recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Baarle-Nassau** é un concello e unha vila ao sur dos Países Baixos, na provincia de Brabante do Norte.

Posúe unhas fronteiras bastante complicadas, xa que posúe con enclaves belgas de Baarle-Hertog, o que fai que estea dividida en total en 24 partes separadas de terra. Ademais da parte da parte principal (chamada Zondereigen) localizada ao norte da cidade belga de Merksplas, hai vinte enclaves belgas nos Países Baixos e outros tres na fronteira belga-holandesa. Tamén hai sete enclaves neerlandeses situado no enclave máis grande de Bélxica, un no segundo máis grande, e un oitavo en Zondereigen. A parcela máis pequena belga mide 2 632 metros cadrados.

A complexidade das fronteiras deriva dunha serie de complexos tratados medievais, acordos, trocos de terra e vendas entre os Señores de Breda e os Duques de Brabante. En termos xerais. Estas distribucións ratificáronse e aclaráronse no Tratado de Maastricht de 1843.

Núcleos de poboación
--------------------

* Baarle-Nassau
* Castelré
* Ulicoten

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial (en neerlandés)
* Historia das fronteiras
* Baarle-Nassau / Baarle-Hertog (con mapas)

Fronteira nunha cafetaría.

| * v
* c
* e
Cidades de Brabante do Norte |
| --- |
| Bandeira de Brabante do Norte | 
* Baarle-Nassau
* Bergen op Zoom
* Bernheze
* Best
* Boxmeer
* Boxtel
* Breda
* Den Bosch
* Dongen
* Eindhoven
* Grave
* Helmond
* Oss
* Oosterhout
* Roosendaal -  Son en Breugel
* Tilburg
* Waalwijk

 | Escudo de Brabante do Norte |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9811
* WorldCat
* VIAF: 243558815
* GeoNames: 2759553
* GND: 4280264-7
* MusicBrainz: ID
* OSM: 47798
* TGN: 1026307
* WOEID: 727417

 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Baarle-Nassau*** |
**Alfredo Pío Ramos López**, nado en Camporrapado (Silleda) en 1898 e finado na vila de Silleda o 18 de xullo de 1960, foi un médico galego.

Traxectoria
-----------

Busto do doutor Ramos na praza da igrexa de SilledaLicenciouse en Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela en 1925. En Madrid realizou estudos de Odontoloxía e especializouse en Obstetricia e Xinecoloxía. Foi concelleiro de Silleda durante a Segunda República. Obtivo a praza de Medicina xeral en Silleda, onde foi coñecido por exercer a súa profesión desinteresadamente, acudindo polas parroquias a pesar das malas comunicacións e escasos medios da época. Casou en 1942 coa mestra Mª Luisa Regina Mosquera Martínez, irmá de Fernando Mosquera Martínez, alcalde de Silleda entre 1967 e 1971.

Homenaxe
--------

Trala súa morte, o pobo de Silleda levantoulle un busto da súa persoa en recoñecemento dos seus méritos como médico. "*Os veciños do municipio de Silleda ao Médico D. Alfredo Ramos López, como testemuño de agradecemento*" reza a inscrición que ten este busto.

Notas
-----

1. ↑  Información da parroquia de Silleda na web municipal Arquivado 28 de setembro de 2013 en Wayback Machine..
**Reimerswaal** é un concello e unha cidade perdida ao suroeste dos Países Baixos, na provincia de Zelandia. A cidade de Goes conta con 21.327 habitantes (2008) e unha superficie de 243,08 km² (dos cales 141,11 son de auga). Dos núcleos de poboación do concello destaca a cidade Yerseke, coñecida polo comercio dos mexillóns e as ostras e Kruiningen polo antigo transbordador de Kruiningen Perkpolder (en servizo até 2003). O municipio de Reimerswaal xurdiu en 1970, a partir da fusión dos municipios de Krabbendijke, Kruiningen, Rilland-Bath, Waarde e Yerseke.

Núcleos de poboación
--------------------

* Bath
* Hansweert
* Krabbendijke
* Kruiningen (aquí están localizadas as oficinas municipais)
* Oostdijk
* Rilland
* Waarde
* Yerseke

A cidade de Reimerswaal
-----------------------

O nome do concello provén da antiga cidade de Reimerswaal. Esta vila recibira os seus dereitos de cidade en 1374, máis finalmente foi destruída por reiteradas inundacións, abandonándoa os seus últimos habitantes en 1374, da cidade xa non queda nada. Estaba localizada no que hoxe é o norte do concello, ao leste de Oosterschelde, na terra que hoxe se coñece como "Verdronken Land van Reimerswaal" (*Terras anegadas de Reimerswaal*).

Transporte
----------

As estacións de ferrocarril de oeste a leste do concello: Kruiningen-Yerseke, Krabbendijke, Rilland-Bath, todos na liña de Flesinga a Roosendaal.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
* Mapa

| * v
* c
* e
Concellos de Zelandia |
| --- |
| Bandeira de Zelandia | 
* Borsele
* Goes
* Hulst
* Kapelle
* Middelburg
* Noord-Beveland
* Reimerswaal
* Schouwen-Duiveland
* Sluis
* Terneuzen
* Tholen
* Veere
* Vlissingen

 | Escudo de Zelandia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10078
* WorldCat
* VIAF: 245827427
* GeoNames: 2748254
* GND: 4507779-4
* OSM: 296471

 |
Coordenadas: 65°32′N 17°32′L﻿ / ﻿65.533, -17.533

|  |
| --- |
| **Concello de Sorsele***Sorsele kommunSuorsán tjeälddie* |
|  |
| Estación de Sorsele |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Lappland |
| **Condado** | Västerbotten |
| **Capital** | Sorsele |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 2 455 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 7 957,97 km² |
| **Densidade** | 0,33 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | portal.sorsele.se |

**Sorsele** (saami: *Suorsán tjeälddie*) é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Västerbotten. Atópase no landskap de Lappland. O concello limita ao oeste co municipio de Rana en Noruega, e cos concellos suecos de Arjeplog ao norte, Arvidsjaur ao nordés, Malå e Lycksele ao leste e Storuman ao sur. Sorsele é o segundo municipio sueco con menos habitantes. A súa capital é Sorsele, que é o único núcleo urbano do concello onde en 2015 vivía o 46,7% dos seus habitantes. No ano 2022 a poboación do concello era de 2 455 habitantes.

