recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Vitixes** (morto en 540) foi un xeneral do exército ostrogodo e rei dos ostrogodos do 536 ao 540.

Traxectoria
-----------

Era o xeneral de Teodato e foi nomeado rei polos seus soldados no curso das guerras contra o Imperio Bizantino, a Guerra gótica de Italia (535-554), tras o asasinato de Teodato, sobriño de Teodorico o Grande. Para lexitima-la súa posición como rei, no 536, marchou a Rávena e repudiou a súa muller para casar con Matasunta, a única filla de Amalasunta, e así unirse á liñaxe dos Amalos.

No 535, o exército de Xustiniano I conquistara Sicilia ao mando do xeneral bizantino Belisario, que naquel momento estaba no sur de Italia. Vitixes reorganizou o exército e no 537 asediou Roma, facendo cortar todos os acuedutos que levaban auga á cidade. En marzo de 538 foi obrigado a interromper o asedio para retomar as operacións militares no norte de Italia, onde o xeneral Xoán estaba aproximándose rapidamente a Rávena. 

No 540 Belisario atacou a capital dos ostrogodos. Vitixes foi feito prisioneiro e levado xunto coa súa esposa a Constantinopla, onde morreu sen herdeiros. Logo da súa morte, Matasunta casou con Xermano, un curmán do Emperador.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Teodato** | **Rei dos ostrogodos**536 – 540 | Sucesor:**Hildibaldo** |

Notas
-----

1. ↑  Le Beau (1827), p. 470
2. ↑  Sirago (1999), p. 11
3. ↑  Le Beau (1827), p. 471
4. ↑  Chastagnol (1996)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Chastagnol, André (1996). *La fin du monde antique* (en francés). París: Nouvelles Editions Latines. ISBN 9782723305266.
* Le Beau, Charles (1827). *Histoire du Bas-Empire* (en francés) **VIII**. París: Imprimerie de Firmin Didot.
* Sirago, Vito Antonio (1999). *Amalasunta: la regina*. Colección Donne d'Oriente e d'Occidente (en italiano). Milán: Jaca Book. ISBN 88-16-43509-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312607
* WorldCat
* VIAF: 42247154
* BMT: 195715
* CERL: cnp00343400
* DBI: ID
* DeutscheBio: 103146407
* EBID: ID
* GEC: 0071380
* GND: 103146407
* Treccani: vitige-re-degli-ostrogoti

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dompiñor.
Coordenadas: 43°32′33″N 7°04′17″O﻿ / ﻿43.542388888889, -7.0713055555556

**Dompiñor** é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués de Ribadeo. Segundo o IGE en 2015 tiña 73 habitantes (40 homes e 33 mulleres), un menos ca en 2007 (42 homes e 32 mulleres), e un máis que en 2006.

Orixe
-----

Aparece documentado como *Dompinol*. Segundo Xosé María Rodríguez, ten a súa orixe na primitiva denominación de *Villa domini Pinioli*, que fai referencia ó nome do posesor latino *Piniolus* (*Pinus* + *olus*), como un dos primeiros poboadores históricos do lugar. Na súa evolución trocou -*n*- en -*ñ*- e -*l*- en -*r*- ata a forma actual, "piñor", que coa aglutinación de *Dom*- (*Dominus*) converteuse en Dompiñor.

Xeografía
---------

Queda separado da capital parroquial pola vía de ferrocarril Ferrol - Xixón e pola construción da autovía do Cantábrico.

Os seus moradores eran e son labregos asentados que cultivaban a terra para autoconsumo e venda dos excedentes, despois de pagar as rendas das leiras que levaban en alugueiro ou cedidas en foros que conseguiron redimir algúns.

Dada a facilidade de comunicación e tránsito, asentouse no lugar algunha industria de servizos derivados do agro. Os minifundios van desaparecendo ó empregarse maquinaria agrícola que require leiras grandes. A concentración parcelaria influíu moito neste aspecto.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Piñeira

| Lugares da parroquia de Piñeira no concello de Ribadeo (Lugo) |  |
| --- | --- |
| O Alto dos Pinos | Arelongo | Barreiro | As Cruces | Dompiñor | A Eirexa | Folgosa | O Morgullón | O Outeiro | Río | Vilar |

### Parroquias de Ribadeo

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Ribadeo |  |
| --- | --- |
| Arante (San Pedro) | Cedofeita (Santa María Madanela) | Couxela (Santiago) | Covelas (San Vicente) | A Devesa (Santalla) | Ove (San Xoán) | Piñeira (San Xoán) | Ribadeo (Santa María) | Rinlo (San Pedro) | Santalla de Vilausende (Santalla) | Vilaframil (San Lourenzo) | Vilaselán (Santa María) |

Notas
-----

1. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor de Galicia" (en galego). Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2020. Consultado o 6 de decembro de 2016.
O **Fiat G.80** foi un adestrador militar a reacción desenvolvido en Italia nos anos 50, sendo o primeiro avión a reacción do país. Tratábase dun avión convencional monoplano de á baixa con tren de aterraxe en triciclo retractable e tomas de aire do motor nos laterais da fuselaxe. O piloto e o instrutor sentábanse en tándem.

Deseño e desnvolvemento
-----------------------

Aos dous prototipos do G.80 seguíronlle tres unidades de preprodución, pero a Aeronautica Militare atopou que non encaixaban cos seus requirimentos e non mercou máis. Fiat desenvolveu unha versión máis refinada, bautizada como G.82, para entrar nunha competición da OTAN para seleccionar un adestrador a reacción stándar. Entre varios cambios, o G.82 contaba cunha fuselaxe máis longa, un motor Rolls-Royce Nene en vez do de Havilland Goblin do G.80, e tanques de combustible na punta das ás. Fabricáronse cinco unidades, pero cando se cancelou a competición e o G.82 non foi elixido nin pola OTAN nin pola Aeronautica Militare, o seu programa de desenvolvemento rematou. Os plans para versións especializadas, que incluían caza nocturno, recoñecemento, e apoio próximo, non se realizaron, así como o G.84 que estaría equipado cun motor Allison J35. Os G.82s foron usados durante uns poucos anos na escola de adestramento da Aeronautica Militare en Amendola antes de pasar a mans do Reparto Sperimentale Volo (Departamento de Voo Experimental) en 1957.

