intercambiar a súa moeda pola local cun tipo de cambio favorable á cidade-estado.
* Servían como unha forma de almacenar metais preciosos e así poder trasladalos como ben de consumo. Iso explica os descubrimentos de moedas atenienses con altas concentracións de prata a grandes distancias da cidade.
* Para rematar, a produción de moeda propia supuña para a cidade-estado que a levaba a cabo un certo prestixio fronte á que non era capaz de facelo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Agricultura na Grecia antiga
* Escravitude na Grecia antiga
Estrutura molecular do Butano.
O **butano** (tamén chamado **n-butano**) é un hidrocarburo saturado, parafínico ou alifático, inflamable, gasoso que se licúa a presión atmosférica a -0,5 °C, formado por catro átomos de carbono e por dez de hidróxeno, cuxa fórmula química é C4H10. Tamén pode denominarse co mesmo nome a un isómero deste gas: o isobutano ou metilpropano.

Características
---------------

Como é un gas incoloro e inodoro, na súa elaboración engádeselle un odorizante (xeralmente un mercaptano) que lle confire un cheiro desagradable. Isto permítelle ser detectado nunha fuga, porque aínda que non é tóxico, pode provocar unha explosión.

En caso de extinción dun lume por gas butano emprégase anhídrido carbónico (CO2), po químico ou néboa de auga para arrefriar e dispersar vapores.

O **butano comercial** é un gas licuado, obtido por destilación do petróleo, composto principalmente por butano normal (60 %), propano (9 %), isobutano (30 %) e etano (1 %).

Aplicacións
-----------

Bombona de gas butano.
A principal aplicación do **gas butano** é a de combustible en fogares para a cociña e auga quente, e nos mecheiros de gas. Non adoita consumirse en grandes cantidades debido ás súas limitacións de transporte e almacenaxe.
Non é adecuado para o seu transporte vía gasodutos xa que pola súa alta temperatura de licuefacción poderíase condensar nas conducións. De feito elimínanse os restos de butano e propano do gas natural por este motivo.

O gas butano adoita transportarse en bombonas de butano, un envase cilíndrico, de paredes de aceiro, que contén 12,5 quilogramos de butano. Tamén existen novas bombonas de butano máis lixeiras, fabricadas con outros materiais como o aceiro inoxidable.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Butano*** |

### Ligazóns externas

* Instituto nacional de Seguridade e Hixiene no Traballo de España: Ficha internacional de seguridade química do butano. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134192
* AAT: 300013008
* BNCF: 31119
* BNF: 11944370n
* EBID: ID
* GEC: 0086670
* GND: 4435182-3
* JSTOR: butane
* LCCN: sh85018352
* MAG: 2778717364
* NDL: 00575421
* PSH: 5947

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 106-97-8
* ChEBI: 37808
* ChEMBL: CHEMBL134702
* ChemSpider: 7555
* DTXSID: DTXSID7024665
* E: E943a
* ECHA: 100.003.136
* KEGG: D03186
* NIOSH: 0068
* PubChem: 7843
* RxNorm: 1310550
* UNII: 6LV4FOR43R

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Atlas.
Mapamundi de Abraham Ortelius publicado dentro do *Theatrum Orbis Terrarum* (1570), un dos primeiros atlas impresos.
Un **atlas** é unha colección sistemática de mapas de diversa índole que contén unha capitulación de distintos temas de coñecemento como a xeografía física, a situación socioeconómica, relixiosa e política dun territorio concreto.

O termo atlas provén da mitoloxía grega na que *Atlas* ou *Atlante* (en grego antigo ‘o portador’) era un novo titán ao que Zeus condenou a cargar sobre os seus ombreiros os alicerces que mantiñan a terra separada dos ceos. Con todo, segundo explicaba Gerardus Mercator á fronte do seu propio *Atlas* de 1602, o nome aludía non ao personaxe mitolóxico senón á cordilleira, e a un rei e astrólogo norteafricano cuxo desexo era transformarse en montaña para abrazar o ceo.

