recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Resident Evil 3: Nemesis*** é un videoxogo producido por Capcom, pertencente á serie *Resident Evil*. Cronoloxicamente está situado antes e despois do Resident Evil 2. Tamén está ambientado en Raccoon City. Foi lanzado para PlayStation, Dreamcast, GameCube, PC e en breve sairá en Wii. Pódese descargar desde PlaySation Network na Store nipoa.

Historia
--------

Narra a fuxida de Jill Valentine de Raccoon City. Jill xa se vira mesturada nos incidentes da mansión Spencer, contados no primeiro Resident Evil. A axente dos S.T.A.R.S. abandona o seu domicilio e diríxese á comisaría de policía. Durante o traxecto atópase cun antigo compañeiro das unidades especiais, Brad Vickers, que é asasinado por unha nova arma biolóxica, o Némesis. Jill atravesa diversos escenarios de Raccoon City fuxindo de Némesis. Coñece ademais a un grupo de mercenarios de Umbrella, que foran enviados a tentar eliminar o gromo de virus T, así coma acabar con calquera proba da súa implicación nestes feitos. Estes tres mercenarios son Carlos Oliveira, Mikhail Viktor e Nikholai Gianovaef. Únese a eles e xuntos buscan unha saída da cidade. Mikhail morre a mans de Némesis e Nikholai é un traidor.

Nun dos encontros, Némesis fere a Jill e inféctaa co virus T. Inmediatamente despois, Carlos acode ao hospital, onde atopa unha vacina. Sae del xusto cando estoupa unha bomba nel. Jill, xa recuperada, e Carlos entéranse de que o goberno norteamericano planea "esterilizar" a cidade co uso de mísiles. Faise urxente saír canto antes. Tras unha dura batalla con Némesis, logran fuxir nun helicóptero antes da destrución da cidade.

Características do xogo
-----------------------

Segue un estilo similar ao dos dous xogos anteriores: punto de vista en terceira persoa, cámara fixa, escenarios estreitos e agobiantes, restos de sangue e cadáveres pola cidade... A diferenza dos xogos anteriores, hai un maior volume de munición. En momentos puntuais hai que resolver certos crebacabezas para poder avanzar.

Unha vez rematado o xogo é posible desbloquear novos traxes (por exemplo, o traxe de Regina, a protagonista doutro xogo de Capcom, Dino Crisis). Xogando na maior dificultade, poden desbloquearse novas armas, de maior potencia e cadencia de disparo cas normais.

Crítica e vendas
----------------

Cando foi lanzado en 1999 para PlayStation diversos medios especializados déronlle boas notas. En *Metacritic* acadou un 71 a versión de PC, un 62 a de GameCube e un 79 a de Dreamcast.

A versión orixinal de PlayStation vendeu máis de 3 millóns e medio de unidades

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 26 de agosto de 2011. Consultado o 29 de marzo de 2009.
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 26 de agosto de 2011. Consultado o 29 de marzo de 2009.
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q739784
* GameRankings: 198459
* Gaming-History: 106058
* GiantBomb: 3030-5587
* Guardiana: 2014
* HowLongToBeat: 7719
* IGDB: resident-evil-3-nemesis
* IMDb: tt0207701
* LCCN: sh2002001896
* Metacritic: resident-evil-3-nemesis
* MobyGames: resident-evil-3-nemesis
* PCGW: Biohazard\_3:\_Last\_Escape\_(Sourcenext)
* Redump: 1929
* VGG: 77948

 |
**Ulpiano Villanueva Castro**, nado en Pontedeume en 1900 e finado en Santiago de Compostela o 31 de xaneiro de 1967, foi un médico galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do agrarista Valeriano Villanueva. Estudou Medicina na Universidade de Santiago entre 1920 e 1926. En 1928 conseguiu a praza de profesor auxiliar da Cátedra de Fisioloxía e Hixiene. Doutorouse na Universidade de Santiago en 1932. Foi pensionado para traballar no Instituto de Enfermidades Tropicais de Hamburgo e logo no Instituto Pasteur de París. En 1935 gañou a Cátedra de Hixiene na Facultade de Medicina de Cádiz.

Posteriormente retornou á Facultade de Medicina de Santiago onde foi catedrático de Hixiene e Sanidade e Microbioloxía e Parasitoloxía, alternando a docencia coa publicación de numerosos estudos sobre as bacterias e as enfermidades infecciosas e co exercicio da medicina.

De talante liberal e humanitario, axudou a moitos represaliados polo franquismo e ás súas familias na Compostela dos anos corenta e cincuenta. En 1947 foi encarcerado en Vigo xunto co médico Ramón Baltar Domínguez, acusados de contribuír ao Socorro Rojo Internacional aínda que, en realidade, estaban vinculados á Unión de Intelectuales Libres. Estiveron ao redor dun mes no cárcere e foron sometidos a consello de guerra, aínda que finalmente todos os casos foron sobresidos excepto o de Francisco Rey Drox considerado o promotor.

Publicacións
------------

* *La Precipitorreacción de Kahn en la lepra*, 1931.
* *Estudio del signo de Huddleson para el diagnóstico diferencial entre Brucellas Bang y Melitensis*, 1934.
* *Bacterium typhi Flavum: Investigaciones a propósito de la presencia de este gérmen amarillo en la naturaleza y estudio de 76 razas*, 1934.
* *La bilis como medio diferencial*, 1934.
* *Escollos en el conocimiento de las virasis, virus-proteinas cristalizados y patologia infecciosa*, 1958.

Recoñecementos
--------------

O mesmo ano da súa morte, o concello de Pontedeume dedicoulle unha rúa por *consideraráselle gran benfeitor, principalmente aos veciños de Pontedeume e a súa Comarca que a el se dirixían, onde encontraban sempre ao Médico e a humano acolledor*, segundo consta na Acta Municipal que recolle o acordo.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-2-1967, p. 8.
2. ↑  *Recuperando a Memoria (histórica) na sanidade galega (II). Médicos, Practicantes e "Maquis". O apoio á guerrilla e aos represaliados na posguerra*, por David Simón Lorda. *Cadernos de atención primaria*, volume 18, pp. 164-171 (2011).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Castro Álvarez, Carlos de (2004). "Nombres ilustres en las calles, plazas y jardines de Pontedeume" (PDF). *Cátedra* (11): 46. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 20 de xuño de 2012. Consultado o 18 de agosto de 2013.

