recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **museo de Jeu de Paume** (**Galerie nationale du Jeu de Paume**) é un lugar de exposición de arte contemporánea e fotografía , cunha superficie de 1.200 m², situado no Xardín das Tuileries no extremo occidental da Terraza dos Feuillants, na praza da Concorde, en París (Francia), Ier arrondissement (Distrito Iº).

Historia
--------

O edificio foi construído en 1861, durante o reinado de Napoleón III, para practicar partidas de pelota (*jeu de paume*).

A partir de 1909 foi destinado a ser un centro de arte, en relación co museo de l'Orangerie e o Louvre. Albergou coleccións de escolas estranxeiras, que ao dar comezo a segunda guerra mundial foron levadas ao Château de Chambord, o 1 de setembro de 1939.

Durante a segunda guerra mundial, as obras de artistas xudeus, confiscadas polos nazis, foron almacenadas aquí antes de seren levadas a Alemaña. Baixo a ocupación, Hermann Göring viaxou frecuentemente a París coa intención de comprobar o traballo de requisa realizada pola Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg, que desenvolveu até a liberación da cidade en 1944, e de escoller as obras para a súa colección particular. De feito, Göring chegou a seleccionar 594 pezas de arte para el mesmo, deixando o resto para o Museo do Führer en Linz. Porén, o meticuloso traballo de inventario das obras que pasaban polo Jeu de Paume levado a cabo pola resistente Rose Valland, que aparentemente se dedicaba á conservación, foi decisivo para a posterior recuperación das obras. Valland remitía informes secretos coa descrición das obras ao director dos Museos Nacionais, Jacques Jaujard (1895-1967), quen trala liberación organizou unha xigantesca busca da arte roubada polos nazis en todo o mundo

Desde 1947 ata 1986, data de inauguración do museo de Orsay, a galería de Jeu de Paume presentaba a obra dos pintores impresionistas. Desde 1986 esas obras están expostas no museo de Orsay. O Jeu de Paume foi reaberto en 1991, a iniciativa de Jack Lang, ministro de cultura naquela altura, converténdose na Galerie Nationale du Jeu de Paume, dedicado a exposicións de arte contemporánea e, especialmente, á fotografía e vídeo.

Notas
-----

1. ↑  Polack, Emmanuelle; Dagen, Philippe (2011). *Les carnets de Rose Valland : Le pillage des collections privées d'oeuvres d'art en France durant la Seconde Guerre Mondiale* (en francés). Fage Éditions. ISBN 978-2-8497-5237-1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Museo de Jeu de Paume*** |

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q656296
* WorldCat
* VIAF: 162577497
* BNF: 12219296k
* CiNii: DA09375501
* EBID: ID
* GEC: 0034498
* GND: 3012000-7
* ISNI: 0000000121591549
* LCCN: n92062378
* Structurae: 20013022
* SUDOC: 03086237X

 |
**Quinndy Akeju**, nada en Zaragoza en 2000, é unha enfermeira, bailarina e activista antirracista española, así como defensora dos dereitos das mulleres. É coordinadora de Afrocolectiva en Europa e membro da Comunidade Negra Africana e Afrodescendente no País Vasco.

Traxectoria
-----------

Quinndy Akeju naceu no ano 2000 en Zaragoza, de pais nixerianos. Dende moi nova quixo dedicarse á enfermaría. Durante a súa nenez foi vítima de violencia racista por mor da súa cor de pel e a súa orixe.

Comezou a interesarse polo activismo feminista á idade de 14 anos, despois de ler *El feminismo es para todo el mundo*, e posteriormente involucrouse tamén no activismo antirracista.

En xuño de 2022 escribiu un texto para a revista dixital *Pikara Magazine* na cal denunciaba o tratamento que daban os usuarios de redes sociais aos vídeos e novas de agresións racistas, e como a forma na que son tratados estes temas pode chegar a resultar deshumanizante para as persoas afectadas. Ese mesmo ano foi unha das fundadoras de Afrocolectiva, un medio de comunicación dixital enfocado no activismo antirracista, o afrofeminismo e o panafricanismo.

En xuño de 2023 participou como interventora e moderadora nun debate sobre as políticas migratorias da Unión Europea, nunha mesa redonda no eido da I Marcha pola Xustiza por Melilla.

En 2024, foi unha das participantes do programa especial *8M: Las mujeres facturan* de Playz, conducido por Henar Álvarez que se emitiu en conmemoración do Día da Muller.

Tamén é bailarina e coreógrafa de afrodance.
O **Peugeot 207** é un automóbil do segmento B producido pola marca francesa Peugeot desde o ano 2006. Do mesmo xeito que o Peugeot 206, o seu predecesor, é un tracción dianteira con motor dianteiro transversal.

Este automóbil ofrécese con carrocerías hatchback de tres e cinco portas, familiar de cinco portas ("207 SW") e convertible de dúas portas con teito de metal ("207 CC"). O "207 RC" con carrocería hatchback e o "207 CC" están homologados para catro prazas, e o resto dos modelos para cinco prazas.

Motorizacións
-------------

O 207 ofreceuse en cinco motorizaciones gasolina e tres Diésel. Os gasolina 1.6 litros THP e RC posúen turbocompresor e inxección directa, mentres que os outros tres son atmosféricos e incorporan inxección indirecta. Os tres Diésel teñen turbocompresor e inxección directa con alimentación por common rail; soamente o 1.6 litros de 110CV posúe turbocompresor de xeometría variable, e o 1.4 litros carece de intercooler.

#### Gasolina

* 1.4 8v, 75CV
* 1.4 16v, 90CV
* 1.6 16v VTi, 120CV
* 1.6 16v THP, 150CV
* 1.6 16v RC, 175CV

#### Diésel

* 1.4 HDI 8v, 70CV
* 1.6 HDI 16v, 90CV
* 1.6 HDI 16v, 110CV

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Peugeot 207*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q222775
* NKC: ph736990

 |
Bellaterra
**Bellaterra** é un barrio de Cerdanyola del Vallès, constituído en entidade municipal descentralizada, na comarca do Vallès Occidental, na provincia de Barcelona, en Cataluña (España).

