recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Richard Erskine Frere Leakey**, nado en Nairobi (Kenya) o 19 de decembro de 1944 e finado o 1 de xaneiro de 2022, foi un paleontólogo e conservacionista kenyano de orixe británica.

Traxectoria
-----------

Leakey comezou a súa carreira seguindo os pasos dos seus pais, Louis e Mary Leakey, coa descuberta dos fósiles de homínidos na África Oriental, entre os que destaca o neno de Turkana, atopado en Koobi Fora, preto do Lago Turkana, dunha antigüidade de 1,5 millóns de anos. É o esqueleto de *Homo erectus* máis completo que se atopou ata o de agora. Leakey e Roger Lewin describiron este descubrimento e a súa interpretación no seu libro *Origins Reconsidered* (1992).

En 1989 o presidente de Kenya, Daniel Arap Moi nomeouno xefe do Kenyan Wildlife Service (KWS), en resposta ás críticas internacionais pola progresiva desaparición dos elefantes e o impacto que estaba tendo na vida salvaxe do país. Leakey creou unidades ben armadas e adestradas para loitar contra da caza ilegal, que procuraba o marfil, do elefante, que resultaron moi eficaces, pero que tamén lle ocasionou incontables inimizades con parte da poboación e políticos locais pola firmeza en aplicar a súa política e polo seu carácter incorruptible.

En 1993 Leakey perdeu ambas as pernas nun accidente de avioneta, sospeitouse que fora unha sabotaxe, pero non se puido probar, diante o anuncio do goberno kenyano de evidencias de corrupcións no KWS, Leakey dimitiu en xaneiro de 1994. Foi substituído por David Western. As súas experiencias no KWS contounas no seu libro *Wildlife Wars: My Battle to Save Kenya's Elephants* (2001).

En maio de 1995 Richard Leakey uniuse a un grupo de intelectuais kenyanos para lanzar un novo partido, Safina, do que foi secretario xeral e deputado dende 1997. En 1999 a insistencia internacional nomeou a Leakey secretario do gabinete e xefe do servizo civil, posto no que permaneceu ata 2001.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q318960
* WorldCat
* VIAF: 99598525
* BIBSYS: 90144185
* BLBNB: 000264982
* BNE: XX965183
* BNF: 119118297
* CANTIC: a11188595
* CiNii: DA0055165X
* Discogs: 461097
* EBID: ID
* FAST: 20892
* GEC: 0247774
* GND: 119309262
* IMDb: nm2611466
* ISNI: 0000 0000 8169 338X
* LCCN: n77010797
* LibraryThing: leakeyricharde
* Munzinger: 00000015009
* NDL: 00447116
* NKC: xx0008889
* NLA: 35755508
* NNDB: 000094091
* NTA: 068599749
* OL: OL445132A
* PTBNP: 232306
* Scopus: 7007157704
* SELIBR: 381297
* SUDOC: 026975335
* TMDb: 2406579
* WikiTree: Leakey-110

 |
**Richard Lefebvre des Noëttes**, nado en 1856 e finado en Bièvres en 1936, foi un oficial francés e historiador da técnica.

Traxectoria
-----------

En 1924 o comandante Lefebvre de Noëttes publicou unha obra que marcou un fito, *La Force animale à travers les âges* (París, Berger-Levrault), na cal resolvía un problema particular, o do tiro animal e o cabalo de sela, que puña en relación cunha das grandes viraxes da historia, a desaparición do escravismo antigo.

Por discutíbeis que poidan ser, posteriormente, as ideas do comandante Lefèbvre des Noëttes, abriu unha nova vía, para perspectivas e explicacións inéditas .

Se o feito mesmo non é hoxe posto en dúbida, non é menos verdadeiro que ao ligar o tipo de atalaxe e a desaparición do escravismo, Lefèbvre des Noëttes comprendeu que existía unha relación entre o sistema técnico e o sistema social.

Ao basear, fundamentalmente, o seu estudo da atalaxe sobre documentación iconográfica, contribuíu a darlle á historia da técnica un interese certo. Se ben os estudos temáticos sobre técnicas concretas xa foran realizados a través da arte (muíño místico, lagar místico), Lefebvre des Noëttes abriu camiño a investigacións análogas, tales como a construción de edificios.

Logo da aparición do libro do comandante Lefebvre, houbo numerosas discusións sobre as orixes e a data do atalaxe moderno, que descansa esencialmente sobre a colleira de clavícula, sobre o varal e sobre a disposición dos animais en fila. O conxunto das novidades constituíu un progreso sobre a atalaxe antiga, que sufocaba o animal de tiro. Lefebvre des Noëttes indica a súa aparición no século XI e o seu rápido desenvolvemento no século XII.

Obras publicadas
----------------

### Libros

* *L'attelage et le cheval de selle à travers les ages: contribution à l'histoire de l'esclavage*. París. 1931 (revisión da publicación de 1924).
* *De la marine antique à la marine moderne: la révolution du gouvernail: contribution à l'histoire de l'esclavage*. París. 1935.

### Artigos

* *La force motrice animale et le rôle des inventions techniques*, in "Revue de synthèse historique", XLIII, 1927, p. 83-91.
* *La nuit du moyen age et son inventaire*, in "Mercure de France", CCXXXV, 1932, pp. 572–579.

Galería de imaxes
-----------------

* Tiro con varaisTiro con *varais*
* Tiro con colleira de clavículaTiro con *colleira de clavícula*

Notas
-----

1. ↑  Bertrand Gille, *Histoire des techniques*.
2. 1 2 3  Gille

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gille, B. (1978): *Histoire des techniques*, Gallimard, coll. «La Pléiade» (ISBN 978-2-07-010881-7)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3430974
* WorldCat
* VIAF: 234539196
* BNF: 161988543
* ISNI: 0000 0003 8568 7165
* LCCN: n87810828
* Léonore: 24469
* NKC: mub2012687722
* NTA: 142014540
* Persée: 174905
* SUDOC: 061589446

 |
**Olympic Air** (en grego: Ολυμπιακή) é unha aeroliña rexional, subsidiaria da aeroliña nacional grega Aegean Airlines. Inicialmente creouse a partir da privatización da antiga compañía de bandeira Olympic Airlines, unha empresa que levou o nome de Olympic Airways dende 1957 ata os comezos do século XXI. Olympic Air comezou a realizar voos limitados o 29 de setembro de 2009, despois de que Olympic Airlines cesara todas as súas operacións, tendo lugar a inauguración dos seus voos a grande escala o día 1 de outubro. O seu principal centro de operacións atópase no Aeroporto Internacional de Atenas, sendo o aeroporto de Rodas o seu *hub* secundario. A súa sede atópase no Edificio 57 do aeroporto de Atenas en Spata.

