recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 32°32′46″N 16°31′31″O﻿ / ﻿32.546111111111, -16.525277777778

| Arquipélago das Illas desertas |
| --- |
|  |
| Atol |
| Datos |
| País | Portugal Portugal |
| Mar | Océano Atlántico |
| Illa principal | Illote Chão 1 km² Deserta Grande 10 km²  Illa de Bugio 3 km² |
| Linguas | Portugués |
| Poboación (2021) | Deshabitadas |
| Densidade | hab/km² |
| Superficie | 14´21 km² |
| Nº de illas | 3 |
| Coordenadas |  |
| Maior Altura | Boqueiro Norte (442 m, na illa Deserta Grande) |
| Capital |  |
| Localización |
| Localización do arquipélago |
|

Deserta Grande.
Deserta Grande.
As **Illas Desertas** (Portugues: Ilhas Desertas) é o nome de tres pequenas illas de orixe volcânica, situadas a SE da illa de Madeira, que constitúen unha reserva natural clasificada como Reserva bioxenérica polo Consello de Europa. As Illas Desertas son: Illote Chao, Deserta Grande e Bugio. Administrativamente, forman parte do concello de Santa Cruz.

Breve historia
--------------

As illas foron atopadas por João Gonçalves Zarco en 1419/1420 durante a súa primeira viaxe de descuberta sendo el quen as bautizou como illas "Desertas".

As illas foron propiedade privada de dúas famílias inglesas de Madeira entre 1894 e 1971 (tal como foron as Illas Salvaxes), sendo compradas entón polo estado português e convertidas en Reserva Natural.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illas Desertas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Arquipélago de Madeira
* Illote Chão
* Deserta Grande
* Illa de Bugio

### Ligazóns externas

* Topographic map of the Desertas Islands (1:250,000)
* Parque Natural da Madeira Arquivado 18 de febreiro de 2007 en Wayback Machine.
* Fotos das ilhas Desertas Arquivado 07 de febreiro de 2009 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27923
* WorldCat
* VIAF: 236156030
* EBID: ID
* GeoNames: 2268693
* GND: 7632737-1

 |
Lego Mindstorms RCX
Kit de robots Lego
A **FIRST Lego League**, ou **FLL** ("Liga de Lego da FIRST") é unha competición para os primeiros niveis do ensino secundario promovida pola organización FIRST, fundada en 1989 para desenvolver camiños que animen ao estudantado a interesarse pola enxeñaría e a tecnoloxía. Cada ano a competición céntrase nun tema diferente relacionado coas ciencias. Os estudantes procuran solucións aos diversos problemas que se lles presentan e reúnense en competicións rexionais para compartir os seus coñecementos e mostrar as súas descubertas.

A competición ten catro aspectos principais. En primeiro lugar, un xurado avalía a capacidade de traballo en equipo de cada grupo. Logo, deben demostrar que o robot que construíron pode afrontar as tarefas asignadas. En terceiro lugar, deben realizar un proxecto de investigación relacionado co tema e facer unha presentación breve. Por último, teñen que utilizar os robots que deseñaron para competir na realización dunha serie de tarefas nun campo de xogo. Na actualidade participan uns 5.000 institutos de varios países do mundo, o que significa 20.000 rapaces.

A Liga de Lego da FIRST utiliza os Lego Mindstorms para construír pequenos robots autónomos que se desprazan polos campos de xogo oficiais (un tapete con obxectos colocados encima) e levar a cabo as tarefas que se lles asignen. A organización resulta da colaboración entre a FIRST e o Grupo Lego.

A competición implica equipos de profesores, asesores e estudantes de instituto que colaboran no deseño e construción dun robot e no seu proxecto de investigación en seis semanas; pasan entón a competir en reunións da FLL. Os desafíos de anos anteriores estiveron relacionados coas discapacidades (2004), o envío de sondas a Marte (2003) ou a exploración das cidades e os seus problemas (2002). O primeiro de todos celebrouse en 1999 e chamábase "Pánico Volcánico". O centro de interese para o desafío de 2005 é o mundo mariño, no que se denomina "Odisea Oceánica".
**Alberto Manuel Cereijo Suárez**, nado na Coruña o 13 de agosto de 1967, é un músico galego. Destaca polo seus traballos de guitarrista, arranxador, composición e produción. É coñecido por ser o guitarrista solista do grupo de rock Los Suaves.

Biografía
---------

En 1985 Cereijo iniciouse como músico, aos 17 anos, empezando a tocar en bandas locais ourensás como Alquitrán e Reina del Alba. Entre 1987 e 1990 cursou os seus estudos musicais na escola musical "Estudio", de Santiago de Compostela, onde levou a cabo estudos de harmonía, composición, improvisación, solfexo, polirrítmia, instrumento etc. e no conservatorio oficial de música de Ourense, onde estuda guitarra, solfexo e canto coral. É durante este tempo, en 1989, cando entra a formar parte de Los Suaves como membro fixo. Durante 1990 viaxa aos Ánxeles, onde se matricula no Musical Institute de Hollywood, no departamento de Guitar Institute of Technology, graduándose en marzo de 1992. Este mesmo ano publicou o seu primeiro álbum en solitario, *Work Out*, para a compañía Donosti Rock.

Compaxinando o seu traballo con Los Suaves durante toda a década de 1990, en 1998 realizou un máster de tres meses, novamente no Musical Institute. En 2001 publicou o seu segundo álbum en solitario, *Evasion*, esta vez para o selo Locomotive Music. No ano 2003 fundou a banda de rock ECO, xunto con Tino Mojón e Roberto Espinosa, aos que máis tarde se lles uniría Diego P. Castro, publicando o seu único álbum, *Réplica*, en 2007. Na actualidade compaxina o seu traballo en Los Suaves e ECO.

Outros datos
------------

* Cereijo asistiu a clases e seminarios de músicos como Brett Garsed, Nick Nolan, Danny Gill, Blues Saraceno, Terry Bozzio, Gregg Bissonette, Bobby Rock, Stu Hamm, Steve Dudas, Jeff Berlin, Don Mock, Keith Wyatt, Steve Trovato, Jamie Findlay, Paul Hanson, Dan Gilbert, Ralph Humprey, Bill Ward, Oz Fox, Craig Goldie, Jennifer Batten, Ross Bolton, Scott Henderson, Victor Woten, Randy Coven ou Norman Brown.
* Durante estes anos impartiu seminarios e clinics por numerosos puntos de España, sendo profesor en varias escolas de música de Galicia.

