recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Santiago Losada Amor**, nado en 1910 en Pontevedra e finado en xaneiro de 1977 na mesma cidade, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar profesionalmente no Eiriña CF a comezos dos anos vinte e pronto fichou polo Celta de Vigo, cando este disputaba a primeira edicións da Liga española na Segunda División, na tempada 1929/30 con Ramón Encinas como adestrador, esa tempada marcou 5 tantos.

A finais de 1930 o Celta decide traspasalo para facer caixa, polo que se trasladaron a Vigo representantes do Atlético de Madrid e do RCD Espanyol, porén o fichaxe conseguiuno o Atlético a cambio de 30.000 pesetas. O Espanyol tentou fichar ao capitán José Vega pero este declinou a oferta e conseguiron a fichaxe de Edelmiro, recentemente chegado de Cuba.

En Madrid xogou a moi bo nivel, chegando a ser convocado coa Selección do Centro de España. Na tempada 1931-32 tivo un importante conflito co Atlético ao lesionarse nun amigábel co Celta contra o FC Porto sen o permiso do club madrileño.

Tras varios anos co Atlético en Segunda División na tempada 1934/35 ficha polo Real Madrid co que xogaría só un ano, marcando 3 goles en catro encontros.

Véxase tamén
------------

* Marcos L. Bacariza (21 de febreiro de 2010). "Santiago Losada". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413409
* BDFutbol: 11466

 |
**Sven Hannawald**, nado o 9 de novembro de 1974, é un antigo saltador de esquí alemán.

Traxectoria
-----------

Hannawald naceu en Erlabrunn, aínda que a súa infancia pasouna na localidade próxima de Johanngeorgenstadt. Desde os doce anos estudou nunha escola especial para deportistas novos en Klingenthal. En 1991 a súa familia trasladouse a Jettingen-Scheppach preto de Ulm e el pasou a estudar en Furtwangen im Schwarzwald.

Carreira deportiva
------------------

Sven Hannawald (2004)
En 1998 Hannawald gañou unha medalla de prata nos Campionatos do Mundo de Oberstdorf e nas Olimpiadas de Nagano conseguiu outra medalla de prata en trampolín grande por equipos.

Na tempada 1998/1999 rematou quinto na clasificación final da Copa do Mundo. Nos Campionatos de Esquí Nórdico de 1999 en Ramsau gañou unha medalla de prata en trampolín grande individual por detrás de Martin Schmitt, ademais de gañar un ouro en trampolín grande por equipos.a

No ano 2000 gañou o Festival de Esquí de Holmenkollen. Na tempada 2000/2001 Hannawald acadou un ouro no trampolín grande por equipos e un bronce no salto normal por equpos nos Campionatos de Esquí Nórdico de 2001 en Lahti.

A tempada 2001/2002 foi a mellor da súa carreira, gañou os catro títulos individuais do Torneo dos Catro Trampolíns, foi o primeiro en o facer. Revalidou o seu título de Campión do Mundo de salto de esquí. Nos Xogos Olímpicos de Salt Lake City gañou un ouro en trampolín grande por equipos e prata en salto normal individual.

Nas tempadas 2002/2003 e 2003/2004 os resultados estiveron por baixo das expectativas persoais de Hannawald, como consecuencia retirouse prematurametne da competición e en abril de 2004 revelou que sufría a síndrome de Burnout e precisaba recibir tratamento psiquiátrico. Retirouse definitivamente da competición profesional o 3 de agosto de 2005 despois de superar a súa enfermidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57835
* WorldCat
* VIAF: 23056051
* DeutscheBio: 123704863
* Discogs: 3824927
* GND: 123704863
* ISNI: 0000 0000 1594 3248
* Munzinger: 01000005223
* FIS: 23169
* Sports Reference: sven-hannawald-1
* Transfermarkt: 107295

 |
**Santiago Morán Cisneros** foi un pintor barroco español, activo en Madrid entre 1634 e 1673.

Traxectoria
-----------

Fillo de Santiago Morán, pintor de cámara de Filipe III, e da súa segunda esposa, Catarina de Cisneros, parece probable que se formase no taller paterno, como podería comprobarse na *Presentación da Virxe no templo*, depósito do Museo do Prado no Museo de San Telmo de San Sebastián, obra que, pese a estar asinada en 1654, manifesta características propias da pintura de principios de século, coa descrición minuciosa do vestido da Virxe.

A primeira noticia documentada deste pintor é a súa sinatura en 1634, xunto con outros pintores, comprometéndose por si e «os que serán de aquí adiante» a sacar en procesión o paso das *Sete Dores* na procesión de Venres Santo, orixe dun longo preito que enfrontaría ao gremio de pintores de Madrid por cuestións de honra profesional. Aínda en 1662 afectaríalle unha das últimas rabexadas dese preito, cando foi designado para sacar o paso ao negarse a facelo *polas súas moitas obrigacións* Francisco Rizi, a quen lle correspondía. En 1658 casou a súa filla, dona María González Muñiz, con don Agustín Muñoz de Rojas. O título do xenro, cabaleiro da Orde Imperial Anxélica de San Xurxo, e as elevadas cantidades achegadas como dote, indican que o pintor gozaba dunha posición social e económica respectable. En 1663 debía de encontrarse gravemente enfermo, pois ditou o seu testamento en Valladolid, pero en 1670 publicáronse as *Tres últimas Musas Castelás* de Francisco de Quevedo con estampas de Marcos Orozco segundo debuxos proporcionados por Morán, e en 1673 asinou o *San Pedro liberado polo anxo* da igrexa de San Pedro de Ávila.

