recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Rodolfo Ares Taboada**, nado en Pena do Souto (O Navallo, Riós) o 25 de xuño de 1954 e finado en Bilbao o 26 de xaneiro de 2023, foi un político vasco de orixe galega.

Traxectoria
-----------

Viviu en Bilbao desde neno (barrio de Otxarkoaga), onde emigrou a súa familia. Estudou mestría industrial. En Bilbao entrou na UXT e o PSOE en 1977 e na que foi concelleiro entre 1983 e 1990. Dende 1994 foi deputado no Parlamento Vasco, foi tamén voceiro do grupo dos socialistas vascos (2000-2005).

Foi un dos participantes na delegación do PSE nas conversas, no Mosteiro de Loiola, entre EAJ-PNV, PSE-EE e Batasuna), durante o cesamento do fogo de ETA de 2006, facendo equipo de negociación co presidente da sección de éuscaro do PSOE, Jesús Eguiguren.[] Máis tarde, durante o período inmediatamente anterior ás eleccións municipais e provinciais, formou parte da delegación que se reuniu en Xenebra, *in extremis*, coas delegacións de ETA e Batasuna, coa axuda de observadores internacionais (o goberno suízo, Fundación Henry Dunant, os gobernos británicos e noruegués, e o Sinn Féin, entre outros). Ambos os procesos resultaron infrutuosos, resumidos na creba formal da tregua de ETA o 14 de xuño de 2007, co atentado na terminal 4 no Aeroporto de Madrid-Barajas, que ocasionou dúas vítimas mortais.[]

No VIII Congreso do PSE-EE, celebrado en 2014, deixou a secretaría de Organización e as responsabilidades políticas na primeira fila. Continuou porén vencellado ao partido, participou nas negociacións iniciais de formación de goberno de Pedro Sánchez, e nos comités electorais de 2019, mais abandonou finalmente o Parlamento Vasco e xubilouse da política.

Notas
-----

1. ↑  Monchi Sánchez (28 de xuño de 2009). "Rodolfo Ares Taboada: Nunca pondré plazos al fin del terrorismo de ETA, pero será más pronto que tarde". *La Región*.  Carácter control C1 en `|título=` na posición 23 (Axuda)
2. ↑  "Fallece Rodolfo Ares, exconsejero de Interior del Gobierno Vasco". *EITB* (en castelán). 2023-01-26. Consultado o 2023-01-26.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rodolfo Ares Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* José Luis Barbería (31 de maio de 2009). "El arte de ser imprescindible". *El País* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3330416
* Auñamendi: 24683

 |
Volcán fotografado en 1985
Un vulcanólogo mostrando lava empregando un martelo de pedra e un balde de auga
Erupción do Stromboli (Illas Eolias / Italia), ca. 100m (vertical). Exposición de varios segundos. As traxectorias guionadas son o resultado de pezas de lava cun lado quente brillante e un lado escuro e frío que xira no aire.
A **vulcanoloxía** é o estudo de volcáns, lava, magma e todo o relacionado con fenómenos  xeolóxicos [[xeofísicos] e  xeoquímicos (vulcanismo), presentes e pasados.

O termo *vulcanoloxía* deriva da palabra  latina  *vulcano*. Vulcano foi o antigo  deus romano do lume.

Un vulcanólogo é un xeólogo que estuda a actividade eruptiva e a formación de volcáns e as súas erupcións actuais e históricas. Os vulcanólogos frecuentemente visitan volcáns, especialmente os activos, para observar as erupcións volcánicas, recoller produtos eruptivos incluíndo piroclasto (como [[cinzas volcánicas | cinzas] ou pedra pómez),  mostras de rocha e lava. Un dos principais focos de investigación é a predición de erupcións. Actualmente non hai un xeito preciso de facelo, pero prever erupcións, como prever terremotos, podería salvar moitas vidas.

Características
---------------

Un dos principais obxectivos aplicados da vulcanoloxía é a previsión das erupcións e dos seus efectos, para a preparación de planos de emerxencia e, sempre que for posíbel, aviso ás poboacións da posibilidade de erupcións.

Algúns procesos volcánicos constitúen un perigo natural enorme, mentres outros son altamente benéficos para a sociedade. Os volcáns e as súas erupcións, con todo, son soamente a expresión á superficie de procesos magmáticos que se inician en profundidade na Terra. Así, o estudo do vulcanismo, é inevitabelmente interdisciplinar, altamente ligado á xeofísica, a outros ramos da xeoloxía tales como a petroloxía e a xeoquímica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* European Volcanological Society *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q102904
* BNCF: 36433
* BRE: 2335640
* EBID: ID
* GEC: 0151287
* GND: 4188776-1
* JSTOR: volcanology
* LCCN: sh85144279
* MAG: 109902934

 |
O **Tratado de Kiel** significou a morte da Unión de Kalmar, xa que tras as Guerras Napoleónicas, Dinamarca -aliada de Francia- foi obrigada a asinar o 14 de xaneiro de 1814 este acordo polo que cedía Noruega a Suecia. En virtude deste tratado, o reino danés, perdedor nas Guerras Napoleónicas, cedía Noruega ao reino de Suecia a cambio dos territorio suecos d'a Pomerania. Os noruegueses rexeitaron o tratado, declaráronse independentes, fixeron unha constitución baseada na española de 1812- nomeada tamén a Pepa- e escolleron o herdeiro danés coma rei, ao príncipe Christian VIII de Dinamarca. As potencias europeas non aprobaron a decisión norueguesa e obrigárona a aceptar o tratado rubricado na cidade alemá de Kiel, na Convención de Moss. Nomeado rei a Carlos XIV, a cambio deixáronlles manter a súa constitución liberal. Pode considerarse a acta de Unión de 1815 o nacemento do novo estado noruegués.

O tratado de Kiel non incluía as antigas posesións norueguesas de Groenlandia, Islandia e as Illas Feroe, que permaneceron baixo control danés.

