recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Non confundir coa proteína transdutora de sinais chamada Proteína G.*
A **proteína G** de estreptococos é unha proteína bacteriana que se liga a inmunoglobulinas, que expresan os estreptococos dos grupos C e G, similar á chamada proteína A pero con diferentes especificidades. É unha proteína da superficie celular de 65-kDa (proteína G G148) e 58 kDa (proteína G C40) que ten aplicacións na purificación de anticorpos ao unirse ás rexións Fab e Fc dos mesmos. A molécula nativa tamén se une á albumina, e como a albumina sérica é un contaminante importante das fontes de anticorpos, o sitio de unión coa albumina foi eliminado nas formas recombinantes da proteína G.

Outras proteínas que se ligan a anticorpos
------------------------------------------

Ademais da proteína G, outras proteínas bacterianas que se unen ás inmunoglobulinas como a proteína A, a proteína A/G e a proteína L son todas utilizadas comunmente para purificar, inmobilizar ou detectar as inmunoglobulinas. Cada unha destas proteínas que se ligan ás inmunoglobulinas ten un perfil diferente de unión aos anticorpos en canto á porción do anticorpo que recoñecen e a especie e tipo de anticorpos aos que se unen.

Pregamento do dominio B1 da proteína G
--------------------------------------

Unha simulación por métodos ''ab initio'' do dominio B1 da proteína G demostra que, como xa suxerían resultados anteriores, esta proteína inicia o seu pregamento por medio dun evento de nucleación nos residuos de aminoácidos da parte central hidrofóbica seguido de pequenos axustes. Os eventos de pregamento son os seguintes:

1. Fórmase unha forquita β estabilizada polos residuos W43, Y45, e F52.
2. Refórzanse os contactos entre o residuo F30, nunha hélice α, e a forquita β.
3. Ten lugar a nucleación da folla β que empeza desde os residuos L5 e F52.
4. O último residuo de nucleación, o Y3, axuda a formar a parte central da folla β, orixinando unha proteína globular.

O dominio B1 da proteína G (ou GB1) utilízase a miúdo como parte dunha proteína de fusión para manter os outros dominios en solución durante experimentos en solución (por exemplo na NMR). Moitos dominios previamente insolubles fanse solubles ao fusionalos co dominio GB1. O dominio consta de 56 residuos de aminoácidos.

Notas
-----

1. ↑  Sjobring U, Bjorck L, Kastern W; et al. (1991). "Streptococcal protein G. Gene structure and protein binding properties". *J Biol Chem* **266** (1): 399–405. PMID 1985908.
2. ↑  Kmiecik S, Kolinski A (Feb 2008). "Folding pathway of the b1 domain of protein G explored by multiscale modeling". *Biophys J* **94** (3): 726. PMC 2186257. PMID 17890394. doi:10.1529/biophysj.107.116095.
3. ↑  Yuan Cheng, Dinshaw J Patel, An efficient system for small protein expression and refolding, Biochemical and Biophysical Research Communications, Volume 317, Número 2, 30 abril 2004, Páxinas 401-405

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q424403
* MAG: 135604509

 |
A **programación a nivel de valores** é uns dos dous paradigmas contrastantes identificados por John Backus no seu traballo sobre os programas como obxectos matemáticos; o outro é a programación a nivel funcional. O termo inicialmente utilizado por Backus foi o de programación a nivel de obxectos, pero na actualidade ese termo traería confusión coa programación orientada a obxectos.

Características
---------------

Os programas a nivel de valores describen como combinar diferentes valores (por exemplo, números, caracteres etc.) para formar novos valores ata obter o resultado final. Os novos valores obtéñense como resultado da aplicación de operacións que transforman valores noutros valores, por exemplo, a suma, a concatenación, o investimento de matrices etc.

As linguaxes que seguen o estilo de Von Neumann son de nivel de valores: as expresións á dereita dunha asignación teñen por obxecto a creación do novo valor a asignar.

### Relación cos tipos de datos

O enfoque de programación a nivel de valores préstase para o estudo dos valores baixo as operacións de formación de valores e das súas propiedades alxébricas.

### Relación coas linguaxes baseadas no cálculo lambda

Segundo este punto de vista, as linguaxes baseadas no cálculo lambda (tales como Lisp, ISWIM e Scheme) son linguaxes a nivel de valores, aínda que o seu deseño non as restrinxe a iso.

Por exemplo, nunha definición típica no cálculo lambda da forma **f** = λ*x*.**E** a variable *x* así como a expresión **E** denotan valores. Tipicamente, **E** é unha expresión que aplica funcións de formación de valores a variables e constantes.

### Punto de vista oposto

Pola súa banda, os partidarios da programación funcional consideran as linguaxes baseadas no cálculo lambda como contentivos de ambos os paradigmas, dado que tanto as operacións de formación de valores como as operacións de construción de programas se expresan no mesmo formalismo, deixando que o usuario escolla que partes do seu programa deben ser escritas nun paradigma ou no outro.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Programación a nivel funcional
* Programación funcional
* Paradigmas de programación
Gabriel García Márquez.
Escultura de Álvaro Cunqueiro na coruñesa praza do Humor.
O **realismo máxico** é un movemento literario e pictórico de mediados do século XX que se define pola súa preocupación estilística e o interese de mostrar o irreal ou estraño como algo cotián e común. Non é unha expresión literaria máxica, a súa finalidade non é suscitar emocións, se non, máis ben, expresalas, e é, sobre todas as cousas, unha actitude fronte á realidade.

O realismo máxico comparte características co realismo épico, como a pretensión de dar verosimilitude interna ao fantástico e irreal, a diferenza da actitude nihilista asumida orixinalmente polas vanguardas, como o surrealismo.

O termo foi creado por un crítico de arte, o alemán Franz Roh, para describir unha pintura que demostraba unha realidade alterada, e chegou ao idioma castelán coa tradución en 1925 do libro *Realismo mágico* (*Revista de Occidente*, 1925), que foi en gran medida influído polas obras surrealistas da escritora chilena María Luisa Bombal. Máis tarde, en 1947, foi introducido na literatura hispanoamericana por Arturo Uslar Pietri no seu ensaio *El cuento venezolano*. Sinala Uslar: 

> 
> 
> O que veu a predominar no conto e a marcar a súa pegada dunha maneira perdurábel foi a consideración do home como misterio en medio de datos realistas. Unha adivinación poética ou unha negación poética da realidade. O que a falta doutra palabra poderá chamarse un realismo máxico*.*
> 
> 

O termo, obviamente, pasou ao galego a través do castelán.

