recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Un dos petróglifos situados na Laxe da Forneiriña, Campo Lameiro.
 Petróglifos de Mogor
 Pedra Grande de Montecelo, Poio
O **conxunto** **de arte rupestre de Terras de Pontevedra** é un conxunto de xacementos e vestixios de arte prehistórica situado na zona central da provincia de Pontevedra, unha zona que destaca pola elevada presenza deste tipo de artes, unha das maiores concentracións de arte rupestre de toda Europa.

O seu nome fai alusión á mancomunidade de concellos que integran os concellos de Pontevedra, Campo Lameiro, Barro, Cotobade, Marín, Poio, Ponte Caldelas e Vilaboa. En todos eles atópanse numerosos vestixios neolíticos, e calcolíticos, alén doutros restos castrexos e romanos. En Terras de Pontevedra hai múltiples conxuntos de petróglifos, algúns deles, como os de Campo Lameiro, Mogor ou Poio, están declarados Ben de Interese Cultural.

Características
---------------

Estes petróglifos son gravados rupestres prehistóricos que, en Galiza, conforman o denominado Grupo Galaico de Arte Rupestre e representan un fenómeno cultural singular. Aparecen principalmente nas Rías Baixas, sobre pedra granítica. Os investigadores chegaron ao consenso de que os petróglifos de Terras de Pontevedra foron realizados a finais do Neolítico, na transición entre a Idade do Cobre e a Idade do Bronce, é dicir, entre os anos 3.000 e 2.000 a. C.

### Temas

A temática dos gravados situados en Terras de Pontevedra é variada.  Pódense dividir en dous grandes grupos: 

* o naturalista, onde se representan figuras antropomórficas, utensilios de caza e animais (especialmente cervos, cabalos ou cobras) e pegadas;
* o xeométrico, onde predominan as formas e os debuxos abstractos, como cazos, combinacións circulares, labirintos ou espirais.

Localizacións
-------------

* Parque Arqueolóxico de Campo Lameiro
* Gravados rupestres de Fentáns, Cerdedo-Cotobade
* Petróglifos de Mogor, Marín, coñecidos popularmente como *Labirintos de Mogor*
* Área arqueolóxica da Caeira, Poio
* Área arqueolóxica de Tourón, Ponte Caldelas
* Conxunto megalítico de Chan de Castiñeiras, Vilaboa

Notas
-----

1. ↑  "Terras de Pontevedra: Un destino para descubrir nas Rías Baixas". *Terras de Pontevedra*. Consultado o 2023-08-24.
2. ↑  Francisco Javier Torres Goberna. "*Petroglifos del Grupo Galaico de arte rupestre*" (en castelán).

Véxase tamén
------------

* Arte prehistórica
* Arte esquemática

### Bibliografía

* Buenaventura Aparicio e Antonio de la Peña: *Arte Rupestre en Galicia*, Edicións do Cumio, 2013 ( ISBN 978-84-8289-466-9 ).

### Ligazóns externas

* Arte rupestre | Terras de Pontevedra Web da mancomunidade.
* PAAR Páxina web do Parque Arqueolóxico de Arte Rupestre de Campo Lameiro.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Lausberg, no seu *Manual de Retórica Literaria*, define a **retórica** como a arte ou a técnica que consiste na sistematización e explicitación do conxunto de instrucións ou regras que permiten a construción dunha clase de discursos que son codificados para influír persuasivamente no receptor. Debemos ademais de entender por retórica a ciencia que se ocupa do estudo de ditos recursos nos seus diferentes aspectos.

A retórica como ciencia atende tanto á organización textual como ás relacións que dita organización posúe co relator, o público, o referente e o contexto comunicativo. Esta realidade fai necesario distinguir entre o texto ou discurso retórico, por unha banda, e o feito retórico, pola outra:

* A composición do texto ou discurso retórico desenvólvese por medio dos seguintes procedementos ou fases: *intelectio*, *inventio*, *dispositio*, *elocutio*, *memoria* e *actio*.
* O feito retórico, o acto oratorio ante o auditorio ten as seguintes partes: *exordium* (presentación), *narratio* (exposición), *argumentatio* (argumentación), *peroratio* (conclusión con finalidade conativa)

Historicamente, a retórica é a disciplina clásica do discurso, e ten, ademais, unha función pragmática: convencer ó interlocutor de que unha causa é xusta. Mais a retórica evolucionou moito desde Aristóteles. Hoxe en día, desde unha perspectiva estilística, lingüística e semiótica, obsérvase un renovado interese, que pretende a consecución dunha retórica xeral que teña como obxecto todo texto, as estruturas extratextuais asociadas, a explicación da complexa produción do discurso e o seu tratamento artístico.

Se só nos preocupa o texto literario, a disciplina que se basea na adecuación do instrumental retórico para o estudo literario e do feito literario como fenómeno de produción e recepción social, denomínase poética.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Figura estilística.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81009
* AAT: 300054298
* BNCF: 4567
* BNE: XX525949
* BNF: 119452384
* BRE: 3510795
* EBID: ID
* GEC: 0139209
* GND: 4076704-8
* JSTOR: rhetoric
* LCCN: sh00007543
* MAG: 1370556
* NDL: 00572475
* NKC: ph125389
* PSH: 6911
* Treccani: retorica

 |
**Xosé Manuel García-Barbón Sola**, nado en Verín o 30 de marzo de 1831 e finado en Vigo o 7 de marzo de 1909
, foi un prominente empresario e mecenas do seu tempo.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha familia rica, e de novo emigrou a Cuba, onde alcanzou o éxito nos negocios, abrindo o seu propio banco. Alí coñeceu outro inmigrante e empresario, galego, Policarpo Sanz, co que mantivo unha grande amizade toda a súa vida. Xuntos tomaron a iniciativa da sociedade de Beneficencia Natural de Galicia e do Centro Galego da Habana. A escritora María Xosé Queizán acúsao na novela *Amor de tango* (1992) de actividades negreiras e de trata de brancas.

Monumento de Francisco Asorey a García Barbón.
En 1882 financiou a construción do santuario dos Remedios de Verín, na parroquia de Vilamaior do Val.

