recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ResearcherID** é un sistema de identificación para a autoría científica. Thomson Reuters presentouno en xaneiro de 2008.

Este  identificador único ten como obxectivo arranxar o problema de identificación de autoría. En literatura científica é común citar polo nome, apelidos e iniciais das persoas autoras dun artigo. Ás veces, con todo, hai persoas co mesmo nome, coas mesmas iniciais, ou ben erros na propia edición da revista o que leva a que haxa diferentes variantes escritas para unha mesma persoa ou persoas diferentes identificadas baixo a mesma forma escrita.

Na páxina de  ResearcherID solicítaselles ás persoas autoras que liguen o seu  identificador nos seus artigos. Deste xeito tamén poden manter actualizada e en liña a súa lista de publicacións e listar a produción total dunha persoa, xa que non toas as publicacións son indexadas por Web of Science. Isto é relevante para quen investiga en eidos onde se traballa predominantemente con artigos revisados por pares (informática ou ciencias naturais) ou en area centradas na publicación de monografías e capítulos de libros (Humanidades e disciplinas das ciencias sociais).

O uso combinado do DOI co ResearcherID  permite unha  asociación única entre as persoas autoras e os artigos científicos. Pode usarse para ligar o persoal investigador con rexistros de ensaios clínicos ou para identificar colegas e colaboradores no mesmo campo de investigación.

ResearcherID vén sendo criticado pola súa natureza comercial e propietaria, pero tamén enxalzado como "unha iniciativa que aborda o problema común de identificación errada de autoría".

ResearcherID permite o intercambio de datos entre a súa base de datos e a de ORCID de xeito bidireccional.

Véxase tamén
------------

* International Standard Name Identifier
* OpenID
* ORCID
* Virtual International Authority File

Referencias
-----------

1. ↑  Enserink, Martin (27 marzo 2009). "Are You Ready to Become a Number?". *Science* (en inglés) **323** (5922): 1662–1664. PMID 19325094. doi:10.1126/science.323.5922.1662.
2. ↑  Wolinsky, Howard (decembro 2009). "What's in a name?". *EMBO reports* (en inglés) **9** (12): 1171–1174. doi:10.1038/embor.2008.217.
3. ↑  Cals, Jochen WL; Kotz, Daniel (2008-06). "Researcher identification: the right needle in the haystack". *The Lancet* (en inglés) **371** (9631): 2152–2153. doi:10.1016/S0140-6736(08)60931-9.
4. ↑  "ResearcherID & ORCID Integration" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2015. Consultado o 30 abril 2018.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio web oficial
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vilariño.

**Vilariño das Poldras** é un lugar e pedanía do concello de Sandiás, na parroquia de Couso de Limia. Nel atópase o pazo do Penedo do século XVI, que sufriu posteriores ampliacións e reformas no século XVIII.

Neste lugar atopáronse no ano 1995 tres miliarios (Milla LXVII) da Vía Nova ou Vía XVIII que unía Bracara Augusta (Braga) con Asturica Augusta (Astorga) estando o de maior tamaño dedicado ó Emperador Maximino e ó seu fillo Máximo (235-238 d.C.).

Neste lugar celébrase a Romaría do San Mateo, famosa pola súa feira de cabalos e polas pavías, os días 20 e 21 de setembro.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Couso de Limia

| Lugares da parroquia de Couso de Limia no concello de Sandiás (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Cerredelo | O Couso | Vilariño das Poldras |

### Parroquias de Sandiás

| **Galicia** | Provincia de Ourense | Parroquias de Sandiás |  |
| --- | --- |
| Couso de Limia (Santa María) | Piñeira de Arcos (San Xoán) | Sandiás (Santo Estevo) |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Arrotea.

**A Arrotea** é un barrio, o de menor tamaño, da parroquia de Amorín, en Tomiño. O seu número de habitantes supera os trescentos. Fai beira co río Miño

Neste lugar está situada a igrexa parroquial e o **castelo**, do que só fican ruínas.

As **areeiras de Amorín** son un embarcadoiro fluvial así denominado porque, antigamente, unha empresa adicábase á extracción de area do río neste lugar. Esta tarefa, moi expandida o longo do Miño, hoxe xa caeu en desuso. Aquí, os pescadores do Miño, concentran unha pequena frota pesqueira de embarcacións en forma de media lúa, de orixe nórdico que navegan a remo, a vela ou a motor. Cos trasmallos, lampreeiras, alcharifes e outras redes pescan sables, lampreas, salmóns, meixóns e demais especies do río.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Amorín

| Lugares da parroquia de Amorín no concello de Tomiño (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A Arrotea | Baceiro | Carregal de Abaixo | Carregal de Arriba | O Outeiro |

### Parroquias de Tomiño

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Tomiño |  |
| --- | --- |
| Amorín (San Xoán) | Barrantes (San Vicente) | Currás (San Martiño) | Estás (Santiago) | Figueiró (San Martiño e San Campio) | Forcadela (San Pedro) | Goián (San Cristovo) | Piñeiro (San Salvador) | Pinzás (Santa María) | San Salvador de Tebra (San Salvador) | Santa María de Tebra (Santa María) | Sobrada (San Salvador) | Taborda (San Miguel) | Tomiño (Santa María) | Vilameán (San Bieito) |
Torre no elizate de Zamudio.
Unha **anteigrexa** ou **elizate** é unha localidade ou distrito municipal do País Vasco que ten a súa orixe nas comunidades que se organizaban ao redor dunha igrexa e tiñan como órgano de goberno a asemblea de todos os veciños que se organizaba en concello aberto e celebraba no pórtico ou adro da igrexa parroquial.

A orixe desta organización que ten relevo sociopolítico, baséase nos seguintes elementos: 

* Existencia dunha igrexa parroquial.
* Institucionalización pública das reunións celebradas.

En Biscaia esta institución básica consolídase cando se crean as Xuntas Xerais, que son as reunións dos representantes dos diferentes elizate dun determinado territorio. Esta institución gozaba dunha moi ampla autonomía respecto dos órganos de goberno do Señorío. Os foros de 1452 e 1526 non inclúen máis que unha moi reducida normativa con respecto ás autoridades dos elizates.

