recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 40°26′51″N 3°42′58″O﻿ / ﻿40.447527, -3.716147

O **Stadium Metropolitano de Madrid** foi un estadio da cidade de Madrid, España, que albergou os partidos do Club Atlético de Madrid ata 1966, cando se inaugurou o Estadio Vicente Calderón.

Historia
--------

O Stadium Metropolitano foi un estadio de fútbol, construído a inicios da década de 1920 e inaugurado o 13 de maio de 1923, durante o mandato de Julián Ruete como presidente do Atlético de Madrid, sendo inicialmente o club colchonero arrendatario e compartíndoo con outros equipos da capital, como a Gimnástica ou o Racing Club de Madrid.

Foi construído como parte da urbanización *Colonia del Metropolitano*, que fora promovida pola división inmobiliaria do que hoxe en día é Metro de Madrid, de aí o seu nome. Situábase preto da actual rúa Reina Victoria, no que hoxe é a *Plaza de la Ciudad de Viena*, entre as rúas Beatriz de Bobadilla, Santiago Rusiñol e o Paseo de Juan XXIII.

Durante a Guerra Civil Española o estadio quedou practicamente esnaquizado, do mesmo xeito que todo o barrio onde se atopaba, polos efectos dos combates realizados na fronte de batalla situado na próxima Cidade Universitaria. Trala contenda, o Metropolitano foi reconstruído, nunha actuación dirixida polo arquitecto Javier Barroso (dianteiro, medio e porteiro do primeiro equipo do Atlético de Madrid na década de 1920 e posteriormente presidente do club entre 1955 e 1964).

O 21 de febreiro de 1943 o Atlético, baixo a presidencia de Juan Touzón retorna ao seu antigo estadio, que é reinaugurado cun encontro fronte á Real Sociedad. O equipo local venceu por 2 a 1. O primeiro gol foi marcado polo atlético Monchín Triana.

Ese mesmo ano, o Metropolitano acolleu a final da Copa de España (entón Copa do Xeneralísimo). Disputouse o 20 de xuño e nela venceu o Athletic de Bilbao ao Real Madrid por un gol a cero.

O 15 de abril de 1950, o Atlético asinou a acta de compra do estadio, que pertenceu ata devandita data á Sociedade Stadium, de irmáns Otamendi.

Unha vez que en 1966 o Atlético de Madrid consumou o traslado ao seu novo estadio xunto ao río Manzanares (posteriormente chamado Vicente Calderón), o Metropolitano foi demolido e substituído por edificios de vivendas e oficinas.

Partidos internacionais
-----------------------

A Selección española disputou un total de tres partidos como local no Metropolitano, todos eles amigábeis:

| Data | Equipo | Resultado | Equipo |
| --- | --- | --- | --- |
| 10/05/1929 | España España | 4-3 | Inglaterra Inglaterra |
| 19/01/1936 | España España | 4-5 | Austria Austria |
| 23/06/1946 | España España | 0-1 |  Irlanda |

Notas
-----

1. ↑  .

Véxase tamén
------------

* Club Atlético de Madrid
* Estadio Vicente Calderón
* Estadio Wanda Metropolitano
Os **Panteras brancas** (*White Panthers*, en inglés) é unha organización política estadounidense fundada en 1968 por Lawrence (Pun) Plamondon e John e Leni Sinclair.

Traxectoria
-----------

Nace como resposta a unhas declaracións do co-fundador das Panteras Negras Huey P. Newton, cando durante unha entrevista se lle preguntou se os brancos poderían formar parte da súa organización. A resposta foi que se cadra debían fundar un Partido da Pantera Branca. Inspirados por esas palabras, e polo exemplo dado pola organización afroamericana, varias persoas decidiron fundar as Panteras Brancas e dedicarse á revolución cultural e a "loitar por un planeta máis limpo e pola liberación dos prisioneiros políticos".

### Ideario

O seu ideario baseouse nun manifesto similar aos dez puntos dos Panteras Negras.

* Absoluta adhesión e apoio ao programa dos dez puntos dos Panteras Negras;
* Asalto total á cultura en calquera sentido, incluíndo rock'n roll, maría e foder nas rúas.
* Libre intercambio de enerxía e materiais-reclamamos a fin do diñeiro!;
* Que sexan de balde a comida, a roupa, a maría, a música, os corpos, a atención médica - todo de balde para todo o mundo!;
* Libre acceso aos medios de comunicación - tecnoloxía gratis por parte dos bichos avarentos!
* Tempo e espazo libres para todos os seres humanos - acabar con todos os límites contranaturais;
* Liberar todas as escolas e todas as estruturas das directrices; darlle a volta aos edificios sobre a xente dunha vez!
* Liberar todos os presos en calquera lugar - son os nosos irmáns.
* Liberar todos os soldados dunha vez - que non se recruten máis exércitos;
* Liberar toda a xente dos seus "líderes" - os líderes apestan - todo o poder para toda a xente, liberdade significa que todos e cada un sexamos libres.

O colectivo manifestouse especialmente activo na zona de Míchigan, especialmente nas cidades de Detroit e Ann Arbor. Nesa última cidade parece clara a conexión de Lawrence (Pun) Plamondon e John Sinclair cun atentado contra unha oficina da CIA, en 1969. Este suceso levou ao primeiro a exiliarse en Europa e África, concretamente en Alxeria, onde entrou en contacto co tamén exiliado Huey P. Newton. Tras volver de incógnito a Estados Unidos foi detido nun control de tráfico. John Sinclair, pola súa parte tamén estivo preso por diversos delitos relacionados coa posesión e o tráfico de marihuana, aínda que sería liberado en 1971, tras celebrarse un concerto de dous días na Universidade de Míchigan pola súa liberación, coa participación de artistas como John Lennon, Yoko Ono e Stevie Wonder. De calquera xeito a detención de Lawrence (Pun) Plamondon supuxo a fin operativa da organización, aínda que esta continuase existindo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2985133
* WorldCat
* VIAF: 155220781
* EBID: ID
* LCCN: nr95008874

 |
Escudo da dinastía Paleólogo en Montferrato.
**Teodoro I Paleólogo**, nado en Constantinopla sobre o 1290 e finado en Trino o 24 de abril de 1338, foi un príncipe bizantino e marqués de Montferrato desde 1306 até a súa morte. 

