recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Beniamino Stella**, nado en Pieve di Soligo o 18 de agosto de 1941, é un cardeal e arcebispo católico italiano, dende o 21 de setembro de 2013 prefecto da Congregación para o Clero.

Biografía
---------

### Formación

Naceu en Pieve di Soligo, na provincia de Treviso e na diocese de Vittorio Veneto o 18 de agosto de 1941. En 1960 trasladouse a Roma, onde estivo aloxado no Pontificio Seminario Maior Romano e estudou na Facultade de Teoloxía e Filosofía da Pontificia Universidade Lateranense.

O 19 de marzo de 1966 foi ordenado sacerdote polo entón bispo de Vittorio Veneto Albino Luciani, futuro papa co nome de Xoán Paulo I. Despois de se formar en Dereito Canónico en Latrán, Luciani destinouno á Pontificia Academia Eclesiástica.

### Carreira diplomática

Comezou a carreira diplomática, e dende 1970 traballou nas nunciaturas en Santo Domingo, Zaire e Malta , e posteriormente foi promovido a pro-nuncio para a República Centroafricana e delegado apostólico no Chad.

O 21 de agosto de 1987 foi nomeado arcebispo titular de Midila, e consagrado na Basílica de San Pedro polo papa Xoán Paulo II, sendo os co-consagrantes Eduardo Martínez Somalo e Jean Pierre Marie Orchampt.

O seguinte 7 de novembro foi nomeado pro-nuncio apostólico para a República Democrática do Congo, e posteriormente foi tranferido ás nunciaturas de Cuba (en 1992) e Colombia (1999).

### Curia Romana

O 13 de outubro de 2007 foi nomeado presidente da Pontificia Academia Eclesiástica, a institución que adestra aos diplomáticos para a Santa Sé.

O 21 de setembro de 2013 foi nomeado prefecto da Congregación para o Clero.

O 12 de xaneiro de 2014 o papa Francisco anunciou a súa creación como cardeal no consistorio do 22 de febreiro seguinte.

Notas e referencias
-------------------

1. ↑  vaticaninsider.lastampa.it, ed. (23 de setembro de 2013). "Tocca a Beniamino "Corazón"". Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2013. Consultado o 25 de febreiro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q817288
* WorldCat
* VIAF: 31713244
* Catholic-Hierarchy: stella
* FAST: 1595881
* GND: 1057065617
* ICCU: PBEV010104
* ISNI: 0000000048745563
* LCCN: no2004089392
* SUDOC: 174684789

 |
**María Luz Vidal Sanjuán**, nada o 23 de abril de 1914 en Fene e finada o 22 de setembro de 2001 en Santa Comba, foi unha mestra condecorada coa Cruz de Afonso X o Sabio polos seus anos de docencia.

Traxectoria
-----------

María Luz Vidal naceu en Fene en 1914, onde casaría co mestre, José Gómez Rubio. En 1944 é destinada como mestra primeiro á escola de Arantón e en 1973 pasaría a formar parte do cadro de profesores do Colexio Público Barrié de la Maza. En 1983 xubilaríase despois de 39 anos como docente en Santa Comba.

En 1996 sería condecorada polo rei Xoán Carlos I coa Cruz da Orde de Afonso X o Sabio por todos os seus anos de dedicación á docencia.

Notas
-----

1. ↑  "Luz Vidal. Unha mestra xalleira condecorada polo Rei - Adiante Galicia". 2022-05-04. Consultado o 2024-04-02.
2. ↑  "Personaxes | Concello de Santa Comba". Consultado o 2024-04-02.
3. ↑  "BOE-A-1996-4985 Orden de 29 de enero de 1996 de concesión de ingreso en la Orden civil de Alfonso X El Sabio.". *www.boe.es*. Consultado o 2024-04-02.
**Maud Stevens Wagner** (de solteira **Stevens**), nada en Emporia (Kansas) o 12 de febreiro de 1877 e finada en Lawton (Oklahoma) o 30 de xaneiro de 1961, foi unha artista de circo estadounidense. Foi a primeira muller tatuadora da que se ten constancia nese país.

Traxectoria
-----------

Filla de David Van Bran Stevens e Sarah Jane McGee, Wagner foi acróbata e contorsionista, e traballou en numerosos circos ambulantes. Coñeceu a Gus Wagner (un tatuador que se describía a si mesmo como «o home con máis tatuaxes artísticas dos EUA») de xira con circos e feiras. Foi en 1904 na Exposición Universal de San Luis, onde Maud traballaba como acróbata. Tivo unha cita romántica con el para aprender a tatuar e casaron varios anos máis tarde. A súa filla, Lotteva, iniciouse na tatuaxe con nove anos e converteuse en tatuadora.

Como aprendiza do seu marido, Wagner aprendeu a técnica tradicional do *handpoke*, malia que Samuel O'Reilly inventara a máquina de tatuar o 8 de decembro de 1891. Ambos foron dous dos últimos tatuadores que traballaban a man, sen axuda de máquinas modernas.

Tras deixaren o circo, Maud e Gus viaxaron polos Estados Unidos. Traballaron como tatuadores e tamén se exhibiron como "atraccións" en teatros de vodevil e feiras de condado. Amais, levaron a arte da tatuaxe ao interior do país, lonxe das áreas de litoral onde se iniciara.

Morte
-----

Maud morreu de cancro vinte anos despois de Gus, o 30 de xaneiro de 1961, na casa da súa filla en Lawton (Oklahoma). Esta enterrada no Cemiterio de Homestead (Kansas).

Notas
-----

1. ↑  Oxinalde, Susana M. (23 de abril de 2023). "Maud Wagner: la tatuadora profesional que sacudió los estigmas". *Deia* (en castelán). Consultado o 2 de xaneiro de 2024.
2. ↑  Lokke, Maria (15 de xaneiro de 2013). "A Secret History of Women and Tattoo". *The New Yorker* (en castelán). Consultado o 2 de xaneiro de 2024.
3. ↑  Hudson, Karen L. (2007). *Chick Ink: 40 Stories of Tattoos--And the Women Who Wear Them* (en inglés). Simon and Schuster. ISBN 9781440517068.
4. ↑  Sloan, Mark (1990). *Hoaxes, Humbugs and Spectacles* (en inglés). Villard. ISBN 9780394585116.
5. ↑  Wertkin, Gerard C. ed. (2004). *Encyclopedia of American folk art* (en inglés). Routledge. p. 510. ISBN 9780203644485.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17310053
* WikiTree: Stevens-11586

 |
| *Sarcolema* |
| --- |
|  |
| Esquema do músculo esquelético co sarcolema indicado na parte superior esquerda |
|
|
| Latín | *sarcolemma* |
|
|
| Sistema | Célula (fibra) muscular estriada |
|
|
|
|
|
|
|

