recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Escola neoplatónica de Alexandría** ou simplemente **Escola de Alexandría** foi unha corrente fislosófica que se desenvolveu na cidade de Alexandría no Exipto helenístico e romano entre os séculos III e VII d.C.

Esta escola caracterízase pola súa tendencia á erudición, e ao sincretismo entre ideas filosóficas (tomadas do neoplatonismo e da filosofía de Aristóteles) e relixiosas (procedentes do gnosticismo e do cristianismo). A súa actividade concluíu coa conquista musulmá de Exipto no ano 640.

Membros
-------

Os nomes máis coñecidos desta escola son Hipatia, Sinesio de Cirene e Olimpiodoro o Mozo.

Outros membros son Hierocles de Alexandría, Hermeia de Alexandría, Amonio de Hermia, Xoán Filopón, Asclepio o Mozo, Alexandre de Licópolis, Estevo de Alexandría, Asclepiodoto de Alexandría, Nemesio e Xoán Lidos.

A escola como corrente
----------------------

Esta escola filosófica non debe confundirse con:

1. A Escola filolóxica de Alexandría, á que pertenceron por exemplo Aristarco de Samotracia, quinto bibliotecario do Museo de Alexandría (217-143 a.C.).
2. O platonismo medio ou platonismo ecléctico defendido por Eudoro de Alexandría (ano 40 d.C.).
3. A Escola catequística de Alexandría, escola de exexese cristiá á que pertenceron, entre outros, Clemente de Alexandría e Oríxenes e, alternamente, Filón de Alexandría
4. A Escola neoplatónica de Atenas, fundada por Plutarco de Atenas contra o ano 400, e que alcanzou o seu apoxeo con Proclo e chegou ao seu fin con Damascio e Simplicio no ano 529.

Porén, a Escola de Alexandría mantivo un contacto estreito coa Escola neoplatónica de Atenas, polo que algúns historiadores consideran que ambas as dúas escolas forman un mesmo movemento. Así o recolle Ferrater Mora.

*Véxase tamén**:* Alexandría#Escola de Alexandría e Alexandría#Capital da Cultura Helenística.

Notas
-----

1. 1 2  Ferrater Mora (1984), s.v. *Alejandría, Escuela de*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ferrater Mora, José (1979): *Diccionario de Filosofía*. Madrid: Alianza Editorial. ISBN 84-206-5299-7

### Outros artigos

* Neoplatonismo
* Período helenístico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622189
* GEC: 0002389
* GND: 4141824-4
* LCCN: sh85003375

 |
Lei sagrada relativa ó culto na Acrópole, EM 6794 (IG I3 4B)
Cualifícase de **estéquedon** (do grego antigo στοιχηδόν / *stoikhêdón*, «en ringleira, en fila» [adverbio], derivado do verbo στοιχέω / *stoikhéô*, «marchar en ringleira, estar en liña») o trazado dun sistema de escritura que aliña as letras á vez horizontal e verticalmente, ao xeito do aliñamento dun exército. As letras ocupan, logo, un espazo idéntico independente de cal for a súa envergadura (por exemplo *i* e *m* ocupan o mesmo espazo) e cada liña comprende un número constante de signos, cousa que trae como consecuencia que unha palabra poida atoparse dacabalo sobre dúas liñas.

O estéquedon foi empregado con frecuencia polo alfabeto grego, en especial nas inscricións monumentais do século V antes da nosa era (sobre todo en Atenas). Unhas inscricións tales son prácticas para a transcrición epigráfica de documentos lacunares: sábese en efecto desde principio cantas letras se deben atopar por liña (sobre todo porque o espazo separador de palabras non era habitual).

Artigos relacionados
--------------------

* Epigrafía;
* Bustrófedon;
* Alfabeto grego.
***Concursante*** é unha produción galega estreada en 2007 e rodada o ano anterior. Está dirixida e protagonizada polos ourensáns Rodrigo Cortés e Miryam Gallego respectivamente.

Sinopse
-------

Esta película conta a historia dun profesor universitario, Martín (Leonardo Sbaraglia), que se converte no gañador do galardón máis cuantioso da historia da televisión: un total de tres millóns de euros traducidos en todo tipo de premios. A moza de Martín, Laura (Miryam Gallego) verá nisto unha oportunidade de ouro para cambiar a súa vida e cumprir os seus desexos inmediatos sen pensar nas consecuencias que pode ter a longo prazo.

O que semellaba ser un golpe de sorte e un soño feito realidade pasa a ser un auténtico pesadelo: Facenda queda coa metade dos cartos e ser rico resulta máis caro do que imaxinaba. O protagonista intentará desfacerse de todo o obtido e contará coa axuda dun economista chamado Edmundo (Chete Lera).

Premios e nomeamentos
---------------------

### Premios Mestre Mateo

| Ano | Categoría | Persoa/s | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 | Mellor longametraxe | Nomeada |
| Mellor dirección | Rodrigo Cortés | Nomeado |
| Mellor interpretación masculina protagonista | Leonardo Sbaraglia | Nomeado |
| Mellor interpretación masculina secundaria | Chete Lera | Nomeado |
| Luis Zahera | **Gañador** |
| Mellor guión | Rodrigo Cortés | Nomeado |
| Mellor montaxe | Guillermo Represa e Rodrigo Cortés | **Gañadores** |
| Mellor son | Sergio Burman, Charlie Schmucler e Fran Gude | Nomeados |
|

Véxase tamén
------------

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q386342
* Allmovie: v413804
* AlloCiné: 131805
* FilmAffinity: 525053
* IMDb: tt0447907
* LUMIERE: 27454
* OFDb: 157123
* Rotten Tomatoes: contestant
* TMDb: 48453

 |
**Enrique Gil y Carrasco**, nado en Vilafranca do Bierzo en 1815 e finado en Berlín en 1846, foi un escritor romántico do Bierzo.

