recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José Rodríguez López**, coñecido como **José de Arxeriz** e **Pepito Mantequillas**, nado en Pousada (Mariz, Chantada) o 11 de abril de 1910 e finado en Lugo o 17 de abril de 2004, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Sobriño de Juan López Suárez, con quen pasou varias tempadas en Lamaquebrada e Arxeriz. Estudou no Seminario de Lugo e cara 1930 abandonouno e asistiu a cursos sobre lácteos, apicultura, avicultura e viño, para comezar o seu traballo no pazo de Arxeriz. Fundou a empresa Arjeriz, que despois foi coñecida como LARSA, e creou tres fábricas en Vigo, Chantada e Vilagarcía. Tamén foi impulsor de Tablicia de Nadela. Contribuíu á construción do Gran Hotel de Lugo. Mercoulle o pazo de Arxeriz ao seu tío en 1970. En 1985 o seu sobriño Xosé Soto comproulle a granxa de Arxeriz e negociou a instalación dunha escola-obradoiro que funcionou de 1993 a 1996. Finou en Lugo o 17 de abril de 2004.

Recoñecementos
--------------

Concedéronlle a Medalla de Prata de Galicia en 1997.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*,18-4-2004, p. 52.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* José Rodríguez López
* Fundación Xosé Soto de Fión
**Jesús Bellas Cao**, nado en Muras cara a 1891 e finado en Lugo o 17 de xuño de 1937, foi un mineiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Mineiro. Membro do Sindicato Único de Oficios Varios de Viveiro da CNT. Foi detido en outubro de 1934 con Tomás Álvarez Ínsua, Benedicto Fuentes Díaz e Claudio Quelle Cociña, acusados de atentado con explosivos, deito polo que foron xulgados e condenados na Audiencia de Lugo o 1 de marzo de 1935; Jesús foi condenado a seis meses e un día de prisión. Comisionado en 1936 para realizar actos de propaganda e difusión do sindicato en Foz e San Cibrao. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou con Manuel Rodríguez Lago a requisa de armas e camións para a defensa da República. Foi detido e internado no depósito de Viveiro o 14 de abril de 1937. Foi xulgado en Lugo por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 17 de xuño de 1937.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-3-1935, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Jesús Bellas Cao na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Deportados de Cuba iniciaron el movimiento obrero en A Mariña a principios del siglo XX
**José Rodríguez Páramo**, **Páramo** ou **Secretario**, nado en Doade (Sober) o 7 de novembro de 1904 e finado na Pereira (Entrimo) o 25 de agosto de 1943, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Emigrante retornado. Foi secretario do concello de Sober (1932-1933) e secretario da Sociedade "Trabajadores de la Tierra" de Doade encadrada na UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi procesado en xullo de 1937 con José María Gayoso de la Fuente por malversación de caudais. Foi xulgado por rebelión e declarado en rebeldía por auto de 4 de xaneiro de 1938. Foi absolto en 1939. Apareceu nos primeiros anos corenta formando parte dun grupo de guerrilleiros na fronteira portuguesa do que formaba parte Ramón Yáñez Pereira e a súa compañeira Rosa Alves "A Africana". Morreu o 25 de agosto de 1943 na Pereira (Entrimo).

Notas
-----

1. ↑  José María Gayoso de la Fuente, alcalde de Sober en 1931, dirixente do centro comunista de Doade

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Santos, Román (2016). *Saltando a raia. Guerrilla republicana no suroeste ourensán (1939-1943)*. Ponteareas: Novas do Eixo Atlántico. pp. 128–130, 256–266. ISBN 978-84-608-9994-5.

### Ligazóns externas

* 

* José Rodríguez Páramo na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
**José Faustino Cao Cortiñas**, nado en Narón o 25 de outubro de 1909, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo dun mariño mercante, aprobou o exame de ingreso no Instituto de Santiago en 1923. No Hospital Provincial de Compostela formouse como practicante. En 1926 obtivo o título oficial na Universidade de Santiago de Compostela. En outubro de 1927 embarcou para Buenos Aires como practicante. De regreso a Galicia, estivo afiliado ao Partido Federal Republicano de Ferrol de 1931 a 1934. Despois militou en Unión Republicana e foi director do semanario republicano *Renovación* (de xaneiro a xullo de 1935). Foi membro da Liga Racionalista. Fundador do Partido Sindicalista en Ferrol foi vicesecretario da Agrupación ferrolá, e o seu delegado no Comité da Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, fuxiu e permaneceu agochado. Presentouse en novembro de 1945, foi xulgado e condenado a 20 anos. Foi indultado en outubro de 1946. Participou nos traballos de reorganización da CNT clandestina en Ferrol. Foi detido en marzo de 1947 e condenado a un ano de cadea.

Notas
-----

1. ↑  "Requisitorias" *El Pueblo Gallego*, 8-6-1937, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martí Boscá, José V.; Rey González, Antonio (2006). Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática, ed. *""Batas negras" gallegos: sanitarios libertarios gallegos durante la segunda república y la guerra civil (1931-1939)" in A II República e a Guerra Civil. Actas dos traballos presentados ao II Congreso da Memoria* (PDF). Culleredo. pp. 280–281. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de decembro de 2013. Consultado o 17 de agosto de 2013.

### Ligazóns externas

* 

* José Cao Cortiñas na páxina web *Nomes e Voces*.
**Erich Ernst Paul Honecker**, nado en Neunkirchen o 25 de agosto de 1912 e finado en Santiago de Chile o 29 de maio de 1994, foi un político comunista alemán. Do 3 de maio de 1971 ao 18 de outubro de 1989 foi o político máis influente da República Democrática Alemá dado o seu cargo de secretario xeral do Comité central do Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED).

Traxectoria
-----------

Antes da segunda guerra mundial foi funcionario do Partido Comunista de Alemaña (KPD), sendo condenado a dez anos de cárcere durante os tempos do nazismo. Despois da guerra fundou a organización xuvenil FDJ (Xuventude Libre Alemá), da cal foi presidente do 1946 ó 1955. Como secretario de seguridade do comité central do SED, o seu labor organizativo foi determinante na construción do Muro de Berlín, así como na autorización de disparo nas fronteiras interalemás. Dirixiu e representou á RDA durante as décadas de 1970 e 1980 dados os seus cargos de secretario xeral do Comité central do SED, presidente do Consello de Estado da RDA e Presidente do Consello de Defensa Nacional. O recoñecemento da República Democrática Alemá como membro pleno da ONU no 1973 é considerado o seu maior éxito.

