recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Tambre.

***El Tambre*** foi un periódico editado en Noia de 1879 a 1881.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico bisemanal de intereses generales, noticias y anuncios*, apareceu o 3 de decembro de 1879. Foi propiedade de Ramón Lira Castro e estivo dirixido por Andrés Rey. Editábase nos obradoiros de José Rodríguez Ruibal, que chegou a ser despois o propietario. Entre os seus redactores figurou Manuel Fraga Malvido. Incluíu sección editorial, notas de sociedade, sucesos, poemas e folletín. Publicou as poesías de Francisco Añón en folletíns. Foi rival do periódico *El Zumbido*. Rematou a súa edición o 9 de xullo de 1881.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Tambre, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. p. 602. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387497
* Galiciana: 5162

 |
***El Tea*** foi un periódico editado en Ponteareas de 1908 a 1936.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Decenario defensor de los intereses agrarios*, apareceu o 5 de setembro de 1908. Saíu os sábados ata agosto de 1920 en que se converteu en decenario e se trasladou a Vigo (1914) e Pontevedra (1920). Fundado e dirixido nos primeiros anos por Amado Garra, despois substituído por Manuel Pérez Troncoso, Saturnino Piñeiro e desde decembro de 1927 por Manuel Piñeiro Groba. Era de tendencia republicana e agrarista, aínda que se subtitulou como "independente". Foi o órgano oficial da Federación Provincial Agraria. Por problemas coa Ditadura de Primo de Rivera foi suspendido en reiteradas ocasións, en 1925 pasou a denominarse *El Uma* e entre xaneiro e marzo de 1926 pasou a chamarse *El Agro Celta*. Ofreceu colaboracións literarias que entre 1922 e 1928 apareceron agrupadas na sección "Páxina Enxebre". Entre os seus colaboradores estaban Eugenio Arbones Castellanzuelo, Roxelio Rivero, Jenaro Marinhas del Valle e Ánxel de Cambeses. Rematou a súa edición o 14 de xullo de 1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Tea, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* *El Uma*
* *El Agro Celta*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20550389
* Galiciana: 3890

 |
**Linda Guilala** é unha banda galega de shoegaze procedente de Vigo. O grupo formouse no ano 2005 e no presente está composto por Iván González (batería), Eva M. López (teclados e voz) e Mari Vázquez (guitarra). Ata a data Linda Guilala leva publicados dous álbums de estudio e dous EPs.

Historia
--------

Linda Guilala naceu no ano 2005 tras a separación da banda de Ponferrada Juniper Moon, na que tocaban o leonés Iván González (batería) e a ourensana Eva M. López (teclados). No ano 2006 publicaron a súa primeira maqueta coa axuda do baixista arxentino Ignacio Espumado, con quen comparten os arquivos a través de Internet. Este traballo foi escollido segunda mellor maqueta do ano no programa de Radio 3 *Disco Grande*.

O seu primeiro álbum, *Bucles infinitos*, chegou en 2009 editado a través de Elefant Records. O disco foi gravado no seu estudio de Vigo coa axuda de Alejandro Davila e Pancho Suárez de Lis. Na súa xira de presentación tocaron no festival inglés Indietracks e no Primavera Sound de Barcelona. Nesa época actuaban como dúo, encargándose Eva dos teclados e Iván da guitarra, acompañados de sons pregravados.

En 2011 lanzaron o EP de catro temas *Paranormal*, tamén a través de Elefant. O traballo foi gravado no seu estudio de Vigo, Kaiju Studios. Nesa época entrou na banda Alba para as súas actuacións ao vivo, tocando o baixo e a guitarra.

Durante un tempo a banda, principalmente Eva, dedicouse a producir no seu estudio a grupos como Axolotes Mexicanos, When Nalda Became Punk e Los Bonsáis, ademais de tocar con Apenino. En 2014 publicaron un novo EP de seis cancións, *Xeristar* (Elefant), co apoio de Bruno Mosquera (The Blows, The Cobras) nas guitarras. Mosquera deixou a banda debido a diferenzas sobre a forma de levar o proxecto.

O seu segundo álbum, *Psiconáutica*, apareceu o 10 de xuño 2016 da man de Elefant Records. Para os seus directos Linda Guilala fichou á guitarrista pontevedresa Mari Vázquez.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| *Bucles infinitos* | 2009 | Elefant Records |  |
| *Paranormal* | 2011 | Elefant Records | EP |
| *Xeristar* | 2014 | Elefant Records | EP |
| *Psiconáutica* | 2016 | Elefant Records |  |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bandcamp da banda

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "Linda Guilala". La Fonoteca. Consultado o 21 de outubro de 2018.
2. 1 2  "Acerca de Linda Guilala". Facebook. Consultado o 21 de outubro de 2018.
3. 1 2 3 4  Leyenda, Alberto. "Linda Guilala: "Preferimos pertenecer a una escena global que empeñarnos en gustar en España"". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2019-12-31.
4. ↑  "La psicodelia impresionista de Linda Guilala en ‘Cosas nuevas’". Jenesaispop. Consultado o 21 de outubro de 2018.
***Box of Secrets*** é o primeiro álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Blood Red Shoes, publicado o 14 de abril de 2008 a través do selo Mercury Records. O disco foi filtrado a Internet no mes de novembro de 2007.

Varios dos temas foron lanzados anteriormente como sinxelos en edición limitada, incluído "I Wish I Was Someone Better", "ADHD", "It's Getting Boring By the Sea" e "You Bring Me Down". O último deles foi regravado e reeditado antes do lanzamento do álbum. "Try Harder" foi unha cara b do lanzamento orixinal do sinxelo "You Bring Me Down". Todos os sinxelos apareceron como versións regravadas en *Box of Secrets*, coa excepción de "I Wish I Was Someone Better". O sinxelo "Say Something, Say Anything" foi publicado o 7 de abril de 2008 para coincidir co lanzamento do álbum.

A canción título non aparece no álbum. "Box of Secrets" foi unha cara b do sinxelo "It's Getting Boring by the Sea" e tamén aparece no recompilatorio *I'll Be Your Eyes*. O título procede dunha frase entre os dous membros para describir cousas que poden dicirse entre eles, pero non a outros.

