recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Julius Friedrich August Bahnsen**, nado o 30 de marzo de 1830 en Tondern, no seu tempo territorio prusiano, agora parte de Dinamarca e finado o 7 de decembro de 1881 en Lauenburg, Pomerania, agora parte de Polonia, foi un filósofo alemán. Bahnsen está considerado o orixinador da caracteroloxía que formulou nos dous volumes de *Beiträgen zur Charakterologie* (1867) e desenvolveu nas súas seguintes obras, en especial na súa Opus magnum *Der Widerspruch im Wissen und Wesen der Welt* (1880/82).

Traxectoria
-----------

En 1847 Bahnsen comezou a estudar filosofía e (con Gregor Wilhelm Nitzsch) filoloxía en Kiel. En 1849 alistouse como voluntario contra os dinamarqueses na Primeira Guerra de Schleswig (1848–1851) e marchou a Tubinxia no estado alemán de Baden-Württemberg despois do desarmamento do exército de Schleswig-Holstein en 1850. Alí estudou filosofía e en 1853 graduouse baixo a dirección de Friedrich Theodor Vischer cun tema sobre a estética. Exerceu como profesor en varias localidades ata que en 1862, Bahnsen obtivo emprego nun progymnasium en Lauenburg, onde viviu ata a súa morte.

Obra filosófica
---------------

Como discípulo de Schopenhauer, Bahnsen combinou a dialéctica de Hegel (que Bahnsen, non obstante, só aceptaba dentro do dominio do abstracto) e o monismo de Schopenhauer. Nesta combinación o irracional que comporta a vontade schopenhaueriana, que aínda acepta como a esencia da existencia e tamén de todo o mal, non é igual en cada individuo, senón tan múltiple como eses individuos. O seu é un pesimismo radical, vivimos nun inferno que carece de saída, o estado natural é un estado de brutalidade, onde reinan os malos instintos e canto facemos para elevarnos por medio da moralidade, máis a vontade devén autónoma e forte e máis sufrimos por medio da conciencia do deber. Para Bahnsen non se pode librar ao home da dor por medio da moralidade, afirmando que o absurdo é a lei suprema

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Julius Bahnsen, Winfried H. Müller-Seyfarth (Ed.): *Das Tragische als Weltgesetz und der Humor als ästhetische Gestalt des Metaphysischen. ("The Tragical as World Law and Humour as Aesthetic Shape of the Metaphysical.")* VanBremen VerlagsBuchhandlung, Berlin 1995
* Julius Bahnsen, Anselm Ruest (Ed.): *Wie ich wurde, was ich ward, nebst anderen Stücken aus dem Nachlaß des Philosophen.* Leipzig 1931

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76168
* WorldCat
* VIAF: 120783593
* BNE: XX1697335
* BNF: 127763591
* CERL: cnp00543220
* DeutscheBio: 118505947
* FAST: 1923581
* GND: 118505947
* ISNI: 0000 0001 1884 7769
* LCCN: n2011026048
* NKC: jo2002101194
* NLG: 156869
* NTA: 24001099X
* OL: OL162804A
* SELIBR: 328407
* SUDOC: 088698289

 |
**Julius Deutsch**, nado o 2 de febreiro de 1884 en Lackenbach (Austria-Hungría) e finado o 17 de xaneiro de 1968 en Viena (Austria), foi un político membro do *Partido Socialdemócrata de Austria*, parlamentario entre 1920 e 1933, e cofundador e dirixente da milicia socialdemócrata *Republikanischer Schutzbund* ("Asociación Republicana de Defensa").

A súa vida
----------

Julius Deutsch fundou o *Schutzbund* en 1923, como resposta á organización paramilitar *Heimwehr* ("milicias populares"), que mantiña unha relación ideolóxica co *Partido Social Cristián*. Foi o seu dirixente ata a súa destrución en 1934.

Os membros do *Schutzbund* foron recrutados fundamentalmente fóra do *Deutschösterreichische Volkswehr* (milicias populares xermano-austríacas). 

Despois da derrota da Garda Republicana durante a guerra civil austríaca de 1934 e a posterior prohibición dos socialdemócratas, fuxiu á cidade de Brünn, en Checoslovaquia.

Desde 1936 ata 1939, Deutsch loitou como xeneral das tropas republicanas na Guerra Civil Española.

En 1939 marchou a París e traballou para na representación estranxeira dos socialistas austríacos (AVOES). Despois da ocupación de Francia pola Alemaña nazi, Deutsch, que era xudeu, tivo que emigrar outra vez, esta vez aos Estados Unidos de América, ata a súa volta a Austria en 1946.

Deutsch foi tamén o presidente da *Confederación Deportiva Internacional do Traballo*.

En 1951 Deutsch casou coa escritora Adrienne Thomas, con quen conviviu ata a súa morte, en Viena, o 17 de xaneiro de 1968.

Referencias
-----------

1. ↑  *Yidishe Bilder* número 13 (1937). Citado in *Ghetto Fighters' House archives.*
2. ↑  Wheeler, Robert F.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q78963
* WorldCat
* VIAF: 34584698
* BIBSYS: 90698522
* BNF: 12771963q
* CiNii: DA07380089
* DeutscheBio: 118678027
* Discogs: 2037405
* FAST: 261662
* GND: 118678027
* ISNI: 0000 0000 8113 6276
* LCCN: nr89017568
* Munzinger: 00000005056
* NKC: skuk0000312
* NTA: 067876293
* OL: OL136265A
* SNAC: w6c25287
* SUDOC: 085885649

 |
Bodhisattva Maitreya do século II.
**Maitreya** (en sánscrito), **Metteyya** (en pali), **Maithree** (en cingalés), **Jampa** (en tibetano) ou **Di-Lặc** (vietnamita), é considerado o Buda futuro na escatoloxía budista. Nalgúns textos budistas, como o *Sutra de Amitabha* e o *Sutra do Loto*, é chamado **Ajita**.

Segundo a tradición budista, Maitreya é un bodhisattva que aparecerá na Terra nun futuro, completará a iluminación, e ensinará *dharma* máis puro. Segundo as escrituras, Maitreya será o sucesor do Buda actual, Gautama Buddha (tamén coñecido como Śākyamuni Buddha). A profecía da chegada de Maitreya refírese a un tempo no futuro no que o dharma estará esquecido pola maioría da poboación do mundo. Esta profecía atópase na literatura canónica das grandes escolas do budismo, incluíndo a Theravāda, a Mahāyāna e a Vajrayāna.