Traxectoria
-----------

Naceu o 15 de xullo de 1815 no Bierzo, aínda que seu pai era da provincia de Soria e a súa nai da provincia de Zamora. En 1823 a súa familia trasladouse a Ponferrada. Estudou alí cos agostiños e en 1829 marcha a Astorga para continuar os seus estudos no seu seminario. En 1832 matriculouse na Universidade de Valladolid. En 1836 trasladouse a Madrid e participa no faladoiro literario do Parnasillo, onde coñeceu escritores como José de Espronceda, Mariano José de Larra ou José Zorrilla. Alí comezou a escribir poemas, publicados en periódicos como *El Español* ou *Semanario Pintoresco Español*, onde en 1840 apareceu por entregas *El lago de Carucedo.* Nese ano obtén unha praza de axudante na Biblioteca Nacional. En 1844 trasladouse a Berlín como secretario da embaixada española. Morreu de tuberculose pulmonar o 22 de febreiro de 1846.

Obra
----

Enrique Gil y Carrasco publicou un total de 32 poemas: o primeiro, *Una gota de rocío*, publicouse en decembro de 1837. Nos seus poemas destacan os temas da natureza, a morte, o esquecemento, a saudade nunha poesía de carácter intimista. Escribiu tamén artigos costumistas na prensa da época a partir de 1839 en *El Semanario Pintoresco Español*.

Pero sobre todo coñécese a Gil y Carrasco como autor de novelas e relatos. En 1838 apareceu, en *El Correo Nacional*, *El anochecer en San Antonio de la Florida*, un relato autobiográfico. *El lago de Carucedo* (1840) é un relato histórico que acontece no século XV.

En 1844 publicou *El Señor de Bembibre*, novela considerada obra epigonal do movemento romántico. O libro está escrito baixo a influencia da desamortización de Mendizábal, e con recursos literarios tirados, en parte, de Walter Scott.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Enrique\_Gil y Carrasco en Wikisource *(en castelán)*
* Portal consagrado a Enrique Gil y Carrasco
* *El Señor de Bembibre* en IntraText

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1344012
* WorldCat
* VIAF: 27087132
* BIBSYS: 8070079
* BNE: XX922371
* BNF: 12060470z
* BVMC: 276
* CANTIC: a10092523
* CERL: cnp00586239
* CiNii: DA02452965
* DBE: enrique-maria-manuel-gil-y-carrasco
* DeutscheBio: 118717391
* EBID: ID
* FAST: 178086
* GEC: 0029935
* GND: 118717391
* Gutenberg: 45322
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 8366 4603
* LCCN: n86136564
* LibriVox: 5885
* NKC: kup19960000031471
* NLA: 35690354
* NTA: 070508585
* OL: OL195127A
* openMLOL: 180133
* PTBNP: 608718
* SELIBR: 55931
* SUDOC: 028855620

 |
A **escola de párvulos** foi fundada en Madrid en 1838, polo pedagogo Pablo Montesino (Zamora, 1781-1849), seguindo o modelo británico que descubriu a raíz dos 10 anos que estivo exiliado en Londres (1823-1833), e defendendo que esta escola sería adicada a aqueles cativos de entre dous e seis anos, sendo estes pobres e de ámbolos dous sexos. Estes rapaces quedaban ó coidado dunha persoa que facía de ‘nai’ común. Esta persoa tiña como labor encargarse da súa educación principal así como do seu coidado persoal. Polo tanto, as escolas de párvulos posuían unha dobre ocupación clara, posto que se trataba dunha institución que ofrecía unha función tanto educativa como asistencial. Outro dato a recalcar e de relevante importancia é que, en opinión de Montesino, este tipo de escolas ou institucións precisaban de varios docentes, e así mesmo varóns, pois para el eran máis efectivos.

Pero ó crear a primeira escola de párvulos, o pedagogo decatouse de que os mestres destas novas institucións precisarían de instrucións que lles servisen de guía para o seu día a día na escola, polo que na súa obra *Manual para maestros de la escuela de Párvulos* (1840) incluíu todas as súas ideas pedagóxicas para resolver todas esas posibles dúbidas. Este manual converteuse no primeiro tratado de pedagoxía para a formación e ensinanza dos cativos de até 10 anos, o que deu lugar á primeira obra sistemática de pedagoxía feita e publicada en España.

O Manual tiña como obxectivo primordial presentarse coma un tratado de pedagoxía para todos aqueles mestres das escolas de párvulos que carecían da formación profesional necesaria ou para aqueles que non tiñan moi clara a idea do que representaban pedagoxicamente e socialmente este tipo de escolas. Pero esta obra non solo está dedicada ós mestres, senón a todas aquelas persoas que estivesen relacionadas dalgunha forma ou outra coa ensinanza, xa foran nais, nodrizas ou políticos, entre outros.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Estrella Galicia (homónimos).
Estrella Costa Brava. Servizo semellante ao Estrella Galicia.
O **Estrella Galicia**, popularmente coñecido como o **Shangai**, foi un servizo ferroviario nocturno de RENFE e Renfe Operadora, operado con coches convencionais e que unía Barcelona con Vigo e A Coruña e viceversa diariamente.

Aínda que xa existían trens directos que unían Galicia con Barcelona desde 1949, a marca ou produto Estrella naceu como tal en 1984. Foi substituído o 26 de xaneiro de 2009 polo **Trenhotel Galicia**, servido con material remolcado de Talgo, que ofrece un maior confort e calidade, o cal implicou o aumento das tarifas.

Percorrido
----------

Saía de Barcelona-Sants, A Coruña e Vigo-Urzáiz pola tarde e chegaba ao destino no día seguinte á mañá. As ramas da Coruña e Vigo realizan xuntas o percorrido dende/a partir de Monforte de Lemos.

