recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Mapa en inglés da carreira cara ao mar apuntando as batallas máis importantes.
A **Carreira cara ao mar** é o nome que se lle da a un período da primeira guerra mundial, no que ambos exércitos trataron de envolver ao inimigo avanzando a través dos flancos. Trátase da última operación da guerra móbil, sendo o teatro de operacións o nordeste de Francia. Ningún dos dous bandos conseguiu o seu obxectivo e a guerra estancouse nunha fronte estática, cuxo máximo expoñente foi a trincheira.

A carreira comezou en setembro de 1914, cando os exércitos alemáns foron detidos na Primeira Batalla do Marne e rematou en novembro de 1914, cando se estableceron trincheiras desde a fronteira suíza ata as costas belgas. Deste xeito, ningún dos exércitos era quen de furar as defensas do inimigo. Durante os meses que durou a carreira producíronse diversos enfrontamentos nas localidades francesas da rexión.

Entre as numerosas batallas que forman parte desta carreira destacan: a primeira batalla do Aisne (13 ao 28 de setembro de 1914), a batalla de Albert (25 ao 29 de setembro), a Primeira batalla de Artois (27 de setembro ao 10 de outubro), a batalla da Bassée (10 de outubro ao 2 de novembro), a batalla de Messines (12 de outubro ao 2 de novembro), a batalla de Armentières (13 de outubro ao 2 de novembro) e a batalla de Yser (18 de outubro ao 30 de novembro).

Francia enviou ao X Exército cara Amiens a mediados de setembro, avanzando dende o día 25 cara ao leste. Pola súa banda, o VI Exército do Imperio Alemán avanzou o 26 de setembro cara Thiepval e Bapaume. As tropas alemás pretendían avanzar cara a canle da Mancha para illar Bélxica, cortar as liñas de subministración das tropas expedicionarias británicas e ocupar rexións francesas de grande importancia agrícola e industrial.

Non obstante, os alemáns atoparon unha férrea defensa franco-británica e non puideron acadar todos os seus obxectivos. Tomaron Lens e Ypres, mentres que os británicos mudaron as rutas de abastecemento e habilitaron Calais como porto militar de sunministracións.

Pouco a pouco a longa fronte foise estabilizando despois dunha serie de batallas. Os xermanos tentaron romper as liñas aliadas furándoas en Ypres. Os aliados resistiron a acometida e aguantaron, a pesar de sufrir grandes baixas. Cara novembro, a maioría das rexións estaba ocupada por un ou outro bando.
**Eloy Lozano Coello**, nado en Ourense en 1953 e finado o 13 de abril de 2009 en Santiago de Compostela, foi un director de cine galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Ciencias do Cine, Televisión e Fotografía na Universidade Complutense de Madrid e durante os seus estudos, en 1973, roda o primeiro filme en 35 mm rodado en galego, *Retorno a Tagen Ata*, baseado nun conto de Xosé Luís Méndez Ferrín. Nos anos oitenta realizou traballos anovadores como *Numeralia* ou *Catro escultores* e nos noventa regresou á dirección ao rodar *Belas dormentes* (1999), onde adaptou unha novela de Yasunari Kawabata. Posteriormente realizou unha serie de televisión sobre arquitectura contemporánea, titulada *Idea e Territorio* e máis o documental *Quen son?* (2008) onde reflexionaba sobre a identidade galega.

Pero a súa relación coa cinematografía ía máis aló da dirección. Foi el quen impulsou a restauración do filme *O carro e o home*, rodado en 1941, e quen realizou a montaxe galega onde o texto está narrado por Xaquín Lorenzo. Fundou a produtora Off Filmes e fundou e foi o primeiro director do Festival de cinema independente de Ourense.

Vida persoal
------------

Faleceu dun Aneurisma.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2641434
* WorldCat
* VIAF: 102344280
* BNE: XX1604521
* IMDb: nm0523566
* TMDb: 1194354

 |
A **batalla do golfo de Leyte**, formalmente coñecida como "segunda batalla do mar de Filipinas", foi unha batalla xeralmente considerada como a batalla naval máis longa da segunda guerra mundial e, segundo algúns criterios, posiblemente a batalla naval máis longa da historia.

Tivo lugar en augas preto das illas filipinas de Leyte e Samar dende o 23 ao 26 de outubro de 1944, entre forzas combinadas de Australia e Estados Unidos e a Armada Imperial Xaponesa. O 20 de outubro, tropas estadounidenses invadiron a illa de Leyte como parte dunha estratexia dirixida a illar Xapón dos países que ocupara no sueste asiático, e en particular para privar ás súas forzas e industria da vital subministración de combustible. A Armada Imperial mobilizou case todos os grandes barcos que lle quedaban nun intento de facer que a invasión fracasase, pero foi rexeitada polas 3ª e 7ª frotas estadounidenses. A Armada xaponesa non puido acadar o seu obxectivo, sufrindo importantes perdas, e nunca máis puido presentar batalla cunha frota dese tamaño. A meirande parte dos barcos pesados suervivintes, privados de combustible, permaneceron nas súas bases durante o resto da guerra.

A batalla do golfo de Leyte consistiu en catro enfrontamentos separados entre os adversarios: a batalla do mar de Sibuyan, a batalla do estreito de Surigao, a batalla do cabo Engaño e a batalla de Samar, ademais doutras accións.

A batalla tamén destacou por ser a primeira na cal os portaavións xaponeses organizaron ataques kamikaze. Tamén é digno de mención o feito de que o Xapón nesta batalla tiña menos avións que barcos tiñan os Aliados, unha clara demostración da potencia dos dous bandos nese momento da guerra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q308999
* EBID: ID
* LCCN: sh2002004286
* NKC: ph543370

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Eco de Pontevedra.

