recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Sesión das Cortes de Lisboa de 1822.
A **Patuleia**, ou **Guerra da Patuleia**, é o nome que se deu á guerra civil entre "cartistas" (a tendencia máis conservadora do liberalismo xurdido despois da revolución de 1820, centrada en torno á Carta Constitucional de 1826, outorgada por Pedro IV nunha tentativa de reducir os conflitos abertos pola revolución, dado o seu carácter menos radicalizante do que a Constitución Política da Monarquía Portuguesa de 1822, e os "setembristas" (a corrente máis á esquerda do movemento liberal, recibindo esta designación polo apoio prestado por esta facción á *Revolución de setembro*; este movemento defendía a supremacía da soberanía popular, loitando activamente pola substitución da Carta Constitucional de 1826, outorgada polo soberano, por unha constituición aprobada por un congreso democraticamente elixido polo pobo), no curso da Revolución de Maria da Fonte.

Para algúns autores, o nome "*Patuleia*" deriva de *pata ao léu* (pé descalzo), mentres que outros defenden que é a adaoptación do termo castelán *patulea*, que significa "partida de xente desordenada e violenta".

Foi desencadeada en Portugal polo nomeamento, no curso do golpe palaciano do 6 de outubro de 1846, coñecido como a *emboscada*, dun goberno claramente "cartista" presidido polo mariscal João Oliveira e Daun, duque de Saldanha.

A guerra civil tivo unha duración de cerca de oito meses, opondo os cartistas (co apoio da raíña María II) a unha coalición contranatura que unía setembristas e miguelistas (partidarios do rei Miguel I, irmán de Pedro IV e pai de María II). A guerra terminou cunha clara vitoria cartista, materializada a 30 de xuño de 1847 pola sinatura da *Convenção de Gramido*, despois da intervención de forxas militares estranxeiras ao abeiro da Cuádrupla Alianza.

Notas
-----

1. ↑  Patuleia. En Infopédia. Porto: Porto Editora, 2003-2010. (Consultada o 1 de maio de 2018).
2. ↑  Cartismo[*Ligazón morta*], en Centro de Estudos do Pensamento Político *(en portugués)*.
3. ↑  Setemprismo[*Ligazón morta*], en Centro de Estudos do Pensamento Político *(en portugués)*.
4. ↑  patulea 3ª acep. no DRAE.
5. ↑  Menchén 1989, p. 42.
6. ↑  Vilar 2003, p. 406.
7. ↑  López-Cordón 1981, p. 855.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López-Cordón Cortezo, Mª Victoria (1981): "La política exterior", en: *La Era isabelina y el sexenio democrático*, tomo XXXIV da *Historia de España Menéndez Pidal-Jover Zamora*, Maadris: Espasa-Calpe, pp. 819–899.
* Menchén Barrios, María Teresa (1989): "La Cuádruple Alianza (1834). La Península en un sistema occidental", en *Cuadernos de la Escuela Diplomática*, Ministerio de Asuntos Exteriores, segunda época, Nº 2, pp. 31–51.
* Vilar, Juan Bautista (2003): "España en la Europa de los nacionalismos: entre pequeña nación y potencia media (1834-1874)" en: Juan Carlos Pereira (coord.): *La política exterior de España (1800-2003)*. Barcelona: Ariel, pp. 401–420.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3029948
* GEC: 0130267
* LCCN: sh94003598

 |
**Guido Bentivoglio**, nado o 4 de outubro de 1579 e finado o 7 de setembro de 1644, foi un cardeal e diplomático italiano.

Traxectoria
-----------

Cardeal Bentivoglio, por Antoon van Dyck (Palazzo Pitti).
Era membro da rama de Ferrara da influente familia Bentivoglio de Boloña, o fillo máis novo do marqués Cornelio Bentivoglio e Isabella Bendidio. Estudou nas universidades de Ferrara e Padua, onde en 1598 recibiu un doutoramento en lei canónica e civil. Volveu a Ferrara, e entrou ó servizo do papa Clemente VIII tras unha visita que fixera á cidade. O sucesor de Clemente, Paulo V consagrouno bispo titular de Rodas en 1607, cunha dispensa por faltarlle tres meses para ter a idade canónica e por non estar ordenado aínda, para poder exercer como nuncio en Flandres (1607-1615). Posteriormente foi nuncio en Francia (1616-1621).

Á volta a Roma en 1621 o papa creouno cardeal, o cardeal Richelieu e Luís XIII confiáronlle os asuntos franceses na corte papal, posición que retivo ata 1641 cando o papa Urbano VIII o nomeou para a sé episcopal de Palestrina. En 1633 foi un dos que asinaron a condena papal de Galileo. O máis serio candidato a suceder a Urbano morreu na apertura do conclave de 1644.

Escribiu *Della guerra di Fiandria* na que se describe en estilo elocuente a guerra relixiosa nos Países Baixos e *Memorie, lettere e relazioni diplomatiche*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Guido Bentivoglio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Guido Bentivoglio
* Guido Bentivoglio *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1364155
* WorldCat
* VIAF: 20486495
* AGORHA: 48322
* BIBSYS: 6008953
* BMT: 139463
* BNE: XX853770
* BNF: 12367039x
* BPN: 19388165
* BVMC: 64497
* CANTIC: a11228696
* Catholic-Hierarchy: benda
* CERL: cnp00051060
* CiNii: DA04077980
* DBI: ID
* DeutscheBio: 11924358X
* EBID: ID
* FAST: 150091
* GEC: 0009359
* GND: 11924358X
* ICCU: MILV101248
* ISNI: 0000000117976497
* LCCN: n85088661
* NKC: ola2007404866
* NLA: 35899504
* NLG: 147944
* NTA: 068392737
* OL: OL159109A
* openMLOL: 595
* PTBNP: 142648
* RKD: 444162
* SELIBR: 172958
* SNAC: w6ww8jxm
* SUDOC: 035671262
* TePapa: 39570
* Treccani: guido-bentivoglio

 |
***El Eco del Ulla*** foi un periódico editado en Monterroso entre 1920 e 1921.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano del Sindicato Católico Agrario de Monterroso* e *Periódico Quincenal defensor de los intereses morales y materiales del distrito*, apareceu a finais de 1920. Saía a rúa os días 1 e 15 de cada mes. Dirixido por Mariano Rodríguez Iglesias, o seu administrador era Manuel Fernández Ledo. Entre os seus promotores estaba o crego Teolindo Cortiña. Incluíu colaboracións de José Calvo Sotelo, Francisco Salgado López de Quiroga, F. Varela Ouro, Vázquez Miranda, Otero Besteiro e Xan d'a Amoexa. *El Eco del Ulla* tiña correspondentes e recollía información de Palas de Rei, Antas de Ulla, Portomarín, Monterroso, Taboada, Chantada e Carballedo. Serviu de canle de reivindicacións sociais e culturais e vía de comunicación coa emigración. Aínda se editaba en outubro de 1921.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 8-7-1921, p. 5
2. ↑  *La Voz de la Verdad*, 13-10-1921, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. ISBN 84-8192-110-6.

