recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Portada da Constitución de 1837.
A **Constitución española de 1837** mantívose en vigor desde 1837 até 1845. O seu principal legado foi recuperar as medidas máis progresistas da Constitución española de 1812 e deixar en España o sentimento de servirse dunha constitución que establecese o sistema político do Estado.

Desenvolvemento e características
---------------------------------

En 1836 o pronunciamento progresista dos Sarxentos da Garda Real na Granxa de San Ildefonso (Segovia) obrigou á rexente María Cristina a proclamar a Constitución de 1837 e a nomear un novo goberno que convocou eleccións ás Cortes Constituíntes para reformar o texto constitucional de Cádiz.

A composición das novas Cortes estaba na súa maioría integrada polos progresistas, que tiveron a posibilidade de se aproveitar da situación para elaborar unha constitución acorde cos seus ideais. Non obstante, o resultado foi un texto tan distante da Constitución de Cádiz de 1812 como do Estatuto Real de 1834, co propósito de que fose aceptada por moderados e progresistas.

Un dos feitos máis importantes que deixou esta constitución é que implantou definitivamente en España o réxime constitucional establecendo un sistema parlamentario similar ao francés ou belga da época.

Entre as súas características presentaba as ideas progresistas semellantes á Constitución de 1812 como o principio de soberanía nacional, o recoñecemento dun gran conxunto de dereitos aos cidadáns, a división de poderes, un importante papel das Cortes e a limitación do poder real.

Para atraer os moderados recolleu aspectos como a división bicameral das Cortes formadas polo Senado, cuxos membros serían designados polo rei, e o Congreso dos Deputados cuxos membros serían elixidos electoralmente. Tamén seguía concedendo amplos poderes ao monarca, como disolver e convocar as Cortes. A lei electoral que se aplicou tras a aprobación da constitución baseábase nun sufraxio censatario moi restritivo, xa que só podían votar os españois que pagasen impostos na Facenda por valor de 200 reais, o que deixaba o censo electoral no 5% da poboación española.

Estivo vixente até 1845, cando se presentou unha simple reforma que se converteu nunha nova constitución: a Constitución española de 1845.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Constitución española de 1837*** |

### Outros artigos

* Historia do constitucionalismo español.
* Estatuto Real de 1834.
* Constitución española de 1812.

### Ligazóns externas

* Texto íntegro da Constitución de 1837

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1814484
* GEC: 0019596

 |
**Constantino Vázquez Abelleira**, nado en San Fiz de Paz (Outeiro de Rei) o 5 de novembro de 1901 e finado en Becerril de la Sierra (Madrid) o 24 de xullo de 1966, foi un escritor e compositor galego. Usaba o pseudónimo de Veladoira.

Traxectoria
-----------

É autor dun libro con textos en prosa e en verso propios e alleos, titulado *Cousas e contos de por aló*, publicado en Madrid en 1936 que asinou co pseudónimo **Veladoira**. Despois publicou en castelán *¿Quién trajo la revolución?* (1939) e *Mi mujer se casó, o Las desdichas de un enamorado* (1952). Tamén compuxo as obras musicais "Don Narciso" (chotis), "San Rafael" (pasodobre) e os tangos "Club San Carlos" e "Luces de colores".

Obra
----

* *Cousas e contos de por aló*. Madrid, 1936. Editorial Graphia. Artigos de creación propia e escolma de autores galegos.
* "¿Quien trajo la Revolución?", folleto sobre os días previos á guerra civil española publicado na imprenta de *El Progreso* de Lugo, 1937.
* *Las desdichas de un enamorado*. Madrid, 1952. Gráficas Orbe.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en ABC

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* ABELLEIRA, Constantino V en Gran Enciclopedia Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16658285
* BNE: XX1171267

 |
O **Convair 990 Coronado** é un reactor de pasaxeiros catrimotor de fuselaxe estreita producido pola compañía estadounidense Convair, unha división de General Dynamics. Trátase dunha versión alongada do Convair 880 producido en resposta a un requirimento da aeroliña American Airlines. O 990 tiña 3 metros máis que o 880, incrementando o número de pasaxeiros de entre 88 e 110 ata os 96-121 no 990, dependendo da configuración. Aínda así estaba por debaixo da capacidade de modelos contemporáneos como o Boeing 707 (110 a 189) ou o Douglas DC-8 (105 a 173), sendo de 40 a 56 km/h máis rápido a velocidade de cruceiro.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

American Airlines solicitou a Convair deseñar un avión para voos de costa a costa, capaz de realizar servizos sen escalas entre Nova York e Os Ánxeles co vento en cara. A aeroliña quería un avión algo máis grande que o Convair 880, que era o máis pequeno da primeira xeración de reactores de pasaxeiros estadounidenses. O 990 realizou o seu voo de estrea o 24 de xaneiro de 1961.

Un cambio do 880 foron os grandes corpos antichoque no bordo de saída superior das ás para incrementar o Mach crítico e reducir a resistencia transónica. Os corpos interiores, que eran máis grandes, tamén se usaron como depósitos extra de combustible. Posteriormente durante o proceso de deseño Convair modificounos para incluír combustible tamén nos exteriores, pero durante as probas de voo iniciais o peso extra causaba que os motores exteriores oscilasen baixo determinadas condicións. As cápsulas redeseñáronse novamente e acurtáronse 71 cm, causando que aumentase a resistencia. As cápsulas interiores tamén se usaban para verter combustible no caso de necesidade.

Os motores tamén cambiaron e instaláronse os mellorados General Electric CJ-805-23, que eran únicos porque tiñan un ventilador na súa parte traseira, en comparación co ventilador da parte dianteira do Pratt & Whitney JT3D que impulsaba aos seus competidores. O motor era unha versión civil simplificada do J79, usado en cazas militares. Ao igual que a meirande parte das versións do J79, os CJ805 e CJ805-23 fumegaban moito, polo que a aeroliña española Spantax modificou os seus 990 con cámaras de combustión sen fume nos anos 70.

Ao igual que o 880, o 990 incorporaba unha "pista de rodadura" dorsal na parte superior da fuselaxe que albergaba dúas antenas ADF e unha UHF.

