recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Luís Novo Vázquez**, nado en Teixeiro en 1929 e finado na mesma localidade o 26 de setembro de 2014, foi un médico e político galego que foi alcalde de Curtis.

Traxectoria
-----------

Médico de profesión, foi candidato número 4 da lista do PPdeG de Curtis nas municipais de maio de 1991 pero non resultou elixido. Nas locais de maio de 1995 encabezou a lista do PPdeG, gañando as eleccións e sendo elixido alcalde co apoio dos independentes da Plataforma Popular de Curtis e formando un goberno de coalición con eles. Este acordo chegou tralo fracaso en 1991 dun acordo entre os mesmos independentes e os populares para facer alcalde ao popular José Pato. Durante o último mandato de José Tomé Piñeiro, a rivalidade entre as localidades de Curtis e Teixeiro chegou á súa máxima expresión co inicio por parte dos veciños de Curtis (co apoio político da Plataforma Popular de Curtis, antes Independentes de Curtis) do proceso de segregación, o cal non chegou a materializarse. As candidaturas de PSdeG e PPdeG ata o entón estaban formadas por veciños da zona de Teixeiro, mentres que a Plataforma estaba constituída por veciños da localidade de Curtis. Tralas devanditas municipais de 1995, a Plataforma converteuse en chave de goberno cos seus 3 edís, fronte aos 4 de PPdeG e PSdeG, contando con máis votos os populares. O entendemento ao longo de todo o conflito fora moito maior cos populares, a pesar do peso teixeirán da súa candidatura, primando a proximidade ideolóxica entre ambas formacións conservadoras, sendo incluso os números 2 e 3 da Plataforma militantes populares. 

Novo manifestou a súa vontade de se-lo alcalde da unidade entre as dúas localidades, a pesar de ver absurda a reivindicación de Curtis, pero respectando unha hipotética segregación. En consonancia con este talante conciliador foi pregoeiro nas festas patronais curtenses de agosto de 1995. Con todo, o acordo de goberno rachou tralas acusacións realizadas polos membros da Plataforma, en xuño de 1997, de contratacións irregulares por parte de Novo Vázquez. Desta forma, tivo que seguir gobernando cun pacto de goberno co PSdeG. 

Nas municipais de xuño 1999 foi derrotado pola Plataforma Popular de Curtis, a cal alcanzou un acordo de goberno co PSdeG-PSOE que supoñía a rotación na alcaldía entre os candidatos socialista e independente, Antonio Fraga Sánchez e Javier Caínzos Vázquez. Este acordo levouse a cabo a pesar das discrepancias entre os socialistas e veciños de Teixiero por chegar a un acordo cunha candidatura de Curtis. Desta forma, Novo pasou á oposición e renunciou á súa acta de concelleiro en xaneiro de 2001, retirándose definitivamente da política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Tomé Piñeiro** |  **Alcalde de Curtis** 1995 - 1999 | Sucesor:**Antonio Fraga Sánchez** |

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Pita Lissarrague e tiveron catro fillos. Finou o 26 de setembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Curtis
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Orella (homónimos).
Orella humana.
A **orella** (do diminutivo latino de *auris*, *auricula*) ( pronunciación (axuda ·  info)) é a parte visible do órgano do sentido do oído, e está formada polo **pavillón auricular** ou **pavillón auditivo externo** que, canda o conduto auditivo externo, constitúe o chamado oído externo.

É unha estrutura cartilaxinosa (composta por cartilaxe e pel) que ten como función captar as vibracións sonoras e dirixilas cara ao interior do oído.

O pavillón auricular é orientable nos cánidos.
Moitos animais son capaces de mover a vontade o pavillón auricular cara a dirección da que procede o son (por exemplo, os cans). En cambio, a orella humana é moito menos direccional, pois non posuímos este control voluntario sobre a súa orientación.

Na especie humana, é unha lámina pregada sobre ela mesma en diverso sentidos, oval, cunha grosa extremidade superior, e tendo no seu conxunto aparencia dunha *corneta acústica*.

O pavillón ten un esqueleto de cartilaxe elástica que lle permite volver á súa posición normal despois dunha deformación. Cuberto de pel, non existe tecido celular subcutáneo. A parte inferior é o lobo (ou lóbulo) da orella, na que a parte central é adiposa, pouco innervada e ricamente vascularizada.

Partes da orella
----------------

As partes que se distinguen na orella humana son:

1. Cuncha.
2. Hélice.
3. Antihélice.
4. Trago (*Tragus*).
5. Antítrago (*Antitragus*).
6. Lobo ou lóbulo.
7. Fosa triangular.
8. Scapha (*barco*).

Notas
-----

1. ↑  Portal das Palabras. "Orella". Consultado o 29/9/2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Orella*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***orella*** |

### Outros artigos

* Tubérculo de Darwin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q379858
* EBID: ID
* GEC: 0199857
* GND: 4133603-3
* LCCN: sh85040396
* MAG: 2780801906

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 56580
* MeSH: D054644
* MeSH: A09.246.272.197
* NCIt: C32165
* TA: A15.3.01.002
* Uberon: 0001757
* UMLS: C0928075

 |
**Luís Rivaya Riaño**, nado en Santa Cruz do Incio o 19 de febreiro de 1912 e finado en Madrid o 16 de abril de 1976, foi un xurista galego.

Traxectoria
-----------

Primeiro dos dez fillos do notario Luís Rivaya Llamedo e de Trinidad Riaño Vigil. De pequeno trasladouse coa familia ao Barco de Valdeorras. En 1949 casou con María Isabel Segura Delgado, con quen tivo catro fillos: Luís, María Isabel, Carmen e Ana.

En 1933 licenciouse en Dereito na Universidade de Oviedo, e foi xuíz, avogado e secretario do consello de administración do Banco de Valladolid. Foi membro do Seminario de Estudos Galegos. En 1933 enviou a Sebastián González García-Paz o traballo "As Tablas de Cossas Notables de Francisco Rodríguez, esquirvano da Rúa de Valdeorras (1598-1638)", que permaneceu inédito até 2009. Escribiu na publicación *A Nosa Terra* sobre a redención dos foros por parte do estado. Elaborou un «Proxecto de Ordenación xurídico-social da propiedade rústica en Galicia» que asumiu en 1936 o Partido Galeguista

Na década de 1940 foi vivir a Sevilla, e despois residiu en Madrid. Tras a súa morte, legou parte da súa biblioteca á Fundación Otero Pedrayo.

