**Urbano V**, nado co nome de **Guillaume de Grimoard** en Grisac en 1310 e finado en Aviñón o 19 de decembro de 1370, foi un relixioso francés, Papa n.º 200 da Igrexa católica de 1362 a 1370, e sexto papa do pontificado de Aviñón, e o único papa de Aviñón en ser beatificado.

Orixes e formación
------------------

Era o fillo máis vello de Guillaume II de Grimoard, señor de Grizac, e Amphélise de Sabran, señora de Montferrand. En 1322 trasladouse a Montpellier para realizar estudos de Dereito canónico, que continuou en Tolosa.

Carreira eclesiástica
---------------------

### Monxe

En 1335, ao rematar os estudos, ingresou na orde de San Bieito, realizando o noviciado no mosteiro de Chirac, onde tras unha estancia en Marsella, foi ordenado sacerdote. A continuación pasou á Universidade de Montpellier, onde como profesor se converteu nun recoñecido especialista en Dereito, recibindo o doutoramento en 1342.

En 1349 foi nomeado vigairo xeral polo bispo de Clermont. En 1352, o papa Clemente VI púxoo á fronte da Abadía de San German de Auxerre, onde permaneceu até 1361, cando Inocencio VI o nomeou abade de San Víctor.

### Diplomático

Iniciou a súa carreira diplomática en 1352, cando o papa Clemente VI lle encargou solucionar o conflito aberto con Giovanni Visconti, quen, como arcebispo de Milán quixo pór a cidade de Boloña baixo poder da súa familia, e que supuxo unha derrota dos exércitos pontificios. A actuación de Guillaume de Grimoard permitiu que a poderosa familia recoñecese os dereitos da Igrexa sobre Bologna a cambio de que o papa cedese dita cidade a cambio dun tributo anual. Posteriormente, xa baixo papado de Inocencio VI, volveu intervir nunha misión análoga, cando o neto de Giovanni, Bernabé Visconti, iniciou a súa política expansionista.

Papado
------

### Elección

Trala morte de Inocencio VI, o 22 de setembro de 1362 iniciouse en Aviñón o conclave para elixir o seu sucesor. Nunha primeira votación saíu elixido o cardeal Hugues Roger, irmán de Clemente VI, que rexeitou o nomeamento.

Tras unha segunda rolda de votacións que non logrou acadar a maioría de votos necesaria, o 28 de setembro saíu elixido, na terceira votación, Guillaume de Grimoard, que non participaba no conclave ao non ser cardeal.

Foi inmediatamente reclamado para que abandonase Nápoles, onde se atopaba en misión diplomática. Tras unha travesía por mar até Marsella, chegou a Aviñón, onde tras ser ordenado bispo foi coroado papa o 6 de novembro.

### Retorno a Roma

O obxectivo principal do seu pontificado foi fixar de novo a sé pontificia en Roma, condición que a Cidade Eterna perdera desde que, en 1309, Clemente V a fixara en Aviñón.

Se a Santa Sé quería salvar a unidade da Igrexa contra as nacentes herexías, e fronte ao puxante nacionalismo dos Estados europeos que estaban a xurdir, debía retornar ao seu centro natural e histórico: Roma. A empresa, en verdade, non era en maneira algunha fácil. Na Cidade Eterna uns partidarios políticos suplantaban aos seus rivais, sen outras miras que as de saciar o seu odio irreconciliable e os seus egoísmos familiares. As cidades dos Estados pontificios combatíanse sen descanso por idénticos ou parecidos motivos.

A situación de caos e desorde que provocara o abandono de Roma como sé papal comezara a cambiar co establecemento, en 1360, dunha nova constitución apoiada pola nobreza romana e por unha recentemente creada milicia popular, a *Societas Balestriorum Félix y Pavesotarum*.

