recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Centro de Yangon.
Antes da pandemia de COVID-19 e do golpe de estado de febreiro de 2021, a situación económica de Myanmar presentaba descensos masivos da pobreza, un rápido crecemento económico e unha mellora do benestar social. Non obstante, desde o golpe, a asistencia estranxeira cesou da maioría das fontes de financiamento. O investimento estranxeiro oscila segundo os anos e as conxunturas, e o subdesenvolvemento, o cambio climático e o investimento desigual ameazan o progreso e a planificación da sostibilidade.

A agricultura é a principal actividade económica; ocupa a case 70% da poboación activa e contribúe nun 24% ó produto interior bruto. O cultivo predominante é o arroz, que ocupa preto da metade das terras cultivables. Os demais cultivos (algodón, cacahuete, hevea e té) son secundarios. É de destacar a produción de opio.

Durante as décadas de 1970 até o 2000, a forte centralización da economía en mans do Estado creou graves problemas. Na actualidade[*cando?*], unha parte importante da industria pesada, a enerxía e o comercio do arroz continúan en poder do Estado e o investimento privado céntrase no resto de sectores. Sen estabilidade monetaria nin fiscal, e cunha gran porcentaxe de mercado negro que obriga á administración a un férreo control do comercio de produtos alimenticios.

A explotación forestal é intensa: Myanmar ocupa a primeira posición mundial na produción de teca. As industrias extractivas, outrora destacadas, están hoxe día en retroceso, do mesmo xeito que a produción petrolífera. O sector industrial, anticuado, vive un momento delicado, cunha notable falta de investimentos.

A Organización Internacional do Traballo dentro do seu informe de xullo do 1998, describe a utilización sistemática de traballos forzados polos militares sobre a poboación civil.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  CIA. "Burma - The World Factbook" (en *(en inglés)*). Consultado o 8 de abril de 2023.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Ma Zhiyuan** (chinés tradicional: 馬致遠; chinés simplificado: 马致远; *pinyin*: Mǎ Zhìyuǎn; Wade-Giles: Ma3 Chih4-yüan3), nome de cortesía **Dongli**, nado en Beijing cara ao 1250 e finado no 1321, foi un dramaturgo e poeta chinés da dinastía Yuan. Está considerado un dos catro grandes dramaturgos de Yuan, xunto con Guan Hanqing, Bai Renfu e Zheng Guangzu.

Obra
----

### Poemas

Entre os seus logros, destaca o desenvolvemento e popularización do *sanqu* 散曲, un tipo de poesía en chinés clásico. A súa peza máis coñecida neste xénero é *Qiu si* 秋思 ("Pensamentos de outono"). Este poema está composto no metro *tianjinsha* 天淨沙, e emprega dez imaxes con vinte e dúas sílabas. Está considerado coma o prototipo de poema melancólico outonal na literatura chinesa. Foi citado no *bestseller* *Sahala de gushi* 撒哈拉的故事 ("Historias do Sáhara", 1976), da escritora taiwanesa Sanmao.

《秋思》 *Pensamentos de outono*
枯藤老樹昏鴉。 Sobre as vellas árbores con podres rubideiras voan corvos vespertinos;
小橋流水人家。 Baixo a pontiña, preto da casopa, flúe un regato;
古道西風瘦馬。 Polo antigo camiño, os ventos do oeste acompañan a un fraco cabalo.
夕陽西下，斷腸人在天涯。 O sol ponse cara ao oeste; o desconsolado está lonxe do fogar.
Os seus *sanqu* foron reunidos na escolma *Dongli yuefu* 東籬樂府 ("A poesía do valado do leste"), que contén cento catro *sanqu* e dezasete *taoshu*.

### Teatro

Na actualidade, consérvanse quince das súas pezas dramatúrxicas.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Ci hai bian ji wei yuan hui 辞海编辑委员会". *search.worldcat.org* (en chinés). *Shanghai ci shu chu ban she* 上海辞书出版社. 1979. Consultado o 2024-01-29.
2. 1 2 3 4  "Ma Zhiyuan". *en.chinaculture.org*. Consultado o 2024-01-29.
3. ↑  Sanmao (2016). *Diarios del Sáhara* (en castelán). :Rata\_. ISBN 978-84-944891-7-4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ma Zhiyuan (La literatura china traducida en España)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2634921
* WorldCat
* VIAF: 37834557
* CBDB: 0106103
* CERL: cnp00471469
* EBID: ID
* FAST: 182229
* GND: 123789729
* LCCN: n86131794
* LibriVox: 8431
* NKC: xx0227712
* SUDOC: 143506358
* Treccani: ma-zhiyuan

 |
Mulleres con xador en Xiraz.
Un **xador** ou **xadur** (en persiano: چادر **châdor**) é unha peza de vestir ampla e habitualmente de cor negra coa que algunhas mulleres musulmás, especialmente nas zonas urbanas ou rurais do Irán e dalgúns outros países de Asia central cobren a cabeza e o corpo, deixando unicamente á vista a cara.

O xador consistente nunha simple peza de tea semicircular aberta por diante que se coloca sobre a cabeza, cubrindo todo o corpo agás a cara. Ás veces axústase ao pescozo, a un costado, cun alfinete decorativo. Segundo as relixións pode ser negro ou a cores, a miúdo estampados. Esta peza ponse por riba de todas as outras e, especialmente no campo, pode ser máis curta.

A tradición de cubrir a testa é frecuente en diversas relixións orixinadas en pobos semíticos, incluídos o xudaísmo e mailo cristianismo, porén o seu uso é pouco frecuente actualemnte e adoita estar restrinxido a cerimonias relixiosas (mantilla, veo). Con todo, cómpre non confundir o xador con outras pezas de vestimenta usadas no islam coma o hixab, a amira, o nicab, o burca ou a abaia.

Xador branco con flores vermellas, tradicional en Natanz (cara ao centro do Irán).
Coa Revolución islámica de 1979 impúxose o uso obrigatorio no Irán, situación que aínda se mantén, con certa relaxación na súa forma e deseño.

Notas
-----

1. ↑  Proposta de escritura en galego do Servizo de Normalización Lingüística da USC
2. ↑  A forma "xadur" é a recomendada en Fresco Barbeito, V. (2007) "Transliteración e adaptación do árabe: aplicación terminolóxica", Cadernos de lingua, 29, páx.5-43 ( Arquivado 04 de febreiro de 2017 en Wayback Machine.)
3. ↑  Definición proposta polo Servizo de Normalización Lingüística da USC
4. ↑  Luz Gómez García, *Diccionario de islam e islamismo*, páx. 54. Editorial Espasa, 2009: "*la Revolución Islámica (1979) dictaminó que fuese indumentaria obligatoria de las mujeres en Irán, situación que se mantiene en la actualidad, aun con cierta relajación en su forma y diseño.*"
5. ↑  "Tipus de vels". *Diari Ara* (en catalán) (290): 5. 16/09/2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xador Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Article "ČĀDOR" a *Encyclopaedia Iranica*.

