recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Piscina na Universidade de Stirling
Piscina residencial en México
Unha **piscina** é un lugar onde se practica a natación e outros deportes acuáticos coma o wáter-polo. Empréganse derivados de cloro para mantelas limpas, e contrólase a súa pH e en ocasións ata a temperatura da auga.

Así mesmo, existen varias modalidades, como as fixas, as portátiles e as desmontables. E de distintos materiais, como poliéster, de concreto, recubertas de mosaico etc.

Dentro do ámbito deportivo podemos diferenciar tres grandes tipos de piscinas: a piscina de 50 metros, ou piscina olímpica, denominada así por ser a piscina oficial dos Xogos Olímpicos, a piscina de 25 metros e a piscina de saltos, de menores dimensións. Os seus usos deportivos son moi variados, utilizándose no campo da natación, o wáter-polo, a natación sincronizada ou os saltos.

Coidado da piscina
------------------

No coidado da auga dunha piscina é necesario ter en conta unha serie de parámetros:

| Parámetros normais nunha piscina |
| --- |
| Porcentaxe de cloro libre | 1,5 - 2,0 mg/L (1,5 - 2,0 ppm) | O cloro pode engadirse directamente, ou producirse mediante hidrólisis de sales. |
| Salinidade | 4 g/L (4 kg/m³) | De cando en vez, pode ser necesaria a achega de sal. |
| pH | 7,2 - 7,6 (ideal 7,2 - 7,4) | Pode reducirse mediante a adición de ácido, e aumentarse mediante a adición dunha base (pH ), tal como o bicarbonato sódico, de fórmula NaHCO3. |
| Alcalinidade total | 8 - 15 °F (80 - 150 ppm) | Unha alcalinidad elevada produce un nivel de pH inestable |
| Dureza da auga | < 40 °F (<400 ppm) | Para reducir a dureza da auga, realízase un proceso de descarbonatación, mediante a adición de carbonato de sodio, de fórmula Na2 CO3. |

Piscinas de Galicia
-------------------

* Arteixo.
* Teis, Vigo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1501
* AAT: 300007376
* BNCF: 16300
* BNF: 119354432
* EBID: ID
* FAST: 1140385
* GEC: 0201445
* JSTOR: swimming-pools
* LCCN: sh85131230
* NDL: 00569237

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D013551
* MeSH: J03.925.830

 |
Coordenadas: 50°3′N 5°38′O﻿ / ﻿50.050, -5.633

Enseada de Penberth
**Penberth** (córnico: Benbryhi) é un val, aldea costeira e enseada na península de Penwith en Cornualla (Reino Unido). Está aproximadamente a 7 km ao suroeste de Penzance. A maior parte da aldea pertence á parroquia de St Buryan e unha pequena parte na de St Levan tras pasar o río Penberth.

En tempos pasados en Penberth houbo unha importante industria pesqueira dedicada á sardiña  e pernamece como unha das poucas enseadas pesqueiras tradicionais en Cornualla, dedicándose aínda uns poucos pescadores locais á xarda, lagosta e cangrexo. Existe tamén unha industria de cultivo de flores que se envían a Londres.

Notas
-----

1. ↑  Place-names in the Standard Written Form (SWF) Arquivado 15 de maio de 2013 en Wayback Machine. : List of place-names agreed by the MAGA Signage Panel Arquivado 15 de maio de 2013 en Wayback Machine.. Cornish Language Partnership.
2. ↑  Ordinance Survey: Landranger map sheet 203 *Land's End* ISBN 978-0-319-23148-7
3. 1 2  Beale, Jenny (Outubro de 2012). "Penwith South Coast Walk with Adam Sharpe June 17th 2012" (PDF). *Cornwall Archaeological Society Newsletter* (130). p. 3. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de xullo de 2014. Consultado o 16 de xuño de 2014.
**Pedro Brey Guerra**, nado en Rendo (Oca, A Estrada) o 7 de setembro de 1889 e finado no mesmo lugar o 29 de maio de 1967, foi un mestre e fotógrafo galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Brey Barcala (1846-1923), mestre e propietario na parroquia de Oca, e Juana Guerra Fernández. Foi o sexto fillo nunha familia de sete irmáns. A súa nai faleceu en 1900 en Santiago de Compostela, e Pedro trasladouse a Noia baixo a tutela da súa tía Genoveva Guerra, tamén mestra. Pronto regresou a Oca co seu pai que morreu en 1923. Estudou maxisterio e foi nomeado mestre interino da escola de Arnois en outubro de 1913, ocupando o posto de seu pai. Dende xaneiro de 1916 foi mestre en propiedade desa escola por oposición.

Aprendeu de forma autodidacta a técnica fotográfica e cuns 17 anos escribiu uns apuntamentos onde resumía "o método para copiar a natureza e facer retratos cunha máquina en poucos minutos e con gran exactitude". Como fotógrafo afeccionado documentou o seu contorno humano: familiares, amigos e paisanos. Fixo fotografías dende a súa xuventude até o nacemento da súa primeira neta, a mediados dos anos cincoenta cando postergou a súa afección.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con Purificación Álvarez Rico en xuño de 1917.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 31-5-1967, p. 6.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 25-6-1917, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pedro Brey Guerra
* Biografía na Real Academia de la Historia *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q84938635
* WorldCat
* VIAF: 44261103
* BNE: XX1694923
* DBE: pedro-brey-guerra
* SUDOC: 100494412
* WikiTree: Brey-95

 |
**Pedro Calvo Camina**, nado en Meneses de Campos o 7 de xuño de 1855 e finado en Madrid o 11 de abril de 1937, foi un xuíz español.

Traxectoria
-----------

Naceu na rúa de En Medio, que actualmente leva o seu nome. Fillo de Gregorio Calvo Herrera (natural de Villerías de Campos) e de Tomasa Camina Andrés, de Meneses. Foi bautizado na igrexa parroquial da Nosa Señora do Tovar, sendo apadriñado polo seu tío Joaquín Camina e a súa irmá Dionisia Calvo. O tío, sacerdote, fíxose cargo del ao quedar orfo.

