recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José María González-Llanos Caruncho**, nado en Ferrol o 27 de xuño de 1899 e finado en Maniños (Fene) o 14 de outubro de 1990, foi un militar, empresario e enxeñeiro galego, director de Bazán, fundador de FENYA e Astano.

Traxectoria
-----------

Nado nunha familia de tradición mariñeira, fillo de Humbelina Caruncho e Carlos González-Llanos Alesson. Entrou na Armada con 14 anos. Estudou na Escola Naval sendo alférez de navío en 1919. Estivo embarcado nos buques *Reina Regente*, *Alfonso XIII*, *España* e *Jaime*, *Carlos V* e *Cataluña*, *Proserpina*, e *Marqués de la Victoria*. Foi capitán do torpedeiro número 2 da Flotilla de Submarinos e Torpedeiros con base en Ferrol.

Participou na guerra do Rif a bordo do acoirazado *Alfonso XIII* na campaña de toma de Melilla e en Tiguisas e Wed Targa, Tetuán. En 1924 e 1925 estudou para enxeñeiro eléctrico en Montefiori, Universidade de Liexa, sendo número un da promoción. Estudou na Academia de Enxeñeiros de Ferrol, titulándose en 1928.

En 1929 entrou a traballar para a Sociedad Española de Construcción Naval como xefe dos servizos eléctricos. En 1931 pasou a enxeñeiro xefe dos traballos do estaleiro. En 1933 era enxeñeiro xefe do estaleiro e en 1935 director en Ferrol.

Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 deixou o cargo, e embarcou no cruceiro *Canarias* para participar no bloqueo do estreito de Xibraltar. Antes do remate da guerra civil volveu ocupar o posto de Director de SECN. Traballou na súa modernización: creación da escola de aprendices, fábrica de turbinas e na fundación de FENYA e de ASTANO en 1941. En 1949 deixou o seu cargo na Bazán.

Foi catedrático da Escola Superior de Enxeñeiros Navais de Madrid, desde 1947 a 1961.

Vida persoal
------------

Tivo 16 fillos, entre eles Joaquín González-Llanos Galvache, que foi alcalde de Ferrol e Ignacio González-Llanos Galvache, que xunto ao seu irmán Joaquín foi director de Astano durante os anos en que se realizaron as botaduras dos maiores barcos do mundo, todo un fito para o estaleiro e a comarca.

Publicacións
------------

* *Curso de Máquinas Eléctricas* (2007). A Coruña: Litografía e imprenta Roel. ISBN 978-92-0-282660-1 En tres tomos, foi texto oficial na escola de enxeñería de Madrid.
* *El decenio*. Quirón ediciones. ISBN 978-84-96016-86-6

Recoñecementos
--------------

* Cruz Roja del Mérito Naval.
* Cruz Blanca del Mérito Naval, Real Orde do 20 de xaneiro de 1926.
* Contralmirante honorario da Armada Española.
* Presidente de honor do Real Coro Toxos e Froles.

O Concello de Ferrol e a Universidade da Coruña conceden os premios de investigación González Llanos e Concepción Arenal.

Fillo predilecto de Ferrol.

En 1999 colocouse unha estatua na súa memoria no barrio ferrolán de Esteiro, por iniciativa veciñal en agradecemento polo seu labor.

Notas
-----

1. ↑  Galicia Artaba Digital (ed.). "José María González Llanos y Caruncho. Fundador de Astano". Consultado o 3 de outubro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535804
* BNE: XX1292818

 |
Competición da clase pampus na Kaagweek de 2004
A **kaagweek** é unha competición de vela que se celebra nos Países Baixos, nos Kagerplassen, organizada pola Koninklijke Watersportvereniging "De Kaag" desde 1918, é a competición de vela máis antiga no país de duración semanal.

Desenvolvemento
---------------

A competición organízase en varias clases: yawl de 12 pés, cadet, láser, optimist, pampus, regenboog, splash, valk e yngling, ademais o sábado, domingo e martes tras a celebración das carreiras celébrase unha competición entre os equipos de Frisia e Holanda na clase regenboog. Tradicionalmente abre a competición o Comisario da Raíña quen con motivo de ocasións especiais pode delegar como acontenceu en 2008 cando delegou no alcalde de Alkemade, onde ten a súa sede a asociación convocante xa que ao ano seguinte ía desaparecer como entidade municipal ao se integrar con Jacobswoude no novo concello de Kaag en Braassem.

Notas
-----

1. ↑  De Vrijheid:Kalendarie[*Ligazón morta*]
2. ↑  *Kaagweek op het water* Webregio.nl 25/6/2009[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* 24 Uurs Zeilrace
* Bontekoerace

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kaagweek***  |
Fuso neuromuscular de mamífero mostrando a posición típica do músculo (esquerda), as conexións neuronais na medula espiñal (centro) e un esquema expandido (dereita). Versión animada.
Os **fusos neuromusculares** son receptores sensoriais situados no interior do ventre muscular que detectan cambios na lonxitude do músculo.

Transmiten a información sobre a lonxitude do músculo ao sistema nervioso central a través de neuronas sensoriais, e esta información pode ser procesada no cerebro para determinar a posición das partes do corpo.

A resposta dos fusos neuromusculares na lonxitude tamén ten unha función importante na regulación da contracción dos músculos, activando as neuronas eferentes ou motoneuronas a través del reflexo de estiramento para resistir a forza do músculo.

Notas
-----

1. ↑  Arthur C. Guyton & John E. Hall (2011): *Tratado de fisiología médica*. Barcelona: Elsevier España, S. L. ISBN 978-84-8086-819-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1414096
* EBID: ID
* JSTOR: muscle-spindles
* MAG: 2778828891

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 83607
* MeSH: D009470
* Uberon: 0003718

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Exterior da estación
O **Funicular de Montjuïc** é un funicular da cidade de Barcelona, inaugurado o 24 de outubro de 1928, con motivo da Exposición Internacional que tivo lugar o ano seguinte. O funicular foi obra do enxeñeiro Emilio Echevarría e as estacións do arquitecto Ramon Reventós i Farrarons. A obra construíuse en 14 meses.

