recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Angostura.
**Angostura**, tamén coñecido como **Bolivariano Angostura** e, antes de xuño de 2009, como **Raúl Leoni**, é un dos once municipio que conforman o estado Bolívar de Venezuela.

O municipio ocupa unha extensión de 56.916 km2 e, segundo estimacións do Instituto Nacional de Estatística de Venezuela, en 2011 tiña unha poboación de 40.918 habitantes (o que fai ue a súa densidade de poboación sexa de 0,83 habitantes por quilómetro cadrado).

A súa capital é a vila de Ciudad Piar.

O municipio anteriormente foi denominado Raúl Leoni, que foi presidente de Venezuela entre 1964 e 1969.

* Situación do municipio no Estado BolívarSituación do municipio no Estado Bolívar
* BandeiraBandeira
* escudoescudo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bolivariano Angostura es el nuevo nombre para el antiguo municipio Raúl Leoni en Gobernación de Bolívar *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1651292
* OSM: 11039541

 |
A **Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia** (**ACSUG**) é un consorcio creado entre a Xunta de Galicia e as tres universidades galegas (USC, UdC e UVi) coa finalidade de velar polo prestixio e recoñecemento do Sistema Universitario de Galicia entre as institucións universitarias a nivel estatal, europeo e internacional. O seu director é José Eduardo López Pereira.

Traxectoria
-----------

Foi creada o 30 de xaneiro de 2001 baixo dúas perspectivas: baseándose nas experiencias previas no campo da avaliación das novas tendencias internacionais e, fundamentalmente, das recomendacións do Consello de Europa sobre cooperación europea para a garantía da calidade no ensino superior. Búscase a inclusión da calidade das universidades no novo programa de financiamento (destinando unha parte dos recursos á mellora do ensino, xestión etc.).

Está dotada de personalidade xurídica plena, e conta coa independencia necesaria para desenvolver os obxectivos con rigor e respecto á autonomía universitaria.

Preténdese que as universidades galegas se caractericen polo desenvolvemento desta autonomía, respondendo ás necesidades socioeconómicas e culturais concretas e específicas do contexto galego, ao tempo que se busca a integración de forma competitiva no contexto universitario, integrándose no Espazo Europeo de Educación Superior.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.acsug.es/
O **castelo cartuxa de Vallparadís** (en catalán: *Castell cartoixa de Vallparadís*) é unha antiga edificación de Terrasa que se atopa a carón do torrente de Vallparadís. Dende 1959 é a sección principal das seis que conforman o Museo de Terrasa. Accédese a el polo parque de Vallparadís e pola rúa Salmerón.

Historia
--------

O primeiro rexistro dunha fortificación a carón do torrente de Vallparadís atópase nun documento de 1110, cando Berenguer de Sanlà e a súa muller Ermessendis compran ó conde de Barcelona, Ramon Berenguer III, unhas terras para construír a súa residencia señorial. O **castelo de Vallparadís** pertenceu dende entón a esta familia, que adoptou o apelido de Terrasa, até 1344, no que Blanca de Centelles, filla de Bernat de Centelles e de Saurina de Terrassa, cede o castelo a monxes cartuxos de Escaladei e da súa filial de Sant Pol de Mar, que para a súa nova función de mosteiro, introduciron reformas importantes, como a creación do claustro no antigo patio de armas, a sala capitular e a capela.

Como **cartuxa de Sant Jaume de Vallparadís** subsistirá até 1413, intre no que a comunidade se traslada a Tiana, na nova cartuxa de Montalegre. Ese ano pasa a mans dos carmelitas do Hospital de la Santa Creu de Barcelona e, máis adiante, é adquirida por Jofre de Sentmenat en 1432. Os Sentmenat foron os señores de Vallparadís até 1830, ano no que este territorio pasou a estar baixo a xurisdición do concello de Terrasa. O antigo castelo, daquela convertido en masía, sería adquirido en 1852 pola familia Maurí. En 1944, foi declarado monumento histórico, e en 1947, os Maurí cedéronllo ó Concello da cidade, que, despois dunha intensa camapaña de restauración e reconstrución do arquitecto Alexandre Ferrant, o converteu en parte do Museo de Terrassa en 1959.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo cartuxa de Vallparadís Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Concello de Terrasa – Castelo cartuxa de Vallparadís

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8342152
* WorldCat
* VIAF: 240458774
* GEC: 0069358
* GND: 4283916-6

 |
Rexións administrativas de Venezuela.  
Non se inclúe o Territorio do Esequibo, en reclamación.
Os primeiros pasos para a creación de **Rexións político-administrativas** no que hoxe é Venezuela déronse xa durante a época colonial, cando se crearon grandes entidades político-administrativas en razón das estratexias militares.

Despois da independencia, o presidente Antonio Guzmán Blanco creou 8 grandes estados (logo ampliados a 9) en busca de rexionalizar a división de Venezuela.

Finalmente, en 1999, despois da aprobación da Constutuición da República Boliviarana de Venezuela, e a instancias do Ministerio do Poder Popular para a Planificación, creáronse as rexións político-administrativas que se coñececen na actualidade.

Estas rexións administrativas agrupan estados, Distrito Capital e dependencias federais de Venezuela. A rexionalización institucionalizou un proceso de desenvolvemento rexional.

Rexións político-administrativas
--------------------------------

| Mapa | Rexión | Poboación | Superficie(km²) | Territorios(Estados e Dependencias) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |
| Os Andes | 5.831.229 | 56,700 | Mérida, Trujillo, Táchira, Barinas e Municipio Páez. |
| Capital | 4.943.431 | 9.446 | Miranda, Vargas e Distrito Capital. |
| Central | 4.192.517 | 26.464 | Aragua, Carabobo e Cojedes. |
| Güiana | 1.829.724 | 458.344 | Bolívar, Amazonas e Delta Amacuro. A esta rexión correspondería tamén a Zona en Reclamación. |
| Insular | 438.709 | 28.930 | Nueva Esparta e Dependencias Federais. |
| Los Llanos | 5.808.156 | 264.886 | Guárico e Apure, con excepción do Municipio Páez. |
| Nororiental | 3.249.894 | 84.030 | Anzoátegui, Monagas e Sucre. |
| Centro Occidental | 4.771.577 | 66.900 | Falcón, Lara, Portuguesa e Yaracuy. |
| Zuliana | 3.889.404 | 63.100 | Zulia. |

**Nota:** Recentemente[*cando?*] formouse unha nova rexión, a Suroeste, que comprende o Táchira e o Municipio Páez, que anteriormente estaban na Rexión dos Andes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Subdivisións de Venezuela

### Ligazóns externas

* Goberno de Venezuela *(en castelán)*
Coordenadas: 47°13′43″N 6°02′18″L﻿ / ﻿47.2286, 6.03839

Vista de *Porte taillée* de Besançon
A **Porta tallada** (en francés, *Porte taillée*) é unha obra militar de orixe romana situada no centro histórico da cidade francesa de Besançon. Trátase dun túnel romano construído como paso para un acueduto.