En 1877 licenciouse en Dereito Civil e Canónico na Universidade de Valladolid. En 1879 abriu despacho en Peñaranda de Bracamonte (provincia de Salamanca), onde exerceu de xuíz municipal de 1881 a 1883, e pasou a ser xuíz de primeira instancia e instrución. En 1885 aprobou oposicións como maxistrado. O 7 de outubro dese ano foi nomeado vicesecretario da Audiencia de Bilbao, e en xuño de 1886 tomou posesión do xulgado de primeira instancia de Castropol. Dous meses despois foi destinado a Luarca. En 1889 conseguiu praza como titular no xulgado de primeira instancia e instrución de Lucena (provincia de Córdoba), e ese mesmo ano foille asignado o xulgado de Tui.

En 1897 pediu o traslado a Avilés, mais foi destinado a León. O 12 de xaneiro de 1900 foi destinado á Coruña, onde en 1901 instruíu unha orde de busca e captura contra Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga. Entre 1909 e 1913 foi Maxistrado da Audiencia de Zaragoza. O 13 de xaneiro de 1913 foi nomeado presidente do Tribunal Industrial de Madrid, e en 1917 Presidente da Sala de Audiencia de Sevilla, se ben nese mesmo ano foi nomeado Fiscal do contencioso do Tribunal Supremo de España. En 1924 foi designado presidente da Audiencia Provincial de Madrid. Xubilouse o 10 de xuño de 1925.
En 1924 foi nomeado fillo predilecto da súa vila natal.

Obra
----

* *La instancia única en lo civil y en la organización de los tribunales*.
* *Comentario a la ley de Tribunales industriales de 22 de julio de 1912 con las disposiciones de carácter sustantivo y adjetivo que la complementan* (Madrid, Librería V. Suárez, 1917)

Vida persoal
------------

Casou o 29 de xaneiro de 1887 con Elisa Sotelo Lafuente, de Ribadeo. Foron pais de José (1893-1936), Leopoldo (1894-1933) e Joaquín Calvo Sotelo (1905-1993).

Notas
-----

1. ↑  de Gabriel, N. (2008): *Marcela e Elisa. Alén dos homes*. Ed. Nigra Trea.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* José Dobón (21 de xullo de 2012). "Pedro Calvo Camina". *Meneses de Campos* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60061634
* BNE: XX1222149
* BVMC: 71824
* WikiTree: Calvo-137

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras xeorxianas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Relevo representando a Pharsman II
**Pharsman II o Bravo** ou o **Benfeitor** (xeorxiano: ფარსმან II ქველი), foi rei de Kartlii da dinastía Pharnavaziana, contemporáneo do emperador romano Hadriano (r. 117–138). O especialista Cyril Toumanoff suxeriu que o seu reinado abranguería do 116 ao 132 mentres que William E. D. Allen estimou do 116 ao 140 .

Traxectoria
-----------

Segundo os anais medievais xeorxianos, Pharsman gobernou conxuntamente con Pharsman Avaz nunha diarquía pero non hai evidencia contemporánea da súa existencia. Segundo as crónicas Pharsman era fillo do seu predecesor, o rei Hamazasp I e casou con Ghadana, filla do rei Vologases III de Partia que gobernaba en Armenia durante un período de conflitos internos. Os autores clásicos contemporáneos constatan as súas difíciles relacións con Roma, segundo Aelius Spartianus, un dos autores da *Historia Augusta* no ano 129 rexeitou renderlle homenaxe ao emperador Hadriano. Pharsman nunha viaxe ao leste afoutou aos alanos para que atacasen as provincias romanas veciñas permitíndolle o paso polo seu reino, a pesar dos importantes galanos, incluíndo un elefante de guerra, que emperador enviara ao rei de Iberia. As fontes clásicas tamén rexistran unha visita do rei ao sucesor de Hadriano, Antonino Pío, segundo Dión Casio foi a Roma como convidado do emperador, xunto coa súa dona, fillo e unha comitiva de nobres e recibiu honras especiais, mesmo puido facer sacrificios no Capitolino e ter a súa propia estatua equestre no templo de Belona, incrementando o emperador o territorio do seu reino. aínda que para algúns autores estas referencias poderían corresponder con Pharsman III, o neto de Pharsman II.

Notas
-----

1. ↑  William E.D. Allen, *A History of the Georgian People*, Routledge & Kegan Paul Ltd. Londres, 1932, reedición 1971 p. 376.
2. ↑  Kavtaradze, Giorgi Leon (June 2000). "Caucasica II: The Georgian Chronicles and the Raison d'Ètre of the Iberian Kingdom", *Orbis Terrarum*: p. 218.
3. ↑  Toumanoff, Cyril. "Chronology of the Early Kings of Iberia". *Traditio* 25 (1969), p. 17
**Pedro Delgado Robledo**, nado o 15 de abril de 1960 en Segovia, é un ciclista español, gañador do *Tour de Francia* 1988 e da *Vuelta a España* 1985 e 1989. Actualmente é comentarista de eventos ciclísticos de TVE.

Resultados en grandes voltas ciclistas e Campionatos do Mundo de Ciclismo en Ruta
---------------------------------------------------------------------------------

| Carreira | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Giro de Italia | - | - | - | - | - | - | **7º** | - | - | 15º | - | - | - |
| Tour de Francia | - | 15º | Ab. | **6º** | Ab. | **2º** | **1º** | **3º** | **4º** | **9º** | **6º** | **9º** | - |
| Vuelta Ciclista a España | 29º | 15º | **4º** | **1º** | **10º** | **4º** | - | **1º** | **2º** | - | **3º** | **6º** | **3º** |
| Campionato do Mundo de Ciclismo en Ruta | - | - | - | 25º | 51º | - | 60º | 20º | 20º | 35º | 30º | - | - |

-: no participa  

Ab.: abandono

Traxectoria
-----------

En 1982 debuta na *Vuelta Ciclista a España*, a primeira Gran Volta que disputa. Faino ao servizo de Ángel Arroyo e remata 29º na clasificación xeral.