O concello de Sorsele forma parte dende o 1 de xaneiro de 2010 dunha administración onde a cultura e a lingua saami teñen unha protección especial.

Administración histórica
------------------------

A área do municipio correspóndese coa parroquia de Sorsele onde se fundou o concello rural do mesmo nome cando se aplicou a reforma municipal de 1862 en Lappland en 1874.

A localidade municipal de Sorsele estableceuse o 15 de novembro de 1935 e disolveuse a finais de 1955.

A reforma municipal de 1952 non afectou ás divisións da zona, que tampouco afectou aos condados de Västerbotten e Norrbotten.

O municipio de Sorsele naceu coa reforma municipal de 1971 a través da reorganización do municipio rural de Sorsele.

O concello pertence dende a súa formación ao partido xudicial de Lycksele.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *Statistiska centralbyrån*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-08-09.
2. ↑  "Folkmängd i riket, län och kommuner 31 mars 2022 och befolkningsförändringar 1 januari - 31 mars 2022. Totalt". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-08-27.
3. ↑  "Information på Svenska". *Sorsele kommun* (en sueco). Arquivado dende o orixinal o 09 de agosto de 2022. Consultado o 2022-08-09.
4. ↑  "Folkräkningen 1950" (PDF). *scb.se*. Consultado o 10 de setembro de 2022.
5. ↑  Andersson, Per (1993). *Sveriges kommunindelning 1863-1993*. Mjölby: Bokförlaget Draking. ISBN 91-87784-05-X. OCLC 33359784.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q501463
* GeoNames: 2675078
* ISNI: 0000 0004 0433 9677
* OpenCorporates: 212000-2585

 |
**Itxaso Atutxa Atutxa**, nada en Bilbao o 19 de xuño de 1967, é unha filóloga e política vasca pertencente a EAJ-PNV.

Traxectoria
-----------

Naceu no barrio bilbaíno de Indautxu o 19 de xuño de 1967. Cando tiña catro anos, o seu pai, o histórico dirixente de EAJ-PNV Javier Atutxa, que era capitán de barco, decidiu quedar en terra e mudarse a Deusto. Alí viviu e estudou até o seu matrimonio con Aitor Esteban, momento no que se trasladaron a vivir a Zeberio.

Atutxa estudou primeiro na ikastola do seu barrio e a secundaria no colexio de La Salle. Licenciouse en Filoloxía vasca na Universidade de Deusto.

Atutxa desenvolveu a súa labor profesional na empresa privada principalmente no sector audiovisual maiormente en postos de dirección. É socia da empresa 3Koma.

Involucrouse tamén en numerosos proxectos de carácter social e cultural entre os que salientan: patroa do Museo Etnográfico de Bilbao, vicepresidenta da Fundación Sabino Arana, membro do Consello de Dirección de Emakunde.

No eido da política, a súa vinculación co EAJ-PNV produciuse dende os seus primeiros anos, dados os seus antecedentes familiares. Afiliouse ós dezaseis anos formando parte da xeración que fixo a transición entre os dirixentes que viñan da clandestinidade e a de Íñigo Urkullu, Andoni Ortuzar, Koldo Mediavilla ou Joseba Aurrekoetxea. Foi tenente alcalde do Concello de Xeberio, vila onde reside, e membro da Asemblea Nacional de EAJ-PNV.

Atutxa foi nomeada o 21 de febreiro de 2013, presidenta do *Bizkai Buru Batzar* (BBB), a executiva biscaíña de EAJ-PNV, sendo a primeira muller en ocupar este posto. Foi reelixida por unanimidade no 2017.

Vida privada
------------

Está casada con Aitor Esteban e ten dous fillos, Aritz e Oier.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Batzar, Euzkadi Buru. "Gure Burukideak: Itxaso Atutxa Atutxa". *www.eaj-pnv.eus*. Arquivado dende o orixinal o 28 de agosto de 2018. Consultado o 27 de agosto de 2018.
2. ↑  "Itxaso Atutxa, la mujer con más poder en la historia del PNV". 21 de febreiro de 2013. Consultado o 26 de abril de 2019.
3. ↑  "Itxaso Atutxa, una mujer que ha vivido el PNV desde niña - ABC.es - Noticias Agencias". Arquivado dende o orixinal o 26 de abril de 2019. Consultado o 26 de abril de 2019.
4. ↑  "Reelegida por unanimidad Itxaso Atuxa como presidenta del BBB para los próximos cuatro años". Arquivado dende o orixinal o 26 de abril de 2019. Consultado o 26 de abril de 2019.
**Hobart** (antes Hobartown) é a capital do estado insular de Tasmania, Australia. No ano 2006 tiña 200.525 habitantes. Atópase na desembocadura do río Derwent ao pé do monte Wellington cunha altura de 1.270 m.

Economía
--------

Porto de Hobart, con vista cara ao centro da cidade e cara ao Monte Wellington.
A parte do turismo e a actividade portuaria existe unha importante industria secundaria de madeira, de fabricación de catamaráns e da produción de zinc.

Historia
--------

Tras Sydney, Hobart é a cidade máis antiga de Australia. Foi fundada en 1804 polo coronel David Collins con 300 prisioneiros, uns cantos mariños e uns 30 colonos libres. Durante moitos anos a poboación estaba formada por convictos e capataces, ademais de baleeiros e cazadores de focas.

Xa ao principio do século XX estaba dotada de tranvías eléctricos que uniron a estación de ferrocarril central cos entón suburbios de New Town, Queensborough, Wellington, Glenorchy, Risdon e Bellerive.

Puntos de interese
------------------

Monte Wellington.
* Salamanca Place.
* Oficina central da Australian Antartic Division.
* Battery Point.
* Zona do Porto de Hobart.
* Museo Marítimo de Tasmania.
* Reais Xardíns Botánicos de Tasmania.
* Tasmanian Museum e Art Gallery.

