recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Harry Stephen Keeler**, nado o 3 de novembro de 1890 e finado o 22 de xaneiro de 1967, foi un escritor norteamericano.

Traxectoria
-----------

### Infancia e mocidade

Naceu en Chicago, cidade que o influíu grandemente, de feito a maioría das súas obras sitúanse nesa cidade. Quedou orfo de pai aos cinco anos, e a súa nai para subsistir converteu a súa casa nunha pensión. Aos dezaseis anos comeza a escribir relatos que publicou en pequenas revistas locais. Aos vinte anos Keeler pasou un ano nunha institución mental. Aos 22 anos, diante a imposibilidade de vivir dos seus escritos, comeza a traballar nunha fundición de aceiro, traballando durante o día e escribindo pola noite. En 1919 casou con Hazel Goodwin.

### Carreira literaria

En 1924 publica a súa primeira novela, *The Voice of the Seven Sparrows* no Reino Unido, e dende 1927 publica xa nos Estados Unidos, e na década de 1930 obtén algunha popularidade, en 1934 da súa novela *Sing Sing Nights* realízanse dous filmes de serie B, un deles protagonizado por Béla Lugosi. Paulatinamente o seu estilo vaise facendo máis barroco, substituíndo a acción por diálogos lentos e disputas entre personaxes, o que leva a que en 1942 a súa editorial, Dutton, deixe de publicarlle as súas obras. En 1953 a editorial británica Ward Lock publicou a súa última novela para o público anglosaxón. Keeler seguiu escribindo, pero as súas obras só se seguiron editando en España e Portugal. En 1960 á morte da súa muller deixou de escribir durante un tempo.

Estilo
------

Keeler estruturaba as súas novelas como se fosen caixas chinesas, antes de escribir cada relato, debuxaba unha árbore coas diferentes tramas que ía desenvolver en cada relato para encaixalas nun argumento xeral. A acción moitas veces semella disparatada e nas últimas obras difícil de seguir.

Actualmente asístese a unha revalorización das súas obras, considerándoo o Ed Wood da novela de misterio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3291772
* WorldCat
* VIAF: 84367190
* BNE: XX1329971
* CiNii: DA18243396
* FAST: 195572
* GND: 1046390260
* Gutenberg: 32286
* ISNI: 0000000079038036
* LCCN: n86041473
* NDL: 001203242
* NKC: jx20061209038
* NTA: 131315986
* OL: OL1040521A
* openMLOL: 173191
* PTBNP: 50345
* SNAC: w6sb5xz1
* SUDOC: 20177450X
* TESF: keeler\_harry\_stephen
* UNZ: KeelerHarryStephen

 |
Coordenadas: 42°25′45″N 7°50′05″O﻿ / ﻿42.429205, -7.834728

Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia.
O **Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia** (**CRZG**), inaugurado en 2006 e situado no Pazo de Fontefiz (Ucelle, Coles), é un organismo que ten por obxectivo a recuperación e conservación das razas animais autóctonas en perigo de extinción. O organismo dependen da Consellería do Medio Rural e do Mar da Xunta de Galicia.

No Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia, as razas bovinas autóctonas críanse seguindo a agricultura ecolóxica, caracterizada pola crianza ao aire libre e a alimentación natural.

Galería de imaxes
-----------------

* Cabalo de pura raza galega.Cabalo de pura raza galega.
* Ovella galega.Ovella galega.
* Galiña de Mos.Galiña de Mos.
* Porca celta.Porca celta.

Notas
-----

1. ↑  *El Pazo de Fontefiz alberga la mayor explotación de vacuno de la provincia* Arquivado 18 de outubro de 2019 en Wayback Machine. Faro de Vigo, 2007 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia*** |

### Outros artigos

* Xenética

### Ligazóns externas

* Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia

| * v
* c
* e
Razas autóctonas galegas |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| bovina | equina | ovina | avícola | cabrúa | porcina | canina |
|  |  |  |  |  |  |  |
| **cachena   •   caldeláfrieiresa   •   vianesarubia galega   •   limiá** | **cabalo de pura raza galega** | **ovella galega** | **galiña de Mos** | **cabra galega** | **porco celta** | **can de palleiro****guicho** ou **quisquelo****perdigueiro galegopodengo galego** |

 |
**Marcus Chong**, nado o 8 de xullo de 1967 como Marcus Wyatt, é un actor estadounidense famoso polo seu papel como "Tank" no filme de ciencia ficción *Matrix*.

Traxectoria
-----------

O pai biolóxico de Marcus Chong, Martin Wyatt, fora un reporteiro local na área da Baía de San Francisco por moitos anos. Chong foi entón adoptado e criado polo actor e comediante canadense Tommy Chong e criado como un medio-irmán coa actriz Rae Dawn Chong.

O seu comezo como actor foi na serie televisiva *Roots: The Next Generations* como Frankie Warner. Logo foi a Broadway en "Stand-Up Tragedy" con Jack Coleman.

A comezos de 1990 interpretou o protagonista "Miguel Mendez" na serie de televisión *Street Justice*. Máis tarde, apareceu na serie *Vanishing Son* como Fu Mer Johnson e tamén tivo unha personaxe birracial de ascendencia americana / chinesa africana na terceira tempada da serie de televisión *Law & Order: Special Victims Unit*.

Marcus Chong interpretou a "Tank" *Matrix* e tamén protagonizou o filme *Panther* como Huey P. Newton en 1995.

Recentemente completou a súa primeira novela titulada "The Arch" (www.thearchnovel.com) con base na súa experiencia con *Matrix* e un dos seus heroes, Alexandre Dumas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*
* Ficha en Filmreference.com *(en inglés)*

Notas
-----

1. ↑  "Marcus Chong Biography on filmreference.com". Consultado o 2007-05-28.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1236595
* WorldCat
* VIAF: 41447701
* IBDB: 74560
* IMDb: nm0159059
* LCCN: no97056737
* TMDb: 9372
* TVcom: marcus-chong

 |
O **choque de Charkhi Dadri** ocorreu o 12 de novembro de 1996 sobre a vila de Charkhi Dadri, ao oeste de Nova Delhi, India. Os avións involucrados foron un Boeing 747-100B de Saudi Arabian Airlines en ruta de Nova Delhi cara Dhahran, Arabia Saudita, e un Ilyushin Il-76 de Kazakhstan Airlines en ruta de Shymkent, Casaquistán, cara Nova Delhi. O choque matou a 349 persoas a bordo dos dous avións, sendo a colisión no aire con máis mortos, o peor accidente de aviación ocorrido na India, e o terceiro con máis mortos das historia da aviación tras o accidente de Los Rodeos e o voo 123 de Japan Airlines.

