recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Perfecto Sulleiro González**, nado en Ourantes (Punxín) en 1910 e finado en Madrid o 8 de febreiro de 1978, foi un xornalista, avogado e poeta galego, ademais de secretario de Administración Local.

Traxectoria
-----------

Estudou no Seminario de Ourense, licenciouse en Dereito e Filosofía. Traballaba como periodista no gabinete de prensa do Ministerio de Exteriores. Foi tamén secretario de Administración Local. Foi fundador e redactor da revista *Certamen*.

É autor de libros como *Normas de Conducta profesional*, *Puntos fundamentales para la reforma del Cuerpo Nacional de Secretarios de Administración Local* ou *Protocolo, honores y distinciones en las corporaciones locales*. Pero destaca especialmente a súa faceta poética, na que publicou *A beira da vida, ciento veinticuatro poemas gallegos entresacados de la selección de los 350 que componen la obra* e *A beira da vida, pequenas e tenras lembranzas*.

En *Á beira da vida* o poeta vai, segundo manifesta Xosé Fariña Jamardo no prólogo do libro, *"tecendo coma un fermoso casulo de ouro, cos fíos da morriña e da nostalxia, nos derradeiros meses do ano 1972, cando por razóns de oficio, se atopaba na Mancha Alta, en Villarrobledo..."*. Dos seus poemas xorden as vivencias da nenez, as paisaxes, a vida da aldea, a relixiosidade, as festas. Relata nos seus poemas vivencias líricas e cadros da vida cotiá. A súa linguaxe reflicte a fala do pobo da aldea nos anos da súa nenez e xuventude.
**Miguel García Camba**, finado en Pontevedra o 30 de outubro de 1892, foi un maxistrado e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi xuíz en Ourense. Membro do Partido Progresista, foi elixido deputado a Cortes pola provincia de Ourense nas eleccións de 1843. Foi director de *El Progreso Constitucional* en 1865. Durante o Sexenio Democrático presentouse a deputado polo distrito de Becerreá nas eleccións de 1871 pero foi derrotado por Manuel Becerra Bermúdez. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Becerreá nas eleccións de 1876. Formou parte da comisión organizadora da Sociedade Económica de Amigos do País de Pontevedra en 1887. Foi cabaleiro de Santiago.

Vida persoal
------------

Casou con Teresa Valle Castro, que faleceu en 1883.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 2-11-1892, p. 2.
2. ↑  *La Correspondencia de España*, 25-1-1865, p. 2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533692
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 43140

 |
| Nostocaceae |
| --- |
| *Anabaena spiroides* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Bacteria |
| Filo: | Cyanobacteria |
| Clase: | ver  |
| Orde: | Nostocales |
| Familia: | **Nostocaceae**Eichler, 1886 |

 |
| Xéneros |
| * *Anabaena*
* *Anabaenopsis*
* *Aphanizomenon*
* *Aulosira*
* *Cylindrospermopsis*
* *Cylindrospermum*
* *Loefgrenia*
* *Nodularia*
* *Nostoc*
* *Wollea*
 |

As **nostocáceas** (**Nostocaceae**) son unha familia de cianobacterias que forman colonias de forma filamentosa englobadas nun mucus ou unha vaíña xelatinosa. Algúns xéneros da familia viven principalmente en augas doces e solos (como *Nostoc*), mentres que outros se encontran principalmente en augas salgadas (como *Nodularia*). Outros xéneros (como *Anabaena*) poden encontrarse tanto en augas doces coma salgadas.

Igual que outras cianobacterias, estas bacterias adoitan conter pigmentos fotosintéticos nos seus citoplasmas para realizar a fotosíntese. Estes pigmentos danlles unha cor verde-azulada.

As especies das Nostocaceae son coñecidas maiormente pola súa capacidade de fixación do nitróxeno, e establecen relacións simbióticas con certas plantas, como as do xénero *Azolla*, cicadas, e antocerotas. As cianobacterias proporcionan nitróxeno aos seus hóspedes. Certas especies de *Anabaena* foron utilizadas para fertilizar cultivos de arroz. As *Azolla*sp. que portan cianobacterias crecen na auga nos campos durante a tempada de crecemento. Entón son aradas e enterradas no solo, xunto co nitróxeno que conteñen, o que é un método eficaz de fertilización da terra.

A familia **Nostocaceae** pertence á orde Nostocales. Os membros desta familia poden distinguirse dos doutras familias por dúas característricas: (1) teñen filamentos de células non ramificadaos dispostos extremo con extremo, e (2) desenvolven heterocistes entre as células dos filamentos.

Notas
-----

1. ↑  Algaebase Nostocaceae
2. ↑  WORMS Nostocaceae
3. ↑  EOL (ver imaxe)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bold, Harold C. Alexopoulos, Constantine J. & Delevoryas, Theodore. (1987). *Morphology of Plants and Fungi* (5th ed.). Nova York: Harper & Row. ISBN 0-06-040839-1.
* Drouet, Francis. (1973). *Revision of the Nostocaceae with Cylindrical Trichomes (formerly Scytonemataceae and Rivulariaceae)*. Nova York: Hafner Press. ISBN 0-02-844060-9
* Drouet, Francis. (1981). *Revision of the Stigonemataceae with a Summary of the Classification of the Blue-green Algae*. Vaduz: J. Cramer. *Nova Hedwigia*: Heft **66**.

### Ligazóns externas

* Microscopy U
* Great Lakes Waterlife Photo Gallery

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1771045
* MAG: 2779509183

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* AlgaeBase: 5017
* Dyntaxa: 2003010
* EOL: 3243
* EPPO: 1NOSTF
* FloraBase: 49867
* GBIF: 2884
* iNaturalist: 67337
* IRMNG: 101167
* ITIS: 1099
* NBN: BMSSYS0000048525
* NCBI: 1162
* WoRMS: 146584

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Nosa Terra.
**Nosa Terra** ou **Nosa Terra 21** é un grupo empresarial navieiro galego, con sede en Vigo, presidida por Xosé Silveira.

