recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Batalla de Benevento.

A **batalla de Benevento** librouse en 214 a. C. cerca da moderna cidade de Benevento (capital da homónima, na Campania, Italia) durante a segunda guerra púnica. As lexións romanas baixo as ordes de Tiberio Sempronio Graco derrotaron ás forzas cartaxinesas]] de Hannón o Vello, imposibilitando que chegaran os reforzos de Aníbal. Coa derrota dos reforzos enviados desde Cartago, Aníbal veríase obrigado a enfrontarse novamente aos romanos.

Antecedentes
------------

Os novos cónsules, Quinto Fabio Máximo e Marco Claudio Marcelo do 214 a. C. presentaron ao Senado unha relación sobre a situación da guerra, a consistencia das forzas militares, e o despregamento das tropas. Como resultado, decretouse continuar a guerra con 18 lexiónes completas, recrutando seis novas. En vista destes preparativos, os habitantes de Capua, cheos de medo, enviaron embaixadores a Aníbal para pedirlle que volvese á cidade. O cartaxinés pensou que debía darse présa e dirixiuse cara ao lago do Averno, co pretexto de facer un sacrificio, pero coa intención de atacar a gornición romana de Puteoli*.*

Cando Fabio se decatou do movemento de Aníbal, marchou día e noite para reunirse co seu exército. Enviou un despacho a Tiberio Sempronio Graco para que trasladase as súas tropas de Luceria a Beneventum, e ao seu fillo, o pretor Quinto Fabio Máximo, ordeoulle partir cara a Puglia para substituír a Graco.

Mientres o cónsul Fabio Máximo llegaba a Casilinum, preparado para asaltala, agora que estaba ocupada por unha gornición cartaxinesa, chegaron á vez a Beneventum o comandante cartaxinés Hannón, procedente de Brucia, e o procónsul Tiberio Graco. de Lucera.

A batalla
---------

Ao día seguinte, á alba, Graco conduciu ás súas tropas e as dispuxo sobre o campo de batalla. O continxente inimigo, tamén presto para enfrontarse aos romanos, estaba composto por 17 000 infantes, na súa maioría brucios e lucanos, e 1 200 cabaleiros númidas e *maurii*.

A batalla foi longa e feroz. Durante catro horas o resultado foi incerto, tanto nos choques da infantaría, como nos da cabalaría, até que os cartaxineses fraquearon e fuxiron ao seu campamento. Os romanos persiguíronos e fixeron un masacre, impedíndolles a fuga.

Notas
-----

1. ↑  Tito Livio *Ab urbe condita libri* XXIV, 11.1-4
2. ↑  Tito Livio *Obra citada* XXIV, 12.4
3. ↑  Tito Livio *Obra citada* XXIV, 14.1
4. ↑  Tito Livio *Obra citada* XXIV, 15.1
5. ↑  Tito Livio *Obra citada* XXIV, 15.2
6. ↑  Tito Livio *Obra citada XXIV, 16.2-3*
A **revolta de 1173-1174** foi unha rebelión fracasada contra o rei de Inglaterra, Henrique II, levada a cabo por tres dos seus fillos, Henrique o Rei Mozo, Ricardo (o futuro Ricardo I, *Corazón de León*) e Godofredo, duque da Bretaña, xunto coa súa propia muller, Leonor de Aquitania, Guillerme, rei de Escocia, o rei Lois VII de Francia (á vez sogro de Henrique o Mozo e o exmarido de Leonor), o conde de Flandres, Filipe e o de Boulogne, Mateu, entre outros.

A revolta comezou en abril de 1173, cando as tropas dos condes de Flandres e de Boulogne invadiron Normandía dende o leste, á vez que o rei de Francia, co seu xenro, atacou dende o sur e o duque da Bretaña dende o oeste. Guillerme atacou o norte de Inglaterra.

Entre as múltiples consecuencias da fracasada revolta destacan a morte do conde de Boulogne, a derrota do rei de Francia e do duque da Bretaña, ademais da captura, en xullo de 1174, de Guillerme na batalla de Alnwick, feito que o levou a asinar o Tratado de Falaise segundo o cal o rei de Escocia xurou que Escocia estaría sempre subordinada á coroa inglesa, a súa igrexa á de Inglaterra e que soldados ingleses ocuparían varios castelos clave en Escocia, os de Roxburgh, Berwick, Jedburgh, Edimburgo e Stirling, a cargo dun imposto especial para a súa manutención.

Notas
-----

1. ↑  Hooper, Nicolas e Matthew Bennett (2001) *Atlas ilustrado de la guerra*, pp.50-51. Ediciones AKAL. En Google Books. Consultado o 30 de marzo de 2014.
2. ↑  *Gran Larousse Universal*, Volume 12, p. 4408. Plaza & Janés, 1996. En Google Books. Consultado o 30 de marzo de 2014.
3. ↑  Lang, Andrew (2012) (en inglés) *The History Of Scotland - Volume 1: From The Roman Occupation To Feudal Scotland*, páx. v. Jazzybee Verlag. En Google Books. Consultado o 30 de marzo de 2014.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **Camiño Español** ou en francés "**Chemin des Espagnols**" é o conxunto de rutas empregadas polos exércitos da monarquía hispánica para fornecer de soldados aos antigos Países Baixos españois dende a Península Itálica, durante a Guerra dos Oitenta Anos.

Antecedentes
------------

As tropas de gornición que os Países Baixos precisaban, adoitaban ser enviadas pola coroa en barco. A vía a través do Cantábrico funcionou na primeira metade do século XVI, cando a amizade con Inglaterra e o dominio naval de España propiciaban unha navegación segura así como o uso do profundo porto de Calais en mans inglesas. Tras 1558 coa conquista francesa de Calais, a conformación en 1568 da "armée sur mer" e as escaramuzas dos Esmoleiros do Mar, a ruta marítima para o subministración de homes e diñeiro a Flandres fíxose inviable, chegando a maioría das expedicións hispanas a non acadar o seu destino. Coa necesidade de mandar máis efectivo, ante o comezo da Guerra de Flandres, a alternativa terrestre foi estudada. Esta alternativa foi proposta por primeira vez polo cardeal Granvela, en 1563, cando Filipe II pensaba visitar Flandres.

