recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Tinakula** é un volcán cónico que forma unha illa ao norte de Nendo na provincia de Temotu, nas Illas Salomón. Atópase no extremo norte da Illas Santa Cruz. Ten ao redor de 3´5 km de ancho e elévase 851 metros sobre o nivel do mar, pero elévase de tres ou catro quilómetros por encima do fondo do mar. Entra en erupción aproximadamente cada hora cunha columna de cinza e rocas. A primeira erupción do volcán rexistrouse en 1595, cando Álvaro de Mendaña navegaba preto na súa volta ó redor do mundo.

Ocupación
---------

A illa está deshabitada. Unha poboación anterior foi erradicada cando o volcán entrou en erupción ao redor de 1840 e o fluxo piroclástico varreu todos os lados da illa. En 1951, polinesios de Nukapu e Nupani establecéronse na illa, que alcanzou un pico de poboación de 130 habitantes, antes de que tivese que ser evacuada coa erupción de 1971. O pobo de *Temateneni* atópase na costa sueste. A finais de 1980, dúas familias (menos de 10 persoas) de Nupani fixeron outro intento de colonización.

A illa está cuberta de selva, agás a parte occidental, que está cuberta de cinza. Foi arrasada por deslizamentos de terra en 1965. Cando o volcán entra en erupción, é posible observar grandes rocas rodando pola ladeira da montaña.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tinakula Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Tinakula featured on Solomon Islands stamps

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q986896
* GeoNames: 2178464
* VOGRIPA: 506

 |
***Tiempo de silencio*** é unha novela en lingua castelá de Luis Martín-Santos, publicada por Seix Barral en 1961.

A acción transcorre en Madrid en 1949. A partir dun accidente estúpido e das súas consecuencias o autor amosa con ollo irónico o panorama completo dos estratos sociais da cidade. Esta denuncia social vai acompañada dunha renovación estilística que revolucionou o monocorde realismo da novela en lingua castelá da época.

Asunto e tratamento da obra
---------------------------

O asunto da obra é unha mestura de relato folletinesco, novela policial e novela social. O que sucede é que o seu tratamento logra conferir á anécdota un amplo alcance existencial. O autor desbota o realismo obxectivista para dar entrada a unha desbordante imaxinación que somete á realidade a unha elaboración metafórica. A ironía e a linguaxe inchada e barroca (cargada, asemade, de intención irónica) son outros trazos relevantes do tratamento.

Denuncia e sátira social
------------------------

O autor sitúa a obra no Madrid dos chamados anos da fame. Describe unha sociedade subdesenvolvida e opresiva, e caracteriza os estratos sociais insistindo no brutal contraste entre elas. Adoptando unha actitude dialéctica, carga contra a burguesía pero sen amosar piedade tampouco cos miserables.

### A clase alta

Descríbea como unha clase inútil, superficial, satisfeita e que vive de costas á triste realidade da época.

### A clase media

Presenta unha clase dominada polas arelas de medrar por riba de calquera consideración moral.

### A clase baixa

Capa ínfima e sufocante onde se dan cita tódalas miserias.

Significación
-------------

Luis Martín-Santos inicia con esta novela unha nova etapa. Partindo dun monótono realismo social, reivindica cos seus alardes formais os dereitos da literatura como creación e experimentación. Porén, faino ao servizo dunha reflexión existencial, social e histórica ateigada dunha intensa carga crítica. Polos seus procedementos, atópanse nela ecos do *Ulysses* de James Joyce.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lázaro, F. e Tusón, V. (1982). *Literatura española*. Ed. Anaya.
Esquema dun motor turbohélice.
ATR-72, típico avión con motores turbohélice.
Un **turbohélice** (en inglés: *turboprop*) é un tipo de turbina a gas. É un motor a reacción mixto, xa que basicamente é un reactor que acciona unha hélice. Entre o eixe da turbina e a hélice hai un redutor de velocidade. A forza impulsora deste motor é producida nun 90% pola hélice e nun 10% polos gases de escape.

Os motores turbohélice adoitan a usarse en pequenos avións subsónicos, pero algunhas aeronaves que os utilizan teñen velocidades de cruceiro que superan os 926 km/h. Grandes avións civís e militares, como o Lockheed L-188 Electra e o Tupolev Tu-95, usaron tamén turbohélices. O Airbus A400M está impulsado por catro motores Europrop TP400, que son os terceiros turbohélices máis potentes fabricados, despois dos Kuznetsov NK-12 e os Progress D-27.

Na súa forma máis sinxela un turbohélice consiste nunha entrada de aire, un compresor, unha cámara de combustión, unha turbina e unha tobeira propulsora. O aire é aspirado pola entrada e comprimido polo compresor. Entón engádeselle combustible ao aire comprimido na cámara de combustión, onde a mestura de queimase. Os gases quentes da combustión expándese a través da turbina. Parte da potencia xerada pola turbina úsase para accionar o compresor, e o resto transmítese pola engrenaxe cara a hélice. Unha maior expansión dos gases prodúcese na tobeira de propulsión, onde os gases expúlsanse a presión atmosférica. A tobeira proporcional unha relativamente pequena proporción da potencia xerada por un turbohélice.

Os turbohélices son moi eficientes en voos con velocidades por debaixo dos 725 km/h debido a que a velocidade de chorro da hélice (e da saída de gases) é relativamente baixa. Debido ao alto prezo dos motores turbohélice son principalmente usados cando se precisa eficiencia en velocidades de voo modestas e unha boa actuación en capacidades de aterraxes e engalaxes curtas. A aplicación máis común destes motores en aviación civil é en pequenos avións rexionais, onde a súa maior fiabilidade compensan o seu alto custo inicial. Os avións de turbohélices na actualidade operan case á mesma velocidade que un pequeno avión impulsado por motores turboventilador, pero queiman só dous terzos de combustible por pasaxeiro en comparación con estes. Porén, comparado cun turbojet (que pode voar a grande altura para mellorar a velocidade e a eficiencia de combustible) un avión de hélice ten un teito de servizo moito máis baixo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q309027
* BRE: 4221522
* EBID: ID
* GEC: 0148860
* MAG: 43227947
* Treccani: turboelica

 |
**Tamara Elizabeth "Tammy" Jernigan**, nada en Chattanooga (Tennessee) o 7 de maio de 1959, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-40, STS-52, STS-67, STS-80 e STS-96.