Notas
-----

1. ↑  Horner (1975), *The minor anthologies of the Pali canon*, p. 97. Regarding Metteyya, Bv XXVII, 19: "I [Gautama Buddha] at the present time am the Self-Awakened One, and there will be Metteyya...."
2. ↑  Buddha Dharma Education Association (2014). "Suttanta Pitaka: Khuddaka Nikāya: 14.Buddhavamsa-History of the Buddhas". *Guide to Tipiṭaka*. Tullera, NSW, Australia: Buddha Dharma Education Association. Consultado o 2014-12-21.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Maitreya***  |

### Bibliografía

* Horner, IB, ed. (1975). *The minor anthologies of the Pali canon. Volume III: Buddhavaṁsa (Chronicle of Buddhas) and Cariyāpiṭaka (Basket of Conduct)*. Londres: Pali Text Society. ISBN 0-86013-072-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193461
* WorldCat
* VIAF: 20477230
* BMT: 12164
* BRE: 2164633
* CERL: cnp00539576
* EBID: ID
* GND: 11882726X
* NDL: 00567714
* NKC: jo2016908814

 |
**Joaquín Poza Cobas**, nado en Pontevedra en 1870 e finado na mesma cidade o 20 de agosto de 1948, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Laureano Poza Estévez. Libreiro e impresor, na súa imprenta da rúa Michelena imprimíronse, os *Documentos, inscripciones, monumentos, extractos de manuscritos, tradiciones, noticias etc. para la Historia de Pontevedra*, de Casto Sampedro (1902), algúns números da revista Nós, regulamentos de sociedades obreiras e periódicos como *El Amigo del Pueblo* de Vigo. Tiña tamén unha librería na praza Indalecio Armesto.

Vencellado ao movemento republicano de Pontevedra xa a finais do século XIX, en 1900 aparece como administrador do periódico *La Unión Nacional* portavoz dese movemento. Dirixente do Partido Radical dende os seus inicios, en 1904 foi un dos asinantes da convocatoria ao mitin que Alejandro Lerroux ía dar en Pontevedra. Foi tamén director dos periódicos *El Grito del Pueblo*, órgano do Partido Republicano, e *La Libertad* (en 1907 era o seu administrador e, dende 1908, director e propietario, imprimíndose nos seus talleres tipográficos, foi substituído polo seu fillo Joaquín).

Foi un dos asinantes do manifesto dos republicanos galegos á Xunta Directiva da Alianza Republicana en 1928. Socio do Centro Republicano de Pontevedra, militou inicialmente no Partido Radical-Socialista, aínda que se deu de baixa posteriormente. En 1935 ingresa en Unión Republicana.

Casado con Pilar Juncal, irmá de José Juncal Verdulla, entre os seus fillos destacaron 
Joaquín, Hernán e Laureano Poza Juncal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira Martínez, Carlos (2004). "A Familia Poza: Un exemplo de republicanismo e librepensamento en Pontevedra" (PDF). *Anuario Brigantino* (27): 265–312. Consultado o 28 de agosto de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390907
* Galiciana: 68026

 |
**Joaquín Merino Pérez**, nado en Madrid o 6 de maio de 1927 e finado na mesma cidade o 15 de decembro de 2011, foi un escritor, tradutor e xornalista español.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito na Universidade de Deusto e logo trasladouse ao Reino Unido, onde se formou e estudou inglés. De volta a Madrid a comezos dos anos sesenta traballou como agregado turístico da embaixada británica en España e como asistente comercial para British Airways.

En 1964 estreouse como narrador coa novela *La isla* (Premio Café Gijón) e posteriormente dedicouse ao xornalismo cultural e gastronómico. Fíxoo na radio, en Radio Peninsular, no magazine de Luis del Olmo a comezos dos setenta e despois en distintas emisoras (Radio Nacional de España, COPE, Antena 3), xornais (*ABC*, *Ya*, *Madrid*, *El Alcázar*, *La Estafeta Literaria*, *El País*), e en Televisión Española ata que se fixo un sitio na edición española de *La Voz de Galicia*, coa que colaboraba a miúdo.

Como tradutor destaca o seu traballo ao verquer boa parte das obras de Sigmund Freud ao español.

Vida persoal e relación con Galicia
-----------------------------------

Ademais de casar cunha muller galega, Mercedes Pérez, na segunda metade da súa vida mantivo unha intensa relación con Galicia e a súa gastronomía, e chegou a publicar un libro sobre a cociña galega e unha guía turística de Vilagarcía de Arousa.

Obra
----

### Ficción

* *Secundino* (1963)
* *La isla* (1964)
* *La cueva* (1966)
* *El hombre invisible*
* *Solo mirando* (1970)
* *Las violadoras* (1980) - novela erótica
* *Una chica con complejo* (1980) - novela erótica

### Non ficción

* *Londres para turistas pobres* (1959)
* *Londres, ciudad centrífuga* (1965)
* *Londres para turistas ricos* (1972)
* *Londres para pecadores* (1973)
* *Confidencias más o menos pop* (1973)
* *Madrid para reprimidos* (1974)
* *Las cosas de la vida* (1976)
* *Yo, Madrid* (1976)
* *Yo, Londres* (1977)
* *Andar y charlar* (1977)
* *Galicia ensebre* (1978)
* *El Salmón en su mesa y su cocina* (1989)
* *La edad no es cosa de años. Manual y guía para cuarentones, cincuentones, sesentones y similares, cómo mantenerse joven y feliz* (1991)
* *Perla de Arousa* (1992)
* *Titanes de los fogones* (2005)
* *Historias de la buena vida* (2006)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390903
* WorldCat
* VIAF: 56184800
* BIBSYS: 14021049
* BNE: XX1023951
* ISNI: 0000 0001 2280 3435
* LCCN: no93030656
* SUDOC: 149200587

 |
**Joaquín R. Rodríguez**, nado no Porriño e finado en Buenos Aires o 6 de agosto de 1952, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou á Arxentina. Foi un dos fundadores da Sociedad Fomento de Porriño y su distrito, da que foi presidente e director do seu boletín. Tamén foi membro da Agrupación Artística Gallega e directivo do Centro Galego de Buenos Aires. Escritor de relatos, colaborou en *El Agrario*, *Correo de Galicia*, *Vida Gallega* e nas revistas arxentinas *El Hogar* e *Novela Semanal*. Foi membro da comisión de prensa e secretario xeral do Hogar Gallego e colaborou no seu boletín. Visitou O Porriño en 1933 onde foi obxecto dunha homenaxe organizada pola Federación Municipal Agraria. Finou en Buenos Aires o 6 de agosto de 1952.