Honecker foi recibido polo chanceler Helmut Kohl en setembro de 1987 durante a súa visita oficial á República Federal de Alemaña. A finais da década de 1980 o contexto económico mundial, as relacións coa potencia dirixente soviética e incluso a propia política interior da RDA tornáronse cada vez máis tensas e difíciles.

### Despois da caída do Muro de Berlín

Erich Honecker foi obrigado a dimitir polo Politburó do SED o 18 de outubro de 1989. En 1992 foi convocado a xuízo en Berlín por violación dos dereitos humanos na RDA, pero o proceso suspendeuse debido a unha enfermidade. As acusacións baseábanse no seu papel como xefe de estado da xa disolta RDA, ligándoo coas respectivas faltas ó dereito que controvertidamente se lle atribuían. Foi encarcerado en 1992 e liberado en 1993 debido ao seu complicado estado de saúde.

Honecker trasladouse de inmediato xunto a súa familia en Chile, onde faleceu en maio de 1994.

Libros
------

* *Aus meinem Leben*, 1981
* *Moabiter Notizen*, escritas no cárcere de Berlin-Moabit entre 1992 e 1993.

Notas
-----

1. ↑  "Notas do cárcere, ("Moabiter Notizen")" (PDF).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* República Democrática Alemá

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2607
* WorldCat
* VIAF: 34468994
* BIBSYS: 90248550
* BLBNB: 000238800
* BNCHL: 000322507
* BNE: XX972542
* BNF: 12020502x
* BRE: 4696379
* CANTIC: a11727986
* CiNii: DA00856158
* DeutscheBio: 118553399
* Discogs: 1147036
* Dodis: P46563
* EBID: ID
* FAST: 9326
* Filmportal: ID
* GEC: 0032879
* GND: 118553399
* IMDb: nm0393140
* ISNI: 0000 0001 0856 4810
* LCCN: n50028179
* LibraryThing: honeckererich
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000005892
* NDL: 00443702
* NKC: jn19990003639
* NLA: 35202844
* NLG: 68552
* NNDB: 000111471
* NTA: 068377614
* OL: OL336986A
* PTBNP: 57771
* SELIBR: 223238
* SNAC: w6tb3bkm
* SUDOC: 028351827
* TMDb: 1081000

 |
***Eugénie Grandet*** é unha novela publicada en 1833 do autor francés Honoré de Balzac. Fala da miserie e de como se transmite de pai a filla, Eugénie, a través da súa insatisfacción amorosa co seu curmán. Como é común en Balzac, tódalas personaxes da novela son plenamente efectivos. Balzac concibe o seu ambicioso proxecto, *La Comédie humaine*, mentres escribe *Eugénie Grandet* e incopora nela a *Comédie* coa revisión dos nomes dalgunhas personaxes na segunda versión, que está adicada a Maria Du Fresnay, a súa amante e nai da súa filla Marie-Caroline Du Fresnay, e que máis tarde foi provada como a "auténtica" Eugénie Grandet.

Foi traducida ó galego por Emma Lázare Rodríguez e publicado por Biblos Clube de lectores no 2005. A tradución de Lázare gañou o Premio de Tradución Plácido Castro de 2003.

Notas
-----

1. ↑  *Emma Lázare faise co premio de tradución Plácido Castro polo seu traballo cunha obra de Honoré de Balzac*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Eugénie Grandet en galego por Emma Lázare Rodríguez

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1373644
* WorldCat
* VIAF: 183023830
* BiTraGa: 3021
* BNF: 119406219
* EBID: ID
* GND: 4303174-2
* Gutenberg: 11049

 |
**Faustino Rodríguez-San Pedro Díaz-Argüelles**, nado en Xixón o 30 de xuño de 1833 e finado na mesma cidade o 10 de xaneiro de 1925, foi un avogado e político español. Foi ministro de Facenda, ministro de Estado e ministro de Instrución Pública e Belas Artes durante o reinado de Afonso XIII .

Traxectoria
-----------

Cursou os estudos de Dereito na Universidade de Oviedo, para exercer logo como avogado nesta mesma cidade e trasladarse máis tarde a Madrid, onde o seu despacho alcanzou un gran renome. Deputado por Alacant nas eleccións de 1884, nos procesos electorais celebrados entre 1886 e 1898 obtería escano pola circunscrición de Cuba. En 1899 pasou ao Senado como senador vitalicio, chegando a ser vicepresidente de dita cámara.

O 5 de outubro de 1890 converteuse en alcalde de Madrid, sendo a súa principal achega á cidade a creación do parque da Elipa.

Foi ministro de Facenda entre o 25 de marzo e o 20 de xullo de 1903 nun gabinete Silvela. Posteriormente, entre o 5 de decembro de 1903 e o 16 de decembro de 1904, foi ministro de Estado nun goberno deMaura, e finalmente, entre o 25 de xaneiro de 1907 e o 21 de outubro de 1909, foi ministro de Instrución Pública e Belas Artes no coñecido como «goberno longo» de Maura.

Foi profesor da Universidade Central de Madrid, académico da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas, presidente da Unión Ibero-Americana durante cuxa presidencia creou o denominado entón Día da Raza, desde 1987 Festa Nacional de España. Foi tamén presidente do Consello de Administración dos Ferrocarrís do Norte.

É bisavó do ex-vicepresidente do goberno e expresidente do Fondo Monetario Internacional Rodrigo Rato e do conselleiro de Sanidade do Goberno de Asturias José María Navia-Osorio García-Braga.

Títulos e condecoracións
------------------------

* Gran Colar da Orde de Carlos III. (1916).

Notas
-----

1. ↑  "Faustino Rodríguez San Pedro Díaz-Argüelles 1833-1925" filosofia.orf
2. ↑  Urquijo y Goitia 2008, p. 88.
3. ↑  Urquijo y Goitia 2008, p. 89.
4. ↑  Urquijo y Goitia 2008, pp. 93-94.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Faustino Rodríguez-San Pedro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Cambronero, Carlos (xaneiro de 1900). "Cosas de antaño - El Ayuntamiento de Madrid". *Revista Contemporánea* (Madrid) (117): 386–411. ISSN 0213-8654.
* Urquijo y Goitia, José Ramón de (2008). *Gobiernos y ministros españoles en la edad contemporánea* (2ª ed.). Madrid: Consello Superior de Investigacións Científicas. ISBN 978-84-00-08737-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3821801
* WorldCat
* VIAF: 56213003
* BNE: XX1410859
* DBE: faustino-rodriguez-san-pedro-y-diaz-arguelles
* FAST: 1532307
* GND: 132765217
* ISNI: 0000 0000 7877 8147
* LCCN: no97014045
* SUDOC: 121074099
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 98410
* Senadores de España (1834-1923): 2482

 |
**Juan Zavala de la Puente** (ás veces **Juan de Zavala** ou **Juan Zabala**), nado en Lima (Perú) o 27 de decembro de 1804 e finado en Madrid o 29 de decembro de 1879, foi un militar e político español. Conde de Paredes de Nava e Marqués de Sierra Bullones, foi Presidente do Goberno de España en 1874.

