recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Mariño.

**Manuel Mariño Méndez**, nado en Fiolledo (Salvaterra de Miño) cara a 1882 e finado na mesma parroquia o 15 de febreiro de 1967, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Dirixente agrario, creu en 1913 a Sociedade Agraria de Fiolledo, Oleiros e Salvaterra coa axuda dos emigrados na Arxentina. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Salvaterra de Miño e elixido primeiro tenente de alcalde o 24 de marzo de 1924 na corporación que presidiu Francisco Piñeiro Groba. Foi delegado en Salvaterra da Unión Progresista de Salvaterra de Miño en Buenos Aires. Na Segunda República foi alcalde de Salvaterra de Miño entre 1931 e 1934. Foi o artífice do ingreso na UGT das sete sociedades agrarias que compuñan a Federación Municipal Agraria de Salvaterra en xaneiro de 1933. Afiliouse a Izquierda Republicana e foi reposto como alcalde en febreiro de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse na parroquia de Leirado e despois fuxiu a Portugal. Estivo detido en Monção durante uns meses, e despois pasou a un penal en Lisboa do que conseguiu saír grazas á axuda do embaixador español. Pasou á zona leal e uniuse ao exército republicano. Recibiu axudas dende Buenos Aires. En 1939 estaba refuxiado en Francia e obtivo o permiso necesario para ingresar na Arxentina, a onde chegou ese ano, grazas á intervención de Manuel Puente González. Nese mesmo ano recibiu unha homenaxe da Sociedad Unión Progresista del Distrito de Salvatiera. Retornou a Salvaterra en 1949. Viviu en Fiolledo até o seu falecemento aos 85 anos de idade.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Salvaterra de Miño** 1931 - 1934 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Salvaterra de Miño** 1936 | Sucesor:**Victoriano Alonso Parada** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Candeira Mosquera, Francisco (1999). *O Condado na IIª República (1931-1939)*. Ponteareas: Egasur. ISBN 84-930739-0-3.

### Ligazóns externas

* Repertorio biobibliográfico do exilio galego: Unha primeira achega
* El alcalde que calmó a las masas en el 36
* Lazoiro homenaxeará ao alcalde republicano Manuel Mariño nunha exposición adicada á memoria histórica
* 

* Manuel Mariño Méndez na páxina web *Nomes e Voces*.
Os **letingos** foron unha dinastía que reinou sobre os longobardos dende mediados do século V até o ano 547 aproximadamente, con sete reis.

Traxectoria
-----------

Os letingos tomaron o nome do seu fundador, Lethuoc ou Leti, e foron a primeira dinastía real longobarda; antes da súa afirmación os soberanos, segundo un costume xermánico e máis amplamente indoeuropeo, eran elixidos na asemblea do pobo en armas. O paso do trono de Lethuoc ao fillo Hilduoc representou un decisivo paso cara á estabilidade e a institucionalización da monarquía longobarda.

Baixo os soberanos da dinastía tivo lugar o treito final da grande migración que, entre o inicio da era cristiá e a primeira metade do século VI, conduciu os longobardos da patria ancestral (Escandinavia meridional) á Europa central, a través do curso medio do Danubio. A fase final deste proceso, guiado por soberanos como Tatto e Wacho, coincide cun decisivo aumento do poder dos longobardos, convertidos nunha potencia europea que trataba de igual a igual con francos, ostrogodos e bizantinos.

A sucesión entre os letingos era por regra de pais a fillos, pero tolerábanse a miúdo usurpacións: coa do 510 Wacho sucedeu ao seu tío Tatto, conservando porén o trono na familia; coa do 547, en cambio, convértese en rei un membro da liñaxe dos Gausos, Audoíno. O cambio non foi a través dun rexicidio (semella que o último dos letingos, Valtari, morreu aínda xove por causas naturais), senón por unha especie de paso do relevo cara aquel que ata a subida ao trono de Valtari, menor de idade, exercitara a rexencia.

A entronización de Audoíno lese os dereitos doutros membros dos letingos, aínda vivos, pero non impediu ao novo soberano impoñer unha nova dinastía. O "sangue" e o "carisma" dos letingos, con forte ascendencia sobre os longobardos, tería de todos xeitos volto ao trono, cando o pobo xa estaría establecido en Italia: a raíña Teodelinda, que no 589 caso co rei Autario, era de feito filla do duque de Baviera Garibaldo e de Waldrada, filla á súa vez do rei Wacho. A dinastía bávara, con orixe no irmán de Teodelinda (Gundoaldo duque de Asti) e que reinou durante gran parte do século VII, recibiu deste modo a herdanza dos letingos.

Soberanos
---------

Os sete soberanos dos Letingos foron:

* Lethuoc: século V.
* Hilduoc: segunda metade do século V.
* Goduoc: segunda metade do século V.
* Claffo: fin do século V.
* Tatto: circa 500 - circa 510.
* Wacho: 510 - 540.
* Valtari: 540 - 547 .

Fontes
------

* Jörg Jarnut, *Storia dei Longobardi* (Torino, Einaudi 2002)
* Sergio Rovagnati, *I Longobardi* (Milán, Xenia 2003)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Longobardos.
Monografía.
Unha **monografia** (do grego clásico, *"un escritor"* ou *"escrito único"*) é unha disertación (en sentido *lato*) sobre un punto particular dunha ciencia, dunha arte, dunha localidade, sobre un mesmo asunto ou sobre asuntos relacionados. Comumente escrito só por unha persoa. É o principal tipo de texto científico. É un traballo académico que presenta o resultado de investigación pouco complexa e sobre un tema único e ben delimitado.

Consideracións xerais
---------------------

Raramente a monografía é elaborada con base en pescuda orixinal ou presenta resultado de estudo experimental; normalmente é un estudo recapitulativo, de base bibliográfica. Visa xeralmente á obtención do título de bacharelato ou especialista, sendo usada aínda como traballo de conclusión dalgunha disciplina regular.

