recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Federico Landrove Moíño**, nado en Ferrol o 31 de xullo de 1883 e finado en Segovia o 6 de xuño de 1938, foi un profesor e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Gerardo Landrove Timiraos e Hipólita Moíño. Estudió en Ferrol e logo de aprobar as oposicións ao Maxisterio foi destinado a Bilbao. Ingresou na Escola Superior do Maxisterio, onde realizou os estudos de Ciencias e ao rematar foi nomeado profesor de matemáticas da Normal de Maxisterio de Valladolid en abril de 1911. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi suspendido de emprego e soldo logo dun rexistro policial no seu domicilio, onde se encontrou un paquete con follas clandestinas publicadas en Madrid. Abríronlle expediente disciplinario pero despois das declaracións dos seus compañeiros de claustro e dos estudantes, levantáronlle a sanción. Foi concelleiro delegado de ensinanza no concello de Valladolid entre 1917 e 1920 e candidato do PSOE nas eleccións a deputados provinciais de 1923, pero non foi elixido.

Despois das eleccións municipais do 12 de abril de 1931 foi elixido alcalde de Valladolid, ocupando o cargo ata xaneiro de 1932, cando foi substituído por Antonio García Quintana. Foi delegado do Goberno na Mancomunidad Hidrográfica do Douro e Director Xeral de Ensinanza Primaria, substituindo a Rodolfo Llopis, de maio a agosto de 1933. Foi candidato do PSOE por Albacete, Oviedo e Valladolid nas eleccións xerais de 1933, sendo elixido deputado por Valladolid. Formou parte das comisións de Instrución Pública e de Estatutos. En novembro de 1934 renunciou á acta de deputado por unha grave enfermidade.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 3 de agosto xunto co seu fillo, Federico Landrove López. Xulgados en consello de guerra o día 10, foron condenados, o seu fillo a morte e el a trinta anos de reclusión. Logo de permanecer uns meses na cadea de Valladolid, foi trasladado ao penal de San Cristóbal de Pamplona. Alí contraiu unha grave enfermidade renal polo que foi trasladado ao hospital penitenciario de Segovia, onde finou o 6 de xuño de 1938.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de la Verdad*, 5-8-1933, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Federico Landrove Moiño

### Ligazóns externas

* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q87928658
* DBE: federico-landrove-moino
* DSBE: 11416\_landrove-moino-federico
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 59120

 |
O **voo 450 de Inex-Adria Aviopromet** era un servizo chárter internacional dende Tivat e Praga. O día 30 de outubro de 1975 o McDonnell Douglas DC-9-32 que se esnafrou no suburbio de Suchdol, en Praga. O avión, con 115 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo, descendeu a un desfiladeiro durante a súa aproximación ao aeroporto de Praga Ruzyně e foi incapaz de superar o terreo ascendente. O accidente matou a 75 dos 120 ocupantes do aparello.

Avión
-----

O aparello que operaba o voo era un McDonnell Douglas DC-9-32 con rexistro YU-AJO e número de serie do fabricante 47457. Fora fabricado en 1971 e entregouse en abril dese ano á aeroliña alemá Atlantis con rexistro D-ADIU. En outubro de 197 Atlantis deixou de operar e en marzo de 1973 o avión pasou a mans de Inex-Adria.

Accidente
---------

O DC-9 voaba dende Tivat ata Praga e atopábase na aproximación para aterrar na pista 24 do aeroporto de Praga Ruzyně baixo condicións de brétema cunha visibilidade horizontal de 1 500 metros. O sistema de aterraxe instrumental da pista non estaba dispoñible para guiar ao avión na súa aproximación final. A tripulación decendeu sen decatarse a un desfiladeiro do río Vltava por debeixo da elevación do aeroporto despois de facer un xiro á dereita para dirixirse á pista. Os pilotos puxeron os motores a máxima potencia e intentaron elevar o avión para sacalo do desfiladeiro, pero o aparello golpeou varias árbores e un edificio e esnafrouse a uns 90 metros por debaixo da elevación do aeroporto ás 9:20 am. Dos 115 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo, 71 pasaxeiros e 4 tripulantes morreron. Foi o peor accidente aéreo ocorrido na República Checa.

Notas
-----

1. ↑  "YU-AJO Inex-Adria Airways McDonnell Douglas DC-9-30". *www.planespotters.net* (en inglés). Consultado o 2020-12-25.
2. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident McDonnell Douglas DC-9-32 YU-AJO Praha-Ruzyne International Airport (PRG)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2020-12-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16986203
* ASN: 19751030-0

 |
Coordenadas: 51°51′07″N 0°56′48″O﻿ / ﻿51.8519, -0.9468

A **estación de Waddesdon Road**, chamada **estación de Waddesdon** até o ano 1992, era un pequeno apeadoiro a campo aberto en Buckinghamshire, Inglaterra. Foi inaugurado en 1871 como parte dunha liña co remolques de cabalos para axudar no transporte de mercadorías das extensas pertenzas do duque de Buckingham na rexión e tamén para conectar estas terras co Aylesbury and Buckingham Railway cara a estación de Quainton Road. En 1872, a liña foi expandida e reconvertida para permitir o emprego por parte de pasaxeiros, e pasou a ser coñecida como Brill Tramway. En 1899, a compañía con sede en Londres Metropolitan Railway obtivo a xestión da liña.

En 1933, Metropolitan Railway pasou a ser de titularidade pública e converteuse na Metropolitan Line do Metro de Londres e, malia a súa localización rural, Waddesdon Road converteuse en parte da London Passenger Transport Board. Os xerentes da liña non viron claro o seu futuro como ruta de pasaxeiros viable economicamente: a estación de Waddesdon Road, xunto co resto da Brill Tramway, foron clausuradas a finais do ano 1935.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Connor, J. E. (2000). *Abandoned Stations on London's Underground*. Colchester: Connor & Butler. ISBN 0947699309. OCLC 59577006.
* Demuth, Tim (2003). *The Spread of London's Underground*. Harrow Weald: Capital Transport. ISBN 1854142666.
**Thomas Michael Keneally**, nado en Sydney o 7 de outubro de 1935, é un escritor australiano, autor da novela *Schindler's Ark*, que foi adaptada ó cinema no filme de Steven Spielberg, *A lista de Schindler*.