En 1983 sufriu unha caída na quinta etapa da Volta a España, aínda así realizou boas actuacións nas etapas seguintes, destacando un terceiro posto na sexta etapa, pero non consegue chegar ao nivel dos mellores e finaliza 15º na clasificación xeral final.

Consegue vestirse de amarelo por primeira vez en 1984, ao terminar segundo na sétima etapa. Mantivo a camisola de líder cinco días e perdeuno na etapa dos Lagos de Covadonga, onde se ve atrasado ata a terceira praza da xeral. Na penúltima etapa, unha contrarreloxio, a choiva e o risco excesivo fan que o corredor segoviano sufra unha caída, sen lesións de importancia pero si perde a concentración, perdendo a terceira posición e remata 4º por detrás de Raymund Dietzen.

En 1985, venceu na etapa dos Lagos e consegue a camisola amarela onde a perdera o ano anterior. Con todo, ó día seguinte cede o liderado en beneficio do seu compañeiro de equipo Pello Ruíz Cabestany. Durante os días seguintes, o segoviano non termina de atoparse a gusto e non consegue recortar diferenzas respecto de Robert Millar, o líder da carreira. Na penúltima etapa, e indo a máis de seis minutos do líder, Delgado ataca no descenso do Porto de Navacerrada. Consegue distanciarse e ir abrindo espazo. Alcanza a José Recio, que marchaba escapado por diante del e ambos os dous colaboran para que a escapada siga adiante. Para sorpresa xeral, ambos os dous corredores chegan á meta de Segovia con máis de seis minutos e medio sobre Miller e Delgado, segundo na etapa, vestíndose coa camisola amarela e logra así a súa primeira vitoria na xera da *Vuelta Ciclista a España*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q336292
* WorldCat
* VIAF: 53459683
* BNE: XX903770
* CANTIC: a11930470
* FAST: 412585
* GEC: 0264781
* GND: 1163955701
* ISNI: 0000 0000 3376 8834
* LCCN: n98011784
* Munzinger: 01000000365
* CyclingArchives: 8662
* ProCyclingStats: 140963

 |
O **Partido Demócrata-Radical**, máis coñecido como **Partido Radical**, foi unha formación política española do último terzo do século XIX. Xurdiu en 1871 como resultado da descomposición do Partido Progresista, logo do asasinato do seu líder, Joan Prim. Estivo activo sobre todo durante o Sexenio Democrático.

Historia e características
--------------------------

Á morte de Prim, e coa monarquía de Amadeu I de España xa establecida, o Partido Progresista escindiuse en dúas ramas, que darían lugar aos dous partidos dominantes do período. A rama dereita, co liderado de Sagasta, uniuse a membros da Unión Liberal para formar o Partido Constitucional. A rama esquerda, seguindo a Ruiz Zorrilla, uniuse ao sector monárquico do Partido Democrático (denominado *os cimbrios*, con Cristino Martos) para formar o Partido Radical.

Deste xeito, o Partido Radical formou a rama esquerda do sistema político leal á monarquía de Amadeo. Como tal, formou goberno baixo a presidencia de Ruiz Zorrilla, introducindo diversas reformas, en xeral fracasadas ou de éxito parcial. Coa proclamación da República, Ruiz Zorrilla acompañou a Amadeo ao exilio, e o partido practicou o retraemento. 

Durante a ditadura republicana de Serrano, o partido colaborou co goberno, baixo o liderado de Martos. Coa Restauración, o partido iniciou unha rápida disolución, e os seus membros repartíronse entre os diversos partidos monárquicos de esquerda e republicanos. Ruiz Zorrilla fundou o Partido Republicano Progresista, mentres Martos acabou por unirse ao Partido Liberal de Sagasta.

O Partido Radical (ou Partido Republicano Radical) fundado en 1908 por Alejandro Lerroux non tiña ningunha relación co Partido Radical do Sexenio Democrático.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Historia de España*, Vicens Vives, Bachillerato, ISBN 978-84-316-9037-3

### Ligazóns externas

* Artigo "Manuel Ruiz Zorrilla" en Diccionario de Historia de España. (1979). Madrid: Alianza Editorial. 910, 2 ed. 3 vols.
O **Partido Galeguista Nacionalista** foi un partido nacionalista galego creado en 1984.

Traxectoria
-----------

Trala decisión do Partido Galeguista de se integrar en Coalición Galega, en 1984, un grupo de 50 militantes liderados por Ramón Martínez López e Manuel Beiras desconformes coa decisión decidiron organizar un novo partido galeguista.  
Non participaron nas eleccións do Parlamento de Galicia de 1985 nin ás estatais de España de 1986; mais nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 1987 concorreron en coalición co Partido Nacionalista Vasco, na Unión Europeísta, onde obtiveron 5.322 votos en Galiza (0,43% dos votos nacionais).

En 1988, esta forza política, únese ao PNG para formar o Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista.

Notas
-----

1. ↑  Os partidos vascos irán ás eleccións europeas en coalición con cataláns e galegos, *El País*, 23 de abril de 1987.
2. ↑  Redacción (2 de novembro de 1988). "Fusión do Partido Nacionalista Galego e o Partido Galeguista". *crtvg.gal*. Consultado o 14 de setembro de 2020.
Coordenadas: 41°53′36″N 12°28′59″L﻿ / ﻿41.89333, -12.48306

Mapa esquemático de Roma e os seus sete outeiros.
O **outeiro Capitolino** (en latín: *Collis Capitōlīnus*; en italiano: *Campidoglio*) é un dos sete outeiros de Roma, que se atopa entre o Foro Romano e o Campo de Marte. O outeiro era coñecido antigamente como *Mons Saturnius*, dedicado ó deus Saturno. A verba *Capitolium* referíase nun principio ó templo de Xúpiter Óptimo Máximo construído alí, e despois fixo referencia a todo o outeiro (e mesmo a outros templos de Xúpiter). As fontes antigas refírense á orixe do nome como *caput* ("testa", "cumio") a a historia di que, ó sentar as bases para o templo, atopouse a testa dun home. Algunhas fontes mesmo sinalan que era a cabeza dun tal *Tolus* ou *Olus*. O *Capitolio* era considerado polos romanos como indestrutible, e foi adoptado como un símbolo de inmortalidade.