### Ligazóns externas

* Debuxos explicativos das diferenzas entre hixab, burca, xador e nicab

### Artigos relacionados

* Burca
* Hixab
* Nicab

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463843
* AAT: 300410459
* BRE: 4679490
* EBID: ID
* GEC: 0267766

 |
**Paola Andrea Rey**, nada o 19 de decembro de 1979 en Bucaramanga (Santander), é unha actriz colombiana. Acadou sona internacional grazas ó seu papel como Jimena na telenovela colombiana *Paixón de gabiáns*, emitida en Galiza na TVG acadando moi bos resultados de audiencia.

Biografía
---------

Estudante de enxeñaría industrial, deixou a súa carreira para se dedicar por enteiro á súa carreira de actriz televisiva. O seu debut chegou da man de *Fuego verde*, telenovela colombiana na que daba vida a Graciela, no ano 1998. Nese mesmo ano entrou a formar parte dunha serie xuvenil, *Sin límites* e comezou a rodaxe da súa segunda telenovela *Corazones prohibidos*. En 1999 comezou a rodar varias telenovelas, entre elas *¿Por qué diablos?* e a que arrebolou cara ao éxito a Paola, *La baby sister*, na cal dá vida a Fabiana Rivera, e coa que recibiu un gran recoñecemento dos medios.

Tras varios anos de gravacións televisivas, o éxito chegou da man da popular trama televisiva *Pasión de gavilanes* na que daba vida a Jimena Elizondo, e compartía protagonismo cos actores Michel Brown e Juan Alfonso Baptista. Con este último, rodou en 2004 *La mujer en el espejo* enredada nun dobre papel, Juliana Soler e Maritza Ferrer.

No 2006 comezou a gravación da súa nova telenovela, *Amores de mercado*, tendo ao seu carón a actores como Jorge Cao, Vanesa Villela, Mauricio Illas e Michel Brown. Nesta novela dá vida a Lucía Martínez, unha muller sinxela e traballadora que debe sacar adiante o seu fillo, cruzándose na súa vida Diego Valdez, un exfutbolista condenado a 5 anos de cárcere por un crime que non cometeu. Ambos os dous comezan cun tormentoso romance con final feliz.

Actualmente áchase promovendo *Montecristo: Entre el amor y la traición* compartindo protagonismo con Juan Carlos Vargas. Nesta telenovela dá vida a Laura Franco, unha rapaza que sufrirá o tormento de perder o home que ama, Santiago. Esta telenovela segue a liña do famoso libro *Montecristo* e da súa antecesora arxentina.

Filmografía
-----------

* *Montecristo (Colombia)* (2007) - Laura Franco
* *Amores de Mercado* (2006) - Lucía Martínez
* *La mujer en el espejo* (2004) - Juliana Soler/Maritza Ferrer
* *Pasión de gavilanes* (2003) - Jimena Elizondo
* *Como el gato y el ratón*  (2002) - Giovanna
* *La Baby Sister* (2000) - Fabiana Rivera
* *¿Por qué diablos?* (1999) - Jazmin
* *Corazón prohibido* (1998)
* *Fuego verde* (1998) - Graciela
* *Sín límites* (1998) - Camila

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Paola Rey
* Sitio oficial de Paola Rey na Metroflog Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1259738
* IMDb: nm0721140
* TMDb: 1233727

 |
A **Fundación Galicia Sustentable** é unha fundación galega sen fin de lucro.

Obxectivo
---------

A fundación ten como finalidade o aproveitamento do potencial de Galicia cara á sostibilidade a través do desenvolvemento dos potenciais dos individuos e dos colectivos.

Na súa constitución a Fundación pretende acadar unha sociedade cuxos individuos actúen de forma sustentable tendo en conta as necesidades futuras, melloren constantemente aproveitando as oportunidades e as novas alternativas, procuren o desenvolvemento persoal, valoren a participación, se esforcen pola excelencia e lideren co exemplo a través das súas accións.

A Fundación foi declarada de interese ambiental por Orde do 18 de febreiro do 2009 da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, e de interese galego por Orde do 8 de maio do 2009 da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.

Areas de traballo
-----------------

A Fundación estrutura o seu traballo nunha serie de áreas: a área de Información e capacitación para a participación, a de Ordenación do territorio e urbanismo, a de Mobilidade, a de Cambio climático, a de Sostibilidade e TIC e a de Cooperación internacional.
Coordenadas: 33°44′07″N 84°23′22″O﻿ / ﻿33.735277777778, -84.389444444444

O **Turner Field** é un estadio de béisbol que se atopa en Atlanta, e entre 1997 e 2016 serviu como estadio do equipo das grandes ligas de béisbol Atlanta Braves. Foi construído en 1997, orixinalmente como o Centennial Olympic Stadium para ser sede central das olimpíadas de Atlanta 1996. Porén, cando remataron os Xogos Olímpicos o estadio foi parcialmente demolido para facelo campo de béisbol. Os Atlanta Braves da Major League Baseball (MLB) utilizaron o estadio entre 1997 e 2016, ano no que se trasladaron ao SunTrust Park.

Historia
--------

O estadio foi construído fronte á antiga sede dos Braves, Atlanta-Fulton County Stadium, que foi derrubado no verán de 1997. O Fanplex centro de entretemento atópase adxacente ó estacionamento. 
O estadio contén 59 suites de luxo e suites de tres partes. O nome máis popular entre os residentes de Atlanta para o novo estadio no momento da súa construción (de acordo cunha enquisa da Atlanta Journal-Constitution) era *Hank Aaron Stadium*, mais foi chamado *Turner Field* por Ted Turner.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Interactive diagram at Clem's Baseball site showing both Olympic and Braves configurations
* 3D model plug-in[*Ligazón morta*] for Google Earth
* Turner Field Photos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1150936
* MusicBrainz: ID

 |
**Tomás Alberto Hervás Girón**, nado o 25 de novembro de 1970 en Ponferrada é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do Sporting de Gijón, debutando co primeiro equipo na tempada 1991/92. Tralo descenso do Sporting no 1998 fichou polo Celta de Vigo, que aquela tempada xogaría a Copa da UEFA. Dende o principio contou coa confianza do adestrador, Víctor Fernández, xogando 35 encontros no seu primeiro ano en Vigo. Co tempo foi perdendo peso no equipo, deixando o equipo ao final da terceira tempada no Celta. Fichou entón polo Sevilla FC, onde militaría dúas tempadas antes de fichar polo UD Las Palmas de Segunda División.

