recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Retrato de Jacqueline de Baviera, Condesa de Holanda e Hainaut, unha das asinantes do tratado
O **Tratado de Delft** (en neerlandés: *Zoen van Delft*), coñecido tamén como **Reconciliación de Delft**, foi un tratado asinado o 3 de xullo de 1428 na cidade de Delft, na Holanda Meridional, entre Jacqueline de Babiera e Filipe o Bo na súa condición de Conde de Flandres e  Duque de Borgoña.

Retrato de Filipe o Bo, terceiro Conde de Borgoña.
O acordo puxo fin ás hostilidades coñecidas como "guerra do anzol e o bacallau" (en neerlandés: *Hoekse en Kabeljauwse twisten*), que tiveron lugar desde 1350 na Frisia occidental e no Condado de Holanda, entre os "anzois" (a nobreza conservadora), apoiados por Inglaterra, e os "bacallaus" (burgueses das vilas progresistas de Holanda), apoiados polo Condado de Flandres.

Consonte os termos do acordo, Jacqueline mantivo nominalmente o título de Condesa de Holanda, Zelandia e Hainaut, aínda que sería Filipe o Bo quen administraría o goberno dos tres condados. Ademais, se Jacqueline chegase a morrer sen descendencia, Filipe o Bo sería declarado herdeiro do trono dos tres condados.
Estableceuse tamén a prohibición de que Jacqueline casase novamente sen o consentimento expreso de Filipe.

Cando Jacqueline casou con Frank van Borssele, en 1432, sen o acordo de Filipe o Bo, o tratado considerouse quebrantado e Filipe pasou a tomar o control total dos tres condados.

Notas
-----

1. ↑  Tratado de Delft. En *Historiek.net*. *(En neerlandés)*
2. ↑  "Jacoba van Beieren en de Zoen van Delft". En *Entoen.nu*. *(En neerlandés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Delft
* Tratado internacional

### Bibliografía

* Dorit-Maria Krenn, Joachim Wild. *,,fürste in der ferne", Das Herzogtum Niederbayern-Straubing-Holland 1353-1425 (=Hefte zur bayerischen und Kultur*. Vol.28). Haus der Bayerischen Geschichte. Augsburg. 2003. [ISBN 3-927233-86-2].
* Joachim Wild. Holland. *Die Wittelsbacher an der Nordsee (1346-1436)*. En Alois Schmidt; Katharina Weigand. *Bayern mitten in Europa. Vom Frühmittelalter bis ins 20. Jahrhundert*. C. H. Beck. Múnic. 2005. [ISBN 3-406-52898-8] Páxinas 92–106.

### Ligazóns externas

* "Tag Archives: Treaty of Delft". En *The Freelance History Writer*. *(En inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q469776
* EBID: ID

 |
O **Tratado de Benevento** ou **Concordato de Benevento** (18 de xuño de 1156) foi un importante tratado entre o papado de Hadrián IV e o reino normando de Sicilia. Despois de anos de convulsas relacións, os papas por fin farán as paces cos reis da Casa de Altavilla.

Historia
--------

En 1156, ocorreron feitos que deixaron ao Papa só contra os normandos. O exército de Miguel Paleólogo fora aniquilado, o exército de Federico Barbarroxa volvera a Alemaña e os rebeldes internos contra a autoridade real en Apulia, homes como Roberto II de Capua ou Ricardo II de Aquila, reconciliáronse ou foron encarcerados. En definitiva, o Papa non tiña apoio para continuar as hostilidades. A turba tamén lle prohibiu a entrada en Roma. Estaba aloxado en Benevento, que fora territorio papal durante máis dun século. O exército siciliano achegouse a Benevento e o Papa viuse obrigado a negociar.

O chanceler papal, Rolando de Siena, máis tarde o papa Alexandre III, e o nobre romano Oddone Frangipane foron enviados a negociar. Guillerme de Tiro suxire que a cidade foi asediada, pero as testemuñas oculares contradín. O rei Guillerme I de Sicilia enviou o seu propio *ammiratus ammiratorum*, Maio de Bari, e os seus dous eclesiásticos primaciais, Hugo de Palermo e Romualdo de Salerno. Comezando cunha vantaxe, os enviados sicilianos chegaron a un acordo o 18 de xuño. Este acordo foi o Tratado de Benevento.

Un dos principais autores do tratado na súa forma actual foi un mozo notario chamado Mateo de Ajello, que máis tarde acadou gran sona en Sicilia. O reinado de Guillerme foi recoñecido sobre toda Sicilia, Apulia, Calabria e Campania, así como Capua, as cidades costeiras de Amalfi, Nápoles e Gaeta, e os territorios recentemente conquistados no centro de Italia: As Marcas e Abruzos, que Roger e Alfonso, os irmáns maiores de Guillerme, reclamaran antes. Afirmouse o tributo ao Papa de 600 schifati acordado por Roger II en 1139 en Mignano e engadíronse outros 400 schifati para Marsi.

Mantívose o dereito do papa a enviar legados ao reino peninsular, pero afirmouse o dereito do rei sobre Sicilia e o papa tivo que renunciar á autoridade que reclamaba sobre a illa. Na igrexa de S. Marciano, Guillerme foi investido polo Papa primeiro de Sicilia, despois de Apulia e finalmente de Capua. Recibiu o *Bico da Paz* e entregoulle agasallos de ouro e prata ao Papa.

O manuscrito orixinal do tratado atópase nos Arquivos Apostólicos Vaticanos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3536766
* EBID: ID

 |
A **transcrición** é a acción e resultado de plasmar nalgún sistema de escrita o expresado doutro xeito, tanto oralmente coma noutro sistema de escrita no orixinal. A transcrición esixe a existencia dun sistema de escrita, pero non implica necesariamente que deba ser de ningún xeito determinado (alfabeto, silabario, rasgal, pictográfico ou outros). Normalmente, o termo úsase para o primeiro dos casos descritos, mentres que para o segundo se utiliza a denominación de transliteración.

