recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Micrografía amosando a decidualización do endometrio (como tamén se ve no embarazo) debido á proxesterona exóxena. Tinguidura hematoxilina-eosina.

|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médicoAviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

As **pílulas de proxestáxeno só** ou **pílulas de proxestina soa** (**PPS**) son pílulas anticonceptivas que conteñen soamente proxestáxeno sintético (proxestina) e non conteñen estróxeno. Coñécese coloquialmente como a **minipílula**.

Aínda que ditas pílulas son ás veces chamadas "pílulas de proxesterona soa", estas en realidade non conteñen proxesterona, senón un dos varios compostos quimicamente relacionados, dos cales existen diversas formulacións anticonceptivas. Úsase como alternativa para mulleres sensibles ó estróxeno.

Eficacia e efectividade
-----------------------

A efectividade teórica é semellante á da pílula anticonceptiva oral combinada (PAOC). Porén, esta pílula tómase continuamente sen interrupcións entre paquetes, e as pílulas de proxestáxeno só tradicionais deben tomarse nun tempo moito máis estrito todos os días (dentro de 3 horas vs. as 12 horas das PAOC). Porén, nalgúns países, a pílula de proxestáxeno só 'Cerazette' ten unha xanela aprobada de 12 horas. A eficacia é, polo tanto, dependente do cumprimento do usuario.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q977536
* MAG: 2778558254

 |
**Vestfirðir**| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| **Capital**Poboación | Ísafjörður2.636 hab. (2009) |
| **EntidadePaís** | Rexión administrativa Islandia |
| **Subdivisións** | 5 condado10 municipios |
| **Superficie** | 22.721 km2 |
| **Poboación\* Densidade** | 7.279 hab. (2008)0,3 hab/km2 |
|

**Vestfirðir** é unha das oito Rexións administrativas de Islandia. A súa capital é a localidade de Ísafjörður.

Demografía
----------

Mapa da rexión.
A rexión ten unha poboación total de 7.374 habitantes (2008), o que supón menos do 3% do total da poboación de Islandia, están repartidos nunha superficie de 22.721 km2, o que supón unha densidade de poboación de 0,784 habitantes por quilómetro cadrado.

A pouca poboación débese a que a rexión é un lugar rural relativamente illado dos núcleos urbanos e á diminución da demanda de man de obra na agricultura e a industria pesqueira, as principais fontes de ingresos para a rexión.

**Evolución demográfica da rexión**| Ano | Poboación | Porcentaxe dapoboación islandesa |
| **1920** | 13.443 | 14,24 % |
| **1930** | 13.133 | 12,09 % |
| **1940** | 13.130 | 10,80 % |
| **1950** | 11.300 | 7,83 % |
| **1960** | 10.507 | 5,86 % |
| **1970** | 10.050 | 4,91 % |
| **1980** | 10.479 | 4,53 % |
| **1990** | 9.798 | 3,80 % |
| **2000** | 8.150 | 2,86 % |
| **2007** | 7.309 | 2,32 % |

### Condados

Esta rexión está formada polos seguintes condados:

* Austur-Barðastrandarsýsla
* Norður-Ísafjarðarsýsla
* Strandasýsla
* Vestur-Barðastrandarsýsla
* Vestur-Ísafjarðarsýsla

### Municipios

Vestfirðir comprende os seguintes municipios:

* Árneshreppur
* Bæjarhreppur
* Bolungarvík
* Ísafjarðarbær
* Kaldrananeshreppur
* Reykhólahreppur
* Súðavíkurhreppur
* Strandabyggð
* Tálknafjarðarhreppur
* Vesturbyggð

Transporte
----------

As estradas son aínda hoxe en día escasas e inaccesibles (especialmente no inverno), polo que é relatívamente difícil conectarse co resto da illa. Moitos camiños son de grava sóamente. E a frecuencia de choivas ou treboadas obstaculiza o transporte por aire.

Moitas persoas se están trasladando á rexión da capital ou emigran a outros países, como sucedeu despois dunha avalancha en 1995.

Turismo
-------

Mentres tanto, planéase facer un maior fincapé no turismo, xa que a beleza dos fiordes forma unha paisaxe moi atractiva. Esta actividade é aínda pouco explotada na zona cerca de Dynjandi (tamén Fjallfoss), posúe unhas fervenzas de cen metros.

Galería
-------

* Ísafjörður
* Vista aérea de Ísafjörður
* Bolungarvík
* Suðureyri
* Le Drangajökull
* Os cantís de Látrabjarg
* Araos papagaios en Látrabjarg
* Un cantil
* Dýrafjörður

 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q727267
* WorldCat
* VIAF: 140876578
* GeoNames: 3426185
* GND: 4466912-4
* MusicBrainz: ID

 |
Localización da comarca en Aragón.Concellos da comarca.
**La Litera** (*La Llitera* en catalán e oficialmente **La Litera/La Llitera**) é unha comarca de Aragón, en España, situada ao leste da provincia de Huesca. A capital administrativa é Binéfar e a histórico-cultural é Tamarite de Litera.

Municipios
----------

A comarca engloba aos municipios de Albelda, El Campell, El Torricó, Azanuy-Alins, Baélls, Valdellou, Binéfar, Camporrélls, Castellonroi, Esplús, Peralta de Calasanz, San Esteban de Litera, Tamarit de Llitera e Vensilló.

Xeografía
---------

Limita ao norte coa comarca de Ribagorza, ao leste coa provincia de Lleida, ao sur coa comarca de Bajo Cinca, ao oeste coa comarca Cinca Medio e ao noroeste coa comarca de Somontano de Barbastro.

Linguas
-------

Na Litera exceptuando Binéfar e Esplús, fálase catalán (ademais do español) e ensínase nas escolas dúas horas á semana opcionalmente, sendo que case todos os alumnos das escolas na Litera como na Franxa de Aragón elixen o catalán.

O catalán na comarca, excetuando os municipios en que non se fala, figura como lingua propia na Lei de Linguas de Aragón do 2009 e o castelán como lingua oficial.

