recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Tierra Gallega.
***La Tierra Gallega*** foi un semanario editado na Habana en 1915.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 11 de abril de 1915. Dirixido por Roberto Blanco Torres co pseudónimo de **Fray Roblanto**. Dedicado, en boa parte, a atacar a administración do Centro Gallego de La Habana, tiña por lema *Programa: contra los farsantes e todas estas críticas e denuncias estaban subscritas por un grupo de jóvenes gallegos, artistas enamorados de su tierra, que se han propuesto trabajar con todo entusiasmo por la dignificación de los coterráneos*. Incluíu información xeral de Galicia e colaboracións literarias. A maior parte estaba feito por Blanco Torres, excepto algúns artigos asinados por Abdón Rodríguez Santos. Só se publicaron cinco números.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Girgado, Luís; et al. (1999). *La Tierra Gallega. La Alborada*. Centro Ramón Piñeiro. ISBN 84-453-2404-7. Arquivado dende o orixinal (facsímile) o 09 de abril de 2019. Consultado o 05 de maio de 2019.
* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. *Sada: Do Castro*. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Repertorio da prensa da emigración galega Consello da Cultura Galega.
* Xornais e revistas de Cuba enciclopediadaemigraciongalega.com
*Este artigo refírese á civilización chinesa. Para o estado político moderno referido como "China" no seu nome formal e que comprende a China continental, Hong Kong e Macau, véxase **República Popular da China**. Para o estado político moderno referido como "China" no seu nome formal e que comprende as illas de Taiwán, Penghu, Kinmen e Matsu, véxase **República da China**. Para outros usos, véxase **China (homónimos)**.*
Cambios territoriais na China a través da súa historia.
**China** (chinés tradicional: 中國; chinés simplificado: 中国; Pinyin: Jhongguó; Hanyu Pinyin: zh-zhongguo.ogg Zhōngguó (axuda ·  info); Wade-Giles (chinés mandarín): Chung¹kuo²) é unha rexión cultural, unha civilización antiga e, dependendo da perspectiva, unha entidade nacional ou multinacional que se estende por gran parte da Asia Oriental.

A última guerra civil chinesa (finalizada en 1949) conduciu á aparición de dúas entidades políticas que utilizan o nome "China":

* A República Popular da China **República Popular da China**, coñecida comunmente como **China Popular**, **China Comunista** ou simplemente **China**, que ten control sobre China continental e os territorios autogobernados de Hong Kong (desde 1997) e Macau (desde 1999).
* A  **República da China**, coñecida comunmente como **China Nacionalista** ou **Taiwán**, que ten control sobre as illas de Taiwán, Pescadores, Kinmen e Matsu.

China é o berce dunha das civilizacións continuas máis antigas do mundo, presente en estados e culturas que se remontan até seis milenios atrás. Posúe o sistema de escritura de uso continuo máis antigo e foi o lugar onde se produciron numerosos inventos de moita importancia, tanto é así que o erudito británico Joseph Needham denominou as "catro grandes invencións da China Antiga": o papel, o compás, a pólvora e a imprenta. Historicamente, a esfera cultural da China estendeuse a través do leste de Asia en todas as súas formas: a súa relixión, os seus costumes e o seu sistema de escritura foron adoptados en diversos graos polos seus veciños, tales como o Xapón, Corea e Vietnam.

A primeira evidencia de presenza humana na rexión encontrouse na cova de Zhoukoudian, e é un dos primeiros espécimes do *Homo erectus*, que é máis coñecido como o home de Pequín, e que se estima que viviu aproximadamente entre 300.000 e 550.000 anos atrás.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29520
* WorldCat
* VIAF: 249092451
* GEC: 0072632
* GeoNLP: ZKHnJB
* NDL: 00573772

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre cultura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Salut Borràs i Saperas**, nada en Barcelona en xaneiro de 1878 e finada en París o 11 de agosto de 1954, foi unha militante anarquista española.

Traxectoria
-----------

Era a filla máis vella da parella anarquista formada polo internacionalista Martín Borrás Jover e por Francesca Saperas i Miró. A finais dos anos 1880 e comezos dos 1890 participou coa nai na distribución a domicilio das subscricións ao periódico *Tierra y Libertad*, fundado polo seu pai. Foi compañeira de Lluís Mas Gasió desde 1895. Tras o atentado da rúa dels Canvis Nous en Barcelona en 1896, o seu compañeiro foi detido. O 4 de maio de 1897, dúas horas antes da execución de Mas, foron obrigados a casar baixo ameaza de internar nun convento o fillo que esperaban. Tamén foi detida xunto coa súa nai e encarcerada un ano antes de ser expulsada a Francia. Alí instalouse en Marsella.

A súa tarefa no movemento anarquista consistía, entre outros, en facer de correo cos presos, estabelecer contactos cos comités nos tempos de clandestinidade, enterrar en segredo os seus mortos e solidarizarse cos perseguidos.

A partir de 1908 foi compañeira de Octave Jahn, en México, onde el participou na revolución canda Emiliano Zapata. En 1911 regresou a Barcelona e en 1913 estabeleceuse co seu fillo en París. Alí traballou como modista e viaxou de xeito constante entre Francia, Cataluña e México. En 1930 volveu a Barcelona e instalouse nunha pequena casa da rúa de Robador, no Raval. 

Tras o triunfo do franquismo exiliouse en Francia. Nunha saída campestre o seu fillo foi asasinado. Borrás morreu o 11 de agosto de 1954 no Hospital de la Pitié-Salpetrière de París, onde vivía recollida. Unha parte do seu arquivo (correspondencia e documentación sobre as revolucións mexicana e española) atópase fotocopiado no *Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis* (Instituto Internacional de Historia Social) de Ámsterdam.

Notas
-----

1. ↑  Íñiguez, Miguel (2001). *Esbozo de una Enciclopedia histórica del anarquismo español* (en castelán). Madrid: Fundación Anselmo Lorenzo. ISBN 9788486864453.
2. ↑ . (8 de setembro de 1896). "El atentado de la calle de Cambios". *La Vanguardia*.
3. ↑  Fernández, Fran (11 de decembro de 2016). "Francesca Saperas Miró (1851-1933). ¿La madre de los anarquistas?". *Ser Histórico* (en castelán).
4. ↑  "Salud Borrás Saperas – militante anarquista". *CNT Puerto Real* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 27 de febreiro de 2018. Consultado o 26 de febreiro de 2018.
***Romances galegos*** é unha obra de poesía de Eduardo Blanco Amor publicada en Buenos Aires (Arxentina) pola editorial Céltiga en 1928. Foi reeditada pola Editorial Galaxia en 1980 en *Poemas galegos*.

