recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Manuel José Fernández Iglesias**, nado en Salamanca o 3 de xuño de 1967 é un enxeñeiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Tras rematar os estudos de Enxeñeiro de Telecomunicación en 1990 comeza a exercer como docente e investigador na Escola Técnica Superior de Enxeñaría de Telecomunicación de Vigo. Dende 1997 é doutor de Telecomunicacións pola Universidade de Vigo e profesor titular no Departamento de Enxeñería Telemática desa universidade. Tamén ocupou diversos cargos de xestión na Universidade de Vigo e na Asociación de Enxeñeiros de Telecomunicacións de Galicia. No derradeiro equipo reitoral de Domingo Docampo, foi comisionado para o Espazo Europeo de Educación Superior da Universidade de Vigo, con rango de vicerreitor (2004-2005).

Dende o 2005 ata abril de 2009 ostentou o cargo de director xeral de Comunicación Audiovisual da Xunta de Galicia no goberno bipartito saído das eleccións galegas dese mesmo ano.

De 2007 a 2010 mantivo o blog en inglés sobre o audiovisual galego *Alan Smithee's Scratch Book on Galician Cinema*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alan Smithee's Scratch Book on Galician Cinema
A **Coral Polifónica de Ribadeo** foi fundada en 1955. É a decana da provincia de Lugo.
Desde o día da súa presentación o 20 de xullo de 1955 no cine-Teatro de Ribadeo, estivo dirixida por Carlos Álvarez Fernández-Cid, ata 1983, un ano antes do seu falecemento. A partir desa data a dirección pasou a mans de María del Carmen Rodríguez Cancelo, mestra e profesora de música, titulada polo Real Conservatorio de Música de Madrid

Descrición
----------

A coral conta cun amplo repertorio no que se inclúen obras clásicas, relixiosas e populares, tanto españolas como doutros países. Conta[*cando?*] cunhas 55 voces mixtas, dende tenores, soprenos, contraltos e baixos.

Realizou actuacións en numerosas vilas e cidades de Galicia e Asturias, e tamén en Astorga, Donostia, Barcelona, Sabadell, Jaén, Marbella, Laredo, Los Corrales de Buelna, Madrid, Valladolid, Logroño, León, Boadilla del Monte, Medina del Campo e Portugal.

En decembro de 2002 presentou o CD *Nos mares da música*.

En diversas ocasións actuou conxuntamente con agrupacións instrumentais da vila: Banda Municipal, Grupo de Gaitas, Rondalla... Colabora habitualmente coa Coral a pianista Carmen Álvarez Lebredo.

O concello concedeulle a Medalla de Ouro de Ribadeo no ano 2006 con motivo do seu 50º aniversario. Ademais, a Asociación de Radio e Televisión de Lugo outorgoulle o premio Lucense do ano, 2006.

En 2009 a Fundación Iniciativas recoñeceu o labor de dirección de María del Carmen Rodríguez Candelo pol.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25509450
* BNE: XX233167

 |

Notas
-----

1. 1 2  "Currículo". 3/01/2009. Consultado o 24/05/2018.
2. ↑  "Un ano de Centenario". 23/05/2018. Consultado o 24/05/2018.
3. ↑  "A Fundación Iniciativas 21 recoñece o traballo da nosa directora". 18/12/2009. Consultado o 24/05/2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25509450
* BNE: XX233167

 |
Coordenadas: 57°42′00″N 3°29′06″O﻿ / ﻿57.700, -3.485

Burghead
**Burghead** (en scots: *Burgheid* ou *The Broch*, en escocés: *Am Broch*) é unha pequena vila en Moray, Escocia, que se atopa a 13 quilómetros ó noroeste de Elgin. A vila está construída sobre unha península que se proxecta cara ó noroeste formando o fiorde de Moray, o cal fai que a vila estea rodeada polo mar por tres dos seus lados.

A vila actual foi construída entre 1805 e 1809, destruíndo no proceso máis da metade dun importante sitio arqueolóxico picto, un castro. O mapa do xeneral Roy amosa as defensas que existiron até o século XVIII pero que atribuíu erradamente ós romanos. O castro foi probablemente un importante poboado picto e alí foron encontradas lousas esculpidas con touros, que son coñecidas como "Burghead Bulls". Descubriuse tamén unha cámara cun pozo de considerable antigüidade en 1809 e as paredes e un teito foron engadidos máis tarde para axudar a preservalo. Cada ano o 11 de xaneiro celébrase un festival do lume coñecido como "Burning of the Clavie". Crese que o festival data do século XVII mais facilmente podería ser moito máis antigo.

Galería
-------

* Lousa do touro de Burghead, no Museo Británico.Lousa do touro de Burghead, no Museo Británico.
* Pedra con inscricións en Burghead.Pedra con inscricións en Burghead.

Notas
-----

1. ↑  "Scots Language Centre: Scottish Place Names in Scots". Arquivado dende o orixinal o 19 de marzo de 2020. Consultado o 19 de xuño de 2018.
2. ↑  "The Online Scots Dictionary". Arquivado dende o orixinal o 02 de outubro de 2013. Consultado o 19 de xuño de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1013606
* WorldCat
* VIAF: 146692928
* GeoNames: 2654303
* LCCN: n88238399
* WOEID: 14541

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **Nube Kinto** (筋斗雲, *Kinto'un*?), é un obxecto máxico da serie de manga e anime *Dragon Ball*. É unha sinxela nube de cor amarela que serve como medio de transporte para aquel que poida empregala, xa que ten como requisito que só pode ser usada por unha persoa de corazón puro, quen non cumpra o requisito pasará a través dela como se fose unha nube normal, e o único xeito é que viaxe agarrado dunha persoa que si a poida empregar. A esta nube pódeselle chamar dende calquera espazo aberto, e esta pode levar ó seu viaxeiro a calquera lugar, salvo que este se atope máis arriba que a *Torre de Karín*.

Historia
--------

A nube aparece por primeira vez cando o Mestre Mutenroi lla regala a Son Goku por salvar a súa Tartaruga. O Mestre dixo que a nube fóra un agasallo do mesmo Kamisama, aínda que en realidade foi Karín quen lla deu.

Durante a 21ª edición do Torneo das Artes Marciais, a nube salvou a Goku de caer fóra do tatami tras ser botado polo monstro Xirán. Aínda que os xuíces do Torneo non o consideraron unha falta, xa que non se especificaba nas regras, decidiron que o xusto era que non a puidese volver empregar.

En *Dragon Ball Z*, foi utilizada polos fillos de Son Goku: Son Gohanda e Son Goten. Ó final da edición *Kanzenban* de *Dragon Ball*, Goku dálle a Nube *Kinto* a Oob.

