recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ignacio Gutiérrez Müller**, nado en Rosario (Arxentina) o 19 de xullo de 1986, é un xogador de rugby, máis coñecido como **Nacho Müller**. Xoga nas posicións de apertura, centro ou zagueiro, e é internacional coa Selección de rugby de España dende o 3 de febreiro de 2007, tamén ten defendido as cores da Selección de rugby de Galicia cando xogaba no Vigo Rugby Club.

Traxectoria
-----------

Na súa idade infantil xogou no Sporting de Mar del Plata, na Arxentina. Con 15 anos chegou a Galicia co seu irmán Alejandro (tamén xogador, un ano e medio máis novo) e uníronse ó Vigo Rugby Club. Xa no seu primeiro ano no equipo vigués gañaron a liga xuvenil. Nos seguintes anos Nacho Müller pasou por tódalas categorías inferiores da selección española, dende sub-17 a sub-20.

No ano 2007 asinou un contrato co Club de Rugby El Salvador para xogar por vez primeira na División de Honra, debutando fronte o FC Barcelona. Co equipo *chamizo* acadou o campionato de liga na tempada 2007-08 e o subcampionato na tempada 2008-09, así como o subcampionato na Copa do Rei en 2008. Ademais das competicións nacionais, co CR El Salvador Nacho Müller competiu na European Challenge Cup (2ª competición continental de clubs) xogando 10 encontros, 6 deles na tempada 2007-08 (4 como titular) e outros 4 encontros na tempada 2008-09 (os 4 como titular).

En 2009 os dous irmáns Gutiérrez Müller mudáronse ó outro equipo de Valladolid, o Valladolid RAC, equipo no que xogan actualmente. Con este equipo Nacho Müller gañou a Copa do Rei en 2010, e foi finalista en 2011. Ó mesmo tempo, en 2009 foi chamado para disputar a European Challenge Cup defendendo nun só encontro (como suplente) as cores do Olympus XV, equipo creado pola FER para competir nese torneo.

No verán de 2011, despois do ascenso a División de Honra do Vigo Rugby Club por primeira vez na súa historia, falouse da volta de Nacho Gutiérrez Müller ó seu antigo equipo, pero finalmente non foi tal, xa que o xogador renovou o seu contrato co conxunto *quesero*.

Notas
-----

1. ↑  Six Nations B - Lisbon, 3 February 2007 *(en inglés)*
2. ↑  "Galicia quiere lograr el primer triunfo español en el Europeo de Regiones". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2006-10-06. Consultado o 2020-04-27.
3. ↑  Entrevista a Ignacio e Alejandro Gutiérrez Müller *(en castelán)*
4. ↑  "Argentino Ignacio Gutiérrez cree que "acertó de pleno" al fichar por Cetransa". *Deportes.com*. Arquivado dende o orixinal o 29 de xullo de 2012. Consultado o 14 de setembro de 2011.  *(en castelán)*
5. ↑  Ficha do xogador na web da ERC[*Ligazón morta*] *(en inglés)*
6. ↑  "Los hermanos Gutiérrez Muller al VRAC Quesos Entrepinares". *ElRugby.com* (en castelán). 9 de xullo de 2009. Arquivado dende o orixinal o 30 de xullo de 2012. Consultado o 14 de setembro de 2011.
7. ↑  Nacho Gutiérrez Müller y Gugernazde reforzarán al Olympus XV en Madrid *(en castelán)*
8. ↑  FICHAJES Y RENOVACIONES EN LA VILA, EL SALVADOR, SANTBOIANA Y VRAC *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do xogador na páxina do VRAC *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535312
* SCRUM: 15440

 |
O **Emperador Amarelo**, tamén coñecido polo seu nome chinés **Huangdi** (/ˈhwɑːŋ ˈdiː/), é unha deidade (*Shen*) na relixión chinesa, un dos lendarios soberanos chineses e heroe cultural, está incluído entre os mitohistóricos tres Augustos e os cinco Emperadores e as cosmolóxicas Cinco Formas da Deidade máis Alta (*(en chinés)*).Modelo:Sfnb Calculado por primeira vez por misioneros xesuítas sobre a base de crónicas chinesas e posteriormente aceptado polos promotores dun calendario universal do século XX que parte do emperador amarelo, as datas do reinado tradicional de Huangdi son 2697-2597 ou 2698-2598 D.C.

O culto de Huangdi fíxose prominente a finais dos reinos combatentes e principios da dinastía Han, cando apareceu como o creador do estado centralizado, como gobernante cósmico e como mecenas das artes esotéricas. Atribúenselle un gran número de textos, como o *Huangdi Neijing*, un clásico médico e o *Huangdi Sijing*, un grupo de tratados políticos.

Acreditado con numerosas invencións e innovacións, desde o calendario chinés ata un antepasado do fútbol, o Emperador amarelo é considerado como o iniciador da cultura chinesa, e diseo que é o antepasado de todos os chineses.

Nomes
-----

 Templo de Huangdi en Xinzheng, Zhengzhou, Henan

Notas
-----

1. ↑  No pensamento chinés a historia mitolóxica e a cosmoloxía son dous puntos de vista que describen a mesma realidade. Noutras palabras, mitoloxía, historia, teoloxía e cosmoloxía están todas relacionadas.

Referencias

1. 1 2  Sima Qian, *Records of the Grand Historian* (*Shiji* 史記, c. 100 BCE), Chapter 1, "Wudi benji" 五帝本紀 ("Annals of the Five Emperors"); on Chinese Text Project (retrieved on 2016-10-08).
2. ↑  "Huang Ti". *Random House Webster's Unabridged Dictionary*.
3. ↑  Chang 1983, p. 2
4. ↑  Wang 2005, pp. 11-13.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Emperador amarelo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29201
* WorldCat
* VIAF: 30328602
* BMT: 204603
* BRE: 4671916
* CERL: cnp00553374
* EBID: ID
* GND: 118553992
* ISNI: 0000 0000 1368 4254
* NTA: 175136750
* SUDOC: 156497778

 |
**Ignacio Javier López-Chaves Castro**, nado en Vigo o 5 de xullo de 1964, é un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, ten ademais un mestrado en xestión de empresas culturais pola Universidade Aberta de Cataluña. Profesionalmente é docente universitario, e ensina Dereito na Universidade de Vigo. Nesa universidade López-Chaves foi secretario do seu consello social.