Discografía
-----------

### Con Los Suaves

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Ese día piensa en mí* | (1987) |
| \* | *Maldita sea mi suerte* | (1991) |
| \* | *Malas noticias* | (1993) |
| \* | *Santa Compaña* | (1994) |
| \* | *¿Hay alguien ahí?* | (1995) | Directo |
| \* | *San Francisco Express* | (1997) |
| \* | *Víspera de todos los santos* | (2000) |
| \* | *Un paso atrás en el tiempo* | (2002) | Recompilatorio |
| \* | *Si yo fuera Dios* | (2003) |
| \* | *El jardín de las delicias* | (2005) |
| \* | *Adiós, adiós* | (2010) |

### Álbums en solitario

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Work Out* | (1990) |
| \* | *Evasion* | (2001) |

### Con ECO

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| \* | *Réplica* | (2007) |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do artista
* MySpace oficial do artista
* Páxina oficial de ECO

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8193462
* WorldCat
* VIAF: 86541826
* BNE: XX1009560
* Discogs: 2747830
* ISNI: 0000000060142204
* MusicBrainz: ID

 |
**Klas Robert Schultzberg**, nado en Xenebra o 3 de xaneiro de 1975, foi o batería orixinal da banda de rock alternativo Placebo. Malia que suízo, é de ascendencia inglesa e sueca.

Traxectoria
-----------

Schultzberg coñeceu a Olsdal nunha banda no colexio en Suecia e uníronse a Placebo cando a banda se formou en setembro de 1994, gravando a primeira demo en abril de 1995, conseguindo a atención da industria discográfica e que culminou cun contrato coa Virgin Records.

Inicialmente deixou a banda en setembro de 1995, pero volveu para gravar o primeiro sinxelo de 7" "Bruise Pristine". Despois dunha discusión en agosto de 1996, despois da súa primeira aparición na televisión, Molko decidiu que sería mellor para a banda que Schultzberg a deixase. Schultzberg suxeríu tocar xuntos ata o final da promoción do seu álbum de estrea. En setembro de 1996 a banda estivo de xira polos Estados Unidos e antes de saír a escena no primeiro concerto en Nova York, Olsdal informou a Schultzberg que non estaría na xira alemá que seguiría á estadounidense. Robert realizaría dous concertos máis en París antes de deixar o grupo.

| * v
* c
* e
Placebo |
| --- |
| 
* **Brian Molko**
* **Stefan Olsdal**

* Steve Hewitt
* Robert Schultzberg
* Steve Forrest

 |
| Álbums de estudio | 
* *Placebo*
* *Without You I'm Nothing*
* *Black Market Music*
* *Sleeping with Ghosts*
* *Meds*
* *Battle for the Sun*
* *Loud Like Love*
* *Never Let Me Go*

 |
| EPs | 
* *Exclusive Session*
* *Extended Play '07*
* *iTunes Live: London Festival '09*

 |
| Recompilatorios | 
* *Covers*
* *Once More with Feeling*
* *B-Sides: 1996-2006*
* *A Place for Us to Dream*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2745512
* WorldCat
* VIAF: 305288341
* AllMusic: mn0000484054
* Discogs: 521304
* Europeana: ID
* IMDb: nm5248067
* ISNI: 0000000131339152
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0175910

 |
**Fon Cortizo**, nado en Vigo en 1978, é un cineasta e guionista galego.

Traxectoria
-----------

No 2001 graduouse en Comunicación Audiovisual e dende entón comezou a traballar en televisión como operador de cámara. A partir do 2007 comezou a participar no desenvolvemento de proxectos para televisión e cinema como director de fotografía, realizador e director.

Entre as súas obras destacan os traballos no eido do documental *Contrafaces* (2015) , estreada no festival Visions du Reel (2015, Suíza) e *Aysha* (2016) estreada no Festival Play-Doc (2017, Tui) e merecedora dos premios á Mellor Curtametraxe Galega e Mellor Guión no Festival Curtocircuíto (2018, Santiago de Compostela) e o Premio ao Mellor Documental no Festival DUAF (2018, Nova York).

En 2020 estreou o filme *9 Fugas* no Festival Internacional de Cine de Xixón e acadou o Premio á Mellor Longametraxe da sección internacional Reyumes (ex aequo). *9 Fugas* é unha longametraxe de ficción construída sobre unha banda sonora creada por unha orquestra de improvisación. O filme está protagonizado polas actrices María Roja e Olga Cameselle.

Desde 2020 é presidente de CREA (Asociación Galega de Profesionais da Realización e a Dirección).

Filmografía
-----------

* *Contrafaces* (2016)
* *Aysha* (2017)
* *Americano* (2017)
* *9 fugas* (2020)

Notas
-----

1. ↑  Fon Cortizo
2. ↑  '9 fugas', de Fon Cortizo, premiada no Festival de Xixón

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Cine galego.
* Ficha en crea.gal.
* 9 Fugas: la película experimental, orquestal y feminista que sorprende en el DA. Entrevista a Fon Cortizo en *La Vanguardia*
* Fon Cortizo: "O que pasa coa memoria colectiva neste país e que é alzhéimer avanzado Entrevista en *Faro de Vigo*.
* 9 Fugas. El cine gallego acude por segundo año al festival de Shanghái. Artículo en *El Diario*
* 9 Fugas. Crítica en Cineuropa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104178933
* IMDb: nm8938254

 |
**Michelle Leon** foi a baixista da banda de rock Babes in Toyland, á cal se uniu en 1988.

Leon aprendeu a tocar o baixo despois de unirse á banda. Tocou nos seus dous primeiros traballos, *Spanking Machine* e *To Mother*. Despois da morte do seu mozo, Joe Cole, Leon deixou Babes in Toyland en 1992, e foi substituída por Maureen Herman.

Leon casou co baixista Mike Check da banda The Saucers en 1997. Posteriormente, ese mesmo ano, como Michelle Check, volveu a Babes in Toyland por un curto período de tempo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Leon, Michelle (2016): *I live inside. Memoirs of a Babe in Toyland*. Minnesota Historical Society Press.

| * v
* c
* e
Babes in Toyland |
| --- |
| 
* **Kat Bjelland**
* **Lori Barbero**
* **Maureen Herman**

* Michelle Leon
* Chris Holetz
* Dana Cochrane
* Jessie Farmer
* Courtney Love
* Cindy Russell

 |
| Álbums de estudio | 
* *Spanking Machine*
* *Fontanelle*
* *Nemesisters*

 |
| Álbums ao vivo | 
* *Minneapolism*

 |
| EPs | 
* *To Mother*
* *Painkillers*

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12393277
* Discogs: 439979

 |
**Stefan Olsdal**, nado coma **Stefan Alexander Bo Olsdal** o 31 de marzo de 1974 en Gotemburgo (Suecia), é o baixista/guitarrista da banda de rock alternativo Placebo e tamén forma parte de Hotel Persona.

