recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Antonio Sueiro Cadavid**, nado en Lourido (Cerdedo-Cotobade) en 1892 e finado o 19 de agosto de 1972, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Presidiu a Sociedade de Agricultores e Obreiros de Lourido. Casou en Limeres e en 1918 fundou e presidiu a Sociedade de Recreo e Instrución de Limeres. Na sede da Sociedade de Recreo e Instrución instalouse a escola pública de Limeres en 1925. En 1919 emigrou aos Estados Unidos e en xullo de 1923 colaborou na fundación da Unión Española de California. Retornou en 1929. Militou no Partido Republicano Radical Socialista. En xuño de 1931 foi elixido alcalde do Concello de Cerdedo e permaneceu no cargo até decembro de 1932. Á fronte do Concello mandou construír a ponte de Arén (sobre o río do Castro), a ponte dos Portamuíños (sobre o río do Seixo) e a ponte sobre o río das Cervas, entre Lourido e Limeres. Volveu ser elixido alcalde nas eleccións municipais do 23 de abril de 1933. En outubro de 1933 abandonou o Partido Radical Socialista (PRRS) e integrouse no Partido Republicano Radical Socialista Independiente (PRRSI). Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi cesado e detido o 11 de outubro, acusado de publicar o día oito de outubro un bando declarando o estado de guerra no concello. Foi posto en liberdade o 14 de decembro de 1934 canda Carlos González Estévez, Sabino Bugallo Valiñas, Camilo Sueiro Bouzas, Francisco Varela Garrido, José Torres Paz e Alfredo Iglesias Álvarez. Coa vitoria da Fronte Popular, foi reposto como alcalde en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado na Estrada con Francisco Cerdeira Gil, acusados de falsidade, pero foron absoltos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Cerdedo** 1931-1932 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Cerdedo** 1933-1934 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Cerdedo** 1936 | Sucesor:**Luciano García Ventín** |

Vida persoal
------------

Casou con Josefa Bouzas Cortizo en 1924, e foi pai de Camilo Sueiro Bouzas.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 15-2-1918, p. 3.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 12-6-1931, p. 9.
3. ↑  *El País*, 15-12-1934, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-12-1934, p. 14.
5. ↑  *El Progreso*, 15-10-1936, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2006). *A II República e a represión franquista no concello de Cerdedo* (PDF). Cerdedo: Asociación Verbo Xido. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24/12/2018. Consultado o 27/12/2019.
* Solla, Calros (2016). *Así aprenderán a non ter ideas. Agrarismo, caciquismo e República en Cerdedo*. Morgante.

### Ligazóns externas

* Antonio Sueiro Cadavide, o mellor alcalde de Cerdedo
Conidios no extremo dun conidióforo en *Phialophora verrucosa*.
En botánica denomínase **conidióspora** á espora de certos fungos formada por constrición do extremo dunha hifa especial, chamada conidióforo, formando así unha cadea de conidios que, chegando o momento, son liberados polo extremo da hifa.

Etimoloxía
----------

O termo está formado pola unión das voces *conidio* e *[e]spora*.

Formación e tipos
-----------------

As conidiósporas fórmanse en estruturas aéreas especializadas e complexas denominadas conidióforos. As conidiósporas son uninucleadas e todas as esporas que proveñen dunha mesma colonia (homocarióticas) comparten a mesma información xenética. Dependiendo do tipo de micelio no que se xeren as esporas, estas poden seren haploides (n) ou diploides (2n). As colonias xeradas a partir de conidios haploides manifiestan o fenotipo causado polas mutacións recesivas viábeis. Os conidios diploides permiten manter mutacións de perda de función en xenes esenciais ou identificar mutacións dominantes ou relacions de epistase entre diferentes *loci*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Conidio
* Conidióforo
* Espora

Notas
-----

1. 1 2  conidióspora no *BioDic - Diccionario de Biología* *(en castelán)*.
2. ↑  Markina-Iñarrairaegui, Ane (2011): Rutas de transporte núcleo-citoplásmicas en *Aspergillus nidulans*. CSIC. Centro de Investigaciones Biológicas Margarita Salas (CIB). Universidad Complutense de Madrid.
**Henri Louis Marie van Schaik**, nado en Delft o 24 de xullo de 1899 e finado en Cavendish ( Estados Unidos ) o 19 de agosto de 1991, foi un xinete, instrutor de equitación e militar neerlandés.

Traxectoria
-----------

Era primo do ministro Josef van Schaik. Estudou dereito e filosofía na Universidade de Leiden e en París e Viena. En 1930 logrou o doutoramento en filosofía do dereito en Leiden. Van Schaik era tenente ne reserva da cabalería. O 5 de agosto de 1935 casou con W.D. Mattison, filla dun avogado norteamericano. 
Van Schaik participou na competición de salto coa selección neerlandesa nos Xogos Olímpicos de 1936 e xunto con Jan de Bruine e Johan Greter gañou a medalla de prata co seu cabalo *Santa Bell*, ademais ndividualmente acabou no vixésimo terceiro posto.

Ao comezo da segunda guerra mundial exerceu como capitán asistente no 5º rexemento de húsares. Foi membro da fascista Fronte Nacional, e dende febreiro de 1941 o seu líder en Zuid-Holland  ata a prohibición dos partidos, agás o nazi NSB, polas autoridades alemás de ocupación en decembro de 1941. En 1953 emigrou coa súa familia aos Estados Unidos e estableceu en Vermont unha academia de equitación. Publicou en 1986 o libro *Misconceptions and Simple Truths in Dressage*.