Todas as nacións cristiás, menos Francia, querían que o papa regresase á súa sede na cidade eterna, entre eles atópanse o emperador Carlos IV, quen viaxou en persoa a Aviñón en 1365 para pedirlle ao papa o seu regreso a Roma; Petrarca que en 1366 enviara unha carta de petición co nome da *viúva Roma* en sinal de que o seu esposo, o papa, marchou e deixábaa soa; e santa Bríxida de Suecia quen continuamente se lamentaba da situación inaceptable na que se atopaba a curia romana.

A pesar da negativa do rei de Francia e dos cardeais franceses, o 16 de outubro de 1367 Urbano V entrou en Roma acompañado polo cardeal Gil Álvarez de Albornoz, quen desde 1353, actuando como legado papal en Italia, conseguira restablecer a soberanía papal sobre os Estados Pontificios. O papa foi recibido solemnemente polos dous emperadores Carlos IV de occidente e Xoán V Paleólogo de oriente.

### Política exterior

Urbano estableceuse no Vaticano, pobremente arrombado, que será en diante a residencia habitual dos papas; e deseguido comezou a despregar a súa actividade de reformador e reconstructor da cidade. Paulatinamente as cousas ían tomando novo aspecto. Roma volvía de novo a ser, en realidade, o centro do mundo, e de todas partes confluían a ela hóspedes ilustres.

En 1368 reconciliou a Santa Sé co Sacro Imperio Romano Xermánico. O emperador Carlos IV foi coroado en Roma; e en 1369 logrou tamén un achegamento do emperador bizantino Xoán V Paleólogo quen, buscando apoio contra os turcos que ameazaban Constantinopla, converteuse ao catolicismo o 18 de ouctubro nunha cerimonia de abxuración. Polo menos por un curto período de tempo a Igrexa mostrábase unida.

#### Expansión misioneira

As ordes mendicantes prestaron a Urbano unha axuda eficaz. Despois de establecer a xerarquía católica en Bulgaria, en Bosnia e Moldavia, o Papa enviou a Albania catro bispos franciscanos coa misión de percorrer o pequeno Estado e de aumentar o número de católicos. Durante seu mandato, vinte e cinco frades menores percorreron Valdaquia e Lituania; vinte e catro relixiosos da mesma Orde foron a Xeorxia. Pero a misión máis famosa de todas as do pontificado de Urbano V foi a enviada aos mongois, integrada así mesmo por relixiosos franciscanos. Urbano V pode ser considerado, pola labor misional promovida, como o mellor precursor da moderna época misional da Igrexa.

### Regreso a Aviñón

Unha sublevación popular en Viterbo producira no papa Urbano unha profunda impresión; á parte disto, nunca gozara de seguridade entre a movediza xente italiana; a nostalxia do seu país nativo foi apoderándose aos poucos do seu ánimo. En maio de 1370 fixo pública en Montefiascone a súa resolución de regresar a Aviñón.

En 1367 morreu Albornoz, o que supuxo o reinicio das sublevacións que o cardeal, durante o seu mandato como legado, suprimira. A perda do seu colaborador, unida á reanudación das hostilidades entre Francia e Inglaterra, inmersas na Guerra dos Cen Anos, tras un período de paz conseguido en 1360 co tratado de Bretigny, determinaron a Urbano V a retornar a Aviñón.

O 5 de setembro de 1370 Urbano abandonaba Roma tras unha estancia de case tres anos, e volvía fixar a sede pontificia en Aviñón. Morrería alí aos dous meses da súa chegada, o 19 de decembro de 1370, como llo prognosticou a monxa sueca Santa Bríxida. Primeiro foi enterrado na catedral de Aviñón e logo os seus restos foron trasladados á abadía de San Víctor segundo o seu desexo.

