recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 41°10′21″N 44°59′53″L﻿ / ﻿41.1725, 44.9981


|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos armenios. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Estadio da Cidade de Noyemberyan** (en lingua armenia Նոյեմբերյանի քաղաքային մարզադաշտ) é un estadio de fútbol da cidade de Noyemberyan, na Provincia de Tavush (Armenia).

Historia
--------

O campo de fútbol de Noyemberyan era coñecido como *O Centro* durante a época soviética, foi renovado entre 2008 e 2013. Finalmente, o novo estadio da cidade Noyemberyán foi inaugurado en 18 de outubro de 2013, cunha capacidade de só 100 asentos. Prevese a instalación dunha bancada permanente ao lado norte do campo para aumentar a súa capacidade ata 1.500 asentos.

O custo total do estadio está valorado en 165 millóns de Drams armenios.

Foi terreo de xogo do Aznavour FC de Noyemberyan. O club usou o estadio para as súas competicións nacionais entre 1981 e 1997. No 1997 foi disolto debido ás dificultades económicas.

Actualmente é usado como un centro de adestramento para os equipos de fútbol xuvenís da rexión.

Notas
-----

1. ↑  O estadio foi abre as súas portas de novo. En armenio
2. ↑  "Un estadio sen asentos (en armenio)". Arquivado dende o orixinal o 29 de novembro de 2014. Consultado o 16 de novembro de 2014.
Coordenadas: 50°53′45″N 4°20′03″L﻿ / ﻿50.895705555556, 4.3340833333333

O **estadio Rei Balduíno** (en francés: *Stade Roi Bauduin* ; en neerlandés: *Koning Boudewijnstadion*) é un estadio multiúsos situado no distrito de Heysel en Bruxelas, a capital de Bélxica e da Unión Europea. É a sede habitual da selección belga e do evento anual de atletismo *Memorial Van Damme*.

Historia
--------

Foi inaugurado co nome de **Estadio de Heysel** (en francés: *Stade du Heysel*; en nerrlandés: *Heizelstadion*) o 23 de agosto de 1930 con motivo do Campionato Mundial de Ciclismo en Pista e as celebracións do centenario da Independencia de Bélxica. O partido inaugural xogárono as seleccións belga e neerlandesa, vencendo o conxunto local por 4-1.

Foi remodelado nunha primeira fase en 1971, coa instalación dunha pista de atletismo sintética, a primeira deste tipo en Bélxica. O estadio de Heysel foi totalmente remodelado en 1995 e renomeado como Estadio Rei Balduíno, en homenaxe ao defunto monarca Balduíno I de Bélxica, que morrera dous anos antes.

Entre os eventos que albergou están o Campionato de Europa de Atletismo de 1950, catro finais da Copa de Europa de fútbol (1957/58, 1965/66, 1973/74 e 1985/86), catro finais da Recopa de Europa (1963/64, 1975/76, 1979/80 e 1995/96) e varios partidos da Eurocopa de 2000.

O 29 de maio de 1985, foi tristemente coñecido por se ter producido nel a chamada traxedia de Heysel, que deixou 39 mortos e uns 600 feridos, debido a unha avalancha de afeccionados pouco antes da final da Copa de Europa entre a Juventus e o Liverpool.

Notas
-----

1. ↑  "Koning Boudewijn Stadion". *stadiumdb.com* (en neerlandés). Consultado o 10 de marzo de 2022.
2. ↑  "Muerte en el estadio". *Mundo Deportivo* (en castelán). 30 de maio de 1985. p. 5. Consultado o 10 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estadio Rei Balduíno Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
Unha **locución** é, en gramática, o grupo estable de dúas ou máis palabras que funciona como unha unidade léxica con significado de seu, non derivado do literal das palabras que o forman. Segundo a *Gramática da lingua galega* de Rosario Álvarez e Xosé Xove, "cando os adverbios, preposicións e conxuncións constan de máis dunha palabra e ó mesmo tempo se escriben separadamente denomínanse habitualmente locucións".

Características
---------------

As locucións son construcións sintácticas usadas frecuentemente que presentan como principal característica que o seu significado non se deriva composicionalmente do significado literal das palabras que o forman, senón que é necesario coñecer o sentido xeral da locución. A existencia das locucións demostra que o significado ten compoñentes non estritamente literais. 

Desde o punto de vista psicolingüístico, para determinar como o cerebro humano procesa estas expresións existen diversas teorías que adoitan agruparse en tres grupos principais. As non composicionais, que consideran ás locucións palabras longas; as composicionais, que suxiren no seu procesamento a intervención de elementos propios da literalidade, como o recoñecemento de palabras e a análise sintáctica; e as híbridas, que agrupan nocións das dous anteriores.

Distínguense varios tipos segundo o seu funcionamento gramatical:

* Locución adverbial. Equivale a un adverbio e funciona como tal, polo xeral compostas por unha preposición e un substantivo, un adxectivo, un infinitivo, un participio ou un adverbio.
* Locución conxuntiva. Funciona como conxunción.
* Locución preposicional. Funciona como e substitúe a unha preposición.

Notas
-----

1. ↑  Álvarez & Xove 2002, p. 231.
2. ↑  Crespo & Góngora 2012.
3. ↑  Freixeiro Mato 2002, p. 494.
4. ↑  Freixeiro Mato 2002, p. 544.
5. ↑  Freixeiro Mato 2002, p. 579.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Locución verbal

### Bibliografía

* Álvarez, Rosario; Xove, Xosé (2002). *Gramática da lingua galega*. Galaxia.
* Crespo, Nina; Góngora, Begoña (nov. 2012). "¿Cómo se procesan las locuciones? Un debate desde la psicolingüística" **45** (80). Valparaíso: PUCV: 257–279. ISSN 0718-0934. doi:10.4067/S0718-09342012000300002.
* Freixeiro Mato, Xosé Ramón (2002). *Gramática da lingua galega II. Morfosintaxe*. A Nosa Terra.
O **Sports Club Rasta Vechta** é un club profesional de baloncesto da cidade de Vechta, Baixa Saxonia, que xoga na ProA, segunda categoría do baloncesto alemán. Fundado en 1979, o Rasta Vechta pasou a maior parte da súa historia en divisións inferiores do baloncesto alemán, ata que en 2012 ascendeu á ProA, a segunda categoría. En 2014 ascendeu por primeira vez na súa historia á Bundesliga, e dende entón descendeu á ProA e ascendeu de volta á Bundesliga en varias ocasións.

