recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Tormenta de area e po procedente do deserto do Sáhara, chegando ás illas de Cabo Verde.
A **néboa seca** ou **calixe seca** é un fenómeno atmosférico que se caracteriza pola presenza de partículas microscópicas suspendidas no aire, como o voaxa ou o fume, que afectan á claridade do ceo e reducen a visibilidade. Entre os diferentes procesos que poden provocar néboa seca están as actividades agrícolas en tempos de seca, o tráfico, as fábricas e os incendios. A diferenza da néboa habitual, que é húmida (debido á presenza de vapor de auga no ar) e ten un ton azul agrisado, a néboa seca adoita ser máis ben acastañada e, como o seu nome infire, árida.

Formación
---------

O proceso de formación da néboa seca resulta do levantamento de partículas microscópicas que poden ser naturais (como voaxa, sal ou partícula volcánicas) ou artificiais (como a cinza). Cando o vapor de auga non é abundante, estas partículas permanecerán secas. No entanto, poden absorber o vapor de auga cando a humidade relativa non excede o punto de saturación, da mesma forma que se producen as gotículas das nubes e do neboeiro.

O proceso de captura das moléculas de vapor de auga por estes núcleos de condensación permítelles disolver parcialmente e aumentar o seu voluma, mais non provoca a formación de gotículas. Porén, estas «pregotículas» poden obstruir a visibilidade se tiveren densidade abondo no ar. Este fenómeno natural ocorre cando o ar é relativamente estábel, especialmente nunha situación de inversión térmica en que aparezan núcleos de condensación.

Contaminación atmosférica
-------------------------

Ademais de reducir a visibilidade, tamén aumentan o risco de que as persoas padezan doenzas respiratorias. De feito, a néboa seca densa producida pola contaminación industrial é o que se coñece como smog, un dos principais culpables da alta contaminación atmosférica dalgunhas zonas do planeta. Un dos casos máis problemáticos é no sueste asiático que, desde o 1991, sufren unha intensa néboa seca por culpa dos incendios que se producen nas illas de Sumatra e Borneo.

Notas
-----

1. 1 2  TVG (ed.). "#DígochoEu Non digas \*calima". Consultado o 16 de marzo de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q643546
* EBID: ID
* GEA: 2859
* GEC: 0087369
* MAG: 79974267

 |
Ámbito metropolitano de Barcelona
O **Ámbito metropolitano de Barcelona** (en catalán: *Àmbit metropolità de Barcelona*) é un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.

É unha área xeográfica de alta densidade de poboación situada no centro-leste de Cataluña, ao redor da capital da comunidade autónoma. Segundo a definición oficial desta veguería, a súa poboación a 1 de xaneiro de 2010 era de 5.012.961 habitantes, nunha superficie de 3.236 km² e cunha densidade de poboación de 1.549 hab/km². Trátase dunha definición máis extensa da área metropolitana de Barcelona.

Intégrano as comarcas de Alt Penedès, Baix Llobregat, Barcelonès, Garraf, Maresme, Vallès Occidental e Vallès Oriental, é dicir, o conxunto formado pola cidade de Barcelona e a súa área de influencia en termos económicos e de mercado de traballo.

Notas
-----

1. ↑  IDESCAT. 2009. Padrón municipal de habitantes (en catalán)

Véxase tamén
------------

* Barcelona
* Área metropolitana de Barcelona

| * v
* c
* e
Ámbitos funcionais territoriais de Cataluña |
| --- |
| 
Alt Pirineu i Aran · 
Metropolità de Barcelona · 
Camp de Tarragona · 
Comarques Centrals · 
Comarques Gironines · 
Penedès · 
Ponent · 
Terres de l'Ebre
 | Ámbitos de Cataluña |

Coordenadas: 41°29′53″N 2°07′23″L﻿ / ﻿41.498, 2.123

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q249461
* OSM: 2807397

 |
O **navío de permiso** consistía no permiso concedido pola Coroa española a Inglaterra tras a sinatura do Tratado de Utrecht, que autorizaba aos ingleses a enviaren un barco ao ano cunha capacidade de carga de 500 toneladas ás colonias españolas americanas para comerciar con elas.

Esta concesión foi utilizada polos británicos para exercer o contrabando reabastecendo o barco con novas mercadorías en alta mar desde Xamaica e regresando ao porto para intercambiar estas mercadorías. Ademais, con esta concesión recoñeceuse a fin do monopolio comercial español con América e introduciuse a idea do libre comercio.

Posteriormente, no Tratado de Madrid de 1750, Gran Bretaña renunciou á nave do permiso xunto á sede dos negros a cambio de 100 000 libras, poñendo fin ao comercio británico na América española, e España recuperou totalmente o monopolio e o dereito a comerciar cos seus territorios americanos.

Notas
-----

1. ↑  fundacionlegadodelascortes (2016-12-03). "Navío de Permiso.". *Fundación Legado de las Cortes* (en castelán). Consultado o 2022-04-30.
2. ↑  "1739: España, Gran Bretaña y la oreja de la discordia" (en castelán). Consultado o 2022-04-30.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Navío de permiso*** |

### Outros artigos

* Asiento
* Asiento de negros
* Guerra da orella de Jenkins
* Compañía dos Mares do Sur

### Ligazóns externas

* (Sobre a frota das Indias; en castelán)
* (en castelán)
* (en castelán)
Casa de indianos na mariña lucense
As **casas de indianos** son construcións típicas nas zonas de emigrantes ás Américas. Aqueles que triunfaban enviaban cartos ó seu lugar de procedencia e construían casas dun estilo en voga daquela nas Américas, que contrastan coas da súa contorna pola riqueza de construción e formas, e que comezaron a ser chamadas así polo nome dos emigrantes ás Américas, 'indianos' os cales, en moitos casos actuaron como filántropos nas súas vilas natais, construíndo escolas, prazas, parques e restaurando as igrexas locais. Unha zona típica de casas de indianos é Ribadeo e a zona da Mariña Luguesa en xeral.