Entre os seus principais expoñentes na literatura en castelán están o uruguaio Horacio Quiroga, o guatemalteco Miguel Ángel Asturias, o peruano Mario Vargas Llosa e o colombiano Gabriel García Márquez, os tres últimos galardoados co Premio Nobel de Literatura.

É interesante citar aquí a opinión do mesmo Asturias:

> 
> 
> O meu realismo é máxico porque el revela un pouco de soño, tal como o conciben os surrealistas. Tal como o conciben tamén os maias no seus textos sagrados. Lendo estes últimos, eu deime de conta [de] que existe unha realidade palpábel sobre a cal se enxerta outra realidade, creada pola imaxinación, e que se envolve de tantos detalles que chega a ser tan 'real' como a outra. Toda a miña obra desenvólvese entre estas dúas realidades.
> 
> 

Noutras literaturas destacan autores como o brasileiro Jorge Amado e o galego Álvaro Cunqueiro.

Notas
-----

1. ↑  María Luisa Bombal na Encyclopaedia Britannica.
2. ↑  Arturo Uslar Pietri, *El cuento venezolano* en 'Letras y hombres de Venezuela', Madrid, Editorial Mediterráneo (3ª edición, 1974).
3. ↑  Citado por Víctor Bravo en *Magias y maravillas en el continente literario* (Caracas, Ediciones de la Casa de Bello, 1991), pp. 14-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q147516
* AAT: 300021351
* BNCF: 52101
* BNF: 122653153
* BRE: 2151991
* EBID: ID
* FAST: 1005502
* GEC: 0137206
* GND: 4331390-5
* JSTOR: magical-realism
* LCCN: sh85079625

 |
PLV con decoración de ovos de Pascua.
A **publicidade no lugar de venda** (PLV) abrangue expositores, carteis, displays e outros elementos que sexan portadores dunha mensaxe publicitaria e estean colocados nun punto de venda. Tamén se coñece como «POS display», abreviatura da expresión en lingua inglesa *Point of sale display*.

Elementos de PLV e a compra por arroutada
-----------------------------------------

O seu principal obxectivo é favorecer a venda dos produtos publicitados, chamando a atención do cliente que se atopa dentro do establecemento comercial e, fundamentalmente, apelar a unha decisión «impulsiva» de compra. Un bo exemplo de PLV pode ser os pequenos mobles expositores localizados a carón das caixas dos supermercados, onde se colocan artigos de pequeno tamaño e prezo, para convidar á compra por arroutada. Mentres o cliente agarda na cola para pagar a súa compra, olla cara ó moble, lembra un artigo no derradeiro intre e decide mercalo.

Os elementos de PLV atópanse en todo tipo de establecementos, dende o comercio especializado (perfumaría, reloxaría, boutique, farmacia), até comercio en réxime de libre servizo como supermercados, hipermercados, grandes superficies especializadas (xoguetes, bricolaxe, mobles), grandes almacéns e tendas de conveniencia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tipoloxías de publicidade no punto de venda.
* Exemplos de publicidade no punto de vendaArquivado 20 de novembro de 2012 en Wayback Machine.
* Exemplos de publicidade no punto de venda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3410473
* AAT: 300213305
* JSTOR: point-of-sale-displays

 |
En bioloxía molecular unha **proteína Ter**, tamén chamada proteína de unión ao sitio de terminación da replicación do ADN, é unha proteína que ten un dominio (Ter) que se une ao sitio de terminación da replicación do ADN. As proteínas Ter atópanse nalgunhas especies de bacterias. Son necesarias para a terminación da replicación do ADN e funcionan uníndose a secuencias de terminadoras da replicación, o que impide o paso da forquita de replicación. A eficiencia da terminación está afectada pola afinidade de cada proteína pola secuencia terminadora.

Función
-------

A secuencia término (ter) da replicación do ADN ten o papel de impedir o progreso da forquita de replicación, que estas proteínas bloquean. Hai dous xenes que controlan a actividade de unión a ter, chamadas tau e tus.

Dominios proteicos
------------------

As proteínas Ter conteñen dous dominios. O dominio N-terminal está composto por hélices alfa, un sándwich beta, e tres bucles. O dominio C-terminal está constituído por dúas hélices alfa e unha folla beta.

Notas
-----

1. 1 2  Hidaka M, Kobayashi T, Takenaka S, Takeya H, Horiuchi T (December 1989). "Purification of a DNA replication terminus (ter) site-binding protein in Escherichia coli and identification of the structural gene". *J. Biol. Chem.* **264** (35): 21031–7. PMID 2687269.
2. ↑  Hidaka M, Kobayashi T, Horiuchi T (1991). "A newly identified DNA replication terminus site, TerE, on the Escherichia coli chromosome.". *J Bacteriol* **173** (1): 391–3. PMC 207198. PMID 1824765.
3. ↑  Kamada K, Horiuchi T, Ohsumi K, Shimamoto N, Morikawa K (1996). "Structure of a replication-terminator protein complexed with DNA.". *Nature* **383** (6601): 598–603. PMID 8857533. doi:10.1038/383598a0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7701454
* MAG: 22840021

 |
**Ramiz Alia**, nado en Shkodër o 18 de outubro de 1925 e finado en Tirana o 7 de outubro de 2011, foi un político albanés, presidente do país entre 1985 e 1992. Alto dirixente do Partido do Traballo de Albania, chegou a ser membro do seu Politburó e secretario do Comité Central. En 1985 foi escolleito Presidente da Asemblea do Pobo (Parlamento) e polo tanto, Xefe do Estado.

Ao falecer Enver Hoxha en 1985, sucedeuno como secretario xeral do PTA, polo que se converteu no máximo dirixente de Albania. A pesar de afirmar no funeral de Hoxha que *Albania será sempre forte, sempre vermella, como ti a deseaches, camarada Enver*, levou a cabo unha serie de reformas que culminaron coa privatización da economía e a convocatoria de eleccións multipartidistas en 1991.