O accidente
-----------

O Boeing 747-168B de Saudi Arabian Airlines, con rexistro HZ-AIH, estaba operando o voo 763 (SVA763) dende Delhi ata Dhahran e Jeddah, con 312 ocupantes a bordo; o Ilyushin Il-76TD de Kazakhstan Airlines, con rexistro UN-76435, estaba nun servizo chárter dende Chimkent ata Delhi co código KZA1907. O SVA763 deixou Nova Delhi ás 18:32 hora local. Na mesma hora o KZA1907 estaa descendendo para aterrar en Nova Delhi. Ámbolos dous avións estaban sendo controlados polo control de aproximación VK Dutta. A tripulacion do SVA763 estaba formada polo capitán Captain Khalid Al Shubaily, o primeiro oficial Nazir Khan, e o enxeñero de voo Edris Arabia. No KZA1907 Gennadi Cherepanov era o pioto e Igor Repp o operador de radio.

O KZA1907 foi autorizado a descender a 15.000 pés (4.600 m) cando estaba a 74 millas (119 km) do aeroporto, mentres que o SVA763, viaxando pola mesma aerovía que o KZA1907 pero en dirección contraria, foi autorizado a subir ata os 14.000 pés (4.300 m). Uns 8 minutos despois, ao redor das 18:40, o KZA1907 informou de que alcanzara a altura asignada de 15.000 pés, pero realmente estaba máis baixo, a 14.500 pés (4.400 m), e aínda desendendo. Ao mesmo tempo, Dutta aconsellou ao voo, "tráfico identificado ás 12, Boeing 747 de Saudia recíproco, 10 milles (16 km). Informe cando o vexa".

Cando o controlador chamou novamente ao KZA1907 non recibiu resposta. Advertiu da distancia ao outro avión, pero xa era demasiado tarde. Os dous avións chocaran, a cola do KZA1907 cortou a á e o estabilizador horizontal esquerdos do SVA763. O danado Boeing perdeu rapidamente o control e descendeu nunha espiral cara ao chan con lume saíndo da á. O Boeing desintegrouse no aire debido ás tensións antes de que os restos golpeasen o chan a case 1.135 km/h. O Ilyushin mantívose estruturalmente intacto, pero entrou nun rápido e incontrolado descenso ata que se estrelou nun campo. Os resatadores atoparon a catro superviventes en estado crítico no Ilyushin, pero todos morrerían pouco despois. Dous pasaxeiros do voo saudita sobreviviron ao accidente, aínda abrochados aos seus asentos, pero morrerían por feridas internas ao pouco tempo. Como resultado, os 312 ocupantes do SVA763 e os 37 do KZA1907 morrerían.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118373
* ASN: 19961112-0

 |
Coordenadas: 43°20′53″N 7°11′30″O﻿ / ﻿43.3481, -7.19156

Túnel da volta, de 90 mTúnel da volta, de 90 m.
Posible continuación da ruta: km 25 da estrada N 640Posible continuación da ruta: km 25 da estrada N-640.
A **ruta da antiga vía do ferrocarril Vilaoudriz - Ribadeo** está constituída pola recuperación do tramo A Pontenova - Santiso de Abres do antigo ferrocarril mineiro Ribadeo - Vilaoudriz que estivo en funcionamento ata 1964. A ruta forma parte do conxunto das Vías Verdes

Percorrido
----------

A ruta discorre ao longo do que fora a antiga vía do tren que comunicaba a principios do século XX as minas de Vilaoudriz co porto de Ribadeo. O trazado recuperado en 2019 é duns 13 quilómetros, á beira do río Eo, entre A Pontenova e Santiso, sendo o tramo de administración galega a zona sur, dende A Pontenova ata o rego do Cairo (uns 6 km), e de administración asturiana a zona norte, entre O Cairo e Santiso (uns 7 km). Nos diferentes tramos mestura distintas superficies: asfalto (A Pontenova - O Cairo), terra e pedras (na zona asturiana). Nel pásanse seis túneles (iluminados de xeito automático) de ata preto de medio quilómetro, e unha ponte. Asemade, á súa beira existen os restos de dúas centrais eléctricas, (unha delas alimentada polo encoro do Pé da Viña, con sentenza de demolición en 2022) e unha esclusa de salmóns, así como a área recreativa do Boulloso e restos de diversas construcións relacionadas co ferrocarril.
Ó ser chá, de baixa dificultade, resulta ideal tanto para realizala andando, como correndo ou en bicicleta. Asemade, todo o seu percorrido é accesible en coche.

Galería de imaxes
-----------------

### Túnel de Santiso

* Túnel de Santiso de Abres, entrada norte, 2022Túnel de Santiso de Abres, entrada norte, 2022
* Túnel de Santiso de Abres, entrada sur, 2022Túnel de Santiso de Abres, entrada sur, 2022
* Túnel de Santiso de Abres, interior, 2022Túnel de Santiso de Abres, interior, 2022
* Túnel de Santiso de Abres, interior, 2022Túnel de Santiso de Abres, interior, 2022
*

Notas
-----

1. ↑  "Ruta da antiga vía do ferrocarril tren Vilaoudriz - Ribadeo". *www.concellodapontenova.org*. Arquivado dende o orixinal o 22 de decembro de 2015. Consultado o 2019-09-01.
2. ↑  "Ruta del Ferrocarril - Ayuntamiento de San Tirso de Abres". *www.santirsodeabres.es*. Consultado o 2019-09-01.
A **Forza Aérea de Turquía** (turco: *Türk Hava Kuvvetleri*) é a rama de guerra aérea das Forzas Armadas de Turquía. As orixes da Forza Aérea turca remóntanse a xuño de 1911 cando foi fundada polo Imperio Otomán, porén, tal e como son coñecidas no presente non chegaron a existir ata o ano 1923 coa creación da República de Turquía. É a terceira forza aérea máis grande da OTAN.[15]

En 1998 as Forzas Armadas de Turquía anunciaron un programa de modernización cun custo de 160 000 millóns de dólares nun período de 20 anos en varios proxectos. 45 000 millóns estaban destinados para a revisión da Forza Aérea, e inclúe a compra de novos avións de combate (os TAI TFX e Lockheed Martin F-35 Lightning II) e helicópteros (de cargas pesadas e medias, ataque, e propósito xeral lixeiros).