Organización
------------

Formaban parte da denominada Tierra Llana e rexíanse, e rexen, polo dereito foral, en contraposición dos foros da vilas e cidades.

A responsabilidade do goberno correspondía á asemblea de veciños que presidía un fiel síndico procurador xeral que adoptaba como representación de autoridade o chuzo ou lanza do elizate.

O fiel exercía o cargo por un período de tempo determinado, normalmente un ano, e representaba ó elizate nas xuntas do meiriñado correspondente.

Os elizates estaban divididos en confrarías que corespondían aos seus barrios. Actualmente en moi poucos sitios mantense esta institución. Un exemplo da súa pervivencia é a anteigrexa de Iurreta.

Notas
-----

1. ↑  Termo en Digalego.xunta.gal.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Meiriñado de Durango
* Señorío de Biscaia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2731185
* Auñamendi: 1312

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Montiño.

**O Montiño** é unha das aldeas históricas da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. 

Non se encontra rexistrada no Nomenclátor de Galicia, xa que se encontra englobada dentro das Cadeiras. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada. 

No rueiro municipal, denomínase baixo o nome de "O Moutiño", debido a unha mala lectura do topónimo. 

É un pequeno núcleo de casas dispostas sobre unha pequena elevación do terreo, motivación do seu nome.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Baredo

| Lugares da parroquia de Baredo no concello de Baiona (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Agro | Bouza | O Cabreiro | As Cadeiras | O Cancelo | O Caneiro | O Carballo | O Lombo | A Ponte | Os Portelos | O Río | Rocamar | A Torre |

### Parroquias de Baiona

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Baiona |  |
| --- | --- |
| Baíña (Santa Mariña) | Baredo (Santa María) | Baiona (Santa María de Fóra) | Baiona (Santa María) | Belesar (San Lourenzo) | Santa Cristina da Ramallosa (Santa Cristina) |

Notas
-----

1. ↑  "O Montiño". *Galicia Nomeada*. Consultado o 02-05-2023.
**Ignacio Rivera Quintana** (A Coruña, 24 de abril de 1965), é un empresario español, presidente executivo actual da Corporación Hijos de Rivera, empresa galega con actividade centrada na distribución de bebidas, cuxa marca máis recoñecida é a Estrella Galicia. Pertence á cuarta xeración da familia Rivera, sendo bisneto de José María Rivera Corral, o fundador da empresa Estrella Galicia na Coruña, en 1906.

Traxectoria empresarial
-----------------------

No 1990, Ignacio Rivera incorpórase á empresa Hijos de Rivera e faise cargo da dirección comercial e de marketing. Nove anos máis tarde, é nomeado director xeral e conselleiro da empresa, nun intre no que se traballa no desenvolvemento e expansión da compañía co lanzamento de novas marcas e a diversificación de productos. No 2012 é nomeado conselleiro da empresa.

Dende o 2021, Ignacio Rivera é o presidente executivo actual da Corporación Hijos de Rivera.

En marzo do 2023 foi escollido como presidente de Cerveceros de España substituíndo a Demetrio Carceller Arce.

Notas
-----


1. ↑  Moreno, Sara Rivas (2021-12-31). "Un hombre con estrella para liderar Hijos de Rivera". *Cinco Días* (en castelán). Consultado o 2023-10-30.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Coordenadas: 42°41′29″N 8°47′02″O﻿ / ﻿42.691518, -8.783790

**As Miráns** é unha das 25 entidades de poboación da parroquia do Araño, no concello coruñés de Rianxo. A distribución da súa poboación é irregular, dada a extensión do lugar cara distintas direccións, xa che cruza dun lado a outro o río Té. Pódese acceder ó centro das Miráns dende varias pistas que dan á C-550 (Comarcal que une Padrón e Ribeira) arredor do quilómetro 10 e 11.

Economía
--------

Aínda que a maioría da poboación vive da agricultura ou traballa na industria, atopamos nas Miráns establecementos de turismo rural e hostalería.

Patrimonio
----------

Nas Miráns hai varios cruceiros, hórreos, un pombal reconvertido para o seu uso en turismo rural, nunha aldea rural na que tamén se atopan (traídas dende outras aldeas) un antigo muíño restaurado sobre o río Té, e varias pías. Nas Miráns tamén se atopou en 1907 unha estela funeraria romana , unha lápida exhibida na Exposición Rexional Galega de 1909, e actualmente exposta no Museo Provincial de Pontevedra. A carón do río Té está o roteiro dos muíños. Á beira do río está o Campo da Ponte, unha área recreativa con merendoiro, sitios onde preparar comidas campestres, bancos e mesas de pedra, un cruceiro, e unha ponte sobre o río.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares do Araño

| Lugares da parroquia do Araño no concello de Rianxo (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| O Agro da Moa | O Batán | Buía | Campelo | Cantalarrana | A Capela | Carballal | A Casilla | Cerqueiras | Contrés | A Ermida | A Ferrería | Foxacos | Os Lemos | As Miráns | Outeiro | A Pontenova | Pousada | O Rabado | O Toural | Traba | A Varela | O Vilar | Os Xens | Os Xufreus |

### Parroquias de Rianxo

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Rianxo |  |
| --- | --- |
| O Araño (Santa Baia) | Asados (Santa María) | Isorna (Santa María) | Leiro (Santa María) | Rianxo (Santa Comba) | Taragoña (San Salvador) |
Coordenadas: 42°29′36.40″N 8°53′25″O﻿ / ﻿42.4934444, -8.89028

A **Virxe das Mareas** é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Tiña 213 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 102 eran mulleres e 111 homes, o que representa un continuo descenso en relación ós anos 2010, cando tiña 243 veciños, e 2004, cando tiña 273 veciños.

Historia
--------

O barrio da Virxe das Mareas naceu en 1947, cando se proxectou a construción dun bloque de 68 vivendas sociais para mariñeiros do Grove, aínda que as obras no remataron ata 1961, ano no que chegaron os primeiros veciños. Como aí non había comercios ni traballo, e aínda non había estrada que comunicara o barrio co casco urbano, a uns 4 km de distancia, houbo quen pronto abandonou o lugar pero tamén quen o ocupou como segunda residencia, ata que nos anos setenta obrigaron a estes últimos a deixar as casas (construídas como vivendas sociais).