Historia
--------

### Ano a ano

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | Copa | Competicións europeas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2009–10 | 3 | ProB | 12º |  |  |
| 2010–11 | 3 | ProB | 3º |  |  |
| 2011–12 | 3 | ProB | 2º |  |  |
| 2012–13 | 2 | ProA | 1º |  |  |
| 2013–14 | 1 | BBL | 18º |  |  |
| 2014–15 | 2 | ProA | 10º |  |  |
| 2015–16 | 2 | ProA | 2º |  |  |
| 2016–17 | 1 | BBL | 17º |  |  |
| 2017–18 | 2 | ProA | 1º |  |  |
| 2018–19 | 1 | BBL | 4º |  |  |
| 2019–20 | 1 | BBL | 9º | Oitavos de final | 3 | BCL | LR |
| 2020–21 | 1 | BBL | 18º | Fase de grupos |  |

Pavillón
--------

O Rasta Vechta xoga os seus encontros como local no Rasta Dome. O pavillón está situado na propia cidade de Vechta. Foi inaugurado o 12 de outubro de 2011. O recinto orixinariamente tiña capacidade para 2.000 persoas, pero foi ampliado a 3.140 para cumprir os requerimentos da Basketball Bundesliga.

Palmarés
--------

* **ProA**
	+ **Campións (2):** 2013, 2018
	+ *Subcampións (1):* 2016

Notas
-----

1. ↑  "RASTA-DOME wird bereits nach einem Jahr erweitert". SC Rasta Vechta. 2013-02-27. Consultado o 2016-08-13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en alemán)*
Coordenadas: 34°02′35″N 118°16′02″O﻿ / ﻿34.043055555556, -118.26722222222

O **Staples Center** é un pavillón multiúsos situado na cidade dos Ánxeles, en California (Estados Unidos). É un dos máis modernos e luxosos do mundo, situado no 1111 S de Figueroa Street. Financiouse por completo de maneira privada, tendo un custo final de 375 millóns de dólares. O seu nome débese a un dos seus patrocinadores, Staples Inc. unha cadea de establecementos con máis de 2.000 tendas en todo o mundo, a cal paga unha importante suma de diñeiro para dar nome ao pavillón.

Historia
--------

Inaugurouse o 17 de outubro de 1999 e moi pronto obtivo o recoñecemento de todo o mundo, gañando en dúas ocasións o premio ao mellor *Pavillón do Ano*. Alberga máis de 250 eventos, tanto deportivos como de calquera índole, ademais de facer as funcións de centro comercial e de lecer ofrecendo servizos de toda clase. O Staples Center recibe máis de 4 millóns de visitas ao longo do ano.

Aforamento
----------

O Staples Center pode albergar 20.000 espectadores para concertos, 18.997 para o baloncesto, e 18.118 para o hóckey sobre xeo e o fútbol americano indoor. As dúas terceiras partes dos asentos sitúanse no nivel inferior. Ademais, conta con 160 palcos de luxo e 15 suites para eventos.

Equipos
-------

O pavillón é compartido polos seguintes equipos profesionais:

* Los Angeles Lakers (NBA)
* Los Angeles Clippers (NBA)
* Los Angeles Sparks (WNBA)
* Los Angeles Kings (NHL)
* Los Angeles D-Fenders (NBA Development League, até 2011)
* Los Angeles Avengers (AFL, até 2008)

Funeral de Michael Jackson
--------------------------

O 7 de xullo de 2009 realizouse no Staples Center o funeral de Michael Jackson, quen había falecido doce días antes na súa residencia desa cidade. Durante o concorrido evento, para o cal se sortearon 17.500 billetes de balde entre as persoas previamente rexistradas no sitio web do recinto, participaron diversos familiares e amigos do cantante, compartindo vivencias e interpretando algunhas das súas cancións máis populares. O cadaleito pechado de Jackson estivo presente entre o escenario e o público as dúas horas que durou a cerimonia, a cal foi transmitida en directo e de xeito gratuíto por Internet e tódalas canles de televisión que desexasen subscribirse.

Galería
-------

* Partido de hóckey sobre xeoPartido de hóckey sobre xeo
* Partido de L.A. Lakers contra Atlanta HawksPartido de L.A. Lakers contra Atlanta Hawks
* Encontro de L.A. Clippers contra Phoenix SunsEncontro de L.A. Clippers contra Phoenix Suns
* Fachada del pavillónFachada del pavillón
* Cheerleaders dos LakersCheerleaders dos Lakers
* Estación Blue Line Pico, fronte ao Staples CenterEstación Blue Line Pico, fronte ao Staples Center

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Staples Center*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

* Web oficial do Staples Center

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186080
* Discogs: 571946
* Emporis: 116520
* GeoNames: 6946604
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20006843

 |
**T-7A** foi un foguete sonda de propelente líquido da República Popular da China, sucesor do T-7.

Características
---------------

T-7A foi desenvolvido a partir de xaneiro de 1962 para cumprir o obxectivo de facer investigacións por enriba dos 60 km de altura de teito máximo do T-7. Os requerimentos eran poder enviar 40 kg de carga a 115 km de altura ou 170 kg a 60 km. A sección de carga estaba deseñada para poder separarse do resto do foguete e ser recuperada mediante paracaídas, o que permitía enviar cargas biolóxicas, xeofísicas ou de estudos de radiación. O primeiro lanzamento dun T-7A tivo lugar o 1 de decembro de 1963 e foi un éxito, recuperándose a carga útil. En varios dos lanzamentos posteriores se enviaron ratas, ratos, moscas do vinagre e outros seres vivos a bordo. Nun lanzamento en xuño de 1965 enviouse un can a bordo bautizado como Xiao Bao para estudar, mediante unha cámara a bordo, o seu comportamento en microgravedade.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* T-7
* República Popular da China

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mark Wade (2022). "T-7A" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2022.
Coordenadas: 39°44′55″N 105°00′27″O﻿ / ﻿39.748611111111, -105.0075

O **Ball Arena**, coñecido antigamente coma **Pepsi Center**, é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Denver (Colorado, Estados Unidos). Actualmente, é sede do equipo de baloncesto Denver Nuggets (NBA), do equipo de hóckey sobre xeo Colorado Avalanche (NHL), así como dos Colorado Mammoth de lacrosse. Ten capacidade para 19.155 espectadores para partidos de baloncesto, a cal se reduce até os 18.007 para o hóckey e o lacrosse.