Afiliado ao Partido Popular de Galicia, en 2005 sae elixido deputado nas eleccións autonómicas pola provincia de Pontevedra. En 2007 sae tamén elixido concelleiro, postos os dous que repite respectivamente nas autonómicas de 2009 e nas municipais de 2011. Na Cámara galega ocupou o cargo de voceiro de Cultura.

En 2011 renunciou ás súas actas de deputado e de concelleiro e substituíu a Corina Porro á fronte da Autoridade Portuaria de Vigo. No Parlamento de Galicia foi substituído por Fátima Iglesias e no concello vigués por Pablo Beiro. En outubro de 2015 foi nomeado Delegado Territorial en Vigo da Xunta de Galicia trala dimisión de María José Bravo Bosch, motivo polo que abandonou a presidencia da Autoridade Portuaria de Vigo e foi substituído no posto por Enrique López Veiga. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra. Dende xuño de 2019 exerce como presidente da Comisión Galega da Competencia, dentro do organigrama da Vicepresidencia Segunda da Xunta de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  López-Chaves ofrece "colaboración sincera" a las administraciones Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 18/7/2011.
2. ↑  "López-Chaves abandona a Autoridade Portuaria de Vigo".

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Corina Porro** |  **Presidente da Autoridade Portuaria de Vigo** 2011 – 2015 | Sucesor:**Enrique López Veiga** |
| Predecesor:**María José Bravo Bosch** |  **Delegado da Xunta de Galicia en Vigo** 2015 – 2019 | Sucesor:**Corina Porro** |
**Salomon Hugo Lieben** ou **Hugo Lieben**, nado en Praga o 28 de abril de 1881 de finado na mesma cidade o 10 de decembro de 1942, foi un estudoso xudeu, coñecido por ser o fundador do Museo Xudeu de Praga, cidade na que estivo moi involucrado coa súa comunidade xudía e a súa *ḥevrah kadisha* (sociedade funeraria).

Traxectoria
-----------

Hugo Lieben naceu en Praga e estudou primeiramente en Alemaña, e posteriormente na Universidade Alemá de Praga. Lieben, ao igual que o resto de estudosos xudeus da súa xeración procurou na tradición da *Wissenschaft des Judentums* para manter a súa identidade e reconstruír a historia xudía.

Lieben mostrou un grande interese no material e documentación relativa á vida dos xudeus en Bohemia e Moravia, ou como el mesmo expresaría en 1933, *testemuñas en perigo de extinción do pasado*. Lieben iniciou un proxecto para gardar os obxectos vaiosos das sinagogas demolidas durante a reconstrución da Cidade Xudía da capital checa, e que serviu de base para a fundación do Museo Xudeu de Praga en 1906, do cal supervisou as súas actividades nos primeiros anos, clasificou as adquisicións e realizou as primeiras exposicións. Lieben traballou no museo ata a súa morte en 1942.

Obra
----

Lieben escribiu numerosos estudos e compilacións de documentos de principios da historia moderna xudía (séculos XVII e XIX) en terras checas, e particularmente na cidade de Praga. Entre os seus estudos salientan os relativos á expulsión dos xudeus de Praga por parte de María Tareixa entre 1744 e 1745, artigos sobre David Oppenheim e sobre o rabino praguense El‘azar Fleckeles. Tamén realizou análises críticos sobre a *Cronica Ramshak*, un suposto documento antigo sobre a historia dos xudeus en Bohemia. Publicou así mesmo artigos en publicacións especializadas como *Ročenka Společnosti pro dějiny židů v Československé republice* (Jahrbuch der Gesellschaft für Geschichte der Juden in der Tschechoslowakischen Republik), *Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft*, e *Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums*, así como artigos para enciclopedias hebraicas contemporáneas como *Jüdisches Lexikon* e *Encyclopaedia Judaica*.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Vladimír Sadek (1996): *Salomon Hugo Lieben: Founder of the Prague Jewish Museum*, Judaica bohemiae 22.1 (1986): 3–8.

### Ligazóns externas

* Biografía de Hugo Lieben *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390506
* WorldCat
* VIAF: 82961728
* DeutscheBio: 126469164
* GND: 126469164
* ISNI: 0000 0000 8397 8450
* LCCN: no2012123556
* NKC: ola2002146294
* NTA: 195504984
* OEBL: ID

 |
**Hipérides**, nado en Atenas, contra o ano 390 a.C. e finado en Cleón no 322 a.C. foi un orador grego.

Traxectoria
-----------

Foi discípulo de Isócrates en Atenas e comezou traballando de logógrafo escribindo discursos xudiciais por encarga. Conta a lenda que gañou a absolución da cortesá Frinis mostrándolle a súa beleza espida aos xuíces. Traballou contra Filipo II, xuntamente con Demóstenes, até o caso Hárpalo (324 a.C.), cando entón acusou ao propio Demóstenes. Cando Filipo II de Macedonia venceu en Queronea no 338 a.C. Hipérides organizou a defensa de Atenas e logrou reforzar o exército prometendo que lles concedería a liberdade aos escravos e a cidadanía aos estranxeiros. Reconciliouse con Demóstenes cando Atenas se ergueu contra os macedonios de Antípatro á morte de Alexandre Magno (323 a.C.). Terminada desastrosamente a Guerra Lamaiana, Hipérides foi capturado e morto entre atroces tormentos.

