recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Saguia el Hamra, entre Cabo Juby e o paralelo 26º N.
**Saguia el Hamra** (en árabe: الساقية الحمراء *as-Sāqīya al-Hamrā´*), é con Río de Oro un dos dous territorios que formaban a antiga provincia española (antes de 1969, colonia) do Sáhara Español. Ocupaba o seu parte norte e tiña unha superficie aproximada de 82.000 km². A súa denominación provén do torrente do mesmo nome, que desembocaba, cando levaba auga, uns quilómetros ao oeste do Aaiún, no seu porto.

Do cabo Bojador partía a liña divisoria coa veciña antiga provincia de Río de Oro, coa cal o paralelo 26º servíalle como fronteira sur. O paralelo 27º40' era a súa fronteira norte co territorio de Cabo Juby, pertencente ao Protectorado Español de Marrocos segundo o tratado franco-español de 1912. A súa fronteira oriental no interior era o meridiano 8º40' Oeste de Greenwich.

A capital era O Aaiún. No interior áchase a cidade de Esmara e máis ao leste e, xa preto da fronteira con Mauritania, a poboación máis pequena de Bir Lehlu, considerada polo Fronte Polisario capital provisional da República Árabe Saharauí Democrática, mentres a capital constitucional segue baixo a administración da Monarquía alauí.

Véxase tamén
------------

* República Árabe Saharauí Democrática
* Historia do Sáhara Occidental

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740930
* EBID: ID

 |
O **Referendo escocés de 1979** foi a primeira consulta popular para a reinstauración da asemblea lexislativa en Escocia, logo da súa supresión en 1707. Celebrouse o 1 de marzo de 1979 e o seu resultado foi negativo malia venceren as papeletas que desexaban un si. Case vinte anos máis tarde, en 1997, outro referendo emendaba este e recuperaba o Parlamento escocés.

Preguntas
---------

O referendo escocés de 1979 era unha consulta poslexislativa que tivo lugar unicamente en Escocia e onde se valoraban os contidos da Lei de Escocia de 1978. Nesta proposta de lei, recuperábase a existencia dunha cámara lexislativa escocesa, pero negábaselle a capacidade ás autoridades escocesas de xestionar a súa propia economía establecendo distintos sistemas impositivos, que foi un tema que monopolizou a campaña electoral

Ás escocesas e aos escoceses preguntóuselles daquela por unha única cuestión:

*Quere que o estipulado pola Lei de Escocia entre en vigor?*

Posicionamentos
---------------

A complexa estrutura do referendo levou a tamén unha complexa campaña, onde os apoios e os rexeitamentos non estaban claros. O Partido Laborista e o Partido Nacional Escocés apoiaban oficialmente a devolución, pero no seu interior estaban divididos. Entre os laboristas, porque non todos crían na devolución e moitos preferían que a capacidade lexislativa estivese toda concentrada en Westminster. E entre os nacionalistas, porque uns entendían que ese era un paso máis cara á independencia e outros pensaban que era unha manobra de distracción.

Ademais, o feito de que o novo parlamento non tivese capacidade para xestionar os seus propios impostos restáballe credibilidade e circulou amplamente a idea de que só suporía un gasto maior de burocracia.

Resultados
----------

O resultado da pregunta foi afirmativo.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Si** | **Si (%)** | **Non** | **Non (%)** | **Participación (%)** |
| 1,230,937 | 51.6 | 1,153,500 | 48.4 | 63.8 |

Resposta do goberno
-------------------

Aínda que a maioría dos escoceses votou a prol dese proxecto de Lei de Escocia, o goberno rexeitou o referendo porque non se cumpriu unha cláusula sobre a participación: os votos afirmativos debían superar os negativos, e ademais debían ser máis do 40% do electorado. Cunha abstención do 37,2% iso era practicamente imposible: deberían de acharse nunha proporción de 5 a 2. Seguidamente, o Parlamento británico rexeitou a Lei de Escocia por 301 votos contra 206.

Véxase tamén
------------

* Referendo escocés de 1997
* Referendo de independencia de Escocia de 2014

* Portal:Historia
* Portal:Escocia
**Fernando José Salgueiro Maia** "O Pichita", nado en Castelo de Vide o 1 de xullo de 1944 e finado en Santarém o 4 de abril de 1992 foi un militar portugués, un dos capitáns que lideraron as forzas militares durante a Revolución dos caraveis, a cal determinou o final da ditadura salazarista.

Traxectoria
-----------

Foi fillo do ferroviario Francisco da Luz Maia e de Francisca Silvéria Salgueiro. Foi á escola primaria de São Torcato, Coruche, para máis tarde trasladarse a Tomar e Leiria para rematar os seus estudos secundarios.

En 1964 ingresa na academia militar de Lisboa, e dous anos despois preséntase na Escola Pratica de Cavalaria (EPC). En 1968 estaba integrado na 9ª compañía de Comandos, na parte norte de Mozambique, loitando en plena Guerra colonial portuguesa. A súa participación valeulle o ascenso a capitán en 1970.

O mes de xullo seguinte embarca rumbo a Guinea, regresando a Portugal en 1973. A estas alturas inícianse as reunións clandestinas do Movimento das Forças Armadas, e Salgueiro Maia, como Delegado de Cavalaria, integra a Comissão Coordenadora do Movimento. O 16 de marzo de 1974 prodúcese o Levantamento das Caldas, que antece ao mítico 25 de abril no que se forzou a rendición de Marcelo Caetano. Así se reflicte na historia da EPC:

> 
> 
> Pela sua força em meios blindados coube à EPC na madrugada do dia 25 de Abril de 1974, marchar sobre Lisboa e ocupar o Terreiro do Paço e, posteriormente, cercar o Quartel do Carmo para obrigar o Chefe do Governo a render-se. Composta por 2 esquadrões, um de atiradores auto-transportados e outra de auto-metralhadoras, esta força era comandada pelo então Capitão Salgueiro Maia.
> 
> 

Despois do triunfo da revolución, non aceptou posto político ningún e continuou a súa carreira militar. O 25 de novembro de 1975 é transferido ás Azores, para volver a Santarém en 1979, onde comandou o Presídio Militar de Santa Margarida. En 1984 regresa ao EPC. En 1989 foille diagnosticada unha doenza que pronto se traduciu en cancro. Foi intervido cirurxicamente en 1991, pero irremediabelmente morre o 4 de abril de 1992 vítima da enfermidade.