Fundado en 1974 co nome da empresa **Remolcanosa**, a firma conta cunha vintena de buques mercantes e unha trintena de remolcadores, que constitúen a maior empresa do sector en España e que controla a cuarta parte da tonelaxe total dos buques cargueiros do estado. O grupo está composto fundamentalmente polos remolcadores de Remolcanosa, e polos máis de vinte cargueiros da **Empresa Naviera Elcano**, antigos cargueiros de titularidade pública, que lle foron adquiridos polo empresario Xosé Silveira en 1997 á SEPI. Tamén pertence ao grupo a empresa **Naviera Ría de Arosa**, que opera no tráfico interior dos portos de Vilagarcía, Ribeira ou A Pobra do Caramiñal. Este conxunto de buques dedícase ao transporte de petróleo, derivados a granel e gas licuado.

Ademais, o grupo, que emprega a 4.500 traballadores en todo o planeta, ten empresas satélite no Brasil e na Arxentina.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xosé Silveira

### Ligazóns externas

* Web de Remolcanosa
* Web da Naviera Elcano
* Lista dos buques da Naviera Elcano
***Not the Actual Events*** é o segundo EP e o décimo lanzamento oficial da banda de rock industrial estadounidense Nine Inch Nails, lanzado fisicamente o 23 de decembro de 2016, pero aqueles que o preordearan recibiron un enlace de descarga un día antes. Este EP de Nine Inch Nails, o segundo despois de Broken, lanzado en 1992, marca a primeira aparición de Atticus Ross como membro oficial da banda. Foi lanzado dixitalmente e en vinilo.

Antecedentes
------------

Nunha entrevista con Apple Music, Trent Reznor mencionou que comezou a "xogar con algunhas cousas" con respecto a un novo álbum de Nine Inch Nails, afirmando: "Non é un disco que estou a tratar de terminar nun mes. É máis simplemente sentirse na escuridade e ver o que soa interesante". En decembro de 2015, Reznor dixo que "Nine Inch Nails volverá en 2016".

En decembro de 2016, Reznor falou acerca das súas declaracións do regreso de Nine Inch Nails en 2016: "Esas palabras saíron da miña boca, verdade? Só agarden e vexan que pasa". Tres días despois Reznor anunciou a saída de Not the Actual Events, xunto con reedicións de lanzamentos anteriores de Nine Inch Nails.

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Trent Reznor e Atticus Ross. 

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Branches/Bones"   | 1:47 |
| 2. | "Dear World"   | 4:07 |
| 3. | "She's Gone Away"   | 6:00 |
| 4. | "The Idea of You"   | 3:27 |
| 5. | "Burning Bright (Field on Fire)"   | 5:50 |
| 21:11 |

Persoal
-------

### Nine Inch Nails

* Trent Reznor - Voz principal, composición
* Atticus Ross - Composición

### Músicos Adicionais

* Mariqueen Maandig - Coros ((pista 3))
* Dave Grohl - Batería ((pista 4))
* Dave Navarro - Guitarra ((pista 5))

### Persoal Técnico

* Tom Baker – Masterización
* John Crawford – Dirección de arte
* Corey Holms – Deseño adicional
* Chris Holmes – Enxeñeiro
* Dustin Mosley – Enxeñeiro
* Alan Moulder – Mesturador
* Jun Murakawa – Enxeñeiro
* Chris Richardson – Enxeñeiro
* Atticus Ross – Mesturador

Referencias
-----------

1. ↑  dod Magazine. "Nine Inch Nails anuncian EP: ‘Not the Actual Events’".
2. ↑  Pablo Porcar para "Binaural". "Atticus Ross es el nuevo miembro de Nine Inch Nails".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28030865
* AllMusic: mw0003008723
* Discogs: 1108172
* MusicBrainz: ID

 |
**Pedro Robles Aguilar**, nado en Murcia o 4 de xullo de 1944, foi un futbolista español que xogaba na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

Comezou a carreira profesional xogando en Segunda División co RCD Mallorca, equipo co que acadou o ascenso a Primeira, militando no equipo ata o final da tempada 1969/70 cando fichou polo Celta de Vigo tras o descenso do equipo balear.

En 1970 chega a Vigo ao igual que o gardameta Gost. Porén Robles non contaría coa confianza do técnico do Celta, Juan Arza, chegando a non disputar un só encontro ante a gran competencia nun equipo que se clasificou por primeira vez na súa historia para a competición da Copa da UEFA.

Militando no Celta protagonizou un triste incidente o 9 de maio de 1971 no Trofeo Ano Santo Compostelán disputado ante o SD Compostela no Campo Municipal de Santa Isabel, cando Robles e Castro agrediron afeccionados do Compos e remataron na comisaría.

Ao final do seu segundo ano en Vigo foise cedido ao UP Langreo e despois ao Gimnàstic de Tarragona despois de rescindir o contrato co Celta, onde militaría catro tempadas en Segunda División.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1971-72 (debut na Copa da UEFA) |
| --- |
| Gost  ·  Pedrito  ·  Manolo  ·  Domínguez  ·  Hidalgo  ·  Juan  ·  Rivera  ·  Almagro  ·  Lezcano  ·  Rodilla  ·  Jiménez  ·  Rivas |
| Alarcia  ·  Castro  ·  Sanromán  ·  Navarro  ·  Canario  ·  Suco II  ·  Payno  ·  Fernández Amado  ·  Villar  ·  Dolfi  ·  Doblas  ·  Robles  ·  Yáñez |
| Adestrador: Juan Arza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533698
* BDFutbol: 8350

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pedro Rodríguez.

**Pedro Rodríguez Rodríguez**, nado en Xallas (Negreira) en 1849 e finado en Meiro (Aro) o 31 de xullo de 1925, foi un médico, historiador e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramona Rodríguez e dun crego da comarca da Barcala que custeou os seus estudos no Seminario e despois a carreira de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Nos seus tempos de estudante formou parte da redacción de *Galicia Histórica* e foi amigo de Bernardo Barreiro, con quen colaborou na tradución da *Historia Compostelana*. 

Colaborador asíduo de *Galicia Diplomática*, nela publicou "Los Churruchaos. Guerra de Don Berenguel de Landoira, arzobispo de Santiago" (versión dun códice latino, con notas do historiador Bernardo Barreiro), "Grandimirium", "La Villa de Noya", "Las torres del Oeste", "Cronicón Iriense" (códice en latín, traducido expresamente para a revista) e "Los moros en Galicia".

