recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Serigne Mbayé Diouf**, nado en Kayar, Thiès, no Senegal, o 8 de marzo de 1975, é un activista social e político español de orixe senegalesa, elixido deputado autonómico de Unidas Podemos na Asemblea de Madrid entre 2021 e 2023. É o Secretario de Antirracismo de Podemos dende o 13 de xuño de 2021.

Traxectoria
-----------

### Infancia e mocidade en Senegal

Naceu en 1975 en Kayar (Senegal), onde cursou estudos de primaria e secundaria e aprendeu algo de castelán. Do mesmo xeito que o seu avó e o seu pai aprendeu dende pequeno o oficio de pescador, traballo ao que se dedicou tras finalizar os estudos, chegando a ter a súa propia embarcación.

A mediados da década de 2000 abandonou a pesca debido á forte competencia dos buques industriais estranxeiros e, ante a falta de alternativas laborais, expúxose a posibilidade de abandonar o seu país e emigrar a España. En 2006, durante unha visita á localidade costeira de Saint Louis, embarcou nunha chalana rumbo a España que finalmente chegaría a Tenerife, onde permaneceu internado catro días nun CIE. Posteriormente Cruz Vermella Española trasladouno a un centro de acollida na Coruña durante unha semana, para posteriormente mudarse a Madrid.

### Primeiros anos en España

Unha vez en Madrid, do mesmo xeito que moitos dos seus compatriotas en situación irregular, dedicouse á venda ilegal de discos musicais na rúa, no que se coñece informalmente en España como *top manta*. Tres días despois foi detido por primeira vez. En 2008, sen poder legalizar aínda a súa situación, deixou o *top manta* para dedicarse a outros traballos como coidador ou traballador da construción, ao mesmo tempo que asistiu a centros sociais onde se formou en informática e aprendeu o castelán.

A finais de 2010, como consecuencia dun control aleatorio de documentación pola policía mentres daba un paseo, descubriu fortuitamente que a súa situación en España regularizárase dous meses antes, feito que non lle foi notificado pola administración.

Unha vez legalizada a súa situación, a comezos de 2011 foi contratado como administrativo nunha empresa onde permaneceu até 2015, cando o seu cuñado lle propuxo unirse como socio a unha cooperativa agroecolóxica para pór en marcha un restaurante de comida vegana.

### Traxectoria como activista social

Tras a súa chegada a Madrid, asociouse á Asociación Sen Papeis, grazas a cuxa axuda puido máis tarde regularizar a súa situación en España. Posteriormente, ao crearse en 2015 o Sindicato de Manteiros, converteuse en voceiro e cara visible deste colectivo ante a opinión pública.

En 2018 liderou as protestas producidas por mor da morte do seu compatriota Mame Mbayé, manteiro falecido debido a un infarto de corazón producido tras unha persecución policial no barrio madrileño de Lavapiés. Ese mesmo ano foi elixido pregoeiro das festas do barrio de Lavapiés, xunto á actriz Rossy de Palma, denunciando no seu discurso o que el consideraba que era racismo institucional contra os inmigrantes.

En marzo de 2021 aceptou a invitación de Pablo Iglesias para formar parte, como independente, das listas de Unidas Podemos para as eleccións á Asemblea de Madrid de 2021.
**Paco Morgan**, nado en Madrid en 1969 e residente en Vigo, é un escritor galego.

Traxectoria
-----------

É licenciado en Xeografía, Arte e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. 

Exerceu como funcionario do Estado de prisións ata a súa xubilación na Lama. Ten traballado como profesor voluntario na Cruz Vermella.

Coa súa primeira novela, *A rede branca* (2024), quedou finalista do Premio Xerais. Ambientada en Úrvida (que se pode ser Vigo), é unha novela negra cunha estrutura coral formada por catorce personaxes protagonistas que van entrelazando as súas historias arredor da cocaína.

Obra
----

* *A rede branca* (2024). Vigo: Xerais. 160 páxs. ISBN 978-84-1110-499-9. ePub: ISBN 978-84-1110-505-7.

Notas
-----

1. ↑  González, M. (2024-03-13). ""Escribir é un soño de mocidade, de neno quería ser poeta"". *Faro de Vigo*. Consultado o 2024-03-20.
2. ↑  "Paco Morgan - Editorial Xerais". *www.xerais.gal*. Consultado o 2024-03-20.
3. ↑  "A rede branca - Editorial Xerais". *www.xerais.gal*. Consultado o 2024-03-20.
O **voo 204 de China Airlines** foi un Boeing 737-200 que se esnafrou contra unha montaña tras engalar do aeroporto de Hualien, en Taiwán, o día 26 de outubro de 1989. O accidente matou os 54 pasaxeiros e tripulantes a bordo do avión.

Avión
-----

O aparello do accidente era un Boeing 737-209, con rexistro B-180, que voara por vez primeira o 3 de decembro de 1986 e fora entregado á aeroliña dúas semanas despois.

Accidente
---------

O voo 204 engalou do aeroporto de Hualien nun servizo curto ata o aeroporto de Taipei Sungshan na illa de Taiwán. A bordo do Boeing 737 había 47 pasaxeiros e 7 tripulantes. Dez minutos despois da engalaxe, tras alcanzar unha altura de 7 000 pés (2 100 m) chocou contra unha montaña, parte da cordilleira de Chiashan, a 5,5 km ao norte do aeroporto. Os 54 pasaxeiros e tripulantes a bordo do avión morreron.

Causa
-----

A causa principal do accidente foi un erro da tripulación, composta por un capitán experimentado e un copiloto novato, engalando pola pista incorrecta, xunto co control de terra, que non se decatou do erro. O avión entón realizou o procedemento de trepada para a pista correcta, facendo que o aparello fixese un xiro á esquerda cara ás montañas en vez dun xiro á dereita cara ao mar.

Notas
-----

1. 1 2  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Boeing 737-209 B-180 Hualien Airport (HUN)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-16.
2. 1 2  *Flight International* 4 de novembro de 1989, p. 8.
3. ↑  "Accident details". *planecrashinfo.com*. Consultado o 2018-12-16.
4. ↑  *Flight International* 6-12 de decembro de 1989, p. 8.
**Francisco Xesús Jorquera Caselas**, nado en Ferrol o 31 de agosto de 1961, é un político galego do Bloque Nacionalista Galego (BNG).