Nube Kinto Negra
----------------

No anime, cando Tou Pai Pai sobe á torre de Karín, este, para vingarse, dálle unha Nube *Kinto* negra, o contrario da outra. Só poden subir as persoas verdadeiramente malvadas. Pero esta estaba en realidade controlada por Karín e cando Tao Pai Pai montou nela deixouno caer ó chan.

No videoxogo *Dragon Ball Advance Adventure*, *Krilín* emprega a *Nube Kinto negra* para voar.

Outros medios
-------------

* En *Cross Epoch* a nube Kinto aparece chamada por Goku para impedir que "Luffy" caia á auga.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Son Goku
***Flanagan 007*** é un libro escrito en 1998 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o sétimo da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

Trama
-----

A trama comeza o martes 14 de abril, xusto despois da Semana Santa. Pili, a irmá de Flanagan, desapareceu. Chamou para dicir que estaba ben e que non chamasen á policía, pero o pai encárgalle a Flanagan que dea con ela.

Pili e o seu mozo viaxaban a Madrid para pagar medio millón de dólares a un señor da guerra somalí, ó sospeitaren que na ONG coa que colaboran hai unha toupa que quere evitar o pago. Os cartos son para ceder a unha chantaxe, pois o somalí ten retido un cargamento de medicamentos dirixido á poboación civil.

Axudado por Bruna, unha rapaza fuxida da casa que coñece na estación de trens, e por Niceto, un mozo dos recados do hotel Plaza de Madrid, consegue rescatar á irmá e desenmascarar unha trama dunha empresa farmacéutica moi poderosa para vender medicamentos en malas condicións.

Narración
---------

Nesta ocasión volve a trama con bastante acción, con persecucións, pistolas e participación da policía. Tamén ha situacións delirantes, como unha lea coas maletas no hotel ou todo momento no que está o comisario Campuzano. Malia que Flanagan segue a ser parella de Blanca *Online*, está nunha fase rara, xa despois do forte namoramento, e non só non a bota de menos demasiado, senón que flirtea con Bruna, coa que intercambia algún bico.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha[*Ligazón morta*] na web da editorial.

| * v
* c
* e
Libros da saga de Flanagan, escritos por Andreu Martín e Jaume Ribera |
| --- |
| *No demanis llobarro fora de temporada* (1987) - *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991) - *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993) - *Flanagan de luxe* (1994) - *Alfagann é Flanagan* (1996) - *Flanagan Blues Band* (1997) - *Flanagan 007* (1998) - *Flanagan, só Flanagan* (2000) - *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003) - *O diario vermello de Flanagan* (2004) - *Eu tampouco me chamo Flanagan* (2006) - *Flanagan Flash-Back* (2009) - *Els bessons congelats* (2015) |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388601
* BiTraGa: 2602

 |
Fonendoscopio
Un **estetoscopio** é un aparello acústico que se emprega en medicina e veterinaria para oír os sons internos do corpo, humano ou animal. Emprégase xeralmente na auscultación dos ruídos cardíacos ou respiratorios, mais tamén para considerar ruídos intestinais ou soplos por fluxos anómalos sanguíneos nas arterias e veas. Os estetocopios modernos que amplifican o son, denominados **fonendoscopios**, constan dun diafragma receptor, en contacto co corpo, que transmite as vibracións ao aire que contén unha campaíña que comunica con cada oído por medio dun ou dous tubos de goma que rematan cada un nunha peza metálica que encaixa no oído do examinador e que actúa de auricular.

Historia
--------

Estetoscopio de Laennec realizado en madeira, cara a 1820Estetoscopios do século XIX
Estetoscopio biauricular utilizado en obstetricia en 1915
Segundo a tradición, o estetoscopio inventouno o doutor René Laennec o 17 de febreiro de 1816 en Francia e non era máis que un simple atado de papeis enrodelados que lle permitían escoitar os sons do corpo sen ter que achegar a orella aos peitos da doente. A primeira descrición escrita realizouna o 8 de marzo de 1817. Laennec construíu posteriormente varios modelos en madeira. Pierre Piorry mellorou o aparello cara a 1830 ao construír un adaptador en marfil do lado auricular e un plexímetro en contacto co corpo. En 1840 Golding Bird realizou a primeira descrición dun estetoscopio cun tubo flexible que liga o pavillón ao auscultador, mais o modelo ríxido persistiu aínda durante ducias de anos. O estetocopio biauricular comezou a se construír en 1851, Arthur Leared utilizou un tubo de caucho que se demostrou fráxil e en 1852 George Cammann mediante tubos metálicos. Contra 1870 aparecen os estetocopios diferenciais, dous pavillóns, montado cada un nun tubo e conectado á unha orella. 
Rappaport e Sprague deseñaron un novo estetoscopio na década de 1940, que se converteu no estándar, con dous tubos, un para o sistema respiratoiro e outro para o cardiovascular. En 1961, o doutor David Littmann crea o estetoscopio contemporáneco co seu dobre pavillón reversible e máis lixeiro e dun só tubo.

Notas
-----

1. ↑  Escotet Suárez, María Consuelo (1999). *Experimentos de física: investigación científica en secundaria*. Madrid: Narcea. p. 127. ISBN 8427712863.
2. ↑  Grellet, Isabelle; Kruse, Caroline (1983). *Histoires de la tuberculose: Les fièvres de l`âme, 1800-1940*. Ramsay. p. 23.
3. ↑  Gedeon, Andras (2007). *Science and Technology in Medicine: An Illustrated Account Based on Ninety-Nine Landmark Publications from Five Centurie*. Springer. p. 173. ISBN 9780387278759.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q162339
* AAT: 300395598
* BNF: 11944277s
* BRE: 4166183
* EBID: ID
* FAST: 1133292
* GEC: 0109665
* GND: 4740648-3
* JSTOR: stethoscopes
* LCCN: sh85128062
* MAG: 2779055095

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D019023
* MeSH: E07.230.750
* UMLS: C0183559

 |
**Mafia Galega** foi un colectivo musical nacido da emigración que entre os anos 2000 e 2010 contribuíu a promover á cultura galega a través dos seus artistas hip hop e dos seus xogos tradicionais. No ano 2020, tras varios anos fóra do radar, volvieron á carga co seu primeiro álbum "o síndrome dun xaponés en París".

O colectivo
-----------

Mafia Galega é o nome dun colectivo musical liderado por Francisco Fernández, coñecido tamén como Paco, que dende Xenebra participou na promoción do rap galego  cunha web que chegou a reunir mais de vinte grupos onde se encontraban bandas como Juanito Broders, Malandrómeda, GranPurismo, El Puto Coke ou Rack Eterno.