Na produción de Morán destacan os tres lenzos de historias mercedarias pintados para a Capela do Cristo de Rivas-Vaciamadrid, asinados en 1656: *Aparición da Virxe a San Ramón Nonato*, *A Virxe entre San Pedro Nolasco e San Ramón Nonato e* Cristo levando o viático a San Ramón Nonato*, de color lixeira e unha preocupación espacial nova que puido ter tomado de Velázquez.*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Angulo Íñiguez, Diego, y Pérez Sánchez, Alfonso E. *Pintura madrileña del segundo tercio del siglo XVII*, 1983, Madrid: Instituto Diego Velázquez, CSIC, ISBN 84-00-05635-3
* Pérez Sánchez, Alfonso E. (1992). *Pintura barroca en España 1600-1750, pág. 257*. Madrid : Ediciones Cátedra. ISBN 84-376-0994-1.
* Cruz Valdovinos, José Manuel «Sobre el pintor de cámara Santiago Morán el Viejo (1571-1626)»

### Ligazóns externas

* Biografía na web do Museo do Prado. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9074270
* WorldCat
* VIAF: 95918753
* ULAN: 500037697

 |
**Santiago Ferreiro Cortés**, nado en Padrón e finado en Vigo o 22 de setembro de 1937, foi un político galego, alcalde de Padrón de 1922 a 1924.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado alcalde de Padrón en novembro de 1922 tras o falecemento de Francisco García Novo, durante o goberno do liberal Manuel García Prieto, e sendo o home forte da zona o tamén liberal Manuel Viturro Posse. Chegada a ditadura de Primo de Rivera foi relevado por Juan Pazos Varela.

Vida persoal
------------

Casou con Amparo López Rey (1873-1927), natural de Ferrol e tivo catro fillos, Teresa, Santiago, Federico e Amparo. A súa filla Teresa Ferreiro López (1900-1975) casou en Padrón o 19 de marzo de 1923 co xuíz de primeira instancia de Arzúa Cándido Conde Pumpido, que nos anos cincoenta chegou a ser Presidente da Audiencia Territorial da Coruña.

Era sobriño doutro Alcalde de Padrón, Ángel Baltar Varela, casado con Ramona Cortés Giménez, irmá da nai de Santiago Ferreiro Cortés. E curmán de Ángel Baltar Cortés, famoso médico que fundou o Sanatorio Baltar de Santiago de Compostela.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco García Novo** |  **Alcalde de Padrón** 1922 - 1924 | Sucesor:**Juan Pazos Varela** |

Notas
-----

1. ↑  *Ideal Gallego*, 15-11-1922, p. 2, 6.
**Servio Sulpicio Galba** (én latín, **Servius Sulpicius Galba**; c. -190. - -135) foi un xeneral e político romano.

Traxectoria
-----------

Tribuno militar ás ordes de Paulo Emilio, en -151 foille encomendado o goberno da Hispania Ulterior como pretor, en substitución de Marco Atilio. Para castigar as incursións dos rebeldes lusitanos ás cidades sometidas ao xugo romano, atacounos nos confíns das actuais Andalucía e Estremadura. Os lusitanos causaron a Galba enormes perdas, e tivo que retirarse aos seus cuarteis de inverno.

Ao ano seguinte ideou unha trampa para os atraer: prometeulles terras onde se habían poder establecer para cultivalas e habitalas coas súas familias, efectuando asentamentos baixo a protección de Roma. Acudiron uns 30.000 lusitanos solicitando o cumprimento desta promesa. Galba repartiunos en tres campamentos e esixiulles que entregasen as súas armas en sinal de amizade; entón rodeounos con todo o seu exército e ordenou atacalos; uns 9.000 foron acoitelados e máis de 20.000 prisioneiros foron vendidos como escravos nas Galias (-150). Só uns poucos puideron escapar, pero entre eles estaba Viriato, que anos despois tomaría vinganza desta traizón romana.

En efecto, esta actitude do caudillo romano foi causa do levantamento de Viriato e unha forte reacción na súa contra, patrocinada por Catón e Cetego, cando, ao termo do seu mandato como pretor, volveu a Roma (-149). Instruíuselle un proceso, acusado de pactar ilegalmente, de traizoar o pactado e de reter persoalmente a maior parte do botín. Pero, grazas á súa aristocrática orixe, ao suborno e á súa probada elocuencia, logrou a absolución. Non obstante o tribuno da plebe Lucio Libón conseguiu que se aprobase unha lei que ordenaba o rescate dos lusitanos vendidos por Galba, e pouco despois o Senado romano aprobou a *lex Calpurnia*, que ía especialmente dirixida contra os gobernadores culpábeis de concusión. En -144 Galba foi escollido cónsul.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Quinto Fabio Máximo Emiliano  e Lucio Hostilio Mancino** | **Cónsul da República Romanaxunto con Lucio Aurelio Cota**144 a. C. | Sucesor:**Apio Claudio Pulcro e Quinto Cecilio Metelo Macedónico** |
***O menor dos males*** é unha película galega dirixida por Antonio Hernández en 2007. Trátase dunha longametraxe de 110 minutos de duración escrita por Antonio Galeano, producida a súa totalidade por Voz Audiovisual e rodada na Ponte Maceira (Negreira).

No elenco desta comedia galardoada con tres premios no Festival de Cine de Málaga 2007 figuran os actores galegos César Cambeiro, Berta Ojea, Antonio Durán "Morris" e Xabier Deive.

Sinopse
-------

A película conta a historia de Eduardo, un pai de familia residente en Madrid e que se dedica profesionalmente a política ocupando un posto de relevancia. Ten unha irmá, Julia, residente na casa familiar de Galicia e á que decide visitar sen previo aviso.

Eduardo intenta que Julia marche da casa e lla deixe a fin de semana coa excusa dunha importante reunión de traballo. Ante a negativa dela, acaba por confesarlle que o que pretende en realidade é pasar eses días coa súa amante, Vanessa, unha moza moi nova coa que leva dous anos.

Participou no Festival de Cine de Ourense en novembro de 2007 e a súa estrea nos cines españois produciuse o 14 de marzo de 2008.

Elenco de actores
-----------------

* Carmen Maura. Como Julia.
* Roberto Álvarez. Como Eduardo.
* Verónica Echegui. Como Vanessa.
* Berta Ojea. Como María.
* César Cambeiro. Como Escoriza .
* Xabier Deive. Como Rodero.
* Antonio Durán "Morris". Como Hugo.
* Marta Belenguer. Como Ruth.

Equipo técnico
--------------

* **Dirección**: Antonio Hernández
* **Produción**: David Martínez
* **Xefatura de produción**: Alfonso Blanco
* **Música**: Nani García
* **Xefatura de son**: Carlos Mouriño
* **Montaxe**: Jorge Coira
* **Dirección de fotografía**: Javier Salmones
* **Dirección de arte**: Gabriel Carrascal
* **Asistencia de dirección**: Manuel Gómez
* **Guión**: Antonio Galeano
* **Cámara**: David Acereto
* **Maquillaxe e peiteado**: Romana González "Pato" e Leonor García

Galardóns e nomeamentos
-----------------------

* Biznaga de Prata ó mellor guión (Antonio Hernández e Antonio Galeano), ó mellor vestiario (Ruth Díaz) e á mellor actriz secundaria (Verónica Echegui) no Festival de Cine de Málaga 2007.
* Nomeamento ó Biznaga de Ouro ó mellor director.