Personalidades
--------------

* O actor Errol Flynn naceu en Hobart segundo as súas propias palabras.
* Mary Donaldson (desde 2004, princesa de Dinamarca)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hobart Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Hobart *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q40191
* WorldCat
* VIAF: 151291823
* BNF: 13193588z
* EBID: ID
* GEC: 0032772
* GeoNames: 2163355
* GND: 4113926-4
* LCCN: n82069987
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge388066
* OSM: 10632745

 |
Proceso de gastrulación:  
**1.** Blástula: blastoderma (en laranxa), blastocele (en marrón), epiblasto (en vermello);  
**2.** **Gástrula**: ectoderma (en laranxa), mesoderma (en vermello), endoderma (en marrón).
A **gástrula** é a terceira etapa do desenvolvemento embrionario dos animais triploblásticos, que segue á fase de blástula.

A fase de gástrula é o resultado dunha drástica reestruturación denominada **gastrulación**, proceso mediante o que a blástula se converte en gástrula. Na súa iniciación, o embrión (blástula) é unha esfera chea de líquido, cun polo animal e un polo vexetativo. As células do polo vexetativo comezan a dividirse máis rapidamente que as outras e invaxínanse, formando un espazo chamado arquéntero ou intestino primitivo.

Algunhas células sepáranse da parede e migran para o blastocele transformándose en células do mesénquima; estas células divídense formando filamentos que empuxan ao arquéntero para o polo animal. O arquéntero, que até ese momento era un tubo pechado, ábrese para o exterior, formando a boca nos protóstomos e o ano nos deuteróstomos.

O embrión adquire unha oreientación axial e tres capas xerminativas:

* o endoderma, que forma o arquéntero;
* o ectoderma, que forma a superficie exterior da gástrula (e que dará orixe á pel e ao sistema nervioso central do animal; e
* o mesoderma, formada polas células do mesénquima, que dará orixe aos restantes órganos internos.

Cando a gastrulación se completou, o embrión convértese nunha néurula, a fase seguinte do desenvolvementlo do embrión.

Nos humanos, a gástrula aparece na terceira semana do embarazo, despois da implantación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1773763
* EBID: ID

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D005775
* Uberon: 0004734

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Fabal.

**O Fabal** é un lugar da parroquia de Vilasante no concello lugués de Cervantes, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2013 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).

Patrimonio
----------

O lugar está situado na cabeceira do val de Cancelada, e conta cun numeroso patrimonio histórico. O castro de Penatallada está na Reboleira dos Señores, e conserva foxos, murallas, cercas, e construcións. No propio castro están os restos da capela de Santa Catalina.

Na aldea está o Pazo do Fabal, casa patrucial dos señores do Fabal, construído no século XV e con capela-panteón construída en 1726 baixo a advocación de san Bartolameu, nome do fundador do morgado. Nela xacen antepasados da familia e aínda segue a ser hoxe panteón da familia. Entre os personaxes ilustres desta casa destaca José Quiroga Méndez.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Vilasante

| Lugares da parroquia de Vilasante no concello de Cervantes (Lugo) |  |
| --- | --- |
| O Fabal | Pontorrón | Vilar de Cucos | Vilasante |

### Parroquias de Cervantes

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Cervantes |  |
| --- | --- |
| Ambasvías (Santalla) | Castelo (San Pedro) | O Castro (Santa María) | Cereixedo (Santiago) | Donís (San Fiz) | Dorna (Santa María) | Lamas (San Xiao) | O Mosteiro (San Xoán) | Noceda (San Pedro) | O Pando (Santa María) | Quindous (San Xusto) | A Ribeira (San Martín) | San Pedro de Cervantes (San Pedro) | San Román de Cervantes (San Román) | San Tomé de Cancelada (San Tomé) | Vilapún (Santa Comba) | Vilaquinte (San Breixo) | Vilarello (Santa María) | Vilasante (Santiago) | Vilaspasantes (San Xoán) | Vilaver (San Xusto) |
**Cheng Jingbo**, nada na China no ano 1983 é unha escritora de ciencia ficción e tradutora en activo.

Traxectoria
-----------

Os relatos de Cheng Jingbo obtiveron numerosos recoñecementos, entre eles os premios Yinhe (Galaxy) e Xingyun (Nebula) amén de ter sido seleccionadas para aparecer en antoloxías de autores destacados. Foi unha das primeiras escritores do xénero publicadas en *People's Literature*, revista *mainstream* sobre literatura chinesa.

Cheng Jingbo é editora de libros infantís no *Sichuan Children's Publishing House*, en paralelo exerce un traballo como tradutora do inglés ao chinés. É responsábel da tradución de *Little House on the Prairie* de Laura Ingalls Wilder.

O seu estilo como escritora de ciencia ficción é popular por esforzarse en eliminar as diferenzas entre os efectos da maxia e da ciencia que perciben os personaxes, facéndoo indistinguíbel para o lector. Na súa obra *Grave of the Fireflies* unha versión do ser humano cun progreso abisal ao actual é capaz de voar libre polo espazo escapando da morte térmica do Universo.

Obra
----

* *Grave of the Fireflies*; no orixinal 萤火虫之墓 (*yínghuǒchóng zhī mù*); publicado en xaneiro de 2014 en Clarkesworld Magazin; ao Inglés por Invisible Planets, ISBN 978-1-78669-278-8
* *Bajo un cielo tentador* ; no orixinal 倒悬的天空 (*dàoxuán de tiānkōng*); publicado en decembro de 2004; en español na antoloxía Estrellas Rotas, ISBN 978-3-453-32058-1
* 西天, *xītiān* [„Ceo"], nomeado no Galaxy Award en 2003.
* 去他的时间尽头 *qù tā de shíjiān jìntóu* [„Até o fin do tempo"], premiado co Galaxy Award en 2021.

