recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Antonio Giráldez Rodríguez**, nado no Porriño o 15 de xaneiro de 1943, é un exfutbolista galego. Xogaba de porteiro.

Traxectoria
-----------

Chegou ao Deportivo da Coruña con 18 anos, no verán de 1961, procedente do Zeltia. Tras non participar co equipo en toda a tempada marchou cedido ao ano seguinte ao Racing de Ferrol xunto a Guillermo e José Ramón Lamelo. Nas tempadas 1963/64 e 1964/65 xogou no Fabril e na 1965/66 foi suplente de Joanet no primeiro equipo, que acabou ascendendo á Primeira División.

En novembro de 1966 marchou cedido ata o final de tempada ao Langreo, de Segunda División, onde xogaban cedidos tamén os seus compañeiros do Fabril, Cholo e Guitián. Na tempada 1967–68 volveu ser o suplente de Joanet no Deportivo, de novo en Segunda, disputando 12 partidos. Ese ano foron campións e ascenderon outra vez a Primeira División.

Na tempada 1968–69 debutou en Primeira División o 29 de setembro de 1968, nunha derrota contra o RCD Espanyol (4–0). Esa campaña participou en 2 partidos, sendo o terceiro porteiro por detrás de Joanet e Andrés Mendieta. Na tempada 1969–70 non participou en ningún partido, descendendo o equipo a Segunda División ao remate do campionato.

Na tempada 1970–71 volveu ao Langreo, esta vez en propiedade. No equipo asturiano fíxose co posto de porteiro titular, xogando un total de sete campañas, as dúas primeiras na Segunda División. En 1977 volveu ao Porriño, onde xogou unha tempada antes da súa retirada.

Palmarés
--------

Deportivo
* **Segunda División (2)**: 1965–66, 1967–68

Notas
-----

1. ↑  "Deportivo - Cartagena, hoy a las 7,15 en el Estadio". *La Voz de Galicia* (en castelán). 13 de xuño de 1961. p. 5.
2. ↑  "Flash Deportivo". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña ed.). 7 de setembro de 1962. p. 5.
3. ↑  "Giráldez, cedido al Langreo". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña ed.). 17 de novembro de 1966. p. 7.
4. ↑  "Girláldez retornó al Langreo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 6 de agosto de 1970. p. 14.
5. ↑  "Porriño, 2 Finisterre, 1". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña ed.). 20 de decembro de 1977. p. 38.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
**Antonio García Penabad**, nado en Vilalba o 14 de abril de 1897 e finado en Ares o 9 de marzo de 1974, foi un mestre e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Foi profesor da escola da Liga Santaballesa en Santaballa dende 1918. Nese ano foi elixido secretario do Centro de Artesanos de Vilalba. Foi redactor e logo director de *Aurora*. Despois foi mestre da escola do Carmen en Mondoñedo en 1922,, da escola de Fornos (Bravos) en 1923, e de Vilameá en 1924. Aprobou as oposicións en 1924 e foi destinado a Goá, e dende 1926 foi mestre en Ares.

Recoñeccementos
---------------

Cruz de Afonso X o Sabio en 1967.

Vida persoal
------------

Casou con Marina Baamonde Prieto.

Notas
-----

1. ↑  *Escuela Española*, 983, 27-8-1959, p. 10.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-3-1974, p. 50.
3. ↑  *Aurora*, 15-12-1919, p. 10.
4. ↑  *Galicia Pintoresca*, 7-4-1918, p. 12.
5. ↑  *El Progreso*, 22-6-1922, p. 2.
6. ↑  *El Progreso*, 27-4-1923, p. 2.
7. ↑  *El Progreso*, 21-10-1924, p. 2.
8. ↑  *El Magisterio Español*, 18-2-1925, p. 8.
9. ↑  *La Voz de Galicia*, 28-11-1967, p. 3.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Curro.

**Santa María de Curro** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Barro. Segundo o INE de 2016 tiña 777 habitantes (400 mulleres e 377 homes), 32 máis ca en 2004. Ten cinco entidades de poboación.

Historia
--------

En outubro de 2009 levouse a cabo por parte de voluntarios da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica a escavación dunha foxa, no adro da igrexa parroquial, onde se soterrou ao xornalista de 19 anos Ramón Barreiro Rodríguez, veciño de Barro, e ao electricista de 27 anos Castor Cordal Garrido, veciño de Cambados e afiliado á CNT. Foron fusilados na madrugada do 15 de setembro de 1936 preto da estrada a Pontevedra, e soterrados á noitiña.

Patrimonio
----------

Do baldaquino de Santa María de Curro consérvanse tres pezas incrustadas nas paredes das escaleiras de subida ó adro da igrexa de Santa María de Curro.

Galería de imaxes
-----------------

* Escavación dunha foxa no adro da igrexa.Escavación dunha foxa no adro da igrexa.
* Casa de Porto.Casa de Porto.
* Forno en desuso.Forno en desuso.
* Unha das pezas do baldaquinoUnha das pezas do baldaquino

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Curro

| Lugares da parroquia de Curro no concello de Barro (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Bretoña |
Couso |
Currás |
Fonte do Curro |
Outeda |

### Parroquias de Barro

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Barro |  |
| --- | --- |
| Agudelo (San Martiño) | Barro (San Breixo) | Curro (Santa María) | Perdecanai (Santa María) | Portela (San Mamede) | Valiñas (Santo André) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Barro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386828
* código INE: 36002030000

 |
*Artigos principais**:* Casa de Aragón e Reino de Aragón.
Situación do condado de Aragón contra 1050, xunto cos condados de Sobrarbe e Ribagorza.
O **Condado de Aragón** xorde co matrimonio de Andregoto, filla do conde Galindo II de Aragón, co rei García Sánchez I de Navarra, o que conduciu á unión de ambas as entidades políticas.

O Condado de Aragón seguiu conservando unha certa personalidade que fora reforzada polo renacer da vida monástica e a organización dunha diocese coincidente cos límites do condado.

En 1035 Ramiro I de Aragón, fillo de Sancho III de Navarra, une os condados de Aragón, Sobrarbe e Ribagorza, converténdose no primeiro rei de Aragón.