Notas
-----

1. ↑  *Archaeological Guide to Rome* (New update ed.). Electa. 2007. p. 105.
2. ↑  Capitolium in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
3. ↑  Serv. ad Verg. A. 8, 345, and Arn. 6, p. 194

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Outeiro Capitolino***  |

### Bibliografía

* Aicher, Peter J. (2004). *Rome Alive: A Source Guide to the Ancient City*. Wauconda, IL: Bolchazy-Carducci. ISBN 978-0-86516-473-4. .
* Albertoni, M.; Damiani, I. (2008). *Il tempio di Giove e le origini del colle Capitolino*. Milán: Mondadori Electa. ISBN 978-88-370-6062-6. .

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34925
* WorldCat
* VIAF: 315527675
* BRE: 2043168
* EBID: ID
* GEC: 0014659
* GeoNames: 3180706
* GND: 4076805-3
* LCCN: sh92006507
* Pleiades: 347036492
* TGN: 7044066
* Trismegistos: 42807

 |
Coordenadas: 4°35′56″N 74°04′32″O﻿ / ﻿4.5989, -74.0756

Palacio de Xustiza de Colombia.
O **Palacio de Xustiza de Colombia** (en castelán: *Palacio de Justicia de Colombia*) é un edificio que se atopa na praza Bolívar da cidade de Bogotá, sede e símbolo do poder xudicial en Colombia.

Historia
--------

Ao longo da historia de Colombia existiron tres edificios que serviron de sede ao Palacio de Xustiza. O primeiro era un edificio de estilo neoclásico deseñado polo arquitecto Pablo de la Cruz, o cal se atopaba na rúa 11 coa carreira 6ª e funcionou dende a década de 1920. O edificio foi destruído por un incendio durante os disturbios do 9 de abril de 1948, coñecido como o Bogotazo, ocorridos tralo asasinato de Jorge Eliécer Gaitán.

O edificio que o substituíu foi deseñado polo arquitecto Roberto Londoño na década de 1960, de tendencia modernista con elementos neoclásicos aínda que quedando en parte inconcluso. Atopábase na praza de Bolívar e foi destruído o 6 de novembro de 1985 como consecuencia da toma que realizou a guerrilla do M-19 e a retoma que executou o exército.

Trala destrución do Palacio, os maxistrados sobreviventes, encabezados por Fernando Uribe Restrepo, despacharon en instalacións do Banco da República, logo no edificio do Banco de Crédito (carreira 7 con rúa 27) e logo nun edificio do norte de Bogotá até que se inaugurou o edificio novo, situado no mesmo lugar que o destruído en 1985, onde funcionan a Corte Suprema de Xustiza, a Corte Constitucional, o Consello de Estado e o Consello Superior da Xudicatura dende o ano 2004. Na honra do presidente da Corte Suprema de Xustiza, Alfonso Reyes Echandía, morto na toma en 1985, bautizouse o palacio co seu nome.

Na entrada, atópase a única peza da antiga estrutura, a placa coa frase do xeneral Francisco de Paula Santander: *Colombianos, as armas déronvos independencia, as leis daranvos liberdade".*

Notas
-----

1. 1 2  "El Palacio de justicia, edificio con historia". *Caracol Radio*. Arquivado dende o orixinal o 01 de xaneiro de 2013. Consultado o 21 de abril de 2008.
2. ↑  El Tiempo (ed.). "Tras 13 años, hay Palacio de Justicia" (en castelán). Consultado o 6 de maio de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Palacio de Xustiza de Colombia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3361008
* LCCN: sh87003006

 |
Os **narragansett** son un pobo indíxena algonquino orixinario de Rhode Island. No presente, os narragansett están organizados federalmente nos Estados Unidos como *Tribo India Narragansett*. Conseguiron o seu recoñecemento federal no ano 1983.

A tribo estivo case sen terra durante a maior parte do século XX, mais adquiriu terras en 1991 na súa demanda *Carcieri v. Salazar*, e solicitaron ao Departamento do Interior que tomase a terra en fideicomiso no seu nome. Isto faría que as terras recentemente adquiridas fosen recoñecidas oficialmente como parte da reserva india de Narragansett, sacándoa da autoridade legal de Rhode Island. En 2009, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos fallou contra a solicitude, declarando que as tribos que acadaran o recoñecemento federal desde a Lei de reorganización da India de 1934 non tiñan validez para ter adquirido recentemente terras tomadas en fideicomiso federal e retiradas do control estatal.

Lingua
------

Traditionalmente, a tribo falaba a lingua narragansett, un membro da familia de linguas algonquinas. Os narragansetts falaban un "dialecto Y", semellante aos "dialectos N" dos pobos massachusett e wampanoag e mutuamente intelixibles. Outros dialectos Y inclúen o shinnecock e o pequot, falados polas tribos de Long Island e Connecticut, respectivamente. No século XVII, Roger Williams aprendeu a lingua da tribo. El documentouna na obra de 1643 *A Key Into the Language of America*. Nese libro, Williams chama á tribo *nanhigganeuck*, aínda que despois usa o termo *nahigonset*.

O inglés americano absorbeu unha serie de palabras prestadas do narragansett e outras linguas estreitamente relacionadas, como o wampanoag e o massachusett. Tales palabras inclúen *quahog* (ameixa americana), *moose* (alce, *papoose* (portabebés), *pow wow*, *squash* (cabaciña) e *succotash* (un prato de verduras).

A lingua narragansett extinguise completamente durante o século XX. A tribo comezou os esforzos de revitalización lingüística, baseándose en libros e manuscritos de principios do século XX e en novos programas de ensino.

