Texto da Declaración de Independencia.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **Declaración de independencia de Israel** (en hebreo: הכרזת העצמאות) foi proclamada o 14 de maio de 1948 (5 de Iyar 5708) por David Ben-Gurion, director xeral da Organización Sionista Internacional, e presidente da Axencia Xudía para Palestina. Coincidindo coa finalización legal do Mandato Británico de Palestina, proclamouse a creación dun Estado xudeu na estrañada «Terra de Israel» (*Eretz Israel*), que sería coñecido como Estado de Israel. Este acto conmemórase anualmente en Israel cunha festividade nacional que coincide co 5 de Iyar de cada ano segundo o calendario xudeu.

Antecedentes
------------

A posibilidade dun estado xudeu en Palestina foi unha meta do sionismo desde o século XIX. O Secretario de Asuntos Exteriores británico afirmou na Declaración de Balfour de 1917: 

> 
> 
> O Goberno da Súa Maxestade ve con bos ollos o establecemento en Palestina dun fogar nacional para os xudeus, e utilizará todos os seus esforzos en facilitar este obxectivo, quedando claro que nada do que se faga debe prexudicar os dereitos civís e relixiosos das comunidades non xudías existentes en Palestina, ou os dereitos e status político desfrutado polos xudeus en calquera outro país.
> 
> 

Trala primeira guerra mundial, o Reino Unido recibiu o Mandato de Palestina, como conquista ao Imperio Otomán durante a guerra. En 1937 a Comisión Peel suxeriu a partición do Mandato nun Estado árabe e un xudeu, aínda que a proposta foi rexeitada polo goberno como impracticable e foi, en parte, a causa da Gran Revolta Árabe de 1936.

O plan de partición da ONU
En vista do incremento da violencia despois da segunda guerra mundial os británicos presentaron o tema ante a recentemente creada Organización das Nacións Unidas. O resultado foi o Resolución 181(II), un plan para partir Palestina en "dous estados independentes árabe e xudeu, cun réxime especial internacional para a cidade de Xerusalén". O Estado xudeu recibiría arredor do 56% do territorio do Mandato británico, abarcando o 82% da poboación xudía, porén, sería privado de Xerusalén. O plan foi aceptado pola maioría da poboación xudía, pero rexeitado pola maioría da poboación árabe. O 29 de novembro de 1947, a resolución para recomendar "ao Reino Unido, como potencia mandataria de Palestina, e todos os demais membros da ONU a adopción e implantación, en vista ao futuro goberno de Palestina, do Plan de Partición con Unión Económica" someteuse a votación na Asemblea Xeral das Nacións Unidas. O resultado foi 33 fronte a 13 a favor da resolución, con 10 abstencións. 

> 
> 
> *PARTE I:  
>  **Constitución e goberno futuros de Palestina**  
>  A. TERMINACIÓN DO MANDATO, PARTICIÓN E INDEPENDENCIA   
>  3. Os Estados independentes árabe e xudeu e o Réxime Internacional Especial para a Cidade de Xerusalén,...empezarán a existir en Palestina dous meses despois da evacuación das forzas armadas da Potencia Mandataria, pero en ningún caso despois do 1 de outubro de 1948.*
> Resolución 181(II)
> 

Os Estados árabes, todos opostos ao plan, propuxeron consultara a Corte Internacional de Xustiza sobre a competencia da Asemblea Xeral da ONU sobre a partición du país en contra dos desexos dos seus habitantes, pero a resolución foi rexeitada.

### Redacción do texto

A primeira redacción do texto da declaración foi realizada por Zvi Berenson, o conselleiro legal do Histadrut e máis tarde xuíz do Tribunal Supremo de Israel, baixo requirimento de Pinchas Rosen. Unha segunda versión revisada foi redactada por tres avogados, A. Beham, A. Hintzheimer e Z.E. Baker, e foi enmarcada por un comité formado por David Remez, Pinchas Rosen, Haim-Moshe Shapira, Moshe Sharett e Aharon Zisling. Un segundo comité, que incluíu a David Ben-Gurion, Yehuda Leib Maimon, Sharett e Zisling elaborou o texto final.

