**Ferrari 126C, Ferrari 126CK  
Ferrari 126C2, Ferrari 126C2B  
Ferrari 126C3, Ferrari 126C4**  
|  |
| Ferrari |
|  |
| Información |
| País | Italia Italia |
| Fabricante | Ferrari |
| Deseñador | Mauro ForghieriAntonio Tomaini (CK)Harvey Postlethwaite (C2-C4) |
| Produción | 1975 - 1980 |
| Predecesor | 312T5 |
| Sucesor | 156/85 |
| Longo | mm |
| Largo | mm |
| Alto | mm |
| Peso |  |
| Chasis | De fibra de carbono e aluminio, estrutura de niño de abella monocasco |
| Suspensión | Suspensión de dobre pinza, dentro do casco resorte / amortecedor |
| Motor | Ferrari 021 / 031 |
| Potencia | 1496 cm³, V6, 120º Turbo |
| Transmisión | Ferrari, de 6 velocidades caixa de cambios secuencial transversal |
| Tracción | Posterior |
| Freos |  |
| Prestacións |  |
| Pneumáticos | Goodyear |
| Debut | Gran Premio da Arxentina de 1981 |
| Pilotos | 27.  Gilles Villeneuve27. Francia Patrick Tambay27. Italia Michele Alboreto28. Francia Didier Pironi28.  Mario Andretti28. Francia René Arnoux |
| Carreiras | 62 |
| Gañadas | 10 |
| Poles | 10 |
| Voltas rápidas | 12 |
| Camp. Cons. | **2** (1982, 1983) |
| Camp. Pilt. | 0 |
| \* "Scuderia Ferrari Formula 1" [Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari] (en inglés). Consultado o 5 de maio de 2019.  |

O **Ferrari 126C** foi o coche co que Ferrari competiu na tempada de Fórmula Un de 1981. Foi o primeiro intento dun equipo, cun motor Turbo, nun coche de Fórmula 1, que foi deseñado por Mauro Forghieri e Harvey Postlethwaite e utilizouse entre o 1981 e 1984.

Historia do desenvolvemento e da carreira
-----------------------------------------

O Ferrari 126C foi deseñado para substituír a exitosa pero obsoleta serie 312T en uso desde  1975. O chasis básico era case idéntico ao modelo anterior, pero co máis pequeno motor V6 Turbo adaptado ao efecto solo, agora a aerodinámica necesítase para ser competitivo, e era un mellor paquete global. O coche foi probado por primeira vez durante o Gran Premio de Italia en  1980. Nas probas resultou moito máis rápido que o chasis 312T5 que o equipo segue utilízando e Gilles Villeneuve prefire, aínda que tiña reservas acerca do seu manexo. A falta de fiabilidade do motor turbo deu ao traste cas esperanzas de Villeneuve no campionato de  1981, pero logrou dúas vitorias consecutivas en Mónaco e España, así como varios podios. Debido á problemática de manexo o 126CK amosaba os seus mellores momentos nas pistas rápidas, como Hockenheim, Silverstone, Monza e Österreichring. O coche demostrou ser moi rápido, pero Gilles Villeneuve atopaba o manexo atroz, chamando ó coche "o gran Cadillac vermello". O motor tiña un masivo atraso na entrada do turbo, seguido por unha curva de potencia feroz, o que alteraba o equilibrio do chasis. Xunto á suspensión dura, o coche tendía a deslizarse nas curvas antes de que o efecto solo levara o coche de novo a pista. Isto tivo efectos non desexados, expoñendo aos pilotos a unha maior forza de gravidade que o Williams FW07 ou o Brabham BT49 e facendo que o coche tendese a un desgaste excesivo dos seus pneumáticos. O que fixo del unha experiencia de condución moi difícil. Este foi particularmente o caso en Österreichring, onde un grupo de 6 coches de aspiración natural, coches máis manexables desfilaran detrás de Didier Pironi un gran número de voltas, sen que ningún deles poidese atopar o camiño para adiantalo con facilidade, debido á vantaxe de potencia de Ferrari, no moi rápido circuíto austríaco. O mesmo sucedeu no Jarama ese ano; 4 coches quedaron atrapados detrás de Villeneuve no estreito e revirado circuíto, Villeneuve foi capaz de conter aos 4 coches detrás del na recta principal pola súa vantaxe de potencia, e aínda que facían intento tras intento por pasar a Villeneuve, Villeneuve foi capaz de conter aos 4 coches para lograr a vitoria.

Coa chegada de Harvey Poslethwaite fíxose unha revisión completa do coche para a tempada  1982, as cousas víanse mellor. O motor turbo foi desenvolvido e atopou fiabilidade, mentres que o chasis redeseñouse por completo, co primeiro e xenuíno monocasco campleto de Ferrari. Máis pequeno e áxil, o 126C2 manexabase moito mellor que o seu predecesor. Villeneuve e Didier Pironi acadaron marcas nas probas co novo coche e comezou unha tempada prometedora con varios resultados sólidos. Logo veu a infame carreira en San Marino logo da cal Villeneuve acusou a Pironi de desobedecer as ordes de equipo. As consecuencias da carreira precederon á morte de Villeneuve nun terrible accidente durante a clasificación na seguinte carreira en Bélxica, que deixou a Pironi como líder do equipo. O mesmo Pironi estivo a piques de morrer nun accidente similar en Alemaña, pondo fin á súa carreira no automobilismo, pero isto non detivo a Ferrari para gañar o campionato de construtores dese ano. Os 126C2 desenvolvéronse aínda máis durante a tempada, con novas ás e probas de carrocería, e a potencia do motor aumentada a 650 CV en cualificación e ao redor de 600 CV nas carreiras.

