recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Utilización do malware con fins delictivos, **Crimeware** é un termo de recente aparición.
Aplícase ás actividades de crackers que se dedican a crear malware (spyware, cabalos de troia, virus,etc) para obter beneficios económicos; pode introducir un keylogger nunha máquina para coller datos bancarios. Tamén se dan casos en que o cracker vende o seu malware a terceiros. Neste caso págalle ó cracker polo programa malicioso e tamén polo "soporte técnico"; o cracker encárgase de mellorar o malware para que non sexa detectado por sistemas de seguridade, coma os antivirus ou os anti-spyware.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cracker
* Cabalo de Troia
* Phishing ·  Spam
* Spyware

### Ligazóns externas

* Páxina de Panda Software dedicada ao Crimeware *(en castelán)*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre informática é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140037
* MAG: 2777277809

 |
| Starbuck |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
| A illa vista desde o espazo |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Kiribati |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Illas da Liña |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 25 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 05°37′S 155°56′O﻿ / ﻿-5.617, -155.933 |
| Maior Altura | 6–8 m. |
|  |
| Localización |
| Localización da illa Starbuck |
|

A **Illa Starbuck**, tamén coñecida como **Illa Volunteer**, é un atol coralino plano e baixo deshabitado do océano Pacífico central. É parte das Illas da Liña pertencentes á República de Kiribati. A illa recibiu múltiples denominacións: Illa Varren, Illa Coral Queen, Illa Hero, Illa Low, Illa Starve e Illa Volunteer.

Non hai auga doce na illa, que é unha das illas máis secas no grupo das illas da liña. As precipitacións medias anuais da illa son de aproximadamente 800 mm..

Mide 8.9 km de leste para oeste e 3.5 km de norte a sur. A Illa Starbuck foi descuberta en 1823 por Valentine Starbuck,[] capitán dun buque baleeiro británico. Reclamada por Estados Unidos en 1856 baixo o Acta de Illas Guaneras, pero controlada por Gran Bretaña logo de 1866, a Illa Starbuck converteuse en exportadora de fosfato entre 1870 e 1893. Debido á súa baixa altitude (o punto máis alto da illa mide só 5 metros), a illa está rodeada por arrecifes perigosos, que a finais do século XIX, provocaron o naufraxio dun innúmero de naves.

A Illa Starbuck foi designada como unha área protexida polas Nacións Unidas, e é o fogar dunha colonia de gaviotine apizarrados (*Sooty terns*).

* Galería
* Interior seco da illaInterior seco da illa
* A endémica Bidens kiribatiensisA endémica *Bidens kiribatiensis*
* Parede en ruínas, cuberta de Pohuehue (Ipomoea pes-caprae) na Illa de StarbuckParede en ruínas, cuberta de Pohuehue (Ipomoea pes-caprae) na Illa de Starbuck

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q911028
* WorldCat
* VIAF: 315135529
* EBID: ID
* GeoNames: 4030895
* GND: 4508625-4
* LCCN: sh95009844

 |
A **Illa Flint** é un atol deshabitado na área central do océano Pacífico, e forma parte das Illas da Liña, pertencentes á República de Kiribati.

Xeografía
---------

A Illa Flint está situada ao redor de 740 quilómetros ao noroeste de Tahití, 190 km sur-sueste da Illa Vostok, e 220 km ao suroeste da illa Caroline. A illa ten 4 km de longo e 0.8 km de ancho no seu punto máis ancho (4 por 0,8 km). Ten unha área terrestre de 3 km² e elévase ata 8 msnm. A illa está rodeada dun arrecife estreito, o cal dificulta a ancoraxe na zona.

Segundo a Expedición de Exploración dos Estados Unidos (5 de febreiro de 1841), a illa estaba densamente arboredo, con todo, agora está na súa maior parte cuberta de palmeiras de coco.

Historia
--------

A illa foi descuberta en 1801 e nomeada polo capitán Keen en 1835. Impúxose baixo o Acta de Illas Guaneras de 1856, pero aparentemente nunca foi ocupada. A illa foi alugada pola compañía británica *Houlder Brothers and Co.*, de Londres, a cal levou a cabo escavacións na parte central da illa co obxectivo de extraer guano. Estas operacións, que ocorreron de 1875 a 1880, estaban baixo a xerencia do administrador en xefe John T. Arundel. Desde entón, as áreas escavadas enchéronse de auga salobre, formando dúas ou tres lagoas pequenas. En 1881, Arundel plantou palmeiras de coco na illa, e produciuse copra ata 1891. En 1911, a illa foi arrendada novamente a *S.R. Maxwell and Co. Ltd.*, compañía que empregou 30 homes e un xerente para cultivar copra de aproximadamente 30.000 palmeiras de coco.

O 3 de xaneiro de 1908, unha expedición do Observatorio Lick de California puido observar desde a illa unha eclipse solar total.

* Galería
* A illa vista desde o marA illa vista desde o mar
* Pasaxe entre os arrecifePasaxe entre os arrecife
* Lagoa interior da illa FlintLagoa interior da illa Flint
* Bosque virxe de Pisonia grandis na illa FlintBosque virxe de *Pisonia grandis* na illa Flint

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q741650
* WorldCat
* VIAF: 249389574
* EBID: ID
* GeoNames: 4033025
* GND: 4508623-0

 |
**Halmahera** ou **Gilolo** é a maior illa do arquipélago das Molucas. É parte da provincia indonesia de Molucas do Norte.

A superficie de Halmahera é de 17.780 km². A poboación en 1995 era de 162.728 habitantes. O 60% da poboación é musulmá, e o restante 40% cristiá.

Historia
--------

 Un nativo da illa de Halmahera.
A historia de Halmahera está enlazada á historia das próximas illas de Ternate e Tidore, ambas moito máis pequenas e situadas na súa costa occidental.
Estas illas foron a base dos reinos máis importantes na época de antes de que a Compañía Holandesa das Indias Orientais colonizara todo o arquipélago.

