recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Air Moldova** é a aeroliña nacional de Moldavia con sede en Chișinău. Opera principalmente servizos regulares e chárter a destinos dentro de Europa dende a súa base no aeroporto de Chișinău.

Historia
--------

A aeroliña foi creada no ano 1993 sobre a base da unidade local de Aeroflot. Dende a súa fundación os esforzos da compañía foron na dirección de integrarse no mercado internacional e cumprir cos estándares e normativas para as aeroliñas de primeira liña.

O 13 de xullo de 2004 Air Moldova converteuse en membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional. A aeroliña tamén superou unha auditoría de seguridade nas operacións e obtivo o certificado de operador IOSA. En maio de 2006 a compañía puxo en funcionamento os billetes electrónicos en todos os seus voos. O certificado de operador de Air Moldova permítelle o transporte de pasaxeiros, mercadorías e correo dende xullo de 2007.

En febreiro de 2015 Air Moldova deixou de voar tres rutas a Bucarest, Kíiv e Sochi cando o contrato con Tandem Aero, que as operaba no seu nome, rematou. A ruta Chișinău-Bucarest relanzouse posteriormente o 12 de decembro de 2016.

Frota
-----

Airbus A320-200 de Air Moldova
Embraer E-190 de Air Moldova
En novembro de 2017 a frota de Air Moldova estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de Air Moldova**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|
| J | Y | Total |
| Airbus A319-100 | 2 | — | – | 138 | 138 |  |
| Airbus A320-200 | 2 | — | 8 | 162 | 170 |  |
| Embraer E-190 | 3 | — | 6 | 108 | 114 |  |
| Total | 7 | — |  |  |

Embraer asinou un pedido en firme con Air Moldova por 2 Embraer 190. O constrato incluía os dereitos de compra por un aparello máis. A entrega foi o 10 de maio de 2010. Un terceiro Embraer 190 (fabricado en 2009 e anteriormente operado por Lufthansa e Borajet) joined the fleet in 2016.

Notas
-----

1. ↑  Air Moldova (ed.). "History". Consultado o 16 de marzo de 2018.
2. ↑  ch-aviation (ed.). "Air Moldova ends Embraer 120 operations". Consultado o 16 de marzo de 2018.
3. ↑  Planespotters (ed.). "Air Moldova Fleet Details and History". Consultado o 16 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña
**Amable Durán Bergueiro**, nado na Estrada cara a 1908 e finado no mesmo concello o 13 de novembro de 1965, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi axente recadador de contribucións no concello de Cerdedo en 1934. Falanxista. Foi nomeado alcalde de Vila de Cruces en 1952. Volveu ser alcalde en 1962 e foi nomeado conselleiro provincial do Movimiento en representación do partido xudicial de Lalín en marzo dese ano. Finou na Estrada a consecuencia dun accidente o 13 de novembro de 1965 aos 57 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Boado Cajide** |  **Alcalde de Vila de Cruces** 1952 - 1957 | Sucesor:**Inocente Viz Brandariz** |
| Predecesor:**Sergio Rodríguez Sánchez** |  **Alcalde de Vila de Cruces** 1962 - 1965 | Sucesor:**Manuel Boado Sesto** |

Vida persoal
------------

Casou en Pontevedra con María Martínez Torres en xaneiro de 1947.

Recoñecementos
--------------

Unha rúa en Vila de Cruces leva o seu nome

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-8-1934, p. 13.
2. ↑  *La Noche*, 9-3-1963, p. 4.
3. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 14-11-1965, p. 42.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-11-1965, p. 2.
5. ↑  *La Noche*, 20-1-1947, p. 2.
**Ana Isabel Alós López**, nado en Huesca en 1969, é unha política, economista e empresaria española, membro do Partido Popular. Foi alcaldesa de Huesca entre 2011 e 2015.

Biografía
---------

Licenciada en Ciencias Económicas pola Universidade de Zaragoza, tamén ten un mestrado en Administración e Dirección de Empresas polo Instituto Católico de Administración e Dirección de Empresas (ICADE). Posteriormente a partir do ano 1995 estivo a traballar como axente de desenvolvemento local na Mancomunidade da Canle de Berdún, en 1996 comezou a traballar no sector da economía como asesora de empresas no seu propio despacho xunto ao seu socio e un ano máis tarde en 1997 crearon unha empresa especializada ao lavado de vehículos e en 1999 outra que se dedicaba á reciclaxe de combustibles de impresión.

Posteriormente no ano 2003, entrou no mundo da política sendo concelleira do Concello de Huesca polo Partido Popular, nese mesmo ano tamén foi conselleira comarcal da Comarca da Hoya de Huesca onde permaneceu ata o mes de xuño de 2009 tras renunciar, durante estes tempos dende o 2008 tamén pasou a ser voceiro do Grupo Municipal Popular no concello.

Nas eleccións municipais de España de 2011 que se celebraron o día 22 de maio de 2011 presentouse como candidata á alcaldía, sendo a súa formación política a máis votada e converténdose en alcaldesa aínda que non por maioría absoluta. Tomou o cargo de alcaldesa o día 14 de xuño. Nese mesmo ano tamén entrou como vogal na Federación Española de Municipios e Provincias, da que actualmente pertence. Nas eleccións de 2015 perdeu a alcaldía en favor do PSOE.

Notas
-----

1. ↑  Ana Alós (PP) será investida alcaldesa de Huesca

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Felipe Serrate** | **Alcaldesa de Huesca**11 de xuño de 2011 - 13 de xuño de 2015 | Sucesor:**Luis Felipe Serrate** |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ana Alós López Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bar.
O **bar** (símbolo: **bar**) é unha unidade de medida de presión. Ten a súa orixe na palabra grega *βάρος* (*báros*) que significa peso. O seu uso débese a Napier Shaw quen o adoptou en 1909 e emprégase internacionalmente desde 1929. Non forma parte do Sistema Internacional de Unidades pero segue a ser amplamente utilizado en descricións da presión ao ser case equivalente á atmosfera

1 bar = 1 000 000 barias = 106 barias
1 bar = 100 000 pascais = 105 pascais
Normalmente a presión atmosférica dáse en milibares xeralmente co símbolo **mb** no canto do propio **mbar** por influencia do antigo símbolo do bar que era **b**, a presión estándar ao nivel do mar é igual a 1 013,25 milibares.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Andreas Gottlob Rudelbach**, nado en Copenhague o 29 de setembro de 1792 e finado en Slagelse, illa de Selandia (Dinamarca) o 3 de marzo de 1862, foi un teólogo luterano dano-alemán adscrito á corrente neoluterana.

