recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**María Montserrat García Chavarría**, nada en Riotorto o 3 de novembro de 1968, é unha política galega do PSdeG.

Papeleta das Xerais de abril de 2019.

Traxectoria
-----------

Xuíza de paz das Pontes de García Rodríguez entre 1991 e 2007, foi tamén voceira de Jurisgal, asociación provincial de xuíces de paz. Foi concelleira nas Pontes de García Rodríguez e mais tenente de alcalde dende 2007 ata 2019, e deputada provincial da Coruña de 2007 e 2015. Dentro do PSdeG é secretaria de coordinación territorial do PSdeG provincial da Coruña. Logo de ambas as eleccións xerais celebradas en 2019, entrou no Congreso dos Deputados pola provincia da Coruña.

Notas
-----

1. ↑  "Somos la imagen de la justicia". *La Voz de Galicia*, 6 de maio de 2006
2. ↑  "Quen é quen... no Congreso e o Senado?" Arquivado 03 de setembro de 2019 en Wayback Machine.. *Sermos Galiza*, 29 de abril de 2019

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Congreso dos Deputados
Petra, a capital nabatea
Os **nabateos** (en árabe : الأنباط *Al-Anbaat*) eran un pobo comerciante, que ocupaban o sur de Xordania e de Canaán, e o norte de Arabia, cuxas poboacións nos oasis, na época de Flavio Xosefo, deron o nome de Nabatea á rexión entre Siria e Arabia e entre o río Éufrates e o mar Vermello.

A súa capital era a cidade troglodítica de Petra, cuxas ruínas se encontran hoxe localizadas en territorio xordano. 

O seu comercio desenvolvíase, principalmente, entre os oasis, nos cales practicaban unha agricultura intensiva. Eses oasis eran etapas das rutas comerciais. As fronteiras de tal conxunto son difíciles de precisar.

O emperador romano Traxano someteu aos nabateos definitivamente, incorporándoos ao Imperio, dentro do cal a súa cultura se foi difuminando e acabou por desaparecer.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Petra
* Moeda nabatea

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q220594
* EBID: ID
* GEC: 0195881
* GND: 4041013-4
* NKC: ph276816
* Treccani: nabatei

 |
**Nerik** foi unha cidade hitita ao nordeste de Hattusa.

Foi fundada na idade de bronce polos hatti e despois ocupada polos hititas. Foi cidade sagrada dedicada ao deus da tormenta, fillo de Wurusemu, a deusa solar de Arinna. En tempo dos hititas facíase periodicamente un festival.

Durante o reinado de Hantilis I a cidade foi atacada e destruída polas feroces tribos kaska do Ponto e como cidade permaneceu deshabitada por tres séculos. Recuperouse só como centro de culto ao deus das tormentas, pero nos ataques da época de Arnuwandas I, sobre o -1390, foi das máis afectadas. Nunha inscrición indícase

"destruíron os ídolos dos deuses, saquearon o ouro, a prata, os obxectos de cultos, as copas de ouro e prata, as pedras preciosas, os obxectos de bronce e os atavíos e dividírono entre eles; tamén se repartiron aos sagrados sacerdotes, aos sacerdotes, ás sacerdotisas da nai do deus, aos sacerdotes de Gudu, aos músicos, aos cantantes, aos cociñeiros, pasteleiros, granxeiros e xardineiros e convertéronos nos seus serventes; repartíronse os rabaños e as ovellas, e entre eles repartíronse os campos de trigo, e as viñas utilizadas polas libacións; os kaskas quedaron con todo para eles";
despois engade

"como os kaskas conquistaran a terra de Nerik para eles, nós habemos continuar enviando os rituais ao deus das tormentas de Nerik e aos deuses de Nerik, desde Hattusa, na cidade de Hakpis (Hakpiš), é dicir os pans, as libacións, os bois e as ovellas máis grandes".
Foi recuperada talvez en tempo de Muwatallis II, ou pouco despois da súa morte, en tempo de Mursilis III. O irmán de Muwatallis II, Hattusilis (despois Hattusilis III) foi quen conquistou a cidade e derrotou aos kaskas, devolvendo alí o culto ao deus das tormentas que se facía en Hakpis. A cidade foi incluída no reino de Hakpis. O intento de Mursilis III de arrebatar Nerik e Hakpis ao seu tío Hattusilis provocou a revolta do devandito, que acabou co seu ascenso ao trono.

A cidade desapareceu despois do -1185.

Segundo Matthews & Glatz estaría situada ao leste da confluencia do río Devrez co Kizilirmak, no distrito de Vezirköprü, na provincia de Samsun.

Notas
-----

1. ↑  Matthews, Roger; Glatz, Claudia (2009). "The historical geography of north-central Anatolia in the Hittite period: texts and archaeology in concert". *Anatolian Studies* (59): 51–72.  p, 69

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q916681
* WorldCat
* VIAF: 237469446

 |
**Joseph Kabila**, nado o 4 de xuño de 1971, é o presidente da República Democrática do Congo desde o asasinato do seu pai Laurent-Désiré Kabila en xaneiro de 2001, no transcurso da Segunda Guerra do Congo.

Traxectoria
-----------

Gañou as eleccións presidenciais de 2006 polo que continuou no cargo. O seu partido político é o Partido do Pobo para a Reconstrución e a Democracia.

Intentou deter a guerra civil e facer que se retiraran as tropas estranxeiras do Congo con certo éxito. Tras un acordo de paz, unha administración temporal púxose en marcha en 2003. Nela incluíronse ós xefes dos dous principais grupos rebeldes nos cargos de vicepresidentes. Coa fin de organizar eleccións antes da fin de 2005, distribuíronse os cargos proporcionalmente.

O 28 de marzo de 2004 os seguidores do antigo presidente Mobutu Sese Seko intentaron derrocar ó fillo de Kabila mediante un golpe de estado.