O ano 1992 recibiu unha renovación e volveu abrir o 24 de xuño de 1992, con motivo dos Xogos Olímpicos que tiveron lugar ese mesmo ano. En 2005 volveu ser renovado, e o 29 de novembro de 2005 volveu abrir logo de 44 días de renovación. A estación máis próxima á cidade está situada na mesma parada do metro de Paral·lel, cunha altura de 4 metros sobre o nivel do mar, e a estación situada máis preto da montaña está na Avinguda de l'Estadi, cunha altura de 80 metros, a menos dun minuto do Teleférico de Montjuïc. O Funicular pertence á empresa TMB.

Características técnicas
------------------------

* O percorrido completo dura 2 minutos.
* A lonxitude do percorrido é de 758 metros.
* A velocidade máxima é de 10 metros por segundo.
* A capacidade máxima por tren é de 400 pasaxeiros.
* A capacidade de transporte por hora en cada sentido é de 8.000 pasaxeiros.
* A pendente máxima é dun 18%, sendo a media do 10,1%.
* Persoas con minusvalía poden acceder pola parte do tren máis próxima á montaña.
* A maior parte do funicular é cuberta excepto os últimos metros.

Galería de imaxes
-----------------

* Estación Parc de MontjuïcEstación Parc de Montjuïc

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Barcelona*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q388195
* OSM: 2756041

 |
**Ján Černaj**, nado en 1948 e finado o 30 de abril de 2011, foi un medallista e deseñador de moeda eslovaco.

Traxectoria
-----------

Ján Černaj cursou estudos profesionais artísticos na Escola de Artes Aplicadas SUPŠ, de Kremnica.

Logo da súa formación, a súa carreira de corenta anos como gravador, entre 1970 e 2010, transcorreu vinculado á Casa da Moeda de Kremnica, inicialmente como artista independente e a partir de 1992 á fronte do equipo de gravadores.

Obra
----

O máis salientable das creacións de Ján Černaj está na medallística. Algunhas das súas medallas están dedicadas a castelos como o de Ľubovňa, Strečno (1997) ou Kežmarok (2004); a igrexas eslovacas, cunha serie de once medallas todas elas de 2009; e a conmemoracións diversas, como os 650 anos dos dereitos mineiros de Kremnica (1978), o 55 aniversario do mando militar rexional de Brno (2006) ou o Mundial de Fútbol de Suráfrica (2010).

Ján Černaj iniciouse na creación de moedas como autor dunha moeda conmemorativa de 10.000 coroas eslovacas datada en 2004 conmemorativa do ingreso de Eslovaquia na Unión Europea. Coa integración do seu país na Eurozona, encomendóuselle tamén, xunto con Pavel Károly, o anverso nacional das moedas circulantes divisionarias de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro, para as que dispuxo un deseño do Castelo de Bratislava.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Zomrel kremnický medailér a minciar Ján Černaj". En *DNES 24* (*ziar.dnes24.sk*). 3 de maio de 2011.
2. 1 2  "Ján Černaj". *Mince na území Slovenska.*
3. ↑  Moedas deseñadas por Ján Černaj. *Numista.com*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro
János Bolyai.
**János Bolyai**, nado o 15 de decembro de 1802 en Kolozsvár (actual Romanía) e finado 27 de xaneiro de 1860, foi un matemático húngaro. Seu pai, Farkas Bolyai, tamén era matemático e amigo de Carl Friedrich Gauss.

Traxectoria
-----------

Aos 13 anos xa dominaba o cálculo. Entre 1818 e 1822 estudou no Colexio Real de Enxeñaría en Viena. En 1832 publicou un completo tratado sobre xeometría non euclídea, sen coñecer a Nikolai Lobachevski, que tres anos antes publicara un estudo similar, polo que os seus logros matemáticos non foron merecidamente recoñecidos.

Pertenceu ao corpo de oficiais-enxeñeiros da armada austríaca durante 11 anos, onde se destacou pola súa gran capacidade lingüística, que lle permitiu falar ata nove idiomas estranxeiros (incluído o chinés) e polas súas cualidades de violinista, bailarín e esgrimista.

En 1833, aqueixado de febres, tivo que xubilarse da súa carreira militar. Dende entón adicouse á investigación matemática. Morreu de pneumonía, o 27 de xaneiro de 1860 en Marosvásárhely, Hungría.

Na súa honra, déuselle o seu nome a un cráter lunar.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***János Bolyai*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16924
* WorldCat
* VIAF: 5062952
* BAV: ADV12627801
* BIBSYS: 90144934
* BNE: XX4854813
* BNF: 129506836
* BRE: 1877368
* CERL: cnp00554167
* DeutscheBio: 119372886
* EBID: ID
* FAST: 58917
* GEC: 0010992
* GND: 119372886
* ICCU: PUVV136642
* ISNI: 0000 0001 0865 1826
* LCCN: n80102026
* LibraryThing: bolyaijanos
* MGP: 101411
* MR: 39020
* NKC: jn20010525264
* NLA: 35274155
* NTA: 073433705
* OEBL: ID
* OL: OL1683374A
* SELIBR: 180003
* SNAC: w6z32psw
* SUDOC: 027359697
* Treccani: janos-bolyai
* WikiTree: Bolyai-1
* zbMATH: bolyai.janos

 |
**Lena Louarn**, nada o 13 de agosto de 1950 en Villeneuve-Saint-Georges, no departamento de Val do Marne, é unha militante e personalidade política bretoa.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Filla de Alan Louarn e de Noela Olier, foi educada en bretón xunto cos seus nove irmáns e irmás, entre os que destacan Tangi Louarn e Malo Louarn. En 1962, a familia volta a Bretaña, onde o seu pai crea a oficina de información Brudañ ha Skignañ, en Roazhon.

### Vida política

En 1994 presentouse ás Eleccións ao Parlamento Europeo nas listas da federación de partidos Rexións e Pobos Solidarios de Max Simeoni, e en 2010 foi na lista de *La Bretagne Solidaire, Créative Et Responsable* de Jean-Yves Le Drian.

Promoción da lingua bretoa
--------------------------

En 1971 uniuse á organización Skol An Emsav (centro de ensino para adultos en lingua bretoa), cuxos membros contribuíron posteriormente á creación das escolas Diwan. Ela mesma foi cofundadora da escola Diwan en Roazhon en 1978.

