recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O Hotel Arts e a Torre Mapfre desde o parque do Putxet
A **Torre Mapfre** é un rañaceos da cidade de Barcelona, propiedade da aseguradora Mapfre. É, xunto coa súa torre xemelga do Hotel Arts, o edificio máis alto de Cataluña e un dos máis altos de España.

Situación
---------

A torre Mapfre atópase xunto á praia e o Port Olímpic de Barcelona, en primeira liña de mar, no distrito de Sant Martí. As torres forman parte da Vila Olímpica del Poblenou, construída con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992.

Historia
--------

Ambos os edificios foron construídos en 1992 e convertéronse así nun dos emblemas da remodelación urbanística da cidade motivada pola celebración das Olimpiadas. O conxunto formado polas dúas torres complétase coa monumental escultura Peix d'or (*Peixe de ouro*) de Frank Gehry. A torre do Hotel Arts foi deseñada polo grupo SOM. Detrás áchanse os xardíns de Atlanta, nos que destaca a cheminea de Can Folch, que queda como recordo do pasado industrial da zona, e un grupo de edificios en forma de elipse, obra do equipo de arquitectos Martorell, Bohigas, Mackay e Puigdomènech, o complexo urbano do que forman parten as torres. Os arquitectos que deseñaron a Torre Mapfre son Iñigo Ortiz e Enrique León.

Este rañaceos chegou a ser o segundo máis alto de España, logo da Torre Picasso de Madrid, ata que foi construído o Gran Hotel Bali, en Benidorm, que pasou a ser o máis alto. Co paso dos anos foi perdendo máis posicións, pero continúa sendo o máis alto de Barcelona e Cataluña.

Características
---------------

O edificio ten 40 plantas, mide 154 metros e é visible desde toda a cidade. As fiestras do rañaceos reflicten o chan, co que adquire o aspecto dun espello xigantesco. Na planta baixa atópase un centro comercial. Como o seu propio nome indica, a torre está en gran parte ocupada polas oficinas de Mapfre, unha das maiores compañías de seguros de España, aínda que tamén alberga oficinas doutras empresas, entre outras: Madrid Leasing (Caja Madrid), URSSA Mondragón Corporación Cooperativa, Flex Advertising S.L. (Flex Multimedia Group LTD), Oriol Bohigues, Necso, Uniland Cementera S.A, Cementos Portland Valderrivas, Condal Grues, Otis España / Zardoya Otis, Texsa S.A, Dorlet, Europerfil ou Oliver Wyman.

Na súa azotea posúe un heliporto visible só desde o aire, e que é para urxencias.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Barcelona*** |

### Ligazóns externas

* Información gráfica e técnica da Torre Mapfre *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q568353
* CTBUH: 3733
* Structurae: 20017195

 |
La Malagueta no ano 1900.
**La Malagueta** é a praza de touros da cidade de Málaga, en Andalucía (España). Atópase situada na zona que lle dá o seu nome, o barrio de La Malagueta, no Distrito Leste, xunto ao Paseo de Reding.

Historia
--------

Foi construída en 1874 por Joaquín Rucoba, inaugurándose o 11 de xuño de 1876 con touros da gandería de Murube que foron lidados por Rafael Molina "Lagartijo", Antonio Carmona y Luque "El Gordito", e Manuel Rodríguez "Desperdicios".

En 1976 foi declarada Conxunto Histórico-Artístico, coincidindo co centenario da súa inauguración, e en 1981, Ben de Interese Cultural.

Actualmente pertence á Deputación Provincial de Málaga que a subarrenda por concurso público.

Edificio
--------

A Praza é de estilo neomudéxar, tendo forma dun hexadecágono. Tras a reforma levada a cabo en 2010 o coso posúe un aforamento para 9.032 espectadores. O rodo mide 52 metros de diámetro e as instalacións da praza inclúen 4 currais, 10 chiqueros, caballerizas, corraleta para a proba de cabalos, sala de toureiros, enfermería etc.

Nas súas dependencias atópase situado o Museo Taurino Antonio Ordóñez.

Esta praza, de 1ª categoría, é un recinto taurino de tempada, e entre os seus festexos cabe destacar as dúas corridas de touros en Semana Santa, que inclúen a denominada "Corrida Picassiana", a "Corrida de la Prensa" que se celebra no mes de xuño pola festividade dos Santos Patróns San Ciriaco e Santa Paula, os festexos durante a Feira de Agosto e a corrida de touros no mes de setembro coincidindo coa festividade da Virxe da Vitoria, patroa malagueña.

Notas
-----

1. ↑  El Mundo, Nº 626, Domingo 26 de setembro de 2011, Magacine páx. 32

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praza de touros de La Malagueta*** |

* Sitio web oficial de la Malagueta
* Plaza de Toros de 'La Malagueta' BIC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q523311
* GeoNames: 10174639

 |
O **Waag** (en galego: "a pesa") é un edificio situado na parte traseira da sede histórica da casa do Concello, no lado occidental da Gran Praza da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.

Fachada posterior do edificio, coa inscrición *Collegium Medico Pharmaceuticum 1767*

O edificio
----------

Trátase dun edificio levantado en ladrillo, cunha cubrición a dúas augas e cun frontal triangular en madeira cunha representación dos símbolos do comercio. Na súa fachada principal exhibe tamén unha pedra conmemorativa do gremio de ourives da cidade coa data de 1770, e a súa fachada posterior está adornada con outra pedra, do *Collegium Medico Pharmaceuticum*, datada en 1767. O edificio ten a consideración de monumento nacional dos Países Baixos ou rijksmonument.

Historia
--------

Aínda que o edificio loce na cornixa da súa fachada o ano de 1770, esta data debe corresponder a unha restauración e o ano da súa construción debe ser moi anterior, probablemente despois do incendio da cidade de 1536.

Ata 1960 o edificio mantivo o seu uso inicial como balanza de uso público da cidade. A partir desa data tivo usos diversos, e entre eles serviu como teatro. Desde 1999 o edificio está en uso como bar e restaurante (*Stadscafé De Waag*). Este local de hostalaría foi o primeiro nos Países Baixos en aceptar os Bitcoin como medio de pagamento.

