Este mapa T e O, da *Etymologiae* de Isidoro, identifica os tres continentes coñecidos como poboados por descendentes de Shem (ou Sem ), Iafeth (ou Xafet ) e Cham (ou Ham ou Xam).
 *O Hereford Mappa Mundi*, sobre 1300, Catedral de Hereford, Inglaterra. Un mapa clásico "TO" con Xerusalén no centro, o leste cara arriba, Europa na parte inferior esquerda e África á dereita.
Un **mapa T e O,** **O–T, T en O** ou **T–O** (de *orbis terrarum*, orbe ou círculo das terras; coa letra T dentro dunha O), tamén coñecido como **mapa isidoriano** ou **isidorano** é un tipo de mapa do mundo antigo que representa o mundo físico tal e como describiu por primeira vez o estudoso do século VII Isidoro de Sevilla na súa *De Natura Rerum* e máis tarde na súa *Etymologiae*. 

Aínda que non se inclúe nos mapas orixinais de Isidoro, un manuscrito posterior engadiu os nomes dos fillos de Noé ( Sem, Iafet e Cam) para cada un dos tres continentes (no s. XVIII xurdiu a teoría racista e pro-escravitude de que os fillos de Cam foron *ennegrecidos* por Deus para lembrar permanentemente o pecado que Cam cometera cando viu o seu pai espido). 

Mapas posteriores máis detallados e cunha orientación equivalente descríbense ás veces como un "mapa de Beato" despois do mapamundi do Beato de Liébana, porque unha das representacións máis antigas coñecidas deste tipo atribúese ao Beato de Liébana, un monxe do século VIII, no prólogo do seu *Comentario* *sobre o Apocalipse* .

Descrición de Isidoro
---------------------

*De Natura Rerum*, Capítulo XLVIII, 2:
*Polo tanto, a terra pódese dividir en tres lados (trifarie), dos cales unha parte é Europa, outra Asia e o terceiro chámase África. Europa está dividida de África por un mar do final do océano e os piares de Hércules. E Asia está dividida de Libia con Exipto polo Nilo... Ademais, Asia -como dixo o bendito Agustín- vai de sueste a norte... Así vemos que a terra está dividida en dous para comprender, por unha por parte, Europa e África, e por outra só Asia*.

*Etymologiae*, Capítulo XIV, *de terra et partibus* :

*A masa [habitada] de terra sólida chámase redonda pola redondez dun círculo, porque é como unha roda [...] Por iso, o Océano que flúe ao seu redor está contido nun límite circular, e divídese en tres partes, unha parte chamándose Asia, a segunda Europa e a terceira África*.

Historia e descricións
----------------------

Aínda que Isidoro ensinaba nas *Etymologiae* que a Terra era "redonda", o seu significado era ambiguo e algúns escritores pensan que se refería a unha Terra en forma de disco. Porén, outros escritos de Isidoro deixan claro que consideraba que a Terra era globular. De feito, a teoría dunha Terra esférica fora sempre a suposición predominante entre os eruditos desde polo menos Aristóteles, quen dividira a Terra esférica en zonas climáticas, cun *clima fríxido* nos polos, un *clima tórrido* mortal preto do ecuador e un clima *temperado* suave e habitábel entre ambos.

 Reconstrución ideal de mapas mundiais medievais (de *Meyers Konversationslexikon*, 1895) (Asia móstrase á dereita)
 Un mapa "T-O" feito con cartografía moderna
O mapa T e O representa só a metade da Terra esférica. Presumibelmente considerouse unha proxección conveniente das partes habitadas coñecidas, a metade temperada norte do globo. Daquela cría que ninguén podía cruzar o tórrido clima ecuatorial e chegar ás terras descoñecidas da outra metade do globo. Estas terras imaxinadas foron chamadas antípodas.

A letra **T** é o Mediterráneo, o Nilo e o Don (anteriormente chamado Tanais) que divide os tres continentes, Asia, Europa e África, e o *O* é o océano circundante. Xerusalén estaba representada xeralmente no centro do mapa. Asia tiña normalmente o tamaño dos outros dous continentes xuntos. Debido a que o Sol sae polo leste, o Paraíso (o Xardín do Edén) era xeralmente representado como en Asia, e Asia estaba situada na parte superior do mapa.

Este tipo de cartografía medieval cualitativa e conceptual podería producir mapas extremadamente detallados ademais de representacións sinxelas. Os mapas máis antigos tiñan só algunhas cidades e as masas de auga máis importantes sinaladas. Os catro ríos sagrados de Terra Santa estiveron sempre presentes. Ferramentas máis útiles para o viaxeiro eran o itinerarium, que enumeraba por orde os nomes das cidades entre dous puntos, e o periplo que facía o propio para os portos e os puntos de referencia dunha costa. Mapas posteriores deste mesmo formato conceptual presentaban moitos ríos e cidades de Europa oriental e occidental, e outras características atopadas durante as cruzadas. Ademais das novas características xeográficas, tamén se engadiron ilustracións decorativas. As cidades máis importantes estarían representadas por distintas fortificacións e torres ademais dos seus nomes, e os espazos baleiros encheríanse de criaturas míticas.

