recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Christos Yannaras**, nado en Atenas o 10 de abril de 1935, é un teólogo da Igrexa ortodoxa grega.

Traxectoria
-----------

### Formación

Estudou filosofía e teoloxía en Atenas, Bonn e París. Doutor na Facultade de Letras da Sorbona e da Facultade de Teoloxía de Tesalónica. É membro da Academia Internacional de Ciencias Relixiosas. É tamén profesor emérito de filosofía no Instituto de Ciencias Políticas de Atenas.

Pensamento
----------

A fe non é unha certeza intelectual ou produto dun coñecemento obxectivo, é un acontecemento e unha experiencia de relación.

Critica a teoloxía da Igrexa católica por desterrar a Deus a un ámbito inaccesible á experiencia e por establecer unha separación entre relixión e vida. A teoloxía non debe ser un desenvolvemento teórico de axiomas e ideas, senón expresión e formulación dunha experiencia de vida que necesita unha linguaxe diferente á dos conceptos e informacións obxectivas.

A relación do home con Deus non é a dun suxeito e un obxecto senón unha relación persoal erótica; só se albisca un coñecemento de Deus deixándose penetrar polas enerxías divinas, mediante unha experiencia de unión coa divindade. Se se concibe a Deus como na escolástica, como a causa do universo, o mundo aparece como afastado de Deus, o que acaba conducindo á secularización, a un finalismo orientado á utilidade, ao asoballamento da natureza e da historia pola técnica, a un mundo, en definitiva, esgotado e consumido.

Fronte a isto cómpre recuperar a cosmoloxía dos Pais da Igrexa gregos que preserve de verdade a vida e estea ao servizo dela. A crise ambiental traduce a perda do sentido do cosmos como animado polo Espírito, e que, polo tanto, queda reducido a unha materia morta destinada a satisfacción dos propios desexos.

Yannaras ao igual que Pavel Florenskii fai fincapé na experiencia da beleza, pero aquela beleza que sinala alén de si mesma e que é un chamamento tráxico a unha plenitude de vida, que se recoñece como inalcanzábel.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q984098
* WorldCat
* VIAF: 111810229
* BIBSYS: 90615477
* BNB: ID
* BNF: 11904814q
* BRE: 4918834
* FAST: 93781
* GND: 119153602
* ICCU: CFIV030956
* ISNI: 0000 0001 1083 5958
* LCCN: n82079073
* NKC: skuk0002638
* NLA: 36166783
* NLG: 193303
* NTA: 069325561
* SELIBR: 188195
* SUDOC: 026890186

 |
Compresa.
Unha **compresa** é un anaco de tea fina ou de gasa que se emprega para conter hemorraxias, cubrir feridas ou aplicar algún medicamento ou calor local. As empregadas para absorber a menstruación poden ser desbotábeis (toalla sanitaria) ou de tea. 

Tamén se definen como o anaco de tea ou lenzo usado para tratar feridas que non é venda nin vendaxe, senón un tipo concreto de apósito. Poden ser simples ou acolchadas e usarse con cataplasmas ou con emplastos.

As compresas terapéuticas véñense usando dende a Antigüidade como medidas primarias para atender lesións traumáticas ou enfermidades. Poden estar impregnadas de substancias medicinais ou medicamentos para a dor, a inflamación ou a hemostase.

Tamén se usan compresas frías ou quentes como parte de medidas caseiras analxésicas e antiinflamatorias. As compresas cirúrxicas esterilizadas son indispensábeis nos quirófanos. Empréganse para absorber líquidos corporais e manter unha óptima visualización da área cirúrxica, ou ben para secar as mans despois do lavado.

Notas
-----

1. ↑  Nieto Serrano, Matías (1837): *Elementos del arte de los apósitos*. Madrid: Imprenta de D. Salvador Albert.
2. ↑  Canivell, Francisco (1786): *Tratado de vendages y apósitos para el uso de los reales colegios de cirugía: ilustrado con laminas, en que se manifiestan los apósitos necesarios a cada operación*. Imprenta de Benito Cano (consultado 3 de setembro de 2011).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q235693
* AAT: 300265589
* GND: 4466444-8
* MAG: 2777487068

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bóxer.
Un can da raza bóxer.
**Bóxer** é unha raza de can de medio porte e pelaxe curta, de cor marrón ou tigrada, e de mandíbula prominente e cadrada. Os bóxers tamén poden ser completamente brancos, malia que os cans desa variación padecen polo xeral de xordera, e adoitan non estar recoñecidos como tales por algunhas asociacións de criadores. Foron desenvolvidos en Alemaña, ao longo do século XIX resultado dun cruzamento entre bulldog e bullenbeisser. Pertencen á categoría dos Molosoides, ao lado de razas coma o Bulldog ou o Bullmastiff, entre outros.

Fisionomía e características
----------------------------

Bóxers na primeira exhibición (1896)
A súa cabeza é proporcional ao corpo, que ten costas curtas e membros poderosos. Os ollos son castaños ou mouros. O corte das orellas e do rabo continúa sendo unha práctica común. O corte do rabo debe ser feito nos primeiros días de vida. Un bóxer macho adulto pesa, tipicamente, arredor dos 33 quilos, e mide aproximadamente 61 centímetros. As femias arredor de 28 quilos e 57 cm.

Os bóxers son unha raza enerxética e brincallona, e tenden a ser moi apropiados no trato cos cativos. O seu adestramento recoméndase en tenra idade, pois os bóxers acostuman ter personalidade forte, facendo que o seu adestramento sexa considerabelmente máis difícil despois de que o can deveña adulto. Os bóxers son cans pacientes cos pícaros, intelixentes e moi ligados aos seus donos. Considéranse bos cans de garda, desde que reciban adestramento adecuado.

Aínda que o bóxer precise de exercicios para manterse en forma, hai relatos a esgalla de bóxers que viven ben en hábitats urbanos. O ideal é que o can teña algunha actividade física frecuente, como paseos diarios. Os cans da raza bóxer considéronse cans de fácil manutención, alén de afectuosos, confiábeis, intelixentes, atléticos e fieis.

Potenciais problemas de saúde
-----------------------------

Os bóxers son suceptíbeis a tumores. Entre os seus posíbeis problemas tamén está a displasia. Os donos de bóxer pódense sentir tentados a escoller outra raza de cachorros por mor da potenciais problemas de saúde, mais deben saber que a incidencia desas doenzas non é alta, e ao se comprar o can dun criador ético, que prové certificados de saúde para os seus exemplares, medran salientabelmente as oportunidades de ter un animal moi saudábel.

