recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**The Jam** foi unha banda inglesa de punk rock/mod revival formada en Woking, Surrey e activa durante finais dos anos 70 e principios dos anos 80. Se ben comparte o su punto de vista de "mozos irados" e tempos rápidos dos seus contemporáneos do punk rock, The Jam vestían traxes deseñados coidadosamente en vez de roupa estragada, e incorporaron un feixe de influencias do rock *mainstream* dos 60 en vez de rexeitalas, colocando á banda na vangarda do moemento mod revival.

A banda tivo 18 sinxelos *top 40* consecutivos no Reino Unido, dende a súa estrea en 1977 ata a súa desaparición en decembro de 1982, incluídos catro números 1. En 2007, "That's Entertainment" e "Just Who Is the 5 O'Clock Hero?" seguáin sendo os seinxelos máis vendidos de todos os tempos no Reino Unido. The Jam editou un álbum ao vivo e seis de estudio, o último dos cales, *The Gift*, foi número 1 nas listas británicas. Cando a banda se separou, os seus priemiros 15 sinxelos foron re-editados e todos eles entraron no *top 100*.

A banda baseouse nunha variedade de influencias estilísticas durante o curso da súa carreira, incluíndo a música beat dos 60, o soul, o rhythm and blues e o rock psicodélico, ademais do punk rock e o new wave dos 70. O trío foi coñecido polas súas melódicas cancións pop, o seu sabor claramente inglés e a súa imaxe *mod*. A banda lanzou a carreira de Paul Weller, que formaría The Style Council e posteriormente tería unha exitosa carreira en solitario. Weller compuxo e cantou a meirande parte das composicións orixinais de The Jam, ademais de tocar a guitarra principal, usando unha Rickenbacker. Bruce Foxton se encargaba dos coros e das liñas de baixo, que foron a orixe de moitos dos temas do grupo, incluídos os éxitos "Down in the Tube Station at Midnight", "The Eton Rifles", "Going Underground" e "Town Called Malice".

Discografía
-----------

* *In the City* - 1077 (Polydor Records)
* *This Is the Modern World* - 1978 (Polydor Records)
* *All Mod Cons* - 1978 (Polydor Records)
* *Setting Sons* - 1979 (Polydor Records)
* *Sound Affects* - 1980 (Polydor Records)
* *The Gift* - 1982 (Polydor Records)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q916461
* WorldCat
* VIAF: 157247045
* AllMusic: mn0000084053
* BIBSYS: 4097115
* BNF: 16691377j
* Discogs: 10384
* EBID: ID
* Genius: The-jam
* GND: 4381317-3
* ISNI: 0000000123699625
* LCCN: n82255263
* MusicBrainz: ID
* RocksBackpages: jam-The
* Songkick: 44460

 |
A **Sociedade Deportiva O Páramo** é un equipo galego de fútbol que se fundou en 2002 no concello do Páramo. Xoga no grupo norte da Preferente Autonómica e disputa os seus partidos como local no "Campo Municipal de As Rapadas".

A cor da equipaxe é camiseta e medias brancas e calzón negro.

Historia
--------

Fundouse no ano 2002 e comezou a competir na Terceira Autonómica. A medida que se ascendía a Segunda Autonómica e posteriormente a Primeira, os xogadores do concello mudábanse por outros máis competitivos procedentes doutros clubs que competían a nivel autonómico, e, normalmente, provincial.

Trala disolución da antiga Sarriana, algúns dos seus xogadores chegaron á Sociedade Deportiva O Páramo. Con esta chegada a SD O Páramo ascendeu a preferente.

O maior logro foi na tempada 2009/10, tralo primeiro posto no grupo II da primeira autonómica galega, conseguíase o ascenso á preferente autonómica. Unha categoría por debaixo da terceira división nacional.

Na tempada seguinte (2010/11) descendía de novo a primeira autonómica na derradeira xornada. Nesta tempada, O Páramo xogou contra a SD Compostela (1-2 nas Rapadas e 0-0 en San Lázaro).

Na 2011/12, O Páramo regresaba ao grupo II da primeira autonómica e conseguía de novo o ascenso directo a preferente tras rematar a tempada en segunda posición.

Para a tempada 2014/15 O Páramo convertíase en filial da refundada S.D.Sarriana, de preferente.

Na actualidade,o club milita na 1º Autonómica Galega.

### Tempadas

| **Tempada** | **Categoría** | **Posto** |
| --- | --- | --- |
| 2002/03 | 3º Autonómica |  |
| 2003/04 | 3º Autonómica |  |
| 2004/05 | ???????????? |  |
| 2005/06 | 2ª Autonómica |  |
| 2006/07 | 2ª Autonómica |  |
| 2007/08 | 1ª Autonómica | 4º |
| 2008/09 | 1ª Autonómica | 13º |
| 2009/10 | 1ª Autonómica | 1º  |
| 2010/11 | Preferente | 18º  |
| 2011/12 | 1ª Autonómica | 2º  |
| 2012/13 | Preferente | 18º  |
| 2013/14 | 1ª Autonómica | 12º |

Estadio
-------

O Páramo xoga os partidos como local no "Campo Municipal de As Rapadas", con capacidade para 2000 espectadores, tanto sentados nas bancadas (só nun lateral), como de pé no mesmo lateral onde se encontran as mesmas.

As dimensións do campo son de 95 metros de largo por 48 metros de ancho, de herba natural.

A xestión e propiedade do campo é por parte do concello.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Preferente Galicia · 2022–23 |
| --- |
| Grupo Norte | 
* As Pontes
* Atlético Coruña Montañeros
* Betanzos
* Boiro
* Dubra
* Fisterra
* Galicia de Mugardos
* Lemos
* Noia
* O Pino
* Ordes
* Portomarín
* Residencia
* Ribadeo
* San Tirso
* Sarriana
* Sigüeiro
* Sofán
* Unión de Asados
* Victoria

 |
| Grupo Sur | 
* Antela
* Atios
* Atlético Arnoia
* Barbadás
* Beluso
* Céltiga
* Cultural Areas
* Moraña
* Pontellas
* Pontevedra B
* Porriño Industrial
* Portonovo
* Racing de Castrelos
* Ribadumia
* Umia
* Valadares
* Verín
* Vilalonga
* Xuvenil de Ponteareas
* Xuventude Cambados

 |
Coordenadas: 57°41′54″N 11°58′18″L﻿ / ﻿57.698333333333, 11.971666666667

A **Universidade de Gotemburgo** é unha universidade estatal sueca, situada en Gotemburgo, fundada en 1954. Ten oito facultades e, no ano 2020, 53 500 estudantes, dos cales algo máis de 29 000 son estudantes a tempo completo, e 6 500 empregados, entre profesors e empragados da administración.

