recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galiza.
***Galiza*** foi unha revista editada en Mondoñedo entre 1930 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 25 de xullo de 1930 como unha revista cultural e estaba dirixida por Álvaro Cunqueiro. Só editou cinco números e contiña artigos políticos de esquerda e nacionalista e culturais. Entre os seus colaboradores estaban Francisco Fernández del Riego, Raimundo Aguiar e Salvador de Madariaga. Publicou as notas inéditas "Nacionalismo e socialismo" de Xoán Vicente Viqueira. Entre os colaboradores literarios estaban Castelao, Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco e Villar Ponte; poemas galegos de Álvaro Cunqueiro, Fermín Bouza-Brey, Ricardo Carballo Calero, Eduardo Blanco Amor, Xosé Otero Espasandín e Eugenio Montes; e os casteláns "Brazos vacíos", de José Ramón Santeiro, e "Despedida a Manuel Antonio", de Xulio Sigüenza. Cesou a súa edición en 1932.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Galiza". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Galiza". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Alonso Girgado, L. (int.); Rodrigues, A.; Eguizábal Gándara, B. (1999). *Galiza (Mondoñedo 1930-1933)*. CIRP - Xunta. ISBN 84-453-2402-0.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.
**José Luis Carro Fernández-Valmayor**, nado en Madrid o 9 de outubro de 1942, é un xurista e profesor galego. Catedrático da Universidade de Santiago de Compostela e Profesor Emérito do Departamento de Dereito Público e Teoría do Estado, área de Dereito Administrativo

Traxectoria
-----------

De familia coruñesa, aínda que nado en Madrid, estuda Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, continuando estudos xurídicos tamén nas facultades de Dereito de Tolosa, Heidelberg e Boloña. Doutorouse en Dereito pola Universidade de Boloña co premio Vittorio Emanuele II á mellor tese doutoral da devandita Universidade, e foi investigador da Fundación alemá Alexander von Humboldt no Max-Planck-Institut de Dereito Público Comparado e Dereito Internacional.

É membro de numerosas sociedades xurídicas (entre elas da Real Academia Galega de xurisprudencia e Lexislación; da Societas Iuris Publici Europaei de Göttingen, en Alemaña; da Asociación italo-española de Profesores de Dereito Administrativo; da Asociación Española de Profesores de Derecho Administrativo (AEPDA); do Consello de Catedráticos do Instituto Internacional de Estudos de Direito do Estado (Brasil); Presidente do Comité Científico do Observatorio Internacional da Regulación das Entidades do Sector Público (OIRESP); etc.). Así mesmo é membro dos consellos de redacción de numerosas revistas do ámbito xurídico (*Revista de Estudios de la Administración Local*, *Revista de Administración Pública*, *Revista General de Derecho Administrativo*, *Anuario de Gobierno Local*, *Cuadernos de Derecho Local*, *Direito Regional e Local* da Universidade do Minho etc.).

Foi avaliador externo da Agencia Nacional de Evaluación y Prospectiva, da Agence Nationale de la Recherche de Francia e da *Revista Diritto e Processo Amministrativo* de Italia, así como de revistas españolas da súa área científica. Foi vogal do Comité Asesor do campo científico "Derecho" da Comisión Nacional Evaluadora de la Actividad Investigadora, así como membro de xurados avaliadores de premios de investigación e de comités organizadores de encontros e congresos científicos.

Recoñecementos
--------------

Entre outros galardóns e recoñecementos foi distinguido coa Cruz de Honor da Orde de San Raimundo de Peñafort.

Notas
-----

1. ↑  Discurso de ingreso/

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Autores galegos na BUSC
* Perfil académico. Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexilación

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q89138197
* Dialnet: 59298

 |
**In Plenty and In Time of Need** é o himno nacional de Barbados. Foi escrito por Irving Burgie (1926-) e a música é obra de C. Van Roland Edwards (1912–1985). A canción foi adoptada oficialmente cando se tornou independente en 1966.

Letra
-----

In plenty and in time of need 
  
When this fair land was young
  
Our brave forefathers sowed the seed
  
From which our pride has sprung
  
A pride that makes no wanton boast
  
Of what it has withstood
  
That binds our hearts from coast to coast
  
The pride of nationhood

Refrán:
  
We loyal sons and daughters all
  
Do hereby make it known
  
These fields and hills beyond recall
  
Are now our very own
  
We write our names on history's page
  
With expectations great
  
Strict guardians of our heritage
  
Firm craftsmen of our fate

The Lord has been the people's guide
  
For past three hundred years.
  
With Him still on the people's side
  
We have no doubts or fears.
  
Upward and onward we shall go,
  
Inspired, exulting, free,
  
And greater will our nation grow
  
In strength and unity.
Refrán

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Barbados
* Escudo de Barbados

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q505717
* MusicBrainz: ID

 |
Exemplar adulto e cría de golfiño común.  
Esta especie é unha das que son obxecto de estudo e protección por parte da CEMMA.
A **Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños** (CEMMA), é unha ONG galega adicada ao estudo e divulgación dos mamíferos mariños e tartarugas mariñas de Galiza. É membro fundador da Sociedad Española de Cetáceos e membro da *European Cetacean Society*.

Traxectoria
-----------

Fundada en 1992, participa en diferentes proxectos de investigación sobre cetáceos con institucións estatais e internacionais, ademais de levar a cabo exposicións, conferencias e cursos. Grazas a un convenio asinado coa Xunta de Galicia en 1999, é a única institución responsable da asistencia aos animais varados na costa galega, a xestión do banco de mostras oficial, a recuperación de exemplares feridos, o estudo poboacional das especies que son obxecto da súa atención e a redacción dos plans de xestión daquelas especies cuxo estado de conservación é máis preocupante. En 2010 foi declarada Asociación de Utilidade Pública.