Durante a segunda guerra mundial, houbo unha base militar xaponesa en Kao Bay.

Entre 1999 e 2000 Halmahera foi o lugar de actos de violencia entre cristiáns e musulmáns, que comezaron como unha disputa puramente étnica entre os residentes de Kao, principalmente cristiáns e Malifut, totalmente musulmá, que logo adquiriu un carácter relixioso, segundo estendíase por gran parte das Molucas do Norte. Miles de persoas de Halmahera morreron nos combates entre as milicias relixiosas, incluíndo grupos como Laskar Jihad e a FPI Fronte Defensores Islámicos que chegaron de Xava en grandes cantidades. En xuño de 2000, ao redor de cincocentas persoas morreron cando un transbordador cos refuxiados da loita en Halmahera afundiuse fronte á punta nordés das illas Célebes. Abundan teorías de conspiración sobre este suceso. Un monumento desta traxedia pódese atopar na aldea de Duma no norte do distrito de Halmahera.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Halmahera Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* Folk Orientation in Halmahera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201398
* WorldCat
* VIAF: 24144647637442203518
* EBID: ID
* GEC: 0032049
* GeoNames: 1643476
* GND: 4023062-4
* NDL: 00628956
* OSM: 4097656
* TGN: 1007331

 |
Cartel que anuncia o último día da Semana da Arte Moderna.
A **Semana da Arte Moderna**, (en portugués: *Semana de Arte Moderna*) tamén chamada **Semana do 22**, foi un evento cultural que tivo lugar no Teatro Municipal de São Paulo do 13 ao 17 de febreiro de 1922. Contou cunha exposición de pintura, escultura e maquetas arquitectónicas, ademais de conferencias e concertos nas noites dos días 13, 15 e 17. Foi financiado principalmente por membros da elite paulista que se enriqueceran coa produción de café. Os participantes da Semana tiñan como obxectivo a renovación cultural no Brasil a través de novas técnicas en pintura, literatura, arquitectura, escultura e música.

Influenciados polas vangardas europeas, os participantes defenderon a liberdade creativa e a experimentación do artista, que estaban limitadas polas tendencias artísticas da época, como as regras métricas do parnasianismo, o método académico na pintura e a reprodución realista do mundo do naturalismo. Ademais, propuxeron reflexións sobre a identidade e a arte brasileiras para que non fosen máis alá das imitacións estranxeiras.

A pesar de ter pouca repercusión nos medios de comunicación daquela, a celebración da Semana converteuse nun fito na historia do modernismo no Brasil e comeza a denominada fase heroica do modernismo, xa que moitas ideas traballadas de forma incipiente no acto, como a ruptura co pasado, a destrución e a incorporación afondaron ao longo da década de 1920, dando lugar á creación de grupos como Antropofaxia e Verde-Amarelismo.

Tras a morte de Mário de Andrade, comezou un movemento de recuperación do seu legado, no que se empezou a sobrevalorar a importancia da Semana co obxectivo de ser considerada a zona cero das artes brasileiras. Esta visión chegou a ser criticada polos estudosos literarios, que subliñan que foi un evento da elite para elite e que non ten en conta personalidades vinculadas á renovación previa á Semana do 22, como Benjamim Costallat, Agrippino Grieco, João do Rio, Pixinguinha, Donga e João da Baiana.

Notas
-----

1. ↑  Veiga, Edison. "Afinal, a Semana de Arte Moderna foi tão importante assim?". *dw.com (Deutsche Welle)*. Consultado o 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2633080
* EBID: ID

 |
| McKean |
| --- |
|  |
| Atol McKean |
| Datos |
| País | Kiribati |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 0´4 km² |
| Superficie lagoa | 0´2 km² |
| Nº de illas | 1 |
| Coordenadas | 3°35′S 174°02′O﻿ / ﻿-3.583, -174.033 |
| Maior Altura | 5 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol McKean |
|

A **illa McKean** é unha illa pequena e deshabitada do grupo de illas Fénix, pertencentes á República de Kiribati. A súa superficie é de 57 hectáreas.

McKean foi nomeada polo comandante Charles Wilkes o 19 de agosto de 1840, pero se cre que foi descuberta previamente por baleeiros do Océano Pacífico. Foi reclamada polos Estados Unidos en marzo de 1859, baixo o disposto polo Acta de Illas Guaneras de 1856. O guano foi extraído intensamente e exportado desde 1859 ata 1870. As illas de cando en cando foron visitadas tras a finalización das actividades. En xuño de 1938, foi declarado un santuario natural para aves, e constitúe unha área protexida desde entón.

Ademais de expedicións naturalistas, foi visitada en outubro de 1989 pola organización TIGHAR (The International Group for Historic Aircraft Recovery) na procura dun posible lugar de aterraxe da aviadora desaparecida Amelia Earhart en 1937.

Xeografía
---------

McKean ten a forma dun óvalo rústico, de menos de 1 quilómetro de diámetro. Está rodeada por un arrecife plano, cunha praia coralina e un reborde de escollos tamén de coral que sobresaen ata 5 metros sobre o nivel do mar. O centro da illa está deprimido, cunha lagoa de pouca profundidade, hipersalina e con restos de guano ocupando o centro da illa. Non ten árbores, pero hai 7 especies herbáceas.

McKean conta coa maior cantidade de niños do paxaro Fregata (*Fregata ariel*), cunha poboación de ao redor de 85.000 exemplares. Describíronse ata 29 especies de aves, visitantes da illa. O único mamífero existente é a rata da Polinesia, o que suxire un descubrimento prehistórico da illa por mariños polinésicos. Tamén existen especies de lagartos gecos.

A illa non ten fontes de auga doce.