### Votación do Minhelet HaAm

O 12 de maio de 1948, o Minhelet HaAm (hebreo: *מנהלת העם*, literalmente, *Administración do Pobo*) reuniuse para votar a declaración de independencia. Tres dos trece membros non asistiron, con Yehuda Leib Maimon e Yitzhak Gruenbaum bloqueados no sitiado Xerusalén, mentres que Yitzhak-Meir Levin estaba nos Estados Unidos.

A reunión comezou ás 13:45 e rematou pasada a medianoite. A decisión dividíase entre aceptar a proposta americana para unha tregua, ou declarar a independencia. A segunda opción púxose a votación, con seis dos dez membros presentes apoiándoa: 

* **A favor**: David Ben-Gurion, Moshe Sharett, Peretz Bernstein, Haim-Moshe Shapira, Mordechai Bentov e Aharon Zisling.
* **En contra**: Eliezer Kaplan, David Remez, Pinchas Rosen e Bechor-Shalom Sheetrit.

Chaim Weizmann, líder da Organización Mundial Sionista e pronto primeiro Presidente de Israel, aprobou a decisión, desposi de preguntar *A que esperan, os idiotas?*"

### Redacción final

A proposta do texto foi enviada para a súa aprobación ao Moetzet HaAm no edificio da Fundación Nacional Xudía en Tel Aviv o 14 de maio. A reunión comezou ás 13:50 e rematou ás 15:00, unha hora antes de que se fixera a declaración, e a pesar dos desacordos, cun voto unánime a favor do texto final. Durante o proceso, houbo dous grandes debates, centrados nas fronteiras e na relixión.

#### Fronteiras

As fronteiras non quedaron establecidas na declaración. O día da súa proclamación, Eliahu Epstein escribiu a Harry S. Truman que o Estado proclamarase "segundo as fronteiras establecidas na Resolución da ONU do 29 de novembro de 1947".
No aspecto fronteirizo, a redacción orixinal declaraba que as fronteiras serían as establecidas no plan de partición da ONU. Mentres que esta idea era apoiada por Rosen e Bechor-Shalom Sheetrit, foi rexeitada por Ben-Gurion e Zisling, con Ben-Gurion afirmando, "Aceptamos a Resolución da ONU, pero os árabes non. Están preparándose para declararnos a guerra. Se gañamos e capturamos a Galilea occidental ou territorio a ambos lados da estrada a Xerusalén, estas áreas pasarán a formar parte do Estado. Por que íamos a aceptar fronteiras que en calquera caso os árabes non aceptan?" A inclusión da designación das fronteiras no texto foi retirada despois polo Goberno Provisional de Israel, votando 5-4 en contra. Os sionistas revisionistas, comprometidos cun Estado xudeu a ambas as beiras do río Xordán, querían que se incluíse a frase "dentro das fronteiras históricas" pero non prosperou a súa idea.

#### Relixión

O segundo gran tema que se tratou foi a inclusión de Deus na última sección do documento, co borrador empregando a frase "e poñendo a nosa confianza no Todopoderoso". Os dous rabinos, Shapira e Yehuda Leib Maimon, discutiron a favor da súa inclusión, argumentando que non podía ser omitido. Shapira apoiaba a inclusión da frase "Deus de Israel" ou "o Todopoderoso e Redentor de Israel". Esta idea estivo fortemente rexeitada por Zisling, un membro do secular Mapam. Ao final utilizouse a frase "Rocha de Israel", que pode interpretarse tanto como unha alusión a Deus, como a Eretz Israel, Ben-Gurion dixo "Cada un de nos, na súa propia maneira, cre na 'Rocha de Israel' como quere. Aínda que Zisling seguiu opoñéndose a frase foi aceptada sen votación.

