recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José María García Leira**, nado en Vilalba o 28 de novembro de 1934, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Cursou os seus primeiros estudos en Vilalba. Fixo o bacharelato no Colexio dos Xesuítas de Vigo. O primeiro curso de Dereito fíxoo na Universidade de Santiago de Compostela en 1952, e os restantes na Universidade Complutense de Madrid. Xestor administrativo por oposición, en 1963 abriu un despacho profesional en Vilalba. Por esta mesma época obtivo os títulos de Axente de Propiedade Inmobiliaria, Corredor de Seguros e Administrador de Leiras. Obtivo o título de profesor e director de autoescola e complementou a súa actividade empresarial dirixindo escolas de ensinanza de condutores en Vilalba e Muimenta - Cospeito. Foi presidente e cofundador da Masa Coral Vilalbesa, cofundador e membro redactor do regulamento do Centro Cultural Recreativo; socio fundador da Sociedade Deportiva A Conexeira; cofundador dos Pepes de Vilalba; membro do Padroado Hospital Asilo. Exerceu como xuíz municipal de Vilalba de 1968 a 1978.

### Carreira política

A súa carreira política iniciouse nas primeiras eleccións municipais de 1979, foi candidato á alcaldía por Alianza Popular e saíu elixido por maioría absoluta. Ao cargo de alcalde presentouse novamente entre 1983 e 1987, obtendo sempre maioría absoluta. Ao longo do seu período na alcaldía, destacan como actuacións máis sobresaíntes: a construción da praia fluvial e do polígono industrial, a Casa da Cultura, o Centro da Terceira Idade, o Centro Social, a Praza da Constitución, a Praza do Mercado, tres grupos escolares en parroquias de Vilalba, posta en marcha do Conservatorio de Música de Vilalba, creación da Banda Municipal de Música, creación da posta da Cruz Vermella de Vilalba e máis de trinta pontes e trescentos quilómetros de pistas, entre outras actuacións.

Simultaneamente co cargo de Alcalde, formou parte da Deputación Provincial de Lugo, representando ao Partido Xudicial de Vilalba, sendo vicepresidente 1º desa Corporación Provincial de 1983 a 1990. Nese ano cesou como alcalde e como vicepresidente da Deputación, ao ser elixido deputado do Parlamento de Galicia e vicepresidente 1º da institución. Volveu saír reelixido en 1993. En 1997 foi elixido presidente do Parlamento de Galicia. En 1999 foi elixido presidente da Conferencia de Presidentes das Asembleas Lexislativas das Rexións de Europa. Presidiu este órgano durante o ano 2000, momento no que se celebrou en Santiago de Compostela a IV Conferencia de Presidentes. No ano 2001 foi reelixido presidente do Parlamento de Galicia, cargo que exerceu ata 2005.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Roca Agrás** |  **Alcalde de Vilalba** 1979 - 1990 | Sucesor:**Agustín Baamonde Díaz** |
| Predecesor:**Vitorino Núñez** |  **Presidente do Parlamento de Galicia** 1997–2005 | Sucesor:**Dolores Villarino** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilalba

### Ligazóns externas

* Seguros de dar mucha confianza
**Ramón Lorenzo Romay Jiménez de Cisneros**, nado en Betanzos o 9 de agosto de 1764 e finado en Madrid o 23 de maio de 1849, foi un mariño galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou en 1780 no Colexio Naval de Ferrol, iniciando a súa carreira na Armada. Interveu en batallas navais en Europa, América e o norte de África. Ascendeu a tenente de navío (1797) e enfrontouse cos ingleses do almirante Jewis fronte ao cabo de San Vicente. Despois da entrada das tropas napoleónicas en España en 1807, destacou na Guerra da Independencia, recuperando o 18 de xaneiro de 1811 a cidade de La Bañeza ao mando de dous batallóns de Infantaría de Mariña, ostentando o grao de Capitán de Fragata. Ascendeu a brigadier (1814) e opúxose á restauración da monarquía apoiando o levantamento de Porlier. Fuxiu ao Reino Unido e volveu a España logo do Pronunciamento de las Cabezas de San Juan.

Durante o trienio liberal foi nomeado Comandante Militar da provincia de Vigo. Abandonou o posto ao ser nomeado, o 28 de febreiro de 1823, Ministro de Mariña, cargo que conservou ata o 20 de abril dese ano, pois unha nova restauración absolutista obrigouno a exiliarse de novo en Inglaterra ata 1832. Presidiu a Xunta Revolucionaria de Cádiz, foi capitán xeneral da Armada e director xeneral da mesma, ademais de senador pola Coruña (1837-1838) e senador vitalicio (1845-1846). Recibiu a Gran Cruz de Isabel la Católica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ramón Romay*** |

* Ficha en galegos.info
* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11702082
* DBE: ramon-romay-y-jimenez-de-cisneros
* Senadores de España (1834-1923): 2501

 |
Sección vertical dun testículo. O conduto deferente (*ductus deferens*) atópase etiquetado á dereita.
Os **condutos deferentes** constitúen parte da anatomía masculina dalgunhas especies, incluíndo a humana. Son un par de tubos musculares rodeados de músculo liso, cada un de 35 a 45 cm aproximadamente, que conectan o epidídimo cos condutos exaculadores intermediando o percorrido do seme entre estes.

Durante a exaculación os tubos lisos contráense, enviando o seme cara aos condutos exaculatores e logo á uretra, dende onde é expulsado ao exterior.

A vasectomía é un método de anticoncepción mediante o cal se cortan os condutos deferentes.

Os condutos deferentes encóntranse no interior do cordón espermático. O cordón espermático é a estrutura que pasa polo conduto inguinal masculino e no seu desenvolvemento embriolóxico como gubernáculo, fai que os testículos descendan cara a unha "bolsa" chamada escroto.

O cordón espermático está composto por tres capas ou fascias:

1. Fascia espermática externa: provén da aponeurose do músculo oblicuo externo.
2. Fascia cremastérica: provén da aponeurose do músculo oblicuo interno.
3. Fascia erpermática interna: provén da aponeurose do músculo transverso do abdome

O cordón espermático pode non cerrarse ou facelo dunha forma incompleta no desenvolvemento embriolóxico, ocasionando así "hidrocele", o cal pode corrixirse co tempo, pero a pesar diso, representa un futuro risco de que ese neno na etapa adulta forme unha hernia indirecta (hernia lateral aos vasos epigástricos inferiores.)

