O **Gran Premio de Detroit de 1984** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 24 de xuño de 1984 en Detroit, Míchigan. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de 1984.

Resumo da carreira
------------------

O campión mundial o brasileiro Nelson Piquet superou un choque na primeira volta (grazas a unha nova saída) e dominou toda a fin de semana para lograr a súa segunda vitoria consecutiva. Partindo desde a pole, Piquet liderou de principio a fin e mantivo baixo control a un brillante piloto debutante, Martin Brundle no Tyrrell atmosférico, para gañar o terceiro Gran Premio de Detroit por menos dun segundo. O coche de Brundle foi finalmente descualificado logo dunha longa disputa por ter un lastre ilegal no sistema de auga. Foi unha carreira de desgaste brutal, e só terminaron 6 coches.

Durante as primeiras sesións de práctica, como é habitual nun circuíto urbano, moitos pilotos loitaban por evitar os muros de formigón que rodeaban o circuíto. Pero Nigel Mansell, de inmediato estableceu o estándar no seu Lotus, con só Niki Lauda preto del. Patrick Tambay pilotou de novo o Renault logo de romperse unha perna en Mónaco só tres semanas antes. O americano Mario Andretti, que fora chamado como posible substituto para Tambay na carreira, estaba satisfeito de pasar a fin de semana como espectador, vendo aos seus dous fillos correr nas carreiras de apoio.

O sábado, a pista estaba considerablemente máis rápida, Mansell mellorou en case catro segundos o seu mellor tempo provisional do día anterior, facendo 1:42.172. A pole position escapábaselle de novo, xa que Piquet rexistrou un impresionante 1:40.980. Alain Prost tamén eclipsou a Mansell cun 1:41.640 no seu McLaren para aliñarse á beira do Brabham na primeira fila. O novato brasileiro Ayrton Senna foi sétimo no Toleman, xusto por diante do estadounidense Eddie Cheever no Alfa Romeo.

O clima cálido e asollado, regresou o domingo logo dunha tormenta durante a noite que deixou a pista limpa, pero na saída, produciuse o caos. Mansell pensou que podería adiantar a Piquet na grella e apuntou o seu Lotus para o espazo entre os dous coches da primeira fila. Golpeou a parte traseira do McLaren de Prost e rebotou contra o costado do Brabham de Piquet, enviándoo contra á parede exterior da pista e o Ferrari de Michele Alboreto. A roda traseira dereita do Brabham saíu polo aire e aterrou na parte dianteira do Toleman de Senna, rompéndolle a suspensión. Ao mesmo tempo, Marc Surer que saía do fondo da grella viuse bloqueado polo coche de Piquet, e bateu co seu Arrows coa roda dianteira esquerda do Brabham. Para evitar riscos, os organizadores detiveron a carreira e prepararon unha nova saída.

Piquet, Alboreto e Senna tomaron os seus coches de reposto, pero Arrows non tiña ningún coche para Surer, polo que o suízo non puido saír cando volveuse a montar a grella. O segundo inicio saíu a pedir de boca, Piquet liderou sobre Prost e Mansell. Ao final da primeira volta, os tres eran seguidos por Alboreto, Cheever (que xa gañara tres lugares), Derek Warwick, Elio de Angelis, Lauda, Tambay e Senna. Prost seguía de cerca a Piquet nas primeiras voltas, pero foi perdendo tempo cando os seus pneumáticos traseiros comezaron a perder agarre. Como resultado, Mansell pechou diferenzas co francés e alcanzouno na volta 10, con Piquet cinco segundos por diante.

Inmediatamente, Mansell loitou duro para coller o líder. Piquet, ao parecer, conducía xusto o suficientemente rápido para manterse á fronte, e Mansell non puido acurtar distancia. Na volta 17, o Lotus desacelerou notablemente ao entrar no túnel de Atwater, xa que perdera a segunda marcha. Mentres tanto, non só Prost, tamén os Renault de Warwick e Tambay, e logo Lauda víronse obrigados a parar para poñer pneumáticos novos, mentres que Piquet non tiña ningún problema coa superficie abrasiva. Na volta 22, a roda traseira dereita de Senna bateu contra a barreira de pneumáticos na curva un,cando trataba de escapar do acoso de Keke Rosberg, Cheever retirouse da terceira posición co inter-cooler agretado. Mansell, finalmente renunciou á loita coa súa caixa de cambios rota na volta 28, entregando o segundo lugar a Alboreto, 15 segundos detrás de Piquet. Elio de Angelis quedou en terceiro lugar no segundo Lotus, logo dunha gran brecha, Rosberg e os impresionantes novatos de Tyrrell, Brundle e Stefan Bellof.

