Gráfico que mostra a variación da velocidade *v* ao longo do tempo  *t* dun móbil que non cambia de dirección. En cada punto do gráfico v( t), o módulo da aceleración corresponde ao valor da pendente da recta tanxente á curva que pasa por cada punto: a(1), a(2), a(3). Así a(1) é positiva, a(2) é nula e a(3) é negativa.
No baleiro (sen resistencia do aire), os obxectos atraídos pola Terra gañan velocidade a un ritmo constante.
A **aceleración** é unha magnitude física vectorial que mide a variación da velocidade respecto á variación do tempo. Descrito en termos diferenciais, dada unha función da posición dun móbil respecto ó tempo, a aceleración será a segunda derivada desta función respecto á variable temporal.

No contexto da mecánica vectorial newtoniana represéntase normalmente como {\vec a}\, ou {\mathbf a}\, e o seu módulo como a\,. As súas dimensións son \scriptstyle [L\cdot T^{{-2}}]. Mídese en m/s2 no Sistema Internacional.

A magnitude da aceleración dun obxecto, tal e como a describe a segunda lei de Newton, é o efecto combinado de dúas causas:

* o balance neto de todas as forzas externas que actúan sobre ese obxecto - a magnitude é directamente proporcional a esta forza neta resultante;
* a masa dese obxecto , dependendo dos materiais dos que está feito, a magnitude é inversamente proporcional á masa do obxecto.

Na mecánica newtoniana, para un corpo con masa constante, a aceleración do corpo é proporcional á forza que actúa sobre o mesmo (segunda lei de Newton):

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {F}}=m{\mathbf {a}}\quad \to \quad {\mathbf {a}}={\cfrac {{\mathbf {F}}}{m}}
> 
> 
> 

onde **F** é a forza resultante que actúa sobre o corpo, *m* é a masa do corpo, e **a** é a aceleración. A relación anterior é válida en calquera sistema de referencia inercial.

As súas dimensións son \scriptstyle [L\cdot T^{{-2}}]. A súa unidade no Sistema Internacional é m/s².
Por exemplo, cando un vehículo arrinca estando detido (velocidade cero, nun marco de referencia inercial) e viaxa en liña recta a velocidades crecentes, está a acelerar na dirección da marcha. Se o vehículo vira, prodúcese unha aceleración cara á nova dirección e cambia o seu vector de movemento. A aceleración do vehículo na súa dirección actual de movemento chámase aceleración lineal (ou tanxencial durante os movementos circulares), a reacción que experimentan os pasaxeiros a bordo como unha forza que os empuxa cara a atrás nos seus asentos. Ao cambiar de dirección, a aceleración que efectúa chámase aceleración radial (ortogonal durante os movementos circulares), a reacción que experimentan os pasaxeiros como unha forza centrífuga. Se a velocidade do vehículo diminúe, isto é unha aceleración na dirección oposta e matematicamente negativa, ás veces chamada desaceleración, e os pasaxeiros experimentan a reacción á desaceleración como unha forza inercial que os empuxa cara a adiante. Estas aceleracións negativas a miúdo lógranse mediante a combustión de retrocohetes en naves espaciais. Tanto a aceleración como a desaceleración trátanse da mesma maneira, ambos son cambios de velocidade. Os pasaxeiros senten cada unha destas aceleracións (tanxencial, radial, desaceleración) ata que a súa velocidade relativa (diferencial) neutralízase con respecto ao vehículo.

Enfoque intuitivo
-----------------

Ilustracións do concepto de aceleración:  

1) O movemento non sofre aceleración.  

2) A velocidade aumenta constantemente.  

3) A velocidade diminúe constantemente.  

4) A aceleración describe unha curvatura da traxectoria.
Así como a velocidade describe a modificación da posición dun obxecto no tempo, a aceleración describe a «modificación da velocidade no tempo» (que as matemáticas formalizan coa noción de derivada). Na vida cotiá, hai tres casos que o físico agrupa baixo o concepto único de aceleración:

* ir máis rápido (acelerar no sentido común máis restritivo): nun automóbil, o velocímetro mostra que a velocidade está a aumentar;

desde un punto de vista matemático, a aceleración é positiva, é dicir que o vector de aceleración ten un compoñente na dirección da velocidade;

* ir máis lento (frear, desacelerar ou diminuír a velocidade na linguaxe común): a indicación do velocímetro diminúe;

a aceleración é negativa, ou o vector de aceleración ten un compoñente oposta á dirección da velocidade;

* cambio de dirección (xirar ou virar na linguaxe común): mesmo se a indicación do velocímetro non cambia, o cambio de dirección implica aceleración;

o vector de aceleración ten un compoñente perpendicular á velocidade; aquí interésanos a variación da dirección do vector velocidade, non a variación da súa norma.

