recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **III Asemblea Nacionalista** celebrouse en Vigo o 16, 17 e 18 de abril de 1921, no Teatro Circo Tamberlick.

Historia e características
--------------------------

Presidida por Francisco Manuel Balboa, o vicepresidente foi Gonzalo López Abente, e secretarios Javier Soto Valenzuela e Víctor Casas. Entre os asembleístas figuraron Vicente Risco, Ramón Villar Ponte, Antón Villar Ponte, Lois Peña Novo, Johán Vicente Viqueira, Valentín Paz Andrade, Victoriano Taibo, Antón Losada Diéguez e Otero Pedrayo.

Tratouse da participación electoral e chegouse á conclusión de participar nas eleccións. O Directorio reservouse o dereito de decidir cando se interviría. Estas restricións do Directorio provocaron a aparición dun Consello Permanente que concentra os poderes da dirección. Estaba composto por Antón Vilar Ponte, Manuel Banet Fontenla, o Conselleiro Primeiro da irmandade coruñesa e o mesmo Risco, quen soubo gañarse a Villar Ponte e Banet, controlando así o Consello.

A Asemblea comisionou a Vicente Risco para que elaborase un proxecto de galeguización do ensino, que se plasmou no *Plan pedagóxico pr'a galeguización d'as escolas* (1922).

Notas
-----

1. ↑  "Descubrir a pie el relato cultural del Vigo de preguerra". *Faro de Vigo*. 5 de xuño de 2016.
2. ↑  "Hai cen anos Vicente Risco tiña un plan: a galeguización das escolas". *Praza.gal*. 11 de novembro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ínsua, Emilio Xosé (2016). *A nosa terra é nosa! A xeira das Irmandades da Fala (1916-1931)*. A Coruña: Baía. ISBN 978-84-9995-201-7.

* Artigos "*Irmandandes da Fala*" e "*Galeguismo*" na Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada (DVD).

### Outros artigos

* II Asemblea Nacionalista
* IV Asemblea Nacionalista

### Ligazóns externas

* Nas vésperas da III Asemblea (LVI)
* Peche en falso da III Asemblea (LVII)
* A III Asemblea (LVIII)

| * v
* c
* e
Asembleas nacionalistas |
| --- |
| 
**I** - Lugo (1918)   •  
**II** - Santiago (1919)   •  
**III** - Vigo (1921)   •  
**IV** - Monforte (1922)   •  
**V** - A Coruña (1923)   •  
**VI** - A Coruña (1930)
 |
**Jesús Regueiro Bueno**, nado en Santiago de Compostela cara a 1897 e finado no mesmo concello o 7 de marzo de 1938, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Zapateiro. Foi membro da directiva do Sindicato de Construtores de Calzado de Santiago de Compostela dende 1923, e despois o seu presidente. Representou a Construtores de Calzado de Compostela no Congreso Obrero de Vigo en agosto de 1922. Foi membro da comisión organizadora do Partido Sindicalista que se constituíu en Compostela en marzo de 1935, pero en setembro dese ano separouse do Partido Sindicalista, ao tempo que neste se propoñía a súa expulsión. Participou na campaña para o Estatuto en representacón do PCE intervindo no mitin de Ferrol, e nos de Boiro, A Pobra do Caramiñal, Ribeira e Arzúa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité de Defensa da República. Despois fuxiu. Presentouse ás autoridades en xuño de 1937. Xulgado en Compostela por rebelión militar o 19 de agosto, foi condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca o 7 de marzo de 1938 con Antonio Caldelas e José Rodríguez Gerpe.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 24-1-1923, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 19-8-1922, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-3-1935, p. 9.
4. ↑  *El Compostelano*, 9-6-1936, p. 2.
5. ↑  *El Correo Gallego*, 16-6-1936, p. 2.
6. ↑  *El Compostelano*, 9-6-1936, p. 2.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-6-1936, p. 2.
8. ↑  *El Compostelano*, 21-6-1937, p. 2.
9. ↑  *El Eco de Santiago*, 25-7-1937, p. 2.
10. ↑  *El Eco de Santiago*, 19-8-1937, p. 2.
11. ↑  *El Eco de Santiago*, 7-3-1938, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Jesús Regueiro Bueno na páxina web *Nomes e Voces*.
* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (R)
O bus **I-1K** é un tipo de bus para satélites fabricado na India.

Características
---------------

O bus I-1K é fabricado pola axencia espacial india ISRO. Está pensado para ser usado en satélites na órbita xeoestacionaria, pero pode adaptarse a outras funcións, como misións interplanetarias. O corpo central ten forma de caixa de 1,505 x 1,476 x 1,530 m, cunha masa sen propelente de 500 kg e podendo albergar unha carga útil de 100kg. Os paneis solares poden proporcionar ata 1000 W de potencia e ten unha esperanza de vida de 7 anos.

Usouse por primeira vez no satélite METSAT 1, para logo ser usado polos satélites da serie IRNSS, os GSat e GISAT e logo a sonda marciana Mars Orbiter Mission.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2019). "I-1K" (en inglés). Consultado o 18 de maio de 2020.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "ISRO: I-1K (I-1000) Bus" (en inglés). Consultado o 18 de maio de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* ISRO
* I-2K
* I-3K
**Jesús Salgado Álvarez**, nado en Fradelo (Viana do Bolo) o 20 de novembro de 1953, é un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias da Información (Xornalismo) pola Universidade Complutense. É doutor en Opinión Pública e Cultura de Masas. Foi correspondente en Madrid de *La Voz de Galicia*, colaborou en Antena 3-Radio, foi correspondente-delegado en Galicia da axencia de noticias Colpisa e redactor xefe da revista *GAM*. Foi responsable de Comunicación e Publicidade da Transmediterránea durante 20 anos. Foi subdirector de UNEDISA e director de Comunicacións e Relacións Institucionais de ISOLUX CORSAN. Nas eleccións municipais de 2011 e 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Viana do Bolo e foi elixido concelleiro. Renunciou como concelleiro en xaneiro de 2017, renunciando tamén aos cargos co PSdeG-PSOE.