### Outros artigos

* *Eco del Ulla*
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
***Tapal*** foi unha revista editada en Noia entre 1950 e 1955.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en novembro de 1950. Fundada por Manuel Fabeiro Gómez e Andrés Rodríguez Millares, que foron os seus directores ata a súa desaparición. Ramón Patiño Ronquete e Eduardo Ces Iglesias eran os administradores. A cabeceira da revista foi creada polo debuxante Argimiro Suárez Ferreiro, que deseñou tamén a portada. Os primeiros catro números, publicados en novembro e decembro, constan de 16 páxinas. A partir do cuarto número teñen problemas coa Delegación Provincial de Información e Turismo que esixía a censura previa dos orixinais. Os responsables non acataron esta decisión e, previo acordo co alcalde Manuel Blanco Ons, que tamén formaba parte do equipo da revista, decidiron convertela nun Programa de Festas Patronais. Así apareceu, cun maior número de páxinas (entre 40 e e 70), nos meses de agosto de 1951, 1952, 1953, 1954 e 1955. Non chegou a editarse o número 10, previsto para agosto de 1956, ao eliminar a censura todos os orixinais de tema municipal.

Entre os seus colaboradores figuraron: Chao Espina, Xosé Fernández da Ponte, Leyra Domínguez, Caamaño Bournacell, Paz-Andrade, Ramón Otero Pedrayo, Rogelio Pérez, Pura Vázquez, Naya Pérez, Vilar Ponte, Novo Romero, Alberto Vilanova, Pola-Vaquerizo, Eduardo Núñez Martínez, González-Alegre, Leandro Carré Alvarellos, Ramón Piñeiro, Manuel María, Fernández del Riego, Xesús San Luís Romero, Fernández Ferreiro, Ángel del Castillo, José María Castroviejo, Domingo García-Sabell, Rey Romero, Pedret Casado, Fernández Oxea, Uxío Carré, Maximino Castiñeiras e Antón Avilés de Taramancos.

Notas
-----

1. ↑  "'Tapal' de Noya", *La Noche*, 30/11/1950, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Arxóns, Lola (1998). "Trapal". *Casa da Gramática* (3).
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 452. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Tapal [Reprodución] / edición Carmen Fariña Miranda
***Falabarato*** foi unha publicación gratuíta de anuncios breves.

Traxectoria e características
-----------------------------

Promovido en 1994 por Severiano Pérez, contaba cunha tirada mensual de 3.000 exemplares, repartidos na comarca do Barbanza e en Santiago de Compostela. Sustentábase economicamente cos publicitarios que figuraban en cada número. Propoñíase un concurso, coa fin de ensalzar ós publicitarios, con premios variados, como un 10% de desconto na compra en calquera dos anunciantes, 1 lote de conservas Calvo, ou unha cea para 2 persoas en varios restaurantes.

As fotos de portada actuaban como enganche da curiosidade. Nas páxinas centrais compúñase un diario onde se narraban actividades deportivas e lúdico-culturais que acontecían na Comarca do Barbanza.

Durou 22 números, rematando a súa publicación en novembro do 1995. Dez anos despois renaceu en formato dixital, como portal galego de anuncios verbais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

www.falabarato.net
***El Eco Ortegano*** foi un periódico editado en Ortigueira entre 1902 e 1913.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario independiente*, apareceu o 5 de xaneiro de 1902. Fundado por José Antonio Calvo Montero, cunha orientación liberal, o administrador era Ramón Álvarez Fustes, con Federico Maciñeira na redacción. En febreiro de 1905 pasou a dirixilo Dámaso Calvo Moreiras, fillo do fundador. A partir de 1906 o administrador pasou a ser Manuel Cabarcos. Insería informacións dos concellos da comarca, folletíns, crónicas políticas e traballos vinculados cos emigrantes galegos de América.

Tivo unha segunda época que comezou o 15 de xaneiro de 1911. O cambio de orientación política do seu director desencadeou a modificación da súa tendencia liberal por unha postura máis conservadora. Cesou a súa publicación o 26 de outubro de 1913.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. p. 377. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* José Antonio Calvo Montero, notario vitalicio de Ortigueira *(en castelán)*
* Dámaso Calvo Moreiras, prestigioso abogado y culto escritor *(en castelán)*
As tropas bóer prepáranse para a batalla
A **segunda guerra bóer** (en inglés: *Second Boer War,* en neerlandés: *Tweede Boerenoorlog*, en afrikaans: *Tweede Vryheidsoorlog*, *Tweede Boereoorlog*, *Anglo-Boereoorlog* ou *Engelse oorlog* —'segunda guerra de liberación', 'segunda guerra bóer', 'guerra anglo-bóer' e 'guerra inglesa' respectivamente), foi unha guerra que durou dende o 11 de outubro de 1899 ao 31 de maio de 1902.

Historia
--------

### Lugar da guerra

Desenvolveuse no territorio do sur de África, no que serían os actuais estados de Suráfrica, Lesoto e Eswatini. 

### Bandos belixerantes

O Imperio Británico loitou contra os colonos holandeses africáneres de fala afrikáans de dúas repúblicas bóer independentes, a República Surafricana (República de Transvaal) e o Estado Libre de Orange.

### Desenrolo

Winston Churchill, que máis tarde se fixo famoso como estadista (primeiro ministro do Reino Unido) e escritor, foi capturado pero escapou. 

Nese momento, os británicos fixeron uso dos campos de concentración. Isto debilitou aos bóers e axudou aos británicos a evitar que a guerra durase máis.