O **sarcolema** (*sarco*, do grego *sarx*, 'carne' e *lemma*, en grego 'vaiña'), tamén chamado **miolema**, é a membrana celular da célula (fibra) muscular estriada. 
Consta dunha bicapa lipídica con proteínas e unha fina cuberta de material polisacarídico (glicocálix) que conecta coa membrana basal. A membrana basal contén numerosas fibrilas finas de coláxeno e proteínas especializadas como a laminina, que proporcionan un armazón ao cal se unen as células musculares. Por medio das proteínas transmembrana da membrana plasmática, o esqueleto de actina do interior da célula conéctase coa membrana basal e o exterior da célula. En cada extremo da fibra muscular, a capa superficial do sarcolema fusiónase coas fibras dos tendóns, e ditas fibras, á súa vez, xúntanse en feixes para formar os tendóns do músculo que o unen ao óso. O sarcolema xeralmente ten nas células musculares a mesma función que a membrana plasmática doutras células eucariotas.

Antes usábase o termo sarcolema para referirse a unha grosa capa ("membrana") que se cría que era o límite citoplasmático da célula muscular. Hoxe sábese que este sarcolema groso consiste na membrana plasmática da célula, a súa lámina externa e a lámina reticular circundante. 

Unha caracterísitica especial do sarcolema é que se invaxina polo interior do citoplasma da célula muscular, formando túbulos membranosos radial e lonxitudinalmente dentro da fibra chamados túbulos transversos (túbulos T), importantes para a contracción muscular. Ao outro lado dos túbulos T hai prolongacións das cisternas terminais do retículo endoplasmático liso (que na célula muscular se denomina retículo sarcoplásmico e ten algunhas particularidades). Un túbulo transverso rodeado por dúas cisternas do retículo sarcoplásmico coñécese como tríade e o contacto entre estas estruturas está localizado na unión entre as bandas A e I do sarcómero.

As terminacións nerviosas chegan á fibra muscular formando unións neuromusculares. No sarcolema hai receptores de acetilcolina nicotínicos, que captan a acetilcolina vertida na unión neuromuscular, e que desencadean a contracción muscular.

Notas
-----

1. ↑  Sarcolemma *Medical Subject Headings* (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.
2. ↑  Engvall, E.; Earwicker D; Haaparanta T; Ruoslahti E; Sanes JR. (September 1990). "Distribution and isolation of four laminin variants; tissue restricted distribution of heterotrimers assembled from five different subunits". *Cell Regulation* **1** (10): 731–40. PMC 361653. PMID 2099832. doi:10.1091/mbc.1.10.731.
3. ↑  Boron, Walter F. (2009). *Medical Physiology 2nd edition*. Philadelphia: Saunders. pp. 9–21.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Miocito

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1545001
* EBID: ID
* JSTOR: sarcolemma
* MAG: 199096232

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D012508
* MeSH: A11.284.149.707
* UMLS: C0036208

 |
As **eleccións ao Parlamento de Gales de 2021**, ou as **eleccións ao Senedd de 2021**, celebráronse o 6 de maio de 2021 para elixir os 60 membros do Parlamento de Gales. Foron elixidos nas sextas eleccións dende que o parlamento foi reestabelecido en 1999. As eleccións celebráronse ó mesmo tempo que as elección locais do Reino Unido, as eleccións da Asemblea de Londres, as eleccións ao Parlamento de Escocia de 2021 e as de Hartlepool.

Foron as primeiras eleccións nas que os habitantes de 16 e 17 anos de idade, e os estranxeiros legalmente residentes en Gales tiveron dereito a voto, sendo a extensión do voto máis grande en Gales dende 1969. Ámbolos dous cambios foron o resultado da Acta de 2020 do Senedd. Foron as primeiras eleccións lexislativas de Gales baixo o novo nome do parlamento, 'Senedd Cymru' ou 'Parlamento de Gales'.

Cinco partidos tiñan membros no Senedd elixidos nas últimas eleccións: Partido Laborista, Partido Conservador, Plaid Cymru, o Partido da Independencia do Reino Unido (UKIP) e os Liberal Demócratas. O Partido Laborista no goberno conseguiu un 5% máis de votos, conseguindo 30 escanos, ou xusto a metade dos 60 asentos do parlamento, un máis que nas pasadas eleccións de 2016. O Partido Conservador converteuse no segundo partido máis votado e na oposición oficial no Parlamento de Gales con 16 escanos. Plaid Cymru pasou á terceira posición con 13 escanos, un máis que en 2016.

Notas
-----

1. ↑  "Wales Bill (Dates)" (PDF). *publications.parliament.uk*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 09 de outubro de 2016. Consultado o 7 de outubro de 2016.
2. ↑  "16 and 17 year olds get right to vote - a historic day for democracy in Wales". *Senedd Cymru* (en inglés). 27 de novembro de 2019. Consultado o 24 de decembro de 2019.
3. ↑  Voce, Antonio; Leach, Anna; Clarke, Seán; Kommenda, Niko; Voce, Antonio; Leach, Anna; Clarke, Seán; Kommenda, Niko. "2021 election: latest results from Scottish, Welsh and local votes". *The Guardian* (en inglés). ISSN 0261-3077. Consultado o 2021-05-08.
4. ↑  "Welsh Parliament election 2021". *BBC News* (en inglés). Consultado o 2021-05-08.
**Lerwick** é a única vila e principal porto das illas Shetland, situada a máis de 160 km ao norte da costa de Escocia. Ten unha poboación duns 7.500 residentes e é de lonxe a vila máis setentrional do Reino Unido, estando á mesma distancia de Bergen, en Noruega, que de Aberdeen, en Escocia.

Lerwick está situada na costa leste da illa principal das Shetland. Foi fundada no s.XVII como porto pesqueiro, e axiña se converteu en porto para ferries. O porto está tamén moi concorrido con barcos de descarga de petróleo.

De Lerwick saen ferries cara a Kirkwall (Illas Orcadas), Aberdeen (Escocia), illa de Fair, Bergen (Noruega), Seyðisfjörður (Islandia) e Tórshavn (illas Feroe), así como cara a outras localidades do arquipélago das Shetland.

Os edificios máis significativos de Lerwick son Fort Charlotte, Lerwick Town Hall, o Böd of Gremista e Clickimin Broch.