A canción de peche, "Hope You're Holding Up", é o primeiro tema de Blood Red Shoes en contar con outra persoa que non fose membro do grupo, neste caso con Harriet de Los Campesinos! tocando o violín.

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Blood Red Shoes. 

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Doesn't Matter Much"   | 3:25 |
| 2. | "You Bring Me Down"   | 3:42 |
| 3. | "Try Harder"   | 3:50 |
| 4. | "Say Something, Say Anything"   | 3:12 |
| 5. | "I Wish I Was Someone Better"   | 3:48 |
| 6. | "Take the Weight"   | 4:38 |
| 7. | "A.D.H.D"   | 3:17 |
| 8. | "This Is Not for You"   | 4:32 |
| 9. | "It's Getting Boring by the Sea"   | 2:56 |
| 10. | "Forgive Nothing"   | 3:10 |
| 11. | "Hope You're Holding Up"   | 5:12 |

Notas
-----

1. ↑  "this is our blood red shoes site : About". *web.archive.org*. 2008-04-11. Archived from the original on 11 de abril de 2008. Consultado o 2019-11-02.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2321770
* Discogs: 47766
* MusicBrainz: ID

 |
**Manuel Vicente Alonso**, nado en Estás (Tomiño) en 1875, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Comerciante establecido no Cotro. Secretario de La Aurora del Porvenir na ditadura de Primo de Rivera. De filiación agraria, coa proclamación de República foi elixido concelleiro de Tomiño. Foi nomeado alcalde de Tomiño en setembro de 1934. Foi cesado como alcalde a finais de outubro de 1934. O 6 de outubro de 1935 foi nomeado presidente do Padroado da Fundación Peirópolis de Estás instituída por Abdón Alonso Alonso. Foi reposto como alcalde logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detido polos sublevados. Xulgado en Vigo por adhesión á rebelión, foi condenado a pena de morte. Foille conmutada a pena pola de cadea perpetua. Foi destituído do Padroado da Fundación Peirópolis polas autoridades franquistas en xaneiro de 1938. Sufriu expediente de responsabilidades políticas resultando cunha sanción económica.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**[[Manuel Moure de Santiago]]** |  **Alcalde de Tomiño** 1934 | Sucesor:**Gerardo Fernández Troncoso** |
| Predecesor:**Gerardo Fernández Troncoso** |  **Alcalde de Tomiño** 1936 | Sucesor:**Francisco Pino Carrera** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-9-1924, p. 4.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-1-1932, p. 11.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-9-1934, p. 15.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 30-10-1934, p. 13.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-10-1935, p. 13.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-2-1938, p. 9.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 29-12-1940, p. 5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Manuel Vicente na páxina web *Nomes e Voces*.
O **Bristol Fairchild Bolingbroke** foi un avión de patrulla marítima usado pola Real Forza Aérea do Canadá durante a segunda guerra mundial. Construído por Fairchild-Canada, foi unha variante do bombardeiro británico Bristol Blenheim Mk IV.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

En 1935 o Ministerio do Aire británico publicou a especificación G.24/35 para procurar un avión de recoñecemento costeiro/bombardeiro lixeiro para substituír o Avro Anson. Bristol propuxo o Type 149, baseado no seu Blenheim Mk I, con motores Bristol Aquila para conseguir un maior alcance. Aínda que o Ministerio rexeitou a proposta, un Blenheim Mk I, mantendo os seus motores Mercury VIII, foi convertido como un Type 149 (Blenheim Mk III) para o rol de recoñecemento xeral. O morro foi alongado para proporcionar máis espazo para o bombardeiro, coa superficie superior esquerda recurtada para manter a visibilidade do piloto durante a engalaxe e a aterraxe.

O maior alcance tamén cumpría un requirimento canadense para un avión de patrulla marítima. Como consecuencia, Fairchild Aircraft Ltd. (Canada) do Quebec comezou a producir o Blenheim Mk IV como o **Bolingbroke** (o nome que se pretendía usar orixinalmente para o Blenheim IV). Este modelo foi alcumado *Bolly*. Tras un pequeno grupo de avións construídos para as especificacións británicas, como **Bolingbroke Mk I**, Fairchild cambiou a produción para o **Bolingbroke Mk IV** con instrumentos e equipos canadenses e estadounidenses. Esas versións tamén incluían botas anti-xeo e un bote. Unha das primeiras variantes do Mk IV foi o **Bolingbroke Mk IVW** que estaba equipado con dous motores de 825 cabalos Pratt & Whitney SB4G Twin Wasp Junior. Incapaz de manter a altitude cun só motor, a carga normal de bombas reducíuse a 500 libras neses avións para compensar a pouca potencia do motor. A variante máis producida foi o adestrador **Bolingbroke Mk IVT**, dos cales se fabricaron 457. En total producíronse 626 Bolingbroke.

Notas
-----

1. 1 2  Mondey 1982, p. 52
2. ↑  Molson e Taylor 1982, p. 120
3. ↑  Vincent 2009, p. 40
4. ↑  Vincent 2009, p. 42
5. 1 2  Vincent 2009, p.23

Bibliografía
------------

* Molson, Ken M. and Harold A. Taylor. *Canadian Aircraft Since 1909*. Stittsville, Ontario: Canada's Wings, Inc. 1982. ISBN 0-920002-11-0.
* Mondey, David. *The Hamlyn Concise Guide to American Aircraft of World War II*. London: Aerospace Publishing Ltd, 1996. ISBN 0-7858-1361-6.

* Vincent, Carl *Canadian Aircraft of WWII (AviaDossier No. 1)*. Kitchener, Ontario: SkyGrid, 2009. ISBN 978-0-9780696-3-6.
**Elvira Mínguez**, nada en Valladolid o 23 de xullo de 1965, é unha actriz española.

Traxectoria
-----------

Vinculada nos seus inicios ao teatro, Elvira Mínguez participou en obras como *Romeo e Xulieta* (1989), *La cacatúa verde* (1990), ou *El carro de heno* (1991). En 1993 dirixiuse a ela mesma no escenario na adaptación de *Crímenes del corazón*.

