recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Wayuu: La niña de Maracaibo*** (en wayuu: *Wayuu: Jintukaa Marakaaya*) é un filme venezolano de 2012 dirixido por Miguel Curiel e protagonizado Daniel Alvarado, Karina Velázquez e Asier Hernández. Estreouse en Nova York en agosto de 2011, e noutros países incluíndo Venezuela, o ano seguinte.

Sinopse
-------

O filme céntrase na historia de amor imposible entre Gamero (Daniel Alvarado) e Chiquinquirá (Karina Velásquez), quen deciden vivir a súa aventura que está prohibida ó ser el wayuu e ela non. Para protexer a vida de Chiquinquirá, Gamero contrata a Alatriste (Asier Hernández), un detective vasco cun pasado que o atormenta.

Produción
---------

A maioría da rodaxe realizouse na rexión da La Guajira, no norte do estado venezolano de Zulia, onde vive o pobo wayuu.

Notas
-----

1. ↑  WAYUU: La niña de Maracaibo, revela los secretos Arquivado 25 de febreiro de 2013 en Wayback Machine.. Agencia Carabobeña de Noticias.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Wayuu: La niña de Maracaibo* na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3882036
* FilmAffinity: 552978
* IMDb: tt1977842
* LUMIERE: 45714
* TMDb: 287700

 |
O cartel co slogan «We Can Do It!», creado en 1943.
***We Can Do It!*** (*Nós podemos facelo!* ou sinxelamente *Podemos facelo!*) é un cartel estadounidense de propaganda bélica, creado en 1943 por J. Howard Miller para a empresa Westinghouse Electric como unha imaxe inspiradora para erguer a moral dos traballadores durante a segunda guerra mundial. Crese que o autor se inspirou nunha imaxe en branco e negro de Geraldine Hoff, unha traballadora dunha fábrica de Míchigan que aparecera nunha nova de axencias.

O cartel tivo unha repercusión moi limitada durante a segunda guerra mundial pero foi redescuberto durante os anos 80 e amplamente reproducido en gran cantidade de formatos. Dende ese intre chamóuselle «We Can Do It!» ou «Rosie the Riveter», por analoxía con estoutra figura icónica da guerra. O cartel empregouse en campañas a prol do feminismo e doutras cuestións políticas durante os anos 80. Tamén apareceu na portada da revista Smithsonian do 1994, nun selo do servizo de Correos dos Estados Unidos en 1999, empregouse como material electoral nos Estados Unidos de América no 2008 e foi redeseñado para celebrar a toma de posesión da primeira muller primeira ministra de Australia. A imaxe é unha das 10 máis solicitadas no Servizo Nacional de Arquivos dos Estados Unidos.

Notas
-----

1. 1 2  Kimble & Olson 2006.
2. ↑  Claridge 2008.
3. ↑  Hackett Fischer 2005.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***We Can Do It! Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Kimble, James J.; Olson, Lester C. (inverno 2006). *Visual Rhetoric Representing Rosie the Riveter: Myth and Misconception in J. Howard Miller's 'We Can Do It!' Poster* (en inglés) **9**. Rhetoric & Public Affairs. pp. 533–569.  Tamén dispoñible en Highbeam.
* Claridge, Laura (2008). *Emily Post: Daughter of the Gilded Age, Mistress of American Manners* (en inglés). Random House Publishing Group. ISBN 9781588367556.
* Hackett Fischer, David (2005). *Liberty and Freedom: A Visual History of America's Founding Ideas* (en anglès). Oxford University Press. ISBN 9780195162530.

### Ligazóns externas

* Cartel de We Can Do It! no Mueso de Historia Americana *(en inglés)*
"DRM está matando a música", campaña promovida como parodia a unha campaña anti-piratería promovida pola industria fonográfica na década de 1980
A **xestión de dereitos dixitais** (en inglés ***Digital Rights Management*** ou ***DRM***) é unha serie de mecanismos por medio de software e hardware que limitan a utilización de contidos dixitais ao mesmo tempo en que se asegura e administra os dereitos de autoría e as súas marcas rexistradas. O obxectivo do DRM é impedir o uso libre dun contido dixital, aínda adquirido legalmente, alén dos límites estabelecidos polo propietario dos dereitos, mesmo se eses límites son ilegais. Por exemplo o dispositivo DRM pode impedir facer copias dun arquivo ou a súa reprodución máis alá dun número determinado de veces, incluso en países onde ese dereito á copia privada está recoñecido pola lexislación.

### Conceptos relacionados

* Copyright
* Copyleft

### Dispositivos que utilizam DRM

#### Reprodutores portátiles de música e vídeo

* Zen da Creative
* iPod da Apple
* Zune da Microsoft

#### Consolas de xogos

* PlayStation 2 e PlayStation Portable da Sony
* Xbox e Xbox 360 da Microsoft

### Organizacións relacionadas

* Free Software Foundation Europe
* Motion Picture Association of America (MPAA)
* Partido Pirata de Suecia
* Recording Industry Association of America (RIAA)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192532
* BNCF: 62562
* EBID: ID
* GEC: 0522738
* GND: 4774276-8
* JSTOR: digital-rights-management
* LCCN: sh2011005012
* MAG: 537843408

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Quenlla.

**A Quenlla** é un grupo galego fundado no ano 1984 por varios músicos, entre os que se atopaban Mini e Mero, ex-compoñentes históricos do grupo Fuxan os Ventos. O proxecto da Quenlla naceu coa intención de elaborar un estilo próximo ao folk e á música tradicional galega, pero sen abandonar a temática social e reivindicativa, un aspecto que Fuxan os ventos viñera descoidando. Á formación inicial, de só tres persoas, fóronse sumando distintos músicos, até acadar a decena.

As letras da Quenlla baséanse en dúas fontes: a música tradicional e os escritores galegos, sendo moi numerosas na súa discografía as adaptacións de diferentes poemas de Celso Emilio Ferreiro, Manuel María, Darío Xohán Cabana ou Xosé Luís Méndez Ferrín, así como a inclusión nos discos de textos recitados.

