recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***O amor e as palabras***, publicado por Urco Editora no ano 2017, é un libro composto por unha selección de relatos de María Victoria Moreno que xa foran previamente publicados, maioritariamente en libros colectivos.

Relatos
-------

Tralo "Limiar", de Xavier Senín Fernández, o libro inclúe sete relatos, na seguinte orde.

"Querida avoa"publicouse orixinalmente en *Lerias* (Xunta de Galicia, 1991) xunto con outros dous contos, un de Pepe Carballude e outro de Paco Martín. En 1993 saíu dentro da colección dos Contos do Castromil, co número 3.
"Argumento"
"S.O.S."Vanessa, unha rapaza que está estudando o último curso do bacharelato, conta que Xiao vendeulle unha anfetamina para preparar mellor o exame de Historia da arte e tiveron que hospitalizala. A el expulsárono do instituto e agora pide esmola nun semáforo.
"O libro das saudades e os degoiros"
"Pan con chocolate"unha rapaza escríbelle ao seu mozo de etnia xitana unha carta de despedida tras falecer durante un temporal. Recorda as dificultades que tiveron para que os pais dos seus compañeiros aceptasen aos alumnos de etnia xitana na escola.
"O encontro"
"O grumete"
"O amor e as palabras"

Notas
-----

1. ↑  Ficha de *Lerias* na Biblioteca Virtual Galega.
2. ↑  *Querida avoa* reeditado en PDF por Castromil (grupo Monbus) en 2018, co gallo do Día das Letras Galegas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *María Victoria Moreno, unha ollada a través dos seus libros* (PDF). Xunta de Galicia. Abril de 2018.

### Ligazóns externas

* 

| * v
* c
* e
Libros de María Victoria Moreno |
| --- |
| Literatura infanto-xuvenil | 
* *Mar adiante* (1973)
* *A festa no faiado* (1983)
* *A brétema* (1985)
* *Leonardo e os fontaneiros* (1986)
* *Anagnórise* (1988)
* *O cataventos* (1989)
* *¿Un cachiño de bica?* (1994)
* *¿E haberá tirón de orellas?* (1997)
* *Guedellas de seda e liño* (1999)
* *Eu conto, ti cantas* (2005)
* *O amor e as palabras* (2017)

 |
| Outras obras e traducións | 
* *Os novísimos da poesía galega* (1973) edición
* *Mecanoscrito da segunda orixe* (1974) tradución
* *As linguas de España* (1991)
* *Verso e prosa* (1991)
* *Diario da luz e a sombra* (2004)
* *Querida avoa* (1993)
* *Elexías de luz* (2006)
* *Onde o aire non era brisa* (2009)

 |
Un **CMS** (*content management system*, sistema de xestión de contidos) é unha aplicación que permite publicar, editar e modificar contidos, organizalos ou borralos así como mantelos dende unha interface central. Tales sistemas de xestión de contido subministran procedementos para manexar o fluxo de datos nunha contorna colaborativa. Estes procedementos poden ser realizados de xeito manual ou de xeito automático. Os CMS están dispoñibles dende finais dos anos 1990.

Os CMS son usados a miúdo para xestionar sitios web que conteñen blogs, novas e vendas. Moitos sitios corporativos e de mercadotecnia usan CMS. Os CMS en xeral tentan evitar o manexo de código, pero poden soportar o seu uso en elementos específicos ou mesmo páxinas enteiras. Os máis usados son WordPress, Shopify, Wix, Squarespace e Joomla!.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xestor de arquivos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131093
* EBID: ID
* GND: 4673954-3
* NKC: ph553290
* PSH: 13910

 |

1. ↑  "CMS market share analysis". *joost.blog*. Consultado o 23 July 2022.
**Lucien Gaudin**, nado en Arras o 27 de setembro de 1886 e finado en París o 23 de setembro de 1934, foi un tirador de esgrima francés, gañador de seis medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Participou, aos 33 anos nos Xogos Olímpicos de 1920 celebrados en Antuerpen, gañando a medalla de prata na proba de florete por equipos.

Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París gañou a medalla de ouro en florete por equipos e a de espada por equipos. 

Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan logrou a medalla de ouro nas probas de florete e espada individual, así como a de prata en florete por equipos. 

Ao longo da súa carreira obtivo nove veces o título francés de florete (1906-1914), sete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas dúas de ouro e unha medalla de ouro no Campionato de Europa de Esgrima.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* www.olympic.org - Lucien Gaudin
* *(en inglés)* www.sports-reference.com - Lucien Gaudin


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27820
* WorldCat
* VIAF: 201988426
* BNF: 10952416q
* BRE: 3373507
* EBID: ID
* GND: 1031264884
* ISNI: 0000 0003 5799 3261
* SUDOC: 059623705
* WikiTree: Gaudin-630
* Sports Reference: lucien-gaudin-1

 |
| Posicións de Baloncesto |
| --- |
| 1. Base |
| 2. Escolta |
| 3. Ala |
| 4. Ala-pivote |
| 5. Pivote |
| Outras posicións |
| Sexto home |
|  |

**Ala** ou **á** (inglés: *small forward* ou *forward*), tamén **3** na terminoloxía empregada por adestradores, é unha das 5 posicións dun equipo nunha pista de baloncesto.

Descrición da posición
----------------------

Móvense por posicións distantes do aro, podendo en moitas ocasións desempeñar accións de escolta, cos que ás veces non se diferencian completamente, sobre todo no baloncesto modero. No baloncesto profesional, a estatura dun ala atópase habitualmente entre 1,96 e 2,06 metros. Son capaces de axudar no rebote ou de correr para culminar un contraataque. Coa posesión do balón, deben ser capaces de anotar tanto dende longa distancia coma penetrando a canastra, así coma provocar faltas.

Na actualidade, debido á versatilidade esixida para esta posición, existen diferentes perfís de ala: bos no pase (coma LeBron James), anotadores (Carmelo Anthony, Kevin Durant), ou especialistas defensivos (Metta World Peace, Tayshaun Prince). Existen xogadores cun perfil intermedio entre escolta e ala (Paul Pierce, Andre Iguodala), así coma xogadores capaces de facer indistintamente de ala ou de ala-pivote (Dirk Nowitzki, Lamar Odom).

