recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
* *Cómpre non confundir coa galleta tradicional francesa: **macaron**.*

Un prato caseiro de macarróns con queixo, con herbas e pementa.
Os **macarróns** (do italiano *maccheroni*, e este do grego: *μακαρώνεια*, canto mortuorio, comida funeraria. ) son un tipo de pasta alimenticia elaborada con fariña triga, en forma de tubiño pequeno, no que se inclúen tipos con feituras, longuras e grosores diversos. Así atopamos os penne, os ravioli e os cotobelos.

ELabóranse con auga, fariña triga, e ás veces ovo.

No entanto, existen lugares no que se usa o termo para se referir a calquera tipo de pasta alimenticia, desde espaguetes aos fideos e outras formas usadas nas sopas.

Segundo unha antiga teoría, foi o explorador italiano Marco Polo o que levou o macarrón dende a China até Italia durante o século XIII. Hoxe sábese que as pastas alimenticias xa eran coñecidas en Europa moito antes. (Véxase tamén Historia das pastas alimenticias).

Foi, xunto cos fideos, das primeiras pastas en chegar a Galicia durante o século XX, hoxe son un alimento común en pratos con queixo e tomate, polo, carne etc.

Notas
-----

1. ↑  DRAE. "Diccionario de la lengua española". Arquivado dende o orixinal o 04/11/2015. Consultado o 25/06/2014.
2. ↑  "Definición no Portal das palabras da RAG". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 29 de agosto de 2014.
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 03 de setembro de 2014. Consultado o 29 de agosto de 2014.
4. ↑  ""Os 7 tipos de massa de macarrão" no site de cociña da Editora Abril". Arquivado dende o orixinal o 24 de decembro de 2013. Consultado o 29 de agosto de 2014.
5. ↑  ""Invenções chinesas" no site "How Stuff Works"". Arquivado dende o orixinal o 18 de maio de 2015. Consultado o 29 de agosto de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20019
* BNCF: 63157
* EBID: ID
* NDL: 00567407

 |
***El espíritu del vino*** é o terceiro álbum de estudio do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 1993. Foi producido novamente por Phil Manzanera, gravado nos estudios Gallery (Surrey, Chertsey, Londres), e mesturado en Metropolis Studios (Londres).

Características
---------------

Quizais o disco máis exitoso da carreira de Héroes del Silencio, onde explotan a súa faceta máis rockeira, inspirándose no Rock & Roll dos anos 60 e 70, e marcando unha clara influencia do novo Hard Rock, grazas á revitalización do Rock de fala hispana. Aínda quedan algúns matices propios do Rock Gótico.

Ademais, a influencia de Phil Manzanera faise notar máis. Isto non significa que Manzanera lles impuxese coma debíase realiza-la gravación, senón que o traballo fluíu por si só, facéndose presentes as drogas e o exceso.

*El espíritu del vino*, foi un disco completamente afastado do obscurantismo de *Senderos de traición*, aínda tendo aspectos propios do rock sinistro. As letras tornáronse moito máis complexas, e é o disco polo que a crítica tachou a Enrique Bunbury de "matacans".

O título non é máis que a inspiración xurdida nun momento no que a agrupación atopábase en pleno estado de ebriedade. As letras son o claro reflexo diso, aínda que tamén, significa a ambigüidade do traballo, que pode pasar de ser brando, a se-lo máis duro e ríxido en canto a música e letras se refire.

Foi número un en España e alcanzou o número nove en Alemaña, o seu maior éxito alí. A presentación mundial do traballo fíxose en Berlín.

Contido
-------

### Lista de cancións

|  |  |
| --- | --- |
|  | *El espíritu del vino* |
| **Nº** | **Título** | **Duración** |
| 01 | "Nuestros nombres" | 05:56
  |
| 02 | "Tesoro" | 02:18 |
| 03 | "Los placeres de la pobreza" | 04:19 |
| 04 | "La herida" | 06:53 |
| 05 | "La sirena varada" | 04:15 |
| 06 | "La apariencia no es sincera" | 07:02 |
| 07 | "Z" | 00:51 |
| 08 | "Culpable" | 06:03 |
| 09 | "El camino del exceso" | 05:35 |
| 10 | "Flor de loto" | 06:14 |
| 11 | "El refugio interior" | 01:34 |
| 12 | "Sangre hirviendo" | 05:11 |
| 13 | "Tumbas de sal" | 04:32 |
| 14 | "Bendecida 2" | 00:36 |
| 15 | "Bendecida" | 05:59 |
| 16 | "La alacena" | 03:40 |
| 17 | "Nuestros nombres (Versión Maxi)" | 09:26 |

| * v
* c
* e
Héroes del Silencio |
| --- |
| 
* **Enrique Bunbury**
* **Juan Valdivia**
* **Joaquín Cardiel**
* **Pedro Andreu**

* Alan Boguslavski
* Gonzalo Valdivia

 |
| Álbums de estudio | 
* *El mar no cesa*
* *Senderos de traición*
* *El espíritu del vino*
* *Avalancha*

 |
| EPs | 
* *Héroe de leyenda*
* *En directo*
* *Senda '91*

 |
| Directos | 
* *Parasiempre*
* *El ruido y la furia*
* *Tour 2007*
* *Live in Germany*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3311751
* AllMusic: mw0000365156
* Discogs: 165933
* MusicBrainz: ID

 |
**Thomas George Hallenbeck** (coñecido tamén como **Tom Hallenbeck**), nado en Fort Wayne, Indiana, o 13 de novembro de 1961, é un numismático estadounidense, expresidente da American Numismatic Association e propietario do establecemento Hallenbeck Coin Gallery, dedicado ao comercio de moedas.

Traxectoria
-----------

Thomas Hallenbeck naceu en 1961 en Fort Wayne, no condado de Allen, Indiana en 1961, fillo de June Eugenia Miekka e do tamén numismático Kenneth L. Hallenbeck, polo que se criou rodeado de moedas desde a súa primeira infancia. O seu pai levaba adoito a Thomas e os seus irmáns ás convencións numismáticas e ás reunións dos clubs locais, algúns dos cales presidía. En 1983, Kenneth fundou o establecemento *Ken Hallenbeck Coin Gallery*, un comercio numismático en Colorado Springs, no que Thomas comezou a colaborar.