A hernia directa por outro lado desenvólvese no Triángulo de Hesselbach, situado medial aos vasos epigástricos , superior ao ligamento inguinal e lateral ao músculo recto do abdome e ao músculo piramidal.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Conduto deferente Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q735505
* BNCF: 40984
* BNF: 124563233
* EBID: ID
* GEC: 0174027
* GND: 4179026-1
* JSTOR: vas-deferens
* LCCN: sh85142353
* MAG: 2778210472

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 19234
* MeSH: D014649
* MeSH: A05.360.444.930
* NCIt: C12813
* TA: A09.3.05.001
* Uberon: 0001000
* UMLS: C0042360

 |
Os **pobos indoeuropeos** son aqueles que desde o norte do Cáucaso e os arredores do mar Negro e do mar Caspio (rexións de Asia Central), fixeron varias invasións, sobre todo á India e a Europa, onde se estableceron. O punto en común máis importante destes pobos era a lingua, e de feito esta foi a herdanza máis importante que deixaron nos lugares nos que se estableceron, saíndo deles as linguas indoeuropeas.

Invasións
---------

Hai uns 5.000 anos expandíronse cara a Europa e o nordeste do Mar Caspio. Hai uns 4.000 anos continuaron as invasións cara ao oeste, fundando diversas civilizacións coma a micénica.

Nesta época tamén se fai a invasión do val do río Indo, que destrúe a florecente Cultura do val do Indo hai uns 3.600 anos. Os indoeuropeos que invaden o val do Indo, os pobos arios, fanse facilmente coa vasta rexión grazas ó emprego das armas de bronce e do carro.

Os arios invadiron tamén probablemente durante esta e posteriores épocas a meseta de Irán, de feito o topónimo *Irán* fai referencia ós arios, significando *país dos arios*.

Hai uns 3.000 anos xurdiron novos pobos indoeuropeos, coma os xonios, que invaden Grecia e impóñense sobre outros xa indoeuropeos, no caso destes, ós aqueos.

Durante esta época outros pobos indoeuropeos invaden o leste do Indo, o que hoxe vería sendo case a totalidade do actual Estado Indio, establecéndose nesta rexión.

Tamén nesta época os celtas, chegados desde Rusia, que se establecen en Europa Central, invaden e ocupan gran parte do resto de Europa, chegando incluso a Asia Menor, cara ao século III antes de Cristo, cando os gálatas se establecen no que a partir de entón se coñecería como Galacia.

Características
---------------

Os textos védicos falaban dos **indoeuropeos** como xentes de pel, ollos e cabelos claros. Como o pobo indoeuropeo que invadira o val do Indo fora o dos arios, durante o século XIX, época na que Europa estaba no maior apoxeo do seu imperialismo, o termo indoeuropeo era coñecido por ario, para louvar a raza europea. Este termo foi utilizado tamén noutros momentos, coma por exemplo durante a Alemaña de Hitler.

Pobos de Europa non indoeuropeos
--------------------------------

Tendo en conta as linguas que falan, só hai tres pobos en Europa que resistiron as invasións dos pobos indoeuropeos: os fineses, os húngaros e os vascos ó falar linguas non indoeuropeas. Porén, os húngaros proceden dos pobos maxiares que se estableceron neste país moito despois das invasións indoeuropeas.

| * v
* c
* e
Indoeuropeística |
| --- |
| Linguas indoeuropeas | 
* Albanés
* Anatolio
* Armenio
* Báltico
* Céltico
* Dacio
* Eslavo
* Frixio
* Grego
* Indoiranio
* Itálico
* Tracio
* Tocario (B)
* Xermánico

 |
| Pobos indoeuropeos | 
* Albaneses
* Anatolios
* Armenios
* Bálticos
* Celtas
* Eslavos
* Gregos
* Indoarios
* Indoiranios
* Iranios
* Itálicos
* Tracios
* Tocarios
* Xermanos

 |
| Protoindoeuropeos | 
* Lingua
* Relixión
* Sociedade

 |
| Hipóteses *Urheimat* | 
* Hipótese anatolia
* Hipótese armenia
* Hipótese india
* Hipótese Kurgan
* TCP

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q475027
* BNF: 11934445h
* BRE: 2010132
* LCCN: sh85065707
* NKC: ph117629

 |
Eric Carlberg (dereita) nos Xogos Olímpicos de 1912.
**Gustaf Eric Carlberg**, máis coñecido como **Eric Carlberg**, nado en Karlskrona o 5 de abril de 1880 e finado en Estocolmo o 14 de agosto de 1963 foi un militar, deportista e diplomático sueco, gañador de cinco medallas olímpicas en tiro deportivo.

Traxectoria
-----------

Militar de carreira, en 1901 chegou ao grao de subtenente do Rexemento de Infantaría de Scania do Norte con base en Kristianstad e ao ano seguinte foi trasladado como tenente ao recentemente formado Rexemento de Granadeiros de Vaxholms con sede na fortaleza de Vaxholms, preto de Estocolmo.
Participou nos Xogos Intercalados de 1906 celebrados en Atenas en oito probas, destacando o noveno lugar en pistola rápida(25 metros). No ano 1907 ascendeu a capitán servindo no mesmo rexemento. Nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres gañou a medalla de prata na proba de carabina (50 m. por equipos) con seu irmán xemelgo Vilhelm e Johan Hübner von Holst. Tamén participou nas probas de pistola rápida (25 m.
por equipos), onde foi quinto, e de carabina (50 m. albo cego), rematando noveno, entre outras; e tamén na proba de esgrima en espada por equipos, quedando en quinto lugar. En 1910 graduouse no Gymnastiska centralinstitutet , para educadores en educación física. Nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo gañou a medalla de ouro nas probas de pistola militar (30 m. por equipos) e carabina (25 m. por equipos) e a medalla de prata nas de pistola militar (50 m. por equipos) e carabina (50 m. por equipos), amais finalizou sexto na proba de pistola rápida (25 m.) como resultados máis destacados. Participou de novo en espada por equipos na competición de esgrima, finalizando nesta ocasión en cuarta posición, así como na proba de péntatlon moderno, da que se retirou despous de finalizar oitavo en tiro olímpico. Entre 1912 e 1915 estivo destinado en Persia como instrutor da xendarmería dese país co grao de maior e en 1915 ascendeu a coronel. Aos 44 anos participou nos Xogos Olímpicos de 1924 de París, competindo unicamente na proba de pistola rápida (25 metros), onde quedou en décimo quinto. En 1928 por mor da política de desmilitarización emprendida por Suecia desde 1925 pasou a oficial en transición (*övergångsstat*) e en 1930 pasou á reserva. En 1928 transladárase a Teherán como representante de varias compañías suecas e finlandesas, foi cónsul xeral de Suecia (1930-1935) e Finlandia (1935-1958) nesa capital. Volveu a Suecia en 1958 e escribiu sobre os anos vividos en Persia o libro *På uppdrag i Persien – glimtar från en trettioårig vistelse under solens och lejonets tecken*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eric Carlberg Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* www.olympic.org - Eric Carlberg *(en inglés)*
* www.sports-reference.com - Eric Carlberg *(en inglés)*

