recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Francés de Zúñiga**, chamado **Francesillo** por Adolfo de Castro, nado en Béjar (provincia de Salamanca) cara a 1480 e finado en 1532, foi un escritor e historiador castelán, bufón de Carlos V.

Traxectoria
-----------

Durante un tempo creuse que era de orixe navarra. De todas as maneiras, os seus antepasados foron de indubidábel sangue xudaica. Na súa adolescencia foi xastre. A comezos do século XVI entrou ao servizo do Duque de Béjar don Álvaro de Zúñiga, en cuxa compaña estivo moitos anos e de quen adoptou o apelido; contra 1505 casou con Isabel de la Serna, con quen tivo unha filla e un fillo, Mariana e Álvaro.

Cando en 1517 veu a España Carlos V, seguía ao seu servizo e estivo nas Cortes de Valladolid de 1518. Participou co Duque de Béjar na viaxe que fixo Carlos V polo oriente da Península ata xaneiro de 1520. Tras estalar a guerra das comunidades, estivo na batalla de Villalar, no cerco dos franceses a Logroño en 1521 e na rendición de Toledo en febreiro de 1522. No remate dese ano, entra ao servizo do emperador como bufón e concédeselle privilexio para fundar un morgado na persoa do seu fillo Álvaro. En xaneiro de 1523 chega á corte o marqués de Pescara, con quen fixo unha grande amizade, que se patentiza no *Epistolario* que se conserva con el.

Escribiu unha crónica satírica titulada *Coronica istoria* (*sic*) , que comezou a escribir en 1525. Tal crónica conta feitos que chegan ata 1529 e difundiuse de forma manuscrita. Reflecte o ambiente cortesan desde un prisma grotesco, caricaturesco e satírico que preludia o estilo de Francisco de Quevedo, aínda que sen a súa riqueza verbal; malicioso, non se detén ante a liñaxe de ningún personaxe, circunstancia que lle ocasionou unha morte violenta. O seu estilo é pre-esperpéntico e recorda a Valle-Inclán: degrada as persoas con animalizaciòns e metáforas descendentes, e contrastando o serio e o ridículo. Utiliza abundantRamón María del Valle-Inclán|es xogos de palabras e precisa moi ben os datos que inclúe na súa crónica.

Bibliografía do autor
---------------------

* *Crónica burlesca del emperador Carlos V*; edición, introdución e notas de Diane Pamp de Valle-Arce. Barcelona: Crítica, 1981.
* «Crónica de don Francesillo de Zúñiga», edición de Pascual Gayangos, en *Curiosidades bibliográficas*, BAE, XXXVI, 1855, pp. 9–54.
* *Crónica burlesca del emperador Carlos V*, edición de José Antonio Sánchez Paso, Salamanca: Universidad, 1989.
* «Epistolario», edición de Pascual de Gayangos, en *Curiosidades bibliográficas*, BAE, XXXVI, 1855, pp. 55–62.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal consagrado a don Francés de Zúñiga

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1866960
* WorldCat
* VIAF: 40697363
* Auñamendi: 153216
* BNE: XX1066933
* BNF: 12023559m
* DBE: frances-de-zuniga
* FAST: 1860039
* ISNI: 0000 0000 8375 5345
* LCCN: n81077116
* NTA: 071402799
* PTBNP: 606845
* SUDOC: 028390520

 |
**José Inocencio Chincá**, nado en Tame, Arauca, Colombia en 1798 e finado en Tibasosa, Boyacá, o 28 de xullo de 1819, foi un militar colombiano que combateu baixo as ordes de Simón Bolívar, durante a Campaña Libertadora de Nova Granada en 1819. Formou parte da carga de lanceiros durante a Batalla do Pantano de Vargas, na cal foi ferido de gravidade, falecendo 3 días despois.

Traxectoria
-----------

Naceu en Tame (actual departamento de Arauca) descendente dos indíxenas guahibos, en 1798. Como habitante das chairas orientais estivo familiarizado dende neno co manexo e a doma de cabalos, necesarios para mobilizarse no inverno e traballar nas facendas. A Escola Militar de Suboficiais do Exército Nacional, con sede no Forte Militar de Tolemaida, realizou unha homenaxe ao Sarxento Inocencio Chincá, o valente lanceiro cuxo nome dende 1969 posúe a alma mater dos suboficiais en Colombia.

Notas
-----

1. ↑  Clublancita.mil.co. "Inocencio Chincá". Arquivado dende o orixinal o 22 de agosto de 2018. Consultado o 21 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Colombia*** |
**Jesús Neira Rodríguez**, nado en Granada o 16 de abril de 1953 e finado en Majadahonda (Madrid) o 29 de agosto de 2015, foi un profesor universitario e político español de orixe galega, que tivo unha especial relevancia social en España a principios do século XXI.

Traxectoria
-----------

De familia ferrolá vinculada ao exército, naceu e viviu ata os 14 anos en Granada, cando a súa familia se trasladou a Madrid.

Licenciado en Dereito, doutorouse cunha tese sobre o discurso prefascista en Antonio Goicoechea. Profesor de Teoría do Estado na Universidade Camilo José Cela de Madrid, acadou sona en España a partir dunha pelexa que mantivo o 2 de agosto en Majadahonda, onde se enfrontou a un home que estaba presuntamente batendo na súa moza. Aparentemente como consecuencia desa pelexa, catro días despois sufriu un derramamento cerebral que o mantivo hospitalizado durante 256 días, boa parte deles en coma.

Publicou diversos artigos en revistas da fundación de ideoloxía conservadora Cánovas del Castillo, algúns deles sobre o pensamento do teórico do dereito alemán Carl Schmitt. Foi nomeado pola Comunidade de Madrid presidente do consello asesor do Observatorio rexional da violencia de xénero. En marzo de 2009 a canle de televisión española Antena 3 anunciou que o contraría como contertulio para o magazine de actualidade *Espejo Público* a partir de setembro dese ano

Detido por conducir un vehículo en estado de embriaguez en setembro de 2010, foi apartado do seu cargo. En outubro dese mesmo ano sufriu un derramo cerebral, que o mantivo no hospital por espazo de dous meses. Case cinco anos despois sufriu outro derramo cerebral, a causa do que faleceu no Hospital Puerta de Hierro, de Majadahonda.

Galardóns
---------

* Medalla de ouro do Senado.
* Medalla ao mérito cidadán da Comunidade de Madrid.