Transcrición fonética
---------------------

A fonética céntrase no estudo de tódolos sons que o ser humano é capaz de producir para comunicarse. Para iso debería contar cun sistema de rexistro da voz exacto: dado que nos inicios desta disciplina lingüística non existían gravadoras, ideouse un sistema de transcrición que busca ser quen de recoller inequivocamente o que se pronuncia. Un destes sistemas de transcrición fonética, o máis utilizado internacionalemnte é o alfabeto da Asociación Fonética Internacional ou AFI (en inglés *International Phonetic Association*, abreviada IPA), que utiliza símbolos para reflectir os sons producidos. Moitos destes símbolos proceden do alfabeto latino, pero para distinguilos dos grafemas deben ir sempre pechados por parénteses rectas (tamén chamadas corchetes). O sistema clasifica os sons segundo un patrón de fonética acústica. Ademais, utiliza certos signos diacríticos que permiten matizar moito máis o limitado número de símbolos. Outros símbolos auxiliares poden marcar trazos coma o ton, o acento de intensidade, a entoación ou certas características menos estendidas (retroflexión, chasquidos ou *clics*, obstrucións ou *stops* etc.).

Outro sistema, xa en desuso, é o alfabeto da Revista de Filoloxía Española ou RFE.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Transliteración

### Ligazóns externas

* Páxina oficial co AFI e as fontes para a súa escrita nun ordenador *(en inglés)*
* Proxecto de transcrición dun corpus de fala bilingüe galego-castelán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207714
* BNCF: 17108
* EBID: ID
* MAG: 179926584
* NKC: ph120106

 |
**Tomás María Mosquera García**, nado en Castrelo (San Cristovo de Cea) o 10 de novembro de 1823 e finado en Madrid o 30 de abril de 1890, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Afiliado ao Partido Liberal, despois da Revolución de 1868 foi deputado por Ourense nas Cortes (1869 e 1871). Ministro de Ultramar entre decembro de 1872 e febreiro de 1873 ocupou, en 1874, a carteira de Fomento. Logo da restauración borbónica en España, foi senador pola provincia de Ourense (1881) e foi nomeado Senador vitalicio en 1883 e Vicepresidente do Senado.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Montes Marqués, Carlos (2023). *Alarifes do Carballiño*. O Carballiño: Centro de Estudios Chamoso Lamas.

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9088285
* WorldCat
* VIAF: 87244918
* BNE: XX1519113
* DBE: tomas-maria-mosquera-y-garcia
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 77400
* Senadores de España (1834-1923): 1974

 |
Ton no espazo de cor HSL/HSV codificación RGB.
Unha imaxe cos tons cambiados ciclicamente no espazo HSL.
Os tons desta imaxe van rotando ciclicamente co tempo.
O **ton**, **matiz** ou **tonalidade** (na literatura inglesa *hue*) é unha das propiedades ou cualidades fundamentais nunha cor, definido tecnicamente (no modelo CIECAM02), como «o grao no cal un estímulo pode ser descrito como similar ou diferente de estímulos como o vermello, amarelo e azul». Refírese á propiedade da cor nos aspectos cualitativamente diferentes da experiencia de cor, que teñen relación con diferenzas de lonxitudes de onda ou con mesturas de diferentes lonxitudes de onda. É o estado puro da cor, sen mestura de branco ou negro e, xunto á luminosidade e a saturación, unha das tres características psicofísicas da cor.

Existe unha alta correlación entre lonxitude de onda e ton, tal como aparece no arco da vella. Estas cores forman parte do grupo de cores espectrais, os relacionados cunha lonxitude de onda determinada. Mentres que as cores non espectrais serían as non relacionadas cunha lonxitude de onda determinada (como os púrpuras e violetas). Só poden obterse por medio da mestura de dúas ou máis luces monocromáticas.

As cores cromáticas son as cores tanto espectrais coma non espectrais, pero o ton ten importancia para entendelas, mentres que nas cores acromáticas, a súa visualización ou percepción enténdese mellor en relación coa dimensión de luminosidade que coa de ton. As cores descenden do escuro á cor definida (por exemplo do negro ao azul).

Xeralmente, cores co mesmo ton diferéncianse con adxectivos que se refiren á súa luminosidade e/ou saturación: *azul claro*, *azul pastel*, *azul vívido*.

Nas artes
---------

Na pintura, un ton é unha cor *pura*; é dicir, unha cor sen pigmento branco ou negro engadidos. Un ton é un elemento da roda de cores. Os tons son os primeiros en ser procesados polo cerebro.

Nun cómic realizado con tinta e, por tanto, en branco e negro, a xustaposición regular de liñas máis ou menos próximas permite crear a ilusión de ton.

Notas
-----

1. ↑  Mark Fairchild, «Color Appearance Models: 
CIECAM02 and Beyond.» Tutorial slides for IS&T/SID 12th Color Imaging Conference.
2. ↑  Valero Muñoz, Antonio (2011). *Principios de color y holopintura*. Editorial Club Universitario. p. 129. ISBN 9788499483481.
3. ↑  Urtúbia Vicario, César (1999). *Neurobiología de la visión*. Universidad Politécnica de Cataluña. p. 230. ISBN 9788483013564.
4. ↑  Lipszyc, Enrique en el primer capítulo de *Técnica de la historieta* (Buenos Aires, 1967), p. 23.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Explicación do matiz, saturación e brillo nas cores

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q372948
* AAT: 300056160
* EBID: ID
* GND: 4631015-0
* MAG: 126537357

 |
**Tomé I Comneno Ducas** (en grego: Θωμάς Α΄ Κομνηνός Δούκας, *Thōmás I Komnēnós Dúkas*), nado aprox. en 1285 e finado en 1318, foi o gobernante de Epiro desde aprox. 1297 até a súa morte en 1318.

Traxectoria
-----------

Tomé foi o fillo de Nicéforo I Comneno Ducas e Ana Cantacucena, a sobriña do emperador Miguel VIII Paleólogo. En 1290 o primo da súa nai, o emperador Andrónico II Paleólogo. outorgoulle o título de déspota. A sucesión de Tomé do principado do seu pai estaba en perigo polo matrimonio da súa irmá Tamar Anxelina Comnena con Filipe I de Tarento, o fillo do rei Carlos II de Nápoles e María de Hungría en 1294. Aínda que Filipe tiña prometido herdar Epiro por dereito da súa esposa, cando Nicéforo morreu entre setembro de 1296 e xullo de 1298, Ana asegurou a sucesión do seu fillo Tomé e asumiu a rexencia.

