recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**BioFarma** é o nome co que se coñce o "grupo de investigación GI-1685", que estuda a bioloxía de membranas e mecanismos de transdución de sinaies en farmacoloxía aplicada.

Foi creado en 2005 e comprende dous centros de investigación, o departamento de Bioloxía Celular, localizado na Facultade de Bioloxía, e o departamento de Farmacoloxía, localizado no Edificio CiMUS (Centro de Investigación en Medicina Molecular e Enfermidades Crónicas), ambos os dous pertencentes á Universidade de Santiago de Compostela.

BioFarma é un grupo transdepartamental con expertos investigadores en distintas disciplinas e en distintos campos da Bioloxía, a Farmacoloxía, a Química e a Bioinformática.

O grupo de investigación BioFarma está coordinado pola catedrática Mabel Loza García.

Notas
-----

1. ↑  Santiago lidera la investigación en España en el campo del dolor crónico. *La Voz de Galicia*, 21-09-2016. Consultado o 21 de agosto de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de BioFarma, USC. *(en castelán)*, *(en inglés)*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***Canle segredo*** [*sic*] é un libro de poesía en lingua galega escrito por Xosé María Álvarez Blázquez. Adicado á súa dona, María Luísa Cáccamo Frieben, gañou o Premio Pondal do Centro Galego de Bos Aires en 1953, se ben non saíu publicado até 1976.

Características
---------------

O poemario está dividido en tres seccións: *Canle segredo*, co amor como un dos temas principais, inclúe as composicións "Canle segredo", "Sin voz", "Panida", "Fervenza", "Dona", "Naufraxio", "Cruz de dous", "Maternidade", "O neno" e "Meu moneco"; *Camiños de sol*, con certo ton de nostalxia pola infancia perdida, inclúe "Aquil neno que fun", "Baión" (pola parroquia de Baión, en Vilanova de Arousa, onde pasaba os veráns de pequeno), "Saudade", "Pesadelo", "Pedra viva", "Camiños", "Descoberta da terra", "Lembranza", "O tolo"; "A cometa", "O carro dos nenos", "O medo", "O cabalo"; "Os ácios" e "O mundo"; *As mágoas*, con certo aire de denuncia social, inclúe "Elexía a unha muller do campo", "Ise neno da rúa", "Os importantes", "Visión" e "Soedá".

Nalgunha edición incluíronse tres poemas máis, cos que gañou premios nos Jogos Florais Galego-Portugueses celebrados en Guimarães en 1958: "Xohaniña", "Lembranza e Loubor da Terra" e "Poema sen voz". Noutra edición aparecen incluídos outros tres poemas escritos entre 1951 e 1954: "Nao", "Vello cancioneiro" e "Otero Pedrayo, home".

### Estilo

O libro alterna poemas con estrofa libre e outros con estrofas clásicas como o soneto ("Saudade") ou a cuarteta ("Dona"). Respecto á rima, é libre e polirrítmica, alternando versos de arte menor e arte maior.

Hai restos de poesía trobadoresca, que o autor xa practicara co neotrobadorismo de *Cancioneiro de Monfero*. Aparece tamén mostras de paisaxismo e popularismo.

Edicións
--------

O libro gañou o Premio Pondal do Centro Galego de Bos Aires, que incluía a publicación do texto gañador da man de Edicións Galicia. Porén, o autor rexeitou esta oferta porque naquel momento, en 1953, dirixía a colección Leixado do vento de Edicións Monterrey, e pensaba publicalo alí. Así, non saíu publicado até 1976 por Edicións Castrelos como número 2 da colección Pico Sagro, cun prólogo do autor e gravados de Antón Rivas Briones. En 1987 os textos apareceron na súa *Poesía galega completa* (Ed. Xerais), e o poemario foi editado en 2002 por *La Voz de Galicia* na colección Biblioteca Galega 120. En 2008, ano en que se lle adicou ao autor o Día das Letras Galegas, foi reeditado por Editorial Galaxia na colección Dombate, cun prólogo do seu fillo Xosé María Álvarez Cáccamo.

Con todo, algún dos poemas fora xa publicado en 1948 na revista *Alba*, e outros apareceron nas revistas portugesas *Céltica* e *Quatro ventos*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Girgado, L. (2008). "Polas canles líricas de Xosé M.ª Álvarez Blázquez". *Boletín da Real Academia Galega* (369): 23–34.

### Ligazóns externas

* Ficha na web de Galaxia.
***Le Pavillon d'Armide*** é un ballet nun acto e tres escenas coreografiado por Michel Fokine e con música de Nikolai Tcherepnin sobre un libreto de Alexandre Benois inspirado na novela de Théophile Gautier *Omphale*.

Historia
--------

### Estrea en San Petersburgo

A obra foi presentada por primeira vez o 25 de novembro de 1907 no Teatro Mariinskii de San Petersburgo, con escenografía e vestiario de Alexandre Benois. Os bailaríns principais foron Anna Pavlova no papel de Armida, Vatslav Nizhinskii como o seu escravo, e Pavel Gerdt como Vicomte René de Beaugency.

### Estrea en París

O 19 de maio de 1909, o ballet foi presentado polos Ballets Russes de Sergei Diagilev no Théâtre du Châtelet de París. O papel de Armida foi bailado por Vera Karalli, o Vicomte de Beaugency por Mikhail Mordkin, e o escravo por Nizhinskii. *Le Pavillon d'Armide* foi o primeiro ballet presentado na capital francesa por Diagilev, e o seu éxito debeuse en parte ao tema francés. A tempada 1909 tamén incluíu obras baseadas no folclore ruso que tamén conseguiu a aprobación do público.

A parte de Armida foi tamén interpretada por Tamara Karsavina en 1912.