Frota
-----


**Frota de Olympic Air**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Bombardier Dash 8 Q100 | 4 | 0 | 37 |  |
| Bombardier Dash 8 Q400 | 10 | 0 | 78 |  |
| Total | 14 | 0 |  |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da aeroliña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q583843
* WorldCat
* VIAF: 143096025
* LCCN: n82124771

 |
**Rise Against** é unha banda estadounidense de punk rock procedente de Chicago, Illinois e formada en 1999. Na actualidade está composta por Tim McIlrath (voces, guitarra), Zach Blair (guitarra, coros), Joe Principe (baixo, coros) e Brandon Barnes (batería, percusión).

Rise Against pasou os seus primeiros cinco anos co selo independente Fat Wreck Chords, a través do cal editou dous álbums de estudio, *The Unraveling* (2001) e *Revolutions per Minute* (2003). Ámbolos dous tiveron un éxito considerable no *underground*, e no ano 2003 o grupo asinou un contrato con Geffen.

A súa estrea cunha grande discográfica, *Siren Song of the Counter Culture*, fixo que a banda conseguise éxito entre o grande público. O seu cuarto álbum de estudio, *The Sufferer & the Witness* estreouse no número 10 da lista *Billboard 200* e tivo moi boas críticas. O quinto traballo, *Appeal to Reason*, apareceu en outubro do 2008 e estreouse no número 3 da *Billboard 200*. Os tres álbums editados por Geffen foron certificados platino no Canadá e ouro nos Estados Unidos.

A banda é coñecida polas súas letras políticas e o seu activismo, promovendo activamente os dereitos dos animais, sendo todos os seus membros *straight edge* (agás Barnes), apoian a PETA e son vexetarianos. Rise Against recentemente gravou o seu sexto álbum, *Endgame at The Blasting Room*, en Fort Collins, e foi editado o 15 de marzo do 2011.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *The Unraveling* | 2001 | Fat Wreck Chords |
| *Revolutions per Minute* | 2003 | Fat Wreck Chords |
| *Siren Song of the Counter Culture* | 2004 | Geffen Records |
| *The Sufferer & the Witness* | 2006 | Geffen Records |
| *Appeal to Reason* | 2008 | DGC, Interscope |
| *Endgame* | 2011 | DGC, Interscope |
| *The Black Market* | 2014 | Interscope |
| *Wolves* | 2017 | Virgin Records |
| *Nowhere Generation* | 2021 | Loma Vista Recordings |

### EPs

* *AOL Undercover* - 2007 (Geffen Records)
* *This Is Noise* - 2007 (Geffen Records)
* *Rise Against 7"* - 2009 (Fat Wreck Chords)
* *Join the Ranks* - 2011 (Fat Wreck Chords)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q246352
* WorldCat
* VIAF: 131683325
* AllMusic: mn0000175992
* BNF: 14630692h
* Discogs: 263017
* Genius: Rise-against
* GND: 10328222-1
* IMDb: nm2896478
* ISNI: 0000 0000 9021 5531
* LCCN: no2004117492
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0155255
* Songkick: 280768
* SUDOC: 15816704X

 |
**Sakamichi no Apollon** (坂道のアポロン *Sakamichi no Apollon*, lit. "Apolo na pendente") é unha serie manga xaponesa escrita por Yuki Kodama. Este manga foi adaptado no 2012 nunha serie de anime titulada en inglés *Kids on the Slope*, dirixido por Shinichirō Watanabe. Está centrada na relación de tres amigos e o interese de dous deles pola música jazz.

Trama
-----

A historia está ambientada na illa de Kyūshū, nunha pequena cidade da prefectura de Nagasaki, a mediados de 1960. Nishimi Kaoru é un mozo tímido e inxenuo con problemas para facer amigos, acostumado a cambiar de instituto constantemente por mor do traballo do seu pai. A súa vida cambia no verano de 1966 ao coñecer a dous compañeiros no seu novo instituto: Mukua Ritsuki, a delegada da clase, e Kawabuchi Sentaro, un rapaz problemático acostumado a non respectar as normas.

Versión en anime
----------------

A dirección estivo a cargo de MAPPA e Tezuka Productions, encarándose da produción musical a compositora Yoko Kanno.

Recoñecemento
-------------

Este manga gañou 57º Premio Shōgakukan na categoría de manga xeral.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial (en xaponés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1670019
* MyAnimeList: 12531
* MyAnimeList: 28393
* TMDb: 42557

 |
O **risco moral** é un concepto económico que describe aquelas situacións nas que un individuo ten información privada acerca das consecuencias das súas propias accións e con todo son outras persoas as que soportan as consecuencias dos riscos asumidos. O risco moral infórmanos como os individuos asumen nas súas decisións maiores riscos cando as posibles consecuencias negativas dos seus actos non son asumidas por eles, senón por un terceiro.

Existe risco moral cando unha persoa ten unha maior información acerca das súas propias accións que o resto dos individuos, esta situación provoca que, no caso de que sexa outra a persoa que soporta os custos asociados á falta de esforzo ou responsabilidade, os incentivos a esforzarse ou ser responsables estean distorsionados. O risco moral reduce a capacidade do mercado para asignar eficientemente o risco.

A utilización do termo "*moral*" para describir a situación exposta pode ser considerada errónea, por canto non hai nada especialmente inmoral no comportamento descrito, pois os individuos reaccionan ante os seus incentivos e por tanto exclúense malas intencións, tentativas fraudulentas etc. O risco moral é un dos problemas orixinados pola presenza de información asimétrica e pode ser "modelizado" como un problema do axente-principal.