Notas
-----

1. ↑  "Páxina da EPC". Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2016. Consultado o 15 de marzo de 2016.
2. ↑  "Biografía de Salgueiro Maia". Arquivado dende o orixinal o 04 de decembro de 2013. Consultado o 15 de marzo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da Escola Prática de Cavalaria

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1350556
* WorldCat
* VIAF: 29634306
* BNF: 12480791v
* FAST: 353112
* GND: 119307030
* ISNI: 0000 0000 6648 9209
* LCCN: n95025988
* OL: OL463772A
* PTBNP: 67083
* SUDOC: 073241881

 |
**María Teresa Alonso Parada**, nada en Salvaterra de Miño en 1912 e finada en Madrid o 19 de febreiro de 1993, foi unha pianista e musicóloga galega.

Traxectoria
-----------

Ós 17 anos rematou a carreira de piano co Primeiro Premio e o Premio especial do Conservatorio. Bolseira pola Junta de Ampliación de Estudios, ofreceu algúns recitais en diferentes cidades españolas e trasladouse a París, onde continuou os seus estudos con Lazare Lévy. Alí, asistiu a cursos de Alfred Cortrot. En Leipzig recibiu os consellos de Robert Teichmüller, e en Viena fixo amizade con Emil von Sauer, que daquela era o profesor do Conservatorio. Máis tarde, comezou a súa etapa como un músico, o tempo no que Joaquín Turina definida como *pianista de seda*, pola finura do seu estilo.

En 1944 obtivo o posto de profesora de piano no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid, e desde entón centrou a súa carreira no ensino. Entre os seus numerosos alumnos salientan José Ortiga, Rosa María Kucharski, Juan Alemán, Consolación Castro, Margarita Degeneffe, Flor Rodríguez, e Gloria de Loizaga.

Escribiu a obra *Ensayo para un Nuevo Cuestionario Pianístico*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 24.
* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-146-9.
O **Síndic de Greuges de la Comunitat Valenciana** (en galego: *Síndico de Agravios do País Valenciano*) é o defensor do pobo do País Valenciano, unha das institucións da Generalitat Valenciana que foi recollida polo Estatuto de Autonomía de 1982. A súa creación e funcionamento articúlase a través da Llei de la Generalitat Valenciana, 11/1988, e do Reglament d'Organització i Funcionament del Sindic de Greuges.

Para poder ser elixido Síndic de Greuges hase de contar co apoio de, polo menos, dous terzos dos deputados das Cortes Valencianas. A elección faise para un período de cinco anos, podendo ser reelixido.

A principal función do Síndic de Greuges é velar polo cumprimento e respecto dos dereitos e liberdades dos cidadáns fronte a Administración do País Valenciano.

Persoeiros que ocuparon o cargo
-------------------------------

| Síndic | Inicio | Fin |
| --- | --- | --- |
| Arturo Lizón Giner | 21 de xullo de 1993 | 28 de xullo de 1998 |
| Luis Fernando Saura Martínez | 2 de setembro de 1998 | 26 de outubro de 2000 |
| Bernardo del Rosal Blasco | 4 de abril de 2001 | 8 de abril de 2006 |
| Emilia Caballero Álvarez | 9 de abril de 2006 | *Actualidade* |

Ligazóns externas
-----------------

* Síndic de Greuges del País Valencià
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Santa Cruz e Ribadulla.

**Santa Cruz de Ribadulla** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Vedra. Segundo o IGE en 2010 tiña 729 habitantes (370 mulleres e 359 homes) distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 771 habitantes.

Patrimonio
----------

No lugar de Ortigueira está o **pazo de Santa Cruz de Ribadulla**, tamén coñecido como Granxa de Ortigueira (e antigamente como Torre de Ortigueira). Foi construído polos Abraldes, que emparentaron cos Mondragón, e mercado no século XVI por Juan Ibáñez de Mondragón, cóengo da catedral de Santiago.

No pazo viviu Gaspar Melchor de Jovellanos en 1811, e na actualidade é residencia do militar Alfonso Armada Comyn, noveno marqués de Ribadulla.

O marquesado de Santa Cruz de Ribadulla foi outorgado por Carlos II en 1683. O marqués tiña aforados á práctica totalidade da poboación do concello, que pagaban as súas rendas en especies, como centeo, trigo ou millo miúdo.

O pazo ten unha traza austera. Está rodeado por un parque deseñado por Juan Ibáñez de Mondragón e aumentado por Juan Ignacio Armada. O xardín conta coa fonte da Nogueira, a fonte da Coca (barroca e coroada por un escudo coa vieira de Santiago), e a fonte do Santiaguiño (de 1670).

Pedro de Valdés Feixoo e Novoa, que mandara construír a fonte do Santiaguiño, ordenou en 1676 facer a capela, que está unida ao pazo por un arco.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Santa Cruz de Ribadulla

| Lugares da parroquia de Santa Cruz de Ribadulla no concello de Vedra (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Agrelo | A Albela de Arriba | Angustín | Eiravedra | A Famelga | A Foz | Galegos | A Lagoa | Monreal | Ortigueira | Outeiro | Pazos | Sete | Sol | Tomonde | A Torre de Abaixo | A Torre de Arriba | A Torre do Medio | O Vao | Vista Alegre |

### Parroquias de Vedra

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Vedra |  |
| --- | --- |
| Illobre (Santo André) | Merín (San Cristovo) | A Ponte Ulla (Santa María Madanela) | San Fins de Sales (San Fins) | San Mamede de Ribadulla (San Mamede) | San Miguel de Sarandón (San Miguel) | San Pedro de Sarandón (San Pedro) | San Pedro de Vilanova (San Pedro) | San Xián de Sales (San Xián) | Santa Cruz de Ribadulla (Santa Cruz) | Trobe (Santo André) | Vedra (Santa Eulalia) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Vedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11182972
* WorldCat
* VIAF: 316734474
* código INE: 15089050000

 |
Escrituras paleohispánicas
O signario de Espanca (Castro Verde)
O **signario de Espanca** (Castro Verde, Baixo Alentexo, Portugal) é o único signario enteiro conservado dunha escritura paleohispánica. Está realizado sobre unha pequena placa de xisto (48 x 28 x 2 cm.) que apareceu fóra de contexto e polo tanto non dispón de datación arqueolóxica. É un signario dobre que consta de 27 signos e que probabelmente corresponde a un exercicio de aprendizaxe, xa que consta de dúas liñas, a primeira está trazada con maior seguridade e seguramente corresponde ao exemplo trazado polo mestre, mentres que a segunda, trazada con maior inseguridade, parece corresponder ao alumno.

