recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kingsley William Amis**, nado en Londres en 1922 e finado en 1995, foi un novelista, poeta, crítico e profesor inglés.

Traxectoria
-----------

Estudou en Oxford, onde fixo amizade con Philip Larkin. Despois de servir no exército, completou os seus estudos universitarios en 1947, foi lector de inglés na Universidade de Gales (1948-1961) e en Cambridge (1961-1963)

A súa primeira novela, *Lucky Jim* (1954), conseguiu un grande éxito popular, e é hoxe considerada unha novela exemplar dos anos cincuenta; nela que critica a sociedade do benestar.  

Kingsley Amis rompeu co Partido Comunista Británico, do que era militante, cando a invasión soviética de Hungría (1956), e converteuse ao anticomunismo, chegando mesmo a posicións reaccionarias.

Escribiu máis de vinte novelas, tres coleccións de poesía, relatos e guións de televisión e radio, e libros de crítica literaria e social.

É pai do tamén escritor Martin Amis.

Obras
-----

1947 *Bright November*, primeira colección de poesía de Amis
1953 *A Frame of Mind*
1954 *Poems: Fantasy Portraits*.
1954 *Lucky Jim*
1955 *That Uncertain Feeling*
1956 *A Case of Samples: Poems 1946-1956*.
1958 *I Like it Here*
1960 *Take a Girl Like You*
1960 *New Maps of Hell*
1962 *My Enemy's Enemy*
1962 *The Evans County*
1963 *One Fat Englishman*
1965 *The Egyptologist* (con Robert Conquest.
1965 *The James Bond Dossier*
1965 *The Book of Bond, or Every Man His Own 007*, co pseudónimo "Lt.-Col William ('Bill') Tanner"
1966 *The Anti-Death League*
1968 *Colonel Sun*
1969 *The Green Man*
1970 *What Became of Jane Austen and Other Questions*
1971 *Girl, 20*
1972 *On Drink*
1973 *The Riverside Villas Murders*
1974 *Ending Up*
1974 *Rudyard Kipling and his World*
1976 *The Alteration*
1978 *Jake's Thing*
1979 *Collected Poems 1944-78*
1980 *Collected Short Stories*
1983 *Every Day Drinking*
1984 *How's Your Glass?*
1984 *Stanley and the Women*
1986 *The Old Devils*
1988 *Difficulties With Girls*
1990 *The Folks That Live on the Hill*
1990 *The Amis Collection*
1991 *Memoirs*
1991 *Mr Barrett's Secret and Other Stories*
1994 *The Russian Girl*
1994 *You Can't Do Both*
1998 *The King's English: A Guide to Modern Usage*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ian Fleming  1953- 1966** |  **Escritor de James Bond** 1968 | Sucesor:**John Pearson** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q220078
* WorldCat
* VIAF: 311112707
* BIBSYS: 90096252
* BNB: ID
* BNCHL: 000036030
* BNE: XX1135187
* BNF: 12170022c
* CiNii: DA00909946
* DeutscheBio: 118645005
* Discogs: 2604206
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 43938
* GEC: 0003604
* GND: 118645005
* ICCU: CFIV096673
* IMDb: nm0025006
* ISNI: 0000 0001 2120 6559
* LCCN: n79117127
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00431409
* NKC: jn19981000101
* NLA: 36152143
* NLG: 65798
* NNDB: 000044706
* NPG: mp05004
* NTA: 068848803
* ODNB: 60221
* OL: OL4326658A
* PTBNP: 24821
* SELIBR: 255632
* SNAC: w6mk6d1z
* SUDOC: 030242061
* TESF: amis\_kingsley
* Theatricalia: 15k6
* TMDb: 1082648
* UNZ: AmisKingsley
* WikiTree: Amis-291

 |
**Jose Manuel Botana Vázquez**, nado en Caracas o 24 de xaneiro de 1974, é un ex xogador de fútbol e fútbol sala venezolano, de orixe galega.

Debutou como profesional no fútbol, xogando no Hermandad Gallega e en 1993 pasou ao fútbol sala. Xogaba de á e foi un dos membros da selección venezolana alcumados "os heroes do 97", por teren conquistado o título de campións do mundo da AMF en 1997 en México.

Dende 2021 adestra a selección panameña de fútbol sala.

Traxectoria
-----------

### No fútbol

Fillo de emigrantes galegos en Venezuela, comezou a xogar ao fútbol sala no colexio Fray Luis de León. Continuou logo no Hermandad Gallega Fútbol Club, onde xogaba ao fútbol e ao fútbol sala. Debutou profesionalmente co equipo de fútbol en 1985 con só 16 anos de idade, xogando como defensa central e centrocampista defensivo. Tivo un breve paso polo Betanzos, da Terceira División española.

### No fútbol sala

A partir de 1993 centrouse no fútbol sala, sendo fichado polo equipo Diablos de Miranda FS, da Liga Superior de Fútbol Sala de Venezuela. Xogou en varios equipos venezolanos, e tras a desaparición da liga de fútbol profesional en Venezuela, volveu aos terreos de xogo do fútbol profesional venezolano nas filas do Deportivo Galicia, equipo que daquela xogaba na Primeira División de Venezuela. Xogou logo en Italia, no Ariccia Colleferro, e en dous equipos galegos, O Parrulo e o Vefa Mera.

#### Selección venezolana

Foi internacional coa selección venezolana en 43 ocasións, e anotou 25 goles. En 1997 formou parte do equipo que conquistou o Campionato Mundial da AMF en México.

### Como adestrador

Comezou despois unha carreira como adestrador, dirixindo as categorías inferiores do Hermandad Gallega venezolano e do Imperátor da Coruña. Posteriormente exerceu na República Dominicana, onde adestrou o Santo Domingo FS e o Inter RD FS Santo Domingo.

En xaneiro de 2021 converteuse no adestrador da selección panameña de fútbol sala.

Notas
-----

1. ↑  "José Manuel Botana un futbolista ambivalente que termino siendo Campeón mundial de Fútsal" (en castelán). 11 de marzo de 2021. Consultado o 15 de abril de 2021.
2. ↑  "Venezuela: 20 años del campeonato Mundial de Fútbol de Salón" (en castelán). 8 de agosto de 2017. Consultado o 15 de abril de 2021.
3. 1 2  "José Botana, nuevo DT de la selección nacional de futsal" (en castelán). 13 de xaneiro de 2021. Consultado o 15 de abril de 2021.
**Joel Barlow**, nado en Redding (Connecticut) o 24 de marzo de 1754 e finado en Zarnowiec o 24 de decembro de 1812, foi un poeta e político americano.

