recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Mapa de situación da Illa de Samos no mar Exeo.
**Polícrates de Samos** (Πολυκράτης, *Polycrates*) foi tirano de Samos no século -VI.

Traxectoria
-----------

Ao final do reinado de Ciro II o Grande de Persia fíxose co poder coa cooperación dos seus irmáns Pantagnoto e Silosón. Inicialmente os tres irmáns van compartir o poder supremo pero pronto Pantagnoto foi executado e Silosón desterrado e quedou como tirano único.

Construíu unha frota de 100 barcos e contratou mercenarios e conquistou varias illas e algunhas cidades na costa asiática. Fixo a guerra contra Mileto e derrotou en combate naval á xente de Lesbos que ían en axuda da cidade.

A súa frota converteuse na máis importante dos estados gregos e planeou conquistar todas as cidades de Xonia, polo cal aliouse con Amasis de Exipto, quen, no entanto, renunciou pronto a axudalo pola excesiva boa sorte de Polícrates, que nunca fora derrotado. Herodoto explica a causa da rotura: Amasis pediu ao tirano que se desfixese dalgunha propiedade valiosa para non atraer a vinganza dos deuses, e Polícrates tirou ao mar un anel de extraordinaria beleza, pero ao cabo de poucos días apareceu no ventre dun peixe que lle ofreceu un pescador, e isto asustou a Amasis; os historiadores pensan que isto é unha lenda e que en realidade foi Polícrates o que rompeu a alianza para se aliar con Cambises II de Persia que estaba preparando a conquista de Exipto (-525).

En axuda dos persas enviou corenta barcos nos que puxo a todas as persoas que se podían opoñer no seu goberno e privadamente pediu ao rei persa que non volvesen; pero os homes así enviados á morte puideron escapar e desembarcaron en Samos onde fixeron a guerra ao tirano, pero foron derrotados, tendo que fuxir cara a Esparta que lles prometeu axuda. Corinto, enfrontada tamén con Samos, ofreceu igualmente a súa axuda. As forzas dos exiliados con estes apoios, atacaron Samos e cercaron a cidade durante corenta días, pero cando viron que non a poderían conquistar, os aliados espartanos e corintios abandonaron a illa.

Polícrates chegou entón ao cume do seu poder. Vivía con gran pompa e luxo, e a súa corte era sede de artistas, poetas e literatos, destacando Anacreonte e Íbico.

Por causas descoñecidas o sátrapa Orestes de Sardes decidiu eliminar a Polícrates, e invitouno a visitar os seus dominios; ao desembarcar, Polícrates foi capturado e crucificado (-522).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Complexo de Polícrates

### Ligazóns externas

* *Polycrates of Samos* segundo Jona Lendering en livius.org Arquivado 27 de febreiro de 2013 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q294840
* WorldCat
* VIAF: 72547982
* BMT: 141481
* BRE: 3153379
* CERL: cnp00862535
* DeutscheBio: 132258900
* EBID: ID
* FAST: 1935454
* GEC: 0051779
* GND: 132258900
* ISNI: 0000000019905820
* LCCN: n2013041734
* NTA: 074686860
* SUDOC: 083577769
* Treccani: policrate
* ULAN: 500355363

 |
**Pedro Losada Rodríguez**, nado en Santiago de Compostela en 1792 e finado na mesma cidade en 1857, foi un sacerdote e político galego.

Traxectoria
-----------

Bacharel en Artes en 1804, bacharel en Cánones en 1815, licenciado en cánones en 1916 e doutor en Cánones en 1918. Ordenouse sacerdote. Catedrático de Lingua latina e Maiores, foi reitor da universidade compostelá nese ano, sendo depurado pola súa militancia liberal. Reintegrouse en 1833 grazas á amnistía. En 1834 obtivo a cátedra de Sintaxe ou de Medianos e en 1836 novamente a súa cátedra de Maiores. En 1837 foi nomeado reitor da Universidade de Santiago de Compostela, pero foi separado do seu cargo en 1839. Dende 1840 foi protector da xuventude literaria que se constitúe neses anos e o primeiro presidente da Academia Literaria de Santiago. En 1842 conseguiu conmutar o seu doutoramento en Cánones polo de Xurisprudencia. Entre 1853 e 1854 fíxose cargo da cátedra de Economía Política da Facultade de Dereito. En 1854 conseguiu a licenciatura en Literatura.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Rey Pérez** |  **Reitor da Univ. de Santiago** 1837 - 1839 | Sucesor:**Luís Pose Varela** |

Obras
-----

* *Pro studiorum instauratione oratio habita in Regia compostellana schola XV kal. novem. anni MDCCCXXXIII, a - Jur. Canon. Doctore, Rethoricae et Poeticae Academiae moderatore*, 1833
* *Programas de 130 lecciones teóricas y prácticas de literatura latina*, 1851.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barreiro Fernández, Xosé Ramón (2003). Universidade, ed. *Historia de la Universidad de Santiago de Compostela. El siglo XIX*. Santiago de Compostela. p. 131-132. ISBN 84-9750-269-8.  *(en castelán)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: CUP.

A **Candidatura d'Unitat Popular** (coñecida tamén por as súas siglas, **CUP**; en galego *Candidatura de Unidade Popular*) é un partido político independentista catalán de esquerdas. Componse de asembleas locais autónomas que representan diferentes consellos e barrios da área de fala catalá. Tradicionalmente, presentábanse só ás eleccións municipais, ata 2012, cando decidiron presentarse ás eleccións ao Parlamento Catalán.

Ideoloxía
---------

Defenden a conversión dos chamados Países Cataláns (*Països Catalans*) nunha república independente. As bases do seu programa son a defensa da lingua e a cultura catalás, o anticapitalismo (piden a nacionalización das entidades financeiras que reciben diñeiro público), a igualdade entre todos os habitantes dos Países Cataláns (incluíndose inmigrantes e xente nova de máis de 16 anos), e a democracia participativa (co consello como base da organización política). Agrupa militantes procedentes de diversas entidades e plataformas de esquerda, como por exemplo Poble Lliure, Endevant e Arran.

A CUP defende tamén a saída dunha hipotética Cataluña independente tanto da Unión Europea como da OTAN.

