recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dionisio Quintillán Cardesín**, nado en Sorribas (Forcarei) e finado en Poio o 20 de decembro de 1960, foi un agrarista e político galego.

Traxectoria
-----------

De ideoloxía republicano-socialista e defensor do redencionismo, percorreu Galicia para concienciar aos labregos contra os foros. Afincouse a comezos dos anos vinte en Poio, onde foi secretario municipal. Presidiu a Sociedade La Redención de Poio, foi secretario da Sociedad de Obreros y Agricultores de Poio (1921). No IV Congreso Provincial Agrario celebrado en Ponteareas en xullo de 1919, defendeu o abolicionismo. Foi elixido deputado provincial en 1921. Foi detido o 11 de agosto de 1921 xunto coa directiva da sociedade agraria de Poio a causa da explosión dunha bomba na casa do procurador Rivas en Porta Santa, aínda que foron postos en liberdade o día 15. Dirixiu *O Castrove* e colaborou en *Nueva Aurora* e noutros periódicos galegos e españois con artigos sobre temática agraria. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Poio en xullo de 1924. Foi nomeado recadador de arbitrios e depositario do Concello de Poio en 1929. Participou na campaña do Estatuto de Autonomía en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido como recadador de arbitrios e depositario do Concello de Poio o 7 de agosto. Foi detido en setembro, salvou a vida grazas á intervención dos mercedarios do convento de Poio, estivo preso primeiro en Pontevedra e despois foi deportado a Ribadavia ata 1941. Procesado por malversación de fondos do concello de Poio e xulgado na Audiencia de Pontevedra o 30 de setembro de 1938, foi absolto. Foi expedientado por responsabilidades políticas.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Poio** 1924 - ? | Sucesor:**?** |

Vida persoal
------------

Era irmán de Francisco Quintillán Cardesín e pai de Dionisio Quintillán Rey.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 12-8-1921, p. 3.
2. ↑  *La Zarpa*, 16-8-1921, p. 3.
3. ↑  *El Progreso*, 8-7-1924, p. 2.
4. ↑  *Galicia*, 10-8-1924, p. 20.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-9-1936, p. 9.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-10-1938, p. 6.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-10-1938, p. 2.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-9-1941, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2010). Verbo Xido, ed. *As vítimas do franquismo na Terra de Montes (1936-1953): Beariz, Cerdedo e Forcarei*. Cerdedo. p. 29. Consultado o 11 de outubro de 2012.
* Pereira, Dionisio (2006). Verbo Xido, ed. "A saga dos Quintillán de Sorribas". *Verbo Xido* (14/15).

### Ligazóns externas

* 

* Dionisio Quintillán Cardesín na páxina web *Nomes e Voces*.
O **Bell 400 TwinRanger** foi un prototipo de helicóptero civil bimotor de catro palas desenvolvido por Bell Helicopter nos anos 80. Tanto o TwinRanger como outra versión planeada, o **Bell 440**, eran intentos de comercializar un desenvolvemento bimotor do Model 206L LongRanger. O **Bell 400A** era unha versión planeada dun só motor do 400. Porén, o desenvolvemento do TwinRanger cancelouse cando Bell non conseguiu os suficientes pedidos para a súa fabricación. O nome TwinRanger foi despois usado para unha versión bimotor do LongRanger fabricada dende 1994 ata 1997.

Desenvolvemento
---------------

Bell intentaria varias encarnacións dunha versión bimotor da súa exitosa serie Bell 206. O nome TwinRanger data de mediados dos 80 cando Bell considerou nun primeiro momento desenvolver unha versión de dous motores do LongRanger.

O Bell 400 TwinRanger contaba cunha fuselaxe redeseñada, dous motores turboeixo Allison 250, o rotor principal de catro palas do OH-58D Kiowa, e un novo rotor de cola cuberto. Bell tamén planeou o monomotor 400A, e o bimotor 440 cunha fuselaxe máis longa grazas ao seu alto grao de materiais compostos. O Bell 400 voou por vez primeira o 4 de abril de 1984. Bell suspendeu o desenvolvemento da familia 400/440 a finais dos 80 xa que non pensaba que fosen a chegar a unha taxa de produción rendible de 120 unidades por ano.

### Sucesores

Despois do éxito da conversión de dous motores Tridair Gemini ST do Bell 206L a principios dos anos 90, Bell fabricou o equivalente Bell 206LT TwinRanger baseado no 206L-4. Só se fabricaron 13 206LT entre 1994 e 1997. O 206LT foi substituído na liña de Bell polo Bell 427, un desenvolvemento máis novo do Bell 407, que á súa vez era un derivado monomotor de catro palas do 206L.

Notas
-----

1. 1 2 3  Frawley, Gerard (2003). *The International Directiory of Civil Aircraft, 2003-2004*. Aerospace Publications Pty Ltd. pp. 43. ISBN 1-875671-58-7.
2. ↑  Apostolo, Giorgio (1984). *The Illustrated Encyclopedia of Helicopters*. Nova York: Bonanza Books. pp. 50. ISBN 0-517-43935-2.
Mapa lingüístico de Asturias. Asturiano central identificado como C2 no mapa.
O **asturiano central** é considerado o modelo de lingua escrita e, teoricamente, é o que posúe maioría de falantes da lingua asturiana, aínda que outros lingüistas afirman que é o asturiano occidental o que ten máis falantes, ademais de maior extensión e, que en Asturias, é o que permaneceu máis invariable ao longo do tempo.

Características
---------------

* Conserva a "f-" latina, fronte ao oriental no que se aspira: *fame*, *fumu* (ast. or. *ḥame*, *ḥumu*)
* Os ditongos decrecentes xa están monotongados: *cosa*, *carpinteru*
* Os femininos plurais fanse con -"es": *les cases*, *les vaques*
* Ditongación de "o" única: *puerta*
* Palatalización, como o resto do asturleonés, de "l" inicial latina semellante á catalá: *lluna*, *llobos*.
* Posúe tres terminacións para masculino, feminino e neutro, pero existe o chamado "neutro de materia", aplicado a substantivos incontables, polo que existe unha concordancia especial: *l'home vieyu*, *la muyer vieya*, *lo vieyo*; *un fierru* (un pedazo concreto de ferro, unha barra, masculino), *el fierro* ("en Vizcaya hai muncho fierro", a materia en xeral, neutro), *la xente mozo*, *la xente vieyo*, *la ropa sucio*, *el tiempu malo*, *el lleche cuayao*, *el pañu bono* (neutro de materia).