Notas
-----

1. 1 2  Pritzker, 442
2. ↑  "Indian Entities Recognized by and Eligible To Receive Services From the United States Bureau of Indian Affairs". *Federal Register* (86 FR 18552): 4636–41. 28 de xaneiro de 2022. Consultado o 22 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pobo narragansett Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Pobos indíxenas de América*** |

### Outros artigos

* Cautantowwit
* Pobos indíxenas de América

### Bibliografía

* Pritzker, Barry M. *A Native American Encyclopedia: History, Culture, and Peoples*. Oxford: Oxford University Press, 2000. ISBN 978-0-19-513877-1.
* Simmons, William S. *The Narragansett*. Indians of North America series. New York: Chelsea House, 1989.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q609726
* EBID: ID
* GND: 4041239-8
* LCCN: sh85089830

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pousada.

**San Lourenzo de Pousada** é unha parroquia do concello de Baleira, pertencente ó arciprestado de Valdepedroso. En 2013 tiña seus 126 habitantes distribuídos en oito núcleos de poboación: Airexe (15), O Lago (1), Pousada (16), O Queirogal (25), A Quintá (7), Rego de Pereira (9), Teilalle (3) e Vilar (50).

Xeografía
---------

Está delimitada ó norte polas freguesías da Esperela e A Fontaneira, ó sur por Penarrubia e Pedrafita de Camporredondo (as dúas do concello de Baralla), ó leste por Teixeira e Pedrafita de Camporredondo (Baralla), e ó oeste por Riomol e Furís (Castroverde). Da súa xurisdición depende o anexo de San Pedro de Esperela. A altitude media é de 699 metros.

Patrimonio
----------

Nesta parroquia hai dous monumentos de carácter relixioso. Na aldea da Quintá está a capela de Santa Bárbara, un pequeno edificio de construción popular que consta dunha planta rectangular conformada por muros de cachotaría e cantería de granito e xisto, e cuberta de lousa a dúas augas. A portada principal é alintelada, cun pórtico sobre ela. No seu interior ten só un retablo de estilo neoclásico.

Na aldea de Airexe está a Igrexa parroquial de San Lourenzo de Pousada. O edificio, de planta cadrada, divídese no seu interior en tres naves, separadas entre si por dúas fileras de columnas e pilastras. O presbiterio é de planta cadrada, con tres contrafortes no exterior. Os muros son de cachotería e cantería de granito e xisto, e a cuberta é de lousa a dúas augas. O presbiterio segue a liña da nave central, situándose a menor altura desta. Dispón dunha ruda cornixa ao longo da nave central, cun arco triunfal de medio punto. O frontis ten unha portada con arco de medio punto, e sobre esta unha torre campanario que sobresae, formando un cuberto de planta cadrada, que apoia sobre catro piares. Dos retablos que se conservan, o da capela maior é de estilo barroco e encóntrase mutilado por causa de diferentes reformas no edificio. Os das capela laterais son de estilo neoclásico o da dereita e barroco o da esquerda.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Pousada

| Lugares da parroquia de Pousada no concello de Baleira (Lugo) |  |
| --- | --- |
| Airexe | O Lago | Pousada | O Queirogal | A Quintá | Rego de Pereira | Teilalle | Vilar |

### Parroquias de Baleira

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Baleira |  |
| --- | --- |
| A Braña (San Miguel) | Córneas (Santiago) | Cubilledo (Santiago) | A Degolada (San Lourenzo) | A Esperela (San Pedro) | A Fontaneira (Santiago) | Fonteo (Santa María) | A Lastra (San Xoán) | Librán (Santa Mariña) | Martín (Santiago) | Pousada (San Lourenzo) | Retizós (Santa María Madanela) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Baleira

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12398013
* código INE: 27004110000

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Noz.
Noz da nogueira común

A **noz** é o froito da nogueira común. Froito seco con alto valor nutritivo, é rico en proteínas, vitaminas do grupo B, oligoelementos, aceites, lecitina e ácidos graxos omega 3 (poliinsaturados). Atribúeselle a capacidade de reducir o colesterol.

Consómese fresco ou cociñado, así como en sobremesas, pódese almacenar durante meses despois de quitarlle a pela exterior e telas un tempo secando ao sol para que non collan mofo.

Tamén recibe os nomes galegos dialectais de concho, coucho, croucho, cuncho, noza, noga, corolo, carolo, carola ou carrola.

Notas
-----

1. ↑  *Atlas Lingüístico Galego. Volume VI: Léxico. Terra, plantas e árbores*. Fundación Barrié / Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela. 2016. ISBN 978-84-16533-12-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208021
* AAT: 300266426
* GEC: 0126741
* MAG: 2909099173
* PSH: 8654
* Treccani: noce

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: 1V3SHR7QB7

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre botánica é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***O parrulo feo***  (orixinalmente en dinamarqués: *Den grimme Ælling*) é un conto clásico-contemporáneo escrito por Hans Christian Andersen sobre un parrulo particularmente máis grande, torpe e laido ca seus irmáns. O conto foi publicado por vez primeira o 11 de novembro de 1843, e foi incluído na colección de *Novos Contos* (*Nye Eventyr*) de Andersen en 1844.

O conto *O parrulo feo* é o n.º 25 da colección de Andersen.

Enredo
------

A vida do parruliño comeza cando por erro vai dar un ovo de cisne a unha granxa de parrulos, ao naceren as diferenzas entre os seus "irmáns" é evidente, o cisne é desproporcionado respecto dos agraciados parrulos, todos na granxa mofábanse del.
Cando trata de partillar con seus "irmáns" estes rexéitano dicíndolle o laido que é, incluso a nai do parrulo, ofende e repúdiao. A vida do pequeno cisne faise miserábel e desgraciada.

Un día, estando a chorar no encoro, o reflexo da súa imaxe na auga distorsiona aínda máis a súa figura, polo que o seu pranto é máis triste. Nese intre, unha mamá cisne pasa por aí xunto as súas crías e ouve chorar desconsoladamente ao cativo cisne, achégase e énchese de tenrura e invítao a se unir ás súas crías; o "parrulo feo" ao ver a seus novos irmáns decátase que non é un parrulo como el cría; senón unha ave que se ha converter algún día nun fermoso cisne.

Entón o cisne que fora o "parrulo feo" marcha coa súa nova familia perante os ollos descridos da familia de parrulos que o rexeitara. Non sen antes saudar de novo á súa nai.