Dende as eleccións locais do 2011, teñen 104 concelleiros municipais, 11 concelleiros comarcais e 4 alcaldes en Cataluña.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 02 de xaneiro de 2011. Consultado o 13 de novembro de 2012.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 16 de novembro de 2012. Consultado o 13 de novembro de 2012.
3. ↑
4. ↑  *Poble Lliure emet un comunicat criticant amb duresa el vet de la CUP a Mas*, nova en Wilaweb.cat o 6 de xaneiro de 2016.
5. ↑
6. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de novembro de 2012. Consultado o 13 de novembro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Independentismo catalán
* Consulta sobre a independencia de Cataluña

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial da CUP. *(en catalán)*
* Programa político das eleccións catalás do 2012. *(en catalán)*
* Vídeo de campaña do 2012 (subtítulos en castelán). *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q130761
* WorldCat
* VIAF: 140952752
* BNE: XX253408
* CANTIC: a12161676
* EBID: ID
* GEC: 0283622
* LCCN: n2009027411
* NKC: ko2017947540

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Ueda Shizuteru** (上田 閑照, *Ueda Shizuteru*?), nado en Toquio o 17 de xaneiro do 1926 e finado en Uji o 28 de xuño do 2019, foi un filósofo xaponés da relixión.

Traxectoria
-----------

Fillo dun sacerdote budista da seita shingon, estudou filosofía na Universidade de Quioto. O seu mentor, Nishitani Keiji, orientou os seus estudos cara aos místicos medievais. A continuación, doutorouse na Universidade de Marburgo cunha tese sobre o pensador cristián Meister Eckhart. Tras regresar ao Xapón, entrou a traballar como profesor na Universidade de Quioto. Ueda ocupou a cátedra de Filosofía da Relixión dende 1977 até a súa xubilación en 1989.

Tras a súa xubilación, seguiu impartindo clases nas universidades de Quioto e Hanazono, intensificando os seus contactos con Europa como profesor visitante e conferenciante nas universidades de Marburgo, Basilea, Bonn, Düsseldorf, Tubinga, Múnic, Viena ou Zürich. Tamén participou nos encontros anuais do Círculo Eranos en Ascona (Suíza).

Finou o 28 de xuño de 2019 aos 93 anos, dunha pneumonía.

Obra
----

Ueda especializouse no pensamento de Nishida Kitarō e, coma el, estudou o budismo zen baixo as categorías filosóficas occidentais. O propio Ueda foi practicante do zen. Foi considerado un membro da Escola de Quioto.

Entre as súas publicacións, destacan dous dos seus estudos sobre a filosofía de Nishida: *Nishida Kitarō wo yomu* 西田幾多郎を読む ("Lendo a Nishida Kitarō", 1991) e *Nishida Kitarō tetsugaku e no michibiki: Keiken to jigaku* 西田哲学への導き 経験と自覚 ("Guía da filosofía de Nishida Kitarō: A experiencia e a autoconciencia", 1998). Tamén escribiu numerosos ensaios, algúns deles en alemán, recompilados pola editorial Iwanami.

Traducións
----------

* Ueda, S. (2004). *Zen y filosofía*. Herder. ISBN 978-84-254-2328-4

Notas
-----

1. 1 2  "上田閑照氏が死去 京都大名誉教授". *日本経済新聞* (en xaponés). 2019-07-11. Consultado o 2023-12-16.
2. 1 2 3  ":: Herder Editorial ::". *web.archive.org*. 2012-06-30. Archived from the original on 30 de xuño de 2012. Consultado o 2023-12-16.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Davis, Bret W. (2022-05-04). "The Legacy of Ueda Shizuteru: A Zen Life of Dialogue in a Twofold World". *Comparative and Continental Philosophy* (en inglés) **14** (2): 112–127. ISSN 1757-0638. doi:10.1080/17570638.2022.2124051.
4. ↑  Davis, Bret W. (2023). Zalta, Edward N.; Nodelman, Uri, eds. *The Kyoto School* (Winter 2023 ed.). Metaphysics Research Lab, Stanford University.
5. ↑  ":: Herder Editorial ::". *web.archive.org*. 2012-06-30. Archived from the original on 30 de xuño de 2012. Consultado o 2023-12-16.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* The Legacy of Ueda Shizuteru (Bret W. Davis)

* Portal:Xapón
Coordenadas: 38°14′45″N 15°37′57″L﻿ / ﻿38.245833333333, 15.6325

Mapa histórico do Estreito de Messina
O **Estreito de Messina** (*Stretto di Messina* en italiano) é un estreito no mar Mediterráneo que separa a península italiana da illa de Sicilia e que liga o mar Xónico ao mar Tirreno. A súa menor largura é de 3,3 km.

Un transbordador conecta Messina (Sicilia) co continente en Villa San Giovanni, na Calabria.

No ano 2005 aprobouse un proxecto de construción dunha ponte que ligaría a illa de Sicilia á terra firme. Será a maior ponte con arco simple do mundo, cunha envergadura de 3300 m. O actual proxecto está programado para comezar en 2005, cunha duración de seis anos e un custo total de 4600 millóns de Euros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do proxecto da ponte[*Ligazón morta*] *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134705
* WorldCat
* VIAF: 226890110
* BNF: 11969242r
* BRE: 2206836
* EBID: ID
* GEC: 0042186
* GeoNames: 2524168
* GND: 4100865-0
* Pleiades: 462494
* SUDOC: 027707520

 |
**Estanislao Cantero Izquierdo**, nado en Pontevedra en 1908 e finado na Arxentina, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Zapateiro e militante do PCE. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Valencia. Alistouse como voluntario e loitou no bando republicano na fronte asturiana ata a súa caída en 1937. Detido ao rematar a guerra, estivo preso no campo de concentración de Miranda de Ebro. Despois foi enviado a un batallón de traballadores. Cando o puxeron en liberdade foi a Vigo como secretario xeral da Unión Nacional Española local. Foi detido en 1945. Logrou fuxir e integrouse no destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, que loitaba na comarca de Vigo baixo as ordes de Manuel Simón Campos e Avelino Otero Montes. Foi procesado con Víctor García García, Teófilo Fernández Canal e Francisco Rey Drox na causa 75/1946 da Coruña. O 28 de setembro de 1946 participou nun atraco en Gaxate. Despois da morte de Manuel Simón e Avelino Otero en maio de 1947 desfíxose o grupo. Foi reclamado mediante requisitoria polo Xulgado Militar de Vigo en agosto de 1947 como encartado na causa 271/47, xunto con Víctor García García, Miguel Nicolás Esperante, Manuel Álvarez Díaz, Claudio Rodríguez Vázquez, Basilio Calvar Solla e Eugenio Rueda Perosanz. Logrou fuxir a Arxentina onde fundou unha familia e morreu a unha avanzada idade.