Galería de imaxes
-----------------

* San Miguel de Reinante, BarreirosSan Miguel de Reinante, Barreiros
* RibadeoRibadeo
* Torre dos Moreno, RibadeoTorre dos Moreno, Ribadeo

Notas
-----

1. ↑  "Definición de "indiano"". *academia.gal*. Consultado o 2020-02-01.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bores Gamundi, Fernando (coord.) (2000). *Casas de Indianos* (PDF) (en castelán). Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2803-4.
Tumba de cámara de Capel Garmon
**Bro Garmon** é unha comunidade de Conwy en Gales de 652 habitantes, situada no leste do val de Conwy. O principal asentamento é Capel Garmon, e tamén están habitados os lugares de Glan Conwy, Melin-y-coed, Nebo, Oaklands e Pentre-tafarn-y-fedw. A zona máis elevada é Moel Seisiog a 468 m no leste da comunidade. No sur de Capel Garmon localízase unha tumba de cámara neolítica datada hai 5500 anos. O 68,2% da poboación ten algunha clase de competencia en lingua galesa.

Notas
-----

1. ↑  Censo 2011 - Poboación
2. ↑  Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales (ed.). "Capel Garmon Burial Ghamber". *Coflein*. Arquivado dende o orixinal o 05 de novembro de 2013. Consultado o 07 de marzo de 2015.  `|urlarquivo=` e `|url-arquivo=` redundantes (Axuda); `|dataarquivo=` e `|data-arquivo=` redundantes (Axuda); `|accessdate=` e `|data-acceso=` redundantes (Axuda)
3. ↑  Censo 2011 - Lingua galesa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13126253
* GeoNames: 7299982
* OSM: 11215905

 |
Principal rúa de Pembroke vista desde o castelo
**Pembroke** (en galés: ***Penfro***) é unha comunidade de 7552 habitantes, antiga sede do do condado de Pembrokeshire, no oeste de Gales. Sitúase no sur da liña Landsker que separa a área de lingua galesa, ao norte, da anglofalante no suroeste galés, onde o inglés é a lingua da poboación desde hai séculos e coñecido en galés como *Sir Benfro Saesneg* (Pembrokeshire inglés), aínda así 16,4% da poboación amosa coñecementos de galés, e un 10,6% afirman que poden falalo, con altas incidencias nos menores de 25 anos. No castelo de Pembroke, construído polo normando Roger de Montgomerie durante a invasión normanda de Gales naceu Henrique VII de Inglaterra.

Notas
-----

1. ↑  "Censo 2011 - Poboación". Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 11 de marzo de 2015.
2. ↑  Awbery, Gwenllian M, *Cymraeg Sir Benfro/Pembrokeshire Welsh*, Llanrwst, 1991
3. ↑  Censo 2001 - Lingua galesa
4. ↑  Censo 2011 -Lingua galesa por idade e sexo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1762242
* WorldCat
* VIAF: 139589399
* GeoNames: 2640503
* GND: 4228555-0
* MusicBrainz: ID
* OSM: 9532533
* WOEID: 31602

 |
*Céfiro e* *Flora*, por William-Adolphe Bouguereau (1875).
Na mitoloxía grega, **Céfiro** (en grego Ζέφυρος *Zéphyros*) era o deus do vento do oeste, fillo de Astreo e de Eos. Céfiro era o máis suave de todos e coñecíaselle coma o vento frutificador, mensaxeiro da primavera. Críase que vivía nunha cova de Tracia.

En diferentes historias narrábase que Céfiro tiña varias esposas. Nunha ocasión represéntase coma o marido de Iris, a deusa do arco da vella con quen tiveron a Poto. Raptou a outra das súas irmás, a deusa Cloris, á que deu o dominio das flores. Con Cloris foi pai de Carpo (‘froita’). Dicíase que competira polo amor de Cloris co seu irmán Bóreas, a quen rematou gañando. Tamén se conta del que con outra das súas irmás e amantes, a harpía Podarxe, foi pai de Balio e Xanto, os cabalos de Aquiles.

Un dos mitos conservados nos que Céfiro aparece máis prominentemente é o de Xacinto, un fermoso e atlético príncipe espartano. Céfiro namorouse del e cortexouno, do mesmo xeito que Apolo. Ambos competiron polo amor do raparigo, que elixiu a Apolo, e Céfiro toleou de celos. Máis tarde, ao sorprendelos practicando o lanzamento de disco, Céfiro mandoulles un refacho de vento, e o disco, ao caer, golpeou na cabeza a Xacinto, que morreu. Co sangue do raparigo morto, Apolo faría a flor homónima.

Na historia de Cupido e Psique, foi Céfiro quen serviu a Eros transportando a Psique até a súa cova.

Represéntase coma un home novo, con ás de bolboreta ou fada, sen barba, semiespido e descalzo, cuberto en parte por un manto sostido entre as súas mans, do cal leva e vai esparexando unha gran cantidade de flores.

O seu equivalente na mitoloxía romana era Favonio (**Favonius**, ‘favorable’), quen ostentaba o dominio sobre as plantas e flores. O seu nome era moi común na Antiga Roma.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Céfiro*** |

### Ouros artigos

* Deuses do vento gregos

### Ligazóns externas

* *Himnos* *órficos*, 80: *A Céfiro*.
	+ Texto inglés no sitio Theoi; trad. de 1792 de Thomas Taylor.
		- Thomas Taylor (1758 - 1835): neoplatónico inglés, o primeiro en traducir ao seu idioma as obras de Platón, as de Aristóteles e os fragmentos órficos.
	+ Texto inglés: outra edición, no sitio Sacred Texts.

* Filóstrato o Vello: *Cadros*; I, 9: O *pantano* (*Ελοσ*).
	+ Texto bilingüe grego - francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q467515
* WorldCat
* VIAF: 89977414
* BMT: 61140
* BRE: 2878421
* GND: 138435669
* SUDOC: 236064088
* Theoi: AnemosZephyros

 |
**Bangassou** é unha cidade do sueste da República Centroafricana, que se atopa na ribeira norte do río Ubangi. A rexión que arrodea a cidade é famosa pola súa vida salvaxe. É a capital de Mbomou, unha das 14 prefecturas dos país. Bangassou está unida á ribeira sur do río, xa parte da República Democrática do Congo, por transbordador.

Bangassou representa o principal centro comercial de Mbomou, contando con catro mercados e tendo a cobertura das principais redes de telefonía. Conta aínda co pequeno Aeroporto de Bangassou. A maior parte da poboación de Bangassou vive da agricultura de subsistencia.