Esta decisión provocou diferentes enfrontamentos entre veciños e policía, e como fose que estes feitos coincidisen coa estrea no Grove da película *El último tren a Katanga*, sobre a descolonización de África, o barrio pasou a ser coñecido, por mal nome, como *Katanga*.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da parroquia do Grove

| Lugares da parroquia do Grove no concello do Grove (provincia de Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Ardia | Boibas | Borreiros | Campos | Cantodorxo | A Carballeira | O Con | Estonllo | A Graña | O Grove | Meloxo | Os Pardiños | O Porto de Meloxo | Terra de Porto | A Toxa | A Viña de Millán | Virxe das Mareas |

### Parroquias do Grove

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias do Grove |  |
| --- | --- |
| O Grove (San Martiño) | San Vicente do Grove (San Vicente) |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* 'Virxe das mareas quiere renacer', en *La Voz de Galicia*, 21.08.2011 [consultado o 3.07.2016]
**Claudio Melquiades Garrido Martínez**, nado en León en 1954, é un político galego de Camiña Sarria e, anteriormente, do PSdeG-PSOE. É avó de Efren Castro Garrido.

Traxectoria
-----------

Veterinario e funcionario da Xunta de Galicia. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a lista do PSdeG-PSOE á alcaldía de Sarria e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 1999 volveu encabezar a lista do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde grazas a un pacto de goberno coas formacións independentes Agrupación Sarriana de Integración e os Independentes da Comarca de Sarria. 

Nas eleccións municipais de 2003 logrou a vitoria con 7 concelleiros, porén perdeu a alcaldía en favor do candidato de Iniciativa Galega, José Antonio García López, que gobernara con el no anterior mandato e que recibiu o apoio do PPdeG e dunha tránsfuga do BNG. 

Nas municipais de 2007 recuperou a alcaldía grazas ao apoio do BNG e do Partido Galeguista. Perdeu a alcaldía en 2011 fronte o PPdeG que acadou a maioría absoluta. Nas municipais de 2015, renunciou a presentarse, concurrindo polo PSdeG Pilar López Yáñez, a cal logrou a alcaldía co apoio doutros grupos. Tras diversos enfrontamentos con López Yáñez, abandonou o PSdeG, encabezando no ano 2019 a lista Camiña Sarria, coa cal logrou a vitoria e recuperou a alcaldía.

Nas municipais de 2023, mantivo a alcaldía ao encabezar a lista máis votada con 7 concelleiros, fronte a 5 do PP, 3 do PSdeG-PSOEe 2 do BNG..

Notas
-----

1. ↑  Cortés, Carlos (15 de xuño de 2019). "Claudio Garrido, nuevo alcalde de Sarria". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de xuño de 2023.
2. ↑  Casanova, A. (16 de xuño de 2019). "Garrido vuelve a ser proclamado alcalde de Sarria después de ocho años". *elprogreso.es* (en castelán). Consultado o 21 de xuño de 2023.
3. ↑  Carreira, Uxía (17 de xuño de 2023). "Claudio Garrido, investido como alcalde de Sarria para «una nueva etapa política con altura de miras»". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de xuño de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Sarria

### Ligazóns externas

* Artigo en *El Progreso*
* Entrevista en *El Progreso*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Arturo Corral Guitián** |  
Alcalde da Sarria**1999 - 2003** | Sucesor:**José Antonio García López** |
| Predecesor:**José Antonio García López** |  **Alcalde de Sarria** 2007 - 2011 | Sucesor:**José Antonio García López** |
| Predecesor:**María del Pilar López Yáñez** |  **Alcalde de Sarria** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
Anguía eléctrica (*Electrophorus electricus*)
Os **Ximnotiformes** (Gymnotiformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Comprende especies de río distribuídos por zonas tropicais húmidas desde Guatemala ata o norte da Arxentina, entre os que se inclúen os *peixes eléctricos* de Suramérica e os chamados *peixes coitelo*.

Características
---------------

Son peixes de hábitos nocturnos que se caracterizan por posuír órganos capaces de xerar un campo eléctrico. Quizais a especie máis coñecida sexa a anguía eléctrica (*Electrophorus electricus*), que pode emitir poderosas descargas elécticas de ata 600 voltios para cazar e defenderse. Ademais destas descargas fortes e puntuais, todos xeran de forma continua un campo de menos de 1 voltio que lles serve para a navegación e a comunicación. En cada especie este campo é distinto e característico. Os órganos eléctricos derivan evolutivamente de células musculares, de ben nos Apteronotidae derivan de células nerviosas.

O corpo é de forma de coitelo ou cilíndrico, máis ou menos comprimido. Perderon as aletas pélvicas e a dorsal, pero a aleta anal é extremadamente longa e ondulada, para permitir movementos tanto cara adiante como cara atrás. A aleta caudal pode estar ausente ou ser moi reducida.

Clasificación
-------------

Divídense en dúas subordes e seis familias, que agrupan unhas 150 especies coñecidas:

* Suborde Gymnotoidei
	+ Familia Gymnotidae
* Suborde Sternopygoidei
	+ Familia Apteronotidae
	+ Familia Hypopomidae
	+ Familia Rhamphichthyidae
	+ Familia Sternopygidae

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ximnotiformes*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Ximnotiformes*** |

* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q752264
* EBID: ID
* MAG: 2779821261

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Gymnotiformes
* EOL: 5477
* Fossilworks: 92061
* GBIF: 1165
* iNaturalist: 52559
* IRMNG: 10812
* ITIS: 553135
* NCBI: 8002
* Plazi: ID
* uBio: 113900
* WoRMS: 154244

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D023702

 |
**Bath Iron Works** (BIW) é o maior estaleiro dos Estados Unidos localizado no río Kennebec en Bath, Maine. Dende a súa fundación en 1884 (como Bath Iron Works, Limited), BIW foi factoría privada, comercial e de buques militares, a maioría peticións da Armada dos Estados Unidos de América. A factoría constrúe e deseña buques de guerra, fragatas, cruceiros e destrutores, incluíndo a clase Arleigh Burke, que actualmente se encontra entre as naves de guerra de superficie máis avanzada do mundo.

