recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jon Bojer Godal**, nado en 1937 en Telemark, é artesán e un estudoso noruegués especializado na cultura tradicional nórdica.

Traxectoria
-----------

Vén focalizando o seu traballo nos usos da madeira en vivendas e embarcacións, e na carpintería de ribeira e as técnicas de navegación das embarcacións tradicionais.

Estudou na Escola superior de enxeñaría agrícola de Noruega (Norges Landbrukshøgskole). Foi director e profesor de cultura mariñeira na Escola superior popular de Rissa (Fosen Folkehøgskole i Rissa). Está rexistrado como artesán oficial do museo etnográfico de Maihaugen en Noruega.

Ten publicado traballos sobre usos dos materiais tradicionais. A súa obra máis extensa son os catro volumes sobre embarcacións dos fiordes (Åfjordbåt) e embarcacións das rexións do norte (Nordlandsbåt), que escribiu xunto con Gunnar Eldjarn.

Está interesado nas relacións entre as embarcacións nórdicas como o Geitbåt (o barco "cabuxa") e as dornas galegas.

Obra
----

* *Åfjordbåten og Nordlandsbåten*  (Embarcacións dos fiordes e das rexións do norte) volumes 1 a 4. Xunto con Gunnar Eldjarn. 1988 - 1990
* *Beresystemet i eldre norske hus* (Sistemas construtivos nas antigas vivendas norueguesas). 1994
* *Tre til tekking og kleding'* (A madeira nos solados e tellados) 1994
* *Tre til laft og reis* (A madeira nos faiados e pendellos) 1994
* *Tre til båtar* (A madeira nas embarcacións) 2001

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3399768
* WorldCat
* VIAF: 168578609
* BIBSYS: 90702939
* GND: 1023809737
* ISNI: 0000 0001 1545 4564
* LCCN: no2015001658
* SELIBR: 341490

 |
**John White**, nado en Mount Isa (Queensland) o 15 de xuño de 1973, é un ex-xogador de  squash escocés, que foi número 1 do mundo entre marzo e abril de 2004.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar a squash influído polos seus pais, xogadores amadores e súa nai tamén traballaba nun club de squash. Malia nacer e criarse en Australia, nas competecións internacionais sempre representou a Escocia. En 1991 comezou a súa etapa como xogador profesional de squash en Europa mais non foi ata 1997 que logrou a súa primeira vitoria, no circuíto italiano. White terminou subcampión no World Open e máis no British Open en 2002. Gañou o título de PSA Masters en 2003 ao bater a Thierry Lincou por 15–8, 17–15 e 17–16. Tamén gañou o campionato británico en 2004 logo de vencer a Lee Beachill por 17–16, 17–14, 14–15 e 15–8. En marzo de 2004 acadou o liderado mundial

Coñécese a White pola forza das súas batidas na bóla, con velocidades moitas veces por riba de 266 km/h. Un dos seus saques chegou a 273,5 km/h no Canary Wharf Squash Classic de 2004 e permaneceu como mellor marca ata o 3 de outubro de 2011 ao chegar unha bóla de Cameron Pilley aos 281,6 km/h no US Open.

En 2007 White asumiu o posto de director de squash e adestrador xefe do Franklin & Marshall College en Lancaster en Pensilvania. No ano seguinte retirouse da alta competición logo de perder diante James Willstrop na segunda rolda do Campionato do Mundo.

Dende 2011 White é adestrador principal dos equipos universitarios de squash masculino e feminino da Universidade Drexel en Filadelfia.

Notas
-----

1. ↑  "Great White Calls it a Career". *Squash Magazine*. 1 de xullo de 2009.
2. ↑  "John White. Tournament Successes". *Squash Player*. 1 de abril de 2002.
3. ↑  Noah Davis (13 de decembro de 2016). "How to Hit a Squash Ball Harder Than Anyone Else on Earth". *New York (magazine)*.
4. ↑  "John White Retires From Professional Circuit". *Franklin & Marshall College Athletics*. 26 de outubro de 2008. Arquivado dende o orixinal o 12 de febreiro de 2018. Consultado o 14 de decembro de 2022.
5. ↑  "Johan White". *Drexel Dragons*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Partido entre White e Peter Nicol da final do Torneo de Campións de 2004
Os **feldespatos** son un grupo de minerais constituídos por silicatos de aluminio, potasio, calcio e sodio. Son uns minerais que forman unha serie isomorfa na que estes tres últimos elementos químicos substitúen en ocasións ó aluminio creando diferentes variedes con diversas propiedades físicas e químicas.

Aspecto
-------

Os feldespatos acostuman aparecer de forma masiva. Moi raras veces o fai en forma de cristais.

### Variedades do feldespato

Segundo sexa a súa composición química os feldespatos poden dividirse en:

* **Ortoclasios**, que son feldespatos de potasio.
* **Plaxioclasios**, os formados polo calcio e o sodio.

Lugares onde se atopa
---------------------

Os feldespatos son uns minerais moi abundantes na codia terrestre. Moi frecuentemente atópase en asociación co cuarzo e a mica formando parte das rochas plutónicas coma o granito, sendo o responsable da meteorización ou caolinización deste.

Propiedades
-----------

Os feldespatos son moi alterables polas condicións meteorolóxicas e acostuman sufrir cambios na súa estrutura e converterse moi facilmente en caolín, proceso de meteorización que se coñece co nome de caolinización. A caolinización prodúcese en ambientes húmidos e cargados de CO2 (dióxido de carbono). O CO2 convértese en CO3 para unirse co potasio, calcio ou sodio, formando carbonatos.

Outros silicatos
----------------

Outros silicatos importantes son:

A olivina, a mica e o cuarzo.

Véxase tamén
------------

* Isomorfismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170258
* AAT: 300011087
* BNCF: 33622
* BNF: 11971186c
* BRE: 3152413
* EBID: ID
* GND: 4153949-7
* JSTOR: feldspars
* LCCN: sh85047693
* MAG: 2777729578
* Mindat: 5366
* NDL: 00573676
* PSH: 4707

 |
**Jon Morgan Searle**, nado en Buckfast (Devon) o 22 de xuño de 1930 e finado en Xibraltar o 13 de marzo de 2012, foi un xornalista xibraltareño e editor do *Gibraltar Chronicle*. Tamén foi correspondente da axencia de noticias Reuters e do *The Times* de Londres.