Cando unha persoa está sometida a unha aceleración, sente un esforzo: forza que preme contra o asento cando o coche acelera (vai máis rápido), forza que empuxa cara ao parabrisas cando o coche frea, forza que empuxa ao carón cando o coche frea ou está a virar (forza centrífuga). sente esta tensión de maneira similar ao peso. A relación entre aceleración e esforzo é o dominio da dinámica ; pero a aceleración é unha noción de cinemática, é dicir que se define só a partir do movemento, sen involucrar as forzas.

Introdución
-----------

En conformidade coa mecánica newtoniana, unha partícula non pode seguir unha traxectoria curva a menos que sobre ela actúe unha certa aceleración, como consecuencia da acción dunha forza, xa que se esta non existise, o seu movemento sería rectilíneo. Así mesmo, unha partícula en movemento rectilíneo só pode cambiar a súa velocidade baixo a acción dunha aceleración na mesma dirección da súa velocidade (dirixida no mesmo sentido se acelera; ou en sentido contrario se desacelera).

Algúns exemplos do concepto de aceleración serían:

* A chamada aceleración da gravidade na Terra é a aceleración que produce a forza gravitatoria terrestre. O seu valor na superficie da Terra é, aproximadamente, de 9,8 m/s2. Isto quere dicir que se se deixara caer libremente un obxecto, aumentaría a súa velocidade de caída a razón de 9,8 m/s por cada segundo (sempre que omitamos a resistencia aerodinámica do aire). O obxecto caería, polo tanto, cada vez máis rápido, respondendo dita velocidade a ecuación:

> 
> v=at=gt=9,8\,t
> 
> 
> 

* Unha manobra de freado dun vehículo, que se correspondería cunha aceleración de signo negativo, ou desaceleración, ao opoñerse á velocidade que xa tiña o vehículo. Se o vehículo adquirise máis velocidade, dito efecto chamaríase aceleración e, neste caso, sería de signo positivo.

Aceleración en cinemática puntual
---------------------------------

### O caso máis común

#### Aceleración e cantidades relacionadas

O vector de aceleración dun punto material en calquera momento atópase mediante unha diferenciación temporal única do vector velocidade dun punto material (ou diferenciación dobre do vector radio)

{\displaystyle {\vec {a}}={d{\vec {v}} \over dt}={d^{2}{\vec {r}} \over dt^{2}}.}
Se se coñecen as coordenadas do punto na traxectoria {\displaystyle {\vec {r}}(t\_{0})={\vec {r}}\_{0}} e o vector de velocidade {\displaystyle {\vec {v}}(t\_{0})={\vec {v}}\_{0}} en calquera momento do tempo *t*0, así como a dependencia da aceleración no tempo {\displaystyle {\vec {a}}(t),} ao integrar esta ecuación, pódense obter as coordenadas e a velocidade do punto en calquera momento do tempo *t* (tanto antes como despois do momento *t*0)

{\displaystyle {\vec {v}}(t)={\vec {v}}\_{0}+\int \_{t\_{0}}^{t}{\vec {a}}(\tau )d\tau ,}
{\displaystyle {\vec {r}}(t)={\vec {r}}\_{0}+(t-t\_{0}){\vec {v}}\_{0}+\int \_{t\_{0}}^{t}\int \_{t\_{0}}^{\xi }{\vec {a}}(\tau )d\tau d\xi .}
A derivada temporal da aceleración, é dicir, o valor que caracteriza a taxa de cambio na aceleración, chámase *arrancada*:

{\displaystyle {\vec {j}}={\frac {\mathrm {d} {\vec {a}}}{\mathrm {d} t}},} onde {\displaystyle {\vec {j}}} — é o vector da arrancada.