Unha versión do ballet foi creada en 2009 por John Neumeier e forma parte dun tríptico de obras que adicou á figura de Nizhinskii

Argumento
---------

*Le Pavillón d'Armide* é unha homenaxe ao século XVIII francés. Durante unha treboada, o vizconde de Beaugency refuxiouse nun misterioso castelo. Pasa a noite nunha estancia na que é extrañamente atraído por un tapiz de Armida. Queda durmido e soña que está namorado dela, e cando pola mañá esperta e volve á realidade, descobre que sostén unha folla de Armida nas súas mans.

Estrutura
---------

O ballet de Tcherepnin está formado polos seguintes números:

1. L'introduction et scène première
2. Courantes. Danse des heures
3. La scène d'animation du Gobelin
4. La plainte d'Armide
5. Scène: Grand pas d'action (adagio)
6. Grande valse noble
7. Variation - Allegro - Moderato tranquillo - Vivace - Grave. Maestoso e molto sostenuto
8. Danse des gamins
9. Danse des confidentes
10. Bacchus et les bacchantes
11. Danse des ombres
12. Danse des bouffons
13. Pas d'écharpe
14. Pas de deux
15. Grande valse finale

A variación que figura co número 7 non está incluído no *Grand pas* de *Paquita*.

Notas
-----

1. ↑  Wikipedia (ed.). "Texto da novela *Omphale*" (en francés). Consultado o 19 de outubro de 2014.
2. 1 2 3 4  DanserenFrance (ed.). "*Le Pavillon d'Armide*" (en francés). Archived from the original on 21 de maio de 2012. Consultado o 19 de outubro de 2014.
3. ↑  Egizi, Eleonora. "I Balletti Russi di Djaghilev in Italia" (PDF) (en italiano).
4. ↑  Morrison, Simon. "The 'World of Art' and Music," in *[Mir iskusstva]: Russia's Age of Elegance.* (Omaha, Minneapolis, and Princeton: Palace Editions, 2005), p. 39.
5. ↑  Hamburg Ballet (ed.). "John Neumeier" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 25 de xuño de 2011. Consultado o 19 de outubro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ballet*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3828397
* IMSLP: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Noroeste.

***El Noroeste*** foi un xornal que se editou na Coruña entre 1880 e 1881.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico de La Coruña. Político independiente de la tarde, defensor del comercio y de la industria* apareceu o 3 de febreiro de 1880 como continuación de *El Comercio Gallego*. Foi o seu fundador-propietario e administrador Juan Cuenca e estaba dirixido por Joaquín Castro Arias. Os seus redactores eran o propio Joaquín Castro e Ricardo Acevedo Fullós. Entre os seus colaboradores figuraban Trillo, Golpe, Montes, Salinas e Sors. De tendencia demócrata e rexionalista, editábase na imprenta do mesmo nome, propiedade de Ramón Faginas, na que tamén se editaba a *Revista de Galicia*. Cando o seu director Castro Arias marchou a Bos Aires, sucedeuno José María Montes. Suspendido en agosto de 1881, transformouse en *El Progreso de Galicia*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542160
* Galiciana: 2787

 |
O **voo 5634 de Lufthansa CityLine** era un servizo entre o aeroporto de Bremen e o aeroporto de París-Charles de Gaulle. O día 6 de xaneiro de 1993 o Dash 8-311 que operaba a ruta, con rexistro D-BEAT, engalou de Bremen ás 17:55 con 23 pasaxeiros e tripulantes a bordo.

Cando o avión estaba preto de París, un Boeing 747 de Korean Air tocou cun motor na pista mentres aterraba, causando que os controladores pechasen a pista brevemente. Aos pilotos notificóuselles o cambio de rumbo para outra pista. Na aproximación final o avión comezou a baixar a un ritmo maior e esnafrouse contra o chan golpeando primeiro coa cola a 1 800 metros do inicio da pista. O aparello rompeu en dúas partes pero non se incendiou. O accidente matou 4 pasaxeiros e 19 resultaron feridos.

Avión e tripulación
-------------------

A aeronave implicada no accidente era un Bombardier Dash-8 con rexistro D-BEAT, impulsado por dous motores turbohélice Pratt & Whitney PW123. A aeronave realizou o seu primeiro voo o 14 de agosto de 1990 e foi entregado a Contact Air o 26 de agosto. Contact Air operou inicialmente a aeronave para a Deutsche Lufttransport-Gesellschaft (DLT), predecesora de Lufthansa CityLine. Un ano e medio despois, DLT fíxose cargo da aeronave, aínda que Contact Air era a encargada de operala. No momento do acidente, a aeronave tiña 5 973 horas de voo. Segundo os documentos de voo, os límites de carga permitidos non foran excedidos e a posición do centro de gravidade da aeronave mantívose.

Notas
-----

1. 1 2  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident de Havilland Canada DHC-8-311 D-BEAT Paris-Charles de Gaulle Airport (CDG)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2019-01-24.
2. ↑  "Informe do accidente" (PDF). *BEA*. Consultado o 13 de xaneiro de 2024.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1875659
* ASN: 19930106-0

 |
Cabalo zaniskari.
Distribución das razas de cabalos da India. A zaniskari, ao norte en azul.
A **zaniskari** ou **zanskari** é unha raza de cabalo de montaña pequeno ou poni orixinaria de Ladakh, no norte da India. Recibe o seu nome do val Zanskar ou da rexión do distrito de Kargil. É semellante á raza spiti de Himachal Pradesh, mais está mellor adaptado para traballar a grande altitude. Ao igual que a raza spiti, mostra semellanzas coas razas tibetanas que viven na outro lado da cordilleira do Himalaia, no veciño Tíbet. Ten un tamaño medio, sendo a cor máis común a gris. A raza considérase en perigo de extinción, xa que só hai un cento de exemplares vivos, polo cal se iniciou un programa de conservación en Padum, Zanskar, no distrito de Kargil de Ladakh.

Uso
---

Cabalos zaniskari levando patacas preto do río Zanskar.
Os cabalos zaniskari están especialmente adaptados para traballar como animais de carga a grande altitude e nas difíciles condicións da súa rexión natal, que se atopa entre 3.000 e 5.000 metros sobre o nivel do mar, e onde as temperaturas pode alcanzar os -40 °C. Son fortes e de pé seguro, e teñen boa resistencia. O exército indio en Ladakh utilízao como besta de carga. Tamén se usa para montar e para polo.