Notas
-----

1. ↑  Ficha do edificio no *Rijksmonumentenregister* Arquivado 24 de setembro de 2019 en Wayback Machine. *(en neerlandés)*
2. ↑  "Deze 5 dingen wist je nog niet over het pand van De Waag" (*Aínda non sabías estas cinco cousas sobre o edificio do Waag*). En *Indebuurt.nl (en neerlandés)*
3. ↑  "Toen in Delft: toneel in het Waagtheater". En *Indebuurt.nl (en neerlandés)*
4. ↑  "De Waag. Waar smaak en sfeer samenkomen". En *Indebuurt.nl (en neerlandés)*
5. ↑  "Bier kopen met virtuele muntjes in Delft". En *Omroepwest.nl (en neerlandés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Waag Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Delft

### Ligazóns externas

* Sitio web do establecemento hostaleiro que explota o edificio *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2421042
* WorldCat
* VIAF: 10145067003366630628
* MusicBrainz: ID
* Rijksmonument: 11876

 |
O **aeroporto internacional Mohamed Boudiaf** (IATA: **CZL**, OACI: **DABC**) (IATA: CZL, ICAO: DABC), é un aeroporto en Alxeria situado a uns 9 quilómetros ao sur da cidade de Constantina.

Historia
--------

A aeroporto foi construído en 1943 como o *aeródromo de Constantina* polo Exército dos Estados Unidos de América durante a campaña do Norte de África da segunda guerra mundial. Usouse principalmente como un depósito de mantemento e provisións para o Mando se Servizo Aéreo Técnico e tamén serviu como cuartel xeral para o XII Mando de Bombardeiros. Foi tamén utilizado como posto de mando para o Mando das Forzas Aliadas (AFHQ) para as forzas de terra da Francia Libre, o Reino Unido e os Estados Unidos en Alxeria en febreiro de 1943, baixo o mando do xeneral Sir Harold R. L. G. Alexander, para coordinar as accións do Primeiro Exército estadounidense que avanzaban dende o oeste e do Oitavo Exército británico avanzando dende o leste contra os Afrika Korps alemáns. En 1944 foi entregado ao goberno de Alxeria e foi utilizado ocasionalmente por avións do Mando de Transporte Aéreo ata o final da guerra.

O aeroporto recibiu o nome do presidente Mohamed Boudiaf. Boudiaf, tamén chamado Si Tayeb el Watani, foi un líder político arxelino e un dos fundadores do revolucionario Fronte de Liberación Nacional (FLN), que liderou a Guerra de Independencia de Alxeria entre 1954 e 1962.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| Aigle Azur | Basilea, Lión, Marsella, París-Orly |
| Air Algérie | Adrar, Alxer, Basilea, Béchar, Ghardaia, Hassi Messaoud, Istanbul-Atatürk, Lión, Marsella, Niza, Orán, Ouargla, París-Charles de Gaulle, París-Orly, Tamanrasset, Tindouf **Estacional:** Metz/Nancy, Tolosa |
| Tassili Airlines | Alxer, Hassi Messaoud, Estrasburgo |
| TUIfly Belgium | Charleroi |
| Tunisair | Tunes |
| Turkish Airlines | Istanbul-Atatürk |

Notas
-----

1. ↑  Routes Online (ed.). "Tassili Airlines Adds New French Routes from June 2016" (en inglés). Consultado o 13 de xaneiro de 2018.
2. ↑  TUIfly (ed.). "Vuelos a Constantina". Consultado o 14 de xaneiro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2510194
* GeoNames: 6296371
* Google Maps: 15435045132720305876
* IATA: CZL
* ICAO: DABC

 |
**José García Martínez**, máis coñecido como **Rabadeira**, nado na Rabadeira, Cerceda, o 11 de abril de 1952 e finado o 31 de maio de 2022, foi un futbolista galego que xogaba como extremo. Desenvolveu case toda a súa carreira no Deportivo da Coruña, co que xogou en tres categorías diferentes (Primeira, Segunda e Terceira División).

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol no Cerceda, aínda sen federar, pasando logo ás filas do Celas de Peiro. En 1969 ingresou no equipo xuvenil do Deportivo da Coruña, no que xogou unha tempada. A continuación pasou ao Fabril, da Serie A, co que logrou o ascenso á Terceira División na súa primeira campaña.

Rabadeira, coñecido así polo seu lugar de nacemento, debutou co primeiro equipo en partido oficial o 10 de setembro de 1972, na segunda xornada da tempada 1972/73 da Primeira División, saíndo de titular contra o Granada en Riazor. Disputou un total de 23 encontros esa tempada e marcou un gol na Copa do Rei, contra o Hércules, pero o equipo de Arsenio acabou descendendo ao remate da competición. Na tempada 1973/74, na Segunda División, disputou 23 partidos de liga e 3 de Copa, e marcou dous goles, o primeiro deles o 27 de xaneiro de 1974 ante o Real Valladolid. Malia todo, o Deportivo encadeou un novo descenso, neste caso a Terceira División.

Titular na maioría de partidos da tempada 1974/75 na Terceira, logrou regresar á Segunda División. Militou na categoría de prata durante as seguintes tres tempadas, e acadou os 149 partidos oficiais e 24 goles co club. Na campaña 1978/79 foi cedido ao Levante, onde se proclamou campión do grupo II da Segunda División B, conseguindo así o ascenso. Tamén chegou a viaxar a Suíza para probar cun equipo dese país, pero o día da proba lesionouse e acabou volvendo a Galicia. Colgou as botas con só 27 anos por mor das lesións, aínda que máis tarde xogou ao fútbol sala.

Trala súa retirada traballou na mina das Encrobas. Faleceu o 31 de maio de 2022, aos 70 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  "Rabadeira". bdfutbol.
2. 1 2  "Rabadeira: "Siempre piensas que puedes llegar a más, pero no fui un fenómeno"" (en castelán). 18 de outubro de 2013. Consultado o 3 de agosto de 2022.
3. 1 2  "Falece Rabadeira, xogador deportivista en Primeira, Segunda e Terceira na década dos 70". 1 de xuño de 2022. Consultado o 3 de agosto de 2022.
4. ↑  "El Deportivo se salvó de la derrota". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (17898). 12 de setembro de 1972. p. 15. Consultado o 3 de agosto de 2022.
5. ↑  "¡El Deportivo encontró la suerte!". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (18023). 8 de febreiro de 1973. p. 14. Consultado o 3 de agosto de 2022.
6. ↑  A. X. (2 de xuño de 2022). "Rabadeira, el exdeportivista que pasó de habilidoso extremo a minero en As Encrobas". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 3 de agosto de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43197762
* BDFutbol: 5875

 |
**Silvia Laplana Naval**, nada en Barcelona o 3 de febreiro de 1984, é unha meteoróloga española pertencente ao equipo de TVE, caracterizada polas súas explicacións máis alá do dato meteorolóxico, co que trata de achegar a meteoroloxía ás familias e ao público en xeral.

