**Raúl Alberto Lastiri**, nado en 1915 e finado en 1978, foi administrador público e político arxentino, que foi presidente da Arxentina entre o 13 de xullo e o 12 de outubro de 1973.

Traxectoria
-----------

Presidiu brevemente a Nación tras a renuncia ao seu cargo de Héctor José Cámpora e do vicepresidente Vicente Solano en 1973. Nese momento, por influencia do ministro López Rega, considerou conveniente interfirir o dispositivo constitucional de sucesión presidencial, para o cal se mandou ao vicepresidente provisional do Senado, Díaz Bialet (segundo na liña sucesoria), a unha viaxe a Europa cun obxectivo incerto. Deste xeito, o terceiro na liña constitucional, é dicir, o presidente da Cámara de Deputados, Raúl Lastiri, puido asumir provisionalmente a presidencia e convocar a novas eleccións, nas que entregou o mando a Juan Domingo Perón, electo para o seu terceiro mandato.

Durante o breve goberno de Lastiri -que fora escolleito deputado polo partido Fronte Xusticialista de Liberación arxentino, pese a pertencer á á conservadora do xusticialismo- produciu un xiro á dereita no goberno peronista; Lastiri era parente e seguidor do célebre ideólogo da Alianza Anticomunista Arxentina José López Rega, a quen Perón seleccionara como ministro do Benestar Social para o goberno de Cámpora.

Alberto Juan Vignes, tamén afín ás ideas de López Rega, emprazou a Juan Carlos Puig en Relacións Exteriores e Benito Llambí a Esteban Righi, considerado afín a Monteneros, como ministro de Interior.

A política exterior seguiu un perfil do terceiro mundo. En agosto de 1973, a Arxentina concedeu a Cuba un préstamo de 200 millóns de dólares para adquirir maquinarias e automóbiles. José Ber Gelbard, tamén confirmado como ministro de Economía, continuou coa súa política anterior, nacionalizando os depósitos bancarios e anunciando un *Plan Trienal* de desenvolvemento.

Lastiri detivo as medidas de amnistía e pacificación dos presos políticos do réxime de Lanusse que tomara Cámpora con amplo apoio popular, co que cara ao final do seu mandato empeoraron as accións de Montoneros e do Exército Revolucionario do Pobo da Arxentina.

O 25 de setembro de 1973, o secretario xeral da CGT, Confederación Xeral do Traballo, José Ignacio Rucci foi asasinado; aínda que na primeira instancia negaron a autoría, finalmente descubriuse a implicación dos membros de Montoneros nos feitos. Ese mesmo mes, o ERP asaltaba o Comando de Sanidade do Exército no barrio de Parque Patricios da Cidade Autónoma de Buenos Aires, cun saldo dun morto, o que se utilizou para xustificar a súa ilegalización e a clausura do diario *El Mundo*.

Acusouse a Lastiri de ter vínculos coa loxa masónica *P2* de Licio Gelli.

| Presidente da Arxentina |
| --- |
| *Segue a:* Héctor José Cámpora | **Raúl Alberto Lastiri**(13 de xullo-12 de outubro 1973) | *Precede a:* Juan Domingo Perón |
| *Partido Justicialista* - PJ |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista a Lastiri feita por Bernardo Neustadt en 1974 *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q349261
* WorldCat
* VIAF: 4380156811376145390006
* BNA: 000028573
* EBID: ID
* Munzinger: 00000014287
* WikiTree: Lastiri-1

 |