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2447014
* WorldCat
* VIAF: 46747646
* ISNI: 000000005385246X
* KulturNav: ID
* SELIBR: 310677
* Sports Reference: eric-carlberg-1

 |
**Felipe Antonio Gil de Taboada**, nado en Bergazos (Donsión, Lalín) o 1 de maio de 1668 e finado en Sevilla o 29 de abril de 1722, foi un relixioso e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Gómez Gil de Taboada e de Beatriz Fernández Noguerol. Doutorouse en leis e cánones na Universidade de Santiago de Compostela, na que foi catedrático, e de alí pasou á corte, onde co patrocinio do inquisidor xeneral Diego Sarmiento Valladares conseguiu praza de fiscal da inquisición en Canarias; porén no chegou a ocupar o posto, permanecendo en Madrid como vicario eclesiástico. En 1695 entró como bolseiro no Colexio maior de Cuenca da Universidade de Salamanca. En 1710 Filipe V nommeouno presidente da Real Chancillería de Valladolid, e posteriormente comisario xeral da Santa Cruzada con residencia en Madrid.

En febreiro de 1715 foi comisionado como inquisidor xeneral, aínda que non chegou a exercer. Ese mesmo ano foi elixido bispo de Osma, pero entre xuño e outubro ocupou a presidencia do Consello de Castela (restablecida logo da abolición das reformas decretadas na Nueva Planta), polo que non ocupou a diocese ata novembro. En 1720 foi promovido ao arcebispado de Sevilla, onde morreu aos 54 anos. Fue soterrado na igrexa do Sagrario de Sevilla.

Notas
-----

1. ↑  Juan Loperráez Corvalán: Descripcion histórica del obispado de Osma, páxs. 554 - 556.
2. ↑  José F. Alcaraz Gómez: Documentos: Felipe V y sus confesores jesuitas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Felipe Antonio Gil de Taboada*** |

### Ligazóns externas

* Felipe Gil de Taboada en *Retratos de Españoles ilustres*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5858083
* BNE: XX1524198
* Catholic-Hierarchy: gilta
* DBE: felipe-antonio-gil-de-taboada-y-lemus

 |
**Manuel Moure Gómez**, nado en Santiago de Compostela o 30 de novembro de 1899, foi un mestre, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Domingo Rosendo Moure Cajade. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1920. Colaborou en *La Voz de Galicia*. Foi mestre interino en Touro (1922), mestre en Ameneiro (Teo) (1925-1929), onde coincidiu con Manuel González Ramos, Muxía (1929-1930) e no pósito de Ribeira (1930-1933). Militante socialista, colaborou en *La Lucha*. En 1932 deu conferencias en varias localidades galegas. Obtivo praza nas oposicións para directores de graduadas de máis de seis graos de agosto de 1933 e en 1934 trasladouse a Monòver (Alacant). Alí colaborou en *El Luchador* (1935-1936) e *Liberación* (1937). Durante a Guerra Civil foi director de *Nueva Galicia*. Foi nomeado tenente de Infantaría en novembro de 1938. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia onde foi internado no campo de concentración nº 16 de Saint Cyprien, nos Pireneos Orientais. En 1944, considerado en paradoiro descoñecido, foi condenado a dous anos de inhabilitación polo Tribunal de Responsabilidades Políticas por ter sido "capitán rojo".

Vida persoal
------------

Casou en 1924 con Elvira Paz Rodríguez, da que se divorciou en 1933, e foi pai de Celestino, Manuel e Jose Luis Moure Paz.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 11-8-1933, p. 9.
2. ↑  *Diario Oficial del Ministerio de Defensa Nacional*, 18-11-1938, p. 755.
3. ↑  *BOP Alicante*, 11-8-1944.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-2-1924, p. 4.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 16-4-1933, p. 5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
O **T-60** foi un carro de combate lixeiro producido pola Unión Soviética entre 1941 e 1942, período no que saíu da fábrica un total de 6.292 unidades. Tiña capacidade para albergar unha tripulación de dous homes, 4,1 m de longo e 2,3 m de largo e unha altura de 1,75 m; o seu peso era de 5,8 toneladas.

Deseño
------

Ao equipo de deseño de Nicholas Astrov na Factoría de Moscova Nº 37 asignóuselle a tarefa de deseñar carros de combate de exploración anfibios e non-anfibios en 1938. O equipo produciu os prototipos T-30A e T-30B. O primeiro sería fabricado como o carro anfibio T-40 a partir de 1940, e tamén levaría á versión T-40S, o prototipo dun carro máis pesado que foi considerado demasiado complexo para fabricar. O prototipo T-30B, que compartía o chasis do T-40 pero que era de construción máis sinxela e con blindaxe máis pesada, foi aceptado como o carro de exploración T-60, e comezou a producirse en xullo de 1941, xusto despois da invasión alemá.