Historia
--------

O Pepsi Center foi construído como parte dun programa de mellora e construción de instalacións deportivas na cidade de Denver. Ademais deste pavillón, o programa permitiu a edificación do Coors Field dos Colorado Rockies da MLB de béisbol, e o Invesco Field dos Denver Broncos da NFL de fútbol americano. O complexo foi construído para ser facilmente accesíbel, estando situado na Speer Boulevard, principal estrada do centro da cidade e cunha saída próxima á Interestatal 25. Ademais, no lado oeste do complexo hai unha estación ferroviaria.

As obras do pavillón comezaron o 20 de novembro de 1997, sendo terminado en outubro de 1999. A apertura do complexo foi celebrada cun concerto de Céline Dion. O recinto foi construído para ser capaz de xuntar a 19.155 espectadores en partidos de baloncesto e 18.007 para o hóckey e o lacrosse. Tamén conta cun campo de adestramento de baloncesto usado polos Nuggets e o restaurante *Blue Sky Grill*, accesíbel tanto desde dentro como desde fóra do complexo. Antes da súa construción, os Denver Nuggets e os Colorado Avalanche disputaban os seus partidos no McNichols Sports Area, un pavillón que foi derrubado e que actualmente é utilizado como aparcadoiro do Invesco Field.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Ball Arena *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q795470
* GeoNames: 7184840
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20059225

 |
**Delfia Hollandia Combinatie** (coñecido habitualmente polas súas siglas **DHC**), é un club de fútbol da cidade de Delft, na Holanda Meridional (Países Baixos). Na tempada 2016-2017 xoga na liga de fútbol afeccionado Hoofdklasse A.

Historia
--------

A Selección dos Países Baixos en 1933. O xogador máis á dereita é Joop van Nellen, do DHC Delft
O equipo foi fundado o 17 de marzo de 1910. O DHC participou nas competicións de fútbol profesional desde 1955 a 1968, chegando a rematar dúas veces en segunda posición na segunda categoría do país (*Eerste Divisie*). Previamente, en 1933, un dos seus xogadores, Joop van Nellen, chegou a formar parte da Selección dos Países Baixos nun partido xogado ante a Selección de Bélxica.

En 1967, o DHC acadou a derradeira posición na *Eerste Divisie* e, por mor dos problemas financeiros derivados dese feito, o club viuse obrigado a fusionarse cunha sección do Xerxes de Rotterdam, que daquela xogaba na  primeira división do país. No entanto, os problemas financeiros non acabaron e a entidade acabou por disolverse.

Un ano antes da fusión co Xerxes, en 1966, e fóra do fútbol profesional, o DHC puxo en marcha unha nova sección de afeccionados que comezou competindo na *Vierde Klasse* (a sétima categoría do fútbol holandés da época). Algo máis dunha década máis tarde, o DHC acadou as ligas superiores do fútbol afeccionado, ata que en 1983 e en 1985 conseguiu o campionato do fútbol afeccionado holandés.

Notas
-----

1. ↑  "Indelingen Divisies en hoofdklassen bekend" Arquivado 28 de xullo de 2017 en Wayback Machine.. *Voetbal Rotterdam*. 28 de xuño de 2017. *(En neerlandés)*
2. ↑  "DHC – Heden & verleden" Arquivado 16 de xuño de 2013 en Archive.is. En *DHC-delft.nl*. *(En neerlandés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do DHCArquivado 06 de outubro de 2017 en Wayback Machine.
Nunha aeronave, a **carlinga** é a cabina ou habitáculo para a tripulación e a pasaxe.

En aviación militar, a **carlinga** refírese ao teito transparente que recobre a cabina de voo dun avión.

En automoción, a **carlinga** fai referencia a un teito basculante que se retira para poder acceder ao habitáculo, a semellanza das cabinas dos avións de combate. 

En náutica, o termo **carlinga** pode referirse tanto á localización dos controis do temón do barco como ao oco, xeralmente cadrado, no que encaixa a base do mastro.

En ciencia ficción, o termo emprégase para referirse ás cabinas de control de naves espaciais, robots xigantes tripulados e máquinas de guerra, como os BattleMech ou os AT-AT da Guerra das Galaxias.

Etimoloxía
----------

A carlinga é, necesariamente, un espazo estreito e provisto de numerosos aparellos. De aí procede o seu nome en inglés, *cockpit*, que se designaba orixinariamente a cancha disposta para as pelexas de galos. En inglés *pit* significa «foxo» e *cock* significa «galo» («o foxo dos galos»). Co tempo pasou a denominar o espazo onde ten lugar unha cruenta batalla. Por iso, durante a primeira guerra mundial os pilotos de aviación empezaron a chamar *cockpit* á estreita carlinga disposta para dirixir o voo.

A partir de aí tamén se empregaría o termo para designar o espazo dos barcos destinado ás operacións de navegación.

O termo procede do francés *carlingue* e este do nórdico antigo *kerling*.

Nunha aeronave
--------------

En xeral, a carlinga é o espazo do avión reservado para as operacións de voo. Trátase dun habitáculo pechado situado preto da parte dianteira desde a que se controla a aeronave mediante os instrumentos de voo do panel de control e outros mandos. Nos avións comerciais adoita haber polo menos dous pilotos e un radiotelegrafista.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *carlinga*.
2. ↑  Colegio Oficial de Ingenieros Navales y Oceánicos. Delegación en Galicia. "Carlinga". *Dicionario Galego de Construción Naval*. Consultado o 30 de agosto de 2023.
3. ↑  "Carlinga". *DIGALEGO*. Consultado o 30 de agosto de 2023.
**José Baltasar Silveira Cañizares**, nado en 1938 en Helechosa de los Montes, Badaxoz (España), é un empresario vigués do sector da mariña mercante.