En 1994 o director de casting Paco Pino contratouna para o filme *Días contados*. A súa interpretación dunha terrorista de ETA valeulle unha candidatura ao premio Goya á mellor actriz revelación e unha mención da Unión de Actores.

Xa introducida no mundo do cinema, Mínguez dirixiu o ano seguinte a curtametraxe *El fumador de pipa*. A súa carreira como actriz avanzou con pequenos papeis ao servizo de Ricardo Franco en filmes como *La buena estrella* (1997) ou *Lágrimas negras*, rodada o mesmo ano en que obtivo o seu primeiro papel protagonista en *Me llamo Sara* (1998).

En 2002 deu os seus primeiros paso no cinema internacional con dous filmes, *The Dancer Upstairs* de John Malkovich e *The Reckoning* de Paul McGuigan. En España, escribiu xunto a Javier Cámara, María Botto, Juan Diego Botto e Joaquín Oristrell o filme *Los abajo firmantes* como protesta ao apoio do goberno de José María Aznar ao presidente George W. Bush durante a guerra de Iraq.

En 2004 Juan Cruz e José Corbacho seleccionárona para interpretar en *Tapas*, o seu debut na realización, a Raquel, unha muller divorciada que afoga a súa soidade chateando por Internet e mantendo fortuítos encontros sexuais cun rapaz de vinte e tantos anos. Por esta personaxe gañou a Biznaga de Prata no festival de Málaga e o Goya á mellor actriz secundaria.

En 2015 gañou o premio Mestre Mateo á mellor actriz secundaria por *O descoñecido*.

Filmografía
-----------

* *Ofrenda a la tormenta* (2020)
* *Legado en los huesos* (2019)
* *Todos lo saben* (2018)
* *El guardián invisible* (2017)
* *El elegido* (2016)
* *No culpes al karma de lo que te pasa por gilipollas* (2016)
* *Truman (2015)*
* *O descoñecido (2015)*
* *Che: El argentino* (2008)
* *Cobardes* (2008)
* *Pudor* (2007)
* *A caixa* (2006)
* *Tapas* (2005)
* *The Reckoning* (2003)
* *Los abajo firmantes* (2002)
* *The Dancer Upstairs* (2002)
* *Trece badaladas* (2002)
* *Sólo mía* (2001)
* *El portero* (2000)
* *El invierno de las anjanas* (2000)
* *Lágrimas negras* (1998)
* *Me llamo Sara* (1998)
* *Diario para un cuento* (1998)
* *La buena estrella* (1997)
* *Cachito* (1995)
* *Historias del Kronen* (1995)
* *Días contados* (1994)

Notas
-----

1. ↑  «Serramoura» se alza un año más con el Mestre Mateo a la mejor serie

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5830112
* WorldCat
* VIAF: 122219396
* Allmovie: p197068
* AlloCiné: 20945
* BIBSYS: 7074169
* BNE: XX5601310
* BNF: 16209096c
* CANTIC: a11861575
* Cinenacional: elvira-minguez
* GND: 14299670X
* IMDb: nm0617799
* ISNI: 000000036691334X
* LCCN: nr00039534
* SUDOC: 193284065
* TMDb: 24918

 |
A **cultura chasséen** é o nome dado á cultura arqueolóxica da Prehistoria en Francia de finais do neolítico (Idade de Pedra), que data aproximadamente do 4500 a.C. ao 3500 a.C. O nome "Chasséen" deriva do sitio tipo preto de Chassey-le-Camp (Saône-et-Loire).

A cultura chasséen estendeuse por todas as chairas e mesetas de Francia, incluíndo a conca do Sena e os vales superiores do río Loira e estendeuse ata os actuais departamentos de Alto Saona, Vaucluse, Alpes-de-Haute-Provence, Pas-de-Calais e Eure-et-Loir. As escavacións en Bercy (en París) revelaron unha aldea Chasséen (4000 a.C. - 3800 a.C.) na marxe dereita do Sena; Os artefactos inclúen canoas de madeira, olería, arcos e frechas, ferramentas de madeira e pedra.

Os chasséens eran labregos sedentarios (centeo, panicum, millo, mazás, peras, ameixas) e pastores (ovellas, cabras, bois, porcos). Vivían en cabanas organizadas en pequenas aldeas (100-400 persoas). A súa cerámica estaba pouco decorada. Non tiñan tecnoloxía metálica (que apareceu máis tarde), pero dominaron o uso de sílex.

Ao redor do 3500 a.C. a cultura chasséen en Francia deu paso á transición do neolítico tardío cultura Seine-Oise-Marne (3100 a.C. - 2000 a.C.) no norte de Francia e a unha serie de culturas arqueolóxicas no sur de Francia.

Liña cronolóxica
----------------

Machadas de pedra
* 4000: Aldea chasséen de Bercy preto de París
* 4400: Aldea chasséen de Saint-Michel du Touch preto de Tolosa.
* 4400: Aparición de cultura Rössen en Baume de Gonvillars en Alto Saona.
* 3190: cultura chasséen en Calvados.
* 3530: cultura chasséen en Pas-de-Calais.
* 3450: Fin da cultura de Chasséen en Eure e Loir.
* 3400: Fin da cultura de Chasséen en Saint-Mitre (Alpes-de-Haute-Provence).

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cultura Chasséen Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cultura Rössen (4500 a.C. - 4000 a.C.)
* Cultura dos vasos de funil (4000 a.C. -2700 a.C.)
* Cultura Véraza (3400/3300 a.C. - 2700/2600 a.C.)
* Cultura Seine-Oise-Marne (3100 a.C. - 2000 a.C.)
* Cultura Beaker (2800 a.C. - 1900 a.C.)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q688898
* AAT: 300019334

 |
As **estrelas de mercurio-manganeso** son un tipo de estrelas cunha liña prominente a 398,4 nm no seu espectro, debido á absorción de mercurio ionizado.

Características
---------------

Son estrelas de tipo espectral B8 ou B9, que presentan dúas características distintivas:

* Exceso de elementos coma fósforo, manganeso, galio, estroncio, itrio, circonio, platino e mercurio.
* Carecen dun campo magnético forte.