Notas
-----

1. ↑  En estado crítico el profesor que fue golpeado por defender a una maltratada, *20 minutos*, 9/8/08
2. ↑  Bibliografía en Dialnet.
3. ↑  Jesús Neira ficha por 'Espejo público', *El Mundo*, 13/3/09.
4. ↑  Jesús Neira, citado por dar positivo en un control de alcoholemia, *Público*, 2/9/2010.
5. ↑  Jesús Neira, ingresado tras sufrir un derrame cerebral, *Público*, 15/10/2010.
6. ↑  Neira: "Estoy como si me hubiese pasado un elefante por encima", *Público*, 15/12/2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web[*Ligazón morta*] *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393043
* WorldCat
* VIAF: 120927697
* BNE: XX4934507
* BNF: 16552118q
* CANTIC: a10838570
* Dialnet: 1818733
* GND: 141332565
* ISNI: 0000 0000 7957 2730
* LCCN: n2010034214
* SUDOC: 14429186X

 |
**Jesús Noya González**, nado en Santiago de Compostela en 1865 e finado en Viveiro o 25 de xullo de 1943, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Foi profesor no Colexio da Natividade de Viveiro. Dirixiu o periódico *El Eco de Vivero* dende 1893 e foi desterrado de Viveiro en 1908 por tres anos e medio, instalándose en Mondoñedo. Alcanzou o grao de subdiácono (1909) en Mondoñedo, onde foi profesor de Historia eclesiástica, Patroloxía e Arqueoloxía cristiá no Seminario. Volveu a Viveiro, foi director da Biblioteca municipal e cronista da cidade, e dirixiu *La Defensa* e colaborou en *Heraldo de Vivero*, *La Voz del Pueblo*, *Renovación* e *El Correo Español*. Deixou incompleta a serie *El Eco. Paseo histórico-artístico pola ciudad de Vivero*. Escribiu unha peza teatral en galego, *Na boca do lobo* (inédita), unha novena do Ecce-Homo e traballos sobre a beata Constanza de Castro.

Parte do seu legado documental podemos atopalo no Arquivo do Museo Provincial de Lugo.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 27-7-1943, p. 4

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Villar Ponte, Ramón (1944). "Don Jesús Noya González". *Boletín da RAG* (RAG) (277-280): 11–12. Arquivado dende o orixinal o 12 de decembro de 2013. Consultado o 05 de marzo de 2014.

### Ligazóns externas

* La obra del primero que ocupó el cargo se centró en la prensa *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535993
* BNE: XX1383460

 |
**ICEM Surf** é un programa informático de deseño industrial asistido por ordenador, tamén coñecido como CAD, que se utiliza para crear superficies dixitais 3D para deseño de automoción e deseño industrial. Este programa úsase para crear superficies de clase A utilizando o método de modelaxe de superficies de Bézier.

O seu rival semellante é Autodesk Alias.

Historia
--------

ICEM Surf, orixinalmente coñecido como *VW Surf*, foi desenvolvido por Volkswagen na década de 1980 para a modelaxe avanzada de superficies en 3D de clase A, visualización e análise no proceso de desenvolvemento da carrozaría dos seus vehículos.

Máis tarde, *VW Surf* púxose a disposición comercial doutras compañías de automóbiles e pasou a chamarse ICEM Surf e presentouse unha empresa conxunta ICEM Technologies para comercializar e apoiar o programa informático. Máis tarde, a mediados da década de 1990 tras o éxito europeo, a división seccionouse e pasou a formar parte de *Control Data Systems, Inc.*, cuxo primeiro produto CAD/CAM foi lanzado en 1978. Durante un breve período ICEM Technologies formou parte de PTC e despois volveu ser unha empresa independente. Dende 2007 ICEM Surf forma parte de Dassault Systemes.

Produtos
--------

* ICEM Surf Professional: O módulo principal para desenvolver superficies de clase A utilizando métodos de modelaxe de forma libre.
* ICEM Surf Master: Ampliación de ferramentas básicas.
* ICEM Surf Magic: Ampliación de ferramentas básicas.
* ICEM Surf Realtime Renderer: Ofrece ferramentas de renderizado para que o deseñador xere unha representación fotorrealista do modelo CAD.
* ICEM Surf Scan Modeling: Ferramentas adicionais para xerar modelos a partir de nubes de puntos ou datos de facetas.
* ICEM Surf Advanced Tools: Ferramentas máis avanzadas específicas do sector para crear superficies aceleradas, fileteado avanzado, lagoas e ferramentas de análise avanzadas.
* ICEM Surf Safety Analysis: Desenvolvido para estudos de seguridade e lexislación durante o deseño para detectar bordos e esquinas nun modelo 3D que poden causar lesións.

Notas
-----

1. ↑  "Icem Surf". *3DS*. Consultado o 2022.
2. ↑  "Icem Surf History". *Web Archive*. Archived from the original on 10 de febreiro de 2007. Consultado o 25 de outubro de 2022.
3. ↑  "Icem Products" (PDF). *3DS*.

Véxase tamén
------------

* Superficies de clase A
* NURBS

### Ligazóns externas

Páxina oficial de Icem Surf
**Jesús Enrique Piñacué Achicué**, nado en Páez, Cauca o 2 de xaneiro de 1964, é un líder indíxena do pobo nasa e político colombiano membro da Alianza Social Indíxena. Foi integrante do Senado de Colombia en tres períodos consecutivos.

Traxectoria
-----------

Nado en Calderas, parte do concello de Páez, no Cauca, foi líder das comunidades indíxenas varios anos antes de ser senador. Ademais desempeñou o cargo de vicepresidente e posteriormente presidente do Consello Rexional Indíxena do Cauca (CRIC). 

Nas eleccións presidenciais de Colombia de 1994, foi postulado á Vicepresidencia en fórmula con Antonio Navarro Wolff, pola Alianza Democrática M-19.

Foi elixido pola Alianza Social Indíxena, en tres períodos lexislativos continuos entre 1998 e 2002, 2002 e 2006, e finalmente entre 2006 e 2010.

Nas eleccións lexislativas de Colombia de 2006, Piñacué Achicué foi elixido senador da república de Colombia cun total de 24.196 votos. Posteriormente foi reelixido nas eleccións lexislativas de Colombia de 2002 cun total de 83.594 votos.

