recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ethel Turner**, nada o 24 de xaneiro de 1872 e finada o 8 de abril de 1958, foi unha escritora británica que escribiu novelas e obras para o público xuvenil.

Traxectoria
-----------

Naceu en Inglaterra, bautizada como Ethel Sybil Burwell, o seu pai morreu cando ela contaba con só dous anos, súa nai volveu casar ó ano seguinte cun home vinte anos maior e que xa tiña seis fillos. E cando o seu novo home morreu a súa nai quedou soa con nove fillos, ao ano seguinte xa en Australia, Ethel tiña nove anos, casou de novo. Nese tempo Ethel vivía en Sidney educada nunha escola feminina como era entón o costume. Xunto á súa irmá Lilian comezou a escribir cando tiña dezaoito anos coincidindo co traslado da súa familia ao campo. En 1896 casou con Herbert Curlewis, un avogado.

### Éxito

A obra máis coñecida desta autora foi a primeira, *Sete rapaces australianos*, escrita cando tiña vinte e un anos e considerada un clásico da literatura infantil australiana, describe a vida da familia Woolcot, con seus sete fillos fedellos e rebichados en Australia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3327092
* WorldCat
* VIAF: 87915266
* BIBSYS: 90237791
* BiTraGa: 782
* BNE: XX945786
* BNF: 12647980z
* CiNii: DA13966680
* EBID: ID
* FAST: 365461
* FemBio: 27426
* GND: 119323982
* Gutenberg: 1561
* ICCU: CUBV156930
* IMDb: nm0877544
* ISNI: 0000 0001 1804 4173
* LCCN: n95111586
* LibriVox: 4147
* NDL: 00459260
* NKC: jx20050523007
* NLA: 36176588
* NTA: 069742278
* OBP: ID
* OL: OL9052774A
* openMLOL: 36879
* SELIBR: 222591
* SNAC: w6z03swt
* SUDOC: 165032138
* WikiTree: Burwell-696
* WomenWriters: ID

 |
O **Football Club Deportivo Galicia** é un club de fútbol de Londres, Inglaterra. Fundado en 1968 por emigrantes galegos, milita na Primeira División da Combined Counties League, o noveno nivel do sistema de ligas de fútbol de Inglaterra. Xoga os seus partidos como local no Bedfont Recreation Ground de Bedfont.

Historia
--------

Foi fundado en 1968 por un grupo de emigrantes galegos en Londres, co nome de **Centro Gallego de Londres**, e comezou a xogar na West Fulham League, con Max García como adestrador. Unha escisión durante a tempada 1971/72 provocou a formación doutro club co nome de FC Deportivo Galicia, fusionándose os dous clubs baixo este último nome en 1975, momento no que xogaban na Harlesden Sunday League. O equipo tivo como un dos seus primeiros adestradores ao coruñés Paco Cagigao, pai de Francis Cagigao, tamén xogador do club.

En 1995 pasou á Segunda División da Middlesex County League. Na súa primeira campaña, o Deportivo Galicia proclamouse campión, logrando o ascenso á Primeira División. Foron subcampións da Primeira División na tempada seguinte e ascenderon así á Premier Division.

Estivo a piques de desaparecer a mediados da década de 2000, pero conseguiu manterse con vida grazas aos esforzos de dous veteranos xogadores do equipo, Leo Decabo e José Manuel Andón. Decabo, nacido en Londres e fillo de nai de Camariñas e pai de Cea, colgou as botas e converteuse no adestrador do equipo. Tras uns anos difíciles, na tempada 2016/17 o equipo proclamouse campión de liga e subcampión de copa e acadou o ascenso á Combined Counties League.

Terreo de xogo
--------------

O club ten xogado en varios campos diferentes, entre eles o Osterley Sports Club do CB Hounslow United. En 2015 trasladáronse ao Silver Jubilee Park de Edgware Town, antes de establecerse no Bedfont Recreation Ground ao ano seguinte.

Palmarés
--------

* **Premier Division da Middlesex County League (1):** 2016/17
* **Division Two da Middlesex County League (1):** 1995/96.

Notas
-----

1. 1 2  Álvarez, Guille (7 de novembro de 2016). "FC Deportivo Galicia, el equipo español de barrio que aspira a jugar la FA Cup" (en castelán). Consultado o 22 de febreiro de 2022.
2. 1 2 3  "FC Deportivo Galicia (0) 2 Bethnal Green United (4) 6" (en inglés). Consultado o 22 de febreiro de 2022.
3. ↑  "Francis Cagigao, el cazatalentos del Arsenal" (en castelán). 25 de outubro de 2020. Consultado o 15 de febreiro de 2022.
4. 1 2  "Middlesex County League 1984–2000". *Non-League Matters* (en inglés). Consultado o 22 de febreiro de 2022.
5. ↑  "Minha terra galega en Londres" (en castelán). 9 de maio de 2017. Consultado o 22 de febreiro de 2022.
6. ↑  Rodríguez Cudeiro, Juan Luis (28 de xaneiro de 2019). "El Deportivo Galicia juega en Londres". *El País* (en castelán). Consultado o 22 de febreiro de 2022.
7. 1 2  Corellano, Juan (9 de marzo de 2018). "El Deportivo Galicia quiere seguir soñando despierto" (en castelán). Consultado o 22 de febreiro de 2022.
8. ↑  "Middlesex County League 2006–2012". *Non-League Matters* (en inglés). Consultado o 22 de febreiro de 2022.
**Gerardo Rodríguez Fernández**, coñecido como **Gerinaldo**, nado no Barco de Valdeorras cara a 1904 e finado en Ourense o 11 de outubro de 1937, foi un carpinteiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Vilanova de Valdeorras. Militante do PCE, era presidente do Sindicato Obrero y Campesino de Vilanova. Logo do triunfo da Fronte Popular foi nomeado concelleiro do Barco de Valdeorras. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra por rebelión o 5 de agosto de 1937 co seu irmán Francisco Rodríguez Fernández, e condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1937 xunto con José Fernández Pérez, Severino Nóvoa Gutiérrez, Enrique Nanín Ansias e José González Tesouro. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi sancionado ao pago de 100 pesetas en 1941.

