recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ana Patricia Torres Madureira**, nada en Caracas o 2 de setembro de 1984, é unha xornalista e política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Xornalismo coa especialidade de Audiovisual pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou na Cadena SER en Ourense, *Faro de Vigo*, a produtora de La Región e a Televisión de Galicia. Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira de Boborás polo PPdeG na candidatura encabezada por Cipriano Caamaño, e foi concelleira de Cultura, Turismo, Deporte e Xuventude. Nas municipais de 2011 volveu ser elixida concelleira e foi responsable de Cultura, Turismo, Deporte, Educación, Xuventude e portavoz. É deputada provincial de Cultura e Proxectos Audiovisuais dende 2015. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG que obtivo a maioría absoluta (8 concelleiros de 11), e foi elixida alcaldesa de Boborás. É vicepresidenta da Mancomunidade de Concellos do Carballiño, do Xeodestino Ribeiro-O Carballiño e da Asociación Ruta do Viño do Ribeiro. Tamén é presidenta da Fundación Antón Losada Diéguez. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PPdeG e volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta (10 concelleiros de 11). Pertence á Xunta Directiva e ao Comité Executivo do Partido Popular de Ourense dende 2015, no que é voceira dende 2021. Tamén forma parte da Xunta Directiva do PP de Galicia.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Cipriano Caamaño** |  **Alcaldesa de Boborás** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Ficha na Deputación de Ourense
2. ↑  Ana Patricia Torres: "O apoio dos veciños fixo que sexa a muller máis votada de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Boborás

### Ligazóns externas

* Saúdo da alcaldesa de Boborás
* Ana Patricia Torres Madureira
**Álvaro Rodríguez** de Sarria **(***Alvarus Roderici Galletiae* nos arquivos coetáneos**)**, floruit en 1129 - 1166 e finado o 20 de xaneiro de 1167, foi un conde galego durante os reinados de Afonso VII e Fernando II.

Traxectoria
-----------

Álvaro era fillo de Rodrigo Vélaz e Urraca Álvarez, quizais filla de Álvar Fáñez e de Maior Pérez, filla de Pedro Ansúrez. Casou con Sancha, filla ilexítima de Fernando Pérez de Traba e de Tareixa, condesa de Portugal. O primeiro indicio da unión da parella data do 25 de maio de 1150. Despois de enviuvar, Sancha volveu casar con Pedro Afonso. Morreu arredor de 1182, deixando a Álvaro dous fillos, Rodrigo e Vermudo, e dúas fillas, Sancha e Tareixa, que casaron con Afonso Ramírez. Álvaro aparece por primeira vez nun documento do 29 de xaneiro de 1129 no *Tumbo de Lorenzana*, cartulario do mosteiro de Lourenzá. En 1147 participou no asedio de Almería, o *Poema de Almería*, enxalza a ascendencia de Álvaro, especialmente o seu avó materno e homónimo:

A fortaleza da Alcazaba de Almería.

> *[Álvaro] levou a morte a moitos e gobernou Toledo. O pai é honrado a través do fillo, e o fillo é exaltado polas súas propias accións. Forte era Rodrigo, e non é indigno da gloria do seu fillo. Este último foi famoso a través do seu pai, pero é aínda máis distinguido a través do seu avó Álvaro. É el que é coñecido por todos e non menos importante polos seus inimigos.. . Descendente de tan nobre familia, velaí Álvaro. Enfada aos mouros coa súa virtude porque os odia.*
> 
> 

O 13 de febreiro de 1161 Álvaro levaba por primeira vez o título de conde, o máis alto do reino. Ocupou as tenencias de Lemos e Ribadeo (1146), Suarón (1153), a zona de Montenegro, antiga tenza entre as provincias de Lugo e A Coruña (1155), Folgoso, Sarria (1164–66) e Limia (1165). Patrocinaba o mosteiro cisterciense de Meira, onde preto recibira unha concesión de bens de Afonso VII o 27 de agosto de 1151. En 1164 Álvaro chegou a un acordo con Pedro, bispo de Mondoñedo, polo que as igrexas galegas de Piñeira, Vigo e Villasella, que pertencían á diocese, foran entregadas a Álvaro a cambio dunhas propiedades.

