recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: H (homónimos).

|  |
| --- |
| Abecedario |
| Aa | Bb | Cc | Dd | Ee |
| Ff | Gg | Hh | Ii | Ll |
| Mm | Nn | Ññ | Oo | Pp |
| Qq | Rr | Ss | Tt | Uu |
| Vv | Xx | Zz |
|  **Non galego:** Çç - Jj - Kk - Ww - Yy  |

O **H** (**hache**) é a oitava letra do alfabeto galego, e non representa ningún fonema.

Historia
--------

| Xeroglífico exipcio reixa | Proto-semítico ħ | Fenicio ħ | Etrusco H | Grego (H)eta |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |

A letra semítica ח (ḥêṯ) probabelmente representaba a fricativa farínxea xorda ([ħ]). A forma da letra probabelmente representaba unha reixa. O H grego primitivo pronunciábase /h/ mais, con posterioridade, esta letra, *eta* (Η, η), tornouse nunha vogal longa, /ɛː/.

Tanto o etrusco como o latín contaban co /h/ entre os seus fonemas, mais a maioría das linguas romances perdérono (o romanés tomouno de novo das linguas eslavas veciñas, o castelán desenvolveu un /h/ secundario a partir de F e perdeuno despois e, por outra banda, o /x/ produciu un alófono [h] nalgúns dialectos). En galego emprégase por motivos etimolóxicos.

Véxase tamén
------------

Entradas da enciclopedia que comezan por H

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***h*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***hache*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Indira Bajramović** é unha activista xitana que vive en Bosnia e Hercegovina e é directora da *Association of Roma Women from* *Tuzla*. Traballou para proporcionar axuda e socorro ás aldeas rurais romanís, e tamén abogou pola igualdade de oportunidades para as persoas romanís en Bosnia e Hercegovina durante as últimas dúas décadas. Especificamente, Bajramović centrouse en chamar a atención sobre as dificultades ás que se enfrontan as mulleres romanís desempregadas e as vítimas de abuso ou violencia doméstica.

Traxectoria
-----------

A asociación de Bajramović céntrase en proporcionar alimentos e produtos de hixiene, así como material escolar para os nenos pequenos das comunidades romanís. Ademais, a asociación traballa para proporcionar exames médicos privados para mulleres empobrecidas, especificamente para detectar o cancro de mama.

Durante a pandemia de COVID-19 no verán de 2020, Bajramović e a súa fundación asociáronse coa Bosnia and Herzegovina Women's Roma Network, a Fundación Comunitaria Tuzla, e o Foro de Solidariedade Internacional Emmaus para proporcionar axuda e subministracións alimentarias ás comunidades romanís locais ao redor de Kiseljak. Axudou a coordinar a distribución de varios centos de comidas ó día por parte de voluntarios, así como varios proxectos de construción, incluíndo un campo de fútbol e a reconstrución dunha canle avariada.

Alén de proporcionar axuda ás comunidades romanís durante a pandemia, Bajramović tamén documentou as desvantaxes presentes nas áreas rurais que se viron agravadas pola pandemia. Sinalou a menor proporción de estudantes das comunidades romanís que participan en clases en liña, o aumento das taxas de violencia doméstica, e a discriminación na atención médica. Destacou especificamente a falta de dispoñibilidade de probas da COVID-19 nestas comunidades rurais.

Notas
-----

1. 1 2
2. ↑
3. ↑
**Karel Jan Bossart**, nado o 9 de febreiro de 1904 en Antuerpen (Bélxica) e finado o 3 de agosto de 1975, foi un enxeñeiro e deseñador de foguetes espaciais.

Traxectoria
-----------

Bossart graduouse en enxeñaría de camiños en 1925 na Universidade de Bruselas. Conseguiu unha bolsa da Fundación Belgo-Americana para a Educación para poder estudar no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, especializándose en estruturas de aeronaves. Quedou a traballar nos Estados Unidos en varias compañías aéreas, incluíndo Edward Budd Manufacturing Company, onde se familiarizou co uso do aceiro inoxidábel na fabricación vagóns de tren. En 1945 chegou a xefe de estruturas de Convair (daquela, Consolidated-Vultee Aircraft) en California, entrando en contacto co mundo da foguetería durante o proposta de Convair para o proxecto MX-774 da Forza Aérea para deseñar un mísil capaz dun alcance de 8000 km. Bossart convenceu á Forza Aérea de pasar á fase de programa de probas para o MX-774, usando algunhas das súas innovadoras ideas, como o uso de tanques de propelente presurizados monocasco que serían a base dos mísiles e foguetes Atlas. O proxecto MX-774 foi cancelado en 1947 tras varios lanzamentos non completamente exitosos e debido á falta de fondos, pero despois da detonación da primeira bomba nuclear soviética en 1949 foi retomado na forma do proxecto MX-1593, comezado en 1951 e con Bossart á cabeza tras gañar Convair o contrato para o seu desenvolvemento. Bossart renomeu o proxecto como Atlas en honor ao titán mitolóxico. En 1957 Bossart foi nomeado Director Técnico de Aeronáutica en General Dynamics (agora propietaria de Convair) e o 17 de decembro dese mesmo ano tivo lugar o primeiro voo exitoso dun mísil Atlas. Ao ano seguinte a Forza Aérea concedeulle un premio polo seu traballo e contribucións ao desenvolvemento do primeiro mísil balístico intercontinental estadounidense. En 1959 gañou o trofeo Collier. Bossart retirouse en 1967, finando oito anos despois.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2022). "Bossart, Karel Jan 'Charlie'" (en inglés). Consultado o 15 de setembro de 2022.
2. 1 2  New Mexico Museum of Space History, ed. (2021). "Karel J. Bossart" (en inglés). Consultado o 15 de setembro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Karel Bossart Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Atlas (foguete)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2107369
* WorldCat
* VIAF: 167434172
* LCCN: no2011019179
* ODIS: PS\_113350

 |
**Gilligan's Island** foi unha comedia de televisión estadounisense, orixinalmente producido por United Artists Television. Transmitiuse durante tres tempadas na cadea CBS, de 26 de setembro de 1964 a 4 de setembro de 1967. Foi patrocinada por Philip Morris & Company e Procter & Gamble. A serie trataba das cómicas aventuras de sete náufragos que trataban de sobrevivir e escapar dunha illa deserta. En 2002, Gilligan's Island regresou como un "reality show", onde 7 concursantes estiveron coma náufragos nunha illa, recreando Gilligan's Island cos seus traxes e accesorios.

