recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Mar y Tierra*** foi unha publicación periódica, voceiro da federación nacional de industria pesqueira da Confederación Nacional do Traballo. A súa cabeceira estaba deseñada por Álvaro Cebreiro.

Historia e características
--------------------------

Veu substituír a *Redención Marítima*. O primeiro número, editado o 1 de xaneiro de 1932, foi impreso na Coruña e dirixido por José Villaverde Velo, coa axuda do patrón Manuel Montes. Posteriormente a súa redacción mudouse a Vigo, sendo dirixido por Manuel Fandiño Ricart, coa axuda de José Campos, Eduardo Collado, Dalmacio Bragado e o propio Manuel Montes. Na revista colaboraron militantes como Vicente Vales Lorenzo.

Distribuíase por todo o litoral español, pero tivo periodicidade irregular, por mor das dificultades económicas dos sindicatos mariñeiros, derivadas dos conflitos laborais. Mantívose até mediados de 1933.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Mar y Tierra". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. p. 167. ISBN 84-87783-79-1.
* Pérez Pais, Carmen (2005). "Mar y Tierra". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
**Atenulfo I**, chamado **o Grande** (latín *magnus*), finado en 910), foi o príncipe de Capua desde o 7 de xaneiro de 887 e de Benevento desde 899, cando conquistou este principado. Usou tamén o título de *prínceps gentis Langobardorum*: "príncipe dos longobardos" un eco do título empregado polo máis antigo príncipe de Benevento tras o colapso da cohesión longobarda en 774.

Traxectoria
-----------

O fillo de Landenulfo, gastaldo de Teano, Atenulfo, pola súas influencias e conquistas, tivo éxito na súa reivindicación da súa familia longobarda ao status de príncipe, como os de Benevento e Salerno. Desde o 879, varios candidatos disputábanse Capua, pero, sobre 887, Atenulfo eliminara da contenda aos seus irmáns e curmáns e converteuse en príncipe único coa axuda do *hypatos* Atanasio de Nápoles. No ano seguinte (888), estaba en guerra con Atanasio sobre "Liburnia". Libraron unha non decisiva batalla en San Carzio sobre o Clanio.

Atenulfo volveu daquela a súa atención sobre Benevento, que estivera había pouco baixo control bizantino e que daquela estaba baixo o control de Spoleto. Conquistoullo ao xa unha vez deposto príncipe Radelchis II en 899 e foi proclamado príncipe en Santa Sofía en Benevento en xaneiro de 900. Venceu a resistencia do que fora rexente de Benevento, o Bispo Pedro, ao cal enviou ao exilio en Salerno. Tras ter unido a maior parte do Mezzogiorno longobardo, dirixiu as súas agresións cara os sarracenos do Garigliano.

Atenulfo aliouse con Amalfi e Gregorio IV de Nápoles e atacou e venceu aos sarracenos en 903. Fíxose vasalo dos bizantinos coa idea de recibir axuda militar, pero no obtivo ningunha. Pasou o resto da súa vida preparándose para unha segunda expedición meirande. Morreu antes de vela, aínda que resultou na famosa e exitosa Batalla de Garigliano en 915. Polos seus éxitos contra os musulmáns Eugenio Vulgario dedicoulle un poema. A Atenulfo sucedeuno o seu fillo Landulfo I, ao que asociara ao principado en 901. Atenulfo declarou inseparábeis os principados de Capua e Benevento e instituíu o principio de cogoberno entre fillos e irmáns que guiou o principado ata a súa división en 981.

| Principado de Capua |
| --- |
| *Segue a:* Landenulfo I de Capua | **Atenulfo I de Capua**(887-910) | *Precede a:* Landulfo I de Benevento |
|  |

| Principado de Benevento |
| --- |
| *Segue a:* Radelchis II de Benevento | **Atenulfo I de Capua**(900-910) | *Precede a:* Landulfo I de Benevento |
|  |

Fontes
------

* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda*. Rome, 1962.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2456746
* DBI: ID
* WikiTree: Capua-2

 |
**Luís Carragal Peón**, nado en Pontevedra o 25 de marzo de 1894, foi un mestre e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Concepción Peón López. Foi mestre de Cela (1924), O Hío (1926) e Quíntela (1927). Dende 1929 foi mestre da escola de Budiño, e entre 1932 e 1936 desenvolveu coa axuda da sociedade Fomento de Porriño y su Distrito a Cooperativa Agrícola Escolar de Budiño. Foi membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo (UGT) e colaborou en *La Hora*. Foi presidente da Sociedad-Sindicato La Progresiva de Budiño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo en setembro, foi reposto en decembro con suspensión de emprego e soldo dun mes. Depurado, foi sancionado co trasladado fóra da provincia e inhabilitado para cargos directivos e de confianza en xuño de 1940 e destinado a Noviercas (Soria), despois foi mestre en Simes (Meaño) dende 1946. Nos anos corenta colaborou en *Spes*. O seu traballo "La Agricultura en la Escuela" foi premiado polo Ministerio de Agricultura en 1950. Xubilouse por imposibilidade física en 1959.

Notas
-----

1. ↑  Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes (1934). *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933* (en castelán). Nueva imprenta radio. p. 86.
2. ↑  Cooperativa Rural Escolar aneja a la nacional de niños
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-11-1933, p. 5.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-6-1934, p. 12.
5. ↑  *Diario de Pontevedra*, 5-12-1936, p. 2.
6. ↑  *El Noticiero Gallego*, 25-8-1940, p. 2.
7. ↑  *La Noche*, 24-5-1950, p. 2.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 4-1-1959, p. 11.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Porto Ucha, Anxo Serafín (2006). "Luis Carragal Peón". *Malladoura. Revista de historia do Porriño* (12).