Desde a súa chegada ó poder, Joseph Kabila debeu facer fronte a continuas guerras no leste do Congo ou ás forzas rebeldes internas ou apoiadas polos gobernos veciños (Uganda e Ruanda) que fan reinar a inestabilidade mediante a violencia, o crime e a pillaxe dos recursos mentres a comunidade internacional parece desviar a mirada. Os rebeldes séntense ademais motivados por cousas distintas á obtención da vitoria e o control das minas de ouro e diamante: que Kabila permita que os antigos xenocidas hutus se rearmen e realicen incursións militares en Burundi. Tanto Ruanda como Burundi desexan acabar co período de inestabilidade da rexión dos Grandes Lagos, así como dar caza ós milicianos que se reagrupan ó leste do Congo.

En outubro de 2021, Joseph Kabila defendeu a súa tese de graduación na Universidade de Johannesburgo. Concedéuselle un máster en ciencias políticas e relacións internacionais ao remate dos seus estudos de cinco anos de duración.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Joseph Kabila*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57416
* WorldCat
* VIAF: 267207977
* BNF: 15019160c
* DeutscheBio: 131432885
* EBID: ID
* FAST: 497295
* GEC: 0260540
* GND: 131432885
* ISNI: 0000 0003 8301 7723
* LCCN: no2003075715
* Munzinger: 00000023590
* NTA: 229327966
* SUDOC: 095905103
* Treccani: joseph-kabange-kabila

 |
**Nefʿī** (نفعى) pseudónimo literario (turco otomán: مخلص *maḫlaṣ*) de **Ömer**  (عمر), nado en Hasankale en 1572 e finado en Istambul o 27 de xaneiro de 1635, foi un poeta e satirista otomán

Traxectoria
-----------

Nefʿī mudouse á caital otomá Istambul antes de 1606, cando se sabe que traballaba como burócrata no posto de controlador de minas (*maden mukataacısı*). Nef'i intentou conseguir o interese do sultán para a súa poesía, aínda que non tivo éxito nin con Ahmet I (1603-1617) nin con Osmán II ( 1618-1622). Así e todo, finalmente o sultán Murad IV (1623-1640) recoñeceulle a súa habilidade concedéndolle un estipendio.

Por mor dos seus versos satíricos a funcionarios do goberno, a petición do *kaymakam* Bayram Pasha executárono por estrangulación.

Obras
-----

Nef'i recibiu unha grande influencia da poesía persa clásica, pero desenvolveu a forma turca *kaside*. Ademais de odas, especialmente sobre o sultán Murad IV, Nef'i escribiu versos sarcastícos sobre os fallos de determinados funcionarios gobernamentais.

Notas
-----

1. ↑  "Nef'i". Büyük Larousse Sözlük ve Ansiklopedisi. pp. 8581-8582.
2. ↑  Shaw, Ezel Kural; Shaw, Stanford J. (1976). *History of the Ottoman empire and modern Turkey. Vol. 1, Empire of the Gazis: the rise and decline of the Ottoman empire, 1280-1808*. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-29163-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3674672
* WorldCat
* VIAF: 73965878
* BNF: 12546070r
* BRE: 2263942
* CERL: cnp01351396
* EBID: ID
* FAST: 247087
* GND: 119476118
* ISNI: 0000 0000 8394 1703
* LCCN: n89616043
* NTA: 152271988
* OL: OL6629622A
* SUDOC: 148678890

 |
**Joseph Lancaster**, nado o 25 de novembro de 1778 en Londres e finado o 23 de outubro de 1838, foi un educador e pedagogo inglés.

Traxectoria
-----------

Con 14 anos marchou da súa casa e foi a Bristol por motivos relixiosos, encontrou traballo na cidade e uniuse á "sociedade dos amigos" (cuáqueros). Con 20 anos funda a súa primeira escola de primaria neste lugar. A escola era moi popular pero a maioría dos nenos non podían custear os seus estudos nela. Adquiriu o sistema de monitores e desenvolveu as súas ideas de forma simultánea ás do dr. Andrew Bell. Este no seu ensino non utilizaba a dor física pero si que castigaba os seus alumnos atándoos ou encerrándoos. A escola recibiu xenerosas doazóns polo seu rápido crecemento pero aínda así caeu na débeda, ademais disto a escola tamén recibiu numerosas críticas. Lancaster defendía as escolas non controladas pola igrexa xa que dicía que a educación debía ser cristiá pero non sectaria. Joseph pasou gran parte da súa vida percorrendo o país para defender as súas ideas. En 1816, Lancaster abandonou a Real Sociedade Lancasteriana e tentou fundar a súa propia escola. Isto fracasou e rematou na bancarrota. Despois de ser encarcerado por débedas e excluído da sociedade por diversas cousas emigrou ós Estados Unidos. Formaría escolas en Baltimore, Venezuela e o Canadá, aínda que tamén lle foron mal e tivo que regresar. Os seus seguidores tamén fundarían diversas escolas polo mundo. Lancaster falece en Nova York tras ser atropelado por unha carruaxe de cabalos. Agora tan só existe unha escola lancasteriana en todo o mundo. Atópase no Museo Escolar Británico.

Obras
-----

As obras máis importantes que escribiu son:

* *Improvements in Education*, en galego *Melloras en educación*, (Londres, 1803; Nova York, 1807)
* *The British System of Education*, en galego *O sistema británico de educación*, (Washington, 1812)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Museo Escolar BritánicoArquivado 19 de marzo de 2018 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q723877
* WorldCat
* VIAF: 51823093
* BMT: 172269
* BNF: 12989420j
* BRE: 2132301
* CERL: cnp01434055
* DeutscheBio: 119004984
* E-Enlightment: lancajosep002204
* EBID: ID
* FAST: 120501
* GEC: 0036428
* GND: 119004984
* ISNI: 0000 0001 2132 933X
* LCCN: n83207132
* NPG: mp02608
* NTA: 071097856
* OBP: ID
* ODNB: 15963
* OL: OL162545A
* openMLOL: 287532
* PTBNP: 1174314
* SNAC: w6hq50b3
* SUDOC: 143381865
* ULAN: 500250439

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O libro da selva (homónimos).

***Jungle Book*** (*O libro da selva*) é un filme de 1942 baseada na novela homónima do escritor indobritánico Rudyard Kipling. Trátase da primeira versión cinematográfica do libro.