Álvaro morreu o 20 de xaneiro de 1167, cando a súa esposa Sancha figura gobernando a tenencia das terras de Folgoso:

> *tenens conmitatum de Felgoso defuncto uiro suo comite Aluaro*
> 
> 

O seu fillo Rodrigo sucedeuno en Sarria e Lemos e tamén lle foi concedido o título de conde.

Notas
-----

1. 1 2 3  Barton, Simon (1997). *The Aristocracy in Twelfth-Century León and Castile*. Cambridge University Press. ISBN 9780511585128.
2. ↑  Aínda que se dubida da exactitude histórica do Poema, Álvaro estivo presente no asedio de Andújar o 17 de xullo, cando presenciou unha carta real.
3. ↑  Edward Lipskey, Glenn (1972). *The Chronicle of Alfonso the Emperor: A Translation of the Chronica Adefonsi Imperatoris, with Study and Notes*. Northwestern University.
4. ↑  Un documento daquela data sinala que a súa viúva "ostentaba a comarca de Folgoso do seu defunto marido o conde Álvaro".
**Marco Aurelio Mauseo Carausio** ( latín: *Marcus Aurelius Mausaeus Carausius* ) foi un soldado romano de orixe gala que usurpou o trono imperial, declarándose emperador de Gran Bretaña e do norte da Galia en 286. 

Traxectoria

Era un home de orixe humilde, da tribo dos menapios, situada entre os ríos Escalda e Mosa, na Galia belga.

Maximiano Herculio preparou unha forza naval en Boulogne-sur-Mer, para atacar con ela aos francos que estaban arrasando as costas da Galia e ata Hispania. Deulle o mando do exército a Carausio, que era un bo temoneiro e un soldado distinguido. Distinguírase na guerra contra os rebeldes Bagaudas en 286 e este éxito e a súa capacidade para abandonar os portos levouno ao posto de comandante da frota naval con base na Canle da Mancha, coa orde de acabar cos piratas francos e saxóns que devastaban a rexión de Armorica.

Carausio tiña moita enerxía pero despois de chegar ao mando non tardou en se enriquecer, e isto levantou as sospeitas da xente que pensaba que permitía o saqueo dos francos e outros piratas a cambio dunha parte do botín ou quen os atacaba cando volvían e quedaba co que levaban.

Maximiano Herculio ordenou que fose executado, pero Carausio decatouse diso e cruzou a canle coa frota, cuxos soldados o agradeceron porque lles deu parte do botín, e desembarcou en Britannia, derrotando ás forzas que alí estaban acuarteladas e atraendo as lexións de Gran Bretaña e os continxentes de mercenarios ávidos de botín. Despois proclamouse emperador. As súas primeiras medidas foron de vigor e prudencia. Construíu novos barcos e aliouse con varias tribos bárbaras e pronto controlou os mares occidentais.

Maximiano preparou unha expedición punitiva contra Gran Bretaña, pero foi derrotado. Un informe enviado a Constancio Cloro di que se debeu a unha tormenta, pero tamén di que Carausio obtivo a vitoria. Eutropio, un funcionario do emperador Arcadio, di que a vitoria de Carausio foi moi clara. Parece que Constancio Cloro decidiu recoñecelo como Augusto dentro do Imperio. Atopáronse moedas do suceso nas que aparece como Marco Aurelio Valerio ou Marco Aurelio Mauseo, nome probabelmente tomado por Carausio (287) e dise que é *Restitutor Britanniae* (Restaurador de Gran Bretaña) e *Genius Britanniae* (Espírito de Gran Bretaña).

Gobernou sen oposición ata 293 cando Constancio Cloro marchou á Galia e ocupou Boulogne despois dun cerco e preparouse para desembarcar en Gran Bretaña. Carausio foi entón asasinado polo seu xefe do exército Alecto que tomou o seu lugar. Alecto mantivo o poder durante tres anos, ata que foi derrotado e asasinado por Xulio Asclepiodoto.