Notas
-----

1. ↑  DECRETO LEXISLATIVO 2/2006 Arquivado 23 de abril de 2009 en Wayback Machine. de 27 de decembro, do Goberno de Aragón, polo que se aproba o texto refundido da Lei de Delimitación Comarcal de Aragón.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Mapa oficial en PDF. *(en castelán)*
* Comarcas de Aragón, La Litera *(en castelán)*
* Comarcalización de Aragón, La Litera *(en castelán)*

 

| * v
* c
* e
Comarcas de Aragón |
| --- |
| Huesca | Alto Gállego •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Cinca Medio •  Hoya de Huesca/Plana de Uesca •  Jacetania •  La Litera/La Llitera •  Los Monegros •  Ribagorza •  Sobrarbe •  Somontano de Barbastro | Bandeira de Aragón |
| Teruel | Andorra-Sierra de Arcos •  Bajo Aragón •  Bajo Martín •  Comunidad de Teruel •  Cuencas Mineras •  Gúdar-Javalambre •  Jiloca •  Maestrazgo •  Matarraña/Matarranya •  Sierra de Albarracín ·  |
| Zaragoza | Aranda •  Bajo Aragón-Caspe/Baix Aragó-Casp •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Campo de Belchite •  Campo de Borja •  Campo de Cariñena •  Campo de Daroca •  Cinco Villas •  Comunidad de Calatayud •  Jacetania •  Los Monegros •  Ribera Alta del Ebro •  Ribera Baja del Ebro •  Tarazona y el Moncayo •  Valdejalón •  Zaragoza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1479641
* GEA: 8047
* GEC: 0037841

 |
Chaira en Castelluccio di Norcia (Umbría)
A **Umbría** (*Umbria* en italiano), posta no corazón de Italia, cos seus 8.456 km² de superficie (6.334 a provincia de Perugia e os restantes 2.122 a de Terni) é unha das rexións máis pequenas de Italia e a única, da Italia peninsular, que non está bañada por ningún mar. Limita ao leste e ao nordeste coas Marcas, ao oeste e noroeste coa Toscana e ao sur e suroeste co Lacio.

Xeografía
---------

Neste territorio predominan os outeiros (70,7% da superficie total), aínda que tamén ten zonas de montaña (o 29,3%).
A Umbría ofrece unha gran variedade de caracteres morfolóxicos e paisaxísticos coa presenza de vales, cadeas montañosas, altiplanos e chairas, máis ou menos extensas, que atravesan a rexión de oeste a leste, constitúen a característica xeográfica dominante. A inestabilidade tectónica e a nova idade xeolóxica motivan a elevada sismicidade da rexión.

División administrativa
-----------------------

Provincias da Umbría
A rexión divídese en dúas provincias:


| provincia | Poboación (hab) |
| --- | --- |
| **Perugia** | 632.420 |
| **Terni** | 226.518 |
|

Os principais concellos da Umbría son:


| Cidade | Poboación (hab) | Superficie (km2) |
| --- | --- | --- |
| **Perugia** | 162.565 | 449 km2 |
| **Terni** | 109.816 | 211 km2 |
| **Foligno** (Perugia) | 53.818 | 263,7 km2 |
| **Città di Castello** (Perugia) | 39.492 | 387 km2 |
| **Spoleto** (Perugia) | 38.563 | 349 km2 |
| **Gubbio** (Perugia) | 32.542 | 525 km2 |
| **Assisi** (Perugia) | 26.196 | 186 km2 |
| **Orvieto** (Terni) | 20.841 | 281 km2 |
| **Bastia Umbra** (Perugia) | 20.760 | 27,6 km2 |
| **Narni** (Terni) | 20.212 | 197 km2 |
|

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *umbro*.

| * v
* c
* e
Rexións de Italia |
| --- |
| Bandeira de Italia | 
* Abruzos
* Basilicata
* Calabria
* Campania
* Emilia-Romaña
* Friúl-Venecia Xulia
* Lacio
* Liguria
* Lombardía
* Marcas
* Molise
* Piemonte
* Puglia
* Sardeña
* Sicilia
* Toscana
* Trentino-Tirol do Sur
* Umbría
* Val de Aosta
* Véneto

 | Escudo de Italia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1280
* WorldCat
* VIAF: 239891104
* BNF: 119515026
* EBID: ID
* EUFP: 997980233
* GEC: 0068326
* GeoNames: 3165048
* GND: 4061581-9
* ISNI: 0000 0001 2337 4150
* LCCN: n79039994
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00650612
* NKC: ge131213
* OSM: 42004
* SELIBR: 160205
* TGN: 7003125

 |
Esquema dun circuíto de vía ocupado.
Un **circuíto de vía** é un circuíto eléctrico ou electrónico que serve para saber se hai trens nun tramo de vía determinado. Utilízase normalmente para actuar sobre as sinais e evitar que un tren acceda ao cantón se este é utilizado por outro tren.

O circuíto realízase creando unha diferenza de potencial entre ambos os carrís. Ao entrar un tren nun circuíto de vía, as rodas metálicas curtocircuítan os carrís e este curtocircuíto é detectado por un relé. Este relé informa ao resto dos sistemas conectados a el de que o circuíto de vía atópase ocupado. Cando o tren sae do circuíto de vía, as rodas deixan de curtocircuitar os raís e o circuíto volve considerarse como libre.

No caso dos bloqueos, os circuítos de vía coinciden cos cantóns e indican se os cantóns están ou non ocupados. Tamén poden situarse nunha estación.

A separación entre circuítos de vía realízase cortando os raíles ou colocando unha peza illante para evitar que a corrente eléctrica pase dun circuíto a outro. En vías electrificadas en corrente continua, para manter a continuidade da alimentación, o circuíto de vía funciona con corrente alterna e a separación entre circuítos de vía realízase mediante aparellos que permiten o paso da corrente continua e non da alterna.

Naqueles bloqueos nos que non se dispón de circuítos de vía, a ocupación dos cantóns efectúase a través de contadores de eixos (que contan os eixos que entran e que saen nun cantón) ou da comprobación directa da ocupación por parte do xefe de circulación. En ocasións algúns vehículos ferroviarios pequenos (como vagonetas de traballos) non teñen a capacidade de conducir a electricidade e curtocircuitar as vías, polo que necesitan utilizar un bloqueo por ocupación.

Nestas instalacións esíxese un nivel de seguridade moi alto, tanto no deseño xeral como nos compoñentes, denominado *nivel de seguridade ferroviario*, dado que os fallos poderían ser de consecuencias catastróficas.

Véxase tamén
------------

* Vía férrea
* Sinalización de vías férreas

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1150115
* MAG: 191926282

 |
**Meibion Glyndŵr** (en galés: *Fillos de Glyndŵr*) foi unha organización nacionalista galesa violentamente oposta á perda da cultura galesa e da lingua galesa.

