recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Carlos Díaz Gestal**, máis coñecido como **O Xestal**, nado en Monte Alto (A Coruña) o 8 de agosto de 1933 e finado na mesma cidade o 4 de xaneiro de 1993, foi un humorista e cantante galego..

Traxectoria
-----------

A súa actividade como contador de contos, moitos deles rexistrados en gravacións discográficas, tróuxolle unha gran popularidade na Galicia dos anos sesenta e setenta. Algúns dos títulos das súas gravacións foron "Contos de Bergantiños", "Contos que van pra a feira" etc. A pesar de que o personaxe do Xestal, que usaba a ironía para manter un ton reivindicativo, estaba caracterizado como un home do medio rural, Carlos Díaz naceu no seo dunha familia obreira do barrio de Monte Alto, na Coruña.

Paralelamente á súa carreira de humorista, colaborou e formou parte de numerosos coros e agrupacións folclóricas, como Cántigas da Terra, Follas Novas, Toxos e Froles ou Aires de Bergantiños, da que foi fundador en 1985.

Triunfou na radio no programa *Desfile de Estrellas* (RNE) e en 1964 o Ministro de Información e Turismo Manuel Fraga Iribarne condecorouno coa Medalla ao Mérito Turístico.

Despois de pasar a súa infancia entre Oleiros e Sada, e percorrer o mundo para actuar en diversos centros galegos da emigración, Carlos Díaz asentouse nas parroquias carballesas de Lema e Rebordelos. A súa vinculación coa comarca de Bergantiños fixo que participase activamente nas loitas contra a privatización do areal e lagoa de Baldaio.

Tras o seu pasamento, foi enterrado no cemiterio parroquial de San Martiño de Razo (Carballo).

Notas
-----

1. ↑  Alfonso Pato (7 de xaneiro de 2023). "Carlos Díaz, o Xestal, el humorista incómodo: superventas en casete, activista y perseguido por ser homosexual". *elDiario.es* (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Homenaxe ao Xestal 2010, e unha gravación sonora do xestal cun conto: O cabalo[*Ligazón morta*]
* Un poema protesta do Xestal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17415356
* WorldCat
* VIAF: 100915721
* BNE: XX1162493
* Discogs: 6306742

 |
Listaxe de profesores do instituto de Pontevedra, do curso 1928-29. Ao comezo figuran os nomes dos catedráticos.
No sistema educativo español, un **catedrático de ensino secundario** é un profesor que alcanzou o posto máis alto na escala do profesorado de ensinos non universitarios. Son funcionarios do grupo A1 e teñen un complemento de destino de nivel 26.

En España, o posto de catedrático de ensino secundario está regulado pola LOE, Lei Orgánica de Educación, aprobada no ano 2006. Para acceder a el, fai falta ser previamente profesor de ensino secundario (para o que é un requisito previo ser licenciado, diplomado, enxeñeiro ou arquitecto e aprobar unha oposición cun mínimo de oito anos de antigüidade, e pasar o correspondente proceso selectivo).

Entre outras, é función dos catedráticos o desempeño da xefatura dos departamentos didácticos dos institutos de ensino secundario.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cátedra universitaria

### Ligazóns externas

* Lei Orgánica 2/2006, de 3 de maio, de Educación BOE *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5758653
* GND: 4158589-6
* LCCN: sh85060718
* NKC: ph126244

 |
*"Camposanto" redirixe aquí. Para outros usos véxase: camposanto (homónimos).*
Cemiterio en Cospeito, Lugo.
Un **cemiterio** ou **camposanto** é un lugar onde se depositan os cadáveres, os restos mortais dunha persoa defunta.

Características
---------------

As necrópoles existiron desde hai ben tempo. Xa durante o megalitismo construíronse dolmens para deixar os corpos das persoas falecidas.

O proceso de inhumación varía segundo a cultura do lugar. Os corpos poden introducirse en ataúdes, féretros ou sarcófagos, ou simplemente ser envoltos en teas. Á vez, ben poden ser sepultados baixo terra ou depositados en nichos, mausoleos ou outro tipo de sepulturas. Tamén é común a cremación cos corpos e o depósito das cinzas no cemiterio.

Usualmente, os cemiterios son comunitarios, atopándose no recinto as tumbas dos membros da comunidade, sen chegar a ser tumbas colectivas, pois cada defunto ten o seu propio espazo determinado aínda que, por decisión familiar, tamén poden enterrarse varios familiares no mesmo lugar.

A palabra **cemiterio** procede do termo grego *koimetérion* ("dormitorio"), pois segundo o cristianismo, os corpos *dormen* até o día da resurrección. No caso dos cemiterios católicos, tamén son coñecidos co nome de **camposantos**. Esta denominación comezou a usarse en Pisa, onde se soterrou con terra traída de Xerusalén o cemiterio construído no século XIII dentro da cidade.[]

É un lugar por tradición asociado a numerosas lendas e mitos.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de cemiterios de Galicia.
* Graba, SilledaGraba, Silleda
* Nena nun cemiterioNena nun cemiterio
* Cemiterio en Teo, GalizaCemiterio en Teo, Galiza
* Mariña luguesaMariña luguesa
* Vista dun cemiterio en Graba, Silleda.Vista dun cemiterio en Graba, Silleda.
* Panteón nun cemiterio na Estrada.Panteón nun cemiterio na Estrada.
* Cruces nun cemiterio en Outeiro de ReiCruces nun cemiterio en Outeiro de Rei
* Cemiterio en Noia.Cemiterio en Noia.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cemiterio*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *camposanto*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cemiterio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Morte
* Funeral
* Día de Defuntos
Coordenadas: 43°23′42″N 7°22′09″O﻿ / ﻿43.395, -7.36916667

A cova do Rei Cintoulo segundo Villa-amil, 1873.
A **cova do Rei Cintolo** está situada na parroquia de Argomoso (Mondoñedo). É a cova calcaria máis grande de Galicia e no seu interior pódense observar estalactitas e estalagmitas. Está formada por tres andares de galerías, a inferior cunha vía de auga con circulación parcialmente sifonante, que forman un total de case 7.500 metros de lonxitude, o que fai que sexa a cova coñecida con maior percorrido horizontal de Galicia, polo que é bastante coñecida.