Notas
-----

1. ↑  *Leewarder Courant*, 6 de agosto de 1935
2. ↑  *Nederlandsch dagblad : orgaan van het Nationaal Front**, 31 de xaneiro de 1941*
3. ↑  "Cavendish Women You Should Know: Mary Mattison van Schaik" Cavendih Historical Society News, 28 de marzo de 2018
4. ↑  Mary Mattison van Schaik "Highlights of the Season in Vermont" .*The Daffodil Journal*, setembro de 1974
5. ↑  "Dr. Henri Louis Mari Van Schaik: To the Threshold of your Own Mind". *Equine Journal*, agosto de 2009

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q484895
* Sports Reference: henri-van-schaik-1

 |
O **pangaleguismo** é o pensamento a prol da unión dos galegos con independencia da súa residencia ou non en Galiza. A palabra foi acuñada en 1918 no contexto das Irmandades da Fala por Antón Villar Ponte e o concepto veu sendo empregado por diversos intelectuais galegos desde entón. Fai referencia á cuestión da dualidade da identidade galega (Galiza + diáspora galega) e ten de ver con outras como a galaicidade (termo acuñado por Valentín Paz-Andrade) ou galeguidade (no senso que lle daba Ramón Otero Pedrayo), a galusofonía a Galiza Mundial e na acepción de Antón Villar Ponte refírese á consolidación nacional e mais á expansión internacional da identidade galega: *pangaleguismo quer dicir defensa das formas e valores da conciencia cívico-cultural galega dentro e fóra dos lindeiros da Galiza territorial*.

Tamén existe unha acepción cunha connotación máis limitada pola que o Pangaleguismo que consiste en incorporar Portugal no deseño político futuro do nacionalismo galego.

Notas
-----

1. ↑  Pangaleguismo. Co Pobo galego arredor do mundo, arredor de si. reNova Galiza, 2: A Galiza global: as galegas e os galegos no mundo(I). Camilo F. Valdehorras. Barcelona, 2006

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Foro Cívico de Barcelona [*Ligazón morta*]
* Nación Mundial Galega [*Ligazón morta*]
**Caminando Juntos** (**CJ**) é un partido político español fundado pola antiga deputada de Vox Macarena Olona.

Historia
--------

O partido fundouno Macarena Olona, antiga membro do partido ultradereitista Vox. Olona foi elixida deputada no Congreso español nas eleccións xerais de España de abril de 2019 , e deputada do Parlamento de Andalucía en 2022, eleccións na que foi candidata á Presidencia da Xunta de Andalucía. 

Días após da investidura do Parlamento Andaluz, Olona anunciou o seu abandono da política, alegando "razóns de saúde". Tamén alegou que era parte dunha disputa interna en Vox e, sendo que a súa relación co liderado do partido empeorara, o cal provocou a súa saída. Anunciaría o seu novo proxecto político 11 meses máis tarde para concorrer ás Eleccións do 23 de xullo de 2023.

O partido rexistrouse legalmente o 31 de maio de 2023 ante Ministerio de Interior español. A dirixente do partido, Macarena Olona confirmou o 1 de xuño de 2023 que o seu proxecto Caminando Juntos concorrerá nas Eleccións Xerais de 2023 e que ela, como candidata, encabezaría a lista para a provincia de Granada.

Notas
-----

1. 1 2  "Olona presenta 'Caminando juntos' como "movimiento transversal": "Mi partido no está en el que te vote Txapote, está en el que España flote"". *cadena SER* (en castelán).
2. ↑  "Olona confirma que irá al 23J con su nuevo partido Caminando Juntos: "No estaré en el 'que te vote Txapote"". *ElHuffPost* (en castelán).
3. ↑  "El nuevo partido de Macarena Olona: todo lo que se sabe de Caminando Juntos ideología y circunscripciones". *abc* (en castelán).
4. ↑  "Macarena Olona registra su partido político "Caminando Juntos" a dos meses de las elecciones generales". *www.europapress.es*.
Taras Bulba, pintura de Mihály Zichy
***Taras Bulba*** *(Тара́с Бу́льба)* é unha novela histórica de Nikolai Gogol publicada en 1843. Unha primeira versión apareceu en xaneiro de 1835 como parte da colección de relatos *Mirgorod*.

A historia que se desenvolve nas estepas ucraínas, é a dun cosaco de Zaporozhia Taras Bulba e seus dous fillos, Andrei e Ostap. Os tres homes saen de Ucraína para o territorio controlado polos polacos, contra a que os cosacos foran á guerra.

Argumento
---------

Taras Bulba é un cosaco ucraíno, robusto, e belicoso. Seus dous fillos, Andrei e Ostap, voltan a Kíiv logo de rematar os seus estudos, e os tres marchan para o sich, o campamento militar cosaco. Un rumor que se difunde no campo abonda para ir á guerra contra os polacos, en nome da defensa da fe ortodoxa.

A feroz campaña está marcada polo paso ao inimigo de Andrei, para unirse á súa namorada, a filla do gobernador polaco. Para salvar a rapaza, Andrei vai ter que levar comida á vila de Dubno, sitiada polos cosacos. Durante a batalla, Taras, descobre o seu fillo baixo o uniforme polaco. Taras, humillado, mátao cunha bala no torso. Tras a chegada de reforzos polacos, a derrota das tropas cosacas é inevitable, e os polacos capturan e executan publicamente a Ostap, canda outros dos seus compañeiros, baixo os ollos de seu pai, que vai volver con outros cosacos para vingarse. Pero vai ser unha nova derrota, e capturan a Taras Bulba ao que queiman vivo mentres soña coa vitoria final da fe ortodoxa.

Notas
-----

1. ↑  Taras Bulba en *Encyclopaedia Britannica*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1250822
* WorldCat
* VIAF: 182474217
* EBID: ID
* GND: 4565664-2
* LCCN: no98001657
* NKC: aun2010576706

 |
**Helvy Tiana Rosa**, nada en Medan o 2 de abril de 1970, é unha dramaturga e escritora indonesia. É profesora de literatura na Universidade do Estado de Jacarta. En 1997 fundou o Fórum Lingkar Pena para escritores xoves. Foi incluída nunha lista das 500 persoas musulmás máis influentes. A través dos seus textos procura difundir a idea dun estado islámico.

Traxectoria
-----------

Helvy Tiana Rosa viviu desde nova en Iacarta, onde naceu a súa irmá, a tamén escritora Asma Nadia. Estudou literatura árabe na Universidade de Indonesia, e nesa época empezou a escribir obras de teatro. En 1995 casou con Widanardi Satryatomo.

A través da súa obra Helvy Tiana Rosa explora os temas de conflitos, relixión e os efectos da violencia (en especial contra as mulleres) e migracións na sociedade. Escribiu relatos sobre violacións, asasinatos, mutilación e destrución a mans dos militares indonesios, particularmente os Kopassus.

