recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Logo do Marine Stewardship Council
O **Marine Stewardship Council** (MSC) é unha organización mundial independente sen ánimo de lucro encargada de establecer un estándar para a pesca sustentábel, xestionando un programa de certificación e ecoetiquetado para a pesca salvaxe.

Fundación, sede, dirixentes e empregados
----------------------------------------

A organizaión fundouse en 1997 en Londres, Reino Unido, cidade na que ten a súa sede, en Marine House, 1 Snow Hill.

Na actualidade (2020) o seu Presidente executivo (CEO) é Rupert Howes, e o Presidente da Xunta Directiva é Will Martin.

Conta cuns 120 epregados.

Misións e funcionamento
-----------------------

A MSC xestiona un programa de certificación e ecoetiquetado para a pesca salvaxe. As pescarías que desexen demostrar que están ben xestionadas e son sustentábeis son avaliadas por un equipo de expertos (independientes da pescaría e independientes do MSC) con respecto á base científica do estándar MSC, sendo un proceso público e participativo de todas as partes interesadas. Os produtos do mar poden mostrar a "ecoetiqueta azul" do MSC unicamente se este peixe, crustáceo ou molusco é trazado a través da cadea de subministración até unha pescaría que foi certificada segundo o estándar do MSC.

A misión do MSC é utilizar a súa ecoetiqueta e o seu programa de certificación de pescarías para contribuír á saúde dos océanos de todo o mundo, recoñecendo e recompensando as prácticas de pesca sustentábeis, influír nas eleccións do consumidor cando compra peixes e mariscos, e traballar coas partes interesadas para transformar o mercado de produtos pesqueiros de maneira sustentábel.​

Desenvolvemento do MSC en España
--------------------------------

En marzo de 2011 abriuse a oficina do MSC para España e Portugal en Madrid cun equipo de tres persoas.

Na actualidade (2020) a directora do MSC para España e Portugal é Laura Rodríguez.

Notas
-----

1. ↑  "MSC in numbers — MSC". Msc.org. 21 de marzo de 2013. Arquivado dende o orixinal o 23 de abril de 2013. Consultado o 15 de xaneiro de 2020.
2. ↑  "Estándares del MSC — MSC". Msc.org. Arquivado dende o orixinal o 08 de maio de 2013. Consultado o 15 de xaneiro de 2020.
3. ↑  "Oficina del MSC para España y Portugal — MSC". Msc.org. Arquivado dende o orixinal o 29 de abril de 2013. Consultado o 15 de xaniero de 2020.
4. ↑  Serxio González (21-11-2019). "Mexillón de Galicia aspira a la principal certificación de sostenibilidad en el mar". *La Voz de Galicia*. Consultado o 15 de xaneiro de 2020. .

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxixa web oficial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1891246
* WorldCat
* VIAF: 156156187
* GND: 1032983639
* GRID: grid.502875.d
* LCCN: n2006174433
* MAG: 165504564

 |
**Marine Observation Satellite** ou **MOS** foi unha serie de dous satélites artificiais da axencia xaponesa NASDA para o estudo da Terra.

### Características

Os satélites MOS, tamén coñecidos como **Momo**, foron os primeiros satélites xaponeses de observación da Terra construídos con tecnoloxía propia. O seu obxectivo era facer medicións e observacións para a protección da contorna e a busca de recursos naturais. Os satélites foron enviados a órbitas duns 900 km de altura. Cada un levaba a bordo un tres radiómetros para a observación en distintas lonxitudes de onda.

MOS 1a foi lanzado o 19 de febreiro de 1987 mediante un foguete N-2, mentres que MOS 1b foi enviado ao espazo a bordo dun H-I o 7 de febreiro de 1990, ambos desde o Centro Espacial de Tanegashima.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Marine Observation Satellite" (en inglés). Consultado o 5 de setembro de 2020.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "MOS 1a, 1b (Momo 1a, 1b)" (en inglés). Consultado o 5 de setembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* N-2
* H-I
**Manuel Barja Cerdeira**, nado o 16 de outubro de 1853[] en Santiago de Compostela e finado na Coruña o 5 de setembro de 1943, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1877. Foi redactor de *El Libredón* na súa primeira etapa e o primeiro director de *El Diario de Galicia*. Foi presidente do Círculo Católico da Coruña, e da Federación Católico-Agraria. Maxistrado suplente da Audiencia da Coruña, foi deputado provincial e vicepresidente da Deputación en 1930. Foi presidente da Cooperativa Eléctrica Coruñesa e vicepresidente da Caixa de Aforros-Monte de Piedade da Coruña.

Obras
-----

* *Los foros y el artículo 1639 del Código Civil*, 1897.

Vida persoal
------------

Casou con María Dolores de Quiroga Lavalle (que finou o 26 de xaneiro de 1940) e foi pai de Manuel, José Mª María e Juan Barja de Quiroga.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Santiago*, 2-7-1877, p. 2.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 5-12-1894, p. 2.
3. ↑  *El Ideal Gallego*, 29-1-1930, p. 3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q94580155
* Galiciana: 12819

 |
**Manuel Altolaguirre**, nado en Málaga o 29 de xuño de 1905 e finado en Burgos o 26 de xullo de 1959, foi un poeta español da xeración do 27.

Traxectoria
-----------

Foi o poeta máis espiritual e intimista da xeración do 27, cunha forte pegada de autores como San Juan de la Cruz, Garcilaso de la Vega, Juan Ramón Jiménez e Pedro Salinas.  

Fundou en 1926 en Málaga con Emilio Prados, a revista *Litoral*, na que publicará boa parte da xeración do 27.

Entre as súas obras destacan *Las islas invitadas* (1926), *Poemas del agua* (1927), *Soledades juntas* (1931), *La lenta libertad* (1936), *Nube temporal* (1939), *Fin de un amor* (1949) e *Poemas en América* (1955). Ademais escribiu un libro de memorias, *El caballo griego*, numerosos artigos de crítica literaria, algunhas traducións e obras de teatro.

