recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Boulazac Basket Dordogne (BBD)** é un club de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Boulazac (Dordoña, Nova Aquitania). O equipo compite actualmente na LNB Pro A, a máxima categoría do baloncesto galo. Fundado en 1992, o seu pavillón como local é o Le Palio, con capacidade para 5.200 espectadores.

Historia
--------

As orixes do club están en Périgueux, onde levaba o nome de US périgourdine. A construción en 1992 dun pavillón con capacidade para 2.000 espectadores, levou aos dirixentes da USO a mudarse a Boulazac, suburbio da propia Périgueux. No ano 2003 o club consegue gañar a NM2 (4ª división) e en 2005 a NM1 (3ª diviaión), conseguindo o ascenso ao baloncesto profesional. Após sete temporadas na Pro B, o club consegue o seu maior éxito ao ascender á Pro A, máxima categoría do baloncesto galo, tras obter a segunda posición despois do Limoges CSP. O seu primeiro ano na máxima categoría non resultou ben, xa que o equipo acaba en décimo quinto lugar descendendo de novo á Pro B. Despois de catro temporadas na segunda división, o equipo consegue regresar á elite no ano 2017. Nesa temporada o equipo acaba en cuarto lugar na liga regular, mais nos play-offs consegue o ascenso despois de eliminar ao Le Havre, ao Évreux e ao Nantes. Na temporada 2017−18, o equipo finaliza en postos de descenso, con todo, debido ao non ascenso do ADA Blois debido a motivo administrativos, o equipo conservou a categoría.

### Ano a ano

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | Copa | Outras competicións |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2008–09 | 2 | Pro B | 14º |  |  |
| 2009–10 | 2 | Pro B | 11º | Rolda de 64 |  |
| 2010–11 | 2 | Pro B | 12º | Rolda de 64 |  |
| 2011–12 | 2 | Pro B | 2º | Cuartos de final |  |
| 2012–13 | 1 | Pro A | 15º | Rolda de 32 |  |
| 2013–14 | 2 | Pro B | 12º | Rolda de 16 |  |
| 2014–15 | 2 | Pro B | 3º | Rolda de 32 |  |
| 2015–16 | 2 | Pro B | 4º | Rolda de 32 | Pro B Leaders Cup | 2º |
| 2016–17 | 2 | Pro B | 2º | Rolda de 64 |  |
| 2017–18 | 1 | Pro A | 17º | Subcampión |  |

Palmarés
--------

**Liga de Francia**

* **Campións (3)**: 1970, 1991, 1995

**Segunda División de Francia**

* **Campións (1)**: 2013

Xogadores
---------

### Destacados

* Francia Thomas Andrieux
* Alxeria Mehdi Cheriet
* Suíza David Ramseier
* Polonia Aaron Cel
* Reino Unido Ovie Soko
* Estados Unidos Alex Acker
* Estados Unidos Quinton Ross
* Estados Unidos Darryl Monroe

Notas
-----

1. ↑  "Boulazac remonte dans l'élite en battant Nantes". *L'Équipe* (en francés). 18 de xuño de 2017.
2. ↑  "Communiqué de l’ADA Blois Basket 41 – Non engagement en jeep elite". *ada-basket.com* (en francés). 18 de xuño de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Antibes Sharks (en francés)
**Francisco Morales Bermúdez Cerruti**, nado en Lima o 4 de outubro de 1921 e finado na mesma cidade o 14 de xullo de 2022, foi un político e militar peruano. Exerceu como presidente de facto da República do Perú desde 1975 ata 1980, na denominada *segunda etapa* do Goberno Revolucionario das Forzas Armadas.

Traxectoria
-----------

Francisco Morais Bermúdez naceu en Lima, o 4 de outubro de 1921. Neto do Xeneral Remigio Morales Bermúdez, que foi Presidente da República desde 1890 a 1894. Estudou en Lima no Colexio da Inmaculada (xesuítas). De formación militar iniciada cando tiña 18 anos, ao final da súa carreira chegou a ostentar o grao de Xeneral de División.

Foi Ministro de Finanzas durante o primeiro goberno de Fernando Belaúnde Terry en 1968. Logo do golpe de estado de 1968, baixo o mando do Xeneral Juan Velasco Alvarado, foi nomeado Xefe do Estado Maior, cargo que exerceu desde 1969 ata 1974.

Foi Presidente do Consello de Ministros e ocupou a carteira do Ministerio de Guerra (hoxe fusionado no Ministerio de Defensa) durante os anos 1974 e 1975 e, desde febreiro de 1975, foi Comandante Xeral do Exército. No devandito cargo encabezou o *Tacnazo*, o 29 de agosto de 1975, un incruento golpe de estado contra o presidente Juan Velasco Alvarado e ao día seguinte autoproclamouse presidente da República do Perú como "Xefe de Estado" na *Segunda Fase* do Proceso Revolucionario das Forzas Armadas. Foi apoiado pola CIA e os servizos secretos de EEUU que se atopaban instalados en Chile apoiando o ditador Augusto Pinochet. Ante a iminente invasión a Chile e a posible recuperación dos territorios de Arica e Tarapacá para o Perú, deu o golpe de estado a Velasco.

A súa intención declarada foi a rectificación dos excesos cometidos nas reformas sociais e económicas desenvolvidas pola súa predecesor. Finalmente, o seu goberno convocou a eleccións xerais para a formación dunha Asemblea Constituínte pola presión das marchas e folgas da poboación. Estas eleccións contaron coa participación das forzas políticas do país, as cales participaron na elaboración da Constitución de 1979.

En maio de 1980, leváronse a cabo as eleccións para elixiren democraticamente o novo Presidente da República. O escrutinio deu por vencedor a Fernando Belaúnde Terry, quen fora deposto polo golpe de Estado de Juan Velasco Alvarado e que asumiu a presidencia o 28 de xullo dese mesmo ano.

| Presidente do Perú |
| --- |
| *Segue a:* Juan Velasco Alvarado | **Francisco Morales Bermúdez**(1975-1980) | *Precede a:* Fernando Belaúnde Terry |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q116630
* WorldCat
* VIAF: 39471254
* BNF: 12439444n
* EBID: ID
* FAST: 1403
* GND: 122330323
* ISNI: 0000 0000 8118 3902
* LCCN: n50005653
* Munzinger: 00000019127
* NNDB: 000354033
* NTA: 128927852
* SNAC: w6r543zp
* SUDOC: 15295256X
* Treccani: eol-morales-bermudez-francisco

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Estipe.
Longo estipe da flor de *Helicteres*.
En botánica, un **estipe**  é unha estrutura de soporte que pode comportarse como un caule, facendo parte do talo de algas mariñas, ou dun talo de follas verdadeiras, como nos fieitos.