Análise
-------

Está composto por poemas escritos entre 1921 e 1928. No momento da súa publicación estaba xa establecido na Arxentina, pero en contacto con autores da xeración de vangarda da literatura galega e con autores da xeración do 27 da literatura castelá.

A primeira parte do poemario, *Os nocturnos*, está composta por romances máis baseados na literatura popular. A segunda sección, *Témporas*, está máis influída polo modernismo, o hilozoísmo de Amado Carballo e o léxico vangardista. Na terceira parte, *Nocturnos*, usa no poema "Orballo" o recurso vangardista da escaleira, xa usado por autores como Vicente Risco, Manuel Antonio ou Eugenio Montes. O título da cuarta parte, *Toda humilde beleza*, fai mención a un poema de Noriega Varela, e está adicada a Amado Carballo.

Este libro deu pé á amizade entre Blanco Amor e García Lorca, logo de que Enrique Díez Canedo os puxese en contacto e intercambiasen esta obra co *Romancero gitano*, publicado en 1927 e con certas características similares.

Segundo o *Diccionario da literatura galega*:

> 
> 
> "*O eixo temático dominante é o amor, habitualmente non correspondido, cunha importante presencia de símbolos homoeróticos. Relevo, pois, do intimismo sentimental, unido á visión sensitiva, impresionista, que transforma a realidade nun estilizado e ó tempo plástico cadro de imaxes, por veces cun vangardista aceno lúdico na liña de Amado Carballo. A natureza funciona asimesmo como correlato escénico nas características "estampas" cercana ó creacionismo e por veces ó ultraísmo."*
> 
>

Contido
-------

**Os nocturnos**

* *Romance da saudade*
* *Romance de feitizo de amor*
* *Romance de outono*
* *Romance da danza mística*
* *Romance antergo*
* *Romance a un amor de lonxe*
* *Romance das fillas del Rei*

**Témporas**

* *Primavera*
* *Vrau*
* *Outono*
* *Inverno*

**Nocturnos**

* *Ensono*
* *Estrela*
* *Orballo*
* *Raid*
* *Sonsel da morte*
* *Sonata ao Romantismo*
* *Da montaña e do sábado*
* *Beiramar*
* *Muíño*
* *Da choiva e da melancolía*

**Toda humilde beleza**

* *Función*
* *¡Goal!*
* *Domingo*
* *Seitura*
* *Congostra*
* *Adrezo*
* *Danza*
* *Tráfico*
* *Reclame*
* *Gala*

**Amor**

* *Descordo*
* *Cantigas de amor perdido:*
	+ *I. Saudade*
	+ *II. Ermo*
	+ *III. Prego a unha fonte*
* *Nova canzón de amor*
* *Cantigas a un amor novo*
* *Canzón sin recordos*

**Mar**

* *Temporal*
* *Calma*

Notas
-----

1. ↑  Ficha na BVG
2. ↑  Blanco Amor, Eduardo (1980). *Poemas galegos*. Dombate. Galaxia. ISBN 84-7154-378-8.
3. ↑  "Blanco-Amor poeta, entre a tradición e a renovación", análise de Carlos L. Bernárdez.
4. ↑  Vilavedra, Dolores (Coord) (1995). *Diccionario da Literatura Galega I. Autores*. Ed. Galaxia. p. 80. ISBN 84-8288-019-5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Imaxe da portada
**Julio Álvarez Núñez**, nado en Bilbao o 18 de agosto de 1957, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Estudou en Barcelona, é A.T.S. Foi practicante titular na Lama e despois no Centro de Saúde de Quiroga. Nas eleccións municipais de 1987 presentouse encabezando a candidatura de AP en Quiroga, sendo elixido alcalde por maioría absoluta. Nas municipais de 1991 volveu ser alcalde polo PPdeG. Nas sucesivas eleccións volveu ser elixido por maioría absoluta. Foi presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (1996-2000). Foi deputado provincial (1994-2007) e vicepresidente segundo da Deputación (1999-2007).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Mejía Fernández** |  **Alcalde de Quiroga** 1987−actualidade | Sucesor:**no cargo** |
| Predecesor:**José Luis Torres Colomer** |  **presidente da Fegamp** 1996−1999 | Sucesor:**Manuel Cabezas** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Quiroga

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Entrevista en *El Progreso*
**Manuel Godoy Agrelo**, nado en Baiona e finado no mesmo concello o 22 de febreiro de 1942, foi un empresario e político galego. Foi alcalde accidental en distintas ocasións e o seu paso pola presidencia do concello de Baiona foi efémera, non así a súa actividade pública.

Traxectoria
-----------

Foi un apaixonado dos deportes e un precursor dos mesmos en Baiona, sendo presidente do *Bayona Sporting Club* en 1921 club que propulsou xunto con Ventura Salgado. Presidiu o *Club Náutico Bayonés* en febreiro de 1925 e participou en torneos de pelota vasca.

Na súa vida pública baionesa foi moi activo e estivo en moitas frontes. Foi durante moitos anos tesoureiro da Confraría de pescadores baixo a presidencia de Herminio Ramos, e presidente do Casino Recreativo de Baiona en 1925. Tamén foi afeccionado ó teatro, sendo parte habitual no cadro de declamación de Baiona.

Foi concelleiro en distintas ocasións, sendo segundo tenente de alcalde durante o goberno de José Rodríguez de Vicente "Joselín", ocupando accidentalmente a alcaldía en xaneiro e febreiro de 1928.

En marzo de 1936 foi elixido alcalde de Baiona, ocupando a tenencia de alcaldía Benito Ramallo, quen o substituíu tres meses despois, tras dimitir en xuño de 1936 por motivos persoais.

A súa principal actividade foi a de empresario conserveiro. Comprou a antiga fábrica de conservas de Julián Revollar xunto co seu socio Valentín Puga. En 1937 comezan a proxectar a construción dunha nova fábrica no terreo coñecido como "Debajo del Pozo", obras que comezaron en 1938, e que foron levadas a cabo polo mestre construtor Mojines, a quen se lle debe o nome dun antigo peirao situado na Avenida Monterreal. O 9 de agosto de 1939 inauguran a fábrica de Puga & Godoy, coa que contribuíron en moitas ocasións co Movemento.