A súa rotación é relativamente lenta, e en consecuencia a súa atmosfera está en relativa calma. Diferentes tipos de átomos afúndense baixo a acción da gravidade, mentres que outros son empurrados ó exterior pola presión de radiación, facendo que a súa distribución non sexa homoxénea.

O arquetipo de estrelas de mercurio-manganeso é Alpheratz (α Andromedae). Outras estrelas deste tipo son: Muliphein (γ Canis Majoris), Gienah Gurab (γ Corvi), χ Lupi, φ Herculis, Maia (20 Tauri) ou HD 29647.

Notas
-----

1. ↑  "Mercury-manganese star. The Encyclopedia of Science". Arquivado dende o orixinal o 19 de febreiro de 2014. Consultado o 29 de abril de 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1140275
* MAG: 2778527598
* UAT: 1025

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre astronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Miguel Conde-Lobato**, nado en Caracas en 1963, é un publicista galego,comunicador, creador e emprendedor galego. Acadou sona pola súa participación como creativo na exitosa campaña de Gadis *Vivamos como Galegos!. Trátase da campaña máis descargada en Internet da historia da publicidade española (INFOADEX)*

É un dos pioneiros en España do modelo emocional-cultural en comunicación, realizando grandes achegas á construción de marcas a través do que el denomina a *persuasión emocional*.

Ademais, leva a cabo diferentes iniciativas sociais sen ánimo de lucro, concentradas dende o 2016 na Fundación Knowcosters que tomou o nome do libro que publicou no 2010 "*Knowcosters, cuando el low cost es el mal"..* No libro senta as bases da trazabilidade do consumo e de como este determina o modelo social, chegando a consideralo máis importante que o voto (cando consomes votas). Así mesmo, no libro analízase como chegamos ata aquí e como podemos saír desta tormenta perfecta, poñendo énfase na información -de aí o nome Knowcost- asumindo que coa debida información o consumidor cambia a súa conduta.

Entre as iniciativas de Knowcosters está a Tripla Marcaxe (engadir xunto ó PVP , o prezo do planeta e o prezo do estado de benestar), outra das súas propostas é a Pegada Fiscal, un distintivo que informa do país onde pagan os seus impostos os comercios online.

Por outra banda, Conde fomenta un movemento a favor da "persuasión boa" na que se respecte ao máximo a liberdade de elección do consumidor polo que se mostra crítico con iniciativas de condicionamento como o Neuromarketing e o Big Data non regulado, que poden supor un menoscabo da privacidade e do ámbito de liberdade do individuo.

Nos seus máis de 30 anos de carreira ten creado e rodado decenas de historias a través de Congo Produccciones. 

Autor tamén do suspense *Los lobos no piden perdón*, a súa primeira novela, publicada en Ediciones B (Penguin Random House) o 6 de xuño de 2019.

Notas
-----

1. ↑  Pousa, Luis (29 de novembro de 2007). "Miguel Conde, empresario". Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2015. Consultado o 27 de novembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
Mapa de Europa das culturas Neolítico - Mesolítico, ca. 4500-4000 a. C .:      Cultura da oleria de bandas       Cultura Bükk       Oleria Cardial
      Ertebölliense       Cultura Dnieper-Don       Cultura de Vinča       Cultura almeriense       Dímini       Cultura da olería perforada
A **cultura de olería de bandas** (*Linearbandkeramik*), abreviada LBK, constitúe un horizonte arqueolóxico do Neolítico europeo, cuxo cumio data de c. 5500-4500 a.C. As súas concentracións máis densas atópanse no Danubio medio, e no Elba superior e medio, así como nos sectores superior e medio do Rin.

Estes grupos están relacionados coa introdución da agricultura en Europa Central. Os obxectos de cerámica dos que procede o seu nome consisten en cuncas, xarras, potas e frascos de fabricación simple, sen asas. Están decoradas con frisos superpostos con diversos motivos, destacando os meandros, volutas e formas angulares. Máis tarde, esta cerámica adornouse con pequenas asas, bases e colos. Os grupos que o usaron vivían en aldeas fortificadas, algunhas delas de gran tamaño (ata 40 hectáreas).

Recoñécense dúas variantes da cultura da olería de bandas temperá:

* A olería de bandas temperá ou occidental desenvolveuse no Danubio medio, incluída Hungría occidental, e extendeuse polo Rin, Elba, Oder e Vístula.
* A Cultura de bandas orientais floreceu no leste de Hungría.

Tamén se definen fases medias e tardías. Un bo número de culturas substituíron finalmente a cultura de Cerámica de bandas no seu rango, pero sen unha correspondencia unha a unha entre as súas variantes e as culturas que a substituían. O mapa cultural, en cambio, é complexo. Algunhas das culturas sucesoras son as culturas Hinkelstein, Großgartach, Rössen, Lengyel, Cucuteni-Trypillian, e Boian-Maritza.

 Olaría de bandas.

Notas
-----

Referencias

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cultura da olería de bandas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Hibben, Frank (1958). *Prehistoric Man in Europe*. Norman, Oklahoma: University of Oklahoma Press.

### Ligazóns externas

* Dolukhanov, Pavel, and others; Shukurov, A; Gronenborn, D; Sokoloff, D; Timofeev, V; Zaitseva, G (2005). "The Chronology of Neolithic Dispersal in Central and Eastern Europe" (PDF). Journal of Archaeological Science 32 (32): pp 1441–1458. doi:10.1016/j.jas.2005.03.021
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 1
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 2 Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 3
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 4

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q806348
* AAT: 300107826
* BRE: 2145794
* EBID: ID
* GND: 4167696-8
* HDS: 007346
* NKC: ph118895

 |
**Lawrence Gonzi**, nado en Pietà o 1 de xullo de 1953, é un político de Malta, primeiro ministro dende o 23 de marzo de 2004, e ministro de finanzas. É o líder do Partido Nacionalista.

Carreira política
-----------------

En 1987 Gonzi contestou sen logro as eleccións xerais, xunto con seu partido, o Nacionalista. En 1988 foi indicado líder do parlamento, e en 1992 foi novamente indicado por unanimidade. Gonzi contestou novamente as eleccións en 1996 e desta vez foi ben sucedido. Como membro da oposición no parlamento el actuou como "ministro paralelo" sobre política social, como secretario do bloque nacionalista do parlamento, líder do bloque e despois secretario-xeral do partido. O 1998 el retornou e foi apuntado como Ministro de Política Social. En maio de 1999 el foi indicado como primeiro ministro e líder da casa.