No caso dos fieitos, o estipe é só o pecíolo (o talo) desde o rizoma até o comezo do tecido foliar, ou lámina. A continuación da estrutura dentro da lámina termina logo no raque.

Esta estrutura é particularmente común en algas pardas, como as Laminariales.

Pero o estipe tamén se presenta nos vexetais, sendo o soporte dos carpelos.

Nas orquídeas, o estipe ou **caude**, é o soporte das partes florais de *polinia*: é unha banda non viscide conectada coa masa de pole (*polinia*) polo viscide (a parte do viscide do rostelo ou bico).

Un estipe é tamén o pé, soporte dos corpos frutíferos dalgúns fungos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estípite

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2034231
* GEC: 0106527
* MAG: 2777678557

 |
**Carmen Fariña**, nada co apelido **Guillén** o 5 de abril de 1943, en Brooklyn, Nova York, é a reitora das Escolas da Cidade de Nova York e xefa do Departamento de Educación. O anuncio da súa elección por parte do alcalde Bill de Blasio produciuse o 30 de decembro de 2013. É a primeira reitora das Escolas de Nova York que conta co experiencia previa en supervisión de escolas dende Rudy Crew. Fariña foi mestra, directora, superintendente, e vicerreitora de Ensino e Aprendizaxe dende 2004 até 2006.

Traxectoria
-----------

Filla de pais galegos que marcharon de España durante a guerra civil, Fariña era a única falante de castelán no xardín de infancia e aprendeu inglés na escola. A barreira da lingua era tan grave que a mestra de Fariña "marcou ausencias todos os días durante seis semanas porque Carmen, que daquela tiña o apelido Guillén, non respondía á mestra cando chamaba por *Quillan* durante a rolda da mañá."

Foi a primeira persoa na súa familia que estudou na universidade. É graduada en ciencias pola Universidade de Nova York e fixo tres mestrías: Brooklyn College (Educación bilingüe), Universidade de Fordham (Gifted/Arts Education) e Universidade Pace (Administración e Supervisión).

Notas
-----

1. 1 2 3  Hernández, Javier C. (29 de decembro de 2013). "Veteran of City School System Is Said to Be Next Chancellor". *The New York Times* (Nova York: The New York Times Company). Consultado o 2 de xaneiro de 2014.
2. ↑  Hartocollis, Anemona (24 de febreiro de 1999). "In School; A principal with a will of steel makes a public school as prestigious as a private one". *The New York Times* (Nova York: The New York Times Company). Consultado o 4 de setembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estadounidenses de orixe galega
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Carmen Iglesias.
**Carmen Iglesias Sueiro**, nada en Ourense en 1952, é unha mestra e política galega.

Traxectoria
-----------

Carmen Iglesias naceu no seo dunha familia de represaliados de esquerdas que rexentaban unha escola privada na cidade de Ourense. Estudou Maxisterio e traballou de docente, ao tempo que militaba no PCG e na súa coalición electoral Esquerda Unida.

Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012, Carmen Iglesias presentouse de número dous na coalición electoral AGE pola circunscrición de Ourense, que conformaban varios partidos, entre eles Anova e Esquerda Unida. Non saíu escollida deputada en primeira instancia, pero a renuncia posterior de David Fernández, deputado de Anova, permitiulle a Carmen Iglesias ocupar un escano. Tanto Esquerda Unida como Anova acordaran, supostamente, que o escano pasaría ao seguinte deputado de Anova (neste caso, Iolanda Pérez Docampo), pero Carmen Iglesias negou a existencia dese acordo e prometeu o seu cargo como deputada. Despois de tensións en Esquerda Unida e en Anova, Carmen Iglesias incorporouse como deputada ao grupo parlamentario de AGE. Despois formou parte do Grupo Mixto do Parlamento Galego, como única deputada do mesmo.

Vida persoal
------------

É irmá de Gonzalo Iglesias Sueiro, quen fora alcalde de Xinzo de Limia polo PSdeG-PSOE.

Notas
-----

1. ↑  A renuncia de David Fernández Calviño remexe AGE Arquivado 27 de decembro de 2013 en Wayback Machine. *Sermos Galiza*, 26/12/2013
A **febre aftosa humana** (tamén coñecida como **exantema vírico de mans, pés e boca** ou **HFMD** polas súas siglas en inglés) é unha leve doenza viral, cuxos síntomas principais son dor na boca e presenza de pequenas bochas, úlceras ou aftas. Os dous tipos de virus que a causan son o *Coxsackie virus* e o *Enterovirus.* Non debe ser confundida coa outra febre aftosa ou glosopeda, que é unha afección do gando e que probablemente é moito máis coñecida polo público.

Epidemioloxía
-------------

Ataca especialmente aos nenos que empezan a andar, aínda que pode aparecer a calquera idade. Isto ocorre particularmente cando fai calor, normalmente no verán ou a principios do outono.

As mulleres embarazadas deben evitar exporse á febre aftosa, xa que esta pode causar unha infección viral máis grave no neno que aínda non naceu e, con ela, posibles defectos de nacemento. Con todo o risco é pequeno.

Signos e síntomas
-----------------

Os síntomas da febre aftosa empezan de tres a seis días despois de estar exposto a ela e, inicialmente, son:

* Febre baixa (de 37,5 a 39 °C).
* Perda de apetito.
* Dor na boca.
* Sentimento de enfermidade non localizada.

Pasados un par de días, empezan a aparecer bochas pequenas pero de aspecto normal. Estas poden variar de tamaño, desde 2 a 4 mm. Ditas bochas están rodeadas dunha área pequena de coloración avermellada.

Aparecen xeralmente:

* Na boca, formando algunhas ulceracións pouco profundas e dolorosas.
* Nas palmas das mans e nas plantas dos pés, na maioría dos nenos en idade preescolar e nun dez por cento dos adultos.
* Con menos frecuencia, nas nádegas, na parte superior dos brazos e das pernas ou nos xenitais.

