recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**24K Gold** foi unha banda estadounidense de post-punk formada en San Francisco (California) no ano 2002 e que disolveuse no 2004. Estivo formada por Keith Curts (guitarra e voz), Mike Martinson (batería) e Matt Rosa (baixo).

Historia
--------

*24K Gold* formouse no ano 2002 por Keith Curts e Mike Martinson, músicos que estiveron rulando xuntos en varias bandas desde mediados dos anos 90 (como Subpoena The Past, PS Burn This Letter, Hit A Girl e Ghost Orchids) e que traballaron nunha tenda de discos de San Francisco chamada *Epicenter*. Tras a primeira formación, integraron no grupo a Matt Rosa, quen viña de ser o batería de Aaron Montaigne and the Chandeliers.

Tras editar con Kill Shaman (de Oakland) o sinxelo *Baby's Breath* no 2004 (KSR6), a banda disolveuse.

A dicir da crítica, eran comparables aos "*primeiros Gang Of Four versioneados polos primeiros Unsane*" (James Seizure, en *USS Horsewhip*), e facían "*algo pouco convencional.. non como outras bandas (post-punk)*" (Jack Duckworth, en *Radio Berlin*). Finalmente, na opinión de Dave Clifford (en *Willamette Week*) o grupo era "*todo dedicación e combate emocional... Keith e máis Mike mostraron unha acertada escuridade de arte punk na área da baía (de San Francisco) (a través de) Subpoena The Past e Ghost Orchids, pero o brillo da marca 24K Gold móstrase cun corazón e cunha alma máis perentoria que as súas bandas previas*".

Discografía
-----------

* *Baby's Breath* - 2004

Notas
-----

1. ↑  Discografía en Discogs.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en Lastfm de *24K Gold*
* MySpace de *24K Gold*
**24** é unha serie de televisión estadounidense creada por Robert Cochran (guionista de Falcon Crest e un dos creadores de La Femme Nikita) e Joel Surnow (guionista de *Miami Vice* e un dos creadores de *La Femme Nikita*), e producida por Imagine Television que comezou a emitirse pola Fox o 6 de novembro de 2001. Constitúe a segunda serie de espionaxe con máis episodios despois de *Mission:Impossible* e por duración da súa emisión tras *The Avengers*.

*24* presenta a novidade de presentar a acción en tempo real, en cada tempada os 24 episodios representan un período de 24 horas na vida de Jack Bauer, axente federal da Counter Terrorist Unit (CTU) nos Ánxeles na súa loita contra terroristas que poñen en perigo os Estados Unidos, así como as accións doutros axentes, oficiais do goberno e terroristas asociados co argumento. As primeiras seis tempadas localizáronse nos Ánxeles e na súa zona de influencia en California, amais de Washington, D.C. onde se localiza principalmente a sétima tempada. A oitava ten lugar en Nova York.

Cada episodio dura 43 minutos que cos 17 minutos de publicidade na súa emisión orixinal conforman os sesenta minutos de acción real de cada episodio. Despois de que Kiefer Sutherland, o protagonista, gañara un Globo de Ouro pola súa interpretación nos dez primeiros capítulos, os índices da serie aumentaron e a Fox ordenou filmar o resto da serie, que se converteu nun éxito de pública e crítica tanto nos Estados Unidos como internacionalmente gañando varios premios Emmy. Debido á folga de guionistas de 2007-2008 a sétima tempada que tiña que comezar en xaneiro de 2008 pospúxose ata xaneiro do ano seguinte, e entrementres realizouse un filme para televisión titulado *24: Redemption*, que se emitiu o 23 de novembro de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q56194
* WorldCat
* VIAF: 183940339
* Allmovie: v257810
* AlloCiné: 58
* EBID: ID
* Epguides: 24
* FilmAffinity: 808668
* GND: 4753635-4
* IMDb: tt0285331
* Metacritic: 24
* OFDb: 15852
* OMDB: 2522
* Rotten Tomatoes: 24
* TMDb: 1973
* TVcom: 24
* TVGuide: 100003

 |
| xénero *Ada* |
| --- |
| *Ada aurantiaca* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| Subreino: | Tracheobionta |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Liliopsida |
| Subclase: | Liliidae |
| Orde: | Asparagales |
| Familia: | Orchidaceae |
| Tribo: | Cymbidieae |
| Subtribo: | Oncidiinae |
| Xénero: | ***Ada***Lindley (1854) |

 |
| Especies |
| Véxase texto. |

**Ada** é un xénero de orquídeas que abrangue 16 especies, son principalmente epífitas mais tamén as hai litófitas, teñen o seu hábitat en América Central e do Sur entre Nicaragua no norte e Bolivia no sur, desenvolvéndose en bosques de montaña entre os 650 e os 2700 metros de altura. As súas follas son lanceoladas de ata 20 cm medrando a partir de pseudobulbos que chegan ata os 10 cm. De cores vivas empréganse para obter híbridos de cores rechamantes. A especie tipo é a *ada aurantiaca*.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 114177
* EOL: 30152
* EPPO: 1ADQG
* GBIF: 2834106
* IPNI: 28603-1
* IRMNG: 1310429
* NCBI: 125078
* POWO: ID
* Tropicos: 40032035
* uBio: 4893909

 |
**Adolphe-Simon Neboux**, nado o 22 de febreiro de 1806 en La Châtre, Indre, Francia, e finado o 5 de setembro de 1885, foi un médico e naturalista francés especializado en ornitoloxía.

Traxectoria
-----------

Neboux participou nunha exploración científica por todo o mundo, a bordo da fragata *La Vénus* (1836-1839), expedición comandada por Abel Aubert Du Petit-Thouars (1793–1864). visitando, entre outros lugares, a costa do Pacífico de América do Norte e as illas Galápagos.

Nas Galápagos, recolectou espécimes de *Zenaida galapagoensis* (a pomba de Galápagos), *Progne modesta* (a andoriña de Galápagos), *Geospiza fortis* e *Geospiza scandens* (dous pimpíns de Darwin).