Non coincide exactamente con ningunha das escrituras coñecidas a través de inscricións, aínda que pertence claramente ao grupo meridional e apareceu na zona nuclear da escritura tartesa ou do suroeste. Cabe destacar que os 13 primeiros signos conservan a orde relativa correspondente ao alfabeto fenicio. Sobre a súa orixe non hai consenso: para algúns investigadores a súa orixe esta directa e unicamente vinculado ao alfabeto fenicio, mentres que para outros na a súa creación tamén influiría o alfabeto grego.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Adiego, Ignasi Javier (1993): «Algunas reflexiones sobre el alfabeto de Espanca y las primitivas escrituras hispánicas», *Studia Palaeohispanica et Indogermánica J. Untermann ab Amicis Hispanicis Oblata*, pp. 11–22.
* Correa, J.A. (1993): «El signario de Espanca (Castro Verde) y la escritura tartessia», *Lengua y Cultura en la Hispania Prerromana*, pp. 521–562.
* Hoz, J. De (1996): «El origen de las escrituras paleohispánicas quince años después», *La Hispania prerromana*, pp. 171–206.
* Untermann, J. (1996): «La escritura tartesia entre griegos y fenicios, y lo que nos enseña el alfabeto de Espanca», *Arqueología Hoje* 2.

### Ligazóns externas

* La estela de Espanca - Jesús Rodríguez Ramos
Estela I.
**Santa Elena** (en maia: *Wak’aab’-[h]a’*) é un sitio arqueolóxico pertencente á cultura maia precolombiana, que se atopa no concello de Balancán, no estado mexicano de Tabasco.

Santa Elena, pertence ás cidades da conca do Usumacinta do mesmo xeito que Pomoná, Moral Reforma, Palenque, Bonampak, Yaxchilan e Pedras Negras. Atópase no leste de Tabasco, e foi unha poboación de mediana importancia, xunto coas súas veciñas Pomoná, Moral Reforma e San Claudio, con quen practicaba un intenso intercambio comercial.

No presente, Santa Elena é unha zona arqueolóxica que está a ser explorada polo INAH, polo que o sitio atópase pechado ó público.

Toponimia
---------

O título real, ou glifo emblema, desta cidade maia foi identificado recentemente por David Stuart, polo que se sabe que o nome orixinal foi *Wak’aab’-[h]a’* e foi a capital do señorío do mesmo nome.

O nome moderno fai referencia á poboación do mesmo nome que se atopa máis próxima ó sitio arqueolóxico.

Localización
------------

O sitio arqueolóxico de Santa Elena está situado na beira esquerda do río San Pedro Mártir, 95 quilómetros ó sueste da cidade de Balancán de Domínguez cabeceira municipal de Balancán, no leste do estado de Tabasco, preto da comunidade La Asunción, nos límites do concello de Tenosique, o que motivou unha pugna entre ambos os municipios pola localización do sitio arqueolóxico.

Notas
-----

* Portal:Pobos indíxenas de América
**Fábrica de Cervexa Artesá San Amaro** é unha marca de cervexa da localidade pontevedresa de Redondela (Galiza). Trátase dunha cervexa elaborada artesanalmente en Flandres (Bélxica).

Historia
--------

*Cervexa San Amaro* é unha empresa galega que dende o 2005 elabora cervexas especiais, de alta fermentación e refermentadas na súa propia botella (onde collen o gas que forma a escuma e evolucionan co tempo). Trátase dunha cervexa non filtrada nin pasteurizada, e tampouco emprega ingredientes artificiais.

Atendendo á demanda crecente e debido a ser unha empresa familiar sen capacidade de asumir os custos que suporía ampliar a fábrica, no 2011 optou por traballar conxuntamente cunha microcervexaría de Flandres (Bélxica), desprazándose periodicamente alí para elaborala e posteriormente levala a Galiza. Se ben a empresa ten a intención de montar unha pequena planta en Galiza.

Tipos de cervexa
----------------

A Fábrica de Cervexas San Amaro produce dúas variedades distintas de cervexa, ademais dunha especial que sae unicamente polo Nadal.

* **San Amaro Pale Ale:** É unha cervexa da variedade *pale ale* de cor clara, elaborada con maltes tipo *pale*, e de alta fermentación, con lévedos de cepa *ale*. Experimenta unha segunda fermentación en botella e contén posos de lévedo. Ten notas frutais e aroma a malte, quedando o lúpulo nun perfil medio. Ten unha gradación alcohólica de 6,2 graos.
* **San Amaro Dark Ale:** Esta cervexa negra da variedade *dark ale* de alta fermentación con lévedo de cepa *ale*, ten un carácter forte con intenso sabor a malte. Ten unha terceira fermentación en botella con posos de lévedo, e unha gradación alcohólica de 8,5 graos.
* **San Amaro Navidad:** É unha cervexa especial belga que varía segundo a receita dos distintos anos. A cervexa lanzada no 2010 tiña un intenso sabor a malte e gustos caramelizados e tiña unha gradación alcohólica de 10 graos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da Cervexa San Amaro *(en castelán)*.
**Sigfrido** é o protagonista de *La tetería del oso malayo*, álbum de banda deseñada en branco e negro de David Rubín.

Sigfrido apareceu como personaxe por primeira vez en *Detrás de la barra*, unha historia breve publicada na revista *Dos veces breve*, no seu número 3, en maio de 2004.

O personaxe
-----------

**Sigfrido** é un oso malaio que rexenta unha tetería que, en realidade, é un "consultorio psico-anímico" (nas súas propias palabras) por onde van pasando distintos superheroes retirados e vítimas de desamor.

