recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **premio Gödel** é un premio que se entrega a autores de artigos relacionados con teoría da computación.

Historia e características
--------------------------

O nome do premio débese ao matemático Kurt Gödel, e é outorgado pola *European Association for Theoretical Computer Science* (EATCS) e mais polo *Special Interest Group on Algorithms and Computation Theory da Association for Computing Machinery* (ACM).

Entrégase anualmente desde 1993, xa sexa no STOC (*Symposium on Theory of Computing*), unha das principais conferencias de Norteamérica na área de informática teórica, ou ben no ICALP (*International Colloquium on Automata, Languages, and Programming*), unha das principais conferencias europeas na mesma área. Á parte da distinción, inclúe un bono de 5.000 dólares. Como requisito para recibir o premio, o artigo gañador debe ser publicado nunha revista científica hai todo o máis 14 anos atrás (anteriormente eran só 7 anos).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do premio *(en inglés)*
**Hacker** (do inglés *hack*, recurtar), tamén coñecido como *sombreiro branco* (*white hat*), é o neoloxismo utilizado para referirse a un experto en varios campos relacionados coa computación e as telecomunicacións: programación, redes de comunicacións, sistemas operativos, hardware de rede/voz etc. O seu entendemento adoita estar centrado nos sistemas informáticos, xa sexa de tipo hardware ou software.

Chámase normalmente *hackeo* e *hackear* ás obras propias dun hacker.

Pode atoparse tamén escrito en xerga co termo *haxor* ou *H4X0R* (unha posíbel escritura no alfabeto Leet).

Orixe
-----

Parece ser que o termo hacker xurdiu dos programadores do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Estes programadores comezaron a partir dos anos 60 a chamárense a si mesmos *hackers*, xa que utilizaban hacks. Así indicaban que eles podía facer programas mellores e máis eficaces, ou que facían cousas que ninguén máis era quen de facer.

No mesmo sentido, adoita dicirse que o sistema GNU/Linux foi creado e actualmente é mantido por hackers. O nome composto deste sistema operativo débese á adopción por parte do Proxecto GNU do núcleo do sistema operativo deseñado por Linus Torvalds, Linux.

Outros usos do termo *Hacker*
-----------------------------

O termo *hacker* transcende aos expertos relacionados coa informática, para se referir tamén a calquera profesional que está no cumio da súa profesión, xa que na descrición máis pura, un hacker é aquela persoa a quen apasiona o coñecemento, descubrir ou aprender novas cousas e/ou compartilas sen limitacións cos demais.

O termo actualmente é algo ambiguo, xa que tamén se utiliza para referirse a afeccionados á informática que buscan defectos, portas traseiras (*backdoors*) e mellorar a seguridade do software, así como prever posibles erros no futuro.

Uso incorrecto do termo *Hacker*
--------------------------------

Incorrectamente, úsase en ocasións o termo *hacker* para facer referencia a delincuentes informáticos. Estes delincuentes son en realidade os chamados *crackers*.

Tamén se usa incorrectamente para referirse aos chamados sombreiros negros (*black hat*), que utilizan o seu coñecemento con fins maliciosos, antimorais ou ata bélicos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cracker
* Pirataría informática

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1487
* BNCF: 52741
* BNF: 13770079h
* BRE: 4728217
* GEC: 0274551
* GND: 4113821-1
* LCCN: sh94005931
* NKC: ph1066932
* Treccani: hacker

 |
**Transteísmo** provén de *Transteísta*, termo acuñado polo folósofo Paul Tillich e o estudoso Heinrich Zimmer para referirse ao sistema de pensamento ou filosofía relixiosa que transcende ao teísmo, e que, por tanto, non é teísta nin ateísta.

Características
---------------

Zimmer aplica o termo ao sistema teolóxico do xainismo, que é teísta no sentido de que pensa que os Deuses existen, pero que se converten en inmateriais cando son transcendidos por Moksha (isto é, un sistema que non é ateísta, pero no cal os Deuses non son a instancia espiritual máis alta). Zimmer usa o termo para describir a posición dos Tirthankaras tendo traspasado máis aló das divindades gobernantes da orde natural.

O termo tamén se aplicou recentemente ao budismo, ao Advaita Vedanta e ao movemento Bhakti.

Nathan Katz, en *Buddish and Western Philosophy*, anota que o termo "transpoliteísta" sería máis adecuado, xa que este indica que as deidades politeístas non son negadas ou rexeitadas aínda despois da noción do Brahman absoluto que os transcende, pero critica a clasificación por categorizar o principal pola periferia. "Como categorizar o Catolicismo Romano como un bo exemplo de non-Nestorianismo".

Notas
-----

1. ↑  Antonio Rigopoulos, The Life and Teachings of Sai Baba of Shirdi (1993), p. 372; J. L. (Ed) Houlden, Jesus: The Complete Guide (2005), p. 390
2. ↑  Steven T. Katz, Mysticism and Sacred Scripture, Oxford University Press (2000), p. 177 ; Pulasth Soobah. Roodurmun, Kanshi Ram, Bhāmatī and Vivaraṇa Schools of Advaita Vedānta, Motilal Banarsidass (2002), p. 172
3. ↑  Werner Karel, Love Divine: Studies in Bhakti and Devotional Mysticism (1993), p. 153

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ruth Reyna, Dictionary of Oriental Philosophy, Munshiram Manoharlal (1984).
* Heinrich Robert Zimmer, *Philosophies of India*, ed. Joseph Campbell (1953).

### Outros artigos

* Teísmo (filosofía)
* Ateísmo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312221
* MAG: 510560551

 |
No decreto de aprobación do escudo de Barbadás descríbense cinco crecentes, aínda que se vexan só catroEn heráldica, a **carga** refírese a todos aqueles elementos que se colocan no interior do campo dun escudo. Poden ser pezas, mobles ou figuras.

Unha carga pode ir dentro - é dicir, encima - doutra carga. 

Así, dicimos que as cinco crecentes de prata sumados das súas estrelas de ouro (*figuras*) do escudo de Barbadás están **cargadas** cun cuartel coas armas (un *moble*) dunha rama dos Castro.

