recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Solidaritat Catalana per la Independència.

A **Solidaritat Catalana**, existente entre 1906 e 1909, foi un movemento unitario de grupos e partidos catalanistas xurdido a raíz da Lei de xurisdicións de marzo de 1906.

Historia e características
--------------------------

O proxecto de lei de xurisdicións que poñía so competencia militar calquera ofensa ó exército ou á unidade da patria española axuntou os partidos e políticos cataláns nunha fronte común que recibiu o nome de Solidaritat Catalana. O manifesto da Solidaritat Catalana que se publicou o mesmo día que se aprobaba a lei, chamaba os cataláns a recibiren os deputados de Cataluña que viñan de Madrid para homenaxealos e manifestaren o rexeitamento popular á lei.

A campaña electoral das eleccións xerais de 1907 celebráronse no medio dun clima altamente violento que acabou cun atentado en Hostafrancs (Barcelona) contra Francesc Cambó da Lliga Regionalista e contra Nicolás Salmerón da Unión Republicana. A vitoria da Solidaritat foi total conseguindo 41 dos 44 escanos que había en xogo. O triunfo de Solidaritat que agrupaba a todos os partidos cataláns con excepción dos lerrouxistas e socialistas puxo fin ó caciquismo en Cataluña e permitiu que Enric Prat de la Riba presidise a Deputación de Barcelona.

A fronte formada por rexionalistas, republicanos, carlistas, federais e nacionalistas de esquerdas, sufriu os seus altos e baixos ata desaparecer cos sucesos da Semana Tráxica (1909). As diferenzas e desavinzas eran tan grandes entre os grupos que a compoñían que nas eleccións anticipadas de 1908 serán lerrouxistas os que se imporán á liga solidaria. Nas eleccións provinciais de 1909 irán xa por separado.

Na estela do triunfo electoral da Solidaritat Catalana, no verán de 1907 crearase en Galicia unha formación agraria e rexionalista baixo o nome de Solidaridad Gallega.

As dúas figuras máis representativas da Solidaritat Catalana foron Francesc Cambó (1876-1947) e Enric Prat de la Riba (1870-1917). Prat de la Riba en "La nacionalitat catalana" (*A nacionalidade catalá*) publicado en 1906 defende a constitución dun Estado catalán dentro dunha Federación española. Foi o artífice da Mancomunidade de Cataluña en 1914, a primeira reunificación catalá desde a división provincial de Javier de Burgos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manifesto da Solidaritat Catalana *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3050198
* WorldCat
* VIAF: 131483713
* BNE: XX138705
* EBID: ID
* GEC: 0063467
* LCCN: n91025937

 |
**Supremme de Luxe**, nada en Madrid o 6 de xaneiro de 1978, é unha drag queen, cantante e presentadora de televisión española.

Traxectoria
-----------

Supremme de Luxe cantando xunto a Kika Lorace no Mercado de San Antón durante o Orgullo de Madrid en 2017.
Comezou a súa carreira artística no mundo *drag* en 1997, actuando en diversas salas do seu Madrid natal. Realizou espectáculos e foi mestra de cerimonias en diversos eventos LGTB. Tamén fixo proxectos teatrais como *Encerradas en un Pryconsa*, *Ellas cantan, ellas cuentan*, *Tranxformers* ou *Retromanía*. En 2021 foi protagonista do espectáculo *Intimísimo*. Ese mesmo ano foi elixida como presentadora para o programa de televisión *Drag Race España*.

### Carreira musical

En 2012 publicou o seu primeiro álbum titulado *Ahora yo*. Ademais, tamén lazou varios sinxelos como "Basta ya" (2016), "Getting High" (2017), "Resurgir" (2019) ou "Ener-G2" (2020). A súa canción "Miénteme" foi incluída no repertorio oficial do World Pride 2017 que editou Universal Music.

Filmografía
-----------

* 2016: *First Dates* (convidada)
* 2021: *Drag Race España* (presentadora)

Notas
-----

1. 1 2  "¿Quién es Supremme De Luxe, la presentadora de 'Drag Race España'?". *www.elconfidencial.com*. 17 de febreiro de 2021. Consultado o 28 de abril de 2021.
2. ↑  Ximénez, Mario (15 de febreiro de 2021). "Supremme de Luxe será la presentadora de ‘RuPaul's Drag Race' en España". Vogue España. Consultado o 15 de febreiro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* La Prohibida

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106646411
* IMDb: nm10415073

 |
**Acción Republicana Democrática Española** (**ARDE**) é o nome dun partido político español creado nos anos sesenta do século XX como resultado do intento de unión de Izquierda Republicana e Unión Republicana, os dous partidos republicanos de maior importancia durante a Segunda República Española.
Tras a restauración da democracia en España, concorreu ás eleccións locais de 1979 logrando o segundo posto en número de votos na cidade de Segorbe, polo que, co apoio do PSOE, conseguiu o primeiro e único alcalde republicano que gobernou un municipio español desde a época republicana. Na seguinte convocatoria electoral municipal conseguiu ser o partido máis votado na devandita localidade castellonenca.

Na actualidade apoia ao Club Republicano xunto a outros partidos deste signo entre os que se atopan Grupo Terceira República Española, Liberais pola República e Progresistas Federais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes Arquivado 21 de abril de 2008 en Wayback Machine.
* A.R.D.E. Centro de Segorbe

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3328152
* WorldCat
* VIAF: 157009168
* BNE: XX122317
* PARES: 109420

 |
**Democracia Participativa**, abreviado *PARTICIPA*, é un partido político español creado en 2011. De acordo cos seus promotores, o seu fin é a promoción e defensa da participación cidadá nas institucións democráticas. Presentouse ás Eleccións municipais de 2011 en diferentes localidades de España e ás Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 en coalición con outros partidos.
No seu debut, as Eleccións municipais de 2011, PARTICIPA presentouse como ferramenta aglutinadora de diferentes partidos políticos con máis de 60 candidaturas en todo o estado español, repartidos en varios municipios: Málaga, Granada, Porto de Santa María, Fuengirola, Huetor Vega, Xàtiva e Badalona, cun total de 2.018 votos.

Vaise presentar ás Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 en coalición con Compromís e EQUO entre outros partidos, co nome Primavera Europea. O seu posto máis alto na lista electoral é o quinto.

