recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**The Divine Comedy** é un grupo de rock alternativo orixinario de Irlanda do Norte e formado en 1988. A banda está liderada por Neil Hannon, compositor, cantante, guitarrista, pianista e único membro estábel do proxecto, aínda que co andar dos anos pasasen por el unha longa listaxe de músicos.

Traxectoria
-----------

A súa música combina influencias de grupos como The Smiths ou Electric Light Orchestra coa tradición crooner de Scott Walker, Jacques Brel e o pop barroco de The Beach Boys ou Burt Bacharach. Do mesmo xeito, a variada instrumentación e os arranxos orquestais das súas cancións tamén toman como referencia a música de compositores como Ravel, Stravinsky, John Barry, Michael Nyman ou Philip Glass.[] Malia estas influencias, o grupo foi criticado en ocasións por publicar como discos sinxelos as súas cancións máis orientadas ao easy listening.

As letras de Neil Hannon caracterízanse por retratar ironicamente a vida moderna e por incluíren referencias ao amor, o sexo ou a vinganza.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Fanfare for the Comic Muse* | 1990 | Setanta |
| *Liberation* | 1993 | Setanta |
| *Promenade* | 1994 | Setanta |
| *Casanova* | 1996 | Setanta |
| *A Short Album About Love* | 1997 | Setanta |
| *Fin de Siècle* | 1998 | Setanta |
| *Regeneration* | 2001 | Parlophone/EMI |
| *Absent Friends* | 2004 | Parlophone/EMI |
| *Victory for the Comic Muse* | 2006 | Parlophone |
| *Bang Goes the Knighthood* | 2010 | DC Records |
| *Foreverland* | 2016 | DC Records |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1543686
* WorldCat
* VIAF: 169437588
* AllMusic: mn0000150185
* Discogs: 27933
* ISNI: 0000 0001 2326 3856
* LCCN: no00026426
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0023059
* NLA: 60663882
* RocksBackpages: divine-comedy-The
* Songkick: 190774
* SUDOC: 083048111

 |
Os **taurinos** ou *Taurini* eran unha antiga tribo celta-ligur que ocupaba o val superior do río Po, no centro do actual Piemonte. Segundo Polibio, a súa capital recibía o nome de *Taurasia*. Aínda que non foi posible situala arqueoloxicamente, suponse que ocupaba o lugar do actual Turín.

Etimoloxía
----------

O nome da cidade provén da raíz indíxena *Tauro* (monte), cuxo uso se estendeu entre os antigos romanos para designar tamén o pobo que o habitaba. O vocábulo confundiuse posteriormente co latino *Tauro* (touro), que hoxe en día segue sendo símbolo da cidade de Turín.

Historia
--------

Teatro romano de *Castra Taurinorum* (Turín).

> 
> 
> *Taurini Semigalli proxima gens erat in Italiam degresso.*  
>   
> Os Taurinos Semigalos eran o pobo máis próximo (a Aníbal) cando chegou a Italia.
> Tito Livio, Ab Urbe condita libri XXI, 38
> 

No 218 a. C. Aníbal atacounos como parte das esixencias do seu tratado cos insubres, con quen se encontraban en guerra desde facía tempo. Conquistou finalmente a súa capital, *Taurasia*, tras tres días de asedio.

Apenas son citados posteriormente na Historia como pobo independente. No 27 a. C. establécese o campamento romano de *Castra Taurinorum* ("Fortaleza dos taurinos"), que posteriormente recibiría o nome de *Iulia Augusta Taurinorum* (*Xulia Augusta dos Taurinos*).

Tanto Livio (v. 34) como Estrabón (iv. p. 209) mencionan a entrada a un paso nos Alpes no país dos taurinos, o que suxire un uso máis estendido do nome en tempos antigos, confundíndose coa rexión xeográfica que habitaban.

> 
> 
> (os galos) cruzaron os Alpes a través dos Taurinos e os desfiladeiros de Xulia
> Tito Livio, Ab Urbe condita libri V, 34
>

Notas
-----

1. ↑  Polibio, *Historia Universal Bajo la República Romana* iii. 60, 8[*Ligazón morta*]

* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "cómpre nome do artigo". *Encyclopædia Britannica* (11ª ed.). Cambridge University Press *(en inglés)*.
* Polibio de Megalópolis. Trad. e notas de M. Balasch Recort. Intr. de A. Díaz Tejera. Rev.: J. M. Guzmán Hermida (1990). *Historia Universal Bajo la República Romana. Libros I-IV*. Madrid:Editorial Gredos. ISBN 978-84-249-0082-3.
* Smith, William (editor); *Dictionary of Greek and Roman antiquities*, Boston. Reimpresa en Londres por: C. Little, and J. Brown, 1870 (en inglés)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* República romana
* Celtas
* Galia
* Liguria

### Ligazóns externas

* *La invasión gala de Italia*, en celtiberia.net
**María Tania Varela Otero**, nada en Cambados o 17 de xaneiro de 1974, é unha avogada galega, durante un tempo a única muller na lista das 70 persoas máis buscadas pola Europol.

Traxectoria
-----------

Avogada cambadesa, en 2001 foi designada polo alcalde da vila José Manuel Cores Tourís encargada dunha oficina de información á muller na vila, ao tempo que seguía traballando como avogada. En 2004 deixa o posto municipal para dedicarse plenamente á avogacía e en 2005 empeza a traballar como asesora xurídica para David Pérez Lago, fillo de Esther Lago e unha das persoas destacadas do narcotráfico na ría de Arousa.

En abril de 2006, a Pérez Lago detéñeno no curso dun desembarco de cocaína nas Rías Altas, e Varela presuntamente se pon á fronte da rede, procesando os restos da operación. Semanas despois, deteñen a Varela tamén e lévana a prisión. En 2007 alcanza a liberdade provisional e marcha vivir co seu avogado, Alfonso Díaz Moñux, que xa representara no seu día a Sito Miñanco. O 18 de decembro de 2008, cando se atopan nun garaxe de Madrid, dentro do coche, dúas persoas atacan o vehículo e matan a tiros a Díaz Moñux, mentres que Varela sae ilesa.

