recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Francisco Antonio Santiago Fernández**, chamado **Toneco**, nado en Marín en 1941 e finado o 8 de xaneiro de 2017, foi un profesor e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Raúl Santiago Taracido. Licenciado en Educación Física en Madrid e profesor, foi director do colexio Sequelo de Marín. No franquismo foi concelleiro de Marín polo tezo de cabezas de familia. Foi candidato da UCD nas primeiras eleccións democráticas. Logo pasouse ao CDS, encabezou a lista desta formación nas municipais de 1991 e foi elixido concelleiro. Unha moción de censura converteuno en alcalde en 1992. Posteriormente afiliouse ao PSOE, encabezou a candidatura municipais de 1999 e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde polo PSOE logo das municipais de 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Gonzalo Arís Leiro** |  **Alcalde de Marín** 1992 - 1995 | Sucesor:**Augusto Casal Sánchez** |
| Predecesor:**Augusto Casal Sánchez** |  **Alcalde de Marín** 1999 - 2007 | Sucesor:**Francisco Andrés Veiga Soto** |

Notas
-----

1. ↑  Hermida, María (9 de xaneiro de 2017). "El maestro y político que fue un eterno enamorado de Marín". *La Voz de Galicia* (en castelán).
2. ↑  «El centro no está en la derecha, sino en el PSOE, en la socialdemocracia», *La Voz de Galicia*, 23-7-1999, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Marín
**Ana José Varela González**, nada en Bóveda en 1970, é unha executiva galega.

Traxectoria
-----------

É licenciada en Dereito e Administración de Empresas pola Universidade Pontificia de Comillas. Realizou posgraos en Servizos Financeiros, Estratexia e Liderado no Instituto de Empresa (España) e MBA de Columbia Business School (EE UU).

Traballou no Boston Consulting Group e na Fundación Barrié de la Maza (nº 2, á fronte do departamento de investimentos). Foi conselleira do Banco Popular ademais de presidir as tecnolóxicas Torusware (start- up de software) e Nasasbiotech (biomedicina). En 2015 foi distinguida como ‘Eisenhower Fellow’, un programa de liderado que premia a traxectoria de profesionais de todo o planeta volcados en crear un mundo máis pacífico, próspero e xusto. 

En 2017 foi nomeada directora financeira da Organización para a Cooperación e o Desenvolvementoo Económico (a primeira muller en ocupar o posto), xestionando un orzamento anual de 500 millóns de euros e dirixindo un equipo de 105 persoas e 5 divisións. É Membro do Grupo de Directores e do Equipo Executivo, exercendo a Secretaría do Comité de Orzamento, onde están representados os 36 países membros.

Forma parte de Referentes Galegas, a plataforma de Executivas de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  "Ana José Varela: "Hará falta imaginación para ayudar a las empresas"". *Economía Digital Galicia* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 03 de decembro de 2020. Consultado o 2020-12-27.
2. ↑  "La OCDE ficha a la número dos de la Fundación Barrié". *Economía Digital Galicia* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2021. Consultado o 2020-12-27.
3. ↑  Núñez, Verónica (27 de decembro de 2020). "Un rápido uso del fondo europeo que impulse la inversión pública ayudará a una recuperación sólida". *Diario de Pontevedra*: 34.
4. ↑  "Ana José Varela concede una interesante entrevista a ‘La Razón’ – International Women`s Forum Spain" (en castelán). Consultado o 2020-12-27.
5. ↑  Núñez, Verónica (2019-05-12). "Ana Varela: "Los frutos de la recuperación deben repartirse de forma equitativa"". *Diario de Pontevedra* (en castelán). Consultado o 2020-12-27.
6. 1 2  administrador. "Ana Jose Varela González". *Executivas*. Consultado o 2020-12-27.
**María Angeles Salgueiro Corujo**, nada en Lugo en 1932 e finada na mesma cidade o 2 de xuño de 2015, foi unha mestra e política galega.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato nas Xosefinas. Mestra nacional con 19 anos e un ano despois foi destinada ao Saviñao. Dende 1955 exerceu como mestra nas Nogais. Foi nomeada alcaldesa das Nogais polo Gobernador civil en 1973, permanecendo no cargo até 1979. Foi directora do Colexio Público das Nogais até 1988. Despois foi directora do Colexio Público Illa Verde de Lugo. Foi deputada provincial dende 1979 até 1983.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcaldesa das Nogais** 1973 - 1979 | Sucesor:**Xosé Espín Mejía** |

Vida persoal
------------

Casou con Alfonso López Soaz.

Notas
-----

1. ↑  Falece Ángeles Salgueiro, a primeira deputada provincial de Lugo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos, Enrique (1993). *Mulleres destacadas de Galicia*. Alvarellos Editora. pp. 286–287. ISBN 84-85311-96-5.

### Ligazóns externas

* «Por deber, a Franco no le debo ni una beca, que nunca me la concedieron», en *La Voz de Galicia*, 13-3-2010.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Alberto González Fernández.
**Alberto González Fernández**, nado en Ferrol o 7 de abril de 1968, é un político e arqueólogo galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Arqueólogo, pertence ó Corpo Facultativo Superior da Xunta de Galicia. A finais dos 90 creou a empresa Adóbrica Arqueoloxía. Foi presidente do Consello Reitor da Cooperativa agraria de Lago. Nas eleccións municipais de 2007 foi o candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía de Valdoviño, logrando a vitoria por maioría simple. Porén non acadou a alcaldía, que foi para a candidata de Terra Galega que pactou co PPdeG e o concelleiro independente de UIV. En xullo de 2007 foi nomeado delegado territorial da Consellería de Política Territorial na Provincia da Coruña, onde se mantivo ata a vitoria do PPdeG nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009. Posteriormente, volveu a selo candidato socialista á alcaldía valdoviñesa nas municipais de 2011, se ben non acadou a alcaldía xa que foi superado polo PPdeG, permanecendo como portavoz na oposición.