Era un fillo do emperador bizantino Andrónico II Paleólogo e Iolanda de Montferrato e por tanto irmán de pai do tamén emperador Miguel IX Paleólogo quen sucedeu ao seu pai no trono. Despois de que a liña masculina dos Aleramici, marqueses de Montferrato, se extinguise en 1305, herdou Montferrato, xa que a súa nai era irmá de Xoán, o último marqués da familia Aleramici. Desembarcou en Xénova en 1306, gañando aos poucos o territorio de Montferrato sostido por Manfredo IV de Saluzzo, a familia Acaja e o rei Carlos II de Anjou. En 1310 recibiu a investidura imperial polo emperador Henrique VII.

Matrimonio e fillos
-------------------

En outubro de 1307, casou cunha dama xenovesa, Arxentina Spinola, filla do dux desa república, Opicino Spinola. Tiveron dous fillos:

* Xoán II de Montferrato (1321-1372), o seu sucesor
* Iolanda Paleóloga de Montferrato (1318-1342), quen casou co conde Aimón de Savoia.

Ademais, tivo outro fillo, tamén chamado Xoán (1312-1345), que morreu na batalla de Gamenario loitando contra o Reino de Nápoles.

Vida política
-------------

Teodoro centrou a súa política principalmente no mantemento dos seus dominios de Piemonte sen aventurarse en demasiadas campañas de conquista. Co fin de controlar mellor os territorios convocaba reunións periódicas dos parlamentos, no que participaban os principais vasalos do marqués. Nos parlamentos debatíase a xestión da terra e a defensa militar. Esta forma de goberno tamén foi utilizada por outros marqueses da dinastía Paleólogo para manter baixo control á baixa nobreza feudal. 

En 1319 o Papa Xoán XXII solicitou axuda de Teodoro para solucionar o problema do cisma entre a Igrexa de Occidente e a Igrexa Oriental, aproveitando os bos contactos de Teodoro na corte bizantina do seu pai Andrónico II Paleólogo. Pero as súas boas relacións coa Igrexa de Avignon estaban abocadas ao seu fracaso polo comportamento abertamente contrario á Casa de Anjou de Teodoro.

Teodoro morreu en Trino en 1338. Sucedeuno o seu fillo Xoán II.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Circolo Culturale I Marchesi do Monferrato

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q389345
* WorldCat
* VIAF: 32005529
* ARLIMA: 2055
* BNB: ID
* BNF: 11989637p
* CERL: cnp01320038
* FAST: 259998
* GEC: 0065549
* GND: 123956714
* ICCU: LO1V431382
* ISNI: 0000 0000 8014 8208
* LCCN: n2010002363
* NTA: 071649581
* OL: OL1260960A
* SUDOC: 157667065
* WikiTree: Palaiologos-3

 |
**Teodoro Cruces Prieto**, nado en Vigo e finado o 18 de outubro de 1962, foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Xa xogaba no Real Vigo Sporting Club antes da fusión deste co Real Club Fortuna de Vigo para dar lugar ao Celta de Vigo en agosto de 1923, pasando a formar parte do cadro de xogadores deste, dirixido polo técnico inglés Francis Cuggy.

A gran competencia que existía no equipo vigués, con máis de sesenta xogadores en nómina, fixo que Cruces non disputara máis que algún encontro amigábel. Porén aínda disputaría un último encontro antes de retirarse, foi o 24 de agosto de 1931 nun partido benéfico na honra de Juanito Clemente, que se atopaba enfermo. Os equipos eran os desaparecidos Sporting e Fortuna, alineando a xogadores xa veteranos dos anos anteriores á fusión, o resultado sería de 4-3 a favor do Fortuna.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Txema Ereaga (22 de febreiro de 2013). "Cruces: Los primeros pasos del Celta". *Fame Celeste* (en castelán).

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1923 (primeira convocatoria de xogadores) |
| --- |
| 
* Isidro
* Lilo
* Rubido
* Otero
* Pasarín
* Juanito
* Daniel
* Caito
* Torres
* Balbino
* Queralt
* Hermida
* Pombo
* Cruces
* Córdoba
* Bienvenido
* Nolasco

 |
| 
* Máximo Costas
* Reigosa
* Chiarroni
* Posada
* Polo
* Correa
* Gerardito
* Ramón González
* Caride
* Pedro Pinilla
* Salvador
* Miguelito
* Casal

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533965
* BDFutbol: 110310

 |
**The Fall on Deaf Ears** foi unha banda estadounidense procedente de El Paso, Texas que destacou por contar na súa formación con Cedric Bixler-Zavala, membro de At the Drive-In e The Mars Volta, na batería, e Clint Newsom, de Rhythm of Black Lines e The Hades Kick, na guitarra. The Fall on Deaf Ears fixo un post-hardcore semellante ao de grupos como The Nation of Ulysses e Circus Lupus, e tocou en directo con bandas como Propagandhi, Egon e Select Your Fighter. A banda só gravou un feixe de cancións antes de que a baixista Laura Beard e a guitarrista Sarah Reiser morresen nun accidente de coche en 1997 cando só tiñan 17 anos. Cedric Bixler-Zavala compuxo posteriormente a canción "Napoleon Solo" cando estaba en At The Drive-in, falando da traxedia.

Notas
-----

1. ↑  Deiterman, Corey (2012-01-31). "Noise For The Ages: Top Post-Hardcore Guitarists Through the Years". *Houston Press*. Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2020. Consultado o 2020-10-26.
2. ↑  "The Fall on Deaf Ears". *Ink 19* (en inglés). 2002-08-22. Consultado o 2020-10-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7733230
* Discogs: 838721
* MusicBrainz: ID

 |
**Pandulfo II o Vello**, finado en agosto de 1014, foi príncipe de Benevento desde 981 e príncipe de Capua (como **Pandulfo III**) desde 1008 ou 1009 ata a súa morte, fillo de Landulfo III que foi copríncipe entre 959 e 968. Pandulfo estivo asociado primeiro como copríncipe (en Capua) en 977.

