recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Roberto Francisco Chiari Remón**, nado en Cidade de Panamá o 2 de marzo de 1905 e finado na mesma vila o 1 de marzo de 1981, foi un político Panameño, Presidente de Panamá durante dous períodos: en novembro de 1949 e desde o 1 de outubro de 1960 ata o 1 de outubro de 1964. Foi fillo do tamén presidente de Panamá Rodolfo Chiari.

Traxectoria
-----------

Estudou no Colexio La Salle e obtivo o título de bacharel e perito mercantil. Traballou na produción de azucre, pero foi o único dos seus irmáns que se interesou na política. En 1940 foi elixido deputado da Asemblea Nacional e durante o goberno de Ricardo Adolfo de la Guardia foi Ministro de Salubridade e Obras Públicas. O 20 de novembro de 1949, asumiu o cargo de presidente logo da renuncia de Daniel Chanis Pinzón, no entanto ocupou o cargo por catro días. Foi candidato á presidencia da república en 1952 contra o seu primo o Coronel José Antonio Remón Cantera, pero perdeu. Nese momento foi presidente da Cámara de Comercio e presidente do Partido Liberal por oito anos.

Participou novamente nas eleccións presidenciais de 1960 contra Ricardo Arias e Víctor Goytía, e puido vencer nelas. O 1º de outubro de 1960 asumiu a Presidencia Constitucional da República para un período de catro anos. A súa administración estivo enfocado na educación e a saúde. Non obstante o feito máis destacable no seu goberno é romper as relacións entre Panamá e os Estados Unidos, logo dos acontecementos do *Día dos Mártires* do 9 de xaneiro de 1964, onde estudantes Panameños entraron á Zona do Canal de Panamá para hastear unha bandeira panameña no Colexio de Balboa, pero foron reprimidos polos estadounidenses, que habían atacado a bandeira e causado 22 panameños mortos e outros feridos.

Ao terminar o seu cargo como presidente retirouse da vida pública e traballou nas súas compañías privadas. Foi presidente do Sindicato de Industrias desde 1967 ata 1969.

| Presidente de Panamá |
| --- |
| *Segue a:* Daniel Chanis Pinzón | **Roberto Francisco Chiari Remón**(20-24 de novembro de 1949) | *Precede a:* Arnulfo Arias Madrid |
| *Partido Liberal* |

| Presidente de Panamá |
| --- |
| *Segue a:* Ernesto de la Guardia Navarro | **Roberto Francisco Chiari Remón**(1960-1964) | *Precede a:* Marco Aurelio Robles Méndez |
| *Partido Liberal* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q888182
* EBID: ID
* Munzinger: 00000009557

 |
**Paul Bazelaire** (4 de marzo de 1886 – 11 de decembro de 1958), foi un violoncelista francés. Tamén gañou moitos premios de literatura e de poesía en Francia e en Bélxica.

Biografía
---------

Seu pai era un ilustre escritor, que gañou varios premios de literatura e poesía, en Francia e en Bélxica. Súa nai e seu avó foron quense lle ensinaron teoría e piano.

Comezou a estudar violonchelo á idade de sete anos con H. Clarival, o excelente Director da Compañía Filarmónica de Sedan, a súa cidade natal. Cando tiña dez anos, Bazelaire iniciou os seus estudos na Academia París.

Fixo a súa estrea á idade de once anos na súa cidade natal, Sedan, o 18 de decembro de 1897. Naquel mesmo ano, acada o primeiro premio de violonchelo na Academia. Á idade de 17 anos, como estudante de Xavier Leroux, gañou o primeiro premio de harmonía, e dous anos máis tarde, gañou o primeiro premio de composición e contrapunto.

Carreira
--------

Inmediatamente comezou unha carreira como solista, e viaxou por Polonia, Rusia, Alemaña, Austria, Italia, Tunicia, Inglaterra e Bélxica. Tivo un grande éxito nas Academias de Petrogrado e Moscova, e coas sociedades Filharmónicas de Varsovia, Lodz, Cracovia, Prsmysil, Viena, Berlín, Hamburgo etc.

Continuando a súa carreira solística, converteuse tamén un recoñecido profesor. Foi nomeado profesor na Academia Nacional de París en 1918 á idade de 32 anos, onde formou e atraeu a moitos estudantes. Escribiu varias obras importantes sobre a relación entre técnica e interpretación, e deu nova vida á escola francesa de violonchelo.

Entre seus discípulos están Pierre Baker, Bernard Michelin, Reine Flachot, Guy Fallot, Roger Albin, Genevieve Viagem Hammer, Pierre Fournier e moitos outros.

Creou un conxunto de cincuenta violonchelistas, que se fixo famoso en toda Francia, e mesmo en todo o mundo. Este grupo participou no "Farewell Concert" de Pau Casals o 1 de outubro de 1956 na Sorbona. Casals dirixiu unha orquestra de 100 violonchelistas, e Bazelaire e os seus alumnos contribuíron moito para este marabilloso evento.

Bazelaire foi un bo amigo de Pau Casals, que lle confiou a presidencia do concurso internacional Pau Casals. Outros xuíces incluídos A. Fritz, Gaspar Cassado, Pierre Baker, Karel Pravoslav Sadlo e outros grandes violonchelistas. Un dos participantes era un xove Mstislav Rostropovich.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Site sobre Bazelaire

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q723872
* WorldCat
* VIAF: 49325612
* BNE: XX1567498
* BNF: 12478791k
* Europeana: ID
* GND: 124502822
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0857 3418
* LCCN: n82108005
* MusicBrainz: ID
* NKC: mzk2003207769
* NTA: 141355840
* OL: OL2175187A
* openMLOL: 54775
* SNAC: w64n2gtx
* SUDOC: 079291295

 |
**Paul Chabanaud**, nado en Versalles en 1876 e finado o 27 de febreiro de 1959, foi un zoólogo francés, especializado en ictioloxía.

Traxectoria
-----------

Chabanaud estudou no liceo de Tours e acabou o bacharelato en Poitiers en 1897. Despois dedicouse ás ciencias naturais, estudando na Sorbona con Yves Delage e Gaston Bonnier. Doutorouse en 1936.

Levou a cabo varias expedicións en Áfica occidental e en Indochina, onde estudou os réptiles, os anfibios e os peixes. Dedicou a maior parte da súa carreira ao estudo da anatomía e a sistemática dos peixes planos (orde dos pleuronectiformes). Foi un dos primeiros en facer un inventario da fauna ictiolóxca de Indochina.