O seu conto "Jaring-jaring Merah" (As redes vermellas") foi escollido como un dos máis importantes da década de 1990 pola revista *Horison*. As súas obras foron traducidas ao inglés, alemán, árabe, sueco, xaponés e francés.

Editou a revista islámica para adolescentes *Annida*.

Obra
----

* *Bukavu* (2008).

Notas
-----

1. ↑  Diah Ariani Arimbi (2009). *Reading Contemporary Indonesian Muslim Women Writers: Representation, Identity and Religion of Muslim Women in Indonesian Fiction*. Amsterdam University Press. ISBN 978-90-8964-089-5.
2. ↑  Helvy Tiana Rosa, Royal Aal al-Bayt Institute for Islamic Thought, Jordan, consultado o 24 de outubro de 2015 *(en inglés)*.
3. ↑  Dewi Candraningrum (2008). *The Challenge of Teaching English in Indonesian's Muhammadiyah Universities (1958-2005): Mainstreaming Gender Through Postcolonial Muslim Women Writers*. ISBN 978-3-8258-1742-8.
4. ↑  Caroline Eagling (2011). *Socio-Political Issues in Women's Fiction of the Reformasi*. University of Tasmania.
5. ↑  Helvy Tians Rosa, Goodreads.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12485534
* WorldCat
* VIAF: 26755873
* GND: 142558605
* ISNI: 0000 0000 6398 5143
* LCCN: no2003067340
* NTA: 202113442
* SUDOC: 109285557

 |
Coordenadas: 42°21′37″N 8°38′21″O﻿ / ﻿42.360277777778, -8.6391666666667

Hórreo da reitoral de Vilaboa.
O **hórreo da casa reitoral da parroquia de Vilaboa**, situado no lugar do Toural, é o meirande hórreo do concello de Vilaboa (seguido de preto pola paneira de Cobres) e, asemade, é a segunda "hórrea" de cantería sobre esteos de maior tamaño de toda Galicia logo da do mosteiro de San Xoán de Poio.

Áchase dentro dun exclusivo grupo de hórreos alongados e moi anchos de ampla coxía sustentados por tríos de pés, cepas transversais ou celeiros denominados "hórreas". Tipoloxicamente trátase dunha construción de pedra similar ao clásico hórreo tipo Morrazo.

Descrición
----------

Data do século XVIII e posúe 36 pés organizados en tres fileiras de 12 pés, 33 vans, un corpo feito exclusivamente con pedra, unha única porta de acceso no lado oeste con frontispicio ou pinche do penal que a diferencia doutros edificios similares, e mais unha cuberta a dúas augas de tellas árabes cerámicas soportada por seis rexas tesoiras de castiñeiro. Os esteos están rematados en tornarratos troncocónicos, o piso da cámara aparece composto por longos perpiaños, todo o perímetro da mesma áchase embelecido cunha cornixa superior de granito e os pinchóns das fachadas están aireados por tres postes biselados lixeiramente separados, tal e como fan as pedras caladas que ventilan os costados. Ten 17,3 metros de longura, 3,4 de anchura, 4 de altura (2 na cámara) e 58,82 metros cadrados de superficie.

Na fachada norte destacan dúas faces riseiras.

En decembro do 2012 logo dun forte trebón as podres trabes da fachada sur cederon, levando consigo o teito da metade do hórreo, tirando varias pilastras da parede leste e movendo as pezas de cantería da cámara. O Concello de Vilaboa contactou coa arquidiocese de Santiago de Compostela, e en 2014 comezaron as obras de restauración.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Vista da fachada norte do hórreo do Toural. |
| Vista da fachada norte do hórreo do Toural.  |

|  |
| --- |
| Hórreo apuntalado, 2013. |
| Hórreo apuntalado, 2013.  |

|  |
| --- |
| Hórreo co tellado cheo de fentos. |
| Hórreo co tellado cheo de fentos.  |

 |

Notas
-----

1. ↑  Canastro da Reitoral de San Martiño de Vilaboa na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
2. ↑  Marcos Gago (26 de setembro de 2013). "Vilaboa advierte de la ruina del tercer hórreo más grande de Galicia". *La Voz de Galicia* (en castelán).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hórreo da Reitoral de San Martiño de Vilaboa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Martínez Rodríguez, Ignacio (1975). *El horreo gallego* (en castelán). Montevideo (Uruguai): Fundación Pedro Barrié de la Maza. p. 273. ISBN 84-85728-00-9.

### Ligazóns externas

* Hórreo da Reitoral de San Martiño Concello de Vilaboa.
Coordenadas: 42°15′39″N 08°51′02″O﻿ / ﻿42.26083, -8.85056

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Barra.

A **praia de Barra** é un areal do concello de Cangas, situado ao final da península do Morrazo, na ría de Vigo, ao abrigo do cabo de Punta Subrido.

Localización e características
------------------------------

Está situada no lugar de Donón, rodeada de piñeiro autóctono e dunas. Forma un continuo areal xunto coa praia de Viñó, máis urbanizada, da que a separa un pequeno promontorio rochoso cunha pequena baía que serve de lugar de amarre para naves de recreo.

Esta praia foi unha das primeiras de Galiza onde se permitiu o nudismo, sendo na actualidade unha das máis afamadas praias nudistas do país.

Ao estar na boca da ría as augas do océano Atlántico están máis frías que nas praias interiores. Porén, a súa situación tamén ofrece unha auga moito máis limpa.

Forma parte do espazo protexido pertencente á Rede Natura 2000, de cabo Home e a Costa da Vela, e é veciña do parque nacional das Illas Atlánticas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praia de Barra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Praias de Cangas

### Ligazóns externas

* Información do Ministerio de Medio Ambiente sobre Barra *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5845260
* GeoNames: 10341927

 |
**Twitch en galego** é unha comunidade de creadores de contido (na plataforma de Twitch) que usan o galego como lingua vehicular. Nada en agosto de 2020 co obxectivo de recompilar os creadores que facían contidos en galego e conseguir a través de sinaturas a etiqueta de "galego" na plataforma, que permita identificar os directos que se fan nesa lingua. E por suposto promover e participar na normalización da creación de contidos en galego.

