recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Localización de IK Pegasi
**IK Pegasi** (ou **HR 8210**) é un sistema estelar binario na constelación de Pegasus. Atópase a unha distancia de aproximadamente 150 anos luz do sistema solar, e posúe luminosidade de abondo para poder ser vista a ollo nu dende a Terra.

A estrela primaria (IK Pegasi A) é unha estrela de secuencia principal de Clase A, que amosa pulsacións menores de luminosidade. Está categorizada como unha estrela variable Delta Scuti e ten un ciclo periódico de variación luminosa que se repite unhas 22,9 veces ó día. A súa compañeira (IK Pegasi B) é unha anana branca masiva que se expandiu alén da secuencia principal e deixou de xerar enerxía por fusión nuclear. Ámbalas dúas estrelas orbitan, unha arredor da outra, completando unha volta cada 21,7 días, cunha separación media duns 31 millóns de quilómetros, ou 0,21 unidades astronómicas (UA). A súa órbita é menor que a de Mercurio arredor do Sol.

Notas
-----

1. ↑  Wonnacott, D.; Kellett, B. J.; Smalley, B.; Lloyd, C. (1994). "Pulsational Activity on Ik-Pegasi". *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **267**: 1045–1052. Bibcode:1994MNRAS.267.1045W.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***IK Pegasi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Pegasus
* Estrela binaria

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q640325
* SIMBAD: V\* IK Peg

 |
**Jordi Codina Rodríguez**, nado en Barcelona o 27 de abril de 1982, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu actual club é o CF Fuenlabrada.

Traxectoria
-----------

Tras despuntar na canteira do RCD Espanyol, incorporouse ás categorías inferiores do Real Madrid no ano 2002, con 20 anos. Debutou en Segunda División na tempada 2005/2006, no partido que enfrontou ao Castilla co Sporting de Xixón no Molinón. Aquel encontro acabou 1-1. Naquela Liga disputou un total de 10 partidos, 9 deles como titular.

Na tempada 2006/2007, e tras a marcha do outro porteiro David Cobeño ao Sevilla FC, Jordi Codina fíxose coa titularidade do filial do Real Madrid, coa competencia de Antonio Adán, o outro porteiro do equipo.

Na tempada 2007/2008 formou parte do primeiro persoal do Real Madrid, de terceiro porteiro por detrás de Iker Casillas e Jerzy Dudek, debutando na competición na última xornada, na vitoria 5-2 ante o Levante no Bernabéu, realizando un bo partido, con espléndidas paradas.

Na tempada 2008/2009 xogou a segunda parte do Trofeo Santiago Bernabéu substituíndo ao seu compañeiro Dudek, Codina cumpriu co seu traballo demostrando que é porteiro para o Real Madrid. É por segundo ano o terceiro porteiro do Real Madrid tras rexeitar varias ofertas, entre elas unha do SL Benfica de Portugal. Nas súas tardes libres, cando estaba no Real Madrid, Jordi adestraba voluntariamente aos porteiros das categorías inferiores, algo polo que era moi respectado dentro da contorna do club.

O día 29 de xuño de 2009 abandona o club debido ás súas poucas aparicións, para unirse ás filas do Getafe onde estará durante as próximas 3 tempadas. Logo da súa fichaxe, Codina dixo que debía moito ao Real Madrid.

Palmarés
--------

### Campionatos nacionais

| Título | Club | País | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Liga Española | Real Madrid | España | 2008 |
| Supercopa de España | Real Madrid | España | 2008 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Jordi Codina en bdfutbol.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q322047
* As: 14902
* BDFutbol: 4040
* FootballDatabase: 21996
* Soccerway: 20649
* Transfermarkt: 35462
* UEFA: 66423

 |
A **II Asemblea Agraria de Galicia** celebrouse en Monforte de Lemos do 13 ao 15 de agosto de 1910.

Historia e características
--------------------------

A Asemblea, que estaba prevista para agosto de 1909, adiouse pola conflitiva situación social (Semana Tráxica, represión contra a Mano Negra e sucesos de Oseira). Estivo presidida por Rodrigo Sanz. Constituíron con el a mesa: Francisco Pérez, presidente da Federación Agraria de Ourense como vicepresidente; Manuel Lugrís, polas sociedades da Coruña; Santos García, pola de Pontevedra; Juan Méndez Fernández, pola de Lugo; e Ricardo Picouto pola de Ourense; actuaron como secretarios Santiago Casares Quiroga e Victoriano Rodríguez. 
Participaron 66 sociedades, 5 periódicos e 5 entidades oficiais e contou coa adhesión de 2 deputados galegos. Aprobáronse 43 conclusións, e nomeouse unha comisión para facelas inmediatamente executivas. Entre os aspectos novidosos figurou unha conclusión que pedía a substitución dos cereais por cultivos hortícolas, froiteiros e forraxeiros. Manifestando o predominio solidario, acordouse a creación dunha Federación Agraria de ámbito galego. Non se trataron cuestións políticas, ao entender que seguían vixentes as aspiracións da I Asemblea.

As conclusións desta comisión executiva publicáronse e entregáronselle ao xefe do Goberno, clasificándoas nos seguintes apartados: Cultivo Xeral, Vitivinicultura, Gandería, Industrias Rurais, Transportes e Comunicacións, Propiedade Rural, Foros Acción Sindical, Crédito Rural, Lexislación Agrícola, Forestal, Hixiene e Sanidade Rurais, Impostos, Emigración, Instrución, Servizo Militar e Execución do Acordado.

Basilio Álvarez asistiu á Asemblea como secretario da Liga Agrario-Redencionista, que propuxo a articulación dun partido agrario.

Notas
-----

1. ↑  *Galicia*, 8-10-1910, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo Villaverde, Miguel. *O agrarismo*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 84-89976-28-7.

