recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Nieus Luzía Dueso Lascorz**, nada en Plan en 1930 e finada en Barbastro o 4 de marzo de 2010, foi unha escritora do *Bal de Chistau*, en Aragón, que desenvolveu a súa produción literaria en lingua aragonesa.

Traxectoria
-----------

De entre a obra poética de Nieus Luzía Dueso destaca *Al canto'l Zinqueta* (1980), colección de poemas ambientados no seu val natal. Pero, a parte máis significativa da súa produción literaria encóntrase na recompilación e recreación narrativa de lendas populares do Val de Xistaín, patente en *Leyendas de l'Alto Aragón*, en *La Fuen de la Siñora* e nas súas máis recentes obras, *Dios m'en guarde!* (2007), Santamaría (2007) e *Purnetas de luz (obras esterlas)* (2020). 

Nieus foi galardoada en 1982 cun *Onso d'oro* no *Primeiro Certame Literario Val d'Echo*
pola súa obra *Leyenda del siñó de San Chuan*.

Publicou numerosos artigos en revista como *Argensola*, *Luenga e Fablas* e *Fuellas*, relacionados sobre todo con contos e lendas das tradición oral do alto Aragón, así como tamén novelas curtas como *Marieta* (1991).

Notas
-----

1. ↑  *(en castelán)*"Fallece la escritora chistavina Nieus Lucía Dueso Lascorz" Arquivado 28 de xullo de 2011 en Wayback Machine. artigo en *Diario del Alto Aragón*, 6 de marzo de 2010 (consultado o 6 de marzo de 2010)
2. ↑  *(en castelán)* *Adiós a la escritoria chistabina Luzía Dueso* Arquivado 23 de marzo de 2010 en Wayback Machine. en o Diario del Alto Aragón, 8 de marzo de 2010 (consultado o 8 de marzo de 2010)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3294172
* GEA: 4802

 |
Coordenadas: 10°18′N 123°58′L﻿ / ﻿10.300, -123.967

Localización de Mactán.
**Mactan** é unha illa filipina situada fronte ás costas da illa de Cebú, na provincia de Cebú. Está subdividida entre as municipalidades de Córdova e a súa capital, Lapu-Lapu. En 2015 tiña 467 824 habitantes.

Historia
--------

En 1521 tivo lugar a batalla de Mactan, na que os nativos da illa baixo o mando do seu xefe Lapu-Lapu, se enfrontaron aos soldados españois. Nela faleceu Fernando de Magalhães, que comandaba a expedición.

Infraestruturas
---------------

Conéctase á illa de Cebú a través de dúas pontes, a ponte de Marcelo Fernan e a de Mactán. Na illa atópase o Aeroporto Internacional Mactan-Cebú, o segundo máis importante en tráfico de Filipinas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Aeroporto Internacional de Mactán
* Concello de Lapu-Lapu

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q685318
* EBID: ID
* GEC: 0509792
* GeoNames: 1704245
* LCCN: sh2004003629
* OSM: 1506969

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**John Walter MacDonald Bannerman**, nado en Balmaha, Stirlingshire o 13 de agosto de 1932 e finado ibídem o 8 de outubro de 2008, foi un historiador escocés, coñecido polo seu traballo sobre a Escocia gaélica.

Traxectoria
-----------

Fillo de John MacDonald Bannerman, antigo Lord Bannerman de Kildonan, e da súa esposa Ray Mundell, a súa familia falaba o gaélico escocés, e Bannerman estudou as linguas celtas na Universidade de Glasgow e completou o seu doutoramento na Universidade de Cambridge, onde foi alumno de Kathleen Hughes.

Malia que quería ensinar gaélico nas escolas, Bannerman acabou por asumir un cargo no departamento céltico da Universidade de Aberdeen antes de ingresar no departamento de historia na Universidade de Edimburgo en 1967. Asumiu a xestión da facenda da familia en Balmaha en 1968, pouco antes da morte do seu pai, dividindo o seu tempo entre o ensino en Edimburgo, a escrita e a facenda.

O seu traballo sobre a Escocia gaélica foi importante. Os seus primeiros traballos sobre Dál Riata, o Senchus fer n-Alban e as crónicas de Iona, que formaron parte posteriormente da *Crónica de Irlanda*, están contidos no seu libro de 1974, *Studies in the History of Dalriada*. Foi un dos principais contribuíntes para o rexistro de *Late Medieval Monumental Sculpture in the West Highland* publicado en 1977 e o seu estudo da familia Beaton -*The Beatons: Medical Kindred in the Classical Gaelic Tradition*- foi publicado en 1986.

Nos seus últimos anos traballou investigando a historia do señorío das Illas. Deixou de ensinar na Universidade en 1997 e dedicouse a tempo integral ós negocios da familia en Balmaha.

### Vida privada

Bannerman casou con Chrissie Dick en 1959. Tiveron cinco fillos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Broun, Dauvit; MacGregor, Martin (26 de novembro de 2008). "Dr John Bannerman (obituary)". *The Herald*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3997893
* WorldCat
* VIAF: 11094689
* FAST: 1476124
* ISNI: 0000 0000 2033 2062
* LCCN: n85257276
* NTA: 129368172
* SUDOC: 167673254

 |
**Johannes Friedrich Heinrich Schmidt**, nado en Prenzlau (Brandeburgo) o 29 de xullo de 1843 e finado en Berlín o 4 de xullo de 1901, foi un lingüista alemán. Desenvolveu a chamada *Wellentheorie* (teoría das ondas) da evolución das linguas.

Traxectoria
-----------

Recibiu educación nas Universidades de Bonn e Jena onde estudou filoloxía (lingüística histórica) co gran indoeuropeísta August Schleicher e especializouse en indoeuropeo, especialmente en linguas eslavas. Obtivo un doutoramento en 1865 e traballou desde 1866 como profesor no *gymnasium* en Berlín.

En 1868 a Universidade de Bonn invitouno a tomar posesión como profesor de alemán e linguas eslavas. En Bonn publicou a obra *Die Verwandtschaftsverhältnisse der indogermanischen Sprachen* ('As relacións das linguas indoeuropeas', 1872), onde aparece presentada a súa *Wellentheorie* ('teoría das ondas'). Segundo esta, novos trazos dunha lingua espállanse desde un punto central en círculos concéntricos cada vez máis febles, de forma semellante ás ondas que se crean cando se bota unha pedra na auga. Isto pode levar a que linguas diferentes converxan. A teoría opúñase á doutrina da lei fonética introducida polos neogramáticos en 1870.

