recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***El Eco de Villalba*** foi un periódico editado en Vilalba entre 1908 e 1915.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Revista quincenal consagrada a la defensa de los intereses de Villalba y su comarca*, apareceu o 1 de xaneiro de 1908. Foi fundado e dirixido por Manuel Mato Vizoso, con José Novo Pardo como administrador. O seu ideario era conservador católico. Na súa declaración de principios aparecida no número 1 aformaba: "nada, ni pensamiento siquiera tendremos para la política; todo hasta el último aliento para la religión, para la patria y para este pedazo de tierra que nos vio nacer". Inicialmente tivo unha periodicidade mensual, despois foi quincenal e dende 1912 editouse tres veces ao mes. Como colaboradores figuraron Antonio García Hermida, Antonio Noriega Varela, Antonio Nieto Oliva, Xosé María Chao Ledo e Segundo López Carpintero. Logo da morte do seu fundador en febreiro de 1909, tivo como directores a José Novo Pardo e Manuel Bermúdez e pasou a defender o caciquismo local. Cesou a súa edición en 1915.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Artigo en *La Voz de Galicia*
Aceite de algodón.
O **aceite de algodón** é un aceite vexetal derivado da prensa da semente do algodón.

A utilización do carozo de algodón na produción de aceite alimenticio só foi posible despois de ter sido desenvolvido un proceso industrial que permitise a retirada do forte cheiro presentado por este produto, nun proceso coñecido como desodorización.

Características
---------------

O aceite de semente de algodón ten un leve sabor a castañas. Por ser refinado, normalmente ten aparencia límpida, con coloración variando entre a cor dourada clara e o amarela avermellada. Este aceite é rico en vitamina D e posúe bastante tocoferol, un antioxidante natural. Unha culler de sopa de aceite de algodón pode satisfacer nove veces a necesidade diaria do organismo en vitamina E. Entre tanto, algúns nutricionistas recomendan cautela no seu uso, pois trátase dun aceite que contén moitas graxas saturadas pouco saudábeis .

Utilización
-----------

Este aceite é moi utilizado como aceite para ensaladas, en maionesas e marinados. Tamén é usado en frituras, tanto en cociñas comerciais como nas caseiras, ben como na fabricación de margarinas.

Notas
-----

1. 1 2 3  Campestre. "Óleo de algodão".
2. ↑  "O óleo de Algodão refinado".
3. ↑  Embrapa. "Subprodutos do algodão". Arquivado dende o orixinal o 04 de agosto de 2013. Consultado o 18 de maio de 2014.
4. ↑  Andrew Weil. "Is cottonseed oil OK?". Arquivado dende o orixinal o 20 de outubro de 2013. Consultado o 18 de maio de 2014.
5. ↑  Cargill. "Cargill LAT".

Véxase tamén
------------

* Aceite de cacahuete

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***aceite de algodón*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q811663
* AAT: 300014312
* NDL: 00567604

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 8001-29-4
* MeSH: D003369
* MeSH: D10.212.302.380.380
* UNII: H3E878020N

 |
*Mélodrame*, de Honoré Daumier (1856-1860), que representa unha típica escena parisiense como ocorría no *Boulevard du Temple*.
Un **melodrama** é unha obra dramática que esaxera as accións e as personaxes para dar pulo ás emocións.

Etimoloxía
----------

O termo *mélodrame* naceu na lingua francesa a principios do século XIX, derivado do grego *melos* 'música', é do francés *drame* 'drama', orixinado a partir do latín *drāma*, proveniente á súa vez do grego *drān* 'facer, actuar'.

Historia
--------

A comezos do século XVIII o melodrama era unha técnica combinada de fragmentos recitados e pezas con acompañamento musical. Os primeiros exemplos coñecidos son escenas da obra *Sigismundus*, de J. E. Eberlin (1753). O primeiro melodrama íntegro foi *Pygmalion*, de Jean-Jacques Rousseau, escrito en 1762 e estreado oito anos despois.

No século XIX, a influencia da ópera deu lugar a que moitas obras levasen tamén aberturas e música incidental. Por exemplo en 1826 Felix Mendelssohn escribiu unha abertura para *A Midsummer Night's Dream*, de William Shakespeare. Na época vitoriana tiveron grande éxito nos teatros os melodramas cunha dama en perigo pretendida por un malvado e polo bo mais non moi listo heroe.

Algúns dos primeiros filmes mudos, como *The Perils of Pauline* tiñan argumentos semellantes, que logo tamén pasaron aos filmes falados.

Na actualidade o melodrama é un xénero especialmente popular en Asia.

Cinema
------

Os melodramas considéranse un subxénero dos filmes dramáticos. Presentan tramas relacionadas coas emocións humanas: amor fracasado, situacións familiares desesperadas, traxedias, enfermidades… En ocasións, o termo é empregado de maneira pexorativa, para indicar situacións pouco realistas e con personaxes estereotipadas.

Porén, o xénero tamén deu lugar a grandes filmes coma os melodramas de Douglas Sirk.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *melodrama*.
2. ↑  Costello, Robert B. (1991). Random House, ed. *Random House Webster's College Dictionary*. Nova York. ISBN 978-0-679-40110-0.
3. ↑  Williams, Carolyn (2012). Cambridge University Press, ed. *The New Cambridge History of English Literature: The Victorian Period (Melodrama)*. pp. 193–219. ISBN 9780521846257.
4. ↑  Dirks T. filmsite.org, ed. "Melodrama Films".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191489
* BNCF: 1950
* BRE: 2203068
* EBID: ID
* GND: 4169388-7
* JSTOR: melodrama
* LCCN: sh85083436
* NKC: ph180969
* Treccani: melodramma

 |
Mohammad Reza Pahlavi, derradeiro xa de Irán
**Xa**, do persa شاه, šāh, "rei", é o título dado aos monarcas de Irán, e procede do que tiñan os soberanos aqueménidas da antiga Persia. Esta palabra foi adoptada por outras linguas, a miúdo transcrita como *Shah* ou *Sha*, e tamén aparece noutros títulos derivados, como nalgúns estados islámicos tales como o Imperio Otomán (*Şah* e *Şeh*), ou os imperios Mogol de Tamerlán, o de Mughal na India, o sultanato de Bengala, o dos Gurkhas do Nepal, e no antigo Afganistán.

