recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Movemento Comunista de Galicia** (MCG) foi un partido político comunista creado en Galicia durante os derradeiros anos do franquismo como sección galega do Movimiento Comunista. A diferenza doutras federacións dos partidos da esquerda española, o MCG sempre contou cunha ampla autonomía real con respecto da dirección central, actuando ás veces coma un partido independente, feito que acercou o partido ao movemento nacionalista galego.

Historia
--------

Os seus líderes eran Xesús Veiga Buxán e Carmen Santos Castroviejo. Durante a transición, o MCG formou parte membro do Consello de Forzas Políticas Galegas (CFPG), xunto co Partido Socialista Galego, Unión do Povo Galego e Partido Galego Social Demócrata (fundadores) e Partido Carlista de Galicia (que se uniu ao Consello ao mesmo tempo que o MCG en abril de 1976). Nas eleccións constituíntes de 1977, o MCG participou na Candidatura Democrática Galega, unha coalición de socialistas, comunistas e demócratas-cristiáns para o Senado. Promoveu o "Non" ao estatuto autonómico de 1981, por consideralo insuficiente.

Nas primeiras eleccións ao Parlamento galego en 1981, presentouse en coalición coa Liga Comunista Revolucionaria, recibindo 4,858 votos (0, 49%). Nas eleccións ao Parlamento galego de 1985 presentouse en solitario, recibindo só 1.327 votos, 0,11%. Nas eleccións municipais de 1987 e 1991 obtivo un concelleiro (nestas últimas, Padrón foi o único lugar onde se presentou). En 1991 uniuse a Inzar, xunto coa LCR, un grupo que algúns anos máis tarde entrou a formar parte do Bloque Nacionalista Galego.

Os seus órganos de expresión foron *Galicia en Loita* e *Servir ó pobo*.

Notas
-----

1. ↑  Números da revista "Galicia en Loita".
2. ↑  Beramendi, J. & Núñez Seixas, X. M. (1996). *O nacionalismo galego*. Edicions A Nosa Terra, Promocions Culturais Galegas, SA.
3. ↑  Oposición política al franquismo y exilio en Galicia: Estado de la cuestión Arquivado 14 de xullo de 2014 en Wayback Machine. de Fernando Prieto Valdés y Alberto Romasanta Armesto, *Espacio, Tiempo y Forma*, S. V, Hª Contemporánea, t. IV, 1991, págs. 117-138.
4. ↑  Muruais, Perfecto Conde (1980-01-12). "La izquierda gallega realizará una campaña conjunta contra el Estatuto". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2020-04-08.
En música e, sobre todo, na música clásica, un **movemento** é unha parte dunha composición ou forma musical máis ampla previsto para ser executado en sucesión con outros dela, aínda que propiamente posúa un inicio e un final. O exemplo clásico é o da sonata que, na súa forma clásica, adoita conter tres movementos.

Uso do termo
------------

Como dentro dunha peza de música dunha lonxitude considerable adoitan existir distintas partes e estas posúen distintas velocidades, moitas veces úsase o termo *movemento* e a palabra italiana que o indica para referirse a cada unha destas partes.
Por exemplo, pode dicirse que a sonata *Quasi una fantasia* de Beethoven, máis coñecida como *Claro de Lúa*, consta de tres movementos chamados *adagio* *sostenuto*, *allegretto* e *presto* *agitato*.

Regras acerca dos movementos
----------------------------

As diferentes formas musicais teñen distintas normas sobre o número de movementos requiridos. Con todo, hai moitas excepcións á regra.
Por exemplo, a Sinfonía n.º 6 de Beethoven e a *Sinfonía fantástica* de Hector Berlioz teñen cinco movementos, cando o convencional nunha sinfonía dese período é ter só catro.

Tamén é posible enlazar dous ou máis movementos sen interrupción como, por exemplo, os movementos terceiro e cuarto da Sinfonía n.º 5 de Beethoven ou da Sinfonía n.º 2 de Sibelius. Incluso todos os movementos dunha peza poden soar consecutivamente sen interrupción algunha como, por exemplo, nas sinfonías n.º 11 e n.º 12 de Shostakovich.

Os concertos barrocos, pola súa banda, adoitaban ter tres movementos (allegro, *adagio* e *allegro*) aínda que, por exemplo o primeiro dos concertos de Brandenburgo ten catro.

Condutas na interpretación dos movementos
-----------------------------------------

Nun concerto público, o convencional é aplaudir ao final da obra completa e non entre os movementos.
Con todo, debe considerarse que durante o clasicismo foi lugar común aplaudir despois de cada movemento. De feito, ás veces o aplauso era tan intenso e fervoroso que os directores simplemente repetían o movemento.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Suite
* Tempo
* Carácter (música)
* Forma musical

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q929848
* EBID: ID
* GEC: 0195602

 |
**Manuel Mirás Franqueira**, nado en Ordes en 1956, é un empresario e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Titular dunha asesoría. Foi candidato á alcaldía de Oroso polo PSdeG-PSOE en 1983, sendo a partir de entón concelleiro. Repiteu en 1987, apoiando a moción de censura que fixo alcalde a Eugenio Neira en 1989, sendo ademais deputado provincial entre 1990 e 1991. Foi elixido alcalde de Oroso en 1991, mediante un pacto coa CNG, rotándose na alcaldía co candidato desa formación, Carlos Noya Fernández, que a ocupou a partir de abril 1993. En 1995 os membros da CNG concorreron integrados na lista do PSdeG, con Noya como candidato e volvendo a ser elixido concelleiro, se ben perderon a alcaldía en favor do PPdeG. En 1999 volveu a selo candidato socialista, continuando na oposición, sendo elixido novamente deputado provincial.