Tralo triunfo do Partido Socialista de Albania (refundación do antigo Partido do Traballo de Albania) foi escolleito Presidente da República, pero dimitiu en 1992 tras unha folga xeral. Ese mesmo ano foi detido e acusado de xenocidio e crimes contra a humanidade, permanecendo no cárcere até 1997.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ahmet Zogu** | **Presidente de Albania**1991-1992 | Sucesor:**Sali Berisha** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156833
* WorldCat
* VIAF: 262682165
* BNE: XX1058107
* BNF: 119893475
* CiNii: DA04317563
* DeutscheBio: 119219077
* EBID: ID
* FAST: 161269
* GEC: 0219940
* GND: 119219077
* ISNI: 0000 0000 8110 8056
* LAC: 0005E9582
* LCCN: n85120738
* Munzinger: 00000016860
* NKC: ola2002113832
* NLA: 36569692
* NLG: 61867
* NTA: 069319022
* openMLOL: 297862
* SUDOC: 027963292
* WikiTree: Alia-1

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Principio de autoridade.
En taxonomía, o **principio de autoridade** era un principio tácito hoxe en desuso segundo o cal o nome válido dunha especie biolóxica era o que lle atribuíra o máximo especialista no grupo ao que pertencía dita especie.

Obviamente, podía existir máis dun zoólogo que se considerara a si mesmo como máximo especialista, polo que non existía acordo sobre cal era o nome correcto dunha especie. Isto produciu unha gran proliferación de nomes científicos na literatura zoolóxica durante o século XIX, o que creou unha gran confusión entre a comunidade científica e o uso interesado dos nomes por partidarios dun ou doutro zoólogo.

Todo isto rematou coa aparición dun Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, unha ferramenta aceptada internacionalmente e que ten como finalidade a estabilidade dos nomes científicos e a determinación do nome que debe usarse para denominar unha especie concreta de animal.

Na actualidade, a nomenclatura zoolóxica réxese polo principio de prioridade, segundo o cal o nome válido dunha especie é o máis antigo. Todos os demais nomes dese taxon considéranse sinónimos.
O emblema oficial do Priorado de Sión está parcialmente baseado na flor de lis, que foi un símbolo da monarquía francesa.
O **Priorado de Sión** (en francés: *Prieuré de Sion*), é o nome dado a unha organización fraternal, fundada e disolta en Francia en 1956 por Pierre Plantard como parte dun engano. Na década de 1960, Plantard creou unha historia ficticia para a organización, describíndoa como unha sociedade secreta fundada por Godofredo de Bouillon no Monte Sión do Reino de Xerusalén en 1099, confundíndoa cunha orde monástica verdadeira e histórica, a Abadía da Nosa Señora do Monte Sión. Na versión de Plantard, o priorado dedicouse a instalar unha liña de sangue da dinastía Merovinxia nos tronos de Francia e dos resto de Europa. Este mito foi expandido e popularizado polo libro pseudohistórico  *The Holy Blood and the Holy Grail* de 1982 que máis tarde sería representado como feito no prefacio da novela de 2003 *O código Da Vinci*.

Notas
-----

1. 1 2  Henry Lincoln, Michael Baigent, Richard Leigh, *The Holy Blood and the Holy Grail*, Corgi, 1982. ISBN 0-552-12138-X.
2. ↑  moreorless - www.moreorless.net. Cesnur.org, ed. "CESNUR". Consultado o 20 de novembro de 2012.
3. ↑  Chapter 21 by Cory James Rushton, "Twenty-First-Century Templar", page 236, in Gail Ashton (editor), *Medieval Afterlives in Contemporary Culture* (Bloomsbury Academic, 2015. ISBN 978-1-4411-2960-4).
4. ↑  Dan Brown, *The Da Vinci Code*, Doubleday, 2003. ISBN 0-385-50420-9.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Priorado de Sión*** |
Esquema do módulo Priroda.
**Priroda** (índice GRAU 11F77I) foi o último módulo da estación espacial soviético-rusa Mir. Foi deseñado orixinalmente para a observación da Terra con fins civís e militares e despois reacondicionado para servir como módulo na nova estación. Tiña unha masa de 19.000 kg e foi lanzado o 23 de abril de 1996 a bordo dun foguete Proton K.

Priroda, ao igual que o módulo Spektr, ten a súa orixe no programa de estacións espaciais militares soviéticas. Co derrubamento do réxime soviético o programa finalizou, e Priroda, xunto con Spektr, aínda sen rematar, pasaron a almacenamento. Anos máis tarde os Estados Unidos acordaron con Rusia proporcionar fondos para rematar ambos módulos a cambio de levar a bordo entre 600 e 700 kg de experimentos americanos. Priroda foi o último módulo da Mir e foi destinado principalmente a facer observacións da Terra, como a busca de recursos naturais e o estudo da atmosfera. Tamén serviu para facer experimentos de materiais, biolóxicos e de tecnoloxía espacial. O volume presurizado total do módulo era de 66 m3 e non levaba ningún panel solar, polo que cando estaba desconectado da estación tiña que facer uso das súas baterías. Como sistema de propulsión contaba con dous motores principais de 3,9 kN de pulo e varios propulsores de 400 N de pulo para o control de actitude. O módulo acoplouse coa estación polos seus propios medios, automaticamente, o 26 de abril de 1996.

Entre os instrumentos que levou a bordo destacan:

* Alissa, un lídar para facer medicións na capa superior de nubes cunha resolución vertical de 150 m e horizontal de 1 km.
* Receptor Centaur, un receptor de 400 MHz para recoller datos enviados por boias mariñas.
* Interferómetro DOPI, para o estudo de gases de aerosois de entre 2,4 e 20 micrómetros.
* Altímetro oceánico Greben, un altímetro con 10 cm de resolución vertical.
* Radiómetro de microondas Ikar D.
* Radiómetro de microondas Ikar N.
* Radiómetro de microondas Ikar P.
* Espectroradiómetro Istok 1 no infravermello.
* Espectrómetro MOS-Obzor para o estudo de aerosois e reflectancia mariña.
* Cámara multiespectral MOMS 02P.
* Explorador óptico de alta resolución MSU-E2.
* Espectrómetro Ozon M para o estudo do ozono e de aerosois.
* Radar de apertura sintética Travers.