Historia
--------

Iniciouse como unha urbanización en 1929 que o farmacéutico Bartoméu, parcelou en terreos do seu sogro e conseguiu que se fixese unha parada dos ferrocarrís cataláns, neses momentos operado pola compañía Ferrocarriles de Cataluña S.A. (F.C.C.S.A.), que entrou en servizo o 22 de xuño de 1930.

O martes 6 de xullo de 2010, foi un día histórico para Bellaterra, ao constituírse oficialmente en Entidade municipal descentralizada. A partir de devandita data, Bellaterra deixou de ser un barrio para converterse nunha vila. Ramon Andreu é o presidente da xunta xestora da actual **EMD** ata o mes de maio de 2011.

Poboación
---------

A súa poboación no ano 2009 era de 2724 habitantes. A densidade de poboación da zona e o seu trazado ofrecen a oportunidade de crear a terceira Vía Verde de Cataluña, a primeira na provincia de Barcelona.

Dentro do núcleo de poboación pódese encontrar o Parque do Pedregar de Bellaterra, un xardín - museo de 12000 m² con restaurante, grandes xardíns con fontes e saltos de auga e esculturas asinadas por artistas como Subirachs, Crespo Rivera, Vicente Larrea, Vasallo, Charles Collet ou Perceval, así como arcadas de mármore de Carrara e anfiteatro/auditorio ao aire libre para 150 persoas. Tamén no núcleo se encontra a parroquia da Santa Creu.

Entre Bellaterra e o núcleo de Serraperera, encóntrase o campus da Universitat Autònoma de Barcelona.

Universidade
------------

Campus universitario da UAB en Bellaterra.
En 1970 comézase a construción do campus da Universidade Autónoma de Barcelona (UAB) en Bellaterra. A Autónoma ten 12 facultades e 1 escola universitaria. Ademais, ten 9 escolas universitarias adscritas e 4 centros vinculados, que dependen doutras institucións.

Notas
-----

1. ↑  Historia da UAB Arquivado 18 de decembro de 2007 en Wayback Machine. *(en catalán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bellaterra*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web dos concellos e comarcas de Cataluña[*Ligazón morta*]
* Sitio web da EMD
* Sitio web oficial da Universidade Autónoma de Barcelona
* Sitio web do Pedregar de Bellaterra
* Facebook do Pedregar de Bellaterra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13953
* WorldCat
* VIAF: 239196033
* GEC: 0008780
* GeoNames: 6951088

 |
**Würth** é unha multinacional alemá fundada en 1945 co nome Adolf Würth GmbH & Co. KG, e sede en Künzelsau. Adícase á venda de accesorios, ferramentas, materiais para montaxe e fixación para industria e construción.

Würth está formada por 400 empresas que operan en 86 países.

Historia
--------

Würth foi fundada en 1945 por Adolf Würth (1909-1954), a empresa adicábase á venda de parafusos en Künzelsau, Alemaña. Despois da morte de Adolf Würth en 1954 foi o seu fillo, Reinhold Würth, á idade de 19 anos e a súa nai, Alma Würth son quen se fan cargo da empresa de venda de parafusos que nese momento era aínda unha empresa de dúas persoas.

Dende entón, a compañía converteuse en líder do grupo retallista coa participación principal de negocios na distribución de fixación, e materiais de montaxe e ferramentas con aproximadamente 120.000 produtos diferentes. Entre os seus máis de 3 millóns de clientes atópanse principalmente empresas do sector da construción, a madeira e a metalurxia, empresas de automoción, e os clientes industriais máis importantes.

O Grupo Würth está especializado na distribución a través de representantes de vendas, comerciais a comisión.

Despois de cinco anos de investigación, o grupo abriu o 27 de outubro de 2006 en Schwäbisch Hall, unha planta para a produción comercial dos novos tipos de células solares sen silicio, de cobre, indio e selenio (CIGS, acrónimo en inglés de *Copper indium gallium selenide*, CuInGaSe2).

Würth en España
---------------

Museo Würth en Agoncillo.
Würth ten a súa sede en España na localidade barcelonesa de Palau-solità i Plegamans que ocupa unha extensión de 25.000 m², incluíndo un centro loxístico. Würth ten outro centro loxístico na localidade rioxana de Agoncillo de 41.000 m² que inclúe oficinas e o Museo Würth La Rioja, onde se expón a Colección Würth de arte contemporánea.

Notas
-----

1. ↑  preliminary annual financial statement 2013 of the Würth Group

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Würth*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web de Würth
* Museo Würth La Rioja

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q679750
* WorldCat
* VIAF: 153448629
* GRID: grid.481788.a
* LCCN: n96086676
* NKC: ko2017943651
* SUDOC: 203886984

 |
O duque **Adolfo Frederico Alberte de Mecklemburgo** (en alemán: *Adolf Friedrich Albrecht Heinrich*), nado en Schwerin o 10 de outubro de 1873, e finado en Eutin o 5 de agosto de 1969, foi un explorador alemán en África, un político colonial, que foi elixido duque do Ducado Unido do Báltico, exercendo desde o 5 de novembro ao 28 de novembro de 1918.

Foi tamén o primeiro presidente do Comité Olímpico Nacional de Alemaña (desde 1949 a 1951).

Traxectoria
-----------

### Familia

Foi o terceiro fillo de Frederico Francisco II, gran duque de Mecklemburgo-Schwerin (1823-1883), e da súa terceira esposa, a princesa María de Schwarzburgo-Rudolstadt. Seu irmán máis novo foi o príncipe Henrique Vladimiro de Mecklemburgo-Schwerin, príncipe consorte da raíña Guillermina dos Países Baixos.

### Explorador en África

Desde 1907 até 1908, Adolfo Frederico encabezou unha expedición científica de investigación en África Central, a atravesou África de leste a oeste. En 1908 foi galardoado coa Medalla Eduard Vogel da Asociación de Xeografía de Leipzig. Os insectos recollidos nas súas expedicións, e da súa residencia en Togo (onde foi gobernador) encóntranse no Museo de Historia Natural de Berlín e no Museo Senckenberg de Frankfurt.

