recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Día Mundial contra o Traballo Infantil** foi instaurado pola Organización Internacional do Traballo (OIT) en 2002 para concentrar a atención no traballo infantil a nivel mundial e nas accións necesarias para a súa erradicación. Cada 12 de xuño esta celebración conta coa participación da sociedade civil, medios de comunicación,sindicatos, patronais e outros axentes das distintas administracións.

Krishna Tirath, ministra de estado da India durante o seu discurso no Día Mundial contra o Traballo Infantil 2013
No ano 2020 este día de concienciación puxo o foco na crise xerada pola Pandemia por coronavirus de 2019-2020 e o seu impacto na infancia. Estimacións deste mesmo ano indicaban que no mundo 152 millóns de nenos traballaba e 7,2 millóns deles facíano en traballos con riscos para a saúde.

Notas
-----

1. ↑  "Día Mundial contra el Trabajo Infantil, 12 de junio". *www.un.org* (en castelán). Consultado o 25 de maio de 2020.
2. ↑  "COVID-19: Protect children from child labour, now more than ever! (IPEC)". *www.ilo.org* (en inglés). Consultado o 25 de maio de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*
O **Día Mundial da Liberdade de Prensa** foi proclamado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1993 trala recomendación da Conferencia Xeral da UNESCO que, na resolución de 1991 sobre a promoción da liberdade de prensa en todo o mundo, recoñoceu que unha prensa libre, pluralista e independente é un compoñente esencial de calquera sociedade democrática.

A elección da data lembra o aniversario da *Declaración Windhoek* (adoptada o 3 de maio de 1991) e lembra as violacións dos dereitos da liberdade de expresión e o risco de tantos periodistas en todo o mundo para promove-lo libre fluxo da información. O obxectivo da celebración é o de difundi-lo papel decisivo que desempeña a liberdade de prensa no fortalecimento da democracia en todo o mundo.

A partir de 1997 convócase simultaneamente o *Premio Mundial UNESCO-Guillermo Cano de Liberdade de Prensa*, a fin de recompensar unha acción meritoria realizada por unha persoa ou organización na defensa da liberdade de expresión en calquera parte do mundo, en particular cando esa acción entraña un risco para a vida de quen a levou a cabo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Nota de prensa da ONU no 2007 *(en castelán)*.
* UNESCO (consultado o 23.11.2022) *(en castelán)*
**Olancho** é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras, localizado no norte-leste desta.
A capital departamental é Juticalpa. 
Ten unha superficie de 24.351 km² e no 2005 tiña unha poboación estimada de 458.365 habitantes.

Olancho é o departamento máis extenso de Honduras. Posúe maior extensión territorial que o veciño Salvador; sendo a segunda entidade subnacional centroamericana por superficie, despois de Petén, en Guatemala.

Limita polo norte cos departamentos de Yoro e Colón; polo sur con de El Paraíso e con Nicaragua e polo oeste cos departamentos de Francisco Morazán e Yoro novamente.

Municipalidades
---------------

1. Campamento
2. Catacamas
3. Concordia
4. Dulce Nombre de Culmí
5. El Rosario
6. Esquipulas del Norte
7. Gualaco
8. Guarizama
9. Guata
10. Guayape
11. Jano
12. Juticalpa
13. La Unión
14. Mangulile
15. Manto
16. Patuca
17. Salamá
18. San Esteban
19. San Francisco de Becerra
20. San Francisco de la Paz
21. Santa Maria del Real
22. Silca
23. Yocón

| * v
* c
* e
Departamentos de Honduras |
| --- |
| 
* Atlántida
* Choluteca
* Colón
* Comayagua
* Copán
* Cortés
* El Paraíso
* Francisco Morazán
* Gracias a Dios
* Intibucá
* Islas de la Bahía
* La Paz
* Lempira
* Ocotepeque
* Olancho
* Santa Bárbara
* Valle
* Yoro

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q867089
* GEC: 0046996
* GeoNames: 3604249
* OSM: 4627317
* TGN: 1000715

 |
Danza do Sol do pobo shoshone en Fort Hall, 1925.
A **danza do Sol** é unha cerimonia practicado por algúns nativos americanos dos Estados Unidos e do Canadá, principalmente aquelas culturas propias das grandes chairas. Normalmente implica que a comunidade se reúna para rezar pola curación. Os individuos fan sacrificios persoais en nome da comunidade.

Despois da colonización europea de América, e coa formación dos gobernos canadense e estadounidense, ámbolos dous países aprobaron leis destinadas a suprimir as culturas indíxenas e forzar a asimilación á cultura maioritaria europea.

A danza do Sol converteuse nunha das cerimonias prohibidas, así como o potlatch dos pobos do noroeste do Pacífico. Canadá levantou a súa prohibición contra a práctica da cerimonia en 1951. INos Estados Unidos, o Congreso aprobou a Lei de liberdade relixiosa dos indios americanos (AIRFA) en 1978, que foi promulgada para protexer as liberdades civís básicas e para protexer e preservar os dereitos relixiosos tradicionais e as prácticas culturais dos nativos americanos, inuits, aleutianos, e hawaianos.

Notas
-----

1. ↑  Powell, Jay; & Jensen, Vickie. (1976). *Quileute: An Introduction to the Indians of La Push.* Seattle: University of Washington Press. (Cited in Bright 1984).
2. ↑  Cornell.edu. "AIRFA act 1978.". Arquivado dende o orixinal o 14 de maio de 2006. Consultado o 29 de xullo de 2006.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Danza do Sol Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q263937
* BNCF: 7919
* BNF: 12048163c
* BRE: 3146931
* EBID: ID
* LCCN: sh85130488

 |
A fiestra anteorbital en relación con outras aberturas do cranio no dinosauro *Massospondylus*.
Unha **fiestra anteorbital** ou **ventá anteorbital** é unha abertura no cranio que se encontra diante da órbita ocular. Esta característica do cranio está fundamentalmente asociada cos arcosauros, e apareceu primeiro durante o Triásico. Entre os arcosauros existentes, as aves aínda posúen fiestras anteorbitais, mentres que os crocodilianos as perderon. A súa perda nos crocodilianos crese que está relacionada coas necesidades estruturais dos seus cranios para ter máis forza de trabada e para os comportamentos alimenticios que eles empregan. Nalgunhas especies de arcosauros, a abertura pechouse pero a súa localización aínda está marcada pola existencia dunha depresión ou fosa, na superficie do cranio chamada **fosa anteorbital**.