Publicou escritos sobre prehistoria da comarca da Barcala en *La Federación de Negreira y Baña*. Liberal e anticlerical, tivo algún incidente co bispo de Santiago polos seus traballos de investigación sobre a aparición do corpo do apóstolo.

Recoñecementos
--------------

Unha rúa de Negreira leva o seu nome.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Liñares Giraut, Xosé Amancio (4/5/2015). "¿Quen foi Pedro Rodríguez Rodríguez?" *La Voz de Galicia*.
**Pedro Pruna Ocerans**, nado en Barcelona en 1904 e finado en 1977, foi un pintor catalán.

Traxectoria
-----------

Estudou pintura na escola de belas artes de Barcelona, ao rematar instalouse en París onde fixo amizade con Pablo Picasso. Simpatizante da dereita monárquica francesa de Action Française tras o golpe de estado de Franco volveu a España para alistarse no exército do bando sublevado, traballou na Dirección Xeral de Propaganda con Dionisio Ridruejo.

Especialista en retratos de mulleres, durante a guerra civil e a posguerra a súa obra pictórica centrouse na espiritualidade e na exaltación patriótica. Representou a España na XXI Exposición Internacional de Venecia (1938) cos cadros *A morte do soldado de Franco* e *O anxo do Señor*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2892879
* WorldCat
* VIAF: 17402506
* BNE: XX881224
* BNF: 13750243n
* CANTIC: a10140657
* DBE: pere-pruna-ocerans
* FAST: 350027
* GEC: 0052898
* GND: 119469170
* ISNI: 0000 0000 6638 7261
* LCCN: n95002316
* RKD: 65009
* SUDOC: 066910978
* ULAN: 500124460

 |
**Pedro Periáñez**, nado en Babilafuente (provincia de Salamanca) cara a 1560 e finado en Santiago de Compostela en 1613, foi un compositor de música sacra.

Traxectoria
-----------

Sábese que foi mestre de capela en Almería até setembro de 1577, cando aprobou as oposicións ao maxisterio de Málaga. O 28 de outubro de 1583 tomou a praza de cóengo-mestre de capela na Catedral de Santiago de Compostela, sucedendo a Villar de Heceso. Tras a súa morte tomou o posto Antonio Carreira.

A súa obra é menor en canto a importancia, mais a súa relevancia estriba no prolífico desta, xa que escribiu con abundancia. Os seus traballos atópanse espallados polas catedrais para as que os compuxo.

Obras
-----

* *Ave Domina Maria*, a 5 voces.
* *María Virgo*.
* Panxoliñas.
* *Te Deum*.
* *Gloria in excelsis*.

Notas
-----

1. ↑  "Compositores galegos". Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2016. Consultado o 19 de xaneiro do 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6069799
* WorldCat
* VIAF: 31167863617122740180

 |
**Pequeno San Vicente** (*Petit St. Vincent*), coñecido localmente como PSV, é unha illa de San Vicente e as Granadinas situada a 60 km. ao sur de San Vicente na illas Granadinas. É a illa máis meridional de San Vicente e as Granadinas. Toda a illa funciona como un complexo de luxo, con 22 vilas de luxo dun e dous dormitorios, e forma parte da cadea mundial de Small Luxury Hotels desde xullo de 2013.

Localización
------------

Petit St. Vincent atópase na latitude 12.32 norte e lonxitude 61.23 Oeste na parte sur da cadea de illas Granadinas, ao norte de Carriacou e Pequena Martinica e o sur de Illa Palm e Illa Unión.

Xeografía
---------

PSV está rodeado de dúas millas (3´6 km) de praias de area branca. No interior, o terreo componse de suaves outeiros e bosques tropicais, no medio dos cales construíuse o complexo. O punto máis alto da illa está en Marni Hill ao noroeste da illa, que ten 83 m. sobre o nivel do mar. As Granadinas son máis secas e máis quentes que San Vicente, ao norte, coa temperatura diaria media de entre 29° e 30° durante todo o ano, debido á proximidade da cadea de illas ao ecuador.

Historia
--------

A illa é de propiedade privada, e funciona como un Resort. En 1963 Haze Richardson e Doug Terman alugaron o seu iate, Jacintaa, ao Sr. H. W. Nichols, Jr. e familia. Durante este cruceiro de tres semanas, o Sr. Nichols expresou o seu interese na compra dunha illa e a construción dun pequeno hotel. Richardson e Terman concentraron a súa procura na cadea de illas Granadinas, finalmente compraron Petit Saint Vincent a unha muller de Petit Martinique. Os dous homes supervisáron a construción d resort no nome de Nichols, que pediu Richardson permanecer como xerente. Richardson aceptou esta oferta e nunca saíu da illa, converténdose en dono logo da morte de Nichols en 1985.

Richardson morreu nun accidente de natación en Costa Rica en 2008. A súa esposa, Lynn Richardson, seguiu administrando o complexo ata novembro de 2010, cando anunciouse que a illa vendérase aos socios comerciais Phil Stephenson e Robin Paterson. Stephenson investiu fortemente na remodelación do resort, e baixo a xestión do equipo de marido e muller de Mateo e Anie Semark, a illa incluíuse no seleto grupo de pequenos hoteis de luxo do mundo en xullo de 2013.

Galería
-------

Notas
-----

1. ↑  "Petit St Vincent Joins Small Luxury Hotels of the World". Hotel Interactive. 22 de xullo de 2013. Arquivado dende o orixinal o 27 de febreiro de 2015. Consultado o 27 de febreiro de 2015.

### Ligazóns externas

* Petit St. Vincent

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Pequeno San Vicente*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q716748
* GeoNames: 3577848

 |
***Monkey Island 2: LeChuck's Revenge*** é unha aventura gráfica realizada por LucasFilm Games publicada en 1991 que foi realizada co mesmo motor que *The Secret of Monkey Island*, e foi distribuída orixinalmente en disquetes, con gráficos VGA para logo ser distribuída por separado e máis tarde xunto coa primeira parte, en CD-ROM. O xogo ten un inesperado final, do que se dixo que é o máis desconcertante da historia dos videoxogos.

Nesta segunda parte, aparecerá un Guybrush Threepwood rico que se lanza á procura de novas aventuras. Con todo pronto será desposuído do seu diñeiro por Largo LaGrande, un matón que aterroriza a illa. Deberá achar o mítico tesouro do Big Whoop, e recuperar de paso o amor de Elaine Marley, volvéndose a enfrontar ao pirata zombi LeChuck.