Biografía
---------

Olsdal trasladouse a Luxemburgo cando era novo e foi á American International School of Luxembourg xunto co seu compañeiro de banda Brian Molko (aínda que os seus camiños non se cruzaron nese momento). Olsdal comezou a tocar na orquestra da escola no ano 1987. Completou a educación secundaria en Suecia e mudouse a Londres cos seus pais, onde asistiu ao Musicians Institute.

Olsdal atopouse con Molko de casualidade no exterior da estación de metro de South Kensington. Os dous formaron Ashtray Heart, un dúo de lo-fi, tocando instrumentos de xoguete. Compuxeron catro temas, pero decidiron formar unha banda seria, polo que convidaron a Steve Hewitt que non podía estar na banda porque asinara con outro selo discográfico. Despois diso Olsdal convidou ao antigo compañeiro Robert Schultzberg (que nese momento atopábase estudando no Reino Unido) para que se unise como batería de Placebo (Hewitt substituiríao posteriormente).

Xunto con Molko está acreditado como coautor de todos os temas da banda ata a data (agás "Ashtray Heart" do álbum *Battle for the Sun* composta só por Molko), e como coprodutor de *Black Market Music* e algunhas caras-b.

| * v
* c
* e
Placebo |
| --- |
| 
* **Brian Molko**
* **Stefan Olsdal**

* Steve Hewitt
* Robert Schultzberg
* Steve Forrest

 |
| Álbums de estudio | 
* *Placebo*
* *Without You I'm Nothing*
* *Black Market Music*
* *Sleeping with Ghosts*
* *Meds*
* *Battle for the Sun*
* *Loud Like Love*
* *Never Let Me Go*

 |
| EPs | 
* *Exclusive Session*
* *Extended Play '07*
* *iTunes Live: London Festival '09*

 |
| Recompilatorios | 
* *Covers*
* *Once More with Feeling*
* *B-Sides: 1996-2006*
* *A Place for Us to Dream*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q342686
* WorldCat
* VIAF: 151772247
* AllMusic: mn0000547186
* BIBSYS: 6018211
* Discogs: 465649
* Europeana: ID
* IMDb: nm0647578
* ISNI: 000000010187017X
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0121303
* TMDb: 213311

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Acción Gallega (homónimos).

***Acción Gallega*** foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1920 e 1925, bilingüe, con predominio do castelán.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Publicación Oficial de Casa de Galicia*, apareceu o 24 de xuño de 1920. A partir do número 14 cambiou o seu subtítulo por *Revista Mensual de Casa de Galicia*. Dirixido por Rodolfo Prada, os redactores eran Javier Insua, Eduardo Blanco Amor, E. Rosal, Manuel Agromayor, E. Calviño de Castro, Félix Ferro, Julio Viale Paz e o debuxante S. Santiago. Entre os seus colaboradores figuraron Xaquín Bacelo, Antonio Noriega Varela, Eladio Rodríguez González, Ramón María del Valle-Inclán, Fortunato Cruces, Manuel Castro López, Roberto Blanco Torres e Joaquín Pesqueira. Era unha publicación societaria que informaba das actividades da asociación e da colectividade emigrada, pero tamén publicou numerosos artigos literarios. O último número coñecido é o 58, de 1925.

Notas
-----

1. ↑  Fondos documentais Consello da Cultura Galega.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Acción Gallega". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Blanco Campaña, Xosé Luís (1995). *Radio e prensa na Galicia exterior*. Xunta de Galicia. p. 122. ISBN 84-453-1304-5.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Consello da Cultura Galega. p. 106. ISBN 84-87172-30-X.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. pp. 532–533. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilanova Rodríguez, Alberto (2005). "Acción Gallega". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da literatura galega*. II. Publicacións periódicas. Galaxia. p. 21. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Repertorio da prensa da emigración galega Consello da Cultura Galega.
Coordenadas: 15°51′10″S 173°44′45″O﻿ / ﻿-15.852777777778, -173.74583333333

| Tafahi |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
| Vista desde satélite de Tafahi, ao norte de Niuataputapu |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Tonga |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (1996) | 12 hab. |
| Superficie | 3,42 km² |
| Densidade |  |
| Maior altura | 610 m |
|  |
| Localización |
| Localización |
|

**Tafahi**, (Cocos) é unha illa do grupo Niuas, no reino de Tonga. Está situada a 7 km ao norte de Niuatoputapu.

A illa é un estratovolcán de forma cónica que se eleva ata os 610 metros. O volcán non está activo e non se teñen rexistros históricos de erupcións, pero a súa morfoloxía é nova. Está cuberta de vexetación, especialmente de cocos.

Tafahi foi descuberta polos holandeses Le Maire e Schouten en 1616, e a chamaron Cocos Eylandt. En 1767 chegou o inglés Samuel Wallis que a denominou Boscawen's Island en honra ao almirante Edward Boscawen con quen navegara como primeiro lugartenente.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q283712
* GEC: 0515425
* GeoNames: 4032325
* OSM: 4661851
* TGN: 1009337
* VOGRIPA: 985

 |
**Willy DeVille**, nado en Stamford (Connecticut) o 25 de agosto de 1950 e finado en Nova York o 6 de agosto de 2009, foi un cantante e compositor estadounidense.

Primeiro coa súa banda Mink DeVille (1974-1985) e, máis tarde por libre, ao longo de 35 anos de carreira creou cancións enteiramente orixinais malia estaren enraizadas no estilo musical tradicional americano.

Traxectoria
-----------

DeVille traballou con colaboradores de todo o espectro da música americana, incluíndo Jack Nitzsche, doc Pomus, Dr John, Mark Knopfler, Allen Toussaint, Eddie Bo, Brenda Lee, Los Camperos de Nati Cano, e David Hidalgo. A típica canción de Deville en calquera das súas músicas está chea de anhelos románticos. Os ritmos latino, *riffs* de *blues*, doo-WOP, música caxún, aires de cabaré francés, e ecos do principios dos 60 atópanse nas súas obras.