Traxectoria
-----------

Educouse no St. Patrick's College de Strathfield, onde se estableceu un premio literario que leva o seu nome. Ingresou no Seminario de San Patricio de Manly para ser sacerdote católico, pero abandonouno antes da súa ordenación. Traballou como mestre de escola en Sydney antes do seu éxito como novelista, e foi profesor na Universidade de Nova Inglaterra (1968-1970).

Keneally era coñecido como "Mick" até 1964, pero comezou a utilizar o nome de Thomas xa na súa primeira publicación, seguindo os consellos do seu editor de usar o que é realmente o seu primeiro nome.

En 1983 foi nomeado Oficial da Orde de Australia (AO). É un dos *Australian Living Treasures* e ó longo da súa vida salientou como un firme defensor da República de Australia, no sentido da ruptura dos lazos coa monarquía británica, e mesmo publicou o libro *Our Republic* en 1993. Varios dos seus ensaios republicanos aparecen na páxina web do Movemento Republicano de Australia.

Keneally tamén actuou nalgúns filmes. Tivo un pequeno papel en *The Chant of Jimmie Blacksmith* (baseada na súa novela) e desempeñou o papel de pai Marshall no filme de Fred Schepisi, *The Devil's Playground* (1976).

En marzo de 2009, o Primeiro Ministro de Australia, Kevin Rudd, regalou unha copia autografada por Keneally da súa biografía de Lincoln ó Presidente dos Estados Unidos Barack Obama como un agasallo de Estado.

Notas
-----

1. ↑  "Tom Keneally, interviewed by Peter Thompson", *Talking Heads*, ABC-TV, 30 de xullo de 2007.
2. ↑  Obama lauds Rudd

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q298334
* WorldCat
* VIAF: 41842145
* Allmovie: p97166
* AlloCiné: 546402
* BIBSYS: 90062992
* BLBNB: 000256040
* BNE: XX913235
* BNF: 119095848
* CANTIC: a1234350x
* CiNii: DA03162086
* DeutscheBio: 119027011
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 52133
* Filmportal: ID
* GND: 119027011
* IBDB: 11033
* ICCU: CFIV059848
* IMDb: nm0447745
* ISNI: 0000 0001 2278 7025
* LCCN: n80034891
* LibraryThing: keneallythomas
* Munzinger: 00000017381
* NDL: 00469443
* NKC: jn19990004265
* NLA: 35265710
* NLG: 185050
* NNDB: 000046982
* NTA: 068635095
* OL: OL4418497A
* Persée: 799380
* PTBNP: 165901
* SELIBR: 290408
* SNAC: w6j394nd
* SUDOC: 02694751X
* TESF: keneally\_thomas
* TMDb: 6685
* TVcom: thomas-keneally

 |
Coordenadas: 52°00′25″N 4°21′43″L﻿ / ﻿52.007042, 4.362078

**Achterom** é o nome dunha canle e da súa rúa anexa, na zona vella da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.

Historicamente foi unha canle de moito tránsito de mercadorías, xa que se localiza nun punto da cidade entre dúas canles e rúas de moita actividade comercial.

Historia
--------

No século XIII, a canle, que comezaba na Brabantse Turfmarkt, marcaba o límite oriental da cidade. 

Aínda cara a 1350, malia que as vivendas de Achteron pertencían a Delft, as terras adxacentes eran reclamadas pola abadía de Rijnsburg.

En 1355 tivo lugar unha forte controversia acerca da titularidade da zona e, finalmente, a xurisdición de Delft non foi a que prevaleceu. Entre outras consecuencias, esta área converteuse en refuxio dos delincuentes expulsados da cidade.

Edificios de interese
---------------------

Porta do edificio histórico do número 47-53, coa data de construción inscrita (*rijksmonument*)
A listaxe de monumentos nacionais dos Países Baixos (*Rijksmonument*) inclúe catro edificios ao pé desta canle, nos números 2, 6, 45 e 47.

Notas
-----

1. ↑  "Toen in Delft: Hoe de straat Achterom aan zijn naam komt". En Indebuurt.nl. *(En neerlandés)*
2. ↑  "Monumenten aan het Achteron Arquivado 30 de xullo de 2016 en Wayback Machine.". En *Wikidelft.nl. (En neerlandés)*
3. ↑  Monumentos de interese[*Ligazón morta*]. No sitio web do concello de Delft. *(En neerlandés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Canle Achterom Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Delft

### Bibliografía

* Van der Krogt, Peter. *Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen.* Gemeenteaechief Delft. Delft, 2000. [ISBN 908065415] *(En neerlandés)*
O **voo 114 de Thai Airways International** foi un accidente de aviación ocorrido o 3 de marzo de 2001 cando un Boeing 737-400, con destino ao aeroporto internacional Don Mueang en Bangkok, quedou esnaquizado por un estoupido no tanque de combustible central dunha á debido á ignición da mestura inflamable de combustible e aire mentres o aparello estaba estacionado antes do embarque.

Oficialmente a fonte da enerxía de ignición para o estoupido non puido ser determinada con certeza, pero a causa máis probable puido ser un estoupido orixinado na bomba do tanque de combustible como resultado da utilización da bomba en presenza de lascas metálicas e unha mestura de combustible e aire. Un membro da tripulación de cabina morreu no accidente.

Entre os pasaxeiros que deberían embarcar no avión atopábanse varios membros dos goberno do país, entre eles o primeiro ministro Thaksin Shinawatra e o seu fillo Panthongtae.

Teoría do asasinato
-------------------

Unha teoría é que o accidente tratouse dun intento de asasinato frustrado, xa que o estoupido ocorreu antes de que se acendesen os motores, e orixinouse baixo os asentos que tiñan que ser ocupados polo primeiro ministro. Entre os restos do aparello atopáronse restos de Semtex, TNT, fósforo branco, PETN e RDX.

Notas
-----

1. ↑  Aviation Safety Network (ed.). "Accident description". Arquivado dende o orixinal o 17 de marzo de 2011. Consultado o 28 de maio de 2018.
2. ↑  The Wall Street Journal (ed.). "Plastic Explosive Destroyed the Plane That Premier Thaksin Was to Board". Consultado o 28 de maio de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60638
* ASN: 20010303-1

 |
**Gaston Gross**, nado en Confolens, Charente (Francia) o 30 de setembro de 1939 e finado en Eaubonne (Francia) o 13 de outubro de 2022, foi un lingüista francés. Foi profesor de lingüística na Universidade de París XIII, onde dirixiu o Laboratoire de Linguistique Informatique (LLI). Especializouse no tratamento automático das linguas, para o cal desenvolveu a noción de "clase de obxecto".