* colonia de paxaros na illa McKeancolonia de paxaros na illa McKean
* Costa de illa McKeanCosta de illa McKean

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1050899
* EBID: ID
* GeoNames: 4030930

 |
A illa de **Nova Hanover**, en Alemán *Neuhannover*, tamén chamada **Lavongai**, é unha grande illa volcánica na Provincia de Nova Irlanda, forma parte do Arquipélago Bismarck na rexión de Nova Guinea. Ten unha superficie de 1.190 km², cunha poboación de 17.160 habitantes en 2.000.

Xeografía
---------

Lavongai é parte da provincia de *Nova Irlanda* e está situada a uns 750 km ao nordés de Port Moresby e uns 50 km ao noroeste da illa principal de Nova Irlanda.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie duns 1190 km² e ten uns 58 km de longo e 31 km de ancho. A altura máxima atópase en Tirpitzbergen de aproximadamente 960 m de altitude.

A poboación é de aproximadamente 17.000 habitantes, distribuídos principalmente nas aldeas ao longo da costa e o interior da illa está cuberta principalmente por bosques tropicais.

Lavongai está rodeada por unha serie de pequenas illas. 

* *Illa Kung* no lado noroeste, a illa máis grande Donung, Kung e Neitap.
* *Illas do Este* no lado oriental do estreito contra Nova Irlanda, a illa máis grande Este, Tsalui e Tsoilaunung.

Historia
--------

A illa foi probablemente habitada por melanesios desde ao redor de 1500 aC. Foi descuberta polos mariños holandeses Jacob Le Maire e Willem Schouten en 1616.

A zona terminou en 1885 como parte da Nova Guinea Alemá que a illa foi chamada *Neuhannover* e toda a zona Arquipélago de Bismarck.

Logo da primeira guerra mundial quedou baixo o control de Australia.

De 1942 a 1945 foi ocupada polo Xapón, pero logo volveu ao mandato da administración de Australia e de Papúa Nova Guinea cando se independizou en 1975.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nova Hanover, Papúa Nova Guinea Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Provincia de Nova Irlanda

### Ligazóns externas

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q262035
* WorldCat
* VIAF: 247306436
* GEC: 0036711
* GeoNames: 2089695
* GND: 4284290-6
* OSM: 4097658

 |
| Mejit |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
| Mejit |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (1999) | 416 hab. |
| Superficie | 1´86 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 10°17′N 170°53′L﻿ / ﻿10.283, -170.883 |
| Maior Altura | 10 m. |
|  |
| Localización |
| Localización do atol Mejit |
|

**Mejit** é unha illa no océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ratak nas Illas Marshall. A diferenza da maioría das outras illas das Illas de Marshall, Mejit é unha illa de pedra en lugar dun atol, a pesar de que está rodeado por unha coroa de arrecife de coral que encerra unha estreita lagoa. Atópase ao leste da liña principal da cadea Ratak, aproximadamente 110 km. ao nordés de Wotje.

Cunha poboación estimada de 300 persoas, a illa é abundante en pandanus, árbore do pan e taro. Para os residentes, esta illa é coñecida como "Paraíso". Dispón dun fermoso lago de auga doce (cousa rara nas Illas Marshall) con patos indíxenas. A subministración de electricidade aos habitantes faise a través de enerxía solar. Mejit é famosa polas súas alfombras de follas de pandano.

O aeroporto de Mejit, cunha pista de aterraxe de 900 m de longo, divide a illa. Está servido por Air Marshall Islands.

Historia
--------

A illa Mejit foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marshall Islands site
* Oceandots entry for Mejit

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q703543
* GeoNames: 2080167
* GNIS: 1888540

 |
A **Muixeranga de Sueca** é unha danza composta por un conxunto de cadros plásticos con intencionalidade representativa, que participa nas procesións da nosa Señora da Sales, a festa maior de Sueca, o 8 de setembro. A muixeranga é un conxunto de danzas e castelos humanos orixinarios do País Valenciano. Presérvase principalmente en La Ribera.

Características
---------------

A muixeranga consiste no levantamento de torres humanas, erixidas por grupos de homes e mulleres de todas as idades, chamados *collas*.

As formacións construídas pola muixeranga poden chegar a ter até cinco pisos de altura. As figuras da Muixeranga teñen máis de douscentos anos de historia, pois existen referencias xa no século XVIII, inicialmente no Camp del Túria, subindo posteriormente cara ao Camp de Morvedre e estendéndose durante o século XX por toda Valencia, especialmente a partir da década de 1990.

Existe a teoría de que os castelos humanos (os *castells* cataláns) e a muixeranga teñen unha orixe común: os *Balls de Valencians*. Diferéncianse dos modernos castellers pola orixe relixiosa da muixeranga e porque a altura das torres humanas non é importante. Por outra banda, os Castells son unha manifestación festiva laica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivado 28 de novembro de 2011 en Wayback Machine.
* Web Oficial de la Moixiganga de Vilanova i la Geltrú
* Facebook Oficial de la Moixiganga de Vilanova i la Geltrú
A **bandeira das Illas Marshall**, unha nación situada no océano Pacífico, foi adoptada cando o país comezou a exercer o seu autogoberno, o 1 de maio de 1979. É un Estado soberano (independente) desde 1990.

As Illas Marshall formaron parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, que estaba administrado polos Estados Unidos.

Nesta bandeira aparecen representadas simbolicamente as illas que conforman o país dentro do océano. A franxa ascendente colocada en diagonal representa o ecuador, a estrela branca situada na parte superior da bandeira simboliza este arquipélago situado no Hemisferio Norte. As cores laranxa e branca representan, respectivamente, a coraxe e a paz e tamén as dúas cadeas de illas do arquipélago das Illas Marshall: Ratak Chain e Ralik Chain. A estrela branca posúe vinte e catro puntas, unha por cada distrito electoral do país.

A bandeira das Illas Marshall foi deseñada por Emlain Kabua, que foi primeira dama da República.