Priroda foi destruído xunto co resto da Mir durante a reentrada controlada da estación o 23 de marzo de 2001 sobre o océano Pacífico.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Mark Wade (2011). "Priroda" (en inglés). Consultado o 2 de xaneiro de 2020.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Priroda (TsM-I, 77KSI, 11F77I)" (en inglés). Consultado o 2 de xaneiro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Priroda Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Mir
* Proton K
* Kristall
* Spektr

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2060879
* EBID: ID
* NSSDC ID: 1996-023A
* SCN: 23848

 |
| *Protandrena bachue* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Hymenoptera |
| Familia: | Andrenidae |
| Xénero: | *Protandrena* |
| Especie: | *P. bachue* |

 |
| Nome binomial |
| *Protandrena bachue*González & Ruz, 2007 |

***Protandrena bachue*** é unha especie tipo de abella mineira do subxénero *Andinopanurgus*, do xénero *Protandrena*. Foi descrita orixinalmente por Victor H. González e Luisa Ruz en 2007.

Etimoloxía e hábitat
--------------------

O nome do xénero provén dos Andes, referíndose á distribución andina deste grupo de abellas. O epíteto da especie provén da deusa muisca Bachué. O pobo muisca habitou outrora a área onde foi descuberta a especie, nos departamentos de Cundinamarca e Boyacá.

Descrición
----------

O corpo é predominantemente marrón escuro a negro con maculacións amarelas reducidas; a anterior con dúas células submarxinais.
As femias son abellas de tamaño pequeno a moderado (4-12 mm de lonxitude). Os machos son máis longos que as femias e teñen unha pubescencia corporal máis escasa.

Outras especies do subxénero
----------------------------

* *Protandrena amyae*
* *Protandrena femoralis*
* *Protandrena guarnensis*
* *Protandrena maximina*
* *Protandrena rangeli*
* *Protandrena wayruronga*

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  González, Victor H.; Engel, Michael S. (2011). "Andinopanurgus, a new Andean subgenus of Protandrena (Hymenoptera, Andrenidae)". *ZooKeys* (Pensoft) (126): 57–76.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Colombia*** |

### Outros artigos

* Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 2749506
* GBIF: 1355470
* ITIS: 757508

 |
|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

Algúns poliedros| Dodecaedro(Poliedro regular) | Pequeno dodecaedro estrelado(Poliedro de Kepler-Poinsot) |
| Icosidodecaedro(Poliedro arquimediano) |  Prisma estrelado(Poliedro uniforme) |
| Triacontaedro rómbico(Poliedro de Catalan) | Hebesfenomegacorona(Poliedro de Johnson) |

 |

Un **poliedro** é un corpo xeométrico cuxa superficie se compón dunha cantidade finita de polígonos planos. Os seus elementos notables son a cara ou faceta que é a porción de plano que limita o corpo, a aresta onde se atopan dúas caras, e o vértice onde se atopan tres ou máis arestas. Aínda que sempre se concibiu o poliedro coma un corpo de tres dimensións, tamén hai semellantes topolóxicos en calquera dimensión; por exemplo, o polígono é o semellante topolóxico de dúas dimensións do poliedro. Todas estas formas son coñecidas como politopos.

A verba *poliedro* deriva do grego πολύεδρον (πολύς, *polís* = "moitas" i ἕδρα, *hédra* = "face, cara"). Moitos obxectos microscópicos naturais (moléculas, protozoos, virus, etc.) teñen unha forma ou simetría poliédrica. Os cristais pódense presentar deste xeito, mesmo a escala microscópica.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Poliedro***  |

### Outros artigos

* Poliedro regular
* Sólido arquimediano
* Polígono

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172937
* AAT: 300072513
* BNCF: 22328
* BNF: 119796991
* EBID: ID
* GND: 4132101-7
* JSTOR: polyhedrons
* LCCN: sh85104647
* MAG: 54829058
* NDL: 01136723

 |
**James Ambrose Johnson**, Jr. nado en Buffalo (Estado de Nova York) o 1 de febreiro de 1948 e finado nos Ánxeles (California) o 6 de agosto de 2004, máis coñecido como **Rick James** foi un músico de disco, funk e soul estadounidense.

Traxectoria
-----------

O seu primeiro grupo foi The Mynah Birds, xunto a Neil Young e Bruce Palmer. Tras ser arrestado por evadir a conscripción, viviu un tempo no Reino Unido, onde liderou o grupo Main Line. Ao seu regreso, reiniciou a súa carreira como cantautor e produtor, coa súa banda de soporte The Stone City Band.

O seu primeiro éxito foi a canción de oito minutos "You and I" do seu primeiro álbum *Come Get It* (1978). A súa canción máis famosa é "Super Freak" (do álbum *Street Songs* (1981)), que foi a base para "Ou can't touch this" de MC Hammer.

Adicto á cocaína, desde 1993 até 1995 cumpriu condena por dous ataques a mulleres. James tentou regresar ao mundo musical cun novo disco e unha xira en 1997, pero un ataque cardíaco leve durante un concerto puxo fin na práctica á súa carreira.

Na mañá do 6 de agosto de 2004, Rick James foi atopado morto no seu fogar no complexo de apartamentos Oakwood en Barham Boulevard, Os Ánxeles, California, polo seu coidador. Tiña 56 anos. James morreu de insuficiencia pulmonar e insuficiencia cardíaca agravada polas súas diversas condicións da súa saúde: diabetes, accidente cerebrovascular, un marcapasos e un ataque ao corazón previo. A través da autopsia descubriuse que estaba baixo a influencia dunha gran cantidade de fármacos: alprazolam, Diacepam, bupropion, citalopram, hidrocodona, digoxina, clorfenamina, metanfetamina e cocaína. Con todo, o médico forense asegurou:

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q248207
* WorldCat
* VIAF: 78146998420518940243
* AllMusic: mn0000366164
* BNE: XX844910
* BNF: 13895564n
* Discogs: 20957
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1503799
* GND: 134416287
* IBDB: 494484
* IMDb: nm0416872
* ISNI: 0000 0001 0804 8795
* LCCN: n92019877
* MusicBrainz: ID
* NKC: js20051205007
* NNDB: 000025092
* NTA: 098153730
* OL: OL6951951A
* SNAC: w60k3dg2
* Songkick: 523518
* TMDb: 167766
* WikiTree: Johnson-126093

 |
O chamado **principio de Pareto**  (tamén coñecido como a regra do **80-20** , afirma que, para moitos fenómenos, o 80% de consecuencias teñen a orixe no 20% das causas. Esta idea ten aplicación, como regra de cálculo, en moitas situacións, mais tamén é moi a miúdo mal usada e mal entendida.

