recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Andria Zafirakou**, nada o 8 de decembro de 1978 en Londres, é unha profesora británica gañadora do Premio Global ao Ensino de 2018. É profesora de Artes e Téxtiles na escola comunitaria de Alperton, no noroeste de Londres.

Traxectoria
-----------

Zafirakou medrou no noroeste de Londres nunha familia de orixe greco-chipriota e formouse en Brent e Camden. Toda a súa experiencia docente se desenvolveu na escola comunitaria de Alperton e foi ascendida a xefa de departamento de Arte ao ano da súa chegada ao centro. Trátase dunha escola de secundaria cunha poboación escolar de orixe moi diversa. Na zona de Brent onde se atopa fálanse arredor de 130 linguas diferentes e Zafirakou aprendeu frases básicas usadas polo alumnado en 35 delas, entre as que se inclúen o hindi, o gujarati e o támil, nun esforzo por estabelecer ligazóns co seu alumnado e as familias.[1]

> "Ao conseguir que os alumnos se abrisen sobre a vida das súas casas, descubrín que moitos dos meus estudantes proceden de casas ateigadas onde varias familias comparten unha única propiedade."
> 
> 

> "A miúdo están tan abarrotadas e son tan barulleiras que algúns estudantes me din que teñen que facer os deberes no cuarto de baño para estar sós e poder concentrarse."
> 
> 

> "O incríbel é que sen importar os problemas que teñan na casa, sen importar o que lles falta na súa vida ou que lles fai dano, a nosa escola é súa." 
> 
> 

Zafirakou organizou clases extra durante o día e as fins de semana, tamén para proporcionar aos seus alumnos un lugar tranquilo onde estudar.

Filosofía docente
-----------------

> "Ensinar consiste en construír relacións. No canto de preocuparse de ensinar o currículo ou manter un ambiente de clase estrito, constrúe relacións en primeiro lugar. Involucra os rapaces, conecta con eles, descubre o que lles interesa. Constrúe a relación, constrúe esa confianza e todo o demais acontecerá."
> 
> 

 Cando un rapaz chega a unha nova e aterradora escola secundaria e a profesora o saúda na súa lingua materna xa o gañou, a os pais tamén, polo que virán á escola cando sexa preciso. Zafirakou comezou coa arte como un método de comunicación non lingüístico e sen barreiras, presentando en primeiro lugar a arte da cultura do alumnado antes de relacionalo coa arte occidental e os movementos artísticos que se recollen no currículo nacional británico.

Notas
-----

1. 1 2  "Andria Zafirakou from north London wins $1m 'world's best teacher' prize". *The Guardian* (en inglés). 18 de marzo de 2018. Consultado o 9 de marzo de 2020.
2. ↑  "Inspirational London teacher Andria Zafirakou wins $1m Global Teacher Prize". *ITV News* (en inglés). Consultado o 9 de marzo de 2020.
3. ↑  Coughlan, Sean (18 de marzo de 2018). "UK teacher wins global best teacher prize". *BBC News* (en inglés). Consultado o 9 de marzo de 2020.
4. 1 2  Aitkenhead, Decca (23 de marzo de 2018). "Best teacher in the world Andria Zafirakou: ‘Build trust with your kids – then everything else can happen’". *the Guardian* (en inglés). Consultado o 9 de marzo de 2020.
**Andrius Pojavis**, nado o 25 de novembro de 1983 en Jurbarkas, RSS de Lituania, URSS, é un compositor e cantante lituano. O 20 de decembro de 2012 foi seleccionado para representar a Lituania no Festival da Canción de Eurovisión 2013 celebrado en Malmö, Suecia.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Pojavis empezou a cantar a unha idade nova, durante escola secundaria, el tocaba nunha banda chamada "Ningún Heroe". Despois de graduarse na escola secundaria, Pojavis mudábase a Vilnius onde el graduabase en estudos de Historia na Universidade Lituana de Ciencias Educativas onde tocaba nunha cantidade importante de bandas, incluíndo "Hetero", que gañaban o concurso de "EuroRock" en 2006. El máis tarde mudábase a Irlanda, onde el viviría durante un ano, e empezaba a escribir material como solista. En 2012, Pojavis empezaba a gravar o seu álbum debut en estudio, en Milán, Italia. O primeiro single ,"Traukiniai", chegaba máis tarde ese ano, clasificándose dentro do TOP 20 lituano, e o seu vídeoclip era publicado na televisión nacional lituana.

### Festival da Canción de Eurovisión 2013

Andrius representou a Lituania no Festival da Canción de Eurovisión 2013 coa canción "Something". Conseguiu 53 puntos na primeira semifinal, celebrada o 14 de maio, quedando no noveno posto. Na final, quedou de 22º, con 17 puntos. Durante unha rolda de prensa celebrada despois da primeira semifinal, Pojavis afirmou que lle gustaría quedar oitavo, en referencia ao seu álbum, titulado 8.

Discografía
-----------

### Álbums

| Título | Detalles |
| --- | --- |
| *Astuoni* | * Lanzado: 2012
* Selo: -
* Formato: CD, Descarga dixital.
 |
|

### Sinxelos

* 2012: Traukiniai
* 2013: Something

Vida persoal
------------

Pojavis foi un xogador de balonmán, e un árbitro da Federación de Balonmán de Europa. Vive actualmente entre Lituania e Italia, xunto coa súa muller e filla.

Notas
-----

1. ↑  Andrius Pojavis gaña a preselección lituana para representar a Lituania no Festival de Eurovisión
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1388171
* Europeana: ID
* MusicBrainz: ID

 |
**Andreas Felder**, nado o 6 de marzo de 1962 en Hall, Tirol, é un antigo saltador de esquí austríaco, un dos grandes dominadores da especialidade na década de 1980 e comezos de 1990 xunto con Jens Weissflog e Matti Nykänen.