Nas municipais de 2015 volveu a encabezala candidatura do PSdeG-PSOE en Valdoviño e logrou a vitoria con 6 concelleiros, a 1 da maioría absoluta, polo que foi elixido alcalde co apoio do edil de Centristas de Valdoviño e gobernou en minoría. Nas municipais de 2019 foi reelixido alcalde ó lograr unha ampla maioría absoluta (9 concelleiros de 13 e un 61% dos votos), sendo o primeiro alcalde valdoviñés da democracia que logrou tanto ser reelixido como maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Antonio Vigo Lago** |  **Alcalde de Valdoviño** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 4-9-1999, p.43.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 18-4-2007, p.7.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Valdoviño

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Daniel Bernard Weisweiller**, nado en Frankfurt en 1814 e finado en París o 13 de xaneiro de 1892, foi un banqueiro español de orixe xudía-alemá.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha familia de ascendencia xudía. A temperá idade pasou a traballar para a recoñecida casa Rothschild. Cara a 1835 marchou á Madrid para traballar ás ordes de Lionel Rothschild, quen lle deu plenos poderes para actuar en nome da casa Rothschild. En pouco tempo revelouse como un home activo e eficaz, que sabía moverse entre os círculos políticos e financeiros de Madrid. Como sinalou o historiador Niall Ferguson, Weisweiller era «o axente máis importante dos Rothschild na década de 1830». A través dos seus contactos emprendeu negocios en diversos sectores.

Xa en 1838, mediante as súas influencias, fíxose cun importante contrato para o comercio do mercurio español, procedente das minas de Almadén. Con todo, non tardou moito en empezar a soportar unha gran carga de traballo, polo que en 1848 foi enviado desde Viena outro empregado da casa, Ignacio Bauer, para que o apoiase neste labor. Desde ese momento, tanto Weisweiller como Bauer actuaron como representantes de Rotschild en España. Outro dos seus grandes éxitos empresariais foi o ferrocarril. Weisweiller tería —xunto a Bauer— un importante papel na fundación da Compañía dos Ferrocarrís de Madrid a Zaragoza e Alacant (MZA), e o seu posterior desenvolvemento. Posteriormente, chegou a ser membro do consello de administración de MZA. Nos seus últimos anos viviu retirado dos negocios, falecendo en 1892.

Coa súa morte, Bauer asumiu en solitario a representación de Rotschild en España.

Notas
-----

1. ↑  López-Morell 2005, p. 80.
2. ↑  López-Morell 2005, p. 82.
3. ↑  Ferguson 1999, p. 65.
4. ↑  Platt 2010, p. 125.
5. ↑  Harrison 1978, p. 47.
6. ↑  Costa 1983, p. 157.
7. ↑  Comín 1998, p. 179.
8. ↑  López-Morell 2005, p. 165.
9. ↑  López-Morell 2005, p. 337.
10. ↑  López-Morell 2005, p. 338.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Comín, Francisco (1998). *150 anos de historia de los ferrocarriles españoles* **I**. Anaya.
* Costa, María Teresa (1983). *La financiación exterior del capitalismo español en el siglo XIX*. Universidad de Barcelona.
* Ferguson, Niall (1999). *The House of Rothschild I. Money's Prophets: 1798–1848*. Viking.
* Harrison, Joseph (1978). *An Economic History of Modern Spain*. Manchester University Press. ISBN 0-7190-0704-6.
* López-Morell, Miguel Ángel (2005). *La Casa Rothschild en España (1812-1941)*. Madrid: Marcial Pons. ISBN 84-95379-84-8.
* Platt, D.C.M. (2010). *Foreign Finance in Continental Europe and the United States 1815-1870*. Routledge. ISBN 978-1-136-60995-4.

### Outros artigos

* Compañía dos Ferrocarrís de Madrid a Zaragoza e Alacant

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1160079
* WorldCat
* VIAF: 162154076017411860007
* GND: 1169668313

 |
**Angaur** ou **Ngeaur** é unha illa e estado de Palau, localizada ao suroeste da illa de Peleliu. Ten unha área de 8 km² e unha poboación de 119 habitantes Só existen dúas localidades: Ngaramasch, o seu capital, situada ao oeste; e Rois, situada ao leste.

Entre 1909 e 1954, explotouse unha mina de fosfato. Do 17 ao 30 de setembro de 1944 a illa foi escenario da batalla de Angaur durante a segunda guerra mundial.

Os idiomas oficiais son o inglés, o xaponés e o angaur.

É un lugar moi popular para o surf. No 2003, o Congreso Nacional de Palau legalizou o xogo de casino na illa. Angaur é accesible por barco ou por avión. Existía unha estación da Mariña dos Estados Unidos. Entre outras atraccións están o cemiterio de avións e de barcos que foron destruídos na segunda guerra mundial, un monumento memorial budista que honra aos xaponeses caídos en combate e un pequeno templo xintoísta xaponés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q530813
* WorldCat
* VIAF: 248322115
* EBID: ID
* GeoNames: 4037653
* GND: 7672292-2
* GNIS: 1888505
* TGN: 7594865

 |
**Alberto Campillo García**, nado en Vigo o 13 de marzo de 1988, é un futbolista galego. Xoga de defensa no Arousa

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar no Colexio Hogar, de Vigo, pero pronto entrou nas categorías inferiores do Celta de Vigo baixo as ordes de Javier Maté. Nestes anos foi internacional coa Selección de fútbol de España sub-16 e sub-17.

Na tempada 2004–05 debutou co Celta de Vigo B en Segunda División B, ante o Real Madrid Castilla con só 16 anos.

Co primeiro equipo acabado de descender a Segunda División na pretempada do curso 2007–08 foi convocado polo adestrador, Hristo Stoichkov, para xogar un amigábel o 12 de agosto de 2007, con 19 anos de idade.

Co Celta de Vigo tería outras dúas oportunidades en amigábeis, primeiro ese mesmo 2007 ante o Porriño Industrial e en 2010 ante o Cultural Areas baixo a dirección de Eusebio Sacristán.