Con 53 anos de idade, decidiu regresar a Galicia por razóns médicas. Despois de dez anos decidiu instalarse definitivamente en Vigo coa súa irmá e catro sobriños, xa que permaneceu solteiro. Alí, comezou a mercar propiedades para construír grandes edificios como o Teatro Rosalía de Castro ou a Escola de Artes e Oficios, e Caridade. En 1907 fundou o balneario de Cabreiroá.
Viviu no seu pazo na Facenda Vista Alegre (situado ao lado da actual Avenida García Barbón, en Vigo), ata a súa morte en 1909.

Galería de imaxes
-----------------

* Escultura en Verín.Escultura en Verín.
* Teatro García Barbón.Teatro García Barbón.
* Escola de Artes e Oficios.Escola de Artes e Oficios.

Notas
-----

1. ↑  Pérez Leira, L.. "Xosé Manuel García Barbón". *Enciclopedia da emigración galega*.
2. ↑  O teatro Rosalía de Castro de Vigo ardería en 1910. Sobre as súas cinzas edificouse o Teatro García Barbón, hoxe Centro Cultural Afundación.
3. ↑  Julio Alonso (3 de febreiro de 2020). "Finca Vista Alegre, en el recuerdo de Vigo". *Vigo é*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xosé García Barbón Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Pérez Leira, Lois (2009). *Protagonistas de una epopeya colectiva* (en castelán) (2ª ed.). Vigo: Grupo de Comunicación Galicia en el Mundo. ISBN 978-84-936759-8-1.
* Vilanova Rodríguez, Alberto (2005). "GARCÍA-BARBÓN SOLA, José Manuel". *Gran Enciclopedia Galega* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
**Tarlan Parvaneh** (persa: ترلان پروانه), nada en Xiraz o 9 de xullo de 1998, é unha actriz iraniana.

Traxectoria
-----------

Seu pai era enxeñeiro e foi súa nai quen procurou desenvolver a súa carreira como actriz. Debutou no cinema como actriz infantil en 2005 co filme *Zane Badali*, e dende entón apareceu en máis de 60 proxectos cinematográficos e de televisión e como actriz infantil unha das súas interpretacións máis salientables foi en *Ahooye Pishooni Sefid* filme dirixido en 2011 por Javad Hashemi e que lle supuxo o premio á mellor actriz nova no Festival Internacional de Cinema para Nenos e Xente Nova. Como actriz adulta salienta a súa participación en *Pishooni Sefid III* (2019).

Notas
-----

1. ↑  "زندگینامه ترلان پروانه و حاشیه های ازدواج ترلان پروانه". *namnak.com*.
2. ↑  "Children Impress at Annual Iranian Film Festival". *dohafilminstitute.com*. 22 de novembro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5949346
* IMDb: nm5503403
* TMDb: 1261555

 |
A **rexión de Engiadina Bassa/Val Müstair** (en alemán: '**Region Unterengadin/Münstertal'**) é unha unidade administrativa do cantón dos Grisóns en Suíza, que entrou en vigor como resultado da reforma do goberno local o 1 de xaneiro de 2016.

A rexión de Engiadina Bassa/Val Müstair é idéntica ao **distrito de Inn** que existiu até o 31 de decembro de 2015. Inclúe os distritos de Ramosch, Sur Tasna, Suot Tasna e Val Müstair, que foron disoltos o 31 de decembro de 2015.

Comunidades integrantes
-----------------------

As seguintes comunidades pertencen á rexión de Engiadina Bassa/Val Müstair: Estado: 1 de xaneiro de 2016

| Escudo | Nome doconcello | Poboación | Superficieen km²  | DensidadeH. por km² |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| SamnaunSamnaun | Samnaun | 784 | 56,28 | 14 |
| ScuolScuol | Scuol | 4624 | 438,61 | 11 |
| ValsotValsot | Valsot | 826 | 158,95 | 5 |
| Val MüstairVal Müstair | Val Müstair | 1423 | 198,65 | 7 |
| ZernezZernez | Zernez | 1506 | 344,04 | 4 |
| Total (5) | 9163 | 1196,53 | 8 |

Notas
-----

1. ↑  Bundesamt für Statistik Generalisierte Grenzen 2020.
Coordenadas: 55°58′01″N 4°04′01″O﻿ / ﻿55.967, -4.067

A **Muralla de Antonino** (tamén chamada **Muro Antonino** ou **Muro de Antonino**) é unha antiga construción defensiva da illa de Gran Bretaña, erixida por Quinto Lolio Urbico, gobernador de Britania, por mandato do emperador romano Antonino Pío entre os anos 140-142, a uns 160 km ó norte da súa antecesora, a muralla de Hadrián. Estendíase durante 58 quilómetros dende o estuario de Forth, na costa oriental da illa sobre o mar do Norte, ata o golfo de Clyde, na costa occidental sobre o mar de Irlanda, ó longo da liña dos antigos fortes construídos por Cneo Xulio Agrícola. Foi inscrita na lista do Patrimonio da Humanidade en 2008 como parte das "Fronteiras do Imperio Romano".

Resto dun forte romano do Muro Antonino en Barr Hill.
O motivo da creación desta fronteira fortificado foi adiantar as posicións defensivas romanas, ó considerar que a provincia de Britania era xa segura, para así garantir a súa defensa, e de paso someter ás tribos hostís que vivían entre ambas murallas, nas terras altas da Caledonia meridional. Estas tribos dos pictos constituían unha importante ameaza pola súa hostilidade, ante o cal as súas terras foron asoladas e un gran número dos seus habitantes apreixados e deportados a Xermania.

A muralla non era tan sólida como a de Hadrián xa que estaba formada por un muro de turba e tierra esmagada no canto de pedra, aínda que tiña un foxo maior ca a primeira e contaba ademais con 19 fortes e un sendeiro militar na súa parte meridional. Porén, a fortificación abandonouse trala morte do emperador Antonino Pío, cara ao 162, volvendo progresivamente as tribos do norte a baixar. Á morte do emperador Cómodo, posiblemente no ano 196 ou 197, cando o gobernador Clodio Albino retirou gran parte da súa gornición ó proclamarse emperador e desprazarse a *Lugdunum* (a actual Lión), as tribos do norte protagonizaron un grande ataque sobre as fronteiras romanas na illa, o que levou en 208 ó emperador Septimio Severo a restablecer lexións na muralla de Antonino, ordenando reparalo.