Traxectoria
-----------

Gañou a súa primeira medalla nun campionato nos Campionatos de Esquí Nórdico de 1982 en Oslo o lograr unha medalla de ouro por equipos en trampolín grande. En decembro de 1984 gañou unha competición da Copa do Mundoo en Thunder Bay, Ontario, Canadá, gañando en total seis competicións nesa tempada e finalizando segundo no total despois de Matti Nykänen. No Campionato de Esquí Nórdico de 1985 en Seefeld, gañou dúas medallas de ouro, en trampolín grande tanto individual como por equipos. En 1986 gañou o Campionato do Mundo de Salto de Esquí celebrado en Bad Mitterndorf, e no Campionato do Mundo de Esquí Nórdico de 1987 de Oberstdorf foi o campión en trampolín grande e tamén gañou unha medalla de bronce por equipos. En 1991 gañou a Copa do Mundo e unha medalla de ouro por equipos no Campionato do Mundo de Esquí Nórdico de 1991 de Val di Fiemme. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1992 gañou a medalla de prata en trampolín grande por equipos. Felder rematou a súa carreira coa vitoria na Copa do Mundo de Salto de Esquí de 1992.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q497199
* Munzinger: 01000001406
* FIS: 16733
* OCID: andreas-felder
* Sports Reference: andreas-felder-1

 |
**Amador Martínez Fernández**, coñecido como **Ramón**, nado en Vilachá (A Pobra do Brollón) o 14 de agosto de 1914 e finado en París en xaneiro de 2007, foi un sindicalista, militar e guerrilleiro galego.

Traxectoria
-----------

Os seus pais rexentaban unha tenda de ultramarinos e un estanco que funcionaba tamén como a escola da aldea. Aos 15 anos traballaba na construción do ferrocarril de Monforte de Lemos e afiliouse á UGT. En 1933 sufriu persecución polo seus enfrontamentos cos fascistas. Á raíz da revolución de Asturias de 1934, afiliouse ás Xuventudes Comunistas. Debido a súa participación nos movementos de protesta mineiros ten que pasar á clandestinidade. En 1935 empezou o servizo militar no exército do aire en Cuatro Vientos (Madrid). En 1936 estaba no exército e permaneceu leal á República. Ascendido a cabo foi nomeado instrutor dos ferroviarios no convento de Príncipe de Vergara (Madrid). Pouco despois foi enviado de novo a Cuatro Vientos como instrutor da columna do tenente coronel Rubio. Ingresou no corpo de Garda de Asalto, destinado no 5º Grupo do mesmo. A causa das feridas producidas por dous tiros na cabeza, pasou un mes no hospital de Cuenca. Durante a guerra algúns dos seus familiares foron asasinados e o seu irmán Ramón foi capturado en 1939 pola participación na guerrilla. Foi deportado a Pamplona e sentenciado a 30 anos aínda que logo cumpriu unha condena de 15.

Ao rematar a guerra pasou a Francia por Puigcerdà e foi internado no campo de refuxiados de Sepfonds, Tarne et Garonne. Escapou do campo e pasou a formar parte da resistencia francesa. Durante estes anos pasou a súa vida entre cárceres, campos de concentración. Escapou do campo de Noé en xaneiro de 1944. Incorporouse ao maquis e rematada a Guerra Mundial, volveu á clandestinidade traballando para o PCE. Nos anos 50 fixo de guía nos pasos de Francia a España. Foi enviado á Galicia a principios de 1960 baixo o nome falso de "Ramón", permanecendo no país ata 1965 levando a cabo a reorganización do Partido Comunista. En París traballou na Editorial Ebro, do PCE, e formou parte do primeiro Comité Central do Partido Comunista de Galicia.

Recibiu o Premio 10 de Marzo outorgado polo Sindicato Nacional de Comisións Obreiras de Galicia en 1998.

Finou en París en xaneiro de 2007.

Notas
-----

1. ↑  Alonso Montero, Xesús (27-1-2007). "Morre en París, aínda no exilio, «Ramón»". *La Voz de Galicia*: 11.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santidrián Arias, Víctor Manuel (2006). Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática, ed. *"Amador Martínez e a xeración comunista da República" in A II República e a Guerra Civil. Actas dos traballos presentados ao II Congreso da Memoria* (PDF). Culleredo. pp. 117–140. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de decembro de 2013. Consultado o 7 de abril de 2014.

### Ligazóns externas

* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
**Aneirin Karadog**, nado o 11 de maio de 1982 en Lanelwy, é un presentador, cantante e poeta galés.

Traxectoria
-----------

De pai galesofalante e nai bretoa, naceu no norte de Gales aínda que pasou a maior parte da infancia en Pontypridd, localidade próxima a Cardiff. Estudou lingua francesa e castelá na Universidade de Oxford. Traballou durante un tempo na organización de promoción do galés, Menter Iaith, en Rhondda Cynon Taf e desde 2005 desenvolveu a súa actividade profesional na produtora televisiva Tinopolis, con colaboracións nos programas *Wedi 7* , *Heno* e *Sam Ar y Sgrin* de S4C e actuou no programa infantil da mesma emisora, *Y Barf*.

Gañou o Urdd Eisteddfod en 2005 e apareceu no volume colectivo, *Crap Ar Farddoni*  con outros poetas novos: Catrin Dafydd, Hywel Griffiths, Eurig Salisbury e Iwan Rhys. En 2012 publicou deu ao prelo o seu primeiro libro individual: *O Annwn i Geltia*. que logrou o premio ao mellor libro de poesía en galés do ano. Foi membro do grupo de hip hop Genod Droog (2005-2008) e do dúo Y Diwygiad, colaborando tamén en álbums doutros grupos: Llwybr Llaethog, Cofi Bach e Tew Shady En marzo de 2012 foi un dos creadores e o presentador de Aneirin Bx3, un espectáculo poético infantil en colaboración con Eurig Salisbury, Catrin Dafydd e Llyr Barmouth. En 2016 gañou o Eisteddfod Nacional.

Obra
----

* *Crap ar Farddoni* (Gwasg Carreg Gwalch, 2006)
* *O Annwn i Geltia* (Barddas, 2012)
* *Agor Llenni'r Llygaid* (Gwasg Gomer, 2015, poemas para nenos)
* *Bylchau* (Cyhoeddiadau Barddas, 2016)

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 23 de agosto de 2016 en Wayback Machine. Aneirin Karadog. Rhestr Awduron Cymru
Literature Wales
2. ↑   Gwybodaeth Lyfryddol gwales.com
3. ↑   Arquivado 15 de abril de 2016 en Wayback Machine. Ficha en Literature Wales
4. ↑  www.celfcymru.org.uk;[*Ligazón morta*] www.celfcymru.org.uk ]
5. ↑  "Aneirin Karadog is the chaired bard at the 2016 National Eisteddfod", *Daily Post*, 6 de agosto de 2016

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Conta oficial de Twitter

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18535760
* Discogs: 1973077
* MusicBrainz: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Anel (homónimos).
Anel de Claddagh.
O **Anel de Claddagh** é un anel tradicional irlandés entregado como símbolo de amizade ou como arra nupcial.