Notas
-----

1. ↑  Liu, Ken (11 de novembro de 2023). Runas, ed. *Estrellas Rotas*. pp. 125–. ISBN 978-84-9181-924-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47436340
* TESF: cheng\_jingbo

 |
***A tecedeira de Bonaval*** é unha novela de Antonio López Ferreiro, publicada por entregas no xornal *El Pensamiento Galaico*, do 5 de xullo ao 21 de decembro de 1894. En 1895 foi editada por Andrés Martínez Salazar no volume X da Biblioteca Gallega, e en 1953 reeditouna Pedret Casado en Bibliófilos Gallegos nun volume conxunto coas súas outras dúas novelas: *O niño de pombas* e *O castelo de Pambre*.

Narración
---------

A obra, narrada en terceira persoa, está estruturada en 25 capítulos, que responden a cambios no espazo ou no tempo.

A novela reflicte as incipientes loitas sociais no espazo urbano de Santiago de Compostela, con tres puntos clave: Bonaval como espazo popular, os pazos da praza do Toural como reflexo do poder civil, e a Catedral como reflexo do poder eclesiástico. A acción transcorre entre decembro de 1543 e abril de 1546.

### Lingua

No momento da escritura da obra aínda non existía unha normativa oficial do galego. Con todo, López Ferreiro definiu uns certos criterios no texto.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***A tecedeira de Bonaval*** |

### Bibliografía

* LÓPEZ FERREIRO, A.: *A tecedeira de Bonaval*. Edición de Xosé Antonio Palacio e Blanca-Ana Roig, con estudo literario de Anxo Tarrío. Ed. Xerais, 1985.

### Outros artigos

* Biblioteca Gallega
* Novela histórica

### Ligazóns externas

* Salinas, F.; Fernández Pérez-Sanjulián, C.; Martínez Teixeiro, A.; Velasco, C. et alii (2011): Catálogo de novela histórica galega, UDC.
Antiga provincia de Iyo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Iyo** (**伊予国**, いよのくに) era unha antiga provincia do Xapón. Ocupaba a área que hoxe é a prefectura de Ehime en Shikoku. Iyo tiña fronteiras coas provincias de Awa, Sanuki e Tosa.

A antiga capital da provincia estaba preto da moderna Imabari. Durante o período Sengoku estaba dividida en varios feudos, o máis grande gobernábase dende Matsuyama. O clan Chōsokabe unificou brevemente a provincia dende a veciña Tosa ata que Toyotomi Hideyoshi invadiu Shikoku en 1584 e restableceu os feudos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q907829
* OSM: 9450493

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Antiga provincia de Tosa.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Tosa** (**土佐国**, とさのくに) era unha antiga provincia do Xapón, situada na actual prefectura de Kochi, en Shikoku. Tosa tiña fronteiras coas provincias de Iyo e Awa.  

A antiga capital estaba preto da moderna Nankoku. Tosa estaba gobernada polo clan Chosokabe durante o período Sengoku, Chosokabe Motochika brevemente unificou Shikoku ata que Toyotomi Hideyoshi reduciuno de novo a Tosa, perdéndoa totalmente logo da batalla de Sekigahara.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q857330
* WorldCat
* VIAF: 242717791
* NDL: 00642234
* OSM: 9450494

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Tsuneko Okazaki**, nada o 7 de xuño de 1933, é unha científica xaponesa, bióloga molecular, coñecida por descubrir e investigar en 1968, xunto co seu home Reiji Okazaki (1930-1975), uns fragmentos característicos de ADN que recibiron o nome de fragmentos de Okazaki en memoria dos descubridores.

Trátase de cadeas curtas de nucleótidos que se forman durante a duplicación do ADN na chamada "duplicación descontinua".

Biografía
---------

Graduouse na Universidade de Nagoia (Xapón en 1956 e foi a primeira muller profesora nesta universidade, para pasar despois a exercer de profesora no Instituto Médico da Universidade Fujita.

No ano 2000 recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia, premio que se concede anualmente a cinco científicas distinguidas, unha por cada continente.

En 2015, a Universidade de Nagoia creou o Premio Tsuneko e Reiji Okazaki en honor ó legado do matrimonio.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en *mujeresdeciencias.com* (consultado o 11.02.2017) *(en castelán)*
* Biografía en *mujeresquehacenhistoria* (consultado o 11.02.2017) *(en castelán)*
* Biografía *(en xaponés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460940
* WorldCat
* VIAF: 110220324
* CiNii: DA0313024X

 |
**Ai Qing** (en chinés, **艾青**; Pinyin: *Aì Qīng*; Wade-Giles: *Ai Ch'ing*;) nado en Jinhua o 27 de marzo de 1910 e finado en Pequín o 5 de maio de 1996 foi un escritor chinés considerado un dos máis grandes poetas chineses contemporáneos.

Biografía
---------

### Primeiros anos e influencias

Naceu ao leste da China e estudou artes na escola Hangzhou Xihu. Viaxou a Europa e en París estudou a artistas como Renoir ou Van Gogh, filósofos como Kant ou Hegel. A súa obra está moi marcada polo poeta belga Émile Verhaeren.

### Regreso a China

Con vinte e dous anos, no seu regreso a China, estableceuse en Shanghái en 1932 e traballou como tradutor. Nesa época comezou a súa carreira literaria.

Tras a segunda guerra Sino-Xaponesa en 1937, escribiu *"Neve en terra chinesa"* (《雪落在中国的土地上》) ao chegar a Wuhan para apoiar esa ofensiva. En 1938, mudouse a Guilin onde foi editor do "Guixi Daily" newspaper. En 1940, nomeárono decano do departamento de chinés na Universidade YuCai de Chongqing. En 1941, mudouse a Yan'an e uniuse ao Partido Comunista da China ao ano seguinte.

### Problemas co réxime

En 1957 foi acusado de dereitismo por criticar o réxime chinés. Foi exiliado a granxas de Manchuria en 1958 e a Xinjiang en 1959 e non se lle permitiu publicar as súas novelas *"Canción de retorno"* (《归来的歌》) e *"Oda á luz"* (《光的赞歌》) até 1979.

Recoñecementos e vida persoal
-----------------------------

Na súa segunda visita a Francia en 1980, o presidente François Mitterrand outorgoulle o título de "Comandante da Orde das Artes e as Letras".

É pai do artista e arquitecto Ai Weiwei.