O equipo Tyrrell, aínda fiel aos motores V8 Cosworth-Ford de aspiración atmosferica, non tiñan ningunha oportunidade na tempada de ser competitivos fronte aos potentes turbos. Pero, xa puntuaran catro veces en sete carreiras, e no estreito circuíto, a combinación do seu pouco peso e menor potencia provocaban un menor desgaste dos pneumáticos. Isto permitiulles utilizar un composto de Goodyear máis brando, mentres que todos os demais tiñan que usar o composto máis duro. Ademais, a compactidade dos coches, en comparación cos turbos, era unha vantaxe no revirado circuíto entre os muros de formigón, especialmente a través da chicana que conduce á recta de boxes. E o máis importante, Brundle e Bellof tiñan moito mellores actuacións no seu primeiro ano do que ninguén esperaba.

Bellof, abandonou na volta 34 cando golpeou a parede ao saír da chicana antes dos boxes. Entón, xusto cando Brundle entrou en boxes, Warwick marcou a volta rápida da carreira e pasou a Rosberg e de Angelis en voltas consecutivas para colocarse no terceiro lugar. A piques de coller a Alboreto, o Renault de Warwick perdeu repentinamente a quinta marcha, permitindo a de Angelis e Rosberg adiantalo na volta 37. A súa caixa de cambios rompeu completamente na volta 41, e converteuse no décimo oitavo retirado do día, deixando só oito coches na pista. Rosberg sucumbiu co turbocompresor roto, e cando Alboreto rebentou o motor na volta 50, Piquet lideraba por máis de 30 segundos.

Brundle atopábase agora no terceiro lugar e acosaba a de Angelis, que conducía sen segunda marcha no seu Lotus como o fixera seu compañeiro de equipo Mansell antes de retirarse. Na volta 56, Brundle borrara os dez segundos entre el e o Lotus, e pasouno ao achegarse á chicana para o segundo lugar. a sete voltas para o final, Piquet tiña de 20 segundos de vantaxe e relaxouse permitindo a Prost desdobrarse. Brundle continuou atacando, pero, Piquet mantívose fresco e logrou a súa segunda vitoria en oito días por só uns poucos metros. Os finalistas que quedaban eran de Angelis, trinta segundos por detrás, o segundo Brabham de Teo Fabi (anotou os seus primeiros puntos); Prost e o Williams de Jacques Laffite.

Logo da cerimonia do podio, chegou a noticia de que os comisarios atoparan impurezas no sistema de inxección de auga no Tyrrell de Brundle e bólas de chumbo na bolsa de caucho que contiña a auga. As mostras de auga enviáronse a Francia e Texas para a análise e atopouse que contiñan niveis significativos de hidrocarburos. Ken Tyrrell foi chamado a unha reunión do Comité Executivo da FISA, o 18 de xullo e, baseándose nas impurezas na auga, que fora reenchida durante a parada en boxes, foi acusado de recargar o coche durante a carreira. (O reabastecemento de combustible prohibiuse antes da tempada 1984 e foi ilegal ata 1994). Ao equipo prohibíuselle participar o resto do Campionato do Mundo e perdeu os 13 puntos que xa gañaran, malia que continuaron no campionato, pero non para gañar puntos.