Está constituída por socios colectivos e outros socios a título individual. As organizacións ecoloxistas que forman parte da CEMMA son ERVA de Vigo, Asociación Naturalista do Baixo Miño (ANABAM) da Guarda, Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), Asociación Galega para a Defensa Ambiental de Galicia (ADEGA), HÁBITAT da Coruña e o Colectivo Ecoloxista do Salnés (CES). En canto á afiliación individual ascende a máis de 180 socios. Ademais, dispón dun local propio no concello de Nigrán.

Notas
-----

1. ↑  "DOG do 4 de novembro de 2010" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 27 de setembro de 2013. Consultado o 04 de novembro de 2011.

Véxase tamén
------------
**Jorge Antonio Pueyo Losa**, nado en Santiago de Compostela o 28 de outubro de 1952, é un xurista e profesor galego. Foi catedrático do departamento de Dereito público e Teoría do Estado da Universidade de Santiago de Compostela, na área de Dereito Internacional Público e Relacións Internacionais.

Traxectoria
-----------

Doutorouse pola Universidade de Santiago de Compostela en 1980 coa tese *El archipiélago oceánico: regulación jurídico-marítima internacional*, dirixida por José Luis de Azcárraga Bustamante, editada pola USC en 1980 e pola Internacional Law Association (Sección Española) no 1981.

Conta con números artigos publicados en revistas e colaboracións en obras colectivas. É tamén autor de varios libros e tamén director das teses doutorais, entre outras de Miguel Arenas Meza, Julio Jorge Urbina, Isabel Lirola Delgado, Carlos Teijo García, profesores da Universidade de Santiago de Compostela na mesma área.

O 12 de xaneiro de 1987, foi nomeado catedrático da área de Dereito Internacional Público e Relacións Internacionais pola Universidade de Estremadura, e o 4 de decembro de 1887 foi nomeado catedrático desa mesma área pola Universidade de Cantabria.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Pueyo Losa, Jorge". *Dicionario biográfico de Galicia* **2**. Ir Indo Edicións. 2010-2011. p. 138.
* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Pueyo Losa, Jorge". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 465-466. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Autores Galegos na BUSC
* Nomeamento da Universidade de ExtremaduraArquivado 31 de maio de 2020 en Wayback Machine. *DOE* n.º 6 de 22/1/1987 *(en castelán)*
* Nomeamento da Universidade de Cantabria *BOE* n.º 298 de 14/12/1987 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q89100020
* Dialnet: 266295
* ORCID: 0000-0001-5204-5030

 |
Parque nacional das Illas Atlánticas.
Parque de Rosalía de Castro, na cidade de Lugo.
Un **parque** é ou ben unha área natural, semi-natural ou unha plantación que se emprega para lecer e xogo de persoas ou ben unha área de protección da vida salvaxe ou hábitats.

Os parques como os parques urbanos ou xardíns urbanos son espazos verdes para o lecer e que se atopan dentro de cidades, urbanizacións ou outros puntos de interese similares.

Outros parques destínanse á protección de grandes áreas naturais conservadas ou con certo interese de conservacións. Tanto poden ser espazos de gran tamaño, onde abundan especies ou ecosistemas de interese de conservación ou protección, como pequenas áreas cun interese paisaxístico, xeolóxico ou de conservación biolóxica. Algunhas destes parques puideron ser declarado polos estados como áreas e interese e protexidas, ben sexan terreos públicos ou privados.

Exemplos de parque ou xardíns urbanos galego son a Alameda de Santiago de Compostela o lucense Parque de Rosalía de Castro, e o dun parque nacional galego declarado como lugar protexido é o das Illas Atlánticas.

Notas
-----

1. 1 2  Boletín Oficial del Estado, eds. (15/12/2007). "Ley 42/2007, de 13 de diciembre, del Patrimonio Natural y de la Biodiversidad. «BOE» núm. 299, de 14/12/2007.". Consultado o 2017-10-03.
2. 1 2  Presidencia da Xunta de Galicia (Martes, 04 de setembro de 2001). Xunta de Galicia, eds. "LEI 5/2019, do 2 de agosto, do patrimonio natural e da biodiversidade de Galicia." (DOG Núm. 171): 11.754.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Espazo natural protexido
* Parque urbano

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22698
* AAT: 300008187
* BNF: 11933025j
* EBID: ID
* FAST: 1053705
* GEC: 0129755
* GND: 4044673-6
* HDS: 007882
* JSTOR: parks
* LCCN: sh85098119
* NDL: 00566129
* NKC: ph115679
* PSH: 291

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000068316
* MeSH: J03.925.680
* UMLS: C0237771

 |
**Silvia Alejandra Fernández de Gurmendi**, nada o 24 de outubro de 1954, é unha avogada, xuíza e diplomática arxentina, que desde 2010 integra a Corte Penal Internacional e presidiuna entre 2015 e 2018.

Traxectoria
-----------

Estudou dereito na Universidade de Córdoba e a Universidade de Limoges, e obtivo posteriormente un doutoramento na Universidade de Buenos Aires. Ingresou no servizo exterior en 1989, entre 1994 e 2000 foi conselleira legal da delegación arxentina nas Nacións Unidas e en 2006 traballou como Directora Xeral de Dereitos Humanos no ministerio de Relacións Exteriores e Culto. Á súa vez, representou a Arxentina na Comisión Interamericana de Dereitos Humanos e a Corte Interamericana de Dereitos Humanos.