A nivel musical, Mafia Galega chegou a editar varios temas en recompilatorios internacionais como Underground Revolution vol2 (España, 2006), HHCH Vol1 (Suíza, 2008) e A-Free-Can Gangster (Camerún, 2008). O seu estilo caracterizábase por unha mestura de idiomas (francés, castelán e galego) así como unhas rimas desenfadadas, como demostra o tema «Ese tipo», que soou en varias ocasións polas ondas da Radio Galega.

Liet 2010
---------

Mafia Galega representou a Galicia na sétima edición do festival Liet-Lavlut do 2010, unha especie de Eurovisión para linguas minorizadas que tivo lugar en Lorient. O seu tema «Billarda sempre», himno da liga nacional de billarda e escrito polo poeta Xabier Cordal, foi elixido por un xurado internacional entre 46 candidaturas. Para a súa actuación, o grupo estivo acompañado por Xermán Viluba, fundador e principal promotor da liga nacional de billarda, e ofreceron unha demostración deste xogo tradicional no escenario.

A síndrome dun xaponés en Paris
-------------------------------

No ano 2020 Mafia Galega lanzou o seu primeiro álbum, *O síndrome dun xaponés en París*. Fixéronse catro videoclips realizados polo propio Paco: "Amigo", "Don Ramón", "Gastronomía Domina" e "Plan na mente".

Notas
-----

1. ↑  "'Mafia Gallega' en Suiza". *El Progreso*. 5 de marzo de 2008.  *(en castelán)*
2. ↑  Nova sobre a súa representación de Galicia en Liet International. La Voz de Galicia, 4 de outubro de 2010 *(en castelán)*
3. ↑  "A Liga Nacional de Billarda impulsou a representación do galego no festival". *culturagalega.org*. 5 de outubro de 2010. Consultado o 21 de maio de 2019.
4. ↑  *Os novos palandores*. *www.elcorreogallego.es*. (Entrevista). Consultado o 21 de maio de 2019.
A **Batalla de Hatfield Chase** (en inglés antigo *Hæðfeld,* en galés *Meicen*) tivo lugar o 12 de outubro de 633 en Hatfield Chase preto de Doncaster, Yorkshire, na Inglaterra anglosaxoa entre os northumbrianos dirixidos polo seu rei Edwin e unha coalición de tropas galesas e mercianas dirixidas respectivamente por Cadwallon ap Cadfan e Penda. O lugar era unha zona pantanosa a uns 13 quilómetros ao nordeste de Doncaster, na beira sur do Río Don. Foi unha vitoria decisiva para galeses e os mercianos; Edwin morreu na batalla e o seu exército foi derrotado, o que provocou un colapso do puxante reino do norte..

Contexto
--------

Edwin, o líder máis poderoso na Gran Bretaña da época conseguira derrotar a Cadwallon poucos anos antes. Beda relata a toma de posesión das illas Mevanias (unha das cales era Anglesey por parte de Edwin) e outra fonte refire o asedio sufrido por Cadwallon na illa de Priestholm (*Annales Cambriae*: Glannauc), situada na costa de Ynys Mon. Máis tarde, Cadwallon derrotou e expulsou aos northumbrianos dos seus territorios e aliouse con Penda (sendo Cadwallon o membro forte da coalición). A situación de Penda no seu reino neste momento é aínda incerta -Beda suxire que aínda non era rei, pero que alcanzaría o título pouco despois de Hatfileld; a Crónica Anglosaxoa, con todo, sitúa a súa chegada ao trono en 626.. O exército galés-merciano presentou batalla a Edwin en Hatfield, Yorkshire do sur, ao norte de Doncaster.

Resultado da batalla
--------------------

O choque foi un desastre para Northumbria. Tanto Edwin como o seu fillo Osfrith morreron na batalla, mentres que o seu outro fillo Eadfrith foi feito prisioneiro por Penda, e asasinado despois; o reino dividiuse nos sub-reinos constituíntes de Bernicia e Deira. Eanfrith, fillo de Æthelfrith de Northumbria, regresou do exilio para facerse co poder en Bernicia, mentres que Osric, primo de Edwin, apropiouse de Deira. Cadwallon proseguiu na súa guerra contra os northumbrianos de forma cruel e desapiadada, ata que foi derrotado por Oswald de Northumbria en Heavenfield (tamén coñecida como Deniseburna, **AC** : Cantscaul), un ano despois de Hatfield.

O historiador D. P. Kirby suxeriu que a derrota de Edwin era o resultado dunha ampla alianza de intereses na súa contra, incluíndo á desposuída liña de Æthelfrith en Bernicia; pero tendo en conta a posterior hostilidade entre Cadwallon e os fillos de Æthelfrith, tal alianza non debeu de sobrevivir moito tempo á batalla.

Notas
-----

1. ↑  Beda dá esta data na súa *Historia ecclesiastica gentis Anglorum* (libro II Arquivado 13 de maio de 2011 en Wayback Machine. capítulo 20), pero a *Crónica anglosaxoa* dátaa o día 14.
2. ↑  En galés Ynys Seiriol
3. ↑  *H. E.*, libro II, capítulo 5; D. P. Kirby, *The Earliest English Kings* (1991, 2000), páxina 71.
4. ↑  *Annales Cambriae*, ano 629; Kirby, páxina 71
5. ↑  Beda, *H. E.*, libro II, capítulo 20.
6. ↑  *ASC* 626.
7. ↑  Beda, *H. E.*, libro II, capítulo 20; libro III Arquivado 13 de maio de 2011 en Wayback Machine. capítulo 1; libro III, capítulo 2
8. ↑  Kirby, páxina 73.
**Gold Coast United Football Club** foi equipo de fútbol profesional de Australia, situado na Costa de Ouro de Queensland. Foi fundado en 2008 e xogou na A-League dende o 2009 ata 2012.

A orixe do club xorde a través dun estudo, por parte da A-League, dunha futura expansión do campionato a 10 equipos. A partir de aí varios empresarios liderados por Fred Taplin decidiron formar un consorcio, baixo o nome de *Gold Coast Galaxy FC*. A súa intención era participar na tempada 2008-09 xunto con outro equipo, *North Queensland Thunder*. Galaxy cumpría coas condicións para ingresar, pero varios problemas no equipo dos Thunder provocaron que a organización da liga pospuxese o ingreso de Gold Coast, alegando que unha liga con nove formacións estaría descompensada. Durante esa tempada soaron varios xogadores como Nwankwo Kanu ou Felipe de Souza Campos, pero ao non meterse en liga as negociacións romperon.