Traxectoria
-----------

Francisco Jorquera na XVI Asemblea Nacional do BNG en 2017.
Estudou Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela, época na que foi Secretario Xeral do ERGA e membro fundador dos CAF. Militou na Asemblea Nacional Popular Galega ata 1982, data fundacional do BNG, onde é membro fundador e actual Coordinador Executivo. Foi elixido como senador de representación autonómica no período (2005-2008) en substitución de Anxo Quintana. Nas Eleccións xerais de 2008 foi o cabeza de lista do BNG ao Congreso dos Deputados pola provincia da Coruña, resultando elixido deputado por dita circunscrición. Nos comicios de 2011 foi reelixido.

O 29 de xaneiro de 2012 foi designado candidato do BNG á presidencia da Xunta de Galicia para os comicios autonómicos de 2013, que finalmente foron adiantados ao 21 de outubro de 2012. Como consecuencia disto, abandonou o seu escano no Congreso dos Deputados en setembro de 2012, one foi substituído por Rosana Pérez. Foi elixido deputado do Parlamento Galego nas autonómicas de 2012. Coordinador en Galeuscat polo BNG, foi candidato á alcaldía da Coruña nas municipais de 2019. Concelleiro do Bloque desde 2019, volverá ser o cabeza de lista da formación nas eleccións municipais de 2023.

### Vida persoal

Está casado e ten un fillo e unha filla.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha en el Congreso de los Diputados.". Arquivado dende o orixinal o 24 de marzo de 2016. Consultado o 29 de agosto de 2021.
2. ↑  "Jorquera e Sanmartín encabezarán as candidaturas do BNG para as alcaldías da Coruña e Santiago" Praza Pública, 23 de xuño de 2018
3. ↑  RAC (2022-09-16). "El BNG confirma a Francisco Jorquera como candidato a la Alcaldía de A Coruña". *La Opinión de A Coruña* (en castelán). Consultado o 2023-02-13.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Francisco Jorquera Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
O **voo 182 de Air India** era un voo de Air India que operaba a ruta Toronto-Montreal–-Londres-Delhi. O 23 de xuño de 1985 o Boeing 747-237B que operaba o voo foi destruído por unha bomba a 31 000 pés de altura (9 400 m). Estrelouse no océano Atlántico mentres estaba no espazo aéreo irlandés. Foi o primeiro atentado con bomba nun 747. Morreron un total de 329 persoas, incluídos 268 cidadáns canadenses, 27 británicos e 24 indios. O incidente foi o máis grande asasinato en masa da historia do Canadá. Foi o ataque terrorista con máis mortos nun avión ata os atentados do 11 de setembro de 2001, e é tamén o atentado con bomba nun avión con máis mortes. O atentado do voo 182 de Air India ocorreu ao mesmo tempo que o atentado no aeroporto de Narita, en Toquio. Os investigadores cren que os dous feitos estaban vinculados, e que os responsables buscaban un drobre atentado. Porén, a bomba en Narita estupou antes de que puidese ser cargada nun avión.

A policía canadense determinou que os principais sospeitosos do atentado eran membros do grupo militante Sikh Babbar Khalsa. Crese que o ataque foi unha represalia contra a India pola operación lvada a cabo polo seu exército, a operación Blue Star, para expulsar a varios centos de militantes Sikh que estaban dentro das instalacións do Templo Dourado e nas estruturas que o rodeaban. A operación fora ordenada polo goberno indio, encabezado por Indira Gāndhi. Aínda que un feixe de membros foron arrestados e xulgados, Inderjit Singh Reyat, un cidadán canadense, segue sendo a única persoa condenada por participar no atentado. Singh declarouse culpable de homicidio involuntario en 2003. Foi sentenciado a 15 anos de cadea por fabricar as bombas que estouparon no voo 182 e en Narita.

A investigación e proceso posterior durou case vinte anos e foi o xuízo máis caro da historia do Canadá, costando preto de 130 millóns de dólares canadenses. O Gobernador Xeral en 2006 nomeou o ex-xuíz da Corte Suprema John Major para dirixir unha comisión de investigación. O seu informe cmpletouse e publicouse o 17 de xuño de 2010. Este concluía que unha serie de erros do goberno d Canadá, da Policía Montada, e da Axencia de Intelixencia e Seguridade permitiran que o ataque terrorista tivese lugar.

Notas
-----

1. ↑  CBC (ed.). "The Victims". Archived from the original on 04 de xullo de 2010. Consultado o 19 de xaneiro de 2017.
2. ↑  top5ofanything.com (ed.). "The Top 5 Deadliest Terrorist Attacks in Modern History". Consultado o 27 de xaneiro de 2017.
3. ↑  CBC (ed.). "The Bombing of Air India Flight 182". Archived from the original on 19 de abril de 2012. Consultado o 27 de xaneiro de 2017.
4. ↑  Reuters (ed.). "Canadian convicted of lying in Air India bomb case". Consultado o 27 de xaneiro de 2017.
5. ↑  CBC (ed.). "Air India case marred by 'inexcusable' errors". Consultado o 27 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q406588
* ASN: 19850623-2
* EBID: ID
* LCCN: sh91006195

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Holyrood (homónimos).

Vista do palacio e dos xardíns dende o Parque de Holyrood.

  

O **Palacio de Holyroodhouse**, máis frecuentemente coñecido como **Palacio de Holyrood**, é un palacio situado en Edimburgo (Escocia).

Toponimia
---------

*Holyrood* é unha anglicización do termo escocés *Haly Ruid*, que significa *Santa Cruz*.

Edificio
--------

O palacio atópase na zona de Holyrood, no extremo da Milla Real, a rúa principal da zona vella da cidade, chamada precisamente así porque une no seu extremo oeste o castelo de Edimburgo co palacio de Holyrood, no extremo leste.

O conxunto foi fundado inicialmente como un mosteiro por David I de Escocia, en 1128. Serviu como principal residencia dos reis e das raíñas da Escocia desde o século XV. Dende a unión das coroas británicas, o palacio é usado polos monarcas británicos como a súa residencia oficial cando están en Escocia. Na actualidade a raíña raíña Sabela II, adoita usar o palacio no inicio de cada verán.