Isto illou a Epiro do seu aliado máis forte e deixouno practicamente sen apoio externo. Carlos II de Nápoles pediu que Epiro se lle entregase a Filipe e Tamar, pero Ana negouse, alegando que o acordo se rompeu cando Tamar se viu obrigada a abandonar a súa fe ortodoxa. Para remediar isto, Ana organizou unha alianza co Imperio bizantino e o matrimonio do mozo Tomé con Ana Paleóloga, a filla do coemperador Miguel IX Paleólogo. O matrimonio real tivo lugar en 1307 ou 1313. Mentres tanto Carlos II enviou tropas a Epiro, pero foron rexeitadas e os epirotas avanzaron cara aos territorios anxevinos nos Balcáns Occidentais, recuperando Butrinto e Naupacto en 1304-1305. Unha nova invasión anxevina en 1307 terminou cun compromiso polo cal se cedeu a Filipe de Tarento moitas das fortalezas que foran retomadas polos epirotas na guerra anterior.

As gravidades de Epiro incrementaron cada vez máis na órbita bizantina, ata que unha disputa privada entre os comandantes epirotas e bizantinos desatou un novo conflito en 1315. Os bizantinos penetraron até Arta, e Tomé encarcerou á súa esposa e entrou en negociacións con Filipe de Tarento. Pero antes de que Epiro puidese entrar nunha nova alianza cos anxevinos foi asasinado polo seu sobriño, o conde Nicolao Orsini de Cefalonia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* John V.A. Fine Jr. *The Latexa Medieval Balkans*, Ann Arbor, 1987.

| * v
* c
* e
Déspotas de Epiro |
| --- |
| Dinastía Comneno Ducas | 
* Miguel I Comneno Ducas (1205-1215)
* Teodoro Comneno Ducas (1215-1230)
* Manuel Comneno Ducas (1230-1231),
* Miguel II Comneno Ducas (1231-1268)
* Nicéforo I Comneno Ducas (1268-1289)
* Tomé I Comneno Ducas (1289-1318)

 |
| Dinastía Orsini | 
* Nicolao Orsini (1318-1323)
* Xoán Orsini (1323-1335)
* Nicéforo II Orsini (1335-1337;1356-1359)

 |
| Casa de Nemanjić | 
* Simeón Uroš (1359-1366)
* Tomé II Preljubović (1367-1384)
* María Anxelina Ducaina Paleóloga (1384-1385)

 |
| Dinastía Buondelmonti | 
* Esaú de Buondelmonti (1385-1411)
* Giorgio de' Buondelmonti (1411)

 |
| Dinastía Tocco | 
* Carlos I Tocco (1411-1429)
* Carlos II Tocco (1429-1448)
* Leonardo Tocco (1448-1479)

 |
***The Futureheads*** é o álbum de estrea da banda inglesa de post-punk revival The Futureheads, editado o 12 de xullo do 2004. Do disco sacáronse os sinxelos "First Day", "Decent Days and Nights", "Meantime" e "Hounds of Love" (unha versión de Kate Bush). *The Futureheads* tivo unha boa acollida por parte da crítica e foi re-lanzado nunha edición especial no ano 2005, contando cun DVD, traendo unha portada lixeiramente cambiada, en rosa en vez do gris da orixinal.

"Decent Days and Nights" e "Hounds of Love" puxéronse á disposición do xogo *Rock Band* o 9 de marzo de 2010. "Decent Days and Nights" tamén aparece na banda sonora do videoxogo *Burnout 3* e usouse nun capítulo da serie de televisión *The O.C.* e na película *Grandma's Boy*.

O disco foi elixido pola publicación Pitchfork Media o 33 mellor álbum do ano 2004.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por The Futureheads agás onde se indique.

1. "Le Garage" – 1:45
2. "Robot" – 2:00
3. "A to B" – 2:27
4. "Decent Days and Nights" – 2:31
5. "Meantime" – 2:50
6. "Alms" – 2:05
7. "Danger of the Water" – 2:57
8. "Carnival Kids" – 2:44
9. "The City Is Here for You to Use" – 2:35
10. "First Day" – 2:04
11. "He Knows" – 3:13
12. "Stupid and Shallow" – 1:34
13. "Trying Not to Think About Time" – 2:24
14. "Hounds of Love" (Kate Bush) – 3:02
15. "Man Ray" – 2:18

### Edición especial

A edición especial do álbum contén dous temas extra ao final da súa listaxe.

1. 
2. "Decent Days and Nights (Radio Mix)" – 2:42
3. "Hounds of Love (Radio Mix)" – 3:05

Notas
-----

1. ↑  "Os 50 mellores álbums de 2004 para Pitchfork Media". Arquivado dende o orixinal o 25 de marzo de 2012. Consultado o 10 de marzo de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1146154
* AllMusic: mw0000671877
* Discogs: 72706
* Metacritic: the-futureheads
* MusicBrainz: ID

 |
Triciclo antigo.
Un **triciclo** (de tri, tres e do grego *κύκλος*, círculo, roda) é un vehículo de tres rodas, xeralmente impulsado por forza humana. Tamén entran na categoría os triciclos motorizados que son moi similares a unha motocicleta. Polo común os automóbiles con tres rodas non se denominan triciclos.

Son amplamente coñecidos os triciclos para nenos, xa que adoitan ser o primeiro vehículo de moitos pequenos debido á súa estabilidade, potencial de diversión e prezo. Polo xeral os pedais que o impulsan atópanse na roda dianteira, se ben algúns posúen piñóns e cadea similar ao da bicicleta impulsando as rodas traseiras.

O primeiro triciclo foi construído en 1655 ou 1680 por un parapléxico alemán chamado Stephan Farffler, que vivía preto de Nürnberg. Farffler era un reloxeiro e o seu triciclo tiña engrenaxes e manivelas que lle permitían moverse sen necesidade de usar as súas pernas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *triciclo*.
2. ↑  Greene, Steve (2011). *Free on Three: The Wild World of Human Powered Recumbent Tadpole Tricycles*. iUniverse. p. 21. ISBN 978-1462021604.
3. ↑  «Medical Innovations - Wheelchair». *Science Reporter* **44**: 397. 2007.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Triciclo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q536135
* AAT: 300212989
* BNCF: 55828
* BNF: 13562086q
* EBID: ID
* GEC: 0148093
* GND: 4496343-9
* JSTOR: tricycles
* LCCN: sh85137498

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Tímpano da Batalla de Clavijo, na Catedral de Santiago de Compostela. Obsérvense as doncelas que se representan diante e detrás do Apóstolo.
O **Tributo das cen doncelas** é unha lenda popular de raíces moi antigas que se estabelece na Península Ibérica de varias formas, a máis común é que no tempo dos reis "folgazáns", Aurelio, Silo e Mauregato, que sucederon a Afonso I, pagábase ós sultáns de Córdoba un tributo de cen doncelas, 50 nobres e 50 plebeas, para os haréns dos xefes árabes.

