**Arístipo**, nado en Cirene no 435 a. C. e finado no 350 a. C. foi un filósofo grego, fundador da escola cirenaica que identificaba o ben co pracer.

Traxectoria
-----------

Atraído pola fama de Sócrates, foino buscar e fíxose discípulo seu. Morto este, volveu á súa patria, onde nos últimos anos da súa vida ensinou filosofía para sobrevivir. Foi o fundador da escola cirenaica, propugnadora do hedonismo.

Filosofía
---------

As súas ideas, algo semellantes no punto de partida coas socráticas, diverxen delas notablemente no fondo. Partindo do dito de Protágoras de que "o home é a medida de todas as cousas", empezou por desprezar a dialéctica e dar importancia só á ciencia positiva. Defendeu o nominalismo e o sensismo, ao igual que Antístenes, pero diferenciándose radicalmente del pola súa ética. A felicidade para Aristipo consiste no pracer; a maior pracer, maior felicidade; e, como o pracer máis intenso é o sensible, este é o que hai que perseguir. Dentro do pracer sensible só interesa o pracer presente (parón páthos), sen que teñamos que preocuparnos polo futuro, xa que este é incerto. A frónese, a prudencia, é a que guía na procura do pracer, para saber elixir o máis axeitado; pero o home non debe ser dominado polo pracer, senón dominalo (no que hai unha certa temperación do hedonismo) (Dióxenes Laercio, XI,65104).

Desexa que o home sexa sempre superior aos seus instintos básicos e así o seu pracer combínase cunha relativa liberdade de espírito. Tal superioridade prodúcea a cultura da intelixencia. Nese punto aproximábase a Sócrates, que consideraba tamén a ciencia como condición indispensable para a humana felicidade. Pero Arístipo reducía toda a ciencia e as súas vantaxes ao dominio do sentimento individual. A virtude, polo tanto, non era para el máis que a moderación na fruición, pero moderación interesada, para que non se esgote a fonte do pracer.

Coa intelixencia cultivada distinguía os praceres sensuais dos intelectuais, os puros dos que levan mestura, os egoístas dos desinteresados.

Arístipo é o primeiro filósofo da serie dos hedonistas, cuxa escola proseguen en certo modo Epicuro, Hobbes, Locke, Hume, Bentham, Stuart Milll e Spencer.

Obras
-----

Segundo Dióxenes Laercio, escribiu multitude de obras, moitas de carácter frívolo e alleas ao campo da filosofía. Ningunha delas subsiste. Consérvanse catro *Cartas* apócrifas baixo o seu nome.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Watson, *Hedonistic theories from Aristippus to Spencer* (Glasgow, 1895)
* Mentzii, *Aristippus philisophus socraticus* (Halle, 1719)
* Wieland, *Aristipo* (Leipzig, 1800)
* Kunhardt, *De aristippi philosophi morali* (Helmst, 1796)

### Ligazóns externas

* Dióxenes Laercio: *Vidas, opinións e sentenzas dos filósofos máis ilustres*, II, 65 - 104 (*Arístipo*).
	+ Texto español na Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
	+ Texto español en Wikisource.
	+ Texto grego en Wikisource.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189506
* WorldCat
* VIAF: 43436762
* BAV: ADV10274612
* BMT: 189546
* BNF: 124627959
* BRE: 1828356
* CERL: cnp00979842
* DeutscheBio: 118650114
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1805108
* GEC: 0005172
* GND: 118650114
* ISNI: 0000 0001 0434 9830
* LCCN: n89239531
* NLG: 139286
* NNDB: 000096474
* NTA: 073775460
* OL: OL4786643A
* SUDOC: 068530900

 |