Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Piñón.
Piña de piñeiro manso (*Pinus pinea*) con piñóns - nótese que hai dous piñóns sobre cada escama da piña.
Un **piñón** é a semente dos piñeiros (árbores do xénero *Pinus* (familia Pinaceae)), de casca dura e améndoa branca.

O nome piñón tamén pode designar a semente doutras árbores coníferas que teñen piñas, como as araucarias

O piñón (*pinhão* en portugués) procede da piña. Arredor de vinte especies de piñeiros producen piñóns grandes dabondo para que a súa colleita sexa produtiva; noutras especies, aínda que tamén comestíbeis, son demasiado pequenos e sen valor para a alimentación humana, é o que ocorre co piñeiro bravo (*Pinus pinaster*), típico de Galiza.

Non forma parte da cociña galega tradicional, mais, hoxe en día aparecen pola influencia da gastronomía mediterránea.

Especies
--------

En Europa, os piñones proceden do piñeiro manso (*Pinus pinea*), especie rara en Galiza, pero que nas zonas mediterráneas tense cultivado polos seus froitos durante máis de 6.000 anos, porén a colla de árbores silvestres remóntase moito máis atrás no tempo.

Outra das especies utilizadas, aínda que en menor medida, é *Pinus cembra*.

En Asia apáñanse dúas especies, principalmente: *Pinus koraiensis*, no nordés e *Pinus gerardiana*, na zona occidental do Himalaia. Outras especies usadas en menor grao son: *Pinus sibirica*, *Pinus pumila*, *Pinus armandii* e *Pinus bungeana*.

En América do Norte, as tres principais especies de piñeiros piñoneiros son: *Pinus edulis*, *Pinus monophylla* e *Pinus cembroides* (o piñeiro mexicano). Outras especies menos utilizadas son: *Pinus sabineana*, *Pinus torreyana* e *Pinus lambertiana*.

Os piñóns están cubertos dunha casca dura, máis ou menos grosa dependendo da especie. O nutrimento almacénase no tecido do gametófito feminino que mantén o embrión en desenvolvemento (esporófito) no centro.

No senso culinario, os piñóns son froitos; porén, no senso botánico, son sementes e, malia seren ximnospermas, carecen de carpelo exterior. O seu período de conservación con casca é moi longo, se se manteñen refrixerados (entre -5 a +2 °C), mais tanto os enteiros coma os pelados se deterioran axiña en condicións cálidas e en ambientes húmidos, tornándose rancios nunha cantas semanas.

Propiedades e usos
------------------

Por cada 100 gramos de piñóns, o contido en proteínas é de 31 gramos; unha proporción moi alta dentro das noces ou sementes. Así mesmo, son unha fonte de fibra.

Polo xeral, na cociña mediterránea engádense con frecuencia á carne, ao peixe, en ensaladas, en pratos de verduras e tamén a doces e sobremesas. Na gastronomía galega son raros. Na gastronomía catalá e valenciana úsanse acotío tanto en receitas doces, como a coca de piñóns ou os *panellets*, como en salgadas, como as espinacas á catalá. Son un compoñente esencial dun mollo italiano, o pesto. No suroeste francés adóitanse utilizar na ensalada landesa. En Grecia e no Magreb utilízanse, entre outras sobremesas, para algunhas variedades de *Baclava*.

Notas
-----

1. ↑  Definición en Portal das Palabras da RAG -  Arquivado 23 de febreiro de 2014 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212933
* EBID: ID
* GEC: 0131973

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C0459818
* UNII: 1085871XJA

 |