|  |
| --- |
| **Unión Europea** |
| 
Este artigo forma parte da serie:
**Política e gobernoda Unión Europea** |
| 

---

 |
| Tratados |
| Bruxelas ·  Roma ·  Maastricht · Acta Única Europea  Ámsterdan ·  Niza ·  Lisboa |
| Institucións |
| **Comisión**
Presidente da Comisión Europea

---

 |
| **Parlamento**
Presidente do Parlamento Europeo

---

 |
| **Consello**
Presidente do Consello da Unión Europea

---

 |
| **Outras**
Tribunal de Xustiza da Unión Europea Banco Central Europeo ·  Consello Europeo  |
| **Outros** |
| Membros ·  Alongamento ·  Lei ·  EuroRelacións internacionais ·  Corpos ·  Axencias |
|  |

Institución politicamente independente que representa e defende os intereses da Unión Europea no seu conxunto, propón a lexislación, políticas e programas de acción e é responsable de aplicar as decisións do Parlamento Europeo e do Consello da Unión Europea.

A Comisión actúa seguindo o método dun gabinete do goberno, con 28 comisarios. Hai un Comisario por cada Estado membro, con todo os comisarios están obrigados a representar os intereses da UE no seu conxunto en lugar do seu Estado de orixe. Un dos 28 é o Presidente da Comisión (na actualidade, Ursula von der Leyen) nomeado polo Consello Europeo coa aprobación do Parlamento Europeo.

O termo «Comisión» pode significar tanto o Colexio de Comisarios como se mencionou anteriormente, ou a institución máis grande, incluíndo o órgano administrativo duns 25.000 funcionarios europeos repartidos nos departamentos chamados Direccións Xerais. Baséase fundamentalmente no edificio Berlaymont de Bruxelas e as súas linguas de traballo internas son inglés, francés e alemán.

Historia
--------

Comisión Europea
A Comisión Europea deriva dunha das cinco institucións esenciais creadas no seo do sistema supranacional da Comunidade Europea, atendendo á proposta de Robert Schuman, ministro francés de relacións exteriores, o 9 de maio de 1950. Nacendo en 1951 como a Alta Autoridade na Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro, a Comisión sufriu numerosos cambios respecto da súa composición e poderes baixo distintas presidencias.

### Establecemento

A primeira Comisión orixinouse en 1951 como a "Alta Autoridade" de nove membros baixo a dirección do Presidente Jean Monnet. A Autoridade era o poder executivo supranacional administrativo da nova Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro (CECA). En 1958 os Tratados de Roma estableceron dúas novas comunidades, xunto coa CECA: a Comunidade Económica Europea (CEE) e a Comunidade Europea de Enerxía Atómica (Euratom). Por iso, os executivos pasaron a ser chamados "comisarios" no canto de "Altas Autoridades". A razón para o cambio de nome foi a nova relación entre o poder executivo e o Consello. Algúns estados, como Francia, expresaron as súas reservas sobre o poder da Alta Autoridade e desexaban limitalo, dando máis poder ao Consello en prexuízo dos novos executivos. Walter Hallstein liderou a primeira Comisión da CEE, cuxa primeira reunión oficial se celebrou o 16 de xaneiro de 1958 no Castelo do Val da Duquesa. Esta administración acadou un acordo sobre o polémico tema dos prezos dos cereais, e tamén logrou dar unha impresión positiva a terceiros países, cando fixo o seu debut internacional na rolda de negociacións do GATT. Hallstein iniciou a consolidación da lexislación europea e comezou a ter un notable impacto sobre a lexislación nacional. Ao principio a súa administración non foi tomada demasiado en conta pero, coa axuda do Tribunal de Xustiza Europeo, a súa Comisión afirmou a súa autoridade dabondo como para permitir que as futuras comisións fosen tomadas máis en serio. Con todo, en 1965 a Comisión Hallstein desencadeou a "crise da cadeira baleira", como consecuencia das polémicas propostas para a Política Agrícola Común, consideradas inaceptables para Francia. A pesar de que a crise institucional se resolveu o ano seguinte, esta custou a Hallstein a Presidencia a pesar de ser considerado como o líder máis "dinámico" até Jacques Delors.

### Desenvolvemento

Os tres órganos co-existiron até o 1 de xullo de 1967 cando, por medio do Tratado de Fusión, xuntáronse nunha soa administración baixo o Presidente Jean Rei. Debido á fusión, durante a Comisión Rei produciuse un aumento temporal a catorce membros, aínda que as futuras comisións reducíronse a nove tras adoptarse a fórmula dun membro por cada estado pequeno e dous por cada estado grande. O traballo da Comisión centrouse en incrementar o poder do Parlamento Europeo, ademais de pór en marcha a unión aduaneira. A pesar de ser Rei o primeiro Presidente das comunidades fusionadas, Hallstein é visto como o primeiro Presidente da Comisión moderna.

