recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Maryse Bastié**, nada o 27 de febreiro de 1898 e finada o 6 de xullo de 1952, foi unha aviadora francesa.

Traxectoria
-----------

Veu ó mundo en Limoges co nome de **Marie-Louise Bombec**, o seu pai morreu cando ela tiña dez anos e para sobrevivir tivo que poñerse a traballar nunha zapatería en canto tivo idade, os seus recursos económicos eran escasos, un matrimonio fracasado deixáralle un neno. Casou de novo cun piloto militar, Louis Bastié, a quen coñeceu como madriña de guerra durante a primeira guerra mundial, adoptou o seu apelido consonte á norma francesa da época e quedou fascinada co mundo da aviación. O 15 de outubro de 1926 o seu compañeiro morreu nun accidente de aviación, ela xa con licenza de piloto desde 1925 non renunciou a pilotar e comezou a facer voos acrobáticos para gañar diñeiro e en 1927 mercou o seu propio aparello, un Caudron C.109.

### Plusmarcas

Nos anos seguintes bateu todos os récords femininos de aviación ata totalizar dez. En 1929 permaneceu no aire 26 horas e 46 minutos, o cal constituíu un novo récord feminino, ó ano seguinte bateu o seu propio récord ata deixalo en 37 horas e 55 minutos. En 1931 bateu o récord de distancia feminina establecendo en 2.976 km.

Morreu no decurso dun festival aéreo en Lión ó engalar cun prototipo do Noratlas 2500 que se estrelou.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18410
* WorldCat
* VIAF: 32191429
* BNF: 139727647
* FemBio: 2184
* GEC: 0008231
* GND: 1050426665
* ISNI: 0000 0000 0321 155X
* LCCN: n2018069110
* Léonore: 134
* Munzinger: 00000004967

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Maceira.

**San Salvador de Maceira** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Covelo na comarca da Paradanta. Segundo o IGE en 2011 tiña 414 habitantes (204 mulleres e 210 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 570 habitantes.

Historia
--------

Os primeiros poboadores de Maceira pertencen á Prehistoria, así o documentan os castros celtas (hoxe catalogados, mais moi deteriorados), petróglifos, dolmens, etc.

Información
-----------

A parroquia atópase a 5 quilómetros da capital do concello. A 558 metros de altitude áchase un xacemento castrexo sen levantar e diversas manifestacións de arte rupestre en forma de petróglifos. A 680 metros atópase a capela da Virxe da Guía, situada no monte da Guía de Maceira e onde se pode apreciar unha panorámica do val do Tea.

É salientábel a praia fluvial de Maceira cunha ocupación moi alta durante todo o verán. Preto áchase un cámping de montaña. Sobresae tamén o serradoiro hidráulico dos Carranos que funciona exclusivamente por forza da auga e é unha manifestación única do patrimonio etnográfico da zona. Este serradoiro está catalogado como un Ben de Interese Cultural de Galicia e atópase completamente restaurado para poder ser visitado.

Galería de imaxes
-----------------

* Serradoiro dos carranos.Serradoiro dos carranos.
* Igrexa de Maceira.Igrexa de Maceira.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Maceira

| Lugares da parroquia de Maceira no concello de Covelo (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| As Barcielas | Carmoniño | Castro | Castrorregueiro | Chicoreiros | Costeiriña | Cotiños | O Couso | Eidos Vellos | Figueiroa | A Igrexa | A Maquián | A Mouta | Outedo | Pancellos | Pedredo | Portagudiño | Portoparada | Riocortiñas | San Breixo | Souto | Trasfontán | Vales | Vilanova | Vixiáns |

### Parroquias de Covelo

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Covelo |  |
| --- | --- |
| Barcia de Mera (San Martiño) | Campo (Santa María) | Casteláns (Santo Estevo) | Covelo (Santa Mariña) | Fofe (San Miguel) | Godóns (Santa María) | A Graña (San Bernabeu) | A Lamosa (San Bartolomeu) | Maceira (San Salvador) | Paraños (Santa María) | O Piñeiro (San Xoán) | Prado (San Salvador) | Prado de Canda (Santiago) | Santiago de Covelo (Santiago) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.
2. ↑  Concello de Covelo. "Maceira". Consultado o 03-09-2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Covelo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392550
* código INE: 36013100000

 |
**PEN International** (coñecido como **International PEN** ata 2010), tamén chamado **PEN internacional** ou **PEN Club**, é unha asociación de escritores fundada en Londres en 1921 para promover a amizade e a cooperación intelectual entre os escritores de todo o mundo. Outros obxectivos inclúen promover a literatura, defender a liberdade de expresión e crear unha comunidade internacional de escritores. En 2010, a organización estaba composta por 145 centros en 104 países. Cada centro funciona de xeito autónomo e mantén ligazóns cos demais a través do secretariado internacional PEN. En canto aos membros, están abertos a todos os escritores que publicasen.

Dende outubro de 2015, a presidenta é Jennifer Clement, escritora mexicano-estadounidense que foi presidenta de PEN México. É a primeira muller presidenta da organización. PEN é cofundador do premio PEN/Faulkner, creado en 1981.

Historia
--------

Catherine Amy Dawson Scott, cofundadora de PEN International
O PEN International foi fundado o 5 de outubro de 1921 pola escritora inglesa Catherine Amy Dawson Scott. O novelista e dramaturgo inglés John Galsworthy foi o primeiro presidente da organización. Entre os seus primeiros membros estaban Joseph Conrad, Elizabeth Craig, George Bernard Shaw e H. G. Wells.

PEN orixinalmente era un acrónimo de "Poetas, Ensaístas, Novelistas", mais actualmente significa "Poets, Playwrights, Editors, Essayists, Novelists" ("Poetas, Dramaturgos, Editores, Ensaístas, Novelistas"), e inclúe escritores en calquera forma de literatura, como xornalistas e historiadores.