Desde 1873 a 1876 Schmidt foi profesor de filoloxía na Universidade de Graz en Austria. En 1876 volveu a Berlín, onde traballo como profesor na Universidade Humboldt.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Zur Geschichte des indogermanischen Vocalismus (1ª parte).* Weimar, H. Böhlau (1871).
* *Die Verwandtschaftsverhältnisse der indogermanischen Sprachen.* Weimar, H. Böhlau (1872).
* *Zur Geschichte des indogermanischen Vocalismus (2ª parte).* Weimar, H. Böhlau (1875).
* *Die Pluralbildungen der indogermanischen Neutra.* Weimar, H. Böhlau (1889).
* *Die Urheimat der Indogermanen und das europäische Zahlsystem*, (1890).
* *Kritik der Sonantentheorie. Eine sprachwissenschaftliche Untersuchung.* Weimar, H. Böhlau (1895).

Foi coeditor con Ernst Kuhn da *Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung* (‘Revista para a investigación lingüística comparada’) desde 1875 ata 1901.

### Ligazóns externas

* "Artigo Johannes Schmidt na New International Encyclopædia.". Consultado o 12 de abril de 2011.  *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65323
* WorldCat
* VIAF: 25381924
* BAV: ADV11962800
* BIBSYS: 1062121
* BNF: 10746710w
* BRE: 4944484
* DeutscheBio: 117510408
* EBID: ID
* GND: 117510408
* ISNI: 0000 0001 0880 8280
* LCCN: n85815616
* NKC: mub2013780235
* NTA: 068950489
* OL: OL821470A
* SELIBR: 282627
* SUDOC: 181770873
* Treccani: johannes-schmidt

 |
Megáfono portátil.
Un **megáfono** (do grego μέγας *mégas* "grande" e φωνή *phoné* "voz") é un aparato con forma de cono utilizado para amplificar sons. A súa principal cualidade é que non necesita un sistema de son completo con micrófono ou altofalantes e que é portátil.

A miúdo, os megáfonos son utilizados en manifestacións, eventos deportivos, mitins etc. No cine adoitan aparecer en mans de policías ou bombeiros que necesitan comunicarse con alguén afastado.
Hoxe en día, a maioría dos megáfonos son eléctricos, cun pequeno amplificador alimentado por unha batería.

Megáfonos eléctricos
--------------------

Os megáfonos eléctricos utilizan un tipo de altofalante de bucinas chamado bucina reflexa ou reentrante. As ondas sólidas viaxan nun camiño zigzagueante por canles que se ensanchan concentricamente (b, c, e d).
Antes dos megáfonos eléctricos utilizábanse conos para amplificar o son, na actualidade, estes cambiáronse por megáfonos eléctricos.

Un megáfono eléctrico é un sistema de enderezo público mans libres, é un dispositivo electrónico que aumenta a voz humana grazas á súa acústica, que utiliza un poder eléctrico. Consiste nun micrófono, un amplificador alimentado por unha pila, e un altofalante. Aínda que é un pouco máis pesado cós megáfonos acústicos, os megáfonos eléctricos poden aumentar a voz a un nivel máis alto, sobre os 90 dB.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q216217
* AAT: 300256833
* BRE: 2196838
* EBID: ID
* MIMO: 6406

 |
**Lucretia Mott**, nada en Nantucket, Massachusetts o 3 de xaneiro de 1793 e finada en Cheltenham, Pensilvania o 11 de novembro de 1880, foi unha defensora dos dereitos da muller, pioneira dentro do movemento feminista que pasou á historia, entre outros motivos, por participar na organización da Convención de Seneca Falls.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha familia cuáquera, sendo a segunda de sete irmáns. Os seus pais eran Thomas Coffin e Anna Folger, o seu pai era capitán dun baleeiro e a súa nai dirixía a explotación agrícola familiar.

O pensamento cuáquero vai ser determinante na formación das súas ideas, especialmente a igualdade ante Deus que predica devandito movemento relixioso. Ós trece anos, ingresou na "Nine Partners Quaker Boarding School", un colexio cuáquero onde recibiu educación e onde máis tarde exerceu como profesora.

O 10 de abril de 1812, contraeu matrimonio con James Mott, outro profesor da súa escola, con quen tivo seis fillos, morrendo o primeiro ós cinco anos. En 1821 o matrimonio trasladouse a Filadelfia e ela foi nomeada predicadora do grupo cuáquero local.

O contexto de loita pola abolición da escravitude nos Estados Unidos e a marxinación da muller en todos os aspectos da vida pública e profesional, marcou o seu pensamento, todo isto, enmarcado na comunidade cuáquera. 

Sufría de dispepsia, cousa que non lle impediu levar a cabo o seu labor como activista. Debido ó activismo pola abolición da escravitude do matrimonio Mott, a súa casa converteuse no centro do movemento anti escravista de Filadelfia e nunha etapa do "Ferrocarril subterráneo", unha ruta de escape dos escravos fuxidos. 

O 11 de novembro de 1880, á idade de 87 anos, morreu na súa casa de Cheltenham (Pennsylvania) vítima dunha pneumonía. Foi enterrada no cemiterio cuáquero Fairhill, no norte de Filadelfia.

Notas
-----

1. ↑  Faulkner 2011, pp. 8, 14.
2. ↑  Faulkner 2011, pp. 24–27.
3. ↑  Faulkner 2011, pp. 34, 36.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lucretia Mott Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Bacon, Margaret Hope (1999). Quaker Press of Friends General Conference, ed. *Valiant friend: the life of Lucretia Mott*. Nova York. ISBN 9781888305111.

* Portal:Feminismo
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q267107
* WorldCat
* VIAF: 32004830
* BIBSYS: 11074911
* BNF: 11953592g
* CERL: cnp00580568
* CiNii: DA1440704X
* DeutscheBio: 124383661
* EBID: ID
* FAST: 5304
* FemBio: 20177
* GND: 124383661
* ISNI: 0000 0000 8110 8013
* LCCN: n50016853
* NKC: jx20140617001
* NLA: 36167142
* NNDB: 000085156
* NPG: mp03203
* NTA: 069431531
* OBP: ID
* OL: OL133700A
* SNAC: w6wx86s1
* SUDOC: 083042644
* WikiTree: Coffin-1474

 |
**Charles John Smith**, nado o 25 de agosto de 1939 en Luton (Reino Unido), é un director de televisión, director de cine e produtor inglés residente nos Estados Unidos. Candidato a dous Premios Emmy, dirixiu películas como *Saturday Night Fever* (1977), *Dracula* (1979), *Whose Life Is It Anyway?* (1981), *Bird on a Wire* (1990), ademais de episodios de series de televisión como *The Shield* (2003), *Crossing Jordan* (2007) ou *Heroes* (2007).