Na Universidade impártense clases de música, arte, ciencias sociais e naturais, humanidades, ciencias da educación, formación do profesorado, informática, adninistración de empresas e, na Academia Sahlgrenska, medicina, ciencias do coidado e odontoloxía. Os estudantes teñen, con frecuencia, investigadores recoñecidos internacionalmente. No ano 2000, o profesor da Universidade Arvid Carlsson recibiu o Premio Nobel de Medicina.

A Universidade é unha das máis importantes de Suecia, e ocupa lugar 198 do mundo, dun total de preto de 20 000 institucións de educación superior, na clasificación de *Times Higher Education* das mellores universidades do mundo en 2018.

A Universidade de Gotemburgo está rexistrada ambientalmente segundo o *Eco Management and Audit Scheme* (EMAS), e certificada ambientalmente segundo o ISO 14001.

Foi fundada como *Högskola Göteborgs* (Escola Superior de Gotemburgo) en 1891. En 1907 o goberno suaco concedeulle o mesmo status que á Universidade de Uppsala e á Universidade de Lund. 

O edificio principal da Universidade de Gotemburgo foi construído en Vasaparken desde 1904 a 1907, segundo planos dos arquitectos Ernst Torulf e Erik Hahr. Os edificios substituíron as antigas dependencias docentes que estaban aloxadas nun antigo edificio universitario de 1851. 

O edificio principal é monumento estatal desde o 18 de marzo de 1993.

Notas
-----

1. ↑  Datos da Universidade.
2. ↑  "World University Rankings 2018". Times Higher Education. 24 de xullo de 2018.
3. ↑  The Register of Buildings, The Swedish National Heritage Board.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q371522
* WorldCat
* VIAF: 140125343
* BAV: ADV12091013
* BNE: XX254106
* BNF: 11869713c
* GND: 36540-3
* Google Maps: 18368302474927686899
* GRID: grid.8761.8
* ISNI: 0000000109435738
* KulturNav: ID
* LCCN: n78086045
* MAG: 881427289
* MusicBrainz: ID
* NKC: nlk20030133732
* NLA: 35842932
* QS: ID
* SELIBR: 117335
* SUDOC: 026451492
* TePapa: 12343
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
Esquema do efecto Venturi.
O **efecto Venturi** consiste no fenómeno no que un fluído en movemento dentro dun conduto cerrado diminúe a súa presión ao aumentar a velocidade despois de pasar por unha zona de sección menor. Se neste punto do conduto se introduce o extremo doutro conduto, prodúcese unha aspiración do fluído contido neste segundo conduto. Este efecto, demostrado en 1797, recibe o seu nome do físico italiano Giovanni Battista Venturi (1746-1822).

Características
---------------

O efecto Venturi explícase polo Principio de Bernoulli e a o principio de continuidade da masa. Se o caudal dun fluído é constante pero a sección diminúe, necesariamente a velocidade aumenta tras atravesar esta sección. Polo teorema da conservación da enerxía mecánica, se a enerxía cinética aumenta, a enerxía determinada polo valor da presión diminúe forzosamente.

Tubo de Venturi
---------------

Un tubo de Venturi é un dispositivo inicialmente deseñado para medir a velocidade dun fluído aproveitando o efecto Venturi. Non obstante, algúns utilízanse para acelerar a velocidade dun fluído obrigándoo a atravesar un tubo estreito en forma de cono. Estes modelos utilízanse en numerosos dispositivos nos que a velocidade dun fluído é importante e constitúen a base de aparatos como o carburador.

A aplicación clásica de medida de velocidade dun fluído consiste nun tubo formado por dúas seccións cónicas unidas por un tubo estreito no que o fluído se despraza consecuentemente a maior velocidade. A presión no tubo Venturi pode medirse cun tubo vertical en forma de U conectando a rexión ancha e a canalización estreita. A diferenza de alturas do líquido no tubo en U permite medir a presión en ambos puntos e consecuentemente a velocidade.

Cando se utiliza un tubo de Venturi hai que ter en conta o fenómeno que se denomina cavitación. Este fenómeno ocorre se a presión nalgunha sección do tubo é menor que a presión de vapor do fluído. Para este tipo particular de tubo, o risco de cavitación atópase na garganta do mesmo, xa que aquí, ao ser mínima a área e máxima a velocidade, a presión é a menor que se pode encontrar no tubo. Cando ocorre a cavitación, aparecen burbullas localmente, que se trasladan por todo o tubo. Se estas burbullas chegan a zonas de presión máis elevada, poden estourar producindo así picos de presión local con risco potencial de danar a parede do tubo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Principio de Bernoulli
* Tubo de Pitot

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q725699
* EBID: ID
* MAG: 21423434

 |
Winslow Homer - *Aviso de néboa ( The Fog Warning )* 1885
O **remo** consiste nun pau longo cun extremo en forma de pa, que se emprega para desprazar unha embarcación facendo forza na auga. O remo está conectado á embarcación por medio dun punto de pivote, xa sexa un tolete, un escalmo ou un burato ou zona erosionada. 

O remo colócase no punto de pivote coa porción máis curta dentro da embarcación, e coa parte da pa, moito maior, fóra. Os remeiros xeralmente miran cara a popa da embarcación, ao chegar co remo a popa introducen a pa do remo na auga. Mentres se inclinan cara a proa da embarcación a pa pivota no tolete e o extremo exterior empurra a auga cara a popa, proporcionando un empuxe da embarcación cara adiante.

Durante miles de anos, os barcos foron propulsados ​​por velas ou ben mediante o traballo mecánico dos remeiros. É habitual que unha embarcación de remo tamén teña a opción de ser propulsada a vela, como a galera da antigüidade por exemplo.