A fiestra anteorbital alberga un seo paranasal que conflúe coa cápsula nasal adxacente. Aínda que os crocodilianos pecharon as súas fiestras anteorbitais, aínda conservan un seo anteorbital.

Nos dinosauros terópodos, a fiestra anteorbital é unha abertura no cranio. Sistematicamente, a presenza de fiestra anteorbital considérase unha sinapomorfía que reúne os terópodos tetanuros formando un clado. Ao contrario, a maioría dos dinosauros ornitisquios reducen e incluso pechan as súas fiestras anteorbitais, como ocorre nos hadrosauros e nos dinosauros do xénero *Protoceratops*. Este peche distingue *Protoceratops* doutros dinosauros ceratopsios.

Notas
-----

1. ↑  Preushscoft, H. Witzel, U. 2002. Biomechanical Investigations on the Skulls of Reptiles and Mammals. Senckenbergiana Lethaea 82:207–222.
2. ↑  Rayfield, E.J. Milner, A.C. Xuan, V.B. Young, P.G. 2007. Functional Morphology of Spinosaur "Crocodile Mimic" Dinosaurs. JVP. 27(4):892–901.
3. 1 2 3  Witmer, L.M. 1997. The Evolution of the Antorbital Cavity of Archosaurs: A Study in Soft-Tissue Reconstruction in the Fossil Record with an Analysis of the Function of Pneumaticity. JVP 17(1 supp):1–76.
4. ↑  Martin, A.J. (2006). Introduction to the Study of Dinosaurs. Second Edition. Oxford, Blackwell Publishing. pg. 299-300. ISBN 1-4051-3413-5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Morfoloxía dos arcosauros

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1891220
* MAG: 2778450138

 |
**Jesús Fidel Fernández Bello**, máis coñecido como **Fidel Fernán**, nado en Cospeito o 25 de abril de 1954, é un comunicador, empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

É titulado en Dereito, Procurador dos Tribunais, Experto universitario en Bioética e Biodereito (UNED) e Mediador Civil e Mercantil, Social e Comunitario. Vinculouse desde moi novo ao mundo da comunicación. Primeiro na Cadena SER en Madrid (1974), e máis tarde xa en Radio Lugo (1979). A mediados da década dos 80, presentou o magazine *Telegalicia*, en TVE. Tamén traballou en TVE Internacional, co espazo *Mar a Mar* (1990).

A estadía en TVE foi paralela á súa presenza en RNE-4, co magazine *Hoxe en Día*. En 1991 promoveu as emisoras de Radio Principal en Monforte de Lemos e Vilalba, actualmente vinculadas á SER. Catro anos despois fundou TV7 Sur, televisión con cobertura no sur da provincia de Lugo.

Xa na década de 1990, presentou varios programas na TVG, como *Viva o Domingo*, *Arestora*, *Que foi de...*, *De viva voz*, *Galeguidade* ou *Cousa Cousiña*.

Vida política
-------------

Foi militante do PSOE na clandestinidade e fixo campaña por este partido en Cuenca en 1977, xunto con Virgilio Zapatero, quen chegaría a ser ministro entre 1986 e 1993. Nas eleccións xerais de abril de 2019 foi suplente ao Senado nas listas do Partido dos Socialistas de Galicia.

Distincións
-----------

* Premio Anduriña polo programa *Galeguidade* (1995)
* Premio TP ao mellor programa por *Arestora* (1989)
* Premio TP español á creatividade pola mascota Pupo de *Arestora* (1989)
* Premio TP ao mellor presentador galego de televisión (1988 e 1989)
* Premio Tertulia de RNE ao mellor programa de televisión por *Telegalicia* (1987)

Vida privada
------------

É irmán do poeta, editor e político Miguel Anxo Fernán Vello. O seu fillo Telmo Fernández Hevia (m. 2023) foi un músico de jazz.

Notas
-----

1. ↑  "Xunta xeral extraordinaria de Cadea Galega de Televisión, SA". *BORME*. Consultado o 11/11/2019.
2. ↑  "El periodista Fidel Fernán se postula como candidato socialista al Senado". *La Voz de Galicia*. Consultado o 11/11/2019.
3. ↑  "Candidaturas proclamadas ao Senado pola provincia de Lugo". *Portal electoral*. Arquivado dende o orixinal o 11/11/2019. Consultado o 11/11/2019.
A **ficoeritrocianina** é un tipo de ficobiliproteína, unha cromoproteína captadora de luz de cor maxenta que intervén na fotosíntese dalgunhas cianobacterias. Esta cromoproteína consta de dúas subunidades alfa e beta, xeralmente agregadas formando un hexámero, que contén pigmentos de tipo ficobilina, que poden ser ficoviolobilina violeta (na alfa-ficoeritrocianina unida covalentemente ao residuo Cys-84), ou dúas ficocianobilinas azuis (na beta-ficoeritrocianina, que están unidas covalentemente a Cys-84 e Cys-155). A ficoeritrocianina é similar á ficocianina, un importante compoñente do complexo captador de luz (ficobilisoma) das cianobacterias e algas vermellas.

Mentres que a proteína ficocianina leva unido covalentemente o pigmento ficocianobilina, producindo un máximo de absorción de arredor de 620 nm, a proteína ficoeritrocianina contén tanto o cromóforo ficoviolobilina coma dous cromóforos de ficococianobilina, o que fai que o seu máximo de absorción sexa de arredor de 575 nm. Como tanto a ficoeritrocianina coma a ficocianina teñen unha ficocianobilina que actúa como aceptor terminal da transferencia de enerxía, presentan fluorescencia arredor de 635 nm, que é absorbida polas aloficocianinas que teñen unha absorción máxima de arredor de 650 nm e unha fluorescencia máxima de arredor de 670 nm. Finalmente, a enerxía da luz absorbida pola ficoerotrocianina transfírese ao centro de reacción fotosintético.

Nun estudo realizado con 240 cepas de cianobacterias atopouse que ningunha das cepas sintetizaba á vez ficoeritocianina e ficoeritrina e que a ficoeritrocianina estaba fundamentalmente restrinxida ás cepas que formaban heterocistes, o cal pode ter utilidade taxonómica. Noutro experimento estudouse a síntese da subunidade alfa da ficoeritrocianina, introducindo o seu xene en plásmidos de *Escherichia coli*.