Estilo
------

O estilo de Hipérides é claro na exposición, elegante e incorpora innovacións estilísticas influídas pola comedia. Atribúenselle 77 discursos, dos que se conservan seis en fragmentos. Destacan *En defensa de Euxenipo*, *Contra Demóstenes* e a *Oración fúnebre* (polos caídos da Guerra Lamiana).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q314447
* WorldCat
* VIAF: 264197546
* BAV: ADV10553033
* BIBSYS: 90129055
* BMT: 159632
* BNE: XX1310924
* BNF: 12380106z
* BVMC: 2105
* CANTIC: a10931909
* CERL: cnp00399897
* CiNii: DA0132445X
* DeutscheBio: 118775421
* EBID: ID
* FAST: 60557
* GEC: 0032696
* GND: 118775421
* ICCU: MILV060612
* ISNI: 0000 0003 8210 8594
* LCCN: n80116994
* NKC: jn19981001491
* NLG: 31265
* NNDB: 000123819
* NTA: 069649294
* OL: OL33176A
* openMLOL: 19634
* PTBNP: 660299
* SELIBR: 252858
* SUDOC: 032851545
* Treccani: iperide

 |
O **Escudo do Principado de Asturias** adoptouse oficialmente o 27 de abril de 1984. É rectangular, cuadrilongo e cos extremos ó lado inferior arrodeados e unha punta ou ángulo saínte no centro do devandito lado, coa proporción de seis de alto por cinco de ancho.

Historia e lexislación
----------------------

Trae sobre campo azul a Cruz da Vitoria, en ouro, incrustado con pedras preciosas da súa natural cor, e as letras alpha maiúscula e omega minúscula, tamén de ouro, que penden dos seus brazos destro e sinistro, respectivamente; e en senllas liñas, con letras de ouro, a lenda "HOC SIGNO TVETVR PIVS - HOC SIGNO VINCITVR INIMICVS" (con este emblema deféndese ó piadoso - con este emblema véncese ao inimigo) a primeira na banda dereita e a segunda ao banda esquerda.

Enriba unha coroa real, pechada, que é un círculo de ouro, con pedras preciosas composto de oito floróns de follas de acanto, visibles cinco, interpoladas de perlas, e de cuxas follas saen senllos diademas sumados de perlas que converxen nun mundo de azul, co semi meridiano e o ecuador de ouro, sumado de cruz de ouro. A coroa forrada, de vermello.

Segundo a lei que o regula, o escudo non poderá ser utilizado como símbolo de identificación por ningunha outra institución pública ou privada que non sexa o Principado de Asturias. Non se admite ningún uso que vaia en detrimento da súa alta significación.

Mantense os escudos existentes naqueles edificios declarados monumentos histórico-artísticos. Tamén os que figuren naqueloutros que formen parte substancial do ornato e decoración.

O Escudo do Principado goza de idéntica protección que os demais símbolos do Estado Español do que a Comunidade Autónoma forma parte.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Asturias
**Emo** é un estilo de música rock que se caracteriza pola súa música máis lenta e melodiosa, tamén se caracteriza polas súas letras, de cariz persoal, no que abunda a introspección abordando emocións e estados de animo converténdose, moitas veces, en auténtica poesía, evitando a música puramente comercial.

Orixe
-----

Na xénese do estilo foi fundamental o álbum dos Hüsker Dü *Zen Arcade*, publicado en 1984 e o *Throb Throb* de Naked Raygun, de 1985 que influíu especialmente no movemento hardcore punk de Washington, xurdindo o termo "emotional hardcore" ou "emocore" para definir as bandas hardcore punk cunha sonoridade máis melódica e rica as bandas procuraban un estilo máis creativo, utilizando tamén cambios de ritmo e crescendos, nesa primeira época salientaban o bandas como Rites of Spring e Embrace. Do seu estilo fixéronse eco outras bandas de contemporáneas de punk estadounidenses, cambiando o seu son e significado cara ó punk pop e o indie rock na década de 1990 con grupos como Jawbreaker e Sunny Day Real Estate, cun estilo máis melódico e menos caótico cas súas predecesoras. A mediados da década de 1990 varios selos independentes comezaron a especializarse no estilo.

Popularización
--------------

A partir do ano 2000 o emo comezou a se facer máis coñecido, co éxito de vendas de Jimmy Eat World e Dashboard Confessional e a aparición dun subxénero máis agresivo, o screamo. Actualmente os críticos e xornalistas aplícanlle o termo emo a grupos como Fall Out Boy, My Chemical Romance, Coheed and Cambria ou Panic! at the Disco.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10926
* EBID: ID
* LCCN: sh2003002247

 |
**Helena Muñoz Fonteriz**, nada en Madrid o 18 de decembro de 1971, é unha política galega, do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Papeleta das Eleccións locais de 2019 en Vigo do PP.
É licenciada en ciencias económicas pola Universidade de Vigo, con especialización en economía pública. Posteriormente acadaría a praza de funcionaria do corpo superior da Administración, na escala superior de finanzas. Traballou na Consellería de Pesca e na Intervención Xeral da Xunta de Galicia, órgano que chegaría a dirixir o 23 de abril de 2009.

O 3 de xaneiro de 2012 foi designada para ocupar o cargo de conselleira de Facenda do goberno galego, presidido por Alberto Núñez Feijóo. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.

En febreiro de 2015 cesou como conselleira da Xunta para presentarse ás eleccións municipais por Vigo no que se presentou como unha aposta persoal do presidente Feijoo.

Repetiu candidatura nas eleccións locais de 2019 nas que a súa formación obtivo uns pésimos resultados o que provocou a súa dimisión como líder do PP vigués así como a de tódolos integrantes nos primeiros postos da lista. Aos poucos días foi designada senadora por designación autonómica polo parlamento de Galicia, onde ten a maioría absoluta o seu propio partido. En maio de 2022 cedeu o seu escano a Miguel Tellado.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Marta Fernández Currás** |  **Conselleira de Facenda** 2012 - 2015 | Sucesor:**Valeriano Martínez García** |

Notas
-----

1. ↑  Biografía na páxina web do Partido Popular de Vigo.
2. ↑  López, Pablo (27 de abril de 2015). "Feijóo: "Elena Muñoz es la hormiga frente a la cigarra que protesta"". *elpais.com* (en castelán). Consultado o 25 de decembro de 2020.
3. ↑  S. R. P. (2 de xuño de 2019). "Elena Muñoz renuncia a liderar el PP de Vigo tras el éxito de Abel Caballero". *elpais.com* (en castelán). Consultado o 25 de decembro de 2020.
4. ↑  Helena Muñoz e Xesús Vázquez, elixidos como senadores autonómicos polo PP CRTVG, 21/6/2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Senado de España
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Haumea.