### Ligazóns externas

* Luís Carragal Peón na páxina web *Nomes e Voces*.
A batalla de Hard, a primeira gran batalla da guerra, tal como aparece nunha ilustración do manuscrito Luzerner Schilling (1513)
A **guerra suaba** de 1499 (*Schwabenkrieg* en alemán, tamén coñecida como *Schweizerkrieg* 'guerra suíza' en Alemaña e *Krieg Engadiner* 'guerra engadina' en Austria ) foi o último gran conflito armado entre a Antiga Confederación Suíza cos Habsburgo durante o reinado de Maximiliano I que pretendía forzar o control imperial e a recadación de impostos sobre Suíza. A guerra comezou como un conflito local polo control de Val Müstair e o Pass da l'Umbrail nos Grisóns pero no que cada parte chamou aos seus aliados por axuda, os Habsburgos á Liga Suaba, e a federación das tres ligas grisoas á Eidgenossenschaft suíza, estendéndose de xaneiro a setembro de 1499 nun territorio que abranguía do val do Rin ao lago Constanza chegando mesmo ata Sundgau no sur da Alsacia. A batalla de Dornach celebrada o 22 de xullo foi a máis importante e rematou nunha desfeita das forzas dos Habsburgo, o que levou ao emperador a principiar negociacións cos suízos que levaron ao tratado de paz asinado en Basilea o 22 de setembro de 1499 que recoñecía de feito a independencia de Suíza, aínda que nominalmente seguira a pertencer ao Imperio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165136
* BRE: 4691789
* EBID: ID
* GND: 4180287-1
* HDS: 008888
* LCCN: sh85130951

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dárdano.

**Dárdano** (en grego Δάρδανος *Dárdanos*; en latín *Dardanus*) foi o fundador da cidade de Dardania, antecesora da mítica cidade de Troia.

Segundo a mitoloxía grega, era fillo de Zeus e Electra, unha das Pléiades, filla de Atlas.

Dárdano era irmán do rei de Arcadia, Iasión, a quen asasinou (segundo algúns), aínda que non puido arrebatarlle o trono, xa que o pobo o expulsou. Tras unha curta estancia na illa de Samotracia trasladouse a Frixia e casou alí con Batía, a filla do rei Teucro. Herdou o trono, e deu aos habitantes do reino o nome de dárdanos, derivándoo do seu. Fillo seu foi Erictonio.

Dárdano foi o fundador da cidade de Dardania, en Asia Menor, ao pé do monte Ida, que máis adiante sería a cidade de Troia. Segundo Diodoro Sículo, gobernou sobre moitos pobos de Asia e enviou como colonos aos dárdanos que habitaban ao norte de Tracia. Como fundador de Troia, é o antepasado da súa casa real e «dardanio» é sinónimo de «troiano» (así o empregan a miúdo Virxilio e Homero, por exemplo "Príamo Dardánida").

Segundo Pseudo-Apolodoro, Dárdano abandonou Samotracia, o seu país de orixe, ou Arcadia, aflixido pola morte do seu irmán Iasión, fulminado por Zeus por seducir a Deméter, ou ben a causa do diluvio de Deucalión, e arribou a Tróade.

Actualmente, o estreito dos Dardanelos recibe o seu nome en honor a Dárdano.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Teucro** | **Reis de Troia** | Sucesor:**Erictonio de Dardania** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q461212
* WorldCat
* VIAF: 77197249
* CERL: cnp00569698
* EBID: ID
* GEC: 0021476
* GND: 122442636

 |
A **guerra civil de Perusia** ou **guerra de Perusia** (tamén coñecida como ***Bellum Perusinum)*** foi unha guerra civil entre distintas faccións da república romana, que transcorreu entre o ano 41 a.C. e o 40 a.C. Enfrontou a Lucio Antonio e Fulvia, co apoio de Marco Antonio, contra o seu inimigo político (e futuro emperador Augusto), Octaviano.

Historia
--------

Fulvia, quen casara con Marco Antonio durante a guerra civil, sentiu que o seu marido debía gobernar Roma en solitario, no canto de compartir o poder cos outros dous triunviros, en especial Octaviano.

Fulvia e o irmán máis novo de Marco Antonio, Lucio, recrutaron oito lexións en Italia. O exército estableceuse en Roma durante un breve tempo, aínda que logo tivo que replegarse á cidade de Perusia (a actual Perugia). Durante o inverno do 41-40 a.C. o exército de Octaviano, tras un longo asedio, conquistou a cidade que finalmente se rendeu por mor da fame. Nin Fulvia nin Lucio morreron no asedio; a primeira, foi exiliada a Sición e o segundo foi enviado a gobernar unha provincia de Hispania. O resto da poboación da cidade foi masacrada polos soldados de Octaviano.

Fulvia morreu no 40 a.C. e coa súa morte retornou a paz entre Marco Antonio e Octaviano coa firma do tratado de Brindisi. A paz, con todo, durou moi pouco, xa que outra guerra civil estalou oito anos máis tarde.

Notas
-----

1. ↑  Brice 2014, p. 45

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Brice, Lee L. (2014). *Warfare in the Roman Republic: From the Etruscan Wars to the Battle of Actium* (en inglés). Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. ISBN 9781610692991.
* Cosme, Pierre (2005). *Auguste*. Colección: Tempus (en francés). París: Perrin. ISBN 978-2-262-01881-8.

### Outros artigos

* Marco Antonio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q643987
* BRE: 2776337
* EBID: ID
* GND: 4173933-4

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Restaurador.

***El Restaurador*** foi un periódico editado en Vigo entre 1900 e 1913.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario Independiente*, apareceu en novembro de 1900. Periódico católico propiedade de Ramón Sinforiano Fernández que estivo dirixido por Manuel Reymóndez, Arturo Prieto Alcayna (1908), Claudio de Cabo e Juan Andrade Domínguez; os seus redactores eran Manuel Fernández García, Ramón Sinforiano Fernández, Juan Andrade Domínguez e José Martínez Pereira -que asinaba Jomape-, e o seu animador ideolóxico Manuel Vallejo, catedrático do seminario de Tui. Entre os seus colaboradores figurou Hermenegildo Calvelo. Dende xaneiro de 1907 cambiou o seu subtítulo por *Bisemanario Católico de Vigo*. En 1913 levaba como subtítulo *Órgano oficial de la Comunión Tradicionalista, en la provincia de Pontevedra*. Mantivo polémicas con *La Lucha* e *Germinal*. Cesou a súa publicación en xuño de 1913.

Notas
-----

1. ↑  *El Lucense*, 24-11-1900, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez Blázquez, José Mª (1980). "La prensa periódica viguesa en el siglo XIX". *Vigo en su historia* (en castelán). Caja de Ahorros Municipal de Vigo. pp. 561–562. ISBN 84-7231-494-4.
* Navarro Cabanes, José (1917). *Apuntes bibliográficos de la prensa carlista*. Valencia: Sanchís, Torres y Sanchís. p. 230.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542275
* SIDBNE: 68415776
* ISSN: 2660-1966

 |
Busto de Sócrates.
A frase ***só sei que nada sei*** ou ***sei unha cousa: que eu nada sei*** (orixinalmente do latín: "*ipse se nihil scire id unum sciat*", unha posíbel paráfrase dun texto grego antigo; tamén citado como "*scio me nihil scire*" ou "*scio me nescire*"; posteriormente retrotraduzido para o grego catarévussa como "[ἓν οἶδα ὅτι] οὐδὲν οἶδα", [hèn oîda hóti] *oudèn oîda*), por veces chamado de **paradoxo socrático**, é un dito moi coñecido derivado da narrativa de Platón sobre o filósofo Sócrates.

