recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Megan Elizabeth "Meg" Prescott** (nada o 4 de xuño de 1991 en Londres, Inglaterra) é unha actriz británica, coñecida polo seu papel de Katie Fitch en Skins, un drama adolescente gañador de dous premios BAFTA.

Vida Persoal
------------

Prescott naceu en Palmers Green, Londres, seis segundos despois que a súa irmá xemelga Kathryn Prescott, quen tamén é actriz. Recibiu a educación primaria en Palmers Green High School, parte de secundaria na Escola Superior de San Xoán, e finalmente o último ano en Form College. Antes de ser actrices profesionais, Prescott e súa irmá asistiron a clases semanais de teatro, nas cales coñeceron á futura co-estrela de Megan, Lily Loveless.

Megan afirmou a través da súa páxina de Myspace que toca a batería; ten unha gran variedade de gustos musicais, que inclúen a Cyndi Lauper, Kim Carnes ou Weezer.

Está representada por Matt Wynter, de Insanity Xestión de Artistas en Reino Unido.

Carreira
--------

Aínda que Prescott fixo o seu debut como actriz nun episodio de *Doctors*, unha telenovela da BBC xunto a súa irmá Kathryn en 2008, non foi ata o ano seguinte, cando apareceu como Katie Fitch na terceira temporada de Skins, o cal representou para ela un gran avance na interpretación. Ela e súa irmá, quen interpretan a Katie e Emily Fitch, xemelgas idénticas na serie, comezaron o rodaxe da terceira temporada de *Skins* en xullo de 2008 e tamén representaron aos seus personaxes na temporada seguinte (o formato do programa está limitado a só dúas tempadas por "xeración" de novos personaxes).

Tras rematar coa serie *Skins*, Prescott expresou a súa preocupación polo seu futuro na actuación, a pesar do que expresou o seu interese en protagonizar *Desperate Housewives*, serie da cal é seguidora.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q238763
* AlloCiné: 247283
* IMDb: nm3077073
* Synchronkartei: 29694
* TMDb: 220234

 |
A **Asociación de Internautas** é unha organización de usuarios de Internet e telecomunicacións de España, fundada o 10 de outubro de 1998 a partir de varias organizacións: Fronteras Electrónicas-FrEE, Grupo Tarifa Plana, Plataforma La Huelga, Plataforma Tarifa Plana co obxectivo de acadar unha tarifa plana universal e accesible para o uso da rede telefónica básica nas comunicacións e conexións a Internet ou de calquera outra rede de similares características, existente ou que se puidese crear.
Nas súas orixes o obxectivo era acadar que primeiramente Telefónica, como operador dominante, ofrecese un prezo fixo para conectarse a Internet. Unha cota que non dependese do tempo de conexión como se estaba facer ata entón en que se cobraba por minuto de conexión, como as chamadas telefónicas de voz. A chegada doutros operadores ao mercado fixo que esta reivindicación se ampliase e a popularización do uso de Internet levou á Asociación de Internautas á defensa dos intereses dos usuarios de Internet fronte a organizacións de dereitos de autor como a SGAE.

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2889348
* WorldCat
* VIAF: 125819672

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Carlos Blanco.

**Carlos José Blanco Smith** nado en Australia[*Cómpre clarificar*][*onde?*] o 18 de febreiro de 1985, é un xogador galego de rugby, máis coñecido como **Carlos Blanco**. Xogou no Vigo Rugby Club na posición de centro entre 2010 e 2013, e foi internacional coa Selección de rugby de España.

Carreira deportiva
------------------

No 2005 quedou subcampión do mundo coa Selección de rugby de Australia no mundial xuvenil disputado en Suráfrica, caendo na final fronte á Selección de rugby de Nova Zelandia xuvenil na que xogaba o seu actual compañeiro no Vigo Rugby Club, Riki Tukaki.

No ano 2010 rematou os seus estudos e deixou a súa Australia natal, chegando a Galicia, terra do seu pai, coa intención de ensinar Lingua inglesa ou xogar ó rugby, asinando ó final co Vigo Rugby Club. Aínda en 2010, a pesar de xogar nun equipo de División de Honra B, Carlos Blanco foi chamado para xogar coa selección española de rugby a 7 nun torneo de Sri Lanka. Dende entón é un xogador fixo na selección española. Poucos meses despois, tamén foi chamado para xogar coa selección de rugby absoluta, coa que debutou o 19 de marzo de 2011.

Co Vigo Rugby Club, Carlos Blanco acadou na tempada 2010-11 o primeiro ascenso á División de Honra na historia do rugby galego, así como a Copa Xunta 2011.

Na tempada 2012/13 Carlos Blanco disputou as Series Mundiais de Sevens e apenas xogou co Vigo Rugby Club. Ó remate desa tempada deixou tanto a selección como o club para regresar a Australia.

Notas
-----

1. ↑  "Jugador de Vigo es convocado para la Selección Española de Seven"[*Ligazón morta*], artigo en *La Voz de Galicia* *(en castelán)*
2. ↑  "Carlos Blanco, el australiano que viajó a España para ser gallego y jugar al rugby" Arquivado 24 de agosto de 2011 en Wayback Machine. artigo en *El Confidencial*, 19 de marzo de 2011 *(en castelán)*
3. ↑  'Norm y Blanco ya no están, pero seguiré con más ilusión', artigo de Atlántico Diario. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385347
* SCRUM: 136532

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Mississippi (homónimos).

Cambios no **Territorio de Mississippi** entre 1798 e 1817.
O **Territorio de Mississippi** foi un territorio histórico organizado dos Estados Unidos de América desde o 7 de abril de 1798, e ampliado dúas veces (en 1804 e 1812), estendéndose desde o golfo de México ata a fronteira sur de Tennessee. Xeorxia deixou a parte norte en 1802, e a rexión da costa do Golfo foi adquirida por España. Ao principio o Territorio de Mississippi incluíu o que é na actualidade Alabama, e 9 meses antes Mississippi foi admitida na Unión en 1817, o Territorio de Alabama ao leste separouse o 3 de marzo. O 10 de decembro de 1817, Mississippi foi admitido na Unión como o 20º estado.