Historia
--------

Esta obra de enxeñaría foi construída na Cidadela de Besanzón (Besançon, Francia), no sector de Rivotte á beira de La Boucle, no centro histórico da cidade. Foi levantada no século II, a finais do imperio do emperador Marco Aurelio, como parte dun acueduto de 12 km. para proporcionar auga á antiga *Vesontio* desde as fontes de Arcier, terminando nunha piscina de 5 m² no actual Parque Castan. As dimensións do túnel son de 1,55 m de altura por 0,75 m de anchura, penetrando na cidade a través dunha abertura escavada na roca, que formará máis tarde *Porte taillée*.

Na Idade Media foi fortificado para protexer o camiño cara a Suíza. No século XVI, Vauban modificou a súa estrutura engadindo un corpo de garda e un torreón, edificados en 1546.

Galería de imaxes
-----------------

* Porta tallada vista dianteiraPorta tallada vista dianteira
* Porta tallada vista traseiraPorta tallada vista traseira
* A Porta tallada nos anos 1920A Porta tallada nos anos 1920

Notas
-----

1. ↑  Hector Tonon, Jean-François Culot, Marie-Édith Henckel, Annie Mathieu, Jacques Mathieu, Georges Bidalot, Jacqueline Bévalot, Paul Broquet, Jean-Claude Monti, Anne Porro, Jacques Breton, Jean-Claude Grappin, Pierre-Louis Bréchat, Yves Mercier et Pierre Riobé, *Mémoires de Bregille*, Besançon, 2009 (2ª ed), p. 38 ISBN 978-2-87823-196.
**Adelchis** foi un príncipe longobardo de Italia, fillo do rei Desiderio. Sendo elixido o seu pai en 757, foi asociado ao trono en 759.

Traxectoria
-----------

Tras a capitulación do seu pai en Pavia cercada polos francos de Carlomagno (marzo de 774), vendo o final irremediábel do reino longobardo, decide fuxir e refúxiase en Bizancio (775) onde recibe o título de *patricio*.

Desde Bizancio, espera poder reconquistar o reino longobardo e tomar o poder, pero fracasa na súa tentativa de invasión de Italia meridional, apoiado pola emperatriz Irene; é rexeitado en 787 por unha coalición composta polo xove príncipe longobardo Grimoaldo III de Benevento, vasalo de Carlomagno, e os francos. Morre no curso da expedición ou pouco despois en Bizancio, en 788.

Posteridade
-----------

Inspirou a obra do escritor italiano Manzoni, *Adelchi* (*nome italiano de Adelchis*)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino longobardo.
* Longobardos.
* Carlomagno.
* Carolinxios.
* Francos.

### Ligazóns externas

* Representación de Adelchis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q354300
* DBI: ID
* GEC: 0000712
* Treccani: adelchi-re-dei-longobardi

 |
O **Palacio Euskalduna de Congresos e da Música** (en éuscaro: *Euskalduna Jauregia*), máis coñecido como **Palacio Euskalduna**, é un centro de convencións e de espectáculos situado na cidade de Bilbao, no País Vasco.

Foi inaugurado o 19 de febreiro de 1999. Os seus arquitectos son Federico Soriano e Dolores Palacios. Ten espazos para espectáculos escénicos e para a celebración de reunións e demais actos do mundo empresarial. É tamén sede da histórica Bilbao Orkestra Sinfonikoa. Ademais, dentro do edificio, na terceira planta atópase o famoso restaurante Etxanobe, dirixido por Fernando Canales, cociñeiro vasco que conta cunha estrela Michelin.

Sitúase xunto á ría de Bilbao, ocupando parte dos terreos sobre os que se levantaron os Estaleiros Euskalduna.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Palacio Euskalduna*** |

* Sitio web oficial
* Sitio web oficial do Restaurante Etxanobe

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1783240
* WorldCat
* VIAF: 316594498
* MusicBrainz: ID

 |
Promoción Galicia Calidade nun Eroski de Narón.
**Galicia Calidade** é unha marca de garantía e sociedade mercantil promovida pola Xunta de Galicia creada polo Decreto 382/1994, do 15 de decembro. Dita marca exhíbese nunha ampla gama de produtos locais, principalmente alimenticios, mediante un característico e publicitado logotipo co fin de acreditar a súa calidade e promocionalos dentro e fóra de Galicia. A empresa pública Galicia Calidade S.A.U, dependente da Consellería de Industria e Comercio da Xunta de Galicia, encárgase da xestión e control da marca de garantía a aquelas empresas que a obtiveron.

Galica Calidade depende dos orzamentos da xunta e das cotas que pagan as organizacións que utilizan a súa marca. Estas cotas están ligadas ás vendas de cada empresa.

A súa imaxe como icona é unha cuncha de vieira estilizada coa marca Galicia Calidade.

Notas
-----

1. ↑  ""Galicia Calidade" ultima un plan para ganar peso". *El País* (en castelán). 22 de febreiro de 2002. Consultado o 23 de abril de 2011.
2. ↑  "Galicia Calidade, líder de las Marcas de Garantía". *ABC* (en castelán). 25 de xullo de 1998.
3. ↑  "Tarifa aplicable a empresas". Arquivado dende o orixinal o 23 de outubro de 2018. Consultado o 23 de outubro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 46°11′56″N 6°08′40″L﻿ / ﻿46.19899, 6.14446

A **Universidade de Xenebra** (*Université de Genève*) é unha universidade pública suíza localizada en Xenebra. É membro do Grupo Coimbra, así como da Liga de Universidades de Investigación Europeas (LERU), da Asociación de Universidades Europeas AUE) e do International Forum of Public Universities (IFPU).

