recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Corpo (homónimos).
Con respecto aos seres vivos, un **corpo** é o material físico íntegro dun individuo. O termo "corpo" a miúdo é utilizado en relación coa aparencia, cuestións de saúde e mais a morte. O estudo dos traballos do corpo é a fisioloxía.

Corpo humano
------------

*Artigo principal**:* Corpo humano.
O corpo humano adoita consistir nunha cabeza, un pescozo, un torso, dous brazos e dous pernas, así como numerosos órganos internos agrupados en distintos sistemas, como o respiratorio, circulatorio e outro nervioso central.

### Variacións

Un corpo morto dun ser humano é referido como un cadáver ou os restos mortais. O estudo da estrutura do corpo é chamado anatomía.

Limitacións
-----------

En certos contextos, unha parte superficial do corpo, como o cabelo, pode non ser considerado parte del, incluso cando se atopa suxeito. O mesmo é aplicable ás substancias excretables, coma as feces. Deste xeito, consideraríase que unha planta no posúe corpo algún malia estar formado por células.

Antónimos
---------

Segundo as opinións que saen da dicotomía mente-corpo, o corpo é considerado no comportamento e, polo tanto, considérase como pouco valorado e trivial. Por outra banda, moitos filósofos modernos da mente manteñen que a mente é algo que vai separado do corpo.

Notas
-----

1. ↑  *The mind-body problem* by Robert M. Young
2. ↑  Kim, J. (1995). Honderich, Ted, ed. *Problems in the Philosophy of Mind. Oxford Companion to Philosophy*. Oxford: Oxford University Press.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***corpo*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Corpo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170494
* GEA: 4488
* GND: 4031575-7

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 256135
* NCIt: C13041
* TA: A01.0.00.000

 |
**Gambara** é a mítica raíña, nai dos irmáns Ibor e Aio, recordada no mito das orixes do pobo longobardo. As súas xestas son lembradas por Paulo Diácono na súa *Historia Langobardorum*, na sección onde recolle os mitos sobre as orixes do seu pobo (*Origo gentis Langobardorum*).

Despois da migración desde a Escandinavia meridional natal ata a costa meridional do Mar Báltico, na área da foz do río Elba, os longobardos, nesa época chamados Winnilos, entraron en conflito con outros pobos xermánicos xa asentados nesa área, en especial cos vándalos dos duques Ambri e Assi. Os vándalos desafiaron aos longobardos, poñéndolles como alternativa o pago dun tributo ou a batalla. Inspirados por Gambara, Ibor e Aio escolleron con decisión a vía das armas.

Ambri e Assi pregaron ao deus Odín para que lles concedese a vitoria; a divindade solar respondeu que había favorecer ao pobo que primeiro vise no campo de batalla. Gambara, pola súa banda, pregou a Frigg, muller de Odín, para que favorecese ao seu pobo. O consello da deusa a Gambara foi que conducise aos Winnilos ao campo de batalla ao nacer o sol e que levasen con eles tamén ás mulleres, cos cabelos soltos postos diante da cara a guisa de barbas.

Ao nacer o sol Frigg fixo que Odín se xirase cara a parte dos Winnilos e cando os veu preguntou: *Quen son os das longas barbas?* (*Langbärte* en alemán, lingua xermánica como a dos longobardos). A deusa respondeu: *Do mesmo xeito que lles deches un nome, dálles tamén a vitoria*. Odín asentiu, e os Winnilos mudaron o seu nome en longobardos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Longobardos
* *Origo gentis Langobardorum*

### Bibliografía

* Jarnut, J. (2002): *Storia dei Longobardi* (Einaudi, Torino 1965)
* Paulo Diácono: *Historia Langobardorum*
Espiral de Cornu 
A **espiral de Cornu**, tamén coñecida como **clotoide** e como **espiral de Euler** e **radioide de arcos**, é unha curva cuxa curvatura varía linealmente ao longo da súa lonxitude. A espiral de Cornu foi creada por Marie Alfred Cornu como un nomograma para os cálculos de difracción en ciencia e enxeñería. Nos proxectos de enxeñería de estradas, esta espiral úsase amplamente como curva de transición co obxectivo principal de conectar xeométricamente unha liña recta e unha curva circular. Esta curva garante unha diminución lineal da curvatura co camiño seguido ao longo do seu desenvolvemento, proporcionando así unha variación gradual do raio de curvatura. Isto resulta entón:

* A súa curvatura comeza en cero no punto de osculación con aliñación recta e aumenta linealmente a medida que se desenvolve a curva.
* Cando a espiral/clotoide se atopa coa curva circular no seu punto de osculación, a súa curvatura é igual á da curva circular.

A espiral de Cornu xérase polo debuxo paramétrico de *S* (*x*) contra *C* (*x*), onde:

{\displaystyle S(x)=\int \_{0}^{x}\sin(t^{2})\,dt=\sum \_{n=0}^{\infty }(-1)^{n}{\frac {x^{4n+3}}{(4n+3)(2n+1)!}},}
{\displaystyle C(x)=\int \_{0}^{x}\cos(t^{2})\,dt=\sum \_{n=0}^{\infty }(-1)^{n}{\frac {x^{4n+1}}{(4n+1)(2n)!}}.}

  

{*C* (*x*), *S* (*x*)} (Nótese que a espiral converxe cara ao centro dos *buratos* da imaxe superior cando x tenta a infinito e a menos infinito.)

Seguindo a curva, a lonxitude da curva de {*S* (0), *C* (0)} a {*S* (*x*), *C* (*x*)} debe ser igual a *x*, xa que *S* ′ (*x* )² + *C* ′ (*x*)² = 1. A lonxitude total da curva (de *x* = −∞ a ∞) é, polo tanto, infinito.

Notas
-----

1. ↑  "bUSCatermos; clotoide". *aplicacions.usc.es*. Consultado o 2022-07-01.
2. ↑  "Tetractis 41\_50 by G T - Issuu". *issuu.com*. Consultado o 2022-07-01.
3. ↑  "Clotoide / Espiral de Euler / Espiral de Cornú". *Youtube* (en castelán). Consultado o 1 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Clotoide Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* 
* *Loopings* das montañas rusas: non son circulares senón clotoides, para evitar que a xente se desmaie polas forzas G de aceleración (microsiervos.com; en castelán e vídeo en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q755003
* GEC: 0267861
* MAG: 129258928

 |
**Fátima Abal Roma**, nada en Cambados en 1978, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Dereito, é concelleira en Cambados polo PSdeG-PSOE dende 2011. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG á alcaldía de Cambados e foi elixida alcaldesa co apoio de BNG, Somos Cambados e Cambados Pode. Nas municipais de 2019 foi reelixida rexedora, desta volta co apoio de Somos Cambados.