Notas
-----

1. ↑  *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. I*. Londres: Walton and Maberly. 1841. p. 609-610.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)

Ver tamén
---------

Modelo:Projectes germans

* Lista de emperadores romanos
***Jumanji*** é un filme estadounidense dirixido por Joe Johnston que se estreou en 1995. É unha comedia-fantasía sobre un xogo de mesa sobrenatural que fai que os animais da xungla e outras criaturas se materialicen cada vez que un xogador tira os dados. Está baseado no libro de ilustracións *Jumanji* de Chris Van Allsburg. O guión é obra de Greg Taylor, Jonathan Hensleigh e Jim Strain e está protagonizado por Robin Williams, Bonnie Hunt, Kirsten Dunst, Bradley Pierce, David Alan Grier, Jonathan Hyde e Bebe Neuwirth. A historia céntrase en Alan Parrish, un rapaz que queda atrapado nun xogo de mesa mentres xogaba coa súa amiga Sarah Whittle en 1969. Vinte e seis anos despois, os irmáns Judy e Peter Shepherd atopan o xogo, comezan a xogar e sen querer liberan a Alan, agora un adulto. Despois de buscar a Sarah, os catro deciden rematar o xogo para revertir toda a destrución que causou.

O filme foi estreado o 15 de decembro de 1995. Malia a morna acollida da crítica, foi un grande éxito de recadación, conseguindo $263 millóns en todo o mundo sobre un orzamento de $65 millóns e converteuse no décimo filme con maior recadación de 1995. Industrial Light & Magic foi o encargado de crear os gráficos por ordenador e os animatronics para os efectos especiais.

No 2005, estreouse un filme como sucesor espiritual de *Jumanji*, titulado *Zathura: A Space Adventure*, e que tamén foi adaptado dun libro de Van Allsburg que estaba máis directamente relacionado co libro de *Jumanji*. Unha secuela, *Jumanji: Welcome to the Jungle*, foi estreada o 20 de decembro de 2017.

Sinopse
-------

Alan Parrish queda atrapado durante 25 anos nun xogo de mesa máxico e moi antigo, Jumanji. Cando finalmente é liberado por dous nenos, unha manda de animais exóticos tamén é liberada. Alan deberá salvar a súa vila da destrución.

Personaxes
----------

* Robin Williams como Alan Parrish
* Adam Hann-Byrd como xove Alan Parrish
* Bonnie Hunt como Sarah Whittle
* Laura Bell Bundy como xove Sarah Whittle
* Kirsten Dunst como Judy Shepherd
* Bradley Pierce como Peter Shepherd
* David Alan Grier como Carl Bentley
* Bebe Neuwirth como Nora Shepherd
* Jonathan Hyde como Sam Parrish/Van Pelt
* Patricia Clarkson como Carol-Anne Parrish

Notas
-----

1. ↑  BoxOfficeMojo.com
2. ↑  "Jumanji Author Getting Aboard Hollywood Express : Movies: Chris Van Allsburg says the film version of his book is like a Christmas gift. It's just not the one he was expecting.". The Los Angeles Times. Consultado o 2010-12-23.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Jumanji* na IMDb *(en inglés)*.
* Rotten Tomatoes *(en inglés)*
* Ficha en BoxOfficeMojo *(en inglés)*

* Portal:Cine
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q222939
* WorldCat
* VIAF: 315604680
* AFI: 59934
* Allmovie: v135482
* AlloCiné: 13970
* BNE: XX5500051
* Box Office Mojo: jumanji
* CineRessources: 53806
* FilmAffinity: 434111
* IMDb: tt0113497
* LCCN: no2015052229
* LUMIERE: 9
* Metacritic: jumanji
* OFDb: 1546
* OMDB: 8844
* Rotten Tomatoes: 1068044-jumanji
* Synchronkartei: 1741
* TheNumbers: Jumanji
* TMDb: 8844
* TVcom: jumanji
* TVGuide: 131069

 |
Prédica do papa Urbano II no Concilio de Clermont. Ilustración de estilo gótico tardío, extraída do *Livre des passages d'Outre-mer* (cara ao 1490), conservado na BnF.
*Para o anterior Concilio de Clermont vexa Concilio de Clermont (535).*
O **Concilio de Clermont** foi un sínodo mixto, de eclesiásticos e laicos da Igrexa católica que tivo lugar en novembro de 1095 e que desencadeou a primeira cruzada.