Traxectoria
-----------

Estudou na universidade da súa cidade natal, onde foi *Privatdozent*. Adscribiuse á corrente ortodoxa do luteranismo e publicou en colaboración con Nikolaj Frederik Severin Grundtvig, a *Theologisk Maanedskrift* (1825-1828), onde atacou o racionalismo de K. F. Hornemann e traduciu a Confesión de Ausburgo e a *Apologia Confessionis Augustanae* ó dinamarqués (1825).

Desde 1827 traballou no xornal *Evangelischen Kirchenzeitun*. En 1829 foi nomeado pastor de Glauchau, en Saxonia.

En 1830 axudou a establecer a conferencia pastoral de Muldentalkreis e, aínda que oposto a calquera separación da Igrexa Luterana oficial, contou cunha forte oposición dentro da xerarquía eclesiástica. Finalmente volveu a Dinamarca en 1845.

Entre 1846 e 1848 foi lector de dogmática na Universidade de Copenhague. Despois marchou a Slagelse como pastor e alí viviu o resto da súa vida.

Principais publicacións
-----------------------

Publicou a *Zeitschrift für die gesammte lutherische Theologie und Kirche* (en colaboración con H. E. F. Guericke, Leipzig, 1839), que representa unha posición estritamente luterana, antiunionista. a *Christliche Biographie* (1849), publicou varios volumes de sermóns e *Hieronymus Savonarola und seine Zeit* (Hamburgo, 1835); *Reformation, Luthertum und Union* (Leipzig, 1839); *Historische-kritische Einleitung in die Augsburgische Konfession* (Dresden, 1841); *Amtliches Gutachten über die Wiedereinführung der Katechismus-Examina im Königreich Sachsen, nebst historischer Erörterung der Kathechismus-Anstalten in der evangelisch-lutherischen Kirche Deutschlands* (1841) e *Om Psalme-Literaturen og Psalmebogs-Sagen, historisk-kritiske Undersögelser* (Copenhaguen, 1856).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1350574
* WorldCat
* VIAF: 15525963
* BAV: ADV11103617
* BIBSYS: 90801110
* CERL: cnp01080663
* DeutscheBio: 116670223
* FAST: 1955004
* GND: 116670223
* ISNI: 0000 0000 6140 4579
* LCCN: nr97023153
* NLG: 168609
* NTA: 110024486
* OL: OL6642844A
* SUDOC: 164264949

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

Anel vaxinal, un dos métodos anticonceptivos máis empregado.
O **anel vaxinal** (tamén coñecido como **anel intravaxinal** ou **sistema de liberación vaxinal**), cuxa denominación comercial é *NuvaRing*, é un método anticonceptivo hormonal de longa duración consiste nun anel de plástico flexible (copolímero Etilvinilacetato) duns 5 centímetros de diámetro que, colocado na vaxina, libera hormonas femininas idénticas á pílula anticonceptiva (etonoxestrel e etinilestradiol) en doses baixas e constantes e que, absorbidas pola mucosa da vaxina, impiden a ovulación. A súa eficacia, semellante á pílula anticonceptiva, é do 99,7%.

Método de uso
-------------

O anel vaxinal é de uso mensual acompañado ó ciclo sexual feminino ou ciclo menstrual. Introdúcese na vaxina, no primeiro día do ciclo; déixase inserido durante tres semanas (21 días) tras as cales se retira e refuga co obxecto de descansar durante unha semana (7 días) deixando para que a menstruación teña lugar. Despois debe introducirse outro novo.

O anel non se move nin cae grazas ás paredes vaxinais, aínda que pode producirse nalgúns casos. O anel vaxinal permanece na vaxina durante as relacións sexuais, agás durante a semana de descanso. A maioría de parellas non o perciben durante as súas relacións sexuais. Antes de comezar o seu uso pode ser conveniente a consulta médica. Dependendo dos países pode requirirse a prescrición médica.

Un anel anticonceptivo *NuvaRing* na palma dunha man permite apreciar o seu tamaño.

Notas
-----

1. ↑  Shimoni, Noa'a; Westhoff, Carolyn (2008-10-01). "Review of the vaginal contraceptive ring (NuvaRing®)". *Journal of Family Planning and Reproductive Health Care* (en inglés) **34** (4): 247–250. doi:10.1783/147118908786000370.
2. ↑  "Véxase apartado 6.1 - Composición en documento RA 0550 VOS S5 de Nuvaring" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de marzo de 2016. Consultado o 15 de abril de 2019.
3. ↑  "Véxase apartado 3.2 e 3.3. do Prospecto Anel vaginal *NuvaRing* -Ministerio de Sanidade e Política Social-, España". Arquivado dende o orixinal o 01 de xullo de 2010. Consultado o 01 de xullo de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1927779
* MAG: 2779755712

 |
Non confundir con Anastasia Nikolaevna Romanova.

**Anastasia Romanovna Zakharina** (en ruso: *Анастаси́я Рома́новна Заха́рьина*) nada en 1530 e finada o 7 de agosto de 1560, foi a primeira esposa do tsar Iván IV de Rusia, *o Terrible*.

Traxectoria
-----------

Filla do boiardo Román Zakharin, o cal lle deu nome á dinastía dos Romanov, foi escollida como esposa de Iván mediante unha selección efectuada no Kremlin de Moscova entre todas as mozas nobres en idade de casar. O matrimonio celebrouse o 3 de febreiro de 1547 na Catedral da Anunciación. Tiveron seis fillos: Ana, María, Demetrio, Iván, Eudoxia e Teodoro I.

Os historiadores sosteñen que Anastasia tiña unha discreta influencia para mitigar o carácter impulsivo e violento do seu marido. No verán de 1560 enfermou de forma imprevista e morreu. Por mor disto Iván sufriu de serios problemas nerviosos, debidos tamén pola sospeita de que Anastasia foi envelenada polos boiardos. Ao non conseguir probas do crime, ordenou que un gran número deles fosen torturados e asasinados.

