recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Un **alvéolo dentario** é unha cavidade dos ósos maxilares e da mandíbula onde se aloxan as pezas dentarias.

Estrutura e función
-------------------

**Alvéolo dentario** do segundo premolar dun bovino
O alvéolo existe en función dos dentes e, tras da perda destes, o alvéolo deixa de existir. 
A súa función principal é a de dar soporte aos dentes para poder cortar e mastigar os alimentos.

Os alvéolos dentarios son as divisións en compartimentos que presenta o óso alveolar onde van inseridos os dentes, e están separados entre si por un tabique interalveolar óseo.

O alvéolo presenta tres rexións, a das *placas corticais*, a *esponxosa* e a *alveolar* propiamente dita.

As placas corticais se dispóñense en sentido lingual e labial, formando unha repisa de sostemento moi resistente de óso compacto, revestida por óso poroso, que constitúe a capa esponxosa.

Esta rodea a unha capa delgada de óso compacto, o óso alveolar propiamente dito, cuxa morfoloxía es reflexo da forma da raíz da peza dentaria situada no seu interior.

As paredes do alvéolo dentario están delimitadas por unha fina lámina do óso cortical que dá inserción ás fibras do ligamento periodontal.

Patoloxía
---------

A tumefacción dos alvéolos dentarios pode dar lugar a alveolite, que causa dor e molestias na boca.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 03 de maio de 2005. Consultado o 15 de marzo de 2011.
2. ↑  "ALVEOLO DENTARIO - Cavità presente nelle ossa mascellari". Arquivado dende o orixinal o 01 de maio de 2011. Consultado o 15 de marzo de 2011.
3. ↑  "Progetto Dentale - La salute dei tuoi Denti". Arquivado dende o orixinal o 19 de xuño de 2009. Consultado o 15 de marzo de 2011.

Ligazóns externas
-----------------

* National Institute of Health, CRISP Database
* Merck Manual dictionary

Véxase tamén
------------

* Alveolite
* Óso alveolar
* Periodontite
* Periodonto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q143588
* MAG: 151279780

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 57490
* MeSH: D020390
* MeSH: A02.835.232.781.324.502.125.800
* TA: A05.1.03.074
* Uberon: 0003686
* UMLS: C0227130

 |
O **Arquivo Nacional do Brasil** é o elemento central do sistema de xestión de arquivo de arquivos (SIGA) no Brasil. Foi creado o 2 de xaneiro de 1838. Ten a súa sede no Río de Xaneiro. Segundo a Lei de Arquivos (Lei 8.159) do 8 de xaneiro de 1991, ten o deber de organizar, gardar, preservar, dar acceso e divulgar o patrimonio documental do goberno federal, servindo ao Estado e aos cidadáns.

A colección do Arquivo Nacional contén 55 km de documentos textuais; 2.240.000 fotografías e negativos; 27.000 ilustracións, debuxos animados; 75.000 mapas e planos; 7000 discos e 2000 cintas magnéticas de son; 90.000 rolos de película e 12.000 cintas magnéticas en vídeo. Tamén conta cunha biblioteca especializada en historia, arquivos, ciencias da información, dereito administrativo e administración pública, con preto de 43.000 libros e libretos, 900 xornais e 6.300 obras raras.

Notas
-----

1. ↑  "L8159". *www.planalto.gov.br*. Consultado o 2018-12-13.
2. ↑  "Arquivo Nacional - Página inicial". *www.arquivonacional.gov.br*. Consultado o 2018-12-13.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arquivo Nacional do Brasil Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2860546
* WorldCat
* VIAF: 141437392
* BAV: ADV12179332
* BNF: 11865929b
* Censo-Guía: 47977
* CiNii: DA04789711
* Google Maps: 9814252700823567090
* ISNI: 0000 0001 2324 353X
* LAC: 0011K5100
* LCCN: n79069711
* PTBNP: 1251615
* SUDOC: 026406128

 |
Coordenadas: 55°51′11″N 4°18′33″O﻿ / ﻿55.853055555556, -4.3091666666667

O **Ibrox Stadium** (orixinalmente *Ibrox Park*) é un estadio de fútbol situado na ribeira sur do río Clyde, no distrito de Ibrox da cidade de Glasgow, en Escocia. Inaugurado en 1899, é sede habitual do Rangers FC.

Entrada do *Ibrox Stadium*

Historia
--------

A súa denominación orixinal era a de Ibrox Park mais agora ten como nome oficial o de Ibrox Stadium. Este estadio ten unha capacidade de 50,987 seareiros con tódalas súas bancadas de sentar e é un dos dous estadios de Escocia, xunto ó Hampden Park, que está denominado pola UEFA como un cinco estrelas. A nivel nacional tan só lle gaña en capacidade, amais de Hampden Park, o Celtic Park, que é o de máis capacidade do país.

Este campo de fútbol é a casa do Rangers dende 1899 e así o foi dende entón e segue a selo nos nosos tempos.

O récord que ostenta este campo é o de maior xente vendo un partido de liga de todo o Reino Unido. Foi en 1939 e asistiron, segundo os datos oficiais que se barallan, 118.567 persoas para ver un derbi do Old Firm co Celtic.

A súa última renovación data do 1997.

Traxedias na historia do estadio
--------------------------------

Por desgraza ocorreu ó longo da historia un par de traxedias no Ibrox Stadium, a primeira polos comezos do século XX (1902) e a segunda non hai moito tempo (1971).

A que sucedeu en primeiro termo foi a do 5 de abril do 1902 nun partido entre as selecións nacionais de Escocia e de Inglaterra durante un encontro do Campionato Británico. Parte dunhas bancadas, que eran de madeira, viñéronse cara a abaixo e caeron os afeccionados alí presentes dende unha altura duns 12 m. Houbo 26 vítimas mortais e arredor de 500 feridos, polo que chegou a ser, daquela, o peor dos desastres acaecidos nun encontro de fútbol. A resposta inmediata ante este suceso foi o reforzamento dos chanzos con formigón en todo o Reino Unido. E a segunda ocorreu no 2 de xaneiro de 1971 cando nun partido contra os eternos rivais (o Celtic) o conxunto local foi quen de consegui-la igualada a un tanto nos derradeiros intres do encontro, o que supuxo unha reacción de tolemia xeneralizada entre os "Bluenoses" que rematou en 66 mortos e arredor de 200 feridos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208709
* GeoNames: 6288555
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20026263

 |
**Palmaiola** é un illote situado no medio da Canle de Piombino, a 3 km da punta nordés de Elba e 7 km de Piombino. Forma parte do concello (*comune*) de Rio Marina e é na súa totalidade propiedade do Estado.