Traxectoria
-----------

John Badham naceu en Luton, Reino Unido o 25 de agosto de 1939. Fillo da actriz británica Mary Iola Badham, e irmán da actriz Mary Badham. Súa nai casou con Henry Lee, un xeneral da Forza aérea dos Estados Unidos e executivo, quen o adoptou. A familia emigrou ao estado de Alabama, Estados Unidos en 1945. John obtivo a súa cidadanía estadounidense en 1950. Realizou os seus estudos básicos no colexio privado Indian Springs School, próximo á cidade de Pelham, en Alabama, continuando na Universidade Yale, en New Haven, Connecticut.

Vida persoal
------------

Casou en numerosas ocasións, con Bonnie Hughes (1967-1979), coa que tivo un fillo; con Jan Speck (1983-1990) e coa súa actual esposa Julia Badham (1992-presente). Reside en Beverly Hills (California).

Filmografía
-----------

* Filmografía destacada.

| Ano | Filme | Notas |
| --- | --- | --- |
| 1971 | *The Bold Ones: The Senator* (TV) | 2 episodios |
| 1975 | *The Law* (TV) |
| 1977 | *Saturday Night Fever* |
| 1979 | *Dracula* |
| 1983 | *Xogos de guerra* |
| 1986 | *Curtocircuíto* |
| 1987 | *Stakeout* |
| 1990 | *Bird on a Wire* |
| 1993 | *A asasina* |
| 2003 | *The Shield* (TV) | 3 episodios |
| 2007 | *Crossing Jordan* (TV) | 2 episodios |
| *Heroes* (TV) | 2 episodios |
| *Las Vegas* (TV) | 2 episodios |
| 2008 | *Meen in Trees* (TV) | 1 episodio |
| 2009 | *Criminal Minds* (TV) | 1 episodio |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q547485
* WorldCat
* VIAF: 85461110
* Allmovie: p80361
* AlloCiné: 1928
* BIBSYS: 99000931
* BNB: ID
* BNE: XX1275836
* BNF: 13891046c
* CANTIC: a11326347
* CineRessources: 8513
* DeutscheBio: 118857436
* FAST: 1545830
* GND: 118857436
* IMDb: nm0000824
* ISNI: 0000 0001 0921 6180
* LCCN: nr98037310
* Munzinger: 00000019718
* NDL: 001108327
* NKC: xx0025770
* NNDB: 000024034
* NTA: 070654476
* Rotten Tomatoes: john\_badham
* SNAC: w6n71cc0
* SUDOC: 059377178
* TESF: badham\_john
* TMDb: 12840
* TVcom: john-badham

 |
Páxina dunha copia medieval da *Notitia dignitatum* cos escudos do *Magister Militum Praesentalis II*, rexistro dos mandos militares do Imperio.
A ***Notitia dignitatum*** é un documento único da chancelería imperial romana. Trátase dun dos poucos documentos que nos chegaron sobre o goberno romano, no que se detalla a organización administrativa do Imperio romano, oriental e occidental, desde a propia corte imperial até o nivel provincial. Considérase que contén a información actualizada da década do 420 para o Imperio Romano de Occidente e da década do 400 para o Imperio Romano de Oriente; pero non se pode dar unha data precisa.

Hai varias copias dos séculos XIV e XV, ademais dunha versión iluminada en cor de 1542. Todas proceden dun único manuscrito perdido que contiña varios documentos de gran valor, dos cales un era do século IX.

A *Notitia* deriva o seu nome da descrición inicial dos manuscritos:

> 
> 
> Notitia dignitatum omnium tam civilium quam militarium utriusque imperii occidentis orientisque. hoc documentum rationem reddit de structura et administratione imperii Romani aetate Theodosiana. ultima redactio notitiae dignitatum a primis decenniis saeculi quinti provenit.
> «Lista dos oficiais, tanto civís como militares, de ambos imperios, de Occidente e de Oriente. Este documento presenta a estrutura e administración do Imperio romano na época teodosiana. A última edición da lista corresponde á primeira década do século V».
> 
>

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Notitia dignitatum*** |

### Bibliografía

* *Notitia dignitatum: accedunt Notitia urbis Constantinopolitanae et Laterculi provinciarum*, edidit Otto Seeck, Berolini: Weidmann, 1876.
* A.H.M. Jones, *The Later Roman Empire, 284–602. A Social, Economic and Administrative Survey*, The Johns Hopkins University Press, 1986, ISBN 0-8018-3285-3.

### Ligazóns externas

* Cnd website.
* Mapa do Imperio c. 400.
* *Notitia dignitatum* Arquivado 13 de setembro de 2019 en Wayback Machine. en castelán e latín.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q641178
* WorldCat
* VIAF: 184758026
* EBID: ID
* HDS: 048912

 |
**Melvin Burgess**, nado o 25 de abril de 1954, é un autor británico de literatura infantil e xuvenil.

Traxectoria
-----------

Creceu en Sussex e Berkshire. Despois de rematar a escola trasladouse a Bristol, onde adoitaba non ter emprego ou traballar na industria da construción. Escribía de cando en vez aínda que sen éxito. En 1983 trasladouse a Londres, onde coñeceu á súa compañeira, a bailarina Avis von Herder, e comezou un pequeno negocio de tecidos para a industria da moda.

O seu primeiro libro, *The Cry of the Wolf*, foi publicado en 1990. Gañou certa notoriedade en 1996 coa publicación da novela *Junk*, que foi lanzada á sombra de *Trainspotting*, filme baseado na novela homónima de Irvine Welsh. Coma *Trainspoting*, Junk, traducida ó galego como *Ionqui*, trata aspectos relacionados coas modas e culturas no mundo da drogadicción xuvenil. É un dos libros xuvenís máis coñecidos en Gran Bretaña da década dos noventa.

Na actualidade, Melvin Burgess adícase á escritura a tempo completo e vive en Lancashire. Ten publicadas, entre outras, as seguintes obras dirixidas a un público xove: *Baby and Fly Pie*, *Loving April*, *The Earth Giant*, *Tiger Tiger* e *Kite*.

No 2001 Burgess escribiu a novelización do filme *Billy Elliot*, baseada no guión de Lee Hall.

No 2003 publicou outra novela igualmente controvertida *Doing It*, que trata o tema do sexo entre adolescentes. Noutros libros tales como *Bloodtide* e *The Ghost Behind The Wall*, Burgess atreveuse con temas menos realistas e ás veces fantásticos.