O principio foi suxerido por polo pensador de xestión Joseph M. Juran. O nome veu do economista italiano Vilfredo Pareto, quen observou que un 80% das propiedades en Italia eran posuidas por só un 20% dos italianos. Este principio é a miúdo aplicado a datos tales como as cifras de vendas: "o 20% de clientes son responsabeis do 80% do volume de vendas."

É importante destacar que moitos malentenden (pola coincidencia de que 80+20=100): podería ser que o 80% das consecuencias proveñen do 10% das causas. Moita xente rexeitaría esa regra "80-10", mais sería igualmente válida desde un punto de vista matemático.

Algúns manteñen que o principio é recursiva, e pódese aplicar ao 20% das causas restantes, diso viría unha regra "64-4", unha "51,8-0,8" etc.

Un claro mal uso é este exemplo: "o 20% de individuos nunha organización realizan o 80% do traballo."

O principio en si é unha derivación da distribución de Pareto.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lei de Sturgeon
* Lei de Zipf
* Curva da Vitalidade

### Ligazóns externas

* Distribución de riqueza en Macro-Economía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182667
* BNCF: 43744
* JSTOR: pareto-principle
* MAG: 137635306

 |
***Pranto matricial*** é un poemario de Valentín Paz-Andrade, escrito en 1954 e publicado en 1955 por Ediciones Galicia, do Centro Gallego de Buenos Aires.

Descrición
----------

A obra ten seis poemas: "O que todo galego choraría", "Door da paisaxe", "A terra e os sinos", "Alá lonxe...", "Teu destino" e "Cando ti volvas..." e está adicada a Castelao, ao que Paz-Andrade chama Daniel, que morrera cinco anos antes en Buenos Aires.

Con versión castelán de María de Villarino, a cuberta está ilustrada por Luís Seoane, e no interior contén catro debuxos de Colmeiro, Maside, Souto e Manuel Torres.

|  |
| --- |
| **O que todo galego choraría***CHORA, TERRA, teu prantodas augas e dos eidos e dos ares,as vivas páreas cósmicas da raza,en mantelo de brétemas envoltasque noso fin ao noso orixe ligan.[...]* —Valentín Paz-Andrade,recollido en *Pranto Matricial*, 1955.  |

Reedicións
----------

Foi reeditado (2ª) en Vigo en 1968 e por Ediciós do Castro (3ª), Sada, en 1975, en edición pentalíngüe, co gallo do 25º cabodano de Castelao, cun limiar de Rafael Dieste e a tradución do poemario ao portugués (tradución de Guillerme de Almeida), éuscaro (tradución de Gabriel Aresti), catalán (tradución de Francesc Vallverdú) e castelán (de María de Villarino), ocupando 100 páxinas. ISBN 84-85134-04-4. Desta volta a portada vai a cargo de Xosé Díaz, e no interior contén un gravado dun retrato de Castelao por Carlos Maside, parecido ao debuxo da primeira edición, e catro ilustracións de Arturo Souto, unha delas xa incluída na primeira edición.

En 1986 editouse en éuscaro, traducido por Gabriel Aresti, co título *Uma-oncitic negarra*, pola editorial Susa de Donostia.

En 1992, formou parte de *Pranto Matricial e outros poemas*, volume de 92 páxinas da Biblioteca 114 da Editorial Compostela (El Correo Gallego). ISBN 978-84-8064-000-8.

En 2002, foi publicado conxuntamente con *Fardel de Eisilado*, de Luís Seoane, nun libro de 96 páxinas, editado por *La Voz de Galicia* na Biblioteca Galega 120. ISBN 978-84-9757-037-4.

Notas
-----

1. ↑  Imaxes da capa e da primeira páxina
2. ↑  Imaxes dos debuxos de Colmeiro, *"Castelao"* de Maside, de Arturo Souto e de M. Torres
3. ↑  *Poesía galega: do posmodernismo aos novos ...*, Francisco Fernández del Riego
4. ↑  A *Base de datos de libros editados en España* indica, erroneamente, que foi editado en 1974 e ocupa 60 páxinas.
5. ↑  Imaxe da portada

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Pranto matricial na voz do seu autor*, editado polo Consello da Cultura Galega en 2012, inclúe a obra completa.

### Outros artigos

* *Castelao na luz e na sombra*.

### Ligazóns externas

* Versión en éuscaro nun suplemento de literatura de 1983

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535145
* BiTraGa: 1689

 |
**Ramon Espadaler i Parcerisas**, nado en Vic o 19 de setembro de 1963, é un político catalán, secretario xeral de Unió Democràtica de Catalunya, deputado no Parlamento de Cataluña, e candidato do seu partido á presidencia da Generalitat nas eleccións de 2015.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Historia pola UB e mais en Ciencias Políticas e Socioloxía pola UAB. Militante de UDC desde 1989.

Foi tenente de alcalde de Sant Quirze de Besora entre 1991 e 1999. En 1992 entrou no Parlamento de Cataluña e desde 1999 ata 2001 foi tenente de alcalde de Vic. Foi secretario do comité de goberno de UDC en 2001 e 2002 e presidente do seu consello nacional desde 2003. Foi director xeral da administración local da Generalitat entre 1999 e 2001. Entre 2001 e 2003 foi conselleiro de medio ambiente da Generalitat de Cataluña. Nomeado conselleiro de Interior o 27 de decembro de 2012 e en xullo de 2014 asumiu o cargo de secretario xeral de CiU en substitución de Josep Antoni Duran i Lleida

Espadaler con Durán i Lleida nunha convención de UDC (2015)
O 17 de xuño de 2015 por mor das tensións, e posterior ruptura, entre CDC e UDC sobre o proceso independentista, Ramón Espadaler anunciou a súa renuncia como conselleiro do interior.