Mink DeVille foi a banda do histórico club neoiorquino CBGB, no que naceu o punk rock a mediados da década dos 70. Deville axudou a axustar o son de Brill Building, e despois da súa mudanza a Nova Orleáns en 1988, axudou a desencadear o renacemento da música tradicional da cidade, o *rithm & blues*. As súas letras sentimentais e a exploración dos ritmos e sons americanos axudaron a definir un novo estilo musical, ás veces chamado "hispano-americano." Jack Nitzsche dixo de DeVille que era o mellor cantante co que chegara a traballar. Maila ser unha estrela en Europa, non foi moi coñecido nos Estados Unidos.

O crítico Robert Palmer escribiu sobre el en 1980:

> 
> 
> *O señor DeVille é un intérprete magnético, pero a súa actitude de machote agocha unha fina intelixencia musical; as súas cancións e arranxos son ricos en ritmos étnicos e en ecos* blues *(...). El encarna o feixe de contradicións culturais (de Nova York) (...)*
> 
> 

Doc Pomus, membro do Salón da Fama do Rock and Roll e co cal compuxo varias cancións, escribiu sobre el:

> 
> 
> *DeVille coñece a verdade das rúa da cidade e a coraxe dunha canción de amor de gueto (...)*
> 
> 

DeVille morreu de cancro pancreático durante a noite do 6 de agosto do 2009 nun hospital de Nova York.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q455762
* WorldCat
* VIAF: 40589392
* Allmovie: p18836
* AllMusic: mn0000678353
* AlloCiné: 38072
* BIBSYS: 5003957
* BNE: XX877527
* BNF: 139431348
* DeutscheBio: 134358287
* Discogs: 260258
* Europeana: ID
* Filmportal: ID
* GND: 134358287
* IMDb: nm0212151
* ISNI: 000000012024449X
* LCCN: n91082956
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0101049
* NNDB: 000206575
* NTA: 071435506
* RocksBackpages: willy-deville
* Songkick: 247431
* SUDOC: 080565646
* TMDb: 24137

 |
**Molly Alice Smitten-Downes**, nada en Rothley (Leicestershire) o 2 de abril de 1985, é unha cantautora inglesa.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Molly asistiu á Our Lady's Convent School en Loughborough, empezando a súa carreira musical a idade de oito anos. Estudou música no Leicester College e na Academia de Música Contemporánea de Guildford, Surrey, onde se formou como pianista.

### Carreira musical

O 18 de decembro de 2011 lanzouse un disco acústico chamado*Fly Away with Me*. O tema *Shadows,* da súa autoría, foi mostreado pola artista grime Marger e lanzouse en iTunes o 21 de agosto de 2011. Molly foi a gañadora na categoría *Urban-Pop* do concurso *Live and Unsigned* do ano 2012 e tamén recibiu un recoñecemento á mellor canción nos premios *The Best Of British Unsigned Music*, polo seu tema *Lost Generation* en 2013. En abril de 2013 lanzouse a súa colaboración co produtor sueco Anders Hansson coa canción *Beneath the lights*. En 2012 escribiuse e gravouse *Never Forget*, a súa colaboración co produtor *hardcore* Darren Styles.

### Eurovisión 2014

O 3 de marzo de 2014, a BBC inglesa anunciou que Molly sería a representante do Reino Unido no Festival da Canción de Eurovision coa canción *Children of the Universe*. Dende o principio partiu como unha das grandes favoritas para gañar o festival. A gran final de Eurovision celebrouse en Copenhague o 10 de maio de 2014, na cal Molly actuou na última posición e quedou na posición número 17 con 40 puntos na clasificación final, pese a ser unha das favoritas.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Molly Down-Smittens Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Arquivado 17 de xullo de 2019 en Wayback Machine. *(en inglés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6896681
* WorldCat
* VIAF: 1069163706811329421805
* Discogs: 412087
* Europeana: ID
* Genius: Molly-smitten-downes
* MusicBrainz: ID

 |
**Ricardo Vázquez Gómez**, nado en Boqueixón cara a 1903 e finado en Santiago de Compostela o 11 de maio de 1937, foi un xornaleiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Xornaleiro veciño de Sergude. Garda das obras do ferrocarril Coruña-Zamora no tramo Susana-Santiago. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela pola causa 1195/36 o 17 de abril de 1937 xunto con Laureano Amboage Quiñoy, Jesús Rodríguez Vázquez, José Antúnez Barros e Julián Albor Souto, acusados do delito de rebelión, o fiscal pediu a pena de morte para Ricardo Vázquez e Laureano Amboage e reclusión perpetua para os outros. Finalmente só Ricardo Vázquez foi condenado a morte, sendo executado en Compostela o 11 de maio de 1937.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Santiago*, 17-4-1937, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-4-1937, p. 11.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 11-5-1937, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ricardo Vázquez Gómez na páxina web *Nomes e Voces*.
**Pierre Fournier**, nado en París o 24 de xuño de 1906 e finado en Xenebra o 8 de xaneiro de 1986, foi un cellista francés, coñecido coma o "aristócrata dos cellistas" pola súa elegante musicalidade e o seu son.

Traxectoria
-----------

Fillo dun xeneral da armada francesa. A súa nai aprendeulle a tocar o piano, mais tivo un polio sendo un neno e perdeu parte da destreza dos pés e pernas. Tendo dificultades cos pedais do piano, cambiouse ao cello.

Graduouse no Conservatorio de París, onde estudou cos mestres Paul Bazelaire e André Hekking aos 17 anos, en 1923. Foi proclamado como "o cellista do futuro" e gañou loanzas polo seu virtuosismo e pola súa técnica do arco.

Acadou fama cando tocou coa Orquestra de Edouard Colonne en 1925, e andou de xira por toda Europa. Tocou con moitos dos máis prestixiosos e aclamados músicos do seu tempo, e gravou completas as pezas de música de cámara de Brahms e Schubert para a BBC en acetatos. Mais, as mesmas se deterioraron antes de que puideran ser transferidas a un medio máis duradeiro.

Fournier deu clases na École Normale de Musique en París e no Conservatorio de París dende 1937 a 1949. Fixo a súa primeira xira nos Estados Unidos en 1948 e tocou, con grande aclamación, en Nova York e Boston.

A partir de 1956 residiu en Suíza, aínda que sempre mantivo a súa cidadanía francesa. En 1963, nomeárono membro da Lexión de Honor.

Continuou tocando ata os 79 anos. Tamén seguiu dando clases particulares na súa casa en Xenebra: o cellista británico Julian Lloyd Webber está entre os seus discípulos.