Dende 1995, Bath Iron Works pasou a ser subsidiaria de General Dynamics, o maior contratista de defensa no mundo dende 2008.

Navantia e a Armada Española son socios tecnolóxicos e deseño con BIW. Nos anos 80 a FFG Oliver Hazard Perry foi usada como base para o deseño das fragatas da clase Santa María da Armada Española. A serie Álvaro de Bazán (F-100) tamén empregan deseños de BIW. En 2017 Navantia e General Dynamics Bath Iron Works asinaron un acordo conxunto para colaborar no programa FFG (X), novo deseño das fragatas americanas.

Notas
-----

1. ↑  "El acuerdo establece que Navantia y Bath Iron Works colaborarán en diseños evolucionados de la familia de fragatas AEGIS de Navantia, que incluye las noruegas F-310 y las españolas F-100. El último de estos buques, el HMAS Hobart, ha sido entregado a la Marina Australiana en septiembre de 2017. canaryports.es". Arquivado dende o orixinal o 14 de decembro de 2017. Consultado o 13 de decembro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q810783
* WorldCat
* VIAF: 140775883
* EBID: ID
* GeoNames: 4957575
* LCCN: n84226061

 |
O **Crociati Parma Rugby FC** é un club de rugby das cidades de Parma e Noceto, Italia. Actualmente compite no Campionato di Eccellenza, a máxima categoría do rugby italiano e na Amlin Challenge Cup.

Historia
--------

O Crociati Parma foi fundado en xuño do 2010 pola fusión do Overmach Rugby Parma de do Noceto Rugby F.C..

A fusión fíxose necesaria logo da formación do Aironi para competir na Magners League na tempada 2010-11. Os dous clubs colaboraron na formación do Aironi. Cos mellores xogadores e patrocinadores concentrados no Aironi, os clubs non podían ter o apoio económico suficiente para competir individualmente contra equipos profeionais. Tamén pola creación do Aironi se viron envoltos no mesmo proceso de fusión o Gran Parma, o Rugby Viadana]] e o Ruby Colorno, que en xuño do 2010 se fusionaron para dar lugar ao outro equipo da cidade de Parma, o GranDucato Parma Rugby foi formado pola fusión de Gran Parma, Rugby Viadana e Rugby Colorno.

O Rugby Parma segue a manter as súas categorías inferiores independentes do Crociati ata os sub-20. Os xogadores de maior proxección serán incorporados á disciplina do Crociati cando teñan idade e posteriormente á disciplina do Aironi e á selección italiana.

Palmarés
--------

Tódolos títulos do club foron conseguidos polo Rugby Parma F.C. 1931 antes da fusión que deu lugar ao Crociati.

* **3 Ligas italianas:** 1949-50, 1954-55, 1956-57
* **3 Copas de Italia:** 2005-06, 2007-08, 2008-09
* **1 Supercopa:** 2008

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 22 de xullo de 2011. Consultado o 19 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rugby Parma F.C. 1931
* Noceto Rugby F.C.
* Aironi Rugby
* Campionato di Eccellenza 2010-2011

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
Membrana atlanto-occipital anterior e ligamento atlantoaxial.
Membrana atlantoccipital posterior e ligamento atalntoaxial.
A **articulación atlanto-occipital** é a articulación entre o óso occipital do cranio e a primeira vértebra cervical ou atlas, que consiste en dúas articulacións condiloides. Os cóndilos occipitais articúlanse coas caras articulares superiores do atlas. Esta articulación é unha articulación sinovial.

Ligamentos
----------

Os ligamentos que conectan os ósos son:

* Dúas cápsulas articulares
* Membrana atlanto-occipital posterior, une a parte posterior do bordo do orificio occipital maior co arco posterior do atlas.
* Membrana atlanto-occipital anterior, une a parte anterior bordo do orificio occipital maior co arco anterior do atlas.

Movementos
----------

Os movementos permitidos nesta articulación son:

* flexión e extensión arredor do eixe mediolateral, que dá lugar os movementos ordinarios de inclinación cara adiante e atrás da cabeza.
* lixeiro movemento lateral ou lateroflexión, a un lado e outro arredor do eixe anteroposterior.

Non existe rotación entre o occipital e o atlas senón un pequeno deslizamento dos cóndilos occipitais sobre as caras articulares do atlas.

A flexión prodúcese principalmente pola acción dos músculos longo da cabeza e rectos da cabeza anteriores; a extensión pola do recto da cabeza posterior maior e menor, o oblicuo da cabeza superor, o semiespiñoso da cabeza, esplenio da cabeza, esternocleidomastoideo, e as fibras superiores do trapecio.

Os rectos laterais son responsables do movemento lateral, axudados polo trapecio, esplenio da cabeza, semiespiñoso da cabeza e esternocleidomastoideo do mesmo lado, que actúan todos conxuntamente.

Galería
-------

* Óso occipital. Superficie externa.Óso occipital. Superficie externa.

Notas
-----

1. 1 2 3  G. J. Romanes. Cunninham. Tratado de Anatomía. Interamericana-McGrow Hil. 12ª edición (1987). Páxinas 232-233. ISBN 84-7605-359-2.

Gray's Anatomy (1918) 20ª edición. Texto en dominio público incorporado ao artigo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1169223
* MAG: 2778883265

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 24939
* MeSH: D001269
* MeSH: A02.835.583.101
* TA: A03.1.08.001
* Uberon: 0000220
* UMLS: C0004169

 |
**Mamede de Capadocia** ou **Mamede de Cesarea**, nado en Cesarea de Capadocia (Imperio Romano) no 259 e finado na Capadocia en 275, foi un mártir cristián, coñecido como San Mamede. A Igrexa Católica celebra o seu día o 17 de agosto.

En Galicia venérase baixo os nomes de San Mamede, San Amedio e San Nomedio.