**Haumea** é a deusa da fertilidade e os partos na mitoloxía hawaiana. É a nai de importantes deidades, como Pele, Kāne Milohai, Kāmohoaliʻi, Nāmaka, Kapo e Hiʻiaka. Haumea é unha das deidades hawaianas máis importantes, e a súa adoración é das máis antigas nas illas de Hawai. Segundo as lendas, foi finalmente asasinada por Kaulu.

Legado
------

*Véxase tamén**:* Haumea (planeta anano).
O 17 de setembro de 2008 a Unión Astronómica Internacional (IAU) anunciou o nome de **Haumea** para deniminar ao quinto planeta anano do sistema solar na honra desta deidade hawaiana. As dúas lúas deste planeta nomeáraronse como as fillas da deusa Haumea: Hiʻiaka e Namaka.

Notas
-----

1. ↑  Craig 2004, p. 128-129.
2. ↑  IAU names fifth dwarf planet Haumea, International Astronomical Union, News release, 17 de setembro de 2008, París.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Haumea (planeta anano)

### Bibliografía

* Craig, Robert D. (2004). *Handbook of Polynesian Mythology*. ABC-CLIO. p. 128-129. ISBN 1-57607-895-7.
**Ignacio García López**, nado en Madrid o 5 de setembro de 1924 e finado na mesma cidade o 20 de decembro de 2017, foi un político español.

Traxectoria
-----------

Empregado de banca, e licenciado en Ciencias Políticas e Económicas, foi xefe central da Organización Juvenil Española, secretario xeral do SEU e secretario nacional de Juventudes. As súas responsabilidades nas mocidades franquistas permitíronlle acceder ao posto de gobernador civil de Pontevedra en 1970, destino ao que seguiron os gobernos civís de Asturias (1973) e Biscaia, cargos que simultaneou co de procurador en Cortes.

En decembro de 1975, cando Adolfo Suárez era Secretario Xeral do Movemento, con rango de ministro, García López foi nomeado vicesecretario xeral. Sete meses máis tarde, o 7 de xullo de 1976 Suárez pasou a ocupar a Presidencia do Goberno de España e Ignacio García converteuse no último Secretario Xeral do Movemento. En abril de 1977 suprimiuse a Secretaría Xeral do Movemento e Ignacio García López continuou no executivo como ministro Secretario Xeral do Goberno, onde permaneceu ata as eleccións de xullo.

O 15 de xullo de 1977 o rei Xoán Carlos desígnao senador, e pasa a integrar o grupo de senadores da UCD. Despois de traballar algún tempo na UCD como coordinador do partido en Madrid abandonou a política. Foi un dos membros fundadores da Asociación para la Defensa de la Transición, unha organización de recuperación da memoria da Transición Española.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Adolfo Suárez** | **Secretario Xeral do Movemento**1976-1977 | Sucesor:**Ministerio suprimido en abril de 1977** |

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-1-1970, p. 1, 3.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-2-1970, p. 13.
4. ↑  Estatutos da Asociación para la Defensa de la Transición

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391142
* DBE: ignacio-garcia-lopez
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 44350

 |
Radiografía dun empaste.
En odontoloxía, utilízase o termo **obturación dental** para definir o que comunmente se coñece como «**empastar**» e que consiste en limpar a cavidade resultante dunha carie para logo enchela con algún material. Este proceso rehabilita así a anatomía dental para unha apropiada estética, función, mastigación e oclusión dos dentes cos seus antagonistas e consegue unha boa selaxe que impide que volva producirse a lesión cariosa. Cando se realizan obturacións complexas, o proceso chámase reconstrución dental.

Materiais de obturación
-----------------------

As máis comúns son as resinas compostas, a amálgama, o ouro cohesivo (en desuso), os ionómeros de vidro, os compómeros e os cementos dentais como o hidróxido de calcio, oxifosfato de zinc e eugenol. O que normalmente se coñece como «empaste» hoxe en día adoita estar realizado con resinas compostas ou, anteriormente, con amálgama de prata. Esta última caeu en desuso debido principalmente á súa falta de estética e á súa suposta toxicidade a cal non está recoñecida pola ADA (Asociación Dental Americana) nin por practicamente a totalidade de comunidades dentais do mundo; o resto son para obturacións temporais, mentres se acaba ou desenvolve un tratamento, xeralmente en endodoncia.

Actualmente existen investigacións en curso que poderían revolucionar o campo da odontoloxía. Trátase de empastes baseados en hidroxiapatita, o material natural do dente e que prometen unha reparación perfecta dos dentes danados, substituíndo o material perdido por outro quimicamente idéntico ao natural. Os ensaios científicos demostran que os materiais sinténticos usados hoxe día son tóxicos en maior ou menor medida, por iso a grande importancia de conseguir materiais de reparación que se parezan o máis posible aos naturais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q907359
* BRE: 3145950
* JSTOR: dental-fillings
* LCCN: sh85048221
* MAG: 2781431781

 |
*Hyaloperonospora* *parasitica*: Hifas e haustorios.
En micoloxía, un **haustorio** é o extremo da hifas dun fungo parasito, simbionte ou da raíz modificada dunha planta parasita (por exemplo no xénero *Orobanche*) que penetra no tecido do anfitrión, pero permanece fóra da membrana da célula hóspede.

Descrición
----------

Os fungos de todas as divisións importantes forman haustorios, que poden tomar varias formas. Xeralmente, na penetración, o fungo aumenta a área superficial en contacto coa membrana plasmática do anfitrión, liberando as encimas que creban a parede celular,e permitindo o maior movemento potencial da materia orgánica do anfitrión ao fungo.

As formas máis simples de haustorio son pequenas esferas. Os máis grandes son formacións complexas con forma palmada as que ocupan unha proporción significativa da parede da célula hóspede. Tamén hai formas espirais.

Procesos fisiolóxicos
---------------------

Os haustorios xorden das hifas intercelulares, chamadas apresoria, ou hifas externas. A hifa estréitase mentres que se adhire á parede celular e despois se esparexe envolvendo a célula. Un espeso colar de material mesto deposítase de redor da hifa no punto de invaxinación. Ademais, a parede celular do anfitrión modifícase en gran medida na zona invaxinada. As inclusións que normalmente están presentes na membrana do plasma están ausentes, e a camada externa contén máis polisacáridos. A parede de ambos os socios redúcese severamente.

