Os doce signos do zodíaco nunhas miniaturas dun libro de horas. Edición británica de *O ceo, caos ou harmonía?* de Jean-Pierre Verdet, colección «Aguilar Universal» (nº 6).
Na astroloxía occidental, os **signos zodiacais** son os doce sectores de trinta graos da eclíptica dende o equinoccio vernal, unha das interseccións coa elíptica co ecuador celeste, tamén coñecido como Punto Aries. A orde dos signos zodiacais é Carneiro, Touro, Xémini, Cáncer, León, Virxe, Libra, Escorpión, Saxitario, Capricornio, Acuario e Pisces. Cada sector foi nomeado por unha constelación pola que estaba a pasar no momento do nomeamento.

O concepto do zodíaco xurdiu na astroloxía babilónica, e posteriormente foi influenciada pola cultura helenística. De acordo coa astroloxía, os fenómenos celestiais están relacionados coa actividade humana de acordo co principio de "macrocosmos e microcosmos", segundo o cal os signos representan maneiras de expresión características. Os descubrimentos modernos sobre a verdadeira natureza dos obxectos celestes socavaron a base teórica para asignar significado ós signos astrolóxicos, e a investigación científica empírica demostrou que as predicións e recomendacións baseadas nestes sistemas non son precisas.:85;:424 A astroloxía é considerada polo xeral como unha pseudociencia.

Existen varios métodos e sistema para medir e dividir o ceo de acordo coa astroloxía, aínda que a tradición dos nomes do zodíaco e os seus símbolos mantivéronse estables. A astroloxía occidental mide dende os puntos do Equinoccio e do Solsticio (puntos relacionados cos días iguais, máis longos e máis curtos do ano tropical), mentres que a astroloxía jyotiṣa ou védica mide ó longo do plano ecuatorial (ano sideral). O movemento de precesión provocou que as divisións astrolóxicas occidentais non se correspondan na era actual coas constelacións que levan o mesmo nome, mentres que as medicións jyotiṣa aínda se corresponden coas constelacións.

Signos zodiacais occidentais
----------------------------

### Historia e simbolismo

*Artigos principais**:* Zodíaco e Historia da astroloxía.
Os doce signos eclípticos. Cada punto sinala o comezo dun signo e están separados por 30°. A intersección do ecuador celestial e a eclíptica definen os puntos do equinoccio. Primeiro Punto de Carneiro () e Primeiro Punto de Libra (). O círculo máximo que contén os polos celestiais e os polos eclípticos (P e P'), intersecta a eclíptica en 0° Cáncer () e 0° Capricornio (). Nesta ilustración, o Sol está posicionado esquematicamente no comezo de Acuario ().
A astroloxía occidental é unha continuación directa da astroloxía helenística de acordo ós rexistros de Tolomeo no século II. Á súa vez, a astroloxía helenística estaba parcialmente baseada nos conceptos da tradición babilónica. Especialmente, a división dos doce sectores eclípticos é unha construción conceptual babilónica.

No século -IV, a astronomía babilónica e o seu sistema de presaxios celestiais tivo grande influencia na cultura da Grecia antiga, ó igual que o fixo a astronomía de Exipto no século -II. Isto motivou, ó contrario da tradución mesopotámica, un forte enfoque na carta natal do individuo e a creación de astroloxía de horóscopos, facendo uso do Ascendente (o grao crecente da eclíptica no momento do nacemento.), e das doce casas. A asociación dos doce signos astrolóxicos cos catro elementos clásicos de Empédocles foi un importante desenvolvemento na caracterización dos doce signos.

O corpo da tradición astrolóxica helenística tal como estaba no século II descríbese no *Tetrabiblos* de Ptolomeo. Este é o traballo seminal para a tradición astronómica posterior, non só en Occidente senón tamén na India e na esfera islámica, e seguiu sendo unha referencia durante case dezasete séculos, xa que as tradicións posteriores fixeron poucos cambios substanciais nas súas ensinanzas principais.