***El Eco de Pontevedra*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1852.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Periódico semanal de anuncios y literatura*, apareceu o 18 de xullo de 1852. Publicábase os domingos. O seu director e propietario era Luís de la Riega, que ademais colaboraba co pseudónimo de *doctor Mendigo-Ría*. Publicaba sobre todo artigos sobre o estado da agricultura, por iso cambiou o seu subtítulo nos últimos números polo de *Periódico agrícola, comercial, literario y de anuncios*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da literatura galega*. II. Publicacións periódicas. Galaxia. pp. 160–161. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
A **bandeira de Somalia** foi adoptada o 12 de outubro de 1954. Consiste nun fondo de cor azul claro no que figura, na súa parte central, unha estrela de cinco puntas de cor branca.

A bandeira de Somalia foi deseñada por Mohammed Awale Liban. É da mesma cor que a usada polas Nacións Unidas xa que se decidiu ofrecer un recoñecemento á organización internacional pola axuda prestada no seu proceso de independencia respecto a Italia.

As cinco puntas da estrela branca simbolizan as cinco áreas habitadas por somalís: Somalilandia Británica, Somalilandia Italiana, Somalilandia Francesa (Yibuti), Ogaden (en Etiopía) e o Distrito da Fronteira Setentrional de Kenya.

Coa caída da monarquía etíope en 1975 o goberno de Somalia aproveitou a desorganización existente e a guerra de Eritrea para apoiar un movemento pola independencia da parte Oriental de Etiopía (Ogadén) e a súa posterior unión a Somalia. O movemento fracasou grazas á axuda militar soviética e cubana a Etiopía. Dirixiu a loita a Fronte de Liberación de Somalia Occidental cuxa bandeira é verde e vermella en dúas franxas verticais: o verde é a cor dos musulmáns (que son maioritarios entre os somalís) e o vermello é polo sangue; a estrela simboliza ó pobo.

Outras bandeiras
----------------

* Bandeira do estado federado dos Somalí (1994-2008)Bandeira do estado federado dos Somalí (1994-2008)
* Bandeira da Fronte de Liberación de Somalia Occidental 1975-1976Bandeira da Fronte de Liberación de Somalia Occidental 1975-1976
* Bandeira da Fronte de Liberación de Somalia Occidental 1976Bandeira da Fronte de Liberación de Somalia Occidental 1976
* Bandeira da Fronte de Liberación de Somalia Occidental 1976, varianteBandeira da Fronte de Liberación de Somalia Occidental 1976, variante
* Bandeira da Fronte de Liberación de Somalia-Abo 1976Bandeira da Fronte de Liberación de Somalia-Abo 1976

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bandeira de Somalia en Flags of the World

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de África |
| --- |
| 
* Alxeria
* Angola
* Benín
* Botswana
* Burkina Faso
* Burundi
* Cabo Verde
* Camerún
* Chad
* Cimbabue
* Comores
* Congo
* Costa do Marfil
* Djibuti
* Eritrea
* Eswatini
* Etiopía
* Exipto
* Gabón
* Gambia
* Ghana
* Guinea
* Guinea-Bissau
* Guinea Ecuatorial
* Kenya
* Lesoto
* Liberia
* Libia
* Madagascar
* Malaui
* Malí
* Marrocos
* Mauricio
* Mauritania
* Mozambique
* Namibia
* Níxer
* Nixeria
* República Centroafricana
* República Democrática do Congo
* Ruanda
* San Tomé e Príncipe
* Senegal
* Seychelles
* Serra Leoa
* Somalia
* Sudán
* Sudán do Sur
* Suráfrica
* Tanzania
* Togo
* Tunisia
* Uganda
* Zambia

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Sáhara Occidental
* Somalilandia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159538
* EBID: ID

 |
**Gonzalo Adrio Barreiro**, nado en Pontevedra o 1 de outubro de 1919 e finado na mesma cidade o 1 de xaneiro de 2018, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Lápida no Cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.
Fillo de José Adrio Mañá e irmán de Francisco e de José Adrio Barreiro, licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Dedicou a súa vida ao exercicio da avogacía e ao estudo do Dereito Civil Galego. Ingresou na Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación en 1970. Foi presidente do Partido Socialista Popular de Galicia, tras ingresar no Partido dos Socialistas de Galicia foi parlamentario autonómico entre 1985 e 1989, encabezou a lista do PSdeG ó concello de Pontevedra en 1987. No ano 2004 editou un libro de memorias, *Sin odio, sin rencor, pero el recuerdo vivo* (Edicións do Castro). Especialista na memoria histórica e na recuperación dos falecidos durante a guerra e a represión franquista.

Obras
-----

* *Sin odio, sin rencor, pero el recuerdo vivo*, 2004.
* *La vida municipal en la II República española. Examen de los municipios en la provincia de Pontevedra en ese período (1931-1936)*, 2008.

Recoñecementos
--------------

En 2003 recibiu o premio honorífico Cidade de Pontevedra outorgado polo Concello "pola súa traxectoria vital na loita pola recuperación da memoria histórica, exemplo de honestidade e entrega comprometida co noso tempo e coa nosa terra, no que se personalizan os valores democráticos e de solidariedade". En 2011 o goberno de España concedeulle a Medalla ao Mérito do Traballo.

Vida persoal
------------

Casou con Aurora Taracido Fraga (1921-2014), filla de Arturo Taracido, e tiveron cinco fillas: Beatriz, Aurora, María Margarita, Matilde e Susana Adrio Taracido.

Notas
-----

1. ↑  "Falece o avogado e político Gonzalo Adrio Barreiro aos 98 anos", de Alejandro Espiño en *Pontevedra Viva*, 1 de xaneiro de 2018.
2. ↑  Adrio (Pontevedra), na web *Liñaxes*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*, Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.

### Ligazóns externas

* Fundación Pablo Iglesias

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20532957
* WorldCat
* VIAF: 28180083
* BNE: XX1702152
* DSBE: 897\_adrio-barreiro-gonzalo
* FAST: 1682574
* GND: 130522988
* ISNI: 0000000078260858
* LCCN: n2007056833
* SUDOC: 142999660

 |
As **sixilarias** (en latín *sigillaria*) eran unhas festas que se celebraban na antiga Roma despois das Saturnais, como último día destas ou, segundo outra opinión, catro días antes delas.

