recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pedro Calderón de la Barca Herce Collantes**, nado na Coruña o 25 de marzo de 1836 e finado en Madrid o 18 de febreiro de 1891, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Saturnino Calderón Collantes. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pola que foi doutor. Traballou no Ministerio de Graza e Xustiza no que foi xefe de negociado. Militou na Unión Liberal. Foi elixido deputado polo distrito de Ordes dende 1858, nas que foron constituíntes de 1869 e nas eleccións seguintes até 1883. Foi senador pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago dende 1884 até 1891.

Vida persoal
------------

Foi pai de Pedro Calderón de la Barca Ceruelo.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 18-2-1891, p. 2.
2. ↑  *Gaceta de Galicia*, 19-2-1891, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106702918
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 18990

 |
Pico (mitoloxía) 
**Pico** (do grego antigo Πἳκος *Pikos*) era, na mitoloxía romana, unha divindade profética, descrito como fillo de Saturno ou de Sterculus, marido da ninfa Canente e pai de Fauno. Nalgunhas tradicións considerábase o primeiro rei do Lacio, pois seu fillo Fauno foi pai de Latino, o rei dos laurentinos contra quen loitaron Eneas e os troianos, e a quen logo se uniron.

Foi un famoso adiviño e augur, e, como facía uso nestes mesteres dun *picus* (‘peto’), recibía tamén este nome el mesmo. Representábase de forma ruda e primitiva como un piar de madeira cun peto sobre el, e máis tarde como un home novo cun peto sobre a cabeza. Toda a lenda de Pico está baseada na noción de que o peto é un paxaro profético, consagrado a Marte. Dicíase que Pomona estaba namorada del, e que cando o amor que Circe lle profesou non foi correspondido, esta transformouno en peto, que aínda así retivo os poderes proféticos que posuía como home.

Notas
-----

1. ↑  Ovidio, *As metamorfoses* xiv.320, 338, *Fastos* iii.291; Virxilio, *Eneida* vii.48; Servio, *Sobre a Eneida* x.76.
2. ↑  Xoán Tzetzes, *Sobre Licofrón* 1232.
3. ↑  Dionisio i.14; Ovidio, *As metamorfose* xiv.314; Virxilio, *Eneida* vii.187.
4. ↑  Virxilio, *Eneida* vii.190; Ovidio, *As metamorfoses* xiv.346, *Fastos* iii.37; Plutarco, *Cuestións romanas* 21.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Smith, W. ed. (1867), «Picus», *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*, Boston: Little, Brown & Co. iii.365–366, OCLC 68763679.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q235724
* BNE: XX5468724
* EBID: ID

 |
*Paraplesiops bleekeri*
Os **Plesiópidos** (Plesiopidae) son unha familia de peixes mariños incluídos dentro da orde dos Perciformes. Distribúense por augas do Indopacífico.

Características
---------------

Son de corpo alto, oval e algo comprimido, con liña lateral dividida en dúas partes. Boca terminal, algo protráctil. A lonxitude máxima é duns 20 cm. Aliméntanse de pequenos crustáceos e peixes.

Unha aleta dorsal con 10-15 espiñas e 6-10 raios brandos; anal con 3 espiñas e 8-9 raios brandos; pectorais con 18-23 raios brandos; pelvianas cunha espiña e 4 raios brandos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Plesiópidos***  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Plesiópidos*** |

### Ligazóns externas

* Taxonomía FishBase
* Taxonomía ITIS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1479667
* EBID: ID
* MAG: 2776731280

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Plesiopidae
* EOL: 5264
* Fossilworks: 266159
* GBIF: 8590
* iNaturalist: 64483
* IRMNG: 111406
* ITIS: 168019
* NCBI: 30861
* Plazi: ID
* uBio: 114313
* WoRMS: 151441

 |
**Pedro Claver i Socobano**, nado en Verdú o 26 de xuño de 1580 e finado en Cartaxena de Indias o 8 de setembro de 1654, foi un relixioso católico catalán.

Traxectoria
-----------

Fillo de labregos cataláns, tivo cinco irmáns dos que só sobreviviron dous. Ingresou na Compañía de Xesús aos 19 anos en Tarragona. Decidiu evanxelizar os territorios recentemente conquistados polos españois en América e embarcou para Nova Granada en 1610. Estudou teoloxía en Bogotá e foi enviado a Cartaxena de Indias onde se ordenou presbítero en 1616.

En América impactoulle enormemente o trato que sufrían os escravos. Por Cartaxena pasaban milleiros de africanos provenientes de Guinea, Angola e o Congo destinados ao tráfico de seres humanos. Dedicouse a coidalos, alimentalos e curalos, ata o punto de asinar sempre coa mesma frase: *Ego Petrus Claver, aethiopum semper servus* (eu Pere, escravo dos negros para sempre). Nalgúns casos xuntaba cartos para compralos e manumitilos, algo só factibel cos máis febles e inútiles, e convencía avogados para que defendesen os que non tiñan recursos. Como os escravos falaban ducias de linguas diferentes, organizou entre eles intérpretes que acababan sendo catequistas dos compañeiros.

Pere Claver opoñíase aos malos tratos e defendía a dignidade dos escravos, polo que sufriu ameazas dos traficantes, atrancos das autoridades civís e eclesiásticas e o desprezo das damas católicas da sociedade colombiana que se negaban a entrar nas igrexas onde Pere reunía os africanos. Os miles de bautizos chegaron a ser considerados unha auténtica provocación para unha sociedade insensible ante o tráfico de seres humanos. Chegou a bautizar máis de 300.000. Foi acusado de profanar o sacramento e de irreverente. Durmía catro horas diarias e afrontaba en soidade unha tarefa chea de incomprensións e vituperios, ata que a súa saúde crebou ficando paralítico e prostrado.

Tivo sona de santo en vida entre a poboación que ata lle atribuíu varios milagres. Figura discutida pola súa entrega humanitaria, non foi beatificado ata o 16 de xullo de 1850 por Pío IX e canonizado o 15 de xaneiro de 1888 por León XIII, un papa de gran sensibilidade social.