Coa vitoria da tamén ficticia batalla de Clavijo, os cristiáns teríanse sentido o bastante fortes para se negaren a pagar tan vergoñoso tributo.

A primeira mención da lenda aparece no século XIII referíndose a feitos supostamente acontecidos catro séculos antes, o que é evidencia do seu carácter espurio. O feito aparece na crónica de Ximénez de Rada, onde tamén se fai referencia por primeira vez á batalla de Clavijo. Esta lenda deixou numerosas influencias na literatura, dando lugar a moitas versións populares e locais, sendo a máis coñecida a das sete doncelas de Simancas (Valladolid).

O *Tributo das cen doncelas* en Galicia
---------------------------------------

Na parroquia de Sarandós, en Abegondo, hai dous lugares chamados *Bordel* e *Bordelle*, relacionados con esta lenda. Na mesma parroquia tamén existe a torre de *Peito Bordelo* ou *Pazo das Torres de Bordel*, torre na que, segundo a lenda, concentraban as cen doncelas antes de envialas como tributo á corte do califato de Córdoba.

Os irmáns Figueroa (Figueroa é outra parroquia limítrofe coa de Sarandós) reveláronse contra este tributo e mataron os mouros cando viñan recoller as mozas utilizando como armas paus de figueira, suprimindo así o sometemento ó que viña sometida Galicia e garantindo ás mozas da comarca á súa protección. Por tal motivo, o escudo de armas do marquesado de Figueroa loce cinco follas de figueira.

A mesma lenda recóllese noutros puntos de Galicia e do norte de Portugal, onde xa en 1609 o monxe de Alcobaça Bernardo Brito recolleu en Beira o *Romance de Figueiral*, e tamén era representada polo pobo en varios sitios, como en Quintela de Leirado.

Notas
-----

1. ↑  *Las cien doncellas: trayectoria de una leyenda* M. Manzanares de Cirre
PMLA, Vol. 81, No. 3 (Jun. 1966), pp. 179-184 doi:10.2307/460802

Véxase tamén
------------

* Sarandós, Abegondo
* Figueroa, Abegondo

### Ligazóns externas

* artigo en www.celtiberia.net
**Sebastián Losada Bestard**, nado o 3 de setembro de 1967 en Madrid é un exfutbolista que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do Real Madrid, con cuxo primeiro equipo chegou a debutar o 9 de setembro de 1984, con 17 anos. Porén ante a falta de oportunidades foi cedido ao RCD Espanyol, onde foi subcampión da Copa da UEFA na tempada 1987/88 nunha final agónica a dous encontros ante o Bayer Leverkusen, na que tras marcar dous goles no partido de ida faiou o penalti decisivo tras o empate final

Ao finalizar a cesión volveu ao Real Madrid, onde militou tres tempadas sen moitas oportunidades para xogar, ata 1991 cando fichou polo Atlético de Madrid, tampouco tería sorte e marchariase do club antes de finalizar a primeira tempada tras varios enfrontamentos co presidente, Jesús Gil.

Tras un breve paso polo Sevilla FC, onde compartiu equipo con Diego Armando Maradona, fichou polo Celta de Vigo en 1993, co equipo vigués chegaría á final da Copa do Rei en 1994.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1993-94 (final da Copa do Rei) |
| --- |
| Cañizares  ·  Luis Dadíe  ·  Alejo  ·  Patxi Salinas  ·  Xurxo Otero  ·  Salva  ·  Engonga  ·  Vicente  ·  Ratković  ·  Andrijašević  ·  Gudelj  ·  Losada  ·  Gil |
| Berges  ·  Villanueva  ·  Agirretxu  ·  Oliete  ·  Paco Salillas  ·  Aguirre  ·  Atilano  ·  Luisinho  ·  Carlos Pérez  ·  Limperger  ·  Tito Vilanova  ·  Manel  ·  Jurić |
| Adestrador: Txetxu Rojo |

Tras finalizar contrato co Celta en 1995 retirouse do fútbol para adicarse á súa carreira de avogado.

No ano 2004 presentouse como candidato a presidir a Real Federación Española de Fútbol, pero non recibiu ningún voto.

### Coa selección de fútbol

Foi un habitual das categorías inferiores da Selección de fútbol de España, coa Sub-20 disputou o Mundial de Rusia chegando ata a final, encontro que perdería ante o Brasil, porén foi o máximo goleador do campionato e membro do once ideal.

O 18 de xaneiro de 1995, ano da súa retirada, debutou coa selección absoluta, nun encontro ante Uruguai.

Palmarés
--------

* 2 Ligas co Real Madrid: 1988/89 e 1989/90
* 1 Copa do Rei co Real Madrid: 1988/89
* 1 Copa do Rei co Atlético de Madrid: 1991/92
* 1 Copa da UEFA co Real Madrid: 1984/85
* 1 Copa da Liga co Real Madrid: 1984/85
* 3 Supercopas co Real Madrid:1988/89, 1989/90 e 1990/91

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2202196
* BDFutbol: 2468
* EUfootballInfo: 12427
* FIFA: 166467
* NFT: 14949
* Transfermarkt: 180080

 |
*Este artigo trata sobre a desaparecida franquía dos Seattle SuperSonics, para a franquía actual véxase*: **Oklahoma City Thunder**.
Os **Seattle SuperSonics** (tamén coñecidos habitualmente como *Sonics*) foron un equipo profesional de baloncesto estadounidense con sede en Seattle, Washington, que xogou nas divisións Pacífico e Noroeste da National Basketball Association (NBA) dende 1967 até 2008. A partir da tempada 2007-08, a franquía trasladouse a Oklahoma City, xogando agora co nome de Oklahoma City Thunder. Con todo, o nome do equipo, o logo e as cores estarán dispoñibles no caso da volta dun equipo a Seattle. De acordo cos donos do equipo Oklahoma, a historia da franquía será compartida entre os Thunder e calquera novo equipo futuro de Seattle.

