Mapa da Xermania Magna a comezos do século II, incluíndo a localización dos silingos.
Os **silingos** ou **silingi** (en latín: *Silingae; en* grego antigo: *Σιλίγγαι* -*Silingai-)* foron un pobo xermánico do grupo dos vándalos que se tería establecido na Silesia e, posteriormente, na Península Ibérica e na África setentrional.

Os silingos na Xermania (ante c. 150-406)
-----------------------------------------

Os silingos son mencionados por vez primeira na *Geographia* de Tolomeo (c. 150), quen os sitúa ao norte dos suevos semnones, na zona da actual Silesia:

> Á baixo dos *semnones* aséntanse os *silingæ*, e á baixo dos *burguntae* os *lugi omani*, á baixo dos cales os *lugi diduni* até o monte Asciburgius; e á baixo dos *silingæ* os *calucones* e os *camavi* até o monte Melibocus, ó leste deles, preto do río Albis e á riba deles, baixo o monte Asciburgius, os *coroconti* e os *lugi buri* até a cabeceira do río Vistula; e á baixo deles en primeiro lugar os *sidones*, logo os *cotini*, despois os *visburgii* á riba do val Orcynius.
> 
> 

Esta localización foi corroborada por numerosas evidencias toponímicas e arqueolóxicas. A abundancia de enterramentos ricos na Silesia dá conta dunha relativa prosperidade económica, que adoita atribuírse ao florecemento do comercio co Imperio Romano. Non obstante, esta actividade comercial deixou paso a unha política exterior agresiva con respecto a Roma. Sen esquecer a súa posible participación nas Guerras Marcomanas (165-189) xunto con outros pobos vándalos, o certo é que no ano 278, os silingos e os burgundios levaron a cabo unha expedición militar conxunta contra o emperador Probo, pero foron derrotados por este preto do río Libus (actualmente Lech). Iniciouse así un período de dependencia do Imperio Romano, no que silingos e burgundios foron obrigados a participar nas campañas de Britania como tropas auxiliares de Roma. Tras participar na invasión da Recia (401), dende o 405 os silingos preparábanse pra invadir a Galia xunto con outros pobos xermánicos.

Os silingos na Galia (406-409)
------------------------------

O 31 de decembro do 406, os vándalos enfrontáronse aos francos ripuarios, tropas auxiliares do Imperio encargadas de defender a fronteira do Rhin, na batalla de Maguncia, na que resultaron mortos o rei dos asdingos Godexisilio, xunto cuns 20.000 vándalos, aproximadamente. Inda así, coa axuda dos alanos, baixo o mando do rei Respendial, os exércitos invasores derrotaron ós francos ripuarios e conseguiron atravesar o Rhin, penetrando na Galia. Suevos, alanos, burgundios e vándalos asdingos e silingos adicáronse, nos seguintes dous anos e medio, a percorrer e devastar a Galia en expediciós de saqueo, obrigando ás forzas romanas mobilizadas na Britania a volver os seus pasos cara á Galia, para facerlles fronte. En palabras de Xerome de Estridón:

> Innumerábeis e moi feroces naciós ocuparon tódalas Galias. Todo o que hai entre os Alpes e os Pireneos, todo o comprendido entre o Océano e o Rhin, decastárono o quado, o vándalo, o sármata, os alanos, xépidos, hérulos, saxós, borgoñós, alamás e, ouh infeliz república!, os inimigos panonios. "Assur veu con eles". Maguncia, cidade antano ilustre, foi capturada e destruída; na igrexa, moitos miles de persoas foron degolados. Worms foi arrasada tras un longo asedio; a moi poderosa cidade de Reims, Amiens, Arrás, "os morinos, últimos dos homes", Tournai, Nemetas, Estrasburgo, integradas na Xermania; as provincias de Aquitania, de Novempopulania, a Lugdunense e a Narbonense, coa excepción dalgunhas cidades, están todas asoladas; a esas mesmas cidades, arrodeadas pola guerra, no interior despoboas a fame. Non podo conter as miñas bágoas ó mencionar Tolosa, que debe o ter escapado até agora da ruína ós méritos do seu santo bispo Exuperio. As mesmas Hispanias, onde o perigo é inminente, tremen cada día ó lembrarse da invasión dos cimbrios e todo o que outros teñen padecido padéceno elas constantemente polo temor.
> 
> 