Logo de cursar estudos superiores de Finanzas na Universidade de Colorado en Boulder, a traxectoria de Thomas Hallenbeck transcorreu sempre vinculado á numismática. No ámbito asociativo, foi membro da xunta directiva da *American Numismatic Association* (ANA) de 1997 a 2001, logo vicepresidente (2009-2011) e finalmente presidente, entre 2011 e 2013— un cargo que xa ocupara o su pai de 1989 a 1991—. Igualmente, foi membro doutras entidades asociativas, algunhas das cales presidiu, como a Asociación Numismática de Colorado-Wyoming e a Asociación de Numismáticos Profesionais de Colorado. Tamén foi vicepresidente da *Token and Medal Society* (1998-2004) e do *Colorado Springs Coin Club* e forma parte da asociación *Industry Council for Tangible Assets*.

No ámbito editorial, Thomas Hallenbeck foi entre 1970 e 1974 editor de *CoinChatter*, a publicación do *Old Fort Coin Club*, de Indiana.

En 2001, Hallenbeck adquiriu a tenda de moedas que o seu pai fundara en Colorado Springs —*Ken Hallenbeck Coin Gallery Inc*—, actualizoulle o nome a *Hallenbeck Coin Gallery* e pasou a ser o seu presidente.

En 2023 entrou na lista publicada pola revista temática *Coin World* dos 100 numismáticos máis influentes desde 1960.

Recoñecementos
--------------

* 1996: Premio Goodfellow, da *American Numismatic Association* (ANA).
* 2001: Premio Glenn Smedley Memorial, da ANA.
* 2003: Medalla ao Mérito da ANA.
* 2019: Premio Farran Zerbe Memorial, da ANA.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Hallenbeck, Tom". En *The Most Influential People in Numismatics 2023*. *Coin World*. 2023. Páxina 64.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  "ANA Awards Given to Numismatists Making a Difference". En *Coin Week*. 31 de xullo de 2019.
3. 1 2 3 4 5  Smith, P. (2012).
4. ↑  "ANA Presidents: 1891-Present". *American Numismatic Association* (*Money.org*).
5. 1 2 3  "American Numismatic Association Past Award Recipients". *American Numismatic Association (Money.org).*
6. ↑  "ANA Awards Hallenbeck, Hontoon, and Sammut". En *The E-Sylum*. 11 de agosto de 2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Smith, P. (2012). "Hallenbeck, Thomas G(eorge)". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 187.

### Ligazóns externas

* Sitio web de *Hallenbeck Coin Gallery*

* Portal:Estados Unidos de América
**Lunar Orbiter 4** foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 4 de maio de 1967 mediante un foguete Atlas SLV-3 Agena D desde Cabo Cañaveral cara a Lúa.

Características
---------------

Lunar Orbiter 4 foi unha sonda do programa Lunar Orbiter para fotografar a maior parte da superficie lunar cunha resolución de ata 1 metro de cara a facilitar o camiño para as alunizaxes do proxecto Apollo. Grazas a que as súas tres antecesoras completaron o obxectivo do programa, Lunar Orbiter 4 centrouse máis na fotografía científica. Tamén levaba a bordo medidores de intensidade da radiación e de impacto de micrometeoritos.

Lunar Orbiter 4 foi inxectada nunha órbita cislunar, chegando á Lúa e colocándose nunha órbita elíptica cun periapse inicial de 2706 km e un apoapse inicial de 6111 km, cunha inclinación de 85,5°.

O 11 de maio a porta térmica da cámara comezou a deixar de responder ben aos comandos para abrirse e pecharse, polo que decidiuse deixala aberta ante o risco de quedar pechada e bloquear a cámara, o que implicou manobras de control de actitude adicionais para manter a cámara alonxada da luz solar. A pesar delo o 13 de maio descubriuse que algo de luz solar estaba danando a película fotográfica e tomouse a decisión de pechar parcialmente a porta da cámara, para máis tarde atopar que a lente tiña condensación causada polas baixas temperaturas, sacando fotos lixeiramente borrosas. O 20 de maio o mecanismo de avance da película comezou a mostrar problemas, polo que a parouse de tomar fotos o 26 de maio. Finalmente tomáronse 419 imaxes de alta resolución e 127 de resolución media, cubrindo o 99% da superficie do lado próximo da Lúa cunha resolución de 58 e 134 m respectivamente. O contacto coa nave perdeuse o 17 de xullo de 1967. Debido ao decaemento natural da órbita calcúlase que impactou contra a superficie antes do 31 de outubro de 1967.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  N2YO (2023). Real Time Satellite Tracking, ed. "LUNAR ORBITER 4" (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  NASA (28 de outubro de 2022). "Lunar Orbiter 4" (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2023.
3. ↑  "Letter dated 16 November 1967 from the Permanent Representative of the United States of America addressed to the Secretary-General" (PDF) (67-27601). 22 de novembro de 1967: 2. Consultado o 30 de xuño de 2023.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "Lunar Orbiter 1, 2, 3, 4, 5" (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2023.
5. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2023). "Lunar Orbiter" (en inglés). Consultado o 30 de xuño de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lunar Orbiter 4*** |

### Outros artigos

* Programa Lunar Orbiter
* Atlas SLV-3 Agena D
* Lunar Orbiter 1
* Lunar Orbiter 2
* Lunar Orbiter 3
* Lunar Orbiter 5

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1066381
* NSSDC ID: 1967-041A
* SCN: 02772

 |
O **Casón del Buen Retiro** é un dos dous únicos edificios que sobreviviron á destrución do Palacio del Buen Retiro, do que toma o seu nome, en Madrid (España).

Historia e características
--------------------------

Foi construído por Alonso Carbonell en 1637 e deseñado inicialmente como un espazo para salón de baile da Corte de Filipe IV de España.

