recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Miyama-shi - みやま市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Miyama na prefectura de Fukuoka |
|  |
| Localización da prefectura de Fukuoka no Xapón |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Illa de Kyūshū |
| Rexión | Rexión de Kyūshū |
| Prefectura | Prefectura de Fukuoka |
| Superficie | 105,12 km2 |
| Poboación | 41.425 (2009) |
| Densidade | 394 h/km² |
| Alcalde |  |

**Miyama** (みやま市, みやまし, *Miyama-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kyūshū e ao sueste da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 105,12 km² e a poboación de 41.425 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 394 h/km².

O concello de Miyama limita cos concellos de Ōmuta, de Yanagawa, de Chikugo, de Yame, de Tachibana (son da prefectura de Fukuoka); de Nankan e de Nagomi (son da prefectura de Kumamoto).

Historia
--------

A cidade de Miyama foi fundado pola fusión dos concellos da vila de *Setaka* e da vila de *Yamakawa* do destrito de Yamato e o concello de vila de *Takata* do distrito de Miike no ano 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da cidade de MiyamaArquivado 28 de abril de 2009 en Wayback Machine. *(en xaponés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q990465
* WorldCat
* VIAF: 314913251
* GeoNames: 7407415
* GeoNLP: 6SVfUU
* MusicBrainz: ID
* NDL: 001193995
* OpenCorporates: 9000020402290
* OSM: 4008298

 |
**Rianxo en Común** é un partido político local de Rianxo que desenvolve a súa actividade dende 2015.

Historia
--------

Xurdeu a comezos de 2015 dun proceso de confluencia para constituír unha plataforma política para concorrer ás eleccións municipais de maio dese ano en Rianxo. Neste contexto vinculáronse á coalición de Son promovida a nivel galego por Anova e Esquerda Unida, pasando a estar adscritos ás coñecidas entón coma "mareas". O seu candidato á alcaldía foi o mestre Antón Castro, ata entón integrante do BNG local, ó igual que o entón concelleiro nacionalista Constantino Castaño e outros exintegrantes nacionalistas así como outros veciños que ata entón non habían estado involucrados en política. En ditos comicios lograron 695 votos (11,04%) e 2 concelleiros, sendo a cuarta forza política do concello por detrás do BNG (que mantivo a alcaldía), o PPdeG e o PSdeG. Desta forma o grupo situouse na oposición, absténdose na investidura, ao goberno nacionalista de Adolfo Muíños. Trala constitución de En Marea participaron activamente nesta coalición e pediron o apoio para esta nos comicios xerais e autonómicos tidos lugar en 2015 e 2016.

En 2019, trala retirada de Antón Castro, a formación pasou a estar liderada polo arqueólogo Julián Bustelo. Neste contexto, trala desintegración de En Marea, a formación desligouse tanto desta coalición coma da nova plataforma Galicia en Común e quedou coma un partido independente de carácter local. Nos comicios municipais dese ano a formación ascendeu ata os 896 votos (14,07%) e mantivo os 2 concelleiros. Situouse de novo na oposición ao goberno do BNG, nesta ocasión en coalición co PSdeG. 

Nas eleccións municipais de 2023, encabezada novamente por Julián Bustelo, ascendeu ata os 1810 votos (28,98%) e 5 concelleiros, sendo a formación política máis votada con tan só 20 votos de vantaxe sobre o PSdeG. Desta forma, Bustelo asumiu a alcaldía como forza política máis votada e pasou a gobernar en minoría.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  Julián Bustelo se pone al frente de la candidatura de Rianxo en Común
3. ↑  Julián Bustelo, nuevo alcalde de Rianxo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rianxo
Coordenadas: 41°23′20″N 5°15′48″O﻿ / ﻿41.38889, -5.26333

Igrexa de Santa María do Castelo de Castronuño.
**Castronuño** é un municipio de España, ao suroeste da provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León e comarca da *Tierra del Vino*, na marxe esquerda do río Douro.*.*

Xeografía
---------

O municipio, situado a unha altitude media de 700 msnm, conta cunha superficie de 124,30 km². Segundo o censo de 2017 tiña unha poboación de 871 habitantes, o que daba unha densidade de 7,01 hab./km² nese ano.

Castronuño localízase ao sueste da provincia valisoletana, equidistante coas provincias de Zamora e de Salamanca.

Popularmente coñécese como a *Gran Florida del Duero*.

Demografía
----------

### Poboación


| Evolución demográfica nos últimos anos  |
| --- |
| **1991** | **1996** | **2001** | **2004** | **2014** | **2017** |
| 1 227 | 1 111 | 1 095 | 1 049 | 939 | 871 |

Monumentos e lugares de interese
--------------------------------

Castronuño conta cunha importante riqueza paisaxística; lugares, recunchos e edificios que invitan ao visitante a un paseo pola vila. Encravado na Reserva Natural Riberas de Castronuño-Vega del Duero, o municipio conta entre os seus atractivos con este espazo protexido.

Desde o miradoiro que posíe en *La Muela* pode observarse a curva que describe o Douro, considerada un dos meandros máis grandes de Europa.

* Igrexa de Santa María do Castelo
* Encoro de Castronuño.
* Reserva Natural de las Riberas de Castronuño-Vega del Duero.

Galería de imaxes
-----------------

* Escudo de armas de Castronuño.Escudo de armas de Castronuño.
* Situación do municipio na provincia de Valladolid.Situación do municipio na provincia de Valladolid.
* Festas de San Isidro en Castronuño. (Foto de 1960).Festas de San Isidro en Castronuño.  
 (Foto de 1960).
* Presa do encoro de San José.(Construída na década de 1940)Presa do encoro de San José.  
(Construída na década de 1940)
* O río Douro, visto desde o miradoiro de La Muela, cara ao embalse.O río Douro, visto desde o miradoiro de *La Muela*, cara ao embalse.
* Reserva Natural de las Riberas de Castronuño-Vega del Duero.Reserva Natural de las Riberas de Castronuño-Vega del Duero.