Obras
-----

* *Amancio Ortega, de cero a Zara*, con Xabier R. Blanco, 2004.
* *Riquísimos. Los secretos de cómo se han forjado las grandes fortunas españolas*, 2008.
* *Emilio Botín, todo por la banca*, 2010.
* *Hasta que la herencia nos separe. Conflictos, pasiones y "vendettas": los Ruiz-Mateos, Llongueras, Thyssen, Entrecanales y otras fortunas familiares de España*, 2012.
* *Nicanor Yáñez, a pulso*, 2016.

Recoñecementos
--------------

* Premio Identidade Galega en 1986.

Notas
-----

1. ↑  "El único edil del PSOE en Viana renuncia a sus cargos", *La Región*, 17-1-2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Jesús Salgado Álvarez

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q96679557
* WorldCat
* VIAF: 46159810
* BNE: XX1671451
* Dialnet: 4406774
* GND: 1012941965
* ISNI: 0000 0001 2025 0187
* LCCN: n2004104645
* PTBNP: 1282122

 |
**IK Sävehof**| **Nome do club** | Idrottsklubb Sävehof |
| **Fundado** | 20 de agosto de 1950 |
| **Pavillón** | Partillebohallen, Partille |
| **Capacidade** | 2.000 |
| **Adestrador masculino** | Mikael FranzénHenrik Signell (asistente) |
| **Adestrador feminino** | Magnus "Bagarn" JohanssonPär Jilsén (asistente) |
| **Liga** | Elitserien |
| **2010-11** | **Campión** |
| **Equipamentos** | 

|  |  |
| --- | --- |
| 





**Local** | 





**Visitante** |

 |

O **IK Sävehof** é un equipo de balonmán da cidade de Partille (Suecia). Tanto o seu equipo masculino como o feminino compiten na máxima categoría do balonmán sueco, a Elitserien. Actualmente é un dos principais clubs do país.

Historia
--------

A club fundouse en 1950, vivindo durante moito tempo á sombra dos seus veciños e rivais Redbergslids de Gotemburgo, vinte veces campións de Liga. Chegou dúas veces á final da liga (1993 e 1994), mais tivo que esperar ata o 2004 para gañar o seu primeiro título nacional, que revalidaría ao ano seguinte. Por outra banda, o seu equipo feminino proclamouse campión de Liga no 2007. 

En Europa, o seu mellor resultado tivo lugar no 2003, cando se proclamou semifinalista da Challenge Cup. O club participou tamén na Liga de Campións, chegando ata os oitavos de final no 2005, onde caeu derrotado fronte ao SG Flensburg-Handewitt alemán na eliminatoria disputada a dobre partido. O seu equipo feminino participou na EHF Women's Champions League nas tempadas 2007-08 e 2010-11.

Palmarés
--------

### Masculino

* 4 Ligas suecas: 2004, 2005, 2010 e 2011

### Feminino

* 1 Liga sueca: 2007

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

* Portal:Suecia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Frederico I.

**Frederico I** ou **Ferry I**, nado sobre 910/915 e finado en 978, foi conde de Bar e duque da Alta Lorena. Era fillo de Cunegunda e Wixerico, conde de Bigdau, máis tarde conde palatino de Lorena.

Traxectoria
-----------

O seu matrimonio con Beatriz de Francia, filla de Hugo o Grande (Robertiano), duque dos francos, e de Eduvixis de Saxonia, filla do emperador Henrique I de Alemaña, deulle en dote a renda lorenesa da abadía de Saint, entre as que se atopaba o abadía de Saint-Mihiel. Mandou construír unha fortaleza en Fains, na fronteira entre o reino de Francia e o reino de Alemaña, e cambiou feudos co bispo de Toul. Así foi como pouco a pouco se foi formando un dominio coherente que se converteu no Condado de Bar.

O ducado de Lotarinxia estaba entón encabezado polo arcebispo Bruno de Colonia, que era irmán de Otón I do Sacro Imperio Romano Xermánico e de Eduvixis de Saxonia, e polo tanto tío da muller de Frederico. Bruno e Otón decidiron en 959 dividir Lorena en dous ducados, e entón Frederico foi viceduque da Alta Lorena. Poucos anos despois, en 977, Frederico recibiu o título de duque da Alta Lorena.

Favoreceu a reforma monástica en Saint-Dié e Moyenmoutier.

### Matrimonio e descendencia

Casou en 954 coa irmá de Hugo Capeto, Beatriz de Francia, da que tivo a:

* Henrique, morto entre 972 e 978.
* Adalberón II de Metz († 1005), bispo de Verdún e máis tarde bispo de Metz.
* Teodorico ou Thierry I (962/972 - 1027), conde de Bar, duque de Lorena.
* Ida, casada con Radbot de Altenburg, construíu o castelo de Habsburg e estaría entre os antepasados da casa de Habsburgo.

Notas
-----

1. ↑  Xenealoxía de Frederico, duque de Alta Lotarinxia, no sitio web de Medieval Lands
2. ↑  Menzel, Wolfgang (1907). *History of Germany, from the Earliest Period* (en inglés). G. Bell & sons. p. p.401. ISBN 1440092214.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Friedrich I. Herzog von Ober-Lothringen (959-978) Arquivado 16 de decembro de 2005 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q610458
* WorldCat
* VIAF: 81125397
* CERL: cnp01159050
* DeutscheBio: 136848044
* GND: 136848044
* WikiTree: Lotharingia-17

 |
**ICESat** (acrónimo de *Ice, Cloud, and land Elevation Satellite*) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 13 de xaneiro de 2003 mediante un foguete Delta II desde a base Vandenberg da Forza Aérea.

Características
---------------

ICESat, baseado no bus BCP-2000, foi inxectado nunha órbita inicial de 586 km de perixeo, 594 km de apoxeo e 94 graos de inclinación orbital. Foi deseñado para determinar, mediante un láser altímetro, a masa das capas polares e a forma en que contribúen ó cambio do nivel dos océanos para axudar a modelar o comportamento futuro das capas de xeo e o nivel do mar. Como misión secundaria, o satélite mediu a altura das capas de nubes e a súa estrutura vertical, mediu a cantidade de aerosois na atmosfera, cartografiou a superficie terrestre e mediu a rugosidade, reflectividade e alturas da cuberta vexetal, das capas de neve e do xeo mariño.

O satélite alimentábase mediante paneis solares que proporcionaban 350 vatios de potencia de media. Os datos gardábanse nunha grabadora de estado sólida de 56 Gb de capacidade, suficiente para rexistrar 24 horas de datos, e transmitíanse mediante un enlace en banda X a unha velocidade de ata 40 Mbps.