As tropas británicas gañaron a guerra. Como resultado, ambas repúblicas foron anexionadas ao Imperio Británico. Máis tarde, ambos foron finalmente incorporados á Unión de Suráfrica, un dominio do Imperio Británico, en 1910. O conflito coñécese comunmente como **guerra dos bóers** ou dos **bóeres**, pero tamén se coñece como a **guerra de Suráfrica** fóra de alí, a **guerra anglo-bóer** entre a maioría dos surafricanos e en afrikáans como *Anglo-Boereoorlog* ou *Tweede Vryheidsoorlog* ("segunda guerra de liberación" ou "Second Freedom War") ou o **Engelse oorlog** (guerra inglesa).

A segunda guerra dos bóers forma parte das coñecidas como guerras dos bóers. Estes inclúen a menos coñecida primeira guerra bóer que tivo lugar desde decembro de 1880 até marzo de 1881.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario; termo 'africáner'". *Real Academia Galega*. Consultado o 2022-03-18.
2. ↑  "Dicionario; termo 'bóer'". *Real Academia Galega*. Consultado o 2022-03-18.
3. ↑  *Die ontplooiing van die Engelse Oorlog 1899–1900* en Google Books.
Batalla entre mapuches e españois.
A **guerra de Arauco** foi un prolongado conflito bélico que enfrontou os hispano-crioulos do entón chamado reino de Chile -pertencente ao Imperio Español-, contra o pobo mapuche, e algúns aliados como os huilinches, picunches, pehuenches e os cuncos.

O escenario da zona do conflito tiña unha notoria extensión que comprende entre o río Biobío e o Seno de Reloncaví, máis concretamente entre Concepción e a zona costeira da actual VIII Rexión do Biobío e a IX Rexión da Araucanía.

O conflito tivo unha duración dun lapso próximo aos tres séculos (1536-Independencia de Chile), mais con diferentes graos de intensidade, chamándose *guerra armada*. Como consecuencia deste conflito, xurdiu o conflito chileno-mapuche máis coñecido como "Pacificación da Araucania".

Notas
-----

1. ↑  Cartas de Pedro de Valdivia, Universidad de Chile: Diarios, Memorias y Relatos Testimoniales. Consultado o 5 de setembro de 2015 *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pedro Osores de Ulloa
* Araucania (rexión histórica)

### Ligazóns externas

* Serindígena.org - Mapas *(en castelán)*
* Lexión dos Andes - Mapa das batallas da Guerra de Arauco *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q431806
* BRE: 1826227

 |
Mundo romano no 39 a. C.
O **Tratado ou Pacto de Misenum** foi un tratado para acabar co bloqueo naval da Península italiana durante a Guerra de Sicilia. O pacto foi asinado en xullo do 39 a. C. entre Sexto Pompeio e os membros do Segundo Triunvirato — especificamente, Marco Antonio e Lépido e Octaviano, futuro emperador. Supuxo tamén, para-la proscrición lanzada polos triunviros no 43 a.C.

Historia
--------

No tratado se esablecía que os triunviros aceptaban que Sexto Pompeio retivese o control de Córsega e Sardeña e Sicilia e tamén lle concedían o Peloponeso. Igualmente, lle prometeron un futuro augurado e consulado para o ano 33 a. C. A cambio, Pompeio aceptou pór fin ao bloqueo de Italia, abastecer a Roma de grans e deter a súa piratería.

O pacto fracasou máis tarde cando un dos triunviros, Marco Antonio, se negou a ceder o control de Acaia polo que Pompeio retomou as hostilidades contra Roma antes de ser derrotado no 36 a.C. na batalla naval de Nauloco polas forzas conxuntas do xeneral republicano Marco Vipsanio Agripa e mais Lépido.

Notas
-----

1. ↑  Grimal (2002), p. 203.
2. ↑  Goldsworthy (2014), p. 159.
3. ↑  Ward, Heichelhelm & Yeo (2003).
4. ↑  Eck (2003), p. 26.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Eck, Werner (2003). *The Age of Augustus* (en inglés). Hoboken, NJ: Blackwell Publishing. ISBN 9780631229582.
* Goldsworthy, Adrian (2014). *Augustus: First Emperor of Rome* (en inglés). New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 9780300210071.
* Grimal, Pierre (2002). *La formación del imperio romano*. Colección: Historia Universal Siglo XXI (en castelán) (10ª ed.). Madrid: Siglo XXI. ISBN 84-323-0168-X.
* Ward, Allen Mason; Heichelheim, Fritz; Yeo, Cedric A. (2003). *A History of the Roman People* (en inglés). Londres: Routledge. ISBN 978-0130384805.

### Outros artigos

* Marco Vipsanio Agripa
* Sexto Pompeio
* Batalla de Mylae

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q500098
* EBID: ID

 |
Monumento conmemorativo da Guerra de Independencia IrlandesaA **Guerra de Independencia Irlandesa** (tamén coñecida como a **Guerra Anglo-Irlandesa**) é o nome da campaña montada contra a policía real irlandesa, o exército británico e os Black and Tans en Irlanda polo exército republicano irlandés (tamén coñecido pola súa sigla en inglés, IRA, aínda que debe ser diferenciado da organización posterior que opera baixo as iniciais IRA), xeralmente datada entre xaneiro de 1919 e xullo de 1921, cando foi establecida a tregua.

Tivo as súas orixes na formación do unilateralmente creado parlamento irlandés, chamado Dáil Éireann, conformado pola maioría dos membros do parlamento electos para formar parte do parlamento británico en Westminster. Este parlamento, coñecido como o primeiro Dáil, e o seu ministro, coñecido como o *Áireacht*, declararon a independencia de Irlanda. O IRA, como o 'exército da República Irlandesa', tiña a obrigación, segundo algúns membros do Dáil Éireann, de iniciar guerra sobre a administración británica no Castelo de Dublín, a cal gobernaba Irlanda.

A guerra rematou cunha tregua en 1921, a cal levou á negociación do Tratado Anglo-Irlandés (1921) e a creación do Estado Libre Irlandés en 1922. Unha minoría daqueles involucrados na Guerra de Independencia non quixo aceptar o tratado, polo que comezou unha guerra civil, que durou ata mediados de 1923 e custou as vidas dalgúns líderes do movemento de independencia, en especial Michael Collins e Rory O'Connor.