O seu fillo Jean-Pierre chegou a ser pianista baixo o nome de Jean Fonda.

Premios e recoñecementos
------------------------

**Premio Grammy á Mellor Interpretación de Música de Cámara**:

* Pierre Fournier, Arthur Rubinstein e Henryk Szeryng por *Schubert: Trios No. 1 in B Flat, Op. 99 and No. 2 in E Flat, Op. 100* (Premios Grammy de 1976-1976)
* Pierre Fournier, Arthur Rubinstein & Henryk Szeryng for *Brahms: Trios (Complete)/Schumann: Trio No. 1 in D Minor* (1975)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q356517
* WorldCat
* VIAF: 94287796
* AllMusic: mn0000168532
* BNE: XX1447948
* BNF: 133229265
* BRE: 4726170
* CANTIC: a11591353
* CiNii: DA08029786
* DeutscheBio: 120890410
* Discogs: 834051
* FAST: 113680
* GEC: 0276592
* GND: 120890410
* ICCU: DDSV005042
* Isidore: fournier\_pierre\_violoncelle
* ISNI: 0000000120308940
* LCCN: n83121496
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000009914
* NKC: xx0053076
* NNDB: 000206197
* NTA: 102144869
* SELIBR: 234856
* SNAC: w6hx2084
* SUDOC: 035585765

 |
O **exarcado apostólico de Harbin** (en latín: *Exarchatus Apostolicus Harbinensis*; en ruso: *Апостольский экзархат Харбина*) é unha sé da Igrexa católica bizantina rusa; malia seguir a existir oficialmente, está vacante dende 1952 e sen actividade.

Territorio
----------

O exarcado apostólico estende a súa xurisdición sobre todos os fieis católicos rusos de rito bizantino residentes na China. A catedral do exarcado é formalmente a catedral de San Vladimiro, hoxe inexistente.

Historia
--------

O exarcado apostólico foi erixido o 20 de maio de 1928 co decreto *Fidelium Russorum* da Pontificia Comisión *pro Russia*. A sé do exarcado foi estabelecida na cidade de Harbin, na Manchuria chinesa, onde moitos rusos se refuxiaran cando os comunistas chegaron ao poder en Rusia. O mesmo decreto instituíu en Harbin a parroquia de San Vladimiro. O exarcado foi estabelecido con xurisdición sobre todos os fieis da Igrexa católica bizantina rusa residentes na República da China. O 31 de maio Fabijan Abrantovič foi nomeado primeiro exarca.

Porén, cando Fabijan Abrantovič, o primeiro exarca apostólico, chegou a Harbin o 6 de novembro de 1928, se atopou cunha situación desastrosa. Tan só sete persoas asistiron á súa primeira divina liturxia. Aínda que a Santa Sé consideraba a posibilidade de converter a moitos ortodoxos rusos ao catolicismo, ao padre Abrantovič esta posibilidade lle parecía bastante distante e pouco realista. As conversións seguiron a ser relativamente escasas, mais foron creadas escolas e orfanatos para rusos e polacos.

O 11 de outubro de 1937 abriuse un novizado da Congregación dos Padres Marianos para o rito bizantino.

En 1939 o padre Abrantovič viaxou a Roma para a visita ad limina, e posteriormente visitou as casas da súa congregación en Polonia, Letonia e Lituania. Co estoupido da segunda guerra mundial non puido regresar a Polonia, e foi arrestado e torturado polos axentes do NKVD. En 1942 foi condenado a dez anos de traballos forzados, e finou na cadea en 1946.

En 1948 o exarcado apostólico tiña arredor de 500 fieis bautizados. O 22 de decembro do mesmo ano, o exarca Andrej Cikota foi arrestado en Harbin xunto con todos os sacerdotes do exarcado. Foron deportados a Siberia e detidos en Chita, no krai de Zabaikalskii. En 1949 foron condenados a 25 anos de traballos forzados. Andrej Cikota finou na enfenmería do lager Ozerlag, preto de Taishet, o 13 de febreiro de 1952.

Episcopoloxio
-------------

* Fabijan Abrantovič, M.I.C. (31 de maio de 1928 - 1939)
* Andrej Cikota, M.I.C. (20 de outubro de 1939 - 13 de febreiro de 1952)

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "Decretum. Erectionis ordinariatus harbinensis in Sinis" (PDF). *Acta Apostolicae Sedis* (en latín) (Libreria Editrice Vaticana) **XX**: 366–368. 1928. Consultado o 28/05/2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q620188
* Catholic-Hierarchy: haby

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Santa Ana.

**Santa Ana** (do hebreo *Hannah*, *חַנָּה*, que significa "graza"), descendente de David, foi a nai da Virxe María e avoa de Xesús Cristo segundo a tradición cristiá e islámica. O seu nome non aparece nos Evanxeos canónicos e no Corán.

Tradición
---------

Segundo os Evanxeos apócrifos de Santiago e Pseudo-Mateo, un anxo visitou a Ana e o seu home, Xoaquín, despois de anos de infertilidade, para lles anunciar que ían concibir un fillo. Ana prometeu dedicar o meniño ao servizo de Deus. Xoaquín e Ana levaron a María a vivir ao templo cando esta tiña tres anos.

A historia non foi aceptada pola Igrexa de Occidente ata o século XIII, mentres entre a Igrexa ortodoxa o culto a Santa Ana data do século VI. Nos séculos XIV e XV existía a crenza do nacemento virxinal de Ana, denegada como erro polo Vaticano en 1677.

Santa Ana é a patroa de Québec e Bretaña, e das mulleres traballadoras e mineiros, e dos concellos galegos de Carballedo, Cedeira, Cortegada, A Lama, Monterrei, Oímbra, Petín e O Rosal.

En Galicia
----------

Santa Ana, a Virxe e o Neno, escultura anónima (ca. 1520) da Catedral de Tui (Pontevedra).
En Galicia, Santa Ana é tamén titular de tres parroquias (Chaodarcas, no Pereiro de Aguiar; A Portela do Trigal, do de Carballeda de Valdeorras; e A Barcia do Seixo, no da Lama) e nome de cinco lugares.