### Ligazóns externas

* Bibliografía en Google Books

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12401565
* BNE: XX1481380

 |
Coordenadas: 41°17′29″N 1°52′30″L﻿ / ﻿41.29143056, 1.87501667

O macizo do Garraf visto dende o castelo de Eramprunyà.
O **Macizo do Garraf** (en catalán: *Massís del Garraf*) é un macizo montañoso situado na Cordilleira Litoral de Cataluña.

Ocupa unha área triangular entre o val do Llobregat, a depresión do Penedès e o mar Mediterráneo, constituíndo un conxunto de montañas baixas, con alturas máximas arredor dos 600 metros.

O Macizo do Garraf perde altura cara a poñente e desaparece preto de El Vendrell, onde a depresión litoral se ve limitada polo mar. O macizo presenta unha superficie de preto de 9.967 ha, que orográficamente vai dende o nivel do mar ata os 593 metros do cume de La Morella.

As montañas do Garraf son de tipo calcario con moitas simas e covas. A palmeira anana é unha especie endémica no macizo do Garraf.

Parte do macizo está protexida formando parte do Parque Natural do Garraf e do Parque de Olèrdola.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parque Natural do Garraf

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Macizo do Garraf*** |

* Información sobre o macizo do Garraf Arquivado 24 de setembro de 2015 en Wayback Machine. *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1129102
* GEC: 0029228

 |
Representación moderna, baixorrelevo en bronce, de Ogma; obra de Lee Lawrie (1939). Biblioteca do Congreso Edificio John Adams, Washington, D.C.
**Ogma** ou **Oghma** é unha figura da mitoloxía irlandesa, membro dos Tuatha Dé Danann, frecuentemente considerado unha divindade relacionada co deus galo Ogmios.

Mitoloxía
---------

Fillo de Elatha, loitou na primeira batalla de Mag Tuired, cando os Tuatha Dé chegados a Irlanda derrotaron os Fir Bolg. Baixo o reinado de Bres, cando os Tuatha Dé quedaron reducidos á servidume, Ogma viuse obrigado a, aínda así é o único dos Tuatha Dé que proba a súa forza atlética e marcial en contendas diante o rei. Logo da derrota de Bres e a restauración de Nuadu, Ogma convértese no seu campión. A súa posición vese en perigo pola chegada de Lug á corte, así que Ogma desafíao a levantar e arrebolar unha gran laxe, para a que normalmente se precisan oitenta bois para movela, Lug acepta o desafío e gaña.

Na segunda batalla de Mag Tuired, Ogma convértese no campión de Lug e promete rexeitar o rei dos fomoire, durante a botalla Ogma morre pero reaparece de novo e conquista a espada de Tethra, o rei dos fomoire, denominada Orna, perseguindo os fomoire canda Lug e Dagda. Ogma forma unha tríade xunto con Lug e Dagda. Ogma é o inventor mítico da escrita ogham.

Notas
-----

1. ↑  *The Celtic Encyclopedia*, Volume 3. Universal-Publishers, 1998, páxina 580
2. ↑  J. Fraser (ed. & trans.), "The First Battle of Moytura" Arquivado 04 de maio de 2009 en Wayback Machine. *Ériu* 8, pp. 1-63, 1915
3. ↑  Jarich G. Oosten *The War of the Gods: The Social Code in Indo-European Mythology*. Routledge, 1985, páxina 123
4. ↑  Jarich G. Oosten *Ob. cit.*, páxina 29
5. ↑  James MacKillop, *Dictionary of Celtic Mythology*. Oxford University Press, 1998, p. 310

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Celtismo
* Mitoloxía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q279872
* EBID: ID

 |
A **praia Momo** (*Momo beach*) é unha praia situada no norte da illa de Panglao, no municipio de Panglao (provincia de Bohol, rexión das Visayas Centrais, Filipinas). 

Esta praia é unha das moitas da illa famosas pola súa biodiversidade e, preto da beira, a unha profundidade duns 40 m, encóntrase un gran lugar para mergullarse e observar esta biodiversidade, especialmente de crustáceos, moluscos e peixes exóticos. 

Os turistas dispoñen na praia dun hotel *boutique* que ofrece ao seus hóspedes habitacións con impresionantes vistas ao mar, piscina, equipos para deportes acuáticos e, ao serán, deliciosos pratos para degustaren ao aire libre.

Transporte
----------

Pódese chegar á praia desde o Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao (TAG), que é o principal aeroporto internacional da provincia de Bohol. Este aeroporto inaugurouse o 27 de novembro de 2018, substituíndo ao Aeroporto de Tagbilaran, e serve á illa de Panglao e ao resto de Bohol. Hai voos diúrnos case cada hora cara e desde Manila de *Cebu Pacific*, *Air Asia* e *Philippine Airlines*. Tamén hai servizos a Davao, Cagayán de Oro e Puerto Princesa.

O tempo de viaxe en ferri rápido a Cebú é de menos de 2 horas. 

Hai un servizo regular de autobús con aire acondicionado desde o aeroporto até Tagbilaran City (Island City Mall e v/v PHP 50 en cada dirección) e unha ruta circular até a praia de Alona, a máis famosa da illa. As viaxes curtas adoitan facerse en triciclo-taxi, con tarifas negociábeis. A illa está conectada coa illa principal de Bohol por dúas pontes: a ponte Suárez e a ponte do Gobernador Borja.

Biodiversidade da illa
----------------------

Ao redor de 250 novas especies de crustáceos e 2 500 novas especies de moluscos encóntranse nas costas da illa. O seu descubrimento foi obra do Proxecto de Biodiversidade Mariña de Panglao, no que participaron os malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego). O proxecto descubriu que só Panglao ten máis biodiversidade mariña que o Xapón e o mar Mediterráneo.

Notas
-----

1. 1 2  Playa Momo (Momo beach) *(en castelán)*.
2. ↑  Kate Pedroso (2 de marzo de 2007): Panglao, Bohol: a center of marine biodiversity. Consultado o 28 de agosto de 2021.

​
O **Sikorsky MH-60/HH-60 Pave Hawk** é un helicóptero militar utilitario de tamaño medio, con catro pas e dous motores fabricado por Sikorsky Aircraft. É un derivado do UH-60 Black Hawk e incorpora o programa de sistemas electrónicos PAVE da Forza Aérea dos Estados Unidos. O HH-60/MH-60 é un membro da familia Sikorsky S-70.