Figuras comúns
--------------

### Flores e plantas

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |
| Flor-de-lis | Rosa | Shamrock | Cinco-follas | Feixe | Árbore |

### Figuras xeométricas

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| Besante | *Losange* | Billete |

### Animais e aves

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
| León | Cabalo | Úrsido | Aguia | Cisne | Galiformes | Delfínido | Peixe |

### Seres mitolóxicos

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Grifón | Dragón | Unicornio | Serea |

### Astronomía

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| Estrela | Lua | Sol |

### Peles

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Armiño | Veiro |

### Arquitectura

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| Torre/Castelo | Ponte | Coluna/Piar |

### Ser humano

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Brazo | Cabezas |

### Militar e relixioso

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Cabaleiro | Espada | Santo | Coroa |

### Cruces

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |
| Latina | Florenciada | de Malta | Apuntada | Santiago (pt) | Santiago (gl) |

### Outros obxectos inanimados

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |  |
| Chave | Sino | Roda | Trompa | Áncora | Navío |

Notas
-----

1. ↑  "Barbadás (escudo)". *Bandeiras galegas*. 2009-02-05. Consultado o 2022-04-15.
2. ↑  "carga". *DIGALEGO*. Consultado o 2022-04-15.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Carga heráldica Modificar a ligazón no Wikidata*** |
O **Equipo Crónica** ou **Crónicas de la realidad** foi un grupo de pintores españois que estivo activo entre 1965 e 1981, data esta última na que finou Rafael Solbes. Foi fundado por Manolo Valdés, Rafael Solbes e Juan Antonio Toledo, se ben este último desligouse pronto do grupo.

O Equipo Crónica afastouse da arte informal para cultivar unha pintura figurativa dentro da tendencia Pop art. Analizaba criticamente a situación política de España e a historia da arte. Inspirouse nas obras clásicas coma o *Guernica* de Picasso ou *Las Meninas* de Velázquez.

A súa mestura é única: un pouco realista, un pouco crítica, bastante pop, con citas pictóricas, anacronismos e pastiches  agridoces. Todo iso con bastante entusiasmo pero pouca ledicia, xa que a sombra do franquismo está presente en toda a súa obra. As súas pinturas e serigrafías parodiaron os retratos reais de Velázquez, que neses anos eran empregados en carteis publicitarios polo Ministerio de Información e Turismo de Manuel Fraga. Fronte á imaxe grandiosa e pintoresca de España que o réxime franquista quería proxectar, Equipo Crónica incidía noutra máis sombría recorrendo á ironía.

Equipo Crónica produciu pinturas a gran formato, xunto con esculturas e gravados seriados. Existen exemplos relevantes deste grupo no IVAM de Valencia e no Museo Raíña Sofía de Madrid.

Notas
-----

1. ↑  *(en catalán)* "Equip Crònica", *enciclopedia.cat*.
2. ↑  Imitación ou plaxio que consiste en tomar determinados elementos característicos da obra dun artista e combinalos, de xeito que dean a impresión de seren unha creación independente

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carrassat-Marcadé, *Movimientos de la pintura*, Spes Editorial, S.L. 2004, páx. 183, ISBN 84-8332-596-9

### Ligazóns externas

* Páxina do Equipo Crónica
* Equipo Crónica na Fundación María José Jove *(en castelán)*.
* Equipo Crónica na colección do IVAM
* Obras dixitalizadas do Equipo Crónica na Biblioteca Digital Hispánica da Biblioteca Nacional de España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2545734
* WorldCat
* VIAF: 153773462
* BLBNB: 000396717
* BNE: XX145289
* BNF: 14553581j
* Bridgeman: 20320
* GEC: 0024269
* GND: 4391092-0
* ISNI: 0000000121889038
* LCCN: n50012374
* Pinakothek: equipo-crnica
* RKD: 250012
* SUDOC: 027511561

 |
**Teresa Egerique Mosquera**, nada en Vigo en 1976, é unha xornalista e política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Filla de Pablo Egerique Martínez. É doutora en Ciencias da Información e máster en Imaxe e Consultaría Política. Foi xefe de prensa no Porto de Vigo e profesora asociada na Universidade de Vigo. É concelleira en Vigo polo PPdeG dende 2011. Pertenceu á executiva do PPdeG dende 2013. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 era a candidata número tres pola provincia de Pontevedra e foi elixida deputada. Foi voceira do grupo parlamentario popular nas áreas de Cultura e de Portos e posteriormente de Pesca. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 ía no posto 14 da candidatura do PPdeG por Pontevedra e non resultou elixida deputada.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Teresa Egerique Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Ficha no Parlamento de Galicia Arquivado 02 de agosto de 2020 en Wayback Machine.

### Ligazóns externas

* "Teresa Egerique: «En política me metió Corina, no mi padre»". *La Voz de Galicia*. 15 de xullo de 2019.
**José Ignacio Prendes Prendes**, nado en Xixón o 22 de febreiro de 1965, é un avogado e político asturiano, membro de Cidadáns. É o vicepresidente primeiro do Congreso dos Deputados.

Traxectoria
-----------

Estudou no Colexio Jovellanos e no I.E.S. de Roces, licenciándose en Dereito pola Universidade de Oviedo. en 1988. Entre 1989 e 1991 foi Letrado da compañía Telefónica de España S.A en Asturias, e logo de 1991 conta con despacho profesional propio (Iglesias & Prendes Abogados). Militou durante algún tempo en Ciudadanos e foi parte da Plataforma Pro (2007) que desembocou na fundación de Unión Progreso y Democracia (UPyD), do que foi membro da Coordinadora Territorial de Asturias desde o comezo. Foi o cabeza de lista por Asturias nas eleccións xerais de 2008. Foi o coordinador do programa-marco para as eleccións autonómicas e municipais de 2011. Foi membro do Consejo de Dirección de UPyD desde abril de 2008 ata decembro de 2014 ao renunciar por discrepar de decisións estratéxicas da formación. Foi o candidato á presidencia de Asturias por UPyD nas eleccións autonómicas de 2011 e nas 2012, na que saíu deputado pola circunscrición central tras obtener UPyD 18.739 votos (3,75%) en total en Asturias. Repite candidatura nas eleccións autonómicas de 2015.