O anel foi deseñado e fabricado por primeira vez na vila de Claddagh, Irlanda, no século XVII. Crese que o deseñador orixinal do anel foi Richard Joyce, natural de Galway.

O seu particular deseño, mostra dúas mans entrelazadas prendendo un corazón cunha coroa sobre elas. As mans simbolizan a amizade, o corazón o amor e a coroa a fidelidade. Antigamente era considerado, por quen o posuía, coma unha relíquia familiar legada de nais a fillas.

A expresión orixinal que acompañaba ao anel era *Con estas mans entrégoche o meu corazón e coroo co meu amor*.

A través dos tempos o anel xerou multitude de lendas.

Actualmente converteuse nunha xoia popular, non só en Irlanda, senón en moitas partes do mundo.

O uso do anel é partícipe dun código específico dende antano e as súas distintas maneiras de usalo suxiren:

* Na man dereita e o corazón mirando de cara a fóra - indica que a persoa non mantén ningunha relación.
* Na man dereita e o corazón mirando de cara ao corpo - indica que a persoa está interesada en alguén.
* Na man esquerda mirando de cara ao exterior - indica que a persoa está comprometida.
* Na man esquerda mirando de cara ao corpo - indica que a persoa está casada.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Anillo de Claddagh
**Antinomia**, que provén do do grego (*anti* é *contra*, e *nomos* é *lei*) é un termo empregado na lóxica e a epistemoloxía que, en sentido laxo, significa paradoxo ou contradición irresolúbel.

Historia e características
--------------------------

Immanuel Kant cría que cando a razón pasa a experiencia posíbel, a miúdo cae en varias antinomias, é dicir, perspectivas igualmente racionais pero contraditorias. Aquí, a razón non cumpre a función de estabelecer as verdades racionais porque pasa a experiencia posíbel e vólvese transcendente. Por exemplo, Kant pensaba que se podía razoar a partir da suposición de que o mundo tiña comezo no tempo á conclusión de que non o tiña, e viceversa. Isto forma parte do programa crítico de Kant para determinar os límites da ciencia e da investigación filosófica.

De feito, as antinomias non subliñan as limitacións dos alcances do razoamento lóxico, como a miúdo se cre. Isto débese a que a conclusión de que hai unha limitación derívase (supostamente) da antinomia por razoamento lóxico; por tanto, toda limitación da validez do razoamento lóxico impón unha limitación á conclusión de que o razoamento lóxico ten unha limitación.

En resumo, en canto á validez do razoamento lóxico na súa totalidade, as antinomias íllanse soas; son como descontinuidades dispersas dentro do campo da lóxica, incapaces de pór nada en dúbida, agás a si mesmas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Antinomy of pure reason* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q262759
* BNCF: 17503
* BNF: 119344596
* BRE: 696621
* GEC: 0079051
* GND: 4205631-7
* JSTOR: antinomy
* LCCN: sh85005719
* MAG: 2781413104
* NDL: 00568534
* Orthodox Encyclopedia: 115738

 |
SEG en 1934: Entre outros: Otero Pedrayo, Iglesias Vilarelle, Parga Pondal, Ferreiro Panadeiro, Fernández Osorio, Fernández Cochón, Vicente Risco, González García-Paz, Antón Taboada Roca, Paulino Pedret, Xesús Carro, Antón Fraguas, Xohán Ledo, Isla Couto, Ferreirós Espinosa, López Cuevillas e **Ramos Colemán**
**Ángel Ramos Pérez-Colemán**, coñecido como **Anxelo Ramos Colemán**, finado o 22 de setembro de 1938, foi un investigador galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Ramos Cerviño e María Pérez Colemán, sobriño de Jaime Pérez Colemán e irmán de Xohán Luís Ramos Colemán. Membro do Seminario de Estudos Galegos, participou en varias das súas campañas. Na Guerra Civil foi mobilizado polo exército franquista como Alférez do Terzo de Radiodifusión de Campaña. Morreu na fronte do Ebro.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 23-9-1939, p. 4.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Anxelo Ramos Colemán Modificar a ligazón no Wikidata*** |
| Apodinos*Apodinae* |
| --- |
| *Apus apus* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Clase: | Aves |
| Subclase: | Neornithes |
| Infraclase: | Neognathae |
| (sen clasif.): | Cypselomorphae |
| Orde: | Apodiformes |
| Familia: | Apodidae |
| Subfamilia: | **Apodinae**Olphe-Galliard, 1887 |

 |
| Tribos |
| * *Véxase o texto*
 |

A dos **apodinos** (*Apodinae*) é unha subfamilia de aves da subclase das neornites, infraclase dos neognatos (clado dos cipselomorfos), orde dos apodiformes e familia dos apódidos.

Comprende tres tribos con 17 xéneros que inclúen en conxunto 83 especies.

Taxonomía
---------

### Descrición

A subfamilia foi descrita en 1887 polo ornitólogo francés Léon Olphe-Galliard.

### Etimoloxía

O nome científico *Apodinae* está formado, como é a norma, pola raíz do nome do seu xénero tipo, *Apus* coa adición do sufixo do latín científico *-inae*, propio dos nomes das subfamilias de animais.

### Clasificación

A subfamilia comprende as seguintes tres tribos:

* *Apodini*
* *Collocaliini*
* *Chaeturini*

Características
---------------

As especies desta tribo caracterízase polo seu corpo estilizado con ás moi longas e estreitas, e unhas patas moi curtas e ineficaces para camiñaren polo solo, e que só son adecuadas para aferrarse. A súa plumaxe na primavera ten cores adecuados para camuflarse.  
 Os apodinos pertencen ao grupo das mellores aves voadoras do mundo, e moitas das especies poden permaneceren en voo durante meses. Comen, dormen e se reproducen no aire, e só aterran poñeren os ovos. O seu alimento consiste en insectos voadores, que capturan en voo, a miúdo xusto na superficie da auga ou por riba doutro tipo de zonas húmidas. A auga é, polo tanto, un elemento importante para estas especies.