Lenda
-----

Unha das lendas referidas sobre o palacio conta que unha vez un soldado foi destinado a explorar se había túneis que comunicasen este edificio co castelo, situado a unha milla de distancia e montaña arriba. Como o soldado se perdeu e nunca máis volveu, disque se escoita a canción que cantaba de cando en cando, entre as paredes dos castelo.[]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Palacio de Holyrood*** |

* O Palacio de Holyroodhouse Arquivado 27 de xaneiro de 2009 en Wayback Machine.*(en inglés)*.
* Arquitectura de Edimburgo - A Milla RealArquivado 06 de xuño de 2011 en Wayback Machine.*(en inglés)*.
* holyroodhouse.com - Unha descrición cronolóxica da historia do Palacio de Holyroodhouse*(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q505950
* WorldCat
* VIAF: 146264108
* EBID: ID
* GND: 4217595-1
* ISNI: 0000000122255424
* LCCN: sh93000902
* Structurae: 20048864
* TGN: 1100408

 |
**Manuel Alepuz Andrés**, nado en Burjassot (Valencia) o 7 de outubro de 1917 e finado en Valencia o 13 de agosto de 2008, foi un futbolista español. Xogaba de defensa.

Traxectoria
-----------

Na tempada 1940–41 fichou polo Valencia CF, club co que gañou a Copa do Rei esa mesma campaña.

Na tempada 1943–44 foi contratado polo CD Castellón, club no que permaneceu tres campaña, xogando un total de 53 encontros.

Na tempada 1946–47 fichou polo Deportivo da Coruña, co que descendeu esa mesma campaña a Segunda División, tendo un papel secundario. Na tempada 1947–48 logrou a titularidade da man do adestrador Luis Urquiri. Alepuz foi un habitual da defensa, xunto co vigués Antonio García, Alfredo Llana e o coruñés Pedrito. Nesta campaña participou en 24 partidos e o equipo coruñés logrou o ascenso a Primeira División como segundo clasificado, detrás do Real Valladolid.

Na tempada 1948–49 fichou polo Levante UD, de Segunda División, onde permaneceu dúas campañas.

Faleceu o 13 de agosto de 2008, aos 90 anos.

Palmarés
--------

Valencia
* Copa do Rei: 1940–41

Notas
-----

1. ↑  "Fallece Manuel Alepuz André, historia del fútbol valenciano"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Kairo-kō*** (xaponés: 薤露行; "Viaxe cara ao efémero") é unha novela de Natsume Sōseki, publicada no 1905. Trátase da primeira e principal aproximación ao ciclo artúrico en xaponés, xa que narra o triángulo amoroso entre Lancelot, Xenevra e Elaine de Astolat.

Sinopse
-------

*Kairo-kō* consta dunha breve introdución e cinco seccións. A primeira delas, chamada "O soño", relata unha conversa entre Lancelot e Xenevra. Esta describe un soño no que unha serpe os envolve a ambos, e que remata con Lancelot dirixíndose cara un torneo. A segunda sección, "O espello", está inspirada no *The Lady of Shalott* ("A dama de Shalott", 1832) de Tennyson, conta a historia dunha muller que só pode contemplar o mundo a través dun espello. Porén, a dama mira directamente a Lancelot, polo que acaba por morrer, non sen antes maldicir ao cabaleiro. A terceira parte, "A manga", recolle o famoso episodio no que Elaine de Astolat convence a Lancelot de levar a súa manta como escudo nunha xusta. Na seguinte sección, "A transgresión", Xenevra descobre a relación entre Lancelot e Elaine; en consecuencia, Mordred condena a esta última pola súa infidelidade cara o rei Artur. Finalmente, a obra remata con "A barca", que versa sobre o pasamento de Elaine, en loito pola perda de Lancelot.

Historia
--------

*Kairo-kō* foi un dos primeiros libros de Sōseki, que conseguiron consolidalo como o principal novelista da era Meiji. Do mesmo xeito que *Rondon tō* (1905), forma parte do ciclo inglés do autor, un conxunto de obras inspiradas na súa desagradable estancia no Reino Unido entre o 1901 e o 1903, durante a que estudou en profundidade a historia da literatura inglesa.

  

*Kairo-kō* mestura os materiais medievais e vitorianos con formas chinesas e xaponesas. As súas fontes principais para *Kairo-kō* foron *Le Morte d'Arthur* de Thomas Malory (c. 1393 ou 1425-c. 1470), a poesía artúrica de Alfred Tennyson (1809-1892), especialmente *The Lady of Shalott* (1832) e *Idylls of the King* ("Os idilios do rei", 1859-85), e *The Faerie Queene* (1590), de Edmund Spenser (c. 1552-1599), da que toma a descrición do espello de Merlín.

A súa prosa é eminentemente lírica, con pasaxes que reflexionan sobre a dor e a tristura, mesturadas coa paixón amorosa dos protagonistas. O estilo arcaico da escrita podería estar inspirado na arte prerrafaelista e *fin de siècle*, que Sōseki coñeceu en Londres.

  

*Kairo-kō* explora o tema do adulterio, moi frecuente na novelística posterior do autor. O crítico literario Jun Etō suxeríu que esta obsesión procede da relación do propio Sōseki coa súa medio irmá; porén, esta hipótese é moi controvertida.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Takamiya (1991): 424.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Takamiya, T. (1991): "Natsume Sōseki". En Norris, J. L. (ed.), *The New Arthurian Encyclopedia*, Garland. ISBN 0824043774

### Ligazóns externas

* Texto completo en xaponés (Aozora Bunko)

* Portal:Xapón
**Robert Auld**, nado en Maryhill o 23 de marzo de 1938 e finado o 14 de novembro de 2021, foi un xogador de fútbol escocés, que xogaba de centrocampista. Popularmente coñecido coma **Ten Thirty** por xogar co número dez e estar preto dos trinta cando quedou campión europeo. Destacou no Celtic no que formou parte daquel equipo dos Lisbon Lions que acadara o éxito de saír gañador da Copa de Europa no 1967. Tamén foi adestrador.