Desde mediados do século VIII a.C. os monarcas iranianos levaron o título de *shāhān shāh* ("rei de reis"). O feminino é **xabanu** (en persa شهبانو, "raíña") e só foi empregado por tres emperatrices, Purandokht, Azarmidokht, contra o ano 630, e Farah Diba, esposa de Mohammad Reza Pahlavi, o último xa de Irán (destronado na Revolución iraniana de 1979).

Os fillos do xa ou da xabanu son os **sahzada** (termo derivado de *shahzada*, "fillo do xa" ou "príncipe"). *Shahpur* os varóns e *Shahdojt* as mulleres.[]

En Irán (e na rexión do Gran Irán) o título empregouse continuamente; en lugar de rei no sentido europeo, cada gobernante iraniano considerábase a si mesmo como o **Shahan shah** (en persa: شاهنشاه, romanizado: *Šāhanšāh*, "rei de reis") ou **Padi shah** (en persa: پادشاه, romanizado: *Pādešāh*, "rei mestre") do Imperio persa.

Notas
-----

1. ↑  Xa, 2º artigo no *Dicionario da RAG*.
2. ↑  Yarshater, Ehsan Persia or Iran, Persian or Farsi Arquivado 24-10-2010 en Wayback Machine. *Iranian Studies*, vol. XXII no. 1 (1989)
3. ↑  Siddiq, Mohammad Yusuf (Primavera–Verán 2015). "Titles and Islamic Culture as Reflected in the Islamic Architectural Inscriptions of Bengal (1205–1707)". *Islamic Studies* **54** (1/2): 50–51. JSTOR 44629923. Shāh ... [un] título persa, ... ás veces en diferentes formas compostas, como Bādshāh ou Pādshāh ... significa monarca, que se converteu en parte do vocabulario popular ao longo dos anos en varias linguas do sur de Asia, incluíndo o bengalí, o urdú e o hindi, ademais das linguas das rexións limítrofes. O último rei afgán Zāhīr Shāh, por exemplo, adoitaba ser chamado "Bādshāh" até o seu destronamento en 1973. Usado por todos os emperadores mogoles da India, o título tamén apareceu nalgunhas inscricións do sultanato de Bengala. (traducido)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Last name: Shah en SurnameDB *(en inglés)*.
* Iran en *worldstatesmen.org* *(en inglés)*.
* Etimoloxía de "shah" en *Online Etymology Dictionary* *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q184299
* AAT: 300258669
* EBID: ID
* GEC: 0151390

 |
***La Lealtad Gallega*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1895.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Diario tradicionalista de Pontevedra. Órgano del Partido Carlista de la Provincia*, apareceu o 1 de xaneiro de 1895. Constaba de catro páxinas e editábase na imprenta de José Eiras García. Publicación deficiente no plano informativo, con predominio das noticias de carácter relixioso. A súa ideoloxía concretase no programa que inseriu nos primeiros números:

> 
> 
> Todo por nuestra sacrosanta religión la Católica, Apostólica y Romana a cuyo Jefe S.S. León XIII humildemente impetramos su Bendición. Todo por nuestra España querida en otra época tan poderosa y hoy día tan decaída desde que la gobiernan los liberales. Todo por la Monarquía Tradicionalista en cuyo triunfo confiamos y por el cual hacemos fervientes votos al Todopoderoso. Este es nuestro programa y por el cual estamos dispuestos a sacrificar nuestra vida sin temor de ninguna especie.
> 
> 

Desapareceu en xullo de 1895. Foi substituído por *La Actualidad*.

Notas
-----

1. ↑  Nalgunhas publicacións aparece citado como ***Lealtad Gallega***, sen o artigo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986* (en castelán). Sada: Do Castro. pp. 324–326. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548735
* Galiciana: 9051

 |
**San María de Torás** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 3 852 habitantes (1 895 homes e 1 957 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 2 746 habitantes (1 416 mulleres e 1 330 homes).

Xeografía
---------

Nesta parroquia atópase a capital municipal, A Laracha. Está situada entre os dous núcleos industriais da zona, Arteixo e Carballo; ademais está próxima á cidade da Coruña e ben comunicada a través da AG-55 e da AC-552.

Estas circunstancias fixeron que experimentase un aumento nos últimos 10 anos, tanto no terreo económico como no de poboación. O crecemento vese reflectido no nivel de servizos dos que dispón: culturais (Casa da Cultura, Biblioteca, Servizos Múltiples...), instalacións deportivas (Polideportivo municipal, Polideportivo IES Agra de Leborís, Piscina Municipal climatizada, Campo de fútbol...), zonas verdes (Área de Ocio Maximino Canedo, O Recreo, Prazas e parques...) e áreas de recreo (Área de Recreo e Praia Fluvial de Gabenlle, Paseo Fluvial de Gabenlle).

