recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Díptico dos Nicómacos e dos Símacos. A folla esquerda está no Museo Nacional da Idade Media, en París; e a folla da dereita, no Victoria and Albert Museum de Londres.É.posíbel que o díptico conmemorase a unión entre as dúas familias aristocráticas e pagás romanas. Foi realizado para festexar a unión de Memio Símaco cunha muller da familia Nicómaco, no 401.
**Quinto Fabio Memio Símaco** (en latín: *Quintus Fabius Memmius Symmachus*) nado polo 383 ou 384 e finado no 402, foi un maxistrado e político do Imperio romano, membro da influente familia dos Símaco.

Traxectoria
-----------

Era fillo do orador e político Quinto Aurelio Símaco e Rusticiana. Memio tiña unha irmá máis vella, Gala, quen casou con Nicómaco Flaviano, fillo de Virio Nicómaco Flaviano. Cando contaba con dez anos converteuse en cuestor, celebrando os xogos públicos relacionados co seu cargo en decembro de 393. Memio tivo unha boa educación e estudou a lingua grega; o seu pai aprobou o seu estilo de escritura de cartas e, no 401, estudou cun retórico galo como titor. 

O ano 401 marcou varios acontecementos importantes na vida de Memio: casou coa sobriña de Virio Nicomaco Flaviano; tamén realizou os xogos relacionados co segundo chanzo no seu *cursus honorum*, o cargo de pretor (estes xogos había ser no 400 mais aprazáronse para permitir que Aurelio Símaco estivese presente e custaron 2.000 libras de ouro). 

Probablemente foi Memio quen, pertencente a unha familia que practicaba a antiga relixión romana, construíu un templo dedicado á Flora en Roma. Tamén é autor dunha inscrición dedicatoria en homenaxe ao seu sogro Flaviano. Despois da morte do seu pai, Memio editou parte da súa correspondencia (cousa que o propio pai comezara a facer). 

* Base de estatua de Quinto Aurelio Símaco (nos Museos Capitolinos de Roma).Base de estatua de Quinto Aurelio Símaco (nos Museos Capitolinos de Roma).
* Base de estauta de Virio Nicómaco Flaviano (nos Museos Capitolinos de Roma).Base de estauta de Virio Nicómaco Flaviano (nos Museos Capitolinos de Roma).

Notas
-----

1. ↑  Ensoli & La Rocca (2001), p. 22.
2. ↑  Cameron (1999), p. 502.
3. ↑  Ensoli & La Rocca (2000), p. 467.
4. ↑  CIL (*Corpus Inscriptionum Latinarum*, VI) 1782

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cameron, A. (1999). "The Antiquity of the Symmachi". *Historia: Zeitschrift Für Alte Geschichte* **48** (4): 477–505. JSTOR jstor.org/stable/4436559.
* Ensoli, Serena; La Rocca, Eugenio, eds. (2000). *Aurea Roma: dalla città pagana alla città cristiana* (en italiano). (Catalogo della mostra. Roma 2000/2001. 22 decembro-20 abril. Palazzo delle Esposizioni). Roma: L'Erma di Bretschneider. p. 711. ISBN 88-8265-126-6.
* Ensoli, Serena; La Rocca, Eugenio, eds. (2001). *Aurea Roma. Dalla città pagana alla città cristiana* (en italiano). Roma: L'Erma di Bretschneider. p. 79. ISBN 9788882651558.
**Selahattin Demirtaş**, nado en Palu o 10 de abril de 1973, é un político kurdo, colíder do prokurdo Partido Democrático dos Pobos, xunto con Figen Yüksekdağ. Foi o candidato presidencial da súa formación nas eleccións de 2014, quedando no terceiro lugar co 9.77% do voto.

Traxectoria
-----------

Selahattin naceu nunha familia de lingua zaza na provincia de Elazığ e alí completou os seus estudos primarios e secundarios. Logo estudou comercio e administración marítima na Universidade de Dokuz Eylül mais por problemas políticos non puido completar a carreira e principiou a estudar dereito na Universidade de Ancara, tras de licenciarse traballou como avogado antes de entrar na sección de Diyarbakır da Asociación de Dereitos Humanos (IHD), onde substituíu en 2004 ao presidente local, Osman Baydemir, elixido alcalde de Diyarbakır. Durante o seu mandato, a asociación centrouse na cuestión dos asasinatos políticos sen resolver en Turquía.

### Carreira política

Póster electoral de Selahattin Demirtaşa
Porcentaxe de votos logrados por Demirtaş nas 81 provincias de Turquía na elección presidencial de 2014
Demirtaş comezou a súa carreira política como membro do Partido da Sociedade Democrática (DTP) en 2007 e nas eleccións resultou elixido para o parlamento e foi o xefe do seu grupo parlamentario. O Tribunal Supremo ordenou en 2009 a ilegalización do DTP e os seus deputados integráronse no Partido da Paz e da Democracia (BDP). O BDP celebrou o seu primeiro congreso en 2010 e elixiu a Selahattin Demirtaş e Gültan Kışanak como os seus dirixentes. Reelixido nas eleccións de 2011 como parte da lista "Traballo, Democracia e Liberdade" que apoiaba o BDP e outras 18 organizacións políticas democráticas. En 2014 formouse o HDP no que se integrou o BDP e que elixiu a Demirtaş, e Figen Yüksekdağ como os seus líderes, presentando ao primeiro como o seu candidato ás eleccións presidenciais de 2014. Nas eleccións parlamentarias de xuño de 2015, o HDP logrou o 13.12% do votos e 80 escanos dun total de 550 asentos.