ICESat foi desorbitado o 30 de agosto de 2010.

Instrumentos
------------

ICESat levaba a bordo un único instrumento: un láser altímetro denominado GLAS polo seu acrónimo en inglés (*Geoscience Laser Altimeter System*) que funcionaba emitindo pulsos cunha duración de 4 nanosegundos a lonxitudes de onda de 1064 nanómetros, correspondente ao infravermello, ou 532 nanómetros, correspondente a luz verde. Os fotóns reflectidos desde a Terra eran recollidos polo telescopio dun metro de diámetro de ICESat. GLAS emitía pulsos 40 veces por segundo, iluminando áreas de superficie de 70 metros de diámetro a intervalos de 170 metros.

Notas
-----

1. 1 2  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "ICESAT" (en inglés). Consultado o 30 de xaneiro de 2012.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (4 de novembro de 2011). "ICESat" (en inglés). Consultado o 30 de xaneiro de 2012.
3. ↑  "Note verbale dated 30 June 2003 from the Permanent Mission of the United States of America to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF). *COMMITTEE ON THE PEACEFUL USES OF OUTER SPACE* (03-85488): 5. 2 de xullo de 2003. Consultado o 27 de marzo de 2020.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "ICESAT (EOS-LAM)" (en inglés). Consultado o 30 de xaneiro de 2012.
5. 1 2 3 4  Mark Wade (2011). "ICESat" (en inglés). Consultado o 30 de xaneiro de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***ICESat*** |

* CryoSat

### Ligazóns externas

* Páxina de ICESat na NASA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q50019
* NSSDC ID: 2003-002A
* SCN: 27642

 |
Coordenadas: 42°16′32″N 8°47′38″O﻿ / ﻿42.275613971603, -8.7937831135383

O **IES Monte Carrasco** é un instituto público de ensino secundario obrigatorio situado na localidade pontevedresa de Cangas.

Localización
------------

Está situado no monte Carrasco, na parroquia de Darbo. Do monte toma o nome e o logotipo, pois este reproduce unha mostra da arte rupestre da zona.

Historia
--------

Foi creado no ano 1987 como colexio de educación primaria, e como desdobramento do colexio de ensino infantil e primario de San Roque, situado na mesma parroquia de Darbo. No ano 1998 transfórmase en instituto coa entrada en funcionamento da nova rede de centros contemplada na LOXSE e é ampliado. A partir dese momento terá como único centro adscrito o citado CPEIP de San Roque. Conta con oito unidades de ensino secundario obrigatorio en liña 2 con capacidade para 240 alumnos e alumnas. A súa oferta educativa conta con medidas de atención á diversidade (seccións bilingües, agrupamentos específicos, desdobres en materias instrumentais, programas de diversificación curricular e programas de cualificación profesional inicial), e a participación en plans de mellora da calidade. No curso 2010-2011 foi seleccionado para o desenvolvemento do Proxecto Abalar na nosa comunidade; conta con catro aulas de 1º e 2º ESO equipadas para a inclusión das novas tecnoloxías na práctica educativa e catro Aulas dixitais en 3º e 4º ESO. No curso 2015-2016 implanta a materia LOMCE de libre configuración "Información e Tratamento da Información" para os cursos de 1º e 2º de ESO. Dende o curso 2017-2018 participa no Proxecto Edixgal coa implantación do libro dixital. O seu lema: "Atención personalizada á diversidade".

### Dirección do centro

* Xosé Ramón Bernárdez (1987-1990)
* Xosé Francisco Dalama (1990-1993)
* Manuela Barrio Val (1993-1996 e 2002-2003)
* Xosé Ramón Vidal Calvelo (1996-2002 e 2003-2004)
* Dolores Nores Maquieira (2004-2008)
* Begoña Otero Riobó (2008-2012)
* Alexandre Cortés Ayaso (2012-2015)
* Miguel Cameselle Teijeiro (2015-2018)
* Seila Acuña Ferradanes (2018-2021)
* Ana María Soliño Pérez (2021-Actualidade)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do Centro
**Isabel Seca Vijande**, nada na Pontenova o 25 de setembro de 1982 é unha enxeñeira química, científica, activista social e divulgadora científica galega.

Traxectoria
-----------

Titulada en Enxeñaría Superior Química pola Universidade de Santiago de Compostela, onde publicou artigos sobre o uso de biofilmes para o procesado de augas de refugallo e o funcionamento dos reactores anamox, tema da tesiña do seu Diploma de Estudos Avanzados en Enxeñaría Ambiental e Bioprocesos. Desenvolveu tamén investigacións sobre o aproveitamento dos refugallos da industria leiteira na Universidade de Coímbra, no marco do seu proxecto de fin de carreira.

Desde 2015 escribe artigos de divulgación científica no portal GCiencia, e no Portal Galego da Língua, entre outros medios.

Por volta do 2006 comezou a colaborar coa asociación Verdegaia en cuestións de defensa e educación ambiental. Foi unha das fundadoras da Semente, Escolas de Ensino Galego no 2011. Foi unha das iniciadoras do movemento de autodefensa feminista que xurdiu en Santiago de Compostela no 2016.

Dende 2016 é profesora interina de TIC e Tecnoloxía na Consellería de Educación da Xunta de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  Seca, I.; Torres, R.; Val del Río, A.; Mosquera-Corral, A.; Campos, J. L.; Méndez, R. (2011). "Application of biofilm reactors to improve ammonia oxidation in low nitrogen loaded wastewater". *Water Science and Technology: A Journal of the International Association on Water Pollution Research* **63** (9): 1880–1886. ISSN 0273-1223. PMID 21902026.
2. ↑  "Isabel Seca Vijande, autor en GCiencia". *GCiencia*. Consultado o 2019-04-19.
3. ↑  "Isabel Seca, Autor em Portal Galego da Língua - PGL.gal". *Portal Galego da Língua - PGL.gal* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 11 de abril de 2019. Consultado o 2021-06-20.
4. ↑  "Un ano de escola de base en galego". *Galicia Confidencial*. Consultado o 2020-10-14.
5. ↑  *A semente que está a agromar*. Escena en Minuto 1:49.
6. ↑  "Compostela Decide | Orzamentos Participativos | Aulas de Autodefensa para Mulleres". *Compostela Decide*. Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2020.

