recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Juan José Méndez Lema**, nado en Carantoña (Vimianzo) o 18 de outubro de 1919, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Alonso Méndez Valiña e Generosa Lema Canosa, tiña cinco irmáns: Cándido, Herminia, Manuel, Carmen e Valentín. Alistouse como voluntario para combater na guerra civil española canda as tropas nacionais. Desde maio de 1938 formoi parte da 2ª Compañía de Padiolas do VII Grupo de Sanidade Militar, afecta á I División de Cabalería. O 30 de setembro de 1939 recibiu a Medalla de Campaña. En decembro de 1939 estaba no rexemento de artillaría.

Alistouse como voluntario na División Azul. Combateu en Rusia entre o 3 de febreiro de 1942 e o 6 de agosto de 1943. Pertenceu á batería da plana maior do III grupo de artillaría 250, baixo o mando de Agustín Muñoz Grandes e do xeneral Emilio Esteban Infantes. Formou parte no sitio de Leningrado, e o 10 de febreiro de 1943 participou na batalla de Krasny Bor, pola que recibiu a Cruz Vermella do Mérito Militar o 7 de marzo de 1943 de mans do xeneral xefe da división. Recibiu tamén a condecoración *Winterschlacht in ostem* por sobrevivir ao inverno de 1942, con autorización para levar lazo distintivo negrivermello, e mais a *Erinnerungsmedaille* de mans de Georg Lindemann.

Tralo seu regreso a España, foi licenciado o 28 de xullo de 1944. En 1948 emigrou a Arxentina, en 1954 a Venezuela e posteriormente a Suíza. Formaba parte da irmandade Spanki Jarasho, o grupo coruñés de ex combatentes da División Azul.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Méndez, el héroe de Krasny Bor", artigo en *A Nosa Costa*, 26 de setembro de 2009 *(en castelán)*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Feira Franca.
A **Feira Franca Medieval** é un acontecemento festivo que ten lugar no casco antigo de Betanzos, recreando durante tres días un mercado medieval. Celébrase con carácter anual, a segunda fin de semana de xullo.

Historia
--------

Na vila viña celebrándose desde o século XIII a feira de Betanzos. Un dos favores acadados pola cidade de Betanzos do rei Henrique IV foi a autorización para celebrar unha feira anual cunha duración de trinta días, libre de impostos, tributos, portádegos e alcabalas. Tal acontecemento tería lugar entre os días 1 e 30 de novembro, e foi formalizado por medio dunha carta de privilexio datada en Cuéllar, o 3 de xullo de 1467, e confirmada polos Reis Católicos o 12 de abril de 1475, en Valladolid. A feira celebraríase ata finais do século XVIII, e constituía todo un evento comercial no Reino de Galicia.

Actualidade
-----------

A tradición foi recuperada en 1998, cando se celebrou a primeira edición da actual "Feira Franca Medieval", entre os días 10 e 12 de xullo. Desde entón, a segunda fin de semana dese mes a cidade retorna ó pasado: as rúas engalánanse con estandartes, instálanse decenas de postos para artesáns e organízanse actividades e actuacións ó aire libre, como por exemplo a queima das meigas (coa inquisición en todo o seu esplendor), xustas medievais con loita de guerreiros a cabalo, exhibicións de cetraría e de tiro con arco, ou representacións de feitos históricos ou lendarios. A afluencia de público e masiva, téndose superado en ocasións os 150.000 visitantes: a xente implícase activamente na Feira, e moitos deles vístense con roupas da época. Así, é doado atoparse polas rúas con nobres de alto rango, monxes beneditinos e ata leprosos marxinados.

Dende 2013, o evento está declarado Festa de Galicia de Interese Turístico.

Notas
-----

1. ↑  Núñez Lendoiro, José Raimundo (1985). "Las ferias y mercados de Betanzos". Untia 1. Consultado o 24/6/2013.
2. ↑  "Betanzos-La Feira Franca Medieval triplicó el censo de la ciudad durante los tres días de actividades". *El Ideal Gallego* (en castelán). 12 de xullo de 2011. Consultado o 2022-04-10.
3. ↑  Diario Oficial de Galicia, ed. (12/12/2013). "Resolución do 2 de decembro de 2013, da Dirección da Axencia Turismo de Galicia". Consultado o 17/12/2013.
| Simberi |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital | Poponovuam |
| País | Papúa Nova Guinea |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Arquipélago Bismarck |
| Linguas |  |
| Poboación (2010) | 1.100 |
| Superficie | 40 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 2°38′S 151°59′L﻿ / ﻿-2.633, -151.983 |
| Maior Altura | 340 m. |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

**Simberi** é unha illa no Arquipélago Bismarck no oeste de Océano Pacífico e pertence a Papúa Nova Guinea.

Xeografía
---------

Simberi incluída nas illas Tabar forma parte da provincia de Nova Irlanda. Atópase a uns 900 km ao nordés de Port Moresby e a uns 25 km ao nordés da illa principal da provincia de Niu Ailan.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie de ao redor de 40 km² cunha lonxitude duns 9 km e ao redor de 7 km de ancho. A altura máxima é duns 340 metros sobre o mar e atópase na parte oriental da illa. A illa está rodeada en gran parte por un arrecife de coral e unha serie de pequenas illas, a uns 10 km da costa oeste está outro dos arrecifes. Simberi é a máis setentrional e a illa máis pequena do arquipélago.

A poboación distribúese principalmente nalgunhas aldeas ao longo da costa e o interior da illa está cuberta principalmente por bosques tropicais.

A illa conta recentemente cun aeroporto. Un estreito de case 2 quilómetros de ancho separaa da veciña illa de Tatau.

Historia
--------

O arquipélago foi habitado por melanesios, probablemente desde o 1500 aC. Foi descuberto polos mestres neerlandés *Jacob Le Maire* e *Willem Schouten* en xuño de 1616, que entón denominarona "Illa Gardner". Foron descubertos máis tarde por Abel Tasman, e polo navegante galego Francisco Mourelle de la Rúa que a chamou "San Francisco".

A zona terminou en 1885 como parte da Nova Guinea Alemá. A área foi administrada inicialmente pola *compañía da Nova Guinea Alemá*.

Logo da primeira guerra mundial a zona quedou baixo o control de Australia.