Galería de imaxes
-----------------

* 
*

Notas
-----

1. ↑  Varios Autores *The Influence of Phylogenic Origin on the Occurrence of Brachycephalic Airway Obstruction Syndrome in a Large Retrospective Study*-páxina 142

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Bóxer*** |

### Ligazóns externas

* Consideracións antes de comprar un Boxer

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38496
* BNCF: 430
* BNE: XX532479
* BNF: 11946050p
* BRE: 1870017
* EBID: ID
* GEC: 0085788
* GND: 4139181-0
* LCCN: sh85016179

 |
O CVB Barça.
O **Club Voleibol Barcelona Barça** é un club de voleibol feminino da cidade de Barcelona, Cataluña. Trátase dunha sección de voleibol feminino asociada ao Futbol Club Barcelona. Actualmente compite na Superliga 2. Foi fundada en 1994.

Conta, ademais do seu sénior, cunha escola de voleibol, equipos alevíns, infantís, cadetes, xuvenís e júnior.

Historia
--------

O Club Voleibol Barcelona foi fundado en 1994 a partir da que fora sección de voleibol feminino do RCD Espanyol e que desaparecera. Ao ano seguinte, en 1995, asinou un acordo de patrocinio coa empresa Winterthur, que se converteu no patrocinador do club. Este mesmo ano logrou o campionato de España xuvenil. Na tempada 1998-99, o equipo consegue o ascenso á División de Honra. No 2004 asinou un acordo de colaboración co FC Barcelona, converténdose en sección asociada ao club e trocando o seu nome polo de **Club Voleibol Barcelona Barça**.

Notas
-----

1. ↑  "Información oficial do club". Arquivado dende o orixinal o 04 de decembro de 2010. Consultado o 28 de decembro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Futbol Club Barcelona

### Ligazóns externas

* Sito oficial do club
* Sitio oficial na web do FC Barcelona
* Información en Mundo Deportivo
* Información en Mundo Deportivo
* Información do CV Barcelona
* Información do CV Barcelona
* Real Federación Española de Voleibol
Carril bici no barrio de Caranza en Ferrol
**Carril bici** ou **ciclovía** é o nome que se dá á parte da infraestrutura pública ou outras áreas destinadas de forma exclusiva ou compartida para a circulación de bicicletas. A ciclovía pode ser calquera carril dunha vía pública que foi sinalizado para este propósito ou unha vía independente onde se permite o tránsito de bicicletas.

Tipos de vías
-------------

**Vías reservadas**: son as rutas onde se permite a circulación de bicicletas (e normalmente tamén de peóns), porén non ós automóbiles ou outros vehículos a motor. Exemplos de vías reservadas ciclistas son as vías verdes ou ciclovías a través de parques. En cidades, poderían considerarse vías reservadas ciclistas aquelas rúas peoniles onde estea permitida a circulación de bicicletas.

**Vías segregadas**: son as que transcorren ó longo dunha ruta na que tamén circulan vehículos a motor, e na que se delimita unha porción específica do ancho da vía para as bicicletas. Exemplos de vías segregadas son os "carriles bici" ou as "beirarrúas bici".

**Vías integradas (ou compartidas)**: son as vías nas que os usuarios de bicicleta e os de vehículos a motor circulan polo mesmo espazo, de acordo coas normas de tráfico comúns a todos os vehículos. As vías integradas poden recibir un tratamento propio, como a sinalización específica ou tráfico lento, para facilitar a circulación das bicicletas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q221722
* AAT: 300008324
* BNCF: 2835
* JSTOR: bikeways
* LCCN: sh85035074
* NDL: 00574883
* PSH: 1152

 |
Logo de Disneyland
Vista do Castelo da Bela Dormente en Disneyland.
**Disneyland Park**, orixinalmente **Disneyland** (en galego:**Disneylandia**), é un dos parques temáticos localizados dentro do Disneyland Resort, nos Estados Unidos. Inaugurado o 17 de xullo de 1955, foi o primeiro parque idealizado por Walt Disney. O seu slogan é *"O mundo de onte, de mañá e da fantasía"* (*The World of Yesterday, Tomorrow, and Fantasy*)

O parque temático custou, orixinalmente, 17 millóns de dólares e foi construído nun laranxal de aproximadamente 650 mil metros cadrados no distrito de Anaheim, no condado de Orange, unha cidade a 40 quilómetros ao sueste dos Ánxeles, en California. Logo de ser inaugurado, o parque trouxo un lucro extraordinario. Disneylandia recibe actualmente (2010) máis de 14 millóns de visitantes por ano, que gastan un total de arredor de tres billóns de dólares.

Varios anos despois da inauguración de Disneyland, a The Walt Disney Company construíu grandes parques temáticos na Florida, Francia, Xapón e Hong Kong. Desde a súa inauguración, o parque de Anaheim xa recibiu máis de 515 millóns de visitantes, incluíndo xefes de estado e membros da realeza europea.

Notas
-----

1. ↑  "Disneyland's history". Consultado o 01/05/2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Disneyland Paris
* Walt Disney World

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Disneyland*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Disneyland Park*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181185
* WorldCat
* VIAF: 315526679
* BNF: 12437941h
* GEC: 0022589
* GeoNames: 5343229
* LCCN: sh85038444
* MusicBrainz: ID
* SNAC: w60w92sb

 |
**Christopher John Reuel Tolkien**, nado en Leeds, Inglaterra, o 21 de novembro de 1924 e finado en Draguignan o 15 ou 16 de xaneiro de 2020, foi mellor coñecido como o fillo do escritor John Ronald Reuel Tolkien, do que era o segundo fillo máis vello, e mais como o editor da maior parte do traballo do seu pai, publicado de maneira póstuma.

Traxectoria
-----------

### Os Tolkien: pai e fillo

Tolkien pai escribiu moitísimo material vinculado á mitoloxía da Terra Media, que non foi publicado mentres vivía; aínda que orixinalmente a súa intención era publicar *O Silmarillion* xunto con *O Señor dos Aneis*, e xa había partes moi desenvolvedas, morreu en 1973 deixando o proxecto inconcluso.