Na súa canle de Twitch, que está a disposición da comunidade, fan retransmisións especiais. A primeira foi a retransmisión do Torneo de Grelo, xunto a *Revista Morcego* en novembro de 2020. Tamén retransmitiron as galas dos premios galituiter, ou xornadas de creadoras polo 8M. Pódense ver de novo na canle de YouTube.

Tanto en Twitter como en Facebook contan cun bot que avisa cando un creador da comunicade comeza a facer un directo.

En 2021 agrúpase con Podgalego e YouTube en galego, redirixíndose entre os sitios web, e propoñen unha estratexia común para promover creadores de contido en galego, e normalizar o galego.

Ao remate de 2021 a comunidade contaba con 103 canles que emitían en galego. E uns 23.100 seguidores, 13.000 únicos, entre todas ás canles. E a canle con máis seguidores é a de Pablo Rodríguez Vila.

Principios
----------

Os principios de Twitch en galego figuran no seu sitio web.

* "A promoción de todos aqueles contidos e de todas aquelas persoas que crean os seus contidos en galego nestas plataformas."
* "Poden formar parte desta iniciativa todas aquelas persoas e colectivos que empreguen o galego como a súa lingua vehicular *(en calquera das normas RAG / AGAL)"*
* Non admiten organizacións políticas
* Non admiten tampouco discursos machistas, xenófobos, negacionistas etc.

Notas
-----

1. ↑  "Reigosa: "As redes sociais son un moi bo lugar onde loitar contra os prexuízos do galego"". *Nós Diario*. Consultado o 2022-01-02.
2. ↑  "https://twitter.com/galegotwitch/status/1436594538311790593". *Twitter*. Consultado o 2022-01-02.  Ligazón externa en `|title=` (Axuda)
3. ↑  "Estatísticas". *Twitch en Galego*. Consultado o 2022-01-02.
4. ↑  "Twitch". *Twitch*. Consultado o 2022-01-02.
5. ↑  "Principios". *Twitch en Galego*. Consultado o 2022-01-02.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Facebook
* Twitter
* Youtube
* Twitch
* Sitio Web
A **Prisión de Maze** (en inglés: *Her Majesty's Prison Maze*, tamén coñecida como **The Maze**, o **Bloque-H** ou **Long Kesh**) foi un cárcere de Irlanda do Norte no que se recluían terroristas e paramilitares unionistas e republicanos durante o conflito de Irlanda do Norte, dende 1971 a 2000.

Estaba situada no antigo centro de detención da Royal Air Force de Long Kesh, nos arredores de Lisburn. Estaba no townland de Maze, a uns catorce quilómetros ó suroeste de Belfast. A prisión e os seus presos xogaron un papel salientado na historia das últimas décadas do século XX en Irlanda, particularmente durante a folga de fame de 1981 de prisioneiros da IRA. A prisión foi pechada en 2000; a súa demolición comezou o 30 de outubro de 2006, pero dende 2010 as obras detivéronse.

Antecedentes
------------

Tras a introdución de *internamento* (prisión sen xuízo) para os sospeitosos de pertencer á IRA en 1971 lanzouse a "Operación Demetrius" por parte da Real Policía do Ulster (RUC) e o exército británico, unha redada na que se detivo a 452 sospeitosos o 9 de agosto. 342 católicos foron arrestados. Porén, os membros máis importantes do PIRA foran alertados e 104 dos arrestados foron postos en liberdade cando se soubo que non tiñan conexión cos paramilitares. Os responsables da operación foron tachados de torpes, arrestando a moitas persoas equivocadas, usando información non actualizada. Máis tarde foron arrestados algúns lealistas. En 1972 había 924 internados; no momento en que acabou o internamento (5 de decembro de 1975) detivéronse a 1.981 persoas: deles o 95% (1.874) eran católicos e o 5% restante (107) protestantes

Notas
-----

1. ↑  *La prisión de Maze se cierra tras la salida de sus últimos reclusos* Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. La Voz de Galicia, 30/9/2000. Accedido el 20/7/2012
2. ↑  *La cárcel más célebre del Ulster dará paso a un estadio deportivo* El Periódico de Aragón, 1/6/2006. Accedido el 20/7/2012.
3. ↑  *Maze Prison buildings to keep listed status* (en inglés), BBC, 2/8/2010. Accedido el 20/7/2012.
4. ↑  Coogan, Tim Pat. (1995) The Troubles: Ireland's ordeal 1966-1996 and the search for peace London: Hutchinson (p. 126)
5. ↑  University of Ulster's CAIN archive

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1478908
* WorldCat
* VIAF: 249022850
* EBID: ID
* GeoNames: 7626682
* MusicBrainz: ID

 |
A **Rede temática de investigadores de Literatura Infantil e Xuvenil do Marco Ibérico e Iberoamericano** ou *LIXMI*, é unha rede que se creou en 2004 e está vinculada á Universidade de Santiago de Compostela, á que pertence a súa investigadora principal, Blanca-Ana Roig Rechou.

Historia e características
--------------------------

En 2011 estaba formada por investigadores de quince universidades de España, Portugal e Iberoamérica e contaba cos apoios das máis relevantes institucións destes ámbitos vinculadas coa Literatura Infantil e Xuvenil.[] Trátase dun grupo multidisciplinar e multicultural. Multidisciplinar en canto que inclúe investigadores e docentes tanto da Literatura institucionalizada ou de adultos coma da infantil e xuvenil, así como profesores de Didáctica da lingua e literatura e das artes plásticas, que achegan claves estéticas para xulgar o feito literario. Multicultural en canto que o profesorado provén dos distintos ámbitos lingüísticos ibéricos e iberoamericanos.

Os membros de LIXMI celebran anualmente reunións científicas nas que debaten e reflexionan sobre múltiples aspectos da literatura para os máis novos, como os xéneros, os clásicos, as reescrituras, fenómenos como o multiculturalismo, a presenza de temáticas como a guerra civil española, os estereotipos, arquetipos e prototipos, modalidades como o álbum etc. No marco destas reunións tamén se reúnen con especialistas pertencentes ás institucións colaboradoras da Rede.