Traxectoria
-----------

Creouse en resposta á crise de vivenda precipitada polo gran número de casas de vacacións que eran compradas polos ingleses, o que levou a un aumento nos prezos das vivendas por riba dos medios económicos dos habitantes locais. Foron os responsábeis da queima de casas de vacacións de propietarios ingleses en País de Gales dende 1979 até mediados dos anos noventa.

O grupo acadou relevancia en 1979. Na primeira vaga de accións, oito casas de verán de propietarios ingleses foron destruídas durante o primeiro mes, facendo un total de 200 nos seguintes dez anos. Preto de 300 propiedades foron danadas pola campaña. O cumio tivo lugar a finais dos anos oitenta coa concentración de ataques a fogares de deputados do Partido Conservador, e David Hunt, o daquela secretario para Gales, foi un obxectivo en 1990.

A responsabilidade das accións ten sido reclamada por catro movementos separados: Mudiad Amddiffyn Cymru (*o movemento pra defender Gales*), Cadwyr Cymru (*os gardiáns de Gales*), Meibion Glyndŵr (*os fillos de Glyndŵr*) e o Exército Galés para a República dos Traballadores (WAWR). De todos xeitos, Meibion Glyndŵr ten sido o único grupo que tivo algunha posibilidade de éxito a longo prazo, malia que dende mediados dos noventa este grupo ten estado inactivo e a violencia nacionalista galesa ten cesado, polo menos a un nivel organizado.

Unha reinvestigación sobor os ataques con cartas bomba levou á captura de Sion Aubrey Roberts, polas probas de ADN atopadas en 1993. Moitos casos aínda permanecen sen resolver.

Tense dito recentemente, que eles eran de feito unha fronte do MI5, ou dirixido por *axitadores*. Porén, non hai evidencias desta teoría.

Accións
-------

* 1969: Dous membros do Exército de Gales Ceibe feríronse accidentalmente mentres que colocaban unha bomba nunha vía de tren pola que debía viaxar o Príncipe de Gales.
* 1979-94: Meibion Glyndŵr queima con bombas incendarias 300 casas de propietarios ingleses.
* 1989: Meibion Glyndŵr declara que "calquera colonizador branco é un obxectivo". O grupo tamén colocou bombas incendarias nas oficinas do Partido Conservador en Londres e en oficinas de axentes do estado en Londres, Liverpool, Sutton Coldfield e Haverfordwest.
* 1990: O poeta e sacerdote R. S. Thomas chama a unha campaña para destruír fogares de ingleses en Gales.
* 1993: Sion Aubrey Roberts, un membro de Meibion Glyndŵr, foi encarcerado por nove anos por enviar cartas bomba a políticos conservadores.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mae rhywun yn gwybod (*Alguén sabe*), por Alwyn Gruffydd.

### Ligazóns externas

* Artigo das bombas indenciarias *(en inglés)*
* Artigo en galés da BBC
**Breogán Pereiro Pérez**, nado en Ourense o 16 de febreiro de 1988, é un futbolista e deseñador de moda galego.

Traxectoria
-----------

Irmán do tamén futbolista Moisés Pereiro, formouse nas categorías inferiores do Real Madrid, Villarreal CF e Real Murcia, un accidente de tráfico obrigouno a regresar a súa cidade natal pra recuperarse, onde comezou a xogar co Antela FC de Xinzo. En 2008 fichou polo CD Ourense co que disputou esa temporada. En 2009 fichou polo extinto Cidade de Santiago pero non rematou a tempada e deixou temporalmente o fútbol. Ao ano seguinte (2010) fichou polo Santa Comba FC, que tamén deixou para proseguir os seus estudos de moda en Turín.
En 2011 foi fichado en Italia polo equipo congolés FC Saint Éloi Lupopo, de Lumbumbashi, que xoga na división de honra do seu país.

Como deseñador de moda formouse en Galicia e en Italia, e ata 2011 o seu éxito maior fora a participación nun desfile de importancia a nivel galego, o Felicidad Duce de Allariz.
Autorretrato
*Les hasards heureux de l'escarpolette* ("A randeeira"), óleo sobre tela de Jean Honoré Fragonard, pintado en 1767.
**Jean Honoré Fragonard**, nado en Grasse o 5 de abril de 1732 e finado en París o 22 de agosto de 1806, foi un pintor francés, un dos discípulos mais notábeis de François Boucher. Logo dun período de estudos na Italia volta ao seu país natal, iniciando un período de grande actividade. As súas obras mais coñecidas son "O Bico Furtivo" e "A randeeira".

Traxectoria
-----------

Debuxante e retratista nacido en Grasse, considerado un dos derradeiros expoñentes do período rococó, caracterizado por unha arte alegre e sensual, e un dos máis antigos precursores do impresionismo. Estudou pintura en París e mudouse a Roma (1756), onde se impresionou coa obra de Giovanni Battista Tiepolo. Protexido do abade e amante das artes Richard de Saint-Non, viaxaran pola Italia pesquisando as obras dos grandes mestres ata que ambos fixaran a súa residencia en París (1761). A súa consagración veu coa presentación no Salón de París (1765) co enorme lenzo de tema tráxico, *O sumo sacerdote Coreso sacrificándose para salvar a Calirroé*, que foi adquirido polo rei Luís XV. Entrou na Academia Real (1765) e casou (1769) con Marie-Anne Gérard, e novamente viaxou a Italia, onde pintou unha serie de debuxos de vistas e paisaxes. Retornando a París (1773), reduciu a súa pintura de paisaxes con pequenas figuras, pasando a dedicarse a reprodución de escenas domésticas e sentimentais. Na última fase da súa vida, pobre e case esquecido, pintou escenas de amor e da natureza e morreu en París.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Jean-Honoré Fragonard*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q127171
* WorldCat
* VIAF: 36918358
* AGORHA: 130248
* BAV: ADV10049823
* BIBSYS: 90522132
* BLBNB: 000209009
* BNE: XX931889
* BNF: 11903342b
* BRE: 4735223
* Bridgeman: 23802
* CANTIC: a19317670
* CERL: cnp00585242
* CiNii: DA03217450
* DeutscheBio: 118692437
* Discogs: 2233994
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 8388
* FNA: ID
* GEC: 0027935
* GND: 118692437
* Isidore: fragonard\_jean\_honore\_janvier\_aout
* ISNI: 0000 0001 1515 9362
* KulturNav: ID
* LCCN: n50025368
* MdP: ID
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00439967
* NKC: ola2002150714
* NLA: 36361737
* NLG: 195345
* NNDB: 000084556
* NTA: 068329377
* OL: OL553703A
* openMLOL: 218193
* Pinakothek: jean-honore-fragonard
* PTBNP: 254073
* RKD: 28857
* SELIBR: 187297
* SNAC: w6348m7r
* SUDOC: 027362477
* TePapa: 5278
* ULAN: 500115329
* UNZ: FragonardJeanHonore
* WikiTree: Fragonard-1

 |
O **Banco Europeo de Investimento** (**BEI**) é o órgano financeiro comunitario da Unión Europea (UE). Foi creado no marco dos Tratados de Roma e a súa sede está en Luxemburgo. Ten por misión contribuír ao desenvolvemento equilibrado do territorio comunitario a través da integración económica e da cohesión social.