Patrimonio
----------

A parroquia ten dúas igrexas: a de Santa María de Torás, do século XIX e a igrexa parroquial de Torás, do século XX, ademais da capela de San Roque e Santo Antóno, na torre de Cillobre, situada no lugar das Torres de Cillobre.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Torás

| Lugares da parroquia de Torás no concello da Laracha (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Barreira | O Campo | A Cheda | Estramil | O Froxo | Gabenlle | A Gándara | A Ganduma | Guilfoi | A Laracha | Leborís | A Miñoteira | Mirón | A Ponte | A Portela | Riotorto | Torás | As Torres de Cillobre | Troa | Vilasuso |

### Parroquias da Laracha

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias da Laracha |  |
| --- | --- |
| Cabovilaño (San Román) | Caión (Santa María do Socorro) | Coiro (San Xián) | Erboedo (Santa María) | Golmar (San Bieito) | Lemaio (Santa Mariña) | Lendo (San Xián) | Lestón (San Martiño) | Montemaior (Santa María Madanela) | Soandres (San Pedro) | Soutullo (Santa María) | Torás (Santa María) | Vilaño (Santiago) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Parroquias de Cabovilaño, Torás e Vilaño*. Andando por Bergantiños. Instituto de Estudos Bergantiñáns. 2016.

### Outros artigos

* Lugares da Laracha

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10973351
* código INE: 15041120000

 |
O **oogonio** (en latín e noutras linguas, ***Oogonium***; en plural, oogonia) é o órgano reprodutor feminino das talófitas, célula maioritaria do tecido ovárico que é fonte de oocitos. Tamén é nomeado coma ovogonia ou oogonia. Pódese referir a un óvulo de primeira orde no feto femia ou ao gametanxio de certos talófitos.

No feto
-------

Os oogonios fórmanse en gran número pola mitose cedo no desenvolvemento dun feto a partir das células xerminativas. Nos humanos comezan a se desenvolver entre a cuarta e a oitava semana e están presentes no feto entre as semanas 5 e 30.

Unha vez que as células xerminativas chegaron ao interior do ovario desenvólvense coma oogonios. Os oogonios migran dende o saco de xema á beira xenital (o local dos ovarios futuros) situados na parede abdominal posterior.

Os oogonios desenvólvense por mitose. Así mesmo algúns deles tórnanse oocitos de primeira orde, os cales comezan a meiose que se detén na profase I. Cando entran na profase I da meiose vólvense oocitos de primeira orde; cómpre dicir que estes procesos complétanse antes do nacemento, en contraste coa espermatoxénese. Os oocitos de primeira orde están presentes dende a semana 10 até a menopausa aos ~53 anos nas mulleres.

Nos talófitos
-------------

En ficoloxía e micoloxía, oogonio refírese ao gametanxio feminino se a unió do masculino (mótil ou non mótil) e a feminina (gameto) ten lugar dentro desta estrutura. Os oognios normalmente están arrodeando células ou sacos que conteñen unha ou máis oosferas. O anteridio masculino adoita producir moitas células con flaxelos agás nos Rhodophyta que non teñen flaxelos.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 27 de xullo de 2014. Consultado o 22 de xullo de 2014.
2. ↑  *Diccionario galego de termos médicos*, Santiago de Compostela, Xunta de Galicia, 2002
3. ↑  Sinónimos en "Bioloxía fundamental" de *Vocabulario de ciencias naturais*, Santiago de Compostela, Xunta de Galicia, 1991; *Gran dicionario Xerais da lingua galega*, Vigo, Xerais, 2009; e *Vocabulario ortográfico da lingua galega* A Coruña, Real Academia Galega / Instituto da Lingua Galega, 2004
4. ↑  Stegenga, H. Bolton, J.J. and Anderson, R.J. 1997. *Seaweeds of the South African West Coast.* Bolus Herbarium, University of Cape Tow. ISBN 0 7992 1793 X
5. ↑  Smyth, G.M. 1955. *Cryptogamic Botany.* vol. 1. McGraw-Hill Book Company
6. ↑  Fritsch, F.E. 1965. *The Structure and Reproduction of the Algae.* Vol. 1 Cambridge University Press

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Diagrama da Universidade de Toronto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2024775
* GEC: 0197660
* JSTOR: oogonia
* MAG: 2779714238

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 83673
* MeSH: D009867
* MeSH: A05.360.490.690.700
* UMLS: C0029048

 |
**Félix Yáñez González**, alcumado **Comunista** ou **Vasco**, nado en Bilbao en 1918 e morto en Vilavella (Triacastela) o 12 de novembro de 1943, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Mineiro de profesión, residía na localidade berciana de Campelo (Arganza). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a fronte de Asturias para defender a República. Coa caída da fronte asturiana en outubro de 1937, uniuse ao grupo de Florentino Rodríguez Pico *Maestro de Vilarmeirín*, até o falecemento deste en febreiro de 1941. Despois formou parte do grupo de Serafín Fernández Ramón *Santeiro*, co que participou na liberación de varios presos do campo de traballo de Minas Moro en Fabeiro. En marzo de 1942 formaba parte do grupo que deu morte a seis persoas que viaxaban nunha camioneta cara a feira de Cangas de Narcea, suceso no que tamén se produciron nove feridos. O grupo disolveuse tras a posterior represión por estes feitos, e Félix integrouse de seguido no grupo dos Pitacegas, xunto aos irmáns Voces Canóniga: Pedro (que xa formara parte do grupo de Santeiro) e Salvador. O 12 de novembro de 1943 atopabase en Vilavella na compaña de Pedro Voces Canóniga, Antonio Vega Guerrero e Ovidio Peláez Rodríguez. Foron sorprendidos pola Garda Civil tras ser traizoados por un confidente e só Ovidio puido fuxir despois dunha hora de intercambio de disparos.