En 2011 xulgárona por integrar a rede de narcotráfico de Pérez Lago, e aínda que moitos dos acusados recoñeceron os seus delitos, Varela negou a súa participación e con todo foi condenada a sete anos de cárcere. Mentres agardaba para entrar no cárcere, Varela fuxiu da xustiza. Non compareceu no xuízo polo asasinato de Díaz Moñux, que rematou con sete persoas condenadas mais sen coñecerse quen pagara polo crime. Desde ese momento, e durante sete anos, Tania Varela estivo en paradoiro descoñecido, e chegou a ser a única muller na lista das persoas máis buscadas pola Europol. O 26 de marzo de 2018 os mozos de escuadra detivérona en Sitges.

Notas
-----

1. 1 2 3  Jabois, Manuel (2018-02-25). "Tania Varela, el misterio de la más buscada". *EL PAÍS* (en castelán). Consultado o 2018-03-27.
2. ↑  "VARELA OTERO, MARIA TANIA | Europe's most wanted". *eumostwanted.eu* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 27 de marzo de 2018. Consultado o 2018-03-27.
3. 1 2  García, Jesús (2018-03-26). "Detenida Tania Varela, la mujer más buscada por Europol". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2018-03-27.
4. ↑  "Tania Varela, los Mossos detienen a la narco gallega más buscada". *La Vanguardia*. Consultado o 2018-03-27.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Tankōbon*** (単行本) é o termo en xaponés para «volume compilatorio» dunha serie en particular (coma mangas, novelas gráficas, artigos de revistas, ensaios, padróns de costura etc.) a diferenza de revistas ou series de obras completas que conteñen múltiples títulos.

Polo regular, os mangas son publicados por primeira vez en revistas de antoloxías de tirada semanal ou mensual (coma *Afternoon*, *Weekly Shonen Jump*, *Hana to Yume*).

Estas revistas de antoloxías conteñen centos de páxinas e decenas de historias individuais escritas por diversos autores. Son imprimidas en papel para diarios e son consideradas coma revistas descartábeis.

Un *tankōbon* é unha colección de capítulos dunha única serie reimprimida en formato de peto ou pasta branda con papel de mellor calidade.

Aizōban
-------

Un ***aizōban*** (愛蔵版) é un volume de edición especial. Estes volumes son, polo regular, máis caros e cheos de características especiais coma portadas especiais creadas especificamente para a edición, papel especial usado para as portadas, papel de alta calidade, estoxos especiais e máis. Os *aizōban* son de tirada limitada, o que incrementa o seu valor coma pezas de colección.

Kanzenban
---------

Un ***kanzenban*** (完全版) é un termo usado ás veces no canto de aizōban para lanzamentos especiais. Do mesmo xeito cós *aizōban*, os *kanzenban* son imprimidos en tiradas limitadas, e xeralmente só os máis populares mangas son lanzados neste formato.

Bunkoban
--------

Unha edición ***bunkoban*** (文庫版) é un volume con tamaño de novela xaponesa. Xeralmente son máis pequenos (preto de 16 cm de alto) e máis grosos có *tankōbon*, e usualmente tén unha nova portada deseñada especificamente para o lanzamento (no caso do manga). Se houbo un lanzamento *wideban*, o *bunkoban* tén xeralmente o mesmo número de volumes. Tamén son chamados *bunko*, sen o «-ban».

Wideban
-------

A edición ***wideban*** (ワイド版 *waidoban*) é máis grande có *tankōbon* regular, e xeralmente abrangue unha serie en menos volumes có *tankōbon* orixinal. Por exemplo, *Maison Ikkoku* foi orixinalmente lanzado en 15 volumes *tankōbon*, pero foi lanzado en 10 volumes *wideban*.
**Sophie Wilmès**, nada en Ixelles o 15 de xaneiro de 1975, é unha política belga do partido francófono Movemento Reformador. Dende o 27 de outubro de 2019 ata o 1 de outubro de 2020 foi a primeira ministra de Bélxica á espera a formación dun novo goberno.

Foi a primeira muller xefa de goberno na historia do país. En 2014 foi deputada federal e en 2015 entrou no goberno de Charles Michel como Ministra de Orzamentos. En decembro de 2018 asumiu ademais o Ministerio de Función Pública.

Biografía
---------

Wilmès naceu no municipio de Ixelles na rexión de Bruxelas-Capital. Creceu na cidade de Grez-Doiceau en Valonia e estudou na Universidade de Bruxelas. É licenciada en comunicación aplicada e xestión financeira pola Universidade de Saint-Louis, Bruxelas. Traballou como asesora económica e financeira nun despacho de avogados. 

### Carreira política

De 2007 a 2014, Wilmès foi a primeira concelleira encargada de finanzas, orzamento, educación francófona, comunicación e negocios locais na cidade de Sint-Genesius-Rode. De 2014 a 2015 foi conselleira provincial da provincia do Brabante Flamengo. En 2014 foi elixida para a Cámara de Representantes. 

En setembro de 2015, Hervé Jamar anunciou que dimitiría o 1 de outubro de 2015 porque fora seleccionado gobernador da provincia de Liexa. Sophie Wilmès foi elixida para sucedelo como Ministra de Orzamentos no goberno de Charles Michel. En decembro de 2018 pasou a ser ministra de Orzamentos, Servizo Civil, Lotería Nacional e Política Científica no segundo goberno de Michel. O 27 de outubro de 2019 converteuse na primeira muller primeira ministra de Bélxica, sucedendo a Charles Michel, que foi elixido para ocupar a presidencia do Consello Europeo.

Vida persoal
------------

Wilmès está casada e ten catro fillos: Jonathan, Victoria, Charlotte e Elizabeth.

Notas
-----

1. ↑  "Alexander de Croo xura como primeiro ministro e presenta ao novo Goberno belga". *La Voz de Galicia*. 1 de outubro de 2020. Consultado o 23 de outubro de 2020.
2. ↑  "Sophie Wilmès | MR | News". Consultado o 29 de outubro de 2019.
3. ↑  "Sophie Wilmès to replace Charles Michel as Belgian PM". 2019-10-26. Consultado o 29 de outubro de 2019.
4. ↑  "Sophie Wilmès | MR | Who am I?". Consultado o 29 de outubro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xefes de Estado e goberno actuais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18434995
* WorldCat
* VIAF: 3620157282927503640003
* GND: 1198202955
* Munzinger: 00000031954

 |
Escena nunha vasilla dunha ménade sostendo un tirso
Vara de tirso
Un **tirso** é un bastón de canafrecha (*Ferula communis*), forrado de vide ou hedra (e ás veces de lazos) e rematado por unha piña de piñeiro. Trátase dun símbolo fálico que representa a forza vital asociada polo xeral co deus grego Dioniso (no panteón romano, Baco). Crese que a súa orixe está no antigo Exipto e en Fenicia. O pobo tracio asimilouno na Antigüidade e despois pasou a todo o mundo helenístico.