Situación
---------

A caverna atópase no lugar de Sopena, na parroquia de Argomoso, en Mondoñedo. O enclave atópase a escasos quilómetros do centro da vila.

Historia
--------

A cova foi explorada, do punto de vista arqueolóxico, por primeira vez por José Villa-amil y Castro na década de 1870, da que deixou constancia no seu libro *Antigüedades prehistóricas y célticas de Galicia*. En 1893 cítase no xornal *La Voz de Luarca* outra exploración e un ano máis tarde aparece citada na guía de Gabriel Puig y Larraz chamada *Guía de cavernas de España*. Daquela estimábase a dimensión da cova nuns 200 metros.

En 1954, a iniciativa do Club Montañeiros Celtas de Vigo, fíxose un campamento para a exploración e topografía da caverna. Descóbrense novas zonas na cavidade, así como o río subterráneo, ao que chamaron río Celtas. Máis tarde distintos grupos espeleolóxicos de toda España foron completando as investigacións e os traballos de topografía. A finais dos anos 1960 comezan os intentos de obter unha topografía xeral da cova, ao tempo que se descobre a galería Venus á dereita da sala do Río (tamén coñecida como salas Finais do Río).

En 1973 a cova gaña sona grazas a un documental de TVE, que supuxo a primeira filmación da cova. A partir daquela a caverna comezou a ser visitada por un gran número de persoas, que provocaron deterioracións no seu interior. En 1976 decidiuse colocar un enreixado, debido aos espolios que estaba a sufrir a caverna, que ameazaban coa destrución da cavidade.

Nas escavacións dirixidas no verán de 2002 pola arqueóloga Rosa Villar atopáronse materiais da Idade de Ferro, da cultura castrexa (cerámica e osos de vaca, porco e cervo) na súa entrada. En 2006 o concello de Mondoñedo puxo en marcha un sistema de visitas guiadas á caverna, poñendo fin a unha época de peche que semellaba definitiva.

En 2019 a cova foi recoñecida como o «mellor destino científico de Galicia» e en 2022 distinguida como a «mellor cova de Galicia».

Notas
-----

1. ↑  "Páxina do Concello de Mondoñedo". Arquivado dende o orixinal o 08 de xaneiro de 2009. Consultado o 16 de marzo de 2010.
2. ↑  "A cova do Rei Cintolo, distinguida como a "Mellor Cova de Galicia 2022"". *GCiencia*. 15 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A cova do Rei Cintolo, na páxina do Concello de Mondoñedo Arquivado 08 de xaneiro de 2009 en Wayback Machine.
* Cova do Rei Cintolo. G.E. Edelweiss

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398239
* WorldCat
* VIAF: 166156253583908110002

 |
Coordenadas: 44°30′29″N 1°38′40″L﻿ / ﻿44.508056, 1.644444

Man e puntos asociados na cova de Pech Merle
A **gruta de Pech Merle** é unha cova decorada prehistórica sita en Francia.

Situación e historia
--------------------

A caverna de Pech Merle está situada no departamento de Lot, na rexión de Midi-Pyrénées, no concello de Cabrerets. Ábrese nun outeiro (*Pech* en occitano, do latín *podiu*) que domina o val do río Célé, no Quercy. O abade Henri Breuil dixo desta cova: "*A sala pintada da caverna de Pech Merle é como a Capela Sistina dos planaltos calcáreos do Lot*".

A cova decorada foi descuberta o 4 de setembro de 1922 por André David e Henri Dutertre. Foi estudada por Amédée Lemozi, que publicou "La grotte temple du Pech Merle" (*A gruta-templo de Pech Merle*), en 1929, André Leroi-Gourhan e mais Michel Lorblanchet.

En 1949, o mesmo André David descubriu o *divertículo do Combel*, un ramal na mesma cova, e Amédée Lemozi estudou as pinturas descubertas nel.

Pech Merle foi declarado Monumento histórico, e representa un sitio salientable da arte paleolítica europea.

A arte de Pech Merle
--------------------

Abondo vasta, a gruta comprende dous subconxuntos situados a un e outro lado da entrada prehistórica:

* No lado leste son visíbeis puntos vermellos, figuras de cabalos, un felino e, nun divertículo denominado **Le Combel**, tres figuras evocadoras de cervos megaceros;
* O lado oeste esténdese por unha área maior e máis rica. Comprende principalmente unha composición chamada **o friso negro**, no que están agrupados un cabalo, varios bisontes e mamuts, con numerosos trazados dixitais no teito, e mans negativas asociadas a puntos; está situada aquí tamén a escena chamada "dos **cabalos con puntos**". Esta última composición, tan complexa, foi, sen dúbida, realizada en varias etapas. Comprende dous cabalos, un orientado para a esquerda e o outro para a dereita, acompañados de seis mans en negativo negras, signos e máis puntos. Un grande peixe de finos trazos vermellos está superposto sobre o cabalo da dereita.

Este último foi obxecto dunha datación directa por carbono 14, co resultado de arredor de -25.000 anos antes da nosa era. Tal data corresponde ao período Gravetiense, o que é compatíbel con outros elementos como son as mans negativas. Con todo, é posíbel que parte das pinturas e dos gravados de Pech Merle date dunha fase máis recente, qizais do Magdaleniano.

Visita
------

Aínda que o número de visitantes diarios estea limitada, Pech Merle forma parte das covas ornamentadas paleolíticas principais que están aínda abertas ao público. No lugar, o Museo de Prehistoria Amédée Lemozi serve para completar a visita da gruta.

En 2006, 72.000 persoas visitaron a caverna.

Notas
-----

1. ↑  Journal La Dépêche (Lot) du 29 août 2007 p.36

Véxase tamén
------------

* Arte prehistórica
* Gruta de Gargas

### Ligazóns externas

* *(en francés)* Páxina do Centre de Prehistoria de Pech Merle
* *(en francés)* Interrogar a arte parietal - O friso negro de Pech-Merle, filme de M. Lorblanchet, 1984, realmedia de 18 min.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1758359
* Mérimée: PA00094994

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Celta (homónimos).