Traxectoria
-----------

Chegou ó Celtic do Maryhill Harp o 2 de abril do 1955 debutando prós verdibrancos dous anos despois fronte ó Rangers. No 1961 foi probar sorte ó Birmingham City onde ficou deica 1965, ano no que volta a Celtic Park para vivi-la súa etapa máis sobresaínte coma futboleiro que remataría en 1971 cando marcha rumbo ó Hibernian cara onde chega coma axente libre. Nesa segunda época en Celtic Park é na que xoga a maior parte dos 279 partidos co conxunto católico e na que consegue tamén a maior parte dos seus 85 tantos.

Coa Selección de fútbol de Escocia non foi moi afortunado ó tan só ter xogado 3 encontros coma internacional nos que non achou o gol na portaría rival. O máis salientable nas súas aparicións co conxunto nacional foi o cartón vermello que recibiu nun amigable contra os Países Baixos que rematou cun 1-2 no 1959.

Na súa etapa de adestrador dirixiu dobremente ó Partick Thistle e nunha estadía ó Hibernian e ó Dumbarton F.C..

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q828189
* WorldCat
* VIAF: 101377980
* FAST: 1962177
* LCCN: n2009062788
* EUfootballInfo: 928
* FootballDatabase: 17343
* NFT: 36140
* Transfermarkt: 205280
* UEFA: 75714
* Worldfootball: bertie-auld

 |
**Alba** foi un antigo concello da comarca de Pontevedra formado polas parroquias de Alba, Lérez, Campañó e despois incorporouse Cerponzóns. Creado en 1841, en 1869 foi anexionado a Pontevedra.

Historia
--------

Trala división territorial de España en 1833, a creación do concello de Alba foi formulada en 1835 por unha comisión encargada de formar novos concellos, que tivo en conta as demandas das parroquias rurais que querían separarse de Pontevedra.

A segregación foi acordada en pleno o 26 de agosto de 1841 e aprobada pola Deputación o 10 de novembro do mesmo ano. Enmárcase no proceso de división do concello de Pontevedra que implicou igualmente a creación dos concellos rurais de Mourente e Salcedo.

Durante a súa existencia existiron varias tentativas de reposición. Entre 1867 e 1868 foi anexionado a Pontevedra, mais o Ministerio de Gobernación anulou a anexión e ordenou recuperar os tres concellos independentes da capital. A incorporación definitiva produciuse en agosto de 1869.

Notas
-----

1. ↑  García, Benigno. Asociación Cedofeita, ed. "O antigo Concello de Alba". Arquivado dende o orixinal o 04/03/2016. Consultado o 05/05/2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez, Xosé (2024). "Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo". *De Vella a Bella*.
O **Canadair Sabre** foi un caza a reacción fabricado por Canadair baixo licenza da compañía californiana North American Aviation, principalmente para ser usado pola Real Forza Aérea do Canadá (RCAF). Trátase dunha versión do North American F-86 Sabre e foi producido ata 1958 e utilizado pola RCAF ata ser substituído polo Canadair CF-104 en 1962. Varias forzas aéreas adoptarían o avión.

Houbo dous series de produción principais do avión. A primeira, composta polos Mk. 2 e Mk. 4, das que se fabricaron algo menos de 1 000 unidades, era moi semellante ao seu homólogo estadounidense, diferenciándose só en pequenos detalles. A segunda serie, os Mk. 5' e Mk. 6' fabricados en números semellantes, modeláronse a partir das últimas versións estadounidenses con ás máis grandes para unha mellor manobrabilidade e un motor Avro Canada Orenda.

O derradeiros Canadair Sabre operativos en primeira liña estivo en Paquistán, cuxos Mk. 6 equipado con AIM-9 Sidewinder foron a columna vertebral da súa forza aérea durante a guerra indo-paquistaní de 1971. Estes foron retirados gradualmente despois de 1971, cos últimos exemplares deixando o servizo combate en 1980. Aínda que na década de 1960 foron substituídas por deseños de maior rendemento na maioría das outras forzas, as versións dos últimos modelos serviron en funcións secundarias na década dos 70.

Algúns exemplos impulsados ​​por Orenda fixéronse famosos por outras fazañas. O máis destacado foi o único Mk. 3, o banco de probas para a instalación do Orenda, que Jacqueline Cochran utilizou en 1953 para establecer varios récords de velocidade, incluíndo converterse na primeira muller en romper a barreira do son. Outro, un Mk. 6 ex-RCAF que deixou o servizo en 1974, pasou a converterse no avión de persecución de Boeing para voos de proba ata 1991. Moitos destes avións posteriores consérvanse agora en museos.


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre aviación é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Torsten Frings**, nado o 22 de novembro de 1976 en Würselen, é un ex-futbolista e actual adestrador xermano.

Carreira
--------

A súa carreira comeza na terceira división xermana, no Alemannia Aachen, e na tempada 1996-97 foi transferido ao Werder Bremen. Aquí ficou ata o ano 2002 xogando máis de 160 encontros de liga e anotando 15 goles.

Tras recibir varias ofertas optou polo Borussia Dortmund, co que foi titular habitualmente e amais xogou 12 encontros de Liga de Campións.

Ao remate da tempada 2003-04 contrátao o Bayern Múnic, onde xogou bastantes encontros, mais fóra da súa posición habitual, actuando de carrileiro na maioría dos encontros.

En xuño do 2004 volta ao Werder Bremen, onde fica ata o día de hoxe.

Estilo de xogo
--------------

Frings foi un mediocampista versátil considerado por moitos coma o mellor da selección xermana xunta Michael Ballack e Miroslav Klose. Podía xogar en calquera posto do medio aínda que el prefería a posición de medio defensivo, con certa liberdade para incorporarse ao ataque cando a situación o precisase.

No Mundial 2006
---------------

Frings anotou o cuarto gol de alemaña na vitoria 4-2 contra Costa Rica, un potente disparo dende máis de 30 metros que rematou na escuadra esquerda do porteiro costaricense.

