**Auguste Frédéric Louis Viesse de Marmont**, nado o 20 de xullo de 1774 en Châtillon-sur-Seine (Reino de Francia), e finado o 2 de marzo de 1852 en Venecia (Italia), foi un militar francés que chegou ao grao de mariscal.

Entrou no corpo de artillaría e coñeceu a Napoleón Bonaparte no asedio a Toulon. A partir dese momento adheriuse a el con entusiasmo e acompañouno en 1796 como axudante na campaña de Italia e dous anos despois na de Exipto. Volveu con el a Francia, sendo xa xeneral (1799), e apoiou o golpe de estado de brumario e despois foi membro do Consello de Estado.

Na campaña de 1800, en Italia, tivo o mando da artillaría, e despois da batalla de Marengo foi ascendido a xeneral de división. Encargado da defensa da República de Ragusa contra os rusos e os montenegrinos, derrotounos o 31 de outubro de 1807 en Castelnuovo e gobernou o país con grande intelixencia ata 1809, conseguindo como premio o título de duque de Ragusa.

O 10 de outubro de 1809 derrotou os austríacos en Znaim. Estando aínda no campo de batalla, foi nomeado mariscal de Francia. Logo de ocupar durante ano e medio o posto de gobernador de Iliria, o emperador conferiulle en 1811 o goberno de Portugal en substitución de Masséna. O 22 de xullo de 1812 Marmont enfrontouse a Wellington na batalla de Arapiles, na que unha bala o feriu no brazo dereito, e non puido impedir que o xeneral inglés se apoderase de Ciudad Rodrigo.

Aínda non curado por completo, en 1813 encargouse do mando do sexto corpo do exército, á fronte do cal intervén nas batallas de Lützen, Bautzen, Dresden e Mockern. En 1814 defendeu con persistencia a parte oeste de París, mais á fin tivo que capitular e retirouse coas súas tropas a Essonnes, preto de Fontainebleau, desde onde iniciou negociacións co Goberno provisional e cos aliados, encamiñadas a salvar a coroa para o rei de Roma, mediante a abdicación de Napoleón. Iso foi interpretado por Napoleón e os bonapartistas como unha traizón.

Escudo da familia Marmont
Lois XVIII confirmouno nos seus cargos e nas súas honras. O 16 de xullo de 1830, Carlos X dálle o mando da primeira división militar, pero Marmont conseguiu reprimir a insurrección da capital e retirouse a noite do 29 con 6.000 suízos e os poucos batallóns que permaneceran fieis. Xunto a Carlos X marchou ao estranxeiro e viaxou por Inglaterra, España, Rusia e Turquía. Os seus derradeiros anos pasounos o mariscal en Viena e en Venecia, e ao falecer foi enterrado na súa vila natal.

As súas *Relacións de viaxe* por Hungría, Transilvania, Rusia meridional, etc. publicáronse en seis volumes (París, 1837). Ademais, cómpre citar entre os seus escritos *Esprit des institutions militaires* (París, 1845). Logo da súa morte publicáronse as súas memorias, que conteñen datos moi importantes e que ao mesmo tempo foron atacadas polas súas inexactitudes e pola desviada interpretación dos feitos (París, 1856-1857, en 9 volumes). Contra estas memorias escribiu P. M. Laurent a súa *Réfutation* (París, 1853)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Enciclopedia Espasa*. Volume 33, páxina 264. ISBN 84-239-4533-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312676
* WorldCat
* VIAF: 7431790
* BIBSYS: 98039409
* BMT: 202376
* BNE: XX1480662
* BNF: 12172198c
* BPN: 01325935
* BRE: 2187560
* CANTIC: a11289703
* CERL: cnp00406186
* DeutscheBio: 119465744
* EBID: ID
* FAST: 413338
* GEC: 0040466
* GND: 119465744
* Gutenberg: 32686
* ICCU: CUBV099697
* ISNI: 0000000111298656
* LCCN: no98067000
* Léonore: [LH//2698/97 97]
* NDL: 00769820
* NKC: jx20100322012
* NLA: 36012722
* NLG: 148811
* NPG: mp66793
* NTA: 073275875
* OL: OL1592265A
* openMLOL: 43147
* PTBNP: 91293
* SELIBR: 326258
* SNAC: w62p9rrq
* SUDOC: 030270456

 |