Entre as actividades conxuntas que desenvolven os membros de LIXMI figura a docencia e a elección das temáticas do Curso de Formación continua "As Literaturas infantís e xuvenís ibéricas. A súa influencia na formación lectora", que se iniciou en setembro de 2004 en Santiago de Compostela, ao amparo da Universidade, da Biblioteca Nova 33, actualmente Biblioteca Fundación Nova Caixa Galicia, e Gálix (Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil). Estes cursos, dirixidos a estudantes, docentes, bibliotecarios e mediadores en xeral, estrutúranse dende o inicio en dúas modalidades: unha virtual que se celebra ao longo do mes de xullo e unha presencial que ten lugar no mes de setembro.

Na parte virtual ofrécense panorámicas das Literaturas escritas nas distintas linguas de España, da portuguesa, da inglesa, da alemá e dalgunhas iberoamericanas; tamén elaboran unha seleccións de obras cara á educación literaria e comentarios sobre algunha delas coa mesma finalidade. Obras escritas en todas as linguas do marco ibérico ou traducidas a elas. Por veces mesmo se propoñen traducións e se analizan os procesos tradutolóxicos. Na parte presencial, máis práctica, estabelécese o contacto cos escritores e escritoras seleccionados por medio de encontros de investigadores con eles, recitais, talleres para traballar coas obras cara á educación literaria e artística e unha mesa de investigación para informar dos materiais máis salientábeis en cada ámbito lingüístico para a preparación do mediador.

Outras actividades que desenvolve LIXMI é a coorganización dos Encontros Luso-Galaico-Franceses do *Livro Infantil e Juvenil do Porto*.
**Vicente Vázquez Vidal**, nado en Melide o 10 de maio de 1992, é un poeta galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Linguas e Literaturas modernas pola Universidade de Santiago, especializouse no estudo da literatura e ten traballado sobre Hannah Arendt ou Karl Jaspers. Traballou como profesor de español en Lión entre 2015 e 2018, ano en que se trasladou a vivir a Lugo. En 2019 trasladouse a Arcansas cunha bolsa Fulbright a aprenderlles español e escritura creativa e en 2020 foi vivir a Nancy para dar clase de español na Universidade da Lorena.

No 2023 foi o gañador da 9ª edición do Premio Nortear para a mocidade escritora da Eurorrexión coa obra "Profundo sem nome", un conto que destaca "polo seu carácter innovador cunha nova realidade, virtual, que revisa unha existencia potencial en mundos paralelos, onde o mundo real contamínase na reconstitución dun pasado, dende o presente, a partir do diálogo virtual entre un fillo e o seu pai morto", pódese ler na acta do xurado, que engade, "a mestría do autor nunha narrativa, con bo ritmo, linguaxe e estilo, onde a nostalxia por un tempo perdido, tras a morte dun familiar, capturan a atención do lector do inicio ao fin".

Obra
----

* *Ani(vers)ario* (Micromundos, 2017) (Accésit do Certame de Poesía Francisco Añón 2015).
* *Os afluentes* (Tulipa, 2018) (edición bilingüe, con tradución ao francés).

Notas
-----

1. ↑  Gallego, Grupo El Correo. "Presentan el poemario '10x15' en Chan da Pólvora" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 16 de novembro de 2018. Consultado o 2018-11-16.
2. ↑  Vidal, Vicente Vázquez. "Die Auseinandersetzung mit der Schuld und dem Bösen in der deutschen Kultur der Nachkriegszeit anhand der Werke von Karl Jaspers und Hannah Arendt" (en alemán).
3. ↑  "Vicente Vázquez Vidal". *A BACANA* (en portugués). Consultado o 2018-11-16.
4. ↑  Cabada, Marcus Daniel (2020). *Poesía Galega Novísima*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q58772992
* BNE: XX6153385
* Dialnet: 4961664

 |
**José Torres Paz**, nado en Cerdedo e finado en Alba o 11 de agosto de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido en outubro. Foi posto en liberdade o 14 de decembro de 1934 canda Carlos González Estévez, Antonio Sueiro Cadavid, Sabino Bugallo Valiñas, Camilo Sueiro Bouzas, Francisco Varela Garrido e Alfredo Iglesias Álvarez. Pertenceu á Agupación Socialista de Cerdedo, da que foi elixido presidente da directiva en xaneiro de 1935, e membro da Sociedad de Agricultores de Cerdedo. Foi oficial do concello e concelleiro republicano. Integrante do "Comité de Emerxencia" que, en xullo de 1936, se significou en Cerdedo na defensa da legalidade republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse canda Francisco Varela Garrido e outros compañeiros no monte do Seixo (cova do Outeiro das Aveas). Cando visitaba o seu fogar, foi delatado por un veciño falanxista, detido e conducido ao cuartel da Garda Civil de Cerdedo. A noite do 11 de agosto de 1936 membros da Guardia Cívica e falanxistas de Cerdedo conducirono a Pontevedra xunto con Severino Bugallo Valiñas, Jesús González González, José María Taberneiro Fraiz, José Cortizo González e Manuel Garrido "o Negro". Esa noite, nun punto da estrada Pontevedra-Compostela, á altura do lugar de Alba foron asasinados José Torres, José María Taberneiro, Jesús González e José Cortizo e os seus corpos abandonados nunha gabia da estrada. Deron por morto a Manuel Garrido, mais deu sobrevivido.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-12-1934, p. 14.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-2-1935, p. 13.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2006). *A II República e a represión franquista no concello de Cerdedo* (PDF). Cerdedo: Asociación Verbo Xido. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24/12/2018. Consultado o 27/12/2019.

### Ligazóns externas

* Capitán Gosende amplía o Campo das Laudas cun recordo a Xosé Torres Paz
* José Torres Paz na páxina web *Nomes e Voces*.
***Mémoires de ma vie*** (en galego *Memorias da miña vida*) é un libro autobiográfico escrito por François-René de Chateaubriand e publicado en conxunto en 1848.

Historia do texto
-----------------

A primeira vez en que Chateaubriand concibe a idea de escribir unha autobiografía é en 1803 e en 1822 ten redactados xa os tres primeiros capítulos. Dálle este avance a Juliette Récamier, unha axente cultural e literaria da Francia napoleónica, que os copia e os fixa en 1826. Porén, entre 1830 e 1832 Chateaubriand decide retomar o manuscrito, mudalo e amplialo cubrindo todo o percorrido da súa vida. O conxunto das súas memorias foron publicadas en 1848, de forma póstuma, baixo o título de *Mémoires d'outre-tombe*, se ben algúns capítulos se publicaron en xornais previamente, en vida do autor.