Desde 1925 até a data da súa morte, en 1959, escribiu numerosas obras (165 not, artigos e libros, mais 6 artigos publicados postumamente) sobre os peixes planos, describindo, redescribindo e nomeando 73 especies, así como a familia dos escoftálmidos.

Notas
-----

1. ↑  Publicacións de Chabanaud en *Cybium* *(en inglés)*.
2. ↑  *Scophthalmidae* Chabanaud, 1933 no WoRMS.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3370830
* WorldCat
* VIAF: 19405213
* BNF: 109977784
* GND: 1055455760
* ISNI: 0000 0001 0958 6130
* LCCN: no2005016145
* Léonore: 37713
* NTA: 304956546
* Persée: 62138
* SUDOC: 151256713

 |
***Pasar*** (en inglés: *Passing*) é unha novela da autora estadounidense Nella Larsen, publicada orixinalmente en 1929. Ambientada no barrio de Harlem da cidade de Nova York durante a década de 1920, a historia céntrase na reunión de dúas amigas da infancia, Clare Kendry e Irene Redfield, e a súa crecente fascinación polas vidas da outra. O título fai referencia á práctica da "passing" ou asimilación racial, e é un elemento chave na novela, xa que o intento de Clare Kendry de pasar como branca para o seu marido, John (Jack) Bellew, é a representación máis significativa da novela, e un catalizador para os acontecementos tráxicos.

As distintas formas de vivir e concibir a maternidade son un dos vectores que caracterizan e diferencian as dúas protagonistas principais.

A exploración racial de Larsen fundaméntase na propia herdanza racial mixta da autora e ó incremento da práctica do "passing" na década de 1920. Eloxiada dende a súa publicación, a novela é vista como referencial pola súa complexa representación da raza, do xénero e da sexualidade, e é obxecto dunha considerable crítica académica. Como unha das dúas únicas novelas que escribiu Larsen, *Pasar* foi especialmente significativa á hora de colocar á súa autora á vangarda de varios canons literarios.

Foi traducida ó galego por Carlos Valdés García e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2017.

Notas
-----

1. 1 2  *Pasar*. Traducido por Carlos Valdés García (1ª ed.). Santiago de Compostela: Irmás Cartoné. 2017. ISBN 978-8494541179 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Larsen, Nella (2007). Kaplan, Carla, ed. *Passing: Authoritative Text and Critical Context*. Nova York, NY: Norton.
3. ↑  Rottenberg, Catherine (2003). "Passing : Race, Identification, and Desire". *Criticism* **45** (4): 435–52. doi:10.1353/crt.2004.0025.
4. ↑  McIntire, Gabrielle (2012). "Toward a Narratology of Passing: Epistemology, Race, and Misrecognition in Nella Larsen's *Passing*". *Callaloo* **35** (3): 778–94. doi:10.1353/cal.2012.0078.
5. ↑  "Motherhood, Security, and Freedom". *LitCharts* (en inglés). Consultado o 2021-01-17.
6. ↑  Irmás Cartoné (ed.). "Pasar, por Irmás Cartoné". Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2019. Consultado o 11 de abril de 2019.

Bibliografía
------------

* *Passing* *(en inglés)*

* Portal:Diversidade sexual
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15052495
* WorldCat
* VIAF: 200809688
* BNF: 16096746j
* EBID: ID
* GND: 4518707-1
* OCLC: 562147102
* SUDOC: 185757634

 |
**Rebecca Craighill Lancefield,** nada o 5 de xaneiro de 1895 e finada o 30 de febreiro de 1981,  foi unha destacada microbióloga estadounidense. Ingresou no Instituto Rockefeller de Investigación Médica de Nova York en 1918, e foi profesora nese Instituto durante a súa longa carreira. Os seus traballos comprenden máis de 50 publicacións ao longo de 60 anos.

O seu principal logro foi o sistema de clasificación serolóxica de bacterias do xénero *Streptococcus*, baseado en certos antíxenos de membrana  presentes nas especies do devandito xénero. Este sistema de clasificación utilízase a nivel internacional na actualidade.

Traxectoria
-----------

Naceu en Fort Wadsworth, Staten Island, Nova York. Estudou no Wellesley College, Massachusetts e na Universidade de Columbia, Nova York. En Columbia, obtivo o seu doutoramento en 1925. Despois converteuse en profesora de microbioloxía na Universidade de Columbia de 1958 a 1965. En 1943, foi a segunda muller en ser presidenta da Asociación Americana de Bacteriólogos. En 1961, converteuse en presidenta da Asociación Americana de Inmunoloxía, a única muller que exerceu como presidenta desa asociación. En 1970 foi elixida para a Academia Nacional de Ciencias. En 1973 recibiu o doutoramento honoris causa en ciencias pola Universidade de Columbia.

Clasificacións
--------------

* Grupo A - *Streptococcus pyogenes*
* Grupo B - *Streptococcus agalactiae*
* Grupo C - *Streptococcus equisimilis, Streptococcus equi, Streptococcus zooepidemicus, Streptococcus dysgalactiae*
* Grupo D - *Enterococos, Streptococcus bovis, Streptococcus gallolyticus, Streptococcus infantarius*
* Grupo E - *Streptococcus milleri, mutans*
* Grupo F - *Streptococcus anginosus*
* Grupo G - *Streptococcus canis, Streptococcus dysgalactiae*
* Grupo H - *Streptococcus sanguis*
* Grupo L - *Streptococcus dysgalactiae*
* Grupo N - *Lactococcus lactis*
* Grupo R&S - *Streptococcus suis*
* outras especies de *Streptococcus* foron clasificadas como "non estreptococos de Lancefield"

Recoñecementos
--------------

Rebecca Lancefield é unha das cinco mulleres científicas (Florence Sabin, Gertrude Perlmann, Louise Pearce e Marie Maynard )que aparecen retratadas nun cadro da Universidade de Rockefeller en 2022, a primeira vez que mulleres científicas son retratadas nesta institución en 121 anos de historia.