Aínda que ao principio se pensou en equipar unha metralladora de 12,7 mm como a do T-40, o armamento foi posteriormente mellorado e instalouse o canón de 20 mm TNSh, unha versión para carros do ShVAK, tras o asesoramento do Comisario do pobo para a industria de carros de combate, Vyacheslav Malyshev. Esta arma podía penetrar 15 mm de blindaxe perpendicular a unha distancia de 500 metros, o cal non era axeitado contra os novos blindados alemáns, polo que en 1942 intentou rearmarse o T-60 co canón de 37 mm, pero a idea foi abandonada debido á escaseza de munición de 37 mm que había na Unión Soviética. Por este motivo iniciouse un novo proxecto para equipar o canón estándar de carros de 45 mm nunha torreta modificada. Iso fíxose imposible, e unha nova torreta deseñouse e probouse con éxito no verán de 1942. A nova torreta tiña o canón movido cara ao seu lado dereito para que o compartimento da tripulación fose máis grande, e engadíuselle unha metralladora coaxial. O proxecto rematou cando Stavka elixiu o T-70 como novo carro lixeiro estándar.

O T-60 foi tamén usado no deseño do carro de combate antiaéreo experimental T-90.
**José Seijo Don**, coñecido como **Seixo**, nado en Vilanova (San Pedro de Nós, Oleiros) e finado na Ermida (Culleredo) cara a 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Albanel, de militancia cenetista. Na noite do 10 de xullo de 1939, un grupo formado polos anarquistas José Garrido Pasandín, o seu fillo Eduardo Garrido Otero e José Seijo Don eliminaron ao falanxista e axente do Servicio de Información y Policía Militar (SIMP) José Barcia Rioboó, na Barcala. Xulgados na causa 711/39 xunto con Andrea e Encarnación García Veiga, José Garrido e o seu fillo foron condenados a morte e executados o 23 de outubro de 1940, Encarnación e Andrea foron condenadas a dez e oito anos de prisión como encubridoras. José Seijo foi sobresido. Posteriormente ingresou na guerrilla.

En 1948, un grupo comandado por José María Castelo Mosquera e do que formaban parte Rosendo Sar, José Antonio Cortiñas Blas e Manuel Ramiro Souto, que se dirixían cara aos montes da Laracha, atoparon a José Seijas. Castelo conminóuno a acompañalos e cando chegaron ao lugar da Ermida (Celas) disparoulle un tiro na cabeza.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 23-10-1940, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez, Lupe (2023). *Guerrilleir@s antifranquistas da provincia da Coruña*. Vigo: Galaxia. pp. 457–458. ISBN 978-84-1176-172-7.

### Ligazóns externas

* José Seijo Don na páxina web *Nomes e Voces*.
Para o mecanismo de reparación do ADN chamado BER véxase: Reparación por escisión de bases.
**BER** son as siglas do inglés de **bit error rate** ou **bit error ratio** (taxa de bits errados) defínese como o número de bits recibidos de forma incorrecta respecto ao total de bits enviados nunha transmisión durante un intervalo de tempo especificado. Esta medida é unha información moi importante na calidade das comunicacións dixitais.

Valores mínimos establecido pola ICT
------------------------------------

A ICT, normativa de Infraestruturas Comúns de Telecomuniacións en España, establece uns valóres mínimos do BER nas transmisión de telecomuicacións para verificar a súa calidade.

* CBER = 3E-2
* VBER = 2E-4
* BER = 1E-7

Exemplo
-------

Supoñendo na seguinte secuencia de bits ao ser transmitida:

0 1 1 0 0 0 1 0 1 1,

se chegou a seguinte secuencia:

0 0 1 0 1 0 1 0 0 1,

Para determinar o BER se divide 3 (número de bits con erro) por 10 (número total de bits). A taxa de erro de bit neste caso é de 0,30 ou 30%.
**Juan Luís Ramos Pérez-Colemán**, coñecido como **Xohán Luís Ramos Colemán**, nado en Ourense e finado o 4 de febreiro de 1999, foi un notario e político galeguista.

Traxectoria
-----------

1933, Ourense. Banquete galeguista homenaxe a Emilia Docet e a Manuel Luís Acuña. Na foto, entre outros: Risco, Ramiro Isla, Leuter González, Cunqueiro, Otero Pedrayo, María Luz Morales, Blanco Amor, Xoán L. Ramos Colemán e Manuel Peña Rei.
Fillo de Juan Ramos Cerviño e María Pérez Colemán, sobriño de Jaime Pérez Colemán e irmán de Anxelo Ramos Colemán. Codirixiu con Manuel Luís Acuña a páxina cultural "Viernes Literarios" de *La Región*. Militante do Partido Galeguista dende a súa Asemblea fundacional en decembro de 1931, foi membro fundador da Federación de Mocedades Galeguistas, da que foi secretario de Propaganda. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1934. Na Guerra Civil foi tenente de infantaría. Foi notario en Ocaña (1950), Ponferrada (1963) e Xixón (1968-1976).

Vida persoal
------------

Casou con Laura Villanueva Guitián.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en ABC

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández del Riego, F. (1992) [1990]. *Diccionario de escritores en lingua galega* (2ª ed.). Do Castro. p. 362. ISBN 84-7492-465-0.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da Literatura Galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 495. ISBN 84-8288-019-5.

### Ligazóns externas

* As cartas de Luís Seoane que mencionan a Xohán Luís Ramos Colemán CCG.
* Ramos Colemán na mediateca do Consello da Cultura Galega
Sinal do sendeiro das bágoas.
Mapa e ruta dos tralados.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cherokees. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Sendeiro das bágoas** (en inglés: *Trail of Tears*, e en cherokee: *ᎨᏥᎧᎲᏓ ᎠᏁᎬᎢ*) é o nome co que se coñece a unha serie de traslados masivos forzados das nacións nativas americanas nos Estados Unidos de América segundo a Lei de Traslado Forzoso dos Indios de 1830 (*Indian Removal Act*). Entre os trasladados cóntanse ás nacións de cherokee, muskogee, seminole, chickasaw e choctaw, os cales escolleron non ser asimilados pola sociedade estadounidense. Por mor disto, foron trasladados dende as súas terras ancestrais do sueste do país a unha área ó oeste do río Mississippi que foi designada como territorio indio. Os nativos americanos que elixiron ficar e seren asimilados recibiron a cidadanía estadounidense. A expresión "Sendeiro das bágoas" orixinouse a partir dunha representación da desaparición da nación choctaw en 1831.