Obra
----

* *Panxoliñas de Santiago*

Notas
-----

1. ↑  "Segundo aniversario D. Luis Rivaya Riaño". *ABC*. 15 de abril de 1978.
2. ↑  Cabo Villaverde, M. (1995): "Entre a tentación conformista e o abolicionismo: A cuestión foral durante a Segunda República", en *Anuario Brigantino* nº 18, páx. 159-164.
3. ↑  Castro Pérez, X. (1985): *O galeguismo na encrucillada republicana I*. Deputación de Ourense.
4. ↑  Fernández del Riego, F. (1992): *Diccionario de escritores en lingua galega*. Sada: Ediciós do Castro. 2ª ed. Páx. 705.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carnicero Méndez-Aguirre, J. M. (2008-2009): «Un documentalista desconocido de Valdeorras: Luís Rivaya Riaño y "As tablas de cossas notables de Francisco Rodríguez, esquirvano da Rúa de Valdeorras (1598-1638)"», en *Boletín Avriense* nº 38-39, páx. 293-320.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Orella (homónimos).
Bandexa de orellas.
As **orellas** son unha sobremesa doce moi típica, xunto coa filloa, do Entroido galego. Son un prato de elaboración sinxela, consistente en amasar fariña con ovos e cortar en anacos con forma de orella a masa que se obtén. Os anacos son fritidos en aceite e espolvoréxaselle azucre por riba.

As orellas tamén son típicas de Cataluña e do País Valenciano co nome de **orelletes**. No sur de Francia, onde se coñecen coma **aurelhetas** (en francés **oreillettes**, orelliñas), e ao igual que en Galicia, son típicas no Entroido.

Elaboración
-----------

### Ingredientes

Os principais ingredientes que poden levar son fariña, ovos, auga, manteiga, lévedo, azucre, anís, relas de limón, laranxa, leite, canela e sal.

### Receita

Orellas para 6 persoas.

O primeiro de todo é quentar nunha tixola unha cunca de aceite coas relas de limón e un anaco de pan. Cando isto estea dourado, deixámolo arrefriar e retiramos o limón e o pan. Pomos unha cunca con dous ovos batidos, unha cunca de leite, media cunca de anís, unha culler e media de lévedo nun recipiente e batemos. Logo engadímoslle as relas de limón e unhas gotas de zume de laranxa. Botámoslle a esta mestura o aceite que tiñamos gardado e vámoslle engadindo fariña ata conseguir unha pasta que poder amasar. Estiramos a masa e vámola cortando en anacos con forma de orella. Estes anacos hanse de ir fritindo en abundante aceite e logo, espallamos o po de azucre por riba.

Esta é unha delas, pero hai moitas variedades e receitas distintas para facer este doce.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de orellas de Galicia.
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Doces
* Follas de limón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326327
* GEC: 0518147

 |
O **caxubio** é unha lingua da familia eslava falada polo pobo caxubio ó norte da República de Polonia, na costa do Mar Báltico. A súa proximidade lingüística co polaco fai que haxa moita xente que a considere coma un dialecto do polaco (lingua lequítica), aínda que en realidade forma parte dun subgrupo eslavónico diferente, dentro do cal se emparenta co polabio e o eslovincio. Estruturalmente, ten unha gran cantidade de arcaísmos e empréstimos xermánicos cando se compara coas linguas eslavas veciñas.

Datos básicos
-------------

Autoglotónimo: kaszëbsczi

Heteroglotónimo: *caxubio* (galego), *kassubian* (inglés), *kashubian* (inglés), *Kaschubische Sprache* (alemán), ...

Familia lingüística: linguas eslavas

Orde de constituíntes: ¿?

Número de falantes: 30 000 a 300 000

Status sociolingüístico: lingua minorizada de Polonia

Código ISO 639-3: csb

Sociolingüística
----------------

Sociolingüisticamente, distribúese polo rural, especialmente nas camadas menos escolarizadas da poboación, polo que os falantes desenvolveron un sentimento de estigma e autoodio propio de moitas linguas minorizadas sen recoñecemento oficial. Dende hai uns anos, o goberno polaco potenciou a súa presenza na televisión e radio estatais e, cumprindo co Convenio Europeo para a Eliminación de tódalas formas de Discriminación (CERD), estableceu o ensino de lingua caxubia en 19 centros para 1 470 alumnos (1999-2000) e mesmo o ensino optativo na Universidade de Gdańsk.

Literatura
----------

O seu sistema literario baséase en xéneros como a poesía ou a regueifa e na exaltación rexionalista, temática a prol da lexitimación que é habitual nas linguas estigmatizadas. As súas asociacións son máis activas e agrúpanse na "Asociación Caxubio-pomerana" (*Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie*) dende 1929.

Notas
-----

1. ↑  Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". *unesdoc.unesco.org*. Consultado o 11 de xullo de 2022.
2. ↑  "Entrada caxubio en Digalego". Arquivado dende o orixinal o 09 de febreiro de 2018. Consultado o 31 de maio de 2017.
3. ↑  "Kashubian". *Ethnologue* (en inglés). Consultado o 2022-06-10.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Existe unha versión da Wikipedia en  ***Lingua caxubia*** |

### Outros artigos

* Wikipedia en caxubio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33690
* AAT: 300388559
* BNCF: 36812
* BNF: 11993905n
* BRE: 2054860
* EBID: ID
* ELCat: 3454
* Ethnologue: csb
* GEC: 0165636
* Glottolog: kash1274
* GND: 4120216-8
* LCCN: sh85071708
* NKC: ph172903
* WALS: ksu

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Os Casás.

**San Xoán dos Casás** é unha parroquia do concello de Cerdido, na comarca do Ortegal. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

Poboación
---------

Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 137 habitantes (70 homes e 67 mulleres), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 158 habitantes.