Exiliado trala guerra civil española en Cuba e México, dedicouse á edición de textos literarios e a dirección de filmes. En 1959 regresou a España para presentar un dos seus filmes ao Festival Internacional de Cine de San Sebastián e faleceu a consecuencia dun accidente de circulación.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q921933
* WorldCat
* VIAF: 215444656
* BNE: XX839055
* BNF: 14020214c
* BVMC: 35752
* CANTIC: a10345073
* CiNii: DA02169090
* DBE: manuel-altolaguirre-bolin
* Dialnet: 326019
* FAST: 62693
* GEC: 0003147
* GND: 119224186
* IMDb: nm0022981
* ISNI: 0000 0003 5924 7406
* LCCN: n80137692
* NKC: kup19960000001564
* NTA: 070754209
* OL: OL5665956A
* PARES: 123553
* PTBNP: 202783
* SELIBR: 292246
* SNAC: w61t11qm
* SUDOC: 028344251
* TMDb: 184638

 |
**Manuel Américo Arias Golfarini**, nado en Montevideo en 1934 e finado en Noia o 14 de xaneiro de 2010, foi un futbolista e adestrador uruguaio, de ascendencia galega.

Traxectoria
-----------

Xogou no Club Atlético Quilmes do seu país natal, e logo pasou por equipos do Brasil, Perú, Bolivia e Colombia. Nos anos 60 chegou a Venezuela, onde militou no Deportivo Galicia, chegando a enfrontarse a Pelé nun partido contra o Santos en 1965.

Trala súa retirada foi adestrador en Ecuador, onde dirixiu o América de Quito, e en Venezuela, onde adestrou a Unión Deportiva Canarias, o Tirique Aragua e o Anzoátegui. A finais de 1973 instalouse en Galicia, de onde era seu avó e a súa muller. Aínda que inicialmente rexentou unha parrillada en Vilaboa, deixouna para dedicarse ao fútbol.

Adestrou ao Deportivo Ciudad da Coruña, e en maio de 1975 colleu as rendas do Ourense, na Segunda División, aínda que non tiña experiencia como adestrador no fútbol profesional. Estreouse na penúltima xornada de liga, trala destitución de José Bermúdez, que á súa vez substituíra a Manolín, e non puido salvar o equipo do descenso. Dirixiu o equipo tamén nunha eliminatoria da Copa do Xeneralísimo contra o Real Madrid. O equipo ourensán conseguiu un empate na ida no Estadio do Couto, pero perdeu 3-1 no Bernabéu. Continuou no equipo ourensán na tempada 1976/77 en Terceira, pero foi cesado en decembro, sendo substituído por José María Negrillo. Na tempada 1976/77 adestrou o Atlético Ourense, filial do Ourense.

Comezou a tempada 1977/78 adestrando o Noia SD en Terceira, pero dimitiu en xaneiro de 1978. Instalouse para sempre na vila coruñesa, sendo conserxe durante 20 anos do colexio Jaime Balmes, onde tamén adestrou os equipos de fútbol.

Notas
-----

1. 1 2  "¡América, Américo, América!". *La Voz de Galicia* (en castelán) (Barbanza ed.). 31 de xaneiro de 2010. p. L14.
2. ↑  "Santos and Independiente Trip to Venezuela 1965". *RSSSF* (en inglés). Consultado o 5 de novembro de 2021.
3. ↑  "Bermudez, ceso en el Orense". *La Voz de Galicia* (en castelán). 14 de maio de 1975. p. 54.
4. 1 2  "Fallece en Noia Manuel Arias, meta y ex técnico del Ourense". *El Correo Gallego* (en castelán). 16 de xaneiro de 2010. Consultado o 5 de novembro de 2021.
5. 1 2  ""No vengo como salvador"". *La Voz de Galicia* (en castelán). 16 de maio de 1975. p. 44.
6. ↑  "Negrillo, nuevo entrenador del C. D. Orense". *La Voz de Galicia* (en castelán). 30 de decembro de 1976. p. 23.
7. ↑  "El Noya, sin entrenador, dimitió Américo Arias". *La Voz de Galicia* (en castelán). 6 de xaneiro de 1978. p. 33.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do adestrador en BDFutbol *(en castelán)*.
**Manuela López Suárez**, que pasou á historia como **Manuela Sánchez**, nada en Probaos (Carres, Oza-Cesuras) o 8 de xuño de 1903 e finada no mesmo lugar o 4 de marzo de 1948, foi unha guerrilleira antifascista galega.

Traxectoria
-----------

Era a segunda das seis fillas de Joaquín López Sánchez e Francisca Suárez Iglesias, veciños de Probaos coñecidos como "Os Chintos". Na casa familiar acubillábanse membros da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, dos destacamentos dirixidos por Manuel Ponte e Manuel Pena Camino. Logo do seu matrimonio con Adolfo Cadaveira, Manuela vivía na casa paterna. Na noite do 3 de marzo de 1948 pernoctaban na casa os guerrilleiros Antonio Nouche Costa e José Blanco Núñez, e sendo coñecedora a Garda Civil deste feito, montou un dispositivo ao mando do capitán José Méndez Villar para capturalos. Despois do mediodía do día seguinte a Garda Civil rodeou a casa, na que xa só estaban Manuela e o seu pai, e oculto no primeiro piso Antonio Nouche; José Blanco fuxira antes de comezar o rexistro. No tiroteo foron abatidos Manuela e o seu pai, o guerrilleiro Antonio Nouche, e tamén resultaron mortos os gardas civís Blas Sánchez e José Cano. Esa mesma noite foron asasinados en aplicación da "lei de fugas" a irmá de Manuela, María López Sánchez e o seu xenro Manuel Mosquera Moar, que vivían nunha casa próxima, tamén enlaces da guerrilla.

Recoñecementos
--------------

A súa figura, produto dun proceso de ficcionalización a partir da historia real, foi popularizada pola prensa comunista como arquetipo da guerrilleira antifranquista. Francisco Rey Balbís, Jesús Izcaray, Lorenzo Varela, Luís Seoane, Rafael Alberti e Juan Miguel Romá dedicáronlle textos e poemas panexíricos, nos que sempre aparece como **Manuela Sánchez**.

Vida persoal
------------

Casou con Adolfo Cadaveira Pernas, e foi nai de José Cadaveira López.

Notas
-----

1. ↑  Escritura y lucha armada en la posguerra española: ¡Tortura! (1949) / Mercedes Yusta Rodrigo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2011). *Mulleres na guerrilla antifranquista galega*. A Coruña: Laiovento. pp. 275–285. ISBN 978-84-8487-211-5.
* Martínez, Lupe (2007). *Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948*. Vigo: A Nosa Terra. p. 117. ISBN 978-84-8341-166-7.
Un mapa mental feito á man.
Un **mapa mental** (en inglés, **mind map**) é un diagrama usado para representar as palabras, ideas, tarefas ou outros conceptos ligados e dispostos radialmente ao redor dunha palabra clave ou dunha idea central.

