recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Xosé Antonio Ventoso Mariño**, nado en Ribeira o 30 de xuño de 1951, é un escritor e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filosofía e Letras pola USC, é especialista en Historia Contemporánea. Profesor de Ensino Medio, é socio fundador do Instituto de Ciencias Sociaies de Galicia e codirector das revista *Ciencias Sociais* e *Estudios Sociais da Barbanza*. Anteriormente membro do PCG, pasou a formar parte do PSdeG-PSOE e encabezou esta formación en Ribeira en 1983, sendo elixido alcalde ó sela candidatura máis votada. En 1987 encabezou novamente a candidatura socialista e logrou novamente a vitoria, pero nesta ocasión non logrou a alcaldía dado que os grupos de dereitas (AP, CPG e CDS) pactaron e fixeron alcalde ó candidato aliancista Ricardo Pérez Queiruga. En marzo de 1989 encabezou unha moción de censura contra este, mais ó botarse atrás varios concelleiros supuxo que fracasase. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1989 foi elixido deputado autonómico, revalidando a súa acta en 1993, chegando a ser voceiro do grupo socialista. Encabezou novamente a candidatura do PSdeG en Ribeira en 1991 logrando o mellor resultado da historia do partido con 9 concelleiros, mais nesta ocasión o PPdeG logrou a maioría absoluta e non puido recuperala alcaldía. Foi membro da Comisión Executiva do PSdeG-PSOE (1987-1994).

En 1994 foi inhabilitado, ante o cal abandonou a política municipal, se ben puido continuar como deputado autonómico ata 1997. Nese ano volveu a concorrer na candidatura autonómica do PSdeG pero nesta ocasión non resultou elixido. En febreiro de 2003 abandonou o PSdeG tralo nomeamento de José Vicente Domínguez como candidato en Ribeira pola executiva nacional do partido, en detrimento da súa muller Rosa García Pose. Esta, conformou Iniciativa Progresista de Ribeira (IPdeR) e integrou aos desencantados coa decisión, logrando 2 concelleiros nos comicios dese ano.

En abril de 2010 foi elixido presidente do Club Náutico de Ribeira, permanecendo no cargo ata maio de 2015. Presentou programas de entrevistas e debates no Canal Barbanza.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Lisardo Valeiras Bravo** |  **Alcalde de Ribeira** 1983 - 1987 | Sucesor:**Ricardo Pérez Queiruga** |

Obra en galego
--------------

### Poesía

* *Do mar e dos homes*.

### Narrativa

* *A pesca está no vento*, 2001, Ir Indo.
* *Historia das historias da escola*, 2008, Ir Indo.

### Ensaio

* *Galicia en terra allea*, 1997, Ir Indo.
* *Os señores do mar*, 2002, Xunta de Galicia.
* *As sombras dos mortos. Historias de naufraxios en Cabo Corrubedo*, 2003, Deputación da Coruña.
* *As fanequeiras da ría*, 2011, Concello de Ribeira.

### Obras colectivas

* *A xente da ría*, 2002, Deputación da Coruña.

Obra en castelán
----------------

### Ensaio

* *La estructura ideológica de la iglesia gallega (1923-1936)*.
* *Peregrinos en tierras de magia*, 2004.

### Narrativa

* *Huyen mis sueños. Diario de un lisiado*, 2008.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribeira

### Ligazóns externas

* Xosé Antonio Ventoso Mariño no Diccionario de escritores/as do Barbanza
Coordenadas: 36°44′03″N 4°25′35″O﻿ / ﻿36.734092, -4.426422

**La Rosaleda** é un estadio de fútbol que se atopa na cidade de Málaga (España). É sede do Málaga Club de Fútbol de Primeira División.

Anteriormente foi sede do Club Deportivo Málaga, do cal o Málaga CF é herdeiro. O filial malaguista tamén o utilizou como terreo de xogo habitual durante o seu período en Segunda. O Trofeo Costa do Sol de fútbol, organizado anualmente polo Málaga Club de Fútbol xunto co Concello de Málaga, celébrase neste estadio. A súa capacidade é de 30.044 espectadores, situándoo no cuarto posto entre os estadios de Andalucía.

Este campo de fútbol substituíu ao histórico campo malagueño dos Baños del Carmen. Ao alagarse este, La Rosaleda viuse obrigada a ser utilizada por primeira vez o 13 de abril de 1941 cun partido oficial entre o CD Malacitano e a AD Ferroviaria de Madrid. No entanto, a inauguración oficial produciuse o 14 de setembro de 1941, cun partido amigable entre o CD Málaga e o Sevilla FC. Neste partido, o Málaga tamén estreaba nome, pois a súa denominación anterior era CD Malacitano.

Galería de imaxes
-----------------

* Partido do MálagaPartido do Málaga
* O estadio, na zona norte de MálagaO estadio, na zona norte de Málaga

* Partido do MálagaPartido do Málaga

Ligazóns externas
-----------------

* Fotos do Estadio La Rosaleda[*Ligazón morta*]
* A Rosaleda en Google Maps

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q695879
* WorldCat
* VIAF: 9259153126249024750004
* Structurae: 20042363

 |
A **quimiocinese** é unha cinese causada por unha substancia química, unha resposta motil dos organismos unicelulares procariotas ou eucariotas a compostos químicos que causan que a célula realice algún tipo de cambio no seu comportamento migratorio ou natatorio. Os cambios supoñen un aumento ou diminución da velocidade, alteracións na amplitude ou frecuencia do carácter motil, ou na dirección da migración. Porén, en contraste coa quimiotaxe, na quimiocinese o movemento é aleatorio e non vectorial, en xeral.

Debido ao seu carácter aleatorio, as técnicas dedicadas a avaliar a quimiocinese son parcialmente diferentes dos métidos usados na investigación da quimiotaxe. Unha das formas máis valiosas para medir a quimiocinese é a análise de taboleiro de xadrez asistida por computador (ver, por exemplo, ImageJ), que proporciona datos sobre a migración de células idénticas, mentres que en protozoos (por exemplo, *Tetrahymena*), tamén se desenvolveron técnicas baseadas na medida da opalescencia.