Aceleración media e instantánea
-------------------------------

Definición da aceleración dunha partícula nun movemento calquera. Obsérvese que a aceleración non é tanxente á traxectoria.
Cada instante, ou sexa, en cada punto da traxectoria, queda definido un vector velocidade que, en xeral, cambia tanto en módulo como en dirección ao pasar dun punto a outro da traxectoria. A dirección da velocidade cambiará debido a que a velocidade é tanxente á traxectoria e esta, polo xeral, non é rectilínea. Na Figura represéntanse os vectores velocidade correspondentes aos instantes *t* e *t*+Δ*t*, cando a partícula pasa polos puntos P e Q, respectivamente. O cambio vectorial na velocidade da partícula durante ese intervalo de tempo está indicado por Δ**v**, no triángulo vectorial ao pé da figura. Defínese a **aceleración media** da partícula, no intervalo de tempo Δ*t*, como o cociente: 

> 
> 
>   
> 
> <{\mathbf a}>={\mathbf {{\bar {a}}}}={\frac {\Delta {\mathbf v}}{\Delta t}}
> 
> 
> 

que é un vector paralelo a Δ**v** e dependerá da duración do intervalo de tempo Δ**t** considerado. A aceleración instantánea defínese como o límite ao que tende o cociente incremental Δ**v**/Δ*t* cando Δ*t*→0; isto é, a derivada do vector velocidade con respecto ao tempo:

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {a}}=\lim \_{{\Delta t\to 0}}{\frac {\Delta {\mathbf v}}{\Delta t}}={\frac {d{\mathbf v}}{dt}}
> 
> 
> 

Posto que a velocidade instantánea **v** á súa vez é a derivada do vector posición **r** respecto ao tempo, a aceleración é a derivada segunda da posición con respecto do tempo:

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {a}}={\frac {d^{2}{\mathbf {r}}}{dt^{2}}}
> 
> 
> 

De igual forma pódese definir a velocidade instantánea a partir da aceleración como:

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf v}-{\mathbf {v}}\_{0}=\int \_{{t\_{0}}}^{t}\left({{\mathrm {d}}{\mathbf {v}} \over {\mathrm {d}}t}\right)\,{\mathrm {d}}t
> 
> 
> 

Pódese obter a velocidade a partir da aceleración mediante integración:

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {v}}=\int \_{0}^{t}{\mathbf {a}}dt+{\mathbf {v}}\_{0}
> 
> 
> 

### Medición da aceleración

A medida da aceleración pode facerse cun sistema de adquisición de datos e un simple acelerómetro. Os acelerómetros electrónicos son fabricados para medir a aceleración nunha, dúas ou tres direccións. Contan con dous elementos condutivos, separados por un material que varia a súa condutividade en función das medidas, que á súa vez serán relativas á aceleración do conxunto.

### Unidades

As unidades da aceleración son:

* Sistema Internacional

1 m/s2
* Sistema Ceguesimal

1 cm/s2 = 1 Gal

Conversións entre diferentes unidades de aceleración|  | м/с² | pé/с² | *g* | см/с² |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 м/с² = | **1** | 3,28084 | 0,101972 | 100 |
| 1 Pie/с² = | 0,304800 | **1** | 0,0310810 | 30,4800 |
| *g* = | 9,80665 | 32,1740 | **1** | 980,665 |
| 1 см/с² = | 0,01 | 0,0328084 | 0,00101972 | **1** |
|

### Valores de aceleración nalgúns casos

Valores das aceleracións de varios movementos:

|  |  |
| --- | --- |
| Tipo de movemento | Aceleración, m/s² |
| Aceleración centrípeta do sistema solar orbitando a galaxia | 2,2×10-10 |
| 0,0060 |
| Aceleración centrípeta da Lúa que orbita ao redor da Terra | 0,0027 |
| Ascensor de pasaxeiros | 0,9-1,6 |
| Tren metro | 1 |
| Coche Zhiguli | 1,5 |
| Corredor de curta distancia | 1,5 |
| Ciclista | 1.7 |
| Patinador sobre xeo | - 1.9 |
| Motocicleta | 3-6 |
| Freado de emerxencia do coche | 4-6 |
| Usain Bolt, aceleración máxima | 8. |
| Coche de carreiras | 8-9 |
| Freado ao abrir o paracaídas | 30 (3 *g*) |
| Lanzamento e desaceleración de nave espacial | 40-60 (4-6 *g*) |
| Manobra dun avión de reacción | ata 100 (ata 10 *g*) |
| Estaca despois do impacto dun bate estacas | 300 (30 *g*) |
| Pistón motor de combustión interna | 3×10³ |
| Bala no canón dun rifle | 2,5×105 |
| Micropartículas no acelerador | (2-50)×1014 |
| Electrón entre o cátodo e o ánodo no tubo de raios catódicos dunha televisión en cor con (20 kV, 0,5 m) | ≈7×1015 |
| Electróns ao impactar con fósforo no tubo dun televisor en cor (20 kV) | ≈1022 |
| Partícula alfa no núcleo atómico | ≈1027 |

Nota: aquí *g* ≈ 10 m/s².

Compoñentes intrínsecos da aceleración: aceleración tanxencial e aceleración normal
-----------------------------------------------------------------------------------

Compoñentes intrínsecos da aceleración.
En tanto que o vector velocidade **v** é tanxente á traxectoria, o vector aceleración **a** pode descompoñerse en dous compoñentes (chamados compoñentes intrínsecos) mutuamente perpendiculares: un compoñente tanxencial **a**t (na dirección da tanxente á traxectoria), chamado aceleración tanxencial, e un compoñente normal **a**n (na dirección da normal principal á traxectoria), chamado aceleración normal ou centrípeta (este último nome en razón a que sempre está dirixida cara ao centro de curvatura).

Derivando a velocidade con respecto ao tempo, tendo en conta que o vector tanxente cambia de dirección ao pasar dun punto a outro da traxectoria (isto é, non é constante) obtemos

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {a}}={\frac {d{\mathbf {v}}}{dt}}={\frac {d}{dt}}(v\,{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t})={\frac {dv}{dt}}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t}+v{\frac {d{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t}}{dt}}=a\_{t}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t}+v({\boldsymbol {\omega }}\times {\mathbf {{\hat {e}}}}\_{{{\text{t}}}})
> 
> 
> 

sendo {\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t} o vector unitario tanxente á traxectoria na mesma dirección que a velocidade e {\boldsymbol {\omega }} a velocidade angular. Resulta conveniente escribir a expresión anterior na forma

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {a}}={\frac {d{\mathbf {v}}}{dt}}=a\_{t}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t}+{\frac {v^{2}}{\rho }}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{n}=a\_{t}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t}+a\_{n}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{{{\text{n}}}}
> 
> 
> 

sendo 

{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{n} o vector unitario normal á traxectoria, isto é, dirixido cara ao centro de curvatura da mesma,
\rho \, o raio de curvatura da traxectoria, isto é, o raio da circunferencia osculatriz á traxectoria.
As magnitudes destes dous compoñentes da aceleración son:

> 
> 
>   
> 
> a\_{t}={\frac {dv}{dt}}\qquad \qquad \qquad a\_{n}={\frac {v^{2}}{\rho }}
> 
> 
> 

Cada un destes dous compoñentes da aceleración ten un significado físico ben definido. Cando unha partícula se move, a súa velocidade pode cambiar e este cambio mídeo a aceleración tanxencial. Pero se a traxectoria é curva tamén cambia a dirección da velocidade e este cambio mídeo a aceleración normal.

* Se no movemento curvilíneo a velocidade é constante (*v*=cte), a aceleración tanxencial será nula, pero haberá unha certa aceleración normal, de modo que nun movemento curvilíneo sempre haberá aceleración.
* Se o movemento é circular, entón o raio de curvatura é o raio *R* da circunferencia e a aceleración normal escríbese como *a*n = *v*2/*R*.
* Se a traxectoria é rectilínea, entón o raio de curvatura é infinito (ρ→∞) de modo que *a*n=0 (non hai cambio na dirección da velocidade) e a aceleración tanxencial *a*t será nula ou non segundo a velocidade sexa ou non constante.