Notas
-----

1. ↑  *Introducción a la economía: Microeconomía*. Editorial Reverté. ISBN 978-84-291-2631-0.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Risco moral: Alenta o financiamiento do FMI a imprudencia de prestatarios e prestamistas?
* O problema do risco moral e a teoría da axencia
* O risco moral e o salvamento das institucións financeiras fronte aos diferentes modelos de sistema financeiro
* Financiamento do FMI e risco moral

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44454
* EBID: ID
* GND: 4322425-8
* JSTOR: moral-hazard
* LCCN: sh2003006445
* MAG: 50158540

 |
A **riqueza** é a abundancia de bens ou de rendas. A riqueza mais sinxelamente é a acumulación de bens que posúen un valor económico. Pódese falar de riqueza financeira, de riqueza cultural, de "países ricos "e de creación de riqueza. A riqueza reflicte un feito socioeconómico asociado ao feito de que certos individuos posúan maior cantidade de bens materiais que outros. A riqueza xa que logo está relacionada co modo e calidade de vida das persoas ricas.

A riqueza pode estudarse tanto desde o punto de vista antropolóxico ou sociolóxico como desde o punto de vista estritamente económico.

Antropoloxía
------------

O nivel de vida dalgúns países desenvolvidos, urbanizados e industrializados establece un enorme contraste coas condicións de existencia da inmensa maioría de países agrarios e eminentemente subdesenvolvidos.

Este forte contraste é o que divide á Humanidade entre ricos e pobres, ben alimentados -ou sobrealimentados- e famentos. O mundo en vías de desenvolvemento -Terceiro Mundo-, segue a ser un mundo abrumadoramente agrícola, máis do 70% da súa poboación vive da terra, a pesar de non contar coa necesaria tecnoloxía e coñecementos para que esa terra produza ata o máximo das súas posibilidades.

Moitos africanos, asiáticos e suramericanos loitan denodadamente cada día coa súa terra, pero as malas colleitas son frecuentes e raramente poden chegar a aforrar algo. Entón é cando xorde a necesidade de conseguir capital estranxeiro. Este capital obtense coas remesas da emigración, cos microcréditos das ONGs, ou coa axuda directa ó desenvolvemento dos países do Primeiro mundo.

Economía
--------

Para a ciencia económica actual, a riqueza económica corresponde ao conxunto dos bens dos cales o uso ou a propiedade abastece unha satisfacción. Pois está constituída polas existencias de activos económicos detidos para o dun ou varios axentes económicos. A riqueza economicamente analízase a través de varias dicotomías :

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Riqueza*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***riqueza*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Riqueza*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200535
* AAT: 300055767
* BNCF: 10843
* BNE: XX526042
* BNF: 11977007d
* BRE: 1871480
* GND: 4049185-7
* HDS: 017471
* JSTOR: wealth
* LCCN: sh85145828
* PSH: 1500

 |
**OGame** é un xogo on-line desenvolvido pola empresa alemá Gameforge. O único que se require para xogar a OGame é un navegador web común. En Alemaña é o xogo en liña máis popular, funcionando desde 2001 con 53 servidores de xogo, chamados "Universos". Hai versións noutras linguas, coma o castelán, polaco, ruso, italiano e taiwanés. A versión en castelán ten 46 universos a data de 3 de setembro de 2007.

En OGame, comezas cun planeta principal con 163 campos, no que deberás desenvolver edificios (cada un ocupa 1 campo no planeta), que che permitirán acceder a novas construcións e naves; tecnoloxías e minas, que che proverán dos tres recursos do xogo (metal, cristal e deuterio). Ao avanzar no xogo poderase colonizar ata un máximo de 8 planetas adicionais, tendo así 9 en total (oito máis o principal), unirte ou fundar alianzas etc... O xogo transcorre en tempo real, día e noite, e hai xogadores de diversas partes do mundo; o que o transforma nun xogo verdaderamente adictivo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de GameForge *(en inglés)*
* OGameBlog Everything for OGame in one place. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q219743
* GiantBomb: 3030-55705
* HowLongToBeat: 26655
* IGDB: ogame
* VGG: 101583

 |
Denomínase **neurita** a calquera das proxeccións que saen do corpo celular dunha neurona, que poden ser dendritas ou axóns. O termo úsase frecuentemente cando se fala de neuronas inmaturas ou en desenvolvemento, especialmente en células en cultivo, porque non é doado distinguir entre axóns e dendritas ata que a diferenciación da célula é completa.

As neuritas están a miúdo ateigadas de feixes de microtúbulos, cuxo crecemento está estimulado polo factor de crecemento dos nervios (NGF), e polas proteínas tau, MAP1, e MAP2.

A molécula de adhesión celular neural (N-CAM) combínase simultaneamente con outra molécula de N-CAM e co receptor do factor de crecemento de fibroblastos para estimular a actividade tirosina quinase de dito receptor para inducir o crecemento das neuritas.

Hai varios programas informáticos que facilitan o rastreo e detección de neuritas en imaxes (ver ligazóns externas).

Poden utilizarse campos eléctricos endóxenos febles para facilitar e dirixir o crecemento de proxeccións desde as neuritas do soma celular. Utilizáronse campos eléctricos de forza moderada para dirixir e potenciar o crecemento de neuritas en modelos murinos e do anfibio *Xenopus*. O cocultivo de neuronas con tecido glial aliñado electricamente tamén dirixe o crecemento de neuritas, xa que é rico en neurotrofinas que promoven o crecemento dos nervios.

Notas
-----

1. ↑  Bear, Mark F; Connors, Barry W.; Paradiso, Michael A. *Neuroscience, Exploring the Brain*, Philadelphia : Lippincott Williams & Wilkins; Third Edition (February 1, 2006). ISBN 0-7817-6003-8

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Neurita de Lewy
* Neurona unipolar

### Ligazóns externas

* Estado actual da detección de neuritas
* NeuronJ programa de rastreo de neuritas
* SynD programa de detección de sinapses e neuritas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1534415
* GEC: 0126151
* JSTOR: neurites
* MAG: 113246987

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D016501

 |
Recreación da NASA do OGLE-2005-BLG-390Lb**OGLE-2005-BLG-390Lb** (OGLE-05-390Lb) é un planeta extrasolar que orbita a estrela OGLE-2005-BLG-390L, situada a 20.000 anos luz [*Ligazón morta*] da Terra, na constelación de Saxitario, preto do centro da Vía Láctea. No momento do descubrimento era o exoplaneta máis parecido á Terra. O descubrimento do planeta polo *Optical Gravitational Lensing Experiment* ("Experimento de Lente Gravitatoria Óptica") anunciouse o 25 de xaneiro de 2006. Foi descuberto nos observatorios de ESO en Chile.

