recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Illas Babar |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Indonesia |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Molucas |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | 5.000 hab. aprox. |
| Superficie | 820 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 7°55′S 129°45′L﻿ / ﻿-7.917, -129.750 |
| Maior Altura | 750 m. |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

As **illas Babar** son un arquipélago das Illas menores da Sonda, en Indonesia.

Xeografía
---------

As illas Babar forman parte das Molucas e atópanse preto de 2000 quilómetros ao nordés de Iacarta, no mar de Banda a uns 500 km ao sur da illa principal de Ambón e uns 500 km ao norte de Australia. As coordenadas xeográficas son 7 ° 55 'S e 129 ° 45' E

O arquipélago ten unha superficie de aproximadamente 820 km². Inclúe 6 grandes illas, a maior é Babar, cun diámetro de pouco máis de 30 km. e unha altitude máxima de 750 m. A illa está cuberta en gran parte pola selva tropical, e é de orixe volcánica.

As illas máis grandes son:

* *Babar*, a illa principal, duns 32 km de diámetro,
* *Dai*
* *Dawelor*
* *Dawera*
* *Masela*
* *Wetan*

As illas Babar teñen uns 5.000 habitantes, dividida en dous distritos *Babar North* e *Babar Southeast* ten algunhas aldeas dispersas ao longo da costa. 

Entre decembro e abril a choiva é tan abundante que o millo, bananas, mandioca e o arroz vermello crecen abundantemente, sen rego.

Historia
--------

As illas Babar foron habitadas por melanesios probablemente xa ao redor do 1500 aC. Ao redor de 1623 fíxose cargo da área a *Vereena Oostindische Compagnie* (Compañía Holandesa das Indias Orientais).

Os Países Baixos mantiveron o control sobre as illas, fóra dun breve tempo durante a segunda guerra mundial, cando a zona foi ocupada polo Xapón, ata a independencia de Indonesia 1949.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31437
* WorldCat
* VIAF: 264144783158995214132
* BNF: 15169237b
* GND: 7500961-4
* OSM: 11778461

 |
| Illa Amsterdam |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Francia |
| Localización | Océano Índico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | 60 hab. |
| Superficie | 58 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 37°50′S 77°31′L﻿ / ﻿-37.833, -77.517 |
| Maior Altura | 881 m. Mont de la Dives |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

A **illa Amsterdam** (algunha vez[*cando?*] chamada Nova Amsterdam) é unha pequena illa francesa situada ao sur da océano Índico. Forma coa illa Saint-Paul, a 85 km máis ao sur o distrito das Illas de Saint-Paul e Amsterdam. Habítana preto de 30 persoas durante o inverno austral e 60 persoas no verán.

Xeografía
---------

A illa Amsterdam é unha illa de orixe volcánica cunha superficie de 58 km². A montaña Dives é o punto máis alto con 881 m.

As illas Saint-Paul e Amsterdam son as illas máis afastadas do mundo de toda masa continental.

### Climatoloxía

Teñen un clima oceánico amornado sen neve nin xeadas pero cun vento constante do oeste. Temperatura media ao abrigo do vento de 16 °C cunha máxima absoluta, durante 50 anos, de 26 °C e unha mínima de 1´7 °C.

A única poboación é a da base científica de Martin de Viviès, de 1949 hai misións científicas con 23 a 35 persoas.

Explótase a pesca da lagosta (*Jasus paulensis*).

Fauna e flora
-------------

Presentan un ecosistema fortemente perturbado polo ser humano (caza, deforestación) e estendéronse plantas introducidas como capuchinas e gramíneas.

A vexetación natural é de tipo herbáceo só na illa de Amsterdam atópase unha especie de árbore a *Phylica arborea* pero en 1980 só quedaban árbores residuais xa que deles se alimentan os bovinos asilvestrados duns rabaños do século XIX.

Replantaronse 7.000 destes tipos de árbores.

Fauna: aves mariñas como un endémico Albatros, o albatros de Amsterdam (*Diomedea amsterdamensis*)

Mamíferos mariños como o otárido (*Arctocephalus tropicalis*) e elefantes de mar e a candorca.

Historia
--------

A illa Amsterdam foi vista por Magalláns e Sebastián Elcano o 18 de marzo de 1522 O gobernador holandés Van Diemen deulle o nome do seu barco *Nieuw Amsterdam*, en 1633. Pero o primeiro en desembarcar alí foi o holandés Willen de Vlaming en 1696.

As dúas illas foron redescubertas polo polaco Adam Mieroslawski, en 1842. En 1843 Francia tomou posesión. Houbo intentos de explotar as illas para a agricultura e a gandería.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Amsterdam*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q194215
* WorldCat
* VIAF: 236552664
* EBID: ID
* GeoNames: 1547220
* GND: 4510620-4
* OSM: 6063086
* TGN: 1006266
* VOGRIPA: 913

 |
Celebración dunha misa católica coa axuda de acólitos instituídos en Australia
Nalgunhas igrexas cristiáns un **acólito** é o que axuda a un sacerdote ou a un diácono nas funcións litúrxicas.

Catolicismo
-----------

Ata o Concilio Vaticano II o acólito, no seo da igrexa latina, era un crego promovido á máis alta das ordes menores. Tiña como tarefas principais prender as candeas do altar, levalas en procesión, prepararlle a auga e viño ó sacerdote para a celebración da misa. Actualmente e logo das cartas apostólicas *Ministeria quaedam* e *Ad Pascendum* de Paulo VI de 1972 un acólito é un ministerio instituído para axudar nas funcións litúrxicas, en especial na misa, ó sacerdote e ó diácono, principalmente a preparación do altar e dos vaso sagrados e extraordinariamente distribuír a eucaristía  tradicionalmente exercen as funcións dos acólitos rapaces homes menores de idade que non están formalmente instituídos no ministerio pero que exercen esas funcións, agás as extraordinarias relacionadas coa eucaristía e os vasos sagrados, neste caso dos acólitos non instituídos permítese tamén a participación das mulleres se o aproba o bispo da diocese oído o parecer da Conferencia Episcopal nacional.

