recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Preparación de ostras.
A **Festa do marisco do Grove**, ou **festa de exaltación do marisco do Grove**, é unha festa gastronómica que se celebra cada ano no concello do Grove. Celébrase desde 1963, e está declarada festa de interese turístico nacional de España.

Características
---------------

Durante o festexo póñense á venda mariscos e peixes a prezos populares, preparados e servidos polos habitantes do lugar. Os produtos da zona atraen cada ano miles de persoas, convertendo este evento en toda unha referencia e facendo que O Grove alcanzase o sobrenome de "paraíso do marisco". Ademais, na festa, non faltan a música e os bailes populares, os concursos e as competicións deportivas, así como seminarios e exposicións.

Este evento gastronómico-cultural pon de relevo os piares básicos da economía deste pobo costeiro: o turismo e a pesca. Ambos os dous, conxugados, fan posíbel que esta festa de promoción cultural siga adiante.

A gran calidade dos produtos do mar ofrecidos, o custe axustado dos pratos, o servizo dentro das carpas, o ambiente festivo, os espectáculos, concertos e a gran variedade de actividades atraen cada ano milleiros de persoas para gozar na festa máis importante do concello, e unha das máis importantes de España a nivel gastronómico, polo que foi declarada de Interese Turístico Nacional o ano 2013 e agora ten o punto de mira en conseguir a declaración de Interese Turístico Internacional.

A Festa do Marisco do Grove celébrase cada ano coincidindo coa ponte do Pilar, nas primeiras semanas de outubro, cando o marisco se encontra na súa época de esplendor en sabor e aínda mantén uns prezos para todas as bolsas xusto antes de empezar a escalada de prezos para o Nadal.

Nota
----

1. ↑  Fiesta del Marisco. O Grove, Pontevedra (Galicia) en *spain.info* *(en castelán)*.
2. ↑  Fiesta del marisco en *turismogrove.es* *(en castelán)*.
3. ↑  Fiesta del marisco O Grove en *ogrove.net* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Festa do marisco do Grove***  |
**John Martin Maher**, nado o 31 de outubro de 1963, é un músico, compositor e cantante inglés. Marr deuse a coñecer como a guitarrista e co-compositor da banda The Smiths, que estivo activa entre 1982 e 1987. Dende entón actuou en numerosas banda e comezou unha carreira como artista en solitario.

Nado en Ardwick, Manchester, de pais irlandeses, Marr formou a súa primeira banda con 13 anos. Tocou en varios grupos con Andy Rourke antes de formar The Smiths con Morrissey en 1982. The Smiths conseguiu un importante éxito comercial e foi aclamada pola crítica, sendo o estilo jangle pop da guitarra de Marr un elemento distintivo do son da banda, pero separouse en 1987 debido a diferenzas persoais entre Marr e Morrissey. Dende entón, Marr foi membro de The Pretenders, The The, Electronic, Modest Mouse, e The Cribs, e converteuse nun prolífico músico de sesión, traballando con artistas como Talking Heads e Hans Zimmer.

Despois de publicar un álbum titulado *Boomslang* en 2003 baixo o nome Johnny Marr and the Healers, Marr editou o seu primeiro álbum en solitario, *The Messenger*, en 2013. O seu segundo traballo en solitario, *Playland*, lanzouse en 2014, seguido por un terceiro, *Call the Comet*, en 2018. A autobiografía de Marr, *Set the Boy Free*, foi publicada no ano 2016.

Fotada o cuarto mellor guitarrista dos últimos 30 anos nunha enquisa realizada pola BBC en 2010, Phil Alexander, editor xefe de *Mojo*, describiu a Marr como "posiblemente o último gran estilista da guitarra británico". En 2013, *NME* honrou a Marr co seu premio "Godlike Genius", dicindo: "non contento con reescribir a historia da música cunha das mellores bandas do mundo, The Smiths, continúa a empuxar os límites e a evolucionar a través da súa carreira, traballando con algúns dos mellores e máis excitantes artistas do planeta".

Notas
-----

1. ↑  BBC. "BBC - 6Music News - Chilis star wins Axe Factor". *www.bbc.co.uk* (en inglés). Consultado o 2020-03-30.
2. ↑  Revista *Mojo*. Febreiro de 2013. Número 231.
3. ↑  "Johnny Marr receives top NME award". *BBC News* (en inglés). 2013-02-11. Consultado o 2020-03-30.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q317742
* WorldCat
* VIAF: 24798124
* AllMusic: mn0000202899
* BNE: XX1542823
* BNF: 14001462m
* CineRessources: 262041
* Discogs: 37120
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 319287
* Genius: Johnny-marr
* GND: 119415070
* IMDb: nm0549995
* ISNI: 0000 0000 7839 1591
* LCCN: n93028393
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0176012
* NNDB: 000098966
* NPG: mp09992
* NTA: 072777036
* RocksBackpages: johnny-marr
* Songkick: 947846
* SUDOC: 156839849
* TMDb: 419327

 |
Globo de Betanzos.
No día máis importante das **festas de San Roque de Betanzos**, o 16 de agosto, lánzase un globo de papel, unha tradición da familia Pita dende 1875. Os irmáns Pita Varela en 1979 presentaron no Rexistro da Propiedade Industrial o seu deseño. Describindo a construción: a primeira capa de papel e a segunda de tea cun aro de madeira entre as dúas. Todo cosido cun cordel fino e forte. A patente describe tamén como facer toda a envolta, seguindo un patrón, realizando as pezas laminares ata ter os 16 pliegos de papel, dobrados ao largo e pegados xuntos.

Nestas festas tamén hai dúas xeiras fluviais ao campo dos Caneiros, uns quilómetros río arriba, no concello de Coirós. O costume e ir comendo o xantar nas embarcacións río arriba, pasar o día no campo dos Caneiros e volver ceando. Tamén hai xente que vai ao campo dos Caneiros a pé.