Notas
-----

1. ↑  Supersonics.Com News[*Ligazón morta*]
2. ↑  Sonics, city reach settlement

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Seattle
* Oklahoma City Thunder

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial de Oklahoma City Thunder
* Historia dos SuperSonics

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q235326
* EBID: ID

 |
Sinagoga *Santa María la Blanca*, en Toledo.
A Staronová synagoga de Praga, construída en 1270, é a sinagoga activa máis vella do mundo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **sinagoga** (do grego συναγωγή, transliterado *synagogē*, "asemblea"; en hebreo בית כנסת **beit knesset**, "casa da asemblea"; en yiddish שול, **shul**; en ladino אסנוגה, **esnoga**) é a casa de oración dos practicantes do xudaísmo.

O termo hebreo *Beit Knesset* - בית כנסת ("Casa da asemblea"), non debe confundirse co Knesset, o parlamento israelí. Algunhas congregacións empregan o termo *Beit Tefila* - בית תפילה ("Casa da oración").

Moitos xudeus ortodoxos e conservadores dos países de lingua inglesa empregan o termo yiddish "shul." O emprego do termo "sinagoga" resérvase para ocasións formais. Os xudeus sefardís chaman á sinagoga "Esnoga". As congregacións reformistas e conservadoras dos Estados Unidos adoitan empregar o termo "templo."

As sinagogas adoitan posuír un vestíbulo para a oración (o santuario), pequenos cuartos de estudo, e ás veces un cuarto social e algunhas oficinas. Algunhas sinagogas posúen un cuarto especial para o estudo da Torah, chamado a *Beit midrash* - בית מדרש ("Casa do estudo").

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Santa María la Blanca
* Sinagoga de Delft
* Festas xudías
* Shabat
* Calendario hebreo
* Ner Tamid
* Gran Sinagoga de París

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34627
* AAT: 300007590
* BNCF: 30582
* BNE: XX526950
* BNF: 11960521f
* BRE: 3663486
* EBID: ID
* GEA: 11791
* GEC: 0142681
* GND: 4184221-2
* HDS: 011382
* JSTOR: synagogues
* LCCN: sh85131580
* NKC: ph126360
* PSH: 157
* Treccani: sinagoga

 |
Sinagoga Maisel.
**Sinagoga Maisel** (en checo: *Maiselova synagoga*) é un dos monumentos históricos da Praga. Foi construída a finais do século XVI, que está considerada como a idade de ouro do ghetto. Dende entón a súa aparencia mudou varias veces, e o seu estilo actual é neogótico. Hoxe en día a sinagoga pertence á Comunidade xudía de Praga e é administrado polo Museo Xudeu de Praga como parte das súas exposicións.

Características
---------------

A sinagoga Maisel foi proxectada por Josef Wahl e Juda Goldsmied de Herz e construída entre os anos 1590 e 1592 co financiamento do daquela alcalde de Josefov, Mordecai Maisel, quen ademais financiou a extensa reconstrución do gueto en estilo renacentista.

O edificio orixinal sufriu un incendio en 1689 e restaurouse en estilo barroco. Finalmente, foi anovada en estilo neogótico segundo o proxecto de A. Grotte entre 1893 e 1905. Todo o que quedou da antiga disposición renacentista foron as tres naves da sala central coa galería para as mulleres no andar superior.

No presente, a sinagoga Maisel emprégase como sala de exposición e depósito do Museo xudeu de Praga.

Notas
-----

1. 1 2 3  Prague. Portal oficial de turismo de Praga. "Museo judío en Praga - Sinagoga de Maisel (Maiselova synagoga)". Consultado o 10 de marzo de 2016.
2. ↑  Disfruta Praga. "Sinagogas de Praga". Consultado o 10 de marzo de 2016.
3. ↑  Morabito, Valerio (9 de setembro de 2014). "Il cimitero di Praga e lo spirito del Golem" (en italiano). Taormina Today. Consultado o 10 de marzo de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sinagoga Maisel Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q517766
* WorldCat
* VIAF: 252805698
* LCCN: nb2005000611
* NKC: kn20020906008
* Structurae: 20040398

 |
Selo do Estado de Texas.
Reverso do selo de Texas.
O **selo oficial do estado de Texas** (Estados Unidos) está formado por un cículo interior, unha estrela de cinco puntas amarela rodeada de ramas de oliveira e carballo. Nun segundo círculo, máis exterior, poden lerse en branco aas palabras «The State of Texas» (*O Estado de Texas*). O fondo de todo o selo é azul claro.

Reverso do selo
---------------

O reverso do selo de Texas contén referencias á Batalla de González, ao ponte de Vince e á Batalla de El Álamo. Está rodeado de ramas de carballo e oliveira e as bandeiras desplegadas de (esquerda a dereita): Os Estados Unidos Mexicanos, o Reino de España, o Reino de Francia, a República de Texas, os Estados Confederados de América e os Estados Unidos de América, en referencia ás nacións que exerceron soberanía nese territorio (entre elas a bandeira española correspondente ao antigo Vicerreinado de Nova España).

Sobre o selo está inscrito o lema "REMEMBER THE ALAMO" cuxa tradución literal significa "Recordade El Álamo" (o grito de batalla en San Jacinto, en recordatorio aos mortos de El Álamo, polo exército mexicano), e baixo o selo están as palabras, "TEXAS ONE AND INDIVISIBLE" ("Texas, unha e indivisible"). Unha estrela branca de 5 raios colga sobre o selo na parte superior centrada entre as bandeiras.

Outras versións do Selo
-----------------------

* Primera Selo da República (1936-1939)
* Segundo Gran Selo da República (1939-1945)
* Escudo de armas da República de Texas (1939-1945)
* Escudo de armas do Estado de Texas (desde 1946)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Selo de Texas*** |
***Sir Endymion Porter e Anton van Dyck*** é un autorretrato do pintor flamengo Anton van Dyck, no que se representa a si mesmo xunto ó seu protector *sir* Endymion Porter. Está realizado en óleo sobre tea, en formato oval, e foi pintado cara ó ano 1635. Mide 119 cm de alto e 127 cm de ancho. Exhíbese no Museo do Prado de Madrid, España.