A principal misión do MH-60G Pave Hawk é a inserción e recuperación de persoal de operacións especiais, mentres que o HH-60G céntrase na recuperación de persoal baixo condicións hostís, incluídas misións de busca e rescate de combate. As dúas versións poden realizar operacións diúrnas e nocturnas e ambientes hostís. Debido á súa versatilidade, o HH-60G pode realizar tamén operacións en tempos de paz, como busca e rescate civil, evacuacións médicas de emerxencia (MEDEVAC), actividades de socorro en casos de catástrofes, axuda internacional e actividades contra o tráfico de drogas.

Os HH/MH-60G da USAF están en proceso de ser substituídos polo novo HH-60W Jolly Green II.

Notas
-----

1. ↑  Hoyle, Craig. "USAF toasts Whiskey designation for CRH fleet". *Flight Global* (en inglés). Consultado o 2023-10-07.
2. ↑  "HH-60 Pave Hawk Archives". *Air & Space Forces Magazine* (en inglés). Consultado o 2023-10-07.
A **praia de Ipanema** localízase no barrio de Ipanema, na Zona Sul da cidade do Río de Xaneiro, no Brasil. É unha das praias máis coñecidas da cidade, perde en popularidade apenas pola praia de Copacabana, onde se realiza todos os anos o *reveillon* da cidade.

Características
---------------

A praia de Ipanema inspirou o compositor Vinícius de Moraes cando creou a canción Garota de Ipanema, da cal Tom Jobim foi responsábel da melodía. A praia é un punto de reunión de xente nova, principalmente próximo ao posto 9, frecuentado por moitos artistas. Alén de ser un punto de encontro tradicional para moradores e turistas, a praia dálle pulo á práctica de diversos deportes. Entre as actividades favoritas están o skiboard surf, frescobol, volei, fútbol, futvolei. Os principais campionatos de volei praia transmítense para todo o Brasil.

A praia de Ipanema é tamén palco de shows ao ar libre, que acontecen á noite preto do canal que divide o barrio do Leblon. Hai desde concertos de música clásica a presentacións de artistas consagrados. No 2008, por exemplo, o concerto Bossa Nova 50 Anos contou coa participación dos maiores nomes do xénero musical, historicamente ligado ao barrio.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Deportes de Praia en Ipanema *(en inglés)*
A **praia das Illas** está situada no termo da parroquia da Devesa, na zona da aldea da Rochela. A súa anchura media estímase entre 9 e 10 m, e a súa lonxitude é de 750 m (aínda que outras fontes din ter 98 m), sendo o nivel de ocupación alto nos períodos estivais. A praia dispón de area branca e fina, sendo unha praia aberta con ondas moderadas e rectilíneas. Conta coas especies faunísticas propias de calquera praia, sobre todo aves. 

Enmarcada no medio dunha paraxe rochosa de extraordinaria fermosura, igual que a veciña praia dos Castros, coa que se comunica na baixamar. Na preamar, ocorre que, dependendo das correntes mariñas de cada ano, esta praia pode desaparecer e sexan só olladas varias illas que se sitúan no areal, das que toma o nome. Esta, xunto coas praias de San Miguel de Reinante (Barreiros), As Catedrais, Esteiro, Os Castros, Areosa e Olga (todas de Ribadeo), conforma a Zona das Catedrais, espazo natural protexido e catalogado coma "*Rede Natura 2000*".

A praia dos Castros-As Illas recibiu a bandeira azul no 2015. Dispón de servizo de salvamento (os feridos son trasladados ao *Hospital Comarcal da Costa-Burela*) e sinalización do estado de mar. Está próxima ao Porto Deportivo de Foz.

A ela pódese chegar saíndo de Ribadeo pola estrada N-634 en dirección a Lugo, ata desviarnos por un ramal á dereita sinalizado, que nos leva xusto ata o recurso. Ten a maiores outros servizos (a maioría deles a uns 500 m): aparcadoiros, teléfonos, restaurante e bar, hoteis, Cruz Vermella e servizo de vixilancia. Na praia tamén dispón de servizos, ademais dos mencionados: duchas, pasarelas, limpeza diaria.

Notas
-----

1. ↑  Praias con bandeira azul no 2015

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Praias da provincia de Lugo
O **Westland Scout** foi un helicóptero lixeiro desenvolvido por Westland Helicopters. Desenvolvido a partir do Saro P.531, servía como helicóptero militar de propósito xeral baseado en terra, compartindo o antepasado e numerosos compoñentes comúns co helicóptero naval Westland Wasp. O principal operador do tipo foi o Corpo Aéreo do Exército británico, que operou o aparello en varios conflitos como o de Irlanda do Norte e a guerra das Malvinas. Foi substituído progresivamente polo Westland Gazelle no rol de recoñecemento, e polo máis grande Westland Lynx como helicóptero utilitario no campo de batalla.

Desenvolvemento
---------------

Tanto o Scout como o Wasp desenvolvéronse a partir do Saunders-Roe P.531, que á súa vez procedía do Saunders-Roe Skeeter. Coa compra de Saunders Roe, Westland fíxose co control do proxecto P.531, que se converteu no prototipo do Scout (orixinalmente chamado Sprite) e do Wasp. O contrato de desenvolvemento inicial do Ministerio de Defensa británico era para un helicóptero de propósito xeral de 5 a 6 asentos.

A primeira versión que cumpría tanto os requisitos da Royal Navy como do Exército, o P.531-2, voou o 9 de agosto de 1959 cun motor Bristol Siddeley Nimbus. Tamén se probou a partir do 3 de maio de 1960 unha versión equipada cun motor de Havilland Gnome. O Scout AH.1 de produción usaba un motor Rolls-Royce Nimbus (RR mercara xa Bristol Siddeley). O motor tiña 1 050 CV, pero o torque estaba limitado a 685 CV. Un deseño teórico extenso e probas prácticas realizáronse para proporcionar un tren de aterraxe que tolerase a resonancia terrestre. O primeiro Scout AH Mk 1 do Exécito voou o 4 de agosto de 1960, en marzo de 1961 seguiulle unha versión con controles eléctricos e as entregas comezaron a principios de 1963. Tras probas que se realizaron dende o Canadá ata Nairobi, a célula foi lanzada para operacións entre os -26C e ISA+30C.

Variantes
---------

Saunders-Roe P.531
Prototipo.
Saunders-Roe P.531-2 Mk.1
Aparellos de preprodución.
Scout AH.1
Helicóptero utilitario lixeiro de cinco/seis prazas para o exército británico.