Notas
-----

1. ↑  Orosa, Pablo L. elcorreogallego.es, ed. "El globo de Betanzos honra a las víctimas del accidente de tren de Santiago". Arquivado dende o orixinal o 02 de decembro de 2013. Consultado o 19 de agosto de 2013.
2. ↑  Globo de Betanzos, 35 años de patente. La Opinon A Coruña

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Romaría dos Caneiros
* Galería de imaxes de festas de Galicia
O **escudo das Illas Canarias** é un dos símbolos da comunidade, e é oficial dende 1982 grazas á lei orgánica 10/1982 sobre o "Estatuto de Autonomía das Canarias".

No sexto artigo deste estatuto disponse:

> 
> 
> "Canarias ten escudo propio, cuxa descrición é a seguinte: en campo de azur trae sete illas de prata ben ordenadas, dúas, dúas, dúas e unha esta última en punta. Como timbre unha coroa real de ouro, surmontada dunha cinta de prata co lema «Océano» de sable e como soportes dous cans na súa cor encolarados".
> 
> 

Segundo o BOC, o azul do escudo é Pantone 3005 (RGB 7.104.169), o marrón dos cans Pantone 722 (RGB 216.143.31), o dourado da coroa Pantone 7406 (RGB 255.204.0), o vermello da coroa Pantone 485 (RGB 254.0.12) e a cor prata da cinta Pantone 7544 (RGB 145.143.144).

Polémica polos cans
-------------------

Existe unha recentes polémica arredor da representación dos cans (can de presa canario) no escudo. Este feito motivou en parte a que o Goberno das Canarias suprimise os dous cans nos impresos oficiais e edificios públicos, se ben os mantivo no escudo das Canarias.

Popularmente atribúese que o nome do arquipélago canario provén do can de presa canario, e segundo unha lei do Goberno das Canarias vixente dende 1991, o can é o símbolo natural de Gran Canaria xunto co cardón. Por esta razón, os detractores do escudo argumentan que só representan a illa de Gran Canaria e non o arquipélago na súa totalidade. 

Tamén houbo unha moción para eliminar o colar de ámbolos dous animais, pois arguméntase (sobre todo dende eidos independentistas) que fai alusión á idea de que os colares teñen un significado de "submisión".

Notas
-----

1. 1 2 3  Canarias renuncia a los perros que escoltan su escudo oficial
2. ↑  "BOC - 1991/061. Viernes 10 de mayo de 1991 - 577". *www.gobcan.es*. Arquivado dende o orixinal o 08 de agosto de 2011. Consultado o 15 de abril de 2016.
3. ↑  Perros sin collar y bandera sin estrellas

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Escudo das Illas Canarias***  |

### Outros artigos

* Illas Canarias
* Bandeira das Illas Canarias

### Ligazóns externas

* Orixe e evolución do escudo das Canarias *(en castelán)*
**Juan Harguindey Garra**, nado en Iholdy (Pireneos Atlánticos) e finado en Santiago de Compostela en outubro de 1851, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Chegou a Santiago de Compostela a principios do século XIX para traballar como oficial na fábrica de curtidos establecida polo seu tío Beltrán Garra no barrio do Carme de Abaixo. Despois entrou como mestre na fábrica de San Nicolás de Sar arrendada dende 1819 polo seu irmán Santiago Harguindey Garra. A comezos dos anos vinte adquiriu uns terreos e montou unha fábrica no barrio de Picaños. Doulle entrada no negocio ao seu irmán Santiago, que viña de recibir o dote pola súa voda cunha filla de Beltrán Legerén, fabricante de coiros establecido en Rellas, co que constituíu unha sociedade en 1829. Casou en 1838 con Juana Broussain, filla duns industriais vasco-franceses e foi pai de Juan Harguindey Broussain.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Vázquez, M. T. (2006). "O maior fabricante de coiros galego de século XIX". En CIEF Centro de Investigación Económica e Financeira; Fundación Caixa Galicia. *Empresarios de Galicia*. pp. 110–123.
Imaxe da carballeira da Ponte da Devesa no día da festa do caracol.
A **festa do caracol da Graña do Umia** é unha festa gastronómica celebrada na aldea da Graña de Umia (Quintillán, Forcarei) o primeiro domingo de setembro (se ben estaba previsto que para o 2010 se celebre o primeiro domingo de agosto).

Orixe
-----

Os inicios desta festa remóntanse ao ano 2002, onde un grupo de xente da zona se uniu para colaborar e levar adiante a festa do caracol.

Desenvolvemento
---------------

Ten lugar na carballeira da Ponte da Devesa. A festa arranca ao mediodía coa repartición de centos de quilos de caracois de balde entre os asistentes. O menú consiste en caracol preparado ao estilo rioxano, existindo tamén tamén a posibilidade de degustar churrasco e polbo.

Ao remate do xantar un grupo musical ameniza o evento ata ben entrada a tarde.


| Festas gastronómicas do concello de Forcarei |  |
| --- | --- |
| Festa da richada de Forcarei | Festa do caracol da Graña do Umia | Festa do cogomelo de Soutelo de Montes |
O **escudo de Albania** é unha adaptación da bandeira estatal. Está baseado no selo de Gjergj Kastrioti Skanderbeg (1405-1468), heroe nacional durante a loita contra a ocupación otomá. Precisamente o emblema por riba da cabeza da aguia bicéfala é o casco de Skanderbeg, con dous cornos de cabra.

Descrición
----------

Casco de Skanderbeg.
É un escudo de armas con fondo de goles, cunha aguia bicéfala de sabre (cor negra en heráldica). Coroada cunha representación do casco de Skanderbeg de ouro.

Descrito na Constitución de 1999, foi adoptado oficialmente o 31 de xullo de 2002, en substitución do da antiga República Popular de Albania, de tipo socialista, coa aguia de sabre coroada cunha estrela vermella de cinco puntas cercada por feixes de espigas de ouro, ligadas cunha cinta vermella coa inscrición «24 de maio de 1944», data do Congreso de Përmet, onde se proclamou Enver Hoxha primeiro ministro do Goberno provisional albanés durante a ocupación nazi.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Albania
* Hymni i Flamurit

Ligazóns externas
-----------------

* Heraldry of the World – Historia do escudo *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
**José de Andonaegui**, nado en Markina en 1685 e finado en Madrid en 1761, foi un político e militar español.