Xeografía
---------

Os Casás está situada no extremo sueste do concello sobre a marxe esquerda do río Mera e na dereita do seu afluente o Casares. Os seus lindes son: polo nordeste a parroquia do Ermo separada polo río Mera; polo leste limita con Insua e coas Enchousas, separadas respectivamente polos ríos Mera e o seu afluente o Carballás. Polo oeste limita coas parroquias de Santa Cruz de Moeche e Labacengos separadas polo regato da Madeira e polo río Casás e este mesmo río sepáraa da parroquia da Barqueira.

Dende o monte Teixeiro, que é altura máis destacada desta parroquia óllase todo o seu territorio nun perímetro marcado case totalmente por regos e regatos.

A estrada de Espiñaredo pasa polo extremo suroeste da parroquia preto do campo da feira.

Patrimonio
----------

A pequena igrexa está situada no lugar do Campo da Igrexa, ao lado está o campo da feira e no lugar de Riba hai un escolar de indianos.

Galería de imaxes da malla popular de 2009
------------------------------------------

* Malladora.Malladora.
* Motor da malladora.Motor da malladora.
* Malladora e motor.Malladora e motor.
* Retirando a palla da malladora.Retirando a palla da malladora.
* Enriba da meda.Enriba da meda.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares dos Casás

| Lugares da parroquia dos Casás no concello de Cerdido |  |
| --- | --- |
| Agreste | O Bordo | Boucido | Calmourel | A Calvela | Campo da Igrexa | Os Campos | Os Carballás | A Casanova | O Covelo | A Fraga | As Mestas | O Outeiro | A Pedrachantada | O Rego da Madeira | A Riba de Abaixo | A Riba de Arriba | O Seixidal |

### Parroquias de Cerdido

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Cerdido |  |
| --- | --- |
| A Barqueira (Santo Antonio) | Os Casás (San Xoán) | Cerdido (San Martiño) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Cerdido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12396527
* código INE: 15025020000

 |
O **Orlandina Basket**, antes coñecido como **Benfapp Capo d'Orlando** por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Capo d'Orlando, Sicilia. Fundado en 1978, actualmente compite na Serie A2 Basket, a segunda división do baloncesto transalpino.

Historia
--------

Fundado en 1978, o equipo xogou principalmente en ligas rexionais até a chegada dunha nova xerencia en 1996. A partir dese momento, a Orlandina Basket conseguiu dous ascensos consecutivos, acadando a Serie B2 en 1998. Coa fichaxe ese mesmo ano do internacional italiano Alessandro Fantozzi, o club ascendeu á Serie B1 no ano 2000 e á LegaDue (Segunda División) o ano seguinte, aínda que acabaron por desecender despois dunha temporada. Readmitido na LegaDue en 2004 debido a prazas que ficaron vacantes, o equipo gaña a liga e ascende á Serie A en 2005.

En setembro de 2008 a Orlandina foi excluída da Serie A xunto co Basket Napoli debido problemas legais. Despois da sentenza, o club comezou de novo na Serie C Dilettanti, a quinta categoría do baloncesto italiano. Porén, o equipo comezou a encadear ascenso, subindo desde a DNA até a LegaDue en 2012. Na temporada 2013−14, a pesar de peder o ascenso á Serie A despois saír derrotados na final do Playoff ante o Aquila Basket Trento, a Orlandina é ascendida de todos os xeitos debido á bancarrota do Montepaschi Siena.

### Patrocinadores

Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* **Fiat Vinci Capo D'Orlando** (1996−1997)
* **Nebrodi Gas Capo D'Orlando** (1997−2008)
* **Upea Capo D'Orlando** (1998−2007)
* **Pierrel Capo d'Orlando** (2007−2008)
* **Upea Capo d'Orlando** (2009−2015)
* **Betaland Capo d'Orlando** (2015−2018)
* **Benfapp Capo d'Orlando** (2018-presente)

Palmarés
--------

### Competicións domésticas

* **Segunda División de Italia**
	+ **Campións (1):** 2005

Notas
-----

1. ↑  "Nuovo main sponsor, serà Betland Capo d'Orlando!". *OrlandinaBasket.it*. 2 de setembro de 2015.
2. ↑  "Il Consiglio Federale revoca l'ammissione di Napoli e Capo d'Orlando alla Serie A". *Lega Basket*. 20 de setembro de 2008. Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2008. Consultado o 10 de setembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
***O cabaliño de buxo*** é unha novela de literatura infantil e xuvenil de Xosé Neira Vilas publicada en 1971 por Ediciós do Castro. Está adicada a Anisia Miranda, e segue a liña de obras protagonizadas por nenos comezada con *Memorias dun neno labrego* (1961).

Argumento
---------

A obra está protagonizada por **Ruliño**. Despois da presentación do neno hai dez capítulos: "O cabaliño de buxo", "Na romaría", "Augardente", "A carta", "O reló", "O retrato", "O niño da rula", "O circo", "Un meniño" e "Na escola".

Edicións
--------

A primeira edición saíu do prelo o 17 de maio de 1971 tiña a portada deseñada por Isaac Díaz Pardo. O libro foi publicado de novo por Ediciós do Castro en 1977 e 1979, e ao igual ca na primeira edición incluía un glosario. En 1992 saíu do prelo a 12ª edición. Foi ilustrado sucesivamente por Xosé Conde Corbal, Xosé Díaz e Xosé Vizoso.

Notas
-----

1. ↑  Narrativa Arquivado 08 de decembro de 2015 en Wayback Machine. na páxina web da Fundación Xosé Neira Vilas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Cartas a Lelo*

### Ligazóns externas

* Imaxe da cuberta da edición orixinal
Abadía de Cluny
A **Orde de Cluny** é unha orde bieita da Igrexa católica que se creou o 11 de setembro de 909, despois de que Guillerme I de Aquitania doase a vila de Cluny ao papado para fundar un mosteiro de doce freires; segundo a carta de fundación eran eles os que debían elixir o abade.