Celebración dunha misa católica nos Estados Unidos con acólitos, instituídos e non instituídos
Algúns grupos tradicionalistas, como a Fraternidade Sacerdotal de San Pedro, dentro do seo da Igrexa Católica teñen autorización para ordenar seminaristas con ordes menores, incluíndo acólitos. Outros grupos tradicionalistas fóra da autoridade da Igrexa Católica, como a Sociedade de San Pío X ou lefebvristas seguen coa tradición anterior ó Concilio Vaticano II.

Anglicanismo
------------

Na tradición anglicana un acólito pode ser de calquera xénero e idade e as súas funcións son semellantes ás dos acólitos católicos.

Notas
-----

1. ↑  Lawrence Mick *Para entender os sacramentos*. Edições Loyola, 2008, páxina 134
2. ↑  Paulo VI *Ministeria quaedam*
3. ↑  José Aldazábal et al. *Ministerios al servicio de la comunidad celebrante*. Centro de Pastoral Litúrgica, 2006, páxina 116

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q420421
* AAT: 300266370
* EBID: ID
* GEC: 0074421
* GND: 4141713-6
* Orthodox Encyclopedia: 63904

 |
*Hyphessobrycon bentosi* pertencente a esta orde.
Os **Caraciformes** (*Characiformes*) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Entre outras, inclúe as pirañas.

Características
---------------

Como corresponde á superorde, caracterízanse pola presenza do aparato de Weber. Así mesmo, posúen unha pequena adiposidade carnosa entre a aleta dorsal e a cola. A pel está cuberta de escamas ben definidas (algunha especie carece de escamas). Dentes, normalmente, ben desenvolvidos (a maioría son carnívoros).

Aletas pélvicas con 5-12 radios; aneta anal curta a moderadamente longa.

Son especies de auga doce, presentes en lagos tropicais e ríos de Suramérica, Centroamérica e África central. Moitas especies son moi pequenas e de cores vistosas, polo que resultan apreciados para a cría en acuarios.

Clasificación
-------------

Nun principio consituían unha única familia, os Characidae, dentro da orde dos Cipriniformes, pero actualmente admítense 18 familias (FishBase), a maiores doutras xa extinguidas:

* Familia Acestrorhynchidae
* Familia Alestidae
* Familia Anostomidae
* Familia Characidae
* Familia Chilodontidae
* Familia Citharinidae
* Familia Crenuchidae
* Familia Ctenoluciidae
* Familia Curimatidae
* Familia Cynodontidae
* Familia Distichodontidae
* Familia Erythrinidae
* Familia Gasteropelecidae
* Familia Hemiodontidae
* Familia Hepsetidae
* Familia Lebiasinidae
* Familia Parodontidae
* Familia Prochilodontidae

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Caraciformes*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Caraciformes*** |

* Taxconomía ITIS
* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217458
* EBID: ID
* MAG: 2778001029
* NKC: ph138189

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Characiformes
* BioLib: 15666
* EOL: 6896
* EPPO: 1CHRCO
* Fossilworks: 92060
* GBIF: 537
* iNaturalist: 47388
* IRMNG: 10029
* ITIS: 553129
* NBN: NHMSYS0021168978
* NCBI: 7991
* Plazi: ID
* uBio: 113889
* WoRMS: 151956

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D060125

 |
A **bandeira de Xordania** está baseada no deseño da bandeira da rebelión árabe fronte ao Imperio Otomán que tivo lugar durante a primeira guerra mundial. A bandeira consiste en tres franxas horizontais do mesmo tamaño (negro, branco e verde), unidas cun triángulo rubio situado no bordo máis próximo ao mastro. As cores das franxas horizontais simbolizan o Califato abbasí, o Califato da Dinastía dos Omeias e o Califato fatimí. O triángulo rubio representa a dinastía Haxemí que reina no país e tamén figurou na bandeira da rebelión árabe. No interior do triángulo rubio está situada unha estrela branca de sete puntas que é a única diferenza que distingue a bandeira de Xordania da que foi usada durante a rebelión. A estrela ten un dobre significado: as sete puntas simbolizan os sete versos da primeira *sura* do Corán e tamén é un elemento que fai alusión á unidade dos pobos árabes.

Galería
-------

* Insignia naval.Proporción 1:2 Insignia naval.  
Proporción 1:2
* Estandarte RealEstandarte Real

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escudo de Xordania

### Ligazóns externas

* 

* Xordania en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Asia |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Afganistán
* Arabia Saudita
* Armenia
* Bahrain
* Bangladesh
* Brunei
* Bután
* Camboxa
* Casaquistán
* China
* Chipre
* Corea do Norte
* Corea do Sur
* Emiratos Árabes
* Exipto
* Filipinas
* Iemen
* India
* Indonesia
* Irán
* Iraq
* Israel
* Kirguizistán
* Kuwait
* Laos
* Líbano
* Malaisia
* Maldivas
* Mongolia
* Myanmar
* Nepal
* Omán
* Paquistán
* Qatar
* Rusia
* Singapur
* Siria
* Sri Lanka
* Tailandia
* Taxiquistán
* Timor Leste
* Turkmenistán
* Turquía
* Uzbekistán
* Vietnam
* Xapón
* Xeorxia
* Xordania

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Norte de Chipre
* Palestina
* Taiwán
* Osetia do Sur

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170064
* EBID: ID

 |
***La pell de brau*** é un libro de poemas de Salvador Espriu publicado en 1960.

Publicación
-----------

Foi escrito entre xuño do 1957 en Arenys de Mar e xullo do 1958 en Barcelona. Finalmente fou publicado por *Els Llibres de la Lletra d'Or* o mes de abril de 1960. Foi adicado ó escritor Carles Riba, falecido o ano anterior 1959. O libro foi reeditado en numerosas ocasións: no 1968 por *Cuadernos para el diálogo*, no 1977 e no 2010.

Obra
----

O libro iníciase cunha cita da *Crónica do Gran Capitán*. Tras dela atopamos un total 54 poemas. Pechándose o volume cunha cita do Libro de buen amor.
Trátase dunha alegoría crítica da España da posguerra e a súa intransixencia cos distintos pobos da Península Ibérica. Utiliza o mito de Sepharad, o lugar de orixe dos xudeus sefardís para referirse a España. Por mor do seu contido, é unha das obras máis populares e citadas do autor. Salvador Espriu converteuse, tras a publicación de *La pell de brau*, nun símbolo da loita contra o franquismo.