Na tempada 2009-10 Gold Coast foi unha das dúas franquías admitidas na expansión da A-League. Para entón a franquía estaba dirixida por un novo equipo empresarial liderado por Clive Palmer, quen asinou un acordo coa Federación de Fútbol de Australia para encargarse dun equipo de fútbol para a tempada 2009-10. O club pasou a chamarse *Gold Coast United FC*, e comezou a reforzarse con importantes adquisicións como a de Jason Čulina, como *xogador franquía* do club, o porteiro Jess Vanstrattan ou o dianteiro Shane Smeltz entre outros. No seu debut terminan terceiros en liga e caen na primeira rolda da fase final fronte a Newcastle Jets.

Finalmente, a Federación australiana expulsou ao Gold Coast United da *A-League* o 29 de febreiro de 2012. 
O seu substituto será unha franquía situada no oeste de Sydney.

Notas
-----

1. ↑  Herald Sun, ed. (29 de febreiro de 2012). "A-League revokes Gold Coast licence" (en inglés). Consultado o 2 de maio de 2012.
**Kenneth Wayne Critton**, nado o 12 de xaneiro de 1969 en Homer, Luisiana, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Con 2,03 metros de altura, xogaba nas posicións de ala e ala-pivote.

Traxectoria
-----------

Formado nas universidades de West Texas Junior College e Washington State e non ser elixido no Draft da NBA, Critton viaxa a Europa para xogar no Club Baloncesto Breogán da Liga ACB. No club lucense xoga tan só tres partidos, continuando no club para reforzar os adestramentos. Ese mesmo ano asina polo Qilmes de Mar de Plata arxentino, para na seguinte temporada volver a Europa ao CB Mollet. Co equipo catalán da 1ª División B, segunda categoría do baloncesto español, tan só xoga un encontro até que se foi sen permiso de volta aos Estados Unidos. A razón da saída do club, segundo a prensa, é que foi a despedir á súa muller ao aeroporto de El Prat, mais unha vez alí decidiu irse con ela. O club xa lle tiña pagado dous meses de soldo, uns 10 800 euros.

### Clubs

* Galiza DYC Breogán (ACB, 1992)
* CA Quilmes (Arxentina, 1992−1993)
* España CB Mollet (1993)

Notas
-----

1. ↑  Ortiz Pérez, Javier (20 de xuño de 2017). "Ken Critton: Dos pésimas experiencias en Lugo y Mollet". *endesabasketlover.com*. Arquivado dende o orixinal o 23 de abril de 2021. Consultado o 07 de outubro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en acb.com
* Perfil en proballers.com
* Perfil en basketball-reference.com Arquivado 08 de outubro de 2021 en Wayback Machine.
**Cuñas** é un lugar da parroquia da Pena no concello ourensán de Cenlle, na comarca do Ribeiro. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (16 homes e 13 mulleres).

Patrimonio
----------

Aquí está o **Santuario de San Bieito** (1751), un dos máis importantes dos situados na comarca do Ribeiro na honra de San Bieito.

Neste lugar atópase unha casa do século XVII con arco de medio punto de grandes doelas. Nela hai un escudo con catro particións: un oso subindo a un piñeiro; unha torre; cinco bandas diagonais; un piñeiro do que saen dúas ás. Posiblemente da familia Pardo e Piñeiro.

Outro dos edificios emblemáticos da parroquia é a adega de principios do século XII, que no seu día formou parte das propiedades do Mosteiro de San Clodio. Consta de dúas edificacións, restauradas mantendo o aspecto orixinal, nunha delas, mantén o seu antigo lagar.

Festas
------

As festas patronais teñen lugar entre o 10 e o 12 de xullo.

Galería de imaxes
-----------------

* Granxa de San Lourenzo de Cuñas.Granxa de San Lourenzo de Cuñas.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da Pena

| Lugares da parroquia da Pena no concello de Cenlle |  |
| --- | --- |
| Cacabelos | O Coedo | Cuñas | Lentille | Pazos Ermos | Roucos | San Lourenzo |

### Parroquias de Cenlle

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Cenlle |  |
| --- | --- |
| A Barca de Barbantes (Santo Antonio) | Cenlle (Santa María) | Esposende (Santa Mariña) | 
Laias (Santa Baia) | Osmo (San Miguel) | A Pena (San Lourenzo) | Razamonde (Santa María) | Sadurnín (San Xoán) | Trasariz (Santiago) | Vilar de Rei (San Miguel) |

Notas
-----

1. ↑  Nomenclátor de Galicia. Busca directa (ed.). "Lugares da parroquia da Pena, Cenlle". Consultado o 18 de maio de 2023.
2. ↑  "Instituto Galego de Estatística, consulta do nomenclátor". Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Cenlle
Localización dos principais xacementos da Anatolia hitita
**Niya** foi un principado de Siria, situado ao sur de Alepo, xeralmente identificado con Qalat al-Mudiq, a beiras do Orontes e fronteirizo con Alalakh.

Foi vasalo dos reis de Iamkhad (Alepo). Sobre o -1500 foi sometido por Mitanni, que se impuxo a Iamkhad. Poucos anos despois, sobre -1485 a rexión foi sometida por Exipto (Tuthmosis III).

Sobre o -1340 Suppiluliumas I, rei hitita, fixo a súa primeira expedición a Siria. Addu-Nirari de Nuhase occidental, vasalo exipcio, opúxose ao rei hitita e formou unha coalición con Itur-Addu rei de Mukish (Alalakh) e Aki-Tesup rei de Niya, e xuntos atacaron a Ugarit, o rei da cal Niqm-Addu II, non quixera participar na loita contra os hititas. Os ataques continuados de Alalakh-Mukish, Niya e Nuhase sobre Ugarit obrigaron ao rei Niqm-Addu II a declararse vasalo do rei hitita. Suppiluliumas enviou tropas que expulsaron aos atacantes e, ao mesmo tempo, capturou Alalakh. Pouco despois sometéuselle Takuwa, titulado polos hititas "rei de Niya", irmán de Aki-Tesup de Niya, que probabelmente gobernaba algún distrito como vasalo de seu irmán; ao seu retorno o seu irmán, fiel aos exipcios, confiscoulle os territorios que posuía e os líderes do reino, Hesmiya, Habahi, Birriya e Nirwabi, mobilizaron as súas forzas e uníronse ás do denominado rei de Arahati, Akiya, probabelmente destronado e en guerra, e xuntos conquistaron a cidade de Arahati para despois utilizar as forzas combinadas para formar unha coalición contra os hititas. Pero Suppiluliumas derrotounos e fíxoos prisioneiros a todos e levounos cara Hatti cando volveu.