De 1942 a 1945 foi ocupada polo Xapón, pero logo volveu ao mandato da administración de Australia e a de Papúa Nova Guinea cando independizouse en 1975.

Hai unha mina a ceo aberto de ouro en Simberi. Dise que o mariñeiro sueco Carl Emil Pettersson foi un dos primeiros en atopar ouro na illa. Crese que Pettersson foi o modelo de Astrid Lindgren para o pai de Pippi Mediaslongas, o capitán *Efraim Mediaslongas*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Simberi
* mapa das Tabar
* Imaxe de Simber

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1859939
* GEC: 0511235
* GeoNames: 2086689

 |
Cinto de lume.
Chámase **cinto de lume do Pacífico**, **cinto de fogo do Pacífico**, ou **cinto circumpacífico** a unha zona do planeta caracterizada por concentrar algunhas das zonas de subdución máis importantes do mundo, o que ocasiona unha intensa actividade sísmica e volcánica.

Atópase nas beiras do océano Pacífico e inclúe países como Chile, o Perú, Ecuador, Colombia, Centroamérica (Panamá, Costa Rica, Nicaragua, Honduras, O Salvador e Guatemala) México, os Estados Unidos, Canadá, logo dobra á altura das Illas Aleutianas e baixa polas costas e illas de Rusia, China, Xapón, Taiwán, Filipinas, Indonesia, Australia e Nova Zelandia.

O leito do océano Pacífico fica sobre varias placas tectónicas, as cales están en permanente fricción e acumulan tensión. Cando esa tensión céibase, orixina tremores nos países do cinto. Ademais, a zona concentra actividade volcánica constante. Nesta zona as placas da codia terrestre afúndense a gran velocidade (varios centímetros por ano) e á vez acumulan enormes tensións que deben ceibarse en forma de sismos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tectónica de placas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18783
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vélaro de ouro (homónimos).
Xasón (á esquerda) segurando o vélaro de ouro.
O **vélaro de ouro** é un trofeo do que se apropia o heroe Xasón no mito dos Argonautas. O vélaro é o fardo de la que sae xunta ao rapar un carneiro. O vélaro de ouro é a la de fíos de ouro do carneiro no que se encarnou a deusa Néfele.

Mito
----

Segundo a mitoloxía grega, Atamante, rei da cidade de Orcómeno en Beocia (unha rexión do sueste de Grecia), tomou como primeira esposa á deusa nube Néfele, con quen tivo dous fillos, Hele e Frixo. Máis tarde namorouse e casou con Ino, a filla de Cadmo. Ino tiña celos dos seus fillastros e planeou matalos (nalgunhas versións, persuadiu a Atamante de que sacrificar a Frixo era a única forma de acabar cunha fame negra). Néfele ou o seu espírito apareceuse aos nenos cun carneiro alado cuxa la era de ouro. Os nenos fuxiron montando o carneiro sobre o mar, pero Hele caeu e afogou no estreito hoxe chamado no seu honor Helesponto. O carneiro levou a Frixo san e salvo ata a Cólquida, á afastada (oriental) praia do Mar Negro. Frixo sacrificou entón o carneiro e colgou a súa pel dunha árbore (ás veces un carballo) nun arboredo consagrado a Ares, onde foi gardada por un dragón. Alí permaneceu ata que Xasón se fixo con ela ao cabo da célebre viaxe dos Argonautas. O carneiro converteuse na constelación Aries.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212262
* BRE: 1995204
* EBID: ID
* GND: 4563837-8

 |
**Manuel Rivera Domínguez**, nado en Arbo o 20 de novembro de 1944, é un empresario e político galego do Partido Popular de Galicia (PPdeG).

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro de profesión, é axente da propiedade inmobiliaria. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou unha candidatura independente á alcaldía de Arbo e foi elixido alcalde grazas ao apoio do concelleiro do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 1995 presentouse polo PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser reelixido nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta, ata 2011. En 1999 foi elixido deputado provincial.

As empresas Inmobiliaria Rivera y Capital Quattro, vinculadas á familia de Rivera, executan preto do 85% da actividade inmobiliaria do municipio. Rivera e a súa familia tamén adquiriron terreos rústicos para promover unha recualificación que lles permitiu construír unha gasolineira. Rivera ten dúas empresas inmobiliarias, Fran-River Promociones e Rivera y Rodríguez. A familia Rivera comprou a finais dos anos 90 terreos que daquela eran rústicos, segundo o Plan Xeral de 1998, para promover a súa recualificación para uso industrial e comercial. A Consellería de Política Territorial, dirixida por Xosé Cuíña, aprobou a proposta.

No ano 2023 entra no partido IPPA (Independientes Para el Progreso de Arbo), para presentarse a candidatura do día 28 de maio.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Hermenegildo Rivero Álvarez** |  **Alcalde de Arbo** 1991 - 2011 | Sucesor:**Xavier Simón Fernández** |

Vida persoal
------------

Casou con María Luisa Viéitez Fernández, filla de Ignacio Viéitez González, e é pai de tres fillos.

Notas
-----

1. ↑  Esquela da súa sogra[*Ligazón morta*]. Atlántico Diario, 29/11/2010. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Arbo
**Marco "Small Man" Reginelli**, nado en Teramo en 1897 e finado o 26 de maio de 1956, foi un mafioso de Nova Jersey que chegou a ser *underboss* da familia da delincuencia de Filadelfia e rexedor dun famoso club nocturno de Atlantic City. O adeallo de Reginelli, *Small Man* (*home pequeno*, en inglés) proviña da súa curta estatura.

Traxectoria
-----------

Nado en Nepezzano, unha *frazione* da cidade italiana de Teramo, na rexión dos Abruzos, Reginelli emigrou aos Estados Unidos en 1914, coa idade de 17 anos. En primeiro lugar estableceuse nunha comunidade italo-americana en Penns Grove, Nova Jersey, con moitos veciños de Valle San Giovanni e Teramo. Moitos destes inmigrantes traballaban na próxima fábrica de produtos químicos DuPont. Na década de 1930, Marco trasladouse a Camden, onde se converteu nun membro da Cosa Nostra. As especialidades de Marco eran o xogo e o xogo de números, aínda que tamén foi declarado culpable de furto e receptación. Unha vez un comité do Congreso describiu a Reginelli como "o maior matón da zona de Filadelfia-Nova Jersey".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Camden People - Marco Reginelli Arquivado 21 de novembro de 2009 en Wayback Machine. *(en inglés)*
**Manuel Castro Fernández**, coñecido como **Aviador** e **Inventor**, nado en Castro Caldelas en 1912 e finado no mesmo concello en maio de 1999, foi un inventor galego.