En 1095, o emperador bizantino Aleixo I Comneno enviou legados a Occidente solicitando axuda militar contra os selxúcidas. A mensaxe foi recibida polo papa Urbano II; este encontrábase daquelas no Concilio de Piacenza, e en novembro daquel ano convocou o Concilio de Clermont para debater o asunto. Ao convocar o concilio, Urbano pediulle aos bispos e abades que trouxeran os señores locais de importancia.

O Concilio durou desde o 18 até o 28 de novembro de 1095 e asistiron uns 300 clérigos de toda Francia. Urbano tratou as reformas cluniacenses e confirmou a excomuñón do rei francés Filipe I polo seu segundo matrimonio. O xoves 27 de novembro, Urbano falou por primeira vez dos problemas no leste e declaroulle a guerra santa (*bellum sacrum*) aos musulmáns que ocupaban Terra Santa.

Segundo o cronista contemporáneo Fulquerio de Chartres, Urbano tamén falou de varios abusos da Igrexa como a simonía e do incumprimento da Tregua de Deus. Logo pediulle aos cristiáns occidentais, pobres e ricos, que acudisen en auxilio dos gregos no leste, pois *Deus vult* ('Deus quéreo'), exclamación coa que o papa terminou o seu discurso. Fulquerio recolle que Urbano prometeu a remisión dos pecados para aqueles que realizaran a viaxe a Terra Santa, aínda que probablemente non se refería ao que co tempo se chamarían indulxencias.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Medieval Sourcebook: Discurso do papa Urbano II no Concilio de Clermont, 1095 (5 versións do discurso) *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49964
* WorldCat
* VIAF: 14079564
* EBID: ID
* LCCN: n79100864
* SUDOC: 034684158

 |
*Este artigo trata sobre as matemáticas, para o tendido eléctrico dos trens e tranvías vexa Catenaria (ferrocarril).*
Chámase **catenaria**  á curva que describe un fío (calquera corpo longo e flexíbel: corda, cadea, cabo) suspendido polos seus extremos e baixo a acción do seu propio peso. A palabra catenaria deriva do latín **catenarĭus**, que significa *propio da cadea*.

En matemáticas chámase **catenaria** a curva que adopta unha cadea ideal perfectamente flexíbel, con masa, suspendida polos seus extremos e sometida á acción dun campo gravitatorio uniforme. A involuta da catenaria é a tractriz.

Diferentes catenarias para distintos valores do parámetro **a**
Se o peso propio por unidade de lonxitude é **p**, e a tensión é **T**, nun elemento diferencial de lonxitude en equilibrio:

{\displaystyle {\vec {T}}+{\vec {p}}dl={\vec {T}}+d{\vec {T}}}
partindo desta expresión e utilizando un sistema de coordenadas no que **a** é a ordenada do punto máis baixo da curva, chégase á expresión:

{\displaystyle y=a\cdot \cosh(x/a).}
chamada ecuación da catenaria.

O valor de **a**:

{\displaystyle a=\left({\frac {T\_{o}}{P}}\right).}
Onde {\displaystyle T\_{o}} é a compoñente horizontal da tensión, que é constante e coincide coa tensión total no punto mais baixo da curva e p é o peso por unidade de lonxitude.
A súa ecuación foi obtida por Gottfried Leibniz, Christiaan Huygens e Johann Bernoulli en 1691, en resposta ao desafío de Jakob Bernoulli. Huygens foi o primeiro en utilizar o termo catenaria nunha carta dirixida a Leibniz en 1690, e David Gregory escribiu, ese mesmo ano, un tratado sobre esta curva.

Véxase tamén
------------

As columnas da Sagrada Familia de Barcelona seguen unha catenaria.
### Outros artigos

* Función hiperbólica
* Coseno hiperbólico
* Catenoide
* Catenaria (ferrocarril)

### Ligazóns externas

* A curva catenaria *(en castelán)*
* Índice de curvas famosas *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q214561
* AAT: 300265734
* EBID: ID
* JSTOR: catenaries
* MAG: 29279314

 |
**Santa María a Real de Oseira** é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2011 tiña 389 habitantes, deles 204 eran homes e 185 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 547 habitantes.