En xeral, rolda as 30 á 35 páxinas, variando pouco ese número. É o traballo final dos cursos de graduación, elaborado despois de ter cursados os respectivos créditos e feita a pescuda correspondente; é desenvolvida, nalgúns casos, baixo a asistencia dun orientador académico. Raramente ten defensa pública.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193495
* AAT: 300060417
* GND: 4454906-4
* JSTOR: r6r65r65r6
* NKC: fd132842

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D016467

 |
**Manuel María Huagón Hurtado de Corcuera**, finado o 17 de marzo de 1882, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Foi elixido deputado a Cortes por Baleares en 1858, volveu ser elixido deputado polo distrito de Igualada en 1863 e 1864, en 1865 foi elixido polo distrito de Manresa. No Sexenio Democrático foi elixido senador pola provincia das Illas Baleares (1872). Trasladouse a Galicia e o 12 de marzo de 1875 foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra. Na Restauración foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1877 e foi reelixido en 1879. Foi director do Tesouro (1863).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Benito María de Oca** |  **Presidente da Deputación de Pontevedra** 1875 - 1877 | Sucesor:**Evaristo Pérez de Castro Brito** |

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Ilustración Cantábrica*, 28-3-1882, p. 11.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine.
* Ficha no Senado
**Leticia Costas-Moreira**, nada en Pontevedra o 22 de marzo de 1990, é unha ex tenista galega.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar con cinco anos no Club de Tenis Pontevedra, ao tempo que practicaba ballet. Aos 14 anos a Real Federación Española de Tenis levouna ao Centro de Alto Rendemento de Sant Cugat del Vallès. Competía no circuíto de tenis feminino ITF, e estaba adestrada por Alejo Mancisidor.

O 11 de xullo de 2011 conseguiu o seu posto máis alto na clasificación WTA individual co número 179, conseguindo tamén a mellor marca en dobres co posto número 200. Desde finais dese ano arrastrou problemas físicos, descendendo ao posto 420 en xuño de 2013. Nese mes, tras caer derrotada contra Margalita Chakhnashvili no ITF de Civitavecchia, decidiu deixar o tenis.

Notas
-----

1. ↑  "Leticia Costas cuelga la raqueta al no poder costear su carrera". *MARCA* (en castelán). Consultado o 2021-02-10.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Leticia Costas na páxina da Federación Internacional de Tenis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323893
* ITF: 100048392
* WTA: 312539

 |
**Manuel Martínez Blanco**, nado no Barco de Valdeorras e finado en Poznań en 1945, foi un delineante, político e militar galego.

Traxectoria
-----------

Do barrio de San Roque do Barco de Valdeorras. Delineante de profesión e militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte canda Manuel Blanco Pascual. Fuxiu cara Asturias, loitou na fronte asturiana e chegou a comandante e oficial do Estado Maior do V Corpo de Exército republicano mandado por Enrique Líster. Despois de rematar a guerra pasou por varios campos de concentración franceses e acabou exiliándose en Rusia. Alí traballou na fábrica de automóbiles de Nizhny Novgorod e participou na segunda guerra mundial integrado no corpo de Enxeñeiros do Exército Vermello. Morreu nunha acción de guerra durante a toma da cidade de Poznań na primavera de 1945. Foi declarado "Heroe da Unión Soviética" e condecorado coa "Orde da Bandeira Vermella".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García Yáñez, Félix (2005). *O Barco e a Terra de Valdeorras durante a II República e o Franquismo (1931-1977)*. Vigo: A Nosa Terra. p. 72. ISBN 84-96403-13-0.
Os **leucocitos** ou **glóbulos brancos** son un conxunto heteroxéneo de células sanguíneas que actúan como efectores celulares da resposta inmune. Interveñen na defensa do organismo contra substancias estrañas ou axentes infecciosos (antíxenos). Orixínanse na medula ósea e no tecido linfático.

Os leucocitos son células móbiles que se atopan no sangue transitoriamente. Forman a fracción celular dos elementos figurados do sangue. A diferenza dos eritrocitos (ou glóbulos vermellos), non conteñen pigmento, polo que se coñecen como *glóbulos brancos*.

Son células con núcleo, mitocondrias e outros orgánulos celulares. Son capaces de se mover libremente mediante pseudópodos. O seu tamaño oscila entre os 8 e 20 microns. O seu tempo de vida varía dende algunhas horas, meses e ata anos. Estas células poden saír dos vasos sanguíneos a través dun mecanismo chamado diapédese (prolongan o seu contido citoplasmático), o que lles permite desprazarse fóra do vaso sanguíneo e poder ter contacto cos tecidos do interior do corpo.

Clasificación
-------------

Segundo a forma do núcleo clasifícanse en:

* **Polimorfonucleares**: o seu núcleo adoita estar lobulado (xeralmente en tres segmentos).
* **Monomorfonucleares**: presentan un núcleo compacto e individualizado.

A observación a través do microscopio permitiu clasificalos segundo as súas características en:

* **Granulocitos**: presentan gránulos no citoplasma, con núcleo arredondado e lobulado, formados nas células nai da medula ósea: eosinófilos, basófilos e neutrófilos.

* Neutrófilo
* Eosinófilo
* Basófilo.

* **Agranulocitos**: non presentan gránulos no seu citoplasma: linfocitos, monocitos e macrófagos. No caso dos linfocitos, algúns subtipos poden presentar granulacións.

* Linfocito

A pesar destas clasificacións e diferenzas entre os leucocitos, todos se relacionan cos mecanismos defensivos do organismo.

Notas
-----

1. ↑  Adóitaselles chamar de xeito incorrecto *mononucleares*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Leucocitose
* Leucopenia
* Leucemia

### Ligazóns externas

* Sangue, células do sangue e coagulación *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42395
* BNCF: 12790
* BNF: 11979782k
* BRE: 2137755
* EBID: ID
* GND: 4074195-3
* JSTOR: leukocytes
* LCCN: sh85076269
* MAG: 2778488018
* NDL: 00562841
* PSH: 13853

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 62852
* MeSH: D007962
* MeSH: A11.118.637
* NCIt: C12529
* UMLS: C0023516

 |
**Marcial Lores García**, nado na Coruña en 1870 e finado na mesma cidade o 4 de xullo de 1931, foi un tipógrafo, xornalista e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Tipógrafo de profesión, integrouse no grupo "Ni Dios ni Amo" e foi editor da segunda época de *El Corsario*. Fundou con José Sanjurjo Rodríguez a Sociedad Cooperativa de Obreros en 1897 para producir pan a baixo prezo. En 1903 presidiu a Asociación Tipografica e o Centro de Estudios Sociales Germinal. En 1904 encabezou La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento e en 1906 foi un dos representantes obreiros que asinou coa patronal o primeiro convenio colectivo da Coruña. En 1907 foi a Cuba para unha xira de propaganda, pero foi devolto case que de inmediato. Colaborou en *La Emancipación*, *Germinal*, *La Acción* e *Natura*. Escribiu dous ensaios: *Consecuencias del Estado* (1896) e *Creencia y Ciencia* (1905).