Formación
---------

De pai galego, naceu en Estremadura pero estudou bacharelato en Toledo e Náutica na Coruña, na especialidade de máquinas. Ao rematar a carreira, comezou a traballar como xefe de máquinas nalgúns dos buques pesqueiros de Pescanova. A principios dos setenta comeza a facer investimentos no sector inmobiliario, e en 1974 funda Remolcanosa, a primeira empresa do sector en Galiza e en España.

Como empresario navieiro
------------------------

A primeira expansión da empresa foi a compra da portuguesa Tinita, que transforma en Remolcanosa Portugal. En 1997 adquire a empresa pública española Elcano, a maior navieira do estado naquel momento, dedicada fundamentalmente ao transporte de petróleo e derivados a granel. Múdalle o nome á empresa e chámaa Empresa Naviera Elcano, que integra no grupo empresarial Nosa Terra. Posteriormente merca a brasileira Docenave, que pasa a chamarse Elcano Brasil (2001), e crea Elcano Argentina.

En 1997 entra no negocio da sanidade coa compra da clínica viguesa Povisa, o maior hospital privado do estado. En 2002 merca tamén o sanatorio compostelán Nuestra Señora de la Esperanza.

É vicepresidente da cámara de comercio de Vigo e vicepresidente da aseguradora Aegón España.

Galardóns
---------

* Medalla de ouro do Club Financeiro de Vigo
* Medalla de prata de Galicia en 2002.

Notas
-----

1. ↑  Resolución no DOG.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Un extremeño es el magnate de los remolcadores gallegos *(en castelán)*.
***120 horas*** é unha novela de suspense e misterio, escrita por Luis Eduardo Matta e publicada no Brasil en 2005.

Argumento
---------

Aurélio Marcondes Amorim é un científico brasileiro que, tras obter en Rusia a cobizada fórmula da bomba de hidróxeno, é asasinado en Damasco por axentes ligados ao goberno de Siria. A morte acontece en segredo, mais o irmán de Aurélio, Horácio, un amable arquitecto, dono dunha coñecida oficina de arquitectura do Río de Xaneiro en sociedade coa muller, despois dalgunhas semanas sen recibir noticias del, decide viaxar para localizalo, grazas ao coraxe infundido polo amigo Gabriel Karam. O paradoiro de Aurélio sempre fora un misterio desde que el saíra do Brasil, seis anos antes, na procura dunha vida no exterior.

*120 horas* é, tamén, a historia do físico Fauzi Abi Raad, casado coa estilista Randa Nohra, dona dun elegante establecemento de alta costura en Beirut, no Líbano, que ve o derrubamento do seu casamento por causa do seu envolvemento co sixiloso programa nuclear de Siria. Disposto a abandonar o traballo en nome do amor por Randa, Fauzi acaba afrontando a ira do réxime sirio e da súa grande aliada, a armadora libanesa Evelyn Wakim Pietrangeli, unha muller fría e sen escrúpulos, ligada á mafia rusa e que usa os seus navíos para transportar armamentos e material atómico para a Siria. Amargada coa decadencia da relación co marido, mais allea aos graves problemas del, Randa Nohra esmérase na organización dunha gran festa coa que celebrará os quince anos do seu establecemento ao outro mes nun hotel de luxo, en Beirut.

Mais un acontecemento inesperado múdao todo: Fauzi desaparece durante unha viaxe de helicóptero. El levaba consigo documentos importantes que detallaban as actividades clandestinas do programa nuclear sirio. Aparentemente disposto a se vingar dos anos de opresión que sufriu por parte dos sirios e, principalmente, da tiránica Evelyn Wakim, Fauzi pon en práctica un plan maquiavélico que culmina cunha chantaxe. A partir de aí, a trama dá sucesivas reviravoltas que levan ao descubrimento dunha gran conspiración en curso hai moitos meses. En paralelo a todo iso, Horácio e Gabriel avanzan na busca de Aurélio e se achegan á verdade dos segredos que o ligan ao réxime sirio e ao sucio imperio financeiro de Evelyn Wakim.

Notas
-----

* Sinopse de *120 horas* no Website oficial de Luis Eduardo Matta (en portugués)
* Polzonoff Jr. Paulo (18 de decembro de 2005). **120 horas de diversão**. *Jornal do Brasil* - Caderno B, p. B10.
* Brasil, Ubiratan (9 de xaneiro de 2006). **Conspiração à brasileira**. *O Estado de São Paulo* - Caderno 2, pp. D1, D3.
* Cardoso, Fabio (Edición 15 - febreiro/marzo de 2006). **120 horas - suspense e ação à brasileira**. *Revista Città São Paulo*, p. 21.
**Enrique Fernández Fraga**, máis coñecido como **Quique Fraga**, nado en Lugo, é un adestrador profesional de baloncesto galego e actual adestrador asistente do Club Baloncesto Breogán.

Traxectoria
-----------

Tras ser xogador e adestrador do Estudiantes de Lugo, pasou a ser adestrador asistente de Lisardo Gómez no Club Baloncesto Breogán onde, tras a baixa por enfermidade do mesmo, pasou facerse cargo do equipo. Tras finalizar a campaña 2015-16, Fraga volveu ser o segundo adestrador do club, asistindo a Natxo Lezkano. Despois de acadar o ascenso á Liga ACB, pasou a ser director deportivo do equipo lucense.

Traxectoria
-----------

* Galicia Club Baloncesto Breogán (LEB, 2016)

Palmarés
--------

* Final dos Playoffs da Liga LEB como segundo adestrador (2015)
* Campión da Copa Princesa como segundo adestrador (2018)
* Campión da Liga LEB como segundo adestrador (2018)

Notas
-----

1. ↑  Vinicius (10 de abril de 2014). "Coñecendo un pouco máis a… Quique Fraga". *Somos Breogán*. Arquivado dende o orixinal o 06 de abril de 2016. Consultado o 23 de marzo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Comunicado de prensa do Breogán (09-03-16).
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Globo.
﻿

Globo terrestre.
Un **globo terrestre** ou unha **esfera terrestre** é un modelo a escala tridimensional da Terra, sendo a única representación xeográfica que non sofre distorsión. Se ben a Terra é o planeta máis frecuentemente representado, existen modelos do Sol, a Lúa e varios outros planetas, incluíndo algúns ficticios.

