recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Unha **oposición** é un procedemento selectivo no que varias persoas concorren para ocupar un ou máis postos nunha empresa ou organización. A oposición adoita constar de varias probas (tests, psicotécnicas, desenvolvemento de temas, supostos prácticos, idiomas etc) para avaliar a aptitude e capacidade dos aspirantes (opositores). A igualdade é un principio que debe rexer todo o desenvolvemento do proceso.

A oposición é un procedemento moi habitual para o ingreso na administración. Outros procedementos de ingreso son: concurso-oposición e concurso.

Oposicións públicas
-------------------

As oposicións públicas son os procesos selectivos mediante os cales as Administracións Públicas incorporan recursos humanos para o desempeño das súas funcións.

En primeiro lugar, as Administracións determinan as súas necesidades de persoal cada ano, o que se publica co nome de Ofertas de Emprego Público nos Boletíns Oficiais correspondentes. Esta é a razón de que se saiba as convocatorias que vai haber con tanta antelación.

Despois convócase aos que desexen aspirar a unha das prazas vacantes á realización de certos exames ou probas. A esta resolución, que igualmente se publica nos Boletíns Oficiais, chámaselle **Convocatoria**.

As Administracións están obrigadas a elixir o seu persoal segundo os principios de igualdade, méritos e capacidade, por iso é polo que as decisións tomadas publícanse nos Boletíns Oficiais e selecciónanse os candidatos en función da súa nota neste exame.

### Tipos de Oposicións:

Dentro da propia administración pública, existen gran variedade de oposicións segundo o órgano ao que pertenzan as prazas convocadas:

* Institucións Penitenciarias
* Administración do Estado
* Social
* Xustiza
* Facenda
* Sanidade
* Educación Infantil, Primaria e Secundaria
* Corpos e Forzas de Seguridade:
	+ Garda Civil e Policía
	+ Exército
	+ Axentes forestales
	+ Bombeiros
* Dirección Xeral de Tráfico
* Controladores Aéreos
* RENFE e ADIF

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2992127
* EBID: ID

 |
**Kelvin Edward Felix**, nado o 15 de febreiro de 1933 en Roseau (Dominica) é un cardeal e arcebispo católico latino, arcebispo de Castries (Santa Lucía) entre 1981 e 2008.

Traxectoria
-----------

Naceu en Roseau o 15 de febreiro de 1933. Estudou no seminario San Xoán María Vianney en Trinidad, e foi ordenado sacerdote o 8 de abril de 1956, converténdose no primeiro sacerdote diocesano de Roseau e no primeiro sacerdote católico en ser ordenado en Dominica.

Logo de exercer o seu ministerio por uns anos en Dominica, marchou a estudar á Universidade San Francisco Xabier en Nova Escocia, graduándose en Educación en 1963; e obtivo un máster en Socioloxía e Antropoloxía na Universidade de Notre Dame (Indiana), en 1967. Finalizou os seus estudos en Socioloxía na Universidade de Bradford (Inglaterra), graduándose en 1970. Posteriormente foi profesor na Universidade das Indias Occidentais en St. Augustine (Trinidad e Tobago).

O 17 de xullo de 1981 foi elixido arcebispo de Castries. Recibiu a consagración episcopal o 5 de outubro de mans do pro-nuncio para as Antillas Bulus Fuad Naim Tabit, tendo como co-consagrantes ao arcebispo de Porto España Gordon Anthony Pantin e ao arcebispo de Kingston Samuel Emmanuel Carter.

Durante o seu pontificado foi tamén presidente da Conferencia Episcopal das Antilla, e membro do Pontificio Consello para a Familia e do Pontificio Consello para o Diálogo Interrelixioso.

Permaneceu á fronte da arquidiocese e Castries até que Bieito XVI aceptou o seu retiramento ao alcanzar a idade canónica, o 15 de febreiro de 2008. No consistorio do 22 de febreiro de 2014 o papa Francisco creouno cardeal co título de Cardeal-Presbítero de Santa Maria della Salute a Primavalle.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil no Vaticano *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1738407
* Catholic-Hierarchy: felix

 |
Polad presenta as credencias diante o presidente de Rusia, Vladimir Putin o 13 de abril de 2006
**Polad Bülbüloğlu**, nado en Bakú o 4 de febreiro de 1945, é un cantante, actor e político azarí, que foi un cantante famoso na antiga Unión Soviética polas súas cancións pop con influencias de jazz e letras baseadas no folclore azarí tanto en ruso como en azarí. Polad tamén chegou a cantar cancións compostas por el e protagonizou coñecidos filmes famosos como *Ne boysya, ya s toboy* (1981).

Na década de 1990, aínda que mantivo a súa popularidade artística, tal como o éxito dunha versión nova do seu antigo tema *Gəl Ey Səhər* en Turquía ou como puideron ser os seus concertos en Rusia, Polad comezou unha carreira política, foi ministro de cultura de Acerbaixán entre 1988 e 2006 e embaixador dese país en Rusia.

Traxectoria
-----------

Bülbüloğlu naceu co nome de **Polad Murtuza oğlu Məmmədov** na República Socialista Soviética de Acerbaixán, entón parte da Unión Soviética. Seu pai era Bulbul, un famoso cantante de ópera que expuxo a Poland á cultura musical desde moi cedo. Polad estudou o piano nunha escola de música e logo composición na Academia de Música de Bakú con Gara Garayev. Xa aos 17 anos compuxo varias cancións que interpretaron profesionais, así como temas para o seu amigo Muslim Magomayev. Nunha viaxe de Bülbüloğlu a Moscova con Magomayev foi onde Poland gravou por primeira volta varias das súas cancións.

Durante a súa carreira, Bülbüloğlu combinou o estilo da música moderna coa da música tradicional azarí, viaxando por toda a URSS e por outras partes do mundo. Participou no programa de televisión e festival Canción do ano, gañando o primeiro premio en catro ocasións. As súas cancións interpretáronas, entre outros, Muslim Magomayev, Joseph Kobzon e Lev Leschenko.

En 1969 Bülbüloğlu converteuse en membro da Unión de Compositores da URSS e da Unión de Cinematógrafos da URSS. Compuxo a música duns vinte filmes, protagonizando varios. Entre outros traballou co director Eduard Smolny. Bülbüloğlu dirixiu a Orquestra Filharmónica Nacional do Acerbaixán durante varios anos e en 1988 asumiu o posto de ministro de cultura do Acerbaixán, desde 1995 foi deputado na Asemblea Nacional do Acerbaixán. e desde 2006 é embaixador de Acerbaixán en Rusia.