O 22 de febreiro de 1942 faleceu repentinamente dunha embolia cerebral.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Vicente González Cadilla** |  **Alcalde de Baiona** marzo de 1936 - xuño de 1936 | Sucesor:**Benito Ramallo Gómez** |

Notas
-----

1. ↑  *La Integridad*, 21-1-1921, p. 2.
***The Man Who Never Was*** é un libro de 1953 de Ewen Montagu sobre a operación *Mincemeat* da Segunda guerra mundial. Montagu xogou un papel protagonista no plan de 1943 para enganar aos altos mandos do *Heer* nazi sobre a planeada invasión aliada de Sicilia. A trama supuxo a liberación dun cadáver fronte ás costas de Punta Umbría, Huelva, onde as fortes correntes fixeron que derivase cara a terra nunha zona onde se sabía que operaba un hábil axente secreto alemán. O cadáver ía parecer vítima dun accidente aéreo, o inexistente capitán da Mariña Real William Martin, que tiña cartas nun maletín que deixaban entrever unha próxima invasión aliada de Grecia e Sardeña, en lugar da máis obvio obxectivo de Sicilia.

O traballo de Montagu formou a base para unha película de 1956 co mesmo título.

Fondo
-----

En 1950 Duff Cooper, un antigo ministro do gabinete que fora informado sobre a operación en marzo de 1943, publicou a novela de espías *Operation Heartbreak*, que contiña o argumento dun cadáver -con documentos que o nomeaban como William Maryngton- sendo flotado na costa da España franquista con documentos falsos para enganar aos alemáns. Os servizos de seguridade británicos decidiron que a mellor resposta era publicar a historia de *Mincemeat*. Durante unha fin de semana Montagu escribiu *The Man Who Never Was* (1953), que vendeu dous millóns de copias e constituíu a base dunha película de 1956.  Os servizos de seguridade non deron a Montagu total liberdade para revelar detalles operativos, e tivo coidado de non mencionar o papel desempeñado pola intelixencia de sinais para confirmar que a operación fora exitosa. Tamén tivo coidado de ocultar "a idea dun programa organizado de engano estratéxico... con Mincemeat presentándose como unha "salvaxe" alcaparra única". En 1977 Montagu publicou *Beyond Top Secret U*, a súa autobiografía de guerra, que daba máis detalles sobre Mincemeat, entre outras operacións.

Notas
-----

1. ↑  Macintyre 2010.
2. 1 2  Foot 2004.
3. ↑  Ezard 1996, p. 6.
4. ↑  Aldrich 2004.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Montagu, Ewen. *The Man Who Never Was*. 1954.  Filadelfia e Nova York: J. B. Lippincott Company

### Bibliografía

* Aldrich, Richard J. (Setembro de 2004). *"Policing the Past: Official History, Secrecy and British Intelligence since 1945"*. The English Historical Review. 199 (483): 922–953. doi:10.1093/ehr/119.483.922. JSTOR 3490693.
* Ezard, John (29 de outubro de 1996). *"Mystery Warrior Identified"*. The Guardian. p. 6.
* Foot, M. R. D. (2004). *"Montagu, Ewen Edward Samuel (1901–1985)"*. Oxford Dictionary of National Biography (ed. online). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/31458. (Subscrición requerida).
* Macintyre, Ben (2010). *Operation Mincemeat*. Londres: Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4088-0921-1.
* Montagu, Ewen (1996) [1953]. *The Man Who Never Was*. Annapolis, MD: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-448-7 .
***Cancioneiro*** é unha obra de poesía de Eduardo Blanco Amor publicada en Buenos Aires (Arxentina) en 1956 por Galiza Editora. Foi reeditada por Galaxia en 1980 en *Poemas galegos*.

Características
---------------

Blanco Amor inclúe unha longa xustificación (como tamén fixo en libros da narrativa e do teatro) na que repasa a poesía galega e entre outras cousas di:

> 
> 
> "*A verdade sustanzal é que a poesía galega leva en si un xérmolo inmurchábel e nivelador de vida que se produz dentro dunha fidel "constante" isoparábel da súa esenza. A este factor podémoslle chamar: a intemporalidade do sentimento. A nosa lírica, a nosa única poesía, é lírica do sentimento -quero decir lírica a nativitade- sin tanxenzas nin contaminacións, calisquera sexan os enseres do seu traballo e manexo: paisaxe; home en si como experiencia vital, personal e directa, ou en metafísica proxección, non dialéctica; empirismo da alma, non só da mente, no trato coa terra; simbiose indestructíbel da terra paisaxe con en-nós, etc. A nosa lírica non acada endexamais, e cecais nin o precura, o ouxetivo puro nin tan xiquera no amoroso descripcionismo rosaliano ou pondaliano."*
> 
> 

Para Carlos L. Bernárdez: *Cancioneiro non é un libro unitario con poemas moi diversos na métrica e nos temas. As referencias formais seguen a ser o influxo musical, neopopularismo, cunha maior presencia de alusión ao mundo trobadoresco como se reflecte no título dunha das partes, "Canzóns de amigo". Salientan os poemas que reflecten un intimismo máis radical, nos que aparece a soidade humana, a experiencia vital, o paso do tempo.*

Con este libro Blanco Amor volve á poesía en galego despois de publicar en castelán *Horizonte evadido* (1936) e *En soledad amena* (1941).

Contido
-------

1. **Cancioneiro**

* *Adolescencia*

**2. Canzóns de amigo**

* *Amigo: Quen por ti preguntar*

**3. Os nocturnos**

* *Era un sombrizo alento solagado*

**4. De min e da sombra**

* *A fuga*
* *A pesca*
* *A voz*
* *O Areal*
* *Romanz*
* *O furto*
* *O onte*
* *O onte*
* *O hoxe*

**5. Obxectos líricos**

* *A danza*
* *Romanz de panxoliña*
* *Romanz pra día de Reises*

**6. Canzóns pra cantar**

* *Canzón de albada*
* *Canzón de berce*
* *Coral a Castelao*

**7. Baladas dos arbres amigos e dos arbres expulsados**

* *Acacias*
* *Castiñeiros*
* *Encina*
* *Carballo*
* *Laranxo*
* *Piñeiros*

Notas
-----

1. ↑  "Ficha da obra". *bvg.udc.es*. Consultado o 2019-08-26.
2. ↑  Blanco Amor, Eduardo (1980). *Poemas galegos*. Dombate. Galaxia. ISBN 84-7154-378-8.
3. ↑  Blanco Amor 1980, p. 111.
4. ↑  "Blanco-Amor poeta, entre a tradición e a renovación", análise de Carlos L. Bernárdez.
**Ontario Lacus** é un lago composto de hidrocarburos líquidos (principalmente metano e etano) da lúa de Saturno, Titán, está situado a 72,0° S 183,0° O e ten un diámetro de ao redor de 235 km e unha superficie de ~20.000 km2, extensión levemente superior á do Lago Ontario  e de forma semellante, tamén é este lago que se atopa entre as fronteiras do Canadá e EUA o que lle dá o nome.