Historia
--------

O Territorio de Mississippi foi organizado en 1798 coas terras que foran disputadas polos Estados Unidos e España, ata que España cedéseas polo Tratado de Madrid de 1795. Este área estendeuse desde os 31º latitude norte ata os 32°28' N, aproximadamente a metade dos actuais estados de Alabama e Mississippi.

O estado de Xeorxia mantivo unha reclamación sobre case toda a área correspondente aos actuais estados de Alabama e Mississippi (de 31° N a 35° N) ata que desistiu da súa reclamación en 1802. Dous anos máis tarde, o Congreso ampliou os límites do Territorio de Mississippi para incluír toda a cesión de Xeorxia.

En 1812, o Congreso dos Estados Unidos anexionou ao Territorio de Mississippi o *Mobile Discrict* (unha rexión administrativa do territorio de España na Florida Occidental), afirmando que estaba incluído na Compra de Luisiana, aínda que España discutíao e mantivese a súa reclamación sobre a área. Ao ano seguinte, o xeneral James Wilkinson ocupou este distrito cunha forza militar, o comandante español non ofreceu resistencia.

O 3 de marzo de 1817, o Territorio de Mississippi foi dividido, e a parte occidental converteuse no estado de Mississippi, e a parte leste no Territorio de Alabama, coa cidade de St. Stephens, no río Tombigbee, como sede temporal de goberno.

Notas
-----

1. 1 2  "Timeline 1811-1820" (events +sources), Algis Ratnikas, Timelines of History, 2007, Páxina web: TL-Miss Arquivado 16 de novembro de 2016 en Wayback Machine..

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q660384
* EBID: ID

 |
**George J. Constantine** (22 de febreiro de 1918 - 7 de xaneiro de 1968) foi un piloto de carreiras dos Estados Unidos. Competiu a nivel nacional en 108 carreiras entre 1953 e 1962, gañando 17 veces. Constantine foi o piloto de coches deportivos do ano dos Estados Unidos en 1960. Gañou a carreira do Trofeo Nassau de 1959 e o gran premio de 1956 en Watkins Glen, Nova York (nun Jaguar tipo D). Estableceu récords en Lime Rock, Connecticut (1:05.81), e Marlboro, Maryland, en 1958, e foi un dos competidores mellor valorados na carreira internacional de Daytona, Florida, en 1959. O señor Constantine era coñecido como o "Rei do Lime Rock" e "O grego voador". O seu coche máis famoso con máis vitorias foi o raro e fabuloso Aston Martin DBR2/1 (propiedade de Elisha Walker, Jr.), e o seu mecánico era Rex Woodgate.

### Resultados completos na Fórmula Un

(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

| Tempada | Equipo | Chasis | Motor | 1. | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Pos. | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1959 | Mike Taylor | Cooper T45 | Coventry Climax | MON | 500 | NED | FRA | GBR | ALE | POR | ITA | USARet | NC | 0 |

Notas
-----

Referencias

1. ↑  New York Times Obituary, 9 de xaneiro de 1968, page 43
2. ↑  Racing Sports Cars

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***George Constantine*** |
**Helen Puputti**, nada en Hollola o 14 de xullo de 1996, é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo, que xoga na posición de ala dereita. Dende a tempada 2019-20 defende as cores do Ilves de Tampere na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia, equipo no que exerce de capitá alterna.

Traxectoria
-----------

Puputti debutou no Pelicans 2000 da súa cidade natal, Hollola, na tempada 2011-2012 da I-divisioona feminina, como daquela se denominaba á segunda categoría do hóckey sobre xeo feminino finés. Comezada a tempada 2014-15 no equipo de Hollola, Puputti fichou polo KJT da Naisten SM-sarja, a máxima categoría finesa, co que disputou 16 partidos de liga regular nos que anotou un gol, e cinco partidos na serie de cualificación nos que rexistrou dous puntos (1+1), axudando ao equipo a manterse na elite do hóckey feminino finés.

Helen Puputti xogou as seguintes tres tempadas no Brynäs IF da Svenska damhockeyligan, a liga profesional feminina de Suecia. Co equipo de Gävle xogou 106 partidos de liga regular, e seis nos *play-offs*. En Suecia tan só rexistrou oito puntos, 6 (3+3) na tempada 2016-17 e 2 (2+0) na tempada 2017-18, mais non conseguiu sumar ningún punto nas tres veces que o seu equipo se clasifico para as series polo título.

Na tempada 2018-19 regresou a Finlandia da man do KJT antes de asinar polo Ilves a tempada seguinte, onde foi nomeada capitá alterna na súa segunda tempada e exerceu de capitá na tempada 2022-23 logo da lesión de Jenna Lehtiniemi.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "Helen Puputti" (en inglés). eliteprospects.com. Consultado o 23 de setembro de 2023.
2. ↑  "Championnat féminin de Finlande 2011/12" (en francés). hockeyarchives.info. Consultado o 23 de setembro de 2023.
3. ↑  Aralinna, Virpi (15 de marzo de 2015). "Team Kuortane ja LL-89 huipensivat naisten SM-karsinnan - Anni Keisalan nollapeli siivitti Teamin viivan paremmalle puolelle" (en finés). Leijonat.fi. Consultado o 23 de setembro de 2023.
4. ↑  Seppä, Lassi (2 de maio de 2023). "Ilveksen naisten liigajoukkueen koko kapteenisto solmi jatkosopimukset". *Jatkoaika.fi* (en finés). Consultado o 23 de setembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ilveksen hyökkääjä Helen Puputti: "Kauden tavoite on voittaminen", entrevista a Helen Puputti na canle de YouTube da Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo *(en finés)*

* Portal:Muller
* Portal:Hóckey sobre xeo
* Portal:Finlandia
**José Antonio Dono López**, nado en San Pedro de Ancorados en 1955, é un médico e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Foi concelleiro na Estrada polo PSdeG-PSOE entre 1987 e 1999, baixo o liderado de Jesús Tallón Maceira. Asumiu a concellería de Servizos Sociais entre 1991 e 1992, cando Tallón foi alcalde á fronte dun tripartito coa Agrupación Independiente de A Estrada e o BNG. A moción de censura dos independentes e o PPdeG en xuño de 1992 devolvería ós socialistas á oposición. 