### Outras obras

Antiga tumba de Urbano V
Urbano V é considerado polos contemporáneos como home de gran piedade, fervente reformador e que tiña gran aprecio polo estudo, de feito, é considerado como o primeiro Papa humanista da historia da Igrexa. Durante o seu pontificado fundáronse as universidades de Cracovia, Orange e Viena ás que non dubidou en acoller baixo a súa protección; fortificouse e embeleceu a cidade de Aviñón e durante a súa estancia en Roma, deu outra cara á cidade, restaurando todas as basílicas e algunhas edificacións importantes nela.

Beatificación
-------------

Gregorio XI aproveitou a súa estancia na abadía de San Víctor para ordenar unha investigación sobre a "fama de santidade" do seu predecesor. Durante meses, os notarios papais redactaron miles de certificados que recollen as milagres atribuídas a Urbano V, traballo que se interrompe en 1379. Curiosamente o proceso ábrese novamente en 1390 polo antipapa de Aviñón, Clemente VII durante o tempo do gran cisma.

Logo da reunificación da Igrexa, o proceso de Urbano V, tivo que esperar case catro séculos para ser beatificado. Foi o papa Pío IX quen recoñeceu o seu culto o 10 de marzo de 1870.

A tumba de Urbano V foi destruída na época da revolución, non se sabe se os seus restos foron esparexidos ou escondidos, hoxe só pódense apreciar na parede do coro os restos das columnas e un pináculo roto, cunha serie de arcos en pedra.

As profecías de San Malaquías refírense a el coma *Gallus vicecomes* (Vizconde galo), facendo referencia ao título nobiliario, vizconde, e á súa orixe francesa.

Notas
-----

1. ↑  Richard P. McBrien, *Lives of the Popes*, (HarperCollins, 2000), 243.
2. ↑  "Xenealoxía da familia Grimoard" (en francés). Consultado o 25 de novembro do 2019.
3. 1 2 3  Chiron, Yves (2010). *Urbain V, le bienheureux* (en francés) (Via Romana ed.). pp. 35–38. ISBN 978-2-916727-65-3.
4. ↑  Buffière, Félix (1985). *Ce tant rude Gévaudan* (en francés). Société des lettres sciences et arts de la Lozère. pp. 771–773.
5. ↑  Samson, Maximilien; Schoell, Frédéric; Zach, Franz Xaver (1830). *Cours d'histoire des états européens* (en francés). Tome septiéme. París: A Pihan delaForest. p. 120. Consultado o 25 de novembro do 2019.
6. 1 2  Erba, Andrea Maria; Guiducci, Pier Luigi. *La Chiesa nella storia. Duemila anni di Cristianesimo* (en italiano). Roma: Ellidice. p. 303. ISBN 978-88-01-03810-1.
7. 1 2 3  Llorca, Bernardino; García Villoslada, Ricardo (1967). "Regreso de los papas a la ciudad eterna". *Historia de la Iglesia Católica*. vol. III Edad Nueva (2ª ed.). Madrid: BAC. pp. 160–181.
8. ↑  Hebert, Michel (1979). *Tarascon au xive siècle, histoire d'une communauté urbaine provençale* (en francés). Aix en Provence: Édisud. p. 291. ISBN 2-85744-033-2.
9. ↑  Diocèse d’Avignon, ed. (16 de xaneiro de 2008). "Bienheureux Urbain V" (en francés). Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2016. Consultado o 26 de novembro do 2019.
10. ↑  Bérenger, Joseph (1927). *Saint-Victor, secunda Roma*. *imprimerie marseillaise*.