En abril de 2002 volveu ser elixido alcalde de Oroso ao triunfar unha moción de censura contra o popular Eugenio Neira García grazas ao apoio de dous tránsfugas do PPdeG, polo cal foi expulsado do PSdeG-PSOE. Nas eleccións municipais de 2003 foi o candidato do CDS á alcaldía de Oroso e foi reelixido alcalde, obtendo maioría simple e gobernando en coalición co CDI, por onde concurrían o seu anteriror compañeiro de filas Carlos Noya e os exconcelleiros populares que o apoiaran na moción de censura. En 2006 regresou ao PSdeG-PSOE, e nas municipais de 2007 foi o candidato á alcaldía por esta formación e foi relixido alcalde, gobernando co concelleiro do BNG José Manuel Pérez Penas. Nas municipais de 2011 volveu ser relixido alcalde polo PSdeG-PSOE logrando a maioría absoluta, ao igual que en 2015. A finais dese mesmo ano foi elixido vicepresidente executivo da FEGAMP. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía, tras gañar e gobernar cunha concelleira do BNG. En maio de 2021 renunciou á alcaldía, sendo substituído polo seu compañeiro Luís Rey Villaverde. En novembro de 2021 tomou posesión como senador trala renuncia de Antonio Vázquez Lorenzo, do cal era o seu suplente nas xerais do 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Eugenio Neira García** |  **Alcalde de Oroso** 1991 - 1993 | Sucesor:**Carlos Noya Fernández** |
| Predecesor:**Eugenio Neira García** |  **Alcalde de Oroso** 2002 - 2021 | Sucesor:**Luís Rey Villaverde** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Santiago, 8-5-2010, p. 14.
2. ↑  Dos tránsfugas dan al socialista Mirás la alcaldía de Oroso
3. ↑  O alcalde de Oroso deixa o CDS e presentarase polo PSdeG
4. ↑  Concello de Oroso na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Oroso

### Ligazóns externas

* Noticia Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en *El Correo Gallego*
* Manuel Mirás presenta su renuncia oficial a la Alcaldía de Oroso
* Manuel Mirás toma posesión del escaño de senador en *La Voz de Galicia*
Placas raiadas por pirita (esquerda) e rodocrosita (dereita)
A **raia**, **risco**, **trazo** ou **cor do po** dun mineral é a cor do po producida cando se desliza con forza por unha superficie non meteorizada, e fornece así un método para clasificalo. En contraste coa cor aparente do mineral, que para a maioría pode variar considerablemente, o ronsel de po finamente moído ten xeralmente unha cor máis uniforme e característica, e polo tanto é unha ferramenta diagnóstica importante na identificación de minerais. Cando non se produce ningunha raia aparente, dise que é branca ou transparente. A raia é especialmente importante para os materiais opacos ou con cor, pero é menos útil para os silicatos, moitos dos cales teñen unha raia branca e son moi difíciles de pulverizar.

A cor aparente pode variar moito debido ás impurezas ou a que a estrutura macroscópica do cristal está deturpada. Unha pouca cantidade de impurezas que absorban unha determinada lonxitude de onda poden modificar drasticamente as lonxitudes de onda reflectidas polo espécime, e así modificar a cor aparente. Con todo, cando o espécime se esborrexe para producir a raia rómpese en cristais orientados aleatoriamente, polo que as impurezas pequenas non afectan grandemente á absorción da luz.

A superficie ó longo da que se raia o mineral chámase *placa de raiado*, e fabrícase normalmente de azulexo de porcelana non tratada. En ausencia desta placa de raiado, a base non vidrada dun pote ou recipiente de porcelana ou o dorso dun azulexo brillante pode valer. Ás veces, unha raia descríbese máis fácil e axustadamente cando se compara coa raia doutra placa.

Debido a que o ronsel deixado procede do mineral pulverizado, a raia pode facerse só con minerais que sexan menos duros cá placa, que ten arredor de 7 na escala de Mohs. No caso de materiais máis duros, a cor do po pode determinarse triturando unha mostra cun martelo, que logo se freta contra a placa. A maioría dos minerais máis duros presentan unha raia branca bastante pouco útil.

Algúns minerais presentan unha raia cunha cor bastante semellante á cor natural do mineral, mentres que outros amosan sorprendentes cambios de cor. A fluorita sempre produce unha raia branca aínda que o cristal sexa púrpura, azul, amarelo ou verde. A hematita, de cor natural aparentemente negra, dá unha raia vermella que é a causa do seu nome (que en grego significa 'sangue'). A galena, de aparencia semellante ó hematite, ten unha raia gris.

Notas
-----

### Véxase tamén

* dureza

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q107775
* EBID: ID
* MAG: 65185188

 |
Vasta rexión urbanizada que coincide co área de influencia de Londres máis aló da súa área metropolitana estrita ata incluír a práctica totalidade do sueste de Inglaterra: cara ao sur ata a costa onde se estende un continuo urbano dende Brighton a Portsmouth, Southampton e Bournemouth, praias, portos e bases navais da megalópole e por ende do Reino Unido; polo sueste ata o Canal da Mancha e os seus enlaces co continente Dover e Folkestone; polo nordeste ata Ipswich Town preto do Mar do Norte; e polo norte e noroeste ata as mundialmente coñecidas cidades universitarias de Cambridge e Oxford.

Verdadeiramente, todo este impresionante sistema urbano organízase en función do seu único e dominante centro, a cidade de Londres, unha das metrópole máis importantes do mundo dende case que todos os puntos de vista: financeiro, cultural, político e comercial ademais de principal centro aeroportuario do globo.

Polo norte, ao través da área de Northampton coma charnela, cabería unir a megalópole coa Conurbación Central inglesa, co que se conformaría unha supermegalópole abarcando a case totalidade da poboación de Inglaterra. Isto confirma a realidade deste país coma un dos máis urbanizados do mundo. Inda máis, o outro lado do Canal comeza a Gran Conurbación Europea; a visión aérea nocturna de todo este continuo urbano xigantesco coñécese como a "banana dourada" (golden banana).

Megalópole de Londres:

|  |  |
| --- | --- |
| AM Londres | 13 500 000 |
| C Brighton-Porstmouth-Southampton-Bournemouth | 4 090 000 |
| condado de Kent (metade oriental) | 750.000 |
| AM Ipswich | 250.000 |
| AM Cambridge | 275.000 |
| AM Oxford | 250.000 |
| C Northampton-Peterborough | 500.000 |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Historia de Londres

### Ligazóns externas

* Imaxe actualizada de satélite
Os **Michigan Wolverines** son o equipo da Universidade de Michigan. Os equipos dos Wolverines participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA. A Universidade conta con 25 deportes diferentes.

O deporte máis existoso e o fútbol americano, onde gañaron 11 campionatos nacionais. No baloncesto son moi competitivos, pero non tanto coma no fútbol americano. Gañou o título en 6 ocasións. O hoquei sobre xeo tamén deu moitos éxitos, con nove títulos no seu haber.