Recibían tamén este nome as figuriñas de cerámica ou ás veces de ouro, prata ou cera que durante esas festas se ofrecían a Saturno (*sigilla*). O mito das Sixilarias, segundo Macrobio, é o seguinte: Hércules, despois de matar a Xerión, ao conducir a través de Italia os rabaños de bois que arrebatara á súa vítima, botou no río Tíber algunhas estatuíñas, unha por cada compañeiro que perdera na viaxe, co obxecto de que ao chegaren aquelas ao mar, co curso propicio das augas, fosen devoltas á terra maternal dos defuntos. Dese modo o costume de facer esas figuriñas acabou sendo unha práctica relixiosa.

"Estas estatuíñas adoitaban representar a algunha divindade ou personaxe mitolóxico, como Hércules, Minerva, Apollo Sauroctunus, Vitoria, Danae ou Xacinto)" ou ás veces eran de "tipo puramente fantástico, como un hermafrodita ou un chepudo."

Tamén se chama sixilaria o lugar onde se vendían ditas estatuíñas. En Roma había unha rúa denominada *Via Sigillaria*, onde se producían e vendían. Os vendedores tamén adoitaban colocar postos de vendas temporais durante as festas no Campo de Marte e no pórtico dos baños de Traxano, que segundo Xuvenal tapaban as pinturas de Xasón e os Argonautas do Pórtico dos Argonautas.Sixilario (*sigillarius*) era a persoa que fabricaba ou vendía as estatuíñas, que tal vez era unha especialización da cerámica de *tera sigillata*.

Notas
-----

*Parte do contido deste artigo incorpora material do tomo 56 da Enciclopedia Universal Ilustrada Europeo-Americana (Espasa), cuxa publicación foi anterior a 1944, polo que está en dominio público.*

Modelo:Espasa

1. ↑  Robert A. Kaster, *Macrobius: Saturnalia Books 1–2* (Loeb Classical Library, 2011), pp. 81 (nota 110) e 110 (nota 178).
2. 1 2  Thomas, Emile (1899). *Roman Life Under the Caesars*. G. P. Putnam's sons. pp. 132–136. Consultado o 15 de xuño de 2020.
3. ↑  Caroline Vout, *Power and Eroticism in Imperial Rome* (Cambridge University Press, 2007), p. 152.
4. ↑  Scholiast to Juvenal 6.154; Lawrence Richardson, *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome* (Johns Hopkins University Press, 1992), p. 398; Holleran, *Shopping in Ancient Rome,* pp. 191–192.
5. ↑  Claire Holleran, *Shopping in Ancient Rome: The Retail Trade in the Late Republic and the Principate* (Oxford University Press, 2012), p. 192.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Eco de Galicia.

***El Eco de Galicia*** foi un periódico editado na Coruña entre 1904 e 1916.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Diario católico é independiente*. Cambiou o subtítulo o 10 de marzo de 1909 polo de *Diario católico, independiente y de información*, dende o 4 de novembro de 1910 pasou a *Diario católico*, e dende o 6 de xaneiro de 1915 saíu sen subtítulo. Estivo dirixido por Eugenio Zabala, despois polo sacerdote José Gómez Martínez (Zenitram) (entre 1908 e 1913) e por Antonio Valcárcel López (de 1914 a 1916). Entre os seus redactores figurou José Toubes Pego. Era a voz do Arcebispo de Santiago José María Martín de Herrera. Desapareceu cun incendio en agosto de 1916. Foi continuado por *El Ideal Gallego*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387409
* Galiciana: 3865

 |
A **illa de Selayar** é a illa principal das illas Selayar (Kepulauan Selayar). Atópase fronte á costa do cabo Bira da provincia de Célebes Meridional. O estreito de Selayar sepáraa de Sulawesi. A súa cidade principal é Benteng, as cidades ao sur son Tanabau, Padang, Tile-tile, Pariangan, Galung, Layolo, Pa'garangang, Barangbarang, ata Appattanah. Ao norte están Parak, Barugayya, Batangmata, Onto e finalmente Bonelohe. Ten máis de 81 km de longo e é moi estreita, cunha superficie de 666 km². Benteng é o punto de partida para as excursións de mergullo.

Todas as illas do grupo son planas e fértiles, pero tamén en parte rochosas, cubertas con arbustos e area. Só a illa principal está atravesada por unha montaña de arenito, que se eleva a 607 m de altitude. As costas están bordeadas por arrecifes de coral. A illa é coñecida polas súas praias de area e zonas de mergullo.

Os habitantes son na súa maioría musulmáns dos pobos da Bugis, Makassar e Konjo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Selayar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* [*Ligazón morta*] *(en inglés)*
* *(en inglés)*
* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2121185
* WorldCat
* VIAF: 315528630
* EBID: ID
* GeoNames: 1628013
* GND: 4588542-4
* LCCN: sh00004531
* TGN: 1009087

 |
O **Reino de Dinamarca e Noruega** foi un estado hoxe en día extinto que consistía na unión de Dinamarca e Noruega, incluíndo as súas antigas dependencias, Islandia, Groenlandia e as Illas Feroe durante un período no que todos eles formaron un só estado político que rematou en 1841. O adxectivo empregado para o reino foi dano-noruegués.