En 1998 saíu en España un pack que incluía os dous primeiros xogos da saga. Devandito pack incluía versións de *The Secret of Monkey Island* e *Monkey Island 2: LeChuck's Revenge* que funcionaban en Windows 9x.

Argumento
---------

O xogo comeza con Guybrush colgando dunha soga e cun cofre na outra man, cando chega Elaine e o pequeno pirata comeza a contar a súa historia sobre un novo tesouro, esta vez na illa Scabb (unha anarquía pirata no medio do Caribe), onde se enfronta a Largo LaGrande ao que Guybrush sabe derrotar coa axuda dunha feiticeira e do vodú. Despois continúa viaxando entre tres illas para atopar os catro pedazos do mapa do tesouro e chega á fortaleza de LeChuck, que trata de eliminalo, pero Guybrush, logo de xogar a cuspir, logra estoupar a illa para chegar ao tesouro. Alí descobre que en realidade LeChuck é o seu propio irmán e que intenta matalo usando un boneco vodú, pero Guybrush tamén se fai cun co que derrota ao malvado pirata.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 23 de xuño de 2006. Consultado o 23 de xuño de 2006.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Monkey Island 2 en MIwiki

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q841755
* Abandonia: 20
* BNF: 169098138
* Gaming-History: 74573
* GiantBomb: 3030-10528
* GND: 4345653-4
* Hall of Light Amiga: 1860
* HowLongToBeat: 6136
* IGDB: monkey-island-2-lechuck-s-revenge
* IMDb: tt0244661
* Metacritic: monkey-island-2-special-edition-lechucks-revenge
* MobyGames: monkey-island-2-lechucks-revenge
* MusicBrainz: ID
* PCGW: Monkey\_Island\_2:\_LeChuck's\_Revenge
* Steam: 32460

 |
**Owaraha** ou **Owa Raha** (antes Santa Ana) é unha illa das Illas Salomón, que se atopa na provincia de Makira-Ulawa.

Descrición
----------

Descrición
----------

Esta pequena illa de coral ten 5´6 km de longo e 4´5 km de largo. Está situada no extremo oriental de Makira (San Cristóbal), separada dela por un estreito de 7´5 km de ancho, e xusto ao norte da pequena Owariki (Santa Catalina). A distancia entre Owaraha e Owariki atopa é de só 2´5 km. A illa conta con dúas vilas principais Gupuna (ou Ghupuna) e Nafinotoga. Os habitantes de Owaraha falan a Lingua Owa e comparten a mesma cultura coa xente de Owariki e co extremo oriental da illa de Makira. Os clans Pagewa e Aiga Tatari de Owaraha e outras illas próximas afirman descender dos refuxiados de Teonimanu que foi arrasada.

Historia
--------

Owaraha foi habitada ao redor do 1280 a.C. de acordo cos achados en dúas covas Rate e Feru. O navegante español Álvaro de Mendaña de Neyra descubriu a illa en 1568.

O primeiro avistamento rexistrado polos europeos foi a expedición española de Álvaro de Mendaña o 4 de xullo de 1568. Máis precisamente, o avistamento e tamén o desembarco en Owahara debeuse a unha viaxe local realizada por un pequeno barco, o bergantín *Santiago*, comandado por Francisco Muñoz Rico e tendo a Hernán Gallego como piloto. Chamárona *Santa Ana*.

Owaraha foi visitado polo antropólogo e fotógrafo austríaco Hugo Bernatzik en 1932. Bernatzik documentou coidadosamente a vida cotiá dos habitantes da illa e publicou unha etnografía un ano máis tarde. Tamén tomou algunhas das primeiras e mellores fotografías dos insulares, que reflicten unha cultura que consideraba moribunda en contacto co mundo moderno.

Durante a súa estadía en Owaraha Bernatzik coñeceu a Heinrich Küper, un aventureiro alemán que vivía na aldea de Gupuna. Küper estaba casado cunha respectable muller local, Kafagamurirongo, e foi o único branco que alcanzou o status de *arafa* (alta personalidade) dentro dunha comunidade de Melanesia. Os netos de Küper aínda viven en Owaraha.

Notas
-----

Referencias

1. ↑  Sharp, Andrew *The discovery of the Pacific Islands* Oxford 1960 p.47.
2. ↑  Brand, Donald D. The Pacific Basin *A History of its Geographical Explorations The American Geographical Society*, New York, 1967, p.133.
3. ↑  Hugo Bernatzik, *Owa Raha*. Büchergilde Gutenberg, Vienna / Zürich / Prague, 1936
4. ↑  Sandra Revolon, *Heinrich Küper: le Blanc dont on parle à mi-voix*, Centre de Recherche et de Documentation sur l'Océanie (CREDO), Campus Saint Charles, 3 Place Victor Hugo, 13331 Marseille, France, *Journal de la Société des Océanistes*. ISSN 0300-953X

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Owaraha*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2042567
* GeoNames: 2178512
* GND: 4403735-1
* TGN: 1008997

 |
**Owl City** é un proxecto musical de synthpop do músico estadounidense Adam Young. Iniciouse na carreira musical no 2007, en Owatonna, a súa cidade natal en Minnesota.

As influencias de Young son a música disco e a música electrónica europea. Despois de dous álbums independentes, Owl City gañou proxección no ano 2009, co primeiro álbum lanzado a través dunha discográfica, *Ocean Eyes*, que levou o artista á primeira posición na canle de radio estadounidense *Billboard Hot 100* co seu sinxelo "Fireflies". "Fireflies" chegou ao máis alto das cadeas musicais dos Estados Unidos e do Canadá, alén de ter sido a canción máis baixada no iTunes nos Estados Unidos, e o álbum *Ocean Eyes* chegar ao*top* dez das emisoras estadounidenses. En decembro de 2009, recibiu o disco de ouro nos Estados Unidos. Ademais diso, a súa música "The Technicolor Phase" forma parte da banda sonora de *Alicia no país das marabillas* (filme), dirixido por Tim Burton.