Notas
-----

1. ↑  Orhan Türkdoğan, *Doğu ve Güneydoğu: Sorunlar ve Çözüm Yolları*, IQ KültürSanat Yayıncılık, 2009, ISBN 978-975-255-262-3, p. 16

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Selahattin Demirtaş Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Eleccións parlamentarias de Turquía de 2023

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1395724
* WorldCat
* VIAF: 19145304727178610095
* BNF: 178418076
* CiNii: DA19597259
* GND: 1160436304
* ISNI: 0000 0004 5493 2858
* LCCN: no2017165686
* Munzinger: 00000030428
* NDL: 001346015
* NTA: 419664408
* SUDOC: 221504311

 |
Un rocho clásico, coas cousas deixadas ao desbarate.
O **rocho** é un cuarto da casa, polo xeral pequeno e pouco vistoso, que se destina a gardar os utensilios de menor uso. Non sempre os cuartos destinados a facer de rocho están dentro da casa; é habitual que moitos apartamentos teñan o rocho nun andar distinto do edificio, polo xeral no baixo ou no faiado, aínda que tampouco non é raro que as casas de campo teñan o rocho nun caseto adxacente ou mesmo afastado da vivenda. As linguas doutras culturas onde é habitual ubicalos no soto utilizan unha mesma palabra para os dous significados: *sous-sol* en francés ou *basement* en inglés (aínda que tamén existe *pantry* ou *larder* con significados similares de almacenamento doutras cousas).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *rocho*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Casa
* Piso
* Terraza

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15710020
* GEC: 0152621

 |
Situación aproximada da pobo dos célticos praestamarcos na provincia romana da Gallaecia.
Os **praestamarcos** (latín: *Celtici Praestamarici*) foron un pobo galaico, situado no convento xurídico lucense. A súa situación corresponde aproximadamente á actual comarca do Barbanza, entre as rías de Arousa, Muros e Noia.

Fontes
------

Pomponio Mela precisa que polas terras destes decorren os ríos Tambre e Sar (de feito é o río Tambre o que lles dá o nome):

> 
> 
> Partem quae prominet Praesamarchi habitant, perque eos Tamaris et Sars flumina non longe orta decurrunt, Tamaris secundum Ebora portum, Sars iuxta turrem Augusti titulo memorabilem.
> Pomponio Mela, Chorographia Liber III.7.
> 

Plinio o Vello aclara tamén:

> 
> 
> promunturium Celticum, amnes Florius, Nelo. Celtici cognomine Neri et super Tamarci, quorum in paeninsula tres area Sestianae Augusto dicatae, Copori, oppidum Noeta, Celtici cognomine Praestamarci, Cileni. ex insulis nominandae Corticata et Aunios.
> 
> 

No Parroquial suevo aparecen mencionados os *praestamarcos*, mais xa non como tribo, senón como unha división eclesiástica dependente da de Iria.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de tribos celtas

### Ligazóns externas

* Territorio Pestomarcos.

| * v
* c
* e
Pobos galaicos e ástures |
| --- |
| Galaicos bracarenses | Anfílocos · · Avobriguenses · Bibalos · Brácaros · Callaecos · Coelernos · Equaesos · Grovios · Helenos · Interamnicos · Leunos · Límicos · Luancos · Lubenos · Nebisocos · Narbasos · Nemetatos · Quarquernos · Seurbos · Tamaganos · Turodos |  |
| Galaicos lucenses | Albións · Arróns · Ártabros (Brigantinos · Lapatiancos) · Baeduos · Cibarcos · Cilenos · Caporos · Egobarros · Iadovos · Lemavos · Nerios · Poemanos · Praestamarcos · Seurros · Supertamarcos |
| Ástures | Amacos · Bedunienses · Brigaecinos · Guigurros · Lancienses · Lougueos · Lugones · Orniacos · Pésicos · Saelinos · Superatios · Tiburos · Zoelas |
| Outros | Oestrimnios · Saefes |
**Roberto Bautista Agut**, nado en Castelló de la Plana o 14 de abril de 1988, é un tenista español.

Traxectoria
-----------

Considerado na súa adolescencia como unha das máis firmes promesas do tenis español, en 2009 foi gañador dunha medalla de ouro e outra de bronce nos Xogos Mediterráneos, celebrados en Pescara. Non obstante, tivo que esperar ata os 24 anos para ingresar entre os cen primeiros tenistas da clasificación mundial, algo que logrou tras alzarse con tres vitorias na categoría Challenger. Venceu o seu primeiro torneo ATP World Tour en 2014, ano no que alcanzaría a súa mellor clasificación ata a data (14º) e o premio ao tenista con mellor progresión da tempada.

Roberto é un tenista solvente en todas as superficies, cun servizo preciso (liderou a estatística ATP de porcentaxe de primeiros saques en 2013), unha dereita potente e un eficaz golpe plano.

Notas
-----

1. ↑  "Roberto Bautista se siente a gusto en la arcilla de Madrid". Web oficial da ATP. 7 de maio de 2014. Arquivado dende o orixinal o 15 de xullo de 2014. Consultado o 14 de xullo de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q966542
* Munzinger: 01000010388
* As: 31803
* ATP: BD06
* ITF: 100025356
* OCID: roberto-bautista-agut
* Scoresway: 1969
* Sports Reference: roberto-bautista-1

 |
O **proxecto GNU** é un proxecto informático que ten por finalidade a de desenvolver un sistema operativo completo baseado en UNIX utilizando unicamente software libre. Dito sistema operativo é GNU, e é o que lle dá nome ao proxecto.

Orixe
-----

O 27 de setembro de 1983 Richard Stallman anunciou publicamente o nacemento do proxecto no grupo de noticias `net.unix-wizards`. Ao anuncio orixinal seguírono outros ensaios escritos por Stallman, coma o Manifesto GNU, que estableceron as súas motivacións para iniciar o proxecto, entre as que destaca «retornar o espírito de cooperación que prevaleceu nos tempos iniciais da comunidade de usuarios de computadoras».

Traxectoria
-----------

Para defender legalmente o software do seu sistema operativo, Stallman escribiu para o proxecto GNU unha licenza que asegurase que se recoñecerían non só os dereitos que debe fornecer ao usuario o software libre, senón tamén certas obrigas para asegurar que quen desenvolvese (cambiando ou mellorando) software libre baixo esta licenza tamén utilizase a mesma licenza para o resultado do seu traballo. Dita licenza chamouse GPL.