O dito tamén está relacionado cunha resposta oracular da pitonisa de Delfos, Pitia, que á pregunta «Quen é o home máis sabio da Grecia?» respondeu: «Sócrates».

En Platón
---------

A frase, esta, frecuentemente atribuída ao Sócrates de Platón, os tempos antigos e modernos, non ocorre tal como ela é en ningunha das obras de Platón. Dous proeminentes académicos estudosos de Platón argumentaron recentemente que a frase non debe ser atribuída ao Sócrates de Platón.

No entanto, Platón relata, na súa *Apoloxía de Sócrates*, que:

A imprecisión da paráfrase como *só sei que nada sei* deriva do feito do autor non estar a dicir que el nada sabe, mais si que non pode saber nada con absoluta certeza, mais pode se sentir confiante acerca de certas cousas.

Notas
-----

1. ↑  Fine, Gail (2008). "Does Socrates Claim to Know that He Knows Nothing?" [Sócrates di non saber nada?]. *Oxford Studies in Ancient Philosophy* (en inglés) **35**. pp. 49–88. .

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre filosofía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A **Machada de Dobre Anel** é unha machada de bronce dos séculos VII-VI a. C. descuberta en Paradela, Meis e que actualmente forma parte da Biblioteca Museo Víctor Balaguer de Villanueva y Geltrú, en Cataluña. Mide 24,4 x 6,1 x 2,6 cm e pasou a formar parte da colección do museo grazas á doazón de Ramón del Valle en 1884.

Descrición
----------

Pertence ao período do bronce final. É unha machada de talón de dobre anel feita con molde, este tipo de ferramentas son semellantes a outras que se atoparon en Samieira e adoitan ter unha elevada proporción de estaño en comparación co cobre e outros elementos menores como o chumbo, o cinc ou o arsénico. Ten unha folla de perfís paralelos, de corte curto e unha nervadura central que non supera os dous terzos da lonxitude total da folla. 

Este tipo é característico do noroeste peninsular e son numerosos os achados, en Galicia, de obxectos de bronce en acobillos ou depósitos mercantes do período de bronce final atlántico. A súa distribución dase na meseta, a costa cantábrica, a Bretaña e o sur de Inglaterra. Outros achados coñecidos en Pontevedra son os de Hío, Samieira e Ribadelouro. 

En 1881 atopouse na parroquia de Santa María de Paradela, no interior dunha caixa formada por lousas, setenta e dúas machadas de bronce de formas variadas, que foron vendidas a un fundidor, excepto un exemplar que quedou nas mans de Cástor Montenegro, párroco de San Vicente de Nogueira, quen llo regalou a Ramón del Valle, pai do Premio Nobel de Literatura, Ramón de Valle-Inclán). Ramón tivo a machada durante un tempo publicando o achazgo en *La Voz de Arosa*. Doou a peza o 1 de novembro de 1884 con unha carta dirixida a Víctor Balaguer e publicada no BMVB.

Notas
-----

1. ↑  Trullén, Josep Maria (2001). *Biblioteca Museu Víctor Balaguer. Guia de les col·leccions del Museu*. Villanueva y Geltrú: Organisme Atònom V. Balaguer. p. 33. ISBN 84-931438-3-9.
2. ↑  Ferrer Soler, Albert (1945). "El depósito de bronces de Santa María de Paradela (Provincia de Pontevedra)". *Empúries* (7-8): 349–350.
3. ↑  del Valle, Ramón (1885). "Noticias". *Boletín de la Biblioteca Víctor Balaguer* (5, 7 e 8).
| * v
* c
* e
Batallas da guerra da Independencia española entre 1808 e 1809 |
| --- |
| 
* Pancorbo
* Valmaseda
* Burgos
* Rosas
* Espinosa
* Tudela
* Somosierra
* Cardadeu
* Molins de Rey
* Sahagún
* Benavente
* Cacabelos
* Zaragoza
* Castellón
* Mansilla
* Elviña
* Val de Monterrei
* Vigo
* Ponte Sampaio

 |

Montañas de Montserrat desde El Bruc
A **batalla de El Bruc** é o nome con que se coñecen na historiografía dous enfrontamentos entre tropas españolas e francesas que tiveran lugar en El Bruc entre o 6 e o 14 de xuño de 1808, durante a denominada polos cataláns *Guerra del Francès*.

Primeiro enfrontamento
----------------------

O 4 de xuño de 1808 unha columna francesa comandada polo xeneral Schwartz saíu de Barcelona en dirección a Lleida e Zaragoza, tendo ordes de pasar por Manresa e Igualada. A forza da columna francesa sumaba 3800 homes.
O mesmo día 4 un gran trebón sorprendeu á columna francesa que se refuxiou en Martorell. Esta situación permitiu organizar a acción de El Bruc que tería lugar o 6 de xuño de 1808.

O groso das forzas que se enfrontaron aos franceses estaban formadas por soldados do Rexemento de soldados suízos número 1 de Wimpffen, que desde 1734 estaban ao servizo da coroa española, e máis soldados desertores valóns escapados da guarnición de Barcelona. Os voluntarios e somaténs cataláns que se incorporaran á batalla eran de Manresa e da súa corrixidoría e máis de Igualada e das súas poboacións veciñas. En total eran uns 2000 homes aproximadamente.

O resultado da emboscada estratéxica foi a retirada da columna francesa, que deixou 300 homes mortos e un dos seus canóns perdido ao afundirse a ponte de Abrera, cando se retiraban en dirección a Barcelona.

Segundo enfrontamento
---------------------

O 14 de xuño tivo lugar un segundo choque armado, moito máis importante desde a perspectiva militar. O factor sorpresa xa se perdera, e as forzas francesas dirixidas polo xeneral Chabran eran máis importantes. Os franceses chegaran a El Bruc con dúas columnas, unha que subía por Collbató e outra segunda que ía pola estrada. Os franceses, logo do enfrontamento, retrocederon de novo, logo de saquear e queimar edificios en El Bruc.

Lendas
------

Con posterioridade e estes encontros, os feitos adquiriron caracteres de lenda. A vitoria, por exemplo en Manresa, foi atribuída aos santos padroeiros, e en Igualada ao seu Santo Cristo.