Gilligan's Island fíxose para un total de 98 episodios. A primeira tempada (que consta de 36 episodios) foi filmada en branco e negro, coloreada máis tarde en diferentes redifusións. Con todo, as seguintes dúas tempadas (62 episodios) e tres secuelas de películas de televisión foron filmadas en cor.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1141741
* AlloCiné: 4530
* EBID: ID
* Epguides: GilligansIsland
* IMDb: tt0057751
* LUMIERE: 114604
* Metacritic: gilligans-island
* MusicBrainz: ID
* OFDb: 29785
* Rotten Tomatoes: gilligan\_s\_island
* TMDb: 1921
* TVcom: gilligans-island

 |
**Indra Sistemas** é unha multinacional española con sede en Alcobendas (Comunidade de Madrid) dedicada a tecnoloxías do transporte e tránsito, enerxía e Industria, administración pública e sanidade, servizos financeiros, seguridade e armamento, telecomunicacións e multimedia. Indra opera en máis de 118 países e ten 42.000 traballadores en todo o mundo.

Historia
--------

Sede de Indra na Grela, A Coruña.
As orixes de Indra Sistemas están na fusión en 1992 da compañía privada Ceselsa e o grupo público Inisel do INI. Nas súas orixes a empresa traballaba principalmente para a administración e dende os anos 1990 é un dos principais socios tecnolóxicos do exército español. O goberno español participa en proxectos europeos e internacionais con Indra como socio tecnolóxico e estratéxico. Indra subministra e mantén sistemas militares para o exército español, radares e sistemas de control de tráfico para a Dirección Xeral de Tráfico, sistemas para expedir documentos para a Policía Nacional ou radares para control de tráfico aéreos e xestión.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Indra Sistemas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web de Indra *(en varias linguas)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1661823
* GRID: grid.424656.7
* ISNI: 0000 0004 1763 5811
* LEI: 95980020140005308793
* MAG: 37446213

 |
**Karen J. Warren**, nada en Nova Inglaterra o 10 de setembro de 1947 e finada en Minneapolis (Minnesota) o 21 de agosto de 2020, foi unha escritora, académica e profesora estadounidense, presidenta da Cátedra de Filosofía do Macalester College, coñecida polo seu traballo no campo do ecofeminismo.

Pensamento filosófico
---------------------

Usando a ética como marco filosófico, Warren argumentou que os humanos deberían ter dereito a elixir cando é o momento de morrer cando se enfrontan a unha enfermidade terminal incurable. Warren presentou o seu caso en foros públicos, incluíndo falar diante do Senado do estado de Minnesota e escribir artigos para distintas publicacións 

Warren tamén ensinou filosofía en distintas organizacións. Como parte do seu compromiso coa filosofía pública, deu conferencias a todo tipo de públicos, tanto académicos como non especializados, á vez que exerceu como consultora de pensamento crítico no Science Museum de Minnesota e como facilitadora de cuestións femininas no Minnesota Book. Grupo Barnes &amp; Noble. 

Warren escribiu sobre pensamento crítico, ética ambiental e ecofeminismo.

Notas
-----

1. ↑  Sagols, Lizbeth (2014-04-01). "El ecofeminismo y su expresión en la filosofía de Karen Warren. Una perspectiva ética.". *Debate Feminista* (en castelán) **49**: 116–124. ISSN 0188-9478. doi:10.1016/S0188-9478(16)30006-8.
2. ↑  "Karen Warren - Macalester College".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6369731
* WorldCat
* VIAF: 75373811
* BIBSYS: 90785368
* BNF: 16770067x
* CiNii: DA0864098X
* Europeana: ID
* GND: 172591929
* ISNI: 0000 0001 2212 7051
* LCCN: n87826972
* NKC: mub20201063136
* NTA: 069822581
* SUDOC: 149228414

 |
O **gimlet** é un combinado ao estilo martini, que se adoita facer con xenebra ou vodka e zume de lima.

Historia
--------

D. B. Wesson definiuno en *I'll Never be Cured III* como "gin, a spot of lime, and soda" ("xenebra, unha pinga de lima e soda"). Raymond Chandler escribiu en *O longo adeus* (1953): "Un verdadeiro *gimlet* leva a metade de xenebra, a metade de zume de lima Rose’s, e punto.", en palabras de Terry Lennox).

Desde a década de 1990 a maioría dos *barmen* adoitan servir o gimlet con vodka en vez de xenebra. Esta variedade era o combinado favorito de Ed Wood, que mesmo usou os pseudónimos de "Telmig Akdov" e "Akdov Telmig" (palíndromo de Vodka Gimlet) para as súas novelas para adultos.

Etimoloxía
----------

A primeira testemuña deste nome aplicado ao combinado é de 1928. Procede do nome en inglés da barrena, ferramenta para facer pequenos buratos, e é usado figuradamente polo efecto de "penetración" que fai en quen o bebe.

Notas
-----

1. ↑  *O longo adeus*, p. 28 (Ed. Hugin e Munin, 2019)
2. ↑  www.etymonline.com, Dicionario Etimolóxico OnLine *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Preparación do Gimlet *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1524752
* EBID: ID

 |
**Johann Jacob Bach** ou **Johann Jakob**, bautizado o 21 de febreiro de 1682 en Eisenach e finado o 16 de abril de 1722, foi un músico e compositor alemán, irmán máis vello de Johann Sebastian Bach.

Traxectoria
-----------

Pénsase que Bach naceu en Eisenach. Logo dos seus estudos na escola de latín da súa cidade natal, converteuse en oboísta na banda municipal. Despois da morte de seu pai Johann Ambrosius Bach en 1695, Johann Jacob e Johann Sebastian trasladáronse a Ohrdruf co seu irmán máis vello Johann Christoph Bach, que era organista na cidade. Porén, dous anos despois regresou a Eisenach para perfeccionar os seus coñecementos musicais con Johann Heinrich Halle. En 1704, entrou ao servizo na banda militar do exército do rei Carlos XII de Suecia. Pénsase que Johann Sebastian Bach escribiu o seu *Capriccio sopra la lontananza del suo fratello dilettissimo* BWV 992 para esta ocasión. En 1709, participou na Batalla de Poltava. Durante a súa estadía en Constantinopla en 1713, estudou frauta con Pierre-Gabriel Buffardin.