A continuación, Stallman comezou o desenvolvemento dun compilador de C, GNU C Compiler. Este compilador foi fundamental no desenvolvemento do software libre, posto que unha porcentaxe moi alta deste software está escrito en C.

O proxecto tamén comezou a desenvolver un kernel para o sistema GNU, GNU Hurd, pero na actualidade este kernel aínda non é funcional.

O proxecto seguiu e segue desenvolvendo aplicacións libres para o sistema operativo GNU.

Aplicacións desenvolvidas polo proxecto
---------------------------------------

* GNU C Compiler
* GNU Hurd
* Latex

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Free Software Foundation

### Ligazóns externas

* Sitio oficial de GNU *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7598
* EBID: ID

 |
A  **sopa de cebola**  (en francés: *Soupe à l'oignon*) é un caldo no que o ingrediente principal é acebola (aínda que normalmente leva unha base de pan). É unha sopa moi coñecida orixinaria de Francia. Hoxe é unha das sopas  máis populares, e aínda se pode atopar en forma de sopa instantánea en case calquera supermercado no mundo occidental.

Consumo
-------

Para a elaboración do prato é preciso cortar algunhas cebolas en forma de brunoise ou xuliana e, a continuación, fritir en manteiga (compoñente da versión chamada "francesa") ou calquera outro aceite vexetal. Todo isto cócese máis tarde en auga e fariña (é un tipo de Roux). Sérvese polo xeral quente nun tipo de recipiente coa cebola flotando sobre algúns anacos de pan branco.

Historia
--------

Aparece por primeira vez esta "versión francesa" de sopa de cebola co nome de "*Soupe d'oignons aux Halles*" no século XVIII no Halles de París (o antigo mercado). Era considerado no pasado (Revolución Francesa) como un prato humilde, feito con ingredientes sinxelos, ás veces identificado con períodos de abstinencia.

Notas
-----

1. ↑  Margaret Fulton (30 de novembro de 2011). *. Margaret Fulton Favourites: The Much-Loved, Essential Recipes from a Lifetime of Cooking*. Hardie Grant Publishing. ISBN 978-1-74066-906-1.
Parágrafos identados amosados na Constitución dos Estados Unidos de América.
Na escrita, un **parágrafo** é unha unidade organizativa do texto que serve para indicar como se agrupan as ideas principais.

Características
---------------

En lingüística textual, os parágrafos trátanse como indicadores da macro-estrutura dun texto. Agrupan oracións que van xuntas, normalmente porque tratan do mesmo tema. Así, un parágrafo novo indica unha mudanza de tema ou sub-tema.

En tipografía, un parágrafo é un bloque de texto. Os parágrafos sepáranse entre si mediante unha liña en branco e a súa primeira liña vai normalmente indentada (máis separada da marxe). Esta última convención non é frecuente nas páxinas web. Os símbolos de parágrafo son **§** e **¶**. Estes símbolos utilizábanse na Idade Media para separar temas cando aínda non se establecera a convención de separalos en parágrafos.

Notas
-----

1. ↑  Freixeiro Mato, Xosé Ramón (2006). *Gramática da Lingua Galega IV. Gramática do texto*. Vigo: Edicións A Nosa Terra. p. 41. ISBN 8483410672.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Esquema (discurso)
* Lingüística textual
* Análise do discurso

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q194431
* BRE: 660877
* GEC: 0129606
* MAG: 2777206241

 |
*Non confundir con Roberto González del Blanco (1887-1959), pintor.*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Roberto González.

**Roberto González Fernández**, nado en Monforte de Lemos en 1948, é un pintor galego.

Traxectoria
-----------

Sobriño da pintora Gloria Fernández Fernández, estudou na Escola de Belas Artes de San Fernando entre 1969 e 1974, e en 1977 trasladouse a Edimburgo (Escocia). A partir dese momento viviu da pintura alternando tempadas de verán na capital escocesa e tempadas de inverno en Madrid, con puntuais visitas e exposicións en Galicia. En 1984 obtivo unha bolsa da *The New York Foundation for the Arts*.

Aínda que fundamentalmente pintor, Roberto González ten traballado tamén a fotografía e os formatos dixitais, aínda que en menor medida. A súa pintura é dun gran realismo formal, aínda que a temática incorpore contidos de protesta, irónicos ou oníricos, cunha base onde a figura do corpo humano está habitualmente presente. A homosexualidade e o tratamento do homoerotismo son tamén claves da súa obra.

A súa traxectoria é moi prolífica, e ten realizado ducias de exposicións individuais e tamén colectivas dende a súa primeira mostra en 1967 na galería coruñesa Artes. Moitas desas exhibicións tiveron lugar en Escocia e no Reino Unido, onde expón anualmente, e outras en diversas cidades de España, Galicia e outras partes do mundo. En novembro de 2008 realizou unha antolóxica en Ferrol, cunhas 300 obras de todo o seu percorrido como creador.

A súa obra está en importantes coleccións galegas (Colección Afundación, Deputación da Coruña, Museo de Belas Artes da Coruña...), escocesas (Edinburgh City Art Center, Museo Hunterian e Museo Kelvingrove de Glasgow...) e españolas (Fundación Argentaria, Comunidade de Madrid), así como nalgúns outros centros de arte do mundo (Colección Forbes de Nova York) e o Museo Victoria & Albert de Londres), entre outros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do artista, cunha ampla colección da súa obra.
* Roberto González Fernández na Colección Afundación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9069878
* WorldCat
* VIAF: 263494126
* BNE: XX1077981
* FAST: 328142
* GND: 120416166
* ISNI: 0000 0000 7822 9930
* KulturNav: ID
* LCCN: n93088422
* NTA: 073802018
* RKD: 276715
* SUDOC: 168449749

 |
**Roberto Méndez Espinosa**, nado en Verviers (Bélxica) o 29 de outubro de 1967, é un músico español. Actualmente é o cantante do grupo de rock ECO.