Xeografía
---------

No século XIV foi nomeada *Insulam Palmarole* debido á abundancia da palmeira ananas mediterráneas nese momento. Palmaiola ten cantís rochosos e escarpados e unha forma triangular. Ten 461 metros de longo, 396 metros de ancho, 85 metros de altura e 1,7 km de costa. Está integrado na Área de Protección Especial da Unión Europea como Sitio de Importancia Comunitaria e forma parte do Parque Nacional do Arquipélago Toscano.

Fauna
-----

Palmaiola ten a vantaxe de ter cantís inaccesibles e unha vexetación espesa e baixa como a garriga, formado por plantas de folla perenne. Consecuentemente, o corvo, a pardela cincenta, o falcón peregrino e a gaivota de Audouin atopan un lugar seguro para aniñar. Outras especies [endémicas] no illote é o gecko europeo.

Faro de Palmaiola
-----------------

Os pisanos construíron no 909 unha torre, restaurada por Appiano do Principado de Piombino en 1534. O 15 de xaneiro de 1844 inauguráronse un novo faro e a casa do gardián do faro, que foron operados pola enxeñería civil para as obras marítimas. En 1911 o faro transferiuse ao servizo da Regia Marina. O faro componse dun edificio branco dun piso, de 14 metros de altura, coroado por unha torre cuadrangular con balcón e lanterna situada a unha altura de 105 metros sobre o nivel do mar. Está completamente automatizado, activo e operado por Marina Militar identificado polo número de código 2016 EF. Preto do edificio un construíuse un heliporto que é utilizado polo Marina Militar EH-101 para voar regularmente co equipo de mantemento. Ten unha unidade de enerxía solar e emite unha característica de luz alterna nun período de cinco segundos visible ata 10 millas náuticas.

Galería
-------

* Il  Frate e o faroIl Frate e o faro
* Il  FrateIl Frate
* Faro e sendeiroFaro e sendeiro
* Vista desde o suesteVista desde o sueste
* A illa, detrás dunha gaivotaA illa, detrás dunha gaivota

Notas
-----

1. ↑  Natura 2000
2. ↑  Isolotto di Palmaiola Marina Militare
3. ↑  Attività operativa.pdf Marina Militare

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa de Palmaiola Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Arquipélago Toscano
* Elba

### Ligazóns externas

* Scheda Formulario "Natura 2000" per il sito IT5160011[*Ligazón morta*] sulle isole di Palmaiola e Cerboli
* "Impianto fotovoltaico del faro". Arquivado dende o orixinal o 10 de marzo de 2016. Consultado o 07 de maio de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1229122
* GeoNames: 3171574

 |
**Stereophonics** é unha banda galesa de rock alternativo formada en 1992 na vila de Cwmaman en Cynon Valley. Na actualidade está composta polo vocalista e guitarrista Kelly Jones, o baixista e corista Richard Jones, o batería Jamie Morrison, o guitarrista e corista Adam Zindani e o membro de xira Tony Kirkham (teclados). Stereophonics leva publicados oito álbums de estudio, incluídos cinco números 1 británicos consecutivos. Un exitoso recompilatorio foi tamén lanzado en novembro do 2008, *Decade in the Sun*, acadando o núemro 2 no Reino Unido. En marzo do 2013, estrearon o seu oitavo álbum *Graffiti on the Train*, lanzado co seu propio selo Stylus Records, o cal debutou no número 3 nas listas de éxitos do Reino Unido.

A banda definiuse como posuidora dun son semellante ao dos xéneros do rock alternativo e o rock tradicional británico. O seu álbum de estrea, *Word Gets Around*, foi publicado en agosto de 1997 e entrou instantaneamente no número 6 no Reino Unido, axudado polos sinxelos "Local Boy in the Photograph", "More Life in a Tramps Vest" e "A Thousand Trees". O grupo acadou o éxito entre o gran público coa edición de *Performance and Cocktails* (cos seus sinxelos promocionais "The Bartender and the Thief", "Just Looking" e "Pick a Part That's New") en 1999.

Tendo vendidos uns 9 millóns de discos en todo o mundo, Stereophonicsé unha das bandas de rock máis exitosas de Gales. Tras o lanzamento de *Pull the Pin*, converteuse no oitavo grupo en acadar 5 números 1 cnsecutivos no Reino Unido (tras The Beatles, Led Zeppelin, ABBA, Genesis, Oasis, Blur e U2).

Discografía
-----------

* *Word Gets Around* - 1997 (V2 Records)
* *Performance and Cocktails* - 1999 (V2 Records)
* *Just Enough Education to Perform* - 2001 (V2 Records)
* *You Gotta Go There to Come Back* - 2003 (V2 Records)
* *Language. Sex. Violence. Other?* - 2005 (V2 Records)
* *Pull the Pin* - 2007 (V2 Records)
* *Keep Calm and Carry On* - 2009 (V2, Mercury)
* *Graffiti on the Train* - 2013 (Stylus Records)
* *Oochya!* - 2022 (Stylus, Ignition)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Arquivado 26 de abril de 2021 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28963
* WorldCat
* VIAF: 158031775
* AllMusic: mn0000748904
* BIBSYS: 5069111
* BNF: 140094318
* Discogs: 12640
* Genius: Stereophonics
* GND: 5516406-7
* IMDb: nm1957703
* ISNI: 0000 0001 0675 0310
* LCCN: no00006232
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0022029
* RocksBackpages: stereophonics
* Songkick: 126330