Notas
-----

1. ↑  Brief on Zanskari Ponies. Indigenous Horse Society of India. Arquivado o 1 de xuño de 2018.
2. ↑  G. S. Gujral (1996). *Changing Perspectives Of Biodiversity Status In The Himalaya*. New Delhi: British Council Division, British High Commission. ISBN 9788190065108.
3. ↑  About Indian Horses. Indigenous Horse Society of India. Arquivado o 3 de agosto de 2018.
4. ↑  Elwyn Hartley Edwards (1994). *The Encyclopedia of the Horse*. Londres; Nova York; Stuttgart; Moscow: Dorling Kindersley. ISBN 0751301159.
5. 1 2  A.K. Gupta, S.N. Tandon, Y. Pal, A. Bhardwaj, M. Chauhan (2012). Phenotypic characterization of Indian equine breeds: a comparative study. *Animal Genetic Resources* (50): 49–58. Rome: Food and Agriculture Organization of the United Nations. doi 10.1017/S2078633612000094

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Zaniskari Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de razas de cabalos

### Ligazóns externas

* Domestic Animal Diversity Information System of the Food and Agriculture Organization of the United Nations (DAD-IS) (ed.). "Zaniskari Pony/India" (en inglés).
* 

* Finest Himalayan horses at Zanskari Equine breeding farm, Leh no YouTube

* Portal:India
*Para a universidade homónima de Ohio, véxase Universidade Wesleyana de Ohio*

A **Universidade Wesleyana** (*Wesleyan University*) está localizada en Middletown no estado de Connecticut, Estados Unidos. Foi fundada en 1831 polos metodistas. Comezou con 48 estudantes, o reitor, tres profesores e un titor.

O seu nome homenaxea a John Wesley, fundador do metodismo, aínda que os vínculos con esta corrente relixiosa fóronse diluíndo dende as súas orixes e xa en 1937, a Universidade deixa de ter vinculación algunha con este movemento. A Universidade ten hoxe arredor de 2.700 estudantes en programas de grao e uns 300 profesores. Entre os seus estudantes están o filósofo e escritor xaponés Kohei Saito e o músico e cineasta Lin-Manuel Miranda.

É unha entidade privada e independente con alumnado mixto.

Notas
-----

A biblioteca Olin no campus da Universidade Wesleyana.
1. ↑  "Featured Alumni - Wesleyan University". *www.wesleyan.edu*. Consultado o 2022-09-13.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Universidade Wesleyana de Connecticut*** |

### Ligazóns externas

* Páxina principal da Universidade
**Luciano Sobral Fernández**, nado en Poio en 1953, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

Autónomo de transporte. Foi concelleiro e cabeza de lista do BNG en Poio dende 1979. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou foi elixido alcalde de Poio co apoio do PSdeG-PSOE, formando un goberno bipartito. Nas municipais de 1999 e 2003 foi reelixido alcalde con maioría absoluta. 

Nas municipais de 2007 perdeu a maioría absoluta e viuse obrigado a pactar co PSdeG-PSOE para mantela alcaldía, formando un goberno de coalición. En 2011 recuperou posicións e foi a forza máis votada, se ben non alcanzou a maioría absoluta, polo que volveu ser elixido alcalde co apoio do PSdeG e formou un novo goberno bipartito. En 2015 foi a forza máis votada e revalidou a alcaldía cun novo pacto de goberno cos socialistas. No 2019 foi amplamente superado en votos polo PPdeG, se ben este non alcanzou a maioría absoluta e puido manter a alcaldía mediante un pacto de goberno co PSdeG e Avante Poio. Non se presentou á reelección no 2023, sendo relevado como cabeza de cartel do BNG pola súa compañeira Marga Caldas e finalmente na alcaldía polo popular Ángel Moldes Martínez.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Armando Couselo Soto** |  **Alcalde de Poio** 1995 - 2023 | Sucesor:**Ángel Moldes Martínez** |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Poio

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Entrevista en *Faro de Vigo*
Coordenadas: 52°22′23″N 004°53′28″L﻿ / ﻿52.37306, -4.89111

Palacio Real de Ámsterdam.
O **Palacio Real de Ámsterdam** (en neerlandés: *Koninklijk Paleis van Amsterdam* ou *Paleis op de Dam*) é un dos tres palacios dos Países Baixos que están á disposición do monarca pola acta do Parlamento. Atópase no lado oeste da Praza Dam no centro de Ámsterdam, oposto ó Monumento da Guerra e ó lado da Nieuwe Kerk.

O palacio foi construído como casa do concello durante a Idade Dourada Neerlandesa no século XVII. O edificio converteuse no palacio real do rei Luís Bonaparte e posteriormente da Casa Real Neerlandesa.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Palacio Real de Ámsterdam Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en neerlandés)*

* Portal:Países Baixos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1056152
* WorldCat
* VIAF: 172172739
* BNF: 12325644v
* GeoNames: 6951693
* GND: 4239170-2
* ISNI: 000000012244521X
* LCCN: n96040391
* NKC: ko20191053125
* OSM: 3580875
* Rijksmonument: 5941
* Songkick: 3105354
* Structurae: 20058204
* SUDOC: 032174527
* ULAN: 500309084

 |
**Anna Nzinga**, nada c. 1583 e finada o 17 de decembro de 1663, tamén coñecida como **Njinga Mbande** ou **Ana de Sousa Nzinga Mbande**, foi unha raíña africana do século XVII (*muchino a muhatu*) que reinou nos reinos de Ndongo e Matamba do mbundu da actual Angola. Ascendeu ó poder como unha embaixadora e conseguiu o control da fortaleza portuguesa de Ambaca. Asumiu o poder de Ndongo despois de que o seu irmán se suicidase, polo que se converteu en rexente do seu fillo, Kaza. Nzinga loitou durante catro décadas (1620-1660) pola liberdade dos seus reinos contra o dominio portugués, que estaban a colonizar a área naquela época. Hoxe, é lembrada en Angola pola súa perspicacia política e diplomática, así como unha brillante táctica militar. Unha rúa principal de Luanda leva o seu nome, e colocouse unha estatua en Kinaxixi en 2002, dedicada polo presidente Santos para celebrar o 27 aniversario da independencia.