Foi gobernador de Bos Aires, entre 1745 e 1756, destacándose sobre todo polo seu apoio á apertura comercial.

Apoiou a ampliación do territorio da gobernación e asegurou as fronteiras, combatendo os indíxenas, acabando sobre todo, coa ameaza sobre Montevideo. Entre outras cosas, conduciu os guaranís á xurisdición brasileira (*Tratado hispano-portugués* de 1750).

Baixo a súa administración, realizáronse expedicións á Patagonia e comenzáronse a explotar as súas riquezas.

Logo regresou a España, onde viviu o resto da súa vida.

> 
> 
> El teniente general don José Adonaegui, creador de la afamada milicia rural de los blandengues, [...] decía justificando su encarnizada persecución á los indígenas, que el mejor bautismo era el de sangre
> Eduardo Acevedo Vásquez, *José Artigas*, tomo I, páx. 390)
> 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3328428
* Auñamendi: 795
* BNE: XX1734830
* DBE: jose-andonaegui

 |
A **feira do pemento de Oímbra** celébrase no municipio galego de Oímbra, na provincia de Ourense. Está recoñecida como festa de interese turístico galego.

Características
---------------

O seu produto central é o pemento de Oímbra cultivado na zona de produción, que se colleita verde, nun estado de maduración intermedia. Estes pementos están amparados pola Indicación Xeográfica Protexida. As características deste pemento son peculiares: teñen un sabor doce, non pican pola ausencia de capsaicina e o seu olor é de intensidade media.

A feira tivo a súa primeira celebración no ano 1997 e dende entón celébrase anualmente o primeiro domingo de agosto. Comezou sendo unha festa popular ata chegar a ter unha media de 4000 visitantes. A festa celébrase na Carballeira, situada ao carón da Casa do Concello, alí ofrecese dende música folclórica en directo ata unha feira agrícola.

A feira reserva un espazo destinado ao público infantil, cunha oferta de xogos de lecer. Tamén se acostuma ofrecer unha degustación de viño e dos propios pementos.

O maior atractivo da festa é a comida popular, nunha carpa. Nesta comida pódese degustar o pemento de diversas formas, xa sexa recheo por exemplo ou de forma tradicional frito. Na comida non só triunfa o pemento, tamén podemos desfrutar de carnes e polbo. Esta comida está amenizada cun acompañamento de música tradicional en directo (gaiteiros, pandeireteiros etc.)

Outro dos momentos máis significativos da feira é o concurso. Nel particípase cun prato onde o ingrediente principal é o pemento. Os pratos expóñense ó público para poder observar a creatividade de cada un deles. Ó final do día exponse o gañador.

Notas
-----

1. ↑  "Festa do Pemento de Oímbra". *Cultura de Galicia. Xunta de Galicia*.
2. ↑  "I.G.P. Pemento de Oímbra".
3. ↑  "Pemento de Oímbra". *Turismo de Galicia. Xunta de Galicia*.
4. ↑  "Oímbra celebra su XXI Feira do Pemento con mil kilos de producto y oferta cultural". *Faro de Vigo* (en castelán). 31 de xullo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Festa gastronómica
* Festas de interese turístico de Galicia

### Ligazóns externas

* Pimiento de Oímbra España Fascinante. Fundación Zuloaga *(en castelán)*.
O **Escudo das Cortes Valencianas** está definido polas *Normes sobre blasons, etiqueta i formulari de les Corts Valencianes* (*Normas sobre brasóns, etiqueta e formulario das Cortes Valencianas*), que acompañan o regulamento, aprobado no Pazo da Generalitat de Valencia, o 9 de marzo de 1983:

> 
> 
> "O escudo das Cortes será o mesmo Escudo da Generalitat Valenciana, xunto co cal poderán usar tamén os emblemas dos seus tres brazos tradicionais" (—militar (nobreza), eclesiástico e real—), "constituídos, respectivamente, por as tarxas ou rodelas coas imaxes de Sant Jordi, a Virxe María e o Anxo Custodio".
> 
> Coma símbolo da inviolabilidade das Cortes, estes terán tamén a prerrogativa tradicional de posar, no lar onde sexan celebradas as sesións, un porteiro con maza de prata, o cal dependerá do President.
> 
> 

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Igrexa de San Cayetano, Madrid. Obra de J.B. Churriguera e Pedro Ribera, 1664 - 1761.
**José Benito de Churriguera**, nado en Madrid o 21 de marzo de 1665 e finado na mesma vila o 2 de marzo de 1725, foi un arquitecto barroco español.

Traxectoria
-----------

Retablo da Igrexa do Convento de San Esteban en Salamanca, por José de Churriguera (1692).
Proxectou, entre outras obras, as igrexas de San Cayetano, Santo Tomás, o antigo Palacio Goyeneche (actual sede da Real Academia de Belas Artes en Madrid) e o lugar de Nuevo Batzán, ademais do retablo do convento de San Esteban, en Salamanca. O seu estilo coñécese como churrigueresco.

A maior parte da súa obra está inserida na tradición cortesá pero introducindo innovacións transcendentais, na súa primeira etapa predominan os retablos caracterizados pola grandiosidade da traza, o dinamismo da planta, o remate en cuarto de esfera, as columnas salomónicas no corpo principal, as estatuas situadas nos intercolumnios, a talla virtuosista decorada frondosamente que non rompe a estrutura arquitectónica, asemade o resplandor do dourado reforza a atracción que exerce no espectador.

A partir de 1709, en Nuevo Batzán, obsérvase unha maior influencia do clasicismo francés nos motivos ornamentais e estruturais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q637172
* WorldCat
* VIAF: 96602464
* BNE: XX1655242
* BRE: 4689093
* Bridgeman: 24621
* CERL: cnp01102340
* DBE: jose-benito-de-churriguera-ocana
* EBID: ID
* FAST: 111879
* GEC: 0072732
* GND: 133179176
* LCCN: n83056655
* SUDOC: 175179204
* ULAN: 500124759

 |
O **Fokker Dr.I** *Dreidecker* (triplano) foi un caza da primeira guerra mundial fabricado por Fokker-Flugzeugwerke. O Dr.I foi moi utilizado na primavera de 1918. Fíxose coñecido per ser o avión co cal Manfred von Richthofen obtivo as súas derradeiras 19 vitorias, e no cal morreu o 21 de abril de 1918.