Outra característica do grupo é unha certa tendencia a facer discos temáticos, como xeito de incidir nunha determinada mensaxe. Así *Európolis '88* é unha crítica feroz á Unión Europea; *A casa que nunca tivemos*, unha reflexión metafórica sobre Galiza e o amor á terra; e *Namórate da vida*, un canto contra os perigos da droga (este disco foi feito en colaboración coa Federación Galega de Asociacións de Axuda ó Drogodependente).

En 2010 publicaron *Os Irmandiños*.

O grupo tamén ten colaborado numerosas veces poñendo banda sonora a distintos documentais e outras obras videográficas.

Discografía
-----------

### Traballos

* *Os tempos inda non, non son chegados* (1986)
* *Európolis '88* (1988)
* *Máis alá da néboa* (1990)
* *Terra* (1992)
* *Nadal en galego: Galicia canta ó neno* (1993)
* *A casa que nunca tivemos* (1996)
* *Namórate da vida* (1999)
* *Silencios na memoria* (2004)
* *17 canciones de troula* (2007)
* *Os Irmandiños* (2011)
* *30 anos con A Quenlla. De amor, dor e loita* (2014)
* *Desorballando outonos* (2014)

### Colaboracións e discos colectivos

* *Xogando coa música 1* (1997)
* *Xogando coa música 2* (1998)
* *Chill Out Celta en Galicia* (2004)

### Recompilatorios

* *As nosas cancións. Vol. 1* (1997)
* *As nosas cancións. Vol. 2* (1998)

### Bandas Sonoras

* *Galicia: 70 anos de nacionalismo* (1988)
* *Historia da Lingua Galega* (1988)
* *Longa noite de pedra* (1989)
* *Luís Pimentel: máis alá da néboa* (1990)
* *Patria poética* (1991)

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de febreiro de 2015. Consultado o 28 de novembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Arquivado 22 de decembro de 2018 en Wayback Machine. (desactualizada)
* Vídeo musical: Historia da lingua galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12381762
* WorldCat
* VIAF: 122434919
* Discogs: 4979728
* MusicBrainz: ID

 |
**Xerxes II** foi un rei persa, o fillo e sucesor de Artaxerxes I.

Traxectoria
-----------

Logo dun reinado de corenta e cinco días, foi asasinado en -424 por orde do seu irmán Sogdiano, que foi asasinado despois por Darío II.

É un personaxe histórico pouco coñecido, esencialmente polos escritos de Ctesias. Era supostamente o único fillo lexítimo de Artaxerxes I e da súa esposa Damaspia. Sábese que exerceu como príncipe herdeiro.

A última inscrición que menciona a Artaxerxes I en vida pode ser datada o 24 de decembro de -424. Xerxes aparentemente tomou o trono pero dous dos seus irmáns ilexítimos reclamárono para si. O primeiro era Sogdiano, o fillo da concubina Alogyne de Babilonia. O segundo era Oco, o fillo da concubina Cosmartidene de Babilonia. El casou coa súa media irmá Parisátide, a filla de Artaxerxes I e da concubina Andia de Babilonia.

Supostamente Xerxes só era recoñecido en Persia e Sogdiano en Elam. A primeira inscrición de Darío II pode ser datada o 10 de xaneiro de -423, era xa sátrapa de Hircania e pronto foi recoñecido polos medos, babilonios e exipcios.

Foi supostamente embriagado e asasinado por Pharnacyas e Menostanes ás ordes de Sogdiano.

Aínda que Sogdiano gañou aparentemente o apoio das súas rexións, morreu uns meses máis tarde. Darío II chegou así a ser o único gobernante do Imperio Pérsico reinando ata -404.

| Imperio Persa |
| --- |
| *Segue a:* Artaxerxes I | **Xerxes II**(- 424--424) | *Precede a:* Darío II |
| Dinastía Aqueménida |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272043
* BMT: 119809
* EBID: ID
* GEC: 0072589

 |
Situación aproximada da Mancha (en vermello) respecto de España e da comunidade autónoma de Castela-A Mancha (en gris escuro).
**A Mancha** (en castelán: *La Mancha*) é unha rexión natural e histórica do centro de España, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha, que ocupa boa parte das provincias de Albacete, Cidade Real, Cuenca e Toledo.

Ten unha extensión de máis de 30 000 km², aproximadamente 300 km de leste a oeste e 180 de norte a sur, constituíndo unha das altiplanicies e rexións naturais máis extensas da Península Ibérica. Representa o extremo sur-oriental da Meseta Central, concretamente da Submeseta Sur.

As súas extensas e áridas chairas son coñecidas mundialmente grazas á novela de Miguel de Cervantes, Don Quixote da Mancha, a maior parte de cuxas aventuras e accións transcorren na xeografía desta rexión.

Notas
-----

Ovellas e cabras na Mancha
1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *manchego*.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2011. Consultado o 14 de febreiro de 2009.
5. ↑  Biblioteca Premium Microsoft Encarta. A Enciclopedia Espasa da unha cifra moi parecida: 295 km de leste a oeste, 184 de norte a sur.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q844209
* WorldCat
* VIAF: 316429464
* EBID: ID
* GEC: 0039905

 |
Monumento ós voluntarios irlandeses que participaron na Guerra de Independencia irlandesa, Dublín.
Os **Óglaigh na hÉireann** (en inglés **Irish Volunteers**, e en galego **Voluntarios Irlandeses**) foi unha organización militar creada en 1913 por nacionalistas irlandeses. O seu principal obxectivo foi declarado "para garantiren e manteren os dereitos e liberdades comúns a todo o pobo de Irlanda", noutras palabras, salvagardaren a Home Rule. Porén, a intención da Irmandade Republicana Irlandesa de incorporar o Voluntariado foi para axudar a estabelecer unha República de Irlanda." Os Voluntarios eran membros da Conradh na Gaeilge (Liga Gaélica), Orde Antiga dos Hibernianos e Sinn Féin, e, secretamente, a Irmandade Republicana Irlandesa.