Notas
-----

1. 1 2  Proctor, Jon, 1942- (1996). *Convair 880 & 990* (1st ed ed.). Miami, Fla.: World Transport Press, Inc. ISBN 0-9626730-4-8. OCLC 35671498.
2. ↑  *Convair Jet Airliners*. San Diego: General Dynamics: Customer Service Dept. Decembro de 1961. p. 203

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q384469
* GND: 4551295-4
* LCCN: sh85031672

 |
A **convención sobre configuración** (tamén coñecida como **programación por convención**) é un paradigma de deseño de software que busca reducir o número de decisións que os desenvolvedores deben tomar, gañando en simplicidade, aínda que non necesariamente perdendo flexibilidade.

Cando a convención introducida por unha ferramenta coincide co comportamento desexado, non é necesario escribir ficheiros de configuración. Só cando o comportamento desexado varía con respecto á convención introducida é necesaria unha configuración explícita.

Esta configuración de balde achega un acercamento á programación que permite ó programador traballar cun nivel de abstracción superior.

Motivación
----------

Algúns frameworks precisan múltiples ficheiros de configuración, cada un dos cales con moitas configuracións. Estes proporcionan información específica para cada proxecto, dende os enderezos URL ata os mapeados entre clases e táboas da base de datos. Un número elevado de ficheiros de configuración adoita indicar que o deseño dunha aplicación é innecesariamente complexo.

Por exemplo, as primeiras versións do mapeador de persistencia Hibernate mapeaban entidades e os seus campos á base de datos describindo estas relacións en ficheiros XML. A maior parte desta información podía estar incorporada mapeando segundo a convención os nomes das clases aos nomes de táboas da base de datos, e os campos ás súas columnas, respectivamente. As versións posteriores deixaron de lado o ficheiro configuración XML e no canto diso empregaron estas convencións, cuxas desviacións poden ser indicadas mediante anotacións Java.

Usos
----

O framework coa asociación máis forte con este paradigma é Ruby on Rails, que popularizou este concepto. Hai outros frameworks dispoñibles, coma o Spring, JUnit e JBoss Seam, que fan aproximacións similares.

Notas
-----

1. ↑  C2 Wiki (01-09-2009). Too Many Parameters. C2 Wiki, 1 de setembro de 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información detallada sobre a CoC *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1462470
* MAG: 128025315

 |
O **Convair B-36 Peacemaker** foi un bombardeiro estratéxico dos Estados Unidos, e o maior bombardeiro que tivo o exército dese país. O deseño comezou en 1941, o primeiro prototipo voóu en 1946 e o primeiro avión de produción foi entregado en 1947. Como único bombardeiro de longo alcance en servizo, o B-36 covertéuse no principal piar da disuasión nuclear dos Estados Unidos ata mediados dos anos 50, cando foi substituído polo B-52 Stratofortress. O último B-36 foi retirado do servizo en 1959.

Deseño
------

O concepto do B-36 empezou coa proposta de Consolidated Aircraft para cumprir un requirimento da USAAC para un bombardeiro intercontinental. Se Gran Bretaña era invadida polos alemanás, os bombardeiros estadounidenses terían que alcanzar Europa directamente dende América. Aínda que isto nunca sucedeu, o B-36 foi considerado necesario para levar a guerra ao Xapón e o proxecto seguiu adiante.

O B-36 tomou forma como un avión con seis motores de inmensas proporcións: unha envergadura de 70m e unha lonxitude de 50. Os seis motores radiais Pratt & Whitney Wasp Major de 28 cilindros foron colocados nas grosas ás, propulsando (á metade de velocidade dos motores para manter as puntas subsónicas) inmensas hélices tripalas de 5 metros en configuración impulsora, para evitar que as turbulencias creadas pola hélice interferisen coa sustentación e aerodinámica das ás. A anchura destas (2,3 m) permitía ao enxeñeiro de voo acceder aos motores mentres o avión estaba no aire.

Coma no Boeing B-29 Superfortress, unha cuberta de voo presurizada e a cabina estaban unidas ao compartimento dos artilleiros traseiros por un túnel presurizado equipado cun carriño con rodas para pasar a través. A tripulación era de 15 persoas: piloto e copiloto, radar/bombardeiro, navegador, enxeñeiro de voo, dous operadores de radio e oito artilleiros (3 dianteros e 5 traseiros). Existían catro literas para descanso e relaxación, así como unha cociña no compartimento traseiro.

O armamento defensivo eran seis torretas con canóns retractables controladas por control remoto, unha torreta traseira e unha montaxe no morro, cada unha equipada con dous canóns de 20 mm. Este foi o armamento defensivo máis poderoso nunca montado por un bombardeiro. A máxima carga de bombas era de 33t, en catro xigantescas bodegas de bombas.

O primeiro prototipo tiña un tren de aterraxe cunha enorme roda sinxela de 2,8 m de diámetro, pero esta configuración restrinxía o avión a só tres aeroportos en todos os Estados Unidos que fosen o bastante resistentes como para soportar a presión sobre o chan e os avións de produción tiñan tren de aterraxe de catro rodas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q332657
* LCCN: sh85010701

 |
Non confundir con Buraca das Choias.

A **cova das Choias** ou **burato das Choias** é unha gruta situada na parroquia de Óutara, preto da aldea de Biduedo, no concello da Pobra do Brollón.

Chámase así porque na súa entrada habitaban numerosas *choias biquivermellas*, que teñen o pico curvado e vermello.

Descrición
----------

A cova das Choias é de orixe natural, aínda que predominan nela as cavidades practicadas pola man do home para a extracción do mineral de ferro, basicamente durante os séculos XVI e XVII. As súas dimensións son moi grandes e son visibles desde a entrada. A bóveda alcanza máis de 30 metros de altura, a súa lonxitude é duns 120 metros e a anchura excede os 20.

A gruta consta de tres niveis, sendo o intermedio o máis interesante debido á presenza de caprichosas formacións rochosas modeladas polo paso do tempo e pola acción humana. Na paisaxe do interior da caverna chaman tamén a atención os fortes contrastes de cores producidas pola oxidación do ferro presente na rocha, que van desde os verdes intensos ata unha variada tonalidade de ocres.

