recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José Manuel Fernández Alvariño**, nado en Vigo o 12 de maio de 1947, é un avogado e empresario galego.

Traxectoria
-----------

De familia de empresarios, tomou a dirección do grupo de investimentos Alvariño, con sede en Vigo, que traballa en distintos sectores, dende a venda de automóbiles ata o desenvolvemento de software ou a enerxía fotovoltaica.

En 2003 converteuse en presidente da Confederación de Empresarios de Pontevedra. En 2013 desbancou o ata daquela presidente da Confederación de Empresarios de Galicia, Antonio Fontenla, e fíxose el coa presidencia da maior organización empresarial galega, ao tempo que cesaba como presidente da delegación pontevedresa. Tamén foi vicepresidente da Cámara de Comercio de Vigo e formou parte das directivas doutros colectivos empresariais, como a Asociación de Talleres da provincia de Pontevedra (ATRA), da CEOE, da Autoridade Portuaria de Vigo ou do Consello Económico e Social de Galicia.

En 1993 impulsou a fundación do Club Financeiro de Vigo, do que ademais é presidente. En 2015 anunciou que non se presentaría á reelección no cargo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Fontenla** |  **Presidente da CEG** 2013 - 2016 | Sucesor:**Antonio D. Moure** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.
**HILAT** (acrónimo de *High Latitude Research Satellite*), tamén coñecido como **P83-1**, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 27 de xuño de 1983 mediante un foguete Scout G1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.

Características
---------------

HILAT era un satélite Transit modificado para facer experimentos relacionados coa ionosfera a altas latitudes. Os obxectivos de HILAT eran obter máis datos sobre as irregularidades da intensidade de ionosfera e a súa forma tridimensional, probar diferentes hipóteses sobre o desenvolvemento, o transporte e o decaemento das irregularidades, estudar o papel das inestabilidades convectivas a altas latitudes e estudar as diversas influencias na ionosfera a altas latitudes, como a precipitación de partículas e o acoplamento entre a ionosfera e a magnetosfera.

O satélite estabilizábase nos tres eixos mediante o sistema de gradente gravitatorio grazas a unha pértega e ademais mediante un volante de inercia. A inclinación orbital foi elixida para facer pases sobre o meridiano xeomagnético nas zonas de recepción de datos. A órbita precesionaba 24 horas nuns seis meses, polo que podíanse facer observacións diúrnas e nocturnas durante toda unha estación.

Dos instrumentos que levaba a bordo, a sonda Langmuir deixou de funcionar nada máis chegar o satélite a órbita, e a cámara auroral perdeuse o 23 de xullo de 1983. O resto de instrumentos funcionaron ata o 5 de xuño de 1989, en que HILAT deixou de funcionar tras o fallo do sistema de enerxía.

OS experimentos de HILAT foron continuados polo satélite Polar Bear.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  NASA (27 de marzo de 2013). "HILAT" (en inglés). Consultado o 14 de abril de 2013.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2013). Gunter's Space Page, ed. "HILAT (P83-1)" (en inglés). Consultado o 14 de abril de 2013.
3. 1 2 3 4 5 6  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "HILAT" (en inglés). Consultado o 14 de abril de 2013.
4. 1 2  "Information Furnished in Conformity with the Convention on Registration of Objects Launched into Outer Space" (PDF). *COMMITTEE ON THE PEACEFUL USES OF OUTER SPACE* (84-04858): 6. 5 de marzo de 1984. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de febreiro de 2018. Consultado o 14 de abril de 2013.
5. ↑  Claude Lafleur (2010). "HILAT" (en inglés). Consultado o 14 de abril de 2013.
6. 1 2 3 4 5  Mark Wade (2011). "HILAT" (en inglés). Consultado o 14 de abril de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Wideband (satélite)
* Polar Bear (satélite)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10892857
* NSSDC ID: 1983-063A
* SCN: 14154

 |
Interior do templo de Jogyesa, abril de 2016 
O templo de **Jogyesa** é considerado o núcleo do budismo zen en Corea. O templo é sede da oficina principal da administración do budismo coreano e a sala onde se realiza a asemblea xeral, entre outras instalacións. Jogyesa asenta sobre unha das principais arterias do centro da cidade de Seúl, a rúa de Insa-dong, pertencente ao distrito da cidade, ou gu, de Jongno. Preto do palacio de Gyeongbokgung e do Museo Nacional de Corea.

O templo
--------

O nome deriva da montaña Jogyesan, lugar asociado pola cultura budista ás meditacións do monxe Hyeneungdaesa. Segundo a lenda, dentro da pagoda atópanse soterradas as cinzas de Buda, traídas no ano 1914 por un monxe cingalés.

O patio do templo é presidido por un piñeiro, que segundo os rexistros conta con máis de 500 anos de idade. Posúe unha altura de 12 m, cun diámetro de 1,67 m. Na saída lateral do templo atópase unha acacia de 400 anos de idade, cunha altura de 24 m.

Recentralizaciòn durante a ocupaciòn xaponesa
---------------------------------------------

No ano 1920, baixo orde dos colonos xaponeses na illa de Corea revisouse a administraciòn dos 31 templos budistas do paìs para recentralizala dende unha soa oficina, aberta no templo de Kakwangsa (antigo nome de Jogyesa) O que falicitou o control do goberno xaponès sobre os templos.

Galería de imaxes
-----------------

* Entrada dende a Insa-dong.Entrada dende a Insa-dong.
* Estatua budista en Jogyesa.Estatua budista en Jogyesa.
* Jogyesa decorado cun teito de lanternas, abril de 2016.Jogyesa decorado cun teito de lanternas, abril de 2016.

Notas
-----

1. ↑  Peterson, Mark (2016). *KOREA’S RELIGIOUS PLACES*. The Academy of Korean studies.
2. ↑  Harris, Ian (2001). *Buddhism and politics in twentieth-century Asia*. Continuum International Publishing Group. ISBN 978-0-8264-5178-1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do templo de Jogyesa *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q488824
* GeoNames: 6800582

 |
O **HK Orange 20** é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Bratislava, Eslovenia. Actualmente está integrado por xogadores sub-20 e compite na Extraliga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco. Xoga os seus partidos como local no Zimný štadión Ondreja Nepelu, un pavillón con capacidade para 10.000 espectadores.