En 1839 doou ao Museo Nacional de Historia Natural de Francia moitos espécimes de historia natural, incluídos mamíferos, aves, réptiles, anfibios e moluscos, algúns dos cales consérvanse aínda en alcohol. Geoffroy Saint-Hilaire dixo del que, «até agora, moi poucas coleccións ornitolóxicas mostraran, en proporción ao número, tantas especies novas e tan dignas de interese científico como as do señor Neboux». Con respecto á xeoloxía achegou 115 rochas; Élie de Beaumont salientou a circunstancia de que as achegas de Neboux aínda tiñan máis valor e interese, xa que as mostras de rochas subministradas por el, incluían sempre notas detalladas, claras e precisas; o Museo, que aínda non posuía daquela ningunha rocha de Kamchatka e de California, puido así aprecilas nestas novas achegas.

Neboux describiu, en 1846, a especie *Larus furcatus*, hoxe coñecida como *Creagrus furcatus* 
(Neboux, 1846).

Algunhas publicacións
---------------------

* *Dissertation sur le scorbut observé à bord de la frégate* La Vénus*, pendant la campagne qu'elle a faite autour du monde dans les années 1837, 1838 et 1839*. (1840). *Revue Zoologique* **3** : 289-291.
* *Projet d'organisation de l'assistance publique dans la ville de Paris limité au service des secours à domicile... suivi d'un projet d'une nouvelle organisation du service médical des indigents,... par le Dr Neboux...* Editor Impr. de N. Chaix. (1850).

Honores
-------

Foi galardoado como cabaleiro da Lexión de Honor de Francia.

### Epónimos

* *Sula nebouxii*

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Neboux** (ás veces grafada como **Néboux**) emprégase para recoñecer a Adolphe Simon Neboux como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. ↑  Harvard University Herbaria & Libraries Lista de Botánicos.
2. 1 2  Archive.org Full text of "Bulletin of the British Museum (Natural History)"
3. ↑  *Creagrus furcatus* (Néboux, 1842) no WoRMS.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Claudine Rigaudeau-Privat (1978): *Les journaux de bord du "chirurgien naviguan" Adolphe-Simon Neboux*. Universidade de Nantes. (Ver en: SUDOC).

### Outros artigos

* *Creagrus furcatus*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q630039
* WorldCat
* VIAF: 204957088
* ISNI: 0000 0004 2339 5455
* Léonore: [LH//1979/25 25]
* SUDOC: 124050794

 |
**Adolfo Sigwald**, nado en Córdoba o 27 de outubro de 1923 e finado en Buenos Aires o 22 de marzo de 1999, foi un militar arxentino designado Gobernador de facto de Córdoba pola Xunta Militar do Proceso de Reorganización Nacional.

Traxectoria
-----------

Naceu no Barrio San Vicente da cidade de Córdoba. Na súa carreira militar foi xefe do Batallón no Colexio Militar da Nación, xefe do Rexemento de Infantaría de Monte 28 e comandante da X Brigada de Infantaría, pasando a retiro o 20 de febreiro de 1979, voluntariamente, co grao de xeneral de brigada.

Días despois, a xunta militar nomeouno interventor federal na provincia de Córdoba (sendo chamado "gobernador"), asumindo o 8 de marzo de 1979. Na súa administración, a cal se estendeu por case tres anos, fomentou conversacións entre diversos ámbitos sociais. O 20 de xaneiro de 1982 foi substituído polo Dr. Rubén Juan Pellanda.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Falleción el gral Sigwald" Arquivado 25 de setembro de 2019 en Wayback Machine. artigo en *La Nación*, 25 de marzo de 1999 *(en castelán)*.
Dos cartuchos diferentes do calibre .357 Magnum. Á esquerda a versión *JSP* (punta suave ou branda), e á dereita a versión *JHP* (punta oca)
O **.357 Magnum** é un calibre para revólver, creado pola empresa de armas *Smith&Wesson* en 1934 e baseado nun anterior, o .38 Special. Desde a súa creación difundiuse amplamente o seu uso.

A diferenza entre unha bala disparada do .38 e outra de .357 (malia a diferenza do nome miden o mesmo) é que, mentres a .38 viaxa a 250 m/s, a Magnum faino 400, co drástico aumento de poder de detención e capacidade de perforación que iso implica.

Deseño
------

Este calibre foi deseñado para a policía, a autodefensa e a cacería. O obxectivo da súa creación foi facer unha bala de profunda penetración, traxectoria plana, e longo alcance efectivo.

É excelente para a autodefensa polo seu alto poder de parada, que pode deter dun disparo animais superiores en tamaño ó home. Mesmo pode matar a un cervo dun disparo certeiro a curta distancia.

Outra vantaxe dos revólveres .357 Magnum é a posibilidade de usar cartuchos .38 Special, porque as balas e vainas dos dous calibres son do mesmo diámetro. Porén, os revólveres deseñados para o calibre .38 special non poden utilizar o .357 Magnum, debido ás menores dimensións do barrilete. Malia todo, a súa potencia é inferior ó resto dos calibres Magnum, como o .41 Magnum, .44 Magnum e .454 Casull.

.357 Magnum.
Este calibre iniciou a era das municións para pistola con balas de alta velocidade.

O calibre .357 Magnum non debe confundirse co .357 SIG, deseñado para as pistolas semiatumáticas e de menor potencia que o Magnum.

Balística
---------

A bala pesa 8.1 g, ten camisa HP, velocidade inicial de 440 m/s e potencia inicial de 790 J.

Pero tamén existe outra versión deste calibre cunha bala de 10,2 g, tamén de camisa HP, velocidade inicial de 375 m/s e potencia inicial de 725 J.

Sinónimos
---------

* .357
* .357 Mag.
* .357 S&W Magnum
* .357 Mangle'em (modismo estadounidense)
* 9x33mmR (nomenclatura europea)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***.357 Magnum*** |

### Ligazóns externas

* Guía de recoñecemento de armas de Nazarian's Gun's Arquivado 28 de setembro de 2007 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* 357 Magnum en uso *(en inglés)*
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
|  Retratos de Adolfo Rey en *El Eco de Galicia* e *Almanaque Gallego*, 1898.  |

**Adolfo Rey Ruibal** nado na Coruña en 1867 e finado en Buenos Aires en marzo de 1923, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Cursou, na Coruña, a carreira de Peritaxe Mercantil e estudou na Escola de Belas Artes. De moi novo, emigrou á Arxentina, dedicándose ao comercio en Buenos Aires. Colaborou en diversos diarios e revistas, coma *Galicia Moderna*, *Almanaque Gallego* e *El Eco de Galicia* utilizando os pseudónimos "Fol de gaita", "Butifarra" e "El caballero sin parné". Foi vicepresidente da Liga Redencionista Gallega de Buenos Aires (1910) e pertenceu á Asociación Española de Socorros Mutuos da que foi secretario en 1915. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