A uns 75 metros da entrada, na parede da dereita, ábrese unha galería que comunica co nivel inferior. O paso dun nivel a outro resulta algo problemático a causa do lixeiro desnivel e do chan esvaradío, polo que convén extremar as precaucións. Aquí localízanse outras cinco galerías, das que só a central ten saída ao exterior, aínda que se acha tapada pola maleza.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información sobre a cova *(en castelán)*
Unha **convención constitucional** é un encontro político, que ten como obxectivo redactar unha constitución nova ou revisar unha xa existente. Realízase unha *convención constitucional xeneral* para crear a primeira constitución dunha entidade política ou para substituír unha preexistente, mentres que unha *convención constitucional limitada* realízase para revisar unha constitución xa existente.

Estados Unidos
--------------

Nos Estados Unidos de América, todos os estados teñen o dereito de realizar convencións constitucionais, xa sexan limitadas ou xerais. Polo xeral, son propostas por unha das cámaras do poder lexislativo do estado, e deben ser aprobadas pola maioría (un 51%, un 60% ou un 67%, dependendo do estado) dos membros de ambas as cámaras do Lexislativo e logo pola maioría da poboación do estado (un 51%). Varios estados norteamericanos permiten que a poboación, a través de manifestos (cun número mínimo de firmas, xeralmente entre un 5% e 10% da poboación electoral), propoñan convencións constitucionais, que necesitarán ser ratificadas pola maioría dos membros de ambas as cámaras do Lexislativo, ademais de pola poboación do estado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q267995
* LCCN: sh85031321

 |
Centro Internacional de Viena.A **Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados** foi subscrita en Viena (Austria) o 23 de maio de 1969 e entrou en vixencia 27 de xaneiro de 1980.

Historia e características
--------------------------

Foi elaborada por unha conferencia internacional reunida en Viena, sobre a base dun proxecto preparado, durante máis de quince anos de traballo, pola Comisión de Dereito Internacional das Nacións Unidas. O seu obxectivo foi codificar o dereito internacional consuetudinario dos tratados e, ademais, desenvolvelo progresivamente.

Esta Convención define ao tratado como un "*acordo internacional celebrado por escrito entre Estados e rexido polo dereito internacional, xa conste nun instrumento único ou en dous ou máis instrumentos conexos e calquera que sexa a súa denominación particular*", xa que logo as súas disposicións son aplicables só a tratados por escrito entre Estados; quedan excluídos os que non constan por escrito e os acordos entre un Estado e outros suxeitos de dereito internacional (como as organizacións internacionais) ou entre esoutros suxeitos de dereito internacional.

Non obstante, a mesma Convención precisa que o feito non se aplique en tales casos, non afecta o valor xurídico de tales acordos, a aplicación aos mesmos de calquera das normas enunciadas nela a que estiveren sometidos en virtude do dereito internacional independentemente da Convención e a aplicación da Convención ás relacións dos Estados entre si en virtude de acordos internacionais nos que foren así mesmo partes outros suxeitos de dereito internacional.

A Convención, en canto tal non posúe efecto retroactivo, pois só se aplica aos tratados celebrados logo da súa entrada en vigor e non aos celebrados con anterioridade (sen prexuízo da aplicación de calquera normas enunciadas nela ás que estean sometidos os tratados en virtude do dereito internacional independentemente da Convención). Ademais, de acordo ao seu propio preámbulo, as normas de dereito internacional consuetudinario continúan rexendo as cuestións non reguladas nas disposicións da Convención.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Convención de Viena sobre Sucesión de Estado en materia de Tratados
* Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados celebrados entre Estados e Organizacións Internacionais ou entre Organizacións Internacionais

### Ligazóns externas

* Convención de Viena sobre Dereito dos Tratados en derechos.org *(en castelán)*
* Convención de Viena sobre Dereito dos Tratados (en PDF) *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q239768
* WorldCat
* VIAF: 2335151304650049460000
* BRE: 1907746
* EBID: ID
* GND: 4307841-2
* MAG: 2780661485
* NKC: unn2011674062

 |
A **Cordilleira Americana** é unha cadea de cordilleiras que consiste nunha secuencia case continua de cordais que forman a "columna vertebral" occidental de Norte, Sur e Centroamérica. É tamén o eixe do arco volcánico que forma a metade oriental do cinto de lume do Pacífico.

Descrición
----------

### América do Norte

Montañas Rochosas no Canadá
As montañas da Cordillera dende México cara ao norte coñécese colectivamente como Cordilleira Norteamericana.

Dende o norte ao sur, esta secuencia de cordais parelos e sobrepostos comeza coa Cordilleira de Alasca e a Cordilleira Brooks en Alasca e segue por Yukón e a Columbia Británica. O cinto principal das Montañas Rochosas xunto coas paralelas Montañas de Columbia e as cadeas da costa do Pacífico de montañas e illas continúan pola Columbia Británica e a illa de Vancouver. Nos Estados Unidos, as ramas da Cordilleira inclúen as Montañas Rochosas, a Seerra Nevada, as Cascades, e varias pequenas cordilleiras litorais. En México, a Cordillera continúa pola Serra Madre Occidental e a Serra Madre Oriental, así como nas montañas vertebradoras da Península de Baja California.

### América do Sur

Andes no Perú
A Cordilleira continúa polos cordais de América Central en Guatemala, Honduras, Nicaragua, Costa Rica e Panamá, e devén nas montañas dos Andes en América do Sur. Os Andes coas súas cadeas paralelas e as cadeas nas illas da costa de Chile continúa por Colombia, Venezuela, Ecuador, o Perú, Bolivia, a Arxentina e Chile ata o punto máis meridional do continente na Terra do Fogo. A Cordilleira continúa aínda ao longo do Scotia Arc antes de alcanzar as montañas da península Antártica.