Un monumento conmemorativo chamado o *xardín do recordo* foi erixido en Dublín en 1966, durante o cincuenta aniversario do Levantamento de Pascua.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Irlanda*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208297
* BRE: 2021337
* EBID: ID
* LCCN: sh2002007186
* NKC: ph783596

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Solidaridad.

***Solidaridad*** foi un periódico editado en Vigo entre 1899 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 1 de marzo de 1899 como órgano do comité socialista de Vigo. Decenario, comezou aparecendo o 1, 10 e 20 de cada mes, baixo a dirección de Benito Teijo, e en 1901 converteuse en semanario, encargándose da dirección Enrique Heraclio Botana ata xullo de 1936, cando foi definitivamente suspendido. Entre os seus redactores figurou Narciso Goy e publicou colaboracións de José Hervés Hermo e debuxos de Tabarra. Sufriu multas e suspensións gobernativas.

Notas
-----

1. ↑  *El Miño*, 28-2-1899, p. 2.
2. ↑  *La Idea Moderna*, 3-3-1899, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez Blázquez, José Mª (1980). "La prensa periódica viguesa en el siglo XIX". *Vigo en su historia* (en castelán). Caja de Ahorros Municipal de Vigo. pp. 559–560. ISBN 84-7231-494-4.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. pp. 356–357. ISBN 84-7492-489-8.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Heraldo de Galicia.

***Heraldo de Galicia*** foi un semanario editado en Ourense entre 1930 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario de los lunes. De carácter cultural e informativo*, apareceu o 27 de outubro de 1930 e foi o substituto de *Heraldo Orensano*. Dirixido por Ricardo Outeiriño e nos últimos meses de publicación por José Goyanes Sotelo, o consello de redacción estaba formado por Vicente Risco, Florentino López Cuevillas e Ricardo Outeiriño. Como redactores figuraban tamén Ramón Otero Pedrayo, Florencio de la Torre, Augusto María Casas, Leuter González Salgado, Leopoldo López Teijeiro, Ángel Martínez Doval, Luís F. Mouriño, Xosé Ramón Fernández-Oxea e José Rodríguez Bouzo. Nun primeiro momento declarouse apolítico para inclinarse despois a favor da proclamación da República. Instaurada a República, defendeu a personalidade e autonomía de Galicia de tal xeito que podía ser considerado como órgano do nacente Partido Galeguista. Publicou o 10 de febreiro de 1936 o manifesto da Dereita Galeguista de Ourense asinado por Vicente Risco, José Fernández Borrajo, José Antonio Varela Garza, Isidoro Guede, José Luis Parente, Ángel Martínez Doval, José Perille Garra e o director do periódico José Goyanes Sotelo. ***Heraldo de Galicia*** converteuse no voceiro oficioso do novo partido na reunión constitutiva do 19 de abril de 1936.

Contaba con varias seccións fixas: "Prosas galegas" e "Esquemas y lembranzas", de Otero Pedrayo; "Leria nova", de Vicente Risco; "Apuntes de Roma", de Florencio de la Torre; e "Efemérides de Galicia", de Alberto Vilanova. Tamén tiña unha páxina dedicada ao agro dirixida por José Rodríguez Bouzo. Neste xornal publicou o seu primeiro poema Florencio Delgado Gurriarán en febreiro de 1931.

Cesou a súa publicación en xullo de 1936.

Notas
-----

1. ↑  "El grupo "Dereita Galeguista"", *El Pueblo Gallego*, 8-8-1978, p. 17.
2. ↑  "La Derecha Galleguista", *El Compostelano*, 22-4-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Heraldo de Galicia". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Valcárcel López, Marcos (1987). *A prensa en Ourense e a súa provincia*. Ourense: Deputación Provincial. pp. 201–203. ISBN 84-505-5721-6.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 255–256. ISBN 84-8288-137-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390383
* Galiciana: 579259

 |
**Aasiaat** é unha vila do concello de Qeqertalik, no oeste de Groenlandia, localizada no arquipélago de Aasiaat no sur da baía Disko. A poboación era 3 113 en 2011, a quinta por poboación do país.

Historia
--------

A orixe da vila é un establecemento fundado en 1759 por Niels Egede co nome de **Egedesminde**, a localización estaba ao norte de Nordre Strømfjord, a 125 km ao sur da localización actual, mais en 1763 desprazouse á súa localización actual. A maior parte dos seus habitantes era cazadores de baleas. Varios andazos de varíola afectaron á poboación nativa sobre todo na década de 1770, despois a poboación estabilizouse e a principios do XIX comezou a aumentar, pasando de 390 veciños en 1805 a 1269 en 1901. Durante a segunda guerra mundial serviu como lugar de fornecemento para as tropas norteamericanas establecidas en varias vilas da rexión. En 1942 estableceuse unha estación meteorolóxica. Na década de 1950 constriuiuse unha central eléctrica e un posto de telecomunicacións. E en 1998 abriuse unha pista aérea que aumentou o heliporto que xa existía.

Notas
-----

1. ↑  *Greenland in Figures, 2011*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q211218
* WorldCat
* VIAF: 6022149068458765730004
* GeoNames: 3424901
* LCCN: n2017016288
* MusicBrainz: ID

 |
O termo **Folk rock** alude a unha corrente musical xurdida a mediados da década de 1960 na que se combinaban o folk norteamericano e anglosaxón co entón emerxente Pop psicodélico.

Nacemento
---------

Esta denominación popularizouse en todo o mundo en 1965, cando a banda californiana The Byrds gravou unha versión da canción "Mr. Tambourine Man" de Bob Dylan. Nela, o grupo anxelino utilizaba os xogos de voces característicos do pop xunto con cristalinas guitarras eléctricas sobre a base da canción de Dylan.

Este novo son fixo que o cantautor americano planteárase engadir elementos pop e rock á súa música. Así, cando no festival Folk de Newport no 1965, Bob Dylan utilizou a guitarra eléctrica e unha banda de acompañamento, o público abucheouno clamorosamente.

