**Ēadmund**, en inglés **Edmund**, nado en Norbury, preto de Croydon, Surrey, en 841 e finado o 20 de novembro de 870, foi un rei de Anglia Oriental de 854 a 870. É venerado como santo polas igrexas católica, ortodoxa e anglicana, como **Edmundo Mártir**.

Traxectoria
-----------

Consérvanse dúas fontes manuscritas contemporáneas que relatan a súa vida: a *Crónica anglosaxoa*, escrita por un monxe anónimo entre 877 e 899 e unha obra conmemorativa de 890. Outras historias son máis tardías e mestúranse con lendas sobre o martirio e os milagres que lle atribúen cando foi venerado como santo.

A súa orixe familiar é incerta: as fontes máis fiábeis presentan a Eadmund como descendente dos reis de Anglia Oriental da rama de Wuffing. Segundo Abón de Fleury, era *ex antiquorum Saxonum nobili prosapia oriundus*, que parece indicar que era de orixe estranxeira, posibelmente dos antigos saxóns do continente. Unha tradición di, sen probas, que o seu pai era o rei Alcmund, do cal non se sabe máis nada. A partir de aquí desenvólvese unha lenda que sitúa o seu nacemento en Nürnberg (Alemaña) e que foi adoptado polo rei Æthelweard de Anglia Oriental. Outras fontes fano fillo de Æthelweard.

O que é certo é que Athelweard morreu en 854 e sucedeuno Eadmund, entón de catorce anos de idade. A lenda di que foi elixido por nobres e clérigos de Norfolk. Dise que foi coroado por San Humberto o 25 de decembro de 855 en *Burna* (posibelmente Bures St Mary, Suffolk), que era a capital do reino. Nada máis se sabe con fiabilidade: Abón de Fleury di que foi un rei modélico pola súa equidade e a xustiza dos seus actos e o exercicio da caridade cos necesitados, especialmente orfos e viúvas. Tamén din as fontes que se retirou durante un ano na torre de Hunstanton e aprendeu os salmos bíblicos.

A partir do 865, os daneses atacaron o reino; expulsados, invadiron Northumbria e Mercia, e volveron atacar Anglia en 869.

### Morte

No seu gran desexo pola oración, retirouse durante un ano á torre real de Hunstanton e aprendeu os Salmos de memoria, de maneira que posteriormente podía recitalos de maneira frecuente. En 870, con valentía rexeitou aos xefes daneses *Hinguar* (Ivar o Desosado) e *Hubba* (Ubbe Ragnarsson), quen invadiran os seus dominios. Estes personaxes, logo volveron cun nivel abafador de seguidores, co que meteron presión. Ante iso, e como cristián, Eadmund sentiu inclinado a rexeitar tales pretensións. No seu desexo de evitar un inútil masacre, puxo en desbandada ás súas tropas e retirouse a Framlingham. No camiño, caeu en mans dos invasores.

Téndoo encadeado, os seus captadores conducírono a Hinguar, cuxas impías demandas novamente foron rexeitadas por Eadmund, declarando que a súa relixión era máis importante para el que a súa propia vida. O seu martirio tivo lugar en 870 en Hoxne en Suffolk. Logo de ser atado, procederon a abrir desde a columna vertebral, cortando e abrindo as costelas de forma que parecían ás manchadas de sangue, e sacando os pulmóns cara a fóra, isto coñecíase como *Aguia de sangue*.

No medio desas torturas, Eadmund continuou clamando polo nome de Xesús, ata que os seus inimigos, xa desesperados, empezaron a lanzar frechas contra el. Esta crueldade continuouse practicando, ata que o seu corpo estaba completamente con buracos. Nesas condicións foi decapitado.

Segundo Abón, que di que o escoitou de san Dunstán, que falara con testemuñas do feito, Edmond non quería loitar contra os daneses, preferindo a postura de mártir: seguiría o exemplo de Cristo, que prohibiu a Pedro loitar contra os xudeus que viñan detelo. Foi feito preso no castelo de Framlingham e non quixo someterse ás condicións dos vencedores: a liberdade a cambio do reino. Torturado, ao non querer renunciar á fe, foi secuestrado e decapitado, e o reino pasou a mans danesas.

A data tradicional da súa morte é 870; no entanto, descubrimentos recentes dátano en 869. O lugar da batalla tamén é incerto: propuxéronse Hoxne, preto de Eye, en Suffolk, 20 millas ao leste de Thetford, Dernford (Cambridgeshire) e Bradfield St Clare, preto de Bury St Edmunds.