Risco recolleu a seguinte lenda:

> 
> 
> "*Xesucristo tivo madre e non tivo padre. Santa Ana tivo padre e non tivo madre. Que como foi? Pois Santa Ana era filla dun hortelán que xa era santo e estando un día nun xardín coméu unha mazá das que había, e coa navalla con que a cortara, pois limpouna nunha perna, despóis de cortala, e de alí a pouco sintéu un timorciño alí na perna, andando alí cos dedos, e tivo aquil tumor nove meses, e de alí ós nove meses desapareceulle. Mais despóis viu unha neniña moi bonita no xardín, e il iba atrás dela, mais ela botaba a correr e desaparecía. E tivo un soño que lle decían que a chamase e que lle dixera: "Hija mía ven acá". E que logo había vir, e que a tivera por a súa filla. E foi Santa Ana.*"
> Vicente Risco
> 

### Na cultura popular

* Dixo doña Ana: terás sempre tela se non matas a raña.

Por terras de Verín, corre este dito que nomea así as sete semanas coa Coresma: *Ana, Vagana ,/ Rabeque, Susana,/ Lázaro, Ramos,/ en Pascua estamos*.

Festa
-----

26 de xullo

Notas
-----

1. ↑  Nalgunhas fontes, *Rabana*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* MOREIRAS SANTISO, Xesús: *Os mil e un refráns galegos da muller*. Alvarellos, Lugo 1978.
* RISCO, Vicente: "Etnografía: cultura espiritual", en *Historia de Galiza*, dirixida por Ramón Otero Pedrayo. Ed. Nós, Bos Aires 1962, tomo I, px. 348.
* SANTAMARINA, Antón (ed. e dir.): *Diccionario de diccionarios*. Fundación Pedro Barrié de la Maza, Instituto da Lingua Galega, 3ª ed. 2003.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164294
* WorldCat
* VIAF: 120155150
* CERL: cnp00578218
* DeutscheBio: 118649418
* EBID: ID
* FAST: 78132
* GEC: 0004184
* GND: 118649418
* ISNI: 0000000107883393
* LCCN: n81096009
* NKC: jn20021030001

 |
**Pedro Gost Sastre**, nado en Sa Pobla (Illas Baleares) o 18 de xaneiro de 1946 foi un futbolista balear que xogaba na demarcación de gardameta.

Traxectoria
-----------

Albanel de profesión debutou con 17 anos no primeiro equipo do Poblense. Fichou polo RCD Mallorca na tempada 1967/68, converténdose en titular ao ano seguinte cando o equipo conseguiu o ascenso a Primeira División

Xogou na máxima categoría unha tempada e fichou polo Celta de Vigo antes de comezar a tempada 1970/71 xunto ao centrocampista Robles.

Debutou en Balaídos ante o Sporting de Gijón no primeiro encontro da tempada e xogou os 30 encontros de Liga, sendo o porteiro menos goleado despois de Abelardo, do Valencia CF. O equipo coñecido no momento coma o *Tumbaxigantes* rematou 6º, clasificándose por primeira vez na súa historia para a Copa da UEFA.

Nesta época foi convocado dúas veces pola Selección española de fútbol, porén non chegou a debutar ao ser o suplente de Iríbar (Athletic de Bilbao) e Miguel Reina (FC Barcelona).

Ao ano seguinte foi o porteiro titular do debut do Celta en competición europea, fronte o Aberdeen escocés, o 15 de setembro de 1971, converténdose no primeiro futbolista mallorquino en participar en competición europea. Porén nin o Celta nin Gost tiveron sorte, xa que o equipo perdeu 2-0 e o gardameta lesionouse de gravidade, co que quedou sen xogar no que restaba de tempada.

A tempada 1972/73 foi a última de Gost no Celta. So xogou dous encontros xa que o adestrador arxentino do equipo, Pedro Dellacha preferiu confiar en Alarcia. Ao rematar a competición volve a Mallorca e ficha polo Club Esportiu Constància d'Inca.

Finalmente retirouse xogando no Poblense aos trinta e oito anos de idade.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1971-72 (debut na Copa da UEFA) |
| --- |
| Gost  ·  Pedrito  ·  Manolo  ·  Domínguez  ·  Hidalgo  ·  Juan  ·  Rivera  ·  Almagro  ·  Lezcano  ·  Rodilla  ·  Jiménez  ·  Rivas |
| Alarcia  ·  Castro  ·  Sanromán  ·  Navarro  ·  Canario  ·  Suco II  ·  Payno  ·  Fernández Amado  ·  Villar  ·  Dolfi  ·  Doblas  ·  Robles  ·  Yáñez |
| Adestrador: Juan Arza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12397399
* BDFutbol: 5858
* FootballDatabase: 114930

 |
**Gonzalo de Amarante**, nado en Tagilde (Vizela) en 1187 e finado o 10 de xaneiro de 1259, foi un relixioso portugués da Orde dos Predicadores. É recoñecido como beato pola Igrexa Católica, e a súa festividade celébrase o 10 de xaneiro.

Traxectoria
-----------

Sábese moi pouco da vida deste popular beato. Pertenceu a unha extensa familia nobre, desde pequeno, practicamente desde o bautismo, sentiuse atraído pola relixión, dándose conta o arcebispo de Braga, quen o tomou como aprendiz e preparouno para o sacerdocio. Aceptárono os frades dominicos, sendo reitor da orde do bispo en San Pelagio. Foi de peregrino aos catorce anos a Palestina e Roma, e ao seu retorno, por múltiples cambios e problemas co seu sobriño retirouse en Amarante a vivir de xeito solitario, dedicándose á evanxelización. Aos poucos, unha grave enfermidade foi deteriorando a súa saúde, ata falecer o 10 de xaneiro de 1259.

  

En 1560 o papa Pío IV beatificouno. A súa canonización nunca se concretou pero de igual forma é chamado comunmente *santo*, celebrándose a súa festa o 10 de xaneiro, día do seu falecemento.

É invocado como casamenteiro das vellas e nos casos de infertilidade.

En honor deste beato portugués, unha coñecida canle brasileira que cruza a cidade de Pelotas (Río Grande do Sur), foi chamada Canle São Gonçalo.

Notas
-----

1. 1 2 3  Archidiócesis de Madrid. "Gonzalo de Amarante, Beato". *Catholic.net*. Consultado o 18 de febreiro de 2013.
2. ↑  Lifecooler. "Romería de San Gonzalo". Arquivado dende o orixinal o 04 de febreiro de 2013. Consultado o 18 de febreiro de 2013.
3. ↑  Arquivo Português de Lendas. "Lenda do Casamenteiro das Velhas". Arquivado dende o orixinal o 23 de xaneiro de 2013. Consultado o 18 de febreiro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gonzalo de Amarante*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3776432
* WorldCat
* VIAF: 205131285
* BNE: XX1594905
* ISNI: 0000000439732591
* NTA: 161563163
* SUDOC: 143287435

 |
**Pedro Robles Aguilar**, nado en Murcia o 4 de xullo de 1944, foi un futbolista español que xogaba na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

Comezou a carreira profesional xogando en Segunda División co RCD Mallorca, equipo co que acadou o ascenso a Primeira, militando no equipo ata o final da tempada 1969/70 cando fichou polo Celta de Vigo tras o descenso do equipo balear.