Ese mesmo ano 2010 deixou de pertencer ao Celta de Vigo e fichou polo Rápido de Bouzas. Pouco despois fichou polo CD Ourense.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Txema Ereaga (10 de febreiro de 2013). "Campillo: El central del Colexio Hogar". *Fame Celeste* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382656
* BDFutbol: 100055
* Transfermarkt: 72050

 |
**Angela Smith**, nada en Stoke-on-Trent o 3 de xullo de 1953, é unha antiga xogadora e adestradora de squash inglesa, a primeira muller en se converter en xogadora profesional de squash, e que se mantivo na elite dese deporte entre 1979 e 1990.

Traxectoria
-----------

Orixinaria da localidade de Bucknall, arrabalde de Stoke-on-Trent, foi ao instituto na vila próxima de Hartshill e alí comezou a xogar ao tenis, pero ao pouco pasou a se interesar polo squash. Xa rematados os estudos, adestrouna Nasrullah Khan, quen tamén adestraba a Jonah Barrington, e logrou un rápido ascenso no circuíto, tal que chegou ao número dous británico na súa primeira entrada nas listas. Pasou ás semifinais do Campionato Británico de Squash, o British Open, oito veces e gañou os abertos de España, Portugal, Canadá, Estados Unidos, Noruega, Israel (seis veces) e Bermudas. Conseguiu o campionato británico en 1976. Formou parte do equipo británico que se fixo co campionato mundial feminino de 1979 e do equipo inglés que quedou segundo no campionato mundial feminino de 1981. 

En 1979 canda Jayne Ashton, Sue Newman, Barbara Wall e Lyle Hubinger formou a Women’ International Squash Players Association (WISPA), que chegou a ter 500 membros antes de se fusionar coa Professional Squash Association (PSA) en 2011.

Logo de se retirar do circuíto profesional adestrou xogadores nos Estados Unidos, Bahamas e mais en España. 

Grande afeccionada ao fútbol é membro do consello de seareiros do Stoke City F.C. e colaborou no establecemento dunha academia en Shanghai en 2012. Dende agosto de 2022 é directora xerente do Stoke City FC Women e tamén forma parte da redacción deportiva da emisora da BBC Radio Stoke.

Notas
-----

1. ↑  "Angela Smith". *Stafforshire University*.
2. ↑  "Trailblazer Angela Smith fears for the future of squash as playing numbers decline". *Squash Mad*. 23 de febreiro de 2022.
3. ↑  "Angela Smith: Strengthening Sino-British friendship through football". *People's Daily Online*. 2 de novembro de 2022.
4. ↑  "Women set for season opener". *Stoke City FC*. 20 de agosto de 2022.
5. ↑  "Angela Smith". *Internet Commentator Database*.
*Para outros persoeiros de nome semellante, véxase Alberto Casal*

**Alberto Casal Rivas**, nado en Becerreá en 1921 e finado en Gondomar o 6 de marzo de 2014, foi un notario e valedor das artes e da cultura galega.

Traxectoria
-----------

Fillo e neto de notario, Alberto Casal marchou de pequeno seguindo o seu pai a diversos lugares de España. Licenciouse en Dereito e abriu despacho de notario en Vigo en 1950, cidade onde exercería durante toda a súa vida. O seu despacho estivo na Rúa Reconquista, 9, ao pé do local que ocupaba a Editorial Galaxia e na zona de maior actividade financeira da cidade.

Pero o labor de Casal foi relevante sobre todo no seu papel como promotor de proxectos e iniciativas culturais. Amigo de infancia de Álvaro Cunqueiro, participou na creación de Galaxia en 1950, pois foi no seu despacho onde se asinaron as actas de constitución. Conselleiro delegado de *Faro de Vigo* durante dúas décadas, animou a Cunqueiro a trasladarse á cidade olívica e incorporarse ao cadro de empregados do xornal. A Casal dedicoulle Cunqueiro o *Merlín e familia* (1955). Tamén foi conselleiro delegado durante catro décadas da empresa editora de *El Correo Gallego*.

En Vigo, Casal forma parte dun grupo de intelectuais, con Cunqueiro, Xosé María Castroviejo, Xosé María Álvarez Blázquez ou Darío Álvarez Blázquez que se reúnen con frecuencia, moi próximos ao grupo que xermolou arredor de Galaxia. Logo da súa xubilación instalouse en Gondomar.

Obra
----

* *Saiban cantos estas cartas viren... Álvaro Cunqueiro e Alberto Casal (1955-1961)*, colección da correspondencia entre Cunqueiro e Casal, editada por Luís Cochón.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16334123
* WorldCat
* VIAF: 86942801
* BNE: XX1177906

 |
**Angelo Moratti**, nado en Somma Lombardo, Varese, o 5 de novembro de 1909 e finado en Viareggio, Lucca, o 12 de agosto de 1981, foi un empresario do petróleo e dirixente deportivo italiano. Foi propietario do Inter de Milán entre 1955 e 1968.

Biografía
---------

Fundou dende a década de 1930 varias empresas dedicadas aos sectores do petróleo, a minaría e a produción de enerxía eléctrica. En 1962 fundou Saras S.p.A. unha corporación multinacional enerxética dedicada ao refinamento de petróleo, comercialización, transporte e xeración de enerxía.

En 1955 converteuse no propietario e presidente do Inter de Milán, club de fútbol da Serie A. Baixo a súa presidencia, e con Helenio Herrera como adestrador, o Inter viviu unha época de éxitos, converténdose no mellor club do mundo e recibindo o alcume de *Grande Inter*. Conquistou tres ligas, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais. Foi o segundo presidente con máis títulos da historia do club, só por detrás do seu propio fillo, Massimo, que foi propietario do Inter entre 1995 e 2004 e entre 2006 e 2013.