Treito que percorre a Galicia norte:

* A Coruña-San Cristovo • Betanzos-Infesta • Curtis • Lugo • Sarria • Monforte de Lemos

Treito que percorre a Galicia sur:

* Vigo • Redondela • Porriño • Guillarei • Ourense-Empalme • Monforte de Lemos

Tren conxunto:

* San Clodio-Quiroga • A Rúa-Petín • O Barco de Valdeorras • Ponferrada • Astorga • León • Palencia • Burgos-Rosa de Lima • Logroño • Castejón de Ebro • Tudela • Zaragoza • Lleida-Pirineus • Camp de Tarragona • Barcelona.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Historia del expreso de Barcelona a Galicia". *www.vialibre-ffe.com* (en castelán). Consultado o 2017-12-31.
Esvástica levoxira nunha estela funeraria romana, exposta no Edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra
A **esvástica** é un símbolo místico encontrado en moitas culturas en tempos distintos, dos indios hopi aos aztecas, dos celtas aos budistas, dos gregos aos hindús. Algúns autores cren que a esvástica ten un valor especial por ser encontrada en moitas culturas sen contactos unhas coas outras. A considerada a máis antiga representación dunha esvástica que se coñece apareceu nunha figuriña dunha ave realizada en almafí de mamut que se atopou en Ucraína e que data do ano 10.000 a.C  aínda que publicacións detalladas desa escavación arqueolóxica non mencionan a aparición da esvástica

Características
---------------

Os símbolos a que chamamos así posúen detalles gráficos bastante distinguidos. Varios deseños usan figuras con tres liñas. A nazi ten os brazos apuntando para o sentido horario, ou sexa, indo para a dereita e roda a figura de modo a un dos brazos estar no cumio. Outras non teñen brazos e consisten de cruces con liñas curvas. Os símbolos islámicos e malteses parecen máis hélices do que propiamente esvásticas.

Na China hai un símbolo de orientación cuádrupla, que segue os puntos cardeais; desde o ano 700 ela asume alí o significado de número dez mil. No Xapón, é usada para representar templos e santuarios en mapas, ben como noutros países do extremo oriente.

Notas
-----

1. ↑  Campbell, Joseph. *The Flight of the Wild Gander: Explorations in the Mythological Dimension : Selected Essays, 1944-1968*. p. 117.
2. ↑  Golan, Ariel. *Prehistoric Religion: Mythology, Symbolism*. p. 292.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tríscele

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Esvástica*** |

### Ligazóns externas

* History of the Swastika *(US Holocaust Memorial Museum)* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45513
* AAT: 300010082
* BRE: 3539594
* EBID: ID
* GEC: 0172998
* GND: 4120418-9
* JSTOR: swastikas
* LCCN: sh85131014

 |
Francisco Asorey rematando o busto de Enrique Guerra, 1914.
**Enrique Sánchez-Guerra Mosquera**, coñecido como **Enrique Guerra**, finado en Pontecesures en 1948, foi un fotógrafo e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Enrique Guerra e Castelao, 1909.
Fotógrafo con estudio na rúa Calderería de Santiago de Compostela. Foi correspondente gráfico de *Vida Gallega* en Santiago de Compostela. Dirixiu o semanario *Miña Terra*. Foi un dos fundadores e o primeiro director do coro Cantigas e Agarimos. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela en abril de 1924. Dimitiu como concelleiro en xuño de 1926.

Vida persoal
------------

Casou con Obdulia Sánchez Vaamonde de Salgado o 22 de decembro de 1902.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 24-4-1948, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 10-4-1924, p. 2.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 10-6-1926, p. 1.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 24-12-1902, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo, José Luis (21-2-1988). "Prensa santiaguesa: "Miña Terra"". *La Voz de Galicia*: 33.

### Ligazóns externas

* "Asorey no seu primeiro taller" *La Voz de Galicia*, 23/4/2017.
Chámase **estrela dobre** a un par de estrelas que vistas a través dun telescopio óptico terrestre aparecen próximas entre si, vistas coma unha parella *visual*, mentres cunha estrela binaria é un par de estrelas que están ligadas pola súa mutua atracción gravitatoria e xiran en torno ó centro de masas de ambas; cabe polo tanto subliñar que aínda que unha estrela dobre normalmente tamén é unha binaria, isto non acontece sempre, por ex. hai estrelas dobres visuais que non teñen relación gravitatoria entre si, e pola contra hai binarias que non poden ser resoltas opticamente e polo tanto non son estrelas dobres; para non confundir ambos conceptos, hai que ter en conta que o concepto de estrela dobre é un concepto a nivel óptico, visual, e non a un nivel de interacción física entre ambas compoñentes, aínda que perfectamente pode existir unha relación óptica e gravitatoria ó mesmo tempo. Son maioría na nosa galaxia (en torno ó 60%) e existen tamén sistemas múltiples con tres ou máis estrelas.

Existen 3 tipos de estrelas dobres: 

* **dobres ópticas**, pódense ver separadas por medios ópticos.
* **binarias visuais**, pódense ver separadas por medios ópticos e ademais están ligadas gravitacionalmente (son polo tanto tamén binarias).
* **binarias non visuais**, nas que hai que recorrer a estudos espectroscopios, ocultacións ou outra *anomalías*.

Se facemos caso o concepto de estrela dobre, a terceira categoría non debería ser incluída, pero que unha binaria poida ser resolta visualmente ou non, depende en gran medida do telescopio co cal se trata de resolve-la binaria, polo que cos novos avances na óptica moitas *non visuais* caeron na categoría de *visuais*, de aquí nace moitas veces a confusión entre estrela dobre e estrela binaria. Esta categoría é incluída debido a estes avances, aínda que propiamente non son estrelas dobres.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Clasificación estelar
* Estrela binaria
Decoración feita con estuco.
O **estuco** é unha pasta de gran fino composta de cal apagado (normalmente, cales aéreos graxos), mármore pulverizado, xeso, pigmentos naturais, etc. que se endurece por reacción química ó entrar en contacto o hidróxido de calcio do cal co dióxido de carbono (CO2) [Ca(OH)2 + CO2 → CACO3 + H2Ou] e utilízase sobre todo para decorar paredes e teitos.

O estuco admite numerosos tratamentos, entre os que salientan a modelaxe e tallado para obter formas ornamentais, o puído para darlle unha aparencia semellante ó mármore e o pintado polícromo con fins decorativos.

O estuco máis famoso é o veneciano, tamén chamado «lustro veneciano». É un revestimento que se inventou en Venecia (Italia) a comezos do século XV. O seu acabado mostra unha parede plana, lisa e brillante como un mármore puído, con diferentes tonalidades de cor, de gran beleza.