Pese a facer un moi bo segundo ano na Palmas, disputou 33 encontros, o equipo descendeu a Segunda División B, categoría na que xogou un ano antes de volver a Asturias, está vez ao AD Universidad de Oviedo. Co equipo ovetense comezou na Terceira División e acadou o ascenso a Segunda B. Xogaría un ano máis antes de colgar as botas.

Unha vez retirado sacou o título de adestrador e entrou a formar parte do equipo técnico do Sporting de Gijón

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 2000-01 (final da Copa do Rei) |
| --- |
| Cavallero  ·  Velasco  ·  Cáceres  ·  Berizzo  ·  Juanfran  ·  Jayo  ·  Giovanella  ·  Karpin  ·  Mostovoi  ·  Gustavo López  ·  Catanha  ·  Edú  ·  McCarthy |
| Đorović  ·  Pinto  ·  Vágner  ·  Jesuli  ·  Yago Yao  ·  Doriva  ·  Coira  ·  Tomás  ·  Couñago  ·  Manolo Sánchez  ·  Noguerol  ·  Sergio  ·  Berges |
| Adestrador: Víctor Fernández |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9088263
* BDFutbol: 2553
* FootballDatabase: 18829
* Soccerway: 339965
* Transfermarkt: 7712
* Worldfootball: tomas\_10

 |
Díptico representando a Romano IV e Eudoxia.
**Eudocia Makrembolitissa** ou **Eudoxia Macrembolitissa** (en grego: Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα), foi unha emperatriz bizantina. Morta en 1096, era sobriña do patriarca Miguel Cerulario

Traxectoria
-----------

Casa de primeiras en 1050 con Constantino X Ducas († 1067), emperador bizantino. Á morte deste último, exerceu a rexencia no nome dos seus tres fillos Miguel VII, Andrónico e Constantino. Volveu casar con Romano IV Dióxenes.

Eudocia asegurou a canonización de Cerulario pouco tempo despois da súa morte, facendo del o campión da independencia espiritual dos gregos despois do Gran Cisma de Oriente de 1054.

Foi apartada do poder polo seu fillo máis vello Miguel VII en 1071, e mandada ao exilio nun mosteiro do Bósforo. Nicéforo III Botaniates, que derrocou a Miguel VII en 1078, fíxoa volver á capital e colmouna de favores.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q232223
* WorldCat
* VIAF: 56595424
* BMT: 90494
* CERL: cnp00539451
* EBID: ID
* FAST: 1817669
* GND: 118822330
* ISNI: 0000000079041622
* LCCN: n88053027
* NTA: 073342068
* Orthodox Encyclopedia: 187097
* SELIBR: 305132
* SUDOC: 086163310
* Treccani: eudocia-macrembolitissa-imperatrice-d-oriente
* WikiTree: Makrembolitissa-1

 |
**Sanirión** (en latín *Sannyrion*, en grego antigo Σαννυρίων ) foi un poeta cómico ateniense dos últimos anos da comedia antiga e do inicio da comedia media. Foi contemporáneo de Diocles de Flios e Filil·le, segundo *Suídas*.

Traxectoria

Foi un dos que ridiculizou a pronuncia do actor Hexeloco nunha representación do *Orestes* de Eurípides, obra publicada no -408, e debía estar a comezar a súa carreira teatral cara ese ano. Algúns autores propoñen que viviu ata -370.

Sanirión tamén foi ridiculizado por Estratis na súa obra Κινησίας ("Kinesías"), e por Aristófanes no Γηρυτάδης (*Gerytades*), onde el, Meleto e Cinesias son enviados como embaixadores dos poetas ao Hades polo seu escaso peso, xa que os tres estaban moi delgados.

*Suídas* dá algúns títulos das súas comedias:

* Τέλως ( *Telos* "propósito")
* Δαναη ( *Danae* )
* Ἰώ ( *Io* )
* *Psychastai*

Eudoxia Macrembolita engade Σαρδανάπαλλος ( *Sardanàpalus* ).

Notas
-----

1. ↑  Sannyrion a: William Smith (editor), *A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. Vol. III Boston: Little, Brown & Comp. 1867, p. 706

Ligazóns externas
-----------------

* *Público e actuación no teatro grego* de Peter D. Arnott *(en inglés)*
**Alejandro Castro Fernández**, máis coñecido como **Jandro**, nado o 27 de febreiro de 1979 en Mieres (Asturias), é un futbolista que xoga na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do Valencia CF. No ano 1999 debuta co primeiro equipo pero é cedido ao Numancia de Soria. No ano 2001 volve ao Valencia co que gana o título de Liga, porén so disputou un encontro.

No ano 2002 ficha polo Celta de Vigo, aínda que sería cedido ao Albacete Balompié de Segunda División, onde faría moi bo ano xogando 21 encontros e marcando 7 goles.

Ao ano seguinte volve ao Celta para xogar en Primeira División cun papel secundario ao compartir posto con Alexander Mostovoi, e en Segunda División ao consumarse o descenso. O ano que xogou co Celta na categoría de prata fixo unha gran tempada, sendo titular despois da retirada de Mostovoi do fútbol, xogando 38 encontros e marcando 12 goles, os que axudaron ao Celta a ascender a Primeira.

Na tempada 2005-06 ficha polo Deportivo Alavés dirixido e presidido por Dimitri Piterman. Tralo descenso do equipo e xogar unha tempada con el en Segunda ficha polo Gimnàstic de Tarragona. Ao final da segunda tempada rescindiu o seu contrato co club por problemas co equipo técnico e fichou polo Elche CF, de onde tamén acabou saíndo por falta de profesionalidade, segundo a versión do club.

En xullo de 2010 ficha polo Girona FC.

Nunca foi internacional coa Selección de fútbol de España absoluta aínda que si xogou nas categorías inferiores, gañando o mundial de fútbol Sub-20 de 1999.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 2003-04 (debut na Liga de Campións) |
| --- |
| Cavallero  ·  Ángel  ·  Sergio  ·  Berizzo  ·  Sylvinho  ·  Luccin  ·  José Ignacio  ·  Jesuli  ·  Mostovoi  ·  Juanfran  ·  Milošević  ·  Gustavo López |
| Pinto  ·  Velasco  ·  Cáceres  ·  Vágner  ·  José Juan  ·  Edú  ·  Giovanella  ·  Méndez  ·  Saša Ilić  ·  Jandro  ·  Oubiña  ·  Catanha  ·  Contreras  ·  Pinilla |
| Adestrador: Miguel Ángel Lotina |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q362634
* As: 5309
* BDFutbol: 83
* FootballDatabase: 1690
* SoccerBase: 28538
* Soccerway: 60881
* Transfermarkt: 7553

 |
miniatura|300x300px|Vista da placa reensamblada.