Características
---------------

Utilízase para a xeración, visualización, estrutura e clasificación taxonómica das ideas, e como axuda interna para o estudo, organización, solución de problemas, toma de decisións e escritura.

Trátase dun diagrama de representación semántica das conexións entre as porcións de información. Presentando estas conexións dun xeito gráfico radial, non lineal, estimula un achegamento reflexivo a calquera tarefa de organización de datos, eliminando o estímulo inicial de establecer un marco conceptual intrínseco apropiado ou relevante ao traballo específico. Un mapa mental é similar a unha rede semántica ou modelo cognoscitivo pero sen restricións formais nas clases de enlaces usados. Os elementos arránxanse intuitivamente segundo a importancia dos conceptos e organízanse nas agrupacións, as ramas ou as áreas. A formulación gráfica pode axudar á memoria.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mapa mental*** |

### Bibliografía

* Novak, J. D. (1993), "How do we learn our lesson?: Taking students through the process". *The Science Teacher*, 60(3), 50-55 (ISSN 0036-8555)
* Nast, J. (2006). *Idea Mapping: how to access your hidden brain power, learn faster, remember more, and achieve success in business*. New Jersey: John Wiley & Sons. ISBN 978-0-471-78862-1

### Outros artigos

* Mapa conceptual

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192833
* MAG: 2779808312
* NDL: 01111181

 |
**Magnesia do Sípilo** (*Magnesia Ad Sipylum*, Μαγνησία ὑπὸ Σιπύλῳ) foi unha cidade de Lidia na parte noroeste do monte Sípilo (*Sipylus*) e na parte sur do río Hermo (*Hermus*). Como a súa homónima de Xonia é supostamente unha fundación da xente de Magnesia de Tesalia.

A súa fama deriva da importante batalla librada nas súas murallas entre os romanos dirixidos polos Escipións, e Antíoco III o grande o -190, na que o rei seléucida foi derrotado e perdeu acto seguido as súas posesións en Asia Menor. A cidade rendeuse rapidamente aos romanos.

Durante a guerra con Mitrídates do Ponto no século -I, os habitantes da cidade defendéronse do ataque dos pónticos.

Durante o reinado de Tiberio a cidade foi destruída por un terremoto e o emperador deu diñeiro para a súa reconstrución.

Aínda era unha cidade de certa importancia ao século V e continúa sendo mencionada durante o período bizantino.

Foi tamén residencia temporal dos sultáns turcos.

O seu nome moderno é Manisa e as ruínas da antiga cidade son moi pouco importantes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q920866
* DARE: 21172
* EBID: ID
* GeoNames: 304827
* Pleiades: 550706
* Trismegistos: 3575

 |
| Morcego orelludo común |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante (LC)Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Chiroptera |
| Suborde: | Microchiroptera |
| Familia: | Vespertilionidae |
| Xénero: | *Plecotus* |
| Especie: | *P. auritus* |

 |
| Nome binomial |
| *Plecotus auritus*(Linnaeus, 1758) |

O **morcego orelludo común** (*Plecotus auritus*) é un morcego europeo. Ten orellas moi particulares, dun gran tamaño e cun pregamento característico. É moi parecido ao orelludo gris, un mamífero moito menos común, pero ambas especies separáronse na década de 1960 polos científicos.

Un morcego orelludo común adulto ten un corpo de 4,5 a 4,8 centímetros, unha cola de 4,1 a 4,6 e as súas ás alcanzan os 3,9 cm de longo, distinguíndoo doutras especies de morcegos.

Son voadores relativamente lentos, comparándoos co resto dos morcegos.

Hábitat
-------

Pode atoparse ao norte de Eurasia, desde Inglaterra e Francia ata o norte de Casaquistán.

A especie prefire as covas para pousarse, pero tamén o fai nos orificios das árbores, nos edificios e en lugares similares. Cando se pousan nas árbores deben estar cerca do chan.

Caza polos bosques, durante o día, principalmente avelaíñas, que consegue de follas de árbores e das cortizas. É un dos morcegos cuxa vista é sumamente importante para capturar ás súas presas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210708
* EBID: ID
* GND: 4402431-9
* NKC: ph378913

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Plecotus\_auritus
* BioLib: 2287
* CMS: plecotus-auritus
* Dyntaxa: 206002
* EOL: 289433
* EPPO: PLKTAU
* FE: 305438
* FE-New: ID
* Fossilworks: 233611
* GBIF: 5218507
* iNaturalist: 40416
* IRMNG: 10865512
* ITIS: 632133
* IUCN: 17596
* MSW: 13802155
* NBN: NBNSYS0000005102
* NCBI: 61862
* Soortenregister: 138972
* TAXREF: 60518
* WoRMS: 1037285

 |
**Matthew Le Tissier**, nado o 14 de outubro de 1968 en Saint Peter Port (Guernsey), é un exfutbolista inglés. Xogaba de centrocampista defensivo e foi internacional coa selección inglesa. Pasou toda a súa carreira no Southampton FC.

Traxectoria
-----------

Naceu na illa de Guernsey, situada no Canal da Mancha entre Inglaterra e Francia. Xogou desde os 18 anos no Southampton FC, onde coincidiu con Alan Shearer antes da súa marcha ao Blackburn Rovers. Nas quince tempadas que permaneceu activo (1986–2002) vestiu a camiseta branca e vermella en máis de 500 partidos entre a Premier League, a FA Cup e a Football League Cup, anotando máis de 200 goles. A súa mellor época foi entre as tempadas 89/90 e 94/95, marcando 96 goles en liga en 6 anos, destacando un que lle marcou ao Blackburn desde preto do círculo central, elixido gol da tempada 94/95 por votación popular.

En maio de 2002 organizouse un partido de homenaxe entre o Southampton e unha selección de Inglaterra, cun combinado formado por xente como Alan Shearer, Tim Flowers, Paul Gascoigne ou Ronnie Ekelund e adestradores como Alan Ball, Kevin Keegan ou Lawrie McMenemy. Os *Saints*, a afección do Victorian Former Ground (*The Dell*), alcumábao *the God*, co cántico de *"he is God, Le God"*.

O concello de Hampshire concedeulle o título de *"Freedom of the City"*. Actualmente traballa para SKY, e obtivo a licenza *pro de Management*, polo que pode adestrar equipos de calquera división.