Johann Jacob Bach terminou a súa carreira como músico en Estocolmo na capela da corte, onde foi frautista na capela da corte de Estocolmo dende 1713 ata a súa morte. Casou con Susanna Maria Gaast o 31 de maio de 1715, coa que tivo un fillo que morreu un ano e medio máis tarde. Despois de dous anos de viuvez, casou cunha sueca, Ingeborg Magdalena Norell, o 15 de outubro de 1721, mais morreu ao ano seguinte, o 16 de abril de 1722, sen descendencia en Estocolmo, onde está enterrado.

Johann Jacob tocaba o óboe, a frauta e posiblemente o violín. Probablemente compuxo a *Sonata en Do menor* baixo o pseudónimo de *Signor Bach*.

Notas
-----

1. ↑  Schonberg, Harold C. (1970). *The Lives of The Great Composers* (en inglés) **I**. ISBN 0-86007-722-5.
2. ↑  Albuquerque Baroque Players, ed. (13-14 de setembro de 2003). "Program Notes for 13 & 14 September 2003; J. S. Bach, His Inheritance, and His Legacy" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 23 de xuño de 2016. Consultado o 29 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Diccionario Enciclopédico de la Música "Música Maestro"* (en castelán). Editorial Rombo. 1996. ISBN 9788482570327.
* *Musicalia, Enciclopedia y Guía de la Música Clásica* (en castelán). Editorial Salvat. 1986. ISBN 84-7137-872-8.
* *Larousse de la musique*. Librairie Larousse. 1957.

### Outros artigos

* Familia Bach

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q539427
* WorldCat
* VIAF: 55366534
* CERL: cnp01143101
* DeutscheBio: 135569516
* Europeana: ID
* GND: 135569516
* ICCU: LIGV043398
* ISNI: 0000 0000 5175 1788
* LCCN: no2002112180
* MusicBrainz: ID
* SELIBR: 210379
* WikiTree: Bach-219

 |
**Daru** é unha illa na  Provincia Occidental de Papúa Nova Guinea.  A cidade homónima da illa é a capital da provincia e alberga a gran maioría da poboación da illa de 20.524 habitantes (2009). A illa de Daru ten unha forma elíptica, cunhas dimensións de 5,0 por 3,7 quilómetros, unha área de 14,7 km² e unha elevación de ata 27 m. 

A illa de Daru é unha das poucas illas do estreito de Torres que non pertencen a Australia, senón a Papúa Nova Guinea. Tamén é a máis poboada das illas do estreito de Torres, aínda que apenas hai habitantes orixinais da illa do estreito de Torres. A industria principal da illa é a pesca, aínda que poucas pesqueiras son de propiedade local. A illa ten un aeroporto internacional Daru catro días á semana.

Historia
--------

A primeira observación rexistrada polos europeos foi a expedición española de Luís Vaez de Torres o 5 de setembro de 1606. 

  

  

  


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1187425
* EBID: ID
* GeoNames: 2098326

 |

1. ↑   Hilder, Brett  *The voyage of Torres* , Brisbane, 1980, pp. 67,73
**Johann Benedict Listing**, nado en Frankfurt o 25 de xullo de 1808 e finado en Gotinga o 24 de decembro de 1882, foi un matemático alemán.

Traxectoria
-----------

En 1830 ingresou na Universidade de Gotinga, onde foi alumno de Gauss. En 1834 expuxo a súa tese titulada *De superficiebus secundi ordinis*. Foi o primeiro en utilizar a palabra topoloxía en vez do termo usual na época de *xeometría situs*, querendo destacar desa maneira a autonomía crecente desta disciplina.

A partir de 1837 impartiu clases de matemáticas en Hannover, recibindo en 1839 a cátedra de física. En 1847 publicou *Vorstudien zur Topologie*. En 1858 descubriu as propiedades topolóxicas do que actualmente se coñece co nome de banda de Möbius, de forma independente a este último. En 1862 na súa obra *Der Census raumlicher Complexe oder Verallgemeinerung des Euler'schen Satzes von den Polyedern* xeneralizou para os complexos simpliciais a Característica de Euler dos poliedros.

Listing interesouse tamén pola xeodesia e a el débeselle o termo de xeoide.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

*. Artigo de 1847 onde presenta a Topoloxía, publicado en *Vorstudien zur Topologie, Vandenhoeck und Ruprecht*, Gotinga, pp. 67, 1848.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q62313
* WorldCat
* VIAF: 19713655
* BIBSYS: 90233894
* BNF: 121397726
* CERL: cnp01498934
* DeutscheBio: 117063193
* EBID: ID
* GND: 117063193
* ISNI: 0000 0000 3768 5016
* LCCN: no00014148
* MGP: 19953
* MR: 114755
* NTA: 197878857
* OL: OL2513630A
* SNAC: w6k07cmc
* SUDOC: 029859824
* zbMATH: listing.j-b

 |
**Jenaro Mariñas González**, nado en Noia o 15 de outubro de 1868 e finado na Coruña o 2 de outubro de 1920, foi un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Foi bautizado na igrexa de San Vicente de Noal (Porto do Son). Criouse nun ambiente culto e libresco, debido a que esa era unha das grandes afeccións do pai. Viviu dende novo na Coruña, onde traballou como funcionario da Delegación de Facenda. Este traballo levouno a unha estadía forzosa en Lleida a finais da década dos anos 20. Durante a súa estadía escribiu o cartafol poético *Lleidatanas*, que deixou inédito. Na Coruña entrou en contacto coa Cova Céltica, especialmente con Francisco Tettamancy.