Itinerario
----------

O camiño español non conta cun trazado estático ao longo dos anos nos que foi empregado, senón que este ía variando en función da xeopolítica de cada momento. Nun estado inicial, este atravesaba territorios pertencentes a propia coroa española ou aliados da mesma. Partindo do Milanesado, cruzaba os Alpes para chegar ao río Rin, alcanzando Flandres por Alsacia e Lorena. A través do mesmo, os terzos surtíanse dos recrutas máis demandados no momento, os españois e italianos. Dende a Península Ibérica as tropa recrutadas maioritariamente en Castela, partían empregando os portos de Barcelona e Valencia ata Xénova.

Notas
-----

### Bibliografía

Parker, Geoffrey (2010). *El ejército de Flandes y el Camino Español 1567-1659.* (en Castelán). Madrid: Alianza Editorial. 

### Notas

1. ↑  Parker, Geoffrey (2010). *El ejército de Flandes y el Camino Español 1567-1659.* (en Castelán). Madrid: Alianza Editorial. p. 91.
**Eustaquio III de Boulogne**, en francés *Eustache III de Boulogne*, nado contra 1056 no Ducado de Lorena, e finado en Rumilly, contra 1125, foi un nobre francés que foi conde de Boulogne desde 1087 até o seu pasamento, contra 1125.

Sucesor de seu pai, Eustaquio II de Boulogne, era irmán de Godofredo de Bouillon e de Balduíno I de Xerusalén, e foi un dos participantes na Primeira Cruzada.

Traxectoria
-----------

As primeiras informacións acerca da vida de Eustaquio sitúano na batalla de Hastings de 1066, como aliado de Guillerme I de Inglaterra, e aparece como un dos posíbeis causantes da morte do rei Haroldo II de Inglaterra. Crese tamén que lle deu a Guillerme o seu propio cabalo despois de que perdera o seu a mans de Gyrth Godwinson, irmán de Haroldo.

Sucedeu ao seu pai como conde de Boulogne en 1087.

Eustaquio partiu a loitar na Primeira Cruzada en 1096, xunto cos seus irmáns Godofredo e Balduíno. Eustaquio, porén, volvería pronto para retomar a administración dos seus dominios. 

Casou con María de Escocia, filla do rei Malcolm III de Escocia e de Santa Margarida de Escocia, sobriña de Eduardo o Confesor. Eustaquio e María tiveron unha filla, Matilde de Boulogne.

Cando seu irmán máis novo Balduíno morreu en 1118 a Eustaqui ofrecéuselle o trono do Reino de Xerusalén. Nun principio Eustaquio non estaba interesado, pero convencérono para aceptalo e partiu en dirección a Xerusalén até chegar a Puglia. Aí recibiu a información de que un familiar afastado, Balduíno de Bourcq fora xa coroado, polo que Eustaquio retornou a Boulogne. 

Morreu ao redor de 1125.

Á súa morte o Condado de Boulogne foi herdado pola súa filla Matilde e o seu marido, Estevo de Blois, conde de Mortain e que chegaría a ser tamén rei de Inglaterra.

Á morte de Matilde en 1151 o condado pasou ao seu fillo, Eustaquio IV de Boulogne, e logo ao seu segundo fillo Guillerme e, finalmente, á súa filla María de Boulogne, posto que os seus dous irmáns morreron sen descendencia.

Descendencia
------------

Eustaquio III tivo tres fillos:

* Matilde, lexítima
* Rodolfo
* Eustaquio
* Godofredo, os tres foron ilexítimos

Notas
-----

1. ↑  Eustache III de Boulogne (-1125 ou despois) en *Medieval Lands*.
2. ↑  Eustachius, frater Balduini regis Iherusalem En *Monumenta Germaniae Historica*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Eustaquio III de Boulogne Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Howarth, David (1981): *1066. The Year of the Conquest*. ‎Londres, RU: Penguin Books. ISBN 978-0-1400-5850-5.
* Payne, Robert (2000): *The Dream and the Tomb. A History of the Crusades*. Lanham, Maryland: Cooper Square Press. ISBN ‎ 978-0-8154-1086-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q354338
* WikiTree: Boulogne-2

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Salgado.

**Manuel Salgado Biempica**, nado en Lobeira e finado en Tui o 26 de outubro de 1932, foi un militar e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Constantino Salgado Monasterio. Comandante de Infantaría, ao comezo da ditadura de Primo de Rivera foi delegado gobernativo de Monforte de Lemos. Irmán de Arturo Salgado Biempica, subdirector de CAMPSA, foi delegado do Monopolio de Petróleos da provincia da Coruña en 1927. Instalado en Tui, foi o primeiro presidente do Tennis Club. Finou en Tui o 26 de outubro de 1932.

Vida persoal
------------

Casou con María de los Dolores Peñarredonda.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 17-9-1924, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-10-1932, p. 11.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 4-9-1928, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, A. (1954). "Salgado Biempica, Manuel". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **III**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 279.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q52231414
* BNE: XX1429148

 |
**Manuel Barreiro Rey**, nado en Ferrol o 21 de xuño de 1913 e finado na mesma cidade o 14 de marzo de 1939, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Barreiro López, capitán de Infantaría de Mariña, e de Josefa Rey Freire. Irmán de Elvira e Antonio Barreiro Rey. En 1930, con 17 anos, ingresou voluntario como soldado no Rexemento de Infantaría do Exército de Ferrol. Auxiliar de Oficinas e Arquivos da Mariña, prestaba servizos en Intendencia de Mariña na Base Naval de Ferrol. O 8 de abril de 1936 incorporouse ao cruceiro Almirante Cervera en Cartaxena. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o buque estaba en dique seco en Ferrol, resistindo a entrega do barco aos sublevados ata o día 21, cando se viron obrigados a entregarse. Detenido o mesmo día 21, foi trasladado ao buque prisión Plus Ultra o 3 de agosto e interrogado. O 21 de setembro levárono ao campo de concentración da Escollera no Arsenal, onde foi novamente interrogado. Trasladado novamente ao buque prisión Contramaestre Casado o 10 de febreiro de 1937, permaneceu alí ata o 21 de xuño de 1938, cando foi trasladado a Escollera para ser sometido a consello de guerra xunto a 62 procesados máis na causa 39/1936. Foi acusado de ocupar unha terraza preto da porta do sique, abrir esta para que entraran paisanos que querían axudar á marinería para que os buques non foran tomados polos facciosos, disparar contra a academia de maquinistas e promover a rebelión a bordo do cruceiro Almirante Cervera. Foi condenado a morte en sentenza que se fixo pública o 25 de xullo. Foi dado de baixa da armada o 24 de agosto e fusilado na Punta del Martillo do Arsenal o 14 de marzo de 1939. Foi soterrado no cemiterio de Canido de Ferrol.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Biografía de Manuel Barreiro Rey