Tamén foi presidenta da Ofis ar Brezhoneg (*Oficina da lingua bretoa* en galego), directora da revista mensual en bretón Bremañ e coordinadora do Consello Cultural da Bretaña. No ano 2000 foi galardoada pola Orde do Armiño. Tras varios anos presidindo a *Skeudenn Bro Roazhon* (federación de asociacións bretoas no Bro Roazhon), no 2010 presentouse polo departamento de Finistère polo partido de Jean-Yves Le Drian. Dende entón é Conselleira Rexional e Vicepresidenta do Consello Rexional da Bretaña a cargo da lingua bretoa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha biográfica en Bretagne.frArquivado 01 de xuño de 2013 en Wayback Machine.
* Lena Louarn en Agencebretagnepresse.com[*Ligazón morta*] *(en francés)*
* Lena Louarn en Ouest-france.fr *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3229419
* WorldCat
* VIAF: 205178414
* ISNI: 0000 0003 5817 9018
* SUDOC: 154852325

 |
Luigi Russolo, Intonarumori, 1913
O **futurismo musical** foi unha corrente musical xurdida en Italia a principios do século XX. A vertente musical do futurismo rexeitaba a tradición e intruducía elementos sonoros novos. Esta corrente influíu en moitos compositores posteriores.

Historia
--------

O futurismo, creado polo artista e escritor Filippo Tommaso Marinetti en 1909 atraeu principalmente a pintores, escultores e escritores, mais tamén a tiña interese en promocionar a música futurista, polo que Marinetti animou ao compositor Francesco Balilla Pratella a traballar nesta dirección. Froito disto, en 1910 Pratella editou o seu *Manifesto dos músicos futuristas* que abogaba polo emprego de escalas microtonais e de combinacións polirrítmicas, así como pola introdución na música do espírito da "*multitude, de grandes fábricas, de trens, de liñas transatlánticas, de combates navais, de coches e de avións*".

| * v
* c
* e
Música do século XX |
| --- |
| Ata a I Guerra Mundial | Romanticismo musical  ·  Atonalismo  ·  Futurismo |
| Periodo de entreguerras | Neoclasicismo  ·  Dodecafonismo |
| Despois da II Guerra Mundial | Serialismo integral  ·  Música aleatoria  ·  Puntillismo  ·  Música textural  ·  Música estocástica  ·  Minimalismo  ·  Neotonalismo  ·  Microtonalidade |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Jérôme Bonnissel**, nado en Montpellier o 16 de abril de 1973, é un exfutbolista francés. Xogaba de defensa.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira en 1992 no equipo da súa cidade natal, o Montpellier HSC. Neste club estivo 4 campañas, nas que participou en 119 encontros e anotou 1 gol.

Na tempada 1996–97 fichou polo Deportivo da Coruña, onde estivo tres campañas. Debutou na primeira xornada, nun encontro contra o Real Madrid en Riazor que rematou con empate (1–1). No Dépor permaneceu 3 campañas.

En 1999 retornou ao fútbol francés para militar no FC Girondins de Bordeaux, club que o fichou en xullo de 1999 ao Deportivo por 7,5 millóns de euros. En xaneiro de 2003 firmou até final da tempada co Rangers FC escocés.

Posteriormente xogou no Fulham FC e no Olympique de Marsella.

Notas
-----

1. ↑  "Jérôme Bonnissel". *Transfermarkt* (en inglés). Consultado o 2021-03-08.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q921960
* FIFA: 182638
* FootballDatabase: 80
* SoccerBase: 19359
* Sports Reference: jerome-bonnissel-1
* Transfermarkt: 3911

 |
Os **Ferrero Rocher** son bombóns de chocolate con abelás da empresa italiana Ferrero. Teñen forma esférica e unha envoltura de papel dourado. Preséntanse sobre unha bandexa de plástico, nun cofre de plástico envolto nunha lámina de plástico transparente. Están á venda desde 1982.

Composición
-----------

O 30 por cento do bombón componse de chocolate con leite elaborado, azucre, manteiga de cacao, pasta de cacao, leite desnatado en po, manteiga concentrada e emulxentes (lecitinas de soia e vainillina). Ten tamén un 28,5% de abelás.

Ferrero Rocher capa a capa.

Publicidade
-----------

Os primeiros anuncios en España protagonizounos Isabel Preysler: preséntanse na súa casa uns amigos que veñen de paseo e sempre ten unha bandexa pequena cos bombóns dispostos en forma piramidal.

Despois Paloma Cuevas foi imaxe dos bombóns. A partir de 2010 a modelo Judit Mascó foi a elixida para protagonizar a campaña na que se segue utilizando a frase "Ferrero Rocher, la expresión del buen gusto".

Notas
-----

1. 1 2  «Ferrero Rocher» Arquivado 24 de novembro de 2016 en Wayback Machine.. ferrero.es.
2. 1 2  "Isabel Preysler no se jubila como imagen anunciadora". Tiempo de Hoy. Arquivado dende o orixinal o 08 de xullo de 2015. Consultado o 01 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ferrero Rocher Modificar a ligazón no Wikidata*** |
| Lemming |
| --- |
| *Lemmus lemmus* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Rodentia |
| Familia: | Cricetidae |
| Subfamilia: | Arvicolinae |
| Tribo: | **Lemmini**\* |

 |
| Genera |
| *Dicrostonyx*
*Eolagurus*
*Lagurus*
*Lemmus*
*Myopus*
*Synaptomys* |

O **lemming** é un grupo de mamíferos pertencente á orde dos roedores do que hai varias especies.

Características
---------------

Trátase dun roedor cunha lonxitude duns 13-15 centímetros e un peso que oscila entre os 35 e 100 gramos. O pelame é pardo avermellado, nalgúns ocasións con tons amarelos e con manchas negras. Ditas manchas varían moito entre individuos, dando lugar a individuos moi diferentes entre si. As orellas e rabo son moi curtos. É unha especie pouco sociable e de vida principalmente nocturna. Non hiberna.

Alimentación
------------

Aliméntase de musgo, bagas, cortiza, raíces e follas do chan.