É presidenta da I Mesa Interinstitucional Mancomunada de Galicia contra a violencia de xénero contra a violencia de xénero, vogal e membro da Comisión de Igualdade na FEMP en Madrid e coordinadora Comarcal do PSdeG-PSOE no Salnés. 

Impulsou o primeiro Simposio Internacional LGTBI de Galicia que se segue a celebrar na actualidade todos os meses de outubro.

En xaneiro de 2019, anunciouse a súa investigación por un posible caso de malversación.. Cargos dos que a Fiscalía determina, tras unha ardua investigación, que era inocente e o delito polo que se lle acusaba inexistente. En xaneiro de 2022 renunciou á alcaldía por motivos de saúde. 

Tras a súa renuncia a alcaldía segue a exercer como concelleira de igualdade e crea a Escola de Apoderamento Feminino Dolores del Valle para dar visibilidade e voz ás mulleres cambadesas.

Ostenta, ademais, as Concellerías de Educación e Infancia, Mar, Muller e Diversidade.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luís Aragunde Aragunde** |  **Alcaldesa de Cambados** 2015 - 2022 | Sucesor:**Samuel Lago Ozón** |

Notas
-----

1. ↑  "Sorpresa en Cambados con la socialista Fátima Abal". *Faro de Vigo* (en castelán). 13 de xuño de 2015.
2. ↑  "I Mesa Interinstitucional Mancomunada de Galicia" (en castelán). 19 de xaneiro de 2019. Consultado o 06/09/19.
3. ↑  "Fiscalía investiga a la alcaldesa por posible malversación y a un policía por cohecho". *Diario de Arousa* (en castelán). 19 de xaneiro de 2019.
4. ↑  R.V (2022-01-07). "Fátima Abal renuncia a la alcaldía de Cambados por motivos de salud". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2022-01-09.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cambados

### Ligazóns externas

* «Foron catro anos de ataques moi sucios, pero que me fixeron moito máis forte», entrevista en *La Voz de Galicia*.
Debuxo dun pene no que se aprecian os corpos cavernosos e o corpo esponxoso.
O **corpo esponxoso** é a máis pequena das tres columnas de tecido eréctil que se atopan no interior do pene (as outras dúas son os corpos cavernosos). Está situado na parte inferior do pene.

Fisioloxía
----------

A súa función é evitar que, durante a erección, se comprima a uretra (o conduto polo que se expulsan tanto o seme como os ouriños). Cando o pene se atopa nese estado, contén soamente o 10 % do sangue, xa que os corpos cavernosos absorben o 90 % restante.

Existen estruturas e funcións correspondentes no clítoris das mulleres.

O glande é a derradeira porción e a parte máis ancha do corpo esponxoso.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Welsch, Ulrich. *Histología*. Editora Médica Panamericana, 2006. 2ª edición. "Cuerpo esponjoso". Páxina 498.

### Outros artigos

* Glande
* Prepucio
* Corpos cavernosos
* Pene

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14413567
* EBID: ID
* MAG: 2777463419

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 19617
* TA: A09.4.01.015
* Uberon: 0011183

 |

1. ↑  Entrada "corpo" no *Dicionario Galego de Termos Médicos*, da *Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia*. Santiago de Compostela, 2002.
Coador metálico.
O **coador** ou **coadoiro** é un utensilio de cociña que emprega o concepto de criba ou filtro de alimentos co obxecto de escorrer. Na cociña emprégase un coador cando se quere separar un alimento líquido do seu caldo, por exemplo: ao cocer pasta emprégase un coador para separar a pasta (sólida) da súa salmoira de cocción (líquido), ao cocer as legumes, o arroz etc. O material empregado adoita ser metálico (aluminio) ou plástico, algúns deles están elaborados dunha trama de finos fíos de aceiro, todos os coadores adoitan ter forma semi-esférica para recepcionar a maior cantidade de mestura. No bordo dos coadores adoita haber unha especie de ganchos para que se poida suxeitar nun cazo ou ola o contido separado. Existen coadores con forma cónica (*chineses*) empregados para separar os elementos de consistencia sólida (pebidas, sementes etc) da parte máis caldosa.

É costume tradicional elaborar o café fervido en auga e posteriormente separalo cun *coador de tea* antes de ser servido, desta forma pódese atopar café no norte de España (*café de pote*). Algunhas persoas sosteñen que unha media é capaz de facer as funcións de coador con grande eficacia.

Características físicas
-----------------------

Un coador necesita de dúas características físicas para ser elixido nunha tarefa da cociña: 

1. O tamaño dos buracos da criba, que é moi importante na selección dos elementos a separar, xa que na súa función de filtro é importante saber que debe quedar sobre o coador.
2. A superficie de coador, ou receptáculo da mestura importante para saber a cantidade a tratar.

Variantes
---------

É moi frecuente atoparse diferentes tipos de coador nunha cociña, por exemplo un coador de té que adoita ter forma esférica en diferentes variantes e tamaños, o coador empregado nas infusións adoita ser semiesférico e similar ao empregado na separación da parte sólida e líquida de alimentos.

Usos non culinarios
-------------------

Adóitase empregar unha variante coa peneria máis delicada (elaborado de seda) para cazar bolboretas así como peixes nun acuario.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1057060
* AAT: 300200469
* GEC: 0091690

 |
Os **corpos de Herring** ou **corpos neurosecretores** son estruturas que se encontran na neurohipófise. Representan os corpos terminais dos axóns do hipotálamo, e nesas localizacións son almacenadas temporalmente hormonas en vesículas. Son, pois terminais neurosecretores que permiten que a secreción desas hormonas sexa pulsátil e en cantidades maiores do que se podería imaxinar en caso de que non houbese ese almacenamento de vesículas nas terminacións axonais.