Notas
-----

1. ↑  "Polad Bülbüloğlu – Biography". *Kino-teatr.ru*. 25 de outubro de 2010. Consultado o 1 de abril de 2012.
2. ↑  "Bülbüloğlu, Эстрада в России. XX век : энциклопедия".

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Polad Bülbüloğlu*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112651
* WorldCat
* VIAF: 305089466
* Discogs: 1542969
* Europeana: ID
* IMDb: nm0126490
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000000407249888
* MusicBrainz: ID

 |
**Andrés Manuel Solar Santurio**, nado en Xixón o 25 de agosto de 1955 e finado o 27 de decembro de 1984, foi un escritor en lingua asturiana e militante de esquerda nacionalista. Está considerado un dos mellores escritores do Surdimientu malia a súa pronta morte ós 29 anos.

Traxectoria
-----------

Andrés Solar naceu en El Fondón, na parroquia de Deva, en Xixón. Fillo de labregos, fixo os estudos primarios na escola pública do lugar. No ano 1978, involúcrase no movemento de reivindicación lingüística e comeza unha intensa labor cultural e política.

Nos sete anos seguintes publicou artigos en prensa, gañou premios literarios, foi profesor na Universidade Popular de Xixón, foi membro da Academia de la Llingua Asturiana, colaborou co grupo de teatro Xaréu Títeres, foi membro de Conceyu Bable, Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana e do partido de esquerdas Ensame Nacionalista Astur.

Premios Andrés Solar
--------------------

Os Premios Andrés Solar foron creados en 1985 pola Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana en lembranza e homenaxe do escritor. Os premios teñen dúas categorías. A primeira categoría é a do *Pegollu*, que se entrega ás persones, entidades, grupos ou colectivos que dalgún xeito loitan pola lingua, incluíndoa na sociedade, empregándoa con normalidade ou favorecendo a súa normalización. A segunda categoría é *Madreñazu purpurina*, unha categoría de denuncia que vai dirixida a entidades, grupos, políticos ou colectivos que desprestixian o valor da lingua e o sentimento dos seus falantes.

Notas
-----

1. ↑  d'Andrés & Rubiera, p. 11.
2. 1 2  Araz. "Solar Santurio, Andrés" (en asturiano). Consultado o 12 de febreiro de 2017.
3. ↑  Que ver de Asturias (2016). "Entrega de los Premios Andrés Solar 2016". Consultado o 12 de febreiro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* d'Andrés, Ramón; Rubiera, Carlos (2004). *Obres inédites* (en asturiano). Academia Llingua Asturiana. ISBN 9788481683622. Consultado o 12 de febreiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13146717
* WorldCat
* VIAF: 67995447
* BNE: XX851209
* ISNI: 0000000059507165
* LCCN: n87882180
* OL: OL1101376A

 |
**Línea Aérea Amaszonas S.A.**, normalmente acurtado a **Amaszonas**, é unha aeroliña boliviana con sede na Paz. Opera voos regulares e chárter de pasaxeiros de curto alcance domésticos ademais de voar cara ao Perú, Chile, Paraguai e a Arxentina. O centro de conexións da súa rede atópase no aeroporto internacional El Alto.

Historia
--------

A compañía fundouse o 1 de outubro de 1998, pero os voos comezaron no ano 2000. Inicialmente Amaszonas operou vos chárter usando unha pequena frota de avións turbohélice dos modelos Cessna 208 Caravan e Fairchild Swearingen Metroliner. No ano 2012, tras a desaparición de AeroSur, a aeroliña mercou cinco Bombardier CRJ200 a Avmax Aircraft Leasing Inc. co obxectivo de iniciar voos regulares de pasaxeiros. O primeiro destes avións de 50 prazas foi posto en servizo a finais de agosto na ruta entre A Paz e Santa Cruz de la Sierra.

En 2015 Amaszonas mercou a aeroliña uruguaia BQB Líneas Aéreas cinco días despois de que esta cesase as súas operacións. Dende o 4 de maio a aeroliña tomou o control das rutas que operaba BQB antes do seu peche.

Frota
-----

Bombardier CRJ200 de Amaszonas
En decembro de 2017 a frota de Amaszonas estaba formada polos seguintes avións:


| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Bombardier CRJ200LR | 7 | — | 50 |  |
| DHC-8-200 | 1 | — | — |  |
| Total | 8 | — |  |

Notas
-----

1. 1 2  Amaszonas (ed.). "Mapa de Rutas". Consultado o 22 de marzo de 2018.
2. ↑  Aero Transport Data Bank (ed.). "Profile for: Amaszonas". Consultado o 22 de marzo de 2018.
3. ↑  rzjets (ed.). "Amazonas". Consultado o 22 de marzo de 2018.
4. 1 2  Volaspheric (ed.). "Bolivia gets new scheduled carrier". Arquivado dende o orixinal o 22 de marzo de 2018. Consultado o 22 de marzo de 2018.
5. ↑  LaRed21 (ed.). "Amaszonas confirmó adquisición de BQB. Comenzará a operar el 4 de mayo". Consultado o 22 de marzo de 2018.
6. ↑  Routes Online (ed.). "Amaszonas Fleet Details and History". Consultado o 22 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña Arquivado 06 de abril de 2018 en Wayback Machine.
Vader.
**Darth Vader** é un personaxe de ficción e o antagonista principal da triloxía orixinal d'*A guerra das galaxias* (*Star Wars*). Anteriormente, Vader foi Anakin Skywalker, un lendario Cabaleiro Jedi. A primeira triloxía segue a Anakin no seu xurdimento heroico e a súa tráxica caída ao lado escuro da Forza, converténdoo en Vader.

Interpretacións
---------------

Interpretouno David Prowse na triloxía orixinal, aínda que o especialista Bob Anderson foi quen realizou as escenas de loita con sabre de luz en *The Empire Strikes Back* e *Return of the Jedi*. O actor Sebastian Shaw realizou orixinalmente a interpretación do Vader descuberto en *Return of the Jedi*. Non obstante, parte da metraxe cambiouse na edición en DVD en 2004 saíndo Hayden Christensen na aparición de Vader como pantasma. James Earl Jones deulle a voz en toda a serie.

