**Camille Claudel**, nada en Fère-en-Tardenois (Aisne) o 8 de decembro de 1864 e finada en Montdevergues (Vaucluse) o 19 de outubro de 1943, foi unha escultora francesa.

Traxectoria
-----------

Dende a súa infancia en Champagne, Camille foi unha persoa moi apaixonada pola escultura: xogaba co barro e esculpía as persoas que a rodeaban, como o seu irmán Paul e a súa servente Hélène.
Naceu no seo dunha familia acomodada que se trasladou, sendo Camille aínda unha meniña, a Villeneuve-sur-Fère onde naceu o seu irmán, o poeta e diplomático Paul Claudel, en 1868. Aínda que a familia residiu posteriormente noutras localidades, os veráns sempre os pasaron en Villeneuve. En 1881 a familia trasladouse a París. Camille tentou entrar na École des Beaux-Arts, pero non a admitiron por ser muller, polo que alugou un estudio que compartiu con dúas americanas, entre as que estaba Jessie Lipscomb, e onde lles daba clase un profesor da *École*, ata que en 1883 este marchou a Roma pedíndolle a Auguste Rodin que o substituíse. Tras algunhas vacilacións este aceptou, coa condición de que Camille fose ao seu obradoiro. Alí convértese na súa inspiración, o seu modelo, a súa confidente e a súa amante. O coñecemento da súa relación pola familia levou a que Camille deixase a casa familiar. En 1892 rematou a súa relación amorosa con Rodin, aínda que se seguiron vendo regularmente ata 1898.

Auguste Rodin
-------------

Camille Claudel no taller de Rodin, ca. 1899
Ten o seu encontro con Auguste Rodin en 1883, e o ano seguinte empeza a traballar no seu taller. Camille posa para el e colabora na realización das figuras da monumental As Portas do Inferno. A obra da escultora, a pesar de ser moi próxima á do seu mestre, ten o seu temperamento, sen ser nunca unha copia; por iso, Octave Mirbeau proclamou o seu xenio. Ademais de ser unha das súas principais colaboradoras, foi tamén a súa amante e compañeira durante algúns anos; converteuse no seu modelo e a súa musa, inspirando obras como La danaie o Fugit Amor.

Produciuse entre ambos un clima de colaboración e enfrontamento que enriqueceu o labor mutuo. A pesar da paixón, a relación entre Rodin e Camille é complicada, conflitiva e con interrupcións e crises.

Frecuentaron xuntos os ambientes artísticos e culturais máis importantes do París da época e pasaron xuntos longos períodos fóra da cidade, pero Rodin está unido sentimentalmente a outra muller, Rose Beuret, á que non ten intención de abandonar para casar con Camille. Esta situación será a inspiración dunha das obras máis importantes de Camille: A Idade Madura. Nesta escultura vemos representada a escena de Camille de xeonllos e suplicante, dirixindo as súas mans cara a Rodin, quen lle dá as costas mentres unha muller medio anxo-medio meiga, que representa a Rose Beuret, lévao.

Unha vez rota a súa relación co escultor, entra na súa vida Claude Debussy, pero tamén el está unido a outra muller. Mentres, as súas obras alcanzan certo éxito e aparecen con frecuencia artigos sobre ela nas revistas de arte. Nesta época de crise emocional, Camille péchase no seu taller e afástase do mundo. En decembro de 1905, Camille realizou a súa última exposición.

A partir de 1905 a saúde mental de Camille comezou a degradarse, desaparecía por longos períodos de tempo, destruíu gran parte da súa obra e tiña crises de paranoia. Acusou a Rodin de roubarlle as súas ideas e de tentar asasinala. Logo da voda do seu irmán, en 1906, viviu practicamente confinada no seu estudio.

Declive
-------

A partir de aí, sufriu sucesivas crises nerviosas que agudizarán cada vez máis e comezou a destruír as súas obras. Non tivo apoio familiar, xa que a súa nai e a súa irmá seguían sendo hostís á súa forma de vida e o seu irmán Paul estaba lonxe. O único que apoiaba a Camille era o seu pai, quen se negou reiteradamente a internar a súa filla como lle pedían os seus familiares directos.