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65275248
* BNE: XX5329521

 |
Coordenadas: 42°36′44″N 8°46′14″O﻿ / ﻿42.612262003729, -8.7705117135302

O **IES Miguel Ángel González Estévez** é un centro de ensino medio de Vilagarcía de Arousa. Está situado na rúa Jesús Garrido Álvarez, moi próxima á Avenida Rosalía de Castro, na parroquia do Carril.

Historia
--------

O 27 de febreiro de 2004 o instituto leva o nome do seu primeiro director Miguel Ángel González Estévez.

Instalacións
------------

Nas instalacións deportivas do centro adestran os equipos das categorías inferiores da A.D. Cortegada, que naceu ao abeiro deste instituto.

Oferta formativa
----------------

O centro oferta Educación Secundaria Obrigatoria (na que se inclúen varias seccións bilingües), o Programa de Cualificación Profesional Inicial e mailo Bacharelato nas modalidades de Ciencias e Tecnoloxías, Humanidades e Ciencias Sociais, Artes Plásticas e Artes Escénicas e o ciclo formativo de grao superior de Técnico en Animación de Actividades Físico-Deportivas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do centro
Coordenadas: 43°32′15″N 7°03′04″O﻿ / ﻿43.5374143, -7.051101

O **IES Dionisio Gamallo Fierros** foi un centro educativo de Secundaria de Ribadeo. No ano 2012, foi unificado co IES Porta da Auga, constituíndo o IES de Ribadeo.

Características
---------------

O instituto comezou a funcionar en 1955 pero o edificio inaugurouse en 1958 e foi o primeiro Instituto de Bacharelato da comarca, co nome de Instituto Laboral Carlos Mª Rodríguez de Valcárcel. A denominación de "Instituto Laboral" debíase a que nel se realizaban prácticas dos diferentes oficios e profesións. A finais do século XX, pasa a ser chamado IES nº 1 de Ribadeo, e posteriormente, xa no ano 2000, recibe o nome de IES Dionisio Gamallo Fierros, quen fora o seu primeiro director, e era un especialista na literatura do século XIX.

No centro impartíronse clases de Educación Secundaria Obrigatoria e de Bacharelato, así como dalgunha rama de Formación Profesional. Gañou algún[*Cómpre clarificar*] premio de deseño de páxinas web educativas.[]

Notas
-----

1. 1 2  "Cronoloxía do Instituto". *centros.edu.xunta.es/iesgamallofierros*. Consultado o 12 de abril de 2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do instituto
* Decreto de extinción
Coordenadas: 42°41′21″N 8°14′58″O﻿ / ﻿42.689111111111, -8.2494444444444

O **Instituto de Ensinanza Secundaria Pintor Colmeiro** é un centro público de ensino medio de Silleda.

Características
---------------

Comezado a construír en 1998 e inaugurado en 1999, está situado ás aforas do núcleo urbano, ao pé da estrada que une esta vila con Forcarei. Leva o nome do pintor Manuel Colmeiro, nado no concello de Silleda.

Conta con 46 docentes e aproximadamente 390 alumnos repartidos entre a ESO, a educación de persoas adultas, o bacharelato e a formación profesional. Os ciclos de formación profesional que imparte son: ciclo superior de xestión de vendas e espazos comerciais, ciclo medio de actividades físico-deportivas no medio natural e ciclo medio de actividades comerciais.

Desde setembro de 2011 o director do centro é Xesús Fernández Sulleiro. Completan o equipo directivo Javier María López Rodríguez (vicedirector), Susana Calvo Peña (xefatura de estudos) e Xosé Fuentes Rodríguez (secretario).

Notas
-----

1. ↑  C.M. de Actividades Físicodeportivas no medio natural
2. ↑  "C.M. de Comercio". Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2019. Consultado o 27 de setembro de 2019.
3. ↑  CS XESTIÓN DE VENDAS E ESPAZOS COMERCIAIS

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Nova web do centro
A **historia do cultivo da cana de azucre** en Occidente está vencellado ao xurdimento das potencias económicas en Europa nos séculos XVI, XVII e XVIII.

A cana de azucre no Brasil
--------------------------

A cana de azucre foi levada ao Brasil polos portugueses, que lla vendían aos neerlandeses, e estes redistribuíana no norte da Europa facendo un lucrativo comercio. Coa morte do herdeiro do trono portugués en 1578 e o posterior anexamento de Portugal á España do 1580, os Países Baixos, inimigos de España, decidiu ocupar a rexión do Pernambuco, principal produtora de cana de azucre no Brasil (entón baixo dominio de España, despois da unificación das coroas portuguesa e española). Os neerlandeses pasaron a financiar a compra de máquinas para os enxeños de produción de azucre e para os produtores brasileiros, así mesmo tamén a vender directamente o azucre de Pernambuco no resto da Europa. Feito isto, aumentaron os seus lucros.

Despois de que Portugal recuperara a súa independencia, no 1640, decidiu retomar as súas antigas colonias que foran ocupadas polos neerlandeses. Conseguírono en 1654 cando retomaron Pernambuco. Os neerlandeses fuxiron para as Antillas, pero levaron plantas de cana de azucre para comezar o cultivo nos seus novos territorios. Con isto, a produción brasileira pasou a ter concorrentes, e perdeu a lucratividade que o monopolio comercial representara para Portugal no século XVI.

O cultivo de cana de azucre no Brasil volveu a ter grande importancia no século XX, coa implantación en longa escala dun programa para utilizar o alcol como substituto da gasolina en motores de automóbiles. Na actualidade máis da metade dos automóbiles brasileiros funcionan con motores adaptados a un carburante que leva etanol (obtido da cana de azucre) até un 95 % e un 5 % de derivados do petróleo.


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A lipase pancreática (aquí en complexo coa colipase e un pequeno inhibidor) é un exemplo de hidrolase que ataca enlaces éster de lípidos.
Cristal de lisozima, unha hidrolase
As **hidrolases** son unha clase de encimas que catalizan reaccións químicas de hidrólise, nas cales unha molécula de auga ataca e rompe un enlace, e que seguen a seguinte reacción xeral:

**R-R' + H2O ⇌ R-OH + R'-H**

Entre elas encóntranse as esterases, que hidrolizan enlaces éster, as peptidases, que hidrolizan enlaces peptídicos, as glicosidases, que hidrolizan enlaces glicosídicos, ou as fosfatases, que hidrolizan produtos fosfatados, separando un fosfato.