Lerwick é un nome con raíces no antigo noruegués e o seu descendente local, o norn, que se falou nas Shetland ata mediados do s.XIX. As palabras *Ler Wich* quere dicir *baía lamacenta*. O correspondente noruegués é *Leivik*. *Leir* quere dicir *arxila* e *vik* quere dicir *baía* ou *cabo*.

Lerwick está irmandado con Måløy en Noruega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213485
* WorldCat
* VIAF: 147859989
* EBID: ID
* FAST: 1250273
* GeoNames: 2644605
* GND: 4512102-3
* LCCN: n88238248
* MusicBrainz: ID
* WOEID: 26132

 |
**Vaclaŭ Anoška** (en belaruso: *Вацлаў Аношка*), nado o 14 de marzo de 1899 en Paplaŭščyna (hoxe no distrito de Mahilioŭ, rexión de Mahilioŭ, Belarús) e finado o 18 de febreiro de 1966 en Robercin (concello de Piaseczno, Polonia), foi un sacerdote greco-católico belaruso.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha familia acomodada de tradición greco-católica na vila de Paplaŭščyna, preto de Bychaŭ. Estudou no Seminario Teolóxico de Minsk, e o 1 de novembro de 1924 foi ordenado sacerdote de rito latino polo bispo de Pinsk, Zygmunt Łoziński, en Navahrudak.

Cando estaba no seminario xa se interesara polo rexurdir da unión de Brest, e en 1924, mentres estudaba en Lublin, viaxou a Galicia para formarse no rito oriental nun mosteiro greco-católico estudita. En 1926, logo de formarse na misión dos xesuítas, obtivo as licenzas para traballar no rito bizantino, comezando na diocese de Pinsk.

Inicialmente exerceu o seu ministerio en Lyakhavičy, onde fixo campaña entre os fregueses a prol da lingua belarusa, animando especialmente aos mozos e cativos a que a empregasen na confesión e non tivesen vergoña dela. Posteriormente pasou a atender dúas parroquias greco-católicas da zona de Aĺpeń, preto de Davyd-Haradok, ás que acudía a miúdo tamén o seu amigo Piotr Tatarynovič, tamén sacerdote greco-católico. Entre os greco-católicos chamábano **Viačaslaŭ**, forma oriental do seu nome. O escritor e sacerdote belaruso Jazep Hiermanovič, logo de visitar o seu labor, dedicoulle o poema *"Унія на Палесьсі" (A unión en Polesia)*.

Entre 1935 e 1944 exerceu na parroquia greco-católica de Dzialiacičy, preto de Navahrudak, e foi un membro do equipo que estabeleceu en setembro de 1939 o exarcado apostólico bielorruso. A comezos da ocupación alemá viaxou a miúdo a Minsk a visitar a Stanislaŭ Hliakoŭski, párroco. Alí, xunto con outros sacerdotes belarusos (Dzianis Maliec, Kazimir Rybaltoŭski, Vincent Hadlieŭski) planificaron a revitalización da vida relixiosa en Minsk e a "belarusificación" do culto. Ameazado polos soviéticos, antes da súa chegada foi obrigado a marchar a Polonia.

En Polonia, logo da guerra, foi capelán dun convento preto de Varsovia. En setembro de 1959 acudiu a Varsovia como testemuña no proceso de beatificación de Zygmunt Łoziński.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* а. Я. Г. (marzo-abril, 1966). "Мае прыяцелі — В. Аношка". *Божым шляхам (Božym šliacham)* (en belaruso) (2): 10–11.
**Luis Fuentes Rodríguez**, nado en Salamanca en 1960, é un político español, procurador de Ciudadanos nas Cortes de Castela e León.

Traxectoria
-----------

Fuentes é diplomado en ciencias empresariais e é especialista en mercadotecnia e análise de mercados.

Gran parte da súa carreira profesional desenvolveuna na empresa familiar de fabricación e distribución de mobiliario, onde traballou como responsable do departamento de vendas.

Política
--------

A súa carreira política principiou no partido provincial Unión del Pueblo Salmantino (UPSa), que chegou a presidir, e que se disolveu en xuño de 2014 tras da súa integración en Ciudadanos. e Fuentes pasou a militar neste partido. En marzo de 2015 converteuse no candidato á presidencia de Castela e León para as eleccións dese ano 2015 presentándose pola provincia de Valladolid.

O 24 de maio de 2015 o seu partido logrou entrar na cámara con 5 procuradores e, tras a toma de posesión, Fuentes pasou a ser o voceiro do grupo parlamentario.

Desde agosto de 2015 é membro do comité executivo de Ciudadanos onde ocupa o posto de responsable de desenvolvemento rural.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha de Luis Fuentes na web de Ciudadanos nas Cortes de Castela e León". Arquivado dende o orixinal o 01 de maio de 2018. Consultado o 30 de abril de 2018.
2. ↑  Entrevista a Luis Fuentes publicada en Segoviaudaz.es el 9 de febrero de 2015
3. ↑  "Unión del Pueblo Salmantino se integra en Ciudadanos" *El Norte de Castilla*, 29 de xullo de 2014
4. ↑  "Luis Fuentes, candidato de Ciudadanos a la Junta" iLeón.com, 18 de marzo de 2015
5. ↑  "Ficha de Luis Fuentes nas Cortes de Castela e León". Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2016. Consultado o 30 de abril de 2018.
6. ↑  Ficha de Luis Fuentes na web de Ciudadanos
**Luis Urrengoetxea Agirre**, nado en Amorebieta, Biscaia en 1879, foi un político vasco de esquerdas e nacionalista, un dos fundadores de Acción Nacionalista Vasca (ANV).

Biografía
---------

Traballou como avogado e foi propietario de leiras na comarca biscaíña do Duranguesado. Durante a primeira década do século XX pasou de estar dentro da contorna do PNV, arredándose finalmente no 1905-1906 e achegándose ó semanario *Euskalduna*. No ano 1907, dimitiu como rexedor do concello de Bilbao por diverxencias coa dirección do partido. Porén, foi alcalde de Amorebieta entre 1914 e 1916 dentro das filas do PNV, e deputado da Deputación Foral de Biscaia de 1917 a 1919. Asistiu á Asemblea de Deputacións celebrada en Vitoria o 16 de xullo de 1917, á Comisión de Foros de Donostia o 13 de agosto do mesmo ano e á Conferencia das Deputacións de Vitoria o 19 de novembro de 1918 que pretendía promover a redacción dun estatuto de autonomía para o País Vasco. En 1917, foi presidente da Xunta de Instrución Pública da Deputación de Biscaia, presidida por Ramón de la Sota.
En 1930 foi un dos asinantes, xunto con Anacleto Ortueta e Tomás Bilbao do Manifesto de San Andrés que deu pé á fundación de Acción Nacionalista Vasca. Foi candidato de ANV por Biscaia nas eleccións xerais españolas de 1931, pero non foi escollido. Morreu en Bilbao, por razóns que non son coñecidas.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |

### Ligazóns externas

* Luis Urrengoetxea alcalde de Amorebieta. Celebración dos cen anos *(en éuscaro)*
* Casa de Luis Urrengoetxea Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *(en éuscaro)*
* Na Biblioteca Nacional De España *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3755646
* Auñamendi: 135196

 |
**Lumaco** (do mapuche: *Lumako*; ‘auga de luma’) é unha comuna da zona sur de Chile, situada ao suroeste da provincia de Malleco na Rexión de Araucanía. Atópase sobre a conca do río homónimo, nunha superficie bordeada pola cordilleira de Nahuelbuta, situándose a uns 53 km da súa capital provincial, Angol. Dentro da área comunal atópanse tres núcleos urbanos: Lumaco urbano, Capitán Pastene e Pichi Pellahuén. 

Integra xunto ás comunas de Angol, Collipulli, Curacautín, Ercilla, Lonquimay, Los Sauces, Purén, Renaico, Traiguén e Victoria (da Provincia de Malleco); Galvarino, Lautaro, Melipeuco, Perquenco e Vilcún (da Provincia de Cautín); o distrito electoral N° 22 que elixe a catro deputados. Así mesmo, pertence á XI Circunscrición Senatorial que comprende á Rexión de Araucanía que conta con cinco escanos no Senado.

Historia
--------

Lumaco sitúase a 120 km ao noroeste da capital rexional, Temuco. Limita ao norte con Purén e Los Sauces, ao leste con Traiguén e Galvarino, ao sur con Imperial e Carahue, e ao oeste con Tirúa e Contulmo, sendo limítrofe coa provincia de Arauco.

Entre os séculos XVI e XVII, Lumaco foi escenario de grandes batallas e enfrontamentos entre o pobo orixinario mapuche do grupo nagche e os conquistadores españois do Reino de Chile. Os españois explotaron lavadoiros de ouro usando aos mapuche como escravos.

O Gobernador español Martín García Óñez de Loyola construíu o Forte Español Lumaco en 1597, sendo destruído no inverno seguinte polo Fuxa Toki Paillamapu. O 23 de decembro de 1598, Loyola morre sorprendido en Kuralaba a beiras do río Lumaco, por un pequeno exército mapuche ao mando dos toqui Pelöntrarü, Huaiquimilla e Ankanamün. 

Esta zona é moi rica culturalmente pois nela conviviron, de maneira especial os mapuche e descendentes italianos centenarios, quen a partir de 1904 chegaron a estas terras desde a rexión Emilia-Romaña.

Notas
-----

1. ↑  cooperativa.cl (ed.). "Cómo será el nuevo sistema electoral de Chile, en Cooperativa". Consultado o 25 de xullo de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de Lumaco Arquivado 25 de xullo de 2023 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16914
* GeoNames: 8261170
* OSM: 1742570
* TGN: 7309299

 |
**Faustino Vázquez Carril**, coñecido como **Meana**, nado en Monforte de Lemos o 18 de abril de 1914 e finado na Coruña o 10 de maio de 1937, foi un barbeiro e soldado galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Ramón Vázquez Gayoso, que chegou a ter unha pequena empresa de calzado, foi o sexto de nove irmáns. Criouse no barrio monfortino de Santa Clara, estudou no colexio dos Escolapios ata os 15 anos e ao deixar a escola traballou como barbeiro. Militou en equipos modestos de fútbol e colaborou co periódico *El Eco Deportivo* da Coruña. A situación económica levouno a ingresar no exército como forma máis segura de gañarse a vida. Sen vínculos políticos, simpatizaba con Manuel Azaña. Cando se produciu a sublevación do 18 de xullo de 1936 estaba destinado no Parque Divisionario nº 8 de Galicia, foi detido en Monforte mentres estaba de permiso. Foi liberado e incorporase ao exército sublevado quedando encadrado como soldado artilleiro, e participou coas columnas galegas na Guerra en Galicia e no camiño a Asturias.

Coa morte do seu padre, seis días antes de iniciarse a guerra, Faustino iniciou un caderno de reflexións e apuntamentos que rematou chamando *Apuntes de mi blok (Diario bélico-Guerra Civil Española 1936-37)*. Nel reflectiu canto vía e sentía, case todo relacionado coa fronte de guerra na que se encontraba. Os seus comentarios eran críticos contra algúns dos militares sublevados (Franco e Queipo de Llano entre eles) e admirativos cara a outros. O avance da guerra e as consecuencias desta, especialmente os fusilamentos, levárono a razoar contra a mesma e os seus causantes. Mostrouse especialmente duro cos falanxistas, aos que vía como "chulos de Cantones", en referencia ao lugar da Coruña onde acostumaban pasear.

Ferido en combate, mentres se recuperaba nun hospital de campaña, os seus cadernos foron obxecto de exame por oficiais do exército. Detido e xulgado en consello de guerra na Coruña, foi condenado a morte o 15 de abril de 1937 e executado o 10 de maio en Punta Herminia.

Os cadernos, rescatados do expediente militar, foron publicados en 2011 por Emilio Grandío Seoane co título: *Las columnas gallegas hacia Oviedo. Diario bélico de la Guerra Civil española 1936-1937*.

Notas
-----

1. ↑  Memoria íntima del Frente Norte
2. ↑  Diario de una guerra, *La Voz de Asturias*, 15 de maio de 2011.
3. ↑  Editan el diario de campaña por el que se fusiló a un monfortino en la Guerra Civil, *La Voz de Galicia*, 3 de xuño de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fusilado por chamarlle "sarasa" a Franco.
* Ficha en Nomes e Voces

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6434960
* WorldCat
* VIAF: 233515613
* BNF: 16694261m
* ISNI: 0000000367968772
* LCCN: nb2012008283
* OL: OL7162318A

 |
Non confundir con Luís Soto Menor.

**Luís Soto Fernández**, nado en Podentes (A Bola) o 7 de decembro de 1902 e finado en Cidade de México o 12 de novembro de 1981, foi un político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo dos mestres José Camilo Soto Losada e Sara Fernández. Con catro irmáns, estudou o Bacharelato en Celanova e despois emigrou a Arxentina. Regresou e fíxose mestre, e deu clase en Buscalque (Lobios), Penosiños e Mondariz (1934-1936). Comezou a súa traxectoria política no PCE durante a II República Española. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. Agochouse disfrazado de crego en Vilanova dos Infantes. Despois pasou a Tourém (Portugal), e de aí a Lisboa e despois a Francia. Logo no exilio foi secretario de Castelao durante a súa viaxe aos Estados Unidos de América. Despois exiliouse en México, arribando a Nuevo Laredo o 18 de xullo de 1939. Tivo unha pequena participación na Revolución Cubana ao enviar o primeiro material médico os guerrilleiros de Serra Maestra. En 1960 autorizaron a súa entrada en España, pero en 1966 foi expulsado e non puido regresar ata a morte de Franco.