Traxectoria
-----------

Graduouse en Yale en 1778 e durante dous anos realizou estudos de posgrao, ata que en setembro de 1780 uniuse a unha brigada de Massachusetts. En 1783 establécese en Hartford e alí fundou en xullo de 1784 o semanario *American Mercury*.

En Hartford foi membro dun grupo de escritores novos coñecidos como Hartford Wits na historia da literatura americana, entre eles estaban Lemuel Hopkins, David Humphreys e John Trumbull. En 1787 publicou un longo e ambicioso poema, *The Vision of Columbus*, que lle deu unha considerable reputación literaria.

En 1788 trasladouse a Francia como axente da compañía Scioto Land Company, dedicada a vender terras e atraer emigrantes para os Estados Unidos, non está claro se Barlow coñecía o carácter fraudulento da compañía, pero en París asume posicións políticas radicais. Viviu tamén en Londres, onde publicou o ensaio *Advice to the Privileged Orders* (1792) prohibido polo goberno británico.

En 1792 concedeuselle a cidadanía francesa. En 1793 publicou *Hasty Pudding*. Entre 1795 e 1797 foi cónsul americano en Alxer e negociou un tratado con Trípoli. En 1805 volveu aos Estados Unidos ata que en 1811 regresa a Francia como plenipotenciario norteamericano co encargo de negociar un tratado comercial con Francia e a devolución ou a indemnización polas propiedades confiscadas aos americanos despois da Revolución francesa. Morreu durante a retirada das tropas francesas, mentres tentaba entrevistarse con Napoleon.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q723604
* WorldCat
* VIAF: 61695314
* BMT: 166265
* BNB: ID
* BNF: 13476043f
* CERL: cnp00958031
* DeutscheBio: 118657267
* E-Enlightment: barlojoel0000197
* EBID: ID
* FAST: 5635
* GEC: 0007804
* GND: 118657267
* Gutenberg: 2849
* ISNI: 0000 0000 8141 1071
* LCCN: n50017803
* LibraryThing: barlowjoel
* LibriVox: 9541
* NKC: ola2002151907
* NLA: 35013875
* NNDB: 000048362
* NTA: 070251649
* OBP: ID
* ODNB: 63596
* OL: OL491618A
* openMLOL: 135407
* SNAC: w6ww7hxt
* SUDOC: 035661283
* TESF: barlow\_joel
* WikiTree: Barlow-2443

 |
Fociño dun lobo
O **fociño** é, nalgúns animais (incluídos seres humanos), a parte baixa da cara (queixo), a boca e as fazulas. Nalgúns animais, se o nariz está moi xunta á boca, considérase parte do fociño, entre eles, os gatos, cans, seres humanos etc.

Fociños de cans
---------------

Os fociños dos cans varían amplamente de forma e van dos extremadamente longos e delgados (dolicocefálicos) aos practicamente inexistentes por planos (braquicefálicos) como o Carlino. Algunhas razas teñen fociños que en certo xeito lembran o lobo orixinal en forma e tamaño, e outros acurtáronse en certo xeito (mesocefálicos) como os sabuxos.

* Lebrel Afgán dolicocéfaloLebrel Afgán dolicocéfalo
* Testa dun lobo, coa que a dos cans é comparadaTesta dun lobo, coa que a dos cans é comparada
* Cocker americano mesocefálicoCocker americano mesocefálico
* Can Carlino braquicefálicoCan Carlino braquicefálico

Outros animais
--------------

* En elefantes, en forma de trompa (é o fociño máis longo do mundo)
* En crocodilos, nos que se di que os ollos tamén forman parte do fociño.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *fociño*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Buceira

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167896
* EBID: ID
* GEC: 0125381
* MAG: 158279846

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* Uberon: 0006333

 |
As **leis da termodinámica** describen, en principio, os particulares do transporte de calor e traballo en procesos termodinámicos. Porén, desde a súa concepción, estas leis físicas tornáronse nas máis importantes de toda a Física e outras pólas da ciencia relacionadas coa termodinámica. Vense con frecuencia asociadas con conceptos moi afastados do que recollen os seus enunciados.

O primeiro principio en ser establecido foi a Segunda Lei da Termodinámica, tal e como a formulou Sadi Carnot en 1824. En 1860 xa se estableceran dous "principios" da termodinámica cos traballos de Rudolf Clausius e William Thomson. Conforme pasaba o tempo, estes principios tornáronse en "leis". En 1873, por exemplo, Willard Gibbs xa afirmaba que existían dúas leis absolutas da termodinámica no seu *Métodos gráficos na Termodinámica de fluídos*. Na actualidade enúncianse un total de catro leis. Nos últimos 80 anos, algúns autores teñen suxerido leis adicionais, ningunha das cales foi aceptada unanimemente.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q849392
* EBID: ID
* MAG: 18815010
* PSH: 3258

 |
**Jens Stoltenberg**, nado o 16 de marzo de 1959, é un economista e político noruegués, que foi primeiro ministro de Noruega e dúas ocasións e antigo líder do Partido dos Traballadores Noruegueses. Designado como secretario xeral da OTAN a partir do 1 de outubro de 2014.

Carreira
--------

O seu pai, Thorvald Stoltenberg, é un dos políticos máis prominentes de Noruega, chagando ocupar o cargo Ministro de Asuntos Exteriores de Noruega. A súa nai, Karin Stoltenberg tamén foi ministra. Jens Stoltenberg foi educado na Universidade de Oslo.

Durante o seu primeiro mandato como primeiro ministro (2001 a 2002) foi polémico dentro do seu propio partido, xa que privatizou varias empresas estatais. Nas eleccións parlamentarias do 10 de setembro de 2001 o partido sufriu un dos seus peores resultados: 24% dos votos. Nas eleccións parlamentarias de 2005, o partido gañou as eleccións, logo dunha coalición co Partido Socialista de Esquerda e o Partido Centro. O segundo mandato de Stoltenberg como primeiro ministro comezou o 17 de outubro de 2005. Está casado con Ingrid Schulerud e ten dous fillos.