Os accionistas do BEI son os Estados que compoñen a Unión Europea e está dirixido polo **Consello de Gobernadores**, composto polos quince ministros de facenda.

Fóra da Unión, o BEI apoia as estratexias de preadhesión dos países candidatos a formar parte da unión e aplica o apartado financeiro dos acordos celebrados no marco das políticas europeas de axuda e cooperación ao desenvolvemento.

Esta institución outorga un total de 43 000 millóns de euros ao ano en créditos, e goza dun mellor estado financeiro que o do Banco Mundial. O BEI non concede financiamento xeral a un Estado, senón que cofinancia proxectos concretos.

O BEI emprega uns 1 000 expertos europeos en finanzas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Banco Central Europeo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192247
* WorldCat
* VIAF: 123934078
* BNF: 11881316s
* GEC: 0007210
* GND: 1023686-7
* GRID: grid.468269.7
* ISNI: 0000 0001 2297 308X
* LCCN: n80085254
* MAG: 56519529
* NKC: kn20020322410
* NLG: 142365
* SELIBR: 229172
* SUDOC: 026596148

 |
Coordenadas: 56°15′N 14°04′L﻿ / ﻿56.250, -14.067

|  |
| --- |
| **Concello de Östra Göinge***Östra Göinge* |
|  |
| Casa do concello |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Skåne |
| **Condado** | Escania |
| **Capital** | Broby |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 14 887 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 451,15 km² |
| **Densidade** | 34,49 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | ostragoinge.se |

**Östra Göinge** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Escania. A súa capital é Broby. O concello limita con Kristianstad ao sur e sueste, con Hässleholm ao oeste e con Osby an norte. No ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 14 887 habitantes.

Xeografía
---------

### Hidrografía

O río Ekeshultsån abastece ao lago Immeln ao redor da metade da súa auga, pero o río ten problemas de, entre outras cousas, acidificación e eutrofización, que tamén afectan ao lago. O Immeln e o seu sistema de lagos é unha das zonas de nidación máis importantes en Escania para aguias peixeiras e movellas árticas. Nos lagos Rolstorpssjön e Tydingesjön hai zonas de baño.

### Protección natural

No concello hai seis reservas naturais que son administradas pola xunta do condado de Escania. Na reserva de Wanås hai ao redor de 1 100 grandes árbores, entre eles o carballo Snapphaneeken cunha circunferencia de 7,5 metros, e ambientes que son cómodos para polo menos 45 especies incluídas na lista vermella da IUCN. As tres reservas naturais de Dalshult, Sporrakulla e Grävlingabackarna dan xuntas unha idea de como se utilizaron as terras de Escania durante centos de anos ata principios do século XX.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-08-11.
2. ↑  "Folkmängd i riket, län och kommuner 31 mars 2022 och befolkningsförändringar 1 januari - 31 mars 2022. Totalt". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-08-28.
3. ↑  "Rädda Immeln : Östra Göinge kommun". *www.ostragoinge.se*. Consultado o 2022-12-31.
4. ↑  "Badplatser i Östra Göinge kommun". *Havs- och vattenmyndigheten* (en sueco). Consultado o 2022-12-31.
5. ↑  "Naturreservat". *www.lansstyrelsen.se* (en sueco). Consultado o 2022-12-31.
6. ↑  "Wanås". *www.lansstyrelsen.se* (en sueco). Consultado o 2022-12-31.
7. ↑  "Sporrakulla". *www.lansstyrelsen.se* (en sueco). Consultado o 2022-12-31.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q307370
* WorldCat
* VIAF: 6717151002121830280007
* GeoNames: 2685543
* ISNI: 0000 0004 0433 8324
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-0860
* OSM: 935535

 |
Localización da comarca en Aragón.Concellos da comarca.
**Gúdar-Javalambre** é unha comarca de Aragón, en España, situada no sueste da provincia de Teruel. A súa capital é Mora de Rubielos.

Municipios
----------

A comarca engloba aos municipios de Abejuela, Albentosa, Alcalá de la Selva, Arcos de las Salinas, Cabra de Mora, Camarena de la Sierra, El Castellar, Formiche Alto, Fuentes de Rubielos, Gúdar, Linares de Mora, Manzanera, Mora de Rubielos, Mosqueruela, Nogueruelas, Olba, La Puebla de Valverde, Puertomingalvo, Rubielos de Mora, San Agustín, Sarrión, Torrijas, Valbona e Valdelinares.

Xeografía
---------

Limita ao norte co Maestrazgo e a Comunidade de Teruel, ao suroeste coa provincia de Cuenca, ao sur coa provincia de Valencia e ao leste coa provincia de Castelló. A comarca está dividida polo río Mijares en dúas serras, a serra de Javalambre e a Serra de Gúdar cuxas máximas alturas son 2.020 e 2.024 metros respectivamente. Dende o punto de vista ambiental ambas as dúas posúen zonas cunha importante biodiversidade e proporcionan auga á conca do Mijares e o Turia.