 |
**Eligio Mandayo Carballo**, coñecido como **Lucho Mandayo**, nado en Lantaño (Portas) en 1941, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Carteiro xubilado, foi co-fundador e expresidente da Sociedade Deportiva Romai, da Asociación Cultural Xosefina Figueroa de Romai e da Comunidade de Montes de Romai. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura independente Parroquias Unidas de Portas á alcaldía de Portas e foi elixido alcalde con maioría absoluta. En 1983 renunciou a presentarse á reelección e foi substituído á fronte da polo seu compañeiro Luis Alfonso Leste. En 1987, tras frustarse a integración de PUP no PSdeG-PSOE, encabezou de novo a candidatura de PUP mentres que Luis Alfonso Leste encabezou a candidatura socialista. Ambas candidaturas foron superadas pola candidatura do CDS, polo que a alcaldía pasou a mans do centrista Juan Manuel López Barreira. En 1991 formou parte da candidatura de PUP, encabezada nesa ocasión polo alcalde López Barreira, aínda que finalmente non resultou elixido concelleiro. Trala dimisión de López Barreira entrou na corporación como concelleiro na oposición ó PPdeG, que en 1992 lle arrebatou o goberno ós independentes mediante unha moción de censura. Posteriormente pasaría a formar parte do BNG, formando parte da súa candidatura do 2015 como suplente, a cal era unha lista de unidade de toda a esquerda do municipio.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Estévez Castro** |  **Alcalde de Portas** 1979 - 1983 | Sucesor:**Luis Alfonso Leste** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Portas

### Ligazóns externas

* Lucho Mandayo, o primeiro alcalde democrático de Portas tras a ditadura *(en galego)*
Coordenadas: 48°01′15″N 37°48′35″L﻿ / ﻿48.020833, 37.809722

O **Donbass Arena** ou **Donbas Arena** (en ucraíno: Донбас Арена, en ruso: Донбасc Арена) é un estadio de fútbol situado en Donetsk, Ucraína. Actualmente é utilizado principalmente para partidos de fútbol, sendo o estadio local do Shakhtar Donetsk. O estadio, que será unha das sedes da Eurocopa 2012, ten capacidade para 51.504 espectadores.

Historia
--------

O Donbass Area inaugurouse o 29 de agosto de 2009, día dos mineiros en Ucraína e día da cidade de Donetsk. Destacar que este día non foi elixido por casualidade: o nome do club local, Shakhtar Donetsk, en galego tradúcese como "os mineiros de Donetsk" e ademais a cidade atópase en Donbass, unha rexión mineira, polo que esta data foi elixida polo seu simbolismo. A cantautora de R&B Beyoncé actuou na noite inaugural, sendo súa primeira actuación en Ucraína.

O Donbass Area foi deseñado por ArupSport Company, que xa construíra o Eithad Stadium, en Manchester (Reino Unido) o Allianz Arena en Múnic (Alemaña), o Estadio Olímpico Lluís Companys en Barcelona (España) e o Sydney Football Stadium en Sydney (Australia). A súa solución de enxeñaría, co efecto de teito á alza, fai que o estadio se asemelle a un prato volante. O estadio atópase preto do *RSK Olimpiyskiy Rexional Sports Complex*, no parque Lenin Comsomol en pleno centro da cidade.

Datos
-----

* O terreo (incluído o campo), onde se atopa o estadio abrangue unha superfie de 46.780 m².
* A altura do estadio é de 54 m dende o chan até á parte superior do teito.
* Conta con 227 aseos, con 471 WC e 333 lavabos.
* A área total acristalada é de aproximadamente 24.000 m².
* O tamaño do campo de fútbol é de 105 x 68 m, 7.668 m² de céspede natural e 2.201 m² de céspede artificial.
* É o unico estadio de categoría elite da UEFA, que esta cualificado con 6 estrelas.

Eurocopa 2012
-------------

*Artigo principal**:* Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012.
### Partidos

O Donbass Arena albergou durante o campionato cinco encontros: tres encontros da fase de grupos, correspondentes ao Grupo D, un de cuartos de final e unha semifinal. Os partidos foron os seguintes:


| Data | Fase | Equipo |  | Resultado |  | Equipo | Espectadores |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 de xuño | Primeira rolda | Francia | Francia |  1 - 1  | Inglaterra | Inglaterra | 47.400 |
| 15 de xuño | Primeira rolda | Ucraína | Ucraína |  0 - 2  | Francia | Francia | 48.000 |
| 19 de xuño | Primeira rolda | Inglaterra | Inglaterra |  1 - 0  | Ucraína | Ucraína | 48.700 |
| 23 de xuño | Cuartos de final | España | España | 2 - 0 | Francia | Francia | 47.000 |
| 27 de xuño | Semifinal | Portugal | Portugal | 0 - 0 | España | España | 48.000 |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sedes da Eurocopa de Polonia e Ucraína 2012

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do estadio
* Sitio web oficial da UEFA Euro 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180479
* OSM: 1724684
* Structurae: 20049543

 |
***Call of Duty: Roads to victory*** é un videoxogo pertencente á serie Call of Duty programado por Amaze Entertainment e distribuído por Activision para PSP. O xogo é un FPS (*first person shooter*) ambientado na segunda guerra mundial. Narra unha serie de combates reais nos que interviron soldados da 82 División Aerotransportada, no I Exército canadense e a VIII Forza Aérea.

Campaña
-------

Inclúe 14 misións da guerra, nas que se inclúen a Operación Market Garden, a Operación Detroit e a Operación Blockbuster.

Multixogador
------------

**Roads to Victory** inclúe un modo multixogador vía inalámbrica ad hoc para 6 xogadores.

Recepción e crítica
-------------------

O xogo recibiu críticas en torno ao 6, acadando un resultado de 64 en Metacritic .

Vendas
------

As vendas ascenderon a aproximadamente 1,41 millóns de unidades .

Notas
-----

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2289071
* GameRankings: 932969
* HowLongToBeat: 1470
* IGDB: call-of-duty-roads-to-victory
* MobyGames: call-of-duty-roads-to-victory
* VGG: 75852

 |
Manu Etxezortu, comentarista do programa *Faktoria*.
**Euskadi Irratia** (en galego: *Radio Euskadi*) é unha emisora de radio pertencente ao Grupo Euskal Irrati Telebista (EITB), o ente público de comunicación que depende do Goberno Vasco. A súa programación realízase integramente en éuscaro e os seus estudos localízanse na cidade de Donostia.

Historia
--------

O nacemento e historia de Euskadi Irratia está intimamente relacionado coa historia de Radio Euskadi, a súa emisora análoga en lingua castelá.