Despois da vitoria sobre Niya, dirixiuse ao sur, en dirección a Qatna. Niya foi incorporada ao reino de Khalap creado para un fillo do rei hitita.
**Razamonde** é un lugar da parroquia de Razamonde, no concello de Cenlle. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tTiña 132 habitantes (69 homes e 63 mulleres). Atópase a carón da estrada N-120 que une Vigo e Ourense.

Patrimonio
----------

A **igrexa de Santa María de Razamonde** é de orixe románica. Conserva importantes restos da fábrica orixinal, se ben foi restaurada con posterioridade.

A **Porta Sur**, alta e estreita de arco de medio punto, cunha grosa mediacana e unha ringleira de molduras perladas acabando no exterior cunha banda axadrezada. O arco apoiase nunha imposta con follas encorvadas e dúas columnas con basas e garras nos ángulos e capiteis; un con dúas pombas enfrontadas, bebendo dunha cunca alta e estreita, e o outro con tallos cruzados con follas pendentes. O texaroz en bisel perlado descansa en canecillos de follas enroladas, piñas, motivos xeométricos, e un deles cun curioso frade lendo nun libro.

No interior ten un altar maior un magnífico retablo de fins do século XVI ou XVII, con 18 baixorrelevos en madeira que representan distintas escenas do Evanxeo, e quizais os misterios do Rosario. No camarín central unha imaxe da virxe; e nas credencias, relevos representando a Creación, o Pecado Orixinal, a Gloria, o Purgatorio, o Limbo e o Inferno.

Das xoias conservadas destacan dous cálices antigos restaurados, unha naveta de prata e unha cruz parroquial do s. XVI tamén de prata, obra do ourive compostelán Marcos Fernández.

Nas proximidades da igrexa hai un sinxelo cruceiro.

Historia
--------

A igrexa de Razamonde e o lugar cos seus termos foron doados polo rei de Galicia Afonso VII, en 1137 ao Convento de San Paio de Antealtares, ao mesmo tempo que Campo Redondo cos seus cotos, donazón confirmada polo mesmo emperador en 1142 a instancia do arcebispo compostelán Pedro Elías e polo papa Gregorio X en Bula do 1º de decembro de 1272.

En 1380, reunido en Medina del Campo unha especie de concilio para decidirse entre Urbano VI e Clemente VII que disputaban o pontificado o Mosteiro de San Martiño Pinario de Santiago queixouse dos señores que se apoderaban das súas rendas e obtivo despacho do rei Xoán I mandando a Pedro Ruiz Sarmiento que lle restituísen o couto de Razamonde.

En 1505 a Chancelería de Valladolid despachou sentenza no mesmo senso contra o Conde de Ribadavia.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Razamonde

| Lugares da parroquia de Razamonde no concello de Cenlle |  |
| --- | --- |
| Barral | Erbededo de Abaixo | Erbededo de Arriba | Lagarellos | Lameiro do Monte | Razamonde | Xubín |

### Parroquias de Cenlle

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Cenlle |  |
| --- | --- |
| A Barca de Barbantes (Santo Antonio) | Cenlle (Santa María) | Esposende (Santa Mariña) | 
Laias (Santa Baia) | Osmo (San Miguel) | A Pena (San Lourenzo) | Razamonde (Santa María) | Sadurnín (San Xoán) | Trasariz (Santiago) | Vilar de Rei (San Miguel) |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Risco, Vicente, *Geografía General del Reino de Galicia*, Tomo XI. Ediciones Gallegas, S.A. (1980).
**Jessica Alonso Bernardo**, nada o 20 de setembro de 1983 en Xixón, é unha xogadora española de balonmán pertencente ó Le Havre AC francés.

É internacional absoluta coa selección española, coa que logrou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, xogando 90 partidos internacionais e anotando 194 goles.

Traxectoria
===========

Durante as súas seis tempadas no equipo de Navarra, a SD Itxako, gañou catro Ligas ABF consecutivas nos seus últimos tres anos, de 2009 a 2012, tres Copas da Raíña, tres SuperCopas de España. Na tempada 2007-08, perdeu a final da Copa EHF, pero un ano máis tarde conseguirían resarcirse ó vencer ó Leipzig, anotando 3 goles Jessica no partido de volta. Tamén chegou á final da liga de Campións da EHF de 2010-11, e a pesar de que gañaron o partido de volta, non puideron remontar o resultado da ida, quedando subcampioas.

No verán de 2012, fichou polo equipo serbio o RK Zajecar, co que consegue a liga Serbia e Campión da Copa. Só estivo nel un ano, para irse ó balonmán francés fichando polo Le Havre AC en 2013.

En Le Havre estivo dúas tempadas quedando a primeira delas en terceira posición da liga Francesa. Na tempada 2015-16 ficha polo equipo francés de Besançon quedando en quinta posición.Tras esta tempada retírase do balonmán profesional e na actualidade forma parte do corpo técnico da selección española de balonmán exercendo funcións como delegada.

Notas
-----

1. ↑  El Itxako, campeón de la Copa EHF pese a caer en Leipzig
2. ↑  El Itxako vence al Larvik, pero no puede remontar el resultado de la ida
3. ↑  "Jessica Alonso también confirma su marcha, y ficha por el RK Zajecar serbio". Arquivado dende o orixinal o 15 de decembro de 2013. Consultado o 30 de abril de 2019.
4. ↑  Jéssica Alonso ficha por el Le Havre francés

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q581927
* EHF: 516994
* Sports Reference: jessica-alonso-1

 |
Cercamon, miniatura nun cancioneiro do século XIII.
**Cercamon**, foi un dos primeiros trobadores en lingua occitana, activo entre 1135 e 1152. Nado na Gascuña, parece ser un bufón ou trobeiro que pasou a meirande parte da súa carreira na corte de Guillerme X, que destacou pola súa protección das artes. Foi o creador do *planh* (unha elexía de tipo provenzal), a primeira delas adicada precisamente a Guillerme X e que comezaba dicindo *Lo plaing comenz iradamen*. Tamén se lle considera creador do *tenso* (un tipo de regueifa, onde dous poetas altérnanse escribindo unha estrofa cada un).

Descoñecese cal era o seu nome real, así como moitos detalles da súa biografía. Posto que *Cercamon*, en occitano medieval significa simplemente *buscamundos*.