O **celtic punk**, tamén coñecido como **punk celta** ou **punk folk**, (e con menos notoriedade tamén se refire a este tipo de música como **paddybeat**, **celtcore**, **jig punk** ou **rock and reel**) é unha música xeralmente asociada a punks irlandeses e dos diversos países denominados celtas, como escoceses, galeses ou bretóns.

Orixes
------

Durante os anos 60 e 70 en Gran Bretaña e Irlanda, xurdiron dúas bandas de folk rock moi importantes como The Dubliners e The Clancy Brothers. Tamén merece especial mención a banda escocesa The Skids, que foron a primeira banda británica de punk en introducir un instrumento musical de orixe celta na súa música.

É entón cando en 1982 Shane MacGowan funda a banda The Pogues, a primeira en mesturar música celta con punk rock. The Pogues son a primeira banda denominada punk celta e a máis importante. Tras o seu éxito saíron á escena musical outras agrupacións como os británicos The Men They Couldn't Hang e Nyah Fearties e os australianos Roaring Jack.

Características
---------------

O punk celta inclúe normalmente nas súas bandas instrumentos clásicos como a guitarra, o baixo e a batería. Pero tamén son case indispensables a gaita (fundamental), o whistle, o violín, banjo, mandolina ou o acordeón para conseguir dar ao punk as melodías irlandesas tan características do xénero.

As principais escenas do movemento ao longo da súa historia sucedéronse en grandes urbes de importante influencia de inmigrantes irlandeses como en Glasgow, Londres, Boston, Os Ánxeles, Nova York e Chicago. A temática foi moi particular, primando a exaltación patriótica da nación de Irlanda, a clase obreira e as bebidas alcohólicas (o seu amado whiskey) que provocou que moitas das bandas e afeccionados alcumasen o xénero como *Irish Punk Drunken Music* (música punk de borrachos irlandeses).

Actualidade
-----------

A escena punk celta na actualidade está copada de varios grupos. Destacan, principalmente dúas bandas: os estadounidenses Flogging Molly e Dropkick Murphys. No entanto, é un xénero presente en todo o mundo, como demostran os canadenses Real McKenzies, os australianos The Rumjacks, os alemáns Fiddler's Green, os húngaros Paddy and the Rats, os ingleses Smokey Bastard, os canadenses The Dreadnoughts e os suecos Sir Reg.

Os comezos e mediados da década dos 90 foron moi produtivos, producíndose unha segunda onda (máis que en número, en calidade) de grupos que fusionan punk con música celta, do mesmo xeito que ocorreu a comezos dos 80. Esta vez a escena foi nos Estados Unidos e o Canadá, con grupos de antepasados irlandeses como os anteriormente citados. Os tres están baixo o selo das discográficas máis importantes do punk como Fat Wreck Chords, Hellcat Records (filial da xigantesca Epitaph) ou SideOneDummy Records.

En Galiza
---------

* Bastards on Parade
* Falperrys
* Motor Perkins
* Ruxe Ruxe

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Música celta
* Punk
* Folclore
* Rock celta

### Ligazóns externas

* CFPAM Celtic Folk Punk Radio
* Celtic Folk Punk and More
* Irish Punk. Punk.ie
* Shite 'n' Onions
* Paddy Rock
* The Scallywag Show
Os **célticos** (en latín: *Celctici*, que quere dicir celta) é o nome dado aos celtas que habitaban na zona do Alentejo occidental, no sur de Portugal, o sur da provincia de Badaxoz e o norte da provincia de Huelva formando a zona occidental da Beturia: a Beturia Céltica.

Segundo Jorge de Alarção, "a designación Celtici" sería un colectivo que abarcaría a diversos pobos, como os saefes e os cempsii e se cadra tamén os lusitanos. De feito propúxose unha orixe *céltica* para o etnónimo dos Cempsii que sería unha adaptación grega do orixinal *Cimb*ii así recollido nunha estla do Algarbe para un tal kimbaitis 'dos Cimbios', e que se relaciona co antigo irlandés cimb 'tributo' e *cimbid* 'dador de tributos - vencido' < \**kimbiatis*.

As poboacións dos célticos en Lusitania eran Lacóbriga, Caepiana, Braetolaeum, Miróbriga, Arcóbriga, Meribriga, Catraleucus e Arandis..

Os célticos eran veciños dos turdetanos cos que compartían as chairas do Alentejo, ocupando os célticos a parte occidental. É Tolomeo (c. 90 - c. 168), baseado en autores máis antigos como Posidonio e Artemidoro o que distingue entre os dous pobos no século II. Segundo relata Plinio na súa obra, *Historia Naturalis* os *Celticii* ocuparon territorio até a Huelva andaluza, como pobo cadete dos Lusitanos, cos cales Plinio identificaba as leis, fala, o seu culto e nomes de *oppidas*. Os pobos célticos ensinaron a metalurxia do ferro aos habitantes da zona mediterránea.

Notas
-----

1. ↑   Alarcão, Jorge de. Populi, Castella e Gentilitates. Revista de Guimarães. Volume Especial, I, Guimarães, 1999. Casa de Sarmento.
2. ↑  Koch, John 2009 "A case for Tartessian as a Celtic Language". Palaeohispánica: Revista sobre lenguas y culturas de la Hispania antigua nº 9, 339-351
3. ↑  (en inglés)The Geography of Claudius Ptolemy. Book II, Chapter 4. Localización de Lusitania Hispania. (Segundo mapa de Europa).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ángel Montenegro *et alii*, *Historia de España 2 - colonizaciones y formación de los pueblos prerromanos (1200-218 a.C)*, Editorial Gredos, Madrid (1989) ISBN 84-249-1386-8
* Mattoso, José (dir.), História de Portugal. Primeiro Volume: Antes de Portugal, Lisboa, Círculo de Leitores, 1992. (in Portuguese)
* Berrocal-Rangel, Luis (2005). "The Celts of the Southwestern Iberian Peninsula". *E-Keltoi: Journal of Interdisciplinary Celtic Studies* **6**: 481–96.
* Luis Berrocal-Rangel, *Los pueblos célticos del soroeste de la Península Ibérica*, Editorial Complutense, Madrid (1992) ISBN 84-7491-447-7
* Plinio o Vello, *Historia Naturalis* III, 13-14.