### Outros artigos

* I Asemblea Agraria de Galicia
* III Asemblea Agraria de Galicia

| * v
* c
* e
Asembleas agrarias |
| --- |
| 
**I** - Monforte (1908)   •  
**II** - Monforte (1910)   •  
**III** - Monforte (1911)   •  
**IV** - Ribadavia (1912)   •  
**V** - Ribadavia (1913)   •  
**VI** - Redondela (1915)   •  
**VII** - A Coruña (1919)
 |
**Hédile** (grego antigo: Ἥδυλη , ‘suaviña’), século -IV, foi unha poetisa grega.

Traxectoria
-----------

Coñecémola só por unha cita na obra de Ateneo *Banquete dos eruditos*. Segundo Ateneo, Hédile era filla dunha poetisa ática chamada Mosquine, que polo demais é descoñecida, e nai de Hédilo, outro poeta. Hédile probabelmente era ateniense como a súa nai.

O único fragmento conservado da poesía de Hédile consiste en dous dísticos e medio do seu poema elexíaco *Escila*, citado por Ateneo. Duncan Lowe sostén que a versión do mito de Escila de Hédile foi a inspiración para a versión narrada nas metamorfoses do poeta latino Ovidio.

Notas
-----

1. ↑  Ateneo de Naucratis, *Banquete dos eruditos* VII 297B.
2. 1 2 3 4  Plant. *Women Writers of Ancient Greece and Rome: An Anthology*. University of Oklahoma Press.
3. ↑  Lowe, Duncan (2011). "Scylla, the Diver’s Daughter: Aeschrion, Hedyle, and Ovid" **106** (3).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5697818
* WorldCat
* VIAF: 12693829
* BMT: 58612
* CERL: cnp00284739
* DeutscheBio: 102394520
* GND: 102394520

 |
Coordenadas: 42°39′25″N 8°06′43″O﻿ / ﻿42.65707247695, -8.1119115000362

O **Instituto de Ensinanza Secundaria Laxeiro** é un centro de ensinanza secundaria, bacharelato e ciclos formativos pertencente á rede pública de institutos da Xunta de Galicia, situado en Lalín.

Oferta educativa
----------------

No IES Laxeiro impártense todos os cursos da Educación Secundaria Obrigatoria, e ofrece as modalidades de Humanidades e Ciencias Sociais, e a de Ciencias da Natureza e da Saúde para o Bacharelato, dispondo habitualmente de tres liñas en cada curso da ESO, e outras dous para cada modalidade do Bacharelato.

Imparte tamén Educación Básica para Adultos e Bacharelatos en réxime de adultos.

Conta con tres ciclos formativos de Grao Medio: Xestión Administrativa, Equipos e Instalacións Electrotécnicas e Electromecánica de Vehículos, e dous ciclos formativos de Grao Supeiror: Administración e Finanzas e Mantemento de Equipo Industrial.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web do IES Laxeiro
Hémera, por William-Adolphe Bouguereau (1884)
**Hémera** ou **Hemera**, na mitoloxía grega, era unha das deusas primordiais (*Protogonos*), a personificación feminina do Día. Na mitoloxía romana recibía o nome de **Dies**.

Era filla de Érebo (as Tebras) e Nicte (ou Nyx) (a Noite). Pero para Baquílides era filla de Nyx e Cronos, e Hixino faina filla de Caos e da Escuridade, xunto a Nicte, Érebo e Éter.

> 
> 
> "*Do Caos naceron Érebo e a negra Noite. Da Noite, á súa vez, xurdiron Éter e Hémera, ós que enxendrou como froito dos seus amores con Érebo*".
> (Hesíodo: *Teogonía* 124-126)
> 

> 
> 
> "*Da Escuridade, o Caos. Do Caos e da Escuridade, a Noite, o Día, Érebo e Éter. De Éter e do Día, a Terra, o Ceo e o Mar*".
> (Hixino: *Fábulas*, Prólogo 1)
> 

Como deusa do día, Hémera saía do Tártaro xusto cando Nicte entraba nel, e Nicte volvía a saír cando Hémera regresaba. 

> 
> 
> "*Ante estas portas* [do Tártato] *o fillo de Xapeto* [Atlas] *sostén de pé, coa súa cabeza e as incansables mans, o ancho ceo inmóbil, alí onde a Noite e o Día se achegan e saúdan, cruzando o gran limiar de bronce: unha baixa cara o interior, outra vaise cara a porta, e nunca a ambas acolle dentro a casa, senón que sempre unha das dúas, fóra dela, dá voltas sobre a terra, mentres a outra, pola súa banda, agarda ata que chegue a hora do seu camiño*".
> (Hesíodo: *Teogonía* 746-755)
> 

Pausanias confundeu a Hémera con Eos, cando di que secuestrou a Céfalo, a partir da observación do Pórtico Real de Atenas, onde se ilustraba o mito de Eos e Céfalo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hémera*** |

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed. 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* Hesíodo. *Teogonía*. Universidad de Salamanca. Curso 2009-2010. 11638: LUZ, MOLÉCULAS Y VIDA.
* Hixino: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.

### Ligazóns externas

* Hémera en theoi.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192107
* Theoi: Hemera

 |
| *Ligamentos carpometacarpais dorsais* |
| --- |
|  |
| Ligamentos do pulso |
|
|
| Latín | *ligamenta carpometacarpalia dorsalia* |
|
| Gray's | *pág.328* |
|
|
|
|
|
|
|
|

Os **ligamentos carpometacarpais dorsais** son un conxunto de ligamentos do membro superior que reforzan o conxunto de articulacións do pulso pola parte dorsal ou posterior.

O segundo óso metacarpiano recibe dous feixes, un procedente do óso trapecio e outro do óso trapezoide.

O terceiro óso metacarpiano recibe outros dous, un procedente do óso trapezoide e outro do óso grande.