### Ligazóns externas

* Manuel Barreiro Rey na páxina web *Nomes e Voces*.
* Memorial democrático BARREIRO
**Modesto Moyrón Arias**, nado no Barco de Valdeorras cara a 1890 e finado en Guadalaxara (México) o 21 de marzo de 1975, foi un funcionario e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Modesto Moyrón Carreras. Sarxento de Infantaría no Protectorado Español de Marrocos dende 1914 represaliado pola ditadura de Primo de Rivera. Trasladouse a Madrid en 1931, onde traballou como empregado e foi redactor de *El Imparcial*. Membro do Partido Comunista de España e afiliado á UGT. Na guerra civil foi conselleiro de Instrución Pública e secretario xeral do Servizo Nacional de Crédito Agrícola. Foi presidente executivo do Comité nacional de Refuxiados. Coa derrota da República exiliouse en Perpiñán. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.

Vida persoal
------------

Casou con Antonia Matamala Ramos e foi pai de Miguel, Antonio, Fernando e Modesto Moyrón Matamala.

Notas
-----

1. ↑  Solicitudes de refugiados españoles en Francia que desean emigrar a Mexico
2. ↑  *España y la Paz*, 20-21, 1-10-1952, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Asilados políticos españoles llegados a bordo del vapor Sinaia
* "México enriqueceuse moito coa chegada dos exiliados republicanos"
**Gumersindo Isidro Núñez Vidal**, nado en Maxide (Lousame) o 15 de maio de 1916 e finado no mesmo lugar o 28 de agosto de 1946, foi un mineiro, sindicalista e militar galego.

Traxectoria
-----------

Traballador das minas de San Fins, afiliado á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado, incorporándose ao Rexemento de Infantaría Mérida número 35 de Vigo en 1937, do que desertou. Foi detido pola Garda Civil en Noia o 4 de maio de 1937. Xulgado, foi condenado a catro anos de recarga e incorporado ao Segundo Terzo da Lexión. Volveu desertar e pasouse ao bando leal na fronte de Rivas-Vaciamadrid o 21 de xaneiro de 1938. Foi soldado da 56 Brigada de Mariña combatendo na fronte de Cataluña. Coa derrota de República pasou a Francia onde estivo internado no campo de concentración de Barcares. Regresou a España por Irún xuño de 1940 e foi detido e ingresado no campo de concentración de Miranda de Ebro e incorporado ao Batallón Disciplinario de Traballadores número 1. Pasou despois ao Batallón Disciplinario de Traballadores número 35 destacado en Punta Paloma (Tarifa), onde foi detido o 1 de marzo de 1941 iniciándose un sumario por deserción. Fuxiu e regresou a Lousame onde estivo fuxido. Foi buscado polo Tribunal Militar mediante requisitoria en 1943, e declarado en rebeldía. Foi abatido pola Garda Civil preto da súa casa de Maxide o 15 de maio de 1946.

Vida persoal
------------

Casou en agosto de 1936 con María Ángela Lorenzo Pérez e foi pai de Oliva Núñez Lorenzo.

Notas
-----

1. ↑  *BOP A Coruña*, 18-2-1943, p. 114.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Agrafoxo, Xerardo (2002). *Memorias do franquismo*. Noia: Toxosoutos. pp. 327–348. ISBN 84-95622-60-2.

### Ligazóns externas

* Procedimiento sumarísimo contra Gumersindo Isidro Núñez Vidal
O **Futebol Clube de Vizela** é un club de fútbol portugués con sede en Vizela, no distrito de Braga. Fundado en 1939, milita na Primeira Liga e xoga os seus partidos como local no Estádio do FC Vizela, cunha capacidade para 6.100 espectadores.

Historia
--------

Fundado o 1 de xaneiro de 1939, o Vizela ingresou na Asociación de Fútbol de Braga o 1 de agosto de 1940. 26 anos despois gañou o seu primeiro título, coa conquista da Taça de Campeão Nacional tras derrotar ao Tramagal (5–3). O club pasou a gran maioría dos seus primeiros anos entre a segunda e a terceira categoría do fútbol portugués.

En 1984 ascendeu por primeira vez na súa historia á Primeira Liga, na que permaneceu só unha campaña. Pouco despois o equipo estaba de novo na terceira categoría, da que non conseguiu saír ata a década de 2000.

De novo na "categoría de prata" do fútbol portugués, o Vizela quedou terceiro na tempada 2007/08, acabando a un só punto do ascenso. Na seguinte campaña acabou 10º, pero descendeu polo escándalo do "Apito Dourado". Durante varios anos, o club actuou como filial do SC Braga.

En maio de 2021 quedou segundo na Segunda Liga, obtendo así o ascenso á Primeira Liga por segunda vez na súa historia tras unha ausencia de 36 anos.

Notas
-----

1. ↑  "História do FC Vizela". *fcvizela.pt* (en portugués). Consultado o 21 de setembro de 2023.
2. ↑  "Vizela saiu à rua para festejar o regresso à primeira divisão nacional" (en portugués). 22 de maio de 2021. Consultado o 21 de setembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Páxina web oficial
* FC Vizela en WorldFootball *(en inglés)*.
* FC Vizela en ZeroZero *(en portugués)*.
Modelo:Breve descrición
O **Mecom Racing Team** estivo dirixido por John Mecom Jr. e estivo activo entre 1960 e 1967 nas carreiras do Campionato do Mundo de Automóbiles Deportivos, a Fórmula Un e a American Championship Car Racing. O Mecom Racing Team e máis tarde o Mecom Group foron dirixidos por John Mecom Jr.

John Mecom Jr. era coñecido por ter ata sete marcas diferentes non só no mesmo evento senón na mesma carreira. A principios da década de 1960 o Mecom Racing Team tivo un gran éxito nas Bahamas Speed Weeks. Roger Penske, pilotando para Mecom nos primeiros anos, gañou nas Bahamas así como as 12 Horas de Sebring nun Ferrari GTO con Augie Pabst.mecom taménfixo campañas cos Corvettes Grand Sport con tremendos resultados.