Historia
--------

Debido ao decepcionante papel do equipo nacional júnior no Campionato do Mundo, decidiuse que a partir da tempada 2007-08, a selección eslovaca U20 xogará na Extraliga. Isto débese en parte tamén ao nerviosismo xerado logo de que a selección U18 descendera e a U20 estivera a piques de facelo. Os xogadores máis novos dos equipos da liga foron recolocados no equipo, cunha cantidade notable de xogadores procedentes do HK Dukla Trenčín e do HC Slovan Bratislava.

O equipo só xoga partidos os venres e domingos. Tamén está excluído da última semana de competición antes do descanso de inverno para que o equipo poida prepararse para o Campionato do Mundo U20 da IIHF.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |
O **HMS *Duke of Edinburgh*** foi o principal buque dos cruceiros acoirazados da clase do mesmo nome construídos para a Royal Navy a mediados da década de 1900. Foi destinado ao mar Mediterráneo cando comezou a primeira guerra mundial e participou na persecución do cruceiro de batalla alemán SMS *Goeben* e do cruceiro lixeiro SMS *Breslau*. Despois de que os barcos alemáns acadasen as augas otomás, o *Duke of Edinburgh* foi enviado ao mar Vermello a mediados de agosto para protexer os convois de tropas que chegaban da India. O buque foi transferido á Grand Fleet en decembro de 1914 e participou na batalla de Xutlandia en maio de 1916. Non foi danado durante esa batalla, sendo o único barco do seu escuadrón que sobrevivíu. Finalmente foi transferido ao océano Atlántico en agosto de 1917 para escoltar convois. O buque sería vendido para o despedazamento en 1920.

Descrición
----------

O *Duke of Edinburgh* desprazaba 12.790 toneladas en baleiro e 14.189 t totalmenete cargado. O barco tiña unha eslora de 154,1 m, unha manga de 22,4 m e un calado de 8,2 m. Estaba impulsado por motores de vapor de tripla expansión de catro cilindros, que conducían a dous eixos, e que producían un total de 23.000 CV dándolle unha velocidade máxima de 23 nós (43 km/h). Os motores estaban alimentados por 20 caldeiras acuatubulares Babcock & Wilcox e 6 caldeiras cilíndricas. O barco cargaba un máximo de 2.180 t de carbón e 610 t adicionais de fuel oil que se pulverizaba sobre o carbón para incrementar a súa velocidade de combustión. A plena capacidade, podía percorrer 8.130 millas náuticas (15.060 km) a unha velocidade de 10 nós (19 km/h). A dotación do barco era de 789 oficiais e mariñeiros.

### Armamento

O seu principal armamento consistía en seis canóns de 234 mm en torretas sinxelas. Os canóns estaban distribuídos en dous torretas na liña central (unha a proa e outra a popa) e catro torretas dispostas nas esquinas ao redor das chemineas. O seu armamento secundario de catro canóns de 152,4 mm organizouse en casamatas individuais. Estaban montadas en medio do barco na cuberta principal e só podían ser usadas co tempo en calma. Foi equipado tamén con vinte Vickers QF de 47 mm, seis nos teitos das torretas e o resto na superestrutura. O barco tamén montaba tres tubos de torpedos somerxidos de 450 mm.
*Beckett Street* por Georg Holtzendorff. Mostra o «Derby Museum and Art Gallery» ao redor de 1882, cando había unha casa para o curador.
**Georg Holtzendorff** (tamén escrito *Holzendorff*) foi un pintor da Saxonia especialista en paisaxes, estatuíñas e querubíns, que se refuxiou en Inglaterra, a consecuencia da guerra franco-prusiana.

Traxectoria
-----------

Holtzendorff traballou para a Royal Crown Derby Porcelain Company e debuxou esbozos que representan a paisaxe de Derbyshire, que foron aplicados a porcelana.

O seu traballo principal foi a decoración do *Servizo de Sobremesa Gladstone*, presentado polo *Liberal Working Men of Derby* ao primeiro ministro William Ewart Gladstone en 1883. Unha acuarela de Holtzendorff (ao redor de 1882), cunha vista de Becket Street, Derby, co Derby Museum and Art Gallery no fondo, é o único estudo restante en papel vinculado ao servizo de Gladstone.

Notas
-----

1. ↑  Margaret Sargeant. "Royal Crown Derby". p. 28. Arquivado dende o orixinal o 08 de outubro de 2012. Consultado o 2011-05-15.
2. ↑  Edmund Burke (1884). Longmans, ed. "The Annual register of world events". p. 52. Consultado o 2011-005-15.
3. ↑  artfund.org (ed.). "Becket Street, Derby". Arquivado dende o orixinal o 25 de xullo de 2011. Consultado o 2011-05-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1773172
* Europeana: ID

 |
Hórreo de corres en Palas de Rei.
Un **hórreo de corres** é un tipo de hórreo empregado en Galicia e norte de Portugal, menos elaborado que o hórreo galego ou que o asturiano. Comprende pequenos celeiros portátiles lixeiros, feitos de materiais vexetais. Tamén son coñecidos como hórreos de varas ou ramas entretecidas. O termo canastro que se emprega nalgunhas zonas de Galicia para referirse ao hórreo en xeral ten a súa orixe nesta tipoloxía concreta. Trátase da tipoloxía máis antiga e case extinta de hórreo, herdanza de pobos recolectores polo que se remonta no tempo moito máis aló do cultivo do millo.

Características
---------------

Os hórreos de corres están formados por un corpo de paredes de caínzo cuberto por un pequeno teito de xesta ou colmo chamado corucho. O caínzo é un tecido de vergas ou bravádegos de castiñeiro ou de corres de vimbio ou acacia.

Este corpo de caínzo é soportado por unha grade ou bastidor de madeira que descansa sobre catro pés de madeira ou de pedra de feitura basta, ou dunha cepa. O chan é de táboas. Na grade encaixan unhas varas grosas coas que se tecen varas de grosor menor canto máis altas, e que lle van dando forma redondeada, de tronco de cono invertido. O corpo resultante ten na parte baixa unha pequena portiña corredía de apertura vertical. Os casos máis elaborados teñen planta rectangular estreita e paredes verticais, cunha portiña de acceso no lado máis curto, que resulta da adaptación serodia do tipo circular en imitación das formas do hórreo galego.

