Heracles e a cerva de Cerinia (Museo Arqueolóxico de Palermo)
A **Cerva de Cerinia** era unha cerva  fantástica da mitoloxía grega, de pezuños de bronce e cornos de ouro, extremadamente veloz e incansable. Vivía en Énoe, na Argólida.

Captura da cerva de Cerinia
---------------------------

Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos , tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. 

O cuarto destes traballos  foi capturar viva a cerva de Cerinia e levala a Micenas ante Euristeo.

Esta cerva fora consagrada pola pléiade Taixete á deusa Artemisa. Conta a lenda que Zeus intentou violar a Taixete pero Artemisa salvouna converténdoa en cerva. Cando recobrou a súa forma natural, deulle á cerva uns cornos de ouro e dedicouna a Artemisa. Era, segundo )Calímaco, unha das cinco cervas, grandes coma bois, que a deusa encontrou pacendo no monte Liceo e intentara xunguir no seu carro, aínda que esta lograra escapar e refuxiarse, por orde de Hera, no monte Cerinia.

Era tan veloz que non a alcanzaban nin as frechas de Heracles; en todo caso, non podía ferila por estar consagrada a Artemisa , coa que Heracles non quería enfrontarse. Persigueuna durante todo un ano, ata que por fin a cerva cansou e parou para abeberar no río Ladón, e entón disparoulle unha frecha que lle atravesou as patas, entre o óso e o tendón, pero sen producir sangue .

Apolo (á dereita) e Heracles (á esquerda, pisando o corpo da cerva)
Unha vez inmobilizada, atouna e cargouna sobre os ombros para levala ata Micenas, pero no camiño de regreso atopouse con Artemisa e Apolo, que lle reclamaron a cerva e afeárono por cazar un animal a ela consagrado, o que constituía un sacrilexio. Heracles explicou que o fixera por orde de Euristeo, quen sería o culpable da infracción. Os deuses así o entenderon e deixárono seguir o seu camiño.

Existen outras versións que amplían a perseción ata o país dos Hiperbóreos ou incluso a Illa dos Benaventurados.

Iconografía
-----------

As representacións iconográficas recollen os dous momentos principais do mito: a caza da cerva en si, e o encontro do heroe con Artemisa. O momento da caza tivo moito máis éxito, xa desde o século VI a. C. e reaparece no Renacemento. O encontro con Artemisa tivo escasa repercusión aínda que deu lugar a un grupo colosal no templo de Apolo en Portonaccio (Veyes, Etruria), c. 500 a. C. do que só se conservan as figuras de Heracles e Apolo .

Notas
-----

1. ↑  Segundo Hixino, tratábase do "*cervo salvaxe de áureos cornos*". Esta confusión de sexo pode explicarse polo feito inaudito de que unha cerva, femia, posúa cornos.
2. ↑  Heracles era fillo de Zeus, e Hera, a esposa do mesmo deus, perseguía ás súas amantes e ós fillos bastardos que tivera.
3. ↑  A ordenación dos doce traballos non é sempre a mesma segundo o mitógrafo consultado. Para Grimal ou Hixino, este foi o cuarto traballo; para Pseudo-Apolodoro, foi o terceiro.
4. ↑  Facelo, mesmo tocala, podería considerarse un acto de impiedade.
5. ↑  Eurípides, que a describe como de tamaño xigantesco e da que di que asolaba as colleitas (algo do que non fai mención Pseudo-Apolodoro) termina o mito coa morte da cerva a mans de Heracles, que consagra os cornos de ouro do animal ó santuario de Artemisa en Énoe.
6. ↑  "Orixes da escultura relixiosa romana" (15.10.2016) (consultado o 22.01.2021) *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cerva de Cerinia*** |

### Bibliografía

* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017, 368.
* \* GRAVES, Robert: *Los mitos griegos*, Ed. Gredos, 1ª ed. 2019, 513-516.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HIXINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009, 30.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016, II, 5, 3 [a numeración segue a utilizada neste texto].

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466882
* Theoi: ElaphosKerynitis

 |