Distribución e hábitat
----------------------

Presente no norte de Escandinavia. Habita en zonas con presenza de pozas e formacións de bidueiros e matogueiras diversas. Tamén é frecuente na tundra montañosa.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lemming***  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Lemming*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234150
* BNCF: 35953
* BNF: 12533058z
* EBID: ID
* LCCN: sh85075952

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Fossilworks: 104923

 |
**Juan Varela-de Limia García**, finado en Santiago de Compostela o 30 de agosto de 1951, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Varela-de Limia López. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1921). Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro e Tenente-Alcalde de Santiago de Compostela e deputado provincial. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado civil gobernativo de Santiago de Compostela o 16 de outubro de 1936, para substituír a José Puente Castro. Permaneceu só uns días como Alcalde, pois o 6 de novembro foi cesado, e o comandante Manuel García Diéguez volveu tomar posesión do cargo de delegado civil gobernativo. Foi a Corporación presidida por el a que autorizou mercar as casas situadas na Praza de Platerías, para construír o edificio do Banco de España.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Puente Castro** |  **Alcalde de Santiago** 1936 | Sucesor:**Manuel García Diéguez** |

Era Cabaleiro da Orde de Malta, e conselleiro do Banco de España.

Vida persoal
------------

Casou con María Victoria Quiroga Ayala o 14 de maio de 1926.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Noche*, 1-9-1951, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 17-10-1936, p. 2.
3. ↑  *El Compostelano*, 6-11-1936, p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 14-05-1926, p. 2.
**Liet-Lávlut** ou **Ynternasjonaal Liet** é un festival anual para os músicos que falan calquera das linguas minoritarias de Europa que se celebrou por primeira vez en Frisia en 2002. O obxectivo do festival é o de aumentar o interese nas linguas minoritarias de Europa, especialmente da xuventude.

Festivais
---------

### Liet-Lávlut 2004

A edición de 2004, ao igual cás dúas anteriores, tio lugar en Leeuwarden (Países Baixos). Resultou gañador o finés Niko Valkeapää. Galiza foi representada por Uxía Senlle, quen acadou o terceiro posto.

### Liet-Lávlut 2006

Dado que os saami gañaran dúas das tres competicións, o festival celebrouse en Östersund, Suecia, que é o extremo sur da zona que abarcan os pobos saami (situados nos países nórdicos). Sesenta competidores, cantando en 25 linguas minoritarias, participaron na rolda eliminatoria preliminar. Once cancións, en representación de 11 linguas, foron seleccionadas para a competición final.

Aínda que o gañador foi seleccionado polo xurado do festival, o público puido votar polo seu artista favorito no festival, en Internet e por SMS. O dúo de Johan Kitti saami de Suecia e Ellen Sara Baehr de Noruega gañou o concurso con "Luđiin muitalan", cantado en saami do norte. O favorito do público foi Liza Pannetier, coa súa canción en occitano, "Soleu Roge". Como representante galego competiu o artista compostelán Narf.

### Liet-Lávlut 2008

O concurso tivo lugar o 18 de outubro en Lulea (Suecia) e houbo 11 participantes, que cantaron en galego, meänkieli, bretón, corso, arbëreshë, saami, frisón, friulano, galés, asturiano e mordoviano. Resultou gañador o corso Jacques Culioli co tema "Hosanna in excelsis". Representando a Galiza foi Boy Elliott & the Plastic Bags coa canción "Planeta 19", gañadora do A polo ghit dese ano.

### Liet-Lávlut 2009

O concurso de 2009 celebrouse o 31 de outubro no teatro De Harmonie en Leeuwarden, a capital da provincia neerlandesa de Frisia.

A banda de rock de saami finlandés Somby gañou o concurso. O favorito do público foi o Dr. Drer en Cre Posse de Sardeña, coa súa canción en "Soleu Roge".

### Liet-Lávlut 2010

A edición de 2010 ten lugar o 27 de novembro en Lorient. Representando a Galiza irá o grupo de rap Mafia Galega, interpretando o tema "Billarda sempre". Ante a falta de apoio institucional, a candidatura galega foi proposta pola Liga Nacional de Billarda. A letra da canción foi escrita por Xabier Cordal.

Notas
-----

1. ↑  "O Liet Lavlut vai para Córsega", *Vieiros*, 18 de outubro de 2008.
2. ↑  "A Mafia Galega toma Eurovisión"[*Ligazón morta*], artigo en *Xornal de Galicia*, 5 de outubro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina Oficial *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Faustino Domínguez.

**Faustino Domínguez Domínguez** nado en 1811 en Villamañán (León) e finado na Coruña en 1890, foi un arquitecto que viviu e desenvolveu a meirande parte dos seus proxectos na Coruña.

Traxectoria
-----------

Estudou arquitectura na Academia de Belas Artes de San Fernando, sendo educado no clasicismo academicista. A finais dos anos trinta estableceuse na Coruña, onde casou en 1843 con María Luísa Coumes-Gay Pulleyro e coa que tivo dous fillos: José e Faustino.

En 1846 foi nomeado arquitecto provincial interino da Coruña. Un dos seus primeiros e máis importantes traballos como arquitecto provincial foi a elaboración dos planos e os orzamentos dos cárceres públicos de varias vilas galegas. Algúns destes proxectos non chegaron a realizarse como o de Betanzos, mentres outros si se fixeron realidade como os de Carballo, Ortigueira ou Pontedeume. En 1859 foi nomeado arquitecto titular, posto que ocupou ata a súa morte.

É de destacar tamén a autoría do chamado Pazo Provincial na coruñesa rúa Rego de Auga, que foi ata finais do século XX sede da Deputación Provincial da Coruña. Recibiu varios galardóns polos seus proxectos arquitectónicos na Exposición Rexional de 1858 e na de 1875, celebradas en Santiago de Compostela,

Asumiu a presidencia da Real Academia Galega de Belas Artes en 1879. O seu sucesor á fronte desta institución foi o seu fillo Faustino Domínguez Coumes-Gay, que foi un dos máis importantes arquitectos galegos do século XIX.

Galería
-------

* Edificio do cárcere e xulgado de Pontedeume (1853-1856)Edificio do cárcere e xulgado de Pontedeume (1853-1856)
* Igrexa de Santa María de Oza (1863)Igrexa de Santa María de Oza (1863)
* Fachada da Igrexa de San Nicolao da Coruña (1861)Fachada da Igrexa de San Nicolao da Coruña (1861)
* Rúa de Santo André da Coruña, nº 53 (1883)Rúa de Santo André da Coruña, nº 53 (1883)

Notas
-----

1. 1 2  Fernández Fernández, Xosé. *Miscelánea coruñesa* (en castelán). Librería Arenas. p. 134.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Caínzos, Alexandre (1995). "O cárcere do partido xudicial de Pontedeume". *Cátedra* (2). ISSN 1133-9608.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388293
* WorldCat
* VIAF: 73173885
* DBE: faustino-dominguez-dominguez
* FAST: 423026
* LCCN: n98083422

 |
**Juan de Castellanos**, nado en Alanís, Sevilla o 9 de marzo de 1522, finado en Tunja, Colombia o 27 de novembro de 1607, foi un explorador, militar e sacerdote español. Como un dos cornistas españois en América, atribúenselle coñecementos sobre os pobos indíxenas da rexión, principalmente os muiscas e a súa lingua.