Notas
-----

1. ↑  Maclyn McCarty. *Biographical Memoirs*. Washington, D.C.: National Academy of Sciences. pp. 225—246.  p. 227
2. ↑  Lancefield RC (1933). "A serological differentiation of human and other groups of hemolytic streptococci." **57**: 571–95. doi:10.1084/jem.57.4.571.
3. ↑  Patterson MJ (1996). *Streptococcus.* in: *Baron's Medical Microbiology* (Baron S *et al.*, eds.) (4ª ed.). Univ of Texas Medical Branch. ISBN 0-9631172-1-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1545648
* WorldCat
* VIAF: 194154196756120110412
* EBID: ID
* SUDOC: 23129252X

 |
**Charles Alexis Oswald Durand**, nado en Cap-Haïtien o 17 de setembro de 1840 e finado en Porto Príncipe o 22 de abril de 1906, foi un escritor, político e xornalista haitiano en francés e crioulo haitiano, foi o primeiro gran poeta da literatura haitiana e está considerado o poeta nacional de Haití, é autor do canto patriótico *Quand nos Aïeux brisèrent leurs entraves*  que desempeñou as funcións de himno nacional dende 1893 ata 1904.

Traxectoria
-----------

Neto do barón de Vastey, Pompée Valentin Vastey. Tras o terremoto de 1842 quedou orfo de nai e pai, educándoo súa avoa materna. Pasou a súa primeira infancia en Ouanamithe. Oswald Durand foi profesor e despois director do instituto local de Gonaïves en 1866. Foi secretario do Consello de Ministros, en 1868. Estivo dous anos na cadea polas súas ideas políticas (1883-1885) e exerceu como deputado dende 1885, reelixido ata seis veces, foi presidente da cámara en 1888. Fundou o xornal satírico *Les Bigailles*. Mentres estivo en prisión escribiu un dos seus poemas máis famosos en crioulo, e tamén o primeiro escrito nesa lingua con calidade literaria, *Choucoune* ao que puxo música Michel Mauléart Monton e que se converteu nun himno oficioso do país. Adaptouse en inglés co título de *Yellow Bird* e converteuse nunha melodía popular fóra do país, gravado por entre outros Harry Belafonte.

En 1896 publicou dous volumes con poemas aparecidos en xornais dende 1869 co título de *Rires et pleurs* que inclúe 160 poemas, dous escritos en crioulo.

Notas
-----

1. ↑  Maximilien Laroche "Oswald Durand", ile-en-ile.org
2. ↑  Verity Smith (1997) *Encyclopedia of Latin American Literature* Routledge, p. 276
3. ↑  Dash, J. Michael (1981) *Literature and Ideology in Haiti, 1915–1961* Palgrave Macmillan, p. 20
4. ↑  Amy Riensel (2008) *Poetry of Revolution: Romanticism and National Projects in Nineteenth-century Haiti* ProQuest, p. 106

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3113256
* WorldCat
* VIAF: 17232428
* BNF: 119907835
* Discogs: 1579149
* FAST: 357008
* GND: 130229865
* ISNI: 0000 0000 5075 651X
* LCCN: nr95020526
* OL: OL1449263A
* SUDOC: 02798043X
* WikiTree: Durand-1745

 |
Mantis femia devorando o macho trala cópula.
A **nutrición heterótrofa** é a propia dos seres vivos que dependen doutros seres vivos (autótrofos ou heterótrofos) como fonte externa de moléculas orgánicas, por seren incapaces de sintetizar a súa propia materia orgánica a partir de substancias inorgánicas. É o caso das bacterias e os animais.

Salvo un pequeno grupo de organismos que producen enerxía a partir da luz e en ausencia de osíxeno (como é o caso das bacterias púrpuras) e que reciben o nome de *fotoorganótrofos*, a inmensa maioría extraen a enerxía a partir da materia orgánica, polo que reciben o nome de *quimioorganótrofos*. Son tódolos animais e fungos e a maior parte das moneras e arqueas.

Poden ser consumidores (se se alimentan de plantas ou animais vivos) ou descompoñedores.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Nutrición
* Nutrición autótrofa
* Oligótrofo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159344
* BNCF: 31378
* EBID: ID
* JSTOR: heterotrophs
* MAG: 35195898

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 36°59′00″N 7°55′00″O﻿ / ﻿36.98333, -7.91667

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Formosa.
Vista da ría Formosa
A **ría Formosa** é unha lagoa litoral situada na rexión do Algarve, Portugal. Comprende un sistema de illas de barreira e comunica co mar a través de seis enseadas. Cinco destas enseadas son naturais e teñen características móbiles. A sexta é unha enseada artificial que foi aberta co propósito de permitir un acceso máis fácil ao porto de Faro.

Esténdese polos concellos de Loulé, Faro, Olhão, Tavira e Vila Real de Santo António, ocupando unha superficie dunhas 18 400 hectáreas ao longo de 60 km desde a praia de Ancão até a praia de Manta Rota. 

Está considerado como un dos parques máis fermosos do Algarve, tendo unha importante función e un fermoso hábitat. Trátase dun espazo protexido coa consideración de Parque Natural, outorgada polo Decreto-lei 373/87, do 9 de decembro de 1987.

Anteriormente, a ría Formosa tiña a condición de Reserva Natural, constituída en 1978. 

É unha zona húmida protexida que está catalogada como sitio Ramsar.

Notas
-----

1. ↑  "Decreto nº 45/78, de 2 de Maio". *Diário da República*. 1978. Consultado o 10 de novembro de 2021.
2. ↑  Ramsar Sites Information Service (1992). "Ria Formosa". Consultado o 12 de novembro de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ria Formosa*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1969741
* WorldCat
* VIAF: 129576233
* GND: 7686767-5

 |
**Osvaldo Fernando Ulloa Sánchez**, nado o 21 de setembro de 1954 en Santiago de Chile e finado en 2008 en Viña del Mar, Chile, foi un escritor e activista polos dereitos humanos chileno.

Traxectoria
-----------

Foi pai de cinco fillos. Estudou no Colexio Calazans dos Pais Escolapios. En 1982 viaxou a Nicaragua a coñecer a experiencia dos Talleres Populares de Poesía que levaba a cabo o entón Ministro de Cultura Ernesto Cardenal. De volta en Chile participou na actividade cultural contra a ditadura e foi encarcerado e relegado á localidade de Río Frío na zona austral do país. Foi membro do Movemento Contra a Tortura Sebastián Acevedo e, xunto cos sacerdotes José Aldunate, Mariano Puga e o Bispo José Hourtón, organizou encontros de dereitos humanos na institución que dirixiu ata 1990, o Centro Ecuménico Monseñor Oscar Romero.

No ano 2004 o Informe Valech recoñeceuno coma vítima política e de tortura co número 24735.

