recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **CASA C-101 Aviojet** é un adestrador avanzado e avión de ataque lixeiro a reacción deseñado e fabricado pola compañía española Construcciones Aeronáuticas SA (CASA).

O C-101 desenvolveuse en resposta a un requisito do Exército do Aire de España, que precisaba substituír os anticuados Hispano Saeta. En 1975 CASA comezou a traballar no que se convertería no C-101. Ademais do seu propio equipo de deseño, CASA tivo xuda técnica da alemá Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) e da estadounidense Northrop. En xuño de 1977 o primeiro dos catro prototipos realizou o seu voo de estrea. O deseño asemallábase ao doutros adestradores a reacción da época, como o BAE Hawk e o Alpha Jet, aínda que cunha aerodinámica menos sofisticada, estando equipado cunha á recta. O rendemento do C-101 durante as probas de voo superou as precicións.

O 17 de marzo de 1980 os primeiros exemplares entraron en servizo co Exército do Aire de España, que sería o principal cliente do C-101. O modelo inicial tiña unha limitada capacidade de armamento, e a súa capacidade de ataque ampliouse posteriormente. Varios exemplares exportáronse, sendo operados pola Forza Aérea de Chile, a Forza Aérea de Honduras e a Real Forza Aérea de Xordania. Un modelo mellorado, designado C-101DD, probouse pero non atopou clientes, polo que non entrou en produción. Ademais de ser usados como adestradores, úsase para realizar acrobacias. Neste último rol é utilizado polo equipo acrobático español Patrulla Águila. En 2022 o C-101 permanecía en servizo nas forzas aéreas de España e Chile.

A principios da década de 2010 comezou a falarse da substitución do C-101. Finalmente en 2020 decidiuse que o C-101 sería substituído polo Pilatus PC-21 e o Airbus Future Jet Trainer.

Notas
-----

1. ↑  Jackson 2011, p. 175
2. ↑  "World Air Forces directory 2022". *Flight Global* (en inglés). Consultado o 2022-06-02.
3. ↑  "The Spanish Air Force Buys PC-21 Training System Including 24 Aircraft". *Pilatus Aircraft* (en inglés). Consultado o 2022-06-02.
4. ↑  "Airbus Looks to Create New Jet Trainer for Spanish Air Force". *Aviation Today* (en inglés). 2020-10-26. Consultado o 2022-06-02.
5. ↑  Machi, Vivienne (2020-10-19). "Airbus pitches new trainer jet for Spain, but with eyes for Europe". *Defense News* (en inglés). Consultado o 2022-06-02.

Bibliografía
------------

* Jackson, Robert (2011). *Aircraft from 1914 to the present day*. ISBN 978-1-907446-02-3.
*Este artigo trata sobre a planta, para a bebida véxase: **Anís (licor)**.*


| Anís |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Orde: | Apiales |
| Familia: | Apiaceae |
| Subfamilia: | Apioideae |
| Xénero: | *Pimpinella* |
| Especie: | ***P. anisum*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Pimpinella anisum'**L. |

O **anís** (***Pimpinella anisum***), é unha planta da familia das *apiáceas* orixinaria de Asia e naturalizada en numerosas rexións.

Descrición
----------

Forma matogueiras de máis de 50 cm de altura, con follas pinnadas na base e máis profundamente divididas na parte superior do talo. As pequenas flores brancas son pentapétalas. Os froitos-sementes consisten en dous carpelos unidos, chamados cremocarpos, os cales teñen un forte sabor e arrecendo.

Emprego
-------

As súas sementes empréganse como condimento nas panaderías e reposterías, na elaboración de licores (anís, anisete) xunto con algúns curries e pratos de marisco. Todas as partes vexetais da planta nova son comestibles. Os talos teñen unha textura semellante á do apio e posúen un sabor máis suave cás súas sementes.

Principios activos
------------------

A destilación das sementes libera un aceite volátil que se emprega no tratamento de cólicos flatulentos. Como infusión serve para trastornos dixestivos.

O elemento principal do aceite (máis do 90%) é o anetol (C10H12O or C6H4[1.4](OCH3)(CH:CH.CH3.) Tamén contén chavicol metileno, aldehido anísico, ácido anísico e un terpeno.

O anís estrelado obtido do pericarpo en forma de estrela da planta *Illicium verum*, nativa da China, tamén contén anetol, mais non está emparentado botanicamente co anís, aínda que debido ao seu sabor e aroma semellante, adoita empregarse como un substituto máis barato en panadería e na elaboración de licores.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Pimpinella anisum*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28692
* BNCF: 34104
* BRE: 1823835
* EBID: ID
* GEC: 0122202
* GND: 4142493-1
* JSTOR: anise
* LCCN: sh85005298
* MAG: 2910150002

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APDB: 27062
* APNI: 71118
* BioLib: 40287
* Dyntaxa: 222054
* Ecocrop: 8595
* EOL: 581422
* EPPO: PIMAN
* EUNIS: 151634
* FoC: 200015767
* GBIF: 5371877
* iNaturalist: 166878
* IPNI: 846658-1
* IRMNG: 11029312
* ITIS: 29822
* NBN: NBNSYS0200002887
* NCBI: 271192
* PlantList: kew-2402426
* POWO: ID
* Soortenregister: 119601
* TAXREF: 113554
* Tela Botanica: 49459
* Tropicos: 1700194
* PLANTS: PIAN3

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: HO63CL229O

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Aretusa.
Alfeo intentando capturar a Aretusa (Bernard Picart (1673 - 1733))
Anverso dun decadracma de Siracusa, coa cabeza de Aretusa e catro golfiños arredor (c. 485-478 a.C.)
Na mitoloxía grega, **Aretusa** era unha náiade que formaba parte do séquito de Artemisa. Era filla dun deus fluvial e prometera manterse sempre virxe, dedicándose á caza.

O deus-río Alfeo, un río do Peloponeso, estaba namorado dela. Para conseguila, fíxose cazador, pero non conseguiu ser aceptado por Aretusa. Ó contrario, ela fuxiu ata a illa Ortixia, no centro do porto de Siracusa (Sicilia) pero Alfeo seguiuna ata alí. Aretusa pediu axuda a Artemisa, quen a transformou en fonte, na chamada no seu honor *Fonte Aretusa*, e Alfeo recorreu a mesturar as súas augas coas da fonte Aretusa, materialiando así o seu amor por ela. Tamén se di que a transformación tivo lugar xa no Peloponeso e que, perseguida por Alfeo, Aretusa dirixiuse baixo o mar ata xurdir como fonte na illa Ortixia.