O manuscrito deses tres primeiros capítulos, na versión inicial de 1826, publicáronse por primeira vez en 1874.

Estrutura
---------

O libro, de extensión breve, está dividido en tres capítulos (chamados libros) e mais un prólogo, incluído dentro do capítulo primeiro, e onde reflexiona sobre os motivos de redactar unha autobiografía. O capítulo primeiro céntrase nos seus primeiros anos de vida, na súa familia, na descrición xenealóxica dos seus devanceiros, e na súa primeira infancia en Saint-Malo, e remata coa chegada do neno, de sete anos, ao castelo de Combourg. O capítulo segundo trata da súa formación, primeiro nunha escola en Dol e logo noutra en Rennes, onde toma contacto coas letras, coa matemática, e en particular coas linguas clásicas (latín e grego). Despois de tentar acceder á Mariña francesa, volta ao castelo familiar de Combourg. No terceiro capítulo, escrito catro anos despois dos anteriores, Chateaubriand aborda a súa adolescencia solitaria no castelo e remata coa decisión paterna de envialo como tenente a un rexemento do exército francés. Neste capítulo, onde describe as actividades que desenvolvía no castelo (ler, cazar, pescar), dedícalle un grande espazo á súa irmá Lucile, a quen o unía unha estreita amizade. De feito, o capítulo inclúe tres cartas da irmá, de época posterior á narrada.

Galiza
------

Chateaubriand relata nas primeiras páxinas do libro a vida de seu pai, e como este naufraga nas costas españolas, *foi atacado por ladróns en Galiza* e regresa a Francia por Baiona.

Notas
-----

1. ↑  Chateaubriand, *Mémoires de ma vie: Manuscrit de 1826*, J.M. Gautier (ed.), Xenebra: Librairie Droz, 1976, p. 104
2. ↑  Chateaubriand, *Mémoires de ma vie: Manuscrit de 1826*, J.M. Gautier (ed.), Xenebra: Librairie Droz, 1976, p. 28: *[il] fut attaqué par des voleurs dans la Galice*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2263221
* BNF: 11936539b

 |
**Giovanni Ballico**, nado en Lonigo, Vicenza, o 28 de novembro de 1924, é un exfutbolista e exadestrador italiano, que xogaba como centrocampista.

Traxectoria
-----------

### Como xogador

Formouse como futbolista no Schio, co que debutou na Serie C en 1942. Ao remate da primeira tempada trala segunda guerra mundial, pasou a xogar no SPAL, da Serie B. Con todo, unha serie de lesións impedíronlle disputar máis de 8 partidos.

En 1947 fichou pola Sampdoria, coa que debutou na Serie A o 14 de setembro de 1947. Militou durante sete tempadas no club xenovés, xogando 160 partidos de liga. En 1954, fichou polo Palermo, co que xogou durante catro tempadas antes da súa retirada, participando no ascenso do equipo á Serie A na 1955/56.

Disputou un total de 172 partidos na Serie A e 82 na Serie B.

#### Selección italiana

Foi internacional coa selección italiana xuvenil nunha ocasión, o 11 de novembro de 1951, nun partido contra Exipto.

### Adestrador

Trala súa retirada como futbolista iniciou unha carreira como adestrador, comezando nos bancos do Schio e o Entella. En 1962 debutou na Serie A, á fronte do Palermo, e en 1976 substituíu a Guido Capello á fronte do Palermo, sendo pouco despois el mesmo substituído por Ottavio Bugatti. Ademais actuou como director deportivo de varios equipos, como o Lanerossi Vicenza ou o Pescara.

Notas
-----

1. 1 2 3  "BALLICO. Il calcio ha i suoi fondamentali". *resentera.it* (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 9 de maio de 2022.
2. ↑  Terzo, Matteo (28 de abril de 2016). "Ballico, tanta grinta e un gol (al Catania)" (en italiano). Consultado o 9 de maio de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1042562
* Transfermarkt: 372161

 |
QuikScat, un satélite baseado no bus BCP-2000.
**BCP-2000** (acrónimo de *Ball Aerospace Commercial Platform 2000*) é un Bus construído pola empresa Ball Aerospace deseñado orixinalmente para levar a bordo cámaras de alta resolución.

Características
---------------

BCP-2000 pode acomodar diversos tipos de sensores para a exploración da Terra que necesiten alta precisión no apuntado. Un volume adicional baixo o bus, cunhas dimensións de 91 x 119 x 102 cm, pode albergar instrumentos adicionais ou tanques de propelente a maiores. Tamén hai sitio nos laterais, do lado dos paneis solares, para colocar pequenas cargas. A plataforma pode proporcionar ata 730 vatios de potencia en órbita e unha capacidade de almacenamento a bordo de 200 Gbit cunha taxa de transferencia de ata 576 Mbps. Os datos poden transmitirse a terra a velocidades de ata 320 Mbps en banda X.

O deseño redundante do bus fai que se lle calcule unha probabilidad de éxito maior do 86% para misións de 5 anos. A alimentación é proporcionada por un par de paneis solares con eixos articulados, cada un formado á súa vez por tres subpaneis. Tamén leva a bordo unha antena en banda X que pode moverse en dous eixos. A telemetría pode enviarse tanto en banda X como en banda S. O control de actitude, que usa hidracina, está deseñado para poder mover a nave rapidamente e con precisión e un GPS permite a localización precisa en órbita.

O bus é compatible cos lanzadores Delta II, Titan II, Antares, Athena e Kosmos 3M, aínda que é posible integralo noutros foguetes.

Satélites co bus BCP-2000
-------------------------

* CloudSat
* ICESat
* NOAA 20
* Suomi NPP
* QuickBird 1
* QuickBird 2
* QuikScat
* SBSS 1

Notas
-----

* Mark Wade (2018). "BCP-2000" (en inglés). Consultado o 25 de xullo de 2018.
* Gunter Dirk Krebs (2018). Gunter's Space Page, ed. "Ball: BCP-2000" (en inglés). Consultado o 25 de xullo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* BCP-600
* BCP-4000
* BCP-5000
***Deep Blue Sea*** é un filme estadounidense dirixido por Renny Harlin que foi estreado en 1999. Estreouse en galego na TVG o 30 de abril de 2008.

