recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Anscar I de Ivrea** (*Anscharius* en latín) nado no 860 e finado en marzo de 902, foi conde de Oscheret (867-887), no reino de Borgoña, e margrave de Ivrea, en Italia, desde 888 ata a súa morte.

Traxectoria
-----------

Desde 877 ou 879 foi conde de Oscheret en Borgoña. Apoiou a Guido III de Spoleto para o trono de Francia tras a deposición de Carlos o Gordo en 887, pero tras o infrutuoso intento de Guido e a coroación de Odón, Conde de París, volveu con Guido a través dos Alpes, onde o duque foi elixido rei de Italia. En agradecemento, creou a Marca de Ivrea no nordeste e investiu ao seu amigo borgoñón.

Anscar foi conselleiro de Bosón da Provenza e irmán de Fulk, Arcebispo de Reims, quen apoiou con forza a dinastía carolinxia en Francia. Con Fulk, probabelmente invitou a Guido a Francia. Anscar loitou no nome da dignidade real de Guido en Italia. Enfrontouse a Arnulfo de Carintia durante a súa invasión deste de 894 e apoiou ao fillo de Guido Lamberto tras a morte de Guido nese ano. En 896, foi un dos poucos no norte que se opuxeron á segunda invasión de Arnulfo. Tras a morte de Lamberto, apoiou a Berengario de Friúl como rei e converteuse no seu principal conselleiro.

A esposa de Anscar é descoñecida, pero só tivo un fillo, Adalberto, a través do que foi o fundador dunha dinastía, os Anscáridas.

Notas
-----

1. ↑  Wickham, 178. A páxina web da Fundación para a xenealoxía medieval dá a data da asunción do cargo de margrave do 1 de decembro de 898, que tería marcado como unha das primeiras actas de Berengario como rei. Isto é totalmente negado por Wickham.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Wickham, Chris (1981). *Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000* (en inglés). Londres: MacMillan Press. ISBN 9780333266717.

### Outros artigos

* Imperio carolinxio
* Marca de Ivrea

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Amadeo de Oscheret** | **Conde de Oscheret**867 – 887 | Sucesor:**Manasés I de Châlon** |
| Predecesor:**Nova creación** | **Marqués de Ivrea**888-902 | Sucesor:**Adalberto I** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q938220
* WorldCat
* VIAF: 300176507
* DBI: ID
* DeutscheBio: 1034113755
* GND: 1034113755
* WikiTree: Ivrea-3

 |
***Tattvachintāmaṇi*** (sánscrito: तत्वचिन्तामणि; IAST: *Tattvachintāmaṇi*; "A xoia do pensamento sobre a natureza das cousas") é un tratado de lóxica e epistemoloxía do filósofo indio Gaṅgeśa (s. XIV). Tamén se coñece polo nome de *Pramāṇachintāmaṇi* ("A xoia do pensamento sobre os medios válidos de coñecemento").

Historia
--------

A obra constitúe un punto de inflexión na historia da lóxica india. Segundo Vidyabhusana, o *Tattvachintāmaṇi* é a obra fundamental da *navya-nyāya* ("nova lóxica"), a escola representativa do período moderno. O libro foi moi popular, como amosa a gran cantidade de comentarios elaborados sobre el. O propio fillo de Gaṅgeśa, Vardhamana Mahopadhyaya, escribiu un dos comentarios máis relevantes.

Contidos
--------

O *Tattvachintāmaṇi* do *navya-nyāya* está dividido en catro libros ou *khaṇḍas*: o *Pratyakṣakhaṇḍa* ("Sobre a percepción"), o *Anumānakhaṇḍa* ("Sobre a inferencia"), o *Upamānakhaṇḍa* ("Sobre a comparación") e mais o *Śabdakhaṇḍa* ("Sobre o testemuño verbal"). O primeiro deles comeza cunha saudación á deusa Shiva. A obra é unha exposición sistemática da epistemoloxía, a lóxica e a filosofía da linguaxe da *navya-nyāya*. Gaṅgeśa tamén aborda outro temas, como a demostración da existencia de deus.

Notas
-----

1. ↑  Ganeri, Jonardon (2020). Zalta, Edward N.; Nodelman, Uri, eds. *Analytic Philosophy in Early Modern India* (Summer 2020 ed.). Metaphysics Research Lab, Stanford University.
2. 1 2 3 4 5  Vidyabhusana, Satis Chandra (1920). *A History of Indian Logic: Ancient, Mediaeval and Modern Schools* (en inglés). Motilal Banarsidass.
3. ↑  Phillips, Stephen (2020). Zalta, Edward N. ed. *Gaṅgeśa* (Summer 2020 ed.). Metaphysics Research Lab, Stanford University.
4. ↑  Ingalls, Daniel Henry Holmes (1951). *Materials for the Study of Navya-nyāya Logic* (en inglés). Motilal Banarsidass.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ganeri, J. (2023). Analytic Philosophy in Early Modern India. *The Stanford Encyclopedia of Philosophy*.
* Ingalls, D.H.H. (1951). *Materials for the Study of Navya-nyāya Logic*. Motilal Banarsidass. ISBN 9788120803848
* Phillips, S. (2020). Gaṅgeśa. *The Stanford Encyclopedia of Philosophy*.
* Vidyabhusana, S.C. (1920). *A History of Indian Logic: Ancient, Mediaeval and Modern Schools*. Motilal Banasidass. ISBN 9788120805651

### Ligazóns externas

* Bibliografía sobre Gaṅgeśa (The History of Logic from Aristotle to Gödel)
**Manuel Gómez del Valle**, nado na Habana en 1906 e finado en Ourense o 11 de agosto de 1936, foi un xornalista, poeta e profesor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de emigrantes galegos en Cuba, estableceuse en Ourense en 1918 onde estudou o bacharelato. Ao rematalo, volveu a Cuba onde comezou a súa actividade xornalística. Recorreu varios países americanos e foi encarcerado en Venezuela. Novamente en Galicia, foi profesor en Amoeiro e Vilamarín. Foi redactor de *La Zarpa*, colaborou en *El Soviet*, *El Pueblo Gallego* e *Escuela del Trabajo*. Foi detido con Eduardo Villot Canal, acusados de rebelión; xulgados na Audiencia de Ourense, foron absoltos en marzo de 1933. Participou na campaña para pedir o SI ao Estatuto de Autonomía de Galicia en xuño de 1936. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, xunto ao socialista Fernando Cordón García, funcionario de aduanas en Verín, trasladouse á Gudiña para unirse a quen estivera disposto a facer fronte á sublevación militar. Foron detidos en Xinzo de Limia pola Garda Civil o 21 de xullo e trasladados a Ourense.