De 1910 a 1911 encabezou unha expedición ao lago Chad e os ríos setentrionais da conca do Congo até o Nilo, no actual Sudán. Adolfo Frederico e os seus compañeiros exploraron a daquela pouco coñecida rexión do bosque primario dos tributarios do Congo e a conca do lago Chad. Grupos individuais estenderon as súas exploracións ao río Bahr al Ghazal, cerca do alto Nilo, mentres outros viaxaron ao sur de Camerún e ás illas do golfo da Guinea. O *Vom Kongo zum Niger und Nil* ("Desde o Congo até o Níxer e o Nilo"), é un tratado en dous volumes baseado nas súas expedicións de 1910-1911; ten na actualidade unha excelente reputación polo seu detalle e imaxes.

Desde 1912 até 1914 Adolfo Frederico foi o último gobernador de Togolandia na África Occidental Alemá, e foi convidado durante a celebración oficial da independencia de Togo en 1960. Despois da primeira guerra mundial, serviu como vicepresidente da Sociedade Colonial Alemá para a África Suroccidental, entidade de carácter privado; seu irmán Xoán Alberte foi o presidente desde 1895 até 1920.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Adolfo Frederico de Mecklemburgo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Namibia
* Comité Olímpico Internacional

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60697
* WorldCat
* VIAF: 74660909
* BIBSYS: 90565514
* BNF: 170744072
* CiNii: DA05392316
* DeutscheBio: 119333252
* EBID: ID
* FAST: 135322
* GND: 119333252
* ISNI: 0000000109884330
* LCCN: n84095539
* Munzinger: 00000001848
* Munzinger: 01000051973
* NKC: xx0260453
* NTA: 073928089
* OBP: ID
* OL: OL2074085A
* SUDOC: 117735825
* WikiTree: VonMecklenburg-Schwerin-9

 |
**Aitzina**! ('Adiante!' en éuscaro) é unha organización política xuvenil encadrada na esquerda abertzale. Ten como ámbito de actuación Iparralde. O seu obxectivo é loitar por «unha Euskal Herria soberana e unha sociedade máis xusta e igualitaria».
Aitzina! naceu en Baiona (Lapurdi) en novembro de 2013, tras un proceso de confluencia da mocidade abertzale nos territorios vascos integrados no Estado francés: Lapurdi, Baixa Navarra e Zuberoa. Unha das súas principais reivindicacións é a oficialidade do éuscaro e a súa promoción e uso na vida pública.

Á presentación pública acudiu Filipe Bidart, líder histórico da esquerda abertzale en Francia, así como representantes de Ernai, a súa organización homóloga en Euskadi e Navarra.

Notas
-----

1. ↑  «Aitzina!», hacia la unión de los abertzales de izquierda, *Gara*, 3 de novembro de 2013.
2. ↑  Aitzina, la nueva organización juvenil de Iparralde, *EITB*, 2 de novembro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ernai
* Esquerda abertzale
Mapa xeopolítico onde se localiza Alert
**Alert** é o asentamento permanente máis setentrional da Terra, localizado no nordeste da Illa Ellesmere no Mar de Lincoln, Nunavut, Canadá. Segundo o censo de 2006 ten 5 habitantes permanentes

Características
---------------

Ademais de funcionarios e militares que residen só unha parte do ano. Posúe unha base militar canadense cunha estación meteorolóxica do Servizo de Meteoroloxía do Canadá. A estación ten unha estrada de 6 km de lonxitude até o aeroporto, e esta estrada, así como o aeroporto de Alert, tamén son a estrada e o aeroporto máis ao norte do mundo. O acceso ao sitio está moi regulado. A estación meteorolóxica tamén é lugar de investigacións do cambio climático e da contaminación no Ártico.

Clima
-----

Alert ten un clima polar, extremadamente frío e seco, e está cuberta de neve 11 meses ao ano. O mes máis quente, xullo, ten unha temperatura media de 3,3 °C e a media anual de precipitacións é de só 153,8 mm. A maioría das precipitacións son en forma de neve e prodúcense entre xullo e setembro. Alert ve moi pouca neve durante o resto do ano, non obstante son moi frecuentes as xeadas.

Notas
-----

1. ↑  Véxase en: Statistics Canada Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine..
2. ↑  Canadian Climate Normals 1971-2000[*Ligazón morta*].

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* The Canadian Encyclopedia: Alert, Nunavut Arquivado 05 de novembro de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q501744
* WorldCat
* VIAF: 143144396
* EBID: ID
* GeoNames: 6295922

 |
**Euskal Herritarrok** ("Cidadáns Vascos", en éuscaro) foi unha coalición independentista e de esquerdas vasca xurdida en 1998 como órgano electoral da esquerda abertzale. Euskal Herritarrok tivo unha vida efémera e a súa presentación a uns comicios electorais limitouse ás eleccións autonómicas de 1998 e ás municipais e forais de 1999. En ambas convocatorias superou a marca electoral que un partido defendendo esa ideoloxía nunca obtivera na comunidade autónoma vasca: 223.264 persoas lles deron o voto[]. Nas eleccións municipais estableceron unha coalición con outros partidos de esquerda extraparlamentar e superaron a marca anterior, aínda que cómpre ter en conta que Euskal Herritarrok se presentaba nun territorio maior en extensión, ao presentar listas aos municipios e ao Parlamento de Navarra.
Por discrepancias coa liña política seguida e a organización interna, produciuse a escisión de Aralar. O partido Batzarre, que preexistía á coalición e que non é independentista, participou da coalición electoral Euskal Herritarrok, coalición que abandonou trala ruptura da tregua de ETA, ao non haber condena algunha por parte de Euskal Herritarrok.

Máis adiante, diversas correntes da esquerda *abertzale* entraron nun proceso de discusión e refundación de onde xurdiu Batasuna, partido político que foi declarado ilegal en España no ano 2002, permanecendo legal en Francia.