Imaxe que amosa os profundos cambios que ocorren no polo sur de Titán, os cales probablemente teñen a súa orixe en choivas estacionais de hidrocarburos.A imaxe da esquerda fíxose o 3 de xullo do 2004 e a da dereita o 6 de xuño do 2005. Na imaxe do 2005 podemos apreciar as novas áreas escuras que están dentro do círculo branco. As manchas de intensa cor branca son nubes da troposfera de Titán. É posible que as novas manchas escuras que aparecen na imaxe do 2005 sexan froito de choivas de hidrocarburos.
Dende que a sonda Cassini volveu a tomar fotografías do polo sur de Titán, desta vez co radar en decembro do 2007 (e en moitas máis datas posteriores) quedou patente non só a confirmación de que este lago estaba formado por hidrocarburos, senón tamén a total confirmación da existencia de sistemas de nubes na troposfera da lúa, as cales xa foran fotografadas por primeira vez pola Cassini o 23 de outubro do 2004, de tormentas e choivas que xeraron depósitos de hidrocarburos líquidos e da seca ou redución de moitos lagos de menor tamaño do polo sur de Titán, isto último reflicte os cambios estacionais que sofren os polos de Titán, sobre todo o polo sur.

Notas
-----

1. 1 2 3  Spaceref.com (ed.). "NASA Cassini Instrument Confirms Liquid Surface Lake on Titan" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13/09/2019. Consultado o 23/04/2010.
2. 1 2  Gazetteer of Planetary Nomenclature (ed.). "TITAN:Ontario Lacus" (en inglés). Consultado o 03-09-2018.
3. ↑  NASA, ed. (30-07-2007). "NASA Confirms Liquid Lake On Saturn Moon". Arquivado dende o orixinal o 09-10-2011. Consultado o 30-07-2007.
4. ↑  "PIA06124: South Polar Cloud Animation". Consultado o 23-04-2010.
5. ↑  "Changes in Titan's Lakes". Arquivado dende o orixinal o 16-06-2009. Consultado o 23-04-2010.
6. ↑  "New Evidence of Seasonal Change on Titan". Consultado o 23-04-2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Titán (lúa)
* Lagos de Titán
* Lista dos accidentes xeolóxicos de Titán

### Ligazóns externas

* Staff (03-08-2008). Astrobiology Magazine, ed. "Titan's Ethane Lake". Consultado o 05-08-2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1143715
* GPN: 7003

 |
Cámara réflex dixital.
Unha **cámara fotográfica réflex** é aquela na cal a imaxe que ve o fotógrafo a través do visor é exactamente a mesma ca que quedará capturada. Iso conséguese mediante un cristal cortado en forma de prisma (unha forma similar a unha pirámide), e que está situado entre dous espellos. Á súa vez hai un espello detrás do obxectivo.

Mentres o fotógrafo esta observando a imaxe polo visor, esta penetra polo obxectivo, e é reflectida cara a arriba polo espello que se encontra detrás do obxectivo. Alí está situado o prisma cos outros dos espellos. A imaxe atravesa o prisma e o primeiro espello a reflicte cara ó segundo, e este cara ó visor. Se no canto de haber un prisma con dous espellos houbese un só espello, que reflectise directamente a imaxe procedente do espello situado detrás do obxectivo cara ó visor, o fotógrafo vería a imaxe invertida.

No momento de disparar para realizar a foto, o espello que se encontra detrás do obxectivo se levanta e deixa pasar a imaxe cara á película, ou o sensor no caso da fotografía dixital. Despois da toma, o espello volve á súa posición, de maneira que o fotógrafo só percibe unha interrupción moi breve da visión que ten da imaxe.

A vantaxe das cámaras réflex consiste principalmente en que o fotógrafo ve a imaxe da mesma forma que será captada pola cámara ó disparar. Incluso pode ver a profundidade de campo da toma antes de realizala. As cámaras réflex son as idóneas para cambiar os obxectivos, xa que o fotógrafo verá sempre a imaxe da forma que aparecerá na foto, sexa cal sexa o obxectivo que utilice.

Inconvenientes
--------------

Aínda que son múltiples as vantaxes que teñen as cámaras réflex, teñen dous inconvenientes:

* Son máis pesadas e voluminosas que as cámaras non réflex (entendendo por non réflex a cámaras con visor directo, sexan compactas ou telemétricas, como a serie M de Leica).
* O movemento das cortinas no obturador de plano focal, xunto á basculación do espello durante a captura, produce máis vibracións e ruído que nas non réflex con obturador central.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cámara réflex Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Como usar unha cámara réflex *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q196353
* AAT: 300022655
* EBID: ID
* GND: 4056212-8
* LCCN: sh85139038

 |
**Abu Abd ar-Rahman Musa ibn Nusayr ibn Abd ar-Rahman Zayd al-Lajmi** (en árabe,أبوعبد الرحمن موسى بن نصير بن عبد الرحمن زيد اللخمي), coñecido simplemente como **Musa**, nado no Iemen cara ao 640 e finado en Damasco, actual Siria, no 716, foi un militar musulmán, gobernador e xeneral da dinastía Omeia.

Traxectoria
-----------

Participou na invasión musulmá da Península Ibérica, tomando parte na guerra civil que tiña lugar no Reino Visigodo entre os partidarios de Don Rodrigo e os de Akhila II, fillo de Vitiza. Foi este último quen solicitou a axuda de Musa, penetrando en territorio visigodo no 712.