É o patrón de Colombia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167458
* WorldCat
* VIAF: 32791962
* BAV: ADV10300018
* BLBNB: 000317265
* BMT: 115747
* BNCHL: 000180329
* BNF: 119952710
* CANTIC: a10535007
* CERL: cnp00399300
* DBE: san-pedro-claver
* DeutscheBio: 118740458
* EBID: ID
* FAST: 65505
* GEC: 0018172
* GND: 118740458
* ISNI: 0000 0000 6136 3332
* LCCN: n80162309
* NKC: js20050425003
* NLA: 56963118
* NTA: 080442870
* SUDOC: 079007325
* WikiTree: Claver-11

 |
A patinadora Sasha Cohen realizando unha espiral
A **patinaxe artística sobre xeo** é un deporte no que individuos, dúos, ou grupos realizan figuras con patíns sobre o xeo. Foi o primeiro deporte de inverno incluído nas Olimpíadas, en 1908. Existen catro disciplinas olímpicas: individual masculina, individual feminina, parellas e danza. As disciplinas non olímpicas inclúen a sincronizada, cuartetos ou a acrobática. Desde o nivel intermedio os patinadores xeralmente realizan dous programas (curto e longo) que, dependendo da disciplina, poden incluír piruetas, saltos, secuencias de pasos, levantamentos, saltos lanzados, espirais da morte e outros elementos ou movementos. O organismo encargado da súa regulación é a Unión Internacional de Patinaxe.

Patíns
------

Patín, década de 1990
O patín consta dunha bota, semellante á utilizada para a patinaxe artística sobre rodas e unha folla cun conxunto de grandes dentes afiados na súa parte frontal e que se utilizan principalmente no salto. A folla móntase na sola e na calcañeira da bota con parafusos. As botas adoitan ser predominantemente de coiro, ao ter a cualidade de axeitarse gradualmente ao pé, o que proporciona un control máis preciso dos botíns, As solas dos patíns modernos habitualmente inclúen materiais plásticos máis lixeiros para reduciren o peso do patín, secasí os patíns utilizados para saltos multirotacionais teñen un acabado moi ríxido para proporcionaren unha mellor subxección lateral nos tornecelos. Pódense usar patíns de calquera cor, e é abondo común tapalos con medias, pantalóns ou fundas de cores para adaptalos ao tema do programa ou ao atavío do patinador. Ata as primeiras décadas do século XX tódolos patinadores, homes e mulleres, levaban patíns escuros, non obstante algunhas patinadoras famosas, en especial Sonja Henie popularizaron o uso de patíns brancos para as mulleres, converténdose nunha tradición malia non estar incluída en norma ningunha.

Notas
-----

1. ↑  "About Figure Skating" Arquivado 29 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine..
2. ↑  Belluck, Pam (22 de xuño de 2009). "Science Takes to the Ice". *The New York Times* (en inglês). Consultado o 26 de abril de 2013.
3. ↑  "Material de patinaje". Arquivado dende o orixinal o 12 de marzo de 2009. Consultado o 19 de novembro de 2011.
4. ↑  Lawrence, Kelli; Lundquist, Verne (2011). *Skating on Air: The Broadcast History of an Olympic Marquee Sport*. McFarland. ISBN 9780786446087.
5. ↑  Schneider Farris, Jo Anne. "Sonja Henie - Olympic Figure Skating Champion". Arquivado dende o orixinal o 04 de decembro de 2011. Consultado o 19 de novembro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38108
* AAT: 300222803
* EBID: ID
* GND: 4129740-4
* JSTOR: figure-skating
* NDL: 00935663
* NKC: ph121933
* PSH: 10018

 |
**Pedro Blanco Iglesias**, coñecido como **Pedro Blanco de Crespo**, nado en Donramiro (Lalín) en 1843 e finado en Cuntis en 1905, foi un funcionario, político e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo natural de María Blanco Iglesias e José Crespo Villar quen non o recoñeceu pero si o protexeu. Fixo a carreira eclesiástica no Seminario de Lugo. Nunha das visitas ao seu tío Vicente Crespo Villar, párroco de Santa María de Troáns (Cuntis) coñeceu á mestra Carmen Torres Fuentes e xa ordenado, decidiu renunciar ao sacerdocio para casar con ela. Casaron en 1872 e instaláronse en Cuntis. Foi alcaide na aduana de Santander de 1872 a 1874. A partir de 1874 foi secretario do Xulgado de Cuntis e foi nomeado notario público do arciprestado de Moraña en 1896. Próximo a Emilio Castelar e Eugenio Montero Ríos, organizou en Cuntis o Comité Republicano. Colaborou en *La Oliva*, *La Concordia*, *El Heraldo Gallego*, *El Diario de Santiago*, *El Correo Gallego*, *Gaceta de Galicia*, *El Eco de Galicia*, *El Eco de Tambo*, *La Razón*, *La Opinión*, *El Diario*, *El Miño* e *Noticiero de Vigo*.

Obra
----

* *La loca de Guimarey*.
* *El castillo de Briones*.
* *Ensayos literarios*.
* *Los misterios de un roble*.
* *El carballo do norte*.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Torres Fuentes en 1872 e foi pai de Enriqueta, Segismundo, Esmeralda, Germán, Corina, Mario, Leonor, Nuño e Roberto Blanco Torres.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 15-10-1896, p. 2.
2. ↑  *El Derecho*, 24-7-1870, p. 1-2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Blanco Fuentes e o seu tempo[*Ligazón morta*]

### Outros artigos

* Roberto Blanco Torres

### Ligazóns externas

* Pedro Blanco de Crespo, "el humanista de Donramiro"
* Ficha do autor en Galiciana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q110689189
* Galiciana: 8233

 |
**Periklis Pierrakos-Mavromichalis** (en grego *Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης*), nado en 1863 e finado en 1938, foi un militar, político e tirador de esgrima.

Traxectoria
-----------

Fillo do xeneral Antonios Mavromichalis, dunha recoñecida familia, os Mavromichalis, de guerreiros orixinarios da península de Mani. Seguindo a tradición Periklis entrou na Academia Militar, saíndo como oficial de cabalería; experto esgrimista participou nos Xogos Olímpicos de 1896 de Atenas , gañando a medalla de bronce na proba de florete afeccionado, na rolda preliminar tivo dúas vitorias e unha derrota, perdendo contra Henri Callot, que acabou quedando segundo, e derrotando a Henri Delaborde e Ioannis Poulos. Ao ano seguinte loitou na Guerra Greco-Turca co grao de subtenente, combatendo tamén nas Guerras balcánicas, a primeira guerra mundial, xa como tenente coronel, e máis tarde na Campaña de Asia Menor co rango de tenente xeneral comandando o segundo corpo do exército. Aliado con Nikolaos Plastiras durante a revolución de setembro de 1922 que obrigou a abdicar o rei Constantino I foi ministro do interior no goberno militar de Stilianos Gonatas desde novembro de 1922 ata xaneiro de 1923 cando pasou a ocupar a carteira do exército, en xuño de 1923 tras o cesamento do xeneral Theodoros Pangalos asumiu o comando do exército en Macedonia e Tracia. Foi elixido senador para o período 1929-1932. Foi tamén presidente do Athens Club (1932-1938).