Quimiocinese comparada coa quimiotaxe.

Notas
-----

1. ↑  Becker EL (1977). "Stimulated neutrophil locomotion: chemokinesis and chemotaxis.". *Arch Pathol Lab Med* **101** (10): 509–13. PMID 199132.
2. ↑  Wilkinson PC. (1990). "How do leucocytes perceive chemical gradients?". *FEMS Microbiol. Immunol.* **2** (5–6): 303–11. PMID 2073411. doi:10.1111/j.1574-6968.1990.tb03533.x.
3. ↑  Leick V, Hellung-Larsen P. (1992). "Chemosensory behaviour of Tetrahymena". *BioEssays* **14** (1): 61–6. PMID 1546982. doi:10.1002/bies.950140113.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Chemotaxis Arquivado 2014-07-30 en Wayback Machine.
Vista parcial de Olvera
**Olvera** é un municipio español da provincia de Cádiz, na comunidade autónoma de Andalucía. Está incluído na comarca da Sierra de Cádiz. Obtivo o título de cidade no ano 1877 concedido por Afonso XII.

A localidade está situada ao nordés da serra gaditana, sendo fronteiriza coas provincias de Sevilla e Málaga. No ano 2012 contaba con 8.494 habitantes. A súa extensión superficial é de 194 km² e ten unha densidade de poboación de 44,1 hab/km². Encóntrase a unha altitude de 643 msnm, e a 130 km da capital da provincia, Cádiz.

A maioría das súas terras consisten en áreas de agricultura dedicadas principalmente ao cultivo da oliveira, encontrándose integrada na Asociación Española de Municipios da Oliveira, organización fundada en Olvera no ano 1996. A súa excelente produción de aceite de oliva permitiu que a súa industria aceiteira fose incluída na denominación de orixe Sierra de Cádiz, xunto a outros pobos da comarca e da provincia de Sevilla. Outra importante actividade ecónomica é a industria, tendo no seu haber dende o ano 1990 o Premio Arcoiris do Cooperativismo concedido pola Xunta de Andalucía.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Olvera Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web oficial *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Andalucía Andalucía  ·  Concellos da provincia de Cádiz |
| --- |
| 
* Alcalá de los Gazules
* Alcalá del Valle
* Algar
* Alxeciras
* Algodonales
* Arcos de la Frontera
* Barbate
* Los Barrios
* Benalup-Casas Viejas
* Benaocaz
* Bornos
* El Bosque
* Cádiz
* Castellar de la Frontera
* Chiclana de la Frontera
* Chipiona
* Conil de la Frontera
* Espera
* El Gastor
* Grazalema
* Jimena de la Frontera
* La Línea de la Concepción
* Medina Sidonia
* Olvera
* Paterna de Rivera
* Prado del Rey
* Puerto Real
* El Puerto de Santa María
* Puerto Serrano
* Rota
* San Fernando
* San José del Valle
* San Martín del Tesorillo
* San Roque
* Sanlúcar de Barrameda
* Setenil de las Bodegas
* Tarifa
* Torre Alháquime
* Trebujena
* Ubrique
* Vejer de la Frontera
* Villaluenga del Rosario
* Villamartín
* Xerez da Fronteira
* Zahara de la Sierra

 |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q662224
* WorldCat
* VIAF: 139599449
* código INE: 11024
* GEC: 0265385
* GeoNames: 6356939
* LCCN: n83318517
* OSM: 342092

 |
A **cidade antiga de Bosra** é un sitio arqueolóxico situado na cidade de Bosra, Siria. O sitio ilustra as civilizacións romana, bizantina e musulmá, e está inscrito pola UNESCO na lista de  Patrimonio da Humanidade.

Historia
--------

Bosra, antigamente a capital da provincia romana de Arabia, foi unha importante escala na antiga ruta de caravanas cara á Meca. Dentro das súas grandes murallas atópanse un magnífico teatro romano do século II, ruínas paleocristiás e varias mesquitas.

### Patrimonio da Humanidade da UNESCO

En 1980, a antiga cidade de Bosra catalogouse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, seguindo os criterios (I), (III) e (VI). A área protexida é de 116,2 ha, mentres que a zona de seguridade comprende 200,4 ha.

Non obstante, en 2017, o sitio foi inscrito na lista do Patrimonio Mundial en Perigo, por mor dun conflito armado no país.

Galería
-------

* TeatroTeatro
* TeatroTeatro
* CidadelaCidadela
* TeatroTeatro
* TeatroTeatro
* CidadelaCidadela
* Piares nabateosPiares nabateos
* Arco nabateoArco nabateo

Notas
-----

1. 1 2 3  "Cidade Antiga de Bosra". *UNESCO World Heritage Centre* (en inglés). Consultado o 2022 -01-30.
2. ↑  "37 COM 8C.1 - Decisión". *UNESCO World Heritage Centre* (en inglés). Consultado o 2022-01-30.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cidade vella de Bosra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15727412
* WorldCat
* VIAF: 245473203
* OSM: 8348086
* WHC: 22

 |
Rexemento de Patricios en 2012.
O **Rexemento de Infantería de Patricios** foi creado por mor das Invasións inglesas, en setembro de 1806. O seu primeiro xefe foi Cornelio Saavedra. Este rexemento formouse en resposta ao pedido de Santiago de Liniers que pedía aos veciños que se armasen para defender a cidade de Bos Aires, na Arxentina, contra os invasores británicos. Os Patricios tiveron unha importante participación durante a Revolución de Maio de 1810.
En 1812, o xeneral Manuel Belgrano estivo ao mando deste rexemento, sendo estes os primeiros en xurar á Bandeira Nacional. Interviñeron en numerosas accións bélicas na defensa da patria, por exemplo, na Campaña do Deserto, a Guerra contra Brasil (1826/27), na Volta de Obrigado (1845), e na Guerra de Paraguai (1865/70). A súa última participación foi na Guerra das Malvinas en 1982.

Bautismo de fogo
----------------

O 5 de xullo de 1807 produciuse o bautismo de fogo dos Patricios, durante a Defensa de Bos Aires ante as Invasións Inglesas.

