recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Denomínase **reacción endotérmica** a calquera reacción química na que ten lugar unha absorción de calor.

A reacción contraria denomínase exotérmica.

Dende o punto de vista termodinámico, unha reacción endotérmica é aquela que transcorre con aumento de entalpía, aquela na que ΔH>0, 
É dicir, aquela reacción na que debido á absorción de enerxía o contido enerxético dos produtos é maior que o dos reactivos.

{\displaystyle \Delta H=H\_{productos}-H\_{reactivos}\,\!}
onde Hprodutos maior que Hreactivos

A ecuación termoquímica do exemplo que segue indícanos que cando un mol (60 gramos) de dióxido de silicio (sólido), se descompón dando un mol de silicio (28 gramos) e un mol de osíxeno (22,4 L de gas medidos en condicións normais), absorbe unha calor de 858570 J; son precisos 558570 J de calor para descompoñer un mol de SiO2. O feito de ser calor absorbida indícase co signo mais; ΔH>0

SiO2 (s) → Si (s) + O2 (g) ; ΔH= +858,57 kJ

É importante dicir que as reaccións endotérmicas ao absorber calor poden ser útiles e prácticas nalgúns casos, por exemplo, ao querer arrefriar un lugar.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203522
* EBID: ID
* JSTOR: endothermic-reactions
* MAG: 20976626

 |
Topacio incoloro, Minas Gerais, Brasil.
Topacio azul puído.
Sistema cristalino do topacio.
O **topacio** é un mineral silicatado de aluminio e flúor.
Emprégase a miúdo como pedra preciosa e algunhas veces foi confundido co diamante: o chamado *Diamante de Bragança*, incluído como diamante na coroa portuguesa.

Etimoloxía
----------

O nome "topacio" deriva do grego *topazos* ("buscar"), que era o nome dunha illa no Mar Vermello, segundo Plinio o Vello, difícil de encontrar e da cal se sacaba unha pedra amarela (actualmente sabido que era olivina amarelada). Na Idade Media, o nome topacio era usado para calquera xema amarela, mais actualmente o nome aplícase tecnicamente ao mineral aquí descrito.

Comercialmente inténtanse vender algunhas variedades de cuarzo con denominación de topacio.

Propiedades
-----------

Cristaliza no sistema ortorrómbico coa fórmula xeral Al2SiO4(OH, F)2, indicando a paréntese arredor de OH e F que a proporción entre fluoruros F e hidróxidos OH pode variar nun amplo rango, aínda que a súa suma sempre será constante.

A súa densidade é de 3,5 - 3,6 g/cm³.

A súa cor é normalmente marela-acastañada; podéndose encontrar tamén exemplares con tons de ocre, azul, violeta, vermello ou, incluso, incoloro. Ademais, pode ser variada facilmente con medios artificiais: aplicando raios gamma ou feixes de electróns conséguense tonalidades pardas ou lixeiramente verdosas e quecéndoo obtéñense tonalidades azuis ou arroibadas.

Aínda que na escala de Mohs lle corresponde dureza de 8, fractura facilmente, sendo difícil de traballar.

Variedades
----------

As distintas variedades distínguense pola cor, que varía segundo a presenza máis ou menos importante do flúor, podendo ser de moi diversas cores.

As máis estimadas son, o topacio imperial de cor alaranxada, o topacio oriental ou zafiro amarelo e o incoloro.

Depósitos
---------

Atópase habitualmente en forma de cristais prismáticos crecidos en ocos que están unidos coa rocha troncal. Ademais existe unha variante masiva ou granulosa. Normalmente áchase acompañado de berilio, turmalina e apatita en rochas ácidas magmáticas como as permatitas. Tamén se encontra nos gneises.

Algunhas das reservas máis importantes encóntranse no Brasil, República Checa, Saxonia, Noruega, Suecia, o Xapón, México, Sri Lanka, Birmania, Paquistán e os Estados Unidos.

Usos
----

Algunhas variedades empréganse en xoiería e son moi estimadas polos coleccionistas e tamén se empregan na industria cerámica.

Notas
-----

1. ↑  Topacio no Rincón del Vago Arquivado 19 de xuño de 2010 en Wayback Machine. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Topacio*** |

* Topacio e outros minerais en Utah *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134985
* AAT: 300011162
* BRE: 4197323
* EBID: ID
* GND: 4185705-7
* JSTOR: topaz
* MAG: 2777825866
* Mindat: 6674

 |
Non confundir con José Ángel Valente.

Moeda romana dun sólido da ceca de Tesalónica coa efixie do emperador Valente
**Valente**, nado no ano 328 e finado o 9 de agosto do 378 en Cibalae, a actual Vinkovci (Croacia), foi emperador romano de 364 a 378, despois de que o seu irmán Valentiniano I lle cedese a parte oriental do imperio.

Traxectoria
-----------

Durante o seu reinado tivo que solucionar os problemas relixiosos xurdidos durante o mandato de Xuliano. Destituíu aos bispos arianos e reafirmou o Credo de Nicea. Así mesmo tivo que facer fronte á rebelión encabezada por Procopio, un parente de Xuliano por parte de nai que pretendía ter máis dereitos á sucesión deste. Durante meses de campañas en Tracia e Asia Menor, Valente conseguiu derrotar a Procopio en Thyatira (Lidia) en 366, executando ao rebelde o 27 de maio do mesmo ano.

De 366 a 369 Valente liderou unha expedición de castigo con pouco éxito contra a tribo dos terwingos que apoiaran a Procopio.

Os godos, que estaban sufrindo a invasión dos hunos desde 376, buscaron refuxio dentro das fronteiras do imperio.

Valente admitiu que se asentasen en territorio romano na rexión de Tracia a cambio de tropas, xa que estaba planeando unha campaña militar contra o imperio Sasánida.

Unha rebelión dos godos ao mando de Fritixerno deu lugar á batalla de Adrianópole, onde o exército imperial foi completamente derrotado. O mesmo emperador Valente achou a morte nesta batalla.

