recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| *Durio* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| Subreino: | Tracheobionta |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Subclase: | Dilleniidae |
| Orde: | Malvales |
| Familia: | Malvaceae |
| Subfamilia: | Helicteroideae |
| Xénero: | ''***Durio''***Adans. |

 |
| Especies |
| Ver texto. |

Lámina dunha ilustración científica dun durián (Durio Zibethinus) por Hoola Van Nooten (fl 1863-1885), ca. 1863
O **durio** é o froito tropical de varias especies de árbores pertencentes ao xénero *Durio* dentro da familia Malvaceae (aínda que algúns taxonomistas sitúan o xénero *Durio* nunha familia diferente, as Durionaceae). Para moitos asiáticos, este é o *rei das froitas*. Diferénciase por ter un froito grande (de até 30 cm de longo e 3 kg de peso) cun cheiro único, que se converte nun fedor tenaz ao cabo dun tempo, e unhas espiñas que o cobren. A polpa é de amarelo pálido a vermello, dependendo da especie. 

Os durios son orixinarios de Brunei, Indonesia e Malaisia, e son coñecidos en Occidente desde hai uns seiscentos anos.

Etimoloxía
----------

Empregado por primeira vez ao redor de 1580, o nome "durian" deriva da palabra lingua malaia *dûrî* (que significa 'espiña'), unha referencia aos numerosos espiños da casca, xunto co sufixo de construción do substantivo *-an*. O nome da especie 'zibethinus' deriva do nome *civet* (*Viverra zibetha*), coñecida polo seu cheiro. As probas máis antigas pódense rastrexar nas transcricións xavanesas antigas ao redor do século XII. A palabra "duryyan" foi escrita na placa de cobre de Mar'smu: "*i Mar'smu hulu wras Sang Duryyan*".

Algunhas especies
-----------------

* *D. zibethinus* (**durián**)
* *D. dulce*
* *D. grandiflorus*
* *D. graveolens*
* *D. kutejensis*
* *D. lowianus*
* *D. macrantha*
* *D. oxleyanus*
* *D. testudinarum*

Usos
----

Utilízase para aromatizar moitos doces tradicionais malaios, xeados kacang, dodol, arroz glutinoso, etc.

Notas
-----

1. ↑  Missouri Botanical Garden (ed.). "Malvales".
2. ↑  "durian ; Search Online Etymology Dictionary". *www.etymonline.com*. Consultado o 2022-03-22.
3. ↑  *Oxford English Dictionary*. Oxford University Press. 1897. A través de *durion*, o nome indonesio da planta.
4. ↑  Husin, Nurul Arneida; Rahman, Sadequr; Karunakaran, Rohini; Bhore, Subhash Janardhan (2018-06-30). "A review on the nutritional, medicinal, molecular and genome attributes of Durian (Durio zibethinus L.), the King of fruits in Malaysia". *Bioinformation* **14** (6): 265–270. ISSN 0973-2063. PMC 6137565. PMID 30237671. doi:10.6026/97320630014265.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Durio Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* A froita fedorenta do durian obriga a evacuar a oficina de correos bávara
* Rede de información de recursos de xermoplasma: *Durio* Arquivado
* Durio zibethinus (Bombacaceae) Arquivado 23 de xullo de 2012 en Wayback Machine. Arquivado o 23-07-2012
* O polémico durian Arquivado 17 de marzo de 2016 en Wayback Machine. Arquivado
Durómetro.
Dureza Rockwell
A **dureza Rockwell** é un método para determinar a dureza, é dicir, a resistencia dun material a ser penetrado. O ensaio de dureza Rockwell constitúe o método máis usado para medir a dureza debido a que é moi simple de levar a cabo e non require coñecementos especiais.

Características
---------------

Pódense utilizar diferentes escalas que proveñen da utilización de distintas combinacións de penetradores e cargas, o cal permite ensaiar practicamente calquera metal ou aliaxe.

O ensaio consiste en dispor un material cunha superficie plana na base da máquina. Aplícaselle unha precarga menor de 10 kg, basicamente para eliminar a deformación elástica e obter un resultado moito máis preciso. Logo aplícaselle durante uns 15 segundos un esforzo que varía desde 60 a 150 kg a compresión. Desaplícase a carga, e mediante un durómetro Rockwell obtense o valor da dureza directamente na pantalla, o cal varía de forma proporcional co tipo de material que se utilice. Tamén se pode atopar a profundidade da penetración cos valores obtidos do durómetro se se coñece o material.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escala de Mohs

### Ligazóns externas

* *Rockwell scale conversion chart* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q502723
* FAST: 1099506
* GND: 4178271-9
* LCCN: sh85114783
* MAG: 96606946

 |
Tapa do **libriño** *Historias de Goethe*, de Johann Wolfgang von Goethe.
Un **diminutivo** é unha variación dunha palabra mediante mecanismos morfolóxicos para atribuirlle semanticamente menores proporcións ("libriño") ou certo valor afectivo (Miña "casiña", meu lar).

No galego, os diminutivos adóitanse formar engadindo ao final da palabra o sufixo *-iño* (para o masculino) ou *-iña* (para o feminino), en concreto tras vogal. Existe un alomorfo *-ciño, - ciña* que se usa en verbas rematadas en ditongo ("paiciño") e consoante ("canciño"). Está por demostrar que exista unha certa distribución xeográfica no uso de *-ciño* tras vogal.

Outro morfema con certo rendemento histórico é *-elo*, presente tanto en antropónimos (apelidos) coma en topónimos (Covelo)

Hai veces en que a forma aparenta un diminutivo doutras linguas pero a palabra ten esa forma en galego: son os casos de *sarillo* ou do cultismo *fibrilla/fibrila*.

O seu morfema oposto correspondería ó aumentativo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Freixeiro Mato, Xosé Ramón (1996). *Os diminutivos en galego*. Vigo: Promocións Culturais Galegas / A Nosa Terra. ISBN 8489138346.
* Artigo de Aquilino Alonso sobre os diminutivos en Castrelo do Val

### Outros artigos

* Aumentativo
* Sufixo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108709
* GEC: 0229034
* GND: 4012340-6
* LCCN: sh99004356
* MAG: 2776122732

 |
A **coxeración** é a produción conxunta de enerxía eléctrica e calor (normalmente vapor) nunha mesma instalación. Por teren maior rendemento que a produción de ambos por separado, son incentivadas polas institucións públicas.