Nalgunhas comarcas de Asturias (fundamentalmente na zona de Carreño, Gozón, Mieres, Lena, Aller, Riosa, Morcín e parcialmente Langreu) consérvase, aínda que en claro retroceso, un fenómeno antigamente máis estendido por todo o dominio lingüístico, que é a metafonía vocálica, consistente en que o timbre pechado da vocal final provoca o peche da sílaba anterior, producindo A > E (tamén A > O), E > I e O > U. Esta metafonía, como é lóxico, só a produce o masculino singular: *guetu* (ou tamén *gotu*), gata, gatos, gates; *pirru*, perra, perros, perres; *utru*, otra, otros, otres.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Asturiano occidental
* Asturiano oriental
* Montañés

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3573519
* Glottolog: cent1956

 |
**Cornielles de Holanda**, chamado tamén **Cornelis de Holanda**, foi un escultor do século XVI de orixe flamenga que traballou en Galiza.

Obras
-----

Parte superior da fachada da basílica de Santa María A Maior de Pontevedra.
En 1520 realizou o retablo da capela maior da catedral de Ourense. A peza ten cinco corpos e seis columnas, representando escenas da vida de Xesús Cristo e a Virxe María. Destacan as esculturas da columna central de tres corpos, correspondentes a San Martiño, a Asunción da Virxe e a Piedade.

Na igrexa de Santiago de Betanzos fixo a capela de San Pedro e San Pablo, tamén chamada do Arcediago, por ser encargada polo arcediago Pedro López de Ben. O retablo, de estilo plateresco, encaixa coa bóveda de estilo gótico tardío atribuída a Guillén de Bourse. O conxunto complétase cos sepulcros do fundador e outros familiares e unha reixa gótica de ferro fundido atribuída tamén a Cornelis.

Na catedral de Lugo construíu o retablo do altar maior, que sufriu graves danos no terremoto de Lisboa de 1755; os dous fragmentos maiores salvados encóntranse colocados nos extremos da nave do cruceiro do templo.

Na basílica de Santa María a Maior de Pontevedra, aparece documentada a súa presenza a partir de 1538, cando deu poder a Sebastián Barros para «labrar e hedificar» na nave do lado nordeste. Participou na portada sur con Jácome García e en 1540 iniciou a gran fachada principal en colaboración co mestre de obras da catedral, o portugués João Nobre «para hacerla entrambos a dos de por medio». A fachada está construída a xeito de retablo con tres corpos e numerosas figuras escultóricas, similar á custodia da catedral de Santiago realizada por Enrique de Arfe. No Museo de Pontevedra hai unha imaxe de San Sebastián atribuída a Cornelis.

Deseñou tamén a capela da Concepción da catedral de Santiago de Compostela e a capela do Hospital Real de Santiago.

Notas
-----

1. ↑  Castillo Fondevila (1998), p. 568
2. ↑  Castillo Fondevila (1998), p. 569

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Otero Pedrayo, R.: *Guía de Galicia*. Ed. Galaxia, 1980. ISBN 978-84-7154-365-3.
* Castillo Fondevilla, María Esther (1998). "Santa María la Mayor de Pontevedra". En Gómez Rodríguez, José Antonio. *Arte e identidades culturales. Homenaje a D. Carlos Cid Priego. Actas del XII Congreso Nacional del Comité Español de Historia del Arte, CEHA. Oviedo 28, 29, 30 de septiembre y 1 de octubre 1998* (PDF) (en castelán). Oviedo: Universidade de Oviedo. pp. 563–572. ISBN 84-8317-083-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5788643
* WorldCat
* VIAF: 305191163
* AGORHA: 135857
* CERL: cnp00637751
* DBE: cornieles-de-holanda
* GND: 12988877X
* RKD: 483854
* ULAN: 500319619

 |
A **dioptría** é a unidade que expresa, con valores positivos ou negativos, o poder de refracción dunha lente ou potencia da lente e que equivale ao valor recíproco ou inverso da súa lonxitude focal (distancia focal) expresada en metros. O seu símbolo é **Dp**.

O signo **+** (positivo) corresponde ás lentes converxentes, e o signo **-** (negativo) ás diverxentes. Así, unha lente cuxa lonxitude focal sexa de +1 metro, terá unha potencia de 1 dioptría, e unha lente de +2 dioptrías é unha lente converxente de distancia focal igual a 0,5 metros.

[P(Dp)= 1/F ; +2Dp(m)= 1/F ; F= 1/2m ; F= 0,5m]
Para unha lente delgada, con dous radis de curvatura, a potencia en dioptrías pode calcularse a partir da seguinte fórmula:

{\displaystyle P={\frac {1}{f}}=(n-1)\left({\frac {1}{R\_{2}}}-{\frac {1}{R\_{1}}}\right)}
Onde,

*P* representa a potencia da lente en dioptrías (m).

*f* a distancia focal, en metros.

*n* o índice de refracción do material (polo xeral o do aire é de 1,003 e non se ten en conta nesta expresión).

*R1* e *R2* denotan os radis de curvatura da lente correspondendo *R1* ao lado esquerdo da lente e *R2* ao lado dereito, estando o seu signo determinado polo criterio xeral de signos en óptica: positivo se o centro de curvatura da superficie está á dereita e negativo se o centro de curvatura se sitúa á esquerda da superficie.

Esta fórmula dedúcese facilmente a partir da ecuación dun dioptro esférico, unha superficie esférica refractora, aplicada sobre dous superficies e na aproximación paraxial de ángulos pequenos.

Ténense tres materiais con índices de refracción na, nb, nc separados por superficies esféricas. Tomamos na=1 ao haber aire nun extremo da lente e nc=1 ao haber tamén aire no outro extremo. A superficie da lente ten un raio exterior R1 e un raio interior R2, onde o raio interior é maior que o exterior. Logo:

{\displaystyle {\frac {n\_{a}}{S\_{1}}}-{\frac {n\_{b}}{s\_{1}}}={\frac {n\_{b}-n\_{a}}{R\_{1}}}}
{\displaystyle {\frac {n\_{b}}{S\_{2}}}-{\frac {n\_{c}}{s\_{2}}}={\frac {n\_{c}-n\_{b}}{R\_{2}}}}
Aplicando na=1, nc=1 e que s1=-S2 entón:

{\displaystyle {\frac {1}{S\_{1}}}+{\frac {n\_{b}}{s\_{1}}}={\frac {n\_{b}-1}{R\_{1}}}}
{\displaystyle -{\frac {n\_{b}}{s\_{1}}}+{\frac {1}{s\_{2}}}={\frac {1-n\_{b}}{R\_{2}}}}
Sumando estas dúas ecuacións queda:

{\displaystyle {\frac {1}{S\_{1}}}+{\frac {n\_{b}}{s\_{1}}}-{\frac {n\_{b}}{s\_{1}}}+{\frac {1}{s\_{2}}}={\frac {n\_{b}-1}{R\_{1}}}+{\frac {-(n\_{b}-1)}{R\_{2}}}}
{\displaystyle {\frac {1}{S\_{1}}}+{\frac {1}{s\_{2}}}={\frac {n\_{b}-1}{R\_{1}}}+{\frac {-(n\_{b}-1)}{R\_{2}}}=(n\_{b}-1)\left({\frac {1}{R\_{2}}}-{\frac {1}{R\_{1}}}\right)}

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Dioptría*** |

### Outros artigos

* Distancia focal
* Dioptro
* Óptica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193933
* EBID: ID
* MAG: 259533

 |
DiSEqC con catro saídas de conversor de ruído baixo (a catro parabólicas diferentes) e unha saída que vai ao receptor satélite. 
Un **DiSEqC** (*Digital Satellite Equipment Control*, control de equipamento satelital dixital) é un protocolo de comunicacións especial para ser empregado entre un receptor satelital e unha serie de dispositivos tales como un conmutador multiantena, un posicionador de antena pequeno ou un soporte multi-LNB (*Low Noise Block*, Bloque de Baixo Ruído).

É compatible cos actuadores empregados para rotar grandes antenas de banda C, empregados cun posicionador DiSEqC. Fai uso de cable coaxial para transmiti-los datos ou ben as sinais bidireccionais e a electricidade.

Está baseado na formulación "mestre-escravo". Emprega unha modulación dixital de largura de pulsos sobre unha portadora (tamén chamada "ton") de 0 aos 22 KHz, que xa existe no cable coaxial, segundo á súa polaridade do satélite (para satélites que traballen na banda FSS, en polarizacións lineais).

É un protocolo estándar aberto. Os mecanismos de control que se utilizan no DiSEqC son:

* Controlar a polaridade mediante aplicación dunha tensión de 13/18 voltios.
* Seleccionar unha determinada banda de repetición empregando tons de frecuencia fixa de 0 ou 22 KHz.
* Algúns destes equipos tamén permiten a selección da polaridade coas tensións de 0/12 voltios.
* Control de parabólicas robotizadas, a través dun sistema de pulsos e un motor paso a paso.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.enabierto.es/2012/03/enespecial-el-protocolo-diseqc.html "El protocolo de comunicaciones DiSEqC", artigo en *En Abierto*, marzo de 2012 *(en castelán)*.
A **mecánica orbital** ou **astrodinámica** é a aplicación da balística e da mecánica celeste aos problemas prácticos relacionados co movemento de foguetes e outras naves espaciais. O movemento destes obxectos calcúlase normalmente a partir das leis de Newton do movemento e da lei da gravitación universal. É unha disciplina central no deseño e control de misións espaciais. A mecánica celeste trata de forma máis ampla a dinámica orbital de sistemas baixo a influencia da gravidade, incluíndo as naves e corpos celestes naturais, como sistemas de estrelas, planetas, lúas e cometas. A mecánica orbital céntrase en traxectorias espaciais, incluíndo manobras orbitais, cambios de plano da órbita, e transferencias interplanetarias, e útilízase no desenvolvemento da misión para prever os resultados das manobras de propulsión. A relatividade xeral é unha teoría máis exacta que as Leis de Newton para o cálculo de órbitas, e ás veces é necesario para unha maior precisión ou en situacións de alta gravidade (como órbitas próximas ao Sol).

Historia
--------

Ata o aumento das viaxes espaciais no século XX, considerábanse poucas diferenzas entre a mecánica orbital e a mecánica celeste. Na época da Sputnik, o campo foi denominado 'dinámicas espaciais'. As técnicas básicas, como as utilizadas para resolver o problema Kepleriano (determinación de posición como unha función de tempo), son, polo tanto, as mesmas en ambos campos. Ademais, os dous campos comparten case toda a mesma historia.

Johannes Kepler foi o primeiro en modelar correctamente órbitas planetarias cun alto grao de precisión, coa publicación das súas leis en 1605. Isaac Newton publicou leis máis xerais do movemento celeste no seu libro de 1687, *Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica.*

Notas
-----

1. ↑  Abad Medina, Alberto. *Astrodinámica*. Bubok. ISBN 978-84-686-2857-8.
2. ↑  Thomson, William T. (1961). *Introduction to Space Dynamics*. New York: Wiley.
3. ↑  "Newton Papers : Philosophiæ naturalis principia mathematica". *Cambridge Digital Library*. Consultado o 2017-03-15.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre astronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q842433
* BRE: 1835955
* GEC: 0081519
* JSTOR: astrodynamics
* MAG: 6629501
* NKC: ph367794
* UAT: 76

 |
**Cristina Bruno Almqvist** nada na Coruña, é unha pianista galega.

Traxectoria
-----------

Está titulada polo Conservatorio de música de Madrid e na Universidade de Música de Hamburgo. Estudou cos mestres Cubiles, Carra e Zubeldía, e no estranxeiro coas músicas Florica Muzicescu, Eliza Hansen e Maria Curcio en Bucarest, Hamburgo e Londres, respectivamente.

Foi bolseira da Fundación Juan March. Comezou a dar concertos en 1968. Primeiro en Madrid e despois en HamburgoActuou como solista en orquestras españolas e estranxeiras: London Symphony, Suisse Romande, Sinfónica Hamburgo, Orquestra RTV Bucarest ou Orquestra RTV Española.Na súa carreira foi moi importante o director de orquestra Sergiu Celibidache, quen a escolle como solista. O seu repertorio abrangue dende o barroco ata a música contemporánea.

En 2009 tocou coa Real Filharmonía de Galicia, baixo a batuta de Antoni Ros-Marbá, primeiro no Teatro Monumental de Madrid e o 13 de marzo no Auditorio de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  "Concierto Extraordinario Grabaciones históricas de pianistas españoles 4 mayo 1976".
2. ↑  "Cristina Bruno.Pianista". *www.cristinabruno.es*. Consultado o 21 de febreiro de 2019.
3. ↑  Martín, Elena. "Cristina Bruno, el reencuentro". *Scherzo* (11).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Bruno, Cristina". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Sitio persoal da pianista
Coordenadas: 55°42′36″N 9°32′00″L﻿ / ﻿55.71000, -9.53333

Copias dos Cornos de Gallehus expostos no Museo Nacional de Dinamarca.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos rúnicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Os **Cornos de ouro de Gallehus** son dous cornos chapados en ouro, que foron atopados en Gallehus, ó norte de Møgeltønder, Dinamarca. Datan de comezos do século V, é dicir, ó comezo da Idade de Ferro xermánica.