Traballou como profesor en diversas universidades do país impartindo materias como Estética, Teoría dos relatos, Redacción xornalística, Semiótica, Comunicación persuasiva, etc. Finou ás 23:55 horas do domingo 27 de xullo de 2008 na Clínica Miraflores, en Viña del Mar.
O  **Parque Nacional Mariño de Alonissos** atópase nas Illas Espóradas, en Grecia. Concretamente nas coñecidas coma Espóradas do Norte.

Datos de interese
-----------------

O Parque Nacional creouse no 1992, contando con 220.000 hectáreas de protección. O seu obxectivo principal era a supervivencia dun dos mamíferos máis ameazados do planeta: a foca monxe.

Flora e Fauna
-------------

Ademais da foca monxe, existen outras especies de gran valor ecolóxico, coma a gaivota de Audouin, o corvo mariño cristado, o falcón da raíña, a tartaruga marxinada (*testudo marginata*) e nos fondos mariños, o coral vermello (*corallium rubrum*).
Tamén existen importantes poboacións de posidonia oceánica. En terra, os piñeiros, a aciñeira, o érbedo e o lentisco son as especies predominantes.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque Nacional Mariño de Alonissos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Web do parque *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3043336
* CDDA: 13385
* WDPA: 13385

 |
**Pascal Boniface**, nado en París o 25 de febreiro de 1956, é un politicólogo francés.

Traxectoria
-----------

Graduado do Instituto de Estudos Políticos de París, está doutorado en dereito internacional público. Traballou entre 1986 a 1988 para o grupo parlamentario socialista na Asemblea Nacional francesa. En 1990 creou o Instituto de Relacións Internacionais e Estratéxicas (IRIS), un dos centros de investigación franceses principais nestes campos. Ó tempo, entre 1988 e 1992, foi conselleiro nos equipos de Jean-Pierre Chevènement, ministro de defensa, e despois de Pierre Joxe, ministro do interior e da defensa.

Ensinou no Instituto de Estudos Políticos de Lille e de París, e actualmente do Instituto de Estudos Europeos da Universidade de París VIII.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3367301
* WorldCat
* VIAF: 66484626
* BNE: XX1091755
* BNF: 12040185r
* FAST: 1466264
* GND: 139452583
* IMDb: nm2127210
* ISNI: 0000 0001 2137 2258
* LCCN: n85053268
* NDL: 01227937
* NKC: vse20191056474
* NTA: 202619486
* openMLOL: 342335
* Persée: 246771
* SUDOC: 028598415
* TMDb: 1141515

 |
Ruta de sendeiristas en Pallas.
O **Parque Nacional Pallas-Yllästunturi** atópase no oeste de Finlandia, na rexión de Lapin Lääni.

Características
---------------

O hábitat predominante é a Taiga e a Tundra, mesturado con rexións de ambientes máis alpino. A taiga ocupa as áreas de menor altitude, mentres que a tundra ocupa as cotas superiores. O parque foi creado en 1938 e protexe unha superficie de 50.000 hectáreas.

Vexetación e fauna
------------------

A riqueza botánica é considerable, dende extensos bosques de coníferas, tanto de abetos coma de piñeiros. Tamén existen outras especies coma o bidueiro pubescente, o amieiro cinsento ou o capudre.
Entre a fauna salientar a aguia real, a pita do monte, o galo lira ou o gaio funesto. Entre os mamíferos son abundantes o alce, o lince común, o glutón e o lemming.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns de interese

* Web oficial do parque *(en* *inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1851195
* WorldCat
* VIAF: 245451214
* GeoNames: 642954
* GND: 7641682-3
* WDPA: 655

 |
A **ría de Corme e Laxe** é unha pequena ría galega que forma parte do conxunto das rías Medias que están englobadas nas rías Altas.

Situación xeográfica
--------------------

A ría de Corme e Laxe está na costa noroccidental de Galicia, na provincia da Coruña, en plena Costa da Morte. Fórmase na desembocadura do río Anllóns, tomando o seu nome das vilas de Laxe e Corme que se atopan na entrada de dita ría. Está limitada polo cabo Roncudo ao norte e polo cabo Laxe ao sur.

A ría baña os concellos de Ponteceso, Cabana de Bergantiños e Laxe.

Por esta ría pasa a 2ª e 3ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.

Praias e portos
---------------

Panorámica da praia e do porto de Laxe
Posúe numerosas praias ao longo da costa. No concello de Ponteceso están as da Hermida, Osmo e Balares. No concello de Cabana están as praias de Rebordelo e de San Pedro. No concello de Laxe a máis importante é a praia de Laxe.

Posúe dous portos pesqueiros, o porto de Corme e o porto de Laxe.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rías Altas
* Rías Medias
* Rías Baixas
* Camiño dos Faros

### Ligazóns externas

* Vista da ría de Corme e Laxe en fotopaises.com

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Oxyrhynchus** (grego: Οξύρρυγχος; "nariz agudo ou nariz afiado"; en antigo exipcio **Pr-Medjed**; en árabe dialectal do Exipto de hoxe **el-Bahnasa**) é un sitio arqueolóxico en Exipto, considerado como un dos máis importantes que se coñecen. Está situado a uns 160 km da capital exipcia, en sentido sur-suroeste. Durante o pasado século, a área arredor de Oxyrhynchus foi escavada de continuo, fornecendo unha enorme colección de textos en papiro datábeles nas épocas tolemaica e Romana da historia de Exipto. Entre os textos descubertos en Oxyrhynchus figuran obras teatrais de Menandro e o *Evanxeo de Tomé,* un importante e temperán documento gnóstico.
As particulares condicións climáticas do lugar - clima seco e ventoso - favoreceron a conservación dos papiros durante séculos.

Os papiros de Oxyrhynchus
-------------------------

Unha carta privada nun papiro atopado en Oxyrhynchus
En 1896 dous filólogos novos da Universidade de Oxford, Bernard Grenfell e Arthur Hunt, iniciaron as escavacións na área da localidade, sacando a luz unha exorbitante cantidade de papiros.

A maior parte dos manuscritos son documentos públicos e privados, como códices, edictos, rexistros, inventarios, actos de compravenda e cartas. Mais apareceron tamén papiros literarios. Entre as obras atopadas na zona son dignos de mención: poemas de Píndaro, poemas de Safo e Alceo, fragmentos de dramas de Esquilo, Sófocles e Eurípides, e máis unha saliente porción das obras de Menandro. Atopáronse tamén os máis antigos e completos diagramas xeométricos da obra de Euclides. Entre os papiros históricos unha ampla parte dos denominados *Hellenica Oxyrhynchia*, obra anónima relativa aos anos -396--395. Tamén textos cristiáns, gregos e latinos, como fragmentos do Evanxeo de Tomé, da Apocalipse de Baruch, do Evanxeo dos Hebreos e máis unha obra de Santo Ireneo.