Obra
----

É autor de diversas monografías históricas e de diversos artigos na prensa, entres os que salientan os libros *El Castell de Montesquiu a la darreria de l'Edat Mitjana* (Ed. L'Avenç) e *Sant Hipòlit de Voltregà dins la història* (Eumo Editorial). Tamén colaborou na redacción da obra *Catalunya Romànica* (Fundació Enciclopèdia Catalana)

Notas
-----

1. ↑  "Conseller d'Interior Departamento do Interior". Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2015. Consultado o 23 de agosto de 2015.
2. ↑   «Espadaler, un dels homes forts d'Unió, serà el relleu de Duran a CiU*324.cat*;22/07/2014.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9066280
* WorldCat
* VIAF: 63236640
* BNE: XX903666
* GEC: 20853252
* ISNI: 0000 0000 7976 5401
* LCCN: n94045622
* SUDOC: 244109869

 |
O **Protein Data Bank** ou **PDB** (**Banco de Datos de Proteínas**) é unha base de datos en Internet coa estrutura tridimensional das proteínas e os ácidos nucleicos, que se atopan baixo licenza de dominio público e poden ser empregados libremente.

Historia
--------

O PDB foi fundado no 1971 polos doutores Edgar Meyer e Walter Hamilton, do Brookhaven National Laboratory. No 1988, a xestión da base de datos foi transferida ao Research Collaboratory for Structural Bioinformatics (RCSB); actualmente a sede do proxecto se atopa na Universidade de Rutgers e está dirixido por Helen M. Berman.

Cando se fundou, o PDB contaba só con sete estruturas de proteínas. Dende entón, experimentou un crecemento exponencial no seu número de estruturas, analizado por diversos estudos.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de abril de 2007. Consultado o 21 de decembro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q766195
* Framalibre: protein-data-bank
* MAG: 65556437

 |
| Corvos mariños |
| --- |
| *Phalacrocorax urile*. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | Suliformes |
| Familia: | **Phalacrocoracidae**Reichenbach, 1850 |

 |
| Xéneros |
| *Véxase o texto* |

Os **corvos mariños** (*Phalacrocoracidae*) son unha familia de aves acuáticas. Aliméntanse dos peixes que capturan baixo a auga. Impúlsanse principalmente coas patas; poden mergullarse durante máis dun minuto, e alcanzan unha profundidade de aproximadamente 10 m. 
A diferenza das plumas da maioría das aves acuáticas, as plumas dos corvos mariños non son completamente impermeables, o que lles permite afundirse e mergullar con facilidade. Unha vez en terra, estenden as ás para secalas. Ademais, regulan o volume dos seus sacos aéreos.

Existen unhas 30 especies de corvos mariños, e é seguramente o *corvo mariño grande* o máis estendido. Vive en lagos e estuarios, así como nas costas e constrúe o seu niño en cantís ou en árbores. Ten un tamaño de até 90 cm de longo e pódese atopar en augas doces e costas de todo o mundo.

Pesca con corvo mariño
----------------------

En certas localidades de China, como en Guilin, nas beiras do río Li ou no lago Erhai, utilízase o corvo mariño para a pesca. Átaselle un cordel na parte inferior do pescozo de forma que poida capturar un peixe, pero non tragalo. O pescador, unha vez que o corvo mariño capturou o peixe, extráello (xa que quedou aprisionado no pescozo), e dispono para efectuar novas capturas.

Taxonomía
---------

A familia componse de tres xéneros:

* *Microcarbo*
* *Phalacrocorax*
* *Leucocarbo*
* *Gulosus*

Notas
-----

1. ↑  Frank Gill e David Donsker. Hamerkop, Shoebill, pelicans, boobies & cormorants. IOC World Bird List versión 6.1.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Phalacrocoracidae Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Phalacrocoracidae*** |

### Ligazóns externas

* Vídeos de corvos mariños en *Internet Bird Collection*.
Santuario principal do templo Khmer en Nakhon Ratchasima.
Un **prang** (khmer: ប្រាង្គ: ; tailandés: ปรางค์: ) é unha torre alta-como un chapitel, normalmente sobrecargado. Eran un elemento común da arquitectura en santuarios hindús e budistas no Imperio Khmer. Posteriormente foron adaptados por arquitectors budistas en Tailandia, especialmente durante o Reino de Ayutthaya (1350–1767) e o Reino de Rattanakosin (1782-1932). En Tailandia aparece só nos templos budistas máis importantes.

Etimoloxía
----------

O termo *prang* é un composto do termo sánscrito *pra-* ('dianteiro, diante') e *unṅga* (limbo do corpo), coas vogais de contacto unidas por sandhi.

Estrutura
---------

Unha torre *prang* ten unha forma que evoca lembranzas de Indic shikhara de templo hindú, a pesar de que é lixeiramente diferente en deseño. En cada punto cardinal, un *prang* normalmente ten un tímpano e lintel por riba das portas exteriores. No *prang* hai imaxes no teito tales como antefixos, multi-encabezado Nāgas, ou Garuda.

Historia
--------

### Templo khmer

O central prang de Angkor Wat o templo simboliza a montura Meru.
Orixinalmente os prangs khmer eran os templos para a adoración dos deuses hindús, como Shiva e Vishnu. O espazo dentro do *prang* torre, o teito, era relativamente pequeno por dúas razóns:

1. Os rituais que foron aguantados neles foron reservados para unha elite pequena (na capital do Khmer só o rei de deus podería introducir o santuario).
2. A tecnoloxía dos khmer non podería facer grande salas de aire. (Ringis, 1990)

### Templos tailandeses

Wat Chaiwatthanaram, un exemplo de estilo tailandés *prang*
O primeiro prangs en Tailandia era incorporada Phimai e Khao Phnom Rung e Lopburi entre comezos do século X e o tardío século XII, cando o Khmer o reino era dominante.