Sucesión
--------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Étienne I de Chitry** |  **Abade de San Germán de Auxerre**1353-1361 | Sucesor:**Étienne II de Chitry** |
| Predecesor:**Étienne de Clapiers** |  **Abade de San Víctor de Marsella**1361-1364 | Sucesor:**Étienne Aubert le Jeune** |
| Predecesor:**Angelo III Orsini** |  **Abade de Montecassino(Abadía territorial)**1366-1369 | Sucesor:**Bartolomeu da Siena** |
| Predecesor:**Anglic de Grimoard** |  **Bispo de Aviñón(como administrador da diocese)**1366-1367 | Sucesor:**Filipe de Cabassolle** |
| Predecesor:**Inocencio VI** |  **Papa**28 de setembro de 1362-19 de decembro de 1370 | Sucesor:**Gregorio XI** |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Urbano V, papa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
Papas da Igrexa católica |
| --- |
| Dende o establecemento da Igrexa (30) | Pedro  ·  Lino  ·  Anacleto  ·  Clemente I  ·  Evaristo  ·  Alexandre I  ·  Sisto I  ·  Telesforo  ·  Hixinio  ·  Pío I  ·  Aniceto  ·  Sotero  ·  Eutelo  ·  Vítor I  ·  Ceferino  ·  Calisto I  ·  Urbano I  ·  Ponciano  ·  Antero  ·  Fabián  ·  Cornelio  ·  Lucio I  ·  Estevo I  ·  Sisto II  ·  Dionisio  ·  Fiz  ·  Eutiquiano  ·  Caio  ·  Marcelino  ·  Marcelo  ·  Eusebio  ·  Melquíades |  |
| Dende o Edicto de Milán (313) | Silvestre I  ·  Marcos  ·  Xulio I  ·  Liberio  ·  Dámaso I  ·  Siricio  ·  Anastasio I  ·  Inocencio I  ·  Zósimo  ·  Bonifacio I  ·  Celestino I  ·  Sisto III  ·  León I  ·  Hilario  ·  Simplicio  ·  Fiz II  ·  Xelasio I  ·  Anastasio II  ·  Símaco  ·  Hormisdas  ·  Xoán I  ·  Fiz III ·  Bonifacio  ·  Xoán II  ·  Agapito I  ·  Silverio  ·  Vixilio  ·  Paio I  ·  Xoán III  ·  Bieito I  ·  Paio II  ·  Gregorio I  ·  Sabiniano  ·  Bonifacio III  ·  Bonifacio IV  ·  Adeodato I  ·  Bonifacio V  ·  Honorio I  ·  Severino  ·  Xoán IV  ·  Teodoro I  ·  Martiño I  ·  Uxío I  ·  Vitaliano  ·  Adeodato II  ·  Dono  ·  Agatón  ·  León II  ·  Bieito II ·  Xoán V  ·  Conon  ·  Serxio I  ·  Xoán VI  ·  Xoán VII  ·  Sisinio  ·  Constantino  ·  Gregorio II  ·  Gregorio III  ·  Zacarías  ·  Estevo (II)  ·  Estevo II |
| Dende a doazón de Pipino (756) | Paulo  ·  Estevo III  ·  Hadrián I  ·  León III  ·  Estevo IV  ·  Pascual I  ·  Uxío II  ·  Valentino  ·  Gregorio IV  ·  Serxio II  ·  León IV  ·  Bieito III  ·  Nicolao I  ·  Hadrián II  ·  Xoán VIII  ·  Mariño I  ·  Hadrián III  ·  Estevo V  ·  Formoso  ·  Bonifacio VI  ·  Estevo VI  ·  Romano  ·  Teodoro II  ·  Xoán IX  ·  Bieito IV  ·  León V  ·  Serxio III  ·  Anastasio III  ·  Lando  ·  Xoán X  ·  León VI  ·  Estevo VII  ·  Xoán XI  ·  León VII  ·  Estevo VIII  ·  Mariño II  ·  Agapito II  ·  Xoán XII  ·  León VIII  ·  Bieito V  ·  Xoán XIII  ·  Bieito VI  ·  Bieito VII  ·  Xoán XIV  ·  Xoán XV  ·  Gregorio V  ·  Silvestre II  ·  Xoán XVII  ·  Xoán XVIII  ·  Serxio IV  ·  Bieito VIII  ·  Xoán XIX, papa  ·  Bieito IX  ·  Silvestre III  ·  Bieito IX  ·  Gregorio VI  ·  Clemente II  ·  Bieito IX  ·  Dámaso II  ·  León IX |