Biografía
---------

Juan de Castellanos en óleo/tea de Ricardo Mouros Urbina.
Busto de Juan de Castellanos na Praza de Bolívar de Tunja, Colombia.
Naceu o 9 de marzo de 1522 sendo fillo de labregos, era un neno cando abandonou a súa vila para irse a Sevilla baixo a tutela do bacharel Miguel de Heredia, para estudar latín, gramática, preceptiva, poesía etc, na Escola de Estudos Xerais en Sevilla. Moi novo, con dezasete anos e quizais sen o permiso familiar, marchou como soldado a América en compañía do seu coterráneo Baltasar de León, fillo do soldado Juan de León; pero en San Xoán de Porto Rico empezou a axudar ó bispo da illa e, falecido este, estivo en Santo Domingo, Aruba, Bonaire e Curaçao, dedicado a secuestrar indíxenas para o comercio de escravos.

En 1541 chegou á illa de Cubagua ou "das Perlas", onde, "con axuda dos nativos", dedicouse á industria que lle daba nome. Co mesmo propósito estivo en Illa de Margarita e en Trinidad. En 1544 pisou por primeira vez Terra Firme, en concreto o Cabo da Vela, onde seguiu co comercio das perlas e foi pai dunha nena, Gerónima. Despois pasou por Santa Marta, Salinas de Tapei e finalmente chegou a Cartaxena de Indias en 1545. Fixo algunhas incursións ó interior, ás veces con ambicións mineiras, como en Gualacha e Maconchita e descubriu Hungría.

En 1550 fundou a vila de Valledupar xunto a Hernando de Santana e empeza os trámites para ordenarse como sacerdote, o que consegue en Cartaxena de Indias en 1559. Antes, en 1552, embarcouse xunto ó capitán Pedro de Ursúa, pero abandonouno cando quixo pasar ó Perú.

En Cartaxena de Indias exerceu de capelán até 1558 e logo en Riohacha até 1561 como vigairo. En 1562 foi nomeado cura da Catedral de Tunja e en 1569 beneficiouse da mesma por real provisión de Filipe II. Morreu neste cargo á moi avanzada idade de 85 anos, o 27 de novembro de 1607.

Notas
-----

1. ↑  Hernández Caballero, Serafín (Editor). (1998): Gran Enciclopedia de Venezuela. Editorial Globe, C.A. Caracas. 10 volúmenes. ISBN 980-6427-00-9
2. ↑  Pineda, Rafael. *Retrato hablado de Venezuela*. Caracas: Cuadernos Lagoven. Lagoven, S.A. 2 volúmenes

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3042774
* WorldCat
* VIAF: 61800896
* BIBSYS: 3110822
* BLBNB: 000631059
* BNE: XX1115974
* BNF: 146155356
* BRE: 2051156
* CANTIC: a11474294
* CERL: cnp01381877
* CiNii: DA05304884
* DBE: juan-de-castellanos
* FAST: 194207
* GEC: 0015963
* GND: 119192691
* ISNI: 0000 0000 8141 431X
* LCCN: n87806971
* NLG: 87900
* NTA: 070942927
* OL: OL290602A
* PTBNP: 72671
* SUDOC: 033848688

 |
**José Sabucedo Morales**, nado en Santiago de Compostela o 23 de xullo de 1881 e finado en Ourense o 24 de xullo de 1937, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Era militante do Partido Conservador, co que foi elixido deputado provincial polo distrito Carballiño-Ribadavia dende 1915. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Monforte de Lemos nas eleccións de 1920. Pero as eleccións foron anuladas e en febreiro de 1921 foi nomeado presidente da Deputación de Ourense. Foi nomeado senador en 1923. Foi o primeiro presidente da Coral de Ruada (1919-1933). Durante a Segunda República militou en Renovación Española, coa que foi elixido deputado pola provincia de Ourense nas eleccións xerais de 1933 e nas de febreiro de 1936.

Homenaxe a José Sabucedo (x) ao ser designado representante do conde de Bugallal na provincia de Ourense en 1922.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Emilio Morenza Martínez** |  **Presidente da deputación de Ourense** 1921 | Sucesor:**Eladio Pérez Romero** |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11033673
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 102340
* Senadores de España (1834-1923): 2574

 |
**Fernand de Montigny**, nado en Anzegem o 5 de xaneiro de 1885 e finado en Antuerpen o 2 de xaneiro de 1974, foi un arquitecto, tirador de esgrima e xogador de hóckey belga, gañador de cinco medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Participou nos Xogos Intercalados de 1906 e como membro do equipo de espada belga logrou unha medalla de bronce. Nos Xogos Olímpicos de 1908 repetiu o bronce en espada por equipos e participou tamén en esgrima nos Xogos Olímpicos de 1912. Nos Xogos Olímpicos de 1920 gañou dúas medallas de prata en espada e sabre por equipos, ademais dun bronce como parte do equipo belga de hóckey sobre herba. Foi ademais o arquitecto do Estadio Olímpico de Antuerpen. Como arquitecto foi tamén responsable da restauración do que se salvou da demolición de 1941 do antigo convento de Neufmoustier na cidade de Huy

Notas
-----

1. ↑  "Fernand de Montigny Olympic Results". *sports-reference.com*. Arquivado dende o orixinal o 28 de xaneiro de 2012. Consultado o 2010-03-21.
2. ↑  Chantal Du Ry *Huy: histoire d'une ville médiévale à travers ses légendes et ses monuments*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2602555
* WorldCat
* VIAF: 29805928
* BNF: 14976898x
* ISNI: 0000 0000 0320 1052
* SUDOC: 261930621
* OCID: fernand-de-montigny
* Sports Reference: fernand-de-montigny-1

 |
**Garcilaso Rollán Sánchez**, nado en Ávila en 1957, é un pintor e deseñador de moedas español, coñecido pola súa imaxe da catedral de Santiago de Compostela nas moedas divisionarias do euro de España.