### Bibliografía adicional

* Alberto Lorrio J. Alvarado, *Los Celtíberos*, Universidad Complutense de Madrid, Murcia (1997) ISBN 84-7908-335-2
* Francisco Burillo Mozota, *Los Celtíberos, etnias y estados*, Crítica, Barcelona (1998, revised edition 2007) ISBN 84-7423-891-9

* Portal:Celtas
* Portal:Portugal
**Carlos Martínez Mínguez**, nado en Soria o 28 de xuño de 1973, é un político español, actual alcalde de Soria.

Biografía
---------

Nacido en Soria, estudou Enxeñaría Técnica Agrícola no Campus "Duques de Soria" da Universidade de Valladolid. Afiliouse ao PSOE con 23 anos, formou parte da lista do seu partido ao concello de Soria en 1999, resultando elixido concelleiro nun goberno municipal tripartito entre PSOE, IU e ALSI, asumindo as concellarías de Medio Ambiente, Cultura e Festexos. En 2003 tras a perda da alcaldía nas municipais, foi portavoz do PSOE no concello de Soria, cargo que compatibilizou co de procurador por Soria nas Cortes de Castela e León.

Desde 2002 é secretario provincial do PSOE de Soria, sendo reelixido en 2004, 2008 e 2012. Cabeza de lista do PSOE nas municipais de 2007, a súa candidatura foi a máis votada, empatando a 9 edís co PP, sendo investido alcalde o 16 de xuño de 2007, iniciando unha lexislatura en minoría. Nas eleccións municipais do 22 de maio de 2011, obtivo maioría absoluta, chegando até os 12 concelleiros fronte aos 9 do PP, sendo reelixido alcalde de Soria o 11 de xuño de 2011. Foi membro do equipo de Carme Chacón durante a elección do secretario xeral do PSOE no seu 38º Congreso.

Cargos desempeñados
-------------------

* Concelleiro de Soria. (Desde 1999)
* Procurador por Soria nas Cortes de Castela e León (1999-2003)
* Secretario xeral do PSOE de Soria. (Desde 2002)
* Portavoz do PSOE no concello de Soria. (2003-2007)
* Alcalde de Soria. (Desde 2007)

Notas
-----

1. ↑  Europa Press (28 de xullo de 2012). "Carlos Martínez, reelegido secretario del PSOE de Soria". *www.europapress.es*.
2. ↑  "PP siete, PSOE dos". *www.elmundo.es*. 23 de maio de 2011.
3. ↑  "El alcalde de Soria, portavoz con Narbona de la plataforma que lidera Carme Chacón". *El Norte de Castilla* (en castelán). 22 de decembro de 2011.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José María Martínez Laseca** | **Secretario xeral do PSOE de Soria**2002-actualidade | Sucesor:***No cargo*** |
| Predecesor:**Encarnación Redondo Jiménez** | **Alcalde de Soria**2007-actualidade | Sucesor:***No cargo*** |
Exantema causado por amoxicilina.

|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

Un **exantema** é a aparición de erupcións cutáneas vermellas nunha rexión específica ou por todo o corpo causadas por infeccións ou efecto colateral de medicinas como a penicilina. As causas máis comúns en nenos son víricas e bacterianas: xarampón, escarlatina, rubéola, estafilococo, eritema infeccioso, roséola, varicela e enterovirus.

Por definición, exantema é a aparición de eritemas (manchas vermellas), pápulas (elevación da lesión) e ás veces pústulas (supuración con pus) na pel. Este tipo de lesión pode ser única ou múltiple e pode ocorrer só nunha rexión específica do corpo ou espallarse por todo o corpo.

Notas
-----

1. ↑  *Marcela Ferrés Garrido; Enrique Fanta Núñez* Arquivado 30 de abril de 2017 en Wayback Machine. Exantemas en pediatría consultado o 27 de xuño de 2016
2. ↑  Exantema.org. "Exantema: causas". Arquivado dende o orixinal o 16 de xuño de 2016. Consultado o 27 de xuño de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14509067
* BNCF: 42089
* JSTOR: exanthema
* MAG: 2777489803

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 25831
* DOID: DOID:0050486
* ICD-10: A38
* MeSH: D005076
* MeSH: C17.800.257
* NCIt: C111884
* UMLS: C0015230

 |
Fernando o Católico, un dos asinantes da Concordia de Villafáfila.
Filipe I o Fermoso, o outro asinante da Concordia de Villafáfila.
A **Concordia de Villafáfila** é un acordo asinado o 27 de xuño de 1506 na localidade de Villafáfila por Fernando o Católico, e ao día seguinte en Benavente por Filipe o Fermoso, marido de Xoana I de Castela (coñecida co sobrenome de Xoana a Tola).

Mediante este tratado recoñecíase a incapacidade da raíña Xoana para reinar debido ao seu alleamento mental. Filipe o Fermoso quedaba como único rei de Castela. Fernando o Católico, que ata entón viña exercendo como gobernador de Castela en virtude do indicado no testamento de Isabel a Católica (12 de outubro de 1504) e do acordado con Xoana e Filipe na Concordia de Salamanca (24 de novembro de 1505), retirábase aos seus reinos de Aragón. A cambio, Fernando recibía as rendas das tres ordes militares castelás que foran patrimonializadas na década anterior (Calatrava, Santiago e Alcántara) e unha porcentaxe non especificada das rendas das Indias Occidentais (a metade, segundo algunhas fontes).

A vixencia do acordo foi breve, como consecuencia do falecemento de Filipe o fermoso o 25 de setembro de 1506. Fernando o Católico volveu asumir o goberno de Castela como rexente da súa filla Xoana, dado que o fillo primoxénito de Xoana e Filipe (o futuro Carlos V) tiña cinco anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  Jerónimo Zurita: Historia del rey Don Fernando el Católico. De las empresas, y ligas de Italia Arquivado 09 de decembro de 2007 en Wayback Machine. libro VII, cap. VII.
2. ↑  Luis Suárez Fernández, *Análisis del testamento de Isabel la Católica*. *Testamento de la Señora Reyna Católica Doña Isabel, hecho en la villa de Medina del Campo, a doce de octubre del año 1504*, texto en Wikisource.
3. ↑  Belenguer, Ernest (2019). *Los Trastámara. El primer linaje real de poder político en España* (en castelán). Pasado & Presente. p. 469. ISBN 9788494970603.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Concordia de Villafafila.
Este artigo ilustra algúns exemplos en varias linguaxes de programación para ilustrar a sintaxe de cada unha. O algoritmo implementado é simplemente facer a suma entre dous valores.