Bandeiras históricas
--------------------

* Bandeira de Estados Unidos, usada de 1944 a 1979.Bandeira histórica Bandeira de Estados Unidos, usada de 1944 a 1979.
* Bandeira das Nacións Unidas, usada de 1947 a 1965.Bandeira histórica Bandeira das Nacións Unidas, usada de 1947 a 1965.
* Bandeira do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, de 1965 a 1979.Bandeira histórica Bandeira do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, de 1965 a 1979.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Marshall Islands en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Oceanía |
| --- |
| 
* Australia
* Fidxi
* Illas Marshall
* Illas Salomón
* Indonesia
* Kiribati
* Micronesia
* Nauru
* Nova Zelandia
* Papúa Nova Guinea
* Palau
* Samoa
* Timor Leste
* Tonga
* Tuvalu
* Vanuatu

 |
| 
* Bandeiras de estados libres asociados

 |
| 
* Illas Cook
* Niue

 |
| 
* Bandeiras de dependencias e outros territorios

 |
| 
* Illas Cocos
* Guam
* Hawai
* Illas Marianas do Norte
* Illa de Nadal
* Illa Norfolk
* Nova Caledonia
* Illa de Pascua
* Illas Pitcairn
* Polinesia Francesa
* Samoa Americana
* Tokelau
* Wallis e Futuna

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200260
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: MIR.

**Mir** (en ruso: Мир, significa *paz* ou *mundo*) foi o nome da famosa estación espacial orixinalmente soviética, que despois do colapso da URSS pasou a ser rusa. Mir foi a primeira estación espacial de investigación habitada de forma permanente da historia, e a culminación do programa espacial soviético. Estaba previsto que funcionase tan só 5 anos; pero finalmente estivo operativa durante 13 anos. Grazas a numerosas colaboracións internacionais, foi accesible a cosmonautas e astronautas.

A Mir foi ensamblada en órbita ao conectar de forma sucesiva distintos módulos, cada un lanzado de forma separada dende o 19 de febreiro de 1986 ata o ano 1996. Estaba situada nunha órbita entre os 300 e 400 quilómetros da superficie terrestre, orbitando completamente a Terra en menos de dúas horas. Serviu como laboratorio de probas para numerosos experimentos científicos e observacións astronómicas, establecendo récords de permanencia de seres humanos no espazo. Tras un incendio en febreiro de 1997, a estación empezou a quedar vella e obsoleta, coa consecuente cadea de fallos que puxo en marcha a súa desorbitación e desintegración na atmosfera. Foi destruída de forma controlada o 23 de marzo de 2001, precipitándose sobre o Océano Pacífico.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2020). "Mir" (en inglés). Consultado o 20 de setembro de 2020.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Mir / DOS 7" (en inglés). Consultado o 20 de setembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mir Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Spektr
* Kristall
* Priroda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48604
* WorldCat
* VIAF: 137696977
* BRE: 2216731
* EBID: ID
* GEC: 0242524
* GND: 4475739-6
* LCCN: n96054812
* NDL: 00567715
* NKC: mzk2007378590
* NSSDC ID: 1986-017A
* SCN: 16609

 |
O **Douglas DC-4** é un avión catrimotor de pasaxeiros desenvolvido por Douglas Aircraft Company. Serviu durante a segunda guerra mundial, no bloqueo a Berlín e ata os anos 60 como avión militar. Dende 1945 moitas aeroliñas operárono por todo o mundo.

Deseño
------

Despois de que o DC-4E demostrase ser complicado de manter e pouco rendible, Douglas respondeu ás peticións de Eastern e United cun substituto máis pequeno e sinxelo. Antes de que o definitivo DC-4 puidese entrar en servizo, o estoupido da segunda guerra mundial causou que a produción se canalizase cara a Forza Aérea estadounidense, sendo designados os seus avións C-54 Skymaster, mentres que os da Armada se designaron Douglas R5D. O primeiro, un C-54, voou dende Clover Field en Santa Monica o 14 de febreiro de 1942.

O tren de aterraxe en triciclo do DC-4 permitíalle á súa fuselaxe ter unha sección transversal constante na meirande parte da súa lonxitude, polo que puido ser doadamente alongada para os posteriores DC-6 e DC-7. Fabricáronse un total de 1.163 C-54/R5D para as forzas armadas dos Estados Unidos entre 1942 e xaneiro de 1946; 79 DC-4 serían construídos despois da guerra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622673
* EBID: ID
* LCCN: sh2007009779

 |
**Genoveffa Franchini** é unha hematóloga e retroviróloga italo-estadounidense. É investigadora da rama de vacinas e xefa da sección de modelos animais e vacinas retrovirais do National Cancer Institute (NC, *Instituto Nacional do Cancro*). Franchini foi pioneira na investigación sobre oncoxenes e retrovirus humanos. Investiga o desenvolvemento de vacinas contra o VIH e os métodos translacionais de prevención de enfermidades.

Traxectoria
-----------

Cando era adolescente en Italia, Franchini pretendía realizar traballos de servizo como monxa misioneira. O seu foco máis tarde cambiou á bioloxía e á medicina como un medio para axudar os pacientes. Completou un doutoramento en medicina na Universidade de Módena e Reggio Emilia en 1977. Foi bolseira posdoutoral na súa alma mater no instituto de hematoloxía de 1977 a 1979.

Carreira
--------

Franchini é hematóloga e retroviróloga. Comezou a traballar no NC en 1979 como investigadora. Franchini tamén é investigadora sénior na rama de vacinas no Centro de Investigación do Cancro do NCI. Desde 1997, Franchini é xefa da sección de modelos animais e vacinas retrovirais.