No contexto da guerra civil na República Centroafricana, o 11 de marzo de 2013, elementos armados do grupo Séléka penetraron violentamente na rexión e apoderáronse da mesma, provocando a parálise dos servizos públicos e o corte das comunicacións por teléfono. Porén, a situación normalizouse a finais de abril.

Historia
--------

Durante a ocupación colonial francesa do Estado Libre do Congo, foi estabelecida unha base militar francesa na rexión. En 1922, a Congregación do Espírito Santo estabeleceu unha misión católica na cidade. En 1931, a *société cotonnière Comouna* construíu un predio de procesamento de algodón en Bangassou, que se converteu en capital da prefectura de Mbomou en 1935.

Galería de imaxes
-----------------

* Catedral de San Pedro Claver.Catedral de San Pedro Claver.
* Xulgados de Bangassou.Xulgados de Bangassou.
* Hospicio da SIDA.Hospicio da SIDA.
* Sultán e as súas mulleres en Bangassou, 1906.Sultán e as súas mulleres en Bangassou, 1906.
* Preto de Bangassou, 1906.Preto de Bangassou, 1906.

Notas
-----

1. ↑  "Central African Republic: largest cities and towns and statistics of their population". World Gazetteer. Arquivado dende o orixinal o 31 de xullo de 2012. Consultado o 11 de maio de 2011.
2. ↑  "Blog del cooperante español Ángel Santamaría, testigo del ataque a Bangassou".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q806478
* GeoNames: 240498
* TGN: 1088325

 |
**Antonio Outerelo Pereira**, nado en Bueu en 1909 e finado na ría de Cedeira o 14 de setembro de 1968, foi un mariñeiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Veciño da Coruña, membro do Sindicato de Industria Pesquera El Despertar Marítimo da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxido en outubro no vapor Sagrado Corazón de Jesús dende a Coruña a Xixón. Xulgado en Ferrol por rebelión militar na causa instruída pola desaparición do vapor Sagrado Corazón de Jesús, foi declarado en rebeldía e fuxido. En Asturias permaneceu embarcado até febreiro ou marzo do 37, cando se incorporou ao Batallón 207. Militante da Agrupación Confederal Galaica en Asturias pertencente á Federación de Grupos do Batallón 207, na 3ª Compañía. En xuño de 1937 era o encargado do nomeamento de delegados na súa Compañía e foi relevado por José Fernández Moreda en xullo de 1937. Coa caída de Asturias caeu prisioneiro e foi levado ao campo de concentración de Camposancos. Logo foi incorporado ao Batallón de Trabajadores 149. Foi condenado a cadea perpetua en abril de 1941. Estaba na cadea da Coruña en maio de 1942, onde recibiu a visita de Honorato Martínez Fuster. Foi indultado en 1947. Foi tesoureiro do Comité Regional da CNT na clandestinidade. Reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947, fuxiu. Nos anos sesenta foi patrón do 2º Monte San Pedro que naufragou na ría de Cedeira o 14 de setembro de 1968, perecendo Antonio no naufraxio.

Vida persoal
------------

Foi pai de César e Angel Outerelo Díaz.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-8-1947, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-9-1968, p. 18.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 26-9-1968, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (O)
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*

* Antonio Outerelo Pereira na páxina web *Nomes e Voces*.
**Macapá** é a capital e o maior concello do Estado brasileiro do Amapá. É a única capital de estado brasileira que non ten ligazón por estrada con outras capitais de estado. Está a 345 km de Belém do Pará, percorridos en 40 minutos de avión ou de 20 a 24 horas de barco, nas liñas regulares que funcionan na rexión. Sitúase á marxe do brazo máis curto do río Amazonas no seu acceso ao mar.

A orixe da toponimia é indíxena, do ramo lingüístico tupí, sendo unha corruptela do termo *macapaba*, que significa "lugar das bacabas, unha palmeira nativa da rexión. O primeiro nome da rexión, porén, en 1544, foi *Adelantado de Nueva Andaluzia*, dado polos españois. Pero a cidade orixinouse soamente despois da construción do Fortaleza de São José no século XVIII, para defender o acceso ao río Amazonas cando aquela rexión xa pertencía a Portugal. Algunhas construcións daquel século aínda permanecen na cidade.

O sur da cidade é atravesado pola Liña do Ecuador. As principais actividades económicas da cidade son o comercio e os servizos. A industria creceu un pouco coa creación da *Área de Livre Comércio de Macapá*. O turismo ten gran potencial pola proximidade da Amazonia e ten unha boa infraestrutura, pero a distancia das grandes cidades brasileiras dificulta un crecemento moi acentuado desa actividade.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Macapá Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Prefeitura da Cidade de Macapá
* Cidade de Macapá informacións
* Diário do Amapá xornal da cidade.

| * v
* c
* e
 Capitais dos estados do Brasil |
| --- |
| Capital Federal (DF) |
| Norte | 
* Belém
	+ PA
* Boa Vista
	+ RR
* Macapá
	+ AP
* Manaus
	+ AM
* Palmas
	+ TO
* Porto Velho
	+ RO
* Rio Branco
	+ AC

 |
| Nordeste | 
* Aracaju
	+ SE
* Fortaleza
	+ CE
* João Pessoa
	+ PB
* Maceió
	+ AL
* Natal
	+ RN
* Recife
	+ PE
* Salvador
	+ BA
* São Luís
	+ MA
* Teresina
	+ PI

 |
| Centro-Oeste | 
* Campo Grande
	+ MS
* Cuiabá
	+ MT
* Goiânia
	+ GO

 |
| Sueste | 
* Belo Horizonte
	+ MG
* Río de Xaneiro
	+ RJ
* São Paulo
	+ SP
* Vitória
	+ ES

 |
| Sur | 
* Curitiba
	+ PR
* Florianópolis
	+ SC
* Porto Alegre
	+ RS

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180215
* WorldCat
* VIAF: 152490397
* BRE: 2164993
* EBID: ID
* GEC: 0038884
* GeoNames: 6319498
* GND: 16092825-4
* LCCN: n84027388
* MusicBrainz: ID
* OSM: 331473
* SUDOC: 029345731

 |
**Xosé Bravo Frieiro**, nado en Rianxo o 27 de abril de 1948, é un político galego do PSdeG-PSOE que foi alcalde da súa vila natal de 1979 a 1994.