As hidrolases en xeral non necesitan a colaboración de coencimas para realizaren a súa catálise. Son activables por catións.

As hidrolases son abundantes nos lisosomas da célula. As hidrolases lisosómicas son hidrolases ácidas, xa que requiren un pH arredor de 5 para a súa activación. Están pechadas dentro da membrana impermeable para elas do lisosoma, xa que a súa liberación súpeta no citoplasma pode lisar a célula. Dentro do orgánulo realizan a dixestión celular.

Nomenclatura
------------

Os nomes sistemáticos das hidrolases fórmanse así: substrato + hidrolase. Porén, os nomes comúns xeralmente son do tipo substrato + ase. Por exemplo, unha nuclease é unha hidrolase que rompe os enlaces entre os nucleótidos dun ácido nucleico.

Clasificación
-------------

As hidrolases están clasificadas no grupo **EC 3** de acordo co número EC da clasificación dos encimas. Para clasificalas en subclases hai que basearse no tipo de enlace que rompen. As subclases son:

* EC 3.1. Rompen enlaces éster (esterases, nucleases, fosfodiesterases, lipases, fosfatases)
* EC 3.2. Rompen enlaces entre azucres (ADN glicosilases, glicósido hidrolases)
* EC 3.3. Atacan enlaces éter.
* EC 3.4. Rompen enlaces peptídicos (Proteases/peptidases)
* EC 3.5. Hidrolizan enlaces carbono-nitróxeno diferentes dos enlaces peptídicos.
* EC 3.6. Rompen enlaces anhidro de ácidos (helicases e a GTPase)
* EC 3.7. Hidrolizan enlaces carbono-carbono.
* EC 3.8. Rompen enlaces haluro
* EC 3.9. Hidrolizan enlaces fósforo-nitróxeno.
* EC 3.10. Rompen enlaces xofre-nitróxeno.
* EC 3.11. Atacan os enlaces carbono-fósforo.
* EC 3.12. Hidrolizan os enlaces xofre-xofre.
* EC 3.13. Rompen enlaces carbono-xofre.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* EC 3 Introduction do Departamento de Química da Queen Mary, Universidade de Londres, só trata 3.1-3.4 *(en inglés)*.
* More detailed taxonomy *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q96286
* BNCF: 19654
* BNF: 12122986j
* EBID: ID
* GND: 4160916-5
* LCCN: sh85063449
* MAG: 2780120296
* NKC: ph254775
* PSH: 6261

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* EC: 3.-.-.-
* MeSH: D006867
* MeSH: D08.811.277

 |
| Gran Premio de Detroit |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Anos disputados | 7 |
| Primeira disputa | 1982 |
| Última disputa | 1988 |
| Localización | Detroit  Estados Unidos |
| Patrocinador principal |  |
| Lonxitude |  |
| Marca de volta |  |
| Piloto récord |  Ayrton Senna (3) |
| Escudería récord |  Lotus (2) McLaren (2) |
| Poles récord |  Ayrton Senna (3) |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

O **Gran Premio de Detroit** foi unha carreira de Fórmula Un disputada no Circuíto urbano de Detroit en Detroit (Míchigan, Estados Unidos de América) desde 1982 ata 1988.

En 1982, os EUA converteuse no primeiro país que acolleu tres Grandes Premios do Campionato do Mundo nunha tempada. Ademais das carreiras de Long Beach e Las Vegas, a nova carreira levouse a cabo en Detroit noutro circuíto urbano que abarcaba o Renaissance Center. O circuíto orixinal tiña dezasete curvas en 4.023 km, incluíndo dúas pinzas moi difíciles e un túnel á beira do río, e resultou ser aínda máis lento que Mónaco. O trazado era duro, esixente e ata incluía un paso a nivel de ferrocarril. En 1986, Ayrton Senna sobrepúxose a unha picada para gañar a súa primeira de cinco carreiras nos Estados Unidos en seis anos.

Para 1989, previuse inicialmente mover o Gran Premio de F1 a un novo circuíto en Belle Isle. O plan non se puido levar a cabo, e o Gran Premio trasladouse a Phoenix para 1989-1991. Tras a marcha da F1, a carreira de Detroit foi substituído por unha carreira da CART.

Gañadores
---------

| Ano | Piloto | Construtor | Circuíto | Resultados |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1988 |  Ayrton Senna | McLaren-Honda | Detroit | Resultados |
| 1987 |  Ayrton Senna | Lotus-Honda | Detroit | Resultados |
| 1986 |  Ayrton Senna | Lotus-Renault | Detroit | Resultados |
| 1985 |  Keke Rosberg | Williams-Honda | Detroit | Resultados |
| 1984 |  Nelson Piquet | Brabham-BMW | Detroit | Resultados |
| 1983 |  Michele Alboreto | Tyrrell-Ford | Detroit | Resultados |
| 1982 |  John Watson | McLaren-Ford | Detroit | Resultados |

Véxase tamén
------------

* Lista de Grandes Premios de Fórmula 1
* Gran Premio dos Estados Unidos
* Gran Premio do oeste dos Estados Unidos
* Gran Premio Caesars Palace
* Gran Premio de Dallas
A **hidrosfera** é a esfera de todas as augas do planeta, as cales forman unha capa descontinua sobre a superficie da Terra.

Por outras palabras, **hidrosfera** é a capa do planeta Terra que ten auga.

O termo hidrosfera vén do grego: *hidro* + *esfera* (esfera de auga). Comprende todos os ríos, lagos e mares e todas as augas subterráneas, ben como as augas mariñas e salobres, augas glaciais e casquetes de xeo, vapor de auga, as cales corresponden ao 71% de toda a superficie terrestre.

A hidrosfera é unha das divisións da biosfera. Inclúense na hidrosfera todos os organismos vivos que habitan na auga ou dependen dela e tamén todos os hábitats acuáticos.