Emprego histórico
-----------------

Durante o Renacemento italiano vólvese a utilizar o estuco como complemento arquitectónico, xunto coa pintura, seguindo a moda orixinada polo descubrimento arqueolóxicos. Perfeccionáronse un gran número de técnicas, que máis tarde se difundiron por toda Europa. O estuco branco utilizouse moito nos muros das igrexas, en ocasións para pintar figuras de anxos. Rafael e outros artistas da época utilizaron frisos de estuco coloreado para decorar palacios e pavillóns. Entre os máis relevantes salientan os relevos de Francesco Primaticcio (1533–1565) para o castelo de Fontainebleau, preto de París.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *estuco*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estuco Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33526
* AAT: 300014966
* BNCF: 23857
* BNF: 11953328t
* BRE: 4170274
* GEC: 0106845
* GND: 4129997-8
* JSTOR: stucco
* LCCN: sh85103120
* MAG: 2781420519

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cuña (homónimos).
Diagrama do funcionamento dunha cuña (de cor negra).
Unha **cuña**, tamén coñecida como **calzo**, **forra** ou **sofico**, é unha ferramenta con forma triangular e unha das seis clásicas máquinas simples. Adóitase facer de madeira ou de metal e ten unha beira acabada en ángulo agudo. Pódese empregar para separar dous obxectos ou dúas partes dun obxecto, elevalo ou mantelo nun lugar.

O funcionamento da cuña responde ao mesmo principio que o do plano inclinado. Ao movela na dirección da súa beira afiada, a cuña traslada as forzas en sentido perpendicular á dirección do movemento. Estas son as forzas que se aproveitan para separar obxectos, ou para xerar fricción e manter a cuña fixa aos obxectos cos que está en contacto.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cuña*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *calzo*.
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *forra*.
4. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *sofico*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cuña Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131408
* AAT: 300024101
* EBID: ID
* LCCN: sh85145912
* MAG: 99649670

 |
***Estudios Mindonienses*** é o anuario de estudos histórico-teolóxicos da Diocese católica latina de Mondoñedo-Ferrol. O seu primeiro volume é do ano 1985. Ao longo dos seus máis de vinte e cinco anos de vida configurouse como un referente cultural en Galicia. Posúe un fondo documental con máis de 500 cabeceiras de publicacións científicas. Mantén intercambio de publicacións con institucións académicas, universitarias e culturais tanto nacionais como internacionais. A súa sé localízase no edificio da Domus Ecclesiae de Ferrol, sé episcopal na cidade. A publicación estivo dirixida polo teólogo e catedrático da Universidade Pontificia de Salamanca Segundo Leonardo Pérez López.

Autores
-------

Ten publicado artigos de, entre outros, os seguintes autores: 
José Miguel Andrade Cernadas, 
Miguel Anxo Araúxo Iglesias, 
Nicandro Ares,
Edelmiro Bascuas,
Enrique Cal Pardo,
Carlos de Castro Álvarez,
Xosé García Oro,
Isidro García Tato,
José Gea Escolano,
Leonardo Lemos Montanet,
José Luis López Sangil,
Manuel Lucas Álvarez,
Francisco Mayán,
José Martinho Montero Santalha,
José Luis Novo Cazón,
Ramón Otero Pedrayo,
Segundo Leonardo Pérez López,
Álvaro Porto Dapena,
Manuel Jesús Precedo Lafuente,
Francisco Puy Muñoz,
Enrique Rivera Rouco,
José María Rodríguez Díaz,
Manuel Sánchez Monge,
Mauro Varela Pérez,
Alfredo Vigo Trasancos,
José Villa-amil y Castro e 
Carlos Villanueva Abelairas.

Notas
-----

1. ↑  Loureiro, Ramón (18/01/2007). "«Estudios Mindonienses», a mirada cristiá ante a historia". *La Voz de Galicia* (Ferrol).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Estudos Mindonienses* *(en castelán)*.
* Catálogo en liña da hemeroteca da Deputación de Pontevedra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5849881
* Dialnet: 6138
* ISSN: 0213-4357

 |
**Estudos da muller** ou **estudos feministas**, é un campo interdisciplinar de estudo académico que examina a cuestión de xénero como unha construción social e cultural, o estatuto social e as contribucións das mulleres, e as relacións entre poder e xénero.

Metodoloxías populares dentro do campo de estudos sobre as mulleres inclúen a teoría do punto de vista, a intersecionalidade, multiculturalismo, feminismo transnacional, e prácticas de lectura, asociadas á teoría crítica, ó posestruturalismo e á teoría queer. O campo pescuda e critica normas sociais de xénero, raza, clase, sexualidade, e outras desigualdades sociais. Está relacionado co máis amplo campo dos estudos de xénero. Estudos sobre as mulleres precederon os estudos de xénero como unha campo de estudo estabelecido. Nos Estados Unidos, o primeiro doutoramento en estudos sobre as mulleres foi creado en 1990 e o primeiro doutoramento en estudos de xénero, en 2005.

Historia
--------

O primeiro curso de estudos acreditados sobre as mulleres foi realizado en 1969, na Universidade Cornell. Despois dun ano intenso de organización, o primeiro programa de estudo da muller nos Estados Unidos foi estabelecido en 1970, na Universidade Estatal de San Diego. Xunto co Movemento Nacional de Liberación das Mulleres, estudantes e membros da comunidade crearon o Comité AD HOC para estudos sobre as mulleres. En 1974 membros do corpo docente da San Diego State iniciaron unha campaña nacional para a integración do departamento. No momento, esas accións e o campo eran extremamente políticos. Debido a sensíbel natureza política do movemento e a dura reacción ó movemento feminista, aínda hai unha serie de incertezas sobre a creación de estudos sobre as mulleres.