Notas
-----

1. 1 2  "One hundred years ago". *One hundred years ago* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 8 de xaneiro de 2010. Consultado o 11 de marzo de 2022.
2. ↑  "Saras SpA". *Reuters* (en inglés). Consultado o 11 de marzo de 2022.
3. 1 2  "Inter, i 10 presidenti nerazzurri che hanno vinto trofei" (en italiano). 28 de outubro de 2018. Consultado o 11 de marzo de 2022.
4. ↑  "La leggenda della Grande Inter". *inter.it* (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 19 de outubro de 2012. Consultado o 11 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Angelo Moratti en Treccani *(en italiano)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q503840
* WorldCat
* VIAF: 158699102
* DBI: ID
* ISNI: 0000 0001 0587 6181
* LCCN: no2010140361

 |
**Daniel Vázquez Campo**, nado en Chantada en 1894 e finado en Ribadavia en 1940, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Deputados galegos de 1931. Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos.
Fillo de Daniel Vázquez Bóo. Licenciado en Dereito (1926). Colaborador do periódico *Hidalguía* e director de *La Voz del Agro*. Foi un dos promotores da Asociación Republicana de Chantada o 9 de novembro de 1930 xunto con Antonio Noguerol Eyré e Modesto Álvarez Taboada, e o seu primeiro presidente, sendo reelixido en febreiro de 1931, e novamente en 1933. O 10 de marzo de 1930 foi un dos fundadores da Organización Republicana de Lugo, que se uniu á ORGA, e foi presidente da Comisión Xestora da Deputación de Lugo cando se proclamou a Segunda República Española. Nas Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado pola provincia de Lugo pola ORGA.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Benito Pardo Rodríguez** |  **Presidente da deputación de Lugo** 1931 - 1932 | Sucesor:**José Sánchez Gacio** |

Vida persoal
------------

Casou con Modesta Cuesta Gutiérrez e foi pai da escritora Pilar Vázquez Cuesta.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 26-2-1931, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións Xerais 1931 en España

### Ligazóns externas

* Proclamación da República en Chantada Arquivado 06 de novembro de 2008 en Wayback Machine.
* O espírito republicano de Vázquez Campo.
* O proxecto do Estatuto galego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14518660
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 117750

 |
**Daniel Tarone**, nado o 26 de outubro de 1975 en Basilea, é un exfutbolista suízo, de orixes galega e italiana.

Traxectoria
-----------

Naceu en Suíza, sendo fillo dun italiano e dunha galega do Saviñao.

Comezou a súa carreira en 1993 no FC Zurich, onde militou durante seis anos. En 1996 chegou a Santiago de Compostela para poñerse a proba durante un par de semanas co Compostela, da Primeira División. Con todo, acabou regresando a Zürich.

Despois pasou polo FC Aarau, o AC Bellinzona e de novo o Aarau, antes de regresar en 2002 ao FC Zurich. Xogou en Zúric outros tres anos antes de fichar polo FC Schaffhausen. Cando este descendeu á segunda división dous anos despois, regresou ao FC Aarau. Nos seus últimos anos de carreira xogou no FC Baden e no FC Wohlen, onde colgou as botas en 2011.

Trala súa retirada dedicouse a labores técnicas e foi asistente dos adestradores Jeff Saibene e Josef Zinnbauer no FC St. Gallen.

Notas
-----

1. ↑  "Daniel Tarone, centrocampita suizo, estará a prueba durante quince días". *La Voz de Galicia* (en castelán) (Santiago ed.). 28 de maio de 1996. p. 49.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en weltfussball.de *(en alemán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q380776
* Soccerway: 11568
* Transfermarkt: 4949
* Worldfootball: daniel-tarone

 |
***Chuecatown*** é un filme cómico español dirixido por Juan Flahn.

Argumento
---------

Leo (Pepón Nieto) e Rey (Carlos Fuentes) son unha parella gai de osos que viven no barrio madrileño de Chueca. Por outra banda, Víctor (Pablo Puyol) é o dono dunha inmobiliaria que pretende remodelar todo o barrio, e para conseguilo intentará asasinar a todas as vellas da zona para logo conseguir os seus pisos.

Víctor crúzase na vida da parella protagonista ao matar á súa veciña, da que resulta que Rey é o seu herdeiro. Intenta mercarllo piso, pero Rey quere destinalo para que o ocupe súa nai, Antonia (Concha Velasco), que odia a Leo e que ao ocupar a vivenda intentará separar por todos os medios a parella. Víctor aproveita este distanciamento para acercarse a Leo e deste xeito conseguir acceder libremente ao inmoble intentando infrutuosamente matar a Antonia.

A policía investiga os asasinatos crendo que se tratan de casos illados, excepto a inspectora Mila (Rosa María Sardá) unha muller excéntrica e cargada de fobias, que cre que están conectados porque as vítimas aparecen sempre esparexidas co mesmo perfume caro. Mais os seus superiores cren que está perturbada e apártana do caso. Mila, xunto o seu fillo Luis (Edu Soto), tamén policía, segue investigando pola súa conta, até que ao final lle acaba disparando ao asasino.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Trailer de Chuecatown

* Portal:Cine
* Portal:España
* Portal:Diversidade sexual

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q129637
* Allmovie: v426131
* AlloCiné: 137558
* FilmAffinity: 330535
* IMDb: tt0856776
* LUMIERE: 29316
* OFDb: 147841
* Rotten Tomatoes: 770673443
* TMDb: 26641

 |
**Amaya Valdemoro Madariaga**, nada en Alcobendas, Madrid, o 18 de agosto de 1976, é unha ex xogadora de baloncesto española. É considerada como a mellor xogadora española de baloncesto da historia, gañadora de 3 aneis da WNBA, 2 participacións en Xogos Olímpicos de Atenas de 2004 e Pequín 2008 e numerosos trofeos máis, sendo tamén buque insignia da selección española de baloncesto. Xogou nas ligas española, estadounidense (WNBA), brasileira, rusa e turca. É a única xogadora en conseguir entrar no Top 5 de mellor xogadora Europea en 6 anos consecutivos. Foi a deportista española (tanto homes como mulleres) máis veces internacional absoluta da historia, en 258 ocasións, ata que Laia Palau superou a súa marca en 2017. En 2013, o 30 de xuño para pór colofón á súa brillante carreira proclamouse campioa de Europa coa Selección tras gañar a Francia, precisamente no seu país, a final do Eurobasket de 2013 por un axustado 70-69.

Notas
-----

1. ↑  JASON KIDD Y AMAYA VALDEMORO en el campus de Bancaja
2. ↑  Selección Femenina
3. ↑  "Amaya Valdemoro, baloncestista eterna". *ABC.es* (en castelán). 23 de xuño de 2013. Consultado o 23 de xuño de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Amaya Valdemoro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Perfil de Amaya Valdemoro (Federación Española de Baloncesto).