### Nacemento no País Vasco francés

O 21 de decembro de 1946 saía ao aire desde Mouguerre, no País Vasco francés, **Radio Euskadi, la Voz de la Resistencia Vasca** que fora organizada e dependía do Goberno Vasco no exilio. As oficinas atopábanse en Saint-Jean-de-Luz e a súa programación, en onda curta, estaba dedicada á loita contra a ditadura de Franco polo que se facía fincapé nas datas especiais, como a do Aberri Eguna. Tamén se adoitaba utilizar para interferir as emisoras do réxime no País Vasco.

As presións do goberno español sobre o francés levaron ao peche das instalacións en agosto de 1954. Esta primeira etapa de Radio Euskadi estivo impulsada por Joseba Rezola.

### Dende Venezuela

O 10 de xullo de 1965 comezan as emisións desde Venezuela. Emitíase desde os estudos El Paraíso en Caracas aínda que o emisor estaba en plena selva. Esta localización gardouse en segredo ata 1971, descuberta por ETA que tentou utilizar a emisora para os seus fins. A emisora de Venezuela pechouse o 30 de abril de 1977.

### Actual etapa

A actual Euskadi Irratia é froito do Estatuto de Gernika, sendo lanzada de maneira oficial o 23 de novembro de 1982. Foi a primeira canle que puxo en marcha o grupo de comunicación vasco e converteuse na primeira radio pública autonómica do Estado. Posteriormente, sumáronse ao grupo, Euskal Telebista (cadea de televisión), Radio Euskadi (cadea xeneralista en castelán) e Radio Vitoria (que emite en castelán e diríxese especialmente ao público arabés).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

| * v
* c
* e
Euskal Irrati Telebista |
| --- |
| Euskal Telebista (televisión) | 

|  |  |
| --- | --- |
| Canles actuais | ETB 1 ·  ETB 2 ·  ETB 3 ·  ETB 4 ·  ETB HD ·  ETB Sat ·  Canal Vasco |
| Desaparecidos | ETBK Sat |

 |  |
| Eusko Irratia (radio) | Euskadi Irratia ·  Radio Euskadi ·  Radio Vitoria · Gaztea  ·  EITB Musika |
**Antonio Castro Lema**, nado en Laxe en 1933 e finado na Coruña o 10 de febreiro de 2021, foi un político galego conservador e alcalde de Laxe durante dúas décadas.

Traxectoria
-----------

Industrial. Iniciou a súa carreira política en 1966 cando intentou ser elixido concelleiro en Laxe polo terzo familiar, o cal abaría conseguindo en 1974. Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido alcalde de Laxe con maioría absoluta pola Agrupación Independente de Laxe. Nas municipais de 1983 revalidou a maioría absoluta como candidato da coalición de AP. En 1987 foi reelixido con maioría absoluta encabezando a CPG, sendo un dos alcaldes desta coalición que estaban en desacordo co apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura na Deputación da Coruña contra José Manuel Romay Beccaría en xuño de 1989.

Presentouse ás municipais de 1991 polo PPdeG, e foi reelixido alcalde con maioría absoluta, ó igual que nas municipais de 1995. Nas municipais de 1999 perdeu a alcaldía fronte ó PSdeG-PSOE, tras un reconto no que nun principio socialistas e populares empataran a votos, o cal houbese levado a un sorteo, porén, a aparición de dous sobres de emigrantes nunha papeleira e diversas irregularidades máis en torno á votación da emigración supuxo que ó PP se lle anulasen 5 votos, dándolle a vitoria e a maioría absoluta ó PSdeG. Volveu a selo candidato do PPdeG nas municipais de 2003, pero volveu ser derrotado de novo polos socialistas, que ampliaron aínda máis a súa vantaxe, polo que sigueu como portavoz na oposición e retirouse da primeira liña política á fin de dito mandato.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Laxe** 1979 - 1999 | Sucesor:**Antonio Carracedo Sacedón** |

Vida persoal
------------

Casou e tivo 3 fillas. Finou o 10 de febreiro de 2021 no CHUAC da Coruña, onde estaba ingresado.

Notas
-----

1. ↑  Nova en *La Voz de Galicia* Carballo, 29-5-1999 p.42
2. ↑  *La Voz de Galicia* Carballo, 21-7-1999 p.36

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Laxe

### Ligazóns externas

* Muere Antonio Castro, que fue alcalde de Laxe
* Laxe, un paraíso en el Noroeste
A Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán, cuxos principais dereitos aínda teñen valor constitucional
O **Dereito Constitucional** é unha rama do Dereito Público cuxo ámbito de estudo inclúe a análise das leis fundamentais que definen un Estado. Entre os principios doutrinais do dereito constitucional atópase a separación de poderes (poder lexislativo, poder executivo e poder xudicial).   

Todo o que ten que ver coa forma de Estado, a forma de goberno, os dereitos fundamentais e a regulación dos poderes públicos é obxecto de estudo do Dereito Constitucional, incluíndo- hai tanto as relacións entre os poderes públicos e as relacións entre os poderes públicos e os cidadáns.

A medida que se multiplicou o número de Estados nación, tamén se multiplicaron as constitucións e con elas o corpo do dereito constitucional, aínda que en ocasións esta lei emana de fontes alleas ao Estado. Especialmente desde mediados do século XX, a protección dos dereitos individuais converteuse tamén nunha preocupación das institucións supranacionais.

Notas
-----

1. ↑  "Significado de Derecho Constitucional". *Significados* (en castelán). Consultado o 2023-10-02.
2. ↑  "Derecho constitucional - Definicion.de". *Definición.de* (en castelán). Consultado o 2023-10-02.
3. ↑  "Diritto Costituzionale". *Trecanni.it; Enciclopedia* (en italiano).
4. ↑  S, Surbhi (2020-07-25). "Difference Between Horizontal and Vertical Power Sharing (with Comparison Chart)". *Key Differences* (en inglés). Consultado o 2023-10-02.
5. 1 2  "Constitutional law". *www.britannica.com* (en inglés). 2023-09-29. Consultado o 2023-10-02.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dereito Constitucional*** |

* Constitución
* Constitucionalismo
* Estado de dereito
* Método D'Hondt
* Sistema electoral
* Leis Fundamentais do Reino

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre política é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Bartolina Sisa Vargas** , nada en Caracato, Vicerreinado do Perú, o 24 de agosto de 1750 ou 1753, e finada na Paz, Vicerreinado do Río da Prata, Imperio Español, o 5 de setembro de 1782, foi unha unha muller aimará e heroína indíxena. Durante a época da colonia loitou xunto co seu esposo Julián Apaza, coñecido como Túpac Katari, organizou varios campamentos militares e participou do cerco á cidade da Paz. Foi traizoada e entregada ás autoridades españolas do vicerreinado, que posteriormente a executaron. Na súa honra o 5 de setembro conmemórase o Día Internacional da Muller Indíxena.