Actualidade
-----------

Actualmente custodia ao Estado Maior do Exército, resgarda o Cabido de Bos Aires e o Palacio de Goberno da Cidade de Bos Aires. Participa en tódalas cerimonias patrias.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3449830
* WorldCat
* VIAF: 129202797

 |
**Marina Elviara Berlusconi**, nada en Milán o 10 de agosto de 1966, é unha empresaria italiana, filla de Silvio Berlusconi e da súa primeira muller, Carla Elvira Lucia Dall´Oglio. Preside Fininvest e o grupo Mondadori, líder editor de Italia.

Traxectoria
-----------

Asistiu ao Liceo clásico Leone Dehon de Monza. Entru en Fininvest, empresa familiar, moi xove, e en 1996 xa era a vicepresidenta, cargo que mantivo ata 2005, cando asumiu a presidencia do holding. En 2003 substituíu ao defunto Leonardo Mondadori na presidencia do grupo Mondadori. Ten dous fillos, Gabriele, nado en 2002, e Silvio, nado en 2004, tidos coa súa parella, Maurizio Vanadia, antigo bailarín do teatro La Scala, con quen casou o 13 de decembro de 2008. Tamén é membro do consello de administración de Mediolanum, de Medusa Film, Mediaset, 21 Investimenti e dende o 1 de novembro de 2008, de Mediobanca. A revista Forbes a clasificou como a muller italiana máis rica e a número 33 do mundo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q468797
* WorldCat
* VIAF: 314816101
* GND: 1067504974
* IMDb: nm2827551
* ISNI: 000000044618006X
* LCCN: no2015013693
* Munzinger: 00000025769
* TMDb: 998306

 |
**Rush** é unha banda canadense de rock progresivo formada en agosto de 1968 na veciñanza de Willowdale de Toronto, Ontario. Actualmente está composta polo baixista, teclista e vocalista Geddy Lee, o guitarrista Alex Lifeson e o batería Neil Peart. A banda sufriu moitos cambios na súa formación entre 1968 e 1974, acadando a súa forma definitiva cando Neil Peart substituíu ao batería orixinal John Rutsey en xullo de 1974, dúas semanas antes da súa primeira xira polos Estados Unidos.

Dende a edición do seu álbum de estrea en marzo de 1974, Rush fíxose coñecida polas habilidades instrumentais dos seus membros, as súas complexas composicións, e os seus eclécticos motivos líricos con grandes doses de ciencia ficción, fantasía e filosofía, e que tamén abordan temas humanitarios, sociais e medioambientais. O estilo musical de Rush foi cambiando ao longo dos anos, comezando cun heavy metal inspirado no blues no seu primeiro álbum, e abarcando posteriormente hard rock, rock progresivo e incluso pasando por un período cun forte uso dos sintetizadores. A banda foi citada como influencia de varios artistas musicais, como Metallica, Primus, Rage Against the Machine e The Smashing Pumpkins, así como os grupos de metal progresivo Dream Theater e Symphony X.

Discografía
-----------

* *Rush* - 1974
* *Fly by Night* - 1975
* *Caress of Steel* - 1975
* *2112* - 1976
* *A Farewell to Kings* - 1977
* *Hemispheres* - 1978
* *Permanent Waves* - 1980
* *Moving Pictures* - 1981
* *Signals* - 1982
* *Grace Under Pressure* - 1984
* *Power Windows* - 1985
* *Hold Your Fire* - 1987
* *Presto* - 1989
* *Roll the Bones* - 1991
* *Counterparts* - 1993
* *Test for Echo* - 1996
* *Vapor Trails* - 2002
* *Feedback* - 2004
* *Snakes & Arrows* - 2007
* *Clockwork Angels* - 2012 (Anthem, Roadrunner)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203871
* WorldCat
* VIAF: 153525475
* AllMusic: mn0000203008
* BIBSYS: 10041988
* Discogs: 61800
* Genius: Rush
* GND: 1215005-8
* IMDb: nm2000037
* ISNI: 000000012348742X
* LCCN: n84040478
* Metal Archives: 1206
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0022804
* Songkick: 18841
* SUDOC: 078052335
* TESF: rush

 |
**Manuel Mosquera Moar**, finado en Probaos (Carres, Oza-Cesuras) o 4 de marzo de 1948, foi un xastre e enlace da guerrilleira antifascista galega.

Traxectoria
-----------

Xastre en Chouselas, casado con Celia Sánchez López, filla máis vella de María López Sánchez e neta de Joaquín López Sánchez, coñecidos como "Os Chintos". Na casa da súa sogra acubillábanse membros da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, dos destacamentos dirixidos por Manuel Ponte e Manuel Pena Camino. En agosto de 1947 foi detido xunto cos seus cuñados Josefa e José Sánchez López e a súa sogra María López Suarez, e pasaron catro meses na cadea da Coruña. Na noite do 3 de marzo de 1948 pernoctaban na casa de Joaquín López Sánchez os guerrilleiros Antonio Nouche Costa e José Blanco Núñez, e sendo coñecedora a Garda Civil deste feito, montou un dispositivo ao mando do capitán José Méndez Villar para capturalos. Despois do mediodía do día seguinte a Garda Civil rodeou a casa, na que xa só estaban Joaquín López e a súa filla Manuela López Suárez, e oculto no primeiro piso Antonio Nouche; José Blanco fuxira antes de comezar o rexistro. No tiroteo foron abatidos Joaquín e a súa filla Manuela, o guerrilleiro Antonio Nouche, e tamén resultaron mortos os gardas civís Blas Sánchez e José Cano. Manuel, que se atopaba na casa da súa sogra María López Sánchez, foi asasinado xunto con ela esa mesma noite en aplicación da "lei de fugas".

Vida persoal
------------

Casou con Celia Sánchez López, e foi pai de María Mosquera Sánchez.