No encontro contra a Arxentina, que rematou con vitoria xermana nos penaltis, Frings viuse envolto na tangana que se formou á finalización do partido. Isto acarreoulle dous encontros de sanción e non puido disputa-la semifinal contra a Italia. Alemaña perdeu 2-1 na prórroga.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina Oficial *(en alemán)*
* Frings na web do Werder *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q107076
* WorldCat
* VIAF: 311621517
* DeutscheBio: 1061429067
* Filmportal: ID
* GND: 1061429067
* IMDb: nm1850991
* Munzinger: 01000005635
* TMDb: 42681
* EUfootballInfo: 6317
* FIFA: 182207
* FootballDatabase: 2739
* Fussballdaten: fringstorsten
* NFT: 2587
* Transfermarkt: 528
* UEFA: 38946
* Worldfootball: torsten-frings

 |
**Arturu Xosé Bermeyu García**, nado en Oviedo, é un político asturiano que foi secretario xeral do partido nacionalista asturiano de esquerdas Andecha Astur, dende a súa fundación en 1990 até 2007.

Traxectoria
-----------

Arturu X. Bermeyu é un militante histórico do Nacionalismo asturiano de esquerdas. Sendo estudante, foi membro do partido político Ensame Nacionalista Astur (ENA), formación na que aparece nas listas das eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1983. Trala fusión de ENA coa Xunta Nacionalista Asturiana (XNA) para formar a Unidá Nacionalista Asturiana (UNA), Arturu Xosé Bermeyu decide non entrar neste proxecto.

Bermeyu únese ós 8 expulsados do sector crítico da UNA contrarios á unión co Partíu Asturianista e forma Andecha Astur, organización política da que será o Secretario Xeral ata (2007), aínda que no funcionamento interno desta formación política, que eles chaman horizontal, este cargo non ten relevancia política pero si representativamente.

Bermeyu asinou no Pacto de Donostia o 11 de maio de 2004, na conformación da Coalición Europa dos Pobos con outras formacións nacionalistas como ERC, EA ou CHA para concorrer ás Eleccións Europeas onde a coalición acadou un deputado no Parlamento europeo.

Durante as eleccións xerais de España de 2019, Bermeyu, como apoderado de Andecha Astur e candidato desta formación ao Senado, increpou un policía por ter unha arma nun colexio electoral de Oviedo. Foi denunciado pola Confederación Española de la Policía (CEP).<ref>"Incidente en un colegio ovetense entre un apoderado de Andecha Astur y la Policía, por llevar armas". Consultado o 4 de abril de 2024.

Notas
-----

1. ↑  "Denunciado un apoderado de Andecha Astur por increpar a los policías en un colegio eleutoral". Consultado o 4 de abril de 2024.
O **principio de Huygens-Fresnel** chámase así na honra dos físicos Christiaan Huygens e Augustin Fresnel, e é un método de análise aplicado aos problemas de propagación de ondas. Afirma que todo punto dunha fronte de onda inicial pode considerarse como unha fonte de ondas esféricas secundarias que se espallan en todas as direccións coa mesma velocidade, frecuencia e lonxitude de onda que a fronte de onda da que proceden.

Refracción da luz segundo o principio de HuygensRefracción da luz segundo o principio de Huygens
Esta visión da propagación das ondas axuda a entender mellor unha variedade de fenómenos de onda, tales como a difracción. A Lei de Snell tamén pode ser explicada segundo este principio.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Principio de Huygens-Fresnel*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188321
* BNCF: 37529
* BRE: 1937370
* EBID: ID
* GEC: 0033268
* GND: 4210181-5
* JSTOR: huygens-principle
* LCCN: sh85063239
* MAG: 108985174
* PSH: 3137

 |
**Patricia García González**, nada en Vigo o 12 de xullo de 1975, é unha empresaria e política galega do PPdeG.

Papeleta das autonómicas de 2024, García foi de segunda por Pontevedra.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Filoloxía inglesa pola Universidade de Vigo (1997). Impartiu clases en Thema Formación. Fundou en 1999 o grupo empresarial Femxa Formación e controla o holding empresarial Green Smart Ventures. En 2018 foi elixida presidenta do Círculo de Empresarios de Galicia, deixou o posto en 2021 para unirse ao PPdeG. Nas eleccións municipais de 2023 foi candidata no posto seis da lista do PPdeG de Vigo e non foi elixida concelleira. Logo da dimisión de Irene Garrido, entrou como concelleira.

Membro da executiva do PPdeG de Vigo, foi candidata número dous na lista do PPdeG da provincia de Pontevedra para as eleccións autonómicas de 2024, resultando elixida deputada.

Notas
-----

1. ↑  Patricia García toma el relevo como primera presidenta del Círculo de Empresarios de Galicia *Faro de Vigo*.
2. ↑  Las elecciones generales abocan a los primeros relevos en el pleno recién constituido en Vigo *La Voz de Galicia*.
3. ↑  Rueda sitúa a la empresaria viguesa Patricia García como número 2 por Pontevedra *Faro de Vigo*.
4. ↑  O PP ficha para as eleccións a unha empresaria que se adxudicou contratos da Xunta e outros gobernos afíns
5. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Galeg@s
**Carlos Vázquez Quintián**, nado en Vilarmaior en 1969, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Foi o condutor do minibus municipal de Vilarmaior dende 1992 e estreito colaborador do alcalde José Benito Souto Lourido. Nas eleccións municipais de 2003 subsistiu a José Benito Souto como cabeza de lista da candidatura do PPdeG de Vilarmaior, obtivo a maioría absoluta e foi elixido alcalde. Continuou no cargo ao obter maioría absoluta nas sucesivas eleccións. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía ó sela única candidatura que se presentou no municipio, polo que logrou os 9 concelleiros da corporación.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Benito Souto Lourido** |  **Alcalde de Vilarmaior** 2003 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Concello de Vilarmaior na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilarmaior

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Noticia en *La Voz de Galicia*
O **Trabant** é un automóbil de baixo custo producido polo fabricante *VEB Sachsenring Automobilwerke Zwickau*, en Saxonia, dende 1957 até 1991. Foi, no seu tempo, o vehículo máis común na República Democrática Alemá, sendo tamén exportado a outros países, mesmo fóra do bloque comunista.

A súa carrocería era de fenoplast (resina fenólica) e o seu motor, de dous cilindros a dous tempos. Contaba con espazo para catro adultos e equipaxe; era compacto, lixeiro e duradeiro.

