recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Botella de Somersby Cider de sidra de mazá.
**Somersby Cider** *(en galego "Sidra Somersby"),* é unha marca de bebida de sidra de 4,5 % de contido alcohólico, feita pola fábrica de cervexas danesa Carlsberg Group. Desenvolvida no ano 2008 e orixinalmente fabricada para o mercado danés, na actualidade distribúese en máis de 35 países, incluídos os países da Escandinavia, Reino Unido, Rusia, Australia, Malaisia, Canadá e os Estados Unidos de América. Das dez marcas de sidra máis vendidas do mundo, Somersby foi a que tivo o maior crecemento no ano 2012.

No ano 2012, a subsidiaria de Carlsberg Group no Reino Unido chamada Carlsberg UK, desenvolveu e introduciu unha nova versión da **Somersby Cider** soamente para o mercado inglés. **Somersby cider UK** (é o nome que ten esta versión da bebida de sidra no Reino Unido), ten un contido alcohólico dun 4,5 %, esta sidra-seca non contén ningún sabor artificial ou edulcorantes.

A pesar da súa orixe danesa, a sidra é comercializada en varios territorios coa creación de "Lord Somersby".

A bebida non ten conexións discerníbeis á vila inglesa de Somersby (Lincolnshire).

Variedades
----------

Ademais da sidra de mazá pura, a marca Somersby tamén está a usar outra variade que como a sidra de pera, sidra de mazá con sabor de amorodo e tamén unha sidra de mazá con menos calorías.

Notas
-----

1. ↑  "Somersby Cider product information". Consultado o 2012-07-11.
2. 1 2  "Somersby was fastest-growing of the global top 10 cider brands in 2012". Arquivado dende o orixinal o 07-11-2013. Consultado o 11-7-2012.
3. ↑  "Somersby Cider Official UK Website". Arquivado dende o orixinal o 07 de xuño de 2015. Consultado o 25 de xullo de 2014.
4. ↑
5. ↑
6. ↑  "The Ciders". *Official website*. Consultado o 6 de xullo de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Somersby*** |

### Ligazóns externas

* Web oficial
* Páxina Web oficial no Reino Unido
O **voo 1907 de Gol Transportes Aéreos** era un servizo doméstico de pasaxeiros dende Manaus e Río de Xaneiro operado por un Boeing 737-8EH. Na tarde do 29 de setembro de 2006 colisionou no aire cun avión executivo Embraer Legacy 600 sobre o estado brasileiro de Mato Grosso. O Boeing 737 desintegrouse no aire e esnafrouse nunha zona de densa xungla matando os 154 pasaxeiros e tripulantes a bordo; a pesar de recibir danos serios na súa á esquerda e cola, o Embraer Legacy aterrou cos seus sete ocupantes ilesos.

O accidente foi investigado polo Centro de Investigación e Prevención de Accidentes Aeronáuticos brasileiro (CENIPA) e a Xunta Nacional para a Seguridade no Transporte estadounidense (NTSB), e o informe final foi publicado en 2008. O CENIPA concluíu que o accidente foi causado por erros do control de tráfico aéreo (ATC) combinados con fallos dos pilotos estadounidenses do Legacy, mentres que a NTSB determinou que ámbalas dúas tripulacións actuaron correctamente e foron situadas nun rumbo de colisión polo ATC, estimando que a decisión dos pilotos do Legacy de desactivar o seu sistema TCAS só foi un factor que axudou en vez dunha causa directa.

O accidente, que provocou unha crise na aviación civil brasileira, na época foi o peor do país. É o segundo peor accidente no Brasil tras o voo 3054 de TAM Airlines en 2007.

Notas
-----

1. 1 2  "Informe do accidente" (PDF). *CENIPA*. Archived from the original on 04 de xuño de 2011. Consultado o 2018-12-16.
2. 1 2  "NTSB interim and final report links". *NTSB*. 2011-06-04. Archived from the original on 04 de xuño de 2011. Consultado o 2018-12-16.
3. ↑  "Accident description". *Aviation Safety Network*. Arquivado dende o orixinal o 21 de xuño de 2010. Consultado o 2018-12-16.
4. ↑  Downie, Andrew; Wald, Matthew L. (2008-12-10). "Brazil Lays Some Blame on U.S. Pilots in Collision". *The New York Times* (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2018-12-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1351598
* ASN: 20060929-0

 |
[*Cómpren coordenadas*]
O **campo de concentración da Lavacolla** foi un campo de prisioneiros franquista que funcionou entre 1937 e 1939.

Historia e características
--------------------------

En xuño de 1935 inaugurouse na Lavacolla un campo de voo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, as autoridades franquistas instalaron alí un campo de prisioneiros. O campo da Lavacolla foi pechado en novembro de 1939.

As autoridades consideraron que o campo de voo da Lavacolla podería converterse no aeroporto de Galicia, pero precisábase ampliar a capacidade das instalacións. Para iso recorreron ao traballo dos presos. Dende 1940, varios batallóns traballaron nas instalacións para converter Lavacolla nun aeroporto transoceánico. Encargaron a construción de varias pistas ao batallón número 31, formado por 388 prisioneiros. Confinaron aos traballadores nunha antiga fábrica de curtidos, propiedade de Juan Hanguindey Broussain e posteriormente adquirida por Jacobo Varela de Limia. Os prisioneiros castigados eran encerrados nun hórreo de cantería de grandes dimensións xunto ao que pasaban nenos que lles daban pan e espigas de millo.

Segundo o relato dos prisioneiros o batallón da mañá tiña que estar formado ás cinco. Dábanlles un cazo de café e levábanos formados de cinco en cinco e collidos da man. Tiñan que percorrer tres quilómetros antes de chegar ás obras. O outro batallón entraba ás 13:00 horas, ata ás 19:00. Ceaban ás 23:00 horas coles cocidas. O traballo era agoniante, tiñan que cavar e cargar oito ou dez vagonetas de metro e medio de terra e levalas por unha vía, para ir aplanando uns cerros". Dábanlles pouca roupa e ningún diñeiro. Cando escapaba algún prisioneiro, castigábanos facendo instrución despois do traballo. A morte era case segura para os que non recibían víveres da familia.

Os prisioneiros do campo popularizaron a canción:

> 
> 
> 
> "Si quieres saber, Mercedes
> dónde está mi paradero
> campo de concentración, fábrica de Lavacolla
> donde ando prisionero.
> Al entrar en Lavacolla
> lo primero que se ve
> es un pico y una pala,
> y un porrón para beber".
> 
>

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santidrián Arias, Víctor. *Diario del soldado republicano Casimiro Jabonero. Campo de concentración de Lavacolla. Prisión de Santiago de Compostela, 1939-1940*. Fundación 10 de Marzo.