Formación
---------

Os Voluntarios irlandeses foron creados en 1913 por Edward Carson e James Craig como resposta á creación por parte dos unionistas protestantes da Forza de Voluntarios do Ulster no nordeste da Illa. Os "Voluntarios do Ulster" foron creados polos protestantes co obxectivo de impediren a aprobación da lei de autogoberno para Irlanda. Os católicos viron este feito como un xeito de presión ao goberno británico na dirección oposta aos seus intereses. Para contrarrestalo, Eoin MacNeill publicou un artigo titulado *The North Began* defendendo a creación dunha forza nacionalista irlandesa. Michael Joseph O'Rahilly, máis coñecido como *The O'Rahilly*, animou a MacNeill a continuar con este proxecto, e o 11 de novembro dese mesmo ano nunha reunión no hotel Wynn's de Dublín, dez nacionalistas entre os que se encontraban Patrick Pearse, Éamonn Ceannt e Sean MacDermott, planificaron a formación dos Voluntarios.

Notas
-----

1. 1 2  Constitución dos Voluntarios Irlandeses Arquivado 29 de febreiro de 2008 en Wayback Machine. citado na Biblioteca Nacional da Irlanda, *O Levantamento de 1916: Personalidades e Perspetivas*, exposicións on-line. *(en inglés)*
2. ↑  Eoin Neeson, *Mitos da Páscoa de 1916*, Aubane Historical Society, Cork, 2007, ISBN 978-1-903497-34-0.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | **Organizacións armadas republicanas irlandesas** |  |

 |
| **Actuais:** Cumann na mBan | CIRA | INLA | ÓnaÉ | RIRA | SnaÉ |
| **Antigas:** IPLO | IRA | Irish Volunteers | OIRA | PIRA | Saor Éire | Saor Uladh |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre Irlanda é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1074958
* WorldCat
* VIAF: 124331437
* EBID: ID
* NKC: mzk2004231601

 |
| Illa dos Pingüíns |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Francia |
| Localización | Océano Índico |
| Arquipélago | Crozet |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 4 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 46°27′S 50°23′L﻿ / ﻿-46.450, -50.383 |
| Maior Altura | 340 m. Mont des Manchots |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

A **Illa dos Pingüíns** (en francés: *Île des Pingouins*) é unha das illas do arquipélago das illas Crozet, incluído nos Territorios Austrais Franceses. O seu nome actual deriva da tradución masiva do topónimo inglés *penguin* tradúcese por *manchot*.

Xeoloxía
--------

Esta illa é, xunto aos Illotes dos Apóstolos, o resultado dun vulcanismo aparentemente importante acaecido ao suroeste da Illa dos Porcos. A illa segue unha directriz desde noroeste cara á o sueste, en dirección ortogonal aos Illotes dos Apóstolos. Os seus depósitos ben estratificados fan supor unha antiga serie de erupciones submarinas.

Unha medición xeocronológica indica que a aparición da illa remóntase a fai 1´1 millóns de anos.

Historia
--------

O seu descubrimento atribúese ao navegante francés Marion Dufresne, que a nome en 1772 como *Île Inaccesible* (*Illa Inaccesible*). Oficialmente recoñeceuse a súa existencia en 1837, nun artigo de *l´Héroïne*. No século XX foi chamada *Penguin Island* (*Illa dos Pingüíns*) por ingleses e americanos (en francés: *Île des Manchots*).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q292482
* WorldCat
* VIAF: 1103148574339824430004
* GeoNames: 936227
* OSM: 3412211

 |
| Nukutepipi |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal | Nukutepipi |
| Linguas |  |
| Poboación (2002) | 5 hab. |
| Superficie | 0´6 km² |
| Superficie lagoa | 1´3 km² |
| Nº de illas | 5 |
| Coordenadas | 20°41′S 143°04′O﻿ / ﻿-20.683, -143.067Coordenadas: 20°41′S 143°04′O﻿ / ﻿-20.683, -143.067 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Nukutepipi** é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa, o máis meridional do grupo das Illas do Duque de Gloucester. Esta deshabitado e depende de Hereheretue, comuna asociada á comuna de Hao. Está situado a 30 km ao sueste de Anuanurunga e a 700 km ao sueste de Tahití.

Xeografía
---------

É un atol pequeno situado nunha zona remota e historicamente deshabitado. Ten unha superficie total de 5´6 km² incluídos os illotes emerxidos, os arrecifes e a lagoa de 2´2 km². O atol ten forma de media lúa, de 3,5 km de longo e 2 km de ancho. Consta de dous illotes, un de 2.745 m ao norte, e o outro de 673 m ao noroeste, separados por unha canle de 150 m de ancho e 1 m de profundidade. A coroa do sur son arrecifes mergullados por onde a auga do océano entra na lagoa cando hai temporal do sur ou do leste. A lagoa consiste nunha ampla plataforma de ata 2 m de profundidade que ocupa a metade da superficie e rodea unha parte máis profunda de ata 17 m. O fondo é de area.

Historia
--------

Foi descuberto polo inglés Philip Carteret, o 12 de xullo de 1767, que o chamou Gloucester Island, nome que se mantivo para todo o grupo. En 1803, John Turnbull do *Margaret* chamouno Margaret's Island. En 1841 foi explorado por Ringgold da expedición norteamericana de Charles Wilkes, e anotou o nome polinesio.

No ano 1910 o atol concedeuse á Société Commerciale da Océanie para replantar cocos. Tras a quebra da sociedade pasou por diferentes mans privadas.

En 1982, o comerciante de perlas Jean-Pierre Fourcade construíu un aeródromo. Ao ano seguinte houbo dous furacáns seguidos, en febreiro e abril, que destruíron a vexetación e todas as instalacións. En 1985 plantouse de novo parcialmente con cocos. Desde 1991 é propiedade dunha compañía xaponesa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1814571
* GEC: 0511387

 |
**Óglaigh na hÉireann, ÓnaÉ** foi o nome empregado por unha pequena organización armada republicana irlandesa que se separou do Continuity Irish Republican Army (CIRA) en 2006 e que se mantivo activa ata 2009 e que utilizou o mesmo nome que segundo a lexislación irlandesa é a forma en irlandés das Forzas de Defensa Irlandesas.

Nome
----

En irlandés, o título *Óglaigh na hÉireann* significa "voluntarios irlandesas". Ten sido empregado por varios grupos armados de Irlanda como é o caso dos Voluntarios Irlandeses de 1913, do que xurdiría o grupo coñecido en inglés como *"Irish Republican Army"* pero que en irlandés mantivo o nome anterior.