O Grupo Mecom xestionou ao ex-Campión de Moto GP Kevin Schwantz desde as motocicletas ata os coches e como propietario dun equipo. En 1966 Graham Hill gañou as 500 Millas de Indianapolis mentres conducía para John Mecom Jr. e o equipo Mecom no seu Lola-Ford.
O equipo tamén presentou un coche para George Follmer na temporada Can-Am de 1966.

John Mecom Jr. apoiou a Danica Patrick na súa transición de piloto de kart con 15 anos a ser piloto profesional de automóbiles de carreiras en 1998, proporcionando apoio financeiro total e asegurando coches para correr en Inglaterra coa axuda dun vello amigo da familia, o ex-piloto do equipo Mecom Jackie Stewart.[] Isto levouna á súa relación posterior con Ford e despois con Rahal Letterman Racing.

Resultados completos do Campionato Mundial de Fórmula 1
-------------------------------------------------------

(clave)

| Ano | Chasis | Motor | Pneumáticos | Pilotos | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1962 | Lotus 24 | Climax FPF 1.5 L4 | **D** |  | NED | MON | BEL | FRA | GBR | ALE | ITA | USAs | RSA |
|  Rob Schroeder |  |  |  |  |  |  |  | 10 |  |

Notas
-----

Referencias

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mecom Racing Team*** |

### Ligazóns externas

Mecom Racing Enterprises
**Manuel Charlín Gama**, nado en Vilanova de Arousa o 17 de novembro de 1932 e finado na mesma vila o 31 de decembro de 2021, foi un empresario e contrabandista galego. Foi o patriarca da saga familiar chamada clan dos Charlíns.

Traxectoria
-----------

En xullo de 1989 foi detido pola Garda Civil. Trala operación Nécora foi de novo detido, saíndo finalmente absolto. En 1999 foi condenado a 20 anos de prisión por transportar 600 quilos de cocaína desde Colombia en 1989. En 2003 foi condenado pola Audiencia Nacional Española por branqueo de cartos e delitos contra a facenda pública.

Estivo en prisión entre 1990 e o 17 de xullo de 2010, cando foi posto en liberdade. Cumpriu as súas penas no centro penitenciario da Lama e no cárcere de Córdoba.

Estivo casado e foi pai seis fillos. Faleceu o 31 de decembro de 2021, con 89 anos, por mor dunha caída no seu domicilio de Vilanova de Arousa.

Clan
----

*Artigo principal**:* Os Charlíns.
En 1996 foron detidos todos os membros do clan e embargados os seus bens por un valor de 30 millóns de euros. A conserveira Charpo (de Vilanova) e a cocedeira Sochar (na Illa de Arousa).

En xullo de 2010, pouco antes da posta en liberdade de Manuel Charlín, varios membros do clan foron detidos na operación policial Repesca.

Manuel Baúlo Trigo, patriarca do clan dos Caneos, foi asasinado a tiros en 1994 por uns sicarios colombianos por delatar ao clan dos Charlíns. O seu fillo, Daniel Baúlo Carballo, foi detido en maio de 2005 na operación Tul.

### Manuel Charlín

Manuel Charlín Gama casou con Josefa Pomares Martínez (†2012) e tiveron seis fillos:

* Adelaida Charlín Pomares.
* Josefa Charlín Pomares. Que tivo por filla a Noemí Outón Charlín.
* Teresa Charlín Pomares. Que tivo por filla a Natalia Somoza Charlín.
* Manuel Charlín Pomares.
* Melchor Charlín Pomares.
* Óscar Charlín Pomares.

### José Luís Charlín Gama

* Rosa Charlín

### José Benito Charlín Gama

Finado en maio de 2005 por unha trombose con 61 anos.

Notas
-----

1. ↑  "Falece na súa casa aos 89 anos Manuel Charlín, patriarca do clan arousán". *Pontevedra Viva*. Consultado o 2021-12-31.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carretero Pou, N. (2018). *Fariña*. Vigo: Xerais.
* Leiro Conde, B. (1993). *Un lugar tranquilo*. Nigra.

### Outros artigos

* Fariña (libro)
* Fariña (serie de televisión)
Bandeira do Kirguizistán.
Carro militar incendiado por civís en Bixkek.
Manifestantes invadindo a Casa Branca.
A **revolta de Kirguizistán de 2010** foi un conxunto de manifestacións públicas que provocaron o derrocamento do goberno de Kirguizistán o 7 de abril de 2010. Os manifestantes dirixían os seus ataques contra o presidente Kurmanbek Bakiyev, que declarou estado de emerxencia no norte do país e na capital, Bixkek, antes de fuxir para Jalal-Abad.

Alén dos conflitos na capital, que acabou coa morte de cerca de 40 persoas, tamén no inerior do país houbo revoltas. O día 8, o número ascendeu a 75 mortos e 400 feridos, segundo datos oficiais.

A noite do día 7 reportouse a fuxida do presidente Bakiyev cara a cidade sureña de Osh. Mentres que na capital, os líderes opositores instalaron un goberno provisional liderado por Rosa Otunbáeva, que controlaba case todo o país excepto as provincias de Osh e Jalal-Abad, que estaban baixo o control de Bakiyev.

O 11 de abril, o goberno dos Estados Unidos de América recoñeceu o goberno provisional como a nova autoridade nacional. O 15 de abril, Bakiyev dimitiu e fuxiu do país.

Notas
-----

1. ↑  The Guardian – Kyrgyzstan capital bloodied, looted and chaotic after overthrow of Bakiyev *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Kirguizistán*** |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Detalle da máscara e traxe.
Chámase **cigarrón** a máscara característica do entroido de Verín.

Características
---------------

A máscara vai coa cabeza cuberta con carauta de madeira pintada de cores rechamantes, que se prolonga nunha especie de mitra de metal cun motivo zodárico (león, lobo, boi). Detrás leva unha pelica de can, noutro tempo de gato montés, raposo ou lobo. Desta pelica venlle o nome de peliqueiro que se lle dá en Laza.