Variantes
---------

* **G.80-1B** - prototipo (dous fabricados).
* **G.80-3B** - versión de preprodución (tres fabricados).
* **G.81** - versión de produción do G.80 (ningún fabricado).
* **G.82** - prototipos para competición da OTAN (dous prototipos e catro exemplares de produción fabricados)
* **G.84** - versión con motor Allison J35 (ningún fabricado).

Notas
-----

1. 1 2  Aeronautica Militare (ed.). "Fiat G-80". Consultado o 13 de xuño de 2018.
O **voo 9045 de Pulkovo Aviation Enterprise** era un servizo de carga que se esnafrou na aproximación ao aeroporto de Nalchik mentres transportaba 12 515 kg de moedas da Casa da Moeda de San Petersburgo.

Avión
-----

O aparello implicado no accidente era un Antonov An-12BP con catro motores Ivchenko AI-20M, con rexistro RA-11118, de Pulkovo Aviation Enterprise.

Tripulación
-----------

Seis tripulantes e sete pasaxeiros estaban a bordo do avión. A tripulación de voo estaba formada por:

* O capitán Yanitsky Nikolay Petrovich.
* O copiloto Prasolov Victor Anatolievich.
* O navegador Vlasov Mikhail Nikolayevich.
* O operador de radio Levchuk Aleksandr Yurevich.
* O enxeñeiro de voo Anisimov Sergey Maratovich.
* O director de operacións de voo Evstafiev Yuri Anatolyevich.

Accidente
---------

O voo 9045 levaba 12 515 kg de moedas dende San Petersburgo cunha escala en Volvogrado. Ata a aterraxe non houbo problemas durante o voo a Nalchik. O control de tráfico aéreo informou a tripulación das condicións meteorolóxicas no aeroporto, pero non mencionou o problema do xeo; polo tanto, a tripulación non activou o sistema de desxeo para a aproximación.

Cando o avión estaba a 13 quilómetros da pista, a tripulación estableceu os flaps a 15°. A 8 km da pista o avión entrou na senda de planeo, e tras iso puxéronse os flaps en 35°. 16 segundos despois a tripulación incrementou a potencia dos motores para manter unha velocidade constante de 260 km/h. O avión estaba xa a 40 metros por debaixo da sonda de planeo e os pilotos axustaron os elevadores de 1 a 5° de deflexión, só para que os elevadores fosen espontaneamente aos 15° de deflexión.

A unha altitude de 320 metros o avión inclinou o morro cara a abaixo uns 50-55° entrando nun rápido descenso; os pilotos tiraron das columnas de control, pero debido a que estaban a baixa altitude non foron capaces de recuperar o aparello. O avión esnafrouse nun campo, incendiouse e rapidamente foi engulido polas lapas.

Causa
-----

Notas
-----

1. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Antonov An-12BP RA-11118 Nalchik Airport (NAL)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2019-01-13.
2. ↑  "Антонов Ан-12 Бортовой №: RA-11118". *russianplanes.net*. Consultado o 2019-01-13.
3. 1 2 3 4 5  "Катастрофа Ан-12 в Нальчике". *www.airdisaster.ru*. Consultado o 2019-01-13.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18336327
* ASN: 19940224-0

 |
Turbofan con baixo índice de derivación, ten un soprante (ventilador) máis pequeno e a maior parte do aire pasa pola turbina.Turbofan con baixo índice de derivación, ten un soprante (ventilador) máis pequeno e a maior parte do aire pasa pola turbina.
Turbofan con alto índice de derivación, ten un ventilador grande e a maioría do aire pasa polo conduto exterior da turbina.Turbofan con alto índice de derivación, ten un ventilador grande e a maioría do aire pasa polo conduto exterior da turbina.
Turborreactor con índice derivación cero, todo o aire pasa a través da turbina.Turborreactor con índice derivación cero, todo o aire pasa a través da turbina.
O termo **relación de derivación** (inglés: *bypass ratio* ou BPR) refírese a unha característica de deseño dos motores de reacción de tipo turboventilador, utilizados normalmente en aviación. Defínese como a relación entre o caudal másico de aire que pasa a través do soprante canalizado e pasa por fóra do núcleo do motor (aire non queimado), con respecto ao caudal másico que pasa polo núcleo do motor para realizar a combustión que produce a enerxía mecánica. Por exemplo, cunha relación de derivación 10:1, por cada 1 kg de aire que pasa a través da cámara de combustión, pasan 10 kg de aire en torno a ela a través do soprante canalizado.

Nun deseño de **alto índice de derivación**, a gran maioría do pulo provén do soprante canalizado, máis que da expansión dos gases de combustión na tobeira. Unha alta relación de derivación ofrece un menor consumo de combustible (en gramos/sec por kN de pulo), especialmente a velocidade cero (en engalaxes) e á velocidade de cruceiro da maioría dos avións de reacción comerciais. Este é con diferenza o tipo de motor dominante en todos os avións de reacción de pasaxeiros e de transporte tanto civil como militar. A súa menor velocidade nos gases de saída tamén fai que sexa menor a produción de ruído, unha gran vantaxe con respecto aos deseños de pouca ou nula relación de derivación.

Os deseños con **baixo índice de derivación** tenden a ser usados nos avións militares de combate pola súa boa relación entre economía en consumo de combustible e requerimentos en combate, onde se valora unha alta relación potencia a peso, bo rendemento a velocidade supersónica, e a capacidade para usar postqueimadores, máis compatibles con motores de baixa relación de derivación. Un bo exemplo das diferenzas entre un motor de reacción puro e un turboventilador de baixo índice de derivación pode verse co uso do turbofan Rolls-Royce Spey no avión de combate F-4 Phantom II, avión equipado orixinalmente con turborractores.

Notas
-----

1. ↑  Zucker, Robert D. (1977). Publishers, ed. *Fundamentals of Gas Dynamics*. pp. 322-333.
2. ↑  Lockard, D.P.; G.M. Lilley (2004). "The airframe noise reduction challenge". *NASA Technical Report*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1973494
* EBID: ID
* MAG: 111374284

 |
**Anunciación Casado Atanes**, coñecida como **Pasionaria**, nada en Cualedro en 1897 e finada en Pexeiros (Viana do Bolo) o 21 de agosto de 1936, foi unha política galega.