Entre os antigos presidentes de PEN International están Alberto Moravia, Heinrich Böll, Arthur Miller, Mario Vargas Llosa, Homero Aridjis, Jiří Gruša e John Ralston Saul.

Comités
-------

* Comité de Escritores Presos.
* Comité de Tradución e Dereitos Lingüísticos.
* Comité de Escritores pola Paz.
* Comité de Mulleres Escritoras.

Notas
-----

1. ↑  "Our History". PEN International. 10 de novembro 1995. Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2015. Consultado o 10 de xullo de 2013.
2. ↑  Halsband, Robert (10 de xaneiro de 1968). "LeRoi Jones Sentence – Free Preview". *The New York Times*. Consultado o 15 de novembro de 2011.
3. ↑  "Carta do PEN". Arquivado dende o orixinal o 13 de xullo de 2011. Consultado o 28 de xaneiro de 2021.
4. ↑  "Información na páxina do PEN International". Arquivado dende o orixinal o 22 de agosto de 2011. Consultado o 28 de xaneiro de 2021.
5. ↑  "Our History PEN International". *pen-international.org*. Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2015. Consultado o 9 de febreiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mauthner, Martin (2007). *German Writers in French Exile, 1933–1940* (1st publ. ed.). Londres: Valentine Mitchell. ISBN 978-0-85303-540-4. .

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206811
* WorldCat
* VIAF: 167140998
* BNF: 11996307d
* BRE: 2710461
* EBID: ID
* GEC: 0049900
* GND: 2014727-2
* GRID: grid.499453.6
* ISNI: 0000 0001 1422 5452
* LCCN: n50082474
* NKC: ko2006332912
* NLA: 36591673
* SNAC: w62c9n5r
* SUDOC: 028049888

 |
**Pagai do Sur** (*Pagai Selatan*) é unha das illas Mentawai, a 130 quilómetros da costa occidental de Sumatra en Indonesia. Está ao sur da illa Pagai do Norte (ou *Pagai Utara*). Ten uns 55 km de longo e 20 km de largo. O punto máis alto no medio duns outeiros, na súa maioría cubertos de bosques virxes é de 302 metros de altura e é coñecido como 'Muntai Gunung'. Na illa producíronse varios terremotos de consideración como en 1797 e 1833. O terremoto de setembro de 2007 de Sumatra produciuse preto de aquí, causando unha elevación costeira, a ampliación das illas próximas e creando ata 6 novas.
En conxunto Pagai do Norte e do Sur tiñan en conxunto unha poboación de 20.974 habitantes no ano 2000.

Notas
-----

1. ↑   Mentawai Islands
2. ↑  Población Año 2000

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pagai do Sur*** |

### Outros artigos

* Siberut

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1578047
* GeoNames: 1633320

 |
Primeira páxina da novela de Dostoyevski *Os irmáns Karamazov*, novela típicamente polifónica.
A **plurivocidade**, tamén coñecida polo termo **polifonía literaria** ou **heteroxeneidade enunciativa**, é unha modalidade narrativa consistente na existencia de varias personaxes narradoras nun mesmo texto. Este recurso literario permite ofertar diferentes perspectivas ao lector, podendo incluír ideas ou pensamentos de terceiras persoas.

Orixe
-----

O concepto de plurivocidade foi tomado da polifonía musical, na que nunha composición musical existen varían melodías que se tocan de xeito independente.

Foi desrito por vez primeira polo teórico ruso Mijail Bajtín para se referir ao que el consideraba a principal característica distintiva das novelas de Fiódor Dostoyevski. Nas novelas deste autor, cada personaxe expoñía o seu xeito de ver a vida, o que provocaba que o lector fose quen de coñecer tantas perspectivas fronte ao mundo coma personaxes existiran na novela. A novela de Dostoyevski máis representativa desta técnica literaria é *Bratia Karamazovy*. Segundo Batjín, a plurivocidade é a presenza doutros textos dentro dun texto.

Autores
-------

Na literatura universal varios autores empregaron este recurso literario. Posibelmente, o libro *Ulises* de James Joyce foi, sen el sabelo, un dos primeiros en utilizar a plurivocidade. A novela *Don Quijote de la Mancha*, de Miguel de Cervantes, así coma varias obras de William Shakespeare foron tamén algunhas das primeiras novelas europeas nas que se empregou esta técnica.

Máis adiante, varios autores modernistas empregaron a polifonía literaria nos seus escritos, coma Milan Kundera ou Hermann Broch.

Así, algúns exemplos de literatura polifínica son:

* Virginia Woolf — *A señora Dalloway*
* James Joyce — *Ulises*
* Melvin Burgess — *Junk*, *Doing It*
* Alexander Prokhanov — *600 Years after the Battle*
* Irvine Welsh — *Trainspotting*
* Malorie Blackman — *Noughts & Crosses*
* Derek Walcott — *Omeros*
* Eoin Colfer - *Artemis Fowl)*
* Paulo Coelho — *The Witch of Portobello*
* Aleksandr Solzhenitsyn — *Cancer Ward*, *The First Circle* *The Red Wheel series*
* E.M. Forster - *A Passage to India*
* Tad Williams - *The Dragonbone Chair*
* Herman Wouk - *The Winds of War*, *War and Remembrance*, *The Hope*, *The Glory*
* Roberto Bolaño — *The Savage Detectives*
* Paul Auster — *Sunset Park*
* Fred D'Aguiar — *The Longest Memory*
* Alice Munro — *Fiction*

Notas
-----

1. ↑  "Glosario de termos literarios". alipso.com. Consultado o 23 de xaneiro de 2014.

Bibliografía
------------

* **Mikhail Bakhtin**. *Problems of Dostoyevsky’s Art: Polyphony and Unfinalizability*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Polifonía

### Ligazóns externas

* Artigo de *The Literary Encyclopedia* *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Litoral (homónimos).
Litoral no concello de Carnota.
**Litoral** é un termo que designa a faixa de terra xunto á costa marítima que abarca varios quilómetros desde a zona intermareal até o interior, dependendo da lexislación de cada país.