### Ligazóns externas

* Lavacolla, campo de concentración e batallón de traballadores no proxecto Todo é cárcere.
* "Lavacolla, un aeroporto construído coa man de obra dun campo de concentración" Arquivado 26 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine. *Sermos Galiza*.
* "Miles de presos construyeron obras civiles y militares en Galicia hasta 1960" *La Opinión Coruña* *(en castelán)*.
**Steinar Schjøtt**, nado o 13 de novembro de 1844 en Porsgrunn e finado o 11 de xaneiro de 1920 en Oslo, foi un tradutor, filólogo e lexicólogo noruegués.

Traxectoria
-----------

### Orixe e familia

Seu pai foi o pastor e político Ole Hersted Schjøtt (1805-1848) e súa nai Anna Jacobine, nada Olrog, e naceu en Porsgrunn onde seu pai era vigairo. Puxéronlle Stener Johannes Stenersen Schjøtt polo profesor de teoloxía Stener Johannes Stenersen. En 1845 a familia trasladouse a Skien. O seu irmán máis vello Peter Olrog foi un político e filólogo. Por matrimonio foi cuñado da escritora Mathilde Schjøtt e tío do xurista Sofie Schjøtt.

### Carreira

Steinar Schjøtt estudou na Universidade de Oslo en 1862, graduouse en 1870. Partidario do landsmål norueguisou o seu nome de Stener a Steinar. Foi profesor de secundaria en Halden e Skien, é sobre todo coñecido pola tradución do *Heimskringla* ó landsmål (1874-1879) que foi controvertida por non seguir as prescricións de Aasen, escribiu un libro escolar sobre a historia de Noruega, *Norigs soga, til heimbruk og bruk for lærarar* (1879) e dous importantes dicionarios *Dansk-norsk ordbog* (1909) e *Norsk ordbok, med ordtyding paa norsk-dansk* (1914).

Notas
-----

1. ↑  Opptegnelser fra det gamle Porsgrunn Arquivado 10 de xullo de 2001 en Wayback Machine..
2. ↑  "Aschehoug og Gyldendals Store Norske Leksikon". Arquivado dende o orixinal o 31 de xullo de 2007. Consultado o 02 de xaneiro de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1786051
* WorldCat
* VIAF: 237283608
* BIBSYS: 90156837
* DeutscheBio: 1057571520
* GND: 1057571520
* ISNI: 0000 0003 8785 6831
* KulturNav: ID
* LCCN: no2020117426
* OL: OL5325620A

 |
O **Museo Nacional de Colombia** é o museo máis antigo de Colombia. O seu acervo divídese en catro coleccións: arte, historia, arqueoloxía e etnografía. A súa colección de arte colombiana, latinoamericano e europeo inclúe pinturas, debuxos, gravados, esculturas, instalacións e artes decorativas dende o período colonial até o presente. O seu inmoble foi orixinalmente a penitenciaría do panoptico, sendo o seu arquitecto o danés Thomas Reed. Fronte ó museo atópase a estación subterránea de TransMilenio que leva o nome de "Museo Nacional".

Historia
--------

Fundado por Lei do primeiro Congreso da República o 28 de xullo de 1823, o Museo Nacional de Colombia é o máis antigo dos museos do país e un dos máis antigos de América. Durante case dous séculos consagrouse á conservación e divulgación de testemuños representativos dos valores culturais da nación colombiana.

Abriu as súas portas ó público o 4 de xullo de 1824, data en que o vicepresidente, xeral Francisco de Paula Santander declarouno oficialmente creado, sendo o seu primeiro director o científico e anticuario peruano Mariano Eduardo de Rivero y Ustariz. Rivero fora contratado en maio de 1822 en París por Francisco Antonio Zea, Ministro Plenipotenciario de Colombia, a fin de constituír unha Escola de Minaría e un Museo de Historia Natural na capital da nova república. O Museo Nacional de Colombia instalouse inicialmente na Casa Botánica, a cal albergaba a colección de historia natural reunida por José Celestino Mutis e que coidaban os seus discípulos. Co tempo, a estas pezas sumáronse outras de carácter arqueolóxico, histórico e artístico.

A devandita penitenciaría, deseñada por Thomas Reed na década de 1850 e construída a partir do 1 de outubro de 1874, foi a prisión máis importante do país durante case 72 anos. Porén, en 1946 os reclusos foron trasladados ó novo cárcere La Picota e o Goberno destinou o edificio para albergar o Museo Nacional.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q671264
* WorldCat
* VIAF: 156496387
* BNF: 16520834s
* GND: 6033108-2
* ISNI: 0000 0004 1800 929X
* LCCN: n85123225
* NKC: kn20110808004
* SUDOC: 053450248

 |
A **Sociedade Fabiana** (en inglés **Fabian Society**), é unha organización socialista británica que ten por propósito adiantar os principios de socialdemocracia mediante reformas graduais, e non por un medio revolucionario.

Historia
--------

Foi especialmente coñecida polas súas ideas de modernidade social aparecidas por vez primeiro a finais do século XIX e maduradas posteriormente durante o tempo da primeira guerra mundial. A sociedade sentou as bases fundacionais do Partido Laborista e participou activamente das incipientes políticas estatais da descolonización a cargo do Imperio británico, especialmente na India. Hoxe, a sociedade é unha vangarda ideolóxica do Novo Movemento Laborista. É unha de 15 sociedades socialistas afiliadas ao Labour Party. Sociedades similares existen en Australia, Canadá ou Nova Zelandia.