Os papiros recobrados consérvanse no British Museum. A publicación dos diversos papiros comezou en 1898 e continua na actualidade, téndose superado os sesenta volumes ata agora.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622640
* WorldCat
* VIAF: 316431443
* BRE: 2687462
* EBID: ID
* GEC: 0048078
* GeoNames: 361471
* GND: 4044250-0
* LCCN: n91128297
* NKC: ge810450
* Pleiades: 736983
* Trismegistos: 1524

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Thoirbheartan.
Vista da ribeira sur da ría de Thoirbheartan, preto de Shieldaig.
A **ría de Thoirbheartan** (en escocés: *loch Thoirbheartan*, en inglés: *loch Torridon*) é unha pequena ría formada na desembocadura do río Thoirbheartan, no oeste de Escocia.

Descrición
----------

A ría de Thoirbheartan é unha pequena ría do noroeste de Escocia, que abre as súas augas ao Minch, o mar que separa a plataforma terrestre de Escocia das Hébridas Exteriores. Orientada de leste a oeste, os dous cabos que lle fan porta son o Red Point na súa ribeira setentrional e Fearnmore na ribeira sur. Adoita a dividirse interiormente en tres anacos, chamados tamén loch: o Thoirbheartan, o Shieldaig e o Thoirbheartan de Dentro, ademais das pequenas baías que a súa recortada costa forma nas dúas orelas.

Ten uns 20 km de longo, dende a desembocadura do Thoirbheartan ao sur da vila de Torridon, que lle dá nome á ría, ata o mar. A súa orixe é glaciar. As súas aldeas principais son Red Point, Craig, Diabeg, Wester Alligin, Alligin Shuas e Torridon (no norte) e Annat e Shieldaig (no sur), todas moi escasamente poboadas.

Ao norte da ría esténdense algunhas das máis importantes montañas Thoirbheartan, entre elas algúns munros.

Economía
--------

Ademais do turismo, que chega á ría á procura de puntos de aparcadoiro para acadar as montañas circundantes, as augas da ría son ricas en gambas e outros mariscos. Ademais, acollen plantas de produción de salmón e bateas para o mexillón.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1444234
* EBID: ID
* GeoNames: 2635638

 |
**Paloma Palao Herrero**, nada en Madrid o 24 de agosto de 1944 e finada en Eivisa o 1 de abril 1986, foi unha poetisa española.

Traxectoria
-----------

Terminou a licenciatura de Dereito en 1968 e empezou a exercer en 1970. Así mesmo foi profesora de lingua castelá no Instituto de Cultura Hispánica. Colaborou activamente cos seus textos literarios en revistas como *La Estafeta Literaria* e a revista *Litoral*. Participou no recital homenaxe aos nenos do mundo, organizado por UNICEF en 1975. Faleceu por mor dun accidente automobilístico.

Comezou a escribir con catorce anos. Catro poemas seus foron publicados en *Poesía Española* en outubro de 1965. Permaneceu un período de catro anos sen escribir, ata que en 1970 publicou o seu primeiro libro, *La piel del miedo*, que presentou no Premio Adonáis, quedando en cuarta posición. Ese mesmo ano escribiu dous poemas, *A fondo perdido* e *Al margen del silencio*. Presentou o seu poema *Raíces cuadradas* ao premio de poesía Provincia de León.

Obra
----

* *La piel del miedo* (1970; segundo posto no Premio Adonáis)
* *El gato junto al auga* (1971, editorial Rialp; accésit do Premio Adonáis 1970)
* *Resurrección de l memoria* (1978; finalista no premio Boscán)
* *Contemplación del destierro* (1982, editorial Ayuso)
* *Retablo profano* (1985, editorial Papeles de Invierno)
* *Hortus conclusus* 1986.
* *Música o nieve* (1986)
* *Hiél* (1997)

Poemas seus aparecen na *Terceira Antoloxía de Adonáis* (1971), *Del Ccorazón de mi pueblo* (homenaxe a Rafael Alberti, 1979) e en *Corona Poética en honor de Vicente Aleixandre* (1979).

Notas
-----

1. ↑  "Hoja Oficial del lunes : editada por la Asociación de la Prensa: Epoca 3ª Número 1867 - 1975 enero 27".
2. ↑  "Memoria de Paloma Palao".
3. ↑  "Mediterráneo: Prensa y Radio del Movimiento".
4. ↑  "Litoral: revista de la poesía y el pensamiento".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42356285
* WorldCat
* VIAF: 86827495
* BNE: XX1124612
* CANTIC: a1922266x
* ISNI: 0000 0000 6027 0409
* SUDOC: 242913407

 |
**Os Campaneiros de Vilagarcía** foi un cuarteto de gaitas de música tradicional galega formado nos anos 20 en Vilagarcía de Arousa, e que permaneceu en activo ata 1984.

Historia
--------

Os irmáns Xosé e Ramón Valiñas Oubiña, do Sisto (Vilagarcía de Arousa), actuaron por vez primeira baixo o nome de *Os Campaneiros* no ano 1926. O alcume víñalles por un bisavó fabricante de campás. Varios percusionistas actuaron cos irmáns ao longo da dilatada carreira do grupo, pero son coñecidos sobre todo os tamén irmáns José e Celestino, fillos de Pallamallada, un coñecido gaiteiro da comarca arousana.

Monumento na súa honra, no Sisto (Solobeira)
No ano 1983 a súa aldea natal fíxolles unha homenaxe popular, na que actuaron Milladoiro, Fuxan os Ventos, Airiños do Parque de Castrelos, Os Rosales. No ano 1984, na Festa do Marisco no Grove, o grupo actuou por derradeira vez, obrigados polo estado de saúde de Ramón.

O grupo foi moi prolífico: deixaron editado un disco e varias gravacións caseiras que van saíndo á luz en edicións modernas. Achegaron tamén unha gran cantidade de pezas da súa autoría ao repertorio galego para gaita. Do seu estilo interpretativo hai que destacar a súa particular maneira de entender a percusión dentro da formación tradicional do cuarteto de gaitas.