Lenda
-----

Fillo de Teodoto e Rufina, dous plebeos cristiáns encarcerados e martirizados cando neno. Naceu en prisión e foi adoptado por unha viúva patricia que ao seu pasamento deixoulle a súa herdanza cando só tiña 15 anos. Mamede utilizou a súa fortuna para favorecer os marxinados e non ocultou a súa condición de cristián. Isto fíxoo vítima dunha dura represión por parte do Gobernador de Cesarea de Capadocia.

Tras sufrir cadea e torturas, fuxiu ao monte onde conviviu entre as feras, tendo a facultade de amansalas. Localizado e detido, foi sometido á morte no circo ceibándolle varios leóns, pero estes respectárono e amosáronlle docilidade. En consecuencia, foi atravesado polo tridente dun gladiador ata falecer desangrado.

Significación
-------------

Son moitas as parroquias e accidentes xeográficos en Galicia adicadas á súa advocación. A implantación do cristianismo en comunidades rurais da Gallaecia supuxo a substitución de tradicións galaicas prerromanas referidas a deidades masculinas adolescentes da natureza pola figura deste santo mozo.

En Bilbao, existiu existiu o maior orfanato de Europa baixo o seu padroado.

Notas
-----

1. ↑  Ferro Ruibal, Xesús; et alii (1992). *Diccionario dos nomes galegos*. Ir Indo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Mamede

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mamede de Capadocia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q532019
* WorldCat
* VIAF: 3282785
* BMT: 74313
* BNE: XX1339369
* CERL: cnp00558193
* DeutscheBio: 11952323X
* FAST: 1832574
* GND: 11952323X
* ISNI: 0000 0000 2015 5190
* LCCN: n92008845
* Orthodox Encyclopedia: 2561776

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Boo.
**Boo** é un linguaxe de programación orientada a obxectos, de tipos estáticos para a Common Language Infrastructure cunha sintaxe inspirada en Python e unha énfase na extensibilidad da linguaxe e o seu compilador. As súas características inclúen a inferencia de tipos, os xeradores, multimétodos, tipado pato opcional, macros, peches, currificación e funcións de primeira clase.

Boo é open source; ten unha licenza tipo MIT/BSD.

Boo intégrase sen fisuras con Microsoft.NET e Mono.

Exemplos de código
------------------

### Ola mundo

```
print "Ola Mundo"
```

### Función xeradora da Serie de Fibonacci

```
def fib():
    a as long, b as long = 0, 1
    while true:
        yield b
        a, b = b, a + b
```

### Exemplo simple de Windows Forms con clases, peches e eventos

```
import System.Windows.Forms
import System.Drawing

class MyForm(Form):
    def construtor():
        b = Button(Text: "Púlsame")
        b.Location = Point(100, 50)
        b.Click += def():
            MessageBox.Show("!pulsaches o botón!")
        self.Controls.Add(b)
f = MyForm()
Application.Run(f)
```

### Exemplo simple de Gtk#

```
import System
import Gtk from "gtk-sharp"
   
public class MyWindow:
    def construtor():
        w = Gtk.Window("Ola Mundo")
            w.DeleteEvent += ExitWindow
        w.ShowAll()
   
    def ExitWindow(ou, args as DeleteEventArgs):
        Gtk.Application.Quit()
   
Gtk.Application.Init()
w = MyWindow()
Gtk.Application.Run()

```

### Patrón de deseño asíncrono cun peche

```
import System

def run():
    print("en execución")

print "arrincado"
result = run.BeginInvoke({ print("reclamado") })
System.Threading.Thread.Sleep(50ms)
run.EndInvoke(result)

print "fin"
```

### Currificación

```
plusX = { ás int | return { b as int | return a + b }}
print plusX(3)(4)
```

* plusX é unha función que toma un enteiro a, que devolve outra función que toma un enteiro b e devolve a+b."

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* IronPython - un desenvolvemento de Python sobre CLI, análoga a Jython.

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Boo *(en inglés)*
* Grupo de discusión en Google Arquivado 12 de outubro de 2008 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Exemplos de boo
Vasoiriñas de carbón.
As **vasoiriñas** son ás pezas que nunha máquina eléctrica conectan un circuíto fixo con outro móbil.

A configuración normal está formada por unha serie de aneis (dous en corrente monofásica e tres en trifásica) aos que se conecta cadansúa vasoiriña. Nas máquinas de corrente continua, en lugar de aneis existe un colector. Hoxe tamén son moi comúns os motores sen vasoiriñas.

Historia
--------

Comutador con vasoiriña
O primeiro elemento que se utilizou para levar corrente eléctrica dunha masa xiratoria a unha masa estacionaria foi, precisamente, unha vasoiriña ou brocha. O inventor, tomando un cable cunha serie de filamentos metálicos, agrupounos cun anel metálico, como unha brocha de barbear, e conectouno a unha forma de anel rozante. De aí que o seu nome orixinal en inglés fose *brush*. Esta solución resultou ser relativamente práctica para máquinas pequenas e lentas, pero na medida que as potencias dos xeradores se foron facendo máis importantes, a brocha de pelos metálicos fíxose insuficiente porque era moi fráxil.

Pasouse entón á vasoiriña sólida, primeiro de metal e, hoxe, de carbón.

Notas
-----

1. ↑  *Profesionaliza a túa lingua. Electricidade e electrónica*. UDC

Véxase tamén
------------

* Colector
* Aneis rozantes
* Portavasoiriñas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1713927
* GEC: 0180459
* LCCN: sh85017354
* MAG: 16108499

 |
Escrituras paleohispánicas
Un alfabeto greco-ibérico
Cara B do chumbo de La Serreta (Alcoi)
O **alfabeto greco-ibérico** é unha adaptación case directa dun alfabeto grego xónico ás particularidades da lingua ibérica e, polo tanto, carece da característica distintiva do resto de escrituras paleohispánicas, que presentan signos con valor silábico, para as oclusivas, e signos con valor alfabético, para o resto de consoantes e vogais.