Características físicas
-----------------------

OGLE-2005-BLG-390Lb orbita ao redor dunha estrela anana vermella a unha distancia de 2,5 UA, aproximadamente uns 380 millóns de quilómetros, algo menos que a distancia entre Xúpiter e o Sol. Até este descubrimento, non se encontrara ningún planeta extrasolar a maior distancia de 0,15 UA da súa estrela. O planeta ten un tempo de translación duns 10 anos terrestres.

Situación do OGLE-2005-BLG-390L no espazo.
Estimouse que a masa do planeta é sobre cinco veces a da Terra (cun factor de incerteza de dúas). Algúns astrónomos especulan que pode ter un núcleo rochoso como o terrestre, cunha atmosfera tenue. A distancia á estrela, e a relativa temperatura baixa desta, dá como temperatura superficial do planeta ao redor dos -220 °C. Se é un mundo rochoso, esta temperatura deixaría a substancias volátiles, como o amoníaco, metano e nitróxeno, convertidos en sólidos por conxelación.

Michael Turner, director auxiliar para o directorio de ciencias físicas e matemáticas da *National Science Foundation*, dixo que "o equipo descubriu o planeta máis parecido á Terra". Anterior a este descubrimento, o máis pequeno dos planetas extrasolares (Gliese 876 d) tiña 7,5 veces a masa terrestre.

Notas
-----

1. ↑  Fleming, Nic (26 de xaneiro de 2006). "Welcome to the Planet OGLE-2005-BLG-390Lb". *The Telegraph* (en inglés). ISSN 0307-1235. Consultado o 16 de maio de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Saxitario (constelación)

### Ligazóns externas

* ESO - *European Southern Observatory*, información do descubrimento *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q824260
* SIMBAD: NAME EWS 2005-BLG-390b

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre astronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
*Nihil novum sub sole*.
***Nihil novum sub sole*** é unha locución latina que significa "Nada (hai) novo baixo o sol". Con esta locución quérese expresar o sentido cíclico da vida, onde todas as experiencias e todos os acontecementos, por moi novidosos e orixinais que parezan, xa existiron previamente.

A orixe do termo provén da Biblia, onde se inclúe esta máxima, que na súa formulación completa di: "O que foi, iso será; o que xa se fixo, farase: pois nada hai novo baixo o sol". O acento nihilista que nega a novidade no mundo está na raíz do poema homónimo, "Nihil novum sub sole", de Miguel de Unamuno, sobre todo nos versos finais:

> 
> 
> De ti desecha vanas ilusiones;  
> 
> a un porvenir marchamos que fue gastado ya por otros;  
> 
> no me atrevo con engaño a guiar tu vida;   
> 
> tropezamos con el pasado al avanzar, todo es renuevo;  
> 
> los en brote y los secos son los mismos ramos,   
> 
> lo que ha de ser ha sido ya, nada hay de nuevo.   
> 
> 
> 
> (Rosario de sonetos líricos, CXXIII).
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Eclesiastés 1:2-10 *A Biblia* SEPT, p. 830
2. ↑  Nihil novum sub sole, Miguel de Unamuno

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 15 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
**Nigina Amonqulova** (tamén romanizado como: *Neginah Amonqulova/Amonkulova*; en taxico: Нигина Амонқулова) é unha cantora taxica de folk.

Biografía
---------

Nigina Amonqulova naceu en Panxaquent, unha cidade no oeste do Taxiquistán. Cando Nigina múdase á capital do Taxiquistán, Dushanbe, comeza a realizar actuacións folclóricas taxicas. Pronto ela convértese famosa por todo o país, principalmente debido ao seu estilo de cantar. Moitas cancións tradicionais taxicas foron versionadas por Nigina, logrando moito éxito. Nigina realiza as súas cancións cunha voz suave e leva traxes tradicionais taxicos con moitos brillantes, o cal fan máis auténticas as súas actuacións.

Discografía
-----------

* 2013 - *Retro*
* 2012 - *Asiri Nigoh* (*Асири Нигоҳ*)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Nigina Amonqulova*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2507751
* Europeana: ID
* MusicBrainz: ID

 |
Entrada da sala capitular de Sobrado dos MonxesEntrada á sala capitular do mosteiro de Sobrado dos Monxes.
A **sala capitular** é unha estancia dun mosteiro construída xeralmente na á leste do claustro. Adoita ser unha peza moi ampla para dar cabida a tódolos monxes, favorecida con boa ornamentación arquitectónica. Nalgúns mosteiros de estilo románico ou gótico accédese a esta sala por unha entrada que constitúe unha verdadeira fachada en pequeno, con porta de arquivoltas e moita decoración.

Sala capitular de Sobrado dos MonxesSala capitular do mosteiro de Sobrado dos Monxes.
Neste lugar reuníase a comunidade de monxes co abade para facer o *capítulo*, é dicir, recordar as escrituras da regra adoptada e conversar sobre asuntos concernentes ao mosteiro e os seus moradores. As reunións facíanse xeralmente logo da misa, pola mañá. Os monxes sentábanse ao longo dos muros seguindo unha rigorosa orde de antigüidade. Terminábase o acto coa confesión pública dos monxes que desexasen acusarse a si mesmos das faltas cometidas ou desexasen denunciar a algún outro compañeiro; neste caso debía omitirse o nome.

A á da sala capitular era a primeira que se construía no claustro do mosteiro. Empezábase a edificar pouco despois de se ter levantado a cabeceira da igrexa.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1416310
* AAT: 300007418
* EBID: ID

 |
Composición química do sal mariño.
O **sal mariño** é o sal extraído da auga mariña mediante evaporación en lugares denominados salinas, fronte ó sal mineral procedente da extracción de minas. As salinas son os centros por excelencia de produción do sal mariño.