Notas
-----

1. ↑  "Women's and Gender Studies". *Castleton College*. Consultado o 29 de setembro de 2016.
2. ↑  Kahn, Ada P. (2006). *The Encyclopedia of Stress and Stress-related Diseases* (2nd ed.). Facts on File. p. 388. ISBN 0816059373.
3. ↑  Salper, Roberta (Novembro de 2011). "San Diego State 1970: The Initial Year of the Nation's First Women's Studies Program". *Feminist Studies*. Feminist Studies, Inc. **37** (3): 658–682.
4. ↑  "SDSU Women's Studies Department" Arquivado 18 de setembro de 2014 en Wayback Machine..
5. ↑  "History :: Department of Women's Studies at San Diego State University" Arquivado 16 de abril de 2019 en Wayback Machine.. *womensstudies.sdsu.edu*
6. ↑  Boxer, Marilyn J. (Fall 2002). "Women's studies as women's history". *Women's Studies Quarterly, special issue: Women's Studies Then and Now*. The Feminist Press. **30** (3–4): 42–51. JSTOR 40003241.

* Portal:Muller
* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35069
* AAT: 300194262
* JSTOR: womens-studies
* MAG: 84848861
* NDL: 00952528

 |
**Epi e Brais** (ou **Ernie and Bert** na versión orixinal en inglés) son dous monicreques con aparición regular no programa televisivo Sesame Street. Os seus nomes foron traducidos tomando a primeira letra dos nomes na versión en inglés *Bert* (Brais) e *Ernie* (Epi). Aparecen en moitos números cómicos que se converteron nunha das principais atraccións do programa.

Orixe
-----

Construídos por Don Sahlin con espuma sintética e felpa a partir dun bosquexo simple de Jim Henson, apareceron por vez primeira no programa nos Estados Unidos en 1969 (sendo os dous únicos Muppets que apareceron no episodio piloto de *Sesame Street*), entre outros personaxes como Kermit the Frog (a Ra Gustavo), como parte dun programa educativo para nenos xunto co resto do programa, que acabaría tendo un éxito internacional.

Personalidade
-------------

Segundo Frank Oz, a personalidade básica dos personaxes foi desenvolvida polo propio Sahlin baseándose no contraste do seu aspecto (Ernie/Epi é pequeno e de rostro horizontal mentres que Bert/Brais é alto e vertical), posto que o que se procuraba para *Sesame Street* era a interacción entrambos. O personaxe de Epi interpreta un papel infantil e fedello e o de Brais o dun adulto responsábel aínda que fungón e aparentemente aborrecido. Son comúns as escenas nas que a Epi se lle ocorre algunha idea disparatada e Brais intenta convencelo de que a abandone, normalmente con pouco éxito, polo que acaba perdendo os estribos ou chega incluso a desfalecer, mentres que Epi permanece alleo ao que está a acontecer.

Notas
-----

1. ↑  Estes son os nomes dados na dobraxe galega de Sesame Street, emitida na TVG na década de 80.
2. ↑  Fragmento da dobraxe galega de Epi e Brais, coas voces de Monti Castiñeiras e Gonzalo Faílde: Vídeo no Twitter

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* The Muppets
* Coco (personaxe)
* Kermit the Frog (Ra Gustavo)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2371967
* Discogs: 469110
* MusicBrainz: ID

 |
Reinos anglosaxóns de Inglaterra.
**Cwichelm**, finado ao redor de 636. foi un rei de Wessex.

Traxectoria
-----------

Fillo máis vello de Cynegils. Acompañou ao seu pai nas loitas contra os galeses, a quen derrotaron en Brampton (614), e contra o rei Penda de Mercia.
O historiador Beda o Venerable, na súa obra *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, menciona a Cwichelm como o instigador do intento de asasinato do rei Edwin de Deira, ao redor do 626. A última mención de Cwichelm nas Crónicas indica que foi bautizado en Dorchester, ao mesmo tempo que o seu pai e o rei Oswald de Northumbria, e que faleceu o mesmo ano.

Logo da súa morte, o seu pai continuou no trono. Posteriormente, o reino pasou a mans do seu irmán Cenwalh.
Coñéceselle un fillo, Cuthred, quen puido ser un rei vasalo baixo Cynegils e Cenwalh.

Notas
-----

1. ↑  Barry Cunliffe, *Wessex to A.D. 1000 (The Longman Regional History of England)*, p. 283.

| * v
* c
* e
Reis de Wessex |
| --- |
| século VI | 
* Cerdic
* Cynric
* Ceawlin
* Ceol
* Ceolwulf

 |
| século VII | 
* Cynegils
* Cwichelm
* Cenwalh
* Penda de Mercia
* Seaxburh
* *Cenfus*
* Æscwine
* Centwine
* Cædwalla
* Ine

 |
| século VIII | 
* Æthelheard
* Cuthred
* Sigeberht
* Cynewulf
* Beorhtric

 |
| século IX | 
* Ecgberht
* Æthelwulf
* Æthelbald
* Æthelberht
* Æthelred
* Aelfred
* Eadweard
* *Ælfweard*
* Aethelstan

 |
| Os individuos en cursiva se cadra non foron reis. |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q744806
* ODNB: 6986
* PASE: 1595
* WikiTree: Wessex-390

 |
**Galitoon productions** é unha empresa galega que realizan personaxes animados que se diferencian doutros bonecos cómicos feitos para algunhas cadeas de televisión. Galitoon está formada por Chisco Casteleiro, Santiago Alonso e Andrea Bayer, e ten como peculiar que eles tres son os creadores de todos as fases do proceso: desde o decorado até a gravación no estudio que teñen no Montouto, pasando tamén pola elaboración do guión.

Proxectos
---------

Galitoon están traballando principalmente en Galicia, aínda que as súas creacións tamén se poden ver en Miami. É o caso de Tepam e Pepote que crearon para unha fundación que loita contra o cancro infantil nesta cidade de Florida. Ademais, están creando "Cousiñas" -un proxecto didáctico encargado por Vicepresidencia de Igualdade-, e que se trata dun programa para nenos de 0 a 3 anos que conta con diferentes materiais didácticos como crebacabezas e por unha serie audiovisual. Outro dos proxectos de produción propia é "Castelo da Meiga", para nenos de 3 a 6 anos.