Notas
-----

1. ↑  Robertson, Anne S. (1960) *The Antonine Wall*. Glasgow Archaeological Society. p. 7.
2. ↑  Inscricións do 2008

* Portal:Historia
* Portal:Roma antiga
* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210957
* EBID: ID
* GeoNames: 2657259
* OSM: 3156625
* Pleiades: 91357
* Structurae: 10000486
* Trismegistos: 19003
* WHC: 430-008

 |
**José Isasa Olaizola**, coñecido como **Fermín**, nado en Donostia e finado en Madrid o 14 de xaneiro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista vasco.

Traxectoria
-----------

Obreiro de Cementos Rezola. Foi un dos creadores das milicias antifascistas en Donostia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 enrolouse no Exército e dirixiu un batallón da 114 brigrada. Coa caída da fronte de Cataluña pasou a Francia. Grazas ao SERE embarcou en Le Havre rumbo a República Dominicana o 1 de maio de 1940. Despois pasou a Arxentina.

Desde Arxentina desembarcou en Lisboa o 14 de novembro de 1943. Pasou a fronteira por Ourense e chegou a Madrid o 20 de novembro. Traballou na Comisión de Organización do PCE ata marzo de 1945, cando foi nomeado xefe do Exército Guerrilleiro do Centro, tamén coñecido como Federación Guerrilliera Centro-Extremadura. "Fermín" traballou conxuntamente con Pedro Sanz Prades "Paco el Catalán" seguindo as directrices da Delegación Nacional do PCE que apostou por organizar un ambicioso Exército Nacional Guerrilleiro.
Encargouse de tarefas como a organización e o contacto cos fuxidos da zona centro para establecer unha fronte guerrilleira que debía abarcar as provincias de Madrid, Ávila, Toledo, Ciudad Real, Albacete, Cáceres, Badajoz e Córdoba. Nesta misión contou co apoio de Jesús Bayón González "Carlos" e Dionisio Tellado Vázquez "Mario de la Rosa".

Jesús Bayón "Carlos" e Dionisio Tellado "Mario de la Rosa" conseguiron organizar a Agrupación Guerrilleira de Extremadura, que foi creada o 15 de novembro de 1944.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* 

### Ligazóns externas

* José Isasa Olaizola *(en castelán)*
* La apuesta del PCE por el Ejército Guerrillero del Centro *(en castelán)*
O **pintor Haimon** foi un pintor e debuxante grego anónimo do século V a. C. O seu nome é descoñecido, pero as características individuais do estilo suxiren a existencia dunha personalidade artística única. O seu obradoiro foi especialmente produtivo, e máis de 600 dos seus vasos sobreviviron.

Nome historiográfico
--------------------

 Lécito obra do **pintor Haimon**. Tres amazonas e Heracles. Museo de Arte Walters .
Moitos oleiros e pintores da Grecia antiga eran anónimos, as sinaturas eran confusas ou mesmo é diíficl para a historiografía grega determinar se un mesmo mesmo artista era á vez autor da peza cerámica e da pintura.

O pintor Haimon foi chamado así por C. H. E. Haspels e John Beazley por mor dun tema recorrente na súa pintura de vasos de figuras negras: a Esfinxe e a súa vítima, a última das cales, segundo a un mito grego -era Haimon.

Obras
-----

Este pintor especializouse principalmente en *lekythoi* e estivo moi relacionado con outros pintores de vasos atenienses contemporáneos.

Notas
-----

1. ↑  "Collections Online". *British Museum; www.britishmuseum.org*. Consultado o 2023-01-23.
2. ↑  J. F. F. (1952). "Four Vases by the Haimon Painter". *Record of the Art Museum, Princeton University* **11** (1): 5–9. ISSN 0032-843X. doi:10.2307/3774275.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pintor Haimon Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

### Bibliografía

* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, ISBN 3-8062-1743-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1321820
* WorldCat
* VIAF: 96424199
* ULAN: 500100358

 |
O **pintor de Colón** ou **de Columbus** (na investigación en inglés referido como *Columbus Painter*) foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras; o seu verdadeiro nome é descoñecido. Estivo activo durante o período de transición entre a orientalización da pintura de vasos e a figura negra propiamente dita (*ca*. 640–625 a. C.). Foi alumno do Pintor de Palermo 489 e, á súa vez, mestre do Pintor Chimaira e, polo tanto, unha grande influencia no Grupo Chimaira dominado por este último. Os seus poderosos leóns son característicos. Pintou especialmente *aryballoi* (aríbalos).

Notas
-----

1. ↑  "Columbus Painter". *www.hellenicaworld.com*. Consultado o 2023-01-23.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |

* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

### Bibliografía

* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, p. 101ISBN 3-8062-1743-2 .

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1779708
* WorldCat
* VIAF: 95989267
* Europeana: ID
* ULAN: 500046654

 |
O **pintor Tydeus** foi un antigo pintor de vasos grego que traballaba no estilo corintio de figuras negras. O seu verdadeiro nome é descoñecido. Estivo activo durante a fase corintia tardía (*ca.* 575 a 550 a.C.); as súas obras están datadas cara ao 560 a.C.

O pintor Tydeus foi un dos máis importantes e probabelmente o último pintor de vasos significativos da fase tardía da figura negra en Corinto. Pintou principalmente ánforas, cráteres, *lekythoi* e *oinochoai*. Os seus traballos máis importantes son sobre ánforas de pescozo plano vermello; inclúen unha representación do asasinato de Ismene espida por Tideo no seu vaso de nome, que agora se exhibe no Louvre. Nunha segunda ánfora, tamén en París  pintou a loita entre Teseo e o Minotauro. Doutro xeito, non pintou escenas da mitoloxía grega, senón que prefería escenas de batalla e *komasts*, así como animais e criaturas híbridas. A característica destacada das súas obras é o uso abundante de pinturas brancas e vermellas, así como as numerosas inscricións que nomean as súas figuras. A súa obra non se pode distinguir até agora da de artistas afíns con total certeza.

Notas
-----

1. ↑  Inventory E 640
2. ↑  Inventory E 651

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pintor Tydeus Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |

### Bibliografía

* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, ISBN 3-8062-1743-2.