#### Nome

Os redactores tamén tiveron que decidir o nome para o novo Estado. Eretz Israel, Ever (do nome Eber), Xudea, e Sión foron suxeridos, así como Siona, Ivriya e Herzliya. Xudea e Sión foron rexeitados xa que, segundo o plan de partición, Xerusalén (Sión) e a maior parte das montañas de Xudea quedarían fora do novo Estado. Ben-Gurion fomentou "Israel" e someteuse a votación cun resultado de 6–3 a favor. Documentos oficiais publicados en abril de 2013 polo Arquivo Estatal de Israel mostran que días antes do establecemento do Estado de Israel en maio de 1948, os oficiais aínda estaban debatendo o nome árabe do novo país: Palestina (Filastin), Sión (Sayoun) ou Israel (Eesra'il). Fixéronse dúas asuncións: "Que o Estado árabe ía establecerse ao carón do xudeu seguindo o plan de partición da ONU do ano anterior, e que o Estado xudeu incluiría unha gran minoría árabe cuxos sentimentos debían ser tidos en conta". Ao final, os oficiais rexeitaron o nome Palestina xa que consideraban que sería o nome do novo Estado árabe e podía dar lugar a confusión, de xeito que optaron pola opción máis directa: Israel.

A cerimonia de independencia
----------------------------

David Ben-Gurion (primeiro Primeiro Ministro de Israel) le a **Declaración da Independencia de** Israel, o 14 de maio de 1948, en Tel Aviv, **Israel**, baixo un gran retrato de Theodor Herzl, fundador do moderno sionismo.
A cerimonia tivo lugar no Museo de Tel Aviv (hoxe coñecido como *Independence Hall*), pero non recibiu moita publicidade xa que se temía que as autoridades británicas intentasen impedila ou que os exércitos árabes invadisen antes do previsto. Enviouse unha invitación por mensaxeiro a mañá do día 14 de maio, convidando os destinatarios a chegar as 15:30 e manter o acto en segredo. A cerimonia comezou as 16:00 (hora elixida para non romper co sabbat) e foi emitida en directo como primeira retransmisión da recentemente creada emisora de radio Kol Yisrael.

A redacción final da declaración foi mecanografada no edificio da Fundación Nacional Xudía trala súa aprobación ese mesmo día. Ze'ev Sherf, quen quedou no edificio para enviar o texto, esqueceu organizar o seu transporte. Finalmente, tivo que deter un coche que pasaba e pedir ao condutor (que levaba un coche prestado sen licenza) que o levase ata a cerimonia. A petición de Sherf foi rexeitada nun principio pero conseguiu convencer o condutor para que o levase. O coche foi detivo por un policía por superar o límite de velocidade na cidade, porén non foi multado tras explicar que levaban a declaración de independencia. Sherf chegou ao museo ás 15:59.

As 16:00, Ben-Gurion abriu a cerimonia golpeando o seu mazo na mesa, provocando un canto espontáneo do Hatikvah, pronto o himno nacional de Israel, por parte dos 250 asistentes. Colgado na parede detrás de Ben-Gurion había un retrato de Theodor Herzl, fundador do sionismo moderno, e dúas bandeiras que pasarían a ser a bandeira de Israel.

Tras anunciar á audiencia a lectura da declaración, Ben-Gurion procedeu coa mesma, ao longo de 16 minutos, rematando coas palabras "aceptemos o texto de Fundación do Estado xudeu poñéndonos de pé" e convidando ao rabino Fishman a que recitase a bendición Shehecheyanu.

