recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **MFK KPRF** (en ruso: *МФК КПРФ*) é un club de fútbol sala ruso, con sede en Moscova, e que milita na Superliga rusa. O equipo foi fundado en 2003 no seo do Partido Comunista da Federación Rusa (KPRF) e xoga os seus partidos como local no pavillón SK Yunost da cidade de Klimovsk, no óblast de Moscova. As cores do club son o vermello e o segundo uniforme é o branco.

Historia
--------

O equipo de fútbol sala do Partido Comunista da Federación Rusa (KPRF) foi fundado en 2003 cando, antes das eleccións á Duma Estatal, o Partido Ruso da Vida organizou un torneo de fútbol sala entre distintos partidos políticos rusos, no que competiron representantes comunistas, as xuventudes de Rusia Unida, a Unión de Forzas de Dereita, os socialdemócratas de Iábloko e o ultranacionalista Partido Liberal-Demócrata de Rusia de Vladimir Zhirinovskii. A vitoria foi para o KPRF, que decidiu darlle continuidade ao equipo.

Comezou a competir no campionato de Moscova, e trala chegada de xogadores de renome como Arkadii Beli, Alexandr Verizhnikov, Mikhail Markin ou Ilia Samokhin, o equipo acadou o ascenso á segunda división do fútbol sala ruso. Na tempada 2010/11 proclamáronse campións e ascenderon á Superliga, a máxima categoría do país. Na tempada 2015/16, co adestrador Vadim Iashin no banco, o club alcanzou por primeira vez os playoffs da liga, ao rematar na cuarta posición a tempada regular. Caeu finalmente nos cuartos de final, pero logrou clasificarse de novo para os playoffs nos seguintes anos.

Na tempada 2018/19 acabou a competición regular como segundo clasificado, só por detrás do MFK Gazprom-Ugra de Iugorsk, e chegou ata a final dos playoffs, onde se proclamou subcampión, tras perder contra o MKF Tiumen. Ao ano seguinte proclamouse campión de liga despois de ser primeiro na fase regular e de derrotar na final ao Gazprom-Ugra. Ademais debutou na Champions League, chegando ata as semifinais, onde foi eliminado polo FC Barcelona na quenda de penaltis. Na campaña 2020/21 acadou os cuartos de final da Champions League, onde caeu fronte ao Sporting de Portugal.

Palmarés
--------

* **Superliga de Rusia (1):** 2019/20.
* **Segunda división de Rusia (1):** 2010/11.

Notas
-----

1. 1 2  "Historia do club". *mfc-kprf.ru* (en ruso). Consultado o 13 de outubro de 2021.
2. ↑  "Barça - KPRF: ¡Con suspense, a la final! (3-3) (penaltis, 5-4)" (en castelán). 9 de outubro de 2020. Consultado o 13 de outubro de 2021.
3. ↑  "Movistar Inter resiste ante Ugra y se medirá en semifinales de la Champions al Sporting de Lisboa". *COPE* (en castelán). 29 de abril de 2021. Consultado o 13 de outubro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en ruso)*.
* MFK KPRF no sitio web oficial da UEFA *(en inglés)*.
* MFK KPRF na AMFR *(en ruso)*. Arquivado dende o orixinal.
Pergamiño Vindel
Cancioneiro da Biblioteca Nacional ou Cancioneiro Colocci-Brancuti: B 1278.
"**Ondas do mar de Vigo**" é o nome co que se coñece unha cantiga de amigo escrita en lingua galego-portuguesa polo trobador medieval Martín Codax. Toma o título do primeiro verso da obra. Aparece xunto a outras cantigas do mesmo autor no Pergamiño Vindel, onde se conserva a notación musical da cantiga.

O mar e as ondas aparecen en varias cantigas de Codax, como "Ay ondas que eu vin veer", e a vila de Vigo aparece tamén na composición "En o sagrad'en Vigo". Aparecen varios tópicos da cantiga de amigo, como o propio amigo ausente, ou os elementos da natureza como confidentes. Ao estar relacionada co mar, pertence ao subxénero da barcarola. Formalmente está formada por catro estrofas de tres versos. Ten paralelismos, leixaprén e refrán.

Notas
-----

1. ↑  "Cantiga "Ondas do Mar", obra del trovador gallego del siglo XIII Martín Codax." (en castelán). 28 de abril de 2016. Consultado o 4 de maio de 2016.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Beltran, V. (2003): "Martin Codax o el poeta intemporal". Alacant: Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* Lopes, Graça Videira; Ferreira, Manuel Pedro et al. (2011-), Cantigas medievais galego-portuguesas. Lisboa: Instituto de Estudos Medievais, FCSH/NOVA.
* Tavani, Giuseppe (2011): "Para unha lectura das cantigas de Martín Codax", en *Grial* nº 189. Vigo: Galaxia.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Ondas do mar de Vigo*** |

### Ligazóns externas

* Clasica2.com - Las Cantigas de Amigo de Martín Codax: Ondas do Mar de Vigo *(en castelán)*
**Ludolph van Ceulen**, nado en Hildesheim o 28 de xaneiro de 1540 e finado en Leiden o 31 de decembro de 1610, foi un matemático alemán.

Traxectoria
-----------

*De circulo & adscriptis liber* (1619)
Fillo de pais humildes, só terminou unha formación elemental. Emigrou aos Países Baixos por motivos relixiosos, onde foi profesor de esgrima e matemáticas. Ensinou en Delft e Leiden. No ano 1600 foi nomeado profesor de matemáticas e enxeñaría da Universidade de Leiden, onde permaneceu até o seu pasamento.

É coñecido principalmente por calcular o valor de π cunha aproximación de 35 cifras decimais utilizando o método dos perímetros mediante un polígono regular de 262 lados. De feito, este número foi coñecido no continente durante moito tempo como *número ludolphino*. Pasou gran parte da súa vida neste labor e a súa tumba reflícteo no feito de ter gravadas as 35 cifras: 3,14159265358979323846264338327950288.

