**Almaz** (do ruso Алмаз, *diamante*) foi un programa da Unión Soviética consistente nunha serie de estacións espaciais (ou *estacións orbitais pilotadas*, OPS polo seu acrónimo en ruso) militares lanzadas secretamente baixo o programa civil Saliut DOS-17K (acrónimo de *estación espacial duradeira*) sobre 1971.

Lanzáronse tres estacións Almaz: Saliut 2, Saliut 3 e Saliut 5. A Saliut 2 fallou pouco despois de alcanzar órbita, pero as Saliut 3 e 5 levaron a cabo con éxito probas tripuladas. Tras a Saliut 5, en 1978, o ministerio de defensa soviético considerou que o tempo consumido polo mantemento da estación non compensaba os beneficios proporcionados polos satélites de recoñecemento non tripulados.

Desenvolvemento
---------------

Almaz foi promovida por Vladimir Chelomei como resposta ó proxecto MOL da USAF. As estacións Almaz, do mesmo modo que a súa contrapartida, serían lanzadas xa coa súa tripulación, neste caso a bordo dun foguete Proton. Tras unha estancia de entre 30 e 60 días na que terían lugar as observacións militares, a tripulación volvería a terra. A diferenza do MOL, Almaz dispoñía dun porto de atraque para a visita de diferentes tripulacións, que chegarían a bordo de naves TKS tripuladas, lanzadas tamén mediante foguetes Protón.

Estacións orbitas pilotadas (OPS)
---------------------------------

O deseño básico das OPS medía 4,15 metros de diámetro, cun peso de 20 toneladas. Entre 1965 e 1970 construíronse oito modelos de proba e dous modelos listos para voar. Fixéronse cinco misións, dúas das cales consideráronse exitosas. O tempo total pasado no espazo do programa foi de 81 días.

### OPS-1 (Saliut 2)

A primeira estación Almaz (OPS-1 ou Almaz 101.1), anunciada como Saliut 2, foi lanzada o 3 de abril de 1973. Para encubrir a auténtica natureza da estación foi denominada como Saliut 2 unha vez alcanzou órbita.

### OPS-2 (Saliut 3)

OPS-2 (ou Almaz 101.2) anunciouse como Saliut 3 e foi lanzada o 25 de xuño de 1974. A tripulación da Soiuz 14 pasou 15 días a bordo da estación en xullo de 1974. Lanzouse unha segunda expedición cara OPS-2 en agosto de 1974, pero non conseguiu alcanzar a estación. Na estación, sen tripulación, probouse con éxito un canón automático disparado en remoto contra un satélite. A Saliut 3 reentrou na atmosfera en xaneiro de 1975.

### OPS-3 (Saliut 5)

OPS-3 (Almaz 103) foi anunciada como Saliut 5 e entrou en órbita o 22 de xuño de 1976. Foi visitada por dúas tripulacións no verán de 1976 e no inverno de 1977.

### OPS-4

A seguinte estación Almaz, OPS-4, estaba destinada a ser a primeira estación lanzada cun radar de apertura sintética Mech-A de tres paneis e cun vehículo tripulado de regreso reutilizable TKS. O canón antiaéreo tería sido substituído por un modelo máis avanzado, un Shchit-2, pero finalmente a estación quedou en terra tras a cancelación do programa Almaz.

Medidas de defensa
------------------

Ademais do equipo de recoñecemento, Almaz estaba equipada cun canón Nudelman-Rikhter NR-23 na parte dianteira do casco. Este canón autolubricante foi modificado a partir do canón de cola dun bombardeiro Tu-22 e era capaz de disparar 950 cartuchos por minuto. Cada proxectil de 200 gramos voaba a unha velocidade de 690 m/s con relación á estación.

A Saliut 3/OPS-2 levou a cabo unha proba con éxito do canón, disparando cara a un satélite de maneira remota, coa estación baleira, debido a preocupacións sobre o exceso de vibración e ruído.

Almaz-T (non tripulada)
-----------------------

Satélite Almaz (baseado na estación Almaz).
Tras a cancelación do programa, a estación Almaz foi reconfigurada como satélite de recoñecemento por radar pesado e non tripulado. Lanzáronse tres satélites baixo este concepto, dous dos cales funcionaron con éxito en órbita.

### Almaz-T

Almaz-T foi lanzado desde o cosmódromo de Baikonur o 29 de outubro de 1986. Non alcanzou órbita por un fallo de separación da primeira e segunda etapas do lanzador Proton. O sistema de seguridade destruíu o vehículo.

### Kosmos 1870

O segundo satélite Almaz alcanzou órbita o 25 de xullo de 1987, cunha inclinación de 71,92 graos respecto do ecuador e foi identificado oficialmente como Kosmos-1870. A nave funcionou durante dous anos, obtendo imaxes de radar cunha resolución de 25 metros, ata que foi desorbitado o 30 de xullo de 1989.

### Almaz-1

O terceiro satélite Almaz foi lanzado o 31 de marzo de 1991 baixo o nome de Almaz-1. Tras o lanzamento detectouse un fallo na antena de comunicacións deseñada para descargar as imaxes mediante o satélite de comunicacións Luch. Ademais, un dos paneis solares non se despregou completamente, bloqueando parcialmente o despregue do radar principal. Tras 18 meses de traballo do satélite, Almaz-1 foi desorbitado o 17 de outubro de 1992 sobre o océano Pacífico.

### Almaz-2

Almaz-2 non chegou a engalar. Levaba un novo radar que tiña que proporcionar unha resolución de 5 a 7 metros. Ademais, un equipo optoelectrónico na estación debería ter producido imaxes cunha resolución de 2,5 a 4 metros.

Outros usos
-----------

A estrutura das OPS foi a base das estacións Saliut , Mir e ISS.

Notas
-----

1. ↑  "Astrospies".
2. ↑  В. А. Поляченко, *На Море и в Космос*, МОРСАР АВ, 2008, page 133
3. ↑  Михаил Жердев «Популярная механика», 12/2003
4. ↑  Salyut 1, its origin

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* TKS
* RD-0225