Notas
-----

1. ↑  Membros correspondentes

Obras
-----

* *Septenvirato* (Buenos Aires, 1900),
* *Saudades. Recuerdos y memorias de Marineda* (Buenos Aires, 1901)
* *Virutas* (Buenos Aires, 1913),
* *Notas de verano. Descripciones sudamericanas* (Buenos Aires, 1913).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilanova Rodríguez, Alberto (1966). Ediciones Galicia, ed. *Los gallegos en la Argentina*. Buenos Aires.
* *Gran Enciclopedia Galega*, vol. 26, páx. 177 (Silverio Cañada ed. Santiago de Compostela-Gijón, 1974)
*Die Tafelrunde* (A mesa redonda) por A. von Menzel
**Adolph Friedrich Erdmann** (posteriormente: **von**) **Menzel** é un pintor de etnia alemá nado o 8 de decembro de 1815 en Wrocław e finado o 9 de febreiro de 1905 en Berlín. Notábel polos seus debuxos, gravados e pinturas. Os temas da súa obra son frecuentemente inspirados na historia e é considerado o máis salientábel representante alemán do realismo pictórico do século XIX.

Biografía
---------

Menzel recibiu as súas primeiras leccións artísticas no estudo litográficos de seu pai. No ano de 1833, estudou por seis meses na *Real Academia de Berlín*, a época coñecida pola súa énfase na arte retratista e perspectiva. Un ano despois, von Menzel xuntouse á *Asociación Xoves Artistas*. Até entón el estaba a traballar máis en óleos. En 1838 foi admitido na *Asociación de Artistas Elder*.

Conquistou a súa fama artística aos 25 anos de idade, en 1839, cando ilustrou a obra *A vida de Frederico, o Grande* do historiador Franz Kugler; para este proxecto Menzel preparou centos de esbozos a fin de reproducir coidadosamente a arquitectura, os traxes e o mobiliario da época. Desde entón a súa preparación exhaustiva e precisa garantiulle o recoñecemento por parte da elite política e social de Berlín - retratada en moitas das súas pinturas.

En 1853 ingresa na *Real Academia da Arte*. En 1855 viaxa a París para visitar a Exposición Universal e ver o *Pavillón do realismo* de Gustave Courbet. En 1867 recibe a *Cruz da Lexión de Honra Francesa* pola pintura histórica de *Frederico e as súas tropas na batalla de Hochkirch*. En 1875 é nomeado profesor e membro do Senado. En 1884 ten a súa primeira exposición individual.

Menzel obtén en 1885 un doutoramento na Universidade de Berlín. De 1880 e até o seu falecemento en 1905 en Berlín, abandonou a pintura de relevancia pública ou de valor histórico e pasou a retratar rúas, xardíns e fragmentos de paisaxes. Deixou para a posteridade unha abondosa contribución artística, composta por máis de dez mil deseños e outros milleiros de litografías, xilogravados, acuarelas...

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Adolph von Menzel Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164961
* WorldCat
* VIAF: 34607154
* BAV: ADV10957226
* Belvedere: 1413
* BMT: 38154
* BNE: XX1133110
* BNF: 134762341
* BRE: 2204803
* CANTIC: a10416444
* CERL: cnp00559506
* DeutscheBio: 118580914
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 18578
* GEC: 0041987
* GND: 118580914
* ICCU: SBLV090269
* ISNI: 0000 0001 2127 5116
* KulturNav: ID
* LCCN: n50059021
* MusicBrainz: ID
* NDL: 001172649
* NKC: jn20040413006
* NLA: 36294061
* NLG: 166727
* NPG: mp72612
* NTA: 068923899
* OL: OL139016A
* openMLOL: 431934
* Pinakothek: adolph-von-menzel
* RKD: 55298
* SAAM: 6480
* SELIBR: 213283
* SNAC: w67h1rd1
* SUDOC: 027514692
* ULAN: 500018924
* WikiTree: Menzel-237

 |
**Ademaro de Salerno** foi o príncipe longobardo de Salerno, fillo e sucesor do príncipe Pedro de Salerno, quen a principios do 853 lle usurpara o trono ao menor de idade Sicón II, do cal era rexente.

Traxectoria
-----------

Ademaro foi un soberano moi impopular e os territorios do seu principado, e mesmo a súa autoridade, se viron notabelmente reducidos polas presións independentistas do Principado de Capua. No 858 obrigárono a pedir a intervención de Guido I de Spoleto, que obtivo a cambio o val do río Liri. No 861 unha revolta popular guiada por Gaiferos, da estirpe dos *Dauféridas* (isto é, fillos de Dauferio Balbo), derrocou a Ademaro do trono e mandouno á cadea. Durante a súa reclusión sometérono a tortura e cegárono. Gaiferos foi escollido como príncipe no seu posto, instaurando a dinastía dos Dauféridas no trono de Salerno.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Catholic Encyclopedia. (en inglés) Encyclopedia Press, 1917.
* Nicola Cilento, «ADEMARIO (Ademaro)», en *Dizionario Biografico degli Italiani*, Istituto dell'Enciclopedia italiana Treccani (on line)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2706122
* DBI: ID

 |
A **abadía de Bec** (**Abbaye Notre-Dame du Bec** en francés) é unha fundación bieita de 1039 feita polo monxe Herluin.

Historia e localización
-----------------------

A abadía localízase en Le Bec-Hellouin, no departamento de Eure (Normandía, Francia), nun val entre as cidades de Rouen e Le Havre.

Na Idade Media de Bec dependía o priorato de St Neots e outras fundacións inglesas, mesmo dous arcebispos de Canterbury foron monxes procedentes de Bec e a abadía foi un dos centros intelectuais europeos do século XI con Anselmo de Canterbury

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial da abadía de Bec *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q32989
* WorldCat
* VIAF: 125921960
* BNF: 119519803
* ISNI: 0000 0001 2152 3802
* LCCN: n82005625
* Mérimée: PA00099327
* NKC: kn20041110003
* SUDOC: 027491978

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Franz Felix Adalbert Kuhn**, nado en Königsberg in der Neumark o 19 de novembro de 1812 e morto en Berlín o 5 de maio de 1881, foi un lingüista e filólogo alemán, estudoso da mitoloxía, da prehistoria e das antigüidades indoeuropeas. Considérase o fundador da mitoloxía comparada.