Os Reinos Unidos de Suecia e Noruega
------------------------------------

Ao oír as novas sobre o tratado, o príncipe do reino Danés-Noruegués Christian Frederik, vicerrei de Noruega, fundou un movemento independentista noruegués, aínda que se cre que a intención deste era a reunificación de Noruega con Dinamarca. O movemento tivo éxito, en parte debido ao apoio clandestino da coroa danesa, aínda que que tamén polo forte desexo de independencia da poboación norueguesa. O 10 de abril, reuníase unha asemblea nacional en Eidsvoll, co fin de decidir unha constitución para o país. Noruega declarouse independente o 17 de maio de 1814, elixindo a Christian Frederik coma rei. Trala posterior guerra con Suecia, Christian sería derrocado e substituído por Carlos XIII de Suecia, creándose a unión *persoal* entre Suecia e Noruega.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Guerras Napoleónicas
* Historia de Noruega
* Historia de Suecia

### Ligazóns externas

* Odin Archive.
* Tratado de Kiel (en sueco e francés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156556
* BRE: 2063719
* EBID: ID
* LCCN: sh85072280

 |
O **Tratado de Edimburgo-Northampton** foi un tratado de paz, asinado en 1328 polos reinos de Inglaterra e Escocia. Supuxo fin á Primeira Guerra de Independencia de Escocia que comezara coa invasión inglesa de Escocia en 1296. O tratado foi asinado en Edimburgo por Roberto I, Rei de Escocia, o 17 de marzo de 1328, e foi ratificado polo Parlamento inglés en Northampton o 1 de maio. O documento foi escrito en francés e está en poder do "National Archives of Scotland" en Edimburgo.

Os termos do tratado establecían que, en troques de £20,000 libras, a Coroa Inglesa recoñecería:

* O Reino de Escocia como unha nación totalmente independente;
* A Robert the Bruce, e os seus herdeiros e sucesores, como os gobernantes lexítimos;
* A fronteira entre Escocia e Inglaterra como fora durante o reinado de Alexandre III (1249-1286).

A guerra
--------

*Artigo principal**:* Primeira Guerra de Independencia de Escocia.
A causa das Guerras de independencia de Escocia foi motivada pola incerteza da sucesión na Coroa Escocesa despois da morte de Alexandre III en 1286. Eduardo I de Inglaterra apoiou inicialmente a candidatura de John Balliol, quen foi coroado como Rei dos Escoceses en 1292, pero finalmente expresou o seu propio reclamo de soberanía sobre Escocia. Despois do exilio de Balliol, Robert the Bruce reclamou tamén o seu dereito á coroa, ofrecendo unha resistencia a Eduardo. Roberto I declarouse a si mesmo Rei, e coroouse en 1306. Logo diso inflixiu unha derrota decisiva ós ingleses, que estaban baixo o mando de Eduardo II, na Batalla de Bannockburn en 1314.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Guerras de independencia de Escocia
* Segunda Guerra de Independencia de Escocia

* Portal:Historia
* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q321886
* EBID: ID

 |
**Untangle** é unha empresa privada que ofrece unha pasarela de rede (network gateway) de código aberto para pequenas empresas. Untangle ofrece moitas aplicacións como o bloqueo de correo electrónico non solicitado (spam), bloqueo de software malicioso (malware), filtrado de web, protección contra roubo de información sensible (phishing), prevención de intrusións, e máis sobre a **Plataforma Untangle Gateway**.

Untangle foi fundada en 2003 como Metavize, Inc. por John Irwin e Dirk Morris. Metavize lanzouse oficialmente en 2005 en Demo@15!. En 2006, Metavize recadou 10.5 millóns de dólares a través dun financiamento por parte das empresas CMEA Ventures e Canyon Ventures e Asociados, nomeou a Bob Walters como CEO (presidente da compañía), e cambiou o seu nome a Untangle, Inc. En 2007, Untangle lanzou a Plataforma Untangle Gateway de código aberto (Open Source) baixo a licenza GPL (versión 2).

En 2007, Untangle tamén experimentou un crecemento significativo e superou os 100.000 usuarios repartidos en 2.000 organizacións.

Notas
-----

1. ↑  Aplicacións de Untangle
2. ↑  Metavize Inc
3. ↑  Metavize lanza a plataforma EdgeGuard Gateway Security
4. ↑  "Metavize cambia de nombre y recauda $10.5 Milliones de dólares de financiación". Arquivado dende o orixinal o 21 de abril de 2008. Consultado o 08 de febreiro de 2009.
5. ↑  "Compañía de Seguridad Untangle se convierte en Código Abierto". Arquivado dende o orixinal o 23 de novembro de 2008. Consultado o 08 de febreiro de 2009.
6. ↑  "Untangle supera los 100 Mil usuarios". Arquivado dende o orixinal o 05 de xuño de 2020. Consultado o 08 de febreiro de 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da Compañía
**Richard Réti**, nado en Pezinok (Eslovaquia, daquela Hungría) o 28 de maio de 1889 e finado en Praga o 6 de xuño de 1929, foi un xogador de xadrez checoslovaco.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha acomodada familia xudía húngara, pero el considerábase vienés. Foi un dos máis grandes xogadores do mundo durante os anos de 1910 e os anos de 1920. Réti comezou a súa carreira como xogador clásico ferozmente combinativo, favorecendo aperturas tales como o *Gambito de rei* (1. e4 e5 2. f4). Con todo despois do final da primeira Guerra Mundial, o seu estilo experimentou un cambio radical, e converteuse nun dos autores principais do hipermodernismo, xunto con Aron Nimzowitsch e outros. De feito, coa excepción notable do aclamado libro de Nimzowitsch *Mein System*, é considerado como o maior contribuínte literario do movemento. Os seus escritos son considerados como clásicos no mundo do xadrez: *Die neuen Ideen im Schachspiel* (1922) e *Die Meister des Schachbretts* (1930) aínda se estudan hoxe en día.

A Apertura Réti (1. ♘f3 d5 2. c4), coa cal derrotou ao entón campión do mundo José Raúl Capablanca en Nova York en 1924 é nomeada na súa honra. Tartakower denominou a esta apertura como "a apertura dolos porvir".

Era tamén un compositor notable na parte final do xogo. En 1925 Réti logrou a marca mundial para a variedade de xadrez ás cegas con 29 xogos simultáneos. Incriblemente, gañou vinte e un destes, empatou seis e perdeu soamente dous.