Desde 1971 é un dos edificios que conforman o Museo do Prado, e durante décadas albergou as súas coleccións de pintura do século XIX (uns 3.000 cadros) así como o Guernica de Picasso. Esta famosa pintura trasladouse ao Museo Reina Sofía en 1992, e o Casón, tras anos de obras, reabriuse como Centro de Estudos en 2009, mentres que as coleccións do XIX se repuxeron na sede principal do Prado grazas á ampliación de Rafael Moneo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Casón del Buen Retiro*** |

### Ligazóns externas

* Historia do Casón del Buen Retiro *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3321174
* WorldCat
* VIAF: 142732055
* BAV: ADV10893800
* BNE: XX244753
* BNF: 120449550
* CANTIC: a10061654
* GND: 5221065-0
* ISNI: 0000 0001 2173 3105
* LCCN: n82037306
* SUDOC: 028727002
* ULAN: 500302323

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Momento.
***El Momento*** foi un periódico editado en Viveiro entre 1931 e 1934.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano de las Agrupaciones Socialistas del distrito y Defensor de la clase trabajadora*, apareceu o 1 de decembro de 1931. Periódico decenal ata agosto de 1933, en que pasou a ser quincenal e cambiou o seu subtítulo por *Periódico quincenal. Defensor de la clase trabajadora*. Estaba dirixido por Benito Sánchez López, quen despois foi substituído por José López Martínez, e entre os seus colaboradores figuraban J. Germán Díaz Muñoz, Manuel Rivas Seivane (coñecido tamén por Juan del Pueblo), Mariano Rojo, Francisco Seijas, Agapito García Atadell, Regina García García, Juan García Morales, Margarita Nelken, Luciano Pérez e Miguel R. Seisdedos. Periódico de orientación socialista, denunciou o caciquismo, foi anticlerical, apoiou a concesión do voto á muller, preocupouse pola cultura do obreiro, fixo propaganda do esperanto, e mostrou reticencias ante as autonomías. Deixou de editarse en 1934.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pérez Pais, Carmen (2005). "El Momento". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. pp. 287–289. ISBN 84-8192-110-6.

### Ligazóns externas

* Os noventa anos da refundación do socialismo en Viveiro e do periódico "El Momento" (1931), Carlos Nuevo Cal
Fonte común
**Padroso** é un lugar da parroquia de Sarreaus, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 46 habitantes (24 homes e 22 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 43 habitantes. En 2016 segundo o INE tiña 33 habitantes, 14 mulleres e 19 homes.

Toponimia
---------

Padroso con vistas a Sarreaus, a Limia, Portugal
O topónimo pode ser unha variante de *Pedroso*, lugar onde hai moitas pedras, latín petra.

Algúns dos microtopónimos da zona son O Agreliño, O Agro, A Airoá, Amouxeses, Ancadada, O Arroxo, A Auga Furada, Os Barreiros, O Barrio, A Bougueira, A Bouza, A Bouza Fría, As Cabadiñas, O Cabazal Sanmamed, O Cagón, Caíde, O Campo, Os Campos, A Cancela, A Carril, O Carril, Casandrés, O Castiñeiriño Queimado, O Castro, A Cidá, A Cidá de Riba, A Cimota, A Coedo, As Colmeas, O Covelo, O Diestro (nome que levaban os eidos pertencentes á Igrexa da parroquia), O Eido, A Ferveiroa,  A Freixeda, A Granxa, O Greliño, A Horta Palma do Eido, Os Herdeiros, Lagarcía, A Lama, A Lama de Mende, A Lama da Portela, O Marco, O Margaceiro, O Marqués, Martulo, A Medias, As Miás, A Montecelo, As Moutras, Os Navallos, O Outeiro, O Outeiro do Val, A Paradella, O Pareisal ou Pareixal, A Pedreguiza, O Penedo Redondo, Penelas, O Picouto de Vilariño, O Piñal, O Piñeiro, A Piñoá, As Placiñas, A Plaza da Casa, A Portela, A Porteliña, As Poulas, O Prado do Medio, Os Prados, A Pregunda, As Quintas, O Rabo Longo, A Regada, As Rodas, San Pedro, O Souto, O Souto da Vella, A Tapada dos Carballos, O Toleiro, Trasdouteiro, A Trouple, A Uceira, As Uzás, Val de Sas, O Valiño, O Val de Xoane, Valdelobos, O Vallego, As Vaxongas, A Viña (recollidos o 12/11/2017. Fonte: Señoras Luísa, Irene, Angeles e señor Luís, veciños de Padroso).

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Sarreaus

| Lugares da parroquia de Sarreaus no concello de Sarreaus (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Padroso | Sarreaus | Sas | Tarrazo |

### Parroquias de Sarreaus

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Sarreaus |  |
| --- | --- |
| Bresmaus (San Bartolomeu) | Codosedo (Santa María) | Cortegada (San Xoán) | Freixo (Santiago) | Lodoselo (Santa María) | Nocelo da Pena (San Lourenzo) | Paradiña (Santa María Madanela) | Perrelos (Santa María) | Sarreaus (San Salvador) |
O **Pan de plátano**, **pan de banana** ou **pan de guineo** é un pan doce feito de masa feita con plátano e levado con lévedos químicos. Tamén hai receitas tradicionais con lévedos naturais pero non son tan comúns. O pan de plátano está considerado como un "pan rápido" (*quick bread*), a súa elaboración ha de ser tal que a súa masa debe quedar húmida para ser considerado de calidade.

Características
---------------

As receitas para elaborar o pan de plátano son diversas, pódese dicir que son como as madalenas. Pódese substituír o plátano por calquera outra froita. O pan de plátano elabórase con plátanos moi maduros, é por esta razón pola que se di que é unha boa solución para usar os plátanos que están pasados. A elaboración emprega fariña, manteiga, ovos, soro de manteiga, vainilla e a masa dos plátanos. A masa mestúrase co lévedo químico e ponse no forno.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bánh chuối, un pastel de Vietnam elaborado con plátanos.

| * v
* c
* e
Uso do plátano na gastronomía |
| --- |
| Batido de plátano • Banana Q • Banana Split • Bananas Foster • Banania • Bánh chuối • Cervexa de plátano • Ginanggang • Iogur de plátano • Matoke • Maruya • Pan de plátano • Pastel de plátano • Pisang goreng • Plátano fritido • Plátanos conxelados • Po de plátano • Pudding de plátano • Salsa de plátano • Tonto (bebida) • Turon • Viño de plátano • Xeado de plátano • Zume de plátano |
*Este artigo trata sobre o doce feito con pan, leite e ovo, para a rebanda de pan torrada véxase: **torrada**.*
Torrada.
A **torrada** é unha sobremesa doce que consiste nunha rebanda de pan (adoita estar reseso) enchoupada en leite e ovo batido, frixida nunha tixola en aceite e cuberta de azucre. Existen variantes enchoupadas en viño e adozadas con mel. Aromatízanse tamén con canela ou algún licor.