A lexitimidade da nova dinastía lógrana os reis Sancho Ramírez e Pedro I ao pór o reino baixo o amparo da Santa Sé. Así o Reino de Aragón pasou a formar parte dos estados occidentais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Casa de Aragón
* Reino de Aragón
* Lista de monarcas de Aragón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1235737
* GEC: 0004711

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Cynfarch Oer**, tamén coñecido como **Cunomarcus** ou **Cynfarch ap Meirchion**, foi probabelmente rei no século VI do reino de Rheged, que se cre que estaba situado no noroeste de Inglaterra e no suroeste de Escocia.

Historia
--------

Non se coñece casen ada de Cynfarch. Aparece nas liñaxes galesas antigas dos britónicos 'Homes do Norte' como fillo do igualmente escuro Meirchion Gul (Marciano *o Delgado*) e como pai do moito mellor documentado Urien Rheged. O seu nome foi malia todo ben lembrado e a súa familia foi coñecida como os 'Cynferchyn' na súa honra. O seu pouco glorioso epíteto *Oer* probabelmente significa '(o) Non Benvido' (literalmente 'frío').

Considérase que Cynfarch reinou en Rheged antes que Urien. De aí o topónimo Dunragit (en gaélico Dùn Reicheit), preto de Stranraer, que aparentemente contén a palabra 'Rheged' e as historias de March ap Meirchion (ou Cunmarch ap Meirchion) na mesma área. Se cadra foi un dos que participou na Batalla de Arfderydd en 573.

| * v
* c
* e
Hen Ogledd |
| --- |
| Reinos | Alt Clut • Bryneich • Efrog/Ebrauc • Elmet • Gododdin • Rheged  |
| Rexións | Arfderydd • Calchfynydd • Carlisle • Catraeth • Coed Celyddon • Dumbarton Rock • Ynys Metcaud |
| Persoas | Aneirin • Coel Hen • Cunedda • San Kentigern • Elffin ap Gwyddno • Gwallog ap Llaennog • Gwenddolau • Llywarch Hen • Morcant Bulc • Myrddin Wyllt • Owain mab Urien • Rhydderch Hael • Taliesin • Urien |
**Ann Christin Linde**, nada o 4 de decembro de 1961, é unha política sueca do Partido Socialdemócrata ministra de Asuntos Exteriores no goberno do Primeiro Ministro Stefan Löfven desde o 10 de setembro de 2019.

Linde anteriormente foi Ministra de Comercio Exterior e Ministra de Cooperación Nórdica. Tamén foi Ministra de Asuntos e Comercio da Unión Europea para o Gabinete de Löfven desde o 25 de maio de 2016.

Traxectoria
-----------

Na década de 1990, Linde traballou en oficinas gobernamentais, incluída a Secretaría do Ministerio de Asuntos Civís e como asesora política da UE para o Ministro de Comercio Mats Hellström de Asuntos Exteriores e o Ministro de Defensa Björn von Sydow no Ministerio de Defensa .

Foi Secretaria de Estado do Ministerio do Interior. Traballou como Secretaria de Estado co Ministro do Interior Anders Ygeman no Ministerio de Xustiza. Entre 2013 e 2014 foi xefa do Departamento Internacional do Partido Socialista Europeo en Bruxelas, unha organización paraugas para todos os partidos socialdemócratas da UE. Anteriormente foi secretaria internacional no Partido Socialdemócrata en Suecia entre 2000 e 2013. Durante o mesmo período, estivo na xunta do Centro Internacional Olof Palme, a última vez como vicepresidenta. 

Baixo o liderado de Linde, o goberno de Suecia decidiu en marzo de 2020 enviar unha forza de reacción rápida de até 150 soldados e helicópteros a Malí para unirse ao grupo de traballo Takuba liderado por Francia na loita contra militantes vinculados con Al Qaeda e o Estado Islámico na rexión do Sahel do norte de África .

Controversias
-------------

Linde recibiu críticas por usar un pano na cabeza durante unha visita dunha delegación do goberno a Teherán en 2017.

Vida persoal
------------

Desde 1989, está casada con Mats Eriksson con quen ten dous fillos.

Notas
-----

1. ↑  Swedish trade minister Linde shifting to Foreign affairs Yahoo News. Consultado o 11 de setembro de 2019.
2. ↑  "Swedish PM appoints trade minister Linde as new foreign minister". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2019. Consultado o 10 de setembro de 2019.
3. ↑  Eklundh, Johanna. ""En av de svagaste regeringarna sedan efterkrigstiden"".
4. ↑  "Ann Linde, S, är ny EU- och handelsminister". 25 de maio de 2016. Consultado o 28 de maio de 2016.
5. ↑  Swedish trade minister Ann Linde to become new Foreign minister Euronews. Consultado o 11 de setembro de 2019.
6. ↑  "Statssekreterare blir EU-minister". Arquivado dende o orixinal o 29 de maio de 2016. Consultado o 28 de maio de 2016.
7. ↑  Simon Johnson (16 de marzo de 2020), Sweden says to send up to 150 special forces troops to Mali *Reuters*.
8. ↑  Sweden defends officials wearing headscarves in Iran *BBC News*, 13 de febreiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18243775
* Munzinger: 00000031868

 |
**Alfonso López Pumarejo**, nado en Honda o 31 de xaneiro de 1886 e finado en Londres o 20 de novembro de 1959, foi un empresario e político colombiano, presidente de Colombia nos períodos de 1934—1938 e 1942—1945 polo Partido Liberal.

Durante o seu segundo mandato presidencial, a división do Partido Liberal e a tenaz oposición conservadora irrogaron a capacidade de manobra do presidente e incrementaron o descontento xeral, ó momento de que por dous días (10 e 11 de xullo de 1944) fose apresado en Pasto polo coronel rebelde Diógenes Gil. Conseguiu, grazas a Darío Echandía, designado á presidencia, quen asumiu o mando, e ó seu ministro de goberno Alberto Lleras Camargo, desvelar a conspiración e manterse no poder.

Traxectoria
-----------

Os seus pais foron Pedro A. López Medina e Rosario Pumarejo Cotes, de Valledupar, quen tiveron seis fillos, todos nacidos en Honda. Alfonso foi o terceiro e o maior dos homes. Pedro A. López foi un destacado empresario nos sectores do comercio e as finanzas, oriúndo de Bogotá, onde o seu pai Ambrosio López dedicábase á xastrería e chegara a ser líder do influente gremio de artesáns da cidade na década de 1840; Ambrosio á súa vez foi fillo de Jerónimo López.