Historia
--------

O "remo de Duvensee", que data do ano 6500 a. C. Exposición no Museo de Arqueoloxía de Hamburgo.
Os remos úsanse dende o período neolítico. Atopáronse remos de madeira, que datan de 5000 a 4500 a. C. nun xacemento arqueolóxico atribuído á cultura Hemudu na China. En 1999, atopouse en Xapón unha pa de 63,4 cm de lonxitude, que se remonta ao 4000 a. C. En 2010, atopouse en Corea do Sur unha pa feita de madeira de piñeiro de 181 cm de lonxitude, datada no 5000 a. C.

En 1926, no distrito de Duvensee, en Alemaña, atopouse unha pa mesolítica de 52 cm de lonxitude, que se considera unha das primeiras evidencias do uso de embarcacións no período mesolítico. A datación do carbono-14 feita en 2008 revela que esta pa foi creada no c. 7390 a. C.

Existen moitas evidencias do uso dos remos nos barcos fluviais, atopáronse en forma de pinturas, gravados e maquetas, do Antigo Exipto que datan ata o século XXVII a. C.

Notas
-----

1. ↑  "remo". *academia.gal*. Consultado o 2023.
2. ↑  Museo Arqueolóxico de Hamburgo / Helms-Museum 

Nº de inventario: MfV1926.112:182
3. ↑  Deng, Gang (1997). *Chinese Maritime Activities and Socioeconomic Development, c. 2100 B.C.-1900 A.D*. Greenwood Press. p. 22. ISBN 0-313-29212-4.
4. ↑  T. Stark, Miriam (2008). *Archaeology of Asia*. John Wiley & Sons. ISBN 978-1-4051-5303-4.
5. ↑  "Oldest oar unearthed from Ishikawa ruins". *trussel.com*. Consultado o 2008.
6. ↑  "South Korea archaeologists uncover 7000 year old oar". *phys.org*. Consultado o 2023.
7. ↑  Jenke, Mareike. "Ausgrabungen im Duvenseer Moor, Kreis Herzogtum Lauenburg - Zur Rekonstruktion einer Altgrabung". *Hammaburg N.F.* (en alemán) **16**: 9–78. ISSN 0173-0886.
8. ↑  Casson, Lionel (1995). *Ships and Seamanship in the Ancient World*. The Johns Hopkins. ISBN 978-0-8018-5130-8.
A **Nebulosa do Cono** é unha rexión H II da constelación de Monoceros. Foi descuberta por William Herschel o 26 de decembro de 1785, momento na que a designou coma H V.27. A nebulosa está situada a uns 830 parsecs ou 2.700 anos luz de distancia respecto da Terra. A Nebulosa do Cono forma parte da nebulosidade ó redor do Cúmulo Árbore de Nadal. A designación de NGC 2264 no New General Catalogue refírese a obxectos e non a nebulosa por separado.

A difusa Nebulosa do Cono, chamada así pola súa forma cónica, atópase na parte sur de NGC 2264, a parte norte ven sendo a magnitude -3,9 do Cúmulo Árbore de Nadal. Á súa vez o conxunto está situado na parte norte de Monoceros, xusto ó norte do punto medio dunha liña *imaxinaria* entre Procyon e Betelgeuse.

A forma do cono vén dunha nebulosa de absorción escura que está composta hidróxeno molecular frío e po en fronte dunha *apagada* nebulosa de emisión que contén hidróxeno ionizado por S Monocerotis, a estrela máis brillante de NGC 2264. Esta nebulosa débil (cun tamaño aparente de 10 minutos de arco) está separada uns sete anos luz respecto da nebulosa escura, e o conxunto de ambas está a 2.700 anos luz de distancia da Terra.

A nebulosa é parte dun complexo moito máis grande de formación de estrelas -o Telescopio Espacial Hubble foi usado para capturar imaxes das estrelas en formación en 1997.

Notas
-----

1. 1 2 3  Students for the Exploration and Development of Space (ed.). "SEDS information on NGC2264". Arquivado dende o orixinal o 12-03-2009. Consultado o 27-03-2009.
2. ↑  NASA (ed.). "Astronomy Picture of the Day". Consultado o 27-03-2009.
3. ↑  2.700 × sin( 10′ / 2 ) = 3-4 al. radio

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nebulosa do Cono*** |

* SEDS information on NGC2264
* Photograph for Astronomy Picture of the Day
* Cone Nebula pictures from ESA-Hubble
* Hubble image of Cone Nebula

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1709076
* SIMBAD: NAME Cone Nebula

 |
**Rafael Carlos Sisto Edreira**, nado Luou (Teo) o 30 de xaneiro de 1963, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias Químicas e doutorado en Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela. É profesor de Ensinanza Secundaria. Concelleiro en Teo dende as eleccións municipais de 2003, nas cales foi elixido como número 2 do BNG, situándose na oposición. Trala vitoria do BNG nas municipais de 2007 pasou a ser tenente de alcalde e ocupar diversas responsabilidades de goberno, baixo o mandato de Martiño Noriega. Continuou tras revalidar o BNG o goberno con maioría absoluta nas municipais de 2011. En marzo de 2012, xunto con Noriega e outros 5 concelleiros, abandonou o BNG trala marcha do Encontro Irmandiño da formación, pasando a constituír posteriormente Anova-Irmandade Nacionalista. No 2013 foi elixido membro da Coordinadora Nacional do novo partido.