Traxectoria
-----------

Garcilaso Rollán Sánchez, gravador da Real Casa da Moeda - Fábrica Nacional de Moeda e Timbre (RCM-FNMT), de Madrid, é o autor de case medio cento de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, dos sistemas da peseta e do euro.

En 1993 deseñou a súa primeira moeda, a de 25 pesetas dedicada ao País Vasco, e durante a década de 1990 creou varias das moedas máis populares de curso legal en España co seu valor en pesetas.

Coa Chegada do euro, o seu deseño da fachada da Catedral de Santiago de Compostela foi o escollido para os anversos da serie divisionaria de moedas de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro. De igual xeito, foi o creador de variasmoedas cinmemorativas cuñadas pola RCM-FNMT e destinadas especificamente ao coleccionismo e ao investimento.

En 2003 e 2004 ocupouse tamén do deseño de tres moedas conmemorativas uruguaias dedicadas ao centenario da UEFA e ao Campionato Mundial de Fútbol de Alemaña en 2006, cuñadas na ceca pública española.

Escolma de traballos
--------------------

* 5 pesetas (1999). Murcia (anverso).5 pesetas (1999). Murcia (anverso).
* 25 pesetas (1993). País Vasco (reverso).25 pesetas (1993). País Vasco (reverso).
* 50 pesetas (1997). Juan de Herrera.50 pesetas (1997). Juan de Herrera.
* 100 pesetas (1999). Persoas maiores - ONU (reverso) .100 pesetas (1999). Persoas maiores - ONU (reverso) .

Notas
-----

1. 1 2  "Garcilaso Rollán Sánchez". *Conoce tu moneda*.
2. ↑  "5 Pesetas Murcia. *Numista.com*
3. 1 2 3  Moedas deseñadas por Garcilaso Rollán. *Numista.com*
4. ↑  "Monedas de la República Oriental del Uruguay". *Monedasuruguay.com*
5. ↑  "5 Pesetas Murcia. *Numista.com*
6. ↑  "25 Pesetas Basque Country. *Numista.com*
7. ↑  "50 Pesetas Juan de Herrera. *Numista.com*
8. ↑  "100 Pesetas - Juan Carlos I Year of Older Persons. *Numista.com*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Sanjurjo.

**José Sanjurjo Rodríguez**, nado na Coruña en 1866 e finado en Sada o 26 de febreiro de 1946, foi un sindicalista e político anarquista galego.

Traxectoria
-----------

Fundou con Marcial Lores e Benito Cadavid o grupo anarquista **Ni Dios ni Amo**, e fíxose cargo da segunda época de *El Corsario*. Defendeu a actividade societaria dos anarquistas no Certame Socialista Libertario de La Plata (1898). Foi promotor dos colectivos La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento (1897) do que foi o primeiro presidente e Centro de Estudios Sociales Germinal (1902). Participou no obreirismo coruñés como alicerce da Sociedad de Sastres y Sastras La Fraternidad (1901) e en 1906 foi un dos representantes obreiros que asinou coa patronal o primeiro convenio colectivo da Coruña. Participou en case todos os actos públicos anticlericais da Coruña e foi colaborador do suplemento da *Revista Blanca* (1901), *Germinal* e *Coruña Moderna*. Publicou os folletos *Aclaraciones* (1904), *Abnegación* (1925), *El hereje* (1925) e *El nudo gordiano* (1931). Tamén confeccionou un *Método de lectura graduada* para a Escola Laica de La Atocha en 1905. Durante a Guerra civil foi internado no campo de concentración da illa de San Simón. Finou en Castelo (Sada) aos 79 anos.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 1-3-1946, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 220–221. ISBN 84-87783-79-1.
* Pereira Martínez, Carlos; Romero Masiá, Ana (2003). Briga, ed. *Germinal. Centro de Estudios Sociais (Cultura Obreira na Coruña, 1902-1936)*. Betanzos. ISBN 84-932734-2-2.
* Entrada "Sanjurjo, Xosé" do *Dicionario biográfico de Galicia*, T. 3, p. 230. Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.
***La Ragazzona*** foi un barco de guerra da República de Venecia que foi alugado por Filipe II de España para que formase parte da Armada Invencible que ía enviar contra Inglaterra. Afundiuse no 1588 antes de chegar ao porto da Coruña por mor dunha tormenta.

Na Armada Invencible
--------------------

A Armada Invencible loitando contra a inglesa.

*Véxase tamén**:* Armada Invencible.
A nave foi alugada polo rei Filipe II para que formase parte da súa Armada Invencible que ía enviar no seu plan de invadir Inglaterra. *La Ragazzona* foi o buque insignia da escuadra de Levante, composta por nove barcos e dirixida por Martín de Bertedona.

Tralo fracaso dos plans de Filipe II de invadir Inglaterra, *La Ragazzona* puxo rumbo á península. Chegando á Coruña, e fortemente danado tras a batalla, foi vítima dunha tormenta que o afundiu o 8 de decembro de 1588.

Despois de afundirse
--------------------

Os canóns que transportaba *La Ragazzona* foron levados á Coruña onde foron fundamentais para a defensa da cidade dos ataques do corsario inglés Francis Drake no 1589, defensa na que destacou a actuación de María Pita.

Os seus restos permaneceron esquecidos durante varios séculos ata que no 2013 un equipo dirixido pola Universidade de Santiago de Compostela os redescubriu, en colaboración coa Armada española e a empresa Argos.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  "El mayor buque de la Armada Invencible, *La Ragazzona*, hallado en Ferrol" Arquivado 26 de xuño de 2013 en Wayback Machine. artigo en *La aventura de la historia*, 11 de marzo de 2013 *(en castelán)*.
2. 1 2 3  "El galeón perdido de la Invencible", artigo de Lorena Bustabad en *El País*, 8 de marzo de 2013 *(en castelán)*.
3. ↑  "En busca de *La Ragazzona*, el mayor buque de la Armada Invencible", artigo en *El Imparcial*, 22 de marzo de 2013 *(en castelán)*.
**Fernando Alonso**, nado o 16 de abril de 1961 na Coruña, é un compositor galego.

Traxectoria
-----------

Fernando Alonso naceu na Coruña en 1961, aos nove anos ingresou no Conservatorio da Coruña, onde cursou estudos de piano ata o curso 1982-83, cando finalizou o grao profesional. Posteriormente trasladouse a Madrid, onde ampliou a súa formación Real Conservatorio Superior de Música de Madrid con Ángel Botia (Formas Musicais), Francisco Calés (Contrapunto e Fuga), Luís de Pablo (Técnicas Contemporáneas) e Antón García Abril (Composición), obtendo o título de Profesor superior de Solfexo e Teoría da Música en 1987.