O seu corpo foi recuperado pola Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica do Bierzo no ano 2010 xunto os de Pedro Voces Canóniga e Antonio Vega Guerrero e soterrado no cemiterio do Barco de Valdeorras o 14 de abril de 2018.

Notas
-----

1. ↑  Heine, Hartmut (1980). *A guerrilla antifranquista en Galicia*. Edicións Xerais de Galicia. p. 42. ISBN 84-7507-011-6.
2. ↑  García Piñeiro, Ramón (2015). *Luchadores del ocaso* (en castelán). KRK Ediciones. pp. 587–589. ISBN 978-84-8367-568-7.
3. ↑  "El entierro del guerrillero antifranquista Félix Yáñez, 75 años después". *La Región*.

Vexáse tamén
------------

### Bibilografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Ediciós do Castro. p. 142. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
* Informe da exhumación dos corpos *(en castelán)*
* Los tres asesinados de Vilavella en 1943 ya tienen nombre tras las pruebas de ADN *(en castelán)*
***Época*** foi unha revista semanal editada no Brasil pola Editora Globo. Segundo ANER (Asociación Nacional de Editores de Revistas), a revista tiña unha circulación media estimada en aproximadamente 350 mil exemplares. Foi lanzada o 25 de maio de 1998.
O seu estilo baseouse na revista alemá *Focus*, que valora a imaxe e o estándar gráfico da presentación dos informes.

Historia
--------

A partir de marzo de 2018, a revista comezou a ser distribuída de xeito gratuíto a todos os subscritores dos xornais O Globo e Valor Econômico, sempre xunto coa edición do venres. O contido completo da revista está dispoñible para os subscritores en formato dixital. En maio de 2021, *Época* anunciou o fin das súas actividades como revista impresa para converterse en sección do xornal *O Globo* a partir do 28 de maio.

Notas
-----

1. ↑  "'Época', em novo projeto, sai também com 'Globo' e 'Valor'". Consultado o 19 de abril de 2018.
2. ↑  "Uma nova ÉPOCA no Globo". 6 de maio de 2021. Consultado o 6 de maio de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial (em portugués)

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Un **clachan** ou **clach'an** é unha configuración de poboación característica de Irlanda e Escocia, do ámbito rural. Equivalería aos lugares de Galicia. Loxicamente, coa urbanización actual dos distintos condados, moitos destes clachans quedaron absorbidos polas novas vilas e cidades.

Son pequenos asentamentos de casas agrupadas que normalmente non teñen nin igrexa, nin tenda nin escola, é dicir, que non son o centro social ou comercial dunha comunidade. Normalmente existían fortes relacións de parentesco entre os habitantes dun mesmo clachan.

A propiedade das terras ao redor repartíase cun sistema de tenzas semellante ao rundale (*runrig* en Escocia), polo cal a cada un dos integrantes do clachan lles correspondían leiras boas, non tan boas e cativas. Normalmente as mellores terras estaban máis próximas das casas, e as peores máis afastadas. Ademais, había terreos en mancomún, coma os montes ou os que arrodeaban o grupo das casas. O monte repartíaselle aos granxeiros en función das agras cultivábeis que lle correspondesen, e daba dereito a alindar as vacas ou ovellas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3327752
* EBID: ID

 |
***Claridad*** foi un semanario que se editou en Santiago de Compostela entre 1933 e 1934.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Semanario de Izquierdas*, ao que lle engadiron *De Compostela para toda Galicia* dende o quinto número, apareceu o 23 de decembro de 1933. Era de tendencia republicana e o seu propósito era converterse nunha publicación de loita e crítica, voceiro da xuventude de esquerdas. Luís Seoane e Luís Manteiga foron os fundadores e codirectores; Ramón Suárez Picallo foi o vicedirector. Aínda que a maioría dos artigos viñan sen sinatura, en ***Claridad*** apareceron traballos en castelán de Antón Villar Ponte, Avelino Rodríguez Elías e Eduardo Blanco Amor. Como colaboradores artísticos participaron Castelao e Avel-lí Artís Gener, Tísner. O último número conservado é o 24 do 3 de maio de 1934.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* *Ser*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Progreso.

***El Progreso*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1907 e 1937.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario independiente. Se publica los domingos en Pontevedra*, apareceu o 6 de outubro de 1907. Periódico de tendencia católica, defensor do liberalismo, era o órgano de José Boente Sequeiros. O seu fundador e primeiro director foi Isidro Buceta. Dende maio de 1910 o título é unicamente ***Progreso***, eliminado o subtítulo. A partir de xaneiro de 1912 converteuse en diario co subtitulo *Diario independente* e funciona como voceiro monterista e despois garciprietista.

A partir de 1916 o novo director, Benigno Barros Martínez, iniciou unha campaña contra os riestristas, coincidindo coas disputas entre estes e os monteristas. Simpatizou coas tendencias moderadas do movemento agrarista. Dende 1921 funcionou como voceiro do Partido Reformista de Pontevedra. Na súa última etapa foi dirixido por Roberto Blanco Torres. Entre os seus colaboradores estaba José Carbonell Alsina (que asinaba como J. Cea) e foi redactor xefe, e nos anos da República, Roberto Panero Fernández, que tamén foi redactor.

En xaneiro de 1937 tivo que incluír a lenda franquista como subtítulo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Progreso, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 388–389. ISBN 84-8288-137-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387483
* Galiciana: 3958

 |
As **eleccións ao Parlamento escocés** celébranse cada catro anos dende 1999.