A meirande parte da información que temos da súa vida son só rumores ou conxecturas: algúns dos seus contemporáneos aseguran que foi mestre do trobador e paisano seu Marcabrú, para outros foron compañeiros, acollidos e protexidos ambos na corte de Aquitania, en Poitiers, outros consideran que era Marcabrú o mestre de Cercamon. Tamén algúns indicios apuntan a que morreu nas Cruzadas, seguindo ao seu rei, Luís VII.

Consérvanse unhas 7 composicións súas, aínda que ningunha coa súa melodía. Porén, ningunha das *pastorelas*, as composicións que lle deron máis fama entre os seus contemporáneos, se conserva.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cercamon Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Alfred Jeanroy (1966). *Les Poésies de Cercamon*. París: Libraire Honoré Champion.
* Wolf, George e Rosenstein, Roy (1983). *The Poetry of Cercamon and Jaufre Rudel*. Londres: Garland Publishing, Inc.
* *Biographies des troubadours* ed. J. Boutière, A.-H. Schutz (París: Nizet, 1964) pp. 9–13.

### Ligazóns externas

* Obras completas, en provenzal, con tradución ao inglés

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q278795
* WorldCat
* VIAF: 268508243
* ARLIMA: 896
* BIBSYS: 90133484
* BNF: 120326873
* CANTIC: a11420169
* CERL: cnp00167376
* DeutscheBio: 100967426
* Europeana: ID
* FAST: 1811963
* GEC: 0016999
* GND: 100967426
* ICCU: SBLV268781
* ISNI: 0000 0003 8343 3567
* LCCN: n84174826
* NLA: 49862121
* NTA: 067463282
* SUDOC: 028503856

 |
Coordenadas: 35°17′11″N 91°21′39″O﻿ / ﻿35.28639, -91.36083

Corte do condado de WoodruffCorte do condado de Woodruff.
**Augusta** é unha cidade estadounidense do estado de Arcansas, capital do condado de Woodruff. Segundo o censo, no ano 2000 tiña 2665 habitantes.

Xeografía
---------

De acordo á Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 5,1 km², dos cales o 100% é terra.

Demografía
----------

Segundo o censo de 2000, había 2665 persoas, 1070 fogares e 741 familias na cidade. A densidade de poboación era 522,5 hab./km². Había 1164 vivendas para unha densidade media de 229,3 persoas por quilómetro cadrado. Do total da poboación o 51,18 % eran brancos, o 47,99 % afroamericanos, o 0,11 % amerindios, o 0,08% doutras razas e o 0,64 % de dúas ou máis razas. O 0,38 % da poboación eran hispanos ou latinos de calquera raza.

Contáronse 1070 fogares, dos cales 32,3% tiñan nenos menores de 18 anos, 42,2% eran parellas casadas vivindo xuntos, 22,8% tiñan unha muller como cabeza do fogar sen marido presente e 30,7% eran fogares non familiares. 28,1% dos fogares eran dun só membro e 13,3% tiñan alguén maior de 65 anos vivindo só. A cantidade de membros medio por fogar era de 2,46 e o tamaño medio de familia era de 3,00.

Na cidade a poboación está distribuída en 28,3% menores de 18 anos, 9,2% entre 18 e 24, 24,8% entre 25 e 44, 23,2% entre 45 e 64 e 14,5% tiñan 65 ou máis anos. A idade media era de 36 anos. Por cada 100 mulleres había 90,8 varones. Por cada 100 mulleres maiores de 18 anos había 81,5 varones.

O ingreso medio para un fogar na cidade foi de 21 500 dólares e o ingreso medio para unha familia 24 506 dólares. Os homes tiveron un ingreso medio de 24 781 dólares contra os 18 176 das mulleres. O ingreso per cápita da cidade foi de 12 865 dólares. O 23,6 % das familias e 28,9 % da poboación estaban por debaixo da liña de pobreza, 41,9 % dos cales eran menores de 18 anos e 24,9 % maiores de 65.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q79483
* WorldCat
* VIAF: 155973344
* GEC: 0429935
* GeoNames: 4099952
* GNIS: 76211
* LCCN: n83030140

 |
**Guillerme I de Ponthieu**, tamén chamado **Guillerme III Talvas**, finado o 29 de xullo de 1171, foi conde de Ponthieu de 1110 a 1126, señor de Alençon e de Sées (baixo o nome de *Guillerme III*) de 1119 a 1171. Era fillo de Roberto II de Bellême, señor de Bellême, de Alençon, vizconde de Hémois, e conde de Shrewsbury, e de Inés, condesa de Ponthieu.

Traxectoria
-----------

O seu pai era un nobre anglo-normando que, aínda que fiel a Guillerme I de Inglaterra, buscou independizarse á morte deste e a miúdo rebelouse contra os fillos de Guillerme. Henrique I de Inglaterra requisou as súas terras inglesas en 1102 e prendeuno en 1112. Roberto de Bellême amosárase cruel coa súa muller, ata o punto de que esta fuxiu e se refuxiou na corte de Blois, para logo establecerse no Ponthieu. Morreu entre 1106 e 1110 e despois o seu fillo Guillerme Talvas converteuse en conde de Ponthieu como Guillerme I. En 1119, Henrique Beauclerc (Henrique I) devolveu a Guillerme Talvas unha parte dos dominios confiscados ao seu pai. Morreu en 1134 e Guillerme acadou os seus dereitos en Normandía como Guillerme III.

Para dedicarse aos asuntos normandos, encomendou o condado de Ponthieu ao seu fillo Guido en 1126. No conflito entre Henrique I de Inglaterra e Godofredo Plantagenet, conde de Anjou, escolleu o bando do conde de Anjou e Henrique tomoulle os castelos de Alençon e Argentan. Aproveitou a morte do rei Henrique I para retomar Alençon. A morte do rei anunciou unha guerra de sucesión entre Matilde de Inglaterra, filla do rei e muller de Godofredo Plantagenet, e Estevo de Blois, sobriño do rei. Mentres a maioría dos señores veciños se uniron a Estevo, Guillerme permaneceu leal a Godofredo e Matilde e tivo que defenderse contra Rotrou III de Perche e Ricardo de l'Aigle. En 1147, seguiu o rei Luís VII o Mozo á segunda cruzada. Á súa volta, un litixio fixo que se opuxese a Henrique II Plantagenet, o novo conde de Anjou e duque de Normandía, e este retomoulle Alençon. Para se vingar, Guillerme arrasou a zona entre Perche e Normandía.

Despois de fundar varios establecementos relixiosos, especialmente a Abadía de Perseigne, Guillerme Talvas morreu o 29 de xuño de 1171.