Vida persoal
------------

Casou con Luisa Álvarez Fariñas, con quen tivo tres fillos.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-8-1937, p. 7.
2. ↑  *La Región*, 12-10-1937, p. 3.
3. ↑  *BOP Ourense*, 25-1-1938, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* 

* Gerardo Rodríguez Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.
* Expediente de responsabilidades políticas de Francisco Rodríguez Fernández e Gerardo Rodríguez Fernández.
O **Hawker Hurricane** foi un caza británico usado durante a segunda guerra mundial, deseñado e construído por Hawker Aircraft para ser usado pola Royal Air Force. Voou por primeira vez o 6 de novembro de 1935 e entrou en servizo, como Hurricane MK I, en decembro de 1937. Foi o primeiro caza monoplano de á baixa e con tren retráctil da RAF e levou o peso das operacións de caza ata o ano 1941, cando apareceu o Spitfire.

O Hurricane foi fundamental para o rearmamento británico ante a inminente segunda guerra mundial e puxo ao Reino Unido en condicións para poder enfrontar o conflito dende o aire. Aínda que en gran medida foi eclipsado polo Spitfire, o Hurricane fíxose famoso durante a batalla de Inglaterra, onde conseguiu sobre o 60% das vitorias aéreas da RAF sobre a *Luftwaffe*, e serviu nos principais escenarios da guerra.

O Hurricane orixinouse das discusións entre oficiais da RAF e o deseñador do avión Sir Sydney Camm sobre un derivado monoplano do biplano Hawker Fury a principios dos anos 30. A pesar dunha preferencia institucional polos biplanos e unha falta de interese por parte do Ministerio do Aire, Hawker refinou a súa proposta de monoplanos, incorporando varias innovacións que serían críticas para os cazas en tempo de guerra, como un tren de aterraxe retráctil e o máis potente motor Rolls-Royce Merlin. O Ministerio do Aire ordenou o *Interceptor Monoplane* de Hawker a finais de 1934, e o prototipo do Hurricane *K5083* realizou o seu primeiro voo o 6 de novembro do ano seguinte.

O seu deseño orixinal foi modificado aparecendo varias versións que deron como resultado unha serie de avións con distintas funcións como cazas interceptores, cazabombardeiros ou avións de apoio próximo. As versións navais, coñecidas como Sea Hurricane, foron modificacións para poder operar dende buques de guerra. Algúns foron convertidos para ser lanzados dende catapulta como escolta de convois e foron coñecidos como "Hurricats". Chegaron a fabricarse máis de 14.000 aparellos ata finais de 1944, incluídos uns 1.200 Sea Hurricane e preto de 1.400 fabricados no Canadá pola empresa Canadian Car and Foundry baixo licenza.

Especificacións
---------------

* **Tipo**: monopraza de caza Hawker Horricane MK I.
* **Envergadura**: 12,19 m.
* **Lonxitude**: 9,55 m.
* **Planta motriz**: motor lineal Rolls-Royce Merlin II.
* **Peso máximo de engalaxe**: 2.829 kg.
* **Velocidade máxima**: 308 millas/hora a 10.000 pés.
* **Alcance operacional** 525 millas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q194251
* EBID: ID
* GND: 4305277-0
* LCCN: sh85063191

 |
**Head Automatica** é unha banda de electropunk estadounidense procedente de Nova York, formada polo líder de Glassjaw Daryl Palumbo no ano 2004.

Historia
--------

A banda xurdiu do interese que tiña o cantante Daryl Palumbo polo hip hop e polo britpop. Palumbo sentía que o material que lle inspiraban eses xéneros non tiñan cabida en Glassjaw polo que creou Head Automatica para amosalo.

O álbum de estrea da banda, *Decadence*, foi editado o 17 de agosto do 2004. O disco entrou nas listas *Billboard 200* e *Top Heatseekers*, e saíu da cabeza de Palumbo, que era coñecido polo seu traballo na música hardcore punk, e por Dan 'The Automator' Nakamura, famoso polo seu traballo de produción con grupos como Gorillaz e Handsome Boy Modeling School. Os dous supostamente coñecéronse unha festa e traballaron no que se convertería posteriormente no álbum. Palumbo entón recrutou aos restantes membros para a banda de xira, e saíron polos Estados Unidos, tocando con grupos como Interpol, The Rapture, Mogwai e The Used.

Head Automatica lanzou o seu segundo álbum, titulado *Popaganda, o 6 de xuño do 2006. O traballo foi producido por Howard Benson, coñecido pola súa relación con grupos de rock alternativo como P.O.D. ou Cold. Coa saída de Nakamura o son da banda aproximouse máis cara o powerpop clásico, citando a Squeeze e Elvis Costello como influencias.*

O EP *Pop Rocks* publicouse o 6 de abril do 2006, e conta con catro temas do seguinte álbum: "Graduation Day", "God", "Nowhere Fast" e "Laughing At You".

No 2006 a banda xirou con Avenged Sevenfold e Coheed and Cambria, e uniríase durante un mes a Taking Back Sunday, Angels & Airwaves e The Subways. O grupo tamén programou unha xira en outono con Rock Kills Kid de abreconcertos, pero decidiu cancelala despois de realizar uns pouco concertos. Na súa vez foron abreconcertos de 30 Seconds to Mars xunto con The Receiving End of Sirens, Cobra Starship e Rock Kills Kid. A principios do 2007 Head Automatica tocou con Jack's Mannequin, We Are The Fury e theAudition.

O 18 de decembro do 2008 a banda apareceu nun *sketch* do programa de televisión *The Tonight Show with Jay Leno*. En maio do 2009 Palumbo confirmou que Head Automatica rematara de traballar no seu terceiro álbum de estudio, titulado *Swan Damage*, e que neses intrers estaban mesturándoo.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Decadence* | 2004 | Warner Bros. Records |
| *Popaganda* | 2006 | Warner Bros. Records |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Head Automatica en MySpace

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q938766
* WorldCat
* VIAF: 168100836
* AllMusic: mn0000581736
* Discogs: 234909
* Genius: Head-automatica
* IMDb: nm2481023
* ISNI: 0000 0001 1525 3914
* LCCN: no2006071299
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 361258

 |
O **Eurocopter HH-65 Dolphin** é un helicóptero bimotor de busca e rescate (SAR) con capacidade de evacuación médica operado pola Garda Costeira dos Estados Unidos. É unha variante do aparello construción francesa Eurocopter AS365 Dauphin.