Historia
--------

Para axudar o seu novo mestre, Darth Sidious, a expandir o Imperio Galáctico, Darth Vader axudou a exterminar a todos os Jedi restantes da galaxia, aínda que a tarefa non foi completamente realizada (sobreviviron Obi-wan Kenobi e o mestre Yoda).

Darth Vader foi a man dereita executora de Palpatine, usando as súas habilidades e a súa brutalidade para levar a cabo os seus fins. Estaba ao mando da temible Lexión 501, os que unha vez foron os mellores soldados da República agora eran os máis desapiadados soldados de asalto. Vader empregou esta lexión na maioría das súas misións, aínda que non foi o único, pois a miúdo destacamentos debían ir apoiar a outros comandantes. Vader foi quen, tras a morte do Comandante Appo, elixiu o Comandante Bow como novo líder da 501.

Nunha ocasión enfrontouse co revivido Darth Maul. Logrou vencelo ao empalarse a si mesmo e ao zabrak.

Tras moitos anos de atrocidades establecendo o férreo control da Nova Orde sobre a Galaxia, Vader converteuse nunha figura temida e respectada en toda a galaxia. Non dubidaba en executar de forma implacable os seus subordinados, por pequeno que fose o erro e indiferentemente da altura do cargo; ata tal punto chegaba a súa ira (posteriormente, este estilo de goberno sería chamado "o Estilo Vader"[], o cal empregaba a miúdo Thrawn como exemplo).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Darth Vader Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12206942
* WorldCat
* VIAF: 209155255
* BNF: 16264972w
* EBID: ID
* FAST: 1163645
* GiantBomb: 3005-308
* GND: 1210672898
* IMDb: ch0000005
* ISNI: 0000000453028795
* LCCN: nb2015003390
* NKC: ola20221160905
* NLA: 55222083
* SUDOC: 150478216

 |
Terminal e torre do aeroporto de Lleida-Alguaire.
**Aeroports de Catalunya** é unha sociedade pública catalá (Aeroports Públics de Catalunya SLU) da Generalitat de Cataluña dentro do Departamento de Territorio e Sostibilidade. A sociedade é a encargada de xestionar os aeroportos, aeródromos e heliportos propiedade da empresa ou da Generalitat de Cataluña. A súa sede empresarial está na Avinguda Litoral de Barcelona.

Actualmente ten en propiedade e xestiona os seguintes aeroportos e aeródromos:

* Aeroporto de Lleida-Alguaire
* Aeroporto de La Seu d'Urgell

Esta empresa quere consolidar un novo modelo de xestión aeroportuaria, traballar en favor dunha política comercial efectiva e promocionar as instalacións existentes así como os futuros traspasos. Traballa para manter e mellorar unha rede de aeródromos máis completa e conservar unha rede de heliportos para todos os servizos posibles.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4688404
* GEC: 0522592

 |
**Nós Pobra** é unha formación política asemblearia de ámbito municipal da Pobra do Caramiñal.

Traxectoria
-----------

Presentouse como agrupación de electores ás eleccións municipais de 2015 para as que celebrou primarias nas que se elixiu o exnacionalista Xosé Lois Piñeiro como cabeza de lista. Logrou catro concelleiros con 1563 votos (27.4%) nun consistorio no que o Partido Popular perdeu a maioría absoluta despois de 16 anos, polo que a formación accedeu ao goberno co apoio do BNG e do PSdeG. optando por un goberno minoritario en solitario. Posteriormente pasaría a engrosalo proxecto de En Marea.

Nas eleccións de 2019 Nós Pobra logrou a vitoria con 2019 votos (36,14%) e 5 concelleiros, revalidando o goberno e conformando unha coalición en minoría coa única edil do PSdeG. En outubro de 2020 uníronse ao goberno os dous concelleiros do BNG, polo que logrou gobernar en maioría tras 5 anos en minoría. Nas eleccións de 2023 a formación baixou ata os 1214 votos (23,05%) e 3 concelleiros, mais consigueu retelo goberno co apoio de BNG, PSdeG e VIP, se ben tanto Xosé Lois Piñeiro e a súa número 2 deberon renunciar á alcaldía (por esixencia de VIP e BNG) en favor do número 3 da candidatura José Carlos Vidal.

Notas
-----

1. ↑  ""O PP perde a maioría absoluta en Ribeira e na Pobra", Canal Rías Baixas, 25 de maio de 2015". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2015. Consultado o 26 de maio de 2015.
2. ↑  ""Piñeiro podría ser alcalde de Pobra si Nós Pobra se alía con el BNG" *El Correo Gallego*". Arquivado dende o orixinal o 26 de maio de 2015. Consultado o 26 de maio de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Facebook de Nós Pobra
**Tommy van Lent**, nado o 18 de xullo de 2004 en Holanda Meridional, é un actor neerlandés de cine e televisión. Fíxose coñecido polo seu papel de Tonie en *Circus Noël* e o seu papel de Steef Verduyn en *Goede tijden, slechte tijden*.

Carreira
--------

Van Lent fixo o seu debut como actor en setembro de 2017 na serie *Van God Los* de BNNVARA onde se lle puido ver nun pequeno papel como Mitchell. Tres meses despois, en decembro de 2017, Van Lent interpretou o papel principal de Tonie na serie de AVROTROS *Circus Noël*. Van Lent tamén se puido ver neste papel protagonista na película do mesmo nome que se estreou en abril de 2019.

Van Lent foi membro do grupo de YouTube *Spaze* de novembro de 2019 a maio de 2020; abandonou para centrarse na actuación. Despois diso, Van Lent desempeñou varios pequenos papeis en series como *Brugklas* e *Flexe gasten*.

Desde o 30 de decembro de 2019 ata o 15 de novembro de 2022, Van Lent puido verse como Steef Verduyn no soap RTL 4 *Goede tijden, slechte tijden*.