Traxectoria
-----------

Jernigan graduouse en física e é máster en enxeñería pola Universidade de Stanford en 1981 e 1983 e máster en astronomía pola Universidade de California en Berkely en 1985. Ten un doutoramento en física espacial e astronomía pola Universidade Rice en 1988.

Foi seleccionada como astronauta pola NASA en xuño de 1985. Participou nas misións STS-40, STS-52, STS-67, STS-80 e STS-96. Deixou a NASA en setembro de 2001 para pasar a ter un cargo no Laboratorio Nacional Lawrence Livermore.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Jernigan, Tamara Elizabeth 'Tammy'" (en inglés). Consultado o 25 de xullo de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (novembro de 2001). "TAMARA E. "TAMMY" JERNIGAN (PH.D.)NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 25 de xullo de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tamara E. Jernigan Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-40
* STS-52
* STS-67
* STS-80
* STS-96

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q262359
* NASA: jernigan
* SNAC: w6zq4w6q

 |
Torre del Palau.
A **Torre del Palau** é o único vestixio do castelo palau de Terrasa, que no intre de máximo esplendor estendeu os seus dominios dende o Llobregat até o Ripoll e dende Sant Cugat del Vallès até a chaira de Bages. Pere de Fizes e Pere Francesc de Montanyans foron os seus casteláns en diferentes épocas. A torre mestra, que foi prisión até ben entrado o século XIX, foi a única estrutura que quedou dereita cando en 1891 o último propietario do castelo decidiu derrubar o que restaba do edificio. Documentada por vez primeira no ano 1016, foi cedida ó concello en 1994 e actualmente é unha das seccións do Museo de Terrasa; fanse visitas guiadas concertadas.

Está situada datrás da praza Vella, entre a rúa Cremat e a das Gavatxons. Como que quedaba agochada da vista, en 1991 derrubáronse as casa dos arredores e abriuse unha praza de nova creación, chamada *praza da Torre del Castell-Palau*, dende a cal a torre é accesible. Nesa mesma praza, na planta baixa da casa de Antoni Josep Torrella i Maurí, atópase o Centro de Interpretación da Vila Medieval de Terrasa.

Notas
-----

1. ↑  AADD (2010). *Museus i Centres de Patrimoni Cultural a Catalunya*. Barcelona: Departament de Cultura de la Generalitat de Catalunya. pp. p. 122. ISBN 84-393-5437-1.
| Tidore |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Indonesia |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Molucas |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 90.174 hab. |
| Superficie | 1.797 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 0°41′N 127°24′L﻿ / ﻿0.683, -127.400 |
| Maior altura | 1.730 m Keimatubu |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

**Tidore** é o nome dunha illa e unha cidade nas illas Maluku, en Indonesia oriental, pouco ao oeste da illa maior de Halmahera. Na época precolonial, Tidore foi un importante centro político e económico rexional, fieramente enfrontado coa súa veciña setentrional, Ternate.

Os sultáns de Tidore gobernaron gran parte dela rexión meridional de Halmahera, e ocasionalmente estenderon o seu dominio a Buru, Ambón e varias das illas da costa de Papúa. Tidore estableceu unha alianza pouco estreita cos españois no século XVI, co que os españois erixiron unha fortaleza de escasa importancia na illa. Aínda que a desconfianza mutua entre tidoreses e españois era intensa, a presenza española resultaba de proveito para Tidore ao proporcionarlle axuda para resistir as incursións de Ternate, o seu inimigo, así como as forzas neerlandesas que contaban cunha base nesa illa.

A medida que a forza española na rexión diminuíu, o que concluiría coa súa eventual retirada da rexión en 1660, Tidore converteuse nun dos reinos máis independentes da rexión, resistindo os intentos de control directo por parte da Compañía Holandesa das Indias Orientais. En particular, baixo o reino do sultán Saifudín, entre 1657 e 1689, a corte de Tidore empregou o diñeiro obtido dos holandeses pola venda de especias en presentes que consolidaron os lazos tradicionais que mantiña coas rexións periféricas. Obtivo así o respecto e a gratitude de moitas poboacións locais, co que non requiriu da axuda militar holandesa para manter a orde no reino, a diferenza de Ternate.

Tidore continuou sendo un reino independente, aínda que con frecuentes intervencións por parte de Holanda, ata fins do século XVIII. Do mesmo xeito que Ternate, Tidore permitiu que o programa holandés de erradicación dos cultivos de especias destinado a consolidar o monopolio do comercio de especias grazas á restrición da produción tivese lugar nos seus territorios. Debido a iso, o reino se empobreceú no longo prazo, e diminuíu a súa capacidade de controlar os territorios lindeiros.

Illas Molucas Illas Molucas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12506955
* WorldCat
* VIAF: 10144648146054109466
* BNF: 15539821p
* EBID: ID
* GeoNames: 1623949
* LCCN: sh92001658
* MusicBrainz: ID
* VOGRIPA: 670

 |
Non confundir con Teorema do valor medio.
Teorema do Valor Intermediario. Existe un c pertencente a {\displaystyle (a,b)} tal que {\displaystyle f(c)=d}
En análise real, o **teorema do valor intermedio** é unha propiedade das funcións continuas reais nun intervalo. O teorema establece que se unha función é continua nun intervalo, a función toma todos os valores intermedios comprendidos entre os valores da función nos extremos do intervalo.

Como consecuencia do teorema de Weierstrass pódese xeneralizar dicindo que a imaxe dun intervalo é outro intervalo, sendo os subconxuntos conexos dos números reais.

Enunciado
---------

Sexa f unha función continua nun intervalo {\displaystyle [a,b]} e supoñamos que {\displaystyle f(a)<f(b)}. Entón para cada d tal que
{\displaystyle f(a)<d<f(b)}, existe un c pertencente a {\displaystyle (a,b)} tal que {\displaystyle f(c)=d}. Obtense a mesma conclusión no caso que {\displaystyle f(b)<f(a)}.