Nas eleccións municipais de 2015, trala marcha de Martiño Noriega a Santiago de Compostela, encabezou a candidatura de Son de Teo-ANOVA e logrou a alcaldía, tras sela forza máis votada, e estableceu un pacto de goberno co PSdeG liderado por Uxía Lemus. Ademais da alcaldía tamén asumiu as áreas de Persoal, Economía e Facenda, Saneamento e Abastecemento, Medio Natural e Lingua do Concello. No tramo final do mandato sumouse á porposta do seu antecesor Martiño Noriega, entón alcalde compostelán, de fusionalo concello da capital cos municipios de Teo, Ames ou Val do Dubra. Nas eleccións municipais de 2019 sufreu unha considerable desfeita ó pasar de 7 a 4 concelleiros, converténdose o PPdeG en primeira forza pese a estancarse en 7 edís, e cos seus socios do PSdeG-PSOE empatando a 4 edís con eles, se ben seguían contando con máis votos. Desta maneira, finalmente acadou de novo a alcaldía, renovando o pacto de goberno cos socialistas de Uxía Lemus pero necesitando o apoio dos 2 edís do BNG na investidura. En outubro de 2021 expulsou ós concelleiros socialistas do executivo local e continuou gobernando en minoría. Renunciou a presentarse á reelección nas municipais de 2023, nas cales o seu grupo pasou a denominarse Proxecto Común de Teo e pechou a súa lista.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Martiño Noriega Sánchez** |  **Alcalde de Teo** 2015 - 2023 | Sucesor:**Lucía Calvo de la Uz** |

Notas
-----

1. ↑  Coordinadora Nacional Arquivado 10 de agosto de 2015 en Wayback Machine.. anova.gal 28/02/2013.
2. ↑  "Persoal, Economía e Facenda, Saneamento e Abastecemento, Medio Natural, Lingua | Concello de Teo". *www.teo.gal*. Arquivado dende o orixinal o 24 de marzo de 2018. Consultado o 2018-03-24.
3. ↑  Compostela Aberta y Son de Teo quieren fusionar los dos concellos
4. ↑  Concello de Teo na FEGAMP
5. ↑  Sisto dinamita el gobierno de Teo al retirarle las competencias a los concejales del PSOE
6. ↑  María López sustituye a Rafael Sisto como alcaldable con el partido Proxecto Común de Teo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Teo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20987140
* WorldCat
* VIAF: 43655000
* BNE: XX1386434
* Dialnet: 565029
* ISNI: 0000000059370824
* LCCN: n2002016437

 |
**Santiago Morán "el Viejo"**, nado en Viana do Bolo, Ourense, *circa* de 1571 e finado en Madrid en 1626, foi un pintor de cámara.

Traxectoria
-----------

*La infanta Margarita Francisca*, cara a 1610, óleo sobre lenzo (100 x 72 cm.), Museo do Prado.
Discípulo e colaborador de Juan Pantoja de la Cruz, ocupou a praza de pintor de cámara de Filipe III ao quedar esta vacante á morte de Pantoja en 1609. Como pintor de cámara están documentados algúns retratos que fixo do rei e dos membros da familia real, inda que asemella que so se conservou o retrato da infanta Margarida Francisca, filla de Filipe III, atribuído a el no Museo do Prado. Tamén, segundo os documentos, destacou como pintor de aves. En 1612 recibiu o encargo de copiar algunhas das pinturas que a raíña Margarida de Austria encargara traer de Florencia para o retablo maior e colaterais do convento das Descalzas Reais de Valladolid, pinturas que sufriran graves danos na viaxe. Segundo investigacións recentes parece probable, con todo, que Morán se limitase a restaurar, e quizais non pola súa propia man, estas pinturas conservadas *in situ*. Da súa produción, descontados estes cadros, queda unicamente unha *Imposición da casula a San Ildefonso* en colección particular ata que foi adquirido polo Estado en 2016 con destino ao Museo do Prado.

É pai do pintor Santiago Morán Cisneros.

Notas
-----

1. ↑  O retrato español no Prado. Do Greco a Sorolla, Museo do Prado.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Santiago Morán Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Pérez Sánchez, Afonso E. (1992). *Pintura barroca en España 1600-1750, páx. 84-85*. *Ed,s. Cátedra*. ISBN 84-376-0994-1.
* Cruz Valdovinos, José Manuel; **Sobre el pintor de cámara Santiago Morán el Viejo* (1571-1626)*, 17 páx. UCM *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391997
* WorldCat
* VIAF: 95918748
* MdP: ID
* RKD: 57601
* ULAN: 500037696

 |
O **aeroporto de Tartu** (IATA: **TAY**, OACI: **EETU**) é un aeroporto estoniano en Reola, a 10,9 quilómetros ao sur de Tartu. É o segundo aeroporto máis grande de Estonia. Tamén é chamado **aeroporto de Ülenurme** debido á súa proximidade con esa vila.

Historia
--------

O aeroporto inaugurouse o 15 de maio de 1946. Unha nova terminal foi construída en 1981 e a pista de aterraxe e rodadura tamén foron melloradas nese momento. Dende o ano 2005 o aeroporto vén sendo operado por Tallinn Airport Ltd. En 2009 a pista foi ampliada ata os 1 799 metros.

No presente só Nordic Regional Airlines opera voos regulares entre Tartu e Helsinqui diariamente. Estonian Air Regional proporciou servizos a Talín ata o 21 de decembro de 2012, e airBaltic operou voos a Riga ata o 1 de agosto de 2011.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| Finnair | Helsinqui |

Notas
-----

1. ↑  The Baltic Course (ed.). "Tartu Airport's passenger numbers cross 30,000 mark in 2017". Consultado o 16 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do aeroporto Arquivado 17 de maio de 2018 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q279167
* GeoNames: 588331
* IATA: TAY
* ICAO: EETU

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Noticiero.

***El Noticiero*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1892 e 1896.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico independiente útil a los ayuntamientos y maestros de primera enseñanza*, apareceu o 1 de xaneiro de 1892, substituíndo a *El Noticiero Administrativo*, e seguindo a súa numeración cunha periodicidade bimensual. Dirixido polo seu propietario, José López Pérez. Incluíu disposicións lexislativas. En 1895 foi substituído por *El Noticiero de Instrución Pública*, ao que supliu de novo a partir de xullo de 1895 co subtítulo *Semanario destinado a fomentar los intereses morales y materiales del Magisterio*, pasando a ser semanal. En agosto de 1895 comezou a publicar o suplemento Revista Pedagógica y Literaria, dirixido por José López Otero. En febreiro de 1896 cambiou a súa cabeceira por *El Noticiero Gallego*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387461
* Galiciana: 9034

 |
O **Södertälje Sportklubb** ou **Södertälje SK** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Södertälje (Suecia). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, a Hockeyallsvenskan, aínda que durante moitos anos competiu na máxima categoría, a SHL, categoría que gañou en 7 ocasións. Xoga os seus partidos como local no AXA Sports Center, un pavillón con capacidade para 7.250 espectadores.