Gonzi foi novamente ben sucedido en 2003, e despois da renuncia de Edward Fenech Adami como primeiro ministro e líder do partido, gañou a disputa do liderado en marzo de 2004. El foi indicado primeiro ministro inmediatamente. Tras 2004, Gonzi tornouse tamén ministro das Finanzas, e como tal, seguiu os criterios do Tratado de Maastricht, conducindo Malta para a Eurozona.

Nas eleccións xerais de 2008 que ocorreran a 8 de marzo, Gonzi foi novamente elixido primeiro ministro. El conduce o país con planos en relación á Europa e tamén para temas locais, planificación e medio-ambiente, asuntos militares, desenvolvemento sustentábel e turismo. Para axudalo, como secretarios parlamentarios están Mario de Marco como Secretario Parlamentario de Turismo, e Chris Said como Secretario Parlamentario para o Diálogo Público e Información. Gonzi foi tamén confirmado como líder do Partido Nacionalista pola 2ª vez en 11 de maio de 2008.

| Primeiro Ministro de Malta |
| --- |
| *Segue a:* Edward Fenech Adami | **Lawrence Gonzi**(2004-actualidade) | *Precede a:* - |
| *Partit Nazzjonalista* - PN |

  



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57620
* WorldCat
* VIAF: 311774563
* EBID: ID
* GND: 1202836747
* LCCN: nb2014026177
* Munzinger: 00000024884
* Treccani: lawrence-gonzi

 |
En Violeta (Comb Ceramic Potery), a cultura da olería do peite.
A cultura cerámica do peite foi unha cultura europea do Neolítico, que existiu desde ao redor do **4200 a.C.** ata o redor do **2000 a. C.**. O nome deriva do tipo de decoración máis común na súa olería, que se asemella ás pegadas dun peite.

Distribución
------------

A distribución dos artefactos atopados inclúe Finnmark (Noruega) no norte, o río Kalix (Suecia) e o Golfo de Botnia (Finlandia) no oeste, e o río Vístula (Polonia) no sur. Ata chegar ós Montes Urais.

Inclúe a cultura de Narva, en Estonia e a cultura Sperrings en Finlandia, entre outros. Crese que provén esencialmente da economía cazadores-recolectores, aínda que Narva amosa algunhas evidencias de agricultura.

Unha parte desta rexión foi posteriormente absorbida polo horizonte da Cultura da olería cordada.

Cerámica
--------

 Pente de cerámica.
Divídese nos seguintes períodos:

* cedo (Ka I, c. 4200 a.C.-3300 a.C. aproximadamente)
* típico (Ka II, c. 3300 a.C.-2700 a.C. ca)
* tardío (Ka III, c. 2800 a.C.-2000 a.C. aproximadamente).

Non obstante, as datas de radiocarbono calibradas para algúns fragmentos de cerámica atopados no Istmo de Carelia dan datas entre **5600 a.C.** e **2300 a.C.**

Vivenda
-------

Os asentamentos localizáronse na ribeira do mar ou na beira dos lagos, e a economía baseábase na caza, pesca e na recolección de plantas. En Finlandia, foi unha cultura marítima que se especializou na caza focas. A vivenda dominante é o teepee de 30 metros cadrados, onde poderían vivir unhas 15 persoas. Houbo tamén casas de madeira rectangulares, especialmente en Finlandia desde o 4000 a.C. As tumbas escavabanse dentro dos asentamentos e os mortos eran cubertos de ocre vermello.

Arte
----

A cultura caracterizouse pola presenza de pequenas figuras de arxila e cabezas de animais feitas de pedra. As cabezas de animais representan normalmente osos e alces e obtivéronse a partir de técnicas do mesolítico. Houbo tamén moitas pinturas rupestres.

Idioma
------

Existe unha hipótese sobre a orixe urálica desta cultura. Crese que non falaban unha lingua indoeuropea.

Vexa tamén
----------

* Linguas urálicas

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Cultura de Narva** | **Culturas da Europa Nórdica**Neolítico4200 a. C.-2000 a. C. | Sucesor:**Pobos urálicos** |

Notas
-----

Referencias

1. ↑  Modelo:Citación de publicación

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cultura da olería do peite Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Linguas urálicas
* Cultura de Narva

### Ligazóns externas

* en unirioja.es Cerámica do Peite

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q129385
* BRE: 2377074

 |
Mapa de distribución da Cultura dos campos de Urnas en Europa (-1300 - -750). Son as cores laranxa e vermella no mapa.
Ampliación da cultura dos campos de urnas en Europa
A coñecida como **cultura dos campos de urnas** ou **cultura sorotáptica** é un ritual da cultura indoeuropea da Idade de Bronce de Europa central, caracterizada polas súas necrópoles de incineración e a grande expansión que levaron a cabo no século -XIII.

Características
---------------

Os pobos indoeuropeos occidentais afincados ao norte dos Alpes compartían unha cultura común desde o século -XV (Cultura dos Túmulos). No século -XIII estenderase o costume da incineración e o depósito das cinzas nas características urnas. Coincidindo con este fenómeno cultural, estes pobos, entre os que se atopan os celtas, itálicos e ilirios, inician unha rápida expansión que os leva a conquistar gran parte dos Balcáns e porcións menores de Europa occidental. Tamén destruíron o Imperio Hitita, apoderándose do segredo da metalurxia do ferro. Posteriormente (s. XII) proseguiron as súas campañas por mar, atacando Exipto e colonizando Filistea. Case con certeza, estes centroeuropeos, xa helenizados, constitúen a misteriosa orixe dos dorios que invadirían Grecia no s. XI, destruíndo a civilización micénica (ver Micenas).