O termo **Reino de Dinamarca** adoita empregarse algunhas veces para determinar este período (1536-1814), xa que o poder proviña da capital danesa, Copenhaguen, e o seu idioma oficial foi o danés a cal influíu en grande medida na estandarización da lingua norueguesa moderna. O outro idioma oficial da unión foi o alemán.

|  |
| --- |
| Este artigo é parte da serie **Escandinavia** |
| Era viquinga |
| Ting |
| Unión de Kalmar |
| Dinamarca-Noruega |
| Suecia-Noruega |
| Unión Monetaria |
| Unión de defensa |
| Idiomas |
| Montañas |
| Península |
| Varanxianos |
| Viquingos |
| Historia de Suecia |
| Historia de Noruega |
| Historia de Dinamarca |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q62651
* BRE: 1941670

 |
| Caimán Menor |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital | South Town |
| País | Illas Caimán |
| Localización | Mar Caribe |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 170 hab. |
| Superficie | 26 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 19°41′N 80°03′O﻿ / ﻿19.683, -80.050 |
| Maior Altura | 14 m. Weary Hill |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

**Caimán Menor** (En inglés *Little Cayman*) é as mais pequena das Illas Caimán atópase ao nordés da illa mais grande Gran Caimán ten unha superficie aproximada de 26 km² e unha poblacion de menos de 170 persoas. 
Gran parte da illa está ao nivel do mar, e é accesible polo aire a través da aeroliña local *Cayman Airways* e por mar desde Caimán Brac. Ten algunhas tendas, restaurantes, e o aeroporto *Edward Bodden Airfield*, unha oficina postal, unha estación de bombeiros e unha igrexa. 
O primeiro rexistro de visitas por parte de europeos fíxoo o navegante Cristovo Colón que desviado polas forzas dos ventos da súa ruta arribo á illa o 10 de maio de 1503 e chamou o conxunto de illas "As tartarugas" que despois serían renomeadas coa súa denominación actual polos ingleses.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1141722
* EBID: ID
* GeoNames: 3580614

 |
Localización de **Athabasca Oil Sands** na provincia de Alberta.
As **areas bituminosas de Athabasca** son un inmenso depósito de areas e arxilas impregnadas de betún, unha forma semisólida de cru máis pesado e de menor valor comercial.

Situación
---------

Situado no nordeste da provincia de Alberta, principalmente na rexión de Fort McMurray, é o segundo xacemento de areais bituminosas máis grande do mundo, só superado polo cinto petrolífero do Orinoco en Venezuela. O nome do depósito fai referencia ao río Athabasca, que atravesa a rexión. O betún alí atopado xa era empregado polos pobos autóctonos cree e dené para impermeabilizar as súas canoas.

Xeoloxía
--------

O volume calculado de petróleo contido nestas areas, extraídas por grandes escavadoras, é da orde de 1,7 billóns de barrís (270 mil millóns de metros cúbicos). A presenza de hidrocarburos na zona explícase pola migración a través de profundas fallas xeolóxicas que chegan ao interior da terra (manto ). Os hidrocarburos aloxáronse en depósitos areosos situados a poucas profundidades (ou incluso semi-expostos), onde se producían unha intensa reelaboración por bacterias, nun ambiente máis oxidante, que facía que o aceite orixinal fose máis pesado e concentrado en metais como níquel, vanadio, cobalto, cromo, arsénico, cadmio, etc.

Explotación
-----------

A explotación comercial das areas petrolíferas no lugar comezou en 1967, cando a compañía Great Canadian Oil Sands (filial canadense da Sun Oil Company, con sede nos Estados Unidos, agora independente e rebautizada como Suncor Energy ) construíu a súa primeira mina. 

### Compañías petroleiras no sitio

* Suncor
* Syncrude
* Shell Canada
* MEG Energy
* CNRL
* Imperial Oil
* SinoCanada Petroleum Corp. filial da Sinopec

Notas
-----

1. ↑  "PressReader.com - Digital Newspaper & Magazine Subscriptions". *www.pressreader.com*. Consultado o 2022-07-04.
2. ↑  "Alberta's Oil Sands 2006" (PDF). 2007. Arquivado (PDF) dende o orixinal o 2008-02-27. Consultado o 17 de fevereiro de 2008.
3. ↑  "Areia betuminosa - A chaga negra do Canadá". *Planeta* (en portugués). 2010-05-01. Consultado o 2022-07-04.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Areas betuminosas do Athabasca Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Alberta’s Oil Sands: Key Issues and Impacts
* OnEarth Magazine » Canada's Highway to HellArquivado 12 de xullo de 2010 en Wayback Machine.
* Mud, Sweat and Tears—The Guardian, 2007

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q754632
* WorldCat
* VIAF: 315139374
* BRE: 1836868
* LCCN: sh00006140

 |
Topografía da meseta
A **Meseta das Mascareñas** é unha meseta oceánica situada ao leste da illa de Madagascar que se estende ao redor do 2000 km ao longo entre as Seychelles no norte até a Illa da Reunión no sur. Deste xeito, abrangue un espazo de 115 000 km², o que a converte na meseta máis grande do océano Índico, ocupando o centro-oeste, a unha profundidade de entre 8 e 150 m , que contrastan coa profundidade do leito de 4000 m .

A meseta formaba parte da área oriental de Gondwana, un "supercontinente" xurdido fai 600 millóns de anos, que comezou a fracturarse no período xurásico. A meseta sitúase ao leste de Madagascar e ao suroeste do Índico, e actualmente esténdese nun arco até o norte das illas Seychelles. Situándose nela os restos do antigo e pequeno continente prehistórico desgarrado ao que bautizaron como Mauritia baixo as terras emerxidas das illas Mauricio e Reunión.

Após sucesivos desprendementos que deron lugar a Madagascar, a India, Australia e a Antártida, que derivaron até ocupar as súas actuais posicións, un pedazo desas masas continentais á deriva, empezou a se afundir, por períodos de tempo, estando emerxida por última vez segundo estimacións, hai uns 6000 anos, cando o nivel do mar baixou 130 metros durante a última glaciación.

A meseta das Mascareñas, como **Zealandia**, son os restos dun continente case mergullado, que se afundiu despois de separarse da India fai 60-85 millóns de anos. A maior parte está afundida baixo o océano Índico, excepto a área das Seychelles graníticas, que ocuparía as áreas montañosas remanentes que non se mergullaron. As extensas illas situadas sobre a meseta corresponden a erupcións volcánicas que recubriron a meseta ou a crecementos coralinos nas augas pouco profundas.

Notas
-----

1. ↑  Descubren a Mauritia, un pequeño continente prehistórico en el Océano Índico Arquivado 25 de decembro de 2014 en Wayback Machine. LaGranÉpoca.com

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Continente de Mauritia
* Subcontinente indio
* Océano Índico
* Illas Mascareñas
* Mauricio
* Seychelles
* Illas Agalega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2982024
* EBID: ID

 |
**Escílax de Carianda** (en latín *Scylax*, en grego Σκύλαξ
) foi un viaxeiro de Carianda en Caria, a quen Darío I o Grande enviou nunha viaxe de descubrimento ao Indo.