### Matrimonio e fillos

Casara sobre 115 con Helena de Borgoña (circa 1080 - 1141), filla do duque de Borgoña Odón I, e de Sibila de Borgoña, e viúva do seu primeiro matrimonio con Bertrán de Tolosa. Deste matrimonio naceron:

* Guido II († 1147), conde de Ponthieu.
* Guillerme, asociado co goberno do condado de Alençon, pero morreu entre 1166 e 1171.
* Roberto, citado en 1127.
* Enguerrando, citado en 1127.
* Mabilla, citada en 1127.
* Xoán I (m. 1191), conde de Alençon.
* Clemencia (m. antes de 1189), casada con Juhel II de Mayenne, señor de Mayenne.
* Ela (m. 1174), casada con Guillerme III de Warenne, conde de Surrey e despois con Patrick de Salisbury, (Patrick FitzWalter), fillo de Gautier (Walter FitzEdward) de Salisbury.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os señores de Bellême
* Guillerme de Ponthieu en Medieval Genealogy.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1394358
* WikiTree: Ponthieu-104

 |
**Hugo III de Borgoña**, nado en 1148 e finado en Acre en 1192, foi duque de Borgoña (1162 - 1192).

Traxectoria
-----------

### Orixes familiares

Naceu en 1142 e era fillo do duque Odón II de Borgoña e de María de Blois. Era neto por liña paterna de Hugo II de Borgoña e Matilda de Mayenne e por liña materna de Teobaldo II de Champaña e Matilda de Carintia. 

### Matrimonio e descendentes

Casou en 1165 con Alicia de Lorena, filla de Mateo I de Lorena e Berta de Suabia. Desta unión naceron: 

* o infante Odon III de Borgoña (1166 - 1218), duque de Borgoña.
* o infante Alexandre de Borgoña (1170 - 1205), señor de Montagu.
* a infanta Dulce de Borgoña (1175 - post 1219), que casou en 1196 con Simón de Semur.
* A princesa Alicia de Borgoña (1177 -?), que casou con Beraldo VIII de Mercoeur.

En 1183, repudiou a Alicia de Lorena e casou, por segunda ese mesmo ano, en St-Gilles-en-Languedoc, coa condesa Beatriz de Albon, filla de Guigón V de Albon e Beatriz de Montferrato. Desta unión naceron: 

* O infante André Guigón VI do Vienés (1184 - 1237), delfín de Viennois.
* A princesa Mafalda de Borgoña (1190 - 1242), que casou en 1214 con Xoán I de Châlon (Conde de Châlon).
* A princesa Ana de Borgoña (1192 - 1243), que casou en 1222 co conde Amadeo IV.

### Ducado de Borgoña

O reinado de Hugo III marcou o final do período de relativa calma e paz no Ducado de Borgoña. Hugo III foi un duque belixerante e pronto entrou en conflito co rei Luís VII de Francia polas fronteiras entre os dous dominios. A morte do rei e o ascenso do seu fillo Filipe II de Francia fixeron que Hugo III obrigase a moitos señores feudais a romper a súa vasalaxe co rei francés, polo que o rei francés ocupou o ducado. O seu fillo foi feito prisioneiro, polo que tivo que pagar un rescate elevado e tivo que renunciar ás súas pretensións sobre Francia. 

En 1187 Hugo III mudou a capital do Ducado de Borgoña a Dijon. 

Aliouse con Ricardo Corazón de León e emprendeu a Terceira Cruzada con el contra Saladino. Hugo III tivo unha importancia vital na captura da cidade de Acre, onde morreu un ano despois, o 25 de agosto de 1192, e na batalla de Arsuf, na que comandou os francos.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)* Kenneth M. Setton, Robert Lee Wolff, Harry W. Hazard, *A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189-1311*, p.73-74

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hugo III de Borgoña Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q464908
* WorldCat
* VIAF: 81309347
* CERL: cnp01163919
* DeutscheBio: 137067712
* GND: 137067712
* WikiTree: Bourgogne-147

 |
**José Antonio Pereira Gil**, nado na Baña o 21 de febreiro de 1974, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

É Secretario Xeral do PSdeG-PSOE na Baña dende 2014, cando tamén foi elixido candidato á alcaldía para as eleccións municipais de 2015. En dita convocatoria foi a segunda forza máis votada con 4 concelleiros, se ben o PPdeG mantivo pola mínima a maioría absoluta e non houbo opción a un goberno alternativo. Nas municipais de 2019 volveu se-lo candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía, mantendo os resultados de 2015 e perdendo o PPdeG a maioría, polo que foi elixido alcalde co apoio dos dous concelleiros de Compromiso por Galicia, gobernando en minoría. En decembro de 2021, os dous edís electos por CxG (logo de abandonar previamente esta formación) apoiaron unha moción de censura que supuxo que o PPdeG recuperase a alcaldía do concello, polo que volveu situarse de novo na oposición. Nas municipais de 2023 mellorou os seus resultados, igualando os 5 concelleiros do PPdeG e quedándose a tan só 19 votos deste, polo que recuperou a alcaldía tras chegar a un acordo coa concelleira do BNG.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Baña

### Ligazóns externas

* Se confirma el cambio en A Baña con José Antonio Pereira como alcalde
* El PSOE coruñés respalda al alcalde de A Baña y denuncia el "asalto al poder del PP"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Andrés García Cardeso** |  **Alcalde da Baña** 2019 - 2021 | Sucesor:**Andrés García Cardeso** |
| Predecesor:**Andrés García Cardeso** |  **Alcalde da Baña** 2023 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
| «*El Biscella*» |
| --- |
|  |
| single de Giovanni D'AnziAlfredo Bracchi |
| Lanzamento | 1960 |
| Formato | {{{formato}}} |
| Gravada |  |
| Xénero musical | *popular* |
| Lingua(s) | Milanés |
| Duración | 2:20 |
| Discográfica |  |
| Produtor(es) |  |
| Escritor(es) | Alfredo Bracchi e Giovanni D'Anzi |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

Porta Ticinese, o barrio de Milán onde vive "El Biscella".
"'**El Biscella**" («O rizado» ) é unha canción milanesa, cuxa letra foi escrita por Alfredo Bracchii, e cuxa música foi composta por Giovanni D'Anzi.

Considérase unha das cancións milanesas máis coñecidas, sendo reproducida en toda Italia e usada coma estereotipo da música en italiano. Foi interpretada, en versións distintas, por D'anzi, Nanni Svampa, Gianni Magni.

Sinopse
-------

"Biscella" é unha palabra milanesa que significa "rizado" (derivado de bisc-bish, que significa ourizo), unha especie de matón que tenta intimidar á xente, pero cuxos traxes extravagantes o fan máis cómico que perigoso.