### Outros artigos

* Pintura da Antiga Grecia
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2462577
* WorldCat
* VIAF: 96002638
* BMT: 60873
* Europeana: ID
* ULAN: 500048390

 |
O **Dicionario de dicionarios da lingua galega**, ou só **Dicionario de dicionarios** (**DdD**), é unha ferramenta lexicográfica dixital que recompila obras lexicográficas da lingua galega dos séculos XIX e XX. Desenvolvido e mantido polo Instituto da Lingua Galega (ILG) da Universidade de Santiago de Compostela, baixo a coordinación do profesor Antón Santamarina, o DdD foi publicado orixinalmente en CD-ROM, e súa versión web ampliou significativamente o seu contido.

Historia e desenvolvemento
--------------------------

Antón Santamarina, coordinador do proxecto orixinal.
A primeira versión dixital do **DdD** publicouse en formato CD-ROM,[*cando?*] recollendo 345.742 entradas de 25 obras distintas. Esta iniciativa buscaba preservar e facilitar o acceso ao patrimonio lexicográfico galego. 

En 2006, a colaboración entre o ILG e o Seminario de Lingüística Informática da UVigo culminou na creación dunha versión web ampliada. 

A nova edición en liña inclúe 392.768 entradas documentadas en 32 obras, e está enlazada na web da Real Academia Galega.

Notas
-----

1. ↑  "RILG". *sli.uvigo.gal/RILG/*.
2. ↑  "Dicionario de dicionarios". *ilg.usc.gal*. Consultado o 2024-03-29.
3. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega*. Consultado o 2024-03-29.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* bUSCatermos
* Dicionario da Real Academia Galega
* Diccionario da Real Academia Galega
* Diccionario galego de termos médicos
* Historia da lingua galega
* Normativa oficial do galego
* Reintegracionismo

### Ligazóns externas

* Dicionario de dicionarios (usc.gal)
O **Club Hoquei Lloret** é un club de hóckey a patíns catalán da localidade xerundense de Lloret de Mar, na comarca de La Selva, fundado en 1969 e que compite actualmente na OK Liga.

Historia
--------

O CH Lloret foi fundado en 1969, chegou á Primeira División Nacional na tempada 1981-82, acadando catro anos máis tarde o ascenso á División de Honra, na que tan só consegue xogar dúas tempadas. Na tempada 2001-02 o equipo retorna á máxima categoría.

Do 9 ao 12 de marzo de 2006 celebrouse en Lloret de Mar a Copa do Rei coa participación do Club Hoquei Lloret, caendo este en cuartos de final fronte ao Igualada HC, nunha edición que acabaría gañando o Reus Deportiu.

O CH Lloret chegou á final four de Dinan da Copa CERS na tempada 2007-08, caendo en semifinais fronte ao Hockey Valdagno. En 2009 foi Lloret de Mar quen acolleu a final a catro da Copa CERS.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do club
**Annie Leonard**, nada en Seattle, Washington en 1964, é unha experta en materia de comercio internacional, cooperación internacional, desenvolvemento sostíbel e saúde ambiental estadounidense. Fíxose moi coñecida sobre todo polo seu documental A historia das cousas (*The Story of Stuff*), que trata sobre o ciclo vital de bens e servizos. Outros documentais que realizou posteriormente foron *A historia dos cosméticos* e *A historia da auga embotellada*, onde anima a que os consumidores esixan aos seus gobernos leis con produtos inocuos e respectuosos co medio ambiente.

Traxectoria
-----------

Leonard ten unha licenciatura do Barnard College e un título da Universidade Cornell en planificación urbana e rexional. Protagoniza A historia das cousas, un documental sobre o ciclo de vida de bens e servizos. Ralph Nader denomina o documental "un modelo de claridade e motivación".

Leonard é coordinadora de Global Alliance for Incinerator Alternatives (Alianza Global para Alternativas á Incineración) e participa nas xuntas directivas do International Forum for Globalization e a Environmental Health Fund.

Anteriormente ocupou cargos co Health Care Without Harm (Coidado da Saúde Sen Dano), Essential Information (Información esencial) e Greenpeace, e actualmente é coordinadora do Grupo de traballo de Patrocinantes para a Produción e Consumo Sostíbeis En 1992 declarou fronte ao Congreso dos Estados Unidos sobre o tema do tratamento internacional do lixo.

Leonard vive en California coa súa filla.

Notas
-----

1. 1 2  Terrence McNally (10-01-2008). "Consuming Our Way to Unhappiness". AlterNet. Arquivado dende o orixinal o 13-02-2012. Consultado o 16-12-2010.
2. ↑  "Annie Leonard's bio". Arquivado dende o orixinal o 20-01-2008. Consultado o 22-01-2008.
3. ↑  Larry Menkes (27-12-2007). "The Story of Stuff Premiers to Rave Reviews: Proves Value as Relocalization Tool". Arquivado dende o orixinal o 04-05-2009. Consultado o 16-12-2010.
4. ↑  "Zero Waste: A New Vision review". Arquivado dende o orixinal o 23-10-2007. Consultado o 14-01-2008.
5. ↑  Op Cit

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Story of Stuff *(en inglés)*
* A historia das cousas, en español, en Google Video
* Visión alternativa sobre o "Cap-and-Trade" (límite e comercio), que se estableceu no Protocolo de Kioto como o principal instrumento para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q433127
* WorldCat
* VIAF: 29345099
* BIBSYS: 10020269
* BLBNB: 000534163
* BNE: XX5034216
* BNF: 16256181x
* Europeana: ID
* GND: 1286771196
* IMDb: nm3441204
* ISNI: 0000000121257313
* LCCN: no2008081665
* PTBNP: 1476667
* SUDOC: 14861762X
* TMDb: 1307010

 |
**Mariano Roque Alonso** é unha cidade de Paraguai sitúada no Departamento Central, na aglomeración urbana da Gran Asunción. Orixinouse a finais da Guerra de Paraguai; foi fundada no 1945 e está situada entre o río Paraguai, Limpio, Luque e Asunción; a uns 18 quilómetros do centro da capital do país. A boa localización da cidade permitiu o desenvolvemento comercial, industrial, servizos e social.

É sede da maior Expo anual de Paraguai, onde empresas, industrias, comerciais e servizos expoñen os avances que tiveron nas súas respectivas áreas. É unha das cidades paraguaias de máis crecemento económico dos últimos anos.