Estudou literatura, lingüística e estatística en Estrasburgo. Comezou a súa carreira na Universidade de Mulhouse (1971-1974), despois foi nomeado para a Universidade de París XIII, onde pasou toda a súa carreira e onde fundou o Laboratoire de linguistique Informatique (LLI), do CNRS, cuxo obxectivo era unha descrición exhaustiva da linguaxe a partir de clases semánticas baseadas na sintaxe, as clases de obxecto. Traballou durante quince anos en tradución automática (Systran) e colaborou con varias empresas de procesamento da linguaxe natural.

Notas
-----

1. ↑  "Gross, Gaston (1939-2022)". *Bibliothèque Nationale de France. Catalogue Général*. Consultado o 25/05/2023.
2. ↑  Gross, Gaston (1994). "Classes d'objets et description des verbes". *Langages* (115): 15–30. doi:10.3406/lgge.1994.1684.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3099026
* WorldCat
* VIAF: 64006678
* BAV: ADV12030123
* BIBSYS: 90379706
* BNF: 11906016p
* CANTIC: a11791846
* CiNii: DA04415289
* GND: 1027776825
* ISNI: 0000 0001 2136 3300
* LCCN: nr91012871
* NKC: jcu2011627761
* NTA: 073419265
* Persée: 11347
* SUDOC: 026904500

 |
| *Leptotes pirithous* |
| --- |
| *Leptotes pirithous* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Lycaenidae |
| Xénero: | *Leptotes* |
| Especie: | ***L. pirithous***Linnaeus, 1767 |

 |
| Sinonimia |
| * *Lampides telicanus* Lang, 1789
* *Papilio pirithous* Linnaeus, 1767
* *Papilio telicanus* Lang, 1789
* *Syntarucus pirithous*
 |

***Leptotes pirithous*** é un lepidóptero ropalócero da familia Lycaenidae.

Descrición
----------

### Imago

Envergadura alar de entre 21 e 30 mm. Similar a *Lampides boeticus*, pero xeralmente máis pequena e sen a franxa branca postdiscal no dorso das ás. Como moitos licénidos, esta especie presenta dimorfismo sexual: anverso azul nos machos e máis tons marróns nas femias. Reverso das ás posteriores acabadas en dous ocelos e unha cola en cada á.

Comparativa entre *Leptotes pirithous* e *Lampides boeticus.*
### Eiruga

Robusta; o seu corpo achándase a cada segmento abdominal. Recuberta dunha fina pilosidade curta que brilla coa luz.
Pode ser de varias coloracións (polimórfica), normalmente verde clara.

Hábitat
-------

Hábitat variado, normalmente herbazais cálidos e secos, limiares de camiños. A eiruga aliméntase de varios xéneros e especies de Fabaceae, Lythraceae, Plumbaginaceae, Rosaceae e Ericaceae como *Plumbago capensis*, *Indigofera*, *Rynchosia*, *Vigna*, *Burkea*, *Mundulea*, Melilotus, *Crataegus*, *Quercus suber*, *Medicago sativa*, *Trifolium alexandrium*, *Arachis hypogaea*, Lythrum, *Genista*, *Dorycnium*, *Lythrum* salicaria, *Calluna vulgaris*, *Onobrychis viciifolia*, *Ulex*, *Melilotus*.

Distribución
------------

Esténdese polo norte de África, sur e centro de Europa e Oriente Medio até a India. No centro de Europa e zonas frías é migratoria. Moitos dos exemplares que se atopan en Europa e España proveñen de exemplares migradores africanos. Pódese atopar en Asturias.

Período de voo
--------------

Alá onde reside é polivoltina, voando desde febreiro até novembro. Non se sabe con certeza se no seu ciclo hai diapausa; en catividade non se conseguiu inducir.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Tolman
2. ↑  Insectarium Virtual
3. ↑  Asturnatura
4. ↑  Moths and Butterflies of Europe and North Africa (inglés)
5. ↑  Mariposas del Berguedà (catalán)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Eurobutterflies (inglés)
* Butterflies of Africa (inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1303045
* MAG: 2779092985

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51414
* EOL: 269641
* EUNIS: 90615
* FE: 441141
* FE-New: ID
* GBIF: 1932976
* iNaturalist: 209691
* IRMNG: 11370699
* IUCN: 174286
* LepIndex: 203913
* NBN: NHMSYS0000503032
* NCBI: 282318
* TAXREF: 219795

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1639296

 |
**General Motors Company**, polo xeral denominada **General Motors** (**GM**), é unha empresa multinacional estadounidense con sede en Detroit que deseña, fabrica, comercializa e distribúe vehículos, e pezas, e mais tamén vende servizos financeiros. GM produce automóbiles e camións en 35 países. A compañía fundouna William C. Durant o 16 de setembro de 1908, e foi o meirande fabricante de automóbiles de 1931 a 2007.

Características
---------------

No ano 2008 vendeu 8.350.000 vehículos, acadando os 10 millóns en 2016.. As marcas actuais que comercializa son Baojun, Buick, Cadillac, Chevrolet, GMC, Holden e Wuling. No pasado tamén comercializou Daewoo, McLaughlin, Oakland, Oldsmobile, Pontiac, Hummer, Saab, Saturn, así como Vauxhall e Opel (esta última mercada polo Grupo PSA en 2017).

As partes e accesorios de vehículos comercialízanse baixo as marcas GM Performance Parts, GM Goodwrench e ACDelco nos concesionarios de General Motors a través de GM Service and Parts Operations. Os motores e transmisións subminístraos GM Powertrain. GM tamén conta cunha sección comercial para créditos e seguros por medio do GMAC Financial Services; tamén ofrece un servizo de seguridade, información e seguridade a través da súa filial OnStar.

A actual compañía, General Motors Company ("nova GM") formouse en 2009 logo da creba de **General Motors Corporation** ("vella GM"), que se converteu en Motors Liquidation Company. A nova empresa mercou a maioría dos activos da vella GM, incluíndo "General Motors".