O 22 de xullo de 2011, estoupou unha ou varias bombas na rúa onde están as oficinas do primeiro ministro, matando polo menos a sete persoas e ferindo a outras. Stoltenberg non estaba no seu despacho no momento dos estoupidos. Unhas horas máis tarde, un home armado e vestido de policía matou a 84 persoas en Utøya, unha illa a uns corenta quilómetros de Oslo onde se celebraba o acampamento anual das mocidades do Partido dos Traballadores Noruegueses. 
A policía detivo ao home que realizou os disparos, un cidadán noruegués de 32 anos de ideoloxía ultradereitista e islamófoba.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Kjell Magne Bondevik** |  **Primeiro ministro de Noruega** 2000 - 2001 | Sucesor:**Kjell Magne Bondevik** |
| Predecesor:**Kjell Magne Bondevik** |  **Primeiro Ministro de Noruega** 2005 - 2013 | Sucesor:**Erna Solberg** |
| Predecesor:**Anders Fogh Rasmussen** |  **Secretario xeral da OTAN** 2014 - | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2020. Consultado o 23 de xullo de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en Fundación CIDOB Arquivado 30 de marzo de 2014 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57665
* WorldCat
* VIAF: 35554569
* BIBSYS: 90506074
* BNF: 169048790
* BRE: 4167376
* DeutscheBio: 130141771
* EBID: ID
* FAST: 293666
* GEC: 0261955
* GND: 130141771
* IMDb: nm1049244
* ISNI: 0000 0000 7873 6545
* KulturNav: ID
* LCCN: n91105527
* Munzinger: 00000023257
* NNDB: 000162307
* NTA: 304626708
* SELIBR: 357063
* SUDOC: 159496640
* TMDb: 1512817

 |
**José Manuel Roma Hermida**, nado en Paradela (Meis) en 1900 e finado en Liñares o 9 de abril de 1974, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Coa proclamación da II República formou parte da comisión xestora. Na primeira corporación republicana foi concelleiro. Militante do Partido Republicano Radical, en 1934 foi elixido alcalde de Meis. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi desterrado ao Porriño. En 1945 era membro da Hermanda Sindical de Labradores y Ganaderos San José. En 1955 afiliouse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS Volveu ser alcalde Meis durante o franquismo en dúas ocasións.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Abal Sabarís** |  **Alcalde de Meis** 1934 - 1936 | Sucesor:**José Manuel Arribas Hermida** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Meis** 1956 | Sucesor:**?** |

Vida persoal
------------

Casou con Encarnación Giráldez e foi pai de Antonio Roma Giráldez.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gallego Rei, Mario; Milleiro Sánchez, Celso Xavier; Moreira Docampo, Xosé Manuel (2012). *Para despois do silencio. O Concello de Meis da II República a Guerra Civil*. Vigo: Ir Indo. pp. 174–175. ISBN 978-84-7680-692-0.
**Laureano Poza Juncal**, nado en Pontevedra en 1908 e finado na Cidade de México o 31 de xaneiro de 1996, foi un químico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Joaquín Poza Cobas e de Pilar Juncal, estudou Químicas, licenciándose cun brillante historial académico e foi dirixente da FUE. Foi profesor de Química Industrial Orgánica e Análise Químico na Escola Industrial de Vigo. Socio do Centro Republicano de Pontevedra, militou en Acción Republicana e despois en Izquierda Republicana. Nas eleccións de febreiro de 1936 interveu en actos políticos na provincia de Pontevedra. Foi depurado en 1936 do seu posto de profesor. Exiliouse en México, onde foi profesor de Ciencias Químicas na Universidade Internacional e no Instituto Hispano-Mexicano Ruiz de Alarcón. Fixo investigacións coa urotropina e outros medicamentos. En México aproximouse ao grupo dos socialistas galegos exiliados, foi copatrocinador da revista *Vieiros* e publicou *Pensamientos Filosóficos y Proyecciones Esotéricas*.

Vida persoal
------------

Casou con Elisa Díaz Riva.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira Martínez, Carlos (2004). "A Familia Poza: Un exemplo de republicanismo e librepensamento en Pontevedra" (PDF). *Anuario Brigantino* (27): 265–312. Consultado o 2 de xaneiro de 2014.

### Ligazóns externas

* "Orígenes de la masonería. Una realidad histórica" de Laureano Poza Juncal.
***Españistán. Este país se va a la mierda*** é un libro de banda deseñada creado polo catalán Aleix Saló sobre a crise económica española tralo estoupido da burbulla inmobiliaria. Foi publicado por Edicións Glénat en abril de 2011.

Traxectoria editorial
---------------------

Para promocionalo, Aleix Saló colgou o 25 de maio unha curtametraxe de animación titulada *Españistán, da burbulla inmobiliaria á crise*, que explica de forma satírica o devir da economía española entre 1996 e 2007, converténdose nun grande éxito en Internet.

En xaneiro de 2012, esgotáronse seis edicións da obra e lanzouse unha edición en rústica para quioscos.

Notas
-----

1. ↑  Casqueiro, Javier (28/06/2011). *A fábula de Españistán*, "El País".
2. ↑  Merino, Olga (12/06/2011). *Un cómic mordaz sobre a crise arrasa na Internet*, "El Periódico de Catalunya".
3. ↑  Navarro, Joan (04/01/2012). *2012: O ano de "Españistán"*, "Viñetas".
4. ↑  *A por los kioscos*, ediciones.glenat.es.
**José Manuel Pequeño Castro**, nado na Ameixenda (Cee) o 17 de marzo de 1955, é un político e arquitecto técnico galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Arquitecto técnico, foi técnico en diversos concellos. Nas eleccións municipais de 1983 presentouse á alcaldía de Dumbría encabezando unha candidatura independente e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1987 encabezou como independente a candidatura da Coalición Progresista Galega e foi reelixido alcalde cunha ampla maioría absoluta (11 concelleiros de 13). Foi un dos alcaldes desta coalición que respaldou o apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura presentada en xuño de 1989 na Deputación da Coruña polo socialista Salvador Fernández Moreda contra o aliancista José Manuel Romay Beccaría. 

Nas municipais de 1991 presentouse como cabeza de lista do PSdeG-PSOE e volveu ser elixido alcalde cunha ampla maioría absoluta (9 concelleiros de 11), sendo elixido deputado provincial. Volveu ser reelixido alcalde en 1995, 1999 e 2003 con 8 concelleiros, volvendo a ser deputado provincial de 1995 a 1999. En 2007 sube a 9 concelleiros e volve a ser deputado provincial. Volveu ser reelixido con maioría absoluta en 2011, 2015 e 2019, logrando 9, 10 e 9 edís, respectivamente, e ocupando de novo unha acta de deputado na Deputación da Coruña tralos dous últimos comicios, encargándose da área de infraestruturas, vías e obras. 