Discografía
-----------

*Artigo principal**:* Discografía de Owl City.
Álbums de estudio
* *Maybe I'm Dreaming* - 2008
* *Ocean Eyes* - 2009
* *All Things Bright and Beautiful* - 2011
* *The Midsummer Station* - 2012

EPs
* *Of June* - 2007

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207938
* WorldCat
* VIAF: 127744160
* AllMusic: mn0001030695
* AlloCiné: 613847
* Discogs: 1494847
* Europeana: ID
* Genius: Owl-city
* GND: 16053250-4
* IMDb: nm5346646
* Metacritic: owl-city
* MusicBrainz: ID
* Rotten Tomatoes: owl\_city
* Songkick: 607163
* VGMdb: 14648

 |
A **Morgan Library & Museum** (Biblioteca e Museo Morgan) é un museo e biblioteca de investigación en Nova York, Estados Unidos (225 Madison Avenue at 36th Street), antes chamada Biblioteca Pierpont Morgan **J. Pierpont Morgan Library**. A *Morgan Library & Museum* atópase dentro do condado de Nova York.

Foi fundada en 1906, co fin de almacenar a biblioteca privada de John Pierpont Morgan. Nesta biblioteca estaban incluídos, ademais de manuscritos e libros impresos, unha peculiar colección de impresos e debuxos. 

A entrada redeseñada por Renzo Piano (2006, esq.) e o anexo deseñado por Benjamin Wistar Morris (1928, dta.)
O edificio foi deseñado por Charles McKim, da firma McKim, Mead and White, e construído cun custo de 1,2 millóns de dólares. En 1924, o fillo de J. P. Morgan transformou a biblioteca nunha institución pública.

Edificio McKim da Biblioteca e Museo Morgan.
A biblioteca está formada por un complexo de edificios que serven adicionalmente como museo e como centro de investigación. Contén manuscritos orixinais de Sir Walter Scott, Honoré de Balzac, Bob Dylan, Charlotte Brontë, Charles Dickens e outros autores. Adquiriu en 1977 o pergamiño Vindel do século XIII, única copia existente coa música de cantigas do trobador Martín Codax. Tamén ten unha gran cantidade de incunables, e impresións e debuxos de artistas europeos como Leonardo da Vinci, Rembrandt, Michelangelo, Peter Paul Rubens, Albrecht Dürer e Pablo Picasso. A biblioteca ten varias das primeiras biblias que foron impresas, incluíndo tres biblias de Johannes Gutenberg. Tamén posúe un dos dous orixinais existentes de *Le Morte d'Arthur*, que imprimiu William Caxton en 1485, e o orixinal de *Ivanhoe*, novela de Walter Scott. Hai que destacar ademais o *Libro d'Ore* de Alessandro Farnese,[] ilustrado con miniaturas por Giulio Clovio.

O Morgan Library & Museum atópase inscrito como un Fito Histórico Nacional no Rexistro Nacional de Lugares Históricos.

Notas
-----

1. ↑  "National Register of Historic Places". Consultado o 7 de decembro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Morgan Library & Museum Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Rexistro Nacional de Lugares Históricos en Manhattan

### Ligazóns externas

* Rexistro Nacional de Lugares Históricos no condado de Nova York *(en inglés)*.
* Sitio web do Rexistro Nacional de Lugares Históricos Arquivado 09 de febreiro de 2013 en Wayback Machine. *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1478423
* WorldCat
* VIAF: 140782799
* BMT: 144998
* BNF: 118669078
* EBID: ID
* GRID: grid.447469.c
* ISNI: 0000 0001 2291 4346
* LCCN: n78095799
* NKC: kn20100406009
* NLA: 35422757
* NRHP: 66000544
* OL: OL31691A
* SNAC: w6rk57dp
* Songkick: 931906
* SUDOC: 026418258
* ULAN: 500303622

 |
O **navegante** esloveno Veliki Viharnik.
Un **piloto de embarcación** é a persoa encargada da navegación dun barco.

Funcións
--------

A principal responsabilidade dun piloto é a de ter conta da posición da nave en todo momento. Ademais, debe determinar a rota a seguir, planificar a viaxe e comunicarlle ao capitán o tempo estimado de viaxe durante a travesía. Tamén está a cargo do mantemento das cartas náuticas e o equipamento de navegación da nave, así como as comunicacións e os equipamentos meteorolóxicos.

Modernización
-------------

Coa aparición da tecnoloxía de Sistema de posicionamento global (máis coñecida como GPS), xa case non se require esforzo ningún para determinar a posición dunha nave, xa que permite achar a posición dun obxecto, persoa, vehículo ou embarcación con gran precisión en todo o mundo.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Piloto de embarcación***  |

### Outros artigos

* Navegación
* Sextante
* Astrolabio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q254651
* AAT: 300236294

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000070356

 |
Novo cabalo Morgan coa cor típica da raza.
**Morgan** é unha das primeiras razas de cabalo desenvolvidas en Estados Unidos. A raza influíu en moitas outras razas americanas, incluíndo o Quarter horse, Tennessee Walking Horse e Standardbred Horse. Foron utilizados como cabalos da cabalaría durante a Guerra Civil estadounidense en ambos os lados do conflito. Durante os séculos XIX e XX exportouse a moitos países, incluíndo Inglaterra, no que influíu na mellora da Hackney. En 1907 o Departamento de Agricultura dos Estados Unidos estabeleceu a Granxa dos Estados Unidos do cabalo Morgan en Middlebury, Vermont, co fin de perpetuar e mellorar a raza Morgan; a leira foi trasladada máis tarde á Universidade de Vermont. O primeiro rexistro da raza iniciouse en 1909, e desde entón moitas organizacións de Estados Unidos, Europa e Oceanía desenvolvérona. Estímase que hai máis de 175.000 cabalos Morgan en todo o mundo desde 2005.

Características
---------------

O Morgan é unha raza compacta, refinada, polo xeral de cor negra ou castiñeiro, a pesar de que poden ter moitas cores, incluíndo diversas variedades de pinto. Utilízanse en moitas disciplinas e son coñecidos pola súa versatilidade. A raza Morgan é a típica dos estados de Vermont e Massachusetts. Populares autores para nenos, incluíndo Marguerite Henry e Ellen Feld, retrataron á raza Morgan nos seus libros, como en *Henry Justin Morgan tiña un cabalo*, e fíxose máis tarde unha película Disney.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Morgan Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Mellin, Jeanne. *The Complete Morgan Horse*
* "American Morgan Horse". International Museum of the Horse. Consultado o 4 de xaneiro de 2020.
* Dutson, Judith (2005). Storey's Illustrated Guide to 96 Horse Breeds of North America. Storey Publishing. pp. 177–180. ISBN 1-58017-613-5.
* Harris, Fredie Steve (1973). Horse Breeds of the West. Cordovan Corporation. p. 44.
* De Steiguer, J. Edward (2011). Wild Horses of the West: History and Politics of America's Mustangs. University of Arizona Press. p. 111. ISBN 0-8165-2826-8..