Á marxe dos seus proxectos de produción propia, están a desenvolver con CTV proxectos de didácticos como "Bosquimonos" e "Homosapiens". Así mesmo, están dando cursos para ensinar a manipular os bonecos xa que levan unha técnica diferente. Nesta liña, entre os seus proxectos de futuro está o de crear a longo prazo unha escola de monicrequeiros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
* Información
* Premio
*Vista de Delft* (1652), de Carel Fabritius
*A leiteira* (c. 1657-58), de Johannes Vermeer
A **Escola de Delft** é unha tendencia da pintura barroca dos Países Baixos vixente no século XVII e desenvolvida por diferentes artistas heteroxéneos que traballaronn na cidade de Delft, na Holanda Meridional, entre 1650 e 1670, caracterizada pola representación de escenas cotiás desa cidade: imaxes da vida doméstica, vistas das casas, interiores de igrexas, patios, prazas e rúas.

Carel Fabritius e Nicolaes Maes son considerados como os artistas orixinadores desta tendencia, seguidos por outros pintores, entre os que cómpre salientar a Johannes Vermeer. Os interiores arquitectónicos de Gerard Houckgeest, Emanuel de Witte e Hendrick Cornelisz. van Vliet tamén supoñen notables contribucións.

Ademais dos xéneros máis asociados aos pintores de Delft, os artistas da cidade continuaron a producir pinturas de natureza morta e de historia, retratos e pezas de arte decorativa que reflicten as tendencias máis xerais da arte  holandesa dese período.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Liedke, Walter A. *Vermeer and the Delft School*. Metropolitan Museum of Art. 2001. [ISBN 978-0-87099-973-4]

### Ligazóns externas

* The School of Delft
* Exposición "Vermeer and the Delft School".
**Esmaragdo** foi Exarca de Rávena dúas veces (585-589 e 603-611).

Esmaragdo foi coñecido pola súa violencia contra os seguidores da Controversia dos tres capítulos. Ordenou ao arcebispo cismático de Aquileia e aos seus seguidores, que estaban en Grado, que fosen a Rávena para asistiren a un concilio. Como o concilio fracasou na resolución dos asuntos propostos, obrigou ao arcebispo a declarar a súa lealdade ao credo ortodoxo. A súa violencia, xunto coas acusacións supostas de loucura, levaron á súa destitución do cargo no 589. Outros sucesos importantes durante o seu primeiro mandato foi a recuperación de Classis dos longobardos en 588.

En 603 o emperador bizantino Focas restableceu a Esmaragdo no seu posto anterior. Desgraciadamente herdou unha guerra contra os longobardos do seu predecesor Calinico, e rexeitou liberar a filla do rei longobardo Axilulfo, así como ao seu home, ambos collidos prisioneiros polos bizantinos en 601. En xullo de 603, Cremona, Mantua, e Vulturina, xunto coa maior parte da Italia setentrional, volveran a mans longobardas, e Esmaragdo foi forzado a liberar os seus reféns para evitar máis perdas. Conseguiu manter a paz cos longobardos durante o resto do seu mandato. Volveu ser substituído cando Focas foi asasinado, esta vez por Xoán I Lemixio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1340553
* WorldCat
* VIAF: 69667656
* CERL: cnp00381057
* GND: 115752013

 |
**Esmeralda Arboleda Cadavid**, nada en Palmira o 7 de xaneiro de 1921 e finada en Bogotá o 16 de abril de 1997, foi unha política e avogada colombiana. Foi a primeira muller Senadora da República na historia de Colombia (de 1958 a 1961). Membro do Partido Liberal. Liderou o movemento sufraxista en Colombia xunto á súa compañeira Josefina Valencia Muñoz.

Traxectoria
-----------

Estudou secundaria nun colexio comercial de Pereira, pero ante a imposibilidade de cursar unha carreira universitaria se non obtiña o título de "bacharel académico" a súa familia enviouna a Bogotá onde culmina en 1938. O ano seguinte convértese na primeira muller aceptada na Universidade do Cauca, para estudar Dereito, e dende un principio vincúlase ós movementos estudantís, acubillándose no Partido Liberal. Tras obter o seu título de avogada (1944) dedícase ó exercicio profesional nas cidades de Cali e Bogotá, saientando na súa loita pola mellora das condicións laborais dos traballadores vallecaucanos e pola promoción da participación política da muller.

Apoiada polo expresidente Alberto Lleras Camargo é designada Secretaria do Partido Liberal, e en 1954 convértese nunha das dúas mulleres nomeadas para a Asemblea Nacional Constituínte (ANAC) polo goberno do Xeneral Gustavo Rojas Pinilla (a outra era a futura gobernadora e ministra Josefina Valencia de Hubach); pero en 1955 é obrigada a renunciar por mor da súa aberta oposición ó que se converteu nun réxime autoritario. Nas eleccións de 1958, tras a caída de Rojas, é elixida Senadora polo Valle del Cauca, converténdose na primeira muller elixida para o Congreso de Colombia.

En 1961 o novamente Presidente Alberto Lleras desígnaa Ministra de Comunicacións, cargo que exerce até finalizar o goberno, un ano despois. En 1966, é elixida novamente senadora, esta vez por Bogotá, e un ano despois o Presidente Carlos Lleras Restrepo desígnaa embaixadora ante Austria (1967-1969).

Durante un longo período viviu en México xunto ó seu segundo esposo e ó seu regreso a Colombia fixo parte da campaña presidencial de Virgilio Barco, exercendo durante este mandato o seu último cargo público, o de directora rexional do Instituto Colombiano de Benestar Familiar. Esmeralda Arboleda faleceu debido a unha insuficiencia renal en 1997.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Arboleda, Esmeralda (1980). *Influence of the Mass Communication Media on Attitudes Towards the Roles of Women and Men in Present Day Society*. Nova York: United Nations Economic and Social Council.

* Portal:Colombia
* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5398525
* WorldCat
* VIAF: 168979496
* ISNI: 0000 0001 1803 4370
* LCCN: no2011039079

 |
Os **estudos de medios** son unha disciplina e campo de estudo que trata sobre o contido, a historia e os efectos dos distintos medios de comunicación; en particular, os medios de comunicación de masas (en inglés, *mass media*). Os estudos de medios de comunicación pode acudir ás tradicións das ciencias sociais e das humanidades, pero especialmente en disciplinas básicas da comunicación de masas, comunicación, ciencias da comunicación e os estudos da comunicación. Os investigadores tamén poden desenvolver e empregar teorías e métodos de varias disciplinas, incluíndo estudos culturais, retórica (incluíndo a retórica dixital), filosofía, teoría da literatura, psicoloxía, ciencias políticas, economía política, economía, socioloxía, antropoloxía, social teoría, historia e crítica da arte, teoría, teoría cinematográfica, teoría feminista e da teoría da información.