Filmografía
-----------

### Película

* 2019: *Circus Noël*, como Tonie
* 2020: *Operatie Teddybeer*, como Kees
* 2020: *Engel*, como pestkop
* 2021: *De Vloek van Lughus*, como Magic Milan

### Televisión

* 2017: *Van God Los*, como Mitchell
* 2017: *Circus Noël*, como Tonie
* 2019: *De vloer op jr.*, diferentes papeis
* 2019-2022: *Goede tijden, slechte tijden*, como Steef Verduyn
* 2020: *Brugklas*, como Bruno
* 2020: *H3L*, como Melle
* 2020-2021: *Flexe gasten*, como Tobias

Notas
-----

1. ↑  "Tommy (14) speelt in de bioscoopfilm Circus Noël: ‘Ik vind het heel gênant om mezelf terug te zien’". *indebuurt.nl* (en neerlandés). 2019-04-07.
2. ↑  "Tommy uit Spaze heeft een rol in GTST". *Teenmag.nl* (en neerlandés). 2019-12-12.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63141896
* WorldCat
* VIAF: 61154921244263591399
* IMDb: nm9482709
* NTA: 420898905

 |
Daniela Bianchi entre Richard Chamberlain e Raymond Massey en 1964.
**Daniela Bianchi**, nada en Roma o 31 de xaneiro do 1942, é unha actriz italiana. Foi segunda no concurso de Miss Universo en 1960, acadando sona pola súa beleza e mais pola súa actuación nun dos filmes da saga de James Bond no 1963.

Traxectoria
-----------

Naceu durante a segunda guerra mundial. Fixo un par de filmes na súa terra natal antes de ser escollida Miss fotoxénica pola prensa do seu país no 1959. Presentouse ao concurso Miss Universo no 1960 e chegou á final.

Os produtores da serie Bond, procuraban á intérprete de Tatiana Romanova no filme *Desde Rusia con amor* (1962), e chamaron a un *casting* a Bianchi, quen resultou escollida pola súa beleza e encanto, precisos para interpretar o personaxe clave do filme. O único detalle foi a súa voz, que non concordaba coa imaxe da axente rusa que interpretaba, polo que tivo que ser dobrada. A actuación de Bianchi resultou convincente e o filme tivo grande éxito.

Despois do filme Bianchi fixo algúns filmes máis ben discretos, até 1968, no que se adicou a outra actividade. Só no 1990 apareceu nunha parodia de James Bond, xunto ao irmán de Sean, Neil Connery en *Operación 000*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q240564
* WorldCat
* VIAF: 90307622
* Allmovie: p6063
* AlloCiné: 72873
* BNE: XX1514936
* BNF: 13930590x
* DeutscheBio: 1062466713
* EBID: ID
* Filmportal: ID
* GND: 1062466713
* ICCU: RAVV327552
* IMDb: nm0000938
* ISNI: 0000000078255952
* LCCN: no2003010138
* NKC: xx0152434
* NPG: mp164050
* Synchronkartei: 5993
* TMDb: 9896

 |
Unha **cariña** ou **emoticona** é unha sucesión de caracteres especiais que representan caras humanas e que se emprega en Internet para expresar o estado de animo de quen escribe.

Historia
--------

Cando a fins da década de 1970 se popularizaron as BBS entre os especialistas informáticos dos Estados Unidos nos que intercambiaban mensaxes de texto nos que as bromas, chistes ou a retranca non sempre se entendía como tales interpretándose literalmente o texto. Para evitar iso xurdiron formas de transmitir sentimentos polo texto como escribir a palabra *joke* (broma) ó final dunha frase graciosa para defini-lo seu contexto.

Un enxeñeiro especialista en intelixencia artificial, Scott E. Fahlman, propuxo ós usuarios dunha BBS en 1982 utilizar :-) para expresar un texto en broma e :-( para expresar un texto serio, denominou a esta sucesión de caracteres smileys. Pouco a pouco outros usuarios comezaron a empregalos e fixéronse populares e seguiron cando Internet se fixo algo cotián e pasaron ás mensaxes de texto dos móbiles.

Actualmente desenvolvéronse máis cariñas para expresar diferentes sentimentos, accións ou personaxes e moitas veces aparecen substituídos por auténticas caras ou bonequiños.

Exemplos
--------

```
 :-)                      sorriso 
 :-(                      tristura ou enfado 
 :/                       algo descontento
 :-D                      moi contento
 :-P                      saca-la lingua
 ;-)                      chiscadela
 :-o                      sorpresa
 :-7                      raro
 xD                       risa
 :\/                      boca grande
 (°<                      pac-man
 @:-)                     muller con pelo recollido
 0:-)                     Santo, inocente.
 :-E                      Drácula.
 :*                       bico.
 :@                       carraxe
```

Cariñas xaponesas
-----------------

```
:(`ヘ´)                    anoxado
:（　´_ゝ`）                 indiferente
```

Cariñas gráficas
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | confuso |

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *emoticona*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Yahoo: Cariñas gráficas
* Anikaos: Cariñas xaponesas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31963
* EBID: ID
* GEC: 0272520
* GND: 4366346-1
* JSTOR: emoticons
* MAG: 195041187

 |
**Xosé Deira Triñanes**, nado en Boiro o 29 de febreiro de 1948, é un político galego vinculado ao BNG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filosofía pola Universidade de Valencia e en Psicoloxía pola Universidade de Madrid, foi profesor de Psicoloxía na Universidade de Santiago. Logo pasou ao ensino medio e impartiu clases en institutos de Cee, Ribeira e Boiro. Foi director do instituto Praia Barraña, de Boiro, entre 1992 e 2003. En 1986 afiliouse a Esquerda Galega, da que foi secretario comarcal e candidato á alcaldía boirense en 1991, se ben non logrou representación. En 1995 integrouse no BNG, do que foi secretario e responsable de política municipal da asemblea local do BNG boirense. 

Foi candidato á alcaldía en 1999 pola formación nacionalista; logrou 4 concelleiros (en 1995 non se lograra representación) e quedou na oposición, moi cerca da segunda forza, o PSdeG. En 2003 subeu a 5 concelleiros e foi elixido alcalde de Boiro, tras un pacto co PSdeG-PSOE e ICBoiro, polo cal foron tenentes de alcalde o socialista Juan Jesús Ares González e o exsocialista e exalcalde Manuel Velo Velo, se ben Velo foi expulsado do goberno en setembro de 2006, tralo cal gobernaron nacionalistas e socialistas en minoría o resto do mandato. Nas municipais de 2007 tanto o BNG coma o PSdeG melloraron os seus resultados, cando quedaron os nacionalistas a tan só 14 votos do PPdeG e de ter unha sexta concellaría, mentres que os socialistas subiron de 3 a 4 edís, polo que ámbalas forzas puideron gobernar con maioría absoluta durante toda a lexislatura. Nas municipais de 2011 perdeu o 10% dos votos e un concelleiro, co que a alcaldía pasou de novo ao PPdeG, que logrou a maioría absoluta ante o descenso dos nacionalistas e dos demais grupos de esquerdas da corporación (socialistas e ICBoiro).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Alonso Fernández** |  **Alcalde de Boiro** 2003 - 2011 | Sucesor:**Juan José Dieste** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Boiro

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A galiña azul.
Escola infantil do Grove, co actual logotipo
Escola infantil de Salceda, co anterior logotipo da Galescola
**A galiña azul**, rede de escolas infantís de Galicia, primeiro coñecida como rede de **galescolas**, é a rede de escolas de educación infantil dependentes da Xunta de Galicia dirixida a nenos e nenas de 3 meses a 3 anos.