Notas
-----

1. ↑  La coalición de Compromís y Equo para las europeas suma a un movimiento surgido del 15-M, *Europa Press*, 21 de marzo de 2014.
2. ↑  La coalición que liderará Compromís para la UE se llamará Primavera Europea, *Diario Información*, 28 de marzo de 2014

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial
**Europa dos Pobos** (**EdP**) é unha coalición de partidos políticos nacionalistas de esquerda de diversas rexións de España, formada inicialmente para participar nas Eleccións ó Parlamento Europeo de xuño do 2004, nas cales acadaron un escano que ocupou Mikel Irujo.
A coalición reivindica, entre outros, a constitución das institucións europeas nunha estrutura bicameral; o recoñecemento oficial a nivel europeo de tódalas linguas do continente; o desenvolvemento de eurorrexións; e unha maior transparencia e apertura na xestión da Unión Europea.

Partidos membros
----------------

Os partidos que compoñen Europa dos Pobos son:

* Cataluña Cataluña: Esquerra Republicana de Catalunya (ERC)
* País Vasco País Vasco: Eusko Alkartasuna (EA)
* Aragón Aragón: Chunta Aragonesista (CHA)
* Andalucía Andalucía: Partido Socialista de Andalucía (PSA)
* Asturias Asturias: Andecha Astur (AA)
* Cantabria Cantabria: Conceju Nacionaliegu Cántabru (CNC)
* A Rioxa A Rioxa: Iniciativa Ciudadana (ICLR)

Alternativa Popular Canaria non formou parte da coalición, se ben pediu o voto para a mesma.
**Los Verdes** é unha confederación española de partidos ecoloxistas formada en 1984.

Historia e características
--------------------------

Tivo a súa orixe na visita a España de Petra Kelly, activista verde alemá, e a publicación do Manifesto de Tenerife, onde se facía un chamado para a creación dun partido verde en España. En 1988 foi recoñecido pola Alianza Verde Europea que máis tarde se transformaría no Partido Verde Europeo. Por medio de acordos electorais o partido está representado no Parlamento Europeo, no Congreso dos Deputados e en diversos parlamentos autonómicos e concellos. O 9 de febreiro de 2006 Los Verdes e Iniciativa per Catalunya Verds asinaron un protocolo de colaboración.

En Galicia o referente de Los Verdes foi Os Verdes de Galicia que chegou a presentarse en coalición co PSdeG e Esquerda de Galicia, actualmente non mantén actividade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1124937
* WorldCat
* VIAF: 287283081
* SUDOC: 163849935

 |
Nicolás Salmerón
**Unión Republicana**, foi unha alianza electoral creada o 23 de xaneiro de 1893 a partir da confluencia de 3 partidos republicanos: o Partido Republicano Progresista de Ruiz Zorrilla, o Partido Republicano Centralista de Salmerón e o Partido Republicano Federal de Francesc Pi i Margall. O 28 de xaneiro, no xornal El Motín, publicouse o Manifesto elaborado o día 23, no que se indicaba que tiña como obxectivos: acelerar a chegada da República, a creación dun goberno provisional e a elaboración dunha Constitución.

Nas eleccións de marzo dese mesmo ano, conseguiron 32 escanos, obtendo ademais a vitoria nas provincias de Madrid e Barcelona, nas respectivas capitais e en Valencia. Fóra da alianza permaneceron os republicanos posibilistas de Castelar, que obtuviron 15 escanos. No obstante, ese mesmo ano, o propio Castelar disolveu o Partido Demócrata Posibilista (PDP) e aconsellou a integración no seo do Partido Liberal, ao que se opuxo unha parte do partido que fundou a Unión Constitucional Republicana (UCR) que acabaría integrándose en Unión Republicana.

Notas
-----

1. ↑  Pabón (1999), p. 175
2. ↑  Nakens, José (28-1-1893). "MANIFIESTO DE UNION REPUBLICANA" (PDF). *El Motín* (4): 1.
3. 1 2  "Elecciones a Cortes. 5 de marzo de 1893". *historiaelectoral.com*. Consultado o 8-7-2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pabón, Jesús (1999). *Cambó: 1876-1947* (en castelán). Barcelona: Editorial Alpha. ISBN 84-7225-740-1.
O **Partido Libertario** (**P-Lib**), é un partido libertario de España.

Historia
--------

Constituíse como Partido de la Libertad Individual o 2 de xullo de 2009 e inscribiuse como partido político o 10 de agosto daquel mesmo ano. No seu primeiro congreso, o P-Lib escolleu a Juan Pina como o seu presidente e o lugués Francisco Cacharro Gosende como o seu secretario xeral. A súa primeira convocatoria electoral foron as eleccións xerais de 2011, onde presentou candidatura nas circunscricións de Zaragoza e Madrid. En 2014 adoptou o seu actual nome.

Ideoloxía
---------

A formación defínese como libertaria, mais segue unha postura liberal no económico, aliñada coa Escola Austríaca de Economía de Friedrich Hayek e Ludwig von Mises. Avoga por unha drástica redución das competencias das administracións públicas e o seu traslado á sociedade civil, e por unha devolución ao cidadán do poder para tomar as súas propias decisións coa mínima intervención do Estado. Ten posturas tamén liberais no social: legalización das drogas, separación total entre relixión e Estado, respecto total cara á vida privada dos individuos etc. Aposta por un estado federal e critica por igual o nacionalismo español e os nacionalismos galego, catalán ou vasco.

Notas
-----

1. ↑  Acta del I Congreso del Partido de la Libertad Individual (P-Lib) Arquivado 17 de abril de 2016 en Wayback Machine. web do P-Lib.
2. ↑  "Ideas políticas do P-Lib". Arquivado dende o orixinal o 03 de novembro de 2011. Consultado o 18 de outubro de 2011.
3. ↑  Diferencias entre el P-Lib y los otros partidos Arquivado 28 de outubro de 2011 en Wayback Machine. web do partido.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial do P-Lib.
**Gaspar Massó García**, nado en Bueu o 9 de xuño de 1893 e finado en Vigo o 18 de febreiro de 1991, foi un industrial conserveiro e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Gaspar Massó Ferrer. Da terceira xeración da empresa conserveira Massó, foi presidente da Asociación Nacional de Fabricantes de Conservas de Pescados y Mariscos (ANFACO) entre 1935 e 1937. Foi deputado provincial (1920-1929). Militou na Unión Patriótica e na República en Acción Popular. En 1936 negáronlle o ingreso en Falanxe, pero foi admitido o 18 de xullo de 1937 como adherido. Axudou economicamente a Falange en varias ocasións. En 1939 foi sancionado polo gobernador civil Manuel Gómez Cantos con 1.500 pesetas por "pronunciar frases incorrectas y protestar en tonos airados contra lo dispuesto por la Superioridad sobre la expedición de salvoconductos".