Traxectoria
-----------

Filla de José Sisa e Josefa Vargas, indíxenas da vila e cantón Caracato, no concello de Sapahaqui, dedicouse ao comercio da folla de coca e dos tecidos nativos.

Bartolina foi descrita por algúns historiadores como unha muller aguerrida que dominaba a *kurawa* (tirafonda) e o fusil. Sabía montar cabalo e era moi intelixente.

En 1772, xa casada, tivo o primeiro do seu catro fillos: tres nenos e unha nena. O primeiro fillo foi capturado no Perú por Sebastián Segurola en 1783, e crese que posteriormente foi asasinado. Os outros tres chegaron a sobrevivir na clandestinidade.

Á idade de 25 anos uniuse a Tupac Katari, o seu esposo, para organizar e liderar distintos levantamentos contra os españois, tras observar as inxustizas cometidas polo sistema colonialista de explotación do século XVIII. Cando estalou a insurxencia indíxena aimará e quechua de 1781, ela foi proclamada vicerraíña por dereito propio. Bartolina asumiu importantes funcións de liderado.

Cerco á Paz
-----------

Dende 1780 planificábase unha insurrección indíxena. Xunto a José Gabriel Condorcanqui (Túpac Amaru) e os irmáns Dámaso e Tomás Katari de Chayanta, con quen converxían nos seus ideais libertarios e propósitos emancipatorios, lograron reunir a máis de 150 mil indíxenas de toda a rexión.

O 13 de marzo de 1781 levantouse un campamento militar indíxena en La Ceja de El Alto pechando todos os accesos á cidade da Paz. Empezaron con 20 mil indíxenas e en cinco meses chegaron a ser 80 mil persoas, xerando escaseza de alimentos e de auga na cidade. O 21 de maio Tupac Katari deixou a Bartolina a cargo do cerco. Ao ver a unha muller a cargo, o exército español mandou a 300 soldados a capturala; ela, xunto co exército indíxena, apedrearon aos españois que non lograron o seu obxectivo. 

Logo de 109 días de asedio, os españois recibiron axuda de Charcas. Isto logrou que Tupac Katari replegase o seu exército que foi abatido polas forzas españolas e polas alianzas que estas estabeleceron con líderes indíxenas contrarios a Tupac Katari, o que posibilitou que os xefes da rebelión fosen apresados e sentenciados a matar por enforcamento o 5 de setembro de 1782.

Aos 32 anos, Bartolina foi arrastrada por un cabalo amarrada dos pés, e posteriormente descortizada. Cravaron a súa cabeza e extremidades en diferentes lugares onde ela participou na resistencia para amedrentar aos indíxenas.
Reconstrución do Pandroseion como sería sobre o -421
O **Pandroseion** era un santuario dedicado a Pándroso, unha das fillas de Cécrope I, o primeiro rei de Atenas situado na Acrópole de Atenas. Ocupaba o espazo adxacente ao Erecteion e ao antigo Templo de Atenea Nike.

O santuario consistía nun patio rectangular que contiña o altar de Zeus Herkeios (protector do fogar). A esquina sueste daba acceso á tumba de Cécrope. O santuario tamén contiña a oliveiras agrada que Atenea regalara á cidade de Atenas, tras a súa vitoria sobre Poseidón na loita polo país de Ática.

Notas
-----

* Pandroseion, Acrópole en Planetware.com

| * v
* c
* e
Acrópole de Atenas: Patrimonio da Humanidade |
| --- |
| Acrópole de Atenas |
| 1 Partenón - 2 Antigo templo de Atenea ou Hecatompedón - 3 Erecteion - 4 Estatua de Atenea Prómakhos - 5 Propileos - 6 Templo de Nike Áptera - 7 Eleusinion - 8 Santuario de Artemisa Brauronia - 9 Calcoteca - 10 Pandroseion - 11 Arreforión - 12 Altar de Atenea - 13 Santuario de Zeus Polieo - 14 Santuario de Pandión - 15 Odeón de Herodes Ático - 16 Stoá de Eumenes - 17 Santuario de Asclepio - 18 Teatro de Dioniso - 19 Odeón de Pericles - 20 Témenos de Dioniso - 21 Aglaureion |
**David Pérez Pallas**, nado en Vigo o 24 de agosto de 1987, é un árbitro de fútbol galego da Segunda División Española.

Traxectoria
-----------

A súa relación co fútbol comezou ao xogar no CD Valladares xa de neno, pero abandonou a práctica competitiva na mocidade, para prepararse como árbitro. Afiliado ao colexio galego, despois de tres tempadas en Terceira División, no ano 2010 ascendeu a Segunda División B e só dous anos máis tarde, en 2012, ascendeu a Segunda División, categoría na que arbitrou durante sete campañas. Debutou na categoría nun Guadalajara - Girona e dirixiu un total de 144 encontros en Segunda. 

En 2019 pasou a traballar como árbitro VAR en Segunda, labor que realizou ata que en maio de 2023 foi cesado xunto a outros cinco colexiados pola Federación Española de Fútbol e polo Comité Técnico de Árbitros.

Vida persoal
------------

Estudou Telecomunicacións na Universidade de Vigo.

Notas
-----

1. ↑  "Pérez Pallas:David Pérez Pallas - Árbitro". *www.bdfutbol.com*. Consultado o 22 de agosto de 2016.
2. ↑  "Pérez Pallas incorpórase ao VAR de 2ª División". *Real Federación Galega de Fútbol*. 13 de agosto de 2019. Consultado o 5 de outubro de 2023.
3. ↑  "Los seis árbitros VAR cesados denuncian represalias de la RFEF por pedir derechos laborales" (en castelán). 31 de maio de 2023. Consultado o 5 de outubro de 2023.
Coordenadas: 43°13′26″N 8°58′16″O﻿ / ﻿43.223999999993, -8.9711999999585

A **praia de San Pedro** é un areal situado na parroquia de Canduas, en Cabana de Bergantiños, a carón da praia de Rebordelo. Está bañada pola ría de Corme e Laxe.
Chégase a ela desde o lugar de San Pedro, se ben non ten un acceso fácil.