Notas
-----

1. ↑  "Historical Geology Notes - The Breakup of Pangea and Deformation in the Western Cordillera". *Long Island University, C.W. Post Campus faculty website*. Arquivado dende o orixinal o 01 de outubro de 2011. Consultado o 25 de xuño de 2011.
2. ↑  "The North American Cordillera: A Color Shaded-Relief Map in Oblique Mercator Projection About the Pacific-North America Pole of Rotation, Scale Circa 1:5,000,000". *pubs.usgs.gov*. Consultado o 26 de abril de 2017.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Silberling, N.J. et al. (1992). *Lithotectonic terrane map of the North American Cordillera* [Miscellaneous Investigations Series I-2176]. Reston, Va.: U.S. Department of the Interior, U.S. Geological Survey.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q605761
* NKC: ge190577

 |
Montmelon. Primavera en Xura.
Foto satélite do Xura.
A **cordilleira do Xura** é un sistema montañoso situado ao norte dos Alpes, entre Francia e Suíza. No seu punto máis alto alcanza os 1.718 msnm.

En Francia, cobre esencialmente a rexión do Franco Condado e esténdese á rexión Ródano-Alpes, ao leste do departamento do Ain e ao noroeste do Departamento de Savoia (*chaîne de l'Epine et dent du Chat*). En Suíza, esténdese sobre a fronteira oeste con Francia, polos cantóns de Basilea, Soleura, Xura, Berna, Neuchâtel e Vaud. En Alemaña o Xura continua co Xura Suabo, o Xura Francón e o Xura Bávaro.

Particularidades
----------------

O Xura deu o seu nome a unha era soada do noso planeta, o Xurásico. Neste período formáronse as súas montañas.

As montañas do Xura, constituídas por rocas calcáreas xeralmente porosas, non poden reter a auga no seu seo. De tal forma, no Xura de Vaud, a excepción do Val de Joux, é difícil de atopar o máis insignificante manancial ou cavar un pozo para abastecerse de auga. Por conseguinte, a rexión do Xura está escasamente habitada e as súas terras utilízanse polos gandeiros do chairo como terras de pastoreo no verán. Algúns refuxios de pastores, na parte Suíza, foron reconvertidos en restaurantes típicos.

Picos máis importantes
----------------------

* Crêt de la Neige (Ain, Francia; 1.718 m).
* Le Reculet (Ain, Francia; 1.717 m).
* Colomby de Gex (Ain, Francia; 1.688 m).
* Mont Tendre (Vaud, Suíza; 1.679 m).
* La Dôle (Vaud, Suíza; 1.677 m).
* Le Grand Crêt d'Eau (Ain, Francia; 1.621 m).
* Le Chasseron (Vaud, Suíza; 1.607 m).
* Le Chasseral (Berna, Suíza; 1.607 m).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178611
* WorldCat
* VIAF: 153346880
* EBID: ID
* FAST: 1310466
* GEC: 0035140
* GND: 4073129-7
* HDS: 008567
* LCCN: sh85071076
* NKC: ge960824
* OSM: 3078420

 |
O **Comité Provisional Revolucionario Polaco** (en polaco:*Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski*), ou **Polrevkom**, foi un comité revolucionario auspiciado pola Unión Soviética para formar en Polonia un estado satélite no contexto da guerra ruso-polaca.

O comité foi creado en Moscova o 23 de xullo de 1920 por polacos bolxeviques, comandados por Julian Marchlewski. A decisión foi tomada tralos iniciais éxitos do Exército Roxo en territorio polaco. O territorio conquistado é administrado de xeito transitorio polo comité mencionado antes de transferi-lo ó Partido Comunista dos Traballadores Polacos. O centro administrativo do *Polrevkom* achábase nun tren blindado ata crea-la sede permanente en Bialystok o 30 de xullo de 1920.

O 20 de agosto de 1920 a derrota do exército soviético fronte ós polacos desfixo o comité e á espúrea República.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* República Popular Polaca, estado comunista de Polonia de 1947 a 1989.
* República Socialista Soviética Galiciana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2344298
* WorldCat
* VIAF: 163477366
* SUDOC: 152278451

 |
O **Comité Olímpico do Brasil** ou COB (en portugués: *Comitê Olímpico do Brasil*) é a organización responsábel do deporte brasileiro e o deporte olímpico brasileiro. Foi creado oficialmente 8 de xuño de 1914, mais a primeira guerra mundial provocou que as súas actividades oficiais comezasen en 1935. Foi fundado na sede central da Federación Brasileira das Sociedades de Remo como unha iniciativa da Liga Metropolitana de Deportes Atléticos. O actual presidente do COB, dende o día 11 de outubro de 2017, é o judoca Paulo Wanderley Teixeira.

A sede do COB atópase na Barra da Tijuca, na cidade de Río de Xaneiro.

Notas
-----

1. ↑  Comitê Olímpico do Brasil, ed. (11 de outubro de 2017). "CONHEÇA O NOVO PRESIDENTE DO COB" (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 13 de outubro de 2017. Consultado o 12 de outubro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Brasil nos Xogos Olímpicos

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2262032
* WorldCat
* VIAF: 133905715
* LCCN: n2005178370

 |
A **condución térmica** é un dos medios de transferencia de calor que xeralmente ocorre en materiais sólidos, e é a propagación da calor por medio do contacto de moléculas de dúas ou máis substancias con temperaturas diferentes (metais, madeiras, cerámicas etc.). Ocorre a propagación de calor sen transporte da substancia formadora do sistema, ou sexa, a través de choques entre as súas partículas integrantes ou intercambios enerxéticos dos átomos, moléculas, electróns.

Os metais, debido á súa elevada condutividade térmica, son excelentes medios de propagación de calor. Os gases e algúns sólidos, que posúen baixa condutividade térmica, son pésimos medios de propagación de calor.

En fluídos (líquidos e gases) tamén ocorre transferencia de calor por condución, porén nestes o aumento da temperatura provoca unha alteración na densidade do fluído na parte máis quente, o que provoca un movemento macroscópico. Ese desprazamento que xorde entre a parte do líquido máis quente e a máis fría aumenta a velocidade de transporte de enerxía térmica. A este fenómeno dáselle o nome de convección.