Os cornos foron atopados en 1639 e en 1734, respectivamente, en dous lugares a 15 ou 20 o un do outro. Están formados con segmentos de folla de ouro dobre. Ámbolos dous foron atopados; o meirande (1639) tiña orixinalmente sete segmentos con ornamentos, ó cal engadíronselle seis segmentos de fricción e un bordo liso, posiblemente por un restaurador do século XVII. O corno máis pequeno (1734) tiña seis segmentos, cunha estreita inscrición protonórdica en futhark antigo, e cinco ornamentos con imaxes. Non está claro se os cornos eran empregados como recipientes de bebida, ou como instrumento de vento, aínda que os cornos de bebida adoitaban ser obxectos de luxo feitos de metais preciosos.

Os cornos orixinais foron roubados e fundidos en 1802. Os moldes de xeso feitos no século XVIII tamén se perderon. As réplicas dos cornos están baseadas exclusivamente nos debuxos da época e polo tanto están rodeadas de incertezas. Porén, as réplicas creadas están expostas no Museo Nacional de Dinamarca, en Copenhague, e no Museo Moesgård, preto de Aarhus. Estas réplicas tamén foron roubadas e recuperadas por dúas veces, en 1993 e en 2007.

Incrición rúnica
----------------

O segundo corno ten a seguinte inscrición en futhark antigo (DR 12 †U):

 (debuxo de 1734 baseado no corno orixinal)
ᛖᚲᚺᛚᛖᚹᚨᚷᚨᛊᛏᛁᛉ᛬ᚺᛟᛚᛏᛁᛃᚨᛉ᛬ᚺᛟᚱᚾᚨ᛬ᛏᚨᚹᛁᛞᛟ᛬ (rúnico)
**ekhlewagastiz:holtijaz:horna:tawido:** (transliteración)

Notas
-----

1. 1 2  Official Danish news (DR) page with fact box regarding the subject *(en dinamarqués)*; Os cornos foron identificados como *Tunderense* na literatura antiga.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cornos de ouro de Gallehus***  |

### Bibliografía

* Arthur Beer: *Hartner and the Riddle of the Golden Horns*, Journal for the History of Astronomy, Vol. 1, p. 139 (1970).
* Ottar Grønvik: *Runinskriften på gullhornet fra Gallehus.* In: *Mal og minne.* Det Norske Samlaget, Oslo 1999,1,1-18.
* Willy Hartner: *Die Goldhörner von Gallehus* F. Steiner, Stuttgart (1969), reprint 1998, ISBN 3-515-00078-X.
* Heinz Klingenberg: *Runenschrift – Schriftdenken – Runeninschriften*. Carl Winter, Heidelberg 1973. ISBN 3-533-02181-5
* H. F. Nielsen, W. Heizmann, M. Axboe: *Gallehus*. In: *Reallexikon der germanischen Altertumskunde*, ed. Heinrich Beck. Bd 10. Walter de Gruyter, Berlín-Nova York 1998, p. 330 ff. ISBN 3-11-015102-2
Coñécese como **dieta mediterránea** ao xeito de alimentarse baseado nunha idealización dalgúns padróns dietéticos dos países mediterráneos, especialmente: España, Portugal, Francia, Italia, Grecia e Malta.

As características principais desta alimentación son un alto consumo de produtos vexetais (froitas, verduras, legumes, froitos secos), pan e outros cereais (co trigo como alimento base), o aceite de oliva como graxa principal, o vinagre e o consumo regular de viño en cantidades moderadas.

Historia
--------

As primeiras referencias científicas a unha *dieta mediterránea* son do ano 1948, cando o epidemiólogo Leland G. Allbaugh estudou o xeito de vida dos habitantes da illa de Creta e, entre outros aspectos, comparou a súa alimentación coa de Grecia e os Estados Unidos. Pola súa banda, o fisiólogo norteamericano Ancel Keys, que encabezou un estudo sobre as doenzas coronarias, o colesterol do sangue e o estilo de vida de sete países (Italia, Iugoslavia, Grecia, Países Baixos, Finlandia, os Estados Unidos e o Xapón) trala segunda guerra mundial, contribuíu á súa difusión. Keys e os seus colaboradores apreciaron que a incidencia das doenzas coronarias era menor nas zonas rurais do sur de Europa e no Xapón. Sospeitaron que había un factor protector no estilo de vida, que etiquetaron como "*maneira mediterránea*" (*mediterranean* way). Describiron este estilo de vida como "moi activo fisicamente (pola escasa mecanización do agro), frugal, e cunha inxestión predominante de produtos vexetais e reducida en produtos de orixe animal". A posterior difusión dos seus resultados asimilou o concepto de "*estilo mediterráneo*" co de "*dieta mediterránea*".

Notas
-----

1. ↑  León MT y Castillo MD. 2002. La dieta mediterránea está de moda. *Medicina General* **49**: 902-908. Arquivado 17 de maio de 2011 en Wayback Machine.
2. ↑  Allbaugh LG. 1953. Food and nutrition (chapter 6). En: *Crete: A case study of an underdeveloped area*. Princeton University Press, Princeton, NJ. pp: 97-135.
3. ↑  Kromhout D, Bloemberg B, Seidell JC, Nissinen A y Menotti A. 2001. Physical activity and dietary fiber determine population body fat levels: the Seven Countries Study. *International Journal of Obesity* **25** (3): 301-306.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47564
* EBID: ID
* GEC: 0281600
* GND: 7509316-9
* JSTOR: mediterranean-diet
* LCCN: sh2009123353
* MAG: 2778962194

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D038441
* MeSH: E02.642.249.270

 |
**Diego López Ballesteros Pérez de Santamaría**, nado no Pazo da Golpilleira (Vilagarcía de Arousa) o 1 de novembro de 1804 e finado no mesmo concello o 29 de marzo de 1869, foi un político español, ministro durante o reinado de Isabel II.

Traxectoria
-----------

Fillo do ministro de Fernando VII, Luis López Ballesteros, estudou dereito e foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra en 1837, 1839, 1840, 1843, 1844, 1846, 1850, 1851, 1857, 1858, 1863 e 1865, e foi nomeado Director Xeral de Renda e Arbitrios de Amortización.