Traxectoria
-----------

Saíu de Caspatiros cara ao leste ata chegar ao Indo e despois ao mar, seguindo o seu curso; despois pasou cara ao Océano Índico e cara ao Mar Vermello rodeando a Península Arábiga, desde onde se dirixiu de novo a Caria. A súa viaxe durou trinta meses.

Estrabón di que Escílax era un escritor antigo e menciona algúns dos seus textos. Atribúeselle un *Período da Terra* e un Periplo das costas máis aló das Columnas de Hércules, dos que se conservan algúns fragmentos. Unha obra chamada *Periplo de Pseudo-Escílax* (ou Περίπλους τῆς θαλάσσης οἰκουμένης Εὐρώπης καὶ Ἀσίας καὶ Λιβύης), escrita arredor do século IV que describe varios países de Europa, Asia e África leva o seu nome, ao parecer como homenaxe ou porque o autor aproveitou algunhas das notas de Escílax.

Notas
-----

1. ↑  Herodoto. *Historias*. IV, 44
2. ↑  Estrabón. *Xeografía* XII.4.8; XIII.1.4 i XIV.2.20.
3. ↑  Peretti, Aurelio (1979). *Il periplo di Scilace: studio sul primo portolano del Mediterraneo*. Pisa: Giardini.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q453311
* WorldCat
* VIAF: 291988135
* BNE: XX1653425
* BNF: 13197932d
* CERL: cnp00117183
* DeutscheBio: 100271685
* EBID: ID
* FAST: 1846561
* GND: 100271685
* ISNI: 0000000061375165
* LCCN: n80098289
* NLG: 159442
* NTA: 069213135
* OL: OL4276181A
* SUDOC: 035014407
* Treccani: scilace

 |
**Manuel Riobó Guimeráns**, nado en Cela (Bueu) en 1860 e finado no mesmo concello o 30 de decembro de 1933, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1887. Doutorouse en Madrid en 1894 e coa tese *Regulación del calor en la fiebre y sus relaciones con la temperatura hiper-pirética post mortem*. Especializouse en epidemioloxía e marchou a Filipinas. En 1890 estivo en Romblon e alí fixo fronte a un gromo de varíola; de alí pasou a Cayagán de Misamis, na illa de Mindanao, onde enfermou de paludismo crónico e gastroenterite e tivo que regresar a Galicia. Volveu a Filipinas en 1894 e estivo na illa de Panay onde puxo en marcha algúns negocios e adquiriu terras. Fixo amizade con José Rizal, que foi fusilado por rebelión. A finais de século volveu a Galicia, foi concelleiro en Bueu (1902-1905) e estableceu a súa consulta de médico forense en Vigo.

Investiu a fortuna adquirida en Filipinas na compra de bens entre o que destacou a illa de Ons, que adquiriu en dúas fases: en 1919 a metade aos anteriores donos, a marquesa viúva de Mos y Valladares e o marqués de Alcedo. A outra metade adquiriuna en marzo de 1921 a un veciño da illa, Marcial Bernadal, que a tiña arrendada dende 1911. Intentou mellorar as condicións dos habitantes de Ons, creando unha escola en 1925. En 1930 creou a sociedade "Isla de Ons S.L", poñendo a administración en mans do seu fillo Didio Riobó Bustelo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Islas: Ons y el doctor Didio Riobó
* "El último señor de Ons" *Faro de Vigo*, 31/12/2009 *(en castelán)*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galicia Nueva.

***Galicia Nueva*** foi un semanario editado na Coruña entre 1910 e 1915.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario órgano de "Juventud Católica"*, tiña como lema "Nuestra bandera, la Verdad; nuestra norma, la Justicia; nuestros ideales, la Religión y la Patria". Apareceu o 5 de setembro de 1910. De tendencia católico sindicalista, estaba dirixido por David Fernández Diéguez. Publicábase os días 1, 8, 15 e 23 de cada mes. Cesou a súa publicación en 1915.

Notas
-----

1. ↑  *El Noroeste*, 7-9-1910, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Galicia Nueva". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Galicia Nueva". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega*. II. Publicacións periódicas. Galaxia. p. 235. ISBN 84-8288-137-X.
**Antón Pulido Novoa**, nado en Bóveda de Amoeiro (Amoeiro) o 25 de setembro de 1944, é un pintor e gravador galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do mestre de Bóveda de Amoeiro, comezou a estudar no seminario de Ourense e logo marchou a Barcelona, onde cursou Belas Artes na especialidade de pintura e gravado. A súa primeira exposición foi no Ateneo de Ourense, en 1971, e nos anos finais desa década editou tres carpetas de gravados, tituladas «O home», «O abrazo» e «A espera» (1978, 1979 e 1981, respectivamente).

Nos anos oitenta proseguiu a súa carreira como artista en diversas exposicións colectivas, ao tempo que se convertía en profesor de ensino secundario en Vigo nos tempos de Atlántica, cidade na que se instalou. Tamén proseguiron os seus traballos como gravador e como ilustrador de libros, en especial como portadista para a editorial Ir Indo.

Foi profesor de debuxo e artes plásticas durante moitos anos no Instituto Álvaro Cunqueiro en Vigo.

Foi nomeado Director Xeral de Cultura da Xunta de Galicia nos primeiros oitenta, nun goberno do Partido Popular, e regresou a cargos de designación política cando se converteu no primeiro director do Centro Galego de Arte Contemporánea en 1993, posto no que foi substituído ao ano seguinte pola crítica de arte Gloria Moure.

Galardóns
---------

* Foi nomeado fillo predilecto de Amoeiro en 2008.
* Premio Trasalba 2015.
* Premio Ágora de Orcellón, 2018
* Premio Cultura Galega das Artes Plásticas, 2021

Vida persoal
------------

É pai do músico Antón L. Pulido.