Dos poucos modelos de automóbiles aos que os alemáns do leste tiñan acceso, o Trabant era o máis barato (uns 10.000 marcos orientais). Para adquirir legalmente un Trabant había que apuntarse nunha lista e esperar até 10 anos, senón, acudir ao mercado negro.

O nome Trabant significa en alemán "satélite"; popularmente chamábaselle Trabbi.

Deixou de fabricarse en 1991, despois de que a súa produción se volvese insostible e dependese de subsidios do goberno alemán.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Trabant*** |

### Ligazóns externas

* O posible regreso do Trabant *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q153681
* GND: 4139769-1
* LCCN: sh85136382
* NKC: ph378931

 |
O **de Havilland DH.114 Heron** foi un pequeno avión de pasaxeiros catrimotor británico que voou por vez primeira o 10 de maio de 1950. Desenvolveuse a partir do bimotor de Havilland Dove, cunha fuselaxe alongada e dous motores máis. Deseñouse como un monoplano de á baixa convencional resistente con tren de triciclo que podía ser usado en rutas rexionais e de proximidade. Fabricáronse un total de 149 aparellos e exportouse a uns 30 países. O Heron posteriormente foi a base para varias conversións, como o Riley Turbo Skyliner e os Saunders ST-27 e ST-28.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

Nas últimas etapas da segunda guerra mundial, o fabricante aeronáutico de Havilland comezou o desenvolvemento dun novo avión bimotor de pasaxeiros pequeno, o DH 104 Dove, destinado a substituír o anterior Dragon Rapide e que pronto resultou ser un éxito. Como desenvolvemento adicional, a empresa basicamente ampliou o Dove; alongouse a fuselaxe para conseguir espazo para máis pasaxeiros ou carga, e incrementouse a envergadura para instalar dous motores máis. O Heron tiña unha construción totalmente metálica, e foi presentada como un deseño convencional; a aeronave resultante podería usar moitas das pezas deseñadas orixinalmente para o Dove, simplificando así a loxística das compañías aéreas que usaban os dous tipos.

Fíxose énfase na robusta simplicidade para producir un avión económico para rutas de etapas curtas a medias en áreas illadas e remotas que non posuían aeroportos modernos. O Heron foi deseñado cun tren de aterraxe fixo e motores Gipsy Queen 30, que carecían de engrenaxes e sobrealimentadores potencialmente pouco fiables.

O prototipo Heron, co rexistro G-ALZL, realizou o seu primeiro voo con Geoffrey Pike nos controis o 10 de maio de 1950. O avión non estaba pintado nese momento, e despois de 100 horas de probas presentouse ao público o 8 de setembro de 1950 no Salón Aeronáutico de Farnborough, aínda brillando no seu estado de metal pulido. En novembro, o prototipo recibiu o seu certificado formal de aeronavegabilidade británico e voou a Khartún e Nairobi para probas tropicais. 

O prototipo foi entón pintado e equipado como demostrador da compañía, e foi probado pola British European Airways en 1951 nas súas rutas escocesas. Tras a conclusión exitosa das probas do prototipo como avión rexional, comezou a produción en serie do Heron. As primeiras entregas foron para NAC, a New Zealand National Airways Corporation (máis tarde parte de Air New Zealand).

O prezo básico dun novo Heron en 1960 era de 60 000 libras esterlinas, sen contar a radio.

Notas
-----

1. ↑  "De Havilland DH114 Heron". *BAE Systems* (en inglés). Consultado o 2020-12-04.
2. ↑  Jackson, A.J. *British Civil Aircraft Since 1919, Volume 2*. London: Putnam & Company, 1973. ISBN 0-370-10010-7
3. ↑  "D.H.I 14 Heron 1 and 2". *Flight Global*. Consultado o 4 de abril de 2024.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q176111
* LCCN: sh85060450

 |
**Pierīga**, é unha das seis rexións estatísticas de Letonia. Non exerce funcións de goberno, soamente funcións estatísticas e de recollida pública de datos. É a rexión central que circunda a capital do país, Riga, ten unha superficie de 10.134 km², e en 2018, tiña unha poboación de 370,504 habitantes e unha densidade de poboación de 36.5 habitantes/km². 

Foi creada como unha marca (latín:  *marchia*) medieval o 15 de marzo de 1226, cando o legado pontificio Guillerme de Módena deseña a solución da Terra Mariana para resolver os conflitos derivados da Cruzada de Livonia na zona. Ata o 1606 era coñecida como a Recalada de Riga, cando foi incorporada á Livonia Sueca pasou a coñecerse como a Reserva de Riga. A entidade sufriu diversas variacións de distritos interna, como a adquisición de Cēsis, cidade de gran tamaño que co tempo volveu a Vidzeme. Coa chegada da independencia de Letonia en 1990 os distritos de Pierīga foron reasignados como parroquias. No ano 2003 nacen as rexións estatísticas de Letonia e en abril de 2004 a forma final da rexión estatística de Pierīga. Os seus distritos mudan ata o ano 2009 seguindo as diversas reformas do territorio aprobadas pola Saeima. Finalmente os concellos incluídos na rexión son os de Adazi, Babite, Carnikava, Garkalne, Inčukalns, Krimulda, Kekava, Mālpils, Mārupe, Olaine, Ropaži, Salaspils, Saulkrasti, Sēja, Sigulda e Stopiņi.

Galería
-------

Praia de Saulkrasti

Notas
-----

1. ↑  "Rexión de Pierīga. Statistical Region in Latvia". 1 de xaneiro de 2018. Consultado o 10 de decembro de 2023.
2. ↑  "historia de Pieriga". *Academic Accelerator*. Arquivado dende o orixinal o 10 de decembro de 2023. Consultado o 10 de decembro de 2023.

### Outros artigos
**María Barcala Porto**, nada en Vila de Cruces o 15 de marzo de 1957, é unha actriz galega.

Traxectoria
-----------

En 1979 participou na fundación da compañía Teatro Da Mari-Gaila en Santiago de Compostela e con ela actuou en varias montaxes ata 1984 cando a compañía desapareceu. En 1984 participou na primeira montaxe do Centro Dramático Galego, *Woyzeck* de Georg Büchner. En 1985 e 1986 pasou unha temporada en Madrid participando no colectivo teatral Guirigai. Tras a súa volta a Galicia pasou a formar parte de Teatro do Atlántico e participou en producións do CDG como *A noite vai coma un río* de Álvaro Cunqueiro.