Publicacións
------------

* *Die neuen Ideen im Schachspiel* (1922)
* *Die Meister des Schachbretts* (1930)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312985
* WorldCat
* VIAF: 59205504
* BNB: ID
* BNE: XX945280
* BNF: 12634611c
* BRE: 3507281
* DeutscheBio: 12403117X
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 200727
* GND: 12403117X
* ISNI: 0000 0001 0905 9533
* LCCN: n87834154
* NKC: jk01102375
* NLG: 81152
* NTA: 073703885
* OEBL: ID
* OL: OL6566898A
* SELIBR: 285002
* SUDOC: 027095908
* 365chess: Richard\_Reti
* ChessGames.com: 10626
* ChessTempo: 244916
* OlimpBase: tnrtlp9d

 |
*Para describir os movementos das pezas de xadrez neste artigo usouse a notación alxébrica.*

**Richard Teichmann**, nado en Altenburg o 24 de decembro de 1868 e finado en Berlín o 12 de xuño de 1925, foi un gran xogador de xadrez alemán.

Traxectoria
-----------

Coñecíaselle por "Ricardo V" porque frecuentemente terminaba no quinto lugar nos torneos nos que participaba. Pero en Karlsbad, en 1911, conseguiu unha vitoria moi convincente, gañando a Akiba Rubinstein e a Carl Schlechter coa mesma liña de Ruy López.

Tivo puntuación positiva contra Alexander Alekhine ( +3 -2 =2), empatando un partido en 1921 cando Alekhine era considerado como o retador máis evidente para o entón campión mundial José Raúl Capablanca. Ata gañou a Alekhine con pezas negras no mundial de Berlín de 1921:

1. e4 e5
2. Cf3 Cc6
3. Bb5 a6
4. Bxc6 dxc6
5. Cc3 f6
6. d4 exd4
7. Dxd4 Dxd4
8. Cxd4 Bd6
9. Cde2 Ce7
10. Bf4 Be6
11. Bxd6 cxd6
12. O-O-O O-O-O
13. The1 Bf7
14. Cd4 The8
15. f3 Rc7
16. a4 b5
17. axb5 axb5
18. b4 Cc8
19. Cf5 g6
20. Ce3 Cb6
21. Rb2 d5
22. Td4 f5
23. Ta1 Cc8
24. g4 dxe4
25. Txd8 Rxd8
26. fxe4 f4
27. Td1 Rc7
28. Tf1 g5
29. Cf5 Cd6
30. Ta1 Cc4
31. Rc1 Rb6
32. Cd4 h5
33. gxh5 Bxh5
34. Cb3 f3
35. Cd2 Ce3
36. Ta3 f2
37. Ca4 bxa4
38. Txe3 Td8 0-1.

As marcas de Teichmann contra Emmanuel Lasker e Capablanca non foron tan boas ( +0 -4 =0 e +0 -2 =1 respectivamente). Con todo, puido obter vitorias contra todos os máis grandes xogadores da época, como Carl Schlechter ( +4 -2 =21), Frank Marshall ( +7 -7 =17), Aron Nimzowitsch ( +1 -1 =5), Siegbert Tarrasch ( +5 -7 =2), Akiba Rubinstein ( +5 -6 =11), Geza Maroczy ( +1 -2 =12) e David Janowski ( +4 -5 =4).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Richard Teichmann en ChessGames.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q77364
* WorldCat
* VIAF: 27968429
* DeutscheBio: 123027152
* FAST: 421612
* GND: 123027152
* ISNI: 0000 0000 4600 2475
* LCCN: no98102766
* LibraryThing: teichmannr
* NKC: mzk2013759271
* NTA: 075018489
* 365chess: Richard\_Teichmann
* ChessGames.com: 10524
* ChessTempo: 246689

 |
**Ramón Carballal Pernas**, nado na Habana en 1921 e finado na Coruña o 14 de setembro de 1982, foi un xuíz e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Naceu en Cuba, fillo de pais galegos. Retornaron a Galicia en 1926. Estudou Dereito na Universidade de Madrid. Ingresou na carreira xudicial en 1947. Foi xuíz na Fonsagrada, Chantada, Betanzos e Ferrol. Foi nomeado maxistrado da Audiencia Territorial da Coruña en 1963, ocupando o cargo ata a súa morte.

Presidiu a Sección de Dereito Penitenciario do V Congreso Iberoamericano e Filipino de Dereito Penal e Penitenciario, e foi secretario da Comisión de Estudos do I Congreso de Dereito galego. Membro correspondente do Instituto Español de Dereito Procesal, formou parte do consello de redacción das revistas *Foro Gallego* e *Jurisdicción Contencioso-Administrativa*. Foi conferenciante sobre xustiza, sociedade, literatura e relixión.

Obras
-----

Publicou traballos xurídicos en revistas especializadas. Escribiu poesía en galego e en 1974 acadou a "Flor Natural" nos Xogos Florais de Oleiros.

Recoñecementos
--------------

* Cruz Distinguida de San Raimundo de Peñafort, 1963.
* Cruz de Honra e o Gran Colar de San Raimundo de Peñafort a título póstumo.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 15-9-1982, p. 46.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Ciencia xurídica e galeguismo. Ramón Carballal Pernas*. A Coruña: Pio Garcia. 2012. ISBN 978-84-9812-175-9.

### Ligazóns externas

* Ramón Carballal Pernas en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108910198
* BNE: XX1228939

 |
A **Unión do Traballo** (en polaco: *Unia Pracy*, UP) é un partido político polaco, membro da Internacional Socialista e do Partido Socialista Europeo.

Historia
--------

O partido obtivo o 7,3% dos votos e 41 escanos nas eleccións xerais de 1993. Nas de 1997 non superou o mínimo esixido do 5% e non obtivo representación parlamentaria. Nas eleccións de 2001 presentouse canda a Alianza da Esquerda Democrática e conseguiu 16 escanos dos 116 da coalición. Algúns membros abandonaron o partido para unirse ao Partido Socialdemócrata de Polonia (SdPl). En maio de 2004 formou unha alianza co SdPl na que ambos partidos acordaron presentarse conxuntamente ás eleccións xerais (obtiveron o 3.9% dos votos, por debaixo do 5%, ficando sen representación parlamentaria) e apoiar a Marek Borowski como candidato nas eleccións presidenciais de 2005. No 2006 formou parte da coalición Esquerda e Demócratas canda outros partidos, coa que se presentou ás elección xerais de 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1506868
* WorldCat
* VIAF: 143429760
* GND: 104145743X
* ISNI: 0000 0001 1014 3345
* LCCN: no2005120625

 |
*Feliz Nadal*, obra de Johansen Viggo.
O **vilancico** é un subxénero da lírica consistente nunha cancionciña de corte popular, de métrica moi variada e de temas moi diversos (entre eles os de Nadal); mesmo pode presentar unha estrutura de glosa, encabezada por unha cancionciña, que vai seguida dunha serie variable de estrofas iguais entre si. É esta a estrutura habitual dos vilancicos de Nadal galegos, escritos e cantados en toda a Península Ibérica durante os Séculos Escuros.