Trala súa retirada da política en 1999, en outubro de 2006 regresou como candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía da Estrada para as eleccións municipais do 27 de maio de 2007. En dita convocatoria electoral Dono logrou a vitoria para o PSdeG cun 43% dos votos e 9 dos 21 concelleiros, polo que foi elixido alcalde. Se ben logrou o apoio do BNG na investidura comezou gobernando en minoría, ata que no mes de outubro estableceu finalmente un goberno de coalición cos nacionalistas.

Nas municipais de 2011 pasou á oposición tras lograr o PPdeG a maioría absoluta por un estreitísimo marxe de votos, mantendo os socialistas os 9 concelleiros e logrando un 41% dos votos. En xullo de 2012 foi elixido Secretario Xeral local do partido, sucedendo a Jesús Tallón Maceira. Nas municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura, sen conseguir recuperala alcaldía tras unha nova axutada maioría do PPdeG. Nesta ocasión os socialistas lograron 8 concelleiros e un 36% dos votos, sumando de novo máis apoios que a dereita xunto co resto de partidos de esquerda, se ben os populares conseguían de novo a maioría en concelleiros. Tras isto, renunciou ao cargo de concelleiro. Permaneceu como Secretario Xeral ata a súa renuncia en xaneiro de 2018 «*por motivos persoais*», sendo substituído por Belén Louzao.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Campos Durán** |  **Alcalde da Estrada** 2007 - 2011 | Sucesor:**José Carlos López Campos** |

Notas
-----

1. ↑  Dono, proclamado alcaldable del PSOE por unanimidad ante un público entregado
2. ↑  A Estrada inicia la era de Dono tras la "victoria histórica" del Partido Socialista
3. ↑  PSOE y BNG cerraron ayer de forma oficial el pacto en A Estrada
4. ↑  Rocío García (31-5-2015). "Dono ratifica su renuncia a tomar posesión como edil estradense". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 10-7-2018.
5. ↑  Ana Cela (30-1-2018). "Dono deja la secretaría general del PSOE y los militantes eligen a Belén Louzao para sucederlo". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 10-7-2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Estrada
* Alcaldes da Estrada
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Diario de Galicia.

***Diario de Galicia*** foi un diario galego publicado en Vigo entre 1988 e 1989.

Historia e características
--------------------------

O primeiro número apareceu o 12 de marzo de 1988 e desapareceu o 4 de febreiro de 1989. Camilo Prado era o presidente do Consello de Administración. O que inicialmente ía ser o seu director, Segundo Mariño, foi substituído por Xosé Antón Gaciño, que ao cabo de seis meses deu paso a Antonio Ojea. Malia a súa curta vida tivo unha forte repercusión na escenario da prensa galega, e aínda que maioritariamente en castelán o uso do galego era bastante maior que no resto dos diarios galegos. O xornal contaba coa sinatura de importantes figuras da cultura galega, como Manuel Rivas (subdirector), Xavier López Rodríguez, Carlos Lema ou Pepe Carreiro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* *Diario 16 de Galicia*

### Ligazóns externas

* "A clave do peche do Diario de Galicia estivo nos erros internos de xestión" Entrevista en *Praza Pública*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Heraldo Gallego.

***El Heraldo Gallego*** foi un semanario editado en Buenos Aires de 1906 a 1950.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Órgano de las colectividades gallegas en el Plata*, apareceu o 15 de setembro de 1906. Estaba dirixido por Julio de la Cuesta e Ricardo Valcarce era o subdirector. Ofrecía información sobre Galicia e a colectividade emigrada no Río da Prata. Incluía colaboracións literarias na sección "Páxina enxebre". Redactada maioritariamente en castelán, entre os seus colaboradores figuraban Antonio Noriega Varela, Antón Villar Ponte, Avelino Rodríguez Elías, Manuel Linares Rivas, Fortunato Cruces, Isaac de Montenegro e Galo Salinas. En 1932 apareceu cun novo subtítulo: *El periódico gallego de mayor circulación en la Argentina y el Uruguay*. Cesou a súa publicación en 1950.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Heraldo Gallego, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Heraldo Gallego, El". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. pp. 143–144. ISBN 84-87172-30-X.

### Outros artigos

* Publicacións impresas da diáspora galega
**Juan José Rey Maceira** é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Corretor de seguros. Encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Negreira nas eleccións municipais de 1991 pero non conseguiu a maioría absoluta. Volveu encabezar a candidatura do PPdeG nas municipais de 2007, e tampouco conseguiu a maioría. Repetiu como candidato do PPdeG nas municipais de 2011. Ao non acadar a maioría pactou co Partido Blanco de Negreira (PBN) encabezado por José Blanco Pazos, que foi elixido alcalde. En virtude deste acordo, José Blanco dimitiu en xuño de 2013 e Juan Rey foi elixido alcalde. Nas eleccións de maio de 2015 o PPdeG non obtivo a maioría, e pasou á oposición.

Notas
-----

1. ↑  Nome de Juan na páxina do concello de Negreira
2. ↑  "«Temos que coidar ou urbanismo para facer unha Negreira máis bonita»". Arquivado dende o orixinal o 21 de xullo de 2015. Consultado o 31 de xullo de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Negreira

### Ligazóns externas

* Juan Rey Maceira é o novo alcalde de Negreira

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Blanco Pazos** |  **Alcalde de Negreira** 2013 - 2015 | Sucesor:**Jorge Tuñas Caamaño** |
**Manuel Ángel Leis Míguez**, nado en Liñaio (Negreira) en 1977, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Transportista de butano, é presidente da Asociación de Veciños da parroquia de Liñaio. É concelleiro en Negreira polo PSdeG-PSOE dende as eleccións municipais de 2007, nas cales gañaron os socialistas, e ocupouse das áreas de deportes e participación cidadá, ata a dimisión do alcalde Juan García Fuentes en setembro de 2009, e posteriormente obras xa con Jorge Tuñas Caamaño de alcalde. Volveu ser concelleiro tralas municipais de 2011 nas que volveu gaña-lo PSdeG, pero situouse na oposición debido a un pacto entre o PPdeG e o exalcalde José Blanco Pazos. Volveu ser concelleiro tralas municipais de 2015 nas que tras unha nova vitoria electoral os socialistas recuperaron o goberno, e fíxose cargo das áreas de obras, urbanismo, parques e xardíns, novamente con Jorge Tuñas Caamaño de alcalde.