O tirso relaciónase tamén coa vara máxica dos conxuros e cos símbolos axiales verticais, que representan o eixo do mundo ou teñen relación analóxica con el.

Ver tamén
---------

* Dioniso
* Deidades primordiais da mitoloxía grega

Notas
-----

1. 1 2  Cirlot, Juan Eduardo (10 de febreiro de 2022). *Diccionario de símbolos* (en castelán) (24ª ed.). Siruela. ISBN 9788478447985.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tirso*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q536850
* EBID: ID
* GEC: 0214035

 |
Os **sicambres** foron unha tribo xermánica occidental, que viviron na marxe dereita do río Rin entre os ríos Ruhr e Sieg, na rexión que actualmente forma parte do estado alemán de Renania do Norte-Westfalia (*Nordrhein-Westfalen*). O río Sieg, así como a cidade de Siegen, reciben ese nome por causa desa tribo. Tamén reciben os nomes de *Sicambri, Sicambres, Sigambrer, Sugumbrer, Sugambri*.

Historia
--------

Son nomeados no 55 a.C. durante o período de conquista da Galia por Xulio César e inicio do Imperio Romano. No 16 a.C. derrotaron un exército romano liderado por Marco Lolio, o que ocasionou unha reacción do Imperio Romano e axudou a iniciar a serie de guerras contra as tribos xermánicas que duraron até o ano 16.

No ano -11, foron forzados por Nerón Claudio Druso a se desprazaren para a marxe esquerda do Rin, onde claramente formaron o compoñente central da confederación dos francos. A súa nova patria estaba localizada no que agora é a rexión de Güeldres nos Países Baixos, no baixo Rin.

Os reis merovinxios reivindicaban a súa descendencia dos *Sicambri*, que eles crían que fora orixinalmente unha tribo escita ou cimeria, que antes habitara a foz do Danubio, e que mudou o seu nome para "francos" no -11 baixo o mandato dun certo xefe tribal chamado "Franko". Os merovinxios trazan as súas orixes sicambrianas en Marcomir I (supostamente morto en -412), último rei de Troia, mais esa lista de gobernantes non é aceptada como histórica. De acordo con algúns rexistros, un líder tribal Marcomero precedeu á dinastía merovinxia en torno a 400.

Gregorio de Tours afirma que o líder franco Clodoveo, na ocasión do seu bautismo na fe católica en 496, foi referido como *Sicamber* pelo bispo de Reims, que conduciu a cerimonia - lembrando novamente a ligazón entre os sicambri e os devanceiros de Clodoveo, a casa real merovinxia dos francos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sicambres*** |

* Cumbria
* Cambria
* Cambre
* Cambridge

### Ligazóns externas

* Conquista Romana da Xermania *(en inglés)*
* Sicambri etc. en *Regnal Chronologies* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206403
* GEC: 0210706
* Pleiades: 109357

 |
**Tapani Salminen**, nado en Kangasala, Finlandia en 1962, é un filólogo finés.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en filosofía e filoloxía, e é o lector de linguas ugrofinesas da Universidade de Helsinqui. Foi xefe do Departamento de Linguas Ugrofineses e foi membro do Comité Consultivo para a Pluralismo Lingüístico e a Educación Multilingüe da UNESCO.

É autor de varios estudos sobre lingüística e ornitoloxía. É famoso polo seu Libro Vermello das Linguas Ameazadas, publicado en liña pola UNESCO e de consulta para os interesados en linguas minoritarias de todo o mundo. Porén, parece ser un seguidor da tese secesionista de Philippe Blanchet que considera que hai varias linguas de oc e non unha lingua occitana.

Notas
-----

1. ↑  Páxina do autor que segrega as distintas variedades de occitano

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de Salminen

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11950880
* WorldCat
* VIAF: 24738081
* BIBSYS: 90533539
* BNF: 13085938m
* ISNI: 0000 0001 1022 8541
* LCCN: n96070080
* LibraryThing: salminentapani
* NTA: 153871482
* SUDOC: 057436886

 |
**UHF** (*Ultra High Frequency*) é un rango de ondas electromagnéticas con frecuencias entre os 300 MHz e os 3 GHz, sitúase entre a SHF (Super High Frequency) e a VHF (Very High Frequency). Nesta banda prodúcese a propagación por onda espacial troposférica, cunha atenuación adicional máxima de 1 dB se está despexada a primeira zona de Fresnel.

Televisión
----------

Basicamente a UHF emprégase para as emisións de televisión. Na banda IV, comprendida entre as frecuencias 470 MHz a 590 MHz e a banda V entre 590 MHz e 862 MHz, transmítense as emisións da televisión terrestre, analóxica primeiro e agora dixital, e correspóndese coas canles 21 á 35 e 36 á 69, respectivamente. A cobertura das ondas de UHF é menor que as de VHF, correspóndolles, en condicións normais, entre os 50 e os 100 km; para distancias superiores precísanse repetidores.

Os intervalos entre 950 a 2.150 MHz utilízanse para as emisións da televisión por satélite.

Radio
-----

* Transmisións portátiles de baixa potencia para uso non profesional: PMR446 na Unión Europea (entre 446 e 446.09 MHz) ou Family Radio Service nos Estados Unidos (entre 462 e 467 MHz)
* Radioafeccionados: banda de 70 cm (430-440 MHz) e banda de 23 cm (1200 MHz)

Telefonía móbil
---------------

* Norma GSM, arredor dos 900 MHz
* Norma DCS1800, arredor dos 1800 MHz
* Norma PCS1900, arredor 1900 MHz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q628096
* BRE: 1950756
* EBID: ID
* GND: 4012008-9
* LCCN: sh85036195
* MAG: 96122199

 |
***Tapas*** é unha película española do ano 2005. Foi o debut cinematográfico como directores de José Corbacho e Juan Cruz (tamén guionistas do filme), que acadou unha boa aceptación e críticas e lles valeu ó Premio Goya ó mellor director novel.

Elvira Mínguez, unha das protagonistas, obtivo varios recoñecementos polo seu traballo nesta película, entre eles o Premio Goya á mellor actriz secundaria, o Premio á mellor interpretación feminina no Festival de Málaga e o galardón da Unión de Actores na mesma categoría.

A súa banda sonora inclúe temas de Antonio Orozco e Estopa entre outros.