Traxectoria
-----------

Logo da declaración de independencia do Perú regresou á Península Ibérica, ingresando na carreira militar. Participou durante a Primeira Guerra Carlista no bando leal a Isabel II. Foi comisionado por Baldomero Espartero para preparar o Convenio de Oñati, que, posteriormente, asinarían o propio Duque de la Victoria e máis o xeneral carlista Rafael Maroto, pondo fin á guerra. Ao longo da guerra, Zavala ascendeu ata o grao de tenente xeneral.

Durante o reinado de Isabel II, foi un dos xenerais que participaron, con Leopoldo O'Donnell ao mando, na guerra de África, obtendo méritos que lle valeron o marquesado de Sierra Bullones. Foi ministro de Mariña nos gobernos da Unión Liberal. En 1874, no ano final do Sexenio Democrático, na República Unitaria, da que o xeneral Serrano era o home forte, nomeou D. Juan Zavala como Presidente do Consello de Ministros, actuando como tal desde o 26 de febreiro de 1874, á par que seguía a ostentar o Ministerio da Guerra. Zavala foi substituído nese mesmo ano, o 13 de maio, por Sagasta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Serrano** |   **Presidente do Consello de Ministros de España** 1874 | Sucesor:**Práxedes Mateo Sagasta** |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Juan Zavala de la Puente Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de presidentes de España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1710673
* WorldCat
* VIAF: 169638953
* Auñamendi: 144613
* BNE: XX1221034
* DBE: juan-zavala-de-la-puente
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 121730
* Senadores de España (1834-1923): 2789

 |
| Florín de Aruba |
| --- |
| ***Arubaanse florijn*  en neerlandés** |
| Código: | AWG |
| Ámbito: | Aruba |
| Símbolo: | ƒ, Afl. |
| Fracción: | 100 cents |
| Moedas: | *5, 10, 25, 50 Cents1, 2½, 5 AWG* |
| Billetes: | *10, 25, 50, 100, 500 AWG* |
| Emisor: | Banco Central de Aruba |
| Taxa de troco:14-09-2009 | 1 EUR = 2,6173 AWG1 USD = 1,79 AWG |
| *Troco actual* |

O **florín de Aruba** (*arubaanse florijn* en neerlandés; tamén chamada *florin* en inglés e papiamento, as dúas linguas máis utilizadas en Aruba, e non o neerlandés, aínda que sexa tamén oficial e mantén o termo *gulden*, pouco utilizado e que non aparece en moedas e billetes) é a moeda oficial de Aruba. O seu código ISO 4217 é **AWG**. Divídese en 100 *cents*.

Introduciuse en 1986, substituíndo ao florín das Antillas Neerlandesas, ao mesmo tempo que se creaba o Banco Central de Aruba, no novo Estado autónomo dentro da coroa neerlandesa, con paridade coa aquela moeda.

Valor
-----

Bandeira de Aruba
Como o florín das Antillas Neerlandesas, está ligado ao dólar estadounidense coa taxa nominal de 1 USD por 1,79 AWG. Porén, as compravendas de divisas teñen custos de transacción sometidos á competencia dos mercados, e o Banco Central de Aruba emite e vende as moedas e billetes a un prezo lixeiramente superior ao da súa taxa nominal (estes custos non se aplican nas transaccións financeiras non materiais).

Por isto, os trocos medios reais nos mercados poden variar algo en función das cantidades de divisas e de liquidez dispoñíbeis, ou das limitacións ligadas ao control dos trocos. O troco do florín de Aruba permaceceu moi estábel desde a súa introdución en 1986, e o troco nominal, ligando a divisa ao dólar estadounidense, non variou despois (aínda que non o seu troco en relación ao euro ou, antes, ao florín neerlandés, que variaron moito).

Moedas e billetes
-----------------

Existen billetes de 10, 25, 50, 100 e 500 floríns. Os billetes de 5 floríns foron emitidos a partir de 1986 (daquela, cunha serie provisional de billetes: a serie de 1990 substituíu todas as precedentes que se manteñen, non obstante, de curso legal), pero a produción destes billetes de baixo valor cesou en 1995. O billete de 500 floríns introduciuse en 1993.

As moedas teñen un valor facial de 5, 10, 25 e 50 cents, e de 1 e 2½ floríns. As moedas de 5 floríns emitíronse a partir de 1995, substituíndo os billetes. As moedas de 50 cent, e as de 5 floríns, de antes de 2005, eran cadradas  e, como nas Antillas Neerlandesas, a peza de 50 cents chámase aínda hoxe *yotin* (da palabra francesa *guillotine* —guillotina— en alusión ao corte dunha antiga peza de Curaçao).

Notas
-----

1. ↑  Véxase *Moedas de Aruba*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Florín das Antillas Neerlandesas
* Florín neerlandés
* Real Casa da Moeda dos Países Baixos
* Dólar estadounidense

### Ligazóns externas

* Web oficial do Banco Central de Aruba (CBA)
* *Billetes de Aruba* *(en inglés)* *(en alemán)*
* *Moedas de Aruba*
John Throckmorton, Esq. *floruit* 1609, pai de Sir Robert Throckmorton, 1º Baronet (1599-1650).
***Floruit*** (a miúdo abreviado **fl.** ou **flor.**) é unha voz proveniente do latín, a terceira persoa de singular do pretérito de indicativo do verbo *florere* 'florecer, prosperar'.

Emprégase para facer referencia a un período de tempo durante o cal unha persoa se atopaba nunha etapa florecente, unha escola, un movemento ou mesmo unha especie biolóxica, e úsase cando non se coñece con seguridade nin a data de inicio (nacemento, formación, creación etc.) nin a data de finalización (morte, ruptura, destrución etc.), só algúns fitos que amosan a actividade de tal persoa, escola, movemento ou especie.