### Premios Mestre Mateo

| Ano | Categoría | Receptor | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2008 | Mellor actriz | Carmen Maura | Nomeada |
| Mellor montaxe | Jorge Coira | Gañador |
| Mellor son | Carlos Mouriño | Nomeado |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Axencia Audiovisual Galega
* Consello da Cultura Galega
* Cine Ibérico
**Santiago Pérez Alonso**, nado o 15 de xaneiro de 1972 en Vigo, é un atleta ourensán especializado nas probas de marcha.

Traxectoria deportiva
---------------------

Empezou de moi novo disputando xa probas de marcha e proclamouse campión de España de categorías de idade en varias ocasións. A partir de 1997 comezou a competir a alto nivel internacional, sempre na proba de longa distancia, a marcha de 50 km, e quedou 6º nos campionatos de Europa de Budapest de 1998. Ao ano seguinte, foi finalista nos mundiais de Sevilla.

Logo de atravesar distintas lesións que o mantiveron afastado da competición e que o privaron de acudir aos Xogos de Sydney, participou por primeira vez nunha final olímpica en Atenas 2004, obtendo o máis brillante resultado dun marchador galego na historia: o oitavo posto e diploma olímpico, cun tempo de 3:49'48".

Nos mundiais de Osaca dominou a proba durante o primeiro terzo, pero retirouse no km. 22 por un problema físico na súa perna dereita.

A cidade de Vigo ós seus atletas.

Outros datos
------------

O seu club é o Ourense Academia Postal. O seu adestrador o español José Marín.

Foi internacional coa selección española en 16 ocasións. A súa mellor marca sobre os 50 kms é 3:45'55".

Desde o ano 2009 dirixe a escola galega de marcha, con sede en Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  "Vigo rende homenaxe aos seus olímpicos e paralímpicos cun monumento". *VigoÉ*. 13/10/2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Santiago Pérez Alonso Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Pérez Alonso, Santiago". *Dicionario biográfico de Galicia* **3**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 88.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7420338
* IAAF: 56244
* Sports Reference: santiago-perez-1

 |
***O estranxeiro*** (en francés, ***L'Étranger***) é unha novela publicada en 1942, a primeira do escritor Albert Camus. *O estranxeiro* adoita asociarse á filosofía do absurdo e ao existencialismo, aínda que Camus sempre se distanciou desta última etiqueta. O protagonista, Meursault, é un francés alxeriano indiferente á realidade por resultarlle absurda e inabordable. O progreso tecnolóxico privouno da participación nas decisións colectivas e converteuno en «estranxeiro» dentro do que debería ser a súa propia contorna. Foi traducida ao galego por Valentín Arias López, e publicada en 1991 por Edicións do Cumio.

Análise
-------

A obra de Camus advirte sobre o home que está a ser creado. É unha denuncia fronte a unha sociedade que esquece o individuo. Foi premonitorio respecto ao cidadán occidental que se atopará a sociedade tras a segunda guerra mundial.

Camus escribiu unha obra provocadora en cuxo trasfondo aparece o rostro desgarrado dunha Europa ferida e violentada por dúas guerras mundiais. Pintou unha historia gris onde a paisaxe está escurecido pola extirpación de calquera paixón ou vontade do home.

Así o seu ateísmo estaba xustificado, a vida non tiña ningún sentido fóra dun mesmo, a confianza en forzas externas a el mesmo producíalle unha sensación de caída cara ao abismo do incerto.

Meursault transfórmase así nun estranxeiro que xulga e remove as pantasmas dunha sociedade angustiada, cuxa moral, carente de sentido, regula a vida dun todo social. Esa moral que condena á morte de igual maneira un home que non chora a morte dunha nai que a un asasino, esa morte que resulta ser a única opción posible para consumar a procura da propia existencia.

Notas
-----

1. ↑  Imosver.com
2. ↑  "O estranxeiro". *BiTraGa*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163297
* WorldCat
* VIAF: 183847819
* BNF: 11958514w
* EBID: ID
* FAST: 1356407
* GND: 4236814-5
* ISFDB: 1791073
* LCCN: no2016030471
* LibraryThing: 2150
* NLA: 36034212
* OL: OL1230831W
* SELIBR: 320503
* SUDOC: 027574091

 |
A **situación dramática** é o punto álxido en que converxe todo o desenvolvemento da comunicación dramática, é o clímax; pero é tamén a imaxe global da representación teatral que acadan os espectadores tras conseguiren os personaxes manifestar, de maneira sistematizada, na escena, os comportamentos persoais, as actitudes caracterolóxicas e mesmo a intriga.

Características
---------------

A situación dramática implica que o espectador asimile ou asuma os cinco momentos interiores da acción dramática (presentación, desenvolvemento, intensificación, clímax, desenlace). A situación dramática presupón que o texto poida converterse en acción asimilable.

Atendendo ó que o autor pode considerar no momento da creación, a acción dramática é o resultado dunha obra en que se proxecta un conxunto de situacións fragmentarias que se intentan sistematizar: a situación do suxeito (con funcións de desexo e busca), a do obxecto (o desexado), a do opoñente (enfrontado ó suxeito), a do axudante, a do destinador (forzas ou personaxes que inflúen sobre o destino), a do destinatario (o que se beneficia do obxecto.

A situación dramática será polo tanto, desde a perspectiva da autoría, a conexión desas seis situacións fragmentarias pensadas no decorrer -en cada un dos cadros- da obra.

Para o actor, a situación dramática incorpora os mecanismos de representación escénica por seren o único medio para que o texto acade a súa realización dramática e por se inmiscuíren no establecemento da dialéctica das accións.

Para o espectador, a situación dramática permite acada-la comprensión do texto e do espectáculo, permite ordena-las referencias expostas na obra, ata-las funcións explicitadas pola trama dos personaxes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Teatro
Escudo do condado de Blois. 
**Teobaldo III de Blois**, nado en 1012 e finado en 1089, foi conde de Blois, Meaux e Troyes. Era fillo de Eudes II de Blois e Ermengarda de Auvernia.