Notas
-----

1. 1 2  Municipios del Camino. Castronuño Arquivado 29 de outubro de 2015 en Archive.is En mundicamino.com *(en castelán)*.
2. ↑  Instituto Nacional de Estadística.
3. ↑  "La Gran Florida del Duero". *El País*. 11-12-2004. Consultada o 04-09-2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castronuño*** |

### Ligazóns externas

* Web do Ayuntamiento de Castronuño, Deputación Provincial e Vallladolid.
* Web do Ayuntamiento de Castronuño.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q762915
* WorldCat
* VIAF: 316735561
* código INE: 47045
* GeoNames: 6362173
* OSM: 340762
* WOEID: 757055

 |
**Angelina Colubret i March**, nada en Badalona en 1910 e finada en Torroella de Montgrí en 1998, foi unha mestra e activista política catalá. Obtivo o título de profesora de Educación primaria o ano 1929 e exerceu de mestra até o final da guerra civil española, momento en que foi detida e condenada a non poder exercer o seu traballo. Durando o conflito militar fixo de enfermeira na expedición republicana contra os sublevados de Mallorca.

No eido político empezou a escribir en 1931 no semanario *Lluita*, voceiro de Esquerda Catalá Federal en Badalona e en *La Humanitat*.

Durante a Segunda República Española participou en diferentes mitins sobre a educación das mulleres e o seu papel na sociedade centraba en gran parte as súas intervencións. No primeiro congreso ordinario de Esquerra Republicana de Catalunya (1932) foi a secretaria do Relatorio de Ensino.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Fundació Josep Irla (ed.). "Angelina Colubret". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 25 de marzo de 2016.
2. ↑  Club de lectura: Biblioteca de Caldes (ed.). "Angelina Colubret. L'herència del silenci". Consultado o 25 de marzo de 2016.

* Portal:Cataluña
* Portal:Muller
* Portal:Feminismo
Polífilo axeónllase perante a Raíña Eleuterylida.
***Soño de Polífilo***, ou ***Hypnerotomachia Poliliphili*** é unha obra de Francesco Colonna publicada en 1499 que presenta unha misteriosa alegoría arcana na que Poliphilo persegue unha fantasía erótica nunha paisaxe irreal e remata reconciliado co seu amor na Fonte de Venus.

A edición orixinal apareceu en Venecia na imprenta de Aldo Manuzio con importantes xilografías, obra do Mestre do *Soño de Polífilo*. Constitúe unha verdadeira obra mestra da arte do libro, e obtivo un grande éxito no século XVI e no século XVII, sendo traducido rapidamente a diversas linguas.

Contido
-------

O libro conta a historia do mozo Poliphilo que, dentro dun soño, procura a súa amada, a ninfa Polia. Para alcanzar o seu destino, precisa pasar por misteriosos bosques, cidades e labirintos, presenciando todo tipo de escenas bizarras e encontrándose con deuses, ninfas e outros seres mitolóxicos.

Alén da calidade gráfica do libro, é tan célebre polo feito de ser unha das obras máis incomprensíbeis de todos os tempos. Escrito en varias linguas ademais do italiano (latín, grego, hebreo, árabe e xeróglifos exipcios) ao mesmo tempo, a narrativa mestura pesadelos, aventuras, pasaxes eróticas, todo aderezado con comentarios sobre literatura, arquitectura, música etc.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Colonna, Francesco: *Sueño de Polífilo*, edición e tradución do italiano de Pilar Pedraza; El Acantilado: Barcelona, 1999. ISBN 84-95359-05-7
* Cruz, Esteban Alejandro (2006), *Re-discovering Antiquity Through the Dreams of Poliphilus*, Trafford Publishing, Oxford. ISBN 1-4120-5324-2. (en inglés)
* Fierz-David, Linda (1947), *Der Liebestraum des Poliphilo. Ein Beitrag zur Psychologie der Renaissance und der Moderne*, Rhein-Verlag, Zürich.
* Kretzulesco-Quaranta, Emanuela (1996 (2ª edición 2005)), *Los jardines del sueño. Polifilo y la mística del Renacimiento*. Ediciones Siruela: Madrid. ISBN 84-7844-909-4.

### Ligazóns externas

* Máis de 50 reconstrucións infográficas da arquitectura descrita na obra *Hypnerotomachia Poliphili* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q914235
* ARLIMA: 9572
* EBID: ID

 |
Casa do concello de Castets et Castillon
**Castets et Castillon** (en occitano **Castèths e Castilhon**) é un concello francés situado no departamento de Xironda na rexión de Nova Aquitania formado o 1 de xaneiro de 2017 pola unión das antigas entidades municipais de Castets-en-Dorthe (Castèths Andòrta) e Castillon-de-Castets (Castilhon de Castèths). Cunha superficie de 13,16 km2 e unha poboación de 1452 habitantes a súa capital sitúase en Castets-en-Dorthe.

Xeografía
---------

O concello localízase no sueste da Xironda no distrito de Langon (Lengon), a uns sete quilómetros da capital do distrito e a corenta de Bordeos, capital do departamento. A canle lateral do Garona atravesa o concello ao igual que a estrada departamental 224.

Notas
-----

1. ↑  INSEE
2. ↑  "Legifrance". Arquivado dende o orixinal o 31 de marzo de 2017. Consultado o 21 de marzo de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28040199
* GeoNames: 6432176
* OpenCorporates: 200064301
* OSM: 6837755

 |
Localización en Islandia
A aldeíña de **Kirkjubæjarklaustur** (léanse os *j* coma /i/, *æ* coma un e aberto, *au* coma ditongo e tónicas a primeira, terceira e quinta sílabas, coma palabra paroxítona) ten 160 habitantes e sitúase ó sur de Islandia, á beira da estrada entre Vík í Mýrdal e Höfn. No seu nome pódense distinguir tres palabras: **kirkju**, que significa "igrexa", **bæjar**, e **klaustur**, que significa "claustro". A súa súa singular posición é o que a fai coñecida en comparación con outras viliñas do seu tamaño: a pequena aldea é o único punto entre esas dúas cidades que ofrece algún tipo de servizo, entre eles unha gasolineira, un banco, unha oficina de correos e un supermercado. Ademais, moitos habitantes da capital Rejkyavik posúen leiras na súa contorna, a onde van en vacacións. As atraccións turísticas máis achegadas son Eldgjá, os cráteres de Laki, o Parque Nacional Skaftafell onde ír facer camiñadas ou o lago glacial de Jökulsárlón.

Enlousado do *Solo da igrexa*
Unha atracción moi próxima á vila é o Kirkjugólf (o solo da igrexa), un camiño natural de columnas: hai columnas de basalto soterradas, de xeito que só se poden ver as cabezas e, como indica o seu nome, teñen a aparencia do solo enlousado dunha igrexa. Esta formación de lava tén unha orixe semellante á do Giant's Causeway do Ulster. Todas estas singularidades contribúen para que Kirkjubæjarklaustur sexa unha parada común para os turistas.