En Cluny adoptouse a regra de San Bieito, reformada por Bieito de Aniane, que buscaba a observancia dunha vida espiritual intensa de cada monxe individual e que daba moita importancia á liturxia. Berno foi o primeiro abade, e á súa morte no ano 927 substituíuno Odón e o prestixio da abadía estendeuse por outros mosteiros franceses que adoptaron a súa regra.

Na Alta Idade Media tivo lugar o punto máis álxido do seu desenvolvemento. No século XII entre 1400 e 2000 mosteiros, dende Polonia ata Inglaterra, rexíanse pola regra cluniacense e aceptaban a autoridade e xurisdición do abade de Cluny. Entre 1088 e 1124 os papas pertenceron á Orde.

A orde entrou na Península Ibérica no século XI por medio de doazóns de Sancho III O Maior de mosteiros no trazado do Camiño de Santiago, política que continuaron outros reis e señores peninsulares. En Galicia o nobre Iñigo Vermúdez doou o mosteiro de San Salvador de Vilafrío á orde no ano 1075.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mosteiro
* Orde do Císter

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1529391
* WorldCat
* VIAF: 121893974
* BAV: ADV10219837
* BMT: 67402
* BNF: 11873534j
* FAST: 537555
* GEA: 3853
* GND: 812600-8
* ISNI: 0000 0001 1945 1272
* LCCN: n79116003
* SELIBR: 231399
* SUDOC: 026498278

 |
**Orlando J. Vázquez González**, nado na cidade da Coruña, é un ex xogador de hóckey a patíns galego. Estudou no colexio Sta. María do Mar, onde se iniciou na práctica do hóckey a patíns. Xogou no HC Liceo como porteiro, sendo unha nova promesa e axudando ó ascenso do equipo á división de honra na tempada 1978-79.

Traxectoria
-----------

Orlando formouse inicialmente na práctica do hóckey a patíns no colexio coruñés de Sta. María do Mar. Tras pasar un ano no HC Santa Lucía (1975), pasou a xogar no daquela denominado **Hockey Club Liceo Banco Simeón** entre 1976 e 1979, conseguindo na súa última tempada no club herculino o ascenso á máxima categoría do hóckey a patíns español, **División de Honra** (agora denominada OK Liga), logo de proclamarse subcampión de liga. Deixou o HC Liceo para xogar no HC Xuntanza, club no que permaneceu ata 1986.

Equipos
-------

**Como xogador**

* Galicia HC Santa Lucía: 1975
* Galicia H.C. Liceo: 1976-1979
* Galicia HC Ponteareas: 1980
* Galicia HC Xuntanza: 1980-1986

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |
Unha **orixe de replicación** (máis coñecido coma **ORI**) é o lugar concreto do ADN onde se inicia a replicación. Trátase, polo tanto, dunha determinada secuencia de nucleótidos a partir da cal desenvólvese unha forquita de replicación que dará lugar ás dúas cadeas idénticas de ADN resultantes.

Nos organismos procariotas adoita atoparse unha única orixe de replicación no seu ADN, mentres que nos eucariotas atópanse normalmente múltiples orixes en cada cromosoma, o que permite unha velocidade razoable de replicación das longas cadeas de ADN destes organismos. Esta multiplicidade de orixes nunha cadea conforma as denominadas burbullas de replicación.

Bibliografía básica
-------------------

* Klug, W. S. et al, *Conceptos de Xenética*, 8ª ed. Pearson Educación, 2006. ISBN 84-205-5014-0.

Outros artigos
--------------

* Complexo de recoñecemento da orixe

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q976651
* EBID: ID
* JSTOR: replication-origin
* MAG: 58337764

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D018741
* MeSH: G05.360.340.024.220.760

 |
**Ormuz** foi unha antiga cidade na illa e estreito do mesmo nome, á entrada do Golfo Pérsico. Por ela eran escoadas mercadorías exóticas transportados polas caravanas de Basora ou Alepo rumbo ao mar Mediterráneo, por onde alcanzaron a Europa.

Na secuencia da expansión portuguesa na India, en outubro de 1507, Afonso de Albuquerque atacou esta cidade, dominándoa, e case conseguiu completar a construción do Forte de Nosa Señora da Vitoria, se non fose pola deserción de tres capitáns portugueses. Foi forzado a abandonala en xaneiro de 1508.

A 1 de abril de 1515, Albuquerque, xa gobernador da India, regresou a Ormuz, onde reconstruíu a fortaleza (Forte de Nosa Señora da Concepción de Ormuz) e estableceu a soberanía portuguesa, subordinada ao Estado da India.

No contexto da Dinastía Filipina, as posesións portuguesas en todo o mundo tornaranse branco de ataques dos inimigos de España. Despois da caída do Forte de Queixome, unha flotilha Persa con máis de 3.000 homes e o apoio de seis embarcacións Inglesas, puxeron cerco ao Forte de Ormuz (20 de febreiro de 1622). Os persas ofereceron ao comandante português da praza a illa de Qeshm a cambio de 500 000 patacas e o porto de Julfar, na costa de Arabia, recentemente conquistado aos portugueses por unha forza combinada de árabes e persas. A oferta, con todo, foi rexeitada e, en poucos meses, a illa de Ormuz era perdida para os persas e os seus aliados Ingleses (3 de maio). A gornición e a poboación portuguesa na illa, preto de 2.000 persoas, foi enviada a Mascate.

Actualmente, forma parte da provincia iraniana de Hormozgan.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Imperio Portugués
**Orlando Ramón Agosti**, nado en San Andrés de Giles (provincia de Buenos Aires) en 1924 e finado en Buenos Aires o 7 de outubro de 1997, foi un militar arxentino, membro do Proceso de Reorganización Nacional que gobernou *de facto* o seu país entre 1976 e 1983 tralo golpe de estado que derrocou á presidenta María Estela Martínez de Perón.

Traxectoria
-----------

Agosti ingresou en 1947 como alférez da Escola Militar de Aviación. En 1951 tomou parte na frustrada intentona que liderou Benjamín Menéndez contra Juan Domingo Perón; entre esta e a *Revolución Libertadora* estivo exiliado en Montevideo. A súa carreira militar levouno, co grao de brigadier, á representación diplomática en Estados Unidos e logo na Junta Interamericana de Defensa cara a 1972.