Traxectoria
-----------

Cursou estudos de dereito. Foi elixido patrón maior da confraría de pescadores rianxeira, posto que ocupou ata que foi elixido alcalde de Rianxo nas primeiras eleccións democráticas por maioría absoluta encabezando a lista do Partido Socialista. Volveu ser elixido en 1983 conseguindo un aplastante triunfo con 14 dos 17 concelleiros da corporación. En 1987 e 1991 volvería a ser reelixido con maioría absoluta, a pesar de experimentar un retroceso de apoio. Foi deputado provincial en diversas ocasións entre 1979 e 1987. Renunciou a alcaldía o 30 de abril de 1994, sendo substituído o 9 de maio por Pedro Piñeiro. En novembro de 2003 asumiu a xerencia da Mancomunidade de Concellos Serra do Barbanza

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luís Fernández Iglesias** |  **Alcalde de Rianxo** 1979 - 1994 | Sucesor:**Pedro Piñeiro Hermida** |

Notas
-----

1. ↑  A renuncia de Xosé Bravo Frieiro como alcalde de Rianxo
2. ↑  "El ex alcalde rianxeiro Xosé Bravo Frieiro asumirá la gerencia de Serra do Barbanza". Arquivado dende o orixinal o 12 de marzo de 2016. Consultado o 19 de outubro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rianxo
O Barco ***do*** ***Arroz*** é o nome dado en Andalucía e Estremadura a varias lendas urbanas referentes a ***barcos*** cargados con axuda humanitaria que desapareceron misteriosamente, sen chegar ao seu destino. Estas lendas deron orixe a expresión "*estar máis perdido que o barco do arroz*".

Alcatraz
--------

O Alcatraz foi un barco arxentino enviado na década de 1940 polo goberno de Juan Domingo Perón á España da posguerra.O devandito barco, segundo informou o goberno arxentino, ía cargado de arroz, pero nunca chegou ás costas andaluzas. A versión máis estendida do extravío é o afundimento do barco, que deu orixe ao refrán.

Especúlase tamén que a tripulación do barco quedou con este e o seu contido. Outras versións relatan que a tripulación sufriu unha enfermidade contaxiosa e todos morreron, sen posibilidade de que o cargamento chegase a porto.

O vapor de Cádiz
----------------

Cóntase que, na década de 1950, un barco de vapor cargado de arroz soltouse das súas amarras cando estaba amarrado no peirao de Cádiz, foi arrastrado pola corrente cara á costa e abriuse, soltando todo o seu cargamento. Nesta ocasión, o arroz puido ser salvado con guindastres.

Axuda humanitaria a Etiopía
---------------------------

Na década de 1980, levouse a cabo en Sevilla unha colecta de arroz procedente das Marismas do Guadalquivir, para ser enviado a Etiopía. Unha vez que o barco partiu, os sevillanos non tiveron noticias da chegada deste ao país africano, nin do seu regreso. Este feito popularizou aínda máis o refrán.

O "barco do arroz" de Sanlúcar de Barrameda - Chipiona
------------------------------------------------------

O 27 de febreiro de 1994, un barco chipriota cargado con 6080 toneladas de arroz procedente de Bangkok, o Weisshorn, ía penetrar no río Guadalquivir con destino ao porto de Sevilla. Á altura de Chipiona, debido á marea baixa, o barco quedou encallado na plataforma continental, provocando vías de auga. O arroz inflouse coa auga de mar até o punto de abolar as portas metálicas que o gardaban. O barco acabou partíndose en dous e a tripulación fuxiu do barco cara ás costas de Chipiona. Dise que o buque non encallou por accidente, senón que foi o capitán o que o achegou á mantenta á costa, por unha débeda co armador. Outra versión máis oficial apunta a que o barco se atopaba fondeado no día dos feitos fronte ás costas de Sanlúcar á espera de entrar polo río, cando houbo un forte temporal que rompeu a cadea da áncora, e o navío viuse arrastrado polo vento e a ondada até unha zona pouco profunda coñecida como "Baixo Picacho", onde encallou. Os veciños de Sanlúcar e Chipiona sufriron durante máis dun mes un cheiro insoportable provocado pola súa putrefacción.

Este barco pódese ver desde Chipiona, Sanlúcar de Barrameda e a costa do Parque Nacional de Doñana (Huelva), e é coñecido polos aldeáns como o "Barco do arroz".

Notas
-----

1. ↑  "más perdido que el barco del arroz"
2. ↑  El barco del arroz
3. ↑  ""Weisshorn, barco hundido"". Arquivado dende o orixinal o 22 de outubro de 2015. Consultado o 09 de febreiro de 2016.
Armas dos condes de Bar 
**Henrique II de Bar**, nado c. 1190 e finado en Gaza o 13 de novembro de 1239, foi conde de Bar de 1214 a 1239.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Teobaldo I, conde de Bar, e de Isabel de Bar-sur-Seine. Casou en 1219 con Filipa de Dreux (1192 -1242), filla de Roberto II, conde de Dreux e Iolanda de Coucy, e tiveron a: 

* Margarida (1220-1275), casada en 1240 con Henrique V o Roxo (1217 -1281), conde de Luxemburgo.
* Teobaldo II (sobre 1221 -1291), conde de Bar.
* Henrique, que aparece citado en 1249.
* Xoana (1225 - 1299), casada con Federico de Blamont (finado en 1255), máis tarde con Luís V de Looz (1235 - 1299), conde de Chiny, famoso no Torneo de Chauvency.
* Renaldo (morto en 1271).
* Erardo (morto en 1335).
* Isabel (morta en 1320).

Aparece en documentos desde o 1202 e estivo asociado ao goberno do condado de Bar desde 1210. Participou en 1211 na cruzada albixense, sucedendo ao seu pai en 1214. De inmediato combateu polo rei de Francia Filipe II Augusto na batalla de Bouvines. 

Cando a guerra de sucesión de Champaña (1216 - 1221), apoiou activamente ao conde de Champaña Teobaldo IV. Mantívose unha boa amizade durante anos entre os dous condes. 