Clasificación
-------------

Os atlas pódense clasificar de acordo a determinadas características:

Segundo a súa extensión:

* Universais (mundiais)
* Nacionais
* Rexionais
* Comarcais
* Locais

Segundo o tipo de información:

* Xeográficos
* Temáticos

Segundo o soporte en que se presentan:

* Impreso sobre papel.
* Sobre soportes electrónicos ou en Internet

Atlas nacional
--------------

Un **atlas nacional** constitúe unha síntese da realidade física, social e económica dun país, polo que reúne toda a información xeográfica necesaria para unha adecuada toma de decisións, tanto públicas como particulares. Con todo, é moito máis que iso: é un compendio do coñecemento sobre o territorio, sobre as modificacións que a actividade humana produciu nel e sobre as relacións entre a intelixencia, a vontade e a natureza. En todo caso, é unha exposición rigorosa e obxectiva que describe con criterio científico o relevo, o clima, as cidades e os seus habitantes, e a distribución dos recursos; en definitiva é un espello do país. Un exemplo de atlas nacional é o *Atlas Nacional de España*, encomendado ao Instituto Xeográfico Nacional por acordo do Consello de Ministros de 1986.

Notas
-----

1. ↑  Biblioteca Real, pezas cartográficas da *Colección Gondomar*, Patrimonio Nacional.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Atlas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Mapamundis antigos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q162827
* AAT: 300028053
* BNCF: 3649
* BNE: XX5216275
* BNF: 13162713r
* BRE: 1837576
* GEC: 0081730
* GND: 4143303-8
* JSTOR: atlases
* LCCN: sh85009231
* NKC: ph118653

 |
**Elizabeth Bragg**, nada en San Francisco o 23 de abril de 1854 e finada o 10 de novembro de 1929, é unha enxeñeira estadounidense. Foi a primeira muller en obter o título de enxeñaría civil dunha universidade norteamericana.

Traxectoria
-----------

Criada no seo dunha familia burguesa, Elizabeth Bragg foi unha dos nove fillos de Robert Bragg e Mary Bragg, de Philbrook. O seu pai era un importante construtor de barcos en San Francisco. Tres dos seus irmáns entraron no negocio familiar, mentres Elizabeth e as súas irmás estudaron unha carreira universitaria en ciencia ou enxeñaría.

En 1876, Elizabeth Bragg licenciouse en enxeñería civil pola Universidade de California en Berkeley. Converteuse así na primeira estadounidense que obtivo o título de enxeñeira.

En 1888 casou con George Cumming, enxeñeiro civil da Compañía Ferroviaria do Pacífico Sur. Elizabeth Bragg nunca traballou como enxeñeira.

Notas
-----

1. ↑  Bix, Amy (2014). *Girls Coming to Tech: A History of American Engineering Education for Women*.
2. ↑  "What’s it like to be a woman working in the energy industry?". Consultado o 28 outubro 2018.
3. ↑  "Women’s History Month: Take Our Quiz". Arquivado dende o orixinal o 19 de novembro de 2018. Consultado o 28 outubro 2018.
4. ↑  "Women In Engineering: Inspired to Wired". Arquivado dende o orixinal o 16 de febreiro de 2020. Consultado o 28 outubro 2018.
5. ↑  "10 Female Engineers Who Helped Pave the Way". Arquivado dende o orixinal o 28 de agosto de 2018. Consultado o 28 outubro 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mulleres enxeñeiras
* Historia das mulleres na enxeñaría
Curva de Eau Rouge en 1997.
Curva de Eau Rouge desde o Raidillon.
Curva de Eau Rouge no inverno.
Auga vermella ("Eau rouge" en francés) nas beiras do río preto do circuíto
A curva de **Eau Rouge** é unha ardua curva de alta velocidade na forma esquerda-dereita-esquerda no Circuíto de Spa-Francorchamps en Bélxica, e é amplamente recoñecida como unha das mellores curvas de calquera circuíto no mundo.

Características
---------------

Situada á altura na que a pista atravesa a corrente do río Eau Rouge por primeira vez, aparece logo dunha baixada que segue ao xiro da primeira curva. Os coches de Fórmula 1 poden chegar a acadar velocidades de ata 320 km/h ao pasar o punto máis baixo. Estritamente falando, a curva Eau Rouge é unicamente a curva a esquerdas da parte inferior. A seguinte curva a dereitas que apunta cara á subida foi introducida en 1939 para atallar a curva orixinal "Ancienne Douane", chamada Raidillon (fr:Raidillon de l'Eau Rouge).