Traxectoria
-----------

Á morte do seu pai, Pandulfo foi marxinado polo seu tío, o reinante Pandulfo Testa de Ferro, quen deu Capua e Benevento ao seu fillo máis vello Landulfo IV á súa morte en 981. ese ano, con todo, Landulfo IV foi obrigado a dividir o seu principado por vez primeira desde 910. Benevento foi entregado a Pandulfo. En maio de 987, asociou ao trono ao seu fillo Landulfo na tradición da dinastía de Capua, iniciada por Atenulfo I.

En 999, Odón III visitou o Santuario de Monte Sant'Angelo en Monte Gargano. Á súa volta por Benevento asinou un diploma en favor do mosteiro de S. Sofia o 11 de marzo. S. Sofia era unha fundación familiar da familia de Pandulfo e probabelmente funcionaba como o seu mausoleo. Por razóns descoñecidas, Odón e Pandulfo tiveron as súas diferenzas no ano 1000, posibelmente sobre as reliquias de San Bertomeu, santo patrón de Benevento, ao que Odón construíra unha nova igrexa na Isola Tiberina-San Bartolomeo all'Isola- había pouco tempo. Segundo os *Annales Beneventani*, *Otto rex cum magno exercitu obsedit Benevento*: "O rei Odón cun grande exercito cercou Benevento." Non pasou nada, con todo, agás quizais a cesión de certas reliquias (posibelmente a pel de Bertomeu).

Tamén nese ano do milenio, os de Capua depuxeron ao seu príncipe imperialista, Ademaro, e invitaron a Landulfo di Sant'Agata, o irmán de Pandulfo, a ser o seu novo príncipe. En 1003, unha rebelión liderada por Adelfero, conde de Avellino, depuxo a Pandulfo e ao seu fillo en Benevento. Os príncipes non estiveron no exilio moito tempo, con todo. En 1005 atopámolos outra vez gobernando desde a súa capital. A revolta foi un mal sinal: o malestar civil medraba no principado.

En 1007, morreu Landulfo de Capua e Pandulfo sucedeuno xunto co seu fillo, Pandulfo II de Capua. En 1011, 1012, ou 1013, o neto tocaio de Pandulfo, Pandulfo III, o fillo de Landulfo, foi asociado ao goberno de Benevento. Despois, Pandulfo o Vello desaparece das páxinas da historia ata a súa morte, rexistrada en 1014.

### Descendencia

Pandulfo tivo dúas fillas e tres fillos:

* Gaitelgrima, casou con Guaimaro III de Salerno
* María, casou con Serxio II de Amalfi
* Landulfo V de Benevento
* Pandulfo IV de Capua
* Atenulfo, Abade de Monte Cassino

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Roma, 2004.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2986986
* DBI: ID

 |
**Sigurjón Birgir Sigurðsson**, máis coñecido como **Sjón**, nado en Reiquiavik o 27 de agosto de 1962, é un escritor e artista islandés.

Traxectoria
-----------

É un dos autores máis coñecidos da literatura islandesa contemporánea. Comezou a súa carreira literaria co libro de poesía *Sýnir* (*Visións*). Até 2011 levaba publicados 11 libros de poemas e 7 novelas. As súas novelas *Augu þín sáu mig* e *Með titrandi tár* recibiron o premio cultural do diario islandés DV, e *Argóarflísin*, á súa vez, o premio á novela do ano da Asociación de Libreiros. *Skugga-Baldur* obtivo o premio de Literatura do Consello Nórdico en 2005 e está traducida ao galego por Elías Portela e publicada por Rinoceronte Editora.

Tamén traballou nos ámbitos da música, o cinema ou a ópera.

É ben coñecido por ser o compositor dalgunhas letras para a cantante Björk, entre elas o tema "Oceania", así como por ser coautor da banda sonora do filme *Dancer in the Dark*, do dinamarqués Lars von Trier.

O 10 de abril de 2017 deu un recital poético en idioma islandés na Coruña xunto a Elías Portela (que leu pomas seus en islandés e en galego), encadrado no ciclo Poetas Di(n)versos e presentado como é habitual pola poetisa Yolanda Castaño.

Obras
-----

### Narrativa traducida

* *Skugga-baldur* (2009, Rinoceronte Editora, traducido para o galego por Elías Portela).
* *O rapaz que nunca existiu* (2017, Rinoceronte Editora, traducido para o galego por Elías Portela).

Notas
-----

1. ↑
2. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* SJONORAMA - The official information site *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q362531
* WorldCat
* VIAF: 87346773
* AllMusic: mn0001594413
* BIBSYS: 90184583
* BiTraGa: 4451
* BLBNB: 001070512
* BNE: XX1610775
* BNF: 129908529
* DeutscheBio: 132523604
* Discogs: 149879
* Europeana: ID
* GND: 132523604
* ICCU: LO1V318142
* IMDb: nm0797604
* ISNI: 0000 0001 1030 5375
* LCCN: n88104822
* LibraryThing: sjn
* MusicBrainz: ID
* NKC: jo2006333815
* NTA: 145674118
* SELIBR: 198150
* Songkick: 3898116
* SUDOC: 057175160
* TMDb: 106200

 |
O **skeleton** é un deporte olímpico de inverno que xunto co bobsleigh e o luge representan distintas modalidades de descenso en zorra.

Historia
--------

O skeleton é a máis antiga das tres modalidades de descenso en zorra. Naceu como tal a finais do século XIX en St. Moritz, Suíza cando un inglés chamado Child introduciu unha nova zorra de metal cuxa forma lembraba un esqueleto humano, de aí o seu nome. De xeito oficial comezouse a practicar no Club Alpino de Konigsee, en Alemaña, onde está a pista de skeleton máis antiga que existe.

Ao igual que no luge e no bobsleigh é moi importante a saída, que ten que ser explosiva para coller velocidade o máis axiña posible, de aí que se empregue un calzado especial coa máxima adherencia. Unha vez collida velocidade nos primeiros 50 metros, o piloto-esbarador colócase boca abaixo na zorra, procurando que a súa postura sexa o máis aerodinámica e plana posible.