Carlos Villanueva Abelairas, profesor da Universidade de Santiago e investigador de vilancicos galegos, estabelece un punto de partida fundamental ao diferenciar entre panxoliñas e vilancicos: "Estes (refírese aos vilancicos) son as pezas en lingua vulgar que se cantan nas igrexas, con textos populares ou poemas de autor, e que se usaban na liturxia das festas principais en xeral; mentres que a panxoliña, por contra, é a canción popular que cantaba o pobo, organizadamente ou individualmente na igrexa, ante o belén e na festa de Nadal". Aínda que as panxoliñas se cantaban no século XV e XVI, non hai ningún documento que explique as características das mesmas nesa altura, e o único que sabemos é como se organizaban os veciños para ir cantar ao neno Xesús e ao portal dos Reis.

Hai moita documentación sobre vilancicos a través das partituras que quedan nas principais catedrais galegas, entre as que destacan as de Mondoñedo e a de Santiago polo número de textos conservados.

Por outra banda, formalmente o vilancico converteuse nunha especie de cantata, cun esquema típico: unha introdución (para solista), un refrán (para seis, oito, dez ou doce voces) e unhas coplas (para un pequeno conxunto vocal ou voz solista) que alternaban co refrán.

A música no Nadal galego.
Un exemplo de vilancico galego:

*Vinde, vinde, vinde, vinde,*
*vinde, vinde, nosas queridiñas,*
*vinde, vinde, vinde, vinde,*
*veréde-lo neno das mil marabillas.*
*¡Ai, que bunito, que lindo é!*
*¡Que pés, que pernas, que dentes, que maus!*
*¡Ai, que olliños! Son dúas estrelas;*
*non se viu tal no noso lugar.*
*Espertou rindo. Dixo: queridiñas,*
*calade, calade, calade, calá;*
*qu'eu ben vos sei o qu'agora fixestes,*
*satisfaréivo-la curiosidá. (...)*

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *vilancico*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Panxoliña

### Bibliografía

* Alén, P. (1997): *Historia da música galega. Cantos, cantigas e cánticos*. Ed.. A Nosa Terra.
* Villanueva Abelairas, C. (1994): *Los Villancicos gallegos*. A Coruña: Fundación Pedro Barrié de la Maza.

### Ligazóns externas

* Lendas de Nadal e algún vilancico

| * v
* c
* e
Nadal |
| --- |
| 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|     | 
Tarxeta de NadalDecembro na cultura popular galegaO Nadal na cultura popular galegaApalpadorOlentzeroTió de Nadal
 | 
NoiteboaReis MagosCabalgata dos Reis MagosEpifaníaPanxoliñaVilancicoTizón de Nadal
 | 
NoitevellaAninovoPapá NoelHold NickarÁrbore de NadalMari Lwyd
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1232283
* BRE: 1914444
* EBID: ID
* GEC: 0150722
* GND: 4333716-8
* LCCN: sh85143362

 |
**Ramón Carballo Páez**, nado en Seixo, (Pacios, Pedrafita do Cebreiro) en agosto de 1959, é un veterinario e político galego.

Traxectoria
-----------

Papeleta das Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Estudou no seminario de Lugo e licenciouse en veterinaria pola Universidade de León en 1986. Exerceu en diversos concellos da provincia de Lugo e mais no Bierzo. Foi inspector técnico veterinario e xefe territorial da Consellería de Medio Rural. Militante do Partido Popular de Galicia foi concelleiro en Pedrafita do Cebreiro (1987-1991) mais na Fonsagrada (1999-2003) e deputado no Parlamento de Galicia (2002-2005). Volveu de novo á corporación da Fonsagrada de 2007 a 2010. De 2012 a 2017 foi o Subdelegado do Goberno en Lugo e presidente do PP de Lugo dende maio de 2017 .

Notas
-----

1. ↑  "Ramón Carballo, nuevo subdelegado del Gobierno en Lugo", *La Voz de Galicia*, 31 de xaneiro de 2012
2. ↑  Ricardo Carballo Páez en Galegos
3. ↑  "Ramón Carballo, elixido novo presidente do PP de Lugo" Arquivado 27 de maio de 2018 en Wayback Machine. CRTVG, 25 de maio de 2017
A **resolución 1440 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas**, aprobada unanimemente o 24 de outubro de 2002, despois de reafirmar a resolución 1373 (2001), e a necesidade de combater por todos os medios as ameazas á paz e a seguridade internacionais, condena o acto de toma de reféns en Moscova, Rusia, o 23 de outubro de 2002, así como outros actos terroristas cometidos recentemente en diversos países e considera que eses actos constitúen unha ameaza á paz e a seguridade internacionais.

A resolución a liberación inmediata e incondicional de todos os reféns, expresou o seu profundo pesar e condolencias ao pobo e ao goberno da Federación de Rusia e ás vítimas do ataque terrorista e as súas familias e instou a todos os Estados a que, de conformidade coas obrigacións que lle competen en virtude da resolución 1373, cooperasen coas autoridades rusas nos seus esforzos para identificar e levar ante a xustiza aos autores, organizadores e patrocinadores do ataque terrorista.

Finalmente, expresou a súa determinación de combater todas as formas de terrorismo.

Notas
-----

* Texto da resolución (PDF)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Crise de reféns do teatro Dubrovka de Moscova
***Unha manchea de contos*** (***Una mà de contes***, título orixinal en catalán) é un programa da televisión pública catalá que conta tamén cunha versión radiofónica. Na Galiza foi emitido pola TVG dentro do contedor infantil/xuvenil *Xabarín Club*. O 2 de febreiro do 2009 comezou a se emitir na G2.

O programa
----------

Nunha manchea de contos unha voz en "off" explica un conto namentres se ve como se ilustra con técnicas pictóricas diversas: acuarela, debuxo, colaxe... O proceso móstrase en plan curto, de maneira que só se ve a ilustración e as mans do artista plástico; de aquí o nome de "Unha man de contos" e das agrupacións de cinco en cinco, como dedos da man.