Tal e como a describe Fernando Alonso:

> 
> 
> "Entras na curva costa abaixo, tes un repentino cambio de dirección na parte máis baixa e entón hai unha abrupta subida. Desde o cockpit non se pode ver a saída, e conforme vas subindo non sabes onde vas aterrar. É unha curva crucial para o tempo da volta, e tamén na carreira, porque hai unha longa subida que a segue onde se pode perder moito tempo se cometes un erro. Pero tamén é unha curva importante para as sensacións do piloto. Xera sensacións especiais en cada volta, porque tamén se comprime todo o corpo cando pasas polo punto máis baixo da curva. É moi estraño, pero tamén moi divertido".
> 
> 

A curva require moita pericia no piloto para negociala correctamente, e a longa recta que a segue a miúdo ofrece boas oportunidades aos mellores pilotos para adiantar na curva de Les Combes.

Eau Rouge cobrouse varias vítimas ao longo dos anos, incluíndo Stefan Bellof nun Porsche, e tamén provocou espectaculares saídas de pista de Alex Zanardi en 1993 e de Jacques Villeneuve, ao que describiu como "o mellor accidente que tivera", e ao que seguiu un accidente similar do seu compañeiro de equipo Ricardo Zonta.

Logo das mortes de Roland Ratzenberger e Ayrton Senna en Imola en 1994, as seguintes carreiras de Fórmula 1 viron como se introducían chicanes feitas con rodas apiladas. A entrada a Eau Rouge foi obstruida dese xeito en 1994, aínda que se recuperou o trazado orixinal ao seguinte ano. A curva foi lixeiramente modificada no ano 2002, aínda que aínda mantén todo o seu carácter.

Referencias
-----------

1. ↑  2004 Belgium Grand Prix – Selected driver quotes The Official Formula One Website

Véxase tamén
------------

* Circuíto de Spa-Francorchamps

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eau Rouge*** |
**María Belén Prado Sanjurjo**, nada en Ourense o 27 de maio de 1968, é unha avogada e política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense (1991) e en Xurídico Empresarial pola Universidade San Pablo (CEU) (1992). Foi asesora do Servizo xurídico da Comisión Europea, asesora na Sede da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) en Bruxelas (1993-1994). Foi Subdirectora da Delegación da Xunta de Galicia en Bruxelas (Fundación Galicia-Europa) (1997-2001), Directora xeral de Función Pública da Xunta de Galicia (2002-2004) e Conselleira de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais da Xunta de Galicia (2004). Despois foi Viceconselleira da Consellería de Sanidade da Comunidade de Madrid (xaneiro de 2006). É deputada polo Partido Popular na Asemblea de Madrid desde outubro de 2008.

Cesada como viceconselleira de Sanidad do goberno rexional de Madrid coa chegada ao Consellería de Javier Maldonado no 2014. Entre 2015 e 2018 foi viceconselleira de Política Social.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**María Xosé Cimadevila** |  **Conselleira de Asuntos Sociais** 2004 - 2005 | Sucesor:**Anxo Quintana** |

Notas
-----

1. ↑  "Ilma. Sra. D.ª María Belén Prado Sanjurjo". Asemblea de Madrid. Arquivado dende o orixinal o 23 de xullo de 2018. Consultado o 22 de xullo de 2018.
2. ↑  "Ángel Garrido saca de su Gobierno a una histórica de Sanidad". *Redacción Médica*. 2018-05-23.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na Asemblea de Madrid
**Belén Esteban Menéndez**, nada en Madrid o 9 de novembro de 1973, é unha colaboradora de varios programas de televisión e un personaxe dos medios de España. 

O seu salto aos medios de comunicación produciuse trala ruptura da súa relación sentimental co toureiro Jesulín de Ubrique, do que ten unha filla, Andrea. As disputas públicas co toureiro e a súa familia a mantiveron constantentemente no candeeiro: exclusivas en revistas do corazón e programas de televisión, romances con sona nos medios e portadas en revistas fundamentaron dende entón a súa presenza nos medios de comunicación.

Traxectoria
-----------

Belén Esteban Menéndez naceu o 9 de novembro de 1973 en Madrid. Filla de Francisco Esteban (falecido en 2006 vítima dun cancro) e de María del Carmen Menéndez. Agora converteuse nun dos personaxes máis populares da prensa do corazón española.

O 27 de xullo de 2008 casou con Francisco Álvarez Gómez, un amigo de toda a vida. En setembro do 2009, o Defensor do menor da Comunidade de Madrid remitiu un escrito á Fiscalía de menores solicitando unha actuación de oficio na defensa da protección da súa filla, dando a entender que a exhibición continuada da vida privada e das circunstancias da menor por parte da súa nai, feito que vén ocorrendo dende que se separou do seu exmarido, vulneran o seu dereito á intimidade e á propia imaxe.