Estatísticas
------------

| Club | Período | Liga  PJ (G) | FA Cup PJ (G) | League Cup PJ (G) | TOTAL PJ (G) | Media |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|
| Inglaterra Southampton FC | 1986–2002 | 443 (162) | 33 (12) | 52 (27) | 528 (201) | 0,38 % |
|

Selección nacional
------------------

Ao nacer en Guernsey puido elixir entre xogar coa selección inglesa ou a selección de Francia, decidíndose polo combinado inglés. Debutou o 15 de febreiro de 1995 da man de Terry Venables nun amigábel contra a selección irlandesa en Lansdowne Road. Porén, só xogou 8 encontros co combinado nacional.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en soccerbase.com *(en inglés)*
* Datos do xogador en englandstats.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q317803
* WorldCat
* VIAF: 27031455
* Discogs: 2941182
* FAST: 1679239
* GND: 139640789
* IMDb: nm1431900
* ISNI: 0000 0001 1460 3644
* LCCN: nr2007011443
* BDFutbol: 93899
* EUfootballInfo: 11928
* FIFA: 155107
* FootballDatabase: 16590
* L'Équipe: 4106
* NFT: 16489
* SoccerBase: 7972
* Transfermarkt: 43705
* Worldfootball: matt-le-tissier

 |
Localización da illa de Nendo.
**Nendo** (ou máis exactamente **Nendö**) é a maior e máis importante das Illas Santa Cruz, en Temotu, provincia das Illas Salomón. A illa tamén é coñecida polos nomes de **Santa Cruz**, **Ndeni**, **Nitendi** ou **Ndende**. O nome de Santa Cruz foille dado polo explorador español Álvaro de Mendaña quen na súa segunda viaxe ás Salomón en 1595 intentou fundar unha colonia nestas illas. Mais Mendaña fracasou na súa empresa e morreu na mesma illa de Nendö.

Xeografía
---------

A illa localízase a 10°25'12" Sur de latitude e 165°30' Leste de lonxitud. Ten 40 km de longo e 22 km de largo, ocupando unha superficie de 505,5 km². A súa superficie é de 505´5 km². O punto máis elevado da illa ten unha altitude de 549 metros sobre o nivel do mar.

A tan só un quilómetro de distancia atópanse as pequenas illas de Malo ou Tömotu Neo ao noroeste e Nibanga ou Tömotu Noi ao sueste.

Lata, que se atopa na parte noroeste da illa, é a principal cidade e a capital provincial.

Poboación e idiomas
-------------------

A poboación no 2007 rondaba os 5.000 individuos, e etnicamente divídense en melanesios e papúas orientais.
A maioría dos indíxenas son falantes do Natügu, pero tamén hai uns 200 falantes do Nanggu (ambas membros da familia Linguas Reef - Santa Cruz). Falantes doutras linguas da provincia de Temotu tamén están presentes, por exemplo, as outras linguas Reef - Santa Cruz o Äiwoo, a lingua das Illas Periféricas Polinesias e a Vaeakau-Taumako.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nendo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* A Nendo folktale collected and translated by Robert Viking O'Brien from Marvels & Tales: Journal of Fairy-Tale Studies
* Google Maps

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1267157
* WorldCat
* VIAF: 315126256
* EBID: ID
* GeoNames: 2178597
* GND: 7520944-5
* OSM: 2746824

 |
**Námo Mandos** é un personaxe ficticio do *legendarium* de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion. É un dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien).

Personaxe
---------

O verdadeiro nome de Mandos era en realidade ***Námo*** (*Xuíz*) mais recibiu este novo apelativo en honor ás *Estancias de Mandos* que presidía, ás cales van parar os espíritos dos Elfos asasinados. A súa esposa é Vairë a Tecelá, e é irmán de Irmo e máis Nienna.

De Mandos dise que é severo e imparcial, e que non esquece nunca nada. Foi o Vala que maldiciu os Noldor que abandonaron Aman, e manifestou a súa firme oposición a que se lles permitise volver. Pero á diferenza de Melkor, as súas maldicións non son crueis nin vingativas polos seus propios designios; son sinxelamente a vontade de Eru, e el non as pronuncia a menos que llo ordene Manwë. Só amosou compaixón unha vez, cando Lúthien cantou acerca dos pesares que ela e máis o seu amante Beren sufriran en Beleriand. Entón, co consentimento de Manwë, deixounos ir.

Na obra *The Book of Lost Tales* Mandos chamábase Vefantur, e as súas estancias Ve. A súa esposa era Fui, á que se podería comparar con Nienna e que aquí non ara irmá súa. El era o xuíz dos elfos, e Fui a xuíza dos homes.

Profecías
---------

Mandos pronunciou dúas profecías:

A *Primeira Profecía*, coñecida tamén como a *Maldición de Mandos*, a *Maldición dos Noldor* e a *Profecía do Norte*, vaticinaba as calamidades que agardaban aos Elfos que levaron a cabo a Matanza de Alqualondë.

A *Segunda Profecía* é a Dagor Dagorath, a *Batalla de Batallas* ou *Batalla Final*, na que Morgoth achará a súa derrota definitiva, e que suporá a fin do mundo tal e como existe.

Notas
-----

1. ↑  J.R.R. Tolkien (1977), Christopher Tolkien (ed.), The Silmarillion, Allen & Unwin, Suffolk ISBN 0-04-823139-8, "Valaquenta", páx. 30
2. ↑  J.R.R. Tolkien (1977), Christopher Tolkien (ed.), The Silmarillion, Allen & Unwin, Suffolk ISBN 0-04-823139-8, "Quenta Silmarillion", páx. 100
3. ↑  J.R.R. Tolkien (1986), Christopher Tolkien (ed.), The History of Middle Earth, Houghton Mifflin, Boston ISBN 0-345-40043-7, Volume IV, "The Shaping of Middle Earth"

| * v
* c
* e
Os Ainur do *legendarium* de J. R. R. Tolkien |
| --- |
| 
* Ainulindalë
* Valaquenta

 |
| Señores dos Valar | 
* Aulë
* Irmo (Lórien)
* Manwë
* Námo (Mandos)
* Oromë
* Tulkas
* Ulmo

 |
| Raíñas dos Valar (Valier) | 
* Estë
* Nessa
* Nienna
* Vairë
* Vána
* Varda
* Yavanna

 |
| O Inimigo | 
* Melkor (Morgoth)