* Martirio do santo, nunha miniatura do s. XIIMartirio do santo, nunha miniatura do s. XII
* Díptico Wilton, 1395-99, con Ricardo II de Inglaterra e os seus patróns: á esquerda San Edmond rei (Londres, National Gallery)Díptico Wilton, 1395-99, con Ricardo II de Inglaterra e os seus patróns: á esquerda San Edmond rei (Londres, National Gallery)
* Ruínas da igrexa de Bury St Edmunds, onde se atopaba a tumba do reiRuínas da igrexa de Bury St Edmunds, onde se atopaba a tumba do rei
* Abbeygate, unha das construcións conservadas da Bury St EdmundsAbbeygate, unha das construcións conservadas da Bury St Edmunds
* Igrexa dedicada ao santo na Cidade de LondresIgrexa dedicada ao santo na Cidade de Londres

### Veneración

O corpo do rei foi enterrado en *Beadoriceworth*, actual Bury St Edmunds. O lugar converteuse en meta de peregrinación e fixo que se orixinase unha poboación ao redor. A fama do santo fíxose universal. A data da canonización é descoñecida, pero podería ser durante o reinado de Aethelstan (924–939). A súa popularidade foi grande: estandartes que se dicía que foran do rei eran levados polo exército inglés (na campaña de Irlanda, a Caerlaverock Castle (1300) ou en Agincourt) e moitas igrexas fóronlle dedicadas en Inglaterra.

Sobre a súa tumba erixiuse a abadía de Bury St Edmunds, unha das igrexas máis grandes do reino; pero foi destruída en 1539, durante a Reforma protestante. A súa festividade litúrxica celébrase o 20 de novembro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bale, Anthony, editor. St Edmund, King and Martyr: Changing Images of a Medieval Saint. (Woodbridge, 2009), ensaios sobre varios aspectos do culto de St Edmund, desde a Idade Media ata o século XVIII
* Cavill, Paul. *The Vikings*.
* Hervey, Francis. *Corolla Sancti Eadmundi.* Londres: J. Murray, 1907.
* Gransden, Antonia. Legends, traditions, and history in medieval England, 1992.
* Grant, Judith, editor. *A Passiun de Seint Edmund.* Londres: Anglo–Norman Text Society, 1978. ISBN 0-905474-04-X
* Holt Wilson, Tim and Whelan, Brian. *King Edmund Saint and Martyr - a casket of wonders.* Suffolk: Roseberry Crest, 2008. ISBN 978-0-9555048-1-5

### Ligazóns externas

* The history of the legend of Saint Edmund na páxina do concello de St Edmundsbury Borough.
* Medieval Sourcebook: Abbo of Fleury: The Martyrdom of St. Edmund, King of East Anglia, 870 (Fordham University). Parte do Internet Medieval Source Book.
* The Prime Minister's rejection letter (BBC Radio Suffolk).
* St Stephens Chapel Bures, the site of Saint Edmund's Coronation (Bures' community website)
* The legend of Edmund described in a copy of the South English Legendary from eleusinianm.
* Official website of Brian Whelan, painter of *The Martyrdom of St. Edmund* and illustrator in King Edmund, Saint and Martyr - a casket of wonders, by Holt Wilson.
* Official website of St Edmundsbury Cathedral, situated on part of the site of the abbey that was dedicated to St Edmund.

| * v
* c
* e
Reis de Anglia Oriental |
| --- |
| Orixes | 
* Wehha
* Wuffa
* Tyttla

 |
| século VII | 
* Raedwald
* Eni ?
* Earpwald
* Ricberht ?
* Sigeberht
* Ecgric
* Anna
* Æthelhere
* Æthelwald
* Ealdwulf

 |
| século VIII | 
* Ælfwald
* Beonna
* Æthelberht I
* Hun ?
* Æthelred I
* Æthelberht II
* Offa de Mercia
* Eadwald

 |
| século IX | 
* Cenwulf de Mercia
* Ceolwulf de Mercia
* Beornwulf de Mercia
* Æthelstan
* Æthelweard
* Eadmund o Mártir

 |
| Dominio danés | 
* Oswald
* Æthelred II
* Guthrum I
* Eohric
* Aethelwold de Wessex
* *Guthrum II*

 |