Traxectoria
-----------

Viúva dun obreiro morto en accidente laboral en Sestao e nai de catro fillos. Oradora e organizadora sindical de moita sona, pola súa defensa do campesiñado. Foi responsable do Partido Comunista de España na comarca de Viana. Na Segunda República fixo propaganda entre os traballadores do ferrocarril da liña A Gudiña e Vilar de Barrio. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi obxecto dunha constante persecución. Detida polos falanxistas de Verín, foi ultraxada, rapada e asasinada no lugar das Revendeitas, no camiño da Gudiña a Viana o 21 de agosto de 1936. Foi soterrada nunha fosa xunto á igrexa do Castro, na parroquia de Pexeiros. Fóronlle incautados os seus bens.

Notas
-----

1. ↑  Anuncia Casado na páxina web *Nomes e Voces*.
2. 1 2 3  Dicionario biográfico de Galicia.
3. 1 2  As mulleres nas primeiras décadas do século XX Consello da Cultura Galega.
4. ↑  Comezan os traballos de exhumación da foxa de Castro-Pixeiros en busca de Anunciación Casado

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Casado Atanes, Anunciación". *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 198.
* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas [Das orixes a 1975]*. Edicións A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-146-9.

### Ligazóns externas

* Cid Galante, R. M. (7 de febreiro de 2011). "Anunciación Casado Atanes". *Historia das nosas mulleres ourensás*.
* Anuncia Casado na páxina web *Nomes e Voces*.
* A Gudiña e Viana homenaxean a Anuncia Casado
**Santiago de Borbén** é unha parroquia que se localiza no concello de Pazos de Borbén. Segundo o IGE, en 2022 tiña 520 habitantes (249 homes e 271 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 613 habitantes.

Xeografía
---------

O río de Borbén divide esta parroquia en dúas partes: por unha banda encóntranse as aldeas de Cuartos de Borbén e O Mosteiro e, pola outra, Sequeiros e O Pousiño.

Cultura
-------

O primeiro domingo de agosto celébrase a festa na honra de Nosa Señora da Branca. Ademais é tradición que os máis pequenos participen na procesión subidos a un carro que porta a Virxe tirado polos veciños. Tamén se celebra o día do Apóstolo Santiago (25 de xullo), unha celebración que tradicionalmente é organizada polos matrimonios que levaban casados 25 anos; pero, nos últimos anos esta tradición viuse modificada dado os escasos matrimonios existentes no lugar. 

Tamén cabe destacar a romaría do Santo Aparecido o último sábado de agosto. Esta romaría celébrase na aldea do Pousiño, máis concretamente no miradoiro do Santo Aparecido. É tradición que os veciños se reúnan para comer neste mesmo lugar. Pola tarde fanse xogos para os máis pequenos e á noitiña ofrécense sardiñas con pan de millo e viño para os asistentes. Ademais a xornada está amenizada por diversos grupos folclóricos. Esta celebración ten orixe no ano 1983 cando a imaxe do Santo apareceu mentres se estaba realizando unha escavación para crear unha pista forestal. A imaxe estaba rota e levouse a restaurar. Ademais elaborouse unha cruz de formigón entre os veciños para posteriormente colocar a imaxe unha vez que estivese restaurada.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Borbén

| Lugares da parroquia de Borbén no concello de Pazos de Borbén (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Cuartos de Borbén | O Mosteiro | O Pousiño | Sequeiros |

### Parroquias de Pazos de Borbén

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Pazos de Borbén |  |
| --- | --- |
| Amoedo (San Sadurniño) | Borbén (Santiago) | Cepeda (San Pedro) | A Ermida (Nosa Señora da Anunciación) | Moscoso (San Paio) | Nespereira (San Martiño) | Pazos (Santa María) | Xunqueiras (San Salvador) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.
2. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor estatístico de Galicia" (en galego). Consultado o 26 de febreiro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Pazos de Borbén

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384554
* código INE: 36037020000

 |
O **Kamov Ka-27** (designación OTAN: '**Helix'**) é un helicóptero militar desenvolvido para a Armada Soviética. No presente está en servizo en varios países como Rusia, Ucraína, Vietnam, a China, Corea do Sur e a India. Entre as súas variantes están o transporte de asalto **Ka-29**, a versión de exportación **Ka-28**, e o **Ka-32** para uso civil.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O helicóptero foi desenvolvido para tarefas de transporte e guerra antisubmarina. Os traballos de deseño comezaron no ano 1969 e o seu primeiro prototipo voou o 24 de decembro de 1973. Estaba destinado a substituír o vello Kamov Ka-25, e é semellante ao seu predecesor debido aos requerimentos para que entrase no mesmo espazo de hangar. Ao igual que outros helicópteros militares de Kamov ten rotores coaxiais, eliminando a necesidade dun rotor de cola. Entre as súas variantes, o Ka-32A11BC con motor Klimov conseguiu a certificación para operacións comerciais en distintas partes do mundo, destacando Canadá e Europa.
O **HAL Dhruv** é un helicóptero utilitario desenvolvido e fabricado na India por Hindustan Aeronautics Limited (HAL). O desenvolvemento do Dhruv foi anunciado por vez primeira en novembro de 1984, e foi deseñado coa axuda de MBB en Alemaña. O aparello voou por primeira vez no ano 1992; porén, o seu desenvolvemento prolongouse por múltiples factores, incluídos o requirimento do Exército Indio para facer cambios no deseño, restruicións no presuposto, e sancións á India despois das probas nucleares Pokhran-II de 1998.

O Dhruv entrou en servizo no ano 2002. Está deseñado para cumprir os requerimentos tanto de operadores militares como civís, estando as versións militares desenvolvidas para as forzas armadas da India, mentres tamén se desenvolveu unha variante para uso civil e comercial. O helicóptero foi exportado nun primeiro momento a Nepal e a Israel.

As versións militares en produción inclúen variantes de transporte, utilitarios, recoñecemento e evacuación médica. Baseados na plataforma Dhruv, no presente están desenvolvéndose o HAL Light Combat Helicopter (LCH), un helicóptero de ataque, e o HAL Light Utility Helicopter (LUH), un aparello utilitario e de observación. En febreiro de 2017 producíranse 231 unidades do HAL Dhruv para distintos cientes.