Historia
--------

Pénsase que xa vivían aquí monxes irlandeses antes de chegaren os primeiros asentamentos a Islandia. Dende 1186, un renomeado convento beneditino de monxas localizouse en Kirkjubæjarklaustur, ata a Reforma protestante de 1550. Os nomes da fervenza *Systrafoss* (fervenza das irmás) e do lago *Systravatn* na montaña refírense a este mosteiro. *Systrastapi* (a rocha das irmás) é o lugar onde dúas monxas foron queimadas por herexía. A tradición popular ilustra o acontecemento con historias sobre a irmá boa e a pecadora, así coma cun tesouro no fondo do lago.

A vila fíxose coñecida polas erupcións do volcán Lakagígar en 1738. O pastor protestante do templo local, Jón Steingrímsson, predicara co que se deu en chamar o "Sermón do lume". A lenda conta que o sermón parou o río de lava e que a vila se salvara no último momento. A igrexa actual, construída en 1974, fíxose en lembranza do Reverendo Jón Seingrímsson.

### Fonte

*The Rough Guide to Iceland* (2001) Rough Guides. ISBN 1-85828-597-6 (en inglés)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kirkjubæjarklaustur Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Islandia*** |

### Outros artigos

* Islandia

### Ligazóns externas

* Información sobre Kirkjubæjarklaustur en inglés
* Páxina oficial en islandés
* Nunha guía turística

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1010183
* WorldCat
* VIAF: 131563234
* GeoNames: 2629306
* GND: 1196238693
* WOEID: 980280

 |
**Chupa Chups** é unha empresa catalá fundada polo confeiteiro catalán Enric Bernat en 1958 e adicada á fabricación de doces. En 2006, a compañía foi adquirida polo grupo italiano Perfetti Van Melle.

Historia
--------

*Chupa Chups*.
A idea do chupa-chups xurdiu cando Enric Bernat tentou deseñar un carambelo para os nenos de forma que estes o puideran comer sen mancharse as mans. Así, apareceu o primeiro chupa-chups, que consistía nunha bóla doce fixada a un pau de madeira. Anos despois substituiríase o pau de madeira por un de plástico. Os primeiros chupa-chups podían elixirse entre un total de sete sabores e custaban unha peseta.

Para buscarlle un nome ao seu produto, Enric Bernat contratou a unha axencia de publicidade, que lle suxeriu o nome *Chups*. Isto, xunto coa canción publicitaria para promocionar a lambetada (*"chupa, chupa, chupa, chupa Chups!"*) deu lugar ao nome co que se designa hoxe en día.

Inicialmente a compañía contaba cunha fábrica en Asturias, *Asturias S.A.*. En 1967 inaugurou unha nova planta en Sant Esteve de Sesrovires (Barcelona) e ese mesmo ano decidiu establecer a súa primeira filial en Francia. Coa intención de abrirse ao mercado internacional, a empresa encargou a Salvador Dalí deseñar un novo logo para o produto. Foi así como xurdiu o logo da margarida que hoxe é mundialmente coñecido. A publicidade inicial que apareceu co logo foi a frase *"És rodó i dura molt, Chupa Chups"* (*É redondo e dura moito, Chupa Chups*).

Con máis de 100 sabores entre os que elixir, **Chupa Chups** factura ao ano 414 millóns de euros coa venda de 3.780 millóns de carambelos. Entre os seus récords figura ser o primeiro caramelo con pau consumido no espazo (a bordo da estación espacial MIR).

Notas
-----

1. ↑  Páxina web Chupa Chups *(en castelán)*
2. ↑  "Páxina web Perfetti Van Melle" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 28 de xullo de 2007. Consultado o 18 de xuño de 2009.
3. 1 2  "Páxina sobre a historia do chupa-chups". Arquivado dende o orixinal o 29 de maio de 2009. Consultado o 18 de xuño de 2009.
4. ↑  Páxina web Chupa Chups Arquivado 02 de marzo de 2009 en Wayback Machine. *(en inglés)*
5. ↑  "Deseño de logo de Chupa Chups". Arquivado dende o orixinal o 09 de xullo de 2008. Consultado o 19 de xuño de 2009.
6. ↑  Datos de 2001

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de *Chupa Chups* (en flash)
O **Rosenborg Ballkub**, tamén coñecido polas siglas **RBK**, é un club de fútbol da cidade de Trondheim, en Noruega.

O palmarés do club é o máis extenso do fútbol noruegués, onde posúe a marca de 13 campionatos da liga norueguesa gañados consecutivamente (desde 1992 a 2004).

Historia
--------

O club foi fundado o día 19 de maio de 1917 co nome de *Odd*. Con todo os inicios para o equipo non foron fáciles, e ata o ano 1967 non conseguiron facerse un oco na elite do fútbol noruegués, conseguindo o seu primeiro campionato de liga.

Así deu inicio a unha época de 7 anos nos que se alternaba na primeira e a segunda posición do campionato. Con todo, o club volveu perder protagonismo, permanecendo 13 anos sen alzarse coa liga, desde 1971 a 1985.

En 1992 daría comezo ao seu longo refacho de triunfos, truncada en 2005 polo Vålerenga IF, cun decepcionante sétimo posto logo de ser o gran dominador durante trece anos. Esta marca de vitorias consecutivas é o segundo máis longo no mundo, superado polo Skonto Riga letón (14 ligas entre 1991 e 2004).

Ata o ano 2004 o Rosenborg posuía a marca de participacións consecutivas na fase final de grupos da Liga de Campións da UEFA (oito participacións desde 1995 a 2002). En 2004 o Manchester United conseguiu a súa novena participación seguida.

Uniforme
--------

* **Uniforme titular**: Camiseta branca, pantalón negro e medias brancas.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta, pantalón e medias negras.

Palmarés
--------

### Torneos nacionais

* **Liga de Noruega (26)**: 1967, 1969, 1971, 1985, 1988, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2009, 2010, 2015, 2016, 2017, 2018
* **Copa de Noruega (12)**: 1960, 1964, 1971, 1988, 1990, 1992, 1995, 1999, 2003, 2015, 2016, 2018

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186785
* WorldCat
* VIAF: 151496818
* LCCN: n2008013611
* OpenCorporates: 935883571

 |
**Jorge García Marín**, nado en 1966, é un sociólogo galego.