### C/C++/Java/C#

```
 int SumaDeDousValores (int A, int B)
 {
 return ( A + B );
 }

```

### Visual Basic

```
 function SumaDeDousValoresEnteiros(a as integer, b as integer) as integer
   SumaDeDousValores=a+b
 end function

```

### Pascal

```
 function SumaDeDousValoresInteiros( A, B: Integer ): Integer;
 var Resultado : Integer;
 begin
   Resultado := A + B;
   SumaDeDousValoresInteiros := Resultado;
 end;

```

### Delphi

```
 function SumaDeDousValores( A, B: Integer ): Integer;
 begin
   Result := A + B;
 end;

```

### Python

```
 def SumaDeDousValores (a, b):
   return a + b

```

### Scheme

```
(define Suma (lambda (x y)  (+ x y)) )

```

### Haskell

```
suma :: Integer -> Integer -> Integer -- (asinatura)
suma a b =  a + b

```

### Logo

```
defina "SumaDeDousValores [[a b]] [escriba suma :a :b]]

```

### Action Script

```
function sumaDeDousValores (a, b){
	trace(a + b);
};

```

### PHP

```
function SumaDeDousValores($VlrA, $VlrB)
{
   return ($VlrA + $VlrB);
}

```
Sede Central do Eusko Ikaskuntza no Palacio de Miramar, Donostia.
**Eusko Ikaskuntza** (**EI**) (en galego, **Sociedade de Estudos Vascos**) é unha entidade privada científico-cultural creada en 1918 polas Deputacións forais de Áraba, Biscaia, Guipúscoa e Navarra coa intención de "ser un recurso estable e duradeiro, co fin de desenvolver a cultura euskalduna".

Os membros desta entidade están reunidos en diferentes Seccións Científicas. É a única institución de diferentes disciplinas científicas que ten presenza oficial en todo o País Vasco, concedendo, entre outros, o Premio Manuel Lekuona. A sede central está en Donostia, con oficinas e delegacións en Baiona, Pamplona, Vitoria e Bilbao.

Seccións científicas
--------------------

* Comunicación
* Ciencias sociais e Economía
* Dereito
* Ensino
* Antropoloxía-Etnografía
* Folclore
* Física, Química e Matemáticas
* Ciencias da Medicina
* Ciencias Naturais
* Artes plásticas e Monumentais
* Música
* Fotografía
* Lingua e Literatura
* Prehistoria-Arqueoloxía
* Historia-Xeografía

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eusko Ikaskuntza***  |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Eusko Ikaskuntza

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1518426
* WorldCat
* VIAF: 122664325
* Auñamendi: 40053
* BAV: ADV11243185
* BNE: XX98959
* BNF: 11866497p
* CANTIC: a10158248
* CiNii: DA06105894
* GND: 220053-3
* ISNI: 0000 0004 1775 6840
* LCCN: n84043977
* NKC: ko2008480095
* NLA: 35683993
* SUDOC: 026413469

 |
**Carlos Mugica**, nado en 1930 e finado en 1974, foi un sacerdote xesuíta arxentino, vinculado ao Movemento de Sacerdotes para o Terceiro Mundo e ás loitas populares da Arxentina das décadas de 1960 e 1970.

Traxectoria
-----------

### Nacemento

Mugica naceu en Buenos Aires o 7 de outubro de 1930. Fillo dun político conservador e dunha muller de familia adiñeirada, en 1954 comezou a traballar ferventemente na asistencia de familias empobrecidas desde a parroquia de Santa Rosa de Lima, na cidade de Buenos Aires, sentíndose pouco a pouco próximo ao movemento político denominado peronismo e ao accionar revolucionario de Ernesto Che Guevara e de Mao Zedong.

### Militancia política

A mediados da década do 60 coñece e mantén unha estreita relación cos activistas católicos xuvenís Fernando Abal Medina, Mario Firmenich e Carlos Gustavo Ramus, quen máis tarde serían parte da célula fundacional da organización armada Montoneros, intimamente ligada ao movemento peronista de esquerda.

### Crítica a Montoneros

Xa entrada a década do 70, e por manter profundas diferenzas coa política de guerrilla armada e as accións violentas da organización Montoneros, Mugica toma unha postura crítica cara a estes, marcando un crecente distanciamento coa súa cúpula dirixente. O 7 de decembro de 1973, o pai Carlos Mugica expresou publicamente respecto diso: 

> 
> 
> *"Como dice la Biblia, hai que dejar las armas para empuñar los arados"*.
> 
> 

### O seu asasinato

Debido á súa activa militancia social e política padeceu varias ameazas de morte e diversos ataques e intentos de asasinato. O 11 de maio de 1974 foi emboscado cando se dispuña a subirse ao seu automóbil Renault 4-L azul estacionado na porta da igrexa de San Francisco Solano no Partido de Quilmes, suburbio do sueste de Buenos Aires, onde acababa de celebrar misa.

Segundo algunhas versións de ocasionais testemuñas, achegóuselle un individuo con bigotes, quen se cre que era Rodolfo Eduardo Almirón, xefe da Alianza Anticomunista Arxentina (Triple A), tiroteándoo con varios disparos cunha metralladora Ingram M-10 que lle afectaron seriamente o abdome e o tórax, falecendo aos poucos minutos ao ser trasladado a un hospital próximo. Xa moribundo, as últimas palabras que se lle escoitaron dicir foron: 

> 
> 
> *"¡Ahora más que nunca tenemos que estar junto al pueblo!"*
> 
> 

Como era habitual naquel período de gran violencia política vivido na Arxentina, organizacións armadas tanto de ultradereita (a Triple A) e da esquerda peronista (Montoneros), acusáronse mutuamente por este asasinato, aínda que pola modalidade con que se executou o atentado e os testemuños subseguintes, todas as presuncións indican que efectivamente a acción homicida foi obra da Triple A.