Tratamento
----------

Non existe tratamento específico para a enfermidade de mans, pés e boca. Síntomas individuais, como a febre ou a dor das bochas (pel) poden ser aliviados co uso de medicamentos, aínda que a maioría das bochas desaparecen sen ulcerarse, romper ou deixar cicatrices. A febre aftosa é unha enfermidade viral que ten que seguir o seu curso; moitos doutores non recetan medicamentos, a menos que a infección sexa severa. É usualmente recomendable que ao neno afectado se lle deixe repousar en casa ata que a infección ceda. Os redutores de febre axudarán a controlar as altas temperaturas. Baños mornos tamén serven para baixar a temperatura. O único medicamento recomendado é o paracetamol.

Só unha pequena minoría dos pacientes require atención de hospital, principalmente produto de complicacións neurolóxicas, tal como a encefalite, a meninxite, os edemas agudos de pulmón ou as hemorraxias pulmonares.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Glosopeda, febre aftosa das vacas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q652744
* JSTOR: hand-foot-and-mouth-disease
* MAG: 2909589470
* NDL: 00804612

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 5622
* DOID: DOID:10881
* eMedicine: 1132264
* KEGG: H01326
* MedlinePlus: 000965
* MeSH: D006232
* MeSH: C01.925.782.687.359.213.331
* NCIt: C128439
* Patientplus: hand-foot-and-mouth-disease-pro
* UMLS: C0018572

 |
Forcada tradicional, de madeira
Unha **forcada** é un apeiro agrícola formado por un mango longo rematado en entre tres e seis gallas garruchas e longas, amplamente separadas e cos extremos punzantes. Estas gallas adoitan ser redondas e finas, mais tamén poden ser planas, como as do raño ou a picaña. As forcadas tradicionais eran completamente de madeira, feitas aproveitando unha póla de árbore que se separase en tres a partir dun mesmo nó. Na actualidade, os dentes son metálicos e dispóñense en paralelo.

Esta ferramenta adoita usarse para levantar e transportar materiais a eito como palla, follas mortas, esterco etc.

Existen numerosos sinónimos para designar este apeiro: *colmeira*, *forca*, *forcado*, *forcanza*, *forquita* (cando é pequena, con dous gallos), *furquito*, *galleta*, *galleto*, *gancha* ou *guita*.

Galería de imaxes
-----------------

* Forcados de CroaciaForcados de Croacia
* 
* Uso do forcado para erguer un palleiroUso do forcado para erguer un palleiro

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *forcada*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Forcada Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* A Forcada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q107293
* AAT: 300024353
* JSTOR: pitchforks

 |
O **Castelo de Tomar** é un castelo templario que se atopa na cidade de Tomar, na beira dereita do río Nabão, freguesía de São João Baptista, Distrito de Santarém, Portugal.

O castelo formaba parte durante a Reconquista da chamada *Liña do Teixo*, xunto con outros castelos da rexión, todos da mesma época e estilo: Almourol, Idanha, Monsanto, Pombal e Zêzere. Contén no seu interior o Convento de Cristo, ó cal servía de protección.

Está clasificado como Monumento Nacional dende o 23 de xuño de 1918 e, xunto co Convento de Cristo, Patrimonio da Humanidade pola Unesco dende o 30 de xuño de 1983.

Notas
-----

1. ↑  "Convent of Christ in Tomar" (en inglés). UNESCO Culture Sector. Consultado o 11 de marzo de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Tomar***  |

### Bibliografía

* Ealo de Sá, Mª. Col. Alberto Luna,*El arquitecto Juan de Castillo. El constructor del mundo*, Etnocantabria, 2009, ISBN 97-8846-134-9357.

### Ligazóns externas

* Información do Convento de Cristo, Tomar *(en portugués)*
O castelo e o lago Ness.
O **Castelo de Urquhart** é un castelo situado no lago Ness, en Escocia, entre Fort William e Inverness, próximo á vila de Drumnadrochit.

Historia e características
--------------------------

A primeira referencia histórica data de tempos de San Columba, na segunda metade do século VI, cunha probábel mención no *Vida de Columba* de Adamnan. Trátase, posibelmente, do lugar chamado *Airchartdan* polo que San Columba pasou durante unha das súas visitas ao rei Brude dos pictos do norte. Columba aproveitou para converter ao cristianismo ao seu anfitrión Emchath e ao seu fillo Virolec. Porén, a referencia que fai Adamnan non é realmente ao castelo senón a "terras de Airchartdan", que indicarían un territorio, non unha localidade; ademais, non se menciona ningunha fortificación. Porén, hai estruturas datadas por radiocarbono entre os anos 460 e 660, polo que resulta posíbel que si existise, aínda que non se sabe cando se construíu.

Si se rexistra a súa existencia a comezos do século XIII. A zona fóraselle concedida á familia Durward en 1229 e estes foron, probabelmente, quen construíron o castelo que coñecemos. En 1296 foi capturado por Eduardo I de Inglaterra. Sir Robert Lauder era o castelán en 1329 e o seu neto Robert (do clan Chisholm) sucedeuno en 1359. O Conde de Ross capturouno para a Coroa inglesa a mediados do século XV pero foi recuperado pouco despois. En 1509 foilles concedido aos Grant, que o conservaron até 1912. Durante este período, os MacDonalds capturáronno en 1545 e tamén foi capturado por unha tropa de Covenantes en 1644. O castelo foi parcialmente destruído en 1692 polos ingleses para evitar que fose capturado polos xacobitas e nunca foi reconstruído.

Na actualidade é propiedade do Patrimonio Nacional Escocés e constitúe o terceiro sitio máis visitado de Escocia. Desde 2001 conta cun centro de visitantes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Chatelaine - Urquhart Castle *(en inglés)*
* aboutScotland - Urquhart Castle *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q913981
* GeoNames: 2635058
* OSM: 3329099

 |
**Ángel Villar Varela**, máis coñecido como **Chilares**, nado o 16 de setembro de 1946, é un piragüista galego. Participou nos Xogos Olímpicos de 1968 na Cidade de México.

Traxectoria
-----------

Comezou a practicar piragüismo de neno, ao probar unha piragua de madeira feita por un carpinteiro da Tinería, amigo de seu avó. Pouco despois entrou no Club Fluvial de Lugo. Foi campión de Galicia e campión de España e en 1967 gañou tanto o Descenso Internacional do Miño como a primeira edición do Descenso do Eume, facendo parella en ambos casos con Manuel Pérez.