Colaborou na fundación do Museo de Pontevedra, no establecemento da Misión Biolóxica de Galicia, na edición de *Cien obras de la colección Massó* e participou na elaboración do *Diccionario de la lengua española* da Real Academia Española (da que foi membro correspondente) con numerosas achegas técnicas. Foi procurador en Cortes (1943-1946) como empresario pertencente ao Sindicato Nacional de Pesca.

Xerou abundantes patentes de maquinaria para tratar o peixe das conservas. Foi pioneiro en rotular en galego nas súas fábricas.

Obras
-----

* *Cantares populares gallegos*
* *Itinerarios turístico gastronómicos de la provincia de Pontevedra*, 1964
* *Nuestro futuro alimenticio: pesca y conservas*, 1964
* *Comentarios gastronómicos, apéndices sobre Economía Conservera*, 1967
* *Origen y desarrollo de la industria conservera en Galicia*, 1967
* *Pedro Madruga de Soutomayor, caudillo feudal*, 1975.

Vida persoal
------------

Casou en maio de 1929 con Amalia Bolívar Sequeiros, filla de Tomás Bolívar Massó.

Notas
-----

1. ↑  *Faro de Vigo*, 19-2-1991, p. 2.
2. ↑  Falanxistas de Bueu.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-5-1929, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Aparisi, Luis M. (2016). *Gallegos en la Real Academia Española* (PDF) (en castelán). Asociación Cultural da Vieira.
* Muñoz Abeledo, Luisa (2006). *"O gran patrón da industria pesqueira e conserveira" in Empresarios de Galicia*. CIEF Centro de Investigación Económica e Financeira; Fundación Caixa Galicia. pp. 413–431.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534982
* WorldCat
* VIAF: 232488216
* ARAE: masso-garcia-gaspar-1893-1991
* BNE: XX1360099
* DBE: gaspar-masso-garcia
* ISNI: 0000000366578342
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 70710

 |
Miguel Ángel Revilla.
O **Partido Regionalista de Cantabria** (**PRC**) é un partido político español de carácter rexionalista cántabro cuxo ámbito territorial circunscríbese á comunidade autónoma de Cantabria.

Historia e caracterísiticas
---------------------------

A orixe do partido áchase na Asociación para la Defensa de los Intereses de Cantabria (ADIC), fundada o 14 de maio de 1976, co obxectivo de impulsar a vocación autonomista cántabra. En 1978, cando se pechaba o mapa das pre-autonomías de España, do que Cantabria quedaba á marxe, no seo da ADIC propúxose a creación dun partido rexionalista e independente, que promovese a autonomía de Cantabria, e concorrese ás eleccións municipais de 1979.

O 10 de novembro de 1978, nacía o *Partido Regionalista de Cantabria*, fundado por Miguel Ángel Revilla Roiz, Manuel Izquierdo Nozal, José Luis Oria Toribio, Eduardo Obregón Barreda e mais Juan José García González.

Desde 2003 o secretario xeral do PRC, Miguel Angel Revilla, é presidente de Cantabria mercé a formación dunha coalición co PSOE/PSC.

Resultados electorais
---------------------

### Eleccións ao Parlamento de Cantabria

| Ano | Eleccións | Candidato | Votos |  % de votos | Escanos | Posición |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1983 | Eleccións á Asemblea Rexional de Cantabria de 1983 | Eduardo Obregón Barreda | 18.842 | 6.79% | 2 | 3 |
| 1987 | Eleccións á Asemblea Rexional de Cantabria de 1987 | Eduardo Obregón Barreda | 37.950 | 12,86% | 5 | 3 |
| 1991 | Eleccións á Asemblea Rexional de Cantabria de 1991 | Miguel Ángel Revilla Roiz | 19.064 | 6,35% | 2 | 4 |
| 1995 | Eleccións á Asemblea Rexional de Cantabria de 1995 | Miguel Ángel Revilla Roiz | 46.527 | 14.55% | 6 | 4 |
| 1999 | Eleccións ao Parlamento de Cantabria de 1999 | Miguel Ángel Revilla Roiz | 42.896 | 13.51% | 6 | 3 |
| 2003 | Eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2003 | Miguel Ángel Revilla Roiz | 67.003 | 19.39% | 8 | 3 |
| 2007 | Eleccións ao Parlamento de Cantabria de 2007 | Miguel Ángel Revilla Roiz | 98.655 | 28.87% | 12 | 2 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2366462
* WorldCat
* VIAF: 157787435
* BNE: XX98388

 |
O **Partido Nacionalista Español** (**PNE**) foi un partido español de extrema dereita fundado en 1930 por José María Albiñana.

Historia e características
--------------------------

Tiña por lema "España sobre todas las cosas y sobre España inmortal sólo Dios" (*España sobre todas as cousas e sobre España inmortal só Deus*) e como símbolo a cruz de Santiago sobre fondo celeste. O partido xuntaba elementos do tradicionalismo católico e monárquico con outros tomados do fascismo italiano. Contaba cunha forza paramilitar denominada Legionarios de España, os seus membros vestían camisola azul e facían o saúdo romano. Nas eleccións de 1936 obtivo un deputado na provincia de Burgos, o propio Albiñana, que logo foi asasinado en prisión ao comezo da Guerra Civil española. Ao comezo da guerra os Legionarios de Albiñana integraron o Terzo Cid, e en xaneiro de 1937 integráronse no carlismo.