Composición
-----------

O sal mariño posúe diferentes composicións dependendo da procedencia da salina, por regra xeral ten un 86% de cloruro sódico (NaCl) e outros oligoelementos como poden ser calcio, magnesio e manganeso.

O sal mariño é obtido por un método apropiado de salinas en lugares cálidos, mentres que os lugares máis fríos necesitan empregar para a evaporación outros medios.

Usos
----

O sal mariño emprégase frecuentemente na elaboración de salgaduras de peixes, como pode ser o bacallau, os bocartes, as sardiñas etc. aínda que tamén de carnes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Salina
* Flor de sal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q282694
* AAT: 300386508
* EBID: ID
* MAG: 2778804858

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: 87GE52P74G

 |
**Edicións Nigra Trea** é unha editorial galega con sede en Vigo, dependente da asturiana Ediciones Trea.

Descrición
----------

Creada a mediados dos anos noventa, centra as súas liñas editoriais nas ciencias sociais, a literatura e as edicións de arte e bibliofilia, ademais da temática galega.

### Autores publicados

Ten publicado preto dun cento de títulos en lingua galega, lingua castelá e en formato bilingüe, de, entre outros, os seguintes autores: Gonzalo Allegue, 
Xosé Armesto Faginas, 
Xosé Manuel del Caño, 
Xulio Carballo Arceo, 
Carlos Casares, 
Álvaro Cunqueiro, 
Elvira Fidalgo Francisco, 
Martín González Fernández, 
Xosé Manuel González Reboredo, 
Emilio Grandío Seoane, 
María Liñeira, 
Nieves Loperena, 
Xosé Carlos López Bernárdez, 
Basilio Losada, 
Xosé Ramón Mariño Ferro, 
Estro Montaña, 
Ramón Nicolás, 
Camiño Noia, 
Carmen Pallares Méndez, 
Herminia Pernas Oroza, 
Ofelia Rey Castelao, 
Serrana Rial García, 
Vicente Risco, 
Xavier Rodríguez Baixeras, 
Xosé Manuel Sánchez Sánchez, 
Ana Ulla e
Faustino Vázquez Carril.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Entrevista a Álvaro Díaz Huici, director de la editorial Trea*. *El profesional de la información* (en castelán) **13** (1). Entrevista con Mari Carmen Marcos. 2004. pp. 76–78. ISSN 1699-2407.

### Outros artigos

* Distribución editorial galega
* Actividade editorial en Vigo

### Ligazóns externas

* www.trea.es/
* Nigra Trea en Dialnet

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106461127
* WorldCat
* VIAF: 337144782726229249046
* BNE: XX5063444

 |
O **SCART** debe o seu nome ás siglas de *Syndicat des Constructeurs d'Appareils Radiorécepteurs et Téléviseurs*, tamén coñecido como **Euroconector** ou **Peritel** (de televisión periférica).

Definición
----------

O **SCART** ou **Euroconector** é un tipo de conector normalizado de 21 patillas que serve para a interconexión de dispositivos, permitindo o intercambio de información de vídeo e son. Este elemento permite acceso RGB directo ao receptor, así como o sinal de vídeo composto e bidireccional coñecido como CVBS (sinal de vídeo composto, borrado e sincronismo) xunto con conexións independentes ao canal de son estéreo. O número de estándar na CENELEC é EN 50049-1:1997. O *Euroconector* emprégase na interconexión de distintos dispositivos de televisión, vídeo, descodificadores, videoxogos...

Patillaxe
---------

O *euroconector* consta de 21 patillas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ibrahim, K.F. (2001, 2ª Edición) *Receptores de televisión*. Barcelona: Ed. Marcombo S.A. *(en castelán)*

### Outros artigos

* Televisión

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***SCART*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q831468
* MAG: 101068798

 |
O **rispetto** é unha composición poética italiana de orixe popular que recibe este nome porque nela o poeta rende homenaxe á muller amada.

O *rispetto* consta dunha cuarteta de hendecasílabos en rima alterna (ABAB), seguida por un ou dos dísticos de hendecasílabos en rima pareada.

Os **rispetti continuados** forman unha serie de composicións unidas entre si polo mesmo tema; os **rispetti soltos** preséntanse nunha serie mais sen vínculos internos.

O *rispetto* pasou á poesía culta sobre todo no século XV con Poliziano e Luigi Pulci, e retomárono esporadicamente no século XIX Francesco Dall'Ongaro, Giosué Carducci e Giovanni Pascoli.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25470
* BNCF: 29154
* EBID: ID

 |
Piazza della Sala, no centro histórico de Pistoia. Durante o período longobardo, albergou a *curtis domini regis*, o palacio do Gastaldo.
A **sala** era a estrutura organizativa da pequena propiedade creada durante as primeiras fases do reino longobardo en Italia. Ás salas (termo derivado da lingua longobarda) competíalles a recollida da *tertia*, ou sexa do tributo, xusto un terzo da colleita, que reclamaba a aristocracia longobarda dos campesiños itálicos sometidos, segundo un costume habitual nos reinos latino-xermánicos.

A toponomástica
---------------

Son bastantes as comunas ou fraccións que conservan no propio nome, en formas diversas, trazas da súa orixe na palabra sala:

Italia
* Sala Baganza (Provincia de Parma).
* Sala Biellese (Provincia de Biella).
* Sala Bolognese (Provincia de Boloña).
* Sala Comacina (Provincia de Como).
* Sala Consilina (Provincia de Salerno).
* Sala Monferrato (Provincia de Alessandria).
* Santa Maria di Sala (Provincia de Venecia).
* Sala Abbagnano, lugar de Salerno (Provincia de Salerno).

Suíza
* Sala Capriasca, lugar de Capriasca (Cantón de Ticino)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Adriano Cavanna, *Fara, sala, arimannia nella storia di un vico longobardo*, Milán, 1967
* Jörg Jarnut, *Storia dei Longobardi*, Torino, Einaudi, 2002. ISBN 8846440854

Notas
-----

1. ↑  Se ben nalgúns casos poderían ter outra orixe
O **Speech Assessment Methods Phonetic Alphabet** ou **SAMPA** é un alfabeto fonético leXible por computador mediante caracteres ASCII de 7 bits. Está baseado no Alfabeto Fonético Internacional ou *IPA*.