A seguinte taboa enumera as doces divisións da lonxitude celestial, co seu nome e a coa forma na cal se inspiraron, que expresa a constelación. Os intervalos de lonxitude trátanse como pechados para o primeiro punto final ( *a* ) e abertos para o segundo ( *b* ); por exemplo, 30° de lonxitude é o primeiro punto de Touro, non parte de Carneiro. Os números de signos, do 0 ó 11, vense no canto dos símbolos nalgunhas obras astronómicas.

Calquera asociación de datas de calendario con estes signos só teñen senso cando se fai referencia ó signo astrolóxico do Sol.

| Signo | Símbolo | Número | Lonxitude eclíptica(*a* ≤ *λ* < *b*) | Forma |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Carneiro |  | 0 | 0° a 30° | O carneiro |
| Touro |  | 1 | 30° a 60° | O touro |
| Xémini |  | 2 | 60° a 90° | Os xemelgos |
| Cáncer |  | 3 | 90° a 120° | O cangrexo |
| León |  | 4 | 120° a 150° | O león |
| Virxe |  | 5 | 150° a 180° | A doncela |
| Libra |  | 6 | 180° a 210° | A balanza |
| Escorpión |  | 7 | 210° a 240° | O escorpión |
| Saxitario |  | 8 | 240° a 270° | O arqueiro (centauro) |
| Capricornio |  | 9 | 270° a 300° | A cabra |
| Acuario |  | 10 | 300° a 330° | O carrexador de auga |
| Pisces |  | 11 | 330° a 360° | O peixe |

Notas
-----

1. ↑  Mayo (1979), p. 35.
2. ↑  Jeffrey Bennett; Megan Donohue; Nicholas Schneider; Mark Voit (2007). *The cosmic perspective* (4ª ed.). San Francisco, CA: Pearson/Addison-Wesley. pp. 82–84. ISBN 0-8053-9283-1.
3. ↑  Zarka, Philippe (2011). "Astronomy and astrology" (PDF). *Proceedings of the International Astronomical Union* **5** (S260): 420–425. doi:10.1017/S1743921311002602.
4. ↑  Bobrick (2005), pp. 10, 23.
5. ↑  Johnsen (2004).
6. ↑  Sachs (1948), p. 289. Isolated references to celestial "signs" in Sumerian sources are insufficient to speak of a Sumerian zodiac, see Rochberg (1998), p. *ix*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Arroyo, Stephen (1975). *Astrology, Psychology and The Four Elements*. California: CCRS Publications
* Arroyo, Stephen (1989). *Chart Interpretation Handbook*. California: CCRS Publications. ISBN 0-916360-49-0
* Bobrick, Benson (2005). *The Fated Sky: Astrology in History*. Simon & Schuster. 369 pp.
* Caiozzo, Anna (2003). *Images of the Sky.* París-Sorbona. Signs and Constellations. Arquivado 17 de abril de 2021 en Wayback Machine.
* Eric Francis (2016). "Why Your Zodiac Sign is Not Wrong"
* Hone, Margaret (1978). *The Modern Text-Book of Astrology*. Revised edition. England: L. N. Fowler & Co. Ltd. ISBN 085243-357-3
* Johnsen, Linda (marzo de 2004). *A Thousand Suns: Designing Your Future with Vedic Astrology*. Yes International Publishers.
* Mayo, Jeff (1979). *Teach Yourself Astrology*. Londres: Hodder and Stoughton.
* Rochberg, Francesca (1998), "Babylonian Horoscopes", *American Philosophical Society*, New Series, Vol. 88, No. 1, pp. i–164. doi 10.2307/1006632.
* Rudhyar, Dane (1943). *Astrological Signs – The Pulse of Life*.
* Sachs, Abraham (1948), "A Classification of the Babylonian Astronomical Tablets of the Seleucid Period", *Journal of Cuneiform Studies*, Vol. 2, No. 4, pp. 271–290. doi 10.2307/3515929.
* Sutton, Komilla (1999). *The Essentials of Vedic Astrology*. Inglaterra: The Wessex Astrologer Ltd.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1795024
* BRE: 1994818

 |