El mesmo, Sigfrido, é unha vítima do desamor. Así o conta na historia *La luciérnaga*, publicada por primeira vez en *Dos veces breve*, no seu número 4. Namorado de Miriam grazas á axuda dun vagalume, todo marchaba ben nas súas vidas e agardaban un fillo. Pero Miriam, cun avanzado embarazo, caeu polas escaleiras diante dos ollos de Sigfrido, e perdeu o fillo. A partir de aí todo muda para eles, e Miriam acaba marchando coa súa tristura e deixando só a Sigfrido, que monta a tetería.
Un **saxofón alto**, tamén coñecido como **saxo alto** ou simplemente **alto**, é un instrumento de vento-madeira membro da familia dos saxofóns e inventado na década de 1840 polo fabricante de instrumentos musicais belga Adolphe Sax, quen o patentou en 1846. Está afinado en Mi♭ e é máis pequeno que o saxofón tenor, pero meirande que o soprano. O saxo alto é o saxofón máis común e amplamente usado na música popular, bandas de música, música de cámara, repertorio para solista, bandas de música militares, bandas de marcha e no jazz (como en big bands, bandas de jazz e música swing). A dixitación do saxo alto é idéntica á do resto de saxofóns, polo que un saxofonista pode tocar calquera tipo de saxofón. 

O saxofón alto tivo un papel importante no desenvolvemento do jazz. Destacan os seguintes saxofonistas de jazz pola súa contribución ao xénero: Don Redman, Jimmy Dorsey, Johnny Hodges, Benny Carter, Charlie Parker, Sonny Stitt, Lee Konitz, Jackie McLean, Phil Woods, Art Pepper, Paul Desmond e Cannonball Adderley.

Aínda que a participación do saxo alto na música clásica sempre foi limitado, houbo destacados instrumentistas como Marcel Mule, Sigurd Raschèr, Jean-Marie Londeix, Eugene Rousseau e Frederick L. Hemke.

Notas
-----

1. ↑  "Saxophone". *library.thinkquest.org*. Archived from the original on 17 de marzo de 2009. Consultado o 14 de novembro de 2020.
2. ↑  "June 28, 1846: Parisian Inventor Patents Saxophone". *wired.com*. Consultado o 14 de novembro de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q445275
* GND: 7694553-4
* LCCN: sh85117829
* MIMO: 4342
* MusicBrainz: ID

 |
**SIGINT** (acrónimo do inglés **signals intelligence**), é o termo usado para referirse á actividade de recompilación de información ou intelixencia por medio da interceptación de sinais de comunicacións entre persoas ou máquinas.

Hoxe en día, a SIGINT é a principal fonte de información dos servizos de intelixencia, a diferenza do pasado, cando a HUMINT (*human intelligence*) era a base da espionaxe. Porén, o uso conxunto de todas as formas de espionaxe é o que permite resultados máis eficientes, por exemplo, unha transmisión de dados pode obterse cifrada e o código para a descifrar pódeo obter un espía.

Categorías
----------

SIGINT ten as seguintes subcategorias:

* COMINT, acrónimo de *communications intelligence*, enfocado nas comunicacións humanas.
* ELINT, acrónimo de *electronic intelligence*, enfocado no uso de sensores para obter datos, principalmente, sobre a rede de defensa inimiga. O alcance dos radares por exemplo.
* FISINT, acrónimo para *foreign instrumentation intelligence*, céntrase nas comunicacións non humanas, como a telemetría de mísiles.

Moitas veces as actividades de COMINT son descritas como SIGINT, o que pode causar confusión.

Utilización
-----------

Cada vez a SIGINT é máis imprescindible para os militares, e tamén para os diplomáticos, dende o desenvolvemento das telecomunicacións e a súa aplicación militar, alén da mecanización que aumentou a velocidade e radio de actuación das forzas, como a Blitzkrieg e o uso do submarino e da aviación militar, que usan as comunicacións por radio.

Feitos que proban a importancia das SIGINT na guerra moderna:

* O erro dos rusos de protexer as súas comunicacións levounos á desastrosa derrota na Batalla de Tannenberg.
* A interceptación do Telegrama Zimmerman foi factor importante na decisión dos Estados Unidos de entraren na primeira guerra mundial.
* O descifrado da Enigma é considerada un dos factores máis importantes para a vitoria aliada na segunda guerra mundial e o descifrado do código xaponés PURPLE tamén foi importante para a vitoria americana no Pacífico, influíndo decisivamente na Batalla de Midway.

Actividades pasadas e actuais
-----------------------------

* Proxecto Ultra e Máquina Enigma
* Proxecto VENONA
* PURPLE e Magic (criptografia)
* ECHELON

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* HUMINT
* IMINT
* MASINT
* OSINT
* COMINT
* ELINT
* FISINT

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q836610
* EBID: ID
* GEC: 0518737
* MAG: 56983722

 |
En semiótica e en lingüística, o **significante** é a imaxe acústica que, unida ó significado, constitúe o signo lingüístico

A forma e a substancia do plano da expresión
--------------------------------------------

### Estruturalismo

O primeiro en profundar no concepto de signo lingüístico foi Ferdinand de Saussure, quen indicou que o que o signo lingüístico une non é unha cousa e un nome, senón un concepto (significado) e unha imaxe acústica (significante). O signo é unha entidade psíquica de dúas caras que presenta estes dous elementos intimamente unidos. No seu *Curso de lingüística xeral*, traduciu os termos utilizados con anterioridade polos pensadores do século XIX: *Sinn* (significante) e *Bedeutung* (significado).

Non se trata de entidades separadas, senón dunha relación que vai desde diferenzas significantes en son a potenciais denotacións diferenciais. Non se deben tomar os **significantes** como algo que se pode pronunciar fronte aos significados como cousas no mundo.

### Glosemática

Na teoría da glosemática, elaborada por Hjemslev pártese de dúas afirmacións saussurianas:

* A lingua non é substancia, senón forma.
* Toda lingua é á vez expresión e contido.

Hjemslev desenvolveu a teoría do signo de Seaussure, denominando ó nivel dos significantes plano da expresión e ó nivel dos significados plano do contido, e recoñecendo en cada un deles unha forma e unha substancia.

No plano da expresión, Hjemslev denomina substancia da expresión ó material fónico bruto do que se ocupa a fonética. A forma da expresión é, polo tanto o sistema fonolóxico en que se diferencian unidades pertinentes ou fonemas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* A forma e a substancia do plano do contido

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q651943
* Treccani: significante

 |
Captura de pantalla do SMPlayer, en galego.
**SMPlayer** é unha interface gráfica moi completa do MPlayer. SMPlayer é software libre, e está dispoñible para múltiples plataformas, habendo binarios para Linux e Windows.