### Demostración

O teorema pode demostrarse facilmente aplicando o teorema de Bolzano (que se trata dun caso particular do teorema do valor intermedio).

Notas
-----

* Bombal, Marin & Vera: *Problemas de Análisis matemático: Cálculo Diferencial*, 1988, ed. AC, ISBN 84-7288-101-6.
* Agudo, F. R. Dias, *Análise Real* (3 volumes), Lisboa: Escolar Editora, 1994
* Ostrowski, A. *Lições de Cálculo Diferencial e Integral* (3 volumes), Lisboa: Fundação Calouste Gulbenkian, 1981

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q245098
* EBID: ID
* GEC: 0010996
* JSTOR: intermediate-value-theorem
* MAG: 40853847

 |
**Tupinambarana** é o nome da segunda illa fluvial máis grande do mundo despois da Bananal, limitada polos ríos Amazonas, Madeira, Sucunduri e Abacaxis, no estado brasileiro de Amazonas. Hoxe en día, en realidade, esta illa quedou dividida en catro partes a causa das canles naturais que atavesan o seu territorio. A extensión do complexo das catro illas fluviais é de 11.850 km².

Este grupo de illas está malloritariamente cuberto pola selva amazónica e so é accesible por río ou ben desde o ar. Ten unha pequena serra e alberga a cidade de Parintins, coñecida polo seu festival folclórico. Tamén atópanse restos dunha localidade construída na década de 1930 por inmigrantes xaponeses que cultivavan xute.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tupinambarana Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1362330
* GEC: 0456966
* GeoNames: 3385915

 |
**Teorema do centroide de Pappus**, tamén coñecido como **teorema de Guldin**, **teorema de Pappus-Guldin** ou **teorema de Pappus**, é o nome de dous teoremas que relacionan superficies e volumes de sólidos de revolución.

Os teoremas atribúenselles a Pappus de Alexandría e a Paul Guldin.

Primeiro teorema
----------------

> 
> 
> A área *A* dunha superficie de revolución xerada mediante a rotación dunha curva plana *C* arredor dun eixe externo a *C* sobre o mesmo plano é igual á lonxitude de *C*, *s*, multiplicada pola distancia, *d*, recorrida polo seu centroide nunha rotación completa arredor dese eixo.
> 
> 

{\displaystyle A=sd\,}

Segundo teorema
---------------

> 
> 
> O volume *V* dun sólido de revolución xerado mediante a rotación dunha área plana arredor dun eixe externo é igual ao produto da área *A* pola distancia *d* recorrida polo seu centroide nunha rotación completa arredor do dito eixo.
> 
> 

{\displaystyle V=Ad\,}

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q845088
* MAG: 196931875

 |
*Tofu sedoso* (Kinugoshi tōfu en xaponés)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O ***tofu*** (leite de soia callado) é un alimento oriental. Os seus ingredientes son sementes de soia, auga e solidificante ou calleira. Prepárase callando "leite de soia" e o seu prensado posterior para separar a parte líquida da sólida, de xeito semellante como se fai o queixo a partir do leite. Ten unha textura firme semellante á do queixo, sabor delicado, cor branca crema e adoita presentarse a xeito de cubos brancos.

O tofu orixinouse na China. A lenda chinesa describe que a súa invención foi feita polo príncipe Liu An (劉安, 179–122 a.C.). O tofu e a súa técnica de produción foi introducido na Corea e no Xapón durante o período Nara. Espallouse tamén por outras partes do leste asiático. É moi probábel que a súa difusión coincidise coa expansión do budismo, xa que é unha importante fonte de proteínas na dieta vexetariana do budismo asiático. Li Shizhen da dinastía Ming describe un método para facer tofu no *Bencao Gangmu*.

O tofu é baixo en calorías, con cantidades relativamente grandes de proteína e moi pouca graxa. É rico en ferro e dependiendo da calleira usada durante a súa manufacutra, pode tamén ter altos contidos de calcio e/ou magnesio.

O tofu emprégase acotío na cociña xaponesa, que lle deu sona en occidente, porén o seu uso está tamén moi espallado pola China e na cociña asiática en xeral.

Se se cociña con algunha especia o tofu colle o sabor da mesma, o que fai del un bo ingrediente para guisos e sopas especiais. Ningún produto animal intervén na súa elaboración, sendo por isto amplamente usado como substituto da carne polos vexetarianos.

Etimoloxía
----------

A verba "tofu", provén de *tōfu* (豆腐) en xaponés (pronunciación xaponesa: [ toː.ɸɯ ]).Que á súa vez deriva do chinés "tou-fu", composto polos caracteres de feixón 豆 e "callado" ou "fermentado" 腐.

Produción
---------

O tofu obtense callando o leite de soia e prensando o callo obtido. Estes coagulantes consisten na adición dun sal non tóxico ao leite de soia, como o **sulfato de calcio** (xeso), é o sistema tradicional e produce un tofu tenro; ou cloruro de magnesio e cloruro de calcio, ambos os dous sales teñen un alto grao de solubilidade na auga e afectan á proteína de soia.
Tamén se usan coagulantes acedos, coma o glicono delta-lactona (GDL).

Notas
-----

1. ↑  *Dicionario de alimentación e restauración*, VV. AA. (2012) Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tofu Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Seitán
* Soia
* Tempeh

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q177378
* EBID: ID
* GEC: 0146687
* GiantBomb: 3055-1953
* GND: 4060337-4
* LCCN: sh85135793
* NDL: 00573161
* NKC: ph116459

 |
O **Supermarine Attacker** é un caza a reacción embarcado británico deseñado e producido por Supermarine para o Fleet Air Arm (FAA) da Royal Navy. O tipo ten a distinción de ser o primeiro reactor en entrar en servizo coa FAA.