Clasificación
-------------

### Cualificación

| Pos | Nº | Piloto | Construtor | Cual | Diferenza |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1 |  Nelson Piquet | Brabham-BMW | 1:40.980 | — |
| 2 | 7 | Francia Alain Prost | McLaren-TAG | 1:41.640 | +0.660 |
| 3 | 12 |  Nigel Mansell | Lotus-Renault | 1:42.172 | +1.192 |
| 4 | 27 | Italia Michele Alboreto | Ferrari | 1:42.246 | +1.266 |
| 5 | 11 | Italia Elio de Angelis | Lotus-Renault | 1:42.434 | +1.454 |
| 6 | 16 |  Derek Warwick | Renault | 1:42.637 | +1.657 |
| 7 | 19 |  Ayrton Senna | Toleman-Hart | 1:42.651 | +1.671 |
| 8 | 23 |  Eddie Cheever | Alfa Romeo | 1:43.065 | +2.085 |
| 9 | 15 | Francia Patrick Tambay | Renault | 1:43.289 | +2.309 |
| 10 | 8 | Austria Niki Lauda | McLaren-TAG | 1:43.484 | +2.480 |
| 11 | 3 |  Martin Brundle | Tyrrell-Ford | 1:43.754 | +2.774 |
| 12 | 26 | Italia Andrea de Cesaris | Ligier-Renault | 1:43.998 | +3.018 |
| 13 | 18 | Bélxica Thierry Boutsen | Arrows-BMW | 1:44.063 | +3.083 |
| 14 | 14 | Alemaña Manfred Winkelhock | ATS-BMW | 1:44.228 | +3.248 |
| 15 | 28 | Francia René Arnoux | Ferrari | 1:44.748 | +3.768 |
| 16 | 4 | Alemaña Stefan Bellof | Tyrrell-Ford | 1:44.940 | +3.960 |
| 17 | 20 |   Johnny Cecotto | Toleman-Hart | 1:45.231 | +4.251 |
| 18 | 25 | Francia François Hesnault | Ligier-Renault | 1:45.419 | +4.439 |
| 19 | 5 | Francia Jacques Laffite | Williams-Honda | 1:46.225 | +5.245 |
| 20 | 9 | Francia Philippe Alliot | RAM-Hart | 1:46.333 | +5.353 |
| 21 | 6 | Finlandia Keke Rosberg | Williams-Honda | 1:46.495 | +5.515 |
| 22 | 17 | Suíza Marc Surer | Arrows-Ford | 1:46.626 | +5.646 |
| 23 | 2 | Italia Teo Fabi | Brabham-BMW | 1:47.335 | +6.355 |
| 24 | 10 |  Jonathan Palmer | RAM-Hart | 1:47.743 | +6.673 |
| 25 | 22 | Italia Riccardo Patrese | Alfa Romeo | 1:47.974 | +6.994 |
| 26 | 24 | Italia Piercarlo Ghinzani | Osella-Alfa Romeo | 1:48.865 | +7.885 |
| NSC | 21 | Países Baixos Huub Rothengatter | Spirit-Ford | 1:49.995 | +8.975 |