O uso desta expresión comezou entre os gregos, onde se facía referencia á idade das celebridades (políticas, literarias, filosóficas) tendo en conta só o momento no que acadara o cumio (*ἀκμή* transliter. *akmé* ou *acmé*) da súa actividade, que en xeral se asociaba a un evento determinado (os Xogos Olímpicos, o acceso ó poder dun gobernante etc.).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36424
* AAT: 300393178

 |
**John Hendley Barnhart**, nado o 4 de outubro de 1871 en Brooklyn (Nova York) e finado en 1949, foi un botánico estadounidense. Pertenceu ó equipo editor de *Addisonia*.

Traxectoria
-----------

En 1896 gradúase de M.D. da Universidade de Columbia. De 1908 a 1926, e de novo en 1932 é vicepresidente da Biblioteca do Xardín Botánico de Nova York. Xa en 1907 era bibliotecario do NYBG, cando Anna Murray Vail, a súa primeira bibliotecaria xubílase ese ano casa e vaise a Jessamine, Florida, onde realiza moitas recoleccións da flora. En 1914 volve ao norte e vive en Tarrytown, e logo ao Bronx. En 1903 era asistente do staf do NYBG, con responsabilidades sobre o seu Boletín, as Memorias, e o Journal. En 1905 comeza a aparecer *North American Flora*, e Barnhart fai todas as revisións do manuscrito.

### Barnhart Biographical File

Este "Arquivo Bibliográfico" consistía nuns 50.000 cartóns con profusa ou non información de cada biografía. O NYBG foino ampliando notablemente continuando a tarefa de Barhart, e está microfilmado, con copias a disposición de interesados.

Retírase en 1941.

Notas
-----

1. ↑  "Arquivo Bibliográfico". Arquivado dende o orixinal o 12 de agosto de 2011. Consultado o 25 de agosto de 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***John Hendley Barnhart*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394812
* WorldCat
* VIAF: 60656856
* BIBSYS: 1141
* Botanist: Barnhart
* FAST: 1950553
* GND: 1046438115
* ISNI: 0000 0000 2942 6946
* LCCN: n88607259
* NTA: 26421949X
* OL: OL1873879A
* SNAC: w6v12w1w
* SUDOC: 090203887

 |
**Floris III de Holanda**, nado en 1141 e finado en Antioquía o 1 de agosto de 1190, foi conde de Holanda desde 1157 ata 1190.

Traxectoria
-----------

Floris era fillo de Dirk VI de Holanda e Sofía de Luxemburgo, condesa de Bentheim. Casou o 28 de setembro de 1162 con Ada de Huntingdon, filla de Henrique de Escocia e irmá do rei Guillerme I de Escocia. Como vasalo do emperador Frederico I acompañouno en dúas expedicións a Italia, en 1158 e en 1176-1178. En agradecemento o emperador integrouno na nobreza imperial e deulle os dereitos de peaxe sobre Geervliet, que os condes de Holanda xa viñan realizando, ilegalmente, desde o século XI.

O conde Filipe de Flandres ambicionaba Zelandia e a guerra estoupou entre Flandres e Holanda, os flamengos capturaron a Floris en Bruxas e aceptou a preminencia flamenga en Zelandia en troques da súa liberación en 11167. Durante o seu reinado tamén tivo que facer fronte a unha revolta dos frisóns occidentais. En 1170 un asolagamento devastou o norte, axudando a formar o Zuiderzee.

En 1189 Floris acompañou a Frederick Barbaroxa na Terceira Cruzada. Morreu en 1190 en Antioquía por unha peste e alí foi soterrado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q77243
* WorldCat
* VIAF: 95433211
* BMT: 147381
* BPN: 95823428
* CERL: cnp01180297
* DeutscheBio: 138809526
* GND: 138809526
* WikiTree: Holland-85

 |
**José Carlos Pita López**, nado en 1940, foi o primeiro alcalde que tivo o concello coruñés de Neda trala aprobación da Constitución de 1978.

Traxectoria
-----------

Técnico de Astano. Militante do PCG, foi elixido alcalde nas eleccións municipais de 1979 por Agrupación Democrática de Neda Independiente coa que consegue maioría simple, repetindo con amplas maiorías absolutas na eleccións de 1983 e 1987. En 1991, el e o equipo de goberno, foron fichados polo PSdeG-PSOE, acadando dúas maiorías absolutas en 1991 e 1995. En 1999, Pita e o seu partido, perden a maioría absoluta e botan man do edil de Esquerda Unida para conservar a alcaldía. Foi deputado provincial entre 2002 e 2003. Nas eleccións de 2003 perde dous concelleiros máis, pero logra a alcaldía ó ser o máis votado, gobernando de novo con Esquerda Unida. Finalmente nas municipais de 2007 cos resultados máis pobres da súa historia deixa de ser o alcalde máis antigo, xunto ó seu homologo de Fene (Xosé María Rivera Arnoso), dos concellos da ría de Ferrol.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Neda** 1979 - 2007 | Sucesor:**Ignacio Cabezón** |

Vida persoal
------------

Casou e tivo 3 fillos.

Notas
-----

1. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia* Ferrol, 3-6-1993, p.41.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Neda
**Isabelle Stone**, nada en Chicago en 1868 e finada en 1944, foi unha física estadounidense e unha das fundadoras da American Physical Society. Foi a primeira muller en obter un doutoramento en Física nos Estados Unidos.

Traxectoria
-----------

Isabelle Stone era filla de Harriet e Leander Stone. Estudou a licenciatura no Wellesley College, titulándose en 1890, e a mestría en Ciencias na Universidade de Chicago, onde se graduou en 1896. Posteriormente realizou estudos de doutoramento na Universidade de Chicago, converténdose na primeira muller en obter un doutoramento en Física nos Estados Unidos en 1897.

Stone investigou sobre a resistencia eléctrica e outras propiedades das películas delgadas. A súa tese, *On the Electrical Resistance of Thin Films*, demostrou que as películas de metal moi delgadas mostraban unha resistencia máis alta que as pezas de metal máis voluminosas.

Stone foi profesora en varias universidades, entre elas a Bryn Mawr School e o Vassar College e foi unha das fundadoras da American Physical Society. Dos 836 asistentes ao Primeiro Congreso Internacional de Física en París, foi unha das dúas mulleres presentes, a outra foi Marie Curie.