Sinopse
-------

Ambientada en Barcelona, *Tapas* conta a historia dos distintos personaxes dun barrio humilde, xente de distintas idades e profesións co bar do protagonista, Lolo (Ángel de Andrés), como punto de encontro.

Elenco
------

* Ángel de Andrés López (Lolo)
* Anna Barrachina (Águeda)
* Alberto de Mendoza (Don Mariano)
* María Galiana (Doña Conchi)
* Elvira Mínguez (Raquel)
* Amparo Moreno (Rosalía)
* Rubén Ochandiano (César)
* Rosario Pardo (Carmela)
* Darío Paso (Opo)
* Ferran Adrià (El mesmo)
* Alberto Jo Lee (Mao)
* Blanca Apilánez (Carmen)
* Pilar Arcas
* Cecilia Rossetto (Clienta super)
* Eduardo Blanco (Edgardo)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*
* IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q845254
* Allmovie: v330746
* AlloCiné: 110388
* FilmAffinity: 996627
* IMDb: tt0434382
* LUMIERE: 24316
* OFDb: 83197
* Rotten Tomatoes: 472778549
* TMDb: 33227

 |
Tabulé.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **tabulé** (do árabe: طبولة *tabboulah*), é unha ensalada típica de Oriente Próximo (Siria e Líbano), elaborada principalmente con bulgur ou sémola de trigo e hortalizas, e adubada con aceite de oliva, zume de limón e diversas herbas aromáticas, como pirixel e menta. Emprégase coma acompañamento do conxunto de petiscos típicos da zona. Trátase dun prato frío consumido nos calorosos meses do verán en todo o Mundo Árabe.

Características
---------------

Os seus ingredientes principais son pirixel finamente picado, bulgur, aceite de oliva, tomate, así como leituga e outras herbas aromáticas e servido con zume de limón como adubo. Nalgunhas gastronomías do Medio Oriente adóitase empregar follas de leituga para servir.

En amplas zonas do Magreb prepárase de forma semellante, substituíndo o bulgur por cuscús.

Notas
-----

1. ↑  Definición en nome galego en *Dicionario de alimentación e restauración*. Fonte VV. AA. (2012) Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  Terry Carter, *et al.*, *Syria and Lebanon*, Lonely Planet, 2004
**SkySat** é unha constelación de satélites artificiais comerciais para observación terrestre en alta resolución desde órbitas polares.

Características
---------------

Os dous primeiros prototipos, SkySat 1 e 2, foron lanzados en 2013 e 2014 a bordo dun foguete Dnepr e dun Soiuz-2-1b Fregat. Tiñan unha masa de 83 kg, non tiñan propulsión e foron construídos por Skybox Imaging. Cada un levaba a bordo un telescopio tipo Ritchey-Chretien cunha distancia focal de 3,6 m e tres detectores CMOS de 5,5 Mpixel, conseguindo unha resolución duns 1,1 m.

Os satélites operativos teñen maior masa, uns 120 kg, propulsión e unha resolución maior que os prototipos. Lanzáronse 19 satélites SkySat operativos a bordo de variedade de foguetes, como o PSLV-XL, o Vega, o Minotaur C e o Falcon 9.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2021). "SkySat" (en inglés). Consultado o 8 de maio de 2021.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "SkySat 1, 2" (en inglés). Consultado o 8 de maio de 2021.
3. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "SkySat 3, ... 21 (SkySat C1, ... 19)" (en inglés). Consultado o 8 de maio de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dnepr
* Soiuz-2-1b Fregat
* PSLV-XL
* Vega
* Minotaur C
* Falcon 9
O **Thüringer Bachwochen** (en galego Semanas Bach de Turinxia) é un festival de música barroca en honor ao compositor Johann Sebastian Bach. É o maior festival de música clásica de Turinxia, Alemaña. O seu director artístico dende 2004 é o organista da Catedral de Erfurt Silvius von Kessel.

Historia
--------

En 1992, celebrouse por primeira vez o Thüringer Bachwochen. Despois de ser abandonado, foi recuperado en 2005, comezando coa fundación do novo programado e reorganizado *Thuringia Bach Festival e. V.*. Dende aquela, converteuse nun importante festival de música. A inclusión de lugares auténticos relacionados con Bach faino único máis aló de Turinxia. En 2011 o Thüringer Bachwochen recibiu o premio de mercadotecnia *Leuchttürme der Tourismuswirtschaft* outorgado pola industria do turismo, e en 2012 o *Tourismuspreis* por parte do goberno de Turinxia. O 50 % dos 15.800 visitantes ese ano eran turistas.

Buscouse achegar a música clásica aos máis novos coa creación dos concertos denominados *Generation Bach*. Isto foi feito por exemplo coa inclusión de concertos *crossover* en sedes infrecuentes do festival (*Variacións Goldberg* con DJ e cantante gospel, cine, concertos en escolas, entre outros).

Polo festival teñen pasado destacados artistas como Ton Koopman, Olivier Latry, a Cappella Amsterdam, Martin Stadtfeld, Sol Gabetta, os Berliner Barock Solisten, o Collegium Vocale Gent dirixido por Philippe Herreweghe, o Tölzer Knabenchor e o Dresdner Kreuzchor.

Localizacións
-------------

As sedes do festival varían cada ano. Entre elas están:

* Arnstadt: Bachkirche Arnstadt
* Dornheim: Igrexa de S. Bartholomäus (Traukirche), onde casou Bach
* Eisenach: Georgenkirche, Casa de Bach, Wartburg
* Erfurt: Augustinerkloster, Catedral de Erfurt, Predigerkirche, Teatro
* Gotha: Margarethenkirche
* Jena: St. Michael
* Mühlhausen: Marienkirche
* Ohrdruf: Sankt-Trinitatis-Kirche
* Schmalkalden: Stadtkirche St. Georg
* Waltershausen: Stadtkirche
* Wechmar: Casa Bach
* Weimar: Deutsches Nationaltheater, Jakobskirche, St. Peter und Paul, Weimarer Stadtschloss

Notas
-----

1. ↑  pinbuero.com (ed.). "Hausmusik verschafft Bach in Thüringen weithin Gehör" (en alemán). Arquivado dende o orixinal o 14 de xuño de 2015. Consultado o 12 de xuño de 2015.
2. ↑  Ostdeutscher Sparkassenverband (ed.). "MarketingAward „Leuchttürme der Tourismuswirtschaft" vergeben". Arquivado dende o orixinal o 14 de xuño de 2015. Consultado o 12 de xuño de 2015.
3. ↑  Thüringer-entdecken.de (ed.). "Thüringer Tourismuspreis 2012" (en alemán). Arquivado dende o orixinal o 15 de xuño de 2012. Consultado o 12 de xuño de 2015.
4. ↑  Gerhard, Oliver (Xaneiro de 2011). DuMont Reiseverlag, ed. *Thüringer Wald: Über allen Gipfeln ist.....Einzigartige Bilder. Aktuelle Informationen. Detalierte Karten* (en alemán). p. 115. ISBN 978-3-7701-9298-4. Consultado o 12 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de Festivais Bach

### Ligazóns externas

* Official site

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1560273
* WorldCat
* VIAF: 235695945
* GND: 4805070-2

 |
**Tiamat** é unha deusa/monstro primitivo pertencente á mitoloxía babilónica e destacable no poema épico Enûma Elish.