Sistema electoral
-----------------

O sistema de eleccións ao Parlamento escocés baséase nunha dobre votación por circunscricións e rexións electorais.

### O voto por circunscricións

As papeletas electorais para os votos ás circunscricións son de cor crema. Existen 73 circunscricións electorais en Escocia, e cada unha delas elixe o seu representante. A diferenza de poboación é moi pequena entre unha e outra circunscrición, e sitúanse ao redor dos 80.000 habitantes. Só as illas Shetland e Órcadas están sobrerrepresentadas pola súa escasa poboación.

É elixido deputado no parlamento escocés aquel ou aquela candidata que consiga un voto máis có resto. É o que se coñece como *first-past-the-post*, ou sexa, *o primeiro que chega, gaña*.

### O voto por rexións

As papeletas electorais para os votos ás rexións electorais son de cor violeta. Existen oito rexións electorais, e cada unha delas escolle sete deputados. As rexións teñen ao redor de 600.000 electores.

Aínda que se produce unha nova votación para este sistema, o voto por rexións é considerado complementario do de circunscricións, e procura compensar a proporcionalidade que se perde co sistema de elección directa. Para achar o número de deputados que se lles outorga a cada unha das candidaturas, divídese o número de votos recibidos na urna rexional polo número, máis un, das circunscricións en que obtiveron a vitoria. Así, se unha formación gaña en cinco circunscricións, divídese o seu voto rexional por seis. Despois realízase unha asignación semellante á Lei d'Hont, escollendo os mellores cocientes, e facendo subdivisións por divisores maiores ata completar os sete deputados rexionais.

Resultados
----------

* Eleccións ao Parlamento de Escocia de 1999
* Eleccións ao Parlamento de Escocia de 2003
* Eleccións ao Parlamento de Escocia de 2007
* Eleccións ao Parlamento de Escocia de 2011
| Niulakita |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Tuvalu |
| Illa principal |  |
| Linguas | Tuvalés e inglés |
| Poboación (2005) | 35 hab. |
| Superficie | 0´4 km² |
| Superficie lagoa | km² |
| Nº de illas | 1 |
| Coordenadas | 10°45′S 179°30′L﻿ / ﻿-10.750, -179.500 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol de Niulakita |
|

**Niulakita** é a illa máis ao sur de Tuvalu situada a 270 km ao sur da capital Funafuti. Foi comprada polo Reino Unido a metade do século XX, época na cal decaeu a poboación. De acordo ao censo da poboación do ano 2002 era de 35 habitantes. 

A illa ten unha forma ovalada, 1 km de longo e unha superficie total de 0,4 km². Existen na illa catro estanques ou lagoas e hai unha maneaba (unha gran casa que é o centro da aldea) que se usa como de lugar de reunión e recreo. A illa ten forma de ovo cun ancho aproximado de 1 km.

Foi descuberta, en 1595, por Álvaro de Mendaña y Neira que a vai nomear *La Solitaria*. Redescuberta enl 1821 polo norteamericàn George Barrett do '*Independence II*, coñeceuse tamén como Independence, Sophia ou Rocky. No século XIX vai ser utilizada para a explotación de guano. 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q632489
* WorldCat
* VIAF: 315526955
* GEC: 0515676
* GeoNames: 2194171
* LCCN: sh86005231
* TGN: 1008351

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Diario de Santiago.
*El Diario de Santiago*, 13 de xuño de 1876.
***El Diario de Santiago***, foi un periódico galego editado entre 1873 e 1879 en Santiago de Compostela.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *De intereses materiales, noticias y anuncios*, foi un periódico liberal fundado por Manuel Bibiano Fernández. O primeiro número apareceu o 6 de xullo de 1873, seguindo a numeración deixada pola anterior cabeceira, *La Gacetilla de Santiago*, da que era continuación. Dirixido por Manuel Bibiano Fernández e Alfredo Vicenti, contou coa colaboración de Alberto de Quintana. Tivo moitos problemas e unha forte censura eclesiástica (foi excomungado polo cardeal Payá). Cambiou o seu nome polo de *Gaceta de Galicia* en 1879.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Palomares Ibáñez, Jesús María (1983). "Prensa y política en Galicia: la prensa periódica compostelana (1875-1936)". *Investigaciones históricas: Época moderna y contemporánea* (Universidad de Valladolid) (4): 391–430. Consultado o 8 de xullo de 2013.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387402
* Galiciana: 3856

 |
***El Eco de la Verdad*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1868 e 1869.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Revista semanal, científica y literaria*, apareceu o 7 de marzo de 1868. Publicábase os sábados. Órgano do tradicionalismo compostelán máis clerical, de simpatía carlista. Dirixido por Antonio López Ferreiro e editado por José María Paredes, entre os seus colaboradores figuraron Narciso Cepedano, Ovilo y Otero, Fernando de la Vega, Oviedo Arce, Miguel Eleizequi e José Lafuente. Tiña seccións agrícolas, instrutivas, relixiosas, recreativas, de antigüidades ou variedades, artigos históricos, científicos, bibliográficos, relixiosos e de investigación. O último número coñecido é o 66, que se publicou o 22 de xuño de 1869.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534829
* Galiciana: 2679

 |
***Discorsi dell'arte poetica e in particolare sopra il poema eroico*** (1594), tamén coñecido coma ***Discorsi del poema eroico***, é unha obra de Torquato Tasso. Trátase dunha reflexión filosófica sobre a natureza da poesía épica, elaborada tras a celebrada publicación da súa épica *Rinaldo* (1562).