### Galicia

O PNE tan só constituíu unha pequena agrupación local escasamente activa na cidade de Vigo, fóra diso carecía de calquera tipo de estrutura no país.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Palacios Bañuelos, Luis. *Elecciones en Burgos 1931-1936. El Partido Nacionalista Español*. Madrid: Publicaciones de la Cátedra de Historia Contemporánea de España. Universidad Complutense, 1981. ISBN 84-300-3447-1. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394400
* WorldCat
* VIAF: 123179076
* LCCN: n82103335
* SUDOC: 067210643

 |
O **Partido Nacionaldemocrático de Alemaña** (en alemán: Nationaldemokratische Partei Deutschland) é un partido político alemán de extrema dereita fundado o 28 de novembro de 1964 como sucesor do Partido do Imperio Alemán.

Historia
--------

Entre 1966 e 1969 entrou en sete Landtage, Baviera (15 deputados), Baden-Württemberg (12), Baixa Saxonia (10), Bremen (8), Renania-Palatinado (4) e Schleswig-Holstein (4). Nas eleccións federais de 1969 quedou sen representación no Bundestag co 4.3% dos votos e o partido entrou en crise quedando a partir de 1972 sen representación en ningún parlamento estatal.

Desde 1996 está dirixido por Udo Voigt e o NPD experimentou un avance electoral e estableceu acordos electorais con outro partido da extrema dereita, a Unión do Pobo Alemán para non competir electoralmente, así o NPD entrou no parlamento de Saxonia en 2004 co 9% dos votos e en 2006 (12 deputados) no de Mecklemburgo-Antepomerania co 7.3%. Nas eleccións federais de 2005 recibiu o 1.6% dos votos, conta con arredor de 6000 militantes (2006).

No ano 2003 o goberno e as dúas cámaras do parlamento tentaron ilegalizar o partido pero tras unha investigación descubriuse que unha parte dos dirixentes nacionais do partido eran axentes infiltrados do Ministerio do Interior e o Tribunal Constitucional non puido establecer cales eran as decisións xenuínas do partido e cales influenciadas polos axentes infiltrados para favorecer a súa ilegalización.

O NPD está contra a OTAN, é crítico coa Unión Europea e está contra a incorporación de Turquía nela, avoga por revisar as fronteiras de Alemaña para establecer o límite oriental na Liña Oder-Neisse.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do partido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156019
* WorldCat
* VIAF: 159601586
* EBID: ID
* GND: 1127242172
* ISNI: 0000000121961001
* LCCN: n94095199
* LibraryThing: nationaldemokratisch

 |
**José María Massó García**, nado en Bueu o 31 de decembro de 1899 e finado en 1981, foi un empresario, escritor, fotógrafo e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Gaspar Massó Ferrer, da terceira xeración da empresa conserveira Massó. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe da 2ª liña de Falange un dos principais represores de Bueu. Sostivo enfrontamentos pola intensidade represora co alcalde Camilo Davila Davila. Logo do cesamento do alcalde Perfecto García Lemos polo gobernador civil foi nomeado alcalde de Bueu tomando posesión o 24 de xaneiro de 1939. Permaneceu no cargo ata 1971 e foi deputado provincial. Apartou ao seu irmán Gaspar da máxima responsabilidade da empresa e da súa xestión, converténdose en xerente. Grazas aos seus contactos co poder político ampliou o seu imperio empresarial, recibiu a concesión para a posta en marcha das factorías baleeiras de Caneliñas e Morás e expandiu a empresa coas fábricas de conservas de Barbate e Avilés.

Vinculado cos deportes e co estudo de temas relacionados co mar, publicou *Barcos en Galicia. De la prehistoria hasta hoy del Miño al Finisterre*, e realizou un estudo arqueolóxico, xeográfico e histórico de Bueu e da súa comarca. Creou o Museo do Mar en Bueu co seu irmán Gaspar.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Perfecto García Lemos** |  **Alcalde de Bueu** 1939 - 1971 | Sucesor:**José Benito Otero Baena** |

Vida persoal
------------

Casou en 1929 con María de los Ángeles Bolívar Sequeiros, filla de Tomás Bolívar Massó, e foi pai de Tomás Massó Bolívar.

Notas
-----

1. ↑  Cilia Torna Ferreiro (24/12/2019). "José María Massó, o verdugo de Bueu" *Sermos Galiza*.
2. ↑  Falanxistas de Bueu.
3. ↑  Arturo Sánchez Cidrás (1/3/2017). "Destituído o alcalde de Bueu por culpa dunhas copas - 1939" acidras.blogspot.com.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* José María Massó, o verdugo de Bueu

* Arquivo José María Massó

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534997
* WorldCat
* VIAF: 65721140
* BNE: XX1024538
* GND: 173679277
* LCCN: n95076437

 |
**Tollan-Xicocotitlan** (en náhuatl, ‘Gran Cidade cerca do cerro Xicoco’)? —coñecida como **Tula**, forma castelanizada de *Tōllān—* foi a capital do estado tolteca, que se desenvolveu no centro de México durante o período posclásico temperán de Mesoamérica. Nesta cidade estaba asentado o principal poder político dos vales de México e Poboa-Tlaxcala entre os séculos X e XII da nosa era. A súa influencia alcanzaba lugares tan distantes como a península de Iucatán, O Salvador, Honduras e Nicaragua. Non debe confundirse co sitio mitolóxico denominado *Tōllān*, cuxa identificación con Tollan-Xicocotitlan foi posta en dúbida en textos recentes.
Os restos desta cidade precolombiana localízanse no municipio de Tula de Allende, ao sur do estado de Hidalgo (México), e forman parte do parque nacional Tula.

Localización

Tollan-Xicocotitlan localízase nun val de clima temperado, irrigado polo río Tula. O centro da cidade precolombiana situouse moi preto da confluencia deste río co Rosas. Algúns trazos importantes do relevo da rexión son os cerros Magoni, Xicuco, Moctezuma, Bojay e a serra de Tezontlalpa. Sinalouse que para cando os grupos que deron orixe á cultura tolteca, a rexión estaba poboada por otomís, grupo étnico que actualmente constitúe o principal elemento demográfico indíxena na zona, e do que sobreviven gran cantidade de topónimos na rexión de Tula.