Notas
-----

1. ↑  "Perikles Pierrakos-Mavromichalis Olympic Results". *sports-reference.com*. Arquivado dende o orixinal o 22 de setembro de 2013. Consultado o 2010-03-31.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q456079
* OCID: perikles-pierrakos-mavromichalis
* Sports Reference: periklis-pierrakos-mavromikhalis-1

 |
A **picaña** é, orixinariamente, un tipo de corte de carne bovina. Recentemente, o aumento da variedade de cortes de carnes porcinas fixo xurdir a chamada *picaña porcina*. A picaña está localizada na parte traseira do animal.

A picaña é moi apreciada, sendo considerada nalgúns países a mellor parte da vaca. É un prato moi popular en Suramérica, especialmente no Brasil.

Orixe
-----

Algúns cociñeiros brasileiros aseguran que a picaña é orixinaria do Rio Grande do Sur, estado brasileiro coñecido polos seus churrascos.

Modos de preparación
--------------------

### No espeto

Cando é asada no espeto, vanse cortando filetes, "pelando" a peza de carne aínda espichada no espeto, que volverá ás brasas para que se siga cociñando a parte máis interna.

### Na grella

Chamada *picanha Brucutu* no sur do Brasil, córtase a peza de carne en talladas do grosor suficiente para poder manterse verticais na grella. Ásase coa graxa na parte de abaixo, e unha vez que a graxa está suficientemente derretida e crocante, dóuranse os dous lados do filete durante 5 ou 10 segundos. Nese momento, fanse novos cortes en cada tallada, desta vez transversalmente. Dóuranse novamente os laterais e sálgase ao gusto.

A coñecida como *picanha dois tombos* tamén é preparada na grella. Basta con cortar filetes da peza de carne e colocalos na grella sen ningún adobo. Así que se note que a carne verte unha "suor" na parte de enriba, adóbase unicamente con sal groso e vírase.

Información nutricional
-----------------------


|
|  |
| Valor calórico | 323 kcal | 13% |
| Carbohidratos | 1,92 g | 1% |
| Proteínas | 18,99 g | 38% |
| Graxas totais | 26,59 g | 0% |
| Graxas saturadas | 8,67 g | 35% |
| Colesterol | 51,03 mg | 17% |
| Fibras | 0 g | 0% |
| Calcio | 9,21 mg | 1% |
| Ferro | 2,34 mg | 17% |
| Sodio | 58,61 mg | 2% |

Obs: Valores referidos a unha porción de 100 g de carne de picaña de animais do Brasil, e porcentuais diarios referidos a unha dieta de 2.500 calorías.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Periclímeno (homónimos).
Na mitoloxía grega, **Periclímeno** foi o fillo de Poseidón con Cloris, filla do adiviño Tiresias. 

Foi un dos defensores de Tebas cando foi atacada por Adrasto na guerra coñecida como *Os sete contra Tebas*. Matou a un dos sete príncipes, Partenopeo, lanzando sobre el unha pedra desde o alto da muralla.

> 
> 
> "*Reiniciado o violento combate, destacaron os fillos de Ástaco, pois ... Anfídico* [matou] *a Periclímeno; non obstante, de acordo coa versión de Eurípides, a Partenopeo matouno o fillo de Posidón, Periclímeno*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* III, 6, 8)
> 

Logo saíu en persecución de Anfiarao pero non conseguiu matalo porque o tragou a terra, que se abriu cando Zeus lanzou un raio.

> 
> 
> "*Anfiarao refuxiárase xunto o río e Zeus, brandindo o raio, antes de que Periclímeno o ferira por detrás, fendeu a terra. Anfiarao, co seu carro e o auriga Batión... esfumouse, facéndolle Zeus inmortal*".
> (Pseudo-Apolodoro III, 6, 8)
>

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*
Un **perfil lipídico**, tamén denominado **lipidograma** ou **perfil de risco coronario**, é un grupo de probas ou exames diagnósticos de laboratorio clínico, solicitadas xeralmente de maneira conxunta, para determinar o estado do metabolismo dos lípidos corporais, comunmente en soro sanguíneo.

Probas que se inclúen nun perfil lipídico
-----------------------------------------

* Colesterol total
* HDL: lipoproteínas de alta densidade (a miúdo denominadas «colesterol bo»)
* LDL: lipoproteínas de baixa densidade (a miúdo denominadas «colesterol malo»)
* VLDL: lipoproteínas de moi baixa densidade
* Triglicéridos

Algunhas veces o informe do laboratorio inclúe valores adicionais, segundo a relación HDL/colesterol, ou cálculos baseados nos resultados do perfil lipídico: idade, sexo e outros factores de risco.

Igualmente, algúns lipidogramas inclúen a medición de: a) total de lípidos; b) lipoproteínas de densidade intermedia (IDL); c) apoproteínas; d) quilomicrons.

Usos
----

O médico utiliza a información para avaliar, xunto con outros signos e síntomas, o risco dunha dislipidemia e as súas complicacións, como un infarto de miocardio ou unha apoplexía, provocados por obstrución dos vasos sanguíneos, causados por ateromas ou placas de colesterol, é dicir, para valorar o risco cardiovascular da persoa e instituír así un réxime axeitado de prevención e tratamento.

Notas e referencias
-------------------

* Correa Jiménez, Luz Marina. Ayudas diagnósticas: análisis e interpretación. Colección Ciencias para la salud. Editorial Universidad de Caldas, 2002. ISBN 958-8041-41-4, 9789588041414.
* Díaz Portillo, Jacobo, e Fernández del Barrio, María. Aspectos básicos de bioquímica clínica. Ediciones Díaz de Santos, 2005. ISBN 84-7978-282-X, 9788479782825.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Perfil de risco coronario en Medline plus 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2723972
* GEC: 0119487
* MAG: 2778270857

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MedlinePlus: 003491

 |
**Outer London** é o nome para o grupo de distritos londinienses que conforman o anel arredor do centro de Londres. Eran áreas que non formaban parte do Condado de Londres ata que se incluíron como parte do Gran Londres en 1965. A única excepción era North Woolwich, que si estaba incluída no Condado de Londres ata que foi anexionada como parte do distrito de Newham en 1965.

London Government Act de 1963
-----------------------------

Os distritos do Outer London quedaron definidos pola London Government Act de 1963.