Notas
-----

1. ↑  Marr, Kendra (22 de xaneiro de 2009). "Toyota Passes GM as World's Largest Automaker". *The Washington Post*.
2. ↑  Media.gm.com, ed. (21 de xaneiro de 2009). "GM Media Online". Arquivado dende o orixinal o 23 de abril de 2009. Consultado o June 1, 2009.
3. ↑  Isidore, Chris. CNN, ed. "GM sells 10 million cars for first time thanks to China". Consultado o A 3 de abril de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81965
* WorldCat
* VIAF: 149730335
* BIBSYS: 90598578
* BNF: 11996124f
* BRE: 1952057
* CANTIC: a1191502x
* EBID: ID
* GEA: 6268
* GEC: 0029660
* GND: 1021287-5
* GRID: grid.418162.8
* HDS: 041979
* ISNI: 0000 0004 0396 3355
* LCCN: n79079577
* LEI: 54930070NSV60J38I987
* MAG: 118136607
* NDL: 00628674
* NKC: kn20050425032
* NLA: 35117690
* SUDOC: 031285201
* ULAN: 500255562

 |
**Claude Frédéric Bastiat**, nado en Baiona o 29 de xuño de 1801 e finado en Roma o 24 de decembro de 1850, foi un economista francés, un dos divulgadores do liberalismo.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira como economista en 1844. Foi membro da Asemblea Nacional dende 1848. Bastiat pertenceu á escola harmónica de liberais, que consideraban ao Estado como algo inevitable, e tamén deplorou a revolución violenta como medio de obter o poder, aínda así mantíñase reacción a calquera control polo goberno dos individuos e a regulación da industria privada, mostrándose partidario do libre mercado como unha fonte de harmonía económica e consideraba que os argumentos utilitaristas e iusnaturalistas eran aspectos complementarios do mesmo mundo.

A idea de Bastiat que máis influíu na economía foi a explicou coa falacia do vidro roto, e que consiste en que para determinar se unha medida é boa ou mala, hai que mirar as súas consecuencias a longo prazo para toda a poboación, e non só as que teñen lugar a curto prazo para unha parte da poboación. A falacia consiste en pensar que un neno que xogando rompe un vidro dunha tenda realiza unha acción boa para a economía, xa que o dono da tenda terá que gastar diñeiro en substituílo, e dará emprego ao cristaleiro, que cos cartos que reciba dará emprego a outros. Malia iso, esa liña de pensamento non ten en conta que de non se romper o cristal, gastaría os cartos noutra cousa, co que tamén daría emprego a outros, ademais produciría cousas novas e non unha reconstrución de algo que xa existía.

Morreu de tuberculose, seguramente collida durante as súas viaxes por Francia para promover as ideas liberais. 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13515
* WorldCat
* VIAF: 2466087
* Auñamendi: 12033
* BAV: ADV10130682
* BIBSYS: 90653079
* BLBNB: 000610381
* BNA: 000026157
* BNCHL: 000097643
* BNE: XX1199855
* BNF: 118905060
* CANTIC: a11443947
* CERL: cnp00405988
* CiNii: DA02704864
* DeutscheBio: 119430460
* EBID: ID
* FAST: 15285
* GEC: 0008221
* GND: 119430460
* Gutenberg: 6395
* ICCU: VEAV550992
* ISNI: 0000 0001 2117 7954
* LCCN: n50044383
* LibriVox: 628
* NDL: 00767456
* NKC: jn20000700125
* NLA: 35014986
* NLG: 117198
* NTA: 070719322
* OBP: ID
* OL: OL244982A
* openMLOL: 13686
* Persée: 48511
* PTBNP: 39081
* SELIBR: 176905
* SNAC: w6zs2wkk
* SUDOC: 026708701
* UNZ: BastiatFrederic

 |
Nosa Señora de Coromoto.
A **Virxe de Coromoto** ou **Nosa Señora de Coromoto** é para o catolicismo unha advocación mariana venerada como patroa de Venezuela

Tradición
---------

Cando os españois fundaron Guanare en 1591 o pobo cospe que habitaba a rexión fuxiu cara á selva situada ao norte da localidade, o que para a igrexa católica supoña un atranco na súa intención de evanxelizalos. Segundo a tradición o 8 de setembro de 1652  a Virxe María apareceuse ao cacique dos cospes, de nome Coromoto, e á súa muller e díxolles na súa propia lingua: "Ide á casa dos brancos e pedídelles que vos boten auga na cabeza para poder ir ao ceo", o cacique contoulle a historia ao seu encomendeiro e unha parte da poboación orixinaria decidiu seguir as indicacións e bautizarse, pero non así o cacique, que fuxiu mais a Virxe apareceulle de novo, e o cacique irado intentou agarrala co brazo pero a virxe desapareceu. A aparición materializouse nunha estampa feita de fibra de árbore que se converteu nunha reliquia que se venera no Santuario Nacional da Nosa Señora de Coromoto.

Coromoto trabado por unha serpe velenosa volve a Guanare moribundo pedindo o bautismo e rogándolles aos cospes rebeldes baixo o seu mando que fixeran o mesmo. A pesar do seu mal estado recuperouse e morreu de vello.

Culto
-----

Icona da Virxe de Coromoto.
En 1668 o bispo da diocese aprobou a súa veneración, e en 1950 o Papa Pío XII declarouna Patroa de Venezuela e Xoán Paulo II coroouna na súa visita ao santuario mariano de Guanare, e Bieito XVI elevou en 2006 o Santuario Nacional de Nosa Señora de Coromoto á categoría de Basílica Menor.

Notas
-----

1. ↑  Isaac, Jorge (1957) *Maria. Études sur la sante vierge*, vol V, Beauchesne, p. 479
2. ↑  Eliécer Sálesman (2007) *Vida de santos*, vol. III. San Pablo Ecuador, p.398

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nosa Señora de Coromoto*** |
**Kvaløya** (saami setentrional: *Sállir*; lit. "Illa Balea") é unha illa Noruega, en Tromsø. Ten unha superficie de 737 km², converténdose na quinta illa máis grande da Noruega continental. Está conectada coa illa veciña de Tromsøxa, ao leste coa ponte Sandnessund, e a Ringvassøxa, ao norte co tunel submarino Kvalsund, a Sommarøe ao oeste pola Ponte Sommarøe, e ao continente ao sur polo Túnel Rya. A illa de Sommarøe, na costa suroeste, é unha popular zona de recreo cunha magnifica paisaxe costeira.