Christopher foi sempre parte da audiencia crítica da fición do seu pai, primeiro como neno, escoitando as historias de Bilbo Bulseiro, e logo como un adolescente e novo adulto, retroalimentando o seu pai en *O Señor dos Aneis* durante os últimos anos da súa xestación, e incluso participando nos debates literarios dos Inklings. O propio Christopher asignouse a tarefa de interpretar os, a miúdo, confusos mapas da Terra Media, co fin de xerar as versións mostradas nos libros. Christopher redebuxou o mapa principal a finais dos 70, para aclarar as letras e corrixir algúns erros e omisións.

Posteriormente, o fillo seguiu os pasos do pai, converténdose en lector e titor de Lingua inglesa na Universidade de Oxford.

### Morte do pai

Tras a morte do seu pai, Christopher púxose a organizar todas as notas do seu pai, algunhas das cales estaban escritas en vellos recortes de papel. Moito do material estaba escrito á man, con frecuencia un simple esbozo estaba escrito sobre outro esbozo anterior, e os nomes das personaxes cambiaban continuamente entre o comezo e o fin do mesmo texto. Descifrar isto foi unha ardua tarefa, e talvez só alguén coa proximidade ao autor que posuía Christopher, e tan coñecedor na evolución das historias, podía facer que todo concordase. Aínda así, Christopher admitiu que moitas veces tivo que adiviñar o que o seu pai quixo dicir.

Non obstante, ao traballar con Gui Gavriel Kay, puido publicar *O Silmarillion* en 1977, seguido dos *Contos inconclusos de Númenor e a Terra Media* en 1980, e os doce volumes de *The History of Middle-earth*, entre 1983 e 1996.

Notas
-----

1. ↑  Amalric, Laurent (16 de xaneiro de 2020). "Christopher, le fils de J.R.R. Tolkien, s'est éteint dans le Var à l'âge de 95 ans". *Var-Matin* (en francés). Consultado o 16 de xaneiro de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82032
* WorldCat
* VIAF: 12315790
* AllMusic: mn0001173251
* BIBSYS: 90056309
* BNE: XX1052242
* BNF: 119267626
* CANTIC: a11722897
* CiNii: DA02049179
* Dialnet: 1660029
* Discogs: 1267217
* Europeana: ID
* FAST: 1929558
* GND: 130457671
* ICCU: CFIV053563
* IMDb: nm1036123
* ISNI: 0000 0000 7139 3949
* LCCN: n79144796
* LibraryThing: tolkienchristopher
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00937643
* NKC: jx20041104013
* NTA: 072422602
* OL: OL2623360A
* PTBNP: 198753
* SUDOC: 02716490X
* TMDb: 1407634
* UNZ: TolkienChristopher
* WikiTree: Tolkien-5

 |
Coordenadas: 51°20′27″N 2°58′58″O﻿ / ﻿51.3409, -2.9828

Dismaland.
**Dismaland** foi un proxecto artístico temporal organizado polo artista da rúa Banksy, construído na vila resort de Weston-super-Mare en Somerset, Inglaterra. Preparado en segredo, a exhibición temporal do "Tropicana", unha piscina pública sen uso, foi unha "versión sinistra de Disneyland" que abriu durante a fin de semana do 21 de agosto de 2015 e pechou permanentemente o 27 de setembro de 2015, 36 días despois. Banksy describiuno como un "parque temático non apto para nenos."

Na construción do parque participaron até 58 artistas de 27 países diferentes convidados persoalmente polo autor. Pódense atopar obras inéditas de artistas como Damien Hirst, Jenny Holzer, Mike Ross, Ben Long, Dietrich Wegner e Jimmy Cauty. O nome elixido para o parque xoga coa verba inglesa *Dismal* que quere dicir *deprimente*; e pretende ser unha sátira irónica de Disneyland, cousa que pon de manifesto no seu logo.

Notas
-----

1. ↑  Morris, Steven (18 de agosto de 2015). The Guardian, ed. "Banksy fans flock to Weston-super-Mare after Dismaland show rumours". Consultado o 18 de agosto de 2015.
2. ↑  Bristol Post, ed. (17 de agosto de 2015). "Is Banksy about to open a new exhibition in Weston-super-Mare?". Consultado o 18 de agosto de 2015.
3. ↑  BBC News (ed.). "Banksy Dismaland show revealed at Weston's Tropicana – BBC News". Consultado o 20 de agosto de 2015.
4. ↑  Lourdes Gómez, ed. (21 de agosto de 2015). "Dismaland, el parque menos divertido del mundo". *El Confidencial* (en castelán). Consultado o 24 de agosto de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dismaland***  |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*
Coordenadas: 37°47′12″N 29°15′36″L﻿ / ﻿37.78664, 29.25994

**Colosas** (***Κολοσσαί*** en grego antigo, ***Colossae*** en latín) era unha antiga cidade de Frixia, na península de Anatolia, cuxo nome pode ser unha deformación do termo colosal. A cidade estaba xunto ao río Licos, afluente do río Menderes, e situada a 18 quilómetros de Laodicea (nas proximidades da actual cidade turca de Denizli), preto da vía que unía Éfeso e o Éufrates. O lugar nunca foi escavado.

No ano -396, no transcurso das Guerras Médicas, o sátrapa persa Tisafernes foi atraído a Colosas mediante un engado e asasinado por un axente do seu rival Ciro o Mozo. Plinio o Vello afirmou que a la de Colosas daba o seu nome á flor da violeta persa. Durante o período helenístico, a cidade foi un importante centro de comercio, con todo, no século primeiro o seu tamaño e importancia reduciuse considerabelmente.

É coñecida principalmente pola epístola do apóstolo san Paulo, coñecida como *Carta ou Epístola aos colosenses*, carta enviada á comunidade cristiá de Colosas no ano 57 ou 62. Naquel tempo a cidade estaba baixo xurisdición romana, formando parte da provincia de Asia. Aínda que a maioría da poboación era de orixe frixia, habitaban tamén a cidade xudeus, gregos e romanos.

Ao parecer, Paulo non visitara a cidade antes de escribir a súa epístola aos colosenses, xa que expresa a Filemón na súa epístola o desexo de visitar a cidade nada máis sexa liberado de prisión. Parece ser que foi Epafrás o fundador da comunidade cristiá da cidade.