A data exacta da súa morte é descoñecida.

Notas
-----

1. ↑  Marilyn Bailey Ogilvie (1990). *Women in Science: Antiquity Through the Nineteenth Century*. MIT Press. p. 186. ISBN 026265038X.
2. 1 2  "Stone, Isabelle" (en inglés). UCLA. Consultado o 19 de febreiro de 2018.
3. 1 2  Richard Staley (2008). *Einstein's Generation: The Origins of the Relativity Revolution*. University of Chicago Press. p. 168. ISBN 0226770575.
4. 1 2  Marilyn Bailey Ogilvie, Joy Dorothy Harvey (2000). *The Biographical Dictionary of Women in Science: L-Z* **2**. Taylor & Francis. p. 1241. ISBN 041592040X.
5. ↑  John M. Ziman (1969). *The Physics of Metals, Volume 1*. CUP Archive. p. 176. ISBN 0521071062.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mulleres en Física

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16066702
* WorldCat
* VIAF: 38422542
* ISNI: 0000 0000 3105 9831
* LCCN: n87110315
* Scopus: 22990045600
* WikiTree: Stone-16772

 |
Espazo peite
En matemáticas, particularmente en topoloxía, un **espazo peite** é un subespazo de {\displaystyle \mathbb {R} ^{2}} que ten unha forma semellante á dun peite. O espazo peite posúe certas propiedades que proporcionan algúns contraexemplos interesantes. A curva {\displaystyle y=sen(1/x)} ten propiedades similares ao espazo peite.

Definición formal
-----------------

Sexa {\displaystyle \mathbb {R} ^{2}} coa súa topoloxía usual e sexa K o conxunto definido por {\displaystyle \{1/n~|~n\in \mathbb {N} \setminus \{0\}\}}. O conxunto *C* definido por:

{\displaystyle (\{0\}\times [0,1])\cup (K\times [0,1])\cup ([0,1]\times \{0\})}
pensado como subespazo de \mathbb{R} ^{2} coa topoloxía usual é coñecido como o espazo peite.

Propiedades topolóxicas
-----------------------

O espazo peite é un exemplo de espazo conexo por camiños que non é localmente conexo por camiños.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Munkres, James (1999). *Topology* (2nd ed.). Prentice Hall. ISBN 0-13-181629-2.
* Kiyosi Ito (ed.). "Connectedness". Encyclopedic Dictionary of Mathematics. Mathematical Society of Japan.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5150587
* MAG: 2776101541

 |
**José Castro Aragón**, nado en Córdoba o 20 de decembro de 1947, é un xuíz andaluz, especialmente coñecido pola instrución do caso Nóos polo que foi implicado e condenado a cinco anos de cárcere o ex-duque de Palma e xenro do rei Xoán Carlos I Iñaki Urdangarin.

Traxectoria
-----------

Iñantes de ser xuíz José Castro exerceu como funcionario de prisións.​ Ingresou na carreira xudicial no ano 1976 e pasou por diferentes destinos como Dos Hermanas, Arrecife (Lanzarote) ou Sabadell, até que no ano 1985 chegou a Mallorca asignado á Maxistratura de Traballo —os actuais Xulgados do Social—. Pasou cinco anos resolvendo asuntos relacionados con conflitos laborais, até que en 1990 recalou no Xulgado de instrución número 3 de Palma de Mallorca, aínda que durante un tempo tivo que compaxinar ambas as obrigacións.

Saltou á fama por ser o xuíz que instruíu a causa contra Jaume Matas, antigo presidente do goberno autonómico das Illas Baleares. Dende 2010, cando comezou a instrución do chamado caso Nóos, gañou unha gran notoriedade entre a opinión pública. En 2013 converteuse no primeiro xuíz na historia de España que imputaba a un membro da Casa Real, a infanta Cristina de Borbón e Grecia.

En decembro de 2017, Castro xubilouse, após 44 anos de xudicatura, 32 deles en Palma.

Recoñecementos
--------------

No ano 2018 recibiu o premio Ramon Llull, por ser un referente na loita contra a corrupción.

Notas
-----

1. ↑  "José Castro - Noticias, reportajes, vídeos y fotografías" (en español). Libertad Digital. Consultado o 13 de abril de 2021.
2. ↑  El Juez Castro imputa a Iñaki Urdangarin por sus presuntas estafas, *Antena 3* (29 de decembro de 2011).
3. ↑  Castro desea retrasar dos años su retiro para concluir sus casos. Xornal El País, 02/01/2015.
4. 1 2 3  Castro, el azote de la corrupción que imputó por primera vez a miembros de la familia real, *RTVE* (4 de marzo de 2013).
5. ↑  El magistrado al que la gente aplaude, *El País* (4 de marzo de 2012).
6. ↑  José Castro Aragón, un juez famoso, muy a su pesar, *La Voz de Galicia* (3 de abril de 2013).
7. 1 2  José Castro, el 'azote' de Matas, *El Mundo* (31 de marzo de 2010).
8. ↑  "Se jubila José Castro, el juez que sentó a la infanta Cristina en el banquillo" (en castelán). Libertad Digital. Consultado o 13 de abril de 2021.
9. ↑  Redacción (9 de febreiro de 2018). "El jutge Castro i el poeta Manel Marí, Premis Ramon Llull 2018". *arabalears.cat* (en catalán). Consultado o 13 de abril de 2021.
**España 2000** é un partido político español de extrema dereita que se autodefine como patriótico, social e populista. Na actualidade non ten representación parlamentaria, tendo certa presenza na Comunidade Valenciana e cunha popularidade menor en Cataluña, Granada e Madrid.

Homólogos en Europa serían a Fronte Nacional de Le Pen (que asiste ós congresos de España 2000) en Francia ou o Partido Liberal de Haider en Austria.

Ideoloxía
---------

España 2000 avoga por un conservadorismo con matices, centrándose na defensa do modelo de familia e matrimonio tradicional. Algúns dos seus puntos básicos son a loita contra movementos independentistas, okupas ou antifascistas, a defensa da unidade de España, o endurecemento do control de fronteiras para impedir a inmigración ilegal así como a expulsión dos inmigrantes ilegais que se atopen no país, o fomento do investimento en gastos policiais e militares, o endurecemento das penas para delitos de terrorismo, e a discriminación cara a residentes estranxeiros á hora de acceder a un traballo, outorgando prioridade ós cidadáns españois.