Do seu matrimonio con Alba Domnica naceu o ulterior cónsul Valentiniano Galates e dúas fillas, Anastasia e Carosa.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Valentiniano I | **Valente**(364-378) | *Precede a:* Graciano |
| Dinastía Valentiniana-Teodosiana |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172471
* WorldCat
* VIAF: 64806218
* BIBSYS: 5018950
* BNE: XX1650868
* BNF: 123002088
* BRE: 1895156
* CANTIC: a11239116
* CERL: cnp00542146
* DBE: valente
* DeutscheBio: 118913158
* EBID: ID
* FAST: 1855388
* GEC: 0068975
* GND: 118913158
* ISNI: 0000 0000 6138 3982
* LCCN: n97033019
* NKC: jx20081002010
* NTA: 138773467
* SELIBR: 227498
* SUDOC: 031866905
* Treccani: valente-imperatore
* WikiTree: Augustus-91

 |
**Violent Femmes** é unha banda de folk punk estadounidense composta por catro membros: Gordon Gano (cantante/guitarrista), Brian Ritchie (baixista),Victor DeLorenzo (percusionista) e Guy Hoffman (percusionista).

O seu estilo musical presenta grandes influencias da música folk norteamericana, así como do punk, creando un son característico que influíu en bandas posteriores como No Doubt, mentres que as letras das cancións tratan temas recorrentes no rock como a frustración adolescente, o amor ou o sexo.

É considerada unha banda de culto por críticos e seguidores, porén, tivo un éxito comercial e un recoñecemento moderado, aínda que algunhas das súas cancións como *Add it up* ou *Blister in the sun* gozaron de certa fama.

Historia
--------

A banda foi creada por Brian Ritchie e Victor DeLorenzo en 1980, e a formación completouse coa entrada de Gordon Gano. Nos seus inicios adoitaban tocar en cafés e nas rúas. O 23 de agosto de 1981, James Honeyman-Scott (integrante de The Pretenders), interesouse pola súa música cando os viu tocando en fronte do local no que The Pretenders ían actuar esa mesma noite, de tal maneira que Chrissie Hynde invitounos a compartir escenario.

Así foi como o grupo se deu a coñecer e posteriormente firmou coa discográfica Slash Records coa que publicaron o seu primeiro disco, *Violent Femmes*, no ano 1982. Tras este editaron *Hallowed Ground* no que a banda se moveu cara a un son country e comezou a tratar temas espirituais.

Discografía
-----------

Gano en concerto cos Violent Femmes, en 2006.
### Álbums de estudio

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Violent Femmes* | 1982 | Slash |
| *Hallowed Ground* | 1984 | Slash/Rhino |
| *The Blind Leading the Naked* | 1986 | Slash |
| *3* | 1988 | Slash |
| *Why Do Birds Sing?* | 1991 | Reprise |
| *New Times* | 1994 | Elektra |
| *Rock!!!!!* | 1995 | Mushroom |
| *Freak Magnet* | 2000 | Beyond |
| *We Can Do Anything* | 2016 | PIAS America |

Recompilacións:

* Add It Up (1981-1993)

Ligazóns externas
-----------------

Web oficial do grupo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1134615
* WorldCat
* VIAF: 131492061
* AllMusic: mn0000922200
* Discogs: 87643
* GND: 5570241-7
* IMDb: nm1798558
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0025013
* Songkick: 135837

 |
Virxe da Caridade, Patroa de Cartagena. Celebra a súa festa o Venres de Dores.
O **Venres de Dores**, **Venres de Dor** ou **Venres de Concilio** é o venres anterior ao Domingo de Ramos, comprendido dentro da última semana da Coresma, coñecida pola Igrexa como Semana de Paixón. Nalgunhas rexións é considerado como o inicio da Semana Santa ou Semana Maior, ao iniciarse neste os desfiles procesionais.

Os católicos manifestan o seu fervor relixioso na celebración das Dores da nosa Señora, incluíndo por exemplo na liturxia da Misa a secuencia do Stabat Mater. Nalgúns lugares denomínase Venres de Concilio, o cal é tomado como día de xaxún e abstinencia, quedando proscrito o consumo de carnes.

Historia
--------

Esta antiga celebración mariana tivo moito arraigamento en toda Europa e América, e aínda hoxe moitas das devocións da Santísima Virxe do tempo de Semana Santa teñen o seu día festivo ou principal durante o Venres de Dores, que conmemora os sufrimentos da nai de Cristo durante a Semana Santa.

O Concilio Vaticano II considerou, dentro das diversas modificacións ao calendario litúrxico, suprimir as festas consideradas duplicadas, isto é, que se celebren dúas veces nun mesmo ano; por iso a festa das Dores da nosa Señora celebrada o venres antes do Domingo de Ramos foi suprimida, sendo substituída pola moderna festa da nosa Señora das Dores o 15 de setembro. Aínda así, na terceira edición do Misal Romano (2000), hai un recordo especial ás Dores da Santísima Virxe na celebración feiral dese día, introducida polo papa Xoán Paulo II.

A Santa Sé e as normas do calendario litúrxico contemplan que, nos lugares onde se ache fervorosamente fecunda a devoción ás Dores de María e nos seus calendarios propios sexa tida como festa ou solemnidade, este día pode celebrarse sen ningún inconveniente con todas as prerrogativas que lle son propias.

Notas
-----

1. ↑  QUISQUEYA, Publicado por COPY. ".... SEMANA SANTA GUARDESA 2019 - PROCESIÓN VENRES DE DOR - VENRES 12 DE ABRIL A PARTIR DAS 9:00 DA NOITE ..." (en castelán). Consultado o 2019-07-11.
2. ↑  Folleto de man da Semana Santa de 2015 de Porto Dozón.pdf

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
 Días da Semana Santa |
| --- |
| Venres de Dores  ·  Sábado de Paixón  ·  Domingo de Ramos  ·  Luns Santo  ·  Martes Santo  ·  Mércores Santo  ·  Xoves Santo  ·  Venres Santo  ·  Sábado Santo  ·  Domingo de Pascua  ·  Luns de Pascua  ·  Martes de Pascua |
Coordenadas: 45°48′43″N 15°59′02″L﻿ / ﻿45.81194, 15.98391

Praza dos Nobres Croatas na década de 1930.
Banco Nacional de Croacia.
A **Praza dos Nobres Croatas** (en lingua croata: *Trg Hrvatskih velikana*) é unha praza da cidade de Zagreb, na República de Croacia. Foi proxectada no ano 1923 para urbanizar a parte nova oriental da cidade e foi rematada a súa construción en 1928.