En 2012, foi empregado pola Asemblea Nacional Catalá nun anuncio de vídeo da manifestación "de Cataluña, novo estado en Europa".

Notas
-----

1. ↑  "La pell de brau". *L'Enciclopèdia.cat*. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana.
2. 1 2  Espriu, Salvador (Setembro de 2021). *La pell de brau*. Columna Edicions. ISBN 978-84-664-1265-0.
3. ↑  Amat, Jordi (21 de abril de 2010). "Salvador Espriu: La construcción de un símbolo". *LA Vanguardia*. Consultado o 1 de febreiro de 2017.
4. ↑  ""Els homes no poden ser si no són lliures", l'espot de l'ANC per la Diada recita 'La pell de brau'". *ara.cat*. 28 de agosto de 2012. Consultado o 1 de febreiro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *La pell de brau* en elpoderdelapalabra.com
* *La pell de brau* en nosaltresllegim.com
* Análise de Maria Aurèlia Capmany

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17301612
* GEC: 0130606

 |
Renault Supercinco, un automóbil de turismo con carrozaría hatchback.
Mercedes-Benz Clase C do Deutsche Tourenwagen Masters.
Un **automóbil de turismo**, tamén coñecido simplemente como **turismo** ou **automóbil**, é o tipo de automóbil destinado ao transporte de persoas, con polo menos catro rodas e un máximo de nove prazas incluído o condutor.

Outros termos para referirse a un automóbil de turismo son **coche** ou simplemente **auto**.

Carrozarías
-----------

Un automóbil de turismo pode ter unha, dúas ou tres filas de asentos e un maleteiro para transportar obxectos, principalmente equipaxe. Existen varios tipos segundo a súa carrozaría, como hatchback, liftback, sedán ou familiar, así como os automóbiles deportivos con carrozarías de tipo cupé ou convertible.

Diferenzas con outros automóbiles
---------------------------------

O termo "automóbil de turismo" contrasta co de vehículo mixto en que este último se refire aos vehículos destinados ao transporte de persoas e mercancías, de forma simultánea ou non. Dentro deste grupo englóbanse vehículos como camionetas, furgonetas, *pickups* ou monovolumes.

Así mesmo, un autocar, aínda que tamén está destinado ao transporte de persoas, dispón de gran capacidade de prazas. O termo "autobús" pode utilizarse para referirse a un autocar ou para referirse a un automóbil de servizo público que realiza un itinerario regularmente.

Uso en automobilismo
--------------------

Os automóbiles de turismo presentan modificacións respecto dos de serie para ser utilizados en competicións de automobilismo. Utilízanse habitualmente en disciplinas como rally e rallycross. Con todo, ao falar de carreiras de turismos refírese a automobilismo de velocidade. O Deutsche Tourenwagen Masters e o Campionato Mundial de Turismos son dous dos campionatos de turismos máis populares en Europa.

Notas
-----

1. ↑  «Anexo II. Definicións e categorías dos vehículos», en *Real Decreto 2822/1998, de 23 de decembro, polo que se aproba o Reglamento General de Vehículos*. BOE n.º 22/1999.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Segmentos de automóbiles en Europa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1402386
* GEC: 0239841
* GND: 4345362-4

 |
Vista aérea da biblioteca.
A **British Library** é a biblioteca nacional do Reino Unido e unha das maiores do mundo. Foi creada en 1753 e no século XXI conta con aproximadamente 150 millóns de publicacións. A biblioteca contén libros, mapas, periódicos, partituras, patentes, manuscritos e selos, entre outros obxectos. Están en 625 km de andeis que crecen unha media de 12 quilómetros cada ano. O espazo de lectura ten capacidade para 1 200 lectores.

Cada ano, xenérase seis millóns de buscas no seu catálogo en liña e máis de 100 millóns de obxectos son ofrecidos a lectores de todo o mundo.

Entre as coleccións especiais da **Biblioteca Británica** atópase un caderno de notas de Leonardo da Vinci, material orixinal da data 300 AEC, unha Carta Magna, unha gravación do discurso experimental de Nelson Mandela, preto de 50 millóns de patentes, 310 000 volumes de manuscritos, de Jane Austen a James Joyce, de Händel a The Beatles, máis de 260 000 títulos de periódicos e máis de catro millóns de mapas.

Tivo un desenvolvemento importante a mediados do século XIX baixo a dirección de Panizzi, que tentou transformala nunha institución de estudo e investigación así como facilitar o acceso aos fondos por parte dos usuarios. En 1971 o goberno británico recoñeceuno como organismo independente.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* British Library Arquivado 26 de marzo de 2012 en Wayback Machine. páxina web oficial. *(en inglés)*
* British Library, imaxes en liña. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23308
* WorldCat
* VIAF: 121814978
* AGORHA: 100015
* BAV: ADV10207709
* BMT: 104632
* BNB: ID
* BNE: XX102906
* BNF: 118714563
* BRE: 1883913
* CANTIC: a10885924
* CiNii: DA00096939
* EBID: ID
* GEC: 0264045
* GeoNames: 6944331
* GND: 1023420-2
* GRID: grid.36212.34
* ISNI: 0000000123081542
* LCCN: n81139951
* MAG: 2800016483
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00540738
* NKC: kn20010711038
* NLA: 36588116
* NLG: 55936
* OL: OL1054262A
* OpenCorporates: 07943525
* Orthodox Encyclopedia: 153447
* PTBNP: 6449
* SELIBR: 110457
* Structurae: 20018908
* SUDOC: 026472252
* ULAN: 500301700

 |
Opel Zafira, un monovolume do segmento C.
SEAT León, un compacto medio do segmento C.
SEAT Toledo, unha berlina media do segmento C.
O **segmento C** é un segmento de automóbiles que se sitúa entre os segmentos B e D. Xeralmente teñen espazo para cinco adultos, e para dous nenos máis no caso de monovolumes de sete prazas.

Nos anos 1980, a este segmento denominábaselle ás veces "catro metros", xa que os modelos adoitaban ter esa lonxitude. Actualmente, estes vehículos miden aproximadamente 4´30 m de longo en carrozaría hatchback (5 portas) ou monovolume de cinco prazas e 4´50 m no caso de carrozarías sedán, familiar, todo terreo ou monovolume de sete prazas.