Dorsais retirados
-----------------

### Fútbol americano

| **Dorsais retirados no fútbol americano** |
| --- |
| **Número** | **Xogador** |
| 11 | Irmáns Wistert(Francis, Albert e Alvin) |
| 47 | Bennie Oosterbaan |
| 48 | Gerald Ford |
| 87 | Ron Kramer |
| 98 | Tom Harmon |

### Baloncesto

| **Números retirados en baloncesto** |
| --- |
| **Número** | **Xogador** | **Anos** |
| 22 | Bill Buntin | 1963-1965 |
| 33 | Cazzie Russell | 1964-1966 |
| 35 | Phil Hubbard | 1975-1979 |
| 41 | Glen Rice | 1986-1989 |
| 45 | Rudy Tomjanovich | 1967-1970 |
**Megadeth** é unha banda norteamericana de heavy metal liderada polo seu guitarrista e fundador Dave Mustaine. Os seus traballos conseguiron entrar varias veces no top 10 do *Billboard*, vendendo un total de 20 millóns de copias na súa historia. Xurdida no 1983 trala expulsión de Mustaine de Metallica debido ao seu mal comportamento e á súa adicción ás drogas, a banda publicou doce discos de estudio, tres EP e dous álbums en vivo.

Traxectoria
-----------

A formación da banda cambiou moito dende os primeiros días, a causa, en boa medida, á drogadicción de Mustaine. Despois de recuperar a sobriedade ingresando nunha clínica de desintoxicación e atopar unha aliñación duradeira, Megadeth publicou varios álbums que acadaron o disco de ouro ou platino, entre os que destacan *Countdown to Extinction* e *Rust in Peace*. Porén, Megadeth disolveuse no 2002 a causa dunha lesión nerviosa de Mustaine no seu brazo esquerdo, aínda que tras un intenso proceso de rehabilitación, o guitarrista reformou o grupo no 2004.

As letras de Megadeth tratan sobre política, guerra e, máis recentemente, relacións sentimentais. Dous dos seus vídeos musicais foron censurados na MTV acusados de promoveren o suicidio.

Megadeth é unha das bandas máis exitosas do heavy metal, conseguindo cinco álbums de platino consecutivos e sete nomeamentos consecutivas aos premios Grammy. Ao longo dos seus máis de vinte e cinco anos de historia, Megadeth tivo dezaoito membros distintos, sendo Mustaine o único factor común de todas as aliñacións. A banda é comunmente mencionada como un dos Catro Grandes do Thrash Metal xunto con Metallica, Anthrax e Slayer.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Killing Is My Business... and Business Is Good!* | 1985 | Combat Records |
| *Peace Sells... but Who's Buying?* | 1986 | Combat Records, Capitol Records |
| *So Far, So Good... So What!* | 1988 | Combat Records, Capitol Records |
| *Rust in Peace* | 1990 | Capitol Records |
| *Countdown to Extinction* | 1992 | Capitol Records |
| *Youthanasia* | 1994 | Capitol Records |
| *Cryptic Writings* | 1997 | Capitol Records |
| *Risk* | 1999 | Capitol Records |
| *The World Needs a Hero* | 2001 | Sanctuary Records |
| *The System Has Failed* | 2004 | Sanctuary Records |
| *United Abominations* | 2007 | Roadrunner Records |
| *Endgame* | 2009 | Roadrunner Records |
| *Thirteen* | 2011 | Roadrunner Records |
| *Super Collider* | 2013 | Tradecraft |
| *Dystopia* | 2016 | Tradecraft |
| *The Sick, the Dying... and the Dead!* | 2022 | Tradecraft/Universal Music Group |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Megadeth *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q83431
* WorldCat
* VIAF: 102859188
* AllMusic: mn0000406294
* BIBSYS: 9002392
* BNE: XX210418
* BNF: 13904927m
* CANTIC: a12188384
* Discogs: 11770
* FAST: 669086
* Genius: Megadeth
* GND: 10290379-7
* IMDb: nm1655103
* ISNI: 0000 0001 1938 4102
* LAC: 1020C9198F
* LCCN: n91071104
* Metal Archives: 138
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20030215008
* Songkick: 117140
* SUDOC: 083988378
* VGMdb: 4334

 |
**Manuel Eugenio de Neira Pol**, nado en Vilafranca do Bierzo en 1925 e finado en Lugo o 20 de febreiro de 2014, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Eugenio Neira Bello, criouse en Pacios. Licenciado en Dereito en 1949, exerceu como avogado en Becerreá. Foi nomeado alcalde de Becerreá en 1958, tomando posesión o 6 de febreiro. Cesou no cargo en 1964. Nas eleccións xerais de 1977 presentouse como candidato ao Senado polo Partido Socialista Popular. Na transición defendeu a sindicalistas e militantes de esquerdas. Colaborou en *El Progreso*. Primo de Uxío Novoneyra, escribiu un artigo sobre el no *Anuario Brigantino*, e foi vicepresidente da Fundación Uxío Novoneyra.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Rodríguez Pérez** |  **Alcalde de Becerreá** 1958 - 1964 | Sucesor:**Eduardo Rosón Pérez** |

Recoñecementos
--------------

* Medalla de ouro da Avogacía, 2003.

Vida persoal
------------

Casou con María Aurora Roca Pardo e foi pai de Nieves Neira Roca.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 11-2-1958, p. 2.
2. ↑  Apuntes para unha biografía de Uxío Novoneyra

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Montero, Xesús, "Manuel Neira Pol, in memoriam". *La Voz de Galicia*, Letras Galego 14-3-2014, p, 21.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q113915879
* Dialnet: 2123069

 |
Mentres que no mercado competitivo os consumidores e os produtores son *prezo-aceptantes* xa que o prezo ven fixado unicamente pola oferta e a demanda, no monopolio o oferente monopolista pode fixar o prezo utilizando o seu poder de mercado.
Un **monopolio** (do grego *monos* -un-, *polein* -vender-) é unha situación de erro de mercado na que, para unha industria que posúe produto, un ben, un recurso ou un servizo determinado e diferenciado, existe un produtor (monopolista) oferente que posúe un grande poder de mercado e é o único da industria que o posúe.