Traxectoria
-----------

Teobaldo herdou, entre outros, os condados de Blois, Tours, Chartres, Châteaudun e Sancerre, e na Champaña Château-Thierry, Provins e Saint Florentin. O seu irmán Estevo herdou os condados de Meaux, Troyes e Vitry-le-François. 

Teobaldo conspirou contra Henrique I, pero foi derrotado en 1044 e tivo que entregar o condado de Tours para recuperar a súa liberdade. A partir de entón, a sede principal da Casa de Blois pasou á Champaña. Teobaldo logrou gañar de novo a confianza real e recuperar a súa influencia. Foi nomeado conde palatino, título que xa conseguira o seu pai, e usou a influencia recuperada para facerse co control da terra que o seu irmán herdara na Champaña e agora eran gobernadas polo seu sobriño Eudes de Champaña. Eudes uniuse máis tarde ao exército de Guillerme I de Inglaterra, participando en Hastings e na posterior ocupación normanda de Inglaterra, converténdose en conde de Aumale e Holderness e casando cunha irmá de Guillerme. 

A posición de Teobaldo era considerabelmente poderosa e foi fortalecida anda mis co seu casamento coa filla de Raúl de Valois. A partir de 1074 deixou ao seu fillo Estevo II o control de Blois, Châteaudun e Chartres.

Descendencia
------------

Coa súa primeira muller, Xersenda do Maine, filla de Herberto I de Maine, conde de Maine, tivo un fillo: Estevo II de Blois. 

Do seu matrimonio con Alix de Crepy, filla de Raúl II de Valois e Adelaida de Bar, naceron tres fillos: Filipe, bispo de Châlons-sur-Marne, Eudes, que herdou posesións na Champaña, en Troyes, e Hugo I de Champaña, primeiro conde da Champaña.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bouchard, Constance Brittain (2004). "The Kingdom of the Franks to 1108". En Luscombe, David; Riley-Smith, Jonathan. *The New Cambridge Medieval History*. Vol. 4, Part 2. Cambridge University Press.
* Bradbury, Jim (1992). *The Medieval Siege*. The Boydell Press.
* Evergates, Theodore, ed. (1999). *Aristocratic Women in Medieval France*. University of Pennsylvania Press.
* Evergates, Theodore (2007). *The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300*. University of Pennsylvania Press.
* Morin, Stéphane (2010). *Trégor, Goëlo, Penthièvre. Le pouvoir des Comtes de Bretagne du XIIe au XIIIe siècle* (en French). Presses Universitaires de Rennes.
* Weinfurter, Stefan (1999). *The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition*. University of Pennsylvania Press.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q462881
* BMT: 116398
* WikiTree: Blois-14

 |
***O espírito do bosque*** (2008) é a terceira longametraxe de animación producida por Dygra Films. É unha secuela de *O bosque animado*, que foi o primeiro filme en animación 3D por ordenador en ser producido en Europa.

Produción e distribución
------------------------

A película está dirixida por David Rubín, que se encargou da dirección artística, e Xoán Carlos Pena, encargado de coordinar a produción técnica. A película foi presentada no Festival de Cannes e seleccionada para competir na sección oficial da XXV edición do Festival Internacional de Cine Infantil de Chicago, que tivo lugar entre o 23 de outubro e o 2 de novembro de 2008.

Na súa produción participaron máis dun cento de persoas, entre animadores, deseñadores, músicos, físicos, técnicos e dobradores. Esta última faceta foi levada a cabo na súa versión en galego por coñecidas voces de dobraxe da Galega. A distribución da cinta, que custou 14 millóns de euros, correu a cargo de Manga Films, a diferenza dos dous títulos anteriores de Dygra, que foron comercializados por Buenavista.

Trama
-----

A trama da película, ambienta da Fraga de Cecebre, ao igual que a súa anterior produción, *O bosque animado*, consiste no intento das árbores e animais da mesma en impedir que se constrúa unha estrada a través do bosque. A ambientación e varias das personaxes son as mesmas que en *O bosque animado*.

Personaxes e actores de dobraxe na versión galega
-------------------------------------------------

* Furi (toupa) –Ignacio Castaño.
* Linda (toupa) – Consuelo Díaz Isorna.
* Cebolo (toupa) – Carolina Vázquez Diéguez.
* Piorno (rato)
* Hu-hu (mosca) – Óscar Fernández
* Ho-ho (mosca) - Xoán Dieguez Vázquez
* Morriña – Ana Lemos.
* Señora D´Abondo – Lucía Cid Cabido.

Premios
-------

Foi candidata ao Goya á mellor longametraxe de animación en 2008.

Notas
-----

1. ↑  "O bosque animado, a primeira película de animación europea en 3D, cumpre vinte anos". *Academia Galega do Audiovisual ; www.academiagalegadoaudiovisual.gal*. Consultado o 2023-03-05.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *O soño dunha noite de San Xoán*
* *O bosque animado (filme)*

### Ligazóns externas

* Páxina de *Dygra Films*
* Ficha na *Axencia Audiovisual Galega*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3311017
* Allmovie: v448770
* AlloCiné: 135560
* BCDB: 109758
* FilmAffinity: 114610
* IMDb: tt1018789
* LUMIERE: 31303
* OFDb: 156751
* Rotten Tomatoes: spirit-of-the-forest
* TMDb: 47644
* TVcom: spirit-of-the-forest

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tensta.
Igrexa de Tensta
**Tensta** é unha parroquia eclesiástica da diocese de Uppsala. A parroquia está situada no municipio de Uppsala no condado do mesmo nome.

Xeografía e poboación
---------------------

A superficie da parroquia é de 10 476 hectáreas. No censo do 31 de decembro de 2018 tiña 1 368 fregueses, dos 1 871 habitantes da parroquia civil (un 73 %).

### Demografía

Evolución demográfica| Ano | 1890 | 1917 | 2006 |
| --- | --- | --- | --- |
| Poboación | 1 409 | 1 492 | 1 728 |

Historia administrativa
-----------------------

A parroquia ten orixes medievais. Até o 1 de maio de 1925 a parroquia constituíu o seu propio *pastorado* e despois, até 1962 foi a parroquia nai do pastorado de Tensta, Lena e Viksta. E desde 1962 é a parroquia nai do pastorado de Tensta, Lena e Ärentuna. As parroquias do pastorado formaron a comunidade eclesiástica de Vattholma en 1975 e o pastorado pasou a chamarse pastorado de Vattholma.