Co obxectivo de introducir rapidamente reactores ao servizo da Armada, Supermarine propuxo adaptar o seu deseño máis avanzado de avión de pistóns, o Supermarine Spiteful, cunha nova fuselaxe para o motor Rolls-Royce Nene. Tras realizar o seu primeiro voo o 27 de xullo de 1946, o fase de probas de voo prolongouse moito tempo debido a varios problemas, como dificultades de manexo. Os primeiros Attacker entraron en servizo coa FAA en agosto de 1951.

Como lle pasou á meirande parte dos cazas a reacción de primeira xeración, o Attacker tivo unha vida de servizo relativamente curta antes de ser substituído; isto debeuse a avións a reacción cada vez máis avanzados que se desenvolveron rapidamente durante os anos 50 e 60. A pesar de ser retirado da FAA durante 1954, tan só tres anos despois da súa introdución, o Attacker sería adoptado pola nova Forza Aérea de Paquistán, que operou o modelo ata mediados dos anos 60.

Variantes
---------

Type 392
Prototipo de versión terrestre segundo a especificación E.10/44, pedido como un dos tres prototipos o 30 de agosto de 1944. Un construído que voou por vez primeira o 27 de xullo de 1946.
Type 398
Prototipo da variante naval pedido o 30 de agosto de 1944. Un construído que voou por vez primeira o 17 de xuño de 1947.
Type 510
Prototipo con ás e cola en frecha cuxo desenvolvemento levou ao Supermarine Swift.
Type 513
Segundo prototipo da variante naval segundo a especificación E.1/45 pedido o 30 de agosto de 1943. Un construído que voou por vez primeira o 24 de xaneiro de 1950.
Type 398 Attacker F.1
Variante de produción con motor Nene 3. 63 pedidos o 29 de outubro de 1948 e construídos en South Marston. 50 fabricáronse como F.1, tras cancelarse dous, e os últimos 11 construíronse como FB.1. O primeiro voo do F.1 de produción foi o 4 de abril de 1950.
Attacker FB.1
Os derradeiros 11 avións de produción F.1 construíronse como FB.1 xunto cun avión adicional pedido o 27 de marzo de 1950 para substituír a un aparello destruído nun voo de proba. O FB.1 fora modificado a partir do deseño orixinal para permitirlle levar foguetes ou bombas baixo as ás.
Attacker FB.2
Variante actualizada de cazabombardeiro con motores Nene 102. Realizáronse tres pedidos que sumaron en total 84 unidades, todas elas fabricadas en South Marston.
Attacker Mk.538
Variante de cazabombardeiro baseado en terra equipado con motores Rolls-Royce Nene 4, feira especialmebte para exportar á Real Forza Aérea de Pakistán. Fabricáronse 36 sendo o primeiro entregado en 1953.

Notas
-----

1. 1 2  Bingham 2004, p. 109
2. 1 2 3 4 5 6  Sturtivant 2004, pp. 562-572.

Bibliografía
------------

* Bingham, Victor. *Supermarine Fighter Aircraft*. Ramsbury, UK: The Crowood Press, 2004. ISBN 1-86126-649-9.
"Combate entre Hércules e Xerión", de Xosé Espona e Tim Behrens, no parque escultórico da Torre de Hércules
**Timothy John Behrens**, chamado **Tim Behrens**, nado en Londres en 1937 e finado na Coruña o 8 de febreiro de 2017, foi un pintor e escritor galego-británico, vinculado á Escola de Londres.

Traxectoria
-----------

Behrens, de familia xudía, estudou na Escola de Belas Artes Slade do University College de Londres, en Londres. Nesa etapa de formación moveuse por distintos bares e clubs de bebida de artistas e intelectuais, como The Colony Room, onde fixo grupo con artistas que logo foron coñecidos como a Escola de Londres, e que compartían uns ideais estéticos e artísticos: Lucian Freud, Francis Bacon, John Deakin, Frank Auerbach ou Michael Andrews. Neses anos cincuenta e sesenta do século XX, Behrens pintaba e ao mesmo tempo posaba como modelo: el é o personaxe que aparece no cadro *Red-Haired Man on a Chair* (*Home roxo nunha cadeira*), de Lucian Freud de 1962) e 1963, e o protagonista do *Retrato de Timothy Behrens*, unha obra de Michael Andrews que pertence á colección permanente do Museo Thyssen-Bornemisza).

Parte da súa carreira pictórica posterior desenvolveuna en países do sur de Europa, como Italia, Grecia ou España. En 1985 instalouse na Coruña, cidade na que faleceu.

Obra literaria
--------------

* *El monumento*, 2003, traducido do orixinal inglés.
* *Poniéndose ya el abrigo*, 2010, traducido do orixinal inglés.
* *Amores y pesadillas*, 2009 (poesía)
* *Aquí se puede fumar*, 2012 (poesía)

Vida persoal
------------

Casado, tivo un fillo, Charles Behrens, videocreador.

Notas
-----

1. ↑  Parque escultórico da Torre de Hércules
2. 1 2  Terry Kirby (20 de decembro de 2004) "Celebrities and bohemians come together for Lucian Freud sale", *The Independent*.
3. ↑  *Red-Haired Man on a Chair*
4. ↑  Michael Andrews, Portrait of Timothy Behrens, 1962

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tim Behrens Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* A Lunch Party, 1961, cadro de Tim Behrens, visible en distitos catálogos de arte británica online.
* Man in bed, cadro de Tim Behrens, poxado en Christie's.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7807050
* WorldCat
* VIAF: 266318453
* BNE: XX1209408
* Europeana: ID
* FAST: 1501700
* GND: 131670107
* ISNI: 0000 0001 0800 3386
* LCCN: n91103134
* NPG: mp67282
* RKD: 5998
* SNAC: w6dn4r15
* ULAN: 500007153

 |
Os **Valéncidos** (Valenciidae, Myers 1928) son unha familia de peixes teleósteos. Distribúense por augas do sur de España, Italia e costa occidental de Grecia.

Características
---------------

Son peixes de pequeno tamaño, cunha aleta dorsal provista de 8-11 radios. A liña lateral posúe 28-34 escamas.