A hidrosfera e a atmosfera xuntas permiten a vida no planeta, tendo sido tamén os axentes formadores dos máis importantes combustibles fósiles: o petróleo e o carbón.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hidrosfera***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83169
* EBID: ID
* GEC: 0114309
* GND: 4208258-4
* JSTOR: hydrospheres
* MAG: 126026641
* PSH: 4046
* Treccani: idrosfera
* UAT: 770

 |
**Johannes Andreas Næs** (tamén coñecido co pseudónimo literario de **Flóvin Flekk**), nado o 16 de setembro de 1920 en Nesi í Hvalba e finado o 5 de xuño de 2018, foi un mestre, escritor e sindicalista feroés.

Traxectoria
-----------

Traballou en barcos de pesca durante uns anos na súa mocidade pero decidiu deixalo e graduouse na escola pedagóxica de Tórshavn en 1942. Deu clases en Suðuroy, Porkeri 1944-49, aínda que de 1946 a 1948 estivo en Dinamarca na Escola de Educación Física e na Escola Pedagóxica, completando os seus estudos en pedagoxía e psicoloxía. Vági 1949-62, e a partir de 1962 foi asesor de educación especial. Foi membro do consello directivo do sindicato de profesores, Føroya Lærarafelag 1959-68 e 1964-1968. Publicou o seu primeiro libro de poesía *Keldufar* en 1949 co pseudónimo de *Flóvin Flekk*. En 1959 o goberno feroés nomeouno membro da dirección da editorial pública de material educativo Føroya Skúlabókagrunn, e o seu presidente dende xullo de 1966. Tamén foi director do *Sunnudagsblaðnum* 1951-78, serviu na Kirkjuliga Heimamissiónin in Føroyum, unha organización pietista no seo da Igrexa das Feroe e escribiu libros de espiritualidade cristiá. O Libro de himnos da Igrexa das Feroe conta con 3 himnos da súa autoría (nr. 360, 456, 590) e traduciu cinco máis (250, 333, 351, 424, 501).

Obra
----

Presentación do álbum *Keldufar*. En 2012 a neta de Johannes Andreas, Lív Næs, publicou un álbum musicando poemas de seu avó.
* 1949 - *Keldufar*
* 1951 *Sakaði tað einki* - Míni jólabók
* 1952 *Ein dreymur* - Míni jólabók
* 1953 *Jólafriðurin* - Míni jólabók
* 1955 *Tá ið sólareygað mennist* - Míni jólabók
* 1956 *Heimboðin á jólum* - Míni jólabók
* 1957 *Kolaskipið* - Míni jólabók
* 1959 *Ein annar skoradagur* - Míni jólabók
* 1961 *Lítli Dímun* - Míni jólabók
* 1964 *Á Knúki* - Míni jólabók
* 1965 *Ein kvøldvakt í bakkveðri* - Míni jólabók
* 1966 *Klyvurfallið er farið* - Míni jólabók
* 1967 *Rossaklettarnir* - Míni jólabók
* 1972 *Stubbar úr søgu Føroya Lærarafelags*. Serblað, Skúlablaðið
* 1974 *Tá ið sólareygað mennist* - Míni jólabók
* 1990 *Ver vælkomið Harrans ár* - KFUM
* 1992 *Jólaklokkan Aftur Ringir* - KFUM
* 1997 *Ólavur úti í stovuni* - Úti í stovuni
* 2004 *Varðar Á Kirkjugøtuni* - Heimamissiónsforlagið

Notas
-----

1. ↑  "Johannes Andreas Neas" Arquivado 31 de outubro de 2020 en Wayback Machine. rit.fo
2. ↑  "Johannes Andreas Næs (1920-)" Arquivado 02 de agosto de 2018 en Wayback Machine. Árni Dahl: *Bókmentasøga* I-III. Fannir. 1980-83.
3. ↑  Salmabokin.kirkjan.fo
**Gregory Harold "Box" Johnson**, nado en South Ruislip (Middlesex, Reino Unido) o 12 de maio de 1962, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-134 e STS-123.

Traxectoria
-----------

Johnson graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1984 e é máster en enxeñería de estruturas de voo pola Universidade de Columbia en 1985 e máster en administración de empresas pola Universidade de Texas en 2005.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1998, participando na misións STS-123 e STS-134 e pasando 31,49 días no espazo. Deixou a NASA en agosto de 2013 para aceptar un posto como director executivo en CASIS.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2020). "Johnson, Gregory Harold 'Box'" (en inglés). Consultado o 31 de xullo de 2020.
2. 1 2 3  NASA, ed. (agosto de 2013). "GREGORY H. JOHNSON (COLONEL, U.S. AIR FORCE, RET.)NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 31 de xullo de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gregory H. Johnson***  |

### Outros artigos

* STS-134
* STS-123

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q520166
* NASA: johnson-gh

 |
***Iglesias gallegas de la Edad Media, colección de artículos publicados por José Villa-amil y Castro***, é un libro en castelán, publicado en 1904, moi citado por autores posteriores como Ángel del Castillo, no *Inventario de la riqueza monumental y artística de Galicia*.

Contido
-------

Na obra aparecen, entre outras, as seguintes edificacións: A Capela do Ciprés; San Miguel de Celanova; Santa Comba de Bande; San Martín de Mondoñedo; San Bartolomeu de Rebordáns; Santa María de Meira; San Francisco de Lugo; Santa María, Santo Domingo, San Francisco, Santa Clara e San Bartolomeu (todas elas de Pontevedra); San Martiño de Noia; Santa María do Azougue; Santiago de Betanzos; Santa María a Nova de Noia; Santa María de Baiona; Santiago de Baamonde; Santa María do Campo; Santa María de Cambre; San Lourenzo de Carboeiro; Santa María de Xunqueira de Ambía, Santa Mariña de Augas Santas e o Gran Hospital Real de Santiago.

Véxase tamén
------------

WikisourceWikisource
Wikisource posúe escritos orixinais acerca de: ***Iglesias gallegas de la Edad Media***, na súa lingua orixinal

### Outros artigos

* José Villa-amil y Castro

### Bibliografía

* Villa-amil y Castro, José (facsímile: 2005) 1904. Imprenta de San Francisco de Sales (facsímile: Ed. Órbigo, A Coruña), ed. *Iglesias gallegas de la Edad Media, colección de artículos publicados por* (en castelán). Madrid. p. 410. ISBN 84-934081-5-8.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Grella (homónimos).
Grella a facer churrasco galego.
Unha **grella** é unha estrutura de variñas metálicas paralelas que serve para cociñar sobre as brasas, principalmente carne ou peixe.