A rexión onde se edificou a capital tolteca ten un clima semiseco. Con todo, a presenza do río Tula permitiu o desenvolvemento dunha agricultura produtiva. Por outra banda, a cidade estaba situada, de modo estratéxico, no medio de xacementos de obsidiana (como a Serra das Navallas), de alabastro e outros minerais. Pola súa posición xeográfica, Tollan-Xicocotitlan converteuse nun importante nodo das rutas da turquesa, proveniente do Norte de Mesoamérica, e da rexión de Canón do Chaco (no actual territorio de Novo México).
O **Partido Socialista Popular (Arxentina)** (**PSP**) foi un partido político arxentino fundado en 1972 como consecuencia da fusión do Partido Socialista Arxentino (PSA), o Movemento de Acción Popular Arxentino (MAPA) e outros grupos menores.
O PSP tivo un desenvolvemento especialmente importante na provincia de Santa Fe. En 1987 Guillermo Estévez Boero resultou electo deputado nacional por Santa Fe, constituíndose no primeiro parlamentario socialista electo desde a morte de Alfredo Palacios en 1965. En 1989 o PSP gañou na cidade de Rosario, a segunda cidade do país, gobernando ininterrompidamente desde entón os intendentes socialistas Héctor Cavallero (1989-1995), Hermes Binner (1995-2003) e Miguel Lifschitz (2003-2007).

O brazo universitario do PSP, o Movemento Nacional Reformista (MNR), foi unha das organizacións estudantís máis representativas desde a década de 1970, habendo alcanzado varias veces a presidencia ou a secretaría xeral da Federación Universitaria Arxentina (FUA), e de varias federacións universitarias locais.

O PSP tiña a representación do socialismo arxentino na Internacional Socialista e na Coordinación Socialista Latinoamericana.

En 2002 o Partido Socialista Popular (PSP) fusionouse co Partido Socialista Democrático (PSD), dando lugar á refundación do Partido Socialista.
**Indalecio Tizón Reboreda**, nado no lugar da Riouxa en Teis (Concello de Lavadores) o 26 de xullo de 1893 e finado en Teis (Vigo) o 9 de outubro de 1973, foi un aparellador e agrarista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Indalecio Tizón Rodríguez e Amalia Reboreda Vázquez. Titulado como perito industrial e aparellador pola Escola Industrial de Vigo en 1920. Foi redactor de *Faro de Vigo* en 1913. Empezou a súa actividade como funcionario de escribente do Concello de Lavadores en 1915 e en xaneiro de 1924 foi secretario particular do alcalde de Vigo Adolfo Gregorio Espino. Desempeñou o cargo de secretario nas Irmandades da Fala de Vigo. Foi encargado da sección de acción social e logo presidente do Sindicato de Agricultores de Teis (1923), redactor de *El Pueblo Gallego*, colaborou en *El Campesino* e *Galicia Social*. Aprobou as oposicións en 1929 e foi secretario do concello de Navas de Estena (Cidade Real), Cabrera de Igualada (Barcelona) e Villavendimio (Zamora). Participou con José Martínez Covelo en mitins agraristas en 1932. Presentouse ás eleccións xerais de 1933 na candidatura agraria independente do Sindicato de Agricultores de Teis. Foi secretario do concello de Teis no breve período da súa existencia en 1936.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de depuración, que foi sobresido. Oficial do concello de Vigo, chegou a oficial maior en 1950. Foi xefe do servizo de montes dende 1957, sendo quen repoboou as illas Cíes e plantou os piñeiros na praia de Samil. En 1952 foi nomeado secretario de San Cristóbal de la Polantera (León). Xubilouse o 1 de agosto de 1963. Asemade foi profesor da cátedra de Agricultura e Técnica Agrícola na Escola de Artes e Oficios (1945-1966) e aparellador de varios concellos.

Vida persoal
------------

Casou o 5 de agosto de 1920, na Igrexa de San Salvador de Teis, con María Covelo Raimúndez e foi pai de Indalecio, Amalia, María Teresa e Margarita Tizón Covelo. Ao pasamento da súa muller, o 31 de agosto de 1929, casou en segundas nupcias, en 1931, con Hermitas Raimúndez Pérez e foi pai de Hermitas Tizón Raimúndez.

Era sobriño neto do capitán de infantaría Wenceslao Tizón Mateos e curmán carnal de Victoriano Ballesteros Reboreda.

Recoñecementos
--------------

Foi condecorado coa Cruz de cabaleiro da Orde civil do mérito agrícola en 1959.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *Faro de Vigo*, 10-10-1973, p. 30.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-11-1933, p. 12.
3. ↑  *Boletín Oficial de la Provincia de Santander*, 6-8-1952, p. 3.
4. ↑  *ABC*, 1-4-1959, p. 34.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Martín, Gerardo (20-12-1997). "Indalecio Tizón, artífice de la repoblación forestal y secretario de varios alcaldes". *Faro de Vigo*: 10.
**Demòcrates per Andorra** (**DA**, en galego: *Demócratas por Andorra*) é unha coalición política de Andorra, formadoa por liberais e conservadores que se presentou ás eleccións xerais de Andorra de 2011.

Historia
--------

Nas eleccións de 2009, as forzas de centrodereita de Andorra, agrupadas na denominación da Coalició Reformista perderon o poder a mans do Partido Socialdemócrata de Andorra. Dous anos máis tarde, en medio da crise financeira mundial, o presidente do goberno de Andorra, Jaume Bartumeu non foi quen de aprobar os orzamentos e convocou eleccións xerais, que se celebraron o 3 de abril de 2011.

A eses comicios a oposición liberal-conservadora chegou coa creación de Demócratas por Andorra, que integraba a membros do Partit Liberal d'Andorra, do Nou Centre, do Partit Reformista d'Andorra e mesmo dalgunhas persoas vencelladas ao Partido Socialdemócrata de Andorra. A coalición tamén recibiu o apoio do partido parroquial Unió Laurediana.

O seu cabeza de lista foi o liberal Antoni Martí, que obtivo unha esmagadora maioría co 55% dos votos, e 28 dos 34 conselleiros no Consello Xeral de Andorra.

Notas
-----

1. ↑  Canvi de govern i majoria absoluta per al centredreta a Andorra, *Ara*, 5/4/2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24863
* GEC: 0520664

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Rag.

|
|  |
| RAG1 |
| **Identificadores** |
| Símbolo | RAG1 |
| Símbolos alt. | RAG-1, RNF74, recombination activating gene 1, recombination activating 1, recombination activating protein 1 |
| Entrez | 5896 |
| HUGO | 9831 |
| RefSeq | NP\_000439 |
| UniProt | P15918 |
| **Outros datos** |
| Locus | Cr. 11 *11p12(36.51 – 36.59 Mb)* |

**RAG1** (ou *Recombination activating 1*, activador da recombinación 1), tamén chamada **RAG-1**, é unha proteína que nos humanos esta codificada no xene *RAG1* (xene activador da recombinación 1) do cromosoma 11.