En novembro de 2009. foi elixida como xuíza na división de Cuestións-Preliminares da Corte Penal Internacional, destinada a xulgar o xenocidio e os crimes de agresión, de guerra e contra a humanidade. En marzo de 2015 foi elixida para presidir a corte até 2018. Previamente fora vicepresidenta da conferencia que decidiu a súa creación en 1998 e coordinara a División de Competencia, Complementariedade e Cooperación da fiscalía.

No ámbito académico traballou como profesora da Universidade de Buenos Aires, a Universidade de Palermo e actualmente faio na Universidade Americana.

Notas
-----

1. 1 2  Carbajal, Mariana (19 de novembro de 2009). ""Compromiso con los DD.HH."". Página 12. Consultado o 12 de marzo de 2015.
2. 1 2 3  "Una jueza argentina presidirá la Corte de La Haya". Clarín. 11 de marzo de 2015. Consultado o 12 de marzo de 2015.
3. 1 2  "Judge Silvia Alejandra FERNÁNDEZ DE GURMENDI (Argentina)" (en inglés). International Criminal Court. Arquivado dende o orixinal o 2 de maio de 2015. Consultado o 12 de marzo de 2015.
4. 1 2  "Silvia Fernández de Gurmendi, Jueza de la Corte Penal Internacional expuso en la UP" (en castelán). Universidad de Palermo. Consultado o 12 de marzo de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2286706
* WorldCat
* VIAF: 285071369
* GND: 1048754642
* ISNI: 0000000391286851
* NTA: 321244893
* SUDOC: 197115764

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Apéndice.

***Addenda et corrigenda*** son morfoloxicamente xerundios (en latín: *gerundivum* 'relativo ao que debe levarse a cabo') en neutro plural, que equivalen respectivamente a *o que debe engadirse ou corrixirse* (cf. axenda). No mundo editorial, tan empregados ata non hai moito, significan **apéndice**, o primeiro, e **fe de erratas**, o segundo.

Esta expresión emprégase en materia contractual. Mediante ela, as partes, sen necesidade de subscribir un novo instrumento, utilizan o *addendum* para modificar os termos das súas obrigas. Por exemplo, modifican os termos dun contrato principal cando a vontade das partes conveñen en agregar, modificar condicións ou obrigacións ás xa establecidas ou se require explicitar unha condición ou explicación insuficientemente desenvolvida, fan uso do *addendum*.

Con todo, a tendencia é a usar case de maneira exclusiva a forma do plural en referencia co contido da, ou das adicións.
**The Walkmen** é unha banda estadounidense de indie rock, con membros baseados en Nova York e Filadelfia. O grupo formárono no ano 2000 Paul Maroon (guitarra, piano), Walter Martin (órgano, baixo), Matt Barrick (batería), Peter Bauer (órgano, baixo) e Hamilton Leithauser (voces, guitarra), os tres primeiros da banda Jonathan Fire\*Eater e os dous últimos de The Recoys. Bauer asistía ao Maret School en Washington, D.C. mentres que o resto dos compoñentes estudaban en St. Albans, tamén en Washington.

A banda estivo activa inicialmente dende 2000 ata 2013, e é famosa por ser parte do post-punk revival da década de 2000 en Nova York, particularmente grazas ao seu aclamado sinxelo "The Rat". O grupo publicou sete álbums de estudio durante esos anos: *Everyone Who Pretended to Like Me Is Gone* (2002), *Bows + Arrows* (2004), *A Hundred Miles Off* (2006), *"Pussy Cats" Starring the Walkmen* (2006), *You & Me* (2008), *Lisbon* (2010) and *Heaven* (2012).

Prefiren o son de instrumentos antigos, particularmente do piano vertical, e adoitan a gravar en Marcata Recording, un estudio de gravación construído en Harlem no ano 1999 polos tres antigos membros de Jonathan Fire\*Eater. 

A banda entrou en hiato no ano 2013, con Leithauser, Bauer e Martin traballando nas súas carreiras en solitario, e Barrick unindose a Fleet Foxes como músico de estudio. No ano 2023 o grupo reuniuse para unha longa xira chamada *The Revenge Tour*.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Everyone Who Pretended to Like Me Is Gone* | 2002 | Startime International |
| *Bows + Arrows* | 2004 | Record Collection |
| *A Hundred Miles Off* | 2006 | Record Collection |
| *"Pussy Cats" Starring the Walkmen* | 2006 | Record Collection |
| *You & Me* | 2008 | Gigantic Music, Fierce Panda |
| *Lisbon* | 2010 | Fat Possum, Bella Union |
| *Heaven* | 2012 | Fat Possum, Bella Union |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

Notas
-----

1. ↑  Pitchfork (ed.). "The Walkmen Go on Indefinite Hiatus". Consultado o 3 de xaneiro de 2018.
2. ↑  "Are the Walkmen finally back together, or did they never break up?". *Washington Post* (en inglés). 2023-05-04. Consultado o 2023-09-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1850330
* WorldCat
* VIAF: 146789754
* AllMusic: mn0000489435
* BNF: 146171180
* Discogs: 138073
* IMDb: nm1581762
* LCCN: n2005032496
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 165713

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Leixaprén (homónimos).
O **leixaprén** (palabra medieval composta de *leixa* -deixa- e *pren* -colle-) é un recurso estilístico característico das cantigas de amigo galego-portuguesas (aínda que apareza tamén, moi esporadicamente, nas cantigas de amor). Consiste na repetición dos segundos versos dun par de estrofas como primeiros versos do par seguinte.