Foi presidente provincial do PSdeG na Coruña de 2018 a 2022. En xaneiro de 2023 anunciou que non se presentaría á reelección nas municipais dese ano, sendo substituído como candidato socialista polo concelleiro Raúl González Lado, o cal logrou a alcaldía con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Gómez Dovale** |  **Alcalde de Dumbría** 1983 - 2023 | Sucesor:**Raúl González Lado** |

Notas
-----

1. ↑  Nova en *La Voz de Galicia* Carballo, 12-6-1987 p.21
2. ↑  Concello de Dumbría na FEGAMP
3. ↑  "Dumbría". *fegamp.gal*. 10 de xaneiro de 2023. Consultado o 3 de maio de 2023.
4. ↑  Rial, S.G. (19 de xaneiro de 2023). "El alcalde de Dumbría no se presentará a la reelección". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 3 de maio de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Dumbría

### Ligazóns externas

* «Temos que definir cal é o territorio que delimita a Costa da Morte», entrevista en *La Voz de Galicia*, 3 de febreiro de 2008.
* Perfil biográfico na web da Deputación
**Joseph Graham "Joe" Sugg**, nado en Wiltshire o 8 de setembro de 1991, é un youtuber e escritor británico, coñecido polas súas canles de YouTube, *ThatcherJoe*, *ThatcherJoeVlogs* e *ThatcherJoeGames*.

Traxectoria
-----------

Fillo de Tracey e Graham Sugg, é irmán máis novo da tamén youtuber Zoe Sugg, coñecida en YouTube como Zoella. Sugg traballou colocando tellados de palla, ademais da súa carreira en Youtube. Desde 2014 até principios de 2016, Sugg viviu nun apartamento en Londres xunto ao seu amigo e tamén *youtuber* Caspar Lee.

Sugg creou a súa canle *ThatcherJoe* en novembro de 2011, e desde febreiro de 2016 conta con máis de 6,1 millóns de subscritores e máis de 592 millóns de reproducións. Os seus vídeos consisten en desafíos, bromas, e imitacións. Sugg tamén creou *YouTuber Innuendo Bingo*, similar a un segmento da BBC Radio 1, e máis tarde foi convidado a participar no segmento da BBC Radio 1.

### Música

Sugg formou parte do proxecto 'YouTube Boyband', o cal recadou diñeiro para Cómic Relief e foi presentado por *The Guardian*. No 2014, Sugg tamén participou no single «Do They Know It's Christmas?» como parte do supergrupo de caridade "Band Aid 30", nunha recadación de diñeiro para a epidemia do virus Ébola en África Occidental.

### Cine

En 2015, Sugg, xunto con Lee, realizou un cameo de voz na versión británica da película cómica Bob Esponxa: Un heroe fose da auga, como unha das gaivotas. O 23 de novembro de 2015 saíu á venda a súa película "Joe and Caspar Hit the Road", protagonizada por Caspar Lee e por el, e cuxa premier mundial foi o 22 de novembro en Londres

Notas
-----

1. ↑  "Zoella: The squeaky clean big sister no teen should be without".
2. ↑  "Meet the YouTube big hitters: The bright young vloggers who have more fans than".
3. ↑  "Joe Sugg And Caspar Lee Are No Longer Roommates".
4. ↑  "ThatcherJoe YouTube Channel Stats, Subscriber Statistics, Ranking". Vidstatsx.com. Arquivado dende o orixinal o 24 de marzo de 2018. Consultado o 24 de marzo de 2018.
5. ↑  "Meet the YouTube Boy Band". Vulture.
6. ↑  "BBC Radio 1 - Scott Mills, Innuendo Bingo With Joe Sugg Off've Youtube". Bbc.co.uk.
7. ↑  "YouTube Boy Band's cover version of It's All About You becomes viral hit | Music". theguardian.com.
8. ↑  "Marcus Butler, Alfie Deyes, Joe Sugg, Jim Chapman and Caspar Lee are The YouTube Boyband for Sport Relief - VIDEO OF JOY". Sugarscape.
9. ↑  "Do They Know It's Christmas review – in tune with non-musical times".
10. ↑  "Zoella talks 'surreal' experience of singing with Band Aid 30".
11. ↑  "Who's who in Band Aid 30? One Direction, Bono, vloggers and more".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Canle de ThatcherJoe no YouTube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16762380
* WorldCat
* VIAF: 61144648408240552576
* IMDb: nm6701825
* ISNI: 0000 0004 5763 1276
* LCCN: no2015126257
* MusicBrainz: ID
* NTA: 398503664
* OL: OL7836684A
* TMDb: 1551677

 |
**José Manuel Rey de Viana,** nado en Ourense en 1923 e finado na Coruña en 1995, foi un bailarín e coreógrafo galego. Foi o fundador xunto coa súa muller, Victoria Canedo, do ballet galego que leva o seu nome.

Traxectoria
-----------

Iniciouse con oito anos no baile. Percorreu diversas escolas de danza europeas. En 1949, xunto coa súa muller, tamén bailarina, fundou o Ballet Galego Rey de Viana co obxectivo de dar a coñecer o folclore galego. A súa primeira actuación foi na Coruña en 1955.

En 1964 actuou no pavillón español da Feira Mundial de Nova York. En 1971 a dirección do Ballet foi cedida á Deputación da Coruña. Aos 65 anos tivo que xubilarse por esixencia da Deputación facendo unha folga de fame e unha manifestación artística nos xardíns de Méndez Núñez. O Ballet pasou a estar baixo dirección da Xunta.

Recoñecementos
--------------

* En 1994 foille concedida a Medalla de Galicia de prata.
* En maio de 2007 inaugurouse unha sala adicada ao seu ballet no Museo das Mariñas.

Notas
-----

1. ↑  "Orígenes y evolución del Ballet Galego Rey de Viana", no blog *galidanza*.
2. ↑  "Adiós a la otra mitad del Ballet Galego Rey de Viana", artigo en *La Voz de Galicia*, 6 de xaneiro de 2016.
**Laura Terré Alonso**, nada en Vigo en 1959 é unha historiadora da fotografía galega.