Xeografía
---------

É a parroquia máis extensa do municipio de San Cristovo de Cea, ocupa aproximadamente un cuarto da totalidade do concello. Coñecida polo *Mosteiro Cisterciense de Oseira* que en épocas anteriores foi algo así como o centro neurálxico de toda a comarca do Carballiño. As colosais fachadas do edificio, o repicar das campas santas e maila tranquilidade e sosego do contorno fan de Oseira o lugar ideal para fuxir do mundanal ruído. Os lugares da parroquia contemplan Oseira dende un esplendoroso val. O río Oseira camiña ata o Arenteiro con calma bañando as traballadas terras da parroquia.

Cultura
-------

### Toponimia

**Oseira** (do latín *ossum*, "lugar onde hai osos"), o nome provén de "ursaria", terra onde habitan osos, pois era frecuente poder ver este tipo de animais pola zona. En galego antigo escrito coma Osseira (*Osseyra*), posteriromente ás veces castelanizado coma *Osera* ou *Ossera*.

Festas
------

Celébrase o 15 de agosto a festa en honor a Santa María a Real de Oseira. Aínda que a festa laica se fai o domingo que segue ó día 15.

Galería de imaxes
-----------------

* Cruceiro.Cruceiro.
* Hórreo en madeira.Hórreo en madeira.
* 
* VilarelloVilarello

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Oseira

| Lugares da parroquia de Oseira no concello de San Cristovo de Cea na Provincia de Ourense |  |
| --- | --- |
| Arenteiriño | Áspera | Betar | Boulla | A Cabana | Confurco | A Costa | O Gamoal | Mirallos | Oseira | Pielas | Pobadura | O Río | San Martiño | Silvaboa | Tanxil | Trabazos | A Veiga de Abaixo | A Veiga de Arriba | A Ventela | Vilanfesta | Vilarello | Vilariño Frío |

### Parroquias de San Cristovo de Cea

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de San Cristovo de Cea |  |
| --- | --- |
| Castrelo (San Cibrao) | Cea (San Cristovo) | Covas (Santa María) | Lamas (San Martiño) | Longos (Santa Baia) | Mandrás (San Pedro) | Oseira (Santa María a Real) | Pereda (Santa Baia) | San Fagundo (San Fagundo) | Souto (San Salvador) | Vales (San Pedro) | Vilaseco (San Miguel) | Viña (San Román) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  Martín Sarmiento (1746-1770): *Colección de voces y frases de la lengua gallega*, ed. de J. L. Pensado Tomé (U. de Salamanca, 1970)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de San Cristovo de Cea

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12396800
* código INE: 32076070000

 |
**Daniel Rodas Chapela**, nado en Moaña en 1961, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.Papeleta do BNG das Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Cursou estudos de enxeñaría. É funcionario da Consellería de Pesca. Concelleiro en Moaña dende ano 2003 e foi deputado provincial na Deputación de Pontevedra (2007-2011). É membro do Consello Comarcal do BNG do Morrazo. O 26 de marzo de 2013 tomou posesión como deputado do Parlamento de Galicia en substitución de Carlos Aymerich.

Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 foi candidato suplente na lista do BNG ao Congreso dos Deputados pola Provincia de Pontevedra, repetindo na convocatoria electoral de novembro do mesmo ano.

Notas
-----

1. ↑  "Candidatura por Pontevedra". *BNG - Bloque Nacionalista Galego*. Arquivado dende o orixinal o 31/03/2019. Consultado o 9/3/2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Parlamento de Galicia Arquivado 14 de setembro de 2015 en Wayback Machine.
* ´Todavía no hemos decidido si dejaré el cargo de concejal para ir al Parlamento´ *Faro de Vigo*, 20/3/2013 *(en castelán)*.
Situación da Baixa Estíria
**Baixa Estiria** (esloveno *Spodnja Štajerska*, alemán *Untersteiermark*, latín *Styria*) representa o terzo meridional do antigo Ducado da Estíria, é unha rexión do norestr da Eslovenia. Os outros dous terzos setentrionais do antigo ducado pertencen actualmente a Austria chamados hoxe en día Alta Estíria. O Ducado de Estíria dividiuse en 1918 despois da primeira guerra mundial, quedando o Reino de Iugoslavia só coa Baixa Estíria. Eslovenia obtivo a independència da República Federal Socialista de Iugoslavia en 1991.

A Baixa Estíria non ten status oficial como unidade administrativa en Eslovenia, só se é asociada como unha simple provincia (en esloveno *pokrajina*). A Baixa Estíria é coñecida polo seu viño branco.