Repartiu os seus dominios entre os seus fillos, feito polo cal o califa Suleimán I chamouno a Damasco a render contas, sendo acusado de malversación. Condenárono a morte, pero finalmente conmutóuselle a pena polo pagamento dunha considerable suma de diñeiro. Pouco despois asasinárono nunha mesquita de Damasco.

Notas
-----

1. ↑  "Musa ibn Nusayr". *Diciopedia do século 21* **2**. Edicións do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006. p. 1430.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q301261
* WorldCat
* VIAF: 70575649
* CERL: cnp00545731
* DBE: musa-b-nusayr
* EBID: ID
* FAST: 292865
* GEC: 0045045
* GND: 119042258
* ISNI: 0000 0001 1769 2574
* LCCN: n91100244
* WikiTree: Ibn\_Nusair-1

 |
Estatua de Manuel Ventura Figueroa no campus da USC
**Manuel Ventura Figueroa Barreiro**, nado en Santiago de Compostela o 21 de decembro de 1708 e finado en Madrid o 3 de abril de 1783, foi un político e eclesiástico galego.

Traxectoria
-----------

O seu nome real segundo consta nos seus datos biográficos era Manuel Benito Ventura Cabanelas Barreiro Cerviño Rodríguez de Prado Vidal y Figueroa. O seu pai Manuel e o seu avó Pedro eran de Tenorio, e a súa avoa, María Cerviño, de Viascón (concello de Cotobade).

Foi Arcebispo de Laodicea (na actual Turquía) e Patriarca das Indias Occidentais. Ademais da súa vida eclesiástica desempeñou un relevante papel na vida política da época chegando a ser o home de confianza do Rei Carlos III. Foi designado Gobernador do Consello de Castela e da Cámara de Castela. Foi un dos fundadores do Banco de San Carlos, considerado un dos predecesores do actual Banco de España.

Negociou en segredo e asinou xunto co Cardeal Valenti o Concordato de 1753 entre o Rei Fernando VI e o papa Bieito XIV que, a pesar de non responder ás expectativas do propio rei que se resistía a validalo, confería un maior poder á autoridade real sobre a eclesiástica dentro da Monarquía Española.

Fundación Manuel Ventura Figueroa
---------------------------------

A Fundación Manuel Ventura Figueroa, cuxa creación data de 1784 (é polo tanto a fundación máis antiga de España), foi instituída polos seus herdeiros para dar cumprimento ao seu testamento onde expresaba a súa vontade de que o seu patrimonio fose utilizado para dar estudos e dotes aos seus parentes pobres.

En 1994 a Xunta de Galicia asumiu as competencias que a Administración Xeral do Estado viña desenvolvendo en relación coa fundación e estableceu o procedemento para determinar o parentesco con Manuel Ventura Figueroa e asemade, determinar quen ocupa o cargo de Patrono de Sangue por ser o parente máis próximo a este.

Dende 2002 convócanse anualmente bolsas para a axuda ao estudo destinadas aos parentes do fundador que cumpran os requisitos esixidos polo Padroado da fundación.

Notas
-----

1. ↑  "Cubela: 'Sáldase unha débeda histórica coa familia Figueroa, que permitiu ir á Universidade a centos de veciños'", artigo en *Pontevedra Viva*, 12 de xaneiro de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Manuel Ventura Figueroa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web da Fundación Manuel Ventura Figueroa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9028204
* WorldCat
* VIAF: 329145857104222922333
* BNE: XX1518446
* BVMC: 65783
* Catholic-Hierarchy: fiba
* DBE: manuel-ventura-figueroa-barreiro
* GEC: 0230609
* WikiTree: Cabanelas-1

 |
***Os secuestradores de burros*** é unha novela en lingua inglesa de Gerald Durrell, publicada en 1968 por HarperCollins co título orixinal de ***The Donkey Rustlers***.

Trama
-----

A familia Finchberry-White marcha de Inglaterra á illa grega de Melisa, á aldea de Kalanero, onde todos os habitantes os estiman. Os protagonistas son **Amanda** e **David** (os rapaces da familia) e o seu amigo **Yani**, un rapaz orfo da illa. O alcalde da aldea reclámalle a Yani uns cartos que lle prestara ao seu pai, baixo a ameaza de quedar coas terras que herdara. Coa colaboración de **Coocos**, un rapaz tatexo da illa, planean secuestrar os burros da aldea, que supoñen o único medio de transporte para a poboación.

Tras comprobar que os burros nadaban, levan de noite a unha pequena illa deserta os 19 burros da aldea. Nesa mesma noite, de lúa chea, deixan carteis que deixan ao pobo desconcertado. O alcalde di que o secuestro foi obra dos comunistas, e decide ir á vila da illa para pedir axuda á policía. O inspector chega con dous cans para buscar pistas, pero non atopan nada. O alcalde pídelle axuda ao pai de Amanda e David (coñecedor do secuestro de man de Coocos), e o inglés recoméndalle que pida unha recompensa a cambio de información (recompensa superior á cantidade debida por Yani ao alcalde). Os rapaces dinlle ao alcalde onde están os burros, e logo de que Amanda lle reclamase os cartos, o alcalde viuse obrigado a dárllelo.

Traducións
----------

Foi traducido ao galego por Moisés Barcia, e editado por Sushi Books en 2019.

Notas
-----

1. ↑  "Os secuestradores de burros". *Sushi Books*. Arquivado dende o orixinal o 06 de novembro de 2021. Consultado o 06 de novembro de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7730641
* BiTraGa: 6017

 |
***The Female Man*** é unha novela de ciencia ficción feminista escrito por Joanna Russ e publicado en 1975.

Sinopse
-------

Partindo dunha idea de realidades paralelas, a autora constrúe catro personaxes centrais, como versións posíbeis dunha mesma muller: as catro "J"s.
Cada unha delas vive na súa "terra posíbel": Joanna vive na "nosa terra" en 1970, Jeannine vive nunha terra na que a Gran Depresión nunca acabou, e onde os papeis de xénero son extremamente ríxidos, Jael vive nunha sociedade rachada polo medio, onde mulleres e homes viven en estado de guerra declarada hai 40 anos, e Janet vive nunha utopía futurística onde todos os homes morreron hai séculos.