Escribiu un tratado Sobre o círculo, onde se dá unha primeira aproximación de pi con 20 cifras decimais. O seu máis reputado estudante foi Willebrord Snel, quen traduciu dúas das obras de Van Ceulen ao latín.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de van Ceulen Arquivado 03 de maio de 2006 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Ludolph van Ceulen (1540-1610) *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q310771
* WorldCat
* VIAF: 27855179
* BMT: 153440
* BNE: XX5334062
* BPN: 74657687
* CERL: cnp00157873
* DeutscheBio: 117692506
* FAST: 1562047
* GND: 117692506
* ICCU: BVEV022906
* ISNI: 0000 0000 7987 961X
* LCCN: no2001021460
* MGP: 125232
* MR: 601722
* NKC: ntk2017966058
* NTA: 069409838
* openMLOL: 112841
* SUDOC: 195286596
* zbMATH: van-ceulen.ludolph

 |
***One-hit wonder*** (en galego:*Marabilla dun só éxito*) é un termo da industria musical que designa a un artista ou grupo que só é coñecido por un sinxelo exitoso.

Lista VH1 dos maiores one-hit wonders
-------------------------------------

Varios canais de televisión adicados á música como MTV, VH1 e MuchMusic fixeron especiais adicados ó tema. En 2002 o canal estadounidense VH1 transmitiu un especial de "100 maiores one-hit wonders da América". Os 20 primeiros foron:

1. Los del Río - "Macarena" (1996)
2. Soft Cell - "Tainted Love" (1982)
3. Dexys Midnight Runners - "Come On Eileen" (1983)
4. Right Said Fred - "I'm Too Sexy" (1992)
5. Toni Basil - "Mickey" (1982)
6. Baha Men - "Who Let the Dogs Out?" (2000)
7. Vanilla Ice - "Ice Ice Baby" (1991)
8. A-Ha - "Take on Me" (1985)
9. Gerardo - "Rico Suave" (1991)
10. Nena - "99 Luftballoons" (1984)

One-hit wonders en España
-------------------------

En España destacan como *One-hit wonders* Melody, Las Ketchup, Los del Río, Rebeca, Las Supremas de Móstoles ou El Koala entre outros.[]

Notas
-----

1. ↑  ""The Greatest : 100 Greatest One-Hit Wonders"". Arquivado dende o orixinal o 03 de febreiro de 2014. Consultado o 27 de agosto de 2015.
**Onán** é un personaxe bíblico do Antigo Testamento, mencionado no libro da Xénese como o segundo fillo de Xudá e, por tanto, un dos netos do patriarca Xacob.

Características
---------------

Er, o primoxénito de Xudá, segundo a Biblia, era malo e tería sido executado por Deus por un motivo que non queda aclarado. Como Er non deixara descendencia, Xudá mandou que Onán, o seu segundo fillo, fixese un casamento de levirato con Tamar, viúva de Er (Xénese 38:6-8). Así, se tivesen un fillo, a herdanza de primoxénito pertenceríalle como herdeiro legal de Er. Porén, se non o tivese, Onán quedaría coa súa herdanza de primoxénito..

Ao ter relacións sexuais con Tamar, a Biblia di que Onán *"desperdiciou o seu esperma na terra"* ou sexa, non a inseminou, derramando dese modo a súa semente. Esta conduta mereceu a desaprobación de Deus, que lle quitou a vida (Xénese 38:9-10).

Notas
-----

1. 1 2 3  JONES, R.D. *Os filhos de Judá*, Interpretación de Xénese 38. *(en portugués)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Masturbación

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q661074
* EBID: ID
* GEC: 0047365

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Maccabi Tel Aviv** (en hebreo: מכבי תל אביב), a miúdo coñecido sinxelamente como *Maccabi*, é a asociación deportiva máis importante de Israel. Con sede na cidade de Tel Aviv, dispón de seccións en diferentes deportes, entre as que destacan as de baloncesto, fútbol, balonmán e voleibol. O club tamén conta con equipos de judo, natación e outras disciplinas. A máis coñecida de todas elas é a do deporte da canastra, cinco veces campioa de Europa.

Sección de baloncesto
---------------------

*Artigo principal**:* Maccabi Tel Aviv B.C..
O Maccabi Tel Aviv B.C. é o conxunto máis laureado do baloncesto israelí e un dos máis prestixiosos de Europa. O Maccabi baloncesto foi fundado a mediados dos anos 30 e dende entón foi o dominador absoluto do baloncesto do seu país ao gañar 48 títulos de Liga e 37 de Copa (a maio de 2010). Pero o gran prestixio do Maccabi débese, con todo, ás súas participacións nas competicións internacionais. Os "macabeos" (como son popularmente coñecidos) gañaron en cinco ocasións a Euroliga, sendo finalista noutras oito. Tamén conquistaron a Copa Intercontinental nunha ocasión.

Este conxunto de Tel Aviv é o equipo da FIBA que en máis ocasións se enfrontou a franquías da NBA ao disputar once partidos, vencendo en catro deles. En 1978, derrotou aos Washington Bullets; en 1984, aos New Jersey Nets e aos Phoenix Suns, e en 2005, aos Toronto Raptors no seu propio pavillón. Desta forma, o Maccabi converteuse no primeiro conxunto da FIBA que derrotou a un da NBA na súa propia cancha.

Sección de fútbol
-----------------

*Artigo principal**:* Maccabi Tel Aviv F.C..
A sección de Fútbol, o Maccabi de Tel Aviv F.C. é un do equipo máis importantes do país ao lograr 20 Ligas, 22 Copas e 2 Copas de Asia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Maccabi Tel Aviv*** |

* Maccabi de Tel Aviv B.C.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1389899
* WorldCat
* VIAF: 1533151433027456420007
* GND: 7563766-2

 |
**Llama M-82** é unha pistola semiautomática desenvolta polo fabricante español *Llama - Gabilondo y Cía. S.A.* (Vitoria) en 1986. É regulamentaria nas Forzas Armadas de España dende 1988. Número OTAN de Catálogo 1005-33-161-6325.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| Llama M-82 do Exército de Terra de España. |

Descrición
----------

É unha arma de tiro tenso, dedicada á defensa inmediata do persoal. É de dobre acción, con canón é peche móbiles. Funciona aproveitando a enerxía do retroceso causada polo disparo acumulada no resorte recuperador. A ánima ten seis raias a *dextrórsum*.

A pistola mide 209 milímetros e o canón 114. Pesa 1.100 gramos, 875 gramos con estrutura de aliaxe lixeira. A mira e o punto de mira están fixos.