Notas
-----

1. ↑  "Equipment - Dhruv". Indian Army. Archived from the original on 21 de outubro de 2014. Consultado o 1 de novembro de 2018.
2. 1 2  "HAL to sign orders for 73 copters, 106 trainers". Business Standard. Consultado o 1 de novembro 2018.
3. ↑  "HAL to hand over first export Dhruvs". Business Standard. Consultado o 1 de novembro de 2018.
**Xaquín Xesteira**, nado en Cambados o 29 de agosto de 1971, é un músico galego. A súa especialidade é a gaita.

Traxectoria
-----------

Naceu en Cambados en 1971 nunha familia con tradición musical (o seu avó fundou unha orquestra, e súa nai foi profesora de solfexo e piano de varias xeracións de cambadeses), e comezou a interesarse pola música tradicional galega desde os tres anos. Aos catro anos participou na súa primeira actuación.

Comezou os seus estudos musicais na Sociedade Cultural de Cambados, tocando o tambor. No grupo de música tradicional de Vilariño (Cambados) comezou coa gaita. No Conservatorio Superior de Música de Vigo recibiu os estudos relacionados con este instrumento. Entre outros, tivo como mestres a Nando Casal (Milladoiro) e a Carlos Núñez. É membro dos grupos *Os Faíscas de Solobeira*, da banda de música de Castrelo e de Treixadura. Ademais, colaborou con Fuxan os Ventos, Na Lúa, ou Milladoiro.

Na actualidade, é profesor de gaita e percusión na Escola Municipal de Música Folk e Tradicional de Vigo. Ten publicado un Método de Gaita Galega en dous volumes, un editado en 2004 e outro en 2007 por Edicións do Cumio.

Notas
-----

1. ↑  "Solfeo es una obligación familiar", en La Voz de Galicia
2. ↑  "Páxina web antiga de Treixadura". Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2015. Consultado o 14 de abril de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fragmento dunha charla de Xaquín Xesteira, no IES Asorey de Cambados.
* "Muiñeira de Cambados", creada e interpretada por Xaquín Xesteira.
En medicina e farmacoloxía a **semivida**, **hemivida**, **vida metade** ou **vida media de eliminación** dun fármaco en sangue é o tempo que tarda en eliminarse o 50% da concentración plasmática acadada por unha dose dese fármaco. A semivida biolóxica é un parámetro farmacocinético moi importante, xeralmente denotada pola abreviación ***t1/2***, e é fundamental para coñecer os intervalos de aplicación de dito fármaco.

Vida media en eliminacións de primeira orde
-------------------------------------------

Este proceso é, en xeral, un proceso logarítmico de primeira orde. Por exemplo; unha cantidade que é eliminada a unha proporción constante, do axente por unidade de tempo. Noutras palabras, desta forma, a diminución da concentración de dito axente tras unha administración única vén dada por:

{\displaystyle C\_{t}=C\_{0}e^{-kt}\,}
* *Ct* é a concentración despois dun tempo *t*
* *C0* é a concentración inicial (*t*=0)
* *k* é a constante de eliminación

A relación entre a constante de eliminación e a vida media vén dada por:

{\displaystyle k={\frac {\ln 2}{t\_{1/2}}}\,}
A vida media vén determinada pola separación (CL, do inglés *clearance*) e o volume de distribución (VD), e ámbolos dous parámetros relaciónanse segundo a expresión:

{\displaystyle t\_{1/2}={\frac {{\ln 2}.{V\_{D}}}{CL}}\,}

Vida media en eliminacións de orde cero
---------------------------------------

Nalgunhas circunstancias, a vida media varía coa concentración do medicamento ou droga. Por exemplo, o etanol pode ser inxerido nunha cantidade suficiente para saturar os encimas (basicamente alcol deshidroxenases) que o metabolizan no fígado, e por isto é eliminado do corpo a unha taxa constante (eliminación de orde cero). Deste modo, a vida media, baixo estas circunstancias, é proporcional á concentración inicial de droga ou medicamento *A0*, e inversamente proporcional á constante de eliminación de orde cero *k0*, onde:

{\displaystyle t\_{1/2}={\frac {0.5A\_{0}}{k\_{0}}}\,}

Notas
-----

### En inglés

* *Half-life: The time it takes for a substance (drug, radioactive nuclide, or other) to lose half of its pharmacologic, physiologic, or radiologic activity. Year introduced: 1974(1971) NLM MeSH.*

Ligazóns externas
-----------------

### En castelán

* Listaxe de artigos nos cales se utiliza o termo "vida mitad"
* Listaxe de artigos nos cales se utiliza o termo "semivida"
* Artigo publicado en "Med Clin (Barc), 1994 - Contén, no texto, un comentario en canto a vida media e semivida. Ademais dunha listaxe con outras palabras
* Referencias con ligazóns a moitas listaxes como a do artigo precedente

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q686886
* MAG: 192421092

 |
Para o concello tarraconense véxase: Batea, Tarragona.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bateas (equipo de billarda).
Batea na Ría de Vigo.
Varias bateas na Ría de Vigo.
Unha **batea** é unha estrutura flotante composta dunha estrutura superior de madeira (un entramado de grandes vigas), flotadores de enormes dimensións e cordas perpendiculares á batea que se afunden na auga e onde crecen os produtos.

En España atópanse principalmente nas Rías Baixas, en Galicia.

Fauna e flora
-------------

Nas bateas crecen os moluscos desexados, mexillóns ou ostras, pero tamén numerosos peixes e outro tipo de moluscos, así como multitude de algas que se adhiren ás cordas. Desta forma, co paso do tempo unha batea acaba sendo un ecosistema moi rico.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Miticultura

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Batea*** |

* *Como funcionan as bateas?*, *GCiencia*, 10 de agosto de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3828017
* GEC: 0244255

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Liñares.

**Liñares** é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase na ladeira dun monte de forte pendente. Linda ao sur con San Salvador. Existe un castro pero está nun estado de moi mala conservación, afectado por novas construcións e traballos agrícolas.