A troca funcional ocorre dentro do complexo do haustorio. O anfitrión fornece nutrientes orgánicos ao fungo, e a actividade metabólica dentro do complexo é considerabelmente maior ca fóra. Os nutrientes do anfitrión son chuchados polo fungo, e transportados inmediatamente ao resto do talo. A planta anfitrioa semella funcionar segundo os sinais do fungo e o complexo parece estar baixo control do invasor.

Notas
-----

1. ↑  "Mycology - Structure and Function - Haustoria". Arquivado dende o orixinal o 17 de xaneiro de 2009. Consultado o 19 de xuño de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo na Enciclopedia Britannica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q195161
* EBID: ID
* GEC: 0113588
* MAG: 2719008

 |
**Empresa Ribadeo S.A.** (**ERSA**) foi unha empresa de transporte colectivo de viaxeiros por estrada en autocar da localidade lucense de Ribadeo.

Historia
--------

Constituíuse o 8 de febreiro de 1930 co nome de Empresa Ribadeo de Transportes Mecánicos Rodados S.L. froito da asociación de tres familias con tradición transportista. O 9 de maio de 1957 mudou a forma xurídica á de sociedade anónima.

Durante décadas foi explotadora de boa parte das liñas regulares no norte de Galicia, e pertenceu a accionistas tan significativos no sector do transporte como Raúl López López, Gonzalo Álvarez Arrojo ou as familias Nistal, Freire e Pita.

Nos últimos anos de existencia pertenceu, xunto con Empresa El Celta S.A. (de similar tamaño, capital e anos de experiencia no sector-dende 1954-) á coruñesa Ideal Auto S.A. (IASA). Tras unha progresiva redecoración dos autocares de ámbalas dúas empresas, anunciouse a súa extinción por absorción o 28 de decembro de 1998 nas xuntas xerais da absorbente IASA, que á súa vez foi mercada pola multinacional británica Arriva.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gómez Vázquez, Moisés; Luis A. Sampedro Vega, Jose M. Vázquez Rico, Alfredo Freire Leiras e Paulo Naseiro Ramudo (2010). *"O Ideal Auto" Material Gráfico e Anotacións Históricas* (1ª ed.). Ribadeo. p. 172. ISBN 978-84-614-6364-0.
***Ehun metro*** é unha novela en éuscaro de Ramon Saizarbitoria que foi publicada por vez primeira no ano 1976. Conta os derradeiros cen metros que corre un membro de ETA antes de ser asasinado na praza da Constitución de Donostia escapando dos policías, alén das vivencias da súa nenez, os días de clandestinidade, unha relación amorosa do pasado, intercalando información dos titulares de xornais, os interrogatorios policiais a outro rapaz e comentarios de xente da rúa.

A novela reflicte a represión do franquismo e o ambiente opresor que se vivía en Hegoalde, especialmente contra a lingua éuscara. A narración desenvólvese cun xeito especial, aproveitando os estilos que renovaron a literatura éuscara daquel tempo, como o emprego de flash-backs, o collage, a elipse e distintos recursos intercalados no relato que vinculan todos os elementos para o lector.

A novela tivo 14 publicacións até o ano 2011 e foi traducido a catro linguas. En 1985, o director Alfonso Ungria adaptouna ó cine co mesmo título *Ehun metro*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Literatura éuscara

### Ligazóns externas

* Ehun metro[*Ligazón morta*], prólogos da novela e primeiro capítulo, *Biblioteca digital hispánica Arquivado 17 de decembro de 2016 en Wayback Machine.* webgunean.
Adestramento Trintxerpe, 2014.
**Club Atlético Illunbe**, coñecido por motivos de patrocinio como **Trintxerpe Funeraria Vascongada** é un club de remo do barrio de **Trintxerpe**, na localidade de Pasaia, Gipúscoa (Euskadi). Actualmente compite na Liga ARC.

Historia
--------

O Illunbe KE foi fundado en 1987 grazas á iniciativa dun grupo de afeccionados ao remo de Trintxerpe, e dende aquela competiu en distintas modalidades do remo en banco fixo por todo o Cantabrico, como as súas catro participacións na Bandeira da Concha (chegando en dúas á serie de honra), así como dúas participacións na Liga ACT, contribuíndo xunto con Koxtape e Sanpedrotarra a que Pasaia sexa a única localidade do Cantábrico que tivo tres representantes na máxima categoría do remo. Ao longo destes anos colleitou numerosos éxitos como os Campionatos de Gipúscoa e Euskadi de 1998 na modalidade de bateles, o Campionato de Euskadi do 2003 na categoría de traiñeiras, Bandeira de Pasaia de 1997 ou as citadas participacións na Bandeira da Concha O 2007, ano do seu 20 aniversario, chegou o momento máis crítico da entidade, xa que por distintas razóns, a traiñeira non puido competir. No 2008 un grupo de ex-remeiros e antigos cargos directivos decidiron retomar o camiño comezado 21 anos atrás, conseguindo volver a competir.

Palmarés
--------

* 1 Campionato de traiñeiras de Esukadi: 2003
* 1 Campionato de Gipúscoa de bateles: 1998
* 1 Campionato de Euskadi de bateles: 1998
* 1 Bandeira de Biarritz: 1996

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do Illunbe KE
**Eladio Moure Rey**, nado en Ourense en 1901 e finado en Ferrol o 22 de maio de 1991, foi un sindicalista e político socialista galego.

Traxectoria
-----------

Empregado de banca. Participou na creación da UGT de Ourense. Afiliado á Juventud Socialista de Ourense, foi delegado ao Congreso de 1922. Militante da Agrupación Socialista de Ourense, foi o seu representante no Congreso Regional do PSOE de Galicia de Monforte en 1931 e da que foi elixido presidente en febreiro de 1934. Foi secretario da Agrupación de Dependencia Mercantil y Bancaria de Ourense e vogal da Comisión Executiva da Federación Regional Gallega de Trabajadores de Banca dende setembro de 1932. Foi representante obreiro nos Xurados Mixtos de Banca e membro da Federación Provincial Agraria. Pertenceu á loxa Constancia nº 13 co nome simbólico de "Karl Marx". Participou na folga xeral revolucionaria de 1934, polo que sufriu pena de destierro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas en 1942, sendo sobresido por "simple afiliado sen actuación destacada", e tamén polo Tribunal Especial de Represión da Masonería e o Comunismo.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*,A Coruña, 23-5-1991, p. 72.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-2-1934, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Quintas Ferreño, F. J. (2012). *Movemento obreiro socialista na provincia de Ourense (1895-1936)*. Santiago de Compostela: Fundación Luís Tilve.