Moitos nativos americanos sufriron enfermidades e fame mentres viaxaban pola ruta cara aos seus destinos, e cálculase a morte de entre 2.000 e 6.000 cherokees dos 16.543 que foron desprazados.

Notas
-----

1. ↑  "Indian removal". PBS. Consultado o 11 de xuño de 2014.
2. ↑  Len Green. "Choctaw Removal was really a "Trail of Tears"". Bishinik, mboucher, University of Minnesota. Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2008. Consultado o 2008-04-28.
3. ↑  Prucha, *Great Father*, p. 241 note 58; Ehle, *Trail of Tears*, pp. 390–92; Russel Thornton, "Demography of the Trail of Tears" in Anderson, *Trail of Tears*, pp. 75–93.
4. ↑  Carter (III), Samuel (1976). *Cherokee sunset: A Nation Betrayed: A Narrative of Travail and Triumph, Persecution and exile*. New York: Doubleday, p. 232.
5. ↑  Curtis, Nancy C. (1996). *Black Heritage Sites*. United States: ALA Editions. p. 543. ISBN 0-8389-0643-5.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sendeiro das bágoas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Deportación dos indios dos Estados Unidos de América

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q750448
* EBID: ID
* FAST: 1709970
* GND: 4388404-0
* LCCN: sh85023090
* MAG: 2777018559

 |
**Tony Rominger**, nado en Vejle o 27 de marzo de 1961, foi un ciclista profesional de fondo en estrada suízo de orixe dinamarquesa.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira profesional en 1986, nun momento de transición no ciclismo mundial onde nas grandes probas por etapas salientaban corredores como Stephen Roche, Pedro Delgado ou Álvaro Pino. No Tour en 1990 aínda non puido pasar da posición 57. Empezou brillando noutro tipo de probas como o Giro dell´Emilia ou o prestixioso Giro da Lombardía.

Unha axustada preparación pemitiulle facerse coa Volta a España de 1992, o que supuxo a súa consagración mundial. A partir dese momento comezou un período inzado de grandes triunfos: as novas voltas a España de 1993 e 1994 (un récord aínda non superado). Un segundo posto no Tour de Francia de 1993, por detrás do todopoderoso Miguel Indurain. O Giro de Italia en 1995. Outro Giro da Lombardía en 1992. O récord da hora que bateu en dúas ocasiónsen o 22 de outubro de 1994 e o 5 de novembro do mesmo ano.

En total gañou trece etapas da Volta a España, 3 etapas no Tour de Francia e 5 etapas no Giro de Italia, o que dá conta do seu dominio nun período en que reinaba un imbatible Miguel Indurain.

En 1995, ano da súa vitoria no Giro, sería oitavo no Tour e décimo ao ano seguinte, no que sería terceiro na Volta a España e tamén terceiro no campionato do mundo de fondo en estrada, a súa última actuación destacada.

Entre os seus éxitos debe salintarse o triunfo no Gran Premio das Nacións en 1991 e 1994, dúas París-Niza en 1991 e 1994, tres voltas ao País Vasco en 1992, 1993 e 1994, a subida ao Naranco en 1992, a Subida ao Urkiola de 1993 e a Escalada ao Montjuic de 1994. Corredor todo terreo, da proba disto o gran premio da montaña no Tour de 1993 e nas Voltas a España de 1993 e 1996.

Cando empezaba o seu declive, unha lesión afastouno definitivamente da estrada en 1997.

Resultado nas Grandes Voltas e o Campionato do Mundo
----------------------------------------------------

| Carreira | 1986 | 1987 | 1988 | 1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Giro de Italia | - | Ab. | 44º | - | - | - | - | - | - | **1º** | - | - |
| Tour de Francia | - | - | 68º | - | 57º | - | - | **2º** | Ab. | **8º** | **10º** | Ab. |
| Vuelta a España | - | - | - | - | - | - | **1º** | **1º** | **1º** | - | **3º** | 38º |
| Mundial en Ruta | - | Ab. | Ab. | 14º | 56º | Ab. | **4º** | - | - | - | **9º** | Ab. |
| Mundial Contra o reloxo | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | **3º** | **4º** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q337118
* WorldCat
* VIAF: 5624160848428308210007
* GEC: 0245387
* GND: 1223711846
* Munzinger: 01000003021
* CyclingArchives: 4622
* ProCyclingStats: 113325
* Sports Reference: tony-rominger-1

 |
AK-47 tipo 2.
O **AK-47**, acrónimo de **Avtomat Kalashnikova, modelo 1947** (do ruso Автомат Калашникова образца 1947 года), é un fusil de asalto soviético deseñado por Mikhail Kalashnikov do que se realizou o primeiro prototipo en 1946. Kalashnikov fora combatente ruso durante a segunda guerra mundial e durante unha convalecencia nun hospital comezou a realizar deseños de armas. O AK-47 converteuse no rifle oficial da URSS entre 1949 e 1978, e na arma lixeira por excelencia .

Historia
--------

Kalashnikov durante a súa estancia no hospital para se recuperar dunhas feridas de gravidade nun brazo que lle provocara unha bomba, comezou a realizar deseños para fabricar un novo rifle, xa que as anticuadas carabinas soviéticas eran de difícil uso e daban todo tipo de complicacións ós soldados do Exército Vermello. Entón, Kalashnikov realizou o deseño dun fusil baseado no M1 Garand estadounidense pero o exército soviético adoptou o deseño de Sergei Gavrilovich Simonov que deu lugar ao SKS, *AK-47*, pero o exército precisaba un verdadeiro rifle de asalto. Kalashnikov e o seu equipo enviaron varios deseños, chamados AK-1 e AK-2 que pasaron á seguinte rolda, pero no modelo de 1947 realizáronse modificacións gañando en eficacia. En 1949, o modelo usa cartuchos de 7.62 x 39 mm, e permite o disparo totalmente automático, o que o converteu no primeiro rifle de asalto despois do MP 44, o Exército Vermello adoptouna como arma principal da infantaría, substituíndo ao subfusil PPSh-41, aínda que non foi ata 1954 cando entrou en servizo a grande escala. Posteriormente os países do Pacto de Varsovia elixírona como arma regulamentaria para os seus exércitos durante a guerra fría. Debido ao seu excelente rendemento, o AK-47 converteuse na espiña dorsal do Exército Vermello. O fusil foi mellorado; hai varias versións como o AKM, M1986 PA, RPK, Tipo 56 ou Tipo 58 e varios construtores de armas inspiráronse no seu deseño para crearen novos fusís baseados nel como os RK-62, AK-74, RPK- 74, AK-103 IMI Galileo, ou o INSAS, entre moitos outros.