Clasifícase pola súa radicalidade como estrema dereita, aínda que se autodefine como un partido populista, social e democrático. Os seus líderes son os empresarios José Luis Roberto e Salvador Gamborino. José Luis Roberto, presidente actual do partido, é á súa vez avogado e secretario xeral técnico de ANELA, a Asociación Nacional de Empresarios de Locais de Alterne (a maior organización de proxenetas de España, demandante da legalización da prostitución) e dono da empresa de seguridade "Levantina".

España 2000 foi o nome dunha plataforma que albergaba a varios partidos, como Democracia Nacional, que a abandonou ó coñecer que José Luis Roberto tiña lazos co negocio da prostitución. Este mesmo feito é actualmente o que provoca as maiores discrepancias e o rexeitamento de varios sectores da estrema dereita cara a España 2000, tales como o xa citado partido Democracia Nacional ou a agrupación neonazi Alianza Nacional.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial de España 2000
**Isabel de Saavedra**, nada no ano 1584 en Madrid e finada en 1652, foi unha filla natural de Miguel de Cervantes, a súa única descendente recoñecida, agás polo seu outro suposto fillo napolitano, Promontorio.

Traxectoria
-----------

Foi filla de Miguel de Cervantes e da súa amante Ana de Villafranca (1563-1598), unha muller casada a quen o escritor coñeceu pouco despois de volver do seu cativerio en Alxer en 1580. Cando naceu Isabel, o escritor desentendeuse dela e da súa nai ao coincidir o evento co éxito da súa primeira novela, *La Galatea* e o seu compromiso matrimonial con Catalina de Salazar, que acabou en divorcio. En 1598 morreu Ana de Villafranca e ao ano seguinte Cervantes asumiu a súa responsabilidade como pai, recoñecendo a nena cando xa tiña catorce anos e reclamándoa a través da súa irmá Magdalena, que a puxo ao seu servizo e lle deu o seu segundo apelido, Saavedra, razóns que poden explicar en parte o tenso vínculo que houbo entre os dous; segundo Maganto:

*O que semella evidente é que Cervantes non a reclamou cando morreu o pai putativo de Isabel, Alonso Rodríguez, en 1590. Despois, esperou máis dun ano para reclamala e non quixo estar presente en tan honroso acontecemento. Por outra banda, recoñeceuna de xeito implícito, é dicir, non lle deu o seu primeiro apelido, senón o de Saavedra, e sempre por intermedio da súa irmá Magdalena. Todo isto sabíao a súa filla e nunca llo perdoou. Para min, son demasiadas contradicións que non poden expicarse só polo medo a que a súa dona Catalina se enterase*.
Isabel foi bautizada, segundo a partida que descubriu Emilio Maganto Pavón, o 9 de abril de 1584 na igrexa dos Santos Xusto e Pastor, o que permite desbotar a especulación anterior de que fose acaso filla de Magdalena de Cervantes e de Juan de Urbina. Maganto Pavón aporta 31 documentos novos e inéditos sobre a filla de Cervantes que o desminten. En opinión de Maganto, Isabel foi, con Catalina de Salazar, a esposa de Cervantes, a muller que máis influíu na vida do autor.

Vida persoal
------------

O seu primeiro home, Diego Sanz del Águila, faleceu inesperadamente; o segundo, Luis de Molina, foi un arranxo mal desexado. Sostivo unha relación adúltera con Juan de Urbina, con quen tivo unha filla, Isabel Sanz de Saavedra, finada aos dous anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  "Los hijos de Cervantes". Arquivado dende o orixinal o 22 de febreiro de 2016. Consultado o 19 de febreiro de 2016.
2. ↑  mcnbiografias.com (ed.). "Saavedra, Isabel de (1584-1652)". Consultado o 19 de febreiro de 2016.
3. ↑  Pérez Hinojos, Pedro (21 de xullo de 2013). "Isabel, la pesadilla de Miguel de Cervantes". *diariodealcala.es*. Arquivado dende o orixinal o 22 de febreiro de 2016. Consultado o 19 de febreiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Hija y nieta de Miguel de Cervantes, por Krzysztof Sliwa *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17276367
* WorldCat
* VIAF: 306318104
* DBE: isabel-de-saavedra
* SUDOC: 175734348
* WikiTree: De\_Saavedra-15

 |
Definición formal
-----------------

Sexa X un espazo topolóxico. X dise **localmente compacto** se cada punto x de ten unha veciñanza compacta, isto é, existe un conxunto aberto  U  e un conxunto compacto K, tal que {\displaystyle x\in U\subset K}.

Hai outras definicións comúns que son equivalente se X é Hausdorff**,** mais que non o son en xeral:

1. Cada punto x de X ten unha veciñanza compacta.
2. Cada punto x de X ten unha veciñanza compacta aberta.
3. Cada punto x de X ten unha base local de veciñanzas compactas.
A condición (1) é moi empregada xa que é a menos restritiva. As outras son equivalentes a esta cando X é Hausdorff. Esta equivalencia é unha consecuencia de que os subconxuntos compactos dun espazo Hausdorff son pechados, e os pechado dos espazos compactos son compactos.

Exemplos e contraexemplos
-------------------------

### Espazos Hausdorff compactos

Todo espazo Hausdorff compacto é tamén localmente compacto. Pódense ver varios exemplos na páxina de espazos compactos. Algúns deles son:

* O intervalo pechado [0,1].
* O conxunto de Cantor.
* O cubo de Hilbert.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q583034
* MAG: 31498916

 |
**Hendrik Gerardus Jozef Zoetemelk**, nado en Rijpwetering o 3 de decembro de 1943, é un ex ciclista neerlandés, eterno segundo (en 6 ocasións) no Tour de Francia durante o dominio absoluto exercido primeiro por Eddy Merckx e despois por Bernard Hinault.

Traxectoria
-----------

Como afeccionado, gañou unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1968 na crono por equipos e o Tour do Porvir de 1969. No primeiro Tour no que participou como profesional (1970) foi xa segundo, posición que repetiría ao ano seguinte. Ese mesmo ano sería o rei da montaña na Volta ciclista a España. En 1973, sen a participación de Eddy Merckx, partía como un dos grandes favoritos pero encontrouse coa figura gañadora de Luis Ocaña; gañou a clasificación combinada e tivo que conformarse con ser cuarto na xeral tras José Manuel Fuente. Ese ano venceu no París-Niza e no Tour de Romandía.