Galería
-------

* O mapa do mundo do Beato de Saint-Sever, que data de ca. 1050 d.C.O mapa do mundo do Beato de Saint-Sever, que data de ca. 1050 d.C.
* Dende unha copia de Etymologiae do século XII.Dende unha copia de *Etymologiae* do século XII.
* Mapa centrado en Delos segundo a tradición grega, dun manuscrito francés de Henrique de Huntingdon, finais do século XIIIMapa centrado en Delos segundo a tradición grega, dun manuscrito francés de Henrique de Huntingdon, finais do século XIII
* Mapa Mundi en La Fleur des Histoires. 1459–1463.Mapa Mundi en *La Fleur des Histoires*. 1459–1463.
* Mapa Bünting de follas de trevo. Unha xilografía de 1581, Magdeburgo. No centro está Xerusalén, rodeada por Europa, Asia e África.Mapa Bünting de follas de trevo. Unha xilografía de 1581, Magdeburgo. No centro está Xerusalén, rodeada por Europa, Asia e África.
* Anónimo, mapamundi Mer Des Hystoires, 1491. Este mapa segue o modelo do mapa TO, centrado en Xerusalén con Oriente (a localización bíblica do Paraíso) na parte superior.Anónimo, mapamundi *Mer Des Hystoires*, 1491. Este mapa segue o modelo do mapa TO, centrado en Xerusalén con Oriente (a localización bíblica do Paraíso) na parte superior.
* Na parte esquerda da ficha hai un mapa zonal ou climático, que comunica información xeográfica. Á dereita hai un mapa "TO". Por Jacobus Philippus Bergomensis.Na parte esquerda da ficha hai un mapa zonal ou climático, que comunica información xeográfica. Á dereita hai un mapa "TO". Por Jacobus Philippus Bergomensis.
* Do manuscrito de San GaloDo manuscrito de San Galo
* Mapa T e O do manuscrito flamengo de Brunetto Latini, Le Livre dou Tresor, principios do século XIV.Mapa T e O do manuscrito flamengo de Brunetto Latini, *Le Livre dou Tresor,* principios do século XIV.

Notas
-----

1. 1 2 3  Williams 1997, p. 13: "...a tradición isidorana tal e como era coñecida por exemplos peninsulares, incluído o máis antigo dos omnipresentes mapas T-O. Esta figura emblemática aparece dúas veces ao pé do folio 24v nun exemplar do *De Natura Rerum* de Isidoro, hoxe Escorial R.II. 18... O texto relevante procede do paso final do De Natura Rerum, capítulo XLVIII, 2... Cando, no século IX, o manuscrito do Escorial caeu en mans de Euloxio e foi complementado, este preciso texto (*Etymologiae* XIV, 2, 3) colocouse na páxina, folio 25r, de cara ao mapa primitivo e introduciuse outro pequeno mapa T-O. A este diagrama T-O posterior, porén, engadíronse os nomes dos fillos de Noé -Sem, Iafet e Cam, por Asia, Europa e África, respectivamente, fóra do círculo do globo. Esta distribución só está implícita na Biblia (Xénese 9: 18-19). Xosefo (d. c. 100 d. C.) é máis explícito como o foi Hipólito de Roma, cuxa crónica de 234 na súa tradución latina difundiu a distribución dos fillos de Noé en Occidente; no *Etymologiae*, porén, a distribución dos fillos de Noé non se destaca, senón que só se informa casualmente coa descrición da localización das cidades no Libro IX. Parece claro, se aceptamos a evidencia de Escorial R.II.18, que a distribución Sem-Iafet-Cam non estaba no primitivo diagrama de Isidoro. Isto significa que o uso de Isidoro do diagrama T-O non foi informado por ningún contido relixioso aberto".
2. ↑  Taslitz, Andrew E. (2009-03). *Reconstructing the Fourth Amendment: A History of Search and Seizure, 1789-1868* (en inglés). NYU Press. ISBN 978-0-8147-8326-9.
3. ↑  "When Slavery was Called Freedom: Evangelicalism, Proslavery, and the Causes of the Civil War. (Religion in the South). Lexington: University Press of Kentucky.". *academic.oup.com ; John Patrick Daly*. Consultado o 2022-04-23.
4. ↑  Williams 1997, p. 13.
5. ↑  Isidoro de Sevilla (c. 630). *Etymologiae*. *thelatinlibrary.com* (en Latin). Consultado o 10 de decembro de 2019.
6. ↑  Stevens, Wesley M. (1980-06-01). "The Figure of the Earth in Isidore's "De natura rerum"". *Isis* (en inglés) **71** (2): 268–277. ISSN 0021-1753. doi:10.1086/352464.
7. ↑  "Blank\_Spaces\_on\_the\_Earth". *researchgate.net*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mapa T e O Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Terra
* Mapa
* Mapamundi
* Globo terrestre
* Erdapfel

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1061420
* MAG: 87101326

 |