A hormona antidiurética (ADH) e a oxitocina son hormonas que se almacenan en corpos de Herring, pero non se almacenan simultaneamente no mesmo corpo de Herring.

Ademais, cada corpo de Herring contén tamén ATP e un tipo de proteína neurofisina. As neurofisinas son proteínas carrexadoras que se unen a hormonas, das cales hai dous tipos: neurofisina I, que se une á ADH, e neurofisina II, que se une á oxitocina. As neurofisinas e a súa hormona respectiva forman un complexo proteico, que adoita considerarse unha única proteína, e almacénanse na neurohipófise. Cando se estimula o hipotálamo, os gránulos secretores liberan ditas hormonas no torrente sanguíneo. As fibras dos núcleos supraópticos están relacionadas coa secreción de ADH, mentres que as dos núcleos paraventriculares coa de oxitocina.

Esta estrutura anatómica foi descrita prmeiramente por Percy Theodore Herring en 1908, de aí o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  Kwang W. Jeon (18 de agosto de 2005). *International Review of Cytology: A Survey of Cell Biology*. Gulf Professional Publishing. pp. 143–. ISBN 978-0-12-364649-1. Consultado o 26 de maio de 2011.
2. ↑  Histoloxía no KUMC *endo-endo08*
3. ↑  Mescher, Anthony L. (2013). *Junqueira's Basic Histology: Text and Atlas* (13th ed.). McGraw-Hill Medical. ISBN 978-0071780339.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Medical Physiology. Walter F. Boron, Emile L. Boulpaep. ISBN 9781416031154
* R. Vazquez, P. Amat: The ultrastructure of the Herring bodies in rats subjected to different experimental conditions. In: Cell and Tissue Research 189/1978, S. 41–51. PMID 667909

### Ligazóns externas

* Imaxe de Histoloxía: 14004loa – Histology Learning System na Universidade de Boston
* Histology image: 38\_09 no Health Sciences Centre da Universidade de Oklahoma

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q845090
* MAG: 134680788

 |
Tenda de Foot Locker.
**Foot Locker** é unha multinacional estadounidense adicada ao calzado e roupa deportiva. A súa sede atópase en Nova York e opera en máis de 20 países con cerca de 3 900 franquías. Como principal sinal de identidade, o seu logotipo e os seus empregados visten un uniforme similar ao dos árbitros nas ligas deportivas americanas.

Historia
--------

No 1963 o grupo Woolworth mercou unha empresa adicada ao calzado, Kinney Shoe Corporation, que converteu nunha filial. Desta compañía xurdiron tendas de calzado especializadas, entre as cales se encontraba a adicada a calzado e roupa deportiva, Foot Locker, no 1974. Ese mesmo ano abre a súa primeira tenda en California.1

A marca comezou axiña a expandirse por todo Estados Unidos e incluso iniciou operacións en Europa na década de 1980. Porén, isto chocaba co declive da súa propietaria Woolworth, que comezou a pechar varias das súas tendas por todo o país. As operacións de Foot Locker pasaron a ser controladas por unha entidade chamada *Woolworth Company*, que coa quebra da matriz no 1997 pasou a ser *Venator Group*, e Foot Locker converteuse na principal empresa de calzado do grupo Kinney. No 1998, Venator anuncia o peche de todas as antigas tendas de Kinney, o que converte a Foot Locker na empresa principal do grupo,2​ e en 2001 o propio grupo cambiou o seu nome polo de Foot Locker Inc.3

Notas
-----

1. ↑ El Mundo, ed. (9 de xaneiro de 2004). «Benetton traspasa su tienda de Portaferrissa a la cadena Foot Locker».
2. ↑ Kinney's Memories, ed. (9 de xaneiro de 2004). «Historia de Kinney» (en inglés).
3. ↑ All Business, ed. (2 de novembro de 2001). «Venator Group, Inc. Announces Name Change to Foot Locker, Inc.» (en inglés). Arquivado desde o orixinal o 23 de marzo de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63335
* EBID: ID
* LEI: 549300X383CBNP6MTV94
* OpenCorporates: 1342102

 |
O **Consello da Mocedade** foi unha agrupación política constituída a fins de 1963 por iniciativa do primeiro grupo da Unión do Pobo Galego que pretendía constituír un grupo galeguista á marxe do galeguismo cultural desenvolvido por Ramón Piñeiro.

Historia
--------

Nesta agrupación integrouse a maior parte do grupo Brais Pinto e a UPG (Xosé Luís Méndez Ferrín, Bautista Álvarez, Reimundo Patiño, Xosé Alexandre Cribeiro) pero tamén outro grupo vencellado ao propio galeguismo cultural como Arcadio López Casanova, Salvador García-Bodaño e Xosé Luís Rodríguez Pardo. O seu secretario xeral era Antón Moreda, e en total agrupaba unhas 50 persoas. A tensión entre os dous grupos constituíntes e a súa diferente visión, un propugnando a homolagación cos países democráticos da Europa Occidental e outro moi influído pola descolonización dos países do terceiro mundo, levou á inoperatividade da organización, finalmente o grupo afín a Ramón Piñeiro que era maioritario celebrou unha xuntanza a comezos de 1964 e decidiu expulsar o sector minoritario que incluía ao secretario xeral, este grupo pouco despois refundou a UPG mentres o Consello da Mocedade deixou de actuar.

Notas
-----

1. ↑  Olalla Rodil (21 de novembro de 2013). ""O Consello da Mocedade naceu para suplir a falta de acción que os de América censuraban a Galaxia"". *Sermos Galiza*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Baz, M. A. (2003). *A formación do nacionalismo galego contemporáneo (1963-1984)*. Santiago de Compostela: Laiovento. p. 37.

* Garrido Couceiro, X. C.; Diéguez Cequiel, U. B. (2014). *Do Piñeirismo ao Consello da Mocedade. O Rexurdir do nacionalismo galego*. Fundación Moncho Reboiras.