O proxecto no que se apoiaba Euskal Herritarrok era o da creación dun Estado independente para as sete provincias vascas de Euskal Herria, catro das cales están baixo administración española e tres baixo administración francesa. Para isto a esquerda *abertzale* defende o dereito de autodeterminación. A aplicación do mesmo consistiría na celebración dun referendo sobre o status que debería ter o País Vasco nas sete provincias. A esquerda *abertzale* herda un ideario socialista. Se ben a forma en que ese socialismo sería definido é difícil, acuñaron o termo de "socialismo identitario" como unha forma de socialismo adaptado á situación do País Vasco. Respecto ao emprego da violencia, a esquerda *abertzale* entende que esta é produto dun conflito político, e polo tanto considera a condena como unha ferramenta fútil e avoga pola superación do conflito mediante o recoñecemento da territorialidade vasca e o exercicio do dereito de autodeterminación.

Véxase tamén
------------

* Askatasuna (partido)
* Herri Batasuna

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323280
* WorldCat
* VIAF: 264464035
* SUDOC: 145474887

 |
**Euskal Herrialdeetako Alderdi Komunista** (**EHAK**, *Partido Comunista das Terras Vascas* en galego) foi un partido político vasco ilegalizado o 18 de setembro de 2008 polo Tribunal Supremo, cuxo único ámbito de actuación era Euskadi, de ideoloxía marxista-leninista, nacionalista vasca e independentista. Defendían a ditadura do proletariado nos seus estatutos e nos seus primeiros mitins electorais proliferaban as bandeiras da Unión Soviética. Obtivo representación parlamentaria nas eleccións ao Parlamento Vasco do 17 de abril de 2005, prometendo asumir os principios da lista ilegalizada Aukera Guztiak a pesar das duras críticas do PP e outros sectores que a relacionaba co grupo armado Euskadi Ta Askatasuna (ETA) pola mesma razón.

EHAK foi inscrita como partido no rexistro do Ministerio do Interior sendo o seu titular Ángel Acebes a mediados de setembro de 2002, un mes despois da suspensión de actividades de Batasuna, da clausura das súas sedes e da entrada en vigor da actual Lei de Partidos. EHAK foi unha das correntes que converxeron no proceso "Batasuna" entre 2001 e 2002, que se desmembrou antes das votacións para a constitución de Batasuna como partido político, dado que antes era unha coalición electoral. EHAK, como Aralar, decidiu constituírse como forza política independente. Do conxunto de agrupacións políticas que debateron os relatorios do proceso *batasuna*, EHAK era o máis radical nos seus postulados marxistas-leninistas e o menos *abertzale*.

Durante a campaña electoral, tras o anuncio da ilegalización da candidatura Aukera Guztiak (AG) en cumprimento da Lei de Partidos, o PCTV ofreceu representar aos votantes de Batasuna e de AG na cámara. Isto, xunto coa promesa de EHAK de levar a cabo unicamente o labor parlamentario, renunciando a calquera actividade na rúa, ocasionou que o Partido Popular considere que este partido é unha ficción para que as candidaturas ilegalizadas puidesen concorrer con outra denominación ás eleccións, algo que o PCTV nega, utilizando entre outros argumentos o de que este partido existía desde antes da ilegalización de Batasuna. O PCTV-EHAK xurdiría a partir da corrente EHK, e nel participarían algúns dirixentes sindicais de LAB, sindicato ligado á denominada "esquerda abertzale".

Cartel electoral de EHAK-PCTV xunto a unha pintada comunista.
Finalmente, o PCTV-EHAK presentouse ás eleccións de 2005. Nekane Erauskin, cabeza de lista por Guipúscoa, foi a portavoz durante a campaña. Actualmente forman grupo 8 mulleres e 1 home. Nesas eleccións obtivo 150.188 votos (12,44%) e nove escanos, sendo expoñente xunto con Aralar, da recuperación electoral da esquerda *abertzale*, situándose a suma de ambas as formacións no 14,77% do total dos votos. O mantemento dos 7 escanos de Eusko Alkartasuna contribuíu a situar aos partidos de esquerda e *abertzales* en 17 de 75, cunha forza comparable á do Partido Socialista de Euskadi.

Ligazóns externas
-----------------

* Blog non oficial do PCTV-EHAK Arquivado 28 de xuño de 2007 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1169744
* WorldCat
* VIAF: 305878602
* GEC: 0280054

 |
A **Unión Regionalista Aragonesa** (URA) foi unha organización rexionalista aragonesa que se fundou o 4 de novembro de 1916 en Zaragoza. En 1917 organiza as súas mocidades na Juventud de la Unión Regionalista Aragonesa, que pouco despois cambia a súa denominación a Juventud Regionalista Aragonesa.

A URA era unha formación burguesa conservadora que pretendía converter a Aragón nunha mancomunidade a exemplo da Lliga Regionalista en Cataluña. Os seus dirixentes eran Juan Moneva y Puyol, Andrés Giménez Soler, Antonio de Gregorio Rocasolano e Manuel Marraco. A pesar de intentar expandirse fóra de Zaragoza nunca se formou ningún núcleo estable fóra da capital aragonesa.
En setembro de 1920 conseguiu a elección de tres concelleiros na cidade de Zaragoza, pero nos anos seguintes a formación diminuíu a súa actividade.
Apoiou o Diretorio Militar formado por Primo de Rivera que se formou en setembro de 1923 e mesmo chegou a publicar o 8 de decembro, con outras forzas aragonesistas, un Proxecto de bases para un Estatuto da rexión aragonesa dentro do Estado español.
Non se debe confundir coa **Unión Regionalista Aragonesa de Barcelona** ou Unión Aragonesista.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3331298
* GEA: 12530

 |
Metotrexato.
O **metotrexato** tamén coñecido polas siglas **MTX**, é un fármaco análogo ó ácido fólico usado no tratamento do cancro e de doenzas autoinmunes como a artrite reumatoide e a psoríase. Produce efectos antiinflamatorios potentes a partir da inhibición enzimática, a diminución de distintos elementos metabólicos e a acumulación de adenosina tanto intracelular como extracelular.