As causas desta invasión radican na propia tendencia migratoria dos pobos xermánicos, unida á presión exercida sobre eles por outros pobos coma os godos ou os hunos. Tamén hai que ter en conta a súa oposición antirromana, nun momento de debilidade do Imperio que souberon aproveitar pra minar a súa autoridade. Segundo algunhas correntes da historiografía marxista, as invasións xermánicas son unha manifestación da loita de clases, posto que os pobos sometidos e susceptibles de perder a súa liberdade baixo o modo de produción escravista vixente no Imperio Romano, tentarían destruír os mecanismos represivos deste.

Os silingos na Hispania (409-429)
---------------------------------

### Invasión da Hispania (409-411)

Entre o 28 de setembro e o 12 de outubro do 409, suevos, alanos e vándalos asdingos e silingos atravesaron os Pirineus, penetrando na Península Ibérica. O cronista Hidacio, se ben non coñece a data exacta, sinala que entraron en terza feira:

> "*Alani, et Wandali, et Suevi Hispanias ingressi aera CCCCXLVII, alii quarto kalendas, alii tertio idus Octobris memorant die, tertia feria, Honorio VIII et Theodosio Arcadii filio III consulibus.*"
> 
> 

Segundo Hidacio, "os bárbaros que entraron na Hispania saqueárona como inimigos", continuando a súa narración cunha apocalíptica descrición dos efectos da invasión, que identifica "coas catro pragas da espada, a fame, a peste e as feras".

Aínda que as causas da invasión tradicionalmente se explican pola necesidade de conseguir novos recursos por parte dos bárbaros, ao teren escoitado estes que Hispania era unha rexión próspera e mui rica, resulta mui probábel que a principal motivación dos bárbaros pra atravesar os Pirineus fose unha chamada ás armas do xeneral rebelde Xeroncio, que buscaba reforzos militares pra facer fronte ó emperador Constantino III. Nos dous anos seguintes, os pobos invasores saquearon Hispania, ó tempo que mantiñan constantes enfrontamentos bélicos coas forzas leais a Constantino III.

### Asentamento na Bética e reinado de Fredebaldo (411-417)

Tras este período de saqueo parece seguir un certo proceso de pacificación, no que, segundo Hidacio, Deus inspirou ós bárbaros a que se decidiran a facela paz, e segundo Paulo Orosio, os bárbaros "cambiaron as espadas polos arados", respeitando ós romanos. No 411, estes realizaron un repartimento das súas áreas de asentamento e influencia na Península Ibérica, de acordo cos rebeldes Xeroncio e Máximo, que controlaban a Tarraconense, dividíndose as restantes provincias do seguinte xeito: a Gallaecia para os suevos (conventos Lucense e Bracarense) e os vándalos asdingos (conventos Asturicense e Clunense), a Lusitania e a Cartaxinense para os alanos e a Bética para os vándalos silingos. A partir da repartición do 411, os vándalos silingos, dirixidos polo seu rei Fredebaldo, asentáronse na Bética, a provincia máis fértil da península. Non é posíbel delimitar as súas áreas de asentamento dentro da Bética, debido á ausencia de achados arqueolóxicos e mencións en fontes escritas. No 417, o rei visigodo Walia penetrou coas súas tropas na Cartaxinense, como federado de Roma, e derrotou os vándalos silingos na Bética, capturando a Fredebaldo, a quen enviou á corte do emperador Honorio, en Rávena. Non se coñece o destino posterior de Fredebaldo.