Segundo Flight International (Flightglobal.com) e o Instituto Internacional de Estudos Estratéxicos, en 2020 a Forza Aérea turca tiña unha forza activa de 50 000 militares e opera uns 1 250 aeronaves tripuladas.

O primeiro piloto nego do mundo, Ahmet Ali Çelikten, e a primeira muller piloto de caza, Sabiha Gökçen, serviron na Forza Aérea turca.

Notas
-----

1. ↑  "Founding - Turkish Air Force". *web.archive.org*. 2011-10-07. Archived from the original on 07 de outubro de 2011. Consultado o 2022-05-20.
2. ↑  "The Turkish Air Force". *Scramble*. 2010-10-01. Archived from the original on 13 de decembro de 2007. Consultado o 2022-05-20.
3. ↑  Economist Intelligence Unit:Turkey, p.22 (2005)
4. ↑  Clavin, Tom (2019). *All Blood Runs Red*. [Place of publication not identified]: Hanover Square Press. ISBN 978-1-4880-3603-3. OCLC 1125353130.
5. ↑  Scott, Alev (2018). *Ottoman odyssey : travels through a lost Empire*. London. ISBN 978-1-78429-369-7. OCLC 1060194587.
6. ↑  "First female combat pilot". *Guinness World Records* (en inglés). Consultado o 2022-05-22.
*Pestiños*
O ***pestiño*** é un doce típico de Andalucía, e doutras zonas de España, tradicionalmente consumido no Nadal, aínda que nalgunhas localidades se confeccione todo o ano. Faise con masa de fariña, fritido en aceite e pasado por mel. En Valencia chámase ***pestinyo*** e aromatízase con anís e laranxa. Na provincia de Salamanca, onde tamén é popular, chámase ***sacatrapos*** ou ***sacatrapu*** e, como en Toledo.

É común aromatizar a masa con sésamo. O tamaño e forma son variábeis, aínda que xeralmente sexa un cadrado de masa con dous dos cantos opostos dobrados cara ao centro. En vez de mel, ás veces úsase azucre. Alén da forma, tamén a composición varía segundo a rexión. En Málaga chámanse *borrachuelos*.

A historia do *pestiño* pode remontarse polo menos até o século XVI sendo probabelmente moito máis antigo. O pestiño está emparentado coa *shebbakiyya* marroquí, o que suxestiona unha posíbel orixe común, quizais andalusí.

Notas
-----

1. ↑  Sordo, Enrique (1980). *Cómo conocer la cocina española* (en castelán). Argos Vergara. pp. 30–33. ISBN 84-7017-907-1.
2. ↑  Aguirre, Lakshmi I. "Borrachuelos". *TertuliaAndaluza.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 19 de outubro de 2014. Consultado o 12 de outubro de 2014.
**La Toja** é unha marca de produtos de cosmética e beleza de orixe galega fundada en 1907. A marca foi vendida polo Banco Pastor en 1986. En 1992 Henkel comprou a marca La Toja a Nobel Consumer Goods.

Historia
--------

As orixes da marca están a finais do século XIX co aproveitamento das augas da illa da Toxa, ricas en sodio, calcio, ferro e magnesio. En 1899 inaugurouse o balneario da Toxa. En 1907 inaugurouse o Gran Hotel que acadou sona entre a xente de cartos de Galicia e Madrid. O seu propietario, José Riestra López, creou a fábrica de sales e xabóns. Sales de La Toja S.A. como marca foi rexistrada en 1907 para aproveitamento comercial dos sales minerais do manancial para produtos cosméticos. Xa en 1905 se fabricaba na illa xabón La Toja.

Antes da Guerra Civil a illa e a marca pasou a mans do banqueiro Pedro Barrié de la Maza e do Banco Pastor. O hotel foi hospital de sangue durante a Guerra Civil e na posguerra pasou a ser un sanatorio. A produción da marca La Toja trasladouse á Pasaxe nas aforas da Coruña. Posteriormente a produción sería levada a Culleredo. A auga chegaba en cisternas dende a illa e en Culleredo facíase a extracción dos minerais que se engadían ao xabón. En 1955 saca ao mercado o xabón Magno, o primeiro xabón negro con espuma branca. En 1979 aparece o primeiro xel de ducha Magno. A finais dos anos 90 faise cargo da marca Schwarzkopf & Henkel. En 2007 S&H pecha a súa fábrica en Culleredo trasladando a produción a outras fábricas do grupo fóra de España.

Produtos
--------

* Xabón
* Xel de baño
* Pasta de dentes (Licor del Polo)
* Crema de barbear
* Loción de afeitado
* Po de talco

Notas
-----

1. ↑  "La Toja: se llevan el jabón". Arquivado dende o orixinal o 03 de outubro de 2018. Consultado o 03 de outubro de 2018.
2. ↑  du212 (29/9/2012). "La Toja, historia de una gran marca". *foroafeitado.com* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 29/09/2018. Consultado o 29/09/2018.
O **Hockey Club Davos** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Davos, Grisóns (Suíza). O HC Davos compite actualmente na National League A, a máxima categoría do hóckey sobre xeo suízo e considerada a sexta mellor liga de hóckey sobre xeo de Europa, sendo con 30 títulos o equipo máis laureado da competición. O HC Davos organiza anualmente dende 1923 a Spengler Cup, un importante torneo amigable.

Historia
--------

O HC Davos foi fundado en 1921 con grande éxito, dominando o Campionato Oriental de Suíza durante máis de tres décadas (de 1926 a 1960). Porén, o equipo descendido á 1. Liga en 1990, un dos peores momentos da súa historia. Logo dun novo descenso, o club instalouse na Nationalliga B, e dous anos despois volveu á NLA. Davos converteuse no mellor equipo da historia da liga cos seus títulos nos anos 2002, 2005, 2007, 2009 e 2011.

En 1923, Davos presentou a primeira Spengler Cup. Como equipo organizador, o Davos xoga sempre o torneo, reforzándose ás veces con xogadores doutros clubs.