Traxectoria
-----------

Inicia a súa carreira musical en 1983, vivindo xa en España. Esa primeira banda, Axioma, non chegaría a triunfar, pero serviríalle para coñecer pouco tempo despois a Javier Blanco, Roberto Gaztelumendi e José Alberto Márquez, cos que formaría Tundra. O 18 de febreiro de 1985 fixeron a súa primeira actuación, e a partir de entón compartiron cartel con innumerables bandas de rock do panorama español. Tras dous anos de constantes concertos, preséntaselles a posibilidade de gravar unha demo e un prestixio crecente, aparecendo nas principais revistas do xénero. Non tódolos membros do grupo están decididos a vivir da música, polo que finalmente se acaban separando.

En 1991 Roberto chega a Proyecto de Ley, un grupo xa establecido e a piques de gravar o seu primeiro álbum. Tras a publicación do álbum o grupo enzárzase nunha exitosa xira por toda España, que fai que os seus temas estean presentes nas principais listas de éxitos. Para a preparación do segundo álbum, Roberto participa xa como compositor e letrista, aínda que diferenzas existentes entre el e o resto de compoñentes da banda propician a súa saída do grupo e o inicio da súa carreira en solitario.

Coa inestimable axuda de Javier Rubio, decídese a dar luz verde a un proxecto que chamaría *Spinozza*, gravando unha serie de temas que pouco tiñan que ver co que fixera anteriormente, dándose a valer como cantante. En 1999 coñece ao compositor Miguel Herrero, que lle invita a unirse ao seu proxecto, Doctor Funkenstein, como letrista e cantante. A pesar do ilusionante do proxecto, os compromisos profesionais dos seus membros fixeron imposible que chegaran máis lonxe, momento que aproveitou Roberto para compoñer e para facer colaboracións.

En 2004 coñece a Alberto Cereijo e a Tino Mojón, e xuntos inician o proxecto ECO, máis tarde chegaría a incorporación de Diego P. Castro. Publicaron o seu único álbum *Réplica* en 2007.

Discografía
-----------

### Con ECO

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Réplica* | (2007) |

### Con Proyecto De Ley

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Proyecto De Ley* | (1997) |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* ECO

### Ligazóns externas

* MySpace oficial do artista
* Páxina oficial de ECO
Coordenadas: 52°00′42″N 4°21′28″L﻿ / ﻿52.011569, 4.357683

A **praza Cameretten** é unha praza situada no extremo noroeste da Gran Praza da localidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. Noutros momentos recibiu tamén o nome de "praza do Peixe" (neerlandés: *Vismarkt*). 

Baixo a Cameretten flúe a canle Voldersgracht, que se atopa aí coas Wijnhaven e Hippolytusbuurt.

Na Idade Media, este era un lugar destinado ao comercio e dividíase en catro espazos, que foron ocupados entre 1338 e 1474 por banqueiros de orixe lombarda. A este feito pódese deber a orixe da denominación de "cámaras" para estes espazos.

Nesta praza localízanse varios edificios coa catalogación de *Rijksmonument* (monumento nacional), entre os que cabe salientar o *Visbank* ("mercado do peixe"), unha pintoresca construción do século XVIII dedicada ao comercio de peixe que aínda hoxe mantén a súa función.

Notas
-----

1. ↑  "Camaretten". En *LensOnLeeuwenhoek.net. (En neerlandés)*
2. ↑  Catalogación dese edifico no *Rijksmonumentenregister* Arquivado 01 de decembro de 2017 en Wayback Machine. *(en neerlandés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praza Cameretten Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Delft
* Visbank (Delft)

### Bibliografía

* Van der Krogt, Peter. *Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen.*Gemeenteaechief Delft. Delft, 2000. [ISBN 908065415] *(en neerlandés)*

### Ligazóns externas

* Cameretten, 1. Estudo e descrición do edificio nacional (*rijksmonument*) do número 1 da praza *(en neerlandés)*
* Cameretten, 2. Estudo e descrición do edificio nacional (*rijksmonument*) do número 2 da praza *(en neerlandés)*
* Fotografías da praza Cameretten
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Queimada (homónimos).
**Queimada** foi un grupo musical pontevedrés de pop, activo a comezos da década de 1970.

Traxsctoria
-----------

O grupo foi formado por Luis Miguel Nodar Martínez (guitarra e voz), Miguel Marras (guitarra), David Otero (baixo) e Emilio Rivas (batería). O conxunto naceu co nome de Los Drakkars e gañou o primeiro certame de grupos musicais de Pontevedra. Tras acadar certo éxito, foron a Madrid e contactaron con Juan Pardo, que se converteu no seu produtor. Mudaron o nome logo de fichar coa discográfica Ariola.

En 1971 editaron o sinxelo "Adonis" / "For you Sajang", adianto do LP *Claqueta 1,2,3 y...* (1972). Tamén en 1972 sacaron os sinxelos "El Tropezón (e tropezou)" / "Nuestras Manos" e "E tropezou" / "Anyway". O disco incñuía dúas composicións de Juan Pardo ("Nuestras manos" e "Give up") e catro versións de The Beatles: "Should Have Know Better", "Run for your Life", "Hard Day’s Night" e "Nowhere Man". A canción "E tropezou" foi gravada tamén en castelán por presión da discográfica. O disco incluía outra canción en galego, "Non chores máis".

A banda desfíxose ao teren que facer os seus membros o servizo militar. Posteriormente, Luis levou a cabo un proxecto en solitario.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Queimada, ficha en *La Fonoteca* *(en castelán)*.
* Web:  web host app.com/

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20544799
* WorldCat
* VIAF: 167758954
* Discogs: 2261343

 |
**Pasacondía** é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Xunto co lugar da Aldeola tiña 182 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 86 homes e 96 mulleres.

Nome
----

Hai varias lendas para explica-la orixe do nome, unha delas di que era un lugar encantado e que unha bruxa prohibiu que a xente atravesase o lugar de noite, xa que recibiría un maleficio ou incluso a morte.