| Dende o Gran Cisma (1054) | Vítor II  ·  Estevo IX  ·  Nicolao II  ·  Alexandre II  ·  Gregorio VII  ·  Vítor III  ·  Urbano II  ·  Pascual II  ·  Xelasio II  ·  Calisto II  ·  Honorio II  ·  Inocencio II  ·  Celestino II  ·  Lucio II  ·  Uxío III  ·  Anastasio IV  ·  Hadrián IV  ·  Alexandre III  ·  Lucio III  ·  Urbano III  ·  Gregorio VIII  ·  Clemente III  ·  Celestino III  ·  Inocencio III  ·  Honorio III  ·  Gregorio IX  ·  Celestino IV  ·  Inocencio IV  ·  Alexandre IV  ·  Urbano IV  ·  Clemente IV  ·  Gregorio X  ·  Inocencio V  ·  Hadrián V  ·  Xoán XXI  ·  Nicolao III  ·  Martiño IV  ·  Honorio IV  ·  Nicolao IV  ·  Celestino V  ·  Bonifacio VIII  ·  Bieito XI  ·  Clemente V  ·  Xoán XXII  ·  Bieito XII  ·  Clemente VI  ·  Inocencio VI  ·  Urbano V  ·  Gregorio XI  ·  Urbano VI  ·  Bonifacio IX  ·  Inocencio VII  ·  Gregorio XII  ·  Martiño V  ·  Uxío IV  ·  Nicolao V  ·  Calisto III  ·  Pío II  ·  Paulo II  ·  Sisto IV  ·  Inocencio VIII  ·  Alexandre VI  ·  Pío III  ·  Xulio II  ·  León X  ·  Hadrián VI  ·  Clemente VII  ·  Paulo III  ·  Xulio III  ·  Marcelo II  ·  Paulo IV |
| Dende a Contrarreforma católica (1560) | Pío IV  ·  Pío V  ·  Gregorio XIII  ·  Sisto V  ·  Urbano VII  ·  Gregorio XIV  ·  Inocencio IX  ·  Clemente VIII  ·  León XI  ·  Paulo V  ·  Gregorio XV  ·  Urbano VIII  ·  Inocencio X  ·  Alexandre VII  ·  Clemente IX  ·  Clemente X  ·  Inocencio XI  ·  Alexandre VIII  ·  Inocencio XII  ·  Clemente XI  ·  Inocencio XIII  ·  Bieito XIII  ·  Clemente XII  ·  Bieito XIV  ·  Clemente XIII  ·  Clemente XIV  ·  Pío VI  ·  Pío VII  ·  León XII  ·  Pío VIII  ·  Gregorio XVI  ·  Pío IX  ·  León XIII  ·  Pío X  ·  Bieito XV  ·  Pío XI  ·  Pío XII |
| Dende o Concilio Vaticano Segundo | Xoán XXIII  ·  Paulo VI  ·  Xoán Paulo I  ·  Xoán Paulo II  ·  Bieito XVI  ·  Francisco |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133046
* WorldCat
* VIAF: 61553322
* BAV: ADV11470953
* BMT: 84164
* BNE: XX1665117
* BNF: 11927353c
* CANTIC: a19578246
* Catholic-Hierarchy: grimoard
* CERL: cnp00400773
* CiNii: DA06078667
* DeutscheBio: 118803514
* EBID: ID
* FAST: 121271
* GEC: 0068571
* GND: 118803514
* ICCU: CFIV038628
* ISNI: 0000000121355888
* LCCN: n83215563
* NKC: mzk2010609814
* NNDB: 000095004
* NTA: 072711345
* OL: OL5572757A
* SUDOC: 027172740
* ULAN: 500275699
* WikiTree: Grimoard-1

 |