Este alfabeto escríbese de esquerda a dereita e a súa área de difusión concéntrase nas provincias de Alacant e Murcia. O número de inscricións que o utilizan é moi reducido, dúas decenas de grafitos cerámicos e unha decena de fusíbeis, entre os que salientan o chumbo da Serreta (Alcoi, Alacant) e o do Cigarralejo (Mula, Murcia). O chumbo da Serreta apareceu en 1921 e foi decisivo no desciframento do signario ibérico nororiental de Manuel Gómez-Moreno publicada en 1922. Os contextos arqueolóxicos das inscricións onde se usa son do século IV a.C. pero as características paleográficas con relación ao modelo parecen indicar que a adaptación podería ser de mediados do século V a.C..

O alfabeto greco-ibérico está formado por 16 signos idénticos aos do modelo agás polo que respecta á segunda vibrante: cinco vogais, só unha nasal, unha lateral, dúas sibilantes, dúas vibrantes, tres oclusivas sonoras, (labial, dental e velar), pero só dúas xordas (dental e velar). Para representar a segunda vibrante engádese un til a rho, elíxese eta no canto de épsilon para representar /e/, e elíxese sampi como segunda sibilante.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gómez-Moreno, Manuel (1922): «De Epigrafia ibérica: el plomo de Alcoy», *Revista de filología española* 9, pp. 341–366.
* Hoz, Javier de (1987): «La escritura greco-ibérica», *Veleia* 2-3, pp. 285–298.
* Hoz, Javier de (1998): «Epigrafía griega de occidente y escritura greco-ibérica», *Los griegos en España*, pp. 180–196.
* Rodríguez Ramos, Jesús (2005): «Introducció a l’estudi de les inscripcions ibèriques», *Revista de la Fundació Privada Catalana per l’Arqueologia ibèrica* 1, pp. 13–144.
* Untermann, Jürgen (1990): *Monumenta Linguarum Hispanicarum. III Die iberischen Inschriften aus Spanien*, Wiesbaden.
* Velaza, Javier (1996): *Epigrafía y lengua ibéricas*, Barcelona.

### Ligazóns externas

* La escritura greco-ibérica - Jesús Rodríguez Ramos
A bandeira branca e negra diagonal, símbolo do anarquismo e a non-violencia
O **anarquismo pacifista** ou **anarcopacifismo** é un movemento anarquista que rexeita calquera forma de violencia, tanto a proveniente do Estado como a cal provén das loitas entre forzas sociais, promovendo o pacifismo e a non-violencia.

Historia e características
--------------------------

Historicamente o anarquismo entendeuse como unha loita social que xustificaba calquera medio, incluíndo a violencia, para eliminar calquera tipo de xerarquía social. De feito é ás veces difícil separar en moitos ámbitos e discursos os termos anarquista e terrorista, debido á identificación entre ambos os conceptos derivada dos feitos acontecidos a principios do século XX, nos cales algúns individuos anarquistas provocaron atentados magnicides (véxase propaganda polo feito).

Con todo, no ideal anarquista o único principio claro é o que non ha de existir xerarquía algunha, de forma que ningún ser humano poida exercer relacións de dominación sobre outros. Neste contexto, e co fin de separar este principio ou obxectivo, dos medios para conseguilo, o anarquismo pacifista propón o rexeitamento total á violencia sen renunciar á desaparición efectiva dalgúns dos poderes: aqueles que non entran en contradición co principio enunciado.

Así, o anarquismo pacifista consente a existencia de certas leis, de xuíces (como funcionarios coñecedores da lei que facilitan a súa aplicación), do concepto de delito ou de economía autoxestionada. Con todo discrepa en canto a quen debe facer estas leis, pois desde o ideal anarquista e da acción directa, considérase que non ha de haber persoas ou entidades que monopolicen ou controlen este poder. É dicir, o anarcopacifista cre que non ha de haber políticos, parlamentos ou gobernos, senón que as leis han de emanar do pobo segundo un esquema de "unha persoa un voto".

Os medios que propón o anarquismo pacifista moderno baséanse na consulta constante á sociedade, a participación plena de todos os individuos que o desexen en calquera decisión política que lle afecte, a eliminación de representantes ou intermediarios entre o pobo e o poder lexislativo, e a recuperación do sentido correcto da palabra "política" no seu significado etimolóxico de "participación cidadá".

O auxe das modernas redes de comunicación rescatou a principios do século XXI o ideal anarquista do ostracismo ao que foi sometido pola súa identificación co terrorismo magnicida, e deulle unha nova dimensión na cal anarquía é sinónimo de igualdade e liberdade, en lugar de ser identificada automaticamente coa violencia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Anarquismo*** |

### Outros artigos

* Anarquismo
* Pacifismo
A **Association Sportive de Saint-Étienne Loire** é un club de fútbol francés, da cidade de Saint-Étienne en Ródano-Alpes. Foi fundado en 1933 e xoga na Ligue 1 francesa. A pesar de provir dunha cidade de 180 000 habitantes, é o club con máis títulos de Francia.

Historia
--------

En xullo de 1909 a Asociación de empregados da *Société des magasins Casino* crea un club polideportivo, o *ASC* (polas iniciais da asociación). En 1920 este club chamouse *l'Amical Sporting Club*, para poder manter as iniciais.

En 1933 o equipo vólvese profesional e cámbiase o nome polo actual, *Association Sportive de Saint-Étienne Loire* que debutaría na máxima categoría do fútbol francés na tempada 1938-39. Pero non seria ata 1957 cando chegase o maior logro da entidade ata ese momento, a proclamación como campión de liga e a súa primeira participación na Copa de Europa ante o Glasgow Rangers.

Con todo a era dourada dos "verdes" chegaría con Roger Rocher como presidente, durante esta etapa obtería nove ligas, das cales tres foron consecutivas, e seis copas de Francia, a primeira en 1962. Ademais logra chegar á final da Copa de Europa da tempada 1975-76 onde caería derrotado por 0-1 ante o Bayern de Múnic.

En 1981 o club consegue o seu décimo título de liga que lle vale para ser o único equipo de Francia que pode ter no seu escudo a estrela que simboliza as dez ligas. Un ano máis tarde, en 1982, Roger Rocher deixa de ser presidente do club, marcado o seu final o seu ingreso en prisión por mor de falta de pagamentos aos xogadores.