O cuarto óso metacarpiano tamén recibe dous, un do óso grande e outro do óso ganchudo.

O quinto óso metacarpiano recibe un feixe do óso ganchudo, que se estende ata a superficie anterior ou volar, constiuindo unha cápsula articular incompleta.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en inglés)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 71402
* TA: A03.5.11.302

 |
Coordenadas: 42°31′34″N 7°30′30″O﻿ / ﻿42.526197222222, -7.5081972222222

O **Instituto de Educación Secundaria Río Cabe** é un centro educativo público, situado no concello de Monforte de Lemos. Impártense ensinanzas de Educación Secundaria Obrigatoria (ESO), Bacharelato e ciclos formativos de Formación Profesional.

Historia
--------

O terreo no que se localiza, na rúa San Pedro, foi adquirido mediante a contribución realizada polos veciños. O anteriormente denominado Instituto Nacional Mixto foi construído no ano 1965. Ata ese ano os estudantes de Monforte de Lemos remataban o seu bacharelato en institutos de Ourense ou Lugo. O seu primeiro ano de desenvolvemento foi o curso 1964-65. O IES dependeu para o seu funcionamento do Instituto Masculino de Lugo durante os dous primeiros cursos.

En 1967 comezou a funcionar de forma independente. Neste curso contaba con 655 alumnos matriculados oficialmente. Xa que excedían do número de matrículas admitidas, para poder permitir esa cantidade de alumnado, tivéronse que habilitar tres aulas máis. Tamén lles foron cedidos locais no Grupo Nacional Ferroviario e no Grupo Escolar por esta mesma razón. Foi no ano 1972 cando o edificio se ampliou ata ter unha superficie de 8 000 m². 

O tamén chamado "Instituto Novo", no primeiro curso escolar, utilizou os laboratorios rematados como aulas, xa que non contaron con mobiliario nas mesmas ata mediados do curso. A partir deste momento sufriu algúns cambios internos referentes ás estancias do centro.

O edificio ten de dúas entradas que, ao comezar o seu funcionamento, tiñan usos diferentes: a entrada principal era para os profesores e a lateral para o alumnado. Na actualidade uns e outros utilizan a entrada principal.

O contorno do edificio tamén sufriu moitas melloras nos últimos anos. Ao principio estaba situado entre campos de trigo nunha rúa con poucos edificios, localizado preto dunha factoría que no ano 1969 sufriu unha explosión que deixou leves consecuencias no centro. Na actualidade, a rúa na que se sitúa ten un gran conxunto de edificacións e é moi concorrida.

Notas
-----

1. ↑  "Instituto de Educación Secundaria (IES) RIO CABE". *ciclosformativosfp.com*. Consultado o 13/4/2019.
2. ↑  "Historia | IES Río Cabe". *www.edu.xunta.gal*. Consultado o 13/4/2019.
3. ↑  "Bibliocabe". *bibliocabe.blogspot.com*. Arquivado dende o orixinal (blog) o 13/04/2019. Consultado o 13/4/2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do IES Río Cabe
A **Academia Irlandesa de Cine e Televisión (Irish Film & Television Academy, IFTA)** é unha organización de toda Irlanda centrada no cine e a televisión. Ten uns 1000 membros, e ten a súa sede en Dublín, con sucursais en Londres e os Ánxeles. A IFTA celebra agora cerimonias separadas para os premios IFTA Film &amp; Drama Awards e os IFTA Gala Television Awards; antes de 2015, facían unha cerimonia única, coñecida como Irish Film & Television Awards. IFTA tamén celebra o Simposio John Ford Ireland cada xuño, e máis de 30 eventos de aprendizaxe e *networking* ao longo do ano.

IFTA tamén estableceu o John Ford Ireland en 2011, en asociación co patrimonio do director estadounidense John Ford e o *Departamento de Cultura, Patrimonio e Gaeltacht.*

Notas
-----

1. 1 2  "Index". *IFTA* (en inglés).
2. ↑  "Past Awards". *IFTA*.
3. ↑  "JFI Contact". *JohnFordIreland* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 25 de marzo de 2018. Consultado o 22 de xaneiro de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Irlanda*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Reino Unido*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
* Conta de Twitter

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Cine*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2639596
* IMDb: ev0000365

 |
**Inés Arrimadas García**, nada o 3 de xullo de 1981 en Xerez da Fronteira, é unha política e avogada catalá, deputada no Parlamento de Cataluña por Ciutadans-Partit de la Ciutadania e candidata do seu partido para as Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Dereito e mais en Administración e dirección de empresas pola Universidade Pablo de Olavide de Sevilla. Durante oito anos exerceu de consultora de operacións e estratexia no grupo empresarial D'Aleph e de responsable de calidade e administración no grupo MAT.

No ano 2011 ingresou en Ciutadans - Partit de la Ciutadania, ocupando diversos cargos orgánicos no seo do partido, pertence ao seu comité executivo e á xunta directiva das súas mocidades, e mais tamén é responsable das relacións institucionais. En novembro de 2012 resultou elixida deputada no Parlamento de Cataluña, converténdose na voceira adxunta do grupo parlamentario da súa formación

Notas
-----

1. ↑  "Retrato familiar de Inés Arrimadas desde Jerez: 'La niña ya es imparable'". *ELMUNDO* (en castelán). 4 de outubro de 2015. Consultado o 3 de xullo de 2019.
2. ↑  «Ficha de Arrimadas no Parlamento de Cataluña Arquivado 13 de xullo de 2013 en Archive.is
3. ↑  *Rivera y Arrimadas, candidatos a las primarias nacionales y catalanas de Ciudadanos,* 20 minutos*, xuño de 2015*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13786674
* WorldCat
* VIAF: 4239151433040356420004
* GEC: 21786261
* GND: 1149303387
* IMDb: nm5403684
* TMDb: 2139290

 |
**IFK Skövde HK**| **Nome do club** | IFK Skövde Handboldklubben |
| **Fundado** | 1907 |
| **Pavillón** | Arena Skövde, Skövde |
| **Capacidade** | 2.500 |
| **Adestrador** | Henrik Schneider |
| **Liga** | Elitserien |
| **2009-10** | **7º** |
| **Equipamentos** | 

|  |  |
| --- | --- |
| 





**Local** | 





**Visitante** |

 |

O **IFK Skövde HK** é un equipo de balonmán da cidade de Skövde, Suecia. Foi fundado en 1907 e actualmente compite na Elitserien, a máxima categoría do balonmán sueco, así como na Copa Sueca.