Demografía
----------

Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres. No 2009 eran 31 habitantes: 15 homes e 16 mulleres.

Paisaxe
-------

A tipoloxía é a dun núcleo concentrado tradicional. A maioría das edificacións son casas rurais tradicionais de pedra de pequenas dimensións, bastante deterioradas e con numerosos anexos. Nos últimos tempos construíronse varias casas de tipo chalé

Hai 7 hórreos catalogados nesta lugar.

Lugar de grande altitude no que existen pequenas hortas, froiteiras, milleiras, pastos e xa máis afastado das vivendas, toxeiras, piñeiros, eucaliptos, carballos e castaños.

Servizos urbanísticos
---------------------

| Servizo | Tipo |
| --- | --- |
| Abastecemento auga | Traída |
| Saneamento | Pozo negro |
| Electricidade | Si |
| Iluminación público | Si |
| Telefonía | Si |
| Recollida lixo | Si |
| Transporte | Escolar |

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da Baña

| Lugares da parroquia da Baña no concello da Baña (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Cachopiña | Canlís | A Castiñeira | O Castro | Fampousa | Guende | Liñares | Meán | Paredes | Salvande | San Salvador | San Vicenzo | Señor | Vesía | Vilariño | Vilarnovo | Xasoso |

### Parroquias da Baña

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias da Baña |  |
| --- | --- |
| A Baña (San Vicenzo) | Barcala (San Xoán) | O Barro (Santa Mariña) | Cabanas (San Miguel) | Corneira (San Cristovo) | A Ermida (San Salvador) | Fiopáns (San Pedro) | Lañas (Santa Baia) | Marcelle (Santa Cristina) | Ordoeste (Santa María) | A Riba (San Xoán) | San Cibrán de Barcala (San Cibrán) | Sanamede do Monte (San Mamede) | Suevos (San Mamede) | Troitosende (Santa María) |

1. 1 2  "PXOM A BAÑA - ESTUDO MEDIO RURAL" (PDF).
As lápidas do cemiterio Nacional de Arlington adornadas por bandeiras estadounidenses nun fin de semana do Día dos Caídos en guerra.
O **Día dos caídos en guerra** ou **Memorial Day** é unha data conmemorativa de carácter federal que ten lugar nos Estados Unidos de América o último luns de maio de cada ano, co obxectivo de lembrar as soldados estadounidenses que morreron en combate. Inicialmente foi estabelecido para conmemorar os soldados caídos da Unión americana que participaron na guerra civil estadounidense, aínda que trala primeira guerra mundial foi estendido para render homenaxe a tódolos soldados estadounidenses falecidos nas guerras nas que participou ese país.

Comezou como un ritual de conmemoración e reconciliación trala guerra civil, aínda que posteriormente, a principios do século XX, empeza a ser visto como unha ocasión para render homenaxe ós mortos en xeral. Tal é así que os cidadáns visitan as tumbas dos seus parentes falecidos, sirvan no exército ou non. Así mesmo converteuse nun día de reunión familiar, onde a xente realiza diversas actividades recreativas como ir de compras ou pasar un día na praia, e de eventos masivos a nivel nacional, tales como as 500 millas de Indianápolis, que se disputan nesta data anualmente dende 1911.

En 1971 o Congreso dos Estados Unidos aprobou a acta Nacional dos festivos. Foi o momento que se decidiu que o Día dos caídos se conmemoraría o derradeiro luns de maio, cun fin de semana con tres días de dó. É común que o presidente dos Estados Unidos dea un discurso nesta data no que se lembre o labor dos soldados caídos en combate.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Día dos Caídos*** |

### Bibliografía

* Albanese, Catherine. "Requiem for Memorial Day: Dissent in the Redeemer Nation", *American Quarterly*, Vol. 26, No. 4 (Oct. 1974), pp. 386–98 in JSTOR
* Bellah, Robert N. "Civil Religion in America". *Daedalus* 1967 96(1): 1–21. online edition
* Bellware, Daniel, e Richard Gardiner, *The Genesis of the Memorial Day Holiday in America* (Columbus State University, 2014).
O **Miñor** é un río pequeno, de 16 km de lonxitude, que morre na estrema común dos concellos de Nigrán e Baiona, entre as parroquias de Santa Cristina da Ramallosa e San Pedro da Ramallosa.

En Ramallosa ten unha importante ponte do románico tardío que une os concellos de Baiona e Nigrán. Augas arriba está a ponte de Mañufe.

Percorrido
----------

Nace na serra do Galiñeiro, a 400 m de altitude. Decorre polo val do seu mesmo nome: o Val Miñor, que ademais dos concellos mencionados comprende o de Gondomar, en cuxo territorio ten o nacente este río.

A súa desembocadura é unha marisma, A Ramallosa, que está dentro da rede Natura 2000, polo seu alto valor ecolóxico, debido especialmente á variedade ornitolóxica que presenta.

Galería de imaxes
-----------------

* Borreiros.Borreiros.
* Esteiro do río Miñor.Esteiro do río Miñor.
* Esteiro do río Miñor.Esteiro do río Miñor.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Miñor Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* "Miñor". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Alonso Rodríguez, Eliseo (2005). "MIÑOR". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.

### Outros artigos

* Arciprestado de Miñor

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9071942
* GeoNames: 3116722

 |
Moedas-nariz de formiga achadas en Xiaogan, provincia de Hubei (Museo Provincial de Hubei).
As **moedas-nariz de formiga** (en chinés: 蚁鼻钱; pinyin: *yǐ bí qián*, "moeda como o nariz dunha formiga"), coñecidas tamén como **moedas yi-bi**, eran unhas pequenas moedas chinesas fundidas en bronce e emitidas no Estado de Chu durante o período dos Reinos Combatentes (475-221 a. de C.). 

En lingua chinesa coñécense tamén como 鬼脸钱 (*guǐ liǎn qián*; "moeda coa cara do diaño").

Tipoloxía
---------

Anverso dunha moeda-nariz de formiga
Molde para a fundición de moedas-nariz de formiga (Museo de Shanghai)
Estas moedas parecen ser, pola súa forma ovalada, unha evolución das moedas-cuncha. Teñen habitualmente entre 14 e 18 milímetros de altura e entre 5 e 7 de ancho, e pesan arredor de 3 gramos. Nos seus anversos amosan unha inscrición arcaica e no extremo inferior presentan un pequeno furado (frecuentemente non completo), en tanto que os seus reversos son planos.