Traxectoria
-----------

Na súa infancia, mudouse para o Canadá despois da morte de súa nai, e foi creado por amigos da familia. Formouse en artes plásticas na Universidade McGill, no Quebec, antes de regresar ao Reino Unido, onde serviu no Royal Army Educational Corps.

Durante o servizo militar, foi enviado a Xibraltar, por primeira vez, onde ensinou arte e coñeceu a súa futura esposa, Lina. A parella volveu a Inglaterra, onde Lina estudou fisioterapia en Manchester e Jon graduouse en socioloxía en Liverpool. Despois de completar os seus estudos, a parella viviu por algún tempo en Coventry, antes de regresar a Xibraltar.

No Peñón, Searle traballou como oficial de xustiza e profesor na Escola St. Jago, en finais dos anos 1950. Neste momento, apareceu unha oportunidade para integrar o equipo de xornalistas do *Gibraltar Chronicle*, e en 1966, Searle converteuse en editor do xornal, cargo que ocupou ata 1986. Durante este tempo el tamén foi correspondente da *Reuters* e *The Times* de Londres, informando sobre Xibraltar e toda a rexión.

Searle tamén actuou como secretario da Biblioteca Garrison por moitos anos. O seu fillo, Dominique tamén se fixo editor do *Chronicle* en 1996.

Jon Searle morreu o 13 de marzo de 2012.

Autobiografía
-------------

* *Song for a new life*

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Gibraltar Chronicle, ed. (2012-03-14). "Former Chronicle editor dies" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 07-01-2013. Consultado o 30-09-2012.
2. ↑  Gibraltar Chronicle (ed.). "Previous Editors" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 20-11-2012. Consultado o 30-09-2012.
3. ↑  This is Devon, ed. (05-05-2012). "Buckfast boy cast adrift by WWII" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 14-01-2013. Consultado o 30-09-2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fallece el periodista y exeditor del Chronicle Jon Morgan Searle*(en castelán)*
* John Searle muere a la edad de 81 años*(en castelán)*
O **trastorno ansioso social**, tamén coñecido como **ansiedade social** ou **fobia social**, é un trastorno psicolóxico do espectro dos trastornos de ansiedade. É unha síndrome caracterizada por manifestacións de alarma, tensión nerviosa e desconforto desencadeadas pola exposición á avaliación social, o que ocorre cando o afectado precisa relacionarse con outras persoas, realizar traballos baixo observación ou participar de actividades sociais. Isto ocorre até o punto de interferir na maneira de vivir de quen o sofre, facendo que se sinta inseguro, axexado, incómodo, con sensacións intensas e desagradables sobre o que pensan del outras persoas.

As persoas afectadas por esta patoloxía comprenden que os seus medos son irracionais, no entanto, experimentan unha enorme aprensión a confrontar as situacións socialmente temidas e normalmente fan de todo para evitalas. Durante as situacións temidas, é frecuentemente presente nestas persoas a sensación de que os outros as están xulgando e, tales suxeitos, normalmente temen ser vistos como ansiosos, fracos ou estúpidos. Por conta disto, tenden frecuentemente a illarse.
As situacións temidas poden ser ou numerosas, neste caso trataríase do subtipo xeneralizado (concorrer a festas ou reunións, coñecer nova xente, participar de pequenos grupos de traballo, realizar conquistas amorosas) ou únicas e específicas, subtipo discreto (dar un discurso, actuar fronte ao público, ir ao baño cando hai outras persoas ao lado).

Normalmente aparece na xuventude, despois da adolescencia, e pode continuar durante toda a vida, o que ten graves consecuencias negativas na vida social, laboral e afectiva. Este disturbio non debe ser considerado unha forma esaxerada de timidez. A súa aparición é moito máis común do que se pensa popularmente, e non hai que considerar esta fobia como estraña. Aceptalo abertamente en público é a mellor forma de comezar a superalo, para poder intentar sentirse mellor comprendido e deste xeito, minorar a angustia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q281928
* BNCF: 7003
* BNF: 136154213
* EBID: ID
* LCCN: sh92004280
* MAG: 2781340587
* NDL: 01084719

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DOID: DOID:11257
* KEGG: H01670
* MedlinePlus: 000957
* MeSH: D000072861
* MeSH: F03.080.725.500
* NCIt: C34927
* Patientplus: social-anxiety-disorder-pro
* UMLS: C0031572

 |
Felice Gimondi durante a Nápoles-Anagni, penúltima tirada do Giro 2009.
**Felice Gimondi**, nado en Sedrina o 29 de setembro de 1942 e finado en Giardini-Naxos o 16 de agosto de 2019, foi un ciclista italiano, coñecido por ser un dos poucos que gañou as tres Grandes Voltas e o que máis veces subiu ao podio no Giro de Italia.

Traxectoria
-----------

En 1964 adxudicouse o Tour do Porvir. Iniciou a súa carreira profesional en 1965, ano en que foi terceiro no Giro de Italia e gañou o Tour de Francia por diante de Raymond Poulidor vencendo en tres etapas. En total chegará a obter 7 tiradas na rolda francesa.

O seu primeiro Giro de Italia acadarao en 1967 e o seguinte en 1969 pasando a ser un dos eternos segundos na era do dominio absoluto de Eddy Merckx ata volvelo conseguir en 1976 tras arrebatarlle a camisola rosa a Johang De Muynck na penúltima tirada contra o crono. Na volta italiana subiría ao podio 9 veces e gañaría 6 tiradas.

En 1968 facíase coa Volta a España, acadando xa naquela altura unha das triplas coroas do ciclismo: gañar nas tres grandes voltas. Nese ano gañaba tamén o seu segundo Gran Premio das Nacións acabando coa era de Jacques Anquetil señor absoluto desa prestixiosa proba. Semellaba que ía ser un novo Fausto Coppi, pero Eddy Merckx cruzaríase no seu camiño en todos os terreos: No Giro de 1970 foi segundo a 3´14´´ de Merckx, no campionato do mundo de fondo en estrada foi segundo tras Merckx en 1971. No Tour de Francia de 1972 foi tamén segundo por detrás do campión belga. O seu desquite produciríase en 1973 no campionato do mundo do fondo en estrada cando nun circuíto ben coñecido polo campión belga (Montjuic) este desatou un dos seus poderosos ataques, rompeu a carreira e se levou consigo a Luis Ocaña, vencedor no Tour daquel ano, e a un gregario de luxo, Freddy Maertens, que presumiblemente tiña que preparar un dos seus inapelables sprints. Gimondi aguantou ese ataque e no momento do sprint conseguiu unha sostida punta de velocidade que lle permitiu ser o campión do mundo dese ano.