Notas
-----

1. ↑  P. Zehetmayer, Th. Hellerer, A. Parbel, H. Scheer, A. Zumbusch. Spectroscopy of Single Phycoerythrocyanin Monomers: Dark State Identification and Observation of Energy Transfer Heterogeneities. Biophysical Journal Volume 83, Issue 1, p407–415, July 2002.
2. ↑  Bryant, D. A. (1982-04-01). "Phycoerythrocyanin and Phycoerythrin: Properties and Occurrence in Cyanobacteria". *Microbiology* (en inglés) **128** (4): 835–844. ISSN 1350-0872. doi:10.1099/00221287-128-4-835.
3. ↑  Aaron J. Tooley e Alexander N. Glazer. Biosynthesis of the Cyanobacterial Light-Harvesting Polypeptide Phycoerythrocyanin Holo-α Subunit in a Heterologous Host. Journal of Bacteriologyjb.asm.orgdoi: 10.1128/JB.184.17.4666-4671.2002 J. Bacteriol. September 2002 vol. 184 no. 17 4666-4671.  Arquivado 12 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* MacColl, Robert; O'Connor, Gerald; Crofton, Gregory; Csatorday, Károly (1981-12). "PHYCOERYTHROCYANIN: ITS SPECTROSCOPIC BEHAVIOR AND PROPERTIES". *Photochemistry and Photobiology* (en inglés) **34** (6): 719–723. ISSN 0031-8655. doi:10.1111/j.1751-1097.1981.tb09069.x.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4483647
* MAG: 2778834390

 |
**Ferdinand Christian Baur**, nado en Fellbach o 21 de xuño de 1792 e finado en Tubinga o 2 de decembro de 1860, foi un teólogo protestante alemán, líder da escola de Tübingen de teoloxía.

Traxectoria
-----------

Naceu en Schmiden, preto de Canstatt. Estudou no seminario de Blaubeuren e despois na Universidade de Tübingen, nun primeiro momento baixo a influencia da antiga escola de Tübingen, pero a influencia dos filósofos Immanuel Fichte e Friedrich Schelling xa se comezaba a facer notar. En 1817 volta ao seminario de Blubeuren como profesor. En 1824 publicou o seu primeiro traballo importante *Symbolik und Mythologie oder die Naturreligion des Altertums* ("O simbólico e a mitloxía na relixión natural dos antigos"), xa cunha forte influencia de Schelling e sobre todo de Friedrich Schleiermacher e por mor del chamárono para dar clases en Tübingen como profesor de teoloxía. Por esa época adoptou a filosofía hegeliana da historia e estudou a historia do cristianismo e das doutrinas da Biblia dende ese punto de vista, rexeitou a autenticidade de moitos libros bíblicos empregando técnicas literarias e filosóficas. En 1831 publicou *Das manichäische Religionssystem* ("O sistema relixioso maniqueo") e en 1835 *Die christliche Gnosis* ("Gnose cristiá") e *Uber das Christliche im Platonismus oder Socrates und Christus* ("A cristianidade no platonismo: Sócrates e Cristo") en 1837.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60749
* WorldCat
* VIAF: 34528182
* BIBSYS: 90607302
* BNB: ID
* BNE: XX1200254
* BNF: 12328531z
* BRE: 1856985
* CANTIC: a11220806
* CERL: cnp01506448
* CiNii: DA07016858
* DeutscheBio: 118507648
* EBID: ID
* FAST: 1325
* GND: 118507648
* ISNI: 0000 0001 0886 5832
* LCCN: n50005413
* NKC: js20040315002
* NLA: 35015440
* NLG: 139850
* NTA: 068757875
* OL: OL1152935A
* Orthodox Encyclopedia: 77694
* SELIBR: 177006
* SUDOC: 032210345
* Treccani: ferdinand-christian-baur
* UNZ: BaurFerdinandChristian

 |

{{ORDENAR:Baur, Ferdinand Christian]]
**Feo Belcari**, nado en Florencia en 1410 e finado en 1484, foi un poeta italiano de carácter relixioso.

Traxectoria
-----------

*Regola della vita spirituale*, 1485 
Membro da Arte della Lana ocupou diversos postos no goberno da cidade, entre eles o de prior.

As súas obras testemuñan un profundo celo relixioso, é autor de himnos, laudes, de traducións de obras de devoción en latín, mais sobre todo dunha *Vita del beato Giovanni Colombini* composta en 1449 e de varias *sacre rappresentazioni* (representacións sacras próximas ós misterios) como por exemplo *Di Santo Giovanni Battista quando andò nel deserto*, anterior a 1470 e *Dell’Annunciazione di Nostra Donna* escrita en 1471.

Non obstante, foi a *Rappresentazione di Abramo e Isacco* a máis célebre das súas obras, compúxoa arredor de 1440, aínda que non se representou ata 1449, a peza, despois dun exordio onde un anxo expón o argumento, segue fielmente o texto bíblico sobre o sacrificio de Isaac.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3068447
* WorldCat
* VIAF: 309572871
* BAV: ADV10125077
* BNF: 125690806
* CANTIC: a11893540
* CERL: cnp01353612
* DBI: ID
* DeutscheBio: 100432212
* FAST: 133488
* GND: 100432212
* ICCU: RAVV009314
* ISNI: 0000 0001 2136 5867
* LCCN: n84059751
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0030993
* NLA: 36430331
* NLG: 162472
* NTA: 067658318
* OL: OL1263347A
* openMLOL: 60
* SUDOC: 034999620
* Treccani: feo-belcari

 |
A **ecocrítica** ou **ecocriticismo** refírese ao estudo das relacións entre a literatura e o ambiente, partindo dun punto de vista interdisciplinario onde todas as ciencias se arrexuntar a fin de analizar as circunstancias actuais relacionadas co impacto humano no ambiente e así procurar achegar posíbeis solucións para a corrección da situación ambiental contemporánea.[]

Características
---------------

A ecocrítica céntrase en cuestións tales como os valores ecolóxicos subxacentes, a percepción humana dos distintos tipos de natureza do planeta, ou as mudanzas experimentadas por esta ao longo da historia, sempre vinculándoas coa representación que de todo isto se fixo na cultura popular e no que se denomina literatura moderna. Outras disciplinas como filosofía, ética ou psicoloxía son tamén tidas en conta pola ecocrítica.[]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *A ecocrítica: outra moda nas aulas?* Artigo de Niall Binns. *(en castelán)*
* Isle: Estudos interdisciplinario entre Literatura e Medio Ambiente. *(en inglés)*
* Xornal da Ecocrítica. *(en inglés)*
* Xornal indio da Ecocrítica. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q603739
* MAG: 91802169

 |
A **ecoesfera** orixinal é froito dunha investigación espacial da NASA e trátase do primeiro ecosistema totalmente pechado. Un mundo en miniatura completo e autosuficiente integrado nunha bóla de cristal. Doadamente manexábel, unha ecoesfera é un elemento de aprendizaxe que proporciona información interesante verbo da vida no noso planeta, así como unha mostra da tecnoloxía para a futura exploración do espazo.