Débese ter en conta que no mercado non existen produtos substitutivos, é dicir, non existe ningún outro ben polo cal se poida substituír sen ningún inconveniente e, polo tanto, este produto é a única alternativa que ten o consumidor para mercar. Adóitase definir tamén como "*mercado no que só hai un vendedor*", pero dita definición corresponderíase máis co concepto de monopolio puro.

O monopolista controla a cantidade de produción e o prezo. Pero iso non significa que poida cobrar o que queira se pretende maximizar os beneficios. Para iso o monopolista debe descubrir os seus custos e as características da demanda do mercado (elasticidade, preferencias etc.). Con esta información decide cal é a cantidade que vai producir e vender; e o seu prezo.

Desde un punto de vista económico pódese afirmar que o custo marxinal do monopolista -incremento do custo por unidade fabricada- representa a oferta total do mercado e o ingreso medio do monopolista -prezo por unidade vendida- non é máis que a curva de demanda do mercado. Para elixir o nivel de produción maximizador do beneficio, o monopolista ha de coñecer o seu ingreso marxinal (variación que experimenta o ingreso cando a oferta varía nunha unidade).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *monopolio*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***monopolio*** |

### Ligazóns externas

* El mito del monopolio natural por Thomas J. DiLorenzo.
* Mercado: Estruturas e erros de mercado.
* A Competencia Imperfecta Arquivado 01 de xullo de 2007 en Wayback Machine. por Bernard Guerrien.
* Monopolio por Mónica Cabrera.
* Historia: Monopolio capitalista por Borísov, Zhamin y Makárova.
* O duopolio e o oligopolio Arquivado 18 de agosto de 2011 en Wayback Machine. por Bernard Guerrien.
* Integración monopolista por Borísov, Zhamin y Makárova.
* Lección sobre Monopolio de Aulafácil.com.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43637
* AAT: 300065251
* BNCF: 13269
* BNF: 11973252t
* GEC: 0195182
* GND: 4040098-0
* HDS: 013733
* JSTOR: monopoly-power
* LCCN: sh85086963
* MAG: 2781127519
* NDL: 00561661
* NKC: ph281890
* PSH: 1277
* Treccani: monopolio

 |
**Manuel Méndez Domínguez**, nado en Ourense o 1 de xaneiro de 1903 e finado na mesma cidade en 1999, foi un avogado e debuxante galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Méndez Novoa. Debuxante, foi alumno de Castelao no Instituto de Pontevedra, con que logo colaborou como ilustrador. Colaborou en *Alborada*, *Nós*, *La Zarpa*, *Alfar* e *Parábola* (Burgos). Amigo de Luís Amado Carballo, foi o autor de varias portadas para libros seus, como *O Galo* e *Proel*, e tamén publicou unha caricatura súa no primeiro número de *Vida Céltiga*. Tamén deseñou as portadas de *O Cabaleiro do Sant-Grial* de Ramón Cabanillas e *Orto* de Francisco Luís Bernárdez. Realizou dúas exposicións: no Salón de la Oliva de Vigo (decembro de 1922) e no Ateneo de Palencia (decembro de 1925). Logo da guerra abandonou a ilustración e foi decano do colexio de avogados de Ourense.

Vida persoal
------------

Casou en Madrid con Rosario Esteban R. Monje en 1928.

Galería
-------

* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  *ABC*, 11-10-1928, p. 26.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Méndez, 1903-1999

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65275302
* Galiciana: 3700

 |
**Manuel Cardoso** nado en Fronteira do Alentejo en decembro de 1566 e finado en Lisboa o 24 de novembro de 1650, foi un organista e compositor portugués. Xunto con Duarte Lobo e o rei João IV de Portugal, foi dos maiores representantes da "era dourada" do polifonía portuguesa.

Traxectoria
-----------

Foi bautizado o 11 de decembro de 1566. Frecuentou o Colexio dos Moços do Coro, unha escola coral asociada á Sé catedral de Évora, estudando con Manuel Mendes e Cosme Delgado. En 1588 entrou na orde dos Carmelitas, facendo votos no Convento do Carmo en Lisboa en 1589. No comezo da década de 1620 residiu no Paço Ducal de Vila Viçosa, onde se tornou amigo do Duque de Barcelos (máis tarde rei D. João IV). Terminou a súa carreira como organista e compositor residente no Convento do Carmo en Lisboa.

As obras de Cardoso son exemplos de polifonía palestrina e foron escritos nun estilo refinado e preciso, perfectamente ignorante dos desenvolvementos do barroco noutros lugares da Europa. O seu estilo ten moito en común co de Tomás Luis de Victoria, na súa abordaxe coidadosa da disonancia, na escritura policoral ocasional e nas relacións cruzadas que eran sorprendentemente comúns entre compositores iberos (sobre todo portugueses) e ingleses na época. Tres libros do propio rei D. João IV así como outros foron baseados en motetes de Palestina. As obras de Cardoso foron frecuentemente publicadas, moitas veces a custas do rei D. João IV. Moitas das súas composicións –especialmente as composicións policorais elaboradas– perdéronse no terremoto de Lisboa de 1755 e subsecuente incendio xeral.

Gravacións
----------

* Frei Manuel Cardoso, *Requiem*. The Tallis Scholars, Peter Phillips. Gimell CDGIM 021

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gustave Reese, *Music in the Renaissance*. Nova York, W.W. Norton & Co. 1954. ISBN 0-393-09530-4

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q707614
* WorldCat
* VIAF: 49413763
* AllMusic: mn0002192020
* BNE: XX913649
* BNF: 13949230m
* CERL: cnp00540866
* DBE: manuel-cardoso
* Discogs: 1763410
* Europeana: ID
* FAST: 138729
* GND: 118870319
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0899 3906
* LCCN: n84143216
* MusicBrainz: ID
* NKC: pna20211130583
* NTA: 069981078
* OL: OL4642046A
* openMLOL: 53774
* PTBNP: 286914
* SUDOC: 120183781

 |
Dolmen de Axeitos
O **megalitismo** é un período da prehistoria caracterizado pola construción de monumentos e arquitecturas a base de grandes pedras sen labrar chamados megálitos. Estes monumentos inclúen os dolmens ou antas e os menhires ou pedrafitas (pedras fincadas soas, aliñadas ou en círculo).