Economía
--------

Entre as súas infraestruturas destacan as súas dúas estacións de esquí: Valdelinares e Javalambre ambas as dúas do grupo Aramón. É unha bisbarra que vive do turismo durante todo o ano, en inverno por estas dúas estacións e en verán polo turismo termal e de interior grazas á súa proximidade á cidade de Valencia. Existen municipios monumentais como Rubielos de Mora premio Europa Nostra ao seu conxunto monumental, Mora de Rubielos ou Manzanera, tamén hai varios balnearios, zonas de acampada, lugares para as prácticas de moitos deportes etc. O turismo da zona vén principalmente da Comunidade Valenciana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gúdar-Javalambre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Comarca Gúdar-Javalambre, en comarcaacomarca.com Arquivado 25 de xullo de 2014 en Wayback Machine. *(en castelán)*
* Serra de Javalambre *(en castelán)*
* Comarcalización de Aragón, Gúdar-Javalambre *(en castelán)*

 

| * v
* c
* e
Comarcas de Aragón |
| --- |
| Huesca | Alto Gállego •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Cinca Medio •  Hoya de Huesca/Plana de Uesca •  Jacetania •  La Litera/La Llitera •  Los Monegros •  Ribagorza •  Sobrarbe •  Somontano de Barbastro | Bandeira de Aragón |
| Teruel | Andorra-Sierra de Arcos •  Bajo Aragón •  Bajo Martín •  Comunidad de Teruel •  Cuencas Mineras •  Gúdar-Javalambre •  Jiloca •  Maestrazgo •  Matarraña/Matarranya •  Sierra de Albarracín ·  |
| Zaragoza | Aranda •  Bajo Aragón-Caspe/Baix Aragó-Casp •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Campo de Belchite •  Campo de Borja •  Campo de Cariñena •  Campo de Daroca •  Cinco Villas •  Comunidad de Calatayud •  Jacetania •  Los Monegros •  Ribera Alta del Ebro •  Ribera Baja del Ebro •  Tarazona y el Moncayo •  Valdejalón •  Zaragoza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1560030
* GEA: 6609
* OSM: 6652582

 |
Localización da comarca en Aragón.Concellos da comarca.
**Sierra de Albarracín** é unha comarca de Aragón, en España, situada no suroeste da provincia de Teruel. A súa capital é Albarracín.

Municipios
----------

A comarca engloba aos municipios de Albarracín, Bezas, Bronchales, Calomarde, Frías de Albarracín, Gea de Albarracín, Griegos, Guadalaviar, Jabaloyas, Monterde de Albarracín, Moscardón, Noguera de Albarracín, Orihuela del Tremedal, Pozondón, Ródenas, Royuela, Rubiales, Saldón, Terriente, Toril y Masegoso, Torres de Albarracín, Tramacastilla, Valdecuenca, El Vallecillo e Villar del Cobo.

Xeografía
---------

Situada no sueste da provincia de Teruel, é unha das zonas máis elevadas do Sistema Ibérico, e está formada por un sistema orográfico onde se asenta unha das principais divisorias de augas da Península, xa que aquí nacen algúns dos seus ríos máis importantes.

Limita ao norte co Jiloca, ao oeste co Señorío de Molina-Alto Tajo (provincia de Guadalaxara), ao sur coa provincia de Cuenca e ao leste coa Comunidade de Teruel.

Parte do seu territorio está ocupado pola Paisaxe protexida dos Piñeirais de Rodeno.

Economía
--------

As súas principais fontes de ingresos son a gandaría, a explotación forestal e o turismo rural.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Comarca da Sierra de Albarracín *(en castelán)*
* Comarca Sierra de Albarracín, en comarcaacomarca.com *(en castelán)*
* Comarcalización de Aragón, Sierra de Albarracín *(en castelán)*

 

| * v
* c
* e
Comarcas de Aragón |
| --- |
| Huesca | Alto Gállego •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Cinca Medio •  Hoya de Huesca/Plana de Uesca •  Jacetania •  La Litera/La Llitera •  Los Monegros •  Ribagorza •  Sobrarbe •  Somontano de Barbastro | Bandeira de Aragón |
| Teruel | Andorra-Sierra de Arcos •  Bajo Aragón •  Bajo Martín •  Comunidad de Teruel •  Cuencas Mineras •  Gúdar-Javalambre •  Jiloca •  Maestrazgo •  Matarraña/Matarranya •  Sierra de Albarracín ·  |
| Zaragoza | Aranda •  Bajo Aragón-Caspe/Baix Aragó-Casp •  Bajo Cinca/Baix Cinca •  Campo de Belchite •  Campo de Borja •  Campo de Cariñena •  Campo de Daroca •  Cinco Villas •  Comunidad de Calatayud •  Jacetania •  Los Monegros •  Ribera Alta del Ebro •  Ribera Baja del Ebro •  Tarazona y el Moncayo •  Valdejalón •  Zaragoza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q569291
* WorldCat
* VIAF: 241211294
* GEA: 470
* GeoNames: 3130677
* OSM: 10610847

 |
Cámara de seguridade.
Aviso da utilización dun sistema de CPTV en Praga.
Sala de control dun sistema de CPTV da policía de West Yorkshire (Reino Unido).
Un **circuíto pechado de televisión** (CPTV, en inglés *closed circuit television* CCTV) é un sistema de televisión que distribúe sinais procedentes de cámaras de vídeo localizadas en lugares específicos e estratéxicos cara a un ou máis puntos de visualización, o seu uso máis común é a vixilancia e control por parte da policía, da seguridade privada ou do exército de áreas sensibles como edificios gobernamentais, entidades financeiras, centrais nucleares, aeroportos, portos, redes de metro, estacións de ferrocarril, centros comerciais, estadios ou instalacións militares pero tamén se utilizan para o control do tráfico en cidades, estradas e autoestradas, o control de determinados fenómenos naturais, a medicina  ou o ensino .

Desenvolvemento
---------------

No Reino Unido é o país onde a policía máis desenvolveu o uso do circuíto pechado de televisión, comezou a utilizarse en 1956 en Durham para axudar no control do tráfico, e en 1960 utilizouse en acontecementos temporais, 1969 había 14 forzas de policía de diferentes cidades que as utilizan con 67 cámaras. Nos Estados Unidos foi a cidade de Olean (Nova York) a primeira en utilizar o sistema como medio de vixilancia das rúas en 1968  e no Reino Unido Bournemouth foi a primeira cidade en introducir o uso do CPTV para vixiar rúas en 1985.

### Vídeo vixilancia en España

A vídeo vixilancia en España está regulada pola lei orgánica de protección de datos 15/1999 (LOPD) e pola Axencia Española de Protección de Datos. A normativa fixa os datos que poden ser recollidos polas empresas ou administración para o seu uso comercial, administrativo ou cesión.[] Tamén garante que a información recollida é empregada para os fins que foi cedida polos cidadáns.[] Esta normativa é de obrigado cumprimento para as empresas e institucións. Tódolos ficheiros de empresas e institucións deben estar declarados no rexistro da Axencia Española de Protección de Datos.[]

Notas
-----

1. ↑  Cascades Volcano Observatory
2. ↑  "Cancerinfo". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2010. Consultado o 25 de setembro de 2010.
3. ↑  Verman, Romesh. *Distance Education In Technological Age*, p.87
4. ↑  Norris, Clive; McCahill, Mike; Wood, David (2004). "The Growth of CCTV: a global perspective on the international diffusion of video surveillance in publicly accessible space". *Surveillance & Society* (en inglés) **2** (2/3). ISSN 1477-7487. doi:10.24908/ss.v2i2/3.3369.
5. ↑  Kevin Walby *The Rise of Open-Street CCTV Surveillance in Canada*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q242256
* EBID: ID
* GND: 4758780-5
* JSTOR: security-cameras
* LCCN: sh85133576
* PSH: 2085

 |
Número de empresas de Galicia segundo o número de asalariados en 2006 
e 2007 
A **Macroeconomía** é a rama da Teoría Económica baseada no estudo das macromagnitudes económicas: inflación, PIB, renda per cápita, desemprego etc. e das interrelacións existentes entre elas.