Monumento en recordo de Luís Soto
Foi un dos fundadores da UPG en 1964, marchando dela en 1976 xunto con outros militantes para fundar a UPG-liña proletaria logo rebautizada como Partido Galego do Proletariado, partido marxista-leninista e independentista galego.

Placa en homenaxe a Luís Soto en Lobios

Actividade xornalística
-----------------------

Con 17 anos publicou na Arxentina *El Eco*, de tendencia socialista. En Galicia dirixiu o periódico *El Soviet* en 1931, e colaborou en *Escuela del Trabajo* e *Ateo*. En México colaborou en *España Popular*, *Nuestra Bandera*, *Loita*, *Boletín Galego de Información*, *Saudade* e foi o principal animador da revista *Vieiros*, xunto a Carlos Velo, Arturo Souto e Florencio Delgado Gurriarán.

Obras
-----

* *Castelao, a UPG e outras memorias*, 1983.

Homenaxes
---------

* Dedicóuselle unha rúa no concello de Celanova.

Notas
-----

1. ↑  "Celanova conquista Lobios". 20/09/2014. Consultado o 19/04/2023.
2. ↑  "Lobios se suma al camino que homenajea a Luís Soto". 20/09/2014. Consultado o 19/04/2023.
3. ↑  "Maestros pontevedreses suspendidos", *La Voz de Galicia*, 13-8-1936, p. 6.
4. ↑  Ficha en Departamento de Migración de México

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Xurxo Martínez González (2011). *Luís Soto. A xeira pola unidade galega*. Vigo: Xerais. ISBN 978-84-9914-314-9.
* Pérez Poza, Roxelio: "*Ateo*. A represión dun ideal" en *Claridade* Arquivado 01 de marzo de 2014 en Wayback Machine. Fundación Luís Tilve, setembro de 2007. Especial homenaxe.

### Outros artigos

* Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392519
* WorldCat
* VIAF: 277066161
* BNE: XX1127037
* GND: 1046094211
* ISNI: 0000000384675867
* LCCN: n2012068884

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |

**Giulio Cabianca** nado en Verona o 19 de febreiro de 1923 e finado en Módena o 15 de xuño de 1961 foi un piloto de Fórmula 1 de Italia. Participou en 4 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 18 de maio de 1958. Anotou un total de 3 puntos de campionato. Participou nunha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato. Tamén gañou a Dolomites Gold Cup Race en 1955.

A morte de Cabianca foi consecuencia dun estraño incidente na pista de probas do Autódromo de Módena en Italia. O Autódromo de Módena estaba situado preto de Via Emilia, que atravesa a cidade de Módena. Cabianca probaba un coche de Cooper-Ferrari F1, propiedade da Scuderia Castellotti, cando sufriu un sospeitoso bloqueo do acelerador. Incapaz de parar, o seu Cooper saíu da pista, golpeou a un espectador e logo atravesou pola porta do Autódromo que estaba aberta debido a que había homes traballando preto da pista. O coche cruzou a Via Emilia e estrelouse contra a parede dun taller. Cruzando a estrada, o Cooper de Cabianca golpeou unha bicicleta, unha motocicleta e unha pequena camioneta (non un taxi como se di a miúdo) e tres coches estacionados. O piloto da camioneta (tamén chamada "giardinetta" pola famosa furgoneta de Fiat) e o piloto da motocicleta morreron no sitio. O motociclista resultou esmagado e morreu ao instante por un pesado bloque de ferro que levaba a minivan. Cabianca quedou consciente, pero morreu unhas horas máis tarde no hospital. O espectador golpeado xusto despois de que o coche saíra da pista sufriu graves lesións nas pernas, pero sobreviviu.

### Resultados Completos na Fórmula Un

(Clave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

| Ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | Pos. | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1958 | O.S.C.A. Automobil | O.S.C.A. (F2) | O.S.C.A. 4 en liña | ARX | MONNSC | NED | 500 | BEL | FRA | GBR | ALE | POR |  |  | NC | 0 |
| Jo Bonnier | Maserati 250F | Maserati 6 en liña |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ITARet | MAR |
| 1959 | Ottorino Volonterio | Maserati 250F | Maserati 6 en liña | MON | 500 | NED | FRA | GBR | ALE | POR | ITA15 | USA |  |  | NC | 0 |
| 1960 | Scuderia Castellotti | Cooper T51 | Ferrari 4 en liña | ARX | MON | 500 | NED | BEL | FRA | GBR | POR | ITA4 | USA |  | 19º | 3 |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Giulio Cabianca Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* "The Grand Prix Who's Who", Steve Small, 1995

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q711156
* DriverDB: giulio-cabianca
* RacingReference: Giulio\_Cabianca

 |
**Ryan Mitchel Chassels**, nado o 19 de setembro de 1997, coñecido profesionalmente como **Freddie Dredd**, é un rapeiro, cantante, produtor e compositor canadense, coñecido por mesturar sons duros, lo-fi, mesturas con estilos cláiscos e letras intensas, a miúdo escuras, que moitas veces recorda ao estilo sureño dos Suicideboys.

Traxectoria
-----------

Dredd comezou a subir música a SoundCloud en 2014 baixo o nome de produtor **Ryan C.** e o nome de rapeiro Freddie Dredd. Gañou protagonismo en TikTok con varias cancións virais, incluíndo "*GTG*", "*Opaul*" e "*Cha Cha*". En 2022 os seus sinxelos "*GTG*" e "*Cha Cha*" foron certificados con ouro nos Estados Unidos pola RIAA. Dredd é membro do colectivo musical Sixset e a súa música publícase con RCA Records e Doomshop.

En 2023, a canción de Dredd "*Wrath*" foi nomeada para un *Juno Award* na categoría *Rap Single of the Year*. Ademais do seu traballo en solitario, Dredd colabora frecuentemente con outros rapeiros underground coma Eddy Baker, Ramirez e Slim Guerilla.

O seu álbum de estudo debut, *Freddie's Inferno*, foi lanzado o 11 de agosto de 2022, xunto coas versións de *The Slow Descent* e *Ghost Slowed* en decembro de 2022 e a versión de luxo en febreiro de 2023. O álbum foi apoiado por dous sinxelos: "*Kick Rocks*" con Lil Darkie e "*Limbo*".