Traxectoria
-----------

Naceu en Barcelona, e criouse en Vilanova i la Geltrú até os dezasete anos, en que que se trasladou a Terrasa a estudar Óptica e Optometría na Universidade Politécnica de Cataluña, e despois fixo un mestrado en Meteoroloxía na Universidade de Barcelona, a súa auténtica vocación, e incluso estudou varios cursos de ciencias ambientais.

É filla única e os seus pais viven agora en Monzón (provincia de Huesca) e o seu mozo é de Huesca capital, polo que se considera montisonense. Silvia mantén unha boa relación cos seus pais, que sempre a apoiaron na elección da súa profesión e lle inculcaron o esforzo e a dedicación. Admite ter que traballar moito para converterse en periodista, pero se considera unha persoa á cal lle motivan os retos, grazas á educación recibida pola súa familia baseada no valor do esforzo.

Desde o ano 2013 traballa como meteoróloga na Televisión Española no Canal 24 Horas. Previamente traballou catro anos en Aragón TV e tamén en Canal Meteo. Non dubidou en aceptar o posto en TVE, xa que o considera un sono cumprido. Admite que obter o traballo en Canal Meteo lle abriu as portas a outras cadeas televisivas máis grandes, ao igual que a moitos dos seus compañeiros. 

No ano 2015 participou no programa *Aquí la Tierra* en RTVE e nunha entrevista explicou «a falta de espazos televisivos pensados para un público de idades variadas e de carácter familiar». Silvia pensa que «o clima é un tema fácil de abordar, polo que o traballo nos espazos de información meteorolóxica é máis distendido que nos informativos, onde se trata a política, por exemplo. Prefíreo xa que se pode improvisar, deixarse levar polas bromas xunto aos seus compañeiros e os televidentes poden participar. Admite que, aínda que fai falta coñecemento e experiencia para non fallar nas previsións do clima, o avance tecnolóxico axuda moito á exactitude e, polo tanto, os meteorólogos son afortunados ao no correren tanto risco ao prognosticar o tempo».

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Biografía en Marathi.TV *(en castelán)*.
2. 1 2  Escalona, Maribel Escalona (13 de agosto de 2019). "Silvia Laplana, la meteoróloga que se hizo famosa por el "infierno is coming"". *Diez Minutos*. Consultado o 7 de abril de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *A ciencia ten nome de muller*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106514718
* IMDb: nm6242118

 |
O **encoro de Kárahnjúkar** é o maior encoro de auga de toda Europa. Está situado ao leste de Islandia. A superficie cuberta por esta presa vén sendo do 3% da extensión total da illa islandesa.

A gran polémica
---------------

O muro do encoro, no 2006.
A construción desta presa desatou unha gran polémica no país do xeo, pois o seu levantamento foi considerado por ecoloxistas de todo o planeta unha perigosa cicatriz na maior franxa natural impoluta de Europa. Era a grande empresa contra o medio ambiente. Por unha banda a empresa de aluminio estadounidense á que a obra hidráulica abastece e pola outra o descontento da poboación islandesa. Detrás desta polémica desatada escóndense numerosos problemas na economía islandesa, así como o esgotamento dos recursos pesqueiros e agrícolas da illa.

O proxecto foi documentado no programa da canle National Geographic *MegaStructures*, e no de Discovery Channel *Extreme Engineering*. Asemade aparece no documental *Heima* (2007), do grupo de música Sigur Rós, onde fan un concerto protesta contra a construción do encoro.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Encoro de Kárahnjúkar*** |

### Galería de Fotos

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q692897
* WorldCat
* VIAF: 7502152080610207230000
* LCCN: nb2018004270

 |
Logo de Steam.
**Steam** é un servizo de distribución dixital de videoxogos desenvolvido por Valve Corporation. Foi lanzado en setembro de 2003 como unha forma para Valve de achegar actualizacións de xeito automático aos seus xogos, mais acabou ampliándose para incluír xogos que non son de Valve senón de terceiros. Steam ofrece protección contra a pirataría, servidores de emparellamento, transmisións de vídeo e servizos de redes sociais. Tamén achega ao usuario a instalación e a actualización automática de xogos e características de comunidade como grupos e listas de amigos, gardado na nube, voz no xogo e funcionalidade de chat. 

É empregado ora por pequenos desenvolvedores independentes, ora por grandes corporacións de software para a distribución de videoxogos e material multimedia relacionado. 

Para poder desfrutar de todos estes servizos, é preciso estar rexistrado no servizo mediante a creación dunha conta de balde, á cal se vinculan os videoxogos mercados polo xogador. Estes xogos poden ser tanto os xogos que se ofrecen para a compra na propia plataforma como certos xogos comprados en tendas físicas.

Notas
-----

1. ↑  "DRM de Steam". *Documentación de Steamworks* (en español). Steam. Consultado o 16 de maio de 2020.
2. ↑  MacIntire, Sarah Adelaida (4 de agosto de 2009). "DRM Weekly News 2009" (en inglés). Free Software Foundation. Consultado o 16 de maio de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Steam Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*
**Julio González Álvarez**, nado en Santa María de Cexo (Verea) cara a 1911 e finado no mesmo concello o 29 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado mestre interino de Pitelos en febreiro de 1930. Membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO). Obtivo praza como cursillista de 1933 en Famelga en 1934, e permutou con Antonio Vidal Provenza a de Gontán en febreiro de 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 escapou a Portugal, pero foi capturado. Detido e destituído o 12 de agosto, foi paseado con Amadeo López Bello, Silvio Torres Díaz e Eloy Romero Luis e o seu cadáver apareceu en Poza das Ras (Ourille). Como resultado do proceso de depuración foi sancionado coa separación definitiva do servizo e baixa na escala en abril de 1940. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 12-2-1930, p. 8.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-11-1934, p. 12.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-2-1935, p. 4.
4. ↑  "Maestro destituído", *La Región*, 13-8-1936, p. 2.
5. ↑  "El Gobernador civil ha destituído a otro maestro por sus actividades comunistas", *El Pueblo Gallego*, 14-8-1936, p. 6.
6. ↑  *La Región*, 8-5-1940, p. 4.
7. ↑  *BOE*, 9-12-1941, p. 4552.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cid Fernández, Xosé Manuel (2017). "A represión franquista en Ourense. Novos argumentos contra a desmemoria da persecución sufrida polo maxisterio". *Sarmiento* (21): 73–99.