Características
---------------

A vantaxe da coxeración é a súa maior eficiencia enerxética xa que se aproveita tanto a calor como a enerxía mecánica ou eléctrica dun único proceso, en vez de utilizar unha central eléctrica convencional e para as necesidades calor unha caldeira convencional.

Ao xerar electricidade mediante unha dínamo ou alternador, movidos por un motor térmico ou unha turbina, o aproveitamento da enerxía química do combustíbel é só do 25% ao 40%, e o resto débese disipar en forma de calor. Coa coxeración, aprovéitase unha parte importante da enerxía térmica que normalmente se disiparía á atmosfera ou a unha masa de auga e evita volvela xerar cunha caldeira. Ademais evita os posibles problemas xerados pola calor non aproveitada.

Regulamento
-----------

O proceso de coxeración ten un repartimento máis ou menos fixo entre produción eléctrico/mecánica e calor. Como as necesidades de ambas as dúas enerxías poden variar de xeito diferente, adoita aparecer un excedente dalgunha delas.

A enerxía de coxeración inclúese no Réxime Especial de enerxía que lle permite utilizar a coxeración para proverse de toda a calor que necesite e inxectar na rede eléctrica a enerxía eléctrica que non necesite, a unha tarifa fixa. Deste xeito evítase que outra central produza esa enerxía dun xeito menos eficiente.

Maquinaria utilizada para instalacións de coxeración
----------------------------------------------------

* Turbina de vapor
	+ Turbinas de vapor a contrapresión.
	+ Turbinas de vapor con toma intermedia.
* Turbina de gas
* Motor de combustión interna
* Pila de combustíbel
* *Microturbinas*
* Motores *Stirling*
* Ciclos *Rankine* con fluído orgánico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q221620
* BNCF: 33345
* BNF: 11977234v
* EBID: ID
* GND: 4134359-1
* JSTOR: cogeneration
* LCCN: sh85027734
* MAG: 2776756539
* PSH: 13647

 |
Conidios no extremo dun conidióforo en *Phialophora verrucosa*.
En certos fungos, denomínase **conidióforo** a unha estrutura microscópica especializada na produción asexual de miles de esporas llamadas conidios, da cal se desprenden cando chegan á madureza.

Etimoloxía
----------

O neoloxismo *conidióforo* está formado pola unión dos elementos *conidio-* e -*foro*. O primeiro é a raíz do termo conidio, e o segundo unha adapación do sufixo do grego antigo -φóρος -*phóros*, "que leva", derivado do verbo φέρω *phérō* "levar".

Este neoloxismo comexouse a usar en 1882 en inglés.

Pola súa parte, conidio é a adptación dun termo do latín científico, *conidium*, tirado do grego antigo κόνις *kónis*, "po", e do sufixo do latín científico -*idium*, calco do grego antigo -ιδιον -*idion*, sufixo diminutivo.

Características
---------------

Localízanse no extremo de hifas, as cales levantan o conidióforo no aire co fin de esparexer as esporas con máis eficiencia. 

Algúns conidióforos (en *Geotrichum candidum*, por exemplo) constan só de un filamento, mentres que outros (en *Trichoderma viride*, por exemplo) son ramificados. 

Os conidióforos aparecen illados, ou reunidos en corpos frutíferos asexuais denominados conidiomas, sendo a morfoloxía destes un carácter taxonómico importante na clasificación dos fungos imperfectos.

Notas
-----

1. 1 2  conidióforo en dicciomed. Diccionario médico-biológico, histórico y etimológico. {{es]].
2. ↑  conidium no *Collins Dictionary*.
3. ↑  conidium no *Merriam Webster Dictionay*.
4. ↑  González, Luis Carlos (1989): *Introducción a la fitopatología*, pp. 29 - 33.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fungos imperfectos
* Conidio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5783216
* GEC: 0092992

 |
Típica curva de custo marxinal.
En economía e finanzas, o **custo marxinal** é o cambio no custo total que xorde cando a cantidade producida cambia por unha unidade, é dicir, ao incremento do custo total que supón a produción adicional dunha unidade dun determinado ben.

Matematicamente, a función do custo marxinal {\displaystyle CM} é expresada como a derivada da función do custo total {\displaystyle CT} con respecto á cantidade Q:

{\displaystyle CM=dCT/dQ\,}

Nunha gráfica, a curva que representa a evolución do custo marxinal ten forma de parábola convexa, debido á Lei de rendementos decrecentes. No punto mínimo de dita curva, atópase o número de bens a producir para que os custos sexan mínimos.

Na dita curva, o punto de corte coa curva de custos medios determina o óptimo de produción, punto a partir do cal obtense maior produción.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q382444
* BNCF: 33421
* EBID: ID
* GEC: 0172621
* GND: 4158145-3
* JSTOR: marginal-costs
* MAG: 66887028

 |
**Custodio García Rovira**, nado en Bucaramanga o 2 de marzo de 1780 e finado en Bogotá o 8 de agosto de 1816, foi un militar colombiano coñecido como o **Estudante** polos realistas.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Juan de Dios García e Rosa Rovira. Estudou teoloxía e leis, foi tamén afeccionado á pintura e á música.

En 1814, logo que o Congreso colombiano creara o sistema de triunvirato, García Rovira entón gobernador de El Socorro foi un dos tres presidentes elixidos para o poder executivo. O 28 de novembro de 1814 converteuse no presidente das Provincias Unidas de Nova Granada ata o 28 de marzo de 1815 e reelixido en 1815.

En 1816 tras ascender a xeneral foi nomeado Comandante do Exército do Norte. O 21 e 22 de febreiro dese ano dirixiu a Batalla de Cachirí, onde foi derrotado polas tropas españolas o que provocou a renuncia do presidente José Fernández Madrid e a elección de García Rovira como presidente-ditador o 22 de xuño. O 19 de xullo os españois fixérono prisioneiro, sendo condenado a morte o 7 de agosto e fusilado o día seguinte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3007908
* WorldCat
* VIAF: 23521570
* BNF: 146100019
* Europeana: ID
* FAST: 118286
* ISNI: 0000 0000 2645 1011
* LCCN: n83179374

 |
O **depósito legal** é a obrigación legal feita a calquera editor de libros ou publicacións de enviar un ou máis exemplares de calquera obra impresa no país a un repositorio específico, xeralmente a súa biblioteca nacional. Esa doazón é normalmente empregada para libros e xornais, mais co avance da tecnoloxía e dos novos medios de comunicación, algúns países xa están alterando as súas lexislacións para incluír filmes, mapas e até mesmo sitios web de Internet.