Notas
-----

1. ↑  Senado da República de Colombia, ed. (2010). "Congreso de la República de Colombia" (en castelán). Consultado o 21 de xuño de 2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobo nasa

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Movemento Alianza Social Indíxena *(en castelán)*
* Páxina oficial do Senado da República de Colombia *(en castelán)*

* Portal:Colombia
* Portal:Pobos indíxenas de América
O **Hospital do Rebullón** foi un centro psiquiátrico de titularidade pública. É o único dos centros do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo que non se atopa nesta cidade senón no lugar do Rebullón, pertencente á parroquia de Tameiga, no concello veciño de Mos.

Historia
--------

O 14 de xullo de 1929 celebrouse o acto de colocación da primeira pedra do edificio das colonias escolares de Vigo, unha colonia de verán para nenos pobres, baixo patrocinio da Caixa de Aforros Municipal de Vigo, a iniciativa do concelleiro socialista e futuro alcalde Emilio Martínez Garrido. O edificio inaugurouse o 13 de xullo de 1930 e durou como colonia ata agosto de 1936, cando pasou a mans do exército. Despois o edificio foi utilizado polo Padroado Nacional Antituberculose.

Despois, a iniciativa da Deputación Provincial de Pontevedra, pasou a ser centro de internamento psiquiátrico. Na década de 1990, seguindo as disposicións da Ley General de Sanidad de 1986, o hospital integrouse no SERGAS. O 19 de xaneiro de 2016 cesou a súa actividade asistencial, que pasou ao Hospital Nicolás Peña. Mantivéronse os outros servizos que se atopan nas súas dependencias.

Estrutura
---------

Os cambios na forma en que se trataba aos pacientes psiquiátricos e a creación de unidades de saúde mental nos hospitais do Meixoeiro e Xeral determinou que o edificio fose quedando case baleiro. Deste xeito as dependencias foron ocupadas por distintos servizos:

* Edificio principal, adicado á hospitalización e tratamento de enfermos psiquiátricos.
* Base de ambulancia do 061.
* Dependencias e COGAMI (atención á discapacidade).
* Arquivo xeral de historias clínicas do CHUVI.
* Almacéns.

Notas
-----

1. ↑  "El Rebullón arranca con el traslado". *Faro de Vigo* (en castelán). 19 de xaneiro de 2016. .

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "El Rebullón, de psiquiátrico a almacén" *La Voz de Galicia*, 24/1/2016 *(en castelán)*.

| * v
* c
* e
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo |
| --- |
| 
* Hospital Álvaro Cunqueiro
* Hospital do Meixoeiro
* Hospital Nicolás Peña

 |
| 
* Povisa (privado concertado)

 |
| Universidade de Vigo |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390502
* Dialnet: 3904578

 |
**IATE** — sigla de «Inter-Active Terminology for Europe» — é a base de datos terminolóxicos, interinstitucional, interactiva e multilingüe da Unión Europea en proxecto desde 1999 e utilizada desde o verán de 2004 para a recollida, xestión e divulgación conxunta da terminoloxía utilizada nos textos das institucións europeas. O 28 de xuño de 2007 inaugurouse oficialmente o acceso libre do público á base de datos.

A base está dirixida á redacción, tradución e interpretación nos campos de actividade das institucións da Unión Europea, procurando promover o rigor terminolóxico e mellorar a coherencia e a calidade das traducións.

*IATE* inclúe as fichas de anteriores bases terminolóxicas:

* Eurodicautom (Comisión Europea)
* TIS (Consello da Unión Europea)
* Euterpe (Parlamento Europeo)
* Euroterms (Centro de Tradución)
* CDCTerm (Tribunal de Contas)

A base inclúe do mesmo xeito novas fichas que se foron engadindo nas institucións europeas. Os usuarios da base de datos pública poden interactuar enviando suxestións e comentarios sobre o contido das fichas terminolóxicas.

#### Algúns números

A base incluía a comezos do ano 2007 preto de 1,5 millóns de fichas terminolóxicas multilingües relativas a outros tantos conceptos, que se corresponden con preto de sete millóns de entradas por lingua. O número de termos elévase a preto de 8,7 millóns, nas 23 linguas oficiais.

#### Institucións participantes no proxecto *IATE*

* Comisión Europea
* Parlamento Europeo
* Consello da Unión Europea
* Tribunal de Xustiza
* Tribunal de Contas
* Comité Económico e Social Europeo
* Comité das Rexións
* Banco Central Europeo
* Banco Europeo de Investimento
* Centro de Tradución dos Organismos da Unión Europea

O sitio web da base IATE é administrado polo Centro de Tradución de Luxemburgo en nome dos socios do proxecto.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1520860
* BARTOC: 20

 |
**Francisco Higinio Andrade Marín y Ribadeneira**, nado en Quito en 1841 e finado ibídem en 1935, foi un político ecuatoriano, presidente encargado do país entre o 6 de marzo e o 1 de agosto de 1912, ademais de alcalde de Quito en catro ocasións.

Presidencia
-----------

Logo do golpe do 5 de marzo de 1912, que privou a vida aó xeneral Julio Andrade Rodríguez e obrigou a renunciar ó Goberno de Carlos Freile Zaldumbide, Francisco Andrade Marín, entón presidente da Cámara de Deputados, recibiu do xeneral Leónidas Plaza Gutiérrez a misión de conducir os destinos da República. Freile Zaldumbide, sen carácter para afrontar as circunstancias, dispúxose a renunciar para despois de poucos días protestar ante os feitos consumados, mentres que Andrade Marín, dobregado ante a vontade de Plaza Gutiérrez, fíxose cargo do Executivo en nome dunha Constitución que non existía, para traspasala despois de poucos meses ó xeneral Plaza.