Ovidio relata así o mito: Aretusa regresaba de cazar no monte Estínfalo un día de moita calor e atopou un río manso e de augas transparentes. Espiuse e bañouse, ata que escoitou un rumor e saíu da auga, escoitando como Alfeo preguntáballe que onde ía con tanta présa. Aretusa fuxiu a correr, núa como estaba, perseguida por Alfeo en forma humana. Suplicou a Artemisa que a axudara e a deusa envolveuna nunha densa nube, de forma que Alfeo non podía saber onde estaba pero seguía dando voltas ó redor da nube, buscándoa. Nese momento, converteuse en manancial e Alfeo recuperou a súa forma líquida e mesturouse con ela.

> 
> 
> "*Mentres* [Alfeo] *axexa, unha fría suor invade os meus membros e unhas pingas azuladas rodan sobre o meu corpo. O sitio por onde movo os pés mana auga, dos meus cabelos cae resío e máis axiña que agora o conto, convértome en manancial. Pero o río recoñece as amadas augas, e abandonando a figura humana que tomara, tornou a súa natureza líquida para mesturarse comigo. A Delia* <ref>Apolo e Artemisa (Diana para o romano Ovidio) naceron na illa de Delos, e de aí os epítetos de Delio e Delia que se lles aplican.</(ref> *quebra a terra e eu, mergullada en negras cavernas, chego a Ortixia, terra grata por levar o alcume da miña deusa e a primeira que me sacou ó aire*".
> (Ovidio: *Metamorfosis* V, 577-641)
> 

Os habitantes de Ortixia divinizárona e representárona nas súas moedas, rodeada de golfiños.

Notas
-----

1. ↑  Como tamén o estaba da deusa Artemisa.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aretusa*** |

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Ovidio (2015 (reimpr. 2017)). *Metamorfosis. Tradución de Antonio Ramírez de Verger*. Alianza Editorial. ISBN 9788420697208.  *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q643456
* WorldCat
* VIAF: 153206030
* BMT: 57013
* GEC: 0005001
* GND: 14225861X
* Theoi: NympheArethousa

 |
**Antonio del Villar** foi un escultor barroco galego, veciño de Redondela.

Detalle do retablo da Expectación da Catedral de Tui.

Traxectoria
-----------

Viviu entre finais do século XVII e a primeira metade do século XVIII.

O retablo da Expectación da catedral de Tui é atribuído a este artista, e foi realizado a partir de 1722 por encargo do bispo Fernando Ignacio Arango Queipo. A obra foi rematada en 1728.

Tamén realizou os retablos da igrexa de Santiago de Borbén (Pazos de Borbén), datado en 1725, o retablo maior da Igrexa de Santa María de Baiona, datado en 1726, o retablo da Capela de Santa Liberata de Baiona, datado en 1738, a imaxe de Santiago da igrexa parroquial de Borbén, datada en 1740, e o retablo maior da igrexa de San Domingos de Tui, que foi contratado en 1742.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Villar, Antonio del", *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Villar, Antonio del". *Enciclopedia Galega Universal* **16**. Ir Indo. 1999-2002. p. 390. ISBN 84-7680-288-9.
* Álvarez Fernández, Dolores (1995). *Antonio del Villar, retablista*. *Espacio, tiempo y forma* (en castelán) (UNED). pp. 167–189. ISSN 1130-4715.
* Iglesias Almeida, Ernesto (2001). *Antonio del Villar, un artista redondelán do século XVIII*. Xunta de Galicia. ISBN 84-453-3074-8.
* Singul Lorenzo, Francisco (2004). "Antonio del Villar". *Artistas galegos escultores: séculos XVIII e XIX*. Nova Galicia Edicións. pp. 180–207. ISBN 84-96293-43-2.
**Bartolomé Salas Ribot**, nado en Palma o 30 de novembro de 1919 e finado o 25 de agosto de 2013, foi un futbolista balear, que xogaba na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol no Peña Soledad e no Juventud Antoniana. Durante a Guerra Civil Española serviu como soldado, participando na Batalla do río Ebro. Unha vez rematada a contenda fichou polo CD Malacitano, ata que volveu a Mallorca e fichou polo Constancia. Militou no equipo de Inca catro tempadas, nas cales incluso acadou o ascenso a Primeira División.

Ese mesmo ano, tempada 1945/46, no que o Constancia debutaría na máxima categoría ficha polo Hércules CF, porén o equipo descendería a Segunda División esa tempada.

En 1946 ficha polo Celta de Vigo, co que debutou o 22 de setembro de 1946 en Barcelona. A tempada seguinte sería unha das mellores da historia do club, na que loitou polo título de Liga ata as últimas xornadas e chegando á final da Copa do Xeneralísimo.

Militou no Celta catro anos, compartindo defensa con xogadores como José Mesa ou Cabiño. Xa iniciada a tempada 1949/50 ficha polo Real Murcia de Segunda División e co que acadou o ascenso ese mesmo ano. Porén o equipo volvería descender e tras un ano máis na categoría de prata deixou o equipo para volver a Mallorca e fichar polo RCD Mallorca, con 33 anos.

En 1956 recibiu a baixa do Mallorca e fichou polo Porreres para ao ano seguinte retirarse do fútbol xogando no Club Deportivo Soledad.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14755590
* BDFutbol: 10341
* Transfermarkt: 314091

 |
Situación da Armórica.
Armórica, 500 a.C.
**Armórica** era unha rexión da Galia, a área costeira do noroeste francés, comprendida entre Pornic (preto de Nantes) a Dieppe. Comprendía a actual Bretaña, o noroeste do Países do Loira e a totalidade do litoral de Normandía.

Historia
--------

O seu nome provén da expresión gala *are mori* (no mar), que evolucionou en *Aremorica* ou *País fronte ao mar*. Na súa *Historia Natural*, Plinio o Vello afirma que *Armórica* é o antigo nome de Aquitania e menciona que os Pireneos son como o bordo austral da rexión. Tendo en conta a orixe gala do nome, esta afirmación ten sentido se se considera que *Armórica* non describe a un país específico, senón a unha rexión xeográfica cuxa característica é estar fronte ao mar.