Notas
-----

1. ↑  "Stift, kontrakt och pastorat i nummerordning med ingående församlingar 01-01-2020". (Dioceses e pastorados en orde numérico coas parroquias constituíntes). Oficina Central de Estatísticas de Suecia.
2. ↑  "Medlemmar i Svenska kyrkan i förhållande till folkmängd den 31-12-2018 per församling, kommun och län samt riket"[*Ligazón morta*] (Membros da Igrexa de Suecia en relación coa poboación ao 31-12-2018 por parroquia, municipio, condado e estado).
***O fracaso de Clayton*** é unha novela policíaca de Darío Álvarez Blázquez, publicada orixinalmente en lingua castelá (*El fracaso de Clayton*) na colección Letras da *Revista Literaria Popular*, en Zaragoza en 1939. É a segunda obra publicada baixo o pseudónimo de **Dr. Lázaro Evia**, anagrama de Darío Álvarez, despois de *A las cinco en punto*.

Trama
-----

O doutor Lázaro Evia vai ao castelo de Bruniwng, convidado polo conde James Reingeng. Convidados polo anfitrión, están tamén outros membros da nobreza, que despois de pasaren o verán na costa, descansan indo de caza, xogando aos naipes e departindo. No segundo día de estancia, tras escoitarse un disparo no primeiro andar aparece o conde tirado no chan con sangue arredor. Gerard Kelly, cuñado do conde, baixa ao salón a avisar aos demais, pero ao regresaren ao corredor onde estaba o corpo, decátanse de que desapareceu.

Os nobres resolven non chamar a Scotland Yard para non dar mala publicidade. Lázaro Evia chama ao seu amigo o detective Henri Clayton para que resolva o caso, e ao sarxento de Bruniwng para poñer o caso en coñecemento das autoridades. Henri Clayton chega ao día seguinte ao castelo, e axiña comeza a pescudar entre os habitantes e a buscar pistas. Así, ven que a bala disparada é propia das armas Browning, e que hai un cuarto secreto a carón da estancia do doutor Evia. Tamén saben que andaron uns estraños pola vila, e que o vehículo do conde se moveu pola noite. Pero tralo recibo dunha carta para o detective convidándoo a deixar o caso, e tras unha pequena incursión á farmacia da vila, o detective sorprende a todos dicindo que non é quen de resolver o misterio. Lázaro Evia recibe unha carta meses despois, coa explicación do caso.

O presunto asasino fora o doutor Filgrein, para evitar que o conde casase coa súa sobriña. O doutor Filgrein, na construción da súa coartada, dixera que tomara salicilato sódico para tratar a reuma, pero na realidade tomara ioduro potásico, o que lle provocou inflamación dos xeonllos e febre, co cal, en teoría, estaba impedido para saír da súa cama. Ademais, o disparo estaba feito por un zurdo, e tal era o doutor Filgrein. Descóbrese tamén que o conde non morrera, senón que escapou. O doutor errou o tiro, dándolle nun brazo, e o conde escapou a través do cuarto secreto, consciente de que non podía contar que o seu futuro sogro fora quen lle disparase.

Seis meses despois, o conde reapareceu en Londres. A desaparición do conde achacouse á aparición de estraños, e finalmente o matrimonio levouse a cabo.

Narración
---------

A obra está narrada en primeira persoa, e conta con abundantes diálogos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12396223
* LibraryThing: 18800464
* OL: OL3116156W

 |
**Saydean Zeldin** é unha física, enxeñeira de software e programadora estadounidense.

Traxectoria
-----------

Saydean Zeldin licenciouse en física pola Universidade de Temple, Filadelfia, Pensilvania, Estados Unidos. 

Despois de graduarse, traballou no laboratorio de ciencias espaciais de GE sobre as correntes de aire ao redor dos mísiles inimigos co obxectivo de identificalos mentres estaban no aire.

### *Apollo*

Cando ela e o seu marido mudáronse a Boston polo traballo deste último, Saydean Zeldin solicitou traballar no Laboratorio de Instrumentación do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), agora coñecido como Draper, cando viu un anuncio no xornal. Non se consideraba experta no espazo, pero resolvía problemas e, considerando que era unha oportunidade interesante. Solicitouno e conseguiu o traballo. 

En 1966, comezou a traballar no sistema de guía para o módulo de mando Apollo, o AGC, e finalmente converteuse en xefa de sección. Noutras palabras, deseñou o software que permitiu aos astronautas controlar os motores da nave espacial, tanto durante longas viaxes desde e cara á lúa como durante procedementos máis delicados como entrar na órbita lunar. Segundo ela afirma

> 
> 
> era a única muller que traballaba nas aplicacións e non nos sistemas
> 
> 

Mentres traballaba en Boston, Saydean Zeldin tamén viaxou a Houston para aprender doutros equipos de software e foi convidada ao lanzamento *Apollo 11*, ao que asistiu xunto ás súas tres fillas de 3, 5 e 8 anos. O software cambiou relativamente pouco entre as misións *Apollo* e Saydean Zeldin estivo activamente involucrado ata o *Apollo 13*, que corresponde ao final do desenvolvemento de software.

### Empresas

En 1976, cofundou con Margaret Hamilton unha empresa chamada Higher Order Software (HOS)  para seguir desenvolvendo ideas sobre a prevención de erros e a tolerancia aos fallos que xurdiron da súa experiencia no MIT traballando no programa Apollo.  En 1985 Zeldin cofundou outra empresa chamada Touchstone, coa enxeñeira de software Cynthia Solomon, coñecida por ser unha das codesenvolvedoras de Logo.