* Barking and Dagenham
* Barnet
* Bexley
* Brent
* Bromley
* Croydon
* Ealing
* Enfield
* Haringey
* Harrow
* Havering
* Hillingdon
* Hounslow
* Kingston upon Thames
* Merton
* Newham
* Redbridge
* Richmond upon Thames
* Sutton
* Waltham Forest

Definición da ONS (estatísticas)
--------------------------------

A Office for National Statistics e o Censo definen o Outer London de xeito diferente, excluíndo Haringey e Newham (que se inclúen como parte do centro de Londres), e incluíndo Greenwich.

Notas
-----

1. ↑  Office of Public Sector Information - London Government Act 1963 (c.33) (as amended)
2. ↑  "Outer London through time: Administrative History (post 1974)". *A vision of Britain through time*. Great Britain Historical GIS. Arquivado dende o orixinal o 13 de febreiro de 2012. Consultado o 2009-11-20.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q144298
* EBID: ID
* GeoNames: 12042157

 |
Útero e tubas uterinas (o perimetrio abaixo á dereita). 
O **perimetrio** ou **túnica serosa do útero** (nome latino: perimetrium, tunica serosa uteri) é a capa externa serosa da parede do útero, que deriva do peritoneo e cobre o fondo (fundus) uterino, e pode considerarse un peritoneo visceral. Consta dunha capa superficial de mesotelio e unha capa fina de tecido conectivo laxo por debaixo del.

Pola parte anterior, o perimetrio cobre o fondo do útero e o corpo superior do útero ata que se encontra coa superficie superoposterior da vexiga urinaria adxacente, o que ten como resultado a formación dun pregamento cóncavo do peritoneo chamado a *bolsa vesicouterina*. Pola parte posterior, o peritoneo cobre toda a superficie do útero e baixa ata o cérvix, onde se dobra en dirección ao recto adxacente para formar a *bolsa rectouterina*, a canle máis baixa da cavidade peritoneal. Lateralmente, o perimetrio fusiónase coas serosas dos ligamentos anchos.

Notas
-----

1. ↑  Manual of Obstetrics. (3ª ed.). Elsevier. pp. 1-16. ISBN 9788131225561.
2. ↑  Ross, Michael H.; Pawlina, Wojciech. *Histology, a text and atlas* (Sixth ed.). p. 848.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* UCDavisOrganology - Reproductive/mammal/uterus0/uterus1 - "Mammal, uterus (LM, Low)"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3899896
* MAG: 2781111153

 |
Festas en Castiñeiras, Ribeira.
Dende a aparición da fotografía, o **xornalismo fotográfico** empregouse para deixar constancia de calquera feito memorable en publicacións escritas. Obtivo unha importancia moi considerable a partir dos anos 20 en diante, cando se crean axencias xornalísticas baseadas nas reportaxes fotográficas.

Historia e características
--------------------------

Ata tal punto se implantou a fotografía na prensa escrita, que hoxe en día é habitual que o que se chama "mancha" sexa un 70% do xornal. Esa "mancha" é a superficie de imaxe con respecto ó total do papel. 
Cabe destacar que na maioría das noticias, desprázase só o fotógrafo, xa que a noticia en si obtense de axencia ou de memorando.

A fotografía cobra especial importancia no xornalismo e fai chegar ó público máis cantidade de información, facendo realidade a frase "vale máis unha imaxe ca mil palabras". Moitos autores reflexionan, dende os tempos da orixe da fotografía, sobre a súa importancia social. Susan Sontag afirma que *Coleccionar fotografías é coleccionar o mundo*. Así mesmo, engade que a fotografía "xustifica".

Así a todo, non hai que esquecer que quen fai unha fotografía plasma unha parte da realidade dunha determinada maneira, e dende un punto de vista en concreto. Non podemos pensar polo tanto que a fotografía é un fiel reflexo da realidade, senón a plasmación dunha parte da mesma. Non só hai que pensar naquilo que a fotografía recolle, senón tamén no que puidese ficar fóra.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A hiperrealidade da imaxe *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q259028
* EBID: ID
* GND: 4174538-3
* JSTOR: photoperiodism
* MAG: 55969652
* NDL: 00566773
* NKC: ph370229

 |
O **Partido Conservador e Unionista**, máis coñecido como **Partido Conservador** (en inglés, ***Conservative Party*** ou ***Conservative and Unionist Party***) é o partido político máis grande de dereitas do Reino Unido, o segundo máis grande en canto a número de membros pertencentes á Cámara dos Comúns para a actual lexislatura (193), o partido británico con maior número de afiliados, e o máis antigo do reino. Ademais, é o partido británico con máis vitorias electorais, e é considerado por algúns como o partido de dereita que máis éxitos ten acadado ao longo da súa historia. O seu actual líder é David Cameron, quen á súa vez é o '***Leal Líder da Oposición da súa Maxestade a Raíña'*** e testa do '***Gabinete na sombra'***.

O Partido Conservador descende do '**Partido Tory'** británico, presente durante o século XVIII e primeira metade do XIX. É por isto polo que aos actuais membros do Partido Conservador se lles siga a chamar ***tories'**, así como ao partido aínda se lle segue a chamar pola súa anterior denominación.*

Os conservadores teñen sido o partido gobernante do Reino Unido en varias ocasións entre 1834 e 1997. Dende a perda do poder nas eleccións xerais de 1997, logo da vitoria do Partido Laborista de Tony Blair, teñen permanecido na oposición.

O Partido Conservador é membro da Unión Internacional Demócrata a nivel internacional, e dos Demócratas Europeos a nivel europeo. No Parlamento Europeo, os seus deputados pertencen ao grupo Partido Popular Europeo-Demócratas Europeos.

En marzo de 2009, o Partido Conservador rompeu co Partido Popular Europeo de cara ás Eleccións ao Parlamento Europeo, pedindo aos 800.000 ingleses residentes en España o voto para Alternativa Española.

Véxase tamén
------------

* Conservadorismo
* Tory (nome coloquial, orixinalmente pexorativo, que se da aos seus membros)
* Euroescepticismo
* Política do Reino Unido

Notas
-----

1. ↑  "Next prime minister: Boris Johnson beats Jeremy Hunt in Tory leadership contest". *The Guardian* (en inglés). 23 de xullo de 2019. Consultado o 23 de xullo de 2019.
2. ↑  Los ‘tories’ piden a los británicos residentes en España que no voten al PP, sino a Alternativa Española (AES), *hispanidad.com*, 12 de marzo de 2009.