Traxectoria
-----------

É profesor de Socioloxía na Universidade de Santiago de Compostela e experto en novas masculinidades. Ten unha ampla traxectoria investigadora en temáticas de xénero, sendo as súas liñas prioritarias, dentro dos estudos de xénero, os videoxogos, as identidades virtuais, os relatos fílmicos e as problemáticas asociadas ás masculinidades.
Pertence ao CIFEX e é o responsábel académico do único mestrado de xénero que existe actualmente no sistema universitario galego (Master en Igualdade, Xénero e Educación da USC).

Notas
-----

1. ↑  "García Marín, Jorge". *Editorial Galaxia*. Consultado o 2023-11-04.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q123315760
* WorldCat
* VIAF: 87496180
* BNE: XX1726957
* Dialnet: 276590
* ISNI: 0000 0004 0238 321X
* LCCN: n2013012618
* ORCID: 0000-0003-0651-6465
* ResearchGate: Jorge-Marin-25
* ResearcherID: AAA-9356-2019
* Scopus: 57930715800

 |
**LTT 1445Ac** é un exoplaneta que orbita arredor da estrela LTT 1445A, parte dun sistema triplo con dúas ananas vermellas, LTT 1445B e LTT 1445C (separadas uns 4,8 mil millóns de km) a 22 anos luz da Terra, na constelación de Eridanus. De xeito aparente, todo o sistema é coplanar. É o exoplaneta máis próximo semellante en tamaño á Terra descuberto polo momento (2023).

Características
---------------

Descubriuno en 2022 o Satélite de vixilancia de exoplanetas en tránsito da NASA, e o Hubble da Axencia Espacial Europea permitiu unha medida axeitada do seu diámetro, equivalente a 1,07 veces o diámetro da Terra.

A súa gravidade superficial é aproximadamente igual á da Terra, sendo asemade un planeta rochoso. A súa temperatura superficial, duns 260 °C é demasiado alta para ter unha forma de vida coñecida.

O planeta ten ao menos dous compañeiros máis, maiores, orbitando a mesma estrela,

Notas
-----

1. ↑  "Hubble measures the size of the nearest transiting Earth-sized planet". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2023-11-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q113449730
* SIMBAD: NAME BD-17 588Ac

 |
**Henrique IV de Bar**, nado entre 1315 e 1320 e morto en 1344, foi conde de Bar de 1336 a 1344. Era fillo de Eduardo I, conde de Bar, e de María de Borgoña.

Traxectoria
-----------

Citado por primeira vez en 1323, e despois en 1329 cando o seu pai considera casar cunha filla de Xoán de Luxemburgo, rei de Bohemia, converteuse en Conde de Bar en 1336. 

O entendemento que reinaba co duque de Lorena Raúl remata en 1337 e comezaron a guerra, que destruíu mutuamente as súas terras. Foi necesaria a arbitraxe de Filipe VI de Valois, rei de Francia, señor feudal do conde de Bar, para lle poñer fin. 

Despois uniuse ao exército de Filipe VI de Valois, rei de Francia, en 1339 e 1340, cando Eduardo III, rei de Inglaterra ameazaba con invadir o reino de Francia, pero asinouse unha tregua a finais de 1340. 

A inacción das tropas que seguiu foi a causa dun novo enfrontamento con Raúl de Lorena, ao redor da cidade de Neufchâteau, e o rei de Francia tivo que intervir de novo para acabar con ela. 

En 1344, o rei de Inglaterra ameazou con acabar coa tregua con Francia, e o rei dese país enviou unha embaixada, composta por Xoán, duque de Normandía, o seu herdeiro, Eudes IV de Borgoña e Henrique IV de Bar, primo do rei de Inglaterra, ao papa Clemente VI para que este impuxese unha nova tregua. Unha epidemia obrigounos a abandonar a cidade de Aviñón e a embaixada dirixiuse a Tolosa. Henrique IV contraeu unha enfermidade, deixou aos seus compañeiros en xullo e regresou a Vincennes en outubro. A enfermidade acabou coa súa vida e morreu o 24 de decembro de 1344.

Matrimonio e fillos
-------------------

Casou en 1338 con Iolanda de Dampierre (1331 - 1395), filla de Roberto de Dampierre, señor de Marle e Cassel, e de Xoana da Bretaña, neta de Roberto III, conde de Flandres, de Iolanda de Borgoña, condesa de Nevers, de Artur II, duque da Bretaña, e Iolanda, condesa de Montfort. Tiveron a: 

* Eduardo II (1339 - 1352), conde de Bar.
* Roberto I (1344 - 1411), conde e despois duque de Bar.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Henrique IV de Bar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Georges Poull, *La Maison souveraine et ducale de Bar*, 1994

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q573424
* WikiTree: De\_Bar-44

 |
Coordenadas: 47°38′45″N 9°10′42″L﻿ / ﻿47.64583, -9.17833

Unha das rúas da localidade, cunha típica casa de armazón de madeiras e a igrexa evanxélica ao fondo.
Torre da igrexa católica de Santo Estevo.
**Kreuzlingen** é unha cidade e comuna suíza do cantón de Turgovia, capital do distrito de Kreuzlingen.

Situación
---------

Kreuzlingen atópase nas beiras do lago Constanza. Limita ao norte coa comuna de Constanza (DE-BW), ao leste con Bottighofen, ao sueste con Lengwil, ao suroeste con Kemmental e ao oeste con Tägerwilen. 

### Cidade transfronteiriza

Realmente esta cidade e a veciña alemá de Constanza forman un único núcleo urbano, compartindo as súas rúas e conformando unha cidade real que supera os 100.000 habitantes, a maior concentración urbana deste gran lago.

Historia
--------

A orixe da cidade está no antigo mosteiro agostiño de "Crucelin", fundado no ano 1125 polo bispo Ulrich I (Santo Ulrico). Unha das rutas do Camiño de Santiago comeza en Kreuzlingen-Constanza.

Monumentos e turismo
--------------------

A cidade de Kreuzlingen conta con numerosos monumentos e lugares de lecer. Anexo ao seu porto atópase o *Seeburgpark*, un parque á beira do lago cunha importante zona de xogos infantís, amplos recintos de animais en perigo da zona e acceso directo ao *Seemuseum*, ou Museo do Lago, cuxo contido xira ao redor da historia do transporte fluvial e a pesca no mesmo.

Entre os edificios máis importantes da cidade están a basílica de Santo Ulrico (século XII) e o Palacio Girsberg (século XV), que alberga un Museo de Marionetas.