Actualmente o mausoleo do Pai Mugica atópase na capela Cristo Obreiro da Villa 31 de Retiro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Carlos Mugica *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2939420
* WorldCat
* VIAF: 48170072
* BNA: 000038761
* FAST: 138733
* ISNI: 0000 0000 3367 4555
* LCCN: n84143363
* NTA: 133545016
* OL: OL1274102A
* SUDOC: 074719998

 |
O **castelo de Antoine d'Abbadie** (en francés: *Château d'Abbadia*) é un *château* francés do século XIX, situado na localidade fronteiriza francesa de Hendaia, no departamento dos Pireneos Atlánticos, construído segundo o deseño de Eugène Viollet-le-Duc nun estilo neogótico entre 1860 e 1870.

Concibido a petición de Antoine d'Abbadie d'Arrast, astrónomo e explorador, pero tamén antropólogo e lingüista, membro da academia das Ciencias, que soñaba cun castelo observatorio de estilo gótico, comprende tres partes: a biblioteca, o observatorio e a capela.

O castelo é hoxe propiedade da «Academia das ciencias» á cal Antoine d'Abbadie legou en 1895, a condición de que o observatorio fora dirixido por un sacerdote.
O dominio de Abbadia no que se atopa o castelo, que contaba 250 acres, fíxose en parte propiedade do Conservatorio do litoral (Establecemento público) e é administrado polo concello de Hendaia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Abbadie Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficialArquivado 12 de novembro de 2015 en Wayback Machine. *(en francés)*
* Asociación dos amigos de Abbadia *(en francés)*
* Páxina Abbadia sobre a localización do Conservatorio do litoral *(en francés)*
* Fundación Antoine d'Abbadie da Academia das ciencias *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2093924
* WorldCat
* VIAF: 244321331
* GND: 7552106-4
* Mérimée: PA00084395

 |
***Cyberia*** é un videoxogo de acción creado por Xatrix Entertainment en 1994 para PC, e posteriormente, en 1996 foi portado ás videoconsolas Sega Saturn e PlayStation.

Características
---------------

No xogo pódese escoller en ocasións dúas opcións, a que se escolla alterará o desenvolvemento do xogo. É un videoxogo un pouco difícil polo tipo de puzzles que hai que resolver onde non todo é forza bruta e disparos se non pensar un pouco e usar as ferramentas precisas para saír do apuro cando este se presente. A pesar de todo isto, ao acabar o xogo darémonos conta de que non é tan longo. O Videoxogo ten algúns contras, por exemplo, que a configuración do rato está por defecto inversa e non se pode trocar, ou que é difícil disparar aos inimigos en movemento cando se está a manexar un "Blackbird".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Review de Cyberia *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1147147
* GameRankings: 573946
* Gaming-History: 59005
* GiantBomb: 3030-18074
* GOG: cyberia
* HowLongToBeat: 2122
* IGDB: cyberia
* MobyGames: cyberia
* PCGW: Cyberia
* Redump: 26038
* Steam: 624080
* VGG: 114759

 |
**Eusebio Alonso Vieites**, nado en Santiago de Compostela en 1861 e finado en Moaña o 7 de abril de 1939, foi un avogado e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Antigo seminarista. Foi redactor xefe de *Gaceta de Galicia* e *El País Gallego*, redactor de *La Prensa Gallega* e foi promotor de *El Liberal Compostelano*; tivo imprenta propia. Foi director da Cadea da Coruña (1893). Próximo ao socialismo, foi un dos precursores do societarismo proletario compostelán, participou na fundación do Centro Obrero, dirixiu *La Voz del Pueblo* e sufriu cadea e proceso logo da violenta folga xeral que viviu a cidade en 1898. Foi membro do Centro Republicano de Santiago.

Instalouse en Moaña e en 1900 enfrontouse a Eugenio Sequeiros Matos. Simpatizante do republicanismo radical de Lerroux, foi procesado en 1904 polas súas colaboracións no semanario republicano-federal de Vigo *La Lucha*. Dende 1906, cando se configurou a liña republicano-radical-lerrouxista en Galicia, colaborou en *La Libertad*. En 1914, a raíz das escisións que se operan no radical-lerrouxismo de Pontevedra, abandonou o partido e fundou o Partido Radical Autónomo, que ingresou na Conxunción Republicano-Socialista de Pontevedra. Foi organizador e líder principal do agrarismo e o obreirismo de Moaña, creando en 1903 a sociedade La Marina de Moaña, en 1917 era presidente da Sociedade de Agricultores El Porvenir de Moaña e ese mesmo ano foi presidente da Alianza de Cangas, polo que foi procesado con Bernardino González Paz por instigar na folga xeral. En 1917 a Conxunción Republicano-Socialista de Pontevedra propúxoo como candidato á Deputación Provincial. Máis adiante, desconforme co radicalismo das loitas sociais de principios dos anos vinte, moderou as súas posturas políticas achegándose ás teses de Calvo Sotelo. Foi xuíz municipal de Moaña.

Vida persoal
------------

Casou en primeiras nupcias con Luísa Mirás Punín e en segundas con Clementina Currás.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 8-4-1939, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2012). Fundación 10 de Marzo, ed. *José Pasín Romero: Memoria do proletariado militante de Compostela*. Santiago de Compostela. p. 66. ISBN 978-84-939921-0-1.
* Pérez Alonso, Bernardo (2007). *Eusebio Alonso Vieites (1861-1939) : Su vida su obra*.
* Santos Castroviejo, Iago; Nores Soliño, Antonio (2005). A Nosa Terra, ed. *Historia de Cangas, 1900-1936. Unha ribeira de pescadores*. Vigo. pp. 765–766. ISBN 84-96403-74-2.
O **castelo de Arévalo** é unha fortificación do século XV, localizada en Arévalo, ao norte da provincia de Ávila. A fortaleza sitúase entre os ríos Adaja e Arevalillo, os cales lle serven de fosos defensivos.