Hábitat
-------

Adoitan ter defensas artificiais ou naturais, en ocasións ambas. As casas son realizadas maioritariamente en madeira e barro, con forma rectangular e trapezoidal

Enterramentos
-------------

O común é o rito de incineración. Hai tamén outras variantes:

* Foxo escavado na terra, no que se deposita a urna.
* Sen urna, directamente no foxo.
* Urnas cubertas por círculos de pedras, cistas etc.
* Túmulos planos rodeando a fosa.
* Fosas grandes.

No enxoval adoita haber cerámica e metais. Ás veces, as necrópoles están delimitadas por recintos rituais, xeralmente fosos, de planta circular ou cuadrangular.

Economía
--------

Hai abundancia de muíños de pedra, aixolas de bronce e fouces, tamén hai existencia de celeiros. Hai proliferación de oficios e especialización artesanal. Con respecto ao comercio, intensifícanse as relacións comerciais. Melloran os transportes, co uso do carro e do cabalo como animal de tiro.
Nace o comercio do sal e iníciase a produción de vidro.
A cerámica e a ourivaría experimentan un auxe, multiplicándose tamén os centros metalúrxicos.

Véxase tamén
------------

* *Goldhut*

### Outros artigos

* Numeración da Cultura dos Campos de Urnas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223998
* AAT: 300019362
* BRE: 3156404
* EBID: ID
* GEA: 2992
* GEC: 0224619
* GND: 4062146-7
* HDS: 010217
* LCCN: sh85141431
* NKC: ph136537

 |
O **Lockheed Martin F-35 Lightning II** é unha familia de cazas polivalentes furtivos de quinta xeración, equipados cun único asento e motor, desenvolvidos tanto para tarefas de superioridade aérea como ataque a terra. Tam´ne é capaz de realizar tarefas de guerra electrónica e ten capacidades de intelixencia, vixilancia e recoñecemento. O F-35 ten tres modelos principais; o F-35A é unha variante de engalaxe e aterraxe convencional, o F-35B pode realizar engalaxes curtas e aterraxes en vertical, e o F-35C pode operar en portaavións.

O F-35 descende do X-35, o produto do programa Joint Strike Fighter (JSF). O desenvolvemento do JSF está sendo financiado principalmente polos Estados Unidos, co financiamento adicional do Reino Unido e doutros gobernos socios. Estes países socios son ou membros da OTAN ou aliados dos Estados Unidos. Está sendo deseñado e fabricado por un equipo de empresas aeroespaciais lideradas por Lockheed Martin. O F-35 realizou o seu primeiro voo o 15 de decembro do 2006.

O Estados Unidos pretenden mercar un total de 2.443 exemplares para equipar ao groso do su poder aéreo táctico na Forza Aérea, a Mariña e o Corpo de Marines nas seguintes décadas. O Reino Unido, Australia, Italia, o Canadá, os Países Baixos, Noruega, Turquía, Israel e o Xapón tamén equiparán forzas aéreas e navais co F-35.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29261
* FAST: 1430338
* GND: 4835611-6
* LCCN: sh99003778
* NKC: ph1198323

 |
**Épinay-sur-Orge** é unha cidade e comuna francesa, situada no departamento de Essonne, na rexión de Ile-de-France. Os seus habitantes son coñecidos en francés como *Spinoliens.*

O asentamento ten orixes prehistóricas e protohistóricas (galo-romanas), tendo sido unha posesión da Abadía de Saint-Germain-des-Prés desde o século VIII ata o XVI, para despois pasar a mans de parlamentarios parisienses. Protexida da urbanización até o século XIX pola familia Carafa, a cidade experimentou un crecemento significativo desde a década de 1920 cunha serie de urbanizacións, converténdose nunha localidade de carácter residencial.

Xeografía e historia
--------------------

Épinay-sur-Orge está localizada na confluencia dos ríos Orge e Yvette, limitando con varias comunas como Longjumeau ao noroeste e Savigny-sur-Orge ao nordeste. A comuna dispón de dúas estacións ferroviarias que a conectan coa rede de transporte de Île-de-France, integrándose na liña C do RER.

Desde tempos antigos, Épinay-sur-Orge foi un lugar habitado, como demostran os achados prehistóricos e galo-romanos. A primeira mención documentada data do século VIII, cando pasou a ser propiedade da Abadía de Saint-Germain-des-Prés. Durante aIdade Media, o lugar experimentou un desenvolvemento significativo, e no século XIX iniciouse a súa urbanización coa construción de estacións ferroviarias. Nesa época naceu na cidade Madeleine Pelletier, que se converteu na primeira muller francesa doutorada en psiquiatría.

Patrimonio e cultura
--------------------

Na cidade atópanse varios elementos protexidos como monumentos históricos, incluíndo o parque do dominio de Sillery e un marco quilométrico do século XVIII. A igrexa de Saint-Leu-et-Saint-Gilles, iniciada no século XIII, é outro dos seus monumentos máis relevantes.

Adoita ter unha intensa programación cultural, deportiva e de lecer.

Demografía
----------

Serie de poboación histórica de Épinay-sur-Orge| Ano | 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Poboación | 6103 | 9032 | 9366 | 8745 | 9688 | 9399 |

Notas
-----

1. ↑  "Accueil". *Ville Épinay sur Orge* (en francés). Consultado o 2024-04-09.
2. ↑  "Campagne de remboursement RER C". *Ville Épinay sur Orge* (en francés). 2024-03-22. Consultado o 2024-04-09.
3. ↑  "Madeleine Pelletier - Ateneo Virtual". *alasbarricadas.org* (en castelán). Consultado o 2024-04-09.
4. ↑  "Grands rendez-vous spinoliens". *Ville Épinay sur Orge* (en francés). Consultado o 2024-04-09.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Francia*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Épinay-sur-Orge*** |

### Ligazóns externas

* INSEE (en francés)
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Pazos.

**Manuel Pazos González**, nado en Cambados o 17 de marzo de 1930 e finado en Elx (Alacant) o 24 de maio de 2019, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de gardameta.

Traxectoria
-----------

Comezou xogando no Carabela de Cambados, pero pronto fichou polo Pasarón de Pontevedra e cando estaba a punto de fichar polo Pontevedra CF interveu o Celta de Vigo, levando a ficha do gardameta para comezar a tempada 1951/52.