### Ligazóns externas

* Ficha en Ourense socialista

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65274656
* DSBE: 13395\_moure-rey-eladio

 |
Vías hispánicas recollidas no *Itinerario de Antonino*
Miliario de Zadagós (Sandiás)
Miliarios de Vilariño das Poldras (Sandiás)
O denominado **Itinerario Antonino** ou **Itinerario de Antonino** é unha recompilación de rutas do Imperio Romano. Deste itinerario soamente se conserva a copia procedente da época do emperador Diocleciano (século IV), mais suponse que foi redactado en torno ó século III.

En cada ruta identificábanse mansións (paradas de postas) coas súas correspondentes millas (sinaladas por un ou varios miliarios). Nun principio pensouse que era unha especie de guía de viaxes, mais polas súas características, semella ser feito co fin de facilitar a localización das mansións con fins recadatorios.

As vías no imperio
------------------

No documento sinálanse 372 camiños con 85.000 quilómetros percorrendo todo o imperio. 34 rutas correspóndense coas provincias de Hispania.

As vías romanas na Gallaecia
----------------------------

A Gallaecia estaba atravesada por catro vías romanas que comunicaban Bracara Augusta (Braga) e Asturica Augusta (Astorga) por varios itinerarios: a vía XVII (por Chaves), a vía XVIII ou vía Nova (por Sandiás), a vía XIX (por Caldas de Reis) e a vía XX (por *Brigantium*). Grazas ó itinerario localizáronse gran cantidade de mansións desaparecidas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Vía Nova.
* Vía romana.
* Táboa de Peutinger.

### Ligazóns externas

* Presentación das rutas hispánicas do Itinerario de Antonino*(en español),* arquivado dende o orixinalArquivado 04 de decembro de 2012 en Archive.is o 4 de decembro de 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q512256
* GEA: 7232
* GEC: 0004401
* GND: 4480041-1
* HDS: 010305

 |
Coordenadas: 43°14′15.99″N 8°8′15.88″O﻿ / ﻿43.2377750, -8.1377444

**Disashop** é unha empresa galega con sede en Oleiros e Coirós adicada á comercialización de servizos tecnolóxicos, equipamento para pagamentos on-line, recargas telefónicas ou comercialización de electrónica.

Ten delegacións na República Dominicana, o Perú, Colombia e Ecuador. Disashop ten 20.000 puntos de venda en todo o mundo dende onde se procesan 350.000 operacións comerciais ao día.

Recoñecemento internacional
---------------------------

Disashop foi incluída en 2013 por IESE e a organización Europe´s 500 na súa listaxe de empresas europeas que máis medran e crean emprego no posto 113. A empresa ten certificación de calidade ISO 9001:2008.

Clientes
--------

Son clientes da empresa Telefónica, Orange e outros operadores de telecomunicacións.

* Comercios de alimentación
* Tendas de telefonía móbil
* Hostalería
* Locutorios
* Estancos
* Kioskos
* Vídeo Clubs
* Gasolineiras
* Axencias de viaxes

Notas
-----

1. ↑  Ardán 2017 Informe Económico y de Competitividad páxina 203
2. ↑  A empresa betanceira Disashop, incluída na listaxe de firmas europeas que máis medran. Código Cero

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Disashop *(en varias linguas)*
Sons da Terra
Cuberta do disco
O **Disco de ouro das Voyager** (en inglés "Sound of Earth", en galego *Sons da Terra*) é un disco de gramófono que acompaña as sondas espaciais Voyager, lanzadas en 1977. As sondas tardarán 74.500 anos en chegar ao punto máis próximo á estrela que está máis cerca do noso sistema solar.

Contido
-------

O disco contén sons e imaxes sobre a diversidade da vida e a cultura na Terra. Deseñouse co obxectivo de dar a coñecer a existencia de vida na Terra a algunha posible forma de vida extraterrestre intelixente que o encontrase, e que ademais teña a capacidade de poder ler, entender e descifrar o disco. O contido da gravación foi seleccionado pola NASA e por un comité presidido por Carl Sagan da Universidade Cornell.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Voyager
* Voyager 1
* Voyager 2
* Pioneer 10
* Pioneer 11
* Placa da Pioneer
* Mensaxe de Arecibo
* SETI
* Sonda espacial
* Exploración espacial

### Ligazóns externas

* O contido do Disco de ouro - Saudos en diferents idiomas, sons da Terra, música

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156315
* Discogs: 894931
* MusicBrainz: ID

 |
Glifo mesoamericano do período clásico cunha representación de Itzamná con corpo de paxaro. Achado na Praza do Sol de Toniná.
Imaxe gráfica representativa de Zamná, o sacerdote sabio.
**Zamná**, tamén chamado trala súa deificación: **Itzamná** (en maia: Itzamná, ‘casa do resío’‘itz, resío; *ah*, de/persoa que se ocupa de; *naah*, casa’)?, foi nun principio un gran sacerdote maia chegado cos chanes de Bacalar (despois chamados itzáes) para fundar e estabelecerse en Chichén Itzá, contra o ano 525 d. C. "durante a primeira baixada, ou baixada pequena do oriente, que mencionan as crónicas".

Zamná no panteón maia.
Aí, en Chichén Itzá, asentando os chanes a sede do seu goberno, viviu Zamná un tempo e ensinou as súas doutrinas. Home sabio que "puxo nome ás paraxes e terras, sitios e promontorios do Mayab, hoxe o Iucatán", e inventou os primeiros caracteres que serviron de letras ós nativos da rexión. Este sacerdote recibiu así mesmo o nome de *Lakin-Chan* que en lingua maia quere dicir "o sacerdote Chan, que veu do oriente". A importancia de Zamná como fecundo creador da cultura maia derivou da súa chegada a Chichén Itzá na época da súa fundación.