### Ligazóns externas

* Julio González Álvarez na páxina web *Nomes e Voces*.

* Amadeo, Eloy, Julio e Silvio (Poza das Ras, 29.08.1936)
**Marcelino Otaduy Vázquez**, nado en Ferrol cara a 1898 e finado en Madrid en 1990, foi un policía e avogado galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Marcelino Otanduy Aróspide, dono dunha pastelería en Ferrol que despois trasladou a Santiago de Compostela, e María Vázquez. Axente de policía destinado en Donostia en 1925, pasou a Santiago de Compostela en 1930. Foi destinado a Madrid en setembro de 1932, e volveu a Compostela en marzo do ano seguinte. Foi destinado en comisión de servizos a Irún en xullo de 1934, e a Goián en outubro dese ano. A principios de 1936 estaba destinado en Pontevedra, e no verán dese ano en Ourense. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra presidido por Ambrosio Feijoo Pardiñas no que actuou como fiscal Joaquín Otero Goyanes o 23 de marzo de 1937, con Anselmo López García, Marcial García Barros, Manuel Suárez Castro, Eduardo París Villar, Antonio Taboada Nóvoa e Higinio López Barrio. Foi condenado por auxilio á rebelión a doce anos e un día de prisión. Rematou a carreira de Dereito a principios dos anos cuarenta. En 1942 abríronlle expediente de responsabilidades políticas e satisfeita a sanción, recuperou a libre disposición dos seus bens en maio de 1942. No franquismo exerceu como avogado en Madrid. Finou en Madrid en 1990.

Vida persoal
------------

Casou en Compostela con Concepción Rodríguez en 1948.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 7-6-1930, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 15-9-1932, p. 2.
3. ↑  *El Compostelano*, 28-3-1933, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-7-1934, p. 10.
5. ↑  *El Compostelano*, 1-10-1934, p. 2.
6. ↑  *El Compostelano*, 2-1-1936, p. 2.
7. ↑  *La Región*, 24-3-1937, p. 3.
8. ↑  *BOE*, 4-5-1942, p. 2144.
9. ↑  *ABC*, 9-12-1990, p. 117.
10. ↑  *La Noche*, 13-7-1948, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* Marcelino Otaduy Vázquez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Expediente de responsabilidades políticas de Marcial García Barros, Anselmo López García, Marcelino Otaduy Vázquez, Eduardo París Villar, Higinio López Barrio; Antonio Taboada Nóvoa e Manuel Suárez Castro.
***Animal Planet*** (tradución literal: *Planeta Animal*) é unha canle de televisión de pago con sede nos Estados Unidos de América e emitida tamén en América Latina. En portugués brasileiro tamén foi chamado ***Animal Planet Brasil***. Creada o 1 de outubro de 1996, a rede dedícase principalmente a series e documentais sobre animais salvaxes e animais domésticos. A canle pertence á *Warner Bros.* *Discovery.*

A canle foi orixinalmente unha empresa conxunta con *BBC Worldwide* e favorecía a programación educativa como os documentais sobre a natureza. En 2008, *Animal Planet* adoptou unha dirección de programación con énfase nas representacións agresivas e depredadoras de animais, así como un aumento de documentais e programas de realidade tras investigacións e ocupacións relacionadas cos animais. *Animal Planet* recibiu outra renovación en outubro de 2018, volvendo a unha dirección máis orientada á programación familiar.

En xaneiro de 2016, aproximadamente 91.603.000 fogares recibiron Animal Planet.

Notas
-----

1. ↑  "Animal Planet Brasil - YouTube". *www.youtube.com*. Consultado o 2023-08-26.
2. ↑  "Cable Network Coverage Area Household Universe Estimates: January 2016" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 02 de decembro de 2017. Consultado o 26 de agosto de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Animal Planet Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Animal Planet Australia
* Animal Planet Alemaña
* Planeta animal Brasil
* Animal Planet Canada
* Animal Planet India Arquivado 31 de outubro de 2018 en Wayback Machine.
* Animal Planet América Latina
* Animal Planet do sueste asiático
* Animal Planet Reino Unido
* Animal Planet Estados Unidos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43429
* EBID: ID

 |
O **aeroporto de Höga Kusten** (IATA:**KRF**, ICAO: **ESNK**), coñecido tamén como **aeroporto de Kramfors/Sollefteå**, é un aeroporto sueco situado entre as cidades de Kramfors e Sollefteå, no leste do país.

Historia
--------

O aeroporto inaugurouse en 1974 e ten liña directa con Estocolmo dende 1984. Antes de conseguir esta ruta, dende o aeroporto podíanse realizar voos a Sundsvall, e posteriormente abriuse tamén unha ruta cara Umeå. Ata o ano 1997 o aeroporto estivo xestionado polo municipio de Kramfors, apoiado polo de Sollefteå, pero ese ano os dous concellos fundaron unha compañía que a día de hoxe teñen o 50% do aeroporto.

Os pasaxeiros do aeroporto desecenderon dende os 63 000ata os 15 000 entre os anos 2000 e 2008. Gran parte desta perda debeuse á competencia en prezo dos aeroportos de Sundsvall-Härnösand (a 80 km de Kramfors e 110 km de Sollefteå) e de Örnsköldsvik (a 110 km de Kramfors e 120 km de Sollefteå), pero tamén debido á mellora das conexións por estrada e tren con Estocolmo.

A finais de 2006 a aeroliña Nordic Regional comezou a operar en Kramfors e iniciou voos con reactores con avións MD-87 na ruta Gällivare-Kramfors-Arlanda, facendo que as cifras de pasaxeiros aumentaran lixeiramente. Despois da tempada de verán, Nordic Regional non puido continuar a liña debido a problemas económicos. O aeroporto estivo entón sen tráfico durante varios meses, ata que en outubro de 2008 Nextjet comezou a voar a Arlanda.