Historia e características
--------------------------

O megalitismo é un fenómeno amplamente estendido que aparece a mediados ou finais do Neolítico e conclúe, igual ca este, co descubrimento dos metais e a aparición da Idade de Bronce. Vai, polo tanto, do VI milenio antes de Cristo até finais do III milenio. A aparición da agricultura no Neolítico, propiciou a sedentarización das poboacións, que á súa vez comportou unha vinculación maior co territorio que habitaban e traballaban. As mámoas cumprían, ademais dunha finalidade funeraria, a función de delimitadoras dos espazos das comunidades humanas.

A cantidade de traballo que debía requirir a erección dun monumento megalítico parece indicar a existencia de estruturas sociais incipientemente complexas e desiguais. Dos construtores de megálitos non chegaron a nós máis ca estes grandes monumentos e non fican testemuños das súas actividades cotiás nin das súas moradas; suponse que habitaban covas e abeiros ao ar libre. Sábese, polo tanto, máis da súa morte que da súa vida.

O termo megalitismo aplícase propiamente ás arquitecturas de grandes laxes. Para o conxunto, utilízase o concepto de **fenómeno tumulario**.

Na tradición popular as pedrafitas son consideradas como xigantes petrificados e, en Galiza, as mámoas relaciónanse con tesouros gardados por mouros.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Megalitismo en Galicia
* Megálitos de Galicia.
* Arquitectura prehistórica de Galicia
* Túmulo
* Mámoa

### Ligazóns externas

* Arqueoloxía e ecoloxía do fenómeno megalítico galego
* O megalitismo en Galicia
* Aplicación Android para localizar vía satélite megalitos na Península Ibérica Arquivado 22 de decembro de 2013 en Wayback Machine.
* O megalitismo no sur de Francia
* O megalitismo en Rusia
**Manuel Maroño Calvo**, nado en Santiago de Compostela o 5 de xullo de 1899 e finado no mesmo lugar o 3 de decembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Retrato realizado por Camilo Díaz Baliño no cárcere de Santiago de Compostela.
Tipógrafo no obradoiro do Seminario Conciliar compostelán onde entrou a traballar en 1919, con 20 anos. Afiliouse á Asociación Tipográfica de Santiago, integrada na Confederación Regional Galaica da CNT, e en 1921 foi vicepresidente, e logo vicesecretario; en 1923 foi secretario e presidente en 1924. En maio de 1935 a sociedade elixiuno como delegado do sindicato para asistir ao Congreso que ía celebrar o Pleno Rexional Galaico da CNT, pero como socialista, renunciou.

Tivo un destacado papel no Sindicato de Empregados Subalternos do Hospital Provincial de Santiago da UGT e figurou tamén nas directivas doutras sociedades obreiras: secretario da Sociedade de Construtores de Calzado (1922), vocal da directiva da Sociedade de Carpinteiros (1926), presidente da Sociedade de Enfermeiros (1934). Formou parte das direccións de obreiros
en ferro e demais metais, e de pintores. Foi secretario da Unión Protectora de Artesanos (1924) e da Unión Obrera (1928-1932).

Foi secretario-contador e presidente da Agrupación Socialista santiaguesa e tamén desempeñou cargos de responsabilidade na Federación de Entidades Socialistas da Comarca de Santiago constituída en xuño de 1931. Con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido o 10 de outubro por orde da autoridade militar, sendo posto en liberdade o 11. Por este feito foi despedido do traballo no obradoiro do Seminario, aínda que sería readmitido posteriormente.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité Executivo da Fronte Popular de Compostela en representación dos sindicatos. Foi un dos encargados da defensa e protección do convento do Carme. Foi detido no barrio de Vista Alegre, onde vivía a súa moza. Conducido aos calabozos de Raxoi. Foi xulgado no consello de guerra contra os doce membros do Comité da Fronte Popular o 19 de novembro e condenado á pena de morte. Fusilárono nas inmediacións do cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936 co seu irmán José Maroño Calvo, Modesto Pasín Noya, Fernando Domínguez Caamaño, Luís Martínez Nouche, Francisco Ponte Ces, Rafael Pardo Carmona, Rafael Frade Peña, Luis Rastrollo González e José Germán Fernández.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vieites Torreiro, Dolores (2001). *Manuel Maroño Calvo: Maroño o boó*. Santiago de Compostela: Fundación Luís Tilve. ISBN 84-923747-9-9.
* Vieites Torreiro, Dolores (2007). "Manuel Maroño Calvo: Socialista compostelán". *Claridade* (Fundación Luís Tilve). setembro (Especial homenaxe): 57–64. Consultado o 28 de xaneiro de 2021.

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Maroño Calvo na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392769
* WorldCat
* VIAF: 316874692
* BNE: XX1594510
* CANTIC: a11598463
* DSBE: marono-calvo-manuel

 |
Mapa
A **megalópole da Cidade de México** está constituída fundamentalmente polo gran macizo e denso aglomerado urbano do Val de México, é dicir, o Distrito Federal e a súa área metropolitana ao norte, no leito desecado do que foi o lago de Texcoco, máis de vinte millóns de habitantes, o que se lle agregan coma dous pequenos apéndices, polo suroeste a área metropolitana de Toluca e polo sur a de Cuernavaca.

Todo xira en torno ao xigantismo sen rival da Cidade de México no Distrito Federal (ver historia urbana), xunto á que crecen soamente suburbios, xigantes tamén, coma Netzahualcóyotl ao leste, Ecatepec ao norte, ou Tlalnepantla e Naucalpan ao noroeste.

É de destacar, no extremo nordeste da área, as ruínas da que foi a cidade capital da cultara nai de todas as que viñeron despois no altiplano mexicano, Teotihuacán. estendeuse dende o ano 500 a. C. ata o 700, na que desapareceu, máis de seis séculos antes da fundación de Tenochtitlán polos aztecas, sobor da que os españois edificaron a actual capital. O esplendor de Teotihuacan foi contemporáneo do de Roma coa construción de grandes pirámides (as impresionantes do Sol e da Lúa e a moi fermosa de Quetzalcóatl) Arquivado 09 de xullo de 2015 en Wayback Machine..

A medio prazo é de agardar a conurbación coa megalópole da área metropolitana de Puebla ao sueste, da que só os dous grandes volcáns, Popocatépetl e Iztaccíhuatl, a separan ata o de agora.