Notas
-----

1. ↑  Ficha da obra Arquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine. en BiTraGa. Traducida por María Reimóndez e publicada por Xerais na col. Fóra de Xogo, nº 33.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina persoal de Burgess *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q951657
* WorldCat
* VIAF: 115547666
* BiTraGa: 975
* BNE: XX869049
* BNF: 12397352k
* Discogs: 431001
* FAST: 1924032
* GND: 11811848X
* ICCU: RAVV085832
* IMDb: nm0121326
* ISNI: 0000 0001 2103 9586
* LCCN: n91129378
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00464012
* NKC: xx0005325
* NLA: 35808581
* NTA: 094834458
* OL: OL27045A
* PTBNP: 793541
* SUDOC: 033069816
* TESF: burgess\_melvin

 |
***MacGyver*** foi unha serie de televisión estadounidense cuxo protagonista é o personaxe homónimo interpretado por Richard Dean Anderson, un personaxe que se vale da súa destreza intelectual para resolver situacións complicadas.

Historia
--------

A serie comezou en 1985 e durou 7 anos no aire. Emitiuse orixinalmente na cadea estadounidense ABC. Actualmente os dereitos posúeos a CBS.

A sona de MacGyver vén da súa habilidade para improvisar calquera dispositivo con elementos simples e en grao sumo variados: gomas de mascar, clips, chisqueiros, pneumáticos etc. e a súa inseparable navalla suíza. É un axente secreto cuxa arma máis perigosa é a súa intelixencia. Con tan só a súa mochila repleta de diversos obxectos normais e correntes, sempre é capaz de fabricar toda clase de elementos e de escapar de todos os perigos que se topan no seu camiño, tanto nas súas diversas misións como na súa vida cotiá. Ten parte de boy scout e outra parte de xenio. Nunca usa armas de fogo e sempre evita matar a ninguén.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210257
* Allmovie: v304781
* AlloCiné: 391
* BNF: 123101500
* Epguides: MacGyver
* FilmAffinity: 454856
* IMDb: tt0088559
* LUMIERE: 113534
* Metacritic: macgyver
* OFDb: 10663
* OMDB: 13651
* Rotten Tomatoes: macgyver
* TMDb: 2875
* TVcom: macgyver
* TVGuide: 194506

 |
**Johannes Tapissier**, tamén coñecido polo nome francés **Jean Tapissier**, nado en 1370 e finado en agosto de 1410, foi un compositor de música do Renacemento e cantante francés. Formou parte do grupo dos iniciadores da Escola de Borgoña.

Traxectoria
-----------

Tapissier foi cabaleiro de cámara do duque de Borgoña Filipe II, o Audaz, que solicitou a súa compaña durante as súas dúas viaxes a Avignon en 1391 e 1395, así como a Flandres. Durante unha destas estadías en Avignon recibiu as influencias da *ars subtilior*, que era o estilo musical de finais do séulo XIV, situado entre a *ars nova* e a escola francoflamenga.

No traballo anónimo titulado *Regras de segunda retórica*, escrito arredor de 1400, figura Tapissier como un dos poetas, cantantes e compositores franceses con máis sona da época. Dirixiu unha escola de canto en París; nos arquivos da corte do ducado de Borgoña consta que se enviaron cativos a esa escola para aprender a cantar. Tras a morte de Filipe II de Borgoña en 1404 sucedeuno Xoán I de Borgoña (Xoán Sen Medo),  quen recrutou para a súa corte os alumnos que tivera en París Johannes Tapissier.

O poeta normando do século XV Martin Le Franc cítao nun dos seus poemas, *Le Champio des dames* ("O Campión das mulleres") :

*Tapissier, Carmen, Césaris / N'a pas longtemps* *si bien chanterrent / qu'ilz esbahirent tout París*
("Tapissier, Carmen y Césaris / Non hai moito cantaron tan ben / que abraiaron a todo París").
Hoxe consérvanse só tres pezas de música de Tapissier: dúas misas (un *Credo*  e un *Sanctus*) e un motete que critica o Grande Cisma de Occidente, que dividiu a igrexa católica romana. Baude Cordier, un dos compositores da *ars subtilior*, escribiu unha *Gloria*, que probablemente forme parte do *Credo* de Tapissier. Todas as súas composicións son para tres voces.

Notas
-----

1. ↑  *Jean Tapissier (alias Noyon)*. Biografía breve.
2. ↑  Craig Wright. *"Burgundy".* En *The new Grove Dictionary of Music and Musicians.* Ed. Stanley Sadie. Londres, 1980. [ISBN: 1-56159-174-2]
3. ↑  Gustave Reese. *Music in the Renaissance*. Nova York, Ed. W. W. Norton & Co. 1954. Páxina 13.
4. ↑  Gustave Reese. *Music in the Renaissance*. Nova York, Ed. W. W. Norton & Co. 1954. Páxina 12.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2296802
* WorldCat
* VIAF: 37349247
* BNF: 160259394
* CERL: cnp01400712
* DeutscheBio: 104329378
* Europeana: ID
* GND: 104329378
* ISNI: 0000 0000 5958 6166
* LCCN: n92101405
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 15649518X

 |
|  |
| --- |
| Menú rapido |
|  |
| **W****icca** |
| **Correntes** |
| Wicca británica tradicional |
| Outras denominacións wiccanas |
| **Puntos básicos** |
| Doutrina wiccana • Liturxia wiccana |
| Gerald Gardner • Historia da Wicca |
| Igrexa wiccana • Universalismo |
| **Ligazóns** |
| Mundialismo |
| Eclecticismo |
| Neopaganismo |

**Mabon** é o nome usado polos wiccáns e por outras formas de neopaganismo que corresponde a unha das oito festividades solares anuales celebradas por esas tradicións espirituais dentro da roda do ano. Concretamente é un dos catro *sabbats* menores e fai referencia ó equinoccio outonal, o cal ten lugar o 23 de setembro no Hemisferio Norte (ocasionalmente celébrase o 22 de setembro). Moitos celébrano o 21 de setembro debido á referencia errónea que se fai no calendario gregoriano[], usado en Estados Unidos e en Gran Bretaña dende 1753. No Hemisferio Sur, o equinoccio outonal celébrase ó redor do 21 de marzo.

Tamén coñecida coma "*Tempo de Recolleita*", "*O Banquete*", "*Día de Acción de Grazas*", ou sinxelamente equinoccio outonal[], esta festa é un ritual de conclusión da colleita, para dar grazas polos froitos que a terra deu e o recoñecemento da necesidade de compartilos para asegura-las bendicións da Deusa e o Deus durante os meses invernais[]. O nome deriva de "*Mabon ap Modron*", un personaxe da mitoloxía galesa, e foi creado por Aidan Kelly aproximadamente no ano 1970.