Viviu a súa infancia en Honda até 1893 cando a familia se trasladou a Bogotá, onde ocorreu a morte da súa nai, ós 28 anos. A principios de 1901, viaxou a Inglaterra a continuar os seus estudos no London School of Economics and Political Science, enfocándose nos temas financeiros. Posteriormente viaxou ós Estados Unidos onde adiantou estudos de economía e comercio na Packard School de Nova York. Nunca obtivo un título profesional, aínda que a súa preparación no exterior permitiulle ter unha visión máis contemporánea do mundo, da economía e da política; volveu a Bogotá en 1904, empezando a colaborar nos negocios do seu pai (a Casa López), chegando a emprender a fundación do Banco Mercantil Americano en 1918, a Casa Mercantil de Ultramar e o Diario Nacional.

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q727099
* WorldCat
* VIAF: 49257328
* BNE: XX1025661
* BNF: 12116731g
* BRE: 2157952
* CiNii: DA13929119
* EBID: ID
* FAST: 64229
* GND: 12890304X
* ISNI: 0000 0000 8380 6771
* LCCN: n80150113
* NTA: 095263691
* OL: OL974061A
* PTBNP: 97469
* SNAC: w6f51s65
* SUDOC: 029568889

 |
**Alfonso Otero Varela**, nado en Santiago de Compostela en 1925 e finado ibídem o 20 de setembro de 2001, foi un avogado e profesor galego.

Traxectoria
-----------

Foi profesor de Dereito na Universidade de La Laguna, e dende mediados dos anos cincuenta ata a súa xubilación en 1990 catedrático de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi decano da Facultade de Dereito, e durante o seu mandato inaugurouse o novo edificio da facultade. Foi membro de Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Casou en 1957 con Anima Schmitt, filla do xurista alemán Carl Schmitt, coa que tivo como fillos a Dusanka, Xurxo, Álvaro e Carlos Otero Schmitt.

Obras
-----

* *Dos estudios histórico-jurídicos*, 1955.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recensión bio-bibliográfica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382774
* WorldCat
* VIAF: 55496998
* BAV: ADV10933181
* BNE: XX1387831
* CANTIC: a1119649x
* DeutscheBio: 139638318
* Dialnet: 130633
* FAST: 95871
* GND: 139638318
* ISNI: 0000 0000 8134 7647
* LCCN: n82097568

 |
Coordenadas: 42°02′53″N 8°38′46″O﻿ / ﻿42.0481907, -8.6462356

Imaxe de San Antonio no frontón da porta da igrexa.
O **Convento de San Antonio**, popularmente **Convento de San Francisco**, é un mosteiro da vila de Tui, construído en 1682. Foi ocupado por membros da Orde dos Freires Menores até ser exclaustrado trala desamortización de Mendizábal. Parte, acolle, desde 1850, o Seminario Menor da diocese de Tui-Vigo, que posúe unha importante biblioteca.

Arquitectura da igrexa
----------------------

A igrexa consta de tres naves, posúe un estilo neoclásico e unha sinxela torre campanario de dobre corpo e de escasa ornamentación.

O seu interior inclínase máis polo barroco que polo neoclasicismo. Conta cun destacado retablo maior barroco realizado en 1741 e a capela da Venerable Orde Terceira, construída en 1777.

Notas
-----

1. ↑  Tui Arquivado 03 de decembro de 2013 en Wayback Machine. en Agalicia.com *(en castelán)*.
2. ↑  Igrexa do Convento de San Francisco de Tui, ficha na web de Turgalicia.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Convento de San Francisco de Tui*** |
**Antón Viana Conde**, nado en Vigo o 6 de decembro de 1924 e finado na mesma cidade o 15 de decembro de 1998, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Rogelio Viana, secretario de xulgado, e Ángela Conde. Licenciado en Dereitoo pola Universidade de Santiago de Compostela en 1951. Aos 26 anos dedicouse á avogacía e chegou a dirixir un gabinete de avogados en Vigo. Foi conselleiro da Caixa de Aforros Municipal de Vigo, presidente de Sigalsa e asesor do Celta de Vigo. Ingresou na Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación como académico de honra. Foi un dos primeiros accionistas da Editorial Galaxia e na Transición militou no Partido Galeguista, do que foi elixido vicepresidente en 1978. Colaborou en *La Voz de Galicia*.

Obras
-----

* *Esbozos urbanísticos...*, 1967.
* *El arrendamiento urbano en España*, 1992.

Vida persoal
------------

Casou con María del Carmen Tomé Lorenzo e foi pai de Antonio, Javier, Marta, Beatriz e Pablo Viana Tomé.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Vigo, 16-12-1998, p. 42.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martín, Gerardo G. (18-5-2012). "Apasionado de la abogacía". *La Voz de Galicia, Vigo*: L6. Consultado o 26 de agosto de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q99321005
* WorldCat
* VIAF: 114165
* BNE: XX1724365

 |
**Alfonso Dámaso Rodrigo Méndez**, nado en Bande o 7 de abril de 1895 e finado en Pontevedra o 5 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi mestre en Meira e en 1928 foi trasladado a Porto (Salvaterra de Miño). Despois foi mestre de Padriñán. Organizou as Conferencias Pedagóxicas celebradas en Sanxenxo en 1932. Coordinou a vista das Misións Pedagóxicas a Vilalonga a finais de maio de 1934. Organizou coa mestra Bernarda Pereira a festa escolar do 14 de xullo de 1935. Fundador e secretario da Agrupación Socialista de Sanxenxo, estaba afiliado á UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi suspendido como de emprego e soldo a finais de agosto. A noite do 5 de setembro, coa desculpa dun traslado da prisión de Pontevedra á de Caldas de Reis, foi paseado ás aforas de Pontevedra en aplicación da "lei de fugas". O seu cadáver nunca foi atopado.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-6-1928, p. 16.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Alfonso Rodrigo Méndez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Álvarez Castro, X. (21 de outubro de 2013). "Mestres de Sanxenxo". *Pontevedra nos anos do medo*.
**Charles Macintosh**, nado en Glasgow o 29 de decembro de 1766 e finado o 25 de xullo de 1843, foi un químico escocés e inventor da peza de vestir resistente á auga (*waterproof*, impermeable). O abrigo impermeable Mackintosh nomeouse así na súa honra (é de resaltar que a peza ten a letra *k*).