Notas
-----

1. ↑  "About Us". Fabian Society

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en inglés)*
* The History of the Fabian Society Arquivado 14 de outubro de 2004 en Archive.is de Edward R. Pease, secretario da sociedade durante 25 anos. Por cortesía do Proxecto Gutenberg. *(en inglés)*
* Catálogo de arquivos da Sociedade Fabiana, na London School of Economics *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192186
* WorldCat
* VIAF: 139553701
* BNCF: 34266
* BNF: 11986414r
* BRE: 4704704
* CiNii: DA01320018
* EBID: ID
* FAST: 546814
* GEC: 0025705
* GND: 10961-7
* ISNI: 0000 0001 2353 189X
* JSTOR: fabianism
* LCCN: n80089179
* NKC: kn20060425004
* NLA: 35073327
* OL: OL2788881A
* SUDOC: 027928209
* Treccani: fabianesimo

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Agostiño.
Símbolo da Orde de Santo Agostiño.
A **Orde de Santo Agostiño** (O.S.A. en latín: *Ordo Fratrum Sancti Augustini*, historicamente coñecida como **Orde de Ermitáns de Santo Agostiño** (O.E.S.A.), (en latín: *Ordo Eremitarum Sancti Augustini*) é unha orde relixiosa mendicante estabelecida pola Igrexa católica baixo o pontificado de Inocencio IV no ano 1244, perante a necesidade de unificar unha serie de comunidades de eremitas que xurdiron baixo a experiencia monástica de santo Agostiño e a súa Regra do século IV.

Historia
--------

### Orixe

O nacemento da Orde de Santo Agostiño remóntase ó ano 1243 cando catro ermitáns (Estevo de Cataches, Hugo de Corbaria, Guido de Rosia e Pedro de Lupocavo) en representación de grupos de eremitas situados na antiga Tuscia, Lacio superior e zonas limítrofes de Umbría, se dirixiron ó papa Inocencio IV para pedirlle unha regra común e un prior xeral.

Logo de coñecida a proposta, no primeiro ano do seu pontificado, Inocencio IV determinou a creación dunha nova orde mendicante, tamén chamada orde de pobreza evanxélica ou de fraternidade apostólica (a terceira despois dos franciscanos e dominicos). *Incumbit nobis* e *Praesentium vobis* datadas o 16 de decembro de 1243, sentaron as bases xurídicas da erección canónica da Orde de Santo Agostiño. *Incumbit nobis* ordenou que os eremitas de Tuscia, "*exceptis Fratribus S. Guillelmi* (agás polos irmáns S. Guillelmi)", enviasen un ou dous representantes de cada casa ó primeiro Capítulo Xeral, profesasen "a regra e o xénero de vida do benaventurado Agostiño", redactasen as súas Constitucións e elixisen un Prior Xeral. O proceso estivo baixo a dirección do cardeal Ricardo degli Annibaldi por medio da bula *Praesentium vovis.* A reunión tivo lugar en marzo de 1244, na cidade de Roma (nun lugar agora descoñecido) no que se chama agora "A Pequena Unión".

A bula *Licet Ecclesiae Catholicae* marcou unha segunda fase no desenvolvemento inicial da Orde, coñecido como "A Grande Unión", ocorrida o 9 de abril de 1256 nunha antiga igrexa romana (hoxe Basílica de Santa María do Popolo). Nesta ocasión produciuse a anexión doutras ordes de ermitáns situados nas rexións centrais e setentrionais de Italia como os de *Xoán Bo*, os *Ermitáns de Santa María de Cesena*, os *Ermitáns de Bréttino*, os *Ermitáns de Monte Favale* e mesmo os *Guillermitas* que profesaban a Regra de San Bieito.

Notas
-----

1. ↑  Augnet. "OSA History". Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2016. Consultado o 28 de setembro de 2018.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 20 de febreiro de 2016. Consultado o 28 de setembro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29075
* WorldCat
* VIAF: 139103893
* BNCF: 20168
* BNF: 11866719q
* EBID: ID
* GEA: 347
* GND: 1008455-1
* HDS: 012616
* ISNI: 0000 0001 2291 395X
* JSTOR: augustinian-order
* LCCN: n80119539
* NKC: ko2002148854
* Orthodox Encyclopedia: 62636

 |
*Divorcio da emperatriz Xosefina,* cadro de Henri Frederic Schopin.
O **divorcio** é a disolución efectiva do matrimonio, mentres que nun sentido amplo, refírese ao proceso que ten como intención dar termo a unha unión conxugal. En termos legais modernos o divorcio foi asentado por primeira vez no Código Civil francés de 1804, seguindo os postulados que vían o matrimonio como unha verdadeira unión libre (para contraelo basta o acordo libre dos esposos), e ao divorcio como unha necesidade natural. Neste sentido, o divorcio moderno nace como unha dexeneración dun matrimonio vincular cristián, seguindo a lóxica da secularización deste, tendo por certas raíces provenientes do Dereito romano.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Divorce

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q93190
* AAT: 300393189
* BNCF: 1098
* BNE: XX526927
* BNF: 11936233f
* EBID: ID
* GEC: 0227888
* GND: 4013656-5
* HDS: 007993
* JSTOR: divorce
* LCCN: sh85038616
* NDL: 00569467
* NKC: ph125274
* PSH: 9067

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D004243

 |
**Oswald Spengler** (1880 — 1936) foi un filósofo alemán, nado en Blankenburg, Harz o 29 de maio de 1880. Logo dos estudos universitarios en Múnic, Berlín e Halle, foi profesor de matemáticas en Hamburgo, mais abandonou rapidamente o ensino para consagrarse á escritura da súa obra magna : *A Decadencia de Occidente*. Escrita antes da primeira guerra mundial, e publicada a súa primeira parte en 1918, daríalle fama en todo o mundo. En Alemaña converteuse nun dos autores de referencia da « Revolución conservadora » que se oporá á Alemaña de Weimar.

*A Decadencia de Occidente* é unha obra de síntese histórica que reúne á vez a economía política e a política, as ciencias e as matemáticas, as artes plásticas e a música. Nela analiza a historia diferenciando as grandes culturas históricas, que semellantes a seres biolóxicos, nacen, viven, declinan e morren. Spengler distinguiu oito grandes culturas principais e tres actitudes principais propias de Occidente : a actitude apolínea, a actitude máxica e a actitude fáustica.

Esta síntese aparece á vez fría e lúcida. Spengler é un dos últimos autores sobrecollidos polo romanticismo do fracaso das civilizacións e a melancolía do fin do mundo.

Desenvolveu ademais unha visión cíclica ou «esférica» da historia, co que esta carece de sentidos. Cada cultura está determinada pola súa herdanza, os seus valores e o seu sentimento do destino. A obra inspirou a numerosos autores contemporáneos: Thomas Mann, Ernst Jünger, Emil Cioran, Martin Heidegger, Raymond Aron, Arnold Toynbee.