Sucesivos exames realizados nos restos da defunta tsarina por parte de arqueólogos e expertos forenses rusos, confirmaron a presenza de residuos velenosos ao interior do seu osamento, dando crédito ás sospeitas do seu marido..

O irmán de Anastasia, Nikita Romanovich Zakharin-Iuriev, foi o pai de Fiodor Romanov, o primeiro en tomar o apelido Romanov. Fiodor Romanov foi primo en primeiro grao do último tsar da dinastía Rurik, Teodoro I. Esta relación coa extinta dinastía facilitou a elección para o trono do fillo de Fiodor, Miguel I de Rusia, despois do Período Tumultuoso.

Descendentes
------------

* Tsarevna Ana Ivanovna de Rusia (10 de agosto de 1548 - 20 de xullo de 1550)
* Tsarevna Maria Ivanovna de Rusia (17 de marzo de 1551 - ?).
* Tsarévich Demetrio Ivanovich (outubro de 1552 - 26 de xuño de 1553)
* Tsarévich Iván Ivanovich de Rusia (28 de marzo de 1554 - 19 de novembro de 1582); herdeiro de Iván IV, asasinado polo seu pai.
* Tsarevna Eudoxia Ivanovna de Rusia (26 de febreiro de 1556 - xuño de 1558)
* Tsar Teodoro I de Rusia (31 de maio de 1557 - 6 de xaneiro de 1598); Sucesor de Iván IV.

Notas
-----

1. ↑  "provas do envenenamento de Anastasia". Arquivado dende o orixinal o 22 de marzo de 2007. Consultado o 25 de decembro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Anastasia Romanovna*** |

### Outros artigos

* Dinastía Romanov
* Iván IV de Rusia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q260663
* WorldCat
* VIAF: 36632315
* BRE: 1989549
* EBID: ID
* FAST: 1804537
* LCCN: no2004076882
* Orthodox Encyclopedia: 123438
* WikiTree: Zakharyina-Yurieva-1

 |
***Another Side of Bob Dylan*** é o cuarto álbum de estudio do músico estadounidense Bob Dylan, publicado o 8 de agosto de 1964 a través do selo Columbia Records.

O álbum desvíase do estilo máis concienciado socialmente que Dylan desenvolvera no seu anterior traballo, *The Times They Are A-Changin'*. O cambio provocou críticas dalgunhas importantes figuras da comunidade folkThe change prompted criticism from some influential figures in the folk community – o editor de *Sing Out!*, Irwin Silber, queixouse de que Dylan "perdera dalgún xeito o contacto coa xente" e quedou atrapado pola "parafernalia da fama".

A pesar do cambio de temática do álbum, Dylan interpretou a totalidade de *Another Side of Bob Dylan* en solitario, ao igual que nos anteriores traballos. Ademais da guitarra acústica e a harmónica habituais, Dylan introduce o piano no tema "Black Crow Blues". *Another Side of Bob Dylan* acadou o número 43 nos Estados Unidos e chegou ao 6 nas listas británicas en 1965.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por Bob Dylan.

Cara 1
1. "All I Really Want to Do" – 4:04
2. "Black Crow Blues" – 3:14
3. "Spanish Harlem Incident" – 2:24
4. "Chimes of Freedom" – 7:10
5. "I Shall Be Free No. 10" – 4:47
6. "To Ramona" – 3:52

Cara 2
1. 
2. "Motorpsycho Nitemare" – 4:33
3. "My Back Pages" – 4:22
4. "I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)" – 4:22
5. "Ballad in Plain D" – 8:16
6. "It Ain't Me Babe" – 3:33

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q568104
* AllMusic: mw0000653105
* Discogs: 3730
* EBID: ID
* MusicBrainz: ID

 |
**Anselmo Villar Amigo**, nado en Malpica de Bergantiños en 1851 e finado en Bos Aires en maio de 1918, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou moi novo a Buenos Aires, onde desenvolveu múltiples actividades, sendo un dos fundadores e presidente de La Cantábrica, empresa de fundición e laminado de ferro, onde empregou a moitos galegos. Foi síndico e directivo do Banco Español del Río de la Plata, vinculado ao mundo das remesas emigrantes, e presidente da Asociación Española de Socorros mutuos. Foi concelleiro de Bos Aires.

Enviou diñeiro para obras na súa vila natal: a rampla do antigo porto, o murallón, a praza de abastos e a Fonte de Baixo (inaugurada en 1897, a primeira traída de auga a Malpica).

Situado na órbita de Eugenio Montero Ríos, foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Corcubión en 1905 en disputa con Ramón Sanjurjo Neira. Villar controlaba un bo número de votos en Malpica grazas aos favores repartidos entre as costureiras da zona, ás que desempeñara as máquinas depositadas no Monte de Piedade e regalado da súa conta duascentas. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Muros na elección parcial convocada do 11 de xuño de 1911, despois de que Eugenio Montero Villegas renunciase a acta obtida en 1910.

Recoñecementos
--------------

* Foi condecorado coa Gran Cruz de Isabel a Católica.
* Unha rúa de Malpica leva o seu nome. En 1957 colocouse un busto seu na Fonte de Baixo de Malpica.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Ideal Gallego*, 31-5-1918, p. 1-2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Varela Ortega, José (2001). Centro de Estudios Políticos y Constitucionales, ed. *El poder de la influencia : Geografía del caciquismo en España (1875-1923)*. Madrid. p. 363. ISBN 84-259-1152-4.
* Fernández, Alejandro E.: "Los gallegos dentro de la colectividad y as asociaciones españolas", en Núñez Seixas, X. M. (edit.): *Galicia Austral: la inmigración gallega en la Argentina*. Bos Aires: Editorial Biblos 2001, p. 149.

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso do DeputadosArquivado 16 de outubro de 2019 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383018
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 120540

 |
Bandeira estelada colgada no paseo de Gracia durante a manifestación da Diada de 2012.
A **Assemblea Nacional Catalana** (en galego "Asemblea Nacional Catalá") ou **ANC**, tamén coñecida como ***Moviment per la Independència*** (en galego "Movemento pola Independencia"), é unha organización popular, unitaria, plural e democrática que ten como obxectivo recuperar a independencia política de Cataluña mediante a constitución dun Estado de dereito, democrático e social.