O casco que se emprega ten unha protección especial no queixo, xa que a cara do esbarador pasa moi preto do chan. Os traxes que se empregan actualmente están fabricados con fibras sintéticas e especialmente deseñados para axustarse ao corpo e ofrecer a mínima resistencia ao aire.

Outra característica importante é que non existe un volante ou temón para afrontar as curvas, senón que é propio esbarador o que carga o seu peso cara a un lado ou outro segundo a dirección que deba tomar a zorra.

A diferenza do luge ou o bobsleigh, no skeleton só existe a modalidade individual, e as competicións celébranse en dúas mangas, sumándose os tempos acadados en ambas, e gañando o esbarador que totalice menor tempo.

Como deporte olímpico tivo un desenvolvimente peculiar, pois tras debutar nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados precisamente en St. Moritz, logo desapareceu do programa, para retornar en 1948, cando os Xogos se celebraron outra vez en St. Moritz. Tras esta cita volveu desaparecer do programa durante 54 anos. Retornou nos Xogos Olímpicos de Salt Lake City 2002, e continuou nos de Turín 2006. A competición celébrase tanto en categoría masculina como feminina.

En 2002 os campións foron Jim Shea de Estados Unidos en categoría masculina, e Tristan Gale, tamén de Estados Unidos, na feminina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186190
* BRE: 3623144
* EBID: ID
* GEC: 0143048

 |
***Skate 3*** é un videoxogo de desportes desenvolvido por EA Black Box e distribuído por Electronic Arts. É a terceira parte da serie *Skate*. Foi estreado o 11 de maio de 2010.

Sinopse
-------

Algún tempo despois de *Skate 2*, o skater demostrou que é un dos mellores e agora vai polo título de "Lenda". Agora que está asistindo á Universidade de Port Carverton, quedou abraiado en como a cidade é o "polo oposto" de San Vanellona. Despois dun errado intento de "Salta o tiburón", un desafío no estadio, o seu vindeiro obxectivo na vida é ser o mellor e máis influente patinador. Facendo un equipo de patinadores como el, o seu obxectivo é vender máis dun millón de boards, mentres fai os mesmos traballos arredor de Port Carverton.

Desenvolvemento
---------------

No diario dos desenvolvedores, revelouse que personaxes como Joey Brezinski, Dan Drehobl, Benny Fairfax, Josh Kalis, Lizard King, Andrew Reynolds, Chris Haslam, Terry Kennedy, Chris Cole, Jason Dill e Rob Dyrdek estarían presentes no xogo. Novas manobras foron engadidas, coma o darkslide e o underflip. A Black Box anunciou que traería de volta o modo "Party Play", presente nos xogos *Skate* e *Skate 2*.

Notas
-----

1. ↑  Skate 3 hitting UK retail on May 14

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina en MobyGames *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1653694
* GameRankings: 973380
* Gaming-History: 114121
* HowLongToBeat: 8599
* IGDB: skate-3
* Metacritic: skate-3
* MobyGames: skate-3
* VGG: 71321

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre videoxogos é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Icona PDF
**PDF** (*Portable Document Format*, Formato de Documento Portábel) é un formato de ficheiro aberto creado por Adobe para crear documentos impresos como se se tratase dunha imaxe electrónica que o usuario pode observala no PC, imprimila etc empregando un programa lector apropiado. O fundamental deste formato é que o aspecto dos documentos é independente do dispositivo electrónico no que se visualice. O lector máis coñecido é o Adobe Reader. Emprégase cando se quere conservar un documento cunha aparencia determinada e non se pretende que se vaia editar.

Cada ficheiro PDF inclúe unha descrición completa dun documento en 2D (e, co novo Acrobat 3D, tamén documentos 3D, que inclúe o texto, fontes, imaxes e gráficos vectoriais en 2D que compoñen o documento.

Este formato creouse en 1993. Porén, a aceptación non foi inmediata, xa que a única aplicación informática que os podía crear, Adobe Acrobat, era cara e as primeiras versións non podían empregar ligazóns externas, o que reducía a súa utilidade na web. Existían tamén outros formatos, como PostScript, tamén da Adobe. Esta comezou a distribuír gratuitamente o lector Acrobat Reader (actualmente Adobe Reader) e continuou a apoiar este formato ata que se converteu no standard *de facto* dos documentos preparados para imprimir.

Tecnoloxía
----------

Adobe conserva moitas patentes relacionadas co PDF, pero permite o seu uso sen cargo para a creación de software que siga a súa especificación. Un exemplo notorio é o paquete de ofimática OpenOffice.org.

PDF é fundamentalmente a combinación de tres tecnoloxías:

* Un subconxunto da linguaxe de programación de páxina PostScript para xerar a disposición dos elementos e os gráficos.
* Un sistema de inclusión e substitución de tipografías que permite que as tipografías acompañen os documentos.
* Un sistema de almacenamento estruturado para xuntar estes elementos e calquera contido asociado nun ficheiro único que tamén se pode comprimir.

Existen varios subconxuntos de PDF, algúns dos cales constitúen un standard ISO:

* PDF/X para a impresión e as artes gráficas (ISO 15930 e ISO TC130)
* PDF/A para o arquivo de empresas, gobernos, bibliotecas etc. (ISO 19005 e ISO TC171)
* PDF/E para o intercambio de gráficos de enxeñaría (ISO TC171)
* PDF/UA para ficheiros PDF accesíbeis universalmente

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42332
* AAT: 300266022
* EBID: ID
* GEC: 0263128
* GND: 4523240-4
* LCCN: sh00002670
* NKC: ph198745

 |
O **Pemberton-Billing P.B.9** foi un biplano de exploración monopraza británico da primeira guerra mundial construído por Pemberton-Billing Limited, que posteriormente se convertería en Supermarine Aviation Works. Só se chegou a construír un P.B.9.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

As ás tiñan largueiros de envergadura completa, coa á superior e inferior conectadas por catro pares de puntais interplanos. A fuselaxe tiña un tren de aterraxe fixo e un patín de cola. Aínda que foi deseñado para usar un motor Gnome de 80 cabalos, o prototipo estaba equipado cun motor xiratorio Gnome de 50 cabalos collido do P.B.1.