O termo é tamén un adxectivo usado para referirse ao que se refire á beiramar (por exemplo, en Beira Litoral) e utilizado así mesmo moitas veces en contraposición á palabra interior.

O litoral pode ter diferentes paisaxes, e un mesmo país pode presentar gran variación de tipos de litorais de acordo coas características xeográficas de relevo e hidrográficas da rexión.

No litoral encóntranse praias, acantilados e mangleirais.

Bioloxía mariña
---------------

En bioloxía mariña, chámase **zona litoral** ao coxunto de ecosistemas localizados nesta rexión e que sofren a influencia das mareas. Estes biomas constitúen unha zona de transición entre os sistemas terrestres e os mariños. Conceptualmente son, por tanto, ecotonos, fronteiras ecolóxicas que se caracterizan por intensos procesos de intercambio de materia e enerxía. Son ecosistemas moi dinámicos, en constante evolución e cambio.

Das razóns que inciden no considerábel dinamismo do litoral destacan os procesos xeomorfolóxicos dominantes, que diferencian dous tipos de costa, de erosión (acantilados) e de sedimentación (praias, bancos de area e zonas húmidas costeiras). As elevadas achegas de sedimentos, materia orgánica e inorgánica procedente das concas hidrográficas, producen un efecto fertilizador do litoral que determina altas taxas de produtividade e que contribúe ao mantemento das redes tróficas.

A variedade e singularidade dos ecosistemas que constitúen o litoral fan deste un espazo de alto valor ecolóxico, cunha considerábel diversidade biolóxica. Ademais, na caracterización do litoral cómpre destacar os seguintes valores:

* Valor social, estético e patrimonial
* Valor económico, potencialidade e diversidade de recursos naturais
* Valor educativo e recreativo
* Valor cultural

A rigorosidade das condicións ambientais ás que se ven sometidas as comunidades biolóxicas litorais, provoca unha marcada selección que favorece fenómenos de diferenciación e especiación. Isto confire riqueza e orixinalidade, así como un considerábel nivel de endemicidade a estes ambientes. Todo iso tamén repercute na súa fraxilidade.

Polo xeral, as comunidades biolóxicas litorais dispóñense de maneira zonal en bandas ou "andares" paralelos á liña de costa:

* *supralitoral*, por riba da liña da maior preamar;
* *mediolitoral* ou zona intertidal, entre os límites das mareas;
* *infralitoral*, imediatamente debaixo, e
* *circalitoral*, comprendendo as augas aínda integradas na zona eufótica (onde a luz do sol pode penetrar) e que tamén corresponden á provincia ou zona nerítica.[1]

Notas
-----

1. ↑  ""Breve caracterização do meio marinho" no sitio do Departamento de Botânica da Universidade de Coimbra, Portugal.". Arquivado dende o orixinal o 07 de decembro de 2012. Consultado o 17 de xuño de 2014.
**Liz Irving**, nada en Brisbane o 7 de febreiro de 1965, é unha adestradora e ex-xogadora de squash australiana.

Traxectoria
-----------

Filla da xogadora de squash Jenny Irving, comezou a xogar no máis algo nivel en 1984 e en maio de 1988 acadou o posto de número dous do mundo.
Os seus maiores éxitos producíronse en catro Campionatos do Mundo por equipos consecutivos cando formou parte do equipo australiano gañador no Campionato Mundial de Squash por Equipos Feminino de 1992 celebrado en Vancouver, de 1994 en Saint Peter Port, de 1996 en Malaisia e no de 1998 en Alemaña .

En 1993 foi finalista no Campionato do Mundo fronte á súa compatriota Michelle Martin. Tamén foi tres veces finalista no Britisth Open, na final de 1988 perdeu diante da neozelandesa Susan Devoy  e as finais de 1994 e 1995 foi contra Martin. Irving gañou, con Dan Jenson, o título de dobre mixto no primeiro Campionato Mundial de dobres de Squash en 1997. 

Irving é adestradora de squash dende a súa retirada, aveciñada en Ámsterdam adestrou a grandes xogadoras internacionais como Nicol David ou Vanessa Atkinson .

Notas
-----

1. ↑  "Women's World Team Championships" (PDF)" (PDF). *worldsquash.org*. Archived from the original on 04 de marzo de 2016. Consultado o 17 de decembro de 2022.
2. ↑  "Martin goes down fighting". *The Sydney Morning Herald*. 20 de abril de 1988.
3. ↑  "Martin's treble". *The Independent*. 26 de marzo de 1996.
4. ↑  "Liz was tailor-made to coach Nicol – icon salutes Irving". *The Star*. 23 de maio de 2019.
5. ↑  "Liz Irving". *Squash Site*. 1 de setembro de 2013.

Véxase tamén
------------

Ligazóns externas
-----------------

* Vídeos para a aprendizaxe de squash con Liz Irving
Ruínas de Lixus
**Lixus** (en árabe ليكسوس) era unha cidade antiga fundada polos fenicios arredor de 1100 a.C..

Patrimonio da Humanidade
------------------------

Este sitio foi engadido á Lista Indicativa da UNESCO Patrimonio Mundial o 1 de xullo de 1995, na categoría Patrimonio da Humanidade Cultural.

Nome
----

A lingua oficial era o púnico, usado nas emisións de moeda autónoma da cidade desde o século II a.C. o nome do sitio aparece nas moedas en púnico como LKS triliteral, e en latín como LIX e LIXS (a forma Lixus / Lixos está consagrada pola tradición greco-latina).

Características
---------------

Estaba situada algúns quilómetros ao norte da pequena cidade de Larache en Marrocos, na beira dereita do wadi Lucos. Lixus foi unha das máis antigas e das máis importantes cidades da costa atlántica.

Está rodeada de chairas pantanosas ao sur e ao suroeste, nas que se crearon fábricas de sal. 

O emperador romano Claudio outorgoulle o status de colonia romana.