Os vectores que aparecen nas expresións anteriores son os vectores do triedro de Frênet que aparece na xeometría diferencial de curvas do seguinte xeito:

{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t} é o vector unitario tanxente á curva.
{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{n} é o vector unitario normal á curva.
{\boldsymbol {\omega }} é o vector velocidade angular que é paralelo ao vector binormal á curva.
### Movemento circular uniforme

Cinemática do movemento circular.

*Artigo principal**:* Movemento circular uniforme.
Un movemento circular uniforme é aquel no que a partícula percorre unha traxectoria circular de raio *R* con velocidade constante, é dicir, que a distancia percorrida en cada intervalo de tempo igual é a mesma. Para ese tipo de movemento o vector de velocidade mantén o seu módulo e vai variando a dirección seguindo unha traxectoria circular. Se se aplican as fórmulas anteriores, tense que a aceleración tanxencial é nula e a aceleración normal é constante: esta aceleración normal chámase "aceleración centrípeta". Neste tipo de movemento a aceleración simplemente modifica a traxectoria do obxecto e non a súa velocidade.

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {a}}={\frac {d{\mathbf {v}}}{dt}}={\frac {dv}{dt}}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t}+{\frac {v^{2}}{R}}{\mathbf {{\hat {e}}}}\_{n}=0\cdot {\mathbf {{\hat {e}}}}\_{t}+{\frac {v^{2}}{R}}{\hat {{\mathbf {e}}}}\_{n}=\omega ^{2}R\ {\hat {{\mathbf {e}}}}\_{n}
> 
> 
> 

### Movemento rectilíneo acelerado

*Artigo principal**:* Movemento rectilíneo uniformemente acelerado.
No Movemento Rectilíneo Acelerado, a aceleración instantánea queda representada como a pendente da recta tanxente á curva que representa graficamente a función *v*(*t*).
Se se aplican as fórmulas anteriores ao movemento rectilíneo, no que só existe aceleración tanxencial, ao estar todos os vectores contidos na traxectoria, podemos prescindir da notación vectorial e escribir simplemente:

> 
> 
>   
> 
> a={\frac {dv}{dt}}
> 
> 
> 

Xa que nese tipo de movemento os vectores \scriptstyle {\mathbf {a}} e \scriptstyle {\mathbf {v}} son paralelos, satisfacendo tamén a relación:

> 
> 
>   
> 
> v(t)=v\_{0}+\int \_{0}^{t}a(\tau )\ d\tau 
> 
> 
> 

As coordenadas de posición veñen dada neste caso por:

> 
> 
>   
> 
> x(t)=x\_{0}+v\_{0}t+\int \_{0}^{t}(t-\tau )a(\tau )\ d\tau 
> 
> 
> 

Un caso particular de movemento rectilíneo acelerado é o movemento rectilíneo uniformemente acelerado, onde a aceleración é ademais constante e polo tanto, a velocidade e as coordenadas de posición veñen dadas por:

> 
> 
>   
> 
> v(t)=v\_{0}+at,\qquad x(t)=x\_{0}+v\_{0}t+{\frac {at^{2}}{2}}
> 
> 
>

Aceleración en mecánica relativista
-----------------------------------

*Artigo principal**:* Cuadriaceleración.
### Relatividade especial

O análogo da aceleración en mecánica relativista chámase cuadriaceleración e é un cuadrivector cuns tres compoñentes espaciais que para pequenas velocidades coinciden cos da aceleración newtoniana (o compoñente temporal para pequenas velocidades resulta proporcional á potencia da forza divida pola velocidade da luz e a masa da partícula).

En mecánica relativista a cuadrivelocidade e a cuadriaceleración son sempre ortogonais, iso vén de que a cuadrivelocidade ten un (pseudo)módulo constante:

> 
> 
>   
> 
> {\mathbf {U}}\cdot {\mathbf {U}}=c^{2}\ \Rightarrow \ 2{\mathbf {U}}\cdot {\frac {d{\mathbf {U}}}{d\tau }}=0\ \Rightarrow \ 2{\mathbf {U}}\cdot {\mathbf {A}}=0
> 
> 
> 

onde *c* é a velocidade da luz e o produto anterior é o produto asociado á métrica de Minkowski:

> 
> 
>   
> 
> V\cdot W:=\eta (V,W)=\eta \_{{\mu \nu }}V^{\mu }V^{\nu }
> 
> 
> 

### Relatividade xeral

Na teoría xeral da relatividade o caso da aceleración é máis complicado, xa que debido a que o propio espazo-tempo é curvo (ver curvatura do espazo-tempo), unha partícula sobre a que non actúa ningunha forza pode seguir unha traxectoria curva, de feito a liña curva que segue unha partícula sobre a que non actúa ningunha forza exterior é unha liña xeodésica, de feito en relatividade xeral a forza gravitatoria non se interpreta como unha forza senón como un efecto da curvatura do espazo-tempo que fai que as partículas non sigan traxectorias rectas senón liñas xeodésicas. Neste contexto a aceleración non xeodésica dunha partícula é un vector cuxos catro compoñentes se calulan como:

> 
> 
>   
> 
> {\displaystyle A^{\alpha }={\frac {dU^{\alpha }}{d\tau }}+\sum \_{\beta ,\gamma }\Gamma \_{\beta \gamma }^{\alpha }U^{\beta }U^{\gamma }}
> 
> 
> 

Aquí {\displaystyle \scriptstyle \alpha =0,1,2,3} (compoñente temporal e tres compoñentes espaciais). Apréciase que cando os símbolos de Christoffel {\displaystyle \Gamma \_{\beta \gamma }^{\alpha }} unha partícula pode ter aceleración cero aínda que o seu cuadrivelocidade non sexa constante, iso sucede cando a partícula segue unha liña xeodésica dun espazo-tempo de curvatura non nula.

Importancia da aceleración na enxeñería mecánica
------------------------------------------------

A enxeñería mecánica é o deseño e fabricación de máquinas, é dicir, sistemas que realizan movementos. Unha parte importante é o dimensionamento, é dicir a elección de actuadores (gatos, motores) e pezas que soportan as forzas. Se as masas postas en movemento e/ou as aceleracións son grandes, os efectos dinámicos -as forzas necesarias para crear as aceleracións, ou as forzas resultantes das aceleracións- non son desprezables. Xa que logo, determinar a aceleración instantánea durante un movemento é fundamental para que as pezas resistan e para determinar o consumo enerxético do sistema.

> 
> 
> *O ballet de robots ao redor da carrocería dun automóbil que se ensambla é impresionante. Unha fábrica de automóbiles consome tanto como unha cidade media, e os robots son un gran contribuínte. É por iso que Siemens e Volkswagen abordaron o problema, enfocándose nas causas do consumo excesivo: as numerosas aceleracións e desaceleracións dos brazos do robot, en cada cambio de dirección. Por tanto, os socios desenvolveron un software de simulación que crea traxectorias menos empinadas para a mesma tarefa en cuestión. E demostrou no laboratorio que poderiamos gañar ata un 50 % de enerxía.*
> 
> 

En moitos casos, a especificación é "levar un obxecto do punto A ao momento B nun tempo *t*, co tempo *t* ás veces expresado como unha taxa (realizando o movemento *n* veces por hora). O deseño consiste en :

1. Elixir unha solución tecnolóxica para guiar o movemento, xa sexa nos casos simples:
	* Traslado rectilíneo guiado por un elo deslizante ou equivalente (sistema de raíles/rodetes), o máis sinxelo de imaxinar, pero potencialmente suxeito o arrastre;
	* movemento circular de translación (se o obxecto debe manter a mesma orientación, tipicamente cun paralelogramo deformable) ou movemento de rotación, simple de imaxinar, e xeralmente máis interesante (elo pivotante son xeralmente máis baratos e máis robustos que os elos deslizantes), pero cunha traxectoria máis grande (polo tanto require unha maior velocidade, e máis espazo libre) ;
	* Traslado pseudo rectilíneo, por exemplo co  paralelogramo de Watt, combinando a vantaxe de ambos os (ligazóns pivotantes robustos e baratos, traxectoria curta e compacta);
	* Traxectoria máis complexa, segundo requírase (guiado por carril ou leva, brazo robótico).
2. Elixe unha solución tecnolóxica para crear o movemento ( actuador), controlalo (automatismo, leva) e transmitilo (transmisión).
3. En función da traxectoria (polo tanto a solución tecnolóxica de guiado), determinar as leis do movemento para cumprir as especificacións (duración do movemento admisible) aforrando as pezas (limitación dos esforzos e, xa que logo, da aceleración) e o consumo de enerxía (limitación das aceleracións e da velocidade, ver os artigos *Traballo dunha forza* e *Fricción*).
4. Segundo as leis do movemento, determinar a poder necesaria, e as forzas ás que están sometidas as partes.
5. Dimensionar o sistema: elixir as pezas dos catálogos do provedor, ou deseñalas (elixir os materiais, as dimensións, debuxalas).

