**Heinrich Schenker**, nado o 19 de xuño de 1868 en Wisniowczyki, Polonia, e finado o 13 de xaneiro de 1935 en Viena, foi un teórico da música, máis coñecido pola súa aproximación á análise musical, agora chamado análise schenkeriano.

Traxectoria
-----------

Schenker naceu en Wisniowczyki, en Galitzia, Polonia. Trasladouse a Viena, onde estudou con Anton Bruckner e deuse a coñecer como pianista, acompañando a cantantes de lieder e tocando música de cámara. Impartiu clases particulares de piano e teoría da música, estando Wilhelm Furtwängler, Anthony van Hoboken e Felix Salzer entre os seus alumnos.

As ideas de Schenker sobre a análise foron exploradas primeiro no seu *Harmonielehre* (*Tratado de harmonía*), 1906, e *Kontrapunkt* (*Contrapunto*) (2 vols. 1910 e 1922), e foron desenvolvidas nos dous xornais que publicou, *Der Tonwille* (1921-24) e *Dás Meisterwerk in der Musik* (1925-30), incluíndo ambos os contidos exclusivos de Schenker. O seu desexo de que as súas análises fosen ferramentas usadas polos intérpretes para un coñecemento máis profundo das obras que estivesen a interpretar móstrase no feito de que a súa edición das últimas sonatas para piano de Ludwig van Beethoven incluísen tamén a análise das obras.

En 1932, Schenker publicou *Fünf Urlinie-Tafeln (Cinco Análises Musicais Gráficas*), análises de cinco obras utilizando a técnica analítica de mostrar capas de maior e menor detalle musical, que agora leva o seu nome. Trala morte de Schenker, publicouse a súa obra teórica incompleta *Der freie Satz*, (*Composición libre* 1935) (primeiro traducida ao inglés por T. H. Kreuger en 1960 como unha disertación na Universidade de Iowa; unha segunda e mellor tradución, por Ernst Oster, publicouse en 1979). Algunhas traducións ao inglés desta obra eliminaron pasaxes consideradas politicamente incorrectas e irrelevantes co tema tratado. Por exemplo, no prefacio de *Contrapunto*, Schenker escribe que «o home é superior á muller, o produtor é superior ao comerciante ou ao peón, a cabeza prevalece sobre os pés» etc.

Outros teóricos musicais, por exemplo, Felix Salzer e Carl Schachter, engadiron e expandiron as ideas de Schenker: na década de 1960, a análise schenkeriana comezara a atraer un renovado interese, e na década de 1980 chegou a ser un dos métodos analíticos principais usados por certos teóricos de América do Norte. Mentres as súas teorías foron criticadas desde metade de século pola súa rixidez e a súa ideoloxía organicista, a ampla tradición analítica que forxaron permaneceu como unha das principais no estudo e análise da música tonal.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Análise Schenkeriano
* Sistema tonal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q531995
* WorldCat
* VIAF: 24644191
* BIBSYS: 90237545
* BLBNB: 000346901
* BNE: XX1093917
* BNF: 12178640w
* BRE: 4693908
* CANTIC: a10869505
* CiNii: DA01794963
* DeutscheBio: 118607154
* Discogs: 2007549
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 49949
* GND: 118607154
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 1022 7784
* LCCN: n80015510
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00825577
* NKC: jn19990007566
* NLA: 35479748
* NNDB: 000177492
* NTA: 069133174
* OEBL: ID
* OL: OL612889A
* openMLOL: 55579
* PTBNP: 565661
* SELIBR: 315203
* SNAC: w6th8r7q
* SUDOC: 030353785

 |