 |
| Maiar | 
* Alatar e Pallando
* Arien
* Balrog
* Eönwë
* Gandalf (Olórin)
* Gothmog
* Ilmarë
* Istari
* Melian
* Ossë
* Radagast (Aiwendil)
* Salmar
* Saruman (Curumo)
* Sauron
* Tilion
* Uinen

 |
**Manuel Lamartín Vázquez**, coñecido como **Almirante**, nado en Mondariz en 1891 e finado no mesmo concello o 9 de decembro de 1983, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Ramiro Vidal Carrera, Xulio Sigüenza, **Manuel Lamartín** e Fernando Ruiz no castelo de Sobroso, agosto de 1935.
Emigrou sendo mozo a Arxentina, onde se iniciou no xornalismo nas publicacións da colectividade galega. Retornou a Galicia na ditadura de Primo de Rivera. Foi correspondente da prensa en Mondariz, de *El Pueblo Gallego* e *Faro de Vigo*, entre outros. Asinaba as súas crónicas como **Almirante**. En 1930 foi elixido secretario da Sociedade Agraria de Mondariz. Integrouse no Partido Republicano Radical e en maio de 1931 foi nomeado alcalde de Mondariz. Foi presidente do Comité Radical de Mondariz (1934). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exiliouse a Brasil. Retornado a España, volveu ser correspondede de prensa en Mondariz e foi cronista Oficial do Santuario da Franqueira. No franquismo tamén escribiu crónicas para *La Voz de Galicia*. Finou en Mondariz cando viña de facer 92 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Alejo Carrera Muñoz** |  **Alcalde de Mondariz** 1931 | Sucesor:**Emilio Pardo Feijóo** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-12-1983, p. 28.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Candeira Mosquera, Francisco (1999). *O Condado na IIª República (1931-1939)*. Ponteareas: Egasur. ISBN 84-930739-0-3.
**Manuel Lezón Fernández**, nado en Celanova en 1854 e finado en Madrid o 16 de xuño de 1934, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi rexistrador da propiedade en Celanova, Alzira e Barcelona. Precursor da campaña redencionista, presentouse a ás Cortes polo distrito do Carballiño en 1905. Publicou en *El Miño* varios artigos sobre a cuestión foral. Foi Xefe honorario da Administración Civil e Catedrático Especial de Dereito Hipotecario da Universidade de Valencia. Na Segunda República estivo vinculado ao Partido Agrario Español e presentouse ás eleccións de novembro de 1933 como independente pola provincia de Ourense, pero non resultou elixido. Colaborou en revistas especializadas.

Obras
-----

Homenaxe en Celanova, 1932.
Manuel Lezón, 1909.
* *El derecho consuetudinario en Galicia*, 1903.

* *Augusto Comas, como legislador, catedrático y jurisconsulto*, 1903.

* *Derecho Inmobiliario* (en colaboración con F. B.)

* *El regionalismo*, 1918.
* *El problema social agrario en Galicia y la redención de foros*, 1922.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-6-1934 , p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Personajes ilustres *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533201
* WorldCat
* VIAF: 310548202
* BNE: XX1343062
* GND: 1057112089

 |
**Maria Rosaria (Mara) Carfagna**, nada o 18 de decembro de 1975 en Salerno, é unha política italiana, antiga showgirl, modelo e presentadora de televisión .

Traxectoria
-----------

Fixo estudos de dereito, compaxinándoos coa súa participación concursos de misses, chegando á final de Miss Italia en 1997, conseguindo o título de Miss Cinema, logo seguiu unha carreira na televisión, copresentou os programas *Domenica in* (1997-1998) e *La domenica del villaggio* (2000-2004), sen deixar os seus estudos, no ano 2001 defendeu a súa tese sobre o dereito de información nos sistemas radiotelevisivos. No ano 2004 pasou a presentar *Piazza Grande* e no ano 2006 comezou a súa carreira política, como deputada nas listas de Forza Italia. De 2008 ata 2011 foi ministra para a Igualdade de Oportunidades no gabinete de Silvio Berlusconi.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q266651
* WorldCat
* VIAF: 78969987
* ICCU: UBOV274030
* ISNI: 0000 0000 5502 5695
* LCCN: no2009024435
* Treccani: mara-carfagna

 |
**Mariner 1** foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 22 de xullo de 1962 mediante un foguete Atlas Agena B desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Venus. Non chegou a alcanzar órbita.

Características
---------------

Mariner 1 pertencía ó programa Mariner da NASA e foi a primeira do seu tipo. Era idéntica á posteriormente exitosa Mariner 2 e a súa misión era facer un sobrevoo de Venus para facer medicións e observacións científicas, pero o foguete que a debía poñer en órbita foi destruído durante o lanzamento por cuestións de seguridade aos 293 segundos de voo: nun momento dado o foguete comezou a desviarse da súa traxectoria, ameazando con estrelarse, polo que para evitar a súa caída en zonas habitadas enviouse o comando de destrución ao foguete.

O fallo do foguete tivo lugar pola combinación de dous factores: o mal funcionamento da baliza do foguete implicou varias perdas de sinal entre este e o control de terra, coa tardía detección do problema de desvío da traxectoria, e un erro de programación (a ausencia dun guión no código do programa) que permitiu que o foguete aceptara ordes de guiado incorrectas. Durante as perdas de contacto con terra o foguete usou o programa e certos sinais que non debería ter aceptado para facer correccións de curso innecesarias, levandoo fora da traxectoria establecida.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  NASA (1 de xullo de 2013). "Mariner 1" (en inglés). Consultado o 26 de xullo de 2013.
2. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2011). "Mariner 1-2" (en inglés). Consultado o 26 de xullo de 2013.
3. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2013). Gunter's Space Page, ed. "Mariner 1, 2" (en inglés). Consultado o 26 de xullo de 2013.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "Mariner 1" (en inglés). Consultado o 26 de xullo de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mariner 1*** |

### Outros artigos

* Mariner 2
* Atlas Agena
**María Teresa Arqué Ferrer**, nada en Badalona en 1943, é unha política española. Foi alcaldesa de Badalona entre 1999 e 2008.