* Rubiralta, F. (1998). *De Castelao a Mao. O novo nacionalismo radical galego (1959-1974): Orixes, configuración e desevolvemento inicial da UPG*. Santiago de Compostela: Laiovento. pp. 86–88.
O **Frente de la Juventud** (**FJ**) foi un partido da extrema dereita española, escisión de Fuerza Joven, as mocidades de Fuerza Nueva, en 1978 que pretendían unha renovación do discurso do partido. Os escindidos, aproximadamente 300 de FJ e tamén da Sección C (servizo de orde do FN), con forza en Madrid, Valencia e Valladolid, ó ano seguinte uniuse outro grupo escindido meses antes en Barcelona pero que se estendera por outras provincias, o Frente Nacional de la Juventud.

Dirixido por José de las Heras, Juan Ignacio Rodríguez e Ernesto Milà pretendía constituírse como avangarda revolucionaria da extrema dereita. Ernesto Milà foi acusado de organizar unha manifestación ilegal e marchou a París. O 12 de decembro de 1980 o seu secretario xeral, Juan Ignacio Rodríguez, foi asasinado en estrañas circunstancias. En xaneiro de 1981 máis de trinta militantes foron detidos pola policía acusados de actividades terroristas, entre outros atentados foron acusados de colocar unha bomba en Madrid pola que morreu unha persoa e outras nove foron feridas. O partido disolveuse o 29 de agosto de 1982.
O **Consello Xeral do Poder Xudicial** de España, consonte o artigo 122 da Constitución Española, é o órgano de goberno dese poder do Estado, que exerce as súas competencias en todo o territorio español. A súa función principal é velar pola independencia de xuíces e maxistrados fronte ao resto dos poderes estatais.

Composición
-----------

Está presidido polo Presidente do Tribunal Supremo de España e composto por vinte vocais, nomeados pola Súa Maxestade el Rei a proposta do Senado e do Congreso dos Deputados. Cada Cámara propón catro xuristas de recoñecida competencia e ademais selecciona seis Xuíces ou Maxistrados propostos en lista tripla polos membros da Carreira Xudicial, en eleccións internas.

Competencias
------------

O Consello Xeral do Poder Xudicial é competente na selección e nomeamento dos xuíces, na proposta ao Rei para o nomeamento dos Presidentes e Maxistrados de todos os Tribunais de todo o territorio estatal e, en materia administrativa, posúe atribucións de inspección e disciplinarias.

Con subordinación ao Consello Xeral do Poder Judicial, as Salas de Goberno do Tribunal Supremo, da Audiencia Nacional e dos Tribunais Superiores de Xustiza exercen funcións gobernativas e administrativas, tales como a solicitude e repartición de recursos e medios materiais e o estabelecemento de normas de repartición de asuntos, de substitución e de control das respectivas oficinas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q520406
* WorldCat
* VIAF: 124918321
* BNE: XX119097
* BNF: 13539377n
* CANTIC: a10079737
* Dialnet: 2135187
* GEC: 0019487
* ISNI: 0000 0001 2243 1125
* LCCN: n81126644
* NKC: ko2017953800
* SUDOC: 050698478

 |
**Félix Calviño Gómez**, nado en Alemparte (Lalín) en 1944, é un escritor galego en lingua inglesa.

Traxectoria
-----------

Marchou a Inglaterra para evitar facer o servizo militar. Desde alí foi a Australia en 1969. Viviu en Sidney, Melbourne e Brisbane. Ten dúas obras publicadas, un libro de relatos, titulado *A Hatful of Cherries* (Arcadia, 2007) e unha novela, *Alfonso* (Arcadia, 2013). Un dos seus relatos, titulado "Unfinished Thoughts", foi levado ao cinema en forma de curtametraxe e foi premiado na categoría de mellor actriz nos *South Australian Screen Awards* do 2011, nos cales obtivo oito nomeamentos. Ademais, foi tamén escollida para participar como mellor curtametraxe no festival de Melbourne *The City of Melbourne Emerging Filmmaker Award* no 2012.

Obras
-----

* *A Hatful of Cherries* (Arcadia, 2007).
* *Alfonso* (Arcadia, 2013).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog do autor *(en inglés)*.
* "Félix Calviño publica en inglés un libro de relatos galaicos en Australia" Arquivado 04 de novembro de 2014 en Wayback Machine. *Galicia Hoxe*, 18/5/2008 *(en castelán)*.
* "Félix Calviño, escritor gallego en lengua inglesa" Arquivado 17 de decembro de 2014 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 24/5/2014 *(en castelán)*.
* Entrevista na *Radio Galega*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535401
* WorldCat
* VIAF: 54152079091007111916
* GND: 1154328503

 |
**Cneo** ou **Gneo Bebio Tánfilo** (en latín, **Cn. Baebius Q. f. Cn. n. Tamphilus**) foi un político e militar da Antiga Roma. Pertencía á gens Bebia e era fillo de Quinto Bebio Tánfilo. foi o primeiro membro da gens en se chegar a cónsul no 182 a. C.; seu irmán Marco Bebio Tánfilo, tamén o foi no ano seguinte.

Traxectoria
-----------

### Carreira política

Foi tribuno da plebe no ano 204 a.C. cando someteu a xuízo político aos censores saíntes Marco Livio Salinátor e Caio Claudio Nerón polo xeito irregular en que cumpriran os deberes do seu cargo; o Senado, a pesar de que non estaba contento cos acusados, obrigouno a retirar a acusación polo principio de non responsabilidade dos censores.

No 200 a. C. actuou como edil plebeo e no 199 a.C. foi pretor. Recibiu o mando das lexións do cónsul do ano anterior, Caio Aurelio Cota, estacionadas nas proximidades de Ariminium, con instrucións de esperar a chegada do novo cónsul Lucio Cornelio Léntulo; pero Tánfilo, ansioso por obter gloria, fixo unha incursión no país dos ínsubros e foi derrotado con grandes perdas. Cando chegou Léntulo pouco despois, ordenóuselle saír da provincia e foi enviado a Roma en desgraza.

No 186 a.C. foi un dos triunviros designados (*coloniis deducendis*) para fundar as colonias de Sipontum e Buxentum e no ano 182 a.C. chegou ao cume do seu *cursus honorum* cando foi cónsul con Lucio Emilio Paulo e, xuntos, loitaron contra os ligures con éxito.

A derradeira noticia sobre el foi no ano seguinte cando é mencionado como procónsul na provincia de Liguria.