Durante o seu interinazgo tratou de preparar as xornadas electorais que se celebraron sen ningún entusiasmo, porque de antemán coñeceuse que o único candidato triunfante sería o xeneral Leónidas Plaza, como o foi en efecto, mercé ós votos e empregados en troques de defender os seus cargos burocráticos e de militares de rápidos ascensos. Reunido o Congreso en 1912, Andrade Marín leu unha mensaxe en que se refería longamente ós acontecementos de marzo, pero con afirmacións tan simplistas que foron refutadas polo Dr. Tobar con palabras moi fortes. O mesmo día Andrade Marín preferiu ceder as rendas do Goberno ó presidente do Senado Alfredo Baquerizo Moreno.
**Issam Alnagm Azzam**, nado en Siria o 25 de xullo de 1948, é un médico e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

A súa traxectoria política empezou aos 16 anos en Siria, onde xa militaba nun partido. Chegou a España en 1968 para estudar Medicina. Matriculouse na Universidade de Santiago de Compostela e casou cunha compañeira de estudos. Chegou a Muras en 1989 como médico do Centro de Saúde. Presentouse ás eleccións municipais de 1991 en Muras encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta, maioría que perdeu nas eleccións municipais de 2015. En 2016 foi acusado e condenado por inxurias ao alcalde do BNG Manuel Requeijo ao que acusou de quedar con cartos que eran para os xitanos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José López Soto** |  **Alcalde de Muras** 1991 - 2015 | Sucesor:**Manuel Requeijo Arnejo** |

Notas
-----

1. ↑  El exregidor de Muras paga 3.440 euros al alcalde por acusarlo en público de «robar a los gitanos» *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Muras

### Ligazóns externas

* Noticia en *El Progreso*
* Entrevista en *El Progreso*
Exemplo de modelo de hidrófono.
Ao igual que o micrófono, o **hidrófono** é un transdutor acusto-eléctrico que transforma ondas sonoras en sinais eléctricos, isto é, funciona coma un receptor de ondas sonoras, aínda que ás veces serve tamén de emisor, ao xeito dun altofalante. A diferenza áchase no contorno no que traballa: auga ou outros líquidos, de aí o seu nome.

Historia
--------

O primeiro sonar operativo foi construído por Reginald Fessenden nos Estados Unidos en 1914. Este dispositivo empregaba un oscilador de cobre electromagnético que emitía un ruído de baixa frecuencia, a continuación conmutaba a un modo de escoita para recibir o eco. Debido a este rudo modo de operación non era demasiado preciso na determinación da dirección do branco.

O primeiro dispositivo denominado hidrófono foi desenvolvido cando a tecnoloxía madurou e empregáronse ondas ultrasónicas que melloraban a capacidade de detección. Os ultrasóns xéranse mediante un mosaico de cristais de cuarzo delgados pegados entre eles por láminas de aceiro de forma que se obteñen frecuencias de resonancia por encima de 150 KHz.

Os hidrófonos son unha parte importante do sonar usado para detectar submarinos tanto por barcos de superficie como por outros submarinos.

Aplicacións
-----------

Unha das aplicacións máis habituais consiste na detección de ultrasóns, en situacións que van desde a detección de descargas eléctricas (por exemplo en transformadores) ata a detección de ultrasóns para a obtención de imaxes (esp. na biomedicina). 
Pero tamén se emprega na detección de infrasóns en aplicacións no eido da xeofísica, para a observación da actividade sísmica.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q798062
* EBID: ID
* GND: 4382011-6
* JSTOR: hydrophones
* LCCN: sh85063482
* MAG: 2776328434

 |
**Gospel** pódese referir a música relixiosa que naceu nas igrexas afroamericanas no primeiro cuarto do século XX ou, máis xenericamente, tanto á música gospel negra coma á música relixiosa composta e cantada polos artistas de gospel sureños predominantemente brancos.

Características
---------------

Aínda que a separación entre ámbolos estilos nunca foi absoluta (ámbolos dous compartían o himno metodista e artistas dunha tradición ás veces cantaban cancións pertencentes) a férrea división entre os norteamericanos brancos e os negros, e particularmente entre as súas igrexas, os mantivo apartados. Aínda que estas distincións se reduciron nos últimos cincuenta anos, as dúas tradicións seguen a ser distintas.

En ámbalas dúas tradicións, algúns intérpretes, tales coma Mahalia Jackson limitáronse a aparecer en contextos relixiosos, mentres outros, tales coma Sister Rosetta Tharpe, o Golden Gate Quartet e Clara Ward, interpretan gospel en circunstancias segrares, incluso en clubs. Moitos intérpretes, tales coma The Jordanaires, Al Green e Solomon Burke interpretaron música tanto relixiosa coma segrar. É común para estes intérpretes incluír cancións de gospel en interpretacións segrares, mais o contrario non acontece nunca[].

A cantante, compositora e guitarrista Sister Rosetta Tharpe foi a primeira grande estrela do gospel[], aparecendo nas listas de música popular en 1938. Mantivo a súa popularidade durante os 40, acadando éxitos nas listas e mantendo unha lexión de decenas de miles de seguidores. Perdeu o apoio dalgúns dos seus fans relixiosos ó comezar a cantar en sitios segrares, así coma cando gravou cancións non recoñecidas coma 'cristiás'.

Aínda que é un fenómeno predominantemente norteamericano, o gospel espallouse por todo o mundo incluíndo Australia con coros coma The Elementals e Jonah & The Whalers e festivais coma o Australian Gospel Music Festival. Noruega é o fogar dos coñecidos Oslo Gospel Choir e The Ansgar Gospel Choir. O gospel é tamén moi popular na provincia do Québec, Canadá, onde son famosos coros importantes coma o Montreal Jubilation Gospel Choir e o Québec Celebration Gospel Choir.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180268
* BRE: 2372606
* EBID: ID
* GEC: 0112544
* GND: 4137312-1
* JSTOR: gospel-music
* LCCN: sh85055979
* NKC: ph224344
* Treccani: gospel

 |
**Hidetoshi Nakata** (中田 英寿, なかた ひでとし 22 de xaneiro de 1977 en Kōfu na prefectura de Yamanashi), é un futbolista retirado. Un dos futbolistas asiáticos máis recoñecidos da súa xeración.

Comezou a súa carreira profesional en 1995, fíxose coñecido ao gañar a Copa da Federación Asiática de Fútbol en 1997 e 1998 xogando co Shonan Bellmare, tamén gañou o Scudetto co AS Roma en 2001, xogou coa selección nacional do Xapón en tres Mundiais (1998, 2002 e 2006) e nos Xogos Olímpicos dúas veces (1996 e 2000). O seu último equipo foi o Bolton Wanderers F.C da Premier League inglesa. Nakata retiouse o 3 de xullo de 2006 aos 29 anos de idade.

Premios e distincións
---------------------

O 12 de outubro de 2005 foi nomeado cabaleiro da Orde da Estrela da Solidariedade Italiana polo presidente de Italia.