A historia come<a cando Janet consegue chegar ó mundo de Jeannine, e boa parte dela está centrada no asombro de Janet fronte as relacións entre homes e mulleres. Russ usa o riso como elemento para rachar co que é cotiá. Ela esaxera as situacións patriarcais para xerar un riso crítico.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3202654
* ISFDB: 1961
* LibraryThing: 12055
* OL: OL3332542W

 |
| Monte Nimba |
| --- |
|  |
| Elevación: | 1752 metros |
| Latitude: | 7° 33′ 40″ M |
| Lonxitude: | 8° 27′ 52″ E |
| Localización: | Guinea, Costa do Marfil |
| Cordilleira: | Macizo do Monte Nimba |
| Primeira acensión: |  |
| Rota máis fácil: |  |
| Localización do Monte Nimba, ao SW da Guinea |

O **Monte Nimba** é a máxima elevación da Costa do Marfil e da Guinea, con 1.752 m de altitude. Está situado na fronteira entre ambos os dous países, a só 9,4 km do límite con Liberia. O nome que ostenta foille dado aínda en decembro de 1929, dacando a expedición de Sempere, Sattler e Michelis.

Nas proximidades do monte ubícanse as cidades de Lola (a 24 km) e Nzérékoré (a 48 km), na Guinea, e Yekepa (a 14 km) en Liberia.

Protección medioambiental
-------------------------

Prominente sobre a sabana circundante, o Monte Nimba é unha zona de grande riqueza ecolóxica. As ladeiras están cubertas de bosques espesos e a cimas de pasteiros de gramíneas, que teñen chamado a atención dos naturalistas. Para protexer a zona foi creada a Reserva Natural Integral do Monte Nimba, clasificada, desde 1981, como Reserva da Biosfera e sitio do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

Como de lado liberiano, especialmente, sufriu unha intensa explotación das súas ricas reservas de ferro, e había perspectivas de volver á minería, a zona foi incluída na lista de Patrimonio en Perigo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q849129
* EBID: ID
* GEC: 0501484
* GeoNames: 2417084

 |
Coordenadas: 01°28′S 78°48′O﻿ / ﻿-1.467, -78.800

| Chimborazo |
| --- |
| ChimborazoChimborazo |
| Rexión | Ecuador |
| Montaña | Andes |
| Primeiro ascenso | 1880 por Edward Whymper, J. y L. Carrel. |
| Tipo de volcán | Estratovolcán, inactivo |

Imaxe do Chimborazo visto dende Guayaquil o 22 de febreiro de 2008.
O **monte Chimborazo** é o volcán máis alto de Ecuador. Está situado nos Andes centrais, 150 km ao suroeste de Quito.

En 1802 o barón Alexander von Humboldt, acompañado de Aimé Bonpland e o ecuatoriano Carlos Montufar, trataba de subir até o cume, pero tivo que volver a 5875 m a causa do "soroche" (malestar que se sente nas alturas por enrarecemento do ar).

O primeiro home que chegou ao cume foi Edward Whymper cos irmáns Louis e Jean-Antoine Carrel en 1880. Como houbo moitas persoas que dubidaban deste éxito, Whymper subiu outra vez, por un camiño diferente o mesmo ano que subiron dous ecuatorianos chamados David Beltrán e Francisco Campaña.

O Glaciar do Chimborazo é fonte de auga para a poboación das provincias ecuatorianas de Bolívar e Chimborazo. A capital de Bolívar, Guaranda (25.000 habitantes) é regada por vertentes provenientes do alto páramo (planicies áridas situadas por encima dos 4000 msnm) a uns 25 km da cidade.

Se ben é certo que o monte Everest é o máis alto da Terra con 8.848 metros sobre o nivel do mar; o Chimborazo con 6.310 m con relación ao nivel do mar; é co cumio máis afastado do centro da Terra.

A pesar da distancia entre Guayaquil e o volcán, en raras ocasións se adoita avistar, xeralmente en época invernal (decembro ~ abril). Pódese apreciar na foto á dereita, que foi tomada dende o norte de Guayaquil, xunto á pista do Aeroporto José Joaquín de Olmedo en febreiro de 2008.

Chimborazo é tamén o nome dunha provincia de Ecuador.

Simón Bolívar escribiu un poema inspirado polo volcán, chamado *Mi delirio sobre el Chimborazo*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Chimborazo, viaxe 2003 Arquivado 14 de agosto de 2006 en Wayback Machine. *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Chimborazo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14081
* WorldCat
* VIAF: 132539509
* EBID: ID
* GEC: 0017582
* GeoNames: 3659238
* GND: 4211799-9
* LCCN: n82001459
* Peakbagger: 8400

 |
Coordenadas: 45°52′43″N 6°53′14″L﻿ / ﻿45.87861, -6.88722

Aiguille du Midi en verán
**L'Aiguille du Midi** (*A agulla do mediodía*, en francés) é unha montaña de 3 842 metros situada no macizo do Mont Blanc, nos Alpes franceses. Trátase da máis alta das Agullas de Chamonix.

A agulla é o punto de chegada do teleférico de l'Aiguille du Midi. A súa estación superior está situada a 3 777 metros de altitude, aínda que para alcanzar a punta a 3 842, existe un ascensor.

L'Aiguille du Midi é un dos puntos de partida do Val Branco (*Vallée Blanche*), e do Telecabina Panorámico do Mont Blanc, que atravesa o glaciar du Géant ata a Punta Helbronner. Atópase na fronteira con Italia, ten unha altitude de 3 462 metros, e desde ela pódese divisar o val de Aosta e a rexión italiana do Piemonte.

O 4 de agosto de 1818 foi alcanzado cume norte de l'Aiguille du Midi por A. Malczewski, J.M. Balmat e outros cinco guías. Posteriormente, o 5 de agosto de 1856, J. A. Devouassoux e A. e J. Simond chegaron ao cume sur.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do teleférico Aiguille du Midi *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aiguille du Midi*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q404728
* WorldCat
* VIAF: 239240449
* BNF: 146235697
* GEC: 0042395
* GeoNames: 2993964
* Peakbagger: 9933
* SummitPost: 150216

 |
O monte Parnaso.
Coordenadas: 38°32′06″N 22°37′19″L﻿ / ﻿38.53500, -22.62194
O **monte Parnaso** (ou simplemente *Parnaso*, do grego antigo Παρνασσός *Parnassós*) é unha montaña do centro de Grecia, situada sobre o santuario de Delfos. Particularmente venerada durante a antigüidade, estaba consagrada á vez ao deus Apolo e ás nove Musas, das que era unha das súas dúas residencias. É un dos dez parques nacionais de Grecia.