Vida persoal
------------

Casou en Buenos Aires con María Carretero en 1919.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-2-1933, p. 12.
2. ↑  *El Correo de Galicia*, 9-11-1919, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Xiráldez, Xosé (1994). "Tres porriñeses en Buenos Aires". *O Tranvía* (10): 30.
**José Manuel Arufe Rieiro**, nado en Santa Comba en 1944, é un político e enxeñeiro galego.

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro. Presentouse ás eleccións municipais de 1979 en Santa Comba pola Agrupación Independiente de Xallas e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Popular, sendo reelixido cunha amplísima maioría absoluta e sendo elixido deputado provincial. Nas municipais de 1987 encabezou a CPG e volveu ser reelixido con maioría absoluta e deputado provincial. Na Deputación foi vicepresidente, nun primeiro lugar baixo o mandato do aliancista José Manuel Romay Beccaría (1987-1989) e en segundo baixo o mandato do socialista Salvador Fernández Moreda (1989-1991), xunta o cal presentou unha moción de censura contra Romay en xuño de 1989. A esta situación chegouse tras un acordo inicial entre o PSdeG e a CPG para cogobernala Deputación da Coruña e o concello de Lugo, tralas municipais de 1987, malia ser respectado en Lugo (coa alcaldía da CPG), finalmente na Deputación coruñesa a coalición non apoiou ós socialistas (que foran a primeira forza) e fixo presidente a Romay. Porén, as diversas discrepancias entre Romay e parte da CPG supuxo que 3 dos seus 5 deputados (ademais del mesmo os alcaldes de Coristanco e Mazaricos) apoiasen a devandita moción de censura no 89 e pasasen a gobernar cos socialistas.

Nas municipais de 1991 encabezou a CNG, o proxecto infrutuoso de expansión de Centristas de Galicia, e perdeu a alcaldía ó lograr o PPdeG a maioría absoluta. Volveu a presentarse nas municipais de 1995 a través da Agrupación de Independientes de Xallas-Santa Comba, pero sen conseguir recuperala alcaldía, a pesar de que mantivo as distancias e sumou apoios, dado que o PPdeG revalidou a maioría absoluta. En 1999 optou por non presentarse de novo e retirouse da política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Cousillas Blanco** |  **Alcalde de Santa Comba** 1979 - 1991 | Sucesor:**José Toja Parajó** |

Notas
-----

1. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia* Santiago, 29-6-1988 p.53

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Santa Comba

### Ligazóns externas

* El presidente de la Diputación de La Coruña dimite la víspera de una moción de censura
* Santa Comba 1991
**José Manuel Cores Tourís**, nado en Oubiña (Cambados) o 1 de novembro de 1958, é un político galego do PPdG.

Traxectoria
-----------

Foi director xerente da cooperativa Horsal e vicepresidente do Consello Regulador da Denominación de Orixe Rías Baixas dende o 1985. Posteriormente, ocupou os postos de concelleiro no Concello de Cambados dende o 1987 ata o 1995, e Tenente de Alcalde dende o 1995 ata o 1998.

Foi elixido alcalde de Cambados trala dimisión de Santiago Tirado Serén en maio de 1998. Nas eleccións municipais de 1999 foi reelixido con maioría absoluta, así como no 2003 e no 2007. Porén, abandonou o cargo en abril de 2009 tras ser nomeado delegado territorial da Xunta de Galicia en Pontevedra do novo goberno de Alberto Núñez Feijóo.

Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 2000, nas de 2004 e nas de 2008. En abril de 2009 presentou a súa renuncia ao pasar a ocupar o posto de designación como delegado da Xunta de Galicia para a provincia de Pontevedra, e foi substituído por Paz Lago. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012, e renunciou para volver ocupar o cargo de delegado territorial da Xunta de Galicia.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Santiago Tirado Serén** |  **Alcalde de Cambados** 1998 - 2009 | Sucesor:**Luís Aragunde Aragunde** |

Vida persoal
------------

Está casado e ten dúas fillas.

Notas
-----

1. ↑  "*Senado.es*". Arquivado dende o orixinal o 18 de maio de 2006. Consultado o 05 de decembro de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***José Manuel Cores Tourís Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Eleccións municipais en Cambados
**Javier Dorado Soto**, nado en Vigo en 1988 é un político galego do Partido Popular.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Afiliado a Novas Xeracións desde os 16 anos, foi vicepresidente local de NNGG de Vigo, presidente provincial de NNGG de Pontevedra (2007-2010) e presidente de Novas Xeracións de Galicia (2010-2014). Actualmente é Secretario Xeral Nacional de Nuevas Generaciones. Desde abril de 2011 é membro do Comité Executivo Nacional do Partido Popular.

Foi elixido deputado por Pontevedra nas Eleccións ao Parlamento de Galicia 2012, tomando posesión en febreiro de 2013. Foi voceiro de Xuventude e Voluntariado do Grupo Parlamentario Popular.

Colaborou con medios de comunicación televisiva, radiofónica e escrita, como o blog 'El Dorado' no periódico dixital *Periodista Digital*. E formou parte da mesa política de *Las mañanas de Cuatro* en Cuatro.

En decembro de 2016 foi nomeado director xeral do Instituto de la Juventud.