A proteína codificada por este xene está implicada na activación da recombinación V(D)J das inmunoglobulinas. A proteína codificada está implicada no recoñecemento do substrato ADN, pero a actividade de clivaxe e unión estable tamén necesita de RAG2. O complexo RAG-1/2 recoñece a secuencia sinal de recombinación (RSS) que flanquea as rexións V, D e J no xene que codifica a rexión constante das cadeas pesada e lixeira dun anticorpo. O complexo únese ás secuencias sinal de recombinación e fai unha amosega no ADN. Isto orixina a eliminación da RSS e a unión final das secuencias V D e J. Os defectos neste xene poden ser a causa de varias doenzas.

Debido a estes efectos, a deleción do xene de rato Rag1 utilízase en modelos de ratos de enfermidades para alterar a maduración das células T e B, e eliminar funcionalmente células T e B maduras do sistema inmunitario.

Notas
-----

1. ↑  HGNC RAG1 Arquivado 15 de marzo de 2018 en Wayback Machine.
2. 1 2  "Entrez Gene: Recombination activating gene 1".
3. ↑  Owen J, Punt J, Stranford S, Jones P (2013). *Kuby Immunology*. New York: W. H. Freeman and Company. pp. 234–237. ISBN 978-14292-1919-8.
4. ↑  "B6.129S7-Rag1tm1Mom/J Mouse Strain Details". *Jackson Laboratories*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xene activador da recombinación
* RAG2

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* Ensembl: ENSG00000166349
* Entrez: 5896
* HGNC: 9831
* HomoloGene: 387
* MeSH: D016654
* OMIM: 179615
* RefSeq: NM\_000448
* UMLS: C0085218

 |
O **Subaru Impreza** é un coche compacto do segmento C producido polo fabricante xaponés Subaru desde o ano 1992. O Impreza existe con carocerías cupé de dúas portas, sedán de catro portas e familiar de cinco portas. Todos os Impreza incorporan motores de gasolina en disposición bóxer. A versión deportiva STi incorpora motores de ata 150 CV de potencia de serie.

Versión **W**ord **R**allie **C**ar.
O Subaro Impreza WRC é moi utilizado nos Rallies coma no Campionato Mundial de Rallies, onde se leva utilizando desde 1994. Subaru foi campión de construtores nos anos 1995, 1996 e 1997, e os pilotos Colin McRae, Richard Burns e Petter Solberg foron campións de pilotos en 1995, 2001 e 2003 respectivamente ó volante dun Impreza.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Subaru España

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Subaru Impreza*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q391342
* LCCN: sh2003008624

 |
O **Partido Socialista do Reich** (en alemán: *Sozialistische Reichspartei Deutschlands*, **SRP**) foi un partido político alemán fundado en 1949 tras escindirse do Partido do Imperio Alemán o sector máis abertamente nacionalsocialista. Os seus líderes foron Otto Ernst Remer, antigo xeneral do Estado Maior e responsable de abortar o putsch dos oficiais contra Hitler en xuño de 1944 e Fritz Dorls.
O SRP defendía que Konrad Adenauer era un monicreque dos americanos e que Karl Dönitz era o último Führer lexítimo do Reich alemán. Rexeitaba a existencia do Holocausto e defendía a existencia dunha Europa unida baixo o liderado dun Reich alemán reunificado que se alzase como unha terceira forza entre o capitalismo e o comunismo.

O SRP tiña arredor dos 10.000 membros e estaba representado no Parlamento de Baixa Saxonia con 16 escanos (11% dos votos nas eleccións de 1951) e no de Bremen con 8 (7,7% dos votos nas eleccións de 1951). O Reichsfront era o organización paramilitar do PSR. En 1952 o Tribunal Constitucional alemán prohibiu o partido e unha parte importante dos seus membros volveron ao Partido do Imperio Alemán.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q708012
* WorldCat
* VIAF: 261617033
* EBID: ID
* GND: 45523-4
* LCCN: nb2007009352
* SUDOC: 118900234

 |
**Marcelino Candendo Paz**, finado en Pontevedra o 10 de abril de 1938, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Capitán de infantaría de Mariña. Foi concelleiro de Pontevedra e elixido alcalde da cidade o 1 de abril de 1920. Cesou como alcalde a finais dese ano e foi substituído por Avelino Silva Güimil. Reincorporouse á alcaldía en 1921, pero foi suspendido como alcalde e concelleiro en outubro dese ano. Volveu ser alcalde de Pontevedra de febreiro a abril de 1930. Foi elixido concelleiro o 12 de abril de 1931, nas eleccións que trouxeron a República.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Javier Vieira Durán** |  **Alcalde de Pontevedra** 1920 | Sucesor:**Avelino Silva Güimil** |
| Predecesor:**Avelino Silva Güimil** |  **Alcalde de Pontevedra** 1921 | Sucesor:**José Paz Vidal** |
| Predecesor:**Remigio Hevia Marinas** |  **Alcalde de Pontevedra** 1930 | Sucesor:**Manuel Casqueiro Paz** |

Vida persoal
------------

Casou con Josefa Gonzalo Folgar.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 11-4-1938, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 11-4-1939, p. 6.
O **voo 60 de All Nippon Airways** foi un Boeing 727-81 que realizaba un servizo doméstico entre o aeroporto de Chitose en Sapporo e o aeroporto de Haneda en Toquio. O 4 de febreiro de 1966 as 133 persoas a bordo do avión morreron cando o aparello esnafrouse misteriosamente ba baía de Toquio a uns 10,4 km de Haneda cun tempo despexado mentres se aproximaba ao aeroporto. Na época tratouse do peor accidente de aviación cun único avión implicado.

Pasaxeiros e tripulación
------------------------

O avión levaba 126 pasaxeiros e unha tripulación de 7 persoas. A meirande parte dos pasaxeiros regresaban do anual Festival da neve de Sapporo, a 600 millas ao norte de Toquio.