Vida persoal
------------

Casou en Vigo con María Bello Torres en novembro de 1943.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-4-1946, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-8-1947, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-11-1943, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abad Gallego, Xoán Carlos (2005). *Héroes o forajidos. "Fuxidos" y guerrilleiros antifranquistas en la comarca de Vigo*. Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. pp. 462–463. ISBN 84-89599-33-5.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 45. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
O **SEAT 1400** é un modelo de automóbil de turismo familiar, producido polo fabricante español SEAT entre os anos 1953 e 1963, con licenza da empresa Fiat. Foi o primeiro modelo comercializado pola marca española, 4 anos antes que o SEAT 600. O SEAT 1400 pertence ó segmento de vehículos con motor dianteiro, tracción traseira e 4 ou 5 portas segundo as versións.

O motor orixinal de gasolina tiña 4 cilindros en liña, 1395 cc e producía 44 cabalos de potencia. As seguintes versións foron engadindo potencia, ata chegar ós 58 CV no SEAT 1400 B Special (na imaxe). Ademais dun motor máis potente, este modelo incluía cromados e pneumáticos con banda branca, amitándose á moda dos coches norteamericanos do momento.

O modelo SEAT 1400 C de 1960 supuxo un troco total no deseño exterior do vehículo. Este deseño sería adoptado posteriormente polo sucesor do 1400, o SEAT 1500.

Do SEAT 1400 producíronse 82.894 unidades.

SEAT 1400 A
SEAT 1400 B
Deseño do SEAT 1400 C.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Club de amigos do Seat 1400 *(en castelán)*
* SEAT 1400 en MuseoSEAT.com Arquivado 09 de marzo de 2012 en Wayback Machine. *(en castelán)*
**Erich Alfred Hartmann** (19 de abril de 1922 - 20 de setembro de 1993) foi o máis exitoso as na historia do combate aéreo con 352 aparellos inimigos abatidos (345 soviéticos) en 825 combates mentres servía na Luftwaffe na segunda guerra mundial.

Hartman naceu na localidade de Weissach onde seu pai era médico, en 1940 ingresou na Lufwaffe e recibiu un intensivo adestramento durante dous anos ata que como piloto de caza, un Messerschmitt Bf 109G entrou en combate en 1942 na fronte do leste, realizou as súas primeiras cen misións no cru inverno de 1942-1943 con sete derrubamentos. Pero máis tarde pasou á patrulla que mandaba Hermann Graf, un dos grandes ases da aviación alemá, e Hartmann mellorou a súa táctica que consistía principalmente en abater o inimigo desde lonxe e a maior altura, fría e calculadoramente, sen desperdiciar munición tirando sobre seguro. O 7 de xullo de 1943 abateu setes avións durante o transcurso da batalla de Kursk, en agosto levaba abatidos 90 aparellos inimigos pero o 20 de agosto a artillaría antiaérea atinxiu o seu aparello, Hartmann conseguiu aterrar pero foi capturado polo exército soviético, pero logrou fuxir cara ás liñas alemás, ós poucos días ascendía a subtenente.

O 29 de outubro recibiu a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro, en marzo chegou ás 200 vitorias e foi recibido por Hitler, ascendeu a tenente e foi designado xefe de Rotte. En outubro de 1944 despois de chegar ás 300 vitorias foi ascendido a capitán tomando o mando da Staffel 4. En febreiro de 1945 foi nomeado comandante da Jagdgeschwader 52, Hartmann abateu o último avión inimigo o 8 de maio. Hartmann rendeuse co resto dos seus homes ás tropas norteamericanas pero foron entregados aos soviéticos, sometido a xuízo foi condenado a vinte anos de prisión, en 1955 foi liberado, volveu a Alemaña e integrouse de novo na forza aérea alemá.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57194
* WorldCat
* VIAF: 120732658
* BIBSYS: 8019092
* DeutscheBio: 118701827
* FAST: 155932
* GND: 118701827
* ISNI: 0000000096043240
* LCCN: n85125522
* LibraryThing: hartmannerich-1
* Munzinger: 00000005103
* NDL: 00468022
* NKC: jn19990003197
* NLG: 267583
* NTA: 080687571
* ULAN: 500341061

 |
O **Bugatti Type 252**, tamén coñecido como **Tipo 252**, é un prototipo desenvolvido entre 1957 e 1962 polo fabricante de automóbiles francés Bugatti.

O coche nunca pasou máis aló da fase de prototipo. O único exemplar producido do coche consérvase no museo Cité de l'Automobile de Mulhouse, Francia.

Historia
--------

Desenvolvido entre 1957 e 1962, o Bugatti Type 252 foi o último coche ofrecido pola marca Bugatti antes de ser vendida a Hispano-Suiza en 1963. O Bugatti Type 252 é o resultado dun estudo dun coche deportivo de tamaño medio realizado por Roland Bugatti baseado nun deseño e proxecto do deseñador italiano Giovanni Michelotti. O coche foi ofrecido a varios investidores, pero nunca recibiu ningún financiamento para ser producido en serie e, polo tanto, permaneceu na fase de prototipo.

O Type 252 está propulsado por un motor de 4 cilindros en liña de 1,5 litros con dobre árbore de levas en cabeza e usa unha suspensión de puntais MacPherson tanto dianteira como traseira. Durante o desenvolvemento, o coche sufriu numerosos problemas de motor e durante as probas de condución, o piloto de probas Pierre Macoin adoitaba atoparse con avarías. Para evitar calquera publicidade non desexada e negativa, Bugatti decidiu utilizar o motor do prototipo baixo o capó do sedán Bugatti Type 73. Máis tarde, con todo, tanto o motor como o chasis do Tipo 252 foron redeseñados. Os traballos de perfeccionamento e creación da suspensión comezaron en agosto de 1959 e remataron en 1962, pero o proxecto foi abandonado pronto.