Megalópole da Cidade de México:

* AM do Val de México....................20 330 000
* AM de Toluca de Lerdo....................1 100 000
* AM de Cuernavaca de Morelos............920.000

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Imaxe actualizada de satélite
* Imaxes varias dende satélite
**A Medalla de Ouro da Arquitectura** é o galardón máis importante dos que concede o Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE). Recoñece os méritos de institucións e persoas que se distingan polo seu labor en favor da arquitectura e da profesión de arquitecto. Concédese, en vida, a persoas ou institucións que destacaran especialmente en:

* A promoción da Arquitectura con ben cultural dos pobos e integrada nas Belas Artes.
* O desenvolvemento da Arquitectura na consecución do benestar socioeconómico.
* A divulgación do feito arquitectónico e do labor dos arquitectos.
* A defensa e mellora da imaxe do Arquitecto.
* O exercicio moi relevante da profesión de Arquitecto.

A primeira foi outorgada ó rei don Juan Carlos I. Recibiuna tamén o Aga Khan.

En 2016, un grupo de arquitectas entre as que se atopan Inés Sánchez de Madariaga, co-directora do proxecto Gendered Innovations, da Comisión Europea e a Universidade de Stanford e expresidenta do Comité de Expertos da Comisión Europea, a comisaria Ariadna Cantis, Martha Thorne, directora do Premio Pritzker; e as deseñadoras Izaskun Chinchilla (Izaskun Chinchilla Architects), Blanca Lleó e Carmen Espegel (espegel-fisac), elevaron unha petición ao Presidente do Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España reclamando unha representación equilibrada de homes e mulleres entre as persoas do seu xurado e as premiadas, dado que en 35 anos de outorgamento do Premio non foi recoñecida ningunha arquitecta.

Arquitectos galardoados
-----------------------

* 1981 Félix Candela.
* 1981 Josep Lluís Sert.
* 1988 Alejandro de la Sota.
* 1988 Álvaro Siza.
* 1989 Francisco Javier Sáenz de Oiza.
* 1990 Francisco Cabrero.
* 1990 Oriol Bohigas.
* 1991 Julio Cano Lasso.
* 1992 José Antonio Corrales.
* 1992 Ramón Vázquez Molezún.
* 1994 Miguel Fisac.
* 1996 Joaquín Vaquero Palacios.
* 1998 Fernando Chueca Goitia.
* 2000 Rafael de la Hoz Arderius.
* 2002 Antonio Fernández Alba.
* 2004 Luis Peña Ganchegui.
* 2006 Rafael Moneo.
* 2008 Juan Navarro Baldeweg.
* 2010 Manuel Gallego Jorreto

Notas
-----

1. ↑  "'¿Dónde están las arquitectas?', el petitorio que exige erradicar el sesgo de género en España". *Plataforma Arquitectura*. Consultado o 06 de decembro de 2016.
2. ↑  "¿Dónde están las Arquitectas?". *Tribuna Feminista*. Consultado o 06 de decembro de 2016.
3. ↑  "Medalla de Oro de la Arquitectura 2010". *www.cscae.com*. Consultado o 2022-04-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do CSCAE *(en castelán)*.
**Manuel Martín Ferrand**, nado na Coruña o 11 de decembro de 1940 e finado en Madrid o 30 de agosto de 2013 foi un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Diplomado en xornalismo co número un da súa promoción comezou traballando no xornal *El Diario de Cádiz* e en *Pueblo*, e máis adiante pasou a colaborar coa radio en Radio Popular de Madrid. En 1960 entrou en Televisión Española como redactor de servizos informativos. Nesa época, entre 1966 e 1979 dirixiu e presentou tamén diversos programas de televisión, co que se converte nunha faciana coñecida da única cadea de televisión do momento. Presentou *Imágenes para saber* (1966), *Nosotros* con Alfredo Amestoy (1968), *Con acento* (1968), *Siempre en domingo* (1971), *24 horas* (1971-1972), *Sábado Cine* (1977) e *Hora 15* (1977-1979).

Paralelamente traballaba na Cadena SER, emisora radiofónica onde axudou a crear *Matinal SER* (1964), *Hora 25* (histórico programa informativo da radio española do que foi o primeiro director en 1972), *Hora 13*, *Hora 20*, *La Respuesta* e outros máis. Tamén ocupou a dirección de dous xornais de prensa escrita nos anos da transición española: *Diario de Barcelona* (1973 - 1974) e *Nuevo Diario* (1975 - 1976).

Deixou Televisión Española e en 1982 fundou a cadea Antena 3 de Radio, da que se converteu en director xeral e conselleiro de administración. Neses anos, Antena 3 foi unha das principais emisoras de radio de España. En 1989 foi nomeado director xeral da recentemente creada de Antena 3 Televisión e permaneceu á fronte de ambos os medios ata a súa dimisión en xullo de 1992 cando o grupo accionarial maioritario do empresario Javier Godó lle vendeu a súa participación a PRISA. Colaborou co Grupo Zeta como asesor do seu presidente, Antonio Asensio e como articulista en *El Periódico*, a revista mensual *Bazar* e o semanario *Interviú*.

Nos seguintes anos pasou a colaborar coa Cadena COPE, no programa *La linterna* e logo en *La Mañana de Cope*, ata que en 2002 abandonou a emisora para regresar á prensa escrita, dixital e en papel. Así mantivo unha columna diaria en *ABC* e en *Estrella Digital* (ata 2009). Tamén formou parte do equipo de colaboradores do programa *Protagonistas*, dirixido por Luis del Olmo dende 2002, primeiro en Onda Cero e logo en Punto Radio e desde 2010 foi columnista do diario Republica.com.

Vida persoal
------------

Faleceu na Clínica de La Concepción de Madrid.

Obra
----

* *Los heterodoxos*, Madrid, Gondel, 1979.
* *Con España a cuestas*. Escolma de 218 artigos publicados en *Diario 16*, Las Rozas, Eilea, 1995.