Foi vicepresidente do Congreso dos Deputados de España entre 1859 e 1862 e presidente entre decembro de 1862 e agosto de 1863, exerceu tamén o cargo de ministro de Ultramar coa presidencia de Alejandro Mon Menéndez entre marzo e setembro de 1864.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Pontevedra*, 30-3-1869, p. 3.
2. ↑  *El Pensamiento Español*, 31-3-1869, p. 4.
3. ↑  "López Ballesteros, ministro de ultramar", *Faro de Vigo*, 22-6-2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 24 de xuño de 2018 en Wayback Machine.
A dietética é a ciencia médica que prevén e cura as doenzas mediante a alimentación.
Un **nutricionista**, **dietista-nutricionista**, **nutriólogo**, dietista ou **dietólogo** é un profesional sanitario experto en alimentación, nutrición e dietética. Encárgase principalmente do tratamento nutricional de doenzas, por exemplo diabetes, malnutrición, insuficiencia renal, obesidade, mal de Crohn, do tratamento con nutrición artificial enteral e parenteral en hospitais, prevención de patoloxías mediante a alimentación, participar no tratamento do paciente oncolóxico etc. ademais de adecuar a alimentación de cada persoa a calquera situación fisiolóxica, como embarazo, lactación, deporte, etc. Asemade, intervén na xestión de control de calidade e seguridade alimentaria, o deseño e planificación de menús adaptados a patoloxías en hospitais, comedores escolares ou residencias de anciáns ou na intervención e desenvolvemento de actividades e políticas relacionadas coa saúde pública.

A súa formación integra coñecementos de química, bioquímica, bromatoloxía, nutrición, dietética, dietoterapia, fisioloxía, fisiopatoloxía, toxicoloxía, microbioloxía de alimentos, química e bioquímica de alimentos e tecnoloxía de alimentos.

Con distinta denominación e estudos en cada país, require xeralmente de titulación universitaria de catro ou máis anos.

Notas
-----

1. ↑  Lee, Jason (2013-01-18). "Dietitians do more than tell you what to eat". *Chicago Tribune*. Tribune Media Services. Consultado o 2014-11-20. 'Registered dietitians offer a wide array of professional knowledge and experience in a variety of settings from clinical to community and public policy to media communications,' says Dee Sandquist, a registered dietitian and spokesperson for the Chicago-based Academy of Nutrition and Dietetics.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Asociación Española de Dietistas-Nutricionistas
* Sociedade Española de Nutrición

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q842811
* AAT: 300136451
* GEC: 0521824
* GND: 7627833-5
* JSTOR: dietetics
* LCCN: sh85037871
* NDL: 00561878

 |
Localización da baía de Kiel
A **baía de Kiel** é unha baía no suroeste do mar Báltico no territorio alemán de Schleswig-Holstein e as illas de Dinamarca. Está conectada coa baía de Mecklenburg no leste e os estreitos coñecidos como Pequeno Belt, no noroeste, e o Gran Belt no norte. O tráfico marítimo que entra ou sae do Báltico, a través dos dous estreitos ten que pasar pola baía. Unha vez dentro, o tráfico do Báltico pasa por outro estreito, o de Fehmarn, na baía de Mecklenburg, que se abre ao Báltico. Na dirección contraria, o tráfico pode pasar cara ao norte a través do Gran Belt, abeirando Langeland, ou entrar no fiorde de Kiel para atravesar a canle de Kiel directamente para a foz do Elba e o mar do Norte. O fiorde de Kiel finaliza en Kiel, a capital de Schleswig-Holstein.

Xeografía
---------

Vista do fiorde de Kiel
A costa suroeste da baía constitúe a costa de Schleswig-Holstein e drena a abra de Schlei, en realidade, un esteiro de auga salobre, que lle deu nome á cidade de Schleswig. A costa presenta tamén dúas baías máis pequenas: Eckernförde e Flensburg. No norte están as illas danesas de Als, Ærø e Langeland. Na baía hai catro fiordes:

### Fiorde de Kiel

O fiorde de Kiel que se proxecta dende a baía cara ao sur, ten preto de 17 km de longo e 1 km de largo no seu punto máis estreito. Localizado estratexicamente, no seu seo medrou a cidade de Holstein, que se converteu nun profílico estaleiro.

### Eckernförde

Vista parcial da baía de Eckernförde
Eckernförde esténdese por 16 km de longo coa banda sur a aproximadamente 10 km da baía de Kiel. O límite co fiorde de Kiel é o faro de Bülker. A península, anteriormente boscosa, entre o fiorde de Kiel e a baía de Eckernförde formaba o límite entre os saxóns e os daneses na Idade Media e donominábase *Dänischer Wohld* (bosque danés).

### Schlei

Os 42 km de Schlei forman a fronteira entre as rexións históricas de Angeln e Schwansen.

### Fiorde de Flensburg

O fiorde de Flensburg ten unha lonxitude de aproximadamente 50 km e forma parte da fronteira entre Alemaña e Dinamarca.

Notas
-----

1. ↑  Eric C. F. Bird (2010) *Encyclopedia of the World's Coastal Landforms*. Vol. I Springer, p. 643

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q698126
* WorldCat
* VIAF: 735148574256024430005
* BRE: 2063715
* GEC: 0035657
* GeoNames: 2907684
* GND: 4030486-3
* NKC: ge550401

 |
**Dervish** é unha banda de folk irlandesa fundada no 1989 e encabezada por Cathy Jordan. Son coñecidos por participaren no Festival de Eurovisión 2007 encabezando a Irlanda.

Membros
-------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | Cathy Jordan | Voz, bodhrán |
| \* | Brian McDonagh | Mandola |
| \* | Tom Morrow | Fiddle |
| \* | Michael Homes | Buzuki |
| \* | Shane Mitchell | Acordeón |
| \* | Liam Kelly | Frauta |

Historia
--------

Fundado no Condado de Sligo, Connacht (Irlanda) no ano 1989, o conxunto está formado por Brian McDonagh, Mandola Liam Kelly, Tom Morrow, Fiddle Shane Mitchell, Cathy Jordan e Michael Holmes. Gravaron nove discos de estudo e un en directo desde Palma. Actúan anualmente en numerosos dos máis prestixiosos festivais celtas del mundo, formando parte do Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira nas edicións de 1996 e 2007. Foron os representantes do seu país, Irlanda, no Festival de Eurovisión no 2007, con tema "They Can't Stop The Spring" ("Eles non poden parar a primavera").

Discografía
-----------

### Álbums

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *The Boys Of Sligo* | (1989) |
| \* | *Harmony Hill* | (1993) |
| \* | *Playing With Fire* | (1995) |
| \* | *End Of The Day* | (1996) |
| \* | *MidSummer Nights* | (1999) |
| \* | *Decade* | (2001) |
| \* | *Spirit* | (2003) |
| \* | *A Healing Heart* | (2005) |
| \* | *Travelling Show* | (2007) |

### Álbums en directo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Live In Palma* | (1997) |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q841481
* WorldCat
* VIAF: 145377902
* Discogs: 728813
* IMDb: nm2520457
* ISNI: 0000 0001 0699 7882
* LCCN: no99057760
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 146780

 |
**Avery Corman**, nado o 28 de novembro de 1935 no Bronx, Nova York, é un escritor estadounidense.