Ecoesfera creada con fins didácticos nun instituto de secundaria de España. Empregáronse especies comúns na contorna: auga de poza contendo algas, plantas flotantes (subfamilia Lemnoideae), caracois de auga doce e copépodos

Funcionamento
-------------

Nun substrato de auga mariña filtrada habitan camaróns vermellos, xunto con microorganismos activos e algas. Debido a que a ecoesfera é un ecosistema autosuficiente, non é necesaria ningunha achega alimenticia externa. Simplemente débeselle proporcionar á ecoesfera unhas poucas raiolas de luz indirecta, natural ou artificial, que permitan manter o ciclo biolóxico. Por tratarse dun sistema pechado e independente, os recursos viventes das ecoesferas funcionan sen contaminar o medio, de maneira que a ecoesfera non precisa de limpeza e só require un coidado mínimo. A expectativa media de vida das ecoesferas é de dous a cinco anos, aínda que se deron algúns casos de camaróns que chegaron a alcanzar os dez anos na súa ecoesfera.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Preparación dunha ecoesfera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1282152
* MAG: 2780439724

 |
**Distrito Federal** e o nome que se da a unha cidade ou a un territorio que ten por función ser a capital dun país que se organice baixo o sistema de federación. A cidade escollida para Distrito Federal non se subordinará a ningunha unidade federativa (provincia ou estado) veciña - ningunha provincia ou estado terá xurisdición sobre ela. E tamén non pode ser, simultaneamente, capital de ningunha outra unidade da federación, para que se preserve os principios de autonomía das unidades federativas, e tamén de igualdade entre as mesmas. Conforme determine a constitución de cada país, os distritos federais poden ter o seu gobernante nomeado polo goberno federal, ou elixido pola súa poboación. Cando se muda a capital dun país organizado baixo o sistema federativo, o territorio da nova capital é destacado xeograficamente dunha ou máis provincias e pasa a ter, a partir do momento da creación da nova capital, un *status* administrativo diferenciado. Foi o que ocorreu no Brasil co a creación de Brasilia, separada administrativamente do veciño estado de Goiás.

Algúns exemplos de **Distrito Federal** son:

* Washington DC, nos Estados Unidos (que non se subordina ós veciños estados de Maryland e Virxinia);
* Brasilia, no Brasil;
* a cidade de Buenos Aires, na Arxentina, que non se subordina á veciña provincia de Buenos Aires;
* a Cidade de México, capital de México;
* a cidade de Caracas, en Venezuela.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q475050
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Distribución.
Distribución beta
En estatística a **distribución beta** é unha distribución de probabilidade continua con dous parámetros a e b 
cunha función de densidade para valores {\displaystyle 0<x<1} discrita como

{\displaystyle f(x;\alpha ,\beta )={\frac {x^{\alpha -1}(1-x)^{\beta -1}}{\int \_{0}^{1}u^{\alpha -1}(1-u)^{\beta -1}\,du}}\!}
{\displaystyle ={\frac {\Gamma (\alpha +\beta )}{\Gamma (\alpha )\Gamma (\beta )}}\,x^{\alpha -1}(1-x)^{\beta -1}\!}
{\displaystyle ={\frac {1}{\mathrm {B} (\alpha ,\beta )}}\,x^{\alpha -1}(1-x)^{\beta -1}\!}
onde {\displaystyle \Gamma } é a función gamma.

O valor esperado e a varianza dunha variable aleatoria X con distribución gamma son

{\displaystyle E[X]={\frac {a}{a+b}}}
{\displaystyle V[X]={\frac {ab}{(a+b+1)(a+b)^{2}}}}.
Un caso especial da distribución Beta con {\displaystyle a=1} e {\displaystyle b=1} é a probabilidade uniforme.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q756254
* BRE: 1862685
* MAG: 21621910

 |
**Diana Turbay Quintero**, nada en Bogotá o 9 de marzo de 1950 e finada en Medellín o 25 de xaneiro de 1991, foi unha avogada e xornalista colombiana. Era filla do expresidente Julio César Turbay Ayala, de quen foi secretaria privada entre 1978 e 1982.

Como xornalista, foi directora do Noticiero Criptón dende 1987 até a súa morte en 1991.

Traxectoria
-----------

A súa nai foi Nydia Quintero e tivo tres irmáns máis entre os que salienta Julio César Turbay Quintero, ex Contralor Xeral da República.

Diana Turbay cursou estudos de Xurisprudencia no Colexio Maior da Nosa Señora do Rosario de Bogotá. Porén, dedicou a súa vida ao xornalismo. Desempeñouse como directora e presentadora do telexornal Criptón e como editora da revista *Hoy por hoy*.

Casou con Luis Francisco Hoyos Villegas e desta unión naceu a súa filla María Carolina Hoyos Turbay. Tempo despois contraeu segundas nupcias con Miguel Uribe Londoño, quen foi presidente da Federación Nacional de Cacaoteros, con quen tivo un fillo, Miguel Uribe Turbay.

Secuestro
---------

Diana Turbay foi secuestrada o 30 de agosto de 1990 polo grupo "Los Extraditables" comandados por Pablo Escobar, quen quería facer presión ao presidente César Gaviria para que derrogase o tratado de extradición. A estratexia de Escobar foi enganar a Turbay para que aceptase unha suposta entrevista con alias o Cura Pérez, a cal era en realidade unha farsa inventada por Escobar para poder secuestrala igualmente aproveitando que anteriormente Turbay entrevistara a Carlos Pizarro Leongómez axudando á desmobilización do M-19.

Turbay saíu de Bogotá con cinco persoas máis entre os cales estaban Azucena Liévano, Hero Buss (un alemán que escribía artigos sobre Colombia para a BBC), Richard Becerra, Orlando Acevedo e Juan Vitta. A expedición foi instalada nunha leira do concello antioqueño de Copacabana e cando preguntaron a un sicario en que momento se atoparían co "Cura Pérez" a resposta foi: "Non hai ningún cura Pérez, vostedes están en mans dos Extraditables".

Ademais do secuestro de Diana Turbay, Azucena Lievano e os outros membros da expedición, Os Extraditables secuestraron a Maruja Pachón, Francisco Santos Calderón, Marina Montoya e Beatriz Villamizar. Os detalles deste secuestro nárranse no libro *Noticia de un secuestro* de Gabriel García Márquez. A maioría dos secuestrados foron liberados despois. Diana Turbay permaneceu secuestrada xunto ao seu camarógrafo Richard Becerra.