Historia
--------

Logotipo da Universidade de Xenebra
Fundouna Jean Calvin (Calvino) en 1559. Inicialmente foi un seminario teolóxico, onde tamén se ensinaba Dereito. Seguiu sendo marcadamente teolóxica durante o século XVII, cando comezaron a agregarse outras disciplinas, mentres se convertía nun centro para a *Ilustración erudita*.

En 1873 cesaron as súas connotacións relixiosas, co cal adquiriu o carácter secular. Hoxe desempeña un papel líder en moitos campos, e a súa localización en Xenebra dálle unha situación privilexiada para os estudos en asuntos diplomáticos e internacionais. Así mesmo, considérase como unha das universidades de vangarda en temas de investigación en Europa, pois ten realizado notábeis descubrimentos na área de Ciencias da Terra, e tamén en Xenética, entre outros campos.

Facultades
----------

A Universidade de Xenebra conta con 9 Facultades e Escolas Universitarias:

* Facultade de Ciencias
* Facultade de Medicina
* Facultade de Artes
* Facultade de Xurisprudencia
* Facultade de Teoloxía (protestante)
* Facultade de Filosofía e Educación
* Facultade de Tradución e Interpretación
* Escola de Xenebra para estudos económicos e administración
* Escola de Xenebra para estudos sociais

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Universidade de Xenebra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q503473
* WorldCat
* VIAF: 143949988
* AGORHA: 151508
* BAV: ADV10042876
* BIBSYS: 90522498
* BNE: XX110116
* BNF: 11868006x
* CiNii: DA02832296
* EBID: ID
* EUFP: 999974650
* GeoNames: 8285540
* GND: 1010450-1
* Google Maps: 12475634435483015970
* GRID: grid.8591.5
* HDS: 010974
* ISNI: 0000 0001 2175 2154
* LCCN: n79064813
* MAG: 114457229
* NKC: kn20101012008
* NLA: 36094675
* PTBNP: 278101
* QS: ID
* SUDOC: 02643136X
* THE: ID
* ULAN: 500312894
* U-Multirank: ID

 |
**Pilar Prades Santamaría**, nada en Begís en 1928 e finada en Valencia o 19 de maio de 1959, foi a derradeira muller vítima da pena de morte en España.

Traxectoria
-----------

Pilar Prades naceu nunha familia de clase obreira de Begís, no País Valenciano. Aos doce anos trasládase a Valencia para servir de criada. Analfabeta e cun carácter introvertido, cambia varias veces de casa até que en 1954 entra a traballar para o matrimonio de Enric Vilanova e Adela Pascual, que rexentan unha carnizaría na rúa Sagunt de Valencia. Pilar traballa na casa e mesmo atende o mostrador da carnizaría cando se acumulan os clientes. O 19 de marzo, Adela adoece do que nun principio é diagnosticado como unha gripe, e morre. Logo da morte, Enric despide a Pilar, pecha o negocio e marcha de València.

Pilar entra daquela a traballar no domicilio do médico militar Manuel Berenguer e a súa esposa, María del Carmen Cid, recomendada por Aurelia Sanz Hernanz, a cociñeira. Aurelia logo enferma. O doutor Berenguer alármase e ingresa a Aurelia no hospital, onde parece experimentar unha certa mellora. Cando a súa dona presenta os mesmos síntomas, consulta outros especialistas e realizan unha proba diagnóstica para confirmar a presenza de veleno. Sospeitando de Pilar, ponse en contacto con Enric Vilanova. Despois diso, presenta unha denuncia contra Pilar e é exhumado o cadáver de Adela, no que encontran restos de arsénico.

Foi un pote de mataformigas a base de arsénico, encontrado entre as súas pertenzas, o que fixo sospeitar de Pilar Prades como suposta autora do crime, que, malia o consello do seu avogado, declarouse inocente. Foi condenada a morte sen probas, xa que só se autoinculpou logo de trinta e seis horas de tortura e de illamento en mans da Garda Civil, sen comer nin durmir. A súa sentenza foi ratificada polo Tribunal Supremo español.

A execución
-----------

A execución, polo método do garrote vil, estaba prevista para as seis da mañá do 19 de maio de 1959, pero efectuouse máis de dúas horas despois, á espera dun indulto que non chegou. O verdugo designado para levala a termo, despois de saber que a condenada era unha muller, negouse a matala. Os gardas drogárono e levárono pola forza ao patíbulo.

Cultura popular
---------------

En 1985, Televisión Española rodou unha serie chamada *La huella del crimen*, un de cuxos episodios estivo dedicado ao caso de Pilar, que foi interpretada pola actriz Terele Pávez. José Prades, o irmán de Pilar, demandou a TVE e ao guionista por lesións ao honor, demanda que foi desestimada polo Tribunal Supremo español.

A anécdota do verdugo levado ao patíbulo pola forza inspirou a película *El verdugo*, do director Luis García Berlanga.

No documental español *Queridísimos verdugos*, do director Basilio Martín Patiño, o verdugo que matou a Pilar Prades é preguntado sobre a execución.

Na Arxentina, a vida de Pilar Prades inspirou o serial radiofónico "La galleguita de la cara sucia", cun grande éxito de audiencia.

Notas
-----

1. ↑  La última vuelta de tuerca Hemeroteca *La Vanguardia*, 4 de febreiro de 1998 *(en castelán)*
**Campio Pérez Pérez**, coñecido co pseudónimo de **Campio Carpio**, nado en Vigo o 10 de outubro de 1902 e finado en Buenos Aires o 28 de setembro de 1989, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Cando contaba con 17 anos e antes que o enviasen á Guerra de Marrocos, decidiu embarcar para Arxentina. Os sucesos da Semana Tráxica de Buenos Aires, a represión e asasinatos en masa da Patagonia foron marcando a historia arxentina dos anos vinte. Neste ambiente revolucionario comezou a desenvolver a súa vida. Incorporouse aos medios literarios e artísticos de formación universitaria e ao movemento libertario. Durante a guerra civil concentrou toda a súa enerxía creadora para denunciar a través da pluma, as barbaries cometidas polo bando alzado. Desde Madrid os anarquistas galegos da CNT nomeáronmo correspondente en Buenos Aires de *Galicia Libre*. Desde as páxinas deste periódico chamou a profundar a revolución e sinalar os perigos que corría a fronte republicana.