Notas
-----

1. ↑  Stephen Bull *Encyclopedia of military technology and innovation*, p. 142
2. ↑  Vicenç Fisas Armengol *Adiós a las armas ligeras: las armas y la cultura de la violencia*, p. 17
3. ↑  "John Walter *Rifles of the World*, p. 201". Arquivado dende o orixinal o 17 de marzo de 2012. Consultado o 12 de decembro de 2010.
4. ↑  Steve Crawford *Twenty-first century small arms: the world's great infantry weapons*, p. 63

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***AK-47 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web do fabricante
* AK-47.net *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37116
* BNF: 12330210f
* EBID: ID
* GiantBomb: 3055-187
* GND: 4240099-5
* LCCN: sh85003036
* NKC: ph730286

 |
Coordenadas: 42°34′21″N 8°53′02″O﻿ / ﻿42.57243, -8.883997

|  |
| --- |
|  |
| **Datos xerais** |
| **Localización xeográfica** | Illa de Arousa |
| **Localización municipal** | Illa de Arousa,Provincia de Pontevedra |
| **Construción** | 1853 |
| **Datos técnicos** |
| **Código internacional** | D1826 |
| **Descrición** |  |
| **Altura sobre o nivel do mar** | 10 metros |
| **Altura sobre o terreo** | 5 metros |
| **Características** | FI(4) W 13s |
| **Período** |  |
| **Alcance** | 10 millas náuticas |

O **faro de Punta Cabalo** é un faro que está situado no extremo nordeste da Illa de Arousa, no interior da ría de Arousa, enriba dunhas rochas.

A torre está fincada ata a metade do mesmo nunha das fachadas. Na parte de arriba atópase un balcón e a lanterna, situada nun saínte.

A súa construción comezou no 1853, estando as obras a cargo do enxeñeiro Celedonio de Uribe, e a súa luz prendeuse por primeira vez o 19 de outubro do 1853. Nesta primeira etapa atendérono dous torreiros, máis a principios do século pasado suprimiuse esta figura.

Dende el vese a praia de Area de Secada, e xusto enfronte está a coñecida coma *ruta dos golfiños*, onde os mesmos acoden para alimentarse co peixe que cruza esa parte da ría.

Galería de imaxes
-----------------

* Faro en Punta CabaloFaro en Punta Cabalo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos, Lino (2003). *Faros de Galicia*. Guías Galaxia. Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-636-3.
* Sánchez García, Jesús Ángel (2004). *Faros de Galicia* (en castelán). Fundación Caixa Galicia. ISBN 84-95491-38-9.

### Outros artigos

* A Arousa
* Lista de faros de Galicia

### Ligazóns externas

* Reportaxe no suplemento de viaxes de *El País*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388283
* ARLHS: SPA222

 |
**Rafael Pérez Martínez**, nado en Cados (Muíños) o 3 de febreiro de 1945, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Director da Caixa de Aforros de Ourense en Muíños. Nas primeiras eleccións municipais democráticas foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Muíños. Nese mandato foi designado deputado provincial, o único do PSdeG nesa corporación e por tanto o primeiro de toda a democracia. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido alcalde de Muíños grazas ao apoio dos concelleiros de AP. Nas municipais de 1987 revalidou a alcaldía con maioría absoluta, sendo ademais designado deputado provincial. Volveu revalidar a alcaldía con maioría absoluta nas municipais de 1991. Nas municipais de 1995 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, por tan só 11 votos, e permaneceu como portavoz socialista no concello durante ese mandato, tralo cal se retirou da primeira liña política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Lisardo Quintas Graña** |  **Alcalde de Muíños** 1983 - 1995 | Sucesor:**Plácido Álvarez Dobaño** |

Notas
-----

1. ↑  Cumpleaños 03-02-2021

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Muíños
**Gonzalo Pizarro**, nado en Trujillo en 1511 e finado en Cuzco en 1548, foi un conquistador español.

Traxectoria
-----------

O menor dos irmáns Pizarro, foi o lugartenente do seu irmán Francisco na conquista española do Imperio Inca, loitou contra Diego de Almagro, nomeado gobernador de Quito en 1539 dirixiu ao ano seguinte unha desastrosa expedición cara ao oeste na procura de El Dorado. Tras a morte do seu irmán Francisco opúxose ás Leis Novas, ditadas pola Coroa, grazas ás denuncias de Bartolomé de Las Casas, e ao primeiro vicerrei, Blasco Núñez Vela, púxose á fronte da rebelión dos encomendeiros, derrotado na batalla de Jaquijaguana foi decapitado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q435292
* WorldCat
* VIAF: 98122551
* BNE: XX1240638
* BVMC: 10458
* EBID: ID
* FAST: 1841675
* GEC: 0051235
* GND: 11859477X
* ISNI: 0000000087051660
* LCCN: nr95033925
* NTA: 073220469
* PARES: 115843
* SNAC: w6ww8j5r
* SUDOC: 077431154
* TePapa: 67736
* Treccani: gonzalo-pizarro

 |
**Federico Mediante Noceda**, nado en Abres (A Veiga) en 1888 e finado en Madrid en 1951, foi un escritor e xornalista asturiano e ligado a Ribadeo.

Traxectoria
-----------

Federico e José Mediante c. 1930.
Fillo do mestre Manuel Mediante, Federico acompañaba ó seu avó materno nas viaxes entre Ribadeo e Xixón no seu barco. Emigrou a Arxentina con 14 anos de idade. Alí tivo varios traballos. En 1907 volveu a España e ingresou como voluntario no Rexemento de Infantaría Príncipe, co que participou na Guerra de Melilla, onde foi feito prisioneiro. Unha vez liberado retornou á súa terra natal.

En 1914 viaxou de novo á Arxentina, onde colaborou con xornais como *El Argentino* ou *El Comercio* e fundou *La Tarde*. Colaborou despois en *Eco de Galicia*, *Heraldo de Galicia*, *El Regional*, *El Compostelano*, *La Comarca*, *Las Riberas del Eo* e *Vida Gallega*.