Análise
-------

Este conto, coa súa graciosa parodia da autoestima humana, considérase unha metáfora da experiencia da incómoda etapa no crecemento dun rapaz. Como conto de fadas, é utilizado para facer que os nenos se sintan menos avergoñados sobre as súas diferenzas. A moral da historia está oculta no conto: *Pouco importa que se naza no curral dos parrulos, sempre que un saia dun ovo de cisne*. Un exemplo da vida real sería un rapaz ou unha rapariga que actúe diferente aos demais rapaces e raparigas arredor del ou dela. O conto de fadas trae a esperanza de que esas diferenzas resultarán en beneficios especiais e un futuro brillante:

«Rizou logo as súas ás, ergueu o esvelto pescozo e alegrouse desde o fondo do seu corazón, xamais soñara que podería ter tanta ledicia, daquela en que só era un parruliño feo.»
*O parrulo feo* converteuse nunha metáfora que se usa para calquera cousa que ao principio non se tomaba en conta mais que despois faise popular ou mellor. Por exemplo: "É incríbel que sexa o mellor estudante! Antes só obtiña cualificacións baixas; era o parrulo feo da clase.»

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Den grimme Ælling na súa lingua orixinal*** |

### Outros artigos

* Fealdade

### Ligazóns externas

* Texto do conto *(en varias linguas)*
* Ficha e facsímile no *Arkiv for Dansk Litteratur*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11868
* BiTraGa: 1852

 |
***O soldadiño de chumbo*** é un conto de fadas escrito polo escritor e poeta danés Hans Christian Andersen (1805-1875), famoso polos seus contos para nenos. Foi publicado por primeira vez o 2 de outubro de 1838.

Resumo do conto
---------------

No día do seu aniversario, un neno recibe un conxunto de soldadiños de chumbo nunha caixa. Un deles ten só unha perna, pois non houbo suficiente metal para darlle forma completa. Preto de onde foi pousado, encóntrase unha fermosa bailarina de papel, tamén apoiada nunha soa perna e o soldadiño namórase dela. Pero á noite, un trago aparece nunha caixa negra de sorpresas, e prohíbelle ollar para ela. O soldado ignórao, pero el ameázao con vingarse, o que ocorre cando ó día seguinte, o soldadiño cae dunha fiestra e vai parar á rúa.

Dous nenos atópano e colócano nun barco de papel que é engulido por un bueiro e máis tarde por un peixe. O peixe é capturado e colocado sobre a mesa, sorprendentemente, na mesma casa de onde saíra o soldadiño, quen está feliz por ver de novo a bailarina; pero inexplicabelmente, o neno de repente tírao á cheminea. Ó mesmo tempo, un refacho de vento lanza tamén á bailarina as chamas, consumíndose os dous á vez. Cando ó día seguinte, unha empregada vai limpar a cheminea, descobre que a soldado tornouse nunha figura en forma de corazón.

Publicación
-----------

*O soldadiño de chumbo* foi publicado por primeira vez o 2 de outubro de 1838 por C.A. Reitzel en Copenhaguen na colección *Contos de fadas contados para nenos. Nova colección. Primeiro tomo. 1838. (Eventyr, fortalte for Børn. Ny Samling. Første Hefte. 1838.)*. Foi reeditado o 18 de decembro de 1849 en *Contos de fadas. 1850 (Eventyr. 1850.)* e de novo o 15 de decembro de 1862 na colección *Contos e historias de fadas. Primeiro tomo. 1862. (Eventyr og Historier. Første Bind. 1862.)*.Eventyr og Historier. Første Bind. 1862.)*.*

Notas
-----

1. ↑  Ficha Arquivado 18 de agosto de 2018 en Wayback Machine. da obra. Existen múltiples traducións ao galego, entre elas a de Valentín Arias publicada como volume exento por Edicións Xerais en 1984.
2. ↑  Fichas coas traducións existentes Arquivado 18 de agosto de 2018 en Wayback Machine. en Bitraga. Outros tradutores da obra (sempre titulada *O soldadiño de chumbo*) foron Rosa Mª García Vilariño, Avelino Hermida, Xavier Senín ou Isabel Soto.
3. ↑  "Hans Christian Andersen: The Steadfast Tin Soldier". Arquivado dende o orixinal o 06 de setembro de 2009. Consultado o 22 de xullo de 2009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hans Christian Andersen

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11872
* BiTraGa: 2160

 |
Naselje de Korita en Mljet.
**Naselje** (plural *naselja*) é un tipo asentamento humano en Croacia. É a menor unidade de organización territorial de Croacia.

Os asentamentos individuais son en xeral denominados *selo* (aldea), en canto *naselje* é unha categoría estatística e administrativa.

As unidades de goberno en Croacia están organizadas por cidades (en lingua croata *grad*, *gradovi*) e municipios (en lingua croata *općina*, *općine*), os cales están compostos por un ou máis *naselje*.

No ano 2008 había 6.749 *naselja* en Croacia.

A Constitución de Croacia permite ás *naselja* formar algún tipo de goberno local que normalmente é usado nas cidades.

Notas
-----

1. ↑  Croatian Bureau of Statistics (ed.). "Methodological Guidelines". Consultado o 10 de febreiro de 2016.
2. ↑  Croatian Bureau of Statistics (ed.). "2008 Statistical Information" (PDF). Consultado o 10 de febreiro de 2016.
3. ↑  Parlamento croata (ed.). "Mjesna, lokalna i područna (regionalna) samouprava". *Constitución de Croacia* (en croata). Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2016. Consultado o 10 de febreiro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4845841
* WorldCat
* VIAF: 158120856

 |
**Nílson Esídio**, nado o 19 de novembro de 1965 en Santa Rita (Estado de São Paulo), é un exfutbolista brasileiro que xogaba na demarcación de dianteiro centro.

Traxectoria
-----------

Comezou xogando no Sestao Zinho da Segunda División Brasileira como centrocampista, ata que aos 20 anos o adestrador o probou na dianteira, onde xogaría durante o resto da súa vida profesional.