Na bibliografía galega noméase dende os textos do Rexurdimento; fálase en numerosas obras que describen a vida cotiá: *torradas de viño, ovos pras torradas, torradas de mel e manteiga...*, polo que se demostra que era un doce común nas casas galegas calquera día do ano. Noutras zonas de España comíanse na Coresma e na Semana Santa, xa que, sendo un alimento de orixe humilde, logo enche ao comensal especialmente na época na que os católicos deixan de comer carne.

Variantes noutras linguas
-------------------------

En España e nos países hispanos coñécense coma *torrijas* ou *torrejas*.

En Europa Central coñécense como *Arme Ritter* (en alemán: cabaleiros pobres) en Alemaña, *Pofesen* en Austria, *Fotzelschnitten* en Suíza e *bundás kenyér* en Hungría.

En Francia chámase "pain perdu" (pan perdido), se ben este non se frixe en aceite abundante senón que se fai á prancha.

No Reino Unido e países de fala inglesa chámanlle "french toast".

Nos Países Baixos reciben o nome de Wentelteefje.

En Portugal prepáranse as "rabanadas", de xeito moi semellante ás galegas e castelás.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *torrada*.
2. ↑  Tesouro Informatizado da Lingua Galega
3. ↑  "Rabanada, um antigo clássico natalino presente em todo o mundo". Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2018. Consultado o 01 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Leite frito
* Pudin
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras xeorxianas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Khachapuri de Adzaria.
**Khachapuri** ou **Xachapuri** (en xeorxiano ხაჭაპური xač’ap’uri ou "pan de queixo") é un pan recheo de queixo procedente da cociña de Xeorxia. O pan elabórase con lévedo para que creza de tamaño durante a súa elaboración e pode ter diversas formas. O recheo contén por regra xeral queixo (fresco ou curado), ovo e outros ingredientes diversos.

Variantes
---------

Diversas rexións de Xeorxia posúen o seu propio e distintivo *khachapuri*. O máis común é probablemente o *Imeretian Khachapuri* da provincia occidental de Imereti.

Pola súa orixe existen diversos tipos de *khachapuri* na gastronomía de Xeorxia:

* Adjaruli khachapuri
* Megruli khachapuri
* Imeruli khachapuri
* Svanuri khachapuri
* Rachuli khachapuri
* Phenovani khachapuri
* Ossuri khachapuri

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Receita de khachapuri *(en inglés)*
Monumento a Albert de Giussan en Legnano, provincia de Milán.
**Albert de Giussan** foi un lendario guerreiro güelfo italiano que loitou durante as guerras da liga Lombarda contra Frederico Barbarroxa no século XII.

Historia e características
--------------------------

Unha tradición tardía, probablemente inventada polos cronistas de Milán do século XIV, atribúenlle o feito de formar a "Compañía da Morte" (Lema: *Morte por liberdade*), compañía de elite da cabalaría lombarda que defendeu o Carroccio (especie de carro ou altar de guerra das cidades-estado italianas onde portaban o seu estandarte) da liga na batalla de Legnano o 29 de maio de 1176 contra o exército imperial xermano de Frederico Barbarroxa.

A primeira cita histórica do seu nome foi en 1196. Crese que puido ser en realidade alcalde, notaro (*notario*) ou funcionario público. Esta crenza é reforzada pola súa orixe (Giussan) nun contexto lombardo, onde os funcionarios públicos eran orixinarios doutras cidades para evitar "conflitos de intereses".

### Actualidade

* O partido político italiano da liga Norte fai uso do seu mito. Desde 1989, o emblema electoral do partido utiliza unha imaxe inspirada na estatua de Alberto que se erixiu en Legnano en 1900. Así mesmo, a Brigada de Infantaría "Legnano" do exército italiano utiliza a imaxe desta estatua como símbolo.
* O personaxe de Albert de Giussan é o protagonista da película de Renzo Martinelli de 2009, *Barbarossa*, onde é interpretado polo actor Raz Degan.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Batalla de Legnano
* Sacro Imperio Romano Germánico
* Paz de Constanza

### Bibliografía

* Troisi, Francesco (2010). "Quel 29 Maggio del 1176". *Medioevo*: 18–29.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q982635
* DBI: ID
* Treccani: alberto-da-giussano

 |
**Kittie** (estilizado como **KiTTiE**) é unha banda canadense de heavy metal formada en London, Ontario en 1996. Ata a data leva publicados seis álbums de estudio, un videoálbum, catro EPs, trece sinxelos, e trece vídeos musicais. O grupo escolleu "Kittie" xa que o nome "semellaba contradictorio".

Kittie naceu en 1996 cando Fallon Bowman e Mercedes Lander se coñecéronse en clase de ximnasia. Morgan Lander converteuse na voz principal e nunha das guitarristas de Kittie, e Tanya Candler completou a banda tocando o baixo. Tras asinar co selo NG Records Kittie publicou o seu álbum de estrea, *Spit*, que foi certificado ouro pola RIAA, vendendo máis de 600 000 copias nos Estados Unidos. A banda publicou *Oracle* en 2001 e *Until the End* en 2004. No ano 2005 Kittie deixou Artemis Records e creou o seu propio selo, X of Infamy. No ano 2007 editou o seu cuarto álbum, *Funeral for Yesterday*, e en 2009 fichou por E1 Music. A banda publicou *In the Black* en 2009 e *I've Failed You* in 2011. En 2014 Kittie realizou un documental, titulado *Kittie: Origins/Evolutions*, polo 20 aniversario da banda.