Estes canastros cóbrense cunha cuberta que é de vertentes planas cando o hórreo é de planta rectangular, ou cónica se é circular. A cuberta retírase para enchelo, botando dentro a colleita pola parte de arriba. Os de maior tamaño, para evitar retirar a cuberta, levan na parte alta unha portiña máis grande que a inferior.

Notas
-----

1. ↑  Lorenzo Fernández, X. *A casa*. Galaxia. Vigo, 1995. ISBN 84-7154-956-5.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martinez Rodriguez, Ignacio (1999). *El hórreo gallego*. Fundación Pedro Barrié de la Maza. ISBN 84-89748-64-0.

### Outros artigos

* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego

| * v
* c
* e
Hórreos, cabaceiros, canastros, piornos, paneiras e celeiros |
| --- |
| Partes | Pé de hórreo |
| Localización | Hórreo galego - Hórreo asturiano |
| Clasificación tipolóxica do hórreo galego | 

|  |  |
| --- | --- |
| Antecedentes portátiles | de corres |
| Tipos de madeira | mariñán - tipo palleira ou piorno - Salnés - bergantiñán |
| Tipos especiais | Cabanas - Vilalba - Tui |
| Tipos mixtos | Carral - Carballo - Mondoñedo - Mahía - Pontevedra - O Pino |
| Tipos de pedra | Ribadeo - San Pedro de Visma - Coristanco - Fisterra - Noia - Morrazo |
| Tipos non tradicionais | Lugo - Cedeira - Carballo |

 |
| Imaxes | Galería de imaxes de hórreos de Galicia |
O **idealismo absoluto** é unha filosofía ontoloxicamente monista atribuída a G. W. F. Hegel. Lembremos que, segundo este filósofo, na experiencia de coñecemento o suxeito cognoscente é activo, achega na devandita experiencia as estruturas aprióricas que nel se atopan e ordena, reúne ou sintetiza o material bruto da sensación mediante mecanismos que descansan nel mesmo. Esta consideración de Hegel de como o ser é en última instancia comprensible como un todo integral. Hegel afirmaba que para que o suxeito pensante (a razón humana ou a conciencia) fose capaz de coñecer o seu obxecto (o mundo), debe existir nalgún sentido, unha identidade de pensamento e de ser. Da mesma maneira, o suxeito non tería acceso ao obxecto e non teriamos ningunha certeza acerca do noso coñecemento do mundo. Para ter en conta as diferenzas entre pensamento e ser, así como a riqueza e diversidade de cada un, a unidade de pensamento e o ser non pode ser expresada como a identidade abstracta "A = A". O idealismo absoluto é o intento de demostrar esta unidade utilizando un novo método filosófico, especulativo, que require de novos conceptos e regras de lóxica. Segundo Hegel, o fundamento absoluto do ser é esencialmente un proceso dinámico e histórico pola necesidade que se desenvolve en por si en forma de formas cada vez máis complexas de ser e da conciencia, en última instancia, dando lugar a toda a diversidade do mundo e aos conceptos cos que pensar e dándolle sentido ao mundo.

A posición idealista absoluta foi dominante no século XIX en Alemaña, Gran Bretaña, e, en menor grao, nos Estados Unidos. A posición idealista absoluta debe distinguirse do idealismo subxectivo de Berkeley, o idealismo transcendental de Kant ou os idealismos de Fichte e Schelling.

Para Hegel, a interacción de opostas xeracións xera en dialectical moda todos os conceptos utilizamos para entender o mundo. Ademais, este desenvolvemento ocorre non só na mente individual, senón tamén por historia. No *Phenomenology of Spirit*, por exemplo, Hegel presenta unha historia de consciencia humana como viaxe por etapas de explicacións do mundo. Cada explicación trae sucesivas oposicións e problemas creados dentro del, liderando a tensións que só poderían ser superado por adoptar unha vista que podería acomodar estas oposicións nunha unidade máis alta. Na base de espírito xace un desenvolvemento racional. Isto significa que o absoluto é exactamente o que desenvolve todo o racional. A aseveración que "Toda realidade é espírito" significa que todo de realidade racional se pide mentres se fai, así que crea as oposicións que atopamos nel. A natureza non é diferente desde o espírito ou desde el, é pedido polas determinacións dadas a nós por espírito.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13474384
* EBID: ID
* JSTOR: absolute-idealism
* MAG: 2777802567

 |
**I Muvrini** é un grupo de música folk corso que canta música corsa en lingua corsa.

Historia
--------

O grupo formouse a comezos dos oitenta polos irmáns Ghjuvan Francescu Bernardini e Alanu Bernardini, que naceron na vila de Tagliu-Isulacciu ao norte de Córsega. O seu nome tomárono dunha caste de ovella selvaxe que vive nas montañas de Córsega.

Os irmáns Bernardini foron introducidos á música tradicional corsa a unha idade temperá polo seu pai, Ghjuliu Bernardini, que era un coñecido poeta e cantante. Gravaron o seu primeiro single co seu pai en colaboración co grupo *Canta u Populu Corsu*. Ghjuliu Bernardini morreu en decembro de 1977 e o primeiro álbum de *I Muvrini'*, *I Muvrini ... ti ringrazianu*, que saiu á venda en 1979, foi dedicado á memoria do seu pai.

En 2000, I Muvrini xuntouse con Sting para gravar a súa máis famosa canción, "Terre d'Oru" (en inglés Fields of Gold).

A través da súa carreira musical promoveron a lingua e a cultura corsas.

Membros
-------

Ghjuvan Francescu Bernardini - voces
Alanu Bernardini - voces
Stephane Mangantini - voces
Achim Meier - sintetizador e piano
Patrick Manouguian/Manu Vergeade/César Anot/Mao Otayeck/Abdenour Djemai - guitarras
Paco Sery - batería
César Anot - baixo e voces
Amar Mohali - tambores

Colaboracións
-------------

Nos últimos anos, I Muvrini teñen cantado e colaborado con outros artistas:

* Anggun: "Streets of Philadelphia".
* Tina Arena: "A voce rivolta".
* Véronique Sanson: Le temps est assasin.
* Nana Mouskouri: Here's to you.
* Stephan Eicher: Dis-moi où et Un rêve pour vivre.
* MC Solaar: Jalalabad.
* Sting: Terre d'oru.
* Lais: Noi.
* Luz Casal: Erein Eta joan.
* Ute Lemper: Amsterdam.
* Florent Pagny: Terra.
* Angelo Branduardi: La morte di Francesco.
* Lluís Llach e Dan Gararibian: Vo lu mondu.