Comezou a escribir no periódico *Las Mariñas* e en 1905 pasou a dirixir o semanario *Coruña Risueña*. Escribiu poesía e prosa en galego en diversas publicacións de finais do século XIX. Caracterízase polo ton festeiro e humorístico das súas composicións, como demostran os relatos "O sono dunha infiel", publicado en *Galicia* da Habana, e "Ela a min non mas pegaba", que apareceu en *A Gaita Gallega*.

Foi pai de Jenaro Marinhas del Valle.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán). Bibliófilos Gallegos.
* *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela: CIRP. 2003. pp. 217–219. ISBN 84-453-3736-X.

### Ligazóns externas

* Ficha no Dicionario de autores/as do Barbanza
A seguinte é unha lista de integrais de funcións logarítmicas.

*Nota:* neste artigo asúmese que *x*>0.

{\displaystyle \int \ln x\,dx=x\ln x-x}
{\displaystyle \int (\ln x)^{2}\;dx=x(\ln x)^{2}-2x\ln x+2x}
{\displaystyle \int (\ln x)^{n}\;dx=x(\ln x)^{n}-n\int (\ln x)^{n-1}dx\qquad {\mbox{(para }}n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int {\frac {dx}{\ln x}}=\ln |\ln x|+\ln x+\sum \_{i=2}^{\infty }{\frac {(\ln x)^{i}}{i\cdot i!}}}
{\displaystyle \int {\frac {dx}{(\ln x)^{n}}}=-{\frac {x}{(n-1)(\ln x)^{n-1}}}+{\frac {1}{n-1}}\int {\frac {dx}{(\ln x)^{n-1}}}\qquad {\mbox{(para }}n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int x^{m}\ln x\;dx=x^{m+1}\left({\frac {\ln x}{m+1}}-{\frac {1}{(m+1)^{2}}}\right)\qquad {\mbox{(para }}m\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int x^{m}(\ln x)^{n}\;dx={\frac {x^{m+1}(\ln x)^{n}}{m+1}}-{\frac {n}{m+1}}\int x^{m}(\ln x)^{n-1}dx\qquad {\mbox{(para }}m,n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int {\frac {(\ln x)^{n}\;dx}{x}}={\frac {(\ln x)^{n+1}}{n+1}}\qquad {\mbox{(para }}n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int {\frac {\ln x\,dx}{x^{m}}}=-{\frac {\ln x}{(m-1)x^{m-1}}}-{\frac {1}{(m-1)^{2}x^{m-1}}}\qquad {\mbox{(para }}m\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int {\frac {(\ln x)^{n}\;dx}{x^{m}}}=-{\frac {(\ln x)^{n}}{(m-1)x^{m-1}}}+{\frac {n}{m-1}}\int {\frac {(\ln x)^{n-1}dx}{x^{m}}}\qquad {\mbox{(para }}m,n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int {\frac {x^{m}\;dx}{(\ln x)^{n}}}=-{\frac {x^{m+1}}{(n-1)(\ln x)^{n-1}}}+{\frac {m+1}{n-1}}\int {\frac {x^{m}dx}{(\ln x)^{n-1}}}\qquad {\mbox{(para }}n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int {\frac {dx}{x\ln x}}=\ln |\ln x|}
{\displaystyle \int {\frac {dx}{x^{n}\ln x}}=\ln |\ln x|+\sum \_{i=1}^{\infty }(-1)^{i}{\frac {(n-1)^{i}(\ln x)^{i}}{i\cdot i!}}}
{\displaystyle \int {\frac {dx}{x(\ln x)^{n}}}=-{\frac {1}{(n-1)(\ln x)^{n-1}}}\qquad {\mbox{(para }}n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int \sin(\ln x)\;dx={\frac {x}{2}}(\sin(\ln x)-\cos(\ln x))}
{\displaystyle \int \cos(\ln x)\;dx={\frac {x}{2}}(\sin(\ln x)+\cos(\ln x))}
**Ivor Aaron Wood**, nado o 4 de maio de 1932 en Leeds e morto o 13 de outubro de 2004 en París, foi un director de animación, produtor de televisión, guionista británico coñecido polas súas series de televisión infantís.

Traxectoria
-----------

Ivor Wood, de pai inglés e nai francesa, naceu en Inglaterra pero a súa familia estableceuse preto de Lión despois da segunda guerra mundial, estudou artes en París e traballou nunha axencia de publicidade, onde coñeceu a Serge Danot con quen realizou *Le Manège Enchanté* que se emitiu na ORTF entre 1965 e 1977, con Wood realizando as tarefas de animador.

Logo do éxito da serie tamén no Reino Unido, Wood converteuse no animador e director de numerosos programas para nenos a partir de 1968 con *The Herbs*, durante a década de 1970 realizou *Simon in the Land of Chalk Drawings*, *The Wombles* e *Paddington*. Na década de 1980 realizou para a súa propia compañía de animación, Woodland Animations, series como *O carteiro Pat*, *Gran*, *Bertha* e *Charlie Chalk*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3131882
* WorldCat
* VIAF: 15337929
* BNE: XX919121
* BNF: 126467569
* GND: 1194881823
* IMDb: nm0939762
* ISNI: 0000 0000 6317 1959
* LCCN: n50016039
* NKC: xx0196595
* NTA: 090816544
* RKD: 329267
* SUDOC: 202760138
* TMDb: 1225685

 |
| Crooked Island |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital | Coronel Hill |
| País | Bahamas |
| Localización | Océano Atlántico |
| Arquipélago | Bahamas |
| Linguas |  |
| Poboación (2000) | 350 hab. |
| Superficie | 240 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 22°45′N 74°13′O﻿ / ﻿22.750, -74.217 |
| Maior Altura |  |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

**Illa Crooked** é unha illa e Distrito de Bahamas.

Xeografía
---------

*Illa Crooked* atópase ao sueste das Bahamas, e unha das tres illas principais da lagoa chamada Baía Acklins (as outras son Acklins e Long Cay). A superficie da illa é de 240 km², segundo o Goberno das Bahamas, pero de 282´1 km² segundo o Programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente.

Demografía
----------

No censo de 2000 ,*Illa Crooked* tiña 350 habitantes.

O pobo principal da illa é Coronel Hill.

Economía
--------

Os habitantes viven principalmente da pesca e a agricultura.

Illa Crooked ten un aeroporto.

