recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Escorras fluíndo cara a un desaugadoiro.
En hidroloxía, as **escorras** son a lámina de auga que circula sobre a superficie nunha conca de drenaxe, é dicir a altura en milímetros da auga de choiva escorrida e estendida.

Características
---------------

Normalmente considérase que as escorras son o resultado de restarlle á precipitación a evapotranspiración real e a infiltración do sistema solo-cobertura vexetal. Segundo a teoría de Horton, as escorras fórmanse cando as precipitacións superan a capacidade de infiltración do solo. Isto só é aplicable en solos de zonas áridas e de precipitacións torrenciais. Esta deficiencia corríxese coa teoría da saturación, aplicable a solos de zonas de pluviosidade elevada e constante. Segundo a devandita teoría, as escorras fórmanse cando os compartimentos do solo están saturados de auga.

As escorras superficiais son unha das principais causas de erosión a nivel mundial. Adoitan ser particularmente daniñas en solos pouco permeables, como os arxilosos, e en zonas cunha cuberta vexetal escasa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Canle
* Solo
* Cunca fluvial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1444790
* EBID: ID
* GEC: 0180419
* JSTOR: surface-runoff
* MAG: 50477045
* NKC: ph194816

 |
A IXSUD conta con dúas misións en Portugal: Lisboa e Porto.
As primeiras reunións da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días realizadas en Portugal foron dentro das Forzas Armadas dos Estados Unidos estacionadas no país a principios de 1970. Máis tarde, en 1974, o Presidente da Igrexa Spencer W. Kimball visitou Portugal e recibiu a confirmación de que a Igrexa sería recoñecida e que os misioneiros podían comezar a traballar no país.

En novembro de 1974, o élder William Grant Bangerter do Setenta chegou a Lisboa para presidir a recentemente creada Misión Portugal Lisboa. Catro misioneiros foron transferidos dunha misión no Brasil para comezar o traballo. As primeiras reunións da IXSUD foron realizadas na casa dun membro da embaixada canadense que vivía en Portugal.

En xullo de 1975 había 100 membros portugueses e fóronse adherindo até ser 1000 en xullo de 1978. Hoxe hai máis de 38.000 membros organizados en decenas de congregacións locais. Estas congregacións, chamadas ás e ramas, serven como centro de todas as actividades da Igrexa local, incluíndo os cultos dos domingos e clases para os nenos, novos e adultos, homes e mulleres. Actividades durante a semana proporcionan oportunidades de instrución adicional, eventos sociais e ofertas culturais como danza, musicais e teatro ademais de actuacións deportivas. Portugal non posúe ningún templo SUD: o máis próximo atópase en Madrid, o cal é frecuentado pola maioría dos mormóns portugueses.

Actualmente existen 38.188 santos dos últimos días en Portugal, así como 6 estacas, 75 ás e ramas, 2 misións (Lisboa e O Porto) e 23 centros de historia familiar.

Relación cos medios de comunicación
-----------------------------------

A Igrexa SUD utiliza un espazo propio na RTP 2 xunto con outras confesións relixiosas. Esta posibilidade atópase amparada pola lei de liberdade relixiosa.

Esta programación consiste nun programa de 7 minutos *Fé dos Homens* ("Fe dos Homes") e outro de 30 minutos titulado *Caminhos* ("Camiños").

En 2009 iniciouse un conxunto de programas na radio RDP baseado nos programas de televisión .

Ligazóns externas
-----------------

* Conocer a los mormones [*Ligazón morta*]
* Historia de la Iglesia en Portugal[*Ligazón morta*]
* Sítio Oficial de la IJSUD en Portugal

Notas
-----

1. ↑  Igrexa Mormona dispón de rexistros até o século XVI en 20 puntos do país
2. ↑  "Programação RTP 2". Arquivado dende o orixinal o 05 de decembro de 2008. Consultado o 27 de decembro de 2009.
3. ↑  "Lei de Liberdade Relixiosa (2001) art. 25º" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de novembro de 2011. Consultado o 27 de decembro de 2009.
4. ↑  Confesións relixiosas pasan a ter programa na radio pública[*Ligazón morta*]
**Jacob Gaón**, falecido en Tolosa en 1463, foi un recadador vitoriano de impostos.

Procedía dunha familia xudía da cidade de Vitoria. No século XV varios membros da familia dedicáronse a recadar impostos para os reis de Castela. En 1463, Jacob Gaón dirixiuse a Guipúscoa a cobrar o imposto chamado *pedido* e reclamouno aos habitantes da vila de Tolosa. Estes contestáronlle que estaban exentos de pagalo, polas disposicións aprobadas polo rei. Gaón ameazounos, e varios deles matárono, decapitaron e expuxeron a súa cabeza no alto dunha picota, como el puxera a Tolosa no alto da súa lista de recadacións. O rei Henrique IV dirixiuse a Tolosa a vingar a súa morte, pero os autores fuxiron da vila. O rei mandou derrubar a casa na que se cometeu o crime. Non chegou a executar aos autores, xa que antes de atrapalos chegoulle unha petición das xuntas de Guipúscoa que lle rogaba perdón para os tolosanos, e expúñalle os argumentos destes, recoñecendo Henrique IV que estaban exentos do pago.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326764
* Auñamendi: 60720

 |
O **Iraklis Thessaloniki B.C.** (en grego: ΚΑΕ Ηρακλής), é un equipo de baloncesto grego da cidade de Tesalónica, que xoga na A2 Ethniki, a segunda categoría do baloncesto heleno. Disputa os seus partidos como local no *Ivanofio*, con capacidade para 2.500 espectadores.

Historia
--------

Forma parte dun club polideportivo creado en 1908, o *Gymnastic Club Iraklis Thessaloniki*, ao que tamén pertence a sección de fútbol, o Iraklis FC, aínda que a sección de baloncesto non se fundou ata 1924. O nome do equipo provén do deus grego Hércules. Gañou o primeiro Campionato de Grecia, en 1928, repetindo título en 1935, nos que son os seus únicos títulos. Xa na era moderna, permaneceu na A1 Ethniki ata o 2006, acadando os seus mellores resultados en 1995 e 2004, quedando en terceira posición. Participou en 16 ocasións en competicións europeas, sendo as súas mellores clasificacións as semifinais acandadas na Copa Saporta en 1995 e 1997.