Situación de Lixus na Mauretania Tingitana

Lendas
------

Aureolada de prestixio na antigüidade, era citada nos mitos gregos como unha cidade lendaria 
na que localizaban dous dos traballos de Hércules. Sería en Lixus, en efecto, onde o heroe mítico venceu a Anteo, suposto fundador de Tánxer, e colleu as mazás de ouro do xardín das Hespérides, que estaban gardabas por un dragón. Plinio o Vello viu neste dragón unha alegoría do río descrita por moitos meandros.

Notas
-----

1. 1 2  Plinio o Vello, *Historia Natural*, libro V, I, 3
2. ↑  Brouquier-Reddé, Véronique, Abdelaziz. El Khayari e Abdelfattah Ichkhakh (2004). *"Lixus, de l'époque phénicienne à la période médiévale: le quartier dit «des temples"". En. Vol. 4*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lixus Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Port Lixus: Unha das 6 estacións balnearias do "plan Azur" impulsado polo goberno de Marrocos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q923835
* WorldCat
* VIAF: 239147426
* GeoNames: 2543362
* GND: 4320193-3
* NKC: ge601771

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tupí.

O **tupí antigo** ou **tupí clásico** é unha lingua da familia tupí que foi falada polos nativos tupís do Brasil, maioritariamente os que vivían preto do mar. Pertence á familia tupí–guaraní, e ten unha historia escrita que abrangue os séculos XVI, XVII e XVIII. No período colonial o tupí foi empregado como lingua franca polos europeos así como polos amerindios e tivo uso literario, mais foi posteriormente suprimido até a extinción, deixando só unha lingua moderna descendente cun significativo número de falantes, o nheengatu.

Os nomes *tupí antigo* ou *tupí clásico* son termos empregados polos estudosos modernos, mais os falantes nativos chamárono *ñeengatú* "a lingua boa", *ñeendyba* "lingua común", *abáñeenga* "lingua humana", ou "lingua xeral" e "lingua brasileira".

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tupí*.
2. ↑  Definición de tupí no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a proba da Wikipedia en  ***Tupinambá*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a proba da Wikipedia en  ***Tupí*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q56944
* BRE: 4221217
* EBID: ID
* Glottolog: tupi1287
* MAG: 2910578581
* WALS: tup

 |
L5L5
Estación de Sagrada Familia
A **liña 5** ou *liña azul* do metro de Barcelona é unha liña de ferrocarril metropolitano soterrada que dá servizo nas cidades de Cornellà de Llobregat, Esplugues de Llobregat, l'Hospitalet de Llobregat e Barcelona. A liña inaugurouse o 21 de xullo de 1959 como liña II e actualmente une as estacións de Cornellà Centre e Vall d'Hebron.

O trazado da liña é de dobre vía soterrada, excepto un pequeno tramo ao redor da estación e cocheiras de Can Boixeres. Os talleres e as cocheiras atópanse en Can Boixeres, Vilapicina e Vall d'Hebron. Actualmente a liña ten unha lonxitude de 18,9 quilómetros e vinte e seis estacións.

Estacións da liña 5

Notas
-----

1. ↑  Transports Metropolitans de Barcelona, ed. (10 de xullo de 2010). "A rede de metro de TMB chega aos 100 km coa prolongación do L2 ao centro de Badalona". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 1 de outubro de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1348939
* OSM: 195713
* Structurae: 10057153

 |
**Pavel Kolobkov** (en ruso: Павел Колобков), nado en Moscova o 22 de setembro de 1969, é un tirador de esgrima retirado, militar e político ruso, gañador de seis medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

A súa primeira participación importante foi nos Campionatos da Unión Soviética en 1985 quedando 27º de 94 atletas. Participou, aos 18 anos, nos Xogos Olímpicos de 1988 celebrados en Seúl, onde representando á Unión Soviética logrou gañar a medalla de bronce por equipos da modalidade de espada. Nos Xogos Olímpicos de 1992 de Barcelona en representación do Equipo Unificado gañou a medalla de prata na proba individual e a de bronce por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1996 de Atlanta representando a Rusia gañou a medalla de prata por equipos e finalizou décimo cuarto en individual. Nos Xogos Olímpicos de 2000 de Sidney gañou a medalla de ouro na proba individual e nos Xogos Olímpicos de 2004 de Atenas converteu este metal en broce. Nestes mesmos xogos rematou cuarto na proba por equipos, logrando así un diploma olímpico. No ano 2004 foi ascendido a coronel, sendo o militar de máis rango que o mesmo tempo era atleta en activo na historia da URSS e de Rusia. No ano 2008 colaborou nun programa de televisión da primeira canle rusa, dedicado á aprendizaxe da patinaxe artística sobre xeo facendo parella con Anna Semenovich. Desde o ano 2010 forma parte do órgano consultivo oficial Cámara Cívica da Federación Rusa  e desde o 8 de outubro de 2010 é viceministro de deportes, turismo e mocidade da Federación Rusa  e foi o xefe da delegación rusa nos Xogos Olímpicos de 2012 .

Ao longo da súa carreira gañou nove medallas no Campionato do Mundo de esgrima, cinco delas de ouro; e nove medallas no Campionato de Europa da especialidade, dúas delas de ouro.

Notas
-----

1. ↑  Павел Колобков стал первым действующим спортсменом в звании полковника — ИА REGNUM
2. ↑  Web oficial da Cámara
3. ↑  Arquivo do Primeiro Ministro da Federación Rusa
4. ↑  Колобков назначен руководителем делегации РФ на ОИ в Лондоне

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* www.olympic.org - Pavel Kolobkov
* *(en inglés)* www.sports-reference.com - Pavel Kolobkov
* *(en inglés)* www.passportmagazine.ru - Pavel Kolobkov

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q623412
* BRE: 2081492
* FIE: 5794
* OCID: pavel-kolobkov
* Sports Reference: pavel-kolobkov-1

 |
**Philippa "Pippa" Charlotte Matthews** (máis coñecida co seu nome de solteira como **Pippa Middleton**), nada en Reading o 6 de setembro de 1983 é a única irmá de Catarina de Cambridge. *Socialite* e organizadora de festas. Ela foi dama de honra no casamento da súa irmá co príncipe Guillerme de Cambridge.