En 1975 recibiu de mans da presidenta o nomeamento de comandante xeneral da Forza Aérea Arxentina. Só tres meses máis tarde, xunto ao tenente xeneral Jorge Rafael Videla polo Exército Arxentino e o almirante Emilio Eduardo Massera pola Armada Arxentina deron o golpe. Escurecido polos seus compañeiros na Xunta, foi o menos implicado nas accións de goberno, e en especial na represión ilegal. En 1979 o brigadier Omar Graffigna substituíuno á fronte da Forza Aérea.

Xulgado trala restauración da democracia, Agosti foi declarado culpable en oito casos de tortura e roubo, e sentenciado a catro anos e seis meses de prisión e destituído do seu cargo. A Corte Suprema de Xustiza, nun fallo polémico, reduciu a pena a tres anos e nove meses de prisión; entrou nela o 24 de outubro de 1984 e cumpriu a súa pena no penal de Magdalena. Procesado aínda polo delito de rebelión, non sería liberado ata maio de 1989. En 1993 solicitou xudicialmente a restitución do seu grao militar, petición que a xustiza lle denegou.

É o único militar que participou na represión ilegal que cumpriu integramente a pena imposta no *Xuízo ás Xuntas* por esa causa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Golpes de estado na Arxentina
* Proceso de Reorganización Nacional
* Guerra sucia na Arxentina

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q493420
* WorldCat
* VIAF: 63626312
* FAST: 414731
* ISNI: 0000 0000 4182 4584
* LCCN: no98072782
* SNAC: w66q5zqt
* WikiTree: Agosti-2

 |
**Manuel Rábade Rodríguez**, nado en Cospeito o 16 de febreiro de 1901 e finado en Lugo en marzo de 1991, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Cospeito. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 24 de outubro e internado na cadea de Lugo. Xulgado en Lugo por rebelión na causa 1025/36, foi sobresido. Saíu en liberdade o 4 de febreiro de 1937. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941, que foi sobresido en 1944. Novamente detido, acusado de ter contacto co Partido Comunista e con partidas de guerrilleiros, foi xulgado en consello de guerra o 6 de febreiro de 1948, e condenado por rebelión militar xunto con José Santiago Temprano, Victor López Rodríguez e Maximino Rodríguez Pérez. Estivo na Prisión Central de Burgos, de onde saíu en liberdade condicional en xuño de 1949. Finou en Lugo a finais de marzo de 1991.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 3-10-1941, p. 3628-3629.
2. ↑  *BOP Lugo*, 27-3-1944, p. 4.
3. ↑  *BOE*, 24-7-1949, p. 3299.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, Lugo, 2-4-1991, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Victor López Rodríguez, preso por axudar a un falecido
***La voce del violino*** é unha novela policíaca en lingua italiana de Andrea Camilleri, publicada en 1996, pola editorial Sellerio. É a terceira entrega da saga protagonizada polo Comisario Montalbano.

Trama
-----

Montalbano esperta nun día escuro para ir ao funeral da esposa do seu superintendente. Para levalo conta como chofer co seu axente Gallo, a quen lle gusta conducir de forma apurada. Teñen un accidente e baten contra un Renault Twingo que estaba aparcado á beira, fronte a un chalé. Montalbano deixa unha nota no coche golpeado e van cara ao hospital e cara á vila onde ten lugar o funeral, se ben non chega a tempo. De regreso, Montalbano comproba que o coche golpeado segue no mesmo sitio e que a nota non foi recollida.

Montalbano estráñase. Logo dunha discusión por teléfono coa súa moza Livia, non é quen de durmir e érguese cara ao chalé para investigar. Alí descobre o cadáver espido dunha rapaza nova que morreu asasinada, afogada contra o colchón. Pídelle a unha amiga súa que faga unha chamada anónima para poder investigar o caso. Porén, por mor das loitas internas entre xuíces e policías, é apartado do caso.

O comisario que o substitúe na investigación mata un sospeitoso, e intenta inculpalo. Montalbano consegue facerlle chantaxe para que abandone o caso, e finalmente descobre que o asasino era o amante da rapaza, un traficante de antigüidades que quería facerse cun violín moi valioso.

Adaptacións
-----------

A novela foi adaptada a un filme para televisión en 1999, con Luca Zingaretti interpretando a Montalbano.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3825071
* ISBN: 978-0-330-49298-0
* OCLC: 57006171
* OL: OL133586W

 |
O **tuvalés** é unha lingua polinesia do grupo Elliceano, falado principalmente en Tuvalu, onde é lingua oficial. Está distantemente relacionado con outras linguas polinesias como o hawaiano, o maorí, o tahitiano, o samoano e o tongano, e está máis relacionado con idiomas falados no norte e centro de Melanesia e parte de Polinesa. Existen 13.051 falantes de tuvalés no mundo, dos cales 10.670 viven en Tuvalu. Na illa de Kioa en Fidxi habitada por colonos da illa tuvalesa de Vaitupu que chegaron a partir da segunda guerra mundial tamén se fala a lingua e constitúe a lingua de instrución.

Gramática
---------

O sistema fonético tuvalés componse de cinco vogais (a,e,i,o,u) e 10 ou 11 consoantes (p, t, k, m, n, ng, f, v, s, h, l), dependendo do dialecto. Todos os sons existen en formas curtas e longas, que contrastan entre si. Hai catro artigos posibles en tuvalés: definido singular *te*, indefinido singular *se*, definido plural nulo e indefinido plural *ne* ou *ni* (dependendo do dialecto). O verbo pode ir no inicio ou no medio da oración, e a orde de suxeito, obxecto directo e obxecto indirecto é relativamente libre. O adxectivo xeralmente segue o substantivo.

Dialectos
---------

Cada illa ou atol ten o seu propio dialecto, agrupados en dúas bandas: os dialectos do norte, que se falan en Nanumea, Nanumaga, Niutao e Niulakita; e os dialectos do sur, que se falan en Funafuti, Vaitupu, Nukufetau e Nukulaelae.
Todos os dialectos son intelixibles para os tuvalu-parlantes. O idioma oficial do país toma como referencia os dialectos de Funafuti-Vaitupu.

