Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Serbia (homónimos).


|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Reino de Serbia** medieval (en serbio *Kraljevina Srbija*, en serbio cirílico *Краљевина Србија*) foi o máis importante Estado serbio establecido na Idade Media.

Xurdiu en 1217 tras a coroación de Estevo II Nemanjić *Prvovenčani* (*Primeiro coroado*) como rei de Serbia cando herdou, pola abdicación do seu pai Estevo Nemanja, todos os territorios unificados por este, que está considerado como o fundador do estado serbio.

Coas anexións e alianzas dos seus sucesores, o reino alcanzou unhas dimensións que o converteron nun dos máis importantes de Europa, polo que, en 1346, Estevo Uroš IV Dušan fundou o Imperio serbio, cuxos dominios abarcaban gran parte dos Balcáns.

O imperio desfíxose tras a subida ao trono do seu fillo, Estevo Uroš V, quedando dividido en pequenos reinos que acabaron sendo invadidos e conquistados polo Imperio otomán.

Historia
--------

### Precedentes

*Artigo principal**:* Estevo Nemanja.
As distintas tribos serbias que foron poboando a zona desde principios do século VII uníronse en 845 para formar, entre outros, Rascia, un estado dentro do Imperio bizantino, formado polos actuais sueste de Serbia, Kosovo e parte de Montenegro.

O unificador dos pequenos estados que deron orixe ao reino foi Estevo Nemanja, que ostentaba o título de gran župan de Rascia, que era o máis importante de todos eles.

Ao longo do século XI, Nemanja obtivo o goberno de Zeta, Dioclea, Zahumlia e Travunia, ben por anexión, ben por herdanza por vía familiar, para formar o primeiro grande estado serbio. Así mesmo, ostentaba os títulos de Príncipe de Ibar, Toplica, Rasina e Reke, Príncipe de Dubočica, Príncipe de Doclea e Príncipe de Moravia Occidental.

### Fundación

Estevo II Nemanjić.
Nos derradeiros anos da súa vida Nemanja consagrouse á vida relixiosa, abdicando, o 25 de marzo de 1196, todos os seus estados no seu segundo fillo Estevo Nemanjić, que recibiu o título de rei, adoptando o nome de Estevo II Nemanjić, aínda que tamén é coñecido como Estevo *Prvovenčani* (*O Primeiro Coroado*), como primeiro monarca da dinastía.

En 1217 foi coroado polo emperador Honorio III, sendo o seu título completo "Rei das terras de Raška, Duklja, Travunia, Dalmacia e Zachlumia", aínda que a versión máis curta foi "Rei dos serbios", elevando o estado á categoría de reino independente, recoñecido internacionalmente.

Os sucesores de Stefan Prvovenčani foron tres dos seus fillos, entre eles Estevo Radoslav (1228-1233), que desempeñou un reinado carente de acontecementos importantes, sendo tutelado politicamente polo Despotado de Epiro, e outro, o medio irmán deste, Vladislav (1233-1243), que aproveitou a impopularidade de Radoslav para derrocalo e instaurar un goberno moi influído polo Segundo Imperio búlgaro, cuxo emperador Iván Asen II de Bulgaria era o seu sogro.

### Expansión

Reino de Serbia (cor violeta) en 1265.
Moeda de prata de Estevo Uroš I de (1243–1276).
*Coroación de Stefan Dečanski*, litografía de 1852.
Moeda coa efixie do rei Estevo Dragutin (1276–1282).
O terceiro fillo de Estevo II *Prvovenčani* que accedeu ao trono foi Estevo Uroš I (1243–1276), que tamén derrocou ao seu irmán aproveitando a debilidade de Bulgaria, o seu principal apoio.

Ademais, beneficiouse do declive dos búlgaros en Epiro para intentar expandir os seus territorios, alcanzando os seus confíns a Dubrovnik e Hungría, aínda que non logrou variacións substanciais nos seus dominios.