Características
---------------

Os globos terrestres adoitan montarse nun soporte en ángulo, o que os fai máis doado de usar representando ao mesmo tempo o ángulo do planeta en relación ao sol e ao seu propio xiro. Isto permite visualizar doadamente como cambian os días e as estacións.

O primeiro globo terrestre, chamado *Globo Terrestre de Nürnberg*, foi fabricado durante os anos 1490-1492 polo cartógrafo alemán Martin Behaim.

Un globo terrestre ten ás veces relevo, mostrando a topografía. Adóitase usar unha escala esaxerada para o relevo, de forma que resulte visíbel.

A meirande parte dos globos terrestres modernos inclúen tamén paralelos e meridianos, de xeito que se poida localizar unha situación na superficie do planeta.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Globo terrestre*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Esfera terrestre*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Globo terrestre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Terra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133792
* AAT: 300028089
* BNCF: 30287
* EBID: ID
* JSTOR: terrestrial-globes
* LCCN: sh85055294
* NDL: 00573042
* NKC: ph117862

 |
Coordenadas: 53°47′21″N 2°13′49″O﻿ / ﻿53.789064, -2.230225

**Turf Moor** é un estadio de fútbol de Burnley, Lancashire. É o fogar do Burnley F.C. que xoga alí dende 1883. Está situado en Harry Potts Way en Burnley, e ten unha capacidade de 22.546, todos sentados. As súas catro principais bancadas son: *James Hargreaves Stand*, *Jimmy McIlroy Stand*, *Bob Lord Stand* e *Cricket Field Stand*.

O primeiro partido foi entre o Burnley e o Rawtenstall en 1883 pouco despois de que o club trasladásese da súa localización orixinal de Calder Vale. É un dos campos de fútbol máis antigos aínda en uso no Reino Unido, só superado por Deepdale e Bramall Lane. A marca de asistencia en Turf Moor estableceuse en 1924 cando xogou o Burnley contra o Huddersfield Town da FA Cup, con 54.755 asistentes.

O novo presidente do Burnley, Brendan Flood, declarou que o terreo se destinará a través da reconversión, e os plans publicáronse en 24 de xullo de 2007. Será un importante desenvolvemento, cun custo de £20 millóns. Os plans, que incorporan a remodelación da *Cricket Field Stand* e traslado do túnel de entrada ao céspede desde os vestiarios, quedaron en suspenso ata que o actual clima financeiro mellore. Cunha segunda ampliación da bancada *Bob Lord* ao ascender o club á Premier League en 2009, por primeira vez primeira desde 1976, sendo o aforamento de Turf Moor previsto de 28.000 en total.

Notas
-----

1. ↑  Vídeo en skysports.com

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Burnley
* Burnley F.C.

### Ligazóns externas

* Foto aérea
* Información sobre o estadio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q683112
* GeoNames: 7645437

 |
**Leocadio José Lobo Canónigo**, nado en Batres (Madrid) o 9 de decembro de 1887 e finado en Nova York o 11 de xullo de 1959, foi un sacerdote, xornalista e político español.

Traxectoria
-----------

Fillo de familia humilde, doutorouse en Teoloxía e fixo un labor pastoral que lle gañou moitos eloxios. Foi abade de San Xinés en Madrid. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fixo unha xira propagandística por Europa en favor da República e despois foi nomeado Delegado de la Junta de Protección del Tesoro Artístico. Recibiu axuda de Juan Negrín e dos comunistas e foi nomeado xefe da Sección Técnica de las Confesiones y Congregaciones Religiosas en 1937. Exiliouse en Nova York en 1939. Foi acollido pola Frente Popular Antifascista Gallego e foi redactor de *La Voz*. Traballou facendo dobraxes de cine de Hollywood e participou en 1942 nunha representación de *El Alcalde de Zalamea*na sala de teatro das Sociedades Hispanas Confederadas, coas que colaboraba. Rehabilitado como sacerdote en 1947, fixo un labor evanxélico entre os máis necesitados da comunidade portorriqueña.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Gullón, José Luis (2010). "Leocadio Lobo, un sacerdote republicano (1887-1959)". *Hispania Sacra* **62** (125): 267–309. ISSN 0018-215X.

### Ligazóns externas

* Lobo, Leocadio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18888040
* WorldCat
* VIAF: 317277827
* BNE: XX1345396
* BVMC: 37188
* GND: 1075382556

 |
**Realismo sucio** («Dirty realism») foi un movemento literario estadounidense xurdido nos anos 1970-80 que, en termos xerais, pretendía reducir a narración (especialmente o relato curto) ós seus elementos fundamentais.

Historia e características
--------------------------

Trátase dunha derivación do minimalismo que ten características propias. Ó igual que aquel, o realismo sucio caracterízase pola súa tendencia á sobriedade, a precisión e unha frugalidade extrema no uso das palabras en todo o que se refira á descrición. Os obxectos, os personaxes, as situacións... deben acharse caracterizados do xeito máis conciso e superficial posible. O uso do adverbio e a adxectivación redúcense ó máximo, dado que estes autores prefiren que sexa o contexto o que suxira o sentido profundo da obra.

En canto ós personaxes típicos, sempre tenden a retratarse seres vulgares e correntes que levan vidas convencionais, na liña dun dos grandes referentes do movemento, o contacontos O. Henry. Outra influencia importante na corrente é a do narrador norteamericano J. D. Salinger, así como John Fante.

Son representantes destacados do **realismo sucio** os narradores estadounidenses Charles Bukowski (1920-1994), Raymond Carver (1938-1988), Frederick Barthelme (1943-), Richard Ford (1944-) e Tobias Wolff (1945-). Así mesmo adóitase adscribir nesta corrente ó cubano Pedro Juan Gutiérrez (1950-).
Coordenadas: 59°17′41″N 18°04′55″L﻿ / ﻿59.294861111111, 18.081944444444

**Hovet** (anteriormente coñecido como **Johanneshovs Isstadion**), é un pavillón deportivo da cidade de Estocolmo, Suecia. Os seus principais usos son para partidos de hóckey sobre xeo, concertos e eventos corporativos. Neste pavillón xogan os seus partidos como locais os dous principais equipos de hóckey sobre xeo da cidade, o AIK IF da Svenska hockeyligan (máxima categoría) e o Djurgården IF da Hockeyallsvenskan (segunda categoría), se ben tamén xogaron nel IK Göta, IFK Stockholm, Stureby SK, Mälarhöjden/Västertorp, Brinkens IF, AC Camelen, e Hammarby IF en distintos períodos, e dende a súa primeira tempada o Bajen Fans IF (renomeado Hammarby IF en honor ao antigo club) xoga cada ano un partido en Hovet. Ten unha capacidade oficial de 8.094 espectadores para partidos de hóckey sobre xeo, e 8.300 espectadores para concertos.