Notas
-----

1. ↑  "Saunders-Roe Division". *Flight International*. Consultado o 1018-11-17.
2. ↑  Flight International 1963, p. 232
3. ↑  Stevens 1964, pp. 183-186,189

Bibliografía
------------

* Flight International (14 de febreiro de 1963). "Westland Helicopter". *Flight International*. Consultado o 20 novembro de 2018.
* Stevens, James Hay (30 de xullo de 1964). "Scout and Wasp: Westland's All-British Helicopters". *Flight International*. Consultado o 20 novembro de 2018.
O **voo 811 de United Airlines** era un voo regular dende Os Ánxeles ata Sydney, con escalas en Honolulu e Auckland. O 24 de febreiro de 1989 o Boeing 747-122 que realizaba a ruta tivo un fallo nunha porta de carga mentres voaba pouco despois de deixar Honolulu. A descompresión explosiva resultante rebentou varias filas de asentos matando a nove dos pasaxeiros. O avión regresou a Honolulu onde conseguiu aterrar con seguridade.

Avión
-----

O avión do accidente era un Boeing 747-122 con rexistro N4713U. Foi entregado a United Airlines o día 3 de novembro de 1970. No momento do incidente o aparello acumulaba 58 814 horas de voo, e non tivera problemas graves anteriormente.

O 24 de febreiro de 1989 o avión estaba programado por United Airlines para operar o voo 811 dende o aeroporto dos Ánxeles ata o aeroporto de Sydney, con escalas no aeroporto de Honolulu e no aeroporto de Auckland.

O voo 811 operou sen problemas na súa primeira parte da ruta, dende Os Ánxeles ata Honolulu. Tras chegar a Honolulu houbo un cambio de tripulación. A anterior tripulación de voo informou que non tivera dificultades co avión durante o voo a Honolulu.

Despois do accidente o avión foi reparado e volveu ao servizo con United, pero desta vez co rexistro N4724U. En 1997 United retirouno e pasou a operar con Air Dabia como C5-FBS. Air Dabia cesou as operacións en 1998, e o avión quedou abandonado no aeroporto de Plattsburgh, onde foi desgüazado en 2004.

Tripulación
-----------

A tripulación que embarcaron en Honolulu estaba liderada polo capitán de 59 anos David M. "Dave" Cronin. No momento do accidente, Cronin levaba acumuladas unhas 28 000 horas de voo, incluidas unhas 1 600 horas no Boeing 747. O voo 811 foi o penúltimo voo programado de Cronin antes da súa xubilación obrigatoria.

O resto dos tripulantes eran o primeiro oficial Gregory Allen "Al" Slader (48), o enxeñeiro de voo Randal Mark Thomas (46), e 15 asistentes de cabina. O primeiro oficial e o enxeñeiro tiñan 14 500 e 20 000 horas de voo respectivamente.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Boeing 747-122 N4713U Hawaii". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-09.
2. ↑  "Air Dabia C5-FBS (Boeing 747 - MSN 19875) (Ex N4713U N4724U ) | Airfleets aviation". *www.airfleets.net*. Consultado o 2018-12-09.
3. ↑  "Picture Air Dabia Boeing 747-122 C5-FBS". *www.planepictures.net*. Consultado o 2021-11-29.
4. ↑  "Air Dabia C5-FBS (Boeing 747 - MSN 19875) (Ex N4713U N4724U)". *www.airfleets.net*. Consultado o 2021-11-29.
5. 1 2 3 4  "Informe oficial do accidente". *NTSB*. Consultado o 4 de outubro de 2023.
6. ↑  Kakesako, Gregg K. (2010-10-06). "Hero pilot of United Flight 811 dies at age 81". *Honolulu Star-Advertiser* (en inglés). Consultado o 2023-10-04.
**Subaru**, en xaponés: **スバル**, é unha marca xaponesa de fabricación de automóbiles do conglomerado de transporte xaponés Subaru Corporation, anteriormente coñecida como Fuji Heavy Industries. Foi primeiro fabricante de automóbiles por produción en todo o mundo no 2017.

Os coches Subaru son coñecidos por usar un motor boxer na maioría dos vehículos de máis de 1.500 cc. A disposición do tren motriz *Symmetrical All Wheel Drive* presentouse en 1972. Ambos convertéronse en equipamento estándar para coches medianos e pequenos na maioría dos mercados en 1996. A única excepción é o BRZ, introducido en 2012 mediante unha asociación con Toyota, que combina o motor boxer con tracción traseira. Subaru tamén ofrece versións con turbocompresor dos seus turismos, como o WRX, Legacy e Outback XT, Ascent e anteriormente o Legacy GT e Forester XT.

Nos mercados occidentais, os vehículos Subaru atraeron tradicionalmente a un pequeno pero dedicado núcleo de compradores. O márketing da compañía diríxese a aqueles que desexan o seu motor e tren motriz característicos, capacidades de tracción integral e estradas irregulares ou deseños de coches deportivos asequibles.

Subaru é o nome xaponés para o cúmulo estelar das Pléiades M45, ou as "Sete Irmás" (unha das cales a tradición di é invisible, polo tanto só seis estrelas no logotipo de Subaru), que á súa vez inspira o logotipo e alude ás empresas que se fusionaron. para crear FHI.
Coordenadas: 4°38′09″N 74°02′00″O﻿ / ﻿4.6358611111111, -74.033388888889

O río Arzobispo saliendo do Parque Nacional Enrique Olaya Herrera.
O río Arzobispo ao chegar a Bogotá.
O **río Arzobispo**, que augas abaixo recibe os nomes de **río Salitre** e **Juan Amarillo**, é un río de Bogotá. Nace nos cerros Orientais de Bogotá, atravesa as localidades de Santa Fe, Chapinero, Teusaquillo, Barrios Unidos, Engativá e Suba. 

Pertence á subconca hidrográfica do río Salitre que conta cunha área de 13.251,48 hectáreas. Desemboca no río Bogotá ao oeste da cidade na localidade de Suba.

Percorrido
----------

Nace a 3.200 metros de altitude nos cerros Orientais da cidade na lagoa do Verjón, a cal se atopa no páramo de Cruz Verde na cordilleira Oriental dos Andes en Colombia. Descende polo costado setentrional de Monserrate, onde se atopa o Salto da Ninfa. A continuación bordea o Pico del Águila marcando o custado norte do parque nacional.

Historia
--------

Descoñécese o nome orixinal do río e erradamente faise referencia a el co nome de Neuque.