Casou con Antolina Taboada e foi pai de Julio Lores Taboada.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-7-1931, p. 4, 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 161–162. ISBN 84-87783-79-1.
**Lee Joseph "Bru" Archambault**, nado en Oak Park, Illinois, o 25 de agosto de 1960, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-119 e STS-117.

Traxectoria
-----------

Archambault graduouse en enxeñaría astronáutica e aeronáutica pola Universidade de Illinois-Urbana en 1982 e é máster na mesma materia pola mesma institución en 1984.

Foi seleccionado como candidato a astronauta pola NASA en xuño de 1998, completando o seu adestramento en xuño de 1999 e participando nas misións STS-117 e STS-119. Pasou un total de 26,65 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2022). "Archambault, Lee Joseph 'Bru'" (en inglés). Consultado o 1 de agosto de 2022.
2. 1 2 3  NASA, ed. (marzo de 2013). "LEE J. ARCHAMBAULT (COLONEL, USAF, RET.) NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 1 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lee Archambault Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-119
* STS-117
**Marcial Souto Tizón**, nado na Coruña en 1947, é un escritor, tradutor e director de revistas e coleccións literarias galego. Traballou na Arxentina, España e o Uruguai.

Traxectoria
-----------

En 1969, mentres vivía no Uruguai, foi recomendado polo humorista gráfico Pancho Graells para dirixir a colección literaria xuvenil Literatura Diferente, da editorial Tierra Nueva. O primeiro libro que editou foi *La ciudad* de Mario Levrero, ao que lle presentara o propio Graells.

Na década de 1970 viviu en Buenos Aires con Jaime Poniachik. En 1975 propuxéronlle a Andrés Cascioli a creación dunha revista de contos e artigos, pero o proxecto non saíu adiante por mor do rodrigazo. Entre outubro de 1976 e marzo de 1977 encargouse de *La revista de ciencia ficción y fantasía*, da que se editaron tres números. En 1977 fundou Ediciones Entropía, pero só editou dous libros e un número da revista homónima. En 1979 intentou retomar o proxecto xunto a Andrés Cascioli. Despois de dous números como suplemento da revista *Humor Registrado*, fixéronse catro números de *El Péndulo*, que deixou de ser editada polos altos custos de produción. A revista apareceu de novo en dúas épocas na década de 1980, grazas ao éxito comercial de Ediciones de la Urraca con Humor. Saíron quince números máis, e dúas revista-libro xa na década de 1990. Entre as dúas épocas de *El Péndulo* editou unha nova versión da revista *Minotauro*, cun perfil comercial máis baixo, ao distribuírse en librerías en vez de en quioscos.

O seu primeiro libro foi *Para bajar a un pozo de estrellas* (Editorial Sudamericana, 1983). En 1985 compilou unha antoloxía para a editorial Eudeba, *La ciencia ficción en la Argentina*. En 1988 seleccionou material para coleccións de Punto sur editores, onde publicou novamente a Levrero e o seu segundo libro de relatos, *Trama de pesadillas*.

Actualmente vive en España, onde dirixiu a colección Mundos Imaginarios de Plaza y Janés.

Iniciouse como tradutor ao publicar a autores estranxeiros..

Notas
-----

1. ↑  "Una modesta aventura"[*Ligazón morta*], artigo en *El País*, 11 de agosto de 2006 *(en castelán)*.
2. ↑  Entrevista a Mario Levrero Arquivado 08 de setembro de 2010 en Wayback Machine. en *La idea fija* *(en castelán)*.
3. ↑  Marcial Souto en Enciclopedia Axxon *(en castelán)*.
4. ↑  Traducións Arquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine. de Tercera fundación *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3390825
* WorldCat
* VIAF: 60467591
* BNE: XX866717
* BNF: 16509924h
* ISNI: 0000 0001 1935 1140
* LCCN: n83214528
* SUDOC: 192395718

 |
Lavinia 
**Lavinia** é filla do rei Latino e de Amata. Estaba prometida con Turno antes da chegada de Eneas ó Lacio, pero o seu pai deuna en matrimonio ó troiano. No seu honor Eneas chama Lavinio a cidade fundada por el. Segundo unha tradición, da súa unión con Eneas naceu Ascanio, pero na Eneida, Ascanio é só o seu fillastro, xa maior cando Eneas chega ó Lacio. A Eneida non menciona ningún fillo de Lavinia e Eneas, pero os mitógrafos contan que, despois da morte deste, Lavinia deu a luz un fillo póstumo do heroe, chamado Silvio. Ascanio cedeu entón a cidade de Lavinio ó seu medio irmán, e partiu a fundar a de Alba, pero ao morrer sen fillos, deu o trono a Silvio. A tradición breve da fundación de Roma -a que suprime os reinados entre Eneas e Rómulo– presenta a Lavinia como a nai de Emilia, quen tivo un fillo de Marte: Rómulo. Finalmente, unha lenda da inspiración puramente grega conta que Lavinia era filla do sacerdote Anio, que seguira a Eneas como profetisa na viaxe a occidente e morreu no lugar onde o heroe fundou a cidade de Lavinia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1137364
* WorldCat
* VIAF: 100490276
* BNF: 16262663m
* EBID: ID
* GEC: 0036707
* GND: 139193243
* MAG: 2781091120
* SUDOC: 241556708

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Lobo (homónimos).
Arcada cega na Saint Chapelle, París, Ilustração de Viollet-le-Duc, 1856. Quadrilóbulo inscrito nun arco quebrado, intradorso trilobado.
En arquitectura o termo **lobo** fai referencia a un elemento decorativo formado por un segmento de círculo que se multiplica formando un conxunto ornamental. Estes conxuntos poden ser de 3 arcos (*Trilobo*), 4 arcos (*Cuadrilobo* ou *Cuadrifolio*), ou tamén polilobados cando presentan máis de 4 arcos de círculo. 