Historia
--------

O embrión da organización orixinouse durante a *Conferència Nacional per l'Estat Propi* (*Conferencia Nacional polo Estado Propio*) que se celebrou o 30 de abril de 2011 en Barcelona (Cataluña), á que asistiron 1.500 persoas. Nesa conferencia elixiuse o *Consell permanent* (*Consello permanente*) formado por Aureli Argemí, Enric I. Canela, Carles Castellanos, Josep Cruanyes, Josep Dalmau, Miquel Esquirol, Patrícia Gabancho, Julià de Jòdar, Joel Joan, Enric Larreula, Lluís Llach, Josep Maria Murià, Ferran Requejo, Francesc Ribera, Pep Riera, Blanca Serra, Eva Serra, Jordi Solé, Josep Maria Terricabras, Quim Torra, Ricard Torrents, entre outros; así como tamén o *secretariado provisional*, composto por Alfred Bosch, Miquel Strubell, Miquel Sellarès, Jaume Soler, entre outros

A asemblea constituínte da ANC tivo lugar o 10 de marzo de 2012 no Palau Sant Jordi de Barcelona, aprobándose os estatutos, o regulamento interno e a folla de ruta cara á independencia.

Organizou a Manifestación "Catalunya, nou estat d'Europa", que se celebrou na Diada de Cataluña de 2012 e á que asistiron 1,5 millóns de persoas. A súa presidenta, Carme Forcadell, dixo que «o 12 de setembro, o Goberno deberá empezar a traballar pola Independencia de Cataluña».

Notas
-----

1. ↑  "La Conferència per l'Estat Propi inicia la ruta sobiranista". *El Punt Avui*. 1 de maio de 2011.
2. ↑  "Consens i unitat per impulsar l'Assemblea Nacional Catalana". Llibertat. 30 de abril de 2011.
3. ↑  "Neix oficialment l'Assemblea Nacional de Catalunya per traçar el camí cap a la independència". Diari Ara. 10 de marzo de 2012.
4. ↑  "Neix l'Assemblea Nacional Catalana amb l'objectiu de promoure un referèndum per la independència el 2014". 324.cat. 10 de marzo de 2012.
5. ↑  "L'ANC marca un full de ruta cap a la independència". VilaWeb. 11 de marzo 2012. Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2012. Consultado o 15 de marzo de 2012.
6. ↑  ARA Barcelona (28 de agosto de 2012). "Carme Forcadell, presidenta da ANC: "El 12 de setembre, el Govern haurà de començar a treballar per la independència de Catalunya"" (en catalán). www.ara.cat.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da Assemblea Nacional Catalana Arquivado 10 de setembro de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2860914
* WorldCat
* VIAF: 305023583
* CANTIC: a11683636
* GEC: 0522585
* GND: 1045121746
* LCCN: n2013048250

 |
Sede da APS
A **American Philatelic Society** (APS) é a federación filatélica dos Estados Unidos, a máis grande das asociacións filatélicas do mundo con 44.000 membros (2005) en 110 países, incluíndo comerciantes filatélicos e 700 clubs locais, ademais 200 sociedades especializadas están afiliadas á APS. A súa sede tradicional estivo en Bellefonte, Pensilvania aínda que recentemente a trasladou a State College, Pensilvania.

Historia
--------

A APS fundouse o 13 de setembro de 1886 en Nova York co nome de **American Philatelic Association**, o seu primeiro presidente foi John K. Tiffany e representaba a uns 400 filatelistas membros da APS. En 1897 cambiou o seu nome polo actual primeiro durante uns poucos meses en 1897 e permanentemente en 1908. En 1940 tiña 4.000 membros entre eles o presidente dos Estados Unidos Franklin Delano Roosevelt e o seu secretario do Interior Harold L. Ickes. A APS é o representante dos Estados Unidos na Federation Internationale de Philatelie desde 1947.

Servizos
--------

* *The American Philatelist* - revista mensual
* StampStore - compra online de selos
* circuíto de venda por correo
* American Philatelic Research Library, a biblioteca da APS
* seguro para coleccións de selos
* American Philatelic Expertizing Service, servizo de experterización filatélico
* acreditación de xuíces para exhibicións filatélicas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial da APS *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466034
* WorldCat
* VIAF: 150944196
* ISNI: 0000 0001 0704 9630
* LCCN: n50065769

 |
*Os embaixadores* de Hans Holbein o Novo.
Visión lateral do cadro de Holbein mostrando a corrección da figura anamórfica.
O **anamorfismo** é un efecto de ilusión óptica polo cal unha imaxe é proxectada sobre o plano de xeito distorsionado, de modo que o suxeito orixinal sexa recoñecíbel soamente mirando a tal imaxe desde unha posición precisa.

O suxeito orixinal pode ser unha figura nun plano ou ben un obxecto tridimensional. No segundo caso, o observador do anamorfismo percibirá a figura como tridimensional. En certos casos a visión é posíbel utilizando un espello especial, polo normal curvo ou cilíndrico.

A partir do Renacemento diversos pintores fixeron uso do anamorfismo para esconder significados alternativos nunha obra. Leonardo da Vinci debuxou nalgunhas das súas notas variados exemplos de figuras anamórficas.

Na parte inferior do cadro *Os embaixadores* de Hans Holbein o Novo é visíbel unha estraña figura. Observando a obra desde a dereita, tendo a cabeza cerca do plano, pódese ver claramente que a figura anamórfica é unha caveira.

A técnica é usada no cine, no teatro e no sector publicitario. Na técnica cinematográfica *CinemaScope*, o anamorfismo é utilizado para rodar nun formato de pantalla cunha relación base/altura diferente do da película. Lentes especiais (lentes anamórficas) comprimen a imaxe lateralmente (*compresión anamórfica*) no momento da rodaxe e volven a expandir durante a proxección.