Membros
-------

* Xosé Valiñas, gaitas.
* Ramón Valiñas, gaitas.
* Celestino Carballa, tamboril.
* Xosé Carballa, bombo.

Discografía
-----------

### Álbums

* Os Campaneiros de Vilagarcía (1969)
* Os Campaneiros de Vilagarcía (2005) Reedición do disco de 1969, co engadido de tres pezas máis inéditas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Rey, Carlos; Nogueira, Paulo; Silveiro, Héctor (2005). *Os campaneiros de Vilagarcía*. *Vigo. Edicións do Cumio*. ISBN 84-8289-340-8. 

### Ligazóns externas

Os Campaneiros, expertos gaiteiros. - tallercrof (Youtube).
**Ozana de Kotor**, nado en Relezi o 25 de novembro de 1493 e finada en Kotor o 27 de abril de 1565, foi unha relixiosa montenegrina, venerada como beata pola Igrexa católica.

Traxectoria
-----------

Naceu como **Jovana Kosić** na aldea Relezi, preto de Podgorica nunha familia de relixión ortodoxa, o seu pai mesmo era sacerdote e o seu tío chegará a ser bispo de Zeta, moi piadosa, exerceu de pastora e desde pequena tivo visións do neno Xesús. En 1507 vai a Kotor para traballar na casa da familia católica dos Bucca. Ozana abandonou a súa fe ortodoxa e tomou os sacramentos católicos adoptando o nome de **Katarina**.

Logo decidiu vivir como anacoreta, vivindo nun cuarto de poucos metros cadrados, a carón da igrexa de San Bartomeu cunha pequena abertura para o santuario da igrexa. Máis tarde mudouse para a Igrexa de San Paulo e fíxose dominica terciaria adoptando o nome de Ozana en memoria de Osana de Mantua, un grupo de dominicas establecéronse ao seu redor formando unha pequena comunidade pero ela permaneceu pechada nun pequeno cuarto.

Durante a guerra turco-veneciana (1538-1540) o almirante turco, Barbarroxa sitiou a cidade con 70 galeras e 30.000 homes do 11 ao 16 de agosto de 1539, Ozana pasou eses días rezando para a derrota dos turcos.

Ela morreu en 1565 aos 72 anos, o bispo de Kotor, Luka Bisanti celebrou un gran funeral, desfilando o seu corpo polas principais rúas da cidade, enterrándoo na Igrexa de San Paulo. O 21 de decembro de 1927 o papa Pío XI ratificou o seu culto, invocándoo como protectora da unidade da Igrexa, beatificándoa en 1934, a súa festa celébrase o 27 de abril.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2629566
* WorldCat
* VIAF: 11965078
* BNF: 15646029w
* FAST: 472030
* ISNI: 0000 0000 4004 8819
* LCCN: no2001098874
* NTA: 292923724
* Treccani: osanna-da-cattaro-beata

 |
| Fuentes Carrionas e Fuente Cobre |
| --- |
| Imaxe do Parque Natural |
|
|
| Marco Legal |
| **Figura de Protección:** | Parque natural |
|
| **Ano de constitución:** | 2000 |
| **Superficie:** | 78.300 hectáreas |
| **Lexislación:** |  |
|
| Datos de interese |
| **País:** | España España |
| **Provincias:** |  Palencia |
|
| **Concellos:** | Velilla del Río Carrión, Aguilar de Campóo, San Cebrián de Muda, Cervera de Pisuerga, Triollo, Polentinos, Brañosera, La Pernía, Castrejón de la Peña, Dehesa de Montejo |
| **Ríos:** | Carrión |
| **Picos** | Espiguete (2450 metros), Curavacas (2520 metros), Peña Labra (2018 metros) |
|
| **Direccións de interese:** | Servizo Territorial de Medio Ambiente de Palencia |
| **Teléfonos:** | 9797 15515 |
|

O **Parque Natural de Fuentes Carrionas y Fuente Cobre** (**Parque Natural de Fontes Carrionas e Fonte Cobre** en galego) é un parque natural que se atopa en Castela e León, estendéndose pola provincia de Palencia.

Flora
-----

Importantes fragas de aciñeiras e de carballos, das cales pódense atopar as variedades albariño (*Quercus petraea*), cerquiño (*Quercus pyrenaica*) e común (*Quercus robur*).
Presente o bidueiro, os teixos (especialmente no val de Torande) e a arandeira.

Fauna
-----

As xoias do parque son o oso pardo, o lobo, o peto negro e o pico mediano. Salientar ademais a presenza de importantes poboacións de aves forestais coma o pardal alpino, a azulenta alpina, o papoazul, o verderolo serrano e o gabeador vermello.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6980577
* WorldCat
* VIAF: 316733879
* CDDA: 196147
* Natura 2000: ES4140011
* OSM: 2700765
* WDPA: 196147

 |
Na fotografía a regra dos terzos posiciona unha das divisións na liña do horizonte
**A regra dos terzos** é unha técnica de composición usada na fotografía. Consiste en dividir a foto en 9 cadrados, trazar dúas liñas horizontais e dúas verticais imaxinarias, e posicionar nos puntos de cruzamento o asunto que se desexa destacar para obter unha foto equilibrada. Os dous terzos da imaxe alcanzan o número 0,666, que se aproxima á lonxitude da sección dourada dun segmento que é 0,618, o número áureo.

Rule-of-thirds.gifInterseccións ou puntos de cruzamento
Proximidade da regra dos terzos e da reixa do número áureo

Historia
--------

John Thomas Smith escribiu a regra dos terzos por primeira vez en 1797. No seu libro *Remarks on Rural Scenery.* Smith citou unha obra de Sir Joshua Reynolds de 1783, na que Reynolds discutiu, en termos non cuantificados, o equilibrio entre o escuro e a luz nun cadro. John Thomas Smith continuou entón cunha expansión da idea, e nomeouna a "Regra dos terzos".

Escribindo en 1845, no seu libro *Chromatics*, George Field sinala que Sir Reynolds dá a proporción 2:1 como regra pola proporción de cores cálidas a frías nunha pintura, atribúe a Smith a expansión desa regra a todas as proporcións, e manifesta certo escepticismo sobre a universalidade de tal regra, polo menos en canto á cor.

A regra virou moi popular en todo o século XX, á vez que houbo fotógrafos e investigadores do mundo da arte que a seguiron a cuestionar (explorando iso mesmo xurdiu o método diagonal), dicindo que non é máis que unha simplificación afeccionada da reixa derivada da proporción áurea (tamén moi popular, mais que tivo tamén moitas extrapolacións indebidas, e moitos detractores).