Notas
-----

1. ↑  Brenner, Michael; Frisch, Shelley (abril de 2003). *Zionism: A Brief History*. Markus Wiener Publishers. p. 184.
2. ↑  "Zionist Leaders: David Ben-Gurion 1886–1973". Israel Ministry of Foreign Affairs. Consultado o 13 de xullo de 2011.
3. ↑  "Proclamation of Independence". *www.knesset.gov.il*.
4. ↑  Zionists Proclaim New State of Israel; Truman Recognizes it and Hopes for Peace New York Times
5. ↑  Yapp, M.E. (1987). *The Making of the Modern Near East 1792–1923*. Harlow, England: Longman. p. 290. ISBN 0-582-49380-3.
6. ↑  "UNITED NATIONS General Assembly: A/RES/181(II): 29 November 1947: Resolution 181 (II): *Future government of Palestine*: Retrieved 26 April 2012". Arquivado dende o orixinal o 24 de maio de 2012. Consultado o 01 de xaneiro de 2017.
7. ↑  "Resolución 181(II)" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 21 de febreiro de 2012. Consultado o 01 de xaneiro de 2017.
8. 1 2 3 4 5  The State of Israel Declares Independence Israeli Ministry of Foreign Affairs
9. 1 2  Harris, J. (1998) The Israeli Declaration of Independence *The Journal of the Society for Textual Reasoning*, Vol. 7
10. ↑  Tuvia Friling, S. Ilan Troen (1998) "Proclaiming Independence: Five Days in May from Ben-Gurion's Diary" Israel Studies, 3.1, pp170-194
11. ↑  Zeev Maoz, Ben D. Mor (2002) *Bound by Struggle: The Strategic Evolution of Enduring International Rivalries*, University of Michigan Press, p137
12. ↑  Gilbert, M. (1998) *Israel: A History*, London: Doubleday. p. 187. ISBN 0-385-40401-8
13. ↑  "Why not Judea? Zion? State of the Hebrews?". Haaretz. 7 de maio de 2008. Arquivado dende o orixinal o 10 de maio de 2008. Consultado o 22 de abril de 2012.
14. 1 2 3 4  One Day that Shook the world Arquivado 12 de xaneiro de 2012 en Wayback Machine. *The Jerusalem Post*, 30 de abril de 1998, por Elli Wohlgelernter
15. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Declaración de independencia de Israel Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Culla, Joan B. La tierra más disputada: El sionismo, Israel y el conflito de Palestina. Madrid, Alianza, 2005. ISBN 978-84-206-4728-9

### Outros artigos

* Declaración de Balfour de 1917

### Ligazóns externas

* Proclamación de Independencia: Gaceta Oficial: Número 1; Tel Aviv, 5 Iyar 5708, 14.5.1948 Páxina 1
* Recoñecemento *de facto* polos EEUU do goberno de Israel Arquivado 16 de abril de 2008 en Wayback Machine.