A República romana tivo longos anos de relacións comerciais cos galos e cos armoricanos (facendo distinción entre estes). Con todo, Armórica revendía os produtos de Roma aos bretóns e os belgas. Deste xeito, coa Guerra das Galias, Roma conseguiría desfacerse do intermediario comercial, e de paso estendía o seu territorio para compensar a demanda de terras polos plebeos romanos.

O comercio entre Armórica e as Illas Británicas foi descrito por Diodoro Sículo. Despois da campaña de Craso no 57 a.C. a resistencia armoricana ao dominio romano era apoiada polos aristócratas celtas de Britania. En resposta, Roma invadiu Britania en dúas ocasións, en 55 a.C. e 54 a.C. baixo o mando de Xulio César.

No Imperio romano, Armórica foi parte da provincia de Gallia Lugdunensis, a cal tiña o seu capital en Lugdunum (Lión). Cando as provincias romanas foron reorganizadas no século IV, Armórica foi colocada baixo as segunda e terceira divisións de Lugdunensis. Armórica rebelouse contra Roma en dúas ocasións no século V, expulsando aos oficiais romanos na segunda ocasión. A península da Bretaña comezou a ser colonizada por celtas bretóns nos séculos V a VII. Durante os séculos IX e X os viquingos comezaron a establecerse na península de Cotentin, o cal carrexou o desuso do nome de Armórica, favorecendo o de Normandía.

Cultura popular
---------------

Nas novelas gráficas de René Goscinny e Albert Uderzo, Astérix vive nunha aldea situada en Armórica, segundo di a introdución que teñen todos os libros da serie.

Ciencia
-------

No Ordovícico existían dous grandes continentes, Laurasia, formado por Norteamérica, Groenlandia e o norte e centro de Europa; e Gondwana, que se corresponde cos actuais territorios de África, Suramérica, Australia e a Antártida. Porén, había outros máis pequenos, e un deles recibe o nome de Armórica, un continente que se uniría a Laurasia no Carbonífero, antes da unión definitiva con Gondwana. Parte deste continente correspondese hoxe en día con Galicia e Bretaña.

Notas
-----

1. ↑  "Armórica". *Diciopedia do século 21* **1**. Edicións do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006. p. 193.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q641203
* GEC: 0005221
* Pleiades: 141189

 |
O **Antonov An-10 Ukraina** é un avión de transporte comercial de catro turbohélices de orixe soviética fabricado por Antonov entre 1952 e 1972. Só foron construídos 104  exemplares deste aparello.

Produción e historia
--------------------

O Antonov An-10 produciuse simultaneamente cunha versión de carga, o Antonov An-12, do que se construíron máis de 1.200 exemplares. O aparello foi deseñado para poder operar en aeroportos non preparados.

Logo dun accidente debido á falta de manobrabilidade na engalaxe, retiráronselle as aletas estabilizadoras e o avión foi redeseñado como An-10A. A capacidade para o trasporte de pasaxeiros aumentou ata 110 prazas. O modelo foi retirado do servizo en 1972 tras un accidente que revelou unha debilidade na súa estrutura da base alar. Ao mesmo tempo o seu xemelgo, o An-12, que compartía un 90 % dos seus compoñentes co An-10, mostrouse moi robusto e aínda continúa en servizo en moitos países. Tras a retirada do Antonov An-10, o aparello foi substituído polo Ilyushin Il-18 e o Antonov An-24, e máis tarde polo Tupolev Tu-134.

Operadores
----------

 Unión Soviética

* Forza Aérea da Unión Soviética
* Aeroflot

Variantes
---------

* **Izdeliye U**
* **An-10**
* **An-10A**
* **An-10AS**
* **An-10TS**
* **An-10KP**

Notas
-----

1. ↑  "Gordon An-12"

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

* Antonov

| * v
* c
* e
Avións de Antonov |
| --- |
| 
* A-40
* An-2
* An-3
* An-4
* An-6
* An-8
* An-10
* An-12
* An-14
* An-22
* An-24
* An-26
* An-28
* An-30
* An-32
* An-38
* An-70
* An-71
* An-72
* An-74
* An-88
* An-124
* An-140
* An-148
* An-174
* An-180
* An-204
* An-218
* An-225
* OKA-38
* SKV

 |  |
O **Antonov An-14 Pchelka** (ruso: «Пчелка», "pequena abella") (designación da OTAN: **Clod**) é un avión utilitario soviético que voou por vez primeira o 15 de marzo de 1958. É un lixeiro avión STOL de transporte con dous motores radiais de pistóns Ivchenko AI-14RF. A produción en serie comezou en 1966, e fabricáronse ao redor dos 300 exemplares ata o seu cesamento en 1972. O An-14 fracasou no seu intento de substituír o máis exitoso biplano Antonov An-2, fabricado ata 1990 (aínda que se seguen fabricando pedidos especiais). O sucesor do An-14, o Antonov An-28 equipado con motores turbohélice, aínda segue producíndose nas fabricas de PZL Mielec en Polonia, baixo os nomes PZL M28 Skytruck e PZL M28B Bryza.

Cunhas características de voo moi estables, o An-14 pode ser pilotado por calquera tras unhas poucas horas de adestramento básico. Un pequeno númeor de An-14 atópanse aínda en condicións de voo.

| * v
* c
* e
Avións de Antonov |
| --- |
| 
* A-40
* An-2
* An-3
* An-4
* An-6
* An-8
* An-10
* An-12
* An-14
* An-22
* An-24
* An-26
* An-28
* An-30
* An-32
* An-38
* An-70
* An-71
* An-72
* An-74
* An-88
* An-124
* An-140
* An-148
* An-174
* An-180
* An-204
* An-218
* An-225
* OKA-38
* SKV

 |  |
**BellónMaceiras Quinteto** é un grupo musical galego formado en 2007.

Traxectoria
-----------

Naceu en 2007 ao incorporárense Juan "Cabe", Miguel Lamas e Juan Tinaquero ao dúo BellónMaceiras, formado por Daniel Bellón e Diego Maceiras. En 2010 publicaron o seu único disco, *FolkFusión*. Neste traballo, ademais de amosar dende un punto de vista propio algunhas culturas do mundo, tamén realizaron as súas propias composicións, mesturando a tradición xunto cos cortes máis contemporáneos da música galega. Realizaron actuacións en España e fóra dela, en lugares como Lorient, Bruxelas, Colfiorito (Italia) ou Viana do Castelo.