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1179217
* EBID: ID

 |
Piloto
Adriana Bisi Fabbri, "Piloto", 1912
Un **piloto** é unha persoa especializada na condución de vehículos diversos de superficie, marítima e terrestre, ou incluso aéreos. O termo utilízase tamén metaforicamente para referirse aos condutores de certos vehículos como barcos, avións, coches e motocicletas.

Tipos de piloto
---------------

### Os pilotos de aviación.

Un piloto de aviación é un profesional cuxa función é guiar aeronaves en vo. O termo orixinal é o de *aviador*, especialmente en Francia, de onde xurdiu o termo avión. Normalmente divídense en pilotos civís e militares, se ben a permeabilidade entre ambas ramas profesionais ten sido tradicionalmente moi alta.

### Pilotos de carreiras

Existen varios tipos de pilotos de carreiras.

* Pilotos de Fórmula 1
* Pilotos de rallies
* Pilotos de motociclismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2095549
* AAT: 300236293
* BNCF: 16161
* BNF: 11937696p
* GEC: 0082357
* GND: 4017678-2
* LCCN: sh85002673

 |
Muller praticando pilates.
O **pilates** (tamén chamado de **método pilates**) é unha disciplina física e mental que se centra en traballar os músculos posturais máis internos, dedicándolle unha atención especial á respiración e ao aliñamento, co fin de reeducar o corpo e facelo cada vez máis equilibrado, forte e flexíbel.

O método foi desenvolvido por Joseph Pilates na década de 1920. A maioría dos exercicios execútanse coa persoa deitada. Actualmente recoñécese coma unha técnica para o tratamento e prevención de problemas na columna vertebral.  Un Centro ou Estudio de Pilates é normalmente o local onde se practica pilates no chan (*Mat* *Work*) e/ou sobre grandes e pequenos aparellos. O aparello máis coñecido de todos é o *Reformer*. Eventualmente un centro completo de pilates inclúe aparellos coma o *Cadillac*, *Wunda* *Chair*, *High* "*Electric*" *Chair*, *Spine* *Corrector*, *Ladder* *Barrel* e *Pedi*-*Pole*.

Notas
-----

1. ↑  Termo galego e definición proposta polo Servizo de Normalización Lingüística da USC.
2. 1 2  "Avaliação isocinética da musculatura envolvida na flexão e extensão do tronco: efeito do método Pilates®" (PDF). *Sociedade Brasileira de Medicina do Esporte; Scielo*. 3 de novembro de 2004. Consultado o 3 de setembro de 2011. O método Pilates® desenvolvido por Joseph Pilates no início da década de 1920 tem como base um conceito denominado de contrologia.
3. ↑  "Pilates ajuda a fortalecer coluna, músculos da coxa e assoalho pélvico". *Bem Estar*. 14 de outubro de 2011. Consultado o 29 de outubro de 2011. O pilates [...] hoje é uma técnica reconhecida para prevenção e tratamento de problemas na coluna.

Véxase tamén
------------

### Artigos relacionados

* Ioga
* BodyPump

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272460
* BNCF: 65686
* BNE: XX553927
* BNF: 150562137
* EBID: ID
* GND: 4605994-5
* LCCN: sh98007568

 |
| Nostocales |
| --- |
| *Anabaena flosaquae* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Bacteria |
| Filo: | Cyanobacteria |
| Clase: | Cyanophyceae |
| Orde: | **Nostocales**T.Cavalier-Smith |

 |
| Familias |
| * Microchaetaceae
* Nostocaceae
* Rivulariaceae
* Scytonemataceae
 |

As **Nostocales** son unha orde de cianobacterias que contén a maioría das especies deste tipo de bacterias. Inclúe formas filamentosas, tanto de filamentos simples coma ramificados, e tanto cunha soa febra de filamentos coma con moitas febras dentro dunha vaíña. Algúns membros, pero non todos, presentan un decrecemento de anchura na base. Algúns xéneros presentan heterocistes (células especiais fixadoras de nitróxeno). Multiplícanse por hormogonios (fragmentos de filamento que se desprenden), e algúns xéneros poden formar acinetos (células de resistencia de grosas paredes) e hormocistes (segmentos de filamento de resistencia rodeados de grosas paredes).

As familias que comprende son:

* Microchaetaceae
* Nostocaceae
* Rivulariaceae
* Scytonemataceae

(En Algaebase distínguense máis familias).

Notas
-----

1. ↑  "Plantas y Hongos" ver
2. ↑  LPSN Nostocales
3. ↑  Algaebase Nostocales

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q959143
* MAG: 2778564149

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* AlgaeBase: 4530
* BioLib: 131789
* Dyntaxa: 3000511
* EOL: 3241
* EPPO: 1NOSTO
* GBIF: 745
* iNaturalist: 67336
* IRMNG: 10152
* ITIS: 861
* NBN: BMSSYS0000048526
* NCBI: 1161
* uBio: 426219
* WoRMS: 146547

 |
**Os Tonechos** foi un dúo humorístico formado polos actores galegos Roberto Vilar ("Tonecho") e Víctor Fábregas ("Tucho").

Traxectoria
-----------

Roberto Vilar, Víctor Fábregas e o guionista e escritor Xavier Manteiga coincidiron no programa de televisión *Con perdón*, que realizaba bromas a cidadáns anónimos mediante o sistema de cámara oculta. Este programa emitíase na TVG, e foi nesa cadea, pero con intervencións en *Luar* a partir de 2002, un programa de variedades onde realizaban pequenos sketches cómicos. Despois dunha longa traxectoria nesta emisión de variedades, dedicáronse a facer especiais para logo teren un programa de seu, *O show dos Tonechos* (cuxo episodio piloto se estreou o 18 de abril do 2005).