Historia
--------

A club polideportivo foi creado en 1902, en 1907 creouse a sección de bandy, e xa en 1925 apareceu a sección de hóckey sobre xeo. O Södertälje SK conseguiu o campionato sueco en sete ocasións, a última en 1985. Ao ano seguinte, conseguiu o subcampionato da Copa de Europa, logo de perder na final fronte ao CSKA Moscova por .

O club participou na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco durante 70 tempadas, incluíndo 20 tempadas dende a creación da SHL en 1975 (1975–1978, 1980–1981, 1983–1992, 1996–1998, 2001–2006). De 1999 a 2001, o equipo competiu na Hockey Allsvenskan, ascendendo novamente á máxima categoría. No 2007 gañou o título da segunda categoría, regresando á elite tan só un ano despois de descender.

Palmarés
--------

* **7 Le Mat Trophy:** 1925, 1931, 1941, 1944, 1953, 1956, 1985

Xogadores
---------

### Números retirados

* 2 Anders Eldebrink
* 11 Glenn Johansson
* 7 Stig-Göran "Stisse" Johansson

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Södertälje SK *(en sueco)*

* Portal:Hóckey sobre xeo
* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1472950
* WorldCat
* VIAF: 131937625

 |
***El Vivariense*** foi un semanario editado en Viveiro entre 1890 e 1915.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 8 de xuño de 1890, dirixido por Jesús Franco Fernández. Nesta primeira etapa os seus colaboradores foron Amando Fanego, Manuel Cerdido, José Pérez Vigo, Eusebio Lorenzo, Juan Antonio García Meitín e Antón Lorenzo Villar. Foi rival de *El Eco de Vivero*. Cesou a súa publicación o 23 de xaneiro de 1898.

Subtitulado *Periódico semanal*, reapareceu o 17 de abril de 1906, dirixido primeiro por Ramón Díaz Freijo e a partir de 1914 por José Santiago Seijo.. Entre os seus colaboradores estaban Juan Pla Zubiri, Juan Antonio García Meitín, Alfredo García Dóriga e Antón Vilar Ponte. O último número conservado ten data do 18 de abril de 1915.

Notas
-----

1. ↑  "La política en Vivero" en *El Noroeste*, 14-11-1914, p. 1 e 20-11-1914, p. 1

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Donapétry Yribarnégaray, Juan (1953). *Historia de Vivero y su concejo*. p. 362. Consultado o 23 de xaneiro de 2013.

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. pp. 259–263. ISBN 84-8192-110-6.
**Lara Rodríguez Peña**, nada en Lalín o 12 de decembro de 1989, é unha profesora e política galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Granada, é profesora de Lingua Castelá e Literatura no ensino público.

En 2015 foi elixida candidata número un da Plataforma Aberta Cidadá de Lalín ás Eleccións municipais de 2015 en Galicia. Foi elixida concelleira e nomeada terceira tenenta de alcalde, facéndose cargo das concellerías de Cultura e Educación.

Papeleta dos candidatos de En Marea ao Congreso por Pontevedra, nas Eleccións Xerais de 2016.
Foi elixida, a través de primarias, para formar parte da candidatura de En Marea para as eleccións xerais de 2015, e finalmente foi a número catro pola provincia de Pontevedra. Volveu ocupar o cuarto posto nas listas de En Marea nas eleccións xerais de 2016.

Nas municipias de 2019 volveu encabezar a candidatura da Plataforma Aberta Cidadá ao concello de Lalín, pero non foi elixida.

Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2024 formou parte da lista de SUMAR Galicia no posto 16 da Circunscrición Electoral de Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  Lara Rodríguez liderará la lista de PAC
2. ↑  Vídeo en Facebook
3. ↑  En Marea apela ao 24M incluíndo nas súas listas varios membros de candidaturas cidadás
4. ↑  PAC registra su lista tras sumar 747 firmas para concurrir como agrupación electoral

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Lalín

### Ligazóns externas

* Entrevista en *Persuasión*
**Arthur da Costa e Silva**, militar (xeneral), foi o presidente do Brasil entre 1967 e 1969.

Traxectoria
-----------

Fillo de comerciantes portugueses da Illa da Madeira, iniciou a súa carreira militar en Porto Alegre. En 1918 foi para a Escola Militar de Realengo, na cidade do Río de Xaneiro. Naquela cidade casou con Iolanda Barbosa Costa e Silva, filla dun militar.

En 1952 tornouse xeneral, atinxindo o posto máximo de Xeneral de Exército en 1961. Durante o goberno de João Goulart, participou da represión de movementos estudantís, e foi afastado do comando do IV Exército. Despois de 1963 participou da conspiración que derribou João Goulart a través dun golpe de estado e levou ó poder o mariscal Humberto de Alencar Castello Branco. No goberno deste, tornouse Ministro da Guerra e aliñouse cos militares da chamada "liña dura".

Tornouse candidato á sucesión de Castello Branco e foi elixido indirectamente (isto é, polo Congreso, sen a participación do pobo) como seu sucesor, asumindo o goberno o 15 de marzo de 1967.

Durante o seu goberno intensificáronse as manifestacións contra o réxime militar, principalmente de estudantes universitarios e de colexios, respondidas a través de máis endurecemento do réxime e represión.

O 31 de agosto de 1969 Costa e Silva sufriu un derramo cerebral e foi afastado do goberno. Finou 17 de decembro do mesmo ano.

| Presidente do Brasil |
| --- |
| *Segue a:* Humberto de Alencar Castello Branco | **Artur da Costa e Silva**(1967-1969) | *Precede a:* Emílio Garrastazu Médici |
| ARENA |