Palmarés
--------

* **Liga de Grecia**
	+ **Campións (2)**: 1928, 1935
* **Copa de Grecia**
	+ *Subcampión (3)*: 1981, 1994, 1996

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Sitio web oficialArquivado 31 de maio de 2020 en Wayback Machine.
**Jackeline Rentería Castillo**, nada en Cali, Valle del Cauca, o 23 de febreiro de 1986, é unha loitadora colombiana dobre gañadora da medalla de bronce en dúas versións diferentes de Xogos Olímpicos.

Traxectoria
-----------

### Xogos Olímpicos

A súa primeira participación nunha olimpíada ocorreu nas xustas de Pequín 2008, onde avanzou até semifinais e finalmente foi derrotada pola representante da China Xu Li na semifinal, tendo que disputar o combate polo terceiro posto; alí derrotou á romanesa Ana Paval 5-0 mediante inmovilización para conquistar a medalla de bronce, segunda para Colombia en dita olimpíada, primeira neste deporte e décimo primeira no seu historial.

Na olimpíada de Londres 2012, obtén a súa segunda medalla de bronce; novamente chega a semifinais onde cae ante a canadense Tonya Verbeek, eventual medalla de prata. Álzase coa medalla de bronce logo de derrotar á ucraína Tetyana Lazareva por 3-1, quen chegara á eliminatoria tras perder tamén coa canadense Verbeek nos cuartos de final. Converteuse na primeira muller deportista colombiana en lograr medalla en dúas olimpíadas e a medalla número 17 para Colombia na súa historia olímpica, despois de Helmut Bellingrodt, quen obtivo dúas medallas de prata en Tiro Deportivo nos olímpicos dos Ánxeles 1984 e Múnic 1972, antes de que o lograse Yury Alvear en Londres 2012 e Río 2016 con pratas en judo, e Caterine Ibargüen e Óscar Figueroa quen gañaron prata en Londres 2012 e ouro en Río 2016 en triplo salto e levantamento de pesas categoría de 62Kg respectivamente.

Notas
-----

1. ↑  Caracol Radio (16 de agosto de 2008). "Jackeline Rentería logra bronce en la Lucha Olímpica". Arquivado dende o orixinal o 18 de xullo de 2020. Consultado o 16 de agosto de 2008.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Jackeline Rentería Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* "Jackeline RENTERIA". *Beijing2008.cn*. Beijing Organizing Committee for the Games of the XXIX Olympiad. Arquivado dende o orixinal o 19 de agosto de 2008. Consultado o 17 de xullo de 2020.
* "Jackeline Rentería". Arquivado dende o orixinal o 15 de novembro de 2012. Consultado o 17 de xullo de 2020.

* Portal:Colombia
* Portal:Xogos Olímpicos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1115922
* OCID: jackeline-renteria
* Sports Reference: jackeline-renteria-1

 |
A **dulzaina** é un instrumento de vento de lingüeta dobre da familia do óboe (é o equivalente da *bombarda bretoa*). Ten forma cónica e uns 30 cm de lonxitude.

Orixes
------

Dulzaina
Os instrumentos precursores da *dulzaina* orixináronse na Mesopotamia polo ano 3000 a C. onde había unha ampla diversidade de instrumentos moi parecidos. Todos estes instrumentos de vento e lingüeta son englobados dentro do termo *abub*. Este foi o precursor dos seus sucesores *aulos* na Grecia e *tibia* na Roma. Todos teñen elementos comúns, como sección cónica e lingüeta; foron extensamente coñecidos en tódalas civilizacións antigas mediterráneas, até o punto de relegar ós instrumentos derivados da frauta a un segundo plano. 

Dolçaines durante as Fallas de Valencia
Ás veces estes instrumentos contaban con dous tubos, situados en ángulo pechado e unidos por un traveseiro, sendo un melódico e o outro de nota fixa ou bordón, coma a gaita e o propio *aulos* grego.

Este instrumento de vento da antigüidade estivo a punto de desaparecer nos albores da Idade Media, posto que as invasións nórdicas impuxeron os seus propios instrumentos. Polo que atangue ós de vento, preferían as trompas, motivo polo cal no século V extinguíronse moitos instrumentos de lingüeta, que tiveron que ser reimportados polos árabes cando penetraron tres séculos despois en España. Isto explica que durante un longo período de tempo, só se encontren dulzainas no sur, citadas nos textos con variantes arábigas do termo *zolami*, moi común nos escritos musicais de Al-Ándalus, a actual Andalucía.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1264870
* AAT: 300312252
* EBID: ID
* GEA: 4808
* MIMO: 4194
* MusicBrainz: ID

 |
A **illa Banks** é unha illa na costa da provincia canadense da Columbia Británica. Está situada ao sur de Príncipe Rupert, no Estreito de Hecate, ao leste de e en fronte das illas Haida Gwaii. Ao leste da Illa Banks atópanse a Illa Pitt e a Illa McCauley. Ao sur atópase o arquipélago do Grupo Estevan, máis aló do cal atópase o Estreito Caamaño.

A illa Banks ten 72 km de longo e varía desde 9´7 km a 18 km de largo. Ten 1.005 km² de superficie. A illa alcanza 536 m. de altura. Localízase dentro do Distrito Rexional Skeena-Queen Charlotte.

Illa Banks foi bautizada en 1788 por Charles Duncan, capitán do buque mercante de peles *Princess Royal*, na honra de Sir Joseph Banks, que entón era presidente da Royal Society e acompañara a James Cook durante as viaxes exploratorias de 1768-1771.

Historia
--------

A finais de agosto de 1787, os comerciantes británicos de peles James Colnett e Charles Duncan chegaron a Illa Banks. Ancoraron as súas dúas naves, "Prince of Wales" e "Princess Royal" no extremo sur da Illa Banks en Calamity Bay (que chamaron Port Ball). Os barcos permaneceron alí durante once semanas mentres se reparaban. Durante este tempo houbo unha serie de encontros primeiro contacto entre os británicos e algúns dos Kitkatla Tsimshian. Os conflitos menores convertéronse en máis grandes. Pronto seguiu a violencia, co uso de mosquetes, pistolas e canóns polos británicos. Numerosos tsimshian foron asasinados, feridos ou levados cutivos. Tamén durante o seu tempo en Calamity Bay, os británicos usaron barcos para explorar as complexas canles de auga da rexión, incluíndo a Canle Príncipe, Canle Douglas e o Estreito Laredo. No proceso de produción dos primeiros mapas significativos desta parte da costa.