Traxectoria
-----------

Foi empregado de telégrafos en Vigo, e despois fíxose radiotelegrafista de aviación civil. Na guerra civil trabalou nos laboratorios de radio das forzas aéreas franquistas. Instalouse en Madrid e en 1945 comezou a traballar para Iberia, ascendendo dous anos despois a xefe dos talleres de radio da compañía. Creou un modelo mellorado de radiolocalizador de avións. Por este invento foi premio e mención honorífica da exposición universal e de investigación de Bruxelas de 1957. En xuño de 1957 a revista *Blanco y Negro* dedicou un artigo ao radiolocalizador, destacando o modelo de Manuel Castro entre os sistemas anteriores de radiolocalización pola súa posible utilización en calquera punto do globo, xa que era sensible a toda clase de sinais. A pantalla admitía mapas de escala variable, o que permitía utilizar en cada momento a carta máis conveniente.

Recoñecementos
--------------

* En 1965 foi premio Juan de la Cierva de investigacións científicas.
* O Instituto Nacional de Industria concedeulle dúas medallas ao mérito do traballo.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ourense, 25-5-1999, p. 56
2. ↑  "Tres años de trabajo, cálculos e investigaciones han dado como fruto el radiolocalizador". *La Noche*: 3. 8 de febreiro de 1957.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
3. ↑  "Un gallego ganó el Gran Premio Internacional de Inventores". *La Noche*: 3. 22 de marzo de 1957.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
4. ↑  "Un gallego, premio internacional de Inventores". *La Voz de Galicia*: 8. 23 de marzo de 1957.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
5. ↑  "Aquí, el inventor". *Blanco y Negro*: 117. 8 de xuño de 1957.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* JÁUREGUI, Ana (1991). *Von Braun*. Barcelona: Labor. p. 216. ISBN 843357163X.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
**Luís Gil de Vicario**, nado en Burgos o 20 de outubro de 1898 e finado en Barcelona o 8 de xullo de 1959, foi un pintor, profesor e político español.

Traxectoria
-----------

Compaxinou os estudos de bacharelato con estudos de pintura e debuxo na Academia del Real Consulado de Burgos. Estudou Filosofía e letras na Universidade Literaria de Murcia. Foi profesor de debuxo no Colexio "La Purísima", asociado ao Instituto de Cartaxena (1922-1925) e auxiliar interino no Instituto de Osuna (Sevilla) en 1927. En 1928 foi nomeado catedrático de debuxo no Instituto de Vigo, permancendo neste posto até 1934. Foi fundador e presidente da agrupación local viguesa de Acción Republicana. En 1933 obtivo unha pensión da Junta de Ampliación de Estudios para estudar a técnica e os procedementos da ensinanza do debuxo en Alemaña e Austria. Finalmente só estivo nove meses en Austria. En 1934 obtivo a cátedra de debuxo no Instituto Balmes de Barcelona. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Vigo de vacacións. Permaneceu na cidade e foi destinado ao instituto de Monforte de Lemos. En 1937 abríronlle expediente de depuración e como resultado foi suspendido durante un ano; afiliouse aos requetés. En 1938 fou destinado ao Instituto José Zorrilla de Valladolid, e en 1939 reincorporouse ao Instituto Balmes. A partir de 1941 foi catedrático de Pedagoxía do debuxo na Escola Superior de Belas Artes de San Jorge, da que tamén foi secretario. En 1944 obtivo a cátedra de nova creación de Pedagoxía do debuxo na Facultade de Belas Artes da Universidade de Barcelona.

Como artista participou na Exposición Internacional de Venecia, a Exposición Internacional de Barcelona e o Salón de Otoño de Madrid. Foi recoñecido como debuxante e ilustrador de revistas e novelas, e tamén exerceu como crítico de arte. Colaborou en *La Verdad* de Murcia, *El Pueblo Gallego*, *Faro de Vigo*, e nas revistas *Blanco y Negro*, *La Esfera*, *Nuevo Mundo*, e *Gaceta de las Bellas Artes*.

Recoñecementos
--------------

Aos vinte anos obtivo o premio único da Exposición Nacional de Pintura pola súa obra "Caput Castellae". Foi galardoado nas exposicións de Monza, Venecia, París, Nova York, Madrid e Sevilla.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*3-10-1928, p. 6,

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gil de Vicario, Luis Arquivado 08 de setembro de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q98384906
* WorldCat
* VIAF: 95929367
* BNE: XX1284528
* ULAN: 500038974

 |
Te Papa.
O **Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa**, máis coñecido como *Te Papa*, é un museo nacional de Nova Zelandia que se atopa na cidade de Wellington. Trátase dun museo que mantén unha proposta de integración e traballo multidisciplinar.

Historia
--------

O Museo Colonial creado en 1885 foi o seu predecesor, construíuse en *Museum Street* e James Hector foi o seu primeiro director. Nos anos trinta do século XX trasladouse a un edificio en *Buckle Street,* preto da Galería Nacional de Arte de Nova Zelandia que en 1992 se fusionou con el, configurando *Te Papa Tongarewa* pero até o 14 de febreiro de 1998 non se inaugurou no edificio actual estando dirixido por Dame Cheryll Sotheran. Desde entón, recibe a visita dun millón de persoas cada ano.

Coleccións
----------

Instalación dun templo maorí (*Wharenui*).
Dispón de diferentes coleccións:

* **Historia**: cuns 25.000 artigos dos que 7.000 son os vestidos e teas, a máis antiga remóntase ó século XVI. Tamén inclúe o arquivo postal de Nova Zelandia cuns 20.000 selos e obxectos relacionados. Ademais a denominada Colección do Pacífico ten uns 13.000 obxectos históricos e contemporáneos das Illas do Pacífico.
* **Historia natural**: con coleccións sobre fósiles de vertebrados, plantas, paxaros autóctonos, anfibios, réptiles, insectos e outros animais.
* **Cultura**: arte e cultura visual, fotografías, tesouros culturais maorís (*Taonga Māori*), cultura dos pobos do océano Pacífico e de historia social e cultural.