Notas
-----

1. ↑  "*Presidência da República Federativa do Brasil* - Galeria de Presidentes". Arquivado dende o orixinal o 29 de xullo de 2008. Consultado o 14 de marzo de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Artur da Costa e Silva Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312361
* WorldCat
* VIAF: 4954230
* BNF: 120759477
* BRE: 2102211
* EBID: ID
* FAST: 124803
* GEC: 0020313
* GND: 1056323981
* ISNI: 0000000025958179
* LCCN: n83328532
* Munzinger: 00000011413
* OL: OL1056349A
* PARES: 24674
* WikiTree: Costa\_Silva-1

 |
***Nuevo Heraldo*** foi un semanario editado na Guarda entre 1934 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario republicano independiente* e *Periódico defensor del agrarismo. Informaciones-Deportes-Política*, apareceu o 30 de xuño de 1934. Fundado e dirixido por Xoán Noya Gil. Foi de tendencia republicana e liberal, con concesións ao galeguismo. Incluíu artigos en galego, sobre todo información política e artigos a favor da Autonomía. Colaboraron Filgueira Valverde, Carmiña Prieto Rouco, Xulián Magariños... Abundaban as páxinas dos autores da comarca, como Antón Alonso Ríos (temas económicos), Xan D'Outeiro (pseudónimo de Domingo Álvarez Álvarez, que publicou "Follecas da Jalleira" na xerga dos telleiros), Manuel de la Ventosela (pseudónimo de Manuel Álvarez Rivero). Publicou crónicas dende Porto Rico (por Joaquín Saúl, en galego) e dende Santo Domingo. Apareceron caricaturas de Óscar Noya, fillo do director, que tiña 13 anos. Nos primeiros números apareceu o "Chipi-chipi. Periódico satélite. El único semanario que se regala, con poemas e pasatempos en ton humorístico". Tamén hai que destacar o número necrolóxico dedicado ao poeta guardés Feliciano Rolán Vicente. Cesou a súa publicación o 18 de xullo de 1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Nuevo Heraldo". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
O Arco do Triunfo da Praza da Estrela, un dos exemplos máis famosos da arquitectura Imperio, encargado en 1806 tras a vitoria en Austerlitz polo emperador Napoleón I.
O **estilo Imperio** é un movemento de deseño de principios do século XIX en arquitectura, mobles, outras artes decorativas e artes visuais, que representa a segunda fase do Neoclasicismo. Floreceu entre 1800 e 1815 durante os períodos do Consulado e do Primeiro Imperio Francés, aínda que a súa vida se prolongou ata finais da década de 1820. Desde Francia estendeuse por gran parte de Europa e os Estados Unidos.

O estilo Imperio orixinouse e toma o seu nome do goberno do emperador Napoleón I no Primeiro Imperio Francés, cando se pretendía idealizar o liderado de Napoleón e o estado francés. O estilo de moda anterior en Francia fora o estilo Directorio, unha forma máis austera e minimalista de neoclasicismo que substituíu ao estilo Lois XVI, o novo estilo Imperio trouxo un retorno total á ostentosa riqueza. O estilo corresponde algo ao estilo Biedermeier nas terras de fala alemá, ao estilo federal nos Estados Unidos e ao estilo Rexencia no Reino Unido.

Notas
-----

1. ↑  "Empire Style, 1800–1815". *metmuseum.org*. Consultado o 2023.
A **bandeira das Bermudas** é un dos símbolos oficiais deste Territorio Británico de Ultramar. Como estandarte vermello das illas, foi adoptado por primeira vez o 4 de outubrp de 1910. Está formado polo Estandarte Vermello Británico coa bandeira da Unión (que é a bandeira nacional) no recuncho superior esquerdo, e o escudo das Bermudas no inferior dereito. Antes disto, como a maioría das colonias británicas da época, adoptou unha bandeira azul cun selo que representaba un dique seco con tres veleiros. En 1999, a bandeira cambiou á súa forma actual, cun escudo ampliado.

Escudo de armas
---------------

A inscrición en latín do escudo de armas é *Quo Fata Ferunt* ("A onde levan os destinos"). O escudo mostra un león vermello sostendo un escudo que leva a imaxe dun naufraxio nunha rocha.

Notas
-----

1. ↑  "CIA World Factbook - Bermuda". Consultado o 21 de agosto de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira das Bermudas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira das Bermudas en Flags of the World *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190064
* EBID: ID

 |
***Las Riberas del Eo*** foi un periódico editado en Ribadeo entre 1881 e 1971.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico semanal de intereses generales, noticias y anuncios*, apareceu o 3 de xaneiro de 1881, sucedendo ao bisemanario *El Eo*. A partir de 1894 cambiou o seu subtítulo por *Periódico de información galaico-asturiana. Decano de la prensa provincial* e posteriormente por *Periódico Semanal Defensor de los Intereses Morales y Materiales de la Zona Oriental de Galicia y Occidental de Asturias*. O seu fundador, propietario e director foi José María Páez Cancio ata o seu falecemento en 1916. Despois dirixiuno Antonio Pérez Martínez e a partir de 1921 José María Puebla Pumariño que tamén era o seu impresor, redactor e vendedor. Incluíu noticias locais, traballos históricos e colaboracións de destacados personaxes da vila, ademais de artigos dos seus correspondentes en Buenos Aires e na Habana. A partir da guerra civil, tivo que adaptarse ás novas circunstancias políticas, polo que eliminou as colaboracións en galego. Entre os seus colaboradores figurou Federico Mediante Noceda. Cesou a súa publicación o 30 de xaneiro de 1971.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. p. 602. ISBN 84-7492-489-8.
A **bandeira de Brunei** (en malaio: *Bendera Brunei*) foi adoptada en 1940 cando o país era un protectorado británico, e foi mantida cando o país obtivo a súa plena independencia o 1 de xaneiro de 1984 como *Brunei Darussalam* (Estado de Brunei, Morada da Paz).

Descrición
----------

A bandeira ten o Escudo de Armas de Brunei no centro sobre un campo amarelo. O campo está cortado por dúas raias diagonais, unha branca e outra negra. O escudo de armas é o seguinte unha media lúa (símbolo do islam) xunto cun paraugas (que simboliza a monarquía), e dúas luvas en ambos lados. Por baixo da media lúa hai unha cinta. Na media lúa e na cinta hai inscricións en árabe que din: "Estado de Brunei, Morada da paz" e o lema de Brunei "sempre en servizo coa guía de Deus".

No sueste asiático, o amarelo é tradicionalmente a cor da realeza, así os pavillóns reais de Malaisia e Tailandia, xunto coa bandeira presidencial de Indonesia conteñen un campo amarelo. As raias branca e Negra representan aos ministros principais de Brunei, representando o amarelo ao sultán. O escudo nacional foi colocado no centro en 1940. Unha versión semellante sen o escudo de armas, foi utilizado por primeira vez en 1900. O escudo leva unha media lúa simbólica da fe islámica, e o mastro central é un símbolo do estado. A bandeira e o paraugas son símbolos da realeza, e as mans voltas cara a arriba significa a benevolencia do goberno.