Hai que lembrar que naquela época, o folk nos Estados Unidos era un vehículo para expresar a crítica e o descontento coa sociedade estabelecida e moi especialmente coa guerra de Vietnam, proba diso eran as reivindicativas letras dos seus dous máximos expoñentes nese momento: Joan Baez e o propio Bob Dylan. O público folk estaba formado fundamentalmente por activistas de esquerda e universitarios progresistas que consideraban ao rock e o pop coma xéneros superficiais e pouco comprometidos.

Probabelmente estes dous feitos foron os que marcaron o nacemento do **Folk Rock**. A partir deste momento, moitos artistas provenientes tanto do folk coma do pop comezaron tamén a fusionar ambos estilos converténdose así o **Folk Rock** nunha das principais influencias do Rock psicodélico, podendo considerar a moitos dos seus artistas coma membros de ambas as correntes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186472
* BNE: XX4987166
* BNF: 12508669v
* EBID: ID
* GND: 4196461-5
* LCCN: sh87004213

 |
**Deokhye de Corea**, nada en Seúl o 25 de maio de 1912 e finada na mesma localidade o 21 de abril de 1989, foi a derradeira princesa do Imperio Coreano.

Traxectoria
-----------

Takeyuki Sō e Deokhye (1931)
Naceu no palacio Changdeok como a filla máis nova do emperador Gojong e a súa concubina, entón coñecida como Yang Gui-in. O emperador deulle o título de Boknyeong á nai cando pariu a princesa. Pero o Xapón non a recoñeceu formalmente ata 1917, por non ser filla da raíña. Nese ano, inscribiron formalmente o seu nome no rexistro da familia imperial. Gojong estableceu no Palacio Deoksu unha gardería para ela á que tamén acudían rapazas da súa idade doutras familias nobres. A partir de 1921 Deokhye estudou na escola elemental Hinodae en Seúl. En 1925 as autoridades xaponesas levárona ao Xapón baixo o pretexto de continuar os seus estudos. Como os seus irmáns foi a Gakushuin, onde estudaba a nobreza xaponesa. Á morte da súa nai en 1929 puido volver a Corea para acudir ao seu funeral da súa nai. Nesa época tivo os primeiros síntomas de demencia precoz.

En maio de 1931 casou co conde Sō Takeyuki (武志; 1923-1985), nun matrimonio concertado cun aristócrata xaponés. Tivo unha filla, Masae (正惠), ou Jeonghye (정혜) en Corea, o 14 de agosto de 1932. O ano seguinte Deokhye recaeu na súa enfermidade mental e pasou varios anos en clínicas de saúde mental.

Coa derrota do Xapón na segunda guerra mundial, Corea recuperou a súa independencia e o seu marido perdeu o seu título de nobreza, ao se abolir no Xapón. O matrimonio divorciouse en 1953. En 1956 perdeu á súa filla e a súa saúde mental resentiuse.

O 26 de xaneiro de 1962, despois de 37 anos, puido volver a Corea. Viviu no palacio Changdeok, con outros membros da antiga familia imperial.

Notas
-----

1. ↑  "Musical "Deokhye, The Last Princess"". *kbs*. 25 de maio de 2014. Arquivado dende o orixinal o 22 de xaneiro de 2017. Consultado o 02 de outubro de 2016.
2. ↑  "덕혜옹주[德惠翁主,1912.5.25~1989.4.21". *doopedia*.
3. ↑  "Life of Joseons Last Princess Revisited". *Korea Times*. 19 de febreiro de 2010.
4. ↑  "Late Joseon Princess Deokhye's life revealed". *Asia One*. 9 de agosto de 2010. Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2017. Consultado o 02 de outubro de 2016.
5. ↑  "Princess' belongings to return to Korea". *korea.net*. 15 de xuño de 2015. Arquivado dende o orixinal o 22 de xaneiro de 2017. Consultado o 02 de outubro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q485604
* WorldCat
* VIAF: 4784783
* FAST: 1722410
* ISNI: 0000000054075148
* LCCN: nr91010638
* NDL: 00626811
* NTA: 363214305
* WikiTree: 李-102

 |
O **konkani** (devanágari: कोंकणी koṃkaṇī; kanará: ಕೊಂಕಣಿ; malayalam: കൊംകണീ) é unha lingua indo-ariana falada na India. Comezou por ser un vernáculo do sánscrito, con corrupción inevitábel dalgunhas palabras. Estivo relativamente fóra do alcance de influencias doutras linguas, con excepción dun pouco do portugués (nos últimos tres ou catro séculos) e algún canará (durante o período Kadamba dos séculos XII ao XIV). Por esta razón, está moito máis próxima do sánscrito do que a lingua marathi (a cal foi transformada partir do antigo prácrito con influencia significativa do persa).

A lingua konkani fálase en toda a rexión de Konkan: Goa, costa sur de Maharashtra, costa de Karnataka e Kerala. Cada rexión ten un dialecto único e un estilo propio de pronuncia. Teorízase que a lingua espallárona nestas áreas os habitantes de Goa que fuxiran da Inquisición portuguesa durante a administración portuguesa. Escríbese co tradicional devanágari e co alfabeto romano, como resultado da permanencia portuguesa na rexión. A escrita kanará úsase en Mangalore, e noutras rexións de Karnataka.

O konkani estivo en perigo de desaparecer, pois a progresiva modernización occidental do subcontinente indio (incluíndo a forte influencia portuguesa en Goa desde o século XVI) resultou na maior utilización do inglés entre os católicos, en canto que diferenzas locais levaron á adaptación do marathi polos hindús da costa do Maharashtra. Esta práctica mudou en 1985 por un movemento konkani en Goa apoiada por grupos de ambas as dúas relixións. O konkani fálase agora por toda a Goa, e é a lingua oficial do estado. Desde entón, recibiu o estatuto de lingua oficial na Constitución da India.

O primeiro libro coñecido en konkani escribiuno en 1651 Frei Thomas Steven, co título de *Doctrina Christi* ("As doutrinas de Cristo"). Presúmese que os portugueses destruíron todos os textos konkani anteriores ao século XVI.