Desenvolvemento
---------------

### Tradución

O SMPlayer está actualmente traducido a un bo número de linguas, entre elas o galego, o castelán, o francés, o italiano, o chinés etc. A tradución ao galego correu a cargo de Miguel Branco, do Proxecto Trasno.

Características
---------------

As súas características van das máis básicas, como reproducir vídeos, DVDs e VCDs; a outras máis avanzadas coma o soporte para filtros do MPlayer e máis.

Entre outras, permite o cambio entre canles de son, usa-la roda do rato para moverse polos vídeos, axustar diversas opcións dos vídeos (brillo, contraste, saturación...), reproducir a distintas velocidades, aplicar diversos filtros, axustar en tempo real as canles de son e subtítulos (se non van acordes co vídeo), lista de reprodución -con opcións coma repetir e reproducir ao chou-, diálogo de preferencias para configurar o SMPlayer dun xeito doado.

Unha das características máis salientables é a súa capacidade para recordar a configuración de todos os ficheiros. É dicir, a reprodución dos ficheiros retómase no punto no que se deixara ao saír do programa, coa mesma canle de son e os mesmos subtítulos, o mesmo volume etc.

### Subtítulos

Os subtítulos pódense personalizar. Pódese elixir o tipo de letra, o tamaño e mesmo a cor. Destaca a súa capacidade, pouco frecuente nos reprodutores, de axustar os subtítulos en tempo real -para que vaian acordes co vídeo-. Ademais incorpora un sistema automático de busca de subtítulos a través do sitio web OpenSubtitles.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* GMPlayer · KMPlayer
* MPlayer
* VLC · Dragon Player
* Windows Media Player

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial, (descargar).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2596578
* Framalibre: smplayer

 |
| Soritacea |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Eukaryota |
| Reino: | Rhizaria |
| Superfilo: | Retaria |
| Filo: | Foraminifera |
| Orde: | Miliolida |
| Superfamilia: | **Soritacea**Ehrenberg 1839 |

 |
| Familias |
| Soritidae
Alveolinidae
Milioliporidae
Peneroplidae |

Os **soritáceos** (**Soritacea**) son un grupo de foraminíferos bentónicos miliólidos que posúen testas porcelanosas. Poden presentar diversas formas de crecemento pero tipicamente teñen moitas cámaras. Algúns da familia dos sorítidos poden crecer ata un centrímetro, o que é un tamaño enorme para un protista. Todos os soritáceos albergan no seu corpo algas endosimbióticas, ás que seguramente se debe que poidan acadar os seus grandes tamaños. Algunhas especies teñen como simbiontes algas vermellas, outras teñen algas verdes, e outras presentan endosimbiontes dinoflaxelados, como Symbiodinium. Estes grandes foraminíferos que conteñen simbiontes atópanse normalmente en augas oligotróficas tropicais. O seu rango estratigráfico vai do Permiano superior á actualidade. Ao grupo dáselle xeralmente á categoría de superfamilia, e xunto co nome tradicional Soritacea, o grupo tamén se denomina ás veces Soritoidea, dentro da suborde Miliolina.

Notas
-----

1. ↑  Loeblich, A.R. Jr. y Tappan, H. (1987). Foraminiferal general and their clasification. Van Nostrand Reinhold Company (ed.), 2 vol. 1-970, 1-212 + 847 láminas.
2. ↑  Loeblich, A.R. Jr. y Tappan, H. (1992). Present Status of Foraminiferal Classification. Studies in Benthic Foraminifera en Benthos'90, Sendai (1990), Tokai University Press, 93-102.
3. ↑  
	* Gudmundsson, G. (1994). "Phylogeny, ontogeny, and systematics of Recent Soritacea Ehrenberg 1839 (Foraminiferida)". *Micropaleontology* (The Micropaleontology Project, Inc.) **40** (2): 101–155. JSTOR 1485772. doi:10.2307/1485772.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Fossilworks: 108194

 |
**Santiago Moar Sánchez**, coñecido como **Santi Moar**, nado en Ordes o 5 de setembro de 1993, é un futbolista galego que xoga como dianteiro e extremo no Phoenix Rising FC do USL Championship.

Traxectoria
-----------

### Inicios en Galicia

Despois de debutar co Ordes na Terceira División en 2012, xogou dúas campañas en Preferente, nas filas do Sporting Sada. No 2014 puxo rumbo aos Estados Unidos para estudar na universidade e aprender inglés.

### Chegada aos Estados Unidos

Xogou tres anos no fútbol universitario co equipo da Universidade de Pfeiffer, entre 2014 e 2016. Durante esa etapa disputou un total de 45 partidos, marcando 24 goles e repartindo 33 asistencias. Mentres estaba na universidade, tamén xogou co Charlotte Eagles na Premier Development League, marcando 8 goles en 16 partidos.

### Bethlehem Steel FC

O 17 de xaneiro de 2017 foi seleccionado na cuarta rolda (82º xeral) no SuperDraft da MLS polo Philadelphia Union. O 30 de xaneiro asinou co Bethlehem Steel FC, da United Soccer League de Filadelfia. Militou neste club ata novembro de 2018.

### New Mexico United

O 12 de decembro de 2018 foi fichado polo New Mexico United, club que se acababa de fundar en Albuquerque. Marcou 11 goles e repartiu 6 asistencias durante a tempada 2019 do USL Championship, sendo elixido como mellor xogador de marzo.

### Phoenix Rising FC

O 3 de decembro de 2019 foi anunciado como novo xogador do Phoenix Rising FC. Con este equipo rematou segundo na fase regular da Conferencia Oeste e disputou os playoffs. Acadou a final da Conferencia, onde se enfrontou ao El Paso Locomotive FC. O partido rematou en empate e Santi Moar foi o encargado de tirar o cuarto lanzamento na quenda de penaltis, co que o equipo logrou o título da conferencia.