Algún artistas contemporáneos están especializados en pintar sobre paredes de edificios, ou sobre beirarrúas, obras anamórficas de xeito que ao pasar ante elas, percíbense cavidades ou obxectos tridimensionais que en realidade non existen.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Anamorfismo***  |

### Ligazóns externas

* Julian Beever: arte e ilusión sobre beirarrúas
* Anamorfismo e pintura mural, máis de 500 fotografías Arquivado 02 de abril de 2012 en Wayback Machine.
* Anamorfoses 3d múltiple, escultura arquitectónica
* Sergio Tringali: Retratos anamórficos, pintura contemporánea

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217422
* AAT: 300033725
* BNF: 119516761
* EBID: ID
* FAST: 808359
* GEC: 0158447
* GND: 4142359-8
* LCCN: sh85004796
* MAG: 150297149
* SUDOC: 027487768

 |
Arco capaz de ángulo do segmento {\displaystyle AB}.\gamma 
O **arco capaz** é o lugar xeométrico dos puntos desde os que un segmento {\displaystyle AB} «se ve» co mesmo ángulo, é dicir, o lugar xeométrico dos vértices P dos ángulos {\displaystyle APB} que teñen a mesma amplitude. O arco capaz de ángulo \gamma  dun segmento {\displaystyle AB} é o lugar xeométrico dos puntos P tales que {\displaystyle \angle APB=\gamma } e son exclusivamente dous arcos de circunferencia, un a cada lado do segmento {\displaystyle AB}, ambos os puntos inclúense unindo ditos arcos.

Arco capaz do ángulo de 90º
O arco capaz con ángulo igual a 90º corresponde co segundo teorema de Tales, de tal xeito que o arco capaz é a circunferencia cuxo diámetro é o segmento {\displaystyle AB}.

Construción do arco capaz
-------------------------

Construción do arco capaz respecto do segmento {\displaystyle AB}, de ángulo\gamma .
Para construír o arco capaz de ángulo {\displaystyle \gamma } do segmento {\displaystyle AB}, en delineación, empézase pola construción da mediatriz do segmento {\displaystyle AB} que é onde están os posibles centros {\displaystyle C} do arco capaz {\displaystyle \gamma }.

Primeira alternativa
Constrúese o ángulo \gamma  no punto A sobre o segmento {\displaystyle AB}, e logo cunha escuadra trázase unha perpendicular por A ao novo lado do ángulo que incide no punto {\displaystyle C} sobre a mediatriz.

Segunda alternativa
Constrúese o ángulo en calquera punto da mediatriz, e mediante unha paralela ao novo lado do ángulo que pase polo punto A, obtense o punto {\displaystyle C} sobre a mediatriz.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arco capaz, en Descartes.cnice.mec.es
* Construción do arco capaz, en Descartes.cnice.mec.é
Coordenadas: 41°53′23″N 12°29′27″L﻿ / ﻿41.88972, -12.49083

O **Arco de Constantino** (en italiano: *Arco di Costantino*) é un arco de triunfo que se atopa a entre o Coliseo e a cuíña do Palatino, en Roma. É un dos 3 arcos que permanece na Vía do Foro Imperial, xunto co Arco de Tito (81) e o Arco de Septimio Severo (202-203).

O arco foi ergueito polo Senado para conmemorar a vitoria de Constantino I o Grande contra Maxencio na batalla de Ponte Milvio, o 28 de outubro de 312, e para conmemorar, tamén, a outros emperadores anteriores. Foi inaugurado o 25 xullo de 315 sendo, polo tanto, o máis moderno dos arcos triunfais alzados na Roma Antiga, diferenciándose tamén por estar construído a partir dos materiais de edificios anteriores.

Historia
--------

O arco cruza a Vía Triumphalis, a rota que tomaban os emperadores ao entraren na cidade celebrando un desfile. Este itinerario comezaba no Campo de Marte, pasa polo Circo Máximo e arredores do Palatino; inmediatamente despois do Arco de Constantino, a procesión viraría cara á esquerda na Meta Sudans e marcharía pola Vía Sacra até o Foro romano e a cuíña Capitolina, pasando tanto polo Arco de Tito como polo de Septimio Severo.

Durante a Idade Media, o Arco de Constantino foi incorporado a unha das fortalezas familiares da antiga Roma.

En 1530 Lorenzino de Medici foi expulsado de Roma por haber cortado por diversión cabezas dos relevos do arco, que foron reintegradas parcialmente no século XVIII.

Restaurouse por vez primeira no século XVII e as derradeiras escavacións realizáronse en 1990. En 1960 durante a XVII Olimpíada de Roma, foi testemuña do espectacular triunfo do etíope Abebe Bikila no mítico maratón que correra descalzo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arco de Constantino Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5786
* WorldCat
* VIAF: 304917720
* EBID: ID
* GeoNames: 8410591
* GND: 4220595-5
* LCCN: sh92005501
* NKC: ph1035273
* Pleiades: 874299107
* Structurae: 20003215

 |
**Alireza Panahian** (tamén coñecido como **Alí-Reza Panahian**), nado en Teherán en 1965, é un influente clérigo xiíta iraniano.

Traxectoria
-----------

El é un ḥujjatu l-Islām (en lingua árabe حجة الإسلام), é dicir, posúe un título honorífico que significa "autoridade sobre o islam" ou "proba do islam". Tamén é xefe do grupo "think tank for universities" formado polo líder supremo Ali Khamenei. En febreiro de 2011 estaba entre os setenta oficiais de alto rango da República Islámica que crearon unha organización chamada "Ammar" ou "Cuarteis Ammar", que pediron o xuízo e a execución dos antigos candidatos presidenciais e líderes das protestas do Movemento Verde Iraniano Mir-Hossein Mousavi e Mehdi Karroubi.

Raja News enumeronouno como un dos "alumnos, confidentes e compañeiros políticos" achegado ao líder conservador Aiatolá Mohammad-Taqi Mesbah-Yazdi.

Panahian tamén dirixiu o "Seminario da Unidade Islámica" de 2010, en Lahore, Paquistán sobre o carácter do profeta Mahoma e a unidade islámica.