Desenvolvemento
---------------

A versión SA366 G1 Dauphin foi seleccionada pola Garda Costeira dos Estados Unidos en 1979 como o seu novo helicóptero de rescate e de recuperación no mar de corto alcance, substituíndo ao Sikorsky HH-52A Sea Guard. Mercáronse en total 99 aparellos, optimizados para as tarefas de busca e rescate da Garda Costeira e recibindo a designación HH-65A Dolphin. A diferenza do HH-52, o HH-65A non é capaz de realizar amaraxes. O HH-65 normalmente leva unha tripulación de catro persoas: piloto, copiloto, mecánico de voo e rescatador.

O Dolphin foi fabricado por Aerospatiale Helicopter Corporation (despois American Eurocopter) en Grand Prairie, Texas. Seleccionáronse os motores turboeixo Lycoming LTS101-750B-2 como planta de potencia mentres que Rockwell Collins fabricou a aviónica do HH-65 en Cedar Rapids, Iowa.

O HH-65 Dolphin é usado para patrullas de seguridade, carga, interdición de drogas, rotura de xeo, preparación militar, control da contaminación e misións de busca e rescate. O HH-65 é coñecido polo seu rotor de cola Fenestron e as súas capacidades de autopilotaxe, que poden completar unha aproximación á auga sen axuda e levalo a un voo estable a 15 metros de altura, ou voar automaticamente buscando patróns, unha habilidade que permite á tripulación ocuparse doutras tarefas.

Co obxectivo de cumprir coas regulacións estadounidenses relacionadas co contido local, baseadas principalmente no valor dos compoñentes individuais da aeronave, precisáronse cambios, destacando a substitución dos motores Turbomeca Arriel do SA365 orixinal por LTS101-750B-2, que no seu momento tiñan que ser estadounidenses. Desafortunadamente, os problemas iniciais con este motor foron a peor xa que o maior peso do HH-65 facía que se producisen episodios de perda de potencia en voo. A Garda Costeira financiou un programa para mellorar a fiabilidade do motor, pero o resultante LTS101-850 non foi capaz de cumprir coas expectativas.

Así, en 1994 a Garda Costeira realizou unha competición para seleccionar un novo motor e en marzo de 2004 anunciou que escollería o Turbomeca Arriel 2C2-CG, xa instalado no EC155. Esta actualización comezou ese mesmo ano e resultou nun aparello máis seguro e capaz. Eses HH-65A e HH-65B modificados, que tamén recibiron novas aviónicas e outras melloras, foron designados HH-65C.

Notas
-----

1. 1 2  Pike, John. "HH-65 Dolphin". *www.globalsecurity.org*. Consultado o 2018-11-30.
A **IntEnz** (do inglés ***Int**egrated relational **Enz**yme database*, Base de datos de Encimas relacional Integrada) é unha base de datos de libre acceso que reúne información sobre encimas.

Foi creado e mantido polo EBI (European Bioinformatics Institute), parte do EMBL (European Molecular Biology Laboratory), un instituto de investigación académica con sede no *Wellcome Trust Genome Campus*, en Hinxton, preto de Cambridge, Reino Unido, coa colaboración do Swiss Institute of Bioinformatics (SIB).

Utiliza o sistema de nomenclatura de encimas desenvolvido pola Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular.

Notas
-----

1. ↑  Fleischmann A, Darsow M, Degtyarenko K, Fleischmann W, Boyce S, Axelsen KB, Bairoch A, Schomburg D, Tipton KF, Apweiler R (2004). "IntEnz, the integrated relational enzyme database". *Nucleic Acids Res.* **32** (Database issue): D434–7. PMC 308853. PMID 14681451. doi:10.1093/nar/gkh119.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Integrated Enzyme Database (IntEnz)". Instituto Europeo de Bioinformática. Consultado o 3 de agosto de 2015.
**Estanislao Figueras y Moragas**, nado en Barcelona o 13 de novembro de 1819 e finado en Madrid o 11 de novembro de 1882, foi un político catalán, presidente da I República Española dende febreiro de 1873 até xuño do mesmo ano.

Traxectoria
-----------

Licenciado en dereito en 1844, trasládase a Tarragona para comezar a exercer de avogado. En Tarragona ingresa no Partido Progresista e participa nas revoltas liberais de 1848. Nese mesmo ano pasa a Madrid onde se pon en contacto cos políticos republicanos.

Máis tarde uniríase ao Partido Demócrata de España, debido a unha escisión do Partido Progresista. En 1851 consegue un escano no congreso pola provincia de Tarragona, cidade á cal se trasladaría para formar parte da Xunta Revolucionaria, a cal presidiu durante o Bienio Progresista (1854 - 1856). No ano 1855 foi elixido deputado a Cortes, onde liderou unha minoría republicana, e votou a favor dun réxime republicano, opción que non contou co apoio do resto da Cámara. Ao ano seguinte, durante o cal tiña que xurdir a nova Constitución Española, apoiou a descentralización do Estado, postura que o enfrontou co sector máis conservador.

En 1867 foi levado ao cárcere, o cal motivou a súa fuxida a Portugal, país no que se refuxiaría até o triunfo da Revolución de setembro de 1868, que deu inicio ao Sexenio Democrático. Ao seu regreso afiliouse ao Partido Republicano Federal, liderado por Francesc Pi i Margall e fundou o xornal *La Igualdad*.

En febreiro de 1873 foi elixido Presidente da Primeira República española, cargo que ocupou até xuño do mesmo ano, mes no que a crise económica do país, e a crise interna no seu partido, propiciaron a substitución por Pi i Margall e a fuxida a Francia, de onde regresou para intentar, sen éxito, a reconstrución do seu partido.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 
Predecesor:**Manuel Ruiz Zorrilla** Presidente do Consello de Ministros |  **Primeira República española** Presidente do Goberno de España  1873-1873 | Sucesor:**Francesc Pi i Margall** |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estanislao Figueras Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Historia de España
* Primeira República Española
* Lista de presidentes de España

| * v
* c
* e
Presidentes do Goberno da Primeira República Española |
| --- |
| 
* Estanislao Figueras
* Francesc Pi i Margall
* Nicolás Salmerón Alonso
* Emilio Castelar

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q553120
* WorldCat
* VIAF: 304478200
* BNE: XX1455333
* DBE: estanislao-figueras-y-moragas
* GEC: 0230604
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 39510

 |
***Et on tuera tous les affreux*** é unha novela policíaca de Boris Vian. Foi publicada por vez primeira en 1948 (éditions Scorpion) baixo o pseudónimo de Vernon Sullivan, aparecendo Boris Vian como tradutor.