Outras explicacións, máis mundanas, afirman que Pasacondía debe o seu nome ó mal estado das corredoiras, xa que nun principio era unha zona de leiras e de agras, aínda que foron empezando a construírse algunhas casas polos anos 20.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Cerqueda

| Lugares da parroquia de Cerqueda no concello de Malpica de Bergantiños (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Aldeola | Algadán | Ardeleiro | Arixón | Os Barreiros | A Campela | Canelas | O Ceán | Cerqueda | As Cortes | Filgueira | A Fonte dos Bois | O Gomoroto | As Labradas | A Lagoa | Leduzo | Loroxo | Pasacondía | O Pazo | As Pozacas | Os Resíos | Taraio | A Telleira | O Tormeán |

### Parroquias de Malpica de Bergantiños

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Malpica de Bergantiños |  |
| --- | --- |
| Barizo (San Pedro) | Buño (Santo Estevo) | Cambre (San Martiño) | Cerqueda (San Cristovo) | Leiloio (Santa María) | Malpica de Bergantiños (San Xulián) | Mens (Santiago) | Vilanova de Santiso (San Tirso) |
Grans de quefir (de leite)
O **quefir**, **búlgaros** ou ***iogur dos paxariños*** é un produto lácteo fermentado orixinario da rexión do Cáucaso. Tamén reciben este nome os gránulos empregados para a súa elaboración.

Elabórase tradicionalmente a partir de leite de egua (aínda que se comercialice o elaborado a partir doutras especies, como vaca ou cabra). Presenta un sabor característico debido á presenza de alcohol (ó redor do 1%).

O quefir ten un aspecto semellante á coliflor aínda que máis brando. Trátase dunha combinación de bacterias probióticas e lévedos nunha matriz de proteínas, lípidos e azucres. O *Lactobacillus acidophilus* é a bacteria e *Saccharomyces kefir* o lévedo (fungo unicelular) máis habituais no quefir, aínda que varían segundo as rexións e culturas.

Existen tres tipos de quefir: o quefir de leite, o *quefir de auga* e o *quefir de té* ou Kombucha.

En Galiza produce quefir a cooperativa Santa María de Loureiro de Ourense, Kalekói, SL e Casa Grande de Xanceda.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *quefir*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* kumis
* iogur
* produtos lácteos
* Lactobacillus

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Quefir*** |

* lanaturaleza.es
* elkefir.com
* serconet.com Arquivado 23 de xullo de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185749
* BNE: XX545459
* BNF: 131817415
* FAST: 986680
* GND: 4193603-6
* JSTOR: kefir
* LCCN: sh85072025
* MAG: 2778072784
* NKC: ph575625
* SUDOC: 035324864

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000070716
* MeSH: A12.790.375
* UMLS: C4280055

 |
**Stjepan "Stevo" Filipović** (alfabeto cirílico: Стјепан "Стево" Филиповић), nado o 27 de xaneiro de 1916 e asasinado o 22 de maio de 1942, foi un partisano iugoslavo que foi executado durante a segunda guerra mundial e postumamente declarado Heroe Popular de Iugoslavia.

Traxectoria
-----------

Monumento na honra de Filipović, en Valjevo.
Filipović naceu o 27 de xaneiro de 1916 en Opuzen (na actualidade parte de Croacia), nos derradeiros días do Imperio Austrohúngaro. Antes do comezo da segunda guerra mundial viviu en Mostar e Kragujevac, ámbalas dúas parte do Reino de Iugoslavia. Uniuse ó movemento obreiro en 1937, e ó Partido Comunista de Iugoslavia en 1940. Filipović foi arrestado en 1939 e sentenciado a un ano de prisión.

Filipović foi comandante da unidade partisana Tomnasko-Kolubarski en Valjevo no ano 1941. Foi capturado o 24 de febreiro de 1942 polas forzas do eixo e posteriormente aforcado en Valjevo (na Iugoslavia ocupada) o 22 de maio de 1942. Cando lle colgaron a soga ó redor do pescozo, Filipović ergueu os brazos e berrou "*Morte ó fascismo, liberdade para a xente!*", instando ó pobo iugoslavo a non deixar de amosar resistencia. Nese intre tomouse a coñecida fotografía, na cal se baseou a escultura na súa honra, na cidade de Valjevo.

Filipović foi declarado Heroe Popular de Iugoslavia o 14 de Nadal de 1949.

Notas
-----

1. ↑  A imaxe de Filipović, intres antes de que un nazi dera unha patada á banqueta.
2. ↑  Sinclair, Upton; Sagarin, Edward; Teichnerhe, Albert; *Cry for Justice: An Anthology of the Literature of Social Protest*, p. 438; L. Stuart, 1963.
3. ↑  Burns, Richard; *The Blue Butterfly: Selected Writings*, p. 144; Salt, 2006, ISBN 1-84471-258-3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Filipović Avrama StjepanArquivado 28 de febreiro de 2008 en Wayback Machine. Narodni heroji Jugoslavije (en serbo-croata).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q458061
* WorldCat
* VIAF: 305478639
* GND: 1048673197
* NKC: js2014843710

 |
Fachas preparadas para seren prendidas. 
O **Folión de Castelo**, nome tradicional da festa (na liña dos folións de Vilelos, no Saviñao, e de Castro Caldelas), agora tamén denominado **Queima das Fachas** é unha festa celebrada na parroquia de Castelo, no concello de Taboada. Ten lugar na noite do 7 ao 8 de setembro é dá comezo ás festas na honra de santa María. Foi declarada Festa de Interese Turístico Galego en outubro de 2008.

O primeiro paso é a instalación na cima do castro de Castelo das fachas, que son grandes fachos cuxo combustíbel son agucios secados durante o verán, e que se distinguen das doutros folións polo grande tamaño, pois poden alcanzar os 9 metros de altura. Forman unha circunferencia e van sendo prendidas unha a unha, conformando un grande círculo de lume. Tradicionalmente, cada casa da parroquia achegaba polo menos unha facha, aínda que podían ser máis en función dos fillos que houbese en cada unha.