Na tempada 1997-98 chegou por primeira vez a unha final europea, a final da City Cup, na que perdeu fronte ao TuS Nettelstedt-Lübbecke, aínda que dúas tempadas antes xa fora terceiro na mesma competición. No 2004 proclamouse campión da EHF Challenge Cup tras derrotar na final ao US Dunkerque HB francés.

Palmarés
--------

* **1 EHF Challenge Cup:** 2004

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do club Arquivado 30 de xaneiro de 2011 en Wayback Machine. *(en sueco)*

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q493523
* WorldCat
* VIAF: 127252347
* SELIBR: 240163

 |
Coordenadas: 43°16′58″N 8°13′02″O﻿ / ﻿43.282641666667, -8.217225

O **Instituto de Ensinanza Secundaria Francisco Aguiar** é un centro de ensinanza secundaria e Bacharelato pertencente á rede pública de institutos da Xunta de Galicia, situado en Betanzos.

Organización e características
------------------------------

Pertence á rede de institutos públicos da Xunta de Galicia, no que se imparte Educación Secundaria Obrigatoria, Bacharelato, Ciclos Formativos de Xestión Comercial e Mercadotecnia.

É un centro constituído por diversos edificios integrados na zona educativa da cidade, onde tamén se atopan o IES As Mariñas e o CEIP Francisco Vales Villamarín.

Historia
--------

O instituto comezou a funcionar no curso 1952-1953, estabecendo a súa sede no convento de San Domingos. A inauguración oficial do Instituto realizouse o 17 de setembro dese mesmo ano e consistiu na celebración relixosa seguida da impartición simbólica dunha primeira clase.

O IES Francisco Aguiar de toma o seu nome do arcebispo betanceiro do século XVII, Francisco de Aguiar Seixas e Ulloa, que foi arcebispo de México, onde fundou distintas institucións docentes e benéficas.

No ano 1980 mudou a súa sede ao actual edificio.

Notas
-----

1. ↑  IES Francisco Aguiar. (ed.). "Equipo Directivo.". Consultado o 20 de outubro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* IES Francisco Aguiar.
* Web antiga do IES Francisco Aguiar.

### Outros artigos

* Betanzos
Hórreo en Pastoriza, Arteixo.
O **hórreo tipo San Pedro de Visma** é un tipo de hórreo galego que se presenta no norte da provincia da Coruña, ao longo dunha reducida área que abrangue parte dos concellos da Coruña, Arteixo, Carballo e A Laracha. Ten especial presenza na parroquia coruñesa de Visma, pero aínda así non chega a ser exclusivo nela e convive co hórreo mariñán.

Características
---------------

Hórreo en Pastoriza, Arteixo.
### Morfoloxía

É ancho e baixo, de planta rectangular. A cámara vai sostida sobre un celeiro de igual tamaño. A cámara é totalmente de pedra, de paredes formadas por fieiras horizontais de perpiaños, normalmente en número de cinco. A primeira e a última fieiras adoitan ter máis altura que as restantes. Nalgún caso os costais divídense en tramos por peóns de pedra verticais.

As fendas de ventilación son horizontais, pero ás veces se deixan sen tomar as xuntas verticais. Hainas de dous tipos:

* Aquelas que resultan de separar os perpiaños dunha fieira dos da outra interpoñendo entre eles forras de pedra.
* As que se escavan na parte media da parte superior de cada perpiaño, deixando as partes extremas planas para pousar sobre elas os perpiaños da seguinte fieira.

O acceso é exterior, a través dunha porta situada no penal, sobre a correspondente de acceso ao celeiro. Non adoita haber escaleira de fábrica, e cando a hai é de pouca altura e mantense separada do hórreo.

O tellado é a dúas augas con beiril pouco prominente. Os penais forman pinches que recollen os faldróns da cuberta baixo sobrepenas grosas. Non sempre hai elementos terminais, pero cando os hai adoitan ser cruces e pirámides.

### Construción

A pedra empregada é o granito, única rocha que se atopa no subsolo na zona. Os tornarratos son unha cornixa de pedra ben voada que normalmente é prolongación do chan da cámara, igualmente de pedra. As paredes de fábrica non van recebadas nin pintadas.

A cuberta é de tella cerámica a dúas augas.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Rodríguez, I. *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña, 1975. ISBN 84-85728-00-9.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hórreo
* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |
Hórreo tipo Vilalba, en Mourence.
O **hórreo tipo Vilalba** é un tipo de hórreo galego que se pode atopar con pouca densidade nunha área bastante extensa da parte occidental da Terra Chá delimitada pola serra da Cova da Serpe, a serra da Loba, o río Eume e o río Miño. Comparte espazo con outras tipoloxías de hórreo.

Características
---------------

### Morfoloxía

Ten planta rectangular con cámara longa, estreita e alta. A suspensión é baixa, sobre dúas cepas coroadas por tornarratos individuais ou sobre cepa maciza na que o chan sobresae perimetralmente. Os panos da cámara son de doelas verticais cinguidos por unha faixa.