Palmarés
--------

* **30 National League A:** 1926, 1927, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1937, 1938, 1939, 1941, 1942, 1943, 1944, 1945, 1946, 1947, 1948, 1950, 1958, 1960, 1984, 1985, 2002, 2005, 2007, 2009, 2011
* **14 Spengler Cup:** 1927, 1933, 1936, 1938, 1941, 1942, 1943, 1951, 1957, 1958, 2000, 2001, 2004, 2006

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***HC Davos*** |

* Sitio web oficial do HC Davos
* Sitio web oficial da Spengler Cup

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36921
* WorldCat
* VIAF: 46144782950279677382

 |
O **Esla** é un río das provincias de León e Zamora, no noroeste da Península Ibérica. É un afluente do Douro, que nace na Cordilleira Cantábrica e ten 285 km de percorrido, cruzando de norte a sur as provincias de León e Zamora. É o afluente máis caudaloso do Douro, de xeito que cando desemboca neste, leva máis caudal que o propio Douro (de aquí o tradicional dito "el Esla lleva el agua y el Duero la fama", análogo ao que se di do Pisuerga e tamén o Douro, ou do Sil e o Miño).

Sobre o nacemento do Esla hai controversias, desde quen asegura que nace en San Glorio, Pandetrave e Arcenorio; mentres outros aseguran que nace no Porto de Tarna, no val de Burón.

Datos históricos
----------------

Este río era o *Astura* dos romanos (pronunciado seguramente Ástura), do cal os antigos ástures tomaran o nome (os ástures poboaban ambos os lados dos Montes Cantábricos, dividíndose de acordo con eles en ástures transmontanos, os que vivían entre o cordal e o mar Cantábrico, e ástures cismontanos, que eran os da Meseta leonesa actual e terras bercianas e galegas achegadas).

Durante a Idade Media o nome evoluciona para *Estola* (Éstola), para finalmente por un paso intermedio \*Ést-la, dar lugar á actual forma *Esla*.

Afluentes
---------

Os seus principais afluentes son:

* río Bernesga
* río Cea
* río Órbigo
* río Porma
* río Tera
* río Aliste

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14764
* WorldCat
* VIAF: 242299804
* GEC: 0024748
* GeoNames: 3122931
* OSM: 1226495

 |
**Ceretic de Elmet**, ou **Ceredig ap Gwallog**, foi o derradeiro rei de Elmet, un reino britano que existiu na zona de West Yorkshire da Britania setentrional durante a época posromana.

Traxectoria
-----------

Beda informa que Santa Hilda (nada en 614), membro da familia real de Deira, medrou na corte do rei Ceretic, despois de fuxir do usurpador northumbrio, Æthelfrith de Bernicia. Beda describe a Ceretic como "rei dos britóns", se cadra falaba só dos britanos desa zona. Cando Edwin de Deira volveu ao poder en 617, Ceretic foi expulsado, supostamente debido á complicidade no envelenamento do pai de Hilda, e o seu reino foi anexionado a Northumbria. Probabelmente fose el o Ceretic cuxa morte se recorda nos Annales Cambriae en 616 (que habería que corrixir a 617 ou pouco despois). Pénsase xeralmente que é o mesmo que o **Ceredig ap Gwallog**, un 'Home do Norte', cuxo pai, Gwallog ap Llaennog, é asociado con Elmet polo poeta Taliesin.

Notas
-----

1. ↑  J. Morris (ed.), *Nennius, British History, and the Welsh Annals* (Phillimore, 1980), p. 86: *616 an: Ceretic obiit.*

| * v
* c
* e
Hen Ogledd |
| --- |
| Reinos | Alt Clut • Bryneich • Efrog/Ebrauc • Elmet • Gododdin • Rheged  |
| Rexións | Arfderydd • Calchfynydd • Carlisle • Catraeth • Coed Celyddon • Dumbarton Rock • Ynys Metcaud |
| Persoas | Aneirin • Coel Hen • Cunedda • San Kentigern • Elffin ap Gwyddno • Gwallog ap Llaennog • Gwenddolau • Llywarch Hen • Morcant Bulc • Myrddin Wyllt • Owain mab Urien • Rhydderch Hael • Taliesin • Urien |
**Alvin F. "Doggie" Julian**, nado o 5 de abril de 1901 en Redding (Pensilvania) e finado o 28 de xullo de 1967 foi un coñecido adestrador estadounidense de baloncesto universitario.

Traxectoria
-----------

Despois de graduarse en 1923 na Universidade de Bucknell en Lewisburg, Pensilvania, gañou fama liderando á Universidade Holy Cross cara ao título da NCAA en 1947. O seu equipo, que incluía á futura lenda da NBA Bob Cousy, repetiu éxito ao ano seguinte, perdendo en semifinais. Julian foi posteriormente contratado polos Boston Celtics despois dos seus éxitos universitarios, mais so conseguiu un rexistro de 47-81 antes da súa dimisión en 1950. Julian volveu ás competicións universitarias, adestrando á Universidade de Dartmouth de 1950 a 1967. Julian foi introducido no Basketball Hall of Fame como adestrador en 1968.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas de Alvin Julian Arquivado 29 de marzo de 2010 en Wayback Machine.
* Páxina de Albin Julian na web Basketball Hall of Fame

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1234700
* BasketballHoF: doggie-julian

 |
**Istahara** foi unha cidade importante hitita do nordeste, que desde o comezo do século –XIV estaba en mans dos kaskas, a cal foi reconquistada polo rei Suppiluliumas I, quen, a seguir, reconquistou tamén as cidades de Manaziyana, Kalimuna e outras que non debían estar moi afastadas.

Mursilis II, na súa segunda campaña (terceiro ano de reinado), despois de someter Ishupitta, e de perseguir os líderes da revolta, Pazzanna e Nunnuta, antigos vasalos dos hititas, ata Palhwisa (Palhwišša), onde os derrotou e fixo fuxir o seu exército, dirixiuse a Ishtahara, onde descansou da campaña, o que indica que a cidade permanecía firmemente en mans hititas. Alí soubo que os xefes rebeldes mencionados se dirixiran á cidade de Kammamma, a onde se dirixiu el mesmo.

A cidade foi unha das principais bases hititas do norte e foi incluída no reino vasalo hitita de Hakpis cando se creou, sobre o -1300. Era das poucas que escapara aos ataques kaskas que se produciron masivamente por aquelas datas, e unha das poucas posesións reais que formaban o reino, que na súa maior parte estaba dominado polos kaskas.