Xogadores históricos
--------------------

Clyde Drexler.
### NBA

Alas elixidos na lista dos 50 mellores xogadores da historia da NBA:

* Elgin Baylor (Los Angeles Lakers)
* Larry Bird (Boston Celtics)
* Billy Cunningham (Philadelphia 76ers)
* Dave DeBusschere (New York Knicks)
* Clyde Drexler (Portland Trail Blazers)
* Julius Erving (Philadelphia 76ers)
* Scottie Pippen (Chicago Bulls)
* James Worthy (Los Angeles Lakers)

\*Entre parénteses, o equipo no que cada xogador desenvolveu a maior parte da súa carreira.

Notas
-----

1. ↑  Rosenberg, Michael (21 de maio de 2012). "Artigo en Sports Illustrated" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2014.
2. ↑  Burke, Kevin (10 de xaneiro de 2012). "Anotadores máis versátiles da NBA" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2014.
3. ↑  "Biografía de Metta World Peace" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 14 de xullo de 2014. Consultado o 8 de xullo de 2014.
A **Cartuxa de Padula**, en italiano **Certosa di Padula** (ou *Certosa di San Lorenzo di Padula*), é un gran mosteiro cartuxo, ou cartuxa, situada na localidade de Padula, no  Parque Nacional do Cilento, no Sur de Italia. É Patrimonio da Humanidade.

O mosteiro é o máis grande de Italia. A súa historia de construción abrangue 450 anos, pero as partes principais dos edificios son de estilo Barroco. É un mosteiro moi grande, que comprende 51.500 m², con 320 cuartos e salóns.

Historia
--------

A Cartuxa de Padula fundouna Tommaso di San Severino o 27 de abril de 1306 no sitio dun mosteiro anterior. Está adicado a San Lourenzo, e a súa estrutura arquitectónica supostamente recorda a unha grella sobre a que queimaron vivo ao santo.

Fachada do mosteiro
O mosteiro ten o claustro máis grande do mundo, cunha extensión de 12.000 m² está rodeado por 84 columnas. Unha famosa escaleira de caracol de mármore branco dentro dun anexo conduce á gran biblioteca.

Segundo a estrita distinción cartuxa entre contemplación e traballo, hai dous lugares distintos para estas prácticas: por unha banda os pacíficos claustros, a biblioteca co seu fino pavimento de baldosas cerámicas de Vietri, as capelas decoradas con finas obras de mármore incrustadas. Os frontais dos altares da maioría das capelas están incrustados, non con mármore, senón con algunhas das máis espectaculares obras de escaiola do século XVIII. Esta é a maior concentración deste tipo de traballo nun só lugar. Un dos centros de produción estaba en Nápoles outro nas hortas do claustro e por outro a gran cociña, as adegas coas súas enormes cubas de viño, os lavadoiros e os enormes patios exteriores, onde había xente traballando nas cuadras, nos fornos, nas tendas e no muíño de aceite. Os estaleiros foron empregados para actividades produtivas e para o comercio entre a cartuxa e o mundo exterior.

O mosteiro tamén alberga o museo arqueolóxico da Lucania Occidental, que conserva unha colección de todos os achados desenterrados nas escavacións na necrópole de Sala Consilina e Padula. Este museo representa un período de tempo que vai dende a protohistoria ata a Período helenístico.

O edificio tamén xogou un papel na historia militar de Italia. Serviu como cuartel xeral francés durante as Guerras napoleónicas, logo como base do exército do sur de Garibaldi durante o Risorgimento, finalmente, como campo de internamento para prisioneiros durante a primeira e a segunda guerra mundial. Foi aquí onde se estableceu a Lexión Checoslovaca en Italia en 1917.

Notas
-----

Referencias

1. ↑  "More info on the legendary thousand egg omelette cooked for Charles V". Arquivado dende o orixinal o 2010-09-09. Consultado o 2009-10-25.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Certosa di Padula Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Villaprato
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Negros.

**Santo Estevo de Negros** é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o IGE en 2009 tiña 533 habitantes, distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 547 habitantes.

Xeografía
---------

Limita ao norte coa parroquia de Cedeira, ao sur con Cabeiro, ao leste con Saxamonde e ao oeste con Trasmañó. Está atravesada pola estrada N-555 (que vai de Redondela ao aeroporto de Peinador) e a vía férrea que une Redondela e Ourense.

Historia
--------

Esta parroquia tivo importancia a comezos do século XIX na guerra napoleónica, na que a partida do cura da parroquia, Ramón Lamas obtivo recoñecemento na reconquista de Vigo, no axexo do posto de garda francés da parroquia de Saxamonde, na Barreira, e posterior informe dos movementos ós oficiais militares.

Patrimonio
----------

No monte de Santo Estevo de Negros hai restos dun poboado castrexo, o Castro de Negros. Preto de alí está o complexo arqueolóxico de Monte Penide na lindeira con San Vicente de Trasmañó, Cedeira e Cabeiro, entre o que destaca a Mámoa do Rei. Asemade dos achados de olería do monte do Castro, ten ente outro patrimonio unha igrexa que ten sancristía e ábsida do XVI e a portada é de finais do XVIII. Ten muíños de auga en funcionamento, dous en Fixón, tamén en Fixón dúas pontes, unha xa citada no principio do século XIX.

Festas
------

A festa patronal é o 26 de decembro. O primeiro domingo de outubro celébrase a festa da mazá.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa parroquial.Igrexa parroquial.
* Santo Estevo.Santo Estevo.
* Bª Igrexa, Cño. de Seixo.*Bª Igrexa, Cño. de Seixo*.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Negros

| Lugares da parroquia de Negros no concello de Redondela (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Fixón | A Igrexa | Negros | Pregal |

### Parroquias de Redondela

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Redondela |  |
| --- | --- |
| Cabeiro (San Xoán) | Cedeira (Santo André) | Cesantes (San Pedro) | Chapela (San Fausto) | Negros (Santo Estevo) | Quintela (San Mamede) | Reboreda (Santa María) | Redondela (Santiago) | Saxamonde (San Román) | Trasmañó (San Vicente) | Ventosela (San Martiño) | Vilar de Infesta (San Martiño) | O Viso (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.
2. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Redondela

### Ligazóns externas

* Antonio Pinacho (24.11.2010). "Los comuneros de Negros cederán terrenos para el parque arqueológico de Monte Penide". *Faro de Vigo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3332177
* código INE: 36045050000

 |
Os **signos de máis e menos** (**+** e **−**) son símbolos matemáticos empregados para representar o signo dun número ou as operación de sumar e restar.