Un exemplo pódese ver nesta cantiga de Martín de Xinzo:

*Como vivo coitada, madre, por meu amado,*
***ca m'enviou mandado que se vai no ferido**:*
*e por el vivo coitada!*
*Como vivo coitada, madre, por meu amado,*
***ca m'enviou mandado que se vai no fossado**:*
*e por el vivo coitada!*
***Ca m'enviou mandado que se vai no ferido**,*
*eu a Santa Cecilia de coraçón o digo:*
*e por el vivo coitada!*
***Ca m'enviou mandado que se vai no fossado**,*
*eu a Santa Cecilia de coraçón o falo:*
*e por el vivo coitada!*
Como se observa, os versos 2 e 5 (os segundos das dúas primeiras estrofas) repítense como primeiros da 3ª e 4ª estrofas, respectivamente.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *leixaprén*.

Véxase tamén
------------

* Literatura medieval
* Literatura galego-portuguesa
* Premio Leixaprén
* Leixaprén (grupo)
Coordenadas: 27°47′06″N 17°54′06″O﻿ / ﻿27.785, -17.9017

O catamarán Alborán no porto.
O **Porto de La Estaca** é o principal porto da illa de El Hierro, nas Illas Canarias. É a vía de entrada á illa polo mar, sendo o único porto desta onde atracan buques de pasaxeiros. Está situado no municipio de Valverde. Malia funcionar como porto de pasaxeiros, tratábase inicialmente dun refuxio pesqueiro de escasas dimensións. Xunto ao porto encóntrase a praia do Varadero. O seu contrasinal é a da provincia marítima de Tenerife á que pertence.

A diferenza das outras illas, a capital de El Hierro, Valverde, non se encontra a nivel do mar, polo que o porto de La Estaca é un barrio costeiro que se encontra a máis de 7 quilómetros do centro municipal. Arredor do porto xerouse un pequeno núcleo poboacional que no ano 1991 contaba con 140 habitantes e en 2007 con 125 habitantes.

Dende marzo de 2014, ao Porto de La Estaca chega o transbordador catamarán Alborán, que realiza a liña Los Cristianos (sur de Tenerife) - Porto de La Estaca. Este buque rápido é operado pola compañía Navieira Armas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6092312
* GeoNames: 10942167

 |
Coordenadas: 43°32′16″N 8°12′07″O﻿ / ﻿43.53768, -8.20197

**Tranvías del Ferrol** foi unha empresa ferrolá de viaxeiros que operou na cidade de Ferrol, en Narón e en Neda.

Historia
--------

As orixes da compañía están na solicitude de José Fernández Solórzano y Freire para explotar en 1904 un tranvía con motor eléctrico entre Ferrol e Santa María de Neda. Nos seus inicios a liña tiña 7 km dende a Estrada de Castela, na Porta Nova (Praza de España), e terminaba no Portazgo de Xuvia (Xuvia). En 1961 os autobuses pasaron a substituír os tranvías. As cores identificativas das súas unidades eran a branca e a azul mariña (inspirándose nas cores da bandeira de Ferrol), e co inicio do século XXI foron trocadas pola laranxa.

As súas cocheiras estaban en Freixeiro (Narón); pero nos inicios do século XXI foron vendidos os terreos nos que se situaban (para a construción de vivendas), sendo trasladadas a unha nave do polígono industrial Río do Pozo.

Cesou os seus servizos a noite do 31 de decembro de 2019.

Servizos
--------

As liñas de Tranvías del Ferrol deron servizo (primeiro con tranvías e logo con autobuses) a Ferrol, Narón e Neda.


| **Liña** | **Ruta** |
| --- | --- |
| **1-B** | Residencia - Porto |
| **1-2** | Neda - Porto |
| **3** | Porto - Caranza - Residencia |
|  **4**  | Canido - A Graña |
| **7** | A Faísca - Correos |
| **9** | Caranza - Correos |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da empresa
* Tranvía de Ferrol a Neda
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Progreso.

***El Progreso*** foi un semanario editado en Pontevedra entre 1865 e 1866.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Periódico científico y literario*, apareceu o 10 de agosto de 1865. Fundado e dirixido por Gerardo Rodríguez del Corral. Entre os seus redactores figuraron Celso García de la Riega, Ramón Peinador, Ignacio Rodríguez Prieto e Claudio Figueras. Benito Vicetto foi un dos seus colaboradores. De tendencia liberal avanzada, ocupouse da literatura, ciencia, intereses materiais, morais e sociais. En xaneiro de 1866 sufriu unha suspensión dun mes. Cesou a súa edición o 16 de outubro de 1866.

Tivo unha segunda época en 1867. Aumentou o seu tamaño e cambiou o subtítulo por *Periódico semanal de intereses materiales, ciencias, artes y literatura*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20543984
* Galiciana: 9057

 |
O **reformismo** é un movemento social que quere a transformación da sociedade mediante a introdución de reformas graduais e sucesivas na lexislación e nas institucións xa existentes a fin de tornalas máis igualitarias. Esa reforma distínguese dos movementos sociais máis radicais, como movementos revolucionarios.

Na segunda metade do século XX, fixéronse moitas críticas á ideoloxía defendida polos teóricos neo-malthusianos. Con bases nesas críticas, teóricos de países subdesenvolvidos elaboraron a *teoría reformista* que afirma que os problemas sociais non son o resultado do crecemento poboacional, mais si da falta de acceso de gran parte da poboación ás riquezas producidas.