Dispón ademais de varios arquivos e unha extensa biblioteca coñecida como *Te Aka Matua.* As súas exposicións permanentes amosan un percorrido histórico, cultural e artístico sobre Nova Zelandia e atópanse distribuídas en seis pisos con nomes temáticos como: un xardín, forzas impresionantes, corais, *Mana Whenua* ou arte maorí xunto a outras dedicadas a obras pictóricas do impresionismo, simbolismo, expresionismo, cubismo e surrealismo.

Notas
-----

1. ↑  Te Papa Tongarewa. "Object: Colonial Museum".
2. ↑  Te Papa Tongarewa. "All Exhibitions". Arquivado dende o orixinal o 07 de marzo de 2016. Consultado o 19 de abril de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q915603
* WorldCat
* VIAF: 142708240
* BNF: 124431108
* EBID: ID
* GND: 5118488-6
* GRID: grid.488640.6
* ISNI: 0000000404834475
* LCCN: no94036107
* MAG: 1287485354
* Structurae: 20027180
* SUDOC: 03357684X
* TePapa: 2900

 |
Músculo semitendinoso
O **músculo semitendonoso** é un músculo do membro inferior.

Características
---------------

Está situado xunto o bíceps femoral no compartimento posterior da coxa. Orixínase xunto coa porción longa do bíceps femoral na parte infero-medial da área superior da tuberosidade isquiática. Na metade inferior da coxa e orixina un tendón longo en forma de cordón, que se dispón sobre o músculo semimembranoso e descende cara ao xeonllo. O tendón cúrvase ao redor do cóndilo medial da tibia, xusto por debaixo dos tendóns dos músculos grácil e sartorio.

### Función

Flexiona a perna na articulación do xeonllo e estende a coxa na articulación da cadeira. Actuando xunto ao músculo semimembranoso, tamén rota en sentido medial a coxa na articulación da cadeira e rota en sentido medial a perna na articulación do xeonllo.

### Vascularización

Está vascularizado pola arteria glútea inferior.

### Innervación

Está innervado pola división tibial do nervio ciático.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1163035
* MAG: 2780220085

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 22357
* NCIt: C53176
* TA: A04.7.02.035
* Uberon: 0001375

 |
Willem Schouten
**Willem Cornelisz Schouten**, nado en 1567, e finado en 1625, foi un navegador neerlandés natural da cidade de Hoorn. Con Jacob Le Maire realizou unha viaxe de exploración do Océano Pacífico descubrindo o Cabo de Fornos. As illas Schouten, ó norte da Nova Irlanda, Papúa Nova Guinea, recibiron o seu nome.

Willem Schouten era un navegante con experiencia que xa tiña feito tres viaxes para a Compañía Holandesa das Indias Orientais. Xuntouse á Compañía Australiana, organizada en Hoorn, como capitán do *Eendracht* na expedición de Jacob Le Maire (1615-1616). O seu irmán, Jan Schouten, era o capitán do *Hoorn* que se incendiou mesmo antes de dobrar o cabo de Fornos, e pouco despois Jan morreu de escorbuto.

Cruzou o Pacífico descubrindo, entre outras illas, as illas Hoorn (Futuna e Alofi en Wallis e Futuna), nome da súa cidade natal. Convenceu a Le Maire a seguir a ruta polo norte da Nova Guinea, doutro xeito irían parar ó perigoso Mar do Coral ó norte de Australia.

O navío foi confiscado en Xava por quebrar o monopolio da Compañía Holandesa das Indias Orientais, e Schouten foi enviado a Ámsterdam. Axiña publicou o relato da viaxe, en 1618, con grande éxito popular e múltiples reedicións e traducións.

Nunha quinta viaxe morreu, en 1625, próximo a Antongil, en Madagascar.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Jacob Le Maire

### Bibliografía

* Edward Duyker Mirror of the Australian Navigation by Jacob Le Maire: A Facsimile of the ‘Spieghel der Australische Navigatie. . .’ Being an Account of the Voyage of Jacob Le Maire and Willem Schouten 1615-1616 published in Amsterdam in 1622, Hordern House for the Australian National Maritime Museum, Sydney, 1999, pp. 202, ISBN 1 875567 25 9.

### Ligazóns externas

* Relato da viaxe a partir dos diarios de Le Maire, ed. orix. 1621 *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q316391
* WorldCat
* VIAF: 190010177
* BLBNB: 000456212
* BNCHL: 000391097
* BNE: XX1115751
* BNF: 14064703w
* BPN: 67511414
* BRE: 4176056
* CERL: cnp00956578
* CiNii: DA02135521
* DeutscheBio: 12845847X
* EBID: ID
* FAST: 1846365
* GEC: 0061426
* GND: 12845847X
* ICCU: BVEV074451
* ISNI: 0000000121361241
* LCCN: n80161596
* NLA: 35674420
* NPG: mp72989
* NTA: 070448914
* openMLOL: 417975
* SELIBR: 348582
* SUDOC: 029901022

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Amaiur.

Acto de presentación da coalición.
**Amaiur** é unha coalición política española conformada por Eusko Alkartasuna, Alternatiba, Aralar e diversos independentes de esquerda abertzale, para concorrer ás eleccións xerais de 2011. Ten como obxectivo defender desde o País Vasco e Navarra o dereito de autodeterminación.

A coalición colleu o nome da vila de Amaiur, onde tivo lugar unha das últimas batallas da conquista do reino de Navarra pola Coroa de Castela.

Historia
--------

En abril de 2011 formárase a coalición electoral Bildu, integrada polos partidos Eusko Alkartasuna e Alternatiba, as agrupacións Araba Bai e Herritarron Garaia, a canda diversos independentes da esquerda abertzale. Superados os trámites da súa legalización, nas eleccións municipais 2011 en España converteuse a coalición na segunda forza en política en Euscadi (por detrás do PNV) e na cuarta de Navarra. Meses despois, a esta coalición sumóuselle o partido de esquerda independentista Aralar, que ata daquela se presentara en solitario en Euscadi e en Navarra como parte integrante da coalición Nafarroa Bai. O obxectivo desta coalición era presentarse ás xerais de novembro dese ano.