Saydean Zeldin retirouse a principios dos anos 2000.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Korey Haynes, Korey Haynes. "Saydean Zeldin: Guiding Apollo’s engines". *Astronomy.com* (en inglés). Consultado o 2021-04-10.
2. ↑  Lorenzo, Nieves; Iglesias, Encina Calvo (2020-04-18). "Ellas nos llevaron a la Luna". *Ciencia, Técnica y Mainstreaming Social* (en castelán) **0** (4): 61–68. ISSN 2530-7924. doi:10.4995/citecma.2020.12764.
3. ↑  "AGC Biography - Margaret Hamilton". *authors.library.caltech.edu*. Consultado o 2021-04-10.
4. ↑  Hamilton, M.; Zeldin, S. (1976-03-XX). "Higher Order Software—A Methodology for Defining Software". *IEEE Transactions on Software Engineering* **SE–2** (1): 9–32. ISSN 0098-5589. doi:10.1109/tse.1976.233798.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mulleres na NASA

### Ligazóns externas

* Saydean Zeldin na bibliografía informática dblp.
* Zeldin, Saydean en *WorldCat-*

* Portal:Muller
* Portal:Estados Unidos de América
O **Servizo Nacional de Parques** (en inglés: National Park Service) é unha axencia do Goberno Federal dos Estados Unidos, dependente do Departamento do Interior. Foi fundado o 25 de agosto de 1916. Esta entidade é responsábel da xestión de 58 parques nacionais e de 333 outros locais de interese histórico, cultural e natural.

Sistema Nacional de Parques
---------------------------

O Sistema Nacional de Parques é un termo que describe o conxunto de parques e lugares xestionados polo Servizo Nacional de Parques. Este sistema abarca uns 333.000 km², dos cales 17.000 km² seguen sendo propiedade privada. O maior parque, o Parque Nacional Wrangell-St. Elias, en Alasca, con 53.000 km² compón un 16% total do sistema. A unidade máis pequena do sistema a forma o Memorial Thaddeus Kosciuszko, en Pensilvania, con 80m².

Amais destas unidades e demais propiedades que o Servizo Nacional de Parques posúe e administra, tamén outorga asistencia técnica ou financeira a áreas afiliadas, coa autorización do congreso. Entre estas áreas atópase a Reserva Nacional de Piñeiros de Nova Jersey, de 4.711 km², o Memorial Benjamin Franklin.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial (en inglés).
* Galería de tódolos parques Arquivado 17 de marzo de 2014 en Wayback Machine. (en inglés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q308439
* WorldCat
* VIAF: 313024174
* BIBSYS: 5060862
* BLBNB: 000197210
* BNE: XX4753462
* BNF: 12043194f
* CiNii: DA04129359
* EBID: ID
* FAST: 530450
* GND: 9069-4
* GRID: grid.454846.f
* Gutenberg: 45167
* ISNI: 0000 0001 2331 3972
* LAC: 0018D0641
* LCCN: n79022809
* LibraryThing: nationalparkservice
* MAG: 1304808963
* NKC: ko2003203506
* NLA: 35569983
* NLG: 228574
* OBP: ID
* OL: OL50352A
* openMLOL: 72560
* PTBNP: 402560
* SNAC: w6mh1d9z
* SUDOC: 028636953
* ULAN: 500223271

 |
**Servílio de Jesus**, máis coñecido como **Servílio**, nado en São Félix, Baía, o 15 de febreiro de 1915 e finado en São Paulo o 10 de abril de 1984, foi un futbolista brasileiro que xogaba de centrocampista e dianteiro.

Traxectoria
-----------

Tras xogar no Galícia acabado de fundar marchou ao Bahía en 1935, pero volveu dous anos despois. Co Galícia proclamouse en 1937 campión baiano, o primeiro título do club.

Foi descuberto polo Corinthians en 1938, nunha excursión do club paulista ao estado de Baía. Incorporouse entón ao equipo paulista e adaptouse rapidamente, converténdose no principal armador do xogo xunto a Teleco, a grande estrela do equipo. Militiou no Corinthians máis dunha década, converténdose nun ídolo para a afección, que o alcumou *"O Bailarino da Fazendinha"*. Marcou 200 goles coa camiseta do Corinthians, sendo un dos maiores goleadores da historia do club, e gañou tres veces o Campionato Paulista, 1938, 1939 e 1941. Foi ademais o máximo goleador do campionato nos anos 1945, 1946 e 1947.

Pechou a súa carreira xogando no Ypiranga de São Paulo.

Foi pai do ex-dianteiro Servílio de Jesus Filho, que destacou no Portuguesa e no Palmeiras.

### Selección brasileira

Foi internacional coa selección brasileira en sete ocasións. Debutou o 14 de xaneiro de 1942 fronte a Chile no Estadio Centenario, nun partido do Campionato Suramericano que acabou con vitoria por 6-1 para Brasil. Marcou o seu único gol coa *canarinha* tres días despois no mesmo estadio, na derrota fronte á Arxentina por 2-1. Disputou tamén o Campionato Suramericano de 1945 no que Brasil rematou subcampión.

Notas
-----

1. 1 2 3  Revelles, Rogério. "Que fim levou? SERVÍLIO... Ex-meia do Corinthians". *terceirotempo.uol.com.br* (en portugués). Consultado o 15 de marzo de 2021.
2. ↑  "Campionato Baiano 1937". *futebolnacional.com.br* (en portugués). Consultado o 15 de marzo de 2021.
3. 1 2  "Há 34 anos nos despedíamos de Servílio, ex-jogador do Timão" (en portugués). 10 de abril de 2020. Consultado o 15 de marzo de 2021.
4. ↑  "Seleção Brasileira (Brazilian National Team) 1939-1946". *rsssfbrasil.com* (en portugués). Consultado o 16 de marzo de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Servílio na web da Confederación Brasileira de Fútbol *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1771303
* NFT: 66725
* Worldfootball: servilio-de-jesus

 |
**Okean OE** foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1983 e 1984.

Características
---------------

Os satélites Okean OE foron satélites experimentais para monitorizar a superficie oceánica. Eran os sucesores dos satélites Okean E e prototipos dos satélites Okean O1. Estaban baseados no bus Tselina-D e levaban a bordo un radiómetro, un polarímetro para radiación na lonxitude de onda de 3,2 cm, unha cámara multiespectral e un radar en banda X cunha resolución máxima de 0,7 km .