Emprega munición 9x19 mm OTAN *Parabellum*. O cargador, de 210 gramos, é de 15 cartuchos, cun peso cada un de 12'15 gramos. A velocidade inicial do proxectil e de 369 m/seg e o seu alcance eficaz é de 50 metros.

Notas
-----

1. ↑  O proxectil sae xirando no sentido das agullas do reloxo (dende o punto de vista do tirador).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Llama M-82*** |

### Bibliografía

* *Vademecum general de armamento y material* en CD, Mando de Apoyo Logístico del Ejército, 2002 *(en castelán)*.
* Revista *Ejército de Tierra español*; *Armamento, material y equipo del Ejercito de Tierra*, número extraordinario, xuño de 2004 *(en castelán)*.

### Outros artigos

* Heckler & Koch G36.

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina da Armada española *(en castelán)*.
Prato servido con *pelmeni* e unha porción de *smetana*, pronto para comer.
O ***pelmeni*** (пельмени en ruso, singular *pel'men`*, пельмень; *пяльмені* en belaruso; *pilmän(när)/пилмән(нәр)* en tártaro) é un prato tradicional da Europa do leste (principalmente da cociña rusa). Elabórase con recheo de pequenas bólas de carne elaboradas de carne picada de porco, de año ou boi. A masa que arrodea a bóla de carne realízase con fariña, ovos, auga e ás veces de leite. A receita tradicional do Ural cómpre o 45% de carne de vaca, o 35% de año e o 20% de porco para facer o recheo. As especias a miúdo difiren, tales como pementa, cebolas, e o allo, mestúranse no recheo. O *pelmeni* é unha comida con claras connotacións sociais, trátase da "comida dos traballadores".

Notas
-----

1. ↑  "Food culture in Russia and Central Asia", Glenn Randall Mack, Asele Surina, Ed. Greenwood Publishing Group, 2005, ISBN 0-313-32773-4, 9780313327735
2. ↑  "St Petersburg: city guide", Tom Masters, Steve Kokker, Ed. *Lonely Planet*, 2005, ISBN 1-74104-169-4, 9781741041699

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pelmeni Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Ravioli - semellante
* Syrniki
* Varéniki
* Pierogi

### Ligazóns externas

* Receita de *pelmeni* de carne, unha tradicional comida rusa (en castelán con fotos)
* Historia do *pelmeni* (en ruso)
* Pelmeni Arquivado 13 de febreiro de 2015 en Wayback Machine. (en ruso)
* Receita (en ruso, con abundantes fotos)
* *Pelmeni*, produción industrial (en ruso)
* Receita de *pelmeni* con fotografías, paso a paso
**Ljubov A. Rebane** (de nacemento Chagalova), nada o 6 de setembro de 1929 San Petersburgo e finada o 13 de xuño de 1991 en Talín) foi unha relevante física de Estonia.

Traxectoria
-----------

Graduouse na Universidade Estatal de San Petersburgo en 1952 e recibiu un doutoramento en Física e Matemáticas en 1961 desde a mesma universidade.

Recibiu o Premio Estatal da URSS (ruso: Госуда́рственная пре́мия СССР) en 1986, xunto con Renda Avarmaa, Anšel Gorohhovski, Romano Personov, Boris Harlamov, Jevgeni Alšits, Ljudmila Bõkovskaja, Vladimir Maslov, Jaak Kikas e Konstantin Solovjov, polos artigos "Alto-spectral-resolución spectroscopy e para o persistente spectral o buraco que queima de moléculas e sólidos" (ruso: Авармаа, Рейн Арнольдович, зав. сектором, Гороховский, Аншель Александрович, Кикас, Яак Вернерович, ст. н. с. Альшиц, Евгений Иосифович, Быковская, Людмила Анатольевна, мл. н. с. Института физики АН ЭССР; Маслов, Владимир Григорьевич, ст. н. с. ГОИ имени С. И. Вавилова; Ребане, Любовь Александровна, ст. н. с. ИХБФАН ЭССР; Соловьёв, Константин Николаевич, зав. лабораторией Института физики АН БССР, — за цикл работ «Фотовыжигание стабильных спектральных провалов и гелективная спектроскопия сложных молекул» (1972—1984)).

En 1980, foi nomeada catedrática na Universidade de Tartu (Estonia).

Notas
-----

1. ↑  EE 14: 418.
2. ↑  "Ljubov A. Rebane". *Physics Today* **45**: 137–138. Bibcode:1992PhT....45j.137M. doi:10.1063/1.2809852.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
3. ↑  "Ljubov A. Rebane, física". *Mujeres con ciencia* (en castelán). 2016-09-06. Consultado o 2022-09-06.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ljubov A. Rebane, física no blog Mujeres con Ciencia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6660972
* WorldCat
* VIAF: 1968149544574900490002
* GND: 1179717546

 |
**Lucía César Veloso**, nada en Vilagarcía de Arousa en 1984, é unha cantareira, pandeireteira, mestra de música e política galega do BNG.

Traxectoria
-----------

Da parroquia de Bamio, é irmá do ciclista Gustavo César Veloso. Diplomada en maxisterio musical na Universidade de Santiago de Compostela. É cantareira e pandeireteira  e forma parte do grupo de música tradicional Malveiras e dá clase de música en diversas asociacións culturais como *O Gato Negro* ou a Asociación de Mulleres Rurais de Carril. 

Nas eleccións municipais de 2015 integrou a candidatura do BNG ao concello de Vilagarcía no número 3 como independente lista que logrou dous concelleiros mais a renuncia en setembro da cabeza de lista, María Villaronga, fixo que entrase na corporación municipal e asemade entrou a militar no Bloque. En 2018 ao deixar Xosé Leirós a portavocía do grupo municipal Lucía César Veloso converteuse na nova voceira. Nas eleccións municipais de 2019 foi a candidadata á alcaldía de Vilagarcía polo BNG tornando a única elixida da listaxe da súa formación.

Notas
-----

1. ↑  "As Letras Galegas vístense de música e arte en terras carrilexas". *Diario de Arousa*. 18 de maio de 2018.
2. ↑  "O BNG elixe a Lucía César Veloso cabeza de lista para a alcaldía de Vilagarcía". *La Voz de Galicia*. 8 de setembro de 2018.
3. ↑  "Lucía César Veloso: "Non se pode dilatar máis a organización do Concello, xa é hora de poñerse a traballar"". *Faro de Vigo*. 11 de setembro de 2015.
4. ↑  "O BNG arroupa a María Villaronga na súa despedida". *La Voz de Galicia*. 10 de setembro de 2015.
5. ↑  "Candidatos:Lucía César Veloso". *Faro de Vigo*.
6. ↑  "Lucía César Veloso presenta as súas credenciais como candidata do BNG". *La Voz de Galicia*. 23 de novembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* "O canto da prisión" Vídeo no YouTube
**P80** é a designación do motor foguete usado polo lanzador europeo Vega na súa primeira etapa.