Traxectoria
-----------

Kuhn nace en Königsberg en 1812 na rexión de Neumark, en Brandeburgo. En 1841 comezou a súa relación co *Köllnisches Gymnasium* en Berlín, do cal se converteu en director en 1870. Kuhn foi o fundador dunha nova escola de mitoloxía comparativa, baseada na filoloxía comparada. Inspirado na obra *Deutsche Mythologie* de Jakob Grimm, dedicouse ao estudo das historias e das lendas xermánicas e publicou diversos ensaios: *Märkische Sagen und Märchen* (1842), *Norddeutsche Sagen, Märchen und Gebräuche* (1848) e *Sagen, Gebräuche und Märchen aus Westfalen* (1859).

Pero a súa reputación baséase nas súas investigacións sobre a lingua e a historia dos pobos indoeuropeos en conxunto. Os seus libros cimeiros neste ámbito son: *Zur ältesten Geschichte der Indogermanischen Völker* (1845), no que tentou render conta da primitiva civilización indoeuropea antes da súa fragmentación en diversos pobos, confrontando e analizando os significados orixinarios das palabras e das súas derivacións nas diferentes linguas: *Die Herabkunft des Feuers und des Göttertranks* (1859; nova ed. de E Kuhn, baixo o título de *Mythologische Studien*, 1886); *Über Entwicklungsstufen der Mythenbildung* (1873), no que sostén que as orixes dos mitos deben buscarse no dominio da lingua, e que os seus factores máis esenciais eran a polisemia e a homonimia.

Kuhn foi tamén editor da revista *Historische Sprachforschung (orixinariamente* Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung auf dem Gebiete der Indogermanischen Sprachen*), que era na súa época a revista máis acreditada sobre o tema.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76174
* WorldCat
* VIAF: 3226582
* BAV: ADV10867879
* BNF: 12847621z
* CERL: cnp01435358
* DeutscheBio: 116601825
* EBID: ID
* FAST: 1453849
* GND: 116601825
* ISNI: 0000 0001 0863 9480
* LCCN: n82107843
* NKC: mzk2009532626
* NLA: 35746257
* NLG: 288507
* NTA: 141189924
* OL: OL1931664A
* SNAC: w6fn3fm0
* SUDOC: 11511727X

 |
**Ademir Vieira**, nado en São Paulo o 21 de outubro de 1951, é un exfutbolísta que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Comezaría a xogar no Santo Andre, de onde pasaría ao Olhanense en Segunda División do Brasil, ascendendo ese mesmo ano á máxima categoría. Pronto espertaría o interese dos grandes clubs de Portugal fichando polo FC Porto no ano 1975. Con este equipo gañaría a Copa de Portugal e a Liga, marcando o gol que deu o título no último encontro da tempada ante o Benfica.

No ano 1978 ficha polo Celta de Vigo onde xogou cinco anos, disputando 66 encontros e marcando 13 goles, sendo o máximo goleador do equipo na tempada 1979-80 con 10 tantos. Unha vez rematado o contrato co Celta volve a Brasil para retirarse, pero o presidente do Olhanense convenceuno para que xogase outros dous anos no club, e tras un ano no Louletano e outro no Imortal retirouse con 37 anos en 1987.

Actualmente dirixe a *Escola luso-brasileira* de formación de xogadores.

Palmarés
--------

* Copa de Portugal co FC Porto, tempada 1976-77
* Liga de Portugal co FC Porto, tempada 1977-78
* Campión de Segunda División de España co Celta de Vigo, tempada 1981-82

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9582773
* BDFutbol: 3712
* Transfermarkt: 311030
* Worldfootball: ademir\_3

 |
Imaxe da barca funeraria de Queops (vista da proa).
Popa da barca.
A **barca funeraria de Queops** (ou barca solar) é un navío de 43,4 m de eslora do Antigo Exipto que foi soterrado nun foso aos pés da Gran Pirámide de Gizeh, ao redor de 2500 a. e. c. Posibelmente foi construída para Queops, o segundo faraón da cuarta dinastía do Imperio Antigo de Exipto. Foi descuberta en 1954 por Kamal el-Mallakh.

Historia e características
--------------------------

A barca funeraria de Queops foi descuberta en 1954 por Kamal el-Mallakh. Namentres se retiraban unha serie de restos da face sur da pirámide atopáronse un par de lousas de pedra que parecían esconder unha trincheira. Aínda que o goberno exipcio non amosou grande interese pola escavación, a insistencia de Kamal el-Mallakh fixo posíbel que se descubrise a barca funeraria de Queops. Construída con madeira de cedro, foi atopada provista de todos os seus aparellos, remos, cordas e cabina; estaba desmontada en 1224 pezas. Despois de anos de traballo conseguiuse ensamblar todas as pezas. A barca, que sería capaz de transportar 45 toneladas, mide 43,4 m de eslora, 5,6 m de manga e ten 1,5 m de calado. As táboas de madeira do casco da barca solar están unidas por cordas, e non cravadas. Durante a súa restauración, a cal tardou máis de dez anos, tivéronse que empregar novas cordas, pero o 95 % das táboas de madeira son as orixinais. Restaurada, expúxose dende 1982 no museo situado sobre o mesmo lugar onde foi atopada, no lado sur da Gran Pirámide de Gizeh. Porén, en agosto de 2021 foi trasladada ao Gran Museo Exipcio, onde comparte espazo cunha segunda barca de Queops que permaneceu soterrada até 2012.

Foron descubertas cinco fosas de barcas funerarias xunto á Gran Pirámide, e outras cinco máis nas proximidades da de Quefrén.

Función
-------

Ra, na súa barca solar.
A historia e a función da barca non se coñecen con precisión. As barcas solares eran navíos rituais que simbolizaban o ciclo da vida e a morte mediante o ciclo solar, Ra, a través do ceo. Porén, esta barca contén signos que indican ter sido usada na auga, e é posíbel que a barca funeraria levase o corpo embalsamado do faraón dende Menfis a Gizeh a través do Nilo, ou que Queops a usase como un "barco de peregrinación" para visitar lugares sacros e fora soterrado para usalo na vida despois da morte.