Atópase a unha distancia prudencial do lume ou das brasas. Os alimentos reciben calor amodo, e unha vez que as carnes están prontas, achégase un pouco máis a grella á calor e así se consegue que a parte externa das carnes se tornen dunha cor máis dourada, dándolle unha mellor presentación, ademais de ficar crocante e eliminar posíbeis graxas residuais da carne. A carne arranxada sobre grellas é especialmente típica nas gastronomías española (moi salientábel en Galicia), portuguesa, estadounidense, arxentina, boliviana, chilena, uruguaia, peruana, paraguaia e venezolana, mais especialmente na arxentina.

No Río da Prata, dada o estendido costume de comer carne asada con gran frecuencia, é común que o patio traseiro das vivendas teña unha barbacoa ou churrasqueira feita en ladrillo e con cheminea, na que se fai lume de leña e se cociña o asado a pouco lume. Tamén é común en Galicia ter unha lareira ou churrasqueira exterior nun alpendre para facer churrascos na grella: carnes, costelas, chourizos crioulos ou peixes (sardiñas, bacallau...) e hoxe en día pola influencia anglosaxoa: salchichas e hamburguesas.

Historia
--------

Grellada típica americana de hamburguesas e mazarocas de millo nunha churrasqueira a carbón.
Disque a grella foi desenvolvida cando ao colocar un valo que arrodeaba un fastuoso *château* (castelo), errou no cálculo. O barón dono da propiedade se negara a pagar ao fabricante o ferro sobrante e, en vinganza, o ferreiro utilizou a reixa sobrante coma soporte para asar carne fronte o castelo. O recendo aloucou ao até que accedeu a desembolsar os dous ducados que debía, polo que obtivo a reixa-grella en pugna.[]

Contra finais do século XIX, nos arrabaldes do Río da Prata, empregábanse reixas de ferro forxado para tensar os coiros mentres enxugaban. Atribúeselles aos gauchos daquela o uso desta ferramenta para asar as carnes que sobraban dos animais faenados.

Despois dunha lei de amnistía ditada en 1832 no Uruguai, milleiros de presos comúns e prisioneiros políticos viron novamente a luz. No cárcere de Colonia del Sacramento o festexo desembocou en escándalo cando se comezou a destruír o cárcere. En poucas horas, unha banda de ladróns amnistiados roubou gado vacún dos veciños da zona. Un convicto arrincou a porta da súa propia cela e improvisou a primeira grella moderna, cuxos resultados compartiron liberados, policías e transeúntes.

Notas
-----

1. ↑  Nome galego en Portal das Palabras para o utensilio
2. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
3. ↑  "El ABC de las Parrilladas" Parrilladas.com México. Consultado o 18 de maio de 2010 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Grella Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Asado
* Grellada
* Churrasco
* Sardiñada
* Asadeiro
* Espeto
**Gossos** (que significa *Cans* en galego) é unha banda musical das máis populares no coñecido como Rock català. Destacou dende os seus comezos pola súa música totalmente acústica, con só guitarras e baixo até o ano 2002, cando se lles une ó grupo Santi Serratosa, batería. Será nese mesmo ano cando se vai iniciar unha electrificación do seu son que acadou un grao de madurez que se reflicte no seu disco en directo 'A l'Auditori', gravado no 2008.

Membros
-------

* Natxo Tarrés - voz e guitarra
* Roger Farré - voz e baixo
* Juanjo Muñoz - voz e guitarra
* Oriol Farré - voz e guitarra
* Santi Serratosa: batería (a partir do 2002)

Discografía
-----------

* Gossos (1993)
* En privat (1996)
* Metamorfosi (1997)
* Directament (1998)
* De viaje (2000)
* Cares (2001)
* El jardí del temps (2003)
* 8 (2005)
* Oxigen (2007)
* Dia 1 (2010)
* 69 (2011)

Outros proxectos
----------------

Juanjo Muñoz tamén forma parte de Menaix a Truà xunto con Cris Juanico dos agora xa disoltos Ja t'ho diré e Toni Xuclà. Asemade, Natxo Tarrés forma parte dun grupo de experimentación sonora e musical chamado *Gaia*, baseado na música electrónica.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gossos.cat
* Discografía e letras de Gossos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3315896
* WorldCat
* VIAF: 168671988
* Discogs: 2663233
* GEC: 0250359
* IMDb: nm2972079
* ISNI: 0000 0001 1549 1787
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 555644

 |
**Juan Salcedo y Mantilla de los Ríos**, nado en Madrid en 1834 e finado en A Coruña en 1907, foi militar español que desempeñou o cargo de Capitán Xeneral de Galicia.

Traxectoria
-----------

Salcedo participou co exército español na Guerra de Independencia de Cuba, ostentando a graduación de tenente xeneral con mando na zona de Camagüey e Oriente.

Ao regreso a España sería nomeado Capitán Xeneral de Galicia, carga que desempeñou entre o 29 de setembro de 1906 e 31 de xaneiro de 1907, falecendo mentres estaba en funcións na Coruña. Ao final do seu mandato por Decreto de 17 de xaneiro de 1907 a Capitanía Xeneral de Galicia pasou a constituír a VIIIª Rexión militar de España.


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Heracles e Ificles, nun *stamnos* de c. 480–470 aC (Museo do Louvre))
**Ificles** foi, na mitoloxía grega, o fillo de Anfitrión e Alcmena, medio irmán de Heracles. Era completamente humano, pero o seu irmán Heracles era fillo de Zeus e de Alcmena.

Acompañou a Heracles nalgunha das súas aventuras. Segundo Pausanias, participou na expedición de Heracles contra o rei Auxías, onde resultou ferido. Tamén na guerra contra Troia e contra Lacedemonia que organizara Heracles como vinganza contra os fillos de Hipocoonte, que mataran ó fillo de Licimnio. Heracles resultou vitorioso pero Ificles morreu nesta segunda batalla. A tumba estaba en Fenea (Arcadia), onde fora trasladado cando resultou ferido.