Ao ano seguinte, con 22 anos, participou nos Xogos Olímpicos de 1968 en Cidade de México. Fíxoo na proba de K4 1000 metros, formando equipo co ribadense Pedro Cuesta, o sevillano Gerardo López e o madrileño José Perurena, pero non conseguiron meterse nas semifinais.

Tralos Xogos continuou gañando diferentes probas como o Descenso Internacional do Miño, que gañou por segunda vez en 1971, xunto a Pedro Cuesta, ou o Descenso Internacional do Sella, no que logrou a vitoria en 1985 xunto a Ramos Misioné. En 1992 gañou a 25ª edición do Descenso do Eume, un cuarto de século despois de gañar a edición inaugural, e no 2017 disputou tamén a 50ª edición, xunto a Tito Valledor. En 2019 proclamouse en Sevilla campión de España de veteranos.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  de Cora, José (22 de outubro de 2019). "Ángel Villar Varela". *El Progreso* (en castelán). Consultado o 13 de agosto de 2021.
2. ↑  Bran, Vanesa (12 de abril de 2019). "Nacido para remar". *El Progreso* (en castelán). Consultado o 13 de agosto de 2021.
3. ↑  "Nueve gallegos en la Olimpiada". *La Voz de Galicia* (en castelán). 11 de outubro de 1968. p. 16.
4. ↑  "Resultados Cidade de México 1968" (PDF). *la84foundation.org* (en inglés). pp. 203–204. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 18 de abril de 2020. Consultado o 13 de agosto de 2021.
5. ↑  Bango, Mario (4 de agosto de 1985). "Misioné y Chilares ganan el descenso del Sella". *El País* (en castelán). Consultado o 13 de agosto de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8076921
* Sports Reference: angel-villar-1

 |
O **Castelo de Swords** (*Swords Castle* en inglés) é un castelo situado en Swords, xusto ao norte de Dublín, no condado de Fingal, Irlanda. Foi construído como unha residencia señorial do arcebispo de Dublín ao redor do ano 1200 ou algo máis tarde.

Nunca foi un castelo importante no sentido militar, pero cubría unha extensa área amurallada pentagonal duns 6.000 m² cunha torre no norte, probablemente a residencia do condestable, e unha impresionante porta de entrada no sur. O celador podería ocupar o cuerto á esquerda da porta, meintras que á dereita se atopaba a habitación do porteiro coa habitación do sacerdote arriba. A capela adxunta, construída a finais do século XIII, probablemente foi usada como o oratorio probado do arcebispo.

Outros edificios, documentados nunha investigación en 1326 e que xa non existen, incluían o gran vestíbulo no lado leste do claustro. O arcebispo abandonou Swords cando en 1324 construíuse un novo palacio en Tallaght -un traslado que sen dúbida se viu reforzado polos continuos danos sufridos polo edificio durante a campaña de Roberto I de Escocia en Irlanda en 1317. As amenas graduadas suxiren algún tipo de ocupación durante o século XV, pero en 1583, cando foi ocupado brevemente por protestantes neerlandeses foi descrito como "o vello castelo totalmente espoliado". No século XIX foi usado como xardín e vendido cando a Igrexa de Irlanda foi separada do estado.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Swords

### Ligazóns externas

* Información do *Fingal County Council* *(en inglés)*
*A duquesa laida*, do pintor Quentin Massys, 1525–1530.
A **fealdade** é unha característica o máis ben unha percepción dun ser vivo ou inanimado, cuxa aparencia é visualmente desagradábel e resulta nunha avaliación desfavorábel.

Un ser **feo** ou **laido** é un ser non atraente, mais si repulsivo, ou até mesmo ofensivo, aos que comparten ou non dos mesmos valores culturais. O seu oposto é a beleza, beldade ou fermosura, e así como esta, a fealdade envolve un xuízo subxectivo a través dos "ollos de quen ve", podendo variar de padróns, e dependendo da cultura de cada un. Contodo, pode haber excepcións persoais: "*quen ama o feo, bonito lle parece*". Así, a percepción da fealdade pode adquirir un carácter moi variábel, como no conto de fadas *O parrulo feo* de Hans Christian Andersen.

As persoas desprovistas de agrado a quen ve, adoitan ser máis discriminadas, recibindo mesmo salarios dun 10% ou 15% menos ca os traballadores considerados guapos, e incluso son menos propensas a seren contratadas. Existe falta de recursos legais para combater a discriminación.

Notas
-----

1. ↑  {{Cita web |url= |título=Definición e nome galego no Portal das palabras da [[RAG |data-acceso=04 de febreiro de 2016 |urlarquivo= |dataarquivo=24 de marzo de 2016 |urlmorta=yes }}
2. ↑  *Webster's New World College Dictionary*, 3rd edition, 1995.
3. ↑  "Feiúra e beleza dividem gosto fantasioso da sociedade na história da cultura". *Folha.com*. 22/11/2010. Consultado o 28/10/2012.
4. ↑  Hamermesh, Daniel (27 de agosto de 2011). "Ugly? You May Have a Case". *The New York Times*. Consultado o 28 de agosto de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Feísmo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1415055
* AAT: 300055845
* GND: 4128301-6
* JSTOR: ugliness
* LCCN: sh85139310
* NKC: ph361992

 |
O **Castelo de Slade** (en irlandés: *Caisleán an tSlaoid*, en inglés: *Slade Castle*) é unha casa-torre e un Monumento Nacional Irlandés situado no condado de Wexford, Irlanda.

Localización
------------

O Castelo de Slade está situado na vila de Slade, preto do extremo da Península de Hook, a 1.7 km (1.1 mi) ao nordeste do Faro do Cabo de Hook.

Historia
--------

O forte orixinal foi construído pola familia Laffin (Laffan) a finais do século XV. A sala fortificada de dous pisos agregouse no século XVI, engadindo tamén ameas. A facenda dos Laffin era bastante pequena, 86 ha (210 acres). Isto suxire que outras fontes de ingresos, como a pesca e o comercio, deben de haber financiado o castelo.

Os Laffin perderon Slade trala Rebelión irlandesa de 1641. Empregouse como almacén de sal ata o século XIX, momento no cal o castelo converteuse nunha vivenda de alugueiro. Cando a Oficina de Obras Públicas (*Office of Public Works*) se fixo cargo do castelo na década de 1940, foi restaurado á súa antiga condición.