Nos anos corenta escribiu na revista *Hombre de América* e a partir de 1959 comezou a colaborar na revista anarquista *Reconstruir*. A súa obra xornalística está dispersa por moitos xornais libertarios de América e Europa. Entre os innumerables folletos realizados destácase o dedicado á vida de Curros Enríquez.

Os últimos anos da vida de Carpio viviunos afastado da vida política activa, a súa avanzada idade e a posterior ditadura do xeneral Videla, axudaron para que a súa militancia se fora apagando lentamente, a pesar diso nunca abandonou a actividade xornalística e as súas preocupacións intelectuais.

O 28 de setembro de 1989 faleceu na súa casa de Montegrande na zona sur do gran Buenos Aires.

Obras
-----

* *El mundo agonizante* (crítica)
* *Humillados* (contos)
* *¡También América!* (crítica)
* *El destino social del arte* (crítica)
* *Democracia* (novela)
* *Antología de pensamientos de González Prada*
* *36 poemas de autores brasileños contemporáneos*
* *Milicias de la aurora* (poemas)
* *Pasión y poesía*
* *Radiografía cordial de América*
* *Lamento de la tierra encadenada* (epopea)
* *Labradores del Espíritu* (ensaio).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 50–51. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Campio Carpio Arquivado 01 de maio de 2013 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413212
* WorldCat
* VIAF: 307172274
* BNA: 000049020
* CANTIC: a11482795
* ISNI: 0000 0000 4899 130X
* LCCN: no2005046218

 |
O **Altes Museum** (en galego *Museo Antigo*) é un dos museos da Illa dos Museos (*Museumsinsel*) de Berlín. O edificio é de estilo neoclasicista, e foi deseñado polo arquitecto alemán Karl Friedrich Schinkel entre 1822 e 1823; non obstante, a súa construción non se puido comezar ata 1825, sendo inaugurado como museo en 1830. No seu interior alberga unha colección de antigüidades dos museos estatais da cidade.

Os seus arredores atópanse o *Neues Museum* (Museo Novo), o *Pergamonmuseum* (Museo de Pérgamo) e o *Berliner Stadtschloss* (Palacio Real de Berlín). Este último estase a reconstruír desde o ano 2006.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Neues Museum
* Illa dos Museos
* Gabinete Numismático de Berlín

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156722
* WorldCat
* VIAF: 123944052
* BIBSYS: 90598338
* BNE: XX102713
* BNF: 12310564s
* CiNii: DA05790385
* GeoNames: 7911191
* GND: 4506837-9
* ISNI: 0000 0001 0940 5889
* LCCN: n83197241
* NKC: xx0015875
* NLA: 36556914
* OSM: 3619
* Structurae: 20017042
* SUDOC: 031992129
* ULAN: 500221102

 |
**Pablo Egerique Martínez**, nado en Valencia de Don Juan o 5 de xuño de 1936, é un avogado e político galego de orixe leonesa.

Traxectoria
-----------

Naceu na localidade leonesa de Valencia de Don Juan, onde o seu pai exercía como notario. A súa nai era de Pontedeume. Ata 1958 viviu en seis lugares diferentes: O Carballiño, Yecla, Viveiro, Vilagarcía de Arousa e Pontevedra.

Avogado en Vigo desde, aproximadamente, 1964, foi tamén executivo de Povisa (1975-1982). Fundador da asociación "*Colegio Rosalía de Castro*", foi presidente provincial de Pontevedra do Partido Liberal, deputado no Parlamento de Galicia (1985-1996) polo Partido Popular, delegado especial do Estado no Consorcio da Zona Franca de Vigo (1996-2004), presidente do PP de Vigo e presidente do Consello Económico e Social de Galicia (2004-2008).

Vida persoal
------------

É pai de Teresa (política), Ana (avogada), Pablo (avogado) e José Egerique Mosquera (xestor de banca).

Notas
-----

1. ↑  "Hoy cumplen años". *El Correo Gallego* (en castelán) (Santiago de Compostela). 5-6-2014.
2. ↑  María Jesús Fuente; S. Antón (9-11-2009). "«Me dan ganas de escribir mis antimemorias, como Echenique»". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña). Consultado o 25-9-2018.
3. ↑  V.E. (21-10-2012). "La huella de Pablo Egerique en Zona Franca". *VigoEmpresa.com* (en castelán). Consultado o 25-9-2018. [*Ligazón morta*]
4. ↑  "Pablo Egerique Martínez". *galegos.galiciadigital.com* (en castelán). Consultado o 25-9-2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *35 anos do Parlamento de Galicia. Reseñas biográficas dos deputados e deputadas da Cámara* (pdf). Santiago de Compostela: Parlamento de Galicia. 2017. p. 104. ISBN 978-84-7836-120-5.
O **conxunto megalítico do Chan de Castiñeiras** ou **conxunto megalítico de Chan de Castiñeiras** é un dos campos de mámoas máis importantes de Galiza. Atópase nas inmediacións do Parque de Cotorredondo e da Lagoa de Castiñeiras, entre os concellos de Vilaboa e Marín, na provincia de Pontevedra. Forma parte do grupo de arte rupestre de Terras de Pontevedra.

Estas manifestacións, ás que se lle atribúe unha función funeraria, xurdiron durante o Neolítico e a Idade do Cobre ou Calcolítico, especialmente na franxa atlántica europea.

Entre todos eles destaca a coñecida como **Mámoa do Rei**, de grandes dimensións. Trátase dun dolmen de cámara poligonal e corredor de acceso, con tres tramos perfectamente diferenciados. Durante a escavación desta mámoa polo equipo dirixido por Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza atopáronse numerosos restos recollidos por Antonio de la Peña. Foi restaurado e reconstruído en 2003.

Completan o conxunto outros oito dolmens, en diferentes estados de conservación, construídos tamén arredor do ano 3.000 a. C. e situados na contorna do lago de Castiñeiras.