Notas
-----

1. ↑  "Javier Dorado: "Si la crisis tiene algo positivo, es que ha obligado a personas, empresas y administraciones a apretarse el cinturón"". Arquivado dende o orixinal o 26 de decembro de 2016. Consultado o 26 de decembro de 2016.
2. ↑  "Miembro comité ejecutivo PP". Arquivado dende o orixinal o 29 de novembro de 2016. Consultado o 26 de decembro de 2016.
3. ↑  "Información sobre o deputado Javier Dorado".
4. ↑  "Blog El Dorado". Arquivado dende o orixinal o 17 de novembro de 2016. Consultado o 26 de decembro de 2016.
5. ↑  "El vigués Javier Dorado, nuevo director del Instituto de la Juventud". Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2016. Consultado o 30 de decembro de 2016.
**Javier Estévez Viana**, nado nas Neves cara 1903 e finado en Ponteareas o 14 de setembro de 1936, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Sobriño de Alejandro Viana Esperón. Membro do Centro Republicano de Tui, pasou en 1933 a militar no Partido Republicano Radical Socialista. Militou despois en Izquierda Republicana e foi elixido vicesecretario da Juventud de Izquierda Republicana de Ponteareas en marzo de 1935. Comerciante en Ponteareas. Colaborou en *Tribuna* e *Renovación* e foi correspondente de *El País* en Ponteareas. Participou nos mitins da campaña para as eleccións de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi membro do Comité de Defensa da República de Ponteareas. Tomada a vila polos facciosos, agochouse na casa duns correlixionarios preto do mosteiro de Canedo. Foi detido e ingresou no cárcere de Tui o 13 de agosto. Ás sete da tarde do 14 de setembro a Garda Civil e un grupo de falanxistas de Ponteareas levárono ao depósito municipal da vila. Foi torturado para que delatase o agocho dos republicanos fuxidos: malleiras, amputación dos órganos sexuais, perda das unllas e perforacións nos pulmóns con agullas. Levárono á praza da vila ameazándoo con matalo diante da casa da súa nai. Finalmente asasinárono no Cemiterio da Vila.

Vida persoal
------------

Casou en Vigo con Isabel Sangermán Alfaro en novembro de 1929.

Notas
-----

1. ↑  *Tribuna*, 6-8-1933, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 26-3-1935, p. 15.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-7-1935, p. 15.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-2-1936, p. 12.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-11-1929, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Gallardo, Ángel (2008). "A represión franquista no concello de Tui". *O Miño, unha corrente de memoria. Actas das Xornadas sobre a represión franquista no Baixo Miño (2006, 2007)* (PDF). Ponteareas: Alén Miño. pp. 93–94. ISBN 978-84-930739-8-5.

* Rodriguez Gallardo, Ángel (2006). *O ruído da morte. A represión franquista en Ponteareas (1936-1939)*. Sada: Do Castro.

### Ligazóns externas

* 

* Javier Estévez Viana na páxina web *Nomes e Voces*.
**Javier Costas Comesaña**, coñecido como **Ligero**, nado en Coruxo (Vigo) o 3 de decembro de 1909 e finado en Vigo en decembro de 1986, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Carpinteiro veciño de Oia. Na Segunda República foi secretario do Sindicato Agrícola de San Miguel de Oia e secretario do Partido Comunista de Canido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Procesado nas causas 805/36 e 52/37. O seu irmán Manuel Costas Comesaña foi paseado en Mos o 22 de setembro de 1936. A Xunta Provincial de Incautación de Bens determinou a apertura de expediente de responsabilidades política. En 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades políticas a 500 pesetas de multa, 15 anos de inhabilitación e 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Vigo. Permaneceu entobado ata o 18 de xullo de 1948, cando se entregou ás autoridades franquistas. Procesado na causa 52/37, foi acusado de rebelión, e o fiscal solicitou vinte anos de reclusión, conmutábel pola de tres anos de prisión.

Notas
-----

1. ↑  *Faro de Vigo*, 3-12-1986, p. 41.
2. ↑  *Diario de Pontevedra*, 9-9-1937, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-6-1940, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Méixome, Carlos (2021). *Catas na memoria. A persecución franquista no Val de Miñor*. Santiago de Compostela: Laiovento. pp. 170–173. ISBN 978-84-8487-506-2.
* Vázquez Acuña, Bernardo (2015). *Memoria dunha parroquia republicana*. Vigo: Instituto de Estudos Vigueses. ISBN 978-84-89599-59-8.

### Ligazóns externas

* 

* Javier Costas Comesaña na páxina web *Nomes e Voces*.

* A noite dos mozos solteiros
* En Priegue non hai chivatos
**Francisco Javier Gómez de Liaño y Botella**, nado en Ourense o 2 de agosto de 1948, é un xurista galego. Actualmente exerce como avogado, se ben é coñecido pola súa anterior carreira como xuíz.

Traxectoria
-----------

É fillo do fiscal e maxistrado Mariano Gómez de Liaño y Cobaleda, e licenciouse en Dereito pola Universidade de Salamanca. Foi secretario xudicial e xuíz de vixilancia penitenciaria antes de pasar á Audiencia Nacional. Neste tribunal asumiu casos relacionados cos GAL, como o caso Lasa e Zabala. Entre 1990 e 1995 foi vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial de España.

En 1997 asumiu unha denuncia contra o grupo PRISA. Gómez de Liaño procesou a Jesús de Polanco, Juan Luis Cebrián e a todo o Consello de Administración de Sogecable por un presunto delito de apropiación indebida. Ditou sete resolucións, que foron revogadas en instancias superiores. En 1998 foi denunciado por Jesús de Polanco por prevaricación na instrución do caso, e foi condenado por ese delito e apartado da carreira xudicial. Recorreu en diversas instancias (incluídos o Tribunal Supremo e o Tribunal Constitucional), que rexeitaron os recursos. En 2000 recibiu un indulto do goberno presidido por José María Aznar para volver á carreira xudicial, coa condición de non se incorporar á Audiencia Nacional durante 25 anos.

En xullo de 2008 o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, malia estimar o seu recurso ao considerar que os xuíces que o xulgaran non ofreceran a suficiente «aparencia de imparcialidade», confirmou as sentenzas do Tribunal Supremo e do Constitucional, ao carecer de competencias para absolvelo. O Tribunal Europeo impuxo ao Estado español unha multa de 5.000 euros en concepto de "danos morais".

Na súa nova etapa como avogado asumiu a defensa de Isabel García Marcos, imputada no caso Malaya de corrupción urbanística, pero renunciou a defendela alegando "incompatibilidade total na liña de defensa", dadas as constantes declaracións da acusada ante os medios[]. Tamén foi representante legal de Pablo Vioque. Actualmente (xullo de 2013) é o avogado de Luis Bárcenas.