Comunicacións
-------------

A cidade sitúase no extremo nordés de Suíza e nas beiras do lago, o cal a converte nun nó de comunicacións importante, con accesos directos por ferrocarril e barco a diferentes cidades das veciñas Alemaña e Austria. Ademais, o aeroporto de Zürich atópase a só unha hora de traxecto por tren.

Cidades irmandadas
------------------

* Cisternino
* Wolfach

Notas
-----

1. ↑  "SUIZA - Caminos a Santiago. Vía Jacobi - Jakobsweg (itinerario completo) - Desde Constanza (Alemania) a Ginebra (Suiza)". *Wikiloc ; Rutas del Mundo* (en castelán). Consultado o 2022-04-17.

Basílica católica de Santo Ulrico.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kreuzlingen*** |

* Sitio oficial da cidade de Kreuzlingen
* Páxina oficial do Seemuseum

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63905
* WorldCat
* VIAF: 146643813
* BNF: 137706702
* GeoNames: 7286222
* GND: 4097071-1
* HDS: 001932
* MusicBrainz: ID
* OSM: 1684537

 |
**Almirante Padilla** é un municipio de Venezuela. O seu nome é unha homenaxe ao almirante José Prudencio Padilla.

Administración
--------------

Almirante Padilla é un dos 21 municipios do Estado Zulia en Venezuela. 

### Poboación

En 2011, a poboación era 11 929 habitantes.

### Capital

A súa capital e sede da alcaldía é El Toro, Toas. 

### Subdivisións

O municipio está formado por dúas parroquias civís cada unha encabezada por unha capital (entre parénteses):

* Illa de Toas (El Toro, sede da alcaldía)
* Monagas (San Carlos)

Médanos de Zapara

Xeografía
---------

O municipio está situado entre o lago de Maracaibo e o golfo de Venezuela.

Ademais das illas de Toas e Monagas, con cadansúa capital, integran o concello as illas de Zapara, Pescadores, Pájaros, Maraca e Bajo Pedro Colina, ademais doutros illotes menores.

Historia
--------

### Século XVII

O cacique Nigale, líder da resistencia do pobo añú e paraujano de Coquivacoa, caíu en combate contra os invasores da coroa de Castela na illa Zapara, un 23 de xuño de 1607. 

### Século XIX

Por decreto do Presidente da República, Dr. Raimundo Andueza Palacio, o 3 de maio de 1890; se declárase ao Zulia e Falcón en posesión das respectivas soberanías. En xullo do mesmo ano incorpóranse ao Zulia as illas de Toas e San Carlos, confiándoselle a súa organización civil, e son integradas ao distrito Mara.

### Século XX

Despois de máis dun século de pertencer ao distrito Mara, o 26 de maio de 1989 pasa a conformar un municipio independente co nome do prócer da independencia colombiana, o almirante José Prudencio Padilla.

### Século XXI

O 7 de setembro de 2015 o presidente venezolano Nicolás Maduro, declarou parcialmente un estado de excepción no Estado fronterizo do Zulia, pola crise diplomática con Colombia polos acontecementos ocorridos no Estado Táchira, sendo esta entidade municipal un dos tres municipios afectados pola medida presidencial.

Economía
--------

Desde o século XVIII serviu como un dos principais centros de extracción de pedra calcaria para a construción de edificios militares e civís na rexión do Zulia.
A economía de El Toro céntrase fundamentalmente na pesca no Lago de Maracaibo, as salinas e a minería, destacando o comercio de cemento, pedra calcaria, *granzón* e cal. O turismo experimentou un crecemento moderado desde os anos 90.

Notas
-----

1. ↑  "Censo de Poblacion y Vivienda/ entidad: Zulia". *ine.gob.ve* (en castelán). [*Ligazón morta*]
2. ↑  "Estado de excepción en tres municipios". *elmundo.com.ve* (en castelán). Consultado o 3-5-2022.
3. ↑  *San Carlos, Zapara e Isla de Toas esperan a turistas* Arquivado 30 de xuño de 2012 en Archive.is 'El Diario de Los Andes'. 14 de outubro de 2008. (*en castelán*)

Véxase tamén
------------

* José Prudencio Padilla
* El Toro, Zulia
* Estado Zulia
* Lago de Maracaibo
* Coquivacoa
* Golfo de Venezuela

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2306582
* GeoNames: 8131511
* OSM: 3447436

 |
**Santiago das Caldas** é unha parroquia do concello de Ourense. Hoxe é unha parroquia totalmente urbana, situada á marxe dereita do río Miño. Ten uns 20.000 habitantes.

Historia
--------

A parroquia pertencía ó Coto de San Miguel de Canedo. Comprende a entidade de poboación que en tempos se coñecía como Ponte Canedo, o núcleo principal do antigo Concello de Canedo que en 1943 quedou anexionado ó Concello de Ourense. Desta parroquia e debido os incrementos demográficos e a expansión da cidade foron segregadas dúas zonas como parroquias eclesiásticas novas: en 1954 a de Santa Ana do Pino e en 1969 a de Santa Teresita (no Vinteún e barrios adxacentes).

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial primitiva estaba ó lado do cemiterio das Caldas, pero foi substituída por un templo novo, sito na Avenida das Caldas, inaugurado o 28 de novembro de 1920. Foi o seu autor o arquitecto vasco Xosé María de Basterra, quen se atopaba en Ourense neses anos reformando o Seminario de San Fernando. É o autor da igrexa dos xesuítas e da igrexa de Nosa Señora de Begoña, ambos en Bilbao. Os seus deseños están inspirados na arquitectura gótica. Os retablos son do escultor galego Máximo Magariños.

Servizos
--------

Na parroquia localízanse a estación principal de ferrocarril de Ourense (coñecida como Estación de Ourense - Empalme), a estación de autobuses, a comisaría da policía local, o campo da feira, o parque de bombeiros, diversos centros educativos, un Centro de Saúde e as Burgas das Caldas (rebautizadas modernamente como Termas da Chavasqueira).