Historia
--------

Na antigüidade, a Biblioteca de Alexandría xa tiña un sistema de depósito legal e modernamente foi Francia a que instituíu o depósito legal en 1537; Inglaterra fundou o depósito legal en 1662. Esta lei existe en varios países, como Alemaña, Brasil, España, Estados Unidos de América e Portugal. Nalgúns deses a doazón de libros ao repositorio nacional é un prerrequisito para pedidos de rexistro de números de ISBN ou para o recoñecemento de dereitos de autoría.

O número de exemplares a seren depositados poden variar, sendo xeralmente entre un e catro, mais algúns países requiren depósitos maiores, como Polonia, que obriga ao depósito de 19 copias de calquera nova obra.

Xeralmente os órganos do goberno tamén son obrigados a obedecer a leis extras de depósito legal, o que pode obrigar os documentos públicos a seren distribuídos a un gran número de bibliotecas para acceso público.

Notas
-----

1. ↑  CUNHA, Murilo Bastos da; CAVALCANTI, Cordélia Robalinho de Oliveira. Dicionário de Biblioteconomia e Arquivologia. Brasília, Briquet de Lemos, 2008. Páxina 55. ISBN 9788585637354
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Depósito legal*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q384840
* AAT: 300387551
* BNCF: 10407
* BNE: XX525688
* BNF: 119787663
* EBID: ID
* GND: 4219581-0
* JSTOR: legal-deposits
* LCCN: sh85075741
* MAG: 2776973623
* NDL: 00568656
* NKC: ph320484

 |
**Michael "Mickey" Melchiondo Jr.**, nado o 25 de setembro de 1970 e coñecido polo seu nome artístico **Dean Ween**, é un guitarrista estadounidense, e a metade da banda de rock alternativo Ween. No presente Melchiondo está activo cos grupos Moistboyz, The Dean Ween Group e Ween.

Biografía
---------

Melchiondo coñeceu a Aaron Freeman nunha clase de mecanografía no instituto na súa cidade natal de New Hope, Pensilvania. Os dous adoptaron o apelido ficticio Ween, collendo Melchiondo o nome de Dean Ween e Freeman o de Gene Ween.

En 1991 Melchiondo formou un dúo de punk rock con Guy Heller chamado Moistboyz, editando cinco álbum de estudio, todos eles autotitulados.

Melchiondo colaborou en dous proxectos do seu amigo Josh Homme: The Desert Sessions e Queens of the Stone Age. No álbum de 2002 de Queens of the Stone Age *Songs for the Deaf*, Melchiondo tocou a guitarra en "Mosquito Song", "Gonna Leave You" e "Six Shooter".

En 2009 Melchiondo recibiu a súa licenza de capitán e adoita a organizar viaxes de pesca na costa de Jersey cunha empresa chamada Mickey's Guide Service.

En 2012, tras a separación de Ween, Melchiondo formou The Dean Ween Group. En agosto de 2016 anunciouse o álbum de estrea de The Dean Ween Group, *The Deaner Album*, que foi editado o 21 de outubro a través do selo ATO Records. Un segundo álbum, *rock2*, foi editado en marzo de 2018.

En novembro de 2015 Ween anunciou a súa reunión.

Notas
-----

1. ↑  "Moistboyz". *Discogs* (en inglés). Consultado o 2019-11-30.
2. ↑  Dansby, Andrew; Dansby, Andrew (2001-11-29). "Queens Ready "Songs for the Deaf"". *Rolling Stone* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13 de abril de 2020. Consultado o 2019-11-30.
3. ↑  "Mickey's Guide Service". *mickeysfishing.com*. Consultado o 2019-11-30.
4. ↑  Rose, Lisa (2011-06-14). "By night, he's a rock star -- by day, he's a fisherman". *nj* (en inglés). Consultado o 2019-11-30.
5. ↑  "WEEN". *web.archive.org*. 2015-11-17. Archived from the original on 17 de novembro de 2015. Consultado o 2019-11-30.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5246536
* WorldCat
* VIAF: 8517148574288124430006
* Discogs: 305346
* Europeana: ID
* IMDb: nm0917395
* LCCN: no2017007565
* MusicBrainz: ID
* NNDB: 000084022
* Songkick: 2759131

 |
**Dimas Corral Rebellón**, nado en Mondoñedo o 3 de febreiro de 1820 e finado en Lugo o 28 de xuño de 1868, foi un médico, xornalista e filósofo galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Filosofía e Metafísica na Universidade de Santiago de Compostela (1832-36) e despois Medicina (1840-46). En 1846 doutorouse en Filosofía e Medicina e foi rexente de Psicoloxía e Lóxica da Facultade de Letras compostelá. Foi médico en Ourense e profesor de Filosofía no Seminario. Logo foi profesor de Lóxica no Instituto de Ourense, do que chegou a ser director. En 1852 trasladouse coa familia a Lugo. Foi redactor de *El Eco de Galicia* e *La Aurora del Miño* (que chegou a dirixir entre xuño e xullo de 1857) e colaborou en *El Correo de Lugo*.

Vida persoal
------------

Casou coa compostelá Clara Aller Presas coa que tivo catro fillos: as escritoras Consuelo, Rita e Clara Corral Aller e o médico militar e profesor Dimas Corral Aller

Notas
-----

1. ↑  "Los Corral Rebellón, saga de médicos y escritores oriunda de Mondoñedo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2020-02-16. Consultado o 2020-08-04.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533509
* WikiTree: Corral\_Rebellón-1

 |
**Dimitris Koutsoumpas** (Grego:Δημήτρης Κουτσούμπας), nado o 10 de agosto de 1955 en Lamia, é un político grego, secretario xeral do Partido Comunista de Grecia desde o 14 de abril de 2013.