En 1972 impúxose na Volta a Cataluña. Gimondi gañou tamén importantes clásicas como a París-Roubaix de 1966, o Giro da Lombardía en 1966 e 1973 e a Milán-San Remo de 1974. A París-Bruxelas gañouna dúas veces con dez anos de diferenza (1966 e 1976). En total acadou 141 triunfos. Retirouse en 1979.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q313526
* WorldCat
* VIAF: 123702198
* BNF: 16227713q
* FAST: 40389
* GEC: 0030006
* GND: 1193021448
* ICCU: RAVV067121
* ISNI: 0000 0000 8562 7435
* LCCN: n79087444
* Munzinger: 01000050125
* CyclingArchives: 4202
* ProCyclingStats: 168671
* Sports Reference: felice-gimondi-1

 |
**John Walson**, nado o 25 de marzo de 1915 en Forest City  e finado o 28 de marzo de 1993 en Nova York, foi un pioneiro estadounidense da televisión por cable, recoñecido polo Congreso dos Estados Unidos e a National Cable Television Association como o seu inventor en 1948. aínda que algúns historiadores da televisión poñen en dúbida que fose o primeiro en desenvolvela.

Traxectoria
-----------

Nacido como **John Walsonavich** era fillo de inmigrantes rusos, estudou electrónica nunha escola de formación profesional en Chicago e de volta a Mahanoy City traballou nunha compañía eléctrica ata 1945 cando obtivo unha franquía para vender e reparar produtos de General Electric abrindo un local no nome de Service Electric Company, a partir de 1947 comezou a vender televisores pero a recepción do sinal das canles de televisión, que emitían desde Filadelfia era mala, debido a que as montañas que arrodeaban a vila bloqueaban o sinal. Para resolver o problema en xuño de 1948 Walson montou unha torre con antena no cumio dunha das montañas, conectándoa por medio de cable con televisores expostos no escaparate da súa tenda, o que lle permitía demostrar á clientela o ben que funcionaban sen ter que desprazarse ao alto da montaña. Posteriormente conectou aos seus clientes que vivían na zona que percorría o cable, esta foi a primeira rede de televisión por cable nos Estados Unidos e foi a primeira en utilizar microondas para sintonizar canles de televisión distantes , e o primeiro en usar cable coaxial para mellorar a calidade da imaxe.

Notas
-----

1. ↑  "The Cable Center". Arquivado dende o orixinal o 06 de outubro de 2011. Consultado o 21 de novembro de 2010.
2. ↑  "Cable Television History". *Inventors*. About.com. Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2020. Consultado o 20 de novembro de 2010.
3. ↑  Patrick Parsons *Blue skies: a history of cable television*, p.70
4. ↑  Mary Alice Mayer Philips, *CATV: a history of community antenna television*, 1972
5. ↑  Segundo testemuños persoais, toda a documentación da empresa perdeuse nun lume: Brian Lockman e Don Sarvey *Pioneers of cable television: the Pennsylvania founders of an industry*, p. 14
6. ↑  "*Microwave Journal*". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 21 de novembro de 2010.
7. ↑  Ray Horak *Telecommunications and Data Communications Handbook*, p. 445

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Obituario no *New York Times*
**Juan Vicente Martínez Quelle**, nado en Ferrol o 26 de xaneiro de 1875 e finado na mesma cidade en agosto de 1942, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Chegou a Cuba o 24 de xuño de 1908 como mariñeiro da corveta "Nautilus". Desertou e instalouse na Habana onde traballou como xornalista. Foi redactor de *Airiños d'a Miña Terra*, en 1910 foi nomeado representante da revista *Suevia* na Habana. En 1913 fundou *Labor Gallega*. En 1919 foi redactor do xornal *La Nación*. Traduciu para o *Diario de la Marina* a obra de Castelao *Un ollo de vidro*. En 1922 foi director do semanario *España*. Publicou contos en *El Industrial*. En xullo de 1925 asumiu a dirección da colección popular La Novela. Tamén foi letrista de cancións.

En 1931 retornou a Galicia, instándose en Ferrol. Militou no Partido Republicano Radical Socialista, foi redactor de *El Correo Gallego* e dirixiu a revista *Labor Gallega* do Real Coro Toxos e Froles.

Obras
-----

En 1924 foi incluído na antoloxía poética *Los argonautas*, na que aparecían os principais poetas cubanos do momento. Publicou en 1929 o libro de memorias *De mis viajes. Relato anecdótico y descriptivo*.

Notas
-----

1. ↑  *Vida Gallega*, 30-7-1931, p. 28.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Juan Vicente Martínez Quelle". *Álbum da Emigración* do Consello da Cultura Galega.
* "Juan Vicente Martínez Quelle" *Diario de Ferrol*, 19/2/2017 *(en castelán)*.
Exemplo dunha muller con fochiñas (Miranda Kerr).
Unha **fochiña** é unha marca visible causada pola pel subxacente que se forma nas fazulas dalgunhas persoas, sobre todo cando sorrín. Non se herdan xeneticamente.

As fochiñas nas dúas fazulas son un fenómeno relativamente común. Unha forma máis rara é a fochiña única, que se produce nun só lado da cara.

Anatomicamente, as fochiñas poden ser causados por variacións na estrutura do músculo da cara coñecido como cigomático maior. En concreto, a presenza de músculo dobre ou bífido cigomático pode explicar a formación de fochiñas nas fazulas.

Esta variación bífida do músculo orixínase como unha estrutura única no óso cigomático, considérase unha enfermidade porque os músculos faciais non realizan o seu correcto funcionamento e debido a isto son considerados deformacións. 

