***Palabra de honor***, publicado por Galaxia -na colección Salnés- en 1967, é un libro de poemas de Arcadio-López Casanova.

Contido
-------

*Palabra de honor (1959-1967)*, así figura na entrada

#### Adicatoria

*A MARI CARMEN, porque tamén é súa ista razón*

#### *A modo de noticia*

Explicación do autor de cando compuxo estes poemas

> 
> 
> ... Tempo despois, outra estancia no Páramo ó longo dus breves díaS do inverno, íame abrir as portas dun novo descobrimento: axiña fiquei solprendido, namais chegar, de que aquela xeografía local e pechada escomenzárase a encher, diante de min, de historia civil. Como nunha súpeta revelación, vin representados sobre a paisaxe paramesa, os sucedos coleitivos que ferían de mágoa ó país. Era, pra min, coma unha terrible e noitébrega danza de morte. Era Galicia enteira erguida e recollida a aquelas campas, a aquelas nabaregas, a aqueles cumios esvaecidos na béboa. Escribín moito (primeiro lene tatexo, logo con seguranza) e decateime de que o Páramo, aparecendo en imaxe por tódalas bandas, chegou a siñificar nos meus poemas GALICIA... 
> 
> 

#### *I PORQUE CONTO UNHA HISTORIA DE SOLPORES SIN NOME*

* *Onde a razón do canto*

> 
> 
> E non me vencerá -douvos "palabra   
>  de honor"- , porque en pé sigo e xa e labra   
>  a noutro tempo "esperanza presentida
> 
> 

* *Carta*

> 
> 
> É tempo de falar   
>  Bodaño, Bernardino   
> Xohana, Manuel María   
>  Casares, Celso Emilio   
> Tovar e Novoneyra  
> ... 
> 
> 

* *Páramo, si relembro*
* *Choraría por ti*. Soneto.
* *Prego por Galicia no cabo dun ano*. Soneto.

> 
> 
> Unha vendima máis e cántas levas   
>  muda terra no pranto encarcerada   
>  un pouco máis de sombra en tí calada  
>  sigues aínda, Galicia, entrelas tevras  
> ...
> 
> 

* *Parábola*
* *Á veira do sono*

> 
> 
> ...   
>  Cómo serás, ou patria, cando a noite   
>  peche istas bágoas que te apertan fonda
> 
> 

* *Mundo*

#### *II CORAZÓN, TI QUE SEMPRE SOUPECHES DA SOEDADE*

* *Biografía*
* *Xeografía*
* *Páxina da memoria*

> 
> 
> ...  
> E sí era fermoso   
>  andar polos camiños   
>  do Páramo: Quintela,  
>  Parapar, San Xuliao,  
> Vilardepenas, Rodo,  
>  -repito que creíamos-   
>  na liberdade- i era  
> tamén fermoso sempre  
> sentirnos ceibes riba  
> daquela terra nosa  
>  en sementeira...
> 
> 

* *Profecía*
* *Leición de vida*
* *Mai*
* *Oratorio en Carmen*

> 
> 
> ...  
> Cántas veces, amor, sobre o silencio   
>  quixen contar, cáseque sin palabras,   
>  o feliz que por tí son desde sempre  
>  Parapar, San Xuliao,  
> Vilardepenas, Rodo,  
>  -repito que creíamos-   
>  na liberdade- i era  
> tamén fermoso sempre
> 
> 

* *Oración*
* *Elexía*

#### *III PRONUNCIO OS VOSOS NOMES, PALABRA COMPARTIDA*

* *In Memoriam*
* *Palabras na tarde pra Rosalía*

> 
> 
> Si eu agora puidera  
> dicir: Galicia   
>  ceibe, pronunciar   
>  o teu nome, Rosalía,  
>  estendelo sobre o pranto  
> e poñer cada sílaba  
>  dos teus versos, eiquí   
>  mesmo, riba  
> dunha mesa (testimuña)  
> do que sofrimos, aínda
> 
> 

* *Encontro con Antonio Machado*
* *Responso por Ramón Cabanillas*
* *Recordatorio pra Miguel Hernández, morto*
* *Epístola coral a Celso Emilio Ferreiro*
* *Envío e revelación pra Carlos Casares*
* *Poema final do regreso i a promesa*
* *Onde se pecha a palabra*. Soneto

> 
> 
> ...   
>  Non levo nada: soio iste calado   
> corazón, pra que o día sinalado  
> da propia morte seña fiel testigo 
> 
>

Características
---------------

Son poemas escritos entre 1959 e 1987 en Lugo, Compostela e o Páramo, segundo o autor confirma no prólogo. Un libro no que, segundo Claudio Rodríguez Fer, aparecen emparellados o sentimento lírico e a a preocupación civil. E segundo Xesús Alonso Montero o libro converte a un mozo de vinte e tantos anos no autor dalgunhas das máis atractivas páxinas do canto civil galego daquel momento.

O libro divídese en tres partes. Na primeira descóbrese o Páramo natal e faise voz e intérprete desa comunidade. Na segunda vívese a experiencia do amor con dorida melancolía. Na terceria cántase con palabra compartida un mundo do que o poeta se sente membro responsable e voz.

Notas
-----

1. ↑  López-Casanova, Arcadio (1967). *Palabra de honor*. Salnés 21. Vigo: Galaxia.
2. ↑  López-Casanova 1967, p. 11-12.
3. ↑  López-Casanova 1967, p. 15.
4. ↑  López-Casanova 1967, p. 16.
5. ↑  López-Casanova 1967, p. 22.
6. ↑  López-Casanova 1967, p. 26.
7. ↑  López-Casanova 1967, p. 36-37.
8. 1 2  López-Casanova 1967, p. 51.
9. ↑  López-Casanova 1967, p. 76.
10. ↑  Rodríguez Fer, Claudio (xaneiro, febreiro, marzo 1978). "Mesteres, por Arcadio López Casanova". *Grial* (59): 116.
11. ↑  Alonso Montero, Xesús (2002). "Arcadio López-Casanova". *Thélème. Revista Complutense de Estudios Franceses*: 103–107. ISSN 1139-9368.
12. ↑  Losada, Basilio (xulio, agosto, setembro 1967). "PALABRA DE HONOR, por Arcadio López-Casanova". *Grial* (17): 332–335.