Historia
--------

O uso de signos para representar a adición aparece xa no alfabeto xeroglífico, no que se representaba por dúas pernas andando no sentido do texto. Se aparecían no outro sentido representaban a subtracción: 

En manuscritos de Nicole Oresme do século XIV pódense ver os primeiros usos dun signo semellante ao signo "+".

A primeiros do século XV as letras "P" e "M" eran os empregados habitualmente. Os símbolos *p̄* para *più* (máis) e *m̄* para *meno* (menos) apareceron na obra *Summa de arithmetica, geometria, proportioni et proportionalità* de Luca Pacioli, publicada en Venecia en 1494.

**+** é unha simplificación da palabra latina "et" (e). **−** pode derivar do til escrito sobre o **m**. No tratado de Johannes Widmann de 1489 xa aparecen estes dous signos. Robert Recorde, creador do signo igual introduciu estes símbolos en Inglaterra e 1557.

Signo máis
----------

O signo é un operador binario que indica adición, como en 2 + 3 = 5. Tamén pode aparecer como operador unario, para sinalar que un número é número positivo.

En diferentes campos das Matemáticas pode indicar outras operación, que habitualmente son chamadas tamén adición. En estruturas alxébricas adoita empregarse para denotar unha operación conmutativa.

Signo menos
-----------

O signo menos ten tres usos principais en Matemáticas:

* Como operador binario para indicar subtracción, como en 5 – 3 = 2.
* Para sinalar un número negativo: -5.
* Para indicar o oposto dun número ou unha variable.

Outros usos
-----------

En Matemáticas, o límite *x*→*a*+ significa *x* tende a *a* pola dereita e *x*→*a*− significa *x* tende a *a* pola esquerda.

Nos grupos sanguíneos indícase cun máis ou cun menos a presenza ou a ausencia do factor Rh.

Nalgunhas linguaxes de programación o signo máis equivale á concatenación de cadeas de caracteres: "a" + "b" = "ab".

Notas
-----

1. ↑  "The birth of symbols". Arquivado dende o orixinal o 08 de xullo de 2013. Consultado o 01 de xaneiro de 2014.
2. ↑  Sangster, Alan; Stoner, Greg; McCarthy, Patricia (2008). "The market for Luca Pacioli’s Summa Arithmetica" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de xaneiro de 2018. Consultado o 1 de xaneiro de 2014.
3. ↑  Cajori, Florian (1928). The Open Court Company, Publishers, ed. *A History of Mathematical Notations, Vol. 1*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q747083
* MAG: 116772114

 |
**María Rosa Marco Poquet**, coñecida artísticamente como **Salomé**, nada en Barcelona o 21 de xuño de 1939, é unha cantante española residente en Valencia. É unha das dúas únicas cantantes españolas gañadoras do Festival de Eurovisión.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira en Radio Barcelona. Desde entón continuou a súa carreira musical compaxinándoa coa súa faceta como presentadora de televisión. Foi abreconcertos de Frank Sinatra. Ata 1963 gravou máis de corenta cancións para as casas discográficas Iberofón e Zafiro. En 1962 xa gañara o Festival do Mediterráneo co tema "Se'n va anar", en catalán. Actuou tamén no Festival de Valencia e o Festival do Douro onde obtivo o premio de interpretación. Gravou numerosos discos con varias casas discográficas, como Belter e Iberofón. En 1969 casou con Sebastián García. Gravou numerosos temas en catalán e castelán, entre os máis coñecidos "Quinientas millas", "L'arbre", "Bésame mucho", "Com el vent", "L'emigrant", "Puedo morir mañana", "Isla del amor" o "Esperaré".

Gañou representando a España o Festival de Eurovisión de 1969 coa canción "Vivo cantando", composta por María José Cerato, con letra de Aniano Alcalde. Compartiu o primeiro premio con Lulu (Reino Unido), Frida Boccara (Francia) e Lenny Kuhr (Holanda). Recibiu o galardón en Madrid de mans da tamén española Massiel, gañadora do ano anterior.

O seu vestido na posta en escena, deseñado por Pertegaz para a ocasión, pesaba 14 quilos e estaba composto por pezas de porcelana azul turquesa e tres colares de 1 quilo cada un. Salomé gravou "Vivo Cantando" en 8 idiomas diferentes (español, catalán, éuscaro, francés, alemán, italiano, inglés, e serbocroata).

Aparcou a súa carreira musical pouco logo de contraer matrimonio. Actualmente actúa como colaboradora en *Matí, Matí*, un magazine matinal de Canal 9, a cadea autonómica da Comunidade Valenciana.

Discografía
-----------

Sinxelos seleccionados:

* 1967-1977
	+ Se'n va anar / Si vols
	+ Esperame / Recuérdame / Puedo morir mañana / Cuando estoy contigo
	+ Puedo morir mañana / Esperaré
	+ La santa espina / Tot dansant
	+ Vivo Cantando / Amigos, amigos
	+ Una música / Tens la nit
	+ Dónde están / Déjame volver
	+ Com el vent / Les teves mans
	+ El jinete / ¿Sabes que tengo ganas?