Nunha operación de rescate o 25 de xaneiro de 1991 recibiu unha ferida de bala no seu fígado e no seu ril esquerdo, pois segundo a versión oficial, foi asasinada por atrás por parte dos seus secuestradores, mentres que outras versións afirmaban que a bala proviña das forzas de rescate. Segundo Jhon Jairo Velásquez, alias "Popeye" nas súas declaracións á prensa colombiana, Turbay morreu a consecuencia dunha bala de fusil (calibre 7,62mm) que proviña ao parecer dun helicóptero da Forza Pública".

Notas
-----

1. ↑  "El diario de Azucena". *Semana*. 28 de decembro de 1992. Consultado o 22 de agosto de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Colombia*** |
A Dream Chaser nunha das probas.
**Dream Chaser** é o nome dunha nave espacial reusable proposta pola empresa SpaceDev, subsidiaria de Sierra Nevada Corp.. A nave é un corpo sustentador pensado para ser lanzado verticalmente mediante un Atlas 5 e para aterrar horizontalmente, como un avión. Foi anunciada en 2006 e está baseada no proxecto de nave HL-20 desenvolvido nos anos 1980 pola NASA.

Características
---------------

A versión orixinal da Dream Chaser concibiuse para estar tripulada e levar a entre 2 e 7 astronautas á Estación Espacial Internacional (ISS polas súas siglas en inglés) ou para facer turismo espacial. Ten unha masa de 9000 kg, unha altura de 9 m, unha envergadura de 7 m e un volume habitable de 16 m3. Para acoplarse coa ISS usaría un adaptador APAS no seu extremo posterior. Sierra Nevada recibiu 20 millóns de dólares baixo o programa CCDev e 80 millóns máis baixo CCDev2 para madurar o deseño do Dream Chaser.

En 2012 leváronse a cabo probas de solta dun prototipo desde un helicóptero a grande altura para probar o comportamento da nave na atmosfera. A Dream Chaser non foi elixida en 2014 para o programa comercial tripulado da NASA. Para unha competición posterior a empresa modificou o deseño para ser capaz de transportar unicamente carga.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2011). "Dream Chaser" (en inglés). Consultado o 24 de decembro de 2019.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2019). Gunter's Space Page, ed. "Dream Chaser" (en inglés). Consultado o 24 de decembro de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dream Chaser Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Atlas 5
**Eduardo II de Bar**, nado en 1339 e finado en maio de 1352, foi conde de Bar desde 1344 ata 1352. Era o fillo máis vello de Henrique IV, conde de Bar, e Iolanda de Flandres.

Traxectoria
-----------

Menor á morte do seu pai, a rexencia estaba asegurada pola súa nai. Como Eduardo era de constitución feble, Iolanda solicitou e obtivo do Papa Clemente VI para el e para o seu irmán Roberto I o permiso para comer carne durante os períodos de abstinencia.

Iolanda loitou contra Pedro de Bar, señor de Pierrefort, e Teobaldo de Bar, señor de Pierrepont, que consideraban que debían participar no consello de rexencia. Vinculando alianzas con Filipe VI de Valois, rei de Francia e Raúl de Lorena, deunos relegado a papeis menores.

Eduardo foi declarado maior o 10 de outubro de 1349. En 1350, as tropas de María de Châtillon, duquesa de Lorena e do conde de Salm, arrasaron o Barrois. En represalia, Iolanda, Eduardo e o bispo de Metz asolaron Nancy. Unha tregua puxo fin ao conflito o 14 de agosto de 1351. Eduardo morreu pouco despois e o seu irmán Roberto sucedeuno.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eduardo II de Bar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Georges Poull, *La Maison souveraine et ducale de Bar*, 1994

### Ligazóns externas

* Eduard II, Graf von Bar (+ 1352)
**Gamling** é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, un home de Rohan. Aparece na segunda e terceira parte do libro *O Señor dos Aneis*.

Etimoloxía
----------

*Gamling* significa "home vello" en anglosaxón, (cf. OE *gamol* "vello"), lingua que é usada para representar a fala dos homes de Rohan, o rohírrico.

Historia
--------

No libro de Tolkien, Gamling é o encargado das forzas de defensa do Foso de Helmo (unha fortificación antes de chegar ó Abismo de Helmo) por orde de Erkenbrand.

O rei Théoden de Rohan chega ó Abismo de Helmo con reforzos de Edoras o 3 de marzo de 3019. Como as forzas de Isengarda son moi superiores en número, Gamling e os seus homes abandonan o Foso de Helmo e entran na fortaleza.

Despois da batalla do Abismo de Helmo non é mencionado máis, pero é probable que cabalgase a Minas Tirith cos rohirrim e loitase na Batalla dos Campos de Pelennor, ou que fose con Erkenbrand a protexer Edoras.

Adaptación cinematográfica
--------------------------

Nos filmes de Peter Jackson, *The Two Towers* e *The Return of the King*, o personaxe de Gamling é interpretado polo actor neozelandés Bruce Hopkins.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2601807
* IMDb: ch0000160

 |
**Eduardo Lago Martínez**, nado en Madrid o 15 de xuño de 1954, é un escritor, tradutor e crítico español.

Biografía
---------

Reside en Nova York dende 1987, onde se doutorou en literatura. É mestre de literatura comparada no Sarah Lawrence College de Nova York e foi director do Instituto Cervantes de Nova York (2006-2011).

A súa primeira novela, *Llámame Brooklyn* (2006), foi elixida a mellor obra de ficción do ano por El cultural do xornal El Mundo, traduciuse a unha ducia de linguas e obtivo o Premio da Crítica de narrativa castelá, o Premio Nadal, o Ciutat de Barcelona e o premio da Fundación Lara á novela con mellor acollida crítica. Tamén é autor de *Cuentos dispersos* (2000), do libro de viaxes *Cuaderno de Méjico* (2000), da colección de relatos *Ladrón de mapas* (2008) e da novela *Siempre supe que volvería a verte, Aurora Lee* (2013).

É tradutor de Henry James, Sylvia Plath, John Barth e moitos outros autores do eido angloamericano e é membro fundador da Orde do Finnegans, dedicada ó estudo humorístico da obra de James Joyce. Gañador do Premio Bartolomé March no 2001 por un estudo sobre as traducións ó castelán do *Ulises* de Joyce, entre os traballos de xornalismo literario de Lago destacan as entrevistas en profundidade feitas a escritores como Don DeLillo, Philip Roth, Czeslaw Milosz, Salman Rushdie, Bret Easton Ellis, Norman Mailer ou Paul Auster.