Usando un conxunto de ás que foran obtidas de Radley-England (James Radley e Gordon England), foi deseñado, construído e voado por vez primeira en nove días, aínda que por razóns publicitarias o seu deseñador Noel Pemberton Billing dixo que lle levara unha semana, gañando o alcume de "Seven Day Bus". O P.B.9 voou por vez primeira en agosto de 1914.

Aínda que o avión tiña un bo rendemento só se chegou a fabricar o prototipo, que posteriormente foi usado polo Royal Naval Air Service como adestrador.

Operadores
----------

Reino Unido Reino Unido
* Royal Naval Air Service

Especificacións
---------------

*Datos de* Thetford 1958

### Características xerais

* **Tripulación:** 1
* **Lonxitude:** 6,1 m
* **Envergadura:** 7,93 m
* **Planta de potencia:** 1 motor xiratorio Gnome de 50 hp (37 kW)

### Rendemento

* **Velocidade máxina:** 126 km/h
* **Duración máxima de voo:** 3 horas
* **Velocidade de ascenso:** 2,5 m/s

Notas
-----

1. 1 2 3  Orbis 1985, p. 2694
2. 1 2 3 4  Pegram, p. 15
3. ↑  Mason 1992, p. 31
4. ↑  Thetford 1958 p.379

Bibliografía
------------

* *The Illustrated Encyclopedia of Aircraft (Part Work 1982-1985)*. Orbis Publishing.
* Mason, Francis K. (1992). *The British Fighter since 1912*. Putnam Aviation Series. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press. ISBN 1-55750-082-7.
* Pegram, Ralph (2016). *Beyond the Spitfire - The Unseen Designs of R.J. Mitchell* (Hardback ed.). Brimscombe Port: The History Press. ISBN 9780750965156.
* Thetford, Owen (1958). *British Naval Aircraft 1912-58*. London: Putnam Publishing. p. 379.
Pantalla LED.
Unha **pantalla LED** é un tipo de pantalla LCD, aínda que se diferencia desta en que, no caso da pantalla LED, a iluminación recibida da parte traseira obtense a través de dispositivos LED, en troques das lámpadas fluorescentes das pantallas LCD.

A tecnoloxía deste tipo de pantallas baséase na utilización dunha substancia líquida atrapada entre dúas placas de vidro, de xeito que, cando se aplica unha corrente eléctrica a determinada zona, esta vólvese opaca e contrasta coa iluminación traseira.

Funcionamento
-------------

As siglas LED (light emiting diode) significan **díodo emisor de luz**, estes LEDs distribúense en paneis ou módulos compostos de varios LEDs RGB (do inglés red, green, blue, as tres cores primarias, vermello, verde e azul)dispostos en forma de matriz para conformar o píxel có que se poden formar diferentes tipos de imaxes, desde simple caracteres, textos e incluso vídeos.

Os datos da imaxe envíanse desde un ordenador a través do porto de vídeo ós circuítos da pantalla LED que albergan un microprocesador que determina á posición exacta de cada píxel.
Unha pantalla LED conta con dúas placas de vidro, unha delas iluminada desde atrás pólos dispositivos LED, isto proporciona o brillo á pantalla.

Cando se determina a que píxel se lle quere dar cor excítase unha das tres substancias que contén cada cédula facendo que adopten unha das tres cores básicas. A corrente que chega a cada píxel determina a saturación para cada cor, facéndose así posible reproducir unha gama de máis de 16 millóns de cores.
Este proceso repítese cada vez que cambian as imaxes na pantalla.

Sistema
-------

Dentro da tecnoloxía LED podemos atopar dous sistemas:

* **Edge LED**: que coloca ós lados da pantalla os paneis LED e guía a luz mediante placas, logrando un espesor de pantalla mínimo.
* **Retroalimentación LED**: que ten os paneis LED na parte traseira da pantalla e guía a luz por medio de grupos, obtendo maior definición de cor e mellores contrastes.

Vantaxes
--------

* Ampla variedade de tamaños
* Non reflicten a luz do ambiente.
* Vénse ben desde distintas angulacións.
* Larga vida dos díodos.
* Aforro enerxético.
* Mellor visualización: debida ó uso da chamada **tecnoloxía estática**, na que a pantalla non se actualiza, senón que permanece quieta ata que recibe a orde da computadora de cambiar de cor, deste xeito o ollo humano traballa menos e non se cansa a vista.
* Maior resolución: Un píxel é cada un dos puntos de cor da pantalla, a resolución é a cantidade máxima de píxeles que se poden despregar na pantalla.
* Numerosos extras: Capacidade para 3D, soporte Wi-Fi, entradas USB...
* Múltiples usos: Televisores domésticos, pantallas xigantes (móntanse por módulos ou gabinetes) sinalización vial, indicadores numéricos, información publicitaria de grande impacto...

Conexións
---------

Normalmente as pantallas LED contan cun conector de tres patas para a alimentación, conectores VGA de 15 pines, DVI, RCA e HDMI para a transmisión de datos e os básicos Jack 3.5 e RCA para o son.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13427211
* MAG: 2780301859

 |
Diversos conxuntos habitacionais que forman os suburbios de Madrid, en España.
Vista de Alphaville, un dos suburbios de São Paulo, no Brasil.
Non confundir con barrios baixos ou espazo periurbano.
**Suburbio** (do latín suburbium, "baixo da urbe") é un termo propio da xeografía urbana empregado para designar as zonas residenciais da periferia urbana ou arrabalde, especialmente referido a barrios baixos, pobres, marxinados ou degradados desas zonas periféricas afastadas do centro da cidade.