A cuberta ten dúas augas de pouca pendente que voan en beirís pronunciados sobre os lados curtos e escasos nos longos. Baixo o beiril dun dos penais disponse unha galería moi característica que fai de vestíbulo diante da porta da cámara. Nos extremos dese pórtico érguense uns puntais que sosteñen o pinche nese punto e poñen fin a unha sinxela balaustrada. Cando o hórreo vai sobre cepas este pórtico aséntase sobre a grade, e cando está sobre cepa maciza é prolongación desta. En moitos casos hai unha escaleira de fábrica sobre o mesmo eixo do hórreo.

### Construción

É un hórreo de cámara de madeira composta por doelas verticais suxeitas entre si por unha faixa, tamén de madeira. A suspensión é de cachotería en seco sen revoco e leva rateiras rectangulares de xisto de pouco grosor. A cámara descansa sobre unha grade de directriz lonxilínea cuxas mesas sobresaen de xeito acusado sobre as cepas. Os costais están pautados polos puntais e os esquinais, que sosteñen a cuberta. O teito é de xisto tamén, a dúas augas.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Rodríguez, I. *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña, 1975. ISBN 84-85728-00-9.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hórreo
* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |
***I'm In Love With My Car*** é unha canción escrita por Roger Taylor, batería de Queen, na que canta amosando un rango alto moi infrecuente. Foi lanzada en 1975 como cara B de *Bohemian Rhapsody* e integra o álbum *A Night At The Opera*, do mesmo ano. Ao final da canción pódese escoitar o Alfa Romeo de Taylor, pero na versión do sinxelo o motor escóitase ao principio.

A canción está dedicada a Johnathan Harris pola súa paixón polos automóbiles, aínda que Brian May máis adiante diría que trata sobre a paixón que espertan os automóbiles no mesmo Roger Taylor.

En directo, a banda tocaba a cancíon como parte dun medley entre 1977 e 1981, cantada por Roger Taylor e con Freddie Mercury no piano e nos coros. Coa volta en 2005 de Queen e Paul Rodgers, a canción volveu ao repertorio clásico dos concertos.

### Ficha técnica

* Roger Taylor: batería, voces e composición.
* Brian May: guitarra e voces de apoio.
* John Deacon: baixo.
* Freddie Mercury: piano e vocais de apoio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q897617
* WorldCat
* VIAF: 26146095302200372167
* GND: 1096340755
* MusicBrainz: ID

 |
**Irma Goldberg**, nada en Moscova, Imperio Ruso, en 1871 e finada despois de 1939, foi unha química orgánica rusa, coñecida pola reacción de Goldberg e a reacción de Jourdan-Ullman-Goldberg.

Traxectoria
-----------

Goldberg foi á Universidade de Xenebra, Suíza, para estudar química durante a década de 1890. Alí incorporouse ao grupo de investigación do químico alemán Fritz Ullmann (1875-1939), co que publicou varios artigos e patentes e outros de forma independente entre 1897-1912. Ambos mudáronse a Berlín para traballar na Technische Hochschule en 1905.

A principios do século XX, o laboratorio dirixido por Ullmann fixo contribucións fundamentais á síntese de bifenilos substituídos a partir da dimerización de ioduros aromáticos en presenza de cobre (acoplamento de Ullmann) e á síntese de éteres diarilicos mediante a combinación de haluros de arilo con diversos derivados fenólicos, tamén en presenza de cobre (síntese de éter Ullmann). Un dos proxectos de investigación de Goldberg foi estender esta estratexia á síntese de compostos de arilamina. Realizou investigacións sobre as dúas reaccións que levan o seu nome entre 1904 e 1908.

A reacción de Goldberg e a reacción de Jourdan-Ullman-Goldberg implican a formación dun enlace nitróxeno-carbono a un haluro aromático en presenza de cobre. Na primeira reacción, o composto que contén nitróxeno é unha amida; mentres que no segundo utilízase unha amina. Goldberg e Ullman obtiveron varias patentes para o uso de catalizadores de carbonato de potasio {\displaystyle {\ce {K2CO3}}} e cocer nestes procesos. A reacción de Goldberg consiste en combinar unha benzamida con bromobenceno en presenza de carbonato de potasio e cobre para obter unha N-fenilbenzamida cun rendemento do 56%.

A clásica reacción de Goldberg A clásica reacción de Goldberg
Outras investigacións de Goldberg inclúen métodos para a purificación de acetileno e estudos no campo industrial de colorantes orgánicos. Goldberg casou con Ullmann en 1910, e finalmente regresaron a Xenebra en 1923 cando Ullmann regresou á Universidade de Xenebra.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Olson, Julie A.; Shea, Kevin M. (2011-05-17). "Critical Perspective: Named Reactions Discovered and Developed by Women". *Accounts of Chemical Research* (en inglés) **44** (5): 311–321. ISSN 0001-4842. doi:10.1021/ar100114m.
2. ↑  Goldberg, Iram (1906). "Ueber Phenylirungen bei Gegenwart von Kupfer als Katalysator". *Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft* (en alemán) **39** (2): 1691–1692. ISSN 1099-0682. doi:10.1002/cber.19060390298. Arquivado dende o orixinal o 19 de febreiro de 2022. Consultado o 19 de febreiro de 2022.
3. ↑  Thomas, Anns Maria; Sujatha, Asha; Anilkumar, Gopinathan (2015-05-15). "ChemInform Abstract: Goldberg Reaction: Development, Mechanistic Insights and Applications". *ChemInform* (en inglés) **46** (22): no–no. ISSN 0931-7597. doi:10.1002/chin.201522275.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16063075
* WorldCat
* VIAF: 27851214
* DeutscheBio: 117548790
* GND: 117548790

 |
Hórreo tipo Mahía en Laíño (Dodro).
O **hórreo tipo Mahía** é un tipo de hórreo galego que se presenta ao longo dunha ampla e irregular área entre as provincias da Coruña e Pontevedra, delimitada por unha liña que, aproximadamente, une Rianxo, Negreira, Santa Comba, Ordes, Palas de Rei, segue o río Ulla, sobe polo río Deza ata Silleda, A Estrada, Caldas de Reis, Cuntis e Catoira. A zona norte desta área superponse coa do hórreo tipo Carral, polo leste co tipo O Pino, polo suroeste co tipo Noia e, en xeral, convive con outras tipoloxías.