Historia
--------

*Illa Crooked* foi colonizada a finais da década de 1780 polos leais estadounidenses que estableceron plantacións de algodón, que empregaban a máis de mil escravos. Logo da abolición da escravitude no Imperio Británico, as plantacións foron substituídas pola colleita de esponxas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140993
* WorldCat
* VIAF: 315528032
* GEC: 0420870
* GeoNames: 3572566
* OSM: 3775751

 |
**Jaime Iván Kaviedes Llorenty**, nado en Santo Domingo de los Colorados o 24 de outubro de 1977 é un exfutbolista ecuatoriano que xogaba na demarcación de dianteiro. Foi un dos xogadores máis prometedores de Ecuador, marcado polas constantes indisciplinas e saídas nocturnas, pese ao que segue sendo un ídolo no seu país.

Traxectoria
-----------

Orfo dende os seis anos comezou a xogar nos equipos infantís da súa vila, pasando polo Audaz, Adac, Tres de Julio, Los Chavos, Sport Colombia e Talleres; ao tempo que estudaba na escola Pío XII

Saltou á fama o 1998 ao ser o máximo goleador do mundo, marcando 43 goles no Club Sport Emelec, tras o cal fichou polo Perugia Calcio, converténdose no primeiro xogador ecuatoriano en fichar por un equipo da Primeira División Italiana. Militou no equipo italiano media tempada marcando catro goles, porén despois de facer unha aceptábel Copa América ficha polo Celta de Vigo no verán de 1999 por un prezo aproximado de 5 millóns de dólares..

Pertenceu ao Celta catro tempadas pero so chegou a disputar seis encontros oficiais, sen marcar ningún gol. Ante a competencia principalmente de Benny McCarthy, pero tamén de xogadores como Mario Turdó, foi cedido a varios equipos, coma o Puebla FC, Real Valladolid, FC Porto e Barcelona de Guayaquil.

Tras deixar o Celta en 2003 estivo varios meses sen xogar profesionalmente, ata que a comezos de 2004 fichou polo Deportivo Quito e pasou despois por Crystal Palace, Argentinos Junior, El Nacional e Liga de Quito.

A finais de 2009 entrou nunha clínica de rehabilitación por problemas coas drogas, e tras dous anos sen xogar profesionalmente fichou polo Macará de Ambato, pero foi separado do equipo.

En 2011 fichou novamente por El Nacional.

No ano 2012, tras realizar a pretempada co Deportivo de Quito, anunciou a súa retirada do fútbol, porén fichou despois polo Aucas, onde a súa actuación se viu marcada por ser detido ao conducir ebrio e agredir a uns policías.

### Coa selección de fútbol de Ecuador

Foi internacional coa Selección de fútbol de Ecuador en 55 ocasións, debutou o 14 de outubro de 1998 nun encontro amigábel ante o Brasil

O 7 de novembro de 2001 marcou o gol da histórica clasificación de Ecuador para o seu primeiro Mundial, Corea/Xapón 2002

No Mundial de Fútbol Alemaña 2006 anotou un gol, ante Costa Rica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do xogador *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312418
* BDFutbol: 1174
* FIFA: 3508
* FootballDatabase: 7383
* ForaDeJogo: 197710240001
* NFT: 2016
* Soccerway: 288
* Thefinalball: 2882
* Transfermarkt: 7561
* Worldfootball: ivan-kaviedes

 |
*Ivan Tsarevich montando o Lobo Gris* por Viktor Vasnetsov, 1889.
**Iván** **Tsarévich** (ruso: Ива́н Царе́вич ou Иван-царевич) é un dos heroes principais de folclore ruso. Normalmente o protagonista na loita con Koschei. 

É a miúdo, mais non sempre, o fillo máis novo de tres irmáns. No conto "O Tres Tsaratos", é un fillo de Nastasya a Noiva Dourada. As lendas diferentes describen a Iván con varias esposas, incluíndo Yelena a Bela, Vasilisa a Sabia e Marya Morevna.

Notas
-----

1. ↑  *Russian Fairy Tales*. Pantheon. 1945. ISBN 9780394730905.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Iván Tsarévich Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Folclore
* Mitoloxía
* Tsarévich

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**José Jeremias Montero**, nado en Santiago de Compostela en 1892 e finado na mesma cidade o 12 de novembro de 1944, foi un practicante e político galego.

Traxectoria
-----------

Fíxose practicante en 1926. Na Segunda República foi nomeado practicante municipal de Santiago de Compostela en setembro de 1931. Foi vogal do Centro Republicano de Santiago de Compostela (1931), tesoureiro do Centro Republicano Federal de Izquierda Gallega (1932), e militou en Vanguardia de Izquierda Republicana.. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado polos montes da Mahía. Foi detido en 1937 acusado de incitar aos gardas para botarse á rúa e intentar asaltar o cuartel de artillaría, acción que en realidade protagonizou o seu irmán Juan Jeremias Montero. Foi xulgado en Compostela por auxilio á rebelión o 20 de marzo de 1937. Aínda que o fiscal solicitaba cadea perpetua, finalmente foi condenado a 9 anos de prisión.

Vida persoal
------------

Casou con María Arca Guerra. A súa única filla, Encarna Jeremias Arce, finou en abril de 1941 con 23 anos.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Correo Gallego*, 12-11-1944, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia* 6-8-1931, p. 8.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 9-2-1932, p. 9
4. ↑  Tojo Ramallo, José Antonio (1990). Do Castro, ed. *Testimonios de una represión. Santiago de Compostela Julio 1936 - Marzo 1937*. Sada. p. 95. ISBN 84-7492-498-7.
5. ↑  *El Eco de Santiago*, 20-3-1937, p. 2.
6. ↑  *El Correo Gallego*, 4-4-1941, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Jeremias Montero na páxina web *Nomes e Voces*.
**Iñaki Aldekoa Azarloza**, nado en Amorebieta (Biscaia) en 1940 e finado o 8 de abril de 2021, foi un enxeñeiro químico e político vasco de ideoloxía independentista. Foi elixido parlamentario foral de Navarra nas eleccións de 1979 e 1983 por Herri Batasuna, de cuxa Mesa Nacional formou parte. Tamén foi elixido nas eleccións xerais españolas de 1986 como o primeiro parlamentario navarro no Congreso dos Deputados representando a devandita coalición.