Edificación
-----------

Outra vista do castelo, con varias seteiras.
A parte máis antiga do castelo é a torre de catro pisos. A planta baixa e o terceiro piso teñen teitos abovedados, con ameas irlandesas no parapeto, dende onde hai formidábeis vistas da baía de Bannow e do porto de Waterford, importantes para a defensa. A porta de entrada está protexida por un matacán e un buraco de asasinato. No segundo piso consérvanse unha cheminea e un roupeiro. Ás tres habitacións da planta baixa non se pode acceder dende as vivendas de arriba e poden haber sido empregadas como almacéns.

O ástrago ten dous pisos, coa entrada protexida por un buraco de asasinato. Hai unha gran cheminea no extremo oeste e un alxube na parede sur. Unha escaleira mural conduce ao piso superior.

Notas
-----

1. ↑  "Irish Castles - Slade Castle".
2. ↑  "The antiquities of Ireland". 1 de xaneiro de 1791.
3. ↑  *The Hook Peninsula: County Wexford*. 1 de xaneiro de 2004. ISBN 9781859183786.
4. ↑  "Slade Castle, Slade. co. Wexford. c.1470".
5. ↑  "Slade castle, Co. Wexford - Irish Archaeology".
6. ↑  "Slade Castle Co Wexford".
7. ↑  "Slade Castle, County Wexford".
**Faíscas do Xiabre** foi un cuarteto de música tradicional galega formado a comezos da década de 1970 en Catoira. Permaneceu en activo até o ano 1979 cando foi disolto para formar o grupo Milladoiro.

Traxectoria
-----------

O grupo estaba composto na percusión por Moncho García Rei e Serafín Vicente Lorenzo e polos gaiteiros Xosé Vicente Ferreirós e Nando Casal. 

En xullo de 1978 participaron na primeira edición do Festival de Ortigueira e a comezos de 1979 publicaron o seu primeiro e único disco, titulado *In memoriam*. Este traballo contou coa participación de Antón Seoane e Rodrigo Romaní, músicos aos que Nando Casal, Xosé Ferreirós e Moncho García, se uniron a continuación para formaren o grupo Milladoiro.

Notas
-----

1. ↑  "Faíscas Do Xiabre – In Memoriam (1979)". Consultado o 2021-06-15.
2. ↑  "Milladoiro - Compoñentes". *milladoiro.gal*. Consultado o 15/06/2021.
3. ↑  Pereiro, Xosé Manuel (2009-04-30). "Os que abriron o camiño". *El País*. ISSN 1134-6582. Consultado o 2021-06-15.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Milladoiro
O **Castelo de Soncino**, situado en Soncino, na rexión italiana da Lombardía, é un dos castelos típicos da área de Cremona. Erixido a partir do século X, o castelo tivo un papel fundamental na defensa da zona.

Historia
--------

Escudo da familia Sforza situado no interior do castelo.
Vista desde o noroeste.
### Das orixes ata o século XIV

As orixes do castelo remóntanse ao século X cando se fixo o primeiro círculo de paredes arredor dunha primitiva estrutura defensiva para contrarrestar a invasión dos húngaros. No século XIII o castelo foi sitiado en varias ocasións tanto polos milaneses que en 1283 o municipio de Soncino tivo que levantar unha nova fortaleza. En 1259 o líder veneciano Ezzelino III da Romano foi encerrado nos alxubes do castelo, onde morreu. En 1312 o castelo foi ocupado polos cremonteses e en 1391 os milaneses utilizárono na súa guerra contra Venecia.

### Construción da fortaleza

Cando a Paz de Lodi en 1454 estableceu finalmente a fronteira entre a República de Venecia e o Ducado de Milán, Soncino e o seu castelo pasaron a estar integrados no territorio milanés. Foi neste momento cando Francisco I Sforza ordenou reforzar os muros arredor do castelo e o conxunto da fortaleza.

Desde 1535, o ducado de Milán pasou a ser propiedade de España e con isto tamén o castelo de Soncino.

### O traspaso aos nobres

No 1536 o emperador Carlos I de España e V de Alemaña, elevou Soncino a marquesado e púxoo baixo o control da familia milanesa dos Stampa que o transformaron nos séculos seguintes nunha residencia, deixando así o seu uso como fortaleza.

No 1876 Massimiliano Stampa, último marques de Soncino, cedeu por testamento o castelo á cidade, a cal en 1883 comezou as tarefas de restauración para devolver ao castelo ao seu pasado esplendor.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  "Pro Loco Soncino" (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2016. Consultado o 19 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Soncino Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Lombardía*** |

### Bibliografía

* E. Roddolo, *Guida ai castelli d'Italia: origini, architettura e storia, eventi castellani, ospitalità, visita e orari*, Piemme, 1996
* Conti F. Hybsch V. e Vincenti A. *I castelli della Lombardia*, Novara 1992, v. III p. 76

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3662903
* WorldCat
* VIAF: 152406747

 |
*Mary, la españolita*, prototipo do *mito romántico de España*, recuperado por Franz von Stuck en 1916.
**Españolada** é un termo despectivo para se referir, dende un punto de vista esaxerado, ao que se entende como tipicamente español. O estereotipo máis frecuente reduce a diversidade de culturas e tradicións do ámbito hispánico ao tópico da realidade andaluza.

Historia e características
--------------------------

Esta deformación da imaxe de España ten a súa orixe no século XIX, cando o Romanticismo puxo de moda o *mito español*, provocando unha peregrinación de escritores europeos, primeiro ingleses e despois e sobre todo franceses, entre eles ambos os dous Alexandre Dumas, Théophile Gautier, Victor Hugo ou Prosper Mérimée, cuxa obra *Carmen*, foi considerada por Francisco Ayala, como o berce da España mítica, territorio exótico e diferenciado con respecto a Europa.

Algunhas obras de artistas do costumismo romántico andaluz teceu o conxunto de tópicos arredor de Andalucía (bandoleiros, xitanos, toureiros, bailaores, tonadilleras etc).