Notas
-----

1. ↑  Farrar, Janet & Farrar, Stewart (2003). "Introducción". *La biblia de las brujas : manual completo para la práctica de la brujería* (1 ed.). Madrid: Equipo Difusor del Libro. pp. 11–31. ISBN 9788495593078. OCLC 52910830.
2. ↑  Farrar, Janet & Farrar, Stewart (2003). *La biblia de las brujas : manual completo para la práctica de la brujería* (1 ed.). Madrid: Equipo Difusor del Libro. p. 125. ISBN 9788495593078. OCLC 52910830.
3. ↑  Zell-Ravenheart, Oberon, 1942- (2006). *Creating circles & ceremonies : rituals for all seasons & reasons*. Franklin Lakes, NJ: New Page Books. ISBN 9781564148643. OCLC 68221165.
O **mal das ovellas tolas** é unha enfermidade do tipo encefalopatía esponxiforme transmisible (EET) que afecta tanto a ovellas como cabras, principalmente entre os 2 e 5 anos de idade. A enfermidade cáusaa un prión. Caracterízase por alteracións no carácter e nos movementos do animal, con frecuentes tremores, tropezóns e o rañado continuo do corpo, que adoita rematar coa morte do animal.

Aínda que é unha enfermidade coñecida en Europa desde o século XVIII, co nome de *scrappie* ou, en castelán, *tembladera*, foi obxecto de grande atención pública desde os anos 90 do século XX pola súa relación coa enfermidade de Creutzfeldt-Jakob ou co mal das vacas tolas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170102
* BNCF: 48431
* BNF: 16598048n
* EBID: ID
* GEC: 0276444
* LCCN: sh85118929
* MAG: 2776735649

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ISC: 64847

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DOID: DOID:5434
* MeSH: D012608
* MeSH: C10.228.228.800.717
* UMLS: C0036457

 |
**Mabel do Pilar Gómez Oliver**, nada na Cidade de México o 4 de xuño de 1964, é unha diplomática mexicana. É embaixadora de México ante Marrocos desde 2019. Foi embaixadora de México ante Arxentina de 2017 a 2019 e embaixadora de México ante Guatemala de 2015 a 2017.

Traxectoria
-----------

Estudou Relacións Internacionais na Universidade Iberoamericana e obtivo a mestría en Dereito Internacional e Diplomacia en *The Fletcher School of Law and Diplomacy* da Universidade de Tufts, en Massachusetts, EUA.

  

Empezou a súa carreira diplomática en 1987 ao ingresar na Secretaría de Relacións Exteriores onde até 1997 ocupou distintos cargos na Dirección Xeral de Nacións Unidas e na Dirección Xeral para América do Norte, nesta última como Directora para Asuntos Políticos e Migración.

De 1997 a 1998 foi Coordinadora de Asuntos Internacionais e Interinstitucionales do Instituto Nacional de Migración en México.

O seu primeiro posto no servizo exterior foi como Conselleira para Asuntos Lexislativos na Embaixada de México nos Estados Unidos (1998-2001). Posteriormente foi designada como representante Alterna da Misión Permanente de México ante a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) en París, Francia (2001-2003), no que destaca a súa participación en repórtelos de reestruturación e/ou corrección de débedas dos estados membros da ex Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas.

Do 2003 ao 2007 traballou como Xefa de Chancelería na embaixada de México en Francia, e, ao termo desta misión, foi nomeada representante Permanente Alterna ante as Nacións Unidas e outras Organizacións Internacionais con sede en Xenebra, Suíza (2007-2009), para logo regresar a Washington, DC. como Xefa de Chancelería na Embaixada de México nos Estados Unidos de América (2009-2015).

En febreiro de 2015 asumiu o cargo de embaixadora extraordinaria e plenipotenciaria ante Guatemala, posto que ocupou até xuño de 2017, pois o presidente Enrique Pena Neto nomeouna como titular da Embaixada de México na República da Arxentina, mesmo nomeamento que se ratificou polo senado o 26 de abril do 2017.

Recoñecementos
--------------

* 1992-1994: Bolsa Fulbright-García Robles.
* 2017: Orde de Quetzal en Grao de Gran Cruz polo Ministerio de Relacións Exteriores de Guatemala.

Notas
-----

1. 1 2  "Dictamen por el que se ratifica el nombramiento que el Presidente de la República hace a favor de la C. Mabel Gómez Oliver como embajadora extraordinaria y plenipotenciaria de México ante la República de Argentina." (PDF). Consultado o 8 de novembro de 2018.
2. ↑  "Report by the working group of the executive board on the scale of assessments of member states' contributions and the collection of member states' contributions and payment plans." (PDF). Consultado o 8 de novembro de 2018.
3. ↑  "ÉTATS MEMBRES/MEMBER STATES" (PDF). 8 de novembro de 2018.
4. ↑  "Perfil" (en castelán). Consultado o 8 de novembro de 2018.
5. ↑  "Perfil" (en castelán). Consultado o 8 de novembro de 2018.
6. ↑  "Sistema de Noticias-Cancillería Guatemala". Consultado o 8 de novembro de 2018.
Non se ha confundir coa moderna lingua rutena.
O **ruteno** (tamén coñecido como *eslavónico de chancelaría* ou *ruso occidental*), é un termo usado para denominar as distintas variedades do eslavónico oriental faladas no Gran Ducado de Lituania e máis tarde nos territorios eslavos da Mancomunidade Polaco-Lituana.

En ucraíno coñécese como "lingua literaria ucraína antiga" (ucraíno: *староукраїнська літературна мова*) ou "ruteno" (Rutenśka – рутенська). En ruso denomínase 'lingua escrita rusa occidental' (ruso: западнорусский письменный язык) e en belaruso coñécese como "lingua belarusa antiga" (belaruso: старабеларуская мова).

Os investigadores non se poñen de acordo en se o ruteno é un idioma diferenciado ou un dialecto occidental do antigo eslavónico oriental, mais no que si están de acordo é en que teñen unha estreita relación na súa orixe. O antigo eslavo oriental era o idioma coloquial da Rus de Kíiv (entre os séculos X e XIII). Pode considerarse o predecesor do moderno idioma belaruso e ucraíno.