Canto ás inscricións, coñécense oito variantes, das que só catro foron descifradas e as outras catro son obxecto de debate entre os investigadores.

A denominación de "moeda-nariz de formiga" foilles dada polos seus descubridores, que nalgúns casos tamén as denominaron como "moedas-cara de fantasma", baseándose na confusa aparencia das moedas. Porén, o que as fai semellar unha cara de formiga (sobre todo no modelo máis común) é realmente a lenda arcaica de gran tamaño, o que se ve favorecido ademais polo furado inferior, que lembra unha boca.

En 1963 houbo un achado duns 5.000 exemplares nun lago en Xiaogan, Hubei, cun peso medio de 4,37 gramos.

Notas
-----

1. 1 2  "Coin; ant-nose money". *The British Museum*.
2. 1 2  "鬼脸钱：丑陋的战国货币 ("Diñeiro-cara: moedas feas dos Estados en Guerra"). *Hebei.news.163.com*. 22 de xullo de 2013.
3. ↑  Walker, T. Páxina 4.
4. 1 2  Walker, T. Páxinas 1-2.
5. 1 2  "Ant Nose Money - Ghost Face". *Numista.com*
6. ↑  Walker, T. Páxina 4.
7. ↑  "战国钱币一组 Arquivado 12 de febreiro de 2021 en Wayback Machine.". *Rongyi.org*. 14 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Moeda-nariz de formiga Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Walker, T. "The Oft-Misunderstood Ant-Nose Coinageof Ancient China". *Coincomunity.com*

### Outros artigos

* Formas das moedas
Vista desde o castelo de Königstein, en Saxonia, Alemaña
O **río Elba** (*Elbe* alemán, *Labe* checo, *Łobjo*, polaco) é un dos principais ríos da Europa central, o segundo máis longo dos que desembocan no mar do Norte, tras o río Rin. Ten unha lonxitude de 1165 km —o 17.º río máis longo de Europa— e drena unha gran conca de 148268 km² —a 12.ª conca europea e 2.ª do mar do Norte—, que corresponde a Alemaña (65,5%), República Checa (33,7%), Austria (0,6%) e Polonia (0,2%). O sistema fluvial máis longo da conca corresponde ao Elba–Moldava, con 1231 km.

O Elba nace no norte da República Checa, a 1386 m de altitude, na vertente meridional das montañas dos Xigantes, e tras discorrer primeiro en dirección sueste e virar ao noroeste, desemboca non lonxe de Hamburgo no mar do Norte.

Administrativamente, o río discorre por catro das trece rexións da República Checa —Hradec Králové, Bohemia Central, Pardubice e Ústí nad Labem— e cinco dos 16 estados federados de Alemaña: Saxonia, Saxonia-Anhalt, Baixa Saxonia, Schleswig-Holstein e Hamburgo.

As cidades máis importantes no seu curso son as checas Hradec Králové (93035 hab.), Pardubice (89467 hab.), Ústí nad Labem (93747 hab.) e Děč ín (50289 hab.) e as alemás Dresde (525105 hab.), Dessau (85488 hab.), Magdeburgo (229924 hab.), Hamburgo (1734272 hab.) e Cuxhaven (50846 hab.).

Os seus principais afluentes son os ríos Moldava (434 km), Saale (413 km), Havel (413 km), Ohře (316 km), Elster Negro (181 km), Mulde (147 km) e Ilmenau (107 km) 

A conca do Elba está habitada por 24,5 millóns de persoas.

Notas
-----

1. 1 2  "Elbe River basin" (PDF). International Commission for the Protection of the Elbe River. Consultado o 24 de xuño do 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Río Elba*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1644
* WorldCat
* VIAF: 159625569
* DARE: 12544
* GEC: 0023702
* GeoNames: 2931271
* GND: 4014170-6
* LCCN: sh85041529
* NKC: ge134309
* OSM: 123822

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Mario Echandi Jiménez**, nado 17 de xuño de 1915 en San Xosé, Costa Rica e finado na mesma cidade o 30 de xullo de 2011, foi un diplomático e político, presidente de Costa Rica entre 1958 e 1962.

Foi fillo de Alberto Echandi Montero e Josefa Jiménez Rucavado. Casou con Olga De Benedictis Antonelli.

Estudos
-------

Cursou estudos no Liceo de Costa Rica e na Escola de Dereito, onde se graduou de Licenciado en Leis.

Primeiros cargos públicos
-------------------------

Foi Agregado Militar en misión especial en Panamá en 1940, Embaixador de Costa Rica nos Estados Unidos de América, as Nacións Unidas e a OEA (1949-1950), Ministro de Relacións Exteriores e Cultura (1950-1952) e Deputado por San José (1953-1955).

Presidente da República
-----------------------

En 1958 foi elixido Presidente da República, cargo que exerceu de 1958 a 1962. O presidente Echandi obtivo 102.851 votos como candidato da partido Unión Nacional, Francisco José Orlich candidato da partido Liberación Nacional obtivo 94.778 votos e Jorge Rossi Chavarría obtivo 23.910 votos polo partido Independente. Este último partido estaba constituído por exmembros do partido Liberación Nacional. Un ano antes da elección houbo unha escisión nese partido e un grupo dos seus partidarios encabezados polo Licenciado Jorge Rossi deixaron as súas filas.

Durante o seu goberno aprobáronse algunhas leis importantes, como a Lei de Aguinaldo, fundouse o Servizo Nacional de Aqueductos e Redes de sumidoiros, o Instituto de Terras e Colonización (ITCO), a Lei de Protección e Desenvolvemento Industrial, creouse o primeiro Plan Viario, cuxo obxectivo era construír unha rede de estradas e camiños no país segundo un plan previo. E rompéronse relacións diplomáticas con Cuba debido á política de fusilamentos do réxime de Fidel Castro.

Reconciliación Nacional
-----------------------

Durante o seu goberno permitiuse o regreso do expresidente Rafael Ángel Calderón Gardia e os seus seguidores atoparon condicións para organizarse.