As ideas reformistas están moitas veces baseadas no liberalismo, aínda que poidan estar enraizadas en socialistas (especificamente, sociais democráticos) ou conceptos relixiosos. Algunhas dependen da transformación persoal, e outras dependen de pequenas mudanzas colectivas, tales como a roda de fiar de Mahatma Gandhi e a economía da aldea auto-sustentábel, como un modo de mudanza social.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *reformismo*.
2. ↑  Ian, Adams (1998). Manchester University Press, ed. Ideology and politics in Britain today. p. 54-55. ISBN 0-7190-5056-1.
3. ↑  Sejersted and Adams and Daly, Francis and Madeleine and Richard (2011). Princeton University Press, ed. *The Age of Social Democracy: Norway and Sweden in the Twentieth Century*. ISBN 978-0691147741.
4. ↑  *Foundations of social democracy*, 2004. Friedrich-Ebert-Stiftung, p. 8, novembro de 2009.
5. ↑  Gandhi, Mohandas Karamchand (1990). Dover, ed. *Autobiography: The story of my experiments with truth*. Mineola, N.Y. p. 89. ISBN 0-486-24593-4.
6. ↑  Haferkamp, Hans, and Neil J. Smelser, editors. "Social Change and Modernity." Berkeley: University of California Press, c1992 1991.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1323572
* EBID: ID
* JSTOR: social-reform
* MAG: 2779917698

 |
**Miguel Antonio Catalán y Sañudo**, nado en Zaragoza en 1894 e finado en Madrid en 1957, foi un espectroscopista español.

Traxectoria
-----------

Nado en Zaragoza, despois de ter altas cualificacións no bacharel obtivo o seu título de Química na Universidade de Zaragoza (Premio extraordinario con 19 anos) e doutorouse en Madrid en 1917.

En 1920 comezou a traballar como investigador no *Imperial College de Londres*, tras renuncia á cátedra de instituto ('Cátedra de Institutos Generales y Técnicos') que conseguira. Examinando o espectro do arco de manganeso, determinou que o espectro óptico de átomos complexos consistía en grupos de liñas, que chamou "multipletes", entre as que existían regularidades características. Catalán demostrou que o estudo dos multipletes levaba a unha mellor comprensión dos estados de enerxéticos dos electróns atómicos, o que levaría ó spin eletrónico e ó Principio de exclusión de Pauli.

Por invitación de Arnold Sommerfeld traballou na Universidade de Múnic e, trala creación do Instituto de Física e Química de Madrid pola Fundación Rockefeller, en 1930 foi nomeado xefe da sección de espectroscopia. Foi convidado en numerosas ocasións dos laboratorios do *National Bureau of Standards* de Washington, D.C. na Universidade de Princeton e o MIT.

Publicou máis de 70 artigos científicos en revistas especializadas. En 1926 recibiu un premio da Real Academia de Ciencias (España) e en 1930 o premio internacional Pelfort. De 1950 en diante exerceu como director do Departamento de Espectros do Instituto de Óptica de Madrid do CSIC. En 1952 foi asesor da *Joint Commission for Spectroscopy* (Comisión Conxunta de Espectroscopia), o corpo regulador para este campo. En 1954 converteuse en membro da Real Academia de Ciencias (Madrid).

Ten postulada unha Táboa periódica dos elementos máis intuitiva que as de tipo 'Werner'.

O cráter lunar Catalán leva o seu nome.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Miguel Antonio Catalán Sañudo en 'Biografías y Vidas' *(en castelán)*
* 'El exilio interior de Miguel Catalán', por José Manuel Sánchez Ron *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393807
* WorldCat
* VIAF: 28802769
* BNE: XX1219589
* CANTIC: a11152114
* DBE: miguel-antonio-catalan-sanudo
* GEA: 3459
* GND: 1057041815
* ISNI: 0000000059297495
* LCCN: n96107199
* SNAC: w6d34khv
* SUDOC: 144250837
* zbMATH: catalan.miguel

 |
***Buenas Noches*** foi un semanario editado en Rianxo entre 1911 e 1914.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico Independiente*, apareceu o 17 de xuño de 1911. De tendencia liberal, en principio foi un periódico manuscrito dirixido por José Barreiro e José María Varela. A partir do número 10 imprimiuse na "Imprenta de Rianjo", pasando a ser quincenal. A partir de marzo de 1912 pasou a denominarse *Semanario Liberal*. A partir do número 20 apareceu con formato novo e editouse en Vilagarcía de Arousa. Volveu cambiar formato a partir do número 65 (4 de xaneiro de 1913). Foi voceiro da casa Varela, daquela baixo o control de Manuel Viturro e da familia Gasset. Os seus colaboradores asinaban con pseudónimos (Fanático, Vingador, Taravinoche, Chiflado, Avechuco). Mantivo polémica con *El Barbero Municipal*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Ligazóns externas

* Buenas Noches
**James Omonigho Igbekeme**, nado en Lagos o 4 de xullo de 1995, é un futbolista nixeriano que xoga como lateral esquerdo na Ponferradina, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Nacido en Lagos, debutou co primeiro equipo do GD Ribeirão no Campeonato Nacional de Seniores na tempada 2013-14. En 2015 fichou polo Oliveirense.

En xuño de 2017 fichou polo Gil Vicente FC da LigaPro  Debutou profesionalmente o 6 de agosto, titular e anotando o vencedor na derrota por 2-1 do FC Porto B. 

O 28 de outubro de 2017, Igbekeme marcou un doblete nun gol de 4-0 en casa do SL Benfica B.  Rematou a campaña con cinco goles en 32 partidos, pero o seu equipo finalmente sufriu o descenso.

O 12 de xuño de 2018, Igbekeme asinou un contrato de catro anos co Real Zaragoza de Segunda División.  Inicialmente titular habitual, pouco a pouco comezou a aparecer con moderación, principalmente debido ás lesións.

O 26 de xaneiro de 2022, Igbekeme foi cedido ao Columbus Crew da Major League Soccer ata decembro.  O 10 de agosto de 2023, tras un breve período de préstamo no Wisła Kraków, rescindiu o seu contrato co Zaragoza.