Traxectoria política
--------------------

A súa traxectoria política iniciouse na clandestinidade, cando se afiliou ás mocidades nacionalistas de EGI. Como consecuencia desa militancia, pasou un ano na prisión de Larrínaga (Bilbao). Baixo a influencia das lecturas de José Ramón Recalde, membro da Fronte de Liberación Popular (máis coñecido por *FELIPE*), e desconforme coas actuacións de Euskadi Ta Askatasuna (ETA), pasou a ETA Berri, organización da que se desvinculou axiña ó considerala *españolista*.

Posteriormente ingresou en ELA-Movemento Socialista de Euskadi, onde desenvolveu toda a súa militancia até a transición política española, trala morte de Franco.

En 1977, foi elixido secretario xeral do novo Partido Socialista Vasco (ESB-PSV), formado a partir dunha escisión do sindicato ELA-STV e que sería un dos catro partidos que formaron a coalición Herri Batasuna (HB).

Foi parlamentario foral de Navarra en 1979 por HB, de cuxa Mesa Nacional formou parte, resultando reelixido nas eleccións do 8 de maio de 1983. En marzo de 1982 foi xulgado por asistencia á banda terrorista ETA, permanecendo no cárcere de Alcalá de Henares durante tres anos (1983-1985). En 1986 foi elixido deputado no Congreso español, o único escano obtido por HB en Navarra.

Participou nas frustradas conversacións de Alxer entre o Goberno español e ETA (1986-1989) e pasou a residir en Chile, onde acolleu con desánimo a nova do fin do alto ao fogo de ETA xa que consideraba «inviable calquera proceso de liberación dun país por vía armada» e que había que acoller «as vías claramente políticas e en consonancia co contexto xurídico e legal internacional».

Este enfoque crítico con ETA levouno a ingresar no partido político Aralar, de cuxa Comisión Executiva Nacional e Comisión Executiva de Áraba foi membro, ademais de representante electo nas Xuntas Xerais de Áraba.

Notas
-----

1. ↑  "Muere Iñaki Aldekoa, exparlamentario foral de Herri Batasuna y exdiputado por Navarra". *www.noticiasdenavarra.com* (en castelán). Consultado o 2021-04-08.
2. 1 2 3 4 5 6 7  "Iñaki Aldekoa Azarloza". euskomedia.org. Consultado o 23 de decembro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9010277
* Auñamendi: 320

 |
**Illa Zhoushan** é a principal e homónima illa nas Illas Zhoushan, anteriormente romanizado como o **Illas Chusan**, un arquipélago administrado pola Prefectura de Zhoushan na Provincia de Zhejiang na República Popular da China. É a illa máis grande da provincia e a terceira máis grande en China continental logo de Hainan e Chongming. A illa acolle os distritos de Dinghai e Putuo.

Cando se denomina porto, **Porto de Zhoushan** (舟山市) refírese á prefectura a nivel "cidade" que consiste na illa de Zhoushan, así como as outras illas periféricas próximas, en Zhejiang. O antigo nome de Zhoushan era Dinghai (chinés: 定海). O porto de Zhoushang é un porto popular para os graneleiros.

Nome
----

O nome *Zhoushan* significa "illa barco" e refírese á forma da illa nun mapa. []

Xeografía
---------

 A canle de Changhai é unha canle que divide Illa Changbai e Illa Zhoushan Main
A 30° N. 122° E. aliñease do noroeste ao sueste, e ten 170´16 km de litoral costeiro, 44 km no seu punto máis longo e 18 km no seu punto máis estreito. A súa superficie é de 502´65 km² (incluída a zona de mareas). No seu punto máis próximo, está a 9´1 quilómetros da parte continental da China. Elévase a unha altitude de 503´6 metros.

A illa ten unha variada gama de paisaxes, con outeiros e vales, ademais de ser regada con numerosos pequenos arroios, dos cales o máis importante é o Dongjiang (Río Leste), que pasa polo porto de Dinghai. Hai varios centos de peiraos ao redor das illas, separados en tres áreas: Zona portuaria de Dinghai, Zona portuaria de Shen-jia-men (沈家门港区) e Zona portuaria de Laotangshan (老塘山港区). As rexións turísticas inclúen as rexións de Shen-jia-men e Dinghai.

Subdivisións
------------

Na illa viven medio millón de persoas, a maioría Han, en 150.000 familias nas seguintes 17 subdivisiónes dos distritos Dinghai e Putuo ambos na Illa Zhoushan:

|  |  |
| --- | --- |
| 10 sub-distritos:
* Jiefang (解放, en dialecto local: Kafo), distrito sede de Dinghai
* Changguo (昌国, Tshokoh), antigo municipio sede de Zhoushan
* Huannan (环南, Guenei)
* Chengdong (城东, Djinton)
* Yancang (盐仓, Yitsho)
* Lincheng (临城, Lindjin), novo municipio sede de Zhoushan
* Shenjiamen (沈家门, Shinkomen), distrito sede de Putuo
* Goushan (勾山, Keusae)
* Donggang (东港, Tonko)
* Zhanmao (展茅, Cimao)
 | 6 cidades:* Baiquan (白泉, Bahdzoe)
* Shuangqiao (双桥, Sodjio)
* Ma'ao (马岙, Mo'ao)
* Cengang (岑港, Dzenko)
* Ganshilan (干石览, Kilae)
* Xiaosha (小沙, Shioso)

1 municipio:* Beichan (北蝉, Pohzoe)
 |

Notas
-----

1. ↑  *Admiralty Sailing Directions - China Sea and Yellow Sea*. Taunton, United Kingdom: UK Hydrographic Office. 2011.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
2. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Chusan". *Encyclopædia Britannica* **6** (11ª ed.). Cambridge University Press *(en inglés)*. p. 350.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Zhoushan*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1774076
* GeoNames: 1784108
* TGN: 1009811

 |
**Illa Young** é unha das illas máis pequenas das Granadinas e forma parte do estado San Vicente e as Granadinas. Atópase inmediatamente ao sur da illa de San Vincente, separada dela por unha canle de aproximadamente 180 m de ancho. O nome remóntase ao ex gobernador británico de San Vicente William Young.