Notas
-----

1. ↑  "Por las estables vías del compromiso social". *La Nueva España*. 1 de abril de 2012. Consultado o 1 de abril de 2012.
2. ↑  "El semillero gijonés no descansa". *La Nueva España*. 25 de marzo de 2012. Consultado o 26 de marzo de 2012.
3. ↑  "Ignacio Prendes dimite de la dirección nacional de UPyD", *La Nueva España*, 23 de decembro de 2014

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ignacio Prendes Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Daniel Anido**, nado en Lugo en 1960, é un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

É fillo de pais galegos, pero criouse no País Vasco. Iniciouse profesionalmente na redacción de informativos de Radio Bilbao, pertencente á cadena SER. Despois foi nomeado subdirector e director de informativos da emisora en Madrid. En febreiro de 2011 foi nomeado director de contidos falados de Prisa Radio.

Sendo director dos Servizos Informativos da SER, o seu equipo obtivo dous Premios Ondas, polo seguimento da crise do *Prestige* e pola cobertura informativa do atentado do 11-M.

En 2010 recibiu o premio José Couso á liberdade de expresión, o Premio de periodismo da Unió de periodistes de València, e o primeiro premio IX Decreto, da Asociación da Prensa de Cádiz, pola súa contribución ao exercicio do periodismo e a súa defensa da liberdade de expresión.

En decembro de 2009 foi condenado xunto a Rodolfo Irago por difundir unha lista das afiliacións irregulares do PP que tamén foi publicada en internet. Porén, tras recorrir á audiencia provincial de Madrid, foi absolto en xuño de 2010.

Notas
-----

1. ↑  "Daniel Anido e Rodolfo Irago recolleron en Ferrol o Premio José Couso" Arquivado 30 de xullo de 2010 en Wayback Machine. artigo en *Xornal de Galicia*, 14 de maio de 2010.
2. ↑  "Daniel Anido deja la dirección de la Cadena Ser", artigo en *Público*, 21 de febreiro de 2011 *(en castelán)*.
As **eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1995** celebráronse o 19 de novembro de 1995, as quintas eleccións ao Parlamento de Cataluña trala instauración da democracia en España, e o restabelecemento da Generalitat de Cataluña en 1977. Foron convocadas a votar 5.079.981 persoas maiores de 18 anos e con dereito a voto en Cataluña. As eleccións serviron para escoller os 135 parlamentarios da segunda lexislatura democrática. Acudiron a votar 3.232.959 persoas, uns 400.000 votantes máis que en 1992, o que deu unha participación do 63,64 por cento, a cifra máis alta dunhas eleccións autonómicas catalás.

As eleccións foron anticipadas cinco meses, xa que debían terse celebrado o domingo 14 de abril de 1996. As eleccións de 1995 supuxeron un punto de inflexión na tendencia política: a alta participación significou que, respecto ás eleccións de 1992, perderan escanos os dous grandes partidos, Convergència i Unió (10) e o PSC (6), en beneficio do Partido Popular, que gañou 10 escanos, ERC que sumou 2, e Iniciativa per Catalunya que gañou 4 novos escanos.

Malia a súa gran perda de escanos, o partido máis votado volveu ser, por quinta vez consecutiva, Convergència i Unió que, con 1.320.071 votos (un 40,95 por cento), obtivo 60 escanos, mais perdeu a maioría absoluta.

Trala formación do Parlamento de Cataluña, o candidato de Convergència i Unió, Jordi Pujol, tivo que negociar co Partido Popular a abstención dos seus deputados para poder ser investido por quinta vez consecutiva Presidente da Generalitat de Cataluña. A investidura logrouse con maioría simple na segunda votación, xa que na primeira non conseguiu a maioría absoluta da cámara. O PSC abstívose tanto na primeira como na segunda votación como xesto de boa vontade cara a CiU. ERC votou en contra na primeira e abstívose na segunda. ICV mantivo o seu voto en contra en ámbalas votacións.

Notas
-----

1. ↑  Mecanismo de investidura Arquivado 03 de xuño de 2012 en Wayback Machine. (catalán)
2. ↑   Distribución de votos

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Cataluña*** |

### Ligazóns externas

* Resultados globais
* Resultados por circunscricións
* Todos os datos das eleccións de 1995 *(en catalán)*

| * v
* c
* e
Bandeira de Cataluña Eleccións e referendos en Cataluña |
| --- |
| Eleccións | 
* 1932
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1995
* 1999
* 2003
* 2006
* 2010
* 2012
* 2015
* 2017
* 2021

 |
| Referendos | 
* 1931
* 1979
* 2006
* 2014
* 2017

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Paz-Andrade.

A ***Lei nº 1/2014, do 24 de marzo, para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía***, máis coñecida como **Lei Valentín Paz-Andrade**, é unha lei do Parlamento de Galiza.

Historia
--------

Valentín Paz-Andrade
Nacida da Iniciativa lexislativa popular Valentín Paz-Andrade, da que se toma o nome co que máis comunmente se coñece a lei, é un instrumento normativo que pretende estreitar os lazos de Galiza e a variedade galega da lingua portuguesa co resto de variedades da lingua portuguesa e dos países onde é oficial. A iniciativa popular, apoiada especialmente por sectores reintegracionistas da sociedade, leva o nome do economista, xurista e escritor galego Valentín Paz-Andrade, ilustre defensor do achegamento entre a norma escrita galega e portuguesa, quen foi observador no Acordo Ortográfico de 1990.

Cando foi enviada ao Parlamento en 2012, a iniciativa contou con 17.000 sinaturas e foi aprobada por unanimidade en 2014.

En 2022 o goberno da Xunta e a oposición valoraron a súa aplicación, discrepando nos obxectivos acadados.