Notas
-----

1. ↑  [Gil Vicente start working on the field with five novelties] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en portugués).
2. ↑  [Gil Vicente open the League by beating FC Porto B away] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en portugués).
3. ↑  [Gil Vicente back to winning ways after thrashing Benfica B] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en portugués).
4. ↑  [James Igbekeme, new player of Real Zaragoza] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
5. ↑  [Agreement with Columbus Crew for the loan of James Igbekeme] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
6. ↑  [Ends the contractual relationship between Real Zaragoza and James Igbekeme] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
Copia do Apoxiomenos do Museo Pio-Clementino
***Contrapposto*** é un termo italiano para designar a oposición harmónica das distintas partes do corpo da figura humana, o que proporciona certo movemento e contribúe a rachar a lei da frontalidade.

Úsase na escultura para dar sensación de movemento. Unha das pernas está fixa no chan e a outra se adianta, os brazos fan o propio, mentres a cabeza mira cara a un lado simulando un paso.

Foi o escultor Policleto quen o puxo en práctica en obras como o Doríforo, influíndo moito nas escultura do Renacemento (por exemplo, no *David* de Miguel Anxo). Basicamente consiste en representar á figura humana cunha perna lixeiramente flexionada, co que a cadeira ao lado oposto aparece máis elevada, do mesmo xeito que o ombreiro dese mesmo lado está a menor altura que o contrario, o que dá lugar a que a figura describa unha lixeira curva e contracurva (un S) no seu percorrido vertical. O escultor grego do século IV a. C. Praxíteles practicou un *contrapposto* moi senlleiro e elegante que foi denominado **curva praxiteliana**.

Exemplos
--------

* Estatuiña etrusca de bronce, da Península Itálica, III-I a.C
* *Efebo de Kritios*, no Museo da Acrópole, de Atenas
* Hermes por Praxíteles
* *Venus de Milo*, con contraposto que produce unha postura en *S.* 130–100 a.C
* *Augustus fra Primaporta*
* *David*, por Miguel Anxo, 1501–04. Os ombreiros do David vense nun ángulo distinto á pelvis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q514847
* AAT: 300067391
* BRE: 2093428
* EBID: ID
* FAST: 877045
* GND: 4165179-0
* LCCN: sh2002011205
* Treccani: chiasmo

 |
**Constantino Sánchez Mosquera**, nado en Herves (Beira, Carral) o 13 de setembro de 1882 e finado en Montevideo o 7 de xaneiro de 1960, foi un médico, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Pedro Sánchez Hermida e Manuela Mosquera Otero. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidade de Madrid. Exerceu en clínicas madrileñas e foi profesor no dispensario de María Cristina. En xaneiro de 1913 embarcou para Montevideo para traballar no Hospital Español da capital urugaia.. Ampliou estudos en París e en 1928 comezou a exercer a medicina na Asociación Española do Uruguai. Inspirou o Congreso Gallego-Americano (1920) e a constitución do Comité Pro Ejército Español despois da Desfeita de Annual (1921). En 1923 percorreu Francia, Alemaña, Italia e Suíza, ademais de toda España e especialmente Galicia. Pertenceu ao Ateneo da República Oriental, presidiu o Centro Gallego de Montevideo entre 1925 e 1930 e dirixiu o periódico *Raza Celta*. En 1935 regresou a Galicia e propuxo a creación dun Partido Liberal Gallego, pero regresou de novo ao Uruguai. Foi correspondente da Real Academia Galega. Recibiu o título de comendador da Orde de Isabel la Católica.

Obras
-----

* *Las hemorragias ocultas en las enfermedades del aparato digestivo*, 1909.
* *El concepto moderno de la úlcera del duodeno*, 1910.
* *Etiología y patogenia de la úlcera gástrica*, 1911.
* *Páginas de vulgarización*, 1926.
* *La Universidad de Compostela y otros problemas gallegos*, 1931.
* *Galicia y su Santo patrono el Apóstol Santiago*, 1946.

Vida persoal
------------

Casou en Paysandú con María Dolores Fontans Sousa en 1918, e foi pai de Jose Pedro Sanchez Fontans. Era irmán de Luís Sánchez Mosquera.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 7-1-1913, p. 3.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 16-10-1918, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Naya Pérez, Juan (1961). "Don Constantino Sánchez Mosquera". *Boletín da RAG* **29** (339-344): 305. Archived from the original on 10 de xullo de 2019. Consultado o 10 de xullo de 2019.
* Bresciano, Juan A. *El Centro Gallego de Montevideo bajo la presidencia de Constantino Sánchez Mosquera*, 1999.

### Ligazóns externas

* Unha conferencia de propaganda galeguista (1931) Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386429
* BNE: XX1431126

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Aires d’a Miña Terra.
N.º 2, agosto de 1892.
***Aires d’a Miña Terra*** foi unha boletín de catro páxinas, mensual, editado na Habana en 1892.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Boletín oficial de la sociedad de este nombre*, apareceu en xullo de 1892. Boletín mensual e bilingüe dirixido por José Novo García. Incluíu informacións sobre a entrada e a saída de vapores, novas de Galicia, artigos de carácter económico e industrial, e comunicados da Cámara de Comercio. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Curros Enríquez, Sofía Casanova, Manuel Lugrís Freire, Concepción Arenal e Emilia Pardo Bazán.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Aires da Miña Terra". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* *Airiños da Miña Terra* (1909)

### Ligazóns externas

* Repertorio da prensa da emigración galega Consello da Cultura Galega.
* Xornais e revistas de Cuba enciclopediadaemigraciongalega.com
O torso de Belvedere
O **torso de Belvedere** é un anaco da estatua dun espido masculino asinado polo escultor ateniense Apolonio de Atenas. A estatua foi descuberta no Campo de' Fiori (campo das flores) durante o papado de Xulio II (1503-1513). Críase que se trataba dun orixinal do século I a.C. mais na actualidade estímase que se trata dunha copia dunha estatua máis antiga, probablemente datada no século II A.C. A estatua representaría a esta figura humana sobre un animal, aínda que a quen representa exactamente aínda se discute: é posible que sexa Hércules, Polifemo ou Marsias, entre outros. A retorcida pose do torso e a súa extraordinariamente ben representada musculatura tivo un grande influencia en posteriores artistas (incluídos Miguel Anxo e Rafael Sanzio) do Renacemento, Manierismo e Barroco.