En abril de 2017 Tuñas dimitiu como consecuencia dun xuízo, ante o cal asume a alcaldía ata novembro dese mesmo ano, cando Tuñas, unha vez absolto, regresa ó posto. De cara ás municipais de 2019 foi o candidato socialista á alcaldía, trala retirada definitiva de Tuñas, e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2023 foi reelixido alcalde co apoio do BNG.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Negreira

### Ligazóns externas

* María Jesús Veiga y Manuel Ángel Leis llevarán el peso de las concejalías de Negreira
* El sustituto, Manuel Ángel Leis Míguez, lleva diez años en la corporación local
* Manuel Ángel Leis será el cabeza de lista de los socialistas de Negreira

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jorge Tuñas Caamaño** |  **Alcalde de Negreira** 2017 | Sucesor:**Jorge Tuñas Caamaño** |
| Predecesor:**Jorge Tuñas Caamaño** |  **Alcalde de Negreira** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
Coordenadas: 15°36′15″S 175°38′22″O﻿ / ﻿-15.604194444444, -175.63930555556

| Niuafo'ou |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
| Vista de Niuafo'ou desde satélite |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Tonga |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas | niuafo'ou (minorizada) e tongano |
| Poboación (1996) | 735 hab. |
| Superficie | 15 km² |
| Densidade |  |
| Maior altura | 250 m |
|  |
| Localización |
| Localización |
|

**Niuafo'ou** é a illa máis setentrional do reino de Tonga, no grupo Niuas. Situada a 337 km ao noroeste de Mayorga e a 640 km ao norte da illa de Tongatapu, é a illa máis remota de Tonga, de feito atópase máis preto de Samoa e Fidxi.

Xeografía
---------

A illa é unha caldeira volcánica co bordo por encima dos 120 metros de alto, e cunha altitude máxima de 250 metros en Mokotu. O litoral é rochoso e costeiro con poucas praias e sen un lugar cómodo para desembarcar.

A caldeira forma un anel de 8 km de diámetro que envolve dous lagos. O máis grande, Vai Lahi, é o lago do cráter de 4 km de ancho, 23 metros por encima do nivel do mar e 84 m de profundidade. Vai Lahi está separado do lago Vai Mata'aho, máis pequeno, por unha paisaxe desoladora de bancos de area. O fondo do lago atópase a 60 °C.

O volcán está activo con oito erupcións rexistradas no século XX. Ademais, atópase na rexión dos ciclóns. Actualmente Niuafo'ou está habitada, cunha poboación de 735 habitantes segundo o censo de 1996.

Historia
--------

Os holandeses Le Maire e Schouten foron os primeiros occidentais en chegar á illa en 1616, e como precisaban con urxencia auga e víveres, chamárona Goede Hoop, **Boa Esperanza**, pero se atoparon cun litoral de roca negra inaccesible e só conseguiron intercambiar catro peixes.

O volcán estivo activo durante moitos anos. No século XIX rexistráronse erupcións nos anos 1814, 1853, 1867, 1886 e 1887. A erupción de 1853 destruíu o pobo de 'Ahau, matando 25 persoas. A láva das erupcións de 1912 e de 1929 destruíu a vila de Futu, inutilizando o único porto, e queimando toda a vexetación da parte occidental da illa. Outras erupcións ocorreron nos anos 1935, 1936, 1943 e 1946. A erupción de 1946 resultou especialmente violenta e en decembro de 1946, os 1.300 habitantes de da illa foron evacuados e reinstalados na illa de 'Eua. Non foi ata 1958 cando se permitiu retornar aos primeiros grupos de habitantes, pero o ano seguinte volvía entrar en erupción. A última é de 1985.

Niuafo'ou foi tamén coñecida como **Tin Can Island**, 'illa do Pote de Lata'. Como non ten nin un porto natural nin un embarcadoiro, usábase un método pouco convencional para as comunicacións postais: o correo en lata. O correo selábase nunha lata de galletas e lanzábase pola borda desde os barcos de paso. Despois os nadadores recuperábano. O correo en lata funcionou desde finais do século XIX ata 1931, cando unha quenlla matou a un empregado de correos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q966941
* WorldCat
* VIAF: 235742738
* EBID: ID
* GEC: 0515414
* GeoNames: 4032414
* LCCN: sh2006000078
* OSM: 4548101
* Peakbagger: -91958
* VOGRIPA: 987

 |
O **Royal Mail Ship *Queen Mary 2*** é un transatlántico pertencente á compañía Cunard Line. Foi construído no estaleiro galo "Chantiers de l'Atlantique" en Saint-Nazaire en 2003, daquela propiedade de Alstom, cun custo superior a 800 millóns de dólares estadounidenses (550 millóns de libras esterlinas). É tamén o transatlántico máis grande, máis luxoso e caro construído na historia marítima.

O *Queen Mary 2* está destinado para a ruta do Atlántico Norte, mais tamén é parcialmente utilizado para cruceiros. Botouse ao mar o 12 de xaneiro de 2004. Daquela era o barco de pasaxeiros maior do mundo, até o ano 2006, cando a empresa naval Royal Caribbean International lanzou ao mar o *Freedom of the Seas*, que malia ser 6 metros máis curto ca o *Queen Mary 2*, ten 15 metros máis de manga. Dende setembro de 2009, cando o *Oasis of the Seas* (tamén da empresa Royal Caribbean International) terminou de ser construído, o *Queen Mary 2* pasou a ser o terceiro barco de pasaxeiros máis grande do mundo, aínda que segue a ser o transatlántico máis grande do mundo xa que os dous anteriores non son transatlánticos.