Notas
-----

1. ↑  IRAN: Simmering tensions in lead-up to student protest anniversary, LA Times blogs, *artigo en inglés* 5 de xullo de 2010
2. ↑  "Amaar" organization for trial & execution of Karoubi & Mousavi Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. 12 de febreiro de 2011, *artigo en inglés*
3. ↑  In Iran, Protest Movement, Regime Prepare for February 14 Demonstrations, 13 de febreiro de 2011, *artigo en inglés*
4. ↑  Mesbah Yazdi's friends and allies, 9 de novembro 2009, *artigo en inglés*
5. ↑  Hojatolislam Ali Reza Panahian addressed the Islamic Unity Seminar in Pakistan Arquivado 20 de marzo de 2012 en Wayback Machine. *artigo en inglés*
Na escala de tempo xeolóxico, o **Asseliense** (ou Asseliano) é a primeira idade xeocronolóxica ou o estadio máis inferior cronoestratigráfico do Permiano. É unha subdivisión da época ou serie do Cisuraliano. O Asseliano durou entre hai 298,9 e hai 293,52 millóns de anos (Ma). Foi precedido polo Gzheliano (a subdivisión última ou máis superior do Carbonífero) e seguido polo Sakmariano.

Estratigrafía
-------------

O estadio Asseliense foi introducido na literatura científica en 1954, cando o estratígrafo ruso V.E. Ruzhenchev o separou do Artinskiano. Nese momento o Artinskian aínda comprendía a maior parte do Permiano inferior (as súas definicións actuais son máis restinxidas). O Asseliense nomeouse así polo río Assel no sur dos Montes Urais de Casaquistán e Bashkortostán.

A base do estadio Asseliano é o mesmo tempo a base da serie do Cisuraliano e do sistema Permiano. Defínese como o lugar no rexistro estratigráfico onde aparecen por primeira vez fósiles do conodonto *Streptognathodus isolatus*. O perfil de referencia global para a base (o GSSP) está localizado no val do río Aidaralash, preto de Aqtöbe nos Montes Urais de Casaquistán. A parte superior do estadio Asseliense (a base do estadio Sakmariano) é a primeira aparición da especie de conodonto *Streptognathodus postfusus*.

O Asseliense contén cinco biozonas de conodontos:

* zona de *Streptognathodus barskovi*
* zona de *Streptognathodus postfusus*
* zona de *Streptognathodus fusus*
* zona de *Streptognathodus constrictus*
* zona de *Streptognathodus isolatus*

Notas
-----

1. ↑  The Nonmarine Permian: Volume 30 of Bulletin of the New Mexico Museum of Natural History and Science, page 48. Editors Spencer G. Lucas, Kate E. Zeigler, 2005
2. ↑  Davydov, V.I.; Glenister, B.F.; Spinosa, C.; Ritter, S.M.; Chernykh, V.V.; Wardlaw, B.R. and Snyder, W.S.; **1998**: *Proposal of Aidaralash as Global Stratotype Section and Point (GSSP) for base of the Permian System*, Episodes **21**(1): pp 11–18.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* GeoWhen Database - Asselian
* Carta estratigráfica do Paleozoico superior no sitio web da subcomisión para a información estratigráfica do ICS

Coordenadas: 50°14′45″N 57°53′29″L﻿ / ﻿50.2458, 57.8914

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740340
* EBID: ID
* GEC: 0005746
* JSTOR: asselian-age

 |
| *Arco farínxeo* |
| --- |
|  |
|
|  |
|
|
|
|
| Gray's | *pág.65* |
|
|
|
|
|
|
|
|

Os **arcos farínxeos** ou **arcos branquiais** son unhas estruturas, preponderantemente mesodérmicas, situadas aos dous lados da farinxe, que se orixinan durante o desenvolvemento embrionario dos animais do filo Cordados (desenvólvense ao redor da cuarta ou quinta semana no ser humano). Poden permanecer no individuo adulto, como no caso das lampreas, ou só seren plenamente funcionais en estado embrionario, como no caso humano; non obstante, nos seres humanos existen reminiscencias, como a trompa de Eustaquio e outras partes do oído, que conforman o canal auditivo. Inicialmente estes arcos consisten en segmentos de tecido mesenquimatoso separado polas fendas branquiais. Simultaneamente, desenvólvense nas paredes laterais do intestino farínxeo as bolsas farínxeas. Estas penetran no mesénquima, mais non establecen unha comunicación externa coas fendas.

Cada arco farínxeo consiste nun centro de tecido mesenquimatoso cuberto externamente por ectoderma e internamente por endoderme. Alén do mesénquima presentan un compoñente muscular, nervioso e sanguíneo.

Sitúanse ventrolateralmente no animal. Normalmente hai sete pares de arcos farínxeos, e presentan unha disposición claramente seriada, de maneira que se denominan -da parte máis cefálica á máis caudal- seguindo os números romanos: I, II, III etc.

O primeiro arco farínxeo, o I, é o primeiro en aparecer: sepárase o estomodeo do pericardio. Os seis pares de arcos seguintes orixínanse posteriormente, debido ao crecemento diferencial da farinxe.

Arcos farínxeos
---------------

### 1º arco

Único arco revestido totalmente por ectoderma (pola súa posición anterior á membrana bucofarínxea), presenta unha porción dorsal, o proceso maxilar e unha ventral ou mandibular que contén a cartilaxe de Meckel (que orixina o martelo e a bigornia). Innervación da responsabilidade do nervio trixémino, orixina os músculos da mastigación, o milohioide, o ventre anterior do músculo digástrico, o tensor do veo do padal e o tensor do tímpano. Orixina toda unha serie de ósos da face.

### 2º arco

A cartilaxe do segundo arco (cartilaxe de Reichert) orixina o estribo, a apófise estiloide do óso temporal, o ligamento estilohioide, e ventralmente o corno menor do óso hioide e a parte superior do corpo. Os músculos son o estapedio, estilohioide, ventre posterior do digástrico, auriculares e da expresión facial. O nervio para o 2º arco é o facial.

### 3º arco

A cartilaxe deste arco orixina a parte inferior do corpo do hioide e os cornos maiores. O músculo estilofarínxeo da responsabilidade do nervio glosofarínxeo.

### 4º e 6º arcos

Orixinan as cartilaxes da larinxe. Os músculos do 4º arco (cricotiroide, elevador do palato e contritores da farinxe) son innervados polo ramo larínxeo superior do nervio vago. Os músculos intrínsecos da larinxe (6º arco) polo nervio larínxeo recorrente, tamén ramo do vago.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1432727
* GND: 4323330-2
* MAG: 2777155444

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D001934
* MeSH: A16.142
* Uberon: 0002539
* UMLS: C0080322

 |
**Antoaneta Stefanova** (en búlgaro: Антоанета Стефанова), nada en Sofía (Bulgaria) o 19 de abril de 1979, é unha xogadora de xadrez búlgara.