Pódese determinar o fluxo de calor transportado por condución pola **Lei de Fourier**:

{\displaystyle q^{\prime \prime }={\frac {q}{A}}=-k{\frac {\partial T}{\partial x}}}

A expresión de arriba aplícase ao caso unidimensional, cando hai gradiente de temperatura só na dirección x.  

En caso de que se coñezan as temperaturas de dúas superficies específicas e se queira calcular o fluxo de calor por condución entre elas, basta integrar a ecuación de arriba, que toma a forma:

{\displaystyle q^{\prime \prime }={\frac {k(T2-T1)}{L}}}  

A constante k, é a condutividade do material. Entre dúas substancias a que teña condutividade maior conseguirá transferir unha cantidade maior de calor, dada para unha mesma diferenza de temperatura.

Véxase tamén
------------

* Calor
* Condutividade térmica
* Transmisión de calor
	+ Convección
* Condutividade eléctrica
*Apis mellifera* coa corbícula inchada, chea de pole
A **corbícula**, ou **cesta do pole**, é unha estrutura que forma parte da tibia da pata posterior das abellas, que está presente nas tres tribos dos apinos (subfamilia da familia dos ápidos).

Ás especies destas tribos chámanselle "abellas corbiculadas".

Etimoloxía
----------

O nome *corbícula* deriva do latín tardío *corbicula*, diminutivo do latín clásico *corbis*, "cesta".

Función
-------

A corbícula é unha estrutura máis especializado que a vasoira de pole, a cal tamén serve para transportar este, e que se encontra nas patas ou no abdome da maioría das especies de abellas.

A abella humedece as súas patas dianteiras coa longa lingua e *cepilla* o pole que recolectou na súa cabeza, tronco, abdome e no primeiro e no segundo par de patas, transfiríndoo ao último par de patas. Primeiro pásao aos *peites* das patas posteriores, o cepilla e comprime, e o traslada á superficie externa da tibia das patas posteriores. Alí (na rexión da tibia que na maioría das outras abellas presenta a vasoira ou cepillo de pole) o pole se deposita nunha concavidade puída, rodeada de pelos, a corbícula ou cesta do pole. Un só pelo actúa de cravo que mantén a carga de pole no seu lugar. A abella usa mel ou néctar para humedecer o seco pole e así mellorar a súa adhesión. A cor do pole recolectado pode servir para identificar a súa orixe.

Só as abellas obreiras recolectan pole e teñen corbículas.

Notas
-----

1. ↑  corbícula, en Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados. Alemám, Inglês, Espanhol, Galego-Português*. A Coruña: AGAL. ISBN 84-8730-512-1, p. 105.
2. 1 2  cesta do pólen, en Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados. Alemám, Inglês, Espanhol, Galego-Português*. A Coruña: AGAL. ISBN 84-8730-512-1, p. 90.
3. ↑  George Gordh & David Headrick (2011): *A Dictionary of Entomology*. 2ª ed. revisada. Clayton, Australia: CSIRO Publishing. ISBN 978-0-6430-9784-1, p. 713.
4. ↑  Cane, James H. (2008): "Bees (Hymenoptera: Apoidea: Apiformes)" en Capinera, John L. (Ed.) *Encyclopedia of Entomology* Vol. 2. Berlín: Springer Verlag. ISBN 978-1-4020-6360-2, pp. 419–434.
5. ↑  corbicula no *Merriam-Webster Dictionary*.
6. ↑   Hodges, Dorothy (1952): *The Pollen Loads of the Honey Bee: A Guide to Their Identification by Colour and Form*. Congresbury, Somerset, UK: International Bee Research Association.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Proctor, M. Yeo, P. & Lack, A. (1996): *The Natural History of Pollination*. Portland, Oregon : Timber Press. ISBN 0-8819-2352-4.

### Outros artigos

* Vasoira de pole

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3311786
* MAG: 118974509

 |
**Daniël Robin Frederick de Ridder**, coñecido como **Daniel de Ridder**, nado en Ámsterdan o 6 de marzo de 1984, é un futbolista neerlandés. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Grasshopper-Club Zürich.

Traxectoria
-----------

Formado na prolífica canteira do Ajax de Ámsterdan, debutou no primeiro equipo do conxunto holandés o 21 de xaneiro de 2004, con 19 anos, nun partido ante o Roda JC. Nesa a súa primeira tempada co equipo laranxa (2003/2004) é nomeado mellor debutante da Liga.

Debutou na Liga de Campións en setembro de 2004, e dous meses despois marcou o seu primeiro gol na máxima competición europea de clubs ante o Maccabi Tel Aviv. Fichou polo primeiro equipo do Celta de Vigo na tempada 2005/2006, cun contrato por dous anos prorrogábeis por outros tres.

Vestiu a camisola celeste por primeira vez nun partido disputado en Balaídos ante o Sevilla CF o 25 de setembro de 2005 correspondente á quinta xornada de Liga, onde gañaron os vigueses por 2-1. Nesa primeira tempada como celeste case non xogou na primeira volta, mentres que na segunda, en troques, tivo unha participación moito maior e fíxose habitual nas aliñacións de Fernando Vázquez. Marcoulle o primeiro gol na xornada 30 ao Atlético de Madrid, na vitoria visitante do Celta por 0-3.

A tempada 2006-07 non comezou ben para De Ridder: unha tendinite no tendón rotuliano mantívoo apartado dos terreos de xogo durante varios meses. Cando o Celta descendeu a segunda división, fichou polo Birmingham City.

Características
---------------

Trátase dun centrocampista que xoga tanto no lado dereito como no esquerdo, pero tamén pode ocupar posicións máis avanzadas como dianteiro. É un extremo dun marcado carácter ofensivo que destaca pola súa calidade técnica e creatividade. Gústalle xogar pegado á banda e o seu punto forte é o un contra un, xa que dispón dunha gran variedade de caneos, e centra coa dereita. Aínda que é destro domina ben o balón e pode xogar indistintamente por ambas bandas.