Foi sometido a un consello de guerra sumarísimo que o condenou á pena de morte, sendo executado o 11 de agosto no Campamento de San Francisco de Ourense, a pesar das peticións de indulto do daquela sacerdote Fernando Quiroga Palacios, máis tarde cardeal, que asistiu ao fusilamento. A súa nai, María del Valle Lozano, foi detida por ter pedido a conmutación da pena capital, internada no cárcere de Celanova e asasinada en Xinzo de Limia. O seu irmán, Ricardo Gómez del Valle, foi obrigado a participar na guerra como soldado do bando franquista, sendo asasinado cara ao final da mesma, trala toma de Valencia, por un falanxista.

A súa obra está dispersa en distintas publicacións. En prosa na revista *Escuela del Trabajo* ("Krupp 42"), a poesía (*Rebeldía*, *Poema*, *Manifiesto pastoril a los niños pobres del campo* etc) en *Heraldo de Galicia*, *Cristal* e *Vieiros*.

Recoñecementos
--------------

Antón Tovar dedicou o conto "A grande ilusión" a Manuel Gómez del Valle e á súa nai María.

Notas
-----

1. ↑  *La Zarpa*, 20-3-1931, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-7-1932, p. 8.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-11-1933, p. 7.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-4-1933, p. 10.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-7-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Alonso Girgado, Luís. *Cristal*. pp. 80–81.
* Alonso Montero, Xesús (1999). "Manuel Gómez del Valle, poeta, comunista e mártir (1906-1936)". *Madrygal* **2**: 21–29.
* Alonso Montero, Xesús (2006). *Os escritores galegos ante a guerra civil española*. Galaxia. ISBN 978-84-8288-979-5.
* Hermida García, Modesto (1987). *As revistas literarias en Galicia na Segunda República*. Sada: Do Castro. p. 107. ISBN 8474923301.

### Ligazóns externas

* Manuel Gómez del Valle na páxina web *Nomes e Voces*.
* Buscarán a las mártires de Xinzo de Limia, asesinadas en 1937: María del Valle Lozano y Salud Torres Díaz
Mapa que mostra a Zona de Radiodifusión Europea en vermello
A **Área de Radiodifusión Europea** está definida pola Unión Internacional de Telecomunicacións como:

> 
> 
> *A "Área de Radiodifusión Europea" está limitada ao oeste polo límite occidental da Rexión 1, ao leste polo meridiano 40° Este respecto ao de Greenwich e ao sur polo paralelo 30° Norte que inclúe pártea norte de Arabia Saudita e a parte dos países que bordean co mediterráneo dentro destes límites. Adicionalmente, Armenia, Acerbaixán, Xeorxia e as partes dos territorios de Iraq, Xordania, República Árabe Siria, Turquía e Ucraína situadas fóra dos límites arriba están incluídos na Área de Radiodifusión Europea.*
> 
> 

A área de Radiodifusión Europea inclúe territorio fóra de Europa e exclúe territorio que é parte de Europa. O Kazaxistán Occidental está parcialmente localizado en Europa, pero está fóra da Área de Radiodifusión Europea.

Os límites da Área de Radiodifusión Europea teñen a súa orixe nas rexións atendidas e unidas por cables de telégrafo nos séculos XIX e principios do XX. A área de Radiodifusión Europea é parte da definición de elixibilidade como membro activo da Unión Europea de Radiodifusión e polo tanto, da participación no Festival da Canción de Eurovisión.

Notas
-----

1. ↑  *The "European Broadcasting Area" is bounded on the west by the western boundary of Region 1, on the east by the meridian 40° East of Greenwich and on the south by the parallel 30° North so as to include the northern part of Saudi Arabia and that part of those countries bordering the Mediterranean within these limits. In addition, Armenia, Azerbaijan, Georgia and those parts of the territories of Iraq, Jordan, Syrian Arab Republic, Turkey and Ukraine lying outside the above limits are included in the European Broadcasting Area.*
2. ↑  "ITU-R Radio Regulations (2012)" (PDF). *ITU* (en inglés). 2014. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 16 de agosto de 2013. Consultado o 16 de febreiro. Regulamento de Radiocomunicacións da Unión Internacional de Telecomunicacións

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Unión Internacional de Telecomunicacións
* Unión Europea de Radiodifusión
**Bernardo Mateo Sagasta Echeverría**, nado en Pontevedra o 21 de setembro de 1866 e finado o 2 de novembro de 1937, foi un enxeñeiro agrónomo e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Pedro Mateo Sagasta Escolar. Foi Inspector xeral do Corpo de Enxeñeiros Agrónomos, e director da Escola especial do seu Corpo. Presidente da Asociación de Enxeñeiros Agrónomos. Vocal da Comisión permanente de Pesas e Medidas e do Consello Superior de Agricultura, Industria e Comercio. Delegado de España en varios congresos internacionais. Director xeral do Instituto Xeográfico e Estatístico e de Correos e Telégrafos (1910-1913).

Foi Ministro de Facenda interino durante a ausencia de Ángel Urzáiz no verán de 1905. Membro da Real Academia das Ciencias Exactas, Físicas e Naturais.

Membro do Partido Liberal, foi elixido deputado polo distrito de Caldas de Reis nas eleccións de 1893. Continuou representando o distrito nas sucesivas eleccións ata 1923.

Convencido de que Miguel Primo de Rivera quería destruír o Expediente Picasso -informe redactado polo xeneral Juan Picasso González, destinado no Consello Supremo de Guerra e Mariña, en relación aos feitos acontecidos na Comandancia Xeral de Melilla nos meses de xullo e agosto de 1921: o chamado Desastre de Annual e o abandono das posicións- Mateo Sagasta rescatou o expediente dos arquivos e ocultouno na Escola Especial de Enxeñeiros Agrónomos, da que era director. Alí permaneceu ata a chegada da Segunda República, cando devolveu o Expediente ao Congreso en 1931.

Obras
-----

* *Importancia del agua en la agricultura*, discurso leido en la Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales y contestación de Joaquín María Castellarnau, Madrid, Imprenta Renacimiento, 1916.