As características das zonas suburbiais ou suburbanas, no sentido que se lle dá no urbanismo, están determinadas polo compoñente social da súa poboación: xente nova de clase traballadora, que se establecen en multinúcleos menores dispersos próximos á cidade e comunicados con bos sistemas de estradas cara ás periferias. O modelo de convivencia da vida social é por amizades en espazos públicos, escolas, prazas, festas etc. que dá uniformidade aos servizos e institucións e a unha calidade de vida de habitabilidade superior á cidade: espazos verdes, paisaxe aberta etc.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *suburbio*.
2. ↑  "Suburb". *Dicionario Princeton* (en inglés). Consultado o 14 de outubro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cidade dormitorio
* Espazo urbano
* Urbanismo
* Urbanización

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188509
* AAT: 300000874
* BNCF: 55361
* BNE: XX532260
* BNF: 119382735
* EBID: ID
* FAST: 1136941
* GEC: 0144117
* GND: 4188691-4
* JSTOR: suburbs
* LCCN: sh85129571
* NDL: 00566134
* NKC: ph124881

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C0178856

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pelota (homónimos).
Unha **pelota** (Gl-pelota.ogg pronunciación (axuda ·  info)) ou **balón** é unha bóla elástica utilizada principalmente en deportes e outros xogos. As pelotas normalmente son esféricas, pero poden ter outras formas, como as pelotas de rugby, que son ovaladas. Na actualidade as pelotas de moitos deportes están infladas con aire, polo que son tamén moi lixeiras en relación ó seu tamaño.

Balón de fútbol.

Aerodinámica
------------

Os factores físicos existentes inflúen no movemento da pelota, e no modo e aplicación das forzas para obter o desprazamento. Entre estes atópanse, mais non se limitan a eles, a forma, o aire, o volume, a presión, a temperatura, o material e textura etc.

Unha pelota que está inflada indica un volume e presión, que en relación á altura do mar e á temperatura do aire, vense influenciados no alcance e traxectoria da pelota cando se tira. Unha "pelota pinchada", é aquela que carece do suficiente ár para rebotar correctamente, e é xeralmente descartada tanto a nivel profesional como non profesional, xa que isto é un factor que pode afectar mesmo á propia forma da pelota ou balón, xa sexa esférica ou ovaloide, e por conseguinte afectar tamén ó seu lanzamento e á súa velocidade.

O material con que se constrúe, tanto no seu exterior como no interior tamén afecta ao peso, alcance e rebote da pelota; isto é evidente na manufactura de moitos tipos de pelotas: de tenis, de golf etc.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *pelota*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18545
* BNCF: 26252
* BNF: 12316395z
* GND: 4143947-8
* LCCN: sh85011341

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre deporte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Pantalla de proxección nunha sala de cinema.
Unha **pantalla de proxección** é unha instalación que consiste nunha superficie e unha estrutura de apoio utilizada para mostrar unha imaxe proxectada para que se sexa vista pola audiencia. As pantalla de proxección poden estar instaladas permanentemente, como nunha sala de cinema, pintadas nun muro; ou ser portátiles con modelos de trípode o de chan, como nunha sala de conferencias ou noutros espazos orixinalmente non pensados para a proxección. Outro tipo popular de pantallas portátiles son as pantallas inflables para a proxección de filmes ó ar libre.

Notas
-----

1. ↑  "Acrylic paint used to make a movie screen on the wall". Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2007. Consultado o 23 de xaneiro de 2020.
2. ↑  about open air cinemas with mobile screens

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pantalla de proxección Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lanterna máxica
* Diapositiva

* Portal:Cine

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1152429
* EBID: ID
* MAG: 2779938768

 |
Maurice Sand caracterizado como Pantalone.
**Pantalone** é unha máscara veneciana e un personaxe da Commedia dell’arte.

Orixe
-----

Pantalone nace en Venecia a mediados do século XVI, representando o típico comerciante, vellouqueiro, avarento e luxurioso; a súa orixe está no personaxe do *Magnifico* que recitaba co seu servo Zanni creando un contraste cómico moi exitoso, como no canto carnavalesco de Anton Francesco Grazzini *De' Zanni e de' Magnifichi* (1559).

A figura
--------

Giandomenico Tiepolo, máscara do carnaval de Venecia con Pantalone.
A figura e a tipoloxía do personaxe de Pantalone derivan directamente da do comerciante veneciano do século XVI, unha longa zamarra negra que cobre uns calzóns longos de cor vermella axustados ás pernas e cinxido ata os xeonllos como se poden ver representados en obras de numerosos pintores venecianos renacentistas como Vittore Carpaccio, Jacopo Bellini e seu fillo Giovanni, Veronese etc.

Un dos primeiros actores da Commedia dell'Arte en actuar caracterizado de comerciante veneciano foi o célebre Giulio Pasquati de Padua, integrado na máis famosa compañía cómica de principios do XVII, a Gelosi. En orixe Pantalone, como Arlequín, saía a escena só cos calzóns vermellos, baril e agraciado, a máscara negra co nariz curvo, unha barba cabrúa, e un cinto no que pendura unha bolsa con diñeiro e un pequeno puñal con dobre gume, clásica ferramenta de comerciantes e artesáns locais, denominado pistolese.

O carácter
----------

O carácter de Pantalone está enteiramente baseado nos cartos e o ego, un vello vicioso que persegue ás mulleres pero que sempre é rexeitado, fachendoso considérase de intelixencia brillante, pero que a cada paso convértese en albo de toda clase de bromas e enganos. A pesar do seu carácter sinistro e o tratamento inhumano que lle dá aos que o rodean, Pantalone é unha parte fundamental da comedia, frecuentemente aparecendo xa desde o comezo, e converténdose nunha das máscaras máis lonxevas da Commedia dell'Arte. Superou a reforma da comedia que supuxo a obra de Carlo Goldoni, aínda que perdeu o aspecto máis cómico para se aproximar ao pai arisco e avaro como aparece en *I rusteghi* e *Sior Todero brontolon,* chegando ao drama burgués como un máis realista pai de familia que xa non se expresa en veneciano.

O pantalone Giulio Pasquati.

