|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

Estrutura da heroína.
A **toxicidade da heroína** é causada polo uso excesivo ou sobredose da heroína ou diacetilmorfina, unha droga sintetizada quimicamente a partir do opio, látex desecado ó aire, obtido por incisións practicadas nos froitos verdes da durmideira (*Papaver somniferum*), da familia das Papaveráceas.

No opio existen máis de trinta alcaloides diferentes, entre os que destacan os derivados fenantrénicos (morfina 10%, codeína 2% e tebaína) e os derivados isoquinoleínicos (papaverina e noscapina).

A heroína é un opiáceo semisintético, obtido a partir da morfina mediante acetilación con anhídrido acético ou cloruro de acetilo. É, polo tanto, o clorhidrato do éster diacético da morfina, chamado clorhidrato de diamorfina.

Presentación
------------

Esta droga preséntase en estado puro coma un po branco, fino e cristalino. Non obstante, a heroína que se consome nas rúas aparece adulterada, en forma dun granulado de cor marrón e de moita menos pureza. Estas adulteracións poden deberse á propia orixe, polo que aparecen pequenas cantidades doutros alcaloides; á manufactura, por reaccións adicionais; ou pola adicción de diluíntes coma a quinina, lactosa, azucre, bórax ou fármacos depresores do sistema nervioso central, coma barbitúricos e sedantes.

Consumo
-------

Pode consumirse por inhalación (directa ou vaporizada), vía transmucosa, intravenosa, oral ou intramuscular. A principal forma de consumo nos anos 70 era a vía intravenosa pero na actualidade a heroína consómese fumada. Isto supón unha diminución dos riscos, xa que a vía intravenosa presenta máis posibilidades de sobredose, así coma o risco de contraer infeccións pola punción, sobre todo ó compartir as xeringas.

Efectos
-------

Posíbeis efectos a longo prazo polo uso intravenoso de heroína ilícita (texto en inglés)
Principais efectos a curto prazo polo uso de heroína (texto en inglés)
A heroína pertence ó grupo dos opiáceos e polo tanto os seus principais efectos son a acción analxésica (é un agonista dos receptores opiáceos), acompañada de somnolencia, benestar e relaxación. É eficaz tanto na dor somática coma visceral, debido ó aumento do limiar da dor e por alteración da percepción dolorosa.

A nivel bulbar orixina accións estimulantes, que se traducen en bradicardia, náuseas e vómitos; e accións depresoras, coma severa depresión do centro respiratorio e do centro tusíxeno. Os opiáceos tamén poden estimular o núcleo do nervio oculomotor producindo miose ou pupila puntiforme. A nivel gastrointestinal posúe acción espasmóxena, aumentando o ton e contracción da musculatura circular, dificultando os movementos propulsivos do bolo alimenticio. Orixina contracción de esfínteres e descenso das secrecións.

Estes efectos comezan rapidamente e poden durar algunhas horas, aínda que varían moito en función da dose e da vía na que a heroína foi administrada, as características persoais e as circunstancias nas cales se consome a droga. Aínda que o consumo por vía intravenosa está a caer en desuso[], os usuarios que comparten as xeringas corren o risco de contraer diversas enfermidades infecciosas coma hepatite ou VIH. Tamén é importante destacar que a heroína xera unha gran dependencia (sobre todo por vía parenteral) e que aínda que o grao de tolerancia da persoa sexa alto a probabilidade de que faleza por intoxicación é moi alta.

Ademais, a heroína xera efectos sociais negativos, coma a alteración do núcleo familiar e do ambiente educativo[].

Usos
----

A partir da súa aparición (Bayer, 1896) a heroína utilizouse principalmente para tratar a tuberculose, pola súa capacidade antitusiva. Ademais, pareceu ser unha boa alternativa á morfina cando comezaron a aparecer os primeiros casos de *morfinomanía* (usábase nos feridos de guerra polas súas propiedades analxésicas); porén, a heroína resultou ser máis adictiva e perigosa que a morfina.

Hoxe en día non ten aplicacións terapéuticas. Aínda así, existe un programa andaluz[] no que se está experimentando coa administración de heroína por vía oral ós heroinómanos que cumpren certos requisitos e non responden ó tratamento con metadona.

Síndrome de abstinencia
-----------------------

A heroína é unha das drogas de abuso con maior capacidade de xerar dependencia, e a síndrome de abstinencia que xera é unha das máis fortes, tanto a nivel físico coma psicolóxico. Adoita comezar coa aparición de moco, bágoas, cambras e dores musculares, acompañado dunha forte ansiedade, seguida de diarrea e vómitos. A miúdo, a dependencia física remite entre o cuarto e o quinto día, pero a nivel psicolóxico a dependencia estenderase máis tempo, dependendo do individuo.

Tratamento
----------

Hai unha gran variedade de opcións terapéuticas para tratar adicción á heroína. A desintoxicación de heroína, e a doutros opiáceos, baséase no tratamento da síndrome de abstinencia e tamén na recuperación dos danos neurolóxicos derivados do seu consumo. Para isto, úsanse distintos antagonistas dos receptores opiáceos coma a metadona, naloxona, naltrexona e novos medicamentos coma o levo-alfa-acetil-metadol (LAAM) ou a buprenorfina.

Como xa se apuntou, existe un programa da "Escuela Andaluza de Salud Pública" que está a experimentar coa administración de heroína por vía oral para aqueles pacientes que non responden ó tratamento con metadona. Consiste nun estudo comparativo entre a prescrición de heroína vía parenteral e metadona vía oral, por unha parte, e a dispensación de metadona vía oral no segundo grupo. Notouse unha mellora no primeiro grupo respecto ó segundo en aspectos coma a mellora do estado de saúde, a calidade de vida, a diminución da adicción, do consumo de heroína ilegal, de cocaína e doutras substancias psicoactivas non prescritas, así como a diminución de condutas de risco ante o VIH e a hepatite C.

Notas
-----

1. 1 2  Office of National Drug Control Policy (ONDCP): Heroin Facts & Figures, consultado o 11 de febreiro de 2009.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Repetto, M.: *Toxicología Avanzada*. Ed. Díaz de Santos. Madrid. 1995.
* Repetto, M.: *Toxicología Fundamental*. Ed. Científico Médica. Barcelona. 1988.
* Clarke, E. G. C.: *Clarke´s Isolation and Identification of Drugs*. 3ªed. The Pharmaceutical Press. Londres. 2004.