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Santiago das Caldas

| Lugares da parroquia de Santiago das Caldas no concello de Ourense |  |
| --- | --- |
| Bobadela | Casteadona | O Paraíso | Pombal | Reza Vella |

### Parroquias de Ourense

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Ourense |  |
| --- | --- |
| Arrabaldo (Santa Cruz) | Beiro (Santa Baia) | Cabeza de Vaca (San Bieito) | Canedo (San Miguel) | O Castro de Beiro (Santo André) | Ceboliño (Bo Xesús) | Cudeiro (San Pedro) | Montealegre (A Milagrosa) | Ourense | Palmés (San Mamede) | Rairo (Santa Lucía) | Reza (Santa María) | Santa Mariña do Monte (Santa Mariña) | Santiago das Caldas (Santiago) | Seixalbo (San Breixo) | Tras do Hospital (A Asunción) | Trasalba (San Pedro) | Untes (Santo Estevo) | Velle (Santa Marta) | Vilar de Astrés (Purísima Concepción) | 
Vista Fermosa (San Xosé) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Ourense

### Ligazóns externas

* web da parroquia
* web de Canedo
**Guillermo Paredes Viñas**, coñecido como **Guillermo da Canteira**, nado en Ulloa (Palas de Rei) en 1913, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Traballaba nas minas de Asturias en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército leal. Cando caiu a fronte de Asturias tratou de volver a Ulloa, pero foi capturado en Guntín de Pallares. Xulgado, foi condenado a trinta anos e traballou nas minas de Fabero de onde escapou en febreiro de 1941 con Ovidio Álvarez, Ovidio Ferreras Rodríguez e Dionisio Gómez López. Fuxiron cara Lugo, e antes de chegar prenderon a Ovidio Ferreras. Conseguiron chegar a Toques, onde se fixeron con escopetas. Ao remate do verán de 1941 asaltan a taberna de Ramón Blanco González en Cuíña (Palas de Rei), o 17 de novembro dan outro golpe económico na taberna de Antonio Rodríguez García en San Mamede do Carballal e o 29 do mesmo mes hai un intento, frustrado polos veciños, de secuestrar o dono dun comercio no Castro das Seixas (Merlán). Perseguidos pola Garda Civil, a Dionisio Gómez López dispáraselle a escopeta e ferido nunha perna, foi capturado pola forza pública e trasladado ao depósito de Palas de Rei onde morreu o 3 de xaneiro de 1942.

Guillermo integrouse na guerrilla e foi procesado na causa sumarísima 546/46 de León por un delito contra a seguridade do estado xunto con Marcelino de la Parra Casas e outros antigos membros da Federación de Guerrillas de León-Galicia.

Notas
-----

1. ↑  *BOP de León*, 28-1-1947, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Parrado, Carlos (2009). *Curuxás, o guerrilleiro que non cazou Franco*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 95–99. ISBN 84-87783-79-1.
Musei Tokugawa, famoso benshi
Óleo de Hasegawa Toshiyuki pintado en 1932, representado dous ***benshi**.*
O ***benshi*** (弁士) no período mudo do cine no Xapón, era un narrador que sentaba xunto á pantalla do cine, interpretaba a película en directo e daba voz aos personaxes mentres se reproducían na película (tanto películas xaponesas como películas occidentais). A figura do *benshi* era moi popular no Xapón naquela época. O público adoitaba ir ao cine só para escoitar o comentario intelixente ou popular dun *benshi.* Tras a transición ao cinema sonoro, perdeu a súa importancia e extinguiuse.

Os *benshi* ás veces chámanse ***katsudō-benshi*** (活動弁士) ou **katsuben** (活弁).

En Galiza
---------

O libro *"**O Benshi de Galicia**"* do guionista e investigador Manolo González relata a historia de Antonio Rey Soto, un polifacético crego galego nado en Ourense en 1879. Rey Soto, ademais de ser poeta e bibliófilo, destacou como un pioneiro director de cine. En 1922 realizou o filme *Un viaje a través de Galicia y Asturias*; durante as súas proxeccións en América en 1923, Rey Soto narraba o contido do filme ao público, maioritariamente emigrantes galegos, actuando como un *benshi* ao estilo do cinema mudo xaponés.

Fonte
-----

1. ↑  Osnes, Beth (2001-12-07). *Acting: An International Encyclopedia of Traditional Culture* (en inglés). Bloomsbury Academic. ISBN 978-0-87436-795-9.
2. ↑  Todas estas formas son abreviacións de katsudō-shashin-benshi (活動写真弁士), onde katsudō-shashin (活動写真) significa "imaxes en movemento", é dicir, un termo antigo para películas, e benshi (弁士) é un orador ou falante público; ver "katsuben" 活弁. *Kōjien (広辞苑)* (en xaponés) (5ª ed.). Iwanami shoten (岩波書店). 2000;  "benshi" 弁士. *Shin-waei-daijiten (新和英大辞典, New Japanese-English Dictionary)* (en xaponés) (5th ed.). Kenkyūsha (研究社). 2004.
3. ↑  "O Benshi de Galicia. O arrebato cinematográfico de Rey Soto". *Alvarellos Editora*. Consultado o 2023-12-03.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Xapón*** |

### Ligazóns externas

* *Los benshi* – (eltestamentodeldoctorcaligari.com, *en castelán*)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q513085
* EBID: ID

 |
**Vidzeme**, tamén coñecida en alemán polo nome de Livlan, na versión latinizada, Livonia (en Lingua livonia: Vidumō) pese a que esta rexión só correspondería coa metade da coñecida como Livonia Sueca é unha das catro rexións históricas e culturais de Letonia que recoñece a constitución letoa. Mais hoxe en día non exerce funcións administrativas, soamente funcións estatísticas e de recollida pública de datos. É a rexión central e nororiental ao norte do río Daugava. O seu nome en letón significa literalmente "a Terra do medio". Ten unha superficie de 25.683 km².

Esta foi unha rexión historicamente dominada pola nobreza xermo-báltica e sigue unha fé luterana dende entón. Como parte do Imperio Ruso foi designada como a Gobernatura de Livonia chegando a estar entre as 3 rexións máis industrializadas na posterior etapa soviética.  Investigadores europeos confirmaron que na etapa entre o 2000 e 2007 a rexión, usando fondos públicos europeos, consegiu recuperar a totalidade das terras de cultivo abandoadas tras a independencia da Unión Soviética, situando a Vidzeme como a rexión máis activa economicamente de Letonia. 

Castelo de Koknese, Vidzeme, en novembro de 2023

### Demografía

A data de 3 de decembro de 2023 tiña 180,454 habitantes. Os datos estatísticos por distritos son:

|  |  |
| --- | --- |
| **Alūksnes** | 180,454 |
| **Cēsu** | 13,861 |
| **Gulbenes** | 19,619 |
| **Madonas** | 28,692 |
| **Smiltenes** | 18,155 |
| **Valkas** | 7,596 |
| **Valmieras** | 51,370 |

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Li Jun** 李峻, nado en Guangyuan no 1980, é un escritor chinés de ciencia ficción, máis coñecido co pseudónimo de **Baoshu**.