Filmografía
-----------

### Televisión

* *Sabor a ti* (Antena 3, 1999-2004);
* *Día a Día* (magacín matinal en Telecinco, 2004);
* *El programa de Ana Rosa* (Telecinco, 2005-2009);
* *Sálvame* (magacín diario en Telecinco, 2009-actualidade, como copresentadora);
* *La noria* (Telecinco, 2009-2011);
* *Sálvame Deluxe* (Telecinco, 2009-actualidade);
* *Campanadas de Nochevieja* 2009-2010 xunto con Jorge Javier Vázquez en Telecinco.
* *¡Más qué baile!* (Telecinco, 2010, como concursante - Gañadora);
* *Aída* (Telecinco, 2011, como ela mesma, 1 episodio).
* *Gran Hermano VIP* (Telecinco, 2015, como concursante - Gañadora);

### Cine

* 2011: *Torrente 4*: como caseira de Torrente.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Belén Esteban*** |

### Ligazóns externas

* Sitio oficial de Belén Esteban

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2895223
* WorldCat
* VIAF: 191401977
* BNE: XX1689518
* CANTIC: a11800975
* GND: 1017073783
* IMDb: nm1543206
* ISNI: 0000 0001 3244 1677
* TMDb: 228877

 |
**Ernst Leopold Christian Mielck**, nado o 24 de outubro de 1877 en Viipuri (Gran Ducado de Finlandia) e finado o 22 de outubro de 1899 en Lorcano (Suíza), foi un compositor e pianista finlandés.

Traxectoria
-----------

Ernst Leopold Christian Mielck naceu en Viipuri (actualmente en Rusia e denominada Vyborg) no daquela Gran Ducado de Finlandia, un territorio autónomo dentro do Imperio Ruso, o 24 de outubro de 1877. Mielck foi o primeiro filho do cónsul e empresario Theodor Mielck e a súa dona Irene (de solteira Fabritius). Seu pai era un músico afeccionado coñecido nos ambientes culturais de Viipuri e ao que lle gustaba participar nos eventos musicais da súa cidade como barítono, afección que compartía coa súa muller, procedente dunha familia musical de Viipuri. O matrimonio tivo outro fillo varón, Edoard Mielck, que se convertería en arquitecto, e unha filla, Edda Adelaide Mielck, que sería cantante de ópera.

A infancia e adolescencia de Ernst Mielck estiveron marcadas pola súa fráxil saúde.

Mielck trasladouse a Alemaña, onde tería sido o alumno favorito de Max Bruch.

En decembro de 1898 Mielck viviu o punto culminante da súa carreira cando tocou o piano como solista coa Berliner Philharmoniker interpretando a súa propia obra *Konzertstück*. Con todo, a súa carreira viuse interrompida a causa da súa fráxil saúde que empeorou na primavera de 1899. A pesar do seu traslado a Suíza na procura dun clima máis suave, Mielck xa non se recuperou e morreu de tuberculose o 22 de outubro dese mesmo ano, tan só dous días antes do seu 22º aniversario.

Notas
-----

1. ↑  "MUSIIKKI" (en finés). mielck.fi. Consultado o 21 de novembro de 2020. [*Ligazón morta*]
2. ↑  "Ernst Leopold Christian Mielck" (en finés). geni.com. Consultado o 21 de novembro de 2020.
3. 1 2  Oramo, Ilkka (19 de novembro de 2019). "ERNST MIELCK" (en inglés). Sibelius-Akatemia. Consultado o 21 de novembro de 2020.
4. ↑  Schlossberg, David, ed. (2011). "Chapter 1. Tuberculosis in History: Did It Change the Way We Live?". *Tuberculosis and Nontuberculous Mycobacterial Infections* (en inglés) (6 ed.). Washington, DC: ASM Press. p. 7.
5. ↑  Korhonen, Kimmo (7 de setembro de 2012). "Thrice homeless" (en inglés). Finnish Music Quarterly. Consultado o 21 de novembro de 2020.

* Portal:Música clásica
* Portal:Finlandia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4761
* WorldCat
* VIAF: 37114950
* BNF: 140211208
* DeutscheBio: 123062179
* Europeana: ID
* FAST: 383895
* GND: 123062179
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 8116 1834
* LCCN: no96062067
* MusicBrainz: ID
* openMLOL: 50581
* SUDOC: 225544644

 |