Notas
-----

1. ↑  Williams 2010, p. 82.
2. ↑  "Queen Nzinga - African Feminist Forum". *African Feminist Forum* (en inglés). 14 de marzo de 2016. Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2017. Consultado o 12 de setembro de 2017.

* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q467650
* WorldCat
* VIAF: 65383470
* BLBNB: 000394842
* BNF: 16218159d
* CERL: cnp00560747
* DeutscheBio: 120516284
* EBID: ID
* FAST: 155992
* FemBio: 29981
* GND: 120516284
* ISNI: 0000000023560423
* LCCN: n83132174
* NKC: jo20181011173
* NTA: 39408697X
* SUDOC: 078187605

 |
**Mercedes Docampo de la Fuente**, nada en Ourense o 7 de abril de 1906 e finada en Vigo o 23 de maio de 1978, foi unha mestra e política galega.

Traxectoria
-----------

Filla de Manuel do Campo López e Corona de la Fuente Iglesias. Matriculouse en 1922 na Escola Normal de Ourense, compaxinando os estudos coa colaboración na Escola Obreira da Inmaculada Concepción dirixida por Blanca Calvo. En 1926 rematou os estudos de maxisterio. Comezou a exercer en 1927 no colexio Concepción Arenal cos compañeiros Ángel Martínez Doval e Eleuterio González Salgado. Solicitou entrar nas listas de interina en 1933 e obtivo praza na escola de Cerdeira (San Xoán de Río). O 16 de marzo de 1934 foi destinada a Cusanca (O Irixo) e en novembro desde ano fois traslada á escola de Soutopenedo (San Cibrao das Viñas). Nestes anos comezou a súa implicación co galeguismo sendo unha das fundadoras do Grupo Feminino do Partido Galeguista de Ourense constituido en setembro de 1933. Mercedes foi a secretaria de agrupación.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi denunciada, acusada polo párroco de Soutopenedo de ser socialista e de apoiar á Fronte Popular. Foi sancionada pola comisión depuradora do maxisterio co desterro a Manzaneda. Xubilou en 1965 e trasladouse a Vigo para vivir coa súa irmá Rosa.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cid Galante, Rosa María (2022). *Mercedes e Rosa do Campo de la Fuente: Mestras e comprometidas co galeguismo*. Ourense: Deputación Provincial. ISBN 978-8416643479.

### Ligazóns externas

* Mercedes Docampo, a muller desterrada que axitou o feminismo no Partido Galeguista na Segunda República
***Homenatge a Teresa*** é unha canción composta e interpretada por Ovidi Montllor, incluída no álbum *A Alcoi* (Edigsa, 1974). É unha das cancións máis populares do cantautor de Alcoi.

Inspiración
-----------

Esta canción, dun xeito marcadamente descritivo e emotivo, evoca o papel de Teresa, unha muller desinhibida que iniciaba a todos os rapaces da vila ("tots els xiquets la seguíem" - *todos os rapaces a seguían*), no coñecemento do mundo do sexo ("i ens donava lliçons d'anatomia" - *e dábanos leccións de anatomía*) e no rol de destapar todos os grandes misterios e secretos da infancia ("ella ens va dir d'on veníem i que els Reis de l'Orient no existien" - *ela díxonos de onde viñamos e que os Reis de Oriente non existían*), un rol marcadamente antisocial e transgresor no difícil contexto histórico dunha posguerra na que os tabús e a represión dominábano todo ("va ser la riota pels grans" - foi a chacota dos adultos).

O autor declara a súa admiración por esta muller ("ara de gran comprenc tot el que per tu sent" - *agora de maior comprendo todo o que por ti sinto*) nesta peza intimista, que se converteu nun referente na historia da *nova cançó catalana.*

Cine
----

A melodía de "Homenatge a Teresa" aparece no filme "Un verán en Berlín" (Sommer vorm balkon, Alemaña, 2005 ) na que a música é atribuída a Pascal Comelade (sen ningunha referencia a Ovidi Montllor).

Créditos
--------

* Ovidi Montllor — voz
* Toti Soler — guitarra flamenca
* Descoñecido — guitarra flamenca

Outras versións
---------------

* Un fragmento da canción, executado unicamente nun piano, abre e pecha o LP de Montllor *Un Entre Tants...*, inmediatamente anterior a *A Alcoi*.
* Pascal Comelade e Miquel Gil gravaron unha versión con motivo do décimo aniversario do pasamento de Montllor (conmemorado no 2006).
* José Antonio Labordeta interpretouna en directo, xunto ao propio Ovidi, en 1991; a gravación pode escoitarse no seu LP *Tú y Yo y Los Demás*, dese mesmo ano.
* Cesk Freixas
* Inadaptats no seu disco *Homenatge a Ovidi*.
* El Diluvi no seu disco *Ovidenques*.

Notas
-----

1. ↑  Información do disco en discogs.com
2. ↑  Letra da canción en cancioneros.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q938798
* MusicBrainz: ID

 |
Fábrica Fagus, Alfeld.
**Adolf Meyer**, nado en Mechernich, Eifel, en 1881 e finado en Baltrum en 1929, foi un arquitecto alemán.

Carreira
--------

### Primeiros anos

Cursou os seus estudos na rexión de Eifel, en Köln e na Escola de Arte de Düsseldorf desde 1904, con Peter Behrens e Johannes Ludovicus Mattheus Lauweriks. 