A formación das fochiñas tamén se pode dar debido a que as fibras de até nove músculos faciais entrelázanse ou unen nunha formación moi diversa e multiplanar que se denomina modiolo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *fochiña*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fochiña*** |

### Ligazóns externas

* Possible inheritance of dimples.
* Sabías que as fochiñas son en realidade un defecto?
* What Are Dimples?
**Juan de Arespacochaga y de Felipe**, nado en Madrid o 27 de xaneiro de 1920 e finado na mesma cidade o 1 de outubro de 1999 foi un enxeñeiro e político español

Traxectoria
-----------

Naceu en Madrid, no seo dunha familia oriúnda de Biscaia. Era doutor enxeñeiro de Camiños, Canles e Portos pola Escola de Madrid.

En 1949 incorporouse aos Servizos Hidráulicos do Estado, onde dirixiu as obras da presa de El Vado, na Provincia de Guadalaxara, para o abastecemento de auga a Madrid. En 1958 xa era xefe do gabinete de Estudos Hidráulicos do Ministerio de Obras Públicas. Posteriormente foi nomeado director xeral de Promoción do Turismo e presidente da Empresa Nacional de Turismo de España. En 1971 foi designado procurador nas Cortes franquistas en representación das grandes cidades españolas. En 1976 é ademais nomeado alcalde de Madrid en substitución de Miguel Ángel García-Lomas Mata.

Sendo alcalde, foi ademais designado polo rei Xoán Carlos I como senador, onde se integrou no grupo mixto. Afiliouse a Reforma Democrática, formación que posteriormente se integrou en Alianza Popular, foi relevado da alcaldía en 1978 e substituído por José Luis Álvarez. Non se presentou ás eleccións de 1979 ao Senado, pero si en 1982, cando foi elixido senador pola coalición AP-PDP. Voceiro do Grupo Parlamentario Popular do Senado, en 1983 foi designado membro da delegación parlamentaria española no Consello de Europa. Presidente do consello político de Alianza Popular, e situado no seu sector máis conservador, foi reelixido senador por Madrid en 1986.

Publicou *Galicia, esa península*. Editora Nacional, Colección Ateneo, 1967. 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391346
* WorldCat
* VIAF: 16070795
* Auñamendi: 143248
* BNE: XX1181765
* DBE: juan-de-arespacochaga-y-felipe
* FAST: 56903
* GND: 1053091362
* ISNI: 0000 0000 5928 8353
* LCCN: n80081464
* PACE: 2316
* PTBNP: 1161651
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 7860

 |
**Feliciano Canto López**, nado en Lugo cara a 1884 e finado na mesma cidade o 17 de xuño de 1964, foi un perito agrícola e político galego.

Traxectoria
-----------

Neto de Francisco Andrés López Fernández. Estudou o bacharelato en Lugo. Perito agrícola de Lugo, foi elixido presidente da Asociación de Peritos Agrícolas da provincia de Lugo en 1927, e continuou como presidente en 1932. Foi secretario da Liga de Amigos de Lugo. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Lugo en 1927. Dirixiu *Galicia Agrícola* e colaborou en *El Progreso*, *Vanguardia Gallega*, *El Pueblo Gallego*, *Vida Gallega*,  *Voz y Voto* e nas *Hojas Divulgadoras* do Ministerio de Agricultura. Afiliado a Izquierda Republicana, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separado do servizo e baixa na escala en xaneiro de 1937, e abríronlle expedientes de responsabilidades políticas. Reincorporado ao servizo, foi nomeado perito superior de primeira clase do Corpo Pericial Agrícola do Estado en febreiro de 1954. Finou en Lugo o 17 de xuño de 1964.

Obras
-----

* *Vademécum de los abonos*. Lugo: La Voz de la Verdad, 1955.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 16-6-1927, p. 2,
2. ↑  *El Correo Gallego*, 7-7-1927, p. 4.
3. ↑  *Hojas Divulgadoras*, 9, mayo 1935.
4. ↑  Suplemento nº 35 al BOE 11-2-1937, p. 3.
5. ↑  *BOE*, 5-4-1954, p. 2148.
6. ↑  Necrolóxica en *El Progreso*, 18-6-1964, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión franquista en Lugo
Partes dun óso longo.
*Para a glándula endócrina tamén chamada epífise ver glándula pineal.*
**Epífise** é o nome que designa cada un dos extremos dun óso longo. É a zona en que se sitúan as articulacións. A epífise acostuma ser máis ancha que a porción central do óso, ou diáfise.

Descrición
----------

A epífise está formada por óso esponxoso no centro e por unha capa delgada de óso compacto na súa periferia, e encóntrase separada da parte central do óso por unha rexión chamada metáfise, que é onde se encontra a cartilaxe de crecemento.

Está cuberta na súa parte externa polo periósteo e na súa parte interna encóntrase a medula ósea vermella que é onde se forman os glóbulos vermellos e outras células sanguíneas. Na zona que forma a articulación recóbrea un tecido cartilaxinoso que se chama cartilaxe articular.

Os principais ósos que posúen epífise son os ósos longos das extremidades. No ser humano teñen epífise o fémur, a tibia, o peroné, os metatarsianos e as falanxes nas extremidades inferiores, e o úmero, o cúbito, o radio, os metacarpianos e as falanxes nas extremidades superiores.

Os ósos longos das extremidades teñen dúas epífises, a que está máis próxima á raíz do membro chámase epífise proximal e a que está máis afastada chámase epífise distal.

Outros significados
-------------------

O termo **epífise** pode tamén facer referencia a unha glándula situada no interior do cranio, que se coñece máis comunmente como glándula pineal.

Termos relacionados
-------------------

* Epifisario: relativo á epífise, por exemplo unha fractura epifisaria.
* Epifisite: inflamación da epífise.
* Epifisiolise: separación anormal da epífise do resto do óso.
* Displasia epifisaria múltiple: é unha enfermidade de orixe xenética que afecta ao crecemento do óso.