Notas
-----

Referencias

1. ↑  Encyclopaedia of Classic Cars: Sports Cars 1945-1975. *Google books*.
2. ↑  A to Z of Sports Cars, 1945-1990. *Google books*.
3. ↑  Wood, Jonathan (1992). *Bugatti: The Man and the Marque*. Ramsbury, Marlborough Wiltshire: The Crowood Press. pp. 368, 369. ISBN 978 1 85223 364 8.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bugatti Type 252 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Bugatti

### Ligazóns externas

* 
*
Tractor en Biduedo, provincia de Lugo
O **tractor** (do latín *trahere* «tirar») é un vehículo agrícola que se usa para remolcar e para accionar outras ferramentas tales como arados, colleitadoras, segadoras ou remolques. É usual tamén utilizalo como fonte de potencia.

O seu uso posibilitou diminuír substancialmente a man de obra no traballo agrícola, así como supuxo a mecanización de tarefas de carga e tracción que tradicionalmente se realizaran con animais como o boi.

O tractor tamén se utiliza en obras de construción, xeralmente con accesorios tales como pas ou brazos de retroescavadoras.

Galería de imaxes
-----------------

*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes de tractores de Galicia*
* Tractorada do 14 de xulo de 2009, CompostelaTractorada do 14 de xulo de 2009, Compostela
* Tractorada do 14 de xulo de 2009, CompostelaTractorada do 14 de xulo de 2009, Compostela

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Tractor*** |

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39495
* AAT: 300024302
* BNCF: 23392
* BNF: 11933690n
* BRE: 4199395
* EBID: ID
* GEC: 0147207
* GND: 4052673-2
* JSTOR: tractors
* LCCN: sh85136466
* MAG: 2780427559
* NDL: 00573291
* NKC: ph116473
* PSH: 11092

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
A serie **Bombardier Challenger 600** é unha familia de reactores executivos desenvolvida por Canadair a partir dun concepto de Bill Lear, e despois producida dende 1986 polo seu novo propietario, Bombardier Aerospace. A finais de 1975 Canadair comezou a financiar o desenvolvemento do LearStar 600, e despois mercou o deseño dun avión de negocios de cabina ancha en abril de 1976. O 29 de outubro lanzouse o programa, apoiado polo goberno federal canadense e deseñado para cumprir cos novos estándares FAR Part 25.

En marzo de 1977 foi rebautizado como o Challenger 600 despois de que Bill Lear se retirase e de que a cola convencional orixinal fose substituída por unha cola en T, entre outros cambios. O primeiro prototipo presentouse o 25 de maio de 1978 e realizou o seu voo de estrea o 8 de novembro dese ano. O programa de probas de voo sufriu un accidente mortal o 3 de abril de 1980, pero Transport Canada aprobou a certificación de tipo CL-600 o 10 de agosto de 1980.

En 1986 Canadair estaba preto da quebra e foi mercada por Bombardier. O avión foi posteriormente estirado no avión rexional Bombardier CRJ, introducido o 19 de outubro de 1992, e no Global Express de maior alcance, introducido en xullo de 1999. O 500º Challenger foi presentado en maio de 2000 e o número 1 000 entregouse a NetJets en decembro de 2015. En outubro de 2018 levábanse fabricados 1 066 avións.

Notas
-----

1. ↑  "NICO: Certificate Detail". *wwwapps.tc.gc.ca* (en inglés). Consultado o 2024-04-07.
2. ↑  Kingsley-Jones, Max. "NBAA: Business jet designs that changed the industry". *Flight Global* (en inglés). Consultado o 2024-04-07.
**Emilio Salgado Urtiaga**, nado en Punxín o 6 de xaneiro de 1897 e finado en Madrid o 27 de xuño de 1970, foi un arquitecto e político galego.

Traxectoria
-----------

De neno trasladouse coa familia a Vigo onde os seus pais abriron un establecemento comercial. Realizou os estudos superiores na Escola de Arquitectura de Madrid e obtivo o título en 1923. En xaneiro de 1924 fíxose coa praza de arquitecto municipal de Pontevedra, cargo que desempeñou ata os primeiros anos da década de 1930. Como arquitecto municipal redactou un plan xeral de aliñacións e rasantes que presentou ao Concello a principios de outubro de 1926. Tamén trazou o proxecto de escalinatas e rotonda da Alameda.

Nesta época mantivo aberto un estudio de arquitectura en Vigo. Membro do Partido Radical, en outubro de 1934 foi elixido alcalde de Vigo. Durante o seu mandato impulsou a constitución do Museo de Castrelos.

No seu mandato como alcalde xurdiu na cidade unha polémica en torno ao proxecto urbanístico de Ensanche e Reforma Interior que trazara Antonio Palacios Ramilo en 1932 e fora aprobado definitivamente polo Ministerio de Traballo e Sanidade en xullo de 1934. Ante a enérxica oposición que suscitou a aprobación, Salgado foi o único técnico que mantivo o apoio ao proxecto de Palacios. Salgado foi destituído polo Gobernador civil a finais de decembro de 1935. O Proxecto foi finalmente rexeitado pola primeira corporación xurdida da guerra civil e anulado definitivamente en 1939.

A súa obra está influenciada por Antonio Palacios, polo que sentiu unha profunda admiración.

Durante os últimos anos da súa vida residiu en Madrid.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ángel Campos Varela** |  **Alcalde de Vigo** 1934 - 1935 | Sucesor:**Ángel Campos Varela** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *La dinámica sociopolítica en Vigo durante la Segunda República Arquivado 24 de febreiro de 2014 en Wayback Machine.*, tese de doutoramento presentada por Manuel Fernández González na USC, 2005.

### Ligazóns externas

* O edificio da Caixa Rural do Lérez: Un singular proxecto de Emilio Salgado Urtiaga
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Deng Xi** (chinés tradicional: 鄧析; chinés simplificado: 邓析; *pinyin*: Dèng Xī; Wade-Giles: Teng4-hsi1), nado no reino de Zheng no 545 a.C. e finado no mesmo lugar no 501 a.C. foi un filósofo chinés de finais do período de Primaveras e Outonos. Foi unha das figuras máis representativas da Escola dos Nomes.

Traxectoria
-----------

Deng Xi foi un dos subordinados do político e pensador Zi Chan, gobernador do reino de Zheng. Baixo o seu mandato, Deng Xi ocupou un posto de funcionario de alto rango. Porén, Deng Xi discrepou co código penal elaborado por Zi Chan, xa que prohibía as críticas públicas ao emperador. As medidas tomadas por Deng Xi para facer accesibles as leis produciron descontento entre a nobreza de Zheng, e o filósofo foi finalmente asasinado por Si Chuan, un gobernante de Zheng.