Quadrilobo con motivo escultórico, Igrexa La Chaise-Dieu, Francia
A utilización deste elemento en forma de trevo é variada podendo aparecer inscrito nunha circunferencia en óculos propios da arquitectura románica, en rectángulos ou outras formas poligonais. Na arquitectura gótica o seu uso multiplícase e evolucionan utilizándose lóbulos en decoracións con trazaría, revestindo as catedrais, aplicados a gabletes, nos intradorso de arcos, vitrais etc. Tamén no portugués estilo manuelino obsérvase unha ampla aplicación de lobos con 4 follas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* CALADO, Margarida, PAIS DA SILVA, Jorge Henrique, *Dicionário de Termos da Arte e Arquitectura*, Editorial Presença, Lisboa, 2005, ISBN 20130007
* KOEPF, Hans; BINDING, Günther (Überarbeitung), *Bildwörterbuch der Architektur*, Alfred Kröner Verlag, Stuttgart, 1999, ISBN 3-520-19403-1

| * v
* c
* e
Elementos da arquitectura eclesiástica |
| --- |
| Áreas | Ábsida  ·  Absidiola  ·  Adro  ·  Claustro  ·  Coro  ·  Cruceiro  ·  Deambulatorio  ·  Nártice  ·  Nave  ·  Presbiterio  ·  Sancristía  ·  Transepto |
| Exterior | Arcobotante  ·  Arquitrabe  ·  Arquivolta  ·  Cabeceira  ·  Campanario  ·  Canzorro  ·  Chapitel  ·  Contraforte  ·  Espadana  ·  Fachada  ·  Gárgola  ·  Nicho  ·  Parteluz  ·  Pináculo  ·  Portada  ·  Porta  ·  Tiburio  ·  Tímpano  ·  Xamba |
| Interior | Altar  ·  Arcada  ·  Bóveda  ·  Capitel  ·  Ciborio  ·  Columna  ·  Coxía  ·  Cuncha  ·  Cúpula  ·  Galería  ·  Hemiciclo  ·  Imaxinaría  ·  Mosaico  ·  Pavimento  ·  Piar  ·  Retablo  ·  Rosetón  ·  Tribuna  ·  Triforio  ·  Vidreira |
| Outros | Arco  ·  Baixorrelevo  ·  Cogullo  ·  Florón  ·  Gablete  ·  Lobo  ·  Tramo  ·  Trazaría |
**Marco Antistio Labeón**, nado no -43 e finado no 10 ou 11, foi un xurista romano contemporáneo de Augusto, discípulo de Gaio Trebacio Testa e fundador da escola proculeiana, antes que o seu rival Capitón, quen o considera *legum atque morum populi romani iurisque civiles adprime doctior*.

Traxectoria
-----------

Labeón é, en efecto, o xurista máis insigne dos primeiros anos do Principado; con el iníciase a etapa clásica central, ou de apoxeo, do Dereito romano. O seu pai (Pacuvio Labeón), xurista tamén, fora un fervoroso republicano, amigo de Bruto, e un dos primeiros en se conxurar contra Xulio César, morrendo pola súa propia man trala derrota de Filipos. Labeón permaneceu fiel ao ideal republicano herdado do seu pai; por esta razón, apenas ascendeu no *cursus honorum*: o ano 18 formou parte da comisión encargada por Augusto de facer unha nova lista de senadores (*lectio senatus*); obtivo a pretura, pero rexeitou o consulado que lle ofreceu Augusto, dedicándose de maneira total á súa vocación de xurista.

Escritor fecundo e orixinal, versado en gramática, literatura, filosofía e dialéctica, Labeón deixou unha obra inmensa, en máis de 400 libros, dos que se conservan referencias a través doutros xuristas (Ulpiano, Paulo, Xuliano), que citaban as súas opinións, o que permite apreciar a autoridade e o influxo das súas obras na xurisprudencia posterior.

Obras
-----

* *Libri de iure pontificio*.
* *Responsa*.
* *Epistulae*.
* *Pithana*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* A. FERNÁNDEZ BARREIRO. Marco Antistio Labeón
* A. PERNICE, Labeo, I, Halle 1873, 7 ss.
* P. DE FRANCISCI, Storia del Diritto romano, Milán 1944, 417 ss.
* W. KUNKEL, Herkunft und soziale Stellung der römischen Juristen, Weimar 1952, 32 ss.
* L. WENGER, Die Quellen des römischen Rechts, Viena 1953, 496 ss.
* A. GUARINO, Labeone giurista meridionale, «Labeo» I, Nápoles 1955, 49 ss.
* V. ARANGIO-RUIZ, Storia del Diritto romano, Nápoles 1957, 278 ss. ; 293.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q436034
* WorldCat
* VIAF: 97149066524765601209
* BIBSYS: 14031318
* BNE: XX991406
* CERL: cnp00588457
* DeutscheBio: 118778315
* EBID: ID
* FAST: 1829651
* GND: 118778315
* ISNI: 0000 0003 9007 7636
* LCCN: n86113064
* NKC: mub20231183957
* NTA: 070118116
* SUDOC: 08434704X
* Treccani: marco-antistio-labeone

 |
| *Lavanify miolaka*Rango fósil: Cretáceo superior (Maastrichtià?) |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Extinto (fósil) |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Orde: | Gondwanatheria |
| Familia: | Sudamericidae |
| Xénero: | ***Lavanify*** |
| Especie: | ***L. miolaka*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Lavanify miolaka'**Krause *et al*. 1997 |

***Lavanify miolaka*** é un mamífero gondwanaterio do Cretáceo superior (posiblemente do Maastrichtiano, hai entre 70,6 e 65,5 millóns de anos) de Madagascar. Este animal foi descrito a partir de dous dentes illados, un dos cales danado. Os dentes foron atopados entre 1995 e 1996 e descritos nun artigo publicado no ano 1997 en *Nature*. *Lavanify* forma parte da familia dos Sudamericidae, dentro da orde dos gondwanateris, e os seus parentes máis achegados son o bharatteri da India e o gondwanateri *Sudamerica* do continente suramericano. Os gondwanaterios alimentábanse probablemente de material vexetal duro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1890175
* MAG: 2775999592

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 4528427
* Fossilworks: 57603
* GBIF: 4968775

 |
**Nikola Milinković** (en serbio: ***Никола Милинковић***), nado en Sanski Most o 19 de marzo de 1968, é un ex futbolista serbio que xogaba como centrocampista.

Traxectoria
-----------

Naceu en Sanski Most, na entón República Socialista de Bosnia e Hercegovina, dentro de Iugoslavia, e comezou a xogar ao fútbol no Radnički Zdena. Xusto antes de comezar a guerra de Bosnia trasladouse a Serbia e alí xogou dous anos no FK Bečej, antes de se mudar a España. 