Notas
-----

1. ↑  xenealoxía Sagasta Echevarría, Bernardo
2. ↑  31/08/1905 [BOE 01/09/1905] a 11/09/1905 [BOE 12/09/1905]
3. ↑  Relación de académicos 1847-2003

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bernardo Mateo Sagasta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12384406
* BNE: XX1360369
* DBE: bernardo-mateo-sagasta-y-echeverria
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 70890

 |
O **synthpop** (tamén coñecido como **electropop** ou **technopop**) é un xénero de música popular que inicialmente se fixo popular nos anos 80, década na cal o sintetizador foi o instrumento musical dominante. Fi presaxiado nos anos 60 e comezos dos 70 polo uso de sintetizadores no rock pogresivo, art rock electrónico, disco e particularmente no Krautrock de bandas como Kraftwerk. Xurdiu como un xénero distinto no Xapón e no Reino Unido na época do post-punk como parte do movemento new wave de finais dos 70 ata mediados dos 80.

O primeiros pioneiros do synthpop son o grupo xaponés Yellow Magic Orchestra e as bandas británicas Ultravox e The Human League; esta última usaba varios sintetizadores monofónicos para producir música cun son sinxelo e austero. Tras a ruptura de Tubeway Army e Gary Numan na lista de sinxelos británica, un gran número de artistas comearon a colleitar éxitos cun son baseado en sintetizadores a principios dos anos 80, como Soft Cell, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Japan e Depeche Mode no Reino Unido, mentres que no Xapón o éxito de Yellow Magic Orchestra abriu o camiño a bandas de synthpop como P-Model, Plastics e Hikashu. O desenvolvemento dos sintetizadores polifónicos económicos, a definición do MIDI e o uso de ritmos dance, levaron a un son máis comercial e accesible para o synthpop. Este feito e a súa adopción por artistas do movemento New Romantic, xunto coa aparición da MTV, fixo que moitos grupos británicos de synthpop, como Duran Duran e Spandau Ballet, tivesen éxito nos Estados Unidos.

A finais dos anos 80, dúos como Erasure e Pet Shop Boys adoptaron un son que foi un grande éxito nas listas de baile estadounidenses, pero cara finais da década o synthpop en gran parte fora abandonado. O interese comezou a revivir cos movementos indietronica e electroclash de finais dos anos 90 e, na primeira década do século XXI, gozou dun rexurdimento xeneralizado con éxito comercial para artistas como La Roux, Kesha e Owl City.

O synthpop axudou a establecer o lugar do sintetizador como un elemento principal do pop e o rock, influíndo directamente a posteriores xéneros como a música house e o Detroit techno, e indirectamente a moitos outros xéneros e gravacións individuais.

O xénero ten recibido críticas pola presunta falta de emoción e musicalidade. A imaxe "andróxina" proxectada polos artistas de durante os anos 80 deu lugar a posturas hostís cara ao estilo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1298934
* LCCN: sh2010009077

 |
***O código Da Vinci*** (título orixinal en inglés: *The Da Vinci Code*), é unha novela do escritor norteamericano Dan Brown, publicada por Doubleday en 2003. Converteuse nun éxito de vendas internacional, vendéronse entre 18 e 25 millóns de exemplares ata abril de 2005, e traduciuse a 44 linguas. A obra combina o xénero detectivesco coa teoría da conspiración, a novela deu pulo a certas teorías sobre o Santo Graal e o papel de María Magdalena na historia do cristianismo.

Foi traducida ao galego por Carlos Acevedo, Fernando Moreiras e Eva Almazán e publicada pola editorial El Aleph para a editorial Empuries en 2004, que posúe os dereitos de copia para tódalas linguas estatais menos o castelán.

Sinopse
-------

A novela relata a procura que realizan un profesor de simboloxía, Robert Langdon e unha criptóloga, Sophie Neveu para atopar un segredo que se mantivo oculto dende hai moito por unha antiga irmandade, o Priorado de Sión.

Filme
-----

*Artigo principal**:* The Da Vinci Code.
Columbia Pictures adaptou a novela ó cinema, cun guión escrito por Akiva Goldsman, e dirixido por Ron Howard. O filme estreouse o 19 de maio do 2006, e protagonizárono Tom Hanks como Robert Langdon, Audrey Tautou como Sophie Neveu, e Sir Ian McKellen como Leigh Teabing.

Notas
-----

1. ↑  BoxOfficeMojo.com

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* The Da Vinci Code (videoxogo)

### Ligazóns externas

* *Dan Brown and Da Vinci Code* by editors of the Rosslyn Templars, from the 'Rosslyn Templars'
* 'I've cracked the code: it's rubbish' by Christopher Howse, from The Daily TelegraphArquivado 20 de abril de 2008 en Wayback Machine.
* *Christianity Today* - Breaking The Da Vinci Code Arquivado 15 de setembro de 2008 en Wayback Machine.
* The Da Vinci Code by the BBC
* Leadership U - *Was Jesus Married?* by Darrell L. Bock Ph.D.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81689
* WorldCat
* VIAF: 187562820
* BiTraGa: 1410
* BNF: 14580209w
* EBID: ID
* ISFDB: 182585
* MusicBrainz: ID
* OL: OL15290484W

 |
**George Benson**, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 22 de marzo de 1943, é un guitarrista estadounidense de jazz. Fixo tamén algunhas achegas ao jazz vocal (a súa voz é grave e o seu canto similar ao de artistas como Stevie Wonder e Donny Hathaway). Trátase dun dos artistas de jazz máis populares das últimas décadas, sendo moi eloxiado por parte da crítica.

Traxectoria
-----------

Virtuoso da guitarra dende neno, gravou o seu primeiro tema "It should have been me" á idade de 10 anos. A súa música abarcou tanto o swing e o bop como o hard bop, o quiet storm e a fusión do jazz co pop e o soul. En Benson pódense recoñecer as influencias de Charlie Christian e Wes Montgomery. É un guitarrista cun gran dominio da velocidade de execución e do swing.

Benson comezou a súa carreira artística como cantante, actuando en clubs nocturnos aos oito anos e gravando catro caras para o selo X de RCA en 1954. Formou tamén unha banda de rock aos 17 na que xa tocaba a guitarra. Ao escoitar gravacións de Christian, Montgomery e Charlie Parker comezou a interesarse no jazz e, cara ao 1962, empezou a tocar na banda de Brother Jack McDuff. Tras formar o seu grupo en 1965, Benson gravou dous discos de soul jazz e hard bop para Columbia e colaborou noutros discos con artistas como Miles Davis, en *Miles in the Sky*. Asinou coa Verve Records en 1967 e, trala morte de Montgomery, o produtor Crede Taylor fíxolle gravar con grandes conxuntos en A&M (1968-1969) e CTI (1971-1976).