O explorador español Jacinto Caamaño explorou a rexión en 1792, pasando pola Canle do Príncipe na corveta Aranzazu. Caamaño axudouse con copias dos mapas feitos por Colnett. As entradas incompletamente exploradas nos mapas levaron ao Vicerrei de Nova España a ordenar unha expedición exploratoria, que foi entregada a Caamaño. Durante a súa viaxe, Caamaño pasou unha estancia do mes no extremo meridional da illa Pitt, durante cuxo tempo logrou unha interacción considerable cos Tsimshian das illas Pitt e Banks.

Notas
-----

1. ↑  Banks Island Arquivado 09 de novembro de 2004 en Wayback Machine. The Columbia Gazetteer of North America
2. ↑  "Banks Island" (en inglés). BC Geographical Names.
3. ↑  Galois, Robert (2004). *Voyage to the Northwest Side of America: The Journals of James Colnett, 1786-89*. University of British Columbia (UBC) Press. pp. 14, 19, 27, 47, 69. ISBN 978-0-7748-0855-2.  online at Google Books
4. ↑  "Gil Island" (en inglés). BC Geographical Names.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Banks, Columbia Británica*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28878
* GeoNames: 5892586
* OSM: 2144803
* TGN: 1006416

 |
|  |
| --- |
| **2** |
| Cardinal | Dous |
| Ordinal | Segundo |
| **Propiedades matemáticas** |
| Factorización | 2 |
| Función totiente | φ(2) = 1 |
| Número de divisores | τ(2) = 2 |
| Suma dos divisores | σ(2) = 3 |
| Conta de primos | π(2) = 1 |
| Función de Möbius | μ(2) = -1 |
| Función de Mertens | ‘‘M’‘(2) = 0 |
| **Outros sistemas de numeración** |
| Sistema binario | 10 |
| Sistema octal | 2 |
| Sistema duodecimal | 2 |
| Sistema hexadecimal | 2 |
| Numeración romana | II |
| Numeración exipcia |  |
| Numeración grega | II |
| Numeración xónica | β' |
| Numeración chinesa | 二 |
| Numeración hebraica | 'ב |
| Numeración armenia | Բ |
| Numeración Āryabhaṭa | ख |
| Numeración maia |  |
| **Lista de números** |
| 0 1 2 3 4 5 6 7 8 90 10 20 30 40 50 60 70 80 90 |

O **dous** (2) é o número natural que segue o un e precede o tres.

2 é o primeiro número primo, e é o único que é par. O seguinte é 3. É o primeiro número primo de Sophie Germain.

Na cultura humana
-----------------

*Artigo principal**:* Dualismo.
A dualidade de todas as cousas é unha noción importante na maioría das culturas e relixións. A máis común dicotomía filosófica talvez sexa aquela que opón o ben e o mal, mais hai moitas outras. Na dialéctica hegelliana, o proceso de antítese cría dúas perspectivas a partir dunha.

*Dous* (二, *èr*) é un bo número na cultura da China. Hai un proverbio chinés que di que "as boas cousas veñen a pares". É común usar símbolos duplos en marcas de produtos. O pobo cantonés gosta do número *dous* porque a palabra cantonesa correspondente soa parecida á palabra relacionada á "facilidade" (易) naquela lingua.

Na Finlandia, dúas candeas son acesas no Día da Independencia. Colocalas no peitoril da fiestra evoca o significado simbólico da división, que consecuentemente significa independencia.

Na filosofía de Pitágoras, a díade é a segunda cousa criada.

Entre as palabras que poden ser usadas como sinónimos ou para se referir ao número *dous* inclúen par, dueto, xemelgos.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dous***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200
* EBID: ID
* GND: 4800816-3
* LCCN: sh85139053

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre matemáticas é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O bus **Dong Fang Hong 5** (abreviadamente **DFH-5**) é un tipo de bus para satélites fabricado en China.

Características
---------------

O bus DFH-5 está pensado para grandes satélites de comunicacións de nova xeración na órbita xeoestacionaria e para satélites de observación terrestre estabilizados nos tres eixos. Entre as novas tecnoloxías que usa están a propulsión eléctrica, radiadores en rede e despregabres, un sistema de propulsión unificado, un controlador de enerxía de nova xeración e electrónica mellorada. O seu gran tamaño faino adecuado para ser lanzado mediante os foguetes CZ-5.

Especificacións técnicas
------------------------

* Masa: 1800-2750 kg
* Carga útil: 1200.2200 kg
* Potencia eléctrica: 10.000-30.000 W
* Consumo máximo da carga útil: 4000-22.000 W
* Tempo de vida: 12-15 anos

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2019). "DFH-5" (en inglés). Consultado o 17 de outubro de 2019.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2019). Gunter's Space Page, ed. "DFH-5 Bus" (en inglés). Consultado o 17 de outubro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dong Fang Hong 3 (bus)
* Dong Fang Hong 4 (bus)
**Jacob Thune Hansen Gade**, coñecido como **Jacob Gade**, nado en Vejle o 29 de novembro de 1879 e finado no mesmo lugar o 20 de febreiro de 1963, foi un compositor e violinista dinamarqués.

Traxectoria
-----------

No principio do século XX gañaba a vida tocando o violín nos restaurantes e teatros de Copenhaguen, foi director da grande orquestra Palads Cinema desta cidade, aínda que xamais tivo unha educación musical formal.

Hoxe lémbraselle por unha soa canción, *Tzigane Tango Jalousie*, tamén coñecido como *Tango Jalousie*. Este tango, escrito para acompañar un filme mudo cando Gade era o líder da orquestra do Cinema Palads, foi un éxito internacional inmediato. Estreouse un 14 de setembro de 1925. Desde o inicio do cinema sonoro apareceu en máis de 100 películas, e ao longo do tempo, a composición foi enriquecida con letras en varios idiomas.

Algúns críticos musicais afirman que *Jalousie* (1925) non é un tango xenuíno, posto que foi composto para a película muda norteamericana, *Don Q, the son of the Zorro*, protagonizada por Douglas Fairbanks. A pesar diso, é un dos tangos máis famosos actualmente en todo o mundo. A partir daquela terminou a súa carreira como violinista e dedicouse a traballar en obras orquestrais máis ambiciosas, pero que nunca alcanzaron a mesma celebridade do seu tango. As regalías desa canción permitíronlle a Gade dedicarse a tempo completo á composición polo resto da súa vida. Os seus dereitos de autor actualmente financian unha fundación para mozos músicos.