Localización
------------

A rúa Draškovićeva fica no lado occidental da praza, no lado norte comeza a rúa Martićeva. A liña eléctrica do tranvía atravesa o medio da praza e vai dar á rúa de Franjo Rački. Fronte á rúa de Franjo Rački vai dar á Praza das Vítimas do Fascismo.

Historia
--------

A área da actual da praza non foi urbanizada até o final da primeira guerra mundial e mentres tanto a área ficou como un parque de feiras. A praza está formada por dous edificios simetricamente construídos en 1927: o Palacio da Bolsa, (obra do arquitecto Viktor Kovačić), hoxe usado polo Banco Nacional de Croacia, e o segundo Palacio (obra do arquitecto Aladar Baranyai) é usado hoxe en día pola Secretaría de Estado para os croatas no Exterior. No lado occidental da praza fican catro vivendas unifamiliares que van ao longo da rúa Draškovićeva. Na esquina da rúa Jurišićeva encontramos un edificio residencial do ano 1929 (feito polo arquitecto modernista Bela Auer), e ao lado deste fica outro edificio do ano 1931 (feito polo arquitecto Paul Deutsch). No lado norte da praza, na esquina da rúa Draškovićeva, hai un edificio comercial e residencial feito no ano 1928 (feito polo arquitecto Hugo Erlich). Próximo a esta hai unha serie de edificios que continúan pola rúa Martićeva.

En 1995, a praza foi decorada con dúas grandes fontes triangulares a fronte do edificio do Banco Nacional de Croacia e da Secretaría de Estado dos croatas residentes no Exterior. Estas fontes triangulares foron feitas polo arquitecto Mihajlo Kranjc.

Nomes anteriores da praza
-------------------------

A **Praza dos Nobres Croatas** é unha das prazas máis destacadas, principais e céntricas da cidade de Zagreb. O seu nome foi moitas veces cambiado de acordo cas circunstancias políticas da época desde a súa construción en 1928 :

* 1928-1940 *Trg burze* (Praza da Bolsa).
* 1941-1945 *Trg münchenskih žrtava* (Praza das vítimas de Múnic).
* 1946-1989 *Trg Jože Vlahovića* (Praza de Joža Vlahović).
* 1990-2000 *Trg burze* (Praza da Bolsa).
* 2001-presente *Trg hrvatskih velikana* (Praza dos Nobres Croatas).

Notas
-----

1. ↑  Josip Bilić, Hrvoje Ivanković; Miroslav Krleža lexiografiska institut (2006), "Zagrebački leksikon: M-Ž" (ISBN 9531574855)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Atlas of Zagreb (M-Ž)*. "LZMK", Zagreb 2006, p. 430-431.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15646422
* OSM: 8293210

 |
Un *manaschi* da etnia kirguiz recitando o *Poema de manas*.
Defínese como **tradición oral** a forma de transmitir desde tempos anteriores a cultura, a experiencia e as tradicións dunha sociedade a través de relatos, cantos, oracións, lendas, fábulas, conxuros, mitos, contos etc.

Historia e características
--------------------------

Transmítese de pais a fillos, de xeración a xeración, chegando ata os nosos días, e ten como función primordial a de conservar os coñecementos ancestrais a través dos tempos. Dependendo do contexto os relatos poden ser antropomórficos, teogónicos, escatolóxicos etc.

Desde épocas remotas en que os seres humanos comezaron a comunicarse a través do fala, a oralidade foi fonte de transmisión de coñecementos, ao ser o medio de comunicación máis rápido, fácil e utilizado. Esta forma de transmisión adoita distorsionar os feitos co paso dos anos, polo que estes relatos sofren variacións nos xeitos de contarse, perdendo ás veces o seu sentido inicial.

A tradición oral foi fonte de grande información para o coñecemento da historia e costumes de gran valor fronte aos que defenderon a historiografía como único método fiable de coñecemento da Historia e da vida. A sociedade occidental actual perdeu e segue perdendo en grande medida as tradicións orais, e na actualidade en moitas culturas só aparecen recollidas nos mellores casos en libros, sons ou vídeos; esta perda da tradición oral debeuse e débese principalmente ao grande influxo actual dos medios de comunicación, que en moitos casos fan diminuír a comunicación familiar e a transmisión da cultura tradicional, así como a novos cambios nos hábitos da vida onde as tecnoloxías son máis valoradas que as tradicións.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tradición oral Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Folclore
* Proverbio
* Conto de fadas
* Música tradicional galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q209815
* AAT: 300262982
* BNCF: 44180
* BNE: XX539615
* BNF: 11939724k
* EBID: ID
* GND: 4040600-3
* HDS: 027838
* JSTOR: oral-tradition
* LCCN: sh85095251
* MAG: 543933250

 |
Un **pütchipü'ü** ou **pütche'ejachi** (en wayuu, "mensaxeiro da palabra"; tamén coñecido polo termo en castelán: *palabrero*) é o elemento central no sistema de xustiza e de administración tradicional do pobo wayuu. O papel dun pütchipü'ü é resolver os conflitos mediante a mediación e a negociación. Isto pode incluír conflitos entre diferentes membros ou clans da comunidade wayuu ou con persoas ou organizacións alleas ao pobo wayuu. Esta negociación inclúe unha indemnización material que deberá aboar a familia agravante ao grupo familiar prexudicado.

En 2010, este sistema de mediación foi recoñecido pola UNESCO como parte das Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade. Este sistema de lei indíxena foi recoñecido polos gobernos de Venezuela e Colombia. Os *pütchipü'ui* están organizados pola Xunta Maior Autonómica de Palabreros.

Notas
-----

1. ↑  They Survived Colonization and War. But Venezuela’s Collapse Was Too Much. New York Times
2. ↑  Palabrero: patrimonio inmaterial de la humanidad. *(en castelán)*
3. ↑  The Wayuu normative system, applied by the Pütchipüüi (palabrero). UNESCO
4. ↑  ACNUR Colombia apoya proceso de Junta Mayor de Palabreros Wayúu en La Guajira. UNHCR *(en castelán)*

* Portal:Pobos indíxenas de América
Exterior da praza de touros de Pontevedra, a única de Galicia
As **prazas de touros** son recintos pechados, xeralmente circulares e descubertos, onde se celebran as touradas. Os seus estilos arquitectónicos son diversos de acordo ao maior ou menor grao de antigüidade, aínda que na actualidade predominan as de estilo neomudéxar. Teñen a súa orixe na Europa antiga. Principalmente consiste nun anfiteatro pechado de forma aproximadamente circular con bancadas e servizos que rodean un espazo central onde se realiza o espectáculo taurino, chamado *ruedo*, un terreo de terra batida (arena) rodeado dunha ruela onde se preparan e refuxian os toureiros.