Historia
--------

O pavillón foi inaugurado o 4 de novembro de 1955 cun partido entre as seleccións de hóckey sobre xeo de Suecia e Noruega, no que a selección anfitrioa venceu por 7 goles a 2. O deseño orixinal foi do arquitecto sueco Paul Hedqvist. En 1962 engadiuse un teito ao pavillón para a disputa do Campionato do Mundo de hóckey sobre xeo masculino de 1963. Durante o outono de 2002 cambiáronse todas as butacas e engadiuse unha zona de restauración.

Galería de imaxes
-----------------

* Interior (2007–08)Interior (2007–08)
* Interior (2007–08)Interior (2007–08)
* Seareiros do Djurgårdens IF (2007–08)Seareiros do Djurgårdens IF (2007–08)
* Jumbotron (2008–09)Jumbotron (2008–09)
* Interior (2010–11)Interior (2010–11)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hovet*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en inglés)* *(en sueco)*
* Hoveten www.hockeyarenas.netArquivado 14 de xuño de 2012 en Wayback Machine.

* "Hovet fact sheet" (PDF). AB Stockholm Globe Arena. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 02 de outubro de 2006. Consultado o 21 de novembro de 2013.

* Portal:Hóckey sobre xeo
* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q304362
* GeoNames: 8199287
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20034636

 |
Sweetheart no Museo e Galería de Arte do Territorio do Norte.
**Sweetheart** foi o nome que se lle deu a un crocodilo mariño macho de 5,1 m de lonxitude que as historias populares do Territorio do Norte australiano facían responsable dunha serie de ataques a barcos en Australia na década de 1970.

Historia
--------

Sweetheart adquiriu sona por primeia vez en 1974 e foi denominado polos habitantes locais como o "campión dos pesos pesados" do *billabong* Sweets, de onde procede o nome que o animal acabou tendo, da zona do río Finniss no Territorio do Norte, ao suroeste de Darwin. Este crocodilo con frecuencia atacaba barcas con motor foraborda, botes pneumáticos, e barcos de pesca, pero non se coñece ningún caso de ataque a humanos. En xullo de 1979 Sweetheart foi finalmente capturado vivo por un equipo da Comisión de Parques e Vida Silvestre do Territorio debido ao temor que causaba ás persoas, que non se sentían seguras, pero morreu mentres o transportaban cando quedou atrapado nun tronco do río. A causa da súa morte foi despois atribuída a afogamento, probablemente debido á administración do relaxante muscular Flaxedil.

O taxidermista Ian Archibald preparou o corpo disecado do crocodilo para facer unha xira con el e finalmente quedou exposto permanentemente no Museo e Galería de Arte do Territorio do Norte. A historia de Sweetheart foi interpretada con considerable licenza artística polo director de cine Greg McLean na súa película de 2007 *Rogue,* protagonizada por Radha Mitchell e Michael Vartan. Na película as dimensións de Sweetheart aumentáronse dous metros máis, e isto valeulle ao deseñador de criaturas monstruosas e gañador dun Óscar John Cox para gañar tamén o premio da AFI pola súa construción do crocodilo usado en pantalla nesta película.

Notas
-----

1. ↑  En Australia chámanse *billabongs* ás lagoas e pozas en meandros abandonados dos ríos.
2. ↑  "'Sweetheart' - The Northern Territory's iconic croc". *www.9news.com.au*. Consultado o 2023-01-05.
3. ↑  "Sweetheart the crocodile celebrates 40 years of being captured". *The Sydney Morning Herald* (en inglés). Consultado o 2023-01-05.
4. ↑  Stringer, Col (1986). *The Saga of Sweetheart: The frightening but true story of the Giant Rogue Crocodile who attacked over 15 boats on a N.T. River during the 1970s*. Casuarina, N.T.: Adventure Publications. ISBN 0959089632.
5. 1 2  Terzon, Emilia (2016-08-04). "How Darwin's iconic five-metre croc Sweetheart got stuffed". *ABC News* (en inglés).
6. ↑  "Sweetheart, Museum Icon". *Museum and Art Gallery of the Northern Territory*. Museum and Art Gallery of the Northern Territory. Consultado o 2016-06-25.
7. ↑  Turney, Drew (2007-07-13). "Greg McLean for "Rogue"". *Dark Horizons* (en inglés). Consultado o 2023-01-05.
8. ↑  ""Babe" winning the Oscar® for Visual Effects" (en inglés). Consultado o 2023-01-05.
9. ↑  Mitchell, Jim (2017-11-10). "Dark Waters: The Making Of Rogue". *FilmInk* (en inglés). Consultado o 2023-01-05.
| Circuíto de Ain-Diab |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
| Trazado do circuíto |
| Datos |
| Inauguración | 1957 |
| Outros nomes |  |
| Carreiras | Gran Premio de Marrocos de Fórmula 1 |
| Localización | Marrocos Marrocos, Casablanca |
| Capacidade |  |
| Lonxitude | 7,618 km. |
| Curvas |  |
| Volta rápida (1958) | 2:22.5 |
| Piloto récord |  Stirling Moss |
| Escudería récord |  Vanwall |
| Coordenadas | Coordenadas: 33°34′44″N 7°41′16″O﻿ / ﻿33.57878, -7.68774 |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

O **Circuíto de Ain-Diab** foi un circuíto de carreiras de Fórmula 1 construído en 1957, ao sueste de Ain-Diab en Marrocos, que usaba a estrada costeira existente e o camiño principal que une Casablanca e Azamor.