A cuestión fundamental na macroeconomía é acadar un equilibrio entre as diferentes magnitudes, que polo xeral entran en conflito entre elas.

Un dos desenvolvementos máis salientables na macroeconomía é a curva de Philips, que relaciona inflación e desemprego.

A análise macroeconómica é de grande utilidade na elaboración e execución das políticas económicas gobernamentais, pero o seu uso vai moito máis alá, xa que ter unha previsión de cal será o comportamento global da economía nun futuro é unha necesidade para moitas empresas e particulares á hora de planificar investimentos.

No século XIX pódese considerar que é cando comeza a tratarse de cuestións macroeconómicas dende unha perspectiva científica, destacando os membros da escola clásica, iniciada por Adam Smith no século anterior. Defensores do liberalismo económico, afirman que o comercio internacional é sempre fonte de riqueza para tódolos países. Tamén neste século destacan voces contrarias a este movemento liberalizador, como por exemplo a de Karl Marx.

Será no século XX, especialmente no período de entreguerras coa crise da Gran Depresión cando esta ciencia vai acadar o seu auxe, e vai a pasar a ser considerada como unha disciplina autónoma dentro do conxunto da Teoría Económica. Economistas como Keynes e Friedman son dous dos grandes expoñentes do século XX, o primeiro dende a defensa dunha economía mixta, na que o estado interveña para resolver os desaxustes (as súas teorías tiveron un forte apoio en momentos de recesión, especialmente nos anos trinta), e o segundo dende unha perspectiva neoclásica.

Notas
-----

1. ↑  Instituto Galego de Estatística ()
2. ↑  xornal *De luns a venres* martes 15.07.2008, páxina 5 ([*Ligazón morta*])

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Macroeconomía Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Economía.
* Microeconomía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39680
* BNCF: 14512
* BNE: XX524471
* BRE: 2167023
* EBID: ID
* GEC: 0120803
* GND: 4037174-8
* JSTOR: macroeconomics
* LCCN: sh85079443
* MAG: 139719470
* NDL: 00567284
* NKC: ph115205
* PSH: 1423
* Treccani: macroeconomia

 |
Situación de Potsdam.
Vista antiga
**Potsdam** é unha cidade de Alemaña, capital do Land de Brandeburgo, situada moi preto de Berlín, nas beiras do río Havel. Conta con 148.000 habitantes.

Historia
--------

Mentres Prusia foi un Estado independente, Potsdam foi a residencia real ( o pazo real era Sanssouci, aínda sobrevivente), conservándoo logo da unificación alemá (1871). Perdería esa situación en 1918, logo da primeira guerra mundial, e a conseguinte abdicación de Guillerme II.
Entre xullo e agosto de 1945 foi sede da conferencia celebrada entre as potencias vencedoras da segunda guerra mundial.

Lugares de interese
-------------------

Os pazos de Sanssouci e de Mármore, e mais os parques, foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Potsdam*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web do concello de Potsdam *(en alemán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1711
* WorldCat
* VIAF: 155908018
* BRE: 3163664
* EBID: ID
* FAST: 1202874
* GEC: 0237631
* GeoNames: 2852458
* GND: 4046948-7
* GOV: object\_292541
* LCCN: n50057895
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge250434
* OSM: 62369
* TGN: 7004463
* WOEID: 685783

 |
**Provincia di Ascoli Piceno**|  |
|  |
| **País** |  Italia |
| **Rexión** |  As Marcas |
| **Capital** | Ascoli Piceno |
| **Área** | 1.228 km² |
| **Poboación** | 213.603 (2010) |
| **Densidade** | 173,91 hab/km² |
| **Municipios** | 33 |
| **Matrícula** | AP |
| **Código postal** | 63100, 6303x, 6304x |
| **Prefixo telf.** | 0736, 0735, 0734 |
| **Presidente** | Piero Celani (PdL) 22-6-2009 |
|  |
| Situación da Provincia de Ascoli Piceno en Italia |

**Ascoli Piceno** é unha provincia da rexión das Marcas, en Italia. A súa capital é a cidade de Ascoli Piceno.

Tiña unha área de 2.087 km2, unha poboación de 369.579 habitantes (2001), e 73 comunas, mais tras a creación da provincia de Fermo, operativa dende o 2009, as cifras minguaron. Actualmente hai 33 municipios na provincia.

Fai fronteira a norte coa provincia de Fermo, a noroeste coa provincia de Macerata, a leste co Mar Adriático, a sur coa provincia de Teramo (rexión dos Abruzos) e coa provincia de Rieti (rexión do Lacio), e a suroeste coa provincia de Perugia (rexión de Umbría).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Provincia di Ascoli Piceno

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16117
* WorldCat
* VIAF: 126729863
* GEC: 0005600
* GeoNames: 3182748
* GND: 4434793-5
* LCCN: n85064160
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge402167
* OSM: 42141
* TGN: 1003432

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Virxe do Camiño.

**A Virxe do Camiño**  é un lugar da parroquia de Rebordáns no concello pontevedrés de Tui na Comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE en 2013 tiña 83 habitantes (43 homes e 40 mulleres), dez menos ca en 2010 e nove menos ca en 2004.

O lugar está situado a carón do Camiño Portugués. Recibe o seu nome pola capela da Virxe do Camiño, construída no século XVIII sobre os restos doutra anterior. No museo da Catedral de Tui consérvase unha imaxe pétrea policromada procedente desta capela. É unha peza do século XII ou XIII adicada á Virxe do O, dándolle o peito ao neno. Segundo a tradición, a talla foi agochada pola veciñanza ante o avance dos mouros, e ao ser atopada de novo decidiuse construír un templo para custodiala.