Obras (selección)
-----------------

* *Der Untergang des Abendlandes (*A Decadencia de Occidente*) (1918-1922)*
* *Preußentum und Sozialismus* (*Prusianidade e Socialismo*) (1919)
* *Der Mensch und die Technik* (*O Home e a Técnica*) (1931)
* *Jahre der Entscheidung* (*Anos decisivos*) (1933)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57112
* WorldCat
* VIAF: 14778687
* BAV: ADV10121670
* BIBSYS: 90113428
* BLBNB: 000362088
* BNA: 000051460
* BNB: ID
* BNCHL: 000079341
* BNE: XX1028911
* BNF: 119452562
* BPN: 16000662
* BRE: 4945519
* CANTIC: a10159630
* CiNii: DA00664805
* DeutscheBio: 118616110
* Dialnet: 1687511
* Discogs: 3591498
* Dodis: P42539
* EBID: ID
* EGAXA: vtls001226329
* Europeana: ID
* FAST: 6898
* GEC: 0063910
* GND: 118616110
* ICCU: RAVV027855
* ISNI: 0000 0001 2099 2578
* LCCN: n50021162
* MR: 321781
* Munzinger: 00000007228
* NDL: 00457295
* NKC: jn19990008104
* NLA: 35516491
* NLG: 154368
* NNDB: 000117007
* NTA: 068814682
* OBP: ID
* OL: OL555045A
* PTBNP: 93460
* SELIBR: 283507
* SNAC: w6qc2wn5
* SUDOC: 027146006
* TESF: spengler\_oswald
* Treccani: oswald-spengler
* UNZ: SpenglerOswald
* WikiTree: Spengler-410
* zbMATH: spengler.oswald

 |
A **prisión provincial de Ourense** é un edificio construído a mediados do século XIX no número 45 da rúa do Progreso, moi próximo ó centro histórico de Ourense. Permaneceu aberta durante máis de 150 anos, mais se encontra abandonada e chea de maleza. Propúxose convertelo nun hotel balneario pero non foi aprobado por falta de investimento.

Historia
--------

Prisión Provincial de Orense. Relación de obras lidas na "lectura en común" en 1940.
A prisión provincial de Ourense foi construída a mediados do século XIX.

Dende 1940 tivo entre as súas actividades a "lectura en común" que se realizaba en grupos de 25 reclusos e onde a asistencia era obrigatoria. Esta actividade incluíase dentro dunha serie (escola, coro, ximnasio, formación relixiosa…) que tiñan como fin reformar, reeducar e rexenerar os delincuentes.

Na prisión estivo recluído Suso Vaamonde, que ingresou de maneira voluntaria tras o seu exilio en Venezuela. Permaneceu ingresado durante 45 días no ano 1984 ata que foi indultado polo Consello de Ministros do Goberno.

Pechou as portas en maio de 1987, coa inauguración do centro penitenciario de Pereiro de Aguiar. Boa parte da súa documentación histórica pasou ao Arquivo Histórico Provincial de Ourense. Entre os máis de mil libros procedentes da prisión hai información sobre a variedade de penados, expedientes de ingreso, documentación da enfermaría, economato ou o funcionamento do réxime disciplinario.

Dependencias
------------

Na primeira planta había unha barbería, un economato, un colexio, unha biblioteca e unha enfermaría. Na planta baixa acudíase ao patio interior onde tamén estaban a cociña e o comedor. Na segunda planta encontrábanse as celas.

Notas
-----

1. ↑  Anónimo (maprensa) (20/1/2013). "Antigua Prisión Provincial de Ourense" (blog). *Desde mi visor* (en castelán). WordPress. Consultado o 4/5/2019.
2. 1 2  Francisco Sandoval Verea. "Los archivos de las instituciones penitenciarias (II)" Arquivado 08 de xuño de 2018 en Wayback Machine. *Fronda* 45, 2013 *(en castelán)*.
3. ↑  Mar Mato "Manuel María y Vaamonde regresan" *Faro de Vigo*, 14/2/2016 *(en castelán)*.
En vermello países que foran integrantes da UAMCE, en azul países que ingresaron en 1965 e en verde integrados en 1970
A **Organización Común Africana e Malgaxe** foi unha organización internacional que países francófonos africanos creada o 12 de febreiro de 1965 en Nouakchott (Mauritania) en substitución da Unión Africana e Malgaxe de Cooperación Económica e que tiña como obxectivo fortalecer a solidariedade e cooperación económica, cultural, técnica e social entre os países membros. Estaba formada polos 12 países membros da UAMCE, máis Togo uníndose en maio de 1965 Ruanda e Zaire pero xa en xuño dese ano Mauritania decidiu retirarse da organización. A sede da organización estivo primeiro en Yaundé (Camerún) para máis tarde trasladarse a Bangui (República Centroafricana). En 1970 logo de integrarse Mauritius mudou de nome para *Organización Común Africana, Malgaxe e Mauriciana* e en 1974 tras a retirada de Madagascar quedou en **Organización Común Africana e Mauriciana** finalmente en 1985 disolveuse a organización.
O **voo 701 de Ariana Afghan Airlines** era un voo que tivo un accidente fatal o día 5 de xaneiro de 1969, cando un Boeing 727 con 62 persoas a bordo se esnafrou contra unha casa na súa aproximación ao aeroporto de Londres-Gatwick entre unha densa néboa. Debido a un erro do piloto non se estenderon os flaps para manter o voo a velocidade de aproximación final.

Ás 01:35 GMT do domingo cando a área de Gatwick estaba afectada por parches de densa néboa de conxelación, o Boeing 727 con rexistro YA-FAR (o único dese tipo na frota da compañía) descendeu por debaixo da súa senda cando se aproximaba ao aeroporto polo leste. Cando pasou sobre a aldea de Fernhill na fronteira entre Surrey e Sussex, golpeou árbores e tellados, comezou a rolar e esnafrouse nun campo ao sur de Fernhill Lane, a 2,4 km da pista de aterraxe. Chocou contra unha gran casa, demoléndoa e incendiándose.

48 pasaxeiros e tripulantes morreron, ademais de dous adultos que ocupaban a casa cando foi esnaquizada polo impacto. Un bebé na casa sobreviviu con feridas leves. O capitán, o primeiro oficial, o enxeñeiro de voo e once pasaxeiros tamén sobreviviron.

Avión
-----

O Boeing 727 tiña menos dun ano no momento do accidente e era o único dese tipo de Ariana. O YA-FAR foi construído en febreiro de 1968 e recibiu o seu certificado de aeronavegabilidade estadounidense o 25 de marzo. O 29 de abril conseguiu o rexistro en Afganistán, e ese país emitiu o seu propio certificado de aeronavegabilidade o 14 de maio. No momento do accidente o avión tiña 1 715 horas de voo.