### Bandeiras históricas

* Sultanado de Brunei (até 1906)Sultanado de Brunei (até 1906)
* Protectorado de Brunei (1906-1959)Protectorado de Brunei (1906-1959)

Outras bandeiras
----------------

* Forzas armadasForzas armadas
* Bandeira marítimaBandeira marítima

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escudo de Brunei

### Ligazóns externas

* 

* Brunei en Flags of the World *(en inglés)*

  


| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Asia |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Afganistán
* Arabia Saudita
* Armenia
* Bahrain
* Bangladesh
* Brunei
* Bután
* Camboxa
* Casaquistán
* China
* Chipre
* Corea do Norte
* Corea do Sur
* Emiratos Árabes
* Exipto
* Filipinas
* Iemen
* India
* Indonesia
* Irán
* Iraq
* Israel
* Kirguizistán
* Kuwait
* Laos
* Líbano
* Malaisia
* Maldivas
* Mongolia
* Myanmar
* Nepal
* Omán
* Paquistán
* Qatar
* Rusia
* Singapur
* Siria
* Sri Lanka
* Tailandia
* Taxiquistán
* Timor Leste
* Turkmenistán
* Turquía
* Uzbekistán
* Vietnam
* Xapón
* Xeorxia
* Xordania

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Norte de Chipre
* Palestina
* Taiwán
* Osetia do Sur

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165872
* EBID: ID

 |
HMS *Dreadnought*
O **acoirazado** é un buque de guerra blindado e de grandes dimensións.  

Aínda que dende a antigüidade xa se empregara bindaxe para os navíos de guerra e os viquingos no século XI chegaran a empregar pranchas metálicas, o primeiro verdadeiro acoirazado foi *La Gloire*, da mariña francesa, construído en 1859 e deseñado por Dupuy de Lome.

O combate entre o Merrimac e o Monitor, 9 de marzo de 1862, na guerra civil estadounidense demostrou a importancia da blindaxe e de aí en diante adoptáronno todas as potencias navais. En Estados Unidos perfeccionouno Harvey (1880) e en Alemaña, Krupp (1894).  

O Dreadnought, acoirazado británico, construído en 1906 converteuse no navío tipo para os acoirazados.
O acoirazado encarnou a máxima potencia naval entre 1860 e 1930, pero xa na primeira guerra mundial, coa aparición dos primeiros submarinos comezou o seu devalo, e sobre todo coa aparición do avión e do portaavións.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *acoirazado*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182531
* AAT: 300073922
* BNCF: 53794
* BNF: 119444133
* EBID: ID
* GEC: 0173428
* GND: 4126658-4
* JSTOR: battleships
* KulturNav: ID
* LCCN: sh85012437
* NDL: 01168819
* NKC: ph118932

 |
**Ric Berger** (Yens, 16 de agosto de 1894 - Morges, 4 de agosto de 1984) foi un profesor suízo de deseño, decoración e historia da arte; e un interlingüista que apoiou varias linguas artificias ao longo da sua vida.

Biografía
---------

É máis coñecido polos seus numerosos artigos xornalísticos sobre monumentos históricos, principalmente na parte francófona de Suíza, incluíndo os seus propios debuxos de edificios. A través destes artigos, contribuíu a aumentar o interese polos monumentos e escenarios históricos entre moitas persoas ata agora desinformadas, e probablemente tamén contribuíu indirectamente a un interese máis amplo pola conservación e salvamento dos monumentos históricos de destrución.

A principios da década de 1970 publicou mostras dos seus escritos xornalísticos en libros que foron, e aínda son, apreciados por historiadores e arqueólogos afeccionados. É moi lido nos círculos universitarios, sendo coñecido como un "popularizador" e reflectindo esencialmente o estado do coñecemento no período das súas publicacións, principalmente na década de 1950. Como profesor activo tamén escribiu artigos sobre heráldica, sobre a historia do alfabeto e sobre os hábitos de debuxo dos nenos.

Interlingüística
----------------

Ric Berger pasou a maior parte da súa vida involucrado coas linguas auxiliares internacionais, apoiando catro durante o curso da súa vida. Berger foi un defensor extremadamente activo de calquera lingua que apoiara nese momento, mentres tendeu a criticar duramente outras, incluídas as linguas que apoiara anteriormente.

Notas
-----

1. ↑  "Cosmoglotta A, 1928, p. 117". *anno.onb.ac.at*. Consultado o 2022-05-06.

| * v
* c
* e
Interlingue |
| --- |
| Lingua | Gramática • Historia (Auli) • Literatura |  |
| Diarios e revistas | Cosmoglotta • IE Munde |
| Occidentalistas | Edgar de Wahl • Alphonse Matejka • Vicente Costalago • Karl Janotta • Ric Berger • Ilmari Federn • Joseph Gär • A.Z. Ramstedt • Engelbert Pigal • Lista de occidentalistas |
| Bibliografía do interlingue • Lista de asociacións occidentalistas • Interlingue-Union |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18422
* WorldCat
* VIAF: 65246493
* BNF: 17122789q
* FAST: 2031
* GND: 127046518
* ISNI: 0000000113182278
* LCCN: n50007407
* NKC: xx0107718
* NTA: 068247907
* SUDOC: 15103527X

 |
Os **hérulos** eran os membros dun antigo pobo xermánico, clasificada na gran confederación dos suevos, que invadiu o Imperio Romano no século III.

O antigo pobo xermano hérulo foi case con total seguridade expulsado de Escandinavia ao longo do século III e tivo a súa orixe nas costas da actual Pomerania. Segundo algúns historiadores medievais, os seus integrantes aliáronse cos godos e participaron con eles en varias expedicións levadas a cabo ao redor das costas dos mares Negro e Exeo (ano 260). A principios do século VI, os longobardos venceron ao pobo hérulo e disolveron o seu reino, situado na conca do río Elba. Algúns dos seus integrantes emigraron a Escandinavia e outros enroláronse como mercenarios no exército do Imperio Romano de Oriente. O caudillo hérulo máis coñecido, Odoacro, depuxo ao último emperador romano de Occidente, Rómulo Augústulo, en 476 e foi nomeado rei de Italia polas súas tropas. Gobernou Italia do 476 ao 493, ata que os ostrogodos combateron e venceron o seu exército, instalándose na Península Itálica.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q220643
* EBID: ID
* Treccani: eruli

 |
Os **asdingos** foron un pobo xermánico, máis precisamente unha ramificación sur dos vándalos que se terá establecido, por volta do século II, na área das actuais Romanía, Hungría, Polonia e Eslovaquia. No final do século III únense aos silingos, outra ramificación dos vándalos. Van participar tamén na grande migración xermánica chegando á Península Ibérica e máis tarde ao norte de África.

