**José Luis Sánchez-Bravo Solla** nado en Vigo en 1954 e finado en Hoyo de Manzanares o 27 de setembro de 1975, foi un dos últimos membros de grupos armados antifranquistas aos que se lles aplicou a pena de morte, foi fusilado.

Traxectoria
-----------

Residente en Madrid, estudaba Física e militaba tamén na Oposición Sindical Obrera. Conñeceu nun restaurante de Cuatro Caminos, de maneira casual, ao soldador Ramón García Sanz. Detido, foi acusado de estar implicado no atentado que custou a vida ao tenente da Garda Civil Antonio Pose Rodríguez o 16 de agosto de 1975. En setembro de 1975 ditáronse once penas de morte. O Consello de ministros do venres 26 de setembro indultou seis das penas de morte e denegou o indulto doutras cinco, entre elas a de José Luis Sánchez-Bravo Solla. Houbo varias protestas de avogados no Colexio de Avogados de Barcelona e realizáronse xestións coa Santa Sé.

O 27 de setembro de 1975 foron executados José Luis Sánchez Bravo, José Humberto Baena Alonso e Ramón García Sanz, militantes do Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP) e os militantes de ETA Jon Paredes Manot (*Txiki*) e Angel Otaegi. Foron as últimas execucións do réxime franquista, pouco antes da morte do dictador. Estas mortes levantaron unha onda de protestas e condenas contra o goberno de España dentro e fóra do país, tanto a nivel oficial como popular.

En Hoyo de Manzanares os fusilamentos fixéronos tres pelotons compostos cada un por dez gardas civís ou policías, un sarxento e un tenente, todos voluntarios. Ás 9.10, os policías fusilaron a Ramón García Sanz. Aos 20 minutos, a José Luis Sánchez Bravo e pouco despois a Humberto Baena. Ás 10.05 todo rematara. Non puido asistir ningún familiar dos condenados, pese a ser "execución pública", segundo marcaba a lei. Os cadáveres dos tres membros do FRAP foron enterrados a mesma mañá da súa execución en Hoyo de Manzanares. Os restos de Sánchez Bravo foron trasladados posteriormente a Murcia e os de Ramón García Sanz ao cemiterio civil de Madrid. Os de José Humberto Baena foron trasladados a Vigo oito días despois, para evitar as manifestacións e a posibilidade de que houbese máis mortes.

Reclamacións legais
-------------------

A súa muller, Silvia Carretero, tiña 21 anos e estaba embarazada cando foi detida e torturada pola Garda Civil en Badaxoz pola súa militancia na Federación Universitaria Democrática Española (FUDE), a sección universitaria do Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP). Foi ingresada na cadea de Yeserías de Madrid sen xuízo, ata que, grazas a un informe médico e debido ao seu embarazo, quedou en liberdade provisional. Carretero refuxiouse en París, onde tivo unha filla. Non regresou a España ata 1976. Trinta e cinco anos despois, decidiu denunciar o caso de Sánchez Bravo e o seu para esixir que se declarase ilegal ao tribunal que condenou a morte ao seu home. A demanda fora desestimada anteriormente.

Notas
-----

1. ↑  Primer aniversario de las últimas penas de muerte ejecutadas en España, *El País*, 26/09/1976.
2. 1 2  La familia de uno de los fusilados pide justicia Arquivado 03 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. Reportaxe na Revista *Interviú*, no 30 aniversario
3. ↑  "Ver relato completo en website do FRAP.". Arquivado dende o orixinal o 20 de xuño de 2012. Consultado o 20 de xuño de 2012.
4. ↑  La viuda del último fusilado del franquismo pide justicia, *Público*, 03/05/2010.
5. ↑  La viuda de Sánchez Bravo presenta una demanda en Argentina Arquivado 20 de novembro de 2011 en Wayback Machine. *Gara*, 03/05/2001.
6. ↑  Deniegan la ayuda a la viuda de un condenado a muerte en 1975, *El Mundo*, 16/06/2009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Querela arxentina contra os crimes do franquismo

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do FRAP.
* Vídeo sobre as execucións de setembro de 1975

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9014155
* WorldCat
* VIAF: 67942669
* FAST: 1845753
* ISNI: 0000 0000 2752 6994
* LCCN: n86028398

 |