Notas
-----

1. ↑  Carta de María Mosquera Sánchez
2. ↑  Carta de María Mosquera Sánchez

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2011). *Mulleres na guerrilla antifranquista galega*. A Coruña: Laiovento. pp. 275–285. ISBN 978-84-8487-211-5.
* Martínez, Lupe (2007). *Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948*. Vigo: A Nosa Terra. p. 117. ISBN 978-84-8341-166-7.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Titán.
*A caída dos Titáns* de Rubens.
Os **titáns**, masculino, e **titánides** ou **titanias**, feminino, foron deidades da primeira xeración divina, na mitoloxía grega, nacidos da unión entre Xea e Urano. Uníronse entre si para procrear a segunda xeración de deuses, chamados Olímpicos, aínda que dous titáns uníronse a femias doutras estirpes (Xapeto con Clímene, unha oceánide, e Crío con Euribia), e dúas titánides, Temis e Mnemósine, foron compañeiras de Zeus.

Reciben os nomes de Océano, Ceo, Hiperión, Crío, Xapeto e Cronos, os varóns; e Tetis, Rea, Temis, Mnemósine, Febe e Tía, as mulleres .

Zeus rebelouse contra o seu pai Cronos, que se fixera co poder no ceo tras castrar a Urano, nunha guerra coñecida como Titanomaquia, na que se enfrontaron Zeus e os seus irmáns contra os titáns (mentres que as titánides se mantiveron neutrais).

Mitoloxía
---------

Mosaico de Petra (Xordania), representando ó deus Océano
Segundo Elvira Barba, o mito dos titáns ten raíces neolíticas, anteriores á chegada dos pobos indoeuropeos a Grecia. 

Salvo Temis e Mnemósine, por un lado, e Cronos e Rea, por outro, os titáns no desenvolveron un perfil propio e apenas aparecen na iconografía. En todo caso, sábese que Océano e Tetis se mantiveron na ribeira da Terra polo seu comportamento neutral durante a guerra, e que criaron a Hera. Océano pode ser representado con atributos relacionados co seu carácter acuático (áncora, remo, ánfora que verte auga), pero son máis características unhas pinzas de cangrexo sobre a súa cabeza, con pelo largo, barba mollada e auga saíndo da súa boca.

Tetis represéntase, adoito en mosaicos, como muller sentada e máis ou menos núa, rodeada de peixes e monstros acuáticos, ás veces cun remo, e sempre cunhas ás na fronte. Pode estar soa ou acompañando a Océano.

No altar de Pérgamo figuran representadas as titánides Tía e Febe.

Notas
-----

1. ↑  Pierre Grimal sinala que hai autores que inclúen a Dione e considérana unha das fillas de Urano e Xea, unha titánide máis, para outros foi unha oceánide, filla de Océano e Tetis; mesmo hai quen a fai filla de Atlas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Titán Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45713
* WorldCat
* VIAF: 15567720
* BRE: 4193313
* CERL: cnp00541294
* EBID: ID
* GiantBomb: 3015-2302
* GND: 118884786
* LCCN: sh85135642
* SUDOC: 124118410
* Theoi: Titanes

 |
Herbert James Draper: Alcíone (1915).
**Alcíone** figura da mitoloxía grega, filla de Eolo, dona de Ceix, rei de Traquine.

Alcíone e Ceix vivían felices, ata que Ceix alertado por un presaxio parte cara Claro para consultar o oráculo de Apolo, durante a viaxe perece nun naufraxio, Alcíone, desesperada, guíndase ao mar. Compadecéndose deles, os deuses, convértenos en martiños peixeiros. Cando Alcíone fixo o seu niño nunha praia as ondas destrúeno, polo que Eolo calmou os ventos e fixo as ondas parar setes días antes e despois do solsticio de inverno, para que ela puidera deixar os seus ovos, eses son os días coñecidos como os días do Alción.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alcíone Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Diccionario de mitología griega y romana*, de Pierre Grimal; *Metamorfosis* de Ovidio (Alianza Editorial); Pseudo-Apolodoro, *Biblioteca mitológica* (Alianza Editorial)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q912904
* WorldCat
* VIAF: 54955019
* BMT: 153770
* CERL: cnp00552445
* GEC: 0002024
* GND: 119302454

 |
A ***Teogonía*** (do grego Θεογονία : *Theogonía*, literalmente *Nacemento dos deuses*) é unha obra poética escrita por Hesíodo, que vén sendo como a Xénese da mitoloxía grega. Discútese se debe datarse no século -VII ou no -VIII.

Contido
-------

Nela nárrase a orixe do cosmos e a liñaxe dos deuses da mitoloxía grega, ata entón propagada por medios orais. Escrita en primeira persoa, reflicte o afán de Hesíodo por «pensar» no mundo segundo categorías esenciais. É unha das obras claves da épica grecolatina.

A *Teogonía* serviu para fundamentar o posterior traballo de Hesíodo, *Traballos e días*, máis moralista e deseñado como unha guía práctica para a vida diaria, no cal explica a xustificación divina do traballo, dentro dun marco conceptual no cal o divino é entendido como o fundador da realidade, pero só na medida que a súa presenza e realidade se verifican cada día no acaecer do mundo.

Os relatos da *Teogonía* parecen escritos en resposta á excesiva humanización dos deuses da tradición homérica. A diferenza dos textos homéricos, a *Teogonía* está escrita para ser lida como Verdade, como unha revelación feita ao autor polas Musas do Monte Helicón; historia que forma a primeira parte do texto. 

> 
> 
> "*Comecemos o noso canto polas Musas Heliconíadas, que habitan a montaña grande e divina do Helicón, onde en torno á sombría fonte e ó altar do moi poderoso Cronión, cos seus delicados pés danzan*"
> *Teogonía* 2-5
> 

En 2020 María Teresa Amado Rodríguez traduciu a obra por primeira volta ao galego para Rinoceronte Editora.

Notas
-----

1. ↑  Refírese a Cronos, o titán que derrocou a Urano para pasar a ser el o deus supremo. Posteriormente sería á súa vez derrocado por Zeus.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hesíodo (2020). *Teogonía. Traballos e días. Escudo*. *Cangas do Morrazo : Rinoceronte Editora*. ISBN 978-84-17388-36-2.