Farmacocinética
---------------

### Absorción

En adultos, a absorción oral de metotrexato parece ser dose dependente. A concentración plasmática máxima alcánzase tras unha ou dúas horas. A dose ≤ 200 mg/m², é xeralmente ben absorbida, cunha biodispoñibilidade de preto do 80%.
A absorción de doses maiores de 400 mg/m² é significativamente menor, posiblemente debido a un efecto de saturación.

### Distribución

O metotrexato compite cos folatos reducidos no transporte activo a través das membranas celulares mediante un sistema de transporte activo mediado por transportador. Con concentracións plasmáticas superiores a 100 micromolar, o mecanismo de transporte maioritario pasa a ser a difusión pasiva, mediante a cal se poden conseguir concentracións intracelulares efectivas. A súa unión a proteínas plasmáticas é de preto dun 50%.
O metotrexato non atravesa a barreira hematoencefálica en cantidades terapéuticas.

Notas
-----

1. ↑  Inoue, Katsuhisa; Yuiasa, Hiroaki (2014). "Molecular Basis for Pharmacokinetics and Pharmacodynamics of Methotrexate in Rheumatoid Arthritis Therapy". *Drug Metabolism and Pharmacokinetics* (en inglés) (The Japanese Society for the Study of Xenobiotics) **29** (1): 12–19. doi:10.2133/dmpk.DMPK-13-RV-119. Consultado o 9 de outubro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q422232
* EBID: ID
* GEC: 0123343
* GND: 4038985-6
* LCCN: sh85084418
* MAG: 2781059491

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: L01BA01
* CAS: 59-05-2
* ChEBI: 44185
* ChEMBL: CHEMBL34259
* ChemSpider: 112728
* DrugBank: 00563
* DTXSID: DTXSID4020822
* ECHA: 100.000.376
* IEDB: 230085
* IUPHAR: 4815
* KEGG: D00142
* MeSH: D008727
* MeSH: D03.633.100.733.631.192.500
* NDF-RT: N0000147916
* PubChem: 126941
* RxNorm: 6851
* UMLS: C0025677
* UNII: YL5FZ2Y5U1

 |
**Irene Fernández Núñez**, nada en Boborás o 14 de abril de 1956, é unha xornalista galega. Residiu na súa infancia en Bilbao, aínda vive e traballa en Madrid.

Traxectoria
-----------

Licenciada en xornalismo pola Universidade Complutense, comezou a súa actividade na Cadena SER. Máis tarde, traballou durante uns anos en *La Voz de Galicia*, sendo entre 1988 e 1989 Xefe de Prensa da Delegada do Goberno en Madrid, entón Ana Tutor.

Finalmente, tras varios medios de comunicación máis, probou sorte en Telemadrid, onde volveu de reporteira no programa *Madrid Directo*.

Premios
-------

O 1 de xullo de 1998 recibe de mans da Raíña de España o Premio Dona Sofía polas súas máis de 150 reportaxes de prisións españolas e o seu compaxinado traballo en *Madrid Directo*. Tamén recibiu o Premio Ponte Colgante de Narrativa, na modalidade de Contos.

No 2011 celébrase a 44ª edición dos premios a Enxebre Orde da Vieira, onde foi distinguida na modalidade de Comunicación, galardón que recibiron no seu día personaxes como Fernando Ónega, Luis Mariñas ou Borobó.

Notas
-----

1. ↑  "Vida social. Cumpleaños". *ABC*. 13 de abril de 1989. Consultado o 28 de febreiro de 2019.
2. 1 2  "Irene Fernández Núñez, vicepresidenta del Club de Periodistas Gallegos en Madrid". *Periodistas Gallegos* (en castelán). Consultado o 28 de febreiro 2019.
**Coalición SI por Salamanca** ou **Sumando ilusiones** (*Sumando ilusións* en galego) (Si) foi unha coalición política española creada por partidos salmantinos como Unión del Pueblo Salmantino, Democracia y Regeneración Política e Ciudadanos de Salamanca, alén doutras agrupacións independentes con respecto ás eleccións ás Cortes de Castela e León de 2011. Unidad Regionalista de Castilla y León foi convidada a incorporarse á Coalición, desbotando a formación rexionalista sumarse á Coalición nas Municipais e Autonómicas. Tivo comités en todas as bisbarras de Salamanca e en moitos das súas vilas e cidades.

Obxectivos
----------

A agrupación naceu co obxectivo de xuntar esforzos para poder obter representación tanto a nivel local coma rexional, debido a que a existencia dunha grande diversidade de partidos provocaba que en solitario non acadasen os votos necesarios para obter representación tanto na Deputación Provincial de Salamanca coma nas Cortes de Castela e León.

Resultados electorais
---------------------

Nas eleccións municipais de 2011, a formación obtivo un total de 4 alcaldías e 69 concelleiros, 16 menos ca as obtidas en 2007 pola Unión del Pueblo Salmantino, que era a principal forza desta coalición.

Asemade non logrou obter representación ningunha nas cortes de Castela e León. Foi disolta após as eleccións

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 10 de setembro de 2012 en Archive.is Martín, Raúl (26 de febreiro de 2011). "La coalición Sumando Ilusiones se presenta a las elecciones ante "la desilusión hacia los políticos que nos gobiernan"" [A coalición *Sumando Ilusiones* preséntase ás eleccións ante "a desilusión cara os políticos que nos gobernan"]. *Salamanca24horas.com'* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 10 de setembro de 2012. Consultado o 24 de novembro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Unión del Pueblo Salmantino
O **Museo do Bierzo** atópase situado en Ponferrada, na bisbarra do Bierzo, provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León.

Historia
--------

Encóntrase situado no pazo dos Condes de Toreno, construído entre 1565 e 1572, foi pazo consistorial na época de Filipe II, vivenda do corrixidor e posteriormente antigo cárcere de Ponferrada ata o Século XVIII.