Notas
-----

1. ↑  Nación.com Falleció expresidente Mario Echandi Jiménez (1958-1962) Arquivado 31 de decembro de 2011 en Wayback Machine.. Consultado o 2 de setembro de 2012.
2. 1 2 3  Historia de Costa Rica, Monge Alfaro, Carlos. edición #16, Imprenta Trejos, 1980, página 304
3. ↑  Historia de Costa Rica, Monge Alfaro, Carlos. edición #16, Imprenta Trejos, 1980, página 305

| Presidente de Costa Rica |
| --- |
| *Segue a:* José Figueres Ferrer | **Mario Echandi Jiménez**(1958-1962) | *Precede a:* Francisco José Orlich Bolmarcich |
| *Partido Liberación Nacional* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q365359
* WorldCat
* VIAF: 40787964
* FAST: 147014
* LCCN: n84202797

 |
**Xosé Ignacio Villar Regueiro**, finado na Ponte da Rocha o 12 de outubro de 1990, foi un militante independentista galego que foi un membro do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive.

Traxectoria
-----------

*Artigo principal**:* Atentado da discoteca Clangor.
Na madrugada do xoves 11 ao venres 12 de outubro de 1990, Villar Regueiro participou nun atentado con bomba na discoteca Clangor xunto con Dolores Castro Lama. Tratábase dun dos locais de lecer nocturno máis populares da cidade universitaria de Santiago. Os terroristas alegaron que a sala era un centro de narcotráfico.

Como consecuencia da explosión, faleceu a viguesa Mercedes Domínguez Rodríguez, estudante de 26 anos, así como Villar Regueiro e Castro Lama, os autores materiais do atentado.. Houbo 49 feridos, entre clientes e empregados, cinco deles de gravidade. O local quedou gravemente danado polo artefacto.

Segundo os terroristas, os explosivos deberían estourar ao remate da noite, cando a discoteca estivese pechada, mais a acción dos altofalantes provocou a súa detonación anticipada.

Notas
-----

1. ↑  Hermida, Xosé (12 de outubro de 1990). "Tres muertos y 49 heridos en una ofensiva del terrorismo gallego dirigida contra los narcos". *El País*. Consultado o 6 de outubro de 2023.
2. ↑  Atlántico (2021-11-14). "Seis vigueses han muerto víctimas de atentados terroristas". *Atlántico* (en castelán). Consultado o 2023-03-12.
3. ↑  "La ofensiva «guerrilleira» siembra el temor entre los narcotraficantes gallegos", artigo en *El País*, 13 de outubro de 1990
4. ↑  "María Mercedes Domínguez Rodríguez". *Mapa del terror* (en castelán). Consultado o 2023-03-12.
5. ↑  "La policía da por muerto al 'Exército Guerrilheiro' diez años después de su último golpe Arquivado 09/10/2010, en Wayback Machine.", *La Voz de Galicia*, 11 de novembro de 2000
**Josefa Rodríguez Porca "Sefa"**, nada en Irixoa, foi membro do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive. O 2 de febreiro de 1989, liderou a primeira acción terrorista do grupo que provocou unha vítima mortal, pola cal foi condenado pola Audiencia Nacional a 84 anos de cadea.

Traxectoria
-----------

Foi a xefa de comando do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive (EGPGC). En 1990, a Audiencia Nacional condenouna a 15 anos de cárcere por un atentado con coche bomba no aparcadoiro da comisaría de Ourense o 5 de xuño de 1988. O atentado provocou un ferido leve e afectou a dez vehículos.

En 1994, a Audiencia Nacional impúxolle outra condena de 84 anos polo atentado perpetrado o 2 de febreiro de 1989 na súa vila natal, en Irixoa, no cal morreu un axente da Garda Civil, Benedicto García Ruzo, e foi ferido o seu compañeiro Antonio Pérez Freire. No atentado, o comando de Rodríguez Porca secuestrou un vixilante xurado, rouboulle a arma e simulou un accidente de tráfico na estrada que une as localidades de Irixoa e Monfero. O obxectivo era chamar á Garda Civil e así facerse coas súas armas e uniformes. Cando os axentes chegaron, comezou un tiroteo, resultando na morte dun deles. Nun principio, Rodríguez Porca conseguiu fuxir e agocharse durante dous días nunha toxeira xunto a outro membro do grupo, mais finalmente foron localizados por un helicóptero da policía e foi condenada xunto con outros oito integrantes do grupo terrorista: Ramón Piñeiro Beiro, Francisco Javier Filgueira, Juan Carlos Deibe Varela, Manuel Irago Pereira, Alexandra de Queiroz Vaz Pinheiro, Francisco Xavier Niño Ricoy, Manuel Quintáns López e Eduardo Abad Loxo. Logo de que o Tribunal de Estrasburgo anulase a retroactividade da doutrina Parot, a Audiencia Nacional ordenou a liberdade definitiva de Rodríguez Porca o 3 de decembro de 2013.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "A ex-militante do Exército Guerrilheiro 'Sefa' Rodríguez Porca, en liberdade definitiva". *Nós Diario*. 5 de decembro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2023.
2. ↑  "Josefa Rodríguez Porca, la guerrilleira excarcelada". *El Correo Gallego*. 6 de decembro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2023.
3. 1 2 3 4  "Josefa Rodríguez Porca, 83 años por atentado con muerte del Exército Guerrilleiro". *Faro de Vigo*. 22 de outubro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2023.
4. 1 2  "La Audiencia Nacional ordena la libertad definitiva para Josefa Rodríguez Porca del Exército Guerrilleiro". *la Voz de Galicia*. 3 de decembro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2023.
5. ↑  El ex guerrilheiro juzgado por matar a un guardia civil dice que disparó «a ciegas» Arquivado 24/10/2013, en Wayback Machine. La Voz de Galicia, 7/4/03
6. ↑  "A AN acorda a liberdade definitiva da integrante do Exército Guerrilleiro, Josefa Rodríguez Porca". *El Progreso*. 3 de decembro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2023.
**Claudio Juan Amoedo Canaveri**, nado en Buenos Aires o 30 de outubro de 1830, e finado ibídem o 7 de xaneiro de 1871 foi un médico arxentino. Serviu como presidente da Asociación Médica da provincia de Buenos Aires durante o goberno de Emilio Castro.