* Hesíodo (2007). *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*. *Buenos Aires: Editorial Losada*. ISBN 978-950-03-9420-8.

* Hesíodo (1997). *Obras y fragmentos: Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Fragmentos. Certamen*. *Madrid: Editorial Gredos*. ISBN 978-84-249-3517-7.

### Outros artigos

* Hesíodo.
* Traballos e días.

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156498
* WorldCat
* VIAF: 269732238
* BIBSYS: 90066763
* BNE: XX2189553
* BNF: 122589158
* BRE: 4187518
* EBID: ID
* GND: 4266454-8
* LCCN: nr2004021483
* NDL: 001132122
* NLA: 61542513
* NLG: 64325
* OL: OL602585W
* SUDOC: 02861819X

 |
Unha sala de estar en California, Estados Unidos.
O **cuarto de estar**, **sala de estar** ou **salón** é un cuarto dedicado a recibir visitas, ler, ver a televisión ou realizar outras actividades.

Nos fogares e apartamentos modernos o cuarto de estar substituíu o vello salón. O termo marca o esforzo dos arquitectos e construtores do século XX por sacar ao salón das súas connotacións formais e convertelo nunha habitación confortable ademais de acolledora. O cuarto de estar concentra agora a actividade familiar ao tratarse dun espazo amplo que reúne comodidades e/ou un equipo de música, andeis, así como outros mobles.

Usos e localizacións
--------------------

Un cuarto de estar no Reino Unido tería tradicionalmente unha cheminea aberta, aínda que agora moitos se converteron á calefacción de gas en anos máis recentes.

En moitos fogares, o cuarto de estar está reservado para un entretemento máis tranquilo e reservado mentres que un cuarto separado de entretemento ou cuarto familiar utilízase para actividades máis ocasionais.

Nalgúns fogares, a sala está na área social, xeralmente á beira do comedor, e está reservada para ocasións e visitas especiais.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cuarto*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *sala*.
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Salón*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sala de estar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Sala*** |

### Outros artigos

* Arco (arquitectura)
* Teito
* Columna (arquitectura)
* Cúpula
* Porta
* Fachada
* Piso
* Cuberta
* Cuarto
* Escaleira
* Muro (construción)
* Fiestra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q475018
* AAT: 300004435
* BNCF: 4920
* BNF: 12647550x
* GiantBomb: 3035-1640
* GND: 4190192-7
* JSTOR: living-rooms
* LCCN: sh85077818
* NDL: 00564031
* NKC: ph348280

 |
**Joaquín Sarmiento Garra**, nado en Ourense en 1912 e finado en 2002, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Joaquín Sarmiento Rivera e Concepción Garra Castellanzuelo, sobriño de Amado Garra Castellanzuelo. Colaborou en *Heraldo de Zamora*. Falanxista dende 1934, foi fundador de Falange Española en Ponteareas. Foi xefe das Milicias de Falange en Ourense antes do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Voluntario falanxista na guerra civil alcanzou o grao de tenente. Foi Xefe provincial de Prensa e Propaganda de FET y de las JONS en Ourense. En 1945 foi nomeado inspector provincial de FET y de las JONS para a Zona de Santiago de Compostela. Foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela o 3 de xuño de 1946, permanecendo no posto ata 1949. En xullo de 1954 sufriu un accidente de motocicleta ao chocar contra un automóbil (no que viaxaba o xornalista José Rey-Alvite Feás), resultando con feridas de consideración. Posteriormente foi nomeado alcalde de Ponteareas (1960-1965). Colaborou en *El Correo Gallego* e *El Pueblo Gallego*. Finou en 2002.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jorge de la Riva Barba** |  **Alcalde de Santiago** 1946 - 1949 | Sucesor:**Enrique Otero Aenlle** |
| Predecesor:**Daniel Ojea Sarmiento** |  **Alcalde de Ponteareas** 1960 - 1965 | Sucesor:**Juan Antonio Candeira Blanco** |

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con María del Carmen Sieiro Nieto en 1940.

Notas
-----

1. ↑  *Heraldo de Zamora*, 12-12-1929, p. 2.
2. ↑  *Heraldo de Zamora*, 1-7-1930, p. 2.
3. ↑  Biografía en *La Noche*, 3-6-1946, p. 1
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 2-3-1945.
5. ↑  *ABC*, 10-7-1954, p. 37.
6. ↑  *Atlántico Diario*, 3-5-2002, p. 10.
7. ↑  *El Compostelano*, 2-4-1940, p. 2.
Fachada de El Plata.
**El Plata** é un café-espectáculo con números de cabaré localizado na cidade de Zaragoza, en Aragón, concretamente na rúa Cuatro de Agosto número 23, na popular zona coñecida como El Tubo.

Historia e características
--------------------------

Foi fundado en 1920, co nome de «La Conga», na época de moda dos tangos e no que traballaban 40 mulleres para atender aos clientes. O custo era de vinte e cinco céntimos a peza, dos cales quince céntimos eran para elas e dez para a casa.[]

Está situado en pleno corazón de El Tubo zaragozano, enclave coñecido polas súas tapas, e por ser tamén unha das portas da cidade, xa desde a época romana, a chamada *Puerta Cinegia*, da que partía a calzada que se dirixía cara ao sur. El Plata converteuse nun local social de referencia da cidade, pero aínda así foi pechado pola ditadura de Miguel Primo de Rivera, malia que reaberto de novo aos poucos meses. Ao comezo dos anos 40 cambiou de nome e quedou co actual El Plata. Comezou daquela a funcionar co formato de café-cantante, con grande éxito de público e tres funcións diarias.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *El Plata* Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine. na Gran Enciclopedia Aragonesa. *(en castelán)*
O **trombón** é un instrumento de vento metal cun tubo de sección cilíndrica, boquilla de copa e mecanismo de corredeira. O seu antecedente é a bucina romana.

Historia
--------

Inventouse ao redor do ano 1400 como unha mellora da trompeta e foi construído en varios tamaños. Os trombóns máis comúns foron os contralto, tenor e baixo. Con excepción do maior grosor do metal e do pavillón máis estreito, o que supón un son máis brando e delicado, o trombón antigo era case idéntico ao de agora.