Trama
-----

A historia comeza nun local nocturno dos Ánxeles. O protagonista é Rock Bailey, un rapaz de 19 anos, ex-míster Os Ánxeles, que pretende manter a súa virxindade ata os 20, e que malia ser adorado polas mulleres, el rexéitaas. Pero unha noite é drogado e enviado á clínica do doutor Schulz (en referencia a Marcel-Paul Schützenberger, amigo do propio Vian), onde procuran que teña relacións sexuais cunha rapaza moi fermosa, tamén secuestrada, para se reproduciren.

Logra escapar da clínica, e coa axuda do seu amigo Gary e co taxista Andy Sigman, desenmascaran ó doutor e os seus experimentos. É un millonario excéntrico que pretende un mundo formado por xente fisicamente perfecta (segundo o seu canon: rapaces vigorosos con músculos apolíneos e mulleres con curvas de vertixe...). Despois ten lugar unha intrépida e frenética aventura con persecucións, pelexas, alcol, sexo e moito humor.

Narración
---------

O libro está narrado en primeira persoa, co que narra baixo a visión de Rocky, que tamén vai contando os seus descubrimentos respecto ó sexo.

A diferenza doutras obras publicadas co pseudónimos de Vernon Sullivan, escritas ó máis puro estilo da novela negra americana da época, *Et on tuera tous les affreux* usa un ton burlesco, con moitas peripecias e situacións absurdas. Aseméllase máis ó estilo usado por Vian noutras novelas súas, como *L'Automne à Pékin*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3059163
* ISFDB: 1312212
* MusicBrainz: ID

 |
Cando se comezou a escribir de novo a lingua galega a comezos do século XIX non había memoria entre os novos escritores da literatura nin da escrita medieval polo que para escribiren a súa lingua tenderon a adaptar a ortografía da lingua castelá ao galego.

Periodización
-------------

### Galego popular

O galego que se empregou na escrita durante gran parte do século XIX estaba moi próximo ao galego falado, sen que a tradición literaria do galego medieval influíse significativamente, pero tampouco houbo realmente escritores dialectais puros, nos textos adoitan convivir solucións interdialectais. Nesta liña de achegamento á fala popular abundan os vulgarismos e os castelanismos, mesmo alternando con formas propias do galego, xa que era o castelán escrito o que actuaba como modelo para uns escritores que carecían de calquera referencia para o galego máis alá do galego popular. Pola contra case non aparecen hiperenxebrismos ou arcaísmos e as vacilacións na escolla e escrita do léxico era a norma. Contra 1880, no final do período, comezou o debate sobre que tipo de galego debería servir de base á lingua literaria, por unha banda estaban os defensores do galego popular, baseado na fala do rural, menos influída polo castelán, e pola outra os defensores dun galego culto, baseado no galego das vilas e cidades e máis castelanizado.

### Galego enxebrista

A partir de finais do século XIX, con Antonio López Ferreiro, e sobre todo na época das Irmandades da Fala e a Xeración Nós procúrase a pureza da lingua, mesmo chegando na súa afirmación fronte ao castelán a distorsións do propio léxico galego e a prácticas diferencialistas que deron orixe aos coñecidos como hiperenxebrismos. O castelán deixou de ser o único referente para a creación do léxico novo, recorréndose fundamentalmente a arcaísmos, lusismos e estranxeirismos pero tamén a neoloxismos.

Notas
-----

1. ↑  Benigno Fernández Salgado e Henrique Monteagudo *Do galego literario ó galego común. O proceso de estandarización na época contemporáne*a en Henrique Monteagudo (ed.) *Estudios de sociolingüística galega. Sobre a norma do galego culto*. Galaxia, 1995, páxina 109
2. ↑  Henrique Monteagudo (ed.) *Ob. cit*, páxina 127
3. ↑  Xosé Luís Regueira *A sílaba en galego: lingua, estándar e ideoloxía* en Ramón Lorenzo (coord.) *Homenaxe a Fernando R. Tato Plaza*. Universidade de Santiago de Compostela, 2002, páxina 245
4. ↑  Ernesto Xosé González Seoane *A estandarización do léxico en Galicia: perspectiva histórica* en María Álvarez de la Granja e Ernesto Xosé González Seoane (ed.) *A estandarización do léxico*. Consello da Cultura Galega, 2003, páxina 168
5. ↑  Ramón Mariño Paz *Historia da lingua galega*. Sotelo Blanco, 1998, páxina 466
**Eva Fjellerup**, nada en Gentofte o 30 de abril de 1962, é unha pentatleta e tiradora de esgrima danesa.

Traxectoria
-----------

Fjellerup criouse en Blovstrød ao norte de Copenhaguen. Comezou a practicar natación adestrada pola campioa dos anos trinta Ragnhild Hveger, pero cambiou ao péntatlon moderno con dezaseis anos, entrando no equipo feminino danés en 1978. En 1987 estableceuse en Estocolmo para prepararse na Bosöns Idrottsfolkhögskola, escola deportiva de alto rendemento. Alí fixo grandes progresos, en esgrima adestrouna o mestre de armas, medallista olímpico húngaro e adestrador do equipo sueco Béla Rerrich. En 1990 gañou o seu primeiro campionato do mundo de péntatlon moderno, aos que seguiron os de 1991, 1993 e 1994 e cinco campionatos nacionais ( 1989, 1990, 1992, 1994 e 1995). Así como as Copas do Mundo de 1994 e 1996. Fjellerup tamén formou parte do equipo danés de tríatlon. Nos Xogos Olímpicos de 1996 non formaba parte do programa olímpico ningunha proba de péntantlo moderno feminino, así que Fjellerup cualificouse para os Xogos en esgrima, competindo en espada quedando no posto 32.