*O Milagre  
de San Miguel en Chonæ*,  
icona do norte de Rusia, século XV.
A poboación entrou en decadencia, posibelmente debido a un terremoto, e as súas ruínas foron ocupadas pola cidade bizantina de Chonai ou Konia, a actual Honaz (Turquía). Chonai foi o lugar de nacemento dos escritores medievais Nicetas Coniates e o seu irmán Miguel.

Notas
-----

1. ↑  Col 1:7
2. ↑  Col 4:12
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de febreiro de 2011. Consultado o 21 de xaneiro de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1001370
* DARE: 21472
* GEC: 0018879
* GND: 4391909-1
* Pleiades: 638811

 |
Coordenadas: 43°32′02″N 7°56′28″O﻿ / ﻿43.53394, -7.94117

O **Campo Municipal de Fútbol Alcalde Manuel Candocia** ou **Campo de Pardiñas** é unha instalación destinada á práctica do fútbol situada no lugar da Igrexa. O Concello das Somozas é o seu propietario e nel xoga os seus partidos como local a Unión Deportiva Somozas.

O seu terreo de xogo é de herba natural, cunhas medidas de 104×64 metros e conta cunha bancada cuberta con capacidade para 200 persoas e unha capacidade total de 1.000 persoas.

Historia
--------

Foi inaugurado o 22 de agosto de 2010 cun partido entre a UD Somozas e o RC Deportivo da Coruña B. Catro anos máis tarde sería rebautizado co nome do alcalde Manuel Candocia após o pasamento deste no mesmo campo de fútbol, cando estaba a presenciar un partido entre a UD Somozas (presidida tamén naquel momento polo finado) e o Centro Cultural e Deportivo Cerceda, o 19 de xaneiro de 2014.

Notas
-----

1. ↑  "Somozas – Campo Municipal de Pardiñas". *Estadios de España* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 24 de abril de 2016. Consultado o 2016-04-08.
2. ↑  Depor Sport (17 de agosto de 2010). "El Fabril se medirá al Somozas el próximo domingo en Pardiñas". Archived from the original on 22 de abril de 2016. Consultado o 08-04-2016.
3. ↑  Ramón Loureiro. La Voz de Galicia (19 de xaneiro de 2014). "Fallece el alcalde de As Somozas, Manuel Candocia, mientras presenciaba un partido de fútbol". Consultado o 08-04-2016.
O **carriel** é un tipo de bolso ou carteira de coiro de uso masculino na rexión paisa colombiana dende os tempos da Colonia. É unha peza de vestir distintiva dos señores antioqueños, totalmente exclusiva das zonas do departamento de Antioquia e a vella Caldas (no presente son os departamentos de Caldas, Risaralda e Quindío). Utilizouse amplamente para a supervivencia dos arrieiros, e unha das súas características é que adoita ter numerosos petos e compartimentos, algúns chamados "segredos".

O carriel foi de uso bastante popular cando Antioquia, (Colombia), era unha rexión maioritariamente agraria, pero o proceso de urbanización nacional fixo que o *carriel* quedase en certa maneira relegado ó uso campesiño. Porén, adquiriu cos anos un forte sentido de pertenza, simbólico - cultural, na rexión paisa de Colombia e na identidade histórica paisa.

Notas
-----

1. ↑  Dier, Andrew (2014). *Colombia*. Moon Handbooks. Berkeley, California: Avalon Travel. p. 256-257. ISBN 978-1-61238-627-0.
2. ↑  Appelbaum, Nancy P. (2003). *Muddied Waters: Race, Region, and Local History in Colombia, 1846–1948*. Durham, Carolina do Norte: Duke University Press. p. 151. ISBN 978-0-8223-3080-6.
3. ↑  Zuluaga, Andrés Felipe (febreiro de 2013). "El carriel "Sanpedreño" se quedó perdido en la historia". *Instantáneas* (en castelán). Aló EPM. p. 15. Arquivado dende o orixinal o 12 de agosto de 2015. Consultado o 02 de outubro de 2018.

* Portal:Colombia
Válvula de expansión termostática VETX para R22 *Danfoss TEX2* instalada en evaporador frigorífico de expansión seca.
Na tecnoloxía da refrixeración, un **dispositivo de expansión** é un elemento que diminúe a presión dun fluído refrixerante pasando dun estado de alta presión e temperatura a un de menor presión e temperatura. Ao producirse a expansión do líquido nun ambiente de menor presión, evapórase parcialmente reducíndose a temperatura ao absorber calor latente da contorna. A súa saída semella un aerosol con pequenas gotas de refrixerante en suspensión, que facilitan a posterior evaporación.

Tipos
-----

Son amplamente empregados en sistemas de refrixeración e aire acondicionado, sendo os máis comúns:

* O tubo capilar
* A válvula de expansión termostática
* O restrictor

Este dispositivo ademais, e segundo o tipo, regula o caudal de refrixerante en circulación, adecuándoo á carga térmica á que se ve sometido o sistema frigorífico, así como ás temperaturas do medio de traballo.

Problemas
---------

Altera o seu funcionamento un fenómeno coñecido como "flash-gas" que consiste na aparición de burbullas de gas no líquido refrixerante que ven dende o condensador ata o dispositivo de expansión. Ao dispositivo de expansión debe chegar unicamente líquido para que regule adecuadamente o caudal de refrixerante.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rapin, Pierre J. (1996). [Paris] : Pyc édition, 1996, ed. *Installations frigorifiques. 2, Technologie*. OCLC 37234395 .
***Colombia magia salvaje*** é un filme documental colombiano estreado no 2015, dirixido por Mike Slee e producido polo Grupo Éxito, a Fundación Ecoplanet a a produtora británica Off The Fence. O filme é unha mostra da biodiversidade de Colombia, foi gravado en 85 localizacións diferentes para lograr o retrato de 20 ecosistemas.

Sinopse
-------

O documental percorre parte da biodiversidade de Colombia nunha narración que contrasta lugares como as profundidades do océano Pacífico na Illa de Malpelo, a chegada dos xibardos cada ano ó Parque Nacional Natural Enseada de Utría no Chocó, as pegadas da Ciudad Perdida na Serra Nevada de Santa Marta, o voo do cóndor dos Andes no Parque Nacional Natural El Cocuy, o sistema de páramos da cordilleira dos Andes, a Serra de Chiribiquete e as súas pinturas rupestres, os "Llanos orientales", o Amazonas ou as illas de Providencia, entre outros. Tamén amosa algunhas especies da fauna nacional como os cangrexos, o oso de anteollos, o *Saguinus oedipus*, o *Crocodylus intermedius*, o *Osteoglossum bicirrhosum*, o xaguar e o colibrí.