Traxectoria
-----------

Fillo dun miilitante comunista e membro da resistencia contra os nazis que estivera exiliado durante oito anos. Koutsoumpas estudou dereito na Universidade de Atenas e foi membro das Xuventudes Comunistas de Grecia. Participou na sublevación de Escola Politécnica da Atenas contra o Réxime dos Coroneis en novembro de 1973. En 1987 entrou por primeira volta no Comité Central do Partido Comunista de Grecia e en 1996 no seu politburo. No mesmo ano converteuse en director de *Rizospastis*, o diario oficial do PCG. Foi candidato nas eleccións parlamentarias de 2000 e 2007 sen resultar elixido.

No XIX Congreso do Partido Comunista, o 14 de abril de 2013, resultou elixido secretario xeral do partido, sucedento a Aleka Papariga. Nas eleccións parlamentarias de xaneiro de 2015 entrou no Parlamento como deputado.

Notas
-----

1. ↑  in.gr, ed. (14 de abril de 2013). Νέος γραμματέας του ΚΚΕ ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
2. 1 2 3  "Βιογραφικό Κουτσούμπα". *Kathimerini*. 14 de abril de 2013. Arquivado dende o orixinal o 23 de agosto de 2013. Consultado o 30 de agosto de 2015.
3. ↑  "Εκλογές 2000". *Rizospastis*. 9 de marzo de 2000.
4. ↑  "Εκλογές 2007". *Rizospastis*. 26 de agosto de 2007. Arquivado dende o orixinal o 21/02/2014. Consultado o 23/08/2018.

Ligazóns externas
-----------------

* Mandatos de Dimitris Koutsoumpas no Parlamento Helénico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10920455
* WorldCat
* VIAF: 4616155769092927880004
* BNF: 17809680t
* ISNI: 0000 0004 7590 9913
* SUDOC: 234177608

 |
| *Dimorphodon*Rango fósil: Xurásico inferior |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Sauropsida |
| Orde: | Pterosauria |
| Suborde: | Rhamphorhynchoidea |
| Familia: | Dimorphodontidae |
| Xénero: | ''***Dimorphodon''***Owen, 1859 |

 |
| Especies |
| * *Dimorphodon macronyx* (Buckland, 1829)(tipo)
* *Dimorphodon weintraubi* Clark *et al.*, 1998
 |

***Dimorphodon*** /daɪˈmɔːrfədɒn/ foi un xénero de pterosauros de tamaño mediano do período Xurásico inicial. Foi nomeado polo paleontólogo Richard Owen en 1859. *Dimorphodon* significa "dente de dúas formas", derivado do grego δι (di) que significa "*dous*", μορφη (*morphe*) que significa "forma" e οδων (*odon*) que significa "dente". referíndose ao feito de que tiña dous tipos distintos de dentes nas súas mandíbulas, o que é relativamente raro entre os réptiles. *Dimorphodon* habitou Europa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131245
* EBID: ID
* MAG: 2780606382

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Fossilworks: 38464
* GBIF: 4818474
* IRMNG: 1013695

 |
Coordenadas: 43°29′35″N 8°11′14″O﻿ / ﻿43.4930994, -8.1872576

**Dinain** (Diseño Naval e Industrial S.L) é unha empresa do sector do deseño naval e industrial con sede en Narón, no polígono da Gándara. A empresa iniciouse no deseño naval traballando para Astano.

Deseño naval
------------

Traballa con programas de CAD como AutoCAD, MicroStation, Autohydro, SolidWorks, Ansys Workbench, FORAN (V40, V50.2 e V60), Aveva Marine, Smart Marine, Autoship ou Delftship.

A empresa deseña todo tipo de buques para pasaxe e mercadorías, gaseiros, petroleiros, dragas, remolcadores, plataformas offshore, buques de apoio a barcos plataforma (FPSO, DRILLSHIP, AHTS, PSV, OSRV) e buques militares.

Teñen traballado na serie F-100 para a Armada Española, F-310 para Noruega e destrutores AWD australianos. Deseño de buques anfibios Juan Carlos I (L-61) da Armada Española, ALHD para Royal Australian Navy. Submarinos programas Scorpène e S-80 ou buques de apoio loxístico Cantabria (A-15) e australianos.

### Clientes

* Astilleros Españoles
* Construcciones Navales del Norte
* Factorías Vulcano
* Hijos de J. Barreras, S.A.
* Metalships & Docks
* Navantia
* Unión Naval de Valencia

Accionariado
------------

En 2014 a empresa de Madrid CT Ingenieros mercou o 80% de Dinain. En 2016 mercou o 100% da empresa.

Notas
-----

1. ↑  Una multinacional comprará el 80 % del accionariado de Dinain lavozdegalicia.es
2. ↑  "CT Ingenieros se hace con el 100% de la ingeniería ferrolana Dinain". Arquivado dende o orixinal o 27 de decembro de 2017. Consultado o 26 de decembro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Dinain*** |
Coordenadas: 37°22′05″N 5°58′13″O﻿ / ﻿37.36806, -5.97028

Situación do distrito Sur na cidade de Sevilla.
**Sur** é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.

Está situado no centro-sur do municipio. Limita ao leste cos municipios de Dos Hermanas e Alcalá de Guadaíra; ao norte limita cos distritos Cerro-Amate e Nervión; ao noroeste co distrito Casco Antiguo; e ao oeste co distrito de Los Remedios.

Barrios
-------

* El Prado-Parque de María Luisa
* Huerta de la Salud
* El Porvenir
* Giralda Sur
* El Plantinar
* Felipe II-Los Diez Mandamientos
* Tabladilla-La Estrella
* Bami
* Tiro de Línea-Santa Genoveva
* El Juncal-Híspalis
* Avenida de la Paz
* La Oliva
* Las Letanías
* Polígono Sur

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos de Sevilla |
| --- |
| 
* Bellavista-La Palmera
* Casco Antiguo
* Cerro-Amate
* Este-Alcosa-Torreblanca
* Los Remedios
* Macarena
* Nervión
* Norte
* San Pablo-Santa Justa
* Sur
* Triana

 |  |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cristino Álvarez.

**Cristino Álvarez Herrera**, nado na Coruña o 26 de outubro de 1947 e finado en Madrid o 19 de xaneiro de 2018, foi un xornalista galego especializado en gastronomía, coñecido polo pseudónimo de **Caius Apicius**, co que asinou os seus artigos, reportaxes e críticas nesta materia.