Obra
----

Deng foi o primeiro en defender a idea de nomear os castigos, que tería gran influencia no pensamento lexista. Tamén propugnou a teoría das dúas alternativas, que propugnaba unha visión sofística da arte da retórica, iniciando así a Escola dos Nomes. O *Hanshu* ("Libro dos Han"), inclúeo na súa lista de membros da Escola dos Nomes, e atribúelle dúas obras.

Por outra banda, Deng opúxose ao respecto dos confucianos polos ritos, e en especial os ritos dos Zhou. Por iso, moitos pensaban que "consideraba correcto o incorrecto, e incorrecto o correcto".

Deng escribiu o *Deng Xi zi* ("Libro do mestre Deng Xi"), que consta de dous tomos. Porén, existen dúbidas sobre a súa autenticidade, xa que podería ser unha falsificación posterior. O *Siku Quanshu* ("A biblioteca dos Catro Tesouros") clasifícao como unha obra lexista.

Críticas
--------

Xunzi criticou a Deng Xi e Hui Shi, aducindo que os que non respectan aos reis sabios da antigüidade e non seguen os rituais só serven para os xogos de palabras e os debates. Así, eloxia a súa intelixencia e capacidade de análise, mais considera a súa retórica como inútil e enganosa.

Notas
-----

1. 1 2 3  Fraser, Chris (2020). Zalta, Edward N. ed. *School of Names* (Winter 2020 ed.). Metaphysics Research Lab, Stanford University.
2. 1 2 3 4  "School of Names > Deng Xi’s Exploits (Stanford Encyclopedia of Philosophy)". *plato.stanford.edu* (en inglés). Consultado o 2023-12-31.
3. ↑  "Deng Xi, the Philosopher Who Argued From Both Sides - Looking for Wisdom". *www.lookingforwisdom.com* (en inglés). 2021-02-04. Consultado o 2023-12-31.
4. ↑  "Han Shu : 志 : 艺文志 - Chinese Text Project". *ctext.org* (en chinés). Consultado o 2023-12-31.

Véxase tamén
------------

* 《邓析子》(Chinese Text Project)

* Portal:China

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2495593
* WorldCat
* VIAF: 53013884
* CERL: cnp01276196
* GND: 142745197
* Gutenberg: 2377
* ISNI: 0000000106771840
* LCCN: n81095867
* SNAC: w6226p5x

 |
**TacSat 1** ou **TACSAT**, acrónimo de **Tactical Communications Satellite**, e tamén coñecido como **TACOMSAT**, foi un satélite de comunicacións da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 9 de febreiro de 1969 a bordo dun foguete Titan IIIC desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.

Características
---------------

TacSat 1 foi un satélite de comunicacións experimental para comunicacións militares deseñado e construído por Hughes Aircraft Company usando o bus HS-308. No seu momento foi o satélite de comunicacións máis pesado e potente lanzado a órbita. Tiña unha masa de 730 kg cheo de propelente e forma cilíndrica, con 2,8 m de diámetro. Estabilizábase mediante xiro e levaba tres sistemas de antenas: un conxunto de cinco hélices para UHF, dous cornos para microondas en banda X e un corno bicónico para comandos e telemetría. O satélite foi posto fora de servizo o 16 de decembro de 1972, despois de demostrar as vantaxes dun sistema de comunicacións deste tipo.

Entre 2003 e 2007 proxectouse o lanzamento dun satélite experimental co mesmo nome e do Laboratorio de Investigación da Forza Naval pero que nunca chegou a ser enviado a órbita. O nome *TacSat* o usa agora unha serie de satélites de demostración tecnolóxica.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  N2YO (2024). Real Time Satellite Tracking, ed. "OPS 0757 (TACSAT)" (en inglés). Consultado o 31 de marzo de 2024.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  NASA (28 de outubro de 2022). "TacSat 1" (en inglés). Consultado o 31 de marzo de 2024.
3. 1 2 3  "Letter dated 15 May 1969 from the Permanent Representative of the United States of America addressed to the Secretary-General" (PDF) (69-11558 (E)). 28 de maio de 1969: 2. Consultado o 31 de marzo de 2024.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8  Gunter Dirk Krebs (2024). Gunter's Space Page, ed. "TACSAT" (en inglés). Consultado o 31 de marzo de 2024.
5. 1 2 3 4 5  Mark Wade (2024). "TACSAT" (en inglés). Consultado o 31 de marzo de 2024.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Titan IIIC
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Tou Pai Pai** (桃白白?) é un personaxe da serie anime e do manga *Dragon Ball*. É un asasino e o irmán máis novo de Mestre Corvo; era moi admirado por Ten Shin Han cando soñaba con chegar a ser un gran asasino como el. Aparece por primeira vez ó ser contratado polo Exército Red Ribbon para eliminar a Son Goku. O seu aspecto é o dun home de aparencia oriental co cabelo negro nunha trenza e con bigote, viste roupa de estilo oriental rosa e co kanji 殺 (*satsu*, lit. «asasinato») no peito e *Kill You* («Mátote» en inglés) nas costas. Naceu no ano 459 da Cronoloxía de Dragon Ball. Ten unha altura de 178 cm. e un peso de 70 quilos.

Aparece inicialmente co Comandante Red, onde matou o Xeneral Blue con tan só un golpe na testa coa lingua. No seu primeiro ataque a Goku, derrótao e cre matalo, pero este sálvase grazas a que o seu ataque golpea nunha das *Bólas do Dragón* que levaba baixo a roupa. Cando Tou Pai Pai volve para rematar a Goku, non pode con el e é derrotado, xa que Goku visitara ó mestre gato Karín e bebera a auga sagrada. Ó saberse vencido, Tou Pai Pai pide desculpas a Goku, soamente para que este se confiase e guindarlle unha granada, pero este decátase e patéaa cara ao asasino, quen aparentemente morre pola explosión. Porén, no 23° Campionato Mundial das Artes Marciais volve a aparecer reconstruído como un cyborg e esta vez é derrotado por Ten Shin Han que abandona ó Mestre Corvo para irse á escola do Mestre Mutenroi.