En 1993 fichou polo Lleida, co que debutou na Primeira División na terceira xornada da tempada 1993/94 contra o Rayo Vallecano. Marcou o seu primeiro gol en España na seguinte xornada, contra o Logroñés nas Gaunas, onde bateu ao gardameta Julen Lopetegui. Disputou un total de 31 partidos esa tempada, 26 deles de liga e 5 de Copa do Rei, e marcou seis goles, pero o equipo acabou descendendo. Xogou unha tempada máis co club catalán na Segunda División, disputando a promoción de ascenso, e a continuación fichou polo Almería, tamén de Segunda. Xogou unha tempada no club andaluz, onde foi o máximo goleador do equipo con 12 tantos. 

En 1996 fixo a súa primeira incursión no fútbol portugués, fichando polo Chaves, que militaba na Primeira Liga. Disputou 39 partidos de liga nunha tempada e media co club portugués, anotando 8 goles. En decembro de 1997 chegou a Galicia, onde fichou polo Ourense, adestrado por Luis Rodríguez Vaz. No equipo ourensán fíxose coa titularidade no que restaba de tempada e logrou o obxectivo da permanencia. Na tempada 1998/99 contou con poucos minutos e deixou o equipo antes do remate da campaña. Regresou a Portugal e xogou dúas tempadas e media co Alverca na máxima categoría. 

En 2001 trasladouse a Austria, onde xogou no Grazer AK, co que gañou a Bundesliga austríaca e dúas Copas de Austria, e no ASK Schwadorf, antes de regresar en 2005 a Serbia para militar no Radnički Niš. Retirouse no USV Markt Hartmannsdorf austríaco en 2006.

Vida persoal
------------

Casou coa xogadora profesional de baloncesto Milana Savić e é pai dos futbolistas Sergej Milinković-Savić e Vanja Milinković-Savić e da xogadora de baloncesto Jana Milinković-Savić.

Palmarés
--------

**Grazer AK**

* **Bundesliga austríaca (1):** 2003/04
* **Copa de Austria (2):** 2001/02, 2003/04.
* **Supercopa de Austria (1):** 2002.

Notas
-----

1. ↑  "Estatísticas". *ForaDeJogo* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 05 de novembro de 2020. Consultado o 29 de outubro de 2021.
2. ↑  "Estatísticas de Milinković en Austria". *Asociación Austríaca de Fútbol* (en alemán). Consultado o 29 de outubro de 2021.
3. ↑  "Vanja Milinković-Savić za "Sport": Da sam ostao napadač danas bih bio u Realu!" (en bosníaco). 1 de xaneiro de 2015. Consultado o 29 de outubro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en WorldFootball.net *(en inglés)*.
* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.
* Datos do xogador en Transfermarkt *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7035594
* BDFutbol: 2090
* ForaDeJogo: 196803190001
* Thefinalball: 20251
* Transfermarkt: 5002
* Worldfootball: nikola-milinkovic

 |
Radiografía dunha cabeza anos despois dun traumatismo cranioencefálico, amosando un espazo baleiro onde ocorreu o dano, sinalado cunha frecha.
Unha **lesión cerebral** ou **dano cerebral** implica a destrución ou dexeneración de células cerebrais. As lesións cerebrais poden darse por mor de diversos factores internos e externos. O tipo de lesión máis común co que se sofre un maior número de lesións é o traumatismo cranioencefálico (TCE) seguido dun trauma físico ou traumatismo cranial xerado por un axente externo. O termo dano cerebral adquirido (DCA) utilízase adecuadamente neste ámbito para diferenciar as lesións cerebrais que se dan despois do parto, daquelas relacionadas con algunha doenza xenética ou algunha doenza conxénita.

En xeral, cando falamos de dano cerebral referímonos a unha afectación pronunciada producida por un traumatismo, mentres que cando falamos de neurotoxicidade referímonos normalmente a unha afectación neuronal inducida quimicamente.

Signos e síntomas
-----------------

As lesións cerebrais adoitan dar lugar a deficiencias ou discapacidades que poden variar moito en intensidade. En caso de lesións cerebrais graves, a probabilidade de sufrir unha discapacidade en certas áreas é maior, isto inclúe deficiencias neurocognitivas, delirios (para ser específicos, delirios monotemáticos), trastornos da fala e do movemento, e atraso mentais. Tamén poden darse trastornos de personalidade. Os casos máis graves terminan en coma ou mesmo en estado vexetativo persistente. Inclusive un incidente leve pode ter asociadas consecuencias de longa duración ou pode causar síntomas que se manifesten anos máis tarde.

Notas
-----

1. ↑  "Headway Brain Injury Services and Support" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de xullo de 2016. Consultado o 30 de abril de 2017.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sam Kean (2015). *The Tale of the Dueling Neurosurgeons: The History of the Human Brain as Revealed by True Stories of Trauma, Madness, and Recovery*. Back Bay Books. ISBN 978-0316182355.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q720026
* JSTOR: brain-damage
* MAG: 2781458332

 |
Interpretación do retrato de Marciano, a partir dos bustos das súas moedas.
**Flavius Marcianus Augustus** (Flavius Marcianus Augustus, en latín), máis coñecido como **Marciano** (c. 390 - xuño de 457) Emperador de Oriente, tamén chamado Imperio bizantino, desde o 450 ata a súa morte en 457.

Marciano naceu en Tracia ou Iliria. Os seus primeiros anos serviu como soldado anónimo, para posteriormente poñerse ao mando de Ardaburio e Aspar e tomar parte nas guerras contra os persas e vándalos. Marciano foi tomado prisioneiro polos vándalos nunha batalla preto de Regius en 431, foi levado ante o rei vándalo Xenserico, e liberado baixo o xuramento de nunca alzar armas contra os vándalos.

A través da influencia dos xenerais Aspar e Zenón, foi nomeado capitán da garda, e posteriormente tribuno e senador. Á morte de Teodosio II foi escollido para sucedelo por estes dous xenerais e pola irmá de Teodosio, Pulqueria, coa que casou.

Marciano realizou o último pago dos onerosos tributos impostos por Atila o huno, tributos que este recibía desde o reinado de Teodosio II para frear os seus ataques ao Imperio de Oriente. Consciente de que nunca podería capturar a capital oriental, Constantinopla, Atila dirixiuse ao oeste e emprendeu as súas campañas famosas en Galia (451) e Italia (452) abandonando os dominios de Marciano.