O traxe está composto por:

* Unha camisola branca, gravata e unha chaquetiña curta da que colgan flocos dourados que van atados con lazos de tres cores.
* Sobor dos ombreiros unha panoleta despurundada á chaqueta.
* Unha gran faixa vermella enrolada á cintura suxeita o pantalón, quizais a parte máis traballosa do traxe. Enriba da faixa vai o cinto do que colgan as chocas. As pernas do cigarrón van cubertas con medias brancas e ligas.

Zapatos mouros e un mallo na man completan a vestimenta deste personaxe típico do entroido de Verín.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes do entroido en Galicia#O entroido en Verín.
* Cigarróns en Verín.Cigarróns en Verín.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Entroido
* Peliqueiro
* Boteiro
**Santiago de Xacebáns** é unha parroquia do concello ourensán de Quintela de Leirado, na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE, en 2023 tiña 72 habitantes (34 homes e 38 mulleres).

Xeografía
---------

Está situada a beira do monte de Panagache (1213 m). Dentro do Parque Nacional de Peneda-Gerês, constitúe un marco incomparable de natureza, fauna e diversidade. Existe unha ruta de sendeirismo que chega ata a vila portuguesa de Castro Laboreiro. Por esta parroquia transcorre o río Deva, que nace na serra de Leboreiro e que se une o río Miño na Frieira.

Historia
--------

En 1893 creouse a parroquia, segregándose os seus lugares de Leirado.

Patrimonio
----------

Igrexa parroquial.
Na parroquia atópase unha pequena capela de estilo románico (Santiago de Xacebáns) e mais uns cruceiros de pedra de principios do século XIX, que van desde a igrexa ata a fonte (antigo lavadoiro).

Existe tamén un forno antigo, onde se cocía o pan antigamente, hoxe rehabilitado como local social.

Lugares e parroquias
--------------------

Hórreos.
### Lugares de Xacebáns

| Lugares da parroquia de Xacebáns no concello de Quintela de Leirado (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Retortoiro | Xacebáns |

### Parroquias de Quintela de Leirado

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Quintela de Leirado |  |
| --- | --- |
| Leirado (San Pedro) | Mociños (Santa María) | Quintela de Leirado (San Paulo) | Redemuíños (San Salvador) | Xacebáns (Santiago) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  "Instituto Galego de Estatística, consulta do nomenclátor". Xunta de Galicia.
3. ↑  "Quintela de Leirado". *Concello de Quintela de Leirado*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Quintela de Leirado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20549531
* código INE: 32066010000

 |
***A lexión dos superheroes*** (***Legion of Super Heroes*** en inglés) é unha serie estadounidense de debuxos animados producida pola Warner Bros. Animation e estreada o 23 de setembro de 2006 en The CW Television Network. A serie protagonízana personaxes de DC Comics, a historia transcorre no século XXXI centrándose nas aventuras de Superman cando novo e da súa loita contra o mal xunto a un grupo de superheroes futuristas coñecidos como Lexión dos Superheroes. Emitíronse 26 episodios en dúas temporadas, a serie finalizou o 5 de abril de 2008. A TVG estreou a serie o 4 de outubro de 2008 dentro de Xabarín Club.

Dobraxe
-------

| Personaxe | Voz galega | Voz orixinal |
| --- | --- | --- |
| Superman | Andrés Bellas | Yuri Lowenthal |
| Lóstrego | Antón Olmos | Andy Milder |
| Saturnia | Isabel Vallejo | Kari Wahlgren |
| Lobo Gris | Luís Iglesia | Shawn Harrison |
| Brainiac 5 | Gaspar Somoza | Adam Wylie |
|

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xabarín Club

### Ligazóns externas

* A lexión dos superheroes na páxina web da TVG

* Portal:Xabarín Club
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2567343
* AlloCiné: 4565
* Epguides: LegionofSuperHeroes
* IMDb: tt0775372
* LUMIERE: 111548
* Metacritic: legion-of-super-heroes
* OFDb: 118091
* TMDb: 4028
* TVcom: legion-of-super-heroes

 |
**Fabiola García Martínez**, nada en Ribeira en 1985, é unha e política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

É licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleira e primeira tenente de alcalde de Ribeira co Partido Popular, e directora xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade na Consellería de Política Social.

Foi asesora nas consellerías de Facenda, Economía e Industria e Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. En 2018 foi nomeada conselleira de Política social. 

Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia, e en setembro de 2021 deixou o escano como deputada a canda moitos dos outros deputados que tamén eran conselleiros.

Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saíu elixida deputada pola Coruña.

Vida persoal
------------

Casou co ourensán Lucas Martinón Torres (1980), xornalista, que foi director de comunicación da Xunta de Galicia, fillo do pediatra e bibliófilo Federico Martinón Sánchez. Son pais dunha filla.

Notas
-----

1. ↑  "Consellería de Política Social. Biografía". *xunta.gal*. Consultado o 7-9-2020.
2. ↑  "Feijóo hace renunciar al escaño del Parlamento de Galicia a 7 de sus conselleiros". *La Región* (en castelán). 2021-09-15. Consultado o 2021-09-15.
3. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.
4. ↑  Transparencia Arquivado 03 de xullo de 2019 en Wayback Machine. Xunta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Rey Varela** |  **Consellería de Política Social** dende 2018 | Sucesor:**—** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fabiola García Modificar a ligazón no Wikidata*** |
O **río Saskatchewan** é un dos principais ríos do Canadá, con aproximadamente 550 quilómetros de longo, discorre cara ao leste a través das provincias de Saskatchewan e Manitoba para desembocar no Lago Winnipeg. Xunto cos seus afluentes Saskatchewan do Norte e Saskatchewan do Sur, a súa conca abarca a maior parte da rexión central das Pradarías canadenses, prolongándose cara ao oeste ata as Montañas Rochosas Canadenses en Alberta e o norte de Montana nos Estados Unidos. Isto supón aproximadamente 1.939 quilómetros ata a súa cabeceira no río Bow, un afluente do Saskatchewan do Sur en Alberta.

Descrición
----------

Fórmase na zona central de Saskatchewan, aproximadamente 40 quilómetros ao leste de Prince Albert, pola confluencia das súas dúas ramas principais, Saskatchewan do Norte e Saskatchewan do Sur, no *Saskatchewan River Forks*. A fonte de ámbolos dous ríos provén dos glaciares das Montañas Rochosas en Alberta.