O filme foi realizada polos irmáns Korda: Zoltán como director, e Vincent e Alexander como produtores. O personaxe de Mowgli é interpretado polo actor indio Sabu. Completan a repartición Joseph Calleia, John Qualen, Frank Puglia, Rosemary DeCamp, Patricia O'Rourke e Ralph Byrd.

O filme está rodado en cor, co que se conseguen uns planos da selva moi pintorescos e fermosos. O son consérvase bastante mal.

A música, composta por Miklós Rózsa, foi candidata ao premio Óscar. O filme tivo outras tres candidaturas nese certame: aos decorados, á fotografía e aos efectos especiais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1167592
* AFI: 53856
* Allmovie: v26754
* AlloCiné: 8258
* EBID: ID
* FilmAffinity: 643661
* IMDb: tt0034928
* WorldCat
* LCCN: no2002052022
* LUMIERE: 76242
* OFDb: 9440
* OMDB: 30322
* Rotten Tomatoes: 1011338-jungle\_book
* Synchronkartei: 11467
* TMDb: 23033
* TVcom: jungle-book-1942
* TVGuide: 102948

 |
**Nabopolasar**, finado en -605, foi o fundador do imperio neobabilónico e da dinastía caldea. Reinou en Babilonia dende o ano -626 ata o ano -605. Liquidou o imperio de Asiria en estreita alianza co rei de Media Ciaxares.

Traxectoria
-----------

Parece ser que foi un xeneral caldeo que, tras a morte de Assurbanipal, desafiou o poder asirio sobre Babilonia ata facerse co poder. A partir do -616, Nabopolasar realiza unha serie de ofensivas sometendo ás cidades do Éufrates medio acadando Suhu e Hindanu (Harran). No ano -615 remontou o Tigris ata Assur, pero non chegou a facerse coa cidade emblemática dos asirios.

Tentou gañarse a amizade de Elam mediante a devolucion de estatuas de deuses; pero, moi cedo, decatouse que os vencellos debían afianzarse con Ciaxares de Media, o cal adiantarase a esmagar Assur no -614. Nesa mesma cidade acabada de arrasar, concertou unha alianza duradeira cos medos, casando ao seu fillo Nabucodonosor II cunha princesa meda. Froito desta entente foi a destrución de Nínive no ano -612. Co apoio de Exipto, caería Harran no ano -609. A seguir volveuse contra Urartu.

Máis adiante, enviaría ao seu fillo e herdeiro Nabucodonosor II a unha exitosa campaña sobre Siria e Fenicia arrebatando o seu dominio aos exipcios.

Nabopolasar practicou a deportación masiva para debilitar aos pobos e previr rebelións. Iniciou grandes construcións, que remataría esplendorosamente o seu fillo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Etemenanki

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q273514
* WorldCat
* VIAF: 57149294088180520705
* BIBSYS: 3012522
* BMT: 62682
* BNF: 16770319w
* BRE: 2243120
* EBID: ID
* FAST: 1836674
* GEC: 0045208
* GND: 1174782218
* ISNI: 0000 0000 3100 2448
* LCCN: n94029490

 |
**Juan Muíños Iglesias**, nado en Redondela, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Muíños Casal, dono do Hotel España de Redondela. Foi o fundador da delegación da Falange Española en Redondela. Participu na Guerra Civil Española como voluntario da 2ª Bandeira de FE de Pontevedra, e posteriormente como oficial. Ostentou o cargo de alcalde de Redondela, ao que accedeu o 29 de xaneiro de 1940, sucedendo ao anterior alcalde, Cándido Martínez Esteiro. Tres anos despois, en 1943, sucedíao na alcaldía Raúl Carlos Gunche López. En 1951 volveu a acceder á alcaldía, na que se mantería até 1966, cando Pedro Otero Rey o sucedeu. Tamén foi deputado provincial. Despois foi delegado do Instituto Social da Mariña en Redondela.

Recibiu varias condecoracións pola súa participación na "Guerra de liberación". Tamén recibiu a Cruz de Caballero de Cisneros polos "servizos prestados á causa".

No seu mandato destacou polo intento de privatización da praia de Cesantes.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Cándido Martínez Esteiro** |  **Alcalde de Redondela** 1940 - 1943 | Sucesor:**Raúl Carlos Gunche López** |
| Predecesor:**Francisco Cunqueiro Montenegro** |  **Alcalde de Redondela** 1951 - 1966 | Sucesor:**Pedro Otero Rey** |

Notas
-----

1. ↑  Anecdotario Redondelán (ed.). "Alcaldes de Redondela". Arquivado dende o orixinal o 21 de outubro de 2013. Consultado o 2 de xaneiro de 2015.
2. ↑  Anecdotario Redondelán (ed.). "Partidos políticos de Redondela.". Arquivado dende o orixinal o 02 de xaneiro de 2015. Consultado o 2 de xaneiro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Falange Española

### Ligazóns externas

* Anecdotario redondelán. Alcaldes
**Miro de Canzo**, nado en Canzo cara a 1236 e finado en Sorico cara a 1300, foi un eremita e peregrino lombardo, venerado como o patrón da choiva co nome de **San Miro**.

Traxectoria
-----------

Nacido nunha familia de agricultores nun pasto de montaña chamado Second'Alpe, no territorio de Canzo, na provincia de Como. Guiado por un monxe local, partiu no camiño do hermitismo e, renunciando a todas as súas posesións, iniciou a vida dun mendigo de mendigos. Deu a todos un exemplo de oración intensa e intercedía polas necesidades espirituais e materiais da súa terra natal e das persoas ás que se cruzou na súa peregrinación. As fontes din que foi a Roma e outros lugares sagrados, sen especificar, e logo volveu, tras unha revelación divina, ao seu país, Canzo, onde continuou a súa vida de eremita nas montañas, na ermida na que hoxe se atopa igrexa-santuario (*Eremo di san Miro*).