É autor da novela *Kramer vs. Kramer* (1977), que levou á gran pantalla, con Robert Benton adaptando o guión e dirixindo a película homónima estreada en 1979, protagonizada por Dustin Hoffman e Meryl Streep. Esta película obtivo cinco premios Oscar, incluíndo o de mellor guión adaptado.
Unha novela anterior de Corman, *Oh, God!* (1971) foi a base para a película cómica *Oh, God!*, con guión de Larry Gelbart, e protagonizada por George Burns e John Denver

As súas novelas están traducidas a numerosas linguas do mundo, e ademais escribiu artigos e ensaios en distintas publicacións, como por exemplo no *New York Times*. 
Tamén participou en teatro, colaborando co compositor Cy Coleman na obra musical *The Great Ostrovsky*, obra para a cal Corman escribiu o guión e co-escribiu as letras musicais con Coleman.

Novelas
-------

* *Oh God!* (1975)
* *Kramer vs. Kramer* (1977)
* *The Bust-Out King* (1981)
* *The Old Neighborhood* (1985)
* *50* (1987)
* *The Big Hype* (1992)
* *Prized Possessions* (1992)
* *A Perfect Divorce* (2004)
* *The Boyfriend from Hell* (2006)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q352325
* WorldCat
* VIAF: 29734681
* BNE: XX894679
* BNF: 11897690p
* FAST: 5137
* GND: 1068090588
* IMDb: nm0180011
* ISNI: 0000 0001 0653 591X
* LCCN: n50016402
* NDL: 00436658
* NKC: xx0018002
* NTA: 068761678
* SNAC: w6dv92nx
* SUDOC: 026799332
* TMDb: 71243
* UNZ: CormanAvery

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Banato.
Situación do distrito do Banato Norte en Serbia.
Distritos de Voivodina.
Distribución da poboación por nacionacionalidades no **Banato Norte** (2002).
Distritos de Voivodina.
O **distrito do Banato Norte** (en serbio cirílico *Севернобанатски округ*, en serbio latino *Severnobanatski okrug*) é unha subdivisión administrativa da República de Serbia.

No censo de 2011 contaba cunha poboación de 146.690 habitantes. A capital do distrito do Banato Norte é a cidade de Kikinda.

O distrito está situado no extremo norte de Serbia, na provincia autónoma de Voivodina, estendéndose pola parte norte do Banato serbio e por unha parte da rexión da Bačka.

Municipios do Banato Norte
--------------------------

| Nome | Superficie(en km²) | Poboación 2002 | Poboación 2011 | Estatuto |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ada | 229 | 18.994 | 16.785 | Municipio |
| Kanjiža | 399 | 27.510 | 24.995 | Municipio |
| Kikinda | 782 | 67.002 | 59.329 | Municipio |
| Novi Kneževac | 305 | 12.975 | 11.232 | Municipio |
| Senta | 293 | 25.568 | 22.961 | Municipio |
| Čoka | 321 | 13.832 | 11.388 | Municipio |
| **Total** | 2.329 | 165.881 | 146.690 |  |
|

Distribución da poboación por nacionacionalidades (2002)
--------------------------------------------------------

No ano 2002, o distrito tiña 165.881 habitantes , repartidos da maneira seguinte:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Nacionalidade** | **Número** | **%** |
| Húngaros | 78.551 | 47,35 |
| Serbios | 72.242 | 43,55 |
| Romamís | 3.944 | 2,37 |
| Iugoslavos | 3.018 | 1,81 |
| Outros |

* Dous municipios tiñan maioría de serbios:
	+ Kikinda (76,43 %)
	+ Novi Kneževac (59,53 %).
* Catro municipios tiñan mairoría de húngaros:
	+ Ada (76,64 %)
	+ Čoka (51,56 %)
	+ Kanjiža (86,52 %)
	+ Senta (80,51 %)

Linguas (2002)
--------------

* Húngaro = 79.779 (48,09 %)
* Serbio = 79.754 (48,08 %)
* Romaní = 3.240 (1,95 %)
* **Outros** — (0,28 %)

Cultura
-------

A cidade de Kikinda é célebre polos seus pintores, sobre todo Teodor Ilić Češljar, Nikola Aleksić, Djura Pecić e Djura Jakšić, este último tamén escritor.

Notas
-----

1. ↑  Censo oficial da poboación de Serbia 2011 *(en inglés)* Consultada o 10/1/2012.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 24 de marzo de 2017. Consultado o 10 de xaneiro de 2012.
3. 1 2  Véxase nota 1
4. ↑   Arquivado 24 de marzo de 2017 en Wayback Machine. *(en inglés)* Consultada o 10/1/2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Banato Norte*** |

### Outros artigos

* Banato (rexión histórica)
* Banato serbio
***El regionalismo*** é a obra máis coñecida do xurista Alfredo Brañas. Publicada en 1889, a obra defende a descentralización do estado español e o recoñecemento da categoría nacional para Galiza.

Publicación e éxito literario
-----------------------------

*El regionalismo. Estudio sociológico, histórico y literario* foi publicada en Barcelona en 1889, na imprenta de Jaime Molinas. A obra tivo un enorme impacto entre a intelectualidade galega de finais de século e fixo que Alfredo Brañas se colocase á altura de Manuel Murguía, quen era entón o principal representante do rexionalismo galego. Así mesmo, a obra contribuíu a situar o rexionalismo galego en posicións semellantes ás que viñan sostendo, dentro do estado español, os nacionalistas vascos e cataláns.

Así e todo, a crecente deriva do autor cara a posicións máis tradicionalistas, próximas ao carlismo, e a súa morte en 1900 fixeron que a obra tivese menor impacto na seguinte xeración de galeguistas. A partir da creación das Irmandades da Fala, os galeguistas comezan a orientarse cara a posicións próximas ao republicanismo de esquerdas e o nacionalismo, afastándose así das teses de Brañas.

Edicións modernas
-----------------

*El regionalismo* conta con dúas edicións modernas. *La Voz de Galicia* publicou en 1981 unha edición facsímile da orixinal. Esta edición engadía ao prólogo orixinal outro de Ramón Piñeiro. En 1991 a Xunta de Galicia e *El Correo Gallego* publicaron unha edición en tapa branda.