Notas
-----

1. ↑  "Ai Qing | Chinese poet | Britannica". *www.britannica.com* (en inglés). Consultado o 2022-04-07.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ai Qing Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Columbia Encyclopedia
Coordenadas: 35°09′10″N 136°43′42″L﻿ / ﻿35.152777777778, 136.72822222222

**Aisai-shi - 愛西市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Aisai na prefectura de Aichi. |
|  |
| Localización da prefectura de Aichi no Xapón. |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Honshū |
| Rexión | Rexión de Chūbu, Rexión de Tōkai |
| Prefectura | Prefectura de Aichi |
| Superficie | 66,63 km2 |
| Poboación | 65.371 (2009) |
| Densidade | 981 h/km² |
| Alcalde | Takaaki Hinaga |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Aisai** (愛西市, あいさいし, *Aisai-shi*) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte de Tōkai da rexión de Chūbu, ó oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 66,63 km², a poboación é de 65.371 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 981 h/km².

O concello de Aisai limita cos concellos de Inazawa, Miwa, Tsushima, Kanie, Yatomi (que son da prefectura de Aichi); Kaizu (que é da prefectura de Gifu); e Kuwana (este último é da prefectura de Mie).

Historia
--------

A cidade de Aisai foi fundada pola fusión de dous concellos de vilas (*Saya* e *Saori*) e de dous concellos de aldeas (*Tatsuta* e *Hachikai*) do distrito de Ama no ano 2005.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da cidade de Aisai *(en xaponés)*.
* Sitio web oficial da cidade de Aisai *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269644
* WorldCat
* VIAF: 251603799
* GeoNames: 7369798
* GeoNLP: FjKcKU
* MusicBrainz: ID
* NDL: 01156864
* OpenCorporates: 7000020232327

 |
Coordenadas: 39°49′18″N 4°14′04″L﻿ / ﻿39.82167, -4.23444

**Binibèquer Vell** é unha localidade e complexo turístico situado na costa sur da illa de Menorca, nas illas Baleares, que pertence ao concello de Sant Lluís. Está a 5 km da capital do municipio e a 8 km de Maó, a capital da illa. Está situado entre o cabo d'en Font ao oeste e a praia de Binibeca ao leste. 

É unha vila ideada polos arquitectos Antoni Sintes Mercadal e Francesc Joan Barba Corsini, e pretende emular o estilo de construción típico das cidades costeiras do Mediterráneo, o que lle valeu certa popularidade como atractivo turístico, ata converterse nun dos máis lugares da illa máis fotografados. Arredor do núcleo desenvolveuse unha urbanización de casas unifamiliares e tendas, o que a converteu nun destino moi popular para o turismo de verán. Non ten ningún hotel. Durante o inverno está practicamente deshabitado, mentres que no verán está cheo de turistas.

Historia
--------

Foi deseñado en 1972 polos Antoni Sintes Mercadal e Francesc Joan Barba Corsini cun estilo peculiar, simulando unha antiga vila de pescadores que nunca existiu.

A característica máis acentuada deste núcleo é que está composto por rúas estreitas, pequenas e empedradas, creando un pequeno labirinto. A vila é toda de madeira e as paredes son todas de cor branca, dun estilo diferente á arquitectura tradicional e típica de Menorca.

Demografía
----------

Segundo o INE, no ano 2020 Binibèquer Vell contaba con 227 habitantes censados, o que representa o 3,37% da poboación total de Sant Lluís.

### Evolución da poboación

|  |
| --- |
| **Gráfica de evolución demográfica de Binibèquer Vell entre 2010 e 2020** |
|  |
| Datos segundo o nomenclátor publicado polo INE. |

Notas
-----

1. ↑  "Platges i cales". *ajsantlluis.org*. Consultado o 25 de agosto de 2021.
2. ↑  "Binibeca, Menorca". Consultado o 6 de xullo de 2019.
3. ↑  "Cuando Binibèquer se llamaba Binibeca". *menorca.info*. 2 de agosto de 2011. Arquivado dende o orixinal o 18 de agosto de 2021. Consultado o 25 de agosto de 2021.
4. ↑  *Guia de Menorca 2010*, Conselleria de Turisme del Govern de les Illes Balears, 2010. Dep. Legal: B-22237-05 *(en catalán)* *(en castelán)* *(en inglés)* *(en alemán)*
5. ↑  Menorca, Sa nostra (12 de agosto de 2018). "On anar: poblat de pescadors de Binibeca.". Consultado o 6 de xullo de 2019.
6. ↑  INE (1 de xaneiro de 2020). "Poboación de Binibèquer Vell".

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Binibèquer Vell*** |
Rexión Nordeste
A **Rexión Nordeste** é a rexión brasileira que posúe a maior cantidade de estados: Alagoas, Baía, Ceará, Maranhão, Paraíba, Piauí, Pernambuco (incluíndose a illa de Fernando de Noronha), Rio Grande do Norte e Sergipe. Esta subdivisión do Brasil en rexións non ten carácter político ou administrativo, senón de facilitar estudos sociais, estatísticos e económicos de estados veciños xeograficamente.

As cidades nordestinas máis populosas son: Salvador (2.673.560), Fortaleza (2.374.944), Recife (1.400.000), São Luís (978.824), Maceió (903.463), Teresina (778.773), Natal (778.040), João Pessoa (660.798), Jaboatão dos Guararapes (630.008), Feira de Santana (527.625), Aracaju (498.619), Olinda (377.000), Campina Grande (376.132), Vitória da Conquista (285.927), Paulista (262.237), Caruaru (253.634), Ilhéus (222.127) e Itabuna (220.816).