*Asphodelus albus* ou agucios.É organizada pola Asociación Cultural As Fachas.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia* (7-9-2010); "Castelo ultima los preparativos para la Queima das Fachas". "O castro será escenario dun espectáculo que conta con máis de dous mil años de antigüidade", en castelán.
2. ↑  "Asociación Cultural As Fachas". *Asociación Cultural As Fachas*. Consultado o 2/3/2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Folión de Fachas de Vilelos.
* Festa dos Fachós de Castro Caldelas.

### Ligazóns externas

* Queima das Fachas de Castelo.
* Asociación Cultural As Fachas.
***Praza.gal*** é un xornal dixital en galego que comezou a editarse o 1 de febreiro de 2012. Actualmente é o segundo diario dixital de información xeral en galego por audiencia, detrás de Galicia Confidencial.

Traxectoria
-----------

Equipo de Praza.gal
David LombaoDavid Lombao
Marcos Pérez PenaMarcos Pérez Pena
Miguel PardoMiguel Pardo
É editado pola Fundación Praza Pública, entidade sen ánimo de lucro declarada de interese público e cuxo financiamento depende das achegas periódicas ou puntuais da cidadanía e da publicidade inserida no xornal. Foi presentado o 31 de xaneiro de 2012 no Museo do Pobo Galego en Santiago de Compostela expoñendo nese acto a base da súa liña editorial, a transparencia, tanto na xestión económica coma na informativa.

O xornal desenvólvese usando unicamente software libre e o 8 de febreiro do 2012 liberou todo o código fonte das ferramentas para a súa creación e soporte, algunhas delas desenvolvidas pola empresa galega A navalla suíza e outras xa existentes na rede.

No seu inicio, o traballo xornalístico remunerado corría a cargo de tres persoas: Marcos Pérez Pena, David Lombao e máis Lara Graña. Tras a marcha de Lara Graña incorporouse ao equipo o xornalista Miguel Pardo.

Difunde anualmente informes de transparencia sobre a súa situación organizativa, social, económica e de audiencia, mostrando os datos económicos desagregados por ingresos e gastos de cada mes.

En decembro de 2018 lanzou a reformulación do seu deseño, coa creación dunha área privada para as socias e edicións locais das sete cidades. Nese momento tamén se estreou baixo a súa plataforma a revista dixital *Vinte*.

Redes sociais e comunidade
--------------------------

Pola licenza libre que usan, CC BY-SA, moitas das imaxes que publica poden reutilizarse, coma esta das protestas leiteiras do 2015.
Desde a súa creación, o diario Praza.gal apostou polas redes sociais. Así, en marzo de 2018 a súa comunidade ascendía a máis de 40.000 persoas entre Facebook, Twitter e YouTube. Na portada mantén a sección *Fálase de...*, dedicada a compartir mensaxes curtas de noticias de última hora, vídeos, fotografías ou noticias de medios asociados como eldiario.es, Nós televisión ou outros.

Notas
-----

1. ↑  Fundación Praza Pública
2. 1 2  Ponse en marcha Praza Pública apostando por dous conceptos clave: a transparencia e a lingua galega
3. ↑  "Top 50 de webs en galego". *Código Cero*. Consultado o 08/03/2018.
4. ↑  "Achegas - Que sustenta Praza?". Consultado o 08/03/2018. É unha fundación sen ánimo de lucro [...]. Constituíuse en maio de 2012 está rexistrada como fundación de interese galego.
5. ↑  "O código fonte de Praza, liberado". Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2012. Consultado o 09 de febreiro de 2012.
6. ↑  Informes de transparencia en Praza.gal

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praza.gal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Vinte

### Ligazóns externas

* Páxina do diario
Un **queimador** é un dispositivo para queimar combustíbel e producir calor, xeralmente mediante unha chama.

Queimadores nunha cociña de gas.
Habitualmente vai asociado a unha caldeira ou a un xerador de calor para quentar auga ou aire, pero tamén se usa en procesos industriais para quentar calquera substancia, nos laboratorios (por exemplo o queimador de Bunsen) e nas cociñas de gas.

En función do seu tamaño, pode habelos desde un como un prendedor de cigarros para quentar unha tubo de ensaio até un xigantesco capaz de producir 30 000 KW ou máis.

O combustíbel usado pode ser gasoso, xeralmente gas natural, butano, propano etc.; líquido, xeralmente gasóleo (tamén fuelóleo) ou unha combinación de ambos (gas e gasóleo), en cuxo caso o aparello denomínase *quemaidor mixto*.

Hainos atmosféricos, que producen a chama a presión ambiente, e con soprador, onde un ventilador se encarga de aumentar a presión do aire necesario para a combustión, o que fai que se poida queimar máis cantidade de combustíbel e que o rendemento sexa superior.

Nalgúns países do Leste de Europa, como Polonia e Ucraína, adoitábase mesturar po de carbón con gas, para aumentar o poder calorífico do combustíbel, pero non é norma habitual hoxe en día.

Principio de funcionamento con combustíbel líquido
--------------------------------------------------

Unha bomba de gasóleo se encarga de someter o combustíbel líquido a unha elevada presión para que, ao introducilo por un tubo cara a unha boquilla cun orificio moi pequeno, saia pulverizado (como un aerosol) e mesturado con aire, que un ventilador se encarga de introducir no fogar da combustión. É xusto nese momento cando se produce unha ignición para prender unha chama, por medio dun eléctrodo de ignición.

Principio de funcionamento con combustíbel gasoso
-------------------------------------------------

Neste proceso non es necesario converter o líquido en gas. Introdúcese directamente o gas mesturado con aire no fogar e, mediante unha chispa, préndese a chama.

Neste sistema hai máis dispositivos de seguridade porque, ao contrario do que ocorre co gasóleo, o gas si arde en condicións ambientais. En cambio, no caso do gasóleo é necesario quentalo ou sometelo a presión para que arda.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q901410
* BNCF: 29497
* EBID: ID
* GEC: 0172860
* GND: 4008171-0

 |
**Rosa Gómez Limia**, nada en Barbantes (Punxín) en 1943, é unha política galega.