Notas
-----

1. ↑  Apodinae no ITIS.
2. 1 2 3 4 5  Chantler, P. (2016): Swifts (Apodidae). En: del Hoyo, J. Elliott, A. Sargatal, J. Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). *Handbook of the Birds of the World Alive*. Barcelona, España: Lynx Edicions. ISBN 978-84-8733-425-2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Josep del Hoyo, Nigel J. Collar, David A. Christie, Andrew Elliott, Lincoln D. C. Fishpool, Peter Boesman & Guy M. Kirwan (2014): *HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World. Volume 1. Non-passerines*. Barcelona, España / Cambridge, UK: Lynx Edicions / Birdlife International. ISBN 978-84-9655-394-1.

### Outros artigos

* Apodiformes
* Apódidos

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 24258
* Fossilworks: 99110
* ITIS: 693119
* NCBI: 2607033

 |
Os **aplodactílidos** (Aplodactylidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde Perciformes, da superfamilia Cirrhitoidea. Reciben o nome do grego *haploos*, simple, e *daktylos*, dedos.

Morfoloxía
----------

Na aleta dorsal, única, presentan de 14 a 23 raios espiñosos e 16 a 21 raios brandos; na anal, 3 espiñas e 6 a 8 raios brandos. Posúen dentes mandibulares diferenciados: incisivos, lanceolados e tricúspides, e tamén dentes no vómer.

Hábitat e bioloxía
------------------

Distribúense polas costas do Perú, Chile, Nova Zelandia e sueste de Australia.

Taxonomía
---------

Tradicionalmente dividíanse en 2 xéneros, *Aplodactylus* e *Crinodus*, pero o segundo foi englobado no primeiro. Comprenden seis especies:

* *Aplodactylus arctidens*, Richardson 1839
* *Aplodactylus etheridgii*, Ogilby 1889
* *Aplodactylus guttatus*, Guichenot 1848
* *Aplodactylus lophodon*, Günther 1859 (antes *Crinodus lophodon*)
* *Aplodactylus punctatus*, Valenciennes 1832
* *Aplodactylus westralis*, Russell 1987

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en FishBase
* Ficha en Wolrd Register of Marine Species

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 5378
* Fossilworks: 355393
* GBIF: 8490
* iNaturalist: 85593
* IRMNG: 111459
* ITIS: 170248
* NCBI: 82890
* WoRMS: 151476

 |
**Anselmo Raguileo Lincopil**, nado o 3 de maio de 1922, e finado o 29 de febreiro de 1992, foi un lingüista, historiador, investigador e poeta do pobo mapuche. É coñecido por desenvolver un sistema de escritura para a lingua mapuche, chamado «grafemario mapuche» ou «alfabeto Raguileo».

Traxectoria
-----------

Anselmo Raguileo naceu o 3 de maio de 1922 na comunidade Saltapura, que se atopa a 16 quilómetros ao sueste de Nueva Imperial, na rexión de Araucanía. Os seus estudos primarios realizounos na misión de Boroa e posteriormente na Escola Misional de Padre Las Casas. Realizou os seus estudos secundarios na Escola Industrial de Temuco, graduándose como técnico de oficio en metalurxia.

Posteriormente, trasladouse a Santiago de Chile para estudar Química na Escola de Artes e Oficios. Graduouse como técnico químico en 1944. Entre 1952 e 1956, estudou lingüística e traballou como profesor de lingua e cultura mapuches no Instituto Pedagóxico da Universidade de Chile. 

En 1973, titulouse como enxeñeiro de execución en química na Universidade Técnica do Estado. Tralo golpe militar, foi perseguido e exonerado do seu traballo en Ferrocarrís do Estado. 

En 1980, volveu a Temuco, onde traballou no Centro Asesor Planificación y Desarrollo (CAPIDE). Nesta institución, realizou investigacións en comunidades mapuches de Malleco, Lumaco (Lonkoyán), Lautaro, Nueva Imperial, Osorno (San Juan de la Costa), Concepción e Panguipulli.

Grafemario mapuche
------------------

En 1982, publicou a creación do grafemario mapuche, un sistema de escritura para o mapuche. O alfabeto caracterízase pola representación dos sons do mapuche por unha soa letra. Por exemplo, a palabra mapuche, en alfabeto Ranguileo escríbese mapuce. Neste caso, o son postalveolar africado xordo /t͡ʃ/, representado en castelán e outros alfabetos mapuche co grupo consonántico ou dígrafo ch, no alfabeto Raguileo represéntase coa letra c.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Anselmo Raguileo.
* Gramática da lingua mapuche de Raguileo Lincopil, en http://www.futatraw.org.ar/

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4770621
* WorldCat
* VIAF: 15054891
* BNF: 15042581c
* ISNI: 0000 0000 0297 3800

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xuvia.
Mosteiro do Couto
**O Arciprestado de Xuvia** é un dos 7 arciprestados da diocese de Mondoñedo-Ferrol, que comprende as parroquias dos concellos coruñeses de Cedeira, Cerdido, Moeche, Narón, Neda, San Sadurniño e Valdoviño.

Situación
---------

Está situado na franxa occidental da diocese mindoniense. Limita co arciprestado do Ortegal-As Pontes polo norte e leste, o de Bezoucos polo sur e o de Ferrol polo oeste. O monumento eclesiástico máis salientable é o mosteiro do Couto.

Parroquias
----------

Fórmano as seguintes parroquias:

**Cedeira**

Santa María do Mar de Cedeira, Santalla de Cervo, San Fiz de Esteiro, San Xiao de Montoxo, San Cosme de Piñeiro, Santa María de Régoa, San Román de Montoxo e Santo André de Teixido.

**Cerdido**

Santo Antonio da Barqueira, San Xoán dos Casás e San Martiño de Cerdido.

**Moeche**

Santiago de Abade, Santa María de Labacengos, San Xoán de Moeche, San Xurxo de Moeche e Santa Cruz de Moeche.

**Narón**

Santa María de Castro, San Martiño do Couto, San Lourenzo de Doso, Santiago Apóstolo da Gándara, San Salvador de Pedroso, San Xiao de Narón, Nosa Señora dos Desamparados, Santo Estevo de Sedes, San Mateo de Trasancos e Santa María a Maior do Val, Santa Rita de Xuvia e San Xosé Obreiro.

**Neda**

San Pedro de Anca, San Nicolás de Neda, Santa María de Neda e Santo André de Viladonelle.