Á morte do rei Luís VIII o León (1226), Teobaldo arrastrou a Henrique á sublevación contra a rexente Branca de Castela, pero fixeron a súa submisión o 2 de marzo de 1227 en Vendôme. 

Teobaldo e Henrique pelexaron finalmente arredor de 1229. O conde de Champaña aliouse co duque de Lorena e Henrique, aliado co conde de Vaudemont Hugo II e co bispo de Toul, asolou Lorena en xaneiro de 1230. Teobaldo IV e Simón de Joinville invadiron e devastaron o Barrois, e logo Hugo IV, duque de Borgoña, invadiu Champaña. Branca de Castela tivo que intervir para restablecer a paz, que foi asinada en 1232. 

Aliado cos habitantes de Metz e co duque de Lorena Mateo II, opúxose a Xoán I de Apremont no momento da Guerra dos Amigos de 1231 a 1234.

Tras ter doado como dote o Señorío de Ligny á súa filla Margarida, que casara con Henrique V de Luxemburgo, estableceuse que o señorío quedaría baixo a soberanía feudal de Bar (1240); pero en 1256, Henrique de Luxemburgo rendeu unha homenaxe por Ligny a Teobaldo II de Navarra, conde de Champaña e rei de Navarra. Seguiu unha guerra e a arbitraxe do rei Luís IX de Francia (futuro San Luís), señor feudal dos condes de Champaña e dos condes de Bar, devolveu Ligny a Henrique de Luxemburgo baixo a soberanía feudal orixinal (1268). 

Henrique fundou varias abadías e fixo importantes doazóns a outras. 

Tomou a cruz en 1239 e acompañou a Teobaldo IV de Champaña e Hugo IV desde Borgoña ata Terra Santa. Morreu na batalla de Gaza en 1239.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Georges Poull, *La Maison souveraine et ducale de Bar*, 1994

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Henrique II de Bar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q573433
* WorldCat
* VIAF: 81231505
* CERL: cnp01159930
* DeutscheBio: 136975925
* GND: 136975925
* WikiTree: Bar-le-Duc-11

 |
Marshmallows de cores.
Planta de malva de pantano, *Althaea officinalis*.
Un **marshmallow**, é un doce que se usa en varios tipos de alimentos e nalgunhas bebidas como o chocolate quente.

Receita
-------

Na súa receita moderna máis habitual está feito de azucre ou xarope de millo, auga, xelatina, goma arábiga e ás veces clara de ovo batida, mestura que foi pre-amolecida en auga quente, dextrosa e aromas, batida até conseguir unha consistencia esponxosa. Os marshmallows comerciais son unha innovación de finais do século XIX. Desde que Alex Doumak patentou o proceso de extrusión en 1948, os marximelos foron extruídos como cilindros brandos, cortados en seccións e enrolados sobre unha fina mestura de amidón de millo e azucre glas.

A receita tradicional utilizaba un extracto da raíz mucilaxinosa da planta **malvarisco**, unha herba arbustiva (*Althaea officinalis*), en lugar da xelatina; o mucílago desempeñaba o papel de antitusivo.

En América é común quentar estes doces no lume.

Valor nutricional
-----------------

O peso dunha soa porción de malvaviscos é duns 28 gramos (catro marshmallows grandes ou media cunca de mini marshmallows)

Nomes
-----

No dicionario da RAG o nome **malvarisco** aparece só na acepción botánica da *Althaea officinalis* (Planta herbácea da familia das malváceas, con talo ergueito, follas aveludadas e flores de cor rosa pálida, que medra en terreos húmidos).

Noutros dicionarios galegos ademais aparecen os termos **malvavisco** e **altea**, porén, referidos tamén só á planta. 

O doce é coñecido comunmente, ademais de malvarisco ou malvavisco como **nube** ou **esponxa**; en portugués é coñecido como **marximelo** e en castelán de América Latina **masmelo**.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario; malvarisco". *Real Academia Galega*. Consultado o 27-3-2022.
2. ↑  "Is There Anything Healthy About a Marshmallow?". *Verywell Fit* (en inglés). Consultado o 2022-03-27.
3. ↑  "Dicionario de dicionarios; malvavisco". *sli.uvigo.es*. Consultado o 2022-03-27.
4. ↑  "Dicionario de dicionarios; altea". *sli.uvigo.es*. Consultado o 2022-03-27.
5. ↑  "Una bebida celestial, el licor de nubes". *Gastronomía de Galicia* (en castelán). 2020-06-07. Consultado o 2022-03-27.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Malvarisco Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Vista das ruínas da cidade histórica.**Sukhothai** (en tai สุโขทัย) é unha pequena cidade situada nas provincias de Kamphaeng Phet e Sukhothai, en Tailandia, capital da provincia homónima. Atópase a unha distancia de 427 km ao norte de Bangkok, a beiras do río Yom, un tributario do Chao Phraya. A súa poboación é duns 37.000 habitantes. 

A cidade actual áchase 12 quilómetros ao leste da antiga cidade, a que fora a capital do primeiro reino coñecido da rexión tailandesa, o chamado reino de Sukhothai. De aí que a miúdo se fale de Nova Sukhothai, pola cidade moderna, e da cidade histórica de Sukhothai, pola antiga cidade.

A Vella Sukhothai foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1991, xunto a unha serie de cidades asociadas:

| Código | Nome | Coordenadas |
| --- | --- | --- |
| 574-001 | Parque Histórico de Sukhothai | 17°00′26.0″N 99°47′23.0″L﻿ / ﻿17.007222, -99.789722 |
| 574-002 | Parque Histórico de Si Satchanalai | 17°31′26.2″N 99°47′11.5″L﻿ / ﻿17.523944, -99.786528 |
| 574-003 | Parque Histórico de Kamphaeng Phet | 16°28′00″N 99°30′00″L﻿ / ﻿16.46667, -99.50000 |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sukhothai Modificar a ligazón no Wikidata*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q986737
* GeoNames: 1150533
* NKC: ge369936
* WOEID: 1226172

 |
Vista da praia de Buceo.
Porto de Buceo e edificio do Yacht Club Uruguayo.
**El Buceo** é un barrio localizado no sueste da cidade de Montevideo, Uruguai, situado na costa do Río da Prata, ao leste de Pocitos e ao oeste de Malvín. Os seus eixes principais son a rambla costeira e a avenida Rivera. Os seus límites son ao oeste as avenidas Luis Alberto de Herrera e 26 de Marzo, ao leste a avenida Comercio, ao norte a avenida Italia, e ao sur o Río de la Plata.