* Portal:Muller
* Portal:España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q455970
* WorldCat
* VIAF: 316387887
* BNE: XX5485139
* FIBA: 13249
* OCID: amaya-valdemoro
* Sports Reference: amaya-valdemoro-1
* WNBA: amaya-valdemoro

 |
Unha **conferencia episcopal** é, na Igrexa Católica, unha institución de carácter permanente que congrega os bispos dun determinado territorio, normalmente un estado, que exercen conxuntamente certas funcións pastorais no seu territorio.

Segundo o Código de Dereito Canónico (*canon 449*), "compete exclusivamente á suprema autoridade da Igrexa, escoitando aos Bispos interesados, erixir, suprimir e modificar as Conferencias dos Bispos".

En canto á participación nas conferencias episcopais, de acordo co dereito canónico (*canon 450*), "Á Conferencia dos Bispos pertencen por dereito propio todos os Bispos diocesanos do territorio e os que son equiparados a eles por dereito, os Bispos coadxutores, os Bispos auxiliares e os outros Bispos titulares que exercen no mesmo territorio algún encargo especial, confiado pola Sé Apostólica ou pola Conferência dos Bispos; poden ser tamén convidados os Ordinarios doutro rito, mais tan só con voto consultivo, a non ser que os estatutos da Conferencia dos Bispos determinen outra cousa. Os outros Bispos titulares e o legado do Romano Pontífice, non son de dereito membros da Conferencia dos Bispos".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q637017
* BNCF: 2500
* GND: 4145700-6
* LCCN: sh85044445
* MAG: 2781183175
* Treccani: conferenza-episcopale

 |
| *Arca noae* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Mollusca |
| Clase: | Bivalvia |
| Orde: | Arcida |
| Familia: | Arcidae |
| Xénero: | *Arca* |
| Especie: | ''***A. noae''*** |

 |
| Nome binomial |
| ***Arca noae***Linnaeus, 1758 |

***Arca noae*** é unha especie de bivalvo molusco da familia Arcidae. Pode atoparse no mar Mediterráneo desde a marca de marea baixa ata unha profundidade de 60 metros.

Descrición
----------

A *Arca noae* medra ata uns 10 cm de lonxitude. É acurtada na parte final anterior e alongada posteriormente. Ten liñas irregulares de cor marrón e branco e ten finas costelas correndo desde o umbo ata a beira. A cuncha está suxeitada fortemente ó substrato polo biso.

Distribución
------------

*Arca noae* atópase no mar Mediterráneo. Antigamente era común no mar Adriático, pero en 1949/50 houbo unha baixada de exemplares repentina, inexplicable e catastrófica. Dende entón, as poboacións foron subindo, e en 2002 observáronse densidades de até 13 individuos por metro cadrado. Con todo, debido a unha falta de rexistros, non está claro se a poboación regresa ó seu tamaño anterior.

Bioloxía
--------

Na parte máis baixa da zona intermareal do Adriático, *Arca noae* a miúdo medra en asociación con *Modiolus barbatus*. As cunchas a miúdo están fortemente incrustadas con epibiontes. A auga é absorbida na cuncha principalmente pola parte posterior. O plancto e pequenas partículas orgánicas son filtradas ó pasar a auga polas branquias e as partículas non necesarias son rexeitadas ó mesmo tempo.

Usos
----

*Arca noae* é pescado comercialmente no mar Adriático, tanto por mergulladores que recollen individuos a man como dende as barcas que utilizan restrelos especialmente adaptados. O marisco é vendido nos mercados locais.

Notas
-----

1. ↑  *Arca noae* Linnaeus, 1758 World Register of Marine Species. Consultado o 29-11-2011.
2. 1 2  "The biology and functional morphology of Arca noae (Bivalvia: Arcidae) from the Adriatic Sea, Croatia, with a discussion on the evolution of the bivalve mantle margin" **89**. doi:10.1111/j.1463-6395.2007.00288.x.
3. 1 2  "AGE AND GROWTH OF THE BIVALVE ARCA NOAE L. IN THE CROATIAN ADRIATIC SEA volume=68". doi:10.1093/mollus/68.4.307.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q632517
* MAG: 2779926246

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* DORIS: 118
* EUNIS: 58788
* Fossilworks: 295433
* GBIF: 4373199
* iNaturalist: 324550
* IRMNG: 10693110
* NBN: NHMSYS0021184677
* NCBI: 44597
* SeaLifeBase: 84569
* TAXREF: 64325
* WoRMS: 138788

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: MP0GOH933B

 |
**Charles François de Cisternay du Fay** nado en París o 14 de setembro de 1698 e finado o 16 de xullo 1739 foi un físico francés, coñecido en electrostática por diferenciar entre a electricidade positiva e a negativa e tamén por ser o primeiro mordomo do Jardin du Roy (*Xardín do rei*). De familia prominente con influencia en ambientes militares e eclesiásticos, o seu pai conseguiulle o nomeamento de químico adxunto na *Academie des Sciences*.

Traxectoria
-----------

Aínda sen ter unha formación científica Du Fay pronto destacou nos seus experimentos sobre a electricidade ao decatarse dos traballos de Stephen Gray (quen había descuberto o fenómeno da condutividade eléctrica), dedicou a súa vida ao estudo dos fenómenos eléctricos. Publicou os seus traballos en 1733 sendo o primeiro en identificar a existencia de dous tipos de cargas eléctricas (as denominadas hoxe en día positiva e negativa), que el denominou carga vítrea e carga resinosa, debido a que ambas se manifestaban: dunha forma ao fregar, cun pano de seda, o vidro (carga positiva) e de forma distinta ao fregar, cunha pel, algunhas substancias resinosas como o ámbar ou a goma, (carga negativa). Tamén distinguiu entre condutores e illantes e puxo de manifesto a repulsión entre corpos con igual carga eléctrica.

As observacións de Du Fay en electricidade foron escritas en decembro de 1733 e logo impresas no Volume 38 da "Philosophical Transaction of the Royal Society" en 1734.