Notas
-----

1. 1 2  *Dorland Diccionario enciclopédico illustrado de Medicina* (en español) (30 ed.). Elsevier, España. 2005. ISBN 8481747904.
2. ↑  Tortora - Derrickson. Principios de Anatomía y Fisiología, 11ª edición (2006). ISBN 968-7988-77-0. Consultado o 13/4/2010

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1801229
* BNCF: 56980
* BNF: 144884619
* EBID: ID
* JSTOR: epiphyses
* LCCN: sh85044429
* MAG: 2780472225

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 24012
* MeSH: D004838
* MeSH: A02.835.232.251
* TA: A02.0.00.018
* Uberon: 0001437
* UMLS: C0014570

 |
Rubén Limardo ataca a Ulrich Robeiri (esquerda) cunha flèche (2012)
Fabian Kauter (dereita) toca a Diego Confalonieri (esquerda) cun ataque de flèche (2012)
En esgrima denomínase **flèche** (*frecha*) a unha técnica de ataque agresiva que implica velocidade e un elemento de sopresa. Só se permite en espada e florete, estando prohibida en sabre.

Realización
-----------

Nunha flèche, o tirador transfire o seu peso cara á parte dianteira dos seus pés e asemade comeza a estirar o seu brazo armado. Coa perna estendida iníciase o ataque pero é o metatarso do pé máis preto do opoñente co que se dá o pulo explosivo preciso para achegar o tirador ao seu opoñente. De seguido lévase a arma, o brazo e o ombreiro cara a adiante, levantando o pé traseiro ao tempo que se cruza a perna de adiante aterrando o outro pé coa perna flexionada por diante, é xusto no intre que están as dúas pernas no aire que se ha realizar o toque. En florete, o ataque considérase rematado cando o pé traseiro aterra, e o opoñente pode responder iniciando un ataque.

Despois de intentar o toque, o tirador continúa a moverse cara a adiante, facendo retroceder ao seu opoñente para evita a riposte ou un contraataque. Se o tirador é o suficientemente rápido o opoñente xeralmente só ten unha oportunidade para tocalo. As regras impiden o contacto corporal co opoñente en florete, a infracción desa regra pode levar a un aviso, a concesión dun toque ao opoñente e/ou a expulsión da competición. En espada, o contacto tan só resulta nunha parada da competición sen penalización, agás que se realizara con empurramento, brutalidade ou para impedir o toque.

Notas
-----

1. ↑  Garret, Maxwell R. and Mary Heinecke Poulson. *Foil Fencing*. University Park: Pennsylvania State UP, 1981, p. 49.
2. ↑  Garret, ob.cit. 1981

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Flèche***  |
A **epsomita** é a forma mineral do sulfato de magnesio heptahidratado (**MgSO4 · 7H2O**).
O seu nome provén da localidade de Epsom (Surrey, Inglaterra), de onde hai tempo que son coñecidos os depósitos deste mineral asociados a augas minerais.

Propiedades
-----------

Aínda que é de cor branca, a epsomita adoita aparecer coloreada cunha variedade de matices pálidos debido á presenza de impurezas. Estas son fundamentalmente níquel, ferro, cobalto, manganeso e zinc; a cor rosa relaciónase coa presenza de cobalto, mentres que a verde asóciase a da de níquel.

Forma unha serie completa canda a goslarita (ZnSO4 · 7H2O) e a morenosita (NiSO4 · 7H2O).

A epsomita é soluble en auga e ten un sabor amargo e salgado.
Ao aire libre deshidrátase, tornándose mate, polo que debe ser conservada nun recipiente pechado ou en plástico e ser limpada só con alcol. 
Cristaliza no sistema ortorrómbico.

Morfoloxía e formación
----------------------

A epsomita aparece formando cristais, agregados fibrosos, costras, estalactitas, eflorescencias. Habitualmente atópase como eflorescencias en zonas abrigadas de afloramentos rochosos dolomíticos e calcarios. Normalmente tamén se pode atopar nas paredes de covas e en depósitos de lagos salgados. Tamén abunda en paredes de minas de carbón e minas metalíferas, incluso ns soportes de madeira e no material abandonado.

Depósitos
---------

As acumulacións de epsomita son frecuentes, podéndose destacar os existentes na antiga Unión Soviética —lagos magnésicos de Djaman-Klytch e de Djelonsk—. Nos lagos salgados do Monte Kruger (Washington, Estados Unidos) acháronse cristais que teñen os 2 metros. En España existen eflorescencias importantes moi cerca de Calatayud (Aragón) e en México en Aquiles Serdán (Chiapas).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Epsomita*** |

### Outros artigos

* Lista de minerais
* Kieserita (MgSO4 · H2O), forma mineral menos hidratada que a epsomita.

### Ligazóns externas

* Epsomite (Mindat.org)
* Epsomite Mineral Data (Webmineral)
* Handbook of Mineralogy

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q411430
* AAT: 300380513
* BRE: 4937244
* EBID: ID
* MAG: 2780495618

 |
A **equidade**, é unha figura xurídica de enorme importancia na resolución de conflitos para os que non existe lei aplicable.

O termo *equidade* vén do latín *aequitas*, de *aequus*, igual. Teñen unha connotación de Xustiza e igualdade social con responsabilidade e valoración da individualidade, chegando a un equilibrio entre as dúas cousas, a equidade é o xusto en plenitude.

Ás veces a propia lei permite que o xuíz utilice a equidade na solución que adopte. Neste sentido a equidade xoga un importante papel para diminuír ou matizar o rigor da norma xurídica aplicable.

A equidade é "a xustiza do caso concreto", e responde ao principio que se formula do seguinte modo: "dar a cada un o que lle corresponde".

Aplicación do principio de equidade
-----------------------------------

Unha das principais funcións do principio de equidade é o de servir para temperar o principio de igualdade (todos son iguais ante a lei).

Un exemplo gráfico axuda a comprender como se articula a formulación xeral deste principio. Se o dereito de igualdade obriga a considerar, por exemplo, que homes e mulleres son iguais ante a lei, equiparalos en todas as situacións sería o correcto, mais moitas veces non sería o **xusto**. Non sería xusto, por exemplo, que homes e mulleres competiran nunha mesma carreira deportiva. Homes e mulleres teñen dereito a participar, pero o fan en carreiras distintas. Do mesmo xeito, desde a óptica da igualdade, sería correcto que todos pagasen os mesmos impostos, pero non sería xusto nun Estado social que pobres e ricos pagasen exactamente o mesmo. A equidade permite que paguen máis os que máis gañan.