Arthur Fiedler fixo a primeira gravación da peza coa Boston Pops, aumentando aínda máis os ingresos de Gade. Nunha entrevista dous anos antes da súa morte, Fiedler lembrou que Gade veu especialmente a Boston para agradecerlle pola gravación. Gade tamén lle presentou a partitura dunha sinfonía que Fiedler lembrou como "unha das peores pezas da música que coñecín".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Jacob Gade *(en castelán)*
* 

* Jacob Gade na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q453460
* WorldCat
* VIAF: 64191717
* AllMusic: mn0003156389
* BNE: XX950903
* BNF: 138942350
* CiNii: DA12001929
* Danskefilm: 11166
* DeutscheBio: 119556081
* Discogs: 675266
* Europeana: ID
* FAST: 322149
* Filmportal: ID
* GND: 119556081
* IMDb: nm0300540
* IMSLP: ID
* Isidore: gade\_jacob\_auteur\_ou\_responsable\_intellectuel
* ISNI: 0000 0003 6855 5494
* LCCN: no93014441
* LOC-Jukebox: 6492
* MusicBrainz: ID
* NKC: mzk2006343298
* NTA: 074926926
* OL: OL5492943A
* SNAC: w61g3t58
* SUDOC: 05825160X

 |
A **Illa Borden** é unha pequena illa deshabitada pertencente ao arquipélago das Illas da Raíña Isabel, administrativamente dividida entre os Territorios do Noroeste e Nunavut, Canadá. Ás veces considérase que está formada por dúas illas unidas por unha capa de xeo, pero xeralmente considérase que é unha masa única.

Algunhas características e historia
-----------------------------------

Cunha superficie de 2795 km², 93´9 km de longo e 82 km de largo, 171a illa máis grande do mundo, e a illa máis grande do Canadá 30. Atópase ao norte da Illa Mackenzie King e divídese de xeito similar entre os Territorios do Noroeste (parte máis grande) e Nunavut (Nunavut), co bordo que corre ao longo do oeste do meridiano 110.

O primeiro avistamento coñecido da illa foi por Vilhjalmur Stefansson en 1916, describiuse originalmente como unha soa masa terrestre. Con todo, en 1947, durante un sondaxe aéreo realizado pola Royal Canadian Air Force atopouse que a illa eran dúas illas divididas polo estreito de Wilkins..

Nomes
-----

A illa noméase así por Robert Borden, primeiro ministro do Canadá 1911-1920.

Notas
-----

1. ↑  Stefansson, Vilhjalmur (1922). *The Friendly Arctic: The Story of Five Years in Polar Regions*. New York: Macmillan.
2. ↑  Thomson, Don W. Skyview Canada: A Story of Aerial Photography in Canada, R.B.W. Ltd: Ottawa, Canada, 1975, p. 130

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Borden Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Illas da Raíña Isabel
* Illas Árticas do Canadá

### Ligazóns externas

* Borden Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q893410
* GEC: 0428755
* GeoNames: 5905891
* OSM: 1656485

 |
Antiga provincia do Douro Litoral
O **Douro Litoral** é unha antiga *provincia* (ou *rexión natural*) portuguesa, formalmente instituída pola reforma administrativa de 1936. As provincias de 1936 practicamente nunca tiveron atribucións prácticas ningunhas, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario cotián dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976.

Facía fronteira ao norte coa provincia de Miño, ao leste con Tras os Montes e Alto Douro, ao sueste coa Beira Alta, ao sur coa Beira Litoral e ao oeste co océano Atlántico.

Estaba constituída por 23 concellos, integrando a totalidade do distrito do Porto, e tamén catro concellos do distrito de Aveiro e dous do de Viseu. Tiña a súa sede na cidade do Porto.

* **Distrito de Aveiro**: Arouca, Castelo de Paiva, Espinho, Santa Maria da Feira.
* **Distrito do Porto**: Amarante, Baião, Felgueiras, Gondomar, Lousada, Maia, Marco de Canaveses, Matosinhos, Paços de Ferreira, Paredes, Penafiel, Porto, Póvoa de Varzim, Santo Tirso, Valongo, Vila do Conde, Vila Nova de Gaia.
* **Distrito de Viseu**: Cinfães, Resende.

Se a provincia existise na actualidade, contaría probabelmente con 24 municipios, posto que dende entón foi creado un novo concello, na área do distrito do Porto (a Trofa, en 1997, por secesión de Santo Tirso).

Para algúns xeógrafos, esta provincia, en conxunto coa de Miño, formaba unha unidade xeográfica maior: o Entre Douro e Minho, que xa tivera existencia previa como provincia e comarca.

Actualmente o seu territorio repártese entre as rexións Norte e Centro de Portugal, abarcando a primeira a totalidade do Grande Porto, dous concellos do Ave (Santo Tirso e a Trofa), e a maior parte do Támega (agás os concellos mais setentrionais de Cabeceiras de Basto, Celorico de Basto, Mondim de Basto e Ribeira de Pena); a segunda acolle dous concellos do Entre Douro e Vouga (Arouca e Santa Maria da Feira).

| * v
* c
* e
Provincias históricas de Portugal |
| --- |
| División medieval | 
* Alentexo
* Algarve
* Beira
* Entre Douro e Miño
* Estremadura
* Tras os Montes

 |
| División de 1832 | 
* Azores (Occidental, Central e Oriental)
* Alentexo
* Algarve
* Beira Alta
* Beira Baixa
* Douro
* Estremadura
* Madeira
* Miño
* Tras os Montes

 |
| Rexións naturais (década de 1930) | 
* Algarve
* Alto Alentejo
* Alto Douro
* Baixo Alentejo
* Beira Alta
* Beira Transmontana
* Beira Baixa
* Beira Litoral
* Douro Litoral
* Estremadura
* Miño
* Ribatexo
* Tras os Montes

 |
| División de 1936 | 
* Algarve
* Alto Alentejo
* Baixo Alentejo
* Beira Alta
* Beira Baixa
* Beira Litoral
* Douro Litoral
* Estremadura
* Miño
* Ribatexo
* Tras os Montes e Alto Douro

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q909420
* WorldCat
* VIAF: 134911211
* GEC: 0022903
* GND: 4753247-6
* LCCN: n83230928
* NKC: ge239814

 |
Josefa García Segret e Hipólito Gallego Camarero.
**Hipólito Gallego Camarero**, nado en Badaxoz o 30 de xaneiro de 1897 e finado en Mondariz o 4 de outubro de 1936, foi un mestre e político español.