Discografía
-----------

* *FolkFusión* (2010)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bellonmaceiras.com

Notas
-----

1. ↑  "O Bellón Maceiras Quinteto presenta o seu primeiro disco, "Folk Fusión"". 5 de abril de 2010. Consultado o 28 de abril de 2020.
2. ↑  "BellónMaceiras Quinteto". Consultado o 28 de abril de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384322
* WorldCat
* VIAF: 160614175

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ares (homónimos).

**Shrike 5.56**  
**Resumo técnico**| Calibre: | 5.56 x 45 mm OTAN (Remington .223) |
| Peso: | 3.4 kg (7.5 libras) |
| Lonxitude: | 28"-40" / 71 cm-101,6 cm (dependendo do canón) |
| Lonxitude do canón: | 13"-20" / 33 cm-50,8 cm (estándar: 16" / 40,6 cm) |
|

A **Shrike 5.56** é unha arma lixeira de asalto fabricada por Ares Defense Systems (Sistemas de Defensa Ares).

A Shrike 5.56 non é unha arma completamente funcional. É un kit que, cando se combina cun M16/M4 ou similar, se transforma nunha arma automática de asalto similar á M249. É máis lixeira e compacta que un rifle de asalto. Ares proclama que a Shrike é a pistola cargada por cinto máis lixeira do mundo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ares Shrike 5.56 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Descrición do produto *(en inglés)*.
A Terraza, nos Xardíns de Méndez Núñez.
**Antonio de Mesa y Álvarez**, nado en Madrid o 30 de outubro de 1862 e finado na mesma cidade en 1939, foi un arquitecto español.

Traxectoria
-----------

Café Moderno da rúa Real da Coruña.
Fachada modernista en Avda. Oza 130 (A Coruña)
Detalle modernista. Deusa da natureza Flora
Era fillo do enxeñeiro dos ferrocarrís do Noroeste Pedro Antonio de Mesa Arroquia e de Amelia Álvarez Ruiz.

Estudou na Escola Superior de Arquitectura entre 1880 e 1887. En 1888 presentou un primeiro proxecto de fin de carreira que foi rexeitado, mais o ano seguinte conseguiu o título con "Proyecto de Bolsa".

Foi arquitecto municipal da Coruña e arquitecto de Facenda e membro da Academia Provincial de Belas Artes da Coruña. En 1923 volveu a Madrid.

Obra
----

A súa obra móvese entre o eclecticismo e o modernismo. Durante a súa estadía na Coruña realizou o novo edificio da Terraza, a escalinata do Obelisco dos Cantóns e a reforma da fábrica de tabacos (1910).

Foi o autor tamén do lavadoiro público do Parrote (1895-1896), xa desaparecido, e colaborou co enxeñeiro Diego Fernández Herce nas obras da dársena e o varadoiro do Parrote. O seu proxecto para o mercado de Santo Agostiño (1910-1911) non foi construído.

Tamén asinou os proxectos para o edificio de vivendas modernistas situado na Avda. de Oza nº. 130 e para a casa modernista lindeira situada no nº. 152.

Notas
-----

1. ↑  "Antonio de Mesa y Álvarez | Real Academia de la Historia". *dbe.rah.es*. Consultado o 2023-05-03.
2. ↑  A arquitectura modernista
3. ↑  "42 km, 42 edificios". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 27 de febreiro de 2016.
4. ↑  Fernández Fernández, José. *Breve noticia histórica de los mercados coruñeses en hierro*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Fernández, Xosé. *La Terraza y los jardines de Méndez Núñez de La Coruña* (en castelán). Recortables de La Coruña.
* Fernández Fernández, Xosé. *Miscelánea coruñesa* (en castelán). Librería Arenas. p. 138.
**Antonio de Dios Álvarez** é un comerciante e político galego, alcalde do municipio de Meira polo PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Logo de traballar na factoría de Vega de Oro estivo catro anos emigrado nos Países Baixos, e ao seu regreso montou un bazar..

Estivo oito anos como concelleiro en Meira, tras ser elixido como independente polas listas do PPdG. Nas eleccións municipais de 2007 foi elixido alcalde como concelleiro de Terra Galega, co voto a favor do único concelleiro socialista na corporación meirega (Miguel Antonio García Vázquez, que foi o seu predecesor na alcaldía, estivo 10 días). Nas eleccións de 2011 encabezou a lista do PSdeG-PSOE en Meira pero perdeu o bastón de mando. Nas eleccións municipais de 2015 volveuse presentar polo PSdeG-PSOE e conseguiu ser de novo alcalde por maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2019 revalidou a maioría absoluta.

Notas
-----

1. 1 2  Ignacio R. Díaz (18 de xaneiro de 2010). "Antonio de Dios: «Ampliar el polígono cubriría las necesidades de los próximos 25 años»". *El Progreso*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Meira

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Antonio García Vázquez** |  **Alcalde de Meira** 2007 - 2011 | Sucesor:**Ramiro Pérez Freijo** |
| Predecesor:**Ramiro Pérez Freijo** |  **Alcalde de Meira** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
**Augusto Escarpizo Lorenzana**, nado na localidade de Otero de Escarpizo, no concello de Villaobispo de Otero (León) e finado en Xaén en setembro de 1906, foi un farmacéutico e xornalista español.

Traxectoria
-----------

Funcionario da Administración pública, farmacéutico e perito agrimensor. Instalouse en Pontevedra como farmacéutico e despois foi oficial da Delegación de Facenda (1866). En Pontevedra foi redactor de *El Alerta* e dirixiu o semanario *La Revista* (1867-1868) e o periódico *La Crónica* (1872). En 1878 formaba parte da xunta local de primeiro ensino de Cangas. En 1893 publicou en Pontevedra *Geografía astronómica, física y política de la Provincia de Pontevedra*. Mercou unha botica e instalouse en Vigo na última década do século XIX. En 1900 foi nomeado oficial da Delegación de Facenda de Cuenca, e despois trasladouse co mesmo posto a Xaén.

Recoñecementos
--------------

Recibiu a Cruz de Carlos III.

Vida persoal
------------

Casou con Elisa Couto Salcedo e foi pai de Augusto e Sara Escarpizo Couto (Sarah Lorenzana).