Coñecíase co nome de sacabuche (polo parecido cunha arma do mesmo nome), foi un instrumento moi prezado na música relixiosa e da música de cámara. Perdeu importancia cara o 1700 menos nas bandas das grandes cidades e recuperárono as grandes bandas militares a comezos do século XVIII. Foi entón cando se ampliou o pavillón até o tamaño actual. Os trombóns con válvulas apareceron a principios do século XIX en Viena pero considéranse de menor calidade e tenden a desaparecer.

Coa corredeira cerrada o trombón tenor en si bemol produce o si bemol 1 como nota fundamental ou pedal e, na mesma posición, toda a serie harmónica desta nota pedal (como o fliscorno ou a trompeta natural).

A corredeira ábrese en seis posicións máis, cada unha coa serie harmónica da súa fundamental. A extensión vai dende o mi 2 até o si bemol 4 máis catro notas pedal (si bemol 1, la 1, la bemol 1 e sol 1; as pedais por debaixo destas son difíciles de producir). A música orquestra usa un trombón baixo en fa (con frecuencia substituído por un trombón tenor-baixo en si bemol/fa, que ten unha válvula para cambiar o tubo a si bemol).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8350
* AAT: 300042335
* BNCF: 1776
* BRE: 4205033
* EBID: ID
* GEC: 0148508
* GND: 4046865-3
* JSTOR: trombones
* LCCN: sh85137992
* MIMO: 4369
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00573325
* NKC: ph840184

 |
A cuncha de Pseudodon DUB1006-fL e os seus gravados
A **cuncha de Pseudodon DUB1006-fL** é unha cuncha fosilizada do molusco bivalvo *Pseudodon* *vondembuschianus trinilensis* atopado na illa de Xava, Indonesia. 

A cuncha ten un gravado en zigzag que puido ser realizado por *Homo erectus* hai arredor de medio millón de anos. De confirmarse esta hipótese, sería a obra artística máis antiga do mundo.

Descrición
----------

A cuncha fai parte dos restos extraídos polo paleoantropólogo holandés Eugène Dubois no sitio arqueolóxico de Trinil, na illa de Xava, nunhas escavacións que comezaron a finais do século XIX. A cuncha consérvase en Leiden, nos Países Baixos.

A hipótese de que as marcas da cuncha DUB1006-fL se tratasen dun gravado realizado por *Homo erectus* foi lanzada polo equipo da bióloga holandesa Josephine Joordens en 2014. 

Na súa análise outorgábaselle aos gravados unha antigüidade de entre 540.000 e 430.000 anos. Nese mesmo estudo apuntábase a hipótese de que a ferramenta utilizada fose un dente de quenlla. As incisións serían feitas por unha mesma persoa durante unha única sesión de traballo.

Interpretación e relevancia
---------------------------

En opinión do equipo de Joordens a realización de gravados por parte dun exemplar de *Homo erectus* estaría ao alcance das súas capacidades cognitivas e neuromotoras. Segundo a doutora Joordens, a análise do trazo, seguro e uniforme, exclúe calquera posibilidade de que se trate dunha marca accidental ou realizada por un animal. O gravado só podería atribuírse a un traballo deliberado de Homo erectus, posto que a peza foi atopada nun contexto arqueolóxico que contén miles de pezas relacionadas con este homínido. 

Con todo, a doutora resistíase a darlle unha interpretación á peza, para a que caben moi diversas explicacións. Tanto podería ser un garabato feito para pasar o tempo, como unha maneira de marcar a propiedade da peza ou un deseño feito con intención de embelecer a cuncha, e, por tanto, con clara vontade artística.

De confirmarse que o gravado ten unha intención estética, trataríase dun achado revolucionario. Non só se trataría da obra de arte máis antiga conservada, senón que suporía atribuír a *Homo erectus* a capacidade de pensamento simbólico, algo que até agora só se considera propio da nosa especia, *Homo sapiens sapiens*, e *Homo neanderthalensis*.
**Bohemia Central** ou **Středočeský kraj** en checo é unha rexión (kraj) da República Checa. A súa capital é a cidade de Praga, tamén capital do país e situada no centro da rexión (porén a cidade non forma parte da rexión, senón que ten a súa propia).

Xeografía
---------

A súa superficie ocupa o 14% do territorio da República Checa e está situada na parte central da rexión histórica de Bohemia. Rodea totalmente a rexión de Praga e está situada entre as rexións de Liberec (ao norte), Karlovy Vary (ao oeste), Pardubice (ao leste), Vysočina (ao sueste), Bohemia Meridional (ao sur), Plzeň (ao suroeste) e Ústí nad Labem (ao noroeste).

Demografía
----------

O 31 de decembro do 2001, a poboación de Bohemia Central era de 1 123 931 habitantes. O distrito de Kladno é o máis poboado, con 150.000 habitantes seguido de Mladá Boleslav e Příbram con 100.000 habitantes.

A densidade de poboación da rexión vai crecendo a medida que se achega a Praga.

Distritos
---------

A rexión de Bohemia Central está dividida en 12 distritos:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  | * Beroun
* Benešov
* Kutná Hora
* Kladno
* Kolín
* Mladá Boleslav
* Mělník
* Nymburk
* Příbram
* Praga-Leste (Praha-východ)
* Praga-Oeste (Praha-západ)
* Rakovník
 |

Economía
--------

A situación xeográfica da rexión inflúe fortemente na súa economía. Benefíciase das redes de estradas e ferrocarrís que converxen cara a capital.

No entanto, a ausencia dunha capital propia (xa que a súa capital é Praga, que ten a súa propia rexión), así como a atracción que exerce Praga, que absorbe empregos e recursos, supón un freo ao desenvolvemento da rexión.