En xullo de 1739 infectouse de varíola e morreu os poucos días.

Notas
-----

1. ↑  "Charles François de Cisternay Du Fay". *www.britannica.com* (en inglés). Consultado o 2022-04-06.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Electricidade
* Historia da electricidade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q345455
* WorldCat
* VIAF: 15863258
* BNF: 107008895
* BRE: 1973197
* CERL: cnp00642070
* DeutscheBio: 129946893
* E-Enlightment: cistecharl000963
* EBID: ID
* FAST: 1510249
* GND: 129946893
* ISNI: 0000 0000 7246 5596
* LCCN: nr93003950
* SNAC: w6002zbn
* SUDOC: 243164122

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Abbot.
**Charles Greeley Abbot**, nado o 31 de maio de 1872 e finado o 17 de decembro de 1973, foi un astrofísico e astrónomo estadounidense, secretario da Smithsonian Institution entre 1928 e 1944.

Traxectoria
-----------

Abbot naceu en Wilton, Nova Hampshire gradouse na Phillips Academy en 1891 e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1894, en física química. Samuel Pierpont Langley procuraba un axudante para o Smithsonian Astrophysical Observatory (SAO) e escolleu a Abbot en 1895 pola súa experiencia en traballo de laboratorio malia a súa inexperiencia en astronomía.

Langley especializouse en experimentos aeronáuticos, mentres Abbot actuaba de feito como o director do observatorio desde 1896. Á morte de Langley en 1906 Abbot converteuse no director. Abbot desenvolveu unha técnica para obter un valor máis axeitado para a constante solar, establecéndoa en 1.93 cal/cm²/min (1353 w/m². é o valor actual). Abbot deseñou e construíu aparellos para medir a radiación solar, como un bolómetro que serviu para medir o interior da coroa solar no eclipse de 1900 en Wadesboro, Carolina do Norte.

Estudos
-------

Charles G. Abbot en 1934
Abbot, como Langley, pensaba que a radiación solar era variable e que esa variabilidade podía alterar o tempo. Investigou na procura desas variacións, agardando que se puideran utilizar nas predicións meteorolóxicas e mesmo pensou que as detectara, dunha orde do 3 ó 10%. Non obstante as investigacións modernas indican que non existe esa variabilidade, agás pequenas variacións debidas ás manchas e erupcións solares. Abbot completou o mapa do espectro infravermello solar, tamén estudou a natureza da transmisión atmosférica e da absorción.

Un cráter da Lúa leva o seu nome.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na National Academy of Sciences *(en inglés)*
* QJRAS *18* (1977) 136 *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210126
* WorldCat
* VIAF: 77062086
* BIBSYS: 9065639
* BLBNB: 000533791
* BNF: 112334332
* DeutscheBio: 11623878X
* EBID: ID
* FAST: 1716618
* GEC: 0000095
* GND: 11623878X
* ICCU: LO1V173520
* ISNI: 0000 0001 1475 416X
* LCCN: n50039868
* LibriVox: 13089
* NKC: jn20000600002
* NLA: 35000145
* NLG: 141541
* NNDB: 000167518
* NTA: 06755959X
* OL: OL1948768A
* PTBNP: 671532
* SNAC: w6nc6xcw
* SUDOC: 082387982
* zbMATH: abbot.charles-g

 |
Emigrantes alemáns embarcan no Porto de Hamburgo rumbo aos Estados Unidos (ao redor de 1850)
A **Clandestinidade** designa a situación en que unha persoa vive cando se atopa fóra da legalidade.

Características
---------------

Xeralmente, refírese a alguén que reside nun país que non é o seu, ao que ten chegado desde o seu lugar de orixe polos mais diversos motivos. Pode tamén referirse a alguén que tras cometer un acto criminal pase a ser considera un fuxido polas autoridades, e de tal feito pasa a vivir na clandestinidade.

En réximes ditatoriais, a clandestinidade é unha das poucas formas que restan para poder exercer a oposición ás políticas impostas polo partido no poder, subsistindo o individuo na meirande parte das veces nunha situación bastante precaria, non tendo dereito a documentos de identificación oficiais, ignorándose así a existencia do mesmo perante o Estado.

Disque o que é clandestino normalmente ten que selo ás agachadas, evitando caer no coñecemento público.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ditadura
* Autoridade
* Lei
* Subversión
* Disidencia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q867788
* AllMusic: mw0000043420
* Discogs: 92309
* MusicBrainz: ID

 |
*Noah's Ark* (1846), pintura do artista Edward Hicks
"Johan's Ark", modelo do barco realizado nos Países Baixos.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **arca de Noé** (hebreo: *תיבת נח*; hebreo bíblico: *Tevat Noaḥ*) é unha embarcación na que Deus salva a Noé, á súa familia e a unha parella de cada especie animal, da grande inundación relatada no libro da Xénese. Deus transmítelle a Noé unhas instrucións detalladas para construír a arca. A historia describe como a arca navega a inundación e cando as augas baixan de novo, remata no cumio do Monte Ararat. A historia tamén aparece, con variacións, no Corán, onde a arca é chamada *Safina Nuh* (árabe: *سفينة نوح*).

A narración da inundación na Xénese é semellante a outros diluvios míticos noutras culturas diferentes. O máis antigo mito coñecido sobre un diluvio é o mito do diluvio sumerio atopado na *Épica de Ziusudra*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cohn, Norman (1996). *Noah's Flood: The Genesis Story in Western Thought*. New Haven & London: Yale University Press. ISBN 0-300-06823-9.
* Cotter, David W. (2003). *Genesis*. Liturgical Press. ISBN 9780814650400.
* Gooder, Paula (2005). *The Pentateuch: a story of beginnings*. T&T Clark. ISBN 9780567084187.
* Hamilton, Victor P. (1990). *The book of Genesis: chapters 1-17*. Eerdmans. ISBN 9780802825216.
* Kessler, Martin; Deurloo, Karel Adriaan (2004). *A commentary on Genesis: the book of beginnings*. Paulist Press. ISBN 9780809142057.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q126553
* BNCF: 3677
* BNF: 119316351
* BRE: 2669462
* EBID: ID
* LCCN: sh85092133

 |
**Louis-Charles Barbara**, nado en Orléans (Loiret) o 5 de marzo de 1817 e finado en París o 19 de setembro de 1886, foi un escritor francés.