No anime, Tou Pai Pai apareceu de novo na saga de Célula contratado por un millonario para que defendera a súa fortaleza construída para protexerse de Célulla. Os poboadores do lugar pagaban grandes sumas de cartos por ser aceptados no devandito refuxio. Por orde do seu patrón, enfrontouse a un veterano loitador de artes marciais que se revelou contra o magnate porque os seus esbirros estaban a piques de matar á súa neta, pero cando ía liquidalo co seu Dodonpa, tivo que enfrontarse con Son Gohanda, e preferiu fuxir ó decatarse que este era fillo de Son Goku.

Noutro capítulo da mesma saga, Tou traballa para un gánster reunindo as Bólas do Dragón, aínda que máis tarde aparece Goku e o famoso asasino, tras rexeitar loitar contra el, proponlle completar unha especie de crebacabezas mentres escapan. Tras resolvelo enigma, Goku vai na súa busca, localízaos rapidamente e diríxese cara a súa situación por medio da Transmisión Instantánea e pídelle as bólas. Estes entréganllas sen opoñer resistencia, e logo diso nunca máis volve aparecer.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de personaxes de Dragon Ball

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2345108
* MyAnimeList: 2131

 |
**Claude Andre Gregory**, nado o 26 de decembro de 1958 en Washington, D.C. é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense formado na Universidade de Wisconsin-Madison xogou na NBA e nas principais ligas de Europa como a LNB, a Lega e a ACB. Cunha altura de 2,03 metros xogaba na posición de pivote.

Traxectoria
-----------

### Universidade

Xogou durante catro tempadas cos Badgers da Universidade de Wisconsin-Madison, nas que fixo unha media 15,9 puntos e 8,2 rebotes por partido. Ten a marca de rebotes da historia dos Badgers, con 904. Na súa última tempada foi elixido o segundo mellor quinteto da Big Ten Conference.

### Profesional

Foi elixido na cuadraxésimo primeira posición do Draft da NBA de 1981 por Washington Bullets, pero foi despedido antes do comezo da tempada. Acepta entón marchar a xogar á liga española fichando polo recentemente creado equipo do Zaragoza Skol, onde se converte no primeiro xogador estranxeiro en vestir a súa camiseta. Acabou a tempada como terceiro mellor anotador e segundo reboteador da liga. Ao ano seguinte ficha polo Baskonia onde acaba como máximo anotador da competición cunha media de 30,9 puntos por partido.

Regresa en 1984 para xogar nos Evansville Thunder da CBA, onde xoga ata que en 1985 asina un contrato de 10 días cos Washington Bullets, pero só disputa dous minutos repartidos en dous partidos nos que anota dous puntos. Volve á CBA para xogar dúas tempadas nos La Crosse Catbirds, sendo en ambas as elixido no mellor quinteto da liga e convocado para disputar o All-Star Game. A súa actuación na liga fíxolle merecedor de aparecer no equipo do 50 aniversario da competición.

Coa tempada 1987-88 bastante avanzada, ficha por dez días por Los Angeles Clippers, sendo renovado até o final da mesma. Alí disputa 23 partidos, 2 como titular, nos que fai unha media de 5,8 puntos e 4,1 rebotes. A súa mellor actuación sería nun partido ante Golden State Warriors, conseguindo un dobre-dobre, con 15 puntos e 12 rebotes. Ao ano seguinte regresa a Europa, para fichar polo Pau-Orthez da liga francesa, marchándose ao ano seguinte á liga italiana fichando polo Cantine Riunite Reggio Emilia, pero só disputa dous partidos nos que fai 15,5 puntos e 6 rebotes por partido antes de ser despedido. En 1990 ficha polo Dyc Breogán de Lugo da liga ACB, onde xoga 18 partidos nos que fai unha media de 18,4 puntos e 8,6 rebotes, sendo substituído no mes de decembro por Mike Giomi.

Notas
-----

1. ↑  Estatísticas de Gregory en TDR
2. ↑  "UWBadgers.com - The Official Web Site of the Wisconsin Badgers - Men's Basketball". Arquivado dende o orixinal o 10 de maio de 2013. Consultado o 30 de xuño de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil na web da NBA
* Perfil na web da ACB
* Estatísticas en Basketball-reference Arquivado 30 de decembro de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1628301
* ACB: 20200728
* Basketball-Reference: gregocl01
* NBA: 76884

 |
**All Tomorrow's Parties** (comunmente coñecido como ATP) foi unha organización baseada en Londres que promoveu festivais, concertos e gravacións por todo o mundo durante máis de dez anos. Fundouna en 2001 Barry Hogan para preparar o primeiro **All Tomorrow's Parties Festival** que tivo lugar nas colonias de vacacións de Camber Sands, East Sussex, cun cartel comisariado por Mogwai.

Chamado así pola canción "All Tomorrow's Parties" de The Velvet Underground, foi creado como unha alternativa máis íntima a festivais máis grandes e máis corporativos como os de Reading ou Glastonbury, e cunha tendencia cara ao post-rock, a música de vangarda e o hip hop máis *underground*, xunto co rock máis tradicional, pero presentado nun ambiente máis íntimo que un grande estadio ou un enorme campo. All Tomorrow's Parties foi inicialmente un festival sen patrocinadores, onde os organizadores e artistas estaban nas mesmas instalacións que os asistentes. Outra diferenza importante é que os artistas eran escollidos por significativas bandas ou artistas, resultando en eventos pouco ortodoxos combinando normalmente actuacións de todos os tamaños, épocas e xéneros.

O festival celebrouse en Reino Unido, Estados Unidos e Australia, e foi comisariado polos seguintes artistas: Deerhunter, TV on the Radio, Yeah Yeah Yeahs, The National, The Drones, Greg Dulli (Afghan Whigs), Jeff Mangum (Neutral Milk Hotel), Battles, Caribou, Les Savy Fav, Amos, Animal Collective, Godspeed You! Black Emperor, Jim Jarmusch, Pavement, The Flaming Lips, The Breeders, Nick Cave & The Bad Seeds, Mike Patton & Melvins, My Bloody Valentine, Explosions in the Sky, Pitchfork Media, Portishead, Fennesz, Dirty Three, Thurston Moore, The Shins, Sleater-Kinney, Dinosaur Jr. Devendra Banhart, Mudhoney, The Mars Volta, Vincent Gallo, Slint, Jake & Dinos Chapman, Stephen Malkmus, Mogwai, Tortoise, Shellac, Sonic Youth, Autechre, Modest Mouse e Matt Groening.