Os vándalos asdingos foron desprazados polos hunos das chairas de Hungría e, tras intentar cruzar o Danubio, ben defendido por Estilicón, xeneral de Flavio Honorio emperador de Occidente, dirixíronse cara ao Rin arrastrando os vándalos silingos. A finais do século III únense aos silingos e en 406 cruzan o Rin por Maguncia e asolaron a Galia, indefensa porque Estilicón retirou o seu exército para defender a península itálica dos visigodos de Alarico I, e invaden a península ibérica no 409. Despois de firmar un foedus cos romanos, reciben terras na Gallaecia.

En 419 Gunderico, o rei dos asdingos, tras ser derrotado polos suevos e os romanos na batalla dos montes Nervasos, marcha co seu exército á Bética, onde se converte en rei de ambas ramas dos vándalos (silingos) e os alanos, mentres que o seu reino na Gallecia incorpórase ao reino suevo de Hermerico. Hidacio de Chaves non di na súa crónica cal foi o destino da poboación do reino asdingo, se conseguiu fuxir á Bética ou, como era costume na época, foi reducida á escravitude. Máis tarde, o reino unido dos vándalos e alanos trasladouse ao norte de África ao mando de Xenserico.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hydatii Episcopi Chronicon *(en latín)*

### Outros artigos

* Vándalos
* Silingos
* Haddingjar
A **bandeira das Illas Malvinas** foi adoptada o 25 de xaneiro de 1999 e consiste nun pavillón azul coa bandeira do Reino Unido no cantón (esquina superior esquerda) e o escudo do territorio británico de ultramar superposto.

Historia e uso
--------------

A primeira bandeira das Malvinas adoptouse en 1876 e consistía nun pavillón azul co antigo escudo das illas superpostos. O escudo (e polo tanto a bandeira) modificouse o 16 de outubro de 1925. 

O primeiro escudo era un selo que consistía nunha imaxe do HMS *Hebe* (que levou a moitos dos primeiros colonos británicos ás illas, entre eles Richard Moody, na década de 1840) no estreito de San Carlos, pasado por alto por un touro (representando ó gando salvaxe que outrora vagaba polas illas). un novo estandarte das illas foi presentado o 16 de outubro de 1925, dividido diagonalmente, contando co *Desire* con fondo azul e un lobo mariño en fondo dourado, co lema das illas. Este escudo de armas máis tarde substituíu a imaxe do touro e o barco na bandeira.

O 29 de setembro de 1948, a bandeira foi actualizada para incluír o escudo actual superposto sobre un disco branco. En 1999, o tamaño do escudo aumentou e o disco branco foi eliminado para crear a bandeira actual.

Galería
-------

### Outras bandeiras

* Actual estandarte vermello.Actual estandarte vermello.
* Bandeira do gobernador.Bandeira do gobernador.
* Bandeira militar británica empregada nas Malvinas.Bandeira militar británica empregada nas Malvinas.
* Bandeira das Malvinas de acordo co reclamo arxentino que as considera xurisdición da provincia Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.Bandeira das Malvinas de acordo co reclamo arxentino que as considera xurisdición da provincia Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.

### Antigas bandeiras

* Bandeira empregada entre 1876-1925.Bandeira empregada entre 1876-1925.
* Bandeira empregada entre 1925-1948.Bandeira empregada entre 1925-1948.
* Bandeira previa a 1999 de cor vermella.Bandeira previa a 1999 de cor vermella.
* Bandeira empregada entre o 2 de abril e o 14 de xuño de 1982, durante o Conflito do Atlántico Sur.Bandeira empregada entre o 2 de abril e o 14 de xuño de 1982, durante o Conflito do Atlántico Sur.
* Bandeira empregada entre 1948-1999, foi prohibida durante a reocupación arxentina de 1982.Bandeira empregada entre 1948-1999, foi prohibida durante a reocupación arxentina de 1982.

Notas
-----

1. ↑  Prothero, David (9 de xaneiro de 2000). "Falkland Islands - 19th Century flag" (en inglés). CRW Flags. Consultado o 12 de setembro de 2014.
2. ↑  Prothero, David (3 de maio de 2005). "Falkland Islands (1937-1948)" (en inglés). CRW Flags. Consultado o 12 de setembro de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira das Illas Malvinas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Escudo das Illas Malvinas
*Chicken man* de Ron Mueck.
*The Midpoint*, escultura hiperrealista de Carol Feuerman na Bienal de Venecia de 2017.
O **hiperrealismo** é un xénero dentro da pintura que trata de darlle ás imaxes o aspecto dunha fotografía. Aplícase tamén o termo ó movemento dado nos Estados Unidos e en Europa a finais dos anos sesenta e principios dos setenta. Considérase o hiperrealismo unha evolución do fotorrealismo estadounidense.
Existe tamén o hiperrealismo dentro da escultura, aínda que nese caso non se aplica a máxima de que as obras tiñan que parecerse á fotografía, senón que no caso da escultura teñen que parecerse á propia realidade.

Destacan dentro desta escola artística Richard Estes, Robert Bechtle ou Ralph Goings na pintura; Duane Hanson, Carole Feuerman ou Ron Mueck na escultura. En Galicia pintores como Manuel Quintana Martelo ou Baldomero Pestana poden relacionarse co movemento.

Notas
-----

1. ↑  "Exposición - Hiperrealismo 1967-2012". *Museo Nacional Thyssen-Bornemisza* (en castelán). Consultado o 2020-04-15.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hiperrealismo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Chuck Close
* John De Andrea
* Carole Feuerman
* Duane Hanson
* Antonio López
* Ron Mueck

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q749832
* GEC: 0114494
* NKC: ph172937

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---