Traxectoria
-----------

Debutou como autor en 1844 cun texto gastronómico aparecido na *Gazette da jeunesse*. Colaborou máis tarde coa revista de Arsène Houssaye, *L'artist*. En 1848 fundou na súa cidade natal, Orleans, o xornal *Le Démocrate*. Publica diversos contos e artigos en varias revistas antes de acadar o éxito coa súa primeira novela *O asasinato da Pont-Rouge* (*L’Assassinat du Pont-Rouge*, 1855). Máis tarde, publicará *Ary Zang* (1864) e cinco libros de relatos.

En 1866, por unha epidemia de cólera perde a súa muller, un dos fillos e a súa madrastra; Suicidouse no hospital Maison Dubois ao se tirar por unha xanela.

Véxase tamén
------------

### Notas

1. ↑  Tradución de Marie Abraira, Hugin e Munin

### Ligazóns externas

* Información sobre a vida e a obra do autor *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2958473
* WorldCat
* VIAF: 62682394
* BiTraGa: 4379
* BNE: XX1510251
* BNF: 118901166
* CERL: cnp00805827
* CiNii: DA08332580
* DeutscheBio: 131486357
* FAST: 189218
* GND: 131486357
* Gutenberg: 5230
* ISNI: 0000 0000 8247 4621
* LCCN: n87800028
* NDL: 001168932
* NKC: jx20070911008
* NTA: 073664480
* OL: OL1050085A

 |
**Angelfish** foi unha banda de rock alternativo escocesa de curta vida procedente de Edimburgo e formada como proxecto paralelo do grupo Goodbye Mr Mackenzie, despois de que a teclista e corista Shirley Manson asinase como artista en solitario para eludir o contrato discográfico existente dos Mackenzies. Angelfish editou un único álbum autotitulado, *Angelfish*, e dous sinxelos dos cales o primeiro foi un EP para éxito de radio universitario menor "Suffocate Me".

O video musical de "Suffocate Me" foi emitido unha vez no programa *120 Minutes* da MTV, onde foi visto polo cofundador de Garbage Steve Marker. Despois pedíronlle a Manson que se unise a Garbage e ela aceptou. O proxecto Angelfish disolveuse, mentres que Goodbye Mr Mackenzie continuou outros dous anos sen Manson.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Angelfish* | 1994 | Radioactive Records/MCA Records |

Notas
-----

1. ↑  "Goodbye Mr Mackenzie - Biog". *blokshok.co.uk*. Consultado o 2022-12-26.
2. 1 2  "Garbage". *Record Collector*. 1 de febreiro de 1997
3. ↑  "Garbage: Behind The Music". *Behind The Music*. 31 de marzo de 2002
4. ↑  "Angelfish Biography, Songs, & Albums". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2022-12-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q533723
* WorldCat
* VIAF: 144453007
* AllMusic: mn0000755901
* Discogs: 251965
* ISNI: 0000 0000 9759 0107
* LCCN: n2004065617
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 129524

 |
Confeitura de amorodos.
A **confeitura** é unha conserva de froitas picadas con azucre. Aínda que a proporción de froitas e azucre varía dependendo do tipo de confeitura, o punto de maduración da froita e outros factores, o punto de partida é, xeralmente, que é en proporción 1 a 1 en peso. Cando a mestura alcanza os 104 °C, o ácido e a pectina na froita reaccionan co azucre facendo que, en refrixeración, a mestura quede sólida.

Para que se forme a confeitura, é importante que a froita teña pectina. Algunhas froitas que teñen pectina son: as mazás, as froitas cítricas, e moitas bagas, agás os amorodos e a moras, por exemplo. Para preparar compotas de froitas, a industria engade pectina pura, pero o método caseiro consite en engadir outra froita con moita pectina (mazás ou zume de limón, por exemplo).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *confeitura*.
2. ↑  Angell Press (7 de xullo de 2014). *Preservation Jam Making, Jelly Making, Marmalade Making, Pickles, Chutneys & Sauces, Bottling Fruit, Finishing Preservation Work for Show*. Read Books Limited. pp. 15–. ISBN 978-1-4733-9533-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22907436
* GND: 4123548-4

 |
**Antonio Fuentes Fajardo**, nado en Santa Cruz de Tenerife o 30 de decembro de 1917 e finado en Venezuela en xullo de 1992, foi un futbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Comezou xogando no fútbol profesional no Racing de Santander, de onde o fichou o Celta a mediados da tempada 1939/40. Debutou o 31 de marzo de 1940 ante o RCD Espanyol en Balaídos. Fuentes foi o primeiro dunha serie de futbolistas canarios que xogaron no Celta e que marcaron unha época, como foron Del Pino, Roig, Victoriero ou Raimundo Díaz López.

Antes do comezo da tempada 1944/45 disputouse un encontro de homenaxe a Fuentes entre o Celta e o Real Madrid en Balaídos, remataría con vitoria celeste por 3-2. Finalmente xogou o último encontro co Celta o 27 de xaneiro de 1946, fichando despois polo Sporting de Gijón con quen tamén chegaría a xogar en Primeira División. Retirouse no club asturiano e comezou a súa carreira como adestrador.