Historia e características
--------------------------

Este autorretrato é o único de van Dyck no que o artista se representa con outra persoa. Isto demostra o estreita que era a relación con Endymion Porter, ó que coñecera en 1620, durante a súa primeira viaxe a Londres. Porter era un colaborador do rei e axudaba ó soberano na adquisición de teas de grandes pintores: fora comisionado para pechar a adquisición da gran colección de arte do duque de Mantua por parte de Carlos I. O mesmo Porter era un grande apaixonado e rico coleccionista de obras de arte. Ademais de ser amigo de van Dyck, coñeceu ben a Rubens e Orazio Gentileschi. Cando van Dyck executou esta tea, tiña preto de 35 anos e Porter 47.

Este retrato dobre pertenceu a Endymion Porter. Despois estivo noutras coleccións, e chegou ó Museo do Prado procedente da colección real, á que se incorporou por adquisición da raíña Isabel de Farnesio, en cuxo poder está documentado no ano 1745.

O realmente notable desta pintura, á parte da súa rareza ó representar a un pintor e o seu comitente xuntos, é que o fai de maneira singular, pois o artista e *sir* Porter aparecen tratados como iguais. Tan só a posición central do nobre denota certa superioridade, xa que van Dyck móstrase cunha grande elegancia nas súas vestiduras e actitude. Á parte da amizade e proximidade que unía ós dous personaxes, isto é mostra do status social ascendente que adquiriron moitos pintores de renome durante o Barroco.

Notas
-----

1. ↑  Ver: *La llave del Prado*, por Consuelo Luca de Tena y Manuela Mena, Madrid, Ed. Sílex, 1990.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gian Pietro Bellori, *Vite de' pittori, scultori e architecti moderni*, Turín, Einaudi, 1976.
* Didier Bodart, *Van Dyck*, Prato, Giunti, 1997.
* Christopher Brown, *Van Dyck 1599-1641*, Milán, RCS Libri, 1999. ISBN 88-17-86060-3
* Justus Müller Hofstede, *Van Dyck*, Milán, Rizzoli/Skira, 2004.
* Stefano Zuffi, *Il Barocco*, Verona, Mondadori, 2004.
**Simbo** é unha illa volcánica do arquipélago Illas Nova Xeorxia na provincia Occidental das Illas Salomón. Ten unha superficie de 13 km² e o punto máis alto está de 335 m. de altura.

Sábese que os primeiros europeos cñecerona como a illa de Eddystone. 
Simbo en realidade son dúas illas principais, unha pequena illa que se chama Nusa Simbo separada por unha lagoa de auga salada dunha máis grande. Colectivamente, as illas son coñecidas pola poboación local como Mandegugusu, mentres que no resto das illas Salomón denomínanse Simbo. Simbo ten un volcán activo chamado Ove e varias lagoas de auga salada e un lago de auga doce.

A última erupción do volcán tivo lugar en torno a 1910. Fumarolas, e augas termais son a evidencia da actividade volcánica en curso.

O 2 de abril de 2007 Simbo foi golpeada por un terremoto e un tsunami que agora se coñece como o terremoto das Illas Salomón de 2007. Os 12 m. do tsunami destruíu dúas aldeas na parte norte da illa e matou a 10 persoas.

Notas
-----

1. ↑  Hocart, A. M. (1922). "The cult of the dead in Eddystone of the Solomons." The Journal of the Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland 52: 71-112.
2. ↑  Scheffler, H. W. (1962). "Kindred and kin groups in Simbo Island social structure." Ethnology 1(2): 135-157.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Simbo*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q588031
* GEC: 0513857
* GeoNames: 2103464
* VOGRIPA: 489

 |
**Silvânia Costa de Oliveira**, nada en Três Lagoas o 23 de maio de 1987, é unha atleta paralímpica brasileira con discapacidade visual. Representou ao Brasil nos Xogos Paralímpicos de Verán 2016 en Río de Xaneiro e gañou a medalla de ouro na proba de salto de lonxitude feminino na categoría T11. 

Costa ten unha discapacidade visual dende os 10 anos de idade. Os seus tres irmáns tamén teñen discapacidade visual. O seu irmán Ricardo Costa de Oliveira é tamén deportista paralímpico; gañou unha medalla nos Xogos Paralímpicos de 2016: a medalla de ouro na proba de salto de lonxitude masculino na mesma categoría.

Traxectoria
-----------

Por mor dun problema co seu visado, case perde o Campionato Mundial de Atletismo Paralímpico de 2015, celebrado en Doha, mais finalmente logrou chegar á capital de Qatar. No evento venceu á súa compatriota Lorena Salvatini Spoladore e á sueca Viktoria Karlsson cun salto de 5.04 m, o que lle valeu a medalla de ouro.

Converteuse en medallista paralímpica de salto de lonxitude T11 en 2016 nos Xogos Paralímpicos de Río cun salto de 4,98 m, derrotando á marfilesa Brigitte Diasso (4,89 m) e a brasileira Salvatini Spoladore (4,71 m). En 2017, fundou o Instituto Silvânia Oliveira, unha organización con sede na súa cidade natal que axuda aos nenos a afastarse da vida rueira practicando atletismo.

Costa de Oliveira é a actual posuidora da marca mundial no salto de lonxitude T11 con 5,46  m, un salto realizado en São Paulo en 2016.

Notas
-----

1. 1 2  "Silvania Costa de Oliveira". *paralympic.org* (en inglés). Comité Paralímpico Internacional. Consultado o 18 de xullo de 2020.
2. ↑  Fontes, Carol. "De problema a orgulho para a família, Silvânia se consagra com ouro no salto". *globoesporte.com* (en portugués). Consultado o 18 de xullo de 2020.
3. ↑  "Ricardo Costa mantém tradição da família e dá 1º ouro do Brasil no salto em distância para cegos". *bbc.com* (en portugués). 8 de setembro de 2016. Consultado o 18 de xullo de 2020.
4. ↑  "Silvania Costa leva ouro no salto em distância na Paralimpíada". *Valor Econômico* (en portugués). Consultado o 18 de xullo de 2020.
5. ↑  "First competition for Silvania Costa de Oliveira as mother". *International Paralympic Committee* (en inglés). Consultado o 18 de xullo de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26916839
* IPC: silvania-costa-de-oliveira

 |
***Show, don't tell*** (*Mostrar, non contar*) é unha expresión de técnica narrativa de procedencia anglosaxoa.