Barrios
-------

Mario Roque Alonso divídese en 14 barrios:

* Arecayá
* Caacupemi
* Caaguy-Cupé
* Central
* Corumba-Cué
* Defensores del Chaco
* María Auxiliadora
* Monseñor Bogarín
* Remanso Castillo
* San Blás
* San Jorge
* San Luis
* San Ramón
* Virgen de la Rosa Mística

Xeografía
---------

A cidade abarca 50m², e localízase no Departamento Central, delimita co norte de Limpio nos lugares coñecidos como *Paso Ñandejára* e *estancia Surubi’y* sobre o regueiro *Itay*, ao sur co barrio *Loma Pyta* da cidade de Asunción, ao leste coas cidades de Luque e Limpio, servindo como divisoria con estas cidades o regueiro *Itay* e ao oeste co río Paraguai.

Demografía
----------

Mariano Roque Alonso conta cunha poboación de 87.029 en total, dos cales 43.300 son homes e 43.728 son mulleres, segundo proxeccións da *Dirección General de Estadísticas, Ecuestas y Censos*.

Galería de Imaxes
-----------------

* Casa do ConcelloCasa do Concello
* Ruta TranschacoRuta Transchaco
* Praza da Liberdade, fronte á casa do Concello.Praza da Liberdade, fronte á casa do Concello.

Notas
-----

1. ↑  Demografía de MRA[*Ligazón morta*] *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37557
* WorldCat
* VIAF: 4604156374134307710002
* GeoNames: 3438995
* GND: 1190759330

 |
O **crossover thrash** (ás veces abreviado como **crossover**) é unha forma de thrash metal e hardcore punk que mestura ámbolos dous xéneros xuntos ou ten influencias doutros. O estilo atópase a camiño entre o heavy metal e o punk rock. Outros xéneros do mesmo estilo teñen elementos significativamente comúns co crossover thrash, e ademais dos traditionais hardcore punk e thrash metal, inclúe estilos relacionados como thrashcore, grindcore e skate punk.

Ambigüidade do termo
--------------------

O xénero adoita confundirse co thrashcore, que é esencialmente un hardcore máis rápido no canto dunha forma de metal máis orientada cara ao punk. Durante a primeira metade da década dos 80, o termo "thrash" usouse acotío como un sinónimo de hardcore punk (como no recompilatorio *New York Thrash* de 1982). O termo "thrashcore" para distinguir artistas deste xénero doutros no foi cuñado ata polo menos o ano 1993. Moitas bandas de crossover bands, como D.R.I. comezaron como influentes grupos de thrashcore. O sufixo "-core" de "thrashcore" úsase ás veces para distinguilo do crossover thrash e do thrash metal, chamándoselle a este último frecuentemente só "thrash", termo que á súa vez non se adoita a usar para referirse ao crossover thrash ou ao thrashcore. Thrashcore ás veces é usado pola prensa musical para falar do thrash metal que descende do metalcore.
A **illa Montague** é unha illa no Golfo de Alasca situada á entrada do Estreito Prince William no estado de Alasca. A illa ten unha superficie de terra de 790,88 km², a 26ª máis grande dos Estados Unidos. Segundo o censo de 2000, Montague non tiña unha poboación residente permanente, nese momento era a illa deshabitada máis grande dos Estados Unidos. En 2010 o abandono da estación da Garda Costeira na Illa de Attu nas Illas Aleutianas, que ten 893 km² e é máis grande que a Illa Montague, fai que Attu reclame ese título. A illa de Montague é moi coñecida entre os pescadores deportivos polo porto de Seward que se coñece como "a terra dos xigantes". En 2007 pescouse un mero de 158 quilos e moitos barcos logran peixes de máis de 45 quiloss. Montague foi bautizada polo Capitán James Cook na honra de John Montagu, 4º Conde de Sandwich, un dos seus máis grandes partidarios.

A ecoloxía costeira da illa estivo suxeita a "cantidades sen precedentes de lixo oceánico" transportado polo vento e as correntes do Terremoto e tsunami de Sendai de 2011 no Xapón, de acordo co Centro de Estudos Costeiros de Alasca, en maio de 2012. Unha limpeza a grande escala comezou o 22 de maio de 2012, financiado pola The Marine Conservation Alliance Foundation.

Notas
-----

1. ↑  Montague Island: Block 1061, Census Tract 3, Valdez-Cordova Census Area, Alaska Arquivado 11 de febreiro de 2020 en Archive.is United States Census Bureau
2. ↑  Patrick Chandler, Special Programs Coordinator (15 de maio de 2012). "The First Wave of Tsunami Debris Cleanup" (PDF). Center for Alaskan Coastal Studies. Consultado o 24 de maio de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Montague, Alasca*** |

### Ligazóns externas

* Center for Alaskan Coastal Studies
* The Marine Conservation Alliance Foundation
* Gulf of Alaska Keeper

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2975733
* WorldCat
* VIAF: 315527782
* BNF: 15340905d
* GEC: 0425622
* GeoNames: 5869104
* LCCN: sh93006460
* OSM: 3957020

 |
Protestas contra o goberno de Sri Lanka en 2022.
As **protestas de Sri Lanka de 2022** son unha serie de protestas en curso por parte da sociedade civil de Sri Lanka e dos partidos políticos da oposición cara ao goberno do presidente Gotabaya Rajapaksa. Os motivos da revolta son a mala xestión económica da economía ceilanesa, resultante nunha grave crise económica, inflación, apagóns diarios de entre dez días e trece horas, escaseza de combustíbel e de bens esenciais. 

A resposta dos gobernantes ás protestas inclúen a declaración do Estado de emerxencia, permitindo aos militares o arresto de civís; a imposición de confinamentos, a restrición do acceso aos medios de comunicación, a detención de xornalistas, protestantes e activistas nas redes sociais. O goberno de Sri Lanka tamén incumpriu a constitución do país ao censurar e intentar reprimir as protestas.

As protestas comezaron o 15 de marzo de 2022 en Colombo, a capital do país. En xullo de 2022, centenares de protestantes entraron á forza na residencia do Presidente Rajapaska e do Primeiro Ministro Ranil Wickremesinghe.