Mais a lenda máis amplamente espallada é a do tamborileiro de El Bruc, acerca dun rapaz de Santpedor, segundo algúns autores chamado Isidre Lluçà i Casanoves, nado o 15 de marzo de 1791 e morto sobre o 7 de abril de 1809, que dirixiría a batalla cun tambor como os que se utilizaban nas confrarías. Grazas ao son do tambor, co seu eco rebotando contra as paredes da montaña de Montserrat, os franceses retiraríanse crendo que un grande exército estaba á espera para atacalos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q640100
* GEC: 0012476
* LCCN: sh85041448

 |
| * v
* c
* e
Batallas da guerra da Independencia española entre 1808 e 1809 |
| --- |
| 
* Pancorbo
* Valmaseda
* Burgos
* Rosas
* Espinosa
* Tudela
* Somosierra
* Cardadeu
* Molins de Rey
* Sahagún
* Benavente
* Cacabelos
* Zaragoza
* Castellón
* Mansilla
* Elviña
* Val de Monterrei
* Vigo
* Ponte Sampaio

 |

A **batalla de Espinosa de los Monteros** foi librada entre o 10 e 11 de novembro de 1808, nas proximidades da localidade homónima burgalesa nos montes Cantábricos, na que as tropas napoleónicas ao mando do xeneral Victor obtiveron a vitoria contra o tenente xeneral Joaquín Blake, xefe do Exército de Galiza.

Desenvolvemento da batalla
--------------------------

No primeiro día de combate, Victor, buscando unha vitoria fácil que borrase a súa humillación en Valmaseda, lanzou unha serie de ataques sen sentido que foron repelidos con fortes perdas polos disciplinados soldados regulares do xeneral marqués de la Romana. No serán, as posición de Blake aínda se mantiñan. Na mañá do 11 de novembro, Victor retomou as súas posicións e coordinou un ataque francés masivo que furou á esquerda de Blake e varreu as tropas galegas fóra do campo de batalla. Os españois perderon 3.000 soldados e os franceses capturaron un total de 30 canóns e outras trinta bandeiras.

Aínda que non foi, en si, unha derrota decisiva, para a desesperanzada confusión do esfarrapado exército español, que carecía dun goberno e unha estrutura de mando coordinada, a batalla de Espinosa marcou o golpe de morte para o Exército da Galiza que mandaba Blake. Aínda con todo foi capaz de retirar cara ao oeste, con orde, o que quedaba das súas tropas a través das montañas, escapando da persecución napoleónica do mariscal Soult. Cando chegou a León, o 23 de novembro de 1808, aínda contaba con 10 000 homes baixo o seu mando. Tres días despois, Blake traspasou o mando das súas tropas ao marqués de la Romana.

Notas
-----

1. 1 2  Cayuela Fernández, José Gregrorio; Gallego Palomares, José Ángel (2008). *La Guerra de la Independencia. Historia bélica, pueblo y nación en España (1808-1814)*. Salamanca: Ediciones Universitarias de Salamanca. p. 163. ISBN 978-84-7800-334-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q761009
* LCCN: sh2010015187

 |
*La Ilustración Española y Americana*, 2 de xaneiro de 1870, ano XIV, núm. 2.
***La Ilustración Española y Americana*** foi unha publicación periódica madrileña da segunda metade do século XIX (1869) e principios do século XX (1921), que mesturaba noticias de divulgación científica e literaria e artística.

Historia e características
--------------------------

Foi continuadora de *El Museo Universal*, editada entre 1857 e 1869. A revista seguía o modelo de prestixiosas publicacións europeas como as francesas *L'Illustration* ou *Le Monde Illustré*, *Illustrierte Zeitung* de Alemaña ou a italiana *La Illustrazione Italiana*.

Na súa cabeceira presentábase como *Periódico de ciencias, artes, literatura, industria y conocimientos útiles*. Foi fundada en 1869 en Madrid por Abelardo de Carlos, que foi o seu director ata 1881, e despois polo seu fillo Abelardo José de Carlos Hierro. Antonio Garrido Villazán tamén foi o seu director.

Como indica o seu nome a revista caracterizábase pola profusión das súas ilustracións que representaban gran cantidade de aspectos da vida cotiá de España e dos países hispanoamericanos onde tamén tiña difusión a publicación.

Entre os artistas que traballaron para esta publicación podemos encontrar a Enrique Simonet, Juan Comba, José Luis Pellicer, Valeriano Domínguez Bécquer, Francisco Ortego, Eduardo Sánchez Solá etc. ou escritores sobresaíntes como José Zorrilla, Ramón de Campoamor, Juan Valera, Leopoldo Alas, Emilio Castelar, Valle-Inclán, Unamuno e outros como Ángel Fernández de los Ríos, Peregrín García Cadena, Manuel Cañete, José Velarde, Miguel Rodríguez Ferrer, Patrocinio de Biedma ou Francisca Sarasate, entre outros.

A publicación aparecía semanalmente, os días 8, 15, 22 e 30 de cada mes. Desapareceu en 1921.

Notas
-----

1. ↑  San Juan, José Bernardo; Cuquerella Jiménez-Díaz, Ana; Gutiérrez Palacio, Javier; Mera Fernández, Montserrat (2009). *De Azorín a Umbral: Un siglo de periodismo literario español*. Oleiros (A Coruña): Netbiblo. p. 66. ISBN 978-84-9745-221-2.
2. ↑  D. Abelardo de Carlos y *La Ilustración Española y Americana* Arquivado 30 de setembro de 2010 en Wayback Machine.(PDF)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Ilustración Española y Americana*** |

### Outros artigos

* *La Ilustración Gallega y Asturiana*

### Ligazóns externas

* Antonio Ayuso Pérez. La Ilustración Española y Americana ante el Tercer Centenario del Quijote
* Gravados da publicación na Fundación Joaquín Díaz
* Recensión Arquivado 29 de novembro de 2014 en Wayback Machine. na Institución Colombina
* Biblioteca Universal Miguel Cervantes: *La Ilustración Española y Americana* (1869–1901)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6419450
* HathiTrust: 009298063
* HemBNE: 0001066626
* ISSN: 1889-8394
* OCLC: 920381991

 |
***No Logo: Taking Aim at the Brand Bullies*** é un libro da canadense Naomi Klein, publicado en inglés en 1999 por Knopf Canada.