Traxectoria
-----------

Perito mercantil. Foi candidata do PSdeG-PSOE á alcaldía de Mugardos nas eleccións municipais de 1979, 1983 e 1987. Nesa última ocasión foi a candidatura máis votada, pero non logrou a alcaldía dado o pacto entre o PTG-UC, BNG e Esquerda Unida, que permitiu seguir a Manuel Fariña Doval na alcaldía. Foi candidata ao Parlamento de Galicia pola provincia da Coruña nas eleccións autonómicas de 1985 polo PSdeG; non resultou elixida, pero tomou posesión como parlamentaria o 20 de decembro de 1988 logo da renuncia de Jesús Mosquera Sueiro. Posteriormente licenciouse en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela (2002). Xuíza de paz en Teo dende 2011, é presidenta da asociación Teenses pola Igualdade. Entre os seus artigos están "A prostitución en Galicia, un problema sen resolver" e "100 Mulleres Galegas artistas emerxentes".

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 12-7-1987, p.37.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 10-4-2018, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista Arquivado 15 de setembro de 2019 en Wayback Machine. en *El Correo Gallego*

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Mugardos
O portuñol americano.
O **portuñol** é unha interlingua ou lingua de confluencia orixinada a partir da mestura de palabras da lingua portuguesa e da lingua castelá, linguas que teñen orixe no latín, moi común en cidades de fronteira entre países de lingua portuguesa e castelá.

Debido á semellanza entre ambas as dúas linguas derivada de posuíren como lingua materna o latín, é moi común ás persoas que dominan unha desas linguas sentírense confortábeis para falar na outra imaxinando que basta con trocar unha palabra de portugués para a súa correspondente en castelán ou viceversa, sen ter en conta a gramática e a concordancia.

É importante resaltar a dificultade de se clasificar o chamado "portuñol" como unha "lingua", visto que non presenta unha constancia de regras e termos, podendo variar de acordo con cada falante. No caso do castelán e portugués, é certamente unha maneira de se falar.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Spanglish
* Castrapo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1057284
* EBID: ID
* MAG: 2781277794

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pa negre.

***Pan negro***, no orixinal catalán ***Pa negre***, é unha novela da literatura catalá contemporánea escrita por Emili Teixidor en 2004. Foi traducida ao galego por Eduard del Castillo Velasco e publicada pola Fundación Vicente Risco a finais de 2011.

Características
---------------

Está ambientada no rural catalán durante a época da posguerra en España. Os temas que trata son a conciencia moral e o descubrimento da sexualidade dun adolescente obrigado ao silencio para sobrevivir. O seu autor, Teixidor, é unha figura recoñecida de literatura xuvenil no seu país.

A obra está traducida a outras linguas e conta cunha versión cinematográfica, tamén chamada *Pa negre*, baixo a dirección de Agustí Villaronga.

Notas
-----

1. ↑  Ficha do libro
2. ↑  "Ficha na Fundación V. Risco". Arquivado dende o orixinal o 05 de febreiro de 2012. Consultado o 17 de febreiro de 2012.
3. ↑  *La novela en la que se basa 'Pa Negre' vende 20.000 ejemplares tras el estreno del filme*, en La Vanguardia. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Crítica do libro *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12397047
* BiTraGa: 4575
* GEC: 0519380

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Shigeru Kayano** (萱野 茂, *Kayano Shigeru*?), naceu o 15 de xuño de 1926 e faleceu o 6 de marzo de 2006 nun hospital en Hokkaido na cidade de Sapporo. Shigeru Kayano foi un dos derradeiros falantes nativos da lingua ainu e a figura principal no movemento étnico dos ainus no Xapón.
É considerado como unha das voces máis importantes a prol da defensa da cultura ainus, a súa lingua e costumes, buscando os dereitos políticos, culturais e humanos para os ainu. Shigeru Kayano definía Hokkaido cunha única frase: - "Hokkaido, Ainu no kuni desu" (Hokkaido, o país do pobo Ainu).

Política
--------

Foi o primeiro político do pobo ainu na Kokkai (cámara alta xaponesa), polo Partido Social Democrático entre 1994 e 1998.

Como escritor
-------------

Foi o autor de máis de 25 libros sobre o pobo ainu, cos que non só tentou divulgar a súa cultura, senón tamén reivindicar os dereitos culturais, sociais e a liberación psicolóxica de moitos descendentes dos ainus.

Algúns dos seus libros traducidos en lingua inglesa son:

* Our Land Was a Forest - (Traducido por Paperback - 1994)
* The Ainu - (Traducido por Hardcover - 2004)
* The Ainu And the Fox - (Traducido por Hardcover - 2006)
* Ainu no mingu - (Traducido por Hardcover - 1984)
* Kayano Shigeru no Ainugo jiten - 1996
* Tsuma wa karimono - 1994

Homenaxes
---------

O Museo Ainu foi fundado e adicado ó seu nome como homenaxe á súa dedicación ó pobo ainu. O museo constitúe un referente da cultura, costumes e historia dos ainus. 

* Kayano Shigeru Ainu Museum Foundation

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Museu Ainu *(en xaponés)*

### Outros artigos

* Pobo ainu
* Lingua ainu

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q290222
* WorldCat
* VIAF: 108779495
* BIBSYS: 90843862
* BNF: 14544665m
* CiNii: DA01134396
* FAST: 180678
* GND: 119297574
* ISNI: 0000 0000 8173 7282
* LCCN: n86131776
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00030008
* NTA: 121741346
* SUDOC: 033719004

 |
**Perseus Project** é un proxecto de biblioteca dixital da Universidade Tufts que reúne unha colección dixital de fontes das Humanidades, presentada polo Departamento de Clásicas. O editor principal do proxecto desde a súa fundación é Gregory Crane, catedrático de devandita universidade.

O proxecto naceu en 1987 coa intención de reunir e ofrecer materiais para o estudo da Antiga Grecia. Publicáronse dous CD-ROM e o denominado Perseus Project Library está dispoñible en Internet desde 1995. O proxecto superou o obxectivo para o que foi creado. As coleccións actuais abarcan os clásicos de Grecia e Roma, o Renacemento inglés, os documentos de Edwin Bolles e a historia da Universidade Tufts, ademais de ferramentas auxiliares como dicionarios e enciclopedias.