Úsase como unha recomendación para os escritores que fan uso excesivo de explicacións e comentarios en detrimento da acción e os diálogos. Se o escritor utiliza a acción e o diálogo para presentar un personaxe, a trama ha ser máis interesante para o lector. Este último debe sentir coma se vise a escena desenvolvéndose perante el e, en consecuencia, chegar á súa propia interpretación, sen interferencia ostensible do autor.

Un dos primeiros exemplos de tal suxestión vén de Henry James. No prefacio da edición de Nova York da súa obra *Daisy Miller*, deixou unha marxinalia a pluma para non esquecerse de "¡Dramatizar, dramatizar!".

A importancia deste recurso narrativo na ficción contemporánea é salientado pola crítica:

> Fredric Jameson apunta tres indicacións técnicas que vencellan a novela coas anteditas modificacións na subxectividade e nas relacións de clase desde a segunda metade do século XX; pódense resumir así: escribir sobre o que se coñece, amosar en troques de contar, atopar unha voz propia. 
> 
> 

Ao aplicar a regra de *"amosar, non contar"*, o escritor fai moito máis que dicir ao lector algo sobre un personaxe, presenta o personaxe a través do que este di e fai. Pódese "mostrar" de diversas formas: escribindo escenas; describindo as accións dos personaxes; presentando o personaxe a través do diálogo; mediante as sensacións do personaxe, cando sexa posible.

Amosar é dramatizar unha escena nunha historia, facendo que o lector esqueza que está a ler, axudándoo a descubrir os personaxes, facendo a escritura máis interesante.

Notas
-----

1. ↑  Lema, Carlos (setembro de 2013). "Cartografía da ficción" (PDF). *Anotacións sobre literatura e filosofía* (Euseino? Editores) (3): 15. ISSN 2340-8537.
O **río Pra** nace na Serra de Baluga, a 800 metros de altitude, na parroquia de Bimenes de Santu Medero. Transcorre en Bimenes por Rozaes, Martimporra e San Julián e entra en Nava por Priandi. Neste concello atravesa Priandi, Grátila, Piloñeta (onde recibe as augas do Río La Peña), Fuensanta. Tras un paso efémero pola parroquia de Tresali, onde recibe as augas do Pendón, adéntrase na de Ceceda, onde tras o seu curso polos pobos de La Cueva e Grandiella, (recibindo entre ambas poboacións o caudal do Río Los Cuervos) conflúe en La Vega de Ceceda co Viao, formando así ambos ríos o río Piloña.

No seu curso por Bimenes, e tamén por Priandi, poden apreciarse numerosos restos de muíños de auga. Do seu paso por Nava cabe destacar que entre Piloñeta e Fuentesanta bordea o Palacio da Ferrería, así como máis adiante pasa pola planta embotelladora e antes balneario de Fuensanta.

Todos os seus afluentes son recibidos pola beira dereita.

Nalgúns mapas figura como Río Fuensanta.
Un **sistema inercial** é un sistema de referencia que presenta inercia, isto é: non presenta aceleracións, e daquela, non está a sufrir forzas. Tales sistemas ou están parados (velocidade=0) ou en movemento rectilíneo uniforme. É importante subliñar, que desde esta perspectiva, non pode haber curvas no movemento, pois se as houber, habería unha aceleración e iso contraría a condición imposta para termos un sistema inercial. Este marco clásico ven caracterizado polas transformacións de Galileo.

Características
---------------

Na *teoría especial da relatividade*, mantense a definición de sistema inercial, mais coa diferenza de que o tempo non transcorre xa do mesmo xeito nos dous sistemas, non hai xa invarianza na progresión do tempo. Esta é substituída pola invarianza na velocidade da luz, dando lugar á relatividade da simultaneidade. Agora as mudanzas de coordenadas cumpren as transfomacións de Lorentz, nas que todo isto queda reflictido.

E finalmente, na *teoría xeral da relatividade* (a día de hoxe a máis rigorosa e aceptada), a diferenza entre sistema inercial e non inercial, e o conseguinte principio de inercia, definidos sobre a base dunha métrica euclídea perden sentido por completo; así vense desprazados por un principio de movemento xeodésico, definido agora con base a unha métrica de Minkowski, polo que os obxectos (e sistemas de referencia) se moven do xeito ditado pola curvatura do espazo-tempo. Deste xeito xa non existen sistemas inerciais, nin ten senso a súa definición.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Transformación de Galileo
* Leis de Newton
* Relatividade especial
* Relatividade xeral
* Transformación de Lorentz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192735
* BRE: 2011358
* EBID: ID
* GND: 4161638-8
* JSTOR: inertial-frame-of-reference
* MAG: 173386949

 |
A **ratafía** é un licor obtido a partir da maceración de certas froitas en augardente con azucre.

Botella de ratafía elaborada en La Pobla de Segur.
Os froitos poden ser noces verdes, pela de limón, guindas, etc, herbas, como a menta e especias coma os cravos, noz moscada, canela, pólas de silveiras) nun alcol de base, xeralmente augardente. Segundo o método e costumes da zona xeográfica onde se elabore, a composición varía considerablemente.

O nome, segundo a maioría das fontes, procedería da expresión latina *pax rata fiat* , enunciada co vaso de licor no alto para *ratificar* un acordo verbal.

Localización
------------

Atópase en distintas rexións do Mediterráneo, especialmente no leste da Panínsula Ibérica, Italia, e Francia, con nomes semellantes: ratafià, ratafia, rataffia, retacía etc.

Nas zonas do norte de Cataluña a tradición da ratafía está moi arraigada e mesmo se segue a elaborar na casa segundo receitas transmitidas de pais a fillos, e celébranse feiras para degustar e coñecer esta bebida, entre as que se poden salientar a Feira de Besalú que se fai durante a ponte de comezos de decembro, a Feira da Ratafia que se fai desde 1981 en Santa Coloma de Farners durante o mes de outubro ou a festa da ratafía de Centelles que se adoita facer a primeira fin de semana de xuño.