A rede de escolas infantís está xestionada polo Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, e do que forman parte a Vicepresidencia da Xunta de Galicia, e distintos concellos urbanos e rurais, onde se atopan os centros. As galescolas comezaron a funcionar a partir do curso 2007-2008, mais foi a partir do curso 2009-2010 que mudaron o nome.

É necesario nomear que tanto o concepto, como o nome, o proxecto e a iniciativa das galescolas partiu desde Internet por parte da Asociación Vogal (Viveiro e Observatório das Galescolas) xa a finais do ano 2004.

O proxecto educativo das Galescolas di fomentar o desenvolvemento integral das nenas e dos nenos e favorecer a conciliación da vida laboral e familiar dos proxenitores. Cada grupo de nenas e nenos é atendido por dous ou dúas profesionais da educación, no que se denomina "parella educativa". Ao funcionaren en rede, as escolas infantís comparten entre elas recursos, servizos e elementos de coordinación e apoio pedagóxico.

Os sectores que conforman a comunidade educativa están representados en órganos colexiados coma o consello de participación.

Para o curso 2008-2009 está previsto que funcionen 58 Galescolas cunha oferta de 2733 prazas atendidas por 472 traballadores.

Lingua
------

As galescolas son un proxecto que potencia a educación en galego e na tolerancia e no respecto, e co obxectivo de superar o concepto de garda e custodia.

Galería de imaxes
-----------------

* Galescola de San Roque, Santiago de Compostela.Galescola de San Roque, Santiago de Compostela.
* Galescola de Carral.Galescola de Carral.
* Galescola de Salceda de Caselas.Galescola de Salceda de Caselas.
* A galiña azul na Xunqueira (Pontevedra).A galiña azul na Xunqueira (Pontevedra).
* Marín.Marín.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Normalización lingüística

### Ligazóns externas

* Rede de escolas infantís de Galicia, onde se poden atopar recursos, novas e os blogs das galescolas.
A **proba do indol** é unha proba bioquímica utilizada en microbioloxía que se realiza con especies bacterianas para determinar a capacidade do microorganismo de converter o aminoácido triptófano en indol. Esta conversión realízana un conxunto de encimas intracelulares, que se denominan triptofanase.

Bioquímica
----------

O indol xérase por desaminación redutiva do triptófano por medio da molécula intermediaria ácido indolpirúvico. A trioptofanase cataliza a reacción de desaminación, durante a cal se retira o grupo amino (-NH2) do triptófano. Os produtos finais da reacción son indol, ácido pirúvico, amonio (NH4+) e enerxía. Requírese como coencima o fosfato de piridoxal.

Realización da proba
--------------------

Proba do indol positiva: aparece unha capa rosa ou vermella na parte superior (por exemplo, en *Escherichia coli*).
Igual que en moitas probas bioquímicas realizadas en bacterias, os resultados da proba do indol quedan indicados por un cambio de cor despois de realizar a reacción engadindo un reactivo.

Os cultivos bacterianos puros deben cultivarse nun caldo de peptona ou triptófano estéril durante 24–48 horas antes de realizar a proba. Despois da incubación, engádense 5 pingas do reactivo de Kovac (formado por alcohol isoamilíco, para-dimetilaminobenzaldehido, ácido clorhídrico concentrado) ao caldo de cultivo.

Unha variante desta proba utiliza o reactivo de Ehrlich (que usa alcohol etílico en vez de alcohol isoamílico, e foi desenvolvido por Paul Ehrlich), e utilízase cando se está a realizar a proba a bacterias anaerobias e non fermentadoras.

O resultado positivo vén indicado pola aparición dunha cor vermella ou vermella violeta na capa de alcohol superficial do caldo. Cando o resultado é negativo a cor é amarela. Tamén poden darse resultados variables, nos que se produce unha cor laranxa. Isto débese á presenza de escatol, tamén chamado metil indol ou indol metilado, que é outro posible produto da degradación do triptófano.

### Bacterias indol positivas

Entre as bacterias que dan positivo na proba do indol están: *Aeromonas hydrophila*, *Aeromonas punctata*, *Bacillus alvei*, *Edwardsiella* sp. *Escherichia coli*, *Flavobacterium* sp. *Haemophilus influenzae*, *Klebsiella oxytoca*, *Proteus* sp. (pero non *P. mirabilis* e *P. penneri*), *Plesiomonas shigelloides*, *Pasteurella multocida*, *Pasteurella pneumotropica*, *Streptococcus faecalis*, e *Vibrio* sp.

### Bacterias indol negativas

Entre as bacterias que dan negativo na proba do indol están: *Actinobacillus* spp. *Aeromonas salmonicida*, *Alcaligenes* sp. a maioría dos *Bacillus* sp. *Bordetella* sp. *Enterobacter* sp. *Lactobacillus* spp. a maioría dos *Haemophilus* sp. a maioría das *Klebsiella* sp. *Neisseria* sp. *Pasteurella haemolytica*, *Pasteurella ureae*, *Proteus mirabilis*, *Proteus penneri*, *Pseudomonas* sp. *Salmonella* sp. *Serratia* sp. e *Yersinia* sp.

Notas
-----

* MacFaddin, Jean F. "Biochemical Tests for Identification of Medical Bacteria." Williams & Wilkins, 1980, pp 173 – 183.
* Exemplo de reaccións típicas do indol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1465700
* MAG: 192527728

 |
**José Camilo Soto Losada**, nado en Maside en 1876 e finado en 1952, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre en Taboadela. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Taboadela o 31 de xaneiro de 1924. Foi mestre en Oxén Sobreira, Vilamarín). Membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído como mestre a principios de agosto por ser un dos dirixentes da ATEO. Foi detido en Tamallancos e estivo preso en Ourense. Trasladado ao cárcere de Celanova, permaneceu detido até novembro de 1936.Como resultado do proceso de depuración foi sancionado coa separación definitiva do servizo e baixa na escala en 1940.