Traballou de actor de teatro e enrolouse nun circo co que visitou Mercedes, Buenos Aires, onde coñeceu a Horentina Acosta Waytorn coa que casou. Retornou a España, instalándose en Madrid. Alí traballou como explicador de películas de cine mudo.

Anarquista, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Ribadeo onde o seu irmán José rexentaba o Café-Bar Mediante. Ao finalizar a guerra, grazas á carta de recomendación do director de *Las Riberas del Eo*, puido regresar a Madrid xunto á súa muller. En Ribadeo escribiu **Versos de Ausencia** e **A orillas del Pilcomayo**, a súa primeira obra de aventuras, xénero que o faría famoso.

Morreu no 1951 dun cancro de gorxa.

Foi autor de máis dun cento de novelas populares, empregando varios pseudónimos, **H. A. Waytorn** (que son as iniciais da súa muller) e outros como **Fred Baxter**, **Norman Lincoln**, **Walter Brown**, **Hendrix Keyne**, **Spencer Scott**, **J. Medhel**, **Bill O'Hara**, **Boris King**, **King Drake** ou **Warner Williams**.

Recoñecementos
--------------

No 2023 publícase "Federico Mediante, el Salgari español", de Ana Rosa Martínez Loredo, neta súa.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Un libro recupera la vida y obra del ribadense Federico Mediante, el Salgari español". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2023-11-12. Consultado o 2023-11-12.
2. ↑  Sánchez Salas, Daniel (1998). "La figura del explicador en los inicios del cine español" pp. 73-84. *Actas del VI Congreso de la A.E.H.C* *(en castelán)*.
3. 1 2  Martínez Loredo, Ana Rosa (14/12/2021). "Federico Mediante". *Álbum de Galicia*. Consello da Cultura Galega.
4. ↑  Cora, Xosé de (13/7/2021). "Federico Mediante, autor de cien novelas, actor, explicador de películas…" *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernández, Martín (14/5/2017). "Federico Mediante, autor de cien novelas populares vinculado al cine y a Ribadeo" *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
* Sánchez Chaves, Alberto (8/6/2016) "Federico Mediante Noceda, el explicador" *La Memoria del Bolsilibro* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29940256
* WorldCat
* VIAF: 99253860
* BNE: XX987233
* CANTIC: a11710147
* ISNI: 0000000070314567
* LCCN: nb2009003301
* PTBNP: 14092

 |
O **Partido Independente Socialdemócrata de Alemaña** (en alemán: *Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands*, **USPD**) foi un partido da esquerda socialista formado pola esquerda do SPD oposto ao apoio que daba este partido á participación de Alemaña durante a primeira guerra mundial.
A súa orixe está no voto en contra de 20 parlamentarios do SPD para autorizar créditos para o financiamento da guerra, o que enfrontou á tendencia pacifista dirixida por Hugo Haase coa dirección e que acabou na expulsión da fracción pacifista o 24 de marzo de 1916 e a fundación da USPD o 6 de abril de 1917, no novo partido integrouse a Liga Espartaquista pero mantendo a súa autonomía. Formou parte do goberno durante a breve experiencia da Revolución de Novembro (1918) e durante ese tempo a Liga Espartaquista deixou a USPD para con outros grupos fundar o Partido Comunista de Alemaña. Nas eleccións do 19 de xaneiro de 1919 tivo o 7.6% dos votos e 22 escanos, o seu apoio ao goberno dos concellos no canto do parlamentario atraeu cara o partido a moitos militantes do SPD chegando a 750.000 afiliados en 1920 e obtivo o 17.9% dos votos nas eleccións de 6 de xuño de 1920 e 81 escanos, mais o debate sobre a entrada no Komitern dividiu ao partido, o 4 de decembro de 1920 a esquerda da USPD con 400.000 militantes uniuse ao KPD mentres o resto mantivo as siglas da USPD pero xa defendendo a democracia parlamentaria, e o 24 de setembro de 1922 o USPD uniuse de novo ao SPD, un pequeno grupo continuou coas siglas pero con escasa influencia social, en 1931 formou con disidentes do SPD o Partido Socialista dos Traballadores de Alemaña.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q310296
* WorldCat
* VIAF: 167815371
* BRE: 2652505
* EBID: ID
* GND: 2023731-5
* ISNI: 0000000122866671
* LCCN: nr98028881
* NKC: uk2011655505
* SUDOC: 156409674

 |
Soldados alemáns.
Un **soldado**, no seu sentido máis xeral, é un individuo que se alistou, voluntariamente ou en cumprimiento dun servizo militar obrigatorio, nas forzas armadas dun país soberano, recibindo adestramento e equipo para defender a devandito país e os seus intereses. Na súa condición de membro de devanditas forzas armadas, convértese nun militar organizado no exército. Dentro do exército divídense os grupos de soldados xeralmente en *corpos* ou *armas* de distintas denominacións, tales como infantaría, mariñeiría, artillaría, cabalaría etc).

O termo **soldado** refírese tamén a un rango, xeralmente o máis baixo en graos (coñecido tamén como *soldado raso*).

Un soldado non é necesariamente un combatente. Aínda que todos os soldados reciben algún tipo de adestramento de combate básico, moitos realizan servizos en posicións distintas ás de combate (como por exemplo, administrativo, en tarefas loxísticas, ou de investigación e desenvolvemento).

Historia
--------

O servizo militar foi tradicionalmente obrigatorio para os homes. Na antiga Grecia, Esparta constituíu un claro exemplo de sociedade militarizada xa que os varóns libres recibían un forte adestramento desde nenos e toda a súa vida estaba comprometida coa milicia. O exército romano foi un dos primeiros en encadrar soldados profesionais de forma permanente.

A maioría dos países posúe un exército, xa sexa profesional (Estados Unidos), con soldados de substitución, é dicir, procedentes dun recrutamento obrigatorio (Rusia) ou combinando ambos os sistemas. Algúns exércitos admiten mulleres nas súas filas. En Israel, o servizo militar é obrigatorio para ambos os sexos. Hai algúns países sen Forzas Armadas, como Costa Rica e Panamá, que basean a defensa da súa integridade territorial nun sistema de alianzas e tratados internacionais.