O trazado de 7.618 km foi deseñado polo Real Club de Automóbiles de Marrocos e recibiu a plena aprobación do sultán Mohammed V. A súa construción demorou seis semanas. O 19 de outubro de 1958 foi a sede do Gran Premio de Marrocos de 1958, carreira final na tempada de 1958 de Fórmula 1, e que foi gañada por Stirling Moss a bordo dun Vanwall, completando as 53 voltas en 2h 09m 15.1s.

Houbo un terrible accidente durante a carreira, cando o motor do Vanwall de Stuart Lewis-Evans explotou, o que fixo que o auto envorcásese e chocase. O piloto sufriu graves queimaduras, morrendo nun hospital de Inglaterra seis días despois.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Ain-Diab

| Nº | Ano | Piloto | Construtor | Motor | Pneus. | Duración | Lonxitude | Voltas | Velocidade media | Data | GP de |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1958 |  Stirling Moss | Vanwall | Vanwall | **D** | 2:09:15,1 h | 7,618 km | 53 | 187,427 km/h | 19. outubro | Marrocos |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Circuíto de Ain-Diab Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Gran Premio de Marrocos

### Ligazóns externas

* Satellite picture by Google Maps

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173217
* WorldCat
* VIAF: 132155708730622580005

 |
O **Real Mosteiro de Santa María de Guadalupe** é un mosteiro estremeño situado na localidade de Guadalupe, na provincia de Cáceres. Foi declarado pola Unesco Patrimonio da Humanidade en 1993. No seu interior aprécianse os estilos gótico, mudéxar, renacentista, barroco e neoclásico, é dicir, dende o século XIII ao XVIII.

Historia e características
--------------------------

Antes da ampliación monástica, o santuario mantívose como priorado secular durante corenta e oito anos nos reinados de Afonso XI de Castela e Henrique II de Castela, baixo padroado real e señorío civil. En 1389 pasou a ser mosteiro, segundo unha real provisión expedida por Xoán I de Castela. Os seus novos moradores foron os monxes da Orde Xerónima, unha comunidade de 32 membros procedentes de San Bartolomé de Lupiana. En 1835 tivo lugar a exclaustración, quedando a igrexa para uso de parroquia dependente de Toledo. Anos despois declarouse ao conxunto Monumento Nacional (1879). Afonso XIII consignou unha Real Orde para a entrega do santuario aos frades franciscanos, co que comezou unha nova etapa. Pío XII, en 1955, outorgou ao santuario a condición de basílica.

Galería de imaxes
-----------------

* Virxe de GuadalupeVirxe de Guadalupe
* Fachada principal góticaFachada principal gótica

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Real mosteiro de Santa María de Guadalupe*** |

* Sitio web oficial *(en castelán)*
**Xesús Golmar Rodríguez**, nado en Santiso (Lalín) o 11 de setembro de 1908 e finado na mesma parroquia o 20 de xaneiro de 1962, foi un mestre, xornalista e político lalinense, e o derradeiro alcalde republicano de Lalín.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Golmar Cacheda, estudou o bacharelato en Lugo e fíxose mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela animado polo seu parente e mentor Ramón Salgado Toimil. Foi mestre en Silvela (1931-33), Corvelle (1933-34) e Méixome (1934-36).

Colaborou nos periódicos *El Ideal Gallego*, *La Provincia*, *Eco de Galicia*, *Heraldo de Galicia*, *El Pueblo Gallego*, *Atrás*, *Vida Escolar*, *Faro Villalbés*, *Razón*, *A Nosa Terra* e *Escuela Vivida*, onde escribiu poemas e artigos pedagóxicos e políticos.

En 1934 ingresou no Partido Galeguista, e converteuse ao ano seguinte en presidente do Grupo Galeguista de Lalín (1935-36). Logo da destitución de Manuel Ferreiro Panadeiro, foi nomeado alcalde de Lalín o 11 de abril de 1936. A raíz do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído o 24 de xullo. Detido e xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 18 de novembro con José Crespo Torres e Miguel Lamas Iglesias, foi condenado a cadea perpetua. Preso primeiro en San Simón, foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona) en febreiro de 1937, onde permaneceu ata setembro de 1940. En liberdade provisional, pero inhabilitado para o maxisterio, regresou a Santiso onde casou. Morreu sen ser rehabilitado como mestre.

Recoñecementos
--------------

Dende 2004 leva o seu nome un centro escolar de Lalín, o CEIP Xesús Golmar.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 19-11-1936, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Igrexas, Manuel (2005). *Xesús Golmar*. A Estrada: Edicións Fervenza. ISBN 84-96368-12-2.

### Ligazóns externas

* Xesús Golmar na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Ferreiro Panadeiro** |  **Alcalde de Lalín** 11-4-1936 - 24-7-1936 | Sucesor:**Bernardo Madriñán** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12402681
* BNE: XX1717589

 |
**AD Ciudad de Guadalajara**| **Nome do club** | Asociación Deportiva Ciudad de Guadalajara |
| **Fundado** | 2007 |
| **Pavillón** | Pazo Multiúsos de Guadalaxara,Guadalaxara |
| **Capacidade** | 5.800 |
| **Presidente** | España Adolfo Aragonés |
| **Adestrador** | España Fernando Bolea |
| **Liga** | Liga ASOBAL |
| **Equipamentos** | 

|  |  |
| --- | --- |
| 





**Local** | 





**Visitante** |

 |

A **Asociación Deportiva Ciudad de Guadalajara**, tamén coñecido por motivos de patrocinio como **Quabit BM Guadalajara**, é un club de balonmán español da cidade de Guadalaxara, que xoga na Liga ASOBAL.

Historia
--------

Foi fundado no 2007 como herdeiro do anterior club de balonmán da cidade castelá, o BM Guadalajara. En tan só tres tempadas conseguiu ascender de Primeira Nacional de balonmán á Liga ASOBAL, a máxima categoría do balonmán español.

Na súa primeira tempada da súa nova etapa, o Realitas BM Guadalajara militou na Primeira Nacional e acadou nun tempo récord o campionato de España da categoría e o ascenso á División de Honra B. Na súa segunda tempada, xa na categora de prata do balonmán español, chegou á fase de ascenso á Liga ASOBAL, aínda que finalmente o club non puido acadar o ascenso ao finalizar no segundo posto do play-off. Na tempada 2009-10, o Rayet BM Guadalajara conseguiu o ascenso á Liga ASOBAL logo de finalizar no 2º posto na liga regular e rematar na 1ª posición no play-off de ascenso.

