**Jacobo Timerman**, nado o 6 de xaneiro de 1923 en Bar actual Ucraína e finado o 11 de novembro de 1999 en Buenos Aires, foi un xornalista arxentino que fundou as revistas Primera Plana e Confirmado e o diario La Opinión de Buenos Aires. Durante a ditadura militar denominada Proceso de Reorganización Nacional foi detido-desaparecido e torturado; a protesta xeneralizada da comunidade internacional constituíu un factor decisivo para a súa liberación e posterior exilio nos Estados Unidos.

Traxectoria
-----------

Jacobo Timerman naceu no seo dunha familia xudaísmo ucraína que fuxindo das persecucións emigrou á Arxentina en 1928, cando contaba con cinco anos, instalándose en Buenos Aires, no barrio do Once, onde residía maioritariamente a comunidade xudía.

Iniciouse no xornalismo desde moi novo, na revista Correo Electrónico, e logo desempeñouse nos diarios Noticias Gráficas, La Razón, El Mundo e La Nación.

En 1959 obtivo o importante Premio Martín Fierro, polo seu programa televisivo de noticias *"Qué paso en siete días"?*. Foi o primeiro Martín Fierro outorgado a un xornalista.

En 1962 fundou a revista Primera Plana cun formato innovador inspirado nos "magazines" norteamericanos e en 1965 a revista Confirmado. En 1965 vende Primera Plana e afástase da dirección que queda a cargo de Ramiro de Casasbellas e Tomás Eloy Martinez.

Ambas revistas adoptaron un papel sumamente crítico ao goberno electo de Arturo Illia promovendo a súa imaxe como a dun inútil (foi famosa a representación do Presidente coa imaxe dunha tartaruga). Tanto a revista de Casasbellas e Martinez como a de Timerman defendían o papel político das Forzas Armadas e promovían a figura do Xeneral Juan Carlos Onganía, quen en 1966 derrocaría a Illía para instalar a primeira ditadura de tipo permanente (1966-1973) da historia arxentina.

Hugo Gambini, un dos periodistas de Primera Plana a define como *«el buque de guerra que más bombardeaba al gobierno»*. Paradoxalmente, o ditador ao chegar ao poder, Juan Carlos Onganía mandou clausurar Primera Plana.

En 1971 creou o diario La Opinión que foi expropiado en 1977 e logo clausurado pola ditadura militar denominada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983).

Simultaneamente Timerman foi secuestrado por militares baixo as ordes do Xeneral Ramón Camps, un xeneral antisemita que foi condenado por crimes de lesa humanidade unha vez restablecida a democracia. Xunto con el foi secuestrado Enrique Jara, subdirector do diario, e poucas horas despois foi secuestrado tamén Enrique Raab, un dos xornalistas máis prestixiosos de La Opinión, quen non volvería a aparecer. A ditadura acusou a Timerman de ter como socio a David Graiver, que manexaba parte das finanzas de Montoneros.

Timerman foi severamente torturado e mantido desaparecido nos centros clandestinos de detención *Puesto Vasco* e *COTI Martínez* durante un mes. A presión da comunidade internacional foi decisiva para evitar o seu asasinato e a súa liberación en 1980. Pola contra a prensa e os xornalistas arxentinos, salvo contadas excepcións, practicamente ignoraron a detención de Timerman.

En 1981 recibiu o premio María Moors Cabot da Universidade Columbia. Debido a iso e como sinal de apoio á ditadura militar varios xornalistas arxentinos devolveron o premio que obtiveran en anos anteriores, entre eles Landrú, Máximo Gainza Paz e Bartolomé Mitre, este último director do diario La Nación.

En 1982, mentres aínda permanecía a ditadura arxentina no poder, Timerman escribiu en Israel (país onde se refuxiou) o libro *Preso sin nombre, celda sin número*, no que relata os seus padecementos nos centros clandestinos de detención. Foi un dos primeiros relatos acabados sobre as violacións de dereitos humanos na Arxentina.

Escribiu tamén os libros *La guerra más larga; la invasión de Israel al Líbano*, *Chile, el galope muerto*, e *Cuba: un viaje a la isla*.

Entre os premios recibidos atópase a Pluma de Ouro da Liberdade que outorga a Federación Internacional de Editores de Diarios.

En 1984 Timerman prestou a súa testemuña á CONADEP que o incluíu no famoso Informe *Nunca Más*, como atado N° 4635 .

Morreu o 11 de novembro de 1999 en Bos Aires.

En 2003 a periodista Graciela Mochkofsky publicou o libro "Timerman. El periodista que quiso ser parte del poder (1923-1999)" .

Publicacións
------------

* *Preso sin nombre, celda sin número* (1982)
* *Israel: la guerra más larga. La invasión de Israel al Líbano* (1983)
* *Chile, el galope muerto* (1987)
* *Cuba: un viaje a la isla (Cuba: a journey)* (1990)

Notas
-----

1. ↑  Taroncher Padilla, Miguel Ángel; *Periodistas y prensa semanal en el golpe de estado del 28 de junio de 1966: La caída de Illia y la revolución Argentina*, Tesis, Universidade de Valencia, 10-06-2005
2. 1 2  "*Arturo Illia, 40 años: Mitos, falacias y verdades*, por Hugo Gambini, La Nación, 12 de outubro de 2003". Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2020. Consultado o 16 de novembro de 2007.
3. ↑  "Testimonio de Jacobo Timerman, Informe Nunca Más, CONADEP, 1985". Arquivado dende o orixinal o 04 de xullo de 2002. Consultado o 04 de xullo de 2002.
4. ↑  *Reseña: Yo el supremo*, Páx. 12, 20 de febreiro de 2004

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xornalismo

### Ligazóns externas

* Testimonio de Jacobo Timerman, Informe Nunca Más, CONADEP, 1985
* *Jacobo Timerman*, Netizen
* *Jacobo*, por Martín Granovsky, páxina 12, 14 de novembro de 1999
* *A 25 años de la intervención contra Jacobo Timerman. Periodismo y dictadura: La agonía del diario La Opinión, de Buenos Aires*, por Fernando Ruiz, Sala de Prensa, xuño de 2002

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q954329
* WorldCat
* VIAF: 104126396
* BNE: XX1026839
* BNF: 11926677z
* CANTIC: a10669255
* CiNii: DA00441695
* Discogs: 4544504
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 67805
* GND: 118622730
* IMDb: nm0863593
* ISNI: 0000000084049733
* LCCN: n81016286
* Munzinger: 00000016600
* NDL: 00458793
* NKC: uk2012703123
* NTA: 068751559
* OL: OL774714A
* SNAC: w6mg9j3m
* SUDOC: 027163679

 |