Traxectoria
-----------

Foi fillo de Cristino Álvarez Hernández, unha relevante figura do franquismo na cidade da Coruña, que nos anos en que naceu Cristino Álvarez era concelleiro e posteriormente primeiro tenente de alcalde da cidade. Diplomado en xornalismo, foi xefe de información parlamentaria, editor e xefe de deportes e xefe de edición na Axencia EFE.

Admirador de Álvaro Cunqueiro, Josep Pla, Julio Camba, Martínez Llopis ou Néstor Luján, en xaneiro de 1981 comezou a publicar os seus traballos gastronómicos na Axencia EFE. Foi colaborador habitual de revistas como *Sobremesa* e xornais como *La Voz de Galicia*.

Distincións
-----------

* *Premio Alimentos de España* en medios de comunicación.
* *Premio Nacional de Gastronomía* en 1992 ao *mellor labor xornalístico*.

Notas
-----

1. ↑  Muere el periodista y crítico gastronómico Cristino Álvarez 'Caius Apicius'
2. ↑  Gastonomiagalega.com Cristino Álvarez[*Ligazón morta*]
3. ↑  Cistino Álvarez, alias *Caius Apicius* Arquivado 28 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego* / *O Correo Galego*. p. 29. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* "Hay que disfrutar de la comida con el alma, si no, no vale". Entrevista con Cristino Álvarez *(en castelán)*.
* lomejordelagastrronomia.com Inclúe uns 40 artigos de Cristino Álvarez *(en castelán)*.
Crol.

O **crol** (do inglés) é un estilo de natación que consiste en que un dos brazos do nadador móvese no aire coa palma da man cara abaixo disposta a ingresar na auga, e o cóbado relaxado, mentres o o outro brazo avanza baixo a auga. As pernas móvense de acordo ao que nos últimos anos evolucionou como patada oscilante, un movemento alternativo das cadeiras arriba e abaixo coas pernas relaxadas, os pés cara adentro e os dedo en punta. Por cada ciclo completo dos brazos teñen lugar de dúas a oito patadas oscilantes. Neste estilo é moi importante respirar de modo adecuado.

Historia
--------

O crol frontal empregouse dende a Antigüidade. No mundo occidental, o crol frontal foi visto por primeira vez nunha competición que se deu cita en Londres en 1844, onde foi nadado por nativos americanos, que gañaron facilmente aos nadadores británicos que usaban o estilo braza. Non obstante, os cabaleiros ingleses consideraron que este estilo, coas súas relativamente grandes salpicadura, era "non británico".

John Arthur Trudgen aprendeu o crol frontal dos yámanas, onas e tehuelches durante unha viaxe a América do Sur nalgún momento entre 1870 e 1890. Non obstante, Trudgen usou por error a patada de tesoira, que era a que máis se usaba en Gran Bretaña para a braza, en lugar da de batido, que era usada polos indios americanos. A este estilo híbrido chamóuselle Trudgen e popularizouse rapidamente pola súa velocidade.

En España foi o nadador Enrique Granados Gal, fillo do famoso compositor Enrique Granados, o deportista que nadaría por primeira vez en este estilo na década de 1920.

O estilo Trudgen foi mellorado por Richard (Fred, Frederick) Cavil, nadador e mestre de natación australiano de procedencia británica. Ao igual que Trudgen observou aos nativos das Illas Salomón usando o crol frontal. Pero a diferenza de Trudgen, observou a patada de batido e estudouna en detalle.

Este estilo orixinal dos indios americanos, foi denominado "crol australiano". En 1950 acortou o seu nome para acabar chamándolle simplemente "crol", aínda que tecnicamente é coñecido como crol frontal e normalmente chámaselle "libre" ou en inglés "freestyle". Este estilo utilízase hoxe en día con modificacións menores.

Velocidade e ergonomía
----------------------

A máxima velocidade de nado que se conseguiu en crol frontal ata o momento foi de 2,39 metros por segundo (uns 8,6 km por hora). As distancia no estilo crol son 50 metros, 100 metros, 200 metros, 400 metros, 800 metros,1500 metros, 3000 metros, sendo a proba máis extensa neste estilo crol ou libre.

A posición do peito permite maior flexibilidade do brazo na auga en comparación con braza, e a recuperación dos brazos por enriba da auga reduce o arrastre, en comparación coa recuperación acuática de braza.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *crol*..

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q828185
* EBID: ID
* GEC: 0095060
* LCCN: sh85131211
* MAG: 2777883703
* NKC: ph196752

 |
Mapa de Croacia con Dalmacia en amarelo.
**Dalmacia** (en croata: *Dalmacija*) é unha rexión xeográfica na costa adriática que pertence a Croacia. O seu xentilicio é **dálmata**.

Xeografía
---------

Ocupa unha superficie de aproximadamente 12.000 km², que se estende por unha estreita franxa de terra que comprende a vertente occidental dos Alpes Dináricos e a chaira litoral ao que se suman un conxunto de illas alongadas e paralelas á costa (arquipélago dálmata), cuxa orixe débese ao afundimento de cadeas montañosas. A maioría da poboación (900 000 habitantes aproximadamente) concéntrase no litoral peninsular. A capital rexional é a cidade portuaria de Split. Outras cidades tamén portos importantes son Dubrovnik, Zadar e Šibenik. A península de Istria considerase historicamente parte da rexión.

Historia
--------

A provincia romana de Dalmacia.
Na antigüidade estivo poboada por ilirios e albergou colonias gregas. Máis tarde os romanos crearon alí un estado vasalo que posteriormente (mediados do século II comezaron a anexionarse, converténdoa en provincia romana co nome actual.

A Dalmacia, segundo o historiador Theodor Mommsen, estaba completamente romanizada cando empezaron as invasións bárbaras. Formou parte do Imperio Bizantino e foi invadida por eslavos e outros pobos (século VII). Durante a Idade Media disputáronse a súa posesión bizantinos e francos, pasando máis tarde a estar sometida e Venecia (séculos XIV-XVIII). Tras a caída do imperio napoleónico foi incorporada por Austria.