A corrente combinada flúe á vez leste-nordés, cara ao Lago Codette formado pola presa de Nipawin e cara ao Lago Tobin, formado pola presa E.B. Campbell. Logo flúe nordés, fóra do bordo das saias das Grandes Chairas sobre o Escudo Canadense, atravesando unha rexión de pantanos, onde se xunta polo noroeste co río Torch e co río Mossy. Pola parte norte dos pantanos flúe cara ao leste, enroscándose ao redor dunha serie de pequenos lagos cara ao oeste central de Manitoba ata O Pas, onde se lle une polo suroeste o río Carrot. Ao sueste do Pas, forma varios arroios nun delta á beira noroeste do Lago Cedar, deixando o lago polo seu extremo sueste e fluíndo aproximadamente 5 km ata o lago Winnipeg, entrando na beira norte de Long Point.

O nome do río, como a provincia de Saskatchewan, deriva da lingua cree: *kisiskāciwani-sīpiy*, que significa "río de curso veloz". O río e os seus afluentes proporcionaron unha importante ruta de transporte para os nativos americanos e os primeiros trampeiros europeos.

No río hai construídas centrais hidroeléctricas en Nipawin, E.B. Campbell (antes Squaw Rapids) en Saskatchewan e en Grand Rapids en Manitoba.

Notas
-----

1. ↑  "Nomes xeográficos do Canadá". Arquivado dende o orixinal o 04 de xuño de 2008. Consultado o 06 de agosto de 2007.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Río Saskatchewan*** |

### Ligazóns externas

* Páxina do *Canadian Council for Geographic Education* cunha serie de artigos da historia do río Saskatchewan. *(en inglés)*
* Ríos do Canadá Arquivado 20 de maio de 2006 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3047
* WorldCat
* VIAF: 315942851
* EBID: ID
* GEC: 0061086
* GeoNames: 6141252
* GND: 4224746-9
* LCCN: sh87006326
* OSM: 5991468
* SUDOC: 145993698

 |
**Jaboatão dos Guararapes** é unha cidade brasileira do estado de Pernambuco localizada na Rexión Metropolitana de Recife, a 12 km ó sur do centro desta cidade. Posuía unha poboación de 651 355 habitantes en 2006. A súa superficie total é 257,3 km².

Sendo a súa faixa costeira un prolongamento cara ao sur da praia de Boa Viagem en Recife e estando a poucos minutos do aeroporto daquela cidade, ten como unha das súas actividades económicas o turismo. Para isto posúe diversos hoteis de alta categoría, ademais dalgúns monumentos históricos, entre eles igrexas, como a da Nosa Señora do Livramento, do século XVIII, as praias de Piedade, Candeias e Barra da Jangada, ademais do Parque Histórico Nacional dos Guararapes, que preserva o local da Batalla dos Guararapes que resultou na expulsión dos holandeses do Brasil no século XVII.

No municipio encóntranse varias industrias instaladas principalmente xunto ás estradas BR-101, BR-232 e PE-25, ademais de institucións de ensino superior, e dun comercio diversificado, que inclúe ata un *shopping center* para servir á poboación de clase media e media-alta residente na cidade. En parte do municipio hai tamén unha zona rural, con pequenas propiedades.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q271393
* BRE: 1979255
* EBID: ID
* GeoNames: 6320527
* MusicBrainz: ID
* OSM: 303709

 |
Monumento e estatua de João Gonçalves Zarco no centro de Funchal.
**João Gonçalves Zarco**, nado en Tomar ou Leça da Palmeira en 1394 e finado en Funchal o 21 de novembro de 1471, foi un navegante, explorador e fidalgo portugués da Casa de Henrique, duque de Viseu.

Traxectoria
-----------

Comandante de carabelas, descubriu a illa de Porto Santo en 1418 xunto con Tristão Vaz Teixeira e despois a illa de Madeira con Bartolomeu Perestrelo en 1419. Foi o primeiro *Capitán Donatário* de Funchal ata a súa morte. En 1437 participa na tentativa fallada de conquistar Tánxer, onde foi armado cabaleiro. A 4 de xullo de 1460, por concesión de Afonso V, Zarco pasou a ostentar o apelido Cámara, derivado de Câmara de Lobos, designación atribuída polo navegador a un lugar da Illa de Madeira onde descubriu gran cantidade destes animais.

Notas
-----

1. ↑  Tombo 1º do registo geral da Câmara Municipal do Funchal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q360742
* WorldCat
* VIAF: 34132049
* FAST: 1961595
* LCCN: no2002091790
* WikiTree: Gonçalves\_Zarco-1

 |
A **bandeira da República dos Calmucos** é un dos símbolos oficiais da república da Federación Rusa. Consiste nun campo amarelo cun círculo azul celeste no centro que contén un loto. O amarelo representa o Sol, o pobo e a fe relixiosa da nación. O azul representa o ceo, a eternidade e a estabilidade. O loto é un símbolo de pureza, renacemento espiritual e felicidade. Os seus cinco pétalos superiores representan os continentes e os catro inferiores representan os cuartos do globo. Xuntos simbolizan a vontade dos calmuco de vivir en amizade e de cooperar con todas as nacións do mundo.

Galería de bandeiras históricas
-------------------------------

* Bandeira entre 1630 e 1771.Bandeira entre 1630 e 1771.
* Bandeira entre 1937 e 1938.Bandeira entre 1937 e 1938.
* Bandeira entre 1938 e 1943.Bandeira entre 1938 e 1943.
* Bandeira entre 1958 e 1992.Bandeira entre 1958 e 1992.
* Bandeira entre 1992 e 1993.Bandeira entre 1992 e 1993.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira da República dos Buriatos
* Bandeira de Mongolia

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira da República dos Calmucos en Flags of the World *(en inglés)*
O **Premio Internacional Grupo Compostela-Xunta de Galicia** é un galardón anual outorgado conxuntamente polo Grupo Compostela de Universidades e o Goberno galego.

Historia e características
--------------------------

A primeira entrega do galardón tivo lugar en 1996 trala firma dun acordo entre o Grupo Compostela de Universidades e a Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo.

O premio condecora aquelas persoas ou institucións destacadas debido ao seu traballo en favor da difusión de proxectos ou ideas de alcance internacional, especialmente aquelas relacionadas coa promoción do ideal común europeo, a educación e a preservación da nosa herdanza cultural.