Clasificación
-------------

Comprenden un único xénero e dúas especies:

* Xénero *Valencia*
	+ *Valencia hispanica* (Cuvier e Valenciennes, 1846)
	+ *Valencia letourneuxi* (Sauvage, 1880)

En ocasións citouse dentro da familia Cyprinodontidae.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Valéncidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Valéncidos*** |

* Taxonomía FishBase
* Xénero *Valencia*. Animal Diversity Web

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 5514
* FE: 12051
* FE-New: ID
* GBIF: 3697
* iNaturalist: 86129
* IRMNG: 107192
* ITIS: 553205
* NCBI: 195853
* WoRMS: 154443

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Van.
Unha fiestra non deixa de ser un van nun muro. Neste caso con dous parladoiros nunha casa en Padrón.
Un **van** é calquera espazo baleiro, polo xeral, calquera abertura nun elemento arquitectónico, e por extensión, emprégase tamén para se referir á distancia entre apoios nunha estrutura (tamén denominada "luz"). Como significado particular, un *van* consiste nun oco aberto nun muro coa intención de alumear un lugar. Normalmente este espazo baleiro ou desocupado acolle unha porta, unha fiestra ou unha bufarda.

O elemento clave dun van é o lintel, ás veces a xeito de arco. O lintel ou traveseiro apoia nas xambas e estas na soleira (no caso de ocos nos muros) ou en piares noutras construcións, coma nas pontes.

Historicamente, tense coñecemento da utilización de vans alintelados xa dende a época mesopotámica, sendo os persas os primeiros en crealo mediante arcos.

Notas
-----

1. ↑  González González, M. (dir.). "Van". *academia.gal*. Consultado o 31 de xaneiro de 2023.
2. ↑  Definición a partir dp Portal das Palabras da RAG -

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Luz (enxeñaría)
***Til Ungdommen*** (en noruegués, *Para a mocidade*), ás veces coñecido polo seu primeiro verso *Kringsatt av Fiender* ("Rodeado de inimigos") é un poema do escritor, xornalista e combatente comunista noruegués Nordahl Grieg.

O poema foi musicado en 1952 polo compositor dinamarqués Otto Mortensen. A canción foi interpretada por numerosos artistas, e cantouse o 24 de xullo de 2011 na catedral de Oslo na cerimonia en honra das persoas asasinadas no ataque terrorista acontecido en Noruega o 22 de xullo.

Poema
-----

Kringsatt av fiender,  

gå inn i din tid!  

Under en blodig storm -  

vi deg til strid!  

  

Kanskje du spør i angst,  

udekket, åpen:  

hva skal jeg kjempe med  

hva er mitt våpen?  

  

Her er ditt vern mot vold,  

her er ditt sverd:  

troen på livet vårt,  

menneskets verd.  

  

For all vår fremtids skyld,  

søk det og dyrk det,  

dø om du må - men:  

øk det og styrk det!  

  

Stilt går granatenes  

glidende bånd  

Stans deres drift mot død  

stans dem med ånd!  

  

Krig er forakt for liv.  

Fred er å skape.  

Kast dine krefter inn:  

døden skal tape!  

  

Elsk og berik med drøm  

alt stort som var!  

Gå mot det ukjente  

fravrist det svar.  

  

Ubygde kraftverker,  

ukjente stjerner.  

Skap dem, med skånet livs  

dristige hjerner!  

  

Edelt er mennesket,  

jorden er rik!  

Finnes her nød og sult  

skyldes det svik.  

  

Knus det! I livets navn  

skal urett falle.  

Solskinn og brød og ånd   

eies av alle.  

  

Da synker våpnene  

maktesløs ned!  

Skaper vi menneskeverd  

skaper vi fred.  

  

Den som med høyre arm  

bærer en byrde,   

dyr og umistelig,  

kan ikke myrde.  

  

Dette er løftet vårt  

fra bror til bror:  

vi vil bli gode mot  

menskenes jord.  

  

Vi vil ta vare på  

skjønnheten, varmen  

som om vi bar et barn  

varsomt på armen!

Notas
-----

1. ↑  Kongen og dronningen gråt av sang i domkirken (en noruegués).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q932317
* MusicBrainz: ID

 |
O **Tupolev Tu-114 Rossiya** (ruso: Tyполев Тy-114 Poccия; designación OTAN **Cleat**) é un gran avión turbohélice de pasaxeiros de longo alcance deseñado por Tupolev e construído na Unión Soviética a partir de maio de 1955. O aparello foi o avión de pasaxeiros máis grande e rápido da época, e tamén tiña o maior alcance, con 10 900 km. Ostenta o título oficial de avión de hélice máis rápido dende 1960.

Grazas á súa á en frecha e ao deseño dos seus motores, o Tu-114 era capaz de voar a velocidades típicas de reactores modernos, acadando unha velocidade máxima duns 880 km/h. Aínda que era capaz de acomodar a 224 pasaxeiros, a configuración máis común con Aeroflot era a de 170 pasaxeiros con camas e un comedor.

O Tu-114 trannsportou a máis de 6 millóns de pasaxeiros antes de ser substituído polo reactor Ilyushin Il-62. Fabricáronse un total de 32 unidades na factoría de Kuibyshev (Nº 18).

Notas
-----

1. ↑  Gordon, Yefim & Rigmant, Vladimir. *Tupolev Tu-114*. Midland. Hinkley. 2007. ISBN 978-1-85780-246-7
2. ↑  "Fédération Aéronautique Internationale (FAI) - General Aviation World Records". *web.archive.org*. 2007-10-07. Archived from the original on 07 de outubro de 2007. Consultado o 2023-06-30.
3. ↑  "Aircraft Speed Records". *aerospaceweb.org*. Consultado o 2023-06-30.
**Tema artístico** é o tema dunha obra de arte. Normalmente a expresión restrínxese ás artes visuais, polo que coincide cos **temas iconográficos** (os que poden expresarse cunha iconografía identificativa). Os temas literarios e os temas musicais (mesmo na música descritiva ou música programática) non adoitan incluírse nesta expresión.