Tempadas
--------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| **Tempada** | **Categoría** | **Posición na liga regular** | **Play off de ascenso** | **Principal Patrocinador** |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007-2008 | Primeira Nacional | 2º | 1º (Ascende) | Reálitas |
| 2008-2009 | División de Honra B | 3º | 2º (Non ascende) | Reálitas |
| 2009-2010 | División de Honra B | 2º | 1º (Ascende) | Rayet |
| 2010-2011 | Liga ASOBAL | - | - | Quabit |

Véxase tamén
Outros artigos
* BM Guadalajara

Ligazóns externas
* Sitio web oficial do club

 |
**Julián Apaza Nina**, máis coñecido como **Túpac Catari**, **Túpaj Katari**, ou simplemente **Katari**, nado en Ayo Ayo, provincia de Sica Sica, Vicerreinado do Perú, 1750, e finado na Paz o 15 de novembro de 1781, foi un indíxena aimará, líder das actividades independentistas de Bolivia e dunha rebelión indíxena contra o Imperio español a comezos da década de 1780. A súa irmá Gregoria Apaza, e a súa muller Bartolina Sisa, participaron na rebelión ó seu carón.

Polos seus esforzos, a súa derrota, tortura e brutal execución, (estirado polas extremidades até ser desmembrado), Túpac Katari é lembrado como un heroe polos movementos indíxenas da Bolivia moderna, que chaman á súa filosofía política *Katarismo*. Un grupo guerrilleiro boliviano, o Exército Guerrilleiro Túpac Katari, leva ese nome na súa honra.

Traxectoria
-----------

Wiphala de Túpac Katari.
Fillo dun mineiro que morreu nas minas de Potosí. Logo de quedar orfo na súa adolescencia, comezou a servir como axudante de cura, converténdose en campaneiro grazas ó seu tío Manuel, curaca dunha comunidade veciña a Ayo Ayo, chegando a ser campaneiro oficial da igrexa do poboado. Logo traballou dous anos como peón na mina de San Cristóbal, de Oruro, ó principio como barreteiro e logo carrexando anacos de mineral. Alí coñeceu o sufrimento doutros indíxenas e comezou a proclamar a necesidade de rebelarse.

Trasladouse a Sica Sica onde traballou como panadeiro e onde coñeceu á súa compañeira Bartolina Sisa. Máis tarde foi comerciante ambulante até A Paz, estudando a forma de pensar dos indíxenas, mestizos e cholos, observando especialmente o seu descontento crecente ante a explotación colonial.

Foi secundado na súa loita pola súa esposa, Bartolina Sisa, e a súa irmá máis nova Gregoria Apaza. Adoptou o pseudónimo de *Túpac Katari* en homenaxe ao cacique-Inca rebelde Túpac Amaru II (1738-1781) que se levantou en Cuzco; e Tomás Catari (1740-1781), cacique de Chayanta.

Notas
-----

1. ↑  Guzmán, Augusto, *Tupaj Katari*, Colección Tierra Firme, 1, Fondo de Cultura Económica, México, 1944; Siles, María Eugenia del Valle de, *Historia de la rebelión de Túpac Catari, 1781-1782*, Ed. Don Bosco, La Paz, 1990; Frigerio, José Oscar, *La rebelión criolla de Oruro fue juzgada en Buenos Aires (1781-1801)*, Ediciones del Boulevard, Córdoba, 2011.
2. ↑  "El cerco de Túpac Katari". *Granma.cu* (en castelán). Consultado o 2022-04-30.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Túpac Katari Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q468810
* WorldCat
* VIAF: 2316864
* BNE: XX4932472
* BNF: 12466321m
* DBE: julian-apaza
* FAST: 267839
* ISNI: 0000 0000 5400 1536
* LCCN: nr90006394
* openMLOL: 254479

 |
Coordenadas: 39°45′50″N 86°09′20″O﻿ / ﻿39.763888888889, -86.155555555556

O **Bankers Life Fieldhouse** é un pavillón cuberto situado no centro da cidade de Indianapolis, Indiana. É a casa dos Indiana Pacers da National Basketball Association, e dos Indiana Fever da Women's National Basketball Association. O Fieldhouse tamén acolle partidos de baloncesto universitario, concertos e hóckey sobre xeo.

Foi inaugurado en 1999 co nome de **Conseco Fieldhouse**, para substituír o Market Square Arena. Os dereitos do nome do pavillón foron adquiridos por Conseco, unha organización de servizos financeiros con sede en Carmel, Indiana. En maio de 2010, a compañía cambiou o seu nome polo de CNO Financial Group, pero o pavillón mantivo o nome de Conseco Fieldhouse. En decembro de 2011, o CNO Financial Group cambiou o nome do pavillón a Bankers Life Fieldhouse.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q545007
* GeoNames: 6340864
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20056711

 |
Letras no teclado dunha computadora.
**Asdf** son as catro primeiras teclas da fila central dun teclado Qwerty, sobre as que repousa a man esquerda cando non está a escribir. Por ese motivo acostuma ser utilizada cando non importa realmente o que se deba de poñer, coma exemplos ou tests —unha busca en Internet para comprobar a conexión, ou mesmo a creación dun ficheiro para saber se se posúen permisos de escritura— sen ter significado ningún.

"asdf" tamén é o que unha persoa escribe na liña do asunto dun correo electrónico cando non hai realmente un asunto a tratar, isto é, cando simplemente se quere dicir algo sen significado ningún. Aínda que tamén hai persoas que empregan a verba "asdf" cando outra persoa di algo, nun foro ou en calquera conversa a través de Internet, que non ten interese ningún para o lector e pode ser simplemente ignorado para o ben de quen o escribiu.

A forma máis común é a primeira, xa que cando unha persoa se aburre e non sabe que dicir cando unha conversa está detida, escribe *asdf* unha ou en ocasións máis dunha vez para darlle vida.

‘*asdf*’ tamén é o contrasinal predeterminado en moitos sistemas informáticos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio afeccionado con información ao respecto (en inglés)