Xeografía
---------

 Store Blåmann 1.044 m. 4 de maio de 2009.
Kvaløxa é unha illa montañosa, con polo menos dez montañas de máis de 700 m, e tres que alcanzan unha elevación de máis de 1.000 m. dos cales o máis alto é Store Blåmann con 1.044 m. pódese escalar sen equipo de subida, a última parte é empinada. Hai tamén varios pequenos fiordes, que dividen a illa en dúas ou tres porcións: Kaldfjorden, Ersfjorden, e Kattfjorden. O Rystraumen é unha corrente de marea no Estreito Straumsfjorden que separa Kvaløxa do continente ao sur. Preto desta corrente, no lado de Kvaløxa, atópase *Straumhella* (a 30 km da cidade), unha popular zona recreativa con boas oportunidades de pesca. Ryøxa é unha illa no medio de Rystraumen, cunha pequena poboación de bois almiscreiros pastando no bosque de piñeiros silvestres, a única poboación deste tipo en Noruega do Norte.

Demografía
----------

Aproximadamente 11.000 persoas viven en Kvaløxa, a maioría delas no lado oriental preto de Kvaløysletta (que constitúe unha área suburbana da cidade de Tromsø) cerca da ponte de Sandnessund.

Clima
-----

Segundo as estatísticas climáticas oficiais, a costa oeste de Kvaløxa, fronte ao mar aberto, é a parte máis cálida do municipio de Tromsø. A estación meteorolóxica de Sommarøe, na costa oeste, ten unha media de -1.9ª C en xaneiro, e unha temperatura media de 11´9 °C en xullo e unha tmperatura media anual de 3´9 °C, mentres que a precipitación anual é fe 940 mm.

As montañas de Kvaløya vistas desde Skulsfjord.
Crepúsculo do mediodía en Kvaløya no inverno.
Tromsø coas montañas nevadas de Kvaløya no fondo.
Panorama Middagstinden, 2011.

Notas
-----

1. ↑  Store norske leksikon. "Kvaløya – øy i Tromsø" (en Norwegian). Arquivado dende o orixinal o 22 de febreiro de 2013. Consultado o 2012-12-09.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kvaløya Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* Climbing Store Blåmann - information and pictures
* Spaceweather.com - picture of spectacular aurora borealis above Kvaløya fjord Feb 15 2010
* 37 kg cod caught on fishing rod near Kvaløya
* https://www.independent.co.uk - image of Northern Lights seen through the boreal forest of Kvaløya[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q74652
* WorldCat
* VIAF: 1145424474786831069
* GeoNames: 3149060
* OSM: 3987911

 |
Coordenadas: 42°35′01″N 2°50′58″O﻿ / ﻿42.583629, -2.849408

A **estación de Haro** é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Haro, na Rioxa. Ten servizos de longa e media Distancia operados por Renfe. Dispón tamén de instalacións loxísticas usadas polos trens de mercadorías.

Situación ferroviaria
---------------------

A estación atópase no punto quilométrico 127,8 da liña férrea de ancho ibérico que une Castejón con Bilbao por Logroño e Miranda de Ebro a 452 metros de altitude.

Historia
--------

A estación foi inaugurada o 30 de agosto de 1863 coa apertura do tramo Castejón-Orduña da liña férrea que pretendía unir Castejón con Bilbao. As obras correron a cargo da Compañía do Ferrocarril de Tudela a Bilbao creada en 1857. En 1865 a compañía declarouse en suspensión de pagos por non poder superar as dificultades económicas derivadas do investimento realizado na construción da liña e foi intervida polo Banco de Bilbao. En 1878, foi absorbida por Norte que mantivo a titularidade da estación ata a nacionalización do ferrocarril en España en 1941 e a creación de Renfe.

Dende o 31 de decembro de 2004 Renfe explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

A estación
----------

Sitúase no barrio das Bodegas. O edificio para viaxeiros é unha ampla estrutura de base rectangular e dúas alturas con disposición lateral ás vías. Dispón dunha vía principal e de catro derivadas aínda que só dous acceden a unha plataforma lateral e a outra central. Ambas están protexidos parcialmente cunhas marquesiñas metálicas. Posúe outras catro vías máis todas elas mortas, que derivan a unha zona de carga que dispón dun peirao cuberto.

Servizos ferroviarios
---------------------

### Longa distancia

*Actualizado a 6 de xullo de 2016.*

| Tren | Orixe | Paradas intermedias | Destino | Observacións |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Alvia** | Barcelona-Sants | Camp de Tarragona · Lleida-Pirineus · Zaragoza-Delicias · Tudela de Navarra · Castejón de Ebro · Alfaro · Calahorra · Logroño · Haro · Miranda de Ebro | Bilbao-Abando | 2 trens diarios por sentido |

### Media distancia

*Actualizados a 6 de xullo de 2016.*

| Liña | Trens | Orixe/Destino | <> | Destino/Orixe |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|
| **22** | **MD****Rexional Exprés** | **Zaragoza-Delicias** |  | **Logroño****Salamanca** |

Notas
-----

1. ↑  Haro (Apt.) *Euroferroviarios*
2. ↑  "Castejón de Ebro á Bilbao (vía Logroño y Miranda de Ebro)". *Spanish Railway* (en castelán). Consultado o 2022-04-09.
3. ↑  Historia do Tudela-Bilbao Arquivado 23 de xuño de 2010 en Wayback Machine. *AFERioja*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de Haro*** |

* Información na web de Adif Arquivado 09 de agosto de 2016 en Wayback Machine.
O tipo de coroa que ostentaban os condes.
**Conde**, ou **Condesa** en feminino, do latín *comes* ou *comitis* (compañeiro), é un título nobiliario existente na maioría das monarquías europeas. Na Idade Media, era o señor feudal, propietario dun ou varios castelos e terras denominados condados, pero posteriormente, a partir do século XIV, o título nobiliario só se utilizaba como grao de nobreza.

Orixe
-----

No Imperio Romano, *comes* converteuse nun título secular outorgado a cortesáns de confianza, como sinal de confianza imperial. Converteuse nun rango formal, derivado dos "compañeiros" de Alexandre Magno, e equivalente ao título de paladín para un cabaleiro do Sacro Imperio Romano Xermánico ou palatino para un funcionario papal.

*Comes* utilizábase na República Romana para designar aos que acompañaban a un maxistrado, como gobernador dunha provincia, formando parte da súa escolta e do seu consello, a súa *cohors amicorum* (cohorte de amigos). Na época imperial o termo evolucionou, utilizándose formalmente para designar aos achegados ao emperador, primeiro durante as súas viaxes e despois de forma permanente. Converteuse nun título cortesán e nunha dignidade, sendo a orixe do termo posterior: conde.