As Comisións Malfatti e Mansholt continuaron co traballo no referente á cooperación monetaria e á primeira ampliación, de 1973. Coa ampliación, o número de membros da Comisión Ortoli aumentou a trece (ao Reino Unido como un gran membro concedéronselle dous Comisarios), no medio da inestabilidade económica internacional dese momento. A representación exterior da Comunidade deu un paso adiante cando o presidente Roy Jenkins se converteu no primeiro Presidente en asistir a un cume do G8 en nome da Comunidade. Tomando a substitución da Comisión Jenkins, Gaston Thorn supervisou a ampliación cara ao sur, ademais de empezar a traballar na Acta Única Europea.

### Delors e Santer

Unha das comisións máis exitosas foi a presidida por Jacques Delors (a Comisión Delors); os presidentes que o sucederon non puideron acadar o mesmo éxito. Delors acreditou a Comunidade dándolle un senso de dirección e dinamismo. Delors e o seu equipo tamén son considerados como os "pais fundadores do euro."

O sucesor de Delors foi Jacques Santer. A Comisión Santer viuse obrigada polo Parlamento a dimitir en 1999 despois de ser acusados de nepotismo, e por non acabaren coa corrupción.[] Esa foi a primeira vez que unha Comisión se viu na obriga de dimitir en masa, e representou un cambio cara ao Parlamento. Porén, a Comisión Santer levou a cabo traballos sobre o Tratado de Ámsterdan e o euro.

### Comisións recentes

Tras Santer, Romano Prodi asumiu o cargo. O Tratado de Ámsterdam aumentara os poderes da Comisión, polo que Prodi foi alcumado pola prensa como algo semellante a un Primeiro Ministro.[] As competencias reforzáronse unha vez máis co Tratado de Niza, no ano 2001, dando máis poder ao Presidente sobre a composición da súa Comisión.

En 2004, José Manuel Durão Barroso converteuse en Presidente, con todo o Parlamento obxectou a proposta de composición da Comisión Barroso. Debido á oposición, Barroso viuse obrigado a reorganizar o seu equipo antes de asumir o cargo. A Comisión Barroso foi tamén a primeira dende a ampliación en 2004 a 25 membros e, polo tanto, o número de comisarios chegou a 30. Como resultado do incremento nos estados, o Tratado de Ámsterdam provocou unha redución dos comisarios a un comisario por estado, no canto de dous para os estados máis grandes.

### Tratado de Lisboa

Co Tratado de Lisboa que entrou en vigor o 1 de decembro do 2009, a Comisión das Comunidades Europeas pasa oficialmente a chamarse «Comisión Europea». O Tratado de Lisboa, declarou que o tamaño da Comisión se reduciría dun Estado membro por unha das dúas terceiras partes dos Estados membros a partir de 2014. Isto poría fin ao acordo que existiu desde 1957 de ter polo menos un comisario para cada Estado membro en todo momento. Con todo, o Tratado tamén estipula que o Consello Europeo pode decidir por unanimidade modificar devandito número. Tras o referendo irlandés, o Consello decidiu en decembro de 2008, volver a un Comisario por Estado membro a partir da data de entrada en vigor do Tratado.

A persoa que ocupe o novo posto de Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade, automaticamente tamén será un Vicepresidente da Comisión.

Co Tratado europeo de Lisboa, as competencias da comisión e especialmente do seu presidente vense substancialmente fortalecidas.

Organización e funcionamento
----------------------------

A sede da Comisión Europea está en Bruxelas (Bélxica), mais tamén ten oficinas en Luxemburgo, representacións en todos os países membros da Unión Europea e delegacións en moitas capitais de todo o mundo, coñecidas como Oficinas de Información.

O Presidente da Comisión establece a organización interna desta, así distribúe e modifica, en caso necesario, as áreas de responsabilidade política entre os Comisarios durante o mandato da Comisión. O Presidente, coa aprobación da Comisión, pode esixir tamén a dimisión dun Comisario. A orientación política do Presidente marcará a orientación política da Comisión.

O Presidente pode nomear Vicepresidentes, sendo sempre un destes o Alto Representante da Unión. Na lexislatura actual, a Comisión Europea conta con 7 vicepresidentes.

Cada Comisario está asistido por un Gabinete. O persoal da Comisión organízase nunha serie de departamentos, coñecidos como Direccións Xerais, e servizos. Aproximadamente son uns 23.000 funcionarios.