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Correspondencia Gallega*, 29-9-1906, p. 3.
2. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 29-11-1900, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cristina G. (5 de febreiro de 2011). "Tras la pista de Sarah Escarpizo". *Faro de Vigo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535040
* WorldCat
* VIAF: 168883568
* BIBSYS: 90352471
* BNE: XX4579720
* ISNI: 0000 0001 1796 818X
* LCCN: no2012150277
* NTA: 135741289
* SUDOC: 124602959

 |
Un An-22
O **Antonov An-22 Antei** (en ruso: *Антей* (Antaeus) (nome asigando pola OTAN "**Cock**") é un avión de transporte estratéxico propulsado por 4 motores turbohélice, cada un con dúas hélices de tipo contrarrotacional, que foi producido polo fabricante Antonov na Unión Soviética.

Historia
--------

Antonov An-22 da compañía rusa Aeroflot en Tver
Realizou o seu primeiro voo o 27 de febreiro de 1965 e ese mesmo ano foi dado a coécer fóra da Unión Soviética no Paris Air Show de 1965. No seu momento foi o avión máis grande do mundo, ata a aparición do estadounidense C-5 Galaxy e o modelo Antonov An-124 máis tarde. Na actualidade continúa sendo o avión propulsado por turbohélices máis grande do mundo. Ata 2004 houbo 8 accidentes relacionados con este aparello, cun total de 83 mortes.

Operadores
----------

### Militares

Antigos
 Unión Soviética
* Forza Aérea Soviética

Actuais
 Rusia
* Forza Aérea Rusa

### Civís

En agosto de 2006 un único avión Antonov An-22 continuaba en servizo de aeroliña con Aeroliñas Antonov.

 Bulgaria
* Sofia Air Cargo (en leasing)

 Unión Soviética e  Rusia
* Aeroflot

 Ucraína
* Aeroliñas Antonov

Galería
-------

* Cockpit
* Habitaculo navegante
* Instrumentos navegación
* Bahia carga

Notas
-----

1. ↑  Flight International, 3-9 October 2006

| * v
* c
* e
Avións de Antonov |
| --- |
| 
* A-40
* An-2
* An-3
* An-4
* An-6
* An-8
* An-10
* An-12
* An-14
* An-22
* An-24
* An-26
* An-28
* An-30
* An-32
* An-38
* An-70
* An-71
* An-72
* An-74
* An-88
* An-124
* An-140
* An-148
* An-174
* An-180
* An-204
* An-218
* An-225
* OKA-38
* SKV

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q607444
* GND: 4693250-1
* LCCN: sh2007008504

 |
**Augusto Matías Fernández**, nado o 10 de abril de 1986 en Pergamino, provincia de Buenos Aires, é un exfutbolista arxentino que xogaba na demarcación de extremo dereito.

Traxectoria
-----------

Debutou profesionalmente co River Plate no ano 2006, na vitoria do club *millonario* ante Tiro Federal por 5-0. Dous anos despois, no 2008, o club de Buenos Aires proclamouse campión do trofeo Clausura baixo as ordes de Diego Simeone, e disputando Augusto 15 dos 19 encontros do campionato.

O 28 de agosto de 2009 foi cedido ao AS Saint-Etienne francés polo propietario dunha parte dos seus dereitos federativos, o empresario israelí Pinhas Zahavi. Porén non chega a ter continuidade no equipo francés polo que ao rematar a tempada volve a Arxentina.

O 9 de xullo de 2010, o Vélez Sarsfield mercou a totalidade dos dereitos do xogador por millón e medio de dólares. No seu primeiro ano na disciplina o club rematou subcampión do trofeo Apertura, xogando 12 encontros como titular. No trofeo Clausura do ano 2011 Vélez proclamouse campión, coa achega de Augusto de catro goles en 17 encontros disputados.

O 9 de agosto de 2012, Augusto fichou polo Celta de Vigo, recentemente ascendido a Primeira División.

Palmarés
--------

### Club

River Plate
* Primeira División da Arxentina (1): Clausura 2008

Vélez Sársfield
* Primeira División da Arxentina (1): Clausura 2011

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Augusto Fernández Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina Oficial de Vélez Sársfield *(en castelán)*
* Perfil nunha base de datos *(en italiano)*
* Perfil nunha base de datos *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q545665
* As: 19886
* BDFutbol: 18065
* FIFA: 298892
* NFT: 45005
* SoccerBase: 53853
* Soccerway: 15366
* Transfermarkt: 39151
* Worldfootball: augusto-fernandez

 |
O **Camiño do Cid** é un itinerario turístico cultural baseado nun personaxe histórico, Rodrigo Díaz de Vivar (O Cid Campeador), e nunha obra literaria, o *Cantar de Mio Cid*.

Características
---------------

Placa conmemorativa en Monforte de Moyuela: "*Hya va el mandado por las tierras todas, pesando va a los de **Monçon*** [Monforte] *e a los de Huesca* [Huesa].".
### Ámbito

A ruta percorre oito provincias españolas (Burgos, Soria, Guadalaxara, Zaragoza, Teruel, Castellón, Valencia e Alacant) pertencentes a catro Comunidades Autónomas (Castela e León, Castela-A Mancha, Aragón e Comunidade Valenciana). Pode percorrerse tanto por estrada como por sendeiro.

### Aneis temáticos

O Camiño do Cid conta cuns aneis, ou espazos temáticos, que responden a circuítos de estrutura circular con identidade propia dentro do Camiño. Son os seguintes:

* **Anel de Gallocanta**: Anel "verde" que une Daroca con Gallocanta, á que algúns estudosos sinalan como o "Alucad" citado no Cantar.
* **Anel de Montalbán**: Esta ruta segue as correrías do Cid por Montalbán, Monforte de Moyuela, Huesa del Común e outras poboacións turolenses no seu afán por obter recursos da pillaxe e o cobro de parias.
* **Anel do Maestrazgo** (Teruel e Castellón): Percorrido pola Serra do Maestrazgo que, xa no seu descenso, ten a Onda como referente literario.
* **Anel de Morella** (Teruel e Castellón): Un pequeno anel de valor histórico, literario, cultural e medioambiental, que ten como referente literario a Olocau del Rey e a Morella como referente histórico.
* **Anel da Taifa de Valencia**: Este anel, aínda en fase de proxecto, está previsto que teña como localidades de referencia a Xàtiva e a Peña Cadiella, enclave estratéxico de grande importancia situado nos termos municipais de Beniatjar e Otos.

O salvoconduto
--------------

Independentemente da opción que escolla o viaxeiro, as persoas que percorran o Camiño do Cid poden solicitar o salvoconduto, a credencial que certifica o paso do viaxeiro polas distintas localidades do Camiño do Cid e o medio para obter o documento acreditativo do Camiño do Cid. Para conseguir dito documento é necesario estampar polo menos cinco selos oficiais por provincia, excepto no caso das provincias de Soria e Castellón, onde só son necesarios 4 selos.