Estes discos convertérono nunha estrela dentro do mundo do jazz, empezando a adquirir popularidade tras prodigarse máis no vocal e asinar coa Warner Bros. en 1976. O seu primeiro disco para esta compañía, *Breezin'*, converteuse nun éxito grazas ao seu só vocal na canción "This Masquerade" o que lle levou a frecuentar a fusión co pop, cuxa culminación foi o disco producido por Quincy Jones, *Give Me the Night* (1980). Durante os anos oitenta frecuentou material comercial deixando a súa guitarra unicamente como acompañamento. A finais dos oitenta, volveu ao jazz gravando o disco *Tenderly*, e outro coa banda de Basie, nos que a súa guitarra volveu ter protagonismo. A seu oscilación entre o jazz e o pop foi frecuente desde entón.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q348459
* WorldCat
* VIAF: 85419947
* AllMusic: mn0000201760
* BNE: XX853721
* BNF: 13891366t
* BRE: 3361418
* CiNii: DA16563749
* Discogs: 2266
* Europeana: ID
* FAST: 96148
* GEC: 0247214
* GND: 120446901
* ICCU: USMV968661
* IMDb: nm1050796
* ISNI: 0000000078387381
* LCCN: n82099720
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0018905
* NNDB: 000047485
* NTA: 070407037
* openMLOL: 135948
* SELIBR: 331536
* SNAC: w62r4xs1
* Songkick: 48535
* SUDOC: 150684576
* TMDb: 1220199
* WikiTree: Benson-8102

 |
Os **Asanas** (posturas) son, xunto co **Pranaiama** (respiracións dirixidas), os dous elementos que compoñen esencialmente a parte física do **Hatha-Ioga**.

Práctica
--------

A característica esencial dos asanas consiste no estiramento dos músculos previamente relaxados mediante traccións lentas e progresivas. Tendo en conta que en cada asana certos músculos ou grupos de músculos sofren unha tracción, hai que focalizar a atención neles e decontracturalos con coidado antes e durante a tracción, que debe ser lenta e progresiva. Os movementos repetidos e a tiróns deben proscribirse no ioga, xa que impiden a relaxación muscular, condición indispensable e previa a todo estiramento. Esta relaxación do músculo é un acto voluntario e, por tanto, consciente. Por iso os asanas requiren unha atención concentrada.

Fases
-----

O centro de atención en cada asana difire segundo se trate da fase dinámica ou da fase estática e varía tamén segundo o grao de evolución do practicante. A grandes trazos, é importante concentrarse na adquisición da técnica correcta en cada asana; na relaxación dos músculos que non traballan, para unha execución económica do asana; e na respiración, para facela de maneira normal e continua.

Series
------

Cadro coas asanas básicas.
A orde na que se practican os asanas segue regras precisas. Nunha serie, as posturas intégranse en cadanseu lugar, complementan ou acentúan a precedente, preparan a seguinte, ou constitúen unha contra-postura equilibrante. Dentro das series-tipo de asanas lóxicas encóntrase a denominada Rishikesh, moi acaída para o mundo occidental, por ter unha duración aproximada de media hora (hai outras series moito máis longas).

Aínda que os asanas non sexan senón un aspecto do ioga, para os occidentais representan unha parte capital da súa práctica e procúranlles efectos prácticos e tanxibles, ademais de preparalos para outras formas de ioga. Os asanas obran en profundidade no noso universo interior: por unha parte sobre o plano físico e por outra sobre o plano mental, aportando calma e serenidade. Proporcionan unha gran flexibilidade e resistencia, sen causaren apenas fatiga. Constitúen, ademais, un exercicio de concentración de primeira orde.

Resumo
------

* Os asanas non son exercicios de forza.
* A lentitude dos movementos é esencial para a eficacia do ioga.
* Manter a postura durante o tempo prescrito.
* Contraer só os músculos indispensables para manter o asana e relaxar tódolos demais.
* Dirixir a atención ás rexións do corpo ás que apunta o asana.
* A volta á posición de partida debe facerse tamén moi lentamente.
* Descansar algúns segundos entre dúas posturas, relaxando o maior número posible de músculos, incluídos os do rostro.
* Se se dispuxer de pouco tempo, reducir o número de asanas, pero non aceleralos xamais.
* Efectuar sempre os asanas na mesma orde.
* Finalizar sempre a sesión por Savasana.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* André van Lysebeth : Aprendo Yoga. Ediciones Urano S.A. Barcelona 1985. ISBN : 84-86344-02-6

### Ligazóns externas

* Máis técnicas do mesmo autor *(en francés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466797
* NKC: ph864153

 |
**Alfredo Pérez Viondi**, nado en Cuba en 1861 e finado en Vigo o 28 de abril de 1938. foi un médico, militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Ingresou no Exército en 1896 e participou na guerra de Cuba e en África chegando a ser tenente coronel do corpo de sanidade militar. Médico militar da zona da Estrada, casou en 1897 con Sara Pereira Renda (filla de Camilo Pereira Freijenedo e irmá de Virxinia Pereira Renda, que en 1912 casou con Castelao). Prestou servizos no Protectorado Español de Marrocos e despois no Hospital Militar de Carabanchel. Co apoio dos sectores anticaciquís e do xornal *El Emigrado*, presentouse en 1920 e 1923 ás eleccións a Cortes polo distrito da Estrada, pero non foi elixido. Foi director do Hospital Militar de Vigo (1922), na Ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Vigo (1929-1930) e gobernador civil da Provincia de Huesca. Foi presidente da Sociedad Casino de Vigo co acerto de trasladalo ó edificio do Teatro García Barbón. 

Na primavera de 1935 presidiu o acto de constitución do Consello comarcal de Vigo do Partido Agrario Español.

Foi franquista e Gobernador Civil co seu réxime. Tivo diversas condecoracións: Cruz e Placa de S. Hermenexildo, Militar do Mérito Naval, da Cruz Vermella, de Mª Cristina, a Lexión de Honor Francesa etc.