Notas
-----

1. ↑  Secretaría Distrital de Ambiente (SDA) (2007). *Atlas Ambiental de Bogotá, D. C*. Bogotá D. C.: Imprenta Nacional de Colombia.
2. ↑  Lozano Camelo, Juan Guillermo (2017). "Historia socioambiental de la subcuenca del río Salitre. La transformación del hábitat humano y no humano". *Repositorio Institucional de la Universidad Nacional de Colombia*. Consultado o 26-04-2022.

* Portal:Colombia
**Raimundo Viejo Viñas**, nado en Vigo en 1969, é un politicólogo e político galego radicado en Cataluña.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela inicialmente e despois doutorouse na mesma e na Universidade Humboldt de Berlín. Como docente universitario, deu clase en Santiago, mais tamén na Chicago, na Pompeu Fabra e na de Lausana.

Como politicólogo ten tamén escrito en medios de comunicación, como *Tempos Novos*, *Diagonal*, *La Directa* ou Público. Tamén publicou libros que analizan os movementos políticos de raíz social, e en especial o 15-M.

Nos primeiros anos do século militou na agrupación Compostelá de Esquerda Unida, federación galega de Izquierda Unida. Nas eleccións municipais de 2015, preséntase como candidato na lista de Barcelona en Común, unha plataforma de esquerdas e cidadá encabezada por Ada Colau. A candidatura gaña as eleccións, Colau convértese en alcaldesa e Viejo pasa a ser concelleiro de Educación e Universidades no concello de Barcelona. Tamén foi concelleiro de distrito no barrio de Gràcia. Poucos meses despois, Viejo figurou nas listas de En Comú Podem pola provincia de Barcelona nas Eleccións Xerais de 2015, e resultou elixido deputado. A candidatura era de novo unha confluencia de forzas de esquerda e cidadáns de ámbito catalán. Como consecuencia de saír de deputado abandonou o seu posto como concelleiro.

Obra
----

* *La dansa de Medusa*. Barcelona: El Tangram, 2012 (con Marc Montanyès).
* *Les raons dels indignats*. Barcelona: Pòrtic, 2011 (editor).
* *Principis de la ciutat. Tres paradigmes normatius i la política contenciosa, Fundació Nous Horitzons, 2010.*

Tamén ten colaborado en volumes colectivos, entre eles *A praza é nosa*, de Marcos Pérez Pena (2011) ou *15-M: O pobo indignado*, de Alfredo Iglesias Diéguez (2011).

Vida persoal
------------

É irmán do historiador do cinema e escritor Breixo Viejo.

Notas
-----

1. 1 2  *Principis de la ciutat. Tres paradigmes normatius i la política contenciosa*, Fundació Nous Horitzons, 2010, p.2.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Raimundo Viejo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Conta de \_mundus no Twitter
* Web profesional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17036278
* WorldCat
* VIAF: 169601660
* BNE: XX4946394
* Dialnet: 173658
* ISNI: 0000 0001 1847 7905
* SUDOC: 236199579

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Areas.

**Santa Mariña de Areas** é unha parroquia que se localiza no concello de Tui. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 742 habitantes (371 mulleres e 371 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 700 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 816 habitantes, sendo 398 homes e 418 mulleres.

Historia
--------

A parroquia, situada á beira do río Miño, aparece documentada en 1112, na doazón deste lugar á igrexa de Tui por parte da raíña dona Urraca. En 1095 aparece documentado o lugar de Anta.

A súa igrexa parroquial foi reedificada no século XIX. O pazo da Bouza Valada, reconstruído en 1790 segundo unha inscrición na súa entrada, conta cunha ermida adicada á Nosa Señora das Marabillas.

Na parroquia atópase o viveiro forestal fundado en 1906 polo enxeñeiro de montes Rafael Areses, que conta cun amplo patrimonio botánico con numerosas especies arbóreas.

### Lugares de Areas

| Lugares da parroquia de Areas no concello de Tui (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Anta | O Atrio | A Bouza Valada | O Carballo | Os Gaios | O Regueiro | A Toxeira |

### Parroquias de Tui

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tui |  |
| --- | --- |
| Areas (Santa Mariña) | Baldráns (Santiago) | Caldelas de Tui (San Martiño) | Guillarei (San Mamede) | Malvas (Santiago) | Paramos (San Xoán) | Pazos de Reis (O Sagrario) | Pexegueiro (San Miguel) | Randufe (Santa María da Guía) | Rebordáns (San Bartolomeu) | Ribadelouro (Santa Comba) | Tui (O Sagrario) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Tui

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383251
* código INE: 36055010000

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Delicatessen.

***Delicatessen*** é un filme de humor negro francés dirixido por Jean-Pierre Jeunet e Marc Caro, protagonizado por Dominique Pinon e Karin Viard que foi estreado en 1991.

Sinopse
-------

A historia desenvólvese nun edificio da Francia rural e postapocalíptica de 1950. A comida non é abonda, o gran é empregado como moeda e a poboación animal é cazada ata a extinción. Ó pé do edificio está a carnizaría, que pertence ó caseiro, Clapet, quen coloca mensaxes no xornal "Tempos Duros" para atraer vítimas ó edificio, asasinalas e vendelas como carne ós habitantes do edificio.

Trala "partida" do último habitante, o pallaso desempregado Louison chega para ocupala vacante. Durante a súa rutina de mantemento do edificio, faise amigo de Julie Clapet, e esta relación convértese en namoramento. Coñecedora das intencións do seu pai e a inminente morte de Louison, Julie descende ós sumidoiros para atopar ós temidos Trogloditas, un grupo rebelde de franceses vexetarianos, ós cales convence para que rescaten a Louison.

Despois da morte e desmembramento (por carne) dunha anciá, os Trogloditas volven, e o Sr. Clapet, xunto ós habitantes caníbales do edificio, atormentan a Louison na súa habitación para asasinalo. Louison, coa axuda de Julie, fere a tódolos inquilinos posibles ó anegar o seu apartamento. Logra escapar da morte por moi pouco, logo de que Clapet accidentalmente se matara coa arma de Louison, un búmerang. O filme remata con Julie e Louison desfrutando da compaña do outro no agora pacífico edificio.