Palmarés
--------

* En 2006 proclámase campión de Europa sub-21 coa selección neerlandesa.
* En 2007 proclámase campión de Europa sub-21 coa selección neerlandesa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina sobre o xogador
* Datos do xogador en bdfutbol.com

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | **Real Club Celta de Vigo** - **Tempada 2006-07** |  |
| Esteban |
Lucas |
Lequi |
Oubiña |
Areias |
Núñez |
Ángel |
Guayre |
Bamogo |
Gustavo López |
Tamas |
Placente |
Pinto |
J. Perera |
Contreras |
Paulo García |
Baiano |
Yago |
Iónatan Aspas |
Jorge |
De Ridder |
Nené |
Canobbio |
Iriney |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q370946
* SoccerBase: 39609
* Transfermarkt: 15894
* UEFA: 68452
* Worldfootball: daniel-de-ridder

 |
Concerto de música clásica.
Un **concerto** é unha actuación musical na «que se executan composicións soltas». No eido da música clásica occidental tamén é a forma musical na que os materiais melódicos, rítmicos e harmónicos se combinan nunha composición, determinando así a calidade sonora global dunha peza. Designa a forma de relacionarse as diversas voces que interveñen nunha peza musical, entendendo como voces diversas liñas melódicas simultáneas, sexan vocais ou instrumentais.

Existe un momento, chamado cadenza, ó final dalgúns movementos, onde o solista toca sen acompañamento, expondo a súa técnica. Nos períodos clásico e romántico, esta parte frecuentemente non era escrita na partitura, sendo improvisada ou escrita polo instrumentista de acordo ós seus gustos e capacidades. Moitas destas *cadenzas* foron publicadas e aínda hoxe diferentes interpretacións do mesmo concerto poden incluír as escritas por diferentes compositores.

Historia
--------

*Kontsert* de Bernardo Strozzi, 1630.
Aínda que non se coñeza unha orixe exacta, as actuacións de malabaristas na Idade Media, con intervencións instrumentais e vogais poden prefigurar o que sería un concerto. Mais semella que o concerto estableceuse en Italia a finais do século XVI, onde expuñan diferentes tipos de instrumentais. Máis tarde no século XVII, os concertos estendéronse até Lübeck, Alemaña onde as veladas musicais continuaron até a década de 1620, estendéndose de Alemaña a Suíza. En Inglaterra xa existían numerosos concertos a partir de 1640, organizados ó principio en tabernas e habitacións, onde se concretaban as sociedades musicais.

No século XVIII o concerto esténdese a Francia. En París, a Real Academia de Música tiña o privilexio de limitar a posibilidade de concertos públicos, pero nace o Concerto Espiritual e convértese un grande éxito dende 1725. Na década de 1770, xurdiron os concertos cualificados de semipúblicos: *Concert de la Loge Olympique* e *Concert des Amateurs.* Mentres tanto, comeza o desenvolvemento do *café-concert*, sitios en que se podía comer e presenciar espectáculos musicais.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *concerto*.
2. ↑  «concierto.» *Diccionario de la lengua española*. Consultado el 22 de febrero de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Concerto Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182832
* AAT: 300069210
* BNCF: 13677
* BRE: 2094362
* EBID: ID
* GEC: 0225978
* GND: 4317474-7
* JSTOR: music-concerts
* LCCN: sh85030620
* NDL: 00568866
* NKC: ph121790

 |
**Cronoloxía** (do grego antigo χρόνος *chrónos*, 'tempo', 'época determinada', 'período', e -λογία *-logía* —de λόγος *lógos*, 'palabra', 'expresión', 'estudo'—) é a actividade cuxa finalidade é determinar a orde temporal dos acontecementos históricos; forma parte, por tanto, da disciplina da historia.

Non hai suceso na historia que non xurda doutros que o precederan e que non chegue a ser a orixe doutros máis ou menos importantes.

Todas as grandes civilizacións adoptaron diversos métodos de cronoloxía, utilizando o curso dos corpos celestes, para medir o tempo. O maior ou menor acerto desta operación dependeu do maior ou menor adianto do pobo respectivo nos coñecementos astronómicos. Tamén influíu no cómputo dos días, meses e anos, a relixión, os historiadores e até os hábitos políticos e civís dos pobos. Non é, por tanto, de estrañar que resultaran métodos moi diferentes.

O concepto *cronoloxía* tamén se utiliza noutras áreas do coñecemento para relatar feitos.

Véxase tamén
------------

* Era
* Cronoloxía da Grecia antiga
* Cronoloxía das principais cidades da historia
* Cronoloxía de Dragon Ball
* Cronoloxía de reis de Asiria
* Cronoloxía do Antigo Oriente Próximo
* Cronoloxía do franquismo
* Cronoloxía do Universo
* Cronoloxía dos Presidentes dos Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q130788
* AAT: 300252008
* BNCF: 25747
* BNE: XX525952
* BNF: 133190652
* BRE: 4671555
* EBID: ID
* GEA: 4431
* GEC: 0095145
* GND: 4010178-2
* JSTOR: chronological-order
* LCCN: sh85025406
* MAG: 181536285
* NKC: ph114248
* Treccani: cronologia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D002910
* MeSH: G01.910.200

 |
A liña vemella indica círculo polar antártico.
O **círculo polar antártico** é a liña imaxinaria correspondente ao paralelo de 66° 33' latitude sur.

Pasa polas partes máis ao norte da Antártida. Ao sur desta liña, durante o inverno hai polo menos un día de noite absoluta (24 horas de escuridade), e durante o verán hai polo menos un día de luz absoluta (24 horas de sol). Con todo, o tempo do día e da noite poden variar conforme a época e tamén conforme a latitude. O punto 90° Sur, onde se localiza a estación Amundsen-Scott, enfronta dúas situacións ben distintas durante o ano. Entre o equinoccio de primavera e o equinoccio de outono a estación é iluminada polo Sol todo o tempo. Xa entre o equinoccio de outono e o equinoccio de primavera, permanece soamente a longa noite de seis meses.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Círculo polar antártico Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Círculo polar ártico
* Ecuador
* Liñas xeográficas imaxinarias
* Meridiano de Greenwich
* Observatorio de Greenwich
* Trópico
* Trópico de Cáncer
* Trópico de Capricórnio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182657
* EBID: ID

 |
A **Cronia** (en grego antigo Κρόνια) era unha festividade da mitoloxía grega, celebrada en Atenas e Tebas durante a época da colleita en honra ao titán Cronos, cuxo culto se dicía que fora introducido na Ática por Cécrope. O festival celebrábase o duodécimo día do mes de Hecatombeon, que, nunha época moi antiga da historia da Ática, levaba o nome de μην Κρονιων (‘mes de Cronos’).