Historia
--------

A construción orixinal foi mandada reconstruír no século XV por orde de Álvaro de Zúñiga e Guzmán, duque de Béjar. Hospedou personaxes ilustres como a esposa de Pedro I de Castela, a raíña Branca de Borbón, durante o seu enclaustramento polo repudio que padeceu daquel.

Algunhas fontes afirman que trala morte de Xoán II de Castela se recluíu na fortaleza Isabel de Portugal, nai da futura Isabel a Católica e de Afonso de Castela, cos que supostamente viviu no castelo, aínda que non obstante é máis probable que estes vivisen nunhas casas situadas preto da Porta de Alcocer, xunto á actual praza do Concello. Tras pasar por mans do condestable de Castela, Álvaro de Luna, en 1476 pasou a pertencer aos Reis Católicos.

No século XVI, o castelo foi convertido en prisión. Guillerme de Orange, príncipe de Nassau, foi un dos máis importantes presos do castelo.

Durante os últimos séculos, o castelo pertenceu ao concello de Arévalo quen, por motivos económicos, o cedeu ao Ministerio de Agricultura coa condición de que se usase como silo de cereal. Na actualidade pertence ao Ministerio de Medio e Medio Rural e Mariño, úsase como centro de reunións pero tamén se encontra aberto ao turismo e na súa torre da homenaxe se pode vistar un pequeno museo do cereal. Os días de apertura son: fins de semana e festivos nacionais. Realízanse visitas guiadas cada media hora ata as seis da tarde.

A pesar de que na actualidade non se pode apreciar, as murallas que protexían Arévalo durante a súa época de maior auxe económico, polo comercio con cidades como Ávila ou Segovia, ían morrer ao castelo.

O castelo presenta unha planta pentagonal irregular, rematada en cada esquina con pequenas torres circulares, salvo no caso da torre da homenaxe.

Notas
-----

1. ↑  Pascual, Carlos (3 de junio de 2013). ""Edades del Hombre" entre paisajes del norte de Ávila". *elperiodico.com*. Arquivado dende o orixinal o 19 de setembro de 2014. Consultado o 1 de setembro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Arévalo*** |

### Bibliografía

* Hidalgo García, Justo (1951). "Hermana antes que Reina" (PDF). *Publicaciones de la Institución Tello Téllez de Meneses* (6): 237–278. ISSN 0210-7317.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5757104
* WorldCat
* VIAF: 219144782734639052334
* JCyL: 82

 |
A **evasión da motora San Adrián** foi a fuxida de republicanos galegos desde Malpica de Bergantiños en xuño de 1938 rumbo a Audierne, no departamento de Finistère, Bretaña francesa.

Historia
--------

A noite do 26 de xuño de 1938, un grupo de republicanos acudiron ao monte Atalaia para ultimar os detalles da fuxida. A tardiña do 27 de xuño embarcaron na lancha Estrella Polar no porto de Malpica e foron ata as illas Sisargas; alí estaba a motora San Adrián, que capitaneada por Francisco Fariña Chouciño partiu de Malpica con 26 pasaxeiros a bordo, entre os que se atopaban o exalcalde José Sande Lois e varios sindicalistas que levaban máis dun ano agachados: Celestino Garrido Carrillo, Luís Garrido Carrillo e Manuel Alfeirán Carrillo. Tamén fuxiron Miguel Garrido Blanco, Jesús Garrido Garrido, Pedro Garrido Varela, Benigno Novo Alfeirán, Jesús Castro Amigo, José Castro Amigo, Luciano Rodríguez Alfeirán, Luís Rodríguez Villar, Manuel Rodríguez Verdes, Manuel Villar Novo e Cándido Carrillo Cousillas.

Á altura do golfo de Biscaia un temporal fixo que case perderan o rumbo. Ao cabo de día e medio atoparon o mercante Ciudad de Panamá que lles ofreceu pan e latas de conserva. Despois atoparon un bou alemán que lles deu unha carta de navegación. Ao cabo de tres días de travesía arribaron a vinte millas á esquerda de Brest, case no canal da Mancha. Seguiron un mercante e cando estaban cerca apareceu o bote dos carabineiros que os levou ante as autoridades do porto. Déronlles a escoller: regresar a Malpica ou pasar a zona leal. Catro hombres optaron por volver a casa e o resto marchou a Barcelona.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cotelo, María do Carme (4-3-1990). "Epopeya del mar y de la tierra de Malpica en el Perú". *La Voz de Galicia*: 40.

* Pereira, Dionisio (2011). *Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)* (PDF). Vigo: Xerais. ISBN 978-84-9914-182-4.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2011). *O mar e a memoria. O expediente Armesto*. A Coruña: Laiovento. ISBN 978-84-8487-221-4.

### Outros artigos

* Evasión da motora Rocío
* Evasión do Ciudad de Montevideo
| Coprosma repens |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Orde: | Gentianales |
| Familia: | Rubiaceae |
| Xénero: | *Coprosma* |
| Especie: | ***C. repens*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Coprosma repens'**A. Rich. |
| Sinonimia |
| *Coprosma baueriana* Hook. f.
*Coprosma baueri* auct. non Endl.
*Coprosma retusa Hook. f* 
*Coprosma stockii* Williams |

***Coprosma repens*** é unha especie de arbusto con flor ou árbore pequena do xénero *Coprosma*, na familia *Rubiaceae*, nativa de Nova Zelandia. O seu nome común en maorí é *taupata*  e en inglés ademais do nome maorí tamén se coñece como *mirror bush* e *looking-glass bush*  e en Australia, onde se naturalizou, tamén como *New Zealand laurel* .

Descrición
----------

A especie varía grandemente dependendo da súa situación, os exemplares que medran en hábitats expostos aos elementos, como rochas ou cantís, quedan prostrados, a pouca altura da rocha base, pola contra en zonas máis gorecidas poden converterse en pequenas árbores de ata 8 metros de altura. As súas follas son grosas e moi relucentes variando considerablemente en tamaño, cos bordos recurvados, ata o punto que ocasionalmente a folla pode ser cilíndrica.. Rosea na primavera e no inverno, aparecendo as flores macho en cachos compostos e densos mentres as femias fano en cachos máis pequenos. As plantas femia producen drupas ovadas de cor laranxa-vermella de duns 8 mm de diámetro e 10 mm de longo.