Traxectoria
-----------

Charles Macintosh naceu en Glasgow, onde os seus primeiros traballos foron de empregado nunha oficina de atención ao público. Durante a súa mocidade reservou sempre algún tempo ao estudo da ciencia, particularmente da química. Cando tiña vinte anos, non resignado co seu estado como empregado, dedicouse á manufactura de produtos químicos, algúns deles inventados por el. Neste campo pronto tivo bastante éxito, chegando a inventar varios procesos de química. Os seus experimentos con alcatrán, nafta, permitiron a invención das pezas téxtiles resistente á auga (*waterproof*), a esencia da súa patente (Pat. No. 4,804) foi que se fundamentaba en uso de dúas capas delgadas de goma da India postas na superficie das teas. Debido aos seus numerosos descubrimentos na área da química, foi en 1823 nomeado 'fellow' da Royal Society.

Charles Macintosh patentou a súa invención para a roupa impermeábel no ano 1823 e a primeira peza impermeábel de vestir que denominou Mackintosh converteuse en parte do que sería no futuro a súa fabrica téxtil familiar denominada *Charles Macintosh and Co. of Glasgow*. No ano 1830 a compañía de Macintosh fundiuse con outra do mesmo sector téxtil en propiedade do científico Thomas Hancock, en Manchester. Ambos coñecéronse debido a que Hancock tamén experimentara co caucho nos téxtiles dedicados a pezas de vestir desde o ano 1819, data na que creou a fábrica que se uniría á de Macintosh. O Mackintosh empregouse posteriormente na expedición ártica de Sir John Franklin (1924) e polo exército británico.

Macintosh intentou outras factorías, por exemplo a que abriu no ano 1809 dedicada á fabricación de fermento, que non tivo éxito debido á oposición global dos elaboradores de cervexa de Londres.

Referencias culturais
---------------------

Na popular canción dos Beatles titulada Penny Lane existe unha referencia (quizais errónea) ao impermeable deseñado por Charles Macintosh, a letra da canción é a que segue: "and the banker never wears a Mack, in the pouring rain...very strange."

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* University of Strathclyde (ed.). "Charles Macintosh". *Science on the Streets*. Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2006. Consultado o 2006-04-06.
* Biografía de Charles Macintosh

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q683522
* WorldCat
* VIAF: 67245194
* BMT: 154703
* CERL: cnp01087625
* DeutscheBio: 117517356
* EBID: ID
* FAST: 256150
* GND: 117517356
* ISNI: 0000 0000 4196 4907
* LCCN: no89011250
* NNDB: 000205067
* ODNB: 17541
* WikiTree: MacIntosh-377

 |
**Andrés Montes González**, nado en Madrid o 27 de novembro de 1956 e finado na mesma cidade o 16 de outubro de 2009, foi un coñecido locutor deportivo español.

Traxectoria
-----------

Fillo de pai galego e nai cubana, en 1995 narrou, xunto a Santiago Segurola, as retransmisións da NBA en España para Canal +. Dende finais dese mesmo ano e ata 2006 formou con Antoni Daimiel unha das parellas de comentaristas deportivos máis célebres da televisión. Anteriormente xa traballara en radios como a COPE, Radio Cadena Española, Radio Marca e Antena 3 Radio.

En abril de 2006 anunciou a súa fichaxe por La Sexta, que lle encargaría os comentarios do mundial de Alemaña de 2006, apoiado polo exfutbolista Julio Salinas e Antoni Esteva. Ademais retransmitiu o Campionato mundial de baloncesto de 2006 no Xapón con Juan Manuel López Iturriaga e Juan Domingo de la Cruz. Tamén estaba ao cargo de retransmiti-la Liga.

Foi coñecido polo seu estilo desenfadado, utilizando un argot específico de inventiva propia.

Distincións
-----------

Após o seu falecemento, o 27 de abril de 2010, o CSD (Consello Superior de Deportes) concedeulle a título póstumo a Medalla de Ouro da Real Orde do Mérito Deportivo en recoñecemento ó seu gran labor na difusión e promoción do deporte.

No 2019 foi un dos 18 membros elixidos para a primeira promoción ó Salón da Fama do Baloncesto Español. Cuxo acto de incorporación tivo lugar o 21 de outubro de 2021 no Estadio "*La Cartuja*" de Sevilla.

Notas
-----

1. ↑  "Andrés Montes ha muerto"". *20 minutos* (en castelán). 16 de outubro de 2009.
2. ↑  "El comentarista Andrés Montes deja LaSexta". *Público* (en castelán).
3. ↑  "El CSD concede la Real Orden al Mérito Deportivo a Andrés Montes - MARCA.com". *www.marca.com*. Consultado o 2022-01-05.
4. ↑  "El Hall of Fame del Baloncesto Español nace este jueves en Sevilla". *FEB* (en castelán). Consultado o 2022-01-05.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2428999
* IMDb: nm1694475

 |
**Andrés Precedo Ledo**, nado na Coruña o 14 de outubro de 1943 é un xeógrafo galego. Na actualidade ostenta a cátedra de Xeografía Humana da Universidade de Santiago de Compostela

Traxectoria
-----------

É profesor mercantil, licenciado en Filosofía e Letras e doutor en Historia. Exerceu a docencia nas universidades de Navarra e Barcelona como profesor de Xeografía Económica e de Urbanismo, antes de gañar a cátedra de Xeografía Humana e de Ordenación do Territorio da Universidade de Santiago de Compostela (USC).

É membro da Asociación Internacional de Planificadores Rexionais e Urbanos, da Asociación Internacional de Urbanistas, do grupo NUREC (Network Urban Research European Community) e do Instituto de Estudos Económicos de Galicia *Pedro Barrié de la Maza*. Formou parte de varias comisións da Unión Xeográfica Internacional relacionadas cos sistemas urbanos, o desenvolvemento rexional e a localización industrial. Colaborou en proxectos europeos para o desenvolvemento das rexións e as redes de cidades, tendo pronunciado conferencias en varios países sobre eses temas.