Recompilacións seleccionadas:

* Salomé 1962-1963 2 CD

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Salomé logrou o imposible. Crónica de La Vanguardia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:***"La, la, la"*Massiel** | **España no Festival de Eurovisión**1969 | Sucesor:***"Gwendolyne"*Julio Iglesias** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q231266
* WorldCat
* VIAF: 233001442
* Discogs: 527915
* IMDb: nm0758930
* ISNI: 0000 0004 2492 1533
* MusicBrainz: ID

 |
Tanque de tormentas á beira do río Miño en Lugo.
O **tanque de tormentas** é un depósito subterráneo que acolle e retén a auga das choivas recollida polos colectores da rede de sumidoiros para logo tratala na estación depuradora. Mediante esta infraestrutura preténdese evitar que, en momentos de precipitacións torrenciais, se produza o asolagamento de zonas densamente urbanizadas e/ou que o saneamento se vexa colapsado na súa capacidade.

Funcionamento
-------------

As augas das precipitacións que rematan nos sumidoiros mestúranse cos lixos das beirarrúas e calzadas e son moi contaminantes, ás veces máis que as residuais. A rede de sumidoiros multiplica a captación de auga cando se producen as choivas, e no caso de que estas se produzan con intensidade nun breve espazo de tempo, o sistema pode verse superado e dar en verteduras de auga sen tratar nos ríos e no mar. Para evitalo, os tanques acumulan a auga para que logo sexa reconducida á estación de depuración. O emprego dos tanques de tormentas é moi importante para garantir o saneamento das contornas das ribeiras polo que adoitan localizarse nas proximidades de cursos fluviais, rías ou do mar.

En 2023, o maior tanque de tormentas de Galicia era o do Cavadal en Narón, con 10 000 metros cúbicos de capacidade. Doutra banda, o maior do mundo atópase en Madrid con capacidade para 400 000 metros cúbicos.

### Partes dos tanques de tormentas

Nos sumidoiros, previa á chegada ao tanque, a auga pasa por diferentes filtros que permiten peneirar os sólidos arrastrados. Dentro do tanque hai catro departamentos:

* A cámara central: leva a auga dende a entrada ata o elemento regulador do caudal

* A cámara de retención: almacena a auga que supera a capacidade da cámara central, acumúlase, polo tanto en momentos de precipitación forte.
* A cámara de alivio: traslada a auga excedente ata o receptor
* A cámara seca: onde está o elemento regulador do caudal.

Notas
-----

1. 1 2  "Novo plan de saneamento en elaboración". *Augas de Galicia*.
2. ↑  "La importancia de los tanques de tormentas - Blog - CHG". *www.chguadalquivir.es*. Consultado o 2023-10-14.
3. ↑  Piñeiro Aneiros, José. "Las obras de saneamiento de Ferrol: interceptores generales de la margen derecha de la ría de Ferrol" (PDF). *Universidad de Salamanca*.
4. ↑  "A Xunta mobiliza un investimento de preto de 35 M€ para mellorar o sistema de saneamento de Vilagarcía de Arousa e atallar vertidos á ría e inundacións". *Xunta de Galicia*. 2023-04-28. Consultado o 2023-10-14.
5. ↑  Úcar, Adela (2023-09-04). "Tanque de tormentas: qué es y cuál es le más grande del mundo". *RTVE.es* (en castelán). Consultado o 2023-10-14.
6. ↑  "¿Qué es un tanque de tormentas?". *iAgua* (en castelán). 2022-02-15. Consultado o 2023-10-14.
**O Enredo do Abelleiro**, tamén chamado **Museo Vivente do Mel**, é un museo galego centrado no mel e a apicultura. Fundado[*cando?*] por Isidro Pardo Varela, está situado na parroquia de Dombodán (Arzúa).

Características
---------------

O museo amosa a apicultura tradicional e moderna nun contorno natural e, amais, tanto os produtos que se obteñen das abellas (mel, xelea real, pole, própole, cera) como produtos derivados: caramelos, mel con xelea, xabóns, cremas de mans e faciais, protectores de beizos...

Na súa parte externa está composto por un apiario moderno, un apiario tradicional e un xardín botánico en que se favorece a polinización grazas á presenza de varias especies autóctonas melíferas.

No interior, á vista do público, as salas de extracción, decantación e envasado, xunto co laboratorio, permiten seguir todos os procesos que se realizan na apicultura moderna.

Galería de imaxes
-----------------

* 
*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Museo vivente do mel
* Ficha en Turgalicia
**Antonio Losada Ferreiro**, coñecido como **Canillas**, nado no Saviñao cara a 1899 e finado en Escairón en decembro de 1956, foi un labrego e político galego.

Traxectoria
-----------

Labrego e chófer, membro da sociedade Trabajadores de la Tierra afecta á UGT en 1931. Participou na constitución do Comité Republicano Socialista de Escairón. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu fuxido, sendo declarado en rebeldía en 1938. Entregouse o o 11 de marzo de 1940 xunto con Ramón Pérez Vispo e Armando López Losada. Ingresou en prisión o 11 de marzo e foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo ata que lle concederon a prisión atenuada o 10 de outubro de 1941. Finou en Escairón en decembro de 1956.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 27-10-1941, p. 8370.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-2-1956, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Antonio Losada Ferreiro na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha en Represión franquista en Lugo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118877052
* DSBE: 14972\_losada-ferreiro-antonio

 |
A **Torre de Guimarei** é unha torre do século XII, situada en Guimarei (A Estrada). Ten dez metros de altura. O seu primeiro propietario foi Vilar de Payo Muñiz. Foi utilizada nas guerras irmandiñas, e no século XVII foille engadido un pazo anexo, actualmente en ruínas. Pertenceu tamén a Antonio de Mosquera Nóvoa.

Arquitectura
------------

É un conxunto arquitectónico de torre e pazo. A torre é de planta cadrada baixa, de dez metros de altura. Está feita con perpiaños de granito e asentada nun saínte de cinco metros de alto. Orixinalmente tiña ameas e teitos abovedados. Na parte superior de cada ángulo hai un canón a modo de gárgola. A porta, dun metro e medio está situada no lado leste e o seu arco, de medio punto, está formado por grandes doelas. Nos lados leste e sur hai unhas pequenas ventás na parte superior. Na parte superior da porta principal aparece o escudo da familia Villar. O recinto está amurallado e a entrada ten un arco oxival. Era unha vivenda con carácter defensivo.