A Xunta de Galicia e as universidades membros do Grupo Compostela presentan anualmente candidaturas a este premio, que está dotado dunha recompensa monetaria e unha medalla de ouro conmemorativa con forma de cuncha (o símbolo durante séculos da peregrinación a Santiago e a imaxe escollida polo Grupo Compostela de Universidades).

Galardoadas/os
--------------

ElBaradei, Nobel da Paz 2005,  
premiado en 2010.

| Ano | Premiado |
| --- | --- |
| 1997 | Jacques Santer |
| 1998 | Václav Havel |
| 1999 | Helmut Rilling |
| 2000 | Cees Nooteboom |
| 2001 | Carla Del Ponte |
| 2002 | Álvaro Siza |
| 2003 | Manuel Cecilio Díaz y Díaz |
| 2004 | Miguel Siguan Soler |
| 2005 | Wladyslaw Bartoszewski |
| 2006 | Helsinki Group on Women and Science |
| 2007 | Manuel Castells |
| 2008 | Channel Arte |
| 2009 | Amin Maalouf |
| 2010 | Mohamed ElBaradei |
| 2011 | Neelie Kroes |
| 2012 | O Colexio de Europa |
| 2013 | Euronews |
| 2014 | Lennart Levi |
| 2015 | Programa Erasmus |
| 2016 | CIRCOM |
| 2017 | Marcelino Oreja Aguirre |
| 2018 | María Pilar Alonso Abad |

Notas
-----

1. ↑  "CIRCOM gaña o XX Premio Internacional Grupo Compostela - Xunta de Galicia". *CRTVG*. 3 de maio de 2018. Consultado o 28 de maio de 2018.
2. ↑  "María Pilar Alonso Abad recibe o XXII Premio do Grupo Compostela-Xunta de Galicia". 25 de maio de 2018. Consultado o 28 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Grupo Compostela
O **Premio Luísa Villalta a Iniciativas Normalizadoras** premia ideas e campañas para fomentar o uso do galego no ámbito universitario. Convócao o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña, o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela e a Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística.

Conta con dúas modalidades: campaña normalizadora e idea para a promoción do galego. En 2018 chegou á súa XV edición.

Notas
-----

1. ↑  "Chega a décimo quinta edición do Premio Luísa Villalta a Iniciativas Normalizadoras". *CTNL*. 24 de abril de 2018. Consultado o 1 de xuño de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bases do XV Premio Luísa Villalta a Iniciativas Normalizadoras

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Terpandro** (en latín *Terpander*, en grego antigo Τέρπανδρος "Térpandros") foi un músico e poeta nado en Antisa, na illa de Lesbos, que viviu na primeira metade do século -VII aproximadamente. Considérase o pai da música grega clásica e da lírica, aínda que a información que se conserva ata hoxe sobre as súas innovacións na música é moi incompleta.

Traxectoria

Naceu en Antisa, en Lesbos, segundo Píndaro, Plutarco, Clemente de Alexandría e outros, a cidade que mostraba a tumba de Orfeo e onde os rueseñores cantaban con máis dozura que en ningún outro lugar, probabelmente no seo dunha familia de músicos que preservaba tradicións que se supón que descendían dos bardos de Pieria. Algunhas fontes fan del descendente de Hesíodo, segundo di a *Suídas*. Conectou os diferentes sistemas musicais das rexións gregas tentando sintetizar os diferentes estilos musicais existentes.

O seu pai supostamente chamábase *Derdeneo*. Outras tradicións fano fillo de Boe, deFoceo ou de Homero, segundo a *Suídas*. Algunhas informacións tamén conservadas por *Suídas* fano nacer en Arne en Beocia ou Cime en Eolia, que son cidades que tiñan colonias en Lesbos, e poderían considerar a Terpandro entre os seus cidadáns. Crese que na XXVI Olimpíada, é dicir, no ano -676, se estableceron os primeiros concursos musicais nas festas de Apolo Carneo, as Carneas, en Esparta e Terpandro foi o gañador. A data quizais non sexa exacta porque non se sabe en que ano se constituíu o festival, pero en todo caso non moi lonxe. Ateneo de Naucratis di que Terpandro era máis vello que Anacreonte, e Xerome de Estridón sitúao na época de Licurgo.

Por motivos descoñecidos, trasladouse de Lesbos a Esparta, onde introduciu o seu novo sistema de música ea primeira escola musical (κατάστασις *katástasis*) de Grecia, segundo Plutarco. Unha das cousas que fixo Terpandro foi modificar a lira e é moi probábel que fose el xunto con Cepión, quen a fixo pasar de catro a sete cordas, iniciando a escala diatónica. Plutarco di que fixou o ritmo dos versos de Homero ás características da lira, e que cantaba os versos homéricos en concursos musicais. Adaptou tamén antigo ritmos tradicionais á nova escala musical. A súa música empregouse durante moito tempo para acompañar himnos relixiosos en Esparta e en toda Grecia. Só se conservan algúns fragmentos dela.

Notas
-----

1. 1 2  Terpander a: William Smith (editor), *A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. Vol. III Boston: Little, Brown & Comp. 1867, p. 1002-1005
2. ↑  Enciclopèdia Espasa Volum núm. 12, pàg. 1129. (ISBN 84-239-4512-X)

Referencias
-----------
***Broken Sword: The Sleeping Dragon*** é un videoxogo lanzado para Windows, Xbox e PlayStation 2 no 2003, mentres que para o Xapón, a versión de PlayStation 2 (lanzado só en Europa e no Xapón) foi estreado en setembro de 2004. Foi proposta unha versión para Nintendo GameCube, pero acabou sendo cancelada. É a terceira entrega da serie de videoxogos Broken Sword, lanzado seis anos despois do anterior título, *The Smoking Mirror*. *The Sleeping Dragon* supuxo un avance cara aos gráficos 3D, e é o único xogo da serie que non emprega unha interface point and click. O xogador asume o papel de George Stobbart, un avogado de patentes estadounidense que voa até o Congo para escribir a patente para un científico que di ter atopado a fonte dunha enerxía ilimitada.