Condado
-------

*Artigo principal**:* Condado.
Co xurdimento do título xurdiu o símbolo máis poderoso do dereito, é dicir, a propiedade e a xurisdición sobre a terra, de aí o termo de condado. O termo deriva do francés antigo *conté* ou *cunté* que denota unha xurisdición baixo o control dun conde ou un vizconde. En francés moderno é *comté*, e os seus equivalentes noutras linguas son *contea*, *contado*, *comtat*, *condado*, *Grafschaft*, *graafschap*, etc.

O título de conde tamén era frecuentemente conferido polo monarca como título honorífico polos servizos prestados, sen que se conlevase a cesión dun patrimonio feudal, só un título, con ou sen un nome de dominio adscrito a el. 

No Reino Unido, o equivalente a "Conde" tamén se pode usar como título de cortesía para o fillo máis vello dun duque ou marqués. Nos estados italianos, pola contra, todos os fillos de certos condes eran pequenos condes (*contini*).

Notas
-----

1. ↑  Pine, L.G (1992). *Titles: How the King became His Majesty* (en inglés). Priceless Books. ISBN 9781566190855.

Véxase tamén
------------

* Condes de Galicia

* Duque
* Marqués
* Vizconde
* Barón
**Efigenio Ameijeiras Delgado**, nado en Pueblo Viejo (Jesús Menéndez, Las Tunas, Cuba) o 21 de setembro de 1931 e finado na Habana o 10 de febreiro de 2020, foi un militar e escritor cubano de orixe galega.

Era un dos irmáns Ameijeiras e foi comandante guerrilleiro durante a guerra revolucionaria contra a ditadura de Fulgencio Batista.

Traxectoria
-----------

Fillo do galego Manuel Ameijeiras Fontelo, natural de Campo Lameiro, e a cubana María das Angustias Delgado Romo, de Corral Falso en Matanzas. Aos catro anos quedou orfo ao desaparecer seu pai polo que súa nai tivo que asumir soa a manutención dos seus fillos.

Un dos seus irmáns, Juan Manuel Ameijeiras, foi un dos asaltantes ao Cuartel Moncada e morreu asasinado pouco despois. Efigenio foi fundador da primeira célula clandestina do Movemento do 26 de xullo. Expedicionario do *Granma*, segundo xefe da Fronte Frank País e Comandante da Revolución. Ademais de Juan Manuel (asasinado en 1953), os seus irmáns Gustavo e Ángel Ameijeiras tamén foron asasinados durante a ditadura de Fulgencio Batista, ambos en 1958.

Despois do triunfo revolucionario o 3 de xaneiro de 1959, o presidente provisional Manuel Urrutia nomeouno Xefe da Policía Nacional Revolucionaria. Ameijeiras tivo unha destacada actuación durante a invasión de Baía de Cochinos, en abril de 1961, e con posterioridade foi ascendido a Xeneral de División das FAR, recibindo o título honorífico de Heroe da República de Cuba.

Licenciado en Historia na Universidade da Habana, foi autor da triloxía *Más allá de nosotros* (xunto aos volumes *La clandestinidad* e *La Sierra Maestra*).

Púxoselle o seu apelido e o dos seus irmáns ao principal hospital de Cuba, o Hospital Hermanos Ameijeiras. Faleceu na Habana o 10 de febreiro de 2020 aos 88 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  "Os outros galegos na revolución cubana". *Sermos Galiza*. 29 de novembro de 2016. Arquivado dende o orixinal o 05 de xaneiro de 2019. Consultado o 4 de xaneiro de 2019.
2. ↑  "Falleció el General de División Efigenio Ameijeiras Delgado". *Granma* (en castelán). 10 de febreiro de 2020. Consultado o 28 de marzo de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5347536
* WorldCat
* VIAF: 2713560
* BNF: 145675644
* FAST: 159661
* GND: 139104801
* ISNI: 0000 0000 7100 7454
* LCCN: n85230107
* SNAC: w6r52k96
* SUDOC: 076556409

 |
«**Découvertes Gallimard**» (Francés: [dekuvɛʁt ɡalimaːʁ], literalmente «Descubrimentos Gallimard»; publicada en España como «**Aguilar Universal**», «**Biblioteca de bolsillo CLAVES**» e «**Biblioteca ilustrada**») é unha colección enciclopédica de libros de peto ilustrados sobre unha variedade de temas. Foi publicada o 21 de novembro de 1986 polas Éditions Gallimard co primeiro volume *À la recherche de l'Égypte oubliée* (lit. «Á busca do Exipto esquecido»), escrito polo exiptólogo francés Jean Vercoutter. A colección contén actualmente máis de 700 libros.

Visión xeral
------------

*Benvida ós peregrinos*, fresco do século XV, utilizouse para a cuberta do volume 174 *Compostelle, le grand chemin* (lit. «Compostela, o gran camiño»), escrito por Xavier Barral i Altet.
O formato A6 (125 × 178 mm) é utilizado para estes mini libros e impreso en papel recuberto, groso e satinado, ricamente decorado con ilustracións a toda cor, desde o que saltan dúas ou tres imaxes por páxina. Cada libro está composto por unha monografía e céntrase nun tema en particular, toda a colección abarca todas as áreas de coñecemento e experiencia humana, coas contribucións de 502 especialistas. Usan xeralmente a liña de tempo e perspectivas históricas para describir un tema, por exemplo, o 174º título *Compostelle : Le grand chemin*, que narra en orde cronolóxica para presentar a historia do Camiño de Santiago, e unha antoloxía da arte románica. Case todos os volumes seguen o mesmo método, polo tanto, a historia é o elemento esencial da perspectiva para esta obra.

Críticas
--------

A revista cultural francesa *Télérama* eloxiou a colección: «Os volumes de ‹Découvertes Gallimard› toman o suspense do cine, teñen a eficiencia do xornalismo, o temperamento literario é o seu encanto, e a arte é a súa beleza.»

Notas
-----

1. ↑  Éditions Gallimard (ed.). "*À la recherche de l'Égypte oubliée*, collection Découvertes Gallimard (n° 1)". *gallimard.fr* (en francés). Consultado o 5 de maio de 2017.
2. ↑  "*Compostelle, le grand chemin*, collection Découvertes Gallimard (n° 174)" (en francés). Éditions Gallimard. Consultado o 5 de maio de 2017.
3. 1 2  Éditions Gallimard (ed.). "Collection Découvertes Gallimard". *gallimard.fr* (en francés). Consultado o 5 de maio de 2017.