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Barca funeraria de Queops*** |

1. 1 2  "Ancient Ships: The Ships of Antiquity - The Solar Barque of Khufu 4th Dynasty 2550-2528 BCE". *www.artsales.com*.
2. ↑  "La barque funéraire de Khéops". *Atlantides.free.fr*.
3. 1 2 3  "La barca solar, viaje al más allá". *Sobreegipto.com*.
4. 1 2  Khufu’s Solar Boat. *www.egyptkeytours.com*.
5. 1 2 3  Parra Ortiz, José Miguel (2008). "La morada eterna de Keops, la Gran Pirámide". *Historia National Geographic* (55). 1696-7755D, 40.
6. 1 2  "La barca solar de Keops". Arquivado dende o orixinal o 30 de abril de 2008.
7. ↑  El último viaje de la barca solar del faraón Keops. *El Independiente*, 10/08/2021.
8. ↑  "La barca solar de Egipto". Arquivado dende o orixinal o 12 de outubro de 2008.
**Adagia** é o nome habitual co que se designa á obra **Adagiourum collectanea**. Compilación de proverbios e ditos das tradicións grega e latina feita polo humanista Erasmo de Rotterdam.

Orixe
-----

No ano 1500 publica en París, na imprenta de Johannes Philippi un libro titulado **Adagiorum collectanea**, colección de 818 proverbios da Antigüidade clásica, acompañados cada un dun comentario sobre aspectos filolóxicos, literarios, históricos ou mitolóxicos. A pedagoxía do libro, a cantidade de información presentada e a elegante latinidade fixeron do libro un éxito por toda Europa.
O éxito fixo, que no 1505 Philippi publicará unha segunda edición, e no 1506 unha terceira, esta vez por Josse Bade.

### Edición canónica

Posteriormente cando Erasmo estaba en Italia adquiriu un gran dominio do grego clásico, o que lle permitiu engadir moitas citas e proverbios de autores gregos, publicándose no 1508 en Venecia, polo editor Aldo Anuzio, unha edición que acadaba as 3260 citas. Esta edición levaría por título *Adagiurm Chiliades tres, ac centuriae fere totidem*. Posteriormente habería máis edicións con máis proverbios, mais a edición veneciana considérase a canónica, por presentar o título e a estrutura definitiva, que xa non variará nas sucesivas reimpresións.

### Edicións posteriores

No 1513 o impresor de Basilea, Johannes Froben imprimiu os adagios de acordo á edición veneciana; tras instalarse Erasmo nesta cidade. Esta casa editorial pasará a ser o principal editor da súa obra. De feito tras catro anos da morte do autor, publicouse a primeira edición das obras completas co título *Omnia opera Des. Erasmi Rotorodami, quaecumque ipse auctor pro suis agnovit, novem tomis distincta*. Os *adagia* convertéronse axiña nunha obra de lectura oobrigada para calquera intelectual da época.

Isto non impediu que coa chegada da Contrarreforma, o libro fose engadido no índice de libros prohibidos de Paulo IV do 1559. O que implicaba a prohibición absoluta de imprimir, posuir ou ler calquera libro asociado a Erasmo. Nos séculos posteriores publicáronse varias edicións dos adagios revisadas e modificadas por diversas comisión de teólogos católicos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *(en castelán)*, Erasmo de Rotterdam, *Adagia Selecta & Julio rechazado del cielo*, ed. La Tempestad, 2018, (ISBN 978-84-7948-147-6).
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Barcelona (homónimos).

***Barcelona. Calidoscopio callejero, marítimo y campestre de Camilo José Cela para el Reino y Ultramar***  é un libro de viaxes de Camilo José Cela, publicado en 1970 pola editorial barcelonesa Noguer, con acuarelas de Federico Lloveras.

Trama
-----

O libro fala de diversos lugares destacados da vila de Barcelona, como o Monte Tàber, a plaça del Rei, a Catedral, a Plaça Nova, o Palau de la Generalitat, a Igrexa de Santa Maria del Pi, o porto, La Barceloneta, a Ciutadella, Santa Maria del Mar, o museo de Pablo Picasso, o Palau de la Música Catalana, Montjuïc, El Poble-sec, San Pau del Camp, La Rambla, o Hospital de la Santa Creu, a Plaça de Catalunya, La Pedrera, a Sagrada Familia, Pedralbes ou o parque Güell. Remata falando do baile tradicional catalán, a sardana.

Narración
---------

A obra está narrada en terceira persoa polo autor, que se fai chamar *amanuense*, ao entender que o texto lle é ditado. Usa un vocabulario moi rico, con numerosas referencias á lingua catalá e con citas en galego, italiano (un verso de Petrarca).

Fala da historia de Barcelona, e adoito en vez de indicar directamente a cando aconteceron os sucesos, refírese a efemérides que tiveron lugar no mesmo ano. Refírese a numerosos capítulos violentos da historia da cidade, como a Semana Tráxica, mais evitando referirse a que foron conflitos xurdidos por loitas obreiras. Ao tempo, evita referirse ao acontecido na cidade durante a guerra civil. Con todo, malia ser un libro editado durante o Franquismo, cando aínda estaba vixente a censura, hai críticas a feitos acontecidos durante esa época, como certas mudanzas nos nomes de rúas e avenidas.
| Amanu |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 163 hab. |
| Superficie | 10 km² |
| Superficie lagoa | 240 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 17°43′S 140°39′O﻿ / ﻿-17.717, -140.650Coordenadas: 17°43′S 140°39′O﻿ / ﻿-17.717, -140.650 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Amanu** é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Forma unha comuna asociada á comuna de Hao. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 15 km ao norte de Hao.

Xeografía
---------

O atol ten unha forma ovalada, de 29 km de longo e 10 km de ancho. A superficie total é de 28 km². A lagoa dispón de tres pasos ao oeste. Ao leste hai uns perigosos escollos para a navegación. A vila principal é Ikitake e a poboación total era de 163 habitantes no censo de 2007. Non dispón de infraestruturas significativas.

Historia
--------

Amanu foi descuberto a vixilia de Todos Santos de 1774, por José Andía y Varela que o chamou *Illa das Ánimas*. Foi cartografado por Bellinghausen en 1820, baixo o nome de *Moller Island*. Tamén se coñeceu co nome de *Freycinet*.