Vida persoal
------------

Casou coa mestra Sara Fernández e foi pai de Luís, Inés, Sara, Celia, Marina e Xulio Soto Fernández

Notas
-----

1. ↑  *La Zarpa*, 5-2-1924, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 4-8-1936, p. 7.
3. ↑  *La Región*, 8-5-1940, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Mazas, Armando (1990). *Política y Pedagogía. Memoria teórica de un maestro de la ATEO*. Ourense.

### Ligazóns externas

* Os cadernos de Camilo Soto

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Taboadela** 1924 - 1925 | Sucesor:**?** |
**Nicholas Smisko**, nado o 23 de febreiro de 1936 en Perth Amboy (Nova Jersey) e finado o 13 de marzo de 2011, foi un bispo ortodoxo dos Estados Unidos. Foi o terceiro bispo da diocese ortodoxa rutena de América, baixo xurisdición da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla.

Traxectoria
-----------

Naceu co nome de Richard Smisko o 23 de febreiro de 1936. Logo de completar os estudos de secundaria en Perth Amboy, estudou na Universidade Estatal de Youngstown e na Universidade de Pittsburgh en Johnstown, antes de estudar no Seminario de Cristo Salvador de Johnstown. Foi ordenado sacerdote o 11 de xaneiro de 1959 polo bispo Orestes Chornock. Posteriormente ampliou os seus estudos no seminario patriarcal de Istambul.

En 1982 foi nomeado bispo titular de *Amissos* e bispo auxiliar da Igrexa Ortodoxa Ucraína en América polo Sínodo da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla. Recibiu a consagración episcopal o 13 de marzo de 1983 de mans do arcebispo Iakovos Koukouzis da arquidiocese ortodoxa grega de América do Norte e do Sur.

Logo da morte de John R. Martin en setembro de 1984, Nicholas Smisko foi elixido como o seu sucesor o 25 de novembro de 1984, e entronizado en abril de 1985. En 1997 foi elevado ao rango de metropolita polo Patriarcado Ecuménico.

Finou o 13 de marzo de 2011 de cancro.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía na páxina web da diocese Arquivado 11 de abril de 2016 en Wayback Machine. *(en inglés)*
**Paloma Lago**, nada en Ferrol o 22 de maio de 1967, é unha modelo e presentadora de televisión galega.

Traxectoria
-----------

En 1985 trasládase a vivir a Madrid, onde estuda deseño e moda, e cedo atopa a posibilidade de traballar como modelo, da man da Axencia *International Booking*. En 1990 debuta como presentadora de televisión no programa *Tele 5 ¿dígame?* (1990-1992), primeiro con Laura Valenzuela e Javier Basilio e na súa derradeira tempada con Andrés Aberasturi. Ese mesmo ano aparece tamén no programa *Tutti Frutti*, da mesma cadea.

En 1993 conduce o concurso *Los cinco sentidos*, en Antena 3, con dirección de Julia Otero e catro anos máis tarde *Risas y estrellas* (1997-1999) en TVE con Pedro Rollán na primeira tempada e máis tarde con José Luis Moreno e Loreto Valverde.

Entre 1999 e 2002 convértese en presentadora de programas infantís, cando Televisión Española lle encarga porse á fronte do espazo *TPH Club*. En 2000 faise cargo tamén de *Eurocanción*, programa deseñado para elixir os participantes españois no Festival de Eurovisión.

En 2000, 2001 e 2002 encargouse de presentar o espazo de Nadal de TVE Telepasión xunto a Carlos Lozano. Ao termo deses anos compartiu plano xunto a Ramón García nas badaladas de Noitevella. En 2004 presentou o espazo musical *El verano ya llegó*, xunto a Miguel Ángel Tobías.

Tamén fixo as súas incursións na interpretación, na serie *Compuesta y sin novio* (1994), con Lina Morgan e no filme *Cuernos de mujer* (1995), de Enrique Urbizu, con María Barranco.

En 2006 participou como concursante no programa de monólogos *El Club de Flo*, en La Sexta.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393758
* IMDb: nm0481346

 |
**Anna Luísa Bessera Santos**, nada en Salvador o 24 de setembro de 1997, é unha emprendedora ambiental brasileira. É a fundadora e CEO de Safe Drinking Water for All (SDW for all), un sistema de filtración para desinfectar a auga da choiva recollida a partir de cisternas. Recibiu o premio "Mozos Campións da Terra" do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente en 2019. A Shell Company concedeulle un premio no seu programa LiveWIRE, na categoría "Prosperidade local" polo seu traballo na SDW. Anna Luísa tamén é membro da organización internacional Young Water Solutions.

Traxectoria
-----------

Aos 15 anos, Anna Luísa desenvolveu un produto denominado Aqualuz, un sistema de filtrado de desinfección solar de auga. O seu mentor incentivouna a lanzar un emprendimiento social en torno ó produto. O seu negocio procura levar auga para algunhas das áreas máis secas do Brasil. A SDW actúa con proxectos ESG para saneamento para áreas rurais, onde empresas invisten nas comunidades locais, e foi considerada unha das 50 startups que van mudar o Brasil.

Estudou biotecnoloxía na Universidade Federal da Bahia.

En 2019 recibiu o premio "Mozos Campións da Terra" do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente e o premio Hugo Werneck de Sostibilidade e Amor á Natureza.

Notas
-----

1. 1 2  "Quem somos" (en portugués). Consultado o 2021-02-05.
2. ↑  "Young environmental prize winner for Latin America and the Caribbean invents a new solar solution to purify drinking water" (en inglés). 2019-09-17. Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2021. Consultado o 2021-02-05.
3. 1 2  "Meet 2020 Top Ten Innovator Anna Luisa Beserra Santos!" (en inglés). Consultado o 2021-02-05.
4. 1 2  "Anna Luisa Beserra – Young Water Solutions" (en inglés). Consultado o 2021-02-05.
5. ↑  "ONU News entrevista brasileira vencedora do Jovens Campeões da Terra" (en portugués). 2019-09-17. Consultado o 2021-02-05.
6. ↑  "As 50 startups que mudam o Brasil". Consultado o 2021-04-20.
7. ↑  "Anna Luísa Beserra | Empreendedora" (en portugués). Consultado o 2021-02-05.
8. ↑  "Seven entrepreneurs win top United Nations Young Champions of the Earth prize for outstanding work to protect our world" (en inglés). 2019-09-19. Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2021. Consultado o 2021-02-05.
9. ↑  "Anna Luísa Beserra vence Prêmio Hugo Werneck de destaque internacional" (en inglés). Consultado o 2021-02-05.
**Jan Bernatowicz** foi un relixioso católico armenio da arquieparquía de Lviv, na que protagonizou un intento de cisma a finais do século XVII.