Notas
-----

1. ↑  Beramendi González, Justo (2007). *De provincia a nación. Historia do galeguismo político*. Xerais. ISBN 9788497826402.
2. ↑  Brañas, Alfredo (1981). *El regionalismo*. La Voz de Galicia. ISBN 8460026027.
3. ↑  "Casa del libro". Arquivado dende o orixinal o 28/05/2020. Consultado o 1/04/2020.
**Derribos Arias** foi unha banda de post-punk española da década de 1980, encadrada no movemento cultural coñecido como a movida madrileña. O seu son, cru, caótico, en ocasións melódico e en ocasións cacofónico, estaba infuenciado polo afterpunk, o punk e a psicodelia, ademais de contar cun compoñente de humor absurdo definido por algúns como dadaísta ou surrealista.

Historia
--------

Derribos Arias foi un produto da creatividade de Poch (Ignacio Gasca, morreu en 1998), unha persoa extravagante, pintoresca e excesiva. Recórdaselle como protagonista dalgúns dos episodios máis delirantes da chamada Movida madrileña.

Ejecutivos Agresivos foi o primeiro proxecto de Poch con transcendencia discográfica (un single chamado "Mari Pili"). Nel participaron músicos que despois integrarían bandas como Décima Víctima ou Gabinete Caligari.

Derribos Arias durou de 1981 a 1987, pero a súa actividade discográfica cesou en 1984. Nos seus anos dourados, 1983 e 1984, rexistraron os singles "Branquias bajo el auga", "A-Flúor" e "Aprenda alemán" e o LP *En la guía, en el listín*. Todos contaron con boas críticas na prensa musical e unha aceptación polo público relativamente boa tendo en conta o arriscado da proposta.

En 1984 sacarían *Disco Pocho*, con peor acollida. Pouco despois viría a disolución do grupo.

La Banda sin Futuro foi unha experiencia posterior a Derribos Arias. Con este grupo, Poch gravou un disco que non viu a luz no seu momento e cuxa copia pirata, con temas como "Nos van a desinfectar", converteuse en xoia de coleccionistas.

A mediados dos 80, a Poch diagnosticóuselle a enfermidade de Huntington, un mal dexenerativo do sistema nervioso que altera a cognición e a mobilidade e que lle levaría á morte en 1998.

En 1991, Poch, recibiu unha homenaxe de músicos amigos e admiradores chamado *El chico más pálido de la playa del Gros*, un recompilatorio con cancións de Derribos Arias versionadas por formacións como Siniestro Total, Negu Gorriak, Gabinete Caligari, Glutamato Ye-ye ou Fangoria. O traballo buscaba axudar a Poch cando este entraba na fase terminal da súa enfermidade.

Membros
-------

### Formación orixinal

* Poch: Guitarra, voz e letras
* Alejo Alberdi: Teclados e programacións
* Juan Verdera: Baixo
* Paul: Batería

### Outros membros

* Deme Gómez: Baixo
* Ñete: Batería

Discografía
-----------

* *Branquias bajo el agua* (EP, Gasa, 1982)
* *A-Flúor* (Single/Maxi, Gasa, 1982)
* *Aprenda alemán* (Single, Gasa, 1983)
* *En la guía, en el listín* (LP, Gasa, 1983)
* *Disco pocho* (Maxi, Gasa, 1984)
* *CD* (recompilación, CD, Gasa, 1996)
* *La centralita de información* (recompilación, Disco-Libro, Dro, 2001)

**Poch en soitario**

* *Poch se ha vuelto a equivocar* (LP, Epic, 1985)
* *Nuevos sistemas para viajar* (LP, Gasa, 1988)

**como La Banda Sin Futuro**

* *Grabaciones desinfectadas* (CD, Subterfuge, 1997)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8354984
* WorldCat
* VIAF: 151232633
* Discogs: 931575
* ISNI: 0000 0001 0150 5789
* MusicBrainz: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Descontinuidade.
Capas mecánicas da Terra (non está a escala).
Capas mecánicas da Terra a escala.
Capas compositivas da Terra (non está a escala).
Capas compositovas da Terra a escala.
En xeoloxía o termo **descontinuidade** (ou **superficie de descontinuidde**) úsase para designar os límtes, especialmente no interior da Terra, entre capas con rochas de densidades diferentes (as denominadas **descontinuidades de densidade** ou **descontinuidades sísimicas**), pero tamén para designar diferentes facies sedimentarias.

Distínguense catro descontinuidades no interior da Terra:

* Descontinuidade de Conrad
* Descontinuidade de Mohorovičić
* Descontinuidade de Gutenberg
* Descontinuidade de Lehmann

Tamén hai catro descontinuidades relativas a capas de rochas distintas:

Neste caso, descontinuidade é o do contacto ou límite entre as unidades litoestratigráficas, marcada por un significativo hiato, ou sexa, un período en que houbo erosión ou non deposición, e que se denomina máis específica e apropiadamente discordancia, e que pode clasificarse como:

* **Descontinuidade angular:** Inicialmente houbo un depósito dun material que foi litificado ou non, e que sufriu abalos sísmicos cambiando a súa configuración inicial. Posteriormente, houbo unha nova deposición que xerou novas rochas diferentes.
* **Descontinuidade litolóxica:** Descontinuidade dunha capa de rocha sedimentaria sobre unha rocha metamórfica ou ígnea.
* **Descontinuidade erosiva:** Durante o hiato ocorren diversos procesos erosivos, formando unha superficie de erosión. Posteriormente os sedimentos da rocha máis nova se depositan normalmente.
* **Desconinuidade paralela:** Sucesión de sedimentos paralelos sen superficie erosiva, que só pode ser identificada coa análise do contido fosilífero.

Véxase tamén
------------

* Discordancia (xeoloxía)
***Desolation Center*** é un documental dirixido por Stuart Swezey e estreado en cines o 13 de setembro de 2019, que trata sobre unha serie de concertos organizados nos anos 80 no deserto do Mojave. Entre as bandas participantes atópanse Sonic Youth, Minutemen, Meat Puppets, Swans e Einstürzende Neubauten.

Os concertos
------------

O propio Swezey foi o organizador deses eventos, tres no deserto e un nun barco, celebrados entre 1983 e 1985. Swezey era compañeiro de habitación de Perry Farrell, futuro líder da banda Jane's Addiction e fundador do festival Lollapalooza, quen asistíu a estes eventos, que recibiron o nome de *Desolation Center*. Entre os asistentes tamén se atoparon Gary Tovar, fundador da promotora que creou o festival de Coachella, e John Law, fundador do Burning Man, polo que estes concertos no deserto foron unha fonte de inspiración para a creación destes tres grandes festivais.