Discografía seleccionada
------------------------

### Álbums de estudio

* 1979 - *Ti Ringrazianu*
* 1980 - *Campemucci*
* 1980 - *Anu da Vulta*
* 1981 - *Rundinella*
* 1984 - *E campà quì*
* 1985 - *I Muvrini 85*
* 1986 - *Lacrime*
* 1987 - *A l'encre rouge*
* 1988 - *Pe l'amore di tè*
* 1989 - *Quorum*
* 1990 - *In core (live)*
* 1991 - *A voce rivolta*
* 1993 - *Noi*
* 1994 - *Zenith 93*
* 1995 - *Curagiu*
* 1996 - *Bercy 96*
* 1998 - *Só*
* 1998 - *Leia*
* 2000 - *Pulifunie*
* 2000 - *A strada*
* 2002 - *Umani*
* 2003 - *Terra*
* 2005 - *Alma*
* 2007 - *I Muvrini et les 500 choristes*
* 2008/2009 - *Le dieux EROS* (disco aínda inédito)

### Vídeos e DVDs

* *I Muvrini at Bercy '96*
* *Giru FR3*
* *Zenith '92*
* *Terra*
* *Alma 2005*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de I Muvrini
* Terracorsa.info, información acerca de I Muvrini e Córsega
* Muvrini.info, sitio en alemán
* Curagiu.com, algunha información
* www.imuvrini.eu, información sobre I Muvrini (en Inglés, Francés, Alemán, Neerlandés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234929
* WorldCat
* VIAF: 158600150
* BNF: 13905190d
* Discogs: 394844
* GND: 6505488-X
* ISNI: 0000 0001 1482 4682
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 528436

 |
***Ie Naki Ko*** (家なき子, *Ie Naki Ko*?, lit. *Neno sen fogar*) é unha serie de anime xaponesa de Tokyo Movie Shinsha e Madhouse. A historia está baseada na novela de 1878 do autor francés Hector Malot Sans Famille. Segue a un neno que traballa para un grupo itinerante de xogadores coa esperanza de gañar cartos e volver ver á súa familia de acollida. O anime é moi coñecido en Hong Kong, Taiwán, América Latina, Canadá (en francés), Francia, Holanda, Italia, o mundo árabe, Indonesia e Filipinas.

En 1980 estreouse unha versión cinematográfica do mesmo estudo e director.

En Filipinas, o anime mostrouse orixinalmente entre 1979 e 1980. Non obstante, como o outro anime contemporáneo emitido no mesmo período, Candy Candy, Heidi, etc. a historia completa non se mostrou. Foi só despois de case vinte anos cando se mostrou na súa totalidade, baixo o título "Remi" en ABS-CBN, esta vez en tagalo. ImaginAsian intentou facer o programa dispoñible en América a través de DVD baixo demanda, pero sen éxito. Non obstante, aínda está dispoñible en formato de transmisión en Hulu.

Nos Países Baixos foi emitido entre 1979 e 1980 por AVRO e en 1996 polo EO. A versión de AVRO foi lanzada en DVD.

En 1996, emitiuse no Xapón unha nova adaptación desta historia. Remi, a nena de ninguén (家なき子レミ, Ie Naki Ko Remi) foi creada por Nippon Animation como parte da súa famosa serie World Masterpiece Theater.

En 1995, *Ie Naki Ko* tamén foi emitido por RCTI.

Personaxes
----------

* Remi: Masako Sugaya
* Vitalis: Yōsuke Kondō
* Mrs. Milligan: Reiko Mutō
* Mrs. Baraberin: Hiroko Suzuki
* Jerome Baraberin: Takeshi Aono
* Mattia: Noriko Ohara

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

* *Ie Naki Ko* na IMDb *(en inglés)*.
* Sitio web oficial de ImaginAsian Arquivado 29 de novembro de 2021 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q709818
* AlloCiné: 4507
* IMDb: tt0196050
* MyAnimeList: 2828
* OFDb: 256770
* TMDb: 44725

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre televisión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Debuxo de Delaporte de como viu a cidade sagrada en 1880.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos khmer. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Imperio khmer** (en khmer: ចក្រភពខ្មែរ, ) ou **Imperio de Angkor** foi un poderoso reino cuxo territorio central corresponde co que hoxe en día é o Reino de Camboxa no sueste asiático, pero que tamén comprendía os territorios dos modernos países de Tailandia, Laos, Vietnam, parte de Birmania e Malaisia. O imperio xurdiu como unha escisión dos reinos de Chenlá e Funán e tivo como centro a Cidade Sacra de Angkor, hoxe cidade de Siem Riep, ó norte do lago Sap. O seu esplendor e a enorme riqueza arqueolóxica e cultural son a inspiración nacional dos seus directos descendentes, a maioría deles khmer presentes sobre todo en Camboxa, pero en maior ou menor medida nos países circundantes tamén.

Historia
--------

### Formación e crecemento

A xénese do que sería o poderoso Imperio khmer daríase xa dende o século I coa presenza de elementos culturais, militares e relixiosos da India. Até o século VII, o territorio do sueste asiático organizaríase politicamente en tribos das cales xurdirían dous misteriosos reinos que aínda constitúen unha incógnita para a historia e a arqueoloxía: Chenlá e Funán. A invasión que fixo Indonesia durante o século VII ó sueste asiático sería motivo de unidade política definitiva despois da independencia liderada polo carismático descendente de Kambu Svayambhuva, fundador da cultura khmer: Jayavarman II, o deus-rei. 