Esta rexión é para Praga unha fonte de man de obra, un territorio onde implantar industrias *non-gratas* na capital, unha reserva para o abastecemento de alimentos e un lugar de recreo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 18 de xuño de 2019 en Wayback Machine.*(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188399
* WorldCat
* VIAF: 157109647
* BNF: 12143035t
* GEC: 0010745
* GeoNames: 3339576
* GND: 4226985-4
* ISNI: 0000 0004 0575 2201
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge135815
* OSM: 442397

 |
Igrexa de San Cirilo e Metodio.
**Karlín** é unha área catastral do distrito 8 da cidade de Praga (República Checa). Antigamente era unha localidade independente, pasando a formar parte da capital checa en 1922. Limita polo norte co río Moldava e Holešovice, polo sur co outeiro Vítkov e Žižkov, polo oeste con Nové Město e polo leste con Libeň.

Historia
--------

A construción da área de Karlín comezou en 1817, arredor do Rosarium dos Cabaleiros da Cruz coa Estrela Vermella. O novo asentamento foi recibiu o seu nome en honor á cuarta muller do Emperador Francisco I de Austria, Carolina Augusta de Baviera.

Logo da demolición dos muros da cidade, as propiedades de Karlín foron as máis baratas de Praga. A causa disto, o número de empresas industriais e vivendas medrou moi rápido na área de "Illa Rohan" (en checo *Rohanský ostrov*). O 1 de xaneiro de 1922, Karlín foi incorporada a Praga. Neste momento, o pioneiro da enerxía eléctrica industrial František Křižík tivo unha importante influencia na zona, establecendo unha liña de tranvía que posteriormente vendería á cidade.

Nos anos '70 do século XX, o tráfico foi desviado a Rohanské nábřeží e a arteria principal foi aliviada. Dende 1990 Karlín está conectada mediante o Metro de Praga e creáronse zonas peonís. No 2002 as inundacións afectaron seriamente a Karlín, non reparándose tódolos estragos ata despois de 2007, o que provocou que se adoptaran medidas para limitar o risco de novas inundacións. Dende aquela recuperouse e converteuse nun novo destino para negocios e residencial, a pesar da súa mala reputación como zona insegura, debido á súa proximidade ao centro da cidade.

Edificios salientables
----------------------

Un edificio salientable de Karlín é a *Ponte Ferroviaria de Karlín*, que conecta a estación ferroviaria principal coa estación de Bubny. O viaduto (tamén chamado Viaduto de Karlín) recibiu o seu nome en honor a Alois Negrelli, ten 1.111 m de longo e comezouse a empregar o 1 de xuño de 1850. Trátase da maior ponte/viaduto do territorio checo.

* Teatro Karlín (Karlínské hudební divadlo)
* Hotel Olympia
* Casa do Inválido (Invalidovna)
* Igrexa de San Cirilo e Metodio (Kostel Sv. Cyrila a Metoděje)
* Oficina Checa de Estatística (Český statistický úřad)
* Pazo Danubia

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Karlín

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1734030
* GeoNames: 3073838
* GND: 7630660-4
* NKC: ge129539
* OSM: 435856

 |
Coordenadas: 38°37′21″N 90°11′35″O﻿ / ﻿38.6225, -90.193056

O **Busch Stadium**, a miñudo chamado **New Busch Stadium** ou **Busch Stadium III**, é un parque de béisbol situado en St. Louis, Missouri (Estados Unidos). É o estadio local dos St. Louis Cardinals da Major League Baseball (MLB). O estadio, con capacidade para 45.494 espectadores, substituíu o antigo Busch Memorial Stadium (tamén coñecido como Busch Stadium II), ocupando parte dos terreos nos que se erixía. Anexa ao recinto hai unha área comercial coñecida como Ballpark Village. O estadio foi inaugurado o 4 de abril cun encontro entre os Memphis Redbirds e os Springfield Cardinals, equipo afiliado aos St. Loius Cardinals das Ligas Menores. O primeiro partido oficial de Ligas Maiores foi uns días despois, o 10 de abril, nun xogo en que os Cardinals venceron aos Milwaukee Brewers por 6–4.

Este estadio é o terceiro en St. Luois en levar o nome de Busch Stadium. O primeiro foi o Sportsman's Park, o cal adoptou o nome de Busch Stadium en 1953 na honra do dono da franquía, Gussie Busch. Este primeiro estadio fechou en 1966, tendo que trasladarse tanto os Cardinals de béisbol como o equipo homónimo da National Football League (hoxe Arizona Cardinals) a un novo estadio, o Busch Memorial Stadium. Con todo, o actual nome non é debido a Gussie Busch senón ao patrocinio da compañía Anheuser-Busch. O dereito de nomenclatura do estadio da empresa finaliza no ano 2026.

Notas
-----

1. ↑  "Anheuser-Busch Buys Cardinals Stadium Naming Rights". *USA Today*. 8 de abril de 2004.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* St. Louis
* St. Louis Cardinals

### Ligazóns externas

* Páxina web do estadio en mlb.com/cardinals
* Busch Stadium Seating Chart Arquivado 19 de setembro de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q253546
* EBID: ID
* GeoNames: 4379285
* MusicBrainz: ID

 |
Exterior do aeroporto
O **Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao**, en inglés *Bohol–Panglao International Airport*; en cebuano *Tugpahanang Pangkalibutanon sa Bohol–Panglao*; en tagalo *Paliparang Pandaigdig ng Bohol–Panglao*, código IATA TAG, código ICAO RPSP, e tamén coñecido como **Novo Aeroporto Internacional de Bohol** (*New Bohol International Airport*), é un aeroporto internacional da illa de Panglao, na provincia de Bohol, Filipinas. 

Substituíu ao aeroporto de Tagbilaran para atender o aumento do tráfico de pasaxeiros de Bohol, debido ao turismo. 

Este aeroporto é alcumado como o primeiro aeroporto ecolóxico de Filipinas e a *porta verde* do país.

O aeroporto está clasificado oficialmente como aeroporto internacional pola Autoridade de Aviación Civil de Filipinas.

O aeroporto serve como porta de entrada a Tagbilaran e ao resto do Bohol continental para os viaxeiros aéreos domésticos. Tamén está a menos dunha hora de voo do aeroporto internacional de Mactan–Cebu, que é unha porta de entrada ao centro de Filipinas para turistas internacionais.

Este aeroporto inaugurouse o 27 de novembro de 2018.