Contido
-------

Máis coñecido como ***No logo***, é un ensaio que trata de analizar a influencia das marcas na sociedade actual. Comeza narrando a orixe e crecemento das grandes empresas que basean o seu negocio na imaxe de marca, e prosegue analizando os efectos en todo o mundo, desde o mercado de traballo, tanto no primeiro como no terceiro mundo, como o mercado de consumo. Explica as tácticas que as marcas seguen para expandirse e relata moitos actos de rebeldía xurdidos como resposta.

No primeiro mundo analiza fundamentalmente a situación en Estados Unidose Canadá e, en menor medida, en Europa occidental.

O enfoque é de crítica feroz ó comportamento das empresas.

Notas
-----

1. ↑  "Naomi Klein - No Logo" (en inglés). Consultado o 2024-02-09.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anticonsumismo

### Ligazóns externas

* www.nologo.org páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q781708
* BNF: 15969643r
* EBID: ID
* LibraryThing: 8244
* OL: OL6017245W

 |
**Manuel Candal Candal**, nado en Ordes en 1935 e finado en Vilamartín de Valdeorras o 11 de novembro de 2009, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Rexentaba unha empresa en Vilamartín de Valdeorras. Foi nomeado alcalde deste concello en 1972 polo gobernador civil. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse encabezando a lista de UCD e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega obtendo de novo a maioría absoluta. Nas municipais de 1987 presentouse por Alianza Popular e volveu revalidar a alcaldía con maioría absoluta. Á fronte do PPdeG revalidou novamente a alcaldía con maioría absoluta nas seguintes eleccións de 1991, 1995, 1999, 2003 e 2007. Foi presidente da Fundación Valdegodos, unha entidade privada destinada á construción e xestión de asilos de anciáns.

Logo de perder o apoio dalgúns dos seus concelleiros, entre eles a súa filla, María Jesusa Candal, o 26 de novembro de 2008 presentou a dimisión alegando motivos de saúde. Posteriormente o fiscal de Ourense acusouno dun delito de prevaricación urbanística por unhas licenzas de obra que asinara pouco antes da súa dimisión.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Vilamartín de Valdeorras** 1979 - 2008 | Sucesor:**María Jesusa Candal** |

Vida persoal
------------

Faleceu un ano despois de abandoar a alcaldía, vítima dun infarto. A corporación municipal encabezada pola súa filla, nomeouno "alcalde de honra" e fillo adoptivo de Vilamartín.

Notas
-----

1. ↑  Entrevista en *La Región*
2. ↑  Manuel Candal Candal abandona la Alcaldía de Vilamartín tras 36 años en el cargo
3. ↑  Fallece Manuel Candal, que fue alcalde de Vilamartín durante 36 años Noticia en *La Voz de Galicia* *(en castelán)*
4. ↑  "El pleno designa a Manuel Candal hijo predilecto de Vilamartín", *La Región*, 6/3/2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilamartín de Valdeorras
***Sheruburitto*** (en xaponés: シェルブリット, Hepburn: *Sheruburitto*?) é unha novela de Kunihiko Ikuhara. Consta de dous volumes, ilustrados por Mamoru Nagano. O álbum conceptual *Schell:Bullet* サナフス68 (2000), composto por Tenpei Sato, foi creado como acompañamento para as novelas.

Resumo
------

Por mor dunha manipulación xenética, a sociedade humana segregouse en función dos xenes. Os Majors, humanos intersexuais, manteñen o monopolio do material xenético máis forte; pola súa banda, os Minors son un grupo inferior que mantén o binarismo sexual. Segundo Ikuhara, a súa intención era crear "unha raza que combinase as partes boas de homes e mulleres". O protagonista, Ors Break, finxe ser un Major e logra ser contratado pola empresa de comercio intergaláctico Balt Liner Corporation como piloto de *schell*, un tipo de *mechas* bio-orgánicos. Tras ser descuberta a súa condición de Minor, chega a un acordo co seu xefe, o Major Delbee Ibus, para continuar traballando coa organización.

Produción
---------

*Sheruburitto* foi publicada por Be-Papas tras o lanzamento de *Shōjo Kakumei Utena: Adoresensu Mokushiroku* 少女革命ウテナ アドゥレセンス黙示録 ("Utena, a rapaza revolucionaria: Apocalipse adolescente", 1999), pouco antes do traslado de Ikuhara aos Ánxeles. Ikuhara e Nagano promocionaron a novela facendo *cosplay* de personaxes de *Sailor Moon* durante un evento. A pesar de diversas ofertas, a novela nunca chegou a adaptarse en formato de *anime*.

Obra
----

### Novelas

*Sheruburitto* foi publicada pola editorial Kadokawa Shoten. A novela consta de dous volumes: *ADEN ARABIE* (1999) e *ABRAXAS* (2000). Ambos conteñen ilustracións de Nagano baseadas en personaxes e lugares da obra, así como diagramas dos *schells*.

| N.º | Título | Data de publicación | ISBN |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | シェルブリット〈I〉ADEN ARABIE | 01/09/1999 | 978-4048530910 |
| 2 | シェルブリット〈II〉ABRAXAS | 01/07/2000 | 978-4048531290 |

### Álbum

*Schell⋮Bullet* サナフス68 (2000) é un álbum conceptual composto por Tenpei Saito. Inclúe as voces de Ikuhara e Maria Kawamura.

Notas
-----

1. 1 2  "The Place Where Revolutionary Girl Utena Was Born". *ohtori.nu*. Consultado o 2023-12-06.
2. 1 2  "Schell Bullet - GEARS Online". *www.gearsonline.net*. Consultado o 2023-12-06.
3. ↑  "Kunihiko Ikuhara to move to United States". *Anime News Network* (en inglés). 2023-12-06. Consultado o 2023-12-06.
4. ↑  "The Mike Toole Show - Gothicmade in Japan". *Anime News Network* (en inglés). 2023-12-06. Consultado o 2023-12-06.
5. ↑  "Sailor Moon staff information". *www.usagi.org*. Consultado o 2023-12-06.
6. ↑  "Interview: Kunihiko Ikuhara". *Anime News Network* (en inglés). 2023-12-06. Consultado o 2023-12-06.
7. ↑  "From the Mouths of Babes - Learn what the creators of SKU have to say for themselves.". *ohtori.nu*. Consultado o 2023-12-06.
***La Calle*** foi un periódico editado na Coruña entre marzo e abril de 1936.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Semanario popular*, saíu á rúa o 2 de marzo de 1936. Cada exemplar constaba de catro páxinas e vendíase por 15 céntimos. Publicación de esquerdas, próxima ao Partido Sindicalista, ía dirixido a todas a correntes da esquerda local. Dirixido practicamente por Manuel Fernández, entre os seus colaboradores estaban persoeiros da CNT críticos coa radicalidade do seu discurso como José Villaverde Velo (que asinaba como Juan José), Víctor Crémer Alonso, Carlos Pereira (Karper) e Gonzalo Pantín. Pero tamén republicanos e galeguistas como o Doutor Hervada, o profesor Plácido R. Castro e o antigo anarquista e alicerce do movemento veciñal coruñés, Manuel Martínez Pérez. Organizou un acto de homenaxe ás mulleres o 3 de marzo no Teatro Rosalía Castro no que interviron Manuel Fernández, José Búa Carou e José Villaverde. Rematou a súa andaina o 13 de abril de 1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Pereira; González Probados, Manuel (1982). "Informe sobor da prensa obreira en Galiza: 1930-1936". *Cuadernos de Estudios Gallegos* **33** (98): 373–408.