Notas
-----

1. ↑  Klebs, E. (1896). «Baebius (41)
2. ↑  Smith 1867, p. 452
3. ↑  Lívio, *de Ab Urbe Condita* XXIX 37
4. ↑  Valerio Máximo, Factorum et Dictorum Memorabilium, Libro VII, 2.6
5. ↑  Livio, *Ab Urbe Condita* XXXI, 50, 3
6. ↑  Lívio, *Ab Urbe Condita* XXXI 49, 50
7. ↑  Lívio, *Ab Urbe Condita* XXXII 1, 7
8. ↑  Lívio, *Ab Urbe Condita* XXXIX 23, 56
9. ↑  Broughton, 1951, p. 372
10. ↑  Broughton 1952, p. 381
11. ↑  Livio, *Ab Urbe Condita* XL, 19, 8; XL, 25, 7 e XL, 26, 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Broughton, T. Robert S. (1952). *The Magistrates of the Roman Republic* (en inglés). Nova York: American Philological Association.
* Klebs, Elmar (1896). "Baebius (41)". *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, vol. II, 2* (en alemán). Stuttgart.
* Smith, William, Sir, ed. (1867). *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology* (en inglés). Boston: Little, Brown and Co.

### Outros artigos

* Marco Bebio Tánfilo
* Cónsules romanos na República

### Ligazóns externas

* VALERI MAXIMI FACTORVM ET DICTORVM MEMORABILIVM, en The Latin Library *(en latín)*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Marco Claudio Marcelo eQuinto Fabio Labeón** | **Cónsul da República Romanaxunto con  Lucio Emilio Paulo Macedónico**182 a.C. | Sucesor:**Publio Cornelio Cetego e  Marco Bebio Tánfilo** |
O **consello xenético** comprende o proceso polo cal os pacientes ou familiares portadores, con certo risco de doenzas xenéticas, son asesorados sobre as consecuencias e a natureza da desorde xenética, sobre a probabilidade de desenvolvela ou transmitila, e sobre as opcións de planificación familiar respecto da doenza. Este proceso é complexo e ha de ser separado do diagnóstico e do soporte emocional.

Razóns para o consello xenético
-------------------------------

Tranlucencia nocal na caluga detectada mediante ultrasóns.
As principais razóns que levan ás familias a solicitar consello xenético son:

* Historia familiar de anormalidade xenética.
* Test molecular para unha desorde xenética nun determinado xene.
* Idade da nai superior aos 30-35 anos.
* Idade do pai superior aos 30-35 anos
* Resultado anormal no screening ou cribado do soro materno mediante ultrasóns, detectado mediante unha proba de ecografía.
* Aumento da translucencia nocal mediante ultrasóns.
* Historia familiar con alta incidencia de cancro.

Doenzas máis frecuentemente aconselladas
----------------------------------------

A meirande parte das doenzas non poden acontecer agás que ámbolos dous pais posúan a anomalía nos seus xenes, como por exemplo a Fibrose quística (FQ). Algunhas doenzas só precisan ser hereditas por un dos dous pais, como por exemplo a Enfermidade de Huntington (HD, *Huntington Desease*). Outras anomalías xenéticas son causadas por mor dun erro ou mutación acontecido durante a división celular, como por exemplo as trisomías. Outra das aplicacións do aconsellamento xenético é a detección precoz de doenzas que poden comezar a ser tratadas no momento de seren detectadas, como pode ser a Fenilcetonuria (PKU). Os resultados dos test xenéticos tamén detectan:

* Síndrome de Down
* Anemia falciforme
* Enfermidade de Tay-Sachs
* Espina Bífida
* Distrofia Muscular
* Atraso Mental

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1124169
* EBID: ID
* JSTOR: genetic-counseling
* MAG: 80227256
* NDL: 01048087

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D005817
* MeSH: H01.158.273.343.385.500.384

 |
A **fame irlandesa de 1740 a 1741** (en irlandés *Gorta Éireannach 1740 - 1741*) foi un período de grande escaseza alimenticia que tivo lugar no Reino de Irlanda e que posibelmente tivo unha magnitude semellante á posterior e máis coñecida Gran Fame irlandesa. Tamén se coñece en irlandés como *Bliain an Áir*, que se podería traducir como "o ano da matanza".

A diferenza da Gran Fame irlandesa, cuxa principal causa foi unha praga provocada polo oomiceto *Phytophthora infestans*, que contaminou os cultivos de pataca a grande escala, a fame de 1740 e 1741 foi orixinada por unha friaxe extrema e unha choiva incesante nos anos sucesivos, que provocou que se perdesen as colleitas. Ademais, a fame xuntouse a unha serie de doenzas fatais que agravaron aínda máis as consecuencias na poboación. A vaga de frío espallouse por toda Europa e hoxe está considerada como o derradeiro período de grande frío ao final da Pequena Idade de Xeo entre 1400 e 1800.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* David Dickson, *Arctic Ireland* (White Row Press, Dublin 1997).
* Michael Drake, *The Irish Demographic Crisis of 1740–41*, Historical Studies VI, T. W. Moody (ed.), Routledge & Kegan Paul, Londres 1968.
* Joe Lee, *The Modernisation of Irish Society* (ISBN 0-7171-0567-9)

| * v
* c
* e
Fames en Irlanda na Idade Moderna |
| --- |
| Século XVIII | Fame irlandesa de 1740 a 1741 |
| Século XIX | Gran Fame irlandesa ·  Legado da Gran Fame irlandesa ·  Fame irlandesa de 1879 |
A **cláusula**, en música, é unha peza curta, que se logra despois de agregar un intervalo de cuarta, quinta ou oitava á voz que leva o canto gregoriano (Tenor) e era usada na música medieval. Require polo menos dúas voces en *modo contrario*. A cláusula era unha parte en que á liña do tenor quen era a base agregábaselle unha voz superior que ía complementando o canto do tenor por medio de **melismas**, isto é, máis de dúas notas para unha soa sílaba de texto. O compositor aumenta o tempo da peza e escribe deseños rítmicos curtos, repetíndose por toda a cláusula (peza). Se a voz superior vai considerablemante máis rápido que o tenor e contrapunteando a este, chámaselle discanto.
Segundo Carl Dahlhaus (1990) "no afastado século XIII o semitono era considerado un intervalo problemático non comprensible facilmente". Nun semitono melódico ningunha "diferenza era percibida entre o ton superior e o inferior, e á inversa. O segundo ton non era considerado o traguardo do primeiro. No seu lugar, o semitono evitábase na *cláusula* porque era menos claro que un intervalo".