Notas
-----

1. ↑  Arte Informado:Antón Pulido
2. ↑  Antón Pulido recibiu en Trasalba o título de Fillo Predilecto do Concello de Amoeiro Arquivado 10 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *La Voz de Galicia*, 19/10/2008
3. ↑
4. ↑  Galicia, Xunta de (2021-11-02). "Os Premios da Cultura Galega 2021 recaen en Bernardino Graña, Antón Pulido, Nova Galega de Danza, Natalia Lamas, Zaza Ceballos, ‘Dígocho eu’, o Mosteiro de San Pedro de Rocas e a Federación de Asociacións Galegas da República Arxentina". *Xunta de Galicia*. Arquivado dende o orixinal o 03 de novembro de 2021. Consultado o 2021-11-03.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* 

* Antón Pulido Novoa na Colección Afundación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535296
* WorldCat
* VIAF: 73302122
* BNE: XX1110756
* GND: 119439077
* ISNI: 0000000100020384
* LCCN: n2007023821
* SUDOC: 061287970

 |
Manda de garranos na serra da Groba.
Manda de garranos nos altos da Groba.
Os **garranos** (*Equus ferus atlanticus*) son équidos que habitan no norte da Península Ibérica. Son coñecidos tamén como burras. Na serra da Groba consérvase o exemplar de garrano máis xenuíno,[] e nos últimos anos ten evolucionado en alzada e cor da capa polo control humano que se fai na festa dos curros e o número baixo de garañóns. A capa dominante segue a ser a castaña e a alzada a máis baixa de todas as razas de garranos de Portugal, norte de España e sur de Francia. De todos os garranos existentes na área xeográfica do norte peninsular as burras da Serra da Groba son os de menor alzada.[]

Importancia
-----------

Probablemente foron representados na arte parietal dende hai 30 000 anos xunto con outras razas.
Da Serra da Groba foron os exemplares que se colleron para crear a raza Cabalo de pura raza galega, que nun primeiro momento se chamou Cabalo Galego do Monte, cando se creou polo Real decreto 1682/1997 a raza equina en perigo de extinción, única raza de cabalo autóctono, e que levou a crear unhas características raciais que hoxe se utilizan no Rexistro de Pura Raza Galega.

Coñecida a evolución dos últimos anos dos garranos na Serra da Groba, e dada a importancia destes animais que son a única reserva de cabalos salvaxes do Atlántico e a maior manda de garranos que hai en liberdade de Europa e un dos poucos lugares onde se pode velos en liberdade e sen necesidade de intervención humana para sobrevivir, é polo que se está tentando analizar o gran tesouro biolóxico e cultural para que se coñezan algunhas características particulares e entre todos buscar que non se perdan nin os animais nin as tradicións ligadas a eles, e pór en valor as burras da Groba, garranos milenarios que aínda subsisten.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Manso de la Torre, Xilberte (2019). "A xenética dos garranos da Groba. Unha análise necesaria". *Revista do Instituto de Estudos Miñoráns*.
* Manso de la Torre, Xilberte (2020). "Os garranos e os paxaros: Simbiose mutualista na Serra da Groba". *Revista do Instituto de Estudos Miñoráns*.
* Manso de la Torre, Xilberte (2020). "As burras da Serra da Groba e as condicións determinantes na etoloxía e a evolución da cor da capa. Diferenzas e semellanzas con outros garranos". *Revista do Instituto de Estudos Miñoráns* (19): 47–70.
* Martínez Soto, Rloy; Verde, Cándido; Xosé Álvarez, Andrés; Centelles García, Bruno; Manso de la Torre, Xilberte; Villar Pedreira, Xosé Lois (2018). "O Proxecto Equus: un novo paradigma nas escenas de caza da arte rupestre galega e do norte de Portugal". *Revista do Instituto de Estudos Miñoráns*.

Notas
-----

1. ↑  Manso 2019.
2. ↑  "Copia arquivada" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 12 de outubro de 2022. Consultado o 12 de outubro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Garrano Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Florencio Pol Ramos España**, nado en 1824 e finado na Coruña o 3 de xuño de 1902, foi un notario e teósofo galego.

Traxectoria
-----------

Foi notario e escribán en Ordes dende 1852, onde financiou e promoveu a construción dun cemiterio civil gratuíto. Coa chegada da I República (1873), participou na constitución dun comité federal en Ordes. En 1888 viaxou a Barcelona para apoiar a Romero Robledo. Dende 1885 aplicou curas magnéticas a miles de pacientes. Publicou artigos en *Brisas y Tormentas* e na revista esotérica *Sophia*, órgano oficial da Sociedad Teosófica. Entre 1873 e 1891 foi Presidente de Grupo desta sociedade. Publicou artigos de opinión sobre fenómenos paranormais acontecidos en España e Galicia. Foi tamén un estudoso da Biblia.

Obras
-----

* *Espejo de Diputados*.
* *Secreto Redentor según Roma Redimida*.
* *Inexistencia de la materia y existencia y modos vitales del Absoluto Ser*, 1890.

Vida persoal
------------

Casou con Francisca Caamaño Quiroga e foi pai de Sofía, Julio e Carlos Pol Caamaño.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 4-6-1902, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ordenses ilustres (II): Florencio Pol
* Florencio Pol Ramos España
* Florencio Pol Ramos: un espiritista, teósofo e librepensador na Galicia do século XIX Arquivado 08 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras xeorxianas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Mikheil Saakashvili Saakashvili** (en xeorxiano: მიხეილ ნიკოლოზის ძე სააკაშვილი), nado en Tbilisi o 21 de decembro de 1967, é un político xeorxiano, expresidente do seu país.

Traxectoria
-----------

O 25 de xaneiro de 2004 sucedeu a Nino Burjanadze, (daquela presidenta en funcións). Saakashvili substituíu nas eleccións do 2004 a Eduard Shevardnadze, trala revolución rosa. Mikheil Saakashvili renunciou ao seu cargo en novembro do 2007, para poder presentarse ás eleccións presidencias de xaneiro do 2008. A actual voceira do parlamento de Xeorxia, Nino Burjanadze é a presidenta en funcións.