A capital da Baixa Estíria é Maribor (alemán *Marburg*). Tamén son importantes cidades como Celje e Ptuj.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Baixa Estiria Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q215659
* WorldCat
* VIAF: 30148570684624312214
* GND: 4119311-8
* SUDOC: 153078464

 |
**Xoán Manuel Tubío Fernández**, coñecido como **Xaneco**, nado en Outeiro de Rei o 8 de agosto de 1967, é un luthier de instrumentos musicais galegos. Desde o ano 2015 ocupa a presidencia da Asociación de Gaiteiros Galegos.

Traxectoria
-----------

Fillo dun carpinteiro, aprendeu desde moi cativo as técnicas e o manexo das ferramentas para traballar a madeira. A idade de 15 anos entrou en contacto coa música tradicional galega na Asociación cultural de Outeiro de Rei, onde comezou como percusionista. Nos anos noventa fabricou o seu primeiro tambor, continuando desde aquela a fabricación de instrumentos tradicionais. O aumento na súa listaxe de encomendas fixo que abrise o seu propio obradoiro en San Fiz de Paz no ano 1996: *Xaneco, obradoiro de instrumentos musicais*.

No ano 1995 entrou en contacto coa zanfona, grazas a un curso organizado pola AGG, comezando a interesares e acumular información arredor do instrumento. Posteriormente realizou un curso no obradoiro-escola de instrumentos galegos da deputación de Lugo e, coa axuda do luthier de Sarria Xermán Arias, fabricou a súa primeira zanfona, sendo actualmente un dos poucos luthiers que as fabrican en Galiza. Un destes instrumentos, a "zanfona carneifona", valeulle o primeiro premio no X Certame de Artesanía Antón Fraguas Fraguas da Deputación da Coruña.

Como músico participou en diferentes grupos como Aloia ou Caldaloba, sendo na actualidade membro dos Minhotos.

Desde o ano 2015 é presidente da Asociación de Gaiteiros Galegos.

Notas
-----

1. ↑  "Obradoiro - Xaneco". *xaneco.gal*. Consultado o 2022-04-28.
2. ↑  "A "Zanfona CarneiFona" válelle a Xaneco Tubío o premio Antón Fraguas". *Nós Diario*. 2014-06-28. Consultado o 2022-04-28.
3. ↑  "Xaneco Tubío". *Consello da Cultura Galega*. Consultado o 2022-04-28.
4. ↑  Os Minhotos. *Canle dos Minhotos* (Youtube).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigos de Xaneco Tubío. Nós diario.
* El arte del luthier. Desde Galicia para el mundo (castelán). 02/04/2014 (Youtube).
* Xaneco HD. Curtametraxe de Isabel Albela González (EASD Mestre Mateo). 20/04/2015 (Youtube).
**Dismal** é un grupo de música pontevedrés creado en setembro de 1992. A súa primeira etapa durou ata 2007, pero en 2022 a banda reuníuse para tocar no festival Surfing the Lérez de Pontevedra e dende entón mantívose activo.

Traxectoria
-----------

Jose Barros no Festival Cultura Quente 2007 de Caldas de Reis (Pontevedra).
Logo de varios anos participando en diversos recompilatorios e tocando en directo, en 1999 lanzaron *The New Bomb* co selo portugués Division House, un CD con 6 temas en inglés e un libro de poesías de máis de 100 páxinas.
Ó ano seguinte gravaron *Make your mind up*, un CD con 13 temas (un deles en castelán) que presentaron en xira por España, Portugal e mesmo Países Baixos, Bélxica ou Eslovenia. Nesta época son habituais do festival Cultura Quente de Caldas de Reis.

En abril de 2002 lanzaron *El tristeza* (Zero Records), de 12 temas, producido por Pablo Iglesias e masterizado en Nova York por Andy VanDette. Inclúen por vez primeira unha versión, "La Grange" de ZZ Top, ademais de tres temas en castelán. Nun dos concertos de presentación deste disco actuaron no escenario central do Festimad. Tanto este disco como o anterior foron editados con **theDismal** como nome da formación.

No 2007, logo de dous anos sen apenas actuacións en directo, lanzaron *Neptuno*, con 12 temas novos, todos eles en castelán, e incluíndo un DVD con 17 temas dun concerto en Pontevedra no 2006, e 6 videoclips. Con este álbum recuperan o nome orixinal.