Notas
-----

1. ↑  White (1990), p. 11.
2. ↑  Putnok (1989), p. 140.
3. ↑  Caplin (2008), p. 35.
4. ↑  Reynolds (1783), p. 103.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Regra dos terzos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Caplin, Steve (2008). *Art and Design in Photoshop* (en inglés). Burlinton, MA: Focal Press. ISBN 9780240811093.
* Putnoki, José Carlos (1989). *Elementos de Geometria e desenho geométrico* **I**. São Paulo: Ed. Scipione. ISBN 85-262-1467-5.
* Reynolds, Sir Joshua (1783). *Annotations on The art of painting of Charles Alphonse Du Fresnoy* (en inglés). York: Imprenta de A. Ward.
* White, Gwen (1990). *Perspectiva. Para Artistas, Arquitectos e Desenhadores* (en portugués). Lisboa: Editorial Presença. ISBN 9789722313223.

### Outros artigos

* Composición fotográfica

### Ligazóns externas

* Titorial sobre o seu uso *(en inglés)*
* Explicación simple da técnica *(en inglés)*
* Que é e como usala *(en castelán)*
* A "regra dos terzos" *vs* proporción áurea: mitos e lendas *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q327905
* JSTOR: rule-of-thirds
* MAG: 194387008

 |
Vista aérea das salinas de Eivisa.
Ses Salines de Eivisa.
O **Parque Natural de ses Salines** é un espazo natural protexido das Illas Baleares, proclamado por lei do Parlament Balear desde 2001.

O territorio que comprende o parque natural é dunhas 2.838 hectáreas das antigas salinas de Eivisa, en Sant Josep de sa Talaia, e das salinas de Formentera, máis 13.000 hectáreas mariñas de Es Freus, o estreito que separa as dúas illas. Inclúe practicamente unha representación de tódolos ecosistemas que se atopan na illa de Eivisa, especialmente das marismas. Dentro da fauna destaca a ornitolóxica, en concreto os flamengos habitan no parque todo o ano.

Anteriormente á declaración como Parque Natural contaba coas seguintes figuras xurídicas de protección medioambiental:

* Zona de especial protección para as aves (ZEPA)
* Reserva natural desde 1995
* Área Natural de Especial Interese (ANEI) da Lei de Espazos Naturais do Goberno Balear
* Zona húmida dentro do convenio RAMSAR
* Patrimonio da Humanidade da Unesco (desde 1999)
* Rede Natura 2000 da Unión Europea.

Durante máis de trinta anos houbo polémicas, a nivel cívico e político, entre os intereses turísticos urbanizadores da zona e os de protección medioambiental.

Notas
-----

1. ↑  "Ibiza, Biodiversity and Culture" (en inglés). UNESCO Culture Sector. Consultado o 20-02-2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque Natural de ses Salines Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Parque Natural de ses Salines Arquivado 10 de marzo de 2013 en Wayback Machine. *(en castelán)*
* Explicación do parque e historia reivindicativa *(en castelán)*
* Visita ao Parque Natural, PDF 49KB *(en catalán)*
* O Parque na UNESCO *(en inglés)*

Coordenadas: 38°48′N 1°25′L﻿ / ﻿38.800, -1.417

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2274441
* CDDA: 196166
* GeoNames: 10346547
* WDPA: 196166
* WHC: 417rev-001

 |
**Oriente** é unha noción europea de orixe ilustrada e romántica. Describe os territorios que nos séculos XVII e XVIII se escapaban ao coñecemento e control directo das potencias europeas e se situaban ao leste dos montes Urais e ao sur do Mar Negro. Eran, basicamente, a Asia e o norte da África.

Porén, Oriente non existe como tal entidade xeográfica nin cultural. Inclúe desertos como o deserto do Gobi, estepas cultivábeis, como Siria, cordilleiras e bacías fluviais (Nilo, Éufrates e Tigris, Indo, Ganxes, Yang-Tse), a xungla etc.

Culturalmente dividiuse en tres áreas:

* O **Extremo Oriente**, con centro cultural na China
* O **Oriente Medio**, con centro cultural na India
* O **Próximo Oriente**, con centro cultural na Mesopotamia

En historiografía, fálase da Historia Antiga de Oriente ou da Historia do Oriente Antigo por mero paralelismo coa historia occidental.

Notas
-----

1. ↑  Escríbese con maiúscula

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Occidente

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205653
* WorldCat
* VIAF: 254773835
* BNCF: 7138
* BNF: 11975539x
* GND: 4075699-3
* LCCN: sh85040515
* MAG: 186780021
* NDL: 00573449
* NKC: ge131500

 |
**Ronald Álex Gamarra Herrera**, nado en Lima o 10 de decembro de 1958, é un avogado e político peruano, secretario Executivo da Coordinadora Nacional de Dereitos Humanos do seu país entre 2008 e 2010. Gamarra Herrera foi o representante legal das familias das vítimas de 'Barrios Altos' e 'La Cantuta' crimes polos que foi preso Alberto Fujimori, expresidente do Perú..

Traxectoria
-----------

Estudou no colexio Roque Sáenz Peña de Lima. Comezou a súa carreira en dereito en 1975, cando entrou á Universidade Nacional Maior de San Marcos. Gamarra Herrera estudou na National Defense University de Washington e na Centro de Estudos de Xustiza de América (CEJA, polas súas siglas en castelán). En 2004 foi Procurador Adxunto Ad-hoc da República do Perú. Da súa oficina realizou unha serie de investigacións sobre violacións dos dereitos humanos e crimes de corrupción que se produciron durante a ditadura de Alberto Fujimori e Vladimiro Montesinos..

Notas
-----

1. ↑  La condena contra Alberto Fujimori reconforta al abogado Ronald Gamarra, elcomercio.pe.
2. ↑  Peru state attorney seeks Fujimori murder charges, cnn.com.
3. ↑  Rights lawyer confident Fujimori will get 30 years Arquivado 15 de outubro de 2012 en Wayback Machine. thestandart.com.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Palabras de Ronald Gamarra sobre histórica sentencia a Fujimori Arquivado 03 de setembro de 2011 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q158915
* WorldCat
* VIAF: 50970942
* GND: 1057372382
* ISNI: 0000 0000 3370 2026
* LCCN: n97044120

 |
Parsec
**Parsec** (pc) é unha unidade de lonxitude usada en astronomía para medir grandes distancias. O nome é un acrónimo formado en inglés a partir das palabras ***par**alax* 'paralaxe' e ***sec**ond* 'segundo'.