Características
---------------

### Morfoloxía

É un hórreo de cámara rectangular, longo e estreito. A suspensión ten pouca altura, e cando se desexa aumentar a elevación da cámara constrúense sobre un zócolo. A suspensión resólvese sobre cepas, con frecuencia perfiladas con forma de vasos ou de furnas. Con frecuencia carece de rateiras, a súa función é desempeñada polo voado das lastras do chan da cámara.

Os penais son prolongación das cepas dos extremos. Entre os perpiaños dos penais déixanse rañuras horizontais para a ventilación da cámara. Os costais son de bastidores de madeira con doelas verticais cunha ou dúas faixas. Divídense en tramos por medio de cambetas de pedra colocadas por parellas sobre as cepas.

O tellado é de tella cerámica curva a dúas augas con pouco beiril. Remata contra os pinches dos penais baixo as sobrepenas. Con frecuencia non leva terminais.

### Construción

As cepas poden ser de cantería, pero é máis habitual atopalas de cachotería. Sobre elas pousan as lastras de granito ou, excepcionalmente, trabes de madeira non moi longas que soportan o chan de madeira. Os bastidores dos costais descansan sobre as trabes ou as lastras formando paneis lixeiros estruturalmente autónomos.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Rodríguez, I. *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña, 1975. ISBN 84-85728-00-9.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hórreo
* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |
O **laúde Stössel** é un instrumento de corda alemán inventado por Georg Stössel en 1914 na cidade de Colonia.

Características
---------------

Stössel baixo laúde
Este instrumento é unha mestura dunha cítara de Baviera ou austríaca cun instrumento de mastro como o laúde ou a mandolina. Caracterízase por tocarse colocando a man esquerda nos trastes sen ter que cambiar a posición das mans en cada acorde.

Existen polo menos 5 variantes deste instrumento: de tipo mandolina, sendo deste tipo as primeiras versións, de tipo laúde de 7 e 9 cordas, ademais do tipo baixo laúde e contrabaixo laúde.

Historia
--------

Os laúdes tipo Stössel foron populares na década de 1920, decaendo o seu uso a partir de 1930 até ser prohibidos polo goberno Nazi en 1937. A súa produción finalizou en 1943, trala morte e destrución do taller do inventor, debido a un dos bombardeos que arrasaron a cidade de Colonia durante a segunda guerra mundial. Consérvanse moi poucos exemplares.

Referencias
-----------

1. ↑  "The Stringed Instrument Database: S". Consultado o 2021-02-03.
2. ↑  "Instrumentos Musicales en los Museos de URUEÑA". Consultado o 2021-02-03.
3. 1 2  " Stössel-laute, Stoessel lute". Consultado o 2021-02-03.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Invisibles.

***Invisibles*** é unha película documental dirixida por Mariano Barroso, Isabel Coixet, Javier Corcuera Andrino, Fernando León de Aranoa e Wim Wenders no ano 2008. Obtivo o Premio á mellor película documental na XII edición dos Premios Goya, en 2008.

Sinopse
-------

Cinco directores homenaxean o vinte aniversario da ONG Médicos Sen Fronteiras. A través de varias historias retrátase a persoas que viven no medio de guerras e conviven con epidemias. "El sueño de Bianca" (*O soño de Bianca*) contrasta as realidades de dúas mulleres. "Cartas a Nora" é un relato de inmigración, mentres que "La voz de las piedras" (*A voz das pedras*) é unha historia familiar no corazón de Colombia. En "Buenas noches, Ouma" (*Boas noites, Ouma*) descríbese o conflito armado de Uganda e "Crímenes Invisibles" (*Crimes Invisibles*) denuncia os abusos a mulleres na República Democrática do Congo.

Este proxecto solidario nace co selo de Javier Bardem como produtor. Para conmemorar as dúas décadas de traballo de Médicos Sen Fronteiras quíxose facer unha homenaxe aos seus cooperantes, pero tamén ás persoas que reciben a súa axuda. Persoas "invisibles" que teñen unha historia e que atopan, neste documental, unha forma de expresarse.

Notas
-----

1. ↑  "zinema.com". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 01 de xuño de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Invisibles" en fotogramas.es.
* "Invisibles"Arquivado 13 de maio de 2017 en Wayback Machine. en labutaca.net.
* "Invisibles" en zinema.com.
* "Invisibles" en 20minutos.es.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q948105
* Allmovie: v392222
* AlloCiné: 131216
* FilmAffinity: 807293
* Filmportal: ID
* IMDb: tt0871000
* LUMIERE: 29367
* OFDb: 124282
* Rotten Tomatoes: 770759239
* TMDb: 73131

 |
O **hórreo tipo Tui** é un tipo de hórreo galego que se atopa nunha reducida zona nas proximidades de Tui, á beira dereita do río Miño. Coexiste con outras tipoloxías de hórreo de madeira ou mixtos.

Características
---------------

### Morfoloxía

Ten unha cámara ancha e longa sostida por grosos esteos cadrados coroados por rateiras por parellas. Os panos da cámara están formados por doelas horizontais.

É moi singular a solución da cuberta, que ten dúas augas de igual pendente e acusado beiril, pero asimétricas. Un dos faldróns prolóngase sobre o costal contrario a aquel no que está a porta, ata sobresaír dous ou tres metros. Forma un alpendre que se sostén sobre pequenas tesoiras que descansan sobre unha trabe soportada por dous pés dereitos, que á súa vez están coroados por tornarratos tamén. Entre estes pés unha parede baixa pecha o espazo, que normalmente é utilizado para gardar a leña. Sobre os penais o beiril sobresae notablemente e vai sostido por escoras a modo de ménsula.