O **calendario de Coligny** galo atopouse en Coligny, Ain, Francia (46°23′N 5°21′L﻿ / ﻿46.383, -5.350 46°23′N 5°21′L﻿ / ﻿46.383, -5.350﻿ / ﻿46.383, 5.350), preto de Lyon, en 1897, xunto coa cabeza dunha estatua de bronce dunha figura masculina xuvenil. É un tipo de calendario lunisolar.

Está gravado nunha placa de bronce, preservado en 73 fragmentos que orixinalmente eran de 1.48 m de ancho e 0.9 m de alto, sendo probable que a súa orixe dáche do final do Modelo:Siglo . Escrito en inscricións capitais latinas e en idioma galo. Contén dezaseis columnas verticais, con 62 meses distribuídos sobre cinco anos.

O arqueólogo francés J. Monard especulou os druídas estiveron envoltos no seu gravado dadoque desexaban conservar o seu calendario tradicional debido a inposición calendario xuliano ao longo do Imperio romano. Con todo, a forma xeral do calendario fai pensar nos calendarios públicos (ou *parapegmata*) atopados en distintas partes do mundo grego e romano.

Un calendario similar atópase preto de Villards d'Heriad (46°25′N 5°44′L﻿ / ﻿46.417, -5.733 46°25′N 5°44′L﻿ / ﻿46.417, -5.733﻿ / ﻿46.417, 5.733), do cal só se conservan oito fragmentos pequenos. Actualmente está preservado no Musée d'Archéologie du Xura en Lons-le-Saunier.

1. ↑  Lambert, Pierre-Yves (2003). *La langue gauloise*. Paris, Ediciones Errance. 2.ª edición. ISBN 2-87772-224-4. Capítulo 9 titulado "*Un calandrier gaulois*".
2. ↑   Duval, Paul-Marie y Pinault, Georges (eds) (1986). *Receuil des Inscriptions Gauloises* (R.I.G.), Vol. 3: *Les calendriers du Coligny (73 fragments) et Villards d'Heria (8 fragments*). París, Ediciones du CNRS.
3. ↑  Lehoux, D. R. *Parapegmata: or Astrology, Weather, and Calendars in the Ancient World*. PhD Dissertation, University of Toronto, 2000.
**Helen Kalvak**, nada no ano 1901 en Tahiryuaq e finada o 7 de maio de 1984, foi unha artista gráfica inuit de Ulukhaktok (Territorios do Noroeste, Canadá).

Traxectoria
-----------

Kalvak naceu en Tahiryuaq, preto do lago homónimo, na illa Victoria, e criouse na zona de Prince Albert Sound. A súa familia tamén pasou algún tempo en Minto Inlet. Viviu seguindo o estilo de vida tradicional inuit durante a maior parte da súa vida. A súa nai era Enataomik. O seu pai Halukhit animou os seus dons espirituais e ensinoulle a ser *angatkuq* (o equivalente a unha curandeira espiritual na cultura inuit). Aínda que máis tarde se converteu ao cristianismo, Kalvak continuou reflectindo a súa relixión tradicional inuit nas súas obras de arte, xunto coas historias que aprendera cando era nena.

En 1960, Kalvak trasladouse a Holman (actual Ulukhaktok) despois da morte repentina do seu marido, Edward Manayok. Alí, en 1961, axudou a un sacerdote católico romano, o reverendo Henri Tardy, a montar a Holman Eskimo Co-op. Foi nese momento cando Kalvak comezou a súa artística. En 1965, a súa obra de arte pasou a imprimirse e venderse por todo o mundo. e vendida en todo o mundo.

Dez anos máis tarde, en recoñecemento ao seu traballo, Kalvak pasou a formar parte da Real Academia Canadense de Artes. Isto foi seguido en 1978 polo seu nomeamento na Orde do Canadá. En 1978, Kalvak producira arredor de 2 000 debuxos mais xa non podía usar máis as mans por mor do Párkinson que padecía. Ao ano seguinte, Canada Post utilizou o seu traballo titulado *The Dance* para o selo postal de 17¢. Con 176 copias publicadas, Kalvak é a artista de Ulukhaktok co maior número de obras publicadas.

No momento da súa morte en 1984, Kalvak era unha das poucas mulleres inuit que quedaban en Ulukhaktok que levaban *kakiniit* (tatuaxes faciais tradicionais).

En 1984 celebrouse un concurso para cambiar o nome da Escola Ulukhaktok Elihavik e en 1985 foi renomeada como Helen Kalvak Elihakvik.

Notas
-----

1. ↑  quintanagalleries.com (ed.). "Helen Kalvak, Holman Island, NWT". *Quintana Galleries*. Arquivado dende o orixinal o 11 de setembro de 2007. Consultado o 25 de agosto de 2008.
2. ↑  Tomic-Bagshaw, Jessica. "Helen Kalvak: Pioneering Inuit Print-maker", en *Framing Our Past: Canadian Women's History in the Twentieth Century,* S.A. Cook, L.R. McLean, and K. O'Rourke, eds. Montreal: McGill-Queen's University Press. 2001, p. 60.
3. ↑  "The Dance - Inuit, Community". Consultado o 25 de febreiro de 2024.
4. ↑  Wight, Darlene Coward (11 de maio de 2000). "Helen Kalvak 1901-1984". *virtualmuseum.ca*. Arquivado dende o orixinal o 27 de outubro de 2002. Consultado o 25 de agosto de 2008.
5. ↑  "Helen Kalvak School - About Us". Consultado o 25 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Helen Kalvak na páxina do Centro Nacional de Arte do Canadá.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15498548
* WorldCat
* VIAF: 95891702
* Europeana: ID
* FAST: 22357
* ISNI: 000000007034853X
* LCCN: n78009487
* ULAN: 500034115

 |
**Vav** ou **waw** (orixinalmente pronunciado / w / pero adoita pronunciarse hoxe en día / v /) é unha letra de moitos *abjads* semíticos, sendo, por exemplo, a sexta do alfabeto hebreo ou a vixésimo sétima do árabe. A orixe deriva do **wāw** o alfabeto fenicio, que tamén deu o digamma e o upsilon do alfabeto grego, así como as letras F, V, Y, U e W do alfabeto latino, e os Ѵ, У e Ў no cirílico. Noutras linguas semíticas correspóndese co **wāw** siríaco, **vav,** ו, en hebreo, **wāw**, و, en árabe e **wäwe** ወ en amárico .