Deste modo, o principio de igualdade, sancionado por todas as constitucións modernas, non é tan sagrado como cabe supoñer. O principio de equidade é tanto ou máis importante, pois como dicimos, atempera o principio de igualdade, e do artellamento de ambos os dous principios haberá que *tratar igual aos iguais e desigual aos desiguais*. A cuestión, moito máis delicada, será determinar en que consiste a desigualdade, cuantitativa ou cualitativamente, e achar a solución equitativa correspondente. En efecto, é tan inxusto a non aplicación da equidade como a súa aplicación por exceso. Moitas veces pode apreciarse tanto situacións inxustas por esquecerse este principio, ou, ao contrario, producirse unha sobreprotección a determinadas situacións.

A equidade é o que xustifica e fundamenta as fórmulas de discriminación positiva, hoxe en día moi importantes desde a perspectiva das políticas de xénero.

Véxase tamén
------------

* Igualdade
* Xustiza
* Principios xerais do dereito

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6316865
* BNCF: 13791
* BNF: 12010706n
* BRE: 4160605
* GEA: 5015
* LCCN: sh85044554

 |
**Laura Carmen Seara Sobrado**, nada en Allariz o 20 de abril de 1975, é unha política galega vinculada ao PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

É licenciada en Dereito, e ten un mestrado en Calidade de Servizos. Foi Secretaria de Organización das Mocidades Socialistas e deputada do PsdeG no Parlamento de Galicia dende 2001 até xaneiro de 2010.

En 2007 foi nomeada Xuíz Honorario do Couto Mixto.

Dende 2010 até xullo de 2011 foi a directora da Instituto da Muller, que depende do goberno de España. En xullo dese ano substituíu a Bibiana Aído na Secretaría de Estado de Igualdade, posto no que permaneceu ata a derrota socialista de novembro de 2011.

En 2011 encabezou a lista do PSdeG-PSOE ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Ourense, por onde saíu elixida deputada nas eleccións xerais. Desde xeito ocupou o cargo de deputada na X lexislatura, de 2011 a 2016.

En decembro de 2017, deixou a política para centrarse no sector privado, na empresa creada coa súa socia María Jesús Boo, chamada Red Talento Consultoras, con oficina en Ourense. Esta empresa de consultoría está centrada na provisión de servizos relacionados coa participación, igualdade e políticas sociais.

A finais de 2018 o goberno municipal de Salceda de Caselas solicitou a súa colaboración para dirixir o *Plan Municipal para a Igualdade Efectiva de Mulleres e Homes 2018-2021.*

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "Ficha de deputada Seara Sobrado, Laura Carmen". *Congreso dos Deputados*. Arquivado dende o orixinal o 02 de marzo de 2019. Consultado o 1 de marzo de 2019.
2. ↑  "VII LEXISLATURA (18-7-05 ao 6-1-09)" (PDF). *webcache.googleusercontent.com*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 18 de abril de 2021. Consultado o 1 de marzo de 2019.
3. ↑  "Laura Seara sustituye a Aído en la secretaría de Estado de Igualdad". *Público* (en castelán). 21 de xullo de 2011.
4. ↑  "«El trabajo que hicimos en el Gobierno influyó mucho en el éxito del 8M»". *La Voz de Galicia* (en castelán). 18 de abril de 2018. Consultado o 1 de marzo de 2019.
5. ↑  Barro, Pablo. "La exdiputada Laura Seara vuelve al sector privado". *Galicia*. Arquivado dende o orixinal o 02 de marzo de 2019. Consultado o 1 de marzo de 2019.
6. ↑  "Salceda ficha a Laura Seara para dirigir el segundo Plan de Igualdad del municipio". *www.farodevigo.es* (en castelán). Consultado o 1 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Laura Seara Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Galicia
* Entrevista en El Progreso o 16 de abril de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3218715
* PACE: 7107

 |
Logotipo da Quiniela.
**La Quiniela** é o nome dun xogo de azar español, xestionado por Loterías y Apuestas del Estado, que se basea nos resultados dos partidos da liga española de fútbol.

Formato
-------

A aposta realízase sobre 15 partidos, 14 máis o chamado "Pleno ao quince". Normalmente os partidos son todos os de Primeira División e algúns de Segunda, aínda que tamén hai xornadas nas que se pode apostar por partidos da Liga de Campións, a Copa do Rei ou partidos entre seleccións, entre outros.

Cada partido márcase cun signo para as apostas simples, podendo realizarse apostas de dous ou tres signos (dobres e triplas) para as apostas múltiples. Os signos permitidos son o **1** para apostar pola vitoria do equipo local, a **X** para apostar polo empate, ou o **2**, para apostar pola vitoria do equipo visitante.

Premios
-------

Na Quiniela, como noutros xogos de Loterías y Apuestas del Estado, destínase o 55% da recadación aos premios, distribuídos por categorías:

* Categoría especial: 14 acertos máis o Pleno ao quince: 12% da recadación
* 1ª Categoría: 14 acertos: 10% da recadación
* 2ª Categoría: 13 acertos: 8% da recadación
* 3ª Categoría: 12 acertos: 8% da recadación
* 4ª Categoría: 11 acertos: 8% da recadación
* 5ª Categoría: 10 acertos: 9% da recadación

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* El Quinigol

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*
**José Manuel Oliveira Boga**, nado o 5 de maio de 1967 en Padrón, é un antigo ciclista profesional galego, activo entre 1988 e 1991. Actualmente desempeña o cargo de seleccionador galego de ciclismo en estrada.

Traxectoria
-----------

### Como ciclista

Como afeccionado, comezou a facer ciclismo no club da súa vila natal, o Club Ciclista Padronés e mais no veciño Club Ciclista Rois, de Rois. É nesta época, en 1986, cando obtén a vitoria en seis carreiras dun día, e onde consegue ser líder provisional da Volta a Mallorca, da Vuelta a Castilla-La Mancha, da Vuelta a Segovia, e mais gañar a Semana del pedal, nome co que se coñece a volta ao Principado de Asturias. En 1987 queda de segundo na Volta a Ourense, despois de ser o líder temporal, e nese ano forma parte tamén da selección española de afeccionados que obtén a medalla de bronce na contra o reloxo por equipos nos Xogos do Mediterráneo celebrados en Latakia (Siria).

