*Memorias do marqués de Bradomín* (edición de 1922).
O **Marqués de Bradomín** é un personaxe de ficción creado por Ramón María del Valle-Inclán e considerado por parte da crítica como o *álter ego* do autor. Protagonista da tetraloxía narrativa das *Sonatas* (de outono, estío, primavera e inverno, escritas entre 1902 e 1905), a personaxe aparece como unha especie de Don Juan con espírito de cruzado. Valle-Inclán recoñeceu terse inspirado na figura de Carlos Calderón y Vasco, militar español que chegou a ser brigadier durante a terceira guerra carlista, aínda que noutra ocasión dixo que se inspirou no escritor Ramón de Campoamor. A popularidade da personaxe deu lugar a un un premio literario, convocado desde 1985, e un título nobiliario póstumo a Valle-Inclán, creado en 1981. Tamén o menciona Antonio Machado, no seu poema autobiográfico en *Campos de Castilla*.

Biografía
---------

 Edición de *El marqués de Bradomín: coloquios románticos, de Ramón del Valle Inclán*, publicada en 1907 pola editorial Pueyo, en Madrid, e cunha introdución de José María Vargas Vila (1860-1933) "Elogio de Don Ramón María del Valle- Inclán ".
Presentado polo propio autor na súa autobiografía como o seu "nobre tío", de nome Xavier, «Aquel vello, cínico, descrido e galante como un cardeal do Renacemento!"  un "donjuán" "feo, católico e sentimental". A súa primeira aparición na prensa española está rexistrada en *Los Lunes del Imparcial*, onde Valle-Inclán comezou a publicar *Sonata de outono* (1902), cuxa trama transcorre na Galicia natal do autor e o personaxe é un home maduro. Bradomín reaparece como protagonista das outras tres sonatas que, sen respectar nin os ciclos vitais nin a orde estacional, apareceron nos anos posteriores. Así, a *Sonata de estío* (1903) transcorre en México, a *Sonata de primavera* (1904) faino en Italia cun Bradomín xuvenil e a *Sonata de inverno* (1905) en Navarra.

Aventureiro modernista digno do Romanticismo, Bradomín estivo en Tierra Caliente e en Terra Santa, foi garda nobre do Papa e capitán de Lanceiros ao servizo do aspirante Carlos VII. Este último contexto fai que o marqués apareza en acción ou mención na triloxía carlista de *Comedias bárbaras*, que forman as pezas dramáticas *Águila de blasón* (1907), *Romance de lobos* (1908) e *Cara de plata* (1923), e entre cuxas versións teatrais cabe citar a de Bigas Luna en 2003.

En 1959, Francisco Rabal interpretou o Bradomín da *Sonata de estío* na adaptación cinematográfica de Juan Antonio Bardem, de produción hispano-mexicana.

Bradomín e o Don Juan
---------------------

O *donjuanismo*, tema recorrente na literatura española, espello das peripecias de Casanova e os soños de Barbey d'Aurevilly, foi definido polo propio Valle-Inclán con esta reflexión, na que o autor aparta o mito clásico da esencia de Bradomín, a súa personaxe:

> 
> 
> Don Juan é un tema eterno e nacional; pero Don Juan non é esencialmente conquistador de mulleres; caracterízase tamén pola impiedade e polo desacato ás leis e aos homes. En Don Juan desenvólvense tres temas. Primeiro, falta de respecto aos mortos e á relixión, que é unha mesma cousa; segundo, satisfacción das súas paixóns saltando sobre o dereito dos demais, terceiro, conquista de mulleres. É dicir, diaño, mundo e carne, respectivamente. Don Juan é o anxo rebelde; é monstro e non procrea; é eterno e non se reproduce, como todo o monstruoso e como todo o eterno. Don Juan é o ideal para os homes; todos os homes admiran a Don Juan e admírano pola súa trindade monstruosa. Os donjuáns anteriores ao marqués de Bradomín reaccionan ante o amor e ante a morte; faltáballes a Natureza. Bradomín, máis moderno, reacciona tamén ante a paisaxe.
> Ramón María del Valle-Inclán
>

Notas
-----

1. ↑  Fernández Almagro, Melchor (15 de outubro de 1955). "Bradomines". *ABC* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 12 de febreiro de 2022. Consultado o 12 de febreiro de 2022.
2. ↑  "E confeso que o meu marqués de Bradomín está inspirado en Campoamor, e moitos dos seus trazos non son autobiográficos, como cren algúns, senón que pertencen ao autor das *Doloras*", dunha conferencia titulada "Semblanzas de literatos españoles", citada por Obdulia Guerrero, *Valle-Inclán y el novecientos*, Madrid: EMESA, 1977, p. 126.
3. ↑  "Real Decreto 1226/1981, de 24 de junio, por el que se otorga el título de Marqués de Bradomín a don Carlos Luis del Valle-Inclán y Blanco" (PDF). *Boletín Oficial del Estado* (en castelán). 24 de xuño de 1981. Consultado o 12 de febreiro de 2022.
4. ↑  Ramón María, Valle-Inclán (27 de decembro de 1903). "Juventud militante". *Alma Española* (en castelán) (8): 7. ISSN 1885-4702.
5. ↑  Tamén no prólogo á *Sonata de primavera* da edición do autor en 1904, realizada na imprenta de Antonio Marzo, e titulada como *Sonata de primavera: Memorias de Marqués de Bradomín: Las publica Don Ramón del Valle Inclán*, explica nunha breve nota: 

> 
> 
> Estas páxinas son un fragmento das 'Memorias amables', que xa moi vello empezou a escribir na emigración o Marqués de Bradomín. Un Don Juan admirable. ¡O máis admirable tal vez! Era feo, católico e sentimental...
> 
>
6. ↑  Aub, Max (1966). *Manual de historia de la literatura española* (en castelán). Madrid: Akal Editor. p. 478. ISBN 847339030-X.
7. ↑  Fernández Almagro 1955, p. 3.
8. ↑  Salper, Roberta L. (1988). *Valle-Inclán y su mundo: ideología y forma narrativa* (en castelán). Rodopi. p. 147. ISBN 9789051830279. Consultado o 12 de febreiro de 2022.
9. ↑  "Bigas Luna debuta en teatro con una adaptación de las "Comedias bárbaras" de Valle-Inclán". *El Mundo* (en castelán). 5 de setembro de 2003. Consultado o 12 de febreiro de 2022.
10. ↑  "Sonatas (1959)". *diariodecine.es* (en castelán). Consultado o 12 de febreiro de 2022.
11. ↑  de Juan Bolufer, Amparo (2000). *La técnica narrativa en Valle-Inclán* (en castelán). Universidade de Santiago de Compostela. ISBN 9788481218398. Consultado o 12 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Zamora Vicente, Alonso (1983). *Las sonatas de Valle-Inclán* (en inglés). Gredos. ISBN 9788424901431.
* Gómez de la Serna, Ramón (1969). *Don Ramón María del Valle-Inclán* (en castelán) (4 ed.). Austral, Espasa-Calpe.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29445806
* WorldCat
* VIAF: 185730661
* BNE: XX2074077
* BNF: 12295438n
* GND: 4623960-1
* SUDOC: 031807534

 |