Despois da segunda guerra mundial, Italia incorporou Istria e as illas do norte de Dalmacia, mentres que Iugoslavia anexionou o resto. Toda a Dalmacia pasou en 1945 a formar parte de Iugoslavia até a súa desintegración, momento no que se constituíu nunha das rexións de Croacia.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *dálmata*.
2. ↑  Goretti Sanmartín Rei et al. Servizo de Normalización Lingüística, Universidade da Coruña, ed. *Criterios para o uso da lingua* (PDF). p. 123. ISBN 84-9749-199-8. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de setembro de 2013. Consultado o 14 de abril de 2014.
3. ↑  Benigno Fernández Salgado, ed. (2004). *Dicionario Galaxia de usos e dificultades da lingua galega*. Editorial Galaxia. p. 1304. ISBN 9788482887524.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q528042
* WorldCat
* VIAF: 153270746
* BRE: 2628181
* EBID: ID
* GEC: 0021305
* GeoNames: 3202210
* GND: 4070200-5
* ISNI: 0000 0000 8894 6300
* LCCN: n85017878
* NKC: ge128988
* SELIBR: 142552
* SUDOC: 027761606

 |
A **dureza** é a capacidade que ten un material de soportar esforzos sen se deformar permanentemente. Non debe confundirse coa tenacidade. Hai diversas formas de medir a dureza, se ben a maioría consiste en utilizar un pequeno indentador, dispositivo que trata de penetrar no material e que pode ser un pequeno balote ou unha agulla.

Escalas de uso industrial
-------------------------

En metalurxia a dureza mídese utilizando un durómetro para o ensaio de penetración. Dependendo do tipo de punta empregada e do rango de cargas aplicadas, existen diferentes escalas, axeitadas para distintos rangos de dureza.

O interese da determinación da dureza nos aceiros estriba na correlación existente entre a dureza e a resistencia mecánica, sendo un método de ensaio máis económico e rápido que o ensaio de tracción, polo que o seu uso está moi estendido.

Ata a aparición da primeira máquina Brinell para a determinación da dureza, esta medíase de forma cualitativa empregando unha lima de aceiro temperado que era o material máis duro que se empregaba nos talleres.

As escalas de uso industrial actuais son as seguintes:

* **Dureza Brinell:** Emprega como punta unha bóla de aceiro. Para materiais duros, é pouco exacta.
* **Dureza Rockwell:** Utilízase como punta un cono de diamante (nalgúns casos unha bóla de aceiro). É a máis estendida, xa que a dureza se obtén por medición directa e é apta para todo tipo de materiais. Adóitase considerar un ensaio non destrutivo polo pequeno tamaño da pegada.
* **Rockwell superficial**: Existe unha variante do ensaio, chamada Rockwell superficial, para a caracterización de pezas moi delgadas, coma coitelas de afeitar ou capas de materiais que recibiron algún tratamento de endurecemento superficial.
* **Dureza Webster:** Emprega máquinas manuais na medición, sendo apto para pezas de difícil manexo coma perfiles longos extruídos. O valor obtido adoita converterse a valores Rockwell.
* **Dureza Vickers:** Emprega coma penetrador un diamante con forma de pirámide cuadrangular. Para materiais brandos, os valores Vickers coinciden cos da escala Brinell.

Escala de Mohs
--------------

En mineraloxía utilízase a escala de Mohs, creada por Friedrich Mohs, que mide a resistencia ó raiado dos minerais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Método da raia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3236003
* AAT: 300072602
* BNCF: 28387
* BNF: 119765333
* EBID: ID
* GEC: 0100080
* GND: 4158703-0
* JSTOR: hardness-tests
* LCCN: sh85058886
* MAG: 42698342

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D006244

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dólar.

| Dólar das Illas Cook |
| --- |
| **Cook Islands Dollar**  |
| Código: | non ten |
| Ámbito: |  Illas Cook(empregada xunto co dólar neozelandés) |
| Símbolo: | $ |
| Fracción: | 100 (cents) |
| Moedas: | 10, 20 e 50 cents1, 2 e 5 $ |
| Billetes: | 3, 10, 20 e 50 $ |
| Emisor: |  |
| Taxa de troco:14-09-2009 | 1 EUR = 1,908 $
1 USD = 1,4014 $
(igual que o dólar neozelandés) |
| *ten&submit=Convertir Troco actual* |

O **dólar das Illas Cook** é a moeda das Illas Cook, xunto co dólar neozelandés e en paridade con este. O dólar subdivídese en 100 *cents*, aínda que algunhas moedas de 50 cents levan a denominación de *"50 Tene"*.

Historia
--------

Ata 1967, a libra neozelandesa empregárase nas Illas Cook, cando foi substituído polo dólar de Nova Zelandia. En 1972, as moedas foron emitidas especificamente para as Illas Cook, e os billetes de banco que apareceron en 1987. O dólar das Illas Cook está vencellado á par co dólar de Nova Zelandia.

Moedas
------

En 1972 introducíronse moedas de bronce de 1 e 2 céntimos, e de cuproníquel de 5, 10, 20, 50 cents e 1 dólar. Todas eran do mesmo tamaño e composición que as correspondentes moedas de Nova Zelandia. En 1983, a produción das moedas de 1 e 2 céntimos rematou. En 1987 introducíronse moedas de 1 dólar en forma de vieira, de 2 dólares triangulares, e de 5 dólares dodecagonais, sendo as de 1 e 2 dólares en cuproníquel e as de 5 dólares en aluminio-bronce. Aínda que houbo unha redución no tamaño das moedas de 10, 20 e 50 cents de Nova Zelandia en 2006, as Illas Cook aínda non reduciron o tamaño das súas.

Billetes
--------

En 1987 o goberno presentou unha nova serie de billetes de 3, 10 e 20 dólares, seguidos polo billete de 50 dólares en 1992. Estes billetes foron impresos ata 1995. Os da illa actualmente están a empregar máis os billetes de Nova Zelandia, a pesar de que os billetes das Illas Cook continúan tendo curso legal.
**Das Lied von der Erde** (*A canción da Terra*, en tradución literal ó galego) é o título dunha obra musical do compositor bohemio-austríaco Gustav Mahler.