O salvoconduto expídese gratuitamente na sede do Consorcio Camiño do Cid e noutros puntos da ruta, na súa maioría oficinas de turismo. O documento recorda ao que se utilizaba na Idade Media para asegurar o paso libre e seguro de viaxeiros e mercadorías. Os puntos de selado oficiais aparecen identificados cunha "corneja".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Camiño do Cid

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1227140
* WorldCat
* VIAF: 246997846

 |
O **Antonov An-2** (en ruso: Ан-2) tamén chamado *Annushka* é un robusto biplano monomotor. O seu primeiro voo tivo lugar o 31 de agosto de 1947 sendo o primeiro avión deseñado por Antonov. É empregado coma medio de transporte lixeiro con capacidade para 12 pasaxeiros, paracaidismo e traballos agrícolas. As súas extraordinarias capacidades para voar a baixa velocidade e realizar engalaxes e aterraxes en curtas distancias, o fan perfecto para voos a lugares con pistas improvisadas. Tamén foron creadas variantes para climas fríos e outras condicións extremas. é o maior biplano monomotor xamais construído e os 45 anos de produción ininterrompida o converten nun dos avións máis antigos aínda en uso.

Historia
--------

Biplano An-2 particular na exhibición aérea de Miramar
O An-2 é o biplano monomotor máis grande xamais construído e foi producido en grandes cantidades sendo construídos 5 000 ata 1960 na URSS. A partir dese ano a maioría dos An-2 foron construídos na factoría polaca WSK-P2L Mielec, con máis de 13 000 aparellos construídos ata o fin da produción do An-2 en 1991. Unha produción limitada para partes de recambio e cobertura de mantento continúa. O An-2 é tamén construído baixo licenza na China co nome de Shijiazhuang Y-5 (Avión de transporte Tipo 5).

Deseño
------

O An-2 foi deseñado como un avión de usos diversos para uso do goberno na agricultura e bosques. Porén é altamente adaptable e numerosas variantes foron creadas incluíndo versións científicas para estudos atmosféricos, avións cisterna para a loita contra incendios forestais, ambulancias voantes, hidroplanos, unha versión de combate lixeiramente armada para o lanzamento de paracaidistas e a versión máis común, o An-2T, con capacidade para 12 pasaxeiros. Todas as versións salvo o An-3 están dotadas dun motor radial Shvetsov ASh-62IR de 1000 CV de potencia e 9 cilindros o cal foi orixinalmente deseñado a partir do Wright R-1820.

Notas
-----

1. ↑  Gordon,Yefim & Komissarov, Dmitry. "Antonov An-2". Midland. Hinkley. 2004. ISBN 1-85780-162-8

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

* Antonov

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Antonov An-2*** |

* *Antonov An-2* *(en inglés)*
* An2plane.ru *(en ruso)*
* www.aviation.ru

| * v
* c
* e
Avións de Antonov |
| --- |
| 
* A-40
* An-2
* An-3
* An-4
* An-6
* An-8
* An-10
* An-12
* An-14
* An-22
* An-24
* An-26
* An-28
* An-30
* An-32
* An-38
* An-70
* An-71
* An-72
* An-74
* An-88
* An-124
* An-140
* An-148
* An-174
* An-180
* An-204
* An-218
* An-225
* OKA-38
* SKV

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207700
* EBID: ID
* GND: 4769714-3
* LCCN: sh00000323

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Antonio Castro (homónimos).

**Antonio Castro García**, nado en Ordes en 1925 e finado en Santiago de Compostela o 9 de outubro de 2011, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e exerceu como avogado na cidade de Santiago. Vencellado ás cúpulas dirixentes locais durante o franquismo, foi membro do consello local do Movemento Nacional, e concelleiro compostelán polo terzo familiar. En xaneiro de 1974 foi designado alcalde de Santiago, posto no que permaneceu ata a chegada das primeiras eleccións municipais democráticas, en 1979. Baixo o seu mandato foi derrubado o Edificio Castromil, estando nunha posición favorable á súa desaparición. Militante primeiro de Alianza Popular e logo do Partido Popular, foi tamén director xeral de Xustiza na Xunta de Galicia.

Relacionado tamén co deporte santiagués, foi presidente do Obradoiro CAB e do club local de tiro olímpico, así como membro do consello de administración de *El Correo Gallego*, do que foi nomeado presidente de honra.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco López Carballo** |  **alcalde de Santiago** 1974-1979 | Sucesor:**José Antonio Souto Paz** |

Galardóns
---------

* Orde de San Raimundo de Peñafort
* Orde do Mérito da República Francesa.

Vida persoal
------------

Casou con Filomena Carballal e foi pai de Antonio, Teresa e María José Castro Carballal.

Notas
-----

1. ↑  Designación de nuevos alcaldes, *La Vanguardia*, 31/1/1974.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fallece en Compostela el exalcalde e ilustre jurista Antonio Castro Arquivado 28 de decembro de 2014 en Wayback Machine. noticia de *El Correo Gallego*.
**Antonio Álvarez Arias**, coñecido simplemente como **Arias**, nado en Verín o 16 de xaneiro de 1933, é un exfutbolista galego, que xogaba como dianteiro.

Traxectoria
-----------

Nacido en Verín, comezou a súa carreira como futbolista no Sporting de Braga, pasando logo ao Avilés, onde militou durante dúas tempadas. En 1952 fichou polo Deportivo da Coruña, co que debutou na Primeira División nun partido contra o Valencia en Mestalla, xogando como interior esquerdo, e marcando o único gol do seu equipo (1-1). Disputou 17 encontros ata o final da liga, marcando 8 goles, e a continuación disputou a fase de permanencia na que o equipo logrou manter a categoría.

Con todo, na seguinte tempada non contou con minutos, e en marzo de 1954 saíu cedido ao Xuvenil, da Terceira División. Alí compartiu equipo con xogadores como Manín, Juananco, Vegazo ou Rábade, e logrou un histórico ascenso a Segunda División despois de derrotar na antepenúltima xornada ao Lemos. De regreso no Deportivo, disputou un só partido durante a tempada 1954/55, nun encontro da Copa do Xeneralísimo fronte ao Barcelona no que marcou o único gol deportivista (1-1). Deixou o club en xuño de 1955.