Notas
-----

1. ↑  "NAKATA, Sig. Hidetoshi: Cavaliere dell'Ordine della Stella d'Italia". *Quirinale.it* (en italiano). Consultado o 06/07/2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q128725
* WorldCat
* VIAF: 251511933
* CiNii: DA12806408
* Munzinger: 01000005340
* NDL: 00688485
* FIFA: 156055
* FootballDatabase: 1465
* NFT: 3472
* OCID: hidetoshi-nakata
* Soccerway: 571
* Sports Reference: hidetoshi-nakata-1
* Transfermarkt: 5875
* Worldfootball: hidetoshi-nakata

 |
**Francisco Souza Fernández**, coñecido como **Paco Mayo**, nado na Coruña o 12 de agosto de 1911 e finado en México o 26 de setembro de 1949, foi un fotógrafo galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Rodrigo Souza Losada, dono do taller de estuco e escultura Talleres Souza. En 1928 a familia Souza trasládase a Madrid. Francisco alístase como fotógrafo en aviación. Estuda fotografía aérea en Xetafe e se destínano a Cabo Jubi como sarxento fotógrafo. Coa proclamación de República volve a Madrid e traballa para os periódicos *Estampa*, *Diario de Información*, *Diario de Madrid* e *Claridades*. En 1934 creou en Madrid a axencia gráfica Foto Mayo, tendo como asistente ao seu irmán Julio Souza Fernández. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integráronse na axencia o fotógrafo Castillo Cubillo e Cándido Souza Fernández. Coa derrota da República exiliáronse en México. Francisco chegou a Veracruz no Sinaia o 13 de xuño de 1939. En México continuaron a súa actividade nos xornais *El Popular* e *La Prensa*. Francisco foi nomeado fotógrafo oficial do presidente Lázaro Cárdenas. Dedicouse á fotogrametría aérea e faleceu cando o avión no que viaxaba se estrelou no volcán Popocatépetl en setembro de 1949.

Recoñecementos
--------------

* Premio Nacional de Periodismo de México, 1947.
* Premio a la Trayectoria Periodística, 2007.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Biografía *(en castelán)*

### Ligazóns externas

* Hermanos Mayo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q64548042
* WorldCat
* VIAF: 4321959
* FAST: 507517
* LCCN: n2004039472

 |
**Hidrogenesse** é un grupo barcelonés de pop, formado por Carlos Ballesteros (voz) e Genís Segarra (teclados). En activo desde 1997, non publicaron ningún traballo ata o 2000, cando se editou o sinxelo "Así se baila el siglo XX", un acercamento cínico e intelixente ó novo milenio a través das invencións do século XX.

No seguinte disco, *Eres PC, eres Mac* (2001), volveron facer gala do seu peculiar sentido do humor. Este ep inclúe unha versión do tema "Technical (you're so)" de The Magnetic Fields, grupo do que se declaran devotos.

Un ano despois publicouse o seu primeiro álbum, *Gimnàstica passiva*, composto por dez cancións de temática diversa, como Luis de Góngora, Kurt Cobain, The Smiths, os cabaliños de feira, e un sinfín de referencias do seu extravagante maxín.

En 2007 publicouse un novo álbum, *Animalitos*, gravado con Alfonso Melero, batería do grupo murciano Hello Cuca. Son basicamente temas que xiran arredor dos animais, como "Disfraz de tigre" ou "Caballos y ponis", aínda que tamén inclúen versións, como "El vestir d'en Pasqual", un número de music-hall catalán popularizado nos anos 70 por Guillermina Motta. O disco contén influencias de glam rock, guitarras sucias, sintetizadores analóxicos e unha gran presenza de saxofón.

En 2008 publicouse *Bestiola*, un "epílogo ó ano 2007", que inclúe os temas máis tocados en directo, novas gravacións de temas antigos, descartes de *Animalitos* e unha versión.

Influencias
-----------

Segundo eles mesmos, as súas influencias máis directas son The Smiths e Morrissey, The Associates, Sparks, Pet Shop Boys e The Magnetic Fields. Porén, recoñecen que as súas novas cancións son máis próximas ó grupo alemán La Düsseldorf e ó glam dos ingleses The Glitter Band.

Historia recente
----------------

Desde o lanzamento de *Gimnàstica passiva* en 2002 ata *Animalitos* en 2007 actuaron moi pouco en directo, xa que Genís forma parte tamén de Astrud, grupo que goza de maior éxito, polo que Hidrogenesse é considerado máis ben un proxecto paralelo e menor. De calquera modo, seguen dando concertos de vez en cando, sobre todo nas festas organizadas polo selo discográfico Austrohúngaro, co que editan os seus discos.

Trala saída de *Animalitos* actuaron en Aragón, o País Valenciano, Madrid, Andalucía, Euskadi, Castela-A Mancha, Castela León, Galiza, Murcia, A Rioxa e Cataluña.

Tamén participaron nunha homenaxe ó grupo Surfin' Bichos, versioneando a canción "Fuerte".

Discografía
-----------

* "Así se baila el siglo XX", CD-Sinxelo (2000)
* *Eres PC, eres Mac*, EP (2001)
* *Gimnàstica passiva*, CD-Álbum (2002)
* *Animalitos*, CD-Álbum (2007)
* *Bestiola*, CD-Álbum (2008)

Ligazóns externas
-----------------

* Web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393418
* Discogs: 161709
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 217548

 |
**Juan Prieto Balsa**, coñecido como **Escacho**, nado en Mugardos en 1903 e finado en Ombre (Pontedeume) o 24 de xullo de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrante en Cuba onde fundou e presidiu a Unión de Viveristas del Puerto de la Habana (1921), que se converteu en 1922 no Sindicato Único de la Industria de la Pesca en Cuba, militou en 1925 no primeiro grupo comunista da Habana e na Confederación Obrera Cubana. Foi deportado en 1930 e participou en xullo de 1931 na fundación do Sindicato de Marineros y demás Oficios de Mugardos vencellado á CNT. Despois abandonou a CNT e pasou a militar no Partido Comunista. Logo das eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Mugardos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi fusilado en Ombre en cumprimento do Bando de Guerra con Manuel Serantes Iglesias e Felipe Tejedor Torio.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Mugardos** 1936 | Sucesor:**Manuel Vázquez Fariña** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 26-7-1936, p. 1.
2. ↑  *El Progreso*, 28-7-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. p. 204. ISBN 84-87783-79-1.
* Máiz Vázquez, Bernardo (2003). "Emigrantes "Retornados de Acción" en Ferrolterra e Eume (1898-1936)" (PDF). *Cátedra. Revista eumesa de estudios* (10): 129–146. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de xuño de 2013. Consultado o 18 de xullo de 2013.