A costa describe dous pronunciados accidentes: a pequena baía de Porto de Buceo e a ampla Praia de Buceo.

A zona chamouse Buceo de la Luz desde 1752 debido aos mergulladores que participaron no rescate da carga dun barco afundido. Na súa praia desembarcaron os ingleses que sitiaron e tomaron Montevideo, entre xaneiro e febreiro de 1807. En maio de 1814 a flotilla revolucionaria ao mando do Arxentino Almirante Guillermo Brown bateu á armada real. Pouco despois os españois renderon Montevideo.

No século XIX instaláronse peiraos, salgadoiros, a aduana e porto de Oribe, pescadores, vivendas e o cemiterio (1872).

Buceo creceu no século XX como balneario, en 1939 instalouse o Yacht Club Uruguayo, en 1958 o Edificio Panamericano e en 1985 o Montevideo Shopping Center. Xunto a el edificáronse as torres do World Trade Center Montevideo e complexos habitacionais instalados en conxuntos de torres que cambiaron a fisonomía da zona. A día de hoxe hai numerosos centros nocturnos, pubs e restaurantes na zona comprendida entre o WTC e o porto de Buceo.

A Rambla Armenia coa súa praza completa a fisonomía urbana do Porto de Buceo. No punto onde a rambla describe unha pronunciada curva, érguese un edificio de estilo árabe, sede do actual Museo Oceanográfico "Dámaso Antonio Larrañaga". Orixinalmente fora concibido para local nocturno (foi coñecido popularmente como "o cabaret da morte", pola proximidade do Cemiterio de Buceo).

A Illa de Las Gaviotas marca o límite co barrio Malvín.

Notas
-----

1. ↑  Museo D. A. Larrañaga
2. ↑  El cabaret del Buceo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q997676
* GeoNames: 3443533

 |
**Jon Magunazelaia Argoitia**, nado en Éibar o 13 de xullo de 2001, é un futbolista español que xoga como centrocampista ofensivo na Real Sociedade B, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Formouse nas canteiras do Eibar e da Real Sociedade, incorporándose a este último club no 2016. Na tempada 2020/21 debutou coa Real Sociedad C, nun partido ante o Gernika, e un mes e medio despois marcou os seus primeiros goles completando un triplete ante o Somorrostro.

Esa mesma campaña o equipo logrou o ascenso á Segunda División RFEF.

O 18 de setembro de 2021 debutou coa Real Sociedad B na Segunda División, nun empate 1-1 ante o Zaragoza. Xogou 26 encontros co primeiro filial do club durante a campaña, anotando 2 goles, pero o equipo acabou descendendo.

O 27 de outubro de 2022 debutou co primeiro equipo na Europa League, substituíndo ao seu compañeiro Jon Karrikaburu na na segunda metade da vitoria por 0-2 sobre o AC Omonia. O seu debut na Primeira división produciuse tres días despois, cando substituíu a Carlos Fernández ante o Real Betis.

Notas
-----

1. ↑  [Athletic and Real Sociedad interested in the new pearl of SD Eibar's youth setup] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
2. ↑  [Magunazelaia, as Oyarzabal] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
3. ↑  [Defeat in a lesser number] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
4. ↑  [Another one] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
5. ↑  [Zaragoza's harassment only worths a point against a good *Sanse*] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
**Porto Seguro** é unha cidade brasileira do Estado da Baía. Sitúase ó sur do estado, nunha rexión que foi a primeira avistada polo navegante portugués Pedro Álvares Cabral, a 22 de abril de 1500.

Características
---------------

Todos os anos, turistas europeos, (principalmente portugueses e franceses) ademais de estadounidenses, arxentinos e israelís, e tamén millares de brasileiros de varias partes do país visitan a cidade e os seus distritos de Arraial d'Ajuda e Trancoso[]. Na cidade e nestes dous distritos hai igrexas e moitas casas que remontan ao período colonial brasileiro, que están preservadas por lei, e os seus propietarios non as poden modificar sen permisión do poder público.

No municipio sitúase o *Parque Nacional do Pau Brasil* e, non moi distante dela, o *Parque Nacional do Monte Pascoal* e o *Parque Nacional do Descobrimento*. A razón para a existencia destes parques é garantir a preservación do pouco que resta da Mata Atlántica, a selva orixinal que cubría a rexión cando da chegada dos brancos. Hai tamén unha aldea de indíxenas da etnia pataxó que preservan algúns costumes dos seus antepasados, pero non máis falan a súa lingua orixinal, pero si o portugués.

Para chegar á cidade dende Salvador recorrese 707 km pola estrada BR-101 e despois pola BR-367. Está a 1.120 km do Río de Xaneiro, a 1669 km de Brasilia, e a 1481 km de São Paulo por estradas asfaltadas. Hai tamén a opción do avión, xa que o seu aeroporto recibe ata voos internacionais.

Ademais do turismo, outras actividades económicas importantes son a agricultura (principalmente anacardo e coco), a gandería, e o comercio e algúns servizos.

Galería de imaxes
-----------------

* Praia en Porto Seguro.Praia en Porto Seguro.
* Baía de Porto Seguro.Baía de Porto Seguro.
* Igrexa da Nossa Senhora da Pena.Igrexa da Nossa Senhora da Pena.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Prefeitura Municipal de Porto Seguro
* Informacións de turismo en Porto Seguro
* Información de turismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q499922
* WorldCat
* VIAF: 144349236
* GEC: 0454458
* GeoNames: 6321005
* OSM: 362341

 |
Localización de Požarevac en Serbia.
**Požarevac** (serbio: Požarevac ou Пожаревац en alfabeto cirílico, húngaro: Pozsarevác, alemán: Passarowitz) é unha cidade localizada en Serbia.

É o centro administrativo do distrito de Braničevo. O seu nome significa *cidade do lume*. En 2003 a cidade tiña unha poboación total de 60.000 habitantes.

É historicamente coñecida como o lugar da firma do Tratado de Passarowitz de 435, antigamente denominado Tratado de Margus, entre os líderes hunos, Atila e Bleda e o Imperio Bizantino. A antiga Margus fora saqueada polos hunos na invasión ao Imperio Romano de Oriente no 442.