Historia
--------

A recente edición do primeiro libro da *Poética* de Aristóteles levara á publicación de numerosos libros de preceptos baseados nas ideas do filósofo grego. Estas normas ríxidas contrastaban coa liberdade e inspiración do *Orlando Furioso* de Ludovico Ariosto, o que conducíu a un debate público nos círculos literarios da época.

A obra de Tasso busca organizar dun xeito orgánico as reflexións xurdidas neste debate, así como fundamentar teoricamente os valores da cultura cortesana de Ferrara, onde vivía o poeta, centrados no hedonismo e a magnificencia.

  

Por outra banda, tamén considera o problema do valor pedagóxico das obras literarias, segundo o *dictum* de Horacio "*miscere utile dulci*" ("integrar o útil co doce"), que se estaba a considerar con moita seriedade co gallo da Contrarreforma.

Estrutura
---------

A obra estrutúrase en varios libros. No primeiro deles, fálase da poesía coma imitación (mímese) orientada ao pracer. No segundo, Tasso argumenta que o tema da poesía debe ser "virtuoso e piadoso", subordinando a inspiración poética á razón e á relixión. No terceiro libro, compara as características do poema épico e do romance, defendendo a superioridade do primeiro. Porén, rexeita unha distinción ríxida entre ambos xéneros, xa que dende novo avogou por conciliar a tradición clásica coa romance, integrando a gravidade da épica coa variedade do romance. No cuarto libro, analiza os mecanismos típicos da fábula, enriquecendo a súa argumentación con abondosos exemplos. Nos dous derradeiros libros, trata en xeral sobre a elocución, da linguaxe poética e da compatibilidade da elegancia coa poesía épica.

Notas
-----

1. ↑  "Discorsi del poema eroico - work by Tasso - Britannica". *www.britannica.com* (en inglés). Consultado o 2024-01-23.
2. ↑  Symonds, John Addington (2020-06-12). *Renaissance in Italy (Vol. 1-7): Complete Edition* (en inglés). e-artnow.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Discorsi dell'arte poetica e in particolare sopra il poema eroico* (Biblioteca Italiana)
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Mirra (homónimos).
Anacos de mirra.
A **mirra** (do latín *myrrha*, e este do grego μύῤῥα) é unha resina moi aromática producida por unha árbore orixinaria de Arabia

Obtense facendo unha fenda na casca da especie arbórea *Commiphora myrrha*, da exsuda unha resina gomosa, de cor amarela que ao se enxugar colle formas irregulares e tons pardos avermellados. A árbore medra no nordés de África, en Arabia e en Turquía.

Foi moi valorada na antigüidade, xa que era un dos compoñentes para a elaboración de perfumes, incenso, ungüentos, unturas, menciñas e para esluír tintura nos papiros. Usábase tamén para embalsamar os mortos.

A mirra, en épocas do imperio romano, era usada como anestésico para os expirantes ou os condenados a morte e se adoitaba dar mesturada con viño.

A gomorresina tense utilizado tamén coma estimulante e tónico, e na actualidade emprégase coma antiséptico en enxaugaduras bocais e dentífrico, entre outros.

Esta substancia tamén ten numerosas propiedades medicinais e se usaba para tratar a rouquén, a disentería e coma antiparasitaria. Ademais, Dioscórides menciona no seu tratado "De Materia Médica" as propiedades abortivas da mirra.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *mirra*.
2. ↑  Éxodo 30:23
3. ↑  Xoán 19:39
4. ↑  Marcos 15:23

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mirra*** |

### Outros artigos

* Incenso

### Bibliografía

* Dalby, Andrew (2000), *Dangerous Tastes: The Story of Spices* (*Sabores perigosos: A historia das especias*, aínda sen edición en galego), Londres: British Museum Press, ISBN 0-7141-2720-5, pp. 107–122.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203635
* AAT: 300380203
* BNCF: 35308
* BNE: XX5265152
* BNF: 12361275w
* EBID: ID
* FAST: 1031561
* GND: 4216586-6
* JSTOR: myrrh
* LCCN: sh85089313
* MAG: 2777258089
* SUDOC: 032616910
* Treccani: mirra

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: C587573
* UMLS: CL378231

 |
**Gloria Moure Cao**, nada en Barcelona en 1946, é unha crítica de arte galega.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Historia da Arte pola Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Barcelona (1973). Dende 1977 foi comisaria de exposicións de arte contemporánea en diversos museos españois, ata vincularse ao Centro de Arte Reina Sofía en 1994, no que foi responsábel da retrospectiva de Jannis Kounellis e da mostra de Dan Graham e do que é membro do Consello Asesor. Foi directora do Centro Galego de Arte Contemporánea entre 1994 e 1998. Traballou na Fundación Miró, o Museo Raíña Sofía e a Fundación Tàpies. Dende 2006 dirixe os talleres de artistas programados para o Instituto Valenciano de Arte Moderna e a Universidade Politécnica de Valencia.

Obras
-----

* *Tàpies, objetos del tiempo*, 1994.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390003
* WorldCat
* VIAF: 223846054
* BNE: XX1720956
* CANTIC: a10881992
* ISNI: 0000000360848778
* LCCN: n86837194
* NTA: 072312068
* SUDOC: 028496736

 |
**José Tojeiro Díaz**, nado en Ortigueira[] o 11 de xullo de 1934 e finado o 4 de marzo de 2015 en Narón, foi un cidadán galego que se fixo célebre a comezo de 1990 pola súa aparición no programa de televisión *Código Uno*, de TVE, onde denunciaba un roubo no seu domicilio. Foi o autor da cita «*me echaron droja, en el Cola Cao*».