Xeografía
---------

A illa Young pertence ás Granadinas, un arquipélago das Antillas Menores, pertence administrativamente á Parroquia de San Xurxo, a illa está a 180 m ao sur da illa principal San Vicente na entrada da Baía de Calliaqua e está formada por roca volcánica. Inmediatamente ao sur da illa Young, a menos de 60 metros da illa, atópase o Fort Duvernette, do século XVIII e parcialmente esculpido nun afloramento cônico de 60 metros.

Tráfico e turismo
-----------------

A pequena illa só se pode acceder a un pequeno transbordador que viaxa regularmente desde e cara a San Vicente. A illa é de propiedade privada e antes de 1974 comezaron os traballos para a construción dun complexo de vacacións de luxo. Na actualidade, o asentamento inclúe 29 casas.

Notas
-----

1. ↑  "Young Island Internet Site". Arquivado dende o orixinal o 09 de outubro de 2017. Consultado o 12 de setembro de 2019.
2. ↑  "Young Island on the homepage of the St. Vincent Tourist Board". Arquivado dende o orixinal o 06 de agosto de 2019. Consultado o 12 de setembro de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Young*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1254282
* OSM: 2722051

 |
**José Luís Armada Castro**, nado en Cariño en 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Libreiro. Presidente da Asociación de Veciños San Bartolo, foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Ortigueira nas eleccións municipais de 1987, sendo un dos promotores da segregación de Cariño de Ortigueira. Finalmente, a Xunta de Galicia aprobou a creación do novo concello o 21 de xaneiro de 1988. Posteriormente, constituise unha comisión xestora cunha representación en función dos resultados das municipais do ano anterior na zona de Cariño, na que o PSdeG foi o máis votado e logrou 6 concelleiros, ante o cal foi elixido presidente da comisión o 11 de abril co apoio do BNG, formando unha coalición de goberno. Foi candidato á alcaldía de Cariño nas municipais de 1991 e foi elixido de novo cunha maioría absoluta de 8 concelleiros.

Nas municipais de 1995 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que logrou a maioría absoluta. Nese mandato foi deputado provincial. Nas municipais de 1999 volveu encabezala candidatura socialista e acortou distancias cos populares, pero conservaron a maioría absoluta. Nas municipais de 2003 recuperou a alcaldía ó gañar con maioría simple e establecer un acordo de goberno co BNG, situación que se repetiu en 2007. Volveu ser deputado provincial entre 2003 e 2007. Nas municipais de 2011 perdeu a alcaldía en favor do BNG, que logrou maioría simple e gobernou en minoría. Desta forma, permaneceu como portavoz socialista ata a fin do mandato, cando se retirou da política e lle dou o relevo á fronte do partido a José Miguel Alonso Pumar, que recuperou a alcaldía para os socialistas en 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**novo cargo** |  **Alcalde de Cariño** 1988 - 1995 | Sucesor:**Fernando Tallón Cabana** |
| Predecesor:**Fernando Tallón Cabana** |  **Alcalde de Cariño** 2003 - 2011 | Sucesor:**Purificación Seixido Gómez** |

Notas
-----

1. ↑  Nova en *La Voz de Galicia* Ferrol, 8-4-1988 p.28
2. ↑  Nova en *La Voz de Galicia* Ferrol, 8-4-1988 p.28

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cariño

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
A **illa da Revolución de Outubro** (en ruso остров Октябрьской Революции, *óstrov Oktiàbrskoi Revoliútsii*) é a principal do arquipélago ruso da Terra do Norte, no Ártico, situada entre as illas Komsomólets e Pioner ó norte e a illa Bolxevique o sur.

Foi explorada por primeira vez pola expedición de Gueorgui Uixàkov e Nikolai Urvantsev (1930-1932), que foron quen lle deron este nome en honor da Revolución Rusa. Segundo un decreto aprobado o 1 de decembro de 2006 polo extinto goberno rexional de Taimiria, a illa foi renomeada **illa de Santa Alexandra** (остров Святой Александры, *óstrov Sviatoi Aleksandri*) en honor da tsarina Alexandra, asasinada durante a revolución bolxevique.

Ten unha superficie estimada de 14.170 km², é a 59 máis grande do mundo. O punto máis alto é o monte Karpinski, de 965 m. A metade da illa esta cuberta por glaciares que desembocan no mar. Nas partes libres de xeo, a vexetación é de tipo desértico ou de tundra.

A illa da Revolución de Outubro ten cinco glaciares principais: Rusánov, Karpinski, Universitetski, Vavílov e Albánov, e o de Maliutka, máis pequeno. De 1974 a 1988, na parte norte do glaciar Vavílov funcionou unha estación meteorolóxica. Entre os glaciares discorren diversos ríos, o principal dos cales é o Bolxaia, en dirección noroeste.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa da Revolución de Outubro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Terra do Norte

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217372
* WorldCat
* VIAF: 246282244
* BRE: 2687972
* GeoNames: 1496249
* GND: 4553508-5
* OSM: 3542196

 |
**José Luis Bastos Carballo**, nado en Bouzas en 1938, é un empresario galego nacionalizado namibio.

Traxectoria profesional
-----------------------

Despois de dedicarse a varios traballos en Galicia e no estranxeiro (Londres, gardacostas en Escocia, Francia, Alemaña...) accede a unha bolsa para estudar hostalaría en Suíza. Ao rematar os seus estudos incorpórase de director dun hotel nas Palmas. Foi xogador afeccionado do Rápido de Bouzas na década dos cincuenta.

En 1966 falécelle en accidente de circulación en Angola un irmán empresario que tiña negocios de pesca en Namibia e viaxa a ese país para liquidalos. Este proceso durou catro anos e ao remate, Bastos decidiu quedar en Namibia e emprender os seus propios negocios.

As súas dúas actividades principais son a industria pesqueira e a caza. No ámbito da pesca posúe unha frota de captura de pescada e a sociedade de investimento Corvima Fishing, dedicada á distribución en Europa dese peixe conxelado. Bastos beneficiouse da independencia namibia ao nacionalizarse dese país en 1990, e puido tamén acceder á compra dunha propiedade de 100.000 hectáreas, a maior do país, que é a base da empresa de caza Khomas Safaris. Ademais, é dono de firmas relacionadas co sector inmobiliario e dunha funeraria.