Notas
-----

1. ↑  "Lei do DOG nº 68 do 2014/4/8 - Xunta de Galicia". *Diario Oficial de Galicia*. 8/4/2014.
2. 1 2  "Galiza aprovou proposta popular para potenciar utilização do português". *Jornal de Notícias* (en portugués). 14/5/2013.
3. ↑  "Valentim Paz-Andrade, pioneiro do reintegracionismo e do Acordo Ortográfico". *academiagalega.org*. 20/5/2012. Consultado o 13/1/2023.
4. ↑  "O Parlamento de Galicia aproba a Lei Valentín Paz-Andrade". Consello da Cultura Galega. 12/3/2014.
5. ↑  "A Lei Paz Andrade, unha oportunidade para o galego que fica aínda no caixón". *La Voz de Galicia*. 22/3/2022. Consultado o 13/1/2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Binormativismo
* Valentín Paz-Andrade
* Reintegracionismo
**Siconulfo**, falecido en 851, fillo do príncipe de Benevento Sicón I de Benevento, foi o primeiro príncipe de Salerno, un principado que se separou do Principado de Benevento como consecuencia das loitas que seguiron ao asasinato da sucesor de Sicón e irmán de Siconulfo, Sicardo, príncipe de Benevento (832-839), que foi asasinado polo usurpador Radalxiso.

Traxectoria
-----------

En resposta ao asasinato do seu irmán, a xente de Salerno proclamou príncipe a **Siconulfo**, opoñéndose aos desexos do usurpador Radalxiso, que o tiña prisioneiro na cidade de Taranto. **Siconulfo** foi liberado por xentes de Salerno e Amalfi, que asaltaron a súa prisión disfrazados de comerciantes amalfitanos, o rescataron e o levaron a Salerno. 

Foi Radalxiso quen chamou primeiro na súa axuda a mercenarios sarracenos contra **Siconulfo** en 841, aínda que **Siconulfo** pronto respondeu facendo o mesmo contra o seu opoñente. A guerra durou dez anos, durante os cales os estragos causados polos sarracenos empeoraron e moitas igrexas foron espoliadas. Finalmente, en 849, o rei de Italia e co-emperador do Sacro Imperio Lois II o Mozo, mediou no conflito, e confirmou a división. A chamada *Radelgisi et Siginulfi Divisio Ducatus Beneventani* do principado beneventano, forzando aos dous rivais a asinar unha paz e facendo a **Siconulfo** príncipe de Salerno. As cidades principais do novo principado eran Taranto, Cassano, Cosenza, Paestum, Conza, Sarno, Cimitile (Nola), Capua, Teano e Sora.

**Siconulfo** morreu pouco despois, en 851, e sucedeuno o seu fillo Sicón II, que gobernou en minoría de idade, sendo o poder real manexado polo seu padriño e rexente do Principado de Salerno, Pedro de Salerno.

Notas
-----

1. ↑  Barbara M. Kreutz, *Before the Normans: South Italy in the Ninth and Tenth Centuries*, University of Pennsylvania Press, Philadelphia, 1991, p. 23.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gwatkin, H. M. Whitney, J. P. editores *The Cambridge Medieval History: Volume III*. Cambridge University Press, 1926.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2595778
* BMT: 197348
* DBI: ID
* WikiTree: Benevento-27

 |
A **Torre dos Escipións** (en catalá, **Torre dels Escipions**), é unha torre funeraria construída polos romanos nos arredores de Tarraco, antiga cidade romana que se corresponde coa actual cidade de Tarragona (España). A torre dos Escipións é un dos elementos do «Conxunto arqueolóxico de Tarraco», declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco, sendo identificada a torre co código **875-010**. É unha das tres torres funerarias romanas mellor conservadas da Península Ibérica, coa Torre Ciega (Cartaxena) e a Torre de Sant Josep (La Vila Joiosa).

Historia
--------

Construída na metade do século I dC, a seis quilómetros da cidade de Tarraco, capital da Hispania Citerior, no trazado da Vía Augusta, a calzada romana que atravesaba toda a Península desde os Pireneos ata Gades, (Cádiz), é un dos monumentos funerarios máis importantes da época romana que aínda se conservan en toda a Península Ibérica.

Características arquitectónicas
-------------------------------

É un monumento turriforme, con tres plantas superpostas en forma decrecente. Está construído con perpiaños rectangulares. No corpo intermedio hai dous relevos que representan ao deus de Frixia Atis divindade da morte e a resurrección, fillo de Pessinunte e ademais no mesmo nivel atópase unha cámara funeraria que acubillaba o enxoval do defunto. Mide na súa base 4,40 x 4,70 m..

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torre dos Escipións Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Conxunto arqueolóxico de Tarraco
* Circo romano de Tarraco
* Anfiteatro de Tarraco
* Acueduto de les Ferreres
* Arco de Berà
* Muralla de Tarragona
* Teatro romano de Tarraco
* Foro romano de Tarraco
* Cemiterio paleocristián de Tarragona
* Canteira romana de El Médol

### Ligazóns externas

* Páxina web do Concello de Tarragona
* Páxina do Museo de Historia de Tarragona
* Tarragona - Información histórica e cultural de Tarraco, capital da Hispania Citerior na época de dominación romana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1505731
* WorldCat
* VIAF: 316735455
* BNE: XX4848674
* DARE: 22473
* FAST: 1152808
* GEC: 0024565
* GeoNames: 10300387
* LCCN: sh97005752
* Pleiades: 246696
* WHC: 875-010

 |
**Sidón**, (árabe: *صيدا*, *Ṣaydā*; fenicio: צדן, *Ṣydwn*; hebreo: *צִידוֹן*, *Ṣīḏōn*; grego: *Σιδών*; latín: *Sidon*; turco: *Sayda*) é a terceira maior cidade do Líbano. Áchase na costa do mar Mediterráneo, a uns 40 quilómetros ao norte de Tiro e 50 km ao sur da capital, Beirut.

Sidón foi unha importante cidade de Fenicia, fundada na mesma época que Tiro, Biblos (actual Djebail) e Beritos (Beirut), no III milenio a.C.

Vista da parte nova da cidade.
Aínda que en 1900 tiña unha poboación duns 10.000 habitantes; no 2000 contiña uns 200.000. Posúe unha refinaría de petróleo, e o antigo porto agora só é utilizado por pequenas embarcacións de pesca. Tamén hai moitos cultivos de froita, así como tamén de cereais e vexetais.