En 1988 comeza a súa traxectoria como profesional no equipo asturiano do CLAS-Cajastur. En 1989 consegue un segundo posto na sétima tirada da Volta a Cataluña, e en 1991 participa no seu único Tour de Francia, que rematou na posición 148. Tamén participou na Vuelta Ciclista a España, no Giro de Italia e en clásicas da Copa do Mundo. En 1992 ficha polo CHCS-Ciemar, no que sería o seu último ano como profesional.

### Como director deportivo

Como director deportivo, Oliveira dirixiu o Aluminios Alca de Padrón (1994), o C.C.Coruñés Leyma (1995, 1996, 1997) e posteriormente o Club Ciclista Estradense, xa no século XXI. En 2005 pasa a ser o seleccionador galego de ciclismo en estrada.

Palmarés
--------

* 1 participación no Tour de Francia.

Vida persoal
------------

Rexenta unha tenda de bicicletas en Santiago de Compostela.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en sitiodeciclismo.net

### Outros artigos

* Galegos no Tour de Francia
* Galegos no Giro de Italia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3186414
* CyclingArchives: 3087
* ProCyclingStats: 135727

 |
**Iria Aboi Ferradás**, nada en Marín o 3 de setembro de 1982, é unha filóloga galega, exsecretaria xeral de Galiza Nova.

Traxectoria
-----------

Estudou Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela.

Milita no BNG dende os 14 anos. Ocupou postos de responsabilidade nos Comités Abertos de Estudantes (CAE) e nos Comités Abertos de Faculdade (CAF). É membro do Consello Nacional do Bloque Nacionalista Galego desde 2006. Foi parte da Dirección Nacional de Galiza Nova e pertence á Unión da Mocidade Galega.

Foi elixida como secretaria xeral de Galiza Nova na décima asemblea nacional desa organización, celebrada o 30 de marzo de 2007, na que se enfrontaron dúas candidaturas: unha de coalición Isca - Esquerda Nacionalista-Mocidade, Encontro Irmandiño con independentes (que levaba como número cinco ao anterior secretario xeral, Xosé Emilio Vicente Caneda) e a encabezada por Iria Aboi composta por membros da UMG e militantes independentes, que recibiu o 60 % dos votos (177 fronte a 111).

Na XI Asemblea Nacional, que tivo lugar do 24 ao 25 de outubro de 2009, resultou reelixida no cargo con 184 votos a favor (57,5 % dos emitidos), sendo a primeira muller en acceder a este posto. Non se presentou para unha segunda reelección, e o 18 de novembro de 2012, no marco da XII Asemblea Nacional, foi substituída no cargo por Alberte Mera García.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Colaboracións en *Terra e Tempo* Arquivado 18 de xullo de 2020 en Wayback Machine.

* Entrevista en *Vieiros*
***Equal Rites*** é a terceira novela da saga Discworld de Terry Pratchett.

Sinopse
-------

Todo comeza cando o mago Drum Billet chega a un pobo perdido para designar ó seu sucesor. O escollido é un meniño acabado de nacer que, como mandan os canóns do Discworld, é o oitavo fillo dun oitavo fillo. O mago debe entregarlle o seu caxato ó neno, xa que a súa hora se aproxima. Poida que por el non repare en que o bebé escollido é en realidade unha nena ata que é demasiado tarde. A nena, chamada Eskarina, é ensinada pola bruxa local Granny Weatherwax que cre firmemente que a maxia dos magos e a maxia das bruxas é completamente diferente. Cando o poder oculto en Esk comeza a manifestarse non ten máis remedio que buscar a Unseen University, a principal escola de magos do Discworld. Nunca antes existira unha muller mago, pero Esk deberá selo aínda que para selo deba superar a oposición dos magos, porque só deste xeito poderá manexar un poder tan inmenso que ameaza a supervivencia do propio Discworld.

Notas
-----

Por razóns non explicadas, Esk non apareceu en ningunha outra novela de Discworld, pero Terry dixo que posiblemente apareza na seguinte novela de Tiffany Aching, *I Shall Wear Midnight*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q853442
* ISFDB: 1996
* LibraryThing: 1045761
* MusicBrainz: ID
* OL: OL15331365W

 |
A **Festa do viño do Condado** é unha feira gastronómica celebrada no Castelo, en Salvaterra de Miño o último domingo de agosto de cada ano co obxectivo de exaltar os viños do Condado (D.O. Rías Baixas) e Monção-Melgaço (D.O. Vinhos Verdes)

Orixe e localización
--------------------

A festa celebrouse por vez primeira en 1959. Dende aquela, elíxense os mellores viños e noméanse os novos confrades que promocionaron o viño.

Os postos para a cata do viño instálanse no interior da muralla do castelo de Salvaterra de Miño, na comarca do Condado, zona de grande tradición e calidade de viños, dentro da Denominación de Orixe Rías Baixas. No mesmo lugar organízanse concertos e outras actividades.

Festexos
--------

O último domingo de agosto degústase o propio viño do Condado xunto con xantares de comida típica (empanadas, polbo, lamprea etc). Ademais celébranse os días anteriores xornadas técnicas, catas, exposicións, obradoiros, mostras de música galega e outras artes. Ademais dende o ano 2000 prémianse os "Viños deliciosos do Ano".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información da festa na Web do Concello
* Información da festa en Turgalicia
**Julia Alcántara Rocafort**, nada en Marín en 1912 e finada en Madrid en setembro de 2002, foi unha política galega.

Traxectoria
-----------

Filla de José Alcántara Fernández. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e trala morte do seu home, o tenente de navío Manuel del Hierro na guerra, o 22 de xullo de 1936, comezou a militar en Falange. Delegada en Marín da Sección Femenina, viaxou a Alemaña en setembro de 1938 con outras falanxistas, nunha estadía de dous meses, para facer un estudo das organizacións xuvenís. En 1939 foi nomeada delegada provincial da Sección Femenina de Pontevedra, sucedendo a Pilar Lago Núñez. Cesou no cargo en 1940, sendo substituída por Pilar del Río Santaolla. Nomeada Regidora Central da rama feminina do Frente de Juventudes en decembro de 1941, foi a primeira directora da Escuela de Instructoras Isabel la Católica da Sección Femenina en 1942. Cesou no cargo de Regidora Central en marzo de 1944.