Labor social
------------

Bastos promoveu a Casa do Mariñeiro de Walvis Bay, que serve de centro social para os mariñeiros que faenan nesas costas. Ademais, é promotor e presidente da Bastos Foundation, unha ONG de desenvolvemento que traballado con proxectos de ecoturismo, creación de microempresas e construción de centros de saúde.

Premios
-------

* Encomenda da Cruz de Isabel A Católica (2001)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391048
* WorldCat
* VIAF: 98704768
* ISNI: 0000 0000 7009 4920
* PTBNP: 1155639

 |
**Gorka Palacios Alday**, nado en Barakaldo o 17 de outubro de 1974, é un terrorista da organización Euskadi Ta Askatasuna (ETA) que foi xefe militar da mesma xunto a Ibon Fernández Iradi.

A policía española considerouno integrante do *Comando Larrano* de ETA que estivo activo no verán de 1996 colocando diversas bombas en Málaga, Almuñecar, Granada e Xaén. Fuxiu de Barakaldo en 1997 e formou parte do *Comando Donosti* e despois do *Comando Madrid*, participando no atentado que custou a vida ó tenente coronel Jesús Blanco, o 21 de xaneiro de 2000, e que supuxo a ruptura da tregua de ETA co goberno de José María Aznar.

Foi detido en Francia no 2003 e condenado xunto a Ibon Fernández Iradi en novembro de 2009 a 18 anos de prisión como xefe militar de ETA. Foi entregado a España provisionalmente en marzo de 2010 para ser xulgado nun dos múltiples casos que tiña pendentes. En setembro de 2010, foi condenado a 83 anos de prisión pola Audiencia Nacional de España por asasinato terrorista, estragos terroristas, catro delitos de lesións terroristas e 16 faltas de lesións, no atentado do *Comando Madrid* en xullo de 2001 xunto a Aitor García Aliaga e Ana Belén Egües Gurrutxaga no que foi asasinado o policía nacional Luis Ortiz de la Rosa. Foi o primeiro membro de ETA condenado tras o cesamento do fogo da banda en 2010.

Notas
-----

1. ↑  Condenado a 83 anos de cárcere o ex xefe militar de ETA Gorka Palacios

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |
|  |
| --- |
|  |
|
| Interleucina 2 |
| **Identificadores** |
| Símbolo | IL2 |
| Símbolos alt. | IL-2; TCGF |
| Entrez | 3558 |
| HUGO | 6001 |
| OMIM | 147680 |
| PDB | 1irl, |
| **Outros datos** |
| Locus | Cr. 4 *q26-27* |

A **interleucina 2** (**IL-2** ou IL2) é unha proteína interleucina integrante das citocinas do sistema inmune, composta por 133 aminoácidos e de masa 15,4 kDa. Actúa coma factor de crecemento dos linfocitos T, induce todos os tipos de subpoboacións de linfocitos e activa a proliferación de linfocitos B. O seu xene localízase no cromosoma 4 (4q26-28).

Funcións
--------

A IL-2 tamén regula a resposta inmunitaria, intervén na reacción inflamatoria estimulando a síntese de interferón, induce á liberación de IL-1, TNF-alfa e TNF-beta. IL-2 é preciso para o establecemento da memoria inmunitaria celular, ademais de para o recoñecemento de autoantíxenos e antíxenos foráneos.

Ligazóns externas
-----------------

* IL-2 en Prospecbio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q410130
* BNCF: 4201
* MAG: 2777371288

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* RefSeq: NP\_000577
* UniProt: P60568

 |
**José Antonio Franco Basanta**, coñecido como **Caudillo** ou **Manchego**, nado en Celeiro (Viveiro) o 22 de novembro de 1920 e finado en Lons-Le-Saunier (Departamento de Jura), foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Na II República pertenceu ao sindicato de oficios varios da CNT de Covas. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo tres meses encarcerado. Ao saír en liberdade incorporouse ao Grupo Neira. En maio do 1941 ingresou no PCE. A finais de 1944 foi designado secretario de organización e finanzas no Comité Comarcal de Viveiro, e enlace deste co provincial de Lugo. En marzo de 1946 ingresou na III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa. Finou no hospital de Lons-Le-Saunier por unha tuberculose produto dos seus doce anos no monte.

Vida persoal
------------

Casou con Genoveva Soto, coa que tivo tres fillos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Máiz, Bernardo (1988). *Galicia na II República e baixo o franquismo*. Vigo: Xerais. p. 172. ISBN 84-7507-320-4.

### Ligazóns externas

* Ficha en los de la sierra Arquivado 22 de marzo de 2017 en Wayback Machine.

* Os fillos de José Antonio Franco buscan ao pai, enterrado en Francia
* Do "Santa Teresa" á morte de Xosé Temblás. A fin da guerrilla no norte galego Arquivado 15 de xuño de 2016 en Wayback Machine.
En lingüística, fálase de **interludio** cando á hora de segmentar unha palabra en sílabas, non resulta doado determina-la fronteira silábica, por mor de se presentaren unidades consonánticas en determinadas posicións que non se deixan atribuír claramente a unha sílaba ou a outra.

Casos posibles de interludio son as realizacións dos arquifonemas /I/ e /U/ en posición intervocálica: *ca**i**ado*, *e**u**e* (-e paragóxico), ou *de**u** a cara*.

Domingo Prieto considera que estes arquifonemas teñen unha dobre cara pois no seu corpo fónico hai un elemento vocálico e outro consonántico.

Amable Veiga non acepta esta explicación e indica que o único que posúen de consonántico é a súa distribución, que os sitúa exclusivamente nas marxes silábicas. No suposto de que, como di Domingo Prieto, houbese nelas un elemento vocálico e outro consonántico terían que poder repartirse en dúas sílabas, e achámonos con que eses dous elementos son simultáneos e non sucesivos.

Segundo Veiga resulta indiferente que a fronteira silábica vaia antes ou despois da realización do arquifonema, ou que estea indeterminada. O problema carece de interese fonolóxico.