Após volver de Suíza en 1993, onde emigrara por motivos laborais, José Tojeiro acudiu ao programa de Televisión Española *Código Uno*, presentado polo escritor Arturo Pérez-Reverte. Durante o programa Tojeiro denunciou publicamente o roubo de diñeiro en metálico no seu domicilio por parte de tres mulleres que chegaran alí os días anteriores. Segundo o seu relato María, Rosa María e María José, aproveitáronse de José Tojeiro, subtraéndolle cantidades en metálico en diversas ocasións, tanto de francos suízos coma de pesetas.

Posteriormente, un vídeo de José Tojeiro admitindo a suposta intoxicación a que foi sometido foi subido á plataforma YouTube, tornando axiña viral entre a comunidade de internautas.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia* (ed.). "José Tojeiro, el autor de la frase de «me echaron droja, en el Cola Cao», fallece a los 80 años". Consultado o 13 de xaneiro de 2016.
2. ↑  Carmela López (4 de abril de 2013). "El autor de la célebre frase "droja en el Cola Cao" vive en la Residencia de Piñeiros". *Diario de Ferrol* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 01 de xuño de 2016. Consultado o 13 de xaneiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fenómeno viral
**Ikigai** (生き甲斐, *ikiɡai*?) é un concepto xaponés que non ten tradución literal. Pode definirse como «a razón de vivir» ou «a razón de ser», é dicir, aquilo que fai que a vida pague a pena. Todas as persoas, conforme a cultura xaponesa, teñen un *ikigai*. Porén, atopalo require unha busca interior profunda e decote prolongada. Esta busca é considerada esencial, xa que se cre que o descubrimento do propio *ikigai* trae o sentido da vida e, á súa vez, un motivo de satisfacción con esta.

Etimoloxía
----------

O termo *ikigai* componse de dúas palabras xaponesas: *iki* (生き?), que se refire á vida, e *kai* (甲斐?), que por rendaku (fenómeno morfofonolóxico do xaponés) dá lugar a *gai* e aproximadamente significa «a realización do que un espera e desexa».

Contexto
--------

Na cultura de Okinawa, o *ikigai* concíbese como «unha razón para erguerse pola mañá», é dicir, unha razón para gozar da vida. Nunha palestra de TED, o académico Dan Buettner suxeriu que o *ikigai* era un dos motivos polos que a xente de Okinawa tiña unha vida tan longa.

A palabra *ikigai* utilízase tamén para referirse ás circunstancias mentais e espirituais en que as persoas senten que as súas vidas son valiosas. Non está necesariamente ligada á situación económica persoal ou ao estado particular da sociedade. Unha persoa pode experimentar o *ikigai* malia sentir que o presente sexa sombrío, mais ten un obxectivo en mente. Os comportamentos que fan sentir o *ikigai* non son accións de obrigado cumprimento, senón naturais e espontáneas.

No artigo titulado *Ikigai — jibun non kanosei, kaikasaseru katei* («Ikigai: o proceso de permitir que as posibilidades dun mesmo florezan»), Kobayashi Tsukasa escribe que «a xente pode sentir o auténtico *ikigai* só cando, sobre a base da madurez persoal, da satisfacción de diversos desexos, do amor e da felicidade, se atopa cos demais e cun sentido do valor da vida que avanza cara á autorrealización».

Notas
-----

1. 1 2  Mathews, Gordon (5 de abril de 1996). *What Makes Life Worth Living?: How Japanese and Americans Make Sense of Their Worlds* (en inglés). University of California Press. ISBN 9780520201330.
2. ↑  Buettner, Dan (6 de xaneiro de 2010). "Dan Buettner: Como vivir para llegar a los 100 años". *Ted.com*. Consultado o 5 de outubro de 2022.
3. ↑  Kobayashi, Tsukasa (4 de abril de 1990). "Ikigai — jibun no kanosei, kaikasaseru katei". *Nihon Keizai Shinbun* (Tokyo).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* areté
* logos

### Ligazóns externas

* "Ikigai", More Explore.
* "Ikigai and Mortality" [*Ligazón morta*] *Psychology Today*. 17 de setembro de 2008
* Ikigai – Los secretos de Japón para una vida larga y feliz *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3148420
* NKC: ph970613

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Aurora.

***Aurora*** foi unha revista editada en Vilalba de 1918 a 1920.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista informativa-literaria*, apareceu o 15 de decembro de 1918. Posteriormente cambiou o seu subtítulo por *Idearium de la Juventud Gallega* e a partir do número 14 por *Revista de literatura, arte e información*. Revista mensual de tendencia rexionalista, aparecía o día 15. Estaba dirixida por José Novo Pardo e despois por Antonio García Penabad, e o redactor xefe era Gustavo Ramudo Lamas. Ángel Fraga Orosa foi un dos redactores e entre os seus colaboradores figuraron Antonio García Hermida, Ramón Cabanillas, Antonio Rey Soto, Antonio Noriega Varela, Xosé Lesta Meis e Leandro Carré Alvarellos. O último número coñecido é o 14, aparecido o 15 de marzo de 1920.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Aurora". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo

### Ligazóns externas

* *Aurora* na hemeroteca virtual da Real Academia Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548580
* Galiciana: 1000130969

 |
*Este artigo fala sobre a primeira consola da serie de videoconsolas de Sony; para o artigo sobre a serie enteira, vexa o artigo PlayStation (serie)*.
A **PlayStation** é a primeira dunha serie de consolas de videoxogos. Esta primeira versión foi concibida e lanzada no mercado por Sony o 3 de decembro de 1994 no Xapón e no 9 de setembro de 1995 nos Estados Unidos. Extremadamente popular, é tido como o grande responsable pola popularización dos xogos en CD.