Características
---------------

O motor P80 usa o propelente sólido HTPB 1912. Foi desenvolvido pola empresa Fiat-Avio para introducir tecnoloxías de baixo custo en foguetes de propelente sólido para ser reutilizadas en futuras evolucións do foguete Ariane 5. Entre as novas tecnoloxías usadas están o uso dunha carcasa de epoxy-grafito de 3 metros de diámetro, o uso de goma de baixa densidade para o illamento interno, unha baixa proporción de ligante e unha alta proporción de aluminio no propelente, unha tobeira simplificada que fai uso dun material lixeiro a base de carbono fenólico, un acendedor consumible e control vectorial da tobeira mediante un dispositivo electromecánico que fai uso de baterías de ión litio.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14  Mark Wade (2011). "P80" (en inglés). Consultado o 27 de decembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Zefiro 9
* Zefiro 23
* Vega (foguete)
* Ariane 5
Promielocito basófilo
Promielocito eosinófilo
Promielocito neutrófilo
Un **promielocito** (ou **progranulocito**) é unha célula precursora dos leucocitos granulocitos, que se orixina a partir do desenvolvemento dos mieloblastos e convértese despois en mielocito. Os promielocitos miden de 12-20 microns de diámetro. O núcleo dun promielocito é reniforme e de aproximadamente o mesmo tamaño que o dun mieloblasto, pero o seu citoplasma é moito máis abondoso. Tamén teñen uns nucléolos menos prominentes que os dos mieloblastos e a súa cromatina é máis e groseira e grumosa. O citoplasma adoita ser basófilo e contén gránulos primarios (azurófilos) vermellos/púrpuras con membrana e encimas, que non apaecían na etapa anterir de mieloblasto. Os gránulos azurófilos miden de 0,1 a 0,25 microns de diámetro e orixínanse no aparato de Golgi. O promielocito tardío diferénciase en tres liñas celulares con propiedadeds de tingidura e ultraestrutura específicas (de carácter basófilo, eosinófilos e neutrófilo), que son os mielocitos.

Galería
-------

* Promielocito nun exame de medula óseaPromielocito nun exame de medula ósea
* HematopoeseHematopoese

Notas
-----

1. 1 2 3  "Promyelocyte - LabCE.com, Laboratory Continuing Education". *www.labce.com*. Consultado o 2018-11-21.
2. ↑  Don W. Fawcett.. Tratado de Histología. 11ª edición. Interamericana-McGraw Hill. Páxinas 249-250. ISBN 84-7605-361-4

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Imaxe de Histoloxía: 01806loa – Histology Learning System na Universidade de Boston - "18. Medula ósea e hematopoese: frotis de medula ósea, **promielocito** e eritroblastos "
* Histoloxía no KUMC *blood-blood08* "Medula ósea"
* Histoloxía no KUMC *blood-blood11* "Medula ósea"
* "White Cell Basics: Maturation" en virginia.edu
* Histology image: 75\_02 no Health Sciences Centre da Universidade de Oklahoma - "Frotis de medula ósea"
* Promyelocyte *Medical Subject Headings* (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2382063
* MAG: 119157973

 |


  


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Pascual Rey Castro**, nado en Ferrol cara a 1873 e finado en Madrid en febreiro de 1935, foi un fotógrafo galego.

Traxectoria
-----------

Iniciouse na fotografía como afeccionado, cos consellos de Andrés Avelino Comerma Batalla. Iniciou as súas colaboracións coa prensa participando no concurso do semanario *Revista Moderna* e en 1898 publicou dúas fotografías na revista *El Mundo Naval Ilustrado*. En abril dese ano expuxo os seus retratos e en xuño obtivo o primeiro premio do certame da *Revista Moderna*. O ano seguinte obtivo unha mención honorífica no concurso de fotografías organizado por *La Ilustración Española y Americana* e o 30 de agosto abriu o seu gabinete fotográfico na rúa Real de Ferrol. En 1905 foi nomeado delegado na provincia da Coruña na Exposición Nacional de Fotografía en Madrid, e en 1908 obtivo a medalla de ouro e diploma na Exposición do Traballo e Progreso. Foi colaborador gráfico de *Vida Gallega* e *ABC*. En 1915 vendeu o seu gabinete fotográfico.

Presentouse ás eleccións municipais en 1909, pero non saíu elixido. Foi elixido vogal do Partido Democrático ferrolán en 1911.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Arias García en 1898 e foi pai de Pascual Rey Arias.

Recoñecementos
--------------

Foi nomeado Cabaleiro da Orde de Isabel a Católica en 1905.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-2-1935, p. 9.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pascual Rey Castro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Antonio Blanco Núñez (13/4/2020) "Pascual Rey Castro" nacidosenferrol.wordpress.com
Coordenadas: 42°33′19″N 8°37′54″O﻿ / ﻿42.555278, -8.631667

Aspecto do río Barosa dende a parte baixa do parque.

O **Parque da Natureza do Río Barosa** é un espazo natural do norte do concello de Barro, na provincia de Pontevedra, preto do límite co concello de Portas, sito a carón da estrada N-550 que comunica Pontevedra con Santiago de Compostela.

Características
---------------

O río Barosa descende por varias fervenzas salvando un desnivel de 60 metros, no cal foron construídos 12 muíños, algúns deles rehabilitados pola Escola Obradoiro "Camiño de Santiago-Barro". O Barosa desauga no río Chaín, á súa vez afluente do río Umia.

Placa nun dos muíños do parque.
Na parte baixa do parque hai unha pequena lagoa, varias cales de auga, varias pontellas e dúas pontes canadenses de madeira que comunican a beira do río cunha insua acondicionada como zona recreativa. A vexetación tamén é de salientar, principalmente constituída por especies de ribeira na parte baixa rodeadas de fragas nas abas do monte. A principal especie é o carballo (*Quercus robur* L.) Nas carballeiras atopamos outras especies: amieiro, castiñeiro, bidueiro, abeleira, pradairo, salgueiro, cerdeira brava, pereira brava etc. Algunhas especies amosan a influencia mediterránea, é o caso do loureiro, o érbedo ou o piñeiro bravo (*Pinus pinaster*). Tamén hai eucaliptais nas partes altas.

