Friedrich von Schlegel.
**Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel**, nado en Hannover o 10 de marzo de 1772 e finado en Dresde o 12 de xaneiro de 1829, foi un lingüista, crítico literario, filósofo, hispanista e poeta alemán, un dos fundadores do Romanticismo, irmán do tamén filólogo August Wilhelm von Schlegel.

Traxectoria
-----------

Foi o máis novo dunha familia protestante de sete irmáns. Destinado a ser banqueiro, rexeitou esa vocación e empezou en 1790 os estudos de Dereito na universidade de Gotinga, e proseguiunos en Leipzig. Neste período estableceu amizade co poeta Novalis. En Leipzig empezou a interesarse pola cultura grega. En 1794 viaxou a Dresde, onde estudou a arte e a cultura grecolatina clásica e escribiu o seu ensaio *Sobre o estudo da poesía grega*, que publicou como introdución a unha obra súa de máis empeño, *Die Griechen und Römer* («Os gregos e romanos»), 1797.

Viaxou entón a Jena, en cuxa universidade o seu irmán August Wilhelm impartía clases. Alí, influído pola filosofía de Fichte, empezou a desenvolver en Estética o que constituiría o principio teórico do Romanticismo, a ironía romántica ou dicotomía entre a obra creada e imperfecta e a idea do seu autor perfecta; a poesía encerraría pois elementos dunha filosofía, unha mitoloxía e unha relixión. Desde 1797 Schlegel colaborou no *Deutschland and Der Deutsche Merkur*. Co seu irmán e Ludwig Tieck fundou a revista *Athenaeum*, («Ateneo»), órgano do movemento romántico alemán, revista que editou entre 1798 e 1800.

Durante eses anos escribiu a novela semiautobiográfica e inacabada *Lucinde* (1799). En 1800 Schlegel publicou *Gespräch über die Poesie*, a súa obra máis ampla sobre estética romántica, onde estatuía que Dante Alighieri, Miguel de Cervantes e William Shakespeare eran as maiores figuras da literatura universal. «A historia é unha profecía ó revés», escribiu no *Athenaeum*. Desa época é a súa traxedia *Alarcos* (1802), onde sen moita fortuna tentou combinar elementos clásicos e románticos. Cando leu a historia da literatura europea lamentou perder tanto o tempo estudando o período clásico grecolatino. Compuxo entón *Geschichte der alten und neuren Literatur* (Viena, 1812), unha historia da literatura antiga e moderna.

Entre 1800 e 1801 Schlegel foi lector na Universidade de Jena. Estableceuse en París algúns anos coa escritora e tradutora Dorothea Veit, da que se namorou en Berlín anos antes e que era parente do crítico literario Moses Mendelssohn. En París Schlegel estudou sánscrito e fundou, en 1803, o xornal *Europa*. Traballou editándoo até 1805. En 1804 casou ó fin con Dorothea Veit, e volveu a Alemaña, en concreto a Colonia (1804-1807). Tras converterse ó catolicismo en 1808 viaxou a Viena, onde traballou no Ministerio de Asuntos Exteriores austríaco. Alí coñeceu ó escritor Joseph von Eichendorff. Serviu no exército austríaco entre 1809 e 1810.

Fundou e editou *Deutsches Museum* (1812-1813) e publicou o seu *Über die Sprache und Weisheit dern Indier* («Do idioma e a sabedoría dos indios») (Heidelberg, 1808) onde aplica ó indoeuropeo a metodoloxía da filoloxía comparada, na que se lle considera un pioneiro. Valéndose das observacións de Sir William Jones sobre as similitudes entre o sánscrito e outras linguas, latín, grego e persa, proclamou Schlegel que a India era o berce da civilización occidental. O paralelismo entre lingua e raza fíxolle falar da raza común dos arios que se desprazou a Europa e falaría unha *Ursprache* nai de tódalas linguas. Nos seus últimos anos sostivo unha grande admiración cara á obra de Goethe, en especial a súa *Wilhelm Meister*.

Constituíuse no portavoz ideolóxico da liberación alemá do xugo napoleónico e apoiou á Santa Alianza e a Metternich. Desde 1815 a 1818 serviu como secretario da legación austríaca na Confederación Xermánica, en Frankfurt. En Viena preparou a edición das súas obras completas (10 vols.). Entre 1820 e 1823 editou o xornal católico *Concordia*. Morreu en Dresde o 12 de xaneiro de 1829.

Schlegel foi desde 1798 o principal filósofo e teorizador do primeiro Romanticismo alemán (introduciu de feito o termo *romantisch* no contexto literario).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Poesía e Filosofía en F. Schlegel: a época da revista *Athënaum* (1798-1800), por Roberto Augusto Míguez. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q157271
* WorldCat
* VIAF: 59099547
* BAV: ADV10103857
* BIBSYS: 90086239
* BLBNB: 000174811
* BNB: ID
* BNCHL: 000038449
* BNE: XX1159130
* BNF: 12036520h
* BRE: 4943863
* BVMC: 1795
* CANTIC: a10154590
* CERL: cnp00904679
* CiNii: DA00418605
* DeutscheBio: 118607987
* Discogs: 1997480
* EBID: ID
* FAST: 1191
* GEC: 0061354
* GND: 118607987
* Gutenberg: 35760
* ICCU: CFIV092312
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0905 3414
* LCCN: n50004738
* LibriVox: 1144
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00455576
* NKC: jn20000703287
* NLA: 35480548
* NLG: 120202
* NNDB: 000086919
* NTA: 068384602
* OBP: ID
* OEBL: ID
* OL: OL141668A
* openMLOL: 24077
* PTBNP: 84359
* SELIBR: 206574
* SNAC: w64k16xw
* SUDOC: 027384985
* Treccani: friedrich-von-schlegel
* WikiTree: Schlegel-740
* WomenWriters: ID

 |