Notas
-----

1. ↑  Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". *unesdoc.unesco.org*. Consultado o 11 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Existe unha versión da Wikipedia en  ***Lingua konkani*** |

### Outros artigos

* Wikipedia en konkani

### Ligazóns externas

* Páxina do Ethnologue acerca do konkani
* Learn Konkani online
* The Origins of the Konkani Language
* Vauraddeancho Ixtt - The Konkani Weekly
* The Kanara Saraswat Association - A vital social link for uniting the scattered units of the Konkani speaking Chitrapur Saraswat Community
* About the roots of the Konkani speaking Saraswat Brahmin community

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34239
* AAT: 300388626
* EBID: ID
* Ethnologue: kok
* Glottolog: konk1270
* GND: 4346753-2
* MAG: 2781249640
* NKC: ph371812
* SUDOC: 027780929

 |
Imaxe do Simurg ou Simourg.
O **simurg** é un ser mitolóxico descrito en textos zoroástricos de grande antigüidade, coma o Avesta e o Bundehish. Nestes escritos noméase ó paxaro lendario Saena (ou *senmurv* en idioma pahleví. Descríbese coma un gran grifón, dotado dunha especial preeminencia e sabedoría. Sentábase no máis alto da *Árbore de tódalas sementes* e co seu bater de ás esparexía estas sementes por toda a terra. Esta árbore medraba no medio do Vourukasha, ou mar descrito coma o punto de reunión de tódalas augas, e ademais albergaba o niño do propio Simurg.​

O Simurg na tradición cultural persa
------------------------------------

Textos posteriores vinculan ó Simurg cos heroes propios da tradición persa. Un exemplo son os textos do Shahnama escritos por Firdusí, preto do 1010 (2000 anos despois do Avesta). Aínda que non é seguro, moitos estudosos consideran o Saena o mesmo ser co Simurg, por ter ás mesmas características e poderes.

O​ Shahnama explica a vida do pai do grande heroe persa Rustam, Zal. Zal, nace de pais que ansiaban ter un fillo, mais o aspecto do bebé é infrecuente: o seu corpo é puro e a súa pel é resplandecente. O pai, Sam, séntese avergoñado e abandona ó neno no macizo de Elbuz.

O Simurg descobre o neno nas montañas cando busca alimento para as súas crías. O ave leva o neno o seu niño para alimentar as crías pero unha voz interna ordénalle que coide do neno.

Unha vez feito adulto, O Simurg suxire a Zal que regrese cos homes profetizándolle que será pai dun dos meirandes heroes. O Simurg dálle unha das súas plumas para que en momentos de perigo lle prenda lume e a faga servir coma sinal, prometéndolle que o axudaría en todo momento.

Pasados os anos, Zal pídelle axuda ó Simurg no nacemento do seu fillo xa que a súa muller, Rudabeh, sofre grandes dores no parto. O Simurg axuda no nacemento do neno por cesárea e grazas as súas menciñas, a nai recupérase do parto. Ademais o Simurg prognostica o gran futuro do neno Rustam.

Noutro relato do Shahnama o Simurg, grazas á intersección de Zal, cura a Rustam as feridas deste recibidas por Isfandiyar e extrae as frechas cravadas no seu corpo.​ Ademais revela a Rustam como vencer a Isfandiyar: ten que preparar unha frecha especial con tres plumas e dúas puntas de frecha. Esta frecha ten que cravarse nun dos ollos de Isfandiyar. Así Rustam gaña a batalla.

Noutra historia contada por Firdusí, no Shahnama, Isfandiyar mata a outra ave tamén chamada Simurg. Mais aquí identificada coma unha ave perversa.

O Simurg na tradición islámica
------------------------------

Posteriormente coa chegada do islamismo e da súa corrente mística, o ​sufismo, o Simurg pasou a considerarse un símbolo relixioso. Na obra A conferencia dos paxaros identificase ó Simurg coa divindade, porén ​noutras ocasión identificouse ó Simurg co mestre sufí que orienta ós seus discípulos no seu camiño espiritual.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Mitos persas*,[*cómpre nº de páxina*] por Vesta Sarkhosh Curtis. Tradución de Ana Pérez Humanes, Torrejón de Ardoz : Akal, cop. 1996. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q548119
* Treccani: simurgh

 |
**Daniel Vega Pérez**, nado en Arante, Ribadeo, o 4 de novembro de 1983, é un político galego que milita nas filas do Partido Popular de Galicia.

Traxectoria
-----------

Comezou os seus estudos en Ribadeo (Colexio Gregorio Sanz), continuándoos en Mondoñedo (Seminario Santa Catalina) e pasou a formarse profesionalmente como técnico agrícola no CFEA Pedro Murias de Ribadeo.

Iniciou a carreira como profesional na Cooperativa Gancobre, en Bretoña, de onde logo pasou á Asociación de Criadores de Rubia Galega (ACRUGA), colaborando con entidades diversas do sector agrogandeiro e publicando sobre temas agrarios en diversos medios de comunicación.

### Política

Con 25 anos entrou nas Novas Xeracións do PP, das que chegou a presidente local en Ribadeo, provincial en Lugo e vicepresidente autonómico. Entrou como deputado no Parlamento de Galicia en 2016. Presidiu dende aquela a Comisión de Agricultura, Gandaría, Montes e Alimentación, e renovou a súa acta en 2020, dimitindo en xuño de 2023 para presentarse como candidato á alcaldía de Ribadeo.

#### Política local

En maio de 2019 saíra elixido concelleiro en Ribadeo, sendo portavoz do Grupo Popular. No 2023 encabezou o equipo que gañou as eleccións municipais con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Fernando Suárez Barcia** |  **Alcalde de Ribadeo** 2023 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Parlamento de Galicia (27 de xuño de 2023). "Toman posesión sete novas deputadas e deputados do Parlamento de Galicia". *parlamentodegalicia.es*. Consultado o 9 de xaneiro de 2024.
2. ↑  "Hoxe despídome do Parlamento de Galicia despois de traballar seis anos por mellorar Galicia. Despídome dando as grazas a todas as persoas que me... By Daniel Vega Perez Facebook". *www.facebook.com*. Consultado o 2023-06-18.
3. ↑  Redacción (29 de maio de 2023). "Daniel Vega, futuro alcalde de Ribadeo: «A miña primeira chamada foi a meus pais»". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 9 de xaneiro de 2023.
4. ↑  Redacción (19 de xuño de 2023). "Dani Vega, alcalde de Ribadeo: "Afronto este reto con moitísima ilusión, e tendo clara a responsabilidade que supón"". *galiciaxa.com*. Consultado o 9 de xaneiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Daniel Vega Pérez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento Galego Arquivado 16 de xullo de 2020 en Wayback Machine.
* Eleccións municipais en Ribadeo.
Pintura de *Madame Récamier*, autor: Jacques-Louis David, 1800
O **estilo Directorio** foi un período das artes decorativas, da moda e, especialmente, do deseño de mobles en Francia, paralelo ao Directorio, na última parte da Revolución Francesa. É un estilo de transición entre estilo Lois XVI e o estilo Imperio.