Reformou as finanzas e repoboou os distritos devastados. Rexeitou ataques en Siria e Exipto (452), e sufocou perturbacións na fronteira armenia (456). Outro evento notábel do seu reino é o Concilio de Calcedonia (451) en que Marciano intentou mediar entre as escolas rivais de teoloxía, en conflito pola natureza de Cristo (disputas cristolóxicas).

Marciano ignorou os asuntos do Imperio Romano de Occidente. Non fixo nada para axudar ao oeste durante as campañas de Atila, e, mantendo a súa promesa, ignorou as depredacións de Gunderico cando os Vándalos saquearon Roma en 455.

Pouco antes da morte de Atila en 453, o conflito entre el e o emperador reiniciouse. Con todo, o rei dos hunos morreu antes da guerra. Nun soño, Marciano dixo ver o arco de Atila rompéndose diante del, e uns días despois correuse a voz que o seu grande inimigo morrera.

Marciano morreu en 457 de enfermidade, posibelmente unha gangrena contraída durante unha longa xornada relixiosa.

A igrexa ortodoxa recoñéceo a el e a súa esposa Pulqueria como santos, sendo o 17 de febreiro o día da súa festa.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Teodosio II | **Marciano (emperador)**(450-457) | *Precede a:* León I |
| Dinastía Valentiniana-Teodosiana |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178004
* WorldCat
* VIAF: 122025773
* BAV: ADV10924708
* BMT: 140706
* BNE: XX1015390
* CERL: cnp00285078
* DeutscheBio: 102398291
* EBID: ID
* GEC: 0040083
* GND: 102398291
* ISNI: 0000 0000 8052 8446
* LCCN: nb2010016337
* NNDB: 000095780
* Orthodox Encyclopedia: 2562352
* SNAC: w6p665mh
* Treccani: marciano-imperatore-di-oriente

 |
**Nikita Pustoviat** (en ruso: *Никита Пустосвят*), nado como **Nikita Konstantinovich Dobrynin** (en ruso: *Никита Константинович Добрынин*) en data descoñecida e finado o 11 de xullo de 1682, foi un dos xefes dos vellos crentes rusos durante o *raskol*, cisma na Igrexa ortodoxa rusa no século XVII.

Traxectoria
-----------

Descoñécese o ano e lugar do seu nacemento. Sábese que Nikita era sacerdote en Suzdal e que participaba na edición de libros litúrxicos durante o pontificado do patriarca Xosé.

En 1659 Nikita chegou a Moscova e presentou unha queixa sobre o arcebispo de Suzdal Stefan, acusándolle de afastamento da ortodoxia. Cando Stefan foi absolto, apartou a Nikita do seu posto. Nikita denunciouno novamente ante o tsar Aleixo, cunha listaxe pormenorizada das acusacións. Desta vez as acusacións tiveron efecto, e Stefan foi trasladado de Suzdal a Moscova; porén a Nikita non lle foron levantadas as sancións.

Baixo a sanción, comezou a elaborar unha petición (*chelobitnaia*), que rematou a finais de 1665. Coñecedoras da súa existencia, as autoridades a confiscaron, e ordenaron ao metropolita Paisios Ligarides e a Simeón de Polack que prepararan unha refutación. As opinións contrarias á petición de Nikita foron lidas na súa presenza no concilio de 1666–1667, mais el reaccionou mantendo a súa postura e acusando aos bispos de ignorancia. O concilio decidiu entón excomungar a Nikita e encerralo no mosteiro de Ugresha. Enviou entón peticións de perdón ao tsar e ao concilio, e o 26 de agosto de 1667 foi liberado por orde real e levado a Moscova, sen restituirlle no seu cargo.

Dende entón até 1682 non se teñen máis datos del. Nese ano, os vellos crentes tiveron unha participación destacada no alzamento de Moscova de 1682, e o apoio á súa causa medrou entre os *streltsy*. Pustosviat conseguiu que tivera lugar un debate o 5 de xullo de 1682 en presenza do tsar; porén, o debate foi inútil para el: ao día seguinte a tsarevna Sofía ordenou a súa captura; Nikita foi decapitado e os seus compañeiros encerrados en mosteiros.

Notas
-----

1. ↑  Melton, J. Gordon (2014). *Faiths Across Time*. ABC-CLIO. p. 1250. ISBN 9781610690263.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1158890
* BRE: 2629899
* Orthodox Encyclopedia: 178691

 |
As **Îles des Saintes** (en galego *Illas dos Santos*) ou tamén chamadas simplemente **Les Saintes** son un grupo de illas situadas no mar Caribe que pertencen ao Departamento de Ultramar francés de Guadalupe, estando localizadas ao suroeste desta última, e pertencen xeograficamente ás pequenas antillas, ocupando unha superficie aproximada de 14´3 km² e cunha poboación estimada en 2016 en 2.619 habitantes.

As Illas recibiron o nome de "Illa dos Santos" (traducido logo ao Francés Îles des Saintes) do navegante Cristovo Colón posto que arribou alí o 1 de novembro de 1493, chegando os primeiros colonizadores franceses en 1648, estes últimos disputaron o seu control cos Británicos, estando baixo o definitivo control francés a partir de 1816.

Administrativamente esta divida en dúas comunas: Terre-de-Bas de 6.8 km² con 1.053 habitantes, e Terre-de-Haut de 6.0 km² con 1.566 habitantes.

Xeografía
---------

### Descrición

 *Les Saintes*  é un arquipélago volcánico totalmente rodeado por arrecifes pouco profundos. Xurdiu a partir do recente cinto volcánico das Antillas Menores da época do Plioceno. Componse de rochas aparecidas no Terciario entre fai 4´7 a 2 millóns de anos. Por procedencia, éra unha única illa que os terremotos tectónicos e volcánicos separaron para crear un arquipélago debido á zona de subducción entre a placa de América do Sur, a placa de América do Norte e a placa do Caribe.

*Les Saintes* componse de dúas illas habitadas moi montañosas, a illa Terre-de-Haut e a illa Terre-de-Bas, con outros sete illotes deshabitados:

* Îlet à Cabrit
* Grand-Îlet
* la Coche
* les Augustins
* la Redonde
* le Pâté
* les Roches Percées

A superficie total é de 12´80 km². O arquipélago ten aproximadamente 22 km de costa e o seu outeiro máis alto, Chameau ("Camelo"), alcanza aproximadamente 309 m.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "Monographie sur les Saintes (dépendance de la Guadeloupe)" (en francés). Gallica.bnf.fr. 2010-01-25. Consultado o 2012-08-27.