A cidade foi restaurada despois do -1390 por Hattusilis, xa que, aínda que permanecera en mans dos hititas, sufrira sen dúbida destrucións durante algún ataque kaska.
**Marta Canella Rodríguez**, nada en Baiona o 27 de febreiro de 1995, é unha xogadora de baloncesto galega que xoga de escolta.

Traxectoria
-----------

Formouse no Real Club Celta, onde debutou nas competicións estatais con dezasete anos. Na Liga Feminina 2 xogou co Club Deportivo Baloncesto Aros (2016-19) e co Club Bàsquet Santfeliuenc (2019-23), con quen gañou a primeira Liga Feminina Challenge na tempada 2021-22 e supuxo o ascenso á primeira división da Liga Feminina. Ao ano seguinte conseguiu chegar ás semifinais da Liga co Barça CBS e foi escollida xogadora revelación da tempada. En maio de 2023 fichou polo Uni Girona Club de Bàsquet. Foi internacional coa selección española en categorías inferiores, proclamándose campioa de Europa sub-20 (2015). Coa absoluta xogou internacionalmente en dúas ocasións, participando no Pre-Europeo de 2022. Tamén competiu na modalidade de 3x3, gañando o Campionato de Europa de 2021, xunto con Vega Gimeno, Sandra Ygueravide e Aitana Cuevas.

Notas
-----

1. ↑  "J.22: Marta Canella, la MVP campeona de Europa". *FEB*. 12 de marzo de 2018. Consultado o 13 de xuño de 2023.
2. ↑  Rodríguez Vigo, Raúl (27 de xuño de 2015). "Marta Canella, primera renovación en el Celta femenino". *Faro de Vigo*. Consultado o 14 de xuño de 2023.
3. ↑  "La baionesa Marta Canella, nueva jugadora del Girona". *La Voz de Galicia*. 20 de maio de 2023. Consultado o 13 de xuño de 2023.
4. ↑  "Marta Canella deja el Barça CBS después de cuatro temporadas". *Mundo Deportivo*. 11 de maio de 2023. Consultado o 13 de xuño de 2023.
5. ↑  "Un 3x3 femenino de oro". *Telemadrid*. 19 de setembro de 2021. Consultado o 14 de xuño de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Marta Canella Rodríguez - FEB
* Ficha de Marta Canella Rodríguez - Selección Femenina Absoluta

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q119441380
* LinkedIn: marta-canella-rodriguez-bi
* FIBA: 100313

 |
**Vicente Guillén Biel**, nado en Coruxo (Vigo) o 19 de setembro de 1912 e finado en Pontevedra o 18 de xuño de 1941, foi un guerrilleiro antfranquista galego.

Traxectoria
-----------

Electricista en Coruxo. En 1935 foi procesado en Vigo por lesións, aínda que foi absolto por ser en lexítima defensa. Afiliado ao Ateneo Libertario de Lavadores, foi detido o 23 de maio de 1936 polo asalto ao Centro das Juventudes Católicas de Comesaña. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, aproveitando o traslado a outro penal, logrou fuxir. Chamado a filas coa súa quinta en agosto, non se presentou e fuxiu ao monte. Liderou unha partida de fuxidos. Participou co seu irmán Julio Guillén Biel no grupo de Rogelio García Morales. Realizaron varios asaltos na comarca de Vigo con Vicente disfrazado de falanxista ou militar. O 13 de xullo de 1937, nun enfrontamento coas forzas dedicadas a perseguir os fuxidos no monte dos Valos (Redondela), abatiu ao cabo falanxista Celestino González Mouriño. Xulgado en Vigo en 1937 por rebelión militar foi declarado en rebeldía. O 6 de xuño de 1939 entrevistouse co gobernador civil Manuel Gómez Cantos que se achegou ao seu domicilio para xestionar a súa presentación. Guillén desconfíou, non se presentou e volveu ao monte. Finalmente foi detido ese ano. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar o 10 de marzo de 1941 na causa 952/1939 xunto con Eugenio González Fernández, foi condenado a pena de morte. Foi executado nos diques de Monteporreiro de Pontevedra. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en setembro de 1941, e foi condenado polo Xulgado de Responsabilidades Políticas ao pago de 100 pesetas de multa en 1943.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-9-1935, p. 14.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-7-1937, p. 8.
3. ↑  Requisitoria en *El Pueblo Gallego*, 8-8-1937, p. 4.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-6-1939, p. 6.
5. ↑  O virreinado de "papá Manuel" (1).
6. ↑  *El Compostelano*, 12-9-1941, p. 2.
7. ↑  *BOE*, 5-11-1943, p. 3882 .

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abad Gallego, Xoán Carlos (2005). *Héroes o forajidos. "Fuxidos" y guerrilleiros antifranquistas en la comarca de Vigo*. Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. ISBN 84-89599-33-5.

### Ligazóns externas

* Expediente de responsabilidades políticas contra Vicente Guillén Biel e Eugenio González Fernández
* A primeira guerrilla antifranquista galega (1936-1939): un esforzo malogrado
* Vicente Guillén na páxina web *Nomes e Voces*.
Lago Como visto desde a cidade de Como
O **Lago Como** (italiano *Lago di Como*, tamén coñecido como Lario) é un lago de orixe glacial na Lombardía, Italia. Cunha área de 146 km², é o terceiro maior lago da Italia, despois do lago Garda e do lago Maggiore. Con 400 metros de profundidade, tamén é un dos máis profundos da Europa. Varenna, Lierna, Bellagio, Menaggio, Limonta e Tremezzo forman a área xeográfica do Lago de Como central, considerada a máis icónica e exclusiva do lago Como, e inclúe só as aldeas que teñen vista á península de Bellagio.

Lierna é un dos pobos máis fermosos de todo o Lago de Como, situado no centro do Lago de Como. É coñecido pola súa exclusividade e é un destino popular para a alta nobreza europea e os VIP internacionais, que poden gozar dunha absoluta privacidade aquí. Coa súa localización no corazón do lago, Lierna ofrece unha vista espectacular e icónica a Bellagio. As estreitas rúas empedradas, as casas coloridas e os sendeiros de montaña de Leonardo da Vinci contribúen a crear unha atmosfera única e fascinante.