Os **temas artísticos** son aqueles directamente obxecto de preocupación dos artistas, ligados ao contexto histórico e cultural das súas épocas respectivas. A sistematización dos temas recorrentes dentro da pintura ou a escultura provén da tentativa de descrición dos xéneros artísticos; categoría de clasificación máis ampla, que nas artes designan a cada unha das distintas clases nas que se poden ordenar as obras segundo trazos comúns de forma e de contido.

Algúns temas antigos
--------------------

* Espido;
* A mitoloxía
* A pintura de historia
* O retrato e o autorretrato ;
* O bodegón e as vaidades;
* A paisaxe e a mariña ;
* A escena de xénero ;
* A pintura relixiosa.

Bouguereau. A pintura profana dos **idilios** desenvolveuse no século XVIII, dentro do *rococó*.

Algúns temas modernos
---------------------

* A paisaxe;
* O retrato e o autorretrato;
* O bodegón;
* A escena de xénero;

Temas contemporáneos
--------------------

Todos os concernentes ao mundo actual.

O mecenado
----------

Os mecenas, financiando as Artes, demandan aos artistas que representen a súa persoa dentro de iconas divinas. Isto xustifica o seu emprego temporal sobre a terra e sérvelles para o benestar espiritual das súas almas.

* A apoteose (deificación)
* A alegoría (evocación)

Xerarquía
---------

*Artigo principal**:* Xerarquía dos xéneros.
No campo da pintura, existe a chamada «xerarquía dos xéneros» asociada coa Académie française que no pasado tivo un papel central na arte académica. Estes xéneros, en orde xerárquica, eran:

* Pintura de historia
* Traballos de xénero
* Retrato
* Paisaxe
* Bodegón

Estas categorías tiveron un papel importante entre o século XVII e a era moderna, cando os pintores e os críticos comezaron a rebelarse contra as moitas regras da Académie française, incluída a preferencia da Académie pola pintura de historia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Souriau, Étienne (1998). *Diccionario Akal de Estética*. Akal, Madrid. ISBN 84-460-0832-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1406161
* AAT: 300195523
* NKC: ph138227

 |
Un dos satélites Telstar.
**Telstar** foi o nome dos dous primeiros satélites de comunicacións activos.

Características
---------------

O desenvolvemento dos satélites Telstar comezou en outono de 1960 por parte da operadora de comunicacións AT&T. O plan inicial era lanzar entre 50 e 120 satélites activos a órbitas de máis de 10.000 km de altura para ofrecer cobertura case continua. Finalmente o sistema viuse reducido a dous satélites prototipo cos que probar os conceptos e técnicas que tería usado a constelación orixinal.

Un total de seis satélites Telstar foron deseñados e construídos polos Bell Telephone Laboratories con contribución da NASA, que proporcionou o lanzamento e en parte o seguimento e telemetría dos satélites, dos que finalmente se puxeron en órbita dous. Ademais dos transmisores de comunicacións os satélites levaban tamén instrumentos para medir a distribución dos protóns e electróns no cinto de Van Allen. Os satélites alimentábanse mediante células solares e tiñan unha masa de 171 kg (Telstar 1) e 176 kg (Telstar 2).

Telstar 1 foi lanzado o 10 de xullo de 1962 mediante un foguete Delta a unha órbita duns 956 x 5634 km. Funcionou sen problemas ata novembro en que o canal de recepción de comandos comezou a ter fallos de maneira intermitente. O transmisor fallou totalmente o 21 de febreiro de 1963.

Telstar 2 foi lanzado o 7 de maio de 1963 mediante un foguete Delta B. Funcionou todo o tempo ata que foi apagado o 16 de maio de 1965.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Mark Wade (2022). "Telstar" (en inglés). Consultado o 30 de xaneiro de 2022.
2. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2022). Gunter's Space Page, ed. "Telstar 1, 2" (en inglés). Consultado o 30 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Telstar*** |

### Outros artigos

* Delta
* Delta B
Os **Winnipeg Warriors** foron un equipo júnior de hóckey sobre xeo da cidade de Winnipeg (Manitoba, Canadá) que xogou na Western Hockey League. O equipo foi fundado como equipo de expansión en 1980, mais sufriu problemas de asistencia ao competir cos Winnipeg Jets da National Hockey League (NHL), e finalmente trasladouse a Moose Jaw (Saskatchewan, Canadá) en 1984, converténdose nos Moose Jaw Warriors. Durante o tempo que xogaron en Winnipeg, o equipo xogou os seus partidos como local no Winnipeg Arena.

Nas catro tempadas que o equipo permaneceu na capital de Manitoba tan só conseguiu clasificarse nunha ocasión para os *play-offs*, feito que ocorreu na tempada 1982-83, cando foron barridos na primeira rolda polos Lethbridge Broncos por 3-0 na serie. O rexistro dos Warriors na tempada 1983-84 de 9-63-0 é o segundo peor rexistro para unha tempada de 72 da historia da liga, e tan só os Victoria Cougars conseguiron un rexistro peor co seu 5-65-2 da tempada 1989-90.

**Títulos de División:** Ningún
**Campión da liga regular:** Ningún
**Títulos da WHL:** Ningún
**Memorial Cups:** Ningunha

Tempadas
--------

***Lenda:** PX = Partidos xogados, V = Vitorias, D = Derrotas, E = Empates, Pts = Puntos, GF = Goles a favor, GC = Goals en contra*

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Season** | **PX** | **V** | **D** | **E** | **Pts** | **GF** | **GC** | **Pos.** | **Play-offs** |
| 1980–81 | 72 | 28 | 43 | 1 | 57 | 298 | 345 | 7th East | Non clasificado |
| 1981–82 | 72 | 23 | 48 | 1 | 47 | 285 | 388 | 8th East | Non clasificado |
| 1982–83 | 72 | 42 | 30 | 0 | 84 | 347 | 321 | 4th East |  0-3 Lethbridge Broncos |
| 1983–84 | 72 | 9 | 63 | 0 | 18 | 239 | 580 | 8th East | Non clasificado |

Ex xogadores na NHL
-------------------

* Darren Boyko
* Randy Gilhen
* Mike Keane
* Mick Vukota
* Richard Zemlak

Notas
-----

1. ↑  "Winnipeg Warriors Statistics and History [1980-1984 WHL]" (en inglés). HockeyDB.com. Consultado o 19 de novembro de 2015.
**Swissair** foi a antiga aeroliña nacional de Suíza. Creouse da fusión entre Balair e Ad Astra Aero (*To the Stars*) en 1931. Durante a meirande parte dos seus 71 anos, Swissair foi unha das principais aeroliñas internacionais e era coñecida como o "Flying Bank" (banco flotante) debido á súa estabilidade financeira, o que causaba que fose respectada como un símbolo e unha icona nacional suíza. A aeroliña prosperou nos anos 80, cando foi unha das "catro grandes" da Europa occidental. Tiña as súas sedes no Aeroporto de Zúric e en Kloten.