No ano 2006 o xornal *L'Equipe Magazine* distinguiu ao club como o mellor equipo de fútbol francés de todos os tempos. O Saint-Étienne é o club francés que máis Ligas gañou, dez en total.

Uniforme
--------

* **Uniforme titular**: Camiseta verde, pantalón branco e medias verdes.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta branca, pantalón verde e medias brancas.

Palmarés
--------

### Torneos nacionais

* **Ligue 1 (10):** 1957, 1964, 1967, 1968, 1969, 1970, 1974, 1975, 1976, 1981
* **Copa de Francia (6):** 1962, 1968, 1970, 1974, 1975, 1977
* **Copa Charles Drago (2):** 1955, 1958
* **Supercopa de Francia (5):** 1957, 1962, 1967, 1968, 1969
* **Ligue 2 (3):** 1963, 1999, 2004
* Subcampión da Ligue 1 (3): 1946, 1971, 1982
* Subcampión da Copa de Francia (3): 1960, 1981, 1982
* Subcampión da Supercopa de Francia (1): 1970
* Subcampión da Ligue 2 (2): 1938, 1986

### Torneos internacionais

* Subcampión da Liga de Campións da UEFA (1): 1976

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en francés)*
* Web de hinchas *(en francés)*
**César Sánchez Domínguez**, coñecido como **César**, nado en Coria (Cáceres) o 9 de setembro de 1971, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro e o foi internacional coa selección española.

Traxectoria
-----------

Formouse na Unión Polideportiva Plasencia en terceira división, da cal ficharía polo Real Valladolid. Debutou en primeira división xogando co Real Valladolid no partido Valladolid-Barcelona (0-6) o 24 de maio do 1992. En ano 1999 fichou polo Real Madrid aínda que non foi ata o ano 2000 cando xogou co club madridista, xa que se decidiu que permanecese un ano máis no Real Valladolid. Nos seus dúas primeiras tempadas no Real Madrid, Vicente del Bosque decidiu outorgarlle a titularidade no último mes de competición, en detrimento de Iker Casillas. Aínda que os seus partidos como titular finalizaron ao final desta Segunda campaña, na final da Liga de Campións de Glasgow, cando Iker Casillas tivo que substituírlle por lesión, completando o de Móstoles unha grande actuación que significaría finalmente a vitoria branca. A partir deste momento César só disputaría de forma continua partidos de Copa do Rei.

As súas grandes citas foron a disputa de dous finais de Copa do Rei, titulos que o Real Madrid non puido gañar. A pesar diso conseguiu títulos tanto a nivel nacional como internacional (2 Ligas Españolas, 1 Liga de Campións, 1 Copa Intercontinental, 2 Supercopas de España, 1 Supercopa de Europa). En 2005 ficha polo Real Zaragoza no que permanece ata o 2008, ano no que o club maño termina descendendo a Segunda División. Entón ficha polo Tottenham Hotspur inglés. A principios do 2009 ficha polo Valencia CF para suplir a baixa do lesionado Renan Brito.

Ao final da tempada o conxunto ché renóvalle o seu contrato ata o 30 de xuño de 2010 tras o gran nivel mostrado. En maio do 2010 renóvaselle por outra tempada máis.

Palmarés
--------

### Campionatos nacionais

| Título | Club | País | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Liga española | Real Madrid | España | 2000 - 2001 |
| Supercopa de España | Real Madrid | España | 2001 |
| Liga española | Real Madrid | España | 2002 - 2003 |
| Supercopa de España | Real Madrid | España | 2003 |

### Campionatos internacionais

| Título | Club | País | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Liga de Campións da UEFA | Real Madrid | España | 2001 - 2002 |
| Supercopa de Europa | Real Madrid | España | 2002 |
| Copa Intercontinental | Real Madrid | España | 2002 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vídeo Entrevista a César Sánchez no seu debut
* Entrevista a César Sánchez
* Ficha de César Sánchez no sitio do Valencia
* Club de Fans de CésarArquivado 28 de maio de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q315043
* ISNI: 0000 0004 7772 9748
* BDFutbol: 419
* EUfootballInfo: 3389
* FootballDatabase: 5414
* NFT: 11281
* Soccerway: 3811
* Transfermarkt: 7510
* Worldfootball: cesar-sanchez

 |
Hórreo tipo Mondoñedo no Vilar de Santiago (Mondoñedo).
O **hórreo tipo Mondoñedo** é un tipo de hórreo galego que se dá en zonas da franxa costeira cantábrica dende a ría de Ortigueira ata Cadavedo, en Asturias, internándose ata abarcar Pol e Mondoñedo, tocando os bordos da meseta luguesa. A súa área de distribución corresponde cunha zona de moito cultivo do millo e acada unha elevada densidade, das maiores observadas. Nela convive con outras tipoloxías, concretamente co hórreo tipo Ribadeo e, máis ao leste, co hórreo asturiano, xa pasados os vales dos ríos Eo e Navia.

Características
---------------

### Morfoloxía

É un hórreo bastante ancho e de gran capacidade. A suspensión é alta sobre cepas que, prolongándose cara a arriba, resolven os desniveis do terreo e conforman os penais, sen necesidade de zócolo. Con frecuencia perden grosor á altura da cámara e ábrese neles un estreito tramo de doelas. As cepas van cinguidas por rateiras rectangulares por debaixo da cámara. O espazo entre cepas moitas veces péchase para convertelo en alpendre, pero sen deixar que o tellado deste chegue a tocar a cámara. As doelas adoitan prolongarse cara a abaixo para cubrir as trabes.

O tellado é a catro augas con pouca pendente. Forma un beiril horizontal en todo o bordo da cámara, tamén sobre os penais, que non están cubertos por sobrepenas. O beiril é escaso sobre os penais e máis xeneroso sobre os costais. Os terminais son característicos desta zona: tres pirámides afiadas sobre o cumio do tellado, unha en cada esquina do beiril e unha ou dúas nos beirís dos costais.

A porta adoita ir no medio dun costal, correntemente cunha escaleira de fábrica a carón. Outras veces unha pasarela conéctao directamente coa casa.