A comezos do século XIII as cadencias comezaron a enriquecerse, nunha voz, movementos do semitono, e noutros movementos, de tons en sentido contrario. A cláusula foi utilizada principalmente pola chamada Escola de Notre Dame.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q867914
* BNF: 161648713
* EBID: ID
* FAST: 863780
* LCCN: sh85026835
* SUDOC: 13921755X

 |
Sala de xuntas dun consello de administración 
O **consello de administración** é o órgano de dirección dunha sociedade mercantil. É un organismo representativo, pois os seus membros, chamados conselleiros, son representantes dos accionistas, propietarios da empresa. O consello de administración pode asumir colectivamente as súas responsabilidades de xestión ou ben atribuír determinadas funcións nun conselleiro delegado ou nunha comisión executiva. 

As lexislacións determinan o número mínimo de conselleiros e a súa elección, responsabilidades, así como, os procedementos básicos na toma de decisións. En Galicia é aplicable a Lei de Sociedades de Capital que os define como un órgano consultivo, executivo e colexiado, composto por un mínimo de 3 conselleiros e un máximo de 12. Ademais, estipula que debe reunirse polo menos unha vez por trimestre e que as súas decisións deben ser tomadas por maioría absoluta dos conselleiros asistentes á convocatoria, aínda que para delegar facultades débese contar coas dúas terceiras partes dos seus membros.

Notas
-----

1. ↑  "Real decreto lexislativo 1/2010, do 2 de xullo, polo que se aproba o texto refundido da Lei de sociedades de capital" (PDF). *BOE*. Consultado o 25-01-2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188628
* AAT: 300025957
* BNCF: 17038
* EBID: ID
* GND: 4303006-3
* JSTOR: boards-of-directors
* LCCN: sh98002035
* NDL: 00573321

 |
**Flaviana Charles** é unha avogada de Tanzania e a directora executiva de Business and Human Rights Tanzania. É tamén unha membro activa da Rede de Mulleres na Prevención de Conflitos e a Mediación da Unión Africana.

Traxectoria
-----------

Flaviana Charles medrou en Mtandika, Tanzania como orfa. Charles puido asistir á Escola de Comercio de Mtandika grazas a unha bolsa de patrocinio, unha dos dez estudantes que o fixo. Foi criada pola Irmá Barberina Mhagala, a supervisora da escola de oficios, a cal proporciona a mozas novas que non puideron continuar a educación secundaria habilidades de xastrería e confección.

En 2002, Charles obtivo a súa Licenciatura en Dereito (LLB) pola Universidade de Dar es Salaam e logo obtivo a súa mestría en Dereito Internacional e Dereitos Humanos en 2010 na Universidade de Coventry en Inglaterra.

Despois de se graduar, Flaviana Charles converteuse en oficial de programas do Centro Legal e de Dereitos Humanos en Tanzania. Charles converteuse en membro de numerosas organizacións centradas no dereito e nos dereitos humanos, incluíndo o Tanganyika Law Society (Comité de Educación Legal Continuo), a East African Law Society (Sociedade Xurídica de África Oriental), a Coalición Africana para a Responsabilidade Corporativa, a Asociación de Mulleres Avogadas de Tanzania, e a Asociación de Defensores dos Dereitos Humanos de Tanzania. Ademais, Charles deu conferencias na Universidade de Bagamoyo e a Escola de Dereito de Tanzania, centrándose na equidade de xénero, os dereitos dos investimentos comunitarios, o dereito á limpeza, e responsabilidade social corporativa.

Notas
-----

1. 1 2 3
2. 1 2
3. ↑
**Chesús Gregorio Bernal Bernal**, nado en Valtorres, Zaragoza o 8 de xaneiro de 1960 e finado en Zaragoza o 22 de marzo de 2019, foi un político aragonés de ideoloxía nacionalista aragonesa progresista. Fundador de Chunta Aragonesista (CHA), na que desempeñou cargos de representación pública institucional e de dirección orgánica tanto dentro como fóra de Aragón.

Traxectoria
-----------

Chesús Bernal naceu na localidade de Valtorres, na provincia de Zaragoza. Doutor en Filoloxía Románica, foi profesor titular da Universidade de Zaragoza. Tamén foi autor de publicacións especializadas sobre cuestións literarias, filolóxicas, lingüísticas e socioculturais, da que cómpre salientar o *Diccionario aragonés* (Rolde, 1999) xunto a Francho Nagore. Foi membro do Rolde de Estudios Aragoneses (REA) e do Consello d'a Fabla Aragonesa (CFA).

Foi Secretario Xeral de Chunta Aragonesista (CHA), dende a súa fundación en 1986 até 1998. Dende entón e até 2012 exerceu como Secretario de Política Institucional e como Vicesecretario Xeral de CHA.

Foi deputado nas Cortes de Aragón por Zaragoza entre a IV e a VII Lexislatura (1995-2011), sendo o voceiro do seu Grupo Parlamentario durante devanditas lexislaturas.

En xaneiro de 2018, foi nomeado director dos Cursos Extraordinarios da Universidade de Zaragoza.

O 22 de marzo de 2019, faleceu en Zaragoza debido a un cancro de páncreas.

Notas
-----

1. ↑  El Periódico (22 de marzo de 2019). "Un cáncer se lleva a Chesús Bernal a los 59 años". Consultado o 22 de marzo de 2019.
2. ↑  "Muere Chesús Bernal, político y uno de los fundadores de CHA, a los 59 años.". 22 de marzo de 2019. Consultado o 22 de marzo de 2019. Chesús Gregorio Bernal Bernal (Valtorres, 1960-Zaragoza, 2019)
3. ↑  "Fallece Chesús Bernal, fundador de CHA y referente aragonesista". *El Periódico de Aragón*. 23 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Chesús Bernal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3571535
* WorldCat
* VIAF: 212792168
* Dialnet: 113376
* GEA: 20063
* LCCN: no2004103805
* SUDOC: 075912619

 |
A **familia Embraer ERJ** (de **Embraer Regional Jet**, nomes de modelo EMB-135, EMB-140 e EMB-145) son reactores rexionais deseñados e producidos pola compañía aeroespacial brasileira Embraer. A familia está formada polo ERJ135 de 37 pasaxeiros, o ERJ140 de 44 pasaxeiros, e o ERJ145 de 50, así como o reactor de negocios Legacy 600 e a familia de avións militares R-99, derivados dos modelos de pasaxe iniciais.