Desenvolvemento
---------------

### Escola de Chicago

Malia que aínda non se chamaban como tal, as raíces dos estudos de comunicación atópanse na escola de Chicago e en pensadores como John Dewey, Charles Horton Cooley e George Herbert Mead. Estes autores situaron a sociedade estadounidense na cúspide dun cambio social positivo cara a democracia pura. Mead argumenta que, para que exista un ideal da sociedade, deben ter desenvolvido unha forma de comunicación que permita a cada individuo apreciar as actitudes, puntos de vista e diferentes posicións dos outros, e que, ó mesmo tempo lle permita ser comprendidos polos outros. Mead cre que esta "novos medios" permitirían que os seres humanos simpaticen cos outros e que, polo tanto, se movan cara a un "ideal de sociedade humana". Onde Mead ve un ideal de sociedade, Dewey chama a "gran comunidade" e, ademais, defende a hipótese de que os seres humanos son intelixentes de abondo para se autogobernar, e que este coñecemento é "unha función de asociación e de comunicación". Do mesmo xeito, Cooley afirma que a política de comunicación fai que sexa posible a opinión pública, o que, á súa vez, promove a democracia. Cada un destes autores representan a atención da escola de Chicago en comunicación electrónica como un facilitador da democracia, a súa fe no electorado informado, e o seu foco no individuo sobre a masa.

Notas
-----

1. ↑  Webster, Frank (1995). *Theories of The Information Society*. Londres: Routledge. ISBN 0-415-10574-9.
2. ↑  Dayan, Daniel; Katz, Elihu (1992). *Media Events*. Londres, Inglaterra: Harvard University Press. ISBN 0-674-55956-8.
3. ↑  Mead, George Herbert. "Obstacles and Promises in the Development of an Ideal Society." *Mind, Self & Society*, pp. 317–28. Chicago: Univ. of Chicago Press, 1934.
4. ↑  Dewey, John. "Search for the Great Community." The Public and Its Problems, pp. 143–84. New York: Henry Holt & Co. 1927. "Nature, Communication, and Meaning." Experience and Nature, pp. 138–70.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q165650
* GND: 4169194-5
* JSTOR: media-studies
* MAG: 29595303

 |
Charles Darwin, promotor da teoría da evolución e da selección natural.
O **darwinismo social** é unha teoría social que defende que a teoría da selección natural de Charles Darwin ten aplicacións sociais en comunidades humanas. Está baseado na idea da supervivencia do máis apto concibido como mecanismo de evolución social e a crenza de que o concepto darwiniano da selección natural pode ser empregado para o manexo da sociedade humana, insistindo na competición (étnica, nacional, de clase, etc.) por recursos naturais ou diversos postos sociais. 

O darwinismo social está baseado en interpretacións sobre os escritos de Darwin, que foron expostas teoricamente por Herbert Spencer nun inicio, e posteriormente usadas para fins políticos, tendo numerosos partidarios. O darwinismo social gozou dunha grande aceptación en círculos académicos e foi unha grande influencia en países imperialistas a finais do século XIX e na primeira metade do século XX.

O paleontólogo Stephen Jay Gould denunciou duramente as bases do darwinismo social, considerando que os seus argumentos, baseados nunha "falsidade científica", conduciron á matanza de millóns de seres humanos e perpetuaron as inxustizas sociais, baseándose na suposta inferioridade innata dalgúns seres humanos.

Os "darwinistas sociais" percibíronse a si mesmos como actores que aplican as bases biolóxicas darwinianas á sociedade.

Notas
-----

1. ↑  Pilar Mendieta (2010), "Entre la Alianza y la Confrontación", páx 245
2. ↑  Rafael Huertas García Alejo (1998), "Clasificar y educar: historia natural y social de la deficiencia", páxina 155
3. ↑   A Dictionary of Philosophy.- Pan/Macmillan 1973 (84)
4. ↑   Jacob Darwin Hamblin, "Science in the Early Twentieth Century: An Encyclopedia", pág 270
5. ↑  Rick Tilman (2001): Diversos evolucionistas comenzaron a explotar las ideas darwinianas para lograr sus propios fines políticos, en Darwin’s Impact: Social Evolution in America, 1880–1920" Arquivado 08 de novembro de 2010 en Wayback Machine. (conclusión)
6. ↑  Blake Truscott, Robert (1998), The Best Review for the PLACE, Program for Licensing Assessments for Colorado Educators, Research & Education Assoc. p. 366
7. ↑  Stephen Jay Gould (2009), "La falsa medida del hombre", Drakontos bolsillo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202261
* AAT: 300055779
* BNCF: 38805
* BNF: 13318648w
* BRE: 1941053
* EBID: ID
* GEC: 0250829
* GND: 4181912-3
* JSTOR: social-darwinism
* LCCN: sh85123935
* MAG: 29450819
* PSH: 9529
* TESF: social\_darwinism
* Treccani: darwinismo-sociale

 |
As **escolas de amigas** ou **de migas**, xorden en Andalucía no século XVI. Tratábase dunhas escolas onde unha muller coidaba dos nenos da vila mentres as súas nais estaban ocupadas en labores do campo ou do fogar. Non sempre coidaba os nenos a mesma persoa senón que se turnaban entre elas, pero en caso de que existise unha muller incapacitada para outras tarefas sería a encargada fixa e cobraria polo seu traballo.

Mentres estaban *nas migas*, os nenos e nenas pasaban o día recitando oracións, cantando e, en ocasións, ensinábanselles as letras e os números. Porén, as *migas* non pretendían ter un carácter educativo xa que os nenos e nenas en canto podían axudar nas tarefas do campo deixaban de acudir a elas e incorporábanse ao traballo.