En 1997 o Swissair Group foi rebautizado SAirGroup (aínda que volvería a chamarse Swissair Group en 2001), e pasaría a estar formado por catro subdivisións: SAirlines (a onde pertencían Swissair, Crossair, Balair e FlightLease), SAirServices, SAirLogistics e SAirRelations.

A sobreespansión debida á controvertida "estratexia de cazador" de finais dos 90 e a crise económica que seguiu os atentados do 11 de setembro de 2001 levou á perda de valor dos activos de Swissair dun xeito espectacular, deixando en terra á aeroliña en outubro de 2001. A compañía foi mantida con vida polo goberno suízo ata o 31 de marzo de 2002.

O 1 de abril fundouse a súa sucesora, Swiss International Air Lines, sobre a base da antiga Crossair, facéndose coa meirande parte das rutas, avións e traballadores de Swissair. Hoxe en día a compañía SAirGroup aínda existe e está en proceso de liquidación. Lufthansa tomou o control de Swiss International Air Lines no ano 2005.

Frota
-----

Airbus A321 da aeroliña en Heathrow
### Derradeira frota activa


**Frota de Swissair**| Avión | Total | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Airbus A319 | 9 | 110 |  |
| Airbus A320-200 | 24 | 134 |  |
| Airbus A321-100 | 8 | 170 |  |
| Airbus A330-200 | 14 | 196 |  |
| Airbus A340-300 | 15 | 219 |  |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da aeroliña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q694098
* WorldCat
* VIAF: 274145858088023022222
* EBID: ID
* GEC: 0064775
* GND: 74028-7
* HDS: 041830
* LCCN: n50075660
* MAG: 1316592999
* NKC: osa20211130553
* Treccani: swissair

 |
**Vasilii Nikolaevich Ledkov**, nado na tundra o 16 de decembro de 1933 e finado en Arkhangelsk o 7 de marzo de 2002, foi un tradutor e escritor nenets, un dos meirandes literatos en lingua nenets.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha familia nómade de pastores de renos na tundra, na rexión de Bolšezemelskaia. Dende 1942 estudou na escola da aldea de Chornaia, e logo na de Varandei. Deixou a escola durante varios períodos polo que non a rematou ata 1951. Nese ano marchou a Leningrado para asistir durante tres anos a cursos preparatorios. En 1959 graduouse no Instituto Pedagóxico A. I. Herzen e volveu ao territorio dos Nenets, traballando como  profesor e máis tarde no periódico provincial *Narjana Wbnder*. Nesta época comezou a escribir poemas que se publicaron nos periódicos *Narjana Wbnder* e *Pravda Severa*,  no almanaque *Literaturnyy Sever* e mais nas revistas *Zvezda*, *Ogoniok* ou *Sibirskie Ogni*. Tamén publicou traducións ao nenets de clásicos rusos como Pushkin, Mikhail Lérmontov ou Sergei Esenin. En 1960 saíu do prelo o seu primeiro libro, *Ңesyn ter'ңatsekeche*, un libro de poesías infantís no que reflicte o seu amor pola súa terra natal. Un ano máis tarde, en colaboración con Alexei Pickov publicou a colección de poemas en ruso *Daleko Serne moia zhivet*. En 1962 entrou na Unión de Escritores da URSS.

Entre os anos 1962 e 1965 realizou os altos estudos literarios da Unión de Escritores Soviéticos no Instituto de Literatura A. M. Gorky de Moscova. Daquela escribiu a novela autobiográfica "Sineva v arkane" e de volta ao territorio nenets publicou diversas coleccións poéticas en nenets como *Юдабэй я*, así como novelas e relatos. A partir de mediados da década de 1970 as editoriais publicaron as súas obras en ruso, orixinais ou traducidas do nenets, pero case non publicou en nenets ata a caída da Unión Soviética.

A súa última obra é a tradución ao nenets lingua da épica "Kalevala", que apareceu parcialmente en revistas pero non se publicou en libro.

Notas
-----

1. ↑  "Василий Николаевич Ледков", writers.aonb.ru
2. ↑  Laptander, Roza e M. Lublinskaia (2015). "A short introduction to the Nenets literature". *Rodnye yazyki*. 1(3), pp. 28-44

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4257102
* WorldCat
* VIAF: 231509323
* BRE: 2136975
* GND: 140276297

 |
Avaya ERS 2550T-PWR, conmutador Ethernet de 50 portos.
Dende hai tempo, a necesidade de interconectar ordenadores é primordial. Comezouse co uso dos hub ou concentradores, que o único que facían era xuntar fisicamente tódalas liñas que lle chegaban, coa única particularidade de que as amplificaba. É dicir, se tiña doce entradas e lle chegaba un dato por unha delas, este devolvía ese dato, amplificado, polas outras once.

Máis adiante, este obsoleto dispositivo evolucionou, e chamouse **switch** ou conmutador. Trátase dunha matriz intelixente, que lendo a MAC (enderezo físico da tarxeta de rede do equipo), saberá por que saída manda-lo dato (amplificado tamén).

Esta distinción evita a saturación doutras liñas e equipos, xa que a chegada dun dato non desexado a un equipo fai que este teña que collelo, le-la MAC de destino (na tarxeta de rede) e rexeitalo. Ademais, ó estar ocupada a liña, pode haber colisións.