En 1929 atopáronse os canóns da carabela española *San Lesmes*, perdida en 1526. Era a segunda expedición española ás Molucas comandada por García Jofre de Loaisa. Ao saír do estreito de Magalláns, a carabela *San Lesmes* perdeuse no Pacífico. O investigador australiano Robert Langdon mantén que encallou en Amanu, os tripulantes sobreviviron e influíron na cultura das illas veciñas. No ano 2000 atopáronse os restos do *HMS Hercules*, perdido en 1821.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q454545
* GEC: 0511317
* GeoNames: 4034703

 |
Coordenadas: 17°20′S 145°30′O﻿ / ﻿-17.333, -145.500

**Anaa** é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado no noroeste do arquipélago, a 350 km ao leste de Tahití.

Xeografía
---------

É un atol ovalado de 29´5 km de longo e 6´5 km de ancho, cunha superficie total de 38 km². O arrecife coralino está formado por once illotes cun chan máis profundo e máis fértil que os outros atois das Tuamotu. A lagoa é pouco profunda, sen ningún paso navegable ao océano, e formada por 3 concas principais. Aínda que non dispón de ningún paso navegable, a auga da lagoa renóvase por diversas canles pouco profundos que se poden cruzar camiñando. A vila principal é Tukuhora, tamén chamado Anaa, cunha poboación total de 435 habitantes no censo de 2002. As outras vilas pequenas como Temarie, Otepipi, Mania e Tematahoa están deshabitadas segundo o censo. A poboación vive principalmente da pesca, o cultivo de nácara e a produción de copra.

Historia
--------

O atol de Anaa era coñecido pola lendaria ferocidade dos seus guerreiros que, no século XVII, dominaron e saquearon o noroeste das Tuamotu. O primeiro europeo que o descubriu foi o inglés James Cook, en 1769. Debido á súa forma chamouno *Chain Island*, a illa da cadea. Despois, foi visitado por Domingo Bonaechea, o 1 de novembro de 1772, chamándoo *Illa de Todos os Santos*. A principios do século XIX pasou á soberanía dos Pomaré de Tahití. Ao redor de 1850 era un centro activo do comercio de nácar e copra, cunha poboación máxima de 2.000 habitantes. A loita pola evanxelización entre os mormóns norteamericanos e os católicos franceses provocou unha revolta en 1852, e a intervención das tropas coloniais francesas. Nos anos 1878 e 1906 sufriu as consecuencias de dous ciclóns que alagaron toda a illa. Despois do ciclón de 1983, trasladouse e reconstruíuse a única vila, incorporando un refuxio anticiclóns con capacidade para toda a poboación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q483126
* WorldCat
* VIAF: 751148574338324430008
* BNF: 15320562q
* GEC: 0511318
* GeoNames: 4034700
* LCCN: sh2020006720

 |
**Adolphe Delessert**, nado o 15 de setembro de 1809 en Cossonay, Vaud (Suíza), e finado o 6 de abril 1869 en Saint-Barthelemy, Vaud (Suíza), foi un explorador e naturalista francés.

Traxectoria
-----------

Decidiu marchar de Francia para estudar as plantas do sueste asiático, e saíu de Nantes o 24 de abril de 1834 cun amigo, George Samuel Perrottet, fixo escala na illa de Madeira e nas illas Canarias, e chegou o 15 de xullo á illa de Francia (hoxe Mauricio). Comezou o seu traballo nas Mascareñas e logo foi a Pondicherry.

A finais de ano embarcou para as Indias Orientais Neerlandesas, fixo escala en Penang, no estreito de Malaca e despois en Malaca. Despois marchou a Singapur, e chegou a Batavia o 27 de xaneiro de 1835 despois de ter que enfrontarse a un terrible tifón.

De volta en Pondicherry, enviou as súas coleccións de historia natural a Francia. Despois visitou Madrás e cazou nos seus arredores.

En 1836 Delessert permaneceu gran parte do ano na illa Bourbon (hoxe Reunión), e despois, en xaneiro de 1837 embarcou cara a Bengala. Despois visitou Calcuta onde coñeceu a Charles Gaudichaud-Beaupré.

De novo en Pondicherry en 1838, visitou as montañas Nilgiri e multiplicou as súas herborizacións. Tamén fixo alí observacións meteorolóxicas que comunicou á Sociedade Asiática de Calcuta. Descansando en Calcuta, chegou a Mahé, Cananor, Goa e Bombai pola costa de Malabar. Saíu definitivamente da India o 25 de febreiro de 1839, e marchou a Adén, regresando despois a París o 30 de abril. 

Trouxo das súas viaxes numerosas coleccións de mamíferos, aves, réptiles, peixes, insectos, cunchas, plantas e minerais.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Delessert** emprégase para recoñecer a Adolphe Delessert como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4684421
* WorldCat
* VIAF: 59866393
* CERL: cnp01421206
* GND: 117631477

 |
A **abadía de Saint-Martial** foi un mosteiro da cidade de Limoges (Languedoc), fundado no século IX. Existiu como tal ata a revolución de 1789 e o seu edificio principal foi demolido a principios do século XIX, agás a cripta do século X (redescuberta en 1960) coa tumba do Santo Marcial, primeiro bispo de Limoges, e a de Santo Valeri, un lendario mártir de principios do cristianismo.

Pipino I de Aquitania ao seu retorno ao reino trala expedición ás terras fronteirizas do sur de Septimania (827) e de ser criado en Lión polo seu pai para unha nova campaña contra os sarracenos na mesma zona (que non se puido levar a termo) chegou á abadía de Saint-Martial de Limoges (828).

Música
------

A abadía foi o centro de varios avances na música medieval. Unha parte significativa do canto chan foi transcrito nela, incluído o *St. Yrieix Gradual* de canto gregoriano e raras físgoas do canto galicano. Xunto coas se1quentias compostas alí está *Clangam, filii* de c.850. A Escola de Saint-Martial de Limoges de mísicos inclúe unha parte substancial do repertorio de tropos e versus, así como unha forma antiga de polifonía rítmica aquitana, o primeiro repertorio substancial de polifonía actualmente coñecido.