A rexión posúe 30.998.109 electores segundo datos do IBGE para o ano 2002, o que a converte no segundo colexio electoral do país, detrás do Sueste.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1136194
* WorldCat
* VIAF: 32145856854622920136
* BLBNB: 000078753
* BNF: 11934094m
* FAST: 1692631
* GND: 4089953-6
* Google Maps: 9008143660052058310
* OSM: 3360429
* SUDOC: 02726002X

 |
Rexión Norte.
A **Rexión Norte** é unha das cinco rexións brasileiras, sendo a máis extensa delas, cunha área de 3.869.637 km², que corresponde o 42,27% do territorio brasileiro. Segundo o IBGE do 2010 tiña 15.865.678 habitantes, o que dá 3,77 hab./km². Formada por sete estados: Acre, Amapá, Amazonas, Pará, Rondônia, Roraima e Tocantins; a Rexión Norte está localizada na rexión xeoeconómica da Amazonía, entre o Macizo das Guianas (ao norte), o planalto Central (ao sur), a Cordilleira dos Andes (a oeste) e o océano Atlántico (a nordeste). Nesta rexión atópanse o maior e o segundo maior estado do Brasil, respectivamente Amazonas e Pará, e tamén os tres maiores municipios do Brasil por área territorial, Altamira, Barcelos e São Gabriel da Cachoeira, posúen cada un máis de 100.000 km². 
Na Rexión Norte localízase un importante ecosistema para o planeta: a Amazonia.

Na rexión predomina o clima ecuatorial con excepción do norte do Pará, do sur do Amazonas e de Rondônia, onde o clima é tropical.
A latitude e o relevo explican a temperatura; a temperatura e os ventos explican a humidade e o volume dos ríos; e o clima e a humidade, somados, son responsables da existencia da máis extensa, variada e densa selva do planeta, ou sexa, a selva amazónica ou Hileia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rexión Norte do Brasil*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q478465
* OSM: 3360778

 |
Terra de Rupert.
A **Terra de Rupert** (*Rupert's Land*) é o nome dunha antiga posesión británica en América do Norte, que abrangue gran parte do territorio da actual Canadá.

Historia
--------

Pertencía orixinalmente á Compañía da Baía de Hudson, e recibiu o seu nome do príncipe Ruperto do Reno, sobriño de Carlos I, e primeiro gobernador da compañía.

Os estatutos outorgados á compañía por Carlos II concedíanlle o monopolio sobre a conca hidrográfica de todos os ríos e arroios que desembocan na baía de Hudson, unha área de 3,9 millóns de km², máis dun terzo do actual territorio canadense.

A Compañía do Noroeste de Montreal e a Compañía da Baía de Hudson fusionáronse en 1821, pasando a controlar un territorio maior, que máis tarde se estendería até as costas árticas no norte e o océano Pacífico ao oeste.

En 1870 foi abolido o monopolio da compañía, e autorizouse o comercio libre na rexión. A compañía cedeu a Terra de Rupert e o Territorio Noroeste á Confederación Canadense.

Igrexa Anglicana
----------------

Terra de Rupert é tamén o nome dunha provincia eclesiástica da Igrexa Anglicana do Canadá, que abarca as pradeiras canadenses e gran parte da zona ártica. Ademais, é tamén o nome da diocese anglicana en Manitoba.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Rupert Land's Act (1868)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q738395
* WorldCat
* VIAF: 154691788
* EBID: ID
* GND: 4246980-6
* LCCN: n81011277

 |
Coordenadas: 43°15′10″N 23°12′17″L﻿ / ﻿43.25278, -23.20472



**Pesochnica**   
Песочница|  |
| Rexión | Montana |
| Concello | Berkovitsa |
| Poboación | 40 |
| Altitude | 474 m |
| Código de área | 3519 |
| Zona horaria | EET(UTC +2; UTC+3 en verán) |
| Alcalde | Vasko Marinov |
|

**Pesochnica** é unha aldea sita ó noroeste de Bulgaria, na rexión de Montana, pertencente ó concello de Berkovica.

Historia
--------

Hai evidencias da existencia de Pesochnica dende a ocupación de Bulgaria polo Imperio Otomán (finais do século XIV). De feito, é probable que o pobo existise xa nos tempos finais do Segundo Imperio Búlgaro (século XIV). Existen rexistros fiscais turcos de finais do século XV e comezos do XVI que amosan o pago de impostos por parte dos poboadores de Pesochnica.

No período de dominación otomá non había ningún habitante turco na vila (segundo o historiador G. Milchev). Existían só dúas ou tres familias ‘cherkesas’, pero o pobo non foi moi hospitalario con eles e os poboadores non acolleron ben tanto a esta nova xente de tan diferente cultura, como ós invasores. Conta a lenda que na vila se agochaban loitadores pola liberdade de Bulgaria que ilegalmente vivían nos bosques. Sábese que un deles estivo preso en Niš por rouba-lo transporte cos impostos turcos. Na súa estadía no cárcere foi chamado polo gobernador de Vidin e lle foi encomendada a misión de leva-la caravana cos impostos e, se o acadaba, daríalle unha grande extensión de terras, se non, mataríao. Despois dunha viaxe duns tres anos á presente Istambul volveu e o gobernador deulle o prometido, unhas terras onde na actualidade se atoparía Pesochnica. Anos máis tarde o seu fillo malgastaría moitas destas propiedades porque lle encantaba a rakia (típico licor búlgaro). Por unha peliza vendeu dúas leiras. A primeira delas venderíaa para consegui-la peliza, pero emborrachouse e alguén lla roubou. Ó día seguinte vendéronlla de novo a cambio da segunda leira (así che é a vida).

Pero non só os loitadores de Pesochnica, senón tamén máis xente dos pobos veciños, tentaban rouba-los impostos turcos e é por iso que na actualidade hai xente que tenta atopar tesouros soterrados na rexión, polo que cavan nas terras da xente.

Existe unha fonte chamada "хайдушкото кладенче" (Haidushkoto kladenche) que aínda agora se atopa agochada no bosque e é difícil de atopar.

Nalgures neste período naceu Anto Giorgiev (o primeiro presidente do primeiro Parlamento Búlgaro), que sería elixido por se-lo maior de todos eles ata a escolla do definitivo. Naceu no 1778 e morreu no 1880, sendo soterrado en Pesochnica.

No período de dominación turca, Pesochnica era un concello búlgaro e despois da liberación permaneceu séndoo. Foi a partir do ano 1944 (coincidindo co comezo de réxime comunista) cando Pesochnica pasa a formar parte doutro concello.