Traxectoria
-----------

Tras licenciarse na Universidade de Pequín, realizou un máster en filosofía na Universidade KU Leuven de Bélxica. Viviu tempadas nos Estados Unidos e Europa. Na actualidade traballa como escritor *freelance* na China, e desde 2010 leva publicado catro novelas e máis de trinta novelas curtas e relatos.

Entre as súas novelas máis populares atópanse 三体X：观想之宙 ("A redención do tempo") unha secuela, como admirador, da triloxía dos tres corpos de Liu Cixin, e 时间之墟 ("As ruínas do tempo"), gañadora en 2014 do premio Xingyun (Nebula) á Mellor Novela. Como consecuencia dos seus estudos en filosofía, moitas das súas historias cuestionan o concepto do tempo liñal. A alteración da orde dos sucesos históricos é recorrente non seus escritos como en 'What Has Passed Shall In Kinder Light Appear' onde os protagonistas viven na súa xuventude os sucesos dos atentados do 11 de setembro e na súa vellez as protestas da Praza Tian'anmen.

Obra
----

### Novelas

* *Three Body X: Aeon of Contemplation* (《三体X：观想之宙》, 2011; *The Redemption of Time*; tradución de Ken Liu; 2019)
* *Ruins of Time* (《时间之墟》; 2013)
* *Garuda* (《金翅鸟》; 2014)
* *Maharoga* (《伏地龙》; 2014)

### Novelas curtas

* *The Song of Ancient Earth* (《古老的地球之歌》; 2012)
* *Fantasies of Time* (《时间狂想故事集》; 2015)

Notas
-----

1. ↑  Liu, Ken (11 de novembro de 2023). Runas, ed. *Estrellas Rotas*. pp. 183–. ISBN 978-84-9181-924-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21027193
* WorldCat
* VIAF: 7155189882182131307
* BIBSYS: 1632996806229
* BNB: ID
* GND: 1205165568
* LCCN: n2019009795
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0258494

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Chen Qiufan**, (en chinés: *陈楸帆*) nado en Shantou no 1981, é un escritor e guionista chinés de ciencia ficción. Chen Qiufan é ademais vicepresidente de Identidade e Marca de Comunicacións de Noitom, empresa emerxente de realidade virtual e captura de movemento. Tamén é moi coñecido polo alcume de Stanley Chan.

Traxectoria
-----------

Liu Cixin, escritor considerado pola crítica como o autor máis famoso de ciencia ficción na China, declarou sobre a obra *Marea tóxica*, 荒潮 (2013), a primeira novela de Qiufan (publicada en chinés en 2013, e en inglés e español no 2019) que é ≪a obra cumio da ciencia ficción de futuro próximo≫.

Chen foi galardoado con numerosos premios literarios, entre eles o *Dragon Fantasy Award* de Taiwán e o Yinhe e o Xingyun chineses. No referente a traducións ao inglés, os seus contos aparecen en revistas como *Clarkesworld*, *Pathlight*, *Lightspeed*, *Interzone* e *The Magazine of Fantasy & Science Fiction*. ≪O peixe de Lijiang≫, 丽江的鱼儿们, (2006) gañou o *Science Fiction and Fantasy Translation Award* en 2012 e o ≪Ano da Rata≫, 鼠年, (2009) incluíuse na antoloxía *The Year's Best Weird Fiction: Volume One* seleccionada por Laird Barron. Estes dous contos, amén dun terceiro, poden lerse en *Planetas invisibles*.

≪A chegada da luz≫, 开光 (2012) trata sobre o absurdo da vida dunhas elites tecnosociais gobernantes en Pequín.≪Historias das enfermidades futuras≫ 未来病史 (2012) enmárcase na ciencia ficción escura. En ambas obras o Estado chinés non se presenta como todopoderoso, porén é a poboación á que se critica como apática, amoral ou ignorante da súa propia historia.

Con formación en Literatura e Marketing Chen Qiufan traballou en Baidu e Google China ata 2017.

Notas
-----

1. ↑  Liu, Ken (11 de novembro de 2023). Runas, ed. *Estrellas Rotas*. pp. 375–. ISBN 978-84-9181-924-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8941041
* WorldCat
* VIAF: 9149841807502841218
* BIBSYS: 1615358755624
* BNF: 17922237g
* CiNii: DA14508987
* GND: 1135690340
* ICCU: TO0V564886
* ISNI: 0000 0004 9978 1141
* LCCN: no2018154735
* LibraryThing: qiufanchen
* NDL: 001341087
* NKC: xx0261670
* NTA: 434303070
* PTBNP: 1880232
* SUDOC: 181047446
* TESF: chen\_qiufan

 |
**Mario Rico Cobas**, nado en Ferrol en 1903 e finado na mesma cidade o 18 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi un dos creadores do Sindicato General de la Industria Naval da CNT e da Federación Comarcal de Sindicatos Únicos de Ferrol en 1931. Dirixiu o periódico *Cultura Proletaria*, colaborou en *El Gráfico*, *Solidaridad Obrera* e *CNT* e estreou varias obras de teatro de temática social. Participou con Enrique Fernández no Pleno de Xixón para artellar a Federación Nacional de la Industria Metalúrgica. Aliñouse coa corrente máis moderada da CNT e afiliouse en 1934 ao Partido Sindicalista, participando como representante do Partido en varios mitins de propaganda do Estatuto en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado nun monte de San Felipe o 18 de agosto de 1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 210–211. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (R)
* Mario Rico na páxina web *Nomes e Voces*.
Once da SD Tarazona nun partido do grupo aragonés da Terceira División, en 2010.
A **Sociedad Deportiva Tarazona** é un club de fútbol español da cidade zaragozana de Tarazona, en Aragón, fundado orixinalmente en 1924. Actualmente compite na Primeira División RFEF tras o seu ascenso desde a Segunda División RFEF na tempada 2022/23 .

Historia
--------

Uniforme
--------

 Partido *de play-off* ante o Atlético Levante no Municipal de Tarazona ( temporada 2014-15 ).
* **Uniforme de saída**: camiseta vermella, pantalóns azuis e medias vermellas.
* **Uniforme alternativo** : camiseta e pantalóns grises e medias rosas.
* **Marca deportiva:** Adidas.
* **Patrocinador:** Emypal.

Estadio
-------

A Sociedad Deportiva Tarazona xoga os seus partidos no campo municipal de Tarazona, inaugurado en 1979 e reformado en 2014. Trátase dun campo de herba artificial con capacidade para 2.500 persoas, 900 delas sentadas e cubertas.