Foi profesor das materias Historia da Música, Historia da Arte, Estética musical e Acústica no Conservatorio Profesional de Música de Madrid durante o curso 1987-88. Hoxe en día é profesor numerario de Ensino Secundario pola materia de Música.

Obra
----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Fernando Alonso na web da Asociación Galega de Compositores

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5859162
* WorldCat
* VIAF: 113022952
* BNE: XX869499
* BNF: 12434456f
* CiNii: DA0722102X
* GND: 172667917
* ISNI: 0000 0000 8180 6559
* LCCN: n92090311
* NKC: jx20050526001
* NLA: 35072130
* NTA: 259141240
* PTBNP: 889901
* SUDOC: 03348290X

 |
**Eulogio Gavela Vega** foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Na Segunda República foi elixido presidente de Izquierda Republicana do Barco de Valdeorras en agosto de 1935. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado alcalde do Barco de Valdeorras en marzo. Ás poucas semanas renunciou e foi subsistido polo primeiro tenente-alcalde Manuel Blanco Pascual ata principios de xuño, cando foi nomeado alcalde Abdón Blanco García. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encartado pola Comisión Provincial de Incautación de Bienes. En 1969 foi presidente da bodega cooperativa Jesús Nazareno.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde do Barco de Valdeorras** 1936 | Sucesor:**Abdón Blanco García** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 31-8-1935, p. 15.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García Yáñez, Félix (2005). *O Barco e a terra de Valdeorras durante a II República e o Franquismo (1931-1971)*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 84-96403-13-0.
**Franz Benda** (en checo **František Benda**), nado en Benátky nad Jizerou e bautizado o 22 de novembro de 1709 e finado o 7 de marzo de 1786, foi un compositor e violinista bohemio, irmán máis vello de Jiří Antonín Benda, e que traballou a maior parte da súa vida na corte de Frederico o Grande e foi o fundador da escola alemá de violín.

Traxectoria
-----------

Franz naceu nunha familia de músicos, estudou música cos xesuítas en Praga e desde os dez anos no coro da capela real de Dresde ó tempo que aprendía a tocar o violín. Ós 18 anos volveu a Praga e de alí a un pouco marchou a Viena, onde estudou violín con Johann Heinrich Graun, pupilo de Tartini. Logo de dous anos foi nomeado mestre de capela en Varsovia e despois foi membro da banda do Príncipe Real de Prusia e despois sucedeu a Graun na dirección dos concertos reais.

Comezou a compoñer as súas propias pezas ós catorce anos. Entre as súas numerosas composicións está o concerto para frauta e orquestra en sol menor, quince concertos para violín e máis dun centro doutras pezas para violín. As súas composicións atópanse entre o barroco e o clasicismo vienés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q161328
* WorldCat
* VIAF: 44397958
* AllMusic: mn0002287370
* BNE: XX1466721
* BNF: 124690863
* BRE: 1874856
* CERL: cnp00405477
* DeutscheBio: 119326728
* Discogs: 848465
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 105318
* GEC: 0009033
* GND: 119326728
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0893 2193
* LCCN: n82224927
* MusicBrainz: ID
* NKC: jn19990209037
* NLA: 35423238
* NTA: 095482938
* OL: OL227591A
* openMLOL: 54339
* PTBNP: 1181491
* SELIBR: 207276
* SNAC: w67m1b6d
* SUDOC: 115628622
* WikiTree: Benda-175

 |
**Festigal** é un encontro cultural que se celebra anualmente en Santiago de Compostela, durante os días 24 e 25 de xullo, co gallo da celebración do Día Nacional de Galicia. Está organizado polas asociacións nacionalistas Galiza Nova e Fundación Galiza Sempre.

Características
---------------

Presentación do Festigal 2013.
Durante os dous días de celebración mestúranse, no parque da Alameda de Compostela, actividades culturais, lúdicas e deportivas, como presentacións de libros, debates ou obradoiros. Na noite do día 24 organizase un concorrido concerto musical e no 25, após as tradicionais manifestacións nacionalistas do Día da Patria Galega, ten lugar un xantar popular na Carballeira de Santa Susana. 

Nas actuacións musicais ponse especial interese na potenciación de novo conxuntos que se caractericen por levar na súa identidade a música e a cultura galegas. Neste sentido, desde 2015, organízase o concurso "Novos Valores", no que se elixe unha banda emerxente para a abertura do concerto do 24..

O festigal recibiu en 2014 o Premio Martín Códax da Música na categoría de festivais.

Notas
-----

1. ↑  "O Festigal volve con música e "rebeldía"". *Praza Pública*. 11 de xullo de 2013. Consultado o 8 de abril de 2017.
2. ↑  "Festigal: música e moito máis". *Praza Pública*. 23 de xullo de 2013. Consultado o 8 de abril de 2017.
3. ↑  Ferro, Adrián (7 de xuño de 2016). "O Festigal xa ten cartaz". *Sermos Galiza*. Arquivado dende o orixinal o 08 de abril de 2017. Consultado o 8 de abril de 2017.
4. ↑  adminfestigal (2016-04-07). "En marcha a segunda edición do concurso "Novos Valores" do Festigal 2016 para descubrir artistas e bandas emerxentes". *Festigal | Campus Sur de Santiago de Compostela. 24 e 25 de xullo*. Consultado o 2023-03-04.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Así foi o Festigal 2018. Festigaltv (31/07/2018). Youtube.
Festa do Viño da Ulla 2015.
A **festa do viño da Ulla** é unha festa gastronómica que se celebra todos os anos o segundo domingo de abril na vila de San Miguel de Sarandón, no concello coruñés de Vedra.

A festa leva organizándose dende o ano 1980; só interrompida en 2020 e 2021 por mor da pandemia de COVID-19; e é levada a cabo por unha comisión sen ánimo de lucro, formada polos veciños.

A festa
-------

Festa do viño da Ulla 2015
Cada ano, o campo da festa énchese de xente dende a mañá que empeza cunha misa, saúdo do alcalde e pregón levado a cabo por un persoeiro.