O *Queen Mary 2* na Ría de Vigo.
Hoxe en día, a rivalidade entre as empresas navais de pasaxeiros non é contar co buque máis rápido, xa que estes non son usados máis coma un medio de transporte, senón contar co máis grande e luxoso. O *Queen Mary 2* deu este título á Cunard en 2004, e foi o primeiro transatlántico que se construíu dende o *Queen Elizabeth 2* de 1969.

Digno sucesor de grandes mitos da historia marítima, coma os primeiros transatlánticos de luxo alemáns de antes da primeira guerra mundial, que introduciron o concepto de hotel de luxo na navegación marítima, e transatlánticos famosos como o *Titanic*, o *Mauretania*, o *Queen Mary*, o *Queen Elizabeth* e mailo *Queen Elizabeth 2*; o *Queen Mary 2* é 44,8 metros máis longo ca a Torre Eiffel e tres veces e medio máis ca a torre de Westminster (Big Ben). Ademais, é só 35,7 metros máis curto ca o edificio Empire State de Nova York.
En decembro de 2011 cambiou o seu porto de rexistro a Hamilton, nas Bermudas.

Dende os seus comezos o *Queen Mary 2* abarloou en numerosas ocasións no porto de Vigo.

Notas
-----

1. 1 2  QM2 en Cunard.com Arquivado 05 de novembro de 2012 en Wayback Machine. Consulatado o 5 de decembro de 2010
2. 1 2  QM2 en STX Europe Arquivado 28 de xaneiro de 2012 en Wayback Machine. Consultado o 5 de decembro de 2010
3. ↑  "Nota de prensa da inauguración do Freedom of the Seas". Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2010. Consultado o 08 de abril de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***RMS Queen Mary 2 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* RMS
* RMS Queen Mary
* RMS Queen Elizabeth

### Ligazóns externas

* qm2.org.uk

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191888
* WorldCat
* VIAF: 151618562
* GND: 4807387-8
* IMO: 9241061
* LCCN: no2004027268
* MMSI: 310627000
* MusicBrainz: ID

 |
**Maxtla**, nado a finais do século XIV, e finado en 1428 en Coyoacán, foi un caudillo tepaneca. Maxtla foi o derradeiro gobernante independente de Azcapotzalco (1426-1428), contemporáneo de Chimalpopoca e Nezahualcóyotl.

Traxectoria
-----------

Era fillo do rei Tezozómoc, que á súa vez era o fillo de Acolnahuacatl e Cuetlaxochitzin. A súa nai era a raíña Tzihuacxochitzin I, filla do nobre dignitario Huitzilaztatzin.

Maxtla recibira de Tezozómoc o goberno de Coyoacán en 1410. O medio-irmán de Maxtla, Quetzalayatzin (escrito nalgunhas fontes como Tayatzin ou Ayatzin), fora designado sucesor de Tezozómoc. Porén, á morte deste último, Maxtla rebelouse contra o seu irmán, capturándoo e executándoo, usurpando o trono de Azcapotzalco en 1426. Na revolta, Quetzalayatzin recibira axuda do señor mexica Chimalpopoca, polo que, en represalia, Maxtla mandou capturar e encarcerar a este último. Segundo algúns cronistas, Chimalpopoca morreu de inanición no cárcere, outros opinan que foi executado en 21 de xullo (Fernando de Ava Ixtlilxochitl).

Afianzado no poder, Maxtla quixo someter a Tenochtitlán e Tetzcoco (capital do reino de Acolhuacan), dúas das grandes cidades do val de Anáhuac. Porén, a súa posición non era segura e axiña se enfrontou a outra rebelión. Nezahualcóyotl, o soberano acolhua de Tetzcoco, convenceu a Itzcoatl, o novo caudillo de Tenochtitlan, para asinar a chamada Tripla Alianza con Acolnahuacatl (outro fillo de Tezozomoc) de Tlacopan, e oporse así á dominación tepaneca.

Os aliados conquistaron a cidade de Azcapotzalco en 1428, conseguiron facer fuxir a Maxtla até Coyoacán en 1430 onde organizou a resistencia tepaneca, pero foi derrotado de novo ese mesmo ano. Dise que foi capturado e sacrificado por Nezahualcóyotl, que o degolou pouco despois da derrota en Coyoacán, segundo Chimalpahin alcanzou a fuxir cara a Taxco, de onde xa non se soubo nada máis del. Azcapotzalco pagou as consecuencias converténdose nunha cidade de segunda, cuxo mercado se especializou no comercio de escravos e a súa poboación orixinal foi deportada a Tlacopan.

A tripla alianza entre Tenochtitlán, Tetzcoco e Tlacopan, converteríase na base do imperio azteca.

Notas
-----

1. ↑  Chimalpahin
**Noora Mylläri**, nada en Vaasa o 3 de abril de 2000, é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo que xoga como centro ou ala. Na tempada 2022-23 xoga no equipo de Ilves de Tampere da Naisten Liiga.

Traxectoria
-----------

Apaixonada aos deportes de equipo dende pequena, Noora Mylläri comezou xogando ao fútbol e ao floorball con nenos. Algúns dos seus compañeiros xogaban tamén ao hóckey sobre xeo, polo que provou.

Mylläri comezou a súa carreira no hóckey sobre xeo nunha escola de hóckey para nenas, na que permaneceu dous meses antes de pasar a xogar cos nenos. A súa progresión levouna a unirse ao equipo feminino da súa cidade natal, Vaasan Sport, cando tiña tan só 13 anos. Na tempada 2015-16 da Naisten Mestis, a que daquela era unha das figuras máis prometedoras do equipo de Vaasa sumou 20 puntos (10 goles e 10 asistencias) en tann só 12 partidos. Con todo, aos 16 anos o alto ritmo de adestramentos e os estudos produciron unha sobrecarga por fatiga que fixo diminuír o seu apetito e o seu rendemento. Estes problemas fixeron que tivera que deixar a práctica deportiva durante un tempo, durante o cal permaneceu no equipo como adestradora asistente.

Durante a tempada 2021-22 foi vicecapitá de Vaasan Sport xunto con Pauliina Suoniemen (capitá) e Susanna Kupari (tamén vicecapitá).

Logo do descenso de Sport, Mylläri fichou por Ilves para a tempada 2022-23 en xuño de 2022. En maio de 2023 prolongou un ano máis a súa relación co club de Tampere.