Xogou no Celta dúas tempadas, nas cales protagonizou situacións con bastante repercusión, como cando ante o Atlético de Madrid tentando evitar un gol recibiu un golpe polo que tivo que ser trasladado ao hospital coa rotura dos dous maxilares, mandíbula, padal e nariz e luxación da clavícula.

En 1953 fichou polo Real Madrid co que foi campión de Liga esa mesma tempada, compartindo aliñación con homes como Di Stéfano, Miguel Muñoz ou Molowny. Sendo xogador do Real Madrid foi convocado coa selección española, aínda que ao ser o suplente de Antoni Ramallets non chegou a debutar, porén si que o fixo coa extinta Selección B.

No Real Madrid tivo problemas de indisciplina, ou polo menos foi a razón pola que o cederon ao Hércules CF, tamén en Primeira División, a seguinte tempada. Tras ese ano fora do equipo foi traspasado ao Atlético de Madrid por 800 000 pesetas.

No club colchoeiro militou sete tempadas, nas cales gañou dúas Copas do Xeneralísimo e a Recopa de Europa de 1962. Entre os encontros históricos que disputou están a final de Copa que perdeu o Atlético ante o Athletic de Bilbao en 1956, e as semifinais da Copa de Europa o 13 de maio de 1959 ante o Real Madrid, encontro que gañaron os brancos por 2-1, cun gol de penalti de Puskás rematando o encontro.

Aos 32 anos fichou polo Elche CF na tempada 1962/63, onde aínda xogou sete tempadas máis en Primeira División.

Retirouse do fútbol de elite en 1969, con 39 anos, porén aínda seguiu xogando en equipos de Terceira División e Preferente, como o Novelda CF, o Tháder de Rojales ou o Santa Pola CF.

Despois de 19 tempadas e 400 encontros en cinco equipos da Primeira División Española, retirouse no ano 1974 xogando no Abarán, da Preferente murciana, e fixou a súa residencia en Elx.

Palmarés
--------

### Real Madrid

* **Primeira división de España (1):** 1953/54.

### Atlético de Madrid

* **Copa do Xeneralísimo (2):** 1960 e 1961.

* **Recopa de Europa (1):** 1962.

Notas
-----

1. ↑  Egea, Pablo (24 de maio de 2019). "Fallece Manuel Pazos, leyenda del Atlético". *Marca* (Madrid). Consultado o 24 de maio de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16547050
* BDFutbol: 7597
* FootballDatabase: 121591
* Transfermarkt: 245351

 |
Este artigo trata sobre a publicación. Para o organismo véxase: Consello de Galiza.

O ***Consello de Galiza***, subtitulado *Boletín Oficial Informativo*, foi unha publicación en galego do Consello de Galiza, o organismo no exilio fideicomisario da vontade de autogoberno galego que se lexitimaba no plebiscitado Estatuto de autonomía de Galiza de 1936. Foi publicado en Buenos Aires no período entre 1963 e 1967. Da súa redacción encargáronse Moisés da Presa, Luís Guede Rodríguez, Manuel Pedreira Rumbo, Ricardo Flores e Manoel Pazos.

Notas
-----

1. ↑  "Consello de Galiza". *Consello da Cultura Galega*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Consello de Galiza". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega. ISBN 84-87172-30-X.

### Outros artigos

* Publicacións impresas da diáspora galega

### Ligazóns externas

* O boletín no Arquivo Municipal de Betanzos (Fondo Alvajar)
**Sergio Rutilio Marqués Fernández**, nado en Xixón o 4 de agosto de 1946 e finado na mesma cidade o 8 de maio de 2012, foi un político asturiano. Ocupou o cargo de Presidente do Principado de Asturias entre 1995 e 1999.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito pola Universidade de Oviedo. En 1977 entrou a formar parte da Alianza Popular. Formou parte da candidatura dese partido á Xunta Xeral do Principado de Asturias nas eleccións autonómicas de 1987, resultando elixido deputado e renovando o escano en 1991. En setembro de 1993, foi elixido vicepresidente do Partido Popular asturiano.

Tras a renuncia de Isidro Fernández Rozada, encabeza a candidatura do PP á Xunta Xeral do Principado, resultando vencedor, con maioría simple, fronte á encabezada polo entón Presidente do Principado Antonio Trevín. Foi investido Presidente do Principado e ostentou o cargo até as eleccións de 1999.

Mais o seu mandato non estivo exento de polémicas. A diferenza de criterio entre parte do seu Goberno e os dirixentes rexionais e estatais do PP (especialmente con Francisco Álvarez-Cascos, de quen se dixo que quería gobernar Asturias desde Madrid) fixeron que Sergio Marqués decidise romper as relacións co seu partido, e o 2 de decembro de 1998 fundou a Unión Renovadora Asturiana (URAS), partido que xiraba arredor da súa persoa e formado case exclusivamente polos desencantados co Partido Popular. Continuou adiante co seu goberno, en minoría, e concorreu como cabeza de lista nas eleccións autonómicas de 1999, obtendo un pobre resultado (só 3 deputados) e pasando á oposición.

Moitos dos dirixentes do PP, que en principio apoiaran as teses de Marqués e deixaran o PP para integrarse na URAS, foron abandonando o novo partido pouco a pouco, e nas eleccións autonómicas e municipais de 2003 regresaron ás filas populares. Marqués encabezou de novo a candidatura de URAS á Xunta Xeral, mais desta vez non obtivo ningún escano.

En 2004, Marqués impulsou a creación de Unión Asturianista, unha coalición entre o seu partido e o Partíu Asturianista (PAS) de Xuan Xosé Sánchez Vicente. Encabezou a candidatura deste novo partido ás eleccións autonómicas de 2007, obtendo 13.338 votos (2,2%), cos que non conseguiu escano.

Sergio Marqués faleceu o 8 de maio de 2012 na súa cidade natal, tras sufrir un infarto do que non puido recuperarse.