Foi desenvolvido por *ESPRIT* *information technology research and development program* pertencente á que era Comunidade Económica Europea (actual Unión Europea) nos anos oitenta. O propósito inicial era aplicalo a seis idiomas europeos. Tentaron utilizar o maior número posible de símbolos do IPA, pero cando iso non era posible, empregaron símbolos alternativos. Por exemplo, [@] para o son vocálico débil do inglés *schwa*, [2] para o son vocálico do francés *deux* e [9] para o son vocálico do francés *neuf*.

Hoxe en día, SAMPA desenvolveuse oficialmente para todos os sons das linguas que aparecen a continuación:

* Alemán
* Árabe
* Búlgaro
* Cantonés
* Checo
* Danés
* Eslovaco
* Escocés
* Español
* Estoniano
* Holandés
* Inglés
* Francés
* Grego
* Hebreo
* Húngaro
* Italiano
* Noruegués
* Polaco
* Portugués
* Romanés
* Ruso
* Serbio
* Sueco
* Tailandés
* Turco

Os caracteres ["s{mp@] representan a pronuncia do nome de SAMPA en inglés. Do mesmo xeito que o IPA, SAMPA adoita pecharse entre corchetes cadrados, que non pertencen ao alfabeto propiamente dito e tan só cumpren unha función diferenciadora para indicar que son caracteres fonéticos e non texto de escritura regular.

Problemas do SAMPA
------------------

As táboas de SAMPA tan só son válidas naquelas linguas para as que están deseñadas. As táboas das distintas linguas non son compatibles entre si e iso crea conflitos entre as distintas linguas. Como consecuencia, SAMPA non se pode utilizar como unha representación alternativa en ASCII ao alfabeto xeral da IPA. X-SAMPA creouse para solucionar ese problema. Este outro código prové unha soa táboa sen diferenzas específicas entre linguas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ranchhod, Elisabeth & J. Mamede, Nuno (2002). *Advances in Natural Language Processing: Third International Conference, PorTAL 2002, Faro, Portugal, June 23–26, 2002. Proceedings (Lecture Notes in Computer Science)*. (1st ed.). Springer. ISBN 3-540-43829-7.
* L. DeMiller, Anna & Rettig, James (2000). *Linguistics: A Guide to the Reference Literature* (2nd ed.). Libraries Unlimited. ISBN 1-56308-619-0.
* Lamberts, Koen & Goldstone, Rob (2004). *Handbook of Cognition*. Sage Publications Ltd. ISBN 0-7619-7277-3.

### Ligazóns externas

* SAMPA
* Sons do inglés en SAMPA
* SAMPA do escocés Arquivado 11 de agosto de 2003 en Wayback Machine.
* (en inglés) Táboa de equivalencia IPA-SAMPA polo Laboratorio de Fonética da Universidade de Turín, Italia
O **río Aguasvivas** ou **Aguas** é un afluente de río Ebro pola súa marxe dereita. O Aguasvivas discorre polas provincias de Teruel e Zaragoza (Aragón, España).

Nace entre as serras de Pelarda e Cucalón, entre Fonfría e Allueva, en Teruel. Abre unha foz en Segura de Baños e en Huesa del Común. En Blesa forma o Hocino. É represado no encoro de Moneva. En Almonacid de la Cuba existe aínda unha presa romana. Atravesa a chaira do Val do Ebro e desemboca no Ebro en La Zaida, provincia de Zaragoza.

É un río de escaso caudal e intensamente aproveitado. É de réxeime moi irregular. A intensa explotación deste río remóntase á época da colonización romana na que se explotou de forma intensiva toda a conca con fins principalmente agrícolas. Esta intensa explotación romana do Aguasvivas, proporcionou unha gran concentración patrimonial, destacando a presa de Almonacid de la Cuba (ou o Ollo da Cuba), que é a maior de todo o mundo romano, así como, as presas da Parede dos Mouros en Muniesa e do Hocino en Blesa, a vila de La Malena ou os regadíos de Belchite, enclaves que conforman.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23134
* GEA: 304
* GEC: 0001090
* GeoNames: 3130876
* TGN: 1120999

 |
A **rodocrosita** (do grego *rhodon* que significa rosa) é un mineral da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é **MnCO3** (contén aproximadamente un 61% de MnO).

Aspecto
-------

A rodocrosita preséntase en forma de cristais de formas pouco definidas formando agregados empenados, radiados ou en forma de estalactitas e costras. A súa cor característica é a rosa aínda que tamén pode adoptar outras como a vermella ou a parda, sendo a máis rara a rodocrosita de cor gris.

Ademais a rodocrosita pode conter na súa composición diferentes elementos engadidos. Segundo a aparición destes, podemos diferenciar 3 minerais que forman parte da serie isomorfa da rodocrosita. Estes son o ferro (rodocrosita de ferro), o calcio (rodocrosita de calcio) e o zinc (rodocrosita de zinc).

* Rodocrosita de cor rosada con cuarzo
* Cristal vermello de rodocrosita
* Rodocrosita pulida

Lugares onde se atopa
---------------------

Este mineral crece en filóns hidrotermais e en rochas metamórficas, facendo tamén aparición en zonas de oxidación. Adoita asociarse á limonita, á rhodonita e ó cuarzo.

Dous dos xacementos máis importantes do mundo atópanse na Arxentina e no Colorado (Estados Unidos).

En España podémola atopar en Huelva e Cáceres, en xacementos de silicatos de manganeso e calcita respectivamente.

Usos da rodocrosita
-------------------

Debido a que ten unha gran concentración de MnO na súa composición, a rodocrosita é utilizada como mena para a extracción de manganeso.

É utilizada tamén en xoiería e como pedra ornamental.

Outros carbonatos
-----------------

Outros carbonatos de importancia son a calcita e a aragonita.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q409793
* AAT: 300312061
* BRE: 3512690
* EBID: ID
* MAG: 2776597492
* Mindat: 30492

 |
**SACI** (*SAtélite CIentífico*) foi unha serie de dous satélites artificiais do Brasil lanzados en 1999.

Características
---------------

Os satélites SACI foron dous satélites científicos do Brasil duns 60 kg de masa para estudar as burbullas do campo xeomagnético, a luminiscencia atmosférica e os fluxos anómalos de raios cósmicos. Tamén pretendían ser demostradores tecnolóxicos. Alimentábanse mediante catro paneis solares despregables.