En 1970 chega a Vigo ao igual que o gardameta Gost. Porén Robles non contaría coa confianza do técnico do Celta, Juan Arza, chegando a non disputar un só encontro ante a gran competencia nun equipo que se clasificou por primeira vez na súa historia para a competición da Copa da UEFA.

Militando no Celta protagonizou un triste incidente o 9 de maio de 1971 no Trofeo Ano Santo Compostelán disputado ante o SD Compostela no Campo Municipal de Santa Isabel, cando Robles e Castro agrediron afeccionados do Compos e remataron na comisaría.

Ao final do seu segundo ano en Vigo foise cedido ao UP Langreo e despois ao Gimnàstic de Tarragona despois de rescindir o contrato co Celta, onde militaría catro tempadas en Segunda División.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1971-72 (debut na Copa da UEFA) |
| --- |
| Gost  ·  Pedrito  ·  Manolo  ·  Domínguez  ·  Hidalgo  ·  Juan  ·  Rivera  ·  Almagro  ·  Lezcano  ·  Rodilla  ·  Jiménez  ·  Rivas |
| Alarcia  ·  Castro  ·  Sanromán  ·  Navarro  ·  Canario  ·  Suco II  ·  Payno  ·  Fernández Amado  ·  Villar  ·  Dolfi  ·  Doblas  ·  Robles  ·  Yáñez |
| Adestrador: Juan Arza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533698
* BDFutbol: 8350
* FootballDatabase: 284114

 |
**Mafalda de Portugal** nada o 11 de xaneiro de 1197 e finada o 1 de maio de 1256, foi unha infanta de Portugal e raíña consorte de Castela.

Traxectoria
-----------

Filla de Sancho I de Portugal *o Poblador* e da súa muller, Doce de Barcelona. En 1215 contraeu matrimonio con Henrique I de Castela pero a mocidade de ambos fixo que o matrimonio non se chegase a consumar. Ao ano seguinte, o matrimonio foi declarado nulo polo Papa Inocencio III por parentesco en grado prohibido.

Á morte do seu pai, Mafalda, segundo as disposicións do testamento, tiña que recibir o castelo de Seia e a porción restante do termo municipal así como todas as rendas que aí se producían. Ademais, concedíaselle o dereito a utilizar o título de raíña.

Isto xerou un conflito co seu irmán Afonso II de Portugal que, desexando un poder centralizado, obstaculizou que a súa irmá puidese recibir os títulos e dereitos que lle correspondían. Afonso temía que algo parecido puidese suceder cos seus outras dúas irmás, Tareixa e Sancha, e cos eventuais herdeiros destas, creando un problema de soberanía que podía chegar a dividir o país.

Unha boa parte dos nobres portugueses puxéronse de parte de Mafalda e as súas irmás, pero terminaron derrotados. Á morte de Afonso II, o seu fillo Sancho II concedeu ás súas tías algunhas terras e castelos, pero fíxolles renunciar ao título de princesa-raíña. A paz definitiva chegou en 1223.

Vida relixiosa
--------------

Finalmente, tanto Mafalda como as súas irmás fixéronse monxas cistercienses. Mafalda fundou a Abadía de Arouca. O 1 de maio de 1256 faleceu no mosteiro de río Tinto. Ao querer trasladar o seu corpo ata Arouca atopárono incorrupto, o que xerou unha forte devoción cara á infanta portuguesa.

O 27 de xuño de 1793 foi beatificada polo Papa Pío VI, acompañando así ás súas irmás Tareixa e Sancha, declaradas beatas desde principios do século XVIII. A súa festividade celébrase o 2 de maio.

Notas
-----

1. 1 2  Fernandes Marques 2008, p. 62.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernandes Marques, Maria Alegria (2008). *Estudos sobre a Ordem de Cister em Portugal* (en portugués). Coímbra: Estudos da Faculdade de Letras da Universidade de Coimbra. ISBN 972-772-019-6.
* Rodrigues Oliveira, Ana (2010). *Rainhas medievais de Portugal. Dezassete mulheres, duas dinastias, quatro séculos de História* (en portugués). Lisboa: A esfera dos livros. ISBN 978-989-626-261-7.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Leonor Plantagenet** | **Raíña consorte de Castela**1215–1216 | Sucesor:**Beatriz de Suabia** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q576323
* DBE: mafalda-de-portugal
* GEC: 0039122
* WikiTree: Portugal-6

 |
**Santa Tareixa de Xesús Jornet**, nada como **Teresa Jornet e Ibars** en Aitona (Lleida) o 9 de xaneiro de 1843 e finada en Liria, Valencia o 26 de agosto de 1897 foi unha relixiosa española. En 1873 fundou a Orde das Irmás dos Anciáns Desamparados en Barbastro. Á súa morte había 103 asilos en España e América.

Traxectoria
-----------

Tareixa naceu nunha familia relixiosa. A súa irmá Josefa foi Filla da Caridade no hospital da Habana, a súa irmá María e tres fillas do seu irmán Juan incorporáronse á nova orde, a súa tía Rosa, irmá da súa nai, morreu en olor de santidade e o seu tío avó, o Beato Francisco Palau, foi frade carmelita exclaustrado, orador, escritor e penitente.

Estudou en Lleida para mestra e ingresou no mosteiro das clarisas de Briviesca (Burgos). A situación política da segunda metade do século XIX non permitía a emisión de votos, polo que se fixo carmelita terciaria, dedicándose ao ensino. Posteriormente, xunto cun grupo de sacerdotes en Barbastro, dedicouse á atención dos anciáns abandonados, dende onde viaxou a Valencia, casa nai das Irmás dos Anciáns Desamparados.