Entre a súa flora e fauna están as especies comúns de moitos areais galegos, con peixes como o pinto (*Labrus bergylta*), a robaliza (*Dicentrarchus labrax*) ou o sargo (*Diplodus sargus*); crustáceos como o camarón, cangrexo e boi; moluscos como o mexillón (*Mytilus galloprovincialis*), a lapa ou o percebe; e aves como a gaivota, o corvo mariño ou o mazarico.

Apenas recibe a visita de bañistas, e está en estado virxe e natural. Está encaixada entre dous brazos montañosos que a resgardan dos ventos. Non conta cos servizos de aparcadoiro, duchas nin socorrismo.

Por esta praia pasa a 3ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Camiño dos Faros
**Lhosca Arias**, nado en Monforte de Lemos e finado o 28 de setembro de 2023, foi un creador e animador galego.

Traxectoria
-----------

Estudou na Escola de Imaxe e Son da Coruña, primeiro operación de imaxe e son, e logo realización e produción de programas audiovisuais. Como proxecto de fin de módulo produciu e debuxou 'Lumi. Historia de un impulso', que está considerado o primeiro filme de animación producido en Galicia (1994), que lle valeu para encetar o proxecto empresarial de Bandua Produccións, e que o levou ao ano 2000, cando tamén realizou o piloto de 'O visgo máxico', unha curta de animación.

Despois desenvolveu unha serie de 26 epidosodios dun minutos de duración do personaxe do Carrabouxo (2007). Porén, a súa carreira profesional virou do audiovisual ao desenvolvemento web (e Bandua Produccións pasou a ser Bandua.net, e despois Emprender Conectando e Comunicar Conectando, respectivamente. Estes proxectos tiñan a súa sede en Lugo.

Vida persoal
------------

Foi o fillo de Antón Arias Curto

Notas
-----
Coordenadas: 2°11′09″S 79°55′30″O﻿ / ﻿-2.185869, -79.924931

O **Estadio Monumental Isidro Romero Carbo**, actualmente chamado **Estadio Monumental Banco Pichincha** por razóns de patrocinio, é un estadio de fútbol situado no norte da cidade de Guayaquil, en Ecuador, propiedade do Barcelona Sporting Club.

O estadio foi construído entre 1985 e 1987, e inaugurado o 29 de maio de 1988, con capacidade para acoller 55.000 seareiros. A capacidade do recinto foi ampliada nos anos 90 até os 90.283, facendo del o meirande da historia de Ecuador. Actualmente a FIFA non permite que no estadio haxa mais de 60.000 espectadores.

O estadio foi bautizado co nome do presidente de Barcelona Sporting Club entre 1982 e 2006, Isidro Romero Carbo, quen impulsou a construción do recinto para que o club tivese un estadio propio, xa que ata 1988 o equipo xogaba os seus encontros como local no Estadio Modelo Alberto Spencer, de titularidade municipal.

Galería
-------



Situación do estadio en Guayaquil.

* Fondo do estadio.Fondo do estadio.
* Vista xeral.Vista xeral.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Barcelona Sporting Club *(en castelán)*
**Txomin Iturbe Abasolo**, nado en Arrasate (Guipúscoa) en 1943 e finado en Alxeria en 1987, foi un dirixente da organización terrorista ETA.

Traxectoria
-----------

Estudante nun colexio de freires, aprendiz na Unión Cerrajera, socio capitalista dunha empresa de fabricación de tubaxes e porteiro do equipo de fútbol Unión Deportiva Aretxabaleta e despois do equipo da súa cidade natal. Da súa época de futbolista tomou a expresión *aurrera bolie* ("adiante a pelota") coa que asinaba os seus escritos cando xa era dirixente de ETA, organización na cal entrou de mozo, polo que parece antes de realizar o servizo militar.

En decembro de 1968 a Garda Civil descubriu unha cita clandestina de Txomin co seu compañeiro de ETA Unai Dorronsoro, que xa estaba fichado. Txomin logrou escapar da detención, pero o asunto lle descubriu como membro de ETA, o que supuxo o seu exilio ao País Vasco francés. Alí casou con outra fuxida, Maite Ormaetxea, coa que tería tres fillos. Foi, a carón de Argala, o núcleo da facción militar nas loitas internas que dividirían á organización en dúas: ETA militar e ETA político-militar. Foi detido pola policía francesa en diversas ocasións.

En xaneiro de 1975 foi obxecto dun intento de secuestro. En novembro do mesmo ano sufriu un atentado con bomba lapa do que saíu ileso, resultando ferido un dos seus fillos. En 1976 saíu ileso novamente dun ametrallamento, e foi ferido tres anos máis tarde nun atentado en Biarritz. A finais dos anos 70 Txomin foi designado por ETA como interlocutor preferente nunha hipotética negociación co goberno español. O primeiro contacto tivo ligar en París en 1984, durante o goberno de Felipe González. Pouco despois foi confinado na cidade de Tours, pero volveu á clandestinidade até que foi detido en 1986. Foi expulsado a Alxeria, logo dunha breve estadía en Libreville, a capital de Gabón.

En Alxer volveu ser o principal interlocutor de ETA nun diálogo co goberno español que non tivo resultados. O 1 de marzo de 1987 fíxose pública a súa morte, sucedida uns días antes. De acordo coa administración de Alxeria e os seus propios compañeiros deportados, Txomin morreu nun accidente de tráfico. Porén, tense especulado coa posibilidade de que morrese dunha caída mentres realizaba exercicios nun campo de adestramento paramilitar. Foi enterrado na súa cidade natal.

Anos despois da súa morte tense dado nos xornais certa visión nostálxica da súa figura, considerada expoñente dunha militancia máis *moderada* ou idealista que fora abandonada en favor dunha liña máis dura ao facerse cargo da dirección de ETA o grupo chamado Artapalo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3121598
* Auñamendi: 71005
* DBE: domingo-iturbe-abasolo

 |
**Jenő Kalmár**, tamén nado coñecido como **János Kalmar** ou **Kálmár Jenő**, nado en Mocsolád o 21 de marzo de 1908 e finado en Málaga o 13 de xaneiro de 1990, foi un futbolista e adestrador húngaro.