Ligazóns externas
-----------------

* The Conservative Party, páxina oficial do Partido Conservador do Reino Unido.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9626
* WorldCat
* VIAF: 154203727
* BMT: 89087
* BRE: 2091217
* EBID: ID
* GEC: 0019512
* GND: 121522-X
* ISNI: 0000 0001 2364 4202
* LCCN: n82011080
* NKC: vse2015885495
* SUDOC: 149112947

 |
***Periodistas*** foi unha serie de televisión producida por Globomedia, emitida en Telecinco entre 1998 e xullo de 2002, cun total de 9 temporadas e máis dun centenar de capítulos. Foi unha das series de máis éxito durante os seus 4 anos de emisión, só por detrás de *Médico de Familia*, da que se considera un spin off, xa que Clara, personaxe interpretado por Belén Rueda, apareceu primeiro en *Médico de familia* e pasou a ser unha das protagonistas de *Periodistas*.

A serie emítese actualmente os domingos despois de medianoite nunha das canles de TDT de Telecinco, Telecinco Estrellas.

Argumento
---------

A serie desenvólvese na sección de Local dun ficticio xornal chamado *Crónica Universal*. Alí traballaban nos inicios o xefe de Local, Luis Sanz (José Coronado), o redactor jefe, Blas (Álex Angulo), as redactoras Ana (Alicia Borrachero) e Ali (Esther Arroyo), un bolseiro, José Antonio (Pepón Nieto), os fotógrafos Clara (Belén Rueda) e Willy (Joel Joan) e a secretaria Mamen (María Pujalte). Tamén cobra gran protagonismo a subdirectora do xornal, Laura (Amparo Larrañaga) entre outros.

Co tempo moitos actores foron deixando a serie e houbo novas fichaxes, de maneira que eran poucos os actores do elenco inicial (concretamente Belén Rueda, Alicia Borrachero, Álex Angulo e Enric Arredondo) que se mantiñan na última temporada. Tamén formaron parte do elenco durante toda a serie personaxes secundarios como Herminio (Pepín Salvador), Miguelón (Paco Catalá) e Emma (Nadia Henche).

Personaxes
----------

* Luis Sanz (José Coronado).
* Laura Maseras (Amparo Larrañaga).
* Blas Castellote (Álex Angulo)
* Mamen Tébar (María Pujalte).
* Ana Ruiz (Alicia Borrachero).
* Clara Nadal (Belén Rueda)
* Alicia, Ali, Rocha (Esther Arroyo)
* José Antonio Aranda (Pepón Nieto)
* Willy (Joel Joan)
* Chusky (Paco Marín)
* Isabel Sanz (Elena Ballesteros)
* Pablo (Enric Arredondo)
* Miguelón (Paco Catalá).
* Herminio Robledo(Pepín Salvador).
* Gloria (María Jesús Valdés).
* Claudia Montero (Miryam Gallego).
* Vicente Zamora (Jesús Bonilla)
* Berta Rocha (Isabel Aboy)
* Samuel Ballesteros(Aníbal Soto)
* Álvaro Torres (Ginés García Millán)
* Tomás (Jorge Bosch)
* Eduardo, Edu, Cabrera (Enrique Arce)
* Óscar Gondtard (Unax Ugalde)
* Pep Portabella (Santi Millán)
* Rafael Chopo Escudero (Miguel Ortiz)
* Silvia Monreal (Marta Fernández Muro)
* Emma Torres (Nadia Henche)
* Kevin (Carlos Rodríguez)
* Marimar (Chiqui Fernández)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Periodistas na IMDb *(en inglés)*.
* Factoría de Ficción
* Digital Plus[*Ligazón morta*]
* TeleindiscretaArquivado 11 de xuño de 2008 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11698949
* FilmAffinity: 776656
* IMDb: tt0124958
* OFDb: 255511
* TMDb: 71224

 |
O ***Pistis Sophia*** é un importante texto gnóstico que os estudosos datan entre 250 e 300 EC e relata as ensinanzas gnósticas dun Xesús transfigurado aos seus apóstolos (incluíndo María Madalena, María, nai de Xesús e Marta) cando Xesús Cristo resucitado pasou supostamente once anos falando cos seus discípulos. Nel aparecen as xerarquías e estruturas complexas das familias das ensinanzas gnósticas.

O título Pistis Sophia (Πίστις Σοφία) non aparece en ningures como o título dos textos. O nome púxoo por erro Karl Gottfried Woide, estudoso da Biblia e unha das primeiras persoas en examinar en profundidade o códice. Inda que o título é erróneo consérvase desde entón. O coptoloxista Carl Schmidt suxire Τεύχη τοῦ Σωτῆρος (libros do salvador) como alternativa. O termo Pistis Sophia é escuro e ás veces tradúcese como Sabedoría da Fe, Sabedoría na Fe ou Fe na Sabedoría. Unha tradución máis axeitada, tendo en conta o contexto gnóstico, é A Fe de Sophia, sendo a Sophia do gnosticismo unha sizixia divina de Cristo, máis que unha palabra que significa sabedoría. Nunha versión anterior e máis simple dunha Sophia, no Códice de Berlín e tamén nun papiro de Nag Hammadi, Exipto, o Cristo transfigurado explica Pistis dunha maneira algo escura:

De novo, o seu discípulo dixo: *Dinos claramente, como baixaron das invisibilidades, do inmortal ao mundo que morre?*
O perfecto Salvador dixo: *O Fillo do Home púxose de acordo con Sophia, a súa consorte, e revelou unha gran luz andróxina. O seu nome masculino é designado 'Salvador, proxenitor de todas as cousas'. O seu nome feminino é designado 'Todo-proxenitora Sophia'. Algúns a chaman 'Pistis'.*
O Pistis Sophia consérvase nun só manuscrito copto de 346 páxinas escrito en dialecto tebaico. Este Códice Askew atópase na British Library.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1244996
* WorldCat
* VIAF: 175785695
* EBID: ID

 |
O **Partido Gallego Independiente** (**PGI**), nado como **Agrupación Electoral Gallega Independiente** (Agrupación Electoral Galega Independente en galego), foi un partido galego de centro promovido por José Luis Meilán Gil, David Pérez Puga e José García García, fundado en xaneiro de 1977 e considerado a plataforma de Adolfo Suárez en Galicia.

Traxectoria
-----------

Foi cancelado en 1978 para formar parte da UCD e refundouse en 1982 logo da desfeita desta nas eleccións xerais pero cun ton máis autonomista alentado por Pablo González Mariñas. O PGI foi un dos promotores de Coalición Galega en 1983, conseguiu 40 concelleiros nas eleccións municipais dese ano, en maio de 1984 desapareu para se integrar en Coalición Galega cando esta se transformou en partido.