Deseño
------

En febreiro de 1917, o Sopwith Triplane comezou a aparecer sobre a fronte occidental. A pesar do seu armamento composto por unha única metralladora Vickers, o Sopwith rapidamente demostrou ser superior aos cazas máis fortemente armados Albatros, entón en uso pola *Luftstreitkräfte*. Fokker-Flugzeugwerke respondeu convertendo o prototipo non rematado dun biplano no V.4, un pequeno triplano con motor rotativo, fuselaxe de tubo de aceiro e grosas ás en saínte. Nun principio foi desenvolvido durante a colaboración mandada polo goberno con Hugo Junkers. As primeiras probas revelaron que o V.4 tiña unhas forzas de control inaceptadamente altas, debido ao uso de aleróns e elevadores non equilibrados.

No lugar de presentar o V.4 para unha proba do modelo, Fokker fabricou un prototipo revisado designado V.5. Os cambios máis destacables foron a introdución de aleróns e elevadores equilibrados, ademais de ás máis grandes. O V.5 tamén contaba con puntais entre os planos, que non eran necesarios dende un punto de vista estrutural, pero minimizaban a flexión das ás. O 14 de xullo de 1917, *Idflieg* realizou un pedido de 20 avións de pre-produción. O prototipo V.5, número de serie 101/17, foi probado ata a súa destrución en Adlershof o 11 de agosto de 1917.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156753
* GND: 4346925-5
* LCCN: sh90003643
* NKC: ph527840

 |
José María Lago nun pleno municipal do Concello da Gudiña, 2021.
**José María Lago Cabo**, nado na Gudiña en 1973, é un enxeñeiro e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Fillo de Guillermo Lago Pérez. Enxeñeiro técnico industrial, impartiu cursos para a Fundación Galega do Metal. Nas eleccións municipais de 2015 foi o número dous da candidatura do PPdeG. Logo do falecemento do seu pai en xaneiro de 2016 por mor dun infarto, foi elixido alcalde da Gudiña. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Presentouse de novo ás eleccións municipais en 2023 mais non acadou a alcaldía, e ademais de concelleiro pasou a ser deputado provincial.

Vida persoal
------------

Está casado e ten unha filla.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Guillermo Lago** |  **Alcalde da Gudiña** 2016 - 2023 | Sucesor:**Néstor Ogando** |

Notas
-----

1. ↑  O alcalde da Gudiña falece dun infarto nunha reunión no hospital de Verín, *La Voz de Galicia*, 21/01/2016.
2. ↑  José María Lago Cabo: «El hecho de ser hijo de mi padre me ayuda mucho»

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Gudiña
**José María Montes Rouco**, nado no Castro, parroquia de Osedo (Sada), o 24 de xullo de 1822 e finado no mesmo lugar o 29 de febreiro de 1892, foi un xornalista, escritor e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela nos tempos previos ao levantamento de 1846, presidiu o comité coruñés do Partido Democrático Gubernamental en 1881, foi alcalde de Sada na Restauración. Escritor ligado ao provincialismo, foi un dos organizadores dos Xogos Florais de Betanzos en 1886. Foi director de *Diario de La Coruña* (1857), *Diario de Anuncios y Noticias de la Coruña* (1858), *El Brigantino*, *La Correspondencia de Galicia* (1867), *La Lira* (1875), *El Comercio Gallego* (1877) e *El Noroeste* (1881). Foi redactor de *Revista Compostelana de Instrucción y Recreo* e *Eco de la Revista* e colaborou en *El Iris de Galicia*, *Revista de Galicia*, *El Recreo Compostelano*, *Eco de la Revista*, *Revista de Galicia* e *Las Mariñas*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Gayoso Golán** |  **Alcalde de Sada** ? - ? | Sucesor:**Antonio Domínguez Fariña** |

Obras
-----

* *Imitación de las lamentaciones de Jeremías. Escrita en variedad de metros*, 1861.
* *Honor gallego. Comedia en tres actos y en verso*, 1862.
* *Eric IV. Drama histórico en tres actos y en verso*, 1862.

Vida persoal
------------

Casou con Rita Arias Calviño, filla de Antonio Arias Sanjurjo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pérez Lorenzo, Manuel (2011). "Nomes propios. José María Montes, un escritor esquecido". *Areal. Revista Cultural de Sada* (Asociación Cultural Irmáns Suárez Picallo) (2).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42908477
* Galiciana: 12749

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Joaquín Álvarez.

**Joaquín Antonio Álvarez Álvarez**, coñecido como **O Roque**, nado en Cabreiras (Arbo) o 21 de decembro de 1892 e finado o 26 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre na escola dos Pazos en Barcela. Era membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi preso a finais de xullo do 1936. Trasladado á Cañiza e despois a Vigo. Foi xulgado en Vigo por rebelión militar en consello de guerra e condenado a pena de morte. Foi fusilado o 26 de setembro de 1936.

Vida persoal
------------

Casou con María Pérez Alonso e foi pai de José e Antonia María Álvarez Pérez.

Notas
-----

1. ↑  Palleiro, Verónica (17/12/2016). "Seis asesinados en el 36 salen del olvido". *Faro de Vigo* (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Joaquín Antonio Álvarez Álvarez, "O Roque"
* 

* Joaquín Álvarez Álvarez na páxina web *Nomes e Voces*.
**K'uk' Bahlam I** ou **K'uk Balam I**, nado o 30 ou 31 de marzo de 397 e finado en 435, foi un ahau maia que é considerado o fundador da dinastía que gobernou a cidade estado de Palenque. É tamén referido como o Señor Toktan ou **Señor Toktahn**, posiblemente en alusión ó seu lugar de nacemento.