Orixe
-----

A orixe da PlayStation remonta a 1990, cando Nintendo planeaba unha expansión para o seu entón actual consola, a Super Nintendo. Após a desistencia da Nintendo do proxecto, a Sony deu continuidade ó mesmo e divulgou o entón o proxecto do seu videoxogo propietario en 1993. A Nintendo tentou medidas xudiciais para impedir o lanzamento e a fabricación, pero perdeu en varias instancias nos Estados Unidos e o Xapón.

Versións
--------

A primeira versión de PlayStation
PlayStation posúe un deseño típico para súa época, unha "caixa" cinza composta dunha unidade lectora de CDROM e portas para joysticks e memory cards (cartóns de memoria que almacenan informacións dos xogos). A consola pasou por unha reestilización en 2000, ficou menor e con liñas arredondadas sendo chamado de PSone.

Especificacións
---------------

A primeira versión de PlayStation redeseñada, PSone
* CPU: 3000A (R3051) 32bit RISC rodando a 33.8 MHz
* GPU 3D: embutida na CPU, capaz de facer 1.5 millón de polígonos por segundo e mapear 500 mil polígonos texturizados.
* GPU 2D: separada da CPU nun chip propio. Capaz de xerar ata 16.7 millóns de cores, con resolución en ata 640x480.
* Son: pode tocar fontes en PCn con 24 canais e calidade de CD (44.1 Khz. Soporta o formado MIDI.
* Memoria: 2 megabytes de RAM, 1 megabyte de RAM dedicada a vídeo.
* CDROM: 2x, toca CDs de son.
* Multixogador: permite que ata 8 xogadores xoguen simultaneamente con xoysticks e multitaps.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* PlayStation (serie)
* PlayStation 2
* PlayStation 3
* Playstation Portable

### Ligazóns externas

* PlayStation® Páxina web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10677
* GiantBomb: 3045-22
* GND: 4509578-4
* IGDB: ps

 |
**Manuel Julián Roel López-Sevilla**, coñecido como **Xiao Roel**, nado en Vigo e finado na mesma cidade en agosto de 2020, foi un profesor e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fixo o bacharelato no Colexio Apóstol Santiago de Vigo e estudou filoloxía clásica na Universidade de Santiago de Compostela. Cando era estudante foi detido acusado de insultar ao conserxe da Facultade de Xeografía e Historia. Foi profesor de Latín na educación secundaria no IES de Ortigueira e no IES do Castro de Vigo.

Colaborou en *Rosalinda*, *Dorna* e *A Traba de Ouro*.

Vida persoal
------------

Casou con Ana María Pola Gómez e foi pai de Dafne Roel Pola.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Santiago, 15-2-1980, p. 35.
2. ↑  Rosalinda, revista libertaria
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 14-6-1990, p. 46.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Xiao Roel connosco, artigo de Xosé Luís Méndez Ferrín en *Faro de Vigo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q124248793
* Dialnet: 2589172
* ResearchGate: Xiao-Roel-2

 |
***Galicia Federal*** foi un periódico publicado en Santiago de Compostela entre 1931 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano del Partido Republicano Federal de Izquierda Gallega*, apareceu o 4 de xullo de 1931. Editábase na imprenta Nós. Dirixido por Ezequiel Rey Turnes, os seus redactores eran Victoriano Marcos, Jesús Posse e o propio Ezequiel Rey. De periodicidade irregular, e de orientación ideolóxica anarquista, o seu programa político estaba baseado en tres piares: republicanismo, federalismo e izquierdismo. Entre os seus colaboradores están Pi i Margall, Emilio Gutiérrez del Arroyo, José Carnero, Emmanuel Prats Moret, Joaquín Pi i Arsuaya, Laura Brunet e Rafael Fernández Casas.

No primeiro exemplar declaraba:

> 
> 
> Siempre dispuestos a laborar por ver implantada la federación, según el pensamiento de nuestro gran maestro Pi y Margall; base ésta, para poder llegar a la federación europea, y luego a la suprema aspiración de todo sincero demócrata, la federación universal.
> 
> 

Revelou a súa posición respecto do Estatuto de autonomía de Galicia:

> 
> 
> El partido R.F. de I.G. se declara autonomista en cuanto a la consecución de la autonomía de la región significa un avance en la transformación de España en una república federal; siendo partidario de que en el Estatuto que se confecciona se reclame para la región, la totalidad de los poderes que la Constitución pueda conceder a la misma.
> 
> 

Cesou probablemente co número 4, o 3 de setembro de 1932.

Notas
-----

1. ↑  "Galicia Federal", *El Pueblo Gallego*, 18-9-1976, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Artigo "GALICIA FEDERAL" da *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*
Redacción de *La Idea Moderna* en 1904: Enrique Rodríguez Garrido, Julio Núñez González, Antonio Menéndez Franco, José Vega Blanco, Luís Gago Alonso e Juan Rof Codina.
***La Idea Moderna*** foi un xornal que se editou en Lugo entre 1889 e 1919.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado primeiro *Diario democrático de Lugo*, cambiou despois a *Diario de Lugo*, para finalmente denominarse *Diario monárquico*. Foi o seu propietario Juan Antonio Menéndez ao que sucedeu á súa morte en 1911 o seu fillo Antonio Menéndez Franco, que xa traballaba como redactor do xornal. Estivo dirixido por Romualdo Acevedo Rivero ata a súa morte en 1902, e sucedeuno como director José Vega Blanco. Entre os seus colaboradores figurou Antón Villar Ponte. De tendencia monárquica, publicou narracións de destacados autores, biografías, conferencias e estudos históricos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20545074
* Galiciana: 3909

 |