Kittie foi categorizada en moitos xéneros da música rock, especialmente en xéneros de heavy metal, como death metal, nu metal e metal alternativo. Comezou sendo unha banda de nu metal e foi incorporando elementos doutros xéneros como black metal e death metal.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Spit* | 2000 | Artemis Records |
| *Oracle* | 2001 | Artemis Records |
| *Until the End* | 2004 | Artemis Records |
| *Funeral for Yesterday* | 2007 | X of Infamy |
| *In the Black* | 2009 | eOne |
| *I've Failed You* | 2011 | eOne |

Notas
-----

1. ↑  Hannaham, James (xaneiro de 2002). "Underage Against the Machine". *Spin* **18** (1): 25–25. ISSN 0886-3032.
2. ↑  "Kittie". *Discogs* (en inglés). Consultado o 2019-11-27.
3. ↑  Blabbermouth (2018-01-09). "KITTIE's Career-Spanning Documentary 'Origins/Evolutions' To Arrive In March". *BLABBERMOUTH.NET*. Consultado o 2019-11-27.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q727355
* WorldCat
* VIAF: 145368275
* AllMusic: mn0000097491
* BNF: 14046420q
* Discogs: 255484
* GND: 10324462-1
* IMDb: nm1441830
* ISNI: 0000000110911711
* LCCN: no00037640
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 453503

 |
Pan candeal de Castrillo de Villavega (Palencia, Castela e León).
O **pan candeal, pan gramado** ou **de miolo duro** é un tipo de pan tradicional dalgunhas zonas de España que se elaboraba habitualmente con fariña de trigo candeal. Caracterízase polo seu miolo denso e preto, a súa pouca hidratación e unha codela fina, de superficie lisa e cor dourada que se presenta habitualmente con cortes superficiais facendo debuxos xeométricos.

A codela é lixeiramente dura e crocante cando se fai presión sobre ela. O seu miolo é moi denso, de alveolado pequeno e textura suave. Comercialízase redondo, cadrado, como rosca, espiga ou trenza, entre outras presentacións.

Elaboración
-----------

O pan candeal facíase tradicionalmente con fariña de trigo candeal, que ten un alto contido en proteínas e menos glute que o trigo que se comercializa actualmente, e cunha fariña que ten menos forza que a farina convencional.

O procesado realízase mediante a técnica do refinado en lugar de amasado. Esta técnica consiste en estirar a masa varias veces con axuda dun rolo ou máquina. O número de levedados levados a cabo é só un en lugar dos dous habituais.

Historia
--------

A partir de Valladolid, que pode ser considerado un dos berces deste pan, exportouse en 1563 cara a Andalucía e Estremadura, a través do mestre panadeiro Francisco Mateo. Este pan tamén chegou á Normandía francesa, tras pasar por Navarra.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *gramar*.
2. ↑  "Dicionario de alimentación e restauración" (PDF). p. 180. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 11 de abril de 2016. Consultado o 5 de xaneiro de 2017.
3. ↑  "Pan sobao. Wikiburgos". Arquivado dende o orixinal o 25 de febreiro de 2016. Consultado o 05 de xaneiro de 2017.
4. ↑  Pan candeal, el pan de Mari. Madrid tiene miga
5. ↑  "El pan candeal y los panes tradicionales de Castilla y León.". *panisnostrum.blogspot.com* (en castelán). 12 de maio de 2010 [actualizado o 9 de abril de 2013]. Consultado o 21 de febreiro de 2023.
Direccións de situación de barlovento e sotavento nun veleiro.
**Barlovento** refírese ó lugar de onde ven o vento. Foi usado en orixe na fala mariñeira, opoñéndose ó de sotavento. Así, a expresión **a barlovento** significa **de cara ó vento** e **a sotavento** significa de costas ó vento, cara onde se dirixe, relacionándose en comezo coas embarcacións de vela e logo sendo estendido a outros quefaceres (xeomorfoloxía, climatoloxía, caza... ). F. J. Monkhouse define este termo como o *costado de onde sopla o vento. Oposto a sotavento* []. En xeral, é un termo moi usado en xeografía física e en topónimos de lugares ou rexións orientadas, en xeral polo relevo, cara ós ventos dominantes.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *barlovento*.
2. ↑  F. J. Monkhouse. *Diccionario de términos geográficos*. Vilassar de Mar (Barcelona): Oikos-Tau S. A. - Ediciones, 1978, p. 51

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Marmitako de atún
O **marmitako** ou **marmitaco** (no País Vasco) e **sorropotún**, **marmita** ou **marmite** (en Cantabria) é un prato baseado no atún ou no bonito do norte, cuxa orixe parece estar nos *arrantzales* (pescadores) vascos e cántabros. Trátase dun guiso de atún con patacas, cebola, pemento e tomate. Sérvese quente nunha cazola de barro.

Nome
----

Marmitako en vasco literalmente quere dicir "da marmita" (a marmita é unha pota de metal con tapa) e débese a que antigamente era un dos poucos aveños de cociña que levaban a bordo. O seu nome castelán (*marmita*) ou francés (*marmite*) dan nome ao prato no oriente de Cantabria, coñecéndose como *sorropotún* no occidente.

Costumes
--------

Na actualidade é un prato moi apreciado, en parte pola difusión que ten a cociña vasca en xeral, en parte porque é unha das formas máis coñecida de preparar o atún, que ao ser peixe azul, valórase moito nas recentes tendencias nutricionais. É un dos pratos estrela dos concursos gastronómicos de calquera festa vasca e cántabra, en especial das localidades costeiras. Como con outros pratos típicos, cada localidade, ata cada cociñeiro, reclama para si a *auténtica* receita do guiso aínda que admite multitude de variantes pero mantendo sempre os ingredientes principais.

* Portal:País Vasco
**Adana** é unha cidade de Turquía, capital da provincia de Adana, situada na beira do río Seyhan. No ano 2000 tiña 1 130 710 habitantes. É sede da Universidade Çukurova.