Este pazo está composto por unha soa planta que se divide en tres corpos, un grande no centro e dúas ás situadas nos extremos. O pazo alcanza os trinta e catro metros de lonxitude e vinte e seis de ancho (dez metros do corpo central e dezaseis metros das dúas ás).

No interior da construción pódese distinguir as cociñas, os servizos e os cuartos. Por outra parte podemos atopar unha parte dedicada ao gando e algunhas pequenas construcións como o palleiro.

O escudo de armas do pazo está situado encima da porta principal, enmarcado cun lintel semicircular. Este símbolo contén o nome de Villar dúas veces e elementos de catro familias nobres, a familia Villar (representada por tres bandas), a familia Sarmiento (tres roeis), e a familia dos Mosquera (cinco cabezas de lobo) e a familia Aranda (unha cabeza de león).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Torre de Guimarei Arquivado 21 de outubro de 2016 en Wayback Machine. en Turgalicia.
**90 Day Men** foi unha banda estadounidense de rock progresivo fundada no ano 1995 en St. Louis, Missouri, e posteriormente baseada en Chicago, Illinois. O seu nome é un termo da xerga que usan os policías para referirse aos reclusos que deben someterse a un exame psiquiátrico.

Historia
--------

O grupo naceu no ano 1995 en St. Louis como un trío composto por Brian Case, Cayce Key e Chandler McWilliams. En 1996 a banda lanzou a súa estrea, o sinxelo "Taking Apart the Vessel" con tres temas.

En 1997 uniuse a eles Robert Lowe como trompetista e vocalista e a banda mudouse a Chicago. Ese mesmo ano a banda gravou o seu primeiro traballo como cuarteto, o sinxelo "If You Can Bake a Cake, You Can Build a Bomb", seguido en 1998 polo EP 1975-1977-1998, lanzado polo selo Temporary Residence e que incluía os dous temas do sinxelo e tres cancións máis. A finais dese ano 90 Day Men fichou polo selo Southern Records.

Con Southern a banda gravou o seu álbum de estrea, *(It (Is) It) Critical Band*, lanzado no ano 2000. Nesa época uniuse ao grupo o teclista Andy Lansangan.

A banda lanzou dous álbums de estudio máis, *To Everybody* en 2002, e *Panda Park* en 2004, ámbolos dous a través de Southern Records, ademais de editar o EP *To Late or Too Dead* en 2003. A banda separaríase pouco despois.

No ano 2005 Lowe iniciou o proxecto en solitario Lichens, e publicou material co nome Robert A. A. Lowe con varios selos. Lowe tamén tocou no grupo Om varios anos. Brian Case formou barias bandas, como The Ponys, Disappears, e FACS. e o batería Cayce Key toca en Bloodiest.

| Álbum | Ano | Selo | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| *Taking Apart the Vesse* | 1996 | autoeditado | EP |
| *If You Can Bake a Cake, You Can Build a Bomb* | 1997 | Action Boy | EP |
| *1975-1977-1998* | 1998 | Temporary Residence | EP |
| *Split with GoGoGoAirheart* | 2000 | Box Factory Records | EP compartido con GoGoGoAirheart |
| *(It (Is) It) Critical Band* | 2000 | Southern Records | álbum |
| *To Everybody* | 2002 | Southern Records | álbum |
| *Too Late or Too Dead* | 2003 | Southern Records | EP |
| *Panda Park* | 2004 | Southern Records | álbum |

Notas
-----

1. ↑  "The 90 Day Men Songs, Albums, Reviews, Bio & More". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2023-03-28.
2. ↑  "The 90 Day Men - Taking Apart The Vessel" (en inglés). 1996. Consultado o 2023-09-16.
3. 1 2 3 4 5  "90 Day Men". *Temporary Residence Ltd*. Consultado o 2023-09-16.
4. ↑  "The 90 Day Men - 1975-1977-1998" (en castelán). 1998. Consultado o 2023-09-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3600129
* WorldCat
* VIAF: 142364495
* Discogs: 432771
* ISNI: 0000 0000 9642 3219
* LCCN: nr2005016976
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 32231

 |
Gránulos de Birbeck
Os **gránulos de Birbeck**, tamén chamados **corpos de Birbeck**, son orgánulos citoplasmáticos con forma de barra ou de "raqueta de tenis" cunha densidade liñal central e unha aparencia estriada. Foron descritos por primeira vez en 1961 (inicialmente chamados simplemente "gránulos característicos"), e só se atopan nas células de Langerhans. Aínda que forman parte da histoloxía normal das células de Langerhans, tamén serven para diferenciar as histocitoses de células de Langerhans (que son un grupo de condicións raras coñecidas en conunto como histiocitoses) de trastornos proliferativos causados por outras liñas celulares.

A súa formación é inducida pola proteína langerina.

Función
-------

A función dos gránulos de Birbeck foi moi discutida, pero unha teoría é que eses gránulos migran á periferia das células de Langerhans e liberan o seu contido na matriz extracelular. Outra teoría é que os gránulos de Birbeck funconan na endocitose mediada por receptor, de xeito similar ás depresións recubertas de clatrina.

Historia
--------

Os gránulos de Birbeck descubriunos Michael Stanley Clive Birbeck (1925–2005), un científico británico e microscopista electrónico que traballou no Chester Beatty Cancer Research Institute ou Institute of Cancer Research de Londres desde 1950 ata 1981.

Notas
-----

1. 1 2  Mc Dermott R, Ziylan U, Spehner D, et al. (xaneiro de 2002). "Birbeck granules are subdomains of the endosomal recycling compartment in human epidermal Langerhans cells, which form where langerin accumulates". *Mol. Biol. Cell* **13** (1): 317–35. PMC 65091. PMID 11809842. doi:10.1091/mbc.01-06-0300.
2. ↑  Birbeck MS, Breathnach AS, Everall JD (xullo de 1961). "An electron microscope study of basal melanocytes and high-level clear cells (Langerhans cells) in vitiligo". *Journal of Investigative Dermatology* **37** (1): 51–64. doi:10.1038/jid.1961.80.
3. ↑  Kissenpfennig A, Aït-Yahia S, Clair-Moninot V, et al. (xaneiro de 2005). "Disruption of the langerin/CD207 gene abolishes Birbeck granules without a marked loss of Langerhans cell function". *Mol. Cell. Biol.* **25** (1): 88–99. PMC 538791. PMID 15601833. doi:10.1128/MCB.25.1.88-99.2005.
4. ↑  *Birbeck's granules* en Who Named It?