O 3 de marzo de 1913 morreu o seu pai. O 10 de marzo a súa nai decidiu internala no sanatorio de Ville-Evrard e en xullo en Montdevergues, manicomio do cal, a pesar da súa recuperación e os seus lúcidos e desgarrados rogos ó seu irmán Paul, nunca saíu. Pechada pasou os derradeiros trinta anos da súa vida. A familia prohibiu que recibise visitas e nunca foron vela. Faleceu en 1943 e foi enterrada nunha tumba sen nome, só cos números 1943 -n392, no pequeno cemiterio da institución mental de Montdevergues. Á morte de Paul Claudel en 1955, ergueuse o veto que existía na familia sobre Camille e os descendentes quixeron dar unha tumba digna a Camille Claudel. Escribiron a Montdevergues solicitando a situación da tumba e a exhumación para o seu traslado. A institución contestou que a tumba desaparecera, xa que a institución necesitara unha serie de ampliacións e se utilizaran os terreos do pequeno cemiterio onde se enterraban os pacientes esquecidos polas súas familias.

En 1988 estreouse a película francesa *Camille Claudel*, dirixida por Bruno Nuytten e con Isabelle Adjani e Gérard Depardieu nos papeis principais de Camille Claudel e Auguste Rodin.

Obra
----

A maior colección de obras de Camille Claudel exponse de xeito permanentente nunha sala, dedicada exclusivamente a ela, no Museo Rodin.

* *L'âge mûr* (expóñense dúas vesrión: unha en xeso e outra en bronce)
* *La petite châtelaine* (mármore)
* *Pensée* (mármore)
* *Paul Claudel à trente-sept ans* (bronce)
* *L'implorante* (bronce)
* *Clotho* (xeso)
* *Les causeuses* (versión en xeso, versión en ónix e versión en bronce)
* *La valse* (bronce)
* *Buste de Rodin* (versión en xeso, versión en bronce)
* *Vertumne et pomone* (mármore)
* *La vague* (ónix e bronce)
* *Profonde pensée* (bronce)
* *Profonde pensée* (mármore)
* *La jeune fille à la gerbe* (bronce)
* *Sakountala* (arxila)
* *L'abandon* (bronce)
* *La niobide blessée* (bronce)
* *Jeune femme aux yeux clos* (arxila ?)

No Museo Albert-André, en Bagnols-sur-Cèze

* *L'implorante* (bronce)

No Museo Dubois-Boucher de Nogent-sur-Seine (Aube)

* *Persée et la Gorgone*

Notas
-----

1. ↑  Museo Rodin. «Cronología de Auguste Rodin». Consultado o 23 de xaneiro de 2013.
2. ↑  Museo de Orsay. «Camille Claudel, La edad madura». Consultado o 23 de xaneiro de 2013.
3. ↑  Manuel Vicent, El País (3 de abril de 2010). «El beso de mármol de Camille Claudel». Consultado o 23 de xaneiro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Camille Claudel*** |

### Ligazóns externas

* Llamarse Camille Claudel Artigo do escritor Germán Uribe *(en castelán)*
* "Camille Claudel por Reine-Marie Paris" *(en francés)*.
* *Asociación Camille Claudel* *(en francés)*.
* *Web da curtametraxe 'Camille', sobre Camille Claudel* *(en catalán)* *(en inglés)* *(en francés)*.
* *(en catalán)* «La dona artista i el poder : homenatge a Camille Claudel» (son). *l'Arxiu de la Paraula*. Ateneu Barcelonès, 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q120582
* WorldCat
* VIAF: 66585142
* AGORHA: 110733
* BIBSYS: 90502419
* BLBNB: 000184020
* BNB: ID
* BNCHL: 000185217
* BNF: 12597326c
* Bridgeman: 21033
* CANTIC: a12295929
* CiNii: DA02034422
* DeutscheBio: 118814516
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 102749
* FemBio: 5958
* GEC: 0024173
* GND: 118814516
* ICCU: BVEV047784
* ISNI: 0000 0001 2137 4309
* KulturNav: ID
* LCCN: n82158800
* NDL: 00620499
* NKC: jn20000700309
* NNDB: 000032250
* NTA: 070077444
* OL: OL435811A
* Pinakothek: B2mxqgmG8b
* RKD: 109298
* SELIBR: 181825
* SNAC: w6qz2xwk
* SUDOC: 027511251
* ULAN: 500102192
* WikiTree: Claudel-14

 |