Mitoloxía
---------

Tiamat sería o principio feminino, o mar, representación das potencialidades do caos prístino. Monstro femia, maléfico nas lendas babilónicas, a auga salgada que en unión con Apsu (o principio masculino, a auga doce) deron nacemento a deuses, e animais empezando con Lahmu e Lahamu (os mangleiros), pero ao pouco tempo de crealos, estes molestáronos co seu ruído, o deus da maxia, Ea, logrou someter a Apsu, deixándoo nun longo sopor (por iso é que a auga doce está queda)pero non puido facer nada contra Tiamat quen moi enfurecida coa morte do seu esposo creou unha lexión de demos liderados por Kingu, que era o seu amante e un dos seus fillos.

Os deuses decidiron darlle todos os seus poderes a Marduk, -fillo de Enki- este venceu a Kingu, quen quedou paralizado de medo ao velo chegar, e logo a Tiamat, á que fixo deixar a boca aberta cun vendaval e a que despois lle lanzou unha frecha dentro do estómago. Logo disto, do sangue de Kingu naceron os humanos e a partir do corpo de Tiamat, que Marduk encadeou nos puzos do abismo e partiu á metade, creouse, da súa metade superior o ceo e da súa metade inferior a terra firme. As súas bágoas convertéronse nas nacentes do Tigris e o Éufrates.

### Noutras culturas

Esta lenda é paralela coas de Vitra na mitoloxía hindú, Cipactli da relixión Azteca e Tifón na mitoloxía grega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q145983
* BMT: 63042
* EBID: ID

 |
**Skin Yard** foi unha banda estadounidense de grunge procedente de Seattle, Washington, que estivo activa entre os anos 1985 e 1992. O grupo nunca tivo éxito entre o gran público, pero foron unha influencia para moitos dos seus contemporáneos, destacando Soundgarden, Screaming Trees, The Melvins e Green River, polo que son considerados pioneiros do son que posteriormente foi bautizado como grunge.

Historia
--------

A fanda formárona en xaneiro de 1985 Daniel House e Jack Endino, aos que se lle unirían Ben McMillan e Matt Cameron. Skin Yard realizou o seu primeiro concerto oficial no mes de xuño dese ano, actuando de abreconcertos de U-Men. En 1986 Skin Yard contribuíu con dous temas ao recomplilatorio *Deep Six*. Este álbum, ademais de contar coas primeiras gravacións comerciais de The Melvins, Soundgarden, Malfunkshun e Skin Yard, foi o primeiro en mostrar o primeiro son grunge. Ese mesmo ano Skin Yard publicou o seu disco de estrea *Skin Yard*, e o seu primeiro sinxelo, "Bleed".

Pouco despois deses lanzamentos, o batería Matt Cameron deixou o grupo para unirse a Soundgarden, pasando pola banda unha serie de substitutos. Inicialmente ocupou o seu posto Steve Wied, ao que lle seguiu Greg Gilmore; porén, ámbolos dous só durarían dous concertos. No outono uniríase Jason Finn, pero marcharía tras oito meses por motivos persoais. Scott McCullum ocupou o seu lugar en maio de 1987 estando na banda durante dous anos, durante os cales Skin Yard gravou e publicou o seu segundo traballo, *Hallowed Ground* (1988). Porén, McCullum tamén marcharía e o grupo iniciou un período de catorce meses de hiato tras unha xira estadounidense.

Skin Yard regresou en 1990 co seu terceiro álbum, *Fist Sized Chunks*, e co seu batería definitivo, Barrett Martin. En 1991, cando o grunge chegou ao gran público, a banda publicou o seu cuarto álbum, *1,000 Smiling Knuckles*. Ese mesmo ano o baixista orixinal, Daniel House, deixou o grupo para pasar máis tempo coa súa familia. Foi substituído por Pat Pedersen, que estivo co grupo para gravar o seu derradeiro álbum, *Inside the Eye*, que contaba co sinxelo "Undertow". Cando completaron a gravación Skin Yard decidiu separarse, e o disco foi editado pouco despois.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Skin Yard* | 1987 | C/Z Records |
| *Hallowed Ground* | 1988 | Toxic Shock Records |
| *Fist Sized Chunks* | 1990 | Cruz Records |
| *1000 Smiling Knuckles* | 1991 | Cruz Records |
| *Inside the Eye* | 1993 | Cruz Records |
| *Start at the Top* | 2001 | C/Z Records |

Notas
-----

1. ↑  "Skin Yard FAQ". Consultado o 13 de marzo de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q594559
* WorldCat
* VIAF: 131661684
* AllMusic: mn0000026637
* Discogs: 318825
* ISNI: 0000 0000 9019 8970
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 358047

 |
Denomínase **teatro do absurdo** a unha corrente dramática aparecida a mediados do século XX influenciada polo existencialismo e que tivo como representantes máis coñecidos a Ionesco, Adamov, Samuel Beckett e Genet.

O nome débeselle ao crítico Martin Esslin, quen o utilizou nun ensaio en 1961 para describir obras como *A cantante calva* (Ionesco, 1950), *A pequena manobra* (Adamov, 1950) e *A esperar por Godot* (Beckett, 1952), representadas en París a inicios da década de 1950. Outros autores incluídos nesta corrente son Boris Vian, Jean Tardieu, Harold Pinter, Dino Buzzati, Edward Albee e Fernando Arrabal.

Pódense achar precedentes no mimo romano, na *commedia dell'arte*, nas obras de Alfred Jarry, Strindberg e Bertold Brecht, e influencias no dadaísmo e no surrealismo. Mais, sen dúbida, o teatro do absurdo nace co existencialismo e coa súa visión da humanidade en relación co seu contorno: a existencia humana é absurda. As ideas formáronse a partir das "filosofías da existencia", en particular, de Heidegger, Sartre, Jaspers, Camus e Gabriel Marcel.