Os investigadores do accidente da Comisión de Comercio levaron os restos a un hangar do aeroporto de Farnborough para a súa análise. Tamén estiveron involucrados na investigación funcionarios dos Estados Unidos e Afganistán. O 17 de xaneiro de 1969 publicouse unha declaración preliminar, e o informe completo apareceu en xuño de 1970.

Notas
-----

1. ↑  Kelly 1970
2. ↑  "Surrey Constabulary: Part 3: Policing Change: 1951-1975". *www.open.ac.uk*. Arquivado dende o orixinal o 31 de outubro de 2014. Consultado o 2018-12-11.
3. ↑  Bird, Philip; Moore, Joe; Mulcock, John (6 de xaneiro de 1969). "How horror came from the sky at 2.35 am". *Evening Argus*. Brighton. p. 12
4. ↑  Kelly 1970, §1.6
5. ↑  Bird, Philip; Moore, Joe; Mulcock, John (6 de xaneiro de 1969). "Heartbreak day for air crash families". *Evening Argus*. Brighton. p. 1
6. ↑  "Ariana Accident: First Findings". *Flight International*. Consultado o 2019-1-5.
7. ↑  Kelly 1970, §3

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Kelly, G.M. (xuño de 1970). Civil Aircraft Accident Report No. EW/C/303: Report on the Accident to Boeing 727-112C YA-FAR 1.5 miles east of London (Gatwick) Airport on 5th January 1969 (Informe). Her Majesty's Stationery Office. Arquivado dende o orixinal o 25 de febreiro de 2013. Consultado o 2018-12-11.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4790211
* ASN: 19690105-0

 |
*Este artigo trata sobre un templo galego, para a Virxe da Peneda en Portugal véxase: Santuario de Nosa Señora da Peneda*.

A **capela da Virxe das Neves**, tamén coñecida como capela da **Virxe da Peneda**, é unha ermida barroca situada na parroquia redondelá do Viso. Foi construída arredor do século XVIII, e que até o de agora foi escenario de numerosas romarías e festas, sendo o 5 de agosto o día no que se honra á virxe.
Está construída sobre os restos onde en 1477 Alonso II de Fonseca mandou construír o Castelo de Castrizán, conquistado e destruído por Pedro Madruga dous anos despois.

A capela ten unha orixe barroca, ao contrario que a maioría das igrexas do concello, de estilo románico. O teito foi orixinariamente de madeira, mais a finais do século XIX foi substituído por unha cúpula de pedra. A súa base é rectangular e cunha cuberta a dúas augas dunha nave dividida en dous tramos por un arco faixón de medio punto, con bóveda de canón e arco triunfal apuntado.

Notas
-----

1. ↑  Miguel González. *As vellas ermidas redondelanas. Unha aproximación histórica*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* O Viso, Redondela
* Monte da Peneda

### Ligazóns externas

* O Viso: Terra Meiga. Información sobre a Capela da Virxe das NevesArquivado 15 de abril de 2013 en Wayback Machine.
* Turismo de Redondela
O **voo 035 de Garuda Indonesia** era un servizo doméstico operado por Garuda Indonesia que chocou contra un poste e se estrelou na aproximación ao aeroporto internacional Polonia o 4 de abril de 1987. 23 dos 45 pasaxeiros e tripulantes a bordo morreron no accidente.

Avión
-----

O aparello implicado era un Douglas DC-9-32 fabricado en 1976 con rexistro PK-GNQ. O avión quedou danado máis aló da súa reparación.

Accidente
---------

O avión atopábase nunha aproximación ILS ao aeroporto de Medan no medio dunha tormenta. O avión golpeou contra cables eléctricos e esnafrouse antes da pista. O avión rompeuse e incendiouse e a sección de cola separouse.

A meirande parte dos superviventes escaparon a través de buratos na fuselaxe e 11 deles foron lanzados fóra do avión. Catro dos oito tripulantes morreron e 19 pasaxeiros sufriron feridas mortais debido á inhalación de fume e a queimaduras. Catro tripulantes e 18 pasaxeiros recibiron feridas graves. Todos os mortos foron resultado do lume e non do impacto do avión contra o chan.

Notas
-----

1. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident McDonnell Douglas DC-9-32 PK-GNQ Medan-Polonia Airport (MES)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2019-01-03.
2. ↑  "Garuda loses DC-9". *Flight International*. Consultado o 2019-1-3.
3. 1 2 3 4 5  "Paper 2002/04 A benefit analysis for Cabin water spray systems and enhanced fuselage burnthrough protection" (PDF). *CAA*. Archived from the original on 06 de xuño de 2011. Consultado o 2019-1-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5524465
* ASN: 19870404-1

 |
**Busan**, no desenvolvemento económico contemporáneo, atrae buques de todo os horizontes e aspira a volverse un centro financeiro rexional, é considerada polo AAPA (Asociación americana das autoridade portuarios, *American Association of Port Authorities* como o terceiro porto marítimo ao nivel mundial tanto pola importancia do seu tráfico coma pola súa eficacia.

Restos arqueolóxicos proban a presenza humana na rexión dende o neolítico ata a Idade de Ferro. Pero vai ser no período dos Tres Reinos (séculos II e III da nosa era) cando co nome de *Geochilsanguk* apareza coma un dos señoríos da confederación Jinhan (caracterizado polos seus abundantes túmulos). Na metade do século VI o reino de Silla anexiona o territorio e o nome cambia a *Geochilsangun*.

No 757, baixo o reinado de Gyengdeock, recibe a denominación de *Dongnaesun* sendo neste tempo a primeira vez que aparece na historia o nome de **Dongnae** co que coñeceuse a cidade ata o século XIX. É a época de Beomeosa, templo budista que á vez servía de defensa contra os piratas xaponeses.

Xa baixo a dinastía Goryeo, en 1018 e co nome de *Dongnaehyeon*, seica que a posición da familia feudal do señorío fortaleceuse. Entre 1120-50 eríxese unha fortaleza fronte ao expansionismo xaponés.

No tempo da dinastía Joseon, en 1395 establécense os límites administrativos da cidade e pouco despois é designada coma porto comercial (*Daeil Gyoyeokjang*, comezos do século XV) e permítese un asentamento comercial xaponés (recinto separado por muro ou *waegwan* ). Para 1470 a importancia coma porto de intercambio co Xapón fai que o papel de Dongnae en defensa e diplomacia deveña cada vez maior. E ese vai ser o elemento fundamental da historia e crecemento da cidade, a dialéctica de confrontación militar e fortes lazos comerciais co poderoso veciño do outro lado do Estreito de Corea. Só en 1876 o porto ábrese ao tráfico internacional en xeral (o primeiro do país).