A coalición presentouse publicamente o 27 de setembro de 2011 nun acto no que interviron, en nome da coalición, os abertzales independentes Rufi Etxeberria e Txelui Moreno, o secretario xeral de EA Pello Urizar, a representante de Aralar Rebeka Ubera e o coordinador de Alternatiba Oskar Matute. En novembro de 2011 escolleron os seus primeiros candidatos electorais, que foron todos eles persoas independentes pero vencelladas á esquerda abertzale, mentres que os representantes de Aralar, EA e Alternatiba figuraron en segundos postos ou nas listas ao Senado: Maite Aristegi por Guipúscoa, Sabino Cuadra por Navarra, Iñaki Antigüedad por Biscaia e Iker Urbina por Áraba.

Notas
-----

1. ↑  Nace Amaiur, la mayor alianza abertzale desde la Transición, *Público*, 3/10/2011.
2. ↑  La Junta Electoral da el visto bueno definitivo a la coalición Amaiur, *El País*, 11/10/2011.
3. ↑  Amaiur sitúa "el derecho de Euskal Herria a decidir" en el "eje" de su actuación en Madrid, *La Vanguardia*, 2/10/2011.
4. ↑  Patxi Zabaleta afirma que Amaiur es "el símbolo" y un paso "en la nueva situación política de Euskal Herria" Arquivado 31 de outubro de 2011 en Wayback Machine. *El Correo*, 28/9/2011
5. ↑  Izquierda abertzale, EA, Alternatiba y Aralar cierran los contenidos del pacto del 20-N Arquivado 04 de novembro de 2011 en Wayback Machine. *[[Gara*, 15/9/2011.
6. ↑  Amaiur concurrirá al 20-N para reivindicar "la nación" vasca, *El País*, 27/9/2011.
7. ↑  Maite Aristegi y Rafa Larreina serán los cabeza de lista de Amaiur por Gipuzkoa, *Diario Vasco*, 16/10/2011.
A **Illa Angel de la Guardia**, é unha grande illa no Golfo de California (Mar de Cortés) ao leste de Baía de Los Ángeles no noroeste de México, separada da Península de Baixa California pola Canle de Ballenas. É a segunda máis grande das once Illas Midriff ou Illas Grandes. forma parte do estado de Baixa California, localizado ao noroeste da Illa Tiburón. A illa está deshabitada, e é unha reserva biolóxica chamada Parque Nacional Isla Angel de la Guarda. A illa é parte do concello de Mexicali.

O nome da súa parte norte en seri é **Xazl Iimt** [ˌχaʃɬ ˈiːmt] *fogar dos pumas*, e o da súa parte sur **Tjamojíil Yacáai** [txɑmo'xi:ɬ jɑ'kɑ:i] *onde segue a chopa*.

Xeografía
---------

Ten unha superficie de 931 km², cunha cadea de montañas que percorre toda a súa lonxitude de 69 km, e que alcanza unha altitude máxima de 1.313 m sobre o nivel do mar. O seu largo máximo é de 21 km. A illa é extremadamente seca, sen fontes de auga doce, salvo as producidas polas escasas choivas. Malia isto, a illa conta cunha diversa variedade de flora e fauna nativas, entre as cales atópanse numerosas especies endémicas. Está deshabitada, pero hai unha base baleeira na parte norte da illa, Puerto Refugio.

 Seccións medias e meridionais da Illa Angel de la Guarda.
Gran parte da illa é inaccesible debido ás montañas en ou preto da beira, especialmente na costa oeste. Hai algunhas áreas planas na costa nas saídas dos abanos creados polos sedimentos. Estes abanos aluviais atópanse sobre todo na costa leste, pero un grande atópase na costa oeste, onde a illa estréitase no medio. Gran parte da xeoloxía da illa está formada por depósitos de area volcánica e aluvial.

Notas
-----

1. ↑  Aitchison, Stewart W. (2010-01-01). *The Desert Islands of Mexico's Sea of Cortez* (en inglés). University of Arizona Press. ISBN 9780816527748.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Ángel de la Guarda Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Concello de Mexicali

### Ligazóns externas

* Dicionario Seri-Español-Inglés
* México Desconocido Arquivado 26 de abril de 2007 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1317381
* WorldCat
* VIAF: 169247470
* GEC: 0004016
* GeoNames: 4018513
* LCCN: no2011033954
* OSM: 3971180

 |
**Long Island** é unha illa volcánica ao norte de Papúa Nova Guinea. Está separada da illa de Nova Guinea polo Estreito de Vitiaz.

Xeografía
---------

Dous stratovolcáns atópanse na illa: Mount Reaumur e Cerisy Peak. O cume do complexo volcánico colapsou durante polo menos tres grandes erupcións explosivas, hai respectivamente uns 16.000, 4.000 e 300 anos. Estas produciron unha gran caldeira de 10 x 12´5 km de tamaño, agora un lago de cráter cheo de auga doce, o Lago Wisdom. En 1953-1954 e 1968, a actividade volcánica creou a Illa Motmot no lago do cráter, de 200 x 200 m de tamaño. A última erupción foi unha das máis grandes na historia recente de Papúa Nova Guinea cun volume estimado de caída de aire de máis de 11 cu km, comparable á erupción de 1991 do Monte Pinatubo, pero o Programa Global de Vulcanismo dá unha estimación moito máis alta de 30 cu km. Este evento cataclísmico provocou lendas dun "Tempo de escuridade". A erupción máis recente (e a máis pequena) ocorreu en 1993.

Historia
--------

O primeiro avistamento de europeos de Long Island realizouse polo navegante español Iñigo Órtiz de Retes o 12 de agosto de 1545 cando a bordo da carraca *San Juan* trataba de regresar de Tidore a Nova España.

Long Island foi trazado en 1643 por Abel Tasman pero confundiuna con parte do territorio continental de Nova Guinea.