Moitos dos poboadores do pobo participaron nas Guerras de Unificación en Bulgaria onde moitos deles morrerían.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Pesochnica
* Nova páxina oficial

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2654365
* GeoNames: 728309

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Ba Jin** é o alcume literario de **Li Yaotang** (25 de novembro, 1904 – 17 de outubro, 2005), un dos escritores chineses máis lidos do século XX.

Traxectoria
-----------

Naceu en Chengdu, Sichuan no seo dunha familia de funcionarios que fixeran fortuna, o seu avó paterno gobernaba autocraticamente unha extense familia nunha mansión na cal vivían cinco xeracións e máis os criados, de pequeno ensinoulle a ler e escribier súa nai e logo profesores privados. Lector avido quedou impresionado polo pensamento de Kropotkin e Emma Goldman. En 1920 entrou na Escola de Idiomas local para estudar inglés, participou activamente no movemento estudantil e entrou nun grupo anarquista, en 1923 marchou a Sanghai para continuar os seus estudos pero acabou matriculándose en Nanjing onde se especializa en esperanto, en 1927 viaxa a París para estudar francés, participou na campaña internacional para salvar aos anarquistas Sacco e Vanzetti da pena de morte nos Estados Unidos, chegando a manter unha breve relación epistolar con Vanzetti, traduciu ensaios de pensadores anarquistas ao chinés e escribiu a súa primeira novela, *灭亡* (Mièwáng, Destrución) que publicou por entregas nunha revista literaria, xa de volta na China, en 1929. En 1931 publicou *家* (*Jia*, "Familia") onde retrata a opresión a que se ven sometidos os membros dunha familia autocrática, baseándose na súa propia familia, a novela marcou a toda unha xeración que se viu retratada nela e xunto con *春* (chūn, Primavera 1938) e *秋* (qiū, Outono 1940) forma unha triloxía. Durante a Segunda Guerra Chinesa-Xaponesa Ba Jin participou en labores de propaganda contra os xaponeses e escribiu a triloxía *火* (huǒ, Lume) descrición da China resistente. Despois da derrota do Xapón e na guerra civil Ba Jin mantivo o seu pensamento anarquista polo que foi duramente criticado polo Partido Comunista pero tras o triunfo deste en 1949 decidiu permanecer no país e ingresar no PCCh, foi deputado por Sichuan. Durante a Revolución Cultural foi perseguido e humillado, rehabilitado en 1977, foi presidente da Asociación de Escritores desde 1983. Esperantista convencido foi vicepresidente da Liga Chinesa de Esperanto.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ba Jin*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13005
* WorldCat
* VIAF: 19673501
* BIBSYS: 90751639
* BNCHL: 000080497
* BNE: XX901172
* BNF: 118897531
* BRE: 1857675
* CANTIC: a10044425
* CiNii: DA00817735
* DeutscheBio: 118914421
* EBID: ID
* EGAXA: vtls000656672
* FAST: 1427470
* GEC: 0006865
* GND: 118914421
* ISNI: 0000 0001 2122 9187
* LCCN: n79133113
* Munzinger: 00000017303
* NCL: 002188346
* NDL: 00314419
* NKC: jo2002104188
* NLA: 36730226
* NTA: 139340866
* OL: OL783268A
* openMLOL: 278883
* SELIBR: 176382
* SUDOC: 026699141

 |
**Ogōri-shi - 小郡市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Ogōri na prefectura de Fukuoka. |
|  |
| Localización da prefectura de Fukuoka no Xapón. |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Illa de Kyūshū |
| Rexión | Rexión de Kyūshū |
| Prefectura | Prefectura de Fukuoka |
| Superficie | 45,50 km2 |
| Poboación | 58.515 (2009) |
| Densidade | 1.290 h/km² |
| Alcalde | Masatomo Hirayasu |

**Ogōri** (小郡市, おごおりし, *Ogōri-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e ó suroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 45,50 km², a poboación é de 58.515 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.290 h/km².

O concello de Ogōri limita cos concellos de Chikushino, Chikuzen, Tachiarai, Kurume (que son da prefectura de Fukuoka); Kiyama e Tosu (que son da prefectura de Saga).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da cidade de Ogōri *(en xaponés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q683248
* WorldCat
* VIAF: 124419211
* GeoNames: 1854627
* GeoNLP: TJ9MGh
* LCCN: n86089689
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00371478
* OpenCorporates: 8000020402168

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Edificio da mina de Miike, en Miyaharakou
A **mina de carbó de Miike** (三池炭鉱, *Miike Tankō*?), tamén coñecida como a mina de carbón de Mitsui Miike (三井三池炭鉱, *Miike Tankō*), foi a mina de carbón meirande do Xapón. Estaba situada preto das cidades de Ōmuta, na prefectura de Fukuoka, e Arao, na prefectura de Kumamoto. Forma parte da lista do patrimonio da Humanidade da UNESCO desde xullo de 2015 dentro do conxunto «Lugares da revolución industrial da era Meiji no Xapón: siderurxia, construcións navais e extracción de hulla».

A explotación da mina encomezou durante a era Kyōhō baixo o control do clan Tachibana. No ano 1872 o goberno Meiji nacionalizouna e en 1899 o zaibatsu Mitsui fíxose co seu control. A mina pechou en 1997 arrasando a economía local.

Catástrofe
O 9 de novembro de 1963 acaeceu unha explosión accidental na que morreron 458 persoas directamente pola detonación e 438 a causa da intoxicación por monóxido de carbono. Moitos dos sobreviventes quedaron afectados por lesións cerebrais graves e permanentes.