Unha ruta de sendeirismo chamada "Sendeiro dos muíños da Barosa" percorre o parque de comezo a fin por unha das beiras do río, e volve pola outra beira ata o comezo, completando uns 4 km de andaina. Varios paneis informan da dificultade e lonxitude do camiño. No verán é cando recibe máis visitantes, algúns deles peregrinos que chegan facendo o Camiño Portugués.

Unha placa recorda que neste lugar, en 1809, e no marco da guerra da Independencia, tivo lugar un enfrontamento entre o batallón do cadete Benito Godoy Araujo e unha carruaxe do mariscal Soult que provocou no duque de Wellington palabras de loanza para os galegos en xeral: "Españois, adicádeos a imitar ós inimitábeis galegos".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Galería de imaxes do río Barosa
* Galería de imaxes dos muíños de Barro

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque da Natureza do Río Barosa*** |

* Información e fotografías en GaliciaMaxica *(en castelán)*
**Pedro Antonio Cerviño Núñez**, nado en Moimenta (Campo Lameiro) o 6 de setembro de 1757 e finado en Buenos Aires o 30 de maio de 1816, foi un cartógrafo, agrimensor e matemático galego.

Traxectoria
-----------

Cara 1781 emigrou a América e, posiblemente, en 1782 trasladouse a Buenos Aires. En 1783 foi nomeado enxeñeiro da expedición de recoñecemento da mina de ferro de Potosí. Parece que tres anos despois realizou unha carta dos ríos Paraná e Uruguai. De volta a Bos Aires en 1792, foi o encargado de deseñar un novo peirao, rúas e a ampliación da enseada de Barragán (1801). Foi, xunto con Alsina Gassa, impulsor e director da Escuela Náutica (1799), na que impartía clases de xeometría, trigonometría, hidrografía e debuxo ata a súa desaparición (1806). Foi partidario da difusión da ciencia para mellorar as condicións de vida da sociedade. Realizou traballos de carácter cartográfico, como o plano para ampliar as fronteiras dos indios (1801) ou o plano do arroio Maldonado (1805), e en 1814 foi o encargado de elaborar o plano topográfico de Bos Aires. Tamén fixo diversos traballos sobre as linguas indíxenas. Colaborou no xornal *Telégrafo mercantil, rural, político e económico e historiográfico del Río de la Plata* (1801-1802) e no *Semanario de Agricultura, Industria y Comercio*.

O CEIP de Campo Lameiro leva o seu nome, así como unha escola de primaria no barrio porteño de Flores, na que estudou o papa Francisco.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 23 de maio de 2012. Consultado o 14 de maio de 2012.
2. ↑  "Escuela Nº 08 D.E. 11 "Cnel. Ing. Pedro Antonio Cerviño"". *Turismo Buenos Aires*. Arquivado dende o orixinal o 02 de xuño de 2020. Consultado o 21 de marzo de 2020.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vázquez Rivarola, H. G. (2009). *Cerviño, Hijo de Galicia, Padre de Argentina*. Galicia en el Mundo.

### Ligazóns externas

* "Pedro Antonio Cerviño". *Álbum de Galicia* do Consello da Cultura Galega.
* "Pedro Antonio Cerviño". *Álbum da Ciencia* do Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9057400
* WorldCat
* VIAF: 187000187
* BLBNB: 000315339
* BNA: 000039750
* BNE: XX4927464
* DBE: pedro-antonio-cervino-nunez
* GND: 1191727831
* LCCN: no2011163965

 |
A **pronunciación** ou **pronuncia** refírese á maneira en que unha palabra ou lingua é falada e tamén ó xeito en que alguén pronuncia unha palabra.

Unha palabra pode ser falada de formas diferentes por varios individuos ou grupos, dependendo moitos factores sociolingüísticos, por exemplo o lugar na cal creceron ou o sitio onde viven.

Terminoloxía lingüística
------------------------

O xeito no cal un individuo pronuncia palabras depende en primeiro lugar das unidades básicas de son que usa na súa lingua. A póla da lingüística que estuda estas unidades de son é a fonética. Os sons que desempeñan o mesmo papel agrúpanse xuntos en clases chamadas fonemas; o estudo destas fonemas realízao a fonoloxía.

Cabe salientar que, do mesmo xeito que diferentes idiomas posúen diferentes palabras para referir a certas cousas, moitos teñen ademais diferentes formas, non só de pronunciar, senón tamén de agrupar esas fonemas. No galego, as palabras agrúpanse en sílabas, como unidade suprafonémica mínima. En cambio, noutras linguas, como o latín ou o xaponés, as sílabas poden descomporse en mouras.

Pronuncia noutras linguas
-------------------------

### Pronuncia en inglés

En inglés, algunhas palabras con dúas ou máis letras pódense combinar para facer diferentes sons. Por *e*xemplo, *ie* pode representar o son /e/ en *friend* ou /*ai*/ en pé. Outra combinación común de dúas letras é a combinación ou, *ow* e *oa*.

Notas
-----

1. ↑  "Homes and habits" [Hogar y hábitos] (PDF). *Complete PET* (en inglés). Madrid: Cambridge University Press. ISBN 9788483237397.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184377
* BNCF: 19417
* BNF: 11976126q
* BRE: 3179579
* EBID: ID
* GND: 4003877-4
* JSTOR: pronunciation
* LCCN: sh85107435
* MAG: 2780844864
* NDL: 00563033
* NKC: ph120514

 |
O **MD Helicopters MD Explorer** é un helicóptero utilitario lixeiro. Deseñado a principios dos 90 por McDonnell Douglas Helicopter Systems, no presente está fabricado por MD Helicopters. Existen dou modelos do helicóptero, o orixinal **MD 900**, e o seu sucesor, o **MD 902**.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

En xaneiro de 1989 McDonnell Douglas Helicopters lanzou oficialmente o desenvolvemento do Explorer, inicialmente chamado MDX. O Explorer foi o primeiro helicóptero de McDonnell Douglas en incorporar o sistema NOTAR dende o seu deseño inicial. McDonnell Douglas asociouse con Hawker de Havilland of Australia para fabricar as células. Fabricáronse 10 prototipos sendo sete deles usados para probas en terra. McDonnell Douglas Helicopters converteuse no cliente de lanzamento da serie de motores Pratt & Whitney Canada PW200, cun acordo exclusivo para equipar os primeiros 128 Explorer con dous PW206A. Mentres tanto, os plans para ofrecer o Turbomeca Arrius como opción descartáronse. O primeiro voo do Explorer tivo lugar o 18 de decembro de 1992. A certificación da FAA para o Explorer chegou o 2 de decembro de 1994, e a da JAA pouco despois.