Notas
-----

1. ↑  Ukrainian language, Encyclopædia Britannica

Outros artigos
--------------

### Ligazóns externas

* Os problemas dos libros de idiomas na vila de Hrodna nos tempos modernos, escrito por Jury Hardziejeu

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13211
* LINGUIST: orv-olr

 |
Documentos relativos a Soeiro Pais, Urraca Mendes, a súa muller, e a Paio Soares Romeu, o seu segundo fillo e Noticia de Fiadores.
Anverso do pergamiño
Reverso do pergamiño
O pergamiño gardado na Torre do Tombo foi usado para escribir catro documentos diferentes. A *Noticia de fiadores* é só o texto de tres liñas que ocupa a parte de arriba do anverso.
A ***Notícia de Fiadores*** é un pequeno texto en galego-portugués inserido nun pergamiño con outros tres documentos, conservado no Arquivo Nacional Torre do Tombo, en Lisboa.

A súa datación, 1175, tórnao o posíbel candidato ao título de documento máis antigo escrito na lingua galaico-portuguesa que chegou até a actualidade, se ben o *Pacto dos irmãos Pais* poder ser anterior.

Texto
-----

O texto rexistra os nomes dos fiadores de Paio Soares Romeu e remata cunha curta frase en galego-portugués:

> 
> 
> Istos fiadores atan .v. annos que se partia de isto male que li avem
> 
> 

Isto quere dicir algo coma "Estes fiadores dentro de cinco anos esixirán o que lles debo".

Notas
-----

1. ↑  "Professor encontra primeiro texto escrito em português". *estadão*. 2002. Consultado o 29 de maio de 2002.
2. ↑  Torre do Tombo. "Documentos relativos a Soeiro Pais (...) E Notícia de Fiadores". Arquivado dende o orixinal o 15 de novembro de 2017. Consultado o 30 de xullo de 2015.
3. ↑  "Quantos anos tem a língua portuguesa?". Consultado o 30 de xullo de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Notícia de Fiadores*** |
**Lucio Redivo**, nado o 14 de febreiro de 1994 en Bahía Blanca é un xogador profesional internacional de baloncesto arxentino. Tamén conta coa nacionalidade italiana. Actualmente xoga para o New Basket Brindisi da LBA, onde ocupa a posición de escolta. Na temporada 2017 foi o máximo anotador (22,1 puntos por partido) da Liga das Américas da FIBA, máxima competición de clubs do continente, e escollido no quinteto ideal da mesma.

Traxectoria
-----------

Nado na cidade de Bahía Blanca, Provincia de Bos Aires, Redivo comezou a súa carreira no baloncesto no Atlético Pacífico. Aos 16 anos uniuse ao Club Estudiantes de Bahía Blanca, principal equipo da cidade, onde nun principio non destacou. Porén, o xogador foi ascendendo chanzos chegando ao primeiro equipo da Liga Nacional de Básquet, máxima competición do país. Na temporada 2015−16, ás ordes de Sebastián Ginóbili, irmán de Manu Ginóbili, foi escollido ao finalizar a temporada xogador con maior progresión da liga. Ademais, foi convocado por primeira vez coa selección do seu país.

A súa explosión como xogador sería na temporada 2016-17, onde na Liga das Américas consegue facer 22,1 puntos por partido cun 35,1% en triplas, na Liga Suramericana 18,9 puntos (39,2%) e na liga doméstica 16,9 puntos (32,7%). Este gran rendemento levou a ser o máximo anotador da Liga das Américas e escollido no quintero ideal da competición. De feito chegou a meter 37 puntos nun só partido ante San Lorenzo. Tras finalizar vixa a Europa para xogar na Liga ACB co RETAbet Bilbao Basket. Antes de comezar a temporada conseguiu ser subcampión do Concurso de Triplas da ACB, perdendo na final con 21 puntos fronte os 25 de Marcus Eriksson. Xa na liga, conseguiu ser nomeado mellor xogador da xornada 27, onde anotou 31 puntos (cun 55% en tiros de tres) ante o Herbalife Gran Canaria. Tras finalizar a campaña asina polo Club Baloncesto Breogán da ACB.

### Clubs

* Weber Bahía Basket (LNB, 2012−2017)
* España RETAbet Bilbao Basket (ACB, 2017−2018)
* Galicia Cafés Candelas Breogán (ACB, 2018−2019)
* Aguacateros de Michoacán (LNBP, 2019−2020)
* Italia Casale Monferrato (Serie A2, 2020−2021)
* Italia New Basket Brindisi (LBA, 2021−presente)

### Internacional

Debutou coa selección nacional da Arxentina no ano 2016. No ano 2017 consegue a medalla de prata no AmeriCup tras perder na final ante a selección dos Estados Unidos (81–76). En 2019 foi subcampión do mundo no Mundial da China.

Palmarés
--------

* Subcampión da Liga Suramericana. Weber Bahía Basket (2016−17)
* Subcampión da Liga das Américas. Weber Bahía Basket (2016−17)
* Prata con Arxenina na AmeriCup 2017
* Prata no Mundial de Baloncesto FIBA China 2019
* Máximo anotador da Liga das Américas (2016−17)
* Quinteto ideal da Liga das Américas (2016−17)
* Xogador da Xornada 27 da ACB (2017−18)

Notas
-----

1. ↑  "Lucio REDIVO (ARG)". *archive.fiba.com*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30246449
* ACB: 20212415
* FIBA: 129423

 |
**Juan Fernández-Armesto Fernández-España**, nado en Nova York (Estados Unidos de América) o 2 de xaneiro de 1953, é un avogado e xurista español de orixe galega.

Traxectoria
-----------

Fillo de Augusto Assía (Felipe Fernández Armesto) e Victoria Armesto (María Victoria Fernández-España y Fernández-Latorre), cursou o bacharelato en Bonn (Alemaña) e en Madrid. Realizou os seus estudos universitarios no ICADE de Madrid, licenciándose en Dereito en 1977 e en Ciencias Empresariais en 1978. En 1983 obtivo ou título de doutor en Dereito na Universidade Autónoma de Madrid.
Impartiu clases de Dereito Mercantil na Universidade Pontificia de Comillas-ICADE desde 1978 como profesor adxunto e, despois, profesor agregado, sendo nomeado en 1988 catedrático da mencionada disciplina en dita Universidade, posto no que continuou até o ano 2009.

É membro do Colexio de Avogados de Madrid, do *International Bar Association* (*Colexio de Avogados Internacional*), da *London Court of International Arbitration* (LCIA), do *Deutsche Institution für Schiedsgerichtsbarkeit e.V.* (DIS) (*Institución alemá de Arbitraxe*) e do *Institut pour l'Arbitrage Internationale* (IAI), cofundador do Club Español de Arbitraxe, do que desde marzo de 2009 é vogal da súa xunta directiva,; ademais, o Comité español da Cámara de Comercio Internacional (CCI) designouno representante español na *Comisión de Arbitraxe* de dita Cámara.