Hoxe en día, os modelos estándar adoitan ter motores de catro cilindros de entre 1.4 e 2.0 litros de cilindrada e potencias entre os 90 e os 140 CV máis ou menos. Os máis deportivos poden alcanzar os 3.2 litros de cilindrada, nalgúns casos teñen cinco cilindros en liña ou seis cilindros en "V" e poden desenvolver potencias máximas ata aproximadamente 270 CV.

Dentro do segmento C, hai varios subsegmentos que corresponden aos distintos tipos de carrozaría. Un automóbil de turismo do segmento C denomínase "compacto" ou "compacto medio"; un monovolume é un "monovolume compacto" ou "monovolume mediano", e un todo terreo chámase "todo terreo compacto".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Segmentos de automóbiles en Europa
Mercedes-Benz Clase S, un automóbil de luxo do segmento F.
BMW Serie 7, un automóbil de turismo do segmento F.
O **segmento F** é un segmento de automóbiles que se sitúa por enriba do E. Estes vehículos miden polo menos 5,00 m e son máis potentes, luxosos e custosos que os de segmentos anteriores.

Un automóbil de turismo do segmento F case sempre ten carrozaría sedán. Algunhas formas alternativas de nomealos son "berlina de luxo", "automóbil suntuoso" e "automóbil de representación". Polo xeral, os turismos están deseñados pensando no confort dos pasaxeiros máis que no do condutor.

Algúns modelos presentes no mercado actual son os Mercedes-Benz Clase S e Clase CL, o Ford Fairlane, o Lincoln Town Car, o BMW Serie 7, o Lincoln MKS, o Cadillac DTS, o Audi A8, o Jaguar XJ, o Cadillac STS, o Lexus LS, o Maserati Quattroporte, o Volkswagen Phaeton, os Bentley Flyng Spur e Azure (e a súa variante, o Brooklands), o Kia Opirus, o Honda Legend e o Porsche Panamera.

Os sedáns como os Maybach 57 e 62 e o Rolls-Royce Phantom pertencen a un segmento máis elevado.

Un todo terreo equivalente en tamaño a un turismo do segmento F adóitase denominar "todo terreo grande"; polo xeral, teñen tres filas de asentos e un maleteiro máis grande que o de todo terreos máis pequenos, como o Audi Q7, o Mercedes-Benz Clase GL, o Lexus LX, o Cadillac Escalade, o Lincoln Navigator, o Range Rover e o Toyota Land Cruiser.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Segmentos de automóbiles en Europa
*A Defensa de Rorke's Drift*, de Alphonse de Neuville (1880).
**Rorke's Drift** foi unha estación militar de KwaZulu-Natal (Suráfrica), coñecida como KwaJimu polos zulús.

Horas despois da derrota británica na batalla de Isandhlwana, durante a guerra anglo-zulú, Dabulamanzi kaMpande liderou un ataque zulú contra o almacén KwaJimu o 22 de xaneiro de 1879. A dotación da estación, destinada a hospital militar e que nese momento tiña 36 enfermos, estaba composta de 139 soldados británicos. Unha compañía do 24º Rexemento de Infantaría, conseguiu defenderse do ataque de 4 000 guerreiros zulús. Á chegada dos zulús as tropas auxiliares nativas desertaran.

Trala chegada de nativos do corpo de auxiliares que escaparan de Isandhlwana, o comandante John Rouse Merriott Chard decidiu fortificar a posición ao modo dun *laager*, unha liña de defensa circular, xeralmente formada por caravanas, pero neste caso formada por caixas de munición e sacos de fartiña. Os zulús cesaron os ataques arredor das catro da mañá do día 23, acumulando cerca de cincocentas baixas. A vitoria non se deu como segura ata as oito e cuarto da mañá, cando o grupo capitaneado por Russel, do 12º de lanceiros, volvía co grupo de avance das forzas de Lord Chelmsford, confirmando a retirada dos zulús.Na banda británica houbo 27 baixas e calcúlase que morreron arredor de 500 zulús.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Battles of Isandlwana and Rorke's Drift". *Britannica.com* (en inglés). Archived from the original on 26 de marzo de 2018. Consultado o 25 marzo 2018.
2. 1 2 3 4  Matarranz, Raúl. "Marea negra y cruces Victoria: La Batalla de Rorke's Drift". *museo-militar-empire.es* (en castelán). Archived from the original on 25 de agosto de 2017. Consultado o 25 marzo 2018.
3. 1 2 3  "Británicos y zulúes, la lucha por Sudáfrica". *National Geographic* (en castelán). Archived from the original on 15 de maio de 2018. Consultado o 25 marzo 2018.
4. ↑  "Battle of Rorke’s Drift". *britishbattles.com*. Consultado o 26-03-2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Batalla de Rorke's Drift Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Batalla de Rorke's Drift en BrittishBattles.com(*en inglés*)

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1123353
* EBID: ID
* GeoNames: 959261
* LCCN: sh85115393

 |
Portas de abertura inversa.
As **portas de suicidio** ou **portas de abertura inversa** son un tipo de portas usadas nos automóbiles, caracterizadas por abrírense en dirección contraria ás portas convencionais.

Historia
--------

Noutrora foron empregadas con maior asiduidade, malia que endexamais chegaron a ser maioritarias. Hoxe en día apenas son producidas, por mor entre outros motivos dos numerosos problemas de seguridade que presentan. Así, o propio nome reflicte o aumento do perigo de caída ou succión do pasaxeiro pola parte da porta se esta chega a abrirse namentres o auto está en movemento. O risco potencial é evidente: cando se circula a gran velocidade, o rápido movemento do aire arredor do coche crea unha zona de baixa presión que actúa como unha forza exterior na porta, tentando abrila. O efecto nas portas convencionais é o oposto, facilitando o peche desta.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Portas do suicidio Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Depósitos de combustíbel de bombardeiros B-25.
O **depósito de combustíbel** é un contedor seguro para líquidos inflamábeis, que forma parte do sistema do motor, e no cal se almacena o combustíbel, que é propulsado para que un vehículo avance (mediante a bomba de combustíbel) ou liberado (como gas a presión) nun motor. Os depósitos de combustíbel varían considerabelmente de tamaño e complexidade, dende un diminuto depósito de butano para un chisqueiro ata o depósito externo de combustíbel crioxénico multicámara dun transbordador espacial.