En 1990 incorporouse á Xunta de Galicia como responsábel do deseño e pulo do Plano de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (PDC) que recibiu as loanzas do Consello de Europa. Froito deste Plano son as súas realizacións para a Sociedade para o Desenvolvemento Comarcal de Galicia: o Mapa Comarcal de Galicia, o Sistema de Información Territorial de Galicia (SITGA) e os Centros Comarcais. Así mesmo, dirixiu o mestrado en Desenvolvemento Local organizado por esta Sociedade, da que foi conselleiro delegado. En 1991 foi nomeado director do Gabinete de Planificación e Desenvolvemento Territorial da Presidencia da Xunta de Galicia, cargo no que cesa en 1997 para converterse en Secretario Xeral de Planificación e Desenvolvemento Comarcal de Galicia, onde permanece ata 2003.

Publicacións e produción científica
-----------------------------------

É autor, individual ou en colaboración, de medio centenar de libros e máis de 200 artigos relacionados coa demografía, o desenvolvemento local, o urbanismo, a ordenación do territorio e a planificación estratéxica urbana e rexional. É de salientar a súa serie sobre as cidades galegas publicada pola Fundación Caixa Galicia.

Ten presentado numerosos relatorios sobre os temas mencionados en congresos nacionais e internacionais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382988
* WorldCat
* VIAF: 7497244
* Auñamendi: 118524
* BNE: XX1061058
* BNF: 12520769m
* BVMC: 10951
* Dialnet: 58350
* ISNI: 0000 0001 1740 2389
* LCCN: n86084576
* NTA: 073597503
* Persée: 242122
* SUDOC: 03445327X

 |
As **aparicións de Pontevedra** foron dúas aparicións marianas na residencia das irmás Doroteas de Pontevedra a Sor Lucía, unhas das rapazas que mirara a Nosa Señora de Fátima.

Primeira aparición
------------------

Estatua da Nosa Señora de Fátima.
Oito anos despois das aparicións de Fátima, unhas das testemuñas, coñecida agora como Sor Lucía, vivía na residencia das irmás Doroteas en Pontevedra. Segundo ela, o 10 de decembro de 1925 experimentou outra aparición da Virxe María, que lle prometera volver visitala para revelarlle os requisitos específicos para a comuñón da reparación nos primeiros sábados.

Segundo conta, apareceuse a Virxe, e a carón dela, elevado nunha nube luminosa, o neno Xesús. A Virxe puxo a man no seu ombreiro, e ensinoulle un corazón rodeado de espiñas que tiña na outra man. Ao tempo, o neno Xesús pediulle a Sor Lucía que tivese compaixón da súa nai, referíndose a ela como a nai no ceo da monxa. Despois, a Virxe díxolle as devocións dos cinco primeiros sábados de mes.

A devoción da comuñón de reparación nos cinco primeiros sábados está considerada unha parte esencial da mensaxe de Fátima, mencionada pola Virxe o 13 de xullo de 1917. Se alguén cumpre esas condicións nos primeiros sábados de cinco meses consecutivos, a Virxe María concederíalle unha graza especial na hora da súa morte.

A devoción dos primeiros sábados xa fora establecida na Igrexa Católica polo papa Pío X o 1 de xullo de 1905, dando indulxencias a quen adorase a Inmaculada Concepción durante doce meses seguidos.

Segunda aparición
-----------------

O 15 de febreiro de 1926 Sor Lucía dixo que mentres sacaba o lixo ao xardín, viu un neno que recoñeceu, e que despois dunha conversa, o neno transformouse no neno Xesús, que pediu que non seguise falando da devoción dos primeiros sábados.[]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo Arquivado 05 de xuño de 2011 en Wayback Machine. da EWTN *(en inglés)*.
* Artigo da Notre Dame University *(en inglés)*.
* Artigo Arquivado 27 de maio de 2020 en Wayback Machine. da Catholic News Agency *(en inglés)*.
Virxe María de Umbe, España.
Unha **aparición mariana** é a suposta visión extemporánea da Virxe María que din ter algúns crentes católicos.

Ás veces as informacións das aparicións sucédense nun mesmo sitio durante un período de tempo, pero na maioría só unhas poucas persoas e moi ocasionalmente informan de que presuntamente viron a Virxe. Moitos cristiáns, incluíndo algúns católicos, e non crentes teñen ás aparicións marianas como alucinacións fomentadas pola superstición, e ocasionalmente como simples mentiras ou fraudes deliberadas.

Ademais da católica a Igrexa Ortodoxa Copta recoñece aparicións marianas. Son numerosas as aparicións que se teñen propagado desde o comezo do cristianismo, pero só unhas poucas foron recoñecidas como auténticas pola Santa Sé. As aparicións máis coñecidas son as de Lourdes e Fátima. En España tiveron lugar aparicións marianas en Garabandal, Umbe, Zaragoza (O Pilar) e La Codosera. En Galiza tiveron lugar as aparicións de Pontevedra, en 1925 e 1926.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do santuario de Fátima *(en castelán)*
* Páxina do santuario de Lourdes *(en castelán)*
* Páxina dos Peregrinos de Fátima *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q507850
* GND: 4114512-4
* LCCN: sh85081694

 |
**Constantino Candeira González**, nado en Celeiros (Ponteareas) en 1851 e finado na Guarda o 15 de xaneiro de 1933, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi fundador da fábrica-serradoiro Candeira Hnos na Pasaxe (Camposancos, A Guarda) en 1883, con estaleiro na Pasaxe, fábricas-serradoiros en Vigo, Ponteareas e Salvaterra de Miño. Creou en 1927 o Consorcio de Serrerías del Miño S.A. na Pasaxe con sede central en Vigo.

Foi deputado a Cortes na Primeira República Española e delegado por Pontevedra na Xunta Revolucionaria de 1873, vogal e vicepresidente da Sociedad Pro-Monte de Santa Tecla de 1917 a 1925, e vogal de 1912 a 1917. Foi nomeado concelleiro da Guarda como integrante da listxe de maiores contribuíntes en febreiro de 1930 e nomeado alcalde polo gobernador civil. Renunciou ao cargo o 21 de marzo "por no estar de acuerdo con las directrices emanadas desde el Gobierno Civil que chocaban con su personal filiación republicana".

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Lomba Peña** |  **Alcalde da Guarda** 1930 | Sucesor:**José María Álvarez** |

Vida persoal
------------

Casou con Consuelo Pérez López e foi pai de Consuelo, Constantino, Carmen, Candelaria, Celso, Celia, Concha e Carlos Candeira Pérez.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Constantino Candeira González - Familia Candeira Pérez *(en castelán)*
**Heraclius Constantinus**, coñecido como **Constantino III Heraclio** ou **Constantino III**, nado o 3 de maio de 612 e finado cara ao 641, foi un emperador Romano de breve reinado a mediados do século VII.