Okean OE-1 foi tamén denominado **Kosmos 1500** e foi lanzado o 28 de setembro de 1983, mentres que Okean OE-2 levaban tamén a denominación **Kosmos 1602** e foi enviado ao espazo o 28 de setembro de 1984. Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Okean OE-1 | 28 de setembro de 1983 | Tsiklon-3 | Éxito |
| Okean OE-2 | 28 de setembro de 1984 | Tsiklon-3 | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2020). "Okean-OE" (en inglés). Consultado o 18 de novembro de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Okean-OE 1, 2" (en inglés). Consultado o 18 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tsiklon-3
* Okean E
* Okean O1
* Okean O
Facendo o servizo militar en España, 1945
O **servizo militar**, coñecido popularmente en España como **as quintas** ou **a mili**, é un período de duración e obrigatoriedade variada, no cal os cidadáns dun país (habitualmente, só os homes), deben recibir adestramento militar en cuarteis como preparación para unha eventual guerra.[] Canto máis conflitivo e militarizado for o país, maior será a posibilidade de que os seus cidadáns estean sometidos ao servizo militar. En xeral, o seu tempo medio de duración é dun ano,[] exceptuándose casos especiais como o de Israel, en que homes e mulleres reciben adestramento militar periodicamente.

En España o servizo militar obrigatorio (exclusivo para os homes) aboliuse en 2001. Daquela duraba nove meses pero unha gran parte dos xoves escollían realizar unha "prestación social substitutoria".

En España tivo lugar unha loita contra a realización do servizo militar baixo a forma de obxección de conciencia ou de insubmisión, dende os últimos tempos da ditadura ata que foi suprimido, pasando polo recoñecemento da obxeción de conciencia en 1984.

Notas
-----

1. ↑  "La insumisión en Extremadura". *www.elsaltodiario.com* (en local). Consultado o 2019-03-03.

- **Verde**: Sen forzas armadas

- **Azul**: Sen servizo militar obrigatorio

- **Laranxa**: Plans para eliminalo nos próximos anos

- **Vermello**: Servizo militar obrigatorio

- **Gris**: Sen información

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Obxección de conciencia
* Insubmisión

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q209572
* AAT: 300393208
* BNCF: 16096
* BNE: XX525816
* BRE: 1923166
* GEC: 0210518
* GND: 4117605-4
* JSTOR: military-service
* LCCN: sh85090129
* MAG: 2776948989
* NKC: ph127182
* Orthodox Encyclopedia: 155071
* PSH: 12176

 |
**Okean E** foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1979 e 1980.

Características
---------------

Os satélites Okean E foron satélites experimentais para monitorizar a superficie oceánica. Eran prototipos dos satélites Okean O1. Estaban baseados no bus Tselina-D e levaban a bordo un radiómetro, un polarímetro para radiación na lonxitude de onda de 3,2 cm, un espectrómetro infravermello e unha cámara multiespectral cunha resolución de 1,8 km.

Okean E-1 foi tamén denominado **Kosmos 1076** e foi lanzado o 12 de febreiro de 1979, mentres que Okean E-2 (**Kosmos 1151**) foi enviado ao espazo o 23 de xaneiro de 1980. Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3 e foron seguidos polos dous satélites tamén experimentais Okean OE.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Okean E-1 | 12 de febreiro de 1979 | Tsiklon-3 | Éxito |
| Okean E-2 | 23 de xaneiro de 1980 | Tsiklon-3 | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2020). "Okean-E" (en inglés). Consultado o 18 de novembro de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Okean-E 1, 2" (en inglés). Consultado o 18 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tsiklon-3
* Okean OE
* Okean O1
* Okean O
***O lobo da xente*** é un relato de Vicente Risco, publicado en 1925 na revista-editorial *Lar*.

Trama
-----

Nun outono, preto de Trives, un rapaz de Sobrado está a apañar follas de castiñeiro para estercar. Un veciño recoméndalle que marche para casa porque anda pola comarca o lobo da xente. Un lobo que nos últimos tempos atacara varias persoas.

Xa na casa Ánxel atranca a porta e acende a lareira, pero ao cabo nota que comezan a rañar na porta. Ao pouco asoma unha gadoupa de lobo, e escóndese. O lobo ole a estancia, e cando pensa que está só tira a pelella e baixo dela aparece unha rapaza nova e fermosa vestida cunha camisa. Ánxel aproveita un despiste dela para botar a pelella no lume, e entón ela explícalle que a liberou dun meigallo. A súa nai, viúva, casara con outro home e este intentara abusar da rapaza; ela defendeuse cortándolle unha man co fouciño, e a nai botouna da casa e botoulle o malfado de convertela en lobishome. Finalmente, Ánxel e a moza acaban casando.

Narración
---------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| *O souto onde andaba o Ánxel era pecho e sombrizo, cuberto o chan de herba verde entre a que medraban gamóns, estraloques, póutegas e chouparros, flora das terras húmidas...* | "|
|  |

Ao comezo do texto aparece un narrador en primeira persoa, trasunto do propio autor, explicando que a historia lla contaron por certa e que pasara *haberá coma cincuenta ou sesenta anos*. O relato en si ten características propias da literatura oral. O narrador asume a voz dos dous protagonistas e alterna diálogos.

Vicente Risco desenvolveu o tema da licantropía no seu discurso de ingreso na Real Academia Galega, que tivo lugar o 23 de febreiro de 1929. O discurso, titulado *Un caso de lycantropía (O Home-lobo)*, desenvolve o caso de Manuel Blanco Romasanta, o lobishome de Allariz (1809-1863).

Edicións
--------

A obra apareceu por vez primeira publicada en 1925 na revista-editorial *Lar* xunto co conto *A trabe de ouro e a trabe de alquitrán*. Despois foi incluída en varias escolmas ou canda a outros textos narrativos do autor. En 1972 Editorial Galaxia editou o relato xunto á súa novela *O Porco de Pé* con ilustracións de Xohán Ledo, e en 2004 editou o relato na escolma *A trabe de ouro e outros contos*.

En 2009 o relato foi adaptado a banda deseñada por Xosé Manuel Rodríguez Moxom, publicado pola Fundación Vicente Risco.

Notas
-----

1. ↑  "Xosé Manuel Rodríguez Moxom. O lobo da xente", artigo no blog *Revolta da freixa*, 28 de agosto de 2013.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Girgado, L. (1989): *Antoloxía do conto galego do século XX*, pp. 33–43. Vigo: Ed. Galaxia. ISBN 978-84-8288-865-1.

### Outros artigos

* *Pel de lobo*, de Xosé Miranda
**Sláine** (**Sláinge**, **Slánga**), fillo de Dela, do pobo dos Fir Bolg, foi segundo a lenda o primeiro Rei Supremo de Irlanda. A súa muller era Fuad.