Ligazóns externas
-----------------

* 

* Páxina web oficial de Découvertes Gallimard *(en francés)*

Compostelle, le grand chemin, pp. 2–3*Compostelle, le grand chemin*, pp. 2–3
Compostelle, le grand chemin, pp. 6–7*Compostelle, le grand chemin*, pp. 6–7
Manuscrito das *Cantigas de Santa María*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Découvertes Gallimard*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11256364
* WorldCat
* VIAF: 175832835
* BNE: XX4082122
* BNF: 342469648
* ISSN: 0988-0712
* LCCN: n86713776
* OCLC: 638040265

 |

* Portal:Francia
Coordenadas: 41°23′09″N 2°07′06″L﻿ / ﻿41.38592, 2.11847

**Palau Reial** (antigamente chamada *Palacio*) é unha estación situada na Avinguda Diagonal de Barcelona, no distrito de Les Corts. Nela enlazan a L3 do Metro de Barcelona e as liñas T1, T2, T3 do Trambaix.

A estación do metro inaugurouse en 1975 e está situada baixo a Avinguda Diagonal, entre as facultades de Química e Bioloxía da Universidade de Barcelona. A estación do Tram inaugurouse en 2004 e atópase no mesmo sitio que a de metro pero en superficie.

Servizos ferroviarios
---------------------

| Orixe/destino | < | Liña | > | Destino/orixe |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  Metro de Barcelona |
| Zona Universitària |  | Maria Cristina | Trinitat Nova |
|  Trambaix |
| Francesc Macià | Pius XII |  | Zona Universitària | Bon Viatge |
|  | Llevant - les Planes |
|  | Sant Feliu - Consell Comarcal |

Outros transportes
------------------

Na zona atópanse varias paradas de autobús, das seguintes liñas:

* **TMB**: H6, 7, 33, 67, 75, 113
* **Interurbanos**: L12, L51, L57, L61, L63, L64, L68, L69, L79 e L97
* **Nitbus**: N12

Galería de imaxes
-----------------

* Plataforma da estación de metro dirección Trinitat NovaPlataforma da estación de metro dirección Trinitat Nova
* Estación de tranvíaEstación de tranvía
* Tranvía da liña T3 destino Francesc MaciàTranvía da liña T3 destino Francesc Macià
**The Whitest Boy Alive** foi un grupo xermano-noruegués con base en Berlín. A banda estaba composta polo cantante/guitarrista Erlend Øye de Kings of Convenience, o baixista Marcin Öz, o batería Sebastian Maschat, e Daniel Nentwig no Rhodes e no Crumar (sintetizador).

Historia
--------

The Whitest Boy Alive empezou a súa andaina no ano 2003 en Berlín como un proxecto de música electrónica, e dende entón foi mudando lentamente e empregando menos elementos desta música electrónica. O nome da banda vén da idea dun rapaz europeo do norte, inxenuo e tímido, do que a súa música trata. O selo discográfico alemán do grupo é Bubbles. O seu primeiro disco *Dreams* foi lanzado o 21 de xuño de 2006 en Alemaña. En xullo de 2007, asinaron con Modular Records o seu lanzamento no Reino Unido e fixeron a súa primeira actuación británica con New Young Pony Club no London Astoria en setembro de 2007. O álbum lanzouse no Reino Unido co sinxelo "Burning" en novembro de 2007.

O grupo sacou o seu segundo álbum *Rules* en marzo de 2009. Foi gravado nun estudio de nova construción en Punta Burros, Nayarit, México. O seu sinxelo "1517" foi empregado como banda sonora do videoxogo *FIFA 10*.

A banda empezou a xira *The Whitest Boy Alive + The New Wine tour* en abril de 2009, visitando Alemaña, Dinamarca, Reino Unido, Suíza, Francia, Países Baixos, Bélxica e Suecia. En 2011 a banda viaxou á China grazas a Split Works.

En xuño de 2014, a grupo anunciaba vía Facebook que "non compoñerían máis nin tocarían xuntos como The Whitest Boy Alive."

Membros
-------

* Erlend Øye - guitarra e voz
* Marcin Öz - baixo
* Sebastian Maschat - batería
* Daniel Nentwig - Rhodes piano and Crumar synthesizer

Discogafría
-----------

### Álbums

* *Dreams* (2006)
* *Rules* (2009)

### Sinxelos

* "Inflation" (2004)
* "Burning" (2006)
* "Burning" (2007) (versión británica)
* "1517" (2009)

Notas
-----

1. ↑  Abberfield, Yvette. "The Whitest Boy Alive Review - The Tivoli Jan 19". Arquivado dende o orixinal o 16 de xaneiro de 2013. Consultado o 18 de xuño de 2012.
2. ↑  "Facebook". Consultado o 24 de xaneiro de 2016.

Véxase tamén
------------

* Páxina oficial
* Erlend Øye at Astralwerks website

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q639424
* WorldCat
* VIAF: 151701612
* AllMusic: mn0000578222
* BIBSYS: 6073650
* BNF: 15096071p
* Discogs: 172602
* GND: 10342691-7
* ISNI: 0000 0001 2185 7829
* LCCN: no2009201944
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0116365
* Songkick: 444201

 |
Coordenadas: 43°16′10″N 2°55′54″O﻿ / ﻿43.26937778, -2.93180278

A **ponte de La Salve** (*Salbeko Zubia* en éuscaro) é unha ponte da cidade biscaíña de Bilbao sobre a ría homónima. Até 2016 denominouse **ponte Príncipes de España**.

Historia
--------

Recibe o nome de La Salve porque ao chegaren os barcos ao porto de Bilbao a través da ría, dende a zona da ponte divísase por primeira vez a virxe de Begoña. Alí os mariñeiros cantábanlle a Salve.

Foi ideada a finais dos anos 60 para solucionar o problema do tráfico, que empezaba a saturar o norte da cidade. Obra do enxeñeiro Juan Batanero García-Geraldo, inaugurouse o 9 de xaneiro de 1972. Foi a primeira ponte de España con sistema de tirantes e unha das poucas con taboleiro metálico. Ten 23,5 metros de altura libre para o paso dos barcos.

Está dotado de ascensores desde a súa base na marxe dereita, na paraxe de La Salve, ao final do Campo Volantín. Mantidos polo concello, transportan 200.000 pasaxeiros ao ano e son gratuítos desde maio de 2008.