Sinopse
-------

Nunha plataforma no medio do mar están investigando con tres quenllas coa intención de descubrir unha cura do alzheimer. Suponse que as quenllas teñen no cerebro un complexo proteínico capaz de rexenerar as neuronas.

A historia comeza cando un home chamado Russell Franklin financia a investigación que estaba a perigar, e se dirixe á plataforma chamada "Acuática" para observala. Dentro da plataforma traballa, entre outros, a científica Susan McAllester, que fixo secretamente agrandar o tamaño dos cerebros das quenllas para que a cantidade do seu complexo proteínico rexenerador sexa maior, mais tamén se volven máis intelixentes ao ter máis masa gris.

Nunha noite de treboada intensa capturan un dos bechos e trasládano a un laboratorio. Alí extraeranlle dita proteína mentres está durmido, mais esperta inesperadamente e arríncalle un brazo a un dos científicos. Chaman un helicóptero para evacuar ao ferido, mais o resultado será catastrófico. O helicóptero lanza un cable que se engancha á padiola onde está o ferido, mais cando o estaba subindo o mecanismo de ascensión avaríase, caendo a padiola co ferido sen brazo na auga, onde se acha unha quenlla que morde o cebo este, facéndolle perder totalmente o control ao helicóptero, que se espeta contra a plataforma estourando todo como se de pólvora se tratara.

As outras persoas baixaran a un andar inferior, onde hai un cristal que unha quenlla, coa padiola e o anterior ferido aínda vivo entre os dentes, rebentará a golpes. Así pois, terán que correr para non ser comestos polos escuálidos nin morrer afogados.

Personaxes
----------

* Thomas Jane como Carter Blake
* Saffron Burrows como Dr. Susan McAlester
* Samuel L. Jackson como Russell Franklin
* Jacqueline McKenzie como Janice Higgins
* Michael Rapaport como Tom Scoggins
* Stellan Skarsgård como Jim Whitlock
* LL Cool J como Sherman "Preacher" Dudley
* Aida Turturro como Brenda Kerns

Comentarios
-----------

O filme conta cos efectos visuais especiais e de animación da compañía Industrial Light & Magic, entre outras. Ademais, contou cun equipo de cámaras Panavisión, converténdose nunha superprodución.

No filme móstranse varias barbaridades acientíficas.

Notas
-----

1. ↑  "Deep Blue Sea na TVG". *Diario Siglo XXI*. 29 de abril de 2008. Arquivado dende o orixinal o 14 de outubro de 2013. Consultado o 12 de outubro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Deep Blue Sea* na IMDb *(en inglés)*.

* Portal:Cine
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q599095
* WorldCat
* VIAF: 254040666
* AFI: 60939
* Allmovie: v180253
* AlloCiné: 22143
* Box Office Mojo: deepbluesea
* CineRessources: 65850
* FilmAffinity: 950294
* IMDb: tt0149261
* LCCN: no2012110043
* LUMIERE: 12028
* Metacritic: deep-blue-sea
* OFDb: 962
* OMDB: 8914
* Rotten Tomatoes: 1090759-deep\_blue\_sea
* Synchronkartei: 746
* TESF: deep\_blue\_sea
* TheNumbers: Deep-Blue-Sea
* TMDb: 8914
* TVcom: deep-blue-sea
* TVGuide: 133981

 |
**Zannone** é unha illa no Mar Tirreno na costa oeste da Italia, forma parte das Illas Ponziane, administrativamente pertence á *comuna* de Ponza. Toda a illa ten aproximadamente 1 quilómetro cadrado e está a 10 quilómetros da illa de Ponza.

É parte do Parque Nacional do Circeo debido á súa beleza e varias raras biomas. A illa está deshabitada, pero supervisada polo Servizo Forestal, que mantén unha estación e unha pequena exposición educativa na parte superior do Monte Pellegrino, o punto máis alto da illa. Tamén hai ruínas dun convento beneditino que data do século XIII. Con todo, non hai instalacións turísticas e o cámping ou estancias dunha noite están prohibidas, aínda que non se require permiso especial para visitar a illa.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Zannone Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Illas Ponziane

### Ligazóns externas

* Circeo National Park

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q146988
* DARE: 41269
* GeoNames: 3163910
* TGN: 1009803

 |
**Markel Lozano Llona**, nado en Bilbao o 3 de maio de 1996, é un futbolista español que xoga como centrocampista na Ponferradina, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Formouse como futbolista nas canteiras do Lauro Ikastola e do Indartsu, ata que en 2015 ingresou na estrutura do Athletic Club. Durante a súa primeira campaña militou no segundo filial, o Basconia, na Tercera División, e ademais debutou co Bilbao Athletic na Segunda División, xogando como titular na derradeira xornada ante o Tenerife.

Para a campaña 2016/17 foi cedido ao Zamudio, da Segunda División B, e volveu saír cedido na seguinte, desta vez ao Arenas de Getxo, da mesma categoría.

En xuño de 2018, cando expiraba o seu contrato co Athletic, fichou definitivamente polo Arenas. Con todo, a pesar de ser titular indiscutible, deixou o equipo en xaneiro, asinando co Amorebieta, tamén de Segunda B. 

Un ano despois, en xaneiro de 2020 incorporouse ao Celta de Vigo e foi destinado ao filial de Segunda B. En xullo de 2021 regresou ao Amorebieta, que acababa de ascender á Segunda División. Xogou 34 partidos co equipo vasco na categoría de prata, sen conseguir o obxectivo da permanencia.

Na tempada 2022/23 xogou na Primeira División RFEF, nas filas da UD Logroñés, e foi titular en tódolos partidos do campionato excepto nun, no que estivo ausente por acumulación de cartóns amarelos. Con todo, o equipo rioxano acabou descendendo ao remate da competición.

No verán de 2023 fichou pola Ponferradina, tamén de Primeira RFEF.