Na actitude de antiteatro, encontramos as súas bases de provocación que renegan das leis e normas: toda convención dramática está esquecida. Así, non achamos historia dramática coherente, nin espazo e tempo verificábeis; as figuras son imprevisíbeis nas súas estruturas lingüísticas e de conduta, Semella un pesadelo vertixinoso e unha protesta enerxicamente calculada. A temática xira arredor do absurdo, da falta de sentido: engano, tedio, inutilidade, fatalidade, conformismo, visíbeis na convivencia cotiá.

Os textos non pretender transmitir informacións, nin expor teses ou debater ideoloxías, senón traducir a imaxes poéticas o abismo interior. A linguaxe é moi diferente: Ionesco e Tardieu rachan coa súa lóxica referencial, mentres que Vian e Adamov recorren á violencia e Beckett recorre á densidade literaria.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández del Riego, Francisco (1974). *Letras do noso tempo*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 978-84-7154-219-9.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191760
* BNCF: 51160
* BNE: XX549476
* BNF: 120486794
* BRE: 661729
* EBID: ID
* GEC: 0219357
* GND: 4141169-9
* LCCN: sh85134575
* MAG: 2778092521
* NKC: ph118247
* PSH: 6998

 |
Tianh Tianh en 2012.
**Tianh Tianh** e **Ian Guan** (ou **Tian Tian** e **Yang Guang**) é unha parella de pandas xigantes, residentes no zoo de Edimburgo, e os primeiros en vivir en Escocia en toda a súa historia, e os primeiros do Reino Unido no século XXI.

Características
---------------

Tanto Tianh Tianh (que significa 'dozura') como Ian Guan (que significa 'solpor') naceron no ano 2003 na reserva de Bifengxia, na prefectura de Ia'na (provincia de Sichuan).
Tianh Tianh é unha femia e pesa 98 kg. Ian Guan é un macho e pesa 126 kg. Os dous pandas viven separados no zoo de Edimburgo e só se comunican durante dous días ano ano por unha porteliña, os días en que a femia entra en celo.

Viaxe
-----

Os pandas comezaron a súa viaxe no parque de cría de Bifengxia o 3 de decembro de 2011 e chegaron a Edimburgo ao día seguinte nun voo chárter a bordo dun Boeing 777.
Tanto a viaxe como a súa estadía en Escocia foron obxecto de críticas por parte de grupos animalistas coma o PETA
O alugueiro dos pandas durante dez anos custaralle ao zoo escocés 1.1 millóns de euros anuais, ademais de correren cos custos da súa mantenza. O ofrecemento do goberno chinés xurdiu nun contexto de compra de débeda pública británica por parte do estado chinés, pero tamén nun especial achegamento do goberno escocés, presidido polo nacionalista Alex Salmond, ao goberno de Beixín, nun novo capítulo do que se coñece como a diplomacia panda.

Notas
-----

1. ↑  Flight of the Chinese pandas: joy and tears as Tiantian and Yangguang arrive in Edinburgh Arquivado 07 de decembro de 2011 en Wayback Machine. *The Telegraph*, 4/12/2011.
2. ↑  Edinburgh Zoo prepares for arrival of pandas from China, BBC, 3/12/2011.
**Tatto** (ou **Tato** ou **Tatón**) foi rei dos longobardos entre aproximadamente o 500 e o 510.

Traxectoria
-----------

Fillo de Claffo e membro da dinastía letinga, Tatto nos primeiros anos do século V guiou os longobardos no desprazamento desde a Baixa Austria ao "Feld" (o *Marchfeld*, rexión comprendida entre Viena e Bratislava). Probabelmente tratouse dun movemento migratorio imposto polos hérulos, poderoso pobo xa había tempo situado naquela área do Nórico e que impoñían tributo aos longobardos.

Xuntos no Feld, porén, Tatto guiou a revolta do seu pobo contra os Hérulos e, na sanguenta batalla que tivo lugar no 508, venceu e matou en combate ao seu homólogo hérulo, Rodolfo. A derrota dos Hérulos significou a desaparición deste pobo da historia; os longobardos de Tatto, polo contrario, emerxeron como nova potencia local: apoderáronse do tesouro dos vencidos, reforzaron o exército englobando guerreiros doutras tribos xa sometidas aos hérulos (ou os mesmos hérulos superviventes) e ocuparon unha vasta área en torno ao curso medio do Danubio. Durante séculos os longobardos conservaron memoria deste momento (na súa Origo gentis Langobardorum) como punto de inflexión da súa historia.

Sobre o ano 510 un sobriño de Tatto, Wacho, rebelouse contra o seu tío, prendeuno e usurpou o trono.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum* (*Historia dos Longobardos*, Lorenzo Valla/Mondadori, Milano 1992). I, 20.
* *Origo gentis Langobardorum*, ed. G. Waitz in *Monumenta Germaniae Historica* SS rer. Lang. § 4.
* Jörg Jarnut. *Storia dei Longobardos*. Torino, Einaudi, 2002. ISBN 88-464-4085-4
* Sergio Rovagnati, *I Longobardos* (Milano, Xenia 2003)

| Reino longobardo |
| --- |
| *Segue a:* Claffo | **Tatto**(circa 490-510) | *Precede a:* Wacho |
| Dinastía letinga |
Localización de Tau Ceti, sinalada cun *τ*, na constelación da Balea.
**Tau Ceti** (**τ Cet**, **τ Ceti**) é unha estrela da constelación de Cetus que se asemella espectralmente ó sol, malia que só ten o 78% da masa do sol. A unha distancia de pouco menos de 12 anos luz do sistema solar, é unha estrela relativamente achegada, e é a estrela solitaria máis próxima de tipo G. A estrela semella estable, cunha lixeira variación estelar. 

Tau Ceti é deficiente do metal, o cal se relaciona acotío cando non hai planetas xigantes e poucos planetas rochosos. As observacións detectaron que hai dez veces máis po que o presente no sistema solar.

