Reverso dun sceat da serie K, con cabeza de lobo de lingua enrolada.
**Sceat** (en inglés antigo, pl. *sceatta*) foi unha pequena moeda de prata acuñada en Inglaterra, Frisia e Xutlandia durante o período anglosaxón.

Etimoloxía
----------

A palabra sceat estaba relacionada con varios termos xermánicos: antigo alto alemán *scaz* (propiedade, diñeiro); nórdico antigo *skattr* (homenaxe); *skatts* gótico (moeda); frisón *skat* (moeda, gando); *Scoot* holandés medio; *skød* danés; Ruso *скот* (gando). Todos derivan do protoxermánico *\*skautas*, que significaba tesouro e gando. O termo sceat aparece nas leis do rei Ethelberto de Kent desde ca. 601-604 e nas leis do reino de Mercia para designar o diñeiro en xeral ou unha pequena cantidade determinada de cartos, mentres que nas lendas rúnicas utilizábase no sentido de denominación de diñeiro.

Historia
--------

Sceat da serie K (Kent).
A finais do século VI houbo unha transición das moedas de ouro ás de prata. Os francos producían cartos de prata (denarios) e os anglosaxóns comezaron a acuñar scetta, quizais substituíndo os trimes de ouro. Todas as probas dispoñibles indican que foron producidas durante os séculos VII-VIII. Son moi diversos e están organizados en cen tipos numerados derivados do Catálogo do Museo Británico da década de 1890 e por clasificacións alfabéticas realizadas polo numismático Stuart Rigold na década de 1970.

Eran equivalentes a 1⁄20 de xilin. Tamén eran imitacións e representaban unha depreciación ou inflación, habendo tamén devaluado paulatinamente coa adición de cobre ou redución de peso para exemplares tan pequenos como 14 gramos uns 750. O rei Offa de Mercia (r. 757–796 reformou a moeda do sur, pero os sceatta continuaron usándose en Northumbria e até a conquista viquinga de 867, foron emitidos polas imprentas reais e arcebispais de York. En 785, os novos cetos eran principalmente cobre. 

Sceat da serie E da variedade Kloster Barthe (Frisia).
Sceat da serie U quizais acuñado preto do río Támese.

Deseño
------

Os deseños dos sceatta variaban moito en tipo e pureza. Poucos tiñan o nome ou busto do rei, e co paso do tempo os deseños foron cada vez máis autóctonos e menos copias de modelos romanos e merovinxios. As series máis comúns tiñan porco espiño mentres que outras tiñan o que a numismática denominaba animais fantásticos. Eran habituais as espirais, os lobos e as cobras. Algúns dos primeiros tiñan runas, outros cunha escritura romana-rúnica mixta, e as versións posteriores copiaban deseños árabes, cunha serie escrita ao revés. Era común nomear bispos en lugar de reis, e os acuñadores citábanse polo seu nome, por unha abreviatura ou por unha marca.

Notas
-----

1. ↑  Davidko 2017, p. 64.
2. ↑  Rigold 1977.
3. ↑  Arnold-Baker 2015, p. 327-328.
4. ↑  Davies 2010, p. 123-124.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sceat Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Abramson, Tony (2006): *Sceattas: An Illustrated Guide*. Heritage Marketing & Publications, Limited. ISBN 978-1-905223-01-5
* Gannon, Anna (2003): *The Iconography of Early Anglo-Saxon Coinage: Sixth to Eighth Centuries*, Oxford: Oxford University Press, ISBN 9780199583843
* Metcalf, M. (1993-1994): *Thrymsas and Sceattas in the Ashmolean Museum.* 3 vol. Royal Numismatic Society e Ashmolean Museum. Special Publications, 27. ISBN 9781854440471
* Riché, Pierre (1993): *The Carolingians: A Family who Forged Europe*, University of Pennsylvania Press, ISBN 0-8122-1342-4
* Rigold, Stuart (1977): "The Principal Series of English Sceattas", *The British Numismatic Journal,* No. 47, pp. 21–30

### Outros artigos

* Moeda da Inglaterra anglosaxoa
* Styca
* Thrymsa

### Ligazóns externas

* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2723650
* AAT: 300191644
* BNF: 12430754m
* EBID: ID

 |