A súa abreviación correcta é *ÓnaÉ*, pero a miúdo abréviase o seu nome de xeito incorrecto como *ONH*.

Historia
--------

En febreiro de 2006, a *Independent Monitoring Commission* sinalou que formárase un novo grupo republicano, de nome *Óglaigh na hÉireann*, xunto con outra organización, *Saoirse na hÉireann*, logo dunha escisión do IRA de Continuidade. O informe dicía que Óglaigh na hÉireann era responsable dun asalto, de varios dispositivos trampa e do roubo nunha oficina postal entre outubro e decembro de 2005

Notas
-----

1. ↑  Eighth Report of the Independent Monitoring Commission Arquivado 15 de xuño de 2007 en Wayback Machine. por IMC o 1 de febreiro de 2006, accedido o 14 de maio de 2008, *(en inglés)*.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | **Organizacións armadas republicanas irlandesas** |  |

 |
| **Actuais:** Cumann na mBan | CIRA | INLA | ÓnaÉ | RIRA | SnaÉ |
| **Antigas:** IPLO | IRA | Irish Volunteers | OIRA | PIRA | Saor Éire | Saor Uladh |
| Takapoto |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 472 hab. |
| Superficie | 15 km² |
| Superficie lagoa | 81 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 14°37′S 145°12′O﻿ / ﻿-14.617, -145.200 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Takapoto** é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Takaroa. Xeograficamente forma parte do grupo de illas do Rei Xurxo. Está situado ao norte do arquipélago, a 9 km ao suroeste de Takaroa e a 560 km ao nordés de Tahití.

Xeografía
---------

Ten unha forma ovalada de 20 km de longo e 6 de ancho, cunha superficie emerxida de 13 km² máis 10 km² de arrecifes. A lagoa interior de 81 km² é pechada sen ningún paso practicable ao océano, pero a auga renóvase por canles submarinas e resulta bastante salgada.

A vila principal é Fakatopatere, situada no illote máis grande onde hai tamén un aeródromo. A poboación total era de 472 habitantes no censo do 2007. As actividades principais son a pesca, a produción de copra e o cultivo de perlas. Neste atol atópase a máis soada das ostras de perla negra, a*pinctada Margaritifera*. 

Lagoa de Takapoto

Historia
--------

O nome Takapoto quere dicir «queixo curto», por ser de dimensións algo máis pequenas que Takaroa. Atópanse máis de 22 maraes, antigos templos polinesios. Un dos máis destacados atópase á entrada de Fakatopatere onde antigamente unha moza era sacrificada cada cinco anos ao deus Matapo. Foi chamado*Sondre Grondt*(Sen Fondo) por Jacob Le Maire (1616), *Schadelijk* (Perniciosa) por Jacob Roggeveen (1722) e *Spiridoff* por Otto von Kotzebue (1816).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1814463
* GEC: 0511417
* GeoNames: 4033624

 |
**Abdou Thiam**, nado o 13 de agosto de 1998 en Senegal, é un xogador de baloncesto profesional senegalés que xoga no Juaristi ISB da Liga LEB Ouro.

Traxectoria
-----------

A ilusión de Abdou era ser xogador profesional de baloncesto e ocorréuselle que a mellor forma de promocionarse era publicando un vídeo en YouTube onde se mostraba realizando mates nunha canastra en Dakar. O seu vídeo non pasou desapercibido e recibiu chamadas de diferentes equipos europeos, recalando finalmente nas Canarias, onde tras un curto periplo aterrou en Betanzos.

Chegou dende Senegal con 18 anos e durante 3 tempadas formaría parte do Santo Domingo de Betanzos en liga EBA, onde ademais de mellorar as súas condicións técnicas e tácticas axudáronlle en fortalecer o seu impoñente físico (á súa chegada pesaba só 86 quilogramos e medía 2.11 metros).

Durante a tempada 2018-19 en liga EBA, o xogador senegalés promedió 30 minutos de xogo nos que anotou 17.6 puntos e capturou 14.3 rebotes para unha valoración media de 29 puntos.

En xuño de 2019, o Leyma Coruña anuncia a fichaxe do pivote senegalés para as súas filas na tempada 2019/2020.

Para a tempada 2021-22, foi cedido ao Juaristi ISB da liga LEB Oro.

O 30 de xuño de 2022 o Leyma Coruña e o xogador senegalés acordan a finalización do contrato que aínda estaba vixente.

Notas
-----

1. ↑  "Abdou Thiam, el niño gigante se hace mayor en Betanzos". *FEB* (en castelán). 12 de novembro de 2018.
2. ↑  "Abdou Thiam, incorporación de un diamante en bruto para el Leyma Coruña". *FEB* (en castelán). 25 de xuño de 2019.
3. ↑  "Abdou Thiam se despide del Leyma Coruña". *La Voz de Galicia* (en castelán). 30 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en Feb.es *(en castelán)*
**Abel Barriola Ezkurra**, nado en Leitza o 18 de maio de 1978, é un pelotari actualmente en activo, que xoga na posición de zagueiro. Debutou no ano 1998 do Frontón Beotibar de Tolosa, Guipúscoa.

Como afeccionado, logrou o Campionato de España Xuvenil individual en 1996. Xa en profesionais, en 1999 logrou ser subcampión do Manomanista de 2ª Categoría, tras un par de duros anos con continuos problemas nas súas mans. No 2001 deu un salto cualitativo na súa carreira profesional logrando a txapela no Campionato do Catro e Medio e finalmente consagrouse ao vencer con sorprendente facilidade a Beloki na final do Manomanista de 2002, cun contundente 22-3, así mesmo logrou o subcampionato na edición do ano 2007. Os seus éxitos no Catro e Medio continuaron coa súa vitoria no Campionato navarro do Catro e Medio na edición do ano 2002.

Na edición de man parellas do ano 2011, clasificouse para a final formando parella con Xala, se ben non puido xogar a final ao non conceder as empresas o aprazamento que solicitou debido a unha lesión sufrida na liguilla de semifinais. Foi substituído polo tamén zagueiro navarro Mikel Beroiz, que facía así a súa primeira aparición nunha gran final, sen poder alcanzar o triunfo.