En Galicia non existe gran tradición de touradas, e realmente só existe unha praza: a praza de Pontevedra.

* Interior da praza de Las Ventas, en Madrid.Interior da praza de Las Ventas, en Madrid.
* Praza de touros de RondaPraza de touros de Ronda
* Praza de touros de MálagaPraza de touros de Málaga
* Praza de touros de Santamaría, BogotáPraza de touros de Santamaría, Bogotá
* Praza de touros de Acho, LimaPraza de touros de Acho, Lima

Véxase tamén
------------

* Praza de touros de Pontevedra
* Coliseum da Coruña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1193438
* BNE: XX526376
* LCCN: sh90004389

 |
O púlpito externo da catedral de Prato.
O **púlpito exterior da Catedral de Prato** é unha obra de Donatello e Michelozzo, datado de 1428 ao 1438. Composto de mármore, bronce e mosaico, encóntrase na parte sueste da catedral de Prato (os relevos orixinais encóntranse no Museo dell'Opera del Duomo [Prato]). O púlpito ten unha medida de 210 cm de altura ata o tellado.

Dende o púlpito faise a exposición pública da importante reliquia do *Cíngulo da nosa Señora*, que se mostra en Nadal, Pascua, 1 de maio, 15 de agosto e, no día máis solemne, o 8 de setembro, festa da Natividade de María.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Wirtz, Rolf C. (1998). *Donatello 1386-1466* (en inglés). Colonia, Könemann. ISBN 3-8290-0244-0.

### Outros artigos

* Donatello

### Ligazóns externas

* Diocese de Prato


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Coordenadas: 40°27′57″N 3°41′21″O﻿ / ﻿40.46583333, -3.68916667

Obelisco de la Caja e Torres da Puerta de Europa.
A **praza de Castilla** é unha gran praza situada ao norte da cidade de Madrid, no distrito de Chamartín. É atravesada polo tramo final do Paseo de la Castellana, unha das principais arterias da cidade, e constitúe o centro neurálxico do barrio de Castilla. Ademais, conflúen na prazas a Avenida de Asturias e as rúas de Agustín de Foxá, Mateo Inurria e Bravo Murillo.

Destacan na praza dous dos rañaceos máis coñecidos da cidade, as torres da Puerta de Europa, máis coñecidas como Torres Kío, de 114 metros de altura. Tamén está a Torre Castilla, de 24 plantas. No centro da praza atópase o Obelisco de la Caja, deseñado por Santiago Calatrava e encargado por Caja Madrid con motivo do 300 aniversario da súa fundación. Tamén hai un monumento a José Calvo Sotelo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praza de Castilla*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q786291
* GeoNames: 6452856

 |
***Un cuarto de seu*** é un amplo ensaio da escritora Virginia Woolf, publicado o 24 de outubro de 1929 co título orixinal en inglés de ***A Room of One's Own***. O ensaio baséase nunha serie de conferencias que a autora impartiría no Newnham College e no Girton College, dúas escolas para mulleres da Universidade de Cambridge no outubro de 1928.

Sinopse
-------

O ensaio analiza se as mulleres son capaces de realizar unha obra de calidade como a de William Shakespeare, entre outros temas. Nunha parte da mesma, Woolf inventarase un personaxe ficticio, Judith, "irmá de Shakespeare", para así demostrar que unha muller coa mesma capacidade e talento que Shakespeare non tería as mesmas oportunidades que el para desenvolvelo, pois se lle pechaban moitas portas ás mulleres. Woolf tamén analiza as carreiras dalgunhas escritoras femininas, como Aphra Behn, Jane Austen, as irmás Charlotte, Emily e Anne Brontë, e George Eliot. A autora fai unha referencia moi sutil aos intelectuais máis prestixiosos da época.

Como dicía Virginia Woolf, "unha muller ha de ter cartos e un cuarto de seu se quere escribir ficción". Desta afirmación provén o título da obra. Tamén fala da necesidade de todo autor para ter licenza poética e a liberdade persoal para crear arte.

Adaptacións
-----------

Foi traducido ao galego por Iria Sobrino, publicado en 2005 por Sotelo Blanco Edicións e o Servizo Galego de Igualdade, con prólogo de Manuela Palacios.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1204366
* WorldCat
* VIAF: 185894911
* BiTraGa: 3131
* BNF: 12432079h
* EBID: ID
* GND: 4127277-8
* OL: OL39379W

 |
**Roger François Ducret**, nado en París o 2 de abril de 1888 e finado na mesma cidade o 8 de xaneiro de 1962, foi un tirador de esgrima francés, gañador de oito medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Especialista nas tres modalidades de esgrima: florete, espada e sabre, participou aos 32 anos nos Xogos Olímpicos de 1920 celebrados en Antuerpen, gañando a medalla de prata na proba por equipos e a medalla de bronce na proba individual de florete. Participou tamén na proba individual de espada, aínda ben que non tivo éxito. Nos Campionatos do Mundo de 1923 levou unha medalla de bronce en espada individual, a única da súa carreira nestas competicións. Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París converteuse no gran vencedor da esgrima, ao gañar cinco medallas nas cinco probas disputadas: a medalla de ouro nas probas de florete individual e por equipos, así como na proba de equipos de espada; e a medalla de prata na proba individual de espada e na individual de sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan logrou gañar unha nova medalla de prata na proba por equipos na modalidade de florete, finalizando quinto na proba de sabre por equipos, oitavo en sabre individual e noveno en florete individual.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* www.olympic.org - Roger Ducret
* *(en inglés)* www.sports-reference.com - Roger Ducret

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1334464
* WorldCat
* VIAF: 122036074
* BNF: 10894478d
* EBID: ID
* ISNI: 0000 0000 8053 6809
* SUDOC: 255330502
* WikiTree: Delagrange-64
* Sports Reference: roger-ducret-1

 |
***Un bar aux Folies Bergère*** (en galego *O bar de Folies Bergère*) é unha pintura realizada polo pintor Édouard Manet entre 1880 e 1882. Constitúe a derradeira grande obra do pintor antes da súa morte.