Participou en *Divinas Palabras* de José Luis García Sánchez. En 1992 actuou na mediometraxe de Antonio Francisco Simón, *Un café de ollos verdes*. Nos anos 2000 a 2001 interpretou a Isabel Losada na serie da TVG *Rías Baixas*.

Recoñecementos
--------------

* Premio de interpretación teatral Maruxa Villanueva do concello de Padrón, 2016.

Vida persoal
------------

Casou con Xulio Lago Alonso, é nai de Aleixandre Lago Barcala.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Santiago, 11-2-2016, p. 11.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Barcala Porto, María". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 54. ISBN 84-8064-113-4.
Cota de malla normanda, usada na Batalla de Hastings (1066).
Denomínase **cota de malla** a unha cota, é dicir, unha armadura ou protección metálica conformada por aneis de ferro forxado ou aceiro, dispostas de forma que cada anel está ensartado polo menos a outros catro, formando un tecido.

Etimoloxía
----------

Esta denominación é unha adaptación literal do francés *cotte de maille* que significa «túnica de malla». Na lingua literaria e, por extensión, na científica, tamén se coñece co nome de **loriga**, o seu nome en latín, como, por exemplo, falando dos pseudocelomados do grupo dos loricíferos (*Loricifera*), ou dos lorigados (*Loricata*), grupo de réptiles, case todos fósiles, pero que inclúe tamén aos crocodilos.

Historia
--------

Unha *cofia de mallas*.
Máscara de protección dos ocupantes dos carros de combate durante a Primeira Guerra Mondial.
A cota de malla era unha especie de camisa longa ou túnica formada por aneis de metal entrelazados, que podían ser de ferro, bronce ou aceiro, e na que cada anel se unía con varios outros elos, sendo o padrón máis frecuente o de catro con un, aínda que tamén existían outros deseños. Así mesmo, utilizábase adoito unha *cofia de mallas*, unha especie de carapucha de aneis entrelazados, que habitualmente podía substituír o casco, ou complementar o helmo.

Esta malla confeccionábase con forma de longas camisas que ofrecían gran resistencia aos cortes, e foi inventada posibelmente polos pobos celtas no século V a.C. e moi utilizada polos romanos e en toda a Idade Media e até o século XVI. Aínda que ofrecía gran resistencia aos cortes, era vulnerábel a armas de pontas adiadas como frechas, excepto as de aneis remachados.

Esta protección empregouse incluso até o século XX como defensa contra os fragmentos de metal que saltaban polos impactos no interior dos tanques na primeira guerra mundial.

Por outra parte, a cota de malla é hoxe unha peza de uso común entre os biólogos mariños que estudan os tiburóns, xa que protexe eficazmente de calquera trabada inesperada. Así mesmo, en actividades onde se manexan equipos de alto fío, como coitelos afiados, levan sempre luvas e mangas de cota de malla para evitar cortaduras graves.

Notas
-----

1. ↑  **cota1** Arquivado 22 de xullo de 2013 en Wayback Machine. no dicionario da RAG.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cota de malla Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Armadura

### Ligazóns externas

* L'armure de mailles *(en francés)* Consultada o 12 de agosto de 2014.
* Bref historique de la cotte de mailles *(en francés)* Consultada o 12 de agosto de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q659631
* AAT: 300299206
* BRE: 2621487
* EBID: ID
* GEC: 0081965
* GND: 4785961-1

 |
**Portugália–Companhia Portuguesa de Transportes Aéreos, S.A.**, operando baixo o nome de **TAP Express** dende marzo de 2016, é unha aeroliña rexional portuguesa con sede no aeroporto da Portela, en Lisboa, e é subsidiaria de TAP Portugal. Portugália recibiu o título de "Mellor aeroliña rexional" en Europa nos anos 2001, 2002, 2003, 2004, 2005 e 2006, e o premio Skytrax ao mellor persoal de cabina de Europa no ano 2005. Realiza voos regulares nacionais e internacionais dende Lisboa e Porto, ademais de servizos chárter europeos, dende 2007 exclusivamente baixo códigos de voo da TAP. A súa principal base está no aeroporto da Portela, e o seu hub secundario e o aeroporto de Sá Carneiro, en Porto.

Frota
-----

En xaneiro de 2017 a frota de TAP Express estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de TAP Express**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| C | Y | Total |
| ATR 72-600 | 8 | — | — | 70 | 70 | operados por White Airways |
| Embraer 190 | 9 | — | — | 110 | 110 |  |
| Total | 17 | — |  |

Notas
-----

1. ↑  Air Transport World (ed.). "TAP Portugal creates TAP Express to replace Portugalia". Consultado o 5 de marzo de 2017.
2. ↑  TAP Portugal (ed.). "Frota de TAP". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2017. Consultado o 5 de marzo de 2017.
**María Helena Resano Lizaldre**, máis coñecida como **Helena Resano**, nada o 9 de febreiro de 1974 en Pamplona, é unha xornalista e presentadora navarra.

Traxectoria
-----------

É licenciada en Comunicación Audiovisual pola Universidade de Navarra. Iniciou a súa carreira como bolseira na emisora local de Cadena SER. Tras traballar en Pamplona Televisión, Radio Nacional de España e Telecinco, en 1999 incorporouse a Televisión Española no Canal 24 Horas.

Substituíu a Letizia Ortiz no *Telediario Segunda Edición*, presentándoo xunto a Alfredo Urdaci. Entre 2003 e 2006 presentou o Telediario de fin de semana xunto a David Cantero.

En marzo de 2006 ficha por laSexta, onde conduciu o espazo *La actualidad en 2D* e o programa de entrevistas e actualidade *Sexto Sentido* xunto a Mamen Mendizábal e Cristina Villanueva

En 2014 presentaba *laSexta Noticias* das 14:00.