Pantaloni famosos
-----------------

* Vincenzo Botanelli
* Giacomo Braga
* Giuseppe Albani
* Pietro Alborghetti
* Antonio Matteuzzi
* Giovan Battista Turri
* Cesare D'Arbes

Notas
-----

1. ↑  Katritzky, M.A. (2006) *The Art of Commedia: A Study in the Commedia Dell'Arte 1560-1620 with Special Reference to the Visual Records* Rodopi, p. 92
2. 1 2  Allardyce Nicoll: *The World of Harlequin, a Critical Study of the Commedia Dell'arte*, p.44

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17307
* EBID: ID
* GEC: 0048859
* GND: 4472692-2
* LCCN: sh85097488

 |
**PDF/E** é unha subclasificación do estándar PDF.

Descrición
----------

PDF/E é un formato definido a través de variacións do estándar PDF, deseñado para ser un formato de intercambio aberto e neutral para a enxeñería e a documentación técnica. Este estándar emprégase para documentos específicos do sector xeospacial, inmobiliario e para as industrias de manufactura. Ademais emprégase para o seguimento e control dos fluxos de traballo e proceso, coñecidos en inglés coma *workflows*. A especificación ademais soporta contido interactivo, incluíndo animacións e 3D.

Os beneficios principais do PDF/E abranguen:

* Reduce os requirimentos propios dos softwares propietarios, xeralmente caros ou complexos
* Menores custos asociados ó almacenamento e intercambio (en comparación co papel)
* Intercambio fiable e trazable entre múltiples aplicacións e plataformas
* É auto-contido
* Ofrece ferramentas precisas e económicas para capturar markups
* Desenvolvido e mantido polo comité ISO adicado ó PDF/E

O estándar non define un método para a creación ou conversión do papel ou documentos electrónicos ó formato PDF/E.

A ISO 24517 (PDF/E) foi creada para satisfacer as necesidades das organizacións que necesitan crear, intercambiar e revisar de maneira fiable documentos de enxeñería, porén, a primeira parte do estándar non ten en conta o 3D, o vídeo ou outro contido dinámico, como tampouco se ocupa de integrar os datos de orixe.

Notas
-----

1. ↑  Que son as opcións PDF/X, PDF/A e PDF/X. Web da empresa Adobe

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* PDF
* PDF/A
* PDF/UA
* PDF/VT
* PDF/X

### Ligazóns externas

* Estándares ISO do PDF *(en* *inglés)*
* Centro de Competencia do PDF/E *(en* *inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2043942
* PRONOM: 493

 |
A **pementa de Caiena** ou simplemente **caiena** (chamada así pola cidade de Cayenne, da Güiana Francesa) é un condimento preparado a partir do chile (froitos dunha ou varias especies de *Capsicum* , as pementeiras,) desecado e moído, que se emprega como condimento e que adoita comercializarse en po. Ten un común sabor picante —debido a compostos químicos distintos— coas sementes da especie *Piper nigrum*, chamada con propiedade pementa, negra, verde ou branca, pero carece por completo de relación algunha con ela, xa que é unha especie diferente.

Pementa de Caiena moída en groso.
Empreganse varias especies para producir un aderezo de sabor forte, un pouco amargo, lixeiramente afumado e moi picante —entre 30.000 e 50.000 unidades na escala Scoville; sendo as máis usuais o *Capsicum baccatum*, o *Capsicum frutescens* e o *Capsicum minimum*. O *Capsicum chinense*, que produce as variedades máis picantes, non se utiliza normalmente nesta fórmula.

*Capsicum frutescens*
O proído que produce a pementa de Caiena débese a varios alcaloides, a capsaicina (8-metil-N-vanillil-6-nonenamida, C18H27NO3) e outros compostos semellantess, que estimulan os receptores de calor e dor da epiderme, provocando así unha irrigación sanguínea máis intensa. En resposta á irritación, o cerebro segrega endorfinas, un opiáceo natural que provoca unha sensación de benestar e satisfacción. Estudos científicos comprobaron que este condimento é un analxésico natural, tendo eficacia comprobada na redución da dor. A capsaicina ten tamén efectos sialagóxicos, é dicir, estimula a secreción de saliva, o que facilita a dixestión.

A diferente proporción dos capsaicinoides nas distintas especies de pementos é a responsable dos distintos efectos que provocan. Os alcaloides prodúcense nas glándulas que se atopan xunto ao pedúnculo do froito, e concéntranse nas membranas internas e as sementes; as moeduras que empregan estas últimas son máis fortes, o que son as realizadas só a base da polpa. A pementa de Caiena tamén é unha fonte importante de vitamina C, aínda que o seu efecto é ínfimo nas doses nas que se consome habitualmente.

A cociña asiática, en especial a indonesia, a tailandesa e a hindú, adoptaron axiña a pementa de Caiena tras a súa introdución polos europeos.

Aínda que as doses contidas na pementa de Caiena non teñen riscos, a capsaicina provoca irritación, inflamación e incluso lesións por queimadura se se aplica en exceso. En casos extremos, os síntomas poden incluír convulsións, cambras musculares ou similares; estas concentracións empréganse nos sprays de pementa utilizados como arma de autodefensa.

Notas
-----

1. ↑  Nome galego en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  alimentacaosaudavel.org (ed.). "Os Alimentos Mais Saudáveis do Mundo - Pimenta de Caiena". Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2014. Consultado o 14 de agosto de 2014.
3. ↑  sapo.pt (ed.). "Pimenta-de-caiena". Arquivado dende o orixinal o 30 de xullo de 2014. Consultado o 14 de agosto de 2014.
**Siyanta** foi unha rexión hitita que recibía o nome dun río. Non se sabe onde estaba situada, pero si que tiña unha cidade sagrada rexida por sacerdotes.

Mashwiluwa de Mira-Kuwaliya sublevouse contra Mursilis II e arrastrar á cidade de Pitasa ou Pitassa. Mursilis II foi a Sallapa e chamou a Mashwiluwa, intentando chegar a un acordo, pero o rebelde negouse a presentarse e fuxiu á terra de Masa (Maša). Mursilis marchou contra Masa e destruíu unha parte dela; enviou novos mensaxeiros a Mashwiluwa insistindo en que comparecese á súa presenza e ameazando á xente de Masa con destruír o país se non o facía. Os habitantes de Masa capturárono e o enviárono ao gran rei. Mashwiluwa foi tratado con clemencia (era tío do rei) e foi instalado como gran sacerdote gobernante dunha cidade sagrada no río Siyanta que non se menciona.