En setembro de 1997 introducíronse varias melloras, incluídos motores turboeixo PW206E con clasificacións máis altas dun só motor operativo, entradas de aire dos motores revisadas, deseño mellorado da entrada do NOTAR e un sistema de control do estabilizador máis potente. Os beneficios incluían un alcance e resistencia mellorados e un incremento no peso máximo de engalaxe. Este Explorer mellorado foi designado de xeito non oficial MD 902.

En setembro de 2000 o Explorer comezou a entregarse co mellorado turboeixo PW207E, cun mellor rendemento do motor en ambientes quentes e altos e no caso de que un deles deixase de funcionar.

O MD Explorer conta cosistema antitorque NOTAR, que incrementa a seguridade, produce menores niveis de ruído e mellora o rendemento e o control. En lugar dun rotor de cola antitorque, unha saída dun ventilador diríxese fóra das rañuras no brazo de cola, usando o efecto Coandă para o control de guiñada. Boeing mantén os dereitos do deseño da tecnoloxía NOTAR a pesar de vender a liña de helicópteros da antiga McDonnell Douglas a MD Helicopters a principios de 1999. O Explorer tamén conta cun rotor principal de cinco pás de materiais compostos, ademais dunha fuselaxe e cola de fibra de carbono.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Frawley, Gerard (2003). *The international directory of civil aircraft, 2003/2004*. Shrewsbury: Airlife. ISBN 1875671587. OCLC 1244855546.
2. ↑  Warwick, Graham. "Rotorcraft Power: PW206A described.". *Flight International*. 13-19 de xullo de 1994.
**Manuel Rodríguez-Arijón Pallas**, nado en Carballo en 1895 e finado no mesmo concello en 1963, foi un inventor galego.

Traxectoria
-----------

De orixe familiar en Vilar de Peres (Rebordelos), con 16 anos migrou dende a casa paterna na Pereira (Noicela) a Cuba e aos Estados Unidos, primeiro a Tampa (Florida) e posteriormente a Nova York.

En 1936 presentou unha solicitude de patente das pinzas dos tirantes, concedida en 1938. En Nova York rexentou un negocio no que vendía o invento que el mesmo fabricara. Grazas ao seu invento foi convidado a ser membro do Chartered Institute of American Inventors, unha das asociacións de inventores máis importantes do seu tempo.

De volta a Galicia, viviu na súa casa do lugar de Rebordelos (Carballo) ata que faleceu en 1963.

A figura de Manuel Rodríguez-Arijón Pallas volveuse coñecida logo de que o Concello de Carballo impulsase xunto con Phottic o proxecto Carballo na Memoria, para compilar o patrimonio fotográfico municipal. Entre as imaxes achegadas por un descendente seu, encontrábanse imaxes da patente.

Notas
-----

1. ↑  Barro, David. "Galicia ten un relato" (PDF). *Galicia. O deseño como motor* (en galego e castelán) (Xunta de Galicia): 14. Consultado o 20 de outubro de 2019.
2. 1 2  Rey, Manuel (29 de novembro de 2017). "Descobren que un galego inventou as pinzas dos tirantes grazas a unha foto familiar". GCiencia. Consultado o 19 de outubro de 2019.
3. ↑  Viñas, María (15 de xullo de 2018). "Que una foto vale por mil recuerdos". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 20 de outubro de 2019.
A **Orquesta de Cámara Reina Sofía** ou **OCRS** (en galego *Orquestra de Cámara Raíña Sofía*) é unha orquestra de cámara profesional con sede na cidade de Madrid (España).

Historia
--------

A primeira interpretación da orquestra tivo lugar no Teatro Real de Madrid en 1984 nun concerto presidido pola Raíña Sofía. Dende aquela, a orquestra ten interpretado todo o repertorio para corda e orquestra de cámara e actúa con frecuencia no Auditorio Nacional de Madrid e outras salas de prestixio.

Colaboracións e concertos
-------------------------

A orquestra ten colaborado con solistas do talle de Alicia de Larrocha, Pepe Romero, Montserrat Caballé, Philippe Entremont, Nicanor Zabaleta, Joaquín Achúcarro, Henryk Szeryng, Yehudi Menuhin ou Neville Marriner entre outros.

A Orquesta de Cámara Reina Sofía actuou con frecuencia nos máis prestixiosos escenarios de todo o mundo, como o Teatro alla Scala de Milán, Accademia Nazionale di Santa Cecilia de Roma e outros lugares en Zürich, Montevideo e Berna.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2834623
* WorldCat
* VIAF: 126761149
* ISNI: 0000 0001 2033 7645
* LCCN: n87145021
* MusicBrainz: ID

 |
**Manuel Rodríguez Castelao**, nado en Rianxo o 6 de setembro de 1905 e finado en Vigo o 23 de abril de 1937, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

De esquerda a dereita: Manuel Antonio, Manuel R. Castelao, Rafael Dieste, José Losada Castelao e Laureano Lorenzo, en 1920.
Fillo de Manuel Rodríguez Ínsua e Pilar Castelao Genme, casados o 31 de agosto de 1903, era medio irmán de José Losada Castelao. Estudou no Colexio León XIII de Vilagarcía. Mestre, aprobou as oposicións en 1933 e foi destinado á escola de Fincheira e despois na do Pazo. Afeccionado ao teatro e pintor. Foi elixido concelleiro de Rianxo nas eleccións de maio de 1931, cargo do que dimitiu en outubro de 1934. Foi un dos fundadores do Partido Galeguista de Rianxo en 1933 e foi conselleiro da zona. Foi detido con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934. En marzo de 1936 foi o delegado do gobernador civil encargado de suspender á corporación de Rianxo e nomear unha nova. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936, fuxiu e, despois de nove meses agochado, tentou escapar no bou Eva pero foron delatados e os falanxistas asaltaron o barco. Manuel e os seus oito compañeiros decidiron suicidarse antes de caer en mans dos falanxistas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Comoxo, Xosé; Santos, Xesús (2006). *Saúde e República (Rianxo 1930-1936) Política e sociedade*. Concello de Rianxo.