Notas
-----

1. ↑  "Noora Mylläri" (en inglés). eliteprospects.com. Consultado o 18 de outubro de 2022.
2. 1 2 3  Varjonen, Terhi (13 de outubro de 2017). ""Joinakin aikoina olisin vain halunnut nukkua tän ohi" – Vaikea ylikuormitustila vei 17-vuotiaan Nooran haaveet urheilijan urasta". *Yle Uutiset* (en finés). Consultado o 18 de outubro de 2022.
3. ↑  Hanhikoski, Herkko (24 de abril de 2016). "Hokkuspokkus Cup toimii kauden kevennyksenä Sportin naisille". *Jatkoaika.com* (en finés). Consultado o 23 de maio de 2023.
4. ↑  "Kapteenisto valittu" (en finés). 11 de setembro de 2021. Arquivado dende o orixinal o 17 de outubro de 2022. Consultado o 18 de outubro de 2022.
5. ↑  Post de benvida de Ilves Naiset a Noora Mylläri
6. ↑  Seppä, Lassi (22 de maio de 2023). "Ilveksen naiset solmi jatkosopimuksia − Mylläri, Tenhunen ja Narinen pistivät nimet paperiin". *Jatkoaika.com* (en finés). Consultado o 23 de maio de 2023.

* Portal:Hóckey sobre xeo
* Portal:Muller
* Portal:Finlandia
**Fernando Villamarín Rodríguez**, finado en Vigo o 16 de xaneiro de 1957, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Avogado en Vigo, foi xuíz municipal de Gondomar (1909). Foi proclamado deputado provincial polo distrito de Vigo-Tui en 1917. En 1932 foi un dos fundadores e primeiro presidente da Asociación Profesional e despois Colexio Oficial de Avogados de Vigo. Foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra polo Partido Republicano Conservador nas eleccións xerais de 1933.

Vida persoal
------------

Fernando Villamarín, *Vida Gallega*, 1934.
Casou en Vigo con Sara Bobillo Soutelo, filla de Juan Bobillo Gándara, en 1912, e foi pai de Modesto, Fernando, María del Pilar, María de la Concepción e María de la Asunción Villamarín Bobillo.

Tiña o seu despacho en Vigo, na rúa Doutor Cadaval, onde actualmente o dirixe seu bisneto é Pepe Molina Bandín, con nome Bufete Molina.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 17-1-1957, p. 9.
2. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 8-11-1909, p. 2.
3. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 11-11-1912, p. 2.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fernando Villamarín Rodríguez*** |

### Ligazóns externas

* Os avogados vigueses están colexiados desde hai 75 anos  en *La Voz de Galicia*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11921823
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 120300

 |
O **Renault 5** é un automóbil compacto da marca francesa Renault que se comercializou dende 1972 ata 1996.
Fabricado en España na factoría que Renault ten na provincia de Valladolid, o modelo tivo un grande éxito no mercado español así como en moitos outros países.

Primeira xeración: 1972 - 1985
------------------------------

Renault 5 I.
Foi a primeira incursión de Renault no mercado dos utilitarios pequenos, cun vehículo de tres portas sinxelo e de liña elegante.

Montaba motores de entre 850 e 1400 cc, cunha mecánica simple compartida con outros modelos da marca. A suspensión era por barras de torsión.

No 1977 lanzouse a versión GTL, máis equipada e en 1979 a carrozaría de 5 portas.
No 1981 sufriu unha reestilización interior mellorando a contorna notablemente.

Tamén existiron varias versións deportivas denominadas Alpine (1981), externamente moi similares ós modelos inferiores e con 93 CV; Copa, homólogos dos Alpine para o mercado español; e as versións Turbo 1 (1980) e Turbo 2 (1982), modelos especiais orientados á competición de produción moi limitada, co motor en posición central, e a carrozaría notablemente ensanchada e alixeirada.

Segunda xeración: 1985 - 1996
-----------------------------

Renault 5 Supercinco
O modelo da segunda xeración, denominado comercialmente como Supercinco, apareceu en 1985 cunha carrozaría totalmente nova, aínda que conservando as liñas mestras do Renault 5 orixinal, novas motorizacións e suspensións MacPherson.

Posteriormente apareceu a versión deportiva GT Turbo con 115 CV na súa fase inicial e 120 CV posteriormente.

Foi comercializado ata 1996 e substituído polo Renault Clio.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Renault 5.net - Información sobre o Renault 5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504143
* NKC: ph118044

 |
Pomba mensaxeira
A **columbofilia** é a cría e adestramento de pombas para convertelas en pombas mensaxeiras, capaces de volver ao seu pombal desde puntos distantes e que derivou na época moderna nun deporte que xa non ten como finalidade levar mensaxes e si percorrer un traxecto no menor tempo posible medido mediante reloxos especiais. Como deporte o país que conta con máis licenzas é China (300.000 licenzas 2005) seguida de Alemaña (58.000), Bélxica (43.000), Polonia (43.000), Reino Unido (37.800), Países Baixos (29.800) e existe unha Olimpíada Columbófila.

O primeiro concurso columbófilo que se coñece data do 15 de xuño de 1820, nesa época é tamén cando os diferentes exércitos establecen a aplicación militar da columbofilia, coñecida como columbofilia militar que tivo o seu auxe durante a primeira guerra mundial. En España o primeiro pombal militar data de 1879 e actualmente os pombais militares están integrados no Servizo Columbófilo Militar (SCM), que é ademais o encargado de regular a posesión e utilización de pombas mensaxeiras en España, o número de licenzas en España en 1999 era de 4.200 con 320.000 pombas e o SCM posuía 5 pombais con 600 pombas. En Galicia existe a Federación Columbófila Galega adscrita á Real Federación Columbófila Española que ten o maior número de integrantes nas Canarias debido á influencia inglesa.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Columbofilia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Federación Internacional de Columbofilia *(en francés)*
* Federación Columbófila Galega Arquivado 06 de febreiro de 2023 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6566971
* EBID: ID
* JSTOR: pigeon-racing

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Eparquía de Buenos Aires.