Este tipo de escola remata coa chegada da guerra civil e son substituídas polo "Auxilio Social", aínda que nalgúns lugares conservan o nome e as funcións. Remataron por converterse nunha escola para ensinarlle ás nenas cousas como costura, bos modos, relixión etc. pero non aprender a ler nin escribir.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escola de asilo
* Escola de dama
* Escola maternal
* Escola mutua
O **deporte rural vasco** (en éuscaro **Herri kirolak** e en francés **Force basque**) é o termo que abrangue diferentes modalidades deportivas que se practican por tradición no medio rural do País Vasco.

Proba de barrenadoiros.
Algúns destes deportes xurdiron e son específicos do País Vasco, aínda que outros se practican dun ou doutro xeito tamén noutras partes do mundo.

É destacábel que en xeral todos os deportes rurais vascos necesitan dunha gran forza física e unha gran resistencia.

Todos estes deportes teñen a súa orixe en actividades laborais do medio rural que se transformaron en activiades deportivas a partir da competencia entre diferentes persoas por ver quen ten a meirande destreza nunha actividade determinada. Así, por exemplo, a partir da actividade de cortar troncos para se aprovisionar de leña xorde o deporte dos *aizkolaris* ou cortadores de troncos; a partir da actividade de mover grandes rochas para a construción xorde o *levantamento de pedras* etc.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do Goberno Vasco sobre deporte rural Arquivado 26 de agosto de 2005 en Wayback Machine.
* Disciplinas que abrangue o Club Ñapurrak de Ezpeleta (en francés) Arquivado 28 de setembro de 2007 en Wayback Machine.
* Club Indarka de Baiona (en francés)
* Club Elgarrekin de Brisous (en francés)
Joseph Lancaster, arredor de 1818.
As **escolas mutuas** foron un modelo educativo creado por Joseph Lancaster (1778-1838), quen deseñou un programa no que o propio alumnado se transmitía o coñecemento.

Características
---------------

Cando o alumnado destas aulas acadaba unha certa idade convertíanse en mestres do grupo, e o mestre só tiña a función de vixiar e intervir cando dose necesario. Este tipo de escola xurdiu polo gran número de alumnos que existía nesa época debido á escaseza de mestres. Nestas escolas mantíñase a disciplina a través de premios e castigos. Un dos motivos polos que foi coñecido o seu método foi porque se os alumnos transmitían ben a información ós seus compañeiros estes eran premiados. 
Porén este tipo de escola tivo moitas críticas xa que os seus logros eran mínimos e a disciplina era moi elevada para os alumnos desas idades. Tamén cabe destacar os castigos corporais que recibían os alumnos, aínda que a xente opina que prefire eses castigos e non someterse a educación lancasteriana.

Nun principio Lancaster fracasou o intentar incorporar este método a educación infantil, pero co tempo emigrou aos EUA e conseguiu fundar algunhas escolas. Este método alcanzou nos EUA a súa maior popularidade na primeira década do século XIX. No momento da súa morte (1838) había entre 1200 e 1500 escolas co seu modelo educativo.
Pero a ensinanza de Lancaster presenta algunhas debilidades no seu sistema como:

* Non era un método pedagóxico senón un sistema de organización dunha institución elemental.
* As súas estratexias eran mecanicistas.
* Non había interacción entre o alumnado nin do alumnado co profesorado.
* Utilizábase a memorización mediante a repetición aínda que na maioría dos casos non se entendera o que se estaba a aprender.
* Era un método masivo debido a que era barato.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escola de asilo
* Escola de amiga
* Escola de dama
* Escola maternal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1178921
* BNCF: 24943
* BRE: 1854133
* EBID: ID
* LCCN: sh85086859
* MAG: 199890267

 |
A **Escola maternal** naceu en Francia da man da pedagoga Marie Pape-Carpantier(1815-1878), que dedicou toda a súa vida á educación tanto nas salas de asilo como tamén no ensino primario. Sendo moi nova, foi directora das salas de asilo na cidade de La Flèche.

Trasladada a Le Mans, ocupa a dirección en 1845, trala publicación de *Consellos sobre a dirección das salas de asilo*, da Escola Normal Maternal de París. Concibe estes centros como unha institución para a educación dos cativos de clases populares e sen posibilidades formativas.

Marie Pape-Carpantier caracterizouse polo seu laicismo e por utilizar unha metodoloxía natural e atractiva que evita todo tipo de coaccións, resaltando a relevancia da educación sensorial e moral. No 1846 publica *Asesoramento sobre a dirección das salas de asilo*. Destaca á súa vez o respecto á espontaneidade e a adaptación ao desenvolvemento do cativo, para o cal propón unha ensinanza concéntrica e progresiva que posibilite a especialización.

Os asilos onde traballaba eran institucións que xurdiron pola necesidade social da época. Eran de carácter benéfico caritativo e pertencían na súa maioría ao sector privado. Neses lugares os nenos eran atendidos por persoas adultas. As características destes asilos eran:

* Non estaban suxeitos a ningún regulamento ou control oficial.
* Posuían unha matrícula de 300 a 400 alumnos, atendidos en salóns, cun espazo pouco adecuado.
* Rexíanse por unha disciplina rigorosa e unha educación netamente tradicionalista, xa que os nenos debían permanecer sentados durante horas e en completo silencio e aprendían por medio do memorismo e verbalismo.

Marie Pape-Carpentier efectuou un cambio enorme nos asilos que dirixía, xa que incorpora ideas innovadoras ao distribuír os nenos en seccións organizadas e reducindo a matrícula a un máximo de cento cincuenta nenos. O feito de que os mestres coñeceran os alumnos contribuíu positivamente na ensinanza; creou un método de ensinanza onde os nenos aprendían co contacto de diversos elementos, o que facía o traballo máis agradable para alumnos e mestres. Dadas estas condicións os asilos pasaron a ser Escolas Maternais e comenzou a instaurase nelas a pedagoxía.

O éxito destas novas institucións despertou o interese de persoas caritativas e industriais que querían que lles brindaran aos fillos das traballadoras, e os nenos orfos. Isto causou o interese por parte do estado, intervindo e investindo nelas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escola de asilo
* Escola de amiga
* Escola de dama
* Escola mutua