Durante o resto da xornada até a entrada da noite consómese moito viño, cómese e gózase da música de diferentes bandas folk, bandas de música, charangas etc. Ademais realízanse sorteos, premios e se pode beber viño de balde situado nunhas botas xigantes penduradas nunhas árbores, que son atractivo e símbolo da festa.

Orixe e obxectivos
------------------

Dita festa procura a exaltación dos viños da zona do val do Ulla e promover a demarcación de ditos viños na Denominación de Orixe Rías Baixas, unha das principais variedades con denominación de orixe de Galicia, obxectivo que se cumpriu no ano 2000.

Dende hai uns anos e de xeito paralelo organízase unha pequena mostra da industria, agricultura, artesanía e turismo do Concello de Vedra, que se pode visitar durante todo o día. Ademais organízanse unhas xornadas técnicas sobre o viño.

Outra das actividades que se realizan co gallo da festa son as xornadas gastronómicas que se realizan días antes, contando con profesionais do sector do viño.

Notas
-----

1. ↑  "Música, rutas e peñas na XXX Festa do Viño da Ulla". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2015. Consultado o 30 de xullo de 2015.
2. ↑  "Rias Baixas subzona Ribeira do Ulla primeiro "Terroir" galego". Arquivado dende o orixinal o 23 de abril de 2011. Consultado o 30 de xullo de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficialArquivado 01 de agosto de 2015 en Wayback Machine.
* Blog da organización Asociaciónd e Festexos Populares
**García Sánchez de Castela**, nado en 1009 e finado en 1028, foi conde de Castela entre os anos 1017 e 1028.

Traxectoria
-----------

Pertenceu á estirpe de Fernán González, quen foi o seu bisavó. Sucedeu ao seu pai Sancho García cando era tan só un neno. A rexencia durante a minoría do Conde exercérona diversos magnates casteláns e Dª Urraca, a súa tía, irmá do seu pai.

En 1028 deixa concertado o pacto matrimonial para casar coa infanta Sancha, filla do rei de Galiza Afonso V.

No ano 1028 atopándose no pazo real na cidade de León, decide ir coñecer á súa prometida, nesta viaxe acompáñalle Sancho III O Maior. De camiño, foi asasinado xunto á igrexa de San Xoán Bautista de León.

O Romance do Infante García e as crónicas posteriores relátannos que este asasinato se produciu por integrantes da familia Vela á que o conde castelán Fernán González arrebatara os dominios alaveses. Con todo, non existen datos históricos que permitan xustificar o feito de que esta familia fose a causante do asasinato.

Herdou o condado Sancho III O Maior por estar casado con Munia Sánchez de Castela, irmá do defunto.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pérez de Urbel, Justo (1945). Historia del Condado de Castilla, Madrid: Consejo Superior de Investigaciones Científicas. *en español*
* Martínez Díez, Gonzalo (2004). El Condado de Castilla (711-1038). La historia frente a la leyenda, Valladolid: Xunta de Castela e León. ISBN 84-8718-275-8. *en español*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q510793
* GEC: 0029043

 |
Florín de Aragón de Pedro IV o Cerimonioso. Ouro de aprox. 3,42 gramos e lei de 18 quilates, cuñado entre 1369-1372
O **florín aragonés**, **florín de Aragón** ou **florín de ouro de Aragón** foi unha moeda medieval que se usou na Coroa de Aragón desde tempos de Pedro IV o Cerimonioso.

Historia
--------

O *Florín de Aragón*, nome polo que foi coñecido na época en todos os estados europeos por onde se difundiu, era unha moeda de ouro cun peso medio de 3,42 gramos. Inicialmente o seu valor oscilou entre os catorce e os once *soldos aragoneses*, e a súa lei, de 24 quilates menos cuarto na súa primeira emisión de 1346, pronto foi diminuíndo até os 18 e incluso aos 16 quilates.

Contra 1370 a cotización das moedas cuñadas na Basílica de Santa María a Maior de Zaragoza era de once soldos, e a lei de 18 quilates, que foi a que mantivo até a súa desaparición.

Florín de ouro de Florencia de 1340, que serviu de modelo para o aragonés.
A tipoloxía desta moeda tomouse do florín florentino (*fiorino d'oro*), unha moeda orixinaria da República de Florencia, que despois se imitou en toda Europa. Desde 1252 o *fiorino d'oro* era o áureo típico da República florentina, e a súa denominación derivaba do feito der levar gravado un lirio, a flor dos Medici.

O florín de Aragón imitou no anverso a iconografía de San Xoán Bautista e no reverso o lirio, emblema de Florencia, pero coa lenda ARAGO.REX, a inicial do rei de Aragón e a marca de ceca do lugar onde se cuñara, en lugar da inscrición FLORENTIA do florín florentino.

As Cortes dos diversos estados rexidos por Pedro IV de Aragón opoñíanse á introdución dunha nova moeda que, porén, era necesaria a mediados do século XIV para atender as grandes sumas de diñeiro das que debía dispoñer a Coroa.

Por iso Pedro IV buscou a solución cuñando en 1346 os novos floríns en Perpiñán —acabado de incorporar como praza de soberanía real á coroa xunto co reino de Mallorca— sen indicación do nome do rei nin da ceca onde se cuñaran.

Pero despois de que a súa difusión, subrepticia ao principio, fixérase xa de uso común en todos os territorios do rei de Aragón, comezaron a cuñarse noutros estados da Coroa até o reinado de Fernando o Católico coa denominación de *Florí d'or d'Aragó*.

Houbo tamén cuñaxes de medio florín e dun cuarto de florín, coa mesma tipoloxía que a moeda maior. Así mesmo algúns reis de Castela que pretendían a coroa de Aragón cuñaron floríns. Henrique II de Castela cuñounos "a senyal d'Aragó" e tamén os emitiu Henrique IV.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* «Florín» Arquivado 18 de outubro de 2016 en Wayback Machine. *Gran Enciclopedia Aragonesa*. *(en castelán)*
* Rueda Sabater, Mercedes: "El florín: un "dólar" bajomedieval" *(en castelán)*

### Outros artigos

* Florín florentino.

### Ligazóns externas

* Zulaica Palacios, Fernando D.: "Uso del florín y relación bimetálica: una aproximación a la política monetaria bajomedieval en Aragón", *Aragón en la Edad Media*, n.º 14-15, 2, 1999, páxs. 1627-1654. ISSN 0213-2486 *(en castelán)*.