Notas
-----

1. ↑  CCCB via (CCBYSA via) (ed.). "Eduardo Lago". *Kosmopolis*. Consultado o 17 de febreiro de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5340652
* WorldCat
* VIAF: 5228665
* BIBSYS: 8028325
* BNE: XX951922
* BNF: 15124033c
* CANTIC: a12118916
* CiNii: DA12643959
* FAST: 389941
* GND: 1056205822
* ICCU: LO1V320821
* ISNI: 0000 0001 0865 5261
* LCCN: nr97010627
* NKC: xx0199012
* NTA: 296471607
* OL: OL3203441A
* PTBNP: 1373988
* SUDOC: 103563687

 |
Unha **emulsión** é unha mestura estable (se se lle agrega un emulsionante) e homoxénea de dous líquidos que normalmente non son solubles entre eles, (son inmiscibles entre eles), como aceites varios, tales como o aceite de oliva e auga. Cando estes dous líquidos están nun mesmo recipiente denomínanse fases. Exemplos comúns de emulsións son o leite, a maionesa e o fluído de corte que se emprega en metalurxia. As emulsións poden ser coloides reais ou mesturas menos estables, como certos aliños de ensalada.

Tipos de emulsións
------------------

A maior parte das emulsións constan dun líquido polar, como a auga, e outro apolar, como o aceite e a maioría de disolventes orgánicos. Por este motivo tradicionalmente se denominan *auga* e *aceite* aos dous compoñentes das emulsións. Cando a emulsión é estable, un dos líquidos atópase formando pequenas gotas no interior do outro. Segundo cal sexa o líquido disperso en gotas distínguense dous tipos de emulsións: de auga en aceite (emulsións W/O) e de aceite en auga (emulsións O/W). En xeral, os mesmos dous líquidos poden formar ámbolos tipos de emulsións, dependendo de cal sexa a temperatura e a concentración relativa dos compoñentes.

Tamén poden existir emulsións triplas do tipo W/O/W ou do tipo O/W/O.

Emulxente
---------

Unha emulsión pode desfacerse, (separarse os dous líquidos) por factores como a manipulación mecánica ou por efectos químicos, como cando o leite é cortado por vinagre ou zume de limón.

Un emulxente ou emulsionante é unha substancia que axuda na formación dunha emulsión, como o son a xema de ovo na maionesa. Outro tipo de emulsionante é o deterxente, que se une tanto ás graxas como á auga, mantendo gotas microscópicas de graxa en suspensión. Este principio emprégase nos preparados para lavalouza.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *emulsión*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187634
* AAT: 300015003
* BNCF: 23478
* BNF: 119665885
* EBID: ID
* GND: 4014626-1
* JSTOR: emulsions
* LCCN: sh85042950
* MAG: 2778123984
* NDL: 00568753
* NKC: ph344893
* PSH: 5635

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D004655
* MeSH: D20.280.260
* UMLS: C0014020

 |
O nome de Echmarcach aparece no manuscrito os *Anais de Ulster* (s. XVI).
**Echmarcach mac Ragnaill**, finado en 1065, foi un caudillo hiberno-nórdico, Señor das Illas e monarca viquingo do reino de Dublín e gran parte de Galloway.

Traxectoria
-----------

Segundo Seán Duffy era neto ou bisneto de Ivar de Waterford. Benjamin Hudson, no entanto, vincula a Echmarcach como neto de Gofraid mac Arailt de Mann. De todas forma ambas as opinións son conxecturas xa que non sobreviviu moito rexistro histórico e por tanto existe pouca información.

A vida de Echmarcach estivo marcada de triunfos e derrotas. En 1036 logrou o trono de Dublín con axuda de Donnchad mac Briain, rei de Munster, posible irmán de Cacht ingen Ragnaill con quen Echmarcach casou en 1032; así como Donnchad mac Gilla Pátraic, rei de Osraige e Leinster, posíbel primo irmán. Foi expulsado por Ivar III Haraldsson (Imar mac Arailt) en 1038, pero recuperou o poder en 1046 cando xa era soberano absoluto de todas as illas do mar de Irlanda: Man, as Hébridas e polo menos Rhins of Galloway. Echmarcach volveu ser expulsado de Dublín en 1052 e da Illa de Man en 1061 por Murchad mac Diarmata. Clare Downham suxire que Echmarcach foi rival de Suibne mac Cináeda, anterior monarca de Rhinns.

Presunta descendencia de Ragnaill. Pedigree 1 corresponde aos descendentes directos de Echmarcach. Pedigree 2 corresponde a unha posíbel irmá (Cacht ingen Ragnaill). Ambos os cadros vinculan aos hiberno-nórdicos coa dinastía Uí Briain. Os Pedigrees 3-5 corresponde a un posible irmán (Amlaíb), e dous sobriños (Gofraid e Sitric), e probablemente outros fillos ou sobriños (mortos en 1087).
É bastante probábel que Echmarcach sexa *Iehmarc*, un do tres reis do noroeste (outro era Malcolm II de Escocia), quen segundo a *crónica anglosaxoa* era vasalo de Canoto o Grande, rei viquingo de Dinamarca e Inglaterra.

*Heimskringla* menciona que Echmarcach devastou Bretland (Gales) con axuda do seu amigo e guerreiro viquingo Guttorm Gunnhildsson. Con todo, comezaron as desavinzas pola repartición do botín e enfrontáronse en batalla naval no estreito de Menai. Guttorm gañou a batalla tras orar a Olaf II o Santo e Echmarcach presuntamente morreu en combate.[]

Notas
-----

1. ↑  Duffy, Seán, "Irishmen and Islesmen in the Kingdom of Dublin and Man 1052-1171", in *Ériu 43* (1992): 96.
2. ↑  Downham, Clare, *Viking Kings of Britain and Ireland: The Dynasty of Ívarr to A.D. 1014.*, Edimburgo, 2007. p. 171.
3. ↑  Charles-Edwards, T. M.: *Wales and the Britons, 350-1064*, Oxford University Press, 2013, ISBN 0198217315 p. 574.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hudson, Benjamin. Viking Pirates and Christian Princes: Dynasty, Religion and Empire in the North Atlantic, Oxford: Oxford University Press.
* Woolf, Alex. The New Edinburgh History of Scotland, Edinburgh: Edinburgh University Press.
* Sturluson, Snorri. Heimskringla: History of the Kings of Norway, trad. Le M. Hollander. Reprinted University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6.