Contexto
--------

Esta obra foi composta no verán do 1908 en Toblach, na rexión do Tirol. O autor acostumaba a pasar os veráns na montaña rodeado de natureza. A influencia da paisaxe dos Alpes Dolomitas foi unha das fontes de inspiración para a composición. A segunda influencia chegou da lectura do poemario **Die chinesische Flöte** (*A frauta chinesa*) traducido e adaptado do chinés ó alemán por Hans Bethge. 
Gustav Mahler escolleu seis dos poemas, adaptándoos e incorporando o acompañamento musical. Nesta obra, Mahler empregou unha orquestra sinfónica para musicar un texto máis achegado ós ciclos de cancións (Lieds) que ás grandes obras sinfónicas. Aínda que Mahler xa fusionara ambos xéneros, e nesta obra onde a simbiose é meirande.

Estrutura
---------

A obra estruturase nas seguintes cancións:

1. Das Trinklied vom Jammer der Erde (A canción para beber da miseria da Terra)
2. Der Einsame im Herbst (O home solitario no outono)
3. Von der Jugend (Da xuventude)
4. Von der Schönheit (Da beleza)
5. Der Trunkene im Früling (O borracho na primavera)
6. Der Abschied (Despedida)

Todos os poemas orixinais foron escritos polo poeta chinés Li-Tai-Po, agás a segunda con autoría de Chang-Tsi e a sexta con autoría de Mong-Kao-Jen.
Estes poemas describen a insignificancia do ser humano no mundo. E presentan un ser humano que acepta esta condición, refuxiándose no contacto íntimo coa natureza e no gozo moderado da vida.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Libreto do CD: Gustav Mahler, Das Lied von der Erde. Version Schönberg-Riehn. Editado por Harmonia Mundi s.a, Mas de Vert, 13200 Arles, 1994 *(en alemán)*.

| * v
* c
* e
Sinfonías de Gustav Mahler |
| --- |
| 
* Nº 1 en Re Maior, "Titan"
* Nº 2 en Do menor, "Auferstehungssinfonie"
* Nº 3 en Re menor
* Nº 4 en Sol Maior
* Nº 5 en Do sostido menor
* Nº 6 en La menor, "Tragische"
* Nº 7 en Mi menor, "Lied der Nacht"
* Nº 8 en Mi bemol Maior, "der Tausend"
* Nº 9 en Re Maior
* Nº 10 en Fa sostido Maior (inacabada)
* *Das Lied von der Erde*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q846646
* WorldCat
* VIAF: 176611271
* AllMusic: mc0002370071
* BNF: 139158749
* EBID: ID
* GND: 300097840
* IMSLP: ID
* MusicBrainz: ID

 |
Darío Campos intervén tras tomar posesión da presidencia da Deputación de Lugo.
**Darío Campos Conde**, nado en Vilaoudriz (A Pontenova) en 1965, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Veterinario de profesión. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía da Pontenova e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Obtivo sucesivas maiorías absolutas en 2015 e 2019.

No 2015 foi elixido como presidente da Deputación de Lugo. En 2019, tralas eleccións municipais, deixou a presidencia da Deputación e foi substituído por José Tomé tamén do PSdeG-PSOE.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Enrique Fernández González** |  **Alcalde da Pontenova** 2007 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
| Predecesor:**Elena Candia López** |  **Presidente da Deputación Provincial de Lugo** 2015- 2019 | Sucesor:**José Tomé Roca** |

Notas
-----

1. ↑  Martínez cumpre á segunda e permite que PSdeG e BNG recuperen a Deputación de Lugo

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Pontenova

### Ligazóns externas

* Entrevista en *El Progreso*
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Planta da catedral de Santiago de Compostela
A **cruz latina** é unha cruz formada por dous segmentos de diversa medida que se intersecan nun ángulo recto, onde o segmento menor está a unha proporción de tres cuartos con respecto ao máis longo.

Refire á forma do crucifixo da tradición cristiá.

Características
---------------

En arquitectura hai unha forma de planta denominada *de cruz latina*. Corresponde ao deseño utilizado nas igrexas nas que o brazo maior (que se aliña co pórtico principal, o atrio, o altar maior e a ábsida) ten maior lonxitude que o brazo menor ou transepto; mentres que cando ambas teñen a mesma lonxitude fálase de planta de cruz grega, un dos modelos de planta centralizada, moi habitual na arquitectura bizantina. En cambio, a **planta de cruz latina** é moi habitual nas igrexas da cristiandade latina; e particularmente desenvolveuse nas igrexas monásticas dos beneditinos medievais (Cluny e Cister) e nas denominadas igrexas de peregrinación do Románico e o Gótico no Camiño de Santiago.

A zona na que se cruzan o brazo maior e o brazo menor denomínase cruceiro, e a forma da súa cuberta pode ser moi variada: distintos tipos de cruces de bóvedas (bóveda de aresta, bóveda de crucería), cúpula, ciborio etc.; e pódese proxectar ao exterior mediante distintos tipos de tellados, torres, chapiteis etc.

O brazo maior (e en ocasións o menor) adóitase dividir en naves, habitualmente un número impar, destacándose a central como nave maior, e ficando a ambos os dous lados as naves laterais que adoitan ter menor altura. Esas naves laterais poden prolongarse alén do cruceiro e rodear por detrás ao altar maior, no que se coñece como deambulatorio. Os muros da igrexa poden articularse mediante capelas laterais. No caso da cabeceira da igrexa, pode ter un ábsida semicircular (cuberto habitualmente cunha exedra -media cúpula-) que á súa vez pode complicarse con absidiolos encostados, ben ao propia ábsida, ben ao brazo menor.

É habitual a aliñación astronómica das plantas de cruz latina, para que o leste coincida coa cabeceira (ou ábsida) e o oeste cos pés (ou pórtico); o que permite efectos de iluminación destacados mediante xanelas máis ou menos amplas (óculos, rosetóns, vidreiras).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Cruz latina*** |

### Outros artigos

* Diagrama de catedral

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200674
* AAT: 300010072
* EBID: ID
* GEC: 0173002

 |
Kamehameha I é coñecido coma o *Napoleón do Pacífico*.
O **día Kamehameha**, o 11 de xuño, é un festivo hawaiano, nos Estados Unidos, que se celebra na honra de Kamehameha o Grande, o monarca que unificou o Reino de Hawaiʻi, que abranguía as illas hawaianas de Niʻihau, Kauaʻi, Oʻahu, Molokaʻi, Lānaʻi, Kahoʻolawe, Maui e Hawaiʻi.