Uroš I foi desposuído do trono polo seu fillo Estevo Dragutin (1276–1282), que levou a cabo unha política de amizade con Hungría. Tras un accidente, debeu renunciar ao trono sendo sucedido polo seu irmán Estevo Uroš II Milutin (1282-1321) aínda que mantivo o título de rei de Sirmia, zona que lle fora concedida polos húngaros.

Milutin impulsou un gran desenvolvemento económico e cultural de Serbia, ademais de conquistar novos territorios e de mellorar as relacións co Imperio bizantino. Porén, nos seus primeiros anos de goberno atacou precisamente as posesións bizantinas, logrando conquistar o norte de Macedonia, coa cidade de Skopje, que se converteu na súa capital. Continuou as súas anexións de territorios bizantinos cara a Kavala, obtendo en 1284 o control do norte de Albania e a cidade de Dyrrachion.

En 1299 firmou a paz cos bizantinos, aos que a partir de entón axudou a deter o emerxente Imperio otomán. Porén, non logrou a anexión do reino de Sirmia gobernado polo seu irmán, xa que non foi permitida polo rei Carlos I de Hungría, aínda que logrou o control de Braničevo.

Á súa morte, Serbia era, despois do Reino de Hungría, o estado máis poderoso da zona.

A Milutin sucedeuno o seu fillo Estevo Uroš III Dečanski (1321-1331), contra quen o Segundo Imperio búlgaro e o Bizancio estableceron unha alianza que, en 1330, organizou a invasión de Serbia. Pero o exército de Dečanski conseguiu abortar a operación coa súa decisiva vitoria na Batalla de Velbazhd, onde ademais morreu o emperador búlgaro Miguel Shishman. As súas conquistas permitíronlle estender as fronteiras de Serbia cara ao sur, cara a Macedonia bizantina.

### Imperio

Algúns do cortesáns de Dečanski, porén, estaban descontentos coa súa política e conspiraron para destronalo en favor do seu fillo Estevo Dušan, que reinou como Estevo Uroš IV Dušan (1331-1346). Baixo o liderado de Dušan, Serbia conseguiu o seu máximo esplendor e apoxeo, aínda que o seu reinado transcorreu nun panorama político complicado e turbulento, complicado polo avance dos otománs por Anatolia.

Ademais, rompeu a alianza cos bizantinos, e estendeu as súas posesións a costa dos seus territorios de Prilep, Ohrid, Vardar e Kastoriá, no seu avance cara a Macedonia polo sur. Polo norte, venceu aos húngaros e conquistou a rexión de Mesia.

Por iso, en 1346, Dušan foi proclamado tsar de Serbia e proclamou o Imperio, converténdose no primeiro Emperador de Serbia e Grecia, cuns dominios que alcanzaron a maior extensión da historia de Serbia.

A morte do tsar Dušan desencadeou a desintegración do seu vasto imperio, pois o seu fillo Estevo Uroš V viuse impotente para manter o grande estado creado polo seu pai. Uroš V non soubo repeler os ataques de inimigos estranxeiros, nin a loita contra a independencia da súa propia nobreza. O Imperio serbio de Dušan fragmentouse nun conglomerado de principados, algúns dos cales nin sequera recoñecían o seu goberno.

Influencia cultural
-------------------

O Mosteiro de Visoki Dečani, construído en Kosovo polo rei Estevo Uroš III Dečanski.
Durante o reino medieval de Serbia floreceu con grande esplendor a cultura serbia.

Especial importancia tivo a arquitectura: os mosteiros construídos polos seus reis en todos os territorios que dominaron na Idade Media son unha das máis valiosas e visíbeis pegadas da asociación de Serbia con Bizancio e o mundo ortodoxo, pero tamén co románico de Europa Occidental, coa que Serbia estreitou vínculos na época, a través de matrimonios entre monarcas.

Algunhas destas construcións foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, como Stari Ras e Sopoćani, a Igrexa de Nosa Señora de Ljeviš, o Mosteiro de Gračanica, o Patriarcado de Peć e o Mosteiro de Visoki Dečani.