**San Sadurniño**

Santa María de Bardaos, San Paio de Ferreira, Santa María de Igrexafeita, San Xiao de Lamas, Santa María de Naraío, Santa María de San Sadurniño e Santa Mariña do Monte.

**Valdoviño**

Santiago de Lago, San Pedro de Loira, San Bartolomeu de Lourido, San Vicente de Meirás, Santiago de Pantín, Santa María do Sequeiro, Santalla de Valdoviño, San Vicente de Vilaboa e San Martiño de Vilarrube.

Arciprestados da Diocese de Mondoñedo-Ferrol
--------------------------------------------

| Arciprestados da Diocese de Mondoñedo-Ferrol |  |
| --- | --- |
| Ferrol | Mondoñedo | O Ortegal-As Pontes | Ribadeo-Miranda | A Terra Chá | Viveiro | Xuvia |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arciprestado.
* Diocese.
* Igrexa Católica.
O **Arco de Berà** (a miúdo escrito como Arco de Bará) é un arco de triunfo situado a uns 20 km ao norte da cidade de Tarragona, en Cataluña, preto de Roda de Berà. O arco atópase sobre o trazado do que foi a vía Augusta, actualmente sobre a estrada nacional 340. O arco de Berà é un dos elementos do Conxunto arqueolóxico de Tarraco, declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco.

O seu nome derivaría do conde Berà. Trátase dun arco honorífico constituído por un corpo central sobre un podio decorado con falsas pilastras acanaladas que culminan en capiteis corintios. Ten unha única apertura en arco de medio punto e a parte superior da construción culmina cun entaboamento formado por arquitrabe, friso e cornixa. O monumento está feito de pedra calcaria, seguramente proveniente da rexión.

A construción data da época do emperador Augusto, cara ao 13 a.C. Suponse que foi dedicado a Augusto ou ao seu xenio e que serviu para marcar os límites territoriais que dependían de Tarraco.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
*

Véxase tamén
------------

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Conxunto arqueolóxico de Tarraco
* Circo romano de Tarraco
* Anfiteatro de Tarraco
* Acueduto de les Ferreres
* Muralla de Tarragona
* Torre dos Escipións
* Teatro romano de Tarraco
* Foro romano de Tarraco
* Cemiterio paleocristián de Tarragona
* Canteira romana de El Médol

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arco de Berà*** |

* O Arco de Berà en tinet.cat *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q631051
* WorldCat
* VIAF: 12145602342201361225
* DARE: 22472
* GEC: 0009392
* GeoNames: 3129746
* GND: 1081465611
* Pleiades: 246238
* Structurae: 20036091
* WHC: 875-014

 |
O Arco do Triunfo de París
O **Arco do Triunfo de París** (*Arc de Triomphe*, en francés) é un dos arcos do triunfo máis famosos do mundo. Atópase na praza Charles de Gaulle, no extremo oeste da avenida dos Campos Elisios. Antigamente, o nome da praza era *Place de l'Étoile*.

Historia
--------

Napoleón Bonaparte decidiu construír este arco trala súa vitoria na batalla de Austerlitz (1805), tras prometer aos seus homes: «*Volveredes a casa baixo arcos triunfais*». Comezouse o día do aniversario de Napolén en 1807, o 15 de agosto. Foi deseñado por Jean Chalgrin, inspirado na arquitectura romana, e acada unha altura de 49 metros e 45 de ancho. Posúe unha estatua en cada un dos seus catro alicerces:

* *Le Triomphe* (O Triunfo), de 1810.
* *La Résistance* (A Resistencia).
* *La Paix* (A Paz).
* *Départ des volontaires de 1792* ou *A Marseillaise* (A Marsellesa, de François Rude).

Interior do Arco do Triunfo
Sobre as caras exteriores do Arco están gravados os nomes de grandes revolucionarios e as vitorias militares de Napoleón I. Sobre os muros interiores do monumento están inscritos os nomes dos 558 xenerais do Imperio Francés. Os nomes daqueles que morreron en combate están subliñados.

O arco foi construído no centro de 12 amplas avenidas. Napoleón mudou de idea no último intre á hora de realizares un monumento na praza da Estrela (*Place de l'Étoile*), xa que nun principio o monumento que se ía construír era un elefante de máis de 50 metros que botase un chorro de auga pola trompa. Esta construción sería quizais máis impresionante có actual Arco do Triunfo erixido pola vitoria na batalla de Austerlitz.

Dentro do Arco atópase un museo que explica a súa historia e construción. É posible ascender ao teito desde onde se pode gozar dunha vista panorámica dalgúns dos lugares turísticos máis famosos de París.

A tumba do soldado descoñecido
O Arco do Triunfo forma parte dos monumentos nacionais que posúen unha forte carga histórica. Aos seus pés atópase a *Tumba ao Soldado Descoñecido* da primeira guerra mundial, en cuxa superficie hai unha inscrición: *ICI REPOUSE UN SOLDAT FRANÇAIS MORT POUR A PATRIE 1914-1918* («Aquí xace un soldado francés morto pola Patria 1914-1918») e unha chama continuamente acesa que as asociacións de antigos combatentes ou de vítimas de guerras reavivan todos os días ás seis e media da tarde, conmemorando a súa lembranza que é revivida cada 11 de novembro, aniversario do armisticio asinado en 1918 entre Francia e Alemaña que puxo fin á primeira guerra mundial.

Notas
-----

1. 1 2  "Earth from Space: Arc de Triomphe". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2022-05-13.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***o Arco do Triunfo de París*** |

### Ligazóns externas

* Arc de Triomphe *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q64436
* WorldCat
* VIAF: 136504168
* EBID: ID
* Emporis: 110540
* GeoNames: 6269533
* GiantBomb: 3035-2154
* GND: 4605782-1
* Google Maps: 15687558599447307325
* LCCN: sh93005686
* Mérimée: PA00088804
* MusicBrainz: ID

 |
***A compañía clandestina de contrapublicidade*** é unha novela escrita por Marilar Aleixandre publicada por primeira vez no 1998. Recibiu o IV Premio Álvaro Cunqueiro de narrativa.