Notas
-----

1. ↑  "Información sobre el sitio" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06 de agosto de 2014. Consultado o 27 de agosto de 2021.
2. ↑  *The Report: The Philippines 2012*. Oxford Business Group. 1 de xaneiro de 2012. ISBN 978-1-9070-6556-9. Consultado o 27 de agosto de 2021.
3. ↑  TAWS Airport Database comparison Arquivado 04 de setembro de 2018 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao*** |

### Outros artigos

* Panglao, Bohol
* Illa de Panglao

### Ligazóns externas
**Santo Estevo de Cangues** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 38 habitantes, deles 14 eran homes e 24 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

Patrimonio
----------

A **igrexa parroquial** foi construída sobre o templo orixinal románico, iniciándose as obras en 1725. Ten unha soa nave, cuberta a dúas augas con artesoados de madeira. A capela maior ten tamén artesoado en madeira. A sancristía está cara ao sur do altar. Na tribuna, construída en 1730, hai unha espadana adornada con cruz e pináculos laterais. En 1735 construíuse unha porta lateral. O teito da nave foi reconstruído en 1784.

Do edificio románico consérvase o arco de medio punto de acceso á capela maior, con columnas e capiteis decorados con follas e unha caveira no capitel do lado norte; varios canzorros laterais ó exterior; unha ventá seteira na ábsida, actualmente tapiada, e unha imaxe en pedra de Santo André situada na espadana.

O altar maior é barroco, construído canda o novo templo, con imaxes de Santo Estevo, San Bieito e Santo Antón. Hai no templo unha imaxe da Inmaculada de finais do século XVI ou comezos do XVII, e outra de Santa Bárbara do século XVII. Consérvase un cáliz doado en 1887 por José López Rodrígue.

A carón da igrexa está a casa reitoral, actualmente en ruínas. Preto dela hai tamén un cruceiro.

A comezos do século XIX había no lugar de Couso unha ermida baixo a advocación de Santo Antón, propiedade de María Ventura Taboada.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de Cangues, O Irixo.
* Igrexa de Santo Estevo de CanguesIgrexa de Santo Estevo de Cangues
* Pía da igrexa de Santo Estevo de CanguesPía da igrexa de Santo Estevo de Cangues

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Cangues

| Lugares da parroquia de Cangues no concello do Irixo (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Cangues | O Casar |

### Parroquias do Irixo

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias do Irixo |  |
| --- | --- |
| Campo (Santa María) | Cangues (Santo Estevo) | A Cidá (Santa Mariña) | Corneda (Santiago) | Dadín (San Pedro) | Espiñeira (San Pedro) | Froufe (San Xoán) | Loureiro (Santa Mariña) | Parada de Labiote (San Xulián) | Reádigos (Santa Baia) | O Regueiro (San Pedro) | San Cosmede de Cusanca (San Cosmede) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares do Irixo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14915640
* código INE: 32035020000

 |
**Esteban da Gama** (en grafía portuguesa, **Estêvão da Gama**) (ca. 1505 - 1576), foi un navegante, explorador, e administrador colonial portugués, gobernador da Costa de Ouro portuguesa (unha colonia na costa occidental africana, hoxe Ghana, 1529-?) e da India portuguesa (1540-42).

Biografía
---------

Foi o segundo fillo de Vasco da Gama e de Catalina de Ataíde, irmán de Cristóvão dá Gama, e levaba o nome do seu avó paterno, Estevão da Gama e do seu tío, Estevão da Gama, o irmán máis vello do seu pai (morto na soada viaxe de regreso do que logo sería o Estado da India de 1497-99 que dirixiu o seu pai).

Foi co seu pai á India onde desempeñou o cargo de capitán maior. Substituíu ao seu irmán Pablo de Gama como capitán de Malaca en 1538, servindo baixo as súas ordes desde 1534.

### Época de gobernador

En 1540 foi designado polo rei Xoán III de Portugal como gobernador da India portuguesa (1540-42), polo seu valor no cargo anterior. Cando se converteu en gobernador, efectou unha campaña contra a frota do paxá de Exipto. Comandou a frota que entrou no mar Roxo, coa intención de atacar á frota otomá do porto de Suez, deixando Goa o 31 de decembro de 1540 e chegando a Adén o 27 de xaneiro de 1541. A frota chegou a Massaua o 12 de febreiro, onde Gama deixou un número de navíos e continuou cara ao norte. Ao chegar a Suez, descubriu que os otománs souberan moito tempo antes do seu asalto, o que frustrou o seu intento de queimar as naves varadas. Gama viuse obrigado a volver sobre os seus pasos a Massaua, aínda que facendo unha escala para atacar o porto do Tor, na península do Sinaí.

Esteban da Gama no monumento aos Descubrimentos
Unha vez de volta en Massawa Gama atopou aos homes que deixara inquietos xa que foran convencidos polo autodenominado patriarca galego Xoan Bermudes de que debían de proporcionar axuda militar ao asediado Emperador de Etiopía. Gama accedeu ás súas demandas e desembarcou 400 homes, 130 soldados escravos e subministracións suficientes para eles en Massaua e o próximo porto de Arqiqo, deixándoos a cargo do seu irmán Cristóvão dá Gama, antes de partir para a India o 9 de xullo.

### Regreso a Portugal e morte

Despois de deixar o cargo, volveu a Portugal onde foi elixido gobernador de Lisboa, pero declinou o cargo para tentar ser novamente gobernador da India.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**García de Noronha** | **11º gobernador de India portuguesa**1540 - 1542 | Sucesor:**Martin Afonso de Souza** |

Notas
-----

1. ↑  "D. Estêvão da Gama" en *Artigos de apoio Infopédia [em linha]*. Porto: Porto Editora, 2003-2019. [consult. 2019-08-27 13:16:39]. Dispoñíbel na Internet:

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Esteban da Gama*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Portugal*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Historia*** |

### Ligazóns externas

* Don Juán de Castro *The Voyage of Don Stefano de Gama from Goa to Suez, in 1540, with the intention of Burning the Turkish Galleys at that port* (Volume 6, Capítulo 3, eText)