Traxectoria
-----------

Filla do fotógrafo Ricard Terré, doutorouse en belas artes pola Universidade de Barcelona e foi comisaria de numerosas exposicións. Estudou a obra dalgúns dos mellores fotógrafos españois do período 1950-1980: Carlos Pérez Siquier, Paco Gómez, Colita, Gonzalo Juanes, Ramon Masats e o propio Ricard Terré, entre outros. Publicou *Introducció a la Història de Fotografia a Catalunya* (Lunwerg i MNAC, 2000), *Un segle d’Història de Catalunya en fotografies*, (Enciclopèdia Catalana, 2012) e *Peso y levedad* (Instituto Cervantes, 2011).

Notas
-----

1. ↑  Arts Santa Mònica. Generalitat de Cataluña (ed.). "Projecte 1 dia 1 foto" (PDF). *Dossier*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de novembro de 2014. Consultado o 22 de novembro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18604529
* WorldCat
* VIAF: 2766464
* BNE: XX943730
* BNF: 151109988
* ISNI: 0000 0000 5951 7347
* LCCN: n2006047675
* SUDOC: 129492884

 |
| *Espazo cuadrangular escapular* |
| --- |
|  |
| Espazo cuadrangular visto nunha disección de axila |
|  |
| Vascularización escapular. |
|
|
|
| Gray's | *pág.589* |
|
|
|
|
|
|
|
|

O **espazo cuadrangular escapular** é un espazo anatómico do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. É o lugar por onde pasan os nervios e os vasos que discorren entre as rexións máis anteriores (axila) e a rexión posterior da escápula. Na rexión posterior escapular está delimitado por:

* O bordo inferior do músculo redondo menor
* O pescozo cirúrxico do úmero
* O bordo superior do músculo romboide maior
* O bordo lateral da porción longa do tríceps braquial

Pasan por este espazo o nervio axilar, xunto coa arteria circunflexa umeral posterior e a vea homónima.

Síndrome de espazo cuadrangular
-------------------------------

A hipertrofia dos músculos que delimitan este espazo, ou a fibrose dos bordos musculares poden danar o nervio axilar. O dano deste nervio pode producir dúas consecuencias. A primeira, a debilidade do músculo deltoide. A segunda, e moito máis frecuente, a atrofia do músculo redondo menor, que causa debilidade do manguito dos rotadores.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

*Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* (en castelán)

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* GPnotebook: 141230158
* UMLS: C4247507

 |
**Lauren Marie Gardner,** é epidemióloga e enxeñeira, codirectora do Centro de Ciencia e Enxeñería de Sistemas de Hopkins. Dirixe o grupo que elaborou o mapa interactivo da Universidade Johns Hopkins, empregado para compartir información sobre a pandemia de COVID-19.  En 2020 foi elixida pola revista Time como unha das 100 persoas máis influíntes.

Traxectoria
-----------

Lauren Gardner estudou enxeñería civil e arquitectura na Universidade de Texas en Austin e graduouse en 2006, realizando posteriormente un máster en 2008 e un doutoramento en 2011. Dende entón investiga o acoplamento de epidemias e rutas de tráfico. En 2011 converteuse en profesora na Universidade de Nova Gales do Sur. Ao mesmo tempo, foi membro do Centro de Investigación en Saúde Pública do Australian *National Health and Medical Research Council* (NHMRC) da Universidade de Melbourne. A partir de 2019 ensinou como profesora asociada no departamento de enxeñaría civil e de sistemas da Universidade Johns Hopkins onde é codirectora do Centro de ciencia e enxeñaría de sistemas.

Gardner analizou, entre outras cousas, en 2019 dentro dos Estados Unidos onde son máis probables as epidemias de xarampón e modelou o brote da epidemia do virus zika en América do Norte, Central e do Sur en 2015/2016 .

É a creadora do mapa interactivo da pandemia da COVID-19 da Universidade Johns Hopkins.  Puxeron o mapa en liña o 22 de xaneiro, e recibe aproximadamente 1.200 millóns de visitas ao día. A principios de marzo de 2020, foi unha das expertas que declararon ante o Congreso sobre a pandemia.

Gardner explica as discrepancias entre o número de casos, por exemplo do Instituto Robert Koch, que publica as cifras oficiais das autoridades sanitarias nacionais alemás, polo feito de que están máis actualizados e tamén dependen de medios fiables e de institucións sanitarias locais.

Notas
-----

1. ↑  "Mapa del coronavirus en tiempo real". *abc* (en castelán). 2020-04-21. Consultado o 2020-11-05.
2. ↑  "Lauren Gardner: The 100 Most Influential People of 2020". *Time*. Consultado o 2020-11-05.
3. ↑  Coronavirus Dashboard der Johns Hopkins University
4. ↑  López Lenci, Gisella, NOTICIAS EL COMERCIO (2020-05-07). "Coronavirus. Lauren Gardner, la mente brillante detrás del mapa en tiempo real más detallado del Covid-19". *El Comercio Perú* (en castelán). Consultado o 2020-11-06.
5. ↑  Christian Rickens, Barbara Gillmann: *Lauren Gardner. Diese Frau steht hinter den Corona-Daten der Johns-Hopkins-Universität*, Handelsblatt, 23. März 2020

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de inicio na Universidade Johns Hopkins
* Publicacións en Google Scholar

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q56324974
* WorldCat
* VIAF: 160691345
* DBLP: 9715
* LCCN: no2010207459
* ORCID: 0000-0003-1083-3850
* Scholar: EO7XqlUAAAAJ

 |
O **Festival da Chaira** é un festival de música que ten lugar na praia fluvial da Riboira, en Baltar (A Pastoriza). Está organizado pola Asociación A Chaínza, e celébrase o mes de xullo desde o ano 2006.

Características
---------------

Mestura diversos estilos musicais, como o folk, rock, hip-hop ou a música tradicional chegando a crear unha gran diversidade de xéneros e artistas en moitos idiomas. Nas distintas edicións participaron grupos como Saldos Arias, Os Tres Trebóns, Pandeireteiras de Meira (2006), Chotokoeu (2010), Habelas Hailas (2011), Milesios, Skandalo GZ, Som do Galpom ou Zënzar (2013).

Amais, celébranse outras actividades como xogos tradicionais, cun campionato de billarda onde o primeiro clasificado leva unha figura dun xabarín, símbolo do festival.

Celébrase na praia fluvial da Riboira, no río Miño, que conta con merendeiros e cunha ampla carballeira con zona de acampada. A Ruta de Augas de Fonmiñá transcorre polos 12 primeiros quilómetros do río Miño dende a lagoa de Fonmiñá ata esta área recreativa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog do festival
**João Francisco Salm**, nado en São Pedro de Alcântara o 11 de outubro de 1952,  é un bispo católico brasileiro,  bispo diocesano de Tubarão.