Os fondos planos obrigatorios para os coches foron introducidos para  1983, o que reducía o efecto solo, e o 126C3 foi deseñado con isto en mente. Poslethwaite deseñou un alerón traseiro de gran tamaño, pero eficaz, que recuperaba ao redor do 50% da carga aerodinámica perdida, os enxeñeiros lograron unha compensación adicional que incrementou a potencia do motor aínda máis, ao redor de 800 CV na clasificación e máis de 650 CV para a competición, consideradas xeralmente como as mellores cifras de potencia producidas en 1983. Patrick Tambay e René Arnoux anotaron catro vitorias entre eles e os dous estaban na pelexa polo campionato do mundo ao longo de  1983, pero a falta de fiabilidade custoulles o campionato a ambos. Con todo, Ferrari gañou o título de construtores por segundo ano consecutivo.

A tempada  1984 non foi tan exitosa, McLaren presentou o seu exitoso coche MP4 / 2, que era moito máis efectivo que o 126C4 e dominou todo o ano. Aínda que o 126C4 gañou só unha vez no ano 1984 foi oportunamente no Gran Premio de Bélxica en Zolder, onde Villeneuve morrera en 1982 e foi o italiano Michele Alboreto pilotando o nº 27 (como fixera Villeveuve), que gañou a súa primeira carreira para o equipo. Alboreto tamén anotou a única pole position do equipo na tempada en Zolder. Ferrari finalmente terminou como subcampión no campionato de construtores, con 86 puntos por detrás dos McLaren e 10 puntos de vantaxe sobre o Lotus - Renault.

Os autos da serie 126C gañaron 10 carreiras, tivo 10 pole positions e obtivo 260´5 puntos.

Galería
-------

* Ferrari 126C3Ferrari 126C3
* O 126C3 no Gran Premio de Detroit de 1983O 126C3 no Gran Premio de Detroit de 1983
* Michele Alboreto pilotando un 126C4 no Gran Premio de Dallas de 1984Michele Alboreto pilotando un 126C4 no Gran Premio de Dallas de 1984

### Resultados completos na Fórmula Un

(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

| Ano | Chasis | Motor | Pneu. | Pilotos | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | Pts. | Pos. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1981 | 126CK | Ferrari V6 (t/c) | **M**
 |  | USW | BRA | ARX | SMR | BEL | MON | ESP | FRA | RU | ALE | AUT | NED | ITA | CAN | CPL |  | **34** | **5º** |
|  Gilles Villeneuve | Ret | Ret | Ret | ***7*** | 4 | 1 | 1 | Ret | Ret | 10 | Ret | Ret | Ret | 3 | DSC |  |
| Francia Didier Pironi | Ret | Ret | Ret | 5 | 8 | 4 | 15 | 5 | Ret | Ret | 9 | Ret | 5 | Ret | *9* |  |
| 1982 | 126C2 | Ferrari V6 (t/c) | **G**
 |  | RSA | BRA | USW | SMR | BEL | MON | DET | CAN | NED | RU | FRA | ALE | AUT | SUI | ITA | CPL | **74** | **1º** |
|  Gilles Villeneuve | Ret | Ret | DSC | 2 | NTS |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| Francia Didier Pironi | 18 | 6 | Ret | *1* | NTS | 2 | 3 | ***9*** | 1 | 2 | 3 | **NTS** |  |  |  |  |
| Francia Patrick Tambay |  |  |  |  |  |  |  |  | 8 | 3 | 4 | 1 | 4 | NTS | 2 | NTS |
|  Mario Andretti |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | **3** | Ret |
| 1983 | 126C2B 126C3 | Ferrari V6 (t/c) | **G**
 |  | BRA | USW | FRA | SMR | MON | BEL | DET | CAN | RU | ALE | AUT | NED | ITA | EUR | RSA |  | **89** | **1º** |
| Francia Patrick Tambay | 5 | **Ret** | 4 | 1 | 4 | 2 | Ret | *3* | 3 | **Ret** | **Ret** | 2 | 4 | Ret | **Ret** |  |
| Francia René Arnoux | 10 | 3 | 7 | **3** | Ret | Ret | **Ret** | **1** | **5** | *1* | 2 | *1* | 2 | 9 | Ret |  |
| 1984 | 126C4 | Ferrari V6 (t/c) | **G**
 |  | BRA | RSA | BEL | SMR | FRA | MON | CAN | DET | DAL | RU | ALE | AUT | NED | ITA | EUR | POR | **57´5** | **2º** |
| Francia René Arnoux | Ret | Ret | *3* | 2 | 4 | 3 | 5 | Ret | 2 | 6 | 6 | 7 | *11* | Ret | 5 | 9 |
| Italia Michele Alboreto | Ret | 11 | **1** | Ret | Ret | 6 | Ret | Ret | Ret | 5 | Ret | 3 | Ret | 2 | *2* | 4 |

Notas
-----