Como alcalde de Vigo, preocupouse do sanitario e benéfico, Policía Municipal e adecentamento das vías públicas: finalización da praza de Portugal e arranxo de varias rúas e a aprobación de proxectos para as principais vías do barrio de Casablanca.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 29-4-1938, p. 4.
2. ↑  Arca Caldas, Olimpio (1999). "As dúas mulleres de Castelao" (PDF). *A Estrada: Miscelánea histórica e cultural* (2): 9–47.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-4-1935, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alcaldes de Vigo

### Ligazóns externas

* Luis Teófilo Gil Cuadrado (2006). *El Partido Agrario Español (1934-1936): Una alternativa conservadora y republicana*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Mauro Alonso Cuenca** |  **Alcalde de Vigo** 1929 - 1930 | Sucesor:**Manuel San Román Ceballos** |
Caras oeste (esquerda) e leste (dereita) da laxe.
A **Campa da Cruz de Edderton** é unha laxe de orixe picta que se atopa no camposanto da igrexa de Edderton, no norte de Escocia.

Características
---------------

As laxes pictas son o principal monumento histórico que se conserva na actualidade dese pobo, habitantes de Escocia entre o século VI e o X aproximadamente. Se ben non se sabe con certeza cal era a función das laxes, crese que tiñan un obxectivo memorialístico e que estaban dalgunha forma relacionado coa estrutura clánica da súa sociedade.

A campa da Cruz de Edderton é unha laxe de clase 3, é dicir, non presentan símbolos propiamente pictos e veñen adoito marcadas cunha cruz. Son as máis serodias, e dátanse entre o século VIII e o IX. Está feita de arenita vermella e mide 1,90 m de alto, 69 cm de largo e de 20 a 12 cm de fondo, máis grosa na base ca no cumio. 

Na cara que dá ao oeste está esculpida unha cruz celta. A que dá ao leste está dividida en dúas metades. Na superior hai outra cruz céltica, de menor tamaño, sobre un arco, mentres que na metade inferior e baixo o arco está representado un cabaleiro de a cabalo en primeiro plano, co esquema de dous cabaleiros máis no fondo.

Aparentemente o conxunto debeu estar formado por tres campas, das que só se conserva esta. Pedazos das outras dúas, en mal estado de conservación, gárdanse no veciño museo de Tain. A diferenza de cor que se observa na arenita débese a que estivo enterrada máis profundamente ata que de recente se recuperou ata a posición presumiblemente orixinal.

Localización
------------

A campa da Cruz de Edderton áchase no camposanto da igrexa de Edderton, ao pé da estrada que vai cara Ardgay (dirección noroeste), logo de pasar o cruzamento da vila de Edderton, e antes de chegar ao casal de Craigroy.

Notas
-----

1. ↑  Allen, J.R. e Anderson, J. *The early Christian monuments of Scotland: a classified illustrated descriptive list of the monuments with an analysis of their symbolism and ornamentation*, Edinburgh, pt. 3, 83-4, (1903)

Véxase tamén
------------

* A Clach Biorach, outra laxe picta das proximidades de Edderton.

### Bibliografía sobre o tema

* MacNamara, Ellen, *The Pictish Stones of Easter Ross*, (Tain, 2003)

* Portal:Historia
* Portal:Escocia
MGB Roadster en Vigo.
**MG** é unha marca de automóbiles, creada polo fabricante británico de coches deportivos do mesmo nome, fundada en 1924. Na primavera do 2005 a produción MG cesou cando os propietarios da marca, MG Rover, caeu na bancarrota. A principios do 2007, os novos propietarios da marca, Nanjing Automobile Group, retomaron a produción dos MGs na planta de Longbridge, que tamén adquiriran cando absorberan a MG Rover, e noutra planta na China.

MG TF no Chococlásico 2015, na XXIX Festa do Choco de Redondela.
MG son as siglas correspondentes a *"Morris Garages"*, un vendedor dos coches Morris en Oxford quen comezou a producir as súas propias versións personalizadas a partir dos deseños de Cecil Kimber, quen se uniu á compañía como xefe de vendas en 1921, ascendendo a Director Xeral en 1922. Kimber seguiu sendo Director Xeral ata 1941, a causa das súas diferenzas con Lord Nuffield acerca da busca de traballo en tempos de guerra. Kimber morreu no ano 1945 nun estraño accidente ferroviario. En 1952, coa fusión con BMC, o que fora director de mantemento durante moito tempo, John Thornley, pasou a ser Director Xeral, guiando a compañía a través dos seus mellores anos ata a súa xubilación en 1969.

Galería de imaxes
-----------------

* M.G. 18/80 Mk 1. Modelo de carreiras, 1930.M.G. 18/80 Mk 1. Modelo de carreiras, 1930.
* M.G. L2 Magna, deportivo bipraza, 1933.M.G. L2 Magna, deportivo bipraza, 1933.
* M.G. NA Magnette Tourer 4 prazas, 1934.M.G. NA Magnette Tourer 4 prazas, 1934.
* MG TF, 1953.MG TF, 1953.
* M.G. MGA, deportivo bipraza.M.G. MGA, deportivo bipraza.
* MG B, 1966.MG B, 1966.
* MG Midget, 1976.MG Midget, 1976.
* MG ZS 180 Saloon, 2004.MG ZS 180 Saloon, 2004.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***MG Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36018
* EBID: ID
* LCCN: sh85079204

 |
Manuel Azaña aprobou en 1933 a Lei
A **Lei de vagos e maleantes** foi unha lei do código penal español de 4 de agosto de 1933, referente ao tratamento de vagabundos, nómades, proxenetas e calquera outro elemento considerado antisocial. Posteriormente foi modificada para reprimir tamén a homosexualidade. Tamén coñecida popularmente como **a Gandula**, a lei foi aprobada por consenso de todos os grupos políticos da Segunda República para o control de esmoleiros, rufiáns sen oficio coñecido e proxenetas.

Por ser unha lei que non sancionaba delitos senón que tentaba evitar a comisión futura dos mesmos non incluía penas, senón medidas de afastamento, control e retención dos individuos suntuosamente perigosos ata que se determinase que se acabou o seu perigo. Quedando así establecida podía ser utilizada arbitrariamente para a represión das persoas sen recursos.