Notas
-----

1. ↑  ATP (ed.). "ATP - The End Of An Era". Consultado o 2 de novembro de 2016.
2. ↑  The New York Times (ed.). "Flouting the Mainstream, Forgoing a Corporate Stamp". Consultado o 2 de novembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1941020
* MusicBrainz: ID

 |
**Gaspar de Lemos** foi un navegante e explorador portugués do século XVI. Comandou un dos barcos da frota de Pedro Álvares Cabral, que chegou a Brasil o 22 de abril de 1500. Foi enviado de volta a Portugal con noticias do seu descubrimento e foi acreditado polo vizconde de Santarém como o que descubriu o arquipélago Fernando de Noronha no océano Atlántico.

Traxectoria
-----------

Directamente, pouco se sabe sobre as súas orixes. Este fidalgo quizais descenda dunha familia de morgados, orixinaria do Reino de Galicia, que chegou a Portugal durante o reinado de Afonso IV (1325-1357), que recibiu terras e estableceu morgados baixo Xoán I de Portugal. Aínda que as fontes non mencionan as orixes de Gaspar de Lemos, algúns libros portugueses utilizan as armas da Casa de Lemos para ilustrar entradas sobre el.

Como comandante do navío que transportaba o avituallamento, foi nomeado por Cabral para regresar a Portugal, tras unha breve estancia en terras de Veracruz, dando noticias a Manuel I do descubrimento da que se pensaba que era unha illa. Así, volveu a Portugal coa carta de Pero Vaz de Caminha, que informaba do achado ao rei. Regresou ao Brasil en 1501 nunha viaxe exploratoria ás terras continentais descubertas recentemente por Vicente Yáñez Pinzón, na compañía, entre outros, de Amerigo Vespucci. 

Partiu de Lisboa o 10 de maio de 1501 e regresou o 7 de setembro de 1502. Os seguintes logros atribúenselles a esta expedición: 

* o 7 de agosto de 1501, instalou o primeiro estandarte portugués coñecido no Brasil, en Touros, Río Grande do Norte;
* o 1 de novembro de 1501 descubriu unha baía que bautizou como Baía de Todos os Santos;
* o 1 de xaneiro de 1502 descubriu a baía de Guanabara, que confundiu cun río e chamouna Río de Xaneiro;
* o 6 de xaneiro de 1502 fundou Angra dos Reis;
* o 22 de xaneiro de 1502 descubriu a illa de São Vicente.

Algúns autores portugueses atribúen esta viaxe de 1501/1502 a Gonçalo Coelho, que, porén, só saíu de Lisboa en 1503, acompañado tamén de Amerigo Vespucci. Outras fontes confúndeno con Gaspar da Gama, novo cristián que chegou das Indias con Vasco da Gama.

Véxase tamén
------------

* Pero Vaz de Caminha

Notas
-----

1. ↑  Santana, Celia. *Gaspar de Lemos, the Discoverers in Brazil. Explorers of the Atlantic Builders and the State of India*. Lisbon Historical Society Independence of Portugal.
2. ↑  "Nova Terra Santa Cruz". *veja.abril.com.br*. Arquivado dende o orixinal o 2014. Consultado o 2014.
Facsimile do Libro de Taliesin.
***Armes Prydein*** (**A profecía de Bretaña**) é o nome dun poema profético galés de inicios do século X que aparece no *Libro de Taliesin*.

Nun estilo entusiasta característico da poesía heroica galesa describe un futuro onde todos os pobos britónicos eran aliados xunto cos escotos, os irlandeses e os viquingos do Reino de Dublín so liderado galés, e no que todos xuntos daría expulsado os anglosaxóns de Gran Bretaña para sempre. Os xefes de tales empresas eran sempre nomes coñecidos na poesía heroica, e neste caso dicían que eran Cadwallon e Cadwaladr, invitando implicitamente á audiencia a conectalos con dous famosos líderes do pasado remoto, Cadwallon ap Cadfan e Cadwaladr ap Cadwallon. A inclusión dos viquingos, non celtas, e dos escotos e irlandeses, non britónicos, como aliados nun poema tradicional galés é unha singularidade digna de mención.

Describen este poema normalmente como unha expresión da frustración galesa coas políticas pragmáticas e pacíficas de Hywel Dda cara ao daquela en ascenso reino de Wessex. Edward de Wessex (reinou de 899 a 924) acadara unha recoñecida preeminencia sobre case todos os pobos situados ao sur dos Firths de Clyde e Forth, incluíndo gaélicos, viquingos, ingleses, córnicos, galeses e cumbrios. Tras a súa morte e a ascensión ao trono do seu fillo Æthelstan (reinou desde 924 ata 939), xurdiu unha alianza entre os reinos de Dublín, Escocia e Strathclyde contra el e venceunos na batalla de Brunanburh en 937. Lonxe de asistir aos seus irmáns, os 'Homes do Norte', e marchar contra os ingleses, os galeses de Hywel Dda mantivéranse á marxe, sen axudaren os seus tradicionais compatriotas (os homes de Strathclyde) nin enfrontárense aos seus tradicionais inimigos (os saxóns de Wessex).

O *Armes Prydein* é tamén significativo en canto que aporta unha das primeiras mencións do profeta Myrddin Wyllt, que foi a base do personaxe de Merlín na lenda artúrica.

Edición e tradución ao inglés
-----------------------------

* Sir Ifor Williams (ed.), *Armes Prydein. The Prophecy of Britain.* 2nd ed. Dublin: DIAS, 1982 (1972). Traducida por Rachel Bromwich da edición galesa de 1955.

Notas
-----

1. ↑  Skene:1868a. pp. 436-442}}, *The Omen of Prydein*, en inglés (indícase que é unha tradución imperfecta)
2. ↑  Skene:1868b. pp. 123-129, *Armes Prydein*, en galés
3. ↑  Koch: 2005. pp. 85, *Armes Prydein*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Davies, John (1996). *A History of Wales*. *Londres: Penguin Group* (1ª edición ed.). ISBN 0-713-99098-8.
* Koch, John T. (2006). *Celtic Culture: A Historical Encyclopedia*. *ABL-CLIO*. ISBN 9781851094400.
* Lloyd, John Edward (1912). *A History of Wales from the Earliest Times to the Edwardian Conquest. Volume I.* *Londros: Longmans, Green, and Co* (2ª edición ed.).
* Skene, William Forbes (1868a). *The Four Ancient Books of Wales. Volume I.* *Edimburgo: Edmonston and Douglas*.
* Skene, William Forbes (1868b). *The Four Ancient Books of Wales. Volume II.* *Edimburgo: Edmonston and Douglas*.