O desenvolvemento do EMB145 lanzouse en 1989, e o seu deseño inicial colleu a forma dunha versión alongada con turboventiladores do turbohélice EMB 120 Brasilia. Despois de que o proxecto quedase temporalmente suspendido en 1990, traballouse sobre unha configuración revisada a principios dos 90. Añinda que mantiña os tres asentos por fila do Brasilia, o birreactor tiña unha nova á en frecha e estaba impulsado por dous turboventiladores AE3007 montados na parte traseira da fuselaxe. O avión tiña un alcance de 3 700 km. No momento do seu primeiro voo, o día 11 de agosto de 1995, Embraer tiña xa 18 pedidos en firme, 16 opcións e 127 cartas de intención para o tipo. O 10 de decembro de 1996 o ERJ145 recibiu o seu certificado, e o modelo entrou en servizo con ExpressJet Airlines o 6 de abril de 1997.

Embraer priorizou a rápida expansión da familia, levando á introdución dos máis pequenos ERJ135 e ERJ140 en 1999. Os principais competidores da serie ERJ son os reactores rexionais Bombardier CRJ100/200, dun tamaño moi semellante. En decembro de 2002, Embraer asociouse co fabricante aeroespacial chinés Harbin Aircraft Industry Group para producir conxuntamente o ERJ145 en Harbin, China; esta liña de produción pechouse en 2016 despois de fabricar tan só 41 avións. A produción do tipo rematou en 2020 tras fabricarse 1 231 unidades. Nese momento a familia ERJ xa fora eclipsada pola máis nova e avanzada familia E-Jet.

Notas
-----

1. ↑  Nowack, Timo (2020-07-06). "Embraer delivers very last ERJ". *aeroTELEGRAPH* (en inglés). Consultado o 2023-07-07.
2. ↑  "Embraer ERJ-135 600/650, Embraer ERJ-145 production list". *rzjets.net*. Consultado o 2023-07-07.
3. ↑  "Embraer, AVIC shut down Chinese JV". *Air & Cosmos* (en francés). Consultado o 2023-07-07.
Fábrica Fargus de Walter Gropius
**Funcionalismo**, en arquitectura, é un estilo arquitectónico do século XX baseado no principio polo cal os arquitectos deben deseñar o edificio baseado no propósito do edificio mesmo, representa unha volta aos principios mesmos da arquitectura, formulada como necesidade e que ten en conta os valores sociolóxicos derivados da civilización industrial.

Historia e características
--------------------------

Foi un estilo de ámbito internacional propio do período de entreguerras que cifra os seus principios arquitectónicos en termos volumétricos, e non de masas, o que provoca o abandono da simetría axial en favor dunha diferenciación e organización dos elementos do edificio en razón da súa función sen calquera ornamentación superflua que poida ocultar o seu artellamento.

É a época dos grandes rañaceos pero tamén doutra arquitectura na cal a forma e os material estaban en relación harmonica coa paisaxe como o caso das luxosas residencias rurais norteamericanas, ou da Bauhaus que puña en práctica a fusión de tódalas artes ou de Le Corbusier en Francia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47942
* AAT: 300056529
* EBID: ID
* MAG: 206629060
* PSH: 11668

 |
A **familia da vinculina** é unha familia de proteínas relacionadas con vinculina e a alfa-catenina. A vinculina é unha proteína eucariótica que está implicada na adhesión dos microfilamentos baseados na actina á membrana plasmática. A vinculina está localizada na cara citoplasmática das adhesións focais ou placas de adhesión. Xunto coa actina, a vinculina interacciona con outras proteínas estruturais como a talina e as alfa-actininas.

A vinculina é unha proteína grande duns 116 kDa (uns 1000 residuos). Estruturalmente a proteína consta dun dominio N-terminal duns 90 kDa separado dun dominio C-terminal básico duns 25 kDa por unha rexión rica en prolina duns 50 residuos. A parte central do dominio N-terminal consta dun número variable de repeticións dun dominio de 110 aminoácidos (hai 3 en vertebrados, 2 no verme nematodo *Caenorhabditis elegans*).

As alfa-cateninas son proteínas de aproximadamente 100 kDa, que están relacionadas evolutivamente coa vinculina. En canto á súa estrutura a principal diferenza coas vinculinas é a ausencia nas cateninas do dominio repetido e do segmento rico en prolina característico das vinculinas. As cateninas son proteínas que se asocian co dominio citoplasmático de varias proteínas cadherinas. A asociación das cateninas ás cadherinas orixina a formación dun complexo que está enlazado á rede de filamentos de actina, e que parece ser de importancia primordial para as propiedades de adhesión celular das cadherinas. Hai tres tipos de cateninas: alfa, beta, e gamma.

Subfamilias
-----------

* Vinculina InterPro IPR000633
* Alfa-catenina InterPro IPR001033

Preoteínas humanas que conteñen este dominio
--------------------------------------------

CTNNA1; CTNNA2; CTNNA3; CTNNAL1; VCL;

Notas
-----

1. ↑  Otto JJ (1990). "Vinculin". *Cell Motil. Cytoskeleton* **16** (1): 1–6. PMID 2112986. doi:10.1002/cm.970160102.
2. ↑  Lottspeich F, Eckerskorn C, Herrenknecht K, Ozawa M, Lenter M, Kemler R (1991). "The uvomorulin-anchorage protein alpha catenin is a vinculin homologue". *Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A.* **88** (20): 9156–9160. PMC 52671. PMID 1924379. doi:10.1073/pnas.88.20.9156.