Posúe o grao de Gran Mestra Feminina de xadrez e foi campioa mundial feminina. Foi a duodécima muller en conseguir a coroa mundial, nun torneo por eliminatorias disputado en 2004 por 64 xogadoras en Elistá (Kalmukia, Rusia) e recoñecido pola FIDE. 

En xaneiro de 2003 logrou unha puntuación ELO de 2.560, só superada por catro mulleres na historia (Judit Polgár, Zsuzsa Polgár, Xie Jun e Konery Humpy) e igualada por Maia Chiburdanidze e Alisa Galliamova. En novembro de 2022 a súa puntuación é de 2442.

Traxectoria
-----------

Stefanova empezou a xogar ao xadrez con 4 anos e recibiu as primeiras leccións do seu pai, Andon Stefanov. Coa súa irmá máis vella, Liana, foi perfeccionando a técnica e con sete anos logrou o título de campioa de Sofía.

En 1992, con 13 anos, participou na súa primeira olimpíada co equipo de Bulgaria en Manila (Filipinas). Gañou dúas partidas, perdeu outras dúas e en dúas obtivo táboas. En 1997 Stefanova situouse entre as 10 mellores mulleres do mundo por primeira vez. Logrou o título de Gran Mestra en 2002.

Xogou co equipo de Bulgaria en cinco ocasións. En 2000 participou na olimpíada de Istambul (Turquía) co equipo masculino de Bulgaria. En 2002 logrou en Varna (Bulgaria) o Campionato de Europa feminino. Na edición de 2007, en Dresden (Alemaña) finalizou en segundo lugar tras Tatiana Kosintseva. En 2012 venceu no Mundial Feminino de Xadrez Rápido, con 8,5 puntos en 11 roldas.

Dende 2015 é FIDE Senior Trainer.

Notas
-----

1. ↑  "The chess games of Antoaneta Stefanova". *Chessgames.com*. Consultado o 7 de novembro de 2022.
2. ↑  Danilenkov, Roman; Karlovich, Anastasiya (4 de xuño de 2012). "Antoaneta Stefanova es Campeona del Mundo de Ajedrez Rápido". *ChessBase* (en castelán). Consultado o 7 de novembro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xadrez

### Ligazóns externas

* Datos da FIDE de Antoaneta Stefanova

* Antoaneta Stefanova en ChessGames.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q238810
* WorldCat
* VIAF: 19415433
* BRE: 4166344
* EBID: ID
* FAST: 1621220
* ISNI: 0000 0000 5371 3777
* LCCN: no2005080018
* 365chess: Antoaneta\_Stefanova
* ChessGames.com: 44272
* ChessTempo: 203494
* FIDE: 2902257
* OlimpBase: q284ce4k

 |
A **bandeira de Córsega** (en corso: *bandera di a Corsica*) foi adoptada polo *Xeneral da Nación* Pasquale Paoli en 1755 e estaba baseada na bandeira tradicional utilizada anteriormente. Representa unha testa moura (U Moru, en corso: *o mouro*) de cor negra portando unha venda branca na fronte nun fondo negro. Previamente, a venda cubría os ollos, mais Paoli modificouna para situala na fronte para simbolizar a liberación do pobo corso.

Foi usada pola República de Córsega e foi prohibida despois de 1769, cando Francia tomou posesión da illa que anteriormente estaba gobernada pola República de Xénova par pagar unha débeda pendente e acabar coa rebelión endémica na illa. Usouse como bandeira oficial cando o Reino Unido ocupouna en 1793. Caeu en desuso até 1980, cando se adoptou de novo como bandeira rexional.

A cabeza de mouro tamén aparece no Escudo de Armas de Córsega, así como na bandeira e o Escudo de Sardeña.

Galería de imaxes
-----------------

* Gelre Armorial, Folio 62r, século XIV.Gelre Armorial, Folio 62r, século XIV.
* Bandeira de Córsega antes de 1755.Bandeira de Córsega antes de 1755.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira de Córsega en Flags of the World *(en inglés)*
**Antitrinitarismo** é unha forma de cristianismo que rexeita o dogma cristián da trindade —o ensino de que Deus é tres hipóstases ou persoas distintas, que son coeternas, coiguais e indivisiblemente unidas nun só ser, e esencia (do grego ousia)—. Certos grupos relixiosos que xurdiron durante a Reforma Protestante, historicamente foron coñecidos como antitrinitarios.

De acordo ás igrexas que consideraron como definitivas as decisións dos concilios ecuménicos, o trinitarismo foi establecido como fundamento e como doutrina cristiá nos concilios ecuménicos do século IV,​ o do Primeiro Concilio de Nicea (325), que declarou a divindade completa do Fillo,​ e o Primeiro Concilio de Constantinopla (381), que declarou a divindade do Espírito Santo.

En termos de número de adeptos, as denominacións antitrinitarias comprenden unha pequena minoría do cristianismo moderno. Con moito, as dúas denominacións cristiás non trinitarias máis grandes son: As Testemuñas de Xehová e a Iglesia ni Cristo, e grupo en conxunto das igrexas pentecostais unicitarias ou apostólicas, aínda que hai outros grupos minoritarios incluíndo os cristadelfianos, ciencia cristiá, a Asociación dos Estudantes da Biblia O Alba, Living Church of God, os Membros da Igrexa de Deus internacional, os Unitarian Universalist Christian Fellowship, The Way International, A Igrexa de Deus Internacional e a Igrexa de Deus Unida, Unha Asociación Internacional.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q584205
* GEC: 0079158
* GND: 4002341-2
* HDS: 011449
* LCCN: sh85005781

 |
**Bark Psychosis** é unha banda inglesa de post-rock procedente do leste de Londres e formado no ano 1986. Foi unha das bandas que citou Simon Reynolds cando cuñou o termo "post-rock" como estilo musical en 1994, e está considerado un dos grupos clave na definición do xénero.