### Ligazóns externas

* 

* Juan Prieto Balsa na páxina web *Nomes e Voces*.
*Collecting and Preserving Exotic Insects*.
**George Samouelle**, nado contra 1790 e finado en 1846, foi un conservador do Museo de Historia Natural de Londres e entomólogo e malacólogo británico.

Traxectoria
-----------

George Samouelle, empregado como libreiro para Longman & Co, ingresou no Museo de Historia Natural, a pesar de "non ter ningunha aptitude científica", ao mesmo tempo que William Elford Leach.

Parece que Leach axudou moito a Samouelle, e Bate e Westwood afirmaron que "o doutor Leach é a principal autoridade para o traballo de Samouelle". Cando Leach deixou o museo, Samouelle asumiu o seu cargo, pero "parecía incapaz de traballar independentemente".

Vinte anos despois, en 1840, despois de descoidar o seu traballo, beber, insultar aos seus superiores e, nunha ocasión, quitarlle as etiquetas aos exemplares de Adam White, Samouelle foi despedido.

Morreu algo menos de cinco anos despois.

Samouelle interesouse principalmente polos lepidópteros, pero tamén escribiu *A nomenclature of British Entomology*, ou un catálogo con máis de 4000 especies das clases dos crustáceos, miriápodos, arañas, ácaro e insectos etc. ordenados alfabeticamente. Neste traballo describiu novos xéneros e noutros varias ordes de insectos. 

Samouelle foi un dos membros fundadores do *Entomological Club* en 1826, xunto con Abraham Davies, Samuel Henson e Edward Newman.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Samouelle** emprégase para recoñecer a George Samouelle como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. 1 2 3  Salmon, Marren & Harley 2000.
2. 1 2  David M. Damkaer (2002): "Interrogating nature". En: *The Copepodologist's Cabinet: A Biographical and Bibliographical History, Volume 1*. Memoirs of the American Philosophical Society, Volume 240. American Philosophical Society. ISBN 978-0-8716-9240-5, pp. 156–174.
3. ↑  Samouelle, George en *coleoptera.org.uk.*
4. ↑  The Entomological Club. History en *entomologicalclub.org*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Salmon, Michael A. Marren, Peter & Harley, Basil (2000): "George Samouelle (c. 1790–1846)". En: *The Aurelian Legacy: British Butterflies and their Collectors*. Berkeley, California: University of California Press. ISBN 978-0-520-22963-1, pp. 137–138.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3101890
* WorldCat
* VIAF: 76658517
* ISNI: 0000 0003 9798 0887
* LCCN: nb2009004750
* NTA: 162653646
* SUDOC: 192273833

 |
**Juan Nepomuceno de Orbe y Mariaca**, nado en Ermua o 2 de maio de 1817, e finado en ibídem o 21 de abril de 1891, foi o cuarto marqués de Valde-Espina (1850-1891) e un político e militar vasco.

Biografía
---------

Único fillo do mariscal de campo carlista José María de Orbe y Elío que chegou a idade adulta. Durante a súa mocidade loitou ás ordes do seu pai nas súas campañas durante a Primeira Guerra Carlista. Tras o Convenio de Bergara de 1839, que o marqués de Valde-Espina non aceptou, exiliouse co seu pai en Francia. Tiña 22 anos de idade e alcanzara o grao de comandante. Á morte do seu pai en 1850 convértese en marqués de Valdespina e herda o papel relevante que este tivera no movemento carlista.

O marqués de Valde-Espiña (81), sentado á esquerda de Carlos VII, na Xunta de Vevey. Suíza, 1870.
En 1860 participa no errado Alzamento carlista de San Carlos da Rápita. Tras a Revolución de 1868 que derroca á raíña Isabel II de España pasa a ocupar un posto político relevante no carlismo vasco. En 1871, é elixido senador por Biscaia representando ao carlismo (Comuñón Católico-Monárquica) durante o Sexenio Democrático. Pouco despois, primeiro en 1872 e logo en 1873 alzouse en armas apoiando o carlismo durante a Terceira Guerra Carlista (coñecida como Segunda Guerra Carlista no País Vasco). Durante esta guerra foi xefe do estado maior carlista. Chegou a ser comandante xeral de Biscaia e tenente xeneral. Ó acabar a guerra en 1876 volveu exiliarse en Francia. Regresou de novo a España en 1880, converténdose no xefe político do carlismo no País Vasco e Navarra.

En 1891, pouco antes da súa morte, o pretendente carlista Carlos María de Borbón e Austria-Leste nomeouno a título honorífico capitán xeneral. Juan Nepomuceno de Orbe tivo dous fillos, José María e Cándido María, que foron tamén destacadas figuras do carlismo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Marquesado de Valde-Espina

### Bibliografía

* Gaytán de Ayala Artázcoz, Antonio. Parientes mayores de Guipúzcoa: señores del palacio casa-fuerte de Murguía en Astigarraga. Revista Internacional dos Estudos Vascos = Revue Internationale des Etudes Basques, Eusko Ikaskuntza, París 1934.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1710606
* Auñamendi: 111112
* DBE: juan-nepomuceno-orbe-y-mariaca
* GEC: 0047476
* Senadores de España (1834-1923): 3013

 |
A auga ocupa o 70% da superficie terrestre
Denomínase **hidroloxía** (do grego ὕδωρ (hidro): auga, e λόγos (logos): estudo) á ciencia xeográfica que se dedica ó estudo da distribución, espacial e temporal, e as propiedades da auga presente na atmosfera e na codia terrestre. Isto inclúe as precipitacións, as escorras, a humidade do solo, a evapotranspiración e o equilibrio das masas glaciares. Por outra banda, o estudo das augas subterráneas corresponde á hidroxeoloxía.

Características
---------------

Denomínase hidrografía ó estudo de todas as masas de auga da Terra e, en sentido máis estrito, á medida, recompilación e representación dos datos relativos ó fondo do océano, as costas, as mareas e as correntes, de maneira que se poidan plasmar sobre unha carta hidrográfica. Non obstante esta diferenza, os termos utilizaranse case como sinónimos, xa que a parte da hidrografía que interesa aquí é aquela que crea relevo, polo tanto, a que está en contacto coa superficie terrestre, e por iso mesmo a que é obxecto dunha análise hidrolóxica.