Traxectoria
-----------

O seu nome en lingua maia clásica significa *Quetzal Xaguar.* De acordo á conta longa do calendario maia naceu o 8.18.0.13.6 5 kimi 14 kayab. Foi contemporáneo ó ahau Siyaj Chan K'awiil II de Tikal, época durante a cal se rexistrou unha forte influencia da cultura de Teotihuacán. Ascendeu ó poder o 8.19.15.3.4 1 kan 2 kayab, é dicir, o 10 de marzo de 431, o seu reinado durou soamente catro anos.

Peter Mathews e Linda Schele foron os primeiros arqueólogos en estudar a dinastía dos gobernantes de Palenque, para iso utilizaron inicialmente a lingua ch’ol polo seu gran parecido co maia clásico, é por esta razón ás veces utilizouse o nome **Bahlum-Kuk** para se referir a este gobernante. De acordo cos glifos asociados da escrita maia co seu nome, é posible que a súa cidade estado fose chamada Baakl ou Baakal, cuxo signficado é Óso ou Lugar do *Óso*.

Especulouse que a tumba real atopada no Templo XX podería corresponder á de K'uk' Balam I debido á temporalidade (450-550 d. C.) que se calculou polos obxectos achados e pola construción do propio templo, porén é necesario levar a cabo investigacións moito máis profundas e rigorosas para confirmar a identidade destes restos mortuorios.

Notas
-----

1. ↑  Florescano, 2009; 235
2. ↑  Skidmore, 2008; 6
3. ↑  Florescano, 2009; 234
4. ↑  Skidmore, 2008; 7
5. ↑  Skidmore, 2008; 8
6. ↑  "Equipo del INAH ingresa a tumba real en Palenque". Arquivado dende o orixinal o 01 de febreiro de 2013. Consultado o 08 de outubro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Florescano, Enrique (2009). *Los orígenes del poder en Mesoamérica*. México: Fondo de Cultura Económica. ISBN 978-607-16-0140-7.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
* Skidmore, Joel (2008). "The Rulers of Palenque. A Beginner's Guide" (PDF). Mesoweb Publications. Consultado o 16 de decembro de 2012.

| * v
* c
* e
Gobernantes de Palenque |
| --- |
| Gobernantes mitolóxicos | 
* *?-Muwaan Mat*
* *Uk'ix Chan*
* *Casper* (gobernante mitolóxico)

 |
| Dinastía de Palenque | 
* K'uk' Bahlam I
* Casper
* B'utz Aj Sak Chiik
* Ahkal Mo' Nahb I
* K'an Joy Chitam I
* Ahkal Mo' Nahb II
* Kan Bahlam I
* Yohl Ik'nal
* Aj Ne' Ohl Mat
* *Janaab' Pakal* (incerto)
* Sak K'uk'
* K'inich Janaab' Pakal
* K'inich Kan Bahlam II
* K'inich K'an Joy Chitam II
* K'inich Ahkal Mo' Naab III
* K'inich Janaab' Pakal II
* K'inich Kan Bahlam III
* K'inich K'uk' Bahlam II
* Wak Kimi Janaab' Pakal

 |

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1151454
* WorldCat
* VIAF: 309816815

 |
**José María Montouto Rodríguez**, nado en Donsión (Lalín) en 1890 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un obreiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Participou na fundación da sociedade obreira de Ponte-Nova (Donsión), da que foi elixido vicetesoureiro en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 9 de setembro, permanecendo na Prisión de Lalín ata que o 4 de novembro foi trasladado á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outros dez de Lalín e Arbo, para asasinalos na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade). A súa muller inscribiu a "desaparición" no Rexistro civil de Lalín en 1943.

Vida persoal
------------

Casou con Rosa Abeledo e tivo oito fillos.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 23-4-1931, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Igrexas, Manuel: "A masacre dos líderes obreiros en Tenorio" (30/8/2012) en *Historias de Deza*.

### Ligazóns externas

* 

* José Montouto Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
O KAGRA, en construción.O KAGRA, en construción.
O **KAmioka GRAvitational wave detector**, KAGRA, é un interferómetro detector de ondas gravitacionais xaponés.

Comezado en 2010 e rematado en 2019, situado na mina de Kamioka, concello de Hida na prefectura de Gifu, a 200 m baixo terra, entrou en funcionamento o 25 de febreiro de 2020. O cuarto construído a nivel mundial, axudará a triangular as fontes de ondas gravitacionais, mellorando o cálculo da súa posición. Como os outros detectores gravitacionais, é capaz de medir pequenas variacións de distancias ó paso de ondas gravitacionais intensas. A primeira de tales deteccións foi feita polas instalacións LIGO (Laser-Interferometer Gravitational-Wave Observatory, 2 observatorios) en 2015 nos EEUU, podendo só indicar a posición cara á constelación de Orión. O outro dos detectores é o italiano Observatorio Virgo Avanzado (Advanced Virgo observatory)

Está feito de dous túneles en L de 3 km cada un, con espellos a 20 K (-253 °C) nos seus extremos. En KAGRA participan uns 400 científicos de máis de 100 institucións.

Notas
-----

1. 1 2  Kruesi, Liz. "Japan’s KAGRA searches the sky for gravitational waves". *symmetry magazine* (en inglés). Consultado o 2020-11-28.
2. ↑  "KAGRA Gravitational-wave Telescope Starts Observation « KAGRA Large-scale Cryogenic Graviationai wave Telescope Project" (en xaponés). Consultado o 2020-11-28.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Web da gwcenter.icrr.u-tolyo.ac.jp

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q725081
* MAG: 2779051946

 |
Esquema dos satélites KH-3.
**KH-3** (*Keyhole-3*) ou **Discoverer**, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA.

Historia
--------

Os KH-3 foron a terceira versión dos satélites Corona dos Estados Unidos para poñer en marcha unha serie de satélites de recoñecemento óptico. A carga útil de cada KH-3 consistía nunha cámara Corona panorámica mellorada e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada pola cámara. A cámara tiña unha apertura de f/3.5 e unha lonxitude focal de 61 cm, cunha resolución de 7,5 m.

Os satélites estaban baseados na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra. A cápsula era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado.