### Primeiros traballos de arquitectura

En 1907, Behrens contratouno para traballar no seu estudio en Berlín. Entre 1909 e 1910, Meyer traballou para Bruno Paul e ese mesmo ano Walter Gropius contratouno como xerente no seu estudio en Neubabelsberg.

Fábrica *Elektrizitätswerk*, Frankfurt Gutleutstraße.
### Profesor na Bauhaus

Da man de Gropius, foi profesor na Bauhaus entre 1919 e 1925, un centro de estudo cun revolucionario método de aprendizaxe, que reivindicaba as vangardas, a unidade entre arte e artesanía, ao xeito que os movementos do *Arts & Crafts* ou o Wchutemás de Moscova, e facía especial énfase na colaboración entre alumnos e docentes. Iso deu lugar a unha multiplicidade de estilos e producións, que derivou entre outras cousas no racionalismo na arquitectura moderna (en especial após a dirección de Mies van der Rohe e o exilio por causa do nazismo) e na formación de centros experimentais posteriores como a Escola de Ulm. Adolf Meyer foi responsábel da compilación e desenvolvemento tipográfico do libro *Ein Versuchshaus* (unha casa prototipo, onde se expresaban as ideas troncais da escola).

Non confundir con Hannes Meyer, outro arquitecto alemán profesor na Bauhaus, e segundo director da escola.

### Arquitecto en Weimar

Despois das presións crecentes dos nazis, a Bauhaus tivo que trasladarse a Dessau e logo a Berlín antes de pasar ao exilio (New Bauhaus, Black Mountain College, etc.), porén Adolf Meyer decidiu ficar en Weimar e continuar a súa carreira como arquitecto independente.

Obra
----

En 1926 foi nomeado arquitecto municipal de Frankfurt, onde realizou a maior parte das súas obras.
As súas obras máis recoñecidas foron as realizadas xunto a Walter Gropius, director da Bauhaus, que contou con el como docente, e con quen colaborou na Fábrica Fagus (1910-1911) e no Teatro Municipal de Jena (1922-1923), onde tamén fixo o Planetario.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Biography". *www.bauhauskooperation.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2022. Consultado o 2022-04-17.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Adolf Meyer Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Susan R. Henderson. "Building Culture: Ernst May and the New Frankfurt Initiative, 1926-1931." Peter Lang, 2013.

### Ligazóns externas

* A fábrica Fagus, co-proxectada por A. Meyer, Patrimonio Mundial da UNESCO
O ACRIMSat.
Enténdese por **satélite artificial** calquera dos obxectos postos en órbita periódica arredor da Terra de xeito artificial (pola nosa especie). Os obxectivos son variados e van dende os fins científicos ou tecnolóxicos ós militares.

Agora ben, se o definimos dende un punto de vista rigoroso, un satélite artificial é un obxecto non tripulado posto en órbita arredor da Terra, quedando fóra desta definición os foguetes lanzadores como as cápsulas tripuladas ou de carga, os transbordadores espaciais e mailas estacións orbitais. Tampouco son considerados satélites artificiais as sondas espaciais enviadas a calquera outro destino do Sistema Solar, pois non teñen unha órbita periódica.

O satélite artificial é unha ferramenta que fai posible observar e controlar o noso planeta e ollar o cosmos sen a interposición da atmosfera.

Os satélites artificiais necesitan dun sistema de impulsión para a súa colocación e recolocación na órbita definitiva unha vez separados do foguete que os leva á orbita provisional. Na segunda década do século XXI estase a estudar as posibilidades de diferentes métodos de impulsión por plasma.

Notas
-----

1. ↑  "Plasma propulsion for small satellites". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2020-09-16.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Satélite artificial Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Satélite
* Satélite natural
* A2100

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26540
* AAT: 300212869
* BNCF: 7876
* BNE: XX526414
* BNF: 11966731r
* BRE: 2022575
* EBID: ID
* GND: 4136498-3
* JSTOR: scientific-satellites
* LCCN: sh85008203
* MAG: 19269812
* NDL: 00574781
* NKC: ph162474
* PSH: 559
* UAT: 68

 |
Coordenadas: 41°59′43″N 6°01′44″O﻿ / ﻿41.995141666667, -6.0289416666667

A **vila romana de Camarzana de Tera** é unha edificación romana situada en Camarzana de Tera (provincia de Zamora). Foi localizada no século XIX durante a construción da estrada entre Benavente e Ourense (actual N-525), ao apareceren varios fragmentos de mosaico que foron depositados no Museo de Zamora. Estudosos como Manuel Gómez-Moreno suxiren a posibilidade de que a ábsida da actual igrexa parroquial reciclase unha das estancias principais da vila.
No ano 2007 realizáronse diversas escavacións que permiten comprobar o interese da descuberta e a súa singularidade dentro da Gallaecia e mesmo dentro da península Ibérica, onde non son frecuentes os restos de mosaico conservados.

Escavacións
-----------

As escavacións arqueolóxicas sacaron á luz 15 habitacións articuladas arredor dun perístilo -ou patio porticado-, cunha estancia destacada, posiblemente un *triclinium* cun mosaico figurado cun emblema central en que se representa a Orfeo rodeado de animais e arredor oito cartelas con representacións de cabalos e o seu nome epigrafado con teselas. A existencia de textos teselados é altamente excepcional nesta zona da península Ibérica.

Nos cadros centrais afrontados aparecen cráteras con felinos rampantes. A imaxe central aparece rodeada por escenas de cacería nas que se dá conta de animais como xabarís ou cervos. Entre estas escenas nos laterais curtos aparecen cráteras con felinos e vides das que saen acios e varios paspallases. O tema de Orfeo pacificando as feras aparece noutros dez mosaicos documentados na península Ibérica. Ademais existen outras seis habitacións cubertas con mosaicos. Os corredores que delimitan o perístilo están enfeitados con mosaicos de temas xeométricos segundo o esquema de peltas, moi ben conservado. No posible *oecus*, o mosaico do pavimento representa unha figura humana que terma co brazo dunhas rendas de coiro craveteado que amarran, posiblemente, un boi podendo corresponder a unha representación do mito do rapto de Europa. A escena está rodeada por unha greca cun tritón entre cornucopias. Hai, tamén, outras estancias sitas a un nivel máis elevado en que tamén se localizan motivos figurativos de gran cualidade, entre os que hai unha figura feminina adobiada con alfaias e fíbulas.