Xogou dous anos no XV Jaú de São Paulo e no ano 1988 fichou polo Internacional de Porto Alegre. A súa capacidade goleadora levouno a unha curta aventura en Europa. Chega ao Celta de Vigo na tempada 1989-90 para suplir a baixa de Amarildo, cometido no que non tivo éxito e tras un ano volveu a Brasil para gañar o campionato paulista co Gremio.

Foi pichichi cos seus seguintes equipos, Portuguesa, Corinthians, Flamengo e Fluminense, e internacional en seis ocasións.

Na liga española ademais de no Celta, xogaría no Albacete na 1993-94 e no Real Valladolid o ano seguinte, cun total de 59 encontros disputados e 16 goles.

Tralo seu mal paso por Valladolid, onde pretendía destacar para ir ao Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994 coa selección de fútbol do Brasil, marchou a México para xogar no Tigres e máis tarde ao Perú para militar nas filas do Sporting Cristal.

Anos despois volveu ao Brasil para xogar en varios equipos, acabando a súa carreira no modesto Atlético Socarabana de São Paulo.

Equipos
-------

| Ano | Club | País |
| --- | --- | --- |
| 1983-1984 | Sertaozinho FC |  |
| 1985 | Platinense |  |
| 1986-1987 | XV de Jaú |  |
| 1987-1989 | PontePreta |  |
| 1989-1990 | Celta de Vigo | Galicia |
| 1990-1991 | Gremio de Porto alegre |  |
| 1992 | Portuguesa |  |
| 1992 | Corinthians |  |
| 1993 | Flamengo |  |
| 1993 | Fluminense |  |
| 1993-1994 | Albacete Balompié | España |
| 1994-1995 | Real Valladolid | España |
| 1995 | Palmeiras |  |
| 1996 | Vasco da Gama |  |
| 1997 | UANL Tigres |  |
| 1997 | Atlético Paranaense |  |
| 1998 | Sporting de Cristal |  |
| 1999 | Santo André |  |
| 2000 | Universitario |  |
| 2001 | Santa Cruz |  |
| 2002 | Rio Branco |  |
| 2003 | Flamengo |  |
| 2003 | Nacional de São Paulo |  |
| 2003 | Atlético Socrabana |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2551033
* BDFutbol: 2093
* FootballDatabase: 16316
* NFT: 18593
* Transfermarkt: 283199

 |
Nunataks na costa oeste de Groenlandia .
 Cântaro Magro, Serra da Estrela, Portugal, formou un *nunatak* durante a última idade de xeo e actualmente está exposto.
A **nunatak** (en inuktitut *nunattak* = *pico solitario*) é un pico montañoso que está rodeado por un campo de xeo; o termo utilízase nas linguas de Europa occidental desde a década de 1880.

A erosión provocada polos ciclos de desxeo fai que os nunataks teñan normalmente unha configuración rugosa e dura, en forte contraste coa erosión progresiva pola acción glaciar. A situación illada dos nunatak provoca ás veces o desenvolvemento da fauna e da flora en condicións moi similares ás das illas. Adoitan usarse como puntos de referencia no medio dunha grande extensión de xeo. Frecuentemente as expedicións aséntanse alí temporalmente ou constrúense bases permanentes; por exemplo, a base antártica arxentina Belgrano II está situada no Nunatak Bertrab.

Notas
-----

1. ↑  Vieira, G.T.; Ferreira, A.B. (1998). "General characteristics of the glacial geomorphology of the Serra da Estrela". En G.T. Vieira. *Glacial and Periglacial Geomorphology of the Serra da Estrela. Guidebook for the field-trip IGU Commission on Climate Change and Periglacial Environments, 26-28 August1998* (PDF) (en portugués e inglés). pp. 37–48. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24 de xullo de 2011. Consultado o 16 de outubro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nunatak Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web da Base Belgrano 2

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q194408
* AAT: 300386858
* EBID: ID
* JSTOR: nunataks
* MAG: 2776622383
* Treccani: nunatak

 |
**Nicola Ferguson Sturgeon**, nada en Irvine o 19 de xullo de 1970, é unha política escocesa, dirixente do Partido Nacional Escocés (SNP) e primeira ministra de Escocia dende novembro de 2014 até 2023. É a primeira muller para ostenta calquera destes postos. Sturgeon foi membro do Parlamento escocés dende 1999, primeiro como un membro adicional para a rexión electoral de Glasgow, entre 1999 e 2007, e como membro para Glasgow Southside dende 2007 (sabido como Glasgow Govan dende 2007 a 2011).

Traxectoria
-----------

Graduada en dereito pola Universidade de Glasgow, Sturgeon traballou como solicitor en Glasgow. Despois de ser elixida para o Parlamento escocés, exerceu como ministra do SNP para educación, saúde e xustiza. En 2004, anunciou a súa candidatura para o liderado do SNP logo da renuncia de John Swinney. Porén, retirouse da competencia polo posto en favor de Alex Salmond, sendo líder adxunta xunto con Salmond.

Ámbolos dous saíron elixidos, e con Salmond aínda como deputado na Cámara dos Comúns, Sturgeon liderou o SNP no Parlamento escocés dende 2004 até 2007. O SNP conseguiu o maior número de asentos no Parlamento escocés nas eleccións de 2007 e Salmond foi nomeado Primeiro Ministro. El nomeou a Sturgeon como Viceprimeira Ministra e Secretaria do Gabinete de Saúde e Benestar. Foi nomeada como Secretaria do Gabinete de Infraestruturas, Investimento e Cidades en 2012.

Despois da derrota na campaña polo "Si" no referendo de independencia de Escocia de 2014, Salmond anunciou que renunciaría como líder do partido na conferencia do partido de SNP en novembro e que renunciaría tamén como Primeiro Ministro despois de que se elixise un novo líder. Ninguén máis foi proposto para o cargo cando se pecharon os nomeamentos, deixando a Sturgeon como líder sen oposicoón do partido na conferencia anual do SNP. Foi elixida formalmente como sucesora de Salmond e Primeira Ministra o 19 de novembro de 2014.