### Carreira

| Pos | Nº | Piloto | Construtor | Voltas | Tempo/Retirada | Grella | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1 |  **Nelson Piquet** | **Brabham**-**BMW** | 63 | 1:55:41.842 | 1 | **9** |
| 2 | 11 | Italia **Elio de Angelis** | **Lotus**-**Renault** | 63 | + 32.638 | 5 | **6** |
| 3 | 2 | Italia **Teo Fabi** | **Brabham**-**BMW** | 63 | + 1:26.528 | 23 | **4** |
| 4 | 7 | Francia **Alain Prost** | **McLaren**-**TAG** | 63 | + 1:55.258 | 2 | **3** |
| 5 | 5 | Francia **Jacques Laffite** | **Williams**-**Honda** | 62 | + 1 volta | 19 | **2** |
| DSC | 3 |  Martin Brundle | Tyrrell-Ford | 63 | Descualificado | 11 |  |
| Ret | 27 | Italia Michele Alboreto | Ferrari | 49 | Motor | 4 |  |
| Ret | 6 | Finlandia Keke Rosberg | Williams-Honda | 47 | Turbo | 21 |  |
| Ret | 16 |  Derek Warwick | Renault | 40 | Caixa decambios | 6 |  |
| DSC | 4 | Alemaña Stefan Bellof | Tyrrell-Ford | 33 | Descualificado | 16 |  |
| Ret | 15 | Francia Patrick Tambay | Renault | 33 | Transmisión | 9 |  |
| Ret | 9 | Francia Philippe Alliot | RAM-Hart | 33 | Freos | 20 |  |
| Ret | 8 | Austria Niki Lauda | McLaren-TAG | 33 | Eléctrico | 10 |  |
| Ret | 12 |  Nigel Mansell | Lotus-Renault | 27 | Caixa de cambios | 3 |  |
| Ret | 18 | Bélxica Thierry Boutsen | Arrows-BMW | 27 | Motor | 13 |  |
| Ret | 26 | Italia Andrea de Cesaris | Ligier-Renault | 24 | Temperatura | 12 |  |
| Ret | 20 |   Johnny Cecotto | Toleman-Hart | 23 | Embrague | 17 |  |
| Ret | 23 |  Eddie Cheever | Alfa Romeo | 21 | Motor | 8 |  |
| Ret | 19 |  Ayrton Senna | Toleman-Hart | 21 | Accidente | 7 |  |
| Ret | 22 | Italia Riccardo Patrese | Alfa Romeo | 20 | Trompo | 25 |  |
| Ret | 25 | Francia François Hesnault | Ligier-Renault | 3 | Accidente | 18 |  |
| Ret | 24 | Italia Piercarlo Ghinzani | Osella-Alfa Romeo | 3 | Accidente | 26 |  |
| Ret | 28 | Francia René Arnoux | Ferrari | 2 | Accidente | 15 |  |
| Ret | 10 |  Jonathan Palmer | RAM-Hart | 2 | Pneumático | 24 |  |
| Ret | 14 | Alemaña Manfred Winkelhock | ATS-BMW | 0 | Motor | 14 |  |
| Ret | 17 | Suíza Marc Surer | Arrows-Ford | 0 | Accidente | 22 |  |
| NSC | 21 | Países Baixos Huub Rothengatter | Spirit-Ford |  |  |  |  |

Posicións logo da carreira
--------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Clasificación no campionato de pilotos

| Pos | Driver | Points |
| --- | --- | --- |
| 1 | Francia Alain Prost | 34.5 |
| 2 | Austria Niki Lauda | 24 |
| 3 | Italia Elio de Angelis | 19.5 |
| 4 |  Nelson Piquet | 18 |
| 5 | Francia René Arnoux | 16.5 |

 | Clasificación do campionato de construtores

| Pos | Construtor | Puntos |
| --- | --- | --- |
| 1 |  McLaren-TAG | 58.5 |
| 2 | Italia Ferrari | 25.5 |
| 3 |  Lotus-Renault | 24.5 |
| 4 |  Brabham-BMW | 21 |
| 5 | Francia Renault | 20 |

 |

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación. Tyrrell e os seus pilotos foron posteriormente descalificados do campionato mundial de 1984 e os seus resultados e puntos reasignados.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Carreira anterior:**Gran Premio do Canadá de 1984** | **Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIATemporada 1984** | Carreira seguinte:**Gran Premio de Dallas de 1984** |
| Carreira anterior:**Gran Premio de Detroit de 1983** | **Gran Premio de Detroit** | Carreira seguinte:**Gran Premio de Detroit de 1985** |

Notas
-----

* Dúas semanas máis tarde, celebrouse por única vez o Gran Premio de Dallas o último de nove anos consecutivos no que os Estados Unidos albergou máis dunha carreira nunha soa tempada de Fórmula Un.
* Os Tyrrells de Martin Brundle e Stefan Bellof foron excluídos debido a infraccións técnicas.
* Esta foi a última carreira ata o Gran Premio dos Estados Unidos de 2005, onde non se outorgou o último punto, debido á falta de finalistas. En realidade Brundle terminara segundo, a só 0´837 segundos por detrás do gañador Nelson Piquet, pero foi descualificado máis tarde deixando só 5 finalistas. Por coincidencia estas dúas carreiras disputáronse nos EE.UU..

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gran Premio de Detroit de 1984 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Innes Ireland (outubro de 1984). "3rd Detroit Grand Prix: Look Out, Alain!". *Road & Track*, 150-154.
* Mike S. Lang (1992). *Grand Prix!: Race-by-race account of Formula 1 World Championship motor racing. Volume 4: 1981 to 1984*. Haynes Publishing Group. ISBN 0-85429-733-2