O waw está presente en Unicode como U + 05D5 ו hebrew letter vav.

Orixe:
------

No semítico occidental o nome waw deriva de gancho ou lanza. Así, en fenicio, a letra procede dos xeróglifos exipcios que represetan unha lanza.

Alfabeto árabe
--------------

Letra árabe waw escrita de forma illada
No alfabeto árabe esta letra chámase واو ['waːw] (wāw). É a vixésimo sétima (penúltima) letra do alfabeto árabe e equivale ao valor numérico de 6. Foneticamente, representa os sons /w/ e /v/ pero tamén é usada para alargar a vogal curta damma: (بو) [buː].

O wāw, a diferenza da maioría das letras do alfabeto árabe, non está ligado á seguinte letra da palabra, de aí que a forma inicial coincida coa illada. Do mesmo xeito, as formas mediais e finais coincidan ser unha carta que permite a conexión coa letra precedente (sempre que este non é alif, dāl, ḏāl, rā o zāy que son as outras letras que como o waw, non están ligadas á carta de atrás).

Alfabeto hebreo
---------------

A palabra hebrea vav significa "gancho, cravo" e, como no caso árabe, representa o número 6. Procede do alfabeto arameo da letra fenicia waw.

### Pronuncia

Nun principio, o vav representaba a consoante aproximando labiovelar sonoro [w]. Tamén se usou como mater lectionis, para marcar a presenza dunha voga, neste caso as vogais [o] e [u]. En hebreo moderno, o vav pode representar á fricativa labiodental sonora [v] ou ás vogais [o] e [u] .

### Simbolismo

Na cábala considérase que o seu signficado é "contacto" ou "conexión" pero tamén redención.

Véxase tamén
------------

* Alfabeto árabe
* Alfabeto hebreo

Notas
-----

1. ↑  Jensen, Hans. *Sign, Symbol, and Script*. G.P. Putman's Sons. pp. 262–263.
**Inés Francisca de Zúñiga** foi unha nobre galega da Casa de Zúñiga, VII condesa de Monterrei. Foi tamén IV condesa de Ayala, IV condesa de Fuentes de Valdeperro, II marquesa de Tarazona e baronesa de Maldeghein.

Traxectoria
-----------

Despois da morte sen descendeincia do seu tío Manuel de Zúñiga Acevedo, VI conde de Monterrei, o título acabou recaendo nela ao ser a única pretendente adulta cunha reclamación sólida ao título.

Casou en 1657 con Juan Domínguez de Haro, fillo do valido de Filipe IV Luis Méndez de Haro y Guzmán. Acompañou o seu marido en Bruxelas entre 1670 e 1675 mentres este foi gobernador dos Países Baixos españois. Despois da morte do rei Carlos II, mostraron o seu apoio ao pretendente dos Habsburgo, o arquiduque Carlos.

Inés Francisca morreu sen descendencia en 1710, durante a Guerra de Sucesión Española. O condado de Monterrei e os seus outros títulos pasaron entón a súa sobriña política, Catalina de Haro y Enríquez, esposa de Francisco Álvarez de Toledo Silva, X duque de Alba.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel de Zúñiga Acevedo** | **Condesa de Monterrei**1653 - 1710 | Sucesor:**Catalina de Haro Guzmán** |

Notas
-----

1. ↑  González Cuerva 2018, p. 127-128.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Cuerva, Rubén (2018). *La herencia del crédito. La marquesa de Tarazona y el legado de Don Baltasar de Zúñiga* (PDF).


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q123751981
* DBE: 60691

 |
**Kimberley Ann Deal**, nada o 10 de xuño de 1961 en Dayton, Ohio, é unha vocalista, compositora e músico estadounidense coñecida por ser a baixista e co-vocalista da banda de rock alternativo Pixies entre 1986 e 1993 e de 2004 a 2013. Deal é líder de The Breeders, grupo que fundou en 1989.

Traxectoria
-----------

Deal uniuse a Pixies en xaneiro de 1986 coma baixista, adoptando o nome artístico de **Mrs. John Murphy** nas edicións da banda *Come On Pilgrim* e *Surfer Rosa*. Despois de *Doolittle*, co hiato de Pixies, formou The Breeders con Tanya Donelly de Throwing Muses, Josephine Wiggs de The Perfect Disaster e Britt Walford de Slint. Despois da volta de Pixies en 1990 Deal sentíase cada vez máis marxinada polo líder da banda Black Francis, o que levou á ruptura do grupo a principios do ano 1993.

Deal centrouse entón en The Breeders, que editou o seu álbum *Last Splash* en 1993. Un ano despois a banda entrou en hiato despois de que a xemelga de Deal, Kelley, entrase nunha clínica de rehabilitación. Durante os oito anos de ruptura de The Breeders, Deal adoptou o nome artístico Tammy Ampersand e formou The Amps, que gravou un único álbum, *Pacer*, no ano 1995. No ano 2002 editou o terceiro álbum de The Breeders, *Title TK* e reuniuse con Pixies no 2004. The Breeders lanzou o seu cuarto traballo, *Mountain Battles*, no 2008.

Durante esa época tamén regresou aos Pixies cando a banda reuníuse en 2004. En 2013 Deal deixou Pixies para centrarse en The Breeders, despois de que a formación máis famosa desa banda se reencontrase para unha nova serie de concertos para celebrar o 20 aniversario de *Last Splash*.