Notas
-----

1. ↑  "Diccionario de la lengua española - Real Academia Española". *dle.rae.es* (en castelán). Consultado o 30 de marzo de 2018.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Españolada*.
3. ↑  *Los tópicos de la españolada*, *El País, 4 de decembro de 2009* (en castelán)*.*
4. ↑  *Reivindicar el costumbrismo* Arquivado 25 de setembro de 2016 en Wayback Machine. VV.AA. revista Ínsula, 637, 24 de setembro de 2016 *(en castelán)*.
5. ↑  *La españolada cinematográfica a estudio*, *Culturamas*, 18 de febreiro de 2010 *(en castelán)*.
6. ↑  }*Historia de la pintura sevillana*, Enrique Valdivieso, Ed. Guadalquivir, 1992 ISBN 84-86080-76-2 *(en castelán)*.
A **Federación Internacional de Tenis** (en inglés: *International Tennis Federation*, **ITF**) é o organismo máximo do tenis mundial, que ten como principal obxectivo, regular, expandir e levar este deporte a todo o mundo. Ten a súa sede en Londres.

A ITF ten incidencia en competicións que van desde os eventos profesionais máis destacados como os Xogos Olímpicos, os Grand Slams, a Copa Davis e a Fed Cup, ata os de nivel de entrada como os torneos Satélites e *Futures* correspondentes ao Circuíto ITF masculino e feminino, así como eventos para júniors, veteranos e cadeira de rodas.

Historia
--------

A necesidade de establecer unha federación de carácter internacional xurdiu en 1911. Por eses anos o tenis sobre céspede comezaba a desenvolverse con gran forza no mundo, polo que se facía imperiosa unha alianza para que o deporte fose estruturado de forma ordenada a nivel mundial, aproveitando que as Asociacións Nacionais de Tenis xa se atopaban establecidas e conformadas.

Duane Williams foi un dos grandes xestores, que xunto a Charles Barde, membro honorario da Asociación de Tenis de Suíza, e Henri Wallet da Federación Francesa de Tenis, deron forza a esta idea.

Finalmente, doce foron as asociacións que se reuniron por primeira vez na conferencia anual que se realizou en París, o 1 de marzo de 1913, fundando desta maneira a Federación Internacional de Tenis. Os membros fundadores foron: Alemaña, Australasia (Australia e Nova Zelandia), Austria, Bélxica, Dinamarca, España, Francia, Países Baixos, Reino Unido, Rusia, Suecia, Suíza e Suráfrica.

Organización
------------

A estrutura xerárquica da federación está conformada polo Presidente e os Vicepresidentes, o Congreso, o Comité Executivo, o Consello e os Comités Técnicos.

A ITF conta en 2016 coa afiliación de 211 federacións nacionais (148 membros de pleno dereito e 63 membros asociados, sen dereito a voto) repartidas en seis organismos continentais:

* Confederación Africana de Tenis (CAT)
* Federación Asiática de Tenis (ATF)
* Federación Europea de Tenisn (TE)
* Norteamérica e o Caribe
* Federación de Tenis de Oceanía (OTF)
* Confederación Suramericana de Tenis (COSAT)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 20 de xullo de 2013 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223041
* WorldCat
* VIAF: 129835064
* BNE: XX110652
* BRE: 2199026
* EBID: ID
* GND: 5048394-8
* ISNI: 0000 0001 2156 6570
* LCCN: n81078023
* MAG: 37098086
* NLA: 36318548
* OpenCorporates: 69668B
* openMLOL: 165762
* SELIBR: 378153
* SUDOC: 094140553

 |
**Flanagan**, de nome real Joan Anguera Cañabate, é un personaxe creado polos escritores Andreu Martín e Jaume Ribera. Trátase dun detective privado que vive nun barrio obreiro de Barcelona.

Historia e características
--------------------------

Comeza a súa xeira en oitavo de EXB, con 13 anos. As súas aventuras aumentan en importancia conforme vai medrando. Así, empeza por adiviñar talles de suxeitadores, e remata resolvendo casos de pedofilia, maltrato, secuestros ou tráfico de bebés, pero sempre desde unha perspectiva amena, didáctica e xuvenil.

Cada un dos libros é independente dos anteriores. Porén, adoitan comezar explicando como terminaron os asuntos pendentes no anterior, especialmente no aspecto sentimental.

Fixo unha incursión no terreo da sexualidade co libro *O diario vermello de Flanagan*, paralelo a *O diario vermello de Carlota*, de Gemma Lienas. Ambos describen a experiencia sexual vivida xuntos, pero desde puntos de vista diferentes. Este libro afástase un pouco do estilo dos outros e constitúe en si mesmo unha aventura independente.

Entre as súas parellas están Clara Longo, Carmen Ruano, Nines, María Gual, Blanca *Online* e Carlota. Ten flirteado con Bruna e con Eva Ferrer.

Ao longo das trece novelas o personaxe foi crecendo e madurando, tanto nas súas deducións como na súa forma de pensar e nas situacións en que se involucra. Os autores deixan ver as súas influencias con mencións a Philip Marlowe ou Sherlock Holmes, así como os seus gustos musicais (Creedence Clearwater Revival ou Guns N' Roses).
Flanagan aparece tamén noutra novela dos autores, na saga do detective Àngel Esquius.

Libros
------

* *No demanis llobarro fora de temporada* (1987)
* *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991)
* *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993)
* *Flanagan de luxe* (Xerais, 1994)
* *Alfagann é Flanagan* (Xerais, 1996)
* *Flanagan Blues Band* (Xerais, 1997)
* *Flanagan 007* (Xerais, 1998)
* *Flanagan, só Flanagan* (Xerais, 2000)
* *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003)
* *O diario vermello de Flanagan* (Galaxia, 2006)
* *Eu tampouco me chamo Flanagan* (Xerais, 2006)
* *Flanagan Flash-Back* (2009)
* *Els bessons congelats* (2015)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Flanagan Online - Páxina oficial do personaxe *(en catalán)* *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Libros da saga de Flanagan, escritos por Andreu Martín e Jaume Ribera |
| --- |
| *No demanis llobarro fora de temporada* (1987) - *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991) - *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993) - *Flanagan de luxe* (1994) - *Alfagann é Flanagan* (1996) - *Flanagan Blues Band* (1997) - *Flanagan 007* (1998) - *Flanagan, só Flanagan* (2000) - *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003) - *O diario vermello de Flanagan* (2004) - *Eu tampouco me chamo Flanagan* (2006) - *Flanagan Flash-Back* (2009) - *Els bessons congelats* (2015) |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ernesto Mauri (homónimos).

**Ernesto Mauri**, nado o 2 de decembro de 1946 en Vimercate, provincia de Monza e Brianza, Lombardía, é un home de negocios e editor italiano.

Traxectoria
-----------

Licenciado en economía pola Universidade Católica do Sagrado Corazón de Milán.