Entre os seus membros figuraron Carlos Mella, Enrique Marfany, José Antonio Souto Paz, Ramón Pais Romero, Nona Inés Vilariño ou Antonio Olives Quintás

Notas
-----

1. ↑  Bernardo Máiz, *Galicia na II República e baixo o franquismo*, Vigo, 1988, páx. 158
2. ↑  Manuel Anxo Fernández Baz, *A formación do nacionalismo galego contemporáneo (1984-1963)*, Laiovento, 2003, páx. 166
O **Rally de Vigo de 1990** foi a terceira edición de dito rally e a primeira proba da tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse en Vigo o 31 de marzo de 1990 e o vencedor foi Jorge Pérez, a bordo dun Renault 5 GT Turbo.

Itinerario
----------

Constou de catro treitos a catro pasadas por cada un deles. Incluíuse como novidade un treito inicial en Praia América, cuxo percorrido sorpresa non foi publicado ata pouco antes da carreira, para que non se puidese adestrar nel. Os outros tres treitos foron os habituais dos anos anteriores: Vilaza, Camos e Chenlo. En total percorréronse 220 quilómetros, dos cales 53 foron cronometrados.

Resumo
------

Coa ausencia do campión do ano pasado, Carlos Piñeiro, o favorito para a vitoria era Arturo Rial. Con todo, o piloto de Noia tivo que abandonar por mor dos múltiples problemas que estaba tendo co cambio do seu Citroën AX Sport. Isto foi aproveitado por Jorge Pérez e Luis Pérez, sobre un Renault 5 GT Turbo, para lograren a vitoria, primeira e única na súa traxectoria no campionato galego. En segunda posición quedou o equipo ourensán formado por Alfonso Pavón e Guillermo Díez, a bordo doutro Renault 5 GT Turbo. En terceira posición chegaron Manuel Senra e José Maceiras, que con todo sabían de antemán que o seu resultado non contaba para a clasificación final, pois o Peugeot 309 GTI 16v que estreaban non estaba homologado. Dese xeito, a terceira posición do podio foi ocupada por Juan Carlos Táboas (Citroën AX Sport).

Clasificación
-------------

| Pos | Piloto | Copiloto | Vehículo |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Galicia Jorge Pérez | Galicia Luis Pérez | Renault 5 GT Turbo |
| 2 | Galicia Alfonso Pavón | Galicia Guillermo Díez | Renault 5 GT Turbo |
| - | Galicia Manuel Senra | Galicia José Maceiras | Peugeot 309 GTI 16v |
| 3 | Galicia Juan Carlos Táboas | Rodríguez | Citroën AX Sport |
| 4 | Portugal José Viana Ferreira | Portugal Luisa Silva | Renault 5 GT Turbo |
| 5 | Galicia José María Banga | García | Citroën AX Sport |
| 6 | España Antonio Garrido | Galicia Fernando López | Ford Sierra Cosworth |
| Abandonos |
| - | Galicia Arturo Rial | Galicia Mario Pazos | Citroën AX Sport |

Notas
-----

1. 1 2  "Con el Rally Recalvi, una prueba muy sencilla, se iniciará el día 31 en Vigo el campeonato gallego". *La Voz de Galicia* (en castelán). 19 de marzo de 1990. p. 41.
2. 1 2 3  "Jorge Pérez ganó el rally Recalvi y es el primer líder del campeonato gallego". *La Voz de Galicia* (en castelán). 1 de abril de 1990. p. 66.
3. ↑  Arévalo, Fernando (31 de marzo de 1990). "Arturo Rial parte como favorito entre los 47 participantes". *La Voz de Galicia* (en castelán). p. 48.
4. ↑  Chegou á meta en terceira posición, pero o seu coche non estaba homologado polo que o seu tempo non contou na clasificación final

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Imaxes do Rally de Vigo de 1990

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:' |  **Campionato de Galicia de Rally** Tempada 1990 | Sucesor:**Rally de Noia** |
Exemplo dun perfil topográfico obtido a partir dun mapa de curvas de nivel.
Un **perfil topográfico** ou **corte topográfico** é unha representación do relevo do terreo que se obtén cortando transversalmente as liñas dun mapa de curvas de nivel ou mapa topográfico. Cada curva de nivel pode definirse como unha liña pechada que une puntos do relevo situados a igual altura sobre o nivel do mar. Debúxase xeralmente na mesma escala horizontal que o mapa, mais a utilización dunha escala vertical realzada ou esaxerada é ás veces aconsellable para subliñar os elementos do relevo. Isto pode variar segundo a inclinación e amplitude do relevo terrestre, pero adoita ser de tres a cinco veces a escala horizontal.

Unha serie de perfís paralelos, tomados a intervalos regulares nun mapa, pode combinarse para proporcionar unha visión tridimensional máis completa da área que aparece no mapa topográfico. Grazas á informática, poden realizarse modelos tridimensionais máis sofisticados da paisaxe a partir de datos dixitais do terreo.

A liña do plano definida polos puntos que limitan o perfil chámase **directriz** e a liña horizontal de comparación sobre a que se constrúe o perfil, **base**.

Aplicacións
-----------

Unha das aplicacións máis importantes dos perfís ou seccións verticais é na construción de obras de gran lonxitude e pouca anchura, por exemplo estradas, sumidoiros e oleodutos.

Ás veces inclúense perfís topográficos escollidos nos mapas impresos, como os que se deseñan para as rutas ou rumbos de navegación, as escavacións e, especialmente, para os mapas xeolóxicos, onde se utilizan para mostrar a estrutura interna das formacións rochosas presentes nun territorio.

As persoas que estudan os recursos naturais como os xeólogos, xeomorfólogos, edafólogos e estudosos da vexetación, entre outros, constrúen perfís para observar a relación dos recursos naturais cos cambios de topografía e analizar numerosos problemas.

Notas
-----

1. ↑  "ESTUDIO DEL MAPA TOPOGRÁFICO". Madrid: Instituto de Enseñanza Secundaria Morato García. Arquivado dende o orixinal o 26 de xuño de 2012. Consultado o 2 de marzo de 2017.
2. 1 2 3  monografias.com, "*Perfil Topográfico*". Consultado o 25 de abril de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Topografía

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Perfil topográfico Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1287293
* MAG: 161920539

 |
Vehículo da Policía Foral no Pazo de Navarra.
A **Policía Foral de Navarra** (en éuscaro: *Nafarroako Foruzaingoa*) é a policía autonómica de Navarra. É un corpo de seguridade creado pola Deputación Foral de Navarra en 1929, inicialmente co nome de Corpo de Policía de Estradas (*Cuerpo de Policía de Carreteras*).