A influencia de Zamná seguiu a ruta dos chanes cara ó poñente quen, no seu traxecto pola península, fundaron outras cidades populosas, hoxe importantes, como Ek Balam, Izamal, Motul e T'Hó, que se situou onde está a actual Mérida, fundada polos españois durante o proceso da conquista do Iucatán.

Deificación
-----------

Transcorrido o tempo, acrecentado o seu prestixio e engrandecida a súa fama, Zamná foi elevado a deidade no panteón maia. Así, Itzamná deus, segundo Eric S. Thompson, no seu libro *Historia y Religión de los Mayas*, está vinculado coa faciana do sol e coa choiva, por tanto coa agricultura. Tradicionalmente a Itzamná considéraselle fillo de Hunab Ku, Deus único, e entre as atribucións que se lle dan está o ser deidade da medicina e da agricultura, ademais de ser "O señor dos ceos, da noite e do día".

Notas
-----

1. ↑  Espinosa Díaz, Margarita (2001). "Creación y Destrucción en Toniná". Arqueología mexicana, Vol. IX, número 50, julio - agosto, 2001, p.16 (México, Editorial Raíces). ISSN 0188-8218.
2. ↑  *Historia del Descubrimiento y Conquista de Yucatán*. *Reseña de la Historia Antigua de Yucatán* Juan Francisco Molina Solís. Mérida, Iucatán. 1896 (Reeditada en 1943 e prologada por Antonio Mediz Bolio)
3. ↑  Op. cit. Juan Francisco Molina Solís, quen cita á súa vez, para esta afirmación, a Diego López de Cogolludo, (*Historia de Yucatán*, Madrid 1688)
4. ↑  *Yucatán en el tiempo*. ISBN 970 9071 04 1.

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q58476
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vinilo.
Cápsula fonocaptora dun tocadiscos en funcionamento
O **disco de vinilo**, tamén coñecido como **disco microsurco** ou simplemente como **microsurco** ou **vinilo**, é un medio de almacenamento analóxico de sinais sonoras, caracterizado por utilizar como material de soporte un plástico denominado policloruro de vinilo, do que recibe o nome.

Foi introducido oficialmente en 1948 pola compañía Columbia Records nos Estados Unidos, como unha evolución moi mellorada dos anteriores discos de 78 rpm (fabricados cun material moito máis fráxil como a goma laca). 

Actualmente o termo *vinilo* adoita utilizarse para indicar en particular o formato LP (discos de 30 cm xirando a 33⅓ revolucións por minuto), aínda que este uso sexa inadecuado, xa que tamén discos fabricados con outros materiais explotan o mesmo formato como soporte.

O son dun disco reprodúcese mediante un tocadiscos (polo xeral, conectado a un amplificador), que permiten utilizar discos de diferentes diámetros e elixir a velocidade de rotación mediante un selector.

Notas
-----

1. ↑  disco, 2ª acep. no *Gran Dicionario Cumio*.
2. ↑  Shuker, Roy (2009). *Rock total: Todo lo que hay que saber*. Ediciones Robinbook. pp. 143 de 352. ISBN 978-84-9692-466-6. Consultado o 11 de decembro de 2022.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178588
* BNCF: 12205

 |
| «I Got You (I Feel Good)» |
| --- |
|  |
| Sinxelo de James Brown |
| do álbum '**I Got You (I Feel Good)'** |
| Lanzamento | outubro de 1965 |
| Formato | {{{formato}}} |
| Gravada | 6 de maio de 1965, Criteria Studios, Miami |
| Xénero musical | Soul, funk |
| Lingua(s) | {{{lingua}}} |
| Duración | 2:44 |
| Discográfica | King6015 |
| Produtor(es) | James Brown |
| Escritor(es) | James Brown |
| Cronoloxía |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| «"Try Me"(1965)» | «I Got You (I Feel Good)» | «"Lost Someone"(1966)» |

 |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

**"I Got You (I Feel Good)"** é unha canción de James Brown. Gravada e lanzada como sinxelo en 1965, foi a súa canción de máis éxito nas listas musicais, e polo tanto a súa gravación máis coñecida.

Aparicións no cine e na televisión
----------------------------------

"I Got You (I Feel Good)" ten aparecido nas bandas sonoras de varios filmes, como *The Nutty Professor*, *Good Morning, Vietnam*, *Home Alone 4*, *Mr. Jones*, *It Takes Two*, *Dr. Dolittle*, *Boat Trip*, *Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre*, *Superaxente K-9*, *Garfield*, *Exit Wounds* e *Transformers*. Tamén apareceu no trailer do filme *It Could Happen to You*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Revisión da canción en AllMusic *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q428251
* MusicBrainz: ID
* MusicBrainz: ID

 |
Estudios de Yorkshire Television, Kirkstall Road, Leeds.
**Independent Television** máis coñecida como **ITV** é a máis antiga cadea de televisión comercial británica e a terceira de Europa por detrás de TMC Monte Carlo e RTL9. Opera varias redes comerciais no Reino Unido. Foi establecida en 1955 para facer a competencia á BBC. Aínda que o seu nome oficial é  **Channel 3**, establecido pola Lei de Radiofusión de 1990 para diferenciala de BBC One, BBC Two e Channel 4, este nome nunca foi empregado de xeito comercial pola ITV.

Historia
--------

Independent Television foi creada grazas ó *Television Act* (Lei de televisión) de 1954. ITV comezou a emitir o 22 de setembro de 1955 para a área de Londres, ao longo de 1956 implantouse nas Midlands e no norte de Inglaterra, ao ano seguinte chegou a partes de Escocia e en 1958 a Gales.

Servizos
--------

### Televisión

* ITV1
* ITV2
* ITV3
* ITV4
* CITV Channel
* Men & Motors

Organización
------------

Ó contrario que o resto de cadeas de televisión do Reino Unido, ITV non é propiedade dunha soa empresa aínda que estivo preto do ser estes anos. Ofcom manexou as licenzas de catro compañías para proporcionar a ITV servizos rexionais. O servizo de ITV alcanza 10 rexións en Inglaterra, Gales e as fronteiras de Escocia e a Illa de Man. En Escocia STV Central Limited ten a licenza para o centro e STV North Limited para o norte incluíndo as illas Hébridas.