Na illa de Rodas tamén se celebraba unha festa en honra de Cronos —quizais o fenicio Moloch— a quen se ofrecían sacrificios humanos, normalmente de criminais. Esta festa celebrábase o dezaseis de Metageitnion.

Cando os escritores gregos aludía ás Saturnalias romanas, dábanlles o nome de Κρόνια, que nos tempos antigos parecen haberse parecido realmente a aquelas na súa excesiva alegría.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Smith, W.; Wayte, W.; Marindin, G. E. eds. (1890–91). «Cronia». *Dictionary of Greek and Roman Antiquities*. (3.ª ed. rev.). Londres: John Murray. OCLC 568755510. .
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cicerón.
O **cícero** é unha unidade de medida tipográfica pola que se rexe tradicionalmente todo o material de imprenta en varios países da Europa Continental. Divídese en 12 puntos, equivalente a 4,5126 mm no sistema Didot.

Esta medida non está internacionalmente unificada. Equivale aproximadamente á pica anglosaxoa: nos Estados Unidos, así como en boa parte dos países hispanoamericanos, chámaselle *pica* e, aínda que tamén se divide en 12 puntos, é algo menor e equivale a 4,2177 mm. No sistema Fournier ten tamén 12 puntos pero mide 4,2 mm, e na Imprenta Real de Turín (Italia) mide 4,776 mm.

Historia
--------

O cícero foi inventado polo tipógrafo Pierre Simon Fournier en 1737. Fournier baseouse nunha letra de 11 puntos coa que se imprimiran en 1469, en Venecia, as *Epístolas familiares* de Cicerón. De aí deriva o nome de *cícero*.

O sistema foi perfeccionado uns anos despois por François-Ambroise Didot. A diferenza de Fournier, Didot non se baseou en ningunha letra existente, senón no nonio ou pé de rei. Estableceu que 72 cíceros equivalían a un pé de rei e 12 puntos Didot a 13 puntos Fournier.

Notas
-----

1. ↑  Point (typography) *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Medidas tipográficas y material de blancos", en *Tratado clásico de tipografía*. Unos Tipos Duros, 20 de xullo de 2003 *(en castelán)*.
**Daniel Robert Goffey**, nado o 7 de febreiro de 1974, é o batería da banda de rock inglesa Supergrass.

Traxectoria
-----------

Goffey comezou a súa carreira musical na banda Fallopian Tubes, na escola primaria. No Wheatley Park School, en Oxford, el converteuse no batería de *The Jennifers* que tiña na súa formación a un noviño Gaz Coombes como vocalista. The Jennifers comezaron a gañar reputación na escena indie de Oxford e editaron un sinxelo en 1992 a través da Nude Records antes de separarse. Despois disto Goffey e Coombes decidiron continuar traballando xuntos no futuro.

En 1993 Coombes presentoulle a Goffey ao seu compañeiro Mick Quinn, e os tres comezaron a tocar xuntos. Pouco despois Theodore Supergrass, o primeiro nome de Supergrass, formouse. A banda conseguiu un grande éxito´, sobre todo durante o auxe do britpop, a mediados dos 90.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395684
* WorldCat
* VIAF: 269145542611296640832
* AllMusic: mn0002153049
* BNF: 17045747r
* Discogs: 255779
* Europeana: ID
* IMDb: nm1342451
* ISNI: 0000 0001 3028 0427
* MusicBrainz: ID

 |
Dados dous espazos métricos {\displaystyle (X,d\_{X})} e {\displaystyle (Y,d\_{Y})}, e {\displaystyle M\subseteq X} entón unha función {\displaystyle f:M\to Y} dise **uniformemente continua** en M se para calquera número real {\displaystyle \epsilon >0} existe {\displaystyle \delta \_{\epsilon }>0} tal que para todo {\displaystyle x\_{1},x\_{2}\in M} con {\displaystyle d\_{X}(x\_{1},x\_{2})<\delta }, tense que {\displaystyle d\_{Y}(f(x\_{1}),f(x\_{2}))<\epsilon }.

No espazo euclidiano \mathbb{R} , unha función {\displaystyle f:\mathbb {R} \to \mathbb {R} } é **uniformemente continua** nun intervalo {\displaystyle \ A} se para calquera {\displaystyle \epsilon >0} existe algún {\displaystyle \delta \_{\epsilon }>0} tal que para todo {\displaystyle x,y\in A} se cumpre que se {\displaystyle |x-y|<\delta }, entón {\displaystyle |f(x)-f(y)|<\epsilon }

Unha función **uniformemente continua** difire dunha función **continua** na dependencia de {\displaystyle \delta }, pois no primeiro caso só depende de {\displaystyle \epsilon }, mentres que no segundo tamén depende do punto considerado. De aí a denominación de "uniforme".

Exemplos
--------

* A función 1/x con x>0 é continua pero non é uniformemente continua
* A función x é uniformemente continua en calquera intervalo compacto (i.e. pechado e limitado).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q741865
* BRE: 3488500
* MAG: 129301229

 |
O **Continuity Irish Republican Army, CIRA** (en galego: *Exército Republicano Irlandés de Continuidade*, máis coñecido como *IRA de Continuidade*) é unha organización paramilitar republicana irlandesa que xurdiu como escisión do Provisional Irish Republican Army en 1986 ao aceptar o Sinn Féin a lexitimidade do Dáil Éireann.

Traxectoria
-----------

Os que o apoian considérano o herdeiro do exército nacional da República Irlandesa de 32 condados. É unha organización ilegal na República de Irlanda e está considerada como unha organización terrorista polo Reino Unido e os Estados Unidos de América.