Modificacións
-------------

Durante o franquismo modificouse a lei para incluír os homosexuais.
A lei foi modificada polo réxime franquista para incluír a represión dos homosexuais o 15 de xullo de 1954, como segue (modificacións en grosa):

> 
> 
> «Artigo primeiro: (...) *o número segundo do artigo segundo e o número segundo do artigo sexto da Lei de vagos e maleantes, de catro de agosto de mil novecentos trinta e tres, queda redactados da seguinte forma:*
> Artigo segundo.- Número segundo.- *Os **homosexuais,** rufiáns e proxenetas*. (...).
> 
> 
> Artigo sexto.-Número segundo.- *Aos **homosexuais,** rufiáns e proxenetas, aos mendigos profesionais e aos que vivan da mendicidade allea, exploten menores de idade, enfermos ou lisiados, aplicaránselles para que as cumpran todas sucesivamente, as medidas seguintes:*  
> 
> a) *Internado nun establecemento de traballo ou colonia agrícola. **Os homosexuais sometidos a esta medida de seguridade deberán ser internados en institucións especiais e, en todo caso, con absoluta separación dos demais.***  
> 
> b) *Prohibición de residir en determinado lugar ou territorio e obrigación de declarar o seu domicilio.*  
> 
> 
> 
> c) *Submisión á vixilancia dos delegados.*»
> 
> 

En 1970 foi substituída e derrogada pola Lei sobre perigo e rehabilitación social, de termos moi parecidos, pero que incluía penas de até cinco anos de internamento en cárceres ou manicomios para os homosexuais e demais individuos considerados perigosos sociais para que se rehabilitasen».

Notas
-----

1. ↑  "Ley relativa a vagos y maleantes." (PDF). *Gaceta de Madrid* (217): 874–877. 5 de agosto de 1933. Consultado o 21 de novembro de 2015.
2. 1 2  "BOE n° 198, 17 de julio de 1954". *BOE*. 1954. Consultado o 30 de abril de 2007.
3. ↑  "Sustitución y derogación en el Boletín oficial del estado español n. 187 de 6/8/1970.". Arquivado dende o orixinal o 11/05/2008. Consultado o 05/09/2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo
* Lei orgánica sobre protección da seguridade cidadá
| *Opuntia humifusa* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| Subreino: | Tracheobionta |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Subclase: | Caryophyllidae |
| Orde: | Caryophyllales |
| Familia: | Cactaceae |
| Subfamilia: | Opuntioideae |
| Tribo: | Opuntieae |
| Xénero: | '**Opuntia'** |
| Especie: | ''***Opuntia humifusa''*** |

 |

***Opuntia humifusa*** é FFF unha especie fanerógama pertencente á familia Cactaceae. É nativa FFF de Norteamérica.

Detalle da flor.
Flor.

Descrición
----------

*Opuntia humifusa* é FFF unha mata tupida que crece prostrada e pode alcanzar unha altura de 10 centímetros, en FFF casos excepcionais, até 30 centímetros de altura. Os segmentos do talo (como follas), de 5 a 7,5 (raramente a 12,5) centímetros redondos a FFF ovalados e de cor branca a marrón con poucas areolas. Estas areolas teñen un diámetro de FFF aproximadamente 3 mm e unha distancia entre si de FFF 1 a 2 cm. As areolas máis novas de cor marrón e FFF gris son como espiñas. Estas espiñas teñen de 2 a 3 cm de longo e son perpendiculares á FFF superficie do segmento. O período de FFF floración esténdese de xuño a xullo. As flores son amarelas e simples. Teñen un diámetro e FFF unha lonxitude de 4 a 6 centímetros. Despois da polinización exitosa desenvolve froitas comestibles avermelladas.

Taxonomía
---------

*Opuntia humifusa* foi descrita por (Raf.) Raf. e publicada en *Medical Flora* 2: 247. 1830.

Etimoloxía

***Opuntia***: nome xenérico que provén do grego usado por Plinio o Vello para unha planta que creceu ao redor da cidade de Opus en Grecia.

  

***humifusa***: epíteto latino que significa "prostrada".

Sinonimia

* *Cactus humifusus*
* *Opuntia vulgaris*
* *Opuntia caespitosa*
* *Opuntia mesacantha*
* *Opuntia italica*
* *Opuntia rafinesquei*
* *Opuntia fuscoatra*
* *Opuntia allairei*
* *Opuntia nemoralis*
* *Opuntia rubiflora*
* *Opuntia impedata*
* *Opuntia calcicola*
* *Opuntia cumulicola*

Notas
-----

1. ↑  "*Opuntia humifusa*". *Tropicos.org. Missouri Botanical Garden*. Consultado o 14 de enero de 2013.
2. ↑  en Nombres Botánicos
3. ↑  en Epítetos Botánicos

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Opuntia humifusa*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Opuntia humifusa*** |
*Tarde de domingo na illa da Grande Jatte*, de Georges Pierre Seurat. Exponse no Art Institute of Chicago.
**Neoimpresionismo** foi un termo creado polo crítico de arte francés Félix Fénéon no ano 1887  para caracteriza-lo movemento que se estaba a dar na arte de finais do século XIX liderado por Georges Seurat e Paul Signac, que primeiro exibiron as súas obras en 1884 na mostra da Société des Artistes Indépendants en París. O termo de Fénéon sinalaba que as raíces destes desenvolvementos situábanse nas artes visuais do Impresionismo, mais ofrecíase, á súa vez, unha nova lectura da cor e a liña na práctica de Seurat e Signac, e o contexto teórico dos escritos de Chevreul e Charles Blanc.

Algunhas obras neoimpresionistas
--------------------------------

* Charles AngrandCharles Angrand
* Henri Edmond CrossHenri Edmond Cross
* Theo van RysselbergheTheo van Rysselberghe
* Georges SeuratGeorges Seurat

Notas
-----

1. ↑  Félix Fénéon: *Les Impressionistes en 1886*, Revue indépendante

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Puntillismo
* Posimpresionismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q150091
* AAT: 300021505
* BRE: 2259582
* EBID: ID
* GEC: 0125998
* GND: 4126036-3
* JSTOR: neoimpressionism
* LCCN: sh85090738
* NKC: ph524439

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**SITEL** é un sistema de escoitas telefónicas do Ministerio do Interior de España utilizado pola Policía Nacional, a Garda Civil e o Centro Nacional de Intelixencia. Tamén é coñecido como **Sistema Integrado de Interceptación de Telecomunicacións**, **Sistema Integrado de Interceptación Legal de Telecomunicaciónes** e **Sistema Integral de Interceptación das Comunicacións Electrónicas**.