Notas
-----

1. ↑  Robert Turnock *Television and consumer culture: Britain and the transformation of modernity*, p. 1

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* ITV1

### Ligazóns externas

* Sitio Web *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q220072
* WorldCat
* VIAF: 212976576
* BNF: 13171713q
* EBID: ID
* GND: 1086086783
* IMDb: co0015194
* SUDOC: 035168587

 |
**Hussa** foi rei do reino anglosaxón de Bernicia desde 585 até 592.

Traxectoria
-----------

Non é totalmente seguro quen foi Hussa, quizais fose un fillo de Ida, o fundador do reino de Bernicia, ou talvez fose un líder rival, que tomou o poder despois de que Frithuwald morreu. Moi pouco se sabe da vida ou reinado de Hussa. Nalgún punto do seu reino a coalición de forzas de Rheged e os reinos bretóns de Strathclyde, Bernicia e Elmet atacaron a Hussa e case acadaron o éxito en expulsar aos reis anglos bernicianos fóra de Britannia. Crese que a alianza fracasou por unha disputa entre as diferentes tribos británicas que terminaron co asasinato de Urien, o rei de Rheged, ao redor do ano 590.

De todas as maneiras, segundo a Crónica Anglosaxoa tras a morte de Hussa, houbo un conflito entre a familia de Hussa e a de Æthelfrith, o sucesor de Hussa, xa que di que Hering o fillo de Hussa, conduciu ao exército de Áedán mac Gabráin en contra de Æthelfrith na Batalla de Degsastan en 603.

Os anos que reinou Hussa son debatidos, xa que as poucas fontes de información que existen varían moito en detalles da orde e tempo dos reis entre a morte de Ida e o comezo do reino de Æthelfrith en 592/593.

| * v
* c
* e
Reis de Bernicia |
| --- |
| 
* Ida (547–559)
* Glappa (559–560)
* Adda (560–568)
* Aethelric (568–572)
* Theodric (572–579)
* Frithuwald (579–585)
* Hussa (585–593)
* Aethelfrith (593–616)
* Edwin (616–632)
* Eanfrith (632–633)
* Oswald (634–641)
* Oswiu (642–670)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q743085
* PASE: 3768

 |
**Diversidade funcional** é un termo alternativo ao de discapacidade que comezou a utilizarse por iniciativa das propias persoas afectadas, e pretende substituír a outros cuxa semántica pode considerarse pexorativa, tales como "discapacidade" ou "minusvalía". Trátase dun cambio cara a unha terminoloxía non negativa sobre a diversidade funcional. O termo foi proposto no *Foro de Vida Independente*, en xaneiro de 2005.

A diversidade funcional podería entenderse tamén como un fenómeno, feito ou característica presente na sociedade que, por definición, afectaría a todos os seus membros por igual, debido a que durante a infancia e a senectude, todas as persoas son dependentes. Dado que na sociedade existen persoas con capacidades diferentes entre si, incluso grandes variacións destas nun mesmo individuo ao longo da súa vida, é posible afirmar que, nun momento dado, na sociedade existe diversidade funcional de forma semellante que se observa diversidade cultural, sexual ou xeracional.

Notas
-----

1. ↑  Agustina Palacios y Javier Romañach, *El Modelo de la Diversidad*, 2007, ISBN 978-84-964-7440-2
2. ↑  *(en castelán)* Diversidad Funcional, un nuevo término para la lucha por la dignidad en la diversidad del ser humano. Arquivado 31 de outubro de 2017 en Wayback Machine. Foro de Vida Independiente. 2005.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Diversidade cultural
* Diversidade sexual
* Capacitismo
* Discriminación
* Ecofeminismo
A **Doutrina Hallstein**, en honra de Walter Hallstein, era a doutrina que rexía na política exterior da República Federal Alemá, ou RFA, (tamén denominada Alemaña Occidental) entre 1955 e 1969.

Consonte esta doutrina, a RFA tiña o dereito exclusivo de representar internacionalmente a nación alemá, e exceptuando a Unión Soviética, a RFA non estabelecía nin mantiña relacións diplomàticas con ningún estado que recoñecese a soberanía da República Democràtica alemá, RDA, tamén chamada Alemaña Oriental. Tal doutrina é directamente comparábel coa política dunha *soa China* da República Popular da China a respecto de Taiwán.

O primeiro país ao que se aplicou esta medida foi Iugoslavia en 1957.

A Alemaña Oriental tentou evitar estas medidas abrindo relacións diplomáticas cos países da órbita soviètica e cos estados recentemente decolonizados do Terceiro Mundo.

A doutrina non foi nunca demasiado popular, nin sequer entre os aliados occidentais da RFA, sendo finalmente abandonada coa adopción da Ostpolitik polo Chanceler Willy Brandt, que finalmente levou ao mutuo recoñecemento entre ambas dúas Alemañas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167197
* BNCF: 15963
* BRE: 4728687
* EBID: ID
* GND: 4158857-5
* MAG: 2778476460
* NKC: ph990011

 |
**Hughes Helicopters** foi un gran fabricante de helicópteros civís e militares dende os anos 50 ata os 80. A compañía naceu en 1947 como unha unidade de Hughes Aircraft, e formou parte de Hughes Tool Company despois de 1955. Converteuse en Hughes Helicopter Division, Summa Corporation en 1972, e en 1981 pasou a chamarse Hughes Helicopters, Inc. Porén, ao longo da súa historia a compañía foi coñecida informalmente como "Hughes Helicopters". Foi vendida a McDonnell Douglas en 1984 e converteuse nunha subsidiaria co nome McDonnell Douglas Helicopter Systems.

Produtos
--------

### Helicópteros civís

* Hughes 269
* Hughes 300
* Hughes 500
* Hughes 500F

### Helicópteros militares

* TH-55 Osage
* OH-6 Cayuse
* MH-6 Little Bird
* Hughes MD 500 Defender
* AH-64 Apache

### Helicópteros experimentais

* Hughes XH-17
* Hughes XV-9

Notas
-----

1. ↑  "The Hughes Companies". US Centennial of Fight Commission. Archived from the original on 10 de outubro de 2007. Consultado o 29 de outubro de 2018.