Argumento
---------

Na cidade de Vigo comezan a aparecer carteis contrapublicitarios que atacan a empresas. Os obxectivos destes ataques son empresas que abusan do seu monopolio. Ao inicio as mensaxes non son rubricadas, como é a dirixida contra a empresa do metro, que nese momento receitaba non darlle esmolas aos mendigos para que non aumentasen, ou os carteis que apareceron chamándolle ladróns aos bancos, mais nas seguintes campañas o asinante dos carteis era a Kompañía Klandestina de Kontrapublicidade.

O xornal *O Eco* encárgalle a investigación da Kompañía Klandestina a Seoane e o Guti (Roberto Gutiérrez), unha bolseira e un veterano xornalista, que van enfiando a historia. O Guti, cando estaba pescudando pola noite entre os bares para ver se atopa alguén que saiba algo da Kompañía, é atropelado por un taxi, caéndolle o peso da investigación xornalística a Seoane. Ela diríxese soa cara ao Porto para reunirse cun amigo do Guti que lle axudará á buscar quen imprime os carteis, mais só consegue volver cun nome, Chano Loíño, que razoando deducen que pode referirse a Lon Chaney, un famoso actor de cine de terror. Así pois, acaban indo ao ciclo de cine de terror que fan os xoves na Escola de Industriais.

Mentres tanto a Kompañía Klandestina de Kontrapublicidade non para a súa actividade, atacan unha empresa de automóbiles, cuxos produtos duran moi pouco, van contra Renfe, Telefónica, a eléctrica Enosa...

Tamén "baixo a superficie" seguen pasando cousas. O que está baixo a superficie é o mundo dos sencasa, dos drogadictos e das putas, de xente que tampouco quere irse de alí, como o Mareante, Melanie, o Rei dos Ratos.

Seoane vai o seu día ao ciclo de cine de terror, e acaba coñecendo alí a un rapaz polo que acaba perdendo a cabeza, Bruno. Bruno é fillo de Ricardo Saavedra Míguez, un ex-empresario que estivera no medio do calote do aceite vinte anos antes, a empresa conserveira Patela en vez de empregar aceite de oliva, utilizaba aceite industrial, causando varios mortos ao final.

E así, nesta, a Kompañía Klandestina comeza a atacar ás conserveiras, con lemas como "Que bonito sería... que fose bonito", e acaba saíndo a luz que a conservas Andrade cometía varias ilegalidades que a Kompañía anunciaba. Esta é a mecha que fai estoupar o sarillo, e Ricardo Saavedra acaba morrendo tras recibir un disparo cando, presuntamente, lle estaba roubando na casa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do libro na páxina web da editorial.
O **Roteiro** foi o balón utilizado na Eurocopa 2004 de Portugal. A palabra "*Roteiro*" significa "*ruta*" en portugués e é unha referencia aos descubrimentos dos portugueses nos séculos XV e XVI. Fabricado por Adidas, presentouse en Lisboa o 1 de decembro de 2003.

Datos
-----

Por primeira vez na historia deseñouse e utilizouse un balón especialmente creado para cada partido do torneo, sendo escritors nel os equipos, a data, o nome do estadio, a lonxitude e latitude do mesmo e o punto central do campo. Adidas subministrou preto de 2 300 balóns nos partidos e adestramentos do torneo.

Comentarios
-----------

Este balón causou polémica nalgúns dos seus partidos, dándose a coñecer por Andrea Pirlo, da selección italiana, a mala calidade do balón, puidéndose comparar cun balón de plástico de neno pequeno.

Véxase tamén
------------

* Adidas Teamgeist: Balón utilizado na Copa Mundial de Fútbol de 2006
* Adidas Fevernova: Balón utilizado na Copa Mundial de Fútbol de 2002

### Ligazóns externas

* Datos do balón Arquivado 03 de xullo de 2008 en Wayback Machine. *(en inglés)*
**Alejandro Mon Landa**, nado en Pontevedra o 4 de decembro de 1852 e finado na mesma cidade o 15 de xaneiro de 1915, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Miguel Mon Álvarez Castrillón e de Dolores Landa Pérez, neto de Miguel de Mon y de Miranda, dunha familia fidalga asturiana. Casou coa súa curmá Clementina Landa López.

Doutor en Dereito civil e canónico. Membro do Partido Conservador, foi alcalde de Pontevedra (1879-1880) e deputado provincial. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Cañiza en 1891 e 1893. Volveu ser elixido polo mesmo distrito en 1898, e reelixido nas sucesivas eleccións até 1910. Foi pai de Alejandro Mon Landa Landa, que o sucedeu como deputado polo mesmo distrito.

En 1907 obtivo xunto con José Riestra López e Gaspar Massó Ferrer a concesión do Tranvía a vapor de Pontevedra á Marín.

Foi avó de Gonzalo Fernández de la Mora.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Nicolás María Feijóo Taboada** |  **Alcalde de Pontevedra** 1879 - 1880 | Sucesor:**Antonio Vázquez Limeses** |

Notas
-----

1. ↑  Mon (Pontevedra) por Pousada Xosé Docampo.
2. ↑  "Tranvía de Pontevedra á Marín". Arquivado dende o orixinal o 17 de novembro de 2011. Consultado o 05 de setembro de 2012.
3. ↑  *Gonzalo Fernández de la Mora: Coherencia política y agitación intelectual* ARBIL, anotaciones de pensamiento y critica.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535425
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 74360

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Arco.
Rama quebrando o arco de Shiva
O **arco** é unha arma impulsora que se usa para disparar setas sobre calquera albo distante. O arco pode estar formado por unha única peza de madeira, que pode ser tan alta como a estatura do tirador, como o *longbow* (arco longo), ou varias pezas curvadas que aumentan a potencia do arco, coma o arco composto moderno, ou arcos tradicionais de óso ou madeira, como o turco e o xaponés.

O arco funciona alongando unha corda nos membros, que pode ser de fibra vexetal ou animal nos arcos tradicionais, ou sintéticas nos modernos. A potencia do tiro dun arco pode ser regulada dentro de certos límites, axustando a tensión da corda. O tiro con arco é un deporte olímpico, malia se practicaren tamén modalidades deportivas non olímpicas que utilizan réplicas dos arcos tradicionais. Os arcos poden ter un alcance mortal de 40 a 100 metros. No caso do arco longo, até 400 metros de alcance. Unha variante do arco é a bésta, que foi moi usada por mercenarios xenoveses na idade media e parte da idade moderna.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arco Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46311
* BNCF: 2517
* BNF: 11978500m
* BRE: 2150086
* GiantBomb: 3055-73
* GND: 4146211-7
* LCCN: sh85016142

 |
**Alejandro Macías**, nado en Ponferrada en 1977, é un xornalista e presentador de televisión.