A escena, contrariamente ás aparencias, non foi pintada no establecemento do Folies Bergère, senón no taller do pintor. A muller que actúa como modelo, chamada Suzon, é con todo unha empregada do famoso café-concerto.

Os numerosos elementos presentes sobre o mármore: botellas de bebidas alcohólicas, flores e as froitas forman un conxunto piramidal cuxa cúspide se atopa nas flores que adornan o peito da camareira. Porén a característica máis senlleira da pintura que causou unha maior atención da crítica é o espello sobre o cal se reflicte a figura de Suzon. O espello semella non devolver unha imaxe fiel á escena, tanto no que respecta á postura da moza como a presenza do home que se atopa diante da camareira e que non aparece no primeiro plano. Non se concluíu se esta anomalía é o resultado da vontade do artista ou dun sinxelo erro de xuízo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1245354
* WorldCat
* VIAF: 180757425
* BNF: 11968386d
* EBID: ID
* FAST: 1366108
* GND: 4430504-7
* LCCN: n98094979
* SUDOC: 090866568

 |
**Thomas Tallis**, nado contra 1505 e finado en Greenwich o 23 de novembro de 1585, foi un compositor inglés.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira como músico de igrexa no século XVI. Ocupa un lugar preponderante en antoloxías de música relixiosa inglesa, e é considerado como un dos mellores no xénero así como tamén un dos mellores compositores da súa época.

A carreira musical de Thomas Tallis atravesou os reinados de catro reis ingleses: Henrique VIII, Eduardo VI, María (católica) e Sabela (protestante). O período viviu grandes mudanzas na vida relixiosa e no estilo composicional. Boa parte da produción de Tallis foi eclesiástica, aínda que escribise algunhas obras seculares. A súa flexibilidade como compositor certamente garantiu a súa permanencia como figura de proa da música inglesa.

Tallis estudou música na Igrexa pre-Reforma. Con todo foi requisitado por diversos gobernantes para compor músicas tanto para o servizo anglicano como católico, ambas as dúas de gran calidade. Criado preto de Canterbury, os compromisos pronto o levarían a Londres. Tallis era un recoñecido organista, mais pouco hai hoxe das súas pezas para teclado. Datar súas obras é difícil, sobre todo porque el ocasionamente retraballou músicas vellas para un novo proxecto. Coñecido polas floreadas obras en latín, a súa música anglicana, máis simple, é tan elaborada como agradábel de tocar.

Entre súas obras máis famosas están: O *Nata Lux de Lumine*, *If Ye Love Me*, *Lamentations of Jeremiah*, *Spem in Alium Nunquam Habui* e *Laudate Dominum*.

Notas
-----

1. ↑  Farrell, J: Latin Language and Latin Culture: From Ancient to Modern Times, page 125. New York Cambridge University Press, 2001.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Thomas Tallis*** |

### Ligazóns externas

* Tema *If ye love me*
* BBC Radio 3, programa *Discovering Music* sobre *Spem in Alium and related works* *(en inglés)*
* Música en latín de Thomas Tallis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207789
* WorldCat
* VIAF: 27253373
* Allmovie: p518170
* AllMusic: mn0001186175
* AlloCiné: 191299
* BNB: ID
* BNE: XX4660490
* BNF: 13900273w
* BRE: 4180535
* CERL: cnp00400693
* DeutscheBio: 118801252
* Discogs: 740149
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1850125
* Filmportal: ID
* GEC: 0065080
* GND: 118801252
* IMDb: nm1720469
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 1556 4886
* LCCN: n50009548
* LOC-Jukebox: 4533
* MusicBrainz: ID
* Mutopia: TallisT
* NDL: 01031724
* NKC: mzk2003187252
* NNDB: 000093078
* NTA: 072402857
* ODNB: 26954
* OL: OL4949782A
* openMLOL: 51457
* SNAC: w6pc3s82
* Songkick: 319027
* SUDOC: 070394598

 |
***Un estudo en escarlata*** (en inglés: *A Study in Scarlet*) é unha novela de 1887 escrita polo autor escocés Arthur Conan Doyle. Esta historias supón a primeira aparición de Sherlock Holmes e do Dr. Watson, que se converterían na parella de detectives máis famosa da ficción. O título do libro deriva dun discurso que Holmes, un detective consultor, lle fai ó seu amigo e cronista Watson sobre a natureza do seu traballo, no cal describe a investigación da historia dun asasinato como o seu "estudo en escarlata": "Existe o fío escarlata do asasinato que atravesa a madeixa incolora da vida, e o noso deber é desentrañar, illar e expoñer cada centímetro del.."

A historia e os seus personaxes atraeron pouco interese por parte do público na súa primeira aparición. Só se conservan 11 copias completas da revista na que apareceu a historia por vez primeira, *Beeton's Christmas Annual*, publicada en 1887, as cales teñen un valor considerable. Malia que Conan Doyle escribiu 56 historias curtas sobre Holmes, *Un estudo en escarlata* é unha das catro novelas no canon orixinal. A novela foi seguida por *O signo dos catro*, publicada en 1890. *Un estudo en escarlata* foi a primeira obra de ficción con detectives que incorporou a lupa como ferramenta de investigación.

Foi traducida ó galego por Elena Baillie e Xavier Alcalá e publicada pola Edicións Xerais no ano 1986 baixo o título *Estudio en escarlata*. Foi traducida por Bieito Iglesias e Manuel Vázquez e publicada pola Editorial Galaxia no ano 1995 baixo o título *Un estudio en escarlata*. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Iglesias e Vázquez dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais, baixo o título *Un estudo en escarlata*.