Na relixión predomina o islam suní.

Historia
--------

O *Castelo do Mar*, en Sidón.
Foi unha das máis importantes cidades fenicias, talvez a máis antiga. Foi fundado un grande imperio comercial mediterráneo. Homero eloxiou os seus habitantes pola especialización na fabricación de vidro e tecidos de cor púrpura. Foi tamén de aquí de onde saíron os colonos fundadores de Tiro.

Sidón tivo conquistadores filisteos, asirios, babilonios, exipcios, gregos e finalmente romanos, nos anos que decorreron antes de Xesús. Herodes o Grande visitou Sidón; e dise que tanto Xesús como Paulo de Tarso a visitaron.

O 4 de decembro de 1110, Sidón foi saqueada na Primeira Cruzada. Durante as Cruzadas foi saqueada varias veces até que foi finalmente destruída polos sarracenos en 1249. En 1260 foi destruída de novo polos mongois. Os estragos das murallas orixinais son aínda visíbeis.

Logo Sidón permanecería no dominio do Imperio Otomán no século XVII, recuperando unha gran parte da súa anterior importancia comercial. Os exipcios, apoiados por Inglaterra e Francia, capturaron e controlaron a cidade no século XIX. Durante a primeira guerra mundial, os británicos tomaron Sidón; e despois da Guerra, esta tornouse Protectorado dos Franceses no Mediterráneo Oriental.



Panorámica de Sidón dende a cima do "Castelo do Mar", 2009

Panorámica de Sidón dende a cima do "Castelo do Mar", 2009

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Sidón*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Sidón Arquivado 06 de xuño de 2021 en Wayback Machine. *(en árabe)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163490
* WorldCat
* VIAF: 174159498
* BNF: 11969585v
* BRE: 3528026
* DARE: 21115
* EBID: ID
* GeoNames: 268064
* GND: 4054825-9
* LCCN: n82269664
* Pleiades: 678393
* SUDOC: 027712028
* Treccani: sidone

 |
Restaurante.
**Hostalaría** ou **hostalería** é o nome xenérico das actividades económicas consistentes na prestación de servizos ligados ao aloxamento e a alimentación esporádicos, moi usualmente ligados ao turismo.

Os establecementos comerciais dedicados a estas actividades (a ambas conxuntamente ou a unha delas por separado) reciben distintos nomes, segundo a súa categoría ou a súa finalidade, aínda que as denominacións oficiais adoitan depender da regulamentación local, que os clasifica con criterios urbanísticos, sanitarios, impositivos ou de seguridade. Entre outras denominacións están as de: hoteis, hostais, paradores, pensións, albergues xuvenís, casas rurais, bares, tabernas, adegas, bodegóns, restaurantes, casas de comidas etc.

Algúns se especializan nalgún tipo de comida ou bebida: hamburguesarías, pizzarías, xeadarías, cervexarías, chocolatarías etc. Outros, inicialmente especializados, diversificáronse para ofrecer todo tipo de consumicións, como as cafetarías ou os salóns de té.

Cando se combinan con outro tipo de servizos ou atraccións, os establecementos hostaleiros poden entrar noutro tipo de categorías, como as actividades de lecer (discotecas etc.). Tampouco adoitan considerarse *hostalaría* o servizo de comida a domicilio.[] Si adoita considerarse equivalente á *hostalaría* a actividade dos apartamentos turísticos (especialmente os apartohoteis ou os apartamentos localizados nun complexo turístico ou similar), aínda que non se adoite considerar *hostalaría* o arrendamento de inmóbeis para residencia habitual.

Os servizos hostaleiros ligados a actividades como a sanitaria (hospitais) ou a educativa (colexios maiores) ás veces considéranse e xestiónanse separadamente, e outras considéranse e xestiónanse conxuntamente coa actividade principal.

Os cruceiros son actividades que combinan o transporte coa hostalaría, o que en menor medida ten lugar no ferrocarril (*wagon-lit* ou coche-cama; vagón-restaurante) e na aviación comercial (diferentes comodidades para os pasaxeiros, como comidas, bebidas e dispositivos para facilitar o descanso e o sono nos asentos).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hostalaría Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Hostaleiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1495452
* BNCF: 15437
* GEA: 6890
* GND: 4259231-8
* HDS: 014071
* LCCN: sh88004814
* MAG: 525551149
* NKC: ph115776

 |
**Niki** (tamén escrito como **NIKI** ou **flyNiki**, oficialmente *NIKI Luftfahrt GmbH*) foi unha aeroliña austríaca subsidiaria de Air Berlin. Tiña a súa sede en Office Park I no Aeroporto de Viena-Schwechat. Niki operaba servizos regulares a cidades europeas e destinos de ocio ademais de voos chárter dende Viena, Salzburgo, Graz, Linz e Innsbruck. Niki cesou todas as súas operacións o 14 de decembro de 2017. O 29 de decembro dese mesmo ano anunciouse que IAG mercara partes de Niki por 20 millóns de euros, incluídos 15 avións Airbus A320 e algúns dereitos de aterraxe. En xaneiro de 2018 a aeroliña foi mercada por Lauda.

Historia
--------

No ano 2003 Niki Lauda, expiloto de Fórmula 1 e fundador de Lauda Air, mercou as operacións de Aero Lloyd Austria. A aeroliña comezaría a voar o 28 de novembro dese mesmo ano.

O 9 de xaneiro de 2004 Niki anunciou a súa cooperación con Air Berlin. A finais de 2011 a aeroliña fusionouse completamente con esta, compartindo operacións, sistemas de reserva e avións. Dende o 20 de marzo de 2012 Niki é un membro afiliado da alianza Oneworld como compañía subsidiaria de Air Berlin. Dende finais dese ano Niki foi repintando os seus avións coa librea de Air Berlin, usando só o seu logo no nariz.

En outubro de 2014 Niki anunciou a cancelación dos seus voos dende Viena ata Copenhague, Moscova e Frankfurt debido á baixada da demanda. No seu lugar en verán de 2015 abriranse novas rutas máis rendibles cara a destinos de ocio.