Foi presentadora durante algún tempo do programa deportivo B&U Sport da Danmarks Radio.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Dansk Kvindebiografisk Leksikon – Eva Fjellerup *(en dinamarqués)*
* Sports-reference – Eva Fjellerup *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2608865
* Munzinger: 01000004099
* Sports Reference: eva-fjellerup-1

 |
**Eva León** é unha violinista española nada nas Palmas e radicada en Nova York.

Traxectoria
-----------

Eva León naceu e criouse nas Palmas de Gran Canaria, Illas Canarias, España. Asistiu ó seu primeiro concerto con tres anos e comezou a tocar o violín con oito.

Ós trece anos mudouse soa a Barcelona para continuar cos seus estudos de violín baixo a tutela de Xavier Turull. Tamén estudou cos mestres Ruggiero Ricci (Salzburgo), José Luís García Asensio (Londres), e Oleg Krysa (EEUU). Foi bolseira para ampliar os seus estudos pola Fundación Güell, Fundación Musical La Caixa e a Asociación Sofía Puche. No ano 2000 instalouse na cidade de Nova York para proseguir a súa educación con Neil Weintrob e obter un mestrado en Interpretación Musical na Manhattan School of Music (Escola de Música de Manhattan).

### Discografía

O seu primeiro CD, con obras de Grieg, Sarasate, Turull e Toldra, foi gravado en 1996 baixo o selo Moraleda Records. En 2009 editou o primeiro CD para a discográfica Naxos con música de Joaquín Turina, o que a converteu na primeira violinista española en gravar repertorio de violín para este selo.

En 2011, León colaborou no CD de Klassic Cat Records coa obra de Consuelo Colomer.

Notas
-----

1. ↑  "The Canarian violinist Eva León debuts tonight with the OST". Eldia.
2. ↑  "Eva León, violí". Nona Arola Management. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
3. ↑  "A Story of Inspiration and Dedication - Meet Eva León". SOCO Magazine. Arquivado dende o orixinal o 03 de novembro de 2013. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
4. ↑  "Q&A with KGS guest performer Eva León". The Register-Mail.
5. ↑  "Conciertos desde 1975". Fundacion Juan March.
6. ↑  "Edición del viernes, 25 de agosto de 1995, página 31". La Vanguardia.
7. ↑  "La violinista Eva León y el pianista Daniel Epstein ofrecen este jueves un recital". LaVoz. Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2013. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
8. ↑  "Eva León, Violí". allmusic.com.
9. ↑  "Consuelo Colomer". Amazon.co.uk.

* Portal:Muller
* Portal:Música clásica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16300255
* Europeana: ID
* MusicBrainz: ID

 |
O pai de Eva, Benjamin (que desapareceu no Titanic), Eva no centro e a súa nai Esther.
**Eva Miriam Hart**, nada en Londres o 31 de xaneiro de 1905 e finada o 14 de febreiro de 1996, tamén en Londres, foi unha das últimas superviventes do naufraxio do RMS Titanic, ocorrido o 15 de abril de 1912.

Traxectoria
-----------

### Memorias do Titanic

Tendo sete anos de idade no momento do naufraxio, Eva, mantiña varios vivos recordos daquela noite.

> 
> 
> *Vin que se afundía o buque", dixo nunha entrevista en 1993. "Nunca cerrei os meus ollos. Eu non durmín en absoluto. Púideno ver, escoiteino, e ninguén pode esquecer". "Recordo as cores, os sons, todo", dixo. "O peor que podo recordar son os gritos, e logo o silencio que seguiu". "Parece como se unha vez que todos se foran, afogaran; todo o mundo estaba de pé aínda. Non había nada, só morte, terrible silencio na noite escura coas estrelas sobre a cabeza.*
> 
>

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Eva Hart *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3061280
* WorldCat
* VIAF: 242998567
* FAST: 1800973
* GND: 122901909X
* ISNI: 0000 0000 3180 5662
* LCCN: n96000748
* MusicBrainz: ID
* WikiTree: Hart-3864

 |
Alegoría á euritmia de Valeriano Salvatierra no Museo do Prado, (Madrid)
Coñécese como **euritmia** (do grego εὐρυθμία, despois en latín eurythmia) ao feito de moverse de modo harmonioso e buscando a beleza. Este movemento serve para expresar os estados de ánimo e por iso transfórmase nun medio de comunicación.

No campo da Arquitectura, existe un concepto antropomórfico da mesma, isto é, que a construción é o reflexo das proporcións do corpo humano. Este concepto xa o postulou Vitruvio; o gran teórico do clásico, xa sexa grego ou romano. Os seis primores ou principios que Vitruvio esixe en todo monumento son: orde, disposición, **euritmia**, simetría, decoro e distribución.

O filósofo austríaco Rudolf Steiner, retomou o concepto de euritmia e definiuna como unha arte dentro do que denominou antroposofía. Para Steiner, a euritmia é a arte do movemento que fai visible no espazo e a través do movemento corporal aquilo que no interior do ser humano transcorre por medio da palabra e da música.

Para exercitarse nesta arte, existen exercicios de tipo coreográfico que poden servir para expresar os tres aspectos da alma: *pensamento*, *sentimento* e *vontade*.

Notas
-----

1. ↑  Lajo 1990, p. 76

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lajo, Rosina (1990). *Léxico de arte* (en castelán). Madrid: Akal. ISBN 978-84-460-0924-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q241534
* BNCF: 16331
* BNF: 11954017k
* GND: 4015690-4
* JSTOR: eurythmy
* LCCN: sh85045882
* NDL: 00577080
* TLS: Eurythmie

 |
A imaxe que se ve aquí deste rei forma parte dunha serie de estatuas dedicadas a todos os monarcas de España, mandadas facer para a decoración do **Palacio Real de Madrid** no reinado de Fernando VI. Nun principio a idea era que adornasen a cornixa do palacio. Os autores son Olivieri e Felipe de Castro. Parece ser que nunca chegaron ao seu destino e colocáronse en distintos lugares da cidade (praza de Oriente, O Retiro, porta de Toledo) e algunhas se levaron a outras provincias.
**Eurico** (cara a 420-484) foi rei dos visigodos (logo de asasinar ao seu irmán Teodorico II) desde 466 ao 484. Era fillo de Teodorico I e sucedeuno o seu fillo Alarico II. Casou con Ragnaxilda, unha suposta filla de Meroveo, rei dos francos.