Na súa forma orixinal o grupo era un cuarteto composto por Graham Sutton, Daniel Gish, John Ling e Mark Simnett. Esta formación (con contribucións doutros membros que pasaron polo grupo) gravaron a meirande parte dos seus primeiros EPs e do álbum seminal *Hex* de 1994. Sutton permaneceu como único membro do núcleo do grupo que no presente é un proxecto flexible e activo de forma intermitente, no cal Sutton está apoiado por un grupo diverso de músicos invitados, entre os que están o guitarrista experimental Colin Bradley (de Dual) e o batería de Talk Talk Lee Harris.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Hex* | 1994 | Circa |
| *///Codename: Dustsucker* | 2004 | Fire |

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q808235
* WorldCat
* VIAF: 133885451
* AllMusic: mn0000784222
* BNF: 13974869q
* Discogs: 47870
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 144579

 |
O **antimentalismo** é unha das características da escola de Yale, cuxo representante máis coñecido é Leonard Bloomfield, e que representa en lingüística o aspecto extremo do positivismo.

Bloomfield formula dúas hipóteses sobre o sentido:

1. Para poder definir o emprego que os falantes fan das palabras, sería precisa unha descrición "científica" completa dos seus referentes;
2. Poderíase entón describir o sentido de todas as palabras nos mesmos termos. Isto constituiría un obxectivo afastado e fora do dominio da lingüística.

En consecuencia, a *significación* dunha forma lingüística é a situación na cal o falante a emprega e a resposta que ela provoca no ouvinte. Non depende, polo tanto, da subxectividade do falante (da súa maneira de coñecer o mundo), pois para el a palabra non é un efecto do pensamento.

Esta análise é chamada *antimentalista* e inspírase no behaviourismo. Bloomfield presentou a significación en termos de estímulo e resposta, segundo o coñecido esquema *E.r.e.R*: un estímulo externo (*E*) leva alguén a falar (*r*); esta resposta lingüística do falante constitúe para o ouvinte un estímulo lingüístico (*e*), que dá orixe a unha resposta práctica (*R*). *E* e *R* son datos extralingüísticos e *e* e *r* fan parte do acto lingüístico.

Os lingüistas desta escola preocúpanse só dos acontecementos accesíbeis a todos os observadores (concepción positivista), só con feitos que poidan ser definidos nun espazo e un tempo concretos e só con mecanismos que impliquen operacións reais e precisas. O obxectivo é unha descrición formalizábel, non psicolóxica, rigorosa e coherente, dos feitos gramaticais
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

Vello anuncio de aspirina, antiinflamatorio non esteroideo, nunha farmacia de Tui.
En medicina e en farmacia, o termo **antiinflamatorio** aplícase ao medicamento ou ao procedrmento médico usados para previr ou diminuír a inflamación dos tecidos.

Medicamentos antiinflamatorios
------------------------------

No caso dos medicamentos, o mecanismo polo cal actúan xeralmente é o de impedir ou inhibir a biosíntese dos seus axentes mediadores, principalmente os denominados eicosanoides ou derivados do ácido araquidónico.

Hai dous grandes grupos de fármacos antiinflamatorios: esteroideos e non esteroideos. Tamén existe o grupo de fármacos antirreumatoides modificadores da enfermidade (FARME) e algúns outros fármacos con propiedades antiinflamatorias leves, como certos antihistamínicos e os usados para o tratamento da gota, aínda que non son estritamente antiinflamatorios.

Procedementos antiinflamatorios
-------------------------------

Os procedementos antiinflamatorios son en xeral medidas físicas, como repouso e inmobilización, hipotermia ou crioterapia localizada, elevación e compresión da extremidade afectada, e que xeralmente se recomendan aplicar en forma primaria e inmediata. Son de uso moi común para tratamentos de lesións en deportistas.

Notas
-----

1. ↑  antiinflamatorio no *Dicionario da RAG*.
2. ↑  Dawson, James S.; Magali N. F. Taylor & Peter J. W. Reide (2003): *Lo esencial en farmacología*. 2ª ed. Madrid: Editorial Elsevier España. ISBN 978-84-8174-694-5.
3. ↑  Rang, H. P. & M. M. Dale (2008): *Farmacología*. Madrid: Editorial Elsevier España. ISBN 978-84-8086-303-2.
4. ↑  Bravo Díaz, Luis & Elisa Marhuenda Requena (2005): *Manual de farmacoterapia*. Madrid: Editorial Elsevier España. ISBN 978-84-8174-764-5.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antiinflamatorio***  |

### Ligazóns externas

* ¿Qué son los fármacos antiinflamatorios? en antiinflamatorios.com *(en castelán)*.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre medicina é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q581996
* BNCF: 12929
* BRE: 3169249
* GEC: 0219521
* JSTOR: antiinflammatories
* LCCN: sh85005615
* MAG: 2779703632
* NDL: 00566131

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 67079
* MeSH: D000893
* MeSH: D27.505.954.158

 |
Anxiograma cerebral que mostra unha proxección transversal da circulación cerebral vertebrobasilar e posterior
En radioloxía denomínase **anxiografía** a un exame de diagnóstico por imaxe médica cuxa función é o estudo dos vasos sanguíneos que non son visíbeis mediante a radioloxía convencional.

Podemos distinguir entre **arteriografía** cando o obxecto de estudo son as arterias, e **flebografía** cando se refire ás veas. Tamén poden estudarse os vasos linfáticos, en cuxo caso falaremos de **linfografía**.

Etimoloxía
----------

O seu nome procede das plabras do grego antigo ἀγειον *angeion*, "vaso", "vaso ou cavidade do corpo humano", e γράφω *grápho*, "debuxar", "describir".

Historia
--------

O neurólogo portugués António Egas Moniz, gañador do premio Nobel de Medicina en 1949, desenvolveu en 1927 a anxiografía por contraste radioopaco para diagnosticar distintos trastornos cerebrais, desde tumores até malformacións vasculares. Considérase un dos pioneiros neste campo. O seguinte gran paso deuse grazas á técnica de Seldinger en 1953, que permitía acceder aos vasos sanguíneos de forma moito máis segura.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Radioloxía
* Anxiografía cerebral

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q468414
* BNCF: 28470
* BNF: 11930896j
* BRE: 1821124
* EBID: ID
* GEC: 0078423
* GND: 4002030-7
* JSTOR: angiography
* LCCN: sh85005025
* MAG: 2780643987
* NKC: ph118428

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000792
* MeSH: E01.370.350.700.060
* NCIt: C20080
* UMLS: CL378222

 |