En 1957 realizou unha proba co Racing de Ferrol e acabou fichando polo club, que militaba na Segunda División.

Notas
-----

1. ↑  "Arias". *La Voz de Galicia* (en castelán). 13 de novembro de 1952. p. 6.
2. ↑  "Brillante empate del Deportivo". *El Correo Gallego* (en castelán) (25139). 11 de novembro de 1952. p. 4. Consultado o 20 de febreiro de 2022.
3. ↑  "Arias, al juvenil". *La Voz de Galicia* (en castelán). 5 de marzo de 1954. p. 4.
4. ↑  "Al perder la Ponferradina en Marín, el Juvenil puede considerarse ya en la Segunda División". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (10059). 4 de maio de 1954. p. 7. Consultado o 8 de xullo de 2021.
5. ↑  "Nuevo jugador probado por el Club Ferrol". *El Correo Gallego* (en castelán) (2643). 10 de setembro de 1957. p. 6. Consultado o 20 de febreiro de 2022.
6. ↑  "El Club Ferrol fichó al extremo izquierdo Arias". *La Noche* (en castelán) (11385). 14 de setembro de 1957. p. 3. Consultado o 20 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q110976712
* BDFutbol: 10119
* Transfermarkt: 462367

 |
O **Antonov An-148** (ucraíno: Антонов Ан-148) é un reactor de pasaeiros rexional deseñado pola compañía ucraína Antonov e producido por esta e a planta rusa Voronezh. O seu desenvolvemento comezou na década dos 90 e o seu voo de estrea realizouse o 17 de decembro de 2004. O avión completou o seu programa de certificación o 26 de febreiro de 2007. O An-148 ten un alcance máximo de 2.100–4.400 km e é capaz de transportar 68–85 pasaxeiros, dependendo da configuración.

O Antonov An-158 é unha versión coa fuselaxe alongada que pode levar ata 99 pasaxeiros.

Características
---------------

O An-148 é un monoplano de á alta con dous motores turboventilador montados en góndolas baixo as ás. Esta disposición protexe aos motores e á estrutura das ás do dano de obxectos estraños. A incorporación dun sistema de autodiagnóstico, a unidade de potencia auxiliar, alta fiabilidade e a configuración das ás permítenlle ao An-148 ser usado en aeroportos pobremente equipados. Un moderno equipo de voo e navegación, contando con cinco pantallas de cristal líquido (LCD) de 15x20 cm fabricadas pola rusa Aviapribor e un sistema *fly-by-wire*, permítenlle operar e case calquera condición de luz, meteorolóxica ou de densidade de tráfico. Semellante ao do Boeing 737, o tren de aterraxe principal métese no bandullo do aparello cando este está en voo, con portas que cobren parcialmente as patas e quedando as rodas desubertas. Está equipado con motores Motor Sich D-436-148 de alta eficiencia, e tamén conta con escaleiras que permiten embarcar e desembarcar sen equipo extra en terra.

Notas
-----

1. ↑  Sinitsky, Alex. "Antonov-148 jet enters in service in Russia". Consultado o 26 de decembro de 2016.

| * v
* c
* e
Avións de Antonov |
| --- |
| 
* A-40
* An-2
* An-3
* An-4
* An-6
* An-8
* An-10
* An-12
* An-14
* An-22
* An-24
* An-26
* An-28
* An-30
* An-32
* An-38
* An-70
* An-71
* An-72
* An-74
* An-88
* An-124
* An-140
* An-148
* An-174
* An-180
* An-204
* An-218
* An-225
* OKA-38
* SKV

 |  |
**Antonio Brufau Niubó**, nado en Mollerussa en 1948, é un empresario catalán. É licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Barcelona e máster en Economía por IESE.

Traxectoria
-----------

Incorporouse a La Caixa en 1988 como Director Xeral Adxunto e responsábel do grupo industrial da entidade. Anteriormente, foi Socio Director na firma Arthur Andersen. En La Caixa xogou un papel determinante, xunto co entón presidente de La Caixa Josep Vilarasau e Isidre Fainé, no proceso de fusión da Caixa de Pensións de Cataluña e Baleares e a Caixa de Aforros e Monte de Piedade Barcelona, que deu lugar a La Caixa. En 1994, en representación de La Caixa, Brufau pasou a presidir o parque temático Port Aventura.

En xullo do ano 1997, foi nomeado Presidente do Grupo Gas Natural cargo que ocupou até 2004. Durante este período a compañía gasista experimento unha importante transformación e expansión internacional.

Dende 1996 ata 2004, Brufau foi membro do Consello de Administración de Repsol. En 2004 foi nomeado Presidente Executivo de Repsol YPF, multinacional integrada de petróleo e gas natural. Dende a súa chegada á Presidencia de Repsol a compañía renovou a súa estrutura organizativa e fixou os eixes prioritarios de crecemento en Upstream, Gas natural Licuado (GNL) e Downstream.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antonio Brufau*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82543
* WorldCat
* VIAF: 72631495
* BNE: XX1343383
* CANTIC: a10710838
* Dialnet: 305155
* GEC: 0244182
* ISNI: 0000 0000 5939 5722
* LCCN: n00109561
* NTA: 313841985

 |
A estrutura química do bifosfonato.

|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

Os **bifosfonatos** son un grupo de medicamentos utilizados para a prevención e o tratamento de doenzas con resorción ósea, como a osteoporose e o cancro con metástase ósea, sexa este con ou sen hipercalcemia, asociadas ó cancro de mama e de próstata. Tamén se prescriben na enfermidade de Paget e noutras alteracións que provocan fraxilidade ósea, como a doenza renal crónica tratada con diálese. Aínda que son moi eficaces, nos últimos anos constatouse un aumento no número de casos clínicos nos que o uso dos bisfosfonatos se relaciona coa osteonecrose dos maxilares; por iso, o odontólogo debe de estar moi alerta sobre as posibles complicacións nos pacientes que os toman. Neste senso, é fundamental a colaboración co oncólogo e o cirurxián maxilofacial, naqueles pacientes en tratamento con bisfosfonatos, e tomar as medidas necesarias para a prevención da osteonecrose, tales como o control de carie, o emprego de prótese atraumáticas na zona lingual e evitar os tratamentos periodontais invasivos e implantes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* International Myeloma Foundation article on bisphosphonates *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q412205
* BNCF: 32083
* JSTOR: diphosphonates
* MAG: 2777251235