Normalmente un depósito de combustíbel conta coas seguintes características:

* Almacenamento seguro de combustíbel.
* O recheo debe ser sen riscos (ex. faíscas).
* Almacenamento sen perdas por escape ou evaporación.
* Prover dun método para determinar o nivel de combustíbel no depósito en todo momento. Para iso úsase un indicador do nivel de combustíbel.
* Venting (en caso de sobrepresión os vapores de combustíbel deben ser desviados por medio de válvulas).
* Alimentación do motor (por medio dunha bomba).
* Anticipar posíbeis danos e riscos para aumentar o potencial de sobrevivir.

Subministración de auga
-----------------------

Os sistemas de subministración de auga poden ser alimentados mediante unha fonte primaria ou secundaria consistente nun xerador de combustíbel diésel alimentado por un pequeno tanque diario e un depósito de combustíbel de moito maior tamaño.

Seguridade
----------

Un deseño e construción axeitados do depósito xogan un papel fundamental na seguridade do sistema do que forma parte.

En aplicacións automotrices, un lugar inaxeitado contribuíu a probabilidade de incendio en caso de colisión. En 1990, General Motors foi demandada por máis de cen particulares supostamente debido á decisión de trasladar o depósito e ficar sen a protección da estrutura do vehículo en furgonetas pickup. O modelo Pinto do fabricante Ford tamén estivo inmerso na polémica por poñer o depósito de combustíbel nunha área pouco protexida con risco de lume e explosión en caso de impacto da parte traseira do vehículo. O caso foi a xuízo e custoulle 125 millóns de dólares. En 1993, tras fallar o xuízo en contra de GM (que foi recorrido con éxito máis tarde), a cadea de televisión NBC tamén causou polémica emitindo ensaios a modo de exemplo sobre os riscos existentes. Posteriormente descubriuse que a cadea utilizou material inflamábel para asegurar o lume.

Notas
-----

1. ↑  Maciag, Mike, Backup Facility to Power Water Works During Outages. Erie Times-News, 7 de xuño de 2007, páx 5B, di "the Erie Water Works is due to have a 20,000-gallon bulk storage tank and a 5,000-gallon day tank installed to support two diesel-fueled generators serving as backups to the Sommerheim Water Treatment Plant in Erie, Pennsylvania."
2. ↑  Comprehensive Everglades Restoration Plan, Sección 8, páxs. 8-3, 8-4, di "small- and medium-sized pumping stations are to be equipped with fuel storage tanks capable of storing seven days capacity, plus floor-mounted packaged system day tanks" .
3. ↑  The Mosely vs GM "Side-Saddle Fuel Tank" Case. Arquivado 01 de abril de 2013 en Wayback Machine..
Este Ford Model A sport roadster de 1931 conta cun asento da sogra
O **asento da sogra** ou asento traseiro, **rumble seat** (inglés americano), **dicky seat**, **dickie seat** ou **dickey seat** (inglés británico), é un asento exterior tapizado que se abre cara a fóra da cuberta traseira cunha bisagra, era común nalgúns automóbiles de antes da segunda guerra mundial, era un asento para un ou máis pasaxeiros. Un dicionario inglés de 1899 o describe como "Un asento para os criados na parte traseira dun carro". As carrozarías de automóbiles Roadster, Cupé e Cabriolet ofrecían a opción con maleteiro ou con asento na cuberta traseira. Os modelos equipados co asento da sogra desígnanse a miúdo como cupé deportivo ou roadster deportivo.

Os pasaxeiros do asento da sogra estaban practicamente sentados á intemperie, e apenas tiñan algunha ou ningunha protección da parte superior do habitáculo. Algúns vehículos dispoñían de tapas pregables e cortinas laterais para os asentos da sogra, pero nunca alcanzaron moita popularidade. Entre os últimos vehículos de fabricación estadounidense con asento da sogra estaban o Chevrolet de 1938, o Ford de 1939 o Dodge de 1939 e o Plymouth.

O último coche británico construído cun asento da sogra foi o Triumph Roadster 2000 fabricado ata 1949.

Notas
-----

1. ↑  conceptcarz.com
2. ↑  Roush Automotive Collection.
3. ↑  Corporation, Chrysler. "allpar.com". allpar.com. Consultado o 2011-11-20.
4. ↑  Benjaminson, Jim (1930-04-08). "allpar.com". allpar.com. Consultado o 2011-11-20.
O *limes* romano do Rin e os pobos xermanos da *Germania libera* a mediados do século I, aparecendo os catos fronte á provincia romana de *Xermania Superior*.
Os **chatti** ou **catti** eran un antigo pobo xermánico situado no Hesse central e setentrional e na Baixa Saxonia meridional, ao longo do curso superior do río Weser e nos vales e montañas das rexións dos ríos Eder, Fulda e Werra, un distrito aproximadamente correspondente a Hessen-Cassel, aínda que probablemente máis amplo. De acordo con Tácito, entre eles estaban os *batavi*, ata que unha pelexa intestina os fixo separarse e ocupar novas terras no esteiro do Rin.

Os *chatti* resistiron con éxito a incorporación ao Imperio romano, uníndose á coalición de tribos do líder guerreiro querusco Arminio que aniquilou as lexións de Varo na Batalla do bosque de Teutoburgo no ano 9. Xermánico posteriormente, no 15, asolou as súas terras en vinganza, pero Roma respondeu á belixerante defensa da súa independencia dos Chatti coa construción das fortificacións fronteirizas do *limes* ao longo da fronteira sur dos seus territorios no Hesse central durante os primeiros anos do século I. Atopáronse restos dun refuxio moi ben fortificado nun outeiro preto da aldea de Metze (latín: *Mattium*) no medio do territorio dos *chatti* ao sur de Kassel.

De acordo con Tácito no seu libro Xermania (capítulo 30), eran guerreiros disciplinados famosos pola súa infantaría. Os seus veciños polo norte eran os *usipi* e tencteri.