No ano 2012 o aeroporto recibiu o seu nome actual, Höga Kusten ("costa alta" en sueco), cando se abriu ao trafico a estación de ferrocarril ao lado do aeroporto.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| NextJet | Estocolmo-Arlanda, Gällivare, Lycksele |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do aeroporto

Notas
-----

1. ↑  Transport Styrelsen (ed.). "Flygplatsstatistik". Consultado o 3 de novembro de 2017.
2. ↑  Höga Kusten Airport (ed.). "About the airport". Consultado o 3 de novembro de 2017.
3. ↑  Höga Kusten Airport (ed.). "Time table". Arquivado dende o orixinal o 07 de novembro de 2017. Consultado o 3 de novembro de 2017.

| * v
* c
* e
Aeroportos de Suecia |
| --- |
| Maiores internacionais | 
* Estocolmo-Arlanda

 |
| Menores internacionais | 
* Ängelholm-Helsingborg
* Åre Östersund
* Dala
* Estocolmo-Bromma
* Estocolmo-Skavsta
* Estocolmo-Västerås
* Gotemburgo-Landvetter
* Halmstad
* Jönköping
* Kalmar
* Karlstad
* Kiruna
* Kristianstad
* Linköping
* Luleå
* Malmö
* Norrköping
* Örebro
* Örnsköldsvik
* Ronneby
* Skellefteå
* Sundsvall-Timrå
* Umeå
* Växjö Småland
* Visby

 |
| Domésticos | 
* Arvidsjaur
* Gällivare
* Hagfors
* Hemavan
* Kramfors-Sollefteå
* Lycksele
* Mora-Siljan
* Pajala
* Sveg
* Torsby
* Trollhättan-Vänersborg
* Vilhelmina

 |
| Outros | 
* Eskilstuna
* Gävle-Sandviken
* Gotemburgo City
* Hultsfred
* Lidköping-Hovby
* Oskarshamn
* Storuman

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1150868
* GeoNames: 6296802
* IATA: KRF
* ICAO: ESNK

 |
**Benito Corbal Estévez**, nado en Bora (concello de Mourente) en 1853 e finado en Pontevedra o 18 de marzo de 1926, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Rúa Benito Corbal de Pontevedra.
Necrolóxica en *El Progreso*.
De orixe humilde. Foi contratista de obras. Fixo toda a parte de cantería do actual Ponte da Barca, construíu o porto de Cangas e promoveu e financiou o cemiterio de Bora. Foi administrador e propietario do balneario de Ponte Caldelas. Urbanizou a rúa Progreso e grazas ás súas influencias conseguiuse cara a 1900 un novo lugar para a celebración das feiras de gando que ata aquel momento se celebraban no Campo de San Xosé, nacendo así a praza de Barcelos. En 1894 foi elixido concelleiro en Pontevedra, cargo que ocupou practicamente ata a súa morte. Tamén foi deputado provincial.
Ao ano seguinte á súa morte púxoselle o nome de Benito Corbal á Rúa Progreso onde viviu.

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Souto Villaverde e foi pai de Manuel, Serafina, Elvira, Gerardo, Rogelio e Trinidad Corbal Souto. É avó do artista galego Xosé Conde Corbal.

Notas
-----

1. 1 2  Bará (7 de xuño de 2020). "Benito Corbal Estévez y "el progreso"". *El Español* (en español). Consultado o 7 de agosto de 2022.
2. 1 2 3  Alonso (25 de abril de 2021). "Quién fue Benito Corbal, el gran creador de empleo de Pontevedra". *Diario de Pontevedra* (en español). Consultado o 7 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rúa Benito Corbal (Pontevedra)

### Ligazóns externas

* Benito Corbal
**Os artistiñas**, tamén coñecidos como **Grupo Volter**, foi un grupo de artistas galegos formado na cidade de Ourense en 1963.

O nome do grupo foi idea do intelectual ourensán Vicente Risco, que denominou deste xeito ó grupo de artistas que frecuentaban o bar do Tucho, que o mesmo Risco decidiu rebautizalo como "O´Volter", en recordo ó afamado Cabaret Voltaire de Zúric (Suíza), no que se reunían artistas da vangarda europea, naquela época representados polos surrealistas.

Membros
-------

O Grupo estaba formado por sete artistas, entre eles os escultores Acisclo Manzano, Buciños e Arturo Baltar, e os pintores Xaime Quessada, Xosé Luís de Dios, Virxilio e Xabier Pousa. Tamén estiveron vinculados ó grupo os pintores Enrique Ortiz Alonso, Prego de Oliver, Vidal Souto e Alexandro.

Características
---------------

Conseguiron renovar a arte galega da época, estancada no folclorismo, a través das distintas vangardas europeas existentes dende principios do século XX, como o cubismo ou a abstracción.

O´Volter (Bar do Tucho)
-----------------------

Praza de Eironciño dos Cabaleiros, Ourense.
Situado na praza Eirociño dos Cabaleiros, na zona antiga de Ourense, foi rexentado por Vicente Fontenla, Tucho. Dende 1963 foi o punto de reunión de artistas e intelectuais da época, e entre a súa clientela cabe destacar ós escritores e poetas Celso Emilio Ferreiro, Méndez Ferrín, Carlos Casares, Millán Picouto, Julito Losada; os escultores Failde, Ignacio Basallo e Baldomero Moreiras; o médico Conde Corbal; o xornalista Luís Trabazo; o historiador Xesús Ferro Couselo; o empresario Augusto Valencia e diversos ourensáns con inquedanzas.

O Volter pechou as súas portas en 1985 e o edificio foi derrubado a finais dos anos noventa.

Notas
-----

1. ↑  *Ourense ultima los preparativos del primer homenaje a siete artistas del 'grupo Volter'* Agencias, *La Región*, 29/03/2008 *(en castelán)*.
2. ↑  *La República de 'Os artistiñas'* Huete, Cristina: *El País*, 15/04/2008.
3. ↑  *Fallece Xosé Luis de Dios, uno de los renovadores del arte gallego en los 70* *La Opinión A Coruña*, 03/08/2010 *(en castelán)*.
4. ↑  *Lembranzas lonxanas de Vicente Risco e o referente de 'O Volter'* Ramos, Fernando: *La Región*, 17/11/2017.
5. ↑  *La tasca de la intelectualidad* Huete, Cristina: *El País*, 14/04/2010.*(en castelán)*.
6. ↑  Hemeroteca: *El Concello de Ourense exigió medidas de seguridad para demoler O Volter* *La Voz de Galicia*, 1999 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ourense*** |

### Bibliografía

* Tros de Ilarduya, Sofía (1998). *O'Volter: encrucijada cultural de los sesenta*. Barcelona: Ronsel. ISBN 8488413823.
* Almeida Rebollo, J. Alberto (2009). *O'Volter: fragmentos para a memoria*. Allariz, Ourense: J.A. Almeida. ISBN 9788461308231.