O reinado de Eurico coincidiu coa disolución do Imperio Romano de Occidente, ao ser destronado o último emperador Rómulo Augústulo en 476. Os visigodos asinaran un *foedus* con Roma no 418, en virtude do cal convertéronse en federados do Imperio e permitir asentarse no sur das Galias. Este rei independizou o reino visigodo e aboliu a dependencia anterior.

Apoderouse de diversos territorios das Galias e Hispania. Guerreou nas Galias contra os francos e saxóns. Foi o seu reino nese momento o máis poderoso e influente de Europa. A súa corte residía en Tolosa, aínda que nominalmente en Arles. Pero foi sobre todo Tolosa a cidade que tivo a categoría do que agora consideramos como capital do reino. A historiografía española menciónao como **Reino de Tolosa** e abarcaba unha grande extensión da Península Ibérica (salvo a rexión de Galiza, controlada polos Suevos), e gran parte da Galia ao oeste do Rhin e ao sur do Loira.

Foi un rei que demostrou un gran talento político. Publicou unha corpo legal de dereito visigodo, o *Codex Euricianus* ou Código de Eurico. Tamén foi un fanático ariano.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Teodorico II** |  **Rei dos visigodos** 466-484 | Sucesor:**Alarico II** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino visigodo
* Lista dos reis visigodos
* Moeda visigoda

| * v
* c
* e
Reis visigodos |
| --- |
| Migracións | 
* Atanarico
* Alarico I

 |
| Reino visigodo de Tolosa | 
* Ataúlfo
* Sixerico
* Valia
* Teodorico I
* Turismundo
* Teodorico II
* Eurico
* Alarico II

 |
| Reino visigodo de Toledo | 

|  |  |
| --- | --- |
| Reis arianos | 
* Xesaleico
* Amalarico
* Teudis
* Teudiselo
* Akhila I
* Atanaxildo
* Liuva I
* Leovixildo

 |
| Reis católicos | 
* Recaredo (No ano 587 abxurou do arianismo)
* Liuva II
* Viterico
* Gundemaro
* Sisebuto
* Recaredo II
* Suintila
* Sisenando
* Chintila
* Tulga
* Chindasvinto
* Recesvinto
* Vamba
* Ervixio
* Éxica
* Vitiza
* Rodrigo

 |

 |
| Fin do reino | 
* Akhila II
* Ardón

 |
| Usurpadores | 
* Iudila
* Paulo
* Suniefredo

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217620
* WorldCat
* VIAF: 232263672
* BNE: XX856344
* CERL: cnp00284067
* DBE: eurico
* DeutscheBio: 102387419
* EBID: ID
* FAST: 244701
* GEA: 5373
* GEC: 0025537
* GND: 102387419
* LCCN: n88227004
* SUDOC: 103954872
* Treccani: eurico-re-dei-visigoti
* WikiTree: Visigoths-63

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Et cetera.
**Etcétera** é unha locución latina que en galego significa "e o demais". É unha tradución tomada do grego "καὶ τὰ ἕτερα" (kai ta hetera: e as outras cousas). A forma grega máis usada é "καὶ τὰ λοιπά" (kai ta loipa: "e o restante"). Utilízase para substituír o resto dunha enumeración. Esta locución abréviase coa forma "etc." ou "&c.", sendo o punto o final da oración se esta é a derradeira palabra. A palabra completa escríbese **etcétera**, aínda que tamén se acepta **et caetera**, **et coetera** ou **et cœtera**. Como xa inclúe a conxunción "e", non vai precedido dunha coma: *No zoolóxico hai leóns, tigres, xirafas etc*.

Usos
----

*OLIVAR[IVS]·D[EI]·G[RATIA]·R[EI] P[VBLICAE]·ANG[LIAE]·SCO[TIAE] ·ET·HIB[ERNIAE]* *&**c*** *PRO[TECTOR]* (*Óliver, pola graza de Deus e protector da República de Inglaterra, Escocia, Irlanda etc.)*
É incorrecto usar etcétera precedido de "e" ou repetido varias veces:

* Comeu patacas, tomates, nabos e etc.
* Comeu patacas, tomates, nabos etc. etc. etc.

Tamén é redundante (pero non incorrecto) o uso desta palabra acompañada de puntos suspensivos:

* Viu elefantes, hipopótamos, xirafas etc…

Para máis información sobre o uso redundante, ver o termo pleonasmo.

A ortotipografía di que esta locución pode aparecer ao final dunha liña pero non ao principio desta, porque así queda desvinculada do conxunto de elementos que pecha.

Os monarcas europeos coma o tsar Nicolao II de Rusia, que tiñan moitos títulos nobiliarios, abreviábanos con "et cetera" e ás veces repetíano para salientar a grandeza do monarca: "Eu, Nicolao II, pola graza de Deus, Emperador e Autócrata de todas as Rusias, Rei de Polonia, Gran Duque de Finlandia etc. etc. etc.".

Expresións latinas semellantes
------------------------------

Outras expresións latinas semellantes son:

* *Et alii*, "e outros", en listas de persoas, en lugar de empregar etc.
* *Et alibi*, "e en calquera lugar", en listas de lugares. Abreviado en et al. (Significa: en calquera outro lugar)
* *Et sequentes*, (versus) "e os seguintes (versos)" ou **et sequentia** en literatura. Abreviado en et seq.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario da Real Academia Galega". Arquivado dende o orixinal o 17 de abril de 2015. Consultado o 13 de abril de 2015.
2. ↑  *Traballo xornalístico na UVI: pautas para un correcto uso da linguaxe* Arquivado 20 de outubro de 2013 en Wayback Machine. p. 32: "A diferenza doutras linguas, non se escribe coma antes da locución pronominal *etc.*, pois a conxunción copulativa *e* xa vai incluída no latinismo".
3. ↑  Zabala, R. *El libro y sus orillas*. México D.F. Dirección General de Publicaciones y Fomento Editorial, 1995. ISBN 968-36-2217-8

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 09 de novembro de 2013 en Wayback Machine.
***Hellville de Luxe*** é o quinto disco de estudio do músico Enrique Bunbury. Trátase do nome da casa-estudio que o cantante zaragozano ten en El Puerto de Santa María (Cádiz), a súa actual residencia.

O álbum publicouse o 7 de outubro do 2008 en 3 formatos: duplo LP, CD e edición dixital.