### Outros artigos

* Asalto do bou Eva

### Ligazóns externas

* Comoxo, Xosé; Santos, Xesús (2009): "Manuel Rodríguez Castelao ("Insua"). Apuntes da súa curta vida (I)" e "A tráxica morte dos irmáns "Insua" (e II)"
* 

* Manuel Rodríguez Castelao na páxina web *Nomes e Voces*.
**Manuel Acuña Roxas**, nado en Roxas City (daquela Capiz) o 1 de xaneiro de 1892 e finado en Pampanga o 15 de abril de 1948, foi un avogado e político filipino, primeiro presidente da República de Filipinas, despois que o país se tornase independente dos Estados Unidos. Gobernou entre o 4 de xullo de 1946 ata a súa morte por ataque cardíaco, o 15 de abril de 1948.

Traxectoria
-----------

Descendente de mexicanos, sino-filipinos e biscaíños, estudou Dereito na Universidade de Manila, graduándose na primeira promoción de 1913. Inmediatamente ingresou na política, converténdose en fiscal provincial. O 1921 foi elixido para a Casa dos Representantes.

Tumba de Manuel Roxas
Despois do establecemento da Mancomunidade de Filipinas (en inglés, *Commonwealth of the Philippines*), Roxas foi nomeado membro da Asemblea unicameral, e serviu no gabinete do presidente Manuel L. Quezon. Despois que as emendas á constitución de 1935 fosen aprobadas, foi elixido para o Senado, pero a invasión xaponesa durante a segunda guerra mundial impediu que asumise o cargo.

En 1942, Roxas foi capturado polas forzas de invasión xaponesas. Cando as tropas americanas reocuparon Filipinas, foi apresado como colaborador dos xaponeses, pero o xeneral Douglas MacArthur rehabilitouno. Nas eleccións de 1946 Roxas presentouse como candidato e foi elixido, converténdose en presidente o 4 de xullo dese mesmo ano. Morreu dun ataque do corazón na Base Aérea Clark, dos Estados Unidos, cando daba un discurso.

| Presidente de Filipinas |
| --- |
| *Segue a:* Sergio Osmeña | **Manuel Roxas**(1946-1948) | *Precede a:* Elpidio Quirino |
| *Partido Liberal ng Pilipinas* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223419
* WorldCat
* VIAF: 92574928
* BMT: 176613
* BNF: 17799861s
* BRE: 3516939
* EBID: ID
* FAST: 449549
* ISNI: 0000 0001 1792 3547
* LCCN: no00045005
* Munzinger: 00000001557
* NLA: 35493792
* NNDB: 000098850
* OL: OL2241147A
* SNAC: w68d0dds
* WikiTree: Roxas-28

 |
Os **otoe** son un pobo indíxena do medio oeste dos Estados Unidos de América. A súa lingua, o chiwere, forma parte da familia síux e é falada por outros pobos afíns como os iowa e os missouria.

Historicamente, os otoe vivían como un pobo semi-nómade nas chairas centrais a carón do río Missouri, nos estados de Nebrasca, Kansas, Iowa e Missouri. Construían casas de cortiza de umeiro cando traballaban a terran, e usaban tipis cando viaxaban, como outras tribos das chairas. Moitas veces abandonaban as súas aldeas para cazar bisontes.

No século XIX, moitas das súas vilas foron destruídas mor das liortas con outras tribos. O contacto cos europeos e as enfermidades xogaron un papel principal no seu declive. Hoxe en día, están federalmente recoñecidos como "tribo otoe de Oklahoma", e comparten reserva co pobo sauk e meskwaki.

Territorio tribal dos otoe.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pobo otoe Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lingua chiwere

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1790907
* LCCN: sh85096040

 |
*Non confundir con:* **Juan Manuel Rodríguez Fernández**
**Manuel Rodríguez Fernández**, coñecido como **Coxo de Cabral** ou **Manolo de Cabral**, nado 1914, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado a filas e desertou e estivo fuxido. Membro do grupo de José García Morales e o seu irmán. Fuxido con Delmiro Barreiro Cubeiro e Guillermo Santos Caride, en 1939 presentáronse ao gobernador civil de Pontevedra Manuel Gómez Cantos, pero fuxiron novamente ao saber que ían ser detidos. En xullo de 1940 foi procesado por atraco e roubo con Amador García Coco e Guillermo Santos Caride. Nese ano presentouse novamente ante a Garda Civil e vendeu aos seus antigos compañeiros, caendo pola súa delación Julio Guillén Biel e Jesús Lago González. Pronto foi liberado

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-5-1939, p. 8.
2. ↑  Requisitoria, *El Pueblo Gallego*, 16-6-1940, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 118. ISBN 84-8485-231-8.
**PL/1**, acrónimo de **P**rogramming **L**anguage **1** (**L**inguaxe de **P**rogramación **1**), foi proposto por IBM cara a 1970 para responder simultaneamente ás necesidades das aplicacións científicas e comerciais, dispoñible nas novas plataformas de utilidade xeral IBM 360 e máis adiante IBM 370.

Esta linguaxe tiña moitas das características que máis adiante adoptaría a linguaxe C e algunhas de C++. Por desgraza, IBM rexistra o nome da linguaxe como forma de manter control sobre o seu desenvolvemento, o que disuadiu a outras empresas de dar ese nome ás súas implementacións. Non sendo posible atopar unha única linguaxe para diversas plataformas, os potenciais usuarios da linguaxe preferiron non adoptalo a pesar das súas múltiples innovacións, que incluían multiprocesamiento, recursión, estruturas de control modernas, facilidades para a posta a punto, asignación dinámica de espazo para estruturas de datos, procedementos xenéricos etc.

Con todo, dentro dos usuarios de IBM, a linguaxe utilizouse con bastante intensidade, e o proxecto Multics utilizou PL/1 como linguaxe de desenvolvemento para o seu sistema de operación.