O CIRA rexeita recoñecer o Acordo de Venres Santo de 1998, polo que mantén a súa actividade armada. O primeiro ataque terrorista do CIRA ocorreu o 13 de xullo de 1996 cando un coche bomba composto de 1.200 libras de explosivos improvisados detonou ao lado do Kilyhelvin Hotel en Enniskillen, Condado de Fermanagh (na parte suroeste de Irlanda do Norte). Na explosión resultaron feridas 17 persoas.

Despois tamén se viu en numerosos atentados con bomba e tiroteos e tamén participou en secuestros, extorsións e roubos. Os obxectivos do CIRA foron militares británicos e policías (especialmente do RUC e, tras a desaparición deste corpo, do PSNI), así como accións de represalia contra paramilitares lealistas ou unionistas.

O 10 de marzo de 2009 morre tiroteado un policía en Craigavon. A acción foi reivindicada polo CIRA, sendo a primeira baixa mortal ocasionada por este grupo escindido do IRA.

Notas
-----

1. ↑  "CIRA added to US Terror List". *BBC*. 13 de xullo, 2004
2. ↑  Cronoloxía dos *Troubles*, dende CAIN  *(en inglés)*
3. ↑  www.elpais.com
4. ↑  Police officer shot dead in town, *BBC*, 10 de marzo de 2009.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

### Outros artigos

* Republican Sinn Féin


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | **Organizacións armadas republicanas irlandesas** |  |

 |
| **Actuais:** Cumann na mBan | CIRA | INLA | ÓnaÉ | RIRA | SnaÉ |
| **Antigas:** IPLO | IRA | Irish Volunteers | OIRA | PIRA | Saor Éire | Saor Uladh |
**Eduardo Manuel Matamoro Irago**, comunmente citado como **Din Matamoro**, nado en Vigo no 1958, é un pintor galego.

Traxectoria
-----------

Na primeira metade dos anos 80 chamaba a atención pola facilidade dos seus debuxos, dominados por un carácter expresivo e un gran sentido do ritmo.
Despois foron cadros onde a materia amoreábase creando diferentes capas que se superpoñían. Estancias en Nova York e Roma introduciron conceptos novos: unha visión irónica do seu oficio, unha valoración do fragmentario e iconas próximas á banda deseñada.

Tamén ten realizado serigrafías, coma no conto *Carmiña* de Manuel Rivas ou ilustracións para diversos libros, coma por exemplo *Feliz idade* da poeta Olga Novo.

Notas
-----

1. ↑  "Din Matamoro". *euseino.org*. Consultado o 2021-04-20.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Pintores e Escultores Galegos na EXPO 92*. Xunta de Galicia.

### Ligazóns externas

* 

* Din Matamoro na Colección Afundación.
* A súa páxina persoal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535027
* WorldCat
* VIAF: 71316201
* BNE: XX1452028
* FAST: 1561401
* GND: 120440539
* ISNI: 0000 0000 7825 022X
* LCCN: nr2001003530
* SUDOC: 201712555

 |
***Contos sen fronteiras*** é un libro de relatos curtos publicado pola Xunta de Galicia  no ano 2007 que recolle historias de Xavier Frías Conde, Oli, Eva Mejuto e Antonio Yáñez Casal. Foi editado en conmemoración do Día Internacional do Libro Infantil e pertence á colección Lagarto Pintado. Ademais, cada relato presenta unha ilustración creada por Patricia Castelao.

Relatos
-------

* "A historia de Carpatín, o monstro come xiz", por Xavier Frías Conde.

O relato é dun monstro que non é aceptado na súa aldea polo que decide ir ao mundo dos humanos. Instálase no cuarto da limpeza nunha escola e descobre o xiz, un alimento que lle encanta. Ante a masiva diminución do xiz, o director da escola reduce o seu uso, polo que o protagonista pasa fame. Un día descóbreo unha nena chamada María, e o monstro vaise asentando na escola e consegue cantar no coro. Unha vez, antes de cantar, comeu xiz e saíulle unha forte voz que asustou a todos. Desta forma decidiu volver ao seu mundo e aterrar a todos cantando.

* "O cágado e o lagarto", por Eva Mejuto.

Este conto é unha historia que relata unha nena chamada Rita a súa amiga chamada Sara, para que poida durmir. Esta narración contoulla no pasado unha coidadora dun orfanato. Sara córtalle todo o rato a Rita porque quere coñecer detalles da súa vida, así que ela acaba falando do seu pasado.

* "O meu amigo Ash" por Oli.

A historia trata dun neno inmigrante que chega a Galicia e se fai amigo dun neno chamado Ash. A medida que a trama transcorre coñécense detalles da vida do rapaz do Senegal e as diferenzas de costumes entre os dous. Insístese no axiña que o rapaz aprende o galego, e ao mesmo tempo, os seus compañeiros palabras da súa lingua natal ou algunha lenda do seu pobo.

* "O rei de Litonia", por Antonio Yáñez Casal.

A derradeira narración é dun rei que non ten conto, e quere buscar un pero non o atopa. Nin os seus súbditos, nin os seus conselleiros, nin se queira no estranxeiro. Un bo día faláronlle ao monarca dun ladrón de cousas que un non conta, e este decidiu chamarlle para que lle roubara un relato. Pero en vez diso, o ladrón levouse a súa obsesión polo seu conto. Deste modo, os seus vasalos libres da obsesión do soberano comezaron a redactar esta historia.

Notas
-----

1. ↑  "Bibliopazos: Contos sen fronteiras - Literatura infantil". *BIBLIOPAZOS*. 5-3-2013. Consultado o 6-5-2019.
2. ↑  Frías Conde, Francisco Xavier (; Oliván, Enrique; Mejuto, Eva; Yáñez Casal, Antonio; Castelao, Patricia (2007). *Contos sen fronteiras*. Lagarto pintado (Xunta de Galicia. A Coruña: Xunta de Galicia Dirección Xeral de Creación e Difusión Cultural.
3. ↑  "Eva Mejuto". *www.aelg.gal*. Consultado o 6-5-2019.
4. ↑  AELG (ed.). "Eva Mejuto en AELG". Consultado o 16 de abril de 2019.
5. ↑  "Informes de Literatura : Centro Ramón Piñeiro". *www.cirp.gal*. Consultado o 6-5-2019.