Personaxes
----------

* Dominique Pinon como Louison
* Marie-Laure Dougnac como Julie Clapet
* Jean-Claude Dreyfus como Clapet
* Karin Viard como Mademoiselle Plusse
* Ticky Holgado como Marcel Tapioca
* Edith Ker como Avoa
* Rufus como Robert Kube
* Jacques Mathou como Roger
* Howard Vernon como Frog Man
* Marc Caro como Fox

Galardóns e nomeamentos
-----------------------

* 1991: Festival de Sitges: Mellor director, mellor actor (Dominique Pinon), banda sonora.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*
* Ficha na IMDb *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q827105
* WorldCat
* VIAF: 316752414
* Allmovie: v13135
* AlloCiné: 6649
* BNE: XX3644092
* Box Office Mojo: delicatessen
* CineRessources: 47329
* FilmAffinity: 200350
* GND: 7684260-5
* IMDb: tt0101700
* LCCN: n2009052390
* LUMIERE: 1907
* Metacritic: delicatessen
* OFDb: 3460
* OMDB: 892
* Rotten Tomatoes: delicatessen
* SUDOC: 148534694
* Synchronkartei: 8754
* TESF: delicatessen
* TheNumbers: Delicatessen
* TMDb: 892
* TVcom: delicatessen
* TVGuide: 128795

 |
**Marcelino Fernández Fernández**, coñecido como **Marico** e **Nalón**, nado en La Pereda (Mieres) en 1909 e finado en Piloña o 1 de novembro de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista asturiano.

Traxectoria
-----------

Chegou a Lugo en 1945. Logrou fuxir da caída da estrutura provincial do PCE de Lugo en febreiro de 1945. Foi reclamado en abril de 1946 polo xuíz militar da Coruña como encartado na causa 75/46 xunto con Ángel Asareo Rivas, Marcelino Fernández Villanueva, Marcelino Rodríguez Fernández, Rafael Casabella Souto, Guillermo Lozano, Víctor López Rodríguez, José Santiago Temprano, José Castro Veiga, José Basanta Basanta, Luis Sánchez Vázquez, León Araújo, Ciriaco Arroyo, Ángel Álvarez Rego e Antonio Somoza.

Detido, foi xulgado por rebelión militar en consello de guerra na Coruña na peza separada da causa 75/46 de Lugo contra Enriqueta Otero e outros, o 4 de abril de 1949.

Foi tiroteado pola Garda Civil cando saía cos guerrilleiros Manuel Rubio González e Paulino Alonso Pachón dunha casa en El Texedal de Sevares (Infiesto Piloña) o 1 de novembro de 1949.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 3-4-1946, p. 2.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 5-4-1949, p. 7.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-4-1949, p. 2.
4. ↑  Vida y muerte de los Macicos
5. ↑  Texedal-casa mueret Marico

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficga en Los de la sierra*(en francés)*
**Femu a Corsica** (en galego: *Fagamos Córsega*) é unha coalición política nacionalista corsa e autonomista creada en 2010.

Partidos membros
----------------

* Partido da Nación Corsa
* Inseme per a Corsica
* A Chjama Naziunale

Historia
--------

### Creación de Femu a Corsica

En novembro de 2009 Inseme per a Corsica fixo unha chamada á forzas políticas corsas para formar unha coalición nacionalista nas eleccións territoriais de 2010.

En xaneiro de 2010 chegouse finalmente a un acordo entre tres partidos políticos: Partitu di a Nazione Corsa, Inseme per a Corsica e A Chjama Naziunale. A coalición estaba aberta á incorporación de I Verdi Corsi e Via Prugressista, non incorporándose ningún destes dous partidos finalmente á coalición por desacordos coa lista.

### Eleccións de 2010

O nacionalismo corso presentouse en dúas listas a estas eleccións. Por un lado, a lista autonomista Femu a Corsica (liderada polo binomio Jean-Christophe Angelini e Gilles Simeoni) e por outro lado a lista independentista de Corsica Libera (liderada por Jean-Guy Talamoni).

Os resultados do sobiranismo na primeira volta foron sorprendentes. A lista liderada por Gilles Simeoni, Femu a Corsica, foi a segunda forza co 18'4% dos votos. Mentres tanto a lista liderada por Jean-Guy Talamoni, Corsica Libera, foi a quinta máis votada co 9'36% do voto. Ambas candidaturas pasaron á segunda volta. Femu a Corsica obtivo o 25'89% do voto e 11 deputados na segunda volta.

Notas
-----

1. ↑  "«Faire des élections territoriales de mars 2010 un moment historique pour la Corse »". Arquivado dende o orixinal o 13 de agosto de 2014. Consultado o 24 de xuño de 2017.
2. ↑  «Un accord politique au service de la Corse»
3. ↑  «Territoriales Corse 2010 C'est sûr, l'électorat insulaire est en train de changer le décor Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine.»
**Enrique "Quique" Fornos Domínguez**, nado nas Pontes o 1 de xaneiro de 1997, é un futbolista galego. Xoga de central no Racing de Ferrol.

Traxectoria
-----------

Comezou nas categorías inferiores do CD As Pontes, ata que en 2010 foi fichado polo Deportivo da Coruña para a súa canteira. Tras avanzar nos equipos cadete e xuvenil branquiazuis, debutou co Fabril na Terceira División o 1 de setembro de 2013, xogando como titular na vitoria ante o Cultural Areas no Mundo do Fútbol (2–1), na primeira xornada do campionato.

Só uns días despois, o 11 de setembro, con tan só 16 anos, debutou da man de Fernando Vázquez co primeiro equipo do Deportivo da Coruña, nun partido de Copa do Rei contra o Córdoba CF (1–1) no que tras unha prórroga os coruñeses lograron o pase á seguinte rolda nunha quenda de penaltis na que se lanzaron 28 penaltis (12–13). Durante as seguintes tres tempadas compaxinou partidos no equipo xuvenil con partidos no Fabril, subindo definitivamente ao filial na tempada 2016/17, ao remate da cal o equipo logrou o ascenso a Segunda B. Militou dous anos máis no Fabril, xogando no primeiro deles unha fase de ascenso a Segunda e vivindo tamén un descenso ao ano seguinte.

O 15 de abril de 2019, logo de confirmarse o descenso matemático do Fabril a Terceira División, rescindiu o seu contrato para incorporarse de inmediato á disciplina do Racing de Ferrol, en Terceira. Co equipo ferrolán xogou os últimos partidos da tempada, acadando o primeiro posto do grupo e conseguindo o ascenso a Segunda B tras vencer na promoción ao Real Jaén.

Palmarés
--------

Fabril
* **Terceira División (1):** 2016/17.