### Ligazóns externas

* Exemplares en Nomes e Voces Arquivado 30 de outubro de 2011 en Wayback Machine.
Coordenadas: 5°12′34″N 73°29′18″O﻿ / ﻿5.2095833333333, -73.488222222222

Páramo de Guacheneque.
O **páramo de Guacheneque** é unha reserva forestal e macizo montañoso onde se inicia o nacemento do río Bogotá, situado a 9,5 quilómetros do municipio de Villapinzón no departamento de Cundinamarca en Colombia, ten unha altitude de 3300 m s. n. m. e cobre unha extensión de 10 000 hectáreas.

Este páramo achega o 30% da auga que consome na cidade de Bogotá e se caracteriza por ter plantas *Espeletia* que cumpren unha gran función no páramo de absorber a auga das neblinas e conservala.

Notas
-----

1. ↑  "La importancia del páramo de Guacheneque para el río Bogotá". Arquivado dende o orixinal o 15 de decembro de 2023. Consultado o 15 de decembro de 2023.
2. ↑  "Nacimiento del río Bogotá".
3. ↑  "Alcaldía de Bogotá - Nacimiento del río Bogotá".
4. ↑  "Páramo de Guacheneque en peligro". Arquivado dende o orixinal o 20 de agosto de 2022. Consultado o 15 de decembro de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Colombia*** |

### Outros artigos

* Río Bogotá

### Ligazóns externas

* Nacemento do río Bogotá, Páramo de Guacheneque *(en castelán)*
* A importancia do páramo de Guacheneque para o río Bogotá Arquivado 15 de decembro de 2023 en Wayback Machine. *(en castelán)*
Non confundir con Guerra das Galias.

***A guerra da Galia*** (en latín: *De bello Gallico*) é o relato de primeira man de Xulio César sobre a guerra das Galias, escrito como narración en terceira persoa. Nel, César describe as batallas e intrigas que tiveron lugar nos nove anos que pasou loitando contra os pobos xermánicos e celtas da Galia que se opoñían á conquista romana.

A "Galia" á que se refire César é ambigua, xa que o termo tiña varias connotacións no discurso e na escrita de Roma durante a época de César. Polo xeral, a Galia inclúe todas aquelas rexións que foran conquistadas ou administradas ou que estaban principalmente habitadas por celtas; agás a provincia romana de Gallia Narbonensis (as actuais Provenza e Languedoc-Rosellón), que xa fora conquistada naquela época, abranguendo polo tanto o resto das modernas Francia, Bélxica, oeste de Alemaña e partes de Suíza. Segundo a República Romana incursionou máis profundamente no territorio celta e conquistou máis terras, a definición de "Galia" mudou. Ó mesmo tempo, "Galia" foi tamén un termo da fala común como sinónimo de "incivilizado" ou "non sofisticado" xa que os romanos vían ós celtas como non civilizados en comparanza con Roma.

A obra é un dos piares do ensino da lingua latina pola súa prosa sinxela e directa. Comeza coa frase frecuentemente citada *"Gallia est omnis divisa in partes tres"*, que quere dicir "A Galia é un todo dividido en tres partes". A obra completa está dividida en oito seccións, do Libro 1 ó Libro 8, variando en tamaño en arredor de 5 000 a 15 000 palabras. O libro 8 foi escrito por Aulo Hircio, logo da morte de César.

Foi traducida ó galego por Alfonso Blanco Quintela e foi publicada por Edicións Laiovento no ano 2019.

Notas
-----

1. ↑  Peck, Harry Thurston, ed. (1963). "Caesar, Gaius Iulius". *Harper's Dictionary of Classical Literature and Antiquities*. Nova York: Cooper Square Publishers, Inc. p. 248.
2. ↑  Edicións Laiovento (ed.). "A guerra da Galia en Edicións Laiovento". Arquivado dende o orixinal o 29 de maio de 2019. Consultado o 29 de maio de 2019.
3. ↑  "'A guerra da Galia' de Xulio César, en galego. Crónica de guerra de antes de Cristo". *Sermos Galiza*. 27 de maio de 2019. Arquivado dende o orixinal o 25 de setembro de 2019. Consultado o 29 de maio de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106199
* WorldCat
* VIAF: 316867971
* BIBSYS: 7023143
* BNE: XX1927849
* BNF: 120992063
* EBID: ID
* GND: 4201260-0
* LCCN: n80008532
* NLA: 36255295
* SELIBR: 319869
* SUDOC: 02739526X

 |
**Imanol Uribe**, nado en San Salvador (O Salvador) o 28 de febreiro de 1950, é un director e produtor de cinema vasco de cine.

Traxectoria
-----------

Comezou os seus estudos na Escola Oficial de Xornalismo de Madrid e obtivo o título de Director na Escola de Cinematografía de Madrid. En 1975 funda a produtora Zeppo Films, en 1979 a produtora Cobra Films e posteriormente Aiete Films S.A.

O tema predominante das súas películas está dedicado á situación social-política do País Vasco. Isto reflíctese en películas como *El proceso de Burgos*, *La fuga de Segovia*, *La muerte de Mikel* ou *Días Contados*. Tamén tocou outras temas: o racismo en *Bwana*, o mundo da bruxas en *La luna negra* ou o histórico en *El rey Pasmado*. Á parte de director tamén exerceu de produtor como en *Secretos del corazón*.

Na súa longa carreira, recibiu numerosos premios. Entre outros a Cuncha de Ouro á Mellor Película no Festival de Cine de Donostia por *Días Contados*, oito premios Goya por *Días Contados* e outros sete premios Goya por *El rey pasmado* (baseada na novela de Gonzalo Torrente Ballester, *Crónica del rey pasmado*), con Gabino Diego etc.