Amais de exercer a avogacía, Gómez de Liaño colabora esporadicamente no diario *El Mundo* e publicou dous libros sobre a xustiza española: *Desde el banquillo* (2000) e *Pasos Perdidos*. Tamén escribiu unha novela de ficción, baseada nun erro xudicial: *La Casa de los Momos*.

Actualmente vive en Pozuelo de Alarcón.

Notas
-----

1. ↑  "Prevaricó; claro que sí", artigo en *El País*, 24 de xullo de 2008 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9011255
* WorldCat
* VIAF: 28716712
* BIBSYS: 90716558
* BNE: XX949437
* FAST: 293827
* GND: 1053079540
* ISNI: 0000 0000 7729 8440
* LCCN: n91107189
* SUDOC: 077849078

 |
Distribución das linguas formosanas antes da colonización chinesa.
As **linguas formosanas** son un grupo de linguas austronesias faladas polos habitantes aborixes de Taiwán. Actualmente só un 2% da poboación taiwanesa fala algunha destas linguas, polo que se encontran en perigo de extinción.

As linguas formosanas considéranse actualmente un grupo parafilético que conforma a base da familia austronesia, e suxírese que do grupo paiwánico se derivaron as linguas malaio-polinesias.

Así pois, pódense considerar as linguas formosanas como orixinarias das demais linguas austronesias. A poboación moderna de orixe chinesa comezou a súa inmigración polo 1650, falaban dialectos hakka e min do sur, os cales evolucionaron até converterse no actual taiwanés, pertencente á familia sino-tibetana.

Familia austronesia
-------------------

As subfamilias austronesias pódense considerar formosanas. A seguinte clasificación segue o establecido pola *Austronesian Basic Vocabulary Database* e as subfamilias identifícanse coas cores do mapa:
     **Kavalánico**

* Basay
* Kavalan
* Ketagalan

     **Formosano setentrional**
Cun 97% de confiabilidade na unidade do grupo.

* Thao (ou sao, brawbaw, shtafari)
* Chairego occidental
	+ Babuza (ou favorlang, taokas, poavosa)
	+ Popora-Hoanya
* Saisiyat
* Pazeh (ou kulun)
* Atayálico
	+ Atayal
	+ Seediq (ou truku ou taroko)

     **Ami**

* Sakizaya
* Nataorano (Amis Norte)
* Amis

     **Bunun**

* Bunun

     **Tsou-Rukai** (85%)

* Tsouic
	+ Tsou
	+ Saaroa
	+ Kanakanabu
* Rukai

     **Siraya**

* Siraya

     **Puyuma**

* Puyuma

     **Paiwánico** O grupo malaio-polinesio e o paiwán forman unha unidade cunha confiabilidade do 75%.

* Paiwan (Sur de Formosa)
* **Malaio-polinesio** de grande extensión marítima/insular.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *formosano*.
2. ↑  "*Austronesian Basic Vocabulary Database*". Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2006. Consultado o 05 de novembro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q715278
* AAT: 300388304
* BRE: 4179396
* EBID: ID

 |
**Mama Coca** é, nalgunhas versións das lendas sobre a orixe da etnia inca, a muller de Sinchi Roca, o segundo Inca, fillo de Manco Cápac e Mama Ocllo, os fundadores do Imperio Inca.

Lenda
-----

Ao morrer Mama Coca, Sinchi Roca "... mandou construírlle unha huaca e efectuar permanentes sacrificios de sangue e chicha nela, ata que un día brotou un arbusto; o Inca tomou as súas follas e as mantiña na boca todo o tempo, crendo así estar en contacto coa morta. Dos seus froitos mandou sementar unha chagra, cuxas follas cargaba nunha *jigra* de la para mascalas e para dalas a aqueles que se distinguían ao seu servizo, a quen podía permitirlles tamén que a sementaran. Á súa morte, enterróuselle na mesma huaca e os seus sucesores mantiveron durante séculos a tradición de mascar e dar a coca, co cal estendeuse o seu cultivo, mais sempre entre os afectos aos Incas, ao tempo que se mantiña prohibida ao povo".

Tamén se lle asocia co sexo excesivo, ou díse que era unha muller promiscua que a partiron en dous os seus amantes e que do seu corpo saíu o arbusto da coca.

Notas
-----

1. ↑  "Relación de la coca y de su origen y principio y por qué es tan ussada y apetecida de los indios naturales deste reyno del piru" Arquivado 02 de abril de 2010 en Wayback Machine. escrito anónimo. En Brey, M. e Infantes, V.: *Reseñas*.
Santafé de Bogotá, Instituto Caro y Cuervo, 1996 *(en castelán)*.
**José María Rodríguez Eiras**, **Cotexo**, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 12 de agosto de 1905 e finado en Trabanca Sardiñeira en 1967, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Fogueiro. Pertencía ao Sindicato da Industria Pesquera de Carril adscrito á CNT co seu irmán Secundino. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Declarado en rebeldía en varias causas ao ter fuxido nun barco a Francia. Volveu a Barcelona. Loitou no exército republicano. Detido en Alacant e retomado o seu procesamento en Galicia. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar foi condenado a pena de morte. A condena foi conmutada por cadea perpetua.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 212–213. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Ficha en Nomes e Voces
* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
**Jorge Fernández Madinabeitia**, nado en Vitoria o 8 de agosto de 1972, é un ex xogador de baloncesto, modelo, actor e presentador de televisión vasco.

Traxectoria
-----------

Viviu a súa infancia na localidade guipuscoana de Arrasate. É licenciado en Educación Física pola UPV, no Instituto Vasco de EF de Vitoria e impartiu clases de EF no colexio *Virgen Niña* de Vitoria.

Aos 26 anos decide traballar nunha Axencia de Modelos en Donostia. En 1999 obtivo o premio Míster España, título que, caso único entre todos os Míster España, conservou dous anos seguidos ao non celebrarse o certame o ano 2000. Foi xogador de baloncesto, chegando a debutar na Liga ACB co TAU Cerámica Baskonia de Vitoria-Gasteiz en 1998.