Aínda que ás veces descríbese a Niki como unha aeroliña de baixo custo, esta proporciona servizos plenos, como refrixerios gratuítos, prensa e equipaxe. Ofrece un bocadillo ou un aperitivo frío, refrescos, té e café en todos os seus voos de curta distancia, ademais de nos voos chárter a Grecia, Tunisia e Turquía. Nos voos chárter de media distancia ás illas Canarias e Exipto a todos os pasaxeiros se lles proporciona un aperitivo quente. Tamén poden encargarse menús de gourmet de Demel antes do voo. Tamén teñen servizo de compra a bordo dos avións.

Frota
-----

Antes do cesamento de operacións en decembro de 2017 a frota de Niki estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de Niki**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A320-200 | 2 | 3 | 180 |  |
| Airbus A321-200 | 15 | — | 210/212 |  |
| Boeing 737-700 | 5 | — | 144 | Operados por TUI fly Deutschland |
| Boeing 737-800 | 8 | — | 186 | Operados por TUI fly Deutschland |
| Total | 30 | 3 |  |  |

Notas
-----

1. ↑  Austrian Aviation (ed.). "Grounding für Niki". Consultado o 20 de decembro de 2017.
2. ↑  Niki (ed.). "Sobre nós". Arquivado dende o orixinal o 20 de outubro de 2014. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
3. ↑  Austrian Aviation (ed.). "Niki: Air Berlin bestätigt Streckenstreichungen". Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
4. ↑  Niki (ed.). "Servizos a bordo". Arquivado dende o orixinal o 20 de outubro de 2014. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
5. ↑  Planespotters (ed.). "Frota de Niki". Consultado o 6 de xaneiro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da aeroliña
Co nome de **revolución serbia** coñécese a resistencia serbia á dominación otomá, que foi durante moito tempo latente, pero que se maniufestou violentamente cando o Imperio Otomán xa estaba moi debilitado, principios do século XIX e, especialmente, ás dúas insurreccións que estalaron, a primeira no ano 1804, e a segunda no ano 1815.

A adopción da primeira Constitución escrita en 1835 aboliu o feudalismo e a servidume, e fixo ao país suzerán.

A revolución serbia non foi só unha rebelión nacional, senón tamén unha revolución social, despois da cal Serbia experimentou un gran progreso debido a que aceptou os valores da sociedade burguesa. Como resultado destes levantamentos e das guerras contra o Imperio Otomán, xurdiu o Principado de Serbia, que foi internacionalmente recoñecido o ano 1878.

O termo *revolución serbia* foi cuñado polo historiador alemán Leopold von Ranke, no seu libro *Die Serbische Revolution*, publcado en 1829.

* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  Plamen Mitev, Ivan Parvev, Maria Baramova, Vania Racheva (Eds.) (2011): *Empires and Peninsulas: Southeastern Europe Between Carlowitz and the Peace Adrianople (1699-1829)*. Lit Verlag. ISBN 978-3-643-10611-7 *(en inglés)* Consultada o 7/1/2012.
2. ↑  Dušan T. Bataković: *Belgrade in the Nineteenth Century. An Historical Survey.* Arquivado 23 de xullo de 2020 en Wayback Machine. *(en inglés)* Consultada o 8/1/2012.
3. ↑  Sima Avramović, *The First Serbian Constitution of Sretenje* (resumo) Arquivado 06 de marzo de 2012 en Wayback Machine. *(en inglés)* Consultada o 8/1/12012.
4. ↑  Negotiations Legal of Serbia *(en inglés)* Consultada o 8/1/2012.
5. ↑  L. S. Stavrianos, The Balkans since 1453, London: Hurst and Co. 2000, páxs. 248-250.
6. ↑  Leopold Ranke (1847): *A History of Serbia and the Serbian Revolution*. (Traducido do alemán ao inglés por Alexander Kerr). London: John Murray.)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia dos eslavos do sur
* Primeira revolta serbia
* Segunda revolta serbia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Crimea (homónimos).
Vista de satélite da península de Crimea.
Mapa de Crimea, Ao sueste, destaca a cidade de Sebastopol, onde hai unha base naval de Rusia.
Foros, estación balnearia.
A **península de Crimea** é unha importante masa de terra situada no norte do mar Negro, que está case completamente rodeada pola auga.

Os seus nomes oficiais son:

* **півострів Кримський**, en ucraíno
* **полуостров Крымский**, en ruso
* **Qırım Yarimadasi**, en tártaro

A península pertence a Ucraína, desde que en 1954 foi trasferida polo presidente da URSS Nikita Khrushchev, desde a República Socialista Soviética de Rusia, cando ambas as repúblicas formaban parte da Unión Soviética aínda que de feito, e sen recoñecemento internacional, está controlada por Rusia desde marzo de 2014.

Encóntrase xusto ao sur do resto da costa de Ucraína e ao oeste da rexión rusa de Kuban.

Está rodeada por dous mares, o mar de Azov e o mar Negro, e só se conecta coa parte continental de Ucraína a través do istmo de Perekop de 8 km de ancho.

Crimea formou parte do Khanato de Crimea e do Imperio otomán. O 8 de abril de 1783, Catarina II de Rusia anexionou *de facto* ao Imperio ruso a península integrándoa na gobernatura de Táuride.

Na actualidade, a República Autónoma de Crimea compón a maior parte da península.

Clima
-----

A maior parte de Crimea ten un clima continental temperado, con excepción da costa sur (onde se hai un clima subtropical húmido, debido á influencia cálida do mar Negro) e as terras altas das montañas de Crimea (que teñen un clima continental húmido).

Os veráns poden ser quentes (28 °C en xullo, de media) e os invernos son frescos (–0.3 °C en xaneiro, de media) no interior. Os invernos na costa sur son máis suaves (4 °C en xaneiro, media) e as temperaturas baixoo cero son moi excepcionais. Na zona alta, en inverno é común que existan xeadas. As precipitacións en toda Crimea son baixas, cunha media de só 400 mm) ao ano.

Debido ao seu clima, as praias da costa sur son un destino popular para os turistas de Ucraína e Rusia.