En 2012, a revista estadounidense *Time* clasificou a Pippa e á súa irmá, Catarina de Cambridge entre as 100 persoas máis influentes no mundo.

Primeiros anos
--------------

Pippa Middleton naceu no Royal Berkshire Hospital de Reading, Inglaterra. Ela é a segunda de tres fillos. Os seus pais son Michael Middleton (nado en 1949) e Carole Goldsmith (nada en 1955). Os seus irmáns son Catarina de Cambridge, dona do Príncipe Guillerme, e James Middleton.

Middleton foi educada no colexio St Andrew e no Downe House, posteriormente no Marlborough College ata graduarse da Universidade de Edimburgo co grado de literatura inglesa.

Matrimonio
----------

Pippa casou o 20 de maio de 2017 co empresario James Matthews, herdeiro do título do señorío de Glen Affric. Se Matthews sucedera ao seu pai, Pippa converteríase en Lady Glen Affric.

En xuño de 2018, Middleton confirmou o seu primeiro embarazo. O 15 de outubro de 2018 naceu o seu primeiro fillo, Arthur Michael William Matthews.

Notas
-----

1. ↑  "Prince Harry And Pippa Middleton To Be Best Man And Maid Of Honour". *The Huffington Post UK*. Consultado o 8 de novembro de 2015.
2. ↑  "TIME". Arquivado dende o orixinal o 18 de marzo de 2018. Consultado o 04 de xullo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q232465
* WorldCat
* VIAF: 290510814
* BNE: XX4436485
* BNF: 166900733
* IMDb: nm4436641
* ISNI: 0000 0003 9571 2205
* LCCN: no2012141601
* NNDB: 000346203
* NTA: 352775920
* WikiTree: Middleton-943

 |
O **tupiniquim** ou **tupinaki** é unha lingua indíxena extinta anteriormente falada por membros do pobo tupiniquim nos estados brasileiros de Espírito Santo e Baía. Esta lingua formaba parte da familia tupí-guaraní. A lingua xa non é falada como lingua nativa por ningún membro da etnia que dende hai xeracións. Aínda hai unha poboación de arredor de 1 390 tupiniquim, mais a seu idioma ancestral deixou de falarse arredor de 1960, e agora teñen a lingua portuguesa como lingua nai. O tupiniquim comezou a ser ensinado como segunda lingua en aldeas tupiniquim a partir de 2004.

A lingua tupiniquim e outras variedades tupís no Brasil no século XVI.

Notas
-----

1. ↑  *Ethnologue*.
2. ↑  "Tupiniquim" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 01 de marzo de 2022. Consultado o 1 de marzo de 2022.
3. ↑  "Tupinikin". *Ethnologue* (en inglês).
4. ↑  *Povos Indígenas no Brasil: 2001/2005*. São Paulo: Instituto Socioambiental. 2001. p. 770.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33924
* Ethnologue: tpk
* Glottolog: tupi1272

 |
O **Acordo para a Normalización e Pacificación de Euskadi**, máis coñecido como **Pacto de Ajuria Enea** por ter sido firmado no Palacio de Ajuria Enea, sede da Presidencia do Goberno Vasco, en Vitoria, foi subscrito o 12 de xaneiro de 1988 por Alianza Popular (AP), Centro Democrático e Social (CDS), Euskadiko Ezkerra (EE), Euzko Alderdi Jeltzalea - Partido Nacionalista Vasco (EAJ-PNV), Partido Socialista de Euskadi (PSE-PSOE), Eusko Alkartasuna (EA) e o Lehendakari do Goberno Vasco coa intención de traballar pola erradicación do terrorismo. Os firmantes compartían a necesidade e importancia da acción policial que contribuíra á erradicación do terrorismo, á protección dos principios que conforman a convivencia democrática e á prevención de atentados e a persecución dos seus autores.

A colaboración internacional convertíase en algo imprescindible para a erradicación da violencia e comprometíanse a velar por que a defensa do Estado de Dereito se producira sempre dentro da legalidade.

Igualmente, manifestábase o apoio aos procesos de diálogo entre os poderes competentes do Estado e aqueles que decidan abandonar a violencia, respectando en todo momento o principio democrático irrenunciable de que as cuestións políticas deben resolverse unicamente a través dos representantes lexítimos da vontade popular.

Ligazóns externas
-----------------

* Acordo para a Normalización e Pacificación de Euskadi
Imaxe dun precipitado nun tubo de ensaio
Chámase reacción de **precipitación** á aquela na que aparece unha substancia insoluble, chamada precipitado, no seo dunha disolución.

Así, cando mesturamos unha disolución de cloruro de calcio cunha disolución de carbonato de sodio formase carbonato de calcio, que precipita, e cloruro de sodio que queda en disolución. A reacción que representaría este proceso sería a seguinte:

CaCl2 (acuoso) + Na2CO3 (acuoso) → CaCO3(sólido) + 2 NaCl(acuoso)
Igualmente cando mesturamos unha disolución de ioduro de potasio cunha disolución de nitrato de chumbo (II) formase ioduro de chumbo (II), que precipita, e nitrato de potasio que queda en disolución.

KI (acuoso) + Pb(NO3)2 (acuoso) → PbI2(sólido) + 2 KNO3(acuoso)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q113796
* BNCF: 56141
* BNF: 119667025
* EBID: ID
* JSTOR: precipitates
* LCCN: sh85106216
* MAG: 81726468
* NDL: 00573050

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D011232

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 43°29′39″N 8°14′49″O﻿ / ﻿43.4941, -8.247

Exterior do Pavillón da Malata.
O **Pavillón Polideportivo A Malata** é un recinto deportivo cuberto sito na Malata, Serantes, no concello de Ferrol, que se dedica á práctica do baloncesto e do fútbol sala. Nel xoga os seus encontros como local o O'Parrulo FS, e tamén foi o fogar do desaparecido OAR Ferrol. A capacidade das bancadas é de 4200 persoas, que se reparten en dúas tribunas laterais, xa que o pavillón non ten bancadas de fondo.