Ligazóns externas
-----------------

* Oficina municipal de turismo de Terre-de-Haut Les Saintes
* Comité du Tourisme des Îles de Guadeloupe (CTIG) Les Saintes

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Les Saintes*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q292657
* WorldCat
* VIAF: 247404397
* EBID: ID
* GeoNames: 3578934
* OSM: 4174184

 |
**Nijō In no Sanuki** (二条院讃岐?, ¿1141? - ¿1217?) foi unha poetisa xaponesa que viviu nas postrimerías da era Heian e inicios da era Kamakura. Tamén era coñecida como **Nai Sanuki** (内讃岐?) ou **Chūgū Sanuki** (中宮讃岐?). Seu pai foi Minamoto no Yorimasa.

Foi serventa do Emperador Nijō (*Nijō In*), e despois da morte deste en 1165 casou con Fujiwara no Shigeyori. Tamén durante este período se converte nunha poeta popular do *waka* coa obra *Kasen Rakugaki* (歌仙落書?). Cara ao 1190, volve ser serventa, da Emperatriz (*Chūgū*) Kujō Ninshi de Gishū Mon In, esposa do Emperador Go-Toba, aínda que posteriormente renuncia como serventa e en 1196 faise monxa budista.

Estivo en varios círculos poéticos do Emperador Go-Toba e do Emperador Juntoku e participou en varios concursos de waka. Fixo a súa colección persoal de poemas, o *Nijō In no Sanuki-shū* (二条院讃岐集?). É mencionada como unha das trinta e seis mulleres inmortais da poesía e un dos seus poemas está incluído na lista antolóxica *Hyakunin Isshu*. Tamén algúns dos seus poemas foron incluídos na antoloxía imperial *Senzai Wakashū*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Peter McMillan (2008) *One hundred poets, one poem each: a translation of the Ogura Hyakunin Isshu*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-14398-1

### Ligazóns externas

* Poemas de Nijō In no Sanuki *(en xaponés)*
* Recensión de Nijō In no Sanuki *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q439378
* WorldCat
* VIAF: 77599328
* CiNii: DA16511177
* FAST: 1838108
* ISNI: 0000 0000 2199 4199
* LCCN: n79133096
* NDL: 01114888

 |
**Moritz Leuenberger**, nado o 21 de setembro de 1946 en Biel-Bienne (cantón de Berna), é un político suízo, membro do Partido Socialista Suízo e do Consello Federal. Orixinario da comuna de Rohrbach. Exerceu como avogado de 1972 a 1991 e presidiu a asociación suíza de arrendatarios.

Carreira política
-----------------

Foi membro do consello municipal da cidade de Zúric de 1974 a 1983, logo foi elixido membro do Consello Nacional en 1979. En 1991, foi elixido conselleiro de estado do cantón de Zúric. Alí dirixiu o departamento do interior e de xustiza. Acumulou dous mandatos até 1995.

O 27 de setembro de 1995, foi elixido membro do Consello Federal, onde quedou encargado da dirección do Departamento Federal do Medio Ambiente, Transportes, Enerxía e Comunicacións (DETEC) dende o 1º de novembro de 1995.

Foi presidente da confederación en 2001 e 2006 e vicepresidente en 2000 e 2005. É tamén o membro máis vells do consello federal.

Ligazóns externas
-----------------

* Información e foto
* Blog persoal de Moritz Leuenberger

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Otto Stich** | **Conselleiro Federal**1995– | Sucesor:***en funcións*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q115520
* WorldCat
* VIAF: 45189457
* DeutscheBio: 122682203
* Dodis: P37084
* GND: 122682203
* HDS: 033679
* ICCU: MILV267852
* ISNI: 0000 0000 3848 9789
* LCCN: nb2003088637
* Munzinger: 00000021615
* SUDOC: 226393755

 |
**Leticia Cunqueiro Méndez**, nada en Vigo en 1981, é unha física galega. Acadou unha bolsa Consolidator Grant do Consello Europeo de Investigación (ERC) para desenvolver unha investigación sobre física de partículas no CERN de Xenebra.

Traxectoria
-----------

É profesora de Física na universidade Sapienza de Roma. É licenciada en Física pola Universidade de Santiago de Compostela e doutora en Física de Partículas pola mesma universidade en 2008. Posteriormente realizou un posdoutoramento no Instituto Nacional de Física Nuclear de Italia, un posdoutoramento no CERN, e traballou no Laboratorio Nacional de Oak Ridge (Estados Unidos), na Universidade de Münster, en Alemaña e na Ecole Polytechnique de París.

Traballou no experimento ALICE do CERN estudando chorros (‘jets’) de enerxía e en 2021 incorporouse ao proxecto CMS, outro dos grandes experimentos que operan no grande acelerador de partículas, onde desenvolverá a liña de traballo financiada pola bolsa Consolidator Grant para afondar na cromodinámica cuántica.

Publicou "A praia" no nº 228 de Grial (2020, tomo XVIII).

Notas
-----

1. 1 2  Redacción (2020-12-14). "A física Leticia Cunqueiro, seleccionada na convocatoria Consolidator Grant". *GCiencia*. Consultado o 2020-12-18.
2. ↑  Penelas, Sandra (2020-12-14). "La física de partículas viguesa Leticia Cunqueiro logra una Consolidator Grant de 1,8 millones". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2020-12-18.
3. ↑  penelas, sandra (2011-03-20). ""Hay mucha expectación y energía entre los científicos del gran acelerador"". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2020-12-18.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Laboratoire Leprince-Ringuet. Leticia Cunqueiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104253289
* Dialnet: 4253237

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Becerra.
**Manuel Becerra Fernández**, nado en Málaga o 22 de maio de 1867 e finado en Madrid o 10 de maio de 1940, foi un enxeñeiro e político español que foi Ministro de Instrución Pública e Belas Artes e Ministro de Xustiza durante a Segunda República Española.