Finais Manmanista
-----------------

| Ano | Campión | Subcampión | Tanteo | Frontón |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2002 | **Barriola** | Beloki | 22-03 | Atano III |
| 2007 | Olaizola II | **Barriola** | 22-10 | Atano III |
| 2008 | Bengoetxea VI | **Barriola** | 22-11 | Atano III |

Finais de Catro e Medio
-----------------------

| Ano | Campión | Subcampión | Tanteo | Frontón |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2001 | **Barriola** | Eugi | 22-10 | Ogueta |
| 2002 | Olaizola II | **Barriola** | 22-13 | Ogueta |
| 2004 | Olaizola II | **Barriola** | 22-08 | Ogueta |
| 2006 | Martínez de Irujo | **Barriola** | 22-21 | Ogueta |
| 2007 | Titín III | **Barriola** | 22-15 | Ogueta |
| 2010 | Martínez de Irujo | **Barriola** | 22-17 | Atano III |

Final do manmanista de 2ª Categoría
-----------------------------------

| Ano | Campión | Subcampión | Tanteo | Frontón |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1999 (1) | Rai | **Barriola** | 22-08 | Municipal de Bergara |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Abel en www.aspepelota.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323683
* Auñamendi: 25665

 |
**Antonio Neira Otero**, nado en Vilagarcía de Arousa en 1911 e finado no mesmo concello o 9 de xuño de 1997, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Dependente de comercio. Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Vilagarcía de Arousa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia de Vilagarcía. Foi detido o 17 de setembro e enviado á prisión da Illa de San Simón. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar o 1 de abril de 1937, foi condenado a 30 anos de reclusión. O 15 de xuño de 1938 foi enviado á prisión do Fuerte de San Cristóbal de Pamplona, de onde saíu en prisión atenuada o 2 de setembro de 1940.

Vida persoal
------------

Casou con Francisca Ruperta Rietz Vázquez, filla de Robert Rietz Sieman, e foi pai de Roberto, Juan Antonio e Alejandrina Neira Rietz.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 10-6-1997, p. 46.
2. ↑  "La familia Rietz". Arquivado dende o orixinal o 27 de maio de 2020. Consultado o 03 de xaneiro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Antonio Neira Otero na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q85967117
* DSBE: 42843\_neira-otero-antonio

 |
Mapa de Próximo Oriente cara 1600 a.C.
**Zalpuwa** foi un reino Hitita que inicialmente se pensaba que estaba situado no Lago do Sal (Lago Tuz), e despois, por un texto atopado, situouse máis ao norte, na ribeira do Mar Negro. Nel era soberano despois do -1800 Ukhna, ao que sucedeu o seu fillo Huzziyas ou Khuzziya.

O reino pasou aos hititas que a conquistan con Anitta. Probabelmente é preciso relacionalo coa cidade de Zalpa. Zalpuwa foi saqueada e ocupada polos kaska despois do -1400 (talvez sobre o -1390) en tempo do rei hitita Arnuwandas I.

Reis
----

* Ukhna.
* Huzziyas.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bernabé, Alberto; Álvarez-Pedrosa, Juan Antonio (2004). *Historia y leyes de los hititas. Textos del reino medio y del reino nuevo*. Colección: Akal Oriente (en castelán). Madrid: Akal. ISBN 84-460-2253-2.

### Outros artigos

* Hititas
* Lista de rexións hititas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q145237
* WorldCat
* VIAF: 249042715

 |

1. ↑  Bernabé & Álvarez-Pedrosa (2004), p. 78
**Antonio José Orejuela Rivero**, nado en Madrid o 2 de decembro de 1960, é un exfutbolista español que xogaba como centrocampista.

Destacou especialmente no Mallorca e no Atlético de Madrid e disputou máis de 350 partidos como profesional, a maioría deles na Primeira División.

Traxectoria
-----------

Nacido en Madrid, aos seis anos emigrou cos seus pais a Alemaña. Comezou a súa carreira como futbolista nas filas do FSV Frankfurt, da segunda división. Regresou en 1983 ao seu país natal, onde fichou pola UD Salamanca, da Primeira División. Debutou nun partido ante Osasuna e foi o máximo goleador do Salamanca na tempada 1983/84, na que o equipo acabou descendendo.

A continuación pasou ao Mallorca, de Segunda División, club no que militou durante catro campañas, ascendendo na segunda delas á Primeira División. Xogou un total de 187 partidos co club balear, co que marcou 23 goles. Deixou o equipo tralo descenso a Segunda ao remate da tempada 1987/88, 

Na campaña 1988/89 fichou polo Atlético de Madrid. Disputou 70 partidos nas súas dúas primeiras tempadas, pero as lesións afectárono nas tres seguintes, nas que contabilizou só 21 partidos. Gañou co equipo dúas Copas do Rei consecutivas, en 1991 e 1992, sendo titular na primeira das finais, contra un dos seus antigos equipos, o Mallorca.

Na tempada 1993/94 vestiu a camiseta Rayo Vallecano, sen poder evitar o descenso a Segunda. Posteriormente pasou brevemente polo Granada e viviu unha segunda etapa no Mallorca, antes de pechar a súa carreira no Atlético Baleares en 1997.

Vida persoal
------------

É curmán dos tamén exfutbolistas de Primeira División Diego e Jesús Orejuela.

Palmarés
--------

**Atlético de Madrid**

* **Copa do Rei (2):** 1990/91, 1991/92.

Notas
-----

1. 1 2  "24 horas en la vida de... Antonio Orejuela". *Mundo Deportivo* (en castelán). 15 de marzo de 1987. p. 29. Consultado o 31 de outubro de 2022.
2. ↑  "Orejuela: el último inmigrante". *Mundo Deportivo* (en castelán). 20 de xuño de 1983. p. 13. Consultado o 31 de outubro de 2022.
3. ↑  "Osasuna y Salamanca, tal para cual". *Mundo Deportivo* (en castelán). 5 de setembro de 1983. p. 13. Consultado o 31 de outubro de 2022.
4. ↑  "El Mallorca, finalista ejemplar". *Mundo Deportivo* (en castelán). 30 de xuño de 1991. p. 6. Consultado o 31 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en fussballdaten.de *(en alemán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2894675
* BDFutbol: 262
* Fussballdaten: orejuelaantonio
* Transfermarkt: 130036

 |
Coordenadas: 36°08′10″N 5°50′45″O﻿ / ﻿36.13611, -5.84583

Vista aérea da localidade
**Zahara de los Atunes** é unha entidade local autónoma pertencente ao concello español de Barbate, na provincia de Cádiz, Andalucía. Tiña en 2014 unha poboación de 1.115 habitantes.