Notas
-----

1. ↑  "Sri Lanka: 50 injured as protesters try to storm president’s house amid economic crisis". *The Guardian*. Consultado o 11 de xullo de 2022.
2. ↑  "Sri Lanka’s main opposition to hold demonstration on March 15 in Colombo". *Economy Next*.
3. ↑  "Sri Lanka: Protesters 'will occupy palace until leaders go'". *BBC*. Consultado o 11 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Protestas do 15M
Estatua de bronce de Treboniano Galo
**Treboniano Galo** naceu en Termi (Umbría), descendente dunha familia etrusca, no ano 206. Foi emperador romano baixo o nome de **Caius Vibius Trebonianus Gallus** entre os anos 251 e 253.

A súa elección
--------------

Treboniano Galo foi un leal seguidor do Emperador Decio, a pesar de que á morte deste, algúns historiadores acúsano de levar as tropas do emperador a unha emboscada a unha zona pantanosa, onde morreu el e o seu fillo, pero o certo é que pola súa conduta con respecto ao fillo do emperador parece que non é doado manter esa acusación.

**Treboniano Galo** no anverso dunha moeda da súa época (antoniniano)
A morte do emperador Decio, levou as tropas a elixilo como o candidato a púrpura. Aceptando, tratou de conseguir a paz dun xeito ignominioso para as armas romanas, xa que aceptou que os godos quedasen con todo o botín, incluíndo os cativos da guerra, se se retiraban das terras e aceptou tamén o pago dunha cantidade de ouro cada ano. Este tratado non o fixo moi popular entre o pobo romano nin diante das tropas e abriu as portas para novas invasións bárbaras.

Unha vez conseguido o Tratado volveu rapidamente a Roma onde moraba o fillo vivo de Decio, quen fora nomeado césar polo seu pai e polo tanto estaba unido ao trono imperial.

Treboniano Galo acepta gobernar conxuntamente con **Hostiliano Mesio Quinto** e incluso lle renovou o poder de *augustus*. Tamén nomeou césar ao seu fillo Caio Vibio Volusiano, quen máis tarde chegaría a ser emperador.

Nese mesmo ano do 251 estala unha terrible peste, unha das que de cando en vez asolaba o imperio. Vítima desta peste morre o xove emperador Hostiliano e moitos romanos bótanlle a culpa desta morte, aínda que sen motivo ningún.

No 253 de novo os godos atacan o imperio pero o gobernador da provincia de Mesia (ou Moesia) **Emiliano** derrótaos e este é proclamado emperador polas lexións.

Treboniano Galo convoca a Valeriano, que era comandante das forzas do Rin, e xunto co seu fillo Volusiano parte de Roma. Pero antes de que consiga xuntarse con Valeriano atópase con Emiliano, sendo derrotado por este. Deuse á fuga, tanto Galo como Volusiano, pero son asasinados polos seus propios soldados.

Emiliano queda entón como único emperador a finais do 253.

| Imperio Romano |
| --- |
| *Segue a:* Decio | **Treboniano Galo**(251-253) | *Precede a:* Emiliano |
| Crise do Século III |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q171023
* WorldCat
* VIAF: 77390962
* BMT: 99979
* CERL: cnp00596111
* DBE: treboniano-galo
* DeutscheBio: 129344966
* EBID: ID
* GEC: 0067290
* GND: 129344966
* ISNI: 0000000017588606
* SUDOC: 181457946
* TePapa: 68599
* Treccani: treboniano-gallo-gaio-vibio

 |
**Illa Magdalena** é unha illa na rexión de Aysén no sur de Chile. A illa pertence ao Parque Nacional Illa Magdalena.

Xeografía
---------

Esta grande illa esténdese ata a costa continental, da cal está separada polas canles de Moraleda (ao oeste) e de Puyuhuapi (ao sur). Polo norte discorre a canle Salqueman, entre a illa de Magdalena e as máis pequenas de Atilio e Manuel.

Na súa parte central, o volcán extinto Mentolat elévase a unha altura de 1.660 m. O cráter está cheo de neve en todo momento.

Na costa oeste da illa atópase a enseada Pangal, que non é de utilidade para a navegación.

Fauna e flora
-------------

A illa conta con multitude de especies protexidas, como pingüins, corvos mariños ou leóns de mar. A súa poboación de pingüíns é das maiores do Chile austral, cunhas 60 mil parellas de pingüíns de Magallanes.

No tocante á flora, destacan o coigüe de Chiloé e Magallanes, o ciprés das Guaitecas, o canelo ou o tineo.

Habitantes
----------

A illa Magdalena é parte do territorio tradicional do pobo chono, unha cultura nómade que empregaba as canoas para navegar as illas e canles da rexión, entre o sur de Chiloé e a pensínsula do Taitao.

Na actualidade, o único lugar con presenza humana é un posto de pescadores coñecido como Porto da Gaivota, ao sur da illa.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Parque Nacional "Isla Magdalena" - SIMBIO". *simbio.mma.gob.cl*. Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2023. Consultado o 2023-12-28.
2. 1 2 3  "Parque Nacional Isla Magdalena – Experiencia Austral" (en castelán). Consultado o 2023-12-28.
3. 1 2 3 4  raimundo (2018-06-08). "Parque Nacional Isla Magdalena". *La Ruta de los Parques* (en castelán). Consultado o 2023-12-28.
4. 1 2  "Parque Nacional Isla Magdalena". *Fundación Rewilding Chile* (en castelán). Consultado o 2023-12-28.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Magdalena, Aysen, Chile*** |

### Ligazóns externas

* Islands of Chile @ United Nations Environment Programme Arquivado 01 de maio de 2013 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3651677
* WorldCat
* VIAF: 351145857107522922617
* GeoNames: 3881028
* TGN: 1007975

 |
Un incendio en Massueville, Quebec, Canadá.
Un **incendio** é unha ocorrencia de lume non controlada que pode abrasar algo que non está destinado a queimarse. Pode afectar a estruturas e a seres vivos. A exposición a un incendio pode producir feridas moi graves como a morte, xeralmente por inhalación de fume ou por desmaio producido pola intoxicación e posteriormente queimaduras graves.
Para que se inicie un lume é necesario que se dean conxuntamente este tres factores: combustible, osíxeno e calor ou enerxía de activación.