O lago ten a forma característica dun "Y" de cabeza para baixo. A parte norte comeza na cidade de Colico, e as cidades de Como e Lecco sitúanse nas partes suroeste e sueste, respectivamente. O lago Como é alimentado en gran parte polo río Adda, que entra no lago próximo a Colico e sae do lago en Lecco. Esta situación xeográfica torna o lado suroeste do lago unha rúa sen saída, o que fai que Como, contrariamente a Lecco, sufra frecuentemente con enchentes.

O nome do lago
--------------

* O verdadeiro nome en italiano é Lario, mais tal nome é raramente empregado; é chamado normalmente de *lago di Como*.
* Como a cidade de Como é referenciada soamente por *Como*, o lago nunca é chamado soamente polo seu nome. Entre tanto, tal non é o caso doutro lago italiano, o lago Garda. Mesmo sendo Garda unha cidade ás súas marxes, do mesmo modo que Como é unha cidade á beira do lago de Como, pódese simplemente chamar o lago de "Garda".

Historia
--------

Durante a Roma antiga, o lago estendiase até Samolaco. Os romanos chamábanlle *lacus larius*.

Cidades á beira do lago
-----------------------

### Marxe oeste (do sur para o norte)

* Como
* Cernobbio
* Moltrasio
* Brienno
* Argegno
* Ossuccio
* Lenno
* Mezzegra
* Tremezzo
* Cadenabbia
* Menaggio
* Dongo
* Gravedona
* Domaso

### Beira leste (do sur para o norte)

* Lecco
* Lierna
* Varenna
* Bellano
* Colico

### Marxe sur (de oeste a leste)

* Como
* Blevio
* Bellagio
* Malgrate
* Lecco

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lago Como Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15523
* WorldCat
* VIAF: 238374560
* BLBNB: 001040330
* BNE: XX5646899
* BNF: 12093717p
* BRE: 2086164
* EBID: ID
* GEC: 0019092
* GeoNames: 3178228
* GND: 4090516-0
* HDS: 007148
* LCCN: sh86002522
* NKC: ge384457
* NLG: 225815
* OSM: 541757
* SUDOC: 029275792
* TGN: 7006070

 |
**Fernando Núñez del Cañal Teijeiro**, nado en Veiga (Chantada) en 1813 e finado en Santiago de Compostela o 2 de abril de 1894, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do propietario lugués nado en Cando Fernando Núñez Teigeiro e da sierense Antonia Roces Cañal, foi avogado eclesiástico e civil. No Reinado de Isabel II foi alcalde-corrixidor de Santiago de Compostela na Década Moderada, do 23 de agosto de 1851 ao 14 de marzo de 1853. Foi o derradeiro corrixidor de Santiago de Compostela, pois o Real Decreto de 4 de maio de 1853 eliminou a alcaldía-correximento de Santiago. Volveu ser alcalde de Santiago de Compostela no Bienio Moderado dende o 1 de xaneiro de 1863 ao 23 de outubro de 1864.

Vida persoal
------------

Casou con Nemesia Forcelledo Tuero (que finou en 1892), irmá de Benito Forcelledo Tuero, e foi pai, entre outros, de Luís e Benito Núñez del Cañal Forcelledo.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 3-4-1894, p. 2.
2. ↑  *Gaceta de Galicia*, 13-1-1892, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alcaldes de Santiago de Compostela
**The Ellen Degeneres Show** é un programa de televisión presentado pola actriz e presentadora norteamericana Ellen DeGeneres desde setembro de 2003.

Supuxo o retorno á pequena pantalla despois do escaso éxito da súa serie The Ellen Show. Este novo programa, emitido en horario matinal, presenta o formato de talk show. Entre a multitude de talk shows que xurdiron nas televisións norteamericanas nos últimos anos, o de Ellen DeGeneres foi gañando un espazo e recibindo críticas bastante positivas. Curiosamente, a primeira celebridade invitada no seu programa foi Jennifer Aniston, unha icona gay nos Estados Unidos.

O programa foi nomeado a once premios Daytime Emmy na súa primeira tempada de emisión. DeGeneres fíxose moi popular con este programa polos seus bailes e cancións co público no inicio do programa e durante as pausas publicitarias. Adoita dar diversos premios e viaxes (grazas aos patrocinadores) ao público que acode a vela en directo. O 17 de novembro de 2005, o programa emitiuse ao revés, de xeito parecido ao filme Memento.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q839150
* Allmovie: vm1559819
* EBID: ID
* Epguides: EllenDeGeneresShow
* IMDb: tt0379623
* LUMIERE: 108215
* Metacritic: the-ellen-degeneres-show
* MusicBrainz: ID
* Rotten Tomatoes: the\_ellen\_degeneres\_show
* TMDb: 562
* TVcom: the-ellen-degeneres-show
* TVGuide: 1030052290

 |
**Raúl García Escudero**, nado en Pamplona o 11 de xullo de 1986, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Athletic Club.

Traxectoria
-----------

Raúl García é unha das novas perlas da canteira de Osasuna. Formado nas instalacións de Tajonar, deu o salto a Primeira división da man de Javier Aguirre. Militou no primeiro equipo rojillo desde o ano 2004 ao 2007, contribuíndo de forma fundamental á clasificación de Osasuna para a Champions League e chegando a semifinais da Copa da UEFA nos anos 2006 e 2007 respectivamente.

É un xogador moi completo, con gran visión de xogo; bo distribuidor, ten un potente disparo de media e longa distancia e ademais é un óptimo cabeceador.

Estas características fixeron que equipos como o Valencia, Zaragoza, Real Madrid ou Atlético de Madrid fixásense nel. Finalmente o 19 de xuño de 2007 fichou por cinco tempadas polo Atlético de Madrid.

Na súa primeira tempada co Atlético (2007-2008) obtivo a Copa Intertoto. Foi titular habitual e contribuíu co seu xogo e algúns goles á clasificación para a fase previa da Champions League. Na tempada 2009/2010 proclamouse campión da Europa League e subcampión da Copa do Rei e ao comezo da 2010/2011 foi campión da Supercopa de Europa.

Palmarés
--------

Atlético de Madrid
* **Primeira División (1):** 2013/14.
* **Copa do Rei (1):** 2012/13.
* **Supercopa de España (1):** 2014.
* **Europa League (1):** 2009/10.
* **Supercopa de Europa (2):** 2010, 2012.