En outubro de 1996 foi designado polo Consello de Ministros de España presidente da recentemente creada Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV), cesando o ano 2000, ao rematar o seu mandato regulamentario.

Está en posesión da Gran Cruz da Orde de Isabel la Católica.

Notas
-----

1. ↑  Juan Ferández-Armesto, abogado y árbitro del CIADI Arquivado 25 de decembro de 2013 en Wayback Machine.*(en castelán)*
2. ↑  "Club Español de Arbitraje". Arquivado dende o orixinal o 25 de decembro de 2013. Consultado o 22 de abril de 2012.
3. ↑  Real Decreto 2186/1996, de 4 de octubre
4. ↑  Real Decreto 1697/2000, de 6 de octubre

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Club de Arbitraje. Miembros *(en castelán)*.
* Universidad de Comillas. Juan Fernández-Armesto *(en castelán)*.
* Currículo de Juan Fernández-Armesto[*Ligazón morta*] *(en inglés)*.
**Lion Capital LLP** é unha firma británica de capital privado especializada en investimentos no sector de consumo. As marcas que foron ou son propiedade de Lion, ou teñen significativas participacións, inclúen Weetabix, Jimmy Choo, wagamama, Kettle Foods, AllSaints, HEMA, Schweppes, Alain Afflelou ou Authentic Brands Group.

A firma ten a súa sede en Londres, Inglaterra, e emprega a 30 executivos de investimento nas súas oficinas de Londres e Los Ángeles.

Os directores da empresa investiron aproximadamente 6.000 millóns de euros en máis de 30 negocios e máis de 100 marcas de consumo.

En outubro de 2012, a oficina de América do Norte trasladouse de Nova York a Los Ángeles. En maio de 2016 anunciouse que Javier Ferrán  substituiría a Franz Humer como presidente de Diageo a partir do 1 de xaneiro de 2017. Durante o verán de 2019, Lion Capital reduciu a súa participación en Authentic Brands Group para dar cabida ao accionariado maioritario de BlackRock.

Actividades
-----------

Lion Capital busca investir en empresas medianas e grandes que venden produtos de marca, o que inclúe roupa, artigos de luxo, alimentación e venda polo miúdo especializada. Os directores de Lion Capital rexeitaron a diversificación noutros sectores, alegando que a súa estratexia é saber máis sobre menos.

Notas
-----

1. ↑  "About Lion Capital". Arquivado dende o orixinal o 15 de xullo de 2016. Consultado o 12 de setembro de 2016.
2. ↑  Porter, Kiel (9 de xullo de 2012). "WSJ Pro Private Equity". Wall Street Journal. Consultado o 12 de setembro de 2016.
3. ↑  "El grupo británico Diageo ficha al español Javier Ferrán como su nuevo presidente". *Expansión.com* (en castelán). 2016-05-18. Consultado o 2022-02-05.
4. ↑  "Diageo names Lion Capital partner Javier Ferrán chairman". 18 de maio de 2018. Consultado o 1 de agosto de 2018.
5. ↑  "BlackRock Takes Stake in Owner of Sports Illustrated, Nine West". 11 de agosto de 2019. Consultado o 8 de octubre de 2019.
6. ↑  "Lion Capital LLP: Private Company Information - Businessweek". Consultado o 12 de setembro de 2016.
7. ↑  2014, 10:00AM BST 01 Oct (1 de outubro de 2014). "Lion Capital".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2405601
* GRID: grid.439191.7

 |
**Juan Eugenio Carmelo Vidal Fraga**, nado en Cambados o 1 de febreiro de 1905 e finado en Marcón (Pontevedra) o 26 de febreiro de 1970, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Salustiano Vidal Lores. Estudou o bacharelato nos institutos de Pontevedra e Santiago de Compostela (1915-1925). Despois cursou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela de 1924 a 1934. Coa proclamación da Segunda República, logo da repetición das eleccións municipais o 31 de maio, foi elixido alcalde de Cambados o 5 de xuño. Estaba vinculado ao Partido Republicano Gallego. Foi designado membro da xestora da Deputación provincial o 30 de decembro de 1935. En 1950 foi elixido Prohombre da Hermandad de Labradores de Cambados. Despois foi presidente da Cámara Oficial Sindical Agraria de Pontevedra.

En 1953 foi vivir coa súa familia a Marcón, á granxa Garea, unha propiedade de seis hectáreas a carón do río do Marco que pertencera a Luis Rodríguez de Viguri.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Padín González-Pardo** |  **Alcalde de Cambados** 1931 - 1935 | Sucesor:**Juan Salgado Pérez** |

Vida persoal
------------

Casou coa súa curmá Eugenia Fraga Fernández, filla de Eugenio Fraga Padín, en febreiro de 1935, e tivo once fillos: Eugenio, Luis Manuel (Chiras), Lucila, Juan, Eugenia, Salustiano (Tano), Enrique, Francisco, Socorro, Encarna e María del Carmen (Maca).

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 31-12-1935, p. 3.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-11-1950, p. 6.
3. ↑  "Granja Garea, la historia de un yogur", artigo de Milagros Bará en *Diario de Pontevedra*, 10 de setembro de 2017 *(en castelán)*.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-2-1935, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domínguez Pereira, Jacobo (2004). *Un pobo deitado ó sol, á beira do mar. A Segunda República en Cambados*. Cambados: CANDEA. ISBN 84-920310-9-3.
* Gallego Rei, Mario; Milleiro Sánchez, Celso Xavier; Moreira Docampo, Xosé Manuel (2012). *Para despois do silencio. O Concello de Meis da II República a Guerra Civil*. Vigo: Ir Indo. p. 196. ISBN 978-84-7680-692-0.

### Ligazóns externas

* Alcaldes de Cambados dende 1909 ata 2008
O **Mil Mi-24** (ruso: Миль Ми-24; designación OTAN: **Hind**) é un gran helicóptero artillado de ataque cunha pequena capacidade de transporte de tropas con espazo para oito pasaxeiros. Está producido pola Fábrica de helicópteros Mil de Moscova e vén sendo operado dende 1972 pola Forza Aérea Soviética e as súas sucesoras, xunto con outras 48 nacións.