A **eparquía de Buenos Aires** (en serbio cirílico: Епархија буеносајреска), tamén chamada **eparquía de Buenos Aires e de América do Sur e Central** (en serbio cirílico: Епархија буеносајреска и јужно-централноамеричка) é unha eparquía da Igrexa ortodoxa serbia, coa súa sé situada na cidade de Buenos Aires, Arxentina. A eparquía foi fundada o 26 de maio de 2011, pola decisión do Santo Sínodo da Igrexa ortodoxa serbia na sesión regular de maio.

O xerarca administrador da eparquía é Amfilohije Radović, quen é o bispo metropolitano da metrópole de Montenegro e do Litoral e arcebispo de Cetinje.

O 13 de outubro de 2012, en Buenos Aires, realizouse a primeira sesión do consello da administración da eparquía, baixo a presidencia do actual xerarca

Notas
-----

1. ↑  Saopštenje za javnost Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske Pravoslavne Crkve Arquivado 14 de febreiro de 2013 en Wayback Machine. (en serbio cirílico), consultado o 6 de xaneiro de 2014.
2. ↑  Mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije u Argentini Arquivado 13 de decembro de 2013 en Wayback Machine. (en serbio cirílico), consultado o 6 de xaneiro de 2014.
3. ↑  Mitropolit Amfilohije učestvovao na Drugom saboru pravoslavnih kanonskih episkopa u Južnoj Americi Arquivado 13 de decembro de 2013 en Wayback Machine. consultado o 6 de xaneiro de 2014 (en serbio cirílico).
4. ↑  Prva sjednica Eparhijskog odbora Eparhije buenosaireske južno-centralnoameričke Arquivado 14 de febreiro de 2013 en Wayback Machine. (en serbio cirílico) Consultado o 6 de xaneiro de 2014

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Igrexa Ortodoxa Serbia en Norteamérica e América do Sur
**Sílvia Orriols i Serra**, nada en Vic en 1984, é unha política catalá, presidenta do partido político independentista e islamófabo Aliança Catalana. Foi candidata á alcaldía de Ripoll nas eleccións municipais de 2019 e 2023, e é alcaldesa dende o 17 de xuño de 2023.

Traxectoria
-----------

Diplomouse en biblioteconomía e documentación pola Universidade de Vic. Dende 2006, traballa como administrativa nunha empresa privada.

Como política, foi militante de diversos partidos políticos. No ano 2004 formou parte das listas de Estat Català para as eleccións europeas. Despois do 1 de outubro, comezou a participar activamente nas protestas contra o 155 de Ripoll, e progresivamente foi collendo protagonismo neste tipo de actos.

Máis adiante, afiliouse a Front Nacional de Catalunya, partido co cal se presentou ás eleccións municipais de 2019 en Ripoll, obtendo 503 votos e un concelleiro. Os outros partidos do consistorio fixeron un cordón sanitario, comprometéndose a non pactar nin participar en ningún debate electoral con ela. En marzo de 2020 abandonou o partido (onde colaboraba como independente), continuando como rexedora non adscrita. Medio ano despois, fundou o seu propio partido político, Aliança Catalana, onde defende a independencia de Cataluña dende posicións antisalafistas e islamófobas, sostendo que a inmigración é en realidade unha invasión, e fala das teorías conspirativas da gran substitución. Presentouse como alcaldable nas eleccións municipais de 2023, conseguindo ser a forza máis votada no concello, obtendo 6 concelleiros e máis dos 30% dos votos. Aos poucos días, parte do resto de partidos anunciou que estudarían un pacto para evitar que Orriols se converta na alcaldesa de Ripoll. Ao final Junts per Catalunya desmarcouse do acordo e Sílvia Orriols conseguiu a alcaldía.

É membro da asociación de xigantes de Ripoll.

Notas
-----

1. 1 2  Ajuntament de Ripoll (ed.). "Fitxa de regidora" (PDF). Consultado o 12 de xuño de 2023.
2. ↑  "Sìlvia Orriols serà candidata a l'alcaldia de Ripoll" (en catalán). 2023-06-12. Consultado o 2023-06-12.
3. 1 2  324cat, ed. (2023-06-17). "L'extrema dreta de Sílvia Orriols governarà Ripoll pel desacord entre Junts, ERC, el PSC i la CUP" (en catalán). Consultado o 2023-06-17.
4. 1 2 3  NacióDigital. "Sílvia Orriols a Ripoll: d'Estat Català a guanyar amb islamofòbia" (en catalán). Consultado o 2023-06-12.
5. ↑  NacióDigital. "Front Nacional de Catalunya i Som Catalans, aïllats per la resta de partits a Ripoll" (en catalán). Consultado o 2023-06-12.
6. ↑  NacióDigital. "Sílvia Orriols a Ripoll: d'Estat Català a guanyar amb islamofòbia" (en catalán). Consultado o 2023-06-12.
7. ↑  "Sílvia Orriols: un discurs processista a més de xenòfob" (en catalán). 2023-06-08. Consultado o 2023-06-12.
8. ↑  324cat (2023-06-12). "Pacte perquè no governi a Ripoll l'Aliança Catalana de Sílvia Orriols, d'extrema dreta" (en catalán). Consultado o 2023-06-12.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Front Nacional de Catalunya (2013)

* Portal:Cataluña
* Portal:Muller
**Xurxo Rodríguez Méndez**, nado en Prado de Miño (Castrelo de Miño) o 5 de xuño de 1976, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

Membro da asociación cultural O Penedo da Forca, de onde xurdiu o BNG de Castrelo de Miño, foi candidato do BNG dende 2007. Nas eleccións municipais de 2007 foi elixido alcalde de Castrelo de Miño co apoio do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde ao obter a maioría absoluta. É Responsable Comarcal do BNG do Ribeiro dende decembro de 2006 e membro do Consello Nacional do BNG. Desde o 24 de setembro de 2011 é membro do Consello Territorial da Federación Española de Municipios e Provincias e o 26 de novembro de 2011 tamén foi nomeado membro do Consello Federal da FEGAMP. O 5 de novembro de 2012 dimitiu como membro da Executiva do BNG. Nas municipais de 2015 volveu ser reelixido alcalde con maioría absoluta á fronte do BNG. Optou por non concorrer á reelección en 2019 e abandonou a alcaldía.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xosé Feijoo Villanueva** |  **Alcalde de Castrelo de Miño** 2007 - 2019 | Sucesor:**Esteban Suárez Méndez** |

Notas
-----

1. ↑  Primeira baixa na Executiva do BNG[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Castrelo de Miño
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: AGA.