Biografía
---------

Maite Arqué é militante do Partit dels Socialistes de Catalunya dende os seus inicios. Participou no movemento asociativo *Asociacións de Veciños e Asociacións de Pais e Nais de Alumnos*. Foi rexedora no concello badalonés durante vinte anos, dende 1979 a 1999, ano no que resultou investida alcaldesa da súa cidade natal. Exerceu o cargo ata 2009, ano no que cedeu o seu posto ao seu compañeiro socialista Jordi Serra para ser designada senadora por Barcelona pola Entesa Catalana de Progrés. Arqué tamén foi deputada e presidenta de comisión na Deputación Provincial de Barcelona entre 1982 e 1999, presidenta do Consello Comarcal do Barcelonès (1999-2003) e presidenta da Entitat Metropolitana del Transport (2003-2007).

En outubro de 2013, despois dun tempo afastada da primeira liña política, fíxose oficial que Arqué presidirá o *Pacte local pel dret a decidir* en Badalona.

Notas
-----

1. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Joan Blanch i Rodríguez** | **Escudo de BadalonaAlcaldesa de Badalona**1999-2008 | Sucesor:**Jordi Serra i Isern** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Antelo.

**Manuel Antelo Varela**, foi alcalde do concello de Vimianzo do franquismo durante moitos anos.

Baixo o seu mandato adquiríronse os terreos para a construción do campo municipal de fútbol ademais de participar na fundación da Soneira Sociedade Deportiva, converténdose no seu primeiro presidente o 29 de marzo de 1966.

Foi tamén o responsábel da construción da actual Casa do Concello presidindo unha nova praza e abandonando así a vella **Casa Consistoral** en 1972. As antigas dependencias municipais estaban entre a rúa Trasariz e o vello Camiño Real e o Concello tiña que pagar arrendamento polo predio. Como curiosidade, este mesmo rexedor compraría a antiga casa consistorial no 1979 por cariño.

Con anterioridade a Manuel Antelo Varela, fora alcalde franquista José Rivera Graíño após a vitoria das tropas sublevadas o 18 de xullo de 1936 en Galiza.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Rivera Graíño** |  **Alcalde de Vimianzo** 19??-1979 | Sucesor:**José María Pose Romero** |

Notas
-----

1. ↑  "SONEIRA DE E Y D. (Vimianzo)". *soneira.blogs-r.com*. Arquivado dende o orixinal o 18 de setembro de 2016. Consultado o 2016-08-04.
2. ↑  "El Soneira, una ilusión de 50 años" (en castelán). 2016-05-26. Consultado o 2016-08-04.
3. ↑  "Antiga casa consistorial de Vimianzo". Consultado o 2016-08-04.
4. ↑  "Vimianzo: sucesos de julio; asalto al Castillo; principales dirigentes; primeras Autoridades.". *Blog "El Movimiento Nacional en Galicia"*. Consultado o 2016-08-04.
**Manuel Antonio Ínsua Fernández**, nado en Noia o 8 de outubro de 1961, é un exfutbolista galego máis coñecido como **Tono**, que xogaba na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

### Como xogador

Comezou a xogar na súa vila natal, Noia, de onde foi fichado polo Celta de Vigo para xogar no equipo filial, o Gran Peña. A causa da folga do 2 de setembro de 1984, convocada polo sindicato de futbolistas (AFE) reclamando unha regulación laboral, os equipos profesionais vense obrigados a tirar de xogadores dos filiais, así é como Tono debuta co primeiro equipo.

A raíz do seu debut Tono foi gañando a confianza do adestrador, Félix Carnero, disputando esa tempada 19 encontros. O seguinte curso, xa en Primeira División, Tono perde peso no equipo coa fichaxe de Maraver e coa consolidación do canteirán Lema, cos que ten que compartir a titularidade. Debutou en Primeira o 31 de agosto de 1985 ante a Real Sociedad.

O equipo volveu descender na tempada 1985/86, porén recuperaría a categoría ao ano seguinte na que foi a tempada de Liga máis longa da historia, cunha modesta participación de Tono que incluíu o partido final ante o Sestao SC.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1986-87 (ascenso á Primeira División) |
| --- |
| Javier Maté  ·  Lema  ·  Maraver  ·  Atilano  ·  Jimmy Hagan  ·  Cándido  ·  Baltazar  ·  Vicente  ·  Barboza  ·  Alvelo  ·  Nacho  ·  Tono  ·  Gelo |
| Pichi Lucas  ·  Camilo  ·  Villanueva  ·  Arteaga  ·  Manolo  ·  Carlos Freire  ·  Gustavo Loureiro  ·  Marián |
| Adestrador: Colin Addison |

Acadado o ascenso déuselle a baixa a varios futbolistas como a Lema, e entre eles a Tono que fichou polo CD Lalín na Segunda División B. Tras dous anos en Lalín fichou polo SD Compostela dirixido por Fernando Castro Santos, co equipo xogou en Terceira, Segunda B e Segunda División acadando ascensos consecutivos e militando dous anos nesta última.

En 1993 ficha polo Racing de Ferrol para rematar colgando as botas no CD Lalín na Terceira División.

### Como adestrador

Unha vez retirado do fútbol en activo dirixe como adestrador os equipos inferiores do Compostela e fugazmente ao Vilalonga CF. En 1999 asume a dirección do Noia CF ata que en 2001 se fai cargo do Atlético de Riveira durante dous anos para despois volver ao Noia.

En 2004 ficha polo CD Boiro de Rexional Preferente, ao que dirixiu durante tres tempadas. En 2007 fichou polo Santiago de Compostela CF.

Notas
-----

1. ↑  "El fútbol español ha vivido cuatro huelgas convocadas por los futbolistas". *La Vanguardia* (en castelán). 5 de novembro de 2009. Arquivado dende o orixinal o 06 de agosto de 2012. Consultado o 26 de febreiro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534362
* WorldCat
* VIAF: 87623672
* BNE: XX827322
* BDFutbol: 3337

 |
**Maria Beneyto Cuñat**, nada en Valencia en 1925 e finada no mesmo lugar o 15 de marzo de 2011, foi unha escritora valenciana en lingua catalá e castelá.

Traxectoria
-----------

A idade de tres anos marchou coa súa familia a Madrid, cidade onde permanecería ata 1937 cando volve a Valencia. A súa obra inicial vai ser en castelán, *Canción olvidada* (1947) e *Eva en el tiempo* (1952). Nos anos cincuenta publicou os seus dous primeiros poemarios en valenciano *Altra veu* (1952) e *Ratlles a l'aire* (1956). En 1958 publicou a súa primeira obra en prosa, a novela en castelán *La promesa*.