En principio faranse contos clásicos, e a intención, co tempo, é crear unha antoloxía de contos populares en catalán que sexa de referencia para as familias catalás. A duración de cada conto é, aproximadamente, de 7 minutos.

Este espazo non incorpora ningunha técnica de animación. Pretende fundamentar o seu interese na fascinación que pode provocar nos nenos o feito de veren o proceso de elaboración das ilustracións. Por outra banda, pode resultar especialmente estimulante para nenos e nenas con intereses dirixidos á expresión plástica e artística.

Autores
-------

Tódolos debuxantes teñen experiencia no mundo da ilustración, inda que os seus nomes non son especialmente coñecidos. A banda sonora de cada un dos contos tamén está composta orixinalmente por un músico. As locucións en "off" van a cargo de voces con experiencia recoñecida no medio.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* TV3
* Xabarín Club

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en catalán)*
* *Unha manchea de contos* en TV3.cat *(en catalán)*

* Portal:Xabarín Club
O **Rosamar** foi un barco arrastreiro portugués, que foi a pique nas costas galegas en decembro de 2008.

Características
---------------

O barco foi construído en 1978, tiña casco de aceiro e 34 metros de eslora.

Era propiedade da empresa Pescarias Labayen, con sede en Matosinhos (Portugal), pero os seus propietarios son de Burela, onde posúen outras empresas como Pesquerías Savinela ou Pesquerías Veiga. Despois de pertencer a distintas empresas portuguesas, en 2003 fora comprado polo último armador, e destinado a faenar con base de traballo nos portos de Burela e San Cibrao.

Cunha tripulación de 13 persoas, dedicábase á captura de pescada e xurelo.

O accidente
-----------

O accidente produciuse o 5 de decembro de 2008, ás 8:45am hora local, probablemente como consecuencia do enganche das redes. Nese momento o pesqueiro estaba situado a 24 millas ao noroeste do porto de San Cibrao.

No accidente pereceron tres tripulantes e quedaron cinco persoas máis desaparecidas. As vítimas eran de nacionalidade portuguesa (catro) e indonesia (catro). Os sobreviventes foron un mariñeiro indonesio e catro portugueses.

Notas
-----

1. ↑  El armador del 'Rosamar' tiene "pocas esperanzas" de recuperar vivos a los desaparecidos Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine.*El Correo Gallego*, 6/12/08
2. ↑  'Rosamar', nuevo drama tras el 'Siempre Casina' y el 'Nuevo Amadorín' Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 6/12/08
3. ↑  "Morren 3 mariñeiros no naufraxio dun pesqueiro en Burela". *El Progreso de Lugo*. 2008-12-05. Consultado o 2023-01-27.
4. ↑  Los supervivientes relatan cómo el 'Rosamar' se hundió en "un minuto" tras engancharse un aparejo Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 6/12/2008
Cuberta da súa *Indo-European Philology Historical and Comparative*, 1969.
**William Burley Lockwood**, nado o 13 de abril de 1917 e finado o 30 de abril de 2012, foi un profesor de filoloxía xermánica e indoeuropea e lingüista británico.

Traxectoria
-----------

Tras saír da escola traballou nun hotel, nos ferrocarrís e nun emprego informal en Frankfurt cando estalou a Crise dos Sudetes en 1938. Ao ano seguinte trasladouse a Inglaterra e estudou nas Universidades de Manchester e Bristol, obtendo unha particular distinción en alemán. Traballou brevemente na Universidade de Durham (1945) e logo ensinou na de Birmingham ata que en 1961 foi invitado a presidir a cátedra de Filoloxía Comparada na Humboldt-Universität de Berlín Oriental; pero nese ano levantouse o famoso Muro de Berlín e tras catro anos de crecente desilusión política volveu a Occidente. Un ano máis tarde foi invitado a ocupar un posto especialmente establecido para el na Universidade de Reading, que se volveu cátedra en 1968, e permaneceu nela ata a súa xubilación en 1982. De extensos e profundos coñecementos, foron proverbiais tanto o seu fobia á tecnoloxía e ás tarefas administrativas como o seu contaxioso entusiasmo por resolver calquera problema erudito, lingüístico ou etimolóxico.

Obras
-----

* *An Informal History of the German Language* (1965, 2ª ed. 1976).
* *Historical German Syntax* (1968).
* *A Panorama of Indo-European Languages* (1972).
* *Languages of the British Isles Past and Present* (1975).
* *An Introduction to Modern Faroese* (1977, 4th edn. 2002).
* *The Oxford Dictionary of British Bird Names* (1984, 2nd edn. 1993).
* *German Today: The Advanced Learner's Guide* (1987).
* *Lehrbuch der modernen jiddischen Sprache* (1995).
* *An Informal Introduction to English Etymology* (1995).

Notas
-----

1. ↑  Roe, Ian (13 de maio 2012). "William Burley Lockwood 1917 - 2012". *University of Reading*. Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2019. Consultado o 16 de xullo de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8006168
* WorldCat
* VIAF: 70175253
* BAV: ADV10025265
* BIBSYS: 90065981
* BNE: XX1345483
* CiNii: DA01747919
* GND: 1057549568
* ISNI: 0000 0001 0984 9797
* LCCN: n50050513
* NDL: 00447926
* NTA: 069395446
* SELIBR: 72183
* SUDOC: 060122188

 |
***Resident Evil 0*** é un videoxogo pertencente á serie Resident Evil, producido por Capcom e lanzado para GameCube e Nintendo Wii en 2002 e 2009 respectivamente. Cronoloxicamente, os feitos acontecen antes do Resident Evil orixinal.

Historia
--------

En xullo de 1998 aparecen unha serie de cadáveres nas aforas de Raccoon City, cheos de dentadas e malforacións. Ante a alarma social xerada, o corpo de policía de Raccoon envía a un grupo de forzas especiais, o pelotón Bravo dos S.T.A.R.S. Inmediatamente diríxense ás aforas, a un bosque preto da cidade. Durante o voo, o helicóptero resulta danado e ten que realizar unha aterraxe de emerxencia. Os membros de S.T.A.R.S atopan neste bosque un vehículo da policia militar estadounidense accidentado e dentro dous cadáveres. Tamén hai uns documentos dun preso condenado á morte que era transportado a unha prisión para a súa execución.