O estilo Directorio foi establecido principalmente polos arquitectos e deseñadores Charles Percier (1764–1838) e Pier François Léonard Fontaine (1762–1853). No seu uso da forma arquitectónica e motivos decorativos neoclásicos o estilo anticipa o estilo Imperio, un pouco máis tardío e máis elaborado, que foi introducido despois de que Napoleón establecese o Primeiro Imperio Francés.

O estilo Directorio reflectiu a crenza revolucionaria nos valores da Roma republicana:

> "As virtudes estoicas da Roma republicana mantivéronse como estándares non só para as artes senón tamén para o comportamento político e a moral privada. Os *convencionais* víronse a si mesmos como heroes antigos. Os nenos levaban o nome de Bruto, Solón e Licurgo. As festas da Revolución foron organizadas por Jacques-Louis David como rituais antigos. Mesmo as cadeiras nas que se sentaba o comité da *Salut Publique* facíanse sobre modelos antigos ideados por David.... De feito o neoclasicismo púxose de moda".
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Honour, Hugh (1991). *Style And Civilization: Neo-Classicism*. Penguin. ISBN 978-0140137606.
**José Ramón Romero García, *Martiño***, nado en Boiro o 16 de xullo de 1975, é un político e empresario galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

### Carreira profesional

Xerente da empresa familiar Autoescolas Martiño. Foi presidente da Federación de Empresarios do Barbanza de 2012 a 2017. Así mesmo, foi membro da xunta directiva da Asociación Boirense de Empresarios, formou parte do consello social da Universidade da Coruña e foi secretario da Asociación de Autoescolas de Galicia. 

### Carreira política

En novembro de 2018 foi proposto pola executiva local do PSdeG-PSOE de Boiro como candidato á alcaldía desta formación nas eleccións municipais de 2019. En ditos comicios o PSdeG logrou unha mellora substancial dos seus resultados, pasando de 2 a 5 concelleiros e conseguindo que o PPdeG perdese a maioría absoluta que ostentara os dous anteriores mandatos. Deste xeito, foi investido alcalde co apoio do BNG, a marea Boiro Novo e o exalcalde e exsocialista Manuel Velo Velo de ICBoiro. Gobernou en minoría ata outubro de 2021, cando chegou a un acordo de goberno coa edil de Boiro Novo e o concelleiro electo por Ciudadanos, que abandonou dita formación. Dende febreiro de 2022 forma parte da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG como Secretario de Industria. Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura socialista e foi reelixido alcalde con maioría absoluta.

Vida persoal
------------

Está casado e ten dous fillos.

Notas
-----

1. ↑  Lorenzo, A. (4 de novembro de 2018). "El PSOE confirma a José Ramón Romero como candidato a la alcaldía de Boiro". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 29 de xaneiro de 2024.
2. ↑  Blanco, M.X. (16 de xuño de 2019). "Martiño asume la alcaldía boirense con el reto de cumplir la demanda colectiva de transparencia". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 29 de xaneiro de 2024.
3. ↑  Sevilla, Álvaro (06 de outubro de 2021). "El gobierno de Boiro se convierte en tripartito para superar el «bloqueo»". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 29 de xaneiro de 2024.
4. ↑  Redacción (21 de xullo de 2023). "Romero configura la organización del gobierno de Boiro según las aptitudes de los concejales". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 29 de xaneiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Boiro

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan José Dieste** |  **Alcalde de Boiro** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
**Julián Cerviño Iglesia** é un xestor tecnolóxico e político galego, actualmente director da AMTEGA, a axencia tecnolóxica da Xunta.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Física pola Universidade de Santiago, pero traballou toda a vida en proxectos tecnolóxicos desde a administración galega. Foi consultor sénior na xestión de proxectos na área de infraestruturas da AMTEGA, a axencia autonómica responsable pola innovación tecnolóxica e os servizos informáticos. Como parte do seu traballo, participou na creación de Ianus, o sistema de historia clínica electrónica, e no lanzamento da receita electrónica en Galicia. Empresarialmente, e en paralelo á súa carreira na administración pública, foi ata 2021 administrador da consultora Queres, especializada en saúde electrónica, en 2020 integrada na consultora española Izertis, empresa da que Cerviño é accionista.

En setembro de 2022, logo da dimisión de Mar Pereira, foi nomeado por Alfonso Rueda novo director da AMTEGA.

Vida persoal
------------

Vive en Sada.

Notas
-----

1. 1 2  Montero, Tamara (2022-09-01). "Mar Pereira deja la Amtega tras trece años en el cargo". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 2022-09-02.
2. ↑  "Queres Tecnologías". *www.cidadedacultura.gal* (en castelán). 2018-02-05. Consultado o 2022-09-02.
3. ↑  "Izertis apuesta por Galicia con la integración de la consultora Queres". *www.izertis.com* (en castelán). Consultado o 2022-09-02.
4. ↑  "Actas da Xunta Xeral de Accionistas de Izertis" (PDF). *Norbolsa*. Consultado o 2/9/2022.
5. ↑  "Proposta de acordos á Xunta Xeral Extraordinaria de Accionistas de Izertis" (PDF). *Izertis*. Consultado o 2/9/2022.
A **transmisión de calor**, **transferencia de enerxía térmica**, ou simplemente **intercambio térmico**, refírese á transición de enerxía térmica dunha masa máis quente a outra máis fría. A transmisión de calor ten lugar por medio de varios mecanismos, especialmente condución, convección e radiación.

A condución, tamén denominada difusión, débese ao intercambio de enerxía cinética ao nivel microscópico. A convección ten lugar en fluídos (líquidos e gases) e é causada polo movemento de materia a diferente temperatura. A radiación térmica ocorre por transmisión de radiación electromagnética. A diferenza da condución e convección, a transmisión de calor por radiación non precisa dun medio de transmisión.