Outros exemplos
---------------

No mesmo concello descubríronse túmulos funerarios nas parroquias de Figueirido e Vilaboa. Tamén no concello de Marín, que comparte este conxunto megalítico, existen outros dolmens en bo estado de conservación. Entre elas, as situadas en **Chan da Armada**, en Santo Tomé de Piñeiro; **Chan da Lagoa**, en San Xián de Marín; e **Pastoriza**, en Ardán.

Notas
-----

1. ↑  Peña Santos. & Estudio de los materiales conservados de tres sepulturas megalíticas. 1976.
2. ↑  "A excavación da Mámoa do Rei fai visible o dolmen en Castiñeiras". *A Voz de Galicia*. 2003-09-22. Consultado o 2023-08-27.

Véxase tamén
------------

* Arte prehistórica
* Arte esquemática ibérica
* Arte rupestre de Terras de Pontevedra

### Ligazóns externas

* Web do Concello de Vilaboa .

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Luis Álvarez.
**Luis Fernández Álvarez**, máis coñecido como **Luis Álvarez**, ás veces escrito **Luís**, nado en Salas, Asturias, o 1 de abril de 1853 e finado en Hawai, EUA, o 24 de maio de 1937 ) foi un médico que desenvolveu o seu propio tratamento contra a lepra e aplicouno en varias colonias de leprosos de California e Hawai.

Traxectoria
-----------

**Álvarez** emigrou á Habana e máis tarde aos Estados Unidos. En 1887 graduouse en Medicina na Universidade Stanford e, tras un período en California, trasladouse a Hawái para traballar en leproserías. En 1895 costeouse un curso de bacterioloxía na Universidade Johns Hopkins e desenvolveu un método de diagnóstico da lepra que se converteu no estándar. Tamén creou un soro efectivo para o tratamento da enfermidade. Aceptou a invitación do goberno hawaiano para traballar nas colonias de leprosos fundadas polo pai Damien de Veuster, aprendeu hawaiano e integrouse na cultura local.

Foi nomeado Cónsul Honorario de España en Hawái por Afonso XIII. cargo que mantivo cando se trasladou aos Ánxeles, California, en 1903.

Morreu en 1937 aos 84 anos, despois de dedicar a súa vida á investigación médica e tamén a varios negocios tabaqueiros, inmobiliarios e mineiros.

  

### Familia

Foi o terceiro fillo de Eugenio Fernández, viticultor do infante Francisco de Paula, o que lle permitiu acceder a unha educación privilexiada. A súa nai morreu cando el tiña só tres anos, e perdeu ao seu pai aos sete anos despois dun accidente. Con trece anos, emigrou á Habana co seu irmán Celestino.

En 1878, mentres vivía en Minnesota, casou con Clementina Schutze, filla dun mariñeiro prusiano de familia de artistas, e establéronse en California. 

Os descendentes de Luis F. Álvarez tomaron o seu segundo apelido. 

A súa filla Mabel Álvarez foi unha coñecida pintora impresionista e o seu fillo Walter C. Álvarez foi médico nos EUA. 

Un dos seus netos, Luis Walter Álvarez, foi un dos científicos encargados do Proxecto Manhattan, Premio Nobel de Física en 1968 e impulsor, xunto co seu fillo Walter Álvarez, da teoría do meteorito como causante da extinción dos dinosauros.

Notas
-----

1. ↑  "Los Álvarez, una saga científica con raíces asturianas" (en castelán). Consultado o 2021-12-11.
2. 1 2  Glen Basset, American Art Review, número de abril de 1999: Biografía de Mabel Alvarez.

Véxase tamén
------------

* Lepra
* Asturianos nos EUA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6700532
* WorldCat
* VIAF: 87439376
* BNE: XX1698734
* WikiTree: Alvarez-1583

 |
Coordenadas: 42°18′27″N 3°00′39″L﻿ / ﻿42.307562, 3.010833

O castelo, de noite.
O **castelo de Peralada** é un castelo situado no concello catalán de Peralada, na comarca do Alt Empordà, provincia de Xirona. Està dentro do núcleo urbano pero fóra do recinto amurallado da vila medieval, na zona de levante.

Construído no século IX co nome de castelo Toló, foi residencia dos vizcondes de Rocabertí e dos condes de Peralada. Foi restaurado a finais do século XIX ao estilo dos castelos franceses. Está declarado ben de interese cultural e nel celébrase cada verán o Festival Internacional de Música Castell de Peralada.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Peralada Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1048678
* WorldCat
* VIAF: 316735310

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Principais lugares de guerra subsidiaria entre Irán e Arabia Saudita.
A **guerra subsidiaria**, **guerra por poderes** ou **guerra por delegación** é un tipo de guerra que se produce cando dúas ou máis potencias utilizan a terceiros como substitutos, no canto de enfrontarse directamente. Para que un conflito se considere unha guerra por poderes, debe existir unha relación directa e a longo prazo entre os actores externos e os belixerantes implicados. A relación antes mencionada adoita tomar a forma de financiamento, adestramento militar, armas ou outras formas de asistencia material que axudan a unha parte belixerante a manter o seu esforzo bélico.

Aínda que as superpotencias utilizaron ás veces países enteiros como subsidiarios, normalmente prefírese utilizar a loita de guerrillas, mercenarios, grupos terroristas, sabotadores ou espías para atacar ao opoñente indirectamente. O obxectivo é danar, estragar ou debilitar á outra potencia sen entrar nun conflito aberto.

Con frecuencia, as guerras subsidiarias líbranse no contexto de conflitos violentos ou soterrados a grande escala. De cando en cando é posible librar unha guerra subsidiaria pura, pois os bandos utilizados teñen os seus propios intereses, algúns dos cales divergen dos intereses dos patróns.

Entre as guerras que se considera que tiveron un compoñente de subsidiariedad importante áchanse a Guerra civil española, a Guerra Civil Grega, as guerras de Corea, Vietnam ou Afganistán, a Guerra civil do Líbano, a Guerra civil angolana, a Guerra Indo-Paquistaní, a Guerra de Iraq, Guerra de Osetia do Sur, a Guerra civil do Salvador, a Guerra civil siria, a invasión rusa en Ucraína, en xeral, os conflitos derivados da Guerra Fría.