Compartiu a súa vida coa actriz María Barranco e teñen unha filla en común.

Premios
-------

* Goya ó mellor director en 1995

Filmografía
-----------

| **Ano** | **Película** |
| --- | --- |
| 2007 | *La carta esférica* |
| 2002 | *El viaje de Carol* |
| 2000 | *Plenilunio* |
| 1998 | *Extraños* |
| 1994 | *Días contados* |
| 1991 | *El rey pasmado* |
| 1989 | *La luna negra* |
| 1986 | *Adiós pequeña* |
| 1983 | *La muerte de Mikel* |
| 1981 | *La fuga de Segovia* |
| 1979 | *El proceso de Burgos* |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2980097
* WorldCat
* VIAF: 30470786
* Allmovie: p114915
* AlloCiné: 4249
* Auñamendi: 131203
* BNE: XX1006871
* BNF: 16628551n
* BVMC: 15160
* CANTIC: a11781853
* FAST: 345174
* GND: 12442919X
* ICCU: UBOV112961
* IMDb: nm0881919
* ISNI: 0000000114407213
* LCCN: n94089628
* NTA: 180908278
* SNAC: w6tz6wv5
* SUDOC: 129598569
* TMDb: 224884

 |
Primeira guerra dos Baróns.
A **primeira guerra dos Baróns** (1215-17) foi unha guerra civil entre o Reino de Inglaterra na que un grupo de baróns rebelados, liderados por Robert Fitzwalter e apoiados polo exército francés baixo o mando do futuro Lois VIII de Francia, declaráronse en guerra contra o rei Xoán de Inglaterra. A guerra debeuse á negativa do rei a aceptar e acatar a *Carta Magna* que selara o 15 de xuño de 1215, e das ambicións do príncipe francés, que desatou a guerra despois de que moitos dos baróns rebeldes houbesen asinado a paz co rei Xoán.

Antecedentes
------------

O rei Xoán viuse obrigado en xuño de 1215 a pór o seu selo de "Os Artigos dos Baróns" por un grupo de baróns poderosos que xa non podían soportar o liderado errado e despótico de Xoán. Concedéuselles o Gran Selo Real o 15 de xuño de 1215. En troques, os baróns renovaron o seu xuramento de fidelidade ó rei Xoán o 19 de xullo de 1215. Creouse un documento para rexistrar a acta do acordo, levado a cabo pola chancelería real o 15 de xullo: tratábase da Carta Magna orixinal. "A lei da terra" é unha das grandes consignas da Carta Magna, que opón á omnipotencia e vontade absoluta do rei.

A Carta Magna de 1215 contiña cláusulas que, en teoría, reducían notablemente o poder do rei, como a cláusula 61, a "cláusula de seguridade". Nesta cláusula permitiuse a un grupo de 25 baróns anular o rei en calquera momento por medio da forza, un proceso legal medieval de prema que era normal nas relacións feudais, pero que nunca se aplicou a un rei. Despois duns meses de intentos pouco entusiastas de negociar, no verán de 1215, a guerra aberta tivo lugar entre os baróns rebeldes e o rei, apoiado polos seus partidarios.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Salter, Mike (2000). *The Castles of Kent*. Folly Publications, Malvern. ISBN 1-871731-43-7
* Warren, W. Lewis. (1991) *King John.* Londres: Methuen. ISBN 0-413-45520-3.
* Turner, Ralph (2009). *King John: England's Evil King?*. Stroud, UK: History Press. ISBN 978-0-7524-4850-3.
* Danziger, Danny; Gillingham, John (2004). *1215: The Year of Magna Carta*. Hodder Paperbacks. ISBN 978-0340824757.
**Juan Arturo Marquina Vázquez**, nado en 1933 e finado no Carballiño o 1 de xaneiro de 2024, foi un político galego que chegou a ser alcalde do Carballiño.

Traxectoria
-----------

Profesionalmente foi empregado de banca, primeiro na Caixa de Aforros provincial de Ourense, e logo director da sucursal do BBVA no Carballiño, que foi o posto en que se xubilou.

Nas eleccións municipais de 1991 foi elixido concelleiro polo Partido Popular, nas listas que encabezaba José Luis García Rodríguez e que sería alcalde. Pero Rodríguez dimitiu en 1993 e foi substituído por Marquina, que continuou de alcalde ata as municipais de 1995. Neses comicios venceu, pero non obtivo a absoluta, e un acordo entre o PSdeG e o BNG deulle a alcaldía a Pachi Vázquez, daquela no PSdeG. Continuou como líder da oposición carballiñesa, pero non se presentou aos seguintes comicios.

Vida persoal
------------

Casou e tivo cinco fillos.

Notas
-----

1. ↑  Pinal, Sabela (2024-01-01). "Muere Juan Arturo Marquina Vázquez, exalcalde de Carballiño". *La Región* (en castelán). Consultado o 2024-01-02.
2. ↑  Redacción (2024-01-02). "Fallece Juan Arturo Marquina, el hombre afable que fue alcalde pero al que no enganchó la política". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 2024-01-02.
3. ↑  Redacción (2024-01-02). "Luto en O Carballiño: fallece Juan Arturo Marquina Vázquez a los 90 años, alcalde de la localidad". *Noticias Ourense Hoy* (en castelán). Consultado o 2024-01-02.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luis García Rodríguez** |  **Alcalde do Carballiño** 1995-2005 | Sucesor:**Pachi Vázquez** |
A **Guerra anglo-escocesa** foi un conflito que enfrontou a Inglaterra e Escocia nunha serie de batallas durante o século XVI.
Logo das Guerras da Independencia de Escocia, Inglaterra e Escocia loitaron varias veces durante os séculos XIV, XV e XVI. Na maioría dos casos, un país intentou aproveitar a debilidade ou inestabilidade do outro. Por exemplo, Xacobe II de Escocia intentou recuperar Berwick durante a Guerra das dúas rosas de Inglaterra.

Guerras de fronteira
--------------------

A mediados do século XV, había moitos conflitos na fronteira entre Inglaterra e Escocia, sendo a máis notable a batalla de Sark.

Campaña de Flodden
------------------

A Inglaterra de Henrique VIII declaroulle a guerra a Francia en 1512 (como parte dun longo conflito coñecido como Guerra da Liga de Cambrai). Xacobe IV de Escocia invadiu Inglaterra en cumprimento da súa alianza con Francia.