O xogador toma a continuación o control de Rebecca Chambers, quen atopa no medio do bosque un tren detido, o Ecliptic Express. Entra nel e descobre que os pasaxeiros son hostís e pretenden atacala. Aquí será onde coñeza ao preso que escapara, Billy Coen. Ambos deciden fuxir xuntos daquel inferno.

Mentres buscan a maneira de escapar, atravesan un centro de formación de Umbrella e unha fábrica da mesma compañía. Descobren ademais, que esta farmacéutica é a responsable da creación do virus responsable das mutacións dos pasaxeiros do tren e outras criaturas. Por outra banda, a liberación do virus foi provocada polo doutor James Marcus, antigo empregado de Umbrella, que fora, aparentemente, asasinado por orde dos estamentos superiores desta compañía.

Ao final do xogo, Rebecca e Billy sepáranse. A membro dos S.T.A.R.S diríxese á mansión Spencer, onde ocorren os feitos contados no primeiro Resident Evil.

Xogabilidade
------------

Segue a mesma xogabilidade dos seus predecesores: uso de cámaras fixas, punto de vista en terceira persoa... Os escenarios están modelados co mesmo estilo cos outros xogos.

Crítica
-------

Ao igual cós seus predecesores recibiu boas notas por parte da prensa especializada, acadando un 83 en metacritic .

Vendas
------

En todo o mundo vendeu case un millón e medio de exemplares

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de xullo de 2013. Consultado o 30 de marzo de 2009.
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1056069
* BNF: 16577789h
* GameRankings: 945121
* GiantBomb: 3030-10247
* HowLongToBeat: 33676
* IGDB: resident-evil-zero
* IMDb: tt0232531
* Metacritic: resident-evil-0-hd-remaster
* MobyGames: resident-evil-0
* MusicBrainz: ID
* PCGW: Resident\_Evil\_Zero\_HD\_Remaster
* Redump: 2562
* Steam: 339340
* VGG: 75110

 |
***Unha ducia de galegos*** é un libro de entrevistas en lingua galega de Víctor Freixanes, publicada en 1976 por Editorial Galaxia.

Características
---------------

Xaime Toxo, Francisco Castro, Freixanes, Fina Casalderrey e Xesús Alonso Montero, na presentación da reedición de *Unha ducia de galegos*, en 2017.
O volume é, segundo se indica na propia lapela do libro, unha "crónica subxectiva do galeguismo (ou polo menos de certo galeguismo) ao longo do século XX e a través de doce protagonistas" (todos eles homes): Ramón Otero Pedrayo, Valentín Paz-Andrade, Luís Seoane, Eduardo Blanco Amor, Ramón Piñeiro, Celso Emilio Ferreiro, Xaime Isla Couto, Xesús Alonso Montero, Xosé Manuel Beiras, Xosé Luís Méndez Ferrín, Miguel Anxo Araúxo Iglesias e Carlos Casares.

O propósito era enlazar a memoria do século XIX, personificada en Otero Pedrayo, coas inquedanzas de autores máis novos, como Méndez Ferrín ou Carlos Casares.

Edicións
--------

O libro foi escrito entre 1974 e 1976. Logo de se editar en xullo de 1976, a obra foi reimpresa en outubro do mesmo ano. Volveuse editar en novembro de 1982 (despois da aparición da novela *O triángulo inscrito na circunferencia*) e en 2017, tras deixar Víctor Freixanes o cargo de editor en Galaxia. Amais, o libro foi traducido ao castelán e publicado en 1979 co título de *Doce gallegos*.

Notas
-----

1. ↑  Ameixeiras, D. (8 de setembro de 2017). "Unha ducia de galegos". *La Voz de Galicia*.
2. ↑  Requeixo, A.: "Unha referencia imprescincible", recensión no blog *Criticalia*, 13 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Unha ducia de galegos*, na páxina web de Editorial Galaxia.
**Ramón Carballo Tajes**, nado cara a 1905 e finado na Coruña o 15 de marzo de 1937, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Viaxante de comercio e veciño da Ponte do Porto (Camariñas). Estaba afiliado á UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu por mar a Portugal con Andrés Balsas Vello e Manuel Carracedo Balsa. Alí foron detidos pola policía e entregados pola PIDE aos franquistas en Tui. Ramón intentou suicidarse cortándose as veas. Unha vez restablecido, foi trasladado Prisión provincial da Coruña o 7 de xaneiro de 1937, e xulgado en consello de guerra por rebelión militar con Andrés García Ferreiro, Ventura Andújar Méndez, Constante Campa Santos, Manuel Mouzo Mouzo e Gumersindo Lema o 24 de febreiro. Condenado a pena de morte, foi executado na Coruña o 15 de marzo de 1937. En xaneiro de 1943 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

Notas
-----

1. ↑  *BOP A Coruña*, 26-1-1943, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Ramón Carballo Tajes na páxina web *Nomes e Voces*.
* Camariñas pagó el dolor de once hombres
* Varios vecinos de Camariñas fueron asesinados por defender la democracia
**Rokia Traoré**, nada o 24 de xaneiro de 1974, é unha cantante, compositora e guitarrista maliana.

Traxectoria
-----------

Traoré pertence á etnia *bambara*, tamén chamada *bamana*. Naceu en 1974 na rexión de Belidougou, en Malí, preto da fronteira con Mauritania. Durante a súa infancia e mocidade residiu en varios países do mundo -entre eles Alxeria, Arabia Saudita, Francia e Bélxica-, debido a que o seu pai era diplomático.

Rokia Traoré
Aínda que os bambara teñen unha importante tradición musical, baseada nos *griots*, músicos profesionais, a familia de Traoré pertencía á nobreza, que ten tradicionalmente prohibido dedicarse á música. No entanto, Rokia emprendeu a carreira musical, contando entre os seus primeiros mestres ao soado guitarrista maliano Ali Farka Touré.

Unha das súas primeiras cancións, "Finini", tivo un grande éxito no seu país natal. En 1997 gañou o premio "Découverte Afrique" de Radio Francia Internacional, o que lle proporcionou a oportunidade de darse a coñecer fóra de Malí. O seu primeiro disco publicado internacionalmente, *Mouneissa* (1998) tivo un grande éxito polo seu tratamento da música tradicional maliana e o emprego de instrumentos como o n'goni, a kora e o balafon xunto coa guitarra e o baixo acústicos. En Europa vendeu unhas 40.000 copias. Dous anos despois, en 2000, publicou *Wanita*, álbum para o que compuxo a letra e a música de todos os temas.