Notas
-----

1. ↑  Osmańczyk (2002), p. 1869
2. 1 2  Hughes (2014), pp. 5, 12–13

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hughes, Geraint (2014). *My Enemy's Enemy: Proxy Warfare in International Politics* (en inglés). Brighton: Sussex Academic Press. ISBN 978-1845196271.
* Osmańczyk, Jan Edmund (2002). *Encyclopedia of the United Nations and International Agreements* (en castelán). Abingdon: Routledge Books. ISBN 978-0415939201.

### Outros artigos

* Guerra híbrida

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q864113
* JSTOR: proxy-wars
* LCCN: sh2013002437
* NKC: ph1055689

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Barros.

**Manuel Barros Pérez**, nado en Cambados, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

En 1929, sendo estudante de Maxisterio, formou parte da Juventud Católica de Cambados e pronunciou a conferencia inaugural do Círculo de Estudios da asociación. Foi nomeado mestre de Troáns (Cuntis) en decembro de 1934, e de Baíña (Baiona) en 1935. Mestre de clases particulares en Vilagarcía. En maio de 1936 figuraba como aspirante aos cursos do Maxisterio de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Preso na illa de San Simón, morreu na illa.

Notas
-----

1. ↑  *Galicia Nueva*, 24-3-1929, p. 2.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 30-3-1929, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-12-1934, p. 12.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-1-1935, p. 11.
5. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 21-5-1936, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manuel Barros Pérez na páxina web *Nomes e Voces*.
O Pisuerga en Valladolid
O río **Pisuerga** é un curso fluvial do noroeste da Península Ibérica, afluente do río Douro pola súa marxe dereita. Ten un curso total de 283 km.

Etimoloxía
----------

No que hoxe é Herrera de Pisuerga (provincia de Palencia) existiu un asentamento dos celtas turmogos chamado *Pisoraca* que deu nome ao río enteiro. A evolución da palabra é común a outras no castelán: *Pisóraca > Pisóraga > Pisorga > Pisuerga*. O topónimo tería a súa orixe en *bis-ur-aca* (sufixo -aca similar a -briga, moi común na lingua celta), co significado de "dúas lameiras", pode ser que en referencia aos dous ríos próximos, Pisuerga e Burejo.

Percorrido
----------

Nace no glaciar Covarrés, do pico Valdecebollas (provincia de Palencia), discorre por Sel de la Fuente, e se fai subterráneo, para emerxer en Fuente Cobre, na serra de Peña Labra, na Cordilleira Cantábrica, cerca de Santa María de Redondo, municipio de La Pernía. Baixa en dirección sur, atravesando a comarca do Alto Campoo, delimitando a de Terra de Campos cara Occidente.

Serve de linde entre as provincias de Palencia e Burgos, na súa parte media, nun bo treito de percorrido. Logo continúa pola provincia de Valladolid, pasando pola mesma cidade de Valladolid, onde se lle une o río Esgueva, para seguir a Simancas, até a súa unión co Douro.

Desembocadura
-------------

Desemboca no río Douro pasado Pesqueruela, Simancas, no límite do termo municipal de Geria co da localidade de Villamarciel, municipio de Tordesillas (Valladolid).

Datos básicos
-------------

O seu caudal hídrico na desembocadura supera o do río Douro neste punto, en aproximadamente 80 m³/s.

Afluentes principais
--------------------

* Rivera
* Camesa
* Ritobas
* Monegro
* Sauguillo
* Burejo
* Fresno
* Valdavia
* Carrión
* Arlanzón
* Esgueva

Localidades que atravesa
------------------------

### Na Provincia de Palencia

* Santa María de Redondo
* Cervera de Pisuerga
* Aguilar de Campoo
* Becerril del Carpio
* Alar del Rey
* Herrera de Pisuerga (antiga Pisóraca que deu nome ao río)
* Ventosa de Pisuerga

### Na Provincia de Burgos

* Zarzosa de Riopisuerga
* Castrillo de Riopisuerga
* Olmos de Pisuerga
* Naveros de Pisuerga
* San Llorente de la Vega
* Melgar de Fernamental

### De novo na Provincia de Palencia

* Osorno la Mayor
* Magaz de Pisuerga
* Venta de Baños
* Tariego de Cerrato
* Dueñas

### Na Provincia de Valladolid

* Valoria la Buena
* Cabezón de Pisuerga
* Santovenia de Pisuerga
* Valladolid
* Arroyo de la Encomienda
* Simancas

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Río Pisuerga*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14757
* WorldCat
* VIAF: 246353992
* BNE: XX455312
* GEC: 0051181
* OSM: 1289581

 |
| Afternoon (アフタヌーン) |
| --- |
| Editor: | Kodansha |
| Idioma: | Xaponés |
| Categoría: | Manga Seinen |
| Periodicidade: | Mensual |
| Ano de fundación: | 1986 |
| Páxina web: | afternoon.co.jp |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Afternoon*** (アフタヌーン?) é unha publicación xaponesa de manga seinen, publicada por Kodansha. É de carácter mensual, e cada número conta con arredor de 30 historietas de varios mangakas, co cal a miúdo rolda as 800 páxinas. Ó longo da súa historia a revista publicou numerosas series célebres, como *Ah! Megami-sama*, *A espada do inmortal* ou *Mushishi*.

A publicación forma parte da serie "1día" de Kodansha, que tamén inclúe as revistas Morning e Evening.

Notas
-----

1. ↑  "J-Magazine.or.jp on *Afternoon*" (en xaponés). Arquivado dende o orixinal o 20-01-2007. Consultado o 13-04-2007. *(en xaponés)*
**Ramón Godó Lallana**, nado en Bilbao o 11 de maio de 1864 e finado en Barcelona o 20 de setembro de 1931, primeiro Conde de Godó, foi un empresario e político español, fillo de Carlos Godó y Pié e sobriño de Bartolomé Godó y Pié, fundadores do xornal *La Vanguardia*.

Traxectoria
-----------

Ramón Godó, fillo de Carlos Godó y Pié e Antonia Lallana, naceu en 1864 en Bilbao, época na que o seu pai e o seu tío xestionaban as delegacións comerciais en Bilbao e Oviedo da empresa familiar dos Godó. Debido á crise provocada pola Terceira Guerra Carlista, volveron todos a Barcelona.