En Aragón tamén se prepara tradicionalmente cando menos dende o século XVIII, mais so o nome de "retacía". Perdura sobre todo nas comarcas de Campo de Daroca (Zaragoza) e de Jiloca (Teruel). Alí prepárase especialmente con guindas, augardente, canela, noz, póla de silveira e flor de caravel vermello, con distintas variacións segundo a vila. A tradición perdura especialmente na localidade de Calamocha.

En Italia as denominacións ratafià (Piemonte), ratafia e *rataffia* (Abruzos) están legalmente protexidas como PAT (*Prodotti Agroalimentari Tradizionali Italiani*).

En Francia están recoñecidas as denominacións *ratafia* en distintas rexións, sendo especialmente coñecidas as de Borgoña e Champaña.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Ratafía*.
2. ↑  El independiente (9 de xullo de 2018). "¿Qué es el licor de ratafía?". Consultado o 10 de febreiro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal Ratafia.cat
* Definición e etimoloxía (en francés)
* Receita e historia da ratafía (en catalán)
* A ratafía en El País

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q240728
* BNCF: 23924

 |
O **Rubicón** ( en italiano *Rubicone*, en latín *Rubico*) é un riacho de réxime torrencial que corre pola Italia setentrional, e que desauga no mar Adriático, logo dun curso de algo máis de 29 km.

Percorrido
----------

Nace nos Apeninos, en Strigara, nas proximidades de Forli, flúe pola provincia de Forlì-Cesena (rexión de Emilia-Romaña). Na altura de Savignano sul Rubicone é atravesado pola via Emilia. Desemboca no mar Adriático, logo de case 30 km de percorrido.

Nome
----

Parece que o seu nome deriva da cor das augas que, ao atravesaren territorio arxiloso, collen un ton arroibado.

Historia
--------

O río tivo importancia porque a lei romana prohibía a calquera xeneral cruzalo cun exército. Era considerado o límite entre a provincia romana da Galia Cisalpina (*Gallia Cisalpina*) e a Umbría e, en consecuencia, a fronteira setentrional de Italia. Coa prohibición, a lei tentaba protexer a república romana dunha ameaza militar interna.

Ao estalar a inimizade entre Caio Xulio César e Cneo Pompeio Magno por mor do cesamento polo senado do primeiro como cónsul, Xulio César, que tiña o control da Galia Cisalpina, proponse regresar a Roma para defender os seus dereitos. O 10 de xaneiro do 49 a. C. cruzou o Rubicón canda o seu exército, o que supoñía quebrantar a lei. Na beira das augas César meditou se atravesaría o leito do río e marcharía sobre Rímini, segundo relatan Suetonio, Plutarco e máis Lucano.

"Cruzar o Rubicón" tornouse un modo proverbial de dicir que se comeza algo novo e difícil, e que se rompe co pasado (sen volta atrás). Segundo Suetonio, Xulio César pronunciou a frase "a sorte está botada!", en latín *alea jacta est!*, que se adoita usar no idioma orixinal, para significar o mesmo. Suetonio tamén describiu a indecisión de César consonte se achegaba ao río, que o autor atribúe ao feito dunha aparición sobrenatural.

Confusións
----------

Existen dúbidas sobre a identificación do Rubicón actual e o antigo. As principais tendencias tenden a identificalo con outro rego próximo, denominado hoxe Pisciatello. Ambos os dous ríos nacen no mesmo monte, descenden por vales paralelos e unen ao final os seus cursos, en Gatteo-Mare, pouco antes de desembocar no mar.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Rubicón***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172572
* WorldCat
* VIAF: 236946937
* EBID: ID
* GeoNames: 3168821
* GND: 7742355-0
* LCCN: sh2006007727
* Pleiades: 393484
* TGN: 1129219

 |
**Sidney A. Moncrief**, nado o 21 de setembro de 1957 en Little Rock (Arcansas), é un ex xogador e actual adestrador de baloncesto profesional estadounidense. Como xogador caracterizouse por ser un excelente defensor, xogando de base ou escolta, con 1,82 metros de altura. Na actualidade é o adestrador do equipo Fort Worth Flyers da NBA Development League.

Traxectoria deportiva
---------------------

### Universidade

Durante 4 anos pertenceu ao persoal da Universidade de Arcansas, cos cales chegou, no ano 1978, á Final Four da NCAA. Ao longo da súa carreira universitaria, promedió 16,9 puntos, 8,3 rebotes e 2 asistencias por partido.

### Profesional

Foi elixido na 5ª posición da primeira rolda do Draft da NBA de 1979 polos Milwaukee Bucks, equipo no que desenvolveu practicamente toda a súa carreira, permanecendo durante 10 tempadas. Caracterizouse polo seu excelente defensa e polo seu poder anotador. Foi elixido Mellor Defensor da liga en dúas ocasións, e elixido no mellor quinteto defensivo da NBA en 4 ocasións. O seu poder anotador demóstrase ao acabar durante 4 tempadas con máis de 20 puntos por partido.

Tras pasar un ano en branco por culpa das lesións, regresou ás canchas en 1990 coa camiseta dos Atlanta Hawks, na que sería a súa última tempada. Durante once campañas na NBA fixo 15,6 puntos, 4,7 rebotes e 3,6 asistencias por partido.

#### Equipos

* Milwaukee Bucks (1979-1989)
* Atlanta Hawks (1990-1991)

### Adestrador

En 2006 volveu ter relación co baloncesto, ao facerse cargo como adestrador dos Fort Worth Flyers, equipo da NBA Development League, cargo que desempeña na actualidade.

Logros persoais
---------------

* Elixido en 5 ocasións para disputar o All-Star Game.
* Elixido Mellor Defensor en 1983 e 1984.
* Elixido no mellor quinteto da NBA en 1983 (4 veces máis no segundo).
* Elixido no mellor quinteto defensivo da NBA en 4 ocasións (1 no segundo).
* A súa camiseta co número 4 foi retirada polos Milwaukee Bucks como homenaxe.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en nba.com/historical
* Estatísticas de Sidney Moncrief Arquivado 22 de setembro de 2010 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q177928
* WorldCat
* VIAF: 68083013
* EBID: ID
* FAST: 264377
* ISNI: 0000 0000 2968 4005
* LCCN: n90610310
* SNAC: w63n4t16
* Basketball-Reference: moncrsi01
* NBA: 77626

 |