Trocou o seu nome polo de Policía Foral en 1964. Inicialmente dedicábase soamente ó control do tráfico de vehículos polas estradas de Navarra (cuxa construción ten sido sempre competencia da súa deputación, en razón do especial réxime de autonomía administrativa ou "réxime foral" do que goza esta provincia), pero posteriormente, e sobre todo dende 1982, ten diversificado as súas funcións.

Actualmente ten uns 700 membros para atender unha poboación de 595.000 habitantes. Atópase en pleno proceso de desenvolvemento, estando previsto coas oposicións en curso que acade os 900 membros a finais de 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio Oficial da Policía Foral
O **Partido Demócrata Sada Popular** (PDSP) é un partido de ámbito local con sede no concello de Sada. Na actualidade conta con dous concelleiros.

Historia
--------

Foi creado en 2005 por Ramón Rodríguez Ares, logo de que o Partido Popular (PP) o expulsase en 2004 por recuperar a alcaldía de Sada grazas ao voto dun concelleiro tránsfuga do Partido Socialista Obrero Español (PSOE), cumprindo así co pacto antitransfuguismo que ambas as formacións acordaran tempo atrás. Acompañárono membros da súa agrupación local, que tamén abandonaron o PP, así como o edil tránsfuga Jose Luis Santamaría.

A súa candidatura para as eleccións municipais de 2007 non acadou os concelleiros precisos para anovar a alcaldía e Rodríguez Ares tivo que ceder o seu posto á fronte do concello a Abel López Soto, do Bloque Nacionalista Galego (BNG), investido grazas ao apoio do PSOE e á abstención da Agrupación Sada Unida.

Para as eleccións municipais de 2011, o PDSP volveu ser a segunda forza máis votada, mais desta volta co mesmo número de concelleiros cá primeira (novamente a do BNG). Co apoio dos concelleiros acadados polo PP podería ter recuperado a alcaldía para Rodríguez Ares, porén, un acordo entre PDSP e PP permitiu investir como alcalde a Ernesto Anido, candidato desta última forza (terceira en votos), e Rodríguez Ares foi designado Tenente de Alcalde.

Con todo, as relacións entre o PDSP e o equipo de Ernesto Anido foron deteriorándose e após as eleccións municipais de 2015, o PDSP decidiu apoiar con un dos seus dous concelleiros a investidura do candidato de Sadamaioría, Benito Portela Fernández.

Notas
-----

1. ↑  Silveira, Elena. "La oposición de Sada felicita al PP por expulsar del partido al grupo de Ares". *www.lavozdegalicia.es*. Arquivado dende o orixinal o 16 de setembro de 2016. Consultado o 2016-08-29.
2. ↑  Lorenzo, Ana. "Moncho le da una «vuelta» al PP y se inventa el Partido Sada Popular". *www.lavozdegalicia.es*. Arquivado dende o orixinal o 16 de setembro de 2016. Consultado o 2016-08-29.
3. ↑  Abelairas, Bea. "Brandariz cumplió y el nacionalista Abel López Soto fue investido alcalde". *www.lavozdegalicia.es*. Consultado o 2016-08-29.
4. ↑  Romero, Daniel. "Ernesto Anido se convierte en el nuevo alcalde gracias a los votos del PDSP". *El Ideal gallego*. Consultado o 2016-08-29.
5. ↑  Pérez, Antares. "El PDSP anuncia su apoyo a un gobierno de izquierdas "sin exigir pactos de ningún tipo"". *La Opinión A Coruña*. Consultado o 2016-08-29.
O **Rally de Vigo de 1991** foi a cuarta e última edición de dito rally e a oitava proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally. 

Celebrouse en Vigo o 15 de setembro de 1991 e o vencedor foi Manuel Senra, a bordo dun Peugeot 205 GTI e con José Maceiras como copiloto. Foi a primeira das 37 vitorias de Senra no campionato galego.

Resumo
------

Javier Piñeiro comezou liderando a proba, mentres Manuel Senra deu varios trompos no primeiro treito. Con todo, o Peugeot 205 GTI de Senra comezou a reducir a diferenza e colocouse primeiro no seu paso polo treito de Chenlo. Ambos pilotos chegaron igualados a Salceda, último treito, onde se impuxo o piloto de Dumbría.

O berciano Antonio Garrido co seu habitual Ford Sierra Cosworth completou o podio, mentres que detrás del chegaron os Citroën AX Sport de Arturo Rial, cuarto, e José María Banga, quinto. Só conseguiron chegar á meta 25 vehículos dos 50 que tomaron a saída.

Clasificación
-------------

| Pos | Piloto | Copiloto | Vehículo |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Galicia Manuel Senra | Galicia José Maceiras | Peugeot 205 GTI |
| 2 | Galicia Javier Piñeiro |  | Renault Clio 16v |
| 3 | España Antonio Garrido |  | Ford Sierra Cosworth |
| 4 | Galicia Arturo Rial |  | Citroën AX Sport |
| 5 | Galicia José María Banga |  | Citroën AX Sport |

Notas
-----

1. 1 2 3  "Manuel Senra consiguió este año en el IV Rally de Vigo su primera victoria". *La Voz de Galicia* (en castelán). 17 de setembro de 1991. p. 44.
2. ↑  "Senra venció en el Rally Recalvi tras una apasionada lucha con Piñeiro". *La Voz de Galicia* (en castelán). 16 de setembro de 1991. p. 34.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Rally da Coruña** |  **Campionato de Galicia de Rally** Tempada 1991 | Sucesor:**Rally San Froilán** |
A **Policía Canaria** ou **Corpo Xeral da Policía Canaria** (**CGPC**, en castelán: *Cuerpo General de la Policía Canaria*) é a policía autonómica das Canarias. Creouse en 2010 sendo presidente do Goberno Canario Paulino Rivero.

Cen axentes -92 homes e 8 mulleres-, integraron a primeira promoción da Policía Canaria nun acto de presentación celebrado o 30 de xuño de 2010 na Academia Canaria de Seguridade de Santa Cruz de Tenerife; o presidente autonómico manifestou que ese só era o primeiro paso dun despregamento que deberá chegar aos 1.700 axentes en varias fases.

A súa primeira misión produciuse con motivo da celebración da Baixada da Virxe das Neves, na illa de La Palma.