Os catro últimos, compoñentes do conxunto dos Monumentos medievais de Kosovo, figuran na *Lista do Patrimonio da Humanidade en perigo*, porque foron vítimas de ataques de extremistas albaneses durante e despois da Guerra de Kosovo.

Reis
----

| Rei | Reinado | Feitos máis salientábeis |
| --- | --- | --- |
|  Estevo II Nemanjić*O Primeiro Coroado*  | 1217-1228 | * Segundo fillo de Estevo Nemanja. Herdou o título de **Gran Príncipe** (*Gran Župan*) en 1196 cando seu pai se retirou a un mosteiro, como monxe. O seu reinado comezou cunha loita contra o seu irmán máis vello Vukan (Vukan II), non conforme coa decisión de Nemanja; expulsou a Stefan a Bulgaria.

* O emperador búlgaro Kaloyan proporcionoulle un exército de cumáns dos territorios orientais de Serbia. A crise terminou cando Sava (San Sava) negociou unha paz entre os seus irmáns e o poder de Estevo foi consolidado.
* Foi coroado rei en 1217 e, a continuación, Sava obtivo a autocefalia, converténdose no primeiro arcebispo dos serbios en 1219. Deste xeito Serbia conservou plena independencia.
 |
|  Estevo Radoslav  | 1228–1233 | * Fillo de Estevo II. Gobernou Zahumlje durante o reinado do seu pai, e tamén foi gobernador de Zeta. Co seu pai, foi cofundador do mosteiro de Žiča. Seu paio, enfermo, abdicou en 1227, tomando votos monásticos.

* Radoslav foi coroado polo seu tío Sava, o primeiro arcebispo de Serbia.
* O seu matrimonio con Ana Doukaina Anxelina foi impopular, porque ela socavaba a súa autoridade, polo que perdeu a lealdade do pobo e, en 1233, unha revolta contra eles obrigou á parella a fuxir a Dubrovnik.
 |
|  Estevo Vladislav  | 1233–1243 | * Fillo de Estevo II. Sucedeu ao seu irmán Tadoslav en 1233 e reinou 10 anos, sendo sucedido polo seu irmán máis novo Uroš.

* Continuou gobernando Zeta.
* O primeiro deseño coñecido da bandeira de Serbia encontrouse no seu tesouro.
 |
|  Estevo Uroš I  | 1243–1276 | 
* Fillo de Estevo II, sucedeu ao seu irmán Vladislav.
* Impulsou o comercio con Dubrovnik e Kotor, marcando o comezo da prosperidade económica de Serbia.
* En 1253 librou unha guerra contra Dubrovnik, asinándose a paz en 1254, e, na década de 1260, houbo unha segunda guerra, que rematou en 1268. Uroš entón xirou a súa política cara a Hungría, tomando Mačva, porén foi derrotado e capturado na batalla de Gatko, aínda que se garantiu a paz entre os dous reinos polo matrimonio do seu fillo Dragutin e Catarina, a filla de Estevo V de Hungría.
* O seu fillo máis vello Dragutin debería sucedelo, pero Uroš elixiu a Estevo Milutin, o fillo máis novo, como sucesor, polo que foi derrocado por Dragutin en 1276.

. |
|  Estevo Dragutin  | 1276-1282 | 
* Fillo de Estevo Uroš I. Derrocou ao seu pai coa axuda do rei de Hungría (casara con Catarina de Hungría). Ferido en 1282, deixou o goberno ao seu irmán máis novo Milutin, pero continuou gobernando o que máis tarde se convertería no Reino de Srem, con capital en Belgrado.
* Milutin aproveitando as súas boas relacións co emperador bizantino, negouse a entregar o goberno a Vladislav II (fillo de Dragutin), provocando unha división do Reino.
* Dragutin continuou gobernando na fronteira norte en alianza cos húngaros, pero nos últimos anos volveuse cara á Serbia, actuando como un vasalo deste reino.