A idea orixe do xogo apareceu en 2000. Para facer que o xogo parecese un filme, Revolution contou cun asesor cinemático, Bob Keen, que se asegurou que o xogo mantivese as emocións e a atmosfera axeitadas en cada escena. Orixinalmente ía ter un estilo visual máis semellante ós debuxos animados, pero os desenvolvedores decidiron darlle un estilo máis semellante ó dos filmes animados xaponeses. Malia que os dous primeiros xogos de *Broken Sword* empregaban motores Virtual Theatre, *The Sleeping Dragon* foi construído con RenderWare. A música do xogo foi coposta por Ben McCullough, e Rolf Saxon volveu dar voz a George Stobbart.

O xogo recibiu críticas positivas, sendo loado pola súa historia, o seu humor, o seu aspecto cinematográfico e os seus gráficos. A música do xogo tamén foi loada. As críticas negativas centráronse no control da interface e nos crebacabezas repetitivos. Segundo Charles Cecil, o xogo vendeu uns poucos milleiros de copias.

Notas
-----

1. ↑  Cecil, Charles (28 de maio de 2011). Adventure-Treff.de, ed. "*Adventure-Treff*: Charles Cecil on "Broken Sword" sales". Consultado o 9 de febreiro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Manuscrito Voynich
* Orde do Temple

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2567348
* GameRankings: 915260
* GiantBomb: 3030-5804
* GOG: broken\_sword\_3\_\_the\_sleeping\_dragon
* HowLongToBeat: 1339
* Humble Bundle: broken-sword-3-the-sleeping-dragon
* IGDB: broken-sword-the-sleeping-dragon
* IMDb: tt0387082
* MobyGames: broken-sword-the-sleeping-dragon
* PCGW: Broken\_Sword\_3:\_The\_Sleeping\_Dragon
* Redump: 12079
* Steam: 33610
* VGG: 70368

 |
O **aeroporto de Alta** (IATA: **ALF**, OACI: **ENAT**) é un aeroporto internacional que serve a Alta, unha cidade e municipio no condado de Finnmark, en Noruega. Está situado en Elvebakken, a 4 quilómetros ao nordes de Alta. Ten unha única pista de aterraxe, con 2 253 metros de lonxitude e numerada 11/29, It has a single, 2,253-meter (7,392 ft) runway numbered 11/29, que se atopa na ribeira sur do Altafjord. O aeroporto de Alta é propiedade e está operado pola empresa estatal Avinor e durante o ano 2016 foi usado por 367 134 pasaxeiros, converténdoo no máis concorrido de Finnmark.

O aeroporto é servido por Norwegian Air Shuttle e Scandinavian Airlines (SAS) con avións Boeing 737 voando a Tromsø e Oslo. Widerøe opera servizos a varios aeroportos rexionais en Finnmark, alimentando as rutas das aeroliñas máis grandes. Ten tamén un pequeno número de voos chárter internacionais. O primeiro aeroporto da zona foi un aeródromo militar construído pola *Luftwaffe* en 1943 que foi gravemente danado durante a segunda guerra mundial. O aeroporto civil inaugurouse o 4 de maio de 1963. Nun principio os servizos foron proporcionados por SAS cara aos principais aeroportos do norte e cara a Oslo, pero nos anos 70 abríronse varios aeroportos rexionais en Finnmark, e Widerøe comezou a operar para conectalos. A importancia rexional de Alta aumentou en 1990, cando se converteu no centro de conexións da nova SAS Commuter. Norwegian comezou a voar ao aeroporto en 2003 e no ano 2009 inaugurouse unha nova terminal.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| Aegean Airlines | **Chárter:** Chania |
| BH Air | **Chárter:** Burgas |
| Corendon Airlines | **Chárter:** Bodø, Milas-Bodrum |
| FlyViking | Tromsø |
| Norwegian Air Shuttle | Oslo-Gardermoen **Estacional:** Tromsø |
| Scandinavian Airlines | Oslo-Gardermoen, Tromsø |
| Widerøe | Hammerfest, Kirkenes, Lakselv, Mehamn, Tromsø, Vadsø |

Notas
-----

1. ↑  Avinor (ed.). "Statistics". Consultado o 7 de xaneiro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do aeroporto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1430778
* GeoNames: 6296721
* IATA: ALF
* ICAO: ENAT

 |
**César Rosas Bermúdez**, nado en Nerva (Huelva) en 1903 e finado en Teis o 3 de abril de 1939, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista español.

Traxectoria
-----------

Taxista de profesión. Nos anos da República marchou a Vigo e empregouse nas factorías de Vulcano. Dirixente do Sindicato Metalúrxico e Secretario do Sindicato de Oficios Varios da CNT de Vigo. Representou á comarca viguesa no Congreso da CNT de Zaragoza. Foi detido en varias ocasións pola súa militancia cenetista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia en Teis e Lavadores. Logo fuxiu cara aos montes da Madroa. O 12 de abril de 1937 as autoridades franquistas organizaron unha batida en San Xoán do Monte na súa procura e na dos seus compañeiros Antonio Iglesias González e Ernesto Rodríguez Vázquez. Os veciños que os protexían, Jose Niebla García e Ángela Iglesias Rebollar, foron detidos e logo asasinados nas inmediacións do Monte da Guía. O 19 de abril foron localizados por unha delación e asasinados os compoñentes do grupo Olegario Collazo Lago, Leopoldo Comesaña Lorenzo e José López Rivas en San Xoán do Monte. Foi xulgado en Vigo por rebelión e declarado en rebeldía. Abríronlle expediente por responsabilidade civil en setembro de 1937. A finais de xaneiro de 1939 participou nun atraco a unha taberna de Cabral, onde foi recoñecido. O 3 de abril de 1939 cando estaba refuxiado con Antonio Iglesias González na casa de Lucía Domínguez Eiroa no Toural, foron acurralados pola Garda Civil e suicidáronse.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-9-1937, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abad Gallego, Xoán Carlos (2005). *Héroes o forajidos. "Fuxidos" y guerrilleiros antifranquistas en la comarca de Vigo*. Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. ISBN 84-89599-33-5.
* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. pp. 124–125. ISBN 84-87783-79-1.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. pp. 135–136. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Rosas Bermúdez, César (1903-1939)
* A primeira guerrilla antifranquista galega (1936-1939): un esforzo malogrado Arquivado 21 de xaneiro de 2022 en Wayback Machine..
* César Rosas Bermúdez na páxina web *Nomes e Voces*.