É un lugar famoso pola súa música relixiosa secular do século XII. Alganhas das primeiras letras coas súas melodías dos trobadores foron tiradas de manuscritos da abadía, actualmente están custodiados na Bibliothèque Nationale.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2820412
* WorldCat
* VIAF: 148970015
* BNF: 13225604k
* BRE: 3655920
* EBID: ID
* LCCN: n84040459
* Mérimée: PA00100328
* SUDOC: 02979997X

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ahe.

| Ahe |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 561 hab. |
| Superficie | 12 km² |
| Superficie lagoa | 145 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 14°29′S 146°19′O﻿ / ﻿-14.483, -146.317 |
| Maior Altura | 10 m.
  |
| Localización |
|  |
|

**Ahe** é un atol situado nas Tuamotu na Polinesia francesa no subgrupo de Illas do Rei Xurxo.

Xeografía
---------

O atol Ahe ten 23,5 km de longo e 12,2 km de ancho máximo cunha superficie de 12 km². A súa lagoa ten unha superficie de 138 km². É administrativamente depende da Comuna de Manihi situada a 12 km.

Historia
--------

 Paso de entrada do atol
A primeira mención do atol foi feita polos exploradores Holandeses Willem Schouten e Jacob Le Maire en 1616. Ahe foi o último atol das Tuamotu en ser descuberto por Charles Wilkes o 6 de setembro de 1839 que a bautiza como illa Peacock.

O motu de Poro-Poro, no atol de Ahe, foi habitado varios anos por Bernard Moitessier que construíu un faré. Deixouno en 1978 para vivir en Moorea.

Os 500 habitantes, aproximadamente, viven principalmente do cultivo de perlas.

O exército francés contruiu unha pista de aterraxe en 1997.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q400184
* GEC: 0511314
* GeoNames: 4034733

 |
A calzada 34, **Ab Asturica Burdigalam**, recóllese nos itinerarios que os funcionarios romanos confeccionaban a modo de guías de viaxeiros (como os de Antonino, de Rávena ou a Tabula Peutingeriana). Unía Astorga con Bordeos atravesando as actuais provincias de León, Palencia, Burgos, Áraba e Navarra, antes de superar o porto de Sumo Pyrineo (Ibañeta), para internarse en Aquitania.

Segundo o Itinerario de Antonino, o seu trazado en Hispania era o seguinte:

ITEM AB ASTURICA TARRACONE

* Asturica Augusta, Astorga
* Vallata
* Interamnio
* Palantia, Reliegos
* Viminacio
* Lacobriga
* Dessobriga
* Segisamone, Sasamón
* Deobrigula , Tardajos
* Tritium, Monasterio de Rodilla
* Virovesca, Briviesca
* Deóbriga, Miranda de Ebro

Se di que a comezos do século V entran por ela na península os primeiros pobos bárbaros, suevos e alanos. Se data no ano 456 o momento en que tropas visigodas, comandadas por Teodorico II, chegan á meseta norte por esta calzada. Outros autores postulan que a entrada produciuse por Cataluña.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Rutas antonianas
**Miren Begoña Amunarriz Olano**, nada en Donostia o 21 de xuño de 1948, é unha activista feminista e política vasca de ideoloxía nacionalista vasca.

Foi unha das primeiras mulleres que estivo presente no Parlamento Vasco a comezos da década de 1980, sendo neste senso unha das pioneiras na política vasca. Foi unha declarada activista a prol dos dereitos e a presenza da muller na vida política vasca.

Biografía
---------

Begoña Amunarriz naceu en 1948 en Donostia no seo dunha familia de nacionalistas vascos. Despois da Guerra Civil o seu pai, que fora gudari, estivo exiliado en Francia e posteriormente foi internado nun campo de concentración franquista. A súa nai estivo varios anos encarcerada durante a guerra. Iso propiciou que Amunarriz se criase nun ambiente familiar *abertzale* que chocaba coa educación e sociedade do franquismo da época, o que moldeou, nas súas propias palabras, un carácter rebelde. A esta herdanza política, Amunarriz uniu unha conciencia feminista que desenvolveu na adolescencia, influenciada por diversos factores como a figura da súa nai, a lectura, a súa rebeldía ante o ensino relixioso da época e a súa experiencia vivindo en países estranxeiros.

Amunarriz estudou Bacharelato Superior na póla de Ciencias e realizou posteriormente estudos administrativos superiores pola Universidade de Navarra (ISSA) en Donostia. Sendo moi nova marcha a vivir ao estranxeiro, residindo en Bruxelas, Londres e Dublín, cidades nas que realizou estudos de Lingua, Arte e Literatura francesas e inglesas. Froito desta experiencia, ademais de español e éuscaro, domina o francés e o inglés. Tamén realizou estudos de piano no Conservatorio de Donostia.

Á marxe do seu labor político, desenvolvida principalmente entre finais da década de 1970 e principios dos anos 1990, traballou na empresa privada e na docencia. Foi tertuliana habitual en programas de debate en EITB e articulista especializada en temas políticos como: as dúas Guerras Mundiais, maio do 68, Quebec, Terrorismo, Países Bálticos, os Balcáns, o islam, Irán, a Cuestión Xudía, Nacionalismo Vasco e sobre todo, temas relacionados co status da muller na sociedade.

No plano persoal está casada con Xabier Alkorta Andonegi, economista que chegou a ser director xeral da caixa de aforros guipuscoana Kutxa entre 2004 e 2008 e de Caixa Castela A Mancha entre 2009 e 2010 (nomeado tras a intervención da entidade por parte do Banco de España), así como membro do consello de administración da caixa de aforros nacionalizada Novacaixagalicia/NCG Banco desde 2011. A parella ten dous fillos.

Notas
-----

1. ↑  Noite de ópera no Kursaal

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo de Begoña Amunarriz na Enciclopedia Auñamendi
* Ficha de Amunarriz como parlamentaria vasca
* Entrevista a Begoña Amunarriz en 2008

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5724873
* Auñamendi: 24470

 |
**Adam Lonicer**, **Adam Lonitzer** ou **Adamus Lonicerus**, nado en Marburg o 10 de outubro de 1528 e finado en Frankfurt o 29 de maio de 1586, foi un botánico alemán, notable pola súa revisada versión de 1557 do herbario do famoso Eucharius Rösslin (1470 – 1526).