A corporación municipal do Concello de Ponferrada aprobou a súa creación en 1966. En 1984 fíxose un proxecto de remodelación do pazo dos Condes de Toreno e houbo obras de remodelación ata 1996, cando se inaugurou.

Peza do Museo do Bierzo: lápida procedente do castro de Vilaboa no Bierzo.

Exposición permanente
---------------------

O museo, que conta con dúas plantas dedicadas á exposición permanente, divídese en:

Planta Baixa: Dedicada á prehistoria e aos asentamentos primitivos. Contén unha colección permanente de pezas do Paleolítico e do medievo, moitas delas orixinais e outras reproducións, e diversas salas dedicadas ao estudo do castelo de Ponferrada, cultura castrense no Bierzo, As Médulas, o Lago de Carucedo e a vida monacal no Val do Oza.

Planta Superior: Dedicada ao proceso da civilización máis actual e a forma de vida dos habitantes bercianos a partir do século XV, cunha colección numismática con pezas que van dende a Idade Media ata o século XX. e salas dedicadas á artesanía, mobiliario palaciano, cartografía, libros e unha colección de armas.

Exposicións temporais
---------------------

O museo ten unha cripta subterránea, que contén unha sala para exposicións temporais. Este espazo albergou múltiples exposicións de fotógrafos do Bierzo

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Museo do Bierzo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ponferrada Turismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17187006
* WorldCat
* VIAF: 150584302
* BNE: XX190326
* GND: 10100722-X
* ISNI: 0000000121843646
* LCCN: n99047607
* SUDOC: 168212293

 |
Manifestación leonesista pola Autonomía da Rexión Leonesa no 2006.
**Colectivo Ciudadanos del Reino de León** (**CCRL**) (*"Colleutivu Ciudadanos del Reinu de Llión*", oficialmente e en leonés, mentres que en galego é *Colectivo Cidadáns do Reino de León*) é unha asociación de carácter leonesista que aspira a conseguir a creación dunha comunidade autónoma do País Leonés formada polas provincias de Salamanca, Zamora e León, marco territorial correspondente coa rexión do Reino de León na división territorial de España en 1833.

Historia
--------

Foi fundado en 2005 cando comezou a debaterse a posibilidade de reformar o Estatuto de autonomía de Castela e León, sacando entón catro manifestacións, a primeira o 3 de xuño de 2006, en favor da autonomía do País Leonés, concentrando a máis numerosa delas en torno a 20.000 asistentes o 22 de abril de 2007.

Recentemente pasou a impulsar a Plataforma polo Futuro da Rexión Leonesa, que realizou unha manifestación na cidade de Salamanca o 11 de maio de 2013, saíndo ás rúas da capital charra máis de 1.000 persoas reclamando "futuro para a Rexión Leonesa".

Funcionamento
-------------

O seu funcionamento estrutúrase en grupos provinciais, esistindo os de Salamanca, Zamora e León, así como un grupo en Madrid formado por cidadáns destas provincias emigrados alí.

Notas
-----

1. ↑  "El desmantelamiento del hospital de Béjar muy presente en la manifestación por el Futuro de la Región Leonesa". Arquivado dende o orixinal o 10 de xuño de 2015. Consultado o 14 de novembro de 2013.
A **Copa dos Pireneos** (en francés: *Coupe des Pyrénées*) foi unha competición internacional organizada pola Federación Francesa de Fútbol entre 1910 e 1914, na que participaban os clubs profesionais das rexións limítrofes cos Pireneos: Cataluña, País Vasco, Languedoc, Mediodía-Pireneos e Aquitania.

Foi unha das primeiras competicións a nivel internacional que houbo en Europa. A fase final disputábase cada ano nunha sede diferente. O gran dominador da Copa dos Pireneos foi o FC Barcelona, que gañou as catro primeiras edicións. A quinta edición venceuna o FC Espanya, tamén da cidade de Barcelona. A competición deixou de celebrarse logo da quinta edición, en 1914, a causa do estalido da primeira guerra mundial.

Historial de finais
-------------------

| Ano | Sede | Campión | Subcampión | Resultado |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1910 | Sète | Bandeira de España **FC Barcelona** | Bandeira de España Real Sociedad | 2-1 |
| 1911 | Tolosa | Bandeira de España **FC Barcelona** | Francia Gars de Bordeos | 4-0 |
| 1912 | Tolosa | Bandeira de España **FC Barcelona** | Francia Stades Bordelais Univ. Club | 5-3 |
| 1913 | Barcelona | Bandeira de España **FC Barcelona** | Francia Comète Simot | 7-2 |
| 1914 | Barcelona | Bandeira de España **FC Espanya** | Bandeira de España FC Barcelona | 5-2 |
|

Palmarés
--------

| Equipo | Títulos |
| --- | --- |
| Bandeira de España **FC Barcelona** | **4** |
| Bandeira de España **FC Espanya** | **1** |
|

Notas
-----

1. ↑  Carles Lozano Ferrer (19 de xuño de 2001). rsssf.com, ed. "Copa dos Pireneos" (en inglés). Consultado o 15 de agosto de 2011.
**Conceyu Xoven** ("Concello Novo" en galego) foi unha organización xuvenil política de ideoloxía leonesista, activa entre 1993 e 2013. Estivo vencellada cos partidos rexionalistas Unión del Pueblo Leonés (UPL) en León e Zamora (ata 2010) e coa Unión del Pueblo Salmantino (UPS) en Salamanca.

Historia e características
--------------------------

Conceyu Xoven promovía a unidade territorial e política de tódolos territorios de cultura leonesa (o denominado *País Llïonés*), o autogoberno e a oficialidade da lingua leonesa neles.

Conceyu Xoven chegou a ter 1.500 membros e 20 comités ao longo da xeografía do País Leonés e obtivo a maioría de representantes estudantís na Xunta de Goberno da Universidade de León en 2002. Membros deste movemento teñen participado en varias eleccións nas provincias de León e Zamora dentro das listas do partido rexionalista UPL e na de Salamanca dentro das listas da UPS.