   Conflito árabe-israelí   

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Participantes** | **Persoeiros** | **Conflitos** | **Diplomacia / Propostas de paz** |
| **Primarios:**
Estados e autoridades:
Exipto Exipto
 Iraq
 Israel
 Xordania
Líbano Líbano
 Palestina/ Estado de Palestina
 Arabia Saudita
 Siria
 Iemen
Organizacións:
 Liga Árabe
 Partido Baaz
 Al-Fatah
 Hamás
 Consello Lexislativo
Hesbulá
FPLP
PIJ
OLP
Antigos participantes:
Exército da Guerra Santa
Man Negra
Haganah
 Irgun
Lehi
Exército do Líbano do Sur
 Mandato de Palestina
**Outros:**
Estados:
 Canadá
 Francia
Alemaña Alemaña
 Irán
Noruega Noruega
Rusia Rusia
Reino Unido Reino Unido
Estados Unidos de América Estados Unidos
Organizacións:
Unión Europea Unión Europea
ONU ONU
Antigas organizacións:
Unión Soviética Unión Soviética
República Árabe Unida República Árabe Unida |  Lester B. Pearson
Exipto Hosni Mubarak
República Árabe Unida Gamal Abdel Nasser
Exipto Anwar Sadat
Alemaña Joschka Fischer
Irán Mahmoud Ahmadinejad
Irán Ali Khamenei
Irán Mohammad Khatami
Irán Ruhollah Khomeini
Reino de Iraq Faisal I de Iraq
 Saddam Husayn
 Ehud Barak
 Menachem Begin
 David Ben-Gurion
 Moshe Dayan
 Levi Eshkol
 Golda Meir
 Benjamin Netanyahu
 Ehud Olmert
 Shimon Peres
 Yitzhak Rabin
 Ariel Sharon
 Chaim Weizmann
 Abdullah II de Xordania
 Hussein I de Xordania
Líbano Hassan Nasrallah
Líbano Fouad Siniora 
 Mona Juul
 Johan Jørgen Holst
 Terje Rød-Larsen
 Mahmoud Abbas
 Yasser Arafat
 Salam Fayyad
 Marwan Barghouti
 Ismail Haniya
 Amin al-Husayni
 Khaled Mashal
 Ahmed Yassin
 Folke Bernadotte
 Hafez al-Assad
 Bashar al-Assad
 Idi Amin
 Arthur Balfour
 Ernest Bevin
 Madeleine Albright
 Ralph Bunche
 George W. Bush
 Jimmy Carter
 Bill Clinton
 Henry Kissinger
 Dennis Ross
 Cyrus R. Vance | 1920 Revoltas de Palestina
1921 Revoltas de Iafa
1929 Revoltas de Palestina
1936–1939 Gran Revolta Árabe
1947 Revoltas de Xerusalén
1948 Guerra árabe-israelí
1953 Operación Shoshana
1956 Guerra de Suez
1967 Guerra dos Seis Días
1968–1970 War of Attrition
1972 Masacre dos Xogos Olímpicos de Múnic
1972 Operación Cólera de Deus
1973 Operation Spring of Youth
1973 Guerra do Yom Kippur
1975–1990 Guerra civil libanesa
1976 Operación Entebbe
1978 Operación Lintani
1979 Revolución iraniana
1981 Operación Ópera
1982 Guerra do Líbano
1982–2000 Conflito do Líbano do Sur
1985 Operación Perna de Madeira
1987–1990 Primeira Intifada
1991 Guerra do Golfo
1993 Operación Contabilidade
1996 Operación Uvas da Ira
2000–2005 Intifada de Al-Aqsa
2002 Operación Defensive Shield
2004 Operación Arco da Vella
2004 Operación Días de Penitencia
2006 Conflito de Gaza e Israel
2006 Conflito do Líbano e Israel
2007 Batalla de Gaza
2008-2009 Operación chumbo fundido
2014 Operación Marxe Protectora | Carta de Cambon
Declaración de Balfour de 1917
Acordo Faiçal-Weizmann de 1919
Conferencia de San Remo de 1920
Libro Branco de Churchill de 1922
Libro Branco de 1939
Plan da ONU para a partición de Palestina de 1947
Declaración de independencia de Israel
Resolución 194 da Asemblea Xeral da ONU de 1948
Acordos de armisticio de 1949
Carta Nacional Palestina de 1964
Resolución de Khartoum de 1967
Resolución 242 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 338 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 339 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 350 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 425 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Acordos de Camp David de 1978
Resolución 446 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Tratado de Paz exipcio-israelí de 1979
Resolución 452 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 478 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 497 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Acordos israelo-libaneses do 17 de maio de 1983
Conferencia de Madrid de 1991
Acordos de Oslo de 1993
Tratado de Paz xordano-israelí de 1994
Acordos de Wye River de 1998
Cume de Camp David de 2000
Cume de Taba de 2001
Iniciativa árabe de paz de 2002
Plan para a Paz de 2002
Resolución 1559 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 1583 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Cume de Sharm el-Sheikh Summit de 2005
Plan de retirada unilateral israelí
Documento dos prisioneiros palestinos de 2006
Resolución 1701 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución 67/19 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223732
* WorldCat
* VIAF: 180324384
* LCCN: n94111820

 |