Long Island utilizouse como unha área de estacionamento de barcazas polo Imperio Xaponés durante a segunda guerra mundial. O 26 de decembro de 1943, a compañía D do 592º Engineer Boat e Shore Regiment, 2º Engineer Special Brigade, US Army, desembarcou en Long Island para instalar unha estación de radar como parte da Batalla de Cabo Gloucester. A Royal Australian Air Force Nº 338 Radar Station instalouse en Matfum Point e entrou en funcionamento o 6 de abril de 1944 e debía permanecer ata marzo de 1945. []

Notas
-----

1. ↑  Specht, J.; et al. (1980). "Long Island, Papua New Guinea: Introduction." (PDF). *Records of the Australian Museum*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 09 de agosto de 2017. Consultado o 2016-04-08.
2. ↑  Hoffman, G. (Fall 2008). "Volcanic flow deposits on the flanks of Long Island, Papua New Guinea: lavas or pyroclastics?". Harvard. Bibcode:2008AGUFM.V11C2067H. Consultado o 2009-03-28.
3. ↑  Blong, Russell J. (1982). *Time of Darkness*. Canberra: Australian National University Press.
4. ↑  Coello, Francisco "Conflicto hispano-alemán" *Boletín de Sociedad Geográfica de Madrid*, t.XIX. 2º semestre 1885, Madrid, p.371.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Long Island, Papua Nova Guinea Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1266916
* WorldCat
* VIAF: 239198735
* GeoNames: 2092177
* GND: 4589822-4
* VOGRIPA: 397

 |
O **río Ruvuma** (anteriormente coñecido como **Rovuma**, como aínda é coñecido en Mozambique) é un río da África oriental que discorre formando durante gran parte do seu curso fronteira entre Tanzania e Mozambique. Ten unha lonxitude duns 800 km, drena unha ampla conca de 155 500 km² e ten un caudal de 475 m³/s na súa desembocadura.

Xeografía
---------

O río Ruvuma nace na parte suroccidental de Tanzania, na rexión homónima de Ruvuma, a uns 50 km ao suroeste da cidade de Songea. O río baixa das ladeiras das montañas Matogaro situadas nunha meseta ondulada, a máis de 900 de altitude, ao leste do lago Nyasa. O río flúe primeiro cara ao oeste, logo vai cara ao sur durante un tramo duns 70 km. Tras recibir pola dereita ao río Msinje, que vén do sur, o Ruvuma torna repentinamente e encamíñase cara ao leste, rumbo que manterá en xeral até o final. A partir de aquí o río será a fronteira natural nunha sección de máis de 650 km entre Tanzania, no norte, e Mozambique, no sur.

No seu camiño cara ao leste, o Ruvuma pasa cerca da base dunha árida meseta escarpada de pedra arenita, situada no norte, da que descenden pequenos ríos de profundas canles na base da meseta (algúns son longos como o Lukimva e o Muhuvesi). Pola ribeira oposta, a dereita, polo sur, o Ruvuma recibe ríos máis longos que veñen de amplos vales do sur, entre eles o Luchulingo, o Lussanhando e o río Lugenda.

Máis abaixo, o Ruvuma varía moito de anchura, contendo en moitas partes grandes illas boscosas que se elevan por encima do nivel das crecidas, e que a miúdo están habitadas. O río é vadeable en moitos lugares na estación seca. O curso inferior do Ruvuma, normalmente ten máis de 500 m de ancho, pero xeralmente flúe a través dun pantanoso vale. A súa foz, ten case 1,5 km de ancho e atópase ao sur da cidade tanzana de Mtwara e ao norte do mozambicano Cabo Delgado.

Ponte
-----

En 1975, pouco despois da independencia de Mozambique, propúxose a construción dunha ponte que cruzase o río e unise Mozambique e Tanzania, denominado Ponte da Unidade (*Unity Bridge*). Fixéronse estudos e algunhas obras a principios de 1980, mais a ponte non rematou por falta de fondos. No 2002, os dous gobernos asinaron un acordo para construír unha ponte de 600 m que cruzase o río. As primeiras pedras colocáronse o 10 de outubro de 2005, tanto en Tanzania como en Mozambique. A construción estaba prevista que rematase 2008, mais aí están.

Antes era posible cruzar o río cun pequeno buque ro-ro (situado na parte de Tanzania), que podía levar 3 jeeps. O transbordador afundiuse no 2008 e non se substituíu. A poboación local ofrece un transporte para os vehículos consistente en tres barcos con táboas atadas. En tempos de secura, o río pode ser vadeado cun adecuado vehículo.

Hai unha pequena ponte construída no 2007, chamada Unity Two, na zona alta do río, preto de Matchedge (Mozambique).

Notas
-----

1. ↑  Nakayama, Mikiyasu (2003). *International Waters in Southern Africa* (PDF). United Nations University Press. p. 9. ISBN 9280810774.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q746779
* EBID: ID
* GEC: 0057431
* GeoNames: 1027917
* GND: 4227232-4
* OSM: 6046580

 |
**Coalición Asturiana** foi unha coalición electoral entre os partidos políticos de Asturias Unidá Nacionalista Asturiana (UNA) e o Partíu Asturianista (PAS) para participar nas eleccións autonómicas de Asturias de maio de 1991. Nas eleccións xerais de 1989 UNA obtivo 3.218 votos e PAS 5.414.
O cabeza de lista foi Xuan Xosé Sánchez Vicente, presidente do PAS, que foi elixido deputado autonómico con 14.500 votos. O número dous era José Suárez "Felechosa", da UNA.
Pouco despois dunha frustrada negociación de fusión entre ambas organizacións (un ano despois do comezo da lexislatura) rompeuse a Coalición Asturiana cun cruzamento dialéctico entre os líderes de ambas, José Suárez "Felechosa" da UNA e Xuan Xosé Sánchez Vicente do PAS, disolvéndose a UNA pouco despois. Membros de UNA como Felechosa (que despois estaría na Liga Asturiana, e logo de concelleiro en Oviedo polo PP), Pepe Fernández Alonso (actualmente Secretario de Organización do Partíu Asturianista) e Juan Carlos Fernández Castañón (actualmente na nova Unidá Nacionalista Asturiana) por razón das negociacións chegarían a rexistrar no Rexistro de Partidos o Partido de Coalición Asturiana.

Nas seguintes eleccións o PAS presentouse en solitario en 1995 e Sánchez Vicente conservou o escano.