Xunto á ponte, na marxe esquerda da ría, atópase o Museo Guggenheim. O seu arquitecto, Frank Gehry, quixo integrar neste a ponte en certo xeito. Para ese efecto, construíu no seu lado esquerdo (mirando desde o Campo Volantín, unha torre con escaleiras de acceso ao museo, o cal se atopa no lado dereito.

### Pórtico

A finais de 2006 confirmouse o proxecto de construír un pórtico vermello ideado polo artista conceptual francés Daniel Buren. Foi o vencedor do concurso lanzado polo Museo Guggenheim en conmemoración do 10º aniversario da pinacoteca. A estrutura, *Arcos vermellos* (*Arku gorriak*), propuxo integrar aínda máis a ponte co museo adoptando as súas formas curvilíneas.

En agosto de 2017 finalizou a restauración da obra, con motivo do 20º aniversario do museo.

Notas
-----

1. ↑  Ayuntamiento de Bilbao (ed.). "Callejero" (PDF). *Ayuntamiento de Bilbao - Bilboko Udala* (en castelán).
2. ↑  "Julita Berrojalbiz da nombre desde este martes a una calle en Bilbao". *El Mundo* (en castelán) (Bilbao). 22 de marzo de 2016. Consultado o 3 de setembro de 2023.
3. ↑  Mujika, Jon (20 de setembro de 2020). "El puente de La Salve, el abrazo de amor junto a las aguas". *Deia* (en castelán) (Bilbao). Consultado o 3 de setembro de 2023.
4. ↑  Romero, M. (12 de marzo de 2008). "El ascensor de La Salve será gratuito, y quedan cuatro de pago en las calles". *20Minutos* (en castelán). Consultado o 3 de setembro de 2023.
5. ↑  "Arcos rojos / Arku gorriak". *Guggenheim Bilbao Museoa* (en castelán).
6. ↑  "Finaliza la restauración de la obra «Arcos Rojos», en Bilbo". *Gara* (en castelán). 19 de agosto de 2017. Consultado o 4 de setembro de 2023.
O **Dolby Theatre** (antigamente coñecido como **Kodak Theatre**) é un auditorio para espectáculos e un complexo de entretemento localizado no Hollywood Boulevard da Avenida North Highland, no distrito de Hollywood da cidade dos Ánxeles, Estados Unidos. Dende a súa inauguración o 9 de novembro de 2001, o teatro acolleu as cerimonias dos Premios Óscar, sendo a sede por vez primeira en marzo de 2002. É a primeira casa permanente da cerimonia de premios anuais.

Deseño
------

O teatro foi deseñado especificamente para esta cerimonia polo estudio Rockwell Group, pertencente ó arquitecto David Rockwell. O seu deseño está pensado para facilitar as transmisións en vivo dende o gran recinto sen a mínima intromisión para a audiencia. Ten capacidade para máis de 3.400 persoas, divididos entre a platea e os tres niveis de balcóns, e é un dos meirandes escenarios dos Estados Unidos (36,5 x 27,5 m). A sala de prensa situada detrás do escenario ten capacidade para máis de 1.500 xornalistas.

A entrada ó teatro está franqueada por columnas nas que se amosan os filmes que acadaron o premio na categoría de Mellor filme dende 1928, e con algúns espazos baleiros para futuros filmes gañadores do premio.

Notas
-----

1. ↑  Dolby Buys Naming Rights For Former Kodak Theatre *(en inglés)*
2. ↑  John Calhoun (1 de abril de 2002). Live Design Online, ed. "A Kodak Moment". Arquivado dende o orixinal o 27 de abril de 2012. Consultado o 14 de febreiro de 2012.
3. ↑  "About the Dolby Theatre". Dolby Theatre. Consultado o 19 de xuño de 2015.
4. ↑  "Profile". Kodak Theatre. Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2012. Consultado o 2 de maio de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dolby Theatre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Dolby Theatre *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180615
* CinemaTreasures: 38983
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2801
* Structurae: 20009300

 |
O **voo 633 de KLM** era un servizo de pasaxeiros entre Ámsterdam e Nova York. O 5 de setembro de 1954, xusto despois de engalar do aeroporto de Shannon, o Super Constellation que operaba a ruta acabou nun banco de barro no río Shannon. 28 persoas morreron no accidente. Foi causado por unha inesperada re-extensión do tren de aterraxe, posiblemente debido a un erro do piloto.

Accidente
---------

O Lockheed Super Constellation *Triton* (con rexistro PH-LKY) estaba pilotado por Adriaan Viruly, un dos pilotos máis veteranos da aeroliña. Despois dunha parada de repostaxe en Shannon, o avión engalou para a parte transatlántica do voo ao redor das 02:40. Había 46 pasaxeiros e 10 tripulantes a bordo. Pouco despois da engalaxe o piloto reduciu a potencia do máximo ao METO (máximo agás engalaxe). O piloto non se decatou de que o tren de aterraxe non estaba recollido e como resultado o aparello descendeu ata aterrar no río Shannon. Deu a volta no impacto e partiu en días seccións.

O avión quedou parcialmente mergullado, e polo menos un dos tanques de combustible rompeu durante o accidente. Os vapores do combustible deixaron inconscientes moitos pasaxeiros e tripulantes, que despois afogaron ao subir a marea. Finalmente 3 tripulantes e 25 pasaxeiros morreron.

A pesar de que o accidente ocorreu menos dun minuto despois da engalaxe dende o aeroporto de Shannon, as autoridades do mesmo non souberon do desastre ata que o terceiro piloto do aparello, Johan Tieman, chegou ao aeroporto cheo de barro e informou, "Esnafrámonos!" Iso foi 2 horas e media despois de que o avión caese. Tieman nadara ata a ribeira e andou dolorosamente polas marismas ata o aeroporto, cuxas luces se vían claramente dende o lugar do accidente. Non foi ata as 7 da mañá, catro horas e media despois do accidente, cando os equipos de emerxencia chegaron ata os superviventes, que estaban amontoados nunha zona embarrada do río.

Notas
-----

1. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Lockheed L-1049C-55-81 Super Constellation PH-LKY Shannon Airport (SNN)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-22.
2. ↑  "Adriaan Viruly". *www.dutch-aviation.nl*. Consultado o 2018-12-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2452289
* ASN: 19540905-0

 |