En 2018 The Breeders publicou o seu quinto állbum, *All Nerve*, o primeiro en reunir ás irmás Deal, a Wiggs, e a Macpherson dende *Last Splash.*

Notas
-----

1. ↑  "Kim Deal". *Spin*, setembro de 2004

| * v
* c
* e
Pixies |
| --- |
| 
* **Black Francis**
* **David Lovering**
* **Joey Santiago**
* **Paz Lenchantin**

* Kim Deal
* Kim Shattuck

 |
| Álbums de estudio | 
* *Surfer Rosa*
* *Doolittle*
* *Bossanova*
* *Trompe le Monde*
* *Indie Cindy*
* *Head Carrier*
* *Beneath the Eyrie*

 |
| EPs | 
* *Come On Pilgrim*
* *Pixies*
* *EP1*
* *EP2*
* *EP3*

 |
| Sinxelos | 
* "Gigantic"
* "Monkey Gone to Heaven"
* "Here Comes Your Man"
* "Velouria"
* "Dig for Fire"
* "Planet of Sound"
* "Alec Eiffel"
* "Head On"
* "Debaser"
* "Bam Thwok"

 |
| Outras cancións | 
* "Cactus"
* "Where Is My Mind?"
* "Allison"

 |
|  **Categoría:Pixies** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q240509
* WorldCat
* VIAF: 230768366
* AllMusic: mn0000938186
* BNE: XX1427430
* BNF: 139945997
* Discogs: 135343
* EBID: ID
* Europeana: ID
* Genius: Kim-deal
* GND: 134988094
* IMDb: nm1645859
* ISNI: 0000000365969501
* LCCN: no2009158616
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0036741
* NNDB: 000028695
* NTA: 142755842
* Songkick: 2225607
* SUDOC: 157473910
* TMDb: 88828

 |
O **voo 73 de Pan Am** era un voo entre o aeroporto internacional Sahar de Bombai cara ao aeroporto de Frankfurt con escala no aeroporto internacional Jinnah en Karachi, Paquistán.

O 5 de setembro de 1986 o Boeing 747-121 que operaba o voo, foi secuestrado por catro homes palestinos do grupo Fatah mentres estaba en terra en Karachi. O avión, con 360 pasaxeiros a bordo, acababa de chegar de Bombai. En xuño de 2001 un gran xurado concluíu que os militantes estaban planeando usar o avión secuestrado para recoller prisioneiros palestinos tanto en Chipre como en Israel.

43 dos pasaxeiros morreron durante o secuestro; eran cidadáns da India, Estados Unidos, Paquistán e México. Todos os secuestradores foron arrestados e sentenciados a morte en Paquistán; porén, as sentenzas foron conmutadas posteriormente a cadea perpetua. Neerja Bhanot, asistenta principal no voo, recibiu o maior premio da India en tempo de paz, o premio Ashok Chakra, pola súa valentía e esforzos por salvar as vidas dos pasaxeiros durante o secuestro.

Notas
-----

1. ↑  FBI (ed.). "Jordanian Hijacker Sentenced in D.C. for 1986 Hijacking of Pan Am Flight 73 as Victims from Around the World Recount Horrors". Consultado o 28 de maio de 2018.
2. ↑  Departamento de Xustiza dos EE.UU. (ed.). "United States of America v. Wadoud Muhammad et al Indictment" (PDF). Consultado o 28 de maio de 2018.
3. ↑  The Times of India (ed.). "24 yrs after Pan Am hijack, Neerja Bhanot killer falls to drone". Consultado o 28 de maio de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2907585
* ASN: 19860905-0
* LCCN: sh94006506

 |
**Fauzia Nasreen**, nada o 6 de decembro de 1950, é unha diplomática e profesora paquistaní. Foi a embaixadora de Paquistán en Polonia e o Nepal. Foi a primeira muller diplomática do seu país, tras permitirse a incorporación da muller no servizo diplomático en 1973.

Traxectoria
-----------

Nasreen incorporouse ao servizo diplomático en 1973. Estivo destinada ás embaixadas de Irán, Malaisia, Filipinas e Italia entre outras. Chegou a ser a embaixadora do seu país no Nepal e Polonia, e foi tamén a Alta Comisionada do seu país en Australia en novembro de 2009. Desde que deixou a vida diplomática dedicouse ao ensino en Paquistán.

En 2015 foi elixida como unha das 21 mulleres que se reuniron paia unha conferencia na Escola de Goberno Kennedy da Universidade Harvard financiada por Hunt Alternatives. O grupo incluía a Judy Thongori de Kenya e a Olufunke Baruwa, Esther Ibanga, Hafsat Abiola e Ayisha Osori de Nixeria.

Recoñecementos
--------------

Entre as súas condecoracións está a Cruz do Comandante da Orde do Mérito, outorgada polo goberno de Polonia.

Notas
-----

1. ↑  "Women make it to the top in Foreign Ministry" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 20 de marzo de 2017. Consultado o 19 de marzo de 2017.
2. ↑  New High Commissioner of Pakistan Ms Fauzia Nasreen has Arrived in Australia, SadaewatanSydney.com, Consultado o 8 de febreiro de 2016
3. ↑  Fauxia Nasreen Arquivado 05 de abril de 2022 en Wayback Machine. COMSATS, Consultado o 8 de febreiro de 2016
4. ↑  17 women changing the world, xaneiro de 2015, InclusiveSecurity, Consultado o 8 de febreiro de 2016
5. ↑  Insan Foundation Trust. Role of Women in Pakistan's Peace & Security, ed. (10 de xaneiro de 2018). "Fauzia Nasreen". Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2020. Consultado o 24 de marzo de 2021.
**Diego Epifanio Carbonero**, máis coñecido como **Epi**, nado en Burgos, é un adestrador profesional de baloncesto español. Dende 2022 adestra ó Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.

Traxectoria
-----------

Diego Epifanio ten unha longa traxectoria como adestrador de equipos de formación no mundo do baloncesto logo de máis de quince anos dedicado á formación de xogadores de baloncesto. Tras doce anos como segundo adestrador de Andreu Casadevall en Burgos, e após a saída deste cara ao CAI Zaragoza da Liga ACB, faise cargo do equipo co que consegue o ascenso á Liga ACB. Tras conseguir manter a categoría durante dúas temporadas, é cesado do equipo, asinando poucos días despois polo Club Baloncesto Breogán.

### Clubs

* CB Miraflores (LEB / ACB, 2015−2019)
* Breogán (LEB, 2019−2021)
* Estudiantes (LEB, 2022)
* Básquet Coruña (LEB, dende 2022)

Notas
-----

1. ↑  "Diego Epifanio dirigirá al Leyma Coruña la próxima temporada". *Básquet Coruña*. 27 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil do Diego Epifanio na web da ACB

| * v
* c
* e
Leyma Coruña – Tempada 2023–24 |
| --- |
| 
* 4 Aris
* 7 Jakovičs
* 8 Huskić
* 9 Lundqvist
* 12 Diagne
* 15 P. Hernández
* 22 Font
* 23 Barrueta
* 24 McDonnell
* 30 A. Hernández
* 57 Galán
* 77 Burjanadze
* Adestrador: Diego Epifanio

 |
Mapa da porcentaxe de xente con ascendencia europea, amosando a diáspora europea.
A **emigración europea** é a migración dos pobos de Europa cara a outros continentes. A emigración dende Europa a grande escala comezou durante a era dos Imperios coloniais europeos dos séculos XVIII e XIX e continúa até a época actual. Refírese especialmente ó Imperio Español dos século XVI e XVII (expansión da hispanosfonía), ó Imperio Británico entre os século XVII e XIX (expansión da anglofonía), o Imperio portugués e o Imperio Ruso no século XIX (expansión cara Asia Central e o Extremo Oriente Ruso).