Orixe do lume
-------------

Incendio forestal.
Os incendios nos edificios poden empezar con erros nas instalacións eléctricas ou de combustión, como as caldeiras, escapes de combustible, accidentes na cociña, nenos xogando con chisqueiros ou mistos, ou accidentes que implican outras fontes de lume, como veas e cigarros. O lume pode propagarse rapidamente a outras estruturas, especialmente aquelas nas que non se cumpren as normas básicas de seguridade. Por iso, moitos municipios ofrecen servizos de bombeiros para extinguir os posibles incendios rapidamente.

As normativas sobre Protección de Incendios clasifican o risco que presenta cada tipo de edificio segundo as súas características, para adecuar os medios de prevención.

O risco atende a tres factores:

* **Ocupación**: maior ou menor cantidade de xente e coñecemento que teñen os ocupantes do edificio.
* **Continente**: atende aos materiais con que está construído o edificio, máis ou menos inflamables, así como á disposición construtiva, especialmente a altura que, se é grande, dificulta tanto a evacuación como a extinción.
* **Contido**: materias máis ou menos inflamables.

Segundo estes factores, o risco clasifícase en **Lixeiro**, **Ordinario** e **Extraordinario**.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Piromanía
* Incendiario

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Incendio*** |

* Sistema Balístico para o Control e a Extinción de Incendios Forestais Arquivado 14 de agosto de 2009 en Wayback Machine.
* Incendios no mapa (AccidentMap.com Accidente no mapa)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q168983
* AAT: 300068986
* BNCF: 16144
* BNF: 11975823c
* BRE: 3150634
* GND: 4133754-2
* LCCN: sh85048572
* NDL: 00565085
* NKC: ph124494
* PSH: 10635

 |
**Alejandra Juno Rodríguez Villar**, coñecida como **Alejandra Juno**, nada en Santiago de Compostela o 9 de decembro de 1973, é unha actriz e escritora galega en lingua castelá.

Traxectoria
-----------

Filla de Luis Rodríguez Míguez e Mariluz Villar Otón, é doutora en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid e cun mestrado en Estudos teatrais pola Universidade da Coruña.

Comezou no teatro á idade de sete anos no Estudo de Artes Escénicas de Ourense, dirixido pola súa nai Mariluz Villar. Dirixe o grupo de teatro chamado "*Juno Teatro*", dedicado principalmente á farsa e ó teatro simbólico. Tamén se dedica á escrita dramática, con obras que representa co seu grupo e traballou así mesmo como guionista da TVG, no programa *Luar* e a serie *Terra de Miranda*, entre outros.

Dedícase primordialmente á investigación cunha tese doutoral sobre o grupo de teatro compostelán Ditea, dirixida por Xosé Ramón Barreiro, e ten escrito unha serie de artigos sobre cine en *El Correo Gallego*.

Colabora asiduamente co grupo de teatro Yeses. En 2010 a Editorial Fundamentos, especializada en teatro, publicou dúas das súas obras: *Eurolé* e *El retablo de las criadillas*.

En 2012 publicou *Cuando Compostela subió el telón*, un libro sobre os dez primeiros anos de Ditea, o grupo de teatro que os seus pais Luis Rodríguez Miguez e Mariluz Villar crearon en 1960 en Santiago de Compostela, recoñecido como o comezo do teatro galego contemporáneo.

Obra
----

* *El retablo de las criadillas* (2007). Deputación de Ourense / Editorial Galaxia.
* *El retablo de las criadillas / Eurolé. Batallitas del viejo continente* (2010). Editorial Fundamentos. Colección Espiral, nº 375.
* *Cuando Compostela subió el telón. Crónica sentimental de la década dorada del teatro santiagués, Ditea 1960-1970* (2012). Alvarellos Editora.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en *MulleresExpertas.info*.
2. ↑  "Cuanco Compostela subió el telón". Alvarellos Editora. Consultado o 9-3-2016.
3. ↑  "Obras | Alejandra Juno Obras". *www.alejandrajuno.com*. Consultado o 9-3-2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *El retablo de las criadillas / Eurolé. Batallitas del viejo continente*
* Recensión do texto "El retablo de los criadillas", en *Periodista digital* (2007) *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8193993
* WorldCat
* VIAF: 186817192
* BiTraGa: 1972
* BNE: XX4613228
* BNF: 16544895c
* Dialnet: 3219164
* IMDb: nm1833852
* ISNI: 0000000356820748
* LCCN: n2011082360

 |
O **Eishockey-und-Rollschuh club Ingolstadt** (máis coñecido pola abreviatura **ERC Ingolstadt**) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Ingolstadt, Alemaña. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo alemán, Deutsche Eishockey Liga (DEL), xogando os seus partidos como local no Saturn Arena, un pavillón con capacidade para 4.815 espectadores.

O equipo é alcumado *Die Panther* (en galego *As Panteiras*).

Historia
--------

O club foi fundado en 1964 e non foi ata o 2003 cando conseguiu o ascenso á máxima categoría do hóckey sobre xeo alemán. Dende a súa chegada á DEL, os mellores resultados do equipo chegaron cos subcampionatos das tempadas 2005-06 (caendo posteriormente nos *play-offs* polo título na primeira rolda fronte aos Hannover Scorpions por 4-3) e 2011-12 (caendo nas semifinais dos *play-offs* polo título fronte ao Adler Mannheim por 3-1), e o título da DEB-Pokal conseguida na tempada 2004-05, cando derrotaron na final ao DEG Metro Stars. No 2008 o ERG Ingolstadt xogou a prestixiosa Spengler Cup, finalizando na derradeira posición con tan só unha vitoria por 3 derrotas. Dende o 2012 o equipo compite no European Trophy.

Palmarés
--------

* **1 DEB-Pokal:** 2004-05

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q695825
* WorldCat
* VIAF: 311446446

 |
**George William Samuel Abbey**, nado o 21 de agosto de 1932 e finado o 24 de marzo de 2024, foi un enxeñeiro estadounidense que foi xefe de operacións dos transbordadores espaciais e da selección de astronautas no período entre 1976 e 2003.