Notas
-----

1. 1 2  Antelo, Iván (7 de decembro de 2019). "El ordense Santi Moar ficha por los Phoenix Rising". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 9 de xullo de 2022.
2. 1 2 3  Antelo, Iván (20 de xaneiro de 2017). "Santi Moar, elegido en el draft de la MLS por el Filadelfia". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 9 de xullo de 2022.
3. ↑  "South Atlantic Division statistical leaders".
4. ↑  "Bethlehem Steel FC signs forward Santi Moar" (en inglés). 30 de xaneiro de 2017. Consultado o 9 de xullo de 2022.
5. ↑  "Bethlehem Steel FC Announces Roster Moves with 2019 In Mind" (en inglés). 19 de novembro de 2018. Arquivado dende o orixinal o 21 de novembro de 2018. Consultado o 9 de xullo de 2022.
6. ↑  "Copia arquivada". 12 December 2018. Arquivado dende o orixinal o 08 de novembro de 2020. Consultado o 09 de xullo de 2022.
7. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 11 de novembro de 2020. Consultado o 09 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Santi Moar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Datos do xogador na Major League Soccer *(en inglés)*.
* Datos do xogador no USL Championship *(en inglés)*.
* Datos do xogador en LaPreferente.com *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29118723
* Transfermarkt: 485428

 |
**Sante Lorenzo Minotti Ceccherini**, nado en Incisa in Val d'Arno o 15 de novembro de 1863 e finado en Marina di Pisa o 9 de agosto de 1932, foi un militar e tirador de esgrima italiano, merecente de tres medallas de prata ao valor militar e gañador dunha medalla olímpica.

Traxectoria
-----------

Estudou no colexio militar de Florencia desde os quince anos, seguindo despois os seus estudos na Academia Militar de Módena, ascendendo a subtenente en 1884 e prestando servizo no corpo dos Bersaglieri.

Esgrimista de sona, dedicouse á actividade deportiva. O título de campión de Italia valeulle a promoción a capitán en 1897. Participou nos Xogos Olímpicos de 1908 en Londres logrando a medalla de prata en sabre por equipos. En 1910 ascendeu a maior. En 1912 participou na Guerra Italo-Turca, mandando un batallón do 11º Rexemento Bersaglieri, recibindo unha medalla de prata e unha de bronce ao valor militar. Durante a primeira guerra mundial comandou o 12º Rexemento bersaglieri e pola súa actuación na Segunda Batalla do Isonzo recibiu outras dúas medallas de prata e acadou o grao de xeneral. Despois do conflito acolleuse ao chamamento de Gabriele D'Annunzio a unirse á *Impresa di Fiume*, onde xa participaba un fillo seu.

No ano 1922 participou na Marcha sobre Roma, uníndose á Lexión Toscana. Dous anos despois foi promovido a tenente xeneral confiándolle o comando da Milicia Voluntaria para a Seguridade Nacional da Toscana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Giorgio Rochat, Sante Ceccherini no *Dizionario Biografico degli Italiani*, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1979, Vol. 23.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1642354
* WorldCat
* VIAF: 8558851
* DBI: ID
* GND: 132859068
* ICCU: IEIV061983
* ISNI: 0000 0000 7735 799X
* LCCN: no2010048165
* SNAC: w64x5tp5
* SUDOC: 127437657
* Sports Reference: sante-ceccherini-1

 |
*Adeus ás armas*.
Unha **secuencia de apertura** é un método empregado nos filmes e nas series para presentar o seu título, elenco principal e membros da produción, utilizando recursos visuais e sonoros. Adoita seguir ós créditos de apertura, mais non debe ser confundida con eles, xa que se tratan dunha serie de textos superpostos.

Historia
--------

Dende a invención do cinematógrafo empregábanse sinxelas tarxetas con títulos para dar pé ás presentacións de filmes mudos co obxectivo de identificar tanto o título do mesmo como a produtora, así como para sinalar o comezo e fin do filme. No cine mudo, esas tarxetas eran empregadas para comunicar diálogos e narración, e é naquel momento cando aparecen as primeiras secuencias de apertura propiamente ditas, sendo unha serie de tarxetas amosadas ó comezo da produción. A chegada do son non alterou esta convención agás polo feito de que as tarxetas ían acompañadas de música.

Esta convención mantívose durante varios anos ata que a chegada da televisión obrigou ós estudos a investir no desenvolvemento cinematográfico para captar unha audiencia en diminución. Os anuncios de épicos "repartimento de centos" en formato de pantalla ancha foron unha resposta directa á exitosa invasión da televisión no mercado do entretemento. Parte do renovado prestixio e aumento de calidade do cine, con orquestra musical que antecedía a apertura das cortinaxes e longas secuencias de apertura, estaban ideadas para provocar un sentido de gravidade contra o que se agardaba que fose incapaz de competir a televisión. A medida que as secuencias de apertura no cine foron crecendo, empezaron a involucrarse mestres do deseño gráfico como Saul Bass, que influíron moito nos programas de televisión de da década de 1960. Os cineastas de comezos do século XXI tiñan moitas opcións no que respecta ás secuencias de apertura. Nalgúns filmes superpóñense títulos de crédito sobre as secuencias de apertura, mentres que outros prefiren eliminar os títulos e elaborar complexas secuencias ó final do filme.

Notas
-----

1. ↑  Georg Stanitzek, Reading the Title Sequence *(Vorspann, Générique)*, trans. Noelle Aplevich, in: Cinema Journal 48,4 (Summer 2009), pp. 44-58.
**Secundino Rodríguez Eiras**, **Cotexo**, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 8 de setembro de 1905, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Fogueiro. Pertencía ao Sindicato da Industria Pesqueira de Carril adscrito á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse nos montes de Vilagarcía. En xullo de 1937 foi arrestado na Coruña. Xulgado en consello de guerra por rebelión con Luís Costa García e Lino Carrión o 9 de outubro, foi condenado a pena de morte. A pena foi conmutada por cadea perpetua. Posto en liberdade condicional en 1938, foi arrestado novamente en 1942. Fuxiu con Luís Costa García. Integrouse na CNT de Vilagarcía e foi arrestado co seu irmán José María en marzo de 1947. Xulgado en consello de guerra en Vigo en 1948, foi condenado a tres anos de prisión.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-10-1937, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Secundino Rodríguez Eiras na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
O **río Foix** é un pequeno río con escaso caudal de auga que desemboca formando un pequeno delta na praia de Cubelles, na provincia de Barcelona. O seu réxime de augas é o típico dos ríos mediterráneos estando caracterizados por non levar gran volume de auga durante o ano excepto nos episodios de choivas torrenciais de primavera e, sobre todo, de outono.