Athletic Club
* **Copa do Rei (1):** 2023/24.
* **Supercopa de España (1):** 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do xogador en BDFutbol.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q316772
* Auñamendi: 148790
* As: 15176
* BDFutbol: 2294
* EUfootballInfo: 28788
* FootballDatabase: 11283
* L'Équipe: 21284
* NFT: 56849
* SoccerBase: 39936
* Soccerway: 3470
* Thefinalball: 10882
* Transfermarkt: 34601
* UEFA: 98674
* Worldfootball: raul-garcia

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Gómez Pérez das Mariñas.

**Gómez Pérez das Mariñas III** foi un nobre galego do século XVI, fillo de Ares Pardo das Mariñas, señor de Parga e Cillobre, e de Tareixa de Vázquez, señora da Pobra do Caramiñal. Era bisneto de Gómez Pérez das Mariñas I e sobriño de Gómez Pérez das Mariñas II.

Igrexa do desaparecido convento do Carme de Madrid, onde mandara ser soterrado Gómez Pérez das Mariñas III

Traxectoria
-----------

En 1541 era alcaide da fortaleza da Barreira. Realizou en Santiago, en 1550, unha concordia co seu irmán máis vello, Fernán, aprobando o testamento do seu pai, e no que Fernán confirma unha serie de cesións ao seu irmán de foros e herdades que aquel adquirira por foro do convento de San Martiño Pinario. Entre elas estaban os coutos de Corrubedo, Olveira e San Pedro de Bealo, así como o casal de Padrón.

Obtivo do Papa Xulio III unha bula en 1551 que confirmaba o seu dereito e posesión inmemorial no que se achaban el e os seus devanceiros de percibir, cobrar e levar moitas sinecuras no reino de Galicia que se relacionan na bula, entre elas a de Santa María de Olveira. Ese mesmo ano aparece como rexedor de Santiago. Tres anos despois, en 1554, é rexedor da Coruña, e eleva á categoría de vila á Pobra do Caramiñal, cuxo señorío herdara da súa nai. Algunhas fontes atribúenlle a construción nesta vila da Torre de Bermúdez.

Participou na batalla de San Quintín en 1557. Polos méritos contraídos na batalla, o rei Filipe II de España outorgoulle diversos méritos como o de ser nomeado cabaleiro da orde de Santiago. Estivo en Flandres, Italia e outras nacións europeas servindo a Filipe II.

Cara 1565 preiteou, xunto co seu irmán Fernán, contra a súa irmá Berenguela das Mariñas por uns bens procedentes do señor Esteban de Xunqueiras.

Nalgúns documentos aparece como Corrixidor e Adiantado do reino de Murcia.

Casamento, descendencia e pasamento
-----------------------------------

Casou con Xoana de Matienza coa que tivo un fillo, Diego das Mariñas, señor de Parga e Xunqueiras.

Testou en Madrid perante Xoán Martínez de Moya o 23 de outubro de 1545, nomeando herdeiro ao seu fillo Diego das Mariñas, e no que manda ser soterrado no convento do Carme de Madrid.

Finou despois do 31 de xullo de 1575, data do último documento no que é nomeado, e no que, perante o escribán Xoán Martínez, outorga un poder a Xoán de Deus, meiriño do Caramiñal, para que puidese recoñecer, sinalar e deslindar todas as súas terras, coutos e xurisdicións.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Torre de Bermúdez

### Ligazóns externas

* Ficha en sologenealogía.com
**İlham Heydər oğlu Əliyev**, nado en Bakú o 24 de decembro de 1961, é un político acerbaixano, presidente do seu país dende o 31 de outubro de 2003.

É tamén o presidente do Partido do Novo Acerbaixán e do Comité Olímpico Nacional.

Traxectoria
-----------

İlham Əliyev naceu o 24 de decembro de 1961 en Bakú. O seu avó foi Əziz Əliyev, destacado político do Partido Comunista da Unión Soviética, súa nai a científica Zərifə Əliyeva e seu pai, Heydər Əliyev, terceiro presidente de Acerbaixán.

En 1977 entrou no Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova e en 1985 recibiu un doutorado en Historia. Entre 1994 e 2003 foi vicepresidente de SOCAR, a petroleira estatal de Acerbaixán. Foi unha das figuras claves durante as negociacións entre o goberno acerbaixano e as empresas petroleiras occidentais que concluíron con grandes acordos de produción compartida.

En 1995 foi elixido deputado da Asemblea Nacional da República de Acerbaixán e nas eleccións presidenciais de 2003 saíu elixido presidente do país co 76.84% dos votos, sucedendo a seu pai, que morrería dous meses despois.

Foi reelixido de novo nas eleccións de 2008 e, tras un referendo en 2009 co que se eliminou o límite de mandatos que pode exercer o presidente, reelixido en 2013 e 2018 con máis do 85% dos votos en ambos procesos.

Dende 1997, Əliyev é o presidente do Comité Olímpico Nacional. 
  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Artur Rasizade** |  **Primeiro Ministro de Acerbaixán** 4 de agosto de 2003 - 4 de novembro de 2003 | Sucesor:**Artur Rasizade** |
| Predecesor:**Heydar Aliyev** |  **Presidente de Acerbaixán** 31 de outubro de 2003 - Actualidade | Sucesor:**No cargo** |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Canle de İlham Əliyev no YouTube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57371
* WorldCat
* VIAF: 20866416
* BNB: ID
* BNF: 17130616z
* BRE: 1813058
* DeutscheBio: 133179346
* EBID: ID
* FAST: 508005
* GND: 133179346
* IMDb: nm2448961
* ISNI: 0000000035134130
* LCCN: n2004100586
* Munzinger: 00000024618
* NKC: js20060519028
* NNDB: 000162240
* PACE: 4491
* SELIBR: 356398
* SUDOC: 221584641
* Treccani: ilham-aliyev

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Ali Hidayat Asadov** (en azarí: **Əli Hidayət oğlu Əsədov**), nado en Bakú o 30 de novembro de 1956, é o décimo primeiro ministro da República de Acerbaixán.

Traxectoria
-----------

En 1974 graduouse na escola secundaria número 134 en Bakú e en 1978 no Instituto de Economía Nacional de Moscova. 