Traxectoria
-----------

Fillo de Francisco Salm e Maria Ida Schmitt Salm. Con 12 anos, en 1965 ingresou no preseminario de Antônio Carlos, onde completou os seus estudos primarios. Entre 1967 a 1972 fixo estudos secundarios no seminario menor deBrusque. De 1975 a 1979 cursou teoloxía no Instituto Teolóxico de Santa Catarina en Florianópolis. O 13 de maio de 1979 foi ordenado diácono en Camboriú, e presbítero, o 30 de xuño, no Santuário de Azambuja en Brusque. De 1980 a 1983 foi profesor no Seminario Menor Metropolitano en Brusque e no ano seguinte tamén reitor do mesmo seminario, do santuario, rexente da coral e director do Museo Dom Joaquim. A partir de 1984 foi administrador parroquial de Santa Catarina en Brusque. Exerceu eses cargos ata o final de 1991. De 1992 a 2008 foi reitor do Seminario de Teoloxía. Foi xuíz do Tribunal Eclesiástico de Florianópolis de 1992 a 1996 e de 2006 a 2008 foi coordinador arquidiocesano de pastoral da arquidiocese. Entre 2009 e 2011 foi párroco de Santa Teresinha en Brusque. Foi en 2011 elixido administrador da arquidiocese de Florianópolis, ata a chegada do novo arcebispo, Wilson Tadeu Jönck. Bieito XVI nomeouno bispo da diocese de Tubarão o 26 de setembro de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q59616
* Catholic-Hierarchy: salmj

 |
A Capela Sistina, no Vaticano. Frescos de Michelangelo Buonarroti (1508-1512).
En pintura, **fresco** aplícase á pintura realizada sobre un muro con revoque de cal húmida e coas cores disoltas en auga de cal.

O termo provén do italiano *buon fresco* ("moi fresco"), en contraposición a *in secco* ("sobre seco"). Para crear un fresco auténtico, ou *buon fresco*, prepárase o muro cun revoque de cal húmida ou escaiola e píntase inmediatamente. Como a intensidade das cores diminúe rapidamente a medida que se absorbe a cal, é preciso aplicar novas capas para obter tons vivos. Ao secar, fórmase unha película de carbonato de calcio que une indisolubelmente as cores á parede. Isto fai que a obra sexa moi duradeira; se se destrúe a parede non resulta difícil reconstruíla debido ás dimensións dos anacos.

A pintura *in secco* é a que usa a témpera. Con frecuencia resulta necesario retocar os frescos desta maneira. Algunhas veces tamén se lle chama *buon fresco* á pintura que non foi retocada despois e *fresco seco* á que si foi retocada.

A pintura ao fresco require unha planificación coidadosa, xa que esta técnica non permite experimentacións ou modificacións sobre a marcha. Ten a dificultade engadida de que se traballa en circunstancias de luz que non son as do estudio, co que as cores non se perciben igual; por outra parte, a iluminación que recibirá a obra será a mesma sempre, ao contrario doutras técnicas en que a obra pintada non se expón coa mesma luz coa que foi creada.

O tempo que tarda en secar unha sección varía entre dúas e doce horas e coñécese como *giornata*, durante a que o artista aplica os pigmentos en po que vai disolvendo na auga de cal. Esta faise con cal (óxido de calcio) e un agregado de mármore ou area (para dar textura e forza, e homoxeneizar o secado). Aplícanse varias camadas durante varios días, cada vez con menos agregado.

Frescos na Catedral de Mondoñedo (século XIV).
O deseño trazábase antigamente sobre a parede fresca; na Italia renacentista introducíronse os cartóns, desde os que o deseño se transfería á parede mediante punzóns ou, estando o cartón perforado, usando carbón; actualmente úsanse tamén proxectores de diapositivas.

A técnica do fresco coñécese desde a primeira metade do II Milenio a.C. durante a Idade de Bronce, en que se usou nos palacios da civilización minoica. Os etruscos e romanos utilizárono tamén, como na Vila dos Misterios, en Pompeia. Tamén se coñecen frescos na India a mediados do I Milenio a.C. e na China da dinastía Han (século I). O fresco foi moi popular durante a Idade Media e rexurdiu con forza no Renacemento italiano, con artistas como Cimabue, Giotto, Fra Angelico,...

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134194
* AAT: 300053357
* BNCF: 15765
* BRE: 4723651
* EBID: ID
* GEC: 0232991
* GND: 4071463-9
* JSTOR: fresco
* MAG: 75947009
* NDL: 00563760
* NKC: ph135157

 |
Festival Nacional do Cante e Baile Letón. Edición de xullo de 2018
O **Festival Nacional do Cante e Baile Letón** é un dos eventos máis importantes da cultura letoa como compoñente principal da exaltación da identidade nacional. Conforma un evento multitudinario adicado ao cante e baile tradicionais do país e celébrase na súa capital, Riga, en edicións quinquenais desde 1873.

O Festival Nacional do Cante e Baile Letón, xunto cos seus homólogos lituano e estoniano, está incluído na lista de Obras Mestras do Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade por parte da Unesco desde o ano 2008.[1]

Nas máis recentes edicións o número de participantes que actuaron simultaneamente na celebración do concerto final do festival superou os 30.000 artistas[2]

Historia e características
--------------------------

Recollendo a tradición de grandes festivales de coros que deu comezo en Alemaña, no ano 1861 inaugúrase o primeiro Festival Báltico da Canción en Riga. A partir dese momento a popularidade deses festivais decrece en Alemaña pero increméntase notabelmente nos Países Bálticos. Sempre asociados á defensa dos sentimentos nacionais en condicións de ocupación do territorio.

O Festival do Cante letón en Riga celébrase por primeira vez en 1873 cando o país aínda formaba parte do Imperio Ruso. Participan 1003 cantantes de 45 coros activos das cidades de Vidzeme e Kurzeme. Acompañábanos 30 músicos de orquestra. O festival xa celebraba a unión da nación letoa mostrando a súa pertenza aos ideais nacionais.

Xa no século XIX toman relevancia os populares coros rurais e das pequenas vilas, incrementando o número de participantes aos ensaios e ao concerto final.

O Festival chegou a converterse nun evento de masas adicado ao movemento coral, o cante multitudinario, representacións de baile tradicional, concertos de música instrumental, bandas de música e do son kokle (instrumento musical nacional).[3]

Galería de imaxes
-----------------

* Noite do concerto final no teatro de Mežaparks. Edición de xullo do ano 2018.