Mentres a vella Dongnae arrodeada dunha muralla situábase uns quilómetros no interior ao norte da baía, os diferentes *waegwan* xaponeses reconstruídos despois de cada ocupación ou confrontación  vanse situar na entrada da mesma, fronte a illa de Yeongdo, onde o futuro porto e centro actual de **Busan** desenvolveranse ,.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 25 de marzo de 2009.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 22 de xuño de 2008. Consultado o 26 de marzo de 2009.
3. ↑   Arquivado 25 de novembro de 2005 en Wayback Machine.
4. ↑
O **voo 007 de Korean Air** (KAL007/KE007) era un voo regular de Korean Air Lines dende Nova York ata Seúl vía Anchorage, Alasca. O 1 de setembro de 1983 o Boeing 747-230B que cubría a ruta foi derrubado por un interceptor soviético Su-15 preto da illa de Moneron no mar do Xapón. O piloto do interceptor era o maior Gennadi Osipovich. Os 269 pasaxeiros e tripulantes a bordo morreron, entre os que estaba Larry McDonald, un representante do estado de Xeorxia na Cámara de Representantes dos Estados Unidos de América. O avión estaba en ruta dende Anchorage a Seúl condo voaba sobre espazo aéreo soviético prohibido máis ou menos á mesma hora que unha misión de recoñecemento estadounidense.

A Unión Soviética inicialmente negou ter coñecemento do incidente, pero posteriormente admitiu ter derrubado o avión, afirmando que estaba nunha misión MASINT de espionaxe. O Politburó do Partido Comunista da Unión Soviética dixo que fora unha provocación deliberada dos Estados Unidos para probar a reparación militar soviética, ou incluso para provocar unha guerra. A Casa Branca acusou á Unión Soviética de obstruír as operacións de busca e rescate. As Forzas Armadas Soviéticas suprimiron as probas buscadas pola investigación da Organización de Aviación Civil Internacional (ICAO), como as caixas negras do avión, que serían liberadas oito anos despois tras a disolución da Unión Soviética.

O incidente foi un dos momentos máis tensos da guerra fría e deu lugar a unha escalada do sentimento anti-soviético, particularmente nos Estados Unidos. Os puntos de vista opostos sobre o accidente nunca foron totalmente resoltos; a consecuencia diso, varios grupos continúan discutindo os informes oficiais e ofrecen teorías alternativas do accidente. A posterior publicación das transcricións das gravadoras do pola Federación Rusa clarificou algúns detalles.

Como resultado do incidente os Estados Unidos alterou os procedementos de seguimento dos avións que partían de Alasca. A interface do piloto automático usada nos avións de pasaxeiros foi redeseñada para facela máis ergonómica. Ademais, o evento foi un dos acontecementos individuais máis importantes que impulsaron á administración Reagan a permitir o acceso ao sistema militar estadounidense de navegación por satélite DNSS, que era clasificado nese momento. Hoxe en día ese sistema é coñecido como GPS.

Notas
-----

1. ↑  Young & Launer, pp. xiii, 47
2. ↑  Pearson, p. 145
3. ↑  Degani, 2001

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18180
* ASN: 19830901-0
* LCCN: sh85073072
* NKC: ph122257

 |
**Alberto Fernández Martínez**, coñecido como **Mezquita**, nado na Mezquita en 1898 e finado en Caracas en xaneiro de 1968, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Sindicalista e militante do grupo troskista Izquierda Comunista de España, que despois se integrou no POUM. Mozo de Maruxa Mallo, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeunos nas Misións Pedagóxicas en Ourense. Fuxiron cara Portugal, pero mentres Maruxa embarcou cara a Buenos Aires, Mezquita procurou acubillo na casa-consulado de Gabriela Mistral, a cónsul chilena. Agardou pola documentación e un barco que lle permitira fuxir de Portugal. Intentou ir a Venezuela pola relación de amizade co futuro presidente e escritor Rómulo Gallegos, en Beluso. Foi secuestrado pola P.I.D.E. e entregado ás autoridades franquistas. Grazas á intervención da diplomacia uruguaia por medio do embaixador Carlos Gurméndez e do seu curmán, o xornalista Augusto Assía, salvou a vida. Fuxiu a Venezuela nos anos 40 pola amizade co político Gonzalo Barrios. Detido logo da caída de Rómulo Gallegos en 1948, exiliouse en Cuba, onde coñeceu a Simón Alberto Consalvi Bottaro. Volveu a Venezuela en 1958 e cando Consalvi foi nomeado embaixador de Venezuela en Belgrado, levou a Alberto Fernández como secretario da Embaixada. Finou en Caracas en xaneiro de 1968.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 31-1-1968, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alberto Fernández Martínez na páxina web *Nomes e Voces*.
* O consulado da liberdade en Lisboa, 1936: Gabriela Mistral e o exiliado galego Alberto Fernández "Mezquita" Arquivado 23 de febreiro de 2009 en Wayback Machine. de Xurxo Martínez Crespo.
O **voo 253 de Aeropostal** era un servizo regular internacional de pasaxeiros entre o aeroporto internacional Idlewild e o aeroporto internacional de Caracas operado por un Lockheed L-749 Constellation, con rexistro YV-C-AMA o día 27 de novembro de 1956. O avión, pilotado polo capitán francés Marcel Combalbert, esnafrouse contra unha montaña preto de Caracas. Os 25 pasaxeiros e tribupantes a bordo morreron.

Accidente
---------

O voo 253 estaba voando cara a unha tormenta de chuvia cando se aproximaba ao aeroporto de Caracas. Estaba a uns 18 quilómetros da pista cando o aparello chocou contra a crista sur do Cerro El Ávila a 6 700 pés de altitude.

Dez estadounidenses morreron no accidente. O xogador de béisbol dos St. Louis Cardinals Charlie Peete, a súa muller Nettie, e os seus tres fillos pequenos estaban entre as vítimas. Peete estaba viaxando a Venezuela para xogar en inverno alí.

Para recuperar os corpos usáronse teleféricos.