 |
|  Estevo Uroš II Milutin  | 1282–1321 | 
* Fillo de Estevo Uroš I. Sucedeu ao seu irmán Dragutin.
* Despois do seu acceso ao trono dirixiuse cara á Macedonia, conquistando a parte norte, con Skopje, que converteu na súa capital.
* Continuou introducíndose en terras bizantinas, tomando o norte de Albania e Kavala.
* Tamén tomou Vidin aos búlgaros, e despois Durrës.
* Máis tarde estableceu unha guerra de sucesión con Dragutin, despois de asinar a paz cos bizantinos en 1299.
* Milutin axudou aos bizantinos contra os turcos na batalla de Galípoli (1312), que terminou nunha vitoria.
* Cando morreu Dragutin puxo a maior parte das súas terras, con Belgrado, baixo o seu goberno, e no mesmo ano o seu fillo Estevo Uroš III intentou derrocalo pero, derrotado, Uroš tivo exiliarse en Constantinopla. En 1319 os húngaros tomaron todas as terras de Dragutin excepto Braničevo.
* Estevo Constantino ía ser rei, pero Uroš III volveu a Serbia en 1321 e, sendo perdoado, conservou o goberno.

 |
|  Estevo Uroš III Dečanski | 1321–1331 | 
* Fillo de Estevo Uroš II Milutin

 |
|  Estevo Uroš IV Dušan*o Magnífico*  | 1331-1355 | * Fillo de Uroš III. Foi un xefe militar moi hábil e derrotou a Bosnia e Bulgaria á idade de 20 anos. Como seu pai non era un conquistador capaz, Dušan posuíuse do trono.

* Dušan duplicou o tamaño do seu reino, tomando terras bizantinas no Peloponeso.

* Foi coroado *Emperador* en 1346. O Imperio serbio brillou, converténdose nun dos países máis desenvolvidos e cultos de Europa.
* Promulgou unha Constitución —o código de Dušan— en 1349.
 |

Notas
-----

1. ↑  Stanoje Stanojević. Istorija srpskog naroda, Belgrado, 1926. ISBN 86-81459-06-6
2. ↑  Montenet. Nemanjics' period (1186-1353) Consultado o 16/1/2012.
3. ↑  Aínda que o seu pai non gobernara co título de rei.
4. ↑  Grande enciclopedia Larousse en vinte volumes, Volume 18. Larousse, 1972, páx. 659.
5. ↑  Foundation for Medieval Genealogy Serbia Consultado o 16/1/2012.
6. ↑  Spsko Blago. Stefan Uros II Milutin (1282-1321) Arquivado 31 de agosto de 2018 en Wayback Machine. *(en inglés)* Consultada o 16/1/2012.
7. ↑  Find a Grave. Stefan Uros Milutin Nemanjic, II *(en inglés)* Consultada o 16/1/2012.
8. ↑  Heath, Ian & McBride, Angus (1995): *Byzantine Armies 1118-1461 AD*. Osprey Publishing.
9. ↑  Encyclopedia Britannica Stefan Uroš V Consultada o 16/1/2012.
10. ↑  UNESCO World Heritage Committee puts Medieval Monuments in Kosovo on Danger List and extends site in Andorra, ending this year’s inscriptions 13 de xullo de 2006 *(en inglés)* Consultada o 16/1/2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Reino de Serbia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Fine, John V. A. (1991). *The early Medieval Balkans: A Critical Survey from the 6th to the Late 12th Century*. The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08149-7
* Fine, John V. A. (1994): *The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest*. The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4
* Heath, Ian & McBride, Angus (1995): *Byzantine Armies 1118-1461 AD*. Osprey Publishing.
* Soloviev, Alexander (1936): *Greek charters of Serbian rulers*. Soloviev and Makin.

### Outros artigos

* Estevo Nemanja
* Estevo II Nemanjić
* Historia de Serbia
* Historia dos eslavos do sur
* Casa Nemanjić

### Ligazóns externas

* Medieval History: Kingdom of Serbia (13th - 15th cent.)