Dende 1815 até 1932, 60 millóns de persoas abandonaron Europa (moitos deles acabaron regresando), principalmente cara a "áreas de asentamento europeo" nas Américas (especialmente nos Estados Unidos, Canadá, Arxentina e o Brasil), Australia, Nova Zelandia e Siberia.
Estas poboacións medraron axiña nos seus novos hábitats; moito máis que as poboacións de África e Asia. Como resultado, na véspera da primeira guerra mundial, o 38% da poboación mundial era de ascendencia europea.

En Asia, as poboacións de orixe europea (especificamente rusos) predomina en Asia do Norte, que é parte da Federación Rusa. África non ten países con maiorías de poboación de orixe europea, pero existen minorías significativas en Suráfrica con máis de 5 millóns de brancos, Namibia e algunhas rexións de países como Madagascar, Botswana e Marrocos.

Os países de América que recibiron maior número de inmigrantes europeos entre mediados dos séculos XIX e XX foron: os Estados Unidos (32,6 millóns), Arxentina (6,5 millóns), Canadá (5,1 millóns), Brasil (5,0 millóns), Venezuela (1,5 millóns), Cuba (1,4 millóns), Uruguai (713 000). Outros países que recibiron un fluxo de inmigración máis modesto (achegando menos do 10% da migración europea en América Latina) foron: México (270 000), Chile (200 000 ou máis), Porto Rico (62 000), Perú (30 000), e Paraguai (21 000).

Notas
-----

1. 1 2  "European Migration and Imperialism". Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2010. Consultado o 14 de setembro de 2013.
2. 1 2  Samuel L. ed. (2003). *Mass Migration to Modern Latin America* (en inglés). Wilmington, Delaware, USA. p. 14. ISBN 0-8420-2831-5. Consultado o 3 March 2016.
3. ↑  Blanca Sánchez-Alonso (2005). docentes.fe.unl.pt, ed. "European Immigration into Latin America, 1870-1930" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de outubro de 2008. Consultado o 27 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Emigración europea*** |

### Outros artigos

* Diáspora galega
**Eugenio Urtaza Norat**, nado en Pontevedra o 12 de novembro de 1892 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 1947, foi un dos fundadores do Partido Comunista de España en Galicia.

Traxectoria
-----------

Fillo dunha mestra de Portonovo. Comezou uníndose á Xuventudes Socialistas, e en 1921 apuntouse ó grupo dos *terceiristas*, formando parte, así, dos fundadores do primeiro grupo comunista galego que lideraba Manuel García Filgueira. Despois disto pasou moito tempo en Vigoon de rexentou unha barbería, organizando o partido en Teis. En 1925 foi encarcerado no cárcere Modelo de Madrid.

En 1928 cando pasaba a procesión do Cristo da Vitoria, el ía no tranvía, que tivo que deterse, e mentres a procesión pasaba el púxose a ler o periódico mentres o resto de pasaxeiros poñíanse de xeonllos. Un sacerdote denunciono por escándalo, e a Garda Civil prendeuno. Mandárono outra vez para ó cárcere Modelo, e botou alí oito meses.

Volveu vivir a Pontevedra na Segunda República.

En 1934 foi o encargado de organizar o Socorro Roxo co obxectivo de axudar ós presos da cidade e ós que estaban nos buques do polígono Janer na base naval de Marín. A causa destas accións o gobernador ordenou o peche da súa taberna na rúa Alhóndiga, detrás da casa consistorial.

Participou activamente na campaña a favor do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936.

Tamén organizou a participación de Galicia na Olimpíada Popular de Barcelona de 1936, acudindo cunha expedición que saíu de Pontevedra o 16 de xullo. Cando chegaron a Barcelona atopáronse coa sublevación fascista e polo tanto marchou para Madrid coas súas fillas. Dende Madrid dirixíronse a Murcia, e alí residiron durante a guerra civil española ata a chegada do exército franquista o 1 de abril de 1939. Ante esta situación marchou de novo para Pontevedra con varios familiares e alí foi apresado.

Grazas á declaración no xúízo da familia coa que estivera en Murcia conseguiu salvar a vida, pero debido a que seguía coas súas actividades comunistas, foi encarcerado varias veces máis. Finalmente foi condenado a seis anos de prisión en 1947, e morreu o 12 de decembro no cárcere a causa de brutais malleiras e de falta de atención médica.

Escribiu diferentes artigos nos xornais *La Antorcha*, *Galicia* e *El Campesino*, publicación da que foi director.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Entrada "Urtaza Norat, Eugenio" na GEG.
2. ↑  "Urtaza y Vilaboy, asesinados por Franco", *Mundo Obrero. Comité de Galicia del PCE*, 10-1-1948.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santidrián Arias, Víctor Manuel (2003). *Historia do PCE en Galicia (1920-1968)*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-079-3.
Coordenadas: 36°44′16″N 139°30′07″L﻿ / ﻿36.737888888889, 139.502

Cataratas de Kegon e Lago Chuzenji.
As **cataratas de Kegon** (華厳滝, *Kegon Taki*?) localízanse no Lago Chuzenji (fonte do río Oshiri) no Parque Nacional de Nikko, preto da cidade de Nikkō, Prefectura de Tochigi, Xapón. As cataratas foron formadas cando o Río Daiya cambiou o seu curso polo fluxo de lava. Preto de doce fervenzas menores sitúanse detrás e dos lados das cataratas de Kegon, filtrándose a través de moitas fendas entre a montaña e fluxo de lava.

Con 97 m de altura, son unha das tres maiores fervenzas do Xapón. No outono, o tráfico na estrada de Nikko para Chuzenji pode ás veces aumentar cos visitantes que acoden a ver as cores do outono.

En 1927, as cataratas de Kegon foron recoñecidas como unha das "Oito Vistas" que mellor mostraban o Xapón e a súa cultura no período Showa.

As cataratas de Kegon son famosas polos suicidios, especialmente entre os mozos xaponeses.

Suicidios
---------

Poema de morte de Misao Fujimura.
Misao Fujimura (1886 – 22 de maio de 1903), un estudante xaponés de filosofía e poeta, é moi recordado polo seu poema de despedida escrito directamente sobre o tronco dunha árbore antes de cometer suicidio pulando polas cataratas de Kegon.