### Investigación

Franchini foi pioneira na investigación sobre oncoxenes e retrovirus humanos (HTLV e VIH). Realizou numerosos logros en viroloxía e enfoques translacionais para previr enfermidades humanas causadas por retrovirus. O seu traballo profundizou na comprensión da patoxénese do VIH e do HTLV-1, o que levou á identificación e caracterización de novos xenes virais do VIH e do HTLV-1 e as súas funcións. Os logros de Franchini no desenvolvemento da vacina contra o VIH inclúen o preclínico que levou ao primeiro ensaio da vacina en 16 000 voluntarios en Tailandia, que demostrou unha protección significativa, aínda que limitada, contra a adquisición do VIH. O seu traballo básico en mecanismos inmunolóxicos de protección profundizou na comprensión da eficacia da vacina contra a varíola actualmente dispoñible nos primates. Tamén foi pioneira en estratexias para diminuír os reguladores da resposta inmune en individuos infectados polo VIH-1, utilizando o modelo de macaco de infección por SIV.

Premios e honras
----------------

Franchini foi elixida membro da American Society for Clinical Investigation (Sociedade Americana de Investigación Clínica) en 1990. En 2007, foi elixida para a Association of American Physicians (Asociación de Médicos Americanos). Pouco antes da pandemia de COVID-19 foi investida doutora honoris causa pola Universidade Médica de Białystok.

Notas
-----

1. ↑  "Renewed research focus on the human T-cell leukemia virus". *ccr.cancer.gov*. Consultado o 15-1-2022.
2. ↑  "Federal faces G. Franchini". 2012-06-18. Consultado o 2-4-2020.
3. ↑  "CV G.F." (PDF). *onda Observatorio*. 2017. Consultado o 2-4-2020.
4. ↑  "Franchini". *Cancer.gov* (en inglés). 2014-08-12. Consultado o 2-4-2020.
5. ↑  "Nadanie tytułu Doctora Honoris Causa dr Genoveffie Franchini". Consultado o 2022-02-15.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hematoloxía
* Viroloxía
* Universidade

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q88258296
* ORCID: 0000-0001-5171-9849

 |
**Vardo Rumessen**, nado en Pärnu o 8 de agosto de 1942 e finado o 25 de agosto de 2015, foi un pianista, musicólogo e político estoniano, sobre todo recoñecido polo seu traballo coa música de Eduard Tubin

Traxectoria
-----------

Rumessen naceu nunha familia de músicos, seu pai Voldemar Rumessen era director de orquestra e profesor de música, e súa nai, Velda Rumessen era cantante de ópera. Estudou piano no Conservatorio de Tallin e a partir de 1969 comezou a dar clases alí. En 1973 traballou como editor musical da Eesti Radio. Intérprete de clásicos como Johann Sebastian Bach, Frederic Chopin ou Sergei Rachmaninov, tamén redescubriu numerosos compositores estonianos, como editor das súas composicións e como intérprete, publicando máis de 120 cadernos e libros de partituras. Gravou 20 vinilos e 25 CD con interpretacións de Bach, Chopin, Rachmaninov, Eduard Tubin, Alexander Scriabin ou Mart Saar entre outros moitos compositores.

Firme partidario da independencia estoniana, membro da organización Comités de Cidadáns Estonianos (1989-1990) que buscaba restaurar a legalidade da República de Estonia na entón república soviética, ao tempo que militaba no Partido da Independencia Nacional Estoniana, foi delegado no Congreso de Estonia de 1990, unha iniciativa cidadá para restaurar un parlamento estoniano libre e membro do seu órgano permanente, o Comité Estoniano (1990-1992). En 1995 entrou no partido Unión a prol da Patria. Foi deputado no Riigikogu entre 1992 e 1995 e novamente en 1999-2003.

Notas
-----

1. ↑  "Suri pianist, muusikateadlane ja poliitik Vardo Rumessen". *Delfi*. 25 de agosto 2015.
2. ↑  "Suri pianist, muusikateadlane ja poliitik Vardo Rumessen", *Kultuur*, 25 de agosto de 2015

Ligazóns externas
-----------------

* Web oficial
* Ficha na Asociación de Músicos Profesionais Estonianos *(en estoniano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3742426
* WorldCat
* VIAF: 79167660
* AllMusic: mn0001651728
* BNF: 138992743
* CiNii: DA17008878
* DeutscheBio: 128439807
* Discogs: 2066204
* Europeana: ID
* FAST: 28115
* GND: 128439807
* ISNI: 0000000078396501
* LCCN: n78085919
* MusicBrainz: ID
* NTA: 240311361
* SELIBR: 296879
* SUDOC: 077483715

 |
A **Senyera** ou **bandeira de Cataluña** *é a tradicional de catro barras vermellas en fondo amarelo e ha de estar presente nos edificios públicos e nos actos oficiais que teñan lugar en Cataluña* (articulo 8.2 do Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006). A bandeira ten a categoría de símbolo nacional de Cataluña (artigo 8.1 do Estatut).

Provén do emblema heráldico da liñaxe dos condes de Barcelona, un dos máis antigos de Europa, posto sobre tea. Adoptárono os seus descendentes como condes da Provenza no século XII, como reis de Mallorca no XIII e como reis de Aragón despois de que a rama principal familiar sucedese a Ramiro II no reino de Aragón en 1137. A partir de Xaime I coñecerase como *bandeira* ou *sinal real*. A partir do século XIX e a Renaixença, o Catalanismo afianzou a súa identificación como Bandeira Nacional de Cataluña.

Orixes
------

Na Biblia de Citeaux (1109) os personaxes bíblicos son representados con escudos con emblemas que serán heráldicos mais que aínda non o son porque non son permanentes nin hereditarios, a heráldica estaba a piques de nacer. Na conquista de Mallorca de 1115, Ramon Berenguer III, conde de Barcelona, comparte a hoste con Guillerme V de Montpellier, quen xa ten insignias, como indica a crónica da batalla, a imitación será o motor da difusión rápida da heráldica por todo Occidente. A emblemática das bandeiras é moito máis antiga que a heráldica, que só trata dos escudos. Confirma que os emblemas xeométricos coms os paus proveñen de bandeiras xa existentes.