Ao seu mérito atribuíronse varias liberacións da praga de seca a varios lugares, unha graza pola que foi invocado polas autoridades do Ducado de Milán e da diocese de Como, mesmo nos séculos seguintes. Vivía na soidade nas montañas, onde se alimentaba do que a natureza ofrecía espontaneamente e, no silencio da súa cova preto do regato de Canzo, atopou a Deus en oración contemplativa. Ao finalizar a súa vida, cruzando milagrosamente a rama oriental do lago Como, chegou a Sòrico, o extremo norte do lago, onde recibiu o seu principal afluente. Alí instalouse preto da igrexa de San Miguel, onde fixo a súa transición definitiva á vida eterna, chea de fe e de virtude. Preto da ermida hai unha fonte que se di que é beneficiosa.
**Kent Vernon "Rommel" Rominger**, nado en Del Norte, Colorado, o 7 de agosto de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-73, STS-100, STS-80, STS-96 e STS-85.

Traxectoria
-----------

Rominger graduouse en enxeñaría civil pola Universidade do Estado de Colorado en 1978 e é máster en enxeñaría aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1987.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-73, STS-100, STS-80, STS-96 e STS-85 e pasando un total de 67,12 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2021). "Rominger, Kent Vernon" (en inglés). Consultado o 4 de febreiro de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kent Rominger***  |

### Outros artigos

* STS-73
* STS-100
* STS-80
* STS-96
* STS-85

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1384788
* NASA: rominger
* WikiTree: Rominger-187

 |
**MusicBrainz** é un proxecto cuxo obxectivo é a creación dunha base de datos musical de contido aberto. MusicBrainz recolle información sobre música gravada, nomes de artistas, títulos, listaxes de cancións, datas de publicación, etc. O 30 de xaneiro de 2016, MusicBrainz contiña información de arredor dun millón de artistas, un millón e medio de álbums e máis de quince millóns e medio de gravacións.

Os rexistros fanse grazas ao traballo de editores voluntarios que seguen unhas normas de edición precisas. As obras rexistradas poden conter outra información como a data de gravación, país de orixe ou a duración das cancións. Os usuarios finais poden utilizar programas que se comunican con MusicBrainz para etiquetar os seus arquivos de son como MP3, Ogg Vorbis ou AAC.

Notas
-----

1. ↑  BBC (ed.). "MusicBrainz". Consultado o 30 de xaneiro de 2016.
2. ↑  MusicBrainz (ed.). "Database Statistics". Consultado o 30 de xaneiro de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***MusicBrainz Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*
**Juan Antelo Lamas**, nado en Santiago de Compostela, foi un sindicalista e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Foi un dos redactores da primeira etapa de *El Corsario*, foi detido a principios de abril de 1891 con Antonio Vidal Villanueva, o director do periódico, por publicar o artigo "Una protesta, atacando el culto católico"; foi xulgado por inxurias ao director da Fábrica de Tabacos en xaneiro de 1892 por un artigo pulicado en *El Corsario*. Foi encarcerado e deportado tras participar na folga de maio de 1891. Vencellado aos carpinteiros de Santiago de Compostela, foi un dos responsables da Sociedade de Carpinteiros e Ebanistas da cidade. Membro da sociedade de carpinteiros La Emancipacion, foi un dos fundadores da federación de carpinteiros en Barcelona en 1898. Foi director de *La Emancipación*. Logo da folga xeral de maio de 1901 tivo que exiliarse en Portugal para escapar da represión.

Notas
-----

1. ↑  *El Regional*, 3-4-1891, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 23-1-1892, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Ficha no Diccionaire dels militants anarquistes *(en francés)*
Íntegro, en pdf: *Antigvedad de la civdad, y iglesia cathedral de tvy, y de los obispos qve se save aya auido en ella*, escrito polo bispo Frei Prudencio de Sandoval en 1610.
**Juan de San Millán**, nado en 1492 no lugar de Barrionuevo del Valle, concello de San Millán de la Cogolla, na Rioxa. Empezou os estudos maiores no colexio de Sigüenza e rematounos no Colexio Maior de San Bartolomeu, da Universidade de Salamanca.

Foi bispo da diocese de Tui de 1547 a 1564, tempo no que participou no Concilio de Trento, persoalmente nunha das primeiras sesións e por procurador na sesión final. Foi despois bispo de León, morreu o 11 de abril de 1578, está enterrado na capela maior do Colexio dos Xesuítas de León.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Avila y La Cueva, Francisco (edición facsimilar 1995). *Historia Civil y Eclesiástica de la Ciudad de Tuy y su Obispado. Tomo IV (Os Bispos de Tui)*. Santiago: Consello da Cultura Galega. p. 416. ISBN 84-87172-02-4.

| Dignidades da Igrexa católica |
| --- |
| Predecesor:**Miguel Muñoz** |  **Bispo de Tui-Vigo** 1547 - 1564 | Sucesor:**Diego de Torquemada** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535821
* Catholic-Hierarchy: snmi
* DBE: juan-martinez-de-san-millan

 |
Barro.
A **lama**, ou **barro**, ou **bulleiro**, ou **lodo**, ou **trollo**, é unha mestura semilíquida de auga e terra composta por sedimentos, partículas de po e arxila. Os depósitos de barro endurécense co paso do tempo até converterse en lutita.

Usos
----

Casa de barro en 'Amran, Iemen.
Os usos son moi variados, desde a construción onde se usa para darlle terminación de calidade, fabricación de envases para almacenar auga, artesanías como vasos de barro, elementos decorativos e esculturas etc.

### Barro na construción

O barro é un dos primeiros materiais usados polo home para construír refuxios. O barro apilado a man (cob), en forma de ladrillos (adobe), ou compactado (tapial) é unha forma moi barata e pouco tecnificada de crear paredes e muros, polo que foi amplamente utilizado polas civilizacións antigas así como polas culturas localizadas en contornas desérticas, onde escasea a pedra e a madeira.

### Outros usos

Un baño de barro, usualmente con ingredientes especiais, úsase por motivos de beleza, saúde ou pracer. Tamén se utiliza para facer artesanías ou obxectos de decoración.

### Barro en artesanías

O barro tamén pode ser usado como material para realizar artesanías ou outras pezas decorativas.