A súa situación nun dos vales máis fértiles da rexión e a súa proximidade ao trazado da vía Astúrica-Brácara Augusta convértea nun enclave fundamental para completar o coñecemento sobre o artellamento da poboación e a explotación económica do territorio na época baixoimperial na Gallaecia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Vila romana de La Olmeda

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do recinto *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9093969
* DARE: 39707
* JCyL: 259233

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Falta algunha imaxe que ilustre o artigo |  **Este artigo non contén imaxes.** Pode axudar cargando imaxes, na Galipedia ou na Wikimedia Commons, relacionadas co contido do artigo, ou incluíndo unha xa existente. Debe ter en conta as políticas de uso de imaxes e o respecto polos dereitos de autoría. |

---
O **USS Maine** (ACR-1) foi un acoirazado de segunda clase da Armada dos Estados Unidos. Pasou á historia porque a súa explosión no porto da Habana en febreiro do 1898 foi o detonante da guerra hispano-estadounidense.

A súa construción comezou no estaleiro naval de Nova York, o 17 de outubro de 1888 e non foi ata case sete anos despois en setembro de 1895, cando foi considerado apto para o servizo, operando nos anos precedentes na costa leste dos Estados Unidos e o mar Caribe.

En xaneiro de 1898 foi enviado á Habana para "protexer os intereses norteamericanos". Dúas semanas máis tarde, o 15 de febreiro, unha explosión ao redor das 21h40 voou a proa do barco, que se afundiu rapidamente, causando 266 vítimas. O capitán, Charles Dwight Sigsbee, e a oficialidade, que durmía no castelo de popa, sobreviviron.

A causa do afundimento do *Maine* aínda continúa sendo obxecto de especulacións. As especulacións inclúen desde un incendio non detectado nunha carboeira, imprudentemente localizada xunto aos pañois de munición, a unha mina naval e ao seu afundimento deliberado por algunhas das faccións interesadas; cubanos prol-españois, mariños españois, insurxentes cubanos ou mariños estadounidenses interesados en provocar o desencadeamento da guerra mediante unha operación de bandeira falsa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cruceiro Alfonso XII

### Ligazóns externas

* A guerra Hispano-Estadounidense *(en inglés)*
* American Memory *(en* *inglés)*
* *Recordando o Maine* *(en* *inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***USS Maine*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q671602
* EBID: ID
* GEC: 0039289
* GND: 4836609-2
* WorldCat
* LCCN: n87931204

 |
A **cultura de masas** é un produto da sociedade de consumo no mundo occidental. A principios do século XX a cultura, a vida privada, o pensamento etc. empezaron a ser fabricados a escala masiva e vendidos no mercado.

Concepto e desenvolvemento
--------------------------

A cultura de masas consegue fabricar a grande escala, con técnicas e procedementos industriais ideas, soños e ilusións, estilos persoais, e ata unha vida privada en gran parte produto dunha técnica, subordinada a unha rendibilidade, e á tensión permanente entre a creatividade e a estandarización; apta para poder ser asimilada polo cidadán de clase media.

A cultura de masas é o desenvolvemento dun novo modelo no que se reforzan as diferenzas e as desigualdades con estratexias e instrumentos mercadolóxicos cada vez máis elaborados. A ciencia e o coñecemento póñense ó servizo da produción duns valores e símbolos estereotipados.

Os tres alicerces fundamentais desta cultura son: unha cultura comercial, unha sociedade de consumo e unha institución publicitaria.

Principios
----------

A cultura de masas ten uns principios interrelacionados xurdidos da escisión entre produción e consumo:

* **Centralización** do poder en todos niveis (económico, político etc.)
* **Uniformación** dos produtos para consumidores similares.
* **Sincronización** con novas técnicas como a liña de montaxe e a produción en serie.
* **Maximización** da produtividade: máxima produción a un menor custo e nun menor tempo.
* **Concentración** de poboación, produto da urbanización da sociedade.

Xorde así o concepto de industria cultural, o cine e a radio non necesitan xa darse como arte, autodefínense como industrias.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3007315
* BNCF: 23207
* BNE: XX4711799
* MAG: 2779787301
* NKC: ph122659

 |
**Marie-Louise-Sophie de Grouchy**, coñecida como **Sophie de Condorcet** polo seu matrimonio, nada en Meulan-en-Yvelines o 8 de abril de 1764 e finada en París o 8 de setembro de 1822, foi unha filósofa, escritora, estudosa, *salonnière* e tradutora francesa do século xviii .

Actividade filosófica e política
--------------------------------

Unha vez casada, estableceu na súa casa, no *Hôtel des Monnaies*, unha sala dedicada ás reunións filosóficas ( *salón)* que era frecuentada por grandes estudiosos da época, tanto franceses como estranxeiros:  Turgot, D'Alembert, Thomas Paine . Adam Smith, Pierre Beaumarchais e mulleres como Olympe de Gouges e Germaine de Staël. Durante os primeiros anos da Revolución compartiu fama como anfitriona con Madame de Staël .

Pensadora empirista, estaba particularmente interesada nas obras de Adam Smith ; crendo que a súa <i id="mwPQ">Théorie des sentiments moraux</i> fora traducida mal, encargou unha nova tradución, á que engadiu os seus propios comentarios filosóficos, escribindo o que sería a súa gran obraː *Lettres sur la sympathie*, un conxunto de oito cartas nas que interpreta o pensamento de Adán. Smith, a través da influencia de Locke e Rousseau, a filosofía moral escocesa e a experiencia da realidade política francesa, e expón as súas propias reflexións sobre a nova orde social e sobre o papel das emocións, a moral e a xustiza na construción dunha nova sociedade.   