Causa
-----

A causa probable do accidente foi determinada como: "Os manuais de adestramento de voo instrumental amosaban que Línea Aeropostal Venezolana aprobara un procedemento para entrar a Maiquetia en condicións semi-IFR. Este procedemento consiste en manter un nivel de voo mínimo de 10 000 pés ata a estación (Miq 292.5), despois xirar ao norte sobre este punto e continuar nunha dirección de 360º durante 4 minutos seguido dun descenso estándar ata os 1 200 pés sobre o nivel do mar ata establecer contacto, e un regreso ao aeródromo baixo regras VFR. É obvio que o piloto ao mando non cumpriu totalmente este procedemento e, despois de acumular erros na estimación da súa velocidade, esforzouse en facer unha aproximación directa que demostrou ser fatal debido á súa altura no momento do último informe non era suficiente para cruzar o Cerro El Ávila contra o que chocou".

Notas
-----

1. ↑  "Ten Americans dead in crash". *The Victoria Advocate*. Victoria, TX. AP. 1956-11-28. p. 1
2. ↑  "Recover all bodies from Caracas wreck". *Lewiston Evening Journal*. 28 de novembro de 1956.
3. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Lockheed L-749-79 Constellation YV-C-AMA Caracas Airport (CCS)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2019-01-29.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6553354
* ASN: 19561127-0

 |
| Halla-san |
| --- |
|  |
| Altitude | 1.950 m |
| Latitude | 33° 22′ N |
| Lonxitude | 126° 32′ L |
| Rexión | Illa de Jeju, Corea do Sur |
| Montaña |  |
| Primeiro ascenso | Inmemorial |
| Tipo de volcán | Volcán de escudo, inactivo |

Localización do Halla-san en Cheju-do (illa de Jeju) no S.O. de Corea do Sur
O **Halla-san** é un volcán de escudo sito na illa de Jeju, ao S.O. de Corea do Sur, país do que é a súa máis alta montaña cunha altitude de 1.950 m.s.n.m.. A área que arrodea o volcán foi protexida como Parque Nacional do Halla-san (*Hallasan Gungnip Gongwon* en transcrición do coreano). O Halla-san xunto co Jiri-san e mais o Seorak-san conforman o trío de montañas principais de Corea.

Nomes
-----

En tempos pasados o Halla-san recibiu, en Corea, moitos outros nomes, como: *Buag*, *Weon-san*, *Jin-san*, *Seon-san*, *Dumuag*, *Bura-san*, *Yeongju-san* e *Hyeolmangbong* (혈망봉/穴望峯).

Xeología e xeografía
--------------------

O Halla-san é volcán de escudo enorme que conforma o "bulbo" da illa de Jeju e que se toma, con frecuencia, como representando a mesma illa, tal e como recolle o dito local: "A illa de Jeju é o Halla-san; e Halla-san é Jeju", e de feito a montaña é visíbel desde todos os sitios da illa, porén o cumio está, a miúdo, cuberta por nubes. A montaña foi declarada Monumento Natural de Corea do Sur, co nº 182.

A illa volcánica creouse no período Plioceno, erguéndose sobre a plataforma continental, a cal na actualidade está mergullada a 100 m de profundidade no mar da zona. Erupcións de basalto e traquitas configuraron a illa por encima do nivel do mar, até chegar aos 1950 m.s.n.m. no presente. Sobre a cima do volcán ábrese un grande cráter, cun diámetro de 400 m. Sobre 300 conos parasitos foron contabilizados nas ladeiras, a maioría de cinzas e escoiras, pero tamén se rexistran conos de lava e uns 30 aneis de toba, xa cerca da costa e das praias, que se formaran por erupcións de augas freáticas. As erupcións máis recentes, que se rexistraron, ocorreron nos anos 1002 e 1007.

Lago no Halla-san.
Hai un pequeno lago no cráter do Halla-san denominado Baengnokdam (ko-Hang / ko-Hant), literalmente "lago do cervo branco". Dependendo da estación, a circunferencia do lago pode medrar até 2 km e atinxir unha profundidade duns 100 metros.

Monumentos
----------

A montaña sitúase o santuario de Gwaneumsa, o máis antigo templo budista da illa de Jeju. O templ orixinario ergueuse durante a Dinastía Guryeo. Como moitos outros templos coreanos, Gwaneumsa foi destruído e reedificado no século XX. Fora do templo hai un monumento en memoria das das vítimas do levantamento de Jeju, que tivo lugar entre 1948 e 1950.

Sendeirismo
-----------

Hai catro rutas de sendeirismo en Halla-san, pero só dúas (Gwaneumsa e Seongpanak) levan até o cume do monte:

* Gwaneumsa - 8.7 km
* Eorimok - 4.7 km
* Seongpanak - 9.6 km
* Yeongshil - 3.7 km

Recoñecementos
--------------

Este artigo é unha versión do correspondente da Wikipedia en inglés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q494645
* EBID: ID
* GeoNames: 1844565
* Peakbagger: 10939
* VOGRIPA: 1030

 |
**Isidoro de Antillón y Marzo**, nado en Santa Eulalia del Campo o 15 de maio de 1778 e finado o 3 de novembro de 1814, foi un xeógrafo e político aragonés, representante destacado da última fase da Ilustración.

Traxectoria
-----------

Nado en Santa Eulalia del Campo, Teruel, o 15 de maio de 1778. Licenciouse en á vez en Dereito civil e canónico. Pasou a Madrid onde exerceu a cátedra de Xeografía e Historia no prestixioso Seminario de Nobres. En 1803 comezou a elaborar o primeiro atlas de España.

Cando estala a guerra contra o francés Antillón trasládase para Aragón, onde estimula a formación da Xunta de Goberno de Teruel. No ano seguinte pasou para Sevilla, onde se encontrou co poeta Quintana, cofundando ambos o "Semanario Patriótico". Antillón foi nomeado membro da Audiencia de Mallorca en 1810, e en 1812 foi elixido como representante de Aragón na segunda lexislatura das Cortes de Cádiz, onde participou activamente, significándose como un aberto defensor da causa liberal.

Sería precisamente o seu ardente liberalismo, o que levou a que fose vítima dun atentado a fins de 1813. As secuelas das feridas forzárono a trasladarse para Aragón. Aquí colleuno a reposición do Absolutismo, coa volta do rei Fernando VII, dándose orde de apresalo. Durante o traslado, ao pasar pola súa localidade natal de Santa Eulalia del Campo faleceu o día 3 de novembro de 1814.

Sepultado na igrexa de Santa Eulalia, en 1823 os realistas abriron o seu sepulcro, queimaron os restos e esparexeron as cinzas.