Segundo un monumento conmemorativo nas ruínas de Sdok Kok Thom de 1052, a 25 km de Sisofon, Jayavarman II fundou catro capitais, sendo estas as cidades de Indrapura, no delta do río Mekong; Hariharalaya (hoxe en día Roluos), na chaira de Angkor; Amarendrapura, na zona do templo-montaña de Ak Yum, actualmente recuberta en gran parte polo barai occidental; e Mahendrapura, no macizo montañoso de Phnom Kulen. Así, unificou Camboxa e celebrou a súa coroación no ano 802, nun rito sacro realizado polo *bráhmana* Shivakaivalya na montaña de Phnom Kulen, que o declarou rei sobre todos os outros monarcas e árbitro absoluto de todo o reino, co poder conferido por Shiva.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *khmer*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201705
* AAT: 300019215
* BRE: 2038172
* JSTOR: khmer-empire

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Aviso médico | **Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.***Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.* |

A **insuficiencia respiratoria** é unha síndrome clínica caracterizada pola incapacidade do organismo para manter os niveis arteriais axeitados de oxíxeno e de dióxido de carbono, necesarios para o correcto metabolismo celular.

Concepto
--------

A insuficiencia respiratoria aguda é a incapacidade do sistema respiratorio de cumprir a súa función básica, que é o intercambio gasoso de oxíxeno e dióxido de carbono entre o ar ambiental e o sangue circulante, culminando na falla do metabolismo celular do organismo.

De acordo co seu encabezado médico pódese definir como:

> 
> 
> Failure to adequately provide oxygen to cells of the body and to remove excess carbon dioxide from them. (Stedman, 25th ed)
> Falla para prover axeitadamente de oxíxeno ás células do corpo e eliminar o exceso de dióxido de carbono do mesmo. (Stedman, 25va ed)
> Termo MeSH para Insuficiencia respiratoria
> 

En termos médicos, a insuficiencia respiratoria defínese coma a presenza dunha hipoxemia arterial (PaO2 menor a 60 mmHg) en reposo, a nivel do mar e respirando ar ambiental. Este criterio pode acompañarse de hipercapnia (PaCO2 maior de 45 mmHg). Para fins prácticos, pode entenderse que unha saturación de oxíxeno entre 90  e 95  equivalen a unha PaO2 de 60 e 80 mmHg.

Notas
-----

1. ↑  National Center for Biotechnology Information, U.S. National Library of Medicine. "Respiratory Insufficiency" [Insuficiencia Respiratoria]. *Medical Subject Headings*. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Insuficiencia renal
* Insuficiencia cardíaca

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q767485
* BNCF: 43558
* BNF: 11965305v
* GND: 4003405-7
* JSTOR: respiratory-insufficiency
* LCCN: sh85113193
* MAG: 2776888751

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 6623
* DOID: DOID:11162
* eMedicine: 167981
* HPO: HP:0002093
* MeSH: D012131
* MeSH: C08.618.846
* NCIt: C27043
* UMLS: C0264490

 |
**Intac Media Group** é un conglomerado de empresas formado por unha serie de empresas de medios de comunicación en Romanía. Os seus negocios baséanse enteiramente nos negocios de ámbito privado. Un considerable número dos máis importantes medios audiovisuais e da industria da empresa escrita lanzaron baixo unha mesma marca o seu primeiro produto, Intact Printing House, a cal foi constituída no ano 1991.

Forma parte do Holding GRIVCO, propiedade do político e home de negocios Dan Voiculescu. Intact é un dos grupos máis grandes de capital enteiramente romanés e no ano 2007 facturou 130 millóns de euros.

As oficinas da Intact Media Center en Bucarest (Romanía) foron desmanteladas polo Estado romanés en 2014, como consecuencia da sentenza do xuízo (entre outros imputados) contra Dan Voiculescu, o fundador de Intact Media Group. O edificio foi posto á venda coa finalidade de que o Estado poida recuperar os prexuízos causados como consecuencia da privatización fraudulenta do Instituto de Investigación Alimentaria no ano 2003.

Listaxe de compañías da Intact Media Group
------------------------------------------

En xullo do ano 2011, as compañías que forman parte da Intact Group eran:

### Televisión

* *Antena 1 (Romanía)*
* *Antena Stars*
* *Antena 3 Romanía*
* *Euforia lifestyle TV*
* *Antena Internaţional*
* *ZU TV*

### Prensa

* *Jurnalul Național*
* *Gazeta Sporturilor*
* *Income Magazine*
* *BBC Good Food*
* *BBC Science Focus*
* *BBC Top Gear*
* *The Industry*

### Radio

* *Romantic FM*
* *Radio ZU*

### B2B

* *Intact Production*
* *Tipografia Intact*
* *Open Media Network*
* *Euroexpo*
* *Intact Media Academy*
* *Seed Consultants Branding & Design*

Notas
-----

1. ↑  , consultado o 25/7/2011. Arquivado 29/04/2012, en Wayback Machine.
2. ↑   *(en romanés)*
3. ↑  www.intactmediagroup.en/divizii.html, consultado o 22/7/2011.[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.intactmediagroup.ro Páxina web do Intact Media Group
O **vento metal** é unha das dúas familias de vento que forman parte dunha orquestra (vento madeira e vento metal).

Características
---------------

A característica principal dos instrumentos de vento metal é que o son se produce mediante a vibración dos beizos do intérprete na boquilla, e constan dun tubo de aliaxe de latón que remata cunha forma de campá ou pavillón para que o son se expanda con máis potencia.

Estes instrumentos tamén contan cunha serie de válvulas (ben poden ser pistóns ou cilindros) para cambiar a dirección do aire polo tubo e así mediante a colocación dos beizos na boquilla, a presión do aire e a dixitación destas válvulas, poder dar diferentes notas.

Os instrumentos de vento metal están formados por unha aliaxe de latón e normalmente son rematados con galvanizados de prata, ouro, níquel, ou cobre.

Instrumentos de vento metal
---------------------------

Pertencen á familia de vento metal os seguintes instrumentos:

* Trompeta
* Trompa
* Trombón
* Tuba
* Fliscorno
* Corneta
* Cornetín
* Trompeta de varas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180744
* AAT: 300042276
* BNCF: 1625
* BNF: 119655580
* BRE: 2198274
* EBID: ID
* GND: 4135632-9
* LCCN: sh85016448
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00575276

 |
**José Javier Santos Rubio**, tamén coñecido como **J. J. Santos**, nado en Madrid o 29 de xullo de 1960, é un xornalista deportivo español. É, dende 2006, o subdirector de informativos para a área de deportes da cadea de televisión Telecinco, onde exerce tamén como narrador de partidos e presentador da sección de deportes do respectivo telexornal.