Traxectoria
-----------

Heraclio Constantino era o fillo máis vello do emperador Romano Heraclio, fundador da dinastía Heráclida, e da súa primeira esposa Eudocia. tamén era o medio irmán máis vello de Heraclonas, fillo de Martina, a segunda esposa do emperador Heraclio. Por razóns políticas, Heraclio considerou a Martina como nai de ambos fillos, que quedaron asociados ao trono en paridade de dereitos.

Constantino Heraclio converteuse en emperador á morte do seu pai en 641 como Constantino III. O seu acceso ao trono estivo marcado polas disputas familiares pola sucesión. O feito máis destacado acaecido durante o seu breve reinado foi a perda de Exipto, que foi conquistada polos árabes. Cando levaba catro meses de reinado, Constantino Heraclio morreu de tuberculose. Foi sucedido polo seu medio irmán Heraclonas no trono. O rumor de que Martina envelenara ao seu fillastro causou problemas políticos durante o reinado de Heraclonas.

  


| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Heraclio | **Constantino III Heraclio**(641-641) | *Precede a:* Heracleonas |
| Dinastía dos Heráclidas |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41615
* WorldCat
* VIAF: 89202928
* BAV: ADV10924801
* CERL: cnp00287255
* DeutscheBio: 102426740
* EBID: ID
* GEC: 0019575
* GND: 102426740
* LCCN: nb2010016655
* NTA: 142084166
* Orthodox Encyclopedia: 2057040
* WikiTree: Augustus-77

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Anil (planta).
**Anil** ou **índigo** é a cor da luz entre 440 e 420 nanómetros de lonxitude de onda, localizada entre o azul e o violeta. Así como moitas outras cores (como laranxa, rosa e violeta), a orixe do nome provén dun obxecto natural - a planta Índigo. Pola etimoloxía, do árabe *annir* e do persa *nil* (Índigo).

O anil non é unha cor primaria, nin aditiva, nin subtractiva. Foi bautizada e definida por Isaac Newton cando o físico inglés dividiu o espectro óptico (que é, como se sabe, un continuo de frecuencias). El distinguiu sete cores para asocialas aos planetas entón coñecidos, días da semana, notas na oitava e outras listas con sete elementos.

O ollo humano é relativamente insensíbel á frecuencia do anil, tanto que moitos non conseguen distinguilo do azul ou do violeta. Por esa e outras razóns, moitos (entre eles, Isaac Asimov) defenden que o anil non se debe considerar unha cor propiamente dita senón unha variación do azul ou do violeta.

Coordenadas aproximadas da cor
------------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| **Triplete hexadecimal** | `#4B0082` |
| **RGB** (r, g, b) | (75, 0, 130) |
| **CMYK** (c, m, y, k) | (54, 130, 0, 125) |
| **HSV** (h, s, v) | (275, 100, 51) |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Anil***  |

### Outros artigos

* Lista de cores

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5967009
* AAT: 300311066
* GEC: 0188542
* MAG: 142316359

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Richard Anicet Lavodrama Ondoma** nado en Bangui o 4 de xullo de 1963, é un ex xogador de baloncesto da República Centroafricana, nacionalizado español.

Traxectoria
-----------

Mide 2,02 metros de estatura, e xogaba no posto de pivote. En 1981 chegou aos Estados Unidos de América, onde xogou no equipo de baloncesto da Universidade Bautista de Houston ata 1985, cando foi seleccionado por Los Ángeles Clippers na terceira rolda do Draft da NBA.

Foi xogador do OAR Ferrol durante 9 anos, entre 1985 e 1994. Chegou ao equipo tras a marcha de Nate Davis, e despois da desparición do club xogou no CB Valladolid e no Joventut de Badalona.

Deixou de xogar ao baloncesto en 1998. Continuou traballando no CB Valladolid e nos Cleveland Cavaliers, e como director de desenvolvemento e relacións internacionais na Federación Internacional de Baloncesto entre 2000 e 2005, e despois na axencia de representación U1st.

Participou en conferencias no Comité Olímpico Internacional, no IESE de Madrid, en ANOTA de Pearson Educación, na Universidade de Valladolid, e na European School of Economics en Madrid. Foi un dos precursores do Basketball Without Borders en África (entidade colaboradora entre a FIBA e a NBA e en América).​

### Selección nacional

Participou coa selección centroafricana nos Xogos Olímpicos de Seúl de 1988. Disputou os sete partidos da súa selección no torneo, anotando en dous deles 30 puntos, contra Iugoslavia e contra Australia, e conseguindo catro dobres-dobres.

Clubs
-----

* Galiza OAR Ferrol (ACB / 1ª B, 1985−1994)
* España CB Valladolid (ACB, 1994−1995)
* España Joventut Badalona (ACB, 1995−1996)
* España CB Valladolid (ACB, 1996−1998)

Notas
-----

1. ↑  "Anicet Lavodrama". *sportsstats.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 11 de outubro de 2008. Consultado o 6 de outubro de 2021.
2. ↑  Qué fue de… Lavodrama, consultado outubro de 2012
3. ↑  "Anicet-Richard Lavodrama". *sports-reference.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 18 de abril de 2020. Consultado o 6 de outubro de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q373376
* ACB: 20200829
* Basketball-Reference: lavodan01
* FIBA: 3691
* Sports Reference: anicet-richard-lavodrama-1

 |
Orbital atómico e orbital molecular dun electrón.
Un diagrama de Bohr do litio.
En química, a  **configuración electrónica** é o modo no cal os electróns están ordenados nun átomo. Como os electróns son fermións están suxeitos ao principio de exclusión de Pauli, que di que dous fermións non poden estar no mesmo estado cuántico á vez. Polo tanto, no momento en que un estado é ocupado por un electrón, o seguinte electrón debe ocupar un estado mecanocuántico diferente.

No átomo, os estados estacionarios da función de onda dun electrón (os estados que son función propia da ecuación de Schrödinger H? = E? onde H é o hamiltoniano) denomínanse orbitais, por analogía coa clásica imaxe dos electróns orbitando ao redor do núcleo. Estes estados teñen catro números cuánticos: *n*, *l*, *m* e *s*, e, en resumo, o principio de exclusión de Pauli quere dicir que non pode haber dous electróns nun mesmo átomo cos catro valores dos números cuánticos iguais. Os máis importantes destes son o *n* e o *l*.