Traxectoria
-----------

Aprobou as oposicións de maxisterio en 1927. Foi mestre de Seavia (Coristanco) en 1927, de Carreira (Ribeira) en 1929, e dende 1930 de Forcadela (Tomiño). Pertenceu á Sociedade agraria de Forcadela. En 1933 foi acusado de abusos deshonestos e escándalo público como parte dunha campaña política na súa contra promovida polo cura Antonio Somé. Detido, foi procesado polo xulgado de Tui e xulgado polo tribunal do xurado na Audiencia de Pontevedra o 12 de maio de 1935, a sentenza foi absolutoria. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos dirixentes da resistencia armada na zona de Tui. Cando foron derrotados fuxiu ao monte. Foi apresado e permaneceu na prisión de Tui onde o torturaron. O 4 de outubro, con foi sacado por falanxistas e paseado xunto con Manuel Piñeiro Zúñiga, Manuel Pérez Besada, Fernando Rubio Estévez, Domingo Páramos Núñez e Francisco Rodríguez Otero. Hipólito foi martirizado antes e despois da execución. Os seus corpos foron tirados na vía pública na entrada de Mondariz. Despois de morto abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

Vida persoal
------------

Casou con Josefa García Segret.

Notas
-----

1. ↑  *El Magisterio Español*, 10-5-1927, p. 9.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 16-9-1927, p. 2.
3. ↑  *El Compostelano*, 18-12-1929, p. 2.
4. ↑  Acusacións a un mestre: Hipólito Gallego.
5. ↑  *BOE*, 9-12-1941, p. 4552.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Josefa García Segret

### Ligazóns externas

* O asasinato Galicia Suroeste
* 

* Hipólito Gallego Camarero na páxina web *Nomes e Voces*.
**Dong Fang Hong 2** e os seus sucesores, **Dong Fang Hong 2A** (tamén coñecidos como **DFH-2** e **DFH-2A**), foron unha familia de satélites de comunicacións da República Popular da China.

Características
---------------

Os DFH-2 foron concibidos como satélites de comunicacións fabricados e lanzados con medios propios pola China en 1984. Foron seguidos por unha versión mellorada, DFH-2A, entre 1986 e 1991. Todos foron lanzados mediante foguetes CZ-3. Foron tamén denominados **STTW** (*Shiyan Tongbu Tongxing Weixing*) e, os tres últimos DFH-2A operativos, **ChinaSat-1** , **ChinaSat-2**  e **ChinaSat-3** .

A forma dos DFH-2 era cilíndrica, cun diámetro de 2,1 m e unha altura de 3,1 m. Estabilizábanse mediante xiro e a enerxía eléctrica que os alimentaba era producida mediante células solares. O primeiro lanzamento dun DFH-2 rematou nunha órbita incorrecta na que o satélite non puido dar servizo, aínda que comprobouse que tódolos sistemas de a bordo funcionaban sen problemas. O segundo DFH-2 foi posto en servizo tal como estaba previsto.

Os DFH-2A diferenciábanse dos anteriores nunha masa algo maior (441 kg fronte a 433). Usaban dous transpondedores para as comunicacións en banda C, cunha potencia de 10 W. Lanzáronse cinco en total, co último non chegando a entrar en servizo polo fallo do foguete que debía poñelo en órbita.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Mark Wade (2019). "DFH-2" (en inglés). Consultado o 17 de outubro de 2019.
2. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2019). Gunter's Space Page, ed. "DFH-2 1, 2" (en inglés). Consultado o 17 de outubro de 2019.
3. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2019). Gunter's Space Page, ed. "DFH-2A 1, 2, 3, 4, 5 (STTW, ChinaSat, ZX 1, 2, 3, 4)" (en inglés). Consultado o 17 de outubro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Dong Fang Hong 1
A **entalpía de vaporización** ou **calor de vaporización** é a cantidade de enerxía necesaria para que a unidade de masa (quilogramo, mol etc.) dun elemento que se atope en equilibrio co seu propio vapor a unha presión dunha atmosfera pase completamente ao estado gaseoso. Represéntase por {\displaystyle \Delta {}H\_{\mathrm {vap} }}, por ser unha entalpía. O valor diminúe a temperaturas crecentes, lentamente cando se está lonxe do punto crítico, máis rapidamente ao achegarse, e por riba da temperatura crítica as fases de líquido e vapor xa non coexisten. Xeralmente determínase no punto de ebulición da substancia e corríxese para tabular o valor en condicións normais.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q483538
* BNF: 136023436
* EBID: ID
* FAST: 917088
* GND: 4187615-5
* LCCN: sh85045953
* MAG: 60778519

 |
***Il ladro di merendine*** é unha novela policíaca en lingua italiana de Andrea Camilleri, publicada en 1996, pola editorial Sellerio. É a terceira entrega da saga protagonizada polo Comisario Montalbano.

Trama
-----

O barco pesqueiro *Santopadre*, de Mazara del Vallo, na costa de Sicilia, é interceptado e ametrallado en augas internacionais por unha patrulla tunisiana, causando a morte dun mariñeiro tunisiano. No mesmo día, na vila imaxinaria de Vigata o comerciante Aurelio Lapecora aparece acoitelado no ascensor do seu edificio, e desaparece Karima Moussa, unha muller tunisiana.

Montalbano descobre que a muller traballa limpando a oficina do comerciante morto e que eran amantes. Amais, o fillo dela, François, tamén desaparece. Aisha, a nai de Karima, dálle a Montalbano a cartilla de aforros da filla, que ten depositatas cincocentos millóns de liras, unha suma demasiado alta para unha moza inmigrante que traballa na limpeza.

Ao regresar á comisaría logo de visitar a casa de Karima, Montalbano ve diante dunha escola un grupo de nais que protestan por un rapaz estranxeiro ao que acusan de ser un ladrón de merendas. Montalbano sospeita que pode ser François, e coa axuda da súa parella, Livia, e dos seus policías, recollen o rapaz, que se refuxiaba nunha casa abandonada.

Livia tranquiliza o rapaz levándoo a casa de Montalbano, aparecendo nela o istinto maternal e o desexo de formar unha familia con Salvo adoptando o neno. Ao tempo, Montalbano é informado da man dun socio do seu pai de que este está a morrer por mor dun cancro de pulmón.

O comisario descobre que o mariñeiro morto é Ahmed, un terrorista tunisiano, irmán de Karima, ao que mataron os servizos seretos italianos.