Distribución
------------

A especie é nativa da Illa Norte, Illa Sur, Illas Kermadec e as Illas dos Tres Reis en Nova Zelandia. En Australia naturalizouse en zonas costeiras dos estados de Victoria, Nova Gales do Sur, Australia Meridional e Tasmania. Existen varios cultivares da planta en uso sobre todo en xardíns costeiros.

'Picturata', cultivar de xardín.

Notas
-----

1. ↑  "WCSP". *World Checklist of Selected Plant Families*. Consultado o 2010.
2. ↑  Maori Plant Use
3. ↑  "New Zealand Plant Conservation Network". Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 01 de marzo de 2015.
4. ↑  "Coprosma repens A.Rich.". *PlantNET - New South Wales Flora Online*. Royal Botanic Gardens & Domain Trust, Sydney Australia. Consultado o 2009-04-26.
5. 1 2 3 4  Landcare Research (ed.). "*Coprosma repens*". *Flora of New Zealand Series*. Consultado o 2009-04-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5168970
* MAG: 2778001021

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APNI: 116208
* EOL: 1106697
* EPPO: CPMRE
* FloraBase: 29283
* GBIF: 2911525
* iNaturalist: 76435
* IPNI: 747491-1
* IRMNG: 10204268
* ITIS: 34962
* NBN: NHMSYS0000457490
* NCBI: 450833
* PlantList: kew-46926
* POWO: ID
* Tropicos: 27900054
* PLANTS: CORE4
* VicFlora: ID
* WCSPF: 46926

 |
**Evaristo González Pérez**, ***Rocesvinto***, nado en Dragonte (Corullón) en 1916 e finado en Chavaga (Monforte de Lemos) o 20 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Ao inicio da Guerra Civil fuxiu ao monte, pero chegou a un pacto para volver, co cal se afiliou á Falange e incorporouse ao exército sublevado. Mais, desertou para unirse ao Exército da República. Cando rematou a guerra foi detido e sometido a consello de guerra, condenado a morte, conmutáronlle a pena pola de 30 anos. Fuxiu da cadea xunto con outros tres reclusos o 30 de setembro de 1942 e integrouse na Federación de Guerrillas de León-Galicia, na que chegou a ser dirixente da tendencia comunista. Foi un dos sete guerrilleiros que foron rodeados en Sobrado en outubro de 1943.

O 21 de outubro de 1945 presentouse en Dragonte (Corullón) con outros catro guerrilleiros e mataron o párroco Rocesvinto Ruiz (de onde tomaría o seu apelativo) e outros catro veciños.

En 1946 seguindo a táctica dos comunistas, encabezou a liña secesionista que rompeu coa Federación o 18 de agosto, abandonando a maior parte dos militantes e simpatizantes do PCE a zona de León para concentrarse en Ourense.

En 1949, foi nomeado xefe do sector lucense da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, denominado destacamento Santiago Carrillo. Pola delación de Jesús Costoya, o 20 de abril varios guerrilleiros e enlaces foron rodeados en dúas casas nas aforas da aldea do Piricallo na parroquia de Chavaga (Monforte de Lemos) por forzas da Garda Civil de Ponferrada ao mando do comandante Miguel Arricivita. Loitaron varias horas, e finalmente morreu Rocesvinto, resultando apresada a súa compañeira Luisa López Centeno. Outros tres guerrilleiros (Guillermo Morán García, Gregorio Colmenero Fernández e Julián Acebo Alberca) e dous enlaces morreron tamén nos combates.

Notas
-----

1. ↑  La delación de un familiar causó hace 72 años la caída de los maquis de Repil

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Serrano, Secundino (2001). *Maquis. Historia de la guerrilla antifranquista*. Madrid: Temas de Hoy. ISBN 84-8460-103-X.

### Ligazóns externas

* Milicianos del destacamento Santiago Carrilo acribillados en O Piricallo
* El paisaje ausente: por una arqueología de la guerrilla antifranquista en Galicia
* Ficha en Los de la sierra Arquivado 19 de abril de 2017 en Wayback Machine.*(en francés)*
A traiñeira de Camargo durante a Bandeira Sotileza en 2008.
O **Club de Remo Valle de Camargo** é un club de remo da localidade de Camargo (Cantabria). Ao longo da súa traxectoria acadou éxitos importantes, disputando regatas en tódalas categorías e modalidades de banco fixo (bateis, traiñeiriñas e traiñeiras) e tamén en competicións de banco móbil por todo o estado español.

Historia
--------

Regata eliminatoria Bandeira da Concha 2012.
O club foi fundado en 1979 por un grupo de amigos, entre eles o presidente Fernando López Lejardi. En 1981 organizouse o primeiro evento organizado polo club, o *Trofeo Virgen del Carmen*, e en 1983 debutou en traiñeiras, grazas a unha embarcación de segunda man mercada ao San Nikolas Arraun Taldea de Portugalete. En 1985, conseguiu o segundo posto no Gran Premio do Nervión e a Bandeira Petronor.

A partir de 1983 competiu nas principais probas do calendario de traiñeiras ata 1989, cando non puido sacar a traiñeira por problemas para completar a tripulación. Ao ano seguinte, en 1990, volve sacar a traiñeira, facéndoo ininterrompidamente aata o 2000, cando volve ter o mesmo problema. No 2003, logo de tres anos, volve competir. No 2004 continúa competindo, mais no 2005 volveron os problemas para completar.

No 2006 inscribiuse na Liga ARC e se clasificou na primeira división, aínda que os resultados non foron bos, a pesar de todo gañaron a regata de Hondarribia. No 2007 conseguiu o seu mellor resultado na liga, sendo cuartos, mais sen gañar ningunha regata. No 2008 finalizou terceiro a liga, sendo sexto no 2009. Na campaña de 2010 logrou o subcampionato e acadou o ascenso á Liga San Miguel logo de superar as regatas de promoción.

Palmarés
--------

* **1 Bandeira Príncipe de Asturias:** 1988.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Club de Remo Camargo