A canción conta a historia deste biscella que vive no barrio de Porta Ticinese que vai ás festas, e que todos rin ás súas costas o seu xeito cómico de bailar e polas súas roupas ridículas.

Notas
-----

1. ↑  Cosa significa Biscella? Lo saprai al Bar Domm
2. ↑  El Biscella 20 10 1969
3. ↑  Le canzoni a Milano tra il 1918 e il 1950
**Anohni and the Johnsons** (anteriormente coñecida como **Antony and the Johnsons**) é un colectivo musical estadounidense de chamber pop formado en Nova York en 1995. Presentando o traballo da cantautora inglesa Anohni e os seus colaboradores, a banda lanzou o seu álbum debut homónimo en 2000. O seu segundo álbum, *I Am a Bird Now* de 2005, foi certificado ouro no Reino Unido, Suecia e Suíza, e tamén fixo que a banda gañase o Mercury Prize dese ano.

Tras o lanzamento de *The Crying Light* (2009) e *Swanlights* (2010), así como do álbum ao vivo *Cut the World* (2012), o proxecto desfíxose en 2015 despois dunha serie de concertos en Australia. Anohni comezou entón unha carreira en solitario, publicando o seu álbum de estrea o seguinte ano. O proxecto foi resucitado en 2023, lanzando a banda o seu quinto álbum de estudio, *My Back Was a Bridge for You to Cross*, en xullo dese ano.

Anohni and the Johnsons recibiron unha considerable aclamación da crítica ademais do seu éxito nas listas e a obtención de múltiples premios. Gran parte do foco estivo na voz única de Anohni, que foi comparada con artistas como Nina Simone, Brian Ferry e Jimmy Scott. Como intérprete, *The Guardian* describiu a Anohni como "dotada cunha voz de vibrato, pensen en Nina Simone e Billie Holiday, que suspira con sinceridade e a destreza lírica para facer o profundamente persoal accesible e ambiguo".

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Antony and the Johnsons* | 2000 | Durtro |
| *I Am a Bird Now* | 2005 | Secretly Canadian |
| *The Crying Light* | 2009 | Secretly Canadian |
| *Swanlights* | 2010 | Secretly Canadian |
| *My Back Was a Bridge for You to Cross* | 2023 | Secretly Canadian |

Notas
-----

1. ↑  "Antony and the Johnsons: I Am a Bird Now". *Pitchfork* (en inglés). Consultado o 2023-12-11.
2. ↑  Clarke, Betty (2005-03-11). "Antony and the Johnsons, I Am a Bird Now". *The Guardian* (en inglés). ISSN 0261-3077. Consultado o 2023-12-11.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda
**Shimotsuke-shi - 下野市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Shimotsuke na prefectura de Tochigi |
|  |
| Localización da prefectura de Tochigi no Xapón |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Honshū |
| Rexión | Rexión de Kantō |
| Prefectura | Prefectura de Tochigi |
| Superficie | 74,58 km2 |
| Poboación | 59.219 (2009) |
| Densidade | 794 h/km² |
| Alcalde | Toshio Hirose |

**Shimotsuke** (下野市, しもつけし, *Shimotsuke-shi*) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e ao sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 74,58 km² de superficie e unha poboación de 59.219 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 794 h/km².

A cidade de Shimotsuke foi fundada pola fusión de dous concello de vila do distrito de Shimotsuga (de *Kokubunnji* e de *Ishibashi*) e un concello do distrito de Kawachi (de *Minamikawachi*) no ano 2006.

O concello de Shimotsuke limita cos concellos de Mibu, de Tochigi, de Oyama, de Mooka e de Utsunomiya.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da cidade de Shimotsuke *(en xaponés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q851804
* WorldCat
* VIAF: 240593535
* GeoNames: 6822175
* GeoNLP: AuxZak
* LCCN: no2012056895
* MusicBrainz: ID
* NDL: 001229289
* OpenCorporates: 6000020092169

 |
Dolmen de Pedra Cuberta.
O **dolmen de Pedra Cuberta** atópase na parroquia de Treos, no concello de Vimianzo, preto da aldea do Arxomil.

Descrición
----------

É de grandes proporcións cun corredor de entrada de máis de seis metros (6,6 m) de longo e cunha altura de case dous metros (1,80 m). Fáltalle a lousa de cobertura da cámara principal. Nel atopouse a pintura dun ídolo en cores vermella e negra sobre branco.

As pinturas realizáronse sobre unha capa de cor branco, probabelmente caolín, utilizando o negro e o vermello. O vermello preparouse con óxidos de ferro e o negro con carbón vexetal aglutinados con albumina de ovo. Son formas xeométricas e liñas onduladas en vertical e horizontal, círculos concéntricos e triángulos.

Están dispostas en tres faixas horizontais, igual que no dolmen de Dombate. Na inferior vense dúas faixas paralelas longas de cor vermella con forma de ondas de perfís rectos que parecen zigzags nuns lados e arcos superpostos noutros. Sepárase da media por dúas faixas, unha negra e outra vermella e con liñas onduladas negras por debaixo. Conta con liñas verticais grosas. A faixa superior sepárase cunha liña negra en zigzag e triángulos e nela vense liñas onduladas, zigzags, orlas de cor vermella, círculos concéntricos e trapecios.

Estas decoracións son continuas e abarcan a totalidade do monumento, corredor e cámara.

Investigacións e divulgación
----------------------------

En 1934 o arqueólogo alemán Georg Leisner deu a coñecer internacionalmente a decoración pictórica existente na parte interna dos ortóstatos da cámara e o corredor. Os debuxos do dolmen, en branco e negro, amosan formas complexas, con liñas en zigzag, triangulares, verticais e con motivos ondulados, aínda que no **III Coloquio Internacional sobre Arte Megalítica** (A Coruña 1997) denunciouse a perda das imaxes por desinterese das administracións públicas.

Foi declarado Ben de Interese Cultural en abril de 2011.

Notas
-----

1. ↑  "RELACIÓN DE BENS DE INTERESE CULTURAL EN GALICIA" (PDF). *Xunta de Galicia. Consellaría de Cultura, Eduación e Ordenación Universitaria*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de agosto de 2016. Consultado o 2016-08-16.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carballo Arceo, Xulio (xullo de 2006). *Arqueoloxía de Galicia. Itinerarios polo pasado*. Nigra Trea. ISBN 84-95364-40-9.

### Ligazóns externas

* 

* Dolmen de Pedra Cuberta na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.

### Outros artigos

* Megálito
* Dolmen
* Lista de megálitos de Galicia