Un dos motivos de Swezey para organizar estes eventos foi o intento de esquivar á policía dos Ánxeles, que tiña unha guerra particular contra os concertos de punk rock na cidade. Swezey, que tiña 22 anos nese momento, tivera moitas dificultades para organizar actuacións no centro dos Ánxeles por mor das accións da policía.

O primeiro dos concertos celebrouse o 24 de abril de 1983 e recibiu o nome de "Mojave Exodus". Nel acuaron as bandas anxelinas Minutemen e Savage Republic e os organizadores alugaron vellos autobuses escolares para transportar aos asistentes.

O segundo, "Mojave Auszug", foi o 4 de marzo de 1984. Neste participou Survival Research Laboratories, un grupo de performance coñecido por construír grandes máquinas e facer que se destrúan entre elas, a banda alemá Einstürzende Neubauten, e o músico experimental Boyd Rice**.**

O terceiro concerto cambiou de localización e realizouse nun barco en San Pedro, California. "Joy at Sea" celebrouse en xuño de 1984 coa actuación de Minutemen e Meat Puppets.

"Gila Monster Jamboree" foi o derradeiro dos concertos organizados para o *Desolation Center*. Nel os neoiorquinos Sonic Youth realizaron o seu primeiro concerto en California, e estiveron acompañados no escenario por Redd Kross, Meat Puppets e Psi Com.

Notas
-----

1. 1 2  Pelly, Jenn (2019-01-24). "Hundreds of Punks Hit the Desert. The Modern Music Festival Was Born.". *The New York Times* (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2020-06-24.
2. ↑  Walsh, Katie (2019-09-12). "Review: Would Coachella, Lollapalooza or Burning Man exist without ‘Desolation Center’?". *Los Angeles Times* (en inglés). Consultado o 2020-06-24.
3. 1 2 3 4 5  Pearis, Bill. "Review: 'Desolation Center' documentary is a punk rock desert trip worth taking". *BrooklynVegan* (en inglés). Consultado o 2020-06-25.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*
**Cándido Rafael del Río Giménez**, nado en Olmedo o 4 de setembro de 1855 e finado en Vigo en novembro de 1935, foi un farmacéutico e xornalista español.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco del Río Ortiz e de Marta Giménez Martín, tivo polo menos outros cinco irmáns: Julia Rafaela (n. 1853), Amalia Rafaela (n. 1854), Benito Rafael (n. 1857), Nicolás Rafael (n. 1859) e Eguicio Rafael (n. 1861).

Estudou farmacia, tendo farmacia propia, cando menos ata 1885, na localidade valisoletana de Arrabal de Portillo. En 1882 presentou a unha exposición un libro sobre contabilidade farmacéutica, que obtivo nela unha medalla, e finalmente publicouno ao ano seguinte, dedicada ao Ilustre Colexio de Farmacéuticos de Madrid. Algúns anos máis tarde trasladouse a Baiona, onde abriu unha farmacia na que traballou varios anos, ata que a puxo á venda en 1891. Pouco tempo despois trasladouse a Bouzas, onde pertenceu á primeira xunta directiva alí constituída da Asociación da Cruz Vermella, en xuño de 1894, co cargo de secretario, poucos meses despois de ter falecido a súa dona. Así mesmo, foi farmacéutico en Bouzas, onde desenvolveu o oficio até a súa morte.

Na súa xuventude, mentres aínda vivía en Valladolid, foi correspondente da revista *Semanario Farmacéutico*. Esta faceta xornalística continuouna ao ser nomeado director do periódico *El Miñor* de Baiona, onde figurou con este cargo desde o número 47, de 7 de outubro de 1905, ata o seu peche en 1911. Tamén foi profesor das Escolas Pro-Val Miñor, nas que foi nomeado profesor auxiliar de 1º grao o 13 de xaneiro de 1913. Curiosamente, estivo como correspondente da revista viguesa *Vida Gallega* no acto de inauguración deste centro educativo o 4 de maio de 1909, onde tirou un feixe de fotos, xa que tamén foi fotógrafo afeccionado.

Vida persoal
------------

O 16 de xuño de 1881 casou con Elvira Arias (finada en Baiona en marzo de 1894) na igrexa de San Xoán Bautista de Arrabal de Portillo, en Valladolid.

Notas
-----

1. ↑  Rexistro no Libro de bautizados da Igrexa de Santa María de Olmedo, onde foi bautizado o 9 de setembro do mesmo ano.
2. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 24-11-1935, p. 2.
3. ↑  O primeiro apelido da nai tamén aparece escrito ás veces como Jiménez e como Ximénez.
4. ↑  "El Sr. D. Cándido del Río...". *El Día* (en castelán) (Madrid). 1-9-1883. p. 2.
5. ↑  "Sección Oficial". *La Farmacia Española* (en castelán) (Madrid). 29-11-1883. p. 758.
6. ↑  "Botica". *Gaceta de Galicia* (en castelán) (Santiago de Compostela). 2-12-1891. p. 3.
7. ↑  "En la villa de Bouzas...". *Gaceta de Galicia* (en castelán) (Santiago de Compostela). 10-6-1894. p. 2.
8. ↑  "Notas necrológicas". *Galicia. Diario de Vigo* (en castelán). 16-1-1923. p. 6.
9. ↑  VV.AA. (2012). *Luces de alén mar. As escolas de americanos en Galicia* (PDF). p. 95. ISBN 978-84-92923-43-4.
10. ↑  Del Río Giménez, Cándido (xuño 1909). "Pro Valle Miñor. Inauguración de la Escuela Práctica". *Vida Gallega* (en castelán) (Vigo). p. 31.
11. ↑  "Necrología gallega". *El Criterio Gallego* (en castelán). 15-3-1894. p. 2.
A festa de Baba Marta está ligada ao intercambio de martenitsi
**Baba Marta** (en búlgaro *Баба Марта*, literalmente, "Avoa marzal") é o nome dunha figura mítica que representa a fin do frío inverno e o comezo da primavera. A súa festa celébrase en Bulgaria o 1 de marzo co intercambio e uso de martenitsi. O folclore relacionado con Baba Marta tamén está presente no sur e leste de Serbia, e en Romanía hai unha tradición semellante, ligada ao regalo de mărțișori.

Día de Baba Marta
-----------------

Os búlgaros celebran no 1 de marzo unha tradición secular trocando martenitsi no que se coñece como o día de Baba Marta; a tradición é darlles os amigos fíos entretecidos de cor vermella e branca para que teñan saúde e felicidade durante o ano e para lembrarlles que se achega a primavera. Baba Marta represéntase como unha vella laida, que sempre se amosa insatisfeita cos seus dous irmáns, pero que segundo unha das tradicións o 1 de marzo está contenta e ri ao facer a limpeza preparatoria da primavera, e entón sae o sol.