Os Fir Bolg invadiron Irlanda con 5000 homes. Sláine e os seus catro irmáns, que eran descendentes dun dos fillos de Nemed, dividíronse Irlanda. Sláine, o máis novo, quedou con Leinster, Gann co norte de Munster, Sengann co sur de Munster, Genann con Connacht e Rudraige con Ulster. Sláine foi elixido por eles como rei supremo. A súa porción dos *Fir Bolg* foi coñecida como Gailióin, do nome das súas lanzas (en irlandés antigo *gáe*).

Sláine só reinou durante un ano, xa que morreu en Dind Ríg, Condado de Carlow e foi enterrado en Slane, Condado de Meath. Foi sucedido polo seu irmán Rudraige.

| Títulos Reais
 |
| --- |
| Precedido por**ningún** | **Rei Supremo de Irlanda**AFM 1934-1933 adCFFE 1514-1513 adC 
 | Sucedido  por**Rudraige** |
|

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lebor Gabála Érenn.
* Annála na gCeithre Máistrí M3266-M3267 aparece como Slainghe.
* Seathrún Céitinn nas seccións VIII e IX da súa *Historia de Irlanda*.
Inscrición funeraria romana procedente de Mérida (Badaxoz, España).
***Sit tibi terra levis*** é unha locución latina, usada na Roma Antiga precristiá como epitafio. Evoca de forma poética o angoiro de pensar o peso da terra sepulcral oprimindo o corpo que xace baixo ela. Diríxese directamente á persoa defunta, implicando unha idea de transcendencia.

Pode traducirse como "que a terra che sexa leve», e adoitaba abreviarse nas lápidas coas iniciais **S·T·T·L**. Documéntanse variantes como **T·L·S** («*terra levis sit*») ou **S·E·T·L** («*sit ei terra levis*»). Equivale ás locucións cristiás máis modernas «*requiescat in pace*» (R.I.P.), ou, xa en galego, «descanse en paz» (D.E.P.) ou «que en paz descanse» (Q.E.P.D.).

Esta locución aparece con frecuencia na literatura latina clásica, en múltiples variacións. Así, Tibulo (*Elexías*, 2, 4, 50): di *«et bene discedens dicet placideque quiescas, terraque securae sit super ossa levis»* («e marchando dirá: que descanses ben e con tranquilidade, e que a terra che sexa leve sobre os ósos, ben resgardada»).
**Tenacious D** é unha banda de heavy metal estadounidense formada por Jack Black e Kyle Gass en 1994, nos Ánxeles (California). A banda en estudio, e máis recentemente nas súas actuacións ao vivo, presenta unha formación de banda completa, incluíndo músicos como o guitarrista John Konesky, o baixista John Spiker e o batería Brooks Wackerman.

Tenacious D formouse 1994 cando os membros tocaban como un dúo acústica. A banda gañou popularidade en 1999 cando se estrelou a serie de televisión homónima e comezou a apoiar grandes bandas de rock. No 2001, foi cando editaron *Tenacious D*, seu primeiro álbum como banda completa. No 2006, fixeron, e musicaron, o filme *Tenacious D in The Pick of Destiny*. Grazas ao filme, a banda saíu de xira mundial, aparecendo como banda completa.

Tenacious D presenta músicas de forma teatral, facendo comedia co rock.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Tenacious D* | 2001 | Epic Records |
| *The Pick of Destiny* | 2006 | Epic Records |
| *Rize of the Fenix* | 2012 | Columbia Records |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Tenacious D*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205780
* WorldCat
* VIAF: 167581282
* AllMusic: mn0000017021
* BNF: 144979531
* Discogs: 275914
* Europeana: ID
* Genius: Tenacious-d
* GND: 10333729-5
* IMDb: nm1627732
* ISNI: 0000 0001 1502 2913
* LCCN: no2001090421
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0114999
* Songkick: 214684

 |
**Octavio Lois Amado**, nado en Sanxenxo o 14 de agosto de 1857 e finado en Pontevedra 9 de agosto de 1888, foi un científico, escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. En 1882 foi premiado pola Academia gaditana de Ciencias y Artes polo traballo "La palabra imposible no puede emplearse en el lenguaje de la ciencia". Foi redactor do *Diario de Pontevedra* e colaborador de *El Anunciador*, *La Ilustración Cantábrica*, *El Comercio Gallego* da Coruña e da *Revista de España* (1881). Instalouse en Bilbao en 1884, onde dirixiu a *Revista de Vizcaya* (1885). Cara a 1886 foi nomeado subdirector do Instituto Meteorológico Central.

Obras
-----

* *Recreaciones científicas*, 1881.
* *Lo accesible y lo inaccesible. Estudios populares de filosofía positivista*, 1886.
* *Compendio foral de Vizcaya*, 1886.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Octavio Lois Amado". *Álbum da Ciencia* do Consello da Cultura Galega.
* Octavio Lois Amado, preclaro hijo de Sanxenxo
Octaedro regular 3D
Un **octaedro** (do grego ὀκτώ "oito" e ἕδρα "asento" ou "cara") é un poliedro de oito caras. Con este número de caras pode ser un poliedro convexo ou un cóncavo. As súas caras teñen que ser polígonos de sete lados ou menos. Se as oito caras do octaedro son triángulos equiláteros, iguais entre si, o octaedro é convexo e denomínase **regular**, sendo unha figura dos chamados sólidos platónicos.

Volume, área e desenvolvemento
------------------------------

Animación dun dos desenvolvementos do octaedro.
Dado un octaedro regular de aresta ***a***, pódese calcular o seu volume ***V*** mediante a fórmula:

| {\displaystyle V={\frac {1}{3}}{\sqrt {2}}\cdot a^{3}} |
| --- |
| *(Aproximadamente 0,47•a³)* |

E a área total das súas caras ***A*** (que é 8 veces a área dunha delas, ***Ac***), mediante:

| {\displaystyle A=8\cdot A\_{c}=8\cdot {\frac {\sqrt {3}}{4}}\cdot a^{2}=2{\sqrt {3}}\cdot a^{2}} |
| --- |
| *(Aproximadamente 3,46•a²)* |

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *octaedro*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188884
* BRE: 2687708
* GEC: 0274331
* JSTOR: octahedrons
* MAG: 198819137

 |