### Construción

As cepas dos extremos e os penais, que son a súa prolongación, están feitas de grosa cachotería en seco, normalmente revocada e encalada. As rateiras que as interrompen adoitan ser de xisto despezado en grandes láminas cuadrangulares. A cámara está formada por doelas de madeira de castiñeiro dispostas en vertical. A cuberta é de lousa de xisto.

As limas entre os faldróns adoitan estar tomadas con tella cerámica.

Notas
-----

1. ↑  Martínez Rodríguez, I. *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. A Coruña, 1975. ISBN 84-85728-00-9.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hórreo
* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |
Coordenadas: 4°37′01″N 74°11′24″O﻿ / ﻿4.61694444, -74.19

Vista aérea de Bosa.
Mapa de Bosa no Distrito Capital.
**Bosa** é a localidade número 7 do Distrito Capital de Bogotá. Atópase situada no suroeste da cidade.

Algúns dos seus principais sitios de interese son o parque fundacional, coa súa igrexa histórica, a casa da cultura e o cabido indíxena muisca no barrio Bosa Palestina.

Historia
--------

Bosa foi un importante poboado indíxena muisca na época precolombiana.

A vila de Bosa, localizada daquela a tres horas de camiño a pé dende a cidade de Bogotá, caracterizouse dende sempre polo seu clima frío, con excelentes condicións para o cultivo, a gandaría e a caza. O seu nome, que vén da linguaxe indíxena e está representado polo xeroglífico dun nariz coas fosas abertas, significa, segundo os muiscas, o segundo día da semana ou o cercado para gardar e defender as mieses. Esta rexión era terra de indíxenas e estaba baixo o mando do señor do poboado, o cacique Techotiva, cuxos descendentes levan apelidos como Neuta, Chiguazuque, Tunjo ou Orobajo. Bosa foi escenario permanente de encontros de guerra e paz entre os muiscas e outras comunidades de rexións próximas como os sutagaos, situados nas hoxe rexións do Sumapaz e Tequendama.

En 1538, Bosa constituíuse no lugar de encontro de tres conquistadores, Gonzalo Jiménez de Quesada, Nicolás de Federmán e Sebastián de Belalcázar. O encontro desenvolveuse de maneira pacífica e os tres conquistadores acordaron enviar as súas pretensións territoriais a España para a arbitraxe da coroa, o cal posteriormente se resolvería en favor de Belalcázar.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bosa, Bogotá Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2648009
* WorldCat
* VIAF: 123598712

 |
**Moulay Brahim Boutayeb** (en **árabe** مولاي ابراهيم بوطيب), nado o 15 de agosto de 1967 en Khemisset, Marrocos, foi un corredor marroquí de longa distancia que se proclamou campión olímpico dos 10.000 metros nos Xogos Olímpicos de Seúl.

Antes de 1988 a súa especialidade eran os 5.000 metros, e dada a súa xuventude estaba considerado como o sucesor de Said Aouita.

Nos Xogos Olímpicos de Seúl participou de forma inesperada nos 10.000 metros. A final disputouse o 26 de setembro, e transcorreu a un ritmo moi rápido desde o inicio, cos quenianos Kipkemboi Kimeli e Moses Tanui tirando moi forte.

Pronto se formou un reducido grupo en cabeza e pasaron pola metade da proba a un ritmo de récord do mundo. Logo Boutayeb tomou o mando e foise en solitario deica a vitoria. Case todos pensaban que batería o récord do mundo, pero nos metros finais reduciu deliberadamente o seu ritmo mentres miraba cara atrás, xa que na segunda posición viña o seu amigo, o italiano Salvatore Antibo.

Finalmente Boutayeb gañou a medalla de ouro con 27:21,46 a cuarta mellor marca mundial da historia. A prata foi para Salvatore Antibo e o bronce para o queniano Kimpkemboi Kimeli.

Tralos Xogos Olímpicos de Seúl volveu centrarse nas distancias máis curtas. En 1989 fixo na Coruña a cuarta mellor marca mundial do ano nos 5.000 metros con 13:12,10.

Participou nos Mundiais de Toquio en 1991, gañando a medalla de bronce nesta proba, por detrás do queniano Yobes Ondieki e do etíope Fita Bayissa. Pouco antes realizara en Bruxelas a mellor marca da súa carreira deportiva nesta proba con 13:10,44.

Nos Xogos Olímpicos de Barcelona quedou en cuarta posición nos 5.000 metros, nunha final moi apertada na que chegou a só 75 centésimas do gañador, o alemán Dieter Baumann.

Tras ser eliminado nas series clasificadoras dos Mundiais de Stuttgart en 1993, retirouse do atletismo.

Logo adicouse a outra das súas grandes paixóns, as carreiras de coches.

Marcas persoais
---------------

* **5.000 metros** - 13:10,44 (Roma, 17 Xul 1991)
* **10.000 metros** - 27:21,46 (Seúl, 26 Set 1988)

  


| * v
* c
* e
**Campións olímpicos de 10 000 metros** |
| --- |
|  | 1906: Henry Hawtrey (5 millas) • 1908: Emil Voigt (5 millas) • 1912: Hannes Kolehmainen • 1920: Paavo Nurmi • 1924: Ville Ritola • 1928: Paavo Nurmi • 1932: Janusz Kusociński • 1936: Ilmari Salminen • 1948: Emil Zátopek • 1952: Emil Zatopek • 1956: Vladimir Kuts • 1960: Pyotr Bolotnikov • 1964: Billy Mills • 1968: Naftali Temu • 1972: Lasse Virén • 1976: Lasse Virén • 1980: Miruts Yifter • 1984: Alberto Cova • 1988: Brahim Boutayeb • 1992: Khalid Skah • 1996: Haile Gebrselassie • 2000: Haile Gebrselassie • 2004: Kenenisa Bekele • 2008: Kenenisa Bekele • 2012: Mo Farah. |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q365786
* Munzinger: 01000002780
* IAAF: 318
* OCID: moulay-brahim-boutayeb
* Sports Reference: brahim-boutayeb-1

 |