PL/1 foi probablemente a primeira linguaxe comercial cuxo compilador estaba escrito na linguaxe que compilaba.

Exemplo de programa
-------------------

```
Test: procedure options(main);

  declare My_String char(20) varying initialize('Hello, world!');
   
  put skip list(My_String);
  
end Test;
```

Estándar
--------

* ANSI X3.74-1987 (R1998) Title: Information Systems - Programming Language - PL/I Xeral-Purpose Subset

| * v
* c
* e
Linguaxes de programación |
| --- |
| Baixo nivel | 

|  |  |
| --- | --- |
| Primeira xeración | Código máquina |
| Segunda xeración | Assembly |

 |
| Alto nivel | 

|  |  |
| --- | --- |
| Terceira xeración | 
* A+
* ABC
* Algol
* B
* BASIC
* C
* C++
* C#
* COBOL
* CPL
* D
* E
* Fortran
* Go
* Java
* JavaScript
* Lisp
* Objective-C
* PL/1
* Pascal
* Smalltalk
* Visual Basic .NET

 |
| Cuarta xeración | 
* Clarion
* Clipper
* Clojure
* Common Lisp
* Erlang
* GNU Octave
* Haskell
* Lisp
* Lua
* Julia
* Perl
* PHP
* Prolog
* Python
* R
* Ruby
* Rust
* S
* Scilab
* Stata
* SQL

 |
| Quinta xeración | 
* Mercury
* OPS5
* Prolog

 |

 |
| 
* Ambiente de desenvolvemento
* Metaprogramación
* Programación a nivel funcional
* Programación estruturada
* Programación non estruturada
* Programación imperativa
* Programación modular
* Programación multidimensional
* Orientación a obxectos

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223433
* GEC: 0051244
* LCCN: sh85102553
* MAG: 2776201730
* NKC: ph117978

 |
**Encarnación Margarita Isabel Verdugo Díez**, coñecida popularmente como **Margarita Landi**, nada en Málaga o 19 de novembro de 1918 e finada en Albandi (Carreño, Asturias) o 6 de febreiro de 2004, foi unha xornalista española. Foi unha das primeiras mulleres que se especializou nun xénero xornalístico, como é o dos sucesos, tradicionalmente reservado aos homes. A súa diplomatura en criminoloxía axudoulle a sobresaír con brillantez neste campo.

Traxectoria
-----------

Filla do xornalista Alfredo Verdugo e sobriña de Francisco Verdugo, fundador das revistas *La Esfera* e *Mundo Gráfico*. Estudou enfermería, e despois casou co enxeñeiro Ángel Torres Tortajada. Tivo dous fillos e quedou viúva en 1947 anos. Ao quedar sen validez o seu título de enfermeira pola Lei de Responsabilidades Políticas, comezou a escribir contos infantís na revista *Gisela* e despois encrucillados en *Gran Mundo*. Pasou entón á revista da Sección Femenina *El Ventanal*, entre 1947 e 1948. De aí pasou a *La Moda de España* (1948-1954), como cronista de alta costura e sociedade, colaborando tamén no diario *Informaciones* e na revista *Esfera Mundial*. Adoptou o pseudónimo de Margarita Landi co apelido italiano da súa avoa.

En 1955 incorpórase ao diario *El Caso*, fundado tres anos antes por Eugenio Suárez, no que permaneceu 25 anos. Foi a partir dese momento cando comezou a cultivar a imaxe pola que era coñecida: unha loura sofisticada e reflexiva, fumadora de pipa e condutora dun convertible. Gozaba dunhas excelentes relacións cos servizos policiais, o que lle permitía acceder a informacións detalladas sobre os casos de máis impactanto para a cidadanía.

Tras a desaparición de *El Caso*, comezou a colaborar, desde novembro de 1980, na revista *Interviú*, e a partir de 1988 deu o salto á televisión, con aparicións esporádicas en programas de Televisión española como *La palmera* (1991), *Código uno* (1993-1994) e *Así son las cosas* (2000-2002). Tamén dirixiu e presentou o seu propio programa en Telemadrid: *Mis crímenes favoritos* (1992).

Obra
----

* *Cosas de la vida*
* *Una mujer junto al crimen*
* *Crímenes sin castigo*
* *Puerta del Sol, 2.30*
* *Crónica sangrienta*
* *Memorias. 35 años de crimen en España*

Notas
-----

1. 1 2  Mónica G. Álvarez (19 de novembro de 2018). "Margarita Landi, la ‘Dama del Crimen’ que revolucionó la crónica de sucesos". *La Vanguardia*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Margarita Landi, periodista de sucesos". *El Mundo*. 6 de febreiro de 2004.
* Javier Cuartas (8 de febreiro de 2004). "Margarita Landi, periodista especializada en sucesos". *El país*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5997046
* WorldCat
* VIAF: 41067300
* BNE: XX1143378
* CANTIC: a12231435
* IMDb: nm2494708
* ISNI: 0000 0000 5930 6320
* LCCN: n94035800

 |
**Manuel Rojo Moreira**, finado en Palas de Rei o 19 de xuño de 1938, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Rojo García e Manuela Moreira Suárez. Avogado en Palas de Rei. Foi xuíz municipal de Palas de Rei de 1924 a 1930. Foi presidente da Sociedad de Agricultores, Oficios y Profesiones de Palas de Rei. Nos anos finais da República militou no Bloque Nacional. Logo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da xestora municipal de Palas de Rei. Logo da renovación da xestora, foi elixido alcalde de Palas de Rei o 7 de xuño de 1937. Morreu a consecuencia do golpe dun cabalo que fuxía dunha casa incendiada o 19 de xuño de 1938.

Vida persoal
------------

Casou con Matilde Lagares Guntín e foi pai de Eugenia, José, Pablo e María Teresa Rojo Lagares.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-12-1927, p. 5.
2. ↑  *Galicia*, 18-3-1931, p. 7.
3. ↑  *Galicia*, 22-3-1935, p. 7.
4. ↑  *BOP Lugo*, 27-8-1937, p. 2.
5. ↑  Necrolóxica en *Hoja Oficial del Lunes*, 20-6-1938, p. 3.
6. ↑  *El Compostelano*, 2-7-1938, p. 2.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-7-1938, p. 3.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Vázquez Ouro** | **Alcalde de Palas de Rei**1936 - 1938 | Sucesor:**Alejo Vázquez Viña** |