Notas
-----

1. 1 2  *Un estudo en escarlata*. Traducido por Bieito Iglesias e Manuel Vázquez (1ª ed.). Arteixo: La Voz de Galicia. 2005. ISBN 84-9757-190-8 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Conan Doyle, A. *A Study in Scarlet*, "Chapter 4: What John Rance Had to Tell"
3. ↑  "bestofsherlock.com, ''Beeton's Christmas Annual 1887: An Annotated Checklist and Census''". Bestofsherlock.com. Consultado o 15 de setembro de 2012.
4. ↑  Sweeney, Susan Elizabeth (2003). "The Magnifying Glass: Spectacular Distance in Poe's "Man of the Crowd" and Beyond". *Poe Studies/Dark Romanticism* **36** (1–2): 3.
5. ↑  *Un estudio en escarlata*. Traducido por Bieito Iglesias e Manuel Vázquez (1ª ed.). Vigo: Editorial Galaxia. 1995. ISBN 84-8288-015-2 – vía Biblioteca da Tradución Galega.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Un estudo en escarlata Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Roig, B.; Domínguez, M.; Mociño, I. (2006). *Produción da literatura infantil e xuvenil en galego* (CD-ROM). ISBN 978-84-611-5082-3.

### Outros artigos

* Xabarín (colección literaria)
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223131
* WorldCat
* VIAF: 179061639
* BiTraGa: 666
* BNE: XX1953812
* Gutenberg: 244
* ISFDB: 194152
* LCCN: n86031014
* MusicBrainz: ID
* MusicBrainz: ID

 |
A enerxía eólica, é un recurso natural.
Os **recursos naturais** son substancias que se dan naturalmente no ambiente. O termo xurdiu por vez primeira na década de 1970, por E.F. Schumacher no seu libro titulado *Small Is Beautiful*. O termo "recurso" refírese a unha inmensidade de materias primas que existen no planeta e aquelas que o ser humano pode utilizar.

Frecuentemente son clasificados como **renovábeis** e **non renovábeis**. Os non renovábeis inclúen substancias que non poden ser recuperadas nun curto período de tempo, como, por exemplo, o petróleo ou o carbón. Os renovábeis son aqueles que poden se renovar, ou seren recuperados con ou sen interferencia humana, como as forestas.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188460
* AAT: 300067987
* BNCF: 6292
* EBID: ID
* GEC: 0206380
* GND: 4075236-7
* JSTOR: natural-resources
* MAG: 29985473
* PSH: 973

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000067936

 |
**Trans World Airlines** (**TWA**) foi unha gran aeroliña estadounidense que existiu dende 1930 ata 2001. Formouse co nome Transcontinental & Western Air para operar unha ruta dende Nova York a Os Ánxeles a través de St. Louis, Kansas City e outras paradas con avións Ford Trimotor. Con American, United e Eastern, foi unha ds "Grandes Catro" aeroliñas domésticas dos Estados Unidos formadas na Conferencia Spoils de 1930.

Howard Hughes fíxose co control de TWA en 1939, e despois da segunda guerra mundial liderou a expansión da aeroliña para servie Europa, Oriente Medio e Asia, convertendo a TWA nunha segunda aeroliña nacional non oficial despois de Pan Am.[5] Hughes abandonou o control nos anos 60 e os novos xerentes de TWA mercaron Hilton International e Century 21 nun intento de diversificar os negocios da compañía.

Como a Lei de Desregulación Aérea de 1978 provocou unha onda de desaparición de aeroliñas, aparición doutras novas, e adquisicións nos Estados Unidos, TWA foi separada da súa compañía matriz en 1984. Carl Icahn fíxose co control de TWA tomou a compañía de forma privada nunha compra financiada por terceiros en 1988. TWA comezou a embargarse polas súas débedas, vendeu as súas rutas a Londres, experimentou o Capítulo 11 da Lei de quebras reestruturándose en 1992 e 1995, e a súa situación complicouse aínda máis despois do estoupido do voo 800 de TWA en 1996.

En 2001, TWA presentouse por terceira e última vez en bancarrota e foi mercada por American Airlines. American despediu a moitos dos antigos empregados de TWA tras os atentados do 11 de setembro de 2001 e pechou o seu centro de conexións en St. Louis hub en 2003.

TWA tiña a súa sede en Kansas City, Missouri, e planeaba converter o aeroporto de Kansas City no seu principal centro de conexións, tanto nacional como internacional, pero abandonou este plan nos anos 70. Posteriormente a aeroliña desenvolveu o seu maior centro de conexións no aeroporto de St. Louis Lambert. O seu principal centro de conexións transatlántico era o TWA Flight Center no aeroporto internacional John F. Kennedy de Nova York, unha icona arquitectónica deseñada por Eero Saarinen e completada en 1962.

Notas
-----

1. ↑  "the start of airlines". *www.century-of-flight.net*. Arquivado dende o orixinal o 23 de novembro de 2018. Consultado o 2018-11-29.
2. ↑  Meier, Barry. "Ailing T.W.A. Still a Symbol, and So Perhaps a Target, Abroad" (en inglés). Consultado o 2018-11-29.
3. ↑  Grant, Elaine X. (2006-07-28). "TWA - Death Of A Legend" (en inglés). Consultado o 2018-11-29.
4. ↑  "The why of KCI: A broken plan that many travelers still love". *kansascity* (en inglés). Consultado o 2018-11-29.
5. ↑  "JFK's Most Famous Terminal May Soon Be Transformed Into a Flashy Hotel". *CityLab* (en inglés). Consultado o 2018-11-29.
Goliath
**Walibi World** é un parque de atraccións dos Países Baixos. O parque está situado en Biddinghuizen, no concello (Dronten), na provincia holandesa de Flevoland. Anteriormente era chamado parque *Six Flags Holland*, *Walibi Flevo* e con anterioridade *Flevohof*.

Baixo o nome de *Flevohof* o parque comezou como un parque urbano. O *Flevohof* fracasou pouco despois e nove anos máis tarde o parque foi renomeado como *Walibi Flevo*. Este parque foi adquirido en 1998 por Premier Parks e en 2000 mudou o seu nome a *Six Flags Holland*. O seu nome actual está en uso dende o 2005. A maioría das atraccións, incluíndo montañas rusas e moitas outras, datan da época do *Six Flags* e do *Flevohof*. Nos últimos anos o parque tenta se presentar máis como un parque familiar.