Notas
-----

1. 1 2 3  Karan, P.P. & Stapleton, K.E. (1997) *The Japanese city* University Press of Kentucky ISBN 0-8131-2035-7.
2. ↑  «Sites of Japan’s Meiji Industrial Revolution: Iron and Steel, Shipbuilding and Coal Mining» (en inglés).
3. 1 2  Norman, E.H. & Woods, L.T. (2000) *Japan's emergence as a modern state: political and economic problems of the Meiji period*, 59
4. 1 2  Industrial pollution in Japan Arquivado 02 de decembro de 2010 en Wayback Machine. Chapter - 5 The Miike coal-mine explosion
5. ↑  Workers get the shaft in Mitsui coal mine closure *Asahi Shimbun*, 18 de febreiro de 1997

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6845423
* WorldCat
* VIAF: 260017091
* LCCN: no2016037371
* NDL: 00955917

 |
**Ukiha-shi - うきは市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Ukiha na prefectura de Fukuoka. |
|  |
| Localización da prefectura de Fukuoka no Xapón. |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Illa de Kyūshū |
| Rexión | Rexión de Kyūshū |
| Prefectura | Prefectura de Fukuoka |
| Superficie | 117,55 km2 |
| Poboación | 31.715 hab. (2009) |
| Densidade | 270 h/km² |
| Alcalde |  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Ukiha** (うきは市, うきはし, *Ukiha-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e ó sueste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 117,55 km², a poboación é de 31.715 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 270 h/km².

O concello de Ukiha limita cos concellos de Hoshino, Kurume, Asakura (que son da prefectura de Fukuoka); e Hita (este último é da prefectura de Ōita).

Historia
--------

A cidade de Ukiha foi fundada após a fusión dos concellos das vilas de *Yoshii* e de *Ukiha* do distrito de Ukiha no ano 2005.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da cidade de Ukiha *(en xaponés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q850373
* GeoNames: 7407420
* GeoNLP: h8ZJ4I
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 1000020402257
* OSM: 4008294

 |
O **canelé** é un biscoito caramelizado propio da repostaría de Bordeos. Un longo tempo de cocción aporta ao canelé unha cor marrón escurecida e un exterior crocante.

Ingredientes
------------

Cunha receita a base de fariña, azucre, manteiga e ovos, será despois cada mestra ou mestre reposteiro/a a que lle acabará dando o seu toque persoal con outros ingredientes, existindo as versións con ou sen ron ou vainilla. A decoración da forma do corpo do canelé é sempre tubular.

Orixes e tradicións
-------------------

O doce data cunha idade de aproximadamente 300 anos e con rexistros variados sobre o comezo da súa preparación no sur de Francia. Chefs como Jean-Marie Amat documentan o canelé como unha continuación da sobremesa local máis antiga das *millas* preparada a base de xemas de ovo e fariña de millo. En suma, dúas versións populares apuntan a súa orixe, unha ás monxas do convento de Santa Eulalia que crearon o canelé aproveitando as xemas de ovo doadas polos viticultores que empregaban só as claras para clarificar o viño. A segunda indica aos habitantes dos vales do río Garona que reciclaban fariña que caía dos barcos mercantes e producían o doce que posteriormente se repartía gratuitamente na vila.

A autora Dorie Greenspan investiga a posibilidade común na cociña da descuberta da receita en base a un erro, similar á orixe do *Tatin*, xa que a apropiada crema esquecida ao lume resultaría nunha mestura cunha coroa natural que trisca ao xeito do moderno canelé.

Notas
-----

1. ↑  "Canelé, receita"*(en inglés)*
2. ↑  "Canelé, orixe" *(en inglés)*.
3. ↑  "Canelé, cocción"*(en inglés)*
4. ↑  "Canelé,versións" *(en inglés)*
5. ↑  "Canelé, historia"

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rico
* Crema de ovo

### Ligazóns externas

* "Receita, Canelé"
**Roraima** (que en pemón, unha das linguas indíxenas do Brasil, significa *monte verde*) é un estado do Brasil situado na Rexión Norte. A máis setentrional das unidades da federación brasileira ten como límites Venezuela ao norte e noroeste, Güiana ao leste, Pará ao sueste e o Estado do Amazonas ao sur e ao oeste. Ocupa unha área de 225.116,1 km² e a súa capital é Boa Vista.

Historia
--------

Parque na cidade de Boa Vista, capital de Roraima.
O territorio disputárono os luso-brasileiros, holandeses, españois e ingleses, pero o poboamento por parte dos brancos só comezou realizarse no século XVIII, despois da morte de moitos indíxenas.

A creación da freguesía de Nossa Senhora do Carmo, en 1858, transformada en municipio de Boa Vista en 1890, consolidou a organización local. A disputa polas terras con Inglaterra na fronteira güianesa só terminou definitivamente en 1904, despois da arbitraxe do rei Vitor Manuel II de Italia, que deixou fóra do Brasil partes do territorio do Pirara, incorporado á Güiana Inglesa.

En 1943 creouse o *Territorio Federal de Rio Branco*, que, en 1962, pasou a denominarse *Roraima*. Coa constitución brasileira de 1988 converteuse en estado. Actualmente, empeza a destacar a produción de soia.

Xeografía
---------

O clima do estado é ecuatorial (N, S e O) e tropical (E). Gran parte do estado está cuberta pola selva amazónica, cunha pequena superficie de sabana ao leste. O punto máis alto do estado é o Monte Roraima, con 2.875 metros de altitude.

Economía
--------

A economía do Estado ten por base a agricultura, a gandería e a extracción de (madeira, ouro, diamantes e minas de estaño). Roraima ten poucas industrias, e o turismo tamén ten pouca importancia. O principal centro de comercio e servizos do estado é a súa capital, Boa Vista.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Roraima Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Brasil
* Estados do Brasil

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

| * v
* c
* e
Estados do Brasil |
| --- |
|  | 
* Distrito Federal
* Acre
* Alagoas
* Amapá
* Amazonas
* Baía
* Ceará
* Espírito Santo
* Goiás
* Maranhão
* Mato Groso
* Mato Groso do Sur
* Minas Xerais
* Pará
* Paraíba
* Paraná
* Pernambuco
* Piauí
* Río do Xaneiro
* Río Grande do Norte
* Río Grande do Sur
* Rondonia
* Roraima
* Santa Catarina
* São Paulo
* Sergipe
* Tocantins

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42508
* WorldCat
* VIAF: 3150323821709972745
* BNF: 11942530g
* EBID: ID
* GEC: 0056778
* GeoNames: 3662560
* GND: 4104987-1
* OSM: 326287
* TGN: 1002001

 |