Nos círculos da OTAN, as versións de exportación Mi-25 e Mi-35 indícanse cun sufixo como "Hind D" e "Hind E". Os pilotos soviéticos chamaban ao Mi-24 o "carro de combate voante" (ruso: летающий танк, romanizado: letayushchiy tank), un termo utilizado historicamente co famoso avión blindado de ataque a terra soviético Il-2 Shturmovik. Outros alcumes non oficiais comúns foron "Galina" (ou "Galya"), "Crocodilo" (ruso: Крокодил, romanizado: Krokodil), debido ao esquema de camuflaxe do helicóptero, e "Vaso" (ruso: Стакан, romanizado: Stakan), debido ás placas de vidro chas que rodeaban a cabina nas primeiras variantes do Mi-24.

Notas
-----

1. ↑  "Air-to-Air Defense for Attack Helicopters" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de decembro de 2011. Consultado o 13 de abril de 2022.
2. ↑  "Mi-24 Hind". *www.centennialofflight.net*. Consultado o 2022-04-12.
**Luís Cordeiro Rodríguez**, nado en Palas de Rei o 21 de setembro de 1934 e finado en Foz o 24 de decembro de 2007, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Despois de facerse mestre na posguerra, traballou en centros escolares de San Xurxo de Lourenzá, Lugo, Monterroso e finalmente no de Santa Cilla, en Foz, onde foi director do colexio. En Foz desenvolveu boa parte da súa vida pública e privada e foi correspondente de varios xornais galegos. En 1967 foi nomeado concelleiro nesa vila polo terzo familiar. A partir de 1969 foi asesor dos teleclubes de Galicia.

Nas eleccións xerais de 1979 foi o número cinco da lista da UCD por Lugo. Nas primeiras eleccións municipais democráticas foi elixido alcalde de Foz pola UCD, pero practicamente non gobernou pois foi seguidamente elixido presidente da Deputación de Lugo, cargo que ocupou ata 1983. Participou na redacción do Estatuto dos 16 e foi conselleiro da Xunta preautonómica. En 1983 presentouse ás eleccións municipais pola lista da UCD no concello de Lugo, pero non renovou a presidencia, e quedou como vicepresidente durante a segunda lexislatura. Coa disolución da UCD, participou na creación de Coalición Galega, e en 1985 converteuse en deputado no Parlamento de Galicia e no seu vicepresidente primeiro. Tras a ruptura de Coalición Galega seguiu o sector de Pablo González Mariñas e integrouse no Partido Nacionalista Galego; porén, ao pouco tempo marchou canda Carlos Mella para o grupo mixto.

Xa cos gobernos do Partido Popular foi xerente do IGAEM entre 1992 e 1994 e director do gabinete técnico do Parlamento entre 1994 e 1998.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Martínez García** |  **Alcalde de Foz** 1979 | Sucesor:**Raúl Campos Martínez** |
| Predecesor:**Eduardo García Rodríguez** |  **Presidente da deputación de Lugo** 1979 - 1983 | Sucesor:**Francisco Cacharro Pardo** |

Notas
-----

1. ↑  "Fallece el político lucense Luis Cordeiro". *La Voz de Galicia*. 24 de diciembre de 2007. Consultado o 3 de novembro de 2015.
2. ↑  galegos.galiciadigital.com (ed.). "Luis Cordeiro Rodríguez". Consultado o 3 de novembro de 2015.
3. ↑  galiciapolitica-vidaseobras.com (ed.). "Luis Cordeiro Rodríguez". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 3 de novembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Foz
**Maarten Hendrik van Dulm**, nado en Arnhem o 4 de agosto de 1879 e finado en Wassenaar o 25 de abril de 1949, foi un militar e tirador de esgrima neerlandés.

Traxectoria
-----------

En 1900 entrou na Mariña Real, entre 1919 e 1922 foi editor de *Marineblad*, publicación da Asociación Naval (asociación profesional de oficiais da Mariña Real). En 1924 acadou o rango de capitán tenente do mar  encomendándolle o mando do Hr. Ms. Java efectivo tras a súa botadura o 1 de maio de 1925. Posteriormente comandou o Hr. Ms. Van Speijk, o Hr. Ms. Jacob van Heemskerck e o Hr. Ms. Gelderland. En 1932 foi durante once meses Xefe de Estado Maior nas Indias Orientais Neerlandesas, despois do cal estivo ao mando da escuadra naval neerlandesa. Desde abril de 1934 ata marzo de 1936 comandou as forzas navais na Indias Orientais e foi xefe do Departamento de Mariña en Batavia. Tras retirarse do servizo activo foi nomeado en 1937 presidente do *International Board for Non-Intervention in Spain* establecido polo Comité Internacional de Non Intervención con sede en Londres. En 1939 encabezou unha misión neerlandesa nos Estados Unidos coa misión de establecer contactos para o fornecemento de material de guerra aos Países Baixos .

Grande esgrimista, participou nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928, logrando a medalla de bronce na proba de sabre por equipos en 1924. Era comendador da Orde de Orange-Nassau e cabaleiro da Orde do León Neerlandés.

Notas
-----

1. ↑  Rango da Mariña Real Neerlandesa equivalente a tenente coronel
2. ↑  T. van Gent *Het falen van de Nederlandse gewapende neutraliteit, september 1939 - mei 1940*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2357788
* BPN: 79646595
* Sports Reference: maarten-van-dulm-1

 |
**María Jamardo Carballo**, nada en Pontevedra en 1979, é unha política e periodista galega especializada en análise política.[]

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Historia da Arte na Universidade de Salamanca, que completou con cursos de Dereito nesa universidade. Despois especializouse en mercadotecnia, tanto a nivel formativo como profesional, e en 2009 estableceu a súa propia axencia de mercadotecnia e publicidade.

Afiliada a Sociedad Civil y Democracia, encargouse de coordinar a campaña electoral desa formación nas Eleccións Galegas de 2012, onde o SCD obtivo 16.000 votos. En abril de 2013 foi designada líder da formación en Galicia. Presentouse ás primarias de SCD para substituír o fundador do partido, Mario Conde, e foi elixida presidenta da formación a nivel estatal en setembro de 2013.. Non obstante, dimitiu en febreiro de 2014, ante o perigo de inminente disolución do seu partido.

Vida persoal
------------

Vive a cabalo entre Vigo e Madrid. Ten dous fillos.[]

Notas
-----

1. ↑  "María Jamardo asume la presidencia de SCD". Arquivado dende o orixinal o 15 de xaneiro de 2014. Consultado o 14 de xaneiro de 2014.
2. ↑  "Dimite la gallega María Jamardo como presidenta del partido de Mario Conde". *La Voz de Galicia*. 6 de febreiro de 2014.