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gránulos de Birbeck Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Imaxe en ouhsc.edu
* Imaxe en humpath.com

  


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Jesús Núñez Fernández** (Betanzos, 6 de novembro de 1927 - Id. 6 de outubro de 2023) foi un pintor, escultor e gravador galego.

Biografía
---------

Casa Núñez.
Procedente dunha familia de empresarios brigantinos, Jesús Núñez estudou gravado na Escola de Belas Artes de San Fernando e na Escola Nacional de Artes Gráficas, en Madrid, ampliando estudos en Berlín e París. En 1954 celebrou a súa primeira exposición individual na Coruña, e en 1962 participou nas bienais de Venecia e Toquio.

Obtivo o seu maior galardón como gravador en 1963, ao recibir o gran premio de gravado no II Certame Nacional de Artes Plásticas, celebrado en Madrid. Entre as súas distincións tamén se encontran o segundo premio internacional de deseño téxtil na bienal de Artes Aplicadas de Punta del Este (1967), e o primeiro premio de arte en estampación da Exposición Nacional de Arte Contemporánea de Madrid (1970).

A súa obra abarca practicamente todas as técnicas do gravado, así como a pintura, escultura, deseño téxtil e de xoias, e mesmo o deseño de mobiliario, encontrándose representado nos principais museos estatais de arte contemporánea.

O seu maior empeño foi a creación do Centro Internacional da Estampa Contemporánea en Betanzos, a raíz dun curso de veráno de gravado impartido en 1985 no marco da Universidade Internacional Menéndez Pelayo.

En abril de 2014 foi nomeado fillo predilecto da súa cidade natal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Núñez Fernández, Jesús", artigo na *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (Tomo 22). Santiago de Compostela, 1974.
* *Jesús Núñez*. Deputación da Coruña, 1998.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9011665
* WorldCat
* VIAF: 86587128
* BNE: XX1026629
* BNF: 124961957
* GND: 12425781X
* ISNI: 0000 0000 7822 5390
* SUDOC: 124068200

 |
Unha representación dun Tennin.
***Tennin*** (天人?, "Persoa celestial"), pode incluír os ***Tenshi*** (天使?, "Mensaxeiro celestial"), ***Ten no-Tsukai*** (天の使い?, "Mensaxeiros do ceo"), ***Hiten*** (飛天?, lit. "Ceo voador") e as versións femininas, ***Tennyo*** (天女?, "Muller celestial"), son un tipo de seres espirituais do budismo xaponés similares en certo sentido aos occidentais valquirias, anxos ou fadas. Parecen ter sido importados do budismo chinés á súa vez influenciado polos conceptos celestiais do budismo na India e o taoismo chinés.

Historia
--------

*Os tennin* son mencionados nos sutras budistas, e estas descricións forman a base para as representacións dos seres na arte, a escultura e o teatro xaponeses. Adoitan ser representadas como mulleres de fermosas naturais vestidas con quimonos adornados e coloridos (tradicionalmente en cinco cores), xoias exquisitas e bufandas fluídas que envolven os seus corpos. Normalmente levan flores de loto como símbolo da iluminación ou tocan instrumentos musicais como o *biwa* ou a frauta.

Relixión
--------

Crese que os *Tennin* viven no ceo budista como compañeiros dos Budas e dos Bodhisattvas. Algunhas lendas presentan os *tennin* como criaturas solitarias que viven nas montañas. Ás veces, os peregrinos escalan estas montañas para atoparse cos espíritos santos.

Poderes
-------

Os *Tennin* pode voar, feito xeralmente indicado na arte polo seu quimono de cores ou plumas, chamado *hagoromo* (羽衣, lit. *vestido de plumas*). Nalgunhas lendas, os *tennin* son incapaces de voar sen estes quimonos (e polo tanto non poden volver ao ceo).  Máis raramente, móstranse con ás emplumadas.  Nunha obra de teatro Noh *Hagoromo*, que ten varias semellanzas coas lendas da doncela cisne occidentais  *tennyo* chegan á terra e quitan o seu *hagoromo*. Un pescador espíaos e esconde as súas roupas para obrigar a un a casar con el. Despois duns anos cóntalle á súa muller o que fixo, ela atopa a súa roupa e volve ao ceo.  A lenda di que ocorreu na praia de Miho no Matsubara, agora parte da cidade de Shizuoka .

Notas
-----

 

1. ↑  "Os tennin, seres celestiais do Japão". Arquivado dende o orixinal o 31-01-2022. Consultado o 31-1-2022.
2. 1 2  Tennin at GODS of Japan, A-to-Z Photo Dictionary of Japanese Buddhism (Buddhist & Shinto Deities)
3. ↑  Hearn, Lafcadio, *Glimpses of an Unfamiliar Japan* at Project Gutenberg online book catalog
4. 1 2  Waley, Arthur (1921), *The Noh Plays of Japan*, Chapter V, p. 177, "A Note on Hagoromo"
5. ↑  The Legend of Connor O'Quin and the Swan Maiden at Folklore of the Burren

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tennin Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Anxo (cristianismo)
* Anxo (xudaísmo)
* Anxo de Portugal
* Ceo
* Valquirias
* Apsara
* Ceres, Lenda Celestial
* Ser divino
* *InuYasha Movie 2: Castle Beyond the Looking Glass*
* Ninfa
***O imposible de desatar*** é unha novela en lingua galega escrita por Iván García Campos e publicada por Editorial Galaxia en 2010. Nese mesmo ano gañou a XXVIII edición do Premio Blanco Amor de novela, outorgado nesa ocasión polo concello de Poio.