Os medios estranxeiros adoitan pronunciar o seu nome como en ruso, **Mikhail**. En Xeorxia, é comunmente coñecido como "Misha," diminutivo de Mikheil. O seu nome adoita ser transliterado a **Mixeil Saakašvili**.

Mikheil está casado coa holandesa Sandra E. Roelofs, coa que ten dous fillos, Eduard e Nikoloz. Ademais do xeorxián, fala inglés, francés, ruso e ucraíno.

Saakashvili estudou na Escola Internacional de Dereito da Universidade de Kíiv (Ucraína), e ampliou os seus estudos na Universidade de Columbia de Nova York e na Universidade George Washington de Washington. 
En 1995 entrou a formar parte do partido Unión de Cidadáns de Xeorxia (SMK) creado por Eduard Shevardnadze pasando a ser estreito colaborador e deputado ese mesmo ano.

O 12 de outubro de 2000, Saakashvili converteuse en ministro de xustiza do goberno do presidente Shevardnadze. Dende ese cargo intentou levar accións contra a importante corrupción da clase política. No 2001, a súa oposición ao seu partido termina por romper a súa relación co SMK, enfrontándose a Shevardnadze.

No 2003 fundou o seu propio partido e preséntase ás eleccións presidenciais de 2003 que foron gañadas por Shevardnadze entre acusacións de fraude. A oposición de Saakashvili aos resultados, co apoio de Estados Unidos, fixo que xurdisen protestas e manifestacións populares masivas pedindo a nulación dos resultados, sendo coñecida como a Revolución Rosa. Finalmente Shevardnadze dimitiu, e, despois dos comicios celebrados no 2004, Mijeíl Saakashvili logrou por maioría a presidencia.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Nino Burjanadze** |  **Presidente da República de Xeorxia** 2004 - 2007 | Sucesor:' |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43330
* WorldCat
* VIAF: 78139279
* BNF: 159629269
* BRE: 3526268
* EBID: ID
* FAST: 1575203
* GEC: 0278596
* GND: 131355112
* IMDb: nm1496315
* ISNI: 0000000114488543
* LCCN: n2002059849
* Munzinger: 00000024710
* NKC: js20060804026
* NNDB: 000026347
* PACE: 4212
* SUDOC: 129594555

 |
**Jesús María Santaló Ponte**, nado en Merza (Vila de Cruces) o 8 de maio de 1895 e finado na mesma parroquia o 12 de outubro de 1982, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Santaló Villar. Estudou o bacharelato en Lugo e licenciouse en dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Aprobou as oposicións a secretario xudicial en 1919. Foi secretario do xulgado de Fuentesaúco (Zamora) e Ponteceso. Coa proclamación da ditadura de Primo de Rivera foi elixido alcalde de Carbia o 20 de marzo de 1924. Dimitiu o 1 de novembro ao ser nomeado xuíz municipal do concello. Foi presidente da Unión Patriótica de Carbia. Durante a República foi avogado en Lalín. En abril de 1934 foi nomeado secretario do xulgado de Primeira Instancia e Instrución de Lalín e iniciou unha campaña para ser elixido deputado. Finalmente presentouse ás eleccións de febreiro de 1936 como número cinco na candidatura de Centro que encabezaba Manuel Portela Valladares e non foi elixido.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Madrid, buscou asilo na embaixada francesa, onde conseguiu ser acollido. Conseguiu marchar a Valencia e dende alí logrou embarcar a Francia onde permaneceeu como refuxiado político. Foille instruído expediente de depuración en 1941. A principios dos anos corenta retornou á España franquista. Rehabilitado como secretario xudicial, desempeñou o cargo en Sahagún (1947). Abriu novamente despacho de avogado en Lalín a principios dos anos cincuenta e foi nomeado xuíz municipal de Carbia a mediados desa década. En 1957 foi secretario do xulgado de Baltanás (provincia de Palencia), pasando despois a Villacarriedo (Cantabria) e finalmente ao xulgado de Padrón en 1958, onde xubilou.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Andrés Lareu Morao** |  **Alcalde de Vila de Cruces** 1924 | Sucesor:**Andrés Lareu Suárez** |

Recoñecementos
--------------

* Fillo predilecto do concello de Carbia en 1924.

Vida persoal
------------

* Casou en Cee con María Cereijo Gayoso.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 3-6-1940, p. 3806

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Igrexas, Manuel: "Jesús María Santaló, candidato a deputado polo Deza" (2/9/2018) en *Historias de Deza*.

### Ligazóns externas

* Candidatos proclamados en las elecciones generales de España de 1936
Caiac unipersonal
O **caiac** é unha embarcación de orixe esquimó fabricada tradicionalmente con pel de foca e cunha abertura na cuberta que se axusta ao corpo da persoa que a tripula.

Deporte
-------

Caiacs no glaciar Upsala. Parque Nacional Los Glaciares (Arxentina).
En deporte é unha variedade de canoa deportiva que se utiliza nos cursos fluviais de gran velocidade e que só ten descuberta a parte onde van os remeiros.

De un a catro tripulantes, na súa orixe era dun só tripulante, e usábase polos esquimós para pescar e cazar. O tripulante ou padexeiro acomódase sentado e orientado en dirección ao avance, a diferenza das embarcacións de remo, e propulsa a embarcación mediante unha pa de dupla folla ou culler que no necesita de apoio sobre o casco.

É unha embarcación longa (eslora) e estreita (manga). Nos seus deseños tradicionais era de cuberta pechada, só aberta na "bañeira" onde se sitúan os padexeiros. Existen na actualidade tantos deseños e variantes como usos potenciais, pero en xeral pode considerarse unha embarcación pequena en relación con outras, en ocasións de deseño extraordinariamente hidrodinámico e noutros casos de deseño compacto e manobrábel. 