Obras (selección)
-----------------

* *Descripción orográfica, política y física de Albarracín*, 1792.
* *Elementos de geografía*, 1800.
* *Lecciones de geografía astronómica, natural y política*, 1806.
* *Pricipios de geografía física y civil*, 1807.
* *Elementos de geografía astroómica, natural y política de España y Portugal*, 1824 (edición póstuma).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5921254
* WorldCat
* VIAF: 77127700
* BNE: XX1100412
* CANTIC: a1023066x
* CERL: cnp00558481
* DBE: isidoro-de-antillon-y-marzo
* Dialnet: 2036435
* FAST: 184058
* GEA: 1022
* GEC: 0004351
* GND: 119533952
* ISNI: 0000 0001 0784 0844
* LCCN: n86070488
* OL: OL1041677A
* PTBNP: 97037
* SUDOC: 094333122
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 6730

 |
**Edgar Isaac Seligman**, nado en San Francisco o 14 de abril de 1867 e finado en Londres o 27 de setembro de 1958, foi un pintor e tirador de esgrima inglés, gañador de tres medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Seligman naceu nos Estados Unidos de pais alemáns que acabaron por establecerse en Londres, onde adquiriu a cidadanía británica. Loitou na Guerra Boer co Imperial Yeomanry. Esgrimista de sona participou en cinco olimpiadas como membro do equipo de esgrima británico, e foi o único home en gañar o campionato británico nas tres armas dúas veces.

Carreira deportiva
------------------

### Campionato Británico

Seligman foi o campión británico de espada en 1904 e 1906, de florete en 1906–1907 e de sabre en 1923 e 1924.

### Xogos Intercalados

En 1906 competiu nos "Xogos Intercalados" de Atenas, logrando a medalla de prata co equipo de espada.

### Xogos Olímpicos de 1908

Co Reino Unido como o país organizador en 1908, Seligman e os seus compañeiros de equipo gañaron a medalla de prata na competición de espada por equipos, tras derrotar a Bélxica e Dinamarca. Seligman non tivo éxito en espada individual, perdendo na primeira rolda.

### Xogos Olímpicos de 1912

Catro anos máis tarde, nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo, Seligman fooi o capitán do equipo británico, competindo en tres probas, chegando á final nas tres e gañando a prata en espada por equipos; en espada individual quedou sexto ao igual ca en florete.

### Xogos Olímpicos de 1920

Nos Xogos Olímpicos de 1920 de Antuerpen foi de novo o capitán británico do equipo de esgrima, rematando sétimo na competición de florete por equipos e quinto en espada por equipos.

### Xogos Olímpicos de 1924

Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París, Seligman foi o capitán por terceira vez, nas primeiras tres roldas en florete individual gañou 12 dos 13 encontros chegando á final, pero por mor dun accidente mancou unha perna e tivo que retirarse.

### Xogos Olímpicos de 1928 e 1932

Nos Xogos Olímpicos de 1928 e 1934 participou nas competicións artísticas de pintura.

Notas
-----

1. ↑  Wills and Bequests - Print Collection for Museums" (Deaths). The Times (London). Friday, 30 January 1959. Issue 54372, col B, p. 15.
2. ↑  fencingmuseum.com
3. ↑  "Encyclopedia Britannica, 11ª ed". Arquivado dende o orixinal o 01 de decembro de 2012. Consultado o 01 de decembro de 2012.
4. ↑  "Encyclopedia Britannica, 11ª ed.". Arquivado dende o orixinal o 02 de febreiro de 2013. Consultado o 15 de setembro de 2013.
5. ↑  "Edgar Seligman Olympic Results". *sports-reference.com*. Arquivado dende o orixinal o 06 de xaneiro de 2009. Consultado o 25 March 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Olympics record *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1642311
* Europeana: ID
* RKD: 451018
* OCID: edgar-isaac-seligman
* Sports Reference: edgar-seligman-1

 |
A refinería de petróleo de Repsol, no Polígono Industrial da Grela-Bens (A Coruña). Vista dende Pastoriza.
Unha **refinaría de petróleo** é unha planta industrial destinada á refinación do petróleo, por medio da cal, mediante un proceso adecuado, se obteñen diversos combustibles fósiles capaces de ser utilizados en motores de combustión: gasolina, gasóleo etc. Ademais, e como parte natural do proceso, obtéñense diversos produtos tales como aceites minerais e asfaltos. O primeiro paso no proceso de refinación é a destilación atmosférica realizada nas unidades de cru. O cru quentado entra na torre de cru na que se separan os diferentes compoñentes do petróleo segundo os seus puntos de ebulición. Obtemos GLP, nafta, queroseno, gasóleo e un compoñente residual chamado refugallo atmosférico. Este residuo quéntase e entra ás unidades sen carga nas que se extrae o gasóleo sen carga, e deixa como produto residual o residuo sen carga.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Refinería da Coruña
* Produto derivado do petróleo

### Ligazóns externas

* *El petroleo y su proceso de refinación* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12353044
* BNCF: 22214
* EBID: ID
* JSTOR: oil-refining
* MAG: 20309002

 |
**Francisco González Sarria**, coñecido como **Paco Sarria**, nado na Ponte de Domingos Flórez, na provincia de León, en 1962, é un xornalista castelán residente en Galiza.

Traxectoria
-----------

Comezou na emisora de radio *Ondas Galicia*, en Ourense. Máis tarde exerceu como xefe de informativos na COPE como delegado da TVG precisamente da provincia ourensá. Foi redactor e correspondente en *La Voz de Galicia*, *Faro de Vigo*, *El Correo Gallego*, *Cadena Rato*, da *Axencia EFE* e mais do diario *El País*.

En 1991 puxo en marcha o proxecto radiofónico Radio Miño, vencellado inicialmente a Onda Cero, e máis tarde ao Grupo Voz. En 2010 exercía as funcións de redactor-xefe en *Onda Cero-Ourense*.

No ano 2016 foi nomeado decano do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, destacando no seu discurso de toma de posesión a referencia explícita á "paisaxe desoladora" que a crise deixou nos medios de comunicación.

Malia a súa orixe leonesa, Sarria fai uso da lingua galega en entrevistas en publicidade, tendo acadado premios ao respecto disto último.

Notas
-----

1. ↑  "Paco Sarria, nuevo decano del Colexio Profesional de xornalistas". *Faro de Vigo*. Consultado o 2017-08-29.
2. ↑  *O ourensán Francisco González Sarria acada o premio á mellor publicidade feita en galego*, *La Región*, 12 de decembro de 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Grupo de fans do xornalista no Facebook