Mursilis recoñeceu que o sobriño e fillo adoptivo do rebelde, Kupanta-Kurunta, non participara na revolta e, por tratado, foi establecido como rei de Mira e Kuwaliya no lugar do deposto Mashwiluwa.
O **PBC Lukoil Academic** (en búlgaro: ПБК „Лукойл Академик") é un club profesional de baloncesto da cidade de Sofía, capital de Bulgaria, que xoga na Natsionalna basketbolna liga, a máxima categoría do baloncesto do país. É o club máis laureado do baloncesto búlgaro, chegando incluso a xogar dúas veces a final da Copa de Europa (actual Euroliga) a finais dos anos 1950.

Historia
--------

Fundada en 1947 como parte dos clubs Academic Sofia, é o equipo máis laureado de Bulgaria. Entre os seus premios internacionais destacan as dúas finais disputadas en 1958 e 1959 da da Copa de Europa (actual Euroliga), ambas perdidas contra o ASK Riga, e a Copa Internacional de Estudantes en 1957.

No ano 2000, o equipo trocou o seu nome polo de Lukoil Academic, como acordo de patrocinio asinado coa compañía petroleira rusa Lukoil, estabelecéndose rapidamente como o equipo dominante do campionato búlgaro. Dende entón é un participante habitual na Copa ULEB.

### Nomes

* Academic Sofia (1947−2000)
* Lukoil Academic (2000−presente)

Palmarés
--------

* **Liga de Bulgaria**
	+ **Campión (24)**: 1957, 1958, 1959, 1963, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015.
* **Copa de Bulgaria**
	+ **Campión (11)**: 1952, 1954, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2011, 2012, 2013

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en búlgaro)*
A **pantalla de plasma** é un tipo de pantalla plana utilizada para aplicacións de vídeo e televisión, e orixinalmente en informática, que se emprega especialmente en televisores grandes, de 37 a 70 polgadas, aínda que tamén se pode utilizar noutros máis pequenos.

Funcionamento
-------------

A pantalla de plasma moderna consta de millóns de celas diminutas, denominadas pixeles, situadas entre dous paneis de cristal que contén unha mestura dos gases nobres neon e xenon a baixa presión. Unha substancia fosforescente recobre cada unha desas celas e cando os átomos individuais deses gases se ioinizan pola existencia dun campo eléctrico intenso se converte automaticamente en plasma que á súa vez emite luz ao ser ionizada que reflicte nas celas, cada unha delas divídese en tres subcelas que están recubertas por unha substancia fosforescente de cor diferente, unha vermella, outra verde e outra azul que se mesturan dentro de cada cela creando unha gama de cores, ao variaren os pulsos de corrente en cada subcela modifícase a intensidade da cor, o que lle permite abranguer todas as cores do espectro.

Desenvolvemento
---------------

Monitor de plasma nun PLATO V (1981).
Donald Bitzer, Gene Slottow e Robert Wilson da Universidade de Illinois crearon en 1964 a pantalla de plasma para o sistema informático PLATO (*Programmed Logic for Automated Teaching Operations*), estes monitores eran monocromos (laranxa, verde ou amarelo), caracterizábanse pola súa dureza e por poder actualizar a imaxe sen necesidade de circuítos nin memorias pero a finais da década de 1970 as memorias dos semicondutores fixeron ás pantallas CRT máis baratas. En 1997, Pioneer comezou a venda do primeiro televisor de plasma ao público e outras compañías seguiron os seus pasos, facéndose cunha importante parte do mercado, copando o mercado dos televisores grandes ata 2006 en favor das pantallas LCD, progresión que continuou nos anos seguintes.

Notas
-----

1. ↑  MSNBC
2. ↑  Afterdawn

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185146
* EBID: ID
* GND: 4174824-4
* MAG: 197489587
* NDL: 01076739

 |
**Apache Subversion (SVN)** é un sistema de control de versións (VCS) que traza os cambios en ficheiros e permite a coordinación de traballo de moitas persoas para o desenvolvemento de software, páxinas web ou documentación. Distribúese como software libre coa licenza de Apache

Creouno **CollabNet Inc.** en 2000, co liderádego de Karl Fogel e Ben Collins-Sussman e coa finalidade de ser compatible con *Concurrent Versions System* (CVS), o naquela hora sistema de control de versións máis usado, e ser o seu sucesor. A maioría dos proxectos de software libre comezárono a empregar, axudados pola procedencia dos fundadores de SVN e a frustración con CVN. Subversion alóxase agora na Apache Software Foundation, despois de que no 2009 CollabNet llelo candidataran para que xestionasen o seu desenvolvemento.

Subversion emprégase amplamente en proxectos como Apache Software Foundation, Free Pascal, FreeBSD, GNOME, GCC, KDE, Python ou Samba. SourceForge.net fornece a hospedaxe con Subversion para os seus proxectos de código aberto. Google Code tívoo empregado antes do seu peche.

Notas
-----

1. ↑  "Subversion". *directory.fsf.org*. Free Software Directory. 2013. Consultado o 6 de xaneiro de 2017.
2. 1 2  "Version Control with Subversion". Consultado o 6 de xaneiro de 2017.
3. ↑  "Celebrating a Decade of Open Source Leadership". Consultado o 2017-01-06.
4. ↑  Google Code, About. "Ofreceu o aloxamento de proxectos con Subversion, Mercurial e Git. Ampliouse para ofertar wikis, descargas e mesmo xestión de problemas. Mais, no 2015 Google deulle un adeus ao servizo, o que tiña xa esmorecido, eclipsado por outros proxectos de aloxamento baseado en software libre moito máis ricos."

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | O Galilibros ten un manual sobre:  ***Subversion*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46794
* WorldCat
* VIAF: 177165689
* BNF: 145987009
* GND: 4789161-0
* LCCN: n2006066336
* SUDOC: 083972714

 |