Zooloxía
--------

Algúns animais, como os elefantes, utilizan o barro como protector contra parasitos, insectos e a radiación solar. Ademais, os bulleirais adoitan consituír importantes biótopos en diferentes ecosistemas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *lama*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *barro*.
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *bulleiro*.
4. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *lodo*.
5. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *trollo*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lama Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Material de construción
* Sapropel
* Cerámica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170449
* AAT: 300014337
* EBID: ID
* JSTOR: mud
* Mindat: 49426

 |
**Juana María Herce García**, nada en Quel (A Rioxa) en 1954, é unha escritora española.

Trayectoria
-----------

Estudou Dereito en Madrid. Colaborou con narrativa breve ou poemas en publicacións e medios dixitais como *Ideal de Granada*, *El Eco del Cidacos*, *Troquel*, *La Mirada Actual*, *Marejadas* ou *Tinta y Papel*. Participa habitualmente na xuntanza poética de Arroyo de la Miel e interveu en diversos recitais poéticos. Na súa poesía domina o lirismo e a elexía.

Obtivo o segundo premio de relato breve Cuevas de Almanzora en 1994. Algúns dos seus poemas foron musicados por compositores como Juan Alberto Gómez ("Atardecer en Ronda") ou Francisco Javier León Solís, e foron interpretados pola soprano Aura Bañasco, Nayara ou FunkDango. É autora dun poema-himno á Virxe de Valvanera, patroa da Rioxa.

En 2014 publicou o seu primeiro poemario, *Bajo diversos cielos*, ilustrado por María Contreras. Nese mesmo ano foi poeta invitada por La Mirada Actual

Vive en Málaga.

Notas
-----

1. ↑  Marín, Diego (24 de agosto de 2014). "«Puedo decir que la palabra cura, cura muchísimo»". *La Rioja.com*. Consultado o 14 de outubro de 2017.
2. ↑  Herce, Juana María (2014). *Bajo diversos cielos* (en castelán). Liber Factory. ISBN 9788499495941.
3. ↑  "Troquel". *Troquel*. 2015-2016-2017.
4. ↑  Herce, Juana María (1 de febreiro de 2014). "Juana María Herce, poeta invitada por "La Mirada Actual"". *La Mirada Actual*. Consultado o 14 de outubro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47456716
* WorldCat
* VIAF: 310682476
* BNE: XX5417963

 |
**José María Besteiro**, nado en Riotorto en 1963 é un xornalista e produtor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias da Comunicación, fixo un mestrado en dirección e produción de radio e televisión na Universidade de Boston. Despois de traballar como xornalista en distintos medios (*Dunia*, *El País*, *El Gran Musical*...), integrouse no equipo que botou a andar a cadea de televisión de pagamento Canal +. onde foi xefe de produción e director de musicais entre 1989 e 1994. En 1995 vai traballar para os Estados Unidos, nas divisións de produtos para Latinoamérica da Time Warner e de Bertelsmann.

Foi director xeral de audiovisual do Grupo Voz, e posteriormente produtor independente de series de televisión dende a súa propia compañía. Despois dirixiu os seus interese empresariais cara á distribución de contidos vía satélite, e en 2009 mercou unha parte importante do accionariado de Dreamhouse Entertainment, unha empresa de produción e distribución de contidos que posúe o canal Latele Novela, dedicado á produción e distribución de telenovelas na comunidade latina nos Estados Unidos.

Vida persoal
------------

Vive en Miami. É un dos patróns da Fundación TIC da Deputación de Lugo.

Series producidas
-----------------

* *Mareas vivas*
* *Nada es para siempre*
* *Géminis*
* *Libro de familia*

Obra
----

* *Un hombre que se parecía a Cunqueiro* (2021)

Notas
-----

1. ↑  José María Besteiro se convierte en accionista de referencia de Latele Novela, *Fórmula TV*, 20/3/09
**Juan Antonio Porto Alonso**, nado na Coruña o 10 de xaneiro de 1937 e finado en Madrid o 16 de febreiro de 2021, foi un guionista galego.

Traxectoria
-----------

Diplomado en dirección pola Escuela Oficial de Cinematografía. Escritor de guións cinematográficos, foi colaborador habitual de cineastas como Pilar Miró e Pedro Olea en películas como *El crimen de Cuenca*, *Beltenebros*, *El bosque del lobo*, *La casa sin fronteras* e *La Corea*. Destacado especialmente na adaptación de obras literarias, como *La Regenta*, de Gonzalo Suárez; a citada *Beltenebros* ou a serie televisiva *La forja de un rebelde*, de Mario Camus. É autor de ensaios e textos sobre temas cinematográficos. Impartiu clases na Escuela de Cine de la Comunidad de Madrid. O seu guión máis recente foi *La conjura de El Escorial*, de Antonio del Real.

Recoñecementos
--------------

En febreiro de 2009 o Consello de Ministros de España outorgoulle a Medalla de Ouro ó mérito nas Belas Artes.

Notas
-----

1. ↑  Fallece a los 84 años el guionista Juan Antonio Porto
2. ↑  Entrega das medallas de Ouro

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* 

* Juan Antonio Porto na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5947397
* WorldCat
* VIAF: 9127876
* BNE: XX1024980
* BNF: 162011434
* GND: 1072715147
* ISNI: 0000 0000 7822 1330
* LCCN: n97040804
* NKC: pna20201084780
* SUDOC: 093625928

 |
**José Fernández-Portal Fradejas**, nado en Pontevedra e finado en Santiago de Compostela o 13 de maio de 1942, foi un avogado, político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, foi presidente da Junta Carlista de Santiago de Compostela. Terciario franciscano. Influído por Juan Vázquez de Mella, do que se considera discípulo e continuador. Foi deputado provincial en 1923. Na República foi presidente da Unión Regional de Derechas de Santiago de Compostela e da asociación *Defensores de Santiago*, constituída en 1933. Foi redactor de *El Pensamiento Español* e *Galicia Nueva*, colaborou en *El Debate*, *El Correo de Galicia*, *Vida Gallega*, *El Requeté*, *Alma Galaica* e *El Compostelano*. Recibiu a cruz vermella do Mérito Militar.