Outras bandeiras catalás
------------------------

### Provincias catalás

* Provincia de BarcelonaProvincia de Barcelona
* Provincia de LleidaProvincia de Lleida
* Provincia de TarragonaProvincia de Tarragona
* Provincia de XironaProvincia de Xirona

### Principais cidades de Cataluña

* BarcelonaBarcelona
* LleidaLleida
* TarragonaTarragona
* Xirona (non oficial)Xirona (non oficial)
* L'Hospitalet de LlobregatL'Hospitalet de Llobregat
* BadalonaBadalona
* TerrassaTerrassa
* SabadellSabadell

### Bandeiras reivindicativas

* Estelada BlavaEstelada Blava
* Estelada RojaEstelada Roja

Notas
-----

1. ↑  Estatut d'Autonomia de Catalunya-Títol preliminar Arquivado 25 de xaneiro de 2009 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lenda das catro barras de sangue
* Senyera
A cortadeira, exemplo de flora alóctona en Galicia.
**Alóctono** (en grego: *allos*, "outro", *chthon*, "terra"), fai referencia a calquera ente (biolóxico ou non) que non é indíxena do lugar onde se atopa.

Bioloxía e ecoloxía
-------------------

En ecoloxía e en bioloxía, fai referencia a aqueles nutrientes ou materiais que se incorporaron a un ecosistema desde o exterior do mesmo, ou ben aquelas especies que foron introducidas de forma artifical no ecosistema. Son de especial interese as especies invasoras polos problemas que representan, orixinando en moitos casos fortes perdas económicas. Estas perdas orixínanse na perda de servizos ambientais pola diminución ou extinción de especies autóctonas e polas pragas no campo da agronomía como no caso do coello. Porén, estas perdas non están restrinxidas a estes campos, posto que as especies alóctonas tamén son capaces de causar graves problemas en ámbitos como o da enxeñería, coma no caso do mexillón cebra.

Paleontoloxía
-------------

En tafonomía, dise que un resto ou un fósil é alóctono cando foi trasportado fóra do lugar ou área onde foi producido. Os mecanismos poden ser por resedimentación na fase biostratinómica ou reelaboración na fosildiaxenética.

Xeoloxía
--------

En xeoloxía, aplícase ós materiais que se orixinaron noutros lugares diferentes. En sedimentoloxía refírese a que os compoñentes dunha rocha ou formación sedimentaria foron arrincados da formación orixinal para resedimentarse noutra rexión: os flyschs son depósitos alóctonos. Ese desprazamento pode deberse a arrastres producidos polos glaciares ou ríos, grandes correntes submarinas, por rodamento por gravidade nas ladeiras entre outros procesos. Na xeodinámica refírese a fragmentos de codia terrestre que foron transportados por procesos tectónicos tales como mantos de corremento, cabalgamentos ou grandes desprazamentos de rumbo. Os Alpes e o Himalaia presentan numerosos bloques alóctonos e ó redor do Océano Pacífico recoñecéronse varias zonas alóctonas.

Linguas e poboacións
--------------------

O termo alóctono referido unicamente a linguas faladas nun territorio ou etnias presentes nun territorio, refírese ó feito que ditas linguas ou etnias desenvolvéronse historicamente fóra de dito territorio e só en tempos recentes ou historicamente documentados asentáronse ou desprazáronse a un territorio diferente do territorio onde se desenvolveu historicamente a lingua ou etnia. Neste sentido oponse a autóctono ou indíxena.

Notas
-----

1. ↑  Fernández López, S R (2000). Departamento de Paleontología, Universidade Complutense de Madrid, ed. *Temas de Tafonomía* (PDF).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Autóctono
**Jacob Le Maire**, nado en 1585 e finado en 1616, tamén escrito **LeMaire** ou **Lemaire**, foi un explorador neerlandés. Nunha viaxe con Willem Schouten, entre 1615 e 1617, abriu unha nova ruta no Océano Pacífico descubrindo o estreito de Le Maire e o Cabo de Fornos.

Fillo do hugonote francés Isaac Le Maire, naceu en Antuerpen, ou en Egmont, daquela parte das Provincias Unidas neerlandesas. Isaac Le Maire era un notábel negociante estabelecido na cidade holandesa de Hoorn. Para competir coa Compañía Holandesa das Indias Orientais (*Vereenigde Oostindische Compagnie*, VOC) creou a Compañía Australiana (*Australische of Zuid Compagnie*) e organizou unha viaxe para explotar o suposto continente austral. Jacob Le Maire, o seu fillo máis vello, foi o xefe da expedición, e os dous irmáns Willem e Jan Schouten os capitáns das dúas embarcacións: *Eendracht* e *Hoorn*.

Para evitar a exclusividade que tiña a Compañía das Indias Orientais no que respecta ás rutas a través do estreito de Magalláns e do Cabo de Boa Esperanza, Le Maire e Schouten foron máis ó sur descubrindo o estreito de Le Maire, entre a Terra do Fogo e a illa dos Estados, que bautizaron en honra ós Estados Xerais, o Parlamento das Provincias Unidas. Tras descubrir o Kaap Hoorn (Cabo de Fornos), cruzaron o Pacífico seguindo unha ruta semelante á de Fernão de Magalhães, descubrindo diversas illas até chegar a Batavia (Iacarta).

A Compañía das Indias Orientais non creu que descubrisen unha nova ruta mais mesmo así prendeunos por quebrar o monopolio e enviounos de volta a Ámsterdam. Polo camiño, morreu Jacob Le Maire, ós 31 anos.