Notas
-----

1. ↑  "Winners + Nominees". *junoawards.ca*. Arquivado dende o orixinal o 2023. Consultado o 2023.
2. ↑  "Ryan C.". *soundcloud.com*. Consultado o 2023.
3. ↑  "What is the No I Know TikTok song? Freddie Dredd has another viral hit". *hitc.com*. Arquivado dende o orixinal o 11 de agosto de 2023. Consultado o 2023.
4. ↑  "Gold & Platinum". *riaa.com*.
5. ↑  "The Weeknd Leads 2023 Juno Awards Nominations With Six". *complex.com*. Consultado o 2023.
**ItAli Airlines S.p.A.** era unha aeroliña con base en Pescara, Italia.

Códigos
-------

* Código IATA: **FS**
* Código OACI: **ACL**
* Indicativo: **ITALI**

Historia
--------

A aeroliña era o resultado da fusión entre TAI (Transporti Aerei Italiani) e Air Columbia. Utilizaba dúas aeronaves Fairchild Swearingen Metroliner para cubrir o traxecto de Pescara a Milán e Roma en abril de 2004, que foron substituídas por un Dornier 328 Jet en xaneiro de 2005 e por un segundo en agosto de 2005. En xullo de 2004 unha ruta Pescara a Olbia tamén entrou en servizo cun Dornier 328-110 alugado a Air Alps. Durante a tempada de verán de 2005 novas rutas (operadas polos Dornier 328Jet) uniron Olbia con Pescara, Brindisi e Bérgamo.

Destinos
--------

* Milán-Malpensa: Foggia, Pescara, Reggio Calabria.
* Pescara: Dubrovnik, Milán-Linate, Milán-Malpensa, Niza, Olbia, Roma, Split, Torino, Venecia.
* Reggio Calabria: Boloña, Milán-Malpensa, Torino.

En decembro de 2006 ItAli Airlines empezou a operar servizos chárter desde Reggio Calabria, tomando o lugar deixado pola aeroliña neerlandesa Interstate Airlines.

Frota
-----

En xaneiro de 2009 a frota de ItAli Airlines incluía:

* 2 McDonnell Douglas MD-82
* 2 Dornier 328Jet
* 2 Fairchild Metro III

Outras aeronaves:

* 1 Cessna Citation 500

En xaneiro de 2009 a idade media da frota de ItAli Airlines era de 22.8 anos.

Notas
-----

1. ↑  Códigos de Aerolíneas Arquivado 28 de agosto de 2008 en Wayback Machine. Novembro de 2006
2. ↑   Airlines.htm
3. ↑  Antigüidade da frota de ItAli Airlines

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* ItAli Airlines
**Ramón Noceda Caamaño**, nado en Lariño (Carnota) en 1954, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía de Carnota e foi elixido alcalde, gobernando en minoría con apoios puntuais de distintos partidos. Nas municipais de 1987 volveu ser elixido alcalde, esta vez con maioría absoluta. Porén, ao ano seguinte resultaría expulsado do BNG xunta outros 2 edís da formación nacionalista por diversos desencontros cos seus compañeiros. A finais de 1988 os cinco concelleiros do seu anterior partido, o BNG, e os dous de Coalición Progresista Galega presentaron unha moción de censura para apartalo da alcaldía e elixir o seu excompañeiro Manuel Brea Beiro coma novo rexedor. Finalmente a moción votouse o 21 de febreiro de 1989, gobernando ata entón co apoio dos outros 2 edís que foran expulsados xunta el do BNG e os edís do PSdeG, AP e CDS.

Presentouse ás municipais de 1991 como número 3 da candidatura da Frente Popular Galega, a cal logrou 2 concelleiros que apoiarían a continuidade de Brea Beiro na alcaldía. Posteriormente solicitou a súa reincorporación ao BNG. Nas municipais de 2003 foi de número seis na lista do BNG encabezada por Xosé Manuel García, se ben non resultou elixido. En 2007 foi suplente. 

Nas municipais de 2011 volveu encabezar a lista do BNG e foi elixido alcalde grazas ó apoio do PSdeG-PSOE, formando un goberno monocolor en minoría. Nas municipais de 2015 foi reelixido con maioría absoluta.

Nas eleccións municipais de 2019 non se presentou á reelección, sendo sucedido na alcaldía por Juan Manuel Saborido Rama do PSdeG. Nas municipais de 2023 regresou á política e encabezou a candidatura do BNG en Carnota, mais non logrou recuperala alcaldía dado que o PSdeG logrou a maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Luís Lago Lago** |  **Alcalde de Carnota** 1983 - 1989 | Sucesor:**Manuel Santiago Brea Beiro** |
| Predecesor:**José Domingo Cipriano Oreiro** |  **Alcalde de Carnota** 2011 - 2019 | Sucesor:**Juan Manuel Saborido Rama** |

Notas
-----

1. ↑  Saborido se convierte en el primer alcalde socialista de Carnota

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Carnota

### Ligazóns externas

* Un militante rodeado de polémica en *La Voz de Galicia*.
|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |

**Giovanni Giuseppe Gilberto "Nanni" Galli** nado en Bolonia o 2 de outubro de 1940 é un expiloto italiano de coches deportivos, turismos e Fórmula 1 da década de 1960 e 1970.

Galli pilotando un Alfa Romeo 33.3 en Nürburgring en 1971
Galli gañou a carreira do Circuíto de Mugello en 1968 e foi segundo na Targa Florio (con Ignazio Giunti). Nas 24 Horas de Le Mans de 1968, finalizou 4º nun Alfa Romeo T33/2. O seguinte ano en Le Mans, terminou 7º co Matra. En 1970, ambos Alfa Romeo T33/3 non terminaron.

En 1970 participou brevemente na Fórmula Un, debutando no Gran Premio de Italia de 1970 con McLaren - Alfa, e participou en varias carreiras os seguintes tres anos, terminou 3º na carreira fóra de campionato en Vallelunga en 1972 co pequeno equipo Tecno.

A súa grande oportunidade no tempo foi ese ano cando piltou un Ferrari no Gran Premio de Francia de 1972 no Circuíto de Charade preto de Clermont-Ferrand pero non impresionou, terminando soamente no 13º lugar. Logo de media ducia de saídas con Frank Williams Racing Cars o ano seguinte, anunciou a súa retirada.

Galli participou en 20 Grandes Premios do campionato mundial de fórmula 1, non logrou puntos de campionato.