A produción é de Phil Manzanera e foi gravado e mesturado nos estudios Music Lan, en Avinyonet de Puigventós, Xirona, e masterizado en Sterling Sound, Nova York.

O sinxelo de presentación, titulado "El hombre delgado que no flaqueará jamás", tivo a súa estrea oficial o 20 de agosto ás 18 horas nun programa especial da emisora de radio Rock & Gol, conducido por *El Pirata*, que contou coa presenza de Enrique Bunbury.

Tamén estreou nova banda, trala disolución de *"El Huracán Ambulante"* no 2005.

Os compoñentes da actual banda
------------------------------

* **Álvaro Suite:** guitarras e mandolina
* **Jordi Mena:** guitarras, dobro, lap steele, banjo e mandolina
* **Robert Casteláns:** baixo
* **Jorge Rebenaque:** hammond, piano e acordeón
* **Ramón Gacías:** batería e percusión

Contido
-------

### Lista de cancións do CD

1. "El hombre delgado que no flaqueará jamás"
2. "Porque las cosas cambian"
3. "Bujías para el dolor"
4. "Si no fuera por ti"
5. "Hay muy poca gente"
6. "El porqué de tus silencios"
7. "Doscientos huesos y un collar de calaveras"
8. "Irremediablemente cotidiano"
9. "Canción cruel"
10. "Todos lo haremos mejor en el futuro"
11. "Aquí"

### Lista de cancións do duplo vinilo

#### Cara A

1. "El hombre delgado que no flaqueará jamás"

2. "Porque las cosas cambian"

3. "Bujías para el dolor"

#### Cara B

4. "Si no fuera por ti"

5. "Hay muy poca gente"

6. "El porqué de tus silencios"

7. "Doscientos huesos y un collar de calaveras"

#### Cara C

8. "Irremediablemente cotidiano"

9. "Esto se hace, eso no se hace"

10. "La herida secreta"

11. "Canción cruel"

#### Cara D

12. "Bobby Perú"

13. "Ven y camina conmigo"

14. "Todos lo haremos mejor en el futuro"

15. "Aquí"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial de Bunbury

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5709131
* Discogs: 319110
* MusicBrainz: ID

 |
lift-off - Heat 1X & Tycho Brahe
**Heat-1X-Tycho-Brahe** é a denominación dada ao primeiro foguete espacial contruído de maneira voluntaria e sen ánimo de lucro (financiado con doazóns e sponsors) que pretendía alcanzar unha altura de 30 quilómetros o 5 de setembro de 2010, obxectivo fallado na primeira tentativa, na illa de Bornholm, a causa dunha mala conexión eléctrica.

Historia e características
--------------------------

Os creadores do proxecto, Peter Madsen e Kristian von Bengtson.
Trátase dunha iniciativa privada a cargo dos enxeñeiros Peter Madsen e Kristian von Bengtson, que soamente contou cun orzamento de 300.000 coroas, algo máis de 40.000 euros. A construción correu a cargo deles, así como o financiamento, para o cal se valeron de patrocinadores e doazóns.

O foguete tiña unha lonxitude de 9 metros e un peso de 1,6 toneladas. O nome vénlle en homenaxe a Tycho Brahe, figura destacada da astronomía dinamarquesa grazas a, entre outras cousas, as súas observación de supernova 1572.

Notas
-----

1. ↑  *The world’s first volunteer-built, not-for-profit passenger rocket* *(en inglés)*
2. ↑  *Failed attempt to launch the first rocket craft Danish* Arquivado 03 de xaneiro de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*
3. ↑  Science.orf.at Arquivado 04 de setembro de 2010 en Wayback Machine. *(en inglés)*
4. ↑  N-TV *(en inglés)*
5. ↑  *Rocket launch set for Saturday* Arquivado 05 de setembro de 2010 en Wayback Machine. nova no *Copenhagen Post*] *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal da enxeñaría dinamarqués comentando o proxecto de Madsen e Bengston. *(en dinamarqués)*
Bois levados ao sacrificio.
Unha **hecatombe** (en grego ἑκατόμβη, *hekatómbê*) designa orixinalmente, na Antiga Grecia, un sacrificio relixioso de cen bois.

Popularmente úsase para sinalar unha gran catástrofe, con gran mortaldade.

A palabra provén dos termos do grego antigo ἑκατόν, *hekatón*, «cen», e βοῦς, bũs, «boi». Moi pronto, a palabra esténdese a todo gran sacrificio, independentemente do número de vítimas e do animal. Así, atópase na *Ilíada* unha hecatombe de doce bois, outra de cincuenta carneiros, e na *Odisea*, unha de oitenta e un bois.

Segundo as obras de Hesíodo, no mito de Prometeo, en *Teogonía.* Despois de que o titán enganase a Zeus, ao facerlle elixir entre dúas partes dun boi, unha coas ricas carnes e outra soamente cos ósos, pero esta última seria cuberta con graxa, para que así o deus Cronidas (Zeus) caese nos astutos enganos do titán Prometeo e este quedaría coas ricas vísceras que compartiría cos humanos. Zeus obriga aos homes a queimar graxa do animal. Sendo esta unha nova forma de comunicación cos deuses olímpicos.

Hecatombeas
-----------

*Hécatombaia* (Hecatombeas), transliteración do grego antigo Έκατομβαϊα, designa, dunha maneira xeral, as festas relixiosas en que se celebraban hecatombes. A maioría das Hecatombeas non eran festas independentes, senón que formaban parte dun conxunto máis vasto de festividades.

Celebrábanse *Hécatombaia* a:

* Apolo *Hecatombaios* (grego antigo Έκατομβαϊος), en Atenas durante o mes de Hecatombeon. Ignórase o desenvolvemento destas *Hecatombaia.* Así mesmo en Miconos tiñan lugar en honra deste deus: eran inmolados dez bois e dez cordeiros. A festa podía estar acompañada de concursos musicais.
* Atenea, no mes de Hecatombeon en Atenas tiñan lugar as Grandes Panateneas dedicadas a Atenea.
* Hera, durante as Hereas, gran festa que se lle dedicaba en Argos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***hecatombe*** |

### Bibliografía

* *Dictionnaire des Antiquités grecques et romaines*, Daremberg, Saglio; artigo: Hekatombaia Arquivado 19 de xullo de 2011 en Wayback Machine.