A localidade está situada ao sur da provincia de Cádiz, ao pé da Serra do Retín, na beira do río Cachón. Atópase na costa do océano Atlántico, entre Tarifa, ao sur, e Barbate, ao norte.

Constitúe un dos tramos con maior lonxitude libre da presión urbanística das costas andaluzas, debido á ocupación de parte da franxa costeira polas proteccións ambientais e á incidencia dos fortes ventos de levante, que finalmente, resultaron factores limitantes ao desenvolvemento.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Zahara de los Atunes Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web oficial Arquivado 05 de agosto de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q140523
* WorldCat
* VIAF: 316734028
* GeoNames: 2509369

 |
Barranco de Algendar.
O **barranco de Algendar** o **Aljandar** (en catalán, **barranc d’Algendar o d’Aljandar**) é o accidente xeográfico máis importante do altiplano mioceno do sur menorquín. Situado a dez quilómetros da desembocadura do río daa cala Galdana, constitúe de forma natural o límite entre os termos municipais de Ferreries e Ciutadella. O seu territorio é unha reserva natural de gran valor ecolóxico, con algúns endemismos propios. Foi cultivada dende hai moito tempo como unha zona de hortales e contén diversas covas naturais (cova des Càrritx, cova Vermella etc.). Existen numerosas lendas de tradición oral.

O fonal está atravesado por un regato (o río de Aljandar) de auga fresca e cristalina, e recolle as augas pluviais das abas lindeiras. Contén lindantes cunha altura de oitenta metros. A terra é moi fértil, e aínda hoxe en día obsérvanse signos da cultura agrónoma árabe, como por exemplo alxibes e canalizacións para regadío. Nas covas acháronse recentemente restos arqueolóxicos.

Flora e fauna
-------------

Alcedo atthis é un dos paxaros que habitan este barranco.
Entre as especies vexetais que encóntranse no barranco hai o piñeiro branco, o Juniperus, a aciñeira, o Chamaerops humilis, Ampelodesmos mauritanica, Daphne gnidium, gavarrera, esparraguera (*Asparagus albus* e *Asparagus stipularis*), Clematis vitalba, ranunculus ficaria, vicia benghalensis, Chelidonia majus, matthiola incana, Hypericum perforatum, centaurium erythraea (especie endémica de Menorca), Symphytum tuberosum, Mentha aquatica (especie endémica de Menorca), Crepis triasii (especie endémica de Menorca e Mallorca), Ornithogalum narbonense, Leucojum aestivum, Ophrys lutea, Cymbalaria fragilis (espécie endémica de Menorca) e a Thymus vulgaris. Tamén hai fungos, entre os cales pódense destacar o esclatasang (*Lactarius deliciosus* e *Lactarius sanguifluus*) e a Choroogomphus rutilus, os tres son comestibles e encóntranse en piñeiros.

Viven mamíferos tamén; como a marta e a Mustela nivalis; Bufo viridis, Testudo hermani e Emys orbicularis, ademais dun gran número de paxaros (Alcedo atthis, Milvus milvus, Loxia curvirostra etc.) e de insectos (Cerambyx cerdo, Timarca balearica, libellula etc.).

Cultura popular
---------------

A literatura popular creou numerosas lendas e mitos: *Sa novia d'Algendar* é sen lugar a dúbidas a máis coñecida. Narra as peripecias dunha moza campesiña que unha noite de lúa chea é secuestrada por un moro que se namorara dela. *La novia d'Aljandar* é unha coñecida canción popular menorquina. A tradición popular rememora que nestas paraxes existiron os xardíns do almogávar de Santa Àgueda en tempos da dominación musulmá.

Notas
-----

1. 1 2  Aljandar
2. 1 2 3 4  El barranc d'Àlgendar Ajuntament de Ferreries
3. 1 2  "Algendar". Arquivado dende o orixinal o 22 de decembro de 2014. Consultado o 23 de xaneiro de 2014.

Coordenadas: 39°58′02.3″N 3°57′56.3″L﻿ / ﻿39.967306, -3.965639
**Abraham Cunningham**, nado o 27 de xullo de 1973 en Long Beach (California), é un músico estadounidense coñecido por ser o batería da banda de metal alternativo Deftones.

Biografía
---------

Abe Cunningham naceu en Long Beach (California). Cando era novo a súa familia mudouse á capital do estado, en Sacramento. Comezou a tocar a batería ao iniciar a adolescencia na súa banda Phallucy a comezos dos 90. Durante ese tempo tamén tocou con Deftones de xeito non oficial, cando o grupo tiña problemas para atopar un batería permanente. Tamén comezou a aprender a tocar a guitarra ao mesmo tempo que a batería, pero o seu padrastro Neil, co que medrou, tocaba tamén a batería e decantouse máis por ese instrumento. O seu pai, Sid, era tamén músico e foi unha grande influencia antes da súa morte. Entre as súas influencias están Stewart Copeland, Ginger Baker e Mitch Mitchell.

Cunningham é coñecido polos seus ritmos frenéticos en cancións como "Knife Party" e o seu intelixente uso do tempo ("Mein"), mentres que tamén rexeita usar a configuración de dobre bombo habitual en moitos batería de metal. Porén, usa un dobre pedal de bombo como parte do seu equipo.

Cunningham foi durante bastante tempo *endorser* de Tama Drums e Zildjian Cymbals, e durante a meirande parte da súa carreira tocou coa mesma configuración.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q920892
* WorldCat
* VIAF: 84965529
* AllMusic: mn0000923999
* Discogs: 436235
* Europeana: ID
* IMDb: nm0192224
* ISNI: 0000 0003 8593 973X
* MusicBrainz: ID
* NKC: ola2002152534
* TMDb: 1291319

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Édouard Belin**, nado en Vesoul o 5 de marzo de 1876 e morto en Territet, Montreux (Suíza) o 4 de marzo de 1963, foi un inventor francés.