Teñen tocado con grupos como Sepultura, Entombed, Testament, Toy Dolls, Kreator, POD, Rammstein, Ill Nino ou Napalm Death, en máis de 300 concertos.

Discografía
-----------

* *The New Bomb* (1999)
* *Make Your Mind Up* (2000)
* *El tristeza* (2002)
* *Neptuno* (2007)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387122
* Discogs: 675522
* Metal Archives: 19979
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 421842

 |

1. ↑  López, Belén (2023-06-13). "Los pontevedreses Dismal actuarán el 30 de junio en el Resurrection Fest". *Diario de Pontevedra* (en castelán). Consultado o 2023-11-06.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Antón Varela.

**Antón Varela Cachaza,** chamado **Tonecho Varela**, nado en Canido (Ferrol) en 1955 e finado en Ferrol o 25 de xullo de 2017, foi un gaiteiro e luthier galego.

Traxectoria
-----------

Como intérprete comezou na percusión, tanxendo tambor e bombo, e despois, nos anos setenta, moveuse aos instrumentos de vento, e especialmente a gaita, que serían os que lle deron sona. Iniciouse tocando no cuarteto tradicional Follas Novas, e despois pasou para Os Raparigos, outro cuarteto tradicional con base en Ferrol. Máis tarde pasaría a cofundar o conxunto que tivo máis sona dos seus, Os Cempés, cos que gravou algúns discos chave da música galega nos anos noventa. Xa cando este conxunto estaba na súa última etapa iniciou a súa participación nun grupo máis amplo chamado Berros do Castro. Ademais de instrumentista e compositor, tamén realizou investigación sobre a historia e a representación da gaita galega.

A pesar de traballar inicialmente en Correos e posteriormente nos estaleiros de Bazán en Ferrol, Varela deixou eses oficios para traballar como luthier. Aprendeu a finais dos oitenta o oficio de Seivane en Ribeira de Piquín e xa en 1989 se puxo pola súa conta cun obradoiro de seu en Ferrol Vello. Fabricaba gaitas galegas e outros instrumentos de vento similares, como xeremías mallorquinas ou gaitas senabresas.

Faleceu o 25 de xullo de 2017, por mor dun cancro.

Honras
------

Leva o seu nome un parque de Ferrol, no barrio de Canido.

Notas
-----

1. 1 2  Varela, Antón (Summer 2017). "Mi recorrido con la gaita". *Chanter* **31** (2).
2. ↑  "A música tradicional en loito polo pasamento de Antón Varela". *Sermos Galiza* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13-03-2018. Consultado o 12-3-2018.
3. ↑  "Antón Varela | Tromentelo". *tromentelo.es*. Arquivado dende o orixinal o 13-03-2018. Consultado o 12-3-2018.
4. ↑  "Galicia pierde al gaitero y luthier Antón Varela". La Voz de Galicia (en castelán). Consultado o 19-3-2019.

Ligazóns externas
-----------------

* Antón Varela falando do barrio de Ferrol Vello, e interpretando a gaita, nunha promoción turística do concello de Ferrol (2013). YouTube.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Santa Susana.
Susana de Roma venérase na Igrexa Católica o 11 de agosto.
**Susana** (nada en 280 - finada en 295) foi unha cidadá romana decapitada por se negar a ofrecer sacrificios ao deus Xúpiter, considerada santa pola Igrexa Católica.

Naceu en Roma no ano 280, filla de Gabino (futuro santo) e sobriña (segundo os seus haxiógrafos) do papa Caio, ambos os dous familiares achegados do emperador da época, Diocleciano. Pouco despois do nacemento da súa única filla, Gabino enviuvou e fíxose sacerdote.
Susana, mentres tanto, foi educada no cristianismo por uns familiares. Posuidora dunha grande intelixencia, dende pequena amososu un grande interese polas escrituras sacras.
Á idade de 12 anos dedicaba parte do seu tempo a comentar as mensaxes dos santos padres.