O Perseus Project é partidario do código aberto e publica os textos que están en dominio público en formato XML dispoñíbel para a súa descarga.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Thomas R. Martin (1996): *Ancient Greece from Prehistoric to Hellenistic Times* (*A Antiga Grecia desde os tempos prehistóricos ata o período helenístico*), Yale University Press (Publicacións da Universidade Yale), ISBN 0-300-06956-1. Acompaña ás fontes en liña do Proxecto Perseus. Texto inglés en Google Books; ed. del 2000.

### Outros artigos

* Packard Humanities Institute.
* Thesaurus Linguae Graecae.

### Ligazóns externas

* The Perseus Project
* Chicago mirror site
* Lisa M. Cerrato y Robert F. Chavez: *Perseus Classics Collection: An Overview* (*A colección clásica de Perseus: panorama*). Texto inglés no sitio do proxecto.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Portelo (homónimos).
Portelo do cinema Ohio en Columbus, Ohio, nos Estados Unidos de América.
O **portelo** é o sitio onde se venden as entradas para acceder a un evento público, por exemplo, o cinema, o teatro ou un estadio. Por extensión, no contexto da industria cinematográfica e de entretemento en xeral, o termo é usado como referencia á cuantía recibida por determinado filme, produción teatral ou artística en xeral en función da frecuencia ós eventos con entrada paga. Nese senso, alén da cuantía en cartos, tamén se pode facer referencia á cantidade de billetes vendidos, ofrecendo un criterio máis para a avaliación do maior ou menor éxito de determinada produción.

Emprego
-------

En decembro de 2009, coa aquisición pola Nielsen EDI por 15 millóns de dólares, a empresa de medición Rentrak converteuse na única fornecedora de datos mundiais de portelo e frecuencia a salas de cinema. Hai varias páxinas web que controlan os valores do portelo, tales como *Boxoffice*, *Box Office India*, Box Office Mojo, *Koimoi*, *ShowBIZ Data* e *The Numbers*.

Para determinar se un filme tivo beneficio ou perdas, non é correcto facer a comparación directa entre o valor bruto de portelo e o custo, dentro da previsión ou non, no orzamento da produción, porque os exhibidores quedan na media con valor considerábel do valor, que varía de filme a filme, coa porcentaxe do distribuidor sendo maior nas primeiras semanas de exhibición. Tamén é común que o distribuidor reciba unha porcentaxe do rendemento bruto ou unha porcentaxe maior do rendemento, após retirar determinado valor inicial, o que for maior.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *portelo*.
2. ↑  Gunderson, Laura (8 de febreiro de 2010). "Portland-based Rentrak posts Q3 loss". *The Oregonian*. Consultado o 9 de febreiro de 2010.
3. ↑  "Rentrak buys Nielsen EDI, consolidating box office reporting business". *The Los Angeles Times*. Consultado o 9 de abril de 2011.
4. ↑  Entertainment.howstuffworks.com
5. ↑  "Express.howstuffworks.com". Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2012. Consultado o 20 de decembro de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Portelo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de filmes coas maiores recadacións

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q877435
* AAT: 300248257

 |
Ría de Avilés desde el pantalán de Zelúan.
A **Ría de Avilés** atópase en Asturias, e está localizada no mar Cantábrico, próxima á localidade homónima. Trátase dun esteiro natural, que desemboca ao mar pola localidade de San Juan de Nieva.

Información xeral
-----------------

A ría leva dirección norte no seu lado máis próximo á cidade, tomando dirección noroeste a partir da curva de Pachico. Está situada nunha falla tectónica, coñecida como Falla de Ventaniella, que provocou pequenos tremores ao longo da historia. Na súa conca desembocan pequenos ríos como o río Raíces, o río da Magdalena ou o río de Vioño. A barra de saída da ría sempre sufriu problemas de colmatación, obrigando a dragados periódicos. A extensión da ría era maior noutros tempos. A marismas ocupaban a zona na que se sitúa o actual *Parque del Muelle*, sendo desecadas a finais do século XIX. Na proximidade da ría, a poucas millas da costa, atópase o canón de Avilés, sima abisal na que se ten constancia da existencia da lura xigante. 
Dende o ano 2003 estase a realizar unha importante labor de limpeza dos lodos contaminados da ría. A causa a grande contaminación de décadas pasadas, deixaran a ría en moi mal estado dende o punto de vista ecolóxico. Aínda así,quedan restos das antigas marismas de grande valor ecolóxico, sobre todo pola presenza de aves migratorias, coma a enseada de Llodero, a punta de Recastrón e a charca de Zeluán.

Ría e porto
-----------

Final da ría: Novo paseo da ría de Avilés.
A ría tal como a coñecemos hoxe é a ampliación do porto de Avilés sufrida na década dos cincuenta ao implantarse Ensidesa (*hoxe Arcelor*), para dar saída e entrada aos produtos metalúrxicos que se ían fabricar na nova factoría. Hoxe en día a ría está arrodeada de importantes empresas como son Alcoa, Cristalería Española, Asturiana de Zinc etc. Na marxe oeste da ría atópase tamén a lonxa de Avilés, a confraría de pescadores e o porto deportivo, cuxo número de amarres está experimentando un gran crecemento nos próximos anos. Os peiraos industriais son o de Raíces, o de San Juan de Nieva e o de San Agustín. Preto deste último vaise edificar o centro cultural Oscar Niemeyer. Está previsto que no ano 2008 empecen as obras da marxe dereita da ría, que farán que os atraques teñan continuidade dende o peirao de Alcoa ata a dársena de San Agustín, moi preto do Niemeyer e do novo porto deportivo.

Notas
-----

1. 1 2  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 19 de marzo de 2007. Consultado o 14 de xuño de 2008.

Véxase tamén
------------

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial do Porto de Avilés
* Información variada sobre a Ría e Porto de Avilés

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395708
* GeoNames: 3129132

 |