Soldado romano
--------------

*Artigo principal**:* Lexionario.
En tempos da República romana e con anterioridade á época de Cayo Mario, os costumes familiares respecto aos fillos que algún día serían soldados eran os seguintes:

* Aos 17 anos, o pai regaláballe ao fillo unha cota de malla, un casco, unha espada, un puñal e unhas esporas.
* A nai regaláballe as *caligae*, a funda para o escudo, o macuto, un penacho de crinas e o *sagum* ou capa militar.
* As irmás, se as había, tecían os calcetíns e confeccionaban seis ou sete túnicas.

Estes regalos eran para toda a vida e, se se conservaban en bo estado, formaban parte da herdanza.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *soldado*.
2. ↑  "Soldado". *Digalego.xunta.gal*. Consultado o 9 de agosto de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Soldado Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Infantaría
* Artillaría
* Forzas Armadas
* Soldado raso
* Mercenario

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4991371
* AAT: 300185678
* BNCF: 8874
* BNF: 11933200r
* FAST: 1125233
* GEC: 0143238
* GND: 4055409-0
* JSTOR: soldiers
* LCCN: sh85124554
* NDL: 00562631
* NKC: ph127219

 |
Diagrama de SROSS C.
**Stretched Rohini Satellite Series** ou **SROSS** é o nome dunha serie de satélites indios sucesores dos Rohini adicados principalmente á observación de raios gamma.

SROSS A
-------

SROSS A foi o primeiro da serie e estaba deseñado para medir o desempeño do seu foguete lanzador no primeiro voo (un ASLV). Era un satélite estabilizado nos tres eixos e alimentado por paneis solares con instrumentación para monitorizar o lanzamento, cun detector de raios gamma e dous retrorreflectores láser, pero non chegou a órbita por un fallo no lanzamento.

SROSS B
-------

SROSS B foi o segundo satélite da serie e estaba enfocado na astronomía de raios gamma. Estaba estabilizado nos tres eixos mediante volantes de inercia e torques magnéticos, así como cun sistema de propulsión mediante hidracina. Estaba alimentado por paneis solares e a bordo levaba o instrumento alemá MEOSS (*Monocular Electro Optical Stereo Scanner*) e o indio GRB (*Gamma-ray Burst Experiment*). O satélite non chegou a órbita por problemas no vehículo lanzador, un ASLV.

SROSS C e C2
------------

SROSS B foron o terceiro e cuarto satélites da serie SROSS e tamén os últimos. Eran similares, tiñan unha masa duns 106 kg e tiñan forma de cilindro estabilizado mediante xiro. Usaba un sistema de propulsión mediante hidracina e levaban un detector para raios gamma de entre 20 e 3000 keV e un analizador de potenciais retardados. SROSS C foi enviado a unha órbita máis baixa do previsto por un fallo no lanzamento, durando só 55 días en órbita, e SROSS C2 foi lanzado sen problemas, operando durante catro anos. Ambos engalaron a bordo de foguetes ASLV.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| SROSS A | 24 de marzo de 1987 | ASLV | Fallo |
| SROSS B | 13 de xullo de 1988 | ASLV | Fallo |
| SROSS C | 20 de maio de 1992 | ASLV | Fallo parcial |
| SROSS C2 | 4 de maio de 1994 | ASLV | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mark Wade (2024). "SROSS" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2024.
2. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "SROSS A" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2024.
3. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "SROSS B" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2024.
4. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "SROSS C, C2" (en inglés). Consultado o 12 de marzo de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Stretched Rohini Satellite Series*** |

### Outros artigos

* ASLV
* Rohini (satélites)
**Plácido Lizancos Santos**, nado en Fisterra o 28 de xaneiro de 1932 e finado na Coruña o 5 de decembro de 2018, foi un tradutor, editor e pedagogo galego.

Traxectoria
-----------

Estudou nos Seminarios de Santiago e Tui. Cando estaba a punto de ordenarse sacerdote abandonou a vocación e trasladouse a Venezuela. Licenciouse en Filosofía Hispánica na Universidade Central de Caracas. Impartiu clases en varios centros de ensinanza, colaborou na prensa e coa Irmandade Galega de Caracas. Retornou a Galicia e instalouse na Coruña onde traballou como profesor. Colaborou en *La Opinión* e foi director do Curso Práctico de Galego que distribuíu o xornal.

Recoñecementos
--------------

* Día do Ensino de 2013, a Fundación Barrié (con Neira Vilas).

Notas
-----

1. ↑  Adeus a Plácido Lizancos Santos, profesor, articulista e pedagogo innovador

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q59564626
* WorldCat
* VIAF: 2768910
* BNE: XX955879
* BNF: 15123894j
* GND: 185169473
* ISNI: 000000007827845X
* LCCN: n97093986

 |
Florida nunha imaxe de satélite.
A **conurbación de Florida** é o fenómeno urbano caracterizado pola continuidade da superficie edificada na costa da península de Florida, nos Estados Unidos.

Características
---------------

Nas últimas décadas, e de maneira acelerada, a península de Florida estase a converter no lugar de retiro do leste do país, debido á súa situación subtropical entre o océano Atlántico e o golfo de México. A consecuencia desta caracterización territorial é a urbanización das súas costas cheas de praias nun continuo humanizado dende os caios, no extremo sur, pasando pola área de Miami, a máis importante de toda a rexión, na costa atlántica, ata Fort Pierce e Vero Beach. Na costa oeste, o conglomerado urbano de Tampa-St.Petersburg alóngase polo sur por Sarasota, Port Charlotte, Fort Myers ata a área de Naples.

A unión dos dous continuos costeiros efectúase no centro da península coa área metropolitana de Orlando, de recente crecemento. A falta de praias, esta zona especializouse en xigantescos parques de atraccións e temáticos (Disney World o máis senlleiro). Cara a Tampa, mediante as áreas intermedias de Lakeland-Winter Haven; cara ao nordeste, enlaza coa aglomeración costeira de Daytona Beach, o centro espacial JFK de Cabo Cañaveral e pola área de Melbourne-Palm Bay pecharía o círculo uníndose coa devandita área de Vero Beach.

No interior, separando os aglomerados costeiros, está o parque pantanoso e protexido dos Everglades.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Imaxe actualizada do satélite.