Notas
-----

1. ↑  "‘Colombia: magia salvaje’ se verá en poblaciones sin cine". *Portafolio*. 2 de outubro de 2015. Consultado o 14 de abril de 2016.
2. ↑  "La película que revela las bellezas ocultas de Colombia". *Revista Semana*. 27 de agosto de 2015. Consultado o 14 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Colombia magia salvaje na IMDb *(en inglés)*.

* Portal:Cine
* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23821142
* FilmAffinity: 663105
* IMDb: tt5027202
* LUMIERE: 64887
* TMDb: 364375

 |
O CV Miranda nun partido.
O **Club Voley Miranda** é un equipo de voleibol da localidade de Miranda de Ebro, Burgos (España). Fundado en 1979 é o equipo máis antigo da provincia e organizador do *Torneo Virgen de Altamira*, o máis antigo do voleibol español. Actualmente compite na Segunda División Autonómica de Castela e León.

Historia
--------

O **Club Voley Miranda** foi fundado en 1979. En 1983 inscribiuse na Real Federación Española de Voleibol, que daquela contaba con 12 equipos dende a categoría de benxamíns ata a sénior. O equipo feminino conseolidouse no verán do 2006 trala consecución dunha praza na Liga FEV, segunda categoría do voleibol feminino no estado español naquel momento. No 2007 creouse a Superliga 2 e o club burgalés integrouse nela grazas á terceira posición conseguida no Grupo A da Liga FEV o ano anterior.

O 11 de xaneiro do 2009 o **Promociones Díez Rical Miranda** proclamouse campión da segunda edición da Copa de la Princesa en Monforte de Lemos ante o equipo anfitrión, o Ribiera Sacra. Ao final da tempada 2008-09 o equipo disputou o play-off de ascenso á Superliga ante o C.V. Playa de Finestrat, caendo derrotado en semifinais (PDR Miranda 2-3 Finestrat; Finestrat 0-3 PDR Miranda; Finestrat 3-2 PDR Miranda).

Na tempada 2009-10, o equipo adestrado polo ucraíno Volodymyr Prokopovych conseguiu o ascenso á Superliga tras finalizar como subcampión da Superliga 2, estableciendo ao mesmo tempo un récord na categoría de prata ao conseguir 16 vitorias consecutivas ao inicio da Liga. Na Copa da Princesa, o PDR Miranda foi subcampión tralo Nuchar Tramek Murillo.
Logo dunha Asemblea de Socios o 30 de xuño do 2010, o club anunciou que ao non conseguir reunir os apoios económicos necesarios (tanto públicos como privados) víase obrigado a renunciar ao equipo de elite, pasando a xogar na tempada 2010-11 na Segunda División Autonómica de Castela e León. Nesa tempada, co troco de patrocinador, pasou a chamarse **Autobuses Herrera CV Miranda**.

Eventos organizados
-------------------

* 2002 - Organización da final da Supercopa de España que gañou o Tenerife Marichal.
* 2005 - Final da Supercopa de España Masculina que gañou o C.V. Son Amar Palma.
* 2006 - Final da Supercopa de España Femenina que gañou o Grupo 2002 Murcia e que inauguraba o marcador de títulos do club murciano.
* 2008 - Primeira edición da Copa da Princesa que gañou o Haro Rioja Voley ao vencer na final por 0-3 ao Club Voley Miranda.
* 2010 - Organización da terceira edición da Copa da Princesa gañada polo Nuchar Tramek Murillo ao vencer na final por 2-3 ao Club Voley Miranda.

Palmarés
--------

* **1 subcampionato da Superliga 2:** 2009-10.
* **1 Copa da Princesa:** 2009.
* **2 subcampionatos da Copa da Princesa:** 2008 e 2010.

Notas
-----

1. 1 2  "Información oficial do club". Arquivado dende o orixinal o 08 de xaneiro de 2014. Consultado o 28 de setembro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Real Federación Española de Voleibol
* Sitio oficial do Club Voley Miranda
O carro solar
O carro solar, sen dourados.
O **carro solar de Trundholm** (en danés Solvognen) é un célebre obxecto de bronce descuberto en 1902 por un campesiño no pantano de Trundholm en Odsherred, preto de Nykøbing, provincia de Sjælland (Zelandia) en Dinamarca. Represéntase un cabalo e un grande disco, ambos os dous colocados sobre unha estrutura en forma de carro con rodas de raios.

Está datado na primeira Idade de bronce arredor de 1400 a.C.. Na actualidade consérvase en Copenhaguen no Nationalmuseet.

Descrición
----------

O conxunto mide 60 centímetros de longo. O cabalo, dunha bela factura de bronce, repousa sobre catro rodas de catro raios. O disco solar, dun diámetro de 25 centímetros, descansa sobre dúas rodas e conserva unha parte do seu dourado por unha das caras. É a máis antiga representación do carro solar que se coñece en Europa.

Significación
-------------

Admítese en xeral, hoxe, que este carro solar é a representación en miniatura dun carro cultual que se pasearía sobre un percorrido solar máxico, como nos indican os cultos de Nerthus na Xermania do Norte e de Freyr en Suecia.

A cara dourada, situada sobre a parte dereita do cabalo, representaría o curso diúrno do sol de leste a oeste; a face contraria, escura, o percurso nocturno.

O obxecto puido se depositado en ofrenda nunha sepultura que máis tarde desapareceu.

Notas
-----

1. ↑  Segundo o estuda Björn Ulbricht, *Im Tanze der Elemente. Kult und Ritus der heidnischen Gemeinschaft*, Arun-Verlag, Wöl-flau 88, D-8313 Vilsbiburg ; ISBN 3-927940-00-3.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Carro solar de Trundholm*** |

### Outros artigos

* Idade de Bronce
* Disco de Nebra

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* "Reconstructing the Trundholm Sun Chariot", web.comhem.se
O **castelo de Encinas de Esgueva** é unha fortificación situada no concello de Encinas de Esgueva (Provincia de Valladolid). Atópase na liña defensiva do río Esgueva, preto do encoro de Encinas de Esgueva, e tiña como misión protexer a entrada ao val do río.