Campionato mundial de baloncesto 1986
-------------------------------------

Final do campionato de España de tenis de 2008.
Inaugurado en 1986, o pavillón foi elixido ese mesmo ano para ser unha das 7 ses que acolleron o Mundial de baloncesto 1986. Na Malata xogáronse tódolos encontros do Grupo B durante a primeira fase, con seleccións como Cuba, Israel, Australia, Angola, Uruguai e a Unión Soviética, que finalmente foi subcampioa do mundo.

Outros eventos
--------------

Nos seguintes anos o pavillón acolleu ducias de encontros do OAR Ferrol na Liga ACB, e do O'Parrulo FS na Primeira División da LNFS.

Na primeira semana de decembro de 2008, na Malata disputouse o campionato de España de tenis. A final xogouse o 7 de decembro, e nela enfrontáronse Fernando Verdasco e Tommy Robredo, con vitoria do segundo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista dos pavillóns de Galicia de maior capacidade

### Ligazóns externas

* Información do pavillón na web do O'Parrulo FS *(en castelán)*.
L10
Estación de Llefià
A **L10** ou **liña 10** é un dos tres servizos de liña que transcorren pola liña 9 do metro de Barcelona (L9, L10 e L2), operada por Transports Metropolitans de Barcelona (TMB). Cando estea totalmente acabada dará servizo ás cidades de Badalona, Barcelona, l'Hospitalet de Llobregat e a Zona Franca (Barcelona e el Prat de Llobregat).

O primeiro servizo comercial da L10 foi o 18 de abril de 2010 entre a estación de Gorg, en Badalona, e a barcelonesa de Bon Pastor, un tramo de 3,4 quilómetros de lonxitude. Nesta última estación pódese enlazar entre o servizo da L9 e a L10 e a finais de xuño de 2010 abriuse o tramo ata La Sagrera.

Mapa das liñas 9, 10 e 2.

Notas
-----

1. ↑  Generalitat de Catalunya (ed.). "O Presidente presidirá o domingo a posta en marcha do tramo da L9/L10 en Badalona, entre Gorg e Bon Pastor". Arquivado dende o orixinal o 06 de xullo de 2011. Consultado o 16 de abril de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1785338
* OSM: 2063280
* Structurae: 10057157

 |
A liña Curzon en 1945.
A **liña Curzon** foi unha proposta de fronteira entre Polonia e a Unión Soviética. Debe o seu nome ao Secretario de Estado de Asuntos Exteriores do Reino Unido, Lord Curzon, quen a planteou como unha probable fronteira de tregua durante a guerra ruso-polaca de 1919–1920 (8 de decembro de 1919 ). Debía servir de base para as negociacións entre as dúas nacións enfrontadas.

Tras a derrota soviética fronte a Varsovia a mediados de agosto de 1920, o seu proxecto non foi aceptado, e o último tratado de paz de 1921 (18 de marzo de 1921 ) concedeulle a Polonia case 135.000 km² de territorio cara ao leste de dito confín.

A liña partía de Hrodna no norte, até Brest para seguir logo o curso do Bug e terminar nos Cárpatos.

Na segunda guerra mundial, a URSS reavivou a proposta liña divisoria, esixindo a volta de todo o territorio cedido. En 1945, un tratado soviético-polaco fixou como fronteira entre ambas nacións un límite equivalente ao da liña Curzon.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Schwonek (2006), p. 754

Bibliografía
------------

* Rothschild, Joseph (1962). "The Military Background of Pilsudski's Coup D'Etat". *Slavic Review* **21** (2): 241–260.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q335255
* BRE: 2061469
* EBID: ID
* GEC: 0021122

 |
**Mary Ann Shaffer**, nada en Martinsburg (Virxinia Occidental) o 13 de decembro de 1934 e finada en San Anselmo (California) o 16 de febreiro de 2008, foi unha escritora estadounidense.

Traxectoria
-----------

Tivo unha irmá máis vella, Cynthia. As dúas criáronse en Romney. En 1956 casou con Carl Richard Shaffer, e dous anos despois mudáronse a California, onde criaron dúas fillas, Morgan e Liz. Traballou nas bibliotecas públicas de San Anselmo, Larkspur e San Rafael, e na editorial Harper & Row, comezando como recepcionista e rematando como editora

En 1976 unha viaxe á illa de Guernsey, no Canal da Mancha, obrigouna a esperar nun aeroporto durante horas por causa da néboa, o que lle permitiu ler *Jersey Under the Jackboot*, un libro de Reginald C. F. Maugham sobre a ocupación alemá durante a segunda guerra mundial. Isto serviulle de inspiración para a novela *A Sociedade Literaria e do Pastel de Pel de Pataca de Guernsey*, acabado pola súa sobriña Annie. Mary Ann Shafffer faleceu por mor dunha enfermidade sen chegar a ver publicado este libro.

Notas
-----

1. ↑  Obituario Arquivado 17 de outubro de 2019 en Wayback Machine. *(en inglés)*
2. ↑  "lecturalia.com".
3. ↑  "*A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guersney*, de Mary Ann Shaffer e Annie Barrows", recensión de Ramón Nicolás, 20 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q440146
* WorldCat
* VIAF: 79570919
* BIBSYS: 8037762
* BLBNB: 000475064
* BNE: XX4774479
* BNF: 16026397w
* Discogs: 3344933
* GND: 134110633
* IMDb: nm3125462
* ISNI: 0000 0001 2141 2870
* LCCN: n2008002134
* LibraryThing: shaffermaryann
* NDL: 001155145
* NKC: xx0110926
* NTA: 305834223
* PTBNP: 1457523
* SUDOC: 133458350