En 1513, tras incursións preliminares na fronteira, o exército principal de Xacobe IV invadiu Inglaterra. A súa artillaría rapidamente subxugou castelos ingleses como Norham e Wark. Con todo, o desenvolvido sentido de honra de Xacobe levouno a lanzar un desafío formal contra o exército inglés comandado por Thomas Howard e agardar na súa posición. O exército inglés de Surrey manobrou arredor do exército escocés e atacouno polas costas. Nesa batalla, coñecida como Batalla de Flodden, Xacobe IV morreu, xunto con moitos dos seus nobres e fidalgos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia de Escocia

* Portal:Historia
* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1640586
* BRE: 1821812

 |
O **Koroivos B.C.** ou **Koroivos Amaliadas B.C.** (en grego: Κόροιβος Αμαλιάδας KAE) é un equipo profesional de baloncesto da localidade de Amaliada, Grecia. Fundado no ano 1983, é parte do club deportivo Athlitikos Syllogos Amaliadas Koroivos (Αθλητικός Σύλλογος Αμαλιάδας Κόροιβος), cuxo nome é habitualmente abreviado como A.S.A. Koroivos (Α.Σ.Α. Κόροιβος). O club compite actualmente na segunda categoría do baloncesto grego, a A2 Ethniki. O nome do club é unha homenaxe ao primeiro gañador da carreira do estadio dos Xogos Olímpicos da Antigüidade: Corebos de Elis. O Koroivos xoga os seus partidos como local no Pavillón de Amaliadas, recinto con capacidade para 2.000 espectadores.

Historia
--------

O club deportivo Koroivos foi fundado en 1982, nacendo a súa sección de baloncesto ao ano seguinte. No ano 2010 fusionouse co Xanthi, gañando os seus dereitos dese club, ocupando tamén o seu lugar na A2 Ethniki, segunda máxima categoría do baloncesto heleno, durante a temporada 2010−11. Na temporada 2012−13 ocupou a praza da A2 do AEK Atenas. Ao ano seguinte o Koroivos acabou en segundo lugar grazas ao acerto nunha canastra tripla de Sakis Karidas sobre a bucina ante o Kavaka, gañando así 58-57. Ao quedar segundos o club ascendeu á A1 Ethniki por vez primeira vez na súa historia.

Notas
-----

1. ↑  "Έδρα – Ιστορία Έδρα" (en grego). Arquivado dende o orixinal o 07 de outubro de 2017. Consultado o 06 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
Batalla de Boyacá.
A **Independencia de Colombia** foi o proceso histórico que permitiu a emancipación de Colombia do Imperio Español, dando fin ó período colonial. Devandito proceso librouse no medio dun conflito desenvolvido durante o primeiro cuarto do século XIX para emancipar o territorio que daquela era coñecido como Provincias Unidas de Nova Granada. Esta foi parte das guerras de independencia hispanoamericanas, unha serie de loitas xurdidas en América Latina motivadas pola invasión francesa de España en 1808, a cal foi parte das guerras napoleónicas en Europa.

Os movementos da independencia comezan cunha serie de feitos liderados por Antonio Nariño e Camilo Torres Tenorio. A primeira fase da guerra, de 1810 a 1819, caracterizouse por constantes loitas internas entre os defensores da independencia. En 1811, as provincias de Nova Granada conformáronse nun novo Estado independente, consistente nunha confederación débil daquelas provincias que se declararon independentes en 1810. En 1816, os españois gañaron de novo o control do país, co cal instala o chamado réxime do terror, aínda que durante este período varios grupos republicanos mantivéronse activos, exercendo un poder efectivo nos Llanos, principalmente na Güiana venezolana e no Casanare.

En 1819, un exército republicano comandado por Simón Bolívar cruza as montañas que separan as provincias de Casanare e Tunja e tras as batallas de Paya, Pantano de Vargas e Ponte de Boyacá ten vía libre para tomar o control de Santa Fe, cidade á que chega o 10 de agosto de 1819.

O territorio ocupado polo vicerreinado de Nova Granada converteuse nunha República Federal, logo coñecida como a Gran Colombia en honra ó navegante Cristovo Colón.

Notas
-----

1. ↑  Regimen del Terror Consultado o 5 de febreiro de 2009

* Portal:Colombia
**Yuri de Souza Fonseca**, nado en Maceió (Alagoas) o 8 de agosto de 1982, é un futbolista brasileiro que xoga na demarcación de dianteiro centro. Milita na SD Ponferradina, club do que é o máximo goleador histórico e o terceiro xogador con máis partidos disputados, só por detrás de Eduardo e Tyrone.

É irmán do tamén futbolista Igor de Souza e curmán do ex xogador do Celta de Vigo Charles Dias, cos que coincidiu no mesmo equipo na súa época no Pontevedra CF.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol en Portugal, onde viviu dende os cinco anos de idade. Formouse nas categorías inferiores do FC Maia, debutando co primeiro equipo no ano 2000. Xa comezada a tempada 2002/03 foi traspasado ao Boavista FC, co que remataría o curso, e nos dous seguintes anos foi cedido ao Gil Vicente FC e ao Estoril Praia.

Faltándolle un ano de contrato co equipo portugués, decidiu rescindilo e buscar equipo na liga española. Así no verán de 2005 fichou polo Pontevedra CF, no que militou ata 2009 na Segunda División B Española salvo un ano que estivo cedido no UD Las Palmas na categoría de prata. No club galego coincidiu co seu irmán Igor e o seu curmán Charles, formando un histórico tridente ofensivo que marcou 89 goles en dous anos.

De cara á tempada 2009–10 fichou pola SD Ponferradina, en Segunda División B. Durante os seguintes anos converteuse nun dos futbolistas máis importantes da historia do club berciano, disputando máis de 400 partidos e superando a Marcos Tyrone como o máximo goleador histórico do equipo.

Notas
-----

1. ↑  Otero, Francisco (3 de xuño de 2021). "Yuri cierra el curso tercero en la lista de partidos jugados" (en castelán). Consultado o 5 de decembro de 2021.
2. ↑  Sabatés, Roger (28 de maio de 2021). "Un brasileño de récord en Ponferrada". *El País* (en castelán). Consultado o 5 de decembro de 2021.
3. ↑  "Yuri ya es el máximo goleador histórico de la Ponferradina" (en castelán). Consultado o 5 de decembro de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q611717
* As: 19310
* BDFutbol: 6369
* ForaDeJogo: 198208080001
* Soccerway: 61628
* Thefinalball: 520
* Transfermarkt: 22452
* Worldfootball: yuri

 |