Inventou en 1907 o belinógrafo, un sistema que permitía o envío de fotografías a distancia, por medio das liñas telefónicas ou telegráficas. A partir de 1914 comezouse a transmitir en probas o sistema pero non se perfeccionou ata 1921, permitindo transmitir imaxes por ondas de radio. No aparello cópiase a imaxe punto por punto, e mídese a intensidade lumínica por medio dun ollo eléctrico, esa intensidade envíase ao receptor, e alí unha fonte de luz reproduce as medidas de intensidade do ollo eléctrico, mentres realiza os mesmos desprazamentos exactamente, imprimíndoo en papel fotográfico, obtense así unha copia da imaxe orixinal.

Édouard Belin foi presidente da Sociedade Francesa de Fotografía.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18417
* WorldCat
* VIAF: 37053465
* BNF: 13162815q
* EBID: ID
* Europeana: ID
* ISNI: 0000 0000 0194 7002
* Léonore: 87490
* NKC: xx0150551
* NTA: 134006259
* RKD: 383995
* SUDOC: 145562832

 |
A **Bandeira do reino de Galicia** é o estandarte histórico que representou ao reino de Galicia desde os últimos séculos da Idade Media até a 1833, ano no que as Cortes de Madrid disolveron o reino definitivamente e o dividiron nas catro provincias que na actualidade conforman a Comunidade Autónoma de Galicia.

Deseño
------

Anaco da obra "Pompas fúnebres do emperador Carlos V" no que se representan os estandartes do Reino de Galiza. Autor: Jean e Lucas Doetecum (séc. XVI).
Ao igual que o escudo, aínda que adaptado a un formato de maiores proporcións, a bandeira reproduce o símbolo heráldico do reino de Galicia; un cáliz dourado en fondo azur, ao que, a comezos do século século XVI se lle engade un sementado de cruces recrucetadas douradas, cuxo número finalmente acabou estandarizándose en seis cruces, primeiro, e sete cruces finalmente.

Historia
--------

Armas do reino de Galicia no "Gran Carro Triunfal de Maximiliano I", realizado por Durero en 1515.
Dado o feito de que bandeira e escudo nacen sendo unha unidade na Idade Media, a súa evolución histórica corre parella ao longo dos séculos. Como o escudo e as armas de Galicia aparecen xa a finais do século XIII, no armorial inglés coñecido como Segar's Roll, a súa representación en bandeira é pouco despois e esta aparece plenamente levada aos estandartes no século XVI.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino de Galicia
* Escudo de Galicia
* Historia de Galicia
* Bandeira de Galicia

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre cultura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
* *Non confundir coa Bandeira LGBT*.

Bandeira da Paz (*pace* en italiano), unha das bandeiras do arco da vella.
Unha **bandeira do arco da vella** ou **bandeira arco iris** é unha bandeira de diversas cores composta de bandas ou padróns que forman as cores do arco da vella. As cores despregadas poden diferir, mais conteñen xeralmente vermello, laranxa, amarelo, verde, celeste, azul e violeta, (excluíndo ás veces o celeste ou usando turquesa, azul clara ou Azul escura no seu canto). O uso de bandeiras coas cores do arco da vella ten unha longa tradición. Hainas en moitas culturas no mundo como signo de diversidade e inclusividade, de esperanza e cobiza.

Hai varias bandeiras do arco da vella independientes en uso hoxe en día. A máis coñecida no mundo é a bandeira LGBT, que representa o orgullo LGBT. A bandeira da paz é especialmente popular en Italia e a bandeira da ACI simboliza o movemento cooperativo internacional. Tamén é usada polos pobos orixinarios dos Andes para representar o legado do Imperio Inca, a través da Wiphala, e outros movementos ou grupos andinos.

Galería de imaxes
-----------------

* Wiphala.Wiphala.
* Emblema erróneamente atribuído a Tahuantinsuyo.Emblema erróneamente atribuído a Tahuantinsuyo.
* Variante do emblema erroneamente atribuído a TahuantinsuyoVariante do emblema erroneamente atribuído a Tahuantinsuyo
* Bandeira de Cuzco.Bandeira de Cuzco.
* Bandeira drusa.Bandeira drusa.
* Bandeira da República de China, 1912-1928.Bandeira da República de China, 1912-1928.
* Bandeira gai orixinal de 1978.Bandeira gai orixinal de 1978.
* Bandeira LGBT actual.Bandeira LGBT actual.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira LGBT

### Ligazóns externas

* Orgullo - O Arco da vella real (en *inglés*)
* O Reino Gay e LésbicoArquivado 27 de xuño de 2007 en Wayback Machine. (en *inglés*)
A **bandeira kapok** é un dos símbolos que representa as provincias de Guangdong no sur da China, a súa lingua, cultura, nacionalismo e separatismo. Porén, a bandeira é dificilmente recoñecíbel e non é utilizado oficialemnte na provincia de Guangdong ou noutras provincias da China continental. É unha bandeira tricolor composta por franxas horizontais de cor verde, marrón e azul.

Deseño e simbolismo
-------------------

A bandeira consta de tres franxas horizontais e unha imaxe estilizada dunha flor kapok no centro. *Bombax ceiba* coñécese literalmente como "flores da árbore de algodón" en cantonés. É a flor oficial de Guangzhou, a capital da provincia de Guangdong. O uso de flores como símbolos nacionais é popular na rexión de Asia Oriental (o crisantemo xaponés, o hibisco surcoreano, a flor de ameixa taiwanés e a orquídea nobre manchú). O verde representa liberdade, paz e vitalidade. O marrón representa a cultura cantonesa. O azul representa a democracia e o océano.