Traxectoria
-----------

Os seus inicios profesionais remóntanse a 1978, cando se incorpora a Radio España de Madrid. Durante anos, dirixiu o espazo *El* *Deportivo* nas madrugadas da emisora até fichar en 1991 por Onda Cero, onde se fai cargo de *El Penalti*. En Telecinco conduciu o espazo deportivo *Futbolísimo* en 1991 xunto a Andrés Aberasturi.

En 1987 recibiu a Antena de Ouro.

En 1994, o entón director de informativos da cadea, Luís Mariñas, decide incorporalo á sección deportiva do informativo que conducía José Ribagorda. Ademais narrou o Giro de Italia.

En 1997 produciuse a súa fichaxe, xunto coa de Ribagorda, por Televisión española, e durante os seguintes tres anos fíxose cargo da sección de deportes no *Telediario*.

Pasa nese momento, no ano 2000, a centrar a súa actividade no diario As.

Posteriormente, en 2002, marchou a Antena 3 como presentador da sección deportiva na segunda edición do informativo Antena 3 Noticias, xunto con Matías Prats, ademais de asumir a dirección de deportes da cadea.

Coincidindo co seu paso por Antena 3, e entre 2004 e 2006, conduciu o espazo deportivo *Al primer toque* na emisora Onda Cero, labor no que substituíu a Manu Carreño.

Finalmente, en 2006 Pedro Piqueras faise coas rendas das noticias en Telecinco e Jota Santos de novo conduce a sección de deportes dos Informativos de Telecinco, tras o abandono de Juan Antonio Villanueva.

Con Telecinco en 2010 retransmitiu algúns partidos do Mundial de Suráfrica.

Notas
-----

1. ↑  "JJ Santos ficha por Telecinco". *vertele* (en castelán). 31 de agosto de 2006.
2. ↑  Caminal, Jordi Batlle (13 de agosto de 1991). "Futbolísimo". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 5 de marzo de 2021.
3. ↑  "Entrevista - Memorias de Sudáfrica 2010 con J.J. Santos: "Fue el Mundial perfecto, imposible sacarle más partido en TV"". *vertele* (en castelán). 10 de xullo de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* JJ Santos: "Cando un é xornalista por vocación, naces e morres xornalista", *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5923881
* IMDb: nm1770263

 |
**Ioannis Georgiadis**, nado en Trípoli o 29 de marzo de 1876 e finado en Atenas o 17 de maio de 1960, foi un médico forense e tirador de esgrima grego, o primeiro gañador olímpico de sabre.

Traxectoria
-----------

Georgiadis estudou medicina e pertencía ao club deportivo Gymnastiki Eteria Patron e á sección de esgrima do exclusivo Athens Club. Competiu nos primeiros xogos da época moderna que se celebraron en Atenas en 1896 na modalidade de sabre e, segundo conta John MacAloons no seu libro *This Great Symbol. Pierre de Coubertin and the Origins of the Modern Olimpic Games* (1981) era xa virtual gañador da competición o austríaco Adolf Schmal cando entrou o rei no estadio e o torneo quedou anulado, volvendo empezar e nesta segunda volta Georgiadis gañou a todos os seus competidores, proclamándose campión. Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 pero o xurado anulou a súa actuación por toques impropios. Nos Xogos Intercalados de 1906 logrou a medalla de ouro en sabre individual e prata en sabre por equipos. Estivo tamén nos Xogos Olímpicos de 1924 en París.

Médico forense organizou e dirixiu o Departamento forense do Depósito Municipal de Atenas (1904-1907) e o departamento antropométrico da policía (1909), foi profesor de medicinal legal e toxicoloxía na Universidade de Atenas de 1911 e 1952 e publicou varios libros e artigos científicos sobre a súa especialidade.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica, 18-5-1960, di: "morreu onte" (isto é o 17 de maio de 1960)
2. ↑  "Ioannis Georgiadis Olympic Results". *sports-reference.com*. Arquivado dende o orixinal o 30 de xaneiro de 2012. Consultado o 2010-03-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q431514
* WorldCat
* VIAF: 292829477
* ISNI: 0000 0003 9931 3308
* LCCN: no2012157698
* OCID: ioannis-georgiadis
* Sports Reference: ioannis-georgiadis-1

 |
**Iola Leal Riesco**, nada en Lugo o 4 de xullo de 1977, é unha activista medioambiental e social galega que traballa para o Euroopan metsäinstituutti e o Well Grounded.

Traxectoria
-----------

Dende 2003 traballou para axudar a resolver desafíos de integración medioambiental nas políticas de axuda da UE e a mellorar a xerencia dos bosques a nivel mundial. Continua a traballar actualmente nas políticas da UE e segue de preto os plans da UE para a aplicación das leis forestais de gobernanza e comercio  En 2010, fundou xunto con Cath Longa organización Well Grounded, que proporciona servizos e apoios ás asociacións civís africanas que traballan para axudarlles a defender os seus dereitos e a dirección dos bosques.

Antes de unirse a EFI, traballou para a FERN, Amazonia Assemblea de Solidaritat, Skamot Verd e a Asociación Pola Defensa da Ría. Ten un mestrado en bioloxía pola Universidade de Barcelona.

Notas
-----

1. ↑  EFI site
2. ↑  Well Grounded site
3. ↑  Forest Law Enforcement, Governance and Trade.
4. ↑  The Courier Issue Nr II - September/October 2007 Arquivado 08 de setembro de 2008 en Wayback Machine.
5. ↑  FERN site

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* EFI
* Well Grounded
* FERN
**Ion Creangă**, nado o 1 de marzo de 1837 en Humuleşti e finado o 31 de decembro de 1889 en Iaşi, foi un escritor romanés.

Primeiros anos
--------------

Creangă naceu nas faldras dos Cárpatos orientais, no norte do Principado de Moldavia, era o primeiro de oito irmáns dunha familia labrega. Comezou a súa educación na súa localidade natal co crego local, estudou brevemente en Broşteni antes de volver a casa e matricularse na escola da veciña Târgu Neamţ. Despois dun ano no seminario de Fălticeni, Creangă marchou a Iaşi, a capital moldova, onde continuou a súa preparación para o sacerdocio no seminario teolóxico do mosteiro de Socola.