Walibi World ten sete montañas rusas, incluíndo a maior e máis rápida do Benelux. Walibi World tamén ten unha montaña rusa de madeira e máis de 50 atraccións e concertos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q391162
* GeoNames: 6942523

 |
**Illa de Disko** ou **Qeqertarsuaq** é unha grande illa na Baía de Baffin, na costa oeste de Groenlandia a unha latitude de 70° norte, e cara ao norte da baía de Disko. Ten unha superficie de 8.578 quilómetros cadrados, polo que é a segunda illa máis grande de Groenlandia (logo da illa de Groenlandia) e unha das 100 illas máis grandes do mundo. O nome Qeqertarsuaq significa A Illa Grande (de *qeqertaq*= illa).

Xeografía
---------

A illa ten unha lonxitude duns 160 quilómetros, unha área de 8.578 quilómetros cadrados, e elévase ata unha altura media de 975 metros, alcanzando un máximo de 1.919 metros. O porto de Qeqertarsuaq (nome da illa, e tamén coñecido como Godhavn) atópase na súa costa sur.

Os depósitos de minerais, os fósiles e as formacións xeolóxicas son o máis interesante da zona. Hai máis de 2000 fontes termais na illa.

Historia
--------

Erik o Roxo fixo a primeira visita á illa de Disko, nalgún momento entre 982 e 985 e foi utilizada como base para a caza e a pesca de verán polos colonos viquingos.

Galería
-------

* Estación polar danesa de Qeqertarsuaq (en 1908)Estación polar danesa de Qeqertarsuaq (en 1908)
* Mineiros na mina de carbón (en 1900)Mineiros na mina de carbón (en 1900)
* A capital, QeqertarsuaqA capital, Qeqertarsuaq
* Estación de investigación 2014Estación de investigación 2014
* A aldea abandonada de Qllissat desde o mar.A aldea abandonada de Qllissat desde o mar.
* Icebergs na illa de QeqertarsuaqIcebergs na illa de Qeqertarsuaq

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Qeqertarsuaq Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Webseite der dänischen Forschungsstation ARKTISK
* Björn-Erik Sass, Die Zeit: Hier tanzt der Bär (Längerer Artikel über die Diskoinsel vom 8. März 2007)
* Fotos und Informationen zur Diskoinsel bei 22places

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1228827
* WorldCat
* VIAF: 239521247
* BRE: 1958167
* GeoNames: 3420644
* GND: 4219027-7
* OSM: 2617575

 |
Coordenadas: 42°31′17″N 0°19′23″L﻿ / ﻿42.52139, -0.32306

O Macizo de Cotiella, en Aragón, onde se atopan os montes máis altos do Prepireneo.
O **Prepireneo**, ou **Prepireneos**, son un conxunto de serras situadas ao sur do Pireneo axial. As montañas e vales desta zona caracterízanse por ter unhas alturas menores que as do sector central dos Pireneos. Son poucos os picos do Prepireneo que superan os 2.000 metros de altitude.

Este sector dos Pireneos esténdese de oeste a leste ao longo duns 425 km polo nordés de España, atravesando as comunidades autónomas do País Vasco, Navarra, Aragón e Cataluña. A anchura dos Prepireneos alcanza na súa zona central os 40 km e no norte da provincia de Barcelona únese ás cordilleiras Costeiras Catalás, que teñen unhas alturas similares. O límite entre os Prepireneos e o sector central dos Pireneos non é preciso debido a que as montañas gañan altura progresivamente segundo se interna na cordilleira. Esta zona de tránsito entre a zona central dos Pireneos e as zonas chairas non existe na vertente francesa exceptuando unha zona de montes baixos na rexión do Rosellón. Os vales do Prepireneo adoitan ser estreitos, formando en moitos casos canóns e desfiladeiros. Os ríos ao seu paso por esta zona dos Pireneos son menos numerosos pero non obstante máis caudalosos, polo que se practican moitos deportes de montaña relacionados coa auga.

Galería de imaxes
-----------------

* O Montsec d'Ares, en Lleida
* A Serra de Guara, en Huesca

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Prepireneo*** |

### Outros artigos

* Pireneos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2080753
* GEA: 10409
* GEC: 0052663

 |
En lóxica, unha **premisa** (do latín *praemissa*, 'proposición previa'; de *prae*, diante, e *mittere*, enviar), é cada unha das proposicións anteriores á conclusión dun argumento. Nun argumento válido, as premisas implican a conclusión, pero isto non é necesario para que unha proposición sexa unha premisa: o único relevante é o seu lugar no argumento, non o seu papel. Ao seren proposicións, as premisas sempre afirman ou negan algo e poden ser verdadeiras ou falsas.

Considérese o seguinte argumento:

1. Ou é martes ou é mércores.
2. Se é martes, entón teño que ir traballar.
3. Se é mércores, teño que ir traballar.
4. Polo tanto, teño que ir traballar.

Neste argumento, as proposicións 1, 2 e 3 son as premisas, e a proposición 4 é a conclusión. Un argumento pode ter calquera número (en xeral, finito) de premisas, incluso ningunha (en cuxo caso a conclusión adoita ser un teorema e unha verdade lóxica).

Hai razoamentos dunha premisa (*houbo polo menos unha testemuña*), e razoamentos con máis dunha premisa. Así sucede cos siloxismos ordinarios , que cunha soa premisa (por exemplo: *Antón o viu todo*). Polo tanto, dunha premisa maior (que contén o termo maior, predicado da conclusión) e unha premisa menor (que contén o termo menor, que fai de suxeito na conclusión). Por exemplo:

1. Todos os mamíferos son animais de sangue quente. (Premisa maior)
2. Todos os humanos son mamíferos. (Premisa menor)
3. Por tanto, todos os humanos son animais de sangre quente. (Conclusión)

Nos razoamentos indutivos, a conclusión obtense por xeneralización, a partir de varias premisas particulares. Por exemplo, a partir dunha serie de observacións (*o cobre é un metal e é bo condutor da electricidade; o ferro é un metal e é bo condutor da electricidade* etcétera) conclúese, por indución, que *todos os metais son bos condutores da electricidade*.

En ocasións, para alcanzar a conclusión dun razoamento é necesario utilizar premisas subsidiarias, isto é, supoñer máis información da que o razoamento contempla. Por exemplo, partir do contrario do que se desexa demostrar. Se de dito suposto dedúcese un absurdo, entón pódese afirmar a conclusión sen problemas.