Os *chatti* co tempo convertéronse nunha parte dos seus veciños os francos e foron incorporados no reinado de Clodoveo I, probabelmente cos ripuarios, ao principio do século VI. Aparecen mencionados no Beowulf (poema épico anglosaxón) co nome de *Hetwaras*.

No 723, o misioneiro anglosaxón Winfrid – despois chamado San Bonifacio, Apóstolo dos Xermanos – predicando entre os *chatti*, derrubou a súa árbore sagrada, o Carballo de Thor, preto de Fritzlar, como parte dos seus esforzos para rematar a conversión ao cristianismo dos *chatti* e as outras tribos xermánicas setentrionais.

A palabra "chatti" evolucionou finalmente ao actual "Hesse", tras toda unha serie de cambios fonéticos.

*Chasuarii*
-----------

Os ***chasuarii*** eran unha tribo xermánica mencionada por Tácito na *Xermania*. Segundo el, habitaban "alén dos *chamavi* e *angrivarii*", que vivían na ribeira baixa do Rin. Moitos, por iso, cren que esta tribo habitaba a rexión moderna de Hannover. Algúns cren que o nome *chasuarii* significa *habitantes do río Hase*, un afluente do Ems. Claudio Tolomeo, xeógrafo do século II di que os *kasouarioi* vivían ao leste dos montes **Abnoba**, próximos a Hessen. Moitos historiadores son da opinión de que os ***chasuarii*** eran os mesmos que o pobo dos ***chattuarii*** mencionados por algúns autores.

Notas
-----

1. ↑  Daniel C. Stevenson. Tacitus, ed. "The Internet Classics Archive". *The Histories* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 09-03-2005. Consultado o 2-09-2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164076
* EBID: ID
* Pleiades: 108885

 |
BMW Isetta, un dos microcoches máis famosos.
Un **microcoche** é un automóbil especialmente pequeno. Úsanse varias definicións, incluíndo "menos de 3 m de lonxitude" e "menos de 2.400 l de volume interior". Tipicamente, os microcoches teñen asentos para o condutor e un pasaxeiro e moitos teñen soamente tres rodas.

O aforro que xera un destes coches a miúdo viuse incrementado polo feito de que os microcoches de tres rodas tiñan un tratamento de motocicleta a nivel fiscal e de seguro. En anos recentes sufriron un rexurdimento para o seu uso en cidades con moitísimo tráfico.

Orixe
-----

Renault Twizy.
Este tipo de coches adoita deseñarse e fabricarse por razóns económicas, cando as materias primas ou os carburantes son escasos e caros. Moitos microcoches foron deseñados en Europa trala segunda guerra mundial, particularmente en Alemaña, onde as antigas fábricas de avións como Messerschmitt e Heinkel convertéronse en importantes fabricantes de microcoches. Os Messerschmitt KR175 e KR200 ata tiñan teitos que eran semiesferas de cristal ao estilo dos avións, o que deu orixe ao nome de *coches burbulla* para referirse a todos estes microcoches da posguerra. Francia tamén produciu un gran número de microcoches chamados voiturettes, pero ao contrario que os alemáns, non se venderon noutros países. Os deseños europeos caracterízanse polos seus deseños estraños e as súas solucións innovadoras.

En España produciuse así mesmo unha explosión de modelos na posguerra, sendo o máis famoso o Biscuter.

Coches moi pequenos foron igualmente populares no Xapón, onde de novo se viron beneficiados a nivel fiscal en comparación con outros tipos de coches. Estes vehículos, coñecidos como keicars, difiren dos deseños europeos en que parecen versións reducidas de automóbiles de turismo, sendo máis similares aos do segmento A.

O Smart Fortwo, lanzado en 1998, podería considerarse unha reinvención do principio do microcoche que terá éxito. Como os keicars xaponeses, é de deseño convencional. O Renault Twizy, cuxa produción comezou en 2011, é un microcoche urbano de gran difusión, que ten a característica de ser eléctrico.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Microcoche Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Web dos microcoches españois da posguerra
* The Bruce Weiner Microcar Museum *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q360369
* BNF: 119847519
* LCCN: sh95005116

 |
**Wistawanda** foi unha cidade situada ao leste de Hattusa, na Terra Alta Hitita, onde tivo lugar a batalla decisiva que puxo fin a case tres séculos de ataques kaska contra os hititas.

A cidade kaska de Pishuru tiña a dirección das forzas kaskas; por outra banda estaba Hattusilis, futuro rei Hattusilis III, que fora nomeado rei vasalo de Hakpis. Os kaskas tiñan máis de 800 carros de combate e gran número de infantes e os hititas moitos menos carros (Muwatallis II só enviou 120 carros e non enviou infantaría, e Hattusilis seguramente non puido poñer en combate máis de 500 carros e un número limitado de infantes). A batalla estaba igualada e decantaríase seguramente polos kaskas, dada a súa superioridade, se non fose pola morte do xefe kaska durante o combate. Entón o exército kaska desbandouse e os hititas gañaron a batalla.

Hattusilis erixiu unha estela conmemorativa en Wistawanda.

Despois da batalla, a reconquista das cidades hititas que ocuparan os kaskas xa foi sinxela. A pesar da pouca axuda recibida do seu irmán Muwatallis II, Hattusilis aínda puido enviar acto seguido forzas ao seu irmán para a batalla cos exipcios que se librou en Qadesh, en Siria.
Castelo de Edimburgo visto dende abaixo.
O **Castelo de Edimburgo** é unha antiga fortaleza situada no cumio do *Castle Rock* que domina as alturas da cidade de Edimburgo, o castelo constitúe o monumento máis visitado de Escocia. As primeiras construcións do castelo datan do século IX a.C, pese a isto poucas das estruturas actuais do castelo datan do século XVI.

Historia e características
--------------------------

Como tódolos castelos, o castelo de Edimburgo foi un centro de actividade militar. Hoxe en día o castelo constitúe a única fortaleza dentro do Reino Unido cunha guarnición militar, aínda que só a emprega para cerimonias. O castelo tamén é a sede do *Royal Regiment of Scotland* e alberga o museo reximental da *Scots real* e *Royal Scots Dragoon Guards*. O gobernador militar do castelo é Euan Buchanan Loudon, comandante xeneral da segunda infantaría da segunda división da Armada británica. O ministerio británico de defensa, levou a cabo a administración do castelo ata 1923, cando a armada mudou cara aos *Redford Barracks* da cidade. Pese a isto o castelo segue a ter unha forte conexión coa armada inglesa.