Parsec é a distancia a cal se debería situar un observador para ver a distancia dunha unidade astronómica (UA), equivalente á distancia da Terra ao Sol, baixo un ángulo dun segundo de arco (1").

**1 parsec** (pc) equivale a 3,2616 anos luz, a 206 265 unidades astronómicas (UA) e a 3,08568025×1016 m.

Tanto esta unidade como os seus múltiplos **kiloparsec** ***(kpc***, mil pársecs, ou 3262 anos luz ) e **megaparsec** (***Mpc***, un millón de parsecs, ou 3,26 millóns de anos luz) son moi utilizados para indicar as enormes distancias cósmicas en medidas de distancias espaciais en traballos científicos de astronomía galáctica e extra-galáctica.

Notas
-----

1. ↑  "parsec". *TERGAL*. Consultado o 10/06/2019.
2. ↑  "parsec". *Oxford Dictionaries*. Arquivado dende o orixinal o 13/09/2019. Consultado o 10/06/2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12129
* BRE: 2322028
* EBID: ID
* MAG: 44060867
* PSH: 543
* TESF: parsec
* Treccani: parsec
* UAT: 1199

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre astronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Pastor Núñez Cariño**, coñecido como **Pichoneta**, nado na Pobra do Caramiñal o 18 de setembro de 1911 e finado no mesmo concello o 17 de xuño de 2000, foi un mariñeiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista da Pobra do Caramiñal. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro da Pobra do Caramiñal. Foi administrador de consumos da Pobra do Caramiñal. Logo de golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou evadirse de Galicia na lancha San José nº 2. En Portugal foi internado no forte de Cascais, en Caxía, onde permaneceu tres meses ata embarcar no Nyassa con rumbo ás colonias portuguesas e que finalmente o levou a Tarragona onde desembarcou para incorporarse á Mariña republicana onde combateu ata o remate da guerra. Foi procesado polo xulgado de Noia no sumario 14/1937 sobre malversación de caudales. Foi xulgado en Ferrol por rebelión e declarado en rebeldía.

Cando rematou a guerra saíu coa Mariña de Guerra e en alta mar mandáronlle un cable ao Goberno francés pedíndolle dereito de asilo. Francia enviounos a Tunisia. Desembarcou en Bizerta con Antonio Ferreirós Martínez e foron internado nun campo de concentración preto da fronteira con Libia. Viviu en Tunisia ata 1958, cando regresou a Pobra do Caramiñal debido á morte da súa nai. Foi denunciado á Garda Civil por un veciño e tivo que volver a Tunisia, onde traballou nunha fábrica de conservas ata a súa xubilación en 1978. Retornou definitivamente a Pobra do Caramiñal onde finou en 2000.

Notas
-----

1. ↑  Requisitoria *BOE*, 11-7-1937, p. 2327.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* As fronteiras entre exilio e emigración: reflexións dende o caso galego (1936-1960) / Xosé M. Núñez Seixas

### Ligazóns externas

* 

* Pastor Núñez Cariño na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104005532
* DSBE: 13718\_nunez-carino-pastor

 |
**Ronald Michael Delany**, nado en Arklow o 6 de marzo de 1935, é un atleta irlandés, especialista nas probas de carreira a media distancia. Gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1956 celebrados en Melbourne, na proba de 1500 metros. Posteriormente, gañou a medalla de bronce na mesma proba no Campionato Europeo de Atletismo de 1958, celebrado en Estocolmo.

Delany tamén competiu no Campionato Europeo de Atletismo de 1954 en Berna, e nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma, aínda que con menos éxito nesas ocasións. Retirouse da competición en 1962, conseguindo a súa condición de olímpico máis recoñecido de Irlanda, así como un dos maiores deportistas e embaixadores internacionais na historia do seu país.

Notas
-----

1. ↑  "Ireland's most famous Olympian, Ronnie Delany honoured by UCD". *UCD*. 5 de decembro de 2006. Consultado o 5 de decembro de 2006.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ron Delany Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ron Delany no Comité Olímpico Internacional *(en inglés)*

* Portal:Irlanda
* Portal:Xogos Olímpicos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q734288
* WorldCat
* VIAF: 14734228
* FAST: 1663197
* GND: 132808676
* ISNI: 0000 0001 1438 2335
* LCCN: nr2006033005
* SNAC: w6gk1rmk
* OCID: ronald-michael-delany
* Sports Reference: ronnie-delany-1

 |
O **Partido Agrario Español** (**PAE**) foi un partido político español da Segunda República Española.

Historia e características
--------------------------

Fundado en 1931 por José Martínez de Velasco co nome de **Partido Agrario**, mudou o seu nome en 1934 polo de **Partido Agrario Español**. Ideoloxicamente da dereita posibilista, representaba os intereses da gran burguesía terratenente española e dos pequenos e medianos propietarios casteláns. Oposto á reforma agraria do ministro Marcelino Domingo (Partido Radical-Socialista) participou nos gobernos radical-cedistas da Segunda República, que duraron dous anos, ocupando a carteira de agricultura Nicasio Velayos.

Integrou un gran número de representantes da vella clase política característica da monarquía de Afonso XIII que iniciara en 1886 Antonio Cánovas del Castillo coa Constitución española de 1876, en vigor desde ese ano até 1923 e de 1930 até 1931.

Presenza en Galicia
-------------------

En Galicia apenas tivo influencia fóra da Coruña e Pontevedra. Especialmente nesta cidade contaba coas figuras de Prudencio Landín Tobío, avogado agrarista de longa tradición que servira ao Directorio Antiforista de Teis e Isidro Buceta. Tamén chegou a constituír un Consello comarcal en Vigo, presidido por Alfredo Pérez Viondi. En 1935 o PAE comezou unha campaña de expansión en Galicia na que participou Tomás Abeigón Pazos, médico e político pontevedrés ,establecendo agrupacións locais nos concellos rurais pero na súa maioría non pasaron de xuntanzas de notables. Grazas ás coalicións electorais o PAE conseguiu tres deputados en 1933 e dous en 1936 (Antonio Taboada Tundidor).

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-4-1935, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 30 de abril de 1935.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* El Partido Agrario Español (1934-1936): Una alternativa conservadora y republicana.