Accidente
---------

Voando con bo tempo, o voo 60 estaba a tan só uns poucos minutos do aeroporto de Haneda cando o seu piloto radiou que aterraría visualmente, sen instrumentos. Posteriormente o avión desapareceu dos radares.

Habitantes da costa e o piloto doutro avión dixeron que viron chamas no ceo ao redor das 7 p.m. o momento no que o aparello tiña que aterrar. Despois pescadores e barcos da Forza de Defensa do Xapón comezaron a recoller corpos das turbias augas da baía. Recolleran uns 20 corpos cando un portavoz da aeroliña anunciou que se atopara a fuselaxe con ducias de corpos dentro. Dixo que crían que todos os ocupantes estaban mortos. Os ganchos de carga dun barco da Garda Costeira levantaron os restos.

A cola do aparello, incluídos polos menos dous dos tres motores, o estabilizador vertical e o estabilizador vertical recuperáronse case intactos. O resto do aparello desintegrouse durante o impacto. Os 133 mortos converteron o accidente no peor cun único avión implicado da época, ademais de ser o segundo peor en xeral detrás da colisión de 1960 en Nova York. A causa do accidente nunca foi determinada.

Serie de accidentes
-------------------

Este accidente foi un dunha serie de cinco accidentes aéreos fatais (catro comerciais e un militar) ocorridos no Xapón en 1966. Un mes despois do accidente do voo 60 de ANA, o voo 402 de Canadian Pacific Air Lines, un Douglas DC-8, chocou coas uces de aproximación e un malecón en Haneda, morrendo 64 dos seus 72 oocupantes. Menos de 24 horas despois, o voo 911 de BOAC, un Boeing 707, foi fotografado mentres rodaba ao lado dos restos aínda ardentes do avión canadense, e despois rompeuse en voo pouco despois de engalar mentres sobrevoaba o monte Fuji debido a unha turbulencia de aire claro, matando aos 124 pasaxeiros e tripulantes. O 26 de agosto esnafrouse un Convair 880-22M de Japan Air Lines e cinco persoas morreron. Finalmente, o voo 533 de All Nippon Airways esnafrouse e matou a 50 persoas o 13 de novembro. O efecto combinado destes cinco accidentes sacudiu a confianza do público na aviación comercial no Xapón, e tanto Japan Airlines como All Nippon Airways víronse forzadas a reducir algúns servizos domésticos debido á baixada da demanda

Notas
-----

1. ↑  *The New York Times*, 5 de febreiro de 1966
2. ↑  "JAPAN'S AIRLINES CUT TOKYO-OSAKA RUNS". *The New York Times* (en inglés). 1966-03-19. ISSN 0362-4331. Consultado o 2024-01-13.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4729189
* ASN: 19660204-0

 |
**Carlos Tomé Alonso**, nado en Vilalba o 26 de maio de 1908, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Florencio Delgado, Roxelio Rodríguez de Bretaña, Andrés Valín, Carlos Tomé, Johán López Durá, Serafín Ferro e Elixio Rodríguez a bordo do Ipanema.
Emigrado a Cataluña, na Barcelona da guerra civil puxo en contacto a Suárez Picallo e Castelao con distintas organizacións nacionalistas catalás. Coa derrota da República pasou a Francia onde colaborou coa comisión formada en París de representantes da axuda arxentina ao refuxiados galegos da Central Gallega, do Comité Orensano leal e do Grupo Galeguista de Buenos Aires, formada por Florencio Delgado Gurriarán, Ramiro Isla Couto e Germán Vidal Barreiro, antes de ser internado no campo de concentración de Saint-Cyprien. Posteriormente logrou exiliarse en México. Viaxou no *Ipanema* dende Francia. Chegou a Veracruz o 7 de xullo de 1939. En México formou parte dos impulsores da revista *Saudade* e posteriormente participou na creación de *Vieiros*. Implicouse na emisión radial "Hora de Galicia" animada polo Padroado da cultura galega de México.

Vida persoal
------------

Casou con Amadora Tomé Menéndez, coa que se exiliou en México.

Notas
-----

1. ↑  Pastoriza Rozas, Xosé L. (2022). Real Academia Galega, ed. "Nas primeiras ringleiras do galeguismo: Florencio na guerra cicil e no primeiro exilio en Francia". *Boletín da Real Academia Galega* (383): 141–156.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Asilados politicos españoles a bordo del vapor Ipanema

### Outros artigos

* Solidaridade Galega Antifeixista

### Ligazóns externas

* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego

* Alexandre Calvo, campión ciclista en Galicia e líder galeguista en Barcelona Arquivado 09 de xullo de 2021 en Wayback Machine.
O **Partido Nacionalista Bretón** (PNB, *Strollad Broadel Breizh* en bretón) foi un partido político nacionalista fundado en 1911 e disolto en 1914.

Foi fundado por un comité de seis membros; Camille Le Mercier d'Erm, Louis Napoleón Le Roux, Georges Le Rumeur, Edward Gueguen, Émile Masson e Yves Tillenon. Cando foi creado, desenvolveu e publicou un manifesto e propuxo como festa nacional o 29 de setembro, aniversario da coroación de Nominoë e a vitoria en 1364 en Auray por Jean de Monfort sobre o exército francés de Charles de Blois.

En 1932 François Debeauvais e Olier Mordrel crearon o PNB 2. Este partido foi disolto baixo o goberno de Edouard Daladier (outubro de 1939) a causa das súas relacións políticas e financeiras "amigables" coa Alemaña nazi. O PNB pasou entón á clandestinidade. En xullo de 1940 Debeauvais e Mordrel crearon o Comité National Breton.

En decembro de 1940 Mordrel dimite da dirección do CNB e é substituído por Raymond Delaporte, quen permanecerá no posto até finalizar a guerra.Que guerra? Especificar[]

Notas
-----

1. ↑  Manifeste du Parti Nationaliste Breton

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre política é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323765
* WorldCat
* VIAF: 135907296
* SUDOC: 120251264

 |
Bandeira Normanda.
Cruz nórdica, bandeira empregada por Le Mouvement Normand.
***Le Mouvement Normand*** (en galego: *O Movemento Normando*) é unha organización política francesa que avoga pola autonomía de Normandía. A diferenza de moitos grupos en Francia, rexeita o separatismo e subliña o punto de vista de que o pobo normando é unha das nacionalidades constituíntes da nación francesa.