Tras a obtención do título de Míster España, iniciou a súa carreira artística, que o levou á presentación de numerosos programas de televisión, así como a intervir nalgunhas series, como *Los Serrano* (2003-2008), onde interpretaba a *Andrés*, o irmán de *Candela*.

Actualmente presenta o concurso *La ruleta de la suerte* en Antena 3 e o reality show *Esta casa era una ruina*. Por ambos os traballos recibiu o Premio Ondas en 2008.

En 2010 presentou xunto a Sandra Daviú as Badaladas de Fin de Ano en Antena 3.

Aparicións
----------

* *Euskadi reta*
* *Date el Bote* (2001-2002). Presentador.
* *Gran Hermano* (2001-2002). Presentador
* *Los Serrano* (2003-2004). No papel de *Andrés*.
* *La quinta esfera* (2003). Presentador
* *Gran Hermano VIP: El Desafío* (2004). Presentador dos resumos.
* *El verano de tu vida* (2005). Presentador.
* *Eurovision junior 2005* (2005). Presentador.
* *Gente de primera* (2005). Presentador.
* *Los más* (2006). Copresentador xunto a Paula Vázquez.
* *La ruleta de la suerte* (desde 2006).
* *Esta casa era una ruina* (2007-2010).
* *Canta si puedes* (2009).
* *Quiero cantar* (2010).

Premios
-------

* Premio Ondas 2008 ao mellor presentador de televisión
* Antena de Ouro 2008

Notas
-----

1. ↑  Máis guapos que elas

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina persoal de Jorge Fernández *(en castelán)*
* Vídeos de Jorge Fernández *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3321675
* IMDb: nm1019624
* TMDb: 1455971

 |
***Jet set*** é un termo xornalístico empregado para referirse a un grupo social de persoas ricas que participan en actividades sociais polo xeral inacadables economicamente polo común dos individuos. O termo é un anglicismo derivado do estido de vida deste grupo social exclusivo, que acostuma a viaxar en avións, coñecidos en inglés co nome *jet aircrafts*. Atribúeselle a creación deste termo ó xornalista Igor Cassini, que traballaba no *New York Journal-American*.

Nos anos 50 os traslados en avión estaban practicamente reservados a persoas ricas. Posteriormente abaratáronse, facendo que fosen accesibles a un maior número de persoas. De tódolos xeitos o termo jet set séguese empregando para identificar a aqueles individuos con patrimonio abondo e tempo como para viaxar regularmente por pracer. Tamén serve para referirse á xente que se traslada en avión privado.

Os membros orixinais desta elite social foron persoas famosas que se deixaban ver e fotografar en lugares públicos, como restaurantes e salas de festa. Federico Fellini fixo un retrato do estilo de vida deste grupo na súa obra *La dolce vita*, de 1960.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* The Opening of the Commercial Jet Era *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1259750
* GND: 4235431-6

 |
**Kevin Poulsen** nado en 1965 en Pasadena (California, Estados Unidos), é un famoso *phreaker* de California, que durante un período de dous anos conseguiu controlar o sistema de conmutación da súa operadora de telefonía local. 

Grazas aos seus coñecementos informáticos deu intervido a central de conmutación para que seleccionaran a súa liña persoal de teléfono coma a gañadora en multitude de concursos e ofertas telefónicas, mentres bloqueaba a doutros usuarios do servizo. Deste modo, conseguiu gañar 2 Porsches, 2 viaxes a Hawaii e máis de 22.000 dólares en efectivo.
  

Finalmente foi descuberto polo FBI e acusado de diversos delitos: interceptación de comunicacións, estafas informáticas etc.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* KevinPoulsen.com Páxina web persoal de Poulsen.
* Threat Level Blog de Kevin Poulsen e Ryan Singel.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q603999
* WorldCat
* VIAF: 38646163
* BIBSYS: 98064688
* ISNI: 0000 0000 7905 2866
* LCCN: n96098233
* NDL: 001100462
* NKC: jn20000701437
* NNDB: 000022387

 |
**Manuel Costa Casares**, nado en Agolada en 1934 e finado en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 2014, foi un político galego do PPdeG que foi 26 anos alcalde de Agolada.

Traxectoria
-----------

Rexentaba unha empresa de transporte de viaxeiros e mercancías. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse encabezando a lista de UCD, obtendo cinco concelleiros, por seis de Alianza Popular, un de UG e outro do PSdeG. Os concelleiros de UG e PSdeG pactaron con UCD e permitiron gobernar a Manuel Costa. Nas eleccións de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Independientes de Galicia (CIG) obtendo a maioría absoluta. Nas municipais de 1987, nas que se presentou polo PPdeG, volveu revalidar a maioría absoluta, que repetiu nas sucesivas eleccións. En novembro de 2005 decide abandonar a alcaldía, sendo substituído polo seu xenro Ramiro Varela Peón.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Yebra-Pimentel Vidal** |  **Alcalde de Agolada** 1979 - 2005 | Sucesor:**Ramiro Varela Peón** |

Notas
-----

1. ↑  "Falece esta madrugada o ex alcalde de Agolada, Manuel Costa Casares", artigo en *La Voz de Galicia*, 6 de febreiro de 2014.
2. ↑  Un último pitillo como alcalde. www.farodevigo.es, sen data. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Agolada
**Manuel Domínguez Carrete**, coñecido como **Manuel Domínguez**, nado no Carballiño en 1975, é un cociñeiro e restaurador galego.

Traxectoria
-----------

Neto do Guapo, un coñecido polbeiro do Carballiño, e fillo dun empregado de banca, estudou bacharelato no Carballiño, empresariais en Ourense, e despois restauración na escola superior de hostalaría de Vilamarín. Empezou a traballar no restaurante *A Carballeira* (Santa Cruz de Arrabaldo), un restaurante de vodas e bautizos, e despois na cociña do parador de Monterrei.

Marchou posteriormente traballar a Madrid, onde foi cociñeiro no *Goizeko Kabi* e en *El comité*, mentres continuaba formándose en técnicas de cociña ao baleiro. En 2005 abriu o seu primeiro restaurante, *Lúa*, na rúa Zurbano (no barrio Chamberí), unha das zonas de Madrid de alto poder adquisitivo. En 2012 ampliou o local mudando o restaurante, e conservando o nome, a un espazo próximo na mesma zona da capital española.