A súa importancia estratéxica venlle pola súa situación como porta da chaira de Cilicia, fértil zona agrícola na que Adana constitúe o centro de distribución dos produtos da rexión: algodón, trigo, orxo, uvas, cítricos, olivas e tabaco e centro industrial.

Historia
--------

O máis antigo asentamento foi dos hititas, hai uns 3400 anos. No ano 63 a.C. Pompeio o Grande estableceu unha estación do exército romano na estrada que conducía ao leste. Despois da caída do imperio romano a cidade decaeu, e foi reconstruída no século VIII por Harun al-Rashid, califa de Bagdad.

Logo de que en 1378 a dinastía turkmena dos Ramazan se fixese co poder na cidade, en 1516 incorporouse ao Imperio Otomán, se ben os Ramazán permanecen no poder ata 1608. En 1832 foi ocupada polos exipcios, e en 1840 restaurouse o goberno otomán.

O masacre de Adana, foi a segundo nunha serie de grandes matanzas de armenios ao longo do Imperio Otomán. As atrocidades cometidas na provincia de Adana en abril de 1909 coincidiron coa contrarrevolución dos partidarios do sultán Abdul Hamid II que fora forzado a restaurar a constitución otomá como resultado da revolución dos novos turcos de 1908. Na cidade de Adana 4 437 armenios foron queimados e 30 000 armenios morreron no distrito, as tentativas armenias de resistencia na cidade resultaron inútiles.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Adana*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38545
* WorldCat
* VIAF: 136070047
* BNF: 15166700n
* BRE: 4416704
* DARE: 21246
* EBID: ID
* GeoNames: 325363
* GND: 4079621-8
* LCCN: n82161145
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge371044
* OSM: 167216
* Orthodox Encyclopedia: 82721
* Pleiades: 648548
* SUDOC: 06683869X
* Trismegistos: 16484

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***A abella Maia*** (みつばちマーヤの冒険, *Mitsubachi Maya no boken*?, lit. *"As aventuras da abella Maia"*) é unha serie de televisión de anime producida por Zuiyo Enterprise (hoxe: Nippon Animation) no Xapón. A serie consta de 52 episodios e a súa estrea foi na canle xaponesa TV Asahi no 1975. Baseado no libro do escritor alemán Waldemar Bonsels, publicado en 1912, que acadou grande sona durante a Segunda Guerra mundial. A serie de anime volveuse sumamente popular en Europa e foi retransmitida numerosas veces en diversos países e linguas en todo o mundo dende a súa estrea.

Unha segunda serie d'*A abella Maia*, 新みつばちマーヤの冒険 *Shin Mitsubachi Māya no Bōken* (*As novas aventuras da abella Maia*), foi co-producida no 1979 por Wako Productions e mais Apollo Film Wien. Estreouse primeiro en Alemaña na canle ZDF, en setembro do 1979 ata setembro do 1980. Esta segunda serie doutros 52 episodios, non foi moi popular e non se estreu no Xapón ata outubro do 1982, na canle tv Osaka. Dez episodios desta serie foron engadidos ós 45 episodios da orixinal para a emisión dos EUA, transmitindo en total en Nickelodeon 55 episodios nos EUA.

En Galicia a súa estrea en galego chegou o 19 de setembro do 2011, emitida na tvG2 da man do Xabarín Club.

Sinopse
-------

A historia céntrase nas aventuras de Maia, unha pequena abella inqueda, aventureira e preguntona, así como da forma que ten de se desenvolver nunha contorna infestada de todo tipo de insectos e demais bechos. Maia é enviada pola abella reina a buscar pole para súa colmea. Nesa tarefa, Maia, canda ó seu inseparable amigo Willi o abáboro, descobre un mundo novo ó seu redor e establece amizade con numerosas criaturas do bosque como o saltón Flip, araña Tecla, a mosca Puck, o escaravello Kurt ou o rato Alexandro.

Dobraxe
-------

| Personaxe | Seiyū | Actor de dobraxeGalicia |
| --- | --- | --- |
| *Maia* | Michiko Nomura | Ana Santos |
| *Willi* | Ichirō Nagai | Antía Álvarez Jiménez |
| *Flip* | Ichirō Nagai | Xoán Dieguez |
| *Alexandre* |  | Daniel Lema |
| *Tecla* | Terue Nunami |  |
| *Kurt* |  |  |

Novos episodios
---------------

Co gaio do cen aniversario a cadea ZDF ten anunciada a estrea de 78 novos episodios rodados en 3D.

Notas
-----

1. ↑  La abeja Maya cumple 100 años. La Voz de Galicia*(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anime

### Ligazóns externas

* 

* *A abella Maia* na IMDb *(en inglés)*.
* *A abella Maia* en Anime News Network

* Portal:Xabarín Club
* Portal:Xapón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1564651
* AlloCiné: 5343
* GND: 1212620380
* IMDb: tt0133295
* LUMIERE: 15767
* OFDb: 16694
* TMDb: 502263
* TMDb: 10620

 |
**José Benito Abraira Feijóo**, nado en Meira o 31 de xullo de 1904 e finado en Buenos Aires o 6 de setembro de 1987, foi un comerciante galeguista da Arxentina.

Traxectoria
-----------

O seu pai era labrego e canteiro, a súa nai Carmen Feijóo finou en Meira en decembro de 1956. En 1922 marchou a Bos Aires. Traballou no comercio e creou o seu propio establecemento, a xastrería Celta en 1934. Participou no Coro Ultreia, colaborou coa Federación de Sociedades Gallegas escribiu en *Céltiga*, foi membro da Agrupación A Terra pro Centro Galego de Bos Aires, e integrou a súa Comisión Directiva. Foi secretario da Irmandade Galega. Visitou Galicia no verán de 1950 e contactou cos galeguistas na clandestinidade. Foi vogal do Centro Gallego (1954-1956). En 1956 foi o secretario do Primeiro Congreso da Emigración Galega en América.

Nos ultimos anos foi fundador da Asociación Civil Amigos do Idioma Galego de Bos Aires (ADIGAL). A Biblioteca desta Institución leva o seu nome. Tamén colaborou en *Pátria Galega*. En xuño do 1984 viaxou coa súa dona a Galicia para "denunciar" a inautenticidade que supuña a repatriación dos restos de Castelao.