Biografía
---------

George Abbey naceu en Seattle (Washington) o 21 de agosto de 1932. Graduouse na Academia Naval dos Estados Unidos en 1954 e serviu na Forza Aérea, acumulando 4000 horas de voo. Acadou un máster en enxeñería eléctrica no Instituto Tecnolóxico da Forza Aérea en 1959 e comezou a traballar para a NASA en 1964 como capitán da Forza Aérea asignado ó programa Apolo. Deixou a Forza Aérea en decembro de 1967, sendo nomeado axudante técnico do director da NASA en Houston. Recibiu a Medalla da Liberdade polo seu traballo durante o incidente do Apollo 13 e en xaneiro de 1976 foi nomeado director de operacións de voo. En 1983 foi nomeado director de operacións da tripulación de voo. En marzo de 1988 pasou a ser Administrador Asociado de Voos Espaciais e en xullo de 1990 foi seleccionado como axudante de operacións. Trala elección de Daniel Goldin como administrador da NASA en 1992, Abbey foi elixido como Asistente Especial do Administrador e en 1994 foi enviado a Houston como Subdirector para pasar a ser nomeado Director en 1996. En febreiro de 2001 foi nomeado Asistente Sénior para Asuntos Internacionais. Retirouse o 3 de xaneiro de 2003, falecendo o 24 de marzo de 2024.

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2011). "Abbey" (en inglés). Consultado o 27 de febreiro de 2012.
2. 1 2  Kelly Humphries / Nilufar Ramji (25 de marzo de 2024). NASA, ed. "NASA Remembers Former NASA Johnson Director George W. S. Abbey" (en inglés). Consultado o 1 de abril de 2024.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Mullane, Mike (2006). *Riding Rockets*. *Scribner, New York*. ISBN 0743276825, ISBN 9780743276825.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49950
* WorldCat
* VIAF: 3155151535367702890001
* LCCN: n2017075665

 |
**Kamuli District**  é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Kamuli.

Limita co Distrito Buyende polo norte, co Distrito Luuka polo leste, co Distrito Jinja polo sur e co Distrito Kayunga polo oeste.

No ano 2002 o Distrito tiña unha poboación estimada dunhas 712.000 persoas. Tiña unha área de 4.301,5 km².

No ano 2006, o Distrito Kaliro, cunha poboación estimada de 153.513 persoas no 2002, saíuse deste distrito para formar un diferente, polo que deixaba ao distrito cuns 558.487 habitantes. No 2010, o Distrito Buyende, que no 2002 tiña unha poboación de aproximadamente 191.266 habitantes, foi tamén sacado deste distrito para formar outro, polo que, facendo cálculos, o actual terreo do Distrito Kamuli, no ano 2002 tería 372.221 habitantes.

O Distrito posúe unha sociedade multiétnica, sendo o principal grupo étnico o basoga, que abrangue o 76% da poboación. O pobo iteso abrangue o 3,9% e o banyoro e o bagungu conxuntamente fan o 1,8% da poboación. O resto, o 18,3% estaría feito doutros grupos étnicos. A principal lingua do Distrito é o lusoga, como tamén o luganda e o inglés.

O distrito forma parte da subrexión Busoga que é coincidente co Reino de Busoga, que no 2002, era lar de 2,5 millóns de persoas.

As principais actividades económicas do lugar son a pesca polo río Nilo, a gandaría, a agricultura, a acuicultura, a apicultura e a venda nas feiras dos centros urbanos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Distrito

| * v
* c
* e
Rexións e distritos de Uganda |
| --- |
| Central | 
* Buikwe
* Bukomansimbi
* Butambala
* Buvuma
* Gomba
* Kalangala
* Kalungu
* Kampala
* Kayunga
* Kiboga
* Kyankwanzi
* Luweero
* Lwengo
* Lyantonde
* Masaka
* Mityana
* Mpigi
* Mubende
* Mukono
* Nakaseke
* Nakasongola
* Rakai
* Sembabule
* Wakiso

 |
| Leste | 
* Amuria
* Budaka
* Bududa
* Bugiri
* Bukedea
* Bukwa
* Bulambuli
* Busia
* Butaleja
* Buyende
* Iganga
* Jinja
* Kaberamaido
* Kaliro
* Kamuli
* Kapchorwa
* Katakwi
* Kibuku
* Kumi
* Kween
* Luuka
* Manafwa
* Mayuge
* Mbale
* Namayingo
* Namutumba
* Ngora
* Pallisa
* Serere
* Sironko
* Soroti
* Tororo

 |
| Norte | 
* Abim
* Adjumani
* Agago
* Alebtong
* Amolatar
* Amudat
* Amuru
* Apac
* Arua
* Dokolo
* Gulu
* Kaabong
* Kitgum
* Koboko
* Kole
* Kotido
* Lamwo
* Lira
* Maracha-Terego
* Moroto
* Moyo
* Nakapiripirit
* Napak
* Nebbi
* Nwoya
* Otuke
* Oyam
* Pader
* Yumbe
* Zombo

 |
| Oeste | 
* Buhweju
* Buliisa
* Bundibugyo
* Bushenyi
* Hoima
* Ibanda
* Isingiro
* Kabale
* Kabarole
* Kamwenge
* Kanungu
* Kasese
* Kibaale
* Kiruhura
* Kiryandongo
* Kisoro
* Kyegegwa
* Kyenjojo
* Masindi
* Mbarara
* Mitooma
* Ntoroko
* Ntungamo
* Rubirizi
* Rukungiri
* Sheema

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164474
* WorldCat
* VIAF: 146744946
* GeoNames: 443340
* LCCN: n95911403

 |
**Ana García Deibe** é unha química galega

Traxectoria
-----------

É Catedrática no Departamento de Química Inorgánica da Universidade de Santiago de Compostela.

A súa investigación céntrase na difracción de raios X de monocristal, con liñas relacionadas coa Química de Coordinación e a Supramolecular, orientadas cara ao magnetismo molecular e a luminiscencia de derivados de lantanoides, e na busca de sensores luminiscentes para nanomateriais.

No eido da divulgación participou en varios programas STEM, un deles de carácter europeo (Chemistry in Everyday Life). Participa no programa "Unha enxeñeira ou científica en cada cole".

Notas
-----

1. ↑  "ANA MARIA GARCIA DEIBE - Universidade de Santiago de Compostela". *investigacion.usc.gal*. Consultado o 2023-02-25.
2. ↑  "Unha enxeñeira ou científica en cada cole". *unhaencadacole.gal*. Consultado o 2023-02-25.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na USC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46584008
* Dialnet: 2506214
* Mendeley: ana-m-garcia-deibe
* ORCID: 0000-0001-9127-0740
* ResearcherID: F-3136-2012
* Scopus: 6603845323

 |