*Este artigo contén textos procedentes de InterPro IPR006077, en dominio público*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q32850248
* MAG: 2776052447

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* InterPro: IPR017997
* Pfam: PF01044

 |
Algunhas ferramentas para o traballo do coiro e manufacturas de coiro.
Allariz.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Coiro (homónimos).
O **coiro** é unha pelella curtida. O uso do coiro provén da antigüidade, no Antigo Exipto e en Mesopotamia os xacementos amosan novas formas de curtir. No sartego de Ti, un rico exipcio que morreu entre o 2850 a.C. e o 2700 a.C. pódense apreciar escenas onde aparecen curtidores entregados ó seu traballo.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de coiro de Galicia.
* Allariz, apeiros para traballar o coiroAllariz, apeiros para traballar o coiro

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *coiro*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q286
* AAT: 300011845
* BNCF: 297
* BNF: 119766770
* EBID: ID
* GEC: 0095355
* GND: 4034974-3
* JSTOR: deerskin
* LCCN: sh85075573
* NDL: 00563164
* NKC: ph122163
* Treccani: cuoio

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Familias de linguas faladas (non se amosan as linguas de sinais) no mundo.
A maioría das linguas coñecidas pertencen ás chamadas **familias de linguas**. En sentido estrito, unha familia de linguas é unha unidade filoxenética, é dicir, tódolos seus membros derivan dun devanceiro común (protolingua ou lingua nai).

Características
---------------

O antepasado é coñecido de forma directa en poucas ocasións xa que o rexistro histórico da maioría das linguas é moi curto. Así a todo, é posible recuperar moitas das características do antepasado común de linguas relacionadas aplicando o método comparativo, un procedemento de reconstrución desenvolvido no s. XIX polo lingüista August Schleicher. Pódese demostrar doadamente o status de moitas das familias listadas máis abaixo.
As familias de linguas poden ser subdivididas en unidades menores, normalmente denominadas "ramas" (a historia dunha familia de linguas represéntase frecuentemente como unha árbore)

O devanceiro común dunha familia (ou unha rama) coñécese como "protolingua". Por exemplo, a protolingua reconstruída da ben coñecida familia indoeuropea é chamada protoindoeuropeo (da que non se conservan restos escritos xa que foi usada antes da invención da escrita). Ás veces unha protolingua pode ser identificada cunha linguaxe coñecida.

Así, os dialectos provinciais do latín ("latín vulgar") foron orixe das linguas romances modernas. É dicir, a lingua "protorromance" é máis ou menos idéntica ao latín (aínda que non idéntica ao latín culto dos escritores clásicos). Os dialectos do antigo nórdico son a protolingua do noruegués, o sueco, o danés e o islandés. De alí que ditas protolinguas resulten dunha "reconstrución" que os lingüistas intentan a partir de datos coñecidos e de varios sistemas de comparación lingüística e de evolución lingüística (ex.: *a glotocronoloxía*, *a léxico-estatística* etc.).

As linguas que non poden ser clasificadas con seguridade en ningunha familia son chamadas linguas illadas.

En Linguas do mundo achégaselle unha listaxe das familias de linguas coas linguas que comprenden.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Familia de linguas***  |

### Ligazóns externas

* Ethnologue *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25295
* AAT: 300411982
* JSTOR: language-families
* MAG: 2780566098

 |
O gráfico da función de Weierstrass é un fractal
En matemática, a **función de Weierstrass** é un importante contra-exemplo mostrando a existencia dunha función continua en toda a recta real que non posúe derivada en ningún punto do dominio. Recibe o nome en honra ao seu descubridor o matemático Karl Weierstrass. A función de Weierstrass é primeira función publicada a presentar tal patoloxía.

Aínda que sexa considerada por moitos como un caso patolóxico, pódese afirmar que, en certo sentido, o comportamento da función de Weierstrass é o caso máis común. Sendo o conxunto das funcións diferenciábeis en polo menos un punto un conxunto magro dentro do espazo de Banach das funcións continuas coa norma do supremo.

Definición
----------

A función de Weierstrass é definida pola seguinte serie de Fourier:

{\displaystyle f(x)=\sum \_{n=0}^{\infty }a^{n}\cos(b^{n}\pi x)\,}
onde {\displaystyle a\in (0,1)\,} e b\, é un enteiro positivo impar tal que:

{\displaystyle ab>1+{\frac {3}{2}}\pi \,}

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q94491
* MAG: 2777723054

 |
Localización da comuna de Anaa
A **comuna de Anaa** é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier na Polinesia francesa, situada no centro do arquipélago. Consta de dúas comunas asociadas, Anaa e Faaite, máis dous atois deshabitados, Tahanea e Motutunga, que dependen de Faaite. A capital da comuna é Tukuhora, en Anaa. Está separado por unha distancia duns 60 km dos outros tres atois que forman unha aliñación no nordés.

### Faaite

Faaite é un atol situado a 60 km ao norte de Anaa. A superficie total é de 9 km². A lagoa interior ten un paso navegable ao océano. A vila principal é Hitianau, cunha poboación total de 246 habitantes.

Foi descuberto polo inglés John Turnbull en 1802, o primeiro comerciante do Pacífico que facía a ruta de Tahití a Hawai. Historicamente o atol tamén se coñeceu co nome de Miloradovich.

### Tahanea

Tahanea é un atol de 63 km², con tres pasos cara ao interior da lagoa. Está deshabitado e visitado ocasionalmente. Foi descuberto por Domingo Bonaechea en 1772, chamándoo San Xulián. Tamén se coñeceu co nome de Tchitschagof.

### Motutunga

Motutunga é un atol deshabitado, cun paso ao interior da lagoa non navegable. Domingo Bonaechea chamouno San Blas. Tamén se coñeceu co nome de Adventure.

| Illas | Capital | Habitantes(2002) | Superficie(km²) | Lagoa(km²) | Coordenadas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Anaa | Tukuhora | 437 | 37,7 | 105 | 17°20′S 145°30′O﻿ / ﻿-17.333, -145.500 |
| Comuna asociada de Faaite |
| Faaite | Hitianau | 202 | 8,9 | 230 | 16°43′S 145°19′O﻿ / ﻿-16.717, -145.317 |
| Motutunga | - | - | 1,4 | 126 | 17°04′S 144°17′O﻿ / ﻿-17.067, -144.283 |
| Tahanea | - | - | 8,3 | 545 | 16°50′S 144°45′O﻿ / ﻿-16.833, -144.750 |
| **Comuna d'Anaa** | Tukuhora | 639 | 55,65 | 1.006 |  |