Finou en Buenos Aires o 6 de setembro de 1987.

Vida persoal
------------

Casou con Mercedes Cela, e foi pai de Carlos Abraira Cela.

Notas
-----

1. ↑  *Opinión Gallega*, 173, xaneiro-febreiro- 1957, p. 5.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Ourense, 16-9-1987, p. 24.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Santiago, Marcelino Xulio (2000). "Unha visión da actividade dos nacionalistas galegos en 1950 desde Bos Aires". *Estudios Migratorios* (10).

### Ligazóns externas

* BiografíaArquivado 01 de maio de 2013 en Wayback Machine.
Unha litografía dun coello producida por Joseph Smit
**Joseph Smit**, nado nos Países Baixos o 8 de xullo de 1836 e finado o 4 de novembro de 1929, foi un ilustrador científico no eido da zooloxía.

Traxectoria
-----------

 Ilustración da *Psammobates tentorius* (tartaruga de tenda ou ondulada), 188
Smit naceu en Lisse. Recibiu o seu primeiro encargo de Hermann Schlegel no Museo de Leiden para traballar nas litografías dun libro sobre as aves das Indias Orientais Holandesas. En 1866 foi invitado a Gran Bretaña por Philip Sclater para facer a litografía para súa *Exotic Ornithology (Ornitoloxía Exótica* de Sclater); preparou cen imaxes para o libro.

Tamén fixo a litografía *Zoological Sketches* para o seu amigo  Joseph Wolf, así como as monografías de Daniel Giraud Elliot sobre *Phasianidae* e *Paradisaeidae*. A partir da década de 1870, traballou no *Catalogue of the Birds in the British Museum* (catálogo dos paxaros do Museo Británico, 1874–1898, editado por Richard Bowdler Sharpe), e máis tarde no libro *Coloured Figures of the Birds of the British Islands* de Lord Lilford.

Smit contribuíu con ilustracións aos libros de John Gould sobre aves de diferentes partes do mundo, xunto cos artistas máis importantes da vida salvaxe da época vitoriana, como Wolf, Edward Lear, William Hart, Henry Constantine Richter e John Gerrard Keulemans. Tamén proporcionou moitas das ilustracións de paleoarte, de dinosauros e outras criaturas fósiles, para o popular libro *Extinct Monsters* (1892) de Henry Neville Hutchinson.

Morreu na súa casa de Cobden Hill, Radlett, Hertfordshire, Reino Unido o 4 de novembro de 1929 aos 93 anos.

Familia
-------

O seu fillo Pierre Jacques Smit (nado en outubro de 1863 en Leiderdorp e finado en 1960), que usou o nome de Peter Smit, tamén foi ilustrador zoolóxico.

Notas
-----

1. ↑  *The great bird illustrators and their art, 1730-1930*. 1979. ISBN 9780894790447.
2. ↑  Kennedy, Donald (2008). *Humans, nature and birds: Sci-Art*. p. 137.
3. ↑  "J. Smit". *Cornell Library*. Consultado o 1 May 2014.
4. ↑  Lack, Elizabeth (1985). *Dictionary of Birds*. University of Yale. pp. 301; p. 137.
5. ↑  "Soffer ornithology". *Amherst*. Consultado o 1 May 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Joseph Smit Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Ilustración científica

### Ligazóns externas

* Ilustracións de Smit en *The Ibis.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q246595
* WorldCat
* VIAF: 107451427
* Europeana: ID
* GND: 101292467X
* ISNI: 0000 0001 2032 3753
* LCCN: no2010029401
* SUDOC: 09863416X
* WikiTree: Smit-8719

 |
Reconstrución da planta románica da Catedral de Santiago de Compostela, excepcional exemplo de igrexa de peregrinación románica
A **arquitectura románica**, o estilo arquitectónico da arte románica, está ligada ás grandes reformas monacais, ás peregrinacións e ás cruzadas, tamén coincidiu co renacemento da cidade como núcleo urbano e de produción artesanal e que urbanisticamente xiraba arredor do edificio da igrexa-catedral.

O mosteiro de Cluny coa elección do abade polos propios monxes como reacción ó poder dos señores feudais no seo das abadías, converteuse no centro espiritual da Europa Occidental e como organizador de cruzadas estableceu o contacto entre os diferentes pobos e como consecuencia un tipo de arquitectura común, renovando os conceptos da herdanza clásica romana, incluíndo tamén a tradición prerrománica e a oriental a través de Bizancio e o mundo árabe. O material de construción utilizado foi o perpiaño e como novidade as igrexas e mosteiros divídense en varios tramos, a cuberta componse na maioría dos casos por unha bóveda de canón que se divide en varios tramos independentes o que posibilita o abaratamento da construción ao permitir a utilización dunha mesma cimbra varias veces, a técnica requiría o reforzo da bóveda con arcos de perpiaño, o que obrigaba a levantar piares compostos como sistemas de apoio para transmitiren os empurramentos ás naves laterais que se absorben grazas a grosos muros de peche reforzados mediante contrafortes. Outros elementos arquitectónicos utilizados foron o arco de medio punto, a bóveda de aresta, a bóveda de cuarto de esfera.

Característico da arquitectura románica foron as igrexas de peregrinación que tiñan como función acoller peregrinos, nestas igrexas modifícanse e amplíase a planta basilical da igrexa-catedral, desenvólvese o transepto e multiplícanse as naves prolongándoas arredor do presbiterio dando lugar á deambulatorio.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arquitectura románica Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Arquitectura románica en Galicia

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46261
* BNCF: 16440
* BNE: XX528836
* BNF: 119309499
* BRE: 3514340
* EBID: ID
* Galiciana: 6444
* HDS: 011179
* JSTOR: romanesque-architecture
* LCCN: sh85006861
* NDL: 00569672
* NKC: ph125211

 |
***Tramancazos*** foi un semanario satírico publicado en Redondela entre 1923 e 1924.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Decano de la prensa de Redondela y el de mayor circulación*, apareceu o 2 de setembro de 1923. Órgano de expresión da Unión Patriótica de Redondela. No seu primeiro número informaba que sairía tres veces ao mes, pero non sempre cumpriu co anunciado. O director era Amador Pérez Sousa. Entre os colaboradores figuraron Rogelio Rivero, Mario Canda, Antonio Extremadouro (Ant-Eo), Aurelio Sanmartín Sanvicente (O Demo d'os Tras), Mexete, Choco, Xan dos Zocos e Cantiño.