En 1974 estivo ás beiras da morte tras unha fractura de cranio que ameazou con truncar a súa carreira. Pero en 1975 gañaba a París Niza e era 4º no Tour de Francia. Na Escalada ao Montjuic será segundo tras Eddy Merckx. En 1976 volvía a ser segundo no Tour, tras Lucien Van Impe. Gañou tamén a Frecha Valoa. Na Escalada ao Montjuic volvía a ser segundo. En 1977 gañaba por segunda vez o Tour de Romandía.

En 1978 inaugurábase no Tour de Francia a era de Bernard Hinault. Nese ano e o seguinte volvía a ser segundo. En 1979 gañaría tamén a Volta a España, por diante de Francisco Galdós, a París-Niza e a París-Tours.

Por fin, en 1980, facíase co Tour de Francia por diante do seu compatriota Hennie Kuiper, tras a retirada de Bernard Hinault por lesión. Volvería a ser segundo en 1982, a mesma posición que na Escalada ao Montjuic.

Tras dous anos practicamente sen vitorias nin actuacións salientables, abraiou a todos gañando o campionato do mundo de fondo en estrada de 1985 aos 38 anos de idade: o máis vello entre os que o conseguiron. Unha das últimas actuacións destacadas foi a Escalada ao Montjuic de 1987 onde foi segundo tras Álvaro Pino.

Joop Zoetemelk participou en 16 Tours e non se retirou en ningún deles. Outra marca que aínda perdura.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q320010
* WorldCat
* VIAF: 232150673
* BNF: 11949176c
* GND: 1020193735
* ISNI: 0000 0003 6714 8088
* Munzinger: 01000001400
* NTA: 069395721
* CyclingArchives: 6932
* OCID: hendrik-g-jozef-zoetemelk
* ProCyclingStats: 167551
* Sports Reference: joop-zoetemelk-1

 |
**José Carlos Rodríguez González**, nado en Outes o 14 de xuño de 1936 e finado en Ourense o 26 de febreiro de 2003, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o Bacharelato en Pontevedra e Ferrol. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Faise Graduado Social e establecese en Ourense en 1961. Foi fundador de Alianza Popular en Ourense e concelleiro e deputado provincial. Foi elixido parlamentario pola provincia de Ourense nas primeiras eleccións autonómicas por AP.

Vida persoal
------------

Casou con Raquel Laura Saavedra Fernández e foi pai de Francisco José Rodríguez Saavedra.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 27-2-2003, p. 51.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Porteiro, Mª Xosé; Perozo, Xosé A. (1981). *Quen é quen no primeiro Parlamento Galego*. Vigo: Xerais. pp. 294–297. ISBN 84-7507-044-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391000
* WorldCat
* VIAF: 87531136
* BNE: XX1749854

 |
**Jens Emil Mungard**, nado o 9 de febreiro de 1885 en Keitum e finado o 13 de febreiro de 1940 no campo de concentración de Sachsenhausen, foi un escritor alemán en frisón setentrional.

Traxectoria
-----------

Monólito dedicado a Mungard en Sachsenhausen
Naceu na illa de Sylt, era o fillo máis vello de Nann Peter Mungard. autor dun dicionario da variedade frisoa local. Perdeu á súa nai cando tiña tres anos e educouno unha súa tía. Dende novo interesouse pola poesía e a mitoloxía. Logo de casar en 1910 asumiu a facenda paterna en Keitum, así e todo apenas daba para vivir e finalmente perdeu a granxa, divorciouse en 1932 e rompeu coa súa familia, e mesmo en 1934 deixou a illa temporalmente.

Tras a vitoria do nazismo Jens esperaba unha promoción da cultura frisoa mais axiña quedou decepcionado coa actitude dos novos gobernantes, denunciou nalgúns poemas o réxime nacionalsocialista, ridiculizando o seu antisemitismo e negándose a permitir a tradución ao alemán da súa poesía. En 1935 detivérono por primeira volta e polos seus contactos con movementos frisóns occidentais cualificárono como "nacionalmente pouco fiable", e estableceuse en Flensburg baixo vixilancia da Gestapo. En 1938 prohibíronlle escribir pero non fixo caso e a finais de 1938 ingresou no campo de concentración de Sachsenhausen, onde morreu en 1940, logo de pasar alí 377 días.

Obra
----

En 1909 publicou os seus primeiros poemas en libros de lectura frisóns, e a partir de 1911 en diversas publicacións, en especial no *Sylter Zeitung*. Catalogáronse máis de 700 poemas, seis pezas teatrais, e numerosos textos en prosa da súa autoría.

Notas
-----

1. ↑  Tom Blass (2016) *The Naked Shore: Of the North Sea* Bloomsbury, p. 135
2. ↑  Jens Mungard Arquivado 10 de agosto de 2007 en Wayback Machine. en Gegen Diktatur
3. ↑  "Ausstellung: Ströntistel En Dünemruusen. Das Leben des friesischen Dichters Jens Emil Mungard" *Nordfriesen Magazin*, 6 de marzo de 2013
4. ↑  "Jens Emil Mungard: Sylts größter, unbekannter Dichter" shz.de, 6 de febreiro de 2013

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20681
* WorldCat
* VIAF: 52524474
* DeutscheBio: 12059076X
* GND: 12059076X
* ISNI: 0000 0000 1221 0356
* LCCN: n2014072416
* NTA: 070710996
* OL: OL990734A

 |
Coordenadas: 43°33′27″N 5°55′50″O﻿ / ﻿43.5575, -5.9306

O **Estadio Román Suárez Puerta** é o estadio de fútbol da cidade de Avilés, en Avilés. Neste estadio disputa os partidos o equipo da cidade, o Real Avilés Club de Fútbol. Está situado no barrio de Les Meanes/Las Meanas.

O actual estadio foi reinaugurado en 1999, sobre a base do construído en 1943 e ten unha capacidade para aproximadamente 5.400 espectadores, repartidos entre os máis de 4.200 espectadores de capacidade nas novas bancadas laterais cubertas, máis 1.132 que ten de capacidade a bancada de fondo ou rotonda (descuberta), todos eles sentados.

Atópase situado entre as rúas José Cueto e Juan Ochoa (con accesos por devanditas rúas), en Avilés. Este estadio é o resultado das obras de remodelación e ampliación do antigo Román Suárez Puerta. O seu nome é debido ao alcalde que promoveu a súa construción.