SACI 1 foi lanzado o 14 de outubro de 1999 a bordo un foguete CZ-4B e perdeuse contacto con el pouco despois de ser lanzado. SACI 2 foi lanzado o 11 de decembro de 1999 pero non chegou a órbita por problemas co seu foguete lanzador, un VLS-1.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| SACI 1 | 14 de outubro de 1999 | CZ-4B | Éxito |
| SACI 2 | 11 de decembro de 1999 | VLS-1 | Fallo |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2021). "SACI" (en inglés). Consultado o 9 de febreiro de 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "SACI 1" (en inglés). Consultado o 9 de febreiro de 2021.
3. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "SACI 2" (en inglés). Consultado o 9 de febreiro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* CZ-4B
* VLS-1

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16547688
* NSSDC ID: 1999-057B
* SCN: 25941

 |
O acrónimo **S/PDIF** ou **S/P-DIF** (*Formato de Interface Dixital Sony/Philips*, Sony/Philips *Digital Interface Format*), coñecido tamén tecnicamente polo seu código segundo a Comisión Electrotécnica Internacional, **IEC 958 type II**, parte da IEC-60958, consiste nun protocolo a nivel de hardware para a transmisión de sinais dixitais modulados en PCM entre dispositivos e compoñentes estereofónicos.

S/PDIF é unha versión do protocolo estándar AES/EBU adaptada para aplicacións comerciais, presentando pequenas diferenzas que o fan máis económico de o construír.

Principais diferenzas entre AES/EBU e S/PDIF|  | AES/EBU | SPDIF |
| --- | --- | --- |
| Cablaxe | Par trenzado (110 ohmios) ou coaxial (75 ohmios) | Coaxial (75 ohmios) ou fibra óptica |
| Conector | XLR de 3 pins ou D-Sub de 25 pins | RCA, BNC ou Toslink |
| Nivel de sinal | 3 a 10 V | 0,5 a 1 V |
| Codificación | BMC | BMC |
| Información de subcódigo | Texto de identificación ASCII | Información de protección de copia SCMS |
| Resolución máxima | 24 bits | 20 bits (24 bits opcionais) |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q214738
* MAG: 123761073

 |
A **neurofisina I** é unha proteína carrexadora cun tamaño de 10 kDa que contén de 90 a 97 aminoácido. ë un produto da clivaxe (corte dunha molécula máis longa) da preprooxifisina. O outro produto de clivaxe desa molécula é a hormona oxitocina. A neurofisina I transpórtase en vesículas unida á oxitocina, ao longo dos axóns, desde as neuronas magnocelulares do hipotálamo ata o lobo posterior da hipófise (neurohipófise). Aínda que se almacena en gránulos neurosecretores xunto coa oxitocina e se libera xunto con ela, a súa acción biolóxica non está clara.

Función
-------

A neurofisina I é unha proteína carrexadora de oxitocina. Prodúcese nos corpos celulares dos núcleos paraventricular e supraóptico e é transportada ao seu sitio de liberación nos terminais axónicos da hipófise posterior. As neuronas produtoras de neurofisina I son máis abundantes nos núcleos paraventriculares, mentres que as produtoras de neurofisina II o son nos núcleos supraópticos. A vasopresina, unha hormona de estrutura similar á oxitocina, únese de forma análoga e é transportada pola neurofisina II. Ambas as hormonas teñen unha lonxitude de nove residuos e comparten oito deles. A oxitocina posúe unha Ile-3, mentres que a vasopresina posúe unha Phe-3. Tanto a Ile coma a Phe son aminoácidos hidrófobos e sofren unha unión análoga ás neurofisinas.

Estrutura
---------

A secuencia de aminácidos da neurofisina I é:

NH2 - Ala - Ala - Pro - Asp - Leu - Asp - Val - Arg - Lys - Cys - Leu - Pro - Cys - Gly - Pro - Gly - Gly - Lys - Gly - Arg - Cys - Phe - Gly - Pro - Asn - Ile - Cys - Cys - Ala - Glu - Glu - Leu - Gly - Cys - Phe - Val - Gly - Thr - Ala - Glu - Ala - Leu - Arg - Cys - Gln - Glu - Glu - Asn - Tyr - Leu - Pro - Ser - Pro - Cys - Gln - Ser - Gly - Gln - Lys - Ala - Cys - Gly - Ser - Gly - Gly - Arg - Cys - Ala - Val - Leu - Gly - Leu - Cys - Cys - Ser - Pro - Asp - Gly - Cys - His - Ala - Asp - Pro - Ala - Cys - Asp - Ala - Glu - Ala - Thr - Phe - Ser - Gln – Arg - OH

(Pontes disulfuro: 10-54; 13-27; 21-44; 28-34; 61-73; 67-85; 74-79)

Notas
-----

1. ↑  Rao VV, Löffler C, Battey J, Hansmann I (1992). "The human gene for oxytocin-neurophysin I (OXT) is physically mapped to chromosome 20p13 by in situ hybridization". *Cytogenet. Cell Genet.* **61** (4): 271–3. PMID 1486803. doi:10.1159/000133420.
2. ↑  Wilkins; Evans (1972). "Demonstration of neurophysin in the hypothalamo-neurohypophysial system of the normal and dehydrated rat by the use of cross-species reactive anti-neurophysins.". *Zeitschrift für Zellforschung und mikroskopische Anatomie* **131** (2): 149–170.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Neurofisinas
* Neurofisina II

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29876526
* MAG: 2778850668

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C0027897

 |
**Sisnando Méndez** (m. 29 de marzo de 968), máis coñecido como **Sisnando II de Iria**, foi un nobre e bispo galego da Idade Media, fillo dos condes de Présaras Hermenexildo Aloitez e Paterna Gundesindez (fundadores do mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes). Fíxose cargo dos enclaves militares para a defensa da costa galega contra os ataques de piratas viquingos e sarracenos. Sobre o ano 960 levantou un castelo sobre o castro de Cedofeita, restaurou as torres da Lanzada (no Grove) e San Sadurniño (en Cambados), que xunto con outros puntos, como o miradoiro de Lobeira, o Facho de Donón (en Cangas) e o campanario de San Cibrán de Cálago (en Vilanova de Arousa), compoñían un sistema de vixilancia e defensa costeira contra ataques tanto por mar coma polo interior.