Ificles fora un dos participantes na caza do xabaril de Calidón. Eneo, rei de Calidón, cidade de Etolia, esqueceu nomear a Artemisa durante un sacrificio e a deusa, para vingarse, mandou sobre a cidade un enorme xabaril que devastou o país. Un dos fillos do rei, Meleagro, organizou unha partida de caza para acabar con el, na que participaron diferentes heroes, como Xasón, Teseo, Atalanta e o citado Ificles .

Ificles casou con Automedusa, filla de Alcátoo , coa quen tivo un fillo, Iolao. Posteriormente, e tras repudiar a Automedusa, casou coa filla máis nova de Creonte, concedida como recompensa polo seu papel na guerra contra Orcómeno, á vez que Heracles casaba coa filla máis vella, Mégara.

Iolao tamén acompañou a Heracles nalgunha ocasión: foi el que o axudou a acabar coa Hidra de Lerna e, mentres Heracles ía cortando as súas cabezas, el cauterizaba o muñón con tizóns acesos que fixera queimando un bosque próximo 

En certa ocasión, Hera, celosa das múltiples aventuras do seu marido Zeus, mandou un ramo de loucura contra Heracles, que lanzou ó lume ós seus propios fillos, que tivera con Mégara e mais dous fillos de Ificles , que salvou unicamente a Iolao e á propia Mégara. Este asasinato foi a orixe dos doce traballos de Heracles, aínda que Eurípides e outros sitúan este feito moito máis tarde, despois dos traballos.

Notas
-----

1. ↑  Pseudo-Apolodoro, II, 7, 3.
2. ↑  Pseudo-Apolodoro, I, 8, 2.
3. ↑  Pseudo-Apolodoro, II, 4, 11.
4. ↑  Pseudo-Apolodoro, II, 5, 2. Precisamente por esta axuda que lle prestara Iolao, este foi un dos traballos que Euristeo non considerou válidos.
5. ↑  Pseudo-Apolodoro, II, 4, 12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
**Juan Ramón Quintás Seoane**, nado na Coruña o 14 de agosto de 1943, é un economista e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade de Bilbao, é doutor con premio extraordinario de doutoramento. Ampliou estudos na International School on Mathematical Systems Theory. Foi profesor de Teoría Económica na Facultade de Ciencias Económicas da USC. Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia da Coruña na I lexislatura (1979-1982). Foi presidente de SODIGA (1982-1983). En 1984 incorporouse a Caixa Galicia como Director Xeral Adxunto (1985-1994), en 1994 foi nomeado Director Xeral da Confederación Española de Caixas de Aforros e en 2002 foi elixido presidente.

Foi elixido membro do consello de administración de Endesa en abril de 2004.

Obras
-----

* *La empresa socialista. Una aproximación económica*, 1971.
* *Sobre un modelo dinámico de monopolio*, 1971.
* *La Economía como disciplina en etapa de transición hacia su constitución como ciencia empírica*, 1973.
* *Economía y educación*, 1983.

Notas
-----

1. ↑  "Economía/Empresas.- Endesa incorpora a Quintás a la comisión ejecutiva del consejo de administración". Europa Press. 2004-04-28.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Currículo
* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 11 de agosto de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391271
* WorldCat
* VIAF: 23524726
* BNE: XX1068372
* CANTIC: a11478068
* Dialnet: 511263
* ISNI: 0000 0000 5923 4160
* LCCN: n83204472

 |
Entrada ao recinto do Ifema no Campo de las Naciones.
A **Institución Ferial de Madrid**, máis coñecida polo seu acrónimo **Ifema**, é unha entidade que organiza feiras, salóns e congresos nas súas instalacións de Madrid, España.

Nos seus eventos danse cita empresas españolas e estranxeiras para xerar relacións comerciais, multiplicar os seus contactos e presentar novidades.

Descrición
----------

Comezou a operar en 1980 e segue rexida polos seus catro entes fundacionais: a Comunidade de Madrid, o Concello de Madrid, a Cámara de Comercio e Industria de Madrid e Caja Madrid, cuxos máximos responsables conforman os seus órganos de goberno.

Anualmente celebran máis de 90 feiras, que ocupan 1,4 millóns de metros cadrados netos de exposición, coa participación de máis de 42.000 empresas e cuns 4,7 millóns de visitantes, dos cales 1,5 millóns son profesionais.

Dende 1994 é a primeira organización feiral de España e, segundo o último informe publicado polo Observatorio Feiral Europeo CERMES da Universidade Bocconi, IFEMA ocupa un dos cinco primeiros lugares en Europa entre os organizadores feirais, considerando a media de superficie neta vendida nos anos 2004 e 2005, xunto á Feira de Dusseldorf, Reed Exhibition, Deutsche Messe e Feira de Frankfurt.

Recinto
-------

Conta con 200.000 m² cubertos de exposición, distribuídos en doce pavillóns, un Centro de Convencións de máis de 10.000 m², así como con espazos e equipamentos necesarios para o óptimo desenvolvemento das actividades que alí se fan, como área de reunións, auditorio para 600 asistentes, numerosos restaurantes, 14.000 prazas de aparcadoiro. Os recintos de IFEMA áchanse partillados en dous complexos: un ao nordeste da cidade, no Campo das Nacións, e outro no suroeste da cidade, onda a Casa de Campo.

Feiras
------

Algúns dos eventos organizados por IFEMA son FITUR, ARCO, Pasarela Cibeles, o Salón do Automóbil de Madrid, Feira Internacional do Autobús e do Autocar (FIAA), Salón Náutico de Madrid, SIMO, AULA, a Feira Internacional do Moble de Madrid, o Salón Internacional da Moda de Madrid, FERIARTE e GENERA (Feira Internacional de Enerxía e Medio Ambiente, principalmente centrada nas enerxías renovables).

Notas
-----

1. ↑  IFEMA. "Información da FIIA" (en castelán). Consultado o 26 de novembro de 2009.
2. ↑  IFEMA. "Información xeral de GENERA'10" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 30 de maio de 2020. Consultado o 26 de novembro 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ifema*** |

### Ligazóns externas

* IFEMA *(en castelán)*
* Cámara de Comercio e Industria de Madrid *(en castelán)*
* Calendario de Feiras IFEMA *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q860060
* WorldCat
* VIAF: 139743359
* BNE: XX141051
* GND: 5136599-6
* ISNI: 0000 0001 2169 9269
* LCCN: no2005109059
* SUDOC: 183835557

 |