Durante dous anos, o pai, Isaac Le Maire, loitou contra a Compañía até que finalmente foi recoñecida a nova ruta polo Cabo de Fornos e devolveron o navío á Compañía Australiana pagando as indemnizacións económicas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Edward Duyker Mirror of the Australian Navigation by Jacob Le Maire: A Facsimile of the ‘Spieghel der Australische Navigatie. . .’ Being an Account of the Voyage of Jacob Le Maire and Willem Schouten 1615-1616 published in Amsterdam in 1622, Hordern House for the Australian National Maritime Museum, Sydney, 1999, pp. 202, ISBN 1 875567 25 9.

### Ligazóns externas

* Relato da viaxe a partir dos diarios de Le Maire, ed. orix. 1621 *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q438156
* WorldCat
* VIAF: 160621264
* BMT: 214834
* BNCHL: 000339603
* BNE: XX996276
* BNF: 15376379c
* BPN: 05003400
* BRE: 2138766
* CERL: cnp01392285
* DeutscheBio: 124684041
* EBID: ID
* FAST: 280747
* GEC: 0036885
* GND: 124684041
* ICCU: BVEV086384
* ISNI: 0000000110769970
* LCCN: n91007509
* NLA: 35479197
* NTA: 071317015
* OL: OL4594557A
* openMLOL: 147020
* SNAC: w65r51c6
* SUDOC: 026973723

 |
A **illa Vanatinai** (tamén chamada **Tagula** e **Sudest**, polos nomes dos cabos extremos da illa), é unha illa volcánica no sueste do arquipélago das Louisiadas na provincia de Milne Bay en Papúa Nova Guinea. A illa bordeada de coral está aproximadamente a 360 km. ao suroeste da illa de Nova Guinea e a 30 km ao sur de Misima. Cunha superficie de 830 km², é a illa máis grande do arquipélago. A cidade de Tagula, o asentamento principal, atópase na costa noroeste. A poboación era de 3.628 habitantes en 2014. A principal exportación é a copra.

Xeografía
---------

A illa ten 63 km de longo, estendéndose desde Cape Tagula ata Cape Sudest e ata 13 km de largo. Unha cordilleira boscosa corre a través da lonxitude da illa, co cume, Monte Riu (806 m.) preto de centro. Os picos máis importantes do cordal son, de oeste a leste:

* Monte Madau (269 m.)
* Monte Gangulua (439 m.)
* Monte Riu (anteriormente chamado Monte Rattlesnake) (806 m.)
* Monte Imau (485 m.)
* Monte Arumbi (350 m.)

Historia
--------

A primeira observación rexistrada polos europeos da illa Vanatinai foi pola expedición española de Luís Vaz de Torres o 14 de xullo de 1606.

A illa foi o sitio dunha febre do ouro que alcanzou o seu punto máximo en 1889. O ouro foi atopado en case todos os cursos de auga da illa.

A vila de Rambuso está situada na costa norte da parte oriental da illa, onde oarroio Rambuso Creek flúe no océano Pacífico. A entrada a través do arrecife ata o porto é profunda e fácil de ver durante a luz do día. Moitos iates visitantes e barcos comerciais locais utilizan este protexido ancoradoiro. En 2010 os aldeáns e varios navegantes visitantes reconstruíron o peirao e a calzada. O lema dos aldeáns novo é "Rambuso Creek a porta de entrada a Sudest".
O novo peirao axudou a Rambuso a desenvolverse e agora a vila ten uns 500 habitantes.

Transporte
----------

A illa ten un aeroporto, código (IATA: **TGL**) para o transporte público, cerca da vila de Tagula.

Notas
-----

1. ↑  Hilder, Brett *The voyage of Torres*, Brisbane, 1980, pp.XXIV,24
2. ↑  Sharp, Andrew *The discovery of the Pacific Islands* Oxford, 1960, p.66.
3. ↑  Brand, Donald D. *The Pacific Basin: A History of its Geographical Explorations* The American Geographical Society, New York, 1967, p.137.
4. ↑  Pacific Islands Yearbook, 13th ed. Sydney, New York 1972

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Vanatinai*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q477164
* WorldCat
* VIAF: 246939377
* EBID: ID
* GeoNames: 2132484
* GND: 4378949-3

 |
**Enrique Gippini Escoda**, nado en Reus o 12 de outubro de 1901 e finado o 25 de decembro de 1985, foi un mestre e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Aos dous anos trasladouse a Santiago de Compostela, onde fixo o Bacharelato Superior. Marchou voluntario á Guerra de Marrocos en 1921 onde permaneceu tres anos. Á volta cursou Maxisterio na Normal de Compostela e exerceu en Cerdeda, Buxán, Beneso, Oleiros, San Cosme de Muíño, Bastabales e Campo das Rodas en Noia. Membro da loxa "Agarimo nº 78" de Santiago. Foi militante do Partido Socialista dende 1931. Pertenceu a Federación socialista de Santiago de Compostela e foi director do seu voceiro *Trabajo*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e a Comisión de Depuración da Ensinanza propuxo a súa separación definitiva do servizo da súa escola no Campo das Rodas de Noia, con efecto dende o 19 de xuño de 1937. Foi detido o 21 de xullo de 1937 e encarcerado en Santiago pola súa condición de masón, ata o 27 de decembro de 1939. Volveu ser detido o 6 de febreiro de 1940, permanecendo en prisión ata o 10 de abril dese ano.

O Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo condenouno a 12 anos e un día de reclusión menor, ingresou na Prisión habilitada de Torrijos, en Madrid. Despois pasou á Prisión de Burgos. En 1943 conmutáronlle a pena pola de seis anos de confinamento, inhabilitación e accesorias. Cumpriu a pena en Santander, onde chegou o 13 de decembro de 1943. En marzo de 1944 foi autorizado a cambiar a residencia a Valdoviño. Extinguiu a condena de confinamento o 15 de maio de 1945. En xaneiro de 1947 solicitou ser reposto como mestre nacional.