### Actualidade

Na actualidade o castelo está nas mans da *Historic Scotland*. *Historic Scotland* é unha axencia pertencente ó executivo escocés que trata de levar a cabo a explotación sostíbel do castelo, conservandoo e convertíndoo nun atractivo turístico da cidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina sobre o Castelo *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212065
* WorldCat
* VIAF: 316746075
* EBID: ID
* GeoNames: 2650224
* GND: 4228337-1
* Google Maps: 5087412727581510232
* LCCN: sh85040967
* Structurae: 20015549

 |
Streltsy
**Streltsy** (en ruso: стрельцы) é o plural da palabra **strelets** (en ruso: стрелец) e designa un corpo militar ruso que foi creado no 1550 durante o reinado de Iván o Terrible e que foi utilizado ata o século XVIII. O nome que describe un *Streltsy* ou "Strelitz," é derivado do alemán "Strelizen", mais como pode levar á confusión co nome da cidade alemá de Strelitz, utilízase tamén coa ortografía "Strelitzen" en alemán *Strelet*.

O termo en si derívase da palabra *Strela* (frecha), que previamente designaba os arqueiros. Significaba literalmente «tirador » e foi traducido a miúdo como arcabuceiro, máis apropiado que arqueiro ou mosqueteiro de infantaría os cales estaban equipados con armas de fogo (arcabuces). Tamén foron designados colectivamente este corpo como *Tropas streltsy* (en ruso: Стрелецкое Войско).

Despois do intento de rebelión de Sofía en 1698 (rexente de Rusia desde 1682), media irmá de Pedro *o Grande*. Pedro disolveu gradualmente o corpo dos *streltsy* en 1720 (data de liquidación final).

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q860413
* BRE: 4168790
* EBID: ID
* Treccani: strelizzi

 |
**Ulrich de Woldemar** ou **Ulrich de Löwendal**, conde de Löwendal, nado o 6 de abril de 1700 e finado o 27 de maio de 1755, foi un nobre e militar de orixe dinamarquesa, mariscal de Francia.

Traxectoria
-----------

Naceu en Hamburgo, fillo de Woldemar, barón de Löwendal, gran mariscal de Polonia, pertencía á casa de Holstein-Gottorp e estaba emparentado coa Casa Real dinamarquesa. En 1714 xa era capitán ó servir no exército imperial de Carlos VI. Loitou no exército dinamarqués contra os suecos e despois volveu ó exército imperial para loitar contra os turcos ás ordes do xeneral Uxío de Savoia (1716-1718) participando na batalla de Petrovaradin e nos sitios de Timişoara e Belgrado; combateu tamén contra os españois en Italia (1719), estivo ó servizo de Augusto II de Polonia quen lle deu o grao de mariscal de campo e inspector xeral da infantaría saxoa. Loitou contra os franceses no Rhin (1734) e no exército ruso contra os turcos (1739) e en Finlandia contra os suecos (1741-1743).

O mariscal Mauricio de Saxonia convenceuno para servir no exército francés co grao de tenente xeneral (1743), distinguiuse nos sitios de Menen e Ieper e na batalla de Fontenoy, onde estivo ó mando da reserva e cargou contra a columna inglesa á cabeza da brigada de Normandía, tomou deseguido Gante e diversas poboacións nos Países Baixos.

En 1747, a toma Berg-op-Zoom, que se tiña como inexpugnable, elevouno á dignidade de mariscal de Francia (17 de setembro de 1747). Foi membro de honra da Academia Real de Ciencias desde 1754 e o seu vicepresidente en 1755. Era tamén cabaleiro da Orde do Espírito Santo desde 1746.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Jean de Viguerie, *Histoire et dictionnaire du temps des Lumières. 1715-1789*, París, Robert Laffont, coll. Bouquins, 2003 ISBN 2-221-04810-5

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q498
* WorldCat
* VIAF: 54192674
* BMT: 155540
* BNF: 12187017p
* BPN: 44121305
* CERL: cnp01171310
* DeutscheBio: 1019745568
* GND: 1019745568
* ISNI: 000000011063112X
* LCCN: no2012138926
* NKC: ntk20211126818
* SUDOC: 166244031
* WikiTree: Løvendal-4

 |
A **batalla de Muros** foi un combate naval que tivo lugar na ría de Muros o 25 de xullo de 1543, no que se enfrontaron 25 naves francesas e 16 españolas, no marco das guerras italianas do século XVI. A escuadra francesa estaba liderada por Jean de Clamorgan, e a española por Álvaro de Bazán, o Vello.

Historia
--------

Tralo fracaso español do ano 1541 no que Carlos I tentara quitarlle a cidade de Alxer ó corsario turco Barbarossa, o rei francés Francisco I violou a Tregua de Niza e declaroulle de novo a guerra a España, aliado con Turquía, Dinamarca e Suecia. Debido a iso, vulíu para formar unha escuadra coa que combater ás forzas navais de España e Inglaterra, daquela aliadas. O propio monarca dirixiuse ó porto francés de Le Havre para dirixir os preparativos destinados a repeler calquera ataque inglés. Ó mesmo tempo, foille encomendado ó vicealmirante De Burye armar unha segunda escuadra para atacar España, que foi alistada nas localidades de Bordeos, Baiona e Saint-Jean-de-Luz. O rei Carlos I, temendo algunha acción francesa en augas do golfo de Biscaia, encargoulle a Álvaro de Bazán pai, capitán xeneral das galeras de España, que se trasladase ó mar Cantábrico e xuntase unha escuadra para tentar impedir o ataque francés. Para iso, don Álvaro formou unha escuadra con naves de Guipúscoa e Biscaia, amais das da Irmandade das Catro Vilas, xuntando axiña 40 naves de diversos tamaños, con base no porto cántabro de Laredo.