### Outros artigos

* Relixión da Antiga Grecia (culto).
* Sacrificios relixiosos da Antiga Grecia.
* Festas da Antiga Atenas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q873470
* BRE: 2348279

 |
**Helmut Haller**, nado en Augsburgo o 21 de xullo de 1939 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 2012, foi un futbolista alemán.

Traxectoria
-----------

Haller foi un dianteiro que fixo o seu debut internacional aos dezanove anos en 1958. Xogou en Chile, en Inglaterra e mais en México. Gañou 33 copas en total, marcando 13 goles.

Alemaña Occidental chegou á final da competición de 1966 e Haller marcou o primeiro gol do partido, pero os contrincantes Inglaterra gañaron 4-2. Á parte da súa medalla de prata, Haller tamén gardou a pelota do encontro, aínda que por máis de 30 anos despois el volvese a Inglaterra e lla regalase a Geoff Hurst, quen conseguira un hat-trick no encontro e, por ende, considerado o lexítimo propietario segundo a tradición.

Na historia do seu club, Haller xogou no Augsburg, logo mudou a Italia no Bologna e logo na Juventus. En 1973 regresou ó club da súa vila natal e retirouse en 1979.

| * v
* c
* e
Selección da Alemaña Federal - Campioa do Mundo de 1974 |
| --- |
| 
* 1 Maier
* 2 Höttges
* 3 Schnellinger
* 4 Beckenbauer
* 5 Schulz
* 6 Weber
* 7 Vogts
* 8 Haller
* 9 Seeler (c)
* 10 Held
* 11 Fichtel
* 12 Overath
* 13 Müller
* 14 Libuda
* 15 Patzke
* 16 Lorenz
* 17 Löhr
* 18 Sieloff
* 19 Dietrich
* 20 Grabowski
* 21 Manglitz
* 22 Wolter
* Adestrador: Schön

 | Alemaña |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57375
* WorldCat
* VIAF: 59878623
* DeutscheBio: 118701045
* Filmportal: ID
* GND: 118701045
* IMDb: nm1451995
* Munzinger: 01000050024
* EUfootballInfo: 7686
* FIFA: 174590
* FootballDatabase: 37243
* Fussballdaten: hallerhelmut
* NFT: 16756
* Transfermarkt: 72380
* UEFA: 71689
* Worldfootball: helmut-haller

 |
| Farmakonísi - Φαρμακονήσι |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Grecia |
| Localización | Mar Mediterráneo |
| Arquipélago | Dodecaneso |
| Linguas | Grego |
| Poboación (2001) | 74 hab. |
| Superficie | 3´9 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 37°17′N 27°05′L﻿ / ﻿37.283, -27.083 |
| Maior Altura | 106 m. |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

**Pharmakonisi** ou **Farmakonisi** (grego: Φαρμακονήσι), é unha pequena illa grega da prefectura do Dodecaneso. Tamén se coñeceu como *Pharmacos*, *Farmaco*, ou *Pharmakousa*. Atópase entre a cadea das illas do Dodecaneso, no oeste e a costa de Asia Menor (Turquía) no leste. Ao norte da mesma está a illa de Agathonisi, ao oeste as illas de Lipsi, Patmos e Leros, e ao sur as illas de Kalymnos e Psérimos. Forma parte da municipalidade de Leros, e tiña unha poboación no censo de 2001 de 74 habitantes.

Pharmakonisi ten 5´2 km². É coñecida pola súa rica flora.

Plutarco no seu *Vidas Paralelas*  di que o mozo Xulio César, mentres viaxaba a Asia Menor, foi secuestrado por piratas e estivo preso alí 38 días. Durante o seu encarceramento, lles prometeu que cando fora posto en liberdade, os mataría a todos eles. Logo de pagar un rescate dúas veces maior do que os seus secuestradores reclamaban (dixo que a cantidade requirida era demasiado baixa para alguén como el) e de ser liberado, organizou unha frota e mantivo a súa promesa, crucificando a todos eles.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Official website of Municipality of Leros *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q951667
* WorldCat
* VIAF: 241238250
* GeoNames: 262469
* GND: 4819995-3
* OSM: 531442

 |
Escarvadentes de madeira.
Un **escarvadentes** é un obxecto elaborado en madeira, plástico ou metal que se utiliza para retirar restos de comida dos dentes, ademais en restauración utilízase con profusión para servir os petiscos. O habitual é que unha ou as dúas extremidades estean afiadas para mellor inserirse nos dentes. Con probabilidade son as ferramentas de hixiene bucal máis antigas, apareceron escarvadentes de bronce en xacementos arqueolóxicos prehistóricos nos Alpes. A primeira máquina de fabricación de escarvadentes patentouse en 1872.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Escarvadentes*** |

### Outros artigos

* Hixiene

### Ligazóns externas

* Vídeo sobre a manufacturación de escarvadentes. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41331
* AAT: 300236468
* GEC: 0104943
* JSTOR: toothpicks
* LCCN: sh85136061
* MAG: 2780657994
* NDL: 00576082

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Esclerito.
Escleritos da gorgonia mariña *Isidella tentaculum*.
Nos artrópodos, un **esclerito** é unha placa endurecida da cutícula (esclerotizada, formada por quitina e proteínas) que forma parte do seu exoesqueleto, e que se encontra delimitada por suturas, sucos ou articulacións.

Segundo a posición que ocupa no anel ou metámero, os escleritos desígnanse da seguinte forma:

* escleritos dorsais: **terxitos**, que forman o tergo ou noto;
* escleritos ventrais: **esternitos**, que forman o esterno;
* escleritos laterais: **pleuritos**, que forman a pleura.

Por outra parte, nos cnidarios emprégase este termo como sinónimo de espícula, elemento esquelético calcario composto por carbonato de calcio cristalizado en forma de aragonita ou de calcita, que se forma nos tecidos destes animais para darlles certa rixidez.

Notas
-----

1. 1 2  Richards, O. W.; Davies, R. G. (1977). *Imms' General Textbook of Entomology: Volume 1: Structure, Physiology and Development Volume 2: Classification and Biology*. Berlin: Springer. ISBN 0-4126-1390-5.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Coruña: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-87305-12-1.