En 2015 o seu restaurante conseguiu unha estrela Michelin, que foi renovando ata 2020. O restaurante tamén obtivo dous soles Repsol.

Notas
-----

1. ↑  amil (2020-05-10). "Carballiñeses polo mundo: Manuel Domínguez do Restaurante Lua de Madrid". *BadalNovas*. Consultado o 2021-01-07.
2. 1 2  Villanueva, Manuel (2020-11-14). "Manuel Domínguez, el nieto del pulpeiro en la 'Lúa' de Madrid". *Nius Diario* (en castelán). Consultado o 2021-01-07.
3. ↑  "El exalumno y chef Manuel Domínguez inaugura el curso 2017-2018 del Instituto de O Carballiño". *Faro de Vigo* (en castelán). 2017-09-14. Consultado o 2021-01-07.
4. 1 2 3  Castillo, Toni (23-5-2017). "Manuel Domínguez, un renovador gallego". *Bon Viveur*. Consultado o 7-1-2021.
**Manuel Córdoba Piñón**, nado en Vigo en 1898, foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Córdoba xa xogaba no Real Club Fortuna de Vigo antes da fusión deste co Real Vigo Sporting Club en agosto de 1923 para dar lugar ao nacemento do Celta de Vigo, pasando a formar parte do cadro de xogadores deste. O equipo céltico era tan extenso, 64 xogadores, que se tiveron que facer dous equipos que puidesen facer viaxes polo Estado alternativamente, Córdoba sería o capitán do equipo B xunto a Juanito Clemente.

Este sistema de dous equipos funcionou durante os numerosos amigábeis que disputou o Celta de cara a seleccionar os xogadores que formarían parte do equipo que xogaría competicións oficiais, labor que cumpriu o técnico inglés Francis Cuggy. Finalmente Córdoba non entraría no equipo titular a causa da gran competencia con Queralt, Hermida, Máximo Costas ou Jacobo Torres.

Finalmente retirouse ao rematar a tempada 1923/24.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Txema Ereaga (2 de marzo de 2013). "Córdoba: uno de los primeros capitanes". *Fame Celeste* (en castelán).

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1923 (primeira convocatoria de xogadores) |
| --- |
| 
* Isidro
* Lilo
* Rubido
* Otero
* Pasarín
* Juanito
* Daniel
* Caito
* Torres
* Balbino
* Queralt
* Hermida
* Pombo
* Cruces
* Córdoba
* Bienvenido
* Nolasco

 |
| 
* Máximo Costas
* Reigosa
* Chiarroni
* Posada
* Polo
* Correa
* Gerardito
* Ramón González
* Caride
* Pedro Pinilla
* Salvador
* Miguelito
* Casal

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534126
* BDFutbol: 109857

 |
Home iraquí fotografado no 2003 levando unha kufiya.
Yasser Arafat levando a súa icónica kufiya en 1974.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A ***kufiya*** ou ***keffiyeh*** (en árabe: *كوفية*, que significa "da cidade de Kufa" (en árabe: *الكوفة*); plural كوفيات), tamén coñecida como ***ghutrah*** (غُترَة), ***shemagh*** (شماغ, ***chafiye*** (en persa: چَفیِه) ou ***cemedanî*** (en kurdo: *جه مه داني*), é unha peza de vestir tradicional do Oriente Medio con forma de bufanda a cadros, polo xeral feitos de algodón. É levada polos árabes, así como polos xudeus mizrahi e os kurdos.

É empregado en rexións áridas xa que proporciona protección contra as queimaduras do Sol, o po e a area. O seu recoñecible patrón de cadros pode ter a súa orixe nas antigas representacións mesopotámicas de redes de pesca ou espigas de gran, mais a verdadeira orixe deses patróns aínda é descoñecida.

A finais da década de 1980, a *kufiya* converteuse nun complemento de moda nos Estados Unidos de América e, durante a década de 2000, fíxose moi popular entre a mocidade de Toquio, onde era vestido como estilo de roupa de camuflaxe.

Notas
-----

1. ↑  J. R. Bartlett (19 de xullo de 1973). CUP Archive, ed. *The First and Second Books of the Maccabees*. p. 246. ISBN 978-0-521-09749-9. Consultado o 17 de april de 2013. traditional Jewish head-dress was either something like the Arab's *Keffiyeh* (a cotton square folded and wound around a head) or like a turban or stocking cap
2. ↑  Lindisfarne-Tapper, Nancy; Ingham, Bruce (1997). *Languages of Dress in the Middle East*. Surrey UK: Curzon Press. p. 8. ISBN 0-7007-0670-4.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kufiya Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Philippi, Dieter (2009). St. Benno Verlag, Leipzig, ed. *Sammlung Philippi - Kopfbedeckungen in Glaube, Religion und Spiritualität,*. ISBN 978-3-7462-2800-6.
* Jastrow, Marcus (1926). *Dictionary of Targumim, Talmud and Midrashic Literature*. ISBN 978-1-5656-3860-0.  The lexicon includes more references explaining what a sudra is on page 962.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463298
* AAT: 300253774
* EBID: ID

 |
**Manuel Arias Rodríguez**, finado en Monforte de Lemos o 17 de xullo de 1907, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Home de Guillermo de Osma Scull en Monforte, era coñecido como "o cacique de Fiolleda". Foi elixido alcalde de Monforte de Lemos o 1 de xaneiro de 1890. Cesou no cargo en marzo dese ano. Volveu ser alcalde en setembro de 1890, cesando en xuño de 1891. Foi deputado provincial polo distrito de Monforte-Quiroga e vicepresidente da Deputación de Lugo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Pérez Guitián** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1890 | Sucesor:**Tomás Somoza Caamaño** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1890 - 1891 | Sucesor:**Demetrio Fernández Franjo** |

Vida persoal
------------

Casou con Amalia Méndez Gayoso e foi pai de Asunción (que casou con Alfredo Paradela Martínez), Aurora e Julio Arias Méndez.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Norte de Galicia*, 2-3-1911, p. 3.
2. ↑  *El Eco de Galicia*, 2-1-1890, p. 2.
3. ↑  Monforte quiso ampliar en 1910 la salida de Lugo a todo el partido judicial
**José Antonio de Lorenzo Pardo**, nado na Coruña en 1954, é un sindicalista, profesor, divulgador científico e político galego de Ciudadanos.