A mediados da década dos sesenta volve a publicar en valenciano, cando saen ó prelo as novelas *La gent que viu al món* (1966) e *La dona forta* (1967). En 1977 publicou o poemario *Vidre ferit de sang*, e a continuación deixou de publicar durante anos ata que en 1993 editou *Antologia poètica* e os poemarios en valenciano *Després de soterrada la tendresa* e*Poemes de les quatre estacions* e en castelán *Archipiélago* (poesía inédita 1975-1993), *Nocturnidad y alevosía* e *Hojas para algún día de noviembre*, e unha *Antología poética*. En 1994 apareu un novo poemario, *Para desconocer la primavera*.En 1997 publicou a antoloxía *Poesia* (1952-1993) e un novo poemariio: *Elegies de la pedra trencadissa*.

No ano publicou o 2003 publicou o seu último poemario: *Bressoleig a l'insomni de la ira*. Ó longo da súa literaria figurou en numerosas escolams como *Les veus de la medusa* (1991), *Paisatge emergent. Trenta poetes catalanes del segle XX* (1999), *Contemporànies. Antologia de poetes dels Països Catalans* (1999) ou *Homenatge a la paraula. Vint-i-cinc anys de poesia al País Valencià* (1999), entre outras. É unha das principais figuras - xunta Vicent Andrés Estellés, Carmelina Sánchez-Cutillas ou Joan Fuster - da xeración poética valenciana dos cincuenta.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Maria Beneyto i Cuñat na AELC.
* Lacueva i Lorenz, Maria (2013), *Elles prenen la paraula. Recuperació crítica i transmissió a les aules de les escriptores valencianes de postguerra: una perspectiva des de l'educació literària*. Tesi Doctoral (Universitat de València)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392901
* WorldCat
* VIAF: 73428410
* BNE: XX841977
* BNF: 127800427
* CANTIC: a10432814
* DBE: maria-beneyto-cunat
* FAST: 338080
* GEC: 0009117
* GND: 1047980355
* ISNI: 0000 0000 8153 184X
* LCCN: no94008839
* NTA: 18593319X
* SUDOC: 060704454

 |
***Maria*** (en inglés: *Maria: or, The Wrongs of Woman*) é unha novela sen rematar da escritora británica Mary Wollstonecraft, secuela do seu tratado político revolucionario *Vindicación dos dereitos da muller* (1792). William Godwin, o seu esposo, publicou *Maria* de xeito póstuma en 1798, e a obra está considerada como a máis radicalmente feminista da autora.

A novela, tanto filosófica coma gótica, narra a historia dunha muller internada polo seu marido nun hospital psiquiátrico. Céntrase nos «agravios sufridos pola muller» a nivel social máis ca individual, e critica o que Wollstonecraft consideraba como a institución patriarcal do matrimonio na Gran Bretaña do século XVIII e ao sistema legal que a protexía. Con todo, a incapacidade da protagonista para renunciar ás súas fantasías románticas tamén acusa as mulleres de ser propensas a sumirse nun sentimentalismo falso e daniño. A novela foi pioneira na celebración da sexualidade feminina e na identificación entre mulleres de distintas clases. Devanditas temáticas, xunto coa publicación do escandaloso libro de Godwin titulado *Memoirs of the Author of A Vindication of the Rights of Woman* (*Memorias da autora de Vindicación dos dereitos da muller*), que tratou sobre a vida de Wollstonecraft, provocaron que a novela non fose popular na época da súa publicación.

As críticas feministas do século XX analizaron a obra e integrárona na historia da novela e do discurso feminista. A meirande parte das veces catalógalla como unha popularización en formato de ficción de *Vindicación dos dereitos da muller*, como unha extensión dos argumentos feministas de Wollstonecraft en *Vindicación* e como unha autobiografía.

Foi traducida ó galego por María Fe González e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2013.

Notas
-----

1. 1 2  *Maria*. Traducido por María Fe González (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2013. ISBN 978-84-941211-2-8 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Taylor, capítulo 9; Sapiro, 37; 149; 266.
3. ↑  Os biógrafos tales como Wardle e Sunstein baséanse amplamente nalgunhas pasaxes de *Maria* para interpretar a vida de Wollstonecraft, por exemplo.
4. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 16. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de abril de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* —. «Review». *Anti-Jacobin Review and Magazine* 1 (1798): 91–93.
* —. «Review». *British Critic* 12 (1798): 234–235.
* —. «Review». *Monthly Review* 27 (novembro de 1798): 325-27.
* Godwin, William. *Memoirs of the Author of A Vindication of the Rights of Woman*. Eds. Pamela Clemit y Gina Luria Walker. Peterborough: Broadview Press, 2001. ISBN 1-55111-259-0.
* Wollstonecraft, Mary. *A Vindication of the Rights of Woman*. *The Vindications.* Eds. D.L. Macdonald y Kathleen Scherf. Toronto: Broadview Literary Texts, 1997. ISBN 1-55111-088-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q890170
* WorldCat
* VIAF: 317260247
* BiTraGa: 5135
* GND: 7657826-4
* ISFDB: 2429700
* LibraryThing: 2301493
* OL: OL849217W
* SUDOC: 168418789

 |
Mapa de Malesia
**Malesia** é unha rexión bioxeográfica de clima ecuatorial situada entre a rexión Indomalaia e Australasia. 

Considérase tamén unha rexión fitoxeográfica ou reino floral dentro da ecozona paleotropical. Esta rexión forma parte tanto de Asia como de Oceanía, e nela predominan os ecosistemas de selva ecuatorial.

Malesia foi primeiro identificada como unha rexión florística conformada poa península de Malaca, Insulindia, Nova Guinea e o arquipélago de Bismarck, sobre a base da flora tropical compartida ou derivada especialmente de Asia, pero tamén con numerosos elementos da flora australiana, incluídas moitas especies como as coníferas Podocarpaceae e Araucariaceae. Hai coincidencia con catro rexiones distintas de fauna de mamíferos.