Traxectoria
-----------

Era pertencente a unha familia armenia rica e influente de Polonia, os Bernatowicz (tamén Bernardowicz). Estudou en Armenia, onde obtivo a confianza do catholicos Xacobe IV, e á súa volta a Lviv en 1664 trouxo unha carta deste anunciando a súa intención de visitar a arquidiocese.

En 1668 Bernatowicz acompañou ó arcebispo Torosowicz cando foi chamado a Roma debido a diversos problemas no goberno da arquidiocese, e volveu a Polonia ó ano seguinte para obter o apoio dos fieis e do rei Miguel I de Polonia á volta de Torosowicz a Lviv, á que se opuña a Congregación para a Propagación da Fe.

En 1681 finou en Lviv o arcebispo Torosowicz. Ó estar o coadxutor, Wartan Hunanian, en prisión en Armenia, o clero da diocese elixiu como administrador a Gabriel Zachnowicz, e neste período de interregno, Bernatowicz decidiu tentar facerse co poder.

Bernatowicz marchou en 1682 supostamente en peregrinación a Terra Santa, aínda que en realidade visitou o catholicos de Cilicia Isaac, quen lle consagrou como *"bispo de Kamianets"*, aínda que dita diocese non existía. A súa volta a Lviv en 1683 levou a confrontacións entre os armenios, e animou aos contrarios á unión. Bernatowicz tentou estabelecer a diocese de Kamianets, e ó mesmo tempo facerse co control da arquieparquía de Lviv, botando ó administrador Zachnowicz.

Porén, Zachnowicz acudiu ó nuncio Pallavicini, quen excomungou a Bernatowicz coas acusacións de se ter feito consagrar por un opoñente á unión e por tentar crebar a arquidiocese, e prohibiu ós católicos armenios consideralo bispo.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Obertyński, Zdzisław (1974). "Unia ormian polskich". *Historia Kościoła w Polsce* (en polaco). Vol. 1, parte 1. Poznań: Pallottinum. pp. 339–340.
2. ↑  Petrowicz 1988, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Petrowicz, Gregorio (1988). *La Chiesa Armena in Polonia e nei paesi limitrofi: 1686-1954* (en italiano) **3**. Pontificio Instituto de Estudos Eclesiásticos.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Andrei Katkov** (en ruso: *Андрей Катков*), nado como **Apollon Vladimirovich Katkov** (en ruso: *Аполлон Владимирович Катков*) o 26 de outubro de 1916 en Irkutsk (Imperio Ruso) e finado o 18 de setembro 1995 en Roma (Italia), foi un relixioso mariano ruso, bispo grecocatólico ruso, que exerceu o seu apostolado na diáspora.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos en Rusia e na China

Naceu nunha o 26 de outubro de 1916 en Irkutsk, recibiu o nome de Apollon no seu bautismo na Igrexa ortodoxa rusa. En 1920 a familia trasladouse a Manchuria, e entre 1929 e 1937 Apollon Katkov estudou no Liceo de San Nicolao de Harbin, parte da estrutura do exarcado apostólico de Harbin para os católicos rusos de rito bizantino.

Logo dos seus estudos e de se converter ao catolicismo, ingresou como novizo na Congregación dos Padres Marianos, onde o seu mentor foi o bielorruso Tamaš Padziava. Katkov fixo os votos monásticos e tomou o nome de Andrei o 4 de decembro de 1938.

### Roma

En 1939 Andrei marchou a Roma para continuar a súa educación, e estudou Filosofía na Pontifícia Universidade de San Tomé de Aquino. En 1941 recibiu a tonsura monástica con votos perpetuos.

Foi ordenado sacerdote o 30 de xullo de 1944 polo bispo Aleksandr Evreinov. Doutorouse en Filosofía en 1945, e posteriormente tamén graduouse polo Pontificio Instituto Oriental e residiu no Colexio Ruso. En Roma traballou cos refuxiados da Unión Soviética.

### Diáspora rusa

Por motivos pastorais foi trasladado a Inglaterra en 1950, e en 1951 a Australia, onde canda o arquimandrita Georgii Brianchaninov fundou un centro misioneiro en Melbourne para a atención dos católicos de rito oriental. En Australia organizou á comunidade de rusos católicos emigrados dende a República Popular da China. En 1958 o hieromonxe foi chamado a Roma polo papa Xoán XXIII, onde o 14 de novembro foi nomeado bispo titular de Nauplia. Recibiu a consagración episcopal o 21 de decembro de mans de Aleksandr Evreinov, e foi nomeado bispo coadxutor de rito bizantino.

En 1960 foi nomeado membro da Congregación para as Igrexas Orientais e visitador apostólico para os grecocatólicos rusos no exterior, cargo que exerceu até 1984. Viviu en Roma, onde seguiu a axudar aos emigrantes rusos, moitas veces chegados a través de Harbin.

Notas
-----

1. 1 2  Fyrigos, Antonis, ed. (1983). *Il Collegio greco di Roma: ricerche sugli allunni, la direzione, l'attività* (en italiano). Pont. Coll. Greco S. Atanasio. p. 301.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4065798
* WorldCat
* VIAF: 2948150869798722190001
* Catholic-Hierarchy: katkoff

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Vsevolod Leonidovich Roshko** (en ruso: *Всеволод Леонидович Рошко*, coñecido en francés: *Vsevolod Rochcau*), nado o 23 de maio de 1917 en Moscova (Imperio Ruso) e finado o 13 de decembro de 1984 en Xerusalén (Israel), foi un sacerdote católico ruso, historiador da Igrexa, misioneiro, participante do apostolado ruso, e activista na diáspora rusa.

Traxectoria
-----------

Nado nunha familia nobre, descendente do boiardo Dimitrie Cantemir, Vsevolod Roshko foi bautizado na Igrexa ortodoxa rusa, aínda que tanto o seu irmán Georgii como el mesmo se converterían máis tarde en sacerdotes católicos. O seu tío paterno, Vladimir Aleksandrovich Roshko, serviu como oficial no exército de Crimea-Azov, participando no movemento branco en 1919, e sendo torturado polos bolxeviques en Mykolaiv.