Notas
-----

1. ↑  Nótese que no Nomenclátor figura como *O Virxe do Camiño*.
2. ↑  Capela da Virxe do Camiño na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Rebordáns

| Lugares da parroquia de Rebordáns no concello de Tui (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Arroio | Curuxeiras | A Devesa | O Foxo | Funchal | Laranxeiras | A Lavandeira | A Manteigada | O Montiño | O Outeiro | Paredes | Pexegueira | O Telleiro | Vilanova | A Virxe do Camiño |

### Parroquias de Tui

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tui |  |
| --- | --- |
| Areas (Santa Mariña) | Baldráns (Santiago) | Caldelas de Tui (San Martiño) | Guillarei (San Mamede) | Malvas (Santiago) | Paramos (San Xoán) | Pazos de Reis (O Sagrario) | Pexegueiro (San Miguel) | Randufe (Santa María da Guía) | Rebordáns (San Bartolomeu) | Ribadelouro (Santa Comba) | Tui (O Sagrario) |
**Jesús María Bouza Bello**, nado no Chamoselo (As Pontes de García Rodríguez) en 1873 e finado na Habana o 21 de outubro de 1945, foi empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba en 1885. Comerciante con Casas de Empeños e compra-venda e dono con Ramón Rambla Contreras de Rambla, Bouza y Cía, a imprenta que confeccionaba e editaba a *Gaceta Oficial de la República de Cuba* e o *Diario de Sesiones del Congreso*. Foi o primeiro presidente da Sociedad de Instrucción, Recreo e Protección Mutua Naturales del Ayuntamiento de Puentes de García Rodríguez, creada na Habana o 28 de xaneiro de 1912. Foi tesoureiro do Centro Gallego de La Habana (1913-1914) e chegou á presidencia do Centro en 1926. En xuño de 1929 foi elixido presidente da agrupación Acción Gallega da Habana. Foi presidente da empresa editora do *Diario de la Marina* en 1940.

Recoñecementos
--------------

* O rei Afonso XIII concedeulle a Gran Cruz de Beneficencia con distintivo branco.
* Unha rúa das Pontes leva o seu nome.

Vida persoal
------------

Casou con Consuelo Goás e foi pai de Conchita Bouza Goás, que casou en 1924 con Marino López Blanco.

Notas
-----

1. ↑  Españoles en Cuba en el siglo XX / Jorge Domingo Cuadriello, p. 17.
2. ↑  *Diario de la Marina*, 20-6-1929, p. 21.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Souto López, Manuel (2011). "A "Sociedad naturales del Ayuntamiento de Puentes de García Rodriguez" no seu centenario. Nacemento, evolución histórica e intervención educativa no concello de As Pontes" (PDF). *Hume. Revista de Estudos Históricos Locais* (4): 97–212.

### Ligazóns externas

* Marino L. Blanco, un viveirense ministro y socio de dos bancos y una aerolínea en Cuba
* Fillos ilustres de As Pontes Arquivado 24 de abril de 2023 en Wayback Machine.
**Guido Pellizzari Oliva**, nado en Mendoza o 4 de xuño de 1992, é un xogador de hóckey a patíns arxentino que xoga como defensa-medio no Deportivo Liceo da OK Liga.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao hóckey a patíns na sección de hóckey do Independiente Rivadavia, da súa cidade natal, pasando máis tarde ao Andes Talleres de Godoy Cruz, co que xogou entre 2007 e 2015, cun paréntese dun ano no que militou no Matera italiano. A continuación deu o salto definitivo ao hóckey europeo, pasando polas filas do RCH Basel, o Valença HC, o Vendrell e o Calafell, antes de recalar en 2021 no Saint-Omer francés. Xogou dous anos no Paso de Calais, marcando 34 goles en 47 partidos conquistando dúas ligas, unha Copa de Francia e dúas Supercopas.

En 2023 anunciouse o seu regreso á OK Liga, ao fichar polo Deportivo Liceo.

Equipos
-------

* Andes Talleres: 2007-2012
* Matera: 2012-2013
* Andes Talleres: 2013-2015
* RCH Basel: 2015-2016
* Valença HC: 2016-2018
* Vendrell: 2018-2019
* Calafell: 2019-2021
* Saint-Omer: 2021-2023
* Deportivo Liceo: 2023-actualidade

Palmarés
--------

Saint-Omer
* **Liga francesa (2):** 2021/22, 2022/23.
* **Copa de Francia (1):** 2022/23.
* **Supercopa de Francia (1):** 2021, 2022.

Notas
-----

1. ↑  "Guido Pellizzari Oliva alla Pattinomania Matera" (en italiano). 28 de xullo de 2012. Consultado o 9 de decembro de 2023.
2. ↑  "El Liceo oficializa la incorporación del argentino Guido Pellizzari". *DxT Campeón* (en castelán). 3 de novembro de 2023. Consultado o 9 de decembro de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en ceroacero.es *(en inglés)*.
Luís XVIII de Francia
**Luís XVIII** foi un rei de Francia (Versalles, 17 de novembro de 1755 — París, 16 de setembro de 1824), rei titular dende 1795 e de feito entre 1814 e 1824, a excepción do breve período do Imperio dos Cen Días. Coñecido polo seu título de *conde de Provenza*, era irmán de Luís XVI. Durante o reinado deste adoptou unha postura avanzada, próxima ao pensamento da Ilustración, e ata aceptou a Revolución de 1789.

Máis tarde, con todo, a evolución da Francia revolucionaria decidiulle a fuxir do país en 1791 (o mesmo día que o rei era detido en Varennes cando intentaba escapar por outro camiño); reuniuse co seu outro irmán (o futuro Carlos X) e empezou a encabezar as intrigas dos emigrados contra o réxime revolucionario, dirixindo unha rede de espías e mantendo contacto cos insurxentes contrarrevolucionarios do interior.

Trala execución de Luís XVI en 1793, proclamouse rexente no exilio, e logo rei pola morte do delfín Luís XVII (1795). Con todo, a causa da restauración dos Borbóns pasou por horas baixas durante o período de Napoleón, que premeu aos restantes Estados europeos para entorpecer as actividades do pretendente.

Logo de peregrinar por varios países, as derrotas de Napoleón en 1813-14 abríronlle novas perspectivas: co apoio de Gran Bretaña e de Talleyrand abriuse paso a idea de poñer a Luís no Trono cando se consumase a vitoria aliada sobre Francia. Desembarcou en Calais e prometeu aos franceses establecer unha monarquía constitucional, que plasmou na *Carta outorgada de 1814*, onde a autoridade do rei quedaba limitada por un Parlamento bicameral e pola garantía dos dereitos individuais dos súbditos.