Traxectoria
-----------

Como xogador militou en varios equipos, principalmente no MTK Hungária FC, e foi internacional coa selección de Hungría. Durante a tempada 1928-29 rematou como máximo goleador do MTK, marcando 20 goles.

Comezou a súa carreira como adestrador a principios da década de 1950, á fronte do Honvéd, un equipo no que xogaban entre outros Ferenc Puskás, Zoltán Czibor, Sándor Kocsis, József Bozsik, László Budai, Gyula Lóránt e Gyula Grosics. Con Kalmár como técnico, o club gañou catro títulos da liga húngara, e os seus xogadores formaron a base da lendaria selección húngara coñecida como o Equipo de Ouro. Foi ademais axudante do seleccionador húngaro Gusztáv Sebes. Ao final da Segunda Guerra Mundial atopábase en Iugoslavia, onde adestrou o FK TSC Bačka Topola, coñecido por aquel entón como Egység.

Tras adestrar o Wacker Wien, chegou a España, onde adestrou varios equipos da Primeira e a Segunda División. Dirixiu brevemente o Sevilla CF, antes de coller as rendas do Granada CF, club que guiou ata a final da Copa do Xeneralísimo de 1959. O encontro disputouse no estadio Santiago Bernabéu, sendo o seu rival o FC Barcelona. A vitoria foi para o club catalán por 4-1, con dous goles do seu antigo xogador Kocsis, e sendo Arsenio o autor do único tanto do Granada. 

Nos seguintes anos pasou por varios equipos españois máis, logrando un ascenso a Primeira co Granada, e dirixiu tamén o Porto portugués e o Halmstads BK sueco. En 1967 levou o Espanyol ao terceiro posto da liga e tres anos despois conseguiu ascender á máxima categoría o CD Málaga.

Palmarés
--------

### Como xogador

Hungária FC
* **Liga húngara (1):** 1928/29.

Honvéd
* **Copa de Hungría (1):** 1931/32.

### Como adestrador

Hungária FC
* **Liga húngara (4):** 1950, 1952, 1954, 1955.

Notas
-----

1. ↑  "Forschungsprojekt "Migration im österreichischen Fußball nach 1945"" (PDF). *fairplay.vidc.org* (en alemán). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 13 de novembro de 2017. Consultado o 1 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do adestrador na LFP *(en castelán)*. Arquivado dende o orixinal o 30 de setembro de 2007.

* Datos do adestrador no sitio web do Sevilla FC *(en castelán)*. Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2009.
* Datos do adestrador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q943893
* EUfootballInfo: 10059
* Transfermarkt: 321910

 |
Coordenadas: 32°47′26″N 96°48′37″O﻿ / ﻿32.790555555556, -96.810277777778

O **American Airlines Center**, ás veces chamado *AAC*, é un pavillón localizado no barrio de Victory Park, preto do centro de Dallas, Texas, que é usado para partidos de baloncesto da National Basketball Association (NBA) dos Dallas Mavericks e de hóckey sobre xeo da National Hockey League (NHL) dos Dallas Stars. Tamén é utilizado para concertos.

Historia
--------

Para o ano 1998, os Dallas Mavericks, o seu dono Mark Cuban e os Dallas Stars indicaban o seu desexo de substituír o seu pavillón (o Reunion Arena) por un novo. Os residentes de Dallas aprobaron a introdución de impostos novos nos hoteis e na renda para pagar o novo fogar dos Mavs e dos Stars.

Moitos confunden o nome co AmericanAirlines Arena, pavillón de Miami Heat. Ironicamente, en 2006, os dous equipos chegaron ás Finais, nunha serie ao mellor de sete, que terminou con catro vitorias dos de Florida. Os Mavericks que venceran os 2 primeiros xogos en casa, perderon o resto dos partidos. As series acabaron sendo coñecidas como as "American Airlines Series".

Equipos
-------

O American Airlines Center é o fogar dos seguintes equipos:

* Dallas Stars (NHL)
* Dallas Mavericks (NBA)

Galería
-------

* Entrada ao pavillónEntrada ao pavillón
* Vista do American Airlines CenterVista do American Airlines Center
* Dirk Nowitzki lanzando un tiro libreDirk Nowitzki lanzando un tiro libre
* Interior do pavillónInterior do pavillón

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* American Airlines Center

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463345
* GeoNames: 4670645
* MusicBrainz: ID

 |
Coordenadas: 33°26′51″S 149°33′22″L﻿ / ﻿-33.4475, 149.556

| Mount Panorama |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras | Bathrust 1000, 12 Horas de Bathrust, F3 |
| Localización | Australia Bathrust, Australia |
| Lonxitude | 6´213 km |
| Curvas | 23 |
| Volta rápida (2014) | 2:02.670 |
| Piloto récord | Australia Simon Hodge |

O **Mount Panorama** é un autódromo de carreiras situado na vila de Bathrust en Nova Gales do Sur, Australia. Conta cunha lonxitude de 6.213 metros. O circuíto conta con dúas longas rectas e dúas curvas de 90o, ademais da gran sucesión de curvas con forma de "S". Tamén combina un gran desnivel entre a zona máis alta e o punto máis baixo.

Mount Panorama é un autódromo apto para carreiras de motos, turismos, grandes turismos e monoplazas. Por iso no pasado, o circuíto albergou o Gran Premio de Australia de motociclismo e da Fórmula 1. Actualmente, aquí dispútanse a Bathrust 1000 pertencente ao campionato dos V8 Supercars e as 12 Horas de Bathrust, que é unha famosa carreira de resistencia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bathrust 1000

### Ligazóns externas

* Web do circuíto
O **Blackburn Buccaneer** é un avión de ataque embarcado británico deseñado nos anos 60 para a Royal Navy (RN). Deseñado e inicialmente producido por Blackburn Aircraft en Brough, posteriormente foi coñecido como o Hawker Siddeley Buccaneer cando Blackburn converteuse en parte do Hawker Siddeley Group, aínda que este nome é raramente usado.

O Buccaneer deseñouse orixinalmente enresposta ao programa de construción do cruceiro soviético da clase Sverdlov. En vez de construír unha nova frota propia, a Royal Navy podería usar o Buccaneer para ataquer eses buques achegándose a baixa cota por debaixo do horizonte dos seus radares. O Buccaneer podería atacar usando unha bomba nuclear ou armas convencionais. Máis tarde pretendeuse que levase mísiles antibuque de curto alcance para mellorar a súa supervivencia contra armas antiaéreas baseadas en buques máis modernas.