A bandeira do movemento é un campo vermello cun círculo dourado e un símbolo leonés tamén de ouro dentro del.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de Conceyu Xoven (**leonés**)
**Camilo Davila Davila**, nado en 1886 e finado na Pobra do Caramiñal o 26 de decembro de 1982, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Bueu en novembro de 1925. Presentou a súa renuncia xunto con toda a corporación municipal en febreiro de 1930. Volveu ser nomeado concelleiro e elixido primeiro tenente alcalde na corporación presidida por Perfecto García Nogueira en xaneiro de 1931. Na República foi elixido presidente da Unión Regional de Derechas de Bueu en xullo de 1932. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e despois duns días nos que se fixo cargo da alcaldía o subdelegado de Mariña de Bueu Gonzalo Torrente Piñón, foi nomeado alcalde de Bueu a principios de agosto. Sostivo enfrontamentos pola intensidade represora con José María Massó García. Permaneceu no cargo até 1937. Finou na Pobra do Caramiñal aos 96 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Prieto García** |  **Alcalde de Bueu** 1925 - 1930 | Sucesor:**Francisco Domínguez Cabanillas** |
| Predecesor:**José Gómez de la Cueva** |  **Alcalde de Bueu** 1936 - 1937 | Sucesor:**Perfecto García Lemos** |

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con Constantina Agulla Barros en 1932, e foi pai de Camilo, Manuela, Enrique, José, Teresa e Santiago Davila Agulla.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 27-12-1982, p. 39.
2. ↑  *El Progreso*, 28-11-1925, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego,* 29-1-1931, p. 9.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 27-7-1932, p. 4.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-8-1936, p. 7.
6. ↑  Falanxistas de Bueu.
7. ↑  *Vida Gallega*, 10-4-1932, p. 42.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Impuesto como alcalde dos veces...
* Algunas curiosidades de los alcaldes de Bueu
* Bueu, sombríos anos 30
O **Partido Socialista de Navarra (PSN-PSOE)** (en éuscaro *Nafarroako Alderdi Sozialista*) é a federación do Partido Socialista Obreiro Español na Comunidade Foral de Navarra.
Constituíse en xuño de 1982, cando a Agrupación Socialista de Navarra do PSOE, integrada até aquelas no Partido Socialista de Euskadi (PSE), se segregou deste para formar a súa propia federación.

Gobernou Navarra en tres ocasións, ostentando en dúas delas a presidencia: 1984-1991 (con Gabriel Urralburu como presidente e en solitario), e en 1995-1996 (con Javier Otano como presidente, e en coalición con CDN e EA). De 2011 a 2012 gobernou en coalición con UPN (con Yolanda Barcina como presidenta e Roberto Jiménez como vicepresidente do goberno).

O 15 de xuño de 2012, a presidenta do Goberno de Navarra, Yolanda Barcina, destituíu o vicepresidente e secretario xeral do PSN, Roberto Jiménez, acusándoo de "comportamento desleal" por ter denunciado un déficit nas contas públicas da comunidade foral. Este feito provocou o abandono do PSN do goberno e o seu paso á oposición.

Líderes
-------

Desde a súa fundación en 1982, o PSN tivo como secretarios xerais a:

* Gabriel Urralburu (1982-1994)
* Javier Otano (1994-1996)
* Juan José Lizarbe (1997-2004)
* Carlos Chivite (2004-2008)
* Roberto Jiménez (2008-)

Organización xuvenil
--------------------

A organización xuvenil afín ao PSN-PSOE é Juventudes Socialistas de Navarra ("*Nafarroako Gazte Sozialistak*" en éuscaro e cooficialmente), e está integrada nas Xuventudes Socialistas de España.

Notas
-----

1. ↑  Barcina destituye a Jiménez y el PSN abandona el Gobierno Foral Arquivado 20 de agosto de 2014 en Wayback Machine. *EiTB*, 15 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Página oficial do PSN-PSOE
* Página Oficial das Juventudes Socialistas de Navarra-Nafarroako Gazte Sozialistak
**Sancha de Lara** é un personaxe lendario da cidade de Málaga.

Traxectoria
-----------

Segundo a tradición, **Sancha de Lara** viviu no século XVII na praza do Bispo, fronte á Catedral de Málaga. Tiña esta un sobriño predilecto chamado Alonso Torres Sandoval, quen era requirido en calquera festa de certa importancia na cidade pola súa beleza e nivel social, tendo por iso a todas as raparigas tras de si, e entre elas, a mesma filla do alcalde, Pedro Olaverría, a quen Álvaro ignoraba, cousa pola cal e como se prevía na cidade, daría lugar a un choque entre ambos. Efectivamente así ocorreu durante unha función teatral na que ao chegar o primeiro edil, e como era de costume na época, todo o público púñase en pé en sinal de respecto pero Álvaro quedou sentado, o cal causou a cólera do alcalde quen manipulado pola súa esposa, mandou prendelo, sendo máis tarde executado con garrote vil.

Tal inxustiza levou a dona Sancha de Lara a viaxar até Madrid a pesar de ter que endebedarse, e botouse aos pés do mesmo rei, Filipe IV, solicitando que se castigase aos verdugos do seu sobriño. E así se fixo; recorreuse a un enviado real quen fixo xustiza aforcando na praza maior de Málaga a alcalde, xuíces e verdugo, até un total de sete persoas. Tras iso dona Sancha mandou esculpir unha placa de pedra con sete cabezas, representando ós sete axustizados, que colocou na fachada da súa vivenda.

Desta lenda hoxe en día só se conserva unha das antigas rúas da cidade, remodelada con posterioridade, onde até 1860, existiu a vivenda de dita señora, que foi demolida por ameaza de ruína.

As actas do Cabido daquel tempo non din nada respecto diso, tan só que o corrixidor don Álvaro de Lúa e Mendoza, administrou xustiza con castigos exemplares.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vázquez Otero, D. (1987): *Tradiciones malagueñas*. Arguval, Málaga.
* Gallego, M. e Lancha, F. (1996): *Málaga en la leyenda*. Arguval, Málaga.