En 2003 publicou o seu terceiro álbum, *Bowmboï*, e en 2008 o cuarto, *Tchamantché*. Neste último, Traoré asina todas as cancións, fóra dunha versión dun tema de Billie Holiday, *The man I love*.

Discografía
-----------

* *Mouneissa* (1998)
* *Wanita* (2000)
* *Bowmboï* (2003)
* *Tchamantché* (2008)
* *Beautiful Africa* (2013)
* *Né So* (2016)

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Rokia Traoré" Arquivado 24 de novembro de 2005 en Wayback Machine. en Radio France Internationale.
2. 1 2   "Rokia Traoré" en *Allmusic*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Rokia Traoré (en inglés)
* Artigo en All Music Guide (en inglés)
* Perfil de Rokia Traoré en rfimusique (en francés)
**Uxía Lemus de la Iglesia**, nada na Coruña o 2 de xullo de 1976, é unha política e funcionaria galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Ciencias Políticas e da Administración e doutora en Ciencia Política pola USC. Dende 2007 é funcionaria da Administración local no servizo de urbanismo co Concello de Oroso. Militante do PSdeG-PSOE dende 2009, nas eleccións municipais de 2011 foi a número 2 dos socialistas en Teo, accedendo á acta de concelleira trala renuncia do candidato, Jano Leis, que só lograra 1 representante. Desta forma converteuse na Secretaria Xeral da Agrupación Socialista de Teo e na portavoz do partido na corporación. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e conseguiu subir ata 2 concelleiros o cal, unido á vitoria sen maioría absoluta de Anova, supuxo que entrase no goberno xunto con esta formación, sendo a primeira vez na democracia que os socialistas gobernaban en Teo. Desta forma foi primeira tenente de alcalde e concelleira de Urbanismo, Vivenda e Sostibilidade. Na recta final do mandato manifestou a súa disconformidade coa proposta de fusión entre Santiago e outros municipios limítrofes como Teo, a cal asumía o seu socio e alcalde Rafael Sisto e promovía o entón alcalde compostelán (e exalcalde de Teo) Martiño Noriega. 

Nas municipais de 2019 encabezou de novo ó PSdeG-PSOE e consigueu pasar de 2 a 4 concelleiros, igualando aos seus socios de Anova que caeron de 7 a 4, se ben estes seguían tendo máis votos. Desta forma, Anova e socialistas renovaron o seu pacto de goberno, se ben nesta ocasión necesitou o apoio do BNG na investidura, asumindo de novo a primeira tenencia de alcaldía e as áreas de Urbanismo, Seguridade Cidadá, Enerxía e Sostibilidade. Porén, en outubro de 2021 o alcalde expulsou unilateralmente ós concelleiros socialistas do executivo local e pasou a gobernar en minoría.

Notas
-----

1. ↑  Jano Leis abandona la política y cede el liderazgo del PSOE de Teo a Uxia Lemus
2. ↑  Teo incrementa las dedicaciones de su gobierno con el mismo coste
3. ↑  Compostela Aberta y Son de Teo quieren fusionar los dos concellos
4. ↑  Sisto dinamita el gobierno de Teo al retirarle las competencias a los concejales del PSOE

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Teo

### Ligazóns externas

* Información na páxina web do Concello de Teo
**Ramón Cabirta Otero**, nado en Vilaboa o 29 de agosto de 1898, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, rematando en 1920. Foi mestre interino en Orazo (1923), e despois do pósito de Vilagarcía de Arousa. Aprobou as oposicións en 1926. Foi destinado a Vilarxoán, foi mestre de Angoares (1928), e dende 1930 do pósito de Moaña. Ingresou na Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo (UGT) en xuño de 1932, e foi socio fundador da Casa del Maestro de Pontevedra en 1934; estaba afiliado ao Partido Galeguista.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Moaña ás agachadas para non comprometer a súa vida. Suspendido de emprego e soldo. Foi detido en Arcade pola Garda Civil de Moaña en decembro de 1936 acusado de ter unha pistola. Resolto o seu expediente de depuración foi reposto con perda dos haberes de seis meses e traslado dentro da provincia en novembro de 1937. Foi trasladado ao pósito do Grove, e foi secretario da confraría do Grove. Dende finais da década de 1950 foi mestre no Picacho (Vigo).

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 84.
2. ↑  *El Noticiero Gallego*, 4-6-1920, p. 2.
3. ↑  *El Noticiero Gallego*, 25-10-1923, p. 2.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 25-5-1926, p. 2.
5. ↑  *El Eco de Santiago*, 15-3-1928, p. 2.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-6-1932, p. 6.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-6-1934, p. 8.
8. ↑  O galeguismo na encrucillada republicana (Vol. I). ("3.4. Socioloxía do P.G.")
9. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-12-1936, p. 10.
10. ↑  *El Noticiero Gallego*, 11-11-1937, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mascato, Antón (2019). *Atila no Grove. Crónica política e Memoria da masacre (1923-1948)*. Santiago de Compostela: Positivas. p. 357. ISBN 978-84-120184-6-2.

### Ligazóns externas

* 

* Ramón Cabirta Otero na páxina web *Nomes e Voces*.
**René Viénet**, nado en 1944 en Le Havre, é un sinólogo francés, coñecido por ter sido un escritor e cineasta situacionista. Viénet empregou a técnica situacionista do *détournement* — o uso de elementos culturais xa existentes para darlle un significado novo, cun fin subversivo.

Traxectoria
-----------

Tras completar os seus estudos en sinoloxía en París, mudouse á China, mais foi expulsado en 1966 polas súas críticas ao réxime maoísta. Nos 1970, traballou na CNRS. De 1974 a 1978, ensinou chinés na École polytechnique. Tras 20 anos vivindo na China continental, Hong Kong e Taiwán, retornou a Francia. Foi director de redacción da revista *Monde chinois* de 2007 a 2008.