Traxectoria
-----------

Fillo dun teólogo e filólogo, estudou en Marburg e na Universidade de Maguncia, sendo alumno de Conrad Gessner, obtendo a súa mestría aos dezaseis anos. Foi nomeado profesor de Matemática na Universidade de Marburg en 1553, doutorándose en Medicina en 1554, converténdose no médico de Frankfurt. Porén, a súa verdadeira paixón foron as herbas e o estudo da botánica. A súa primeira importante obra foi sobre herbas, *Kräuterbuch*, publicada en 1557, cunha gran parte desta ocupándose da destilación. Lonicer recoñeceu as súas fontes para o libro, acreditando a Jean Ruelle (1474-1537), Valerius Cordus, Pietro Andrea Mattioli, Hieronymus Braunschweig e Conrad Gessner.

Lonicer casou con Magdalena Egenolff, filla do seu editor de Frankfurt, Christian Egenolff; e cando este faleceu en 1555, Lonitzer foi director da firma, publicando logo non menos de catro edicións de *Kräuterbuch* entre 1557 e 1577.

O xénero *Lonicera* da familia Caprifoliaceae chámase así na súa honra.

A abreviatura **Lonitzer** emprégase para indicar Adam Lonitzer como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* Prancha coloreada de Kräuterbuch, 1577Prancha coloreada de *Kräuterbuch*, 1577

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  Sp. Pl. 1: 173. 1753 [1 de maio 1753] (GCI)
3. ↑  Véxase a listaxe de todos os xéneros e especies descritos por este autor en IPNI.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Adam Lonitzer*** |

### Outros artigos

* Historia da botánica

### Bibliografía

* Frank J. Anderson (1977): *An Illustrated history of the herbals*. Columbia University Press : xiv + 270 pp.

### Ligazóns externas

* ArteOccidentale
* Bibliotecas da Smithsonian Institution
* «Adam Lonitzer», *Índice Internacional de Nomes das Plantas* (IPNI), Real Xardín Botánico de Kew, Herbario da Universidade Harvard e herbario nacional Australiano (eds.).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65192
* WorldCat
* VIAF: 100904227
* BAV: ADV10914791
* BIBSYS: 1011943
* BMT: 144243
* BNE: XX4664680
* BNF: 10279221n
* Botanist: Lonitzer
* BVMC: 17647
* CERL: cnp00402947
* DeutscheBio: 119003333
* FAST: 183788
* GND: 119003333
* ICCU: BVEV020795
* ISNI: 0000 0001 0929 0831
* LCCN: n86854097
* NKC: nlk20010096956
* NPG: mp123299
* NTA: 128363126
* OL: OL5786255A
* PTBNP: 1682940
* SELIBR: 289180
* SNAC: w6dz2rkp
* SUDOC: 080789943

 |
***Adventures in the Magic Kingdom*** é un videoxogo estreado o 1 de xuño de 1990 para Nintendo Entertainment System. A súa banda sonora foi composta por Yoko Shimomura que realizaría despois a da serie *Kingdom Hearts*. O xogo foi distribuído en cinco rexións diferentes (Illas Británicas, América do Norte, Francia, Escandinavia e Australasia), empregando tres portadas diferentes. Na historia do xogo, Goofy deixa a chave dourada da porta do castelo no seu interior, polo que Mickey Mouse pregunta ó xogador se pode axudalo a atopar seis chaves de prata que son precisas para abrir o castelo de Cincenta e permitir a cabalgata no parque. Despois de completar esta tarefa, Mickey parabeniza ó xogador e a cabalgata comeza.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Disney Adventures in the Magic Kingdom* en MobyGames

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2399220
* GameRankings: 587232
* HowLongToBeat: 220
* IMDb: tt0313169
* MobyGames: disney-adventures-in-the-magic-kingdom

 |
**Adolfo Mosquera Castro**, nado en Caldas de Reis o 3 de xullo de 1860 e finado na mesma vila o 30 de xaneiro de 1940, foi un avogado, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e ao rematar instalouse como avogado en Caldas de Reis. Dono dun balneario en Catoira. Republicano, dirixiu *El Umia* (1886), foi redactor de *El Ciclón* de Pontevedra e promoveu os periódicos *El Demócrata* e *La Democracia* de Caldas de Reis. Publicou un poema en *A Gaita Gallega*. Foi secretario do concello da Guarda durante a ditadura de Primo de Rivera e na Segunda República do Grove e Caldas de Reis (1935). Foi un escritor combativo contra o caciquismo e poeta. Escribiu baixo os pseudónimos **Sensitiva** e **El duende de Mazaracos**. Obtivo premios en certames rexionais, un deles pola poesía costumista "Os feitizos y-os meigallos". Publicou un relato en dúas entregas titulado "Na represa" en *O Galiciano*.

Obras
-----

* *Versos*.

Notas
-----

1. ↑  Galería de gallegos notables. Adolfo Mosquera en *El Pueblo Gallego*, 9-1-1955, p. 11.
2. ↑  "Ficha bibliográfica". Arquivado dende o orixinal o 30 de xuño de 2012. Consultado o 22 de xaneiro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Centro Ramón Piñeiro, ed. (2003). *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela. p. 245. ISBN 84-453-3736-X. Consultado o 6 de novembro de 2013.

### Ligazóns externas

* Algúns datos biográficos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382491
* WorldCat
* VIAF: 315722380
* PTBNP: 1584198

 |
**Benito María Hermida Verea**, nado en Santiago de Compostela o 9 de febreiro de 1825 e finado o 2 de xuño de 1905, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Humberto Ramón de Hermida Bazán e María del Pilar Verea de Aguiar San Mamede. Señor de Andeade, Cumeiro, Leiro Grande, Osebe, Loureiro, Salmonte e Rosende. Casou con Dolores Segovia Cisneros. Foi alcalde de Touro en 1857. Foi elixido senador pola provincia da Coruña en 1872. Na Restauración pertenceu ao Partido Liberal e foi elixido deputado polo distrito de Arzúa nas eleccións de 1876. Continuou como deputado polo mesmo distrito nas sucesivas eleccións ata 1899. Volveu ser elixido senador pola provincia da Coruña nas lexislaturas 1899-1900 e 1901-1902. Dirixiu a Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Foi nomeado cabaleiro da Real Orde de Carlos III e recibiu a Gran Cruz de Isabel a Católica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
* Xenealoxía Hermida

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384365
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 53710
* Senadores de España (1834-1923): 1396

 |