### Construción

A suspensión é resolta por esteos de pedra de sección notable, como de pedra son as rateiras que os coroan. Sobre eles vai a grade formada por catro trabes de madeira escuadradas, ensambladas nos extremos e pouco saíntes. As doelas que conforman os panos da cámara van cravadas en barrotes verticais numerosos e próximos uns aos outros.

O tellado é de tella cerámica curva soportada por un taboado de madeira.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Rodríguez, I. *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña, 1975. ISBN 84-85728-00-9.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hórreo
* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |
A *Fonte da Vida Eterna* en Cleveland, Ohio é descrita como un "Home erguéndose sobre a morte, chegando no ascenso ata Deus e a Paz."
A **inmortalidade** é a vida eterna ou a habilidade de vivir para sempre. As formas biolóxicas teñen limitacións inherentes que as intervencións médicas non poden superar. A selección natural desenvolveu a inmortalidade biolóxica só nunha especie, a medusa *Turritopsis dohrnii*.

Certos científicos, futuroloxistas e filósofos teorizaron sobre a inmortalidade do corpo humano, e defenderon que a inmortalidade do ser humano podería ser un obxectivo acadable nas primeiras décadas do século XXI, mentres que outros apostan pola prolonga da vida como un obxectivo máis probable a curto prazo. Aubrey de Grey, un investigador que desenvolveu unha serie de estratexias biomédicas de rexuvenecemento, cre que o seu plan para reverter o proceso de envellecemento pode ser implementado en dúas ou tres décadas.

A crenza da inmortalidade da vida humana a través da alma é un tema recorrente na relixión, así como obxecto de especulación, fantasía e debate. En contextos relixiosos, a inmortalidade é un dos dons que Deus (ou outras deidades) conceden ós humanos que amosan bondade ou respectan a lei divina.

Símbolos
--------

Un ankh.
Existen numerosos símbolos que representan a inmortalidade. O ankh é un símbolo exipcio da vida que tamén ten connotacións de inmortalidade cando aparece representado nas mans de deuses e faraóns. A banda de Möbius en forma de nó de trevo é outro símbolo de inmortalidade. Moitas representacións simbólicas de infinidade ou do ciclo da vida son usado a miúdo para representar a inmortalidade dependendo do contexto no que se atopen. Outros exemplos son o uróboros, o kanji *dez*, o fénix e o pavón.

Notas
-----

1. ↑  Marshall Fredericks (2003). "GCVM History and Mission". Greater Cleveland Veteran's Memorial, Inc. Arquivado dende o orixinal o 16 de febreiro de 2009. Consultado o 14 de xaneiro de 2009.
2. ↑  "Oxford English Dictionary "Immortality"". Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2020. Consultado o 01 de xaneiro de 2015.
3. ↑  Gilbert, Scott F. (2006). "Cheating Death: The Immortal Life Cycle of Turritopsis". Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2010. Consultado o 14 de xuño de 2009.
4. ↑  de Grey, Aubrey; Rae, Michael (setembro de 2007). *Ending Aging: The Rejuvenation Breakthroughs that Could Reverse Human Aging in Our Lifetime*. Nova York: St. Martin's Press. p. 416. ISBN 0-312-36706-6.
5. ↑  Wilson, Ralph F. "Peacock as an Ancient Christian Symbol of Eternal Life". Jesus Walk Bible Study Series. Consultado o 18 de xaneiro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193942
* BNCF: 32360
* BNE: XX525593
* BNF: 11932095g
* EBID: ID
* GiantBomb: 3015-282
* JSTOR: immortality
* LCCN: sh85064531
* MAG: 2779227060
* NKC: ph669149
* Orthodox Encyclopedia: 78254

 |
Sede do ICFO no Parque Mediterráneo da Tecnoloxía, en Castelldefels (Barcelona).
O **Instituto de Ciencias Fotónicas** (**ICFO**) é un centro de investigación especializado en fotónica, a ciencia que estuda a luz. Creárono en Barcelona, en marzo de 2002, o Departamento de Universidades, Investigación e Sociedade da Información da Xeneralidade de Cataluña e a Universidade Politécnica de Cataluña. O ICFO está no Parque Mediterráneo da Tecnoloxía, en Castelldefels, na área metropolitana de Barcelona, nun edificio de 9.000 metros cadrados. Desde que en 2014 completou a súa fase de expansión, conta con preto de trescentos investigadores , que traballan en vinte e cinco grupos de investigación diferentes.

O Instituto ten como obxectivo a investigcación, a docencia e o pulo do sector industrial no eido das ciencias da luz e de todas as disciplinas nas que a fotónica teña incidencia, como neste momento as nanotecnoloxías ópticas, as tecnoloxías da información, a biotecnoloxía, as ciencias da saúde e da vida, as tecnoloxías da información cuántica e os sistemas láser. Desenvolve investigación punteira nestes terreos e forma científicos e tecnólogos especializados nestes eidos científicos. O ICFO colabora con centros de investigación líderes, universidades, hospitais e unha chea de empresas privadas de ámbito local e arredor do mundo. Acolle vinte grupos de investigación que traballan en máis de cincuenta laboratorios. Conta, entre outros, cun laboratorio de fabricación nanofotónica, un laboratorio de microscopía e nanoscopía de luz de alta resolución, e un laboratorio de enxeñaría avanzada.