Mide 2460 de altura e está situado no *nomo* de Ftiótide, na *periferia* de Grecia Central.

O nome
------

A orixe do seu nome é probabelmente prehelénica. Así nos arquivos hititas consta un nome anatolio comparábel: *Parnašša* que parece derivado do hitita e do luvita *parna* que significa *casa* ou *morada*. Parecera que primitivamente o curuto do Parnaso, como o do monte Olimpo, estivese considerado como un alto lugar de culto da hierogamia do Ceo (Zeus, asociado a Urano, divindade primeira do ceo) e da Terra (Gaia), posto que se sabe que o santuario de Delfos estivo primeiro consagrado a Gaia, andes de estalo a Apolo.

Nas *Metamorfoses* de Ovidio é no cumio desta montaña, o único lugar da terra que as augas non cubriron, despois do diluvio provocado polos deuses, onde atraca a embarcación de Deucalión.

Por outra banda, o monte Parnaso aparece evocado brevemente na *Odisea* de Homero como o lugar onde o heroe Ulises foi ferido por un xabarín na súa xuventude.

Notas
-----

1. ↑  *Metamorfoses* I. 318-319
2. ↑  Homero: *Odisea* XIX 392-394.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parque Nacional Monte Parnaso

### Ligazóns externas

* Peakware *(en inglés)*.

| * v
* c
* e
Mitoloxía e relixión gregas |
| --- |
| Relixións e cultos | 
* Misterios dionisíacos
* Discordianismo
* Misterios eleusinos
* Gaianismo
* Platonismo
* Neoplatonismo
* Orfismo
* Dodecateísmo

 |
| Grupos | 
* Amazonas
* Centauro
* Ctónico
* Ciclope
* Dragóns
* Erinias
* Xigantes
* Harpía
* Hecatonquiros
* Moiras
* Musas
* Ninfas
* Deidades primordiais
* Sátiros
* Deidades do mar
* Titáns
* Ventos

 |
| Deuses olímpicos | 
* Ares
* Afrodita
* Apolo
* Ártemis
* Atenea
* Deméter
* Hefesto
* Hera
* Hermes
* Hestia ou Dioniso
* Poseidón
* Zeus

 |
| Outras deidades maiores | 
* Asclepio
* Cronos
* Dioniso
* Eros
* Helios
* Eos
* Hércules
* Hades
* Hebe
* Hécate
* Pan
* Perséfone
* Selene
* Xea

 |
| Heroes | 
* Aquiles e a Guerra de Troia
* Belerofonte e a Quimera
* Edipo e Tebas
* Heracles e os doce traballos
* Perseo e Medusa
* Teseo e o Minotauro
* Triptólemo
* Ulises e a Odisea
* Xasón e os Argonautas

 |
| Ritos e prácticas | 
* Amfidromia
* Iatromantis
* Libación
* Pharmakos
* Ofrenda votiva
* Oración
* Sacrificio
* Templo

 |
| Lugares sagrados | 
* Delfos
* Delos
* Dodona
* Eleusis
* Monte Olimpo
* Olimpia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q105261
* WorldCat
* VIAF: 238145542522996640987
* BRE: 2321428
* DARE: 41400
* EBID: ID
* GEC: 0049102
* GeoNames: 255730
* Peakbagger: 10343
* Pleiades: 541012

 |
| Volcán Hekla |
| --- |
|  |
| Elevación: | 1.491 metros |
| Latitude: | 65° 59′ N |
| Lonxitude: | 19° 42′ W |
| Localización: | Islandia |
| Tipo: | Estratovolcán |
| Primeiro ascenso: |  |
| Última erupción: | 28 de febreiro de 2000 |

O **Hekla** é un volcán de Islandia de 1447 metros de altura que, xunto aos volcáns Etna e Vesuvio, é o máis activo de Europa. Desde a súa primeira erupción rexistrada en 1104, e que destruíu vastas áreas, incluíndo o poboado de Þjórsárdalur, Hekla entrou en erupción 17 veces causando grande dano nos terreos circundantes. Ao comezo da súa erupción en marzo de 1947, a columna de lume e cinzas ascendeu a 30.000 metros e houbo novas erupcións en 1980 e 1981. Desde entón, non houbo grandes erupcións pero continúa moi activo no interior.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184975
* WorldCat
* VIAF: 249079131
* BRE: 2348337
* EBID: ID
* GEC: 0032348
* GeoNames: 2630594
* GND: 4264808-7
* LCCN: sh85059976
* Peakbagger: 8833
* SummitPost: 152891
* VOGRIPA: 2334

 |
Coordenadas: 57°30′24″N 6°11′01″O﻿ / ﻿57.50669, -6.18368

Vista do monte Storr dende a súa aba sur. Adiantado lixeiramente, o Vello de Stor.
O **monte Storr** (nome procedente do antigo nórdico, que significaría "home grande") (en escocés: *An Stòr*) é un promontorio rochoso de orixe basáltica situado no oeste da península de Trotternish, ao norte da illa de Skye, en Escocia, e unha das principais atraccións turísticas da illa.

Localización
------------

O monte Storr atópase no oeste da península de Trotternish, moi preto do estreito que separa a illa de Skye da de Raasay. Ao seu pé esténdese o lago Leathan, e a estrada que une a vila de Portree coa aldea de Culnacnock. A súa faciana leste é a máis coñecida polos seus espectaculares cantís de basalto, mentres que o oeste presenta costas suaves e herbosas.

Descrición
----------

Vista do Vello de Storr; no fondo, o lago Leathan e a illa de Raasay.
O punto máis alto do Storr sitúase a 719 m de altura. É, polo tanto, un graham (montes escoceses de alturas comprendidas entre os 2.000 e os 3.000 pés). A área de cantís coñécese co nome do Santuario, e está composta por unha parede rugosa duns 300 metros de largo e unha ducia de pequenos farallóns de orixe volcánica, de entre os que destaca un, o *Vello de Storr* (*Old Man of Storr*), pola súa peculiar forma de menhir e o seu aparente equilibrio inestábel. Ata o cumio do Storr accédese por un camiño coidado e preparado, cunha ascensión intensa pero sinxela de 1.500 metros, por entre bosques de coníferas (primeiro) e prado (despois). Ao Vello de Storr, de 50 metros de altura, foi escalado por primeira vez en 1955 polos montañeiros Don Whillan e James Barber.