Notas
-----

1. ↑  Festival Nacional do Cante e Baile Letón*(en letón)*
2. ↑  Festival Nacional do Cante e Baile Letón Arquivado 22 de setembro de 2013 en Wayback Machine. *(en ruso)*
3. ↑  XXV Vispārējie Latviešu Dziesmu un XV Deju svētki Arquivado 24 de setembro de 2016 en Wayback Machine.*(en letón)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do Festival Nacional do Cante e Baile Letón
España debutou no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión de 1988 e participou 8 veces desde o seu debut. Conseguindo unha segunda posición con Antonio Serrano e a súa harmónica. Dende o ano 2004, a cadea deixou de participar sen ningunha explicación. 

Ata 2018, onde a cadea decidiu regresar grazas ao novo equipo encargado de Eurovisión (que tamén trouxo a volta do país ao Festival de Eurovisión Júnior ata o presente). A cadea descartou a súa participación na edición de 2020 aínda que confirmo que non foi unha decisión definitiva. Aprazouse e finalmente foi cancelado (sendo a única edición que non se celebra dende o seu inicio) xunto ao Festival de Coro de Eurovisión 2021.

Participacións
--------------

| Ano | Sede | Artista | Instrumento | Final | Semi |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2018 | Escocia Edimburgo | Sara Valencia | Violín | No | - |
| 2000 |  Bergen | Jelena Pogoszova | Violín | No | - |
| 1998 | Austria Viena | Leticia Moreno | Violín | No | - |
| 1996 | Portugal Lisboa | Maia Turullols | Piano | No | - |
| 1994 | Polonia Varsovia | Dolores Rodríguez Paredes | Guitarra | No | - |
| 1992 | Bélxica Bruxelas | Antonio Serrano | Harmónica | 2 | - |
| 1990 | Austria Viena | Fernado Alvarez Goicoechea | Acordeón | No | - |
| 1988 | Países Baixos Ámsterdam | José Ramon Mendez | Piano | No | - |
|

Sistema de elección: artista
----------------------------

Só a edición de 2018 tivo unha selección nacional sendo o programa Clásicos y Reverentes da 2.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* España no Festival de Eurovisión
* España no Festival de Eurovisión Júnior

### Ligazóns externas

* Perfil oficial do país *(en inglés)*
Duque de Saldanha, ca. 1870.
**João Carlos Gregório Domingos Vicente Francisco de Saldanha Oliveira e Daun** (Azinhaga, Golegã, 17 de novembro de 1790 — Londres, 21 de novembro de 1876), 1º conde, 1º marqués e 1º duque de Saldanha, foi un xeneral e estadista portugués da época do liberalismo.

Traxectoria
-----------

João Carlos de Saldanha, coñecido popularmente como *Saldanha*, foi un militar que se distinguiu polo seu heroísmo na Guerra Peninsular, ascendendo ao longo dela con rapidez. En anos posteriores destacaría tamén no Uruguai e no Sur do Brasil, onde loitaría contra José Gervasio Artigas, o heroe independentista uruguaio. De volta a Portugal negaríase a regresar a Brasil, onde debería acudir para someter o proclamado Imperio, alegando falta dos recursos apropiados, polo que seria encarcerado.

Mais logo o novo rei o perdoaría. Nos anos seguintes de novo se distinguiría nas guerras civís contra o pretendente D. Miguel, representante das ideas absolutistas en Portugal. Gobernador do Porto en 1825, sería posteriormente xefe de varios gobernos liberais nos que os seus actos serán xulgados como máis controvertidos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q128668
* WorldCat
* VIAF: 56167913
* BRE: 3528921
* CANTIC: a11157999
* EBID: ID
* FAST: 256563
* GND: 1282003402
* ISNI: 0000 0000 6633 0265
* LCCN: no89010893
* NPG: mp83946
* NTA: 153567481
* Nupill: 18466
* OL: OL5451429A
* PTBNP: 90926
* SUDOC: 093088167

 |
**João Bernardo "Nino" Vieira**, nado en Bissau o 27 de abril de 1939, e finado en Guinea-Bissau o 2 de marzo de 2009, foi un político de Guinea-Bissau, que ocupou tres veces a presidencia do seu país (a primeira vez entre 1973 e 1984, a segunda vez entre 1984 e 1999 e a terceira vez dende o 1 de outubro de 2005 até a súa morte en 2009. Tamén foi primeiro ministro do seu país entre 1978 e 1980.

Traxectoria
-----------

Electricista de formación, Vieira estaba afiliado ó Partido Africano para a Independencia de Guinea e Cabo Verde (PAIGC), de Amílcar Cabral, en 1960 e converteuse rapidamente nun elemento clave da guerra de guerrillas do país contra o réxime portugués.

O 14 de novembro de 1980, Vieira derrocou ao goberno de Luís Cabral en Cabo Verde, levando ó poder ó Partido Africano pola Independencia de Guinea e Cabo Verde (PAIGC), partido de Vieira. A constitución foi suspendida e foi instalado un consello militar de nove membros (presidido polo mesmo Vieira).

En 1994 foron celebradas as eleccións presidenciais, nas que Vieira recibiu o 46,20% dos votos contra outros sete candidatos. Vieira quedou primeiro, pero non logrou a cantidade mínima para poder gañar as eleccións. A segunda volta celebrouse o 3 de agosto de devandito ano. Vieira gañou na segunda volta cun 52,02% dos votos contra os 47,98% de Kumba Ialá. Vieira xurou como primeiro presidente democrático de Guinea-Bissau o 29 de setembro de 1994.

O 7 de maio de 1999, Vieira foi derrocado. Buscou refuxio na embaixada portuguesa e logo exiliouse en Portugal.

O 7 de abril de 2005, Vieira volveu a Guinea-Bissau, case dous anos despois de que o presidente Kumba Ialá fose derrocado por militares.

En xuño de 2005 celebráronse eleccións. Vieira obtivo un 28,87% dos votos, detrás do seu opoñente, Malam Bacai Sanhá. Na segunda volta, Vieira gañou cun 52,35% dos votos e xurou como presidente o 1 de outubro de devandito ano.

O 28 de outubro de 2005, Vieira anunciou a disolución do goberno dirixido polo seu rival, o primeiro ministro Carlos Gomes Júnior, o 2 de novembro de devandito ano, nomeando como primeiro ministro a Aristides Gomes.