Diácono e profesor
------------------

Creangă converteuse en diácono tras completar os seus estudos en Socola en 1858 e casar coa filla dun sacerdote en Iaşi. Continuou a súa educación en 1864, estudando maxisterio nunha escola preparatoria onde contou con Titu Maiorescu como profesor. Deu clases como profesor substituto e colaborou na escrita de libros de textos para primaria. En conflito cos seus superiores foi suspendido como diácono e como profesor, para o seu sustento abriu unha tenda de tabaco.

Últimos anos e carreira literaria
---------------------------------

Tumba de Creangă en Iaşi
Coa axuda de Maiorescu, Creangă conseguiu a rehabilitación en 1874. Ó ano seguinte coñeceu a Mihai Eminescu, un poeta novo que entón traballaba como inspector de escola. Eminescu instou a Creangă a recoller as historias que frecuentemente contaba oralmente e a entrar na sociedade literaria Junimea. Entre 1875 e 1883, debido a problemas de saúde, Creangă escribiu a totalidade dos seus libros. *Amintiri din copilărie*, as súas memorias de infancia está considerada a súa obra mestra, outras historias famosas son *Moş Ion Roată şi Unirea*, *Dănilă Prepeleac*, *Povestea porcului*, *Fata babei şi fata moşului* e *Ivan Turbincă*. Retirouse do ensino en 1887 e morreu dous anos despois por un ataque de epilepsia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Son da obra *Amintiri din copilărie**(en romanés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q204810
* WorldCat
* VIAF: 2486527
* BAV: ADV10137239
* BIBSYS: 90507408
* BLBNB: 000168918
* BNE: XX897356
* BNF: 120346418
* DeutscheBio: 118677268
* Discogs: 2140250
* Europeana: ID
* FAST: 51589
* GEC: 0020523
* GND: 118677268
* Gutenberg: 39774
* IMDb: nm0187135
* ISNI: 0000 0001 1585 818X
* LCCN: n80030595
* LibraryThing: creangaion
* LibriVox: 8657
* MusicBrainz: ID
* NKC: jn20011211196
* NLA: 35718973
* NLG: 93437
* NTA: 070412405
* OL: OL161747A
* PTBNP: 119942
* SELIBR: 182924
* SUDOC: 028528255
* TMDb: 1189189

 |
**Ionosphere Sounding Satellite** ou **ISS**, bautizados como **Ume** unha vez en órbita, foi unha serie de dous satélites artificiais xaponeses adicados ao estudo da ionosfera terrestre.

Características
---------------

Os satélites Ume adicáronse a estudar as ondas de radio na ionosfera para axudar a prever un uso óptimo das comunicacións en onda curta. Ume 1 foi lanzado o 29 de febreiro de 1976 mediante un foguete N-1 e tras un mes en órbita quedou fóra de servizo por un problema co sistema de alimentación eléctrica. Ume 2 foi lanzado o 16 de febreiro de 1978, tamén mediante un N-1, cunha misión inicial de ano e medio pero funcionando ata o 23 de febreiro de 1983 en quedou fóra de servizo debido á degradación da súa fonte de alimentación.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2020). "JISS" (en inglés). Consultado o 25 de xullo de 2020.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "ISS a, b (Ume 1, 2)" (en inglés). Consultado o 25 de xullo de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* N-1
***How Strange, Innocence*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-rock Explosions in the Sky, publicado o 17 de xaneiro de 2000 a través do selo Sad Loud America. Inicialmente só se editaron 300 copias en forma de CDs regravables. Debido á cantidade de peticións o álbum foi remasterizado a partir das cintas orixinais, recibiu unha nova portada e reeditouse en CD a través do selo Temporary Residence Limited o día 11 de outubro de 2005.

O disco tamén foi publicado nunha edición limitada de 300 copias de dous vinilos de 180 gramos polo selo Ruined Potential Records. Foi editado en cinco cores distintas (negro, azul, vermello, gris e branco). As versións en negro, azul e gris veñen cun inserto especial. A banda vendeu a versión en vinilo exclusivamente na súa xira de 2004.

Listaxe de cancións
-------------------

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "A Song for Our Fathers"   | 5:43 |
| 2. | "Snow and Lights"   | 8:17 |
| 3. | "Magic Hours"   | 8:29 |
| 4. | "Look into the Air"   | 5:30 |
| 5. | "Glittering Blackness"   | 5:30 |
| 6. | "Time Stops"   | 9:55 |
| 7. | "Remember Me as a Time of Day"   | 5:27 |
| 48:50 |

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3098310
* AllMusic: mw0000404617
* Discogs: 4185
* MusicBrainz: ID

 |
**Isabel Calvo de Aguilar**, nada en Caldas de Reis en 1916, foi unha escritora galega en lingua castelá.

Traxectoria
-----------

Na década de 1950 fundou e presidiu a Asociación de Escritoras españolas. Foi daquela cando publicou a que, fóra da ficción, está considerada a súa meirande obra: *Antología bibliográfica de escritoras españolas* (1954).
No campo da novela, no cal chegou a ser cualificada como a *Agatha Christie española*, é autora de obras como *Doce sarcófagos de oro* (1951), *El palacio chino* (1952), *La isla de los siete pecados* (1953), *La danzarina inmóvil* (1954), *El monje de los Balkanes* ou *El numismático*.

Colaborou en *ABC*. Foi distinguida co Premio de Periodismo Costa del Sol.

Dirixiu en Madrid a colección *Júpiter y Danae* de ediciones Rumbo.

Notas
-----

1. ↑  *An Encyclopedia of Continental Women Writer (Volume One: A-K)*, Katharina M. Wilson. Garland Publishing, Inc. Nova York e Londres (1991). páx. 202 *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de mulleres galegas*. A Nosa Terra. p. 75. ISBN 978-84-8341-146-9.

### Ligazóns externas

* *Recensión dunha obra da autora* no diario *ABC* o 14 de marzo de 1956. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25510500
* WorldCat
* VIAF: 282561035
* BNE: XX1222134
* NTA: 129396346
* SUDOC: 254317677

 |
**Irwin Allen**, nado o 12 de xuño de 1916 en Nova York e finado o 2 de novembro de 1991 en Santa Monica (California), foi un produtor e director de cine e televisión estadounidense.