Ademais é coñecida como o lugar de nacemento do expresidente da desaparecida República Federal de Iugoslavia, Slobodan Milošević, nado o 20 de agosto de 1941 (falecido o 18 de marzo de 2006 nunha prisión na Haia).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da cidade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199942
* GEC: 0052488
* GeoNames: 786827
* NKC: ge335676

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos armenios. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Vaik** (en armenio, Վայք) é unha cidade de Armenia no marz de Vaiots Dzor.

Xeografía
---------

Situado a 139 km de Iereván, Vaik está rodeada por montañas tanto polo norte como polo sur, a cidade esténdese por 1,5 km na marxe dereita do río Arpa. Aproximadamente a 1 km ao leste da cidade encóntrase a antiga ponte, construída no século XVII e reconstruída en 1827 por suxestión de Iván Paskévich.

Historia
--------

Baixo a dominación turca a cidade era coñecida como Soylan (arm. Սոյլան). Entre 1956 e 1990 foi bautizada como Azizbekov na honra do líder revolucionario soviético Meshadi Azizbekov. Despois da caída da Unión Soviética, a vila converteuse nunha cidade cun novo nome, Vaik. No 1897 a poboación dos asentamentos era de 22 persoas. Segundo o censo de 2001 ascendía a 6 024 persoas. En 2009 Vaik tiña 5 900 habitantes.

Galería de Imaxes
-----------------

* Igrexa de San TirídatesIgrexa de San Tirídates
* O río Arpa no seu paso por Vaik.O río Arpa no seu paso por Vaik.

Notas
-----

1. ↑  Eleccións municipais de Armenia 2012. en armenio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1253628
* EBID: ID
* GeoNames: 174726

 |
Coordenadas: 41°21′53″N 2°5′19″L﻿ / ﻿41.36472, -2.08861

Barrios de L'Hospitalet
**Sanfeliu** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do distrito I da cidade xuntamente co Centre e Sant Josep. Está situada na zona montañosa do Samuntà.

Xeograficamente, limita ao norte co concello de Esplugues de Llobregat, ao leste co barrio de Can Serra, ao sur co barrio do Centre e ao oeste co concello de Cornellà de Llobregat.

Características
---------------

A vida cotidiá articúlase sobre todo arredor do passeig dels Cirerers e da plaça de les Comunitats, construídas a principios da década de 1990 como lousas de cobertura da Ronda de Dalt que cruza o barrio. Este espazo público é o escenario da festa maior, que celébrase para San Xoán, da festa do Carnaval e gran parte dos eventos populares relacionados co tecido asociativo. O centro cultural tamén é un dos marcos de gran parte das actividades.

Tamén hai diferentes froiterías, ultramarinos, unha farmacia, bares, gasolineiras e unha igrexa. Hai un centro de asistencia médica xunto á plaça de les Comunitats, club de tempo libre e unha sala de lectura para os máis pequenos, así como un centro deportivo tamén público.

Hai un colexio público de educación primaria (Pablo Neruda), outro concertado (Sant Feliu) e un instituto público (IES Apel·les Mestres).

Transporte público
------------------

A estación de metro de Can Boixeres, da liña 5, e a rede de autobuses locais da cidade son os principais servizos de transporte público no barrio.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos e barrios de L'Hospitalet de Llobregat |
| --- |
| Distrito I | 
* Centre
* Sant Josep
* Sanfeliu

 | Escudo de L'Hospitalet de Llobregat |
| Distrito II | 
* Collblanc
* La Torrassa

 |
| Distrito III | 
* Santa Eulàlia

 |
| Distrito IV | 
* La Florida
* Les Planes

 |
| Distrito V | 
* Can Serra
* Pubilla Cases

 |
| Distrito VI | 
* Bellvitge
* El Gornal

 |
| Distrito económico | 
* Granvia L'H

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galicia Gráfica.
***Galicia Gráfica*** foi unha revista galega editada na Habana en 1913.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Publicación Semanal*, apareceu o 9 de agosto de 1913. Estaba dirixida por Ramiro García e o administrador era Francisco G. Mouriño. Entre os seus colaboradores figuraron Abdón Rodríguez Santos, Fray Roblanto, J. Cea e Ramón Cabanillas. Uxío Carré Aldao é o correspondente na Coruña, Manuel Amor Meilán en Lugo e Jesús Rey Alvite en Santiago de Compostela. A reviste ten 24 páxinas, das que oito están dedicadas a reproducir fotografías de paisaxes, monumentos e personalidades galegas. Publicou unha "Historia cómica de Galicia" asinada por D. J. H. na que se critica a curas, caciques e persoeiros da colectividade galega da Habana.

En 1923 apareceu outra ***Galicia Gráfica*** na Habana, dirixida por Miguel Fernández Seijo, da que só saíron dous números.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. p. 211. ISBN 84-87172-30-X.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 231. ISBN 84-8288-137-X.
Coordenadas: 59°23′N 13°32′L﻿ / ﻿59.383, -13.533

|  |
| --- |
| **Concello de Karlstad***Karlstads kommun* |
|  |
| Casa do concello |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Värmland |
| **Condado** | Värmland |
| **Capital** | Karlstad |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 95 575 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 1 517,74 km² |
| **Densidade** | 81,79 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | karlstad.se |

**Karlstad** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Värmland. A súa capital é a cidade de Karlstad, que tamén é a capital do condado. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 95 575 habitantes.

O concello de Karlstads atópase no sur do condado de Värmland, na ribeira norte do lago Vänern. O municipio limita co concello de Grum ao oeste, co de Hammarö ao sur, cos de Kristinehamn, Storfors e Filipstad ao leste, e cos de Forshaga, Hagfors e Kil ao nort, así como unha fronteira marítima co concello de Säffle no suroeste.

Administración histórica
------------------------

A área do concello correspóndese coas parroquias de Alster, Grava (a meirande parte), Karlstad, Nor, Nyed, Segerstad, Väse, Älvbacka e Östra Fågelvik. Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862. Na zona atopábase tamén a cidade de Karlstads que no ano 1863 converteuse nunha cidade municipal.