Lanzáronse seis KH-3 entre 1961 e 1962, todos mediante foguetes Thor Agena B. O último, que ademais estaba modificado cunha estrutura na parte frontal como prototipo dos KH-4, non chegou a órbita.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| KH-3 1 | 30 de agosto de 1961 | Thor Agena B | Éxito |
| KH-3 2 | 12 de setembro de 1961 | Thor Agena B | Éxito |
| KH-3 3 | 17 de setembro de 1961 | Thor Agena B | Éxito |
| KH-3 4 | 13 de outubro de 1961 | Thor Agena B | Éxito |
| KH-3 5 | 12 de decembro de 1961 | Thor Agena B | Éxito |
| KH-3 6 | 13 de xaneiro de 1962 | Thor Agena B | Fallo |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mark Wade (2020). "KH-3" (en inglés). Consultado o 8 de agosto de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "KH-3 Corona" (en inglés). Consultado o 8 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***KH-3*** |

### Outros artigos

* KH-1
* KH-2
* KH-4
* KH-5
* KH-6
* KH-7
* KH-8
* KH-9
* KH-10
* KH-11
* Thor Agena B
* Agena B
William H. Pickering, James A. Van Allen e Wernher von Braun cunha maqueta do *Explorer 1*
O **Explorer I** ou **Explorer 1**, oficialmente **Satellite 1958 Alpha**, foi o primeiro satélite artificial posto en órbita terrestre polos Estados Unidos.

Historia e características
--------------------------

Lanzouse ás 22:48 horas EST dun 31 de xaneiro de 1958 desde Cabo Canaveral sobre un foguete Juno I como parte do programa norteamericano para o Ano Xeofísico Internacional e como reflexo do lanzamento do Sputnik 1 producido catro meses antes desde o Cosmódromo de Baikonur soviético.

A tecnoloxía do Explorer 1 fora deseñada por un equipo de científicos dirixidos por James Van Allen, e o satélite permitiu descubrir unha rexión de radiación que rodea a Terra e leva o seu nome, cinto de Van Allen.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Explorer I***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49901
* NSSDC ID: 1958-001A
* SCN: 00004

 |
**Fusible** industrial de 200 amperios.
Chámase **fusible** a un dispositivo constituído por un filamento ou lámina dun metal ou dunha aliaxe de baixo punto de fusión que se intercala nun punto determinado dunha instalación eléctrica para que se funda, polo efecto Joule, cando a intensidade de corrente supere, por un curtocircuíto ou un exceso de carga, un determinado valor que puidera facer perigar a integridade dos condutores da instalación co conseguinte risco de incendio ou destrución doutros elementos.

Adoitanse instalar fusibles, entre outros lugares, nas liñas de transporte de electricidade, na entrada da subministración ás vivendas e en gran número de aparatos eléctricos e electrónicos, coma fontes de alimentación, polímetros etc.

Os fusibles poden ser de moi diversos tipos e tamaños, dependendo da intensidade e a voltaxe de traballo da instalación a protexer, existindo fusibles dende algúns poucos miliamperios ata miles de amperios.

Asimismo, existen tipos de fusión extrarrápida, rápida e lentos, dependendo das características da instalación a protexer. Así, por exemplo, empréganse fusibles extrarrápidos na protección de dispositivos electrónicos con semicondutores e fusibles lentos na protección de motores nos que no momento do arranque presentan un pico de consumo que desaparece en canto o motor empeza a xirar.

Antes simplemente consistían un fío de chumbo ou cobre, tendido entre dous terminais ou parafusos, cun grosor calculado para que se fundise cunha determinada intensidade de corrente eléctrica. Actualmente este fío vai dentro dun cartucho de plástico ou vidro, en ocasións recheo de area, para que os restos do metal fundido non alcancen outras partes da instalación eléctrica.

Modernamente, a protección proporcionada polos fusibles compleméntase e mellórase coa instalación doutros dispositivos electromecánicos e electrónicos de protección, tales coma os interruptores diferenciais e os magnetotérmicos.

Clasificación básica segundo o seu uso
--------------------------------------

A clasificación vén dada por dúas letras, de acordo coa Norma IEC 60269-1, sendo a primeira minúscula e a segunda maiúscula.

A primeira letra indica:

* **g**: fusible limitador de corrente, actúa tanto en presenza de correntes de curtocircuíto como en sobrecarga.
* **a**: fusible limitador de corrente, actúa soamente en presenza de correntes de curtocircuíto. Non actúa en situacións de sobrecarga

A segunda letra indica:

* **G**: fusible para a protección de circuítos de uso xeral.
* **L**: fusible para a protección específica de liñas.
* **M**: fusible para a protección específica de circuítos de motores.
* **R**: fusible de actuación rápida ou ultrarrápida para protección de circuítos con semicondutores de potencia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182221
* EBID: ID
* GND: 4179789-9
* JSTOR: electric-fuses
* MAG: 141353440
* NDL: 00575292
* Treccani: fusibile

 |
**Justin Paul Tucker**, nado o 21 de novembro de 1989 en Houston, Texas, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Aínda que non foi seleccionado no Draft da NFL despois de xogar a nivel universitario na Universidade de Texas, no ano 2012 asina como axente libre polos Baltimore Ravens, onde xoga desde ese ano como kicker. No ano 2013 foi campión da Super Bowl, tras vencer o seu equipo por 34−31 aos San Francisco 49ers.

Traxectoria
-----------

Nado en Houston, Texas, despois de graduarse na Escola Secundaria Westlake, Tucker xogou fútbol americano universitario na Universidade de Texas. No seu periplo colexial destacou a súa patada de gol de campo no último segundo para gañar o partido de máxima rivalidade entre a Texas A&M e a Universidade de Texas (27-25). Tras finalizar na universidade, Tucker non foi seleccionado por ningún dos 32 equipos da National Football League (NFL). Con todo, os Baltimore Ravens asinárono o 29 de maio de 2012 para comezar os adestramentos xunto co kicker Billy Cundiff. Despois de exhibicións impresionantes e tiros precisos de campo durante os partidos de pretemporada do equipo, Tucker gañouse o posto de titular tras a liberación de Cundiff do seu contrato con Baltimore.