Na actualidade a estatua forma parte da colección do museo Pío-Clementino dos Museos Vaticanos. O nome de "Belvedere" deriva do Cortile do Belvedere *patio de Belvedere* onde a estatua foi inicialmente exposta. O torso non debe ser confundido co tamén famoso Apolo de Belvedere da mesma colección.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torso de Belvedere Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2551806
* EBID: ID
* GEC: 0008962

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galicia (homónimos).

***Galicia*** é unha revista que comezou a editarse en Buenos Aires en 1913.

Historia e características
--------------------------

O 1 de xaneiro de 1913 o Centro Gallego de Buenos Aires comezou a editar o ***Boletín Oficial del Centro Gallego***, que despois cambiou o seu nome por ***Galicia*** co subtítulo *Revista del Centro Gallego de Buenos Aires*. Era o órgano de comunicación do Centro. Foi dirixida por José Blanco Amor, Miguel Revestido Rodilla, Eduardo Blanco Amor, Luís Seoane, Alfredo Baltar e Rodolfo Alonso. Entre os seus colaboradores figuraron Castelao, Blanco Amor, Manuel Murguía, Ramón Otero Pedrayo, Arturo Cuadrado, Luís Seoane, Laxeiro e Francisco Fernández del Riego.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Galicia". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega. pp. 125–126. ISBN 84-87172-30-X.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 211–216. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Revista Arquivado 24 de agosto de 2015 en Wayback Machine.
* Ficha e sumariosna Hemeroteca da Deputación de Pontevedra. Arquivado 23 de setembro de 2015 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25514946
* Galiciana: 7387

 |
Réplica da Venus de Lespugue.
A **Venus de Lespugue** é unha estatuíña de marfil que constitúe unha das máis célebres representacións femininas da Prehistoria, formando parte das coñecidas como Venus paleolíticas.

Contexto arqueolóxico
---------------------

Foi descuberta en 1922 por R. et S. de Saint-Périer na cova dos Rideaux en Lespugue, en *Haute-Garonne* (Alto Garona). Cando a escavación estaba a rematar, un último golpe de pico sacou a luz a estatua, pero a danou. A escavación permitiu precisar a idade que se data entre 26.000 anos e 24.000 anos a. de C.

Descrición
----------

O material é marfil de mamut. Logo da rotura na descuberta, foi restaurada: mide 14,7 cm de alto, 6 cm de ancho e 3,6 cm de espesor.

A forma xeral corresponde aos cánones estilísticos postos de relevo por A. Leroi-Gourhan: os seos, o ventre e os cadrís inscríbense nun círculo, arredor do cal un rombo inclúe a cabeza e as pernas.

A cabeza é pequena e ovoide, desprovista de detalles anatómicos que individualicen un rostro. Nela hai uns trazos gravados, máis ou menos paralelos, que poden interpretarse como unha cabeleira. Seos e nádegas son voluminosas, practicamente esféricas. As pernas son curtas e terminan cuns esbozos de pés.

Sobre a parte dorsal, unha serie de estrías lonxitudinais paralelas parten desde un trazo horizontal situado so as nádegas. Estes elementos teñen sido obxecto de varias interpretacións, especialmente pénsase que representan unha sorte de saia ou pano.

Conservación
------------

A Venus de Lespugue forma hoxe parte das coleccións do Musée de l'Homme (Museo do Home) en París.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Venus de Willendorf
* Arte paleolítica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q510876
* GEC: 0037029

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **bandeira da República de Altai** (en altai: *Алтай Республиканыҥ маанызы*), é unha bandeira étnica do pobo altai e un símbolo oficial da república federal rusa. O ancho das franxas, de arriba a abaixo, son 67+4+4+25. O branco simboliza a eternidade, a tendencia ao renacemento, o amor e o consentimento dos pobos dentro da república. O azul simboliza a limpeza, as montañas, os ríos, os lagos e o ceo.

A bandeira foi deseñada polo artista V. P. Chukuyev. Foi adoptado o 2 de xullo de 1992, cunha proporción de 1:2. As proporcións cambiaron a 2:3 o 29 de xuño de 1994, 1:2 o 24 de abril de 2003 e de novo a 2:3 o 22 de marzo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* República de Altai en Flags of the World *(en inglés)*
* 

* República Confederada de Altai en Flags of the World *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Despertar Gallego.
***El Despertar Gallego*** foi un periódico quincenal editado en Buenos Aires entre 1905 e 1906.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Publicación quincenal independiente*, apareceu o 8 de setembro de 1905. Estaba dirixido por José Carballas Rey e J. B. Fernández, e contou coa colaboración de Vicente Medina, Luís Sánchez e Félix Cuguerella. Era unha publicación quincenal independente en castelán que trataba problemas da colectividade emigrada, denunciaba os abusos aos galegos e realiza un labor crítico coas asociacións galegas desde postulados socialistas e sindicalistas. Tamén informaba sobre a actualidade galega e española. No seu número 3 publicou o *Catecismo da doutrina labrega*. Manitivo polémica coa *Revista Gallega* por considerar inútil o labor de promoción da Real Academia Galega. No número 10, que foi o seu último número, indican o seu interese por converterse nun semanario co título de *El Despertar Hispano*.