Obras
-----

José Portal Fradejas nun mitin da URD en 1932.
* *Gratitud al Ejército. Discurso pronunciado por Don José Portal Fradejas en "Unión Radio Coruña" el 12 de agosto de 1936*, 1936.
* *Emociones de España. Julio-agosto 1936*, 1936.

Recoñecementos
--------------

* Cruz Vermella do Mérito Militar.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con Luisa Ladrón de Guevara Enríquez, filla de Manuel Ladrón de Guevara Saavedra, en 1922, e foi pai de José Portal Ladrón de Guevara.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 13-5-1942, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 15-7-1923, p. 2.
3. ↑  *El Compostelano*, 7-8-1922, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ars dedicandi: Victoriano Taibo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28355701
* BNE: XX1403438

 |
**José María Cornejo**, nado en San Vicente o 10 de novembro de 1788 e finado no mesmo San Vicente o 24 de novembro de 1864, gobernou a República do Salvador como Xefe Supremo do 30 de xaneiro de 1829 ao 16 de febreiro de 1830, e do 4 de decembro de 1830 ao 3 de abril de 1832.

Biografía
---------

José María Cornejo naceu en San Vicente o 10 de novembro de 1788. Os seus pais foron José Manuel Cornejo e Ana María Jacoba Merino y Guevara. Casou con Josefa Nicolasa de Lesaca. Morreu na mesma cidade de San Vicente o 24 de novembro de 1864.

### Estudos

Estudo Filosofía na Cidade de Guatemala, saíndo de Bacharel o 14 de xaneiro de 1809. Logo estudou Dereito Canónico, que non terminou, e despois Dereito Civil, que tampouco chegou a concluír.

### Vida política

Atopábase en Guatemala cando se producía o pronunciamento das provincias do Imperio Mexicano, e como José María Cornejo era un opositor a iso, foi posto en prisión. Retornou logo ao Salvador despois de ser liberado en xuño de 1822.

Foi elixido deputado para as lexislaturas de 1825 e 1826. En 1826, escribiu unha obra titulada *Espíritu Constitucional*, que foi aprobado polos liberais. Foi reelecto deputado para as lexislaturas de 1826 e 1827.

Ademais foi alcalde de San Vicente e Rexedor Perpetuo.

### Xefatura do Estado do Salvador

Cando os pobos foron convocados a eleccións de Xefe do Estado e Vicexefe do Estado, José María Cornejo gañou a xefatura e Nicolás Espinoza gañou a vicexefatura. Foron nomeados por decreto lexislativo do 22 de xaneiro de 1829. Tomou posesión o 30 de xaneiro de 1829.

Realizou a erección do Colexio Seminario cuxa creación foi decretada en 1825; formou tamén unha escola lancasteriana. Edificou garitas e levantou muros para a seguridade do tráfico interior; tamén propuxo camiños e levantou pontes e calzadas de pedra. Reparou os acuedutos da cidade de San Salvador que estiveran arruinados por máis de 15 anos.

Notas
-----

1. ↑  "José María Cornejo" (en castelán). Consultado o 16 de decembro de 2019.
2. 1 2  "Mi Patria: Don José María Cornejo". Consultado o 16 de decembro de 2019.
3. 1 2  *Defensa del Jefe del Estado del Salvador, José María Cornejo*. Guatemala. 1833. Consultado o 16 de decembro de 2019.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)
4. ↑  *Colección de decretos y órdenes de la Asamblea y Gobierno del Estado correspondiente a los años de 1829 y 1830*. O Salvador. 1830.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor: **Mariano Prado**  | **Xefe Supremo do Salvador**1829 - 1830 | Sucesor: **José Damián Villacorta**  |
| Predecesor: **José Damián Villacorta**  | **Xefe Supremo de El Salvador**1830 - 1832 | Sucesor: **Francisco Morazán Quesada**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1709445
* DBE: jose-maria-cornejo

 |
**José María Calviño Iglesias**, nado en Lalín o 28 de outubro de 1943, é un avogado galego.

Traxectoria
-----------

Doutor en Dereito, exerceu a avogacía en Madrid, A Coruña, Valencia e Huelva. A súa actividade laboral levouno a tomar contacto cos medios de comunicación e estivo vinculado a TVE desde 1970. Despois representou a Radiotelevisión Española na comisión xurídica da Unión Europea de Radiodifusión. Paralelamente, foi designado membro do Subcomité de Medios de Comunicación do Consello de Europa.

En 1980 as Cortes Xerais designárono, a proposta do Grupo Socialista, vogal do Consello de Administración de RTVE e logo da vitoria do Partido Socialista Obrero Español, o primeiro Goberno de Felipe González nomeouno Director de RTVE.

### Director Xeral de RTVE

O seu mandato prolongouse ata 1986 e estivo rodeado de críticas, polémicas e acusacións de manipulación partidista.

Pretendeu renovar por completo a imaxe e o espírito da televisión en España. Desa época datan programas innovadores e vangardistas como *La bola de cristal*, *Si yo fuera presidente* ou *La edad de oro* que aspiraban á implantación dun modelo de TV pública de calidade. Isto non impediu que os horarios privilexiados os ocupasen series norteamericanas como *Dinastía* ou *Falcon Crest*.

En canto á súa política informativa, nomeou a José Luis Balbín como Xefe dos Servizos Informativos. Porén, posteriores desavinzas entre ambos provocaron a súa destitución e a retirada do programa *La Clave*. Foi substituído primeiro por Enrique Vázquez e despois por Enric Sopena.

Durante o mandato de Calviño, tamén se destituíu a outros clásicos da información en TVE, como Paloma Gómez Borrero. Ao mesmo tempo, incorporouse a unha nova xeración de periodistas, abandeirada por Paco Lobatón, Concha García Campoy e Ángeles Caso, que renovaron a imaxe dos *Telediarios*.