O 12 de xaneiro de 2013, nun partido de eliminatoria de segunda rolda contra os Denver Broncos, Tucker converteu un gol de campo de 47 yardas no dobre tempo extra para gañar o partido e enviar aos Ravens ao Campionato da AFC por segundo ano consecutivo. Posteriormente, o 3 de febreiro de 2013, gaña o seu primeiro anel da Super Bowl tras vencer o seu equipo por 34-31 aos San Francisco 49ers. Tucker posúe varios récrod como kicker da súa franquía, incluíndo o field goal a maior distancia da historia da NFL nun estadio cuberto (61 iardas).

Notas
-----

1. ↑  Maese, Rick (12 de xaneiro de 2013). "Ravens vs. Broncos: Baltimore reaches AFC title game after Justin Tucker's field goal wins it in double overtime". *The Washington Post* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 10 de xuño de 2015. Consultado o 11 de decembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil na web dos Texas Longhorns *(en inglés)*
* Perfil na web dos Baltimore Ravens *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3791153
* NFL: justin-tucker
* ProFootballReference: TuckJu00

 |
Diagrama esquemático dun filtro Chamberland
O **filtro Chamberland*,*** tamén coñecido como filtro Chamberland-Pasteur, é un filtro de auga feito en porcelana por Charles Chamberland en 1884. Baixo un principio similar atópase o coñecido como filtro Berkefeld.

Deseño
------

O filtro consiste nun tubo de porcelana sen esmaltar que contén un anel de porcelana esmaltada no que se encaixa o tubo de entrada. O núcleo da porcelana consta dun tubo metálico con buratos polos que sae e se recolle a auga. O influxo presurízase para que a filtración se produza exercendo esta forza.

### Tipos

Hai 13 tipos en xeral: *L1* a *L13*. Os filtros L1 teñen poros máis grosos mentres que os do modelo L13 son máis delgados.

### Utilidade

É tan efectivo como calquera outro filtro de cerámica ou de porcelana. Resulta ser un bo filtro de auga para as bacterias, empregándose fundamentalmente a modo de filtro para inxentes cantidades de auga. 
O filtro funciona con máis celeridade cando a auga administrada se atopa baixo presión. Ao igual que lles sucede a outros filtros similares, o modelo Chamberland non pode filtrar partículas de reducido tamaño tales como virus ou micoplasma. É empregado na eliminación de organismos en cultivos fluídos, co propósito de obter toxinas bacterianas.

Notas
-----

1. ↑  Horzinek MC (1997). "The birth of virology". *Antonie van Leeuwenhoek* **71** (1/2): 15–20. PMID 9049014. doi:10.1023/A:1000197505492.
2. ↑  Textbook of Microbiology by Prof. C P Baveja, ISBN 81-7855-266-3
3. ↑  Textbook of Microbiology by Ananthanarayan and Panikar, ISBN 81-250-2808-0

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4118450
* MAG: 2778386559

 |
A **fusion** (ou **jazz-rock fusion** ou **jazz fusion**) é un xénero musical que mestura elementos do jazz con outros estilos musicais, particularmente rock, funk, R&B, música electrónica e músicas folclóricas. Os álbums de fusión (incluso os feitos polo mesmo artista) acostuman incluír varios destes estilos musicais.

A finais dos 1960, os músicos de jazz comezaron a mesturar as formas e as técnicas interpretativas do jazz cos instrumentos eléctricos do rock e os ritmos do soul e o R&B. Ó mesmo tempo, algúns artistas de rock comezaron a incluír elementos do jazz á súa música. Os 70 foron a década da fusión, mais o estilo seguiu vivo até hoxe. Máis ca coma un estilo musical codificado, a fusión pode verse coma unha tradición ou aproximación musical. A unha parte do rock progresivo tamén se lle chama fusión.

A fusión é tipicamente instrumental, adoito con compases e ritmos complexos e temas moi longos, incluíndo longas improvisacións. Moitos dos máis eminentes músicos de fusión combinan un grande virtuosismo con complexas composicións e a improvisación en métricas raramente vistas noutras formais musicais occidentais. Entre compositores de jazz máis recoñecidos neste estilo atópanse Dave Brubeck e Don Ellis.

A fusión non recibe moita difusión nos medios tradicionais, posiblemente debido á súa complexidade, á falta de voces e á lonxitude usual dos temas. Aínda así no Xapón, Suramérica e, sobre todo, en Europa ten moita máis acollida do que en Norteamérica (onde é máis comunmente coñecido coma *jazz rock*).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de músicos de jazz fusion

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q105527
* LCCN: sh2005001653

 |
**José Blanco Pazos**, nado na Baña o 11 de marzo de 1929 e finado en Negreira o 24 de decembro de 2022, foi un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Emigrante en Buenos Aires, onde casou cunha negreiresa, retornou aos 69 anos a Negreira. Presentouse ás eleccións municipais de 1995 en Negreira encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde en 1999 e 2003, sempre con maioría absoluta. Logo de abandonar o PPdeG presentouse á alcaldía de Negreira nas municipais de 2011 polo Partido Blanco de Negreira (PBN) e foi elixido alcalde grazas a un pacto co PPdeG. En virtude deste acordo, dimitiu en xuño de 2013, e foi sucedido polo líder do PPdeG Juan Rey Maceira. A partir de entón foi primeiro tenente de alcalde e estivo á fronte de varias competencias no goberno municipal. Foi número 2 da lista do PPdeG nas municipais de 2015, porén as eleccións foron gañadas polo PSdeG-PSOE, polo que pasou á oposición e renunciou á súa acta pouco tempo despois. Finou en Negreira o 24 de decembro de 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel López Tuñas** |  **Alcalde de Negreira** 1995 - 2007 | Sucesor:**Juan García Fuentes** |
| Predecesor:**Jorge Tuñas Caamaño** |  **Alcalde de Negreira** 2011 -2013 | Sucesor:**Juan Rey Maceira** |

En 2002 recibiu a Medalla de Bronce de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Santiago, 26-12-2022, p. L2.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Negreira

### Ligazóns externas

* Noticia en *La Voz de Galicia*
* Noticia en *La Voz de Galicia*
* José Blanco Pazos: "Trabajo y trabajaré siempre para el PP" Entrevista en *El Correo Gallego*
100 **fils** de Bahrain de 1965
500 **fils** de Xordania de 1952
O **fils** (en árabe: فلس) é unha moeda divisionaria da unidade monetaria principal utilizada por diversos países árabes.