### Resultados Completos na Fórmula Un

(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

| Ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | Pos. | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1970 | Bruce McLaren Motor Racing | McLaren M7D | Alfa Romeo V8 | RSA | ESP | MON | BEL | NED | FRA | GBR | ALE | AUT | ITANSC | CAN | USA | MEX |  |  | NC | 0 |
| 1971 | STP March | March 711 | Alfa Romeo V8 | RSA | ESP | MONNSC | NEDRet |  |  | ALE12 | AUT12 |  |  |  |  |  |  |  | NC | 0 |
| Cosworth V8 |  |  |  |  | FRANTS | GBR11 |  |  | ITARet | CAN16 | USARet |  |  |  |  |
| 1972 | Martini Racing Team | Tecno PA123 | Tecno12 en liña | ARX | RSA | ESP | MON | BELRet |  | GBRRet | ALE | AUTNC | ITARet | CAN | USA |  |  |  | NC | 0 |
| Scuderia Ferrari | Ferrari 312B | Ferrari12 en liña |  |  |  |  |  | FRA13 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 1973 | Frank Williams Racing Cars | Iso-Marlboro FX3B | Cosworth V8 | ARXRet | BRA9 | RSA |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | NC | 0 |
| Iso-Marlboro IR |  |  |  | ESP11 | BELRet | MONRet | SWE | FRA | GBR | NED | ALE | AUT | ITA | CAN | USA |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nanni Galli Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Profile at www.grandprix.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173349
* DriverDB: nanni-galli
* RacingReference: Nanni\_Galli

 |
**José Napoleón Duarte Fuentes**, nado en San Salvador o 23 de novembro de 1925 e finado na mesma cidade o 23 de febreiro de 1990, foi un enxeñeiro civil, profesor e político. Foi o presidente do Salvador entre 1984 e 1989.

Traxectoria
-----------

Estudou no Liceo Salvadoreño e máis tarde na Universidade de Notre Dáme, en Indiana, Estados Unidos onde se graduou como Enxeñeiro Civil. De volta ao seu país exerceu como profesor de Cálculo Estrutural na Facultade de Enxeñería civil da Universidade do Salvador. Cursou estudos de Ciencias políticas en diferentes universidades europeas e foi alcalde de San Salvador de 1964 a 1970.

### Carreira política

Fundou o Partido Demócrata Cristián, sendo primeiro secretario xeral e desde 1972 presidente. Este mesmo ano foi candidato á presidencia da República pola Unión Nacional Opositora, perdeu por pouca marxe contra o coronel Arturo Armando Molina. Duarte foi arrestado logo de participar activamente nun golpe de estado para evitar que o seu adversario asumise a presidencia e viuse obrigado a exiliarse en Venezuela, onde sería elixido vicepresidente da Unión Mundial Demócrata Cristiá e máis tarde, presidente da Organización Demócrata Cristiá de América.

En 1979 tras o derrocamento do xeneral Carlos Humberto Romero regresou ao Salvador. Entre marzo de 1980 e abril de 1982 foi membro da Xunta Revolucionaria de Goberno. En 1984, foi novamente candidato á presidencia do país polo Partido Demócrata Cristián. Os resultados obrigaron a realizar unha segunda votación entre Duarte e Roberto d'Aubuisson, da que Duarte saíu proclamado presidente electo, e tomou posesión do cargo o 1 de xuño 1984. En 1987, propuxo a Daniel Ortega, entón presidente de Nicaragua, a firma do Plan de paz de Esquipulas, para conseguir a paz en territorio centroamericano. Durante o seu mandato tivo que facer fronte a varios intentos de golpe de estado, dos que puido salvarse grazas ao apoio dos Estados Unidos. Así mesmo sufriu o secuestro da súa filla a mans da guerrilla en 1985.

En xuño de 1989, gravemente enfermo vítima dun proceso canceroso, entregou a presidencia ao seu sucesor Alfredo Cristiani. Foi o primeiro presidente civil do Salvador electo democraticamente desde 1931, e entregou o poder a un sucesor civil tamén electo democraticamente.

Faleceu o 23 de febreiro de 1990.

| Presidente do Salvador |
| --- |
| *Segue a:* Álvaro Magaña | **José Napoleón Duarte**(1984-1989) | *Precede a:* Alfredo Cristiani |
| *Partido Demócrata Cristiano* - PDC |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q360283
* WorldCat
* VIAF: 79424459
* DeutscheBio: 119435160
* Dodis: P49571
* EBID: ID
* FAST: 25128
* GEC: 0023032
* GND: 119435160
* ISNI: 0000000058093300
* LCCN: n78046163
* Munzinger: 00000016206
* NNDB: 000112860
* NTA: 072737352
* SNAC: w6rn479n

 |
O **AgustaWestland AW149** é un helicóptero militar medio desenvolvido por AgustaWestland (no presente Leonardo). O 20 de xuño de 2011 AgustaWestland anunciou o AW189, unha versión civil do AW149, para a súa entrada en servizo en 2013.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O AW149 foi desvelado no Farnborough Air Show de 2006. Derivado do AW139, o AW149 ten unha fuselaxe máis longa e motores máis potentes, conseguindo un maior volume de carga. O 13 de novembro de 2009 o primeiro prototipo realizou o seu voo de estrea nas instalacións de AgustaWestland en Vergiate, no norte de Italia. O 26 de febreiro de 2011 o segundo prototipo, o primeiro aparello cos motores de produción, voou por primeira vez en Vergiate.

AgustaWestland presentou unha versión do AW149, designada TUHP149, como candidata ao Programa de Helicóptero Utilitario Turco para as forzas armadas de Turquía. O programa buscaba un lote inicial de 109 helicóperos valorados en 4 000 millóns de dólares, e as futuras ordes podían chegar finalmente aos 300 aparellos. O 21 de abril de 2011 o Ministerio de Defensa turco anunciou que o Sikorsky S-70i Black Hawk fora seleccionado como gañador.

A certificación militar para o AW149 foi anunciada por Finmeccanica no Farnborough Air Show de 2014. O tren de aterraxe pode aguantar co aparello tocando o chan a unha velocidade de caída de 9,5 m/s, comparado cos 2 m/s para un helicóptero civil. O AW149 está sendo comercializado como unha alternativa á familia do Sikorsky UH-60 Black Hawk. Tailandia pediu 5 unidades do AW149 e é o seu primeiro cliente de exportación. A Forza Aérea de Italia considerouno como helicóptero de busca e rescate pero finalmente elixiu o máis lixeiro AW139M.