A sede da Academia atópase na Casa do Consulado.
A **Academia Galega do Audiovisual** é unha asociación sen ánimo de lucro que agrupa a creadores e profesionais do audiovisual galego (cine, televisión, multimedia, publicidade, vídeo). Os académicos exercen diversos oficios, traballan en diversos xéneros, medios, empresas e institucións e, en palabras da súa academia, pensan o seu labor desde diversos postulados estéticos, industriais e ideolóxicos.

A AGA ten a súa sede na Casa do Consulado na cidade da Coruña.

Características
---------------

Antonio Mourelos, presidente da AGA entre 2011 e 2015.
A misión da Academia é a de fomentar o desenvolvemento das artes e das ciencias relacionadas directa ou indirectamente co audiovisual en Galicia, promovendo e defendendo a imaxe pública do conxunto dos profesionais do sector.

Entre as súas principais actividades destaca a organización anual dos Premios do Audiovisual Galego Mestre Mateo e dos Premios María Luz Morales de ensaio e videoensaio. Esta e outras actividades, como o *Foro Academia Aberta*, publicacións, obradoiros, debates etc. teñen como obxectivo fortalecer o coñecemento do audiovisual galego no máis amplo sentido, e contribuír a que a sociedade coñeza e valore o resultado do seu labor.

Creada o 30 de maio de 2002, no 2012 reunía a máis douscentos profesionais que traballaban nas diversas especialidades do sector: Arte, Dirección, Escritura, Fotografía, Interpretación, Música, Son, Produción, Posprodución e Promoción.

A Academia aprobou os seus estatutos o 12 de xuño de 2002, tendo lugar a última modificación o 27 de maio de 2011.

Tras a Asemblea Ordinaria e Electoral do 27 de maio de 2011, o foi elixido como presidente o actor Antonio Mourelos. Dende o 8 de maio de 2015 o seu presidente é o guionista Carlos Ares. Tamara Canosa, Nani García, Manolo González e María Yáñez forman parte da directiva.

Notas
-----

1. ↑  Información na páxina web da AGA
2. ↑  Páxina web inicial da AGA
3. ↑  "III Premios María Luz Morales | Academia Galega do Audiovisual". Consultado o 2019-04-04.
4. ↑  "Foro Academia Aberta". Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2012. Consultado o 29 de abril de 2012.
5. ↑  Estatutos da AGA.
6. ↑  Directiva
7. ↑  Redacción (8 de maio de 2015). "O guionista Carlos Ares, novo Presidente da Academia do Audiovisual". *Sermos Galiza*. Consultado o 11 de maio de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Premios Mestre Mateo

### Ligazóns externas

* Academia Galega do Audiovisual
* Asociación Galega de Produtoras Independentes (AGAPI)
* Consello da Cultura Galega. AGV. O soportal do audiovisual galego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382397
* WorldCat
* VIAF: 157701245
* BNE: XX253492

 |
Os fillos de Joseph Pickford, pintados por Joseph Wright 
**Joseph Pickford**, bautizado en 1734 e finado en 1782, foi un arquitecto inglés, un dos principais arquitectos provinciais no reinado de Xurxo III.

Traxectoria
-----------

St. Helen's House.
Pickford naceu en Warwickshire, pero trasladouse a Londres en neno cando o seu pai morreu. A formación inicial de Pickford foi realizada a través do escultor Joseph Pickford (o seu tío), no seu establecemento en Hyde Park, Londres. Pickford á vez, tiña oficinas en Londres e Derby. O arquitecto trasladouse a Derby ao redor de 1759, onde foi axente dos arquitectos Foremark Hall. Casou coa filla do axente Wenman Coke. A casa que proxectou para si mesmo, o número 41 da Friar Gate, agora é o Pickford's House Museum (*Museo da Casa de Pickford*) e tamén un edificio clasificado Grao I. Non obstante, dende abril de 2006 a visitación do edificio só está dispoñible para grupos concertados previamente.

Pickford traballou extensamente nos condados de Midland da Inglaterra, sobre todo co deseño de casas de campo e cidade no estilo de Palladio. Un número significativo dos seus amigos e clientes eran membros da influente Sociedade Lunar, como o oleiro Josiah Wedgwood, o pintor Joseph Wright de Derby, e os inventores Matthew Boulton e John Whitehurst.

Principais obras
----------------

Etruria Hall.
* St Helen's House, King Street, Derby, Derbyshire (1766-67) de John Gisbert.
* Hams Hall, Coleshill, Warwickshire para CB Adderely (1768, hoxe demolido).
* Etruria Hall, Stoke on Trent, Staffordshire, para Josiah Wedgwood (1768-1770, agora parte dun hotel).
* St Mary's Church, Birmingham, West Midlands (1773-4, hoxe demolida).

Notas
-----

1. ↑  "Oxford Dictionary of National Biography". Arquivado dende o orixinal o 03 de novembro de 2012. Consultado o 08 de maio de 2011.
2. 1 2  Joseph Pickford 1734-1782
3. 1 2  Saunders, Edward (1984). "The Villas and Town Houses of Joseph Pickford of Derby (1736-82)". *Architectural History* (SAHGB Publications Limited) **27** (Design and Practice in British Architecture: Studies in Architectural History Presented to Howard Colvin): 308–319. JSTOR 1568473.
4. ↑  Protesters opposing museum cuts , BBC, 21 de xaneiro de 2006, consultado en febreiro de 2011

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Joseph Pickford Bookplate (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1650396
* WorldCat
* VIAF: 15577074
* CERL: cnp00552357
* FAST: 334910
* GND: 119299062
* ISNI: 0000000115995627
* LCCN: n94010616
* ODNB: 38909
* RKD: 342770
* ULAN: 500022333

 |