Traxectoria
-----------

Alejandro Macías comezou a relacionarse cos medios de comunicación locais dende moi novo, pero non adquire unha formación ata que se licencia en Xornalismo na Universidade Antonio de Nebrija de Madrid.

Entre 1999 e 2000 presentou "Conexión 01", un divulgativo sobre informática e novas tecnoloxías emitido a diario por Telemadrid SAT e semanalmente por Canal Sur 2.

Comezou a desenvolver tarefas de infomación en Televisión Ponferrada e en Cadena SER no Bierzo. En 2000 trasladouse a Santiago de Compostela, onde presentou informativos e dirixiu o departamento de programas en Localia. Entre os espazos que presentou e dirixiu durante os seis anos que permaneciu na canle local destaca "Plató Abierto", un magazine diario de hora e media en directo. En febreiro de 2007 debutou como presentador do programa da TVG *Criaturas*, un docu-show sobre as relacións entre persoas e animais en Galicia.

O espazo emitiuse en prime time durante varias temporadas con éxito de audiencia e recoñecemento da crítica. Estivo nomeado a mellor programa dúas veces nos Premios Mestre Mateo do Audiovisual Galego e unha a mellor comunicador.

Galardóns e nomeamentos
-----------------------

### Premios Mestre Mateo

| Ano | Categoría | Título | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2008 | Mellor comunicador | *Criaturas* | Nomeado |
***A torre do elefante*** (titulado orixinalmente en inglés *The Tower of the Elephant*) é un dos relatos protagonizados polo personaxe de ficción Conan o Cimerio. Foi escrito polo autor *pulp* estadounidense Robert E. Howard e está ambientado na mítica Era Hiboria, un universo de ficción de espada e bruxaría tamén creado por Howard. Este relato constitúe a primeira gran aventura da vida do cimerio, un clásico a miúdo citado tanto por Howard como polos seus estudosos como un dos mellores relatos de Conan.

Foi traducido ó galego por Tomás González Ahola e foi publicado dentro da colección "Conan I" de Urco Editora no ano 2011.

Trama
-----

A historia desenvólvese na cidade de Zamora, chamada por algúns Arenjun, ou a Cidade dos Ladróns. No texto orixinal de Howard nunca chamou á cidade Arenjun - isto foi engadido por Lyon Sprague de Camp na súa introdución á historia.

Un mozo Conan está a beber nunha taberna cando oe por casualidade describir unha fabulosa xoia chamada o «Corazón do Elefante». A xoia está custodiada, nunha torre do mesmo nome, por un malvado bruxo chamado Yara. Cando Conan tenta sacarlle ó home máis información, prodúcese unha pelexa. A medida que comezan a pelexar, unha candea é derrubada polos espectadores desconcertados afundindo a taberna na escuridade. Na confusión resultante, Conan mata o home e escapa polas rúas da cidade.

Despois desta pelexa de taberna, o cimerio disponse a roubar a xoia mencionada e crúzase no camiño de Taurus de Nemedia, coñecido como o «príncipe dos ladróns», que conta con propósitos semellantes. Os dous ladróns comprométense a traballar xuntos e, despois de loitar contra uns leóns nos xardíns da torre, escalan dita torre lendaria. Ó chegar ó cumio, Tauro morre pola mordedura velenosa dunha xigantesca araña que Conan á súa vez mata nunha batalla frenética.

Notas
-----

1. ↑  Urco Editora (ed.). "Conan I en Urco Editora". Consultado o 9 de outubro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1061779
* ISFDB: 68503

 |
**Alejandro Rey-Stolle Pedrosa**, coñecido como **Adro Xavier**, nado en Santiago de Compostela o 31 de xullo de 1910 e finado en Barcelona o 11 de febreiro de 1998, foi un xesuíta e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Alejandro Carlos Rey-Stolle Raviña e Mercedes Pedrosa Miranda. Fixo os seus primeiros estudos en Santiago de Compostela e cursou o bacharelato en Barcelona e Zaragoza. Matriculouse na Escola de Arquitectura, que abandonou para ingresar con dezasete anos na Compañía de Xesús. Na República foi desterrado de España, e viviu durante seis anos Italia, onde estudou Humanidades e Filosofía. Retornou a España para continuar os estudos eclesiásticos en Barcelona e concluilos en Granada. Despois estivo foi director dunha congregación de xoves en Gandía durante catro anos. Logo viaxou á India.

Obras
-----

* *Aproximación a la Historia de España en veinte grandes biografías*.
* *Colección Tú y Yo*.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Vanguardia*, 12-2-1998, p. 36.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alejandro Rey-Stolle Pedrosa en galegos.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55943748
* WorldCat
* VIAF: 116233015
* BNE: XX1724505
* BNF: 12182830w
* CANTIC: a11616817
* FAST: 190571
* GND: 1053064519
* ISNI: 0000 0000 8185 0162
* LCCN: n85256505
* NTA: 070583749
* SUDOC: 030408687

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Igrexa.

**A Igrexa** é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. No ano 2009 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres), segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Nacional de Estadística. Isto supón un incremento do 15 por cento respecto ao ano 2000, aínda que un descenso en relación ao 2008.

Toponimia
---------

A orixe do topónimo é o latín (locus) ecclesiae, o lugar da igrexa.

Aspectos de interese
--------------------

O lugar recibe o seu nome por ser onde se atopa a igrexa parroquial de Caldelas de Tui, consagrada a San Martiño. Segundo os estudosos, o templo estivo na súa orixe nas beiras do río Miño, preto da confluencia co río Caselas. É trasladada ao seu lugar actual en 1674, data que figura nunha inscrición da fachada. En 1719 é reconstruída en parte, e en 1766 érguese a torre en forma de espadana, cunha soa campá.