Dadas as súas características poden usarse caiacs en augas tranquilas (ríos, encoros, lagos ou piscinas), augas bravas (ríos de montaña ou canais de augas bravas) e no mar (incluso en mar aberto). Tal variedade de usos tradúcese nunha gran cantidade de modelos: de pista e descenso de ríos, de augas bravas, de caiac extremo, de rodeo, caiacs de surf, caiac de mar, de caiac-polo e de recreo, entre outras. 

Tamén se denomina así unha regata de velocidade na que se emprega este tipo de embarcación.

Notas
-----

1. 1 2 3  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *caiac*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Caiac*** |

### Bibliografía

* Hoehn, John (2011): *Commando Kayak: The Role of the Folboat in the Pacific War* Arquivado 28 de xaneiro de 2022 en Wayback Machine.. Zúric, Suíza: Hirsch Publishing. ISBN 978-3-033-01717-7.

### Outros artigos

* Canoa
* Piragua
* Piragüismo
* Piragüismo en slálom

### Ligazóns externas

* International Canoe Federation
* The Canadian Museum of Civilization – Native Watercraft in Canada
* British Canoe Union
* USA Canoe and Kayak
* Greenlandinc terms for the parts of a kayak
* A kayak made from clear wood and fiberglass with LEDs Vídeo en YouTube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179246
* AAT: 300212783
* BNCF: 11532
* BNF: 11944183f
* BRE: 2054936
* EBID: ID
* GEC: 0087023
* GND: 4163029-4
* JSTOR: kayaks
* LCCN: sh85071801
* NDL: 00576917
* NKC: ph182952

 |
Lanzamento fallado do SLDCOM 3.
**SLDCOM** (*Satellite Launch Dispenser Communications*) foi unha serie de satélites artificiais de comunicacións dos Estados Unidos

Características
---------------

Os satélites SLDCOM eran realmente a estrutura dos dispensadores dos foguetes Titan IV para os satélites NOSS 2 (denominada tecnicamente TLD, *Titan Launch Dispenser*) cunha electrónica de comunicacións por UHF. Despois de liberar os satélites NOSS 2, os SLDCOM manobraba ata chegar a unha órbita de 1100 km de perixeo e 9000 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 64,3°. A axencia responsable dos SLDCOM era a Oficina Nacional de Recoñecemento (NRO). Lanzáronse catro, dos cales tres chegaron a órbita con éxito, formando unha constelación que daba cobertura case continua ao hemisferio norte para dar soporte a servizos militares e gubernamentais.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| SLDCOM 1 | 8 de xuño de 1990 | Titan IV | Éxito |
| SLDCOM 2 | 8 de novembro de 1991 | Titan IV | Éxito |
| SLDCOM 3 | 2 de agosto de 1993 | Titan IV | Fallo |
| SLDCOM 4 | 12 de maio de 1996 | Titan IV | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2023). "SLDCOM" (en inglés). Consultado o 26 de xaneiro de 2024.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "SLDCOM (TLD)" (en inglés). Consultado o 26 de xaneiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Titan IV
Modelo:Info/Efeméride

O **Día Mundial da Cultura Africana e Afrodescendiente** é realizado todos os anos no día 24 de xaneiro e celebra as moitas culturas vibrantes do continente africano e das diásporas africanas en todo o planeta, reforzando o mandato da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) de promover o respecto pola diversidade cultural e a creatividade humana a nivel mundial. Sendo unha rica fonte do patrimonio partillado do mundo, a promoción da cultura africana e afrodescendente é fundamental para o desenvolvemento sustentábel, o respecto mutuo, o diálogo e a paz. 

A UNESCO aprobou o 24 de xaneiro como o Día Mundial da Cultura Africana e Afrodescendente na 40ª sesión da Conferencia Xeral da UNESCO en 2019.  Esta data coincide coa aprobación da Carta para o Renacemento Cultural Africano en 2006. polos xefes de Estado e de Goberno da Unión Africana. A celebración deste día tamén pretende promover a ratificación e aplicación o máis ampla posíbel desta Carta Africana dos Dereitos Humanos e dos Pobos, reforzando así o papel da cultura na promoción da paz no continente.

> 
> 
> "Neste Día Mundial, non é simplemente unha cultura individual a que estamos a celebrar, senón multitude de culturas dunha diversidade excepcional. Tamén homenaxeamos a artistas de todos os países e de todas as áreas, desde o cine, a música e a danza ata a moda e o deseño, todos os sectores creativos que apoian aos artistas, co fin de promover o renacemento cultural africano."
> Mensaxe da Sra. Audrey Azoulay, Directora Xeral da UNESCO, con motivo do Día Mundial da Cultura Africana e Afrodescendiente, 2023
> 

Este día está en consonancia coa década das persoas afrodescendentes, período comprendido entre 2015 e 2024, co lema "Recoñecemento, xustiza e desenvolvemento" (resolución 68/237), pola que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas reafirmou o importancia da contribución das culturas africanas, tan ricas como diversas, á construción dun mundo próspero.Modelo:Referências

Notas
-----

1. ↑  Nations, United. "World Day for African and Afrodescendant Culture" (en inglés). Consultado o 2023-11-28.
2. ↑  "PROCLAMACIÓN DEL DÍA MUNDIAL DE LA CULTURA AFRICANA Y DE LOS AFRODESCENDIENTES" (en castelán). Consultado o 2023-11-28.
3. ↑  "40th Session of the General Conference - 12-27 November 2019" (en inglés). 2019-11-07. Consultado o 2023-11-28.
4. ↑  African Union (2006). "Carta Da Renascença Cultural De África" (PDF). Consultado o 2023-11-28.
5. ↑  "9 - Resolução 68 237 Da ONU | PDF | Racismo | Discriminação e Relações Raciais". Consultado o 2023-11-28.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Unesco cita "renascimento" em Dia Mundial da Cultura Africana | ONU News". 2023-01-24. Consultado o 2023-11-28.  (en portugués)
* "Dia Mundial da Cultura Africana e dos Afrodescendentes". Consultado o 2023-11-28.  (Vídeo en YouTube)
* "DIA MUNDIAL DA CULTURA AFRICANA E AFRODESCENDENTE". Consultado o 2023-11-28.  *Fundação Cultural Palmares*.