O bispo Sisnando conseguiu do rei Sancho I o Craso o permiso para amurallar a cidade de Compostela, que dotou de novas torres grandes e fosos reforzando a catedral, pero finalmente Sisnando rebelouse contra o rei e foi encarcerado. No seu lugar foi nomeado san Rosendo como bispo de Iria Flavia, pero á morte de Sancho I, Sisnando fuxiu do cárcere e expulsou a san Rosendo pola forza de Compostela. O deposto Rosendo profetizoulle que «Aquel que a espada fere, a espada morrerá» cando foi violentado no seu apousento a noite de Nadal do ano 966.

No ano 968 entran en Galiza os viquingos de Gunrod e aproveitando a desorde avanzan por estes territorios sen apenas resistencia. Ramiro III sucedera a Sancho I no trono de León con tan só cinco anos e parte da nobreza galega, inimiga de Ramiro III, non apoiou as mulleres rexentes (a súa nai Tareixa e a súa tía Elvira), que non puideron organizar un exército para facer fronte aos escandinavos. Os campesiños fuxiron dos campos e os viquingos cometeron todo tipo de desmandos; o exército de Gunrod arrasou as igrexas de Boente e de Santa Olalla de Curtis, e os seus monxes foron feitos prisioneiros.

En marzo de 968 Gunrod chega ás portas de Compostela, onde acampa á espera de poder entrar, con promesas que logo non cumprirían, para saquear a cidade. Mais Sisnando II encargárase da súa fortificación e organizou un exército que o 29 de marzo do ano 968 se enfrontou aos viquingos na batalla de Fornelos, parroquia de Rarís. En terras de Teo, o bispo Sisnando púxose á fronte das súas tropas de cabalaría, pero a súa temeridade levouno ao medio do campo de batalla sen maior defensa que o seu valor e morreu dun frechazo inimigo. As súas tropas foron derrotadas e os viquingos entraron en Compostela.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Eduardo Morales Romero (1997). *Os vikingos en Galicia*. A Coruña. ISBN 9788481216615.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6129556
* DBE: sisnando-ii

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: San Martiño.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Duio.

**San Martiño de Duio** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Fisterra. Segundo o IGE en 2018 tiña 763 habitantes (393 homes e 370 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 784 habitantes.

Patrimonio
----------

A **igrexa parroquial** comezouse a construír en 1717. De estilo barroco, foi profanada polas tropas francesas na Guerra da Independencia, sendo reconstruída no século XIX.

Ten planta de salón cunha capela maior con sancristía acaroada ao lado norte e unha soa nave. A fachada principal é de traza pentagonal. Sobre a porta principal hai unha escultura de granito cunha imaxe que representa ao santo titular, San Martiño.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Martiño de Duio

| Lugares da parroquia de San Martiño de Duio no concello de Fisterra (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Anchoa | Calcova | As Escaselas | Mallas | San Martiño de Abaixo | San Martiño de Arriba | Vigo |

### Parroquias de Fisterra

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Fisterra |  |
| --- | --- |
| Duio (San Vicenzo) | Fisterra (Santa María) | San Martiño de Duio (San Martiño) | Sardiñeiro (San Xoán) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Fisterra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14915710
* código INE: 15037010000

 |
O **sistema Schoenflies** ou **sistema de Schoenflies,** chamado así polo matemático alemán Arthur Schoenflies, é unha notación que se emprega normalmente para clasificar as moléculas en función da súa simetría. É a notación máis antiga de todas. Usa as seguintes letras para identificar grupos puntuais :

* a letra *I* para o grupo con simetría icosaédrica;
* a letra *O* para o grupo con simetría octaédrica;
* a letra *T* para o grupo con simetría tetraédrica;
* *C n* para grupos caracterizados por ter un eixo de rotación n-ario;
* *S n* para grupos que conteñen un eixo n-ario de rotación impropria;
* *D n* para un grupo que contén un eixo de rotación n-ario máis un eixo binario perpendicular a ese eixo.

Isto representa a simboloxía básica á que se engaden varios subíndices para diferenciar en función da presenza doutros elementos característicos de simetría (como planos especulares ou centros de inversión).

O sistema internacional ou sistema Hermann-Mauguin úsase sobre todo en cristalografía para a simetría cristalina.

Notas
-----

1. ↑  Peter Atkins, Julio De Paula (1994). *"Chimica Fisica"*. 4ª ed. Bologna, Zanichelli. ISBN 88-08-09649-1.
2. ↑  "Cristalografia. Universidade do Minho" (PDF). *Uminho.pt*. Consultado o 8-7-2021.

Véxase tamén
------------

* Teoría de grupos
* Clase de simetría
* Simetría
Coordenadas: 41°56′29.1″N 8°03′29.5″O﻿ / ﻿41.941417, -8.058194

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Grou.

| San Martiño de Grou |
| --- |
|
|  |
| **Diocese**: | Ourense |
| **Arciprestado**: | Baixa Limia |
| **Área**: | 1,22 km² |
| **Poboación**: | 15 hab. (2021) |
| **Densidade**: | 12,3 hab./km² |
| **Entidades de poboación**: | 2 |
|

**San Martiño de Grou** é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado da Baixa Limia da diocese de Ourense. Ten as súas terras e os seus dous lugares repartidos entre os concellos de Lobeira e Lobios. No ano 2021 tiña 15 habitantes dos cales 7 eran homes e 8 mulleres, o que supón un descenso con respecto ao ano 2007, cando tiña 40 habitantes.

O lugar de Cabaleiros pertence ao concello de Lobeira e o do Valoiro pertence ao concello de Lobios. Limita coas parroquias homónimas de Santa Cruz de Grou, en Lobeira, e de San Mamede de Grou, en Lobios.

Notas
-----

1. ↑  Xunta de Galicia (ed.). "Nomenclátor de Galicia. Busca directa".
2. ↑  "Nomenclátor estatístico de Galicia". *www.ige.eu*. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2022. Consultado o 2022-04-09.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* San Martiño de Grou, Lobeira
* San Martiño de Grou, Lobios