A investigación no ICFO está organizada en catro áreas: fotónica non lineal, fotónica cuántica, nanofotónica e biofotónica. Xa que logo, o ICFO desenvolve investigación en diferentes eidos das ciencias fotónicas, incluíndo a información cuántica, dispositivos nanofotónicos, detección remota, comunicacións ópticas, optoelectrónica, biofotónica e óptica biomédica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do ICFO

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3775506
* WorldCat
* VIAF: 183009911
* GeoNames: 10302944
* GRID: grid.5853.b
* ISNI: 0000 0004 1757 1854

 |
Mapa do trazado del circuíto de Indianápolis usado no Gran Premio de motociclismo de Indianápolis.
El **Gran Premio de motociclismo de Indianápolis** é unha carreira de motociclismo de velocidade que ten lugar en Estados Unidos desde o ano 2008, como data puntuable do Campionato do Mundo de Motociclismo. Dispútase no Indianapolis Motor Speedway, utilizando un percorrido similar ao que a Fórmula 1 usara no Gran Premio dos Estados Unidos a principios da década de 2000, pero neste caso con sentido de xiro antihorario, evitando a curva 1 do óvalo e unha sección interna modificada. O Gran Premio de Indianápolis serve como complemento del Gran Premio de Motociclismo dos Estados Unidos, que ten lugar en Laguna Seca. A diferenza desa carreira, en Indianápolis compiten as tres categorías de motocicletas do Mundial.

Gañadores
---------

| Ano | 125cc | 250cc / Moto2 | MotoGP |
| --- | --- | --- | --- |
| 2008 |  Nicolás Terol | *Cancelada* |  Valentino Rossi |
| 2009 |  Pol Espargaró |  Marco Simoncelli |  Jorge Lorenzo |
| 2010 |  Nicolás Terol |  Toni Elías |  Dani Pedrosa |

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio oficial do Gran Premio de Motociclismo de Indianápolis (en inglés)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Cartel de propaganda da inmigración de xaponeses para o Brasil.
A **inmigración xaponesa no Brasil** comezou a comezos do século XX, mediante un acordo entre o goberno xaponés e o brasileiro. Actualmente, o Brasil abriga a maior poboación de xaponeses fora do Xapón con preto de 2 millóns de nikkeis (日系), termo usado para denominar os xaponeses e os seus descendentes.

Razóns da inmigración
---------------------

O Xapón estaba superpoboado no século XIX. O país quedara illado do mundo durante os 265 anos do período Edo (shogunato Tokugawa), sen guerras, epidemias traídas do exterior ou emigración. Coas técnicas agrícolas da época, o Xapón producía só o alimento que consumida, sen practicamente formar estoques para períodos difíciles.

O fin do shogunato Tokugawa deu espazo para un intenso proxecto de modernización e apertura ao exterior durante a era Meiji. A pesar da reforma agraria, a mecanización da agricultura desempregou miles de campesiños. Outros milleiros de pequenos campesiños quedaron empeñados ou perderon as súas terras por non poder pagar os altos impostos, que, na era Meiji, pasaron a ser cobrados en diñeiro, mentres antes eran cobrados en especie (parte da produción).

Os campesiños sen terra foron para as principais cidades, que quedaron saturadas. As oportunidades de emprego volvéronse cada vez máis raras, formando unha masa de traballadores miserábeis.

A política emigratoria do goberno xaponés tiña como principal obxectivo aliviar as tensións sociais debido á escaseza de terras cultivábeis e ó endebedamento dos traballadores rurais, permitindo así a aplicación de proxectos de modernización.

A partir da década de 1880, o Xapón incentivou a emigración dos seus habitantes a través de contratos con outros gobernos. Antes do Brasil, xa había emigración de xaponeses para os Estados Unidos (principalmente Hawai), Perú e México. No inicio do século XX, tamén houbo grandes fluxos de emigración xaponesa para colonizar os territorios recentemente conquistados de Corea e Taiwán. Só no Brasil e nos Estados Unidos se formaron grandes colonias de descendentes de xaponeses. Practicamente tódolos emigrantes que formaron grandes colonias en Corea e Taiwán volveron ao Xapón despois de que terminou a segunda guerra mundial.

Notas
-----

1. ↑  "Japan-Brazil Relations". Ministry of Foreign Affairs of Japan. Arquivado dende o orixinal o 2021-02-25.
2. ↑  "ブラジル連邦共和国（Federative Republic of Brazil）基礎データ｜外務省". *外務省*. Arquivado dende o orixinal o 2021-06-03.
3. ↑  "Who are "Nikkei & Japanese Abroad"?". The Association Of Nikkei And Japanese Abroad. Arquivado dende o orixinal o 2021-02-26.
4. ↑  IBGE. Razões da Imigração Japonesa Arquivado 29 de maio de 2009 en Wayback Machine. (visitado en 22 de agosto de 2008) *(en portugués)*.
**Linda Salzman Sagan,** nada o 16 de xullo de 1940, é unha escritora e artista norteamericana ex-esposa do científico e escritor Carl Sagan.

Traxectoria
-----------

Coñecida por ter creado a placa para as sondas espaciais Pioneer 10 e Pioneer 11 que suxire para algún ser extraterrestre como sería a aparencia da especie dominante no planeta Terra, e pola coprodución do Voyager Golden Record. É coautora *de Earth's Murmurs* (*Murmúrios daTerra* na tradución portuguesa) co seu exmarido, o astrónomo Carl Sagan, con quen casou o 6 de abril de 1968; o matrimonio durou até o divorcio en 1981, cando Carl Sagan casou coa súa terceira e derradeira esposa, Ann Druyan. Tamén é coñecida por dirixir varias obras para o Central Casting Theatre de Ithaca, Nova York e por escribir episodios de televisión como Knots Landing e General Hospital.

É a nai do autor e guionista Nick Sagan.

Notas
-----

1. ↑  "O que tem nos discos das Voyager". *UFMG*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* NASA

### Ligazóns externas

* O contido do Disco de ouro da Voyager

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4526447
* Europeana: ID
* IMDb: nm3744929

 |