Notas
-----

1. ↑  "AgustaWestland Unveils The AW189 Helicopter". AgustaWestland. Archived from the original on 11 de agosto de 2011. Consultado o 30 de outubro de 2018.
2. ↑  "AW149 & AW159 complete first flights". Australian Aviation. Consultado o 31 de outubro de 2018.
3. ↑  "AW149 Makes Its Public Premiere At The 2011 Paris Air Show". AgustaWestland. Archived from the original on 21 de marzo de 2012. Consultado o 31 de outubro de 2018.
4. ↑  "Turkey to decide in June between AW149, 'T-70' Black Hawk". FlightGlobal. Consultado o 31 de outubro de 2018.
5. ↑  "Sikorsky wins Turkish utility helicopter battle". FlightGlobal. Consultado o 31 de outubro de 2018.
6. ↑  "Military certification for the AW149". Leonardo. Arquivado dende o orixinal o 01 de novembro de 2018. Consultado o 31 de outubro de 2018.
7. ↑  "Thai Army puts faith in Leonardo". Shephard. Consultado o 31 de outubro de 2018.
8. ↑  "Royal Thai Army buys AW149 and six AW139s". HeliHub. Consultado o 31 de outubro de 2018.
**Gorka Urtaran Agirre**, nado en Vitoria o 21 de decembro de 1973, é un político español, membro do Partido Nacionalista Vasco. Dende o 13 de xuño de 2015 é alcalde de Vitoria.

Biografía
---------

Gorka Urtaran naceu en Vitoria o 21 de decembro de 1973. Cursou os seus estudos no colexio San Viator da capital arabesa e licenciouse en socioloxía no ano 1998 pola Universidade do País Vasco. Afiliouse ao Partido Nacionalista Vasco (PNV) en 1994 e foi elixido concelleiro en Vitoria no ano 2011, onde é o voceiro do PNV.

Nas eleccións de 2015, foi o candidato da súa formación á alcaldía de Vitoria. Obtivo o terceiro posto, por detrás do Partido Popular e EH Bildu. Logrou o apoio de EH Bildu e o PSE-EE para ser elixido alcalde. Finalmente, foi elixido co apoio de PNV, EH Bildu, Irabazi (coalición de Equo e Ezker Anitza) e Sumando-Hemen Gaude (candidatura apoiada por Podemos).

Notas
-----

1. ↑  Gorka Urtaran, biografía
2. ↑  Resultados electorais de 2015. Vitoria-Gasteiz Arquivado 14 de xuño de 2015 en Wayback Machine.. Ministerio del Interior.
3. ↑  Urtaran logra a alcaldía de Vitoria apoiado por EH Bildu, Podemos e Irabazi Arquivado 17 de xullo de 2015 en Wayback Machine. *El Correo*, 13 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Javier Maroto** | **Alcalde de Vitoria**13 de xuño de 2015 - actualidade | Sucesor:***No cargo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20087136
* Dialnet: 1737183

 |
Un **salón de peiteado** é un local onde se ofrecen varios servizos estéticos, principalmente o corte de pelo, pero tamén adoitan realizarse outros como peiteado, afeitado, depilado, manicura, pedicura etc. Cando se trata de moitos servizos diferentes adoita chamarse ***salón de beleza*** e os especializados en barbear, **barbaría**.

A referencia máis antiga que se ten sobre a existencia de coidados cosméticos no pelo remítenos a Exipto, onde se empezaron a realizar os cambios máis significativos en canto á cosmética capilar. Nesa nación o pobo, como acontecía en moitos outros, pelábase a cabeza, aínda que non así os sacerdotes e os membros da elite gobernante, que se dedicaba a coidar o seu cabelo xogando con diferentes peiteados e tonalidades. As perrucas tamén tiveron o seu auxe, e predominaban as tradicionais de pelo laso, con flocos, cortado moi parello nun longo que chegaba aos ombros. Pero outra grande achega dos exipcios foi en canto á coloración, xa que descubriron a utilidade da henna, que lles permitiu obter cores avermelladas e caobas.

O traballador do salón de peiteado é o peiteador ou peiteadora, ou barbeiro.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *salón*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3062512
* GND: 4488683-4

 |
O ***Anuario Brigantino*** é unha publicación anual editada polo concello de Betanzos dende 1948. A revista está ligada ao Museo das Mariñas onde se poden adquirir os exemplares.

Historia e características
--------------------------

Fundado por Francisco Vales Villamarín en 1948. Revista de investigación histórica, artística, literaria e antropolóxica de ámbito galego aínda que centrada especialmente na temática betanceira. Conta tamén cunha recompilación dos acontecementos do ano e coas memorias de actividades das diferentes asociacións locais.

O *Anuario Brigantino* é unha das publicacións incluída na categoría C-Normal segundo valoración do Ministerio de Cultura de España integrada na base de datos ISOC de Ciencias Sociais e Humanidades, clasificada pola UNESCO. Os seus artigos son seguidos nas bases de dados do CSIC e consta na categoría D de Ciencias Sociais e na C de Ciencias Humanas para a Clasificación Integrada de Revistas Científicas (CIRC).

### Números

O *Anuario Brigantino* publicouse por primeira vez en 1948, dende entón teñen saído máis de corenta números. Todo o contido da revista está accesible en liñas, en repositorios como Dialnet

Os primeiros números, dirixidos por Francisco Vales Villamarín estaban directamente ligados á revista dos Xogos Froraes publicada en 1918, organizados polas Irmandades da Fala. Despois dos números de 1948 e 1949 non se publicou en 1950, retomándose en 1951 e deixándose de publicar novamente durante trinta anos. 

En 1981 retomouse a publicación, da man do mesmo director, ata a chegada de Alfredo Erias ao Museo das Mariñas en 1983, encargándose entón da súa edición ata o ano 2020 no que se xubilou. O número 44, relativo ao ano 2021, xa foi dirixido polo novo director do Museo das Mariñas, Ángel Arcay Barral

Notas
-----

1. ↑  Página Web del Anuario Brigantino *La Opinión de A Coruña*, 28 de setembro de 2007.
2. ↑  "Anuario brigantino". *Dialnet* (en castelán). Consultado o 2023-01-02.
3. ↑  "Ángel Arcay, director del Anuario brigantino: «Publicamos un traballo de deportados betanceiros nos campos nazis»". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2023-01-07. Consultado o 2023-01-08.
4. ↑  "Ángel Arcay obtiene la plaza de director del Museo das Mariñas". *La Opinión de A Coruña* (en castelán). 2022-07-09. Consultado o 2023-01-02.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20546994
* BNE: bise0000002576
* Dialnet: 7093
* SIDBNE: 97886663
* ISSN: 1130-7625

 |