### Ligazóns externas

* Texto do *Armes Prydein* en galés medieval.
* Facsímile do Manuscrito NLW Peniarth MS 2 (Llyfr Taliesin), Folio 6r - 8v
**Adivar** é un cráter de impacto que está situado na superficie do planeta Venus, recibiu o seu nome en honra á novelista turca Halide Edip Adıvar. O cráter está situado xusto ó norte da parte occidental da rexión elevada de *Aphrodite*, xustamente nas coordenadas 8,9° N 76,2° E. Rodeando ó cráter hai material expulsado que aparece brillante na imaxe do radar debido a presenza de rochas moi fragmentadas. Existe tamén unha área moito máis ampla afectada polo impacto, que se estende particularmente cara ao oeste. Estes materiais brillantes, así coma a gran cola de material brillante que se estende cara ao oeste, acadan un longo de máis de 500 km sobre as planicies que rodean ó cráter. Unha área de material escuro rodea a estes citados materiais brillantes (e cola), e ten forma de ferradura; nas imaxes tomadas pola *Magallanes* a varios cráteres, apareceron neles varias enormes *manchas* de forma oval que estaban compostas por materiais escuros, pero é moi raro o caso de atopar unha destas manchas tan brillantes. Pensase que estas *manchas* que só se poden ver en Venus, son a consecuencia da interacción entre os materiais do cráter (tanto os procedentes do meteorito coma dos materiais expulsados no impacto) e os fortisimos ventos da atmosfera superior do planeta. Aínda non está ben definido o mecanismo polo cal se producen estas *manchas* nos cráteres de Venus, pero todo indica que a atmosfera do planeta xoga un papel crucial.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  International Astronomical Union (IAU) Working Group for Planetary System Nomenclature (WGPSN) (ed.). "Planetary Names: Crater, craters: Adivar on Venus". *Gazetteer of Planetary Nomenclature* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 14 de decembro de 2012. Consultado o 18 de xaneiro de 2019.
2. ↑  Jet Propulsion Laboratory (ed.). "Catalog Page for PIA00083". Consultado o 30 de novembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cráter de impacto
* Barton
* Buck

### Ligazóns externas

* imaxe da sonda Magellan

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q380420
* GPN: 52

 |
**Rhydderch ap Iestyn**, finado cara ao 1033, foi rei de Gwent e Morgannwg no sur do actual Gales e posteriormente conquistou o reino de Deheubarth e chegou a controlar o reino de Powys.

Traxectoria
-----------

Existe moi pouca información sobre o rei Rhydderch nos anais históricos. Orixinalmente parece ser o gobernante de Gwent e Morgannwg, (aínda que había outros gobernantes operando na zona. Hywel de Morgannwg, por exemplo aparece como "subregulus"), que posteriormente herdou o seu fillo Gruffydd. Cando Llywelyn ap Seisyll, rei de Gwynedd e Deheubarth morreu inesperadamente no ano 1023, deixando un fillo demasiado novo, Rhydderch aproveitou a ocasión para apoderarse de Deheubarth, aparentemente mediante a forza das armas. Segundo a Brut y Tywysogion ("Crónica dos príncipes") no ano 1033 o rei Rhydderch morreu loitando contra os irlandeses, pero non explica as circunstancias.

Á súa morte, o reino de Deheubarth regresou á súa dinastía orixinal pasando a mans de Hywel ab Edwin e do seu irmán Maredudd. No ano 1033 Hywel e o seu irmán e os fillos de Rhydderch enfrontáronse en batalla, pero Hywel conseguiu conservar o seu reino, aínda que o perdería no ano 1044 a mans do rei Gruffydd ap Llywelyn. No ano 1045, Gruffydd ap Rhydderch, o fillo de Rhydderch, apoderouse do reino de Deheubarth e conservouno durante dez anos ata que Gruffydd ap Llywelyn o recuperou.

Notas
-----

* John Edward Lloyd *A history of Wales from the earliest times to the Edwardian conquest* (Longmans, Green & Co.)
* Thomas Jones, ed. Brut e Tywysogion: Peniarth MS. 20 version (Cardiff: University of Wales Press, 1952).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q403247
* WikiTree: Ap\_Iestyn-5

 |
**Elaine Anderson Scott Steinbeck**, nada o 14 de agosto de 1914 e finada o 27 de abril de 2003, foi unha actriz estadounidense e unha das primeiras mulleres en desempeñar o posto de "stage manager" na década dos corenta. Mentres estivo casada co actor Zachary Scott tamén recibiu o nome de Elaine Scott. Despois do seu matrimonio co escritor John Steinbeck foi coñecida como Elaine Steinbeck.

Traxectoria
-----------

Naceu en Austin, Texas en 1914, no seo dunha familia próspera cos negocios petrolíferos. Estivo interesada en actuar dende pequena e estudou drama en UTA. Na década dos corenta trasládase co seu primeiro marido a Nova York, onde comezará a traballar no teatro e a aprender os aspectos técnicos da produción teatral. 
Tras conseguir o divorcio de Zachary Scott, casou á semana seguinte con John Steinbeck o 28 de decembro de 1950. Permaneceron casados ata a morte de Steinbeck en 1968, actuando de voceira e abandeirada del en conferencias ó longo de todo o mundo e gardando celosamente o seu legado literario. Foi a editora da súa correspondencia baixo o título de *A Life in Letters* (Steinbeck, John, Ed. Elaine Steinbeck e Robert Wallsten (1975). Steinbeck: *A Life in Letters*, Viking: University of California Press). Tivo unha filla con Scott, Waverly Scott.

Morreu en Manhattan no 2003.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vida e obra *(en inglés)*
* Obituario *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5353161
* WorldCat
* VIAF: 61635298
* BNF: 12411286p
* FAST: 356490
* IBDB: 96764
* IMDb: nm0026667
* ISNI: 0000000063077823
* LCCN: nr95019502
* NTA: 072700211
* SNAC: w65148dx
* SUDOC: 033225176
* WikiTree: Anderson-14261

 |