Vida persoal
------------

Casou en 1931 co tenente de navío Manuel del Hierro Fernández, co que tivo dous fillos, Julia e José Luis del Hierro Alcántara. Enviuvou en xullo de 1936. En abril de 1946 volveu casar co capitán de corveta Alberto Cervera Balseyro en Madrid.

Notas
-----

1. ↑  *ABC*, 29-9-2002, p. 47.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-11-1938, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-3-1940, p. 5.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-6-1959, p. 5.
5. ↑  *El Progreso*, 4-12-1941, p. 1.
6. ↑  "La Escuela de Mandos Isabel la Católica en La Quinta". Arquivado dende o orixinal o 02 de marzo de 2020. Consultado o 02 de marzo de 2020.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-3-1944, p. 5.
8. ↑  *El Progreso*, 13-1-1931, p. 2.
9. ↑  *Ciudad*, 13-5-1946, p. 5.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Richmond, Kathleen J. L. *Women and Spanish Fascism: The Women's Section of the Falange 1934-1959*.
* La Falange es un modo de ser (mujer): Discursos e identidades de género en las publicaciones de la Sección Femenina (1938-1945)
* Sánchez López, Rosario, *Entre la importancia y la irrelevancia: Sección Femenina de la República a la Transición*
**José Manuel Parada Rodríguez**, nado en Monforte de Lemos o 9 de decembro de 1953, é un presentador de televisión galego.

Traxectoria
-----------

Sendo aínda neno trasládase coa súa familia a Ponferrada, na provincia de León. Tras estudar Maxisterio e Xornalismo, comeza a traballar no mundo da radio, primeiro en Ourense e máis tarde en Barcelona. Terminaría fichando pola Cadena COPE.

En 1989 incorpórase a Radio Nacional de España onde presenta o espazo nocturno *La radio de las sábanas blancas* (1989-1994) e *Parada en la 1* (1994-1997).

A súa carreira en televisión estivo sempre vinculada a Televisión Española. Debuta en 1988 no espazo musical *Contigo*, presentado por Norma Duval.

Despois virían *El salero* (1990), *Arco de triunfo* (1991), con Isabel Gemio, *Ay vida mía* (1992-1993), con Mary Carmen y sus muñecos, *Hale Bopp* (1997), un programa de descubrimento de novos talentos, *Curso del 99* (1999) e *Amigos en la noche* (2001), con Isabel Pantoja.

En 1991 incorpórase ao equipo que dirixe María Teresa Campos en *Pasa la vida*, o magazine diario en TVE. Cando en 1996 Campos e a maior parte dos seus colaboradores fichan por Telecinco, Parada decide permanecer na cadea pública. O 10 de xullo de 1995 comezaron as emisións do programa co que máis éxito alcanzaría: *Cine de barrio*, un espazo emitido a tarde dos sábados no que se programaba unha película española dos anos 60 ou 70, e charlábase cun ou varios dos seus intérpretes, vellas glorias do cine nacional.

Fixo un pequeno papel en *Hostal Royal Manzanares*, xunto a Lina Morgan, interpretando o papel de Stéfano. En marzo de 1999 creou a súa propia produtora, Sil Producciones S.L. a través da cal financia o seu propio programa e outros e que comeza a facturar a TVE importantes sumas de diñeiro.

Parada estivo á fronte do programa ata finais de 2003. Ese ano, tras o escándalo provocado pola emisión dun vídeo gravado para o programa no que, nun iate, a folclórica Marujita Díaz mostrou un espido integral, TVE decide non renovar o seu contrato alegando o elevado custo da produtora e é substituído pola actriz Carmen Sevilla. En 2007 volveu a televisión, colaborando como colaborador no programa de actualidade *Está pasando*, que presentan Emilio Pineda e Lucía Riaño en Telecinco.

Recibiu o Premio Antena de Ouro (1999) polo seu labor á fronte de *Cine de barrio*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9014269
* IMDb: nm1043012
* TMDb: 1396471

 |
**Jules Rimet**, nado o 14 de outubro de 1873 en Theuley-les-Lavoncourt (Francia) e finado en Berna (Suíza) o 16 de outubro de 1956, foi un avogado e dirixente deportivo, foi presidente da Federación Francesa de Fútbol, o terceiro e un dos máis importantes presidentes da FIFA, sendo o que propuxo a creación da Copa do Mundo de Fútbol.

Traxectoria
-----------

Educado nos seus comezos de maneira ríxida, estudou a carreira de avogado en París e, aínda que lle gustaba o fútbol, non o practicou, polo que se dedicou máis ben a axudar aos deportistas. Ao comezo da súa carreira como dirixente, que comezou en marzo de 1897, reuniuse cuns amigos para fundar o club Red Star, que hoxe aínda existe e que presidiu; logo, en 1910, fundouse a primeira liga francesa, da cal nove anos máis tarde fixo crear a Federación Francesa de Fútbol (FFF), que dirixiu desde 1919 a 1942.

Posteriormente vinculouse á FIFA como representante de Francia ante a mesma, ata que en 1921 foi designado presidente; alí trasladou a súa experiencia de líder e o seu amor ao Fútbol, que o impulsou a reorganizar a FIFA, que por entón estaba a piques de disolverse. Non só promoveu os torneos olímpicos de Fútbol dos anos vinte, senón a Copa Mundial de Fútbol, que era o seu soño máis prezado, e que se estableceu en 1928 e celebrouse, en 1930, no Uruguai, país que quedou campión. En 1946, no congreso de Luxemburgo, o seu nome denominou oficialmente a Copa até 1970. Logo en 1954 foi nomeado presidente honorífico da FIFA, tras cumprir o seu período de mandato como presidente, á idade de 81 anos. Ao ano seguinte foi nomeado para o Premio Nobel da Paz.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* FIFA.com
* Federación Francesa de Fútbol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199642
* WorldCat
* VIAF: 73998802
* BNF: 133351157
* BRE: 4612506
* FAST: 426055
* GND: 136784763
* ISNI: 0000 0000 5512 8774
* LCCN: n98104050
* Léonore: 55610
* Munzinger: 01000006130
* NDL: 00473799
* SUDOC: 080565883

 |