Notas
-----

1. ↑  O Suárez Puerta terá finalmente capacidade para 5.352 espectadores

Véxase tamén
------------

* Real Avilés Club de Fútbol
Coordenadas: 40°20′20″N 3°50′26″O﻿ / ﻿40.338889, -3.840556

O **Estadio Santo Domingo** é un estadio de fútbol da cidade de Alcorcón, no que disputa os seus partidos como local a Agrupación Deportiva Alcorcón que actualmente milita na Segunda División.

O seu terreo de xogo é de herba natural, o estadio dispón de chanzos con capacidade para 5.000 espectadores (todos sentados). O estadio foi inaugurado no 1999 coa visita do Real Madrid, o resultado dese partido foi 0-0.

Alcorconazo
-----------

O 27 de outubro de 2009 disputouse no Estadio Santo Domingo o partido de ida dos dezaseisavos da Copa do Rei entre o Alcorcón de Segunda División B e o Real Madrid. Debido ao sorprendente resultado de 4 a 0 a favor do Alcorcón, este partido recibiu o apelativo de **Alcorconazo**. O partido de volta, no Estadio Santiago Bernabéu, saldouse coa vitoria do Real Madrid por 1 a 0, o que non impediu o pase do Alcorcón á seguinte rolda por un global de 4 a 1.

Plans de ampliación
-------------------

Co ascenso da Agrupación Deportiva Alcorcón á Segunda División Española estase estudando realizar unha ampliación das bancadas para poder dar cabida a máis espectadores. Ampliarase o aforamento dos 3.000 espectadores acturlaes ao dobre, 6.000, podendo ser 12.000 se o club ascende a 1ª División. O proxecto terá un custo duns 6 millóns de euros.

Notas
-----

1. ↑   Ampliación do estadio en marca.com

Véxase tamén
------------

* Agrupación Deportiva Alcorcón
Vista da exposición.
A **Exposición Universal de París de 1900** tivo lugar do 15 de abril ao 12 de novembro de 1900 en París, Francia.

Historia e características
--------------------------

Tiña unha superficie de 120 hectáreas, foi visitada por 50 860 801 persoas, participaron 58 países e tivo un custo total de 18 746 186 dólares.

A estación de Orsay (agora Museo de Orsay), o Petit Palais, o Grand Palais e a ponte Alexandre III foron construídos para celebrar a exposición universal. O Petit Palais e o Grand Palais foron construídos sobre a localización do Palacio da Industria, o froito dunha exposición precedente (1855).

Unha gran noria foi construída na avenida de Suffren. Tiña un diámetro de 100 metros e foi demolida en 1937.

Os Xogos Olímpicos de París 1900 foron organizados durante a exposición.

Galería de imaxes
-----------------

* Entrada principal da exposición.Entrada principal da exposición.
* O Grand Palais.O Grand Palais.
* O Petit Palais.O Petit Palais.
* O Trocadero.O Trocadero.
*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Exposición Universal de París de 1900*** |

### Outros artigos

* Exposición Internacional de París de 1937.

### Ligazóns externas

* Exposición Universal de París - 1900 Fotografías

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q753646
* WorldCat
* VIAF: 167885588
* BNF: 12236011h
* EBID: ID
* GND: 2081426-4
* LCCN: n50054651
* SELIBR: 292645
* Structurae: 10000061
* SUDOC: 031072011

 |
**José Castiñeira Pardo**, nado en San Cibrao de Aspai (Outeiro de Rei) o 23 de febreiro de 1928 e finado en Lugo o 31 de outubro de 1989, foi un sacerdote e compositor de música galego, refundador do Orfeón Lucense que un século antes creara Xoán Montes.

Traxectoria
-----------

Cursou Latín e Humanidades no Seminario Diocesano de Lugo, onde ingresou en 1941, e posteriormente obtivo unha bolsa para estudar Filosofía na Universidade Gregoriana de Roma, onde permanece dous anos. Tras unha pausa por enfermidade, continuou os estudos de Filosofía e Teoloxía no Seminario Maior de Lugo, ordenándose sacerdote o 17 de maio de 1953.

Regresou a Roma para ampliar estudos, licenciándose en Sagrada Teoloxía no Pontificio Ateneo Anxélico; no Pontificio Instituto de Música Sacra obtén a licenciatura en Canto Gregoriano, a maxistratura en Harmonía, Composición e Dirección en música sagrada (1955), e o doutoramento *ex tese* (1956), así como o Bacharelato en Musicoloxía e Paleografía Gregoriana.

Novamente en Lugo, en 1961 ocupou o cargo de Prefecto da Música da Catedral e foi nomeado profesor de música do Seminario, onde deu pulo á *Schola Cantorum*; creou así mesmo a Coral do Círculo das Artes, que dirixiu durante seis anos, e dirixiu a Coral Polifónica de Lugo, pertencente á Deputación Provincial.

Presidente da Comisión Diocesana de Música Sagrada, pertenceu como vocal á de Liturxia, Música e Arte Sacra. Foi reitor do Seminario entre os anos 1971 e 1981, e en 1982 fundou o Orfeón Lucense para realzar e dar brillantez ao culto na Catedral. Foi nomeado membro do Consello de Cultura da Deputación Provincial, e director da Escola de Canto da Deputación (escolanía que máis tarde había de levar o seu nome, hoxe desaparecida).

Morreu na cidade de Lugo o 31 de outubro de 1989, sendo enterrado no cemiterio capitular do claustro catedralicio.

Obra
----

A súa obra, fundamentalmente relixiosa e de gran beleza, permanece inédita até agora, aínda que forma parte da liturxia da Catedral lucense e algunhas pezas son correntemente interpretadas nas festas relixiosas solemnes. É de destacar que Castiñeira foi un dos primeiros en compoñer música relixiosa en galego, seguindo a impronta do Concilio Vaticano II.

Entre as súas obras destacan numerosas misas (catro delas en galego), cantos para as diferentes partes da liturxia (cantos de entrada, salmos, un credo para voces graves, loas, salves, vésperas, un *magnificat*), himnos e panxoliñas de Nadal.

Dentro da música profana cómpre citar unha colección de *Melodías populares*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Varela de Vega, Juan Bautista (2008). *Cinco séculos de música na Catedral de Lugo*. Lugo: Orfeón Lucense. ISBN 978-84-612-3394-6. .

### Outros artigos

* Carlos Villanueva Abelairas

### Ligazóns externas

* Páxina web de José Castiñeira Pardo, fundador do Orfeón Lucense *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12402776
* BNE: XX4687961

 |