O sistema fíxose público por primeira vez en 2001, cando o Ministerio do Interior anunciou unha dotación de 300.000.000 pesetas (1.803.030 euros) para SITEL.

En 2007, o Goberno concedeulle un contrato a Fujitsu España Services por 854.400€ para xestionar o centro de SITEL do Corpo Nacional de Policía, localizado no Complexo Policial de Canillas.

Notas
-----

1. 1 2  Ministerio de Interior de España (11-10-2001). "Interior destina 2.065 millóns de pesetas para seguridade durante a Presidencia Europea". Arquivado dende o orixinal o 13-08-2009. Consultado o 06-12-2009.
2. ↑  Ministerio do Interior de España (24-05-2004). "Resumo da comparecencia do ministro de interior, José Antonio Alonso, ante a comisión de interior do congreso dos deputados". Arquivado dende o orixinal o 09-11-2009. Consultado o 06-12-2009.
3. ↑  Asociación de Internautas (09-09-2009). "Sitel require un control".
4. ↑  "Ministerio do Interior (BOE 256 de 25/10/2007) 2007/256021". Arquivado dende o orixinal o 23/10/2009. Consultado o 29/03/2019.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Luis Álvarez.
**Luis Manuel Álvarez Martínez** (Luís Álvarez), nado en El Franco en 1963, é un político galego do PSdeG-PSOE e funcionario dos corpos de profesores de educación secundaria e de inspectores de educación.

Traxectoria
-----------

Papeleta electoral con Luis Álvarez como segundo de lista.Papeleta electoral con Luis Álvarez como segundo de lista.
Licenciouse en Ciencias Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela (USC) no ano 1986. Tamén ten un máster universitario en dirección pública, políticas públicas e tributación pola Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED).

É funcionario dos corpos de profesores de educación secundaria e de inspectores de educación.

No ano 1986 inicia a súa actividade docente como profesor de educación secundaria da especialidade de matemáticas, impartindo clases en institutos de educación secundaria de Tineo (Principado de Asturias), Betanzos, Chantada e Ribadeo.

No ano 1997 incorpórase como inspector de educación na delegación provincial da Consellería de Educación na provincia de Lugo. Foi tamén inspector xefe de educación na mesma provincia.

No ano 2007 foi nomeado delegado provincial da Consellería de Educación na provincia de Lugo. Desempeñou ese cargo ata o ano 2009.

No ano 2011 foi elixido concelleiro no Concello de Lugo, sendo tenente de alcalde de José Clemente López Orozco e voceiro do goberno municipal. Foi concelleiro delegado de urbanismo e medio ambiente.

No ano 2016 incorpórase ao Parlamento de Galicia logo de ser elixido na lista presentada polo PSdeG-PSOE na provincia de Lugo, sendo vicevoceiro do grupo parlamentario socialista e voceiro de educación e infraestruturas durante a X lexislatura.

No ano 2020 volve a ser elixido como deputado pola provincia de Lugo, sendo vicevoceiro do Grupo Parlamentario Socialista e voceiro de educación e vivenda.

Dende o 15 de xaneiro de 2022 é voceiro do grupo parlamentario do PSdeG-PSOE..

  

Licenciouse en matemáticas; é inspector de ensino e foi delegado de educación na provincia de Lugo durante o goberno bipartito. Foi concelleiro en Lugo entre 2011 e 2015. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 encabezou a candidatura socialista na provincia de Lugo e foi elixido deputado do Parlamento de Galicia, renovando a elección en 2020. Dende o 15 de xaneiro de 2022 é o voceiro do grupo parlamentario do PSdeG.

Notas
-----

1. ↑  "Luís Álvarez é o novo voceiro do PSdeG no Parlamento de Galicia". *g24.gal*. 15 de xaneiro de 2022.
2. ↑  Vidal, Xoán (23 de febreiro de 2011). "Orozco dice que renovó la lista para buscar *ideas para un momento novo*". *El Progreso*.
3. ↑  "Luís Álvarez é o novo voceiro do PSdeG no Parlamento de Galicia". *g24.gal*. 15 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Galicia Arquivado 29 de xaneiro de 2022 en Wayback Machine.
**Eduardo Jesús Iturralde González**, nado en Bilbao o 20 de febreiro de 1967, é un ex árbitro de fútbol español, do Comité de Árbitros do País Vasco.

Traxectoria
-----------

Comezou a arbitrar en 1982. Conseguiu o ascenso a Primeira División en 1995. O seu debut produciuse o 3 de setembro de 1995 nun partido entre o RCD Espanyol e a UD Salamanca (1–3).

Participou en Mundiais e Europeos de categorías inferiores, dirixiu encontros de Liga de Campións, Copa da UEFA e Intertoto, arbitrou unha final de Copa do Rei e varios clásicos entre Real Madrid e FC Barcelona.

O 23 de marzo de 2012 anuncia a súa retirada oficial da arbitraxe tras producirse unhas desavinzas co Comité Técnico de Árbitros, aínda que xa estaba prevista a súa retirada a final de devandita tempada. O último encontro que dirixiu foi o Betis-Real Madrid (2-3) o 10 de marzo de 2012, o cal non puido terminar por unha lesión, retirándose ao final do primeiro tempo e sendo substituído polo cuarto árbitro Gorka Sagués Oscoz, colexiado de Segunda B.

É, ata abril de 2012, o árbitro que máis partidos dirixiu en Primeira División. Tamén leva outras dúas marcas: ser o colexiado que máis cartóns amarelos mostrou, 1.647, e máis penaltis sinalou, 104. Ademais é o terceiro árbitro que máis cartóns vermellos mostrou da liga española, cun total de 118 expulsións.

Premios
-------

* **Chifre de ouro (1)**: 2002.
* **Trofeo Guruceta (1):** 2002.

Notas
-----

1. ↑  Retirada de Iturralde González
2. ↑  Estatísticas da Xornada 15 da Liga BBVA 2011/2012

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil do árbitro en weltfussball.de, *(en alemán)*.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***China*** |

A **Escola de Beijing** (chinés tradicional e simplificado: 京派; *pinyin*: Jīngpài; Wade-Giles: Ching1-p'ai4) foi unha corrente literaria da República da China (1912-1949), conformada por escritores como Fei Ming (1901-1967), Sheng Congwen (1902-1988), Li Jianwu (1906-1982) ou Zhu Guangqian (1897-1986). Recibe o seu nome porque estes autores vivían principalmente en Beijing e Tianjin.