Notas
-----

1. ↑  Libby Brooks (19 de setembro de 2014). The Guardian, ed. "Alex Salmond's resignation could give Nicola Sturgeon her day of destiny". Arquivado dende o orixinal o 09 de decembro de 2014. Consultado o 19 de novembro de 2014.
2. ↑  Campbell, Glenn (13 de novembro de 2014). BBC News, ed. "The transition from Alex Salmond to Nicola Sturgeon". Arquivado dende o orixinal o 17 de novembro de 2014. Consultado o 19 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nicola Sturgeon Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Perfil en SNP *(en inglés)*
* Perfil no Parlamento escocés *(en inglés)*

* Portal:Muller
* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q467112
* WorldCat
* VIAF: 19185030
* EBID: ID
* FAST: 469369
* FemBio: 31596
* GEC: 21724330
* GND: 1070596949
* ISNI: 0000 0000 5077 6860
* LCCN: nb2001061168
* Munzinger: 00000030244
* SUDOC: 235041440
* Treccani: nicola-ferguson-sturgeon

 |
**OV5 1** (*Orbiting Vehicle 5 1*), tamén denominado **ERS 27**, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 28 de abril de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.

Características
---------------

OV5 1 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. O labor de OV5 1 consistiu en monitorizar os raios X solares (a lonxitudes de onda de entre 2 e 14 ángstroms e enerxías de entre 33 e 90 KeV) e os protóns provenientes das erupcións solares. Como misión secundaria, OV5 1 medíu as partículas do contorno terrestre con enerxías de entre 1 e 80 MeV (para protóns) e 0,04 a 3,3 MeV (para electróns). O satélite tiña forma de octaedro cunha distancia de 29,3 cm entre cada beira triangular e estabilizábase mediante xiro a 12 r.p.m. Cada unha das oito facetas triangulares estaba recuberta por 102 células solares que en conxunto producían unha potencia total de 4 vatios.

A bordo levaba seis tubos Geiger, dous contadores de plástico de centeleo, un detector de silicio, un detector de barreira de superficie e un detector de ioduro de sodio rodeado por plástico de centeleo. A temperatura do satélite regulábase pasivamente e a posición do satélite respecto Sol determinábase mediante un sensor solar a bordo. O satélite deixou de transmitir en xuño de 1968 polo apagado do transmisor mediante un contador preprogramado. OV5 1 foi inxectado nunha órbita inicial de 111.242 km de apoxeo e 8590 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,9 graos e un período de 2831,0 minutos.

Notas
-----

1. 1 2 3  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "ERS 27 (OV5-1)" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (14 de maio de 2012). "ERS 27" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 18 de outubro de 2012. Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
3. 1 2  "Letter dated 29 August 1967 from the Deputy Permanent Representative of the United States of America addressed to the Secretary-General" (67-20287). 5 de setembro de 1967: 2. A/AC.105/INF.169. Consultado o 21 de xuño de 2019.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "ERS 27 / OV5-1" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
5. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "OV5 (ERS)" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
6. 1 2  Mark Wade (2011). "ERS" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.
7. 1 2  Jos Heyman (2005). "ERS" (en inglés). Consultado o 8 de xaneiro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Environmental Research Satellites

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2773010
* NSSDC ID: 1967-040E
* SCN: 02769

 |
**Norishige Kanai**, nado en Chiba (Xapón) o 5 de decembro de 1976, é un astronauta xaponés que formou parte da misión Soiuz MS-07 e foi membro da Expedición 54 e a Expedición 55 á Estación Espacial Internacional.

Traxectoria
-----------

Kanai graduouse no Colexio Médico de Defensa Nacional en marzo de 2002. Despois de graduarse traballou como cirurxián e como oficial médico no mesmo centro. Foi seleccionado como candidato a astronauta pola axencia espacial xaponesa JAXA en setembro de 2009.P articipou na misión Soiuz MS-07 e foi membro da Expedición 54 e a Expedición 55 á Estación Espacial Internacional, pasando 168,22 días no espazo.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2020). "Kanai, Norishige" (en inglés). Consultado o 4 de agosto de 2020.
2. 1 2  NASA, ed. (abril de 2001). "THOMAS D. JONES (PH.D.)NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 1 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Norishige Kanai Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Soiuz MS-07
* Expedición 54
* Expedición 55
* Estación Espacial Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5970982
* WikiTree: 金井-2

 |
**Pierre-Simon Ballanche**, nado en Lión en 1776 e finado en 1847, foi un escritor e filósofo contrarrevolucionario francés, que elaborou unha teoloxía de progreso que tivo considerable influencia nos círculos literarios franceses de comezo do século XIX.

Traxectoria
-----------

O espectáculo da execución de 700 persoas logo da fracasada revolta realista de 1793 en Lión deixoulle unha fonda pegada na súa concepción pesimista da vida. Traballou como impresor durante uns anos e en 1802 publicou a súa primeira obra, *Du sentiment considéré dans son rapport avec la littérature*, unha secuela de *Génie du christianisme* de Chateaubriand.

A principal obra de Ballanche, que nunca rematou, foi *Essais de palingénésie sociale* no que intentaba narrar en forma poético-filosófica o pasado, o presente e o futuro. Balanche afirma que a orixe da sociedade estaba en relación directa coa orixe da linguaxe e esta era unha revelación directa de Deus e a humanidade tiña que pasar por tres fases: a caída da perfección, o período de proba e o renacemento final ou retorno á perfección.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q926609
* WorldCat
* VIAF: 27142944
* BAV: ADV10123008
* BNE: XX1080324
* BNF: 123597750
* BVMC: 1400
* CERL: cnp00397490
* CiNii: DA0345678X
* DeutscheBio: 118656910
* EBID: ID
* FAST: 96972
* GND: 118656910
* Isidore: ballanche\_pierre\_simon\_auteur\_du\_texte
* ISNI: 0000 0001 1023 1222
* LCCN: n82106288
* Léonore: [LH//98/41 41]
* NKC: ola2002151418
* NLA: 36499441
* NLG: 131972
* NTA: 071158081
* OL: OL144414A
* Persée: 60368
* PTBNP: 261918
* SELIBR: 205304
* SNAC: w6fr0r7p
* SUDOC: 032598548
* Treccani: pierre-simon-ballanche

 |