O Vello de Stor
---------------

* Faciana lesteFaciana leste
* Faciana surFaciana sur
* Faciana oesteFaciana oeste
* Faciana norteFaciana norte

* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2130456
* EBID: ID
* GeoNames: 2636787
* Peakbagger: 9128

 |
***Microserfs*** é unha novela escrita polo canadense Douglas Coupland e publicada en 1995 por HarperCollins.

Características
---------------

O texto proporciona un repaso de dúas subculturas da década de 1990. En primeiro lugar, introduce a vida dos empregados da multinacional da informática Microsoft: a xente encargada de crear o software co que funcionan os computadores da maioría das oficinas do mundo. Amósase como afecta a tecnoloxía e a personalidade de Bill Gates ás súas vidas. En segunda instancia, presenta os mesmos personaxes despois de se mudaren a California para traballar nunha pequena empresa acabada de crear.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "David Louis Edelman's review of the book" Arquivado 24 de xullo de 2011 en Wayback Machine. no *Baltimore Evening*, 26 de xuño de 1995 *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2466980
* ISFDB: 2365834
* LibraryThing: 921
* OL: OL14854130W

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A **Illa Unimak** (**Unimax** en Aleut) é a illa máis grande das illas Aleutianas no estado de Alasca. É a illa máis oriental das illas Aleutianas, cunha superficie de 4.069´9 quilómetros cadrados, nela atópase o Monte Shishaldin, un dos dez volcáns máis activos do mundo. Segundo o Oficina do Censo dos Estados Unidos, no ano 2.000 vivían 64 persoas en Unimak, todos eles na cidade de False Pass no extremo oriental da illa.

Unimak ten un conxunto relativamente diverso de mamíferos terrestres, incluíndo oso pardos e caribús. Ao oeste de Unimak, o mamífero nativo máis grande das Aleutianas é o raposo vermello.

O Faro de Cabo Scotch foi construído en 1905 e era controlado pola Garda Costeira dos Estados Unidos. O 1 de abril de 1946, durante o terremoto de 1946 das illas Aleutianas, o faro foi golpeado por un tsunami. A pesar de que o faro estaba a 30 metros sobre o mar, o faro deslizouse no mar, matando a cinco gardacostas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q375615
* EBID: ID
* GEC: 0426018
* GeoNames: 5877242
* LCCN: sh2006000943
* OSM: 3955759

 |
Coordenadas: 52°42′05″N 4°03′27″O﻿ / ﻿52.701388888889, -4.0575

**Golf Halt** (en galés **Arhosfa Golff**) é unha estación de ferrocarril na liña de Fairbourne no norte de Gales.

Historia
--------

Golf Halt, de por si pouco relevante para o tráfico, presume, non obstante, da singularidade lingüística de ser o obxecto xeográfico que en galés posúe o nome máis longo do mundo, *Gorsafawddacha'idraigodanheddogleddollônpenrhynareurdraethceredigion* (aínda que o topónimo máis longo siga sendo o nome oficial da aldea de Llannergitherigion); este nome foi durante algún tempo tamén o seu nome oficial até que en 2007 a estación volveu tomar o nome de Golf Hat  .

Topónimo
--------

Non é un topónimo orixinal en lingua galesa, senón que foi creado para rivalizar co nome longo de Llanfynydd, que fora creado en 1860, como golpe publicitario. O nome galés tradúcese como *A estación Mawddach Station e os seus dentes de dragón ao longo da estrada do norte de Penrhyn, na praia dourada da baía de Cardigan*.

Notas
-----

1. ↑  (Morris et al. & p. 224).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Morris, Alex; Hazeley, Jason; Morris, Joel; Halstead, Robin (2006). *Bollocks to Alton Towers: Uncommonly British Days Out* **1**. Londres: Penguin Books UK. ISBN 0-14-190599-9.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Golf Halt Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu
* Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch
* Llanfynydd
***El secreto de la tierra*** é unha recompilación en castelán dos relatos de Manuel Rivas contidos nas obras *Un millón de vacas* (1989) e *Os comedores de patacas* (1991), publicado no ano 1999 pola Editorial Alfaguara e traducido ao castelán por Basilio Losada, sendo un dos poucos casos das obras de Manuel Rivas non traducidas por el mesmo.

Como o propio Rivas sinala no prólogo do libro: 

> 
> 
> Esta edición conjunta, con muy ligeros retoques de mampostería, permite entrelazar relatos, poemas y novela.
> 
> 

En moitos dos relatos que aparecen en calquera dos dous libros pódense atopar personaxes que rachan os estereotipos costumistas, de seres en continuo movemento e conflito, algúns incluso poderían ser cualificados como personaxes marxinais, destacando de maneira especial a nostalxia pola nenez, a ironía e unha visión máxica e épica do cotián.

A obra *Un millón de vacas* foi finalista do Premio Nacional de Narrativa e obtivo o Premio da Crítica Española.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sinopse do libro en Lecturalia.com
***A Short History of Nearly Everything*** é un libro de divulgación científica do autor Bill Bryson escrito en 2003, no que explica algunhas áreas da ciencia, utilizando un estilo de linguaxe máis accesíbel para o público en xeral que moitos outros libros dedicados ao tema.

Argumento e características
---------------------------

Foi o libro de divulgación científica máis vendido de 2005 no Reino Unido, cunhas vendas de máis de 300 000 exemplares.

A obra desvíase do xénero popular de libros de viaxes de Bryson, e no canto disto describe as ciencias xerais, como a química, a paleontoloxía, a astronomía e a física de partículas. Nel explora o tempo dende o Big Bang até o achado da mecánica cuántica, pasando pola evolución e a xeoloxía. Bryson narra a historia da ciencia a través das historias da xente que fixo os descubrimentos, como Edwin Hubble, Isaac Newton e Albert Einstein.

Debido ao éxito deste libro, en 2005 fíxose unha versión ilustrada, e en 2008, Bryson escribiu unha versión adaptada para o público infantil: *A Really Short History of Nearly Everything*.

Notas
-----

1. ↑  *How to... Make a Mint From Science*, xullo de 2006. BBC Focus (páx. 54)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Presentación de *A short history of nearly everything* na Royal Society. *(en inglés)*
* Entrevitas a cargo de Mariella Frostrup na BBC Radio 4 *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1306809
* ISBN: 978-2-228-90218-2
* MusicBrainz: ID
* OCLC: 51900381
* OL: OL15930819W

 |