Publicou co seu marido o ensaio *Sobre a admisión das mulleres aos dereitos civís*, escrito en xullo de 1790. Tamén defenderon a abolición da escravitude. 

Sophie de Grouchy traduciu do inglés *L'appel en faveur de la République*, polo seu amigo Thomas Paine. Tamén traduciu *a Vindicae Gallicae* de Mackintosh, co título francés *L'apologie de la Revolution Française* .

Notas
-----

1. 1 2  Library of Congressː Research Guides (ed.). .  Falta o `|title=` (Axuda)
2. ↑  History of Women Philosophers and Scientists. Paderborn University (ed.). .  Falta o `|title=` (Axuda)
3. ↑  Seth, pàgina 18.
4. ↑  Hurtado Simó, Ricardo (2012-12-01). *THÉMATA. Revista de Filosofía* (en castelán) (46). ISSN 2253-900X .  Falta o `|title=` (Axuda)
5. ↑  Seth, pàgines 18-19.
6. ↑  BNF Essentiels (ed.). .  Falta o `|title=` (Axuda)
**Marie-Jean-Antoine Nicolas de Caritat**, marqués de Condorcet, nado en Ribemont, Aisne, o 17 de setembro de 1743 e finado en Bourg-la-Reine o 28  ou 29 de marzo  1794, foi un filósofo, científico e matemático francés, político e politólogo.

Dereitos das mulleres

O seu matrimonio con Sophie de Grouchy en 1786, muller culta, tradutora de Thomas Paine e Adam Smiths, puido sensibilizar ao noso autor na súa reivindicación dos dereitos da muller. 

Condorcet estivo comprometido coa causa das mulleres. En particular, pronunciouse a favor do dereito de voto das mulleres (1788: Lettres d'un bourgeois de New Haven). 

Proseguiu esta loita nun artigo do Journal da Société de 1789, "Sur l'admission deas femmes au droit de citei" (1790). Segundo el, nunca existiu un Estado verdadeiramente democrático, xa que "as mulleres nunca exerceron os dereitos de cidadanía ".

Referíndose á Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán, denunciou a violación do principio de igualdade ante a lei ("os homes nacen e permanecen libres e iguais en dereitos") da que eran vítimas as mulleres. Critica o argumento común utilizado por case todos os patriotas para xustificar o afastamento das mulleres da cidade: non hai mulleres de xenio? Isto débese a que as mulleres non teñen acceso á educación; a maioría dos cidadáns homes non son xenios e hai mulleres máis intelixentes que algúns homes. Escribe "Non é a natureza, é a educación, é a existencia social a que provoca esta diferenza ".

Notas
-----

1. ↑  Landes, J. (2009). "The History of Feminism: Marie-Jean-Antoine-Nicolas de Caritat, Marquis de Condorcet". *Stanford Encyclopedia of Philosophy* (en inglés).
2. ↑  Julia, D (1989). *Commémoration et histoire: aux origines de l'instruction publique*. *Histoire de l'éducation* (en francés). p. 8.
3. ↑  Boixareu i Vilaplana, Mercè (2015). "Condorcet en España". *Langue(s) & Parole: revista de filología francesa y románica* (1): 107–125. ISSN 2466-7757.
4. ↑  texte, Société de 1789 (Paris) Auteur du (1790-07-03). "Journal de la Société de 1789". *Gallica* (en francés). Consultado o 2024-01-01.
**Coalición Popular,** foi a *marca electoral* do pacto entre varios partidos para concorrer xuntos ás eleccións municipais de 1983 e eleccións xerais de 1986. A coalición formábana os seguintes partidos:

* Alianza Popular (AP)
* o Partido Demócrata Popular (PDP)
* e Unión Liberal (UL), posteriormente fusionado co Partido Liberal.

Tamén se integraron os partidos de carácter autonómico:

* Unió Valenciana,
* Unión del Pueblo Navarro,
* Partido Aragonés Regionalista
* e Centristas de Galicia.

Presentou como candidato á Presidencia do Goberno a Manuel Fraga Iribarne, e obtivo 5 247 677 votos (o 25,97%) e 105 deputados (69 de AP, 21 de PDP, 12 de PL, 2 de UPN e 1 de CdG).

Despois destas eleccións, o Partido Demócrata Popular abandonou a coalición. Logo de concorrer en solitario nas eleccións locais de 1987 ó obter un mal resultado, pasou a denominarse Democracia Cristiana e, liderado por Javier Rupérez, integrouse en 1990 no Partido Popular.

Notas
-----

1. ↑  Elecciones municipales de Cantabria de 1983

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393021
* GEC: 0018365

 |
A **Illa Kodiak** é unha illa do estado norteamericano de Alasca. É unha grande illa na costa sur de Alasca, separada do continente polo Estreito de Shelikof.

É a maior illa de Alasca e a segunda maior illa dos Estados Unidos, despois da Illa Grande de Hawai, con 8.975 km² de superficie. Ten 160 km de lonxitude e varia entre 16 e 96 km de largo. A Illa Kodiak é a maior do Arquipélago Kodiak.

A Illa Kodiak é montañosa e densamente cuberta de vexetación nas vertentes norte e leste, e escasamente boscosa no sur. Posúe numerosas baías protexidas do xeo, ideais para o atraque de embarcacións.

A maior parte da illa é un refúxio da vida selvaxe. O oso de kodiak e o caranguexo xigante de kodiak son especies nativas da illa.

A illa foi explorada en 1763 polo comerciante de peles ruso Stepan Glotov. Foi o primeiro sitio de Alasca onde se estabeleceu unha ocupación permanente rusa, por iniciativa de Grigory Shelikhov en 1784. A colonia moveuse para onde hoxe esta a localidade de Kodiak en 1792 tornandose o centro do comercio de peles ruso. En 1912 o Novarupta ten unha erupción no continente pero que cobre a illa con cinza volcánica, causando unha vasta devastación e perda de vidas. A illa foi igualmente alcanzada por un forte sismo no Venres Santo de 1964 e o subseguinte tsunami.