Racing de Ferrol
* **Primeira División RFEF (1):** 2022/23.

Notas
-----

1. ↑  "El Dépor se venga del Córdoba desde el punto de penalti". *Marca* (en castelán). 12 de setembro de 2013. Consultado o 27 de novembro de 2020.
2. ↑  "O Fabril ascende a Segunda B ao grande". *RC Deportivo*. 28 de maio de 2017. Consultado o 27 de novembro de 2020.
3. ↑  "O Deportivo acepta a solicitude de Quique Fornos de saír do Fabril de modo inminente para incorporarse ao Racing de Ferrol". *Deportivo da Coruña*. 15 de abril de 2019. Consultado o 27 de novembro de 2020.
4. ↑  "El Racing asciende a Segunda División B" (en castelán). 2 de xuño de 2019. Consultado o 27 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en lapreferente.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16240032
* BDFutbol: 16835
* Soccerway: 313484
* Transfermarkt: 291039

 |
***A conquista do pan*** (título orixinal en francés ***La Conquête du Pain***) é un libro do ruso Piotr Kropotkin publicado en 1892. Foi traducido ao galego polo ateneo libertario Lume Negro de Ponteareas e editado en 2010.

Características
---------------

Orixinalmente escrito en francés, apareceu por primeira vez como unha compilación de artigos nos periódicos anarquistas *Le Révolté* e *La Revolté* (ambos editados por Kropotkin). Foi publicado como libro por primeira vez en París en 1892, cun prefacio de Élisée Reclus, que tamén suxeriu o título. Entre 1892 e 1894 foi serializado, en parte, no periódico londiniense *Freedom*, do que Kropotkin era cofundador. Foi traducido e reimpreso en numerosas ocasións. Kotoku Shusui traduciuno ó xaponés en 1909.

Neste traballo Kropotkin apunta o que el considera como os erros dos sistemas económicos do feudalismo e do capitalismo, e a creación de miseria e escaseza mentres promoven o privilexio para certas clases. El opta pola proposta dun sistema económico descentralizado baseado na axuda mutua e a cooperación voluntaria, afirmando que as tendencias para este tipo de organizacións xa existen, ámbalas dúas na evolución e a sociedade humana.

Inclúe 17 artigos: "As nosas riquezas", "O benestar para todos", "O comunismo anarquista", "A expropiación", "Os víveres", "O aloxamento", "O vestido", "Vías e medios", "As necesidades de luxo", "O traballo agradable", "O común acordo libre", "Obxecións", "O asalariamento colectivista", "Consumo e produción", "A división do traballo", "A descentralización das industrias" e "A agricultura".

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***A conquista do pan*** |

### Ligazóns externas

* *La conquista del pan* (en castelán)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3141640
* WorldCat
* VIAF: 5805157527405827300006
* BiTraGa: 4501
* EBID: ID
* Gutenberg: 23428
* LibraryThing: 1160708
* OCLC: 943077865
* OL: OL1105382W

 |
O **voo 277 de Linjeflyg** foi un impacto controlado contra o terreo dun Convair 440-75 Metropolitan o 20 de novembro de 1964 ás 21:14 en Ängelholm, Suecia. Os pilotos do avión, enganados por unha configuración de luces da pista militar non convencional, descenderon demasiado cedo e usaron un curso defectuoso durante a aproximación ao Aeroporto de Ängelholm-Helsingborg. O accidente matou 31 dos 43 ocupantes do aparello, sendo o peor accidente aéreo de Suecia.

O voo realizaba a ruta entre Estocolmo e Ängelholm, pero o mal tempo causou que tivese que evitar as escalas en Hultsfred e Halmstad. Había menos de 2 km de visibilidade e nubes baixas en Ängelholm, polo que o control de tráfico aéreo encendeu o sistema de luces de aproximación. Como o sector civil estaba na base da Forza Aérea Sueca F 10 Ängelholm, o aeroporto tiña unha configuración militar que non seguía a configuración normal civil. Isto cousou un erro de navegación no piloto e o avión aterrou 2 km antes do limiar da pista. O avión inverteuse mentres se deslizaba tras o impacto. A pesar da cantidade de mortos, tres persoas saíron ilesas do accidente.

A comisión de investigación non atopou erros na actuación do piloto ou dos controladores de tráfico aéreo, no seu lugar centrouse nos atallos que tanto a Forza Aérea de Suecia e a Administración de Aviación Civil tomaron para non configurar os aeroportos militares en liña coas regulacións civís. Debido a isto os aeroportos militares cambiaron os seus sistemas de aproximación instrumental e sistemas de luces de aproximación para que cumprisen os requirimentos civís.

* Portal:Aviación
* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10562735
* ASN: 19641120-0

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Deva.

O **río Deva** é un río da provincia de Ourense, afluente do Miño pola súa marxe esquerda.

Percorrido
----------

Nace na Arrotea, a 1.000 m de altura, na parroquia de Bangueses (concello de Verea). O seu percorrido de 20 km está caracterízano como un río encaixado, antes de confluír no Miño, no encoro de Frieira. No treito final o Deva serve como linde entre os concellos da Pontedeva e Cortegada durante uns dous quilómetros.

A conca cobre un total de 132 km², sendo o caudal medio de 2,5 m³/s.

Toponimia
---------

O seu nome é probabelmente céltico, posibelmente da mesma orixe que a voz *deus* (indoeuropeo \**deiwos*), con significado de "sagrado" ou "divino". O nome repítese na Galiza mesmo, no río Deva da Paradanta. Hai outro Deva en Cantabria. Na Galia o antigo Devona ou o británico Devon.

  


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ríos de Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
| Oxymonadina |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Eukarya |
| Reino: | Protista |
| (sen clasif.) | Excavata |
| Filo: | Metamonada |
| Clase: | Preaxostyla |
| Orde: | **Oxymonadida** |

 |
| Familias e xéneros |
| * Oxymonadidae (ex. *Oxymonas*, *Sauromonas*)
* Pyrsonymphidae (ex. *Pyrsonympha*, *Dinenympha*)
* Streblomastigidae (*Streblomastix*)
 |

**Oxymonadida** é un grupo de protistas flaxelados que viven exclusivamente nos intestinos de térmites e doutros insectos comedores de madeira. De forma similar aos flaxelados Parabasalia, conteñen bacterias simbióticas que son responsables da dixestión da celulosa. Ambos os grupos carecen de mitocondrias e os Oxymonadida tamén de aparato de Golgi.