Historia
--------

Fotografía de Shen Congwen (1902-1988), o máximo representante da Escola de Beijing.Fotografía de Shen Congwen (1902-1988), o máximo representante da Escola de Beijing.
A Escola de Beijing estableceuse como concepto en contraposición a unha suposta Escola de Shanghai, formada por escritores de moi diverso signo, que contemplaban a vida dende un punto de vista urbano e cosmopolita. A novelista máis coñecida da Escola de Shanghai foi Eileen Chang (1920-1995).

Pola contra, a Escola de Beijing posuía unha concepción máis tradicional, vencellada ao rural. Neste sentido, valoraban a literatura pola literatura, opoñéndose tanto á comercialización como á politización das artes.

Estilo
------

As obras da Escola de Beijing destacan por reflectir a vida humana, especialmente a do campo, evitando tratar temas políticos. Enfatizan un concepto de "literatura pura", que debe ser harmoniosa e apropiada, tomando elementos tanto do romanticismo como do realismo. O seu estilo é simple e natural, cunha linguaxe concisa, clara e viva. Describen a beleza das emocións e da natureza humana, integrando a cultura local.

Notas
-----

1. ↑  Song, Weijie (2017-12-21). *Mapping Modern Beijing* (en inglés) **1**. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-020067-1. doi:10.1093/oso/9780190200671.001.0001.
2. 1 2  Huang, Jian (2001). 《京派文学批评研究》 (Tese de doutoramento) (en chinés). Universidade Normal de Beijing.
3. 1 2 3  Yao, Dan (2015). "'Beijing School' and 'Shanghai School' in Chinese Literature - Yao Dan - Youlin Magazine". *www.youlinmagazine.com* (en inglés). Consultado o 2024-03-24.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Shen Congwen (La literatura china traducida en España)
Game Boy Pocket.
A **Game Boy Pocket** é unha consola de videoxogos fabricada por Nintendo e lanzada ó mercado en 1996. Este modelo é unha modificación da Game Boy clásica. Comparada co modelo clásico, a Pocket tiña un tamaño moito máis pequeno, o porto tamén diminuíu de tamaño e a pantalla pasou de ser en "verde e negro" a un auténtico display "branco e negro", mellorando a calidade notablemente en comparanza co vello modelo de Game Boy. Ademais requiría menos pilas, xa que tiña o espazo para dúas pilas AAA, que provían de 10 horas continuas de xogo. A Game Boy Pocket tiña un pequeno porto "link", que requiría un adaptador para conectarse co vello modelo de Game Boy. O porto foi deseñado para usar en todos os modelos anteriores ó modelo Game Boy Micro. A primeira revisión do modelo Pocket non incluía o led de carga de batería, pero foi incluído na segunda versión do modelo, en 1997, por demanda do público. Lanzouse á vez que a Nintendo 64 en todo o mundo, no Xapón e nos Estados Unidos en 1996, e en Europa en 1997, coa luz led xa incorporada.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Game Boy Pocket Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Game Boy
* Game Boy Color
* Game Boy Light
* Game Boy Advance
* Game Boy Advance SP
* Game Boy Micro
**Max Scheler**, nado en Múnic o 22 de agosto de 1874 e finado en Frankfurt am Main o 19 de maio de 1928, foi un filósofo alemán que concibiu a ética material dos valores.

Traxectoria
-----------

Fillo dun luterano e unha xudía ortodoxa, estudou en Múnic e en Berlín e ensinou en Jena, Múnic e Colonia. Recibiu unha grande influencia da fenomenoloxía de Edmund Husserl e do vitalismo de Henri Bergson. Pronunciouse precozmente contra a ameaza do nazismo.

Pensamento
----------

Max Scheler persegue unha formulación ética *a priori*, ao igual que Kant, pero non formal e abstracta, senón material e chea de contido. Este contido son os valores que, por universais e necesarios, constitúen unha ética *a priori*.

Os valores non son realidades que poidamos atopar no mundo, propiamente os valores non son *valen*. Os valores son inespaciais e intemporais, gozan dunha grao de idealidade que os fai sobardar o espazo e o tempo. Partindo disto Max Scheler sostén que os valores están vencellados a situacións que provocan no interior do home unha reacción que vai alén da emoción e do sentimento. Porén, os valores son inalterables, o que pode mudar é a percepción que en cada época se teña deles. O home, en principio ten unha capacidade natural para acceder aos valores, aínda que esta precisa ser cultivada. Fronte ao valor cómpre tomar postura, non se pode ficar indiferente. A persoa será máis valiosa segundo os valores que realice.

Os valores poden ser positivos ou negativos; a opción ética consistirá en asumir os positivos e rexeitar os negativos. Para Max Scheler, a escolla derivará non tanto da racionalidade como dunha intuición emocional. Os valores non se razoan, cáptanse, deben ser realizados por eles mesmos e son autónomos.

Scheler establece a seguinte xerarquización: valores útiles, valores vitais, valores espirituais (de xustiza, filosóficos, de coñecemento...) e valores relixiosos. Non figuran os valores morais, porque a moral consiste precisamente na realización dos valores.

Na súa obra sobre *O lugar do home no cosmos*, comeza por constatar o que de común ten este coas plantas (o pulo afectivo) e os animais (instinto, memoria asociativa e intelixencia práctica). O que o diferencia é o que chama espírito que é o que o habilita para obxectivar as demais realidades, o dota de autoconciencia e lle outorga a liberdade e a apertura cara ao Absoluto. Isto non significa unha defensa do dualismo, pois existe unha soa actividade humana psico-orgánica.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76521
* WorldCat
* VIAF: 41846336
* BLBNB: 000300407
* BNA: 000048621
* BNB: ID
* BNE: XX1158853
* BNF: 11923940q
* BRE: 4693477
* CANTIC: a10433661
* CiNii: DA00486478
* DeutscheBio: 118606964
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 52249
* GEC: 0061311
* GND: 118606964
* Gutenberg: 6583
* ICCU: CFIV022110
* ISNI: 0000000107801861
* LCCN: n80035787
* NDL: 00455507
* NKC: jn19990007559
* NLA: 35293374
* NLG: 158360
* NTA: 068441827
* OL: OL54248A
* PTBNP: 89337
* SELIBR: 207648
* SNAC: w6zk9k52
* SUDOC: 027125815
* Treccani: max-scheler

 |