Valores dos números cuánticos
-----------------------------

O primeiro número cuántico *n* (chamado ás veces pico principal) corresponde aos diferentes niveis de enerxía permitidos ou niveis cuánticos; os valores que toma son 1, 2, 3, 4,... Para n=1 tense o nivel de menor enerxía. Nalgúns casos (por exemplo en espectroscopia de raios X) tamén se denotan como K, L, M, N,... O segundo número cuántico *l* corresponde ao momento angular do estado. Estes estados teñen a forma de harmónicos esféricos, e polo tanto descríbense usando polinomios de Legendre. A estes subniveis, por razóns históricas, asígnaselles unha letra, e fan referencia ao tipo de orbital (s, p, d, f).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q53859
* GEC: 0226013
* GND: 4263652-8
* MAG: 27799899
* PSH: 5465

 |
**David Barro López**, nado en Ferrol en 1974, é un crítico de arte, comisario de exposicións e editor.

Comisariado de exposicións
--------------------------

Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa traxectoria como comisario de exposicións coa dirección do ciclo Miradas Virxes no Centro Torrente Ballester de Ferrol, que cos anos se converte nun fito xeracional para a arte contemporánea galega cara a unha renovación dos presupostos do Grupo Atlántica. A súa traxectoria posterior abrangue máis de 50 mostras individuais de artistas como Jessica Stockholder, Axel Hütte, Alex Katz, Günther Förg, Julião Sarmento, Julian Opie, Sandra Cinto, Caio Reisewitz, José Pedro Croft, Berta Cáccamo...) e máis de 50 exposicións colectivas en diversos centros e institucións.

Crítica de arte
---------------

Barro desenvolve a crítica de arte en diferentes medios de entre os que destacan as súas colaboracións en El Cultural (1998-2014), a revista *Lápiz* (2000-2004) e como director da revista portuguesa *[W]art* (2003-2005) ou a española *Arte y parte* (1998-1999).

Traxectoria profesional
-----------------------

* Director xerente da Fundación Luis Seoane (2014-2016)
* Asesor da Fundación Barrié e responsable da súa colección de pintura contemporánea (2008-2013)
* Director artístico da feira de arte contemporánea de Vigo Espacio Atlántico (2010)
* Director e presentador del programa de televisión Botella al Mar de V Televisión (2005)
* Membro fundador das dúas primeiras xuntas directivas do IAC (Instituto de Arte Contemporánea)
* Membro da xunta directiva de ADACE (Asociación de Directores de Arte Contemporánea en España).
* Director da Fundación DIDAC - DARDO Instituto do Deseño e das Artes Contemporáneas

DARDO
-----

En 2006 lanzou *DARDOmagazine*, revista de arquitectura, deseño e arte contemporánea habitual de feiras como ARCO e pola que recibiu o Premio Nacional de Deseño Anuaria en 2016 e foi seleccionada para os International Graphic Design Awards en 2017. DARDO é tamén unha empresa de deseño homónima, así como unha editorial de ­arte contemporánea de ampla difusión en España, Brasil e Portugal.

Notas
-----

1. ↑  "David Barro comisario". *arteinformado*. Consultado o 23/10/2020.
2. ↑  "A los margenes. David Barro". 09/01/2015. Consultado o 23/10/2020.
3. ↑  "David Barro. «El mundo del arte es cruel»". *La Voz de Galicia*. 14/11/11. Consultado o 23/10/2020.
4. ↑  "El poliédrico David Barro, nuevo miembro de los Gallegos del Año". *EL Correo Gallego*. 2/2/2020. Consultado o 23/10/2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q101541303
* WorldCat
* VIAF: 26771217
* BNE: XX1518068
* BNF: 162299321
* Dialnet: 87380
* GND: 185116922
* ISNI: 0000 0000 8366 3213
* LCCN: no2004030004
* SUDOC: 115319166

 |
O **Convento do Rosario** era unha institución relixiosa establecida na vila de San Sadurniño.

Historia
--------

As súas orixes están relacionadas coa Orde do Temple, que construíu un hospital e unha igrexa na Idade Media. En 1508 o primeiro señor de San Sadurniño, Fernando de Andrade, neto de Nuno Freire de Andrade, o Mao, reconstrúe a igrexa e obtén bula do papa Xulio II para establecer unha colexiata atendida por cinco capeláns.

O fillo de Fernando de Andrade, Xoán Freire de Andrade, segundo señor de San Sadurniño, substitúe os capeláns por regulares da orde franciscana.

En 1570 o terceiro señor de San Sadurniño, Pedro de Andrade, fillo do anterior, encomenda o convento á orde de San Domingos, sendo estes relixiosos os que rexerán a institución ata a súa desaparición no século XIX. Este mesmo señor crea a *Cátedra de Gramática e Latinidade*, dependente do convento.

Na actualidade, o edificio conventual alberga dependencias municipais e o xulgado de paz. A igrexa parroquial actual de Santa María do Rosario é do século XVIII e pertenceu ao convento ata 1835. Nela áchanse os sepulcros dos dous primeiros señores de San Sadurniño, así como o da muller do primeiro, dona *Inés de Castro*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *A descuberta do patrimonio. Percorridos polas comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal*. Deputación da Coruña. D.L. C 3300-2009.

### Ligazóns externas

* *Fundación do vínculo e morgado da Casa de San Sadurniño, feito por Fernando de Andrade*, artigo de *Carlos Breixo Rodríguez* no número 13 (2006) da Revista Cátedra Arquivado 21 de xuño de 2012 en Wayback Machine..
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Comité Olímpico Sirio** (en árabe: *اللجنة الأولمبية السورية*) é o Comité Olímpico Nacional de Siria responsábel da participación do país nos Xogos Olímpico. É unha organización sen ánimo de lucro que escolle os deportistas e os equipos que competirán polo país, e recolle fondos para envialos aos evento olímpicos organizados polo Comité Olímpico Internacional (COI).