Dende decembro de 2012, hai probas de cinco planetas orbitando Tau Ceti, e un deles pode estar potencialmente na zona de habitabilidade. Por mor do disco residual, calquera planeta que orbite Tau Ceti pode padecer máis impactos astronómicos que a Terra. Malia este atranco de habitabilidade, as súas características como análogo solar (semellante ó Sol) fixeron medrar o interese pola estrela. De acordo coa súa estabilidade, semellanza e relativa proximidade ó Sol, Tau Ceti está sempre na lista de obxectivos do proxecto da Search for Extra-Terrestrial Intelligence (SETI), e aparece na literatura de ciencia ficción.

Notas
-----

1. ↑  Oxford University Press (ed.). "Definición de *tau* na versión online do Oxford Dictionary" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 28 de setembro de 2015. Consultado o 3 maio 2014.
2. ↑  A 19º estrela da constelación.
3. ↑  Alpha Centauri está máis preto, pero forma parte dun sistema triplo.
4. ↑  "Tau Ceti's planets nearest around single, Sun-like star". *BBC News*. 19 de decembro de 2012.
5. ↑  "Tau Ceti May Have a Habitable Planet". *Astrobiology Magazine*. 19 de decembro de 2012. Arquivado dende o orixinal o 14 de maio de 2013. Consultado o 27 de setembro de 2015.
6. ↑  Rutkowski, Chris A. (2010). *The Big Book of UFOs*. Dundurn. p. 33. ISBN 1554887607.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tau Ceti Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Near Star Catalog *(en inglés)*
* Tau Ceti na páxina web de Jim Kaler en STARS *(en inglés)*
* Tau Ceti: Life Amidst Catastrophe? en Centauri Dreams *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15820
* ARINCS: 00151
* EBID: ID
* MAG: 69691006
* SIMBAD: \* tau Cet

 |
Teatro de Marcelo.
O **Teatro de Marcelo** é un teatro construído na Roma Antiga, aínda parcialmente conservado. Foi erguido na parte Sur do Campo de Marte en Roma. Foi comezado por César, e foi terminado por Augusto, quen relanzou a empresa desde o 30 a.C.

O teatro fora dedicado ao xenro e sobriño de Augusto, Marcelo, que morrera no ano 23 a.C. mentres que o edificio non estivo acabado ata o 13 a.C. Aínda sen rematar, fora utilizado para os Xogos seculares de 17 a.C.

Foi destinado a representacións escénicas e sobre todo a espectáculos nos que só interviñan tres actores que se contrapuñan a un coro que se desprazaba pola *orchestra*.

O teatro de Marcelo foi o segundo edificado en pedra despois do de Pompeia. Podía conter ata 15.000 espectadores. Tiña tres alturas, levantadas sobre bóvedas. 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Teatro de Marcelo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q659138
* WorldCat
* VIAF: 246996728
* DARE: 23771
* EBID: ID
* GeoNames: 6269263
* GND: 4403849-5
* Pleiades: 300583267

 |
A **taumatina**, tamén coñecido polo código **E 957**, é un dos edulcorantes máis poderosos.[]

É un extracto glucopeptídico extraído da polpa do froito do *katemfe*, *Thaumatococcus danielli*, planta arbustiva de África Occidental, que o organismo metaboliza como as demais proteínas da dieta.

Ten un certo regusto a regalicia, e ás veces mesturase con glutamato para potenciar o sabor.
En Inglaterra está autorizada para adozar medicinas, nos Estados Unidos para a goma de mascar e en Australia como axente aromatizante.

Utilizase en bebidas que conteñen café, saborizantes, refrescos, produtos enriquecidos con vitaminas e minerais, produtos para a hixiene da boca e produtos baixos en graxa.

Figura no Libro Guinness dos Récords como a substancia máis doce coñecida, unhas 2.500 veces máis que o azucre común.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24775038
* EBID: ID
* MAG: 2779769909

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* E: E957
* InterPro: IPR001938
* Pfam: PF00314

 |
**The I.L.Y's** é un dúo estadounidense de rock experimental procedente de Sacramento, California. O grupo formouse no ano 2015 como un proxecto paralelo dos membros de Death Grips Zach Hill (voces, batería, guitarra e teclados) e Andy Morin (guitarra e baixo). A banda publicou dous álbums dixitais a través do selo de Death Grips, Third Worlds, *I've Always Been Good at True Love* en 2015, e *Scum with Boundaries* en 2016, os dous editados sen ningunha publicidade previa. The I.L.Y's nunca actuou ao vivo máis que como parte de Death Grips. No presente están fichados polo selo Castle Face Records, co cal publicaron o álbum *Bodyguard* en 2017.

Historia
--------

A existencia de The I.L.Y's revelouse o 4 de xuño de 2015, cando unha conta de Twitter asociada ao grupo de hip hop experimental Death Grips compartiu unha ligazón de descarga do álbum *I've Always Been Good at True Love*, aloxado na web de Third Worlds de Death Grips, sen ningunha información sobre o traballo e os artistas implicados. Fans e críticos especularon que That the I.L.Y's era un proxecto paralelo formado por membros de Death Grips co guitarrista de Tera Melos Nick Reinhart, ou unha banda de apertura para a súa xira de verán. Dez días despois, Death Grips confirmou que The I.L.Y's era un proxecto paralelo formado por Zach Hill e Andy Morin, e insinuou que planeaban lanzar o álbum en formato físico.

O 16 de xullo de 2016 The I.L.Y's publicou o seu segundo álbum de estudio, titulado *Scum with Boundaries*, a través de YouTube e SoundCloud, novamente sen un anuncio previo.

O 25 de marzo de 2017 anunciouse un terceiro álbum, titulado *Bodyguard*, coa lista de cancións completa e a portada, previsto para ser publicado ese meso ano. Posteriormente a banda compartiu un video musical dobre para dous temas do álbum, "Gargoyle" e "Bobo". O disco foi lanzado dixitalmente o 16 de maio, cunha edición física chegando o 16 de xuño a través de Castle Face Records.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *I've Always Been Good at True Love* | 2015 | Third Worlds |
| *Scum with Boundaries* | 2016 | autoeditado |
| *Bodyguard* | 2017 | Castle Face Records |

Notas
-----

1. 1 2 3  "Death Grips Release Album by Mysterious Group the I.L.Y.s". *Pitchfork* (en inglés). Consultado o 2019-12-30.
2. 1 2  "Death Grips release mysterious new album from The I.L.Y.'s". *Consequence of Sound* (en inglés). 2015-06-04. Consultado o 2019-12-30.
3. 1 2  "Death Grips Side Project the I.L.Y's Release New Album Scum With Boundaries: Listen". *Pitchfork* (en inglés). Consultado o 2019-12-30.
4. ↑  "Death Grips Side Project the I.L.Y’s Detail New Album Bodyguard". *Pitchfork* (en inglés). 2017-03-25. Consultado o 2022-07-26.
5. ↑  "Death Grips Side Project The I.L.Y’s Share Bizarre Video for Two New Songs: Watch". *Pitchfork* (en inglés). 2017-04-08. Consultado o 2022-07-26.
6. ↑  "Death Grips Offshoot the I.L.Y’s Share New Song "I Love You Man," Announce Album Release Date". *Pitchfork* (en inglés). 2017-05-01. Consultado o 2022-07-26.
Representación de Tanit nunha estela, Cartago
**Tanit** era unha divindade feminina fenicia, propia dos asentamentos dese pobo nos territorios do Mediterráneo occidental, como Cartago, Gadir (Cádiz) ou Ebusim.