### Unificación cos asdingos e cos alanos e reinado de Gunderico (417-428)

Tras a desaparición de Fredebaldo no 417, os silingos tomaron como líder ao rei dos asdingos Gunderico, unificándose así nun mesmo reino os dous pobos vándalos da Hispania. No 419, incorporáronse a este reino os alanos, cuxo rei, Átax, morrera en combate contra Walia ese mesmo ano. Así, Gunderico converteuse en *Rex Wandalorum et Alanorum* e estableceuse na Bética. No 422, vándalos e alanos tiveron que facer fronte a un exército romano comandado polo *magister militum* Castino, ó que derrotaron, grazas ó apoio das tropas auxiliares godas, que desertaron das filas romanas. Uns 20.000 soldados romanos morreron na batalla e Castino tivo que retirarse a Tarraco. Segundo Courtois, entre os anos 423 e 424, os vándalos seguían a pugnar polo control da Bética central, pois a poderosa cidade de Córdoba chegou a converterse nun bastión independente importante até a época de Leovixildo. No 425 os vándalos dirixíronse cara a Cartago Spartaria, as illas Baleares e Hispalis, ó tempo que facían unha primeira incursión na Mauritania. No 426 Gunderico conseguiu facerse co control de Hispalis, cidade na que morreu no 428, sendo sucedido polo seu medio irmau Xenserico.

### Preparación do paso á África e reinado de Xenserico (428-429)

Dende o 425, momento da súa primeira incursión na Mauritania, os vándalos daban mostras dun certo desexo por establecerse na África setentrional. No 427, producírase nesa rexión unha revolta liderada polo *comes* Bonifacio, algo que os vándalos puideron aproveitar para preparar a súa invasión, tendo en conta a posibilidade de que foran chamados ás armas polo propio Bonifacio. No 429, Xenserico, que xa estaba preparando o paso á África, volveu os seus pasos cara á Lusitania e enfrontouse militarmente ás tropas do líder suevo Heremigario. En maio do 429, un continxente dunhas 80.000 persoas, segundo Víctor de Vita, cruzou o Estreito de Xibraltar e desembarcou na Mauritania Tinxitana. Este continxente estaba composto maioritariamente por vándalos asdingos, pero tamén por vándalos silingos e alanos e, en menor medida, por algúns godos e hispanorromanos. Hai constancia da presenza dalgúns suevos no grupo, coma unha muller denominada "Ermengon suaba", que morreu en África no 474.

Os silingos na Mauritania (429-534)
-----------------------------------

*Ver* A formación e apoxeo do reino vándalo: o reinado de Xenserico e A decadencia do reino vándalo.

Notas
-----

1. ↑  Claudius Ptolemaeus. "Geographia, II, 10". Consultado o 5 de febreiro de 2015.
2. 1 2  Goffart, Walter André (2006). University of Pennsylvania Press, ed. *Barbarian Tides. The Migration Age and the Later Roman Empire*. ISBN 978-0-8122-3939-3.
3. ↑  Eusebius Sophronius Hieronymus. "Epistolae, 123, 15". Arquivado dende o orixinal o 06 de febreiro de 2015. Consultado o 6 de febreiro de 2015.
4. ↑  Hydatius. "Chronicon, 34". Arquivado dende o orixinal o 19 de decembro de 2011. Consultado o 6 de febreiro de 2015.
5. ↑  Hydatius. "Chronicon, 38". Arquivado dende o orixinal o 19 de decembro de 2011. Consultado o 6 de febreiro de 2015.
6. ↑  Hydatius. "Chronicon, 40". Arquivado dende o orixinal o 19 de decembro de 2011. Consultado o 6 de febreiro de 2015.
7. 1 2 3 4 5 6  Díaz Martínez, Pablo de la Cruz (2011). Akal, ed. *El reino suevo (411-585)*. ISBN 978-84-460-2850-5.
8. ↑  Pallares Méndez, María del Carmen (2005). Consello da Cultura Galega, ed. *"Aportes externos a la población de Galicia durante la Edad Media", Xenética e historia no noroeste peninsular. Unha perspectiva interdisciplinar*. ISBN 84-96530-04-3.
9. ↑  Jones, Arnold Hugh Martin (1980). Cambridge University Press, ed. *The prosopography of the later Roman Empire, vol. 2, A. D. 395 - 527*. ISBN 978-0-521-20159-9.
10. ↑  Isidorus Hispalensis. "Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum, 22". Consultado o 6 de febreiro de 2015.
11. ↑  Álvarez Jiménez, David (2008). Instituto de Historiografía Julio Caro Baroja, ed. "Vándalos y vandalismo". *Revista de Historiografía* (8): 112–122. Consultado o 10 de febreiro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alanos
* Vándalos
* Asdingos
* Reis dos vándalos e dos alanos
* Fredebaldo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q509437
* EBID: ID
* Pleiades: 101215

 |