Historia
--------

O *Mouvement Normand* ten a súa orixe nos movementos franceses de extrema dereita dos anos sesenta. En 1969, a póla de Ruán da unión estudantil de ultradereita *Fédération nationale des étudiants de France* uniuse con *l'Union pour la Région Normande* en Lisieux para forma-lo *Mouvement de la Jeunesse de Normandie*, renomeado **Mouvement Normand** en 1971. Está liderado polo prominente activista de dereitas Didier Patte, que tamén é membro do *Groupement de recherche et d'études sur la culture européenne (GRECE).*

O *Mouvement Normand* ten sempre recibido os seus apoios da ultradereita francesa, especialmente da Fronte Nacional. De tódolos xeitos, en anos recentes, ten habido unha significativa captación dos membros dos partidos de centro-dereita como a Unión pola Democracia Francesa (UDF). A axenda rexionalista do *Mouvement Normand* recibe moita atención tódolos días na vida política normanda.

Principais obxectivos
---------------------

* Alta Normandía e Baixa Normandía deberían ser unificadas para fundar unha única rexión de Normandía.
* O goberno rexional de Normandía debería estar provisto de máis competencias.
* O carácter cultural único de Normandía, formado con elementos da cultura anglo-normanda así como da cultura gala, deberá ser recoñecido e preservado.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q493404
* WorldCat
* VIAF: 146517971
* BNF: 12495411z
* GND: 4750306-3
* SUDOC: 034168850

 |
O **Partido Obreiro Francés** (en francés: **Parti Ouvrier Français (POF)**) foi o primeiro partido socialista marxista de Francia. Foi fundado no Congreso obreiro de Marsella de 1879. Significou a primeira expresión política do marxismo francés, na súa versión máis mecanicista.
En 1882 no Congreso de Saint-Étienne a sección socialista reformista do partido, dirixida por Paul Brousse, escíndese e forma o Partido Obreiro Socialista Revolucionario (POSR), de carácter reformista, que participaba na construción do Estado liberal burgués.

En 1901 o POF uniuse con outras forzas socialistas (como o POSR de Paul Brousse) para formar o Partido Socialista de Francia.

En 1905, o Partido Socialista de Francia e o Partido Socialista Francés de Jean Jaurès uníronse para formar a Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Socialismo marxista
* Socialismo reformista

### Ligazóns externas

* Programa do Parti Ouvrier Français *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2451197
* WorldCat
* VIAF: 134442710
* BRE: 3487342
* EBID: ID
* ISNI: 0000000091819310
* LCCN: n80126098

 |
**Casamansa** (en wolof e fula: *Kasamansa*; en francés: *Casamance* [kɑ.za.mɑ̃s]; en portugués: *Casamansa* [kɐzɐˈmɐ̃sɐ]) é unha rexión do Senegal localizada ao sur de Gambia, atravesada polo río Casamansa. Ziguinchor, situada preto da costa, é a cidade máis poboada e a principal dende o punto de vista económico.

Bandeira do Movemento das Forzas Democráticas de Casamansa.
É unha rexión de clima quente e de baixa altitude, con algunhas montañas no sueste. A súa media anual de precipitacións é superior ao do resto do Senegal, asemellándose nisto á Guinea Bisau. Pode ser dividida en Baixa Casamansa (Rexión de Ziguinchor) e Alta Casamansa (Rexión de Sédhiou e Kolda), cunha superficie duns 35.680 km² e unha poboación de 1.683.844 habitantes en 2015. A súa economía depende principalmente do cultivo de arroz. O turismo tamén é importante, polas belas praias na costa, particularmente no Cabo Skirring.

A dominación colonial de Casamansa foi emprendida desde 1445 polos portugueses e, moi posteriormente, polos franceses, até que foron estabelecidas as fronteiras entre esa rexión e a colonia da Guinea portuguesa (a actual Guinea Bissau), localizada ao sur. Por esa razón, Casamansa está ligada cultural e lingüisticamente á Guinea Bissau e coñecer a lingua portuguesa é común.

En 1888 produciuse a venda de Ziguinchor aos franceses e, en 1908, Portugal cedeu á mesma nación o resto de Casamansa.

O grupo étnico dominante en Casamansa son os diolas (en grafía francesa) ou jolas (en grafía wolof). Este grupo ten sido pouco favorecido economicamente en relación ao restante do Senegal, situación que contribuíu ó xurdimento dun movemento separatista, denominado Movemento das Forzas Democráticas da Casamansa (MFDC). O conflito entre o MFDC e o goberno senegalés levou a unha serie de enfrontamentos violentos, ocasionando moitas mortes desde o fin do século XX.

Notas
-----

1. ↑  "Língua Portuguesa com Acordo Ortográfico". Porto: Porto Editora, 2003-2015.
2. ↑  Copy Desk (26-3-2018). "Casamansa: a ex-colónia portuguesa que luta pela independência". *Descobrir Portugal* (en portugués). Consultado o 27-3-2018.

Véxase tamén
------------

### Artigos relacionados

* Imperio Portugués.

### Ligazóns externas

* *Casamance.net (en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q839607
* WorldCat
* VIAF: 154807560
* LCCN: n83067873
* SUDOC: 027632466

 |
O **Partido Socialista Italiano de Unidade Proletaria** (en italiano *Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria*, **PSIUP**) foi un partido socialista italiano que se formou en 1964 como consecuencia da escisión da corrente de esquerda do Partido Socialista Italiano que se opuña á apertura do PSI ao centro esquerda. Nas eleccións xerais de 1968 tivo o 4.45% dos votos e 23 escanos na Cámara dos Deputados mentres no senado se presentou en coalición co Partido Comunista Italiano. Logo dos malos resultados das eleccións xerais de 1972, 1.94% dos votos e ningún deputado, os principais dirixentes do PSIUP entraron no PCI mentres a minoría reformista reunificouse co PSI. A minoría de esquerdas continou co partido co nome de Novo PSIUP que en decembro de 1972 formou o Partido de Unidade Proletaria co Movemento Político dos Traballadores.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2755002
* WorldCat
* VIAF: 123241498
* ISNI: 0000000085314922
* LCCN: n81133963
* SUDOC: 02778889X
* Treccani: partito-socialista-italiano-di-unita-proletaria

 |