Tanit e Astarte
---------------

Dado o silencio das fontes orientais sobre ela, tense suposto que sería o equivalente de Astarte, porén Tanit foi asimilada desde o primeiro momento á deusa grecorromana Hera / Xuno, mentres que Astarte o fora a Afrodita / Venus, polo que aínda que existise unha identidade orixinaria entre ambas, desde logo foron entendidas como dúas divindades diferentes. A asimilación mostra que Tanit era entendida como unha deusa celeste.

Tanit herdou en Cartago xunto coa súa parella masculina Baal Hammón, a partir do século V a.C. as funcións que até entón exercían Astarte con Melqart.

Iconografía
-----------

Mentres Astarte era representada en forma antropomórfica, Tanit aparece, en numerosas estelas, como un ser humano esquemático: unha figura sinxela cun arco ou media lúa por encima da súa cabeza, o que levou a pensar que era unha divindade lunar. É denominado tamén como o *Signo de Tanit*, e a súa cronoloxía máis antiga remonta ao século VI a. C.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tanit Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Markoe, Glenn E. (2000). *Phoenicians*. "Peoples of the Past" series. Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520226142. OCLC 45096924.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q877405
* WorldCat
* VIAF: 296973568
* EBID: ID
* GEC: 0065156
* GND: 1032154519
* LCCN: sh96007995
* SUDOC: 241671760

 |
**Terenciano Mauro**, en latín *Terentianus Maurus*, foi un poeta romano que viviu a finais do século I e comezos do II, baixo Nerva e Traxano. Identifícase cun Terenciano que foi gobernador de Siene no Alto Exipto, encomiado por Marcial, e é considerado membro do grupo "novos poetas" (*poetae neoterici ou novelli*).

Traxectoria
-----------

Era orixinario da provincia romana de África, segundo o seu alcume *Maurus*. 

Consérvase incompleto un tratado seu en verso titulado *De Litteris, Syllabis, Pedibus, Metris*, que trata sobre a prosodia e os diferentes tipos de metros, escrito con elegancia e sabedoría. É seu o adaxio, a miúdo citado erroneamente, que di: *Pro captu lectoris habet sua fata libelli* (*O destino dos escritos varía segundo a capacidade dos lectores*). Normalmente, con todo, só se menciona a segunda parte da frase, *Habent sua fata libelli*, que se traduce como "cada libro ten o seu destino". 

O texto desta obra foi impreso por primeira vez en 1497. A reedición foi feita en 1531 polo editor parisiense Simon de Colines. Esta edición de 1531 foi composta cun tipo de letra Antiqua chamada "Terentianus", ás veces atribuído erroneamente a Claude Garamond. 

Unha edición de Terenciano Mauro foi feita, en 1836, polo gran filólogo alemán Karl Lachmann, pioneiro da crítica textual moderna, que tomou o seu nome (*método de Lachmann*).

Notas
-----

1. ↑  Terentianus Maurus en: William Smith (editor), *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*. Vol. III. Boston: Little, Brown & Comp. 1867, p. 996

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Terentiani Mauri De litteris syllabis et metris liber* recensuit Carolus Lachmannus, Berlín, Typis et impensis G. Reimeri, 1836.
* Terentianus, Maurus, *De litteris, syllabis, metris*, de Chiara Cignolo, Hildesheim, Olms, 2002.

### Ligazóns externas

* *Corpus Grammaticorum Latinorum*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q535060
* WorldCat
* VIAF: 54284295
* BAV: ADV10121712
* BIBSYS: 95005054
* BNE: XX878288
* BNF: 130925876
* BVMC: 24021
* CANTIC: a2010165x
* CERL: cnp00976152
* CiNii: DA1351248X
* DeutscheBio: 119118742
* FAST: 348897
* GND: 119118742
* ISNI: 0000 0001 1876 2968
* LCCN: n94117654
* NLG: 229386
* NTA: 070225206
* OL: OL604729A
* PTBNP: 972597
* SELIBR: 343217
* SUDOC: 03278645X
* Treccani: terenziano-mauro

 |
**Valamiro** ou **Valamir**, nado no 420 e finado no 465, foi rei dos ostrogodos, da dinastía dos Amalos.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Vandalario e sobriño do rei visigodo Turismundo. Como vasalo de Atila participou nas conquistas das terras romanas do Danubio. Nunha destas rexións, a Panonia, instalouse en 447. Participou ao lado de Atila na batalla dos Campos Cataláunicos, pero a derrota convenceuno para rebelarse contra os hunos. Coa morte de Atila en 453 converteuse no rei dos godos instalados na Panonia, título e poder que compartiu cos seus irmáns Teodomiro e Videmiro. Un ano despois (454), venceron aos hunos na Batalla de Nedao, converténdose nun reino independente.

Unha disputa concernente a uns impostos anuais levou a Valamiro a dirixir un exército de godos contra Constantinopla (459 – 462), onde o emperador bizantino León I lle prometeu un pago anual en ouro para satisfacelo. No transcurso dunha razzia contra os esciros, Valamiro caeu do cabalo e morreu (465). A través do seu irmán Teodomiro era tío de Teodorico I o Grande.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Heather, Peter (2005). *The Fall of the Roman Empire. A new history.* (en inglés). Londres: Macmillan. ISBN 0-333-98914-7.
* Wolfram, Herwig (1990). *History of the Goths* (en inglés). Berkeley / Os Ánxeles / Londres: University of California Press. ISBN 9780520069831.

### Outros artigos

* Lista de reis ostrogodos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q558533
* WorldCat
* VIAF: 120963678
* CERL: cnp01224860
* DeutscheBio: 141375035
* GND: 141375035
* WikiTree: Ostrogoths-39

 |