Traxectoria
-----------

Iniciouse como enxeñeiro e Filipinas e en 1904 traballou como enxeñeiro en Melilla, onde contribuíu á mellora das súas infraestruturas. Despois traballou como Conselleiro Inspector de Obras Públicas

Despois da proclamación da República participou nas eleccións de 1931 e 1933 como representante do Partido Republicano Radical obtendo un escano pola circunscrición de Lugo. Nas eleccións de 1936 volvería obter o escano xa como membro do Partido de Centro. Foi membro do goberno en senllos gabinetes presididos por Manuel Portela Valladares a ser designado para ocupar a carteira de Ministro de Instrución Pública e Belas Artes entre o 14 e o 30 de decembro de 1935, data en que pasou a ocupar a carteira de Ministro de Xustiza ata o 19 de febreiro de 1936.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Bardají López** |  **Ministro de Instrución Pública e Belas Artes** 1935 | Sucesor:**Filiberto Villalobos González** |
| Predecesor:**Alfredo Martínez García** |  **Ministro de Xustiza** 1935 - 1936 | Sucesor:**Antonio Lara y Zárate** |

Vida persoal
------------

Foi pai de Víctor Manuel Becerra Herráiz.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Detalles biográficos
* Traballos de Manuel Becerra en Melilla
* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 31 de outubro de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3390707
* WorldCat
* VIAF: 26457043
* BNE: XX1200631
* DBE: manuel-becerra-fernandez
* ISNI: 0000 0000 5929 602X
* LCCN: n2004063115
* SUDOC: 190913584
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 13460

 |
**José Ramón Lence**, nado na Coruña o 16 de outubro de 1874 e finado en Buenos Aires o 19 de xaneiro de 1951, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Trasladouse coa familia a Monforte de Lemos, onde estudou no colexio dos Escolapios. Publicou artigos na prensa local (*El Eco de Lemos*, *Heraldo de Lemos* e *La Ciudad del Cabe*), foi redactor e administrador de *La Concordia* e dirixiu *La Opinión*. 

En 1904 emigrou a América. Dirixiuse primeiro a Montevideo, onde foi redactor de *La Democracia*. En 1905 trasladouse a Buenos Aires e incorporouse á redacción de *El Diario Español*. Promoveu unha campaña para a constitución do Centro Gallego en maio de 1907. 

En 1908 fundou con José Vázquez Romaguera o semanario *Correo de Galicia*. Converteuse no periódico galego de maior difusión en América, sen interrupción ata 1946, cando cambiou a súa denominación por *Nuevo Correo*.

José Ramón Lence na redacción de *Correo de Galicia*, 1910
As súas actitudes políticas foron cambiantes. Nun principio profesou un rexeneracionismo entusiasta tinguido de catolicismo social, que o levou a simpatizar co maurismo. 

Nos anos 20, ante o fracaso da reforma do réxime monárquico desde arriba, e logo dunha viaxe a Galicia, mantivo un fugaz idilio político co nacionalismo galego e mostrouse oposto á
ditadura de Primo de Rivera.

Nos anos 30, especialmente dende 1932, experimentou un desapego respecto ao réxime republicano español, que culminou co seu aliñamento co bando franquista en 1936.

Obras
-----

Publicou *La Conquista de América* (1914), *Jornadas de lucha* (1924) e *Memorias de un periodista* (1945). Tamén escribiu teatro para a colectividade galega, como o monólogo *Pedro da Portela*, a zarzuela *La galleguita* (1914), escrita con Ramón Fernández Mato (que recrea o reencontro con Galicia dos emigrados a través do namoramento entre un fillo de americano retornado e unha moza galaica), o sainete lírico *El almacenero* (1915), *Rosiña de Belesar*, con música de Egidio Paz Hermo (1915), as comedias *Gente de Casa* (1915), *El señor presidente* e *Luz de Aurora* (1917).

A súa obra literaria trata temas costumistas. Tamén intenta abordar cuestións de actualidade e desenvolver en forma alegórica debates de interese para a inmigración.

Notas
-----

1. ↑  Nalgunhas referencias aparece como **José Rodríguez Lence** ou **José Ramón Rodríguez Lence**, confusión debida a que sempre asinou como **José R. Lence**, segundo Núñez Seixas en parte para ocultar a súa condición de fillo de nai solteira.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Núñez Seixas, X. M. (2014). "Periodismo, patriotismo «regional» y estrategias de liderazgo: Fortunato Cruces, José R. Lence y los gallegos de Buenos Aires (1900-1936)". *Las patrias ausentes. Estudios sobre historia y memoria de las migraciones ibéricas (1830-1960)* (PDF). Oviedo: Genueve Ediciones. pp. 413–451. Archived from the original on 11 de marzo de 2012. Consultado o 30 de outubro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391153
* WorldCat
* VIAF: 87085737
* BNE: XX1312615
* ISNI: 0000 0000 6040 3814

 |
***Morpheus*** é un xogo de ordenador estadounidense lanzado en 1998. Foi desenvolvido por Soap Bubble Productions e distribuído por Piranha Interactive Publishing Inc. É un xogo de aventuras en primeira persoa semellante a *Myst* con interface *point and click*, que pode cambiar de posición facendo clic e amosando en transición os movementos do xogador.

Sinopse
-------

No ano 1928, un magnate do aceite de peixe e membro do Club de Exploradores, o Comandante Theodore Holmes tenta viaxar a través do Polo Norte nun globo aerostático. Mentres fai os preparativos, aparece un home que di palabras incoherentes por mor dos estragos do clima, e menciona un cruceiro de luxo llamado *Herculania* cuxos pasaxeiros precisan axuda. Intrigado, vai na súa axuda e desaparece. En 1952, Matthew Holmes, o seu fillo, prepárase para buscar ó seu pai para descubrir a causa da súa desaparición. Mais el tamén se perde e comeza a deixar de distinguir entre o mundo real e o dos soños. Cando está a piques de morrer, descobre o barco que o seu pai fora a buscar.

Personaxes
----------

* Jim Lynch como Explorador do Ártico / Jan Pharris
* Tatijana Shoan como Claire Moon
* Michael Locasio como Jonathan Cleveland Pharris
* Peter J. Coriaty como Dr. John Malherbe
* James M. O'Donogue como Leo Galte
* Judith Boxley como Grace Thermon
* Dorothy Schotz como Belle Swan
* Jim Andralis como Billy Mexler

Produción
---------

Levou catro anos de traballo desenvolver todo o son, os gráficos e as secuencias de acción. O motor do xogo foi feito con QuickTime 3.0 e QuickTime Video para as transicións.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6913389
* MobyGames: morpheus

 |