Trama
-----

*O imposible de desatar* conta a historia dunha familia, formada por unhas personaxes complexas, mais de proceder simple, que viven xuntas nunha soidade que non saben compartir, ficando á beira da despersonalización e da automatización. A casa, e mesmo o silencio, a radio ou a televisión, no remate, son tan protagonistas coma os propios habitantes. A novela acontece xusto aos inicios da crise de 2008, cando só afectaba ao sistema financeiro estadounidense e aínda non provocara os diferentes derrumbes bursátiles a escala internacional que viñeron xusto despois. Na trama xógase con esa tensión entre o local e o global e tamén incide noutros temas esenciais como o binomio comunicación/incomunicación, a construción da identidade, a situación do mundo laboral ou o tránsito da familia tradicional aos novos tipos de familia.

Narración
---------

A novela móvese nas marxes da narratividade, dun relato que vai do marabilloso cotián á pura traxedia. Á vez realista e alegórica. Os cambios de narrador (unhas veces omnisciente, outras con monólogos interiores dos personaxes co seu discurso en estilo indirecto libre, outras cunha obxectividade propia dunha cámara cinematográfica), de perspectiva e mesmo a estrutura do relato merecen tanta atención como os aspectos temáticos. O rexistro lingüístico é aséptico e case nu de calquera enfeite estilístico. Con frases concisas e repetitivas, aínda que por veces o texto ilumínase con pequenas doses de retranca e finísimo humor e mesmo certos elementos paratextuais.

Traducións
----------

En 2015 a novela publicouse en castelán, na editorial Mar Maior, traducida por Carmen Torres París e María Dolores Torres París.

Notas
-----

1. ↑  "Imposible de desatar, seis letras. Recensión | LG3 | O soportal da Literatura Galega". *culturagalega.org* (en castelán). Consultado o 2021-11-21.
2. ↑  "O lector é o protagonista da historia". [*cando?*]. [*Ligazón morta*]
3. ↑  Otero Varela, Inmaculada (2011). "Os nócegos da vida". *Grial* **49** (189): 84–85. ISSN 0017-4181.
4. ↑  "Imposible de desatar" (en castelán). Consultado o 2021-11-21.
5. ↑  "Imposible de desatar: Iván García Campos". *Libros Prohibidos* (en castelán). 2016-04-08. Consultado o 2021-11-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do libro na páxina web de Editorial Galaxia.
**Xosé Veiga Roel**, nado en Betanzos o 9 de novembro de 1894 e finado no mesmo concello o 9 de febreiro de 1976, foi un debuxante e fotógrafo galego.

Traxectoria
-----------

Debuxante dende moi novo, fíxose famoso polas súas aptitudes como calígrafo e miniaturista. Membro da Irmandade da Fala de Betanzos, colaborou en *Rexurdimento*. Foi ilustrador de *El Eco de las Mariñas* e outras publicacións, revistas e programas de festas. Participou na Exposición de Arte Galego da Coruña (1923), na Exposición Rexional de Belas Artes de Santiago e en 1935 obtivo un diploma de honra na Exposición de Belas Artes de Ferrol. A principios dos anos cincuenta frecuentou o Café Español, onde se reunía a Peña Fotográfica da Coruña e descubriu a fotografía. Instalou un laboratorio na súa casa e dedicoudose a esta práctica. Fixo fotografía documental e colaborou en *Vida Gallega* e *Galicia. Revista Anual de Turismo*. En 1957 expuxo nos salóns do Club Imperio da Coruña e en 1965 na Casa de Galicia de Madrid. Finou en Betanzos o 9 de febreiro de 1976.

Recoñecementos
--------------

Foi nomeado fillo predilecto de Betanzos en 1980.

Vida persoal
------------

Casou con Consuelo Sánchez Sánchez e foi pai de Silvia, José Antonio, Julio Víctor e Consolación Veiga Sánchez.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 8-2-1977, p. 58.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-6-1980, p. 32

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* José Veiga Roel

* Xosé Veiga Roel

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q59532984
* WorldCat
* VIAF: 69737247
* DBE: jose-tomas-veiga-roel
* GND: 119359456

 |
A **praia de Doniños** e a súa lagoa son unha contorna natural case virxe do concello de Ferrol. A praia ten bandeira azul e tódolos equipamentos. A zona vixiada son os dous extremos da praia sendo perigosa polas correntes nas zonas indicadas. Está moi ben comunicada e ten amplos aparcadoiros. A contorna está moi ben coidada. É con diferenza a praia máis coñecida de Ferrol. O seu amplo e limpo areal é empregado para todo tipo de deportes náuticos. Preto dela está un amplo pinar de monte común e o castro de Lobadiz. Accedese á praia polos dous extremos e pola parte central por camiños peonís sinalizados.

Historia
--------

*Artigo principal**:* Batalla de Brión.
O 25 e 26 de agosto de 1800 tropas británicas desembarcaron na praia de Doniños para atacar Ferrol, tamén coñecida como batalla de Doniños.

Galería de imaxes
-----------------

* Surf en Doniños Surf en Doniños
* Desembocadura da Lagoa de Doniños na praiaDesembocadura da Lagoa de Doniños na praia
* A praiaA praia
* Praia de Doniños, regato da Lagoa de Doniños.Praia de Doniños, regato da Lagoa de Doniños.
**Txikipedia** é unha enciclopedia para nenos e nenas de 8 a 13 anos, incrustada dentro da Wikipedia en éuscaro, con vocabulario e sintaxe axeitados para nenos e nenas desa franxa de idade. Xa que logo, pretende estar escrito en éuscaro claro e sinxelo, adaptado ás necesidades escolares dos nenos, pero con grande énfase na comprensión.

Na orixe de Txikipedia está a enciclopedia wiki en liña Vikidia, que comezou en éuscaro en 2015, e que tamén funciona noutras linguas, cos obxectivos aquí mencionados.

Os propósitos da Txikipedia
---------------------------

Txikipedia é para nenos e nenas de 8 a 13 anos, pensada para as necesidades da escola, pero non só. De feito, o obxectivo é ser unha especie de Wikipedia escrita en éuscaro sinxelo, e tamén pode ser útil para os adultos que están a aprender éuscaro. O obxectivo é ter unha versión abreviada ou máis sinxela da Wikipedia, porque ás veces os artigos da Wikipedia son longos, complexos e difíciles.