Anteriormente, os diferentes equipos que existían en Tarazona xogaban nos campos de Puentecristo e El Alemán.

Datos do club
-------------

Como *Club de Fútbol Eureka / Sociedad Deportiva Tarazona (1969-Act.)* :

* **Temporadas en Primeira División RFEF** : 1.
* **Temporadas en Segunda División RFEF** : 3.
* **Temporadas en Terceira División RFEF**: 21.
* **Clasificación histórica da Segunda División B** : 357º.
* **Clasificación histórica da Terceira División** : 300º.
* **Participacións na Copa do Rei**: 3.
* **Mellor posto en Copa do Rei**: 1ª rolda (en 3 ocasións).

Como *Sociedad Deportiva Turiaso / Agrupación Cultutal y Deporitva Tarazona* *(1924-1965)*:

* **Temporadas en Terceira División**: 9.
* **Clasificación histórica da Terceira División** : 812º.

Palmarés
--------

Notas
-----

1. ↑  Un nuevo graderío triplica la capacidad de público en el campo de fútbol de Tarazona (Aragón Digital)
A rexión de Petsamo limita co mar de Barents, con Rusia polo leste, con Noruega polo oeste e con Finlandia polo sur. A zona verde é a parte finlandesa da península de Rybatchi cedida á Unión Soviética despois da Guerra de Inverno.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Petsamo** (en ruso: *Петсамо*) é unha rexión do noroeste de Rusia, antigamente rexión de Finlandia no período entre as dúas guerras mundiais. Debe o seu nome ó río Petchenga. A súa capital na época de dominio finés era a vila de Petchenga (en finés: *Petsamo*). Hoxe en día a rexión pertence ó distrito de Petchenga con capital en Nikel.

Notas
-----



| * v
* c
* e
Concellos de Laponia |
| --- |
| Concellos | 
* Enontekiö
* Inari
* Kemi
* Kemijärvi
* Keminmaa
* Kittilä
* Kolari
* Muonio
* Pelkosenniemi
* Pello
* Posio
* Ranua
* Rovaniemi
* Salla
* Savukoski
* Simo
* Sodankylä
* Tervola
* Tornio
* Utsjoki
* Ylitornio

 |  |
| Antigos concellos | 
* Alatornio
* Karunki
* Kemijärven maalaiskunta
* Petsamo
* Rovaniemen maalaiskunta

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6454466
* GeoNames: 511865

 |
**Salvaterra do Extremo** é unha freguesía portuguesa incluída no concello de Idanha-a-Nova.

Datos básicos
-------------

Ten unha extensión de 81,85 km² e unha poboación de 203 habitantes (ano 2001), sendo ese ano a súa densidade de poboación 2,5 hab/km².

Historia
--------

Salvaterra do Extremo é unha pequena vila de grande antigüidade, con orixes na prehistoria. Situada xunto a fronteira con España, parece ser que foi un reduto fortificado polos romanos, visigodos e árabes, para protexer as explotacións mineiras (de chumbo, estaño e ouro).

Coa independencia de Portugal Afonso Henríques mandou construír, sobre as ruínas das antigas fortificacións, un castelo, hoxe desaparecido. O rei Sancho II concedeulle un foro en 1229, facéndoa cabeza dun concello, coas freguesías de Monfortinho e a propia Salvaterra.

Tras as reformas administrativas acaecidas coa implantación do liberalismo, anexionáronselle as freguesías de Penha Garcia, Rosmaninhal, Segura e Zebreira. En cambio perdeu a de Monfortinho (a máis poboada), que pasou a pertencer ao concello de Idanha-a-Nova.

Existiu como concello até 1855, cando foi anexionada ao concello de Idanha-a-Nova.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Subdivisións de Portugal.

### Ligazóns externas

* Web do Município de Idanha-a-Nova - Salvaterra de Extremo *(en portugués)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q928737
* WorldCat
* VIAF: 305889789
* BNF: 15239305j
* GeoNames: 8014844
* OSM: 12860209
* SUDOC: 170739872

 |
**Uttarakhand**, tamén chamado **Uttaranchal**, é un dos vinte e nove estados que, xunto cos sete territorios da Unión, forman a República da India. A súa capital e cidade máis poboada é Dehradun. 

Está situado ao norte do país, limitando ao norte coa República Popular China, ao leste con Nepal, ao sur con Uttar Pradesh, ao suroeste con Haryana e ao oeste con Himachal Pradesh. Con 189 hab/km² é o noveno estado menos densamente poboado —por diante de Megalaya, Himachal Pradesh, Manipur, Nagaland, Sikkim, Jammu e Caxemira, Mizorán e Arunachal Pradesh, o menos densamente poboado—. 

Uttarakhand estivo dividido de forma tradicional en dúas partes: a occidental coñecida como *Garhwal* e a oriental que recibe o nome de *Kumaon*.

A maior parte do Estado está cuberta polos límites do Himalaia e polos glaciares, mentres que as partes máis baixas conteñen espesos bosques. O ecosistema do Himalaia serve de hábitat para numerosas especies de animais (como os tigres ou os leopardos das neves) e plantas. Dous dos ríos máis importantes da India, o Ganxes e o Yamuna nacen nos glaciares de Uttarakhand.

A industria do turismo é unha das principais fontes de ingresos. Entre os principais destinos áchanse Mussoorie e Almora. A esta rexión pertencen tamén algúns dos templos hinduístas máis sacros polo que é destino de peregrinos desde hai máis de dous mil anos. Entre os principais centros sacros destacan os templos de Haridwar, Rishikesh e Kedarnath.

O estado é tamén o lugar no que se sitúa un dos máis ambiciosos proxectos do goberno indio, a presa de Tehri, proxecto concibido no ano 1953 e que aínda non se completou.

Demografía
----------

Danza Chanchari/Jhoda da rexión kumaon de Uttarakhand.
Os nativos da zona chámanse Garhwali / Kumaoni e son predominantemente hindús. Outras comunidades étnicas presentes en Uttaranchal inclúen ós nepalís. Os Jadh, Marcha e Shauka, coñecidos colectivamente como Bhotiya, viven na zona fronteiriza co Tíbet. Nas chairas do sur do estado establécense numerosos bengalís, punxabi e tibetanos. 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1499
* WorldCat
* VIAF: 239215711
* EBID: ID
* GeoNames: 1444366
* GND: 4757373-9
* LCCN: n2010001342
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge453684
* OSM: 9987086
* TGN: 7031786

 |