Notas
-----

1. ↑  La Voz de Galicia (ed.). "Fallece el periodista coruñés Manuel Martín Ferrand". Consultado o 1 de setembro de 2013.
2. ↑  "Muere el periodista Manuel Martín Ferrand.". Arquivado dende o orixinal o 01 de setembro de 2013. Consultado o 30 de agosto de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fotografía Arquivado 04 de setembro de 2013 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5993629
* WorldCat
* VIAF: 107013374
* BNE: XX873190
* DBE: manuel-martin-ferrand
* Dialnet: 1815885
* ISNI: 0000 0001 1696 5382
* LCCN: n81120155
* SUDOC: 074058029

 |
**Manuel Marquínez Vallejo**, nado en Sestao (Biscaia) o 31 de outubro de 1916, foi un futbolista español. Xogaba de extremo dereito e destacou principalmente no Deportivo da Coruña, no que xogou durante unha década.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol no Lagun Artea de Sestao, pasando logo ao Iturrigorri. Na tempada 1936/37 xogou no Erandio, pero durante a guerra civil foi mobilizado, tendo que deixar o fútbol durante seis anos. En 1942 foi destinado a Ferrol, onde xogaba ao fútbol co equipo de Artillaría de Costa número 42, gañando en 1943 o Campionato Rexional Militar. Alí fixouse nel o Deportivo da Coruña, que acabou por fichalo.

Debutou na Primeira División na xornada 1 da tempada 1943/44 contra o Real Madrid no Campo de Riazor, nun partido que acabou en empate a dous goles. Xogou durante unha década no Deportivo, vivindo dous descensos e dous ascensos, e proclamándose subcampión de liga na tempada 1949/50, con Scopelli no banco. Disptuou un total de 154 partidos oficiais co club coruñés, marcando 51 goles. Na tempada 1950/51 saíu cedido ao Racing de Ferrol, en Segunda División, co que marcou 11 goles en 18 partidos.

Retirouse no Deportivo en 1953, e continuou vivindo na Coruña, onde rexentou un bar durante anos.

Notas
-----

1. ↑  "Figuras deportivistas. Manuel Marquínez Vallejo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 12 de outubro de 1943. p. 4.
2. ↑  "Un extremo derecho para el Deportivo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 13 de xullo de 1943. p. 2.
3. ↑  "El Deportivo llevará 15 jugadores a Vigo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 22 de xaneiro de 1955. p. 5.
4. ↑  "Marquínes: Un "obús" en la derecha". *La Voz de Galicia* (en castelán). 18 de marzo de 1971. p. 17.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*.

| * v
* c
* e
Deportivo da Coruña – Tempada 1949–50 |
| --- |
| *1º subcampionato de liga* |
| 
* Acuña
* Cheché Martín
* Ponte
* Pedrito
* Waldo Botana
* Moll
* Guimeráns
* Dieste
* Franco
* Tino
* Marquínez
* Pita
* Juanete
* Carlitos
* Ponce
* García
* Lujambio
* Adestrador: Scopelli

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392770
* Transfermarkt: 461313

 |
**Manuel Martínez Pérez**, nado na Coruña e finado na mesma cidade o 11 de novembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

De mozo emigrou a Cuba. Ao retornar converteuse en propagandista societario e participou no devalar do obreirismo coruñés. Foi dirixente da Sociedad de Oficios Varios La Heterogénea e participou na creación da Unión Campesina en setembro de 1907. Personificou a escisión da Unión Campesina en 1908 na Asemblea Agraria de Monforte. Cara 1909 foi presidente do Centro de Estudios Sociales Germinal. Tivo que marchar a Cuba e desde A Habana asinou en 1912 un artigo en solidariedade cos desterrados de Teis. Colaborou na revista *Galicia*. Retornou a Galicia e en 1920 emigrou novamente a Cuba onde fundou a Asociación Galaica de Instrucción Racionalista 13 de Octubre. Volveu a Coruña a finais dos anos vinte e retomou a actividade agraria creando a Unión Mutualista Campesina. Tamén foi pioneiro do asociacionismo veciñal alentando o colectivo Unión de Barrios en 1936. Colaborou en *La Voz de Galicia* e *La Calle*. Finou na Coruña o 11 de novembro de 1936.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Martínez Cazón e foi pai de Manuel, Lola, Carmen e José Martínez Martínez.

Notas
-----

1. ↑  "Redencionismo Gallego", *Galicia*, 25-7-1912, p. 17-19.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 14-11-1937, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 170–171. ISBN 84-87783-79-1.
**Manuel Maneiro Grille**, nado en San Cosme de Antes (Mazaricos) en maio de 1943 e finado en San Fins de Eirón (Mazaricos) o 24 de marzo de 2002, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Traballou como perito agrícola e como empregado de banca. Nas eleccións municipais de 1979 encabezou a candidatura da UCD en Mazaricos e foi elixido alcalde cunha ampla maioría absoluta de 11 concelleiros de 13. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Popular e foi reelixido cunha maioría absoluta de 9 concelleiros. Nas municipais de 1987 encabezou a CPG e volveu ser reelixido con maioría absoluta, logrando 8 concelleiros. Neste mandato foi deputado provincial, formando parte do goberno provincial e presidindo o Hospital de Conxo, naquel momento xestionado pola Deputación da Coruña. Durante os dous primeiros anos de mandato a CPG gobernou en coalición con AP, pese a que os socialistas lograran máis votos e deputados. Porén en xuño de 1989 el máis outros 2 deputados da coalición (os alcaldes de Santa Comba e Coristanco) apoiaron unha moción de censura dos socialistas contra o presidente popular José Manuel Romay Beccaría, facendo presidente a Salvador Fernández Moreda co cal pasaron a gobernar en coalición. 

Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura da Converxencia Nacionalista Galega e, pese que revalidou a vitoria, perdeu a maioría absoluta e foi apartado da alcaldía por un pacto dos demais grupos (PPdeG, PSdeG e BNG), que fixo alcalde ó nacionalista Xoán Manuel Ramos Rodríguez pese a haber logrado tan só un concelleiro; o apoio dos populares veu dado por indicacións de Romay, como vinganza contra Maneiro polo seu apoio á moción de censura. Desta forma permaneceu na oposición e volveu traballar en banca. En xaneiro de 1992 4 dos seus compañeiros uníronse ó PPdeG para apoiar unha moción de censura contra Ramos, pero a falta de apoio final dun dos edís populares firmantes da moción, xunto co doutro concelleiro do partido, fíxoa fracasar. Nas municipais de 1995 volveu a encabezala CNG pero tan só consigueu un concelleiro, tralo PPdeG (que logrou a alcaldía con maioría absoluta) e o BNG de Ramos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Pérez Villaverde** |  **Alcalde de Mazaricos** 1979 - 1991 | Sucesor:**Xoán Manuel Ramos Rodríguez** |

Vida persoal
------------

Estaba casado e tiña 4 fillos. Finou na súa casa na parroquia de San Fins de Eirón.

