*El Anacronópete* é unha novela de ciencia ficción escrita por Enrique Gaspar y Rimbau publicada en Barcelona no ano 1887 na que se describen viaxes no tempo por medio dunha máquina. Foi a primeira novela de ciencia ficción en castelán e a primeira da literatura occidental que describe o uso de máquinas do tempo, adiantándose á publicación das obras de H.G. Wells *The Chronic Argonauts* (1888) e á *Máquina do tempo*, do ano 1895.

Publicada en 1887 en Barcelona, a novela *El Anacronópete* é unha das obras máis importantes de Enrique Gaspar y Rimbau. É unha novela de ciencia ficción que se adiantou a H. G. Wells na invención da máquina do tempo.As ilustracións da primeira edición foron realizadas por Francesc Gómez Soler.

Novela en formato de zarzuela, foi o primeiro traballo no que se inventa unha máquina para viaxar no tempo: o anacronópete, unha caixa enorme de ferro fundido que navega grazas á electricidade, move catro grandes culleres mecánicas para desprazarse e que ademais doutra maquinaria produtora do chamado «fluído García», fai que os pasaxeiros non rexuvenenzcan cando viaxan cara atrás no tempo. A máquina inclúe toda clase de comodidades no seu interior, entre elas, vasoiras que barren solas. 

A máquina serve de escusa para unha historia en tres actos nos que don Sindulfo García, científico de Zaragoza e inventor do trebello, canda o seu amigo e axudante Benjamín, a sobriña e pupila Clarita, a criada desta última, Juanita, o capitán Luís (o namorado de Clarita), uns cantos húsares e un grupo de francesas comisionado polo goberno francés se desprazan no tempo.

No *primeiro acto* saen de París, da Exposición Universal de 1878 e viaxan ata a batalla de Tetuán en 1860. Rematan por regresar a París o día previo á súa saída.

No *segundo acto* viaxan de novo ao pasado, parándose en diversos momentos históricos como a Granada de 1492 ou Rávena do 690 para aprovisionarse. Acaban na China do século III onde sofren algunhas aventuras, conseguindo escapar baixo o mando de Benjamín. Os personaxes evolucionan, con Benjamín obsesionandose pola vida eterna, don Sindulfo toleando de celos de celos por Clarita e esta última namorando do capitán Luís.
No *terceiro acto*, logo dunha parada na Pompeia do Vesubio no ano 79, chegan ao século XXX a. C. no tempo de Noé. Alí descobren o segredo da vida eterna en Deus. Finalmente don Sindulfo, no medio da tolemia, acelera o anacronópete, que estoura ao chegar ao día da creación.

A obra pasou bastante desapercibida na súa época. En novembro de 2017 foi reeditada en formato rústica pola editorial Inlibris, impulsada por Andrés Massa.

Notas
-----

1. 1 2 3  alpoma (11 de outubro de 2005). "El Anacronópete". *Tecnología Obsoleta* (en castelán). Consultado o 20 de novembro de 2020.
2. ↑  "La máquina del tiempo trae de vuelta a su inventor»". *El País*. 17 de abril de 2011. Consultado o 29 de maio de 2020.
3. ↑  Cols, Carles (31 de maio de 2020). "¡El Anacronópete desafía al Ministerio del Tiempo!, por Carles Cols". *elperiodico* (en castelán). Consultado o 20 de novembro de 2020.
4. ↑  "El anacronópete : la metempsícosis-viaje a China". *Base de datos de libros editados en España*. Arquivado dende o orixinal o 17 de novembro de 2020. Consultado o 20 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Viaxe no tempo
* Ciencia ficción

### Ligazóns externas

* Copia dixitalizada da edición de 1887 no Internet Archive. *(en castelán)*
* Copia dixitalizada da primeira edición na Biblioteca Digital Hispánica. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31836544
* ISFDB: 1416088

 |