A circulación das masas de auga no planeta son responsables da modelaxe da codia terrestre, como queda de manifesto no ciclo xeográfico. Esa influencia maniféstase en función da distribución das masas de rochas coherentes e deleznables, e das deformacións que lles afectaron, e son fundamentais na definición dos diferentes relevos.

Lembremos que un río é unha corrente de auga que vai por un leito dende as terras altas ás terras baixas e verte no mar ou nunha rexión endorreica (río colector) ou a outro río (afluente). Os ríos organízanse en redes. Unha conca hidrográfica é a área total que verte as súas augas de escorras a un único río, augas que dependen das características da alimentación. Unha conca de drenaxe é a parte da superficie terrestre que é drenada por un sistema fluvial unitario. O seu perímetro queda delimitado pola divisoria ou interfluvio.

Os trazados dos elementos hidrográficos caracterízanse pola adaptación ou inadaptación ás estruturas litolóxicas e tectónicas, pero tamén a estrutura xeolóxica actúa no dominio das redes hidrográficas determinando a súa estrutura e evolución.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42250
* AAT: 300264404
* BNCF: 12928
* BNF: 119514247
* BRE: 2358720
* EBID: ID
* GEC: 0114277
* GND: 4026309-5
* JSTOR: hydrology
* LCCN: sh85063460
* MAG: 37037264
* NDL: 00571569
* NKC: ph114739
* PSH: 12009

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D062070
* UMLS: C3494261

 |
**Jesús Romero Suárez**, nado en Beba (Mazaricos) o 23 de novembro de 1899 e finado en Guiliade (Betanzos) en xaneiro de 1949, foi un mestre e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Mestre. En 1921 foi destinado a Marrocos co Batallón Expedicionario de Rafael Dieste. Con Dieste e Xosé María Brea, con quen despois continuou a amizade, editaron a revista manuscrita *Charamuscas*. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1925. Foi nomeado mestre interino en Cima de Aranga (Aranga) en setembro de 1925, e mestre substituto de Beba en 1928. Aprobou as oposicións en 1930, e foi nomeado mestre de Piadela en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e cesado en agosto. Reposto pola Comisión Depuradora, en xuño de 1938 foi destinado a Pezobre (Santiso). Es setembro de 1940 resólvese o seu expediente de depuración co resultado de suspensión de emprego e soldo por dous meses e traslado forzoso fora da provincia. Foi destinado a Oviedo, e en xullo de 1947 concedéronlle o traslado a Cabo de Cruz (Boiro).

Vida persoal
------------

Casou con María Veiga López.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 58.
2. ↑  *El Compostelano*, 29-5-1925, p. 2.
3. ↑  *El Ideal Gallego*, 10-9-1925, p. 1.
4. ↑  *El Eco de Santiago*, 13-3-1928, p. 3.
5. ↑  *El Compostelano*, 5-9-1930, p. 2.
6. ↑  *El Ideal Gallego*, 11-4-1931, p. 3.
7. ↑  Boletín Oficial de la Provincia de La Coruña, 21-8-1936, p. 1.
8. ↑  *La Voz de Galicia*, 1-6-1938, p. 2.
9. ↑  *El Compostelano*, 28-9-1940, p. 2.
10. ↑  *El Correo Gallego*, 10-7-1947, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Charamuscas, a revista de Rafael Dieste na guerra de África / Xosé Ramón Brea Rey
Os **hidrácidos** son compostos químicos con propiedades ácidas que só conteñen H+ e un non-metal (NM). Orixinariamente son os hidruros dos halóxenos e os dos anfíxenos ou calcóxenos (compostos principalmente gasosos) denominados xenericamente "....uro de hidróxeno":

HF(g) fluoruro de hidróxeno.

HCl(g) cloruro de hidróxeno.

HBr(g) bromuro de hidróxeno.

HI(g) ioduro de hidróxeno.

H2O(l) auga.

H2S(g) sulfuro de hidróxeno.

H2Se(g) seleniuro de hidróxeno.

H2Te(g) Telururo de hidróxeno.

Como podemos apreciar, tódolos compostos anteriores son gasosos agás a auga, que é líquida á temperatura ambiente e á presión atmosférica normal. Pero tódos estes gases son moi solubles na auga, dando lugar a disolucións de carácter ácido, pasando entón a denominarse coa nomenclatura "ácido .....hídrico".  

Algúns son ácidos moi fortes, o que significa que están totalmente disociados na auga, dando H+(aq) e X-(aq) como os ácidos: iodhídrico, bromhídrico e clorhídrico, que son moi fortes.  

HCl + H2O → H3O+ + Cl-

Outros son ácidos máis febles, é dicir que están parcialmente disociados, acadando un equilibrio entre o ácido sen disociar e os protóns e maila súa base conxugada, como os ácidos fluorhídrico, sulfhídrico, selenhídrico e telurhídrico.  

HF + H2O <==> H3O+ + F-

Existe tamén outra categoría de ácidos que ademais de conter H e un NM tamén conteñen osíxeno, estes ácidos denomínanse "oxoácidos"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11751654
* GEC: 0114186

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 33405

 |
Coordenadas: 43°29′15″N 8°14′24″O﻿ / ﻿43.48745, -8.24006

O **Instituto de Ensinanza Secundaria Canido** é un centro educativo de Ferrol, pertencente á rede de institutos públicos da Xunta de Galicia no que se imparte Educación Secundaria Obrigatoria e Bacharelato.

Está situado na rúa Navegantes, no barrio de Canido, parte alta ó noroeste da cidade de Ferrol, dentro do casco urbano e lindante coas antigas murallas. Dende a súa localización pódese ver a enseada da Malata (ría de Ferrol), Feira de Mostras e as instalacións deportivas municipais (Estadio de fútbol, campos de fútbol anexos, canchas de tenis, polideportivo cuberto, piscina cuberta, estadio de atletismo) e máis lonxe as parroquias de Serantes, Xoane, A Cabana e A Graña.