Adaptacións
-----------

A novela foi adaptada a un filme para televisión en 1999, con Luca Zingaretti interpretando a Montalbano.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3794392
* ISBN: 978-88-389-1319-8
* OCLC: 36591012
* OL: OL753027M

 |
**Hipólita Moíño Lago**, coñecida co pseudónimo de **Valentina Lago-Valladares**, nada en Ferrol e finada en Valladolid en maio de 1917, foi unha escritora galega en galego e castelán.

Traxectoria
-----------

Estudou a carreira de Maxisterio e foi profesora de ensino primario en Ferrol. Seguidora de Concepción Arenal. Colaborou en *Almanaque de Ferrol*, *Revista Gallega*, *El Correo Gallego*, e dun xeito máis esporádico no madrileño *El Correo de la Moda*, *El Regional*, *El Faro de Ferrol*, *Suevia*, *Almanaque Gallego*, *El Eco de Galicia* e *Vida Gallega*. Publicou diversos contos na prensa entre 1896 e 1920 e foi membro correspondente da Real Academia Galega, entre as súas narracións máis coñecidas salientan *A lus da morte* (1896) e *Contos da Terriña* (1906). Dende 1914 viviu en Valladolid co seu fillo Federico, catedrático da Normal desta cidade, onde finou en maio de 1917.

Vida persoal
------------

Casou con Gerardo Landrove Timiraos, maquinista maior da Armada, e foi nai de Gerardo, Rosa e Federico Landrove Moíño.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Regional*, 14-5-1917, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Centro Ramón Piñeiro, ed. (2003). *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela. pp. 233–235. ISBN 84-453-3736-X. Consultado o 10 de novembro de 2013.
**Ignacio Ellacuría Beascoechea**, nado en Portugalete, Biscaia, o 9 de novembro de 1930 e finado en San Salvador, o 16 de novembro de 1989 foi un filósofo e teólogo vasco nacionalizado salvadoreño.

Traxectoria
-----------

Ingresou no noviciado da Compañía de Xesús en Loiola. Foi enviado ao Salvador e completou os seus estudos de filosofía en Quito, continuándoos en Insbruck onde foi discípulo de Karl Rahner. Fixo os seus votos como xesuíta na súa vila natal en 1962. Tres anos despois doutorouse en filosofía na Universidade Complutense onde foi discípulo de Xabier Zubiri.

Destinado ao Salvador, entrou na Universidade Centroamericana (UCA) onde, ademais de investigar, se implicou na realidade social do país e asumiu cargos directivos na propia universidade, así como o de Director do Departamento de Filosofía. O xeneral dos xesuítas, padre Arrupe, confioulle a educación dos novizos da compañía na provincia Centroamericana.

A súa obra *Teoloxía política* encádrao na teoloxía da liberación. En 1976 empezou a dirixir a *Revista de Estudios Americanos*. A súa editorial *A sus órdenes, mi capital* recruou as hostilidades dos sectores conservadores. Os seus pronunciamentos públicos e o seu traballo social acabaron afectando á propia universidade, que sufriu a retirada dos apoios estatais, o acoso da dereita salvadoreña e a violencia paramilitar. Tras o asasinato do bispo de San Salvador, Óscar Romero, ficou baixo a protección da Embaixada española e saíu fóra do país entregándose a unha campaña para dar a coñecer a situación de inxustiza social e represión que se vivía no seu país.

En 1983 foi nomeado director do *Seminario Xabier Zubiri*. En 1989 regresou ao Salvador onde continuou co seu labor de denuncia e de traballo a prol dunha saída negociada ao conflito civil. Fundou con Jon Sobrino a *Revista Latinoamericana de Teología.*

O 16 de novembro de 1989 foi asasinado por un pelotón do Batallón Atacatl da Forza Armada Salvadoreña xunto con outros cinco xesuítas, unha muller e unha nena.

Obras
-----

* *Freedom made Flesh: The Mission of Christ and His Church*, Nova York, 1976
* *Conversión de la Iglesia al Reino de Dios*, 1984
* *Filosofía de la Realidad Histórica*, *post mortem*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ignacio Ellacuría Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1301166
* WorldCat
* VIAF: 7415090
* BIBSYS: 90759828
* BLBNB: 000322920
* BNE: XX1112064
* BNF: 120805710
* CANTIC: a11242553
* CiNii: DA08689730
* DBE: ignacio-ellacuria-beascoechea
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 70204
* GND: 119282178
* ICCU: RAVV082500
* ISNI: 0000 0000 8353 9829
* LCCN: n81033939
* NKC: pna20221140963
* NLA: 50414733
* NTA: 068619421
* Persée: 35494
* SUDOC: 02911165X

 |
O **escudo de armas de Benín** foi introducido orixinalmente en 1964, e foi readoptado en 1990 despois de ser substituído en 1975. Na parte superior do emblema está o timbre nacional, que consiste de dous cornos con millo recheos de area. Baixo o timbre hai un escudo que contén as armas de Benín.

O escudo está dividido en catro cuarteis. O cuartel esquerdo superior contén un castelo no estilo da etnia somba, etnia representativa da historia de Benín. No cuartel superior dereito está a Estrela de Benín, a máxima condecoración da nación. Baixo a estrela hai un barco, que simboliza a chegada dos europeos a Benín. No cuartel inferior esquerdo hai unha palmeira.

O escudo é sostido por unha parella de leopardos, o animal nacional de Benín. Baixo o escudo está o lema de Benín en lingua francesa: *Fraternité, Justice, Travail*, que significa «Fraternidade, Xustiza, Traballo».

Escudos históricos
------------------

* Escudo de armas da República de Dahomey (1958-1964)
* Escudo da República do Pobo de Benín (1975–1990).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Escudo de Benín en The World All Countries
O **dictioteno** ou **dictiato** é unha prolongada fase de repouso que experimentan os ovocitos durante a ovoxénese. Afecta aos ovocitos primarios que iniciaron a meiose, que quedan detidos na profase I meiótica na fase da ovoxénese chamada ovatidoxénese. O dictioteno empeza durante a vida fetal tardía e prolóngase nos humanos ata a puberdade, momento en que un aumento da hormona LH xusto antes da ovulación fai que se reactive a meiose. Deste modo, aínda que a maioría dos ovocitos se producen nos fetos femininos antes do nacemento, estes pre-ovos permanecen no dictioteno polo menos ata a puberdade, e moitos permanecen así décadas, xa que cada mes a muller vai ovulando e reactivando ovocitos, ata que chegue ao final da súa vida fértil. Por tanto, o dictioteno pode ser un período de repouso moi prolongado. Cando remata o dictioteno o ovocito primario acaba a súa primeira división meiótica e convértese en ovocito secundario.