### Outros artigos

* Os renovadores
* Grupo Atlántica

### Ligazóns externas

* "O bar do Tucho (O´VOLTER) e os ARTISTIÑAS". *ivoox*. (2013).
* *Unhas fotos do Volter para lembrar aquela República*. Blog de Ana B. Bande. (17/04/2008).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6053699
* BNE: XX128335

 |
A **igrexa de Klinte** (sueco: *Klinte kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Klinte, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

Historia e arquitectura
-----------------------

A parte máis antiga da igrexa de Klinte é a base da súa torre que foi construída na primeira metade do século XIII en estilo románico. É a única parte que queda dunha igrexa anterior románica. Ao redor do ano 1300 o coro e a nave desa primeira igrexa foron substituídos polos actuais de estilo gótico. Durante esa época tamén foi engadida a parte superior da torre para harmonizar o conxunto.

Externamente a base da torre ten un portal e unhas fiestras románicas. A parte superior mostra fiestras góticas. O portal do coro é digno de mención debido aos seus capiteis, un perfecto exemplo da escultura en pedra da época.

Internamente a bóveda do coro está decorada con frescos semellantes aos da igrexa de Rone. Na fiestra oriental do coro consérvanse aínda algúns paneis das vidreiras orixinais, representando escenas relixiosas. Pénsase que foron realizados polo mesmo artesán que elaborou as vidreiras da igrexa de Alskog. Entre o mobiliario destaca a cruz triunfal, que data do século XV. O retablo de arenita é do ano 1643 e foi esculpido polo escultor Gert van Eghen. A pía bautismal é de 1667 e os bancos datan do século XVII.

A igrexa foi restaurada no ano 1933.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista dende o aireVista dende o aire
* Portal do coroPortal do coro
* Interior da igrexaInterior da igrexa
* Cruz triunfalCruz triunfal
* Pía bautismalPía bautismal

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Lagerlöf, Erland (1973). Rabén & Sjögren, ed. *Gotlands kyrkor*. Uddevalla. pp. 185–187. ISBN 9129410355.

| * v
* c
* e
Igrexas en Gotland, Suecia |
| --- |
| 
* Akebäck
* Ala
* Alskog
* Alva
* Anga
* Ardre
* Atlingbo
* Barlingbo
* Björke
* Boge
* Bro
* Bunge
* Burs
* Buttle
* Bäl
* Dalhem
* Eke
* Ekeby
* Eksta
* Endre
* Eskelhem
* Etelhem
* Fardhem
* Fide
* Fleringe
* Fole
* Follingbo
* Fröjel
* Fårö
* Gammelgarn
* Ganthem
* Garde
* Gerum
* Gothem
* Grötlingbo
* Guldrupe
* Hablingbo
* Hall
* Halla
* Hamra
* Hangvar
* Havdhem
* Hejde
* Hejdeby
* Hejnum
* Hellvi
* Hemse
* Hogrän
* Hörsne
* Klinte
* Kräklingbo
* Källunge
* Lau
* Levide
* Linde
* Lojsta
* Lokrume
* Lummelunda
* Lye
* Lärbro
* Martebo
* Mästerby
* Norrlanda
* När
* Näs
* Othem
* Roma
* Rone
* Rute
* Sanda
* Silte
* Sjonhem
* Slite
* Sproge
* Stenkumla
* Stenkyrka
* Stånga
* Sundre
* Tingstäde
* Tofta
* Träkumla
* Vall
* Vallstena
* Vamlingbo
* Viklau
* **Catedral de Visby**
* Visborg
* Vänge
* Väskinde
* Västergarn
* Västerhejde
* Väte
* Öja
* Östergarn

 | Coat of armas do Gotland County |
|  **Commons** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1742898
* Google Maps: 15369076232339034404

 |
A **igrexa de Hogrän** (sueco: *Hogräns kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Hogrän, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

Historia e arquitectura
-----------------------

A igrexa de Hogrän está formada por unha torre románica e un coro e unha nave góticos. A torre é así a parte máis antiga do edificio e data de ao redor do ano 1200. Unida a esta atopábase orixinalmente unha igrexa anterior de pedra, tamén de estilo románico e levantada durante o século XII. No século XIV foi substituída pola nave e o coro actual. Uns poucos detalles da igrexa románica, como algúns relieves e un marco dunha fiestra románica, foron incorporados ao presente edificio.

O interior da igrexa está caracterizado polo ancho da nave, duns 10 metros. A igrexa contén varios obxectos medievais. A cruz triunfal é unha das esculturas de madeira máis antigas de Gotland, datando do século XII. As portas finamente talladas do tabernáculo son de principios do século XV, e a porta da sancristía é tamén medieval. A pía bautismal, probablemente realizada polo artesan coñecido como Master Byzantios, é de finais do século XII. De datas posteriores son o retablo (1634), o púlpito (1637) e os postos do coro (do século XVII pero con elementos medievais incorporados).

A igrexa foi restaurada entre 1953 e 1954.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista aérea da igrexaVista aérea da igrexa
* Portal da navePortal da nave
* Interior da igrexaInterior da igrexa

Notas
-----

1. 1 2 3  Lagerlöf, Erland (1973). Rabén & Sjögren, ed. *Gotlands kyrkor*. Uddevalla. pp. 151–153. ISBN 9129410355.

| * v
* c
* e
Igrexas en Gotland, Suecia |
| --- |
| 
* Akebäck
* Ala
* Alskog
* Alva
* Anga
* Ardre
* Atlingbo
* Barlingbo
* Björke
* Boge
* Bro
* Bunge
* Burs
* Buttle
* Bäl
* Dalhem
* Eke
* Ekeby
* Eksta
* Endre
* Eskelhem
* Etelhem
* Fardhem
* Fide
* Fleringe
* Fole
* Follingbo
* Fröjel
* Fårö
* Gammelgarn
* Ganthem
* Garde
* Gerum
* Gothem
* Grötlingbo
* Guldrupe
* Hablingbo
* Hall
* Halla
* Hamra
* Hangvar
* Havdhem
* Hejde
* Hejdeby
* Hejnum
* Hellvi
* Hemse
* Hogrän
* Hörsne
* Klinte
* Kräklingbo
* Källunge
* Lau
* Levide
* Linde
* Lojsta
* Lokrume
* Lummelunda
* Lye
* Lärbro
* Martebo
* Mästerby
* Norrlanda
* När
* Näs
* Othem
* Roma
* Rone
* Rute
* Sanda
* Silte
* Sjonhem
* Slite
* Sproge
* Stenkumla
* Stenkyrka
* Stånga
* Sundre
* Tingstäde
* Tofta
* Träkumla
* Vall
* Vallstena
* Vamlingbo
* Viklau
* **Catedral de Visby**
* Visborg
* Vänge
* Väskinde
* Västergarn
* Västerhejde
* Väte
* Öja
* Östergarn

 | Coat of armas do Gotland County |
|  **Commons** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1742890
* Google Maps: 11151606125124181961

 |
A **igrexa de Boge** (sueco: *Boge kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Boge, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