Notas
-----

1. ↑  "*Partido de Coalición Asturiana*, no Rexistro de Partidos 16/06/1992". Arquivado dende o orixinal o 29/10/2017. Consultado o 16/03/2016.
**Luís Calvo Sanz**, nado en Santa Marina de Somoza (León) o 19 de xullo de 1897 e finado en Carballo o 7 de xullo de 1980, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Calvo Pérez, que rexentaba un almacén de coloniais en Carballo. Cando morreu o pai en 1902, herdou xunto á súa nai o negocio familiar. Estudou nos Escolapios de Monforte de Lemos e fixo o bacharelato na Coruña no Colexio Dequidt, despois estudou a carreira de profesor mercantil. En 1928 coñeceu a Emilio González López, co que estableceu unha fonda amizade, e afiliouse á ORGA. Coa proclamación da Segunda República foi elixido concelleiro de Carballo. Militante de Izquierda Republicana, formou parte da Comisión Xestora da Deputación da Coruña constituída en marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado na Coruña por rebelión, resultou absolto, pero foi sancionado por "Responsabilidades Políticas". Na posguerra montou unha fábrica de carne en latas. Cando un decreto prohibiu a conserva de carnes decidiu transformala en fábrica de fabada en conserva, orixe do Grupo Calvo. Despois pasou ao escabeche. Nos anos sesenta introduciuse no bonito co invento dunha empacadora de atún.

Recoñecementos
--------------

En 1996 recibiu a Medalla de Prata de Galicia.

Vida persoal
------------

Casou en 1934 con María Dolores Pumpido Esperante e foi pai de Manuel e José Luis Calvo Pumpido.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 8-7-1980, p. 56.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fraga Rodríguez, Xan. "Luis Calvo Sanz 1897-1980" (PDF). En Fundación Galicia Empresa. *Empresarios de Galicia. Volumen 2*. pp. 433–459. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06 de xaneiro de 2018. Consultado o 05 de xaneiro de 2018.

### Ligazóns externas

* Historia do Grupo Calvo Arquivado 17 de xuño de 2013 en Wayback Machine.

Luís Calvo na páxina web *Nomes e Voces*.
A **Agrupación Electoral Independiente del Condado de Treviño** (*Agrupación Electoral Independente do Condado de Treviño en galego*) (**AEI**) é unha agrupación de electores que actúa no enclave burgalés de Treviño, concretamente no concello do Condado de Treviño.

Historia e ideoloxía do partido
-------------------------------

A AEICT ten como un dos seus obxectivos principais a integración do enclave de Treviño en Áraba. Os seus argumentos a prol da integración son a vontade da maioría dos treviñeses, e os problemas que sofre Treviño, especialmente no eido dos servizos públicos, polo feito de pertencer a Burgos.

Eleccións municipais
--------------------

Mentres que nas eleccións de 2003 AEICT se fixo co goberno municipal, nas eleccións municipais de 2007, obtiveron só 4 dos 11 concelleiros (PP: 5 concellarías; AEICT: 4; ANV: 1; PSOE: 1).

Nas eleccións municipais de 2011 a AEICT obtivo 2 dos 9 concelleiros que compoñen a corporación municipal (PP: 3 concellarías; Agrupación Ciudadanos Condado de Treviño: 2; AEICT: 2; PNV: 1; Bildu: 1). Tras un período de goberno municipal do PP en minoría, o 14 de decembro de 2012, grazas a unha moción de censura, o representante da AEICT Ignacio Portilla obtivo a alcaldía.

O novo alcalde xunto co alcalde de La Puebla de Arganzón lidera unha iniciativa para pedirlle ao Goberno Vasco que formule ao Congreso dos Deputados unha petición de integración do Condado de Treviño en Áraba. O que provocou o rexeitamento desta iniciativa por banda da Xunta de Castela e León e a Deputación de Burgos.

Nas eleccións municipais de 2015, a agrupación obtivo dous concelleiros.

Notas
-----

1. ↑  *Ignacio Portilla: Comeza a conta atrás para a anexión de Treviño a Áraba*. El Mundo, consultado o 14/04/2013.
2. ↑  *O Condado de Treviño a punto de caer en mans dos independentistas*. Xornalista Dixital, consultado o 14/04/2013.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 31 de maio de 2015.
Logotipo da organización.
**Juventudes leonesistas** (*Xuventudes llionesistas* en leonés e *Xuventudes leonesistas* en galego) é unha organización política xuvenil leonesista xurdida en 2010 ligada ao partido político Unión del Pueblo Leonés. Malia a súa curta vida, conta xa con sete comités, radicados cinco deles na provincia de León e outros dous na provincia de Zamora.

Programa político
-----------------

Promove a creación dunha Autonomía do País Leonés, dereito garantido polo Artigo 2 da vixente Constitución Española de 1978, facendo fincapé no carácter rexionalista da organización e non nacionalista, avogando pola creación da autonomía dentro de España, diferenza fundamental coa antiga organización xuvenil da UPL, Conceyu Xoven. Os territorios do país leonés son as provincias de León, Zamora e Salamanca.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Unión del Pueblo Leonés
* País Leonés

### Ligazóns externas

* Juventudes LeonesistasArquivado 23 de setembro de 2017 en Wayback Machine. (nova web).
* Juventudes Leonesistas
* Blog del comité de La Bañeza
O **Partido Autonómista Leonés-Unidad Leonesista** (coñecido polas súas siglas PA-UL o sinxelamente PAL) é un partido político español de ideoloxía leonesista que loita pola creación dunha Comunidade autónoma leonesa como fan outros partidos da mesma ideoloxía. O seu ámbito de acción son as provincias de León, Zamora, e Salamanca. O seu fundador é José María Rodríguez de Francisco, un dos antigos fundadores da UPL.
Nas eleccións municipais e autonómicas do 2007, soamente concorreron na circunscrición de León, e nalgúns concellos de devandita provincia. O partido obtivo 4.982 votos (1,68%) nas autonómicas e 4.546 votos (10 concelleiros) nas municipais.

O 17 de decembro de 2011, José María Rodríguez de Francisco deixou a presidencia do partido e acordou a elección de Pablo Peyuca González González coma presidente deste partido. Este partido obtivo en 2011 3.743 votos nas eleccións autonómicas e 5.006 votos na municipais do 2011, sendo deste xeito a sexta forza política de León por número de concelleiros (10 en total).

Notas
-----

1. ↑
O **Partido del Progreso de Ciudades de Castilla y León** (PP.CC.AL. *Partido do Progreso de Cidades de Castela e León* en galego) é un partido político da comunidade autónoma de Castela e León, con sede en San Andrés del Rabanedo (León) que se define como leonesista. O seu líder e presidente é David Fernández Vaquero.
Inscribiuse no rexistro de partidos do Ministerio do Interior o 11 de xullo de 2006, aínda que afirman ter comezado a súa actividade política dende 2003 cando comezaron a tomar contacto os impulsores do partido e desenvolver as súas pautas estatutarias. A decisión de crear este novo partido xorde trala ruptura na Unión do Pobo Leonés (U.P.L.) que supuxo a marcha desta formación política do seu presidente José María Rodríguez de Francisco quen formou o Partido Autonomista Leonés - Unión Leonesista (P.A.L.-U.L.).