Notas
-----

1. ↑  "Resultados generales de la Elección a Diputados de la Junta General del Principado de Asturias celebradas el 27 de mayo de 2007" (PDF). *Boletín Oficial del Principado de Asturias*. 14 de xuño de 2007. Consultado o 27 de decembro de 2019.
2. ↑  "Fallece Sergio Marqués, ex presidente del Principado". *La Nueva España*. 8 de maio de 2012. Consultado o 4 de xuño de 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Isidro Fernández Rozada** | **Portavoz do Grupo Popular na Xunta Xeral do Principado de Asturias**1993-1995 | Sucesor:**Leonardo Verdín Bouza** |
| Predecesor:**Antonio Trevín** | **Presidente do Principado de Asturias**1995-1999 | Sucesor:**Vicente Álvarez Areces** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3181289
* WorldCat
* VIAF: 87834573
* BNE: XX915050
* DBE: sergio-marques-fernandez

 |
***Proceedings of the British Academy*** é unha serie de publicacións académicas sobre asuntos relativos ás humanidades e ás ciencias sociais, editada baixo os auspicios da Academia Británica.

Historia
--------

A serie comezou a publicarse en 1905 e tivo unha periodicidade anual ata 1927.

Ata 1991, os volumes publicados consistían maioritariamente en textos de conferencias pronunciadas dentro das actividades da Academia Británica, así como obituarios e memorias biográficas dos membros da institución que ían falecendo. Mais a partir de 1992 os *Proceedings* convertéronse nunha serie carente de regularidade, con volumes constituídos por colleitas temáticas de artigos, derivados das conferencias pronunciadas na Academia. 

Desde o curso 2011-2012, a publicación destes textos de conferencias trasladouse ao novo *Journal of the British Academy*, accesible en liña a través de Internet, en tanto que a sección de obituarios se transferiu á nova serie independente chamada *Biographical Memoirs of Fellows of the British Academy*. Como resultado desta reconstitución, a serie *Proceedings of the British Academy* pasou a centrarse desde ese momento na publicación de ensaios temáticos de carácter monográfico.

A serie foi publicada desde os seus inicios por *Oxford University Press* en nome da Academia Británica. A partir de 2012, o contido dos volumes que a constitúen tamén se inclúe en *British Academy Scholarship Online*.

Notas
-----

1. 1 2  "Proceedings of the British Academy". *The British Academy*.
2. ↑  "About the Journal of the British Academy". The British Academy.
3. ↑  Marshall, P. (2016). "Biographical Memoirs of British Academy Fellows". *The British Academy*.
4. ↑  "Proceedings of the British Academy". *Oxford University Press*.
5. ↑  "British Academy Scholarship Online". *The British Academy*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Academia Británica

### Ligazóns externas

* *Proceedings of the British Academy*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7247177
* WorldCat
* VIAF: 123149066600665601975
* ISSN: 0068-1202
* NLM: 101504278
* OCLC: 1772818

 |
O **Rugby Ourense Keltia** é un club de rugby da cidade galega de Ourense, fundado o 6 de xuño de 2014. Xoga os seus encontros como local no Estadio Universitario, que comparte co outro equipo da cidade, o Ourense Rugby Club. As súas cores son o verde, amarelo e negro. 
Na tempada 2014/15, a do seu debut, participou na segunda división da liga galega, acadando un cuarto posto que lle valeu para disputar as eliminatorias polo ascenso, caendo nas semifinais fronte ó Club de Rugby Lalín por 34-12.

Na tempada 2015/16 rematou primeiro na segunda división gañando tódolos encontros. Nas eliminatorias polo ascenso bateu ó Santiago Rugby Club nas semifinais e ó Club de Rugby Fendetestas na final, acadando o ascenso á primeira división da liga galega.

Na tempada 2016/2017, tras o ascenso conseguido o ano anterior, acadou o segundo posto na fase regular da primeira división autonómica Galega. Nas eliminatorias polo título de liga venceu os Ingleses RC nas semifinais, sucumbindo na final ante ó CR Ferrol.

Na tempada 2017/2018, acadou o segundo posto na fase regular da primeira división autonómica Galega. Nas eliminatorias polo título de liga caeu na semifinal ante ó CR Ferrol.

O club deixou de competir de forma federada no verán de 2018.

  

Jugador franquicia; Adrián Fernández Garrido (aka "Buzo"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Nace el Rugby Ourense Keltia", artigo no *Faro de Vigo*, 31 de xullo de 2014. *(en castelán)*
* 

* Rugby Ourense Keltia no Twitter
* 

* Rugby Ourense Keltia no Facebook
* Páxina web oficial da Federación Galega de Rugby

### Outros artigos

| * v
* c
* e
Rugby masculino en Galicia |
| --- |
| Federación Galega de Rugby — Selección de rugby de Galicia |
| Equipos | 

|  |  |
| --- | --- |
| División de Honra | — |
| Liga Galega de Rugby | 
* Ourense
* Barbanza
* CRAT
* Fendetestas
* Ferrol
* Ingleses
* Lalín
* Mareantes
* Muralla
* Pontevedra
* Santiago
* Vigo Rugby Club
* Zalaeta

 |

 |
| Outras competicións | Copa Xunta de Rugby |
**Margarita Perveņecka**, nada o 16 de xaneiro do 1976 en Riga, é unha dramaturga e escritora letoa. As súas obras son representadas en numerosos teatros de Letonia.

Obra
----

As súas obras destacan pola súa infrecuente concepción do mundo, a súa expresión poética, así como polo emprego de estranxeirismos, termos científicos e neoloxismos, co que consigue representar unha sociedade alienada.

Premios
-------

Foi galardoada co *Literatūras gada balva* ("Premio anual de literatura") pola súa novela *Gaetano Krematoss* (2011).

Publicacións
------------

### Teatro

* *Civilķēde jeb Jautrais karuselis* (2002).
* *Neaizmirstulīšu desas papīrs* (2002).
* *Drakula* (2003).
* *Ludviga prodžekts* (2004).
* *Man patika dedzināt* (2012).

### Guións

* *Rehabilitācija* (2000).
* *Atved mani mājās* (2003).

### Prosa

* *Visi koki aizgājuši* (2006).
* *Gaetāno Krematoss: atmiņas par gaismu* (2011).
* *Aspirantūra* (2023).

Notas
-----

1. ↑  "Pasniegtas Latvijas Literatūras gada balvas". *www.diena.lv*. Consultado o 2024-04-13.
* Portal:Muller