Son catro as principais funcións da comisión:

* Propor lexislación ao Parlamento e ao Consello.
* Xestionar e aplicar as políticas da UE e o orzamento.
* Facer cumprir a lexislación europea.
* Representar á Unión na escena internacional.

A Comisión elabora propostas para as novas leis europeas, que presenta ao PE e ao CUE. A Comisión garante que as decisións da UE se apliquen correctamente e supervisa a maneira en que se empregan os fondos da Unión. Tamén vixía por que se respecten os tratados europeos e o Dereito comunitario.

Rexe o principio de responsabilidade solidaria entre os comisarios, e estes son aprobados polo Parlamento en bloque; no entanto, corresponde ao Presidente da Comisión distribuír as áreas de responsabilidade política entre os comisarios e pode mesmo, se conta coa aprobación da Comisión, esixir tamén a dimisión dun comisario.

O mandato dos Comisionados remata por:

* Fin do mandato
* Falecemento
* Cesamento
* Dimisión voluntaria

A meirande parte do seu persoal, pero non todo, traballa en Bruxelas, particularmente na súa sede do edificio Berlaymont. Gran parte do pulo político a favor da Unión Europea veu a través dos presidentes da Comisión. Examinar o perfil e as iniciativas das persoas que ocuparon este cargo é unha indicación do estado no que se atopa esta.

### Reunións da Comisión

O Colexio de Comisarios reúnese unha vez por semana, xeralmente os mércores, en Bruxelas. Cada punto da orde do día é presentado polo Comisario responsable desa área política e o Colexio toma unha decisión colectiva ao respecto.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Comisión Europea Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Portal oficial

| * v
* c
* e
Gañadores do Premio Carlomagno |
| --- |
| 1950–1970 | 
* Richard Coudenhove-Kalergi (1950)
* Hendrik Brugmans (1951)
* Alcide de Gasperi (1952)
* Jean Monnet (1953)
* Konrad Adenauer (1954)
* Sir Winston Leonard Spencer Churchill (1956)
* Paul-Henri Spaak (1957)
* Robert Schuman (1958)
* George Catlett Marshall (1959)
* Joseph Bech (1960)
* Walter Hallstein (1961)
* Edward Heath (1963)
* Antonio Segni (1964)
* Jens Otto Krag (1966)
* Joseph Luns (1967)
* Comisión Europea (1969)
* François Seydoux de Clausonne (1970)

 |
| 1971–1990 | 
* Roy Jenkins (1972)
* Salvador de Madariaga (1973)
* Leo Tindemans (1976)
* Walter Scheel (1977)
* Konstantinos Karamanlis (1978)
* Emilio Colombo (1979)
* Simone Veil (1981)
* Xoán Carlos I de España (1982)
* O pobo de Luxemburgo (1986)
* Henry Kissinger (1987)
* François Mitterrand e Helmut Kohl (1988)
* Frère Roger (1989)
* Gyula Horn (1990)

 |
| 1991–2010 | 
* Václav Havel (1991)
* Jacques Delors (1992)
* Felipe González Márquez (1993)
* Gro Harlem Brundtland (1994)
* Franz Vranitzky (1995)
* Beatriz dos Países Baixos (1996)
* Roman Herzog (1997)
* Bronisław Geremek (1998)
* Anthony Charles Lynton "Tony" Blair (1999)
* Bill Clinton (2000)
* György Konrád (2001)
* Euro (2002)
* Valéry Giscard d'Estaing (2003)
* Pat Cox (2004)
* Premio estraordinario: Xoán Paulo II (2004)
* Carlo Azeglio Ciampi (2005)
* Jean-Claude Juncker (2006)
* Javier Solana (2007)
* Angela Merkel (2008)
* Andrea Riccardi (2009)
* Donald Tusk (2010)

 |
| 2011– | 
* Jean-Claude Trichet (2011)
* Wolfgang Schäuble (2012)
* Dalia Grybauskaitė (2013)
* Herman Van Rompuy (2014)
* Martin Schulz (2015)
* Francisco (2016)
* Timothy Garton Ash (2017)
* Emmanuel Macron (2018)
* António Guterres (2019)
* Klaus Iohannis (2020)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8880
* WorldCat
* VIAF: 213728962
* BIBSYS: 90820051
* BNE: XX113349
* BNF: 12421727r
* BRE: 1974574
* CiNii: DA1080953X
* Dialnet: 255424
* EBID: ID
* GEC: 21468769
* GND: 1024466-9
* GRID: grid.270680.b
* ICCU: SBNV011357
* ISNI: 000000012162673X
* JSTOR: european-commission
* LCCN: no95038119
* MAG: 2800387288
* NKC: kn20010711083
* NLA: 35386575
* PTBNP: 173758
* SUDOC: 027801411
* Treccani: commissione-europea

 |