Despois das eleccións de 1986, Calviño foi relevado no seu posto por Pilar Miró. Con posterioridade dedicouse ao exercicio da avogacía, ademais de impulsar un intento de TV por satélite (Canal 10) e participou en 1995 en parladoiros políticos de RNE.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eugenio Nasarre** |  **Director Xeral de RTVE** 1982 - 1986 | Sucesor:**Pilar Miró** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326325
* WorldCat
* VIAF: 86570604
* BNE: XX873094

 |
**Sengbe Pieh** (tamén coñecido como **Joseph Cinqué**) nado en 1814 e finado en 1879 foi un home de África Occidental do pobo mende e un dos principais implicados no caso La Amistad, no que el e outras 51 persoas foron vítimas do comercio ilegal de escravos.

Biografía
---------

Cinqué naceu no ano 1814 onde agora é Serra Leoa, mais a data exacta do seu nacemento é descoñecida. El era un agricultor de arroz, casado, con tres fillos, cando foi capturado ilegalmente polos traficantes de escravos africanos en 1839 e aprisionado no navío negreiro portugués Tecora. Isto era unha violación dos tratados internacionais que prohibían o comercio de escravos. Cinqué foi levado a Cuba, onde foi vendido con outras 51 persoas ós españois José Ruiz e Pedro Montez.

Os españois transportaron ós presos a bordo dun navío chamado La Amistad, coa intención de vendelos como escravos en Cuba para traballar en plantacións de azucre. O 30 de xuño, Cinqué comezou unha revolta, matando ó capitán e ó cociñeiro do navío; dous escravos tamén morreron, e dous mariñeiros escaparon. Os africanos fixeron prisioneiros a Ruiz e Montez, os dous comerciantes que fixeran a compra, e esixiron que levasen o barco de volta a Serra Leoa.

Pero foron enganados por Ruiz e Montes, que levaron o barco ata as costas dos Estados Unidos. Chegaron a Long Island, Nova York e membros do USS Washington abordárono. Cando descubriron o que acontecera (de acordo coa versión dos españois), acusaron ós africanos de amotinamento e asasinato, e leváranos a New Haven, Connecticut para xulgalos.

Os dous españois afirmaban que os africanos xa eran escravos en Cuba cando foron adquiridos e polo tanto de propiedade legal. Por outra banda os defensores dos escravos lograron atopar tradutores de mende a inglés, o que permitiu ós africanos contar a súa historia ós avogados e á corte. Cinqué foi o representante informal do grupo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Joseph Cinqué Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* La Amistad o barco escravista onde se produciu a rebelión.
* *Amistad* filme de 1997 baseado nos feitos da rebelión. Cinqué foi interpretado polo actor Djimon Hounsou.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1397714
* WorldCat
* VIAF: 64934267
* CERL: cnp00579624
* DeutscheBio: 124221920
* EBID: ID
* FAST: 236851
* GND: 124221920
* ISNI: 0000 0004 4887 7717
* LCCN: n88129820
* NNDB: 000167276
* SUDOC: 226260402

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pintos.

**José Pintos Quinteiro**, nado en San Xurxo de Sacos (Cerdedo-Cotobade) en 1899 e finado en Pontevedra o 27 de agosto de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Chofer. Era un dos principais dirixentes do PSOE pontevedrés, e foi elixido vicepresidente da agrupación socialista en xuño de 1936. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo unha participación destacada no Comité para a defensa da República organizado no goberno civil e, xunto cos compañeiros Manolo Amoedo, Valeriano Riobó, os irmáns Martínez Vázquez, e outros, tomou parte nas requisas de autos e armas ordenadas polas autoridades. Logo da saída á rúa dos militares refuxiouse no barrio da Moureira, nunha casa na rúa de Xan Guillerme propiedade de Benito Lago Currás. A policía rexistrou a casa en varias ocasións sen resultado. O 25 de agosto Pintos escapou cara San Xurxo de Sacos nun taxi propiedade do veciño do Marco Andrés Vázquez. Foi detido no seu domicilio en San Xurxo de Sacos ás 21 horas do día 26 por dous gardas civís e un cívico de Cerdedo-Cotobade. Foi asasinado en Pontevedra o 27 de agosto de 1936 e a súa morte foi rexistrada como causada por ferida de arma de fogo no cranio. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi condenado ao pago de 150 pesetas en 1940.

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Fontanes Bugallo.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 6-10-1940, p. 4665.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Na lembranza de José Pintos Quinteiro.
* 

* José Pintos Quinteiro na páxina web *Nomes e Voces*.
**José Pierres Castellanos**, nado en Arcade (Soutomaior) o 7 de abril de 1911, foi un mestre galego.

Traxectoria
-----------

Foi mestre suplente da escola graduada de nenos de Redondela. Aprobou o curso de Maxisterio en 1933 e foi mestre interino en Soutomaior, despois foi destinado a Priegue dende 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto, Foi mobilizado polo exército sublevado. Sufriu expediente de depuración acusado de "militancia en organizacións afectas á República, actitudes contrarias á Causa Nacional, ideoloxía/simpatía de esquerdas e irrelixiosidade", e foi condenado a traslado forzoso dentro da provincia e inhabilitación para cargos directivos e de confianza. Foi mestre en Cabeiras (Arbo) dende 1940, e despois de Seixo (Marín).

Vida persoal
------------

Foi pai de José Manuel Pierres Martínez.

Notas
-----

1. ↑  Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales, altas de 1934
2. ↑  *El Noticiero Gallego*, 11-11-1934, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-9-1936, p. 10.
4. ↑  *El Noticiero Gallego*, 11-5-1940, p. 2.
5. ↑  *El Correo Gallego*, 6-11-1940, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Pierres Castellanos na páxina web *Nomes e Voces*.
**Neil Carothers**, nado en Chattanooga, Tennessee, o 19 de setembro de 1884 e finado en Annandale, Virxinia, o 8 de xullo de 1965, foi un economista, profesor universitario e numismático estadounidense.

Traxectoria
-----------

Na súa infancia, a familia de Neil Carothers desprazouse desde a súa Chattanooga natal ata Little Rock, Arcansas.

Logo da súa formación universitaria foi profesor adxunto de Economía na Universidade de Arcansas, e en 1916 acadou o seu doutoramento na Universidade Princeton.