Denominación
------------

*Fils* é unha palabra singular en lingua árabe; a súa forma de plural é *fulûs* (فلوس) e significa tamén, xenericamente, "diñeiro", nalgunhas das variedades do árabe.

O termo é unha transcrición moderna de *fals*, unha moeda altomedieval dos califatos Omeias (661-750) e dos Abbásidas (750-1258), e procede, pola súa vez, da forma latina *follis*, que designaba unha moeda romana de cobre e tamén, posteriormente, unha moeda bizantina.

Países e equivalencias
----------------------

| País | Unidade principal | ISO 4217 | División |
| --- | --- | --- | --- |
|  Bahrain | Dinar bahreiní | BHD | 1.000 fils |
|  Iraq | Dinar iraquí | IQD | 1.000 fils |
|  Kuwait | Dinar kuwaití | KWD | 1.000 fils |
|  Emiratos Árabes Unidos | Dirham dos EAU | AED | 1.000 fils |
|  Iemen | Rial iemení | YER | 100 fils |
|  Xordania | Dinar xordano | JOD | 100 fils |

Notas
-----

1. ↑  "Fils". En Alfaro Asins, C. et al. (2009). Páxina 86.
2. ↑  "Fils". En *Münzen Lexikon*. Reppa.de
3. ↑  Album, S. (2011). Páxina 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Album, S. (2011). *Checklist of Islamic Coins*. 3ª ed. ISBN 978-0-615-56244-5
* Alfaro Asins, C. et al. (2009). *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
**José Boente Sequeiros**, nado na Esfarrapada (Salceda de Caselas) o 2 de setembro de 1860 e finado en Pontevedra o 18 de xaneiro de 1944, foi un xornalista, avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Santiago Boente Leiras, mestre natural do Porriño. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra e colaborou en *El Estudiante*. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1881-1885). Instalou bufete de avogado en Pontevedra, e chegou a ser Decano do Colexio de Avogados con Manuel Portela Valladares como tesoureiro. Como empresario creou unha sociedade para a fabricación de fariñas e pan, e foi accionista da Sociedad Naviera del Noroeste en Marín. Foi tamén redactor xefe do *Diario de Pontevedra*.

Retrato en *Vida Gallega*, 1910.
Vinculado ao Partido Liberal e dirixente dos partidarios de Montero Ríos sendo un dos apoios de Eduardo Vincenti, foi deputado provincial (1898-1930) e o 24 de abril de 1901 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra. Formou parte da comisión redactora do apéndice de dereito foral galego para o Código Civil. En 1907 promoveu o periódico *El Progreso* e colaborou no *Diario de Pontevedra*. Foi gobernador civil de Cáceres (1905), Pontevedra (1905-1907 e 1909-1911), Zaragoza (1911), A Coruña (1916), Sevilla (1918), e As Palmas (1919). Foi deputado provincial polo Colexio de Avogados en 1930.

En agosto de 1940 renunciou ao cargo de maxistrado suplente.

Casado con Carmen Álvarez, foi pai do enxeñeiro César Boente Álvarez, do xornalista e escritor José Boente Álvarez e de Joaquín Boente (finado en 1887). O seu irmán Plácido Boente Sequeiros estivo emigrado na Arxentina.

Notas
-----

1. ↑  José Boente Sequeiros- Aquel muchacho de Esfarrapada, Salceda de Caselas, que gobernó siete provincias
2. ↑  *El Progreso*, 24-8-1920, p. 3.
3. ↑  Pereira Bernárdez, J. R. (2008). "Cambio e continuidade migratoria: de Salceda de Caselas a América (1861-1920)", *Estudos Migratorios*, Vol. I, núm. 2. p. 103-129.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***José Boente Sequeiros Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo. 2010-2011. p. 125.
* Bará, M.: "El asesinato de César Boente", *Diario de Pontevedra*, 6 de agosto de 2017 *(en castelán)*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Gumersindo Otero García** |  **Presidente da Deputación de Pontevedra** 1901 - 1903 | Sucesor:**José María Vidal González** |
**José Cabaneiro Anllo**, **frai Aniceto de Mondoñedo**, nado en Mondoñedo o 17 de xaneiro de 1896 e finado en Cuba en 1958, foi un relixioso capuchino e destacado orador galego

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Cabaneiro Díaz, que finou antes do seu nacemento, e de Evarista Anllo Sordo. Aos once anos escoitou a predicación de dous frades capuchinos e fíxose capuchino, ordenándose en 1920. Estudou en Roma onde obtivo o doutoramento en Filosofía con especialización en Ciencias Exactas. Impartiu clase no País Vasco e Santander. Creou un observatorio astronómico en Santander. Destacado orador, nunha das súas intervencións máis coñecidas, en Salamanca durante a conmemoración do VII centenario de San Francisco en 1927, disertando sobre a pobreza franciscana, comparou os capítulos de Asís coas xuntas da UGT.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, marchou a Francia como delegado do Comité Pro Axuda aos Exiliados, desde o que facilitou os trámites administrativos dos que fuxían a América. El mesmo marchou a Cuba en 1939. Residiu en Bayamo, onde construíu a igrexa de Julia. Trasladado á Habana, dedícouse a edificar templos, como o de Marianao e os dous da Habana, o Salvador e o Xesús de Miramar ou basílica de Cristo Rey, iniciada en 1948 e inaugurada o 28 de maio de 1953. En 1955 foi designado Custodio de Cuba (superior da Orde Capuchina en Cuba).

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pedreira, Ricardo (2005). *Anacos da vida e obra de dous ilustres mindonienses*. Mondoñedo: Asociación de Amigos de la Ciudad de Mondoñedo.

### Ligazóns externas

* El capuchino de Mondoñedo que construyó la basílica más grande de Cuba
* José Cabaneiro Anllo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q96582821
* BNE: XX1754053

 |