Notas
-----

1. ↑  Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega. Publicacións Periódicas* **II**. Galaxia. p. 445. ISBN 84-8288-137-X.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2001). *A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933*. Redondela: Concello. pp. 42–43. ISBN 84-8302-720-8.
Escudo do concello de Pontevedra.
Escudo da provincia de Pontevedra.
O **escudo de Pontevedra** é o escudo oficial do concello e da Provincia de Pontevedra. Ambos os dous baséanse no mesmo brasón. Neles aparece, nun campo de azur, unha ponte de tres arcos de ouro sobre ondas de azuis e arxénteas. No medio da ponte, un cruceiro de ouro. Na beira dereita, un castelo ameado de ouro e aclarado de goles, e na esquerda unha torre ameada de ouro. O escudo áchase timbrado cunha coroa real, forrada de goles, ou vermello, fechada, que é un círculo de ouro, engastallado de pedras preciosas, composto de oito floróns de follas de acanto, visíbeis cinco, interpoladas de perlas e de cada unha das súas follas saen cinco diademas sumados de perlas que converxen nun mundo azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro, sumado de cruz de ouro.

A figura da ponte que aparece no escudo representa a antiga Ponte do Burgo que cruza o río Lérez e continua o Camiño de Santiago Portugués desde Pontevedra cara Santiago.

A Deputación Provincial de Pontevedra emprega un escudo que pode considerarse como provincial, composto polos mesmos elementos que o escudo da cidade mais diferenciándose deste na cor do campo, de prata no canto de azur. Ademais a auga do río Lérez aparece representada de azur e non con ondas, e o escudo aparece arrodeado por lambrequíns de ouro e azur.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Pontevedra
*Sachertorte* do Hotel Sacher, Viena.
Franz Sacher.
Confeitaría Demel de Viena.
A **torta Sacher**, en alemán ***Sachertorte*** ([ˈzɑxərˌtɔrtə]), é unha torta de chocolate típica de Austria. Consiste en dúas pranchas grosas de biscoito de chocolate separadas por unha fina camada de marmelada de albaricoque e recubertas cun glaseado de chocolate negro por riba e polos lados. O chocolate que cobre a torta permite que se conserve durante períodos longos. Tradicionalmente, acompáñase de nata montada (crema chantilly).

Historia
--------

Foi inventada en 1832 por Franz Sacher, entón mozo aprendiz de repostaría, para deleitar a un selecto grupo de invitados do príncipe Klemens Wenzel von Metternich. Tras pasar 16 anos a traballar en Bratislava e Budapest, Sacher volveu a Viena e abriu unha tenda de delicatessen e viños. Eduard, o fillo máis vello de Franz Sacher, foi aprendiz de reposteiro na confeitaría vienesa Demel. Alí empezou a confeccionar a torta do seu pai na forma que hoxe se coñece. En 1876 fundou o Hotel Sacher, aínda hoxe existente, e comezou a vender a *Sachertorte.* Tras a morte de Eduard Sacher, a súa esposa Anna continuou rexentando o hotel.

Propiedade da receita
---------------------

A propiedade da receita foi motivo de disputas legais a mediados do século XX entre os herdeiros de Sacher (donos do hotel) e a pastelaría Demel. A xustiza ditaminou que o hotel tiña dereito a comercializar o doce co apelativo de *Orixinal Sacher-Torte*, mentres que Demel debía facelo como *Eduard Sacher-Torte*.

Notas
-----

1. ↑  Sen, p. 264

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torta Sacher Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Dictionary of Cooking*. Gyan Books. ISBN 9788182051942.
***La Ciudad del Cabe*** foi un periódico editado en Monforte de Lemos en 1902.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico Literario*, apareceu o 1 de febreiro de 1902. Nun principio publicábase cada catro días, e a partir do número 9 cada cinco. Dirixido por Eumenio Rodríguez Rodríguez. Tiña as seccións "Noticias generales", "Sección local", "Anuncios", "Reflexiones", "Calendaresco", "Aberraciones" e "Croniquilla". Entre os seus colaboradores figuraron A. Lores, José Rodríguez Lence, Victoriano Rodríguez Gómez e José Castedo. Ocasionalmente publicaba o apartado "Curiosidades etimológicas", onde se analizaban tratamentos ou topónimos. Editou a letra do himno anarquista, tradución de textos da obra *Pensées* de Blaise Pascal, poemas relixiosos e o soneto "Un retrato" de Camilo Serrano. Cesou a súa edición co número 20, o 30 de abril do mesmo ano.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Baamonde, Miguel Ángel (1994). *Medio siglo de periodismo monfortino*. Lugo: Deputación Provincial. ISBN 84-8192-024-X.
* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. pp. 213–216. ISBN 84-8192-110-6.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Concordia.

***La Concordia*** foi un semanario editado en Monforte de Lemos entre 1902 e 1903.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario defensor de los intereses locales*, apareceu en maio de 1902. Dirixido por Ramón Álvarez García, o redactor e administrador era José Ramón Lence. Publicaba información local, pero tamén de fora da bisbarra e sobre todo de ultramar; dedicaba moito espazo ás notas de sociedade. Contiña as seccións La Semana, Croniquilla, Del Consistorio e Anuncios Telegráficos. Trala morte do seu director en xaneiro de 1903, cesou a súa publicación en febreiro dese ano.

Notas
-----

1. ↑  *El Norte de Galicia*, 6-5-1902, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Baamonde, Miguel Ángel (1994). *Medio siglo de periodismo monfortino*. Lugo: Deputación Provincial. p. 100. ISBN 84-8192-024-X.
* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. pp. 217–218. ISBN 84-8192-110-6.