Esta torre é, precisamente, o único que se salva na reconstrución da igrexa que se inicia en 1965. En 1967 é inaugurado o actual templo. As festas de San Martiño celébranse na súa contorna, mentres que as da Virxe da Rocha, en agosto, teñen como marco as beiras do Miño.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Caldelas de Tui

| Lugares da parroquia de Caldelas de Tui no concello de Tui (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Os Baños | O Calvario | O Coello | Engarde | O Foxo | Os Gaios | A Igrexa | O Monte | O Monteiro | As Peteiras | O Piñeiro | O Pozón | O Seixal | O Souto de Arriba | O Souto de Engarde | A Telleira |

### Parroquias de Tui

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tui |  |
| --- | --- |
| Areas (Santa Mariña) | Baldráns (Santiago) | Caldelas de Tui (San Martiño) | Guillarei (San Mamede) | Malvas (Santiago) | Paramos (San Xoán) | Pazos de Reis (O Sagrario) | Pexegueiro (San Miguel) | Randufe (Santa María da Guía) | Rebordáns (San Bartolomeu) | Ribadelouro (Santa Comba) | Tui (O Sagrario) |

Notas
-----

1. ↑  Ares Vázquez, Nicandro (2013). *Estudos de toponimia galega, tomo II*. Real Academia Galega. ISBN 978-84-87987-85-4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* MARTÍNEZ SIGÜENZA, Xulio: "As parroquias de Tui —síntese histórica—", en *Pontevedra, Revista de Estudios Provinciais,* número 19. Deputación de Pontevedra, Pontevedra, 2003.
**Agnes Emilia Carlsson**, tamén coñecida simplemente coma **Agnes**, nada o 6 de marzo de 1988 en Vänersborg, é unha cantante pop sueca que acadou a fama tras gañar en 2005 a segunda edición do programa Idol en Suecia.

Traxectoria
-----------

A partir da súa participación no programa *Idol* converteuse nunha das cantantes femininas suecas con máis sona e éxito de vendas, chegando a vender máis de 180 000 copias dos seus álbums no seu país natal. A mediados de 2009 converteuse na primeira concursante de *Idol* en saír ao mercado internacional ao lanzar os singles do seu terceiro álbum, *Dance Love Pop*, en 35 países. O seu primeiro sinxelo internacional, *Release me*, leva vendidas máis de 400 000 copias en todo o mundo.

### Discografía

* 2005: *Agnes*
* 2006: *Stronger*
* 2008: *Dance Love Pop*
* 2012: *Veritas*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Agnes Carlsson*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q229821
* WorldCat
* VIAF: 101192053
* AllMusic: mn0001617602
* BIBSYS: 10079187
* BNF: 16144663h
* Discogs: 848025
* Europeana: ID
* Genius: Agnes
* GND: 139454128
* IMDb: nm2112644
* ISNI: 0000 0000 8170 4894
* LCCN: no2010074933
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0125868
* Songkick: 71092
* SUDOC: 15860573X
* TMDb: 1750996

 |
**Agnes Ibbetson**, nada en Londres en 1757 e finada en Exmouth en 1823, foi unha fisióloga vexetal inglesa.

Traxectoria
-----------

Naceu en Londres en 1757 e foi filla de Andrew Thomson Esq. de Roehampton, un mercador da cidade. 

En 1783 casou en Bushey, Hertfordshire con James Ibbetson, fillo máis vello do reverendo James Ibbetson D.D. reitor e arquidiácono de St. Albans.

O seu marido James foi un avogado e anticuario afeccionado ao que o Lincoln's Inn admitiu en 1771 e que faleceu en 1790 aos 35 anos, deixando viúva a Agnes.

Despois do falecemento de James, Agnes mudouse a Devon onde viviu o resto da súa vida. Faleceu en febreiro de 1823 en Exmouth ós 66 anos. O seu sobriño foi Charles Poulett Thomson, un político que se converteu no primeiro gobernador do Canadá.

### Traballo

*Cyclopia meyeriana* do xénero *Cyclopia*, antes chamado *Ibbetsonia*.
A pesar do seu illamento da comunidade científica da época, Ibbetson comezou a publicar a súa fisioloxía das plantas aos 50 anos. O seu traballo baseouse principalmente na observación e experimentación. Ibbetson usou unha gran gama de microscopios, disección de plantas, e outras tecnoloxías para realizar os seus estudos, e creu que as funcións das plantas posuían explicacións mecánicas. Entre 1809 e 1822, Ibbetson contribuíu con máis de 50 publicacións a *Nicholson's Journal* e *Philosophical Magazine* acerca da estrutura microscópica e fisioloxía das plantas. No departamento de botánica do Museo Británico presérvanse algúns espécimes do bosque e algunhas placas microscópicas que preparou, con descricións manuscritas que representan vinte e catro anos de traballo e pon de manifesto a súa crenza errónea de que os brotes se orixinan endoxenamente e forzan o seu camiño cara a fóra.

Legado
------

O xénero *Ibbetsonia* foi dedicado por John Sims na súa memoria, pero agora é considerado idéntico ao xénero *Cyclopia* de Ventenat.

Notas
-----

1. ↑  "Agnes Ibbetson". *www.oxforddnb.com*. Consultado o 11-10-2016.
2. ↑  "Oxford DNB article: Ibbetson, Agnes". *www.oxforddnb.com*.
3. ↑  "Flora Feministica: Reflections on the Culture of Botany" (PDF).
4. ↑   Boulger, George Simonds (1891). "Ibbetson, Agnes". En Sidney Lee. *Dictionary of National Biography* (en inglés) **28**. Londres: Smith, Elder & Co. OCLC 2763972. [Gent. Mag. 1823, i. 474; Rees's Cyclopædia.] .
5. ↑  "Agnes Ibbetson". *International Plant Names Index*. Real Xardín Botánico de Kew, Herbario da Universidade Harvard e Herbario nacional Australiano (eds.).
6. ↑  Charters, Michael L. "G-K: Agnes Ibbetson". *Plant Names*. calflora.net. Consultado o 13 de outubro de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4693059
* ODNB: 14348

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médicoAviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

**Adipsia** é a ausencia da sensación de sede. De ser causada por unha lesión hipotalámica ou outra lesión ou tumor precisa tratamento urxente.

En condicións normais é habitual que o corpo non precise repoñer líquidos, que non se teña sede durante un determinado espazo de tempo. Nos humanos a sensación da necesidade de beber está localizada no interior do hipotálamo anterior, e debido a unha lesión hipotalámica pódese chegar á deshidratación ó non estimularse este axeitadamente.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Potomanía

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre medicina é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q357522
* EBID: ID
* MAG: 2780908543

 |