A maioría destes organismos miden arredor de 50 μm e teñen un único núcleo asociado a catro flaxelos. Os seus corpos basais orixinan varios grupos de microtúbulos que forman un orgánulo denominado axostilo, que ten unha estrutura diferente á dos axostilos de Parabasalia. Unha fibra asociada denominada preaxostilo separa os flaxelos en dous pares. Uns poucos Oxymonadida teñen múltiples núcleos, flaxelos e axostilos.

O flaxelado de vida libre *Trimastix* está emparentado estreitamente con Oxymonadida. Carece de mitocondrias pero ten catro flaxelos separados por un preaxostilo, pero ao contrario que Oxymonadida ten un suco de alimentación. Esta característica coloca a Oxymonadida e a *Trimastix* en Excavata, e máis concretamente en Metamonada.

Notas
-----

1. ↑  Adl, S.M. et al. (2012). The revised classification of eukaryotes. Journal of Eukaryotic Microbiology, 59(5), 429-514
2. ↑  Cavalier-Smith, T. (2013). Early evolution of eukaryote feeding modes, cell structural diversity, and classification of the protozoan phyla Loukozoa, Sulcozoa, and Choanozoa. European journal of protistology, 49(2), 115-178.
3. ↑  Dacks JB, Silberman JD, Simpson AG, Moriya S, Kudo T, Okhuma M, Redfield R (2001). "Oxymonads are closely related to the excavate taxon *Trimastix*". *Molecular Biology and Evolution* **18** (6): 1034–44.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q618894
* EBID: ID
* MAG: 2779103132

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 2863928
* GBIF: 7891620
* IRMNG: 11722
* ITIS: 43836
* WoRMS: 582221

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D056899
* UMLS: C1025792

 |
A cinemateca na súa sede dende 2019.
A **Cinemateca de Bogotá** ou **Centro Cultural das Artes Audiovisuais** é unha entidade encargada de difundir as artes cinematográficas en Bogotá, Colombia. A súa sede principal foi inaugurada en xuño de 2019 e atópase na carreira Terceira coa avenida Rúa 19 no barrio Germania do centro da cidade.

Historia
--------

A primeira sede foi inaugurada o 11 de abril de 1971 polo daquela alcalde Carlos Albán Holguín. A súa primeira sede situouse na sala Oriol Rangel do Planetario e a súa primeira directora foi Isadora de Norden, quen liderara o proxecto xunto ao seu esposo Francisco Norden e a Hernando Valencia Goelkel. En 1976, cambiou a súa sede e e trasladou a Las Nieves, carreira 7 entre rúas 22 e 23. Este espazo foi habilitado por Jacques Mosseri.

A primeira mostra de cinema realizouse en 1971 e proxectáronse filmes de escolas diversas, tales como cinema clásico francés, da idade de ouro, expresionismo alemán, entre outros. Un dos eventos máis recoñecidos foi a primeira mostra: *Cine colombiano 1950- 1973*, que levou a cabo en 1973. Ao ano seguinte, publicouse *Crónicas de cine*, de Hernando Valencia Goelkel. 

Antiga sede xunto ao Teatro Jorge Eliécer Gaitán na carreira Sétima.
### Nova sede

En xuño de 2019 inaugurouse unha nova sede no barrio Germania. Esta conta cunha biblioteca e catro salas: a Capital con capacidade para 272 persoas; dous máis con 75 cadeiras e a Sala E, dedicada á música, a danza e o teatro.ref name=":0" /> Ten unha área construída de 8, 562 m² onde se distribuirán catro salas de cinema, zonas infantís e un ecosistema de creación dixital. O proxecto tivo un custo de aproximadamente 55.000 millóns de pesos.

Notas
-----

1. 1 2 3  Gómez G. Sofía (11 de xuño de 2019). "Esta es la nueva y espectacular Cinemateca que enorgullece a Bogotá". *El Tiempo* (en castelán). Consultado o 14 de outubro de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cinemateca de Bogotá*** |

### Ligazóns externas

* Cinemateca de Bogotá *(en castelán)*
O cosmonauta Oleg Kotov usando traxe espacial Orlan durante un paseo espacial.
**Orlan** é o nome dunha familia de traxes espaciais soviéticos e rusos deseñados por NPP Zvezda para actividades extravehiculares. Foi usado por primeira vez na estación Saliut 6 e seguiron usándose na estación Mir e na Estación Espacial Internacional. Os traxes Orlan derivan do traxe Kretchet, que tería que terse usado na exploración lunar tripulada polos soviéticos. Está formado por extremidades flexibles unidas a un torso ríxido co casco integrado. Accédese ao traxe por unha tapa na parte posterior, que se pecha selando o traxe. A parte exterior da tapa contén o soporte de equipo vital do traxe, mentres que os controis están na parte frotanl, no peito.

A versión orixinal, o Orlan-D, usado na Saliut 6, tiña unha autonomía de tres horas. A versión DM soporta ata nove horas de excursión extravehicular. A presión interna do traxe é de 0,40 atmosferas, requerindo só un tempo de 30 minutos de prerrespiración para poder usalo.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2023). "Orlan" (en inglés). Consultado o 31 de agosto de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Orlan*** |

### Outros artigos

* Saliut 6
* Mir
* Estación Espacial Internacional
**Pedro Feijoo López** foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado alcalde de Monforte de Lemos por Real Orde en setembro de 1904. Permaneceu no cargo ata 1908, cando o deixou ao ser elixido deputado provincial por Monforte-Quiroga. Chegou a ser vicepresidente da Deputación de Lugo en 1922. Foi elixido presidente do Bloque Nacional de Monforte en decembro de 1935.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Emilio Mazaira Beltrán** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1904 - 1908 | Sucesor:**Ramón Sánchez** |

Vida persoal
------------

Casou con Ubalda García Fernández, filla de Emilio García Rodríguez, e foi pai de Pedro Feijoo García, María Isabel Feijoo García, que casou en Ourense con Cesáreo Rey Baltar en 1922, e María Dolores Feijoo García, que casou no pazo de Pallares con Ernesto Baltar Santaló o 19 de marzo de 1939.

Notas
-----

1. ↑  *El Norte de Galicia*, 26-9-1904, p. 2.
2. ↑  *Alborada*, 24-12-1935, p. 1.
3. ↑  *La Voz de la Verdad*, 3-10-1922, p. 1.
4. ↑  *La Región*, 19-3-1939, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alcaldes del siglo XX en Monforte, (1900-1909)