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D004164
* MeSH: D02.705.429.500

 |
**Augusto Docampo Soto**, nado en Lavadores (Vigo) o 21 de maio de 1940, é un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

En abril de 1960 participou con Víctor Francisco Cáceres, Manuel Rodríguez González e Jaime Garrido Vila nunha reunión en Vigo na que se constituíu un grupo anarquista denominado Frente Democrático Juvenil (FDJ), do que ía ser nomeado tesoureiro. Despois da participación do grupo nunha folga de Vulcano e Barreras en solidariedade cos mineiros asturianos, unha serie de arrestos en agosto de 1962 desmantelaron a CNT e o grupo. Augusto Docampo e o resto dos compoñentes do grupo foron arrestados o 4 e 5 de agosto. Foi condenado en consello de guerra o 23 de novembro a cinco anos de prisión. Ingresou posteriormente no PCE e foi un dos dirixentes das Comisións Obreiras en Galicia.

Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato suplente do PCE pola provincia de Pontevedra. e nas primeiras eleccións municipais da democracia foi candidato número dous ao concello de Vigo polo PCE e foi elixido concelleiro.

Notas
-----

1. ↑  *ABC*, 24-11-1962, p. 70.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-11-1976, p. 15.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 11-12-1976, p. 13.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 4-5-1977, p. 38.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-5-1979, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Fernández, Eliseo; Pereira González, Dionisio (2001). "Os libertarios galegos e o seu exilio". *Actas do Congreso Internacional "O exilio galego"* (PDF). Santiago de Compostela. pp. 160–201. ISBN 84-505-7699-7.
* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. pp. 130–131. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
**Bernardo de Balbuena**, nado en Valdepeñas (Cidade Real) o 20 de novembro de 1564 e finado en San Xoán de Porto Rico o 11 de outubro de 1627, foi un prelado e escritor castelán.

Traxectoria
-----------

Foi fillo ilexítimo dun indiano. O seu pai, con propiedades en Nova España, regresou a México en 1564. Balbuena quedou en España coa súa nai e en 1584 pediu licenza para viaxar a México onde chegou con 22 anos, viviu co seu pai algún tempo e ordenouse sacerdote.

Esta longa separación do seu pai amósase no tema da orfandade, principal fío narrativo da lenda de Bernardo del Carpio que haberá de narrar anos máis tarde no seu gran poema de épica culta *Bernardo del Carpio o la Derrota de Roncesvalles*. En 1585 gañou un concurso poético e instalouse en Guadalaxara; volveu gañar outro concurso ou certame en 1590 e en 1592 accede ao posto de capelán da Real Audiencia de Guadalajara, onde empezou o seu gran poema o Bernardo, terminado dez anos despois. Balbuena vive longo tempo no reino de Nova Galicia, e residiu nunha pequena e illada localidade próxima a Compostela, San Pedro Lagunillas.

Xa en España, en 1593 escribiu Balbuena *Grandeza mexicana*, amplo poema en tercetos encadeados en eloxio da capital do vicerreinado, publicouse en 1604, doutórase en teoloxía pola universidade menor de Sigüenza en 1607, en 1608 publicou a novela pastoril *Siglo de Oro en las Selvas de Erífile*.

O libro, posúe unha prosa poética excelente, sen apenás argumento e supón unha volta aos modelos italianos do xénero, cando xa a novela pastoril se castelanizara mercé á obra de Gaspar Gil Polo. Empeza a verse nesta obra que o talento descritivo é o forte como poeta de Balbuena. En 1608 logrou Balbuena que o nomearan abade de Xamaica, onde chega en 1610.

O seu intento por converter Xamaica en bispado fracasa, pero en 1623 foi nomeado bispo de Porto Rico; aporta á illa en 1626, e escribe un informe sobre a illa, onde entre outras cousas escandalízase polo grao de consanguinidade que atopa; antes foi durante dous anos provincial de Santo Domingo. O Bernardo aparece ao fin en Madrid en 1624.

Unha incursión do pirata holandés Balduíno Enrico destrúe a súa casa e biblioteca na capital da illa San Juan, perdéndose gran parte das súas obras.

súa idea da poesía coñécese a través da Introdución ao Bernardo e o Compendio apoloxético en encomio da poesía, un erudito tratado de poética que sostén unha concepción case parnasiana da beleza formal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q793631
* WorldCat
* VIAF: 71617613
* Auñamendi: 10275
* BNE: XX1146972
* BNF: 14467756w
* BVMC: 942
* CANTIC: a10045107
* Catholic-Hierarchy: valv
* CERL: cnp01421992
* CiNii: DA17875011
* DBE: bernardo-de-balbuena
* DeutscheBio: 172503868
* EBID: ID
* FAST: 1806404
* GEC: 0006957
* GND: 172503868
* ISNI: 0000 0001 0914 4578
* LCCN: n84182311
* NKC: ola2002151373
* NTA: 070850771
* PTBNP: 268969
* SNAC: w6qz4jzp
* SUDOC: 067745822
* Treccani: bernardo-de-balbuena

 |
| Arrecife Roncador |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Illas Salomón |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación | Deshabitada |
| Superficie | 0 km² |
| Superficie lagoa | 120 km² |
| Nº de illas | 0 |
| Coordenadas | 6°13′S 159°22′L﻿ / ﻿-6.217, -159.367 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

O **Arrecife Roncador** é un atol de arrecifes de coral na, Provincia Malaita, nas Illas Salomón. Atópase a 75 km ao sur do atol Ontong Java, a masa de terra máis próxima, e 158 km ao norte da illa de Santa Isabel. O arrecife ten 14´4 km de longo e 10´6 km de ancho máximo, que corresponde a unha superficie total de aproximadamente 120 km². O arrecife en forma de anel ten unha media de 600 metros de ancho, no seu punto máis estreito no sur ten 250 metros e na súa parte máis ancha no norte uns 940 metros.

A lagoa ten entre 27 e 36 metros de profundidade. Os buques poden entrar na lagoa por dúas aberturas de 200 metros de ancho no sur do arrecife. No lado oeste do arrecife varias rocas sobresaen da auga. Con todo, o arrecife non ten illas.

Notas
-----

1. ↑  Pixelgröße 30 Meter. Das 512 Pixel breite Bild ist 15,36 km breit. Diese Information wurde als Basis für Messungen verwendet.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2165823
* GeoNames: 2103872

 |