Traxectoria
-----------

Estudou física nas universidades de Santiago de Compostela e Sevilla.[*Cómpre clarificar*] Exerceu de profesor en Cataluña e Galicia e formou parte das executivas da federación do ensino de Comisións Obreiras de Cataluña e da española. É profesor de física e química no IES Salvador de Madariaga. Foi candidato á alcaldía da Coruña por Unión Progreso y Democracia nas eleccións municipais de 2011 e a deputado nas eleccións xerais de 2011. En 2014 foi elixido como Coordinador Territorial de UPyD en Galicia posto que abandonou xunto con parte da dirección galega e integrándose como tránsfuga en Ciudadanos. Como divulgador científico publicou *La revolución del metro* (1998).

Notas
-----

1. ↑  UPyD renova a súa dirección en Galicia. *Galicia Confidencial*, 4 de febreiro de 2014
2. ↑  "Ocho agrupaciones locales de UPyD inician su marcha a Ciudadanos".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535760
* WorldCat
* VIAF: 68715471
* BNE: XX1338440
* ISNI: 0000 0000 5939 2492
* LCCN: no2007098729

 |
**José Garra Garra**, nado en Ponteareas en 1896 e finado en Vigo en xaneiro de 1963, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo dunha familia adiñeirada propietaria da fábrica de curtidos La Perillana en Ponteareas. Era sobriño de Amado Garra e Emilio Garra Castellanzuelo. Enxeñeiro técnico. Na ditadura de Primo de Rivera foi elixido alcalde de Ponteareas o 25 de xaneiro de 1924, permanecendo no cargo ata agosto de 1925, cando presentou a dimisión como alcalde e concelleiro logo de que o Gobernador civil destituíse aos seis concelleiros agrarios e ao concelleiro socialista.

Casou en 1927 con María Luisa Vieitez Soto e instalouse en Tui, onde se incorporou en 1930 como socio e xerente á empresa Oliveira, Valencia y Compañía que producía as galletas La Peninsular. Coa Segunda República foi o primeiro alcalde republicano de Tui, posto do que dimitiu a finais de 1933. Despois trasladouse a Vigo.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de rebelión militar e encadeado, librou do pelotón de fusilamento pola súa amizade co xeneral Mola, a quen tiña traslado no seu auto ata Lisboa anos antes. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941. Despois da guerra pasou a residir en Madrid para facilitar os estudos da súa filla Carmela. Finou en Vigo en xaneiro de 1963.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Gil Marín** |  **Alcalde de Ponteareas** 1924 - 1925 | Sucesor:**Ramiro Sabell Mosquera** |
| Predecesor:**Benito Pérez Álvarez** |  **Alcalde de Tui** 1931 - 1933 | Sucesor:**Jacinto Fernández Lago** |

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 19-1-1963, p. 13.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Añoveros Trías de Bes, Xabier; Martínez Gamallo, Loli (2007). *Los alcaldes de Tui del siglo XX. Historia de la ciudad a través de los plenos municipales*. Pontevedra: Deputación. ISBN 978-84-612-2481-4.

### Ligazóns externas

* Galleteros gallegos (2): Galicia

* A fábrica de galletas "La Peninsular"
* 

* José Garra Garra na páxina web *Nomes e Voces*.
Unha **LAN party** ou **Festa LAN** é un evento que reúne a un grupo de persoas cos seus computadores para xogar, compartir e intercambiar información, ademais de poder chegar a coñecer xente, facer amigos e aprender doutras persoas sobre tecnoloxía.

O nome tomase da forma en como se interconectan os computadores: mediante unha rede de área local (LAN), o que lles permite intercambiar datos a altas velocidades. Hai diferentes variantes de LAN, principalmente inalámbricas e cableadas. Neste tipo de eventos xeralmente as conexións son por medio de redes cableadas pois obtense moita máis velocidade e rendemento e evítanse as interferencias propias das redes inalámbricas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***LAN party*** |

### Ligazóns externas

* Asociación XIGa
* Xuventude Galicia Net
* DC-Team (Grupo de afeccionados) *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185220
* MAG: 91919136

 |
***L'ultima legione*** é unha novela histórica do escritor italiano Valerio Massimo Manfredi que foi publicada no 2002.

Argumento
---------

Anno Domini 476. O Imperio Romano está chegando á súa fin. Dividido en dúas partes e devastado polas invasións dos bárbaros, son xa poucos os territorios onde se mantén o dominio daquel Estado que gobernou o mundo durante tantos séculos. Rómulo Augústulo, con trece anos, é o emperador de Occidente tras sobrevivir á aniquilación da súa familia.

O xeneral xermánico Wulfila faino prisioneiro e lévao á illa de Capri xunto co seu preceptor Ambrosino. Porén, non todos se renderon ás forzas bárbaras: Aurelio, un soldado da última lexión romana que fora atacada e case derrotada polos xermánicos, cumpre a derradeira vontade de Flavio Orestes (o pai de Rómulo) e parte na súa busca para rescatalo coa axuda dunha rapaza romana chamada Livia, que lle salva a vida cando é derrotado no seu primeiro intento de salvar ó neno.

Adaptación ó cinema
-------------------

No 2007, o director Doug Lefler levou a historia ó cine baixo o título *The Last Legion*. Está protagonizada por Colin Firth, Thomas Sangster e Ben Kingsley. Valerio Massimo Manfredi axudou a adaptar a novela á gran pantalla, facendo tamén de consultor histórico. Nunha entrevista declarou que foron rodadas polo menos catro horas de película, pero que foi acurtada e moitas escenas foron eliminadas, como as da viaxe dos protagonistas a través dos Alpes e a Canle da Mancha.

Notas
-----

1. 1 2 3  Cavallini, Eleonora. "The Chalybes from Scythia to Britannia: Interview with Valerio Massimo Manfredi about the novel/movie The Last Legion." PDF Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. mythimedia.org. Consultado o 1 de xaneiro de 2008.
2. ↑  valeriomassimomanfredi.it (ed.). "L'ultima legione na páxina de Valerio Massimo Manfredi". Consultado o 27 de novembro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2536327
* ISFDB: 1614501

 |