Declaraban o final do leonesismo tradicional. O seu principal obxectivo era o recoñecemento da Rexión Leonesa dentro da comunidade autónoma de Castela e León. Dende círculos leonesistas acusóuselles de ser unha marca de ocasión para intentar obter votos entre o electorado leonesista.

Nas eleccións municipais de maio de 2007, as primeiras ás que se presentaron, lograron unha pequena representación institucional, consistente nun concelleiro no municipio de Riaño e outro na Xunta Veciñal de Arcahueja (unha localidade do Alfoz da capital leonesa).

Nas eleccións autonómicas dese ano concorreron dentro da coalición ACAL (Alternativa por Castilla y León) xunto con outros partidos rexionalistas como Tierra Comunera (TC) ou o Partido de El Bierzo (PB).

En xaneiro de 2009 o seu perfil ideolóxico virou bruscamente cara posicións castelanistas. Ese mesmo ano anunciouse a súa integración no Partido de Castilla y León, denominación do Partido Castellano na devandita comunidade autónoma.

Notas
-----

1. ↑  Preséntase o Partido de Castela e León (PCAL) en Peñafiel (Valladolid) (xaneiro 09).
**Unitat Catalana** é un movemento político catalán de dereita que ten como obxectivo o recoñecemento e o respecto da nación e cultura catalás no seu territorio catalán, *Cataluña Norte*, correspondente, practicamente, ó departamento dos Pireneos Orientais.

Caracaterísticas
----------------

Conta con bastantes concelleiros[], particularmente en Perpiñán, onde é un dos compoñentes da maioría municipal onde o alcalde é Jean-Paul Alduy, membro da UMP e do Partido Radical.

Reivindica a pertenza de Cataluña Norte a unha comunidade máis grande: a nación catalá, constituída polos Países Cataláns. Ten boas relacións co primeiro partido da Cataluña do estado español Convergencia i Unió dirixido por Artur Mas i Gavaró. O presidente de *Unitat Catalana* é Jaume Roure, alcalde-adxunto delegado ós asuntos cataláns da cidade de Perpiñán.

O partido é membro de Alianza Libre Europea.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* «Què és Unitat Catalana?», Cercle Alfons Mias, Sant Genis de Fontanes, 2002.

### Ligazóns externas

* Unitat Catalana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q922179
* WorldCat
* VIAF: 128125282

 |
**Casto Caamaño García**, nado en Cee cara a 1880 e finado na Coruña o 28 de xullo de 1951, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Traballaba na fábrica de Carburos Metálicos de Brens e rexentaba unha taberna na praza de Cee na que se ofrecían sesións de cine dende 1928. Dirixente da Alianza Republicana de Cee, afiliouse ao Partido Socialista e foi elixido concelleiro nas eleccións de maio de 1931. Coa renuncia a alcaldía de Segundo Trillo Durán en xuño de 1932, foi elixido alcalde de Cee, permanecendo no cargo até que renunciou o 16 de setembro de 1933. En xullo de 1936 era tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi multado polo gobernador civil con mil pesetas, acusado de «desafección al Glorioso Movimiento». Logo foi encausado por rebelión militar e aínda que a súa causa foi sobresida, foi sancionado polo gobernador cunha multa de 10.000 pesetas. En abril de 1941 volveu ser sancionado polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas con 6 anos de inhabilitación e o pago doutras 250 pesetas. Trasladouse á Coruña onde traballou repartindo carbón.

En agosto de 2018, realizouse un acto de recoñecemento na Praciña do Olvido de Cee. Finou na Coruña o 28 de xullo de 1951.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Segundo Trillo Durán** |  **Alcalde de Cee** 1932 - 1933 | Sucesor:**Argimiro Guillén Cereijo** |

Vida persoal
------------

Casou con Teresa Rial.

Notas
-----

1. ↑  "A Praciña do Olvido de Cee acollerá un emotivo acto ao alcalde republicano Casto Caamaño". *Que pasa na costa. Diario dixital da Costa da Morte*. 15-08-2018.
2. ↑  Casto Caamaño: un ceense represaliado
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-7-1951, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Casto Caamaño García na páxina web *Nomes e Voces*.
* Casto Caamaño: un ceense represaliado *(en castelán)*
**How to Destroy Angels** é unha banda de post-industrial estadounidense composta polo líder de Nine Inch Nails Trent Reznor, a súa muller Mariqueen Maandig e Atticus Ross. Rob Sheridan é o director artístico do grupo. O seu nome está sacado dun sinxelo da banda Coil aparecido en 1984.

Historia
--------

A primeira edición da banda foi un EP de 6 temas, *How to Destroy Angels*, editado o 1 de xuño do 2010 de xeito gratuíto a través da súa web. Do EP sacouse o sinxelo "A Drowning", e unha segunda canción, "The Space in Between", estreouse como vídeo en Pitchfork o día 14 de maio. O vídeo foi dirixido por Rupert Sanders, e ámbalas dúas cancións foron lanzadas como arquivos de son multipista.

Un terceiro tema, "The Believers", estivo dispoñible a través da aplicación para o iPad da revista *Wired*, xunto cunha análise da canción, e tamén como descarga gratuíta a través da páxina oficial.

Segundo dixo Trent Reznor nunha entrevista en *Times Talk* no ano 2011, a banda está traballando nun novo EP. Falando do seu son comentou que sería máis rítmico, distinto ao do primeiro e afirmou que aparecería ao longo do 2011, posiblemente de cara ao verán.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

* *Welcome Oblivion* - 2013 (Columbia Records)

### EPs

* *How to Destroy Angels* - 2010 (The Null Corporation)
* *An omen EP*  - 2012 (Columbia)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q497822
* WorldCat
* VIAF: 155186063
* AllMusic: mn0002459485
* BNF: 16666101b
* Discogs: 1806412
* EBID: ID
* Genius: How-to-destroy-angels
* IMDb: nm6286940
* ISNI: 0000000103840628
* LCCN: no2010108234
* Metacritic: how-to-destroy-angels
* MusicBrainz: ID
* NKC: osa2014802900
* Songkick: 3328251

 |