Notas
-----

1. ↑  *Nova Galicia*, 15-10-1905, p. 2.
2. ↑  *Nova Galicia*, 4-2-1906, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Peña Saavedra, Vicente (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega. pp. 136–137. ISBN 84-87172-30-X.
Venus de Milo, fronte.
Venus de Milo, dorso.
A **Venus de Milo,** tamén chamada pero menos coñecida como **Afrodita de Melos****,** é unha célebre escultura grega da época helenística que representa a deusa Afrodita (Venus para os romanos), e actualmente conservada no Museo do Louvre, en París.

Trátase dunha estatua de mármore, de preto de 2,02 m de alto, desprovista dos brazos e falta tamén do seu basamento orixinario. A partir dunha inscrición do perdido baseamento, a obra é atribuída a Alexandre de Antioquía. En tempos era, erradamente, adscrita ao célebre escultor Praxíteles.

Descubrimento
-------------

A Venus de Milo foi atopada, rota en dúas peza, en 1820, na illa grega de Milos (Grego moderno: Μήλος; grego antigo: Μῆλος *Melos*), no suroeste das illas Cícladas, por un campesiño chamado Yorgos Kentrotas. Un oficial da mariña francesa, Jules Dumont d'Urville, decatouse do valor da obra e, grazas á mediación do Marqués de Rivière, embaixador francés perante o goberno otomán, puido pechar a súa adquisición para lla ofrecer, logo de ser restaurada, ao rei Lois XVIII no ano 1821 que a mandou colocar no museo do Louvre, onde aínda se exhibe.

Interpretacións
---------------

A Venus de Milo data de arredor de 130 a 90 a.C. aínda que a súa composición responde a cánones do período clásico grego. É unha variante do tema de Afrodita seminúa, representada habitualmente a se mirar no escudo de Ares (o Marte romano), que ela acostuma soster tendo en equilibrio sobre o seu xeonllo esquerdo (como a Venus de Capua, do Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles).

Porén, ignorándose a postura orixinal da estatua, tamén podería tratarse dunha Afrodita vitoriosa presentando a mazá de ouro a Paris. Dous fragmentos, dun brazo esquerdo e dunha man esquerda, esta sostendo unha mazá, foran atopadas preto da estatua. Foron feitas numerosa tentativas de reconstitución da estatua, mais nunca foi emprendida a súa restauración completa.

Segundo outras versións, tamén podería representar a Anfitrite, unha deusa marítima, adorada na illa de Milo.

Notas
-----

1. 1 2  Manca, J.; Bade, P.; Costello, S. (2015). *1000 Esculturas de los Grandes Maestros*. Parkstone Press. ISBN 978-1-78310-936-4.
2. 1 2 3  Ficha da obra, no sitio oficial do Louvre

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha da obra, no sitio oficial do Louvre

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Venus de Milo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q151952
* WorldCat
* VIAF: 195011024
* BNF: 11988595b
* EBID: ID
* GND: 4206801-0
* LCCN: n99006708
* Louvre Atlas: 14200

 |
**Carol Gilligan**, nada en Nova York o 28 de novembro de 1936, é unha feminista, filósofa e psicóloga estadounidense.

Traxectoria
-----------

Gilligan é amplamente coñecida polo seu libro *In a different voice: psychological theory and women's development* (1982) no cal difire da interpretación que achega Lawrence Kohlberg sobre os resultados en psicoloxía experimental do suposto desenvolvemento moral diferenciado entre nenas e nenos.

En 1997 converteuse na primeira profesora de estudos de xénero da UMSNH Universidade Harvard.

Impulsou a chamada ética do coidado (*ethics of care*) en contraste coa ética da xustiza. Segundo o psicólogo educativo Lawrence Kohlberg, hai seis niveis de desenvolvemento moral do humano: (a) aquel no cal se cre que o correcto é a obediencia e para evitar o castigo; (b) o intercambio instrumental individual que satisfai as necesidades de quen solicita e de quen dá; (c) o dos intereses, relacións e conformidade nas reciprocidad humanas; (d) etapa do cumprimento social e de mantemento da conciencia; (e) acátanse dereitos primarios e o contrato social ou da utilidade, (f) e a adquisición de principios éticos universais. Kohlberg observou que as nenas de once anos alcanzaran soamente o nivel (c), mentres os homes xa desenvolveran capacidades morais propias dos niveis (d) ou (e). El interpretou estes resultados como unha forma de fraqueza moral da muller. Esta filósofa fai unha crítica facía Kohlberg, ao dicir que a súa teoría difire entre homes e mulleres.

Notas
-----

1. ↑  "Carol Gilligan | Jewish Women's Archive". Jwa.org.
2. ↑  "Carol Gilligan". Webster.edu. Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2012. Consultado o 06 de xuño de 2018.
3. ↑  "Carol Gilligan - Biografía y mejores libros". *La Vanguardia* (en castelán). 2022-11-27. Consultado o 2023-06-16.
4. ↑  "Desarrollo moral: la teoría de Carol Gilligan". *ficus.pntic.mec.es*. Consultado o 2023-06-16.

* Portal:Feminismo
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q284025
* WorldCat
* VIAF: 17209922
* BIBSYS: 90069266
* BLBNB: 000217348
* BNF: 137482003
* CANTIC: a11751241
* CiNii: DA00460612
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 80802
* GND: 118891529
* ISNI: 0000000110413309
* LCCN: n81119381
* NDL: 00440938
* NKC: xx0017249
* NLA: 36526770
* NNDB: 000117032
* NTA: 069539073
* SELIBR: 315645
* SUDOC: 066891825

 |