O seu pai morreu o ano 1897 e el fíxose cargo da propiedade do xornal *La Vanguardia*. En 1912 fundou a empresa *Papelera Godó*, para romper o monopolio imposto por *La Papelera Española* e así poder fornecer papel ao seu xornal. Impulsou a expansión e influencia do xornal, que estableceu a súa sede na rúa Pelai de Barcelona. Ao mesmo tempo, militaba no Partido Liberal, polo que foi escollido deputado polo distrito de Igualada nas eleccións de 1899, 1901, 1903 e 1905. Ramón Godó foi o primeiro Conde de Godó, título que recibiu no ano 1916 de mans do rei Afonso XIII.

Ramón Godó Lallana era un home coxo, cun problema de xordeira e case cego dun ollo, pero cunha grande intelixencia e talento para as finanzas.

Foi o seu fillo, Carlos Godó Valls, segundo Conde de Godó, quen en 1965 instaurou un premio xornalístico co seu nome, na honra ao centenario do seu nacemento.

Na localidade barcelonesa de Copons onde Ramón Godó Lallana tiña unha casa, existe unha praza co seu nome como homenaxe ao empresario catalán.

Notas
-----

1. ↑  Ficha de Ramón Godó no Congreso dos Deputados
2. ↑  Cinco Días - 125 años de Barcelona y la familia Godó
3. ↑  "Núcleo antiguo de Copons". Arquivado dende o orixinal o 30 de setembro de 2010. Consultado o 30 de setembro de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5666370
* DBE: ramon-godo-y-lallana
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 47480

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Barros.

**Manuel Barros Montero**, coñecido como **Xabelón**, nado en Redondela en 1920 e finado no mesmo concello en agosto de 2007, foi un mariñeiro e político galego.

Fragmento das *Memorias de Manolo Barros*.

Traxectoria
-----------

Mariñeiro de Redondela. Militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por auxilio á rebelión, foi condenado a 6 anos de prisión e multa de 2 millóns de pesetas. Preso na illa de San Simón entre 1937 e 1938. Despois pasou á Prisión Provincial de Valladolid, de onde saíu en liberdade condicional en agosto de 1940. Foi elixido concelleiro de Redondela polo PCE nas eleccións municipais de 1983.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 22-8-1949, p. 5820.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barros Montero, Manuel (2006). *Memorias de Manolo Barros. Autobiografía dun militante comunista*. Fundación 10 de marzo. ISBN 84-934720-4-2.

### Ligazóns externas

* Manuel Barros Montero na páxina web *Nomes e Voces*.
* Manuel Barros Montero, preso republicano en la isla de San Simón entre 1937 y 1938: "No debemos olvidar los crímenes de la dictadura"
* San Simón a illa da xustiza
**José Manuel Barros González**, nado en Mosende (O Porriño) o 18 de novembro de 1941 e finado o 2 de xaneiro de 2016, foi un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Profesionalmente foi camioneiro, dependente nun establecemento comercial, axente bancario e axente de seguros, antes de dedicarse á política.

Nas primeiras eleccións municipais da democracia, Barros figurou nas listas de Coalición Democrática no Porriño, e logo da vitoria por maoría absoluta desta candidatura ocupou o posto de primeiro tenente de alcalde. En 1981 foi nomeado alcalde para substituír o falecido Gonzalo Ordóñez Pérez. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Mantivo a maioría nas sucesivas eleccións polo Partido Popular (1987, 1991, 1995, 1999) até 2003. Nese ano, se ben obtivo a vitoria, perdeu a maioría absoluta e foi desaloxado da alcaldía tras apoiar unha escisión no Partido Popular encabezada por Gonzalo Ordóñez Puime ó candidato do BNG Raúl Francés.

Foi vicepresidente da Deputación de Pontevedra e da Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra ata a súa fusión coa Caixa de Aforros Municipal de Vigo. Tamén tivo cargos na Sociedade Galega de Garantía Reciproca e na Federación Galega de Municipios e Provincias. En 2007 abandonou a política activa.

O seu grande volume valeulle o título de alcalde máis gordo do mundo, certificado polo Libro Guiness dos récords, con 153 kg, se ben despois ese peso foi aumentado..

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Gonzalo Ordóñez Pérez** |  **Alcalde do Porriño** 1981 - 2003 | Sucesor:**Raúl Francés** |

Notas
-----

1. ↑  Fallece a los 74 años José Manuel Barros, alcalde de Porriño durante dos décadas
2. 1 2  Fallece el exalcalde de O Porriño José Manuel Barros, *La Voz de Galicia*, 3/1/2016.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Barros González, José Manuel". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 60. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Porriño

### Ligazóns externas

* El exalcalde de Porriño llegó a pagar 4.000 euros al extorsionador del deán
**David Michael Bautista, Jr.**, máis coñecido como **David Batista** ou polo seu nome no ring, **Batista**, nado en Washington, D.C. o 18 de xaneiro de 1969, é un loitador norteamericano de raíces grecofilipinas. Batista é un loitador xeralmente louvado polo seu estilo de loita.

Spec Corpo
----------

* 190 centímetros de altura
* Peso 130 kg
* Sangue Tipo B
* Axencias (2012/02/02)

Carreira profesional
--------------------

### Principio da súa carreira

A carreira de Batista comezou cando coñeceu a Mr Perfect e a Road Warrior Animal nun congreso de fisicoculturismo. Batista intentou entrar na WCW, pero dixéronlle que endexamais triunfaría na loita libre. Probou sorte entón na World Wrestling Federation, onde o enviaron a traballar con Afa Anoai. Loitou na marca de Anoai, a WXW, baixo o nome de *Kahn*.

Debutou na Ohio Valley Wrestling (OVW) no 2000, unindo as súas forzas con Synn. Durante o tempo que estivo na OVW usou o nome de *Leviathan*. Como membro dos Discípulos de Synn mantívose como gañador ata que foi vencido pola superestrela da OVW, Christmas Chaos, que non é outro que a actual superestrela da WWE *Kane*. Máis tarde, Batista gañaría o título de Peso Completo da OVW contra The Machine. Tras perder o campionato con The Prototype, Synn creu que Batista estaba a se volver demasiado independente e vendeuno ó Reverendo D-Von, sendo este o seu paso á WWE World Wrestling Federation.