Notas
-----

1. ↑  Obituario en *La Voz de Galicia*, Barbanza, 26-3-2002, p.11.
2. ↑  Obituario en *La Voz de Galicia*, Barbanza, 26-3-2002, p.11.
3. ↑  Obituario en *La Voz de Galicia*, Barbanza, 26-3-2002, p.11.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 11-6-1989, p.29.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, Barbanza, 14-6-1991, p.38.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 19-1-1992, p.22.
7. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-1-1992, p.1.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Mazaricos
Dispositivos microfluídicos a base de polímero de silicona e vidro. Arriba: fotografía dos dispositivos. Abaixo: imaxes en contraste de fases dun canal en serpentina de ~15 μm de largura.
A **microfluídica** estuda o comportamento de líquidos e gases nas escalas máis pequenas. Este comportamento diferénciase de maneira fundamental do observado en fluídos macroscópicos porque a esta escala algúns efectos normalmente considerados insignificantes en mecánica de fluídos clásica poden ser dominantes. Se por exemplo as forzas de fricción son predominantes con respecto ás forzas inercias, o que se corresponde cun fluxo a baixo número de Reynolds, o fluxo resultante é laminar sen turbulencias apreciables. Isto dificulta a mestura de líquidos, que só pode ocorrer neste caso a través da difusión. Unha diferenza adicional é o posible dominio de forzas capilares sobre as forzas gravitatorias. Isto tradúcese nun número de Bond pequeno e como resultado o efecto do peso no transporte de pequenas cantidades de líquido é insignificante, o que contradí a experiencia cotiá.

Exemplos de aplicacións
-----------------------

A microfluídica utilízase en moitas areas da bioloxía e da medicina, a miúdo baixo a etiqueta de Lab on a Chip. Así, os compoñentes microfluídicos pódense utilizar para o cultivo e análise de células, tecidos ou partes de órganos ou para a investigación de novos medicamentos. Atopa ademais aplicacións en campos como sensores, e máis recentemente, bens de consumo. Para isto utilízanse diferentes tecnoloxías e materiais, incluíndo vidro, materiais compostos ou silicio, así como o transporte, mestura e separación de fluídos. Estes procesos poden ocorrer de forma pasiva, por exemplo con estruturas que empregan forzas capilares, ou activas con microbombas hidráulicas, microválvulas e micromesturadores.

Microfluídica de gotas
----------------------

Ao inxectar dous líquidos inmiscibles nun mesmo microcanal fórmase unha interface, ou límite de fase, e baixo certas condicións un dos líquidos pode formar gotas no interior do outro. Esta técnica denominase "microfluídica de gotas". Neste proceso prodúcense habitualmente secuencias enteiras de gotas. Estas gotas representan microreceptáculos independentes nos que se poden investigar milleiros de reaccións químicas ou procesos biolóxicos. Adicionalmente, esta técnica pódese empregar para o procesamento lóxico de información.

Notas
-----

1. ↑  Squires T. M.; Quake S. R. (2005). "Microfluidics: Fluid physics at the nanoliter scale" (PDF). Reviews of Modern Physics. 77 (3): 977–1026
2. ↑  Whitesides G. M. (2006). "The origins and the future of microfluidics". Nature. 442 (7101): 368–373
3. ↑   C. Regnault, D.S. Dheeman and A. Hochstetter, Microfluidic devices for drug assays, High-Throughput 2018, 7(2), 18
4. ↑  Martin, K.; Henkel, T.; Baier, V.; Grodrian, A.; Schön, T.; Roth, M.; Kohler, J. M. & Metze, J. *Generation of larger numbers of separated microbial populations by cultivation in segmented-flow microdevices*. Lab Chip, 2003, 3, 202–207
5. ↑  Prakash, M. & Gershenfeld, N. Microfluidic Bubble Logic Science. 2007, 315, 832–835
**Manuel Masdías Sánchez**, nado en Churío (Irixoa) o 2 de xaneiro de 1899 e finado en Ferrol o 11 de xaneiro de 1971, foi un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou no colexio Dequidt da Coruña e licenciouse en Filosofía e Letras. Foi mestre nacional e exerceu a docencia en Ferrol en centros públicos e privados da cidade: Instituto, Rapariz, Tirso de Molina e fundou a Academia Masdías. Colaborou na prensa e cultivou a poesía e o teatro. Compuxo a letra do Himno de Ferrol en 1931.

Obras
-----

### Poesía

* *Cúmulos*.
* *Insignificancias*.

### Teatro

* *El express Ferrol-Gijón o los sueños, sueños son*.
* *De Ferrol marcha a París una hermosísima miss*.

Vida persoal
------------

Casou con Rosa Quíntela Dobarro e foi pai de Rosa, José Luis e Antonio Enrique Masdías Quíntela.

Recoñecementos
--------------

* Un colexio público de Ferrol leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  Man Castro "Manuel Masdías, un exemplo de humanismo", galiciadigital.com, 3 de abril de 2015
2. ↑  C.E.I.P. Manuel Masdías Ferrol.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534950
* BNE: XX1359775
* OL: OL2084311A

 |
Un **monómero** é unha molécula de pequeno tamaño (baixa masa molecular) que se pode enlazar quimicamente a outras moléculas similares para formar moléculas de gran tamaño, chamadas polímeros. Se o número de monómeros unidos é baixo falaremos dun oligómero O proceso polo cal os monómeros se combinan para formar polímeros coñécese como polimerización.

As moléculas orgánicas, como as proteínas, os ácidos nucléicos e os polisacáridos fórmanse pola unión dos seus respectivos monómeros, os aminoácidos, os nucleótidos e os monosacáridos, neste orde. Tamén son moi empregados polo ser human certos polímeros de orixe industrial, coma o polietileno ou o PVC.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario RAG". Consultado o 25 de outubro de 2016.
2. ↑  Alberts, Bruce (1992). Omega, ed. *Biología molecular de la célula* (en castelán). p. 4. ISBN 84-282-0896-4.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Monómero Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Polímero
* Polimerización

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178827
* AAT: 300213339
* EBID: ID
* JSTOR: monomers
* MAG: 166940927
* NKC: ph323321
* PSH: 6062

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* NCIt: C63845
* UMLS: C0596973

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---