### Outros artigos

* Reino de Rhinns

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3290459
* PASE: 11930

 |
Vista do eclipse total dende Oria, Italia, 21:09 UTC.
A **eclipse lunar total** que tivo lugar o 27 de xullo de 2018 foi o primeiro eclipse lunar central (no que a Lúa pasa polo centro da sombra da Terra) desde o 15 de xuño de 2011. Foi tamén a eclipse lunarde maior duración do século XXI grazas a que ocorreu durante o apoxeo da Lúa. A fase de totalidade durou 1 hora e 43 minutos, fronte ao máximo teórico posible de 1 hora e 47 minutos. A Lúa pasou catro horas nalgún punto da sombra da Terra. Foi a segunda eclipse do 2018, co primeiro ocorrido o 31 de xaneiro.

Visibilidade
------------

A eclipse foi completamente visible desde o África oriental e do sur e Asia central e sur, puido verse coa Lúa saíndo desde Suramérica, África occidental e Europa, e coa Lúa poñéndose desde Asia oriental e Australia.

Notas
-----

1. ↑  Space (29 de decembro de 2018). "In 2018 the longest lunar eclipse will take place in 100 years". *Earth Chronicles* (en inglés). Consultado o 2 de agosto de 2018.
2. ↑  Bruce McClure (27 de xullo de 2018). "Century's Longest Lunar Eclipse July 27" (en inglés). Consultado o 2 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eclipse lunar de xullo de 2018*** |
**Efrén o Sirio** nado no 306 en Nisibis (actual Turquía) e finado o 9 de xuño do 373 en Edesa, foi un poeta relixioso en idioma siríaco. É venerado polas diferentes Igrexas cristiáns de tradición apostólica.

Traxectoria
-----------

Bautizado aos dezaoito anos, comezou sendo o xefe dunha comunidade cristiá na súa cidade natal, onde foi un conselleiro espiritual moi solicitado. Tras a invasión de Nisibis polos persas, instalouse en Edesa onde tamén foi considerado un mestre. Emprendeu unha viaxe para coñecer a Basilio o Grande.

Realizou moitos comentarios á Biblia e compuxo gran cantidade de himnos aínda vivos na liturxia da Igrexa Siríaca.

Durante a fame do ano 370, Efrén emprendeu accións de axuda aos esfameados e de atención aos doentes. Exhortou aos patricios a seren solidarios cos plebeos. Viviu coma un asceta nunha cova con dieta vexetariana e esfarrapado.

Significación
-------------

É unha das referencias doutrinais e místicas das Igrexas cristiáns orientais, especialmente as que conservan a liturxia en arameo ou siríaco. Foi coñecido como *Arpa do Espírito Santo*. En Occidente, a Igrexa Católica tamén o venera como santo. En 1920, Bieito XV proclamouno doutor da Igrexa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200608
* WorldCat
* VIAF: 100177778
* BAV: ADV12329384
* BIBSYS: 90373048
* BNCHL: 000061200
* BNE: XX824009
* BNF: 119923330
* BRE: 1979010
* BVMC: 24278
* CANTIC: a10076918
* CERL: cnp01464994
* CiNii: DA01051313
* DeutscheBio: 118530550
* Discogs: 4270887
* EBID: ID
* EGAXA: vtls001075208
* FAST: 19906
* GEC: 0023529
* GND: 118530550
* ICCU: BVEV021559
* ISNI: 0000 0001 1453 2348
* LCCN: n50082928
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00768647
* NKC: ola2002153596
* NLA: 35073660
* NLG: 18415
* NTA: 06973335X
* OBP: ID
* OL: OL86662A
* openMLOL: 104466
* Orthodox Encyclopedia: 376984
* PTBNP: 27517
* SELIBR: 184342
* SNAC: w62v2fbp
* SUDOC: 027999297
* Treccani: santo-efrem-siro

 |
Coordenadas: 42°17′45″N 7°48′11″O﻿ / ﻿42.29597, -7.80307

**Egatel** é unha empresa galega de telecomunicacións fundada en 1992 e con sede en San Cibrao das Viñas, no Parque Tecnolóxico de Galicia. Actualmente é propiedade de Comsa-Emte.

Egatel fabrica, deseña, instala e mantén infraestruturas de telecomunicacións profesionais para televisión e radio analóxico e dixital terrestre DVB-T tanto en España como fóra, principalmente para Abertis.

En Galiza, Retegal emprega os seus equipos para distribuír os sinais da CRTVG a toda Galiza.

Historia
--------

Egatel fúndase en 1992 primeiro como fabricante de aparellos de recepción de tv satélite domésticos e despois como fabricante de microrepetidores analóxicos.
En 1994, trasládase á súa localización actual. En 1995 consegue as primeiras homologacións para traballar en equipamento profesional para Abertis. En 1996 entra no accionariado Unión Fenosa con IPT. En 1996 é o principal subministrador de equipamento dixital para AbertisTelecom en España. En 1999 inaugura a sede actual. En 2002 subministra o equipamento dixital para Quiero TV. En 2004 entra no mercado internacional subministrando equipamento de transmisión de 10KW de potencia analóxica. En 2005 entra a formar parte de Emte. En 2008 abre en Madrid departamento comercial propio. En 2009 Emte e Comsa fusiónanse. En 2010 subministra máis de 800 transmisores dixitais de media potencia e máis de 3000 microtransmisores e microreemisores dixitais de baixa potencia de televisión dixital.

Produtos
--------

* Transmisores de Tv
	+ Analóxicos
	+ Dixitais
* Transmisores de radio
	+ Analóxicos
	+ Dixitais

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Egatel *(en varias linguas)*
* Páxina web de Retegal
Arnés para traballos en altura.
**Equipo de protección individual (EPI)** é segundo a directiva 89/686/CEE da Comunidade Europea e o Real Decreto 773/1997, de 30 de maio, calquera equipo individual destinado a ser levado ou suxeitado polo traballador para que o protexa dun ou varios riscos que poidan ameazar ou poñer en perigo a súa seguridade ou saúde, así como calquera complemento ou accesorio para esas funcións.

Tipos de EPI
------------

Os EPI empregados en seguridade laboral están descritos nas normas europeas. As normas non diferencian os EPI segundo sexan para uso por particulares ou traballadores. Aínda así as marcas comerciais teñen liñas de produtos diferenciadas para o uso por particulares e por traballadores, sendo os deseños para o sector industrial máis centrados na seguridade e as normas que no deseño e a estética. Estas normas de seguridade son obrigatorias estando prohibido o uso de EPI non homologados, todos deben levar marcado CE.