Historia
--------

A historia do Centro nace nun soar do que foi o antigo cemiterio da cidade. Este foi o lugar que comezaron empregando os sublevados franquistas durante a Guerra civil española para realizar os fusilamentos. Alí foron asasinados e soterrados nunha fosa común entre moitos outros Xaime Quintanilla Martínez e Juan García Niebla, persoeiros de grande importancia para Ferrol durante a Segunda República Española. Hoxe en día o centro conserva aínda os antigos muros exteriores do camposanto onde se pode atopar unha placa conmemorativa das vítimas.

No ano 1966 foi edificado un centro escolar polo Bispado de Ferrol-Mondoñedo. Empeza a súa andaina como centro de ensino primario no curso académico 1967-68. No seguinte curso 1968-69 comeza a impartir ensino secundario para alumnado feminino como centro homologado, baixo a titularidade do Bispado e con dependencia administrativa do entón IB Camilo Alonso Vega, actual IES Sofía Casanova.

No curso 1979-80 foi adquirido polo Ministerio de Educación e comeza a funcionar como IB Mixto nº3 de xeito independente. No ano 1983 realízase unha ampliación do edificio, construíndose acaroada unha á perpendicular (con dirección norte-sur) que duplica a súa capacidade.

No curso 1998-1999 realízase unha nova ampliación, consistente na prolongación da á nova, que permite incorporar un novo ximnasio e catro aulas. A estrutura básica do edificio non sofre máis modificacións ata hoxe.

Oferta educativa
----------------

Ensinanzas:

* Bacharelato:
	+ Modalidade CC. da Natureza e da Saúde.
	+ Modalidade Humanidades e CC. Sociais.
* Educación Secundaria Obrigatoria.
* Programas de Formación Profesional Básica (antigo PCPI) inplantados pola LOMCE

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina principal do IES Canido
*
***Get Ready*** é o sétimo álbum de estudio da banda inglesa New Order, editado o 27 de agosto do 2001 a través do selo London Records. Trátase do primeiro álbum do grupo en oito anos, despois de que en 1993 publicase *Republic*. O álbum está adicado a Rob Gretton, o representante de Joy Division e New Order, que morreu en 1999.

Keith Strickland, guitarrista da banda de New Wave The B-52s dixo que os sons de *Get Ready* inspirárono para construír o son do álbum de The B-52s *Funplex*. O grupo The Killers tomou o seu nome da banda que tocaba no vídeo de "Crystal".

"Close Range" aparece no videoxoga da PlayStation 2 *World Rally Championship*, e "Someone Like You" na película independente de 2003 *Haggard: The Movie*. "Slow Jam" foi usada nunha campaña publicitaria de Visa en 2009, e nunha de Ford en Australia no 2002 para o seu modelo Ford BA Falcon.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por Gillian Gilbert, Peter Hook, Stephen Morris e Bernard Sumner.

1. "Crystal" – 6:51
2. "60 Miles an Hour" – 4:34
3. "Turn My Way" (con Billy Corgan) – 5:05
4. "Vicious Streak" – 5:40
5. "Primitive Notion" – 5:43
6. "Slow Jam" – 4:53
7. "Rock the Shack" (con Bobby Gillespie) – 4:12
8. "Someone Like You" – 5:42
9. "Close Range" – 4:13
10. "Run Wild" – 3:57

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1931639
* AllMusic: mw0000012897
* Discogs: 39848
* EBID: ID
* Metacritic: new-order
* MusicBrainz: ID

 |
A Torre de Hércules, na Coruña, último monumento declarado Patrimonio da humanidade en Galicia (2009).
O **ICOMOS**, ou **Comité internacional dos monumentos e os sitios** (da sigla en inglés *International Council on Monuments and Sites*) é unha asociación civil non gobernamental, con sede en París (Francia) ligada á ONU, a través da Unesco.

O deu labor é decisivo á hora de conseguir que un determinado monumenmto, cidade ou sitio de interese natural sexa declarado Patrimonio da humanidade, a que o proceso que hai que seguir para lograr a nomeamento  comenza cando un país fai un inventario con todos os seus sitios con propiedades naturais e culturais significativas como para merecer seren incluídos na *Lista Tentativa*, o que é moi importante, porque un país non pode propoñer un sitio que non estea incluído nesta lista. A continuación, pode seleccionar un sitio desta lista para ubicala nun *Expediente de Nomeamento*. O Comité de Patrimonio da Humanidade ofrece axuda na confección deste expediente, o cal debe ser o máis completo posíbel.

Logo, o expediente é avaliado independentemente por dúas organizacións: a *Unión Mundial para a Conservación* e o *Comité Internacional de Monumentos e Sitios (ICOMOS)*, Estas entidades despois elevan ás súas recomendacións ao Comité do Patrimonio da Humanidade. O Comité reúnese unha vez ao ano para determinar se inclúe ou non a cada sitio nomeado á lista definitiva, e ás veces suspende a decisión para solicitar máis información aos Estados membros. Hai dez criterios de selección que un sitio debe cumprir para ser incluído na lista.

Notas
-----

1. ↑  Unesco. "World heritage: Nomination process" (en inglés). Consultado o 23-09-2007.  (Proceso de Nominación).
2. ↑  Unesco. "World Heritage: Tentative List" (en inglés). Consultado o 23-09-2007.  (Lista Tentativa).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q273138
* WorldCat
* VIAF: 123825194
* AGORHA: 133908
* BNF: 118724419
* GND: 1020570-6
* GRID: grid.494166.8
* ISNI: 0000 0001 2150 4935
* LCCN: n85102026
* NLG: 249276
* SUDOC: 026484773

 |
**Jesús Vieiro Gómez**, nado en Santiago de Compostela en 1902, foi un latoeiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Latoeiro que desenvolveu a súa actividade no Sindicato Metalúrgico de Santiago. Aliñado no sector moderado do obreirismo compostelán, estaba vinculado ao Partido Sindicalista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité da Frente Popular e foi detido nos primeiros días. Puxérono en liberdade o 28 de agosto por erro. Agochouse baixo unha corte onde estivo, atendido polos correlixionarios, até 1945. Volveu á actividade cara 1946, como vogal da Federación Local de Santiago na Clandestinidade. Detido en 1947, foi xulgado por actividades subversivas e condenado a cadea perpetua. Cumpliu condena na Prisión Provincial de Pontevedra, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1950.

Vida persoal
------------

Casou con Pastora Domínguez Costa en decembro de 1945.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 5-3-1950, p. 1033.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 15-12-1945, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. p. 265. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* 

* Jesús Vieiro Gómez na páxina web *Nomes e Voces*.