A historia pronto foi explotada de xeito sensacionalista en xornais da época e foi comentada polo famoso escritor Natsume Soseki, profesor no instituto de Fujimura, na súa novela *Kusamakura* (1906). Isto levou a famosa fervenza a converterse nun lugar notorio onde mozos desesperados acaban coas súas propias vidas (Efecto Werther).

Notas
-----

1. ↑  日本八景(昭和2年)の選定内容. Ministerio de Medio Ambiente do Xapón. Consultado o 3 de marzo de 2012. *(en xaponés)*
2. ↑  "Lake Chūzenji". *Encyclopædia Britannica*. 2011. Consultado o 13 de outubro de 2011.  *(en inglés)*
3. ↑  Asakura (2005): 45.
4. ↑  Sōseki (2021)
5. ↑  Iga, Mamoru (1978). "Suicide in Japan". *Social Science & Medicine. Part A: Medical Psychology & Medical Sociology* **12** (4): 513. PMID 734468. doi:10.1016/0271-7123(78)90118-9.  p. 519 *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cataratas de Kegon Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Asakura, K. (2005). *Jisatsu no shisō* 自殺の思想 [Pensar o suicidio; en xaponés]. Edicións Ōta. ISBN 978-4-87233-945-1
* Sōseki, N. (2021). *Kusamakura* (en castelán). Tradución de Emilio Masiá e Moe Kuwano. Ediciones Sígueme. ISBN 978-84-301-2089-5

### Outros artigos

* Monte Nantai
* Lago Chuzenji

* Portal:Xapón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37580
* EBID: ID
* GeoNames: 7116100
* WWDB: 463

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Gómez Pérez das Mariñas.

**Gómez Pérez das Mariñas e Ribadeneira**, nado en Viveiro en 1539 e finado no mar de Célebes o 19 de outubro de 1593, foi un político, diplomático e militar galego do século XVI. Foi gobernador de Filipinas, onde fundou a cidade de Dasmariñas.

Traxectoria
-----------

Fillo de Fernán Díaz de Ribadeneira e de Berenguela das Mariñas, Gómez Pérez foi nomeado gobernador de León o 30 de xaneiro de 1579. No seu recordo pódese atopar unha inscrición na Casa das Carnicerías da capital leonesa, que reza: *Hízose este edificio, más las fuentes y calzadas de la ciudad, siendo Gobernador el muy ilustre Gómez Pérez das Mariñas. Año de 1581, el cual gobernó bien.* O éxito no seu labor redunda no seu nomeamento, polo rei Filipe II, como corrixidor das cidades de Cartagena, Lorca e Murcia, o 27 de setembro de 1584, cargo que ocupa ata o 1 de xaneiro de 1587.

Gobernador de Filipinas
-----------------------

No ano 1589, e en compensación aos seus servizos, recibe do Rei o hábito da Orde de Santiago e o nomeamento como Capitán xeneral das Illas Filipinas, a onde non chegará ata maio de 1590. Á súa xestión como Gobernador débense a construción das murallas de Manila, a reconstrución do Forte Santiago e o inicio das obras da catedral da cidade. Igualmente, fundou a poboación de Dasmariñas, a 24 quilómetros da capital, na provincia de Cavite (Calabarzón), e que na actualidade conta con preto de 400.000 habitantes.

Destacou tamén no seu labor diplomático, sendo o primeiro gobernador español en establecer contactos co Xapón, e potenciando as relacións comerciais coa China. No entanto, falecería asasinado a bordo do navío "La Capitana", ao mando do cal se dirixía cara á conquista das illas Molucas. Sucederíao no cargo o seu fillo Luís.

Notas
-----

1. ↑  MUNDIARIO. "Viveiro, un pueblo clave en la conquista del Pacífico". *MUNDIARIO* (en castelán). Consultado o 2022-01-27.
2. ↑  Donapetry Iribarnegaray, Juan (2003). Historia de Vivero y su Concejo. pp. 503. ISBN B84-86824-00-1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Donapetry Iribarnegaray, Juan (2003). *Historia de Vivero y su Concejo*. ISBN 84-86824-00-1.
* *Gómez Pérez das Mariñas, Capitán General de Murcia en el último tercio del siglo XVI*. José Raimundo Núñez-Varela y Lendoiro (2001).
* A.Lage-Seara. "Viveiro un pueblo clave en la conquista del Pacífico". Mundiario, 2021.

### Ligazóns externas

* Ficha en sologenealogia.com Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Santiago de Vera** | **Gobernador de Filipinas**1589 - 1593 | Sucesor:**Luis Pérez das Mariñas e Mendoza** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3317108
* DBE: gomez-perez-das-marinas-rivadeneira

 |
Coordenadas: 37°52′36″N 4°46′40″O﻿ / ﻿37.876625479687, -4.7778840951547

A **Ponte romana de Córdoba** foi construída a principios do Século I, durante a época de dominación romana en Córdoba, sobre o río Guadalquivir (probablemente substituíndo a unha máis primitiva feita en madeira). Ten unha lonxitude duns 332 metros e está composto por 16 arcos. Foi un importante medio de entrada á cidade desde a zona sur da Península Ibérica por se-lo único punto para cruzar este río sen utilizar ningún tipo de embarcación. Probablemente a Via Augusta que ía desde Roma ata Cádiz pasaba por el.

Historia
--------

Desde a época musulmá encontramos nun extremo a torre defensiva da Calahorra e no outro a Porta da Ponte. A porta actual é obra do arquitecto Hernán Ruíz en 1572. No centro da ponte atopamos un triunfo de San Rafael (anxo custodio, que non patrón, da cidade), que data de 1651, obra do escultor Bernabé Gómez del Río.

Foi reconstruída en numerosas ocasións, principalmente durante o Califato de Córdoba, despois da Reconquista e finalmente nos albores do século XX. A principios do século XXI foi convertida en ponte peonil. Entre 2006 e 2008 foi obxecto dunha restauración integral.

No seu contorno podemos encontrar unha pequena reserva natural chamada os Sotos de la Albolafia, onde aniñan moitas especies de aves, algunhas delas en perigo de extinción, e onde se conserva un antigo muíño de auga.

Galería de imaxes
-----------------

* Coa mesquita-catedral.Coa mesquita-catedral.
* Restauración.Restauración.
* Torre de la Calahorra.*Torre de la Calahorra.*
* Río Guadalquivir.Río Guadalquivir.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponte romana de Córdoba Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Nicolas Janberg's Structurae.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q97625652
* WorldCat
* VIAF: 316735488
* DARE: 39485
* Pleiades: 729234307
* Structurae: 20001269

 |