Proceso e características
-------------------------

Cando un obxecto está a unha temperatura distinta da da súa contorna ou outro obxecto, a transmisión da calor ocorre ata que o corpo e a contorna cheguen a unha nivelación, é dicir, que chegan á mesma temperatura de equilibrio. A transferencia sempre ocorre dende o corpo máis quente ó máis frío, tal e como se describe na Segunda Lei da Termodinámica (segundo o enunciado de Clasius). Cando hai unha diferenza de temperatura entre obxectos próximos, a velocidade de transferencia pode diminuírse, pero nunca anularse.

Tipos
-----

Convección.
### Condución

A condución ou difusión ocorre a escala microscópica cando partículas (moléculas, átomos e ións) vibrando con rapidez transmiten parte da súa enerxía ás partículas ao seu redor. Esta transmisión de enerxía a nivel microscópico é o que se observa como transmisión de calor a nivel macroscópico. A condución é o único mecanismo de transmisión de calor significativo no interior dun sólido. A lei de Fourier permite relacionar a diferenza de temperaturas nun sólido co fluxo de calor resultante. 

* radiación: cando non se precisa materia para a transmisión.
* convección: cando se precisa materia e a transmisión realízase por movementos da materia fluída.
* advección: cando hai diferenzas de temperatura e transferencia segundo a viscosidade do gas ou líquido.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Constante de Boltzmann
* termodinámica
* ciclo de Carnot

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179635
* AAT: 300056021
* EBID: ID
* GND: 4064211-2
* JSTOR: heat-transmission
* LCCN: sh85059767
* MAG: 50517652
* NDL: 00561390
* PSH: 3208

 |
Típico *pintxo* de champiñóns.
Un ***pintxo*** é unha pequena rebanda de pan sobre a que se coloca unha pequena ración de comida. É un prato típico da gastronomía vasca que se adoita tomar como aperitivo acompañado normalmente dun vaso de viño tinto (chamado *txikito*) ou de cervexa (chamado *zurito*). É moi común nas tabernas do País Vasco e Navarra e en territorios limítrofes de Cantabria, A Rioxa e nalgunhas zonas de Burgos, como Miranda de Ebro. Con outras características fíxose popular noutras zonas da Península Ibérica como Galicia, xa co nome de petisco.

Os ingredientes a colocar sobre o pan poden ser practicamente calquera, pero moitas veces son os máis habituais na cociña vasca: peixes (especialmente pescada, bacallau, anchoas, gulas...), tortilla de patacas, pementos recheos, croquetas etc.

O máis habitual adoita ser coller un mesmo o *pintxo*, que se sitúa en bandexas sobre a barra do bar, e comelo de pé mentres se charla cos amigos e bebe o citado *zurito* ou *txikito*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Petisco
* Tapa

### Ligazóns externas

* Rutas de petiscos por San Sebastián

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1452513
* EBID: ID

 |
Luís Seoane e Díaz Pardo cos Núñez Búa, Sofovich e Scheimberg en 1962 en Magdalena, Arxentina, o centro cerámico onde ambos os dous idearon o Laboratorio de Formas.
O **Laboratorio de Formas** é unha sociedade sen fin de lucro, vencellada ao Grupo Sargadelos e que foi responsábel do deseño e investigación creativa dese grupo económico e artesanal.

Historia
--------

Creado na Arxentina en 1963 da man de Isaac Díaz Pardo, Luís Seoane e Andrés Fernández-Albalat Lois, incorporouse posteriormente ao grupo de empresas Sargadelos, na súa sede en Galicia.

O Laboratorio de Formas foi o responsábel do deseño das liñas cerámicas de Sargadelos, mais tamén da coordinación inicial das actividades do grupo empresarial.

Recibiu en 2008 o Premio Nacional de Iniciativa cultural.

Notas
-----

1. ↑  Díaz, Xosé (novembro de 2010). "Seoane o deseño e o Laboratorio de Formas". *Raigame: revista de arte, cultura e tradicións populares* (33): 35–41. ISSN 1136-3207.
2. ↑  Díaz, Xosé (2010). "O factor simbólico. Luís Seoane e o Laboratorio de Formas" (PDF). *Grial. Revista galega de cultura* (186): 46–53. ISSN 0017-4181.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Laboratorio". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
**René Charles Joseph Maire**, nado en Gray (Alta Saona) o 29 de maio de 1878 e finado en Alxer o 24 de novembro de 1949, foi un botánico francés.

Traxectoria
-----------

A súa carreira botánica comezou moi cedo. Aos 18 anos creou un herbario na Alta Saona, actualmente o museo de historia natural de Gray. En 1905, doutorouse en ciencias, e a partir de 1911 foi profesor de botánica na Facultade das Ciencias de Alxer. Ocupouse principalmente da pescuda da fitopatoloxía no laboratorio da facultade. Recolleu e estudou plantas en Alxeria e en Marrocos de 1902 á 1904. De 1921 ata 1930 o goberno marroquí comisionouno para o estudo da flora do Sáhara central, principalmente da cadea montañosa de Hoggar, en 1928.

Foi membro da "Sociedade Micolóxica da Francia" e da "Sociedade de Historia Natural de Mosela" en Metz a partir de 1897.

Terminou a súa carreira como reitor da Universidade da Alxeria.

Obras
-----

Publicou numerosas obras, incluíndo  contribucións para o estudo da flora da África do Norte (1918-1931).. A súa obra principal é a *Flore de l'Afrique du Nord*, en 16 volumes, publicada logo da súa morte en 1953.

Ligazóns externas
-----------------

* (en inglés) Abreviatura oficial e lista de nomes de plantas e fungos atribuídos a R*(en inglés)*é Charles Joseph Maire no *The International Plant Names Index* (IPNI) (en inglés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2661320
* WorldCat
* VIAF: 80718
* BIBSYS: 5016046
* BNF: 12327189x
* Botanist: Maire
* CANTIC: a10181696
* CiNii: DA02273809
* FAST: 86389
* GEC: 0039309
* GND: 151213216
* ISNI: 0000000119458394
* LCCN: n82013459
* Léonore: 3530
* NKC: mub20201090954
* NTA: 068340966
* OL: OL135519A
* Persée: 238361
* SNAC: w66x0341
* SUDOC: 032193874
* TePapa: 52733

 |