Historia e arquitectura
-----------------------

A igrexa de Boge é unha igrexa do gótico temperán. As partes máis antigas son o coro e a sancristía, que datan de mediados do século XIII. A nave é posterior e substituíu a unha nave previa de estilo románico; este feito explica o motivo polo que é infrecuentemente curta e ancha, xa que se encaixou entre un coro e unha torre que xa existían. Porén, a torre actual comezou a construírse en 1867 e rematouse en 1892, xa que a vella colapsou durante unha treboada en 1857. Na mesma treboada a nave quedou severamente danada pero foi reconstruída.

Externamente a igrexa está apoiada por un único contraforte, levantado tras a treboada de 1857 para estabilizala. O portal principal é un pouco posterior ao resto do edificio e data de mediados do século XIV. Os seus capiteis están esculpidos de forma decorativa. A igrexa foi restaurada en 1925 polo arquitecto Anders Roland.

No interior a igrexa está decorada con dous conxuntos de frescos que datan do período de construción e do século XV, respectivamente. Estes últimos están realizados polo pintor anónimo coñecido como *Passionsmästaren*. A meirande parte do mobiliario é do século XVIII, coa excepción da pía bautismal, do século XIII, e dun gran candelabro medieval de ferro. No coro son visibles algunhas tumbas medievais.

Galería de imaxes
-----------------

* Detalle do capitel do portal principalDetalle do capitel do portal principal
* Interior da igrexaInterior da igrexa
* Portal principalPortal principal
* Arco de triunfoArco de triunfo

Notas
-----

1. 1 2 3  Lagerlöf, Erland (1973). Rabén & Sjögren, ed. *Gotlands kyrkor*. Uddevalla. pp. 103–104. ISBN 9129410355.

| * v
* c
* e
Igrexas en Gotland, Suecia |
| --- |
| 
* Akebäck
* Ala
* Alskog
* Alva
* Anga
* Ardre
* Atlingbo
* Barlingbo
* Björke
* Boge
* Bro
* Bunge
* Burs
* Buttle
* Bäl
* Dalhem
* Eke
* Ekeby
* Eksta
* Endre
* Eskelhem
* Etelhem
* Fardhem
* Fide
* Fleringe
* Fole
* Follingbo
* Fröjel
* Fårö
* Gammelgarn
* Ganthem
* Garde
* Gerum
* Gothem
* Grötlingbo
* Guldrupe
* Hablingbo
* Hall
* Halla
* Hamra
* Hangvar
* Havdhem
* Hejde
* Hejdeby
* Hejnum
* Hellvi
* Hemse
* Hogrän
* Hörsne
* Klinte
* Kräklingbo
* Källunge
* Lau
* Levide
* Linde
* Lojsta
* Lokrume
* Lummelunda
* Lye
* Lärbro
* Martebo
* Mästerby
* Norrlanda
* När
* Näs
* Othem
* Roma
* Rone
* Rute
* Sanda
* Silte
* Sjonhem
* Slite
* Sproge
* Stenkumla
* Stenkyrka
* Stånga
* Sundre
* Tingstäde
* Tofta
* Träkumla
* Vall
* Vallstena
* Vamlingbo
* Viklau
* **Catedral de Visby**
* Visborg
* Vänge
* Väskinde
* Västergarn
* Västerhejde
* Väte
* Öja
* Östergarn

 | Coat of armas do Gotland County |
|  **Commons** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1742840
* Google Maps: 6019657533939437462

 |
A **igrexa de Etelhem** (sueco: *Etelhems kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Etelhem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

Historia e arquitectura
-----------------------

A primeira igrexa levantada no lugar foi probablemente unha pequena igrexa románica de pedra, da cal só se conservan algúns pequenos fagmentos. A parte máis antiga da presente igrexa principalmente gótica é a torre, construída a principios do século XIII en estilo románico. O coro e a nave deberon ser construídos ao redor do ano 1300. A sancristía é o derradeiro engadido e foi construído durante século XVII.

Externamente a igrexa amosa uns poucos elementos esculpidos de orixe románica, e un portal norte tamén de estilo románico. No interior a igrexa está decorada con frescos de dous períodos distintos. Os máis antigos son do século XIV e os máis recentes, do século XV, representan apóstolos e a Paixón de Cristo. Estes últimos foron realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren. Tamén se conservan unhas poucas vidreiras.

O elemento máis destacable do seu mobiliario é a pía bautismal do século XII realizada polo escultor Hegvald. A pía está asinada con runas. A cruz triunfal é do século XIV e aínda se atopa na súa situación orixinal. A meirande parte do mobiliario posterior é do século XVII.

A igrexa foi restaurada entre os ano 1957 e 1958.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista dende o nordésVista dende o nordés
* VidreirasVidreiras
* Portal sur do coroPortal sur do coro
* Pía bautismalPía bautismal
* Cruz triunfalCruz triunfal

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Lagerlöf, Erland (1973). Rabén & Sjögren, ed. *Gotlands kyrkor*. Uddevalla. pp. 119–120. ISBN 9129410355.