A súa carreira profesional, despois dun período nunha empresa de auditoría, comezou en 1975 con Rusconi Editore. Dentro de Rusconi Editore, Mauri realizou varias tarefas, contábeis, administrativas e publicitarias, até ocupar o cargo de xerente xeral en 1989. O período en Rustioni concluíu en 1991, época na que o número de xornais aumentou de 6 a 26.

Como editor, Mauri tivo a oportunidade de desenvolver unha experiencia internacional, primeiro en Francia con Hachette e logo en España co Grupo 16. Participou no nacemento de Italia 1, a rede de televisión fundada en 1982.

Desde 2008 é o presidente de Mondadori France, desde 2013 é o conselleiro delgado do Grupo Mondadori, e desde xaneiro de 2015 é o presidente de Mondadori Libri S.p.A.

Desde xullo de 2014 é membro do comité de presidencia da Federación italiana de editores de xornais (FIEG).

O 9 de novembro de 2011 foi nomeado Cabaleiro da Orde das Artes e as Letras polo Ministro de Cultura do goberno francés Frédéric Mitterrand.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Ernesto Mauri". *Gruppo Mondadori*. Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2016. Consultado o 14 de abril de 2010.
2. 1 2  "Ernesto Mauri". *Amministratori Delegati*. Consultado o 13 de abril de 2019.
3. ↑  "Ernesto Mauri, Cavaliere in Francia". Consultado o 13 de abril de 2019.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alessandra Raggio, ed. (2007): *Album Mondadori 1907/2007*. Milán: Arnoldo Mondadori Editore. ISBN 978-88-370-6081-7.
As **especies eurióicas** ou **xeralistas** son aquelas que son pouco esixentes respecto aos valores acadados nun determinado factor, é dicir, posúen valencias ecolóxicas de grande amplitude.

Características das especies eurióicas
--------------------------------------

Teñen uns límites de tolerancia ecolóxica máis amplos e son capaces de soportar cambios relativamente grandes do ambiente onde viven; exemplo: a cascuda, o ser humano... Son estas especies, as que teñen un potencial de expansión máis considerable. Chegou un tempo na historia do noso planeta, no que certos ambientes oceánicos comezaron a estar superpoboados e determinadas especies de diversos grupos de seres vivos, especies intrépidas e colonizadoras, máis ben **eurióicas**, exploraron novos hábitats e adentráronse no medio terrestre. É probable que o tránsito dende as augas mariñas a terra firme se produxese, en moitas ocasións, pasando por etapas intermedias de auga doce (ríos, lagos, pantanos,...). É probable tamén, que, naquelas épocas, a concentración do osíxeno da atmosfera e a capa de ozono xa fosen como na actualidade, o que estimulou esta conquista.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Especie estenoica
* Valencia ecolóxica

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A **Federación Peruana de Fútbol (FPF)** é a institución responsable de organizar e regular os campionatos oficiais de fútbol do Perú. Foi fundada o 23 de agosto de 1922 (100 anos) sendo o seu primeiro presidente Claudio Martínez Bodero. Está afiliada á FIFA dende 1924 e á Conmebol dende 1925. Tamén é responsable das distintas seleccións nacionais.

Réxese por orde de prioridade pola normativa internacional, o código civil e a lei deportiva cuxas normas son a base dos seus estatutos e regulamentos. A asemblea de base é o órgano supremo da FPF e está integrada polos clubs de fútbol profesional e as 25 ligas departamentais.

A Federación ten por obxecto promover, dirixir, xestionar e controlar a práctica do fútbol afeccionado e profesional, de acordo co seu estatuto, a normativa que regula esta disciplina e a normativa deportiva internacional.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Selección de fútbol do Perú

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 02 de febreiro de 2015 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q680253
* WorldCat
* VIAF: 99145003297361300944
* LCCN: n2015068248

 |

1. ↑  "Historia FPF". Arquivado dende o orixinal o 25 de marzo de 2022. Consultado o 25 de marzo de 2022.
2. ↑  "Institucional FPF". Arquivado dende o orixinal o 10 de febreiro de 2022. Consultado o 24 de marzo de 2022.
A **Estación de Bioloxía Mariña da Graña** é unha institución científica pertencente á Universidade de Santiago de Compostela que está situada na parroquia da Graña no concello de Ferrol, e dentro da ría de Ferrol. A finalidade desta institución, dirixida por Victoriano Urgorri, é o maxisterio e a investigación da bioloxía mariña en xeral e o asesoramento e difusión en todos os temas e estudos relacionados coa fauna e flora mariñas de Galicia. Tamén serve como un instrumento para as relacións e intercambios de coñecementos científicos entre outras institucións semellantes e universidades do estado español e o resto do mundo.

A Estación está composta de dous edificios singulares, a **Casa do Hórreo** e a **Casa da Estrela**. Estas dúas antigas construcións foron rehabilitadas con fondos europeos para adecualas á investigación. Conta cunha superficie duns 900 m² e os equipamentos seguintes:

* 4 laboratorios.
* Biblioteca e sala de ordenadores.
* 8 cuartos cun total de 28 prazas.
* Sala de mergullo.
* Sala de lecer, comedor e cociña.
* Aula e sala de mergullo.
* 2 cámaras de conxelación.
* Cámara de investigación con control de temperatura e fotoperíodo.
* Tanque de auga de mar de 15 m³.
* 2 barcos de 12 e 5,25 m de eslora respectivamente.

Imaxes da Estación
------------------

* Casa do HórreoCasa do Hórreo
* Casa da EstrelaCasa da Estrela
* As casas no fondo da rúa co peiraoAs casas no fondo da rúa co peirao
Coordenadas: 40°17′30″N 3°49′34″O﻿ / ﻿40.2917128, -3.8260961

O **Estadio Fernando Torres** é un estadio de fútbol da cidade de Fuenlabrada, na Comunidade de Madrid. Leva o nome de Fernando Torres, natural da cidade, e nel xoga os seus partidos o Club de Fútbol Fuenlabrada.

Historia
--------

Este estadio foi inaugurado o 1 de setembro de 2011, cun partido entre o CF Fuenlabrada e o Club Atlético de Madrid con motivo do Trofeo Villa de Fuenlabrada, cos pais do xogador internacional Fernando Torres como convidados de honra. Anteriormente realizou unha visita oficial o propio xogador internacional, onde fixo un saque de honra xunto ao alcalde Manuel Robles, o día que se lle fixo entrega da 1ª Medalla de Ouro da Cidade de Fuenlabrada, pola súa traxectoria deportiva profesional.