Comezou a súa carreira en 1978 como lobbista xefe no Instituto de Economía da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Acerbaixán de acordo coa designación do Comité de Planificación Estatal da URSS. De 1978 a 1980 estivo no exército. 

De 1980 a 1989 traballou no Instituto de Economía da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Acerbaixán como auxiliar de laboratorio, estudante de posgrao, investigador e científico De 1989 a 1995 traballou como profesor asociado e xefe de departamento do Instituto de Xestión Social e Política de Bakú. 

De 1995 a 2000 foi deputado na Asemblea Nacional da República de Acerbaixán.

Actividade política
-------------------

Por Decreto do presidente da República de Acerbaixán, Heydar Aliyev, con data do 17 de abril de 1998, foi nomeado asesor do presidente da República de Acerbaixán para Asuntos Económicos (1998-2012), e dende 2012 foi xefe da Administración Presidencial da República de Acerbaixán.

Notas
-----

1. ↑  "Azərbaycan Respublikasının Baş Naziri Əli Hidayət oğlu Əsədov". *cabmin.gov.az* (en acerbaixano). Cabinet of Ministers of the Republic of Azerbaijan. Arquivado dende o orixinal o 13 de maio de 2019. Consultado o 2020-08-30.
2. ↑  "Ali Asadov, primer ministro de Azerbaiyán tras renuncia sorpresa de antecesor". *La Vanguardia* (en castelán). 8 de outubro de 2019. Consultado o 14 de outubro de 2019.
3. ↑  "Ə.H.Əsədovun Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Administrasiyası rəhbərinin müavini təyin edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı" (en acerbaixano). 30 de novembro de 2012. Consultado o 14 de outubro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12850075
* PACE: 6218

 |
**Claudio Rodríguez Vázquez**, coñecido como **Crispín** ou **Penís**, nado en Teis (Vigo) en 1913 e finado en Lavadores en abril de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Militante do PCE. Non se presentou a filas cando foi chamado o seu reemprazo e uniuse ao grupo de José e Rogelio García Morales, os Maletas, activo desde 1938 entre Redondela e Vigo. Presentouse ante o gobernador civil Manuel Gómez Cantos en 1939 atraído pola promesa de amnistía. A principios de 1940 participou na reorganización do PCE. Pola presión policial botouse ao monte en novembro de 1945. Foi membro do destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, baixo o mando de Manuel Simón Campos. Acusado de participar no asasinato do veciño de Beade Manuel Leirós Pérez o 26 de xaneiro de 1946. O 14 de outubro de 1946 participou no asalto en Vilatuxe a oito ómnibus que se dirixían á feira da Bandeira. Despois da morte dos líderes Manuel Simón Campos e Avelino Otero Montes, o 21 de maio de 1947, os guerrilleiros sobreviventes dispersáronse. Foi reclamado mediante requisitoria polo Xulgado Militar de Vigo en agosto de 1947 como encartado na causa 271/47, xunto con Víctor García García, Miguel Nicolás Esperante, Manuel Álvarez Díaz, Basilio Calvar Solla, Estanislao Cantero Izquierdo e Eugenio Rueda Perosanz. A principios dos anos cincuenta foi localizado pola Garda Civil en Lavadores. Foi morto pola Garda Civil en abril de 1951.

Notas
-----

1. ↑  Nalgunha fontes o seu nome aparece como **Claudino**.
2. ↑  O asalto guerrilleiro da Saborida
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-8-1947, p. 2.
4. ↑  "Muerte de un audaz bandolero", *El Pueblo Gallego*, 10-4-1951, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abad Gallego, Xoán Carlos (2005). *Héroes o forajidos. "Fuxidos" y guerrilleiros antifranquistas en la comarca de Vigo*. Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. p. 504. ISBN 84-89599-33-5.

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 123. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la Sierra Arquivado 23 de marzo de 2017 en Wayback Machine.
**José Ignacio Sáenz Marín**, nado en Logroño o 29 de maio de 1973, é un exfutbolista profesional español máis coñecido como **José Ignacio**, que xogaba na demarcación de centrocampista defensivo.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar no CD Logroñés, debutou co primeiro equipo en Primeira División o 4 de decembro de 1993 ante o FC Barcelona. Tras o descenso do seu equipo a Segunda División fichou polo Valencia CF en 1995, onde permaneceu dúas tempadas, durante as cales foi seleccionado polo técnico da Selección de fútbol sub-21 de España Javier Clemente para disputar os Xogos Olímpicos de Atlanta 1996.

En 1997 é traspasado ao Real Zaragoza, onde permanecería a maior parte da súa carreira. Nas cinco tempadas que militou en Zaragoza gañou a Copa do Rei e debuta coa Selección de España absoluta, da man de Jose Antonio Camacho.

No verán de 2002 ficha polo Celta de Vigo tras rematar contrato co Zaragoza. En Vigo xogou ás ordes de Miguel Ángel Lotina que xa o dirixira na súa época no CD Logroñés. Na súa primeira tempada en Vigo foi unha peza importante da clasificación do equipo para a Liga de Campións, na segunda a pesar do descenso do equipo a Segunda División quedou para a memoria o gol de Jose Ignacio en San Siro ante o AC Milan na vitoria 1-2, o que supuxo a clasificación do equipo para os oitavos de final.

A destitución de Miguel Ángel Lotina, o seu gran valedor, e unha serie de lesións relegárono á suplencia. O Celta remataría por non facerlle ficha co primeiro equipo na tempada 2005/06, xa comezada a tempada desligase do club e ficha polo Logroñés CF, equipo no que se retirou e do que foi posteriormente director deportivo.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 2003-04 (debut na Liga de Campións) |
| --- |
| Cavallero  ·  Ángel  ·  Sergio  ·  Berizzo  ·  Sylvinho  ·  Luccin  ·  José Ignacio  ·  Jesuli  ·  Mostovoi  ·  Juanfran  ·  Milošević  ·  Gustavo López |
| Pinto  ·  Velasco  ·  Cáceres  ·  Vágner  ·  José Juan  ·  Edú  ·  Giovanella  ·  Méndez  ·  Saša Ilić  ·  Jandro  ·  Oubiña  ·  Catanha  ·  Contreras  ·  Pinilla |
| Adestrador: Miguel Ángel Lotina |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2398042
* BDFutbol: 1440
* EUfootballInfo: 9850
* FIFA: 185978
* FootballDatabase: 1688
* NFT: 11241

 |