| * v
* c
* e
Igrexas en Gotland, Suecia |
| --- |
| 
* Akebäck
* Ala
* Alskog
* Alva
* Anga
* Ardre
* Atlingbo
* Barlingbo
* Björke
* Boge
* Bro
* Bunge
* Burs
* Buttle
* Bäl
* Dalhem
* Eke
* Ekeby
* Eksta
* Endre
* Eskelhem
* Etelhem
* Fardhem
* Fide
* Fleringe
* Fole
* Follingbo
* Fröjel
* Fårö
* Gammelgarn
* Ganthem
* Garde
* Gerum
* Gothem
* Grötlingbo
* Guldrupe
* Hablingbo
* Hall
* Halla
* Hamra
* Hangvar
* Havdhem
* Hejde
* Hejdeby
* Hejnum
* Hellvi
* Hemse
* Hogrän
* Hörsne
* Klinte
* Kräklingbo
* Källunge
* Lau
* Levide
* Linde
* Lojsta
* Lokrume
* Lummelunda
* Lye
* Lärbro
* Martebo
* Mästerby
* Norrlanda
* När
* Näs
* Othem
* Roma
* Rone
* Rute
* Sanda
* Silte
* Sjonhem
* Slite
* Sproge
* Stenkumla
* Stenkyrka
* Stånga
* Sundre
* Tingstäde
* Tofta
* Träkumla
* Vall
* Vallstena
* Vamlingbo
* Viklau
* **Catedral de Visby**
* Visborg
* Vänge
* Väskinde
* Västergarn
* Västerhejde
* Väte
* Öja
* Östergarn

 | Coat of armas do Gotland County |
|  **Commons** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1549271
* GeoNames: 8130961
* Google Maps: 14370770605054599427

 |
O **carcinoma lobular** ***in situ*** (CLIS), é un termo médico que se refire a cambios neoplásicos non cancerosos nas células que revisten os lóbulos da mama nos extremos distais dos condutos mamarios. Denomínase *in situ*, porque a doenza non é infiltrante. Malia que o carcinoma lobular in situ non é un cancro, a súa presenza indica un risco maior na aparición de cancro de mama, aínda que non todas as pacientes cun carcinoma *in situ*, incluíndo os peores casos, desenvolven cancro de mama. O carcinoma lobular *in situ* é máis frecuente en mulleres que aínda non chegaron á menopausa. Descrito por primeira vez por Foote e Stewart en 1941, constitúe entre o 3 ao 5% dos carcinomas da mama e é, polo xeral, unha doenza de mulleres premenopáusicas.

Histoloxía
----------

O CLIS é unha proliferación sólida e oclusiva dos lóbulos e outros condutos perilobulares. Os acinos das glándulas vense dilatados e ocupados por células pequenas e polo xeral uniformes, sendo pleomórficas só na afectación ductal do carcinoma, é dicir, cando aparece nos condutos mamarios. Estas células non invadiron os tecidos máis profundos do seo, nin se propagaron a outros órganos do corpo. De cando en cando vese necrose ou calcificación e de aparecer ocorre nas etapas máis avanzadas da doenza.

Notas
-----

1. ↑  SILVERA ARENAS, Luz Alba, CAEZ, Clara, CAMARGO, Patricia et al. Análisis de los factores inmunohistopatológicos (receptores hormonales, estrógenos, progesterona y ERB-2) asociados al pronóstico del cáncer de mama en la población de Barranquilla (2004- 2005). Salud, Barranquilla. [online]. jul./dic. 2007, vol.23, no.2 [citado 24 septiembre de 2008], p.150-161. Disponible en la World Wide Web:. ISSN 0120-5552.
2. ↑  **Breast Cancer Network of Strength**. "Carcinoma Lobular in Situ". Arquivado dende o orixinal o 28 de setembro de 2008. Consultado o 02 de maio de 2018.
3. ↑  F. Ignacio Aranda López. Carcinoma Lobulillar in situ. Problemas diagnósticos y significado clínico (en español). IV CONGRESO VIRTUAL HISPANOAMERICANO DE ANATOMÍA PATOLÓGICA.
4. ↑  Sociedad Americana del Cáncer. Cáncer del seno Arquivado 02 de decembro de 2008 en Wayback Machine. (en español). Último acceso 24 de septiembre de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* NCIt: C4018
* UMLS: C0279563

 |
O **Ateneo Eumés Fernán Martís** é unha asociación cultural de Pontedeume, creada o 13 de xaneiro de 2002. Optouse polo nome de Ateneo pola tradición deste tipo de asociacións en apoio das artes e das ciencias, así como pola súa tradición laica, republicana e defensora dos sistemas democráticos. O nome de Fernán Martís é na honra do capelán de Fernán Pérez de Andrade, O Boo, que traduciu ao galego a Crónica Troiana.

Ten unha estrutura asemblearia que elixe á xunta directiva cada dous anos. As decisións tómanse de común acordo ou por maioría absoluta dos seus membros.

Os principais obxectivos da asociación son a promoción do debate sobre os grandes temas da sociedade, dar a coñecer as novidades culturais e científicas, principalmente as referidas a Galicia, fomentar o uso da lingua galega e o aprecio pola cultura galega e difundir o coñecemento do pasado histórico e cultural da comarca eumesa. Edita unha revista de periodicidade anual, *Cadernos do Ateneo Eumés*, cuxo primeiro número saíu en outubro de 2003.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Ateneo EumésArquivado 17 de novembro de 2011 en Wayback Machine.
O **Centro Cultural Obrero de Sada** foi unha asociación cultural e política creada en Sada no ano 1930.

Historia e características
--------------------------

A primeira directiva estaba presidida polo sindicalista José Monzo Ríos, con Manuel Lorenzo Freire-Calvelo coma secretario e Avelino Flórez Pérez coma tesoureiro. En xaneiro de 1931 renovouse a directiva, sendo reelixido José Monzo como presidente; Nicandro Golán Pereiro foi elixido vicepresidente, Juan Antonio Suárez Picallo secretario, Francisco Fernández Vila vicesecretario, Avelino Flórez foi reelixido tesoureiro, Elisardo Abruñedo Arévalo vicetesoureiro, Román Balbís García bibliotecario, e como vogais José Flores, Francisco Vales, Eliseo Golán, Vicente Bermúdez, Serafín García e Emilio Amor.

Desenvolveu numerosas actividades, coma conferencias, manifestos de protesta na defensa da clase obreira ou solicitando a construción do porto de refuxio. No 1930 organizou unha subscrición popular co fin de recadar fondos para as familias dos mariñeiros falecidos no afundimento do bote María del Carmen. No 1931 deu lugar ao Sindicato de Oficios Varios, vencellado á CNT.

Notas
-----

1. ↑  *Vida Gallega*, 30-1-1931, p. 49.

Véxase tamén
------------

### Fontes hemerográficas

* *El Pueblo Gallego*

### Fontes arquivísticas

* Arquivo do Reino de Galicia - Fondo do Goberno Civil - Rexistro de Asociacións