* Protección da cabeza: casco (EN 397)
* Protección auditiva (EN 352)
* Protección ocular e facial (EN 166)
* Protección respiratoria (EN 137)
* Protección de mans e brazos (EN 388)
* Protección de pés e pernas (EN 20345)
* Protección traballo en altura (EN 361, EN 358)
* Roupa de alta visibilidade (EN 471)

Normativa en Europa
-------------------

Directiva 89/686/CEE, de 21 de decembro (en España Real Decreto 1407/1992), modificada polas directivas:

* 93/68/CEE
* 93/95/CEE
* 96/58/CE

Avisos
------

En tódalas obras e lugares de traballo existen avisos en forma de carteis indicando a obrigatoriedade de usar EPI e prohibindo o acceso a persoas alleas. Estes avisos están regulados segundo R.D. 485/1997, ISO 7010 e DIN 4844-2.

* Obrigatorio usar arnés por risco de caída, traballo en alturas (>2m)Obrigatorio usar arnés por risco de caída, traballo en alturas (>2m)
* Obrigatorio usar roupa de traballoObrigatorio usar roupa de traballo
* Uso obrigatorio de protección facialUso obrigatorio de protección facial
* Uso obrigatorio de lubasUso obrigatorio de lubas
* Uso obrigatorio de protección auditivaUso obrigatorio de protección auditiva
* Uso obrigatorio de calzado de seguridadeUso obrigatorio de calzado de seguridade
* Uso obrigatorio de cascoUso obrigatorio de casco
* Uso obrigatorio de protección respiratoriaUso obrigatorio de protección respiratoria
* Uso obrigatorio de protección ocularUso obrigatorio de protección ocular
* Cartel de obra.Cartel de obra.

Notas
-----

1. ↑  Directiva 89/686/CEE del Consejo, de 21 de diciembre de 1989, sobre aproximación de las legislaciones de los Estados Miembros relativas a los equipos de protección individual Comunidade Europea

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Máscara

### Ligazóns externas

* Enciclopedia colaborativa de prevención laboral

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1333024
* AAT: 300209266
* GND: 4180259-7
* JSTOR: protective-clothing
* LCCN: sh85027158
* MAG: 2780668467
* NKC: ph124660

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000067393
* MeSH: E07.700.560

 |
**Equinor** (ex **Statoil**) é unha compañía norueguesa de petróleo estabelecida en 1972. Trátase da maior compañía do país cuns 17.000 empregados. Mentres que Statoil figura listada na Bolsa de Valores de Nova York, o estado noruegués aínda mantén a maior parte da súa propiedade. A oficina central atópase situada na capital petroleira de Noruega, Stavanger.

Historia e características
--------------------------

Un dos maiores abastecedores de petróleo cru do mundo e un importante provedor de gas natural para o continente europeo, Statoil opera tamén ao redor de 2000 estacións de servizo en 9 países. O xefe oficial executivo desde mediados do 2004 en diante é Helge Lund, anterior xefe executivo de Aker Kvaerner.

En 2006 Statoil asinou un acordo de compra coa empresa Norsk Hydro, tamén norueguesa, dedicada aos hidrocarburos e ao gas natural. O 1 de outubro de 2007 fusionáronse ambas as empresas para pasar a chamarse **StatoilHydro**, esta nova empresa resultante da fusión é a maior do mundo en petróleo offshore.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1776022
* BIBSYS: 90054747
* EUFP: 999939827
* GeoNames: 8590648
* GRID: grid.422595.d
* ISNI: 0000 0004 0467 7043
* LEI: OW6OFBNCKXC4US5C7523
* MAG: 49324905
* OpenCorporates: 923609016

 |
**Equiocio** é un evento multidisciplinar cun eixe no mundo dos cabalos que se celebra en Covas desde 1992. Nel desenvólvense competicións que abarcan múltiples disciplinas relacionadas co deporte pero tamén coa industria ecuestre e que ten como complemento unha gran oferta de lecer dirixida a toda a familia.

En 2017, o mesmo escenario, representa o nacemento dun novo Equiocio, con máis deporte, máis actividades, máis natureza, máis conciencia ... 26 anos avalan este evento que foi pioneiro no seu formato, que combina o deporte coa cultura, o turismo, o lecer e a súa crecente participación con diferentes organizacións cun obxectivo común. Cun programa de actividades que serven de polo de atracción para persoas de todas as idades, especialmente para os miles de nenos que participan nos diferentes talleres cada ano, converténdose nunha das principais obras de Equiocio, que representa a a contratación dun gran número de familias.

Catalogada pola prensa como "referencia ecuestre", Equiocio conta co apoio de cabaleiros e amazonas, cunha media de 220 cabalos, procedentes de Galicia, Asturias, Cantabria, País Vasco, Madrid e unha ampla representación de Portugal. Unha porcentaxe importante de atletas de fóra da comunidade, todos con alto poder adquisitivo, que tamén representan un gran predio para a industria hoteleira local, que, xunto co evento como centro de atracción para os buscadores de lecer, confirman a importante contribución de Equiocio ao turismo da rexión.

Equiocio ten desde o principio o apoio de grandes empresas como Gadis, Coca-Cola, Mahou ou Abanca, entre outros, e tamén con apoio institucional, tanto a nivel provincial como rexional, contando ao longo da súa historia coa presenza dos presidentes da Xunta, da Deputación Provincial da Coruña, e numerosos conselleiros e alcaldes que hoxe manteñen a súa aposta.

Ademais de empresas e institucións, tamén se uniron moitas caras coñecidas do mundo do deporte, o audiovisual e a música, que coa súa presenza impulsaron o evento a nivel de medios. Deste xeito puideron verse lendas deportivas como Juan Antonio Corbalán, Fernando Romay, Paco Fernández Ochoa, Lorenzo Rico, Sandra Azón e Alvaro Bultó. Presentadores de televisión como Paloma Lago, sempre incondicional ao evento, Belinda Washington, Yolanda Vázquez, Carlos Lozano, Jordi Hurtado ou Luís del Olmo. Diseñadores como Roberto Verino; os actores Javier Gutiérrez, Carlos Iglesias, María Castro, Serxio Pazos, Isabel Branca, Lucía Regueiro, Estíbaliz Veiga, Susana Sampedro, Monti Castiñeiras; o produtor Mamen Casal ou os directores Ben Kendall e Paula Cons