Véxase tamén
------------

* Península de Kerch
* Montes de Crimea

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7835
* WorldCat
* VIAF: 235468721
* BNE: XX6120727
* BRE: 5870775
* EBID: ID
* GEC: 0020683
* GeoNames: 703862
* GND: 4033166-0
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge129692
* Orthodox Encyclopedia: 2462085
* Pleiades: 226778
* Treccani: crimea

 |
Coordenadas: 42°20′04″N 7°48′01″O﻿ / ﻿42.334361111111, -7.8001944444444



O **encoro de Cachamuíña** está situado no Pereiro de Aguiar na provincia de Ourense. Foi finalizado en 1954 e pertence ao río Lonia.

Características
---------------

Os seus arredores están adaptados como lugar de entretemento e lecer. Está rodeado por camiños de area polos cales se pode pasear, correr ou andar en bicicleta. É habitual observar a xente pescando xa que está permitido. En cambio si que está prohibido o baño e os cans deben ir atados; o incumprimento destas normas podería causar unha multa. Actualmente utilízase a súa auga para o abastecemento. Presenta un volume de encoro de 2 hm3 e unha superficie de 27 ha, aínda que o seu caudal varía segundo a época do ano na que nos atopemos. Nalgún verán houbo épocas de seca, debido ás baixas precipitacións. Cando sucede isto pechan as comportas e axúdanse da auga do río Miño para que esta poida chegar a todas as casas.

Biodiversidade
--------------

No encoro habitan distintas especies, tanto nas súas augas como nos seus arredores. Moitas atópanse en perigo de extinción, por iso hai que respectar o medio no que viven, coidalo e mantelo limpo. Entre os animais existentes están a carpa, a píntega, a boga do Douro, o martiño peixeiro, a ra verde ou o parrulo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* El embalse de Cachamuíña, invadido por cianobacterias La Región, 12 de setembro de 2017.
* Día de capturas en Cachamuíña La Región, 21 de abril de 2019.
* Intensos días de cuidado del entorno La Región, 3 de abril de 2019.
* Páxina web do concello de Pereiro de Aguiar
**Island hopping**, *saltar entre illas*, foi a táctica usada polo exército dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial na fronte do Pacífico contra o Imperio Xaponés.

Deseñada polo Xeneral MacArthur e alcumada tamén *leap frogging* ("Saltos de ra"), consistía en centralos recursos e a acción bélica na conquista dunhas poucas illas importantes e pouco defendidas do océano Pacífico para así poder ir "saltando" ata o arquipélago xaponés. Esta táctica chegaba a sortear posicións xaponesas moi ben defendidas e fortificadas, e ademais, grazas ó emprego de submarinos para facer un bloqueo naval, impedía que o Xapón utilizase os recursos das illas sorteadas polos Estados Unidos.

Isto causou que moitas tropas xaponesas que ocupaban illas pequenas (especialmente de Filipinas e Guam) quedasen completamente illadas das novidades da guerra, e décadas despois aínda pensasen que a guerra continuase, e seguisen defendendo a súa posición, nalgúns casos ata ben entrados os anos 70.
Vista aérea da parroquia.
**Salinas** (*Salinas* en asturiano) é unha parroquia civil do concello de Castrillón, no Principado de Asturias (España). 

É unha vila balnearia que é a segunda localidade máis poboada do concello, por detrás da súa capital, Piedrasblancas, da que dista 2 km.

Xeografía
---------

Plara de Salinas. Museo de Áncoras "Philippe Cousteau" e *la Peñona*.
A parroquia limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste cos concellos de Gozón e Avilés, ao sur co de Avilés, e ao oeste, coa parroquia civil de Laspra.

Situada a unha altitude media de 5 msnm, ocupa un territorio de 3,77 km². No ano 2009 albergaba unha poboación de 4 517 habitantes, polo que a densidade de poboación nese ano era de 1 198,14 hab./km². 

Dispón dunha das praias máis extensas de Asturias, con máis de 2 500 m de lonxitude, que está dividida en dúas: a praia de San Juan de Nieva, e a praia de Salinas propiamente dita. É un importante centro de lecer de verán na costa asturiana. 

Salinas alberga o Museo de Áncoras "Philippe Cousteau", en cuxa contorna se encontra o monumento a Philippe Cousteau (fillo de Jacques-Yves Cousteau, e oceanógrafo e cineasta coma el), obra de Vicente Menéndez-Santarúa Prendes.

Historia
--------

A historia se Salinas remóntase á presenza romana no próximo castro  de Raíces, reconstruído na Idade Media por Afonso III, denominado entón como castelo de Gauzón.[]. A historia conta que neste castelo realizouse a Cruz da Vitoria, emblema heráldico do Principado de Asturias que hoxe se garda na Catedral de Oviedo. 

En xullo de 2005 iniciáronse escavacións arqueolóxicas para a súa recuperación, pasando a albergar un museo sobre a historia local, xunto con centro de interpretación do castelo de Gauzón, localizado en Raíces Nuevo.

O desenvolvemento moderno de Salinas está estreitamente vinculado á implantación e actividade da Real Compañía Asturiana de Minas, actualmente denominada Asturiana de Zinc, así como ao Real Club Náutico de Salinas. Este último xurdiu por iniciativa de varias familias de Oviedo e Madrid que pasaban tradicionalmente as súas vacacións en Salinas.

Notas
-----

1. ↑  *Decreto 57/2008, de 26 de junio, por el que se determinan los toponimios oficiales del concejo de Castrillón*. Gobierno del Principado de Asturias. (Ver do decreto nas páxinas 15736-15740).
2. ↑  *Nomenclátor. Relación de unidades poblacionales*. Salinas, Asturias. Instituto Nacional de Estadística.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Salinas, Castrillón Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5196052
* WorldCat
* VIAF: 137352598
* código INE: 33016080000
* GeoNames: 3111028
* LCCN: n93027204
* MusicBrainz: ID

 |
Garrafa de cinco litros de aceite de semente de millo.
O **aceite de millo**, ou **de maínzo**, é un aceite vexetal de cor amarela clara, con olor e sabor suave, extraído a partir da prensa de grans de millo.