O seu humor baséase na retranca e no surrealismo. Algunhas das súas expresións máis coñecidas son: "Papa macho, pasa de todo tío", "Báilanme as perniñas" (Tucho) e "Eu nacín no Congho Belga", "Está posto con malicia", "Jamás, jamás, jamás" ou "no pequeño ghran show y no lo quieren y no lo quieren y no lo quieren y no hay manera y al carallo" (Tonecho). Tamén son constantes as referencias á cultura popular e á actualidade social.

Na ficción do show dos Tonechos, Tonecho e Tucho son pai e fillo, a nai chámase Maribel (interpretada por Mariana Carballal) e a avoa Amadora (por Dorotea Bárcena).

En xaneiro de 2009 anunciaron a súa separación temporal como dúo cómico.

O 23 de setembro do 2022 fixeron a súa última actuación con motivo do 30 aniversario do Luar da TVG.

Notas
-----

1. ↑  Divorcio a la gallega, *El País*, 10/1/2009
2. ↑  Os Tonechos sepáranse Arquivado 11 de decembro de 2014 en Wayback Machine. *A Nosa Terra*, 8/1/2009

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os Tonechos, vídeos e fotografías en AVG
* Páxina dos Tonechos na web da CRTVG, dende a que se poden visualizar os capítulos emitidos.
As **pianepsias** foi un festival da Grecia antiga na honra de Apolo, que se celebraba en Atenas o 7 do mes **Pianepsión** (outubro). O seu nome significa literalmente *guiso de feixóns* en referencia ás ofrendas sacras dadas durante este tempo e derívase das palabras gregas *πύανος* - *pyanos*: *feixón* e *ἕψειν* - *hepsein*: *ferver'.*

Un guiso de legumes preparábase nunha pota e ofrecíase a Apolo (no seu carácter de deus do sol e madurador de froitas) e as Horas como as primicias da colleita de outono.

Outra oferta nesta ocasión foi o *eiresione* - *εἰρεσιώνη* (tamén coñecido como *eiresin*). Esta era unha rama de oliveira ou de loureiro, atados con la de cor púrpura ou branca, ao redor do cal colgaban diversas froitas da tempada, pasteis e tarros de mel, aceite e viño. Foi concibido como unha ofrenda de agradecemento polos favores recibidos e ao mesmo tempo como unha oración polas bendicións similares e protección contra o mal no futuro. O nome derívase xeralmente de *ἔριον*: la en referencia ás bandas de *la*, pero algúns o conectan con εἰρ-/ἐρ- *falar* (cf. εἴρω *Eu falo*; ἐρῶ *eu direi*), ao ser considerado o *eiresione* como o portavoz dos suplicantes. Foi levada en procesión por un neno cuxos pais vivían ambos no templo de Apolo onde se suspendía da porta. As portas das casas particulares tamén eran adornadas. Permitíase colgar a rama durante un ano, momento en que era substituída por outro novo xa que por aquel entón suponse que perdera a súa virtude. Durante a procesión, entoábase un canto (tamén chamado *eiresione*) cuxo texto se conservou en Plutarco (*Teseo* , 22): 

*Eiresin leva* *figos* e ricos pasteis, mel e aceite nun frasco para unxir aos membros; e viño puro, que pode ser bebido e ir durmir.
A semi-personificación de *eiresin* notarase e segundo Mannhardt, a rama da árbore representa o espírito concibido como o espírito da vexetación en xeral cuxa influencia vivificante e fructificante é, pois, exercidas sobre o millo en particular.

Os etioloxistas conectaban as ofertas coa expedición a Creta de Teseo, que, cando chega a terra en Delos prometeu unha ofrenda de agradecemento a Apolo se mataba ao Minotauro, que posteriormente tomou a forma de *eiresin* e *pianepsia*. Para explicar a orixe do guiso, díxose que os seus compañeiros ao desembarcaren na Ática recolleron os restos das súas provisións e prepararon unha comida con elas.

Notas
-----

1. ↑  The Encyclopedia Britannica, vol.22 (1911), p.675

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3355023
* EBID: ID

 |
Coordenadas: 41°53′58″N 12°29′24″L﻿ / ﻿41.89944, -12.49000

Palazzo delle Esposizioni.
O **Palazzo delle Esposizioni** é un edificio neoclásico, museo e centro cultural que se atopa na Via Nazionale de Roma, Italia. Deseñado por Pio Piacentini, foi inaugurado en 1883, e no Pazo organizáronse moitos acontecementos e exposicións de arte. O edificio é propiedade do concello de Roma, que se xestiona a través da *Azienda Speciale Palexpo* entidade municipal, dependente do asesoramento da *Politiche Culturali e Centre Storico*.

Durante a época fascista, a súa fachada foi temporalmente modificada por mor dalgunha exposición, xa que o seu estilo estaba fóra do paso do tempo. Co paso dos anos o Palazzo delle Esposizioni foi diversas veces restaurado e adaptado de xeito máis funcional.

O edificio está dotado cun cinema de 139 prazas, un auditorio de 90 asentos, unha sala multifuncional, unha biblioteca, unha cafetaría e un restaurante con capacidade para 240 persoas. 

* A cúpula.A cúpula.
* A gran escaleira.A gran escaleira.
* Escultura na fachada principal.Escultura na fachada principal.

Notas
-----

1. ↑  "Chi siamo" (en italiano). Azienda Speciale Palaexpo. Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2014. Consultado o 10 de agosto de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Palazzo delle Esposizioni Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2579612
* ISNI: 0000 0001 2158 7582
* WorldCat
* LCCN: n82032179

 |
Os **planetas exteriores**, **xigantes** ou **gasosos** son aqueles que están situados máis aló do cinto de asteroides, é dicir, Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno.

Fágase notar que, dende a redefinición de planeta do 2006, Plutón xa non é considerado un planeta, senón un planeta anano.

Os planetas xigantes do noso sistema solar están formados por profundas atmosferas de hidróxeno e helio que chegan a constitui-la maior parte da masa de Xúpiter e Saturno, e que ocupan un terzo dos planetas Urano e Neptuno. A meirande parte dos planetas extrasolares descubertos ata o día de hoxe encaixan dentro das características principais de masa e composición dos planetas exteriores do noso sistema solar, se ben as súas órbitas son moito máis próximas á súa estrela principal, dándolles moitas veces o nome de *xovianos quentes*.

