**Nicéforo II Orsini** (en grego: Νικηφόρος Β΄ Δούκας, *Nikēphóros II Dúkas*), foi o gobernante de Epiro desde 1335 até 1338 e desde 1356 até a súa morte en 1359, ademais de gobernante de Tesalia na segunda época do seu reinado.

Traxectoria
-----------

Nicéforo foi o fillo de Xoán II Orsini de Epiro e Ana Paleóloga Anxelina (da dinastía Paleólogo). Cando a súa nai presuntamente envelenou ao seu pai en 1335, Nicéforo II sucedeuno como un neno de 7 anos de idade. A súa nai Ana asumiu a rexencia do seu pequeno fillo, pero non acougou a inimizade do emperador bizantino Andrónico III Paleólogo, quen invadiu e anexou a parte epirota de Tesalia en 1336 e avanzou cara a Ioánnina. Os albaneses tomaron vantaxe dun conflito no sur para atacar as posesións bizantinas no norte, pero foron derrotados polo emperador en 1337.

Andrónico convocou a Ana para negociar en 1338 pero negouse a aceptar ao seu fillo como vasalo bizantino e instalou os seus gobernadores en Epiro. Mantendo a Ana como refén, Andrónico organizou o matrimonio entre Nicéforo e María Cantacuzena, a filla da súa man dereita Xoán Cantacuzeno. Con todo, a facción anti-bizantina da nobreza fixo saír a Nicéforo fóra do país e enviouno á corte da emperatriz titular de Constantinopla Catarina II de Valois en Tarento, coa esperanza de efectuar a súa restauración coa axuda anxevina.

En 1338 Catarina pasou polo Peloponeso para atender aos seus intereses alí, levando a Nicéforo con ela. Por instigación de Catarina os epirotas rebeláronse en Arta en nome de Nicéforo en 1339, e foi enviado oportunamente a Epiro. Con todo, Andrónico III e Xoán Cantacuzeno someteron rapidamente a rebelión e cercaron a Nicéforo en Thomokastron. Garantindo a súa seguridade persoal, Xoán Cantacuzeno persuadiu á gornición a renderse. Nicéforo casou con María Cantacuzena e foi honrado co título de *panhypersebastos.* Levado a Constantinopla, Nicéforo mantívose unido á familia de Cantacuzeno durante a guerra civil bizantina de 1341-1347. Cando o seu sogro se autoproclamou a si mesmo emperador Xoán VI en 1347, Nicéforo recibiu o rango de déspota. Desde 1351 confióuselle a gobernación de Ainos e as cidades ao longo do Helesponto.

A finais de 1355, aproveitando a continuación da guerra civil bizantina e a morte do emperador (tsar) Estevo Uroš IV Dušan de Serbia, que conquistara Epiro a finais a década de 1340, Nicéforo regresou a Grecia e reuniu apoio. Aproveitando a anarquía causada pola morte do gobernador serbio de Tesalia, Nicéforo tomou a rexión na primavera de 1356, e avanzou cara a Epiro. Expulsou ao irmán de Dušan Simeón Uroš (que casou coa irmá de Nicéforo Tomasa) de Arta e asegurou o seu control sobre as cidades da rexión.

A cidade, con todo, fora invadida polos clans albaneses e foi efectivamente imposíbel de controlar. Para fortalecer a súa posición e evitar unha reacción serbia, Nicéforo puxo ao carón á súa esposa María Cantacuzena e dispúxose a casar con Teodora de Bulgaria, a irmá da viúva de Dušan, Helena, quen gobernaba Serbia polo seu fillo. Con todo, María era popular e o seu esposo viuse obrigado a recuperala pola nobreza epirota. Nicéforo tamén entrou en negociacións co seu cuñado Simeón Uroš. Pouco despois de recuperar á súa esposa, Nicéforo foi asasinado en 1359 mentres loitaba contra os albaneses na Batalla de Aqueloo en Etolia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fine, John Van Antwerp (1994). *The late medieval Balkans : a critical survey from the late twelfth century to the Ottoman Conquest*. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 0472082604. OCLC 30540468. *(en inglés)*
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991), *Oxford Dictionary of Byzantium* (en inglés), Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6
* Miller, William (1908), The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566) (en inglés), Nova York: E.P. Dutton and Company
* Nicol, Donald MacGillivray (2010), The Despotate of Epiros 1267–1479: A Contribution to the History of Greece in the Middle Ages (en inglés), Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-13089-9
* Polemis, Demetrios I. (1968), The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography (en inglés), Londres: Athlone Press

| * v
* c
* e
Déspotas de Epiro |
| --- |
| Dinastía Comneno Ducas | 
* Miguel I Comneno Ducas (1205-1215)
* Teodoro Comneno Ducas (1215-1230)
* Manuel Comneno Ducas (1230-1231),
* Miguel II Comneno Ducas (1231-1268)
* Nicéforo I Comneno Ducas (1268-1289)
* Tomé I Comneno Ducas (1289-1318)

 |
| Dinastía Orsini | 
* Nicolao Orsini (1318-1323)
* Xoán Orsini (1323-1335)
* Nicéforo II Orsini (1335-1337;1356-1359)

 |
| Casa de Nemanjić | 
* Simeón Uroš (1359-1366)
* Tomé II Preljubović (1367-1384)
* María Anxelina Ducaina Paleóloga (1384-1385)

 |
| Dinastía Buondelmonti | 
* Esaú de Buondelmonti (1385-1411)
* Giorgio de' Buondelmonti (1411)

 |
| Dinastía Tocco | 
* Carlos I Tocco (1411-1429)
* Carlos II Tocco (1429-1448)
* Leonardo Tocco (1448-1479)

 |