Detención da tradución
----------------------

Durante o dictioteno hai moito ARNm na célula, que foi transcrito, pero non se produce a súa tradución. Pouco antes da ovulación, o ovocito activa a tradución destes ARNm.

### Mecanismo bioquímico

A imposibilidade de tradución dos ARNm no dictioteno explícase en parte pola unión de moléculas a determinados sitios dos ARNm, o que ten como resultado que os factores de iniciación da tradución non poden unirse a ese sitio. Dúas destas moléculas, que impiden a unión de factores de iniciación son a CPEB e a *maskin*, que se unen ao elemento de poliadenilación citoplasmático (CPE). Cando estas dúas moléculas se xuntan, despois a maskin pode unirse ao factor de iniciación eIF-4E, e así o eIF4E xa non pode interaccionar cos outros factores de iniciación e non é posible a tradución. Por outra parte, a disgregación do complexo CPEB/maskin permite a unión do eIF-4E ao factor de iniciación eIF-4G, e así a tradución pode comezar de novo, o cal contribúen á finalización do dictioteno e á subseguinte maduración do ovocito primario.

Notas
-----

1. ↑  Medical Physiology, Boron & Boulpaep, ISBN 1-4160-2328-3, Elsevier Saunders 2005. Updated edition. 1300 pages.
2. 1 2  Thomas, Richard D, ed. (1986). *Drinking Water and Health* **6**. Washington, D.C.: National Academies Press. p. 35. ISBN 0-309-03687-9.
3. ↑  'Hormones and Mammalian Egg Maturation', Michael Barresi, Arquivado 08 de maio de 2008 en Wayback Machine. Accessed 15 Apr 08 1613
4. ↑  Maskin Is a CPEB-Associated Factor that Transiently Interacts with eIF-4E Barbara Stebbins-Boaz,1 Quiping Cao,1 Cornelia H de Moor,1 Raul Mendez,1 and Joel D Richter1
5. 1 2  Stebbins-Boaz, Barbara; Cao, Quiping; de Moor, Cornelia H; Mendez, Raul; Richter, Joel D (1999-12). "Maskin Is a CPEB-Associated Factor that Transiently Interacts with eIF-4E". *Molecular Cell* (en inglés) **4** (6): 1017–1027. doi:10.1016/S1097-2765(00)80230-0.
6. ↑  Lodish 2008, p.351

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ovoxénese
* Ovocito
* Cigoto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q690281
* MAG: 195345595

 |
**Ignacio Codesido Barreiro**, nado en Touro o 20 de outubro de 1956, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Empregado de Caixa Galicia en excedencia. Entrou en política como concelleiro de Touro en 1987 como cabeza de lista do CDS. En xaneiro de 1990 fíxose coa alcaldía a través dunha moción de censura. Presentouse ás eleccións de 1991 como independente resultando ser a forza máis votada, porén non conseguiu a alcaldía por un pacto entre PPdeG e PSdeG-PSOE. Volveu ser alcalde en maio de 1994, tras unha moción de censura apoiada polos socialistas. Nas municipais de 1995 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE, obtivo a maioría absoluta e continuou de alcalde. En decembro de 1998 abandonou a disciplina socialista para encabezala candidatura do PPdeG nas municipais de 1999, porén tras diferentes desencontros coa formación conservadora foi cabeza de lista de Democracia Galega e revalidou a alcaldía con maioría absoluta. 

En xuño de 2002 anunciouse a integración do seu grupo de goberno no PPdeG, co cal viña gobernando en coalición trala marcha dun edil do seu grupo que o deixou en minoría, Nas eleccións municipais de 2003 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta como cabeza de lista do PPdeG. Volveu ser elixido polo PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2023 retirouse como candidato e foi substituído á fronte do PPdeG por Jesús Reboredo González.

Notas
-----

1. ↑   (2002-06-12). "Democracia Galega de Touro se integrará en la candidatura del PP". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 2023-06-22.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Touro

### Ligazóns externas

* 
* 
* 
* Entrevista en *El Correo Gallego*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Diéguez Reboredo** |  **Alcalde de Touro** 1990 - 1991 | Sucesor:**Ramón Diéguez Reboredo** |
| Predecesor:**Ramón Diéguez Reboredo** |  **Alcalde de Touro** 1994 - 2023 | Sucesor:**Roberto Castro Rocamonde** |
**Helen Elizabeth Clark**, nada o 20 de febreiro de 1950 en Hamilton, é actualmente directora do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento. Foi primeira ministra de Nova Zelandia desde o 5 de decembro de 1999 ata o 18 de novembro de 2008.

Foi a segunda muller en ser primeiro ministro en Nova Zelandia, logo de gañar a elección de 1999. Anteriormente, Jenny Shipley foi tamén primeira ministra. Clark gañou tres eleccións seguidas. Foi forte opositora á invasión de Iraq, liderada polos Estados Unidos. Baixo o seu mandato enviáronse tropas a Afganistán para axudar á súa reconstrución. Apoia as políticas antinucleares de Nova Zelandia dos últimos 20 anos.

Helen Clark é Membro Honorario da Fundación Internacional Raoul Wallenberg. Pertence ao Partido Laborista de Nova Zelandia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180383
* WorldCat
* VIAF: 84255351
* CiNii: DA17584711
* DeutscheBio: 124531156
* EBID: ID
* FAST: 465212
* FemBio: 5935
* GEC: 0514030
* GND: 124531156
* IMDb: nm0960721
* ISNI: 0000 0001 1462 0903
* LCCN: no2001051714
* Munzinger: 00000022419
* NKC: js20061027003
* NLA: 51996974
* NNDB: 000103596
* NTA: 287502872
* SELIBR: 389826
* SNAC: w6wm2mh1
* SUDOC: 060591560
* WikiTree: Clark-19085

 |
O **Escudo de Islandia** (en islandés: *Skjaldarmerki Íslands*) está composto por unha cruz de prata sobre un escudo azul, cunha cruz de memoria vermella no interior da cruz de prata (aparece na Bandeira de Islandia). O *shieldbearers* son os catro protectores de Islandia (*landvættir*). O touro (*Griðungur*) é o protector do suroeste da illa, a aguia ou grifón (*Gammur*) protexe o noroeste, o dragón (*Dreki*), a parte nordeste e o xigante (*Bergrisi*) é o protector do sueste do país. O grande respecto dado a estas criaturas na illa é tanto que chegou a haber unha lei na época dos viquingos que dicía que ningún navío podía ostentar estes símbolos (na maioría das veces *cabezas de dragón* sobre a proa do navío) cando se aproximan a Islandia. Estes eran por tanto os seus protectores.