Competencias
------------

De acordo coa Lei do Corpo Xeral da Policía Canaria, aprobada o 28 de maio de 2008 polo Parlamento das Canarias, entre as funcións deste corpo policial inclúese a vixilancia e protección de persoas, órganos e edificios, establecementos e dependencias da comunidade autónoma e dos seus entes instrumentais, e velar polo cumprimento das disposicións e ordes singulares ditadas polos órganos da comunidade, entre outras.

Notas
-----

1. ↑  A Policía Foral exporta o seu modelo a Canarias.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial da Policía Canaria *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3751422
* OSM: 450195407

 |
**Polig Monjarret**, nado en Pabu o 31 de xullo de 1920, e finado en Ploemeur o 8 de decembro de 2003, foi un músico, coleccionista e membro do movemento bretón. Foi o creador da Bodadeg ar Sonerion, a principal asociación de música tradicional bretoa.

As actividades que levou a cabo estaban orientadas ó desenvolvemento do interceltismo, en particular mediante a promoción de acordos de irmandade entre as cidades e vilas da Bretaña, Irlanda e Gales. Ademais tivo un papel moi importante na creación do Festival Intercéltico de Lorient e doutros programas de intercambio cultural.

Interceltismo
-------------

### Galicia

Tamén permitiu o desenvolvemento de intercambios culturais con Galicia despois da súa reunión coa Álvaro Cunqueiro en 1964. Colaborou tamén na introdución do artista Carlos Núñez na Bretaña, cando o convidou a unirse unha noite a tocar xunto con Paddy Moloney dos Chieftains. Daquela, Núñez tiña 16 anos e estaba de paso no conservatorio de música tradicional de Ploemeur. As súas contribucións valéronlle no 2012 a obtención da *Orde da Vieira* a título póstumo.

Notas
-----

1. ↑  « Conférence : l'œuvre du Galicien Alvaro Cunqueiro - Lorient », dans *Le Télégramme*, 9 de novembro de 2011, consultado en www.ouest-france.fr le 2 aout 2012
2. ↑  Chartier 2010, p. 557
3. ↑  « La Galice honore des chercheurs bretons », dans *Ouest-France*, 3 de outubro de 2012, consultado en www.ouest-france.fr o 10 de outubro de 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3394230
* WorldCat
* VIAF: 221791921
* BNF: 13191200d
* FAST: 192726
* GND: 12233700X
* ISNI: 0000 0000 7836 3953
* LCCN: n86860476
* NTA: 230064035
* SUDOC: 035464151

 |
A **Policía Autonómica Galega** é unha unidade do Corpo Nacional de Policía adscrita á comunidade autónoma galega.

Organización e administración
-----------------------------

Depende organicamente da Dirección Xeral de Policía (Ministerio do Interior) e funcionalmente da Dirección Xeral de Interior e Protección Civil da Xunta de Galicia, segundo as previsións do artigo 25.27 do Estatuto de autonomía de Galicia.

Vehículo da Policía Autonómica Galega.
Cando foi creada o 19 de xuño de 1991, dispoñía de 157 axentes, destinados na capital de Galicia. En 1993 eran 264 axentes e abríronse as catro sedes provinciais, ás que se sumou a de Vigo en 1997. No ano 2000 había 407 axentes, en 2007 eran 420 e en 2016 435 (61 mulleres e 374 homes). O comisario xefe en 2017 é Silverio Blanco Fernández, a xefatura está en Santiago de Compostela, conta con xefaturas provinciais na Coruña, Lugo, Pontevedra e Ourense, e unha xefatura local en Vigo. O parque móbil está composto por 112 vehículos: 65 coches rotulados, 49 camuflados, 4 motos rotuladas e 4 camufladas .

Notas
-----

1. ↑  Memoria UPA 2016 pp. 93-95
2. ↑  Memoira UPA 2016 p. 178

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza
O antibiótico tetraciclina é un exemplo de policétido.
Os **policétidos** son metabolitos secundarios de bacterias, fungos, plantas, e animais de estrutura química variada, moitos dos cales son antibióticos. A IUPAC defíneos como compostos naturais que conteñen alternadamente grupos carbonilo e metileno (beta-policetonas) bioxeneticamente derivados de repetidas condensacións de acetil-CoA (vía malonil-CoA) ou derivados deles, tamén chamados ás veces acetoxeninas e cétidos .

Os policétidos biosintetízanse normalmente por condensación descarboxilativa do malonil-CoA nun proceso similar á síntese de ácidos graxos (unha condensación de Claisen). As cadeas de policétidos producidas por unha policétido sintase xeralmente sofren ulteriores modificacións nas que se obteñen derivados bioactivos.

Os policétidos teñen unha estrutura moi diversa e variadas actividades biolóxicas e propiedades farmacolóxicas. En xeral, poden dividirse en tres grandes grupos: policétidos tipo I (a miúdo macrólidos producidos por megasíntese multimodular), policétidos tipo II (a miúdo moléculas aromáticas producidas pola acción reiterada de encimas disociados), e policétidos tipo III (a miúdo pequenas moléculas aromáticas producidas por certas especies de fungos).

Moitos policétidos teñen un uso comercial como antibióticos, antifúnxicos, citostáticos, anticolesterémicos, antiparasíticos, coccidiostáticos, factores de crecemento de animais e insecticidas naturais.

Os policétidos sintetízanse pola acción dun ou máis encimas especializados e moi complexos denominados policétido sintases.

Exemplos
--------

* Macrólidos
	+ Picromicina, o primeiro macrólido que foi illado, en 1950
	+ Os antibióticos eritromicina A, claritromicina, e azitromicina
	+ O inmunosupresor tacrolimus (FK506)
	+ Radicicol e poconina e a súa familia (inhibidor HSP90)
* Polieno antibioticos
	+ Anfotericina
* Tetraciclinas
	+ Diversos antibióticos da familia da tetraciclina
* Acetoxeninas
	+ Annonacina
	+ Uvaricina
* Outros
	+ Discodermolida
	+ Aflatoxina
	+ Ácido usínico

Notas
-----

1. ↑  IUPAC. "Gold Book".
2. 1 2  Robinson JA (1991). "Polyketide synthase complexes: their structure and function in antibiotic biosynthesis". *Philos Trans R Soc Lond B Biol Sci.* **332** (1263): 107–114. PMID 1678529. doi:10.1098/rstb.1991.0038.

Véxase tamén
------------

* Antibiótico
* Tetraciclina

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q516751
* GND: 4264758-7
* JSTOR: polyketides
* MAG: 2778635478

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 26188
* MeSH: D061065
* MeSH: D02.540.576

 |