Colaborou no Seminario Fontán-Sarmiento de Hagiografía, Toponimia y Onomástica e no *Boletín* do Seminario publicou en 1980 "D. Alonso Pita da Veiga. Testamento" e "El Catastro del Marqués de la Ensenada y su valor para el estudio de la Toponimia: la parroquia de San Juan de Camboño". Edicións do Castro publicou postumamente *Refraneiro galego (escolma)* (1991), unha escolma de refráns, consellos e ditos galegos, recollidos durante os anos de ensinante e nas súas viaxes.

Vida persoal
------------

Casou coa tamén mestra Ángela Botana López e foi pai de Olga, Félix, María Luisa e Enrique Gippini Botana.

Notas
-----

1. ↑  Ficha no Catalogo Iacobus

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lamela García, Luis (2005). So Castro, ed. *1936, la Cruzada en Compostela. La guerra civil y la represión franquista en los documentos policiales y militares*. Sada. pp. 229–231. ISBN 84-8485-186-9.
* Pereira Martínez, Carlos (2008). A.C. Barbantia, ed. "A Francmasonería na comarca do Barbanza" (PDF). *Anuario de estudos do Barbanza* (4): 103–127. ISSN 1889-0946. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24 de abril de 2019. Consultado o 24 de abril de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16658278
* WorldCat
* VIAF: 87695950
* BNE: XX856798
* ISNI: 0000000061013754

 |
**Haiyang 1** (significando *Océano 1*) ou **HY-1**, é unha serie de satélites de observación terrestre chineses.

Características
---------------

Os satélites HY-1 usan o bus CAST968B, teñen unha masa duns 360 kg e están deseñados para facer observacións oceánicas e costeiras co fin de medir a concentración de clorofila, a temperatura superficial, a matería orgánica en disolución e a contaminación. Estabilízanse nos tres eixos e teñen forma de caixa, cun par de paneis solares a cada lado. Entre os instrumentos de a bordo contan cunha cámara en cor para observar o océano en dez bandas espectrais e outra cámara CCD de catro bandas. Os satélites HY-1 son lanzados mediante foguetes CZ-4B ou CZ-2C desde o Centro de Lanzamento de Taiyuan.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| HY 1A | 15 de maio de 2002 | CZ-4B | Éxito |
| HY 1B | 11 de abril de 2007 | CZ-2C | Éxito |
| HY 1C | 7 de setembro de 2018 | CZ-2C | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2020). "HY-1" (en inglés). Consultado o 17 de maio de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "HY 1A, 1B, 1C, 1D" (en inglés). Consultado o 17 de maio de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* CZ-4B
* CZ-2C
Deportista na Coruña***Mens sana in corpore sano*** é unha locución latina que significa literalmente "mente sa en corpo san". A esta frase na actualidade confíreselle un valor axiomático e atribúeselle a significación de que, para alcanzar a saúde mental é necesario, ou polo menos moi conveniente, gozar dunha boa saúde física.

A frase foi adoptada como lema de variadas asociacións deportivas e, na actualidade, aparece implícito en ximnasios, clínicas de adelgazamento e centros de estética. Serve incluso de inspiración para as técnicas de desintoxicación e purificación corporal da Igrexa da Ciencioloxía, que predican que un "corpo limpo implica unha mente limpa", ou para o éxito dos SPA ou modernas termas que proclaman no seu nome (salus per aquam) a saúde física en contacto coa auga.

Orixe
-----

Porén, a frase latina de Xuvenal, poeta satírico do século I d. C. recibe hoxe en día un uso notoriamente afastado ao que o seu autor lle deu orixinariamente. A cita completa é *"**Orandum est ut sit mens sana in corpore sano**".* Co seu habitual pesimismo cuestiona o contido das plegarias que os homes dirixen aos deuses, a mediocridade das súas peticións nos templos. Máis que posesións, riquezas ou poder, máis que beleza, son outros dons por cuxa concesión hai que rogar. O consello de Xuvenal é que nos manteñamos íntegros, desbotemos as vaidades da vida e saibamos recoñecer e desexar aquilo que, en realidade, é necesario: a saúde física e a rectitude moral.

Notas
-----

1. ↑  (Sátira X,356)

Véxase tamén
------------

* Ximnasio (escola)

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 09 de novembro de 2013 en Wayback Machine.
**Carles Casajuana i Palet**, nado en Sant Cugat del Vallès en 1954, é un escritor e diplomático catalán.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Economía e Dereito pola Universitat de Barcelona, ingresou no corpo diplomático en 1980. Exerceu esta actividade en Bolivia, as Filipinas e na sede das Nacións Unidas en Nova York. Entre 1991 e 1996 traballou para o secretario xeral de Política Exterior do Ministerio de Asuntos Exteriores de España. Posteriormente foi nomeado embaixador de España en Malaisia, Vietnam e Brunei, e entre 2001 e 2004 formou parte do Comité político e de seguridade do Consello da Unión Europea. Dirixiu o Departamento de Política Internacional e Seguridade do gabinete de presidencia español, até o seu nomeamento como embaixador no Reino Unido en agosto de 2008.

Como escritor publicou diversas novelas, algunhas delas traducidas ao castelán e o inglés, e un ensaio sobre Josep Pla e Nietzsche.

Obra
----

* *Tap d'escopeta* (1987)
* *Bondage* (1989)
* *La puresa del porc* (1990)
* *Punt de fuga* (1992)
* *Pla i Nietzsche: afinitats i coincidències* (ensaio, 1996)
* *Esperit d'evasió* (1998)
* *Diumenge de temptació* (2001)
* *Kuala Lumpur* (2005)
* *L'últim home que parlava català* (2009, Premio Ramon Llull de novela)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2939060
* WorldCat
* VIAF: 114157534
* BIBSYS: 90561463
* BNE: XX1724123
* BNF: 123367348
* CANTIC: a10060236
* GEC: 0516561
* GND: 105709174X
* ISNI: 0000000081822583
* LCCN: n88039393
* NTA: 074769936
* SUDOC: 112282466

 |