Instalacións
------------

O estadio ten unha capacidade para máis de 3.000 espectadores, cuns 2.000 asentos na bancada lateral fixa, e outros 1.000 noutra bancada lateral supletoria. Nos fondos colocáronse grandes lonas, transmitindo a sensación dun recinto pechado.

O estadio de fútbol englóbase dentro dunha cidade deportiva máis ampla, dotada de tres pistas cubertas de fútbol sala, piscinas cubertas e de verán, pistas de pádel e de tenis, e salas de fitness.

Comunicacións
-------------

Situado xunto á M-407, goza de boas conexións con municipios próximos como Moraleja de Enmedio, Griñón, Serranillos del Valle ou Carranque. Ademais, a proximidade da M-506 favorece o tránsito cara a e desde o centro de Madrid grazas ás súas múltiples conexións.

Notas
-----

1. ↑  marca.com. "Asenjo reapareció en partido oficial nueve meses después". Consultado o 7 de xullo de 2017.
2. ↑  "Web del C. F. Fuenlabrada - Estadio". Arquivado dende o orixinal o 07 de xullo de 2017. Consultado o 7 de xullo de 2017.
3. ↑  Ayuntamiento de Fuenlabrada. "Ayuntamiento de Fuenlabrada - Ciudad Deportiva Fernando Torres". Arquivado dende o orixinal o 13 de outubro de 2018. Consultado o 10 de xullo de 2017.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Club de Fútbol Fuenlabrada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q32363619
* Google Maps: 8082195211548673137

 |
Estrutura dun bordo diverxente.
En tectónica de placas un **bordo diverxente** é o límite entre dúas placas litosféricas contiguas que se separan. Conforme as placas diverxen, novo material ascende por procesos magmáticos desde o manto terrestre, creándose nova litosfera, polo que tamén recibe o nome de **bordo construtivo**.

Os bordos diverxentes máis activos son os responsables das dorsais mediooceánicas, onde o eixo do *rift mediooceánico* marca o límite entre as placas contiguas, e é onde se forma nova codia oceánica que se incorpora simétricamente a cada unha delas. A extensión que ocorre no rift produce fallas normais ou extensivas, que delimitan chanzos e *grabens* ou fosas tectónicas paralelos á dirección da dorsal.

Do mesmo xeito que os bordos converxentes, os bordos diverxentes están asociados a actividade volcánica e sísmica. Nas dorsais prodúcese a maior parte do vulcanismo terrestre, e a maior parte de láva que se verte desde a geosfera, pero é un vulcanismo de tipo fluído que permanece ademais oculto baixo o océano. Os terremotos ocorren en asociación con fállas normais recentes que definen o rift, e tamén con fállas transformantes, das que as zonas que constitúen límite de placa están, na súa maior parte, nas propias dorsais, e son a sede dos sismos de maior magnitude que ocorren no océano.

Ademais de límites diverxentes, existen outros dous tipos de límites de placas: os converxentes ou subducción e os pasivos.

Notas
-----

1. ↑  Agueda Villar, José A.; Anguita Virella, Francisco; Araña Silvestre, Vicente; Lopez Ruiz, José; Sanchez de la Torre, Luis. "8. Tectónica de placas". *Geología* (en castelán). Madrid: Rueda. pp. 212–9. ISBN 84-7207-009-3.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
2. ↑  Strahler, Arthur N. (1992). "1". *Geología física* (en castelán). Barcelona: Omega. pp. 9–12. ISBN 84-282-0770-4.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tectónica de placas
* Bordo converxente
* bordo transformante
* Ofiolita

### Ligazóns externas

"Aparece unha enorme greta en Kenia que podería dividir África en dúas". *La Voz de Galicia*. Arquivado dende o orixinal o 06 de abril de 2018. Consultado o 6 de abril de 2018. 

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3150308
* BRE: 1954908
* EBID: ID
* MAG: 52278394

 |
Coordenadas: 38°21′26″N 0°29′33″O﻿ / ﻿38.357222, -0.4925

O **estadio José Rico Pérez** é un estadio de fútbol, propiedade do Hércules Club de Fútbol. Foi inaugurado o 3 de agosto de 1974, e o seu nome débese ao expresidente herculano José Rico Pérez. Posúe unha capacidade de aproximadamente 30.000 espectadores, e está situado na rúa Foguerer José Romeu Zarandieta, no barrio Polígono San Blas, na cidade de Alacant, España.

O seu propietario foi o Hércules CF desde a súa inauguración, ata que en 1994 pasou a mans do concello de Alacant. En maio de 2007, tras 13 anos de propiedade municipal, o Hércules recomprou o seu estadio.

O estadio inaugurouse o 3 de agosto de 1974, cun partido amigable entre o Hércules e o FC Barcelona, que acabou cun 0-4.

O Rico Pérez viviu dúas fases moi claras: na primeira (1974-1986) viviuse a idade de ouro do Hércules, eses oito anos consecutivos en 1ª División, o Mundial do 1982 coa presenza da selección arxentina, campioa da edición anterior, e sede do 3º e 4º posto entre Francia e Polonia e, tras o descenso a 2ª, o ascenso a 1ª en 1984 ante o Castelló (2-0).

En 2001 o Alicante Club de Fútbol ascendeu a Segunda B tras máis de 40 anos. O club solicitou unha axuda ó concello de Alacant para renovar o seu estadio. En caso de non conseguir o diñeiro, solicitou como alternativa o uso compartido do Rico Pérez. O alcalde optou pola segunda opción. Desde entón o estadio é compartido. Pero o 11 de maio de 2007 o estadio volveu a mans do Hércules. Ademais subscribiuse unha cláusula no contrato de recompra por parte do Hércules que especificaba como data máxima para o seu uso por parte do Alicante o ano 2012. O 3 de agosto de 2010, o Alicante CF anunciou a súa saída do Rico Perez e o seu retorno ao Camp Municipal Villafranqueza para a tempada 2010/11.

Notas
-----

1. 1 2  Las Provincias. "Rico Pérez recupera o seu estadio e abre o proceso para a reforma". Consultado o 12 de maio de 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q945070
* BRE: 5170468
* GeoNames: 6255089
* Structurae: 20038765

 |