Véxase tamén
------------

### Artigos relacionados

* Restauración Francesa.


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 45°19′00″N 9°30′00″L﻿ / ﻿45.316666666667, 9.5

**Provincia di Lodi**|  |
|  |
| **País** |  Italia |
| **Rexión** |  Lombardía |
| **Capital** | Lodi |
| **Área** | 782 km² |
| **Poboación** | 226.100 (2010) |
| **Densidade** | 289,13 hab/km² |
| **Municipios** | 61 |
| **Matrícula** | LO |
| **Código postal** | 26900, 26811-26867 |
| **Prefixo telf.** | 02, 0371, 0377 |
| **Presidente** | Pietro Foroni (Lega Nord) 8-6-09 |
|  |
| Situación da Provincia de Lodi en Italia |

**Lodi** (no lombardo occidental, **Lod**) é unha provincia da rexión da Lombardía, en Italia. A súa capital é a cidade de Lodi.

Ten unha área de 782 km2, e unha poboación de 198.020 habitantes (2001). Hai 61 comunas na provincia.

Limita polo norte coa provincia de Milán, polo leste coa provincia de Cremona, polo sur coa rexión da Emilia-Romaña (provincia de Piacenza) e polo oeste coa provincia de Pavia.

A provincia foi constituída en 1992 a partir de 61 municipios desanexados da provincia de Milán.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Provincia di Lodi

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16201
* WorldCat
* VIAF: 131527920
* BNF: 11971445m
* GEC: 0255786
* GeoNames: 6458617
* GND: 4759413-5
* LCCN: n98046566
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1055644
* OSM: 44181
* SUDOC: 027734862
* TGN: 7024844

 |
**Provincia di Padova**|  |
|  |
| **País** |  Italia |
| **Rexión** |  Véneto |
| **Capital** | Padua |
| **Área** | 2.037 km² |
| **Poboación** | 929.012 (2010) |
| **Densidade** | 433 hab/km² |
| **Municipios** | 104 |
| **Matrícula** | PD |
| **Código postal** | 35010-35032, 35034-35038, 35040-35048 |
| **Prefixo telf.** | 049, 0425, 0429 |
| **Presidente** | Barbara Degani (Centro Destra) 08.06.2009 |
|  |
| Situación da Provincia de Padua en Italia |

**Padua** (en italiano, **Padova**; en véneto, **Padòa**) é unha provincia italiana da rexión do Véneto con capital na cidade homónima. Limita polo norte coa provincia de Treviso, polo leste coa provincia de Venecia, polo sur coa provincia de Rovigo e polo oeste coa provincia de Verona e a provincia de Vicenza. Ten unha superficie de 2.037 quilómetros cadrados e unha poboación de 849.857 habitantes (2001). Os municipios máis importantes son Abano Terme, Albignasego, Cadoneghe, Camposampiero, Cittadella, Conselve, Este, Monselice, Montagnana, Piove di Sacco, Selvazzano Dentro e Vigonza.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16226
* WorldCat
* VIAF: 153590647
* GEC: 0048171
* GeoNames: 3171727
* GND: 4432158-2
* LCCN: n79027123
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge160056
* OSM: 44217
* TGN: 7002994

 |
Territorios do Reino da Sardeña en 1839.
O **Reino da Sardeña** foi un estado que existiu na illa da Sardeña de 1297 a 1861. Tivo inicio formalmente en Roma –na antiga Basílica de San Pedro– en 4 de abril de 1297, cando o Papa Bonifacio VIII, para resolver a disputa entre os condes de Anjou e a coroa de Aragón, investiu o rei de Aragón como *jus invadendi* sobre a Sardeña e a Córsega. O **Reino da Sardeña e Córsega** foi o precursor do reino de Italia. Durante a dinastía Savoia conseguiuse a *reunificación italiana* baixo a súa coroa arredor de 1860. O 17 de marzo de 1861 o Reino de Sardeña integrábase no Reino de Italia.

Historia
--------

### Reino de Sardeña e Córsega

O ***Regnum Sardiniae et Corsicae*** (**Reino de Sardeña e de Córsega**), foi creado en 1297 polo papa Bonifacio VIII para solucionar os conflitos entre a casa de Anjou e de Aragón sobre o Reino de Sicilia, conflitos orixinados a partir das Vésperas sicilianas. Así pois naceu como reino de compensación, asignado a Xaime II de Aragón.

### Reino de Sardeña-Piemonte

Esgotados polas loitas con España, os Savoia non puideron evitar que a nova ofensiva francesa conseguise someter outra vez o Piemonte (1631). As tentativas para reconquistar a liberdade foron numerosas; en 1706 os Savoia, coa axuda austríaca conseguírono, o que lles permitiu aumentar os seus territorios e comprar Sicilia, que máis tarde cambiaron por Sardeña (de aquí o novo título para os Savoia de Reis de Sardeña).

En 1718, despois do Congreso de Londres, Sardeña pasou a Vítor Amadeo II de Savoia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165154
* WorldCat
* VIAF: 312832584
* BRE: 3536528
* EBID: ID
* GND: 4051687-8

 |
Lectura solemne das acusacións dos Xuízos de Núremberg (Berlín, 1945)
A **acusación** é o cargo que se formula diante a autoridade xudicial contra unha persoa ou persoas físicas ou xurídicas por consideralas responsables dun delito ou falta, co obxecto de que se lle aplique a sanción prevista na lei.

Na xurisdición penal, a acusación se formaliza mediante un escrito no que se fixan tanto as condutas infractoras como as persoas que se reputan responsables e a sanción que se propón. Pertence a unha fase avanzada do proceso, logo da instrución da causa.

Asemade, tamén se aplica este termo á parte personada nun litixio que previamente formulou ese cargo ou que se incorpora ao proceso en calidade de prexudicado.

Nesta acepción, cabe distinguir:

* Acusación pública: exercida polo Ministerio Fiscal
* Acusación privada: a exercida pola parte prexudicada pola infracción

A acusación é requisito para unha eventual condena. O xuíz non pode condenar se non existe unha acusación, de aí que, se non se dirixe acusación contra o inicialmente denunciado, ou se as partes acusadoras a retiran en calquera fase do procedemento, procede o *sobresemento* da causa ou, en todo caso, unha sentenza absolutoria

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dereito penal
* denuncia
* querela
* denunciante
* denunciado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17310301
* BNCF: 18528
* BNF: 122419261
* EBID: ID
* GEC: 0074767
* GND: 4142516-9
* LCCN: sh85065660
* MAG: 2778985074

 |