O **Vickers Wellington** foi un bombardeiro medio británico de longo alcance da segunda guerra mundial. Foi o mellor bombardeiro bimotor da RAF durante a guerra, e soportou o peso dos bombardeos nocturnos ata a chegada dos catrimotores, como o Avro Lancaster. O Wellington continuou actuando durante toda a guerra realizando outras tarefas, sobre todo como avión anti-submarino. Deseñouse a partir dunha especificación de 1932 e entraría en servizo en 1938, sendo o único bombardeiro británico que foi producido durante todo o conflito.

O Wellington foi popularmente coñecido como *Wimpy* polos membros da RAF, pola personaxe J. Wellington Wimpy das historias de Popeye. O Wellington bautizado como "B for Bertie" foi protagonista da película de 1942 *One of Our Aircraft Is Missing*. Este foi un dos dous bombardeiros aos que lle deu nome Arthur Wellesley, 1º duque de Wellington, sendo o outro o Vickers Wellesley.

Historia operacional
--------------------

O primeiro bombardeo da Royal Air Force na guerra foi protagonizado por Wellingtons dos escuadróns No. 9 e No. 149, xunto con Bristol Blenheims, contra barcos alemáns en Brunsbüttel o 4 de setembro de 1939, menos de 24 horas despois do inicio das hostilidades. O Gabinete de Guerra de Chamberlain non permitiu bombardear o porto durante ese ataque por medo a ferir a civís. A efectividade da incursión viuse diminuída por unha combinación de mal tempo e de gran cantidade de artillaría antiaérea. Durante este ataque, dous Wellingtons convertéronse nos primeiros avións en ser derrubados na fronte occidental.

O 3 de decembro de 1939, 24 Wellingtons dos escuadróns No. 38, No. 115 e No. 147 atacaron a frota alemá amarrada en Helgoland. O bombardeo comezou dende grande altitude e, aínda que o resultado foi insignificante en termos de danos, quedou validada a habilidade dunha formación de Wellingtons para penetrar axeitadamente un espazo aéreo hostil fortemente defendido. O 14 de decembro 12 Wellingtons do escuadrón No. 99 realizaron unha incursión a baixa cota contra transportes marítimos alemáns en Schillig e Wilhelmshaven. A formación de Wellington perdeu cinco avións tras atoparse con fogo inimigo dende buques de guerra, artillaría antiaérea e aparellos da *Luftwaffe*, perdendo outro máis ao esnafrarse preto da súa base, conseguindo derrubar tan só un caza inimigo.

Os escuadróns 9, 37 e 149 volveron actuar o 18 de decembro con 24 Wellington na batalla da baía de Helgoland contra a frota alemá e as bases navais en Schillig e Wilhelmshaven. Os Wellington foron incapaces de lanzar as súas bombas xa que os buques estaban en porto, polo que as restricións de poñer en perigo aos civís evitaron o ataque. Os cazas da *Luftwaffe*, alertados por rádar, interceptaron aos bombardeiros preto de Helgoland e atacaron continuadamente a formación mentres regresaba a casa. Os cazas da *Luftwaffe* acabaron con 12 dos bombardeiros e danaron seriamente outros tres. As torretas defensivas dos Wellinton conseguiron derrubar catro avións inimigos.

Na batalla de Helgoland púxose de manifesto a vulnerabilidade dos avións á hora de atacar cazas, ao non ter os tanques de combustible selados nin suficiente armamento defensivo. Particularmente, mentres as torretas do morro e a cola do avión protexíano dos ataques frontais ou traseiros, o Wellington non tiña defensas contra os ataques que viñan dende arriba e abaixo, xa que non se cria que estes ataques fosen posibles debido á alta velocidade dos aparellos involucrados. Como consecuencia disto, os Wellingtons foron trasladados a operacións nocturnas ou atacando obxectivos industriais e de comunicacións alemáns.

Os Wellington participaron no primeiro ataque nocturno a Berlín, o 25 de agosto de 1940. No primeiro ataque de 1 000 avións a Colonia, o 30 de maio de 1942, 599 das 1 046 aeronaves da RAF participantes eran Wellingtons (101 deles voados por tripulacións polacas). Co Mando de Bombardeo, os Wellingtons realizaron 47 409 operacións, lanzando 41 823 toneladas de bombas e perdendo 1 332 avións en acción.

O Wellington tamén foi adoptado polo Mando Costeiro, no cal loitou na batalla do Atlántico. Usouse para realizar tarefas antisubmarinas; o 6 de xullo de 1942 un Wellington afundiu o seu primeiro buque inimigo. Unha variante especializada DWI (Instalación Sen Fíos Direccional), equipada cun aro metálico de 14,63 m de diámetro, usouse para estoupar minas inimigas xerando un potente campo magnético ao pasar sobre elas. En 1944, Wellingtons do Mando Costeiro despregáronse en Grecia e realizaron labores de apoio durante a intervención británica na guerra civil grega. Un feixe de Wellington foron operados pola Forza Aérea de Grecia.

A finais de 1944, un Wellington XIV equipado con rádar do escuadrón 407 da RCAF modificouse para ser usado pola Unidade de Interceptación de Cazas da RAF como o que no presente se describiría como un avión de alerta temperá e control aerotransportado. Operaba a unha altura de 1 200 metros sobre o mar do Norte para controlar un de Havilland Mosquito e un caza Bristol Beaufighter interceptando bombardeiros Heinkel He 111 que voaban dende bases nos Países Baixos e realizaban lanzamentos aerotranportados de bombas voantes V-1. Os operadores no Wellington buscaban os He 111 trepando para lanzar as V-1 á altura axeitada, e despois dirixían ao Beaufighter cara ao bombardeiro, mentres que o Mosquito intentaba interceptar a V-1 se era lanzada.

Notas
-----

1. 1 2 3  Andrews 1967, p. 13
2. ↑  Andrews 1967, pp. 13, 14
3. 1 2 3 4 5 6  Andrews 1967, p. 14
4. 1 2  Richards 1953, p. 46
5. ↑  Jackson 2007, p. 217

Bibliografía
------------

* Andrews, C. F. ''The Vickers Wellington I & II (Aircraft in Profile 125)''. Leatherhead, Surrey: Profile Publications, 1967. No ISBN.

* Jackson, Robert. *Britain's Greatest Aircraft.* Barnsley, UK: Pen & Sword Books Ltd. 2007. ISBN 978-1-84415-383-1.

* Richards, Denis. ''Royal Air Force 1939–1945: Volume I The Fight at Odds''. London: HMSO, 1953.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q850244
* EBID: ID
* GND: 7680181-0
* LCCN: sh85146053
* NKC: ph194836

 |