Historia
--------

Orixinalmente pertenceu ao Meiriñado do Cerrato. A súa construción comezou no século XIV, sendo señores do castelo Alfonso Díez e Gonzalo Gutiérrez. O escudo dos seus muros é o dos Aguilar. En 1850 estaba habitado e era propiedade do Marqués de Lorca.

Arredor de 1950, o seu propietario, Cándido Moyano, vendeuno ao Ministerio de Agricultura, cuxo Servizo Nacional do Trigo empregouno coma celeiro de cereais ata a década de 1970. En 1994 foi cedido ao Concello de Encinas de Esgueva. Na actualidade encóntrase totalmente restaurado e baleiro no seu interior.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista do castelo.
* Vista do castelo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8342295
* WorldCat
* VIAF: 316735406
* JCyL: 14660

 |
Comezando a preparar unha placa fotográfica de colodio.
O **colodión húmido** é un procedemento fotográfico creado no ano 1851 por Frederick Scott Archer que supuxo un grande avance no desenvolvemento da fotografía. O método supón a utilización do colodión, unha especie de verniz que se aplica ás placas, sobre o cal se entende a emulsión química, así como unha placa de cristal transparente e puída que permite a obtención de imaxes nítidas en negativo ou, incluso, positivo.

Chámase colodión húmido porque a placa ha de permanecer húmida durante todo o procedemento de toma e revelado das imaxes. Isto supuña que os fotógrafos tiñan que levar consigo o laboratorio fotográfico a fin de preparar a placa antes da toma e proceder a revelala inmediatamente. Xeneralizouse así o uso de tendas de campaña e carromatos reconvertidos en laboratorios para os fotógrafos que traballaban no exterior. 

Fotografía do teatro romano de Mérida antes da súa escavación, tomada por J. Laurent arredor do ano 1867. O negativo orixinal é de **vidro colodión**, no formato 27 x 36 centímetros. Consérvase na fototeca do IPCE, en Madrid.
Outro dos grandes inconvenientes deste método era o da fraxilidade das placas de cristal empregadas como soporte, que en multitude de ocasións acababan raiadas ou rotas.

Co emprego deste procedemento conseguiuse reducir o tempo de exposición a un máximo de trece segundos e un mínimo dun segundo, o cal provocou unha diminución dos custos. Outra das grandes vantaxes era a estabilidade da emulsión empregada.

A súa xeneralización motivou o abandono do emprego doutros procedementos como o daguerrotipo ou o calotipo, á vez que supuxo a popularización do acceso ó mercado de imaxes de famosos por parte das clases obreiras.

Na década de 1870 o seu uso acabou sendo desprazado pola aparición da instantánea fotográfica e o carrete fotográfico.

Na actualidade
--------------

Greta Thunberg foi capturada por primeira vez co proceso de colodión de placas húmidas de prata sobre vidro. A placa chámase "Standing For Us All". Shane Balkowitsch tomou esta imaxe orixinal en Standing Rock o 8 de outubro de 2019.
Hoxe a técnica emprégase con fins artísticos e organízanse obradoiros. Algúns personaxes actuais, como a activista Greta Thunberg, foron retratados con esta técnica.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario; colodión". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-07-16.
2. ↑  "O espazo Dispara da Estrada organiza un obradoiro fotográfico de colodión húmido". *EstudosAudiovisuais.org ; desonhos.net*. Consultado o 2023-07-16.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Colodión húmido Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Heliografía
* Xelatino-bromuro
* Fotografía
* Historia da fotografía
* Película fotográfica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q67180198
* AAT: 300133299
* EBID: ID

 |
O **campo** no sentido estrito designa en heráldica o fondo do escudo.

Descrición
----------

Nun primeiro sentido ampliado, o campo designa tamén a maneira na que o fondo do escudo no seu conxunto é tratado. Designa entón o "**atributo de campo**", é dicir a maneira na que se encheu esta superficie. Nun sentido aínda máis ampliado, este "atributo do campo" pode aplicarse a unha superficie calquera e non unicamente ao campo mesmo.

Todos os compoñentes do brasón teñen un atributo de campo. Hai tres grandes categorías:

* O atributo de campo é, o máis usual, un esmalte unido (esmalte ou metal).
* Pode igualmente ser un forro (ou pana): armiños, vervos, contra-armiños ou contraveros.
* O campo pode ser igualmente composto ou sementado.

Por extensión, un escudo ou un obxecto pode ser o obxecto dunha partición, cada elemento da partición recibe entón un tratamento por separado. Para describir entón o atributo de campo farase con cada partición, pero neste caso non se pode falar estritamente de "campo".

Así, as armas aquí presentes (que son as do principado de Gradisca) non teñen campo en sentido estrito, pero están compostas dun moble (unha cruz ancorada) posta sobre un fondo composto, así que se pode brasonar simplemente "Unha cruz ancorada de prata sobre un campo cortado de ouro e de azur". Doutra banda, de citar primeiro o fondo, é preferible brasonar "Cortado de ouro e de azur, a unha cruz ancorada de prata *brochante sobre o todo*", para non prestarse á confusión -cunha coma preto- coas armas "Cortado de ouro, e de azur a unha cruz ancorada de prata", onde a cruz non sería portada máis que pola parte inferior.

| * v
* c
* e
Heráldica |
| --- |
| Heráldica | 
* Terminoloxía da heráldica
* Escudo
* Armorial

 |
| Divisións do escudo | 

|  |  |
| --- | --- |
| Campo | 
* Xefe
* Cantón
* Abismo
* Punta
* Pau
* Barra
* Banda
* Faixa
* Partición

 |
| Fondo | 
* Esmalte : Estaño
* Ouro
* Prata
* Sable
* Azur
* Goles
* Sinople
* Aceiro
* Alaranxado
* Púrpura
* Sanguíneo
* Leonado

 |
| Forro | 
* Armiño
* Veiro

 |

 |
| Figuras, cargas ou carganzas | 
* Peza
* Moble
* Sotuer
* Chevrón
* Aguia
* León
* Lobo
* Oso
	+ Rampante
	+ Parlante
	+ Pasmado

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q372254
* EBID: ID

 |
O **Club Polideportivo Ejido**, máis coñecido como **Poli Ejido**, foi un club de fútbol español da cidade de El Ejido, na provincia de Almería. Foi fundado en 1969 e durante a tempada 2011–12 o club se atopaba acollido á Lei Concursal debido á paupérrima situación económica da entidade. Nun principio conseguiu evitar o descenso administrativo a Terceira División grazas ao proceso concursal, pero acabou retirándose da competición e descendiendo, despois de chamarse **Poli Ejido 2012 SD**. No verán de 2012 fundouse o Club Deportivo El Ejido 2012 como sucesor do equipo.