 |
**Manuel Prado Pereira**, coñecido como **Lolito**, nado en Panxón (Nigrán) cara a 1906 e finado en Priegue o 4 de marzo de 1939, foi un mariñeiro e guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Veciño da Area Alta (Panxón). Dirixente do Sindicato de Mariñeiros de Panxón da CNT. Foi detido en marzo de 1935 con Franklin Acevedo Méndez e Florencio Trigo Cabral, acusados de coacción durante a folga xeral revolucionaria de 1934, foron xulgados en Vigo o 18 de marzo e absoltos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Liderou unha partida de fuxidos que actuaban na contorna de Gondomar. En febreiro de 1938 asasinaron en Priegue a Francisco López dos Santos, un tratante de madeira portugués considerado informante da Garda Civil. Detido o 18 de decembro de 1938, foi xulgado en Vigo por rebelión militar o 16 de febreiro de 1939, e condenado a pena de morte. Foi executado en Priegue, rexistrándose a morte en Nigrán a causa de hemorraxia interna. En xullo de 1940 iniciaron un expediente de responsabilidades políticas contra el.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-3-1935, p. 12.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-3-1935, p. 14.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-3-1939, p. 12.
4. ↑  *El Compostelano*, 31-7-1940, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abad Gallego, Xoán Carlos (2005). *Héroes o forajidos. "Fuxidos" y guerrilleiros antifranquistas en la comarca de Vigo*. Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. pp. 309–314. ISBN 84-89599-33-5.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 112. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* A primeira guerrilla antifranquista galega (1936-1939): un esforzo malogrado Arquivado 21 de xaneiro de 2022 en Wayback Machine..
* 

* Manuel Prado Pereira na páxina web *Nomes e Voces*.
Logo do proxecto OpenBSD coa mascota *Puffy*, o *pufferfish*.
**OpenBSD** é un sistema operativo, da liña de UNIX, de código aberto con licenza BSD e multiplataforma. Xorde dunha modificación dunha distribución Berkeley Software Distribution (BSD), que era unha distribución de investigación que se creou na Universidade de California, Berkeley. Ese *fork*, ou novo desenvolvemento, comezouno Theo de Raadt a finais de 1995 empregando a NetBSD como base. Ademais do sistema operativo, a distribución mantén versións que de versións de subsistemas como OpenSSH, e que se integra en múltiples paquetes doutros sistemas operativos. 

O proxecto coñécese dentro da súa comunidade de desenvolvemento como un proxecto orientado a ser de código aberto, ter boa documentación, manter a corrección no código fonte, auditar a calidade do código e ofrecer seguridade. Ata 2018, en 22 anos de existencia, só se lle atoparon dúas vulnerabilidades empregando as súas opcións por defecto da instalación. Mantén unha política estrita de licenzas e prefire o uso da licenza ISC e outras variantes da licenza BSD simplificada. 

O coordinador do proxecto desde o seu comezo ata o 2018 foi De Raadt, que traballa desde Alberta, Canadá. A mascota do proxecto é un peixe tetraodóntido que ten o alcume de Puffy.

Historia
--------

OpenBSD é unha bifurcación, *fork*, de NetBSD deuse por mor de diverxencias entre Theo de Raadt e os outros fundadores do proxecto NetBSD.

Versión
-------

A versión actual é 6.3 foi publicada en abril de 2018. Incluíu melloras no soporte de hardware, en vmm, na implementación da wifi IEEE 802.11 e outras melloras nas conexións á rede, daemons de routing e melloras na seguridade do sistema.

Cota de mercado dos S.O. BSD

Notas
-----

1. ↑  zeus.theos.com (eds.). "coremail".
2. ↑  Theo de Raadt (9/10/2017). "OpenBSD 6.3".

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***OpenBSD*** |

### Ligazóns externas

* Web do OpenBSD *(en inglés)*
* Actualidade do OpenBSD *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34215
* WorldCat
* VIAF: 180371448
* DistroWatch: openbsd
* GND: 4791366-6
* LCCN: n2003002707
* MusicBrainz: ID

 |
**Manuel Puente González**, nado en Salvaterra de Miño o 16 de agosto de 1890 e finado en Buenos Aires o 24 de marzo de 1970, foi un empresario e galeguista da Arxentina.

Traxectoria
-----------

En Buenos Aires en 1954, con Francisco Fernández del Riego, Virxinia Pereira, Ramón Suárez Picallo, Antón Alonso Ríos, Evelina Hervella e outros.
Aos 13 anos trasladouse a Barcelona, onde traballou nunha tenda téxtil ata 1905. Emigrou a Buenos Aires en 1906, onde se dedicou a actividades comerciais. En 1919 fundou a Empresa Manuel Puente e Compañía, que se converteu na máis importante casa de xoiería e de pratería da Arxentina. Formou parte da directiva da Cámara de Comercio Española, da que dimitiu para cofundar a Cámara de Comerciantes Republicanos Españoles en 1936. Foi directivo da Federación de Sociedades Gallegas e presidente da Unión Progresista do distrito de Salvaterra de Miño. A finais dos anos vinte inaugurou en Salvaterra de Miño a Casa do Pobo. Contribuíu á fundación do Consello de Galicia, foi membro de honor do Centro Provincial Ourensán e Pontevedrés, fundou a Editorial Nós e patrocinou o periódico *Correo de Galicia*.