### Ligazóns externas

* Sancha de Lara, artigo en Malagapedia, baixo licenza CC BY-SA.
**Ramón Perejón Pardo**, nado cara a 1889, foi un enxeñeiro industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Perejón Ron e Concepción Pardo Sanmartiño donos do pazo de Mondriz. Fixo a carreira de enxeñería industrial. Na Segunda República foi elixido alcalde de Castro de Rei. Foi nomeado para a Xefatura de Industria de Ourense en decembro de 1935. Foi enxeñeiro xefe de Industria de Lugo até 1956 en que foi nomeado para o Consello Superior de Industria en Madrid. Foi nomeado enxeñeiro xefe de primeira clase do Corpo de Enxeñeieros Industriais en 1958. Xubilouse en 1962.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Castro de Rei** 1931 - 1936 | Sucesor:**Serafín Carballo Aguiar** |

Vida persoal
------------

Irmán de Joaquín Perejón Pardo. Casou con Pilar Bermejo Puente.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-12-1935, p. 3.
2. ↑  *El Progreso*, 9-2-1956, p. 2.
3. ↑  *El Progreso*, 23-4-1958, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Linajes en Castro de Rei (VII)
O **Partido Comunista del Pueblo Castellano** (PCPC) foi a organización territorial do Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE) na comunidade autónoma de Castela e León, con presenza nas cidades de Salamanca, Valladolid e Segovia, principalmente, aínda que tamén contaba cunha célula en Guardo, na provincia de Palencia. Eran de tendencia marxista-leninista e estaban a favor do dereito de autodeterminación dos pobos.
Durante un breve período formou parte da coalición Izquierda Castellana, asumindo un ideario de carácter máis soberanista sobre o territorio histórico de Castela.

En 2011, debido ás disputas entre o PCPC e a dirección central do PCPE, unha boa parte dos militantes casteláns abandonaron o proxecto do PCPE e crearon en Segovia unha nova organización: Comunistas de Castilla, cunha orientación máis enfocada ao castelanismo.

Notas
-----

1. ↑  "Programa político de Esquerda Castellana". Arquivado dende o orixinal o 08 de outubro de 2011. Consultado o 17 de outubro de 2013.
2. ↑  Declaración constituínte de Comunistas de Castilla

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Comunistas de Castilla
* Partido Comunista de los Pueblos de España
**Mead** é o cráter de impacto máis grande do planeta Venus, e fica exactamente nas coordenadas 12,5° N 57,2° E. Ten máis de 270 km de diámetro e posúe dous aneis concéntricos cara ao bordo do cráter. O seu chan semella ter unha morfoloxía moi semellante ás chairas que rodean o cráter.

Mead está clasificado coma un cráter de múltiples aneis, e considerase que a escarpa máis interior é o bordo da cavidade orixinal do cráter. Non se observa ningún anel central ou pico central en Mead. A presenza de moitos grumos, brillantes ó radar que cruzan o chan escuro ó radar do cráter e os terreos adxacentes ás cristas dos bordos do cráter, suxiren a probabilidade de que o chan sexa único bloque que é concéntrico á cavidade orixinal do cráter pero que se estende moito máis aló dos límites das cristas do bordo do cráter. O chan plano e que vai sendo máis brillante cara ó interior é interpretado como o resultado dun proceso de recheo da cavidade orixinal do cráter por parte de rochas fundidas debido ó calor do impacto inicial ou polo recheo de lavas de orixe volcánica. Cara ó sueste dos bordos do cráter, o material expulsado polo impacto parece ser que foi detido pola presenza de cadeas montañosas preexistentes, impedindo así un proceso normal de depositación deste material.

Recibiu o seu nome en honra a antropóloga americana Margaret Mead.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  USGS Astrogeology (ed.). "Planetary Names: Crater, craters: Mead on Venus". *Gazetteer of Planetary Nomenclature*. Consultado o 13-12-2011.
2. ↑  JPL/NASA (ed.). "PIA00148: Venus - Mead Crater". *Photojournal*. Consultado o 13-12-2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cráter de impacto
* Barton
* Isabella
* Dickinson

### Ligazóns externas

* Imaxe do cráter Mead Arquivado 17 de xaneiro de 2006 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1114962
* GPN: 3787

 |
O **Partido Regionalista Castellano** (PREC) (*Partido Rexionalista Castelán* en galego) foi un partido castelanista fundado no ano 1989 na cidade de Burgos. Os seus fundadores foron o escritor Juan Carlos García Hoyuelos, José María Rupérez e Lesmes Peña, quen fundaría o actual partido político de Ciudadanos de Burgos por Castilla la Vieja (CIBU) no ano 2006, do cal é o seu presidente.
O partido baseaba a súa ideoloxía nas teses do escritor segoviano Anselmo Carretero de xeito parcial, asemade no pensamento e obras de José María Cordón e a agrupación Junta PRO Burgos Cabeza de Castilla. O PREC xurdiu coma consecuencia do descontento de moitos burgaleses, que vían na cidade de Valladolid un serio competidor para Burgos pola capitalidade de Castela e León, sobre todo despois de perderen a condición de capital en favor de Valladolid. Este partido defendía a creación dunha Comunidade Autónoma Castelá formada polas provincias, que constituían a rexión histórica de Castela a Vella, excluíndo as provincias de Valladolid e Palencia.

O partido participou nas eleccións municipais na cidade de Burgos e nas elecciónns autónómicas de Castela e León en 1991, conseguindo poucos votos. Caracterizouse, entre outras cousas, pola defensa da rexión histórica de Castela a Vella e polo seu apoio á causa leonesista, considerando Valladolid e Palencia coma leonesas.

Debido ás diferenzas entre os seus membros polos aspectos ideolóxicos e territoriais, varios deles en 1989 -entre eles incluíase o escritor García Hoyuelos, nacionalista de esquerdas e partidario de incluír Valladolid e Palencia en Castela- abandonaron o partido e crearon outro novo chamado Unión Castellanista, o cal debilitou bastante ao PREC. Hoxe en día este partido non ten actividade.