Uniforme
--------

* **Uniforme titular**: Camiseta celeste, pantalón branco, medias celestes.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta verde pistacho e pantalón negro, medias negras con base e listas verde pistacho.

Historia
--------

Na tempada 2011–12 o club atopábase na peor situación económica e deportiva posible xa que encadeaba unha serie de débedas que obrigou a poxar a entidade o 27 de decembro de 2011. O 9 de xaneiro de 2012 o club deu a carta de liberdade a tódolos xogadores ao non facerse efectiva a chegada dun comprador ao club, deixando a este á beira da disolución. Finalmente, o 18 de xaneiro anunciouse a renuncia á súa praza na Segunda División B, respectando os resultados até a data.

Estadio
-------

O estadio do Poli Ejido é o **Municipal de Santo Domingo**, inaugurado en 2002 e que ten unha capacidade de 7.870 espectadores. As dimensións do campo de xogo son de 105 × 68 metros. O complexo conta con vestiarios, sala antidopaxe, sala médica, sala de prensa, sala de trofeos, iluminación, megafonía, bar e aseos, e o campo está distribuído en tribuna cuberta, preferencia e fondo novo.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 7
* **Tempadas en 2ªB**: 9
* **Tempadas en 3ª**: 9
* **Mellor posto en Segunda**: 11º (tempada 2006–07)
* **Peor posto en Segunda**: 22º (tempada 2007–08)

Palmarés
--------

* **Terceira División de España (2)**: 1995–96, 1999–00.
* Subcampión de Segunda División B (1): 2000–01.
* Subcampión de Terceira División (3): 1990–91, 1997–98, 1998–99.

Notas
-----

1. ↑  "Poli Ejido anuncia retirada"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web non oficial
**Enrique Macías Ruiz**, nado en Pontevedra o 4 de decembro de 1923 e finado en Vigo o 18 de decembro de 2007, foi un químico e catedrático de matemáticas galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato en Pontevedra e licenciouse en Ciencias Químicas en 1945, na Universidade de Santiago de Compostela. Entre 1946 e 1955 é profesor de matemáticas no Colexio Inmaculada Concepción de Pontevedra. Nese último ano fixa a súa residencia en Vigo e traballa dende entón en distintos centros de ensino (Labor, Maristas, Carmelitas, Muro e Alba). En 1965 ingresou no corpo de Profesores Agregados de Institutos Nacionais de Ensino Medio, e en 1979 foi nomeado Catedrático Numerario de Bacharelato. Estivo destinado en diferentes centros: Instituto Mixto de Ourense, IES Santa Irene de Vigo, INB Val Miñor de Nigrán, e finalmente dende 1981 como xefe do seminario de matemáticas no IB Castelao de Vigo, onde se xubilou en 1989. Entre os anos 1967 e 1976 foi director do Instituto A Guía de Vigo.

Cargos e Distincións
--------------------

Ademais de distintos cargos nos centros de estudos onde traballou, foi secretario do Colexio Oficial de Doutores e Licenciados en Filosofía e Letras e en Ciencias da provincia de Pontevedra; secretario de ANQUE Asociación Nacional de Químicos de España de Galicia e delegado para Galicia da Mutualidade Xeral de Previsión Social dos Químicos Españois.

Foi o promotor da Olimpíada galega de Química, participando dende 1980 nos tribunais das primeiras vinte edicións da mesma, labor pola que foi recoñecido no ano 2001 como "Colexiado distinguido" polo Colexio Oficial de Químicos de Galicia .

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 23 de setembro de 2015 en Wayback Machine. pág. 64] "Historia de COLQUIGA, La Industria Gallega y el Medio Ambiente", publicado polo Ilustre Colexio Oficial de Químicos de Galicia no Cincuentenario da súa Fundación (2003)
2. ↑  "Colegio Oficial de Químicos de Galicia, Asociación de Químicos de Galicia". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2014. Consultado o 13 de xuño de 2015.
**Carmen Buján Freire**, nada o 17 de outubro de 1964 en Bueu, é unha diplomática galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Ingresou en 1993 na carreira diplomática. Os seus primeiros destinos levárona ás representacións diplomáticas españolas en Romanía, Paquistán e Hungría.

Foi voceira asesora da Unidade de Coordinación da Participación de España no Consello de Seguridade das Nacións Unidas e subdirectora xeral de Asuntos Internacionais de Terrorismo. Tamén foi conselleira na embaixada de España en Buenos Aires e directora xeral de Asuntos Estratéxicos e Terrorismo nos anos 2008 e 2010. Entre agosto e novembro de 2010 foi embaixadora representante permanente de España ante a Oficina das Organización das Nacións Unidas e os Organismos Internacionais con sede en Viena. Entre agosto de 2018 e agosto de 2019 traballou como embaixadora de España en Mozambique.

Notas
-----

1. ↑  "A galega Carmen Buján Freire, nomeada embaixadora en Mozambique". *Diario de Pontevedra*. 3 de agosto de 2018. Consultado o 27 de decembro de 2020.
2. 1 2  Redacción (9 de agosto de 2019). "Exteriores destituye a la embajadora en Mozambique que había nombrado hace un año". *El Mundo*. Consultado o 9 de agosto de 2019.
3. ↑  "Carmen Buján Freire". *transparencia.gob.es*. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2021. Consultado o 27 de decembro de 2020.
4. ↑  "Carmen Buján, de Bueu, nova embaixadora en Mozambique". *Faro de Vigo*. 4 de agosto de 2018. Consultado o 27 de decembro de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5752465
* Dialnet: 3047390

 |
O **Castelo de Karlštejn** (en checo: *Hrad Karlštejn*) é un castelo gótico construído en 1348 por encargo de Carlos IV, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e rei de Bohemia.

A fortaleza, que albergaba os tesouros reais, áchase na localidade de Karlštejn, a 30 quilómetros de Praga, na República Checa, e é un destino turístico moi visitado na República Checa.