Notas
-----

1. ↑  [Markel Lozano new signing for the following season of Basconia frfom Indartsu] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
2. ↑  [Lozano and Luariz bolster Zamudio] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
3. ↑  [Arenas get the loan of Markel Lozano] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
4. ↑  [Markel Lozano stays in Gobela] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
5. ↑  [JON ANDER FELIPE AND MARKEL LOZANO, NEW FOOTBALLERS OF *SDA*] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
6. ↑  [Markel Lozano moves to Celta B] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
7. ↑  [Mikel San José, option for SD Amorebieta] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).

Ligazóns externas
-----------------

* Markel Lozano at Athletic Bilbao
**Siân Melangell Dafydd**, nada en Esclusham en 1977, é unha tradutora e escritora galesa.

Traxectoria
-----------

Naceu na pequena aldea de Llwyneinion na comunidade de Esclusham. Licenciouse en historia da arte na Universidade de St Andrews en Escocia. Traballou en diversas galerías, deixándoo para se graduar en 2006 no curso de escritura creativa da Universidade de East Anglia. Publicou os seus relatos e poesías en numerosas revistas literarias. No ano 2009 gañou o premio de prosa do Eisteddfod Nacional de Gales pola novela *Y Trydydd Peth* publicada nese ano por Gwasg Gomer. En 2012 publicou co fotógrafo Paul White e o poeta Damian Walford Davies *Ancestral Houses: the Lost Mansions of Wales/Tai Mawr a Mieri. Plastai Coll Cymru*. A antoloxía *Best British Short Stories 2014* recolleu o seu relato *Hospital Field* e en *Best British Poetry 2014* incluíuse o seu poema *Big Cats*. Tradutora ao galés das obras de Eoin Colfer *Artemis Gwarth Ac Antur Yr Arctig* (2009) e *Artemis Gwarth a Chod Tragwyddoldeb* (2009); de Bernard Ashley, *Ty Dial* (2011) e *Milwr Bychan* (2011) e de Brian Keaney *Ysgol Jacob* (2012). É coeditora da revista literaria *Taliesin* e da dixital *Y Neuadd*, e mais tamén profesora de ioga.

Notas
-----

1. ↑  Sian Melangell Dafydd, Jonathan Gibbs, Philip Langeskov and Anna Metcalfe selected for Best British Short Stories 2014. NewWriting, 27 de maio de 2014
2. ↑  "Yoga and Writing. Literature Wales". Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 13 de marzo de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog da autora *(en inglés)*
* Vídeo de Sara Penrhyn Jones para Wales Literature Exchange sobre a novela *Y Trydydd Peth* *(en inglés)* *(en galés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18535553
* WorldCat
* VIAF: 86370822
* ISNI: 0000 0000 5918 3834
* LCCN: no2009059341
* SUDOC: 236946145

 |
**Manuel Cerezales González**, nado como **Manuel González Cerezales** en Vilar de Cervos (Vilardevós) en 1909 e finado en Madrid o 28 de xaneiro de 2005, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Aos seis anos ingresou como interno nos Escolapios de Madrid. Aos quince marchou a Valladolid, onde estudou Dereito. Foi discípulo e secretario de Ramón Otero Pedrayo, quen o preparou para os exames finais de dereito. Carlista, fundou en Ourense o periódico *España* en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na Guerra como requeté. Dirixiu as revistas *Guión*, *Vida Mundial* e *Momento*, foi subdirector de *El Pensamiento Navarro* de Pamplona e *Informaciones* de Madrid. Pasou a dirixir *España* de Tánxer, onde permaneceu tres anos, volvendo despois a *Informaciones* como crítico literario. Logo foi director de *Faro de Vigo* (1961-1964). Pasou despois a subdirector de *El Alcázar*. Tamén dirixiu en Madrid *Misión*, fundada en Ourense. Ao final da súa carreira traballou en RTVE.

Foi crítico literario e nos anos corenta gañou un accésit do premio literario Calderón de la Barca pola obra *Magín, siervo de Dios*.

Finou en Madrid o 28 de xaneiro de 2005.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Laforet en 1946, de quen se separou en 1970.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *ABC*
2. ↑  Necrolóxica en *ABC*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Necrolóxica en *El País*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534860
* WorldCat
* VIAF: 45685665
* BNE: XX923330
* ISNI: 0000 0000 5954 621X
* LCCN: n83204453
* NTA: 070969876
* SUDOC: 07227171X

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Praia de Esteiro (homónimos).

A **praia de Esteiro** está localizada no termo da parroquia da Devesa no concello de Ribadeo. Dispón dunha lonxitude de 60 m (algunhas fontes aumentan esta lonxitude ata 100 m). A anchura media rolda entre os 6 m e os 10 m.

Características
---------------

Ten forma de enseada, bañada polas augas do mar con ondas moderadas. O seu contorno está sen urbanizar sendo en zonas próximas a abundancia de pradeiras. Situada na enseada do Cadramón (entre as praias das Catedrais e As Illas), é moi recomendable para os máis cativos, xa que na baixamar formase unha pequena lagoa na que se pode gozar do baño sen perigo. Tamén se sitúa cerca do porto deportivo de Foz.

Todo o longo a praia pódese percorrer pisando unha area branca e fina e non dispón de bandeira azul; polo cal tampouco é habitual que haxa un equipo de salvamento na zona, en todo caso, de haber algún ferido, sería traslado o Hospital Comarcal da Costa-Burela. Conta coa típica poboación faunística do litoral. A mesma praia (xunto coas praias de San Miguel de Reinante (Barreiros), As Catedrais, As Illas, Os Castros, Areosa e Olga (todas de Ribadeo), conforman a Zona das Catedrais, espazo natural protexido e catalogado como Rede Natura 2000. O seu acceso vai dende Ribadeo pola estrada N-634 na dirección a Lugo, ata desviarse por un ramal a dereita sinalizado, que leva xusto ata a praia.

En canto aos servizos de atención, esta praia dispón de moi poucos, aparcadoiros a menos de 500 m, non hai duchas na praia pero si moi preto dela; en canto o servizo de limpeza, so é activo na época estival. Nesta época tamén conta con servizo de vixilancia e sinalización do mar, que diminúen ata quedar case inexistentes no inverno.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Praias da provincia de Lugo