Na madrugada do 2 de marzo de 2009, ós seus 69 anos, o presidente Vieria foi asasinado nun ataque por parte das milicias do Partido Africano para a Independencia de Guinea e Cabo Verde. A milicia asegurou que Vieira estaba detrás do asasinato do seu líder, Batista Tagme Na Wai, xefe de Estado Maior das forzas armadas de Guinea-Bissau e opoñente de Vieira, asasinado o día anterior.

Notas
-----

1. ↑  BBC World - Africa *Guinea-Bissau president shot dead* (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106164
* WorldCat
* VIAF: 261068667
* BRE: 5823971
* EBID: ID
* FAST: 337847
* GEC: 0252017
* ISNI: 0000 0003 8151 8508
* LCCN: n94033149
* Munzinger: 00000015436
* NTA: 294217983
* PTBNP: 1640512
* SUDOC: 131808265

 |
**João Francisco Fonseca dos Santos**, nado en Matosinhos o 19 de febreiro de 1948, é un exfutbolista portugués que xogaba de porteiro.

Traxectoria
-----------

Formouse como porteiro de fútbol na canteira do Leixões, debutando co primeiro equipo na Primeira Liga na tempada 1967/68. Na seguinte campaña estreouse en competición europea, nun partido da Copa de Feiras contra o Argeș Pitești romanés no estadio das Antas.

En 1969 fichou polo Benfica, onde apenas dispuxo de minutos, sendo o gardameta titular naquela época José Henrique. Formou parte do equipo que gañou dúas ligas consecutivas nas tempadas 1970/71 e 1971/72, así como dúas Copas de Portugal. Na tempada 1972/73 regresou ao Leixões, cedido polo Benfica, e alí recuperou a titularidade.

Entre 1973 e 1975 xogou cedido no Ourense, que militaba na Segunda División española. Na súa primeira tempada en Galicia disputou 36 partidos e o equipo, adestrado primeiro por León Lasa e despois por Naya, logrou a permanencia ao rematar 12º. Con todo, na seguinte campaña acabou descendendo. Fonseca deixou o club ourensán con 71 partidos disputados e 79 goles encaixados.

Posteriormente xogou no Varzim, da Segunda División, co que logrou o ascenso a Primeira, antes de fichar en 1977 polo Porto. Militou seis anos neste club, gañando outras dúas ligas, pero desta vez xogando como titular. Na tempada 1983/84 xogou no Famalicão e pechou a súa carreira co Chaves, onde xogou ata 1988.

### Selección portuguesa

Foi internacional coa selección portuguesa nunha ocasión, nun partido contra Dinamarca en 1976, correspondente á fase de clasificación para o Mundial de 1978.

Palmarés
--------

**Benfica**

* **Primeira Liga (2):** 1970/71, 1971/72.
* **Taça de Portugal (2):** 1969/70, 1971/72.

**Varzim**

* **Segunda División (1):** 1975/76.

**Porto**

* **Primeira Liga (2):** 1977/78, 1978/79.
* **Supercopa de Portugal (1):** 1981.

Notas
-----

1. ↑  "Leixões SC - FC Arges Pitesti 1968". *Transfermarkt* (en inglés). Consultado o 11 de febreiro de 2022.
2. ↑  "Fonseca, nuevo portero "rojillo"". *El Pueblo Gallego* (en castelán) (18188). 24 de agosto de 1973. p. 12. Consultado o 11 de febreiro de 2022.
3. ↑  "Portugal - Dinamarca 1976". *Transfermarkt* (en inglés). Consultado o 11 de febreiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.
* Datos do xogador en Transfermarkt *(en inglés)*.
* Datos do xogador en eu-football.info *(en inglés)*.
* Datos do xogador na Federación Portuguesa de Fútbol *(en portugués)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6298145
* BDFutbol: 12087
* EUfootballInfo: 6127
* ForaDeJogo: 194802190001
* NFT: 47085
* Thefinalball: 15152
* Transfermarkt: 303893
* Worldfootball: joao-fonseca

 |
**José Sande Lois**, nado en Malpica de Bergantiños, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre interino da Ponte do Porto até 1929. Despois foi mestre de Nantón. Militante de Izquierda Republicana. Na II República foi nomeado alcalde de Malpica de Bergantiños en xaneiro de 1936, renunciou ao cargo en abril dese ano ao ser destinado como mestre a San Mamede de Ribadulla (Vedra). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu na evasión da motora San Adrián. Foi procesado en Ferrol por rebelión militar e declarado fuxido en rebeldía. No proceso de depuración foi expulsado do Maxisterio. A súa causa foi sobresida definitivamente en novembro de 1944.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Pombo Varela** |  **Alcalde de Malpica de Bergantiños** 1936 | Sucesor:**Constantino Longueira Morales** |

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Santiago*, 3-4-1929, p. 3.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 28-9-1929, p. 5.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-1-1930, p. 5.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Sande Lois na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha no Centro Documental de la Memoria Histórica
Deserto do Kalahari (destacado en marrón).Unha suricata no deserto do Kalahari.
O deserto do **Kalahari** é unha grande área semiárida e areosa no sur de África, duns 500.000 km². Ocupa o 70 % de Botswana, e partes de Zimbabue, Namibia e Suráfrica. Outras fontes estenderían a área do Kalahari ata os 2,5 millóns de km², incluíndo Gabón, a República do Congo, a República Democrática do Congo, Angola e Zambia.

Historia e características
--------------------------

O nome provén da palabra tswana Kgalagadi, que significa *gran sede*. O Kalahari está formado por vastas áreas cubertas por areas de tons avermellados e marróns, e sen ningún tipo de auga na súa superficie. Con todo, o Kalahari non é un auténtico deserto. Partes do Kalahari reciben máis de 250 m³ de choiva ao longo do ano e teñen bastante vexetación. Só é árido de verdade no suroeste (menos de 175 m³ de choiva anual), o que o converte nun deserto fósil. As temperaturas estivais no Kalahari están entre 20 e 40 °C. No inverno, o Kalahari ten un clima frío e seco, con xeadas pola noite. A temperatura mínima media no inverno está por baixo dos 0 °C.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "*Cry of the Kalahari*" *(en inglés)*
* *Kalahari desert's forgotten influence on carbon levels* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47700
* WorldCat
* VIAF: 138493600
* BNF: 13904332j
* BRE: 2034766
* EBID: ID
* GEC: 0035236
* GeoNames: 933699
* GND: 4029279-4
* ISNI: 0000 0001 1012 1971
* NDL: 00628380
* NKC: ge138570
* Treccani: kalahari

 |