Fundación Manuel Puente
-----------------------

A súa filla Rosa Puente Foglia creou en Buenos Aires a Fundación Manuel Puente que ten como obxectivos a conservación e difusión do seu arquivo persoal, a promoción da lingua, a literatura e a cultura galegas, e a catalogación dos fondos documentais e editoriais das institucións galegas establecidas na Arxentina.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Manuel Puente Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Biografía na Enciclopedia Galega da Emigración
* "Lazoiro homenaxeará ao alcalde republicano Manuel Mariño nunha exposición adicada á memoria histórica". *Comarcas na Rede*. 17/10/2016. Arquivado dende o orixinal o 20/3/2018. Consultado o 20/3/2018.
**Manuel Piñeiro Zúñiga**, nado en Noia cara a 1901 e finado en Mondariz o 4 de outubro de 1936, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Comerciante de Amorín e membro da sociedade agraria, foi nomeado vicesecretario da Sociedad Judicial Agraria presidida por Antón Alonso Ríos en febreiro de 1932. Na República foi concelleiro de Tomiño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, levárono ao seminario de Tui, e despois foi asasinado no Alto do Confurco xunto con Fernando Rubio Estévez, Manuel Pérez Besada, Domingo Páramos Núñez, Hipólito Gallego Camarero e Francisco Rodríguez Otero. Foron soterrados nunha fosa común en Mondariz. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1939 e foi sancionado con 50.000 pesetas. Os seus restos, xunto cos doutros 34 da provincia de Pontevedra, foron trasladados ao Valle de los Caídos o 26 de marzo de 1959.

Vida persoal
------------

Casou en Amorín con Pilar Zúñiga Álvarez en 1928.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 12-2-1932, p. 6.
2. ↑  Base de datos de concelleiros represaliados
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-11-1939, p. 7.
4. ↑  "Han sido trasladados a Cuelgamuros los restos de 35 caídos pontevedreses", *El Pueblo Gallego*, 27-3-1959, p. 3.
5. ↑  *Heraldo de Galicia*, 24-6-1928, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Piñeiro Zúñiga na páxina web *Nomes e Voces*.
* Onde está o avó?
* Mondariz recuerda su día oscuro
* Pontevedreses en Cuelgamuros.
| Litoria aurea |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Vulnerable |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Amphibia |
| Orde: | Anura |
| Familia: | Hylidae |
| Xénero: | *Litoria* |
| Especie: | ***L. aurea*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Litoria aurea'**(Lesson, 1827) |

***Litoria aurea*** é unha ra arborícola terrestre orixinaria do leste de Australia. Pode medir até once centímetros de lonxitude, o que a converte nunha das meirandes ras de Australia.

Moitas poboacións, especialmente na rexión de Sidney, viven en zonas que a miúdo son alteradas pola acción humana, como en campos de golf, terreos industriais, descampados e vertedeiros. Malia que antigamente foi unha das ras máis comúns do sueste de Australia, *L. aurea* sufriu un importante declive da poboación, que é a causa pola que actualmente estivo clasificada como vulnerable. A cifra de individuos continuou decaendo e esta ra está ameazada pola perda e a degradación do seu hábitat, a contaminación, a presión doutras especies introducidas, e a acción de parasitos e patóxenos, entre os cales están o *Batrachochytrium dendrobatidis*.

Notas
-----

1. ↑  "IUCN Redlist - Information on classification and treats of *Litoria aurea*". Arquivado dende o orixinal o 07 de outubro de 2006. Consultado o 27 de xullo de 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Litoria\_aurea
* Amphibiaweb: 1219
* BioLib: 133371
* EOL: 311234
* GBIF: 2427911
* iNaturalist: 23572
* IRMNG: 11375910
* ITIS: 662862
* IUCN: 12143
* NCBI: 8371
* SPRAT: 1870
* TAXREF: 640113
* uBio: 5986716

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Portomourisco.

| Portomourisco |
| --- |
|
|  |
| **Diocese**: | Astorga |
| **Arciprestado**: | A Rúa |
| **Área**: | - km² |
| **Poboación**: | 137 hab. (2015) |
| **Densidade**: | - hab./km² |
| **Entidades de poboación**: | 3 |
|

**San Vítor de Portomourisco** é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado da Rúa da diocese de Astorga. Os seus terreos e vivendas están repartidos entre dous concellos, o de Larouco e o de Petín, e ten unicamente dúas entidades de poboación, aínda que oficialmente constan tres: Portomourisco e A Portela de Portomourisco, este último formado polos lugares homónimos, A Portela de Portomourisco (do concello de Larouco) e A Portela de Portomourisco (do concello de Petín).

Segundo o padrón municipal de 2015 tiña 137 habitantes, deles 72 homes e 65 mulleres, e dos que 119 estaban censados en Petín e 18 en Larouco. A poboación diminuíu, pois no censo de 1999 tiñan 182 habitantes (22 en Larouco e 160 en Petín).

Situada ao pé do curso fluvial do río Xares, que realiza un acusado meandro nos arredores do núcleo. O río atravésao unha ponte, construída no século XVIII, que se acompaña dunha pequena ermida ao carón.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Portomourisco, Larouco
* Portomourisco, Petín

### Ligazóns externas

* Web persoal que fala da parroquiaArquivado 16 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
**Manuel Porto Verdura**, nado en Parafita (Nigoi, A Estrada) o 21 de decembro de 1876 e finado na Habana en 1937, foi un empresario e filántropo galego.

Traxectoria
-----------

Aos 16 anos emigrou a Cuba. Traballou como vendedor de periódicos e despois como empregado nunha fábrica de vasoiras. Despois fundou o seu propio negocio co nome El Águila de Nigoi, dedicándose á fabricación de vasoiras e cepillos. Investiu parte da súa fortuna na construción de edificiós singulares na vila da Estrada e intentou construír un hotel. A partir de 1934 foi o propietario de case todas as empresas eléctricas que prestaban servizo na Estrada e as parroquias da súa contorna. Foi presidente do Centro de Emigrados da Estrada.

Recoñecementos
--------------

En 1931 o concello da Estrada dedicoulle unha rúa (a antiga rúa Riestra). No franquismo a rúa foi designada como Calvo Sotelo, denominación que aínda perdura.

Notas
-----

1. ↑  *El Emigrado*, 16-1-1933, p. 2.
2. ↑  *El Emigrado*, 31-10-1931, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barros del Valle, Manuel (2015). "Sociedad Hijos del ayuntamiento de La Estrada: 100 años en Cuba" (PDF). *A Estrada Miscelanea Historica e Cultural* **18**.
* Ferro Pego, Luis (2018). "Manuel Porto Verdura". *A Estrada Miscelanea Historica e Cultural*.