Notas
-----

1. ↑  Crew, Henry (2008). The Principles of Mechanics. BiblioBazaar, LLC. p. 43. ISBN 978-0-559-36871-4.
2. ↑  Raymond A. Serway; Chris Vuille; Jerry S. Faughn (2008). College Physics, Volume 10. Cengage. p. 32. ISBN 9780495386933.
3. ↑  Koshkin N.I. Shirkevich M.G. (1988). *Periódico de física elemental* (10.ª , revisión=M. ed.). M.: Nauka. pp. 256. ISBN 5-02-013833-9.
4. ↑  Gráfico da aceleración de W. Bolt; carreira de 100 m nos Xogos Olímpicos de Verán de 2008 en Pequín. *(en ruso)*
5. ↑  Thierry, Lucas (19 de xuño de 2014). "Automobile; des robots qui ménagent leur énergie" (3382). L'Usine nouvelle: 22.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aceleración Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Serway, Raymond A.; Jewett, John W. (2004). Brooks/Cole, ed. *Physics for Scientists and Engineers* (6ª ed.). ISBN 0-534-40842-7.
* Tipler, Paul (2004). *Physics for Scientists and Engineers: Mechanics, Oscillations and Waves, Thermodynamics* (5ª ed.). W. H. Freeman. ISBN 0-7167-0809-4.
* Ortega, Manuel R. (1989-2006). Monytex, ed. *Lecciones de Física (4 volumes)* (en español). ISBN 84-404-4290-4, ISBN 84-398-9218-7, ISBN 84-398-9219-5, ISBN 84-604-4445-7.
* Resnick,Robert & Krane, Kenneth S. (2001). John Wiley & Sons, ed. *Physics* (en inglés). New York. ISBN 0-471-32057-9.
* Tipler, Paul A. (2000). Barcelona: Ed. Reverté, ed. *Física para la ciencia y la tecnología (2 volumes)* (en español). ISBN 84-291-4382-3.
* Landau L.D. Lifshits E.M. «Mechanics». Edición 5, estereotipada. M.: Fizmatlit, 2004. 224 pp. (*Física Teórica,* volume I). ISBN 5-9221-0055-6.
* David C. Cassidy, Gerald James Holton e F. James Rutherford. *Comprensión de la física.* Birkhäuser (inglés) ruso, 2002. ISBN 978-0-387-98756-9.
* Pauli W. *Teoría de la relatividad.* Dover, 1981. ISBN 978-0-486-64152-2.
* Michel Combarnous, Didier Desjardins e Christophe Bacon, *Mecánica de sólidos y sistemas de sólidos,* Dunod, coll. «Ciencias superiores», 2004, 3 e ed. ISBN 978-2-10-048501-7, pp. 25, 35-37, 38-40, 99-103.
* Jean-Louis Fanchon, *guía mecánico,* Nathan, 2001. ISBN 978-2-09-178965-1, pp. 134-135, 143-145, 153-154, 166-168, 180-181, 193-194.

### Outros artigos

* Cinemática
* Velocidade
* Derivada

### Ligazóns externas

* Serie de vídeos explicativos sobre a aceleración en caída libre no YouTube *(en castelán)*
* Acceleration and free fall Arquivado 19 de maio de 2007 en Wayback Machine. - a chapter from an online textbook (en inglés)
* Science aid: Movement *(en inglés)*
* Science.dirbix: Acceleration *(en inglés)*
* Acceleration Calculator *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11376
* AAT: 300056040
* BNCF: 8645
* BNCHL: 000000074
* BNF: 11978022j
* BRE: 4702152
* EBID: ID
* GND: 4144870-4
* LCCN: sh85000344
* MAG: 117896860
* PSH: 2944
* Treccani: accelerazione

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000054
* UMLS: C0000894

 |