Propiedades
-----------

Por ser rico en poliinsaturados omega 6, o aceite de millo é máis saudábel que o aceite de soia podendo, nunha dieta equilibrada, auxiliar no combate ao colesterol sanguíneo. Con todo, debe ser consumido con moderación, pois como todo aceite vexetal, é moi rico en calorías.

A porcentaxe de aceite dun gran de millo oscila entre o 3,1 e o 5,7% do peso do mesmo e o 83% dese contido graxo sitúase no xerme. Este sepárase do resto do gran na primeira etapa do proceso de moedura húmida, obténdose deste xeito a materia prima para a recuperación do aceite.

Para aproveitar ao cen por cento as súas propiedades nutricionais debe ser un aceite obtido por presión en frío do xerme de millo fresco.

O aceite de millo refinado ten moito éxito xa que ten unha gran resistencia ao enranciamento e potencia o sabor dos alimentos.

A súa riqueza en vitamina E faino por unha banda moi estable e doutra banda contribúe a que sexa ideal para previr enfermidades circulatorias, vasculares ou enfermidades neurolóxicas e esterilidade.
Non contén cantidades significativas de proteínas, carbohidratos nin fibra alimentaria.

Utilización
-----------

Para fritir alimentos en hostalería e no fogar, para a elaboración de margarina, maionesa, na industria da panificación, consomés e sempre que se queira substituír a graxa animal.

Información nutricional do aceite de millo sen refinar
------------------------------------------------------

* 23 % de ácidos graxos monoinsaturados.
* 60 % de ácidos poliinsaturados.
* 12 % de ácidos saturados.
* É rico tamén en ácidos graxos linoleico e oleico.
* Ten cantidades significativas de vitamina E, vitamina A, vitamina D, ferro e calcio.

Notas
-----

1. ↑  "Oleo de Milho". Arquivado dende o orixinal o 18 de maio de 2014. Consultado o 18 de maio de 2014.
2. ↑  "Valor Nutricional". Arquivado dende o orixinal o 18 de maio de 2014. Consultado o 18 de maio de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***aceite de millo*** |

### Ligazóns externas

* "Propiedades del aceite de maíz" Botanical-online.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q856775
* AAT: 300014316
* EBID: ID
* JSTOR: corn-oil
* MAG: 2778206080

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 8001-30-7
* DTXSID: DTXSID7021075
* ECHA: 100.029.346
* MeSH: D003314
* MeSH: D10.212.302.380.370
* UNII: 8470G57WFM

 |
| Atafu |
| --- |
|  |
| Imaxe do atol |
| Datos |
| País | Nova Zelandia |
| Illa principal | Atafu |
| Linguas |  |
| Poboación (2016) | 541 hab. |
| Superficie | 2.5 km² |
| Superficie lagoa | 15 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 8°30′S 172°30′O﻿ / ﻿-8.500, -172.500 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol de Atafu |
|

**Atafu**, antes coñecido como **Grupo do Duque de York**, é un atol de coral pertencente a Tokelau, no sur do océano Pacífico. Cobre 2.5 km² e está habitado por 541 persoas (censo 2016, con todo só 413 estaban presentes na noite do censo), o principal asentamento do atol está na illa de Atafu, no recanto noroeste do atol, as outras illas maiores do grupo son Alofi e Fenualoa, aínda que en total son 42.  

A principal actividade económica de Atafu é a pesca. Todos os habitantes pertencen á Igrexa Congregacional Cristiá de Samoa (presbiteriana) establecida en Atafu en 1858

Historia
--------

É probable que os polinesios visitasen a illa antigamente, pero posiblemente non se instalaron alí. O descubrimento europeo do atol realizouno o 21 de xuño de 1765, John Byron, do HMS  *Dolphin*. Byron non atopou habitantes na illa nese momento, e chamou á illa "illa do Duque de York". No século XIX asentouse unha familia procedente de Fakaofo Tonuia e a súa muller Lagimaina, xunto cos seus sete fillos fundaron Atafu dando orixe á actual poboación.

Entre 1856 e 1979, Estados Unidos afirmou manter a soberanía sobre a illa e os outros atols de Tokelau. En 1979, os Estados Unidos admitiron que Tokelau estaba baixo soberanía de Nova Zelandia, e o Tratado de Tokehega estableceu un límite marítimo entre Tokelau e a Samoa Americana.

Notas
-----

1. ↑  
	* Quanchi, Max (2005). *Historical Dictionary of the Discovery and Exploration of the Pacific Islands*. The Scarecrow Press. ISBN 0810853957.
2. ↑  Ethnology of the Tokelau Islands, Gordon MacGregor, 1937

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Atol Atafu Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* History and mapArquivado 16 de xaneiro de 2019 en Wayback Machine.
* Satellite image

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q642787
* WorldCat
* VIAF: 315127839
* EBID: ID
* GeoNames: 4031116

 |
***El Recreo Compostelano*** foi un xornal quincenal galego en castelán, que se publicou entre 1842 e 1843 en Santiago de Compostela.

Descrición
----------

Apareceu o 11 de xaneiro de 1842. O director era Antonio Neira de Mosquera, o editor José Núñez Castaño e o redactor principal Antolín Faraldo, que empregaba o pseudónimo de Abenhumeya. Compuxeron, tamén, a redacción, José Domínguez Izquierdo, Alberto Camino, Benito Vicetto e Manuel de la Peña Cagigao.

A temática da publicación estaba relacionada con aspectos históricos, literarios e filosóficos.

Cesou a súa publicación o 11 de setembro de 1843.

Notas
-----

1. ↑  Número un Arquivado 24 de decembro de 2014 en Wayback Machine. en Galiciana. Biblioteca de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "RECEO COMPOSTELANO, El", artigo da *Gran Enciclopedia Galega*.
* Lorenzana, Salvador (abril - maio - xuño, 1988). "Breve historia da prensa periódica en Galicia". *Grial*: 210–222. ISSN 0017-4181.

### Ligazóns externas

* Facsímiles na hemeroteca da Real Academia Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387493
* Galiciana: 2791

 |