Imperio de Sargón
**Sargón de Acad** ou **Sargón o Grande** foi un rei acadio do século XXIV ou XXIII a. c. artífice do primeiro imperio da historia así como do surximento da primeira monarquía como tal, con independencia da cidade-estado e do templo que ata entón dominaran Mesopotamia. O seu imperio acadio supuxo a entrada de novos conceptos sociopolíticos na civilización mesopotámica e converténdose nun modelo para futuros estados así como difundiu a civilización mesopotámica en torno súa determinando o desenvolvemento cultural en todo o Oriente próximo antigo, Sargón sería divinizado séculos despois da súa morte.

A súa orixe énos descoñecida, segundo as lendas mesopotámicas era fillo dunha sacerdotisa e dun pai descoñecido, ao nacer os sacerdotes depositárono nunha canastra que deixaron abandonada á súa sorte no Éufrates, descuberto polo xardineiro real, adoptouno como fillo e xa maior entrou na corte do rei de Kish.

Enfrontado ao rei Urzababa de Kish, tomou o poder e logo lanzouse contra o seu veciño inimigo de Uruk(levando a seu rei Lugalzagesi nunha picota ao templo de Enlil) estableceu a súa propia capital, Acad e remataría conquistando toda Mesopotamia, Elam e Siria, detal forma que uniu o golfo Pérsico o mar Mediterráneo tras varias campañas.

Convertido en rei de Sumer e de Acad puido vivir en calquera cidade prestixiosa pero quixo indicar que seu reino inauguraba unha nova era e por iso fundou, non moi lonxe de Kish, a súa nova capital, Acad ou Agade(que aínda non atoparon os arqueólogos) onde fixo un gran porto fluvial. Converteu o acadio en lingua oficial pero sen ferir a susceptibilidade dos vencidos, xa que conservaron as súas autoridades, e as súas divindades respectadas, xa que se proclamou o "unxido de Anu" e "vigairo de Enlil", chamando á súa propia filla Enheduanna (autora dun himno á deusa Inanna) e chegando a un sincretismo coas divindades sumerias, así Inanna pasou a chamarse Ishtar, Utu chamouse Samash,etc pero modificándoos pasando de personificacións locais de forzas da natureza a personalidades cósmicas, responsables da marcha ordenada non só da natureza senón tamén da historia e da sociedade ao convertelos en seres "morais".

Creou un imperio centralizado, establecendo a súa capital en Acad e lexitimando o seu poder soberano mediante o control militar e o monopolio comercial do Estado (sobre os produtos que Mesopotamia tiña que importar, como madeiras e pedras) tolerando s anteriores autoridades (excepto cando estas eran demasiado perigosas como Lugalzagesi) e colocándolles un vicerrei en cada cidade, este posto estivo ocupado por familiares de Sargón, como a sacerdotisa Enheduanna en Ur, que representaban o imperio ante as autoridades locais. Unha vez establecida a súa supremacía en Sumer Sargón neutralizou os dous veciños que o puñan en perigo, Eblan e Awan, atacándoos no seu propio terreo no norte de Siria. Trala campaña militar contra deles contentouse cun xuramento de fidelidade e un tributo, o que lle permitiu ter acceso directo a minerais e madeiras que antes tiñan que importar a Mesopotamia. Para conquistar Awan, no suroeste de Irán, tívoo máis difícil.

Recoñecido como un dos primeiros grandes conquistadores da antigüidade, a supremacía militar acadia baseouse nunha nova táctica destrutora das falanxes sumerias coa utilización do arco e o venablo. Proclamouse *Señor das catro partes do Mundo*, o seu reinado durou 56 anos e grazas á súa estrutura política consegiu que a súa dinastía reinase durante 142 anos ata caer ante as sublevacións internas e os ataques dos nómades Gutis. Durante a súa dominación os acadios monopolizaron os bens de consumo e materias primas importadas do Mediterráneo e a India, mediante o monopolio do porto de Acad sobre todos os demais portos mesopotámicos, así como a figura do "lugartenente do rei", no que un acadio representaba ao rei ante as autoridades locais doutras cidades conquistadas coa axuda dunha guarnición militar e o control administrativo, de tal forma que o maior "capitalista" era o propio Sargón e xa non o templo ou a cidade, como na era anterior. Aínda que xa existía a propiedade privada da terra, como nos indican as incricións do obelisco de Manishtushu, onde o rei indica que mercou 330 hectáreas a 98 propietarios e redistribuidos a persoas que Sargón quixo agasallar dándolles o susufructo destas terras.

Notas
-----

1. ↑  Marc Van de Mieroop, *Cuneiform Texts and the Writing of History*, Routledge, 1999, páx. 71
2. ↑  Jane McIntosh, *Ancient Mesopotamia: New Perspectives*, ABC-CLIO, 2005, páx. 77
3. ↑  "Mesopotamia, historia política, económica y cultural" Georges Roux ed. Akal 1987

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199461
* WorldCat
* VIAF: 33262444
* BRE: 3536446
* DeutscheBio: 129199583
* EBID: ID
* FAST: 27664
* GEC: 0060991
* GND: 129199583
* ISNI: 0000 0000 2470 1726
* LCCN: n78080775
* NNDB: 000094745

 |