Cumpriu o seu servizo militar (1917-1919) participando na primeira guerra mundial, primeiro como tenente nas forzas aéreas e logo como capitán. Finalizada a súa etapa militar traballou para a compañía *Guarantee Trust Co.* (1919-1923).

En 1923 ingresou na Universidade de Lehigh, en Bethlehem, Pensilvania, como profesor de Economía ata 1936 e como decano da Facultade de Administración de Empresas a partir de entón. En 1949 renunciou ao decanato e pasou a ser profesor emérito.

Ademais, foi asesor económico do *Chicago Daily News* e doutros xornais.

Carothers foi un opositor ao *New Deal* de Roosevelt. Malia ter unha orixe demócrata, participou activamente nas campañas presidenciais republicanas de 1940 e de 1944. Grazas ao seu prestixio como economista nos Estados Unidos, foi elixido vicepresidente do Comité Económico Nacional de Política Monetaria, e en 1952 foi nomeado polas Nacións Unidas asesor para as políticas para a recuperación económica de Corea do Sur.

Vida persoal
------------

Neil Carothers estivo casado con Eileen Hamilton Carothers, con quen tivo tres fillos: Neil, Hamilton e Stuart Carothers.

Faleceu o 8 de xullo de 1965 na residencia da terceira idade *Sleepy Hollow*, de Annandale, Virxinia, aos 81 anos.

Publicacións
------------

Estes son os principais traballos monográficos publicados por Neil Carothers ao longo da súa traxectoria:

* (1895). *The Fifty-cent Dollar*. Standard Pblishing. Chattanooga.
* (1930). *Fractional Money: A History of Small Coins and Fractional Paper Currency of the United States*. John Wiley & Sons, Nova York. [Reimpreso en 1988 por Bowers and Merena, Wolfeboro. ISBN 0-943161-12-6]

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  "Obituaries: Neil Carothiers" En *The Numismatist*. American Numismatic Association. Vol. 79. Nº 4. Páxina 453.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Smith, P. (2012).
3. 1 2 3 4  "Dr. Neil Carothers Dies; Economist, Former Dean". En *The Morning Call*. Pensilvania. 9 de xullo de 1965.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Smith, P. (2012). "Carothers, Neil Dr.". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 75.
* "Obituaries: Neil Carothiers" En *The Numismatist*. American Numismatic Association. Vol. 79. Nº 4. Páxina 453.

* Portal:Estados Unidos de América
**Néa Kaméni**, en grego *Νέα Καμένη*, é unha pequena illa volcánica deshabitada de Grecia situada no mar Exeo, no centro da caldeira inundada de Santorini. Constitúe a parte activa do volcán que deu nacemento ás illas actuais do arquipélago de Santorini.

Nea Kameni e o veciño illote de Palea (ou Palia) Kameni (a nova e vella illas queimadas) formáronse nos últimos dous milenios polas repetidas erupcións de lava dacita e cinzas. O historiador romano Cassius Dio rexistrou no ano 47 dC "Este ano, un pequeno illote, ata agora descoñecido, apareceu preto da illa de Thera (Santorini)." as principais erupcións nos últimos 300 anos tiveron lugar en 1707-1712, 1866-1870 (fusionouse co illote de Mikri Kaméni), 1925-1928, e 1939-1941. A última erupción, pequena, sucedeu en 1950 e involucrou a extrusión da cúpula de lava.

Nea Kameni é case redonda e ten unha diámetro de aproximadamente 2 quilómetros e unha superficie de 3´4 km². Nea Kameni é monitoreada de cerca polos científicos do Instituto para o Estudo e Seguimiento do volcán de Santorini (ISMOSAV) e é un sitio científico protexido. A illa ten moitas chemineas activas de xofre, así como unha alfombra de herbas vermellas suculentas no delgado chan no verán.

A illa, case estéril, é visitada diariamente por decenas de embarcacións de turistas durante todo o verán. Os visitantes soben un camiño de grava para chegar á cima dos 130 metros de altura do cráter, onde é posible completar un circuíto completo da coroa.

Galería
-------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| A caldeira de Santorini, con Nea Kameni no centro | O cráter volcánico de Nea Kameni | Barcos amarrados a grandes rochas de lava |

Referencias
-----------

1. ↑  *Dio's Roman History*, Epitome of Book LXI.7.
2. ↑  "Global Volcanism Program | Santorini | Eruptive History". Volcano.si.edu. Arquivado dende o orixinal o 13 de xuño de 2021. Consultado o 2012-03-04.
3. ↑  Institute for the Study and Monitoring of the Santorini Volcano Arquivado 13 de abril de 2009 en Wayback Machine. Retrieved 2009-05-17

Véxase tamén
------------

* Santorini
* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Nea Kameni Virtual Tour, Tour virtual panorámico de 360º ao volcán en alta resolución
* Mapa xéoloxico e histórico das Kamenes

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nea Kameni Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1547142
* GeoNames: 256611
* OSM: 533903
* Pleiades: 199559843

 |
**NeXT Computer, Inc.**, cuxo nome cambiou máis tarde a **NeXT Software, Inc.**, foi unha empresa de informática estadounidense con sede en Redwood City (California) que desenvolveu e fabricou unha serie de estacións de traballo destinadas á educación superior e ás empresas. NeXT foi fundada en 1985 polo co-fundador de Apple, Steve Jobs, despois da súa renuncia forzada de Apple. As vendas dos seus ordenadores eran relativamente baixas, con aproximadamente 50.000 unidades vendidas en total, malia isto, o seu sistema operativo NeXTSTEP foi moi influente, pois este software foi a base para os sistemas operativos macOS e iOS.

O NeXT Computer foi utilizado por Tim Berners-Lee no CERN e chegou a ser o primeiro servidor web no mundo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***NeXT*** |

### Outros artigos

* Steve Jobs
* Apple

### Ligazóns externas

* Páxina web de NeXT en 1997 *arquivada en Wayback Machine*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q308993
* WorldCat
* VIAF: 156080159
* BNF: 15731661s
* EBID: ID
* GND: 5072175-6
* LCCN: n92036508
* NDL: 00327128

 |