O Buccaneer entrou en servizo coa Royal Navy en 1962. Os primeiros avións de produción sofreron unha serie de accidentes debido a unha potencia insuficiente do motor, que foi rapidamente solucionada no Buccaneer S.2, equipado con motores Rolls-Royce Spey máis potentes. O Buccaneer tamén foi ofrecido como unha posible solución ao requirimento da Royal Air Force para un interdictor supersónico que levase armas nucleares. Foi rexeitado ao non cumprir coa especificación en favor do máis avanzado BAC TSR-2, pero o custo do programa TSR-2 levou á súa cancelación, cancelándose despois a compra do seu substituto, o General Dynamics F-111K. A RAF mercou Buccaneer e Phantom II estadounidenses como substitutos do TSR-2, the Buccaneer entering service in 1969.

A Royal Navy retirou o derradeiro dos seus grandes portaavións en 1978, movendo o seu rol de ataque ao British Aerospace Sea Harrier, e pasando os seus Buccaneer á RAF. Tras un accidente en 1980 reveláronse problemas coa fatiga do metal e a frota da RAF reducíuse ata os 60 avións, sendo o resto desgüazados. O final da guerra fría levou a unha redución na forza da RAF, e ao retiro acelerado do resto da frota, sendo os derradeiros Buccaneer da RAF retirados en 1994 en favor do Panavia Tornado. A Forza Aérea de Suráfrica (SAAF) tamén mercou o modelo. Os Buccaneer combateron na primeira guerra do Golfo en 1991, e na guerra na fronteira de Suráfrica.

Notas
-----

1. ↑  Jackson, Robert (2010). *Aircraft : from 1914 to the present day*. London: Amber Books Ltd. ISBN 978-1-907446-02-3. OCLC 677065642.
A **guerra anglo-persa** foi un conflito militar que enfrontou ó Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda e Persia (que era nese momento gobernada pola dinastía Qajar), que durou dende o 1 de novembro de 1856 até o 4 de abril de 1857. Durante a guerra, os británicos opuxéronse a un intento de Persia de rescatar a cidade de Herat. A pesar de que Herat era parte de Persia baixo a dinastía Qajar, no intre en que estourou a guerra era parte do oeste de Afganistán (Afganistán era daquela unha entidade moi feble). A campaña levouse a cabo con éxito para os británicos, baixo a dirección do xeneral sir James Outram en dous escenarios: a costa sur de Persia, preto de Bushehr e o sur de Mesopotamia (o nome antigo para a rexión e anterior á formación da nación de Iraq). Como resultado da guerra, Persia retirouse de Herat e asinou un novo tratado no que rendeu as súas pretensións sobre a cidade.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* English, Barbara. 1971. John Company's Last War. Londres: Collins.
* Hunt, Capt. G. H. e George Townsend. 1858. Outram & Havelock's Persian Campaign. Londres: G. Routledge & Co.
* Outram, Lieut. General Sir James. 1860. Lieut.-General Sir James Outram's Persian Campaign in 1857. Londres: Smith, Elder and Co.
* Walpole, Sir Spencer. 1912. A History of England from the Conclusion of the Great War in 1815. Londres: Longmans, Green, and Co. (vol. VI, pp. 266–273)

### Ligazóns externas

* Guerra persa
* Regiment Site

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q617772
* LCCN: sh85067902

 |
Coordenadas: 48°36′01″N 7°45′53″L﻿ / ﻿48.600278, 7.764722

O **Rhénus Sport** é un pavillón polideportivo situado na cidade de Estrasburgo, Francia. Renovado en 2003 e con capacidade para 6.200 espectadores, é o fogar do equipo de baloncesto Strasbourg Illkirch-Graffenstaden Basket da LNB Pro A francesa.

Historia
--------

En 1981, o pavillón exerceu como seda da final da Euroliga, nun encontro en que o Maccabi Tel Aviv derrotou ao Synudine Bologna por 80-79. No ano 2006 acolle unha eliminatoria da Copa Davis en Francia e Suecia. Fóra do deporte, o 3 de abril de 2009 o Presidente dos Estados Unidos Barack Obama deu un discurso no pavillón ante un público alemán e francés, debido á súa presenza na cidade por mor do Cumio da OTAN de Estrasburgo-Kehl de 2009.

Notas
-----

1. ↑  "Copa de Europa 1980/1981; Tras la pólemica el Maccabi se proclama campeón". *Piratas del Basket* (en castelán). 2 de xaneiro de 2014. Consultado o 17 de setembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información sobre o pavillón na web da cidade de Estrasburgo *(en francés)*
Coordenadas: 52°57′42″N 6°31′24″L﻿ / ﻿52.96156, 6.5233

| TT Circuíto de Assen |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras | MotoGP, SBK |
| Localización | Países Baixos Assen, Países Baixos |
| Lonxitude | 4,750 km |
| Curvas | 21 |
| Volta rápida (2007) | 1:18.765 |
| Piloto récord | Francia Sébastien Bourdais (Champ Car) |

O **TT Circuíto de Assen** é un autódromo situado na localidade de Assen nos Países Baixos. Inaugurouse no ano 1995 e foi deseñado para albergar o Gran Premio de Motociclismo dos Países Baixos do Campionato do Mundo de Motociclismo que antes se disputaba nun circuíto semipermanente preto deste. O Circuíto de Assen está considerado "A catedral do motociclismo". Dende 1992, Assen tamén alberga carreiras do Campionato do mundo de Superbikes.

Orixinalmente, o circuíto tiña unha lonxitude de 7.705 m, pero no ano 1984 acurtouse a 6.134 metros. Tras varios reasfaltados e redeseños de curvas o trazado quedou con 5'997 quilómetros de longo en 2005. No ano 2006, o circuíto reduciuse a 4.750 metros por última vez. O autódromo ten unha capacidade de 100.000 persoas, das cales 60.000 poden estar sentadas.

Circuítos
---------

* Trazado do circuíto entre 1926 e 1954.Trazado do circuíto entre 1926 e 1954.
* Trazado do circuíto antes do 2005.Trazado do circuíto antes do 2005.
* Trazado actual do circuíto de Assen.Trazado actual do circuíto de Assen.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do circuíto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q843925
* WorldCat
* VIAF: 7173155708704522580008

 |