Cando Álvaro de Bazán pai recibiu a orde de transportar un corpo de infantaría a Flandres, tivo que dividila escuadra, e fixo a viaxe a Bruxas con 15 das 40 naves, chegando a aló a finais de xuño. Xusto entón, os franceses remataron os seus preparativos, e a escuadra francesa partiu do porto de Baiona con 30 naves rumbo ás costas españolas. Na súa traxectoria foron apresados dous mercantes biscaíños, o cal alertou ó gobernador Sancho de Leiva, quen avisou a Álvaro de Bazán da presenza da escuadra francesa e do seu rumbo. Os franceses pasaron por augas de Laredo o 10 de xullo sen decatarse da presenza da escuadra española, polo cal seguiron a súa marcha cara a Galicia.

Os franceses saquearon Laxe e Corcubión, e botaron áncoras fronte á localidade de Muros, esixíndolle un rescate para non ser arrasada. A escuadra española, alertada dos feitos, chegou ó lugar a toda presa con 16 naves, collendo por sorpresa ós franceses. A nave de don Álvaro foi directamente cara a do capitán francés Jean de Clamorgan, que estaba a carón da nave do corsario holandés Hallerbarde. A nave española bateuse coas dúas ó mesmo tempo, aproveitando un refacho de vento para lanzar a súa nave contra a do capitán francés, que resultou afundida, sendo a continuación abordada a nave do corsario holandés e capturada. Das 25 naves francesas só unha puido fuxir, e as restantes 23 foron capturadas.

Pola banda francesa houbo 3000 mortos e feridos, e pola española 300 mortos e 500 feridos. O resultado da batalla foi o control militar de España sobre as augas do mar Cantábrico.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Álvaro de Bazán *(en castelán)*
***Ninguén coma min***, co subtítulo ***Autobiografía dun tirano***, é un álbum escrito polo galego Ignacio Chao e ilustrado pola artista catalá Eva Sánchez. Publicouno a editorial pontevedresa Kalandraka, na súa colección "Maremar", en xaneiro de 2020.

Foi escollido para o catálogo White Ravens de 2021 como unha das mellores obras da literatura infantil e xuvenil dese ano.

Historia e características
--------------------------

Tras recibir unha mención na XI edición do Premio Compostela de Álbum ilustrado, a obra comercializouse ao mesmo tempo en tres linguas: en galego (lingua orixinal), en castelán -intitulada *Nadie como yo*- e mais en catalán -*Ningú com jo-.*

Trátase dunha "metáfora sobre o poder que, a través da figura dun porco, presenta un tirano que repasa a súa traxectoria vital"; en canto ás ilustracións, consonte a presentación editorial, son "figurativas, cun hábil tratamento cromático e de gran detallismo técnico, xogan co simbolismo dos personaxes -ratas, raposos, monos, voitres- e destacan pola agresividade das escenas humanizadas.".

> 
> 
> Son un dos grandes persoeiros deste país recóndito, con rol de náufrago, reo de si. Eu, que pertenzo a unha estirpe pobre, vulgar, afeita a vivir coa cabeza abaixada, son agora o elixido…
> Texto que abre o álbum, na voz do marrancho protagonista.
>

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Imosver.
2. ↑  *Ninguén coma min e santoamaro nos White Ravens 2021*, Galix.org, outubro de 2021.
3. ↑  Dossier de prensa Arquivado 02 de xuño de 2020 en Wayback Machine. elaborado pola editorial.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Ninguén coma min* na páxina web da editorial.
* Recensión no blog Trafegando Ronseis, 19 de xaneiro de 2020.
**Lois Pena Viéitez**, nado en Moaña en 1949, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Foi secretario da UGT de Vigo. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cangas e foi elixido alcalde co apoio da CIGA e Coalición Popular. Nas municipais de 1987 volveu ser cabeza de lista do PSdeG e foi reelixido alcalde por unha ampla maioría absoluta. A finais de 1988 a subida da contribución urbana provocou unha onda de protestas e unha revolta veciñal, a cal se foi acrecentando ao longo dos meses. Dende xuño de 1989 non puido acceder ao concello debido a que os veciños estaban atrincheirados na entrada. Finalmente dimitiu o 5 de abril de 1990, polo que o concello pasou a ser rexido por unha comisión xestora encabezada polo concelleiro da FPG Mariano Abalo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio González Molanes** |  **Alcalde de Cangas** 1983 - 1990 | Sucesor:**xestora municipal** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 27-5-1983, p. 30.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cangas

### Ligazóns externas

* Noticias sobre Lois Pena en *El País*
Países considerados como parte do Magreb.
O **Magreb**, identificado xeralmente coa **África do Norte**, engloba a rexión deste continente por riba do deserto do Sáhara. Na época do Imperio Romano, era coñecido como **África menor**. A palabra provén do vocábulo árabe **Mahrib** que significa "lugar do pór do sol" ou sexa, a rexión que, na altura en que o vocábulo terá nacido, estaba máis a occidente do mundo islámico, opóndose ao **Iemen**, que significa "dereita".

Ao longo do mar Mediterráneo, inclúe, hoxe en día, Marrocos, Alxeria e Tunicia. Algunhas veces, ao incluírse Mauritania e mais Libia, tamén se chama Maghreb ao que, para ser máis específico, se designa por Grande Magreb.

Xeografía física
----------------

O Magreb está limitado polo mar Mediterráneo ao norte, polo océano Atlántico ao oeste, polo Golfo de Gabes ao leste e polo deserto do Sáhara ao sur. A gran cordilleira do Atlas, coas súas ramificacións separadas por planaltos con preto de 1000 metros de altitude, esténdese na súa parte occidental. É unha zona de clima mediterráneo, con precipitacións escasas, salvo en zonas montañosas viradas para a zona litoral. Aliás, sen as condicións proporcionadas polo mediterráneo (clima, agricultura, transportes) dificilmente se imaxinarían as zonas máis poboadas: Orán, Bona, Alxer e as planicies do Gharb e do Sahel.

Xeografía humana
----------------

Os habitantes do Magreb son basicamente, árabes e bérberes.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *magrebí*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Praza de soberanía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28227
* WorldCat
* VIAF: 235904198
* BRE: 2154452
* EBID: ID
* GEC: 0039211
* GeoNames: 2219875
* GND: 4036963-8
* LCCN: sh85001651

 |