Filmes
------

* 1973 : *La dialectique peut-elle casser des briques ?*
* 1974 : *Les Filles de Kamare*
* 1976 : *Chinois, encore un effort pour être révolutionnaires !*
* 1977 : *Mao par lui-même*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2144893
* WorldCat
* VIAF: 68936986
* AlloCiné: 8926
* BNF: 11928253b
* GND: 125953281X
* IMDb: nm0896743
* ISNI: 0000 0000 8148 1096
* LCCN: n82144434
* NDL: 00459749
* NTA: 068052561
* SUDOC: 027184617
* TMDb: 1283314

 |
Imaxe dunha zorra.
Zorra tirada por animais.
Zorra de dous participantes dunha proba de Bobsleigh.
Unha **zorra** (proponse que veña dun antigo verbo *zorrar*, que tería o significado de 'arrastrar') é un instrumento de transporte sobre a neve que consta de dous patíns, esquís ou raís paralelos onde se apoia e se desliza sobre o xeo ou a neve empuxados habitualmente (ás veces tirado) por unha forza exterior, e unidos por unha plataforma horizontal onde se monta a carga. Están habitualmente feitos de madeira, e os deslizadores\* están revirados para enriba para non afundirse e chantarse na neve.

A denominación procede dun arcaísmo e dialectalismo recuperado para o uso moderno: aínda en uso nos Ancares para un útil semellante, a verba *trineo* semellante á portuguesa é un galicismo.

Tamén é un carro baixo e forte de catro rodas empregado para transportar grandes pesos.

Notas
-----

1. ↑  "Zorra". *Portal das Palabras*. Consultado o 4 de setembro de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Zorra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Bobsleigh

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181388
* AAT: 300216402
* BNF: 119410587
* BRE: 3532030
* EBID: ID
* GEC: 0148275
* GND: 4052737-2
* JSTOR: sleighs
* LCCN: sh85038827

 |
**Ramón Blanchart Ferrer**, nado en Barcelona en 1860 e finado en San Salvador en agosto de 1934, foi un barítono catalán. Ao longo da súa carreira actuou nos teatros de ópera máis destacados de Europa e América, sendo considerado como unha das grandes figuras da ópera do seu tempo, tanto polas súas calidades escénicas como vocais.

Traxectoria
-----------

Ramón Blanchart naceu en Barcelona, onde comezou a súa formación musical con Joan Goula e debutou no Gran Teatre del Liceu encarnando a *Valentin* en *Faust* en 1885. O éxito acadado coa ópera de Gounod animouno a trasladarse a Francia e Italia para ampliar os seus estudos musicais. No Teatro Real de Madrid presentouse en 1883, co *Nevers* de *Les Huguenots*, papel que cantaría ata 42 veces nese teatro. Blanchart foi o cantante español que máis veces apareceu no Teatro Real, cun total de 327 funcións repartidas en 11 tempadas (entre 1883 e 1907).

Fóra de España estivo tamén moi activo nos teatros italilanos (Roma, Xénova, Florencia, Boloña). No Teatro alla Scala debutou en 1892 como *Iago* en *Otello*, alternándose no papel con Victor Maurel. Cantou o papel protagonista de *Falstaff* en Xénova baixo a dirección de Arturo Toscanini. En 1890 realizou unha xira por Rusia, actuando en Moscova e San Petersburgo. En 1891 presentouse en Londres, no Covent Garden co papel protagonista de *Der fliegende Holländer* (cantando en italiano).

En América actuou nos teatros de Buenos Aires, A Habana, México, Nova York, Chicago ou Boston.<ref name="operissimo">

O seu repertorio comprendeu os grandes papeis das óperas de Verdi e Donizetti, e a ópera francesa (particularmente *Hamlet*) mais tamén foi un destacado cantante wagneriano. Ao final da súua carreira abordaría papeis de baixo buffo, como *Dulcamara* de *L'elisir d'amore*. Despediuse da escena no Teatro Euterpe de Sabadell con *La Dolores* de Tomás Bretón. A continuación adicouse ao ensino do canto en Centroamérica.

En 1906 e 1910 realizou diversas gravacións de fragmentos de ópera, en compañía de Florencio Constantino e José Mardones.

Notas
-----

1. 1 2  "Teatros y Conciertos. RAMÓN BLANCHART". *La Vanguardia* (en castelán). 29 de agosto de 1934. p. 5. Consultado o 27 de abril de 2021.
2. ↑  "Ramón Blanchart" (en inglés). Rare Opera Recordings. Consultado o 27 de abril de 2021.
3. 1 2 3 4  "Blanchart Ramón" (en alemán). Operissimo.com. Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 27 de abril de 2021.
4. ↑  Turina Gómez, Joaquín (1997). *Historia del Teatro Real* (en castelán). Alianza Editorial. pp. 540. ISBN 84-206-4253-3.
5. ↑  Sachs, Harvey (2017). *Toscanini: Musician of Conscience* (en inglés). Liveright Publishing. ISBN 1631492721.

* Portal:Ópera
* Portal:Barcelona

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14024408
* WorldCat
* VIAF: 79931667
* BNE: XX1429809
* Discogs: 5535969
* GEC: 0010399
* GND: 135044251
* ISNI: 0000 0000 7264 1561
* LCCN: n2008067243

 |
**Ramón Bermúdez de Castro Plá**, nado en Viveiro en 1881 e finado na Coruña o 22 de marzo de 1972, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Coronel de Cabalería. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado Delegado Gobernativo de Coruña-Carballo en novembro de 1925 e Gobernador civil da provincia de Lugo en novembro de 1928,, cesando en febreiro de 1930.. Coa chegada da Segunda República solicitou o retiro e foi o primeiro presidente de Renovación Española. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado outra vez Gobernador civil de Lugo (1936-1937). Foi comandante militar de Astorga (1939), presidente da Caixa de Aforros da Coruña e Lugo e presidente da Confederación de Caixas de Aforro (1965).

Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Está soterrado en Galdo (Viveiro).

Obras
-----

* *Ideas e ideales de la diferenciación nacional*, 1948.
* *El amor a la patria*, 1950.

Recoñecementos
--------------

Medalla ao Mérito na categoría de ouro do Concello da Coruña.

Vida persoal
------------

Casou en 1910 con María Dolores Rebellón Basanta e foi pai de Concepción, Alfredo, Dolores e Fernando Bermúdez de castro Rebellón.

Notas
-----

1. ↑  *ABC*, 28-3-1928.
2. ↑  *El Compostelano*, 3-11-1925, p. 3.
3. ↑  *El Regional*, 3-11-1928, p. 3.
4. ↑  *Las Riberas del Eo*, 8-2-1930, p. 6.
5. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 23-3-1972, p. 23.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534761
* BNE: XX1204454

 |