Historia
--------

Vista aérea.
Descoñécese a autoría da obra, aínda que algúns estudosos atribúena a Mathieu de Arras, quen en calquera caso morreu antes de que rematasen as obras. Crese que a dirección das mesmas estivo a cargo do nobre local "Vitus de Bítov", axudado na parte técnica por autores descoñecidos. As obras duraron 17 anos, finalizando en 1365 coa consagración da "Capela da Santa Cruz", situada baixo a torre principal.

En 1421, por mor das guerras husitas, os tesouros reais foron trasladados temporalmente a Nürnberg, regresando tempo despois. En 1480, realizáronse reformas en estilo gótico tardío, e sete anos despois a torre principal sufriu un incendio. A finais do século XVI leváronse a cabo novas reformas, esta vez en estilo renacentista. En 1619, durante a guerra dos Trinta Anos os tesouros reais foron trasladados finalmente a Praga. Un ano despois, en 1620, o castelo pasou a mans de Fernando II de Habsburgo, e en 1648 foi conquistado polos suecos, sendo logo abandonado. En 1755 no momento de fundar a emperatriz María Tareixa a Institución de Damas Nobres do Castelo de Praga, asignou a esta as rendas e bens do señorío de Karlštejn. Entre 1887 e 1899, Josef Mocker restáurao con estilo neogótico, ofrecendo o seu aspecto actual.

Notas
-----

1. ↑  "BLKÖ:Habsburg, Maria Karolina – Wikisource". Consultado o 8 de enero de 2019.
2. ↑  Wurzbach. *Habsburg und Habsburg-Lothringen: eine biblio-biographisch-genealogische Studie* (en alemán). Kaiserl.-Königl. Hof-u.-Staatsdr.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Karlštejn Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en checo)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q266698
* WorldCat
* VIAF: 293561668
* BRE: 2047815
* GeoNames: 3073800
* GND: 4134125-9
* NKC: ko2002101809

 |
Un **coloide**, unha **suspensión coloidal** ou unha **dispersión coloidal** é un sistema fisicoquímico composto por dúas fases: unha continua, normalmente fluída, e outra dispersa a xeito de partículas.

Adoita estar en estado sólido, de tamaño mesoscópico (a medio camiño entre os mundos macroscópico e microscópico). Son partículas non apreciábeis a simple vista, pero moito máis grandes que calquera molécula.

O nome de coloide provén da raíz grega "kolas" que significa "que pode colar ou pegar". Este nome fai referencia a unha das principais propiedades dos coloides: a súa tendencia espontánea a se agregar ou formar callos.

Malia que o coloide por excelencia é aquel no que a fase continua é un líquido e a fase dispersa componse de partículas sólidas, poden atoparse coloides cuxos compoñentes se atopan noutros estados de agregación.

Distintos tipos de coloides segundo o estado das súas fases continua e dispersa:

Brétema, neboeiro, fume, po en suspensión, escuma de barbear, leite, mollos (maionesa), crema de mans, sangue, tinturas, tinta chinesa, pedra Pómez, aeroxeles, xel, xelatina, queixo, cristal de Rubí... Moitas macromoléculas en solución forman coloides, como por exemplo, proteínas globulares en solución. O citosol da célula é un coloide complexo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *coloide*.
2. ↑  "coloide". *TERGAL*. Consultado o 05/07/2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q181780
* AAT: 300237901
* BNCF: 1044
* BNF: 119764910
* EBID: ID
* GND: 4164695-2
* JSTOR: colloids
* LCCN: sh85028453
* MAG: 59789625
* NDL: 00566640
* NKC: ph121722
* PSH: 5626

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D003102
* MeSH: D20.280
* UMLS: C0009361

 |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Columba Marisela Calvo Vargas**, nada en Cidade de México o 31 de decembro de 1953, é unha embaixadora de México, diplomática de carreira, actualmente no cargo de asesora na Secretaría de Relacións Exteriores de México.

É licenciada en Relacións Internacionais pola Universidade Nacional Autónoma de México. Ingresou ao Servizo Exterior Mexicano en 1980, en 2002 ascendeu ao rango de Ministra e en 2006 foi elevada ao rango de embaixadora.

A embaixadora Calvo ocupou diversos cargos en distintas adscricións da Chancelería, sendo a súa última titularidade a Representación de México ante Nicaragua, de febreiro de 2005 até xaneiro de 2007. Foi Directora Xeral Adxunta da Dirección Xeral de Organismos Económicos Rexionais e Multilaterais. No exterior, estivo adscrita como Encargada de Asuntos Políticos á Embaixada de México na Arxentina; Encargada de Negocios na Embaixada de México en Panamá; e Cónsul Titular no Consulado de México en San Bernardino, California.

En Panamá foi Encargada de Negocios, a.i. de México durante a chamada operación "Causa Justa" do goberno dos Estados Unidos, en 1989, onde a Embaixada ao seu cargo coordinou a evacuación de máis de trescentos mexicanos e outorgou asilo político a unha ducia de cidadáns panameños. 

Recibiu máis de trinta recoñecementos por parte de autoridades civís, académicas, policiais e cámaras de comercio dos Estados de California e Nevada. Destacan os recoñecementos do senador Harry Reid, líder do Senado dos Estados Unidos de América; do exgobernador de Nevada Bob Miller; de Joe Baca, membro da Cámara de Representantes dos Estados Unidos e da Latin Chamber of Commerce das Vegas Nevadas. 

Vixésima Sexta Presidenta da Asociación do Servizo Exterior Mexicano (ASEM) para o período 2003-2005. 

En 2005, foi cualificada pola prensa nicaraguana como unha dos dez diplomáticos estranxeiros máis influentes no país.

Creou a Fundación Cultural México-Nicaragua, integrada por empresarios mexicanos e importantes intelectuais nicaraguanos como Sergio Ramírez.

Impartiu a Cátedra Fernando Solana na UNAM e diversas conferencias e talleres noutras prestixiosas universidades.

Notas
-----

1. ↑  Senado de la República
2. ↑  "Los Diez Embajadores más influyentes en Nicaragua". Arquivado dende o orixinal o 17 de maio de 2008. Consultado o 17 de maio de 2008.
3. ↑  "El gobierno sandinista de Nicaragua condecoró hoy a la embajadora de México en Managua, Columba Calvo Vargas, al concluir dos años de misión diplomática en este país". Arquivado dende o orixinal o 07 de agosto de 2020. Consultado o 27 de marzo de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Columba Calvo, unha muller de talante imperturbable
* Embaixadores de México en Nicaragua