Fachada do Oratorio dos Filipinos, 1637-1643. Borromini contrapón á concavidade xeral o pórtico convexo mentres a serie de fiestras recorda ós palacios, o ladrillo tratado con preciosismo substitúe ó mármore
**Francesco Borromini**, alcume de **Francesco Castelli**, nado o 25 de setembro de 1599 e finado o 3 de agosto de 1667, foi un arquitecto barroco italiano.

Traxectoria
-----------

Naceu no cantón do Tesino (Suíza), fillo do canteiro Giovanni Domenico Castelli e de Anastasia Garovo.
Iniciou a súa carreira axudando na canteira ao seu pai, pero pronto se trasladou a Milán para estudar e perfeccionarse. Alí empezoulselle a chamar co sobrenome de *Bessone*, en alusión ao seu pobo natal, situado preto de Lugano, na rexión de lingua italiana de Suíza. Francesco traballou nas obras do *"duomo"* da catedral de Milán.

En 1619 chega a Roma, onde cambia o seu apelido de Castelli a Borromini, e comeza a traballar para o seu parente afastado, Carlo Maderno nas obras da Basílica de San Pedro. Á morte de Maderno en 1629 únese ao equipo de Gian Lorenzo Bernini nos traballos de ampliación e refacción da fachada do palazzo Barberini.

Borromini traballa alí como asistente de Bernini, pero logo duns poucos anos prodúcese entre ambos unha inimizade que duraría toda a vida.

Durante o pontificado de Inocencio X (1644-1633) , gaña a confianza do Papa, o que lle permite desprazar ao seu eterno rival no posto de arquitecto principal de Roma. Con todo, co seguinte Papa, Alexandre VII (1655-1657) novamente renace a estrela de Bernini, acrecentando o enfrontamento entre ambos os arquitectos. A partir de alí Borromini dedícase a completar os interiores da igrexa de Sant'Ivo alla Sapienza, da actual Universidade romana, e aos traballos en San Xoán de Letrán. Adicionalmente, completa o basamento da fachada da súa primeira obra independente, a igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane no Quirinal. A galería de Borromini no Palazzo Spada xoga coa perspectiva de tal maneira que se vai encollendo, o que a fai parecer máis longa do que é.

Borromini, afastado da alegoría, amosa a súa preocupación polo dominio do espazo que se corresponde coa situación do home no mundo e coa súa actividade, espiritual e materialmente sempre cambiante, o que confire á súa arquitectura un carácter dramático e revolucionario.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Francesco Borromini Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q123150
* WorldCat
* VIAF: 7474084
* BAV: ADV10259349
* BIBSYS: 90054048
* BLBNB: 000618133
* BMT: 20308
* BNCHL: 000060246
* BNE: XX838472
* BNF: 123954573
* BRE: 1879317
* Bridgeman: 28349
* CANTIC: a1096924x
* CERL: cnp00394315
* CiNii: DA10482440
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118513745
* Discogs: 1821727
* EBID: ID
* FAST: 51054
* GEC: 0011569
* GND: 118513745
* HDS: 009083
* ICCU: RAVV029275
* ISNI: 0000 0001 2119 4383
* KulturNav: ID
* LCCN: n80025891
* NDL: 00620405
* NKC: jo2007376791
* NLA: 36543363
* NLG: 261094
* NNDB: 000084445
* NTA: 068707746
* OL: OL611382A
* Orthodox Encyclopedia: 153233
* Persée: 28377
* PTBNP: 1492638
* RKD: 10843
* SELIBR: 178742
* SIKART: 4023369
* SNAC: w6nw1kgc
* SUDOC: 033048746
* Treccani: francesco-borromini
* ULAN: 500028306

 |