Notas
-----

1. ↑  "大粵民國臨時政府 (大粵本土粵人請借助VPN或者匿名代理穿牆訪問) Republic of Cantonia Provisional Government - View topic - Dàai Jyùt Mān Gwôk Màan Sûi 大粵民國萬歲". *canton.ehoh.net*. Consultado o 2022-04-07.
2. ↑  fotw.info (ed.). ""Cantonia" (Guangdong province)". Consultado o 3 de maio de 2022.
3. ↑  "Proposed national flag of Cantonia". *Twitter* (en inglés). Consultado o 2022-04-07.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira do Tíbet
* Bandeira de Turquestán Oriental

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira kapok en Flags of the World *(en inglés)*
**Arkaitz Goikoetxea Basabe**, nado en Barakaldo o 4 de maio de 1980, é un terrorista do País Vasco, membro da organización ETA.

Procedente da kale borroka empezou a actuar no 2000, cando perdeu tres dedos dunha man manipulando un cóctel molotov. Tras varias detencións por accións de apoio a ETA, foi acusado de atacar o 5 de xullo de 2001 a dous ertzainas con cócteles molotov. O 24 de outubro de 2002, foi detido e permaneceu en prisión até 2005. Foi declarado en busca e captura ese mesmo ano ó non presentarse a un xuízo que tiña pendente. A partir dese momento consideróuselle un membro *liberado* de ETA.

Foi detido, xunto ó resto do *Comando Biscaia*, o 22 de xullo de 2008. Atribúeselle a dirección do comando baixo as ordes do xefe dos mesmos, Txeroki. Impútanselle os delitos de integración en organización terrorista, de asasinato pola morte dun axente da Garda Civil o 14 de maio de 2008 en Legutio, conspiración para a detención ilegal, estragos e conspiración para o asasinato do xuíz da Audiencia Nacional, Fernando Grande-Marlaska.

Notas
-----

1. ↑  Garzón envía a prisión a sete dos detidos do 'Comando Biscaia'
2. ↑  "Goikoetxea reconoce ante Garzón que pertenece al 'comando Vizcaya' y que recibe órdenes de 'Txeroki'". *elperiodico* (en castelán). 2008-07-26. Consultado o 2022-04-05.
3. ↑  Identifican a Arkaitz Goikoetxea como un dos etarras que atentou en Durango
4. ↑  A policía identifica a 15 etarras como autores da última ofensiva
5. ↑  "Comunicado do Ministerio do Interior". Arquivado dende o orixinal o 23 de agosto de 2010. Consultado o 24 de novembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |
Armas brancas xaponesas.
**Arma branca** é aquela arma ou ferramenta que se caracteriza pola súa capacidade de cortar, ferir ou punzar mediante bordos afiados ou puntiagudos. Caracterízase así mesmo por empuñarse en combate, e, por tanto, úsase en pelexa corpo a corpo, aínda que algunha pode ser unha arma arreboladiza. A diferenza das armas de fogo, unha arma branca non require ser cargada nin con munición nin con propelente.

Pódense clasificar segundo a súa lonxitude en armas curtas, espadas, sabres e de hasta longa e segundo o seu mecanismo lesivo en incisas ou cortantes, punzantes, incisopunzantes ou incisocontusas.

Para portar e usar armas brancas non se require ningún tipo de licenza legal. En cambio, para as armas de fogo, si se require unha licenza e previos exames para poder portalas e usalas.

As armas brancas non requiren dun supresor (silenciador) ao momento de usalas, cousa que si sucede nas armas de fogo, nas que se pode utilizar un supresor para evitar que fagan ruído ao momento de usalas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arma branca*** |

### Outros artigos

* Ferida por arma branca
* Arma de fogo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q222405
* BNCF: 2469
* BNF: 119427828
* BRE: 4695893
* GEC: 0220473
* NKC: ph114241

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Aavo Pikkuus**, nado en Karepa o 23 de novembro de 1954, é un ex ciclista estoniano, medalla de ouro olímpico coa Unión Soviética.

Traxectoria
-----------

Foi campión do seu país en 1972 e de 1974 a 1981 Pikkuus foi parte do equipo olímpico soviético. Nas Olimpiadas de Montreal (1976) gañou o ouro contrarreloxio por equipos con Anatoli Chukanov, Valeri Kaminski e Vladimir Chaplygin. Nos campionatos do mundo gañou o ouro nos 100 km por equipos en 1977 e a prata en 1975 e 1978. En 1977 Pikkuus gañou a Carreira da Paz .

Foi declarado deportista estoniano do ano en 1974 e 1978. Logo de se retirar do ciclismo en 1981 converteuse en piloto de rallies e en 1983 gañou o Rally de Saaremaa.

En 2001 recibiu a Orde da Cruz Vermella Estonia de terceira clase.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía no ESBL

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q303825
* WorldCat
* VIAF: 160147481529549242921
* GND: 1114321192
* CyclingArchives: 23151
* eWRC: 28588
* ProCyclingStats: 185117
* Sports Reference: aavo-pikkuus-1

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Baldomero Lois.
**Baldomero Lois Asorey**, nado en Santiago de Compostela en 1900 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 1977, foi un psiquiatra galego.

Traxectoria
-----------

Sobriño de Baldomero Lois Pérez. Licenciouse en Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela en 1923, sendo Premio Extraordinario de Licenciatura. En 1924 aprobou a oposición da Beneficencia Municipal de Madrid e trasladase á capital onde iniciou a súa formación en Psiquiatría. Obtivo a praza de médico titular do Sanatorio de Conxo, onde realizou unha importante labor de renovación do establecemento. A súa actitude deu lugar a un conflito na empresa que rematou coa súa expulsión e a doutros médicos e empregados. En 1931 leu a súa tese de doutoramento *La Creatinina en Psiquiatría*. Logo da morte de Francisco Bacariza Varela en 1933, fíxose cargo do seu Sanatorio, no que intentou ofrecer unha asistencia psiquiátrica alternativa é que se vivía en Conxo. En 1957 publicou o libro *La Histamina en el tratamiento de las enfermedades mentales*, que presenta no Congreso Mundial de Psiquiatría de Zúric.

Vida persoal
------------

Casou en 1929 con Aurora Asorey Segond, que finou en 1933; e en segundas nupcias con Josefina Mastach Prieto en 1939.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en ABC
2. ↑  Noticia en *El Compostelano*, 19-6-1939, p. 2

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Asociación Gallega de Psiquiatría *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413202
* DBE: baldomero-lois-asorey

 |