Antes de falecer en 1897 deixou dito he escrito que non quería canonizacións na orde se co paso do tempo houbese Irmás canonizables e indicou que non desexaba que se gastase diñeiro e recursos en propoñer a subida aos alteras de ninguén. Por este motivo o seu proceso de beatificación se alongou tanto no tempo. Foi beatificada en 1958 e canonizada en 1974.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* catholic.net
* aciprensa.com
* mercaba.org
* Biografías y vidas
* Hermanitas de los ancianos desamparados

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q467186
* WorldCat
* VIAF: 146417855
* BAV: ADV10113458
* BNE: XX1156447
* CANTIC: a10566570
* DBE: santa-teresa-de-jesus-jornet
* GEC: 0034854
* GND: 121164330
* ISNI: 0000000098709958
* NTA: 154358355

 |
San **Xustino de Jacobis**, nado o 9 de outubro de 1800 en San Fele (Potenza, Reino de Nápoles) e finado o 31 de xullo de 1860 en Zula (rexión do Mar Vermello Setentrional, Eritrea) foi un misioneiro italiano lazarista, bispo católico e vigairo apostólico de Abisinia, canonizado en 1975.

Traxectoria
-----------

Nado como **Giustino Sebastiano Pasquale de Jacobis**, o 17 de outubro de 1818 entrou na Congregación da Misión en Nápoles, facendo os seus votos o 18 de outubro de 1820. Foi ordenado sacerdote en Brindisi o 12 de xuño de 1824. Logo de exercer o seu ministerio en Oria e Monopoli, foi elixido superior da súa congregación en Lecce e posteriormente en Nápoles.

En 1839 foi nomeado primeiro prefecto apostólico de Abisinia, co encargo de fundar alí misións católicas. Logo dunha década de traballo, foi nomeado bispo titular de *Nilopolis* en 1847, e o 6 de xullo de 1847 vigairo apostólico de Abisinia. Rexeitou o seu nomeamento como bispo até que lle foi imposto, recibindo a consagración episcopal o 7 de xaneiro de 1849 de mans do vigairo apostólico de Galla Guglielmo Massaia. Malia sufrir a cadea e o exilio xunto con outras persecucións por parte da Igrexa ortodoxa etíope, foi quen de fundar moitas misións católicas, así como escolas en Agame e Akele Guzay para a formación de clero local e o estabelecemento das bases das actuais Igrexa católica etíope e eritrea.

Finou en 1860 en Hebo, no que hoxe é a rexión do Mar Vermello Setentrional de Eritrea, mentres viaxaba a Halai onde esperaba recuperar a súa saúde.

Veneración
----------

O seu proceso de canonización comezou en Etiopía en 1891, nun proceso informativo que finalizou en 1894.O comezo formal da causa comezou no pontificado de Pío X logo de que o 13 de xullo de 1904 recibira a aprobación da Congregación dos Ritos. De Jacobis foi declarado venerable o 28 de xullo de 1935 por Pío XI, e o papa Pío XII beatificouno o 25 de xuño de 1939. Foi canonizado por Paulo VI o 26 de outubro de 1975.

Notas
-----

1. 1 2  Killion, Tom (1998). *Historical Dictionary of Eritrea*. The Scarecrow Press. ISBN 0-8108-3437-5.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abraha, Alazar (1995). *Saint Justin De Jacobis: his missionary methodology in Eritrea and Ethiopia* (en inglés). Paulines Publications Africa. ISBN 9789966211866.
* Butler, Alban (1995). Burns, Paul, ed. *Butler's Lives of the Saints* (en inglés) **7**. A&C Black. pp. 263–264. ISBN 9780860122562.
* Farmer, David (2011). *The Oxford Dictionary of Saints* (en inglés). Oxford University Press. p. 118. ISBN 9780191036736.
* Ott, Michael (1910). "Blessed Justin de Jacobis". *The Catholic Encyclopedia* (en inglés) **8**. Nova York: Robert Appleton Company.

### Ligazóns externas

* *Perfil en* Saints SQPN
* *Perfil en* Catholic Hierarchy
* *Perfil en* Hagiography Circle

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q475636
* WorldCat
* VIAF: 37783771
* BNE: XX1253426
* BNF: 10502383v
* Catholic-Hierarchy: jacobis
* CERL: cnp00566557
* FAST: 37133
* GND: 12180819X
* ISNI: 000000006132064X
* LCCN: n79063440
* NLA: 61539581
* NTA: 120429349
* OL: OL1615080A
* PTBNP: 47927
* SUDOC: 138485712

 |
**Muḥammad ibn Hānī ibn Sa'dūn**, nado en Sevilla no 927 e finado no 972, foi un poeta andalusí, posteriormente panexirista oficial do califa fatimí Almu'izz, conquistador de Exipto e fundador do Cairo.

Traxectoria
-----------

Naceu en Sevilla no 927. A súa formación foi dirixida polo seu pai, e tivo como mestre a Ibn Masarrah. Máis tarde estudou Filoloxía e Filosofía na Casa da Ciencia (*dār ao-ˁilm*) da cidade hispalense. Predicou o xiísmo (rama do Islam daquela perseguida polo califato omeia en Al-Andalus) na cora de Elvira (actual provincia de Granada).

Destacou como lírico no Califato de Córdoba polo atrevemento da súa poesía, pois practicaba sobre todo o xénero do autoeloxio ou xactancia (*faŷr*). Gabábase da súa homosexualidade e a súa adscrición ao xiísmo, o que lle valeu a animadversión dos alfaquís (xuristas da lei islámica) sevillanos.

Amais da ousadía, a súa poesía ten unha gran calidade intrínseca. Conxugou as correntes clásicas da tradición beduína (sobre todo de Al-Mutanabbī, de quen herdou unha dicción transcendente, brillante no léxico e arraigada na tradición) coas modernistas de Abū Tammām, Ibn Al-Rūmī e Al-Buḥturī, quen influíron decisivamente no seu estilo.

Os califas omeias de Al-Andalus temían o poderoso califato xiíta fatimí de Ifrīqiyāh, que xa ocupara todo o norte de África coa recente conquista de Exipto e a fundación do Cairo como capital. Consideraban o xiísmo como unha gran ameaza, e os xiítas andalusís, entre eles Ibn Sa'dūn, tiveron que partir ao exilio.

Con todo, a súa carreira como poeta foi recompensada. Os seus versos gozaron do aprecio do califa fatimí Ma'ad al-Muizz Li-Dinillah, quen o nomeou o seu poeta oficial. Alí cultivou o panexírico de exaltación de Almu'izz e a sátira desapiadada, dirixida tanto contra os omeias andalusís como contra os abbásidas do Oriente Medio.

Bibliografía
------------

* ANDÚ RESANO, Fernando, *El esplendor de la poesía en la Taifa de Zaragoza*, Zaragoza, Mira, 2007. ISBN 978-84-8465-253-3.