Funcionamento
-------------

### Primeiro

Supoñamos que acendemos toda unha sala de ordenadores e co switch. Cando os equipos comecen a enviar datos, o switch non saberá cal é o enderezo MAC da tarxeta do equipo que entra por cada porto (debemos recordar que cada equipo se conecta a un porto de conmutador switch). Polo tanto, non lle queda outro remedio máis que funcionar como un hub ordinario, repetindo o dato por tódalas súas saídas.

### Segundo

Ó entrar un dato por un porto, o switch lerá a MAC de orixe e anotará na súa táboa a correspondencia entre ese porto e a MAC lida.
Como xa se sixo, o switch difunde o dato como un hub. A información chegara a tódolos equipos conectados. Ós que non lles interese (non son os destinatarios) rexeitarano, mentres que os outros elaboran unha resposta.

### Terceiro

O switch recibe agora, por un (ou máis) dos seus portos unha resposta. Agora xa poderá introducir na súa táboa a relación entre eses portos e as MAC de orixe.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rede informática.
* Hub.
* Router.
* MAC.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4503
* MAG: 119404949

 |
**Transversalización de xénero**, ***Mainstreaming*** ou **Enfoque Integrado de Xénero** é un concepto de política pública que consiste en avaliar as diferentes implicacións de calquera acción política sobre as mulleres e os homes, o que inclúe a lexislación e programas de calquera área ou ámbito. A transversalización ofrece unha abordaxe pluralista que valora a diversidade entre os homes e as mulleres. O concepto de transversalización de xénero foi inicialmente proposto durante a Terceira conferencia mundial sobre mulleres en Nairobi, Kenya. A idea foi impulsada pola comunidade de desenvolvemento da Organización das Nacións Unidas e foi formalmente definida en 1995, na Cuarta Conferencia Mundial sobre Mulleres en Beijing, China. Esta idea tamén foi citada no documento que resultou da conferencia, a chamada "Plataforma de Acción de Beijing".

Notas
-----

1. ↑  "bUSCatermos". *aplicacions.usc.es*. Consultado o 2019-09-16.
2. ↑  Rocío Jiménez Cortés. "El mainstreaming de género en la universidad en Historia(s) de Mujeres" (PDF). Perséfone. *(en castelán)*
3. ↑  "VI Plan Galego para a igualdade entre mulleres e homes. Estratexia 2013-2015" (PDF). *Xunta de Galicia*. Consultado o 13 de xuño de 2019.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
O **Tupolev Tu-22M** (ruso: Туполев Ту-22М; designación OTAN: **Backfire**) é un bombardeiro estratéxico e avión de ataque marítimo supersónico de xeometría variable e longo alcance desenvolvido pola oficina de deseño Tupolev nos anos 60. Segundo algunhas fontes, críase que o bombardeiro ía ser designado Tu-26 nalgún momento. Durante a guerra fría, the Tu-22M foi operado pola Forza Aérea Soviética (VVS) nun rol de bombardeiro estratéxico portamísiles, e pola Aviación Naval Soviética (Aviatsiya Voyenno-Morskogo Flota, AVMF) nun rol de avión antibuque de longo alcance. Unha cantidade significativa permanecía en servizo coa Forza Aérea de Rusia, e en 2014 máis de 100 Tu-22M estaban en uso. En abril de 2022 os Tu-22M usáronse para bombardear a cidade Ucraína de Mariupol.

Notas
-----

1. ↑  "The Tupolev Tu-22 "Blinder" & Tu-22M "Backfire"". *web.archive.org*. 2012-03-05. Archived from the original on 05 de marzo de 2012. Consultado o 2022-04-19.
2. ↑  Hoyle, Craig. "Kings of the swingers: Top 13 swing-wing aircraft". *Flight Global* (en inglés). Consultado o 2022-04-19.
3. ↑  "Russian Tu-22M3 bombers strike Mariupol". *www.ukrinform.net* (en inglés). Consultado o 2022-04-19.
O **Universitäts-Sport-Club Heidelberg**, abreviado **USC Heidelberg** e coñecido por motivos de patrocinio como **MLP Academics Heidelberg**, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Heidelberg, Baden-Württemberg. Fundado en 1951, desde 2021 compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano. O club posúe nas súas vitrinas nove títulos de liga e dúas copas de Alemaña. O equipo xoga os seus partidos como local no SNP Dome, pavillón con capacidade para 5 000 espectadores.

Historia
--------

O Heidelberg foi fundado como club en 1899 pola Universidade de Heidelberg, aínda que a sección de baloncesto non se creou até o ano 1952. O club foi un dos equipos dominantes do baloncesto alemán nas décadas de 1950 e 1960, gañando un total de nove títulos de liga, seis deles consecutivos entre 1956 e 1962, así como dous títulos de copa. A nivel europeo, o club competiu na máxima competición continental, actual Euroliga, nas temporadas 1960, 1961, 1962, 1967 e 1974. Porén, nunca superaron os oitavos de final. Após desapareceren da elite, o Heidelberg regresou á Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano, na temporada 2021−22 tras gañar en 2021 a ProA.

Títulos
-------

**Liga**

* **Campións (9)**: 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1960–61, 1961–62, 1965–66, 1972–73, 1976–77

**Copa**

* **Campións (2)**: 1977, 1978

Xogadores
---------

### Destacados

* Alemaña Christian Ast
* Alemaña Danilo Barthel
* Alemaña Paul Zipser
* Croacia Hrvoje Kovačević
* Estados Unidos Gregory Alvin Baker
* Estados Unidos Eric Palm
* Estados Unidos Jaleen Smith
* Estados Unidos Bernard Thompson

Notas
-----

1. ↑  "SNP Dome Heidelberg". *rhein-neckar-loewen.de* (en alemán). Consultado o 9 de agosto de 2021.
2. ↑  "Heidelberg – MLP Academics sind ProA-Meister der Saison 2020/21!". *MRN-News* (en alemán). 10 de maio de 2021. Consultado o 9 de agoasto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
* Páxina do equipo en Eurobasket.com