Notas
-----

1. ↑  Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". *unesdoc.unesco.org*. Consultado o 11 de xullo de 2022.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tuvalés*.
3. ↑  Mugler, France e Lynch, John (1996). *Pacific Languages in Education*. Institute of Pacific Studies. p. 285.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a proba da Wikipedia en  ***Lingua tuvalesa*** |

### Bibliografía

* Niko Besnier, 1995, *Literacy, Emotion, and Authority: Reading and Writing on a Polynesian Atoll*, Cambridge University Press
* Niko Besnier, 2000, *Tuvaluan: a Polynesian language of the Central Pacific*, Routledge

### Ligazóns externas

* O tuvalés no Ethnologue *(en inglés)*
* Gramática de tuvalés Arquivado 14 de maio de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34055
* AAT: 300389481
* ELCat: 3487
* Ethnologue: tvl
* Glottolog: tuva1244
* WALS: nnm

 |
**Ottoline Morrell**, nada **Ottoline Violet Anne Cavendish-Bentinck** en Tunbridge Wells o 16 de xuño de 1873 e finada en Londres en 21 de abril de 1938, foi unha aristócrata británica, mecenas, pacifista e anfitrioa da elite cultural do seu tempo. Era sobriña de Elizabeth Bowes-Lyon, máis tarde raíña nai do Reino Unido. En 1902 casou co deputado liberal Philip Morrell. Estudou no Somerville College da Universidade de Oxford.

Anfitrioa cultural
------------------

Placa na Gower Street
Lady Ottoline acolleu a numerosos científicos e artistas na súa casa no distrito londiniense de Bloomsbury. Era unha anfitrioa habitual do grupo que máis tarde se coñecería como Círculo de Bloomsbury, que contaba con membros coñecidos como Virginia Woolf, Lytton Strachey, Bertrand Russell, John Maynard Keynes, EM Forster, Duncan Grant e Vanessa Bell. Tivo varios amantes, e mantivo unha relación amorosa con Russell, así como coa pintora Dora Carrington. Durante a primeira guerra mundial, Morrell foi unha dos principais pacifistas. Apoiou aos obxectores de conciencia activos, algúns dos cales tamén pertencían ao grupo de Bloomsbury, e animou a Sigfried Sassoon a presentar a carta contra a guerra no Parlamento. Durante este tempo ela tamén construíu certa reputación como paisaxista.

Legado literario
----------------

Morrell foi fonte de inspiración para varias obras literarias da súa época. Modelou para Mrs Bidlake en *Point counter Point* de Aldous Huxley de 1928 e para Hermione Roddice en *Love and Women* ( *Mulleres namoradas* ) de DH Lawrence. Algúns críticos cren que tamén foi a inspiración para o libro de D. H. Lawrence *Lady Chatterley's Lover,* levado ao cine por Just Jaeckin en 1981 como *O amante de Lady Chatterley.*

Notas
-----

1. ↑  The real Lady Chatterley: society hostess loved and parodied by Bloomsbury group

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ottoline Morrell Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Seymour, Miranda, *Ottoline Morrell: Life on a Grand Scale*, Nova York: Farrar Straus Giroux, 1993, ISBN 0374228183 e Londres: Hodder & Stoughton, 1992, reimpresión modificada 1998, ISBN 0340518200 : reimpresión editorial Faber, editorial Faber
* Ursula Voß: *Bertrand Russell e Lady Ottoline Morrell.* *Eine Liebe wider die Philosophie*, Rowohlt, Berlín 1999, ISBN 3871343102

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q467787
* WorldCat
* VIAF: 61644557
* BIBSYS: 90700638
* BMT: 59509
* BNF: 12458227p
* EBID: ID
* FAST: 1575
* FemBio: 20115
* GND: 119145758
* ICCU: SBLV090759
* ISNI: 0000 0000 8140 869X
* LCCN: n50006172
* NDL: 001116009
* NLA: 35566460
* NPG: mp03183
* NTA: 06994217X
* ODNB: 35111
* OL: OL2203284A
* PTBNP: 1578691
* RKD: 389602
* SELIBR: 245717
* SNAC: w68631kj
* SUDOC: 084121203
* ULAN: 500003099
* WikiTree: Cavendish-Bentinck-31

 |
O termo **linguas aborixes de Australia** designa un conxunto de linguas faladas nunha extensión xeográfica determinada e non a unha familia lingüística propiamente dita, xa que se refire ó conxunto de idiomas autóctonos (arredor dunhas 200 linguas) que son faladas en Australia e pequenas illas adxacentes polos aborixes australianos e que se poden agrupar en diversas familias.

Situación
---------

Case todas estas linguas atópanse ameazadas por procesos de extinción, que se iniciaron cando o inglés comezou a imporse como idioma de comunicación xeneralizado. Para facerse unha idea do precaria que é a súa situación chega con dicir que tan só 5 ou 6 destas linguas contan con máis de 1000 falantes e que practicamente a metade non son faladas por máis de 10 ou 20 persoas. Cada ano, un número importante e crecente de linguas aborixes pasa á listaxe de linguas extintas. Segundo os datos do ano 2008, quedaban vivas 220 linguas das que 25 contaban cunha única persoa falante.

Clasificación
-------------

Tradicionalmente, as linguas australianas téñense clasificado nunha ducia de familias e unhas poucas linguas illadas. A familia lingüística de maior distribución é a das linguas pama-nyunganas que se estenden por case todo o territorio australiano agás no norte. Por este motivo e para facer unha clasificación máis sinxela e cómoda, o resto das linguas agrúpanse baixo o termo de linguas non pama-nyunganas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aborixes australianos
* Lista de linguas aborixes de Australia
* Lista dos pobos indíxenas de Australia
* Linguas de sinais aborixes de Australia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205143
* BRE: 1430312
* GND: 4143667-2
* LCCN: sh85009639
* MAG: 2780195008
* NDL: 00568966
* NKC: ph118677
* PSH: 6776
* SUDOC: 027440699

 |
**Otto Ramón Sonnenholzner Sper**, nado en Guayaquil o 19 de marzo de 1983, é un empresario, radiodifusor e economista ecuatoriano. Foi Vicepresidente da República de Ecuador dende o 11 de decembro de 2018 até o 10 de xullo de 2020.