Na zona do río próxima a Castellet i la Gornal hai unha presa que retén a maior parte do caudal de auga que pasa por el. Esta presa utilízase exclusivamente para almacenar auga, e non para conseguir enerxía eléctrica como en moitas outras. A cantidade de auga que flúe polo Foix é, debido ao clima seco a zona e a pouca cantidade de afluentes, moi escasa.

A conca do Foix forma parte das Concas Interiores de Cataluña xestionada pola Agència Catalana de l'Aigua.

Véxase tamén
------------

* Lista de ríos de España

### Ligazóns externas

* Plano da conca do río Foix(ano 1912)[*Ligazón morta*] *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q574493
* GEC: 0232738
* GeoNames: 3122390

 |
**Santiago Bolívar Piñeiro**, nado en Pontevedra o 18 de setembro de 1950, é un militar galego da Mariña Española, almirante da Frota da Armada (ALFLOT) entre os anos 2011 e 2015.

Traxectoria
-----------

En 1970 ingresou na Escola Naval Militar de Marín. Unha vez nomeado oficial comandante, estivo ao mando do remolcador de altura *Mahón*, do patrulleiro de altura *Chilreu*, da Fragata *Baleares*, do Buque Escola *Juan Sebastián Elcano* e do Grupo de Unidades de Proxección da Frota.

Estivo destinado na Flotilla de Aeronaves, no Centro de Avaliación e Apoio á Cualificación para o Combate, e na División de Sistemas de Información e Comunicacións do Estado Maior da Armada. Foi xefe do Arsenal de Ferrol até abril de 2011, cando foi nomeado polo Consello de ministros Almirante da Frota Armada, o mando da cal se atopa na Base Naval de Rota.

En 2015, deixou o cargo polo paso á situación de reserva. En novembro dese mesmo ano foi nomeado presidente do consello de administración de Hisdesat, empresa española de servizos gobernamentais por satélite.

Notas
-----

1. ↑  Santiago Bolíbar Piñeiro se despide como almirante de la Flota, *El Diario*, 21 de xullo de 2015.
2. ↑
O **río Ebola** (ás veces ortografado Ébola) é un río situado no norte da República Democrática do Congo que é o curso superior do río Mongala, á súa vez afluente do río Congo. Os ríos Dua (225 km) e Likame (130 km) teñen ambos os dous unha confluencia conxunta co río Ebola para orixinar o río Mongala. Os primeiros 225 km do curso superior do río Mongala corresponden ao río Ebola, e o curso inferior do Mongala ten outros 285 km.

O nome Ebola é unha adaptación en lingua francesa do nome local **Legbala**, en lingua ngbandi, que significa "auga branca". Durante a administración colonial belga utilizáronse eses dous nomes para o río, xunto coas denominacións *Eau Blanche*  e, máis raramente, *L'Ébola*.

Nunha rexión próxima a por onde discorre este río deuse en 1976 un gromo epidémico dunha enfermidade hemorráxica nova producida por un virus descoñecido. Utilizouse o nome do río para darlle nome á doenza (enfermidade do virus Ebola), así como ao virus (virus Ebola ou EBOV, da especie *Ebolavirus Zaire*), e ao xénero destes virus (*Ebolavirus*). En realidade, a doenza empezara na vila de Yambuku, a uns 98 km ao sur das beiras do Ebola, pero o profesor Peter Piot, que lle deu o nome, preferiu non asociar o estigma da doenza con ningunha localidade e decidiu darlle o nome dun río relativamente próximo, que discorre pola rexión por onde viaxaran algúns dos primeiros afectados.

Notas
-----

1. ↑  vanden Bossche, J.-P.; Bernacsek, G. M. (1990). *Source Book for the Inland Fishery Resources of Africa, Issue 18, Volume 1*. Rome: Food & Agriculture Organization of the UN. p. 336. Consultado o 08 de agosto de 2014.
2. 1 2 3  Wordsworth, Dot (25 de outubro de 2014). "How Ebola got its name". *The Spectator* (London, England). Consultado o 26 de outubro de 2014.
3. ↑  Tanghe, Basile; Vangele, A. (June 1939). "Région de la Haute Ebola : Notes d’histoire (1890-1900)". *Aequatoria* (en francés) **2** (6): 61–65. Consultado o 26 de outubro de 2014.
4. 1 2   "Ebola Ground Zero My Journey Back" Financial Times 3 May 2014

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Mapa da rexión de Yambuku
* Com hem de pronunciar 'ebola'? - Núvol *(en catalán)* Discusión sobre a pronuncia e escrita da palabra en catalán e outras linguas.

Coordenadas: 3°19′24″N 20°57′38″L﻿ / ﻿3.32333, -20.96056

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q934455
* GeoNames: 216906

 |
O **southwestern blot** é unha técnica de separación de proteínas baseada no Southern blot e descrita inicialmente por B. Bowen, J. Steinberg e colegas en 1980, A técnica serve para identificar e caracterizar proteínas que se unen ao ADN grazas á súa capacidade de unirse a sondas de oligonucleótidos específicas. As proteínas son separadas por electroforese en xel e son despois transferidas a membranas de nitrocelulosa similares ás doutros tipos de blotting.

O nome *southwestern blot* (ou southwestern blotting) débese a que esta técnica detecta proteínas que se unen ao ADN e que a detección de moléculas de ADN se fai co Southern blot, e a que a detección de proteínas se fai por western blot. Southern blot escríbese con maiúscula porque o seu nome débese ao apelido de Edwin Southern, que a creou.

Porén, desde que se fixeron os primeiros southwestern blottings, foron propostos moitas máis variantes e métodos. Os primeiros protocolos tiñan o problema da necesidade de usar grandes cantidades de proteínas e a da súa susceptibilidade á degradación mentres eran illadas.