Autores da Txikipedia
---------------------

Calquera persoa pode participar no proxecto wiki de Txikipedia escribindo, modificando ou completando artigos, engadindo ou corrixindo información. É necesario abrir unha conta para iso. Os dereitos de autoría sempre deben ser respectados.

Por outra banda, a intención é que os nenos e nenas vascofalantes de entre 8 e 13 anos tamén participen na elaboración de Txikipedia, que escriban, compoñan ou editen os artigos segundo os seus propios intereses, coa axuda do profesorado, de xeito que poidan facer a súa contribución en materias que poidan ser útiles para o colexio.

Notas
-----

1. ↑  "Wikimedia - Junior Edition!". *Head Stuff Podcasts*.
O **voo** é a acción de **voar**: calquera movemento a través do aire xerado por elevación aerodinámica ou flotabilidade aerostática. Tamén recibe o nome de voo o desprazamento das naves espaciais máis aló da atmosfera terrestre.

Voar é desprazarse a través dun espazo tridimensional, con movementos vectoriais ou relativos en calquera sentido. Ex.: os paracaidistas durante a caída libre, aínda que van sempre cara a abaixo, voan a través do espazo de forma relativa.

Voo animal
----------

Gaivota en voo

*Véxase tamén**:* Voo das aves.
Os seres vivos que con máis éxito conseguiron dominar o voo son a gran maioría dos insectos, aves e os morcegos. Entre os vertebrados extintos, destacan os pterosauros, contemporáneos dos dinosauros. As ás de cada un destes grupos de animais evolucionaron de forma separada a partir de diferentes estruturas.

Os morcegos son os únicos mamíferos capaces de voar no sentido estrito da palabra. Con todo hai varias especies de animais, como os esquíos voadores que poden planear dunha árbore a outra grazas a unhas membranas entre as súas extremidades; algunhas poden desprazarse centos de metros desta forma perdendo moi pouca altura.

A maior parte das aves voan, con algunhas excepcións. O avestruz e o emú non poden voar, igual que o extinto dodo, mentres que o pingüín, que tampouco voa, adaptou as súas ás para usalas baixa a auga. Moitas aves pequenas que non poden voar son nativas de illas pequenas, e levan un estilo de vida onde o voo non dá moitas vantaxes. O falcón peregrino é o animal máis rápido do mundo; a súa velocidade terminal excede os 320 Km/h.

### Na ficción

* Dumbo, o elefante creado por Disney, emprega as súas esaxeradas orellas para voar.
* Moitos dragóns represéntanse con ás.
* Papá Noel ten unha zorra tirada por renos voadores.
* Pegaso era un cabalo alado da mitoloxía grega.

Voo mecánico
------------

*Artigo principal**:* Mecánica do Voo.
Voo mecánico: helicóptero Robinson R22 Beta.
As máquinas voadoras reciben o nome de aeronaves e pódense citar as seguintes:

* Avións
* Dirixibles
* Globos aerostáticos
* Helicópteros

Véxase tamén
------------

* Voo mecánico
	+ Aerodino
	+ Aviación
	+ Ornitóptero
* Outros temas
	+ Simulador de voo
	+ Levitación
	+ Voo sen motor

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206021
* BNCF: 12081
* BNF: 11941326f
* EBID: ID
* GEC: 0238312
* GND: 4017529-7
* LCCN: sh85049108
* NKC: ph122523

 |
O **voo 172 de Adam Air** foi o accidente sufrido por un Boeing 737-300 cando aterraba en Surabaia ao final dun servizo doméstico dende o aeroporto Soekarno-Hatta e o aeroporto Juanda. O día 21 de febreiro de 2007 o avión dobrouse na aterraxe, rompendo a fuselaxe na metade da sección de pasaxeiros. O seis restantes 737 de Adam Air quedaron inmediatamente en terra, aínda que cinco deles volveron ao servizo posteriormente nese mesmo ano. Este incidente causou novas preocupacións sobre a seguridade dos voos operados por Adam Air, que fora moi criticada despois do accidente do voo 574 o 1 de xaneiro de 2007.

Avión
-----

O aparello era un Boeing 737-33A, con rexistro PK-KKV. Fora mercado por Adam Air en xaneiro de 2007, sendo operado anteriormente pola aeroliña brasileira Varig. O avión construírase no ano 1994.

Accidente
---------

Durante a aterraxe no aeroporto internacional Juanda o avión partiu pola metade. A aterraxe foi particularmente dura e a equipaxe saíu dusparada dos portavultos da cabina. A sección de cola quedou dobrada cara a abaixo. Posteriores voos ao aeroporto foron desviados a aeroportos alternativos. A frota de Boeing 737 de Adam Air quedou en terra para realizarlle inspeccións de seguridade. Xusto despois do accidente Adam Air repintou o avión, cubrindo a librea laranxa da aeroliña con pintura branca. Como consecuencia do accidente un gran número de pasaxeiros cancelaron os seus voos con Adam Air, dicindo que "perderan a fe" na aeroliña.

Notas
-----

1. ↑  "Indonesia Grounds Airplanes After Latest Air Mishap". *MND*. 2007-09-30. Archived from the original on 30 de setembro de 2007. Consultado o 2019-01-19.
2. ↑  "AdamAir PK-KKV (Boeing 737 - MSN 27284) (Ex CS-TKF N284AN PP-VQZ ) | Airfleets aviation". *www.airfleets.net*. Consultado o 2019-01-19.
3. 1 2  "Indonesia 'grounds' Adam Air jets". *www.aljazeera.com*. Consultado o 2019-01-19.
4. ↑  "Checks urged after passenger jet cracks on landing - New Zealand's so…". *archive.is*. 2007-03-01. Arquivado dende o orixinal o 01 de marzo de 2007. Consultado o 2019-01-19.
5. ↑  "Airline grounded after plane cracks". *The Sydney Morning Herald* (en inglés). 2007-02-23. Consultado o 2019-01-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q348349
* ASN: 20070221-0

 |