Traxectoria
-----------

Otto naceu en Guayaquil o 19 de marzo de 1983, fillo de Ramón Sonnenholzner e Rosa Elena Sper, no seo dunha familia empresaria e vinculada á radiodifusión, de ascendencia alemá. Está casado con Claudia Salem Barakat e ten tres fillos.

O apelido *Sonnenholzner*, vén de dúas derivacións Sonnen, que significa sol, e Holzner, madeireiro, é dicir, *Madeireiros do Sol* e provén da vila de Amerang, situada no sur de Alemaña.

Rematou a secundaria no Colexio Alemán Humboldt coa especialización en ciencias sociais e comunicación, logo realizou os seus estudos de economía internacional na Schiller International University nas súas sedes de Alemaña e España, nas que se graduou co título de economista. Ademais diso, especializouse na Universidade Ludwig Maximilian de Múnic e na Universidade de Passau. Como empresario desenvolveuse no sector da construción, comercio e agricultura. Realizou a súa labor como comunicador e xerente xeral en radio Tropicana e foi presidente Asociación Ecuatoriana de Radiodifusión (AER) en Guayas. Tamén realizou actividade como profesor universitario na Universidade Católica de Santiago de Guayaquil.

Trala renuncia irrevogable de María Alejandra Vicuña en decembro de 2018, foi proposto polo presidente Lenín Moreno como substitución de Vicuña á vicepresidencia e encabezou a terna presentada á Asemblea Nacional para este cargo. Trala elección realizada na Asemblea Nacional o martes 11 de decembro de 2018, foi escollido como vicepresidente da república.

Dez días despois da súa designación déronse como funcións o seguimento do Diálogo Social Nacional, a coordinación das accións dos Consellos Sectoriais, e ser parte do desenvolvemento da axenda sustentable e a atracción de investimentos.

Notas
-----

1. 1 2 3  "¿Quiénes están en la terna enviada por el presidente Lenín Moreno para Vicepresidente?". 6 de decembro de 2018. Consultado o 7 de decembro de 2017.
2. ↑  "[PERFIL] Economista y radiodifusor, el tercer vicepresidente de Ecuador en 19 meses". Grupo Ediasa S.A. 11 de decembro de 2018. Consultado o 11 de decembro de 2018.
3. ↑  "Sonnenholzner, un apellido que lleva casi 100 años en Ecuador". 16 de decembro de 2018. Consultado o 17 de decembro de 2018.
4. ↑  "Dos guayaquileños en terna para Vicepresidencia de Ecuador". 12 de decembro de 2018. Consultado o 7 de decembro de 2018.
5. 1 2  "La terna para elegir al nuevo Vicepresidente está en la Asamblea". 7 de decembro de 2018. Arquivado dende o orixinal o 07 de decembro de 2018. Consultado o 7 de decembro de 2018.
6. ↑  "El Vicepresidente – Vicepresidencia de la República del Ecuador". s. f. Consultado o 11 de decembro de 2018.
7. ↑  "Asamblea Nacional elige a Otto Sonnenholzner como vicepresidente de Ecuador". 11 de decembro de 2018. Consultado o 11 de decembro de 2018.
8. ↑  "Las funciones de Sonnenholzner: Diálogo, agenda sostenible, atracción de inversiones y coordinación". Consultado o 22 de xaneiro de 2019.
As **linguas arauacas** son unha familia de linguas indíxenas de América, estendida por América do Sur e as Antillas. Recibe o seu nome da lingua arauaca. É unha das máis diversas e estendidas de América, no senso de que inclúe máis variedades coñecidas e alcanza unha dispersión territorial maior. Algúns autores postulan que as linguas arauacas propiamente ditas (maipureanas) poderían estar emparentadas coas linguas guahibanas e as arauanas, e para elas emprégase o termo macroarauaco.

A denominación «linguas maipureanas» é equivalente, aínda que ten un uso máis limitado e foi acuñado por Filippo Salvatore Gilii en 1772, provén da lingua maipure, falada no século XVIII en Colombia e Venezuela.

Notas
-----

1. ↑  ethnologue Statistical Summaries
2. ↑  Definición de arauaco, -ca no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lingua wayuu
* Lingua ajyíninka apurucayali
* Lingua achagua

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q626753
* BRE: 1825741
* GEC: 0080124
* Glottolog: araw1281
* GND: 4212317-3
* NKC: ph455176
* WALS: arawakan

 |
A **Paz de Caltabellotta** foi un tratado de paz asinado en 1302 entre o Reino de Nápoles e o Reino de Sicilia.

Antecedentes
------------

En 1295 o papa Bonifacio VIII proclamou a Paz de Anagni que pechou a Guerra de Sicilia entre a Coroa de Aragón e máis o Reino de Nápoles, o último formado por escisión do Reino de Sicilia.

Cano en 1302, Carlos I de Valois intervén en Sicilia á fronte de catro mil cabaleiros pagados polo papa para dar apoio a Carlos II de Anjou contra Frederico II de Sicilia, a nobreza siciliana lembrou de contado a clemencia que se tivera con el e máis os membros da súa familia, por parte do seu tío Pedro o Grande. Admitindo loitar conta vontade, propuxo cesar as hostilidades e asinar a paz en Caltabellotta.

O tratado
---------

O tratado confirmaba a paz entre os reinos de Nápoles, o de Sicilia e máis a Coroa de Aragón. Carlos II renunciaba a Sicilia en favor de Frederico II a cambio de que se devolvan os territorios conquistados ao reino de Nápoles.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carles Sanllehy i Girona, *El tratado de Caltabellota* Barcelona, 1943. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q661425
* EBID: ID
* GEC: 0013676
* Treccani: caltabellotta

 |
| Era | Período | Millóns de anos |
| --- | --- | --- |
| Paleozoico | Permiano | 299,0 ±0,8 |
| Carbonífero | Pensilvaniano | 318,1 ±1,3 |
| Misisipiano | 359,2 ±2,5 |
| Devoniano | 416.0 ±2,8 |
| Silúrico | 443,7 ±1,5 |
| Ordovícico | 488,3 ±1,7 |
| Cámbrico | 542,0 ±1,0 |
|

O **Ordovícico** ou **Ordoviciano** é un período da escala de tempo xeolóxico, correspondente á era paleozoica do eón fanerozoico, que comezou hai 488,3 ± 1,7 millóns de anos e terminou hai 443,7 ± 1,5 millóns de anos.