Despois de que o Imperio Khmer colapsase, os mestres construtores tailandeses de Sukhothai adaptaron a forma dos *prang*. Un exemplo disto é o Prang do Wat Mahathat en Phitsanulok. Desenvolvementos máis tardíos do Prang suxeriu o Cella só. A porta de entrada deviña un nicho, no cal foi colocado o *Buddharupa* (Buddha estatua), o cal orixinalmente tomaba o interior de posición central. Para razóns de simetría o nicho foi repetido en todo catro lados. No seu pinnacle era un Trishul, a "arma de Indra".

Un prang "máis moderno" sería por exemplo o Wat Arun de Bangkok.

Notas
-----

1. ↑  Headley, Robert K.; Kylin Chhor; Lam Kheng Lim; Lim Hak Kheang; Chen Chun (1977). *Cambodian-English Dictionary*. Catholic University Press.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Prang Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Rita Ringis: *Templo E Templos tailandeses Murals.* Oxford Prensa Universitaria 1990, ISBN 0-19-588933-9
* K.Eu. Matics: *Introdución Ao Templo tailandés.* Branco Lotus Bangkok 1992, ISBN 974-8495-42-6

### Outros artigos

* Pyatthat
* Candi De Indonesia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2107826
* AAT: 300263746

 |
| *Phengaris alcon* |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| En perigoEn perigo |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Lycaenidae |
| Xénero: | *Phengaris* |
| Especie: | *P. alcon* |

 |
| Nome binomial |
| *Phengaris alcon*(Denis & Schiffermüller, 1775) |
| Sinonimia |
| *Glaucopsyche alcon*
*Maculinea alcon* (Denis & Schiffermüller, 1775) |

A ***Phengaris alcon*** é unha especie de bolboreta da familia dos licénidos que habita en Europa e Asia setentrional. Pode ser vista durante o verán. Como outras especies de Lycaenidae, no seu estadio larvario (eiruga) depende do apoio de certas formigas; como tal é designada como unha especie mirmecófila, un exemplo de coevolución.

Ciclo de vida
-------------

Ovos de *Phengaris alcon* en *Gentiana pneumonanthe*
Esta bolboreta deposita os seus ovos na *Gentiana pneumonanthe*; (na rexión dos Alpes son ás veces atopados na *Gentiana asclepiadea*). As eirugas non comen outras plantas.

As larvas abandonan a planta despois de medrar abondo (4º estadio) e agardan no chan até ser atopadas por determinadas formigas. As larvas emiten químicos superficiais (alomonas) moi semellantes ás das larvas das formigas, o que induce ás formigas a transportar as larvas da bolboreta ó interior dos seus formigueiros, colocándoas a carón das súas larvas; alí son alimentadas polas formigas obreiras mentres que a formigueira devora as larvas das formigas.

Cando a larva da bolboreta está totalmente desenvolvida transfórmase en pupa. Cando o adulto emerxe ten que emprender a fuga do niño de formigas. Estas recoñecen a bolboreta como un intruso, pero cando tratan de atacala coas súas mandíbulas non conseguen agarrala pois a bolboreta posúe unha capa espesa de escamas que se soltan facilmente.

Notas
-----

1. ↑  {{{assessors}}} (1996). *Maculinea alcon*. *2006 Lista Vermella de Especies Ameazadas IUCN*. IUCN 2006. Consultado o 8 de maio de 2006.
2. ↑  Bellmann, Heiko (2003): Der neue Kosmos-Schmetterlingsführer.
3. ↑  Caterpillars con ants with smell, BBC News, 4 de xaneiro de 2008
4. ↑  Piper, Ross (2007), *Extraordinary Animals: An Encyclopedia of Curious and Unusual Animals*, Greenwood Press.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Phengaris alcon Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* David Nash pages on *Maculinea alcon* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q973034
* MAG: 2779286518

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51452
* Dyntaxa: 101259
* FE: 441081
* FE-New: ID
* GBIF: 7459402
* iNaturalist: 426193
* NBN: NHMSYS0020757931
* NCBI: 203773
* Soortenregister: 168368
* TAXREF: 631131
* Vlindernet: 1060

 |
**Ride** é unha banda inglesa de rock alternativo formada en 1988 en Oxford. Estivo composta por Andy Bell, Mark Gardener, Laurence "Loz" Colbert e Steve Queralt, e inicialmente formou parte da escena "shoegazing" emerxida en Inglaterra a principios dos anos 90. Tras a separación do grupo en 1996, os membros movéronse a varios proxectos, entre os que destacou Andy Bell, que se converteu no baixista de Oasis. No ano 2001 a banda reuniuse brevemente para unha única actuación nun programa de televisión. O álbum de estrea da banda, *Nowhere*, é considerado un dos mellores traballos do xénero shoegazing, e foi colocado no posto 74 da lista de Pitchfork Media dos "100 mellores álbums dos 90", e o seu tema "Vapour Trail" foi elixida a 145 da lista das "200 mellores cancións dos 90", tamén de Pitchfork Media. O álbum tamén está incluído no libro *1001 álbums que debes escoitar antes de morrer*.

O día 18 de novembro do 2014 anunciouse que Ride reuiríase novamente e realizaría unha serie de concertos por Europa e Norteamérica nos meses de maio e xuño de 2015. Dende entón publicou dous álbums máis, *Weather Diaries* (2017) e *This Is Not a Safe Place* (2019).

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Nowhere* | 1990 | Creation Records |
| *Going Blank Again* | 1992 | Creation Records |
| *Carnival of Light* | 1994 | Creation Records |
| *Tarantula* | 1996 | Creation Records |
| *Weather Diaries* | 2017 | Wichita Recordings |
| *This Is Not a Safe Place* | 2019 | Wichita Recordings, Play It Again Sam |

Notas
-----

1. ↑  Pitchfork (ed.). "Ride Reunite, Announce World Tour". Consultado o 19 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4371
* WorldCat
* VIAF: 148538374
* AllMusic: mn0000212131
* Discogs: 10138
* Genius: Ride
* GND: 10294857-4
* ISNI: 0000 0001 1167 2345
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 58149

 |
O *David* de Donatello.
**Quattrocento** é a denominación que adopta o Renacemento italiano do século XV, por comeza-los anos en italiano como *mile quattrocento*, o primeiro en darlle este nome foi Giorgio Vasari por volta do 1570. O outro período do renacemento italiano é o **Cinquecento**, no século XVI.