Despois de 1917 a súa familia exiliouse ao Xapón, en 1918 trasladáronse aos Estados Unidos de América, e en 1920 novamente a Europa. A partir de 1923 viviron en París, onde Vsevolod graduouse en 1936 da escola secundaria e matriculouse na universidade. Como o seu irmán máis vello, Vsevolod converteuse ao catolicismo e entrou na Orde dos Predicadores, aínda que non chegou a facer os votos. Máis tarde ingresou nos Pequenos Irmáns de Xesús do beato Charles de Foucauld.

En 1946 foi ordenado sacerdote en Roma e pasou a atender aos refuxiados rusos en Italia. Posteriormente foi trasladado a Bos Aires, onde exerceu o seu ministerio na Parroquia dos Santos Pedro e Paulo e na Igrexa da Transfiguración, hoxe parte do ordinariato para os fieis de rito oriental da Arxentina.

En 1949 foi enviado á comunidade católica rusa de Santiago de Chile, e máis adiante á misión católica rusa de Dillingham (Alasca). Neste destino Roshko dedicouse ao estudo en profundidade da vida e obra do misioneiro ruso Xermán de Alasca. En 1964 trasladouse a Israel, onde exerceu de subdirector dunha casa para a acollida de peregrinos pobres, a "Casa de Abraham", baixo a xurisdición da Igrexa católica greco-melquita.

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6369836
* WorldCat
* VIAF: 12333063
* BNF: 12082532k
* FAST: 1529736
* GND: 1051694965
* ISNI: 0000000032586174
* LCCN: nr96033404
* NTA: 072903872
* OL: OL6060284A
* SUDOC: 029136792

 |
**2015 Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático** ou **Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático XXI.** A Conferencia organizouse en París, en 2015, do 30 de novembro ao 11 de decembro. Organizouse co obxectivo de limitar a emisión de gases que provocan o efecto invernadoiro.

Resultados da conferencia
-------------------------

O 12 de decembro de 2015, 195 estados participantes chegaron a un acordo básico para reducir as emisións de gases; este acordo chámase Acordo de París. No informe de 12 páxinas, os asinantes comprometéronse a tomar medidas para reducir as emisións de carbono, limitando así o efecto invernadoiro a non elevar a temperatura da Terra en máis de dous graos. O informe non marca os prazos, só que se fará canto antes, nin as medidas concretas, polo que recibiu fortes críticas por parte dos ecoloxistas. Laurent Fabius, o ministro francés de Relacións Exteriores, cualificou o tratado de histórico, subliñando que é "magnánimo e equilibrado".

Segundo o Comité Organizador, estas medidas serían suficientes para finais de século, é dicir, para 2100, para que a temperatura global aumente en menos de dous graos con respecto á época preindustrial.

Galería
-------

* Foto oficial dos xefes de Estado participantes.Foto oficial dos xefes de Estado participantes.
* John Kerry na rolda de prensa.John Kerry na rolda de prensa.
* RepresentantesRepresentantes
* Enrique Peña Nieto, François Hollande, Angela Merkel, Michelle BacheletEnrique Peña Nieto, François Hollande, Angela Merkel, Michelle Bachelet
* François Hollande lendo o seu discurso ao final (12/12/2015).François Hollande lendo o seu discurso ao final (12/12/2015).
* Protestas ecoloxistas.Protestas ecoloxistas.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 24 de novembro de 2022. Consultado o 24 de novembro de 2022.
2. ↑  "With landmark climate accord, world marks turn from fossil fuels". *Reuters* (en inglés). 2015-12-13. Consultado o 2022-11-24.
3. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2015 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Cambio climático
* Efecto invernadoiro
* Quecemento global
* Sostibilidade
* Abioxénese

### Ligazóns externas

* *(en inglés)*: Sitio web oficial do congreso.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15715792
* WorldCat
* VIAF: 316000332
* GEC: 21906259
* GND: 1082302856
* LCCN: no2015070238
* NKC: ko2017940382
* NLA: 62220259
* SUDOC: 186159390

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Heorhii (Yurii) Yaroshevskyi** (polaco: *Jerzy Jaroszewski*, ucraíno: *Георгій (Юрій) Григорович Ярошевський*, ruso: *Григорий Григорьевич Ярошевский*) nado en Ternivka, Gobernación de Podolia, Imperio Ruso) o 18 de novembro de 1872 e finado en Varsovia o 8 de febreiro de 1923, foi un eclesiástico ortodoxo, primeiro metropolita de Varsovia e toda Polonia da Igrexa ortodoxa autocéfala polaca dende 1922 até o seu pasamento.

Traxectoria
-----------

En marzo de 1900 foi tonsurado monxe e ordenado sacerdote. En 1906 foi ordenado bispo de Kashira e vigairo da eparquía de Tula. O 1 de febreiro de 1908 pasou a ser bispo de Pryluky e vigairo da eparquía de Poltava. A partir do 19 de novembro de 1910 foi bispo de Iamburg, e logo do 13 de maio de 1913 bispo de Kaluga e Vorovsk.

O 6 de xullo de 1916 pasou a ser bispo de Minsk-Turaŭ, mais a súa eparquía ficou dividida entre a URSS e Polonia polo tratado de Riga do 18 de marzo de 1921. Deixou a Unión Soviética e marchou a Italia, e de alí a Polonia onde foi aceptado polas autoridades como cabeza da Igrexa ortodoxa rusa no país. O patriarca de Moscova Tikhon nomeouno exarca de Polonia o 27 de setembro de 1921, e o 30 de marzo de 1922 nomeouno metropolita. Tratou de obter un *status* de autocefalia, mais coa oposición do patriarca e de gran parte do clero. Administrou o que o goberno chamou a Igrexa ortodoxa autocéfala polaca. Foi asasinado polo arquimandrita Smarahd Latshenko o 8 de febreiro de 1923.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Лабынцев, Ю. А.; Щавинская, Л. Л. (2002). "ГЕОРГИЙ (Ярошевский)". *Православная энциклопедия* **11**. Moscova: Церковно-научный центр «Православная энциклопедия». pp. 39–40. ISBN 9785895720172.
2. 1 2 3 4 5  Blazejowskyj, Dmytro (1990). *Hierarchy of the Kyivan Church (861-1990)*. Roma: Editiones Universitatis Catholicae Ucrainorum S. Clementi Papae. p. 418. OCLC 22834909.