Características
---------------

As súas características máis importantes son:

* Son basicamente gasosos, carecendo de superficie sólida. Urano e Neptuno posúen núcleos internos formados por xeos primixenios a gran presión e temperatura e en estado líquido.
* Xiran moi á presa, períodos de rotación en torno ás 10 h.
* Dispoñen de fortes campos magnéticos.
* Posúen moitos satélites.
* Posúen sistemas de aneis ó seu redor.
* Posúen importantes fontes de calor interna (exceptuando a Urano), procedentes da calor acumulada na súa formación.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Planeta interior

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30014
* EBID: ID
* JSTOR: outer-planets
* UAT: 1191

 |
Os **organótrofos** son os organismos que utilizan compostos orgánicos como doantes de electróns e hidróxenos no seu metabolismo enerxético. Este tipo de metabolismo denomínase **organotrofia**. O contrario de organótrofo é litótrofo, organismo que obtén os seus equivalentes electrónicos de substancias inorgánicas. Non hai que confundir organótrofo con heterótrofo, xa que a heterotrofia refírese ao modo de obter carbono para as biosínteses, que nos heterótrofos procede de substancias orgánicas (nos autótrofos procede do CO2). De todos modos, moitos organótrofos son tamén heterótrofos.

Os organótrofos que fan a respiración aerobia oxidan substancias orgánicas das que extraen electróns, que os coencimas levan á cadea de transporte electrónico e acaban no oxíxeno (aceptor final), á vez que xeran unha forza protón motriz que orixina a produción de ATP. Outros son fermentadores. Hai organótrofos procariotas que poden realizar a respiración anaerobia de substratos orgánicos utilizando como aceptor final de electróns unha substancia distinta do oxíxeno; deses substratos orgánicos proceden os equivalentes electrónicos utilizados (pero se o que "respiran" son substratos inorgánicos serían litótrofos en vez de organótrofos).

Certas bacterias fotosintéticas que non utilizan auga como doante de electróns na súa fotosíntese, senón compostos orgánicos denomínanse fotoorganótrofas. Os animais, fungos, protozoos e a maioría das bacterias son quimioorganótrofos.

Notas
-----

1. ↑  M. T. Madigan, J. M. Martinko, J. Parker. Brock - Biología de los Microorganismos. 10ª edición. Pearson-Prentice Hall. Páxina 130. ISBN 84-205-3679-2
2. ↑  "Encyclopaedia Britannica". Arquivado dende o orixinal o 08 de agosto de 2014. Consultado o 02 de agosto de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1758004
* EBID: ID
* MAG: 39099710

 |
**Odón I de Andechs e Merania** (e Odón II de Borgoña), nado en 1180 e finado en 1234, foi conde de Andechs, duque de Merania (ou Andechs-Merania e conde de Borgoña por matrimonio coa condesa Beatriz II de Borgoña. O seu irmán Henrique recibiu o goberno das marcas de Istria e de Carniola, que formaban parte do ducado de Merania e polo tanto suxeitas feudalmente a Odón, pero á súa morte en 1228, estes territorios pasaron tamén a seren administrados directamente por Odón.

Traxectoria
-----------

Odón naceu en 1180, fillo do conde de Andechs e duque de Merania Bertoldo IV de Diessen e de Inés da Baixa Lusacia. Á morte do seu pai en 1204, sucedeuno como conde de Andechs e duque de Andechs-Merania aos 24 anos. En 1208 converteuse en conde de Borgoña por matrimonio coa condesa Beatriz II de Borgoña coa que tivo como fillos a:

* O futuro duque Odón II de Andechs e Merania e conde Odón III de Borgoña (1208-1248).
* Inés de Andechs (m. 1263).
* Beatriz de Andechs (m. 1265).
* Margarida de Andechs (m. 1271).
* Alix ou Adelaida de Merania (m. 1279), futura condesa Adelaida I de Borgoña.
* Isabel de Andechs (m. 1272).

En 1208 o emperador xermánico Filipe de Suabia foi asasinado en Bamberg (a 250 km ao norte de Andechs) polo seu rival, o emperador xermánico Odón IV. Membros da Casa dos Andechs (o seu irmán Henrique II de Istria e I de Carniola e o príncipe bispo de Bamberg, Egnert) estiveron implicados no crime. O castelo de Andechs foi entón completamente destruído e a casa de Andechs perdeu todos os seus títulos e bens por decisión do emperador Odón IV, en 1209 (aínda que parece que conservou o dominio polo menos en parte), e tamén confiscaron as súas terras bávaras, que pasaron aos Wittelsbach. Odón II de Borgoña intentou reconciliarse coa autoridade imperial para recuperar as posesións da familia, cousa que parece ter conseguido, e os Andech foron rehabilitados e Henrique volveu gobernar ata a súa morte sen fillos en 1228, cando Odón II o sucedeu en Istria e Carniola.

En 1231 morreu aos 38 anos a súa muller, a condesa Beatriz II de Borgoña. Odón quedou como conde co nome de Odón II de Borgoña. Morreu en Besançon en 1234 aos 54 anos. Sucedeuno o seu fillo Odón II de Andechs e Merania, que no condado de Borgoña foi Odón III de Borgoña.
Mapa que mostra o estado dos dereitos GLBT na Europa.      Matrimonios homosexuais
     Unións civís
     Rexistro cohabitacional
     Sen recoñecemento ou sen datos
     Matrimonio homosexual prohibido

O **matrimonio do mesmo sexo en Bélxica** comezou o 30 de xaneiro de 2003 coa promulgación da nova lei por parte do parlamento belga, converténdose no segundo país do mundo, tralos Países Baixos, en legalizar o matrimonio homosexual. Dende o 2006, a lei permite que as parellas homosexuais adopten cativos.

Orixinalmente, o goberno permitía o matrimonio de parellas homosexuais estranxeiras só se nos seus países de orixe tamén permitían estas unións. Mais, tras unha revisión da lei en outubro do 2004, permítese o matrimonio de calquera parella adulta en Bélxica se polo menos unha das dúas persoas viviu no estado durante un mínimo de tres meses.

Segundo o goberno belga, aproximadamente 300 parellas homosexuais casaron no primeiro ano de matrimonio gay legal no país.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Matrimonio entre persoas do mesmo sexo
* Matrimonio entre persoas do mesmo sexo en Suráfrica