Historia
--------

O festivo foi establecido baixo decreto real polo bisneto, tamén rei, Kamehameha I, en 1871, celebrándose por primeira vez no seguinte ano. A finais do XIX, as festas do día Kamehameha consistían nun entroido e unha feira, con carreiras de cabalos, de persoas e de velocípedes.

O día Kamehameha foi un dos primeiros festivos que estableceu o Gobernador de Hawai, cando logrou a súa condición de estado en 1959.

Hoxe en día, o Día trátase dun evento que lembra o Antigo Hawai, respectando as tradicións culturais dos tempos de Kamehameha. Ademais, a Competición de Hula do Rei Kamehameha (*King Kamehameha Hula Competition*) atrae a grupos de danza hula de todo o mundo até o Neil S. Blaisdell Center durante dous días.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* King Kamehameha Celebration Commission *(en inglés)*
* Kohala Kamehameha Day Celebration *(en inglés)*
O **Día Internacional dos Museos** celébrase en todo o mundo o 18 de maio desde que, en 1977, o Consello Internacional de Museos (*International Council of Museums*, ICOM), propuxese esta actividade na súa XII Asemblea Xeral celebrada en Moscova.

Visita escolar ó Museo do Louvre
O obxectivo do **Día** é achega-los museos á sociedade e o público en xeral, en resposta a un concepto de museo como ***institución cultural e histórica ó servizo da sociedade e do seu desenvolvemento***.

"*Os Museos son un importante instrumento para o intercambio cultural, o enriquecemento das culturas e o avance do mutuo entendemento, da cooperación e da paz entre os pobos*" (Resolución do ICOM do 28.05.1977).
Simultaneamente, trata de chama-la atención dos gobernos e institucións de que dependan os diferentes museos para darlles a coñece-las súas necesidades e instarlles a fornecer de medios e persoal para que poidan desenvolve-las súas funcións.

Día Internacional 2007
----------------------

Casa das Ciencias, A Coruña
Cada ano, o **Día Internacional do Museo** celébrase baixo un lema diferente. No ano 2007 foi: "*Museos e Patrimonio Universal*". A presidenta do ICOM, Alissandra Cummins, xustificaba así a elección desta mensaxe: "*Todos somos responsables do patrimonio universal. Este ano, moito máis que nunca, temos que lograr que todo o mundo adquira conciencia do papel que desempeñan os museos no labor de ensinarno-la responsabilidade individual e colectiva que temos con respecto ó patrimonio mundial*".

Na celebración destes actos, invitábase ós museos e entidades a mostrar á sociedade, en calidade de membros dunha familia, barrio, tribo, nación, etnia ou relixión, e mesmo en calidade de cidadáns en tódolos sentidos, que todos somos responsables, conxuntamente e por separado, do aproveitamento compartido e da protección dos nosos respectivos patrimonios, que á vez forman un patrimonio común de toda a humanidade.

Edicións anteriores
-------------------

* 1992: Os Museos e o seu contorno.
* 1993: Museos e Pobos Indíxenas.
* 1994: Xunto ós escenarios nos museos.
* 1995: Resposta e Responsabilidade.
* 1996: Coleccionando para o día de mañá.
* 1997-98: A loita contra o tráfico ilícito do patrimonio cultural.
* 1999: O pracer de descubrir.
* 2000: Museos para o Diálogo.
* 2001: Museos, Cultura e Sociedade.
* 2002: Museos e Globalización.
* 2003: Os Museos e mailos seus amigos.
* 2004: Os Museos e o patrimonio inmaterial.
* 2005: O Museo, ponte entre culturas.
* 2006: O Museo e os mozos.

Notas
-----

1. ↑  "Resolución nº 5 da Asemblea Xeral do ICOM, 28 de maio de 1977.". Arquivado dende o orixinal o 15 de abril de 2007. Consultado o 27 de maio de 2007.

Véxase tamén
------------

* Páxina oficial do **Consello Internacional de Museos** (ICOM)
Unha rúa de Dokkum engalanada con bandeiras con motivo do Bevrijdingsdag
Bevrijdingsfestival de Zwolle de 2010
**Bevrijdingsdag** (en neerlandés), **Día da Liberación** (en galego), día festivo nos Países Baixos, celébrase o 5 de maio de cada ano para conmemorar a capitulación dos alemáns nos Países Baixos o 5 de maio de 1945, vén precedida polo Nationale Dodenherdenking (Día Nacional de Conmemoración dos Mortos) que se celebra o 4 de maio para lembrar todos os caídos neerlandeses en guerras e misións de paz desde a fin da segunda guerra mundial.

Contexto histórico
------------------

O 4 de maio de 1945 o almirante alemán Hans-Georg von Friedeburg rendeu en Lüneburg as tropas baixo o seu mando, estacionadas no noroeste de Alemaña, Países Baixos, Dinamarca ao xeneral británico Bernard Montgomery. Porén a capitulación nos Países Baixos tivo lugar ao día seguinte, cando se reuniron o xeneral canadense Charles Foulkes, o xeneral alemán Johannes Blaskowitz e o príncipe Bernardo de Lippe-Biesterfeld comandante da Binnenlandse Strijdkrachten no Hotel de Wereld para trataren os efectos da capitulación nos Países Baixos, Blaskowitz pediu 24 horas para considerar os termos, aínda que oficialmente as tropas alemás rendéranse oficialmente ese día ás oito da mañá. Un día despois, o 6 de maio, asinábanse os termos detallados da capitulación dos alemáns nos Países Baixos nunha granxa de Nude no concello de Wageningen.

Festa Nacional
--------------

Tras a liberación conmemorouse durante cinco anos o 5 de maio. En 1990 declarouse Festa Nacional, é un día non laborable na administración central e nas administracións locais pero en moitas empresas trabállase ese día por vir marcado como tal no convenio colectivo, nas pequenas empresas sen convenio é o empresario quen decide se dá descanso aos traballadores. A celebración nacional do día acontece en Ámsterdan e nas doce capitais de provincia organizada en colaboración co Comité Nacional do 4 e 5 de maio, pero en moitos outros lugares hai festexos, son famosos os de Wageningen, o de Zwolle e o Bevrijdingspop de Haarlem.

Notas
-----

1. ↑  Werner Warmbrunn *The Dutch under German occupation, 1940-1945*, p. 18
2. ↑  M. J. van Dam *Gouda in de Tweede Wereldoorlog*, 2006, páxina 262