### Carreira na WWE

David Batista comezou a súa carreira na WWE no episodio de SmackDown! do 9 de maio de 2002. Presentouse baixo o nome de *Deacon Bautista*, como colaborador de Reverendo D-Von. O seu primeiro combate foi por parellas, e xunto a D-Von venceu o duelo de Randy Orton e Faarooq, usando o seu golpe *Spinebuster*. Finalmente acabou separándose de D-Von, e volveu a 'Raw', cambiando o seu nome polo que é coñecido actualmente.

Despois de acadar unha reputación de *"monstro"* a través de combates nos que esmagou a outros loitadores, incluíndo un no que atacou maliciosamente a Tajiri, enviándoo ao hospital, Batista uniuse a Ric Flair no feudo que este tiña contra Kane. O debut de Batista nun PPV foi en Armageddon 2002, en Fort Lauderdale, Florida, onde venceu.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* SmackDown!

### Ligazóns externas

* Sitio Oficial
* Perfil en WWE.com
* Perfil en OWW

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44158
* WorldCat
* VIAF: 70848045
* AlloCiné: 178123
* BIBSYS: 1512647520323
* BNE: XX5709294
* BNF: 16952823x
* Box Office Mojo: davbautista
* CineRessources: 396695
* FAST: 1727211
* GND: 1065006284
* IMDb: nm1176985
* ISNI: 0000 0000 3680 8635
* LCCN: n2007083848
* Metacritic: dave-bautista
* NKC: xx0227393
* NNDB: 000111076
* NTA: 398267464
* Rotten Tomatoes: dave\_bautista
* SUDOC: 183129849
* TMDb: 543530
* TVcom: dave-bautista
* Sherdog: 109113

 |
A **festa da pataca de Coristanco** é unha festa gastronómica celebrada a terceira fin de semana de setembro na parroquia de Traba no municipio de Coristanco. A economía de Coristanco baséase en parte neste produto da horta, estando considerado este concello como a Capital da Pataca en Galicia, en referencia ás elevadas colleitas de pataca debido ás boas condicións climatolóxicas para o seu crecemento.

Características
---------------

Carroza deseñada con patacas na Festa da Pataca de Coristanco de 2005.
A festa da exaltación deste tubérculo nace en 1981, ó mesmo tempo cá Cooperativa da Pataca de Bergantiños, pola necesidade de dar a coñecer a calidade deste produto gastronómico. O nome de Coristanco está asociado dende hai anos ao cultivo da pataca. Este produto, común na gastronomía de Galicia, encontra na comarca de Bergantiños, e en particular na terra de Coristanco, un dos seus mellores lugares de cultivo. A conxunción da climatoloxía húmida e temperada desta parte occidental de Galicia coas condicións dos seus solos explican as características que esta zona reúne para o seu cultivo.

A primeira actividade festiva comeza pola mañá cos tractores engalanados con patacas. O día continúa co concurso gastronómico, degustación de patacas, exposición de maquinaria agrícola, actuacións de grupos de gaitas e danza. Á hora da comida, repártese de modo gratuíto a todas as persoas asistentes sardiñas, cachelos (patacas cocidas coa súa pel) e viño. Despois da comida continúase cos concursos: a recollida da pataca, que consiste en recoller no menor tempo posible un rego de patacas, e o baile da pataca, onde se premia a parella que consiga bailar máis tempo cunha pataca suxeita entre as súas frontes.

Notas
-----

1. ↑  Turgalicia (ed.). "Festa da Pataca". Consultado o 25 de agosto de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Indicación Xeográfica Protexida Pataca de Galicia
A **Alianza Patriótica para o Cambio** (APC) foi unha coalición política de partidos de Paraguai, que obtivo a presidencia do estado no 2008, despois de 61 anos no posto o Partido Colorado. Fernando Lugo foi o presidente electo o 20 de abril do 2008 pola APC.

Integrantes da APC no 2008
--------------------------

* Partido Liberal Radical Auténtico
* Partido Revolucionario Febrerista
* Partido Demócrata Cristián
* Partido País Solidario
* Partido Fronte Ampla
* Partido Encuentro Nacional
* Partido Demócrata Progresista
* Partido del Movimiento al Socialismo
* Bloque Social y Popular
* Movimiento Resistencia Cuidadana Nacional

Juventud Patriótica para el Cambio (JPC)
----------------------------------------

É o órgano xuvenil da Alianza que aglutina ás xuventudes de todos os seus partidos e movementos.

Véxase tamén
------------

* Fernando Lugo

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1814544
* EBID: ID

 |
***Sir Tim O'Theo*** é unha serie de banda deseñada creada polo artista Raf e publicada por primeira vez en 1970 nas revistas *Mortadelo* e *Super Mortadelo* da Editorial Bruguera. Algúns dos guións destas historias son obra do novelista Andreu Martín, outros de Ron Clark, e a maioría están escritos polo propio Raf.

Despois de Ediciones B adquirir os dereitos, as historias foron reeditadas entre 1987 e 1991.

Estrutura narrativa
-------------------

A serie é unha parodia das novelas policiais clásicas, especialmente as de Sherlock Holmes, e xira arredor de Sir Tim O'Theo, un aristócrata británico que resolve enigmas, e o seu mordomo Patson.

A acción transcorre no pobo ficticio de Bellotha Village, preto de Londres. As historias son breves e xeralmente conclúen cun problema que inicialmente parece insolúbel pero acaba sendo trivial.

A serie conta tamén cun variado elenco de personaxes secundarios, como policías locais ineptos e pantasma molestas.

Notas
-----

1. ↑  Matías Guiu, Armando, con fragmentos dunha entrevista a Raf, para *Comic Story-4*, *Bruguelandia*, Editorial Bruguera, Barcelona, 26/10/1981, páx. 30 a 31.
2. ↑  El Sir o no Sir en Lady Filstrup

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* CANYISSÀ, Jordi (2015). *Raf. El 'gentleman' de Bruguera*. Barcelona: Amaníaco Ediciones. Depósito Legal: B-26644-2015. ISBN 978-84-942426-6-3.

### Ligazóns externas

* Sir Tim O'Theo en Rue Bruguera, 13.
* Sir Tim O'Theo en Comicsphere.
* Raf, o dandy que creou Sir Tim O'Theo, artigo no xornal *El Periódico*.
* Raf, o pai de Sir Tim O'Theo, artigo no suplemento Culturas do xornal *La Vanguardia*.