Como técnico dirixiu o Pontevedra CF e actuou como segundo adestrador do CD Tenerife.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1939-40 (debut na Primeira División) |
| --- |
| 
* Burdas
* Rivas
* Varela
* Emilio
* Alvarito
* Pirelo
* Venancio
* Cons
* Nolete
* Edelmiro II
* Toro

 |
| 
* Alberty
* Chicha II
* Machicha I
* Agustín
* Labanda
* Piñeiro
* Ignacio
* Fuentes
* Nano
* Armando
* Sansón
* Machicha II

 |
| 
* Adestrador: Ricardo Comesaña

 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Txema Ereaga (13 de xaneiro de 2013). "Fuentes, el primer jugador canario del Celta". *Fame Celeste* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413471
* BDFutbol: 10660
* Transfermarkt: 350185

 |
Unidade Cluster-FM2 da misión Cluster II.
**Cluster II** é unha misión espacial da Axencia Espacial Europea formada por catro satélites independentes voando en formación arredor da terra. Os catro satélites foron lanzados por separado durante o verán de 2000 mediante foguetes Soiuz U Fregat. A misión Cluster orixinal foi lanzada en 1996 mediante un foguete Ariane 5 e destruída xunto o foguete durante o lanzamento a causa dun malfuncionamento do vehículo lanzador. Cluster II lanzouse como substitución dos satélites perdidos, tendo asemade problemas en inicio co posicionamento de dous dos satélites.

Características
---------------

Cluster II está adicada a investigar a relación entre o Sol e a contorna magnética terrestre. Os catro satélites iguais en órbita polar levan o nome de Rumba, Tango, Salsa e Samba e miden os diversos fenómenos que teñen lugar na magnetosfera terrestre tanto espacial como temporalmente, en base a once instrumentos diferentes. A misión deseñouse, grazas ao uso de catro satélites movéndose en proximidade, para estudar as estruturas de plasma a pequena escala, o vento solar e a onda de choque entre este e a magnetosfera, a magnetopausa, a magnetocola e as zonas auroriais.

Cada satélite ten forma de cilindro baixo do que saen longos mastros. O corpo cilíndrico está construído en aluminio con recubrimento de fibra de carbono, con seis tanques de propelente e paneis solares rodeando o cilindro. Os instrumentos científicos circundan esta estrutura. A distancia entre os catro satélites pode axustarse entre 3 e 60 000 km, o que permite obter perspectivas simultáneas diferentes da magnetosfera.

O período previsto de funcionamento dos satélites era de dous anos, pero en 2020 seguen funcionando e ofrecendo novos datos.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "Cluster cumple veinte años estudiando la magnetosfera terrestre". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2020-08-17.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2019). Gunter's Space Page, ed. "Cluster 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8" (en inglés). Consultado o 8 de marzo de 2019.
3. 1 2 3  Mark Wade (2019). "Cluster 2" (en inglés). Consultado o 8 de marzi de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ariane 5
* Soiuz U Fregat

### Ligazóns externas

* Páxina web de Cluster

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cluster II*** |
Reunión dun club de lectura.
Un **club de lectura** é unha actividade, xeralmente gratuíta, onde un grupo de persoas afeccionadas a un xénero de novela determinada comparten a súa experiencia e as súas impresións con outros afeccionados.[1]

Definición
----------

Nos clubs de lectura polo xeral o grupo de persoas len ao mesmo tempo un só libro. Cada lector faino na súa casa, non é necesario reunirse para a lectura, pero deben fixar unha data e lugar para reunirse cos outros lectores para ir comentando os avances na lectura da novela.[2]

Sesión dun club de lectura.

En que consiste
---------------

Nas reunións os lectores debaten sobre o que leron: o estilo literario, a acción e os personaxes. En cada reunión acórdase a cantidade a ler nos días posteriores.

O coordinador das sesións é un lector que anima e modera os debates. Nunca debe ser o protagonista da reunión, acaparando o tempo de todos. Debe ser imparcial evitando tendencias e favoritismos que empobrecerían o club. O seu criterio deberá razoarse e será coñecido por todos os lectores. Incluso a figura do coordinador pode ser compartida por todos e ser rotatoria entre os seus membros.

Os lectores
-----------

Estímase que a cantidade idónea de lectores participantes nun club de lectura oscila entre 6 e 15 persoas, podendo chegar nalgúns casos aos 20.

Os seus compromisos co Club de lectura non son nunca obrigatorios, pero deben ter unha participación activa en todo o proceso e asistir ás reunións dunha maneira continuada. Deben devolver puntualmente os libros prestados para que outro club poida facer uso deles.[3]

Obxectivo
---------

O obxectivo dun club de lectura é ler, discutir e aprender dun libro. Para que se produza un fomento á lectura e se desenvolva a crítica construtiva que favoreza a atención a ideas doutros. Ademais débese potenciar o debate e estimular o coñecemento de tendencias artísticas ou intelectuais diversas.[4]

Notas
-----

1. ↑  "¿Qué es un club de lectura?". Arquivado dende o orixinal o 26 de setembro de 2019. Consultado o 26 de setembro de 2019.
2. ↑  "Receta para un club de lectura".
3. ↑  "Ideas para crear un club de lectura en el aula". Arquivado dende o orixinal o 09 de marzo de 2015. Consultado o 9 de marzo de 2015.
4. ↑  "¿Cómo funciona un club de lectura?".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Qué es un Club de Lectura*(en castelán)*
Funcionamento de Conficker

**Conficker**, tamén coñecido como **Downup**, **Downadup** e **Kido**, é un verme informático que ataca ó sistema operativo Microsoft Windows e que foi detectado por primeira vez en novembro de 2008. Conficker explota unha vulnerabilidade no servizo Windows Server usado por Windows 2000, Windows XP, Windows Vista, Windows Server 2003, Windows Server 2008, e o beta de Windows 7 que lle permite roubar o contrasinal do usuario por medio dunha combinación de técnicas avanzadas que o fai difícil de contrarrestar, difundíndose rapidamente. Existen catro variantes do verme, coñecidas como Conficker A, B, C e D e máis de 300 minivariantes, presumiblemente realizadas por crackers.

A pesar que Microsoft publicara un parche para reparar o fallo explotado polo verme o 15 de outubro de 2008, Heise Online estima que afectou un mínimo de 2 500 000 de ordenadores ata o 15 de xaneiro de 2009, en tanto que *The Guardian* deu unha estimación de 3 500 000. O 16 de xaneiro de 2009, o F-Secure declarou que Conficker infectara nove millóns de ordenadores, considerándoa a segunda infección de verme informático máis importantes tras a de SQL Slammer en 2003. o 13 de febreiro de 2009 Microsoft ofreceu unha recompensa de 250.000 dólares a quen axudase na busca e arresto dos creadores do verme.