En 1934 o municipio rural de Karlstad incorporouse á cidade. O 22 de febreiro de 1946 estableceuse a localidade municipal de Molkom no concello rural de Nyed. En 1944 o köping de Forshaga separouse do concello rural de Grava.

Coa reforma municipal de 1952 naceron os grandes concellos de Nor (dos anteriores municipios de Nor e Segerstad), Nyed (de Alster, Nyed e Älvsbacka) e Väse (de Väse e Ölme), mentres que os concellos rurais de Grava e Östra Fågelvik, e a cidade de Karlstad permaneceron sen cambios. A localidade municipal de Molkom disolveuse ao rematar 1958.

En 1967 o municipio de Östra Fågelviks incorporouse á cidade. O concello de Karlstad foundouse coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Karlstad, dos municipios rurais de Grava, Nors e Nyed, e dunha parte do concello de Väse (a parroquia de Väse).

Dende a súa fundación ata o 7 de febreir de 2005 o concello pertenceu ao partido xudicial de Karlstad, e no presente pertence ao de Värmland.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-09-16.
2. ↑  "Folkmängd i riket, län och kommuner 30 juni 2022 och befolkningsförändringar 1 april - 30 juni 2022". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-09-16.
3. ↑  Andersson, Per (1993). *Sveriges kommunindelning 1863-1993*. Mjölby: Bokförlaget Draking. ISBN 91-87784-05-X. OCLC 33359784.
4. ↑  "Domsagohistorik - Karlstad tingsrätt". *bebyggelseregistret.raa.se*. Consultado o 17 de setembro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q498453
* GEC: 0035393
* GeoNames: 2701679
* ISNI: 0000 0004 0624 1921
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-1850
* OSM: 935514

 |
Coordenadas: 42°49′00″N 1°38′34″O﻿ / ﻿42.81667, -1.64278

Escudo do *Alde Zaharra*
Situación do *Casco Antiguo* en Pamplona.
O **Casco Antiguo/Alde Zaharra**, nome oficial da zona vella de Pamplona, *Casco Antiguo* ou *Casco Viejo* en castelán, *Alde Zaharra* en éuscaro, é o barrio histórico da cidade de Pamplona, capital da Comunidade Foral de Navarra. Está situado no corazón da cidade na porción máis alta da meseta e nel áchanse os principais momumentos da cidade. En 2008 tiña unha poboación de 11.792 habitantes.

Situación
---------

O *Casco Antiguo/Alde Zaharra* de Pamplona encóntrase no centro da cidade e sobre unha meseta sobre a que se asenta gran parte da cidade, dominando a Cuenca de Pamplona. Está ben comunicado cos barrios de novo desenvolvemento, xa que a maioría das Villavesas (liñas de autobús) que atravesan a cidade teñen paradas no límite da zona vella, fundamentalmente no Paseo de Sarasate. Actualmente está en estudo un achegamento dalgunhas liñas a outros puntos do *Casco Antiguo/Alde Zaharra*, a petición dos comerciantes.

É unha zona peonil, e por iso tan só circulan polo seu interior vehículos destinados a limpeza, transporte, coches privados cuxo aparcadoiro estea no interior do barrio e vehículos de mantemento. Para todos os demais vehículos está prohibida a entrada para manter o carácter peonil da zona.

Historia
--------

A antiga cidade desenvolveuse dende época romana no espazo que hoxe coñecemos como La Navarrería, baixo unha pequena elevación, protexida ao norte e ao nordés polo ámbito do río Arga. Esta localización estratéxica foi crecendo e na Alta Idade Media formáronse xunto a ela dous novos núcleos de poboación, un composto fundamentalmente por inmigrantes de Occitania e o sur de Francia e o outro con xentes de diversas procedencias.

Estes tres núcleos, a Cidade de La Navarrería, o Burgo de San Cernin e a Poboación de San Nicolás, son os que tras séculos de enfrontamentos foron unificados durante o reinado de Carlos III o Nobre, en 1423, polo chamado *Privilexio da Unión*, nunha soa cidade cunha única administración municipal. É esta zona a que hoxe constitúe o *Casco Antiguo/Alde Zaharra* de Pamplona, no que aínda poden percibirse as vellas divisións dos Burgos mencionados.

Lugares de interese
-------------------

Catedral de Santa María.
* Catedral de Santa María
* Igrexa de San Saturnino
* Capela de San Felipe Neri
* Praza Consistorial
* Igrexa de San Lorenzo
* Igrexa de San Nicolás
* Cámara de Comptos de Navarra
* Praza del Castillo
* Praza de San Francisco
* Edificio La Agrícola
* Escolas de San Francisco
* Palacio de Ezpeleta
* Palacio del Condestable

Notas
-----

1. ↑  "Poboación e estatística de Pamplona por Barrios — 22/09/2008". Arquivado dende o orixinal o 24/09/2015. Consultado o 15/07/2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Varios autores (2006). *Guía de Arquitectura de Pamplona y su Comarca*. Pamplona: Ona Industri Gráfica. ISBN 84-611-3284-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2899365
* OSM: 3960157
* WHC: 669-181

 |
Libro "liberado" nunha parada de autobús, en Sydney.
O **BookCrossing** é un movemento nacido nos Estados Unidos que se caracteriza por poñer en práctica a liberación de libros en espazos públicos para que outros o atopen, os lean e volvan liberalos.

Historia e características
--------------------------

O obxectivo é transformar o mundo enteiro nunha biblioteca, no canto de manter os libros parados nas súas librerías, de xeito que o acceso á cultura, e especialmente á lectura, sexa verdadeiramente universal.

Tamén o termo *BookCrossing* fai referencia á comunidade virtual xerada en torno do sitio web que foi creado coa intención de seguir o traxecto dos libros rexistrados e liberados, a través dun número identificador escrito dentro de cada un dos libros.

O *BookCrossing* foi creado en marzo do 2001 por Ron Hornbaker, socio da Humankind Systems, Inc. O 17 de abril a idea concretouse no lanzamento do sitio en Internet. Dende entón o *BookCrossing* creceu de xeito exponencial, tornándose un movemento global. O 31 de marzo do 2010 a comunidade internacional do *BookCrossing* contaba xa con 852.371 membros e 6 221 685 libros rexistrados.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivado 01 de outubro de 2020 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Livro Livre *(en portugués)*