O "mapado de southwestern blot" realízase para unha rápida caracterización de proteínas que se unen ao ADN e dos seus sitios específicos no ADN xenómico. As proteínas son separadas en xel de poliacrilamida (PAGE) que contén dodecil sulfato sódico (SDS), renaturalizadas ao retirar o SDS en presenza de urea, e transferidas á membrana de nitrocelulosa por difusión. As rexións de ADN xenómico de interese son dixeridas por encimas de restrición seleccionados para producir fragmentes de tamaños diferentes e apropiados, os cales son despois marcados nos extremos e déixase que se unan ás proteínas separadas. O ADN ao que se unen especificamente é eluído a partir de cada complexo proteína-ADN individual e analizado por electroforese en xel de poliacrilamida. Presentáronse probas de que con esta técnica se poden detectar proteínas que se unen ao ADN específicas de tecido. Ademais, a súa unión específica de secuencia permite a purificación dos fragmentos de ADN unidos selectivamente correspondentes e pode mellorar a clonación mediada por proteínas de secuencias reguladoras do ADN.

Notas
-----

1. ↑  Bowen B, Steinberg J, Laemmli UK, Weintraub H (January 1980). "The detection of DNA-binding proteins by protein blotting". *Nucleic Acids Res.* **8** (1): 1–20. PMC 327239. PMID 6243775. doi:10.1093/nar/8.1.1.
2. ↑  Southwestern Blot *Medical Subject Headings* (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.

| * v
* c
* e
Sondas moleculares |
| --- |
| Xeral | 
* Southern blot (ADN)
* Northern blot (ARN)
* Western blot (proteínas)
* Eastern blot (modificación postraducional)

 |
| Interaccións | 
* Southwestern blot (proteína:ADN)
* Ensaio de retardo na mobilidade electroforética (ADN:proteína)
* Far-western blot (proteína:proteína)
* Far-Eastern blot (lípido:modificación postraducional)
* Northwestern blot (proteína:ARN)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3492355
* MAG: 71829975

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D026501

 |
Coordenadas: 27°59′17″N 86°55′31″L﻿ / ﻿27.98806, -86.92528

| Scoresby Sund |
| --- |
| Vista desde o satélite. |
| Océano: | Mar de Groenlandia (océano Atlántico Norte)  |
| Continente: | América do Norte |
| Lonxitude: | 350 km |
| Localización: | Groenlandia (Dinamarca) |
| Profundidade: | Máxima: 1.500 m |

**Scoresby Sund** (*Kangertittivaq*) é o fiorde máis grande do mundo, estendéndose máis de 350 km e tamén un dos máis profundos (uns 1.500 m de profundidade). Sitúase na costa leste de Groenlandia, relativamente cerca de Islandia. No fiorde hai varias illas, sendo a maior a chamada Milne Land.

Ittoqqortoormiit é o principal asentamento humano da rexión, situado cerca da desembocadura do fiorde.

Historia
--------

Foi descuberto en 1822, na campaña baleeira que William Scoresby fixo ese ano, na que recoñeceu e cartografou con notable precisión unhas 400 millas da costa leste, entre os 69°30' e os 72°30', contribuíndo así o primeiro coñecemento xeográfico importante da zona oriental de Groenlandia.

Galería de imaxes
-----------------

* Scoresby Sund.
* Scoresby Sund.
* Icebergs en Sydkap.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Scoresby Sund*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q426453
* WorldCat
* VIAF: 6000151595781505470005
* EBID: ID
* GeoNames: 3420001
* OSM: 9027235

 |
**Scopus** é unha base de datos bibliográfica que contén resumos e citas de artigos de revistas académicas. Contén case 22.000 títulos dunhas 5.000 editoriais, das cales 20.000 son publicacións revisadas por pares dos campos científicos, técnicos, médicos e das ciencias sociais (incluíndo as artes e humanidades). O seu propietario é Elsevier e está dispoñible en liña por subscrición. As procuras que se fan en Scopus incorporan tamén procuras en bases de datos de patentes.

Dado que Elsevier é o propietario de Scopus e é tamén unha das principais editoriais internacionais de revistas científicas, estableceuse unha Selección de Contido de Scopus international e independente e unha Xunta de Asesores (*Advisory Board*) para impedir posibles conflitos de intereses na elección das revistas que deberían incluírse na base de datos e para manter unha política de cobertura transparente e aberta, independente das editoriais. A xunta consta de científicos e bibliotecarios especializados.

Un estudo de 2006 que avaliaba a facilidade de uso e a cobertura de Scopus e da Web of Science (WOS), chegou á conclusión de que "Navegar por Scopus é doado, mesmo para o usuario novato. [...] A capacidade de buscar tanto cara adiante coma atrás a partir dunha determinada cita debería ser moi útil para o investigador. O aspecto multidisciplinario permite ao investigador facer facilmente procuras fóra da (sic) súa disciplina" e "Unha vantaxe de WOS sobre Scopus é a profundidade de cobertura, xa que a base de datos completa de WOS remóntase a 1945 e Scopus remóntase a 1966. Porén, Scopus e WOS compleméntanse entre si xa que ningunha procura o inclúe todo. [...]".

Scopus tamén ofrece perfís do autor que inclúen afiliacións, número de publicacións e os seus datos bibliográficos, referencias, e detalles sobre o número de citas que tivo cada documento publicado. Ten características que dan avisos que permiten aos usuarios rexistrados rastrexar os cambios dun perfil e unha característica para calcular o índice h dos autores, que mide a produtividade e impacto das citas das publicacións dos autores.

Scopus pode ser integrado con ORCID.

Notas
-----

1. ↑  "Scopus Content Overview". *Scopus Info*. Elsevier. Consultado o 2013-09-04.
2. ↑  Kulkarni, A. V.; Aziz, B.; Shams, I.; Busse, J. W. (2009). "Comparisons of Citations in Web of Science, Scopus, and Google Scholar for Articles Published in General Medical Journals". *JAMA* **302** (10): 1092–6. PMID 19738094. doi:10.1001/jama.2009.1307.
3. ↑  "Scopus Content Overview: Content Policy and Selection". *Scopus Info*. Elsevier. Consultado o 2013-09-04.
4. ↑  Burnham, JF (2006). "Scopus database: A review". *Biomedical Digital Libraries* **3**: 1. PMC 1420322. PMID 16522216. doi:10.1186/1742-5581-3-1.
5. ↑  "Scopus2Orcid". Scopus. Arquivado dende o orixinal o 24 de xullo de 2014. Consultado o 7 May 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial de Scopus

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q371467
* ISSN: 2588-9885
* MAG: 83867959
* NKC: ph770862
* OCLC: 65858721

 |