Historia
--------

O Comité Olímpico Sirio foi estabelecido en 1948. Mowaffak Joumaa serviu como Presidente do Comité Olímpico Sirio e da Federación de Deportes Xeral dende 2010 a 2020, e dende entón é o presidente de honra. O seu sucesor é Feras Mouala que exerceu como Secretario Xeral de 2010 a 2019.

Notas
-----

1. ↑  تاريخ اللجنة الأولمبية. syroc.sy. *(en árabe)*
2. ↑  أعضاء مجلس الإدارة. syroc.sy. *(en árabe)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Siria nos Xogos Olímpicos

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en árabe)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q859516
* WorldCat
* VIAF: 158855151

 |
Arca de san Domingo en Boloña.
A ***Arca de san Domingos***, é o monumento funerario que contén os restos de sa Domingos de Guzmán, na basílica de San Domingo de Boloña.

Historia
--------

Despois da morte de Domingos de Guzmán en 1221, os seus restos foron postos o ano 1233, nun simple sartego de mármore dentro do altar dunha capela lateral da basílica de san Domingos. Co obxecto de ser visíbel para os fieis, en 1267 os restos do santo foron trasladados a un monumento maior decorado con episodios da vida do santo, obra de Nicola Pisano e os seus discípulos Fra Gugliemo Agnelli e Arnolfo di Cambio. Máis adiante foi modificada a súa decoración por Niccolo da Bari (que a partir desta obra sería máis coñecido como Niccolo dell'Arca), o cal realizou as estatuas dos catro evanxelistas, de San Francisco de Asís, san Domingos de Guzmán, san Floriano, san Vitale e un Cristo morto adorado por anxos, todo coroado pola imaxe de Deus Pai. Pola morte en 1494 deste artista, recorreuse a Michelangelo para a terminación das imaxes de *san Petronio*, *san Procolo* e un *Anxo* porta candelabro facendo parella co de Niccolo dell'Arca. O ano 1531 fixo o escultor Alfonso Lombardi, os baixo reieves para a predela de mármore da Arca con *Escenas da vida de san Domingos de Guzmán e a Adoración dos Reis Magos*.

* Anxo de Niccolo dell'Arca.
* Detalle da decoración por Nicola Pisano.
* Relevo coa *Adoración dos Reis Magos* de Alfonso Lombardi.
* Anxo de Michelangelo.
O recuadro vermello sinala na imaxe do satélite a localización da Cornixa Cantábrica no norte de España.
O clima desta rexión xeográfica é fundamentalmente de tipo oceánico amornado e húmido.
Coñécese como **cornixa cantábrica** o reborde montañoso setentrional da Península Ibérica encarado ao mar Cantábrico, delimitado ao sur polo cordal Cantábrico e que abarca á súa vez a maior parte da España húmida. De marcada influencia atlántica, este territorio confórmano as comunidades autónomas de Asturias, Cantabria, as provincias de Biscaia e Guipúscoa do País Vasco, a provincia de Lugo de Galicia, o norte das provincias de León, Palencia e Burgos en Castela e León e noroeste de Navarra.

Clima
-----

O clima desta rexión xeográfica é fundamentalmente de tipo oceánico amornado e húmido, caracterizándose por unha maior frecuencia de ventos de compoñente norte. A temperatura media anual da zona é de 13 °C e a diferenza entre a máxima temperatura do ano (agosto) e a mínima (xaneiro) é de 12 °C. Isto fai da Rexión Cantábrica a zona con amplitude térmica máis baixa da Península Ibérica.

A insolación é de 1.700 horas de sol anuais e a precipitación media é de 1800 l/m²; cunha media de 150 a 200 días de choiva ao ano.

Galería de imaxes
-----------------

* Somiedo, Asturias.Somiedo, Asturias.
* Praia de Berria, Cantabria.Praia de Berria, Cantabria.
* Donostia, Guipúscoa.Donostia, Guipúscoa.
* Picos de Europa.Picos de Europa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1136392
* WorldCat
* VIAF: 244721190
* GND: 4442345-7

 |
**António de Sousa Marinho e Pinto,** nado en Amarante o 10 de setembro de 1950, é un avogado e político portugués.

Traxectoria
-----------

De orixe humilde naceu na freguesía de Vila Chã do Marão, mais con seis meses emigrou con seus pais ao Brasil, vivindo na cidade de Niterói, no estado do Río de Xaneiro, ata os 14 anos cando volveu con súa nai. Na súa época de estudante de dereito na Universidade de Coímbra involucrouse na loita contra o salazarismo, deténdoo a PIDE, seu pai, fervoroso salazarista, amoestouno duramente desde o Brasil, cortando relacións durante máis de 15 anos.

Licenciado en dereito, traballou como xornalista desde 1978, foi membro da Comisión Nacional para a Liberdade de Información, en 1978, foi director en Madeira da ANOP - Agencia Noticiosa Portuguesa, entre 1979 e 1980 e de 1984 a 1986 da rexión centro. En 1986 accedeu á dirección do Sindicato de Xornalistas en nese ano pasou á Lusa, onde foi director de información da rexión centro de 1986 a 1987 Foi asesor xurídico e de información do goberno de Macau, entre 1987 e 1988, e volveu ao xornalismo, como redactor do *Expresso*, entre 1989 a 2006..

Foi membro do Consello Xeral e presidente da Comisión de Dereitos Humanos da Orde dos Avogados, entre 2002 e 2003. En 2007 foi elixido o 24.º bastonário da Orde e reelixido en 2010. Publicou os libros *As faces da Justiça*, en 2003, *Dura Lex - retratos da Justiça portuguesa*, en 2007, e *Um combate desigual*, en 2010.

En 2014 foi elixido eurodeputado na lista do MPT - Partido da Terra, malia anunciar pouco despois de tomar posesión que ía abandonar o posto ao considerar que o Parlamento Europeo non tiña utilidade, non obstante permaneceu no parlamento e en setembro de 2014 anunciou a ruptura co Partido da Terra - MPT, do cal nunca foi militante, e comunicou que ía crear un novo partido, o Partido Democrático Republicano, presentado o 5 de outubro en Coímbra.

Notas
-----

1. ↑  Magalhães, Manuel (11 de setembro de 2014). "Marinho e Pinto cria novo partido". *Sol*. Consultado o 29 de agosto de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q611182
* WorldCat
* VIAF: 98804726
* ISNI: 0000 0001 1385 3983
* LCCN: n2009013293
* PTBNP: 1192715

 |