En 1998 a Corporación para o Desenvolvemento Aeroespacial de Alasca comezou os traballos para construír o Complexo de Lanzamento Kodiak, hoxe en día coñecido como Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca, un centro de lanzamento de foguetes espaciais.

A illa de Kodiak é parte do Distrito da Illa Kodiak Island. A maior localidade é Kodiak. Outras localidades són Ahkiok, Old Harbor, Karluk, Larsen Bay, Port Lions e Ouzinki.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Kodiak Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Masacre de Awa'uq
* Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca

### Ligazóns externas

* Official Kodiak Island website Arquivado 25 de novembro de 2011 en Wayback Machine.
* Reconnaissance Geologic Map of Kodiak Island and Adjacent Islands, Alaska United States Geological Survey
* Kodiak management area salmon daily and cumulative escapement counts for river systems with fish weirs, 1997-2006, and peak indexed escapement counts, 2006 / by Iris O. Caldentey.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q204387
* WorldCat
* VIAF: 246552604
* BNF: 11932179h
* BRE: 2032247
* EBID: ID
* GEC: 0035814
* GeoNames: 5866573
* GND: 4098603-2
* GNIS: 1404877
* LCCN: sh85072779
* NKC: ge447825
* OSM: 3954578

 |
A **Unión Patriótica – Cristiáns Democráticos Lituanos** (en lituano *Tėvynės sąjunga - Lietuvos krikščionys demokratai*), antes do 2008 **Unión Patriótica (Conservadores, Presos Políticos e Exiliados, Demócratas Cristiáns)** ou TS, é un partido político de Lituania. Foi fundado en maio de 1993 como á dereita do Sąjūdis (Movemento Reformista Lituano), por Vytautas Landsbergis. O seu actual líder é o primeiro ministro Andrius Kubilius.

É un partido de dereitas, conservador, e demócrata cristián, e membro do Partido Popular Europeo (PPE) e da Unión Demócrata Internacional.

Nas eleccións de Lituania de 1996 obtivo o 40% dos votos, con 70 deputados no Seimas, mais no 2001 baixou até o 8.6% e 9 deputados. Despois de Lituania entrar na Unión Europea, no Parlamento europeo tivo dous representantes no 2004 (un deles Vytautas Landsbergis).

Nas eleccións lexislativas lituanas do 10 de outubro de 2004 o partido obtivo o 14,6% do voto popular, con 25 de 141 escanos.

Antes da súa fusión con Unión dos Presos Políticos e dos Exiliados e Demócratas cristiáns (non Demócratas Cristiáns Lituanos) era coñecido como *Unión Patriótica (Conservadores Lituanos)*. O último troco de nome é resultado de adherirse coa Unión Nacional Lituana o 11 de marzo de 2008, e cos Demócratas Cristiáns Lituanos o 17 de maio de 2008, adoptando o nome de *Unión Patriótica – Cristiáns Demócratas Lituanos*, partido con máis de 18000 membros.

Nas eleccións lexislativas do 2008 do parlamento lituano, a Unión patriota obtivo o 19.69% dos votos, con 45 escanos no Seimas, 20 máis que nas eleccións do 2004, e seguindo sendo o partido maioritario representado no Seimas. Formou un goberno de coalición co Movemento dos Liberais da República de Lituania e co Partido da Resurrección Nacional, xuntos contan con máis da metade dos deputados no parlamento, facendo a Andrius Kubilius, Primeiro ministro por segunda vez.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81556
* WorldCat
* VIAF: 2447154260468424480006

 |
Ancas de ra.
*Cuisses de grenouille* francesas.
As **ancas de ra**, tamén denominadas **zancos de ra**, é dicir, as extremidades posteriores das ras, son unha especialidade culinaria en diversos países.

Xeografía gastronómica das ancas de ra
--------------------------------------

Entre os países consumidores de ancas de ra encóntranse España, Francia, Portugal (en especial no Alentejo), China, México, en varias illas caribeñas e no noroeste de Grecia, así como na cociña do medio oeste dos Estados Unidos.

Pódense cociñar de moitas maneiras, pero en todas elas empréganse as extremidades traseiras das ras comestíbeis de cada país.

Existen variedades comestíbeis como a denominada 'polo das montañas' (*Leptodactylus fallax*) moi popular nas illas de Montserrat e Dominica.

En Galicia
----------

Aínda que en Galicia non se adoitan consumir ancas de ra, como ocorre noutras zonas da Península Ibérica,, nagunhas zonas, especialmente na comarca da Limia, (e tamén na cidade de Vigo), cómense sobre todo as das especies *Rana perezi* e *Rana temporaria*, que son moi abundantes. Cando existía a lagoa de Antela, *R. perezi* pescábase para aproveitar os seus *zancos*, que eran obxecto de comercio, e agora, desecada a lagoa, o costume de comelos segue substintindo na zona.

Notas
-----

1. 1 2 3  Curt Martínez, José e Galán Regalado, Pedro 1982, p. 79.
2. ↑  Asensi Cabrita, Moisés 2006, p. 82.
3. ↑  Curt Martínez, José e Galán Regalado, Pedro 1982, pp. 79, 84.
4. ↑  Asensi Cabrita, Moisés 2006, pp. 80, 82.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ancas de ra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***ancas de ra*** |

### Bibliografía

* Asensi Cabrita, Moisés (2006): *Guía dos anfibios e réptiles de Galicia*. A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-9652-629-1.
* Curt Martínez, José e Galán Regalado, Pedro (1982): *Esos anfibios y reptiles gallegos*. Pontevedra: Ed. José Curt Martínez. Dep. Legal PO 175/82.

### Outros artigos

* Anca (zooloxía)

### Ligazónss externas

* RedAragón: Receita de ancas de ra Arquivado 13 de marzo de 2013 en Wayback Machine. *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1258910
* NDL: 00572228

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UNII: BK26B1394V

 |