Traxectoria
-----------

Na década de 1950 e a comezos da seguinte Allen produciu filmes como *Dangerous Mission* (1954), *The Animal World* (1956), *The Story of Mankind* (1957), *The Big Circus* (1959), *The Lost World* (1960), *Voyage to the Bottom of the Sea* (1961) e *Five Weeks in a Balloon* (1962). Na década de 1960, Allen mudouse á televisión e foi responsable de series como *Voyage to the Bottom of the Sea* (1964–1968), *Lost in Space* (1965–1968), *The Time Tunnel* (1966–1967), *Land of the Giants* (1968–1970), *The Swiss Family Robinson* (1975–1976), *Code Red* (1981–1982). Nos anos 70, Allen volveu ao cine, asociándose o seu nome co xénero de catástrofes, producindo filmes como *A aventura do Poseidón* (1972) e *The Towering Inferno* (1974), filmes que tamén codirixiu, tamén levou o xénero á televisión, con telefilmes como *Flood!* (1976), *Fire!* (1977), *Hanging by a Thread* (1978) e en 1979 *The Night the Bridge Fell Down* e *Cave In!*. Para o cine dirixiu e produciu *The Swarm* (1978) e mais *Beyond the Poseidon Adventure* (1979) e produciu *When Time Ran Out* (1980).

A finais de 1970 e comezos de 1980 traballou esporadicamente en televisión, coa miniserie *The Return of Captain Nemo/The Amazing Captain Nemo* (1978) ou o telefilme en dúas partes *Alice in Wonderland* (1985).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740071
* WorldCat
* VIAF: 100237853
* Allmovie: p79369
* AlloCiné: 7679
* BNE: XX1140881
* BNF: 146531103
* CANTIC: a11782481
* CineRessources: 8654
* DeutscheBio: 138100624
* FAST: 350311
* Filmportal: ID
* GND: 138100624
* IMDb: nm0000740
* ISNI: 0000 0001 0786 7297
* LCCN: n95004265
* NKC: xx0207918
* NNDB: 000173705
* NTA: 072009403
* OL: OL7539454A
* SNAC: w6000cc9
* SUDOC: 16225606X
* TESF: allen\_irwin
* TMDb: 7506
* TVcom: irwin-allen

 |
**Javier Gago López**, nado o 1 de setembro de 1955 en Vilagarcía de Arousa, é un político galego que foi alcalde da súa vila natal durante dezaseis anos.

Traxectoria
-----------

Licenciado en dereito, foi militante do PSdeG, e iniciou a súa carreira en 1983 como concelleiro en Vilagarcía de Arousa. En 1987 é nomeado delegado provincial da Consellería de Obras Públicas na provincia de Pontevedra polo daquela conselleiro Antolín Sánchez Presedo. Permanece nese cargo ata 1990, cando Manuel Fraga gaña as eleccións, e en 1991 accede ao cargo de alcalde de Vilagarcía.

Neste posto permanecerá ata 2007, cando decide non presentarse á reelección. Ademais, foi deputado no Congreso dos Deputados de España entre os anos 1996 e 2000, cargo que simultaneou coa alcaldía.

Trala súa retirada da primeira liña política ocupou o cargo de presidente da Autoridade Portuaria de Vilagarcía, entre 2007 e 2009, nomeado por Emilio Pérez Touriño. Co remate do goberno bipartito, accedeu ao posto de secretario municipal no concello de Catoira por uns meses, ata que en febreiro de 2010 foi nomeado presidente de Remolques Marítimos, a empresa pública estatal de remolcadores.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luis Rivera Mallo** |  **Alcalde de Vilagarcía de Arousa** 1991 - 2007 | Sucesor:**Enrique León Calviño** |
| Predecesor:**Suso Paz** |  **Presidente da Autoridade Portuaria de Vilagarcía** 2007 – 2009 | Sucesor:**Javier Puertas** |

Notas
-----

1. ↑  Javier Gago se convierte en el presidente de los remolcadores del Estado, *La Voz de Galicia*, 3/2/2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilagarcía de Arousa
**José María Odriozola Lino**, nado en Pontevedra o 23 de xullo de 1939, é un dirixente deportivo galego, presidente da Federación Española de Atletismo.

Traxectoria
-----------

Fillo do enxeñeiro agrónomo Miguel Odriozola (Misión Biolóxica de Galicia) e sobriño do bibliotecario e historiador Antonio Odriozola, criouse nunha acomodada e prestixiosa familia pontevedresa.
Estudou en bioloxía na Universidade Complutense de Madrid, onde se licenciou a comezos da década dos sesenta. Nesa época tamén tivo o seu primeiro contacto co deporte de alta competición, ao acadar campionatos de España tanto en rugbi como en atletismo, onde conseguiu os títulos estatais de campión universitario en 800 m e en 4x400.

Prosegue os seus estudos e consegue doutorarse na mesma Complutense e en 1974 traballa como investigador asociado na Universidade Harvard. En 1983 consegue a praza de catedrático de bioquímica na Complutense e comeza a especializarse en nutrición deportiva, o que lle abrirá as portas da Federación Española de Atletismo, onde se integra no equipo de Juan Manuel de Hoz. En 1989, logo da retirada deste, gaña as súas primeiras eleccións para presidente da Federación, vitorias que repetiría en 1993, 1997, 2001, 2005 e 2008, nestas tres últimas ocasións ao ser o único candidato presentado. En 2012 foi elixido de novo para outros catro anos, logo de gañar fronte á candidatura do que fora o seu vicepresidente, Vicente Añó.

É ademais vicepresidente e membro do Comité Executivo do Comité Olímpico Español, e membro do Consello Directivo da Federación Internacional de Atletismo (IAAF) dende 1999. É tamén membro da Comisión Nacional Antidopaxe de España.

Obra
----

* *Nutrición y deporte*, 1988

Galardóns
---------

* Medalla de ouro da Real Orde do Mérito Deportivo (2000)

Notas
-----

1. ↑  "Odriozola, cuatro años más como presidente de la Federación Española de Atletismo", artigo en *La Vanguardia*, 16 de decembro de 2012 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Currículo completo Arquivado 23 de setembro de 2010 en Wayback Machine. na web da Real Federación Española de Atletismo.