Notas
-----

1. ↑  Véxase a sección §1.1 en: Gamut, L. T. F. (2006): *Introducción a la lógica*. Buenos Aires: Eudeba.
2. ↑  *argumento* en: Audi, Robert (ed.): *The Cambridge Dictionary of Philosophy*. 2dn Edition. Cambridge: Cambridge University Press.
3. ↑  Véxase a sección 2 na introdución de: Mates, B. (1972): *Elementary logic*. New York: Oxford University Press.
4. ↑  Aristóteles afirmaba que un argumento lóxico pode reducirse a dúas premisas e unha conclusión. Véxase: Gullberg, Jan: *Mathematics from the birth of numbers*, páx. 216. W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-04002-X ISBN 978-0-393-04002-9
5. ↑  Conclusión que, desde o punto de vista físico-químico, é falsa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dedución
* Siloxismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q321703
* EBID: ID
* GEC: 0134243
* MAG: 2778023277

 |
**Roman Ivanovich Avdeev**, (en ruso: Рома́н Ива́нович Авде́ев), nado en Odintsovo o 17 de xuño de 1962, é un empresario e banqueiro ruso.

Traxectoria
-----------

Estudou ata rematar secundaria na súa localidade natal e en 1984 principiou estudos no Instituto de Enxeñería Electrotécnica de Moscova e ao final do segundo ano tivo que realizar durante dous anos o servizo militar obrigatorio. Coa perestroika en 1989 estableceu unha cooperativa dedicada á venda de descodificadores PAL-SECAM e colaborou coa compañía ucraína Elektronmash para importar ordenadores. En 1994 mercou o Moskovskii Kreditnii Bank, creado dous anos antes, gañando ao longo do resto da década de 1990 boa parte da súa fortuna pola xestión de efectivo do pequeno comercio. En 1996 graduouse en enxeñería civil na Universidade Técnica Estatal de Lipetsk e nese ano fíxose co control dunha fábrica de azucre no óblast de Lipetsk e mercou terreos agrícolas na súa contorna que formou a base para un conglomerado agrícola, que chegou a producir o 3% do azucre ruso e que vendeu entre 2005 e 2008. En 2006 estableceu Rossium Concern como compañía de investimentos e por medio da que controla o Moskovskii Dreditnii Bank, non obstante, en 2008 Avdeev deixou de ter unha posición exectuviva no banco; por medio da súa compañía de investimentos tamén controla terreo urbanizable e agrícola, así como unha parte da rede de farmacias 36.6. En 2010 creou a súa propia inmobiliaria, Domus Finans que incluíu en 2012 no grupo Ingrad de desenvolvemento urbanístico que se fusionou en 2017 con OPIN para dar lugar a PAO Ingrad. En 2017 fíxose coa propiedade do FC Torpedo de Moscova

Notas
-----

1. ↑  "Миллиардер Авдеев задумался над халявой". *Moskovskii Komsomolets*. 23 de outubro de 2013. Arquivado dende o orixinal o 31 de outubro de 2013.
2. ↑  "Российский миллиардер-меценат помогает сиротам найти семью". newsomsk.ru, 18 de xullo de 2019
3. ↑  "Roman Avdeev Biography" thefamouspeople.com
4. ↑  Vladimir Chubar e Ben Aris. "Credit Bank of Moscow looks to IPO". *Business New Europe*. Marzo de 2014, p. 24
5. ↑  "about" Arquivado 05 de agosto de 2018 en Wayback Machine.. Rossium Concern
6. ↑  "«Россиум» объединил активы ОПИН и «Инград»" arendator.ru, 27 de decembro de 2017
7. ↑  "«Торпедо» меняет владельца и президента". *Kommersant*, 6 de outubro de 2017

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4055522
* WorldCat
* VIAF: 167145542440996640498
* GND: 1082310735

 |
O Trambaix
O **Trambaix** é a denominación que recibe a rede de tranvía xestionada por Trammet que conecta o Baix Llobregat con Barcelona (distrito de Les Corts) e transporta unha media de 50.000 viaxeiros por día laborable. Abriu ao público o 3 de abril de 2004 nun fin de semana de portas abertas durante o cal os cidadáns podían usalo libremente.

Ten un total de tres rutas denominadas T1, T2 e T3 que empezan o percorrido na plaça de Francesc Macià en Barcelona e diríxense cara a L'Hospitalet de Llobregat, Esplugues de Llobregat, Cornellà de Llobregat, Sant Joan Despí e Sant Just Desvern. A rede ten unha lonxitude de 15'1 km en vía dobre, 29 paradas e 3 intercambiadores.

O tranvía circula por unha plataforma reservada, salvo os cruces con outros viarios, e dunha regulación semafórica que podería facer superar os 20 km/h de velocidade comercial. Actualmente a media de todos os servizos ten unha velocidade comercial de 18 km/h, por diante dos 12 km/h dos autobuses urbanos, e inferior a 29 km/h do metro de Barcelona.

Percorrido
----------

As tres liñas do Trambaix teñen un tramo común entre *Francesc Macià* e *Montesa*. En Montesa a T3 bifúrcase cara a *Sant Feliu|Consell Comarcal* pasando por *Hospital Sant Joan Despí-TV3* (antes Sant Martí de l'Erm). A T1 e a T2 comparten un tramo desde o Pedró ata a finalización da T1 en Bon Viatge e a T2 segue ata finalizar o seu percorrido en *Llevant-les Planes* (antes Sant Martí de l'Erm).

|
|  |
**Correspondencias con outros transportes**| Estación | Correspondencia | Liñas | Tipo de enlace |
| --- | --- | --- | --- |
| Maria Cristina |   |    | directo |
| Palau Reial |   |    | directo |
| Zona Universitària |     |    | próximo |
| Avinguda de Xile |    |    | en obras |
| Ernest Lluch |   |    | en obras |
| Can Rigal |   |    | próximo (5 min) |
| Cornellà Centre |     |   | directo |
| La Fontsanta |    |  | próximo |

Mapa do Trambaix.

Notas
-----

1. ↑  "TRAM" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 19 de xaneiro de 2012. Consultado o 3 de abril de 2010.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Barcelona*** |

### Outros artigos

* Trambesòs

### Ligazóns externas

* Sitio oficial de Trammet *(en catalán)*