Traxectoria
-----------

Claudio naceu en Buenos Aires, fillo de Hilario Amoedo Garazatúa e Juana Josefa Canaveri Esparza, no seo dunha familia distinguida de raíces galegas, piemontesas e vasca. Completou os seus estudos elementais no "Colegio Republicano Federal", onde aprendeu francés e inglés en 1845. Posteriormente comezou os seus estudos de medicina na Universidade de Buenos Aires, obtendo o seu doutoramento en medicina.

Claudio Amoedo casou con Ángela Ibarra, pertencente a unha familia de orixe vasca. Morreu traxicamente (suicidio) o 7 de xaneiro de 1871, e o seu irmán Sinforoso Amoedo, que presenciou a súa morte, tamén morreu ese mesmo ano, de febre amarela.

Notas
-----

1. ↑  "Anales del Museo publico de Buenos Aires". Buenos Aires.
2. ↑  "Pabellón médico: revista científica y profesional".
3. ↑  "Bautismos 1820-1833". Inmaculada Concepción.
4. ↑  "La enseñanza del inglés en la República Argentina:". Roberto F. Raufet.
5. ↑  "Visiones de la gran aldea:". Imp. Ferrari hnos.
6. ↑  "Pabellón médico: revista científica y profesional".
7. ↑  "Defunciones 1871". Inmaculada Concepción.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ramón Piñeiro (homónimos).

**Ramón Piñeiro Beiro** foi un membro do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive. O 2 de febreiro de 1989, participou na primeira acción terrorista do grupo que provocou unha vítima mortal, polo cal foi detido ás poucas horas e condenado pola Audiencia Nacional.

Traxectoria
-----------

En 1994, a Audiencia Nacional impúxolle unha condena polo atentado perpetrado o 2 de febreiro de 1989 en Irixoa, no cal morreu un axente da Garda Civil, Benedicto García Ruzo, e foi ferido o seu compañeiro Antonio Pérez Freire. No atentado, o comando liderado por Josefa Rodríguez Porca secuestrou un vixilante xurado, rouboulle a arma e simulou un accidente de tráfico na estrada que une as localidades de Irixoa e Monfero. O obxectivo era chamar á Garda Civil e así facerse coas súas armas e uniformes. Piñeiro Beiro encargouse de conducir o coche onde ía secuestrado o garda xurado, o cal foi abandonado na vila da Pastoriza. O garda xurado estivo unha hora atado e amordazado no asento traseiro até que foi liberado pola Garda Civil.

Cando os axentes chegaron ao lugar do presunto "accidente", comezou un tiroteo, resultando na morte dun deles. Piñeiro Beiro foi detido ás poucas horas xunto a outro dos membros, Manuel Quintáns López, cando se atopaban agochados nun barranco preto da estrada. Foron descubertos coa pistola do vixilante xurado e a do garda civil morto.

Piñeiro Beiro foi condenado xunto con outros oito integrantes do grupo terrorista: Josefa Rodríguez Porca, Francisco Javier Filgueira, Juan Carlos Deibe Varela, Manuel Irago Pereira, Alexandra de Queiroz Vaz Pinheiro, Francisco Xavier Niño Ricoy, Manuel Quintáns López e Eduardo Abad Loxo.

Notas
-----

1. ↑  "Juzgan a un ex guerrilheiro por el asesinato de un guardia civil en 1989". *La Voz de Galicia*. 28 de febreiro de 2003. Consultado o 2 de outubro de 2023.
2. ↑  "El 'guerrilleiro' Ramón Piñeiro dice ante el juez que no pretendían matar". *El País*. 7 de febreiro de 1989. Consultado o 2 de outubro de 2023.
3. 1 2  "A ex-militante do Exército Guerrilheiro 'Sefa' Rodríguez Porca, en liberdade definitiva". *Nós Diario*. 5 de decembro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2023.
4. 1 2  "Condenado a 72 años de cárcel un miembro del Exército Guerrilheiro por matar a un guardia civil". *El Mundo*. 27 de xuño de 2003. Consultado o 2 de outubro de 2023.
5. ↑  "Josefa Rodríguez Porca, 83 años por atentado con muerte del Exército Guerrilleiro". *Faro de Vigo*. 22 de outubro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2023.
6. ↑  El ex guerrilheiro juzgado por matar a un guardia civil dice que disparó «a ciegas» Arquivado 24/10/2013, en Wayback Machine. La Voz de Galicia, 7/4/03
**Rosendo Rodríguez Ares**, coñecido como **O do Patacón**, nado en Arcos (Meis) o 24 de xaneiro de 1902 e finado no Mosteiro o 1 de febreiro de 1974, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Comerciante e militante de Izquierda Republicana. Foi secretario da sociedade "La Fraternidad Obrera de Agricultores de Meis". Foi detido en decembro de 1934 xunto co presidente da sociedade José Manuel Arribas Hermida. Líder do Fronte Popular en Meis, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou na resistencia. Agochouse e fuxiu a América axudado polo crego de Nogueira. Procesado en dous procedementos diferentes (1057/37 e 305/37), foi declarado en rebeldía e xulgado en Pontevedra en consello de guerra por auxilio á rebelión, e condenado a 12 anos e un día de prisión, que lle conmutaron por 6 anos e un día. Abríronlle expediente por responsabilidades políticas, que foi sobresido en 1944. Tras presentar unha instancia foi indultado en 1945. Estableceuse primeiro en Buenos Aires e despois marchou Cuba. Estivo en Cuba até o triunfo da revolución en 1959. Volveu a Galicia e instalouse no Mosteiro onde se aforcou en 1974.

Vida persoal
------------

Casou en Cuba con Celestina Bruzos González.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-12-1934, p. 13.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-2-1974, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gallego Rei, Mario; Milleiro Sánchez, Celso Xavier; Moreira Docampo, Xosé Manuel (2012). *Para despois do silencio. O Concello de Meis da II República a Guerra Civil*. Vigo: Ir Indo. p. 173. ISBN 978-84-7680-692-0.

### Ligazóns externas

* Rosendo Rodríguez Ares na páxina web *Nomes e Voces*.