En obras clásicas considerábase que o ordovícico abarcaba desde os 505 millóns de anos até hai 440 millóns de anos.

O ordovícico, nomeado así en honor da tribo galesa dos ordovicos, foi definido por Charles Lapworth en 1879, para resolver unha disputa entre os seguidores de Adam Sedgwick e os de Roderick Murchison, que situaban os mesmos estratos do norte de Gales no Cámbrico e no Silúrico, respectivamente. E Lapworth recoñeceu que a fauna fósil presente nos estratos en disputa eran diferente tanto da do cámbrico como da do silúrico e deuse de conta de que estes restos tiñan que situarse nun período propio.

Sucesor do Cámbrico e anterior ao Silúrico, no Ordovícico o día tiña 21 horas e non había animais en terra firme pola escaseza de oxíxeno na atmosfera.

Abundan os fósiles, entre os que destacan os trilobites, e nalgunhas rexións formáronse nesta época os xacementos de petróleo e de gas natural.

Notas
-----

1. ↑  As cores corresponden aos códigos RGB aprobados pola Comisión Internacional sobre Estratigrafía. Dispoñíbel no sitio da *International Commision on Stratigraphy*, en «Standard Color Codes for the Geological Time Scale».
2. ↑  Global Boundary Stratotype Section and Point (GSSP) of the International Commission of Stratigraphy, Status on 2009.
3. ↑  International Stratigraphic Chart, 2008

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q62100
* AAT: 300391264
* BNCF: 37589
* BNF: 119442931
* BRE: 2684119
* EBID: ID
* GEA: 9632
* GEC: 0047514
* GND: 4172743-5
* JSTOR: ordovician-period
* LCCN: sh95010914
* MAG: 91442348
* NDL: 00568938
* PSH: 4615

 |
O **pazo da Trave** é unha casa señorial galega situada na parroquia de Galdo, no concello de Viveiro. Na actualidade alberga un establecemento de turismo rural.

Orixes
------

Pazo da Trave.
Non se ten documentación do pazo até o século XVI.

En 1435 no paso dos Cabaleiros reuníronse o bispo de Mondoñedo, o deán catedralicio e dous procuradores para discutir o litixio que mantiñan nobreza e igrexa sobre a parroquia de Galdo e os foros da renda. Logo de varias disputas e litixios, Galdo perdeu o estatuto de concello, pasando a pertencer a Viveiro.

O bispado cedeu o couto de Galdo a Alonso Pérez de Viveiro por 5.000 marabedís. Anos máis tarde a propiedade pasou a mans do meiriño do couto, o vizconde de Altamira, Xoán de Pita Pumariño, e posteriormente herdouno seu fillo, Fernando Pumariño, rexedor de Viveiro e casado con Catalina de Miranda, irmá do arcebispo de Sevilla e fundador da Universidade de Oviedo, Fernando de Valdés y Salas. O pazo pasou a mans da filla do matrimonio, María de las Alas Pumariño, casada co corrixidor da Coruña. En 1607 mercouno por 1.000 ducados Antonio da Ponte e Prada, que o deixou a seu fillo Teodoro.

A mediados do século XIX pasou a mans de Juan Gabriel da Ponte. A súa filla Luisa vendeuno en 1881 a Bartolomé Basanta Miranda, alcalde de Viveiro e senador do Partido Conservador. En 1885 herdou o pazo o seu xenro, Ramón Rebellón Zubiri, que representou nas Cortes a Viveiro durante catro lexislaturas no partido de Cánovas del Castillo, conseguindo para Viveiro o título de cidade. Seus fillos herdaron o pazo pero non o habitaron, o que desmellorou a súa conservación até a súa venda en 1993.

Actualidade
-----------

O pazo da Trave foi reconstruído e renovado respectando as orixes, con materiais autóctonos e con técnicas artesás que recollen as tradicións ceramistas da zona, lideradas pola achegada fábrica de Sargadelos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia.

### Bibliografía

* García Oro, J.: *Vivero y la familia Pardo de Cela*.
* Cal Pardo, E.: *Parroquias del Ayuntamiento de Viveiro*.

### Ligazóns externas

* www.pazodatrave.com
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  **Oregon Ducks** |  |

 |
| **División** | División I da NCAA |
| **Subdivisión en fútbol americano** | Football Bowl Subdivision (FBS) |
| **Conferencia** | Pacific-12 Conference |
| **Alcume** | *Ducks* |
| **Mascota** | *Pato Donald* |
| **Estadio de fútbol americano** | Autzen Stadium (54.000 espectadores) |
| **Pavillón de baloncesto** | Matthew Knight Arena (12.541 espectadores) |
|  |

Os **Oregon Ducks** son o equipo deportivo da Universidade de Oregón. Os equipos dos Ducks participan nas competicións universitarias da NCAA, e forman parte da Pacific-12 Conference.

Programa deportivo
------------------

Respecto ao programa de fútbol americano, os Ducks gañaron 7 campionatos de conferencia e 7 bowls games. En baloncesto, gañaron o torneo da NCAA en 1939, vencendo na final a Ohio State Buckeyes por 46-33. En 2002, os Ducks gañaron o título de conferencia e remataron a tempada no sexto lugar da competición. Ao seguinte ano tamén se fixeron co título de conferencia, ademais de que Luke Ridnour, base do equipo, fora galardoado co premio ao mellor xogador da PAC-10.

En béisbol, programa creado en 1876, os Ducks lograron 14 títulos de conferencia e produciron xa 22 xogadores para a MLB.

Mascota
-------

A mascota dos *Ducks* é o famoso Pato Donald, tras chegar a un acordo coa compañía Disney.

Ligazóns externas
-----------------

* Web Oficial dos Ducks