Notas
-----

1. ↑  "Biografía de Helena en todotele.com". Arquivado dende o orixinal o 20 de outubro de 2007. Consultado o 13 de setembro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Helena Resano na páxina de la Sexta *(en castelán)*
* Páxina oficial de *Sexto Sentido* *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3396236
* WorldCat
* VIAF: 4038147373415741580001
* BNE: XX4693494
* IMDb: nm1533973

 |
**Ramón Palmeiro Maseda**, nado no Valadouro cara a 1876 e finado en Viveiro o 12 de febreiro de 1967, foi un avogado, empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Combatiu na guerra de Cuba. Foi secretario do Xulgado municipal de Alfoz en 1906. Foi nomeado sustituto do rexistrador da propiedade de Viveiro en 1913. Procurador en Viveiro dende 1913, foi propietario do Hotel Villa Venecia de Viveiro. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Viveiro en 1924, presentou a dimisión a principios de 1927. Na República foi elixido tesoureiro-contador do Partido Republicano Independiente, escisión da Federación Republicana Gallega, constituído en Viveiro en marzo de 1933 baixo a presidencia de José Santiago Seijo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da Comisión Xestora de Viveiro en setembro de 1936. Cesou no cargo en 1938. Finou en Viveiro o 12 de febreiro de 1967.

Vida persoal
------------

Casou con Josefa Fernández Palmeiro e foi pai de Elvira, Ramón, José e Rosalía Palmeiro Fernández.

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 31-5-1906, p. 3.
2. ↑  *El Norte de Galicia*, 13-1-1913, p. 2.
3. ↑  *Diario de Galicia*, 26-10-1913, p. 1.
4. ↑  *BOP Lugo*, 23-9-1924, p. 2.
5. ↑  *El Heraldo Gallego*, 17-4-1927, p. 6.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-3-1933, p. 9.
7. ↑  *BOP Lugo*, 26-9-1936, p. 2.
8. ↑  *El Progreso*, 14-2-1967, p. 7.
9. ↑  *El Progreso*, 16-2-1967, p. 7.
10. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-2-1967, p. 16.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Hotel Venecia de Viveiro

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Salvador Pérez-Labarta Pillado** |  **Alcalde de Viveiro** 1936 - 1938 | Sucesor:**Tomás Galdo López** |
O **Volvo XC90** é un automóbil todo terreo do segmento E producido polo fabricante sueco Volvo dende 2002. Ten carrozaría de cinco portas, motor dianteiro transversal e tracción ás catro rodas, e ofrécese con cinco e sete prazas. Algúns dos seus rivais son o Acura MDX, o BMW X5, o Infiniti FX, o Lexus RX, o Mercedes-Benz Clase M, o Range Rover Sport e mailo Volkswagen Touareg.

O XC90 foi presentado oficialmente no Salón do Automóbil de Detroit de 2002. Está construído sobre a mesma plataforma da primeira xeración do Volvo S80 e do Volvo V70 de segunda xeración.

Os motores de gasolina son un cinco cilindros en liña con turbocompresor de 2.5 litros e 209 CV, un seis cilindros en liña atmosférico de 3.2 litros e 238 CV, un seis cilindros en liña turboalimentado de 2.9 litros e 272 CV, e un oito cilindros en V atmosférico de 4.4 litros e 315 CV. O diésel é un cinco cilindros en liña de 2.4 litros e 163 ó 185 CV, en ambos casos con turbocompresor de xeometría variable, intercooler e inxección directa con alimentación por common-rail.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Volvo XC90 Modificar a ligazón no Wikidata*** |
A **Federación Sionista de Gran Bretaña e Irlanda**, tamén chamada coma **Federación Sionista británica** ou sinxelamente o **Federación Sionista**, é unha organización marco para o movemento sionista no Reino Unido, representando máis de 30 organizacións e 50.000 afiliados. Foi establecida no ano 1899 para promover unha patria para as persoas xudías.

Historia
--------

A primeira conferencia da Federación Sionista británica no 1899
A organización foi establecida no ano 1899 para promover unha patria para as persoas xudías

En 1917, o Ministro de Asuntos Exteriores británico Arthur Balfour remitiu a coñecida como Declaración Balfour ao líder da comunidade xudía do Reino Unido Walter Rothschild para que fose transmitida á Federación Sionista.

No 1920, a Federación Sionista fundou a Organización Internacional de Mulleres Sionistas (WIZO) e Keren Hayesod. A Federación tamén fundou various movementos sionistas xuvenís.

Principais obxectivos
---------------------

A organización descríbese coma "a principal organización de base e de defensa de Israel do Reino Unido" que 

"o defensa de Israel principal do UK e grassroots organización" que "celebra Israel e desafía aos nosos inimigos."

Entre as súas finalidades e obxectivos están:

* O apoio, coordinación e asistencia ao traballo de todos os seus afiliados no país e o compromiso cos movementos sionistas xuvenís.
* A promoción da participación de xudeus en actividades sionistas, incluíndo a educación, a cultura, a lingua hebrea e a información sobre Israel, sustentada na crenza de que o obxectivo principal do sionismo é a *Aliyah*.

Actividades
-----------

As actividades inclúen a formación, as campañas, a interacción cos medios, facer lobby, loitar contra o movemento de BDS e traballar con estudantes e eventos culturais.

Estrutura e persoal
-------------------

A Federación Sionista británica é unha organización marco que abarca a maioría das organizacións sionistas no Reino Unido.

A 2023, a dirección é detentada por Rabbi Lea Mühlstein.

Véxase tamén
------------

* David Lindo Alexander
* Federación de Zionist Xuventude
* Habonim Dror
* Movemento Laboral xudeu
* Israel lobby no Reino Unido

Referencias
-----------

1. ↑  *Library* .  Falta o `|title=` (Axuda)
2. ↑  *The Jewish Leadership Council* .  Falta o `|title=` (Axuda)
3. ↑  *The Jerusalem Post | JPost.com* .  Falta o `|title=` (Axuda)
4. ↑  *The Independent*. Consultado o subscription.  Falta o `|title=` (Axuda)
5. ↑   .  Falta o `|title=` (Axuda)
6. ↑  *ZFUK* .  Falta o `|title=` (Axuda)
7. ↑   .  Falta o `|title=` (Axuda)

Ligazóns externas
-----------------

* 
* Conta de YouTube oficial