O *landvættir* tamén decora a fronte das moedas, a coroa islandesa, onde animais do océano (peixes, cangrexos e golfiños) aparecen no verso. A Presidencia islandesa usa unha bandeira co brasón de armas. O Comisario Nacional da Policía islandés utiliza unha bandeira branca co brasón de armas, cando a utilización da bandeira do Estado non se xustifica e, por iso, poden algúns outros servizos estatais facelo tamén. O escudo en linguaxe heráldica é: *brasonedo, azur, sobre unha cruz de arxent unha cruz de goles*.

Véxase tamén
------------

* Islandia
* Bandeira de Islandia

Ligazóns externas
-----------------

* forsaetisraduneyti.is
* forseti.is

| * v
* c
* e
Escudos e emblemas dos estados de Europa |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Albania
* Alemaña
* Andorra
* Armenia
* Austria
* Belarús
* Bélxica
* Bosnia e Hercegovina
* Bulgaria
* Casaquistán
* Chipre
* Croacia
* Dinamarca
* Eslovaquia
* Eslovenia
* España
* Estonia
* Finlandia
* Francia
* Grecia
* Hungría
* Irlanda
* Islandia
* Italia
* Letonia
* Liechtenstein
* Lituania
* Luxemburgo
* Macedonia
* Malta
* Moldavia
* Mónaco
* Montenegro
* Noruega
* Países Baixos
* Polonia
* Portugal
* Reino Unido
	+ Escocia
	+ Gales
	+ Inglaterra
	+ Irlanda do Norte
* República Checa
* Romanía
* Rusia
* San Marino
* Serbia
* Suecia
* Suíza
* Turquía
* Ucraína
* Vaticano
* Xeorxia

 |
| 
* Escudos de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Kosovo
* Nagorno-Karabakh
* Norte de Chipre
* Osetia do Sur
* Transnistria

 |
O **escudo de Kenya** foi aprobado o 15 de outubro de 1963. É un escudo terzado en faixa, de cor sable (negro), a división superior; de goles (vermello) con bordos de prata (branco), a división central; e de sinople (verde), a inferior.

A cor negra, o vermello acompañado por dous bordos brancos e o verde son as cores nacionais. O negro representa a xente de Kenya, o verde a agricultura e os recursos naturais, o vermello a loita pola liberdade e o branco representa a unidade e a paz. A franxa vermella do centro leva un galo de prata que sostén un machado que, segundo costumes locais, representa unha nova e próspera vida. O escudo e as lanzas simbolizan a unidade e a defensa da liberdade. Os soportes do escudo son dous leóns de Kenya, símbolo da protección, erguéndose sobre un fondo que contén os produtos agrícolas do país, café, peletre, sisal, té, millo e piñas. 

O pergamiño que contén o lema nacional "Harambee" (Traballemos Xuntos) sostén o escudo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Kenya
* Ee Mungu Nguvu Yetu
**Empar Pineda i Erdozia**, nada en Hernani en 1944, é unha dirixente feminista e lesbiana catalá de orixe vasca, pertencente á corrente *Las otras feministas*.

Traxectoria
-----------

Ao finalizar o bacharelato trasladouse a Madrid, onde vivía unha irmá súa, para continuar os estudos en 1964. Participou nas loitas estudantís e prohíbeselle matricularse na Complutense, polo que acaba estudando na Universidade de Salamanca e gradúase en filoloxía románica na Universidade de Oviedo. Despois trasladouse a Madrid, onde deu clases de lingua española e literatura para unha filial do *Hogar del Empleado*. Loitadora antifranquista, foi detida polas autoridades e pasou un tempo no cárcere de Martutene. Durante a transición democrática , trasladouse a Barcelona, onde foi dirixente do Moviment Comunista de Catalunya, ao que representou, na Assemblea de Catalunya. Militante feminista, en maio de 1976, creou a Coordinadora Feminista de Barcelona que organiza as Primeres Jornades Catalanes de la Dona baixo o amparo da Asociación de Amigos da UNESCO. Foi candidata pola provincia de Barcelona, dentro das listas da Candidatura de Unidade Popular polo Socialismo nas eleccións xerais españolas de 1977 e foi cabeza de lista do MCC-OECS nas eleccións xerais españolas de 1979.

En 1980, fundou o Colectivo de Feministas Lesbianas de Madrid. Posteriormente foi cofundadora da Comisión pro Derecho al Aborto de Madrid, voceira da rede, *Outras voces feministas* e directora da Colección *Hablan las mujeres* , e das revistas *Nosotras que nos queremos tanto* e *Desde nuestra acera*. Desde 1993 ata a súa xubilación, traballou na Clínica Isadora de Madrid, onde tamén foi delegada sindical de Comisións Obreiras. En 2008, recibiu a Creu de Sant Jordi e en 2022 a Medalla de Honor da cidade de Barcelona.

Obras
-----

* *Polémicas feministas* (1985), en colaboración con Paloma Uría
* *Un feminismo que existe* (2006), en colaboración con varios autores.

Notas
-----

1. ↑  Gayles.tv (2022-11-10). "Empar Pineda, una mujer rebelde". *Gayles.tv Televisión LGTB+* (en castelán). Consultado o 2022-11-18.
2. ↑  Hernani, cuna de Ilustres Arquivado 18 de xullo de 2012 en Wayback Machine. 10 de xuño de 1912
3. ↑  Empar Pineda - Pidiendo el cielo (Entrevista de Carmen Briz Hernández) a pensamientocritico.org *(en castelán)*
4. ↑  Unitat Popular del Socialisme C.U.P.S[*Ligazón morta*] figura no lugar número 29
5. ↑  Moviment Comunista de C.-Organitz. Esquerra Comunista[*Ligazón morta*]
6. ↑  "L'activista feminista i lesbiana Empar Pineda rebrà la Medalla d'Honor de Barcelona 2022". *Dones i feminismes* (en catalán). Consultado o 2022-11-18.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11919201
* WorldCat
* VIAF: 94748190
* ISNI: 0000 0000 6729 6708
* LCCN: n82034597
* NTA: 131332740

 |