No Quattrocento realízase a evolución das formas medievais ás reinterpretacións clásicas. A cidade de Florencia, eminentemente mercantil dominada pola alta buguesía converteuse no centro de gravidade dunha sociedade que abandonou o misticismo da Idade Media, na cal a orde viña establecida desde o alto, imprimindo unha dinámica humanizante laizante e unha volta ás fontes da civilización occidental, o mundo greco-romano; apareceu no mundo da arte unha figura nova, os mecenas, que xurdiron pola prosperidade económica, a arela cultural e o desexo de ostentación e presitixio, e que chamaban e protexían os artistas para realizaren as súas encargas, os primeiros foron Cosme e Lourenzo de Medici; o artista tamén sufriu un proceso de individualización e personalización como froito do culto humanista polo individuo.

Os novos valores estéticos requirían novos sistemas de representación, coa perspectiva e o estudo das proporcións nun primeiro plano para representar a figura humana, principal obxectivo da representación artística.

Artistas salientables
---------------------

* Arquitectura: Filippo Brunelleschi, autor da cúpula da catedral de Florencia.
* Escultura: Lorenzo Ghiberti e Donatello, tamén de Florencia.
* Pintura: Fra Angelico de Fiesole, que pintou as súas *Anunciacións*, obras cheas de misticismo. Sandro Botticelli, que representa o triunfo da tendencia profana en temas mitolóxicos e alegóricos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213523
* BRE: 2058278
* EBID: ID

 |
**Queronea** (grego antigo Χαιρώνεια, *Khairốneia*) foi unha antiga cidade de Grecia situada na rexión de Beocia, na desembocadura do río Cefiso e contigua á rexión da Focea. Esta cidade fíxose famosa na historia por ter sido o escenario de batallas moi importantes e decisivas para o devir de Atenas.

Historia e características
--------------------------

No ano -447, Queronea estaba en poder dos partidarios de Atenas que exercían a supremacía en Beocia. Por medio dun golpe de estado, o poder quedou en mans dos inimigos da principal pole grega. Os atenienses enviaron entón a Tólmides cun pequeno exército para que recuperase a cidade, pero foi derrotado, nas inmediacións, entre Queronea e Coronea, por unha alianza beocia contraria a Atenas. Tólmides morreu nesa batalla e Atenas perdeu a súa supremacía en Beocia.

En -424, a través dun complot intentouse que a cidade quedase en poder os atenienses. O plan foi descuberto e fracasou, polo que a cidade foi ocupada por unha forza beocia. Durante a guerra focidia, a cidade foi asediada sen éxito por Onomarco, o estratego focidio, e despois ocupada polo seu fillo Faleco.

O 7 de agosto de -338 desenvólvese a máis cruenta das batallas, na que Filipo II de Macedonia derrota ás forzas atenienses e beocias e, deste modo, comprométese a liberdade de Grecia, que queda baixo a influencia macedonia.

A última gran batalla de Queronea tivo lugar no ano -86, entre o exército romano mandado por Sila e o rei do Ponto, Mitrídates VI Eupátor

En Queronea naceu Plutarco, quen tamén morreu nesta mesma urbe. A cidade existiu durante todo o Imperio Romano e foi un centro de refinamento de aceites e perfumes de flores, que se usaban como remedios contra diverso tipo de dores. Queronea desapareceu durante a Idade Media.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Batalla de Queronea.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q549874
* GeoNames: 260176
* TGN: 7010731

 |
**Rai 2** é a segunda canle televisiva da RAI, a empresa estatal concesionaria en exclusiva do servizo público radiotelevisivo en Italia. Rai Due proponse como canle xeralista dirixida a un *target* novo. Iniciou as súas propias transmisións de radio o 29 de marzo de 1928 e as de televisión o 4 de novembro de 1961.

Nada como *Secondo programma* orixinariamente, foi logo rebautizada *Rete 2* como consecuencia da reforma da RAI de 1975 para asumir a súa denominación definitiva e o seu logo actual en 1982. Ligada inicialmente ó PSI Rai Due atopou lentamente a súa vocación como rede informativa.

Historia
--------

A Rai Due iniciou a súa transmisión coa serie *Portobello* en 1961. Coa chegada da televisión privada nos 80, a canle tórnase nun estilo máis comercial que Rai Uno.

Co proceso da *lottizzazione* de outorgar canles públicas segundo correntes políticas para garantir a súa pluralidade, Rai Due pasou a ter unha influencia socialdemócrata. Nos anos 90 diversificáronse as canles da Rai, e Rai Due pasa a ser unha canle enfocada a un público máis novo que o da Rai Uno, e máis comercial có da Rai Tre. A mediados dos 90, a canle comeza a introducir unha mestura de programas informativos, teleseries, algúns programas satíricos e de lecer.

Actualmente Rai Due emite a maioría de series estadounidenses que posúe a Rai, e reality shows, ademais de series de éxito na ficción italiana como *Incantesimo*. Tamén é a que emite a maioría de programación infantil.

No proceso do apagón analóxico, na conseguinte transmisión dixital (TDT), Rai Due será a primeira das tres canles da Rai en levar a cabo a acción.

Programación
------------

### Series

* *Ghost Whisperer*
* *Friends*
* *JAG*
* *Incantesimo*
* *Desperate Housewives*
* *NCIS*
* *Lost*

### Programas

* *Factor X*
* *L'Isola dei famosi*
* *Piazza grande*

### Programación infantil

* *Digimon*
* *Disney Club*
* *I Lunnis*
* *Looney Tunes*
* *Pretty Cure*
* *Winx Club*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rai 1
* Rai 3
* Rai 4

### Ligazóns externas

* Web oficial de Rai 2

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q914349
* WorldCat
* VIAF: 139678306
* BNF: 13883341r
* IMDb: co0163343
* ISNI: 0000 0001 2169 8506
* LCCN: no2007155013

 |