Esta rexión florística componse á súa vez das seguintes rexións bioxeográficas:

* Sondalandia (illas maiores da Sonda (excepto Célebes), Balí e a península de Malaca)
* Filipinas
* Wallacea
* Oceanía Próxima (equivalente a Melanesia occidental)

Notas
-----

1. ↑  Wikramanayake, Eric; Eric Dinerstein; Colby J. Loucks *et al*. (2002): *Terrestrial Ecoregions of the Indo-Pacific: a Conservation Assessment*. Washington, DC: Island Press. ISBN 1–55963–923–7, p. 61.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1469840
* Treccani: malesia

 |
Tumor maligno (dereita) que se espalla sen control e invade tecidos adxacentes. Tumor benigno (esquerda), que permanece contido no seu lugar de orixe.
A **malignidade** é a tendencia dunha doenza, especialmente tumores, de se converteren progresivamente peores e potencialmente causar a morte. É caracterizada polas propiedades de anaplasia, invasión e metástase. Maligno(a) é un termo médico adxectivo usado para describir unha doenza grave e que empeora progresivamente. O termo é máis comumente utilizado para a descrición do cancro. Un *tumor maligno* pode ser contrastado cun tumor benigno non-canceroso. Tumor maligno é un sinónimo de cancro.

Notas
-----

1. ↑  Wilkins, E. M. 2009. clinical practice of the dental hygienist tenth edition. lippincott williams and wilkins, a walters kluwer business. Philadelphia, PA.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1483951
* EBID: ID
* MAG: 2779399171

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MedlinePlus: 002253

 |
**Mariano Cancio Villaamil**, nado en Oviedo o 7 de novembro de 1824 e finado en Madrid o 28 de xullo de 1894, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Traballou nas oficinas do Estado como escribente, despois foi oficial de administración e xefe de negociado en 1854. Foi xefe de Administración e publicou o Proxecto de lei xeral de augas, e o Proxecto de regulamento xeral de obras públicas. En 1869 pasou á Dirección de contabilidade do Ministerio de Facenda, en 1871 foi director xeral do Tesouro. En 1876 encargáronlle a organización do Banco Hispano Colonial (1876-1878).

Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Mondoñedo nas eleccións de 1865 e volveu ser elixido polo mesmo distrito en 1869. Nas eleccións de abril de 1872 foi elixido polo distrito de Ribadeo. Na Restauración volveu ser elixido deputado polo distrito de Ribadeo nas eleccións de 1876 e 1879.

Obras
-----

* *Situación económica de la isla de Cuba*, 1874.
* *Servicios marítimos postales. Necesidad de su desarrollo en España. Memoria leída en la sociedad Unión Ibero-Americana*, 1887.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en Enciclopedia de Oviedo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535533
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 20430
* Senadores de España (1834-1923): 540

 |
**Mariano Hinojal Olmedo**, nado en Tudela de Duero (provincia de Valladolid) o 22 de xullo de 1887 e finado en Albacete en 1944, foi un industrial e político español.

Traxectoria
-----------

Fillo de Facundo Hinojal, industrial establecido en Pontevedra. Foi membro da directiva do Círculo Católico de Obreros de Pontevedra en 1913. Pertenceu ao Partido Maurista e foi elixido vogal do Comité Maurista de Pontevedra en 1919, sendo elixido concelleiro en 1920. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Pontevedra e elixido segundo tenente alcalde en marzo de 1924. Foi elixido secretario da Unión Patriótica de Pontevedra o 8 de setembro de 1924. Logo da dimisión do alcalde Eusebio Lerones e dos membros da Comisión Permanente por discrepancias co gobernador a mediados de setembro, foi nomeado alcalde de Pontevedra o 17 de setembro de 1924. Permaneceu no cargo durante a ditadura. Dimitiu en outubro de 1928 e marchou coa familia para Valladolid. Foi membro da Asociación Patronal Agrícola de Valladolid. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi inspector rexional de propaganda de FET y de las JONS en Palencia.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eusebio Lerones Balbás** |  **Alcalde de Pontevedra** 1924 - 1928 | Sucesor:**Manuel Lesteiro Martínez** |

Vida persoal
------------

Casou en Tudela del Duero con Benita Martín Méndez en 1915.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de la Verdad*, 18-12-1913, p. 1.
2. ↑  *El Progreso*, 14-1-1919, p. 2.
3. ↑  *Galicia Nueva*, 26-12-1920, p. 4.
4. ↑  *El Progreso*, 30-3-1924, p. 3.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-9-1924, p. 7.
6. ↑  *El Compostelano*, 17-9-1924, p. 1.
7. ↑  *Galicia*, 18-9-1924, p. 1.
8. ↑  *El Progreso*, 18-9-1924, p. 3.
9. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 20-10-1928, p. 2.
10. ↑  *Noticiero de Soria*, 2-7-1936, p. 1.
11. ↑  *El Día de Palencia*, 13-9-1937, p. 2.
12. ↑  *El Progreso*, 28-10-1915, p. 2.
**Manoj Gogoi** (en assamés: মনোজ গগৈ) é un conservacionista e rehabilitador indio de animais salvaxes en Assam. Rescatou máis de 5.000 animais no Parque Nacional de Kaziranga, un parque nacional dos distritos de Golaghat, Karbi Anglong e Nagaon, no estado de Assam, na India. É moi coñecido por salvar animais desesperados das inundacións anuais de Assam.

Vida persoal
------------

Está casado con Kashmiri Saikia Gogoi. Casou en 2005.

Traballos de conservación de fauna salvaxe
------------------------------------------

Gogoi é un gran observador de aves e naturalista. Medrou rodeado dunha natureza chea de aves, rinocerontes, leopardos e serpes, incluso velenosas. Despois de traballar como condutor e guía turístico transportando turistas ata 2013, Gogoi decidiu converterse en ecoloxista despois dun encontro casual con Kedar Gore, director da Fundación Corbett.

Gogoi formou parte dun documental de televisión filmado polo cineasta de fauna salvaxe Vijay Bedi, que se amosou en Animal Planet e no Discovery Channel. A Fundación Corbett outorgoulle o título de "Wildlife Warrior" en 2014.

Premio
------

Gogoi recibiu o *India Star Passion Award 2019* polo seu servizo social (ambiental).

Notas
-----

1. ↑  "Meet Manoj Gogoi, the Man who has Rescued over 5,000 Animals in Kaziranga" (en inglés). Consultado o 19 de julho de 2019.
2. ↑  "Watch: This wildlife conservationist is saving desperate animals from the Assam floods" (en inglés). Consultado o 7 de agosto de 2020.
3. 1 2  "The Wildlife Warrior of Kaziranga". Consultado o 21 de dezembro de 2015.
4. ↑  "Meet Assam’s Manoj Gogoi, warden of stranded animals in Kaziranga" (en inglés). Consultado o 20 de março de 2019.
5. ↑  "Assam's Wildlife Rescuer Manoj Gogoi Receives ‘India Star Passion Award 2019’" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 25 de abril de 2021. Consultado o 31 de julho de 2019.