Morre mártir por orde de Diocleciano, sendo decapitada o 11 de agosto do ano 295. A Igrexa lémbraa o mesmo día do seu finamento.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Susana de Roma*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272987
* WorldCat
* VIAF: 10642202
* ARLIMA: 3302
* CERL: cnp00589373
* GND: 118799479

 |
**Javier Rodríguez Galiano**, coñecido como **Javi Rodríguez**, nado en Poio o 26 de xuño de 2003, é un futbolista galego, que xoga como defensa central ou lateral dereito no Celta Fortuna, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol no Marcón Atlético, ingresando na canteira do Celta de Vigo en idade benxamín. Tras subir polas diferentes categorías inferiores do club, na tempada 2022/23 debutou co segundo filial, o Gran Peña, na Terceira División RFEF. Durante esa tempada disputou tamén os seus primeiros partidos co Celta Fortuna, ao que subiu definitivamente na tempada 2023/24.

O 1 de novembro de 2023 debutou co primeiro equipo do Celta de Vigo, da man do adestrador Rafa Benítez. Foi nun partido da Copa do Rei fronte ao Turégano, onde substituíu na segunda parte a Carlos Domínguez.

Notas
-----

1. ↑  V. F. Míriam (24 de xaneiro de 2023). "Javi Rodríguez, de tener un pie fuera del Celta, a brillar en casa". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 6 de novembro de 2023.
2. ↑  "Javi Rodríguez, primer canterano del Celta en debutar con Rafa Benítez". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2 de novembro de 2023. Consultado o 6 de novembro de 2023.
**ECO** é un grupo musical de rock galego. A banda formouse en 2003, e o seu estilo mestura hard rock, power metal e rock alternativo. Na súa primeiro encarnación encarnación estivo composta por Roberto Espinosa (voz), Alberto Cereijo (guitarra), Diego P. Castro (baixo) e Tino Mojón (batería). A banda separouse en 2010 e regresou en 2019.

Historia
--------

A historia de ECO comezou en 2003, cando Alberto Cereijo, guitarrista de Los Suaves, coñeceu a Roberto Espinosa uníndose a eles Tino Mojón, tamén batería de Los Suaves. En 2007, en plena crise do grupo, Cereijo anunciou que deixaba Los Suaves para centrarse en ECO, aínda que logo se retractaría e compaxinaría o seu traballo nas dúas bandas. Ese mesmo ano publicaron o primeiro álbum de estudio do grupo, *Réplica*.

En 2010, o líder Roberto Espinosa deixou a banda e esta disolveuse. Porén, en 2019 Espinosa decidiu reformar ECO cunha nova formación composta por Pablo Espido (batería), Maca (baixo) e Fran Rodríguez (guitarra), ademias do propio Espinosa nas voces Un ano ECO despois lanzou o seu segundo álbum de estudio, *Los años del silencio*.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Réplica* | 2007 | Santo Grial |
| *Los años del silencio* | 2021 | CD Music |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do grupo
* MySpace oficial do grupo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8771639
* WorldCat
* VIAF: 129797712
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 295857

 |


1. ↑  "Entrevista con ECO (con Roberto Espinosa, cantante del grupo)". *Redhardnheavy* (en castelán). 2021-05-27. Consultado o 2023-11-10.
**Luís José Quintela Ferreiro** foi un profesor e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Francisco Quintela Pallín e Aurora Ferreiro Varela, e irmán do tamén escritor Antonio Quintela Ferreiro. Estudou no Colexio dos xesuítas e fixo os primeiros anos de noviciado. Deixóuno por problemas de saúde. Licenciouse na Facultade de Letras da Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor de lingua e literatura española no Instituto Masculino de Lugo. Colaborou en *El Pueblo Gallego*, *La Noche* e *La Voz de Galicia*. Fundou e dirixiu a revista *Escritos* (1959-1960) onde asinaba como **Picato**. Foi mestre de Marina Mayoral e Arcadio López-Casanova.

Obras
-----

* *Carta a las gentes de Galicia*, 1966.
* *Hacia un orteguismo de izquierda*, 1967.

Notas
-----

1. ↑  "Anacos. Arcadio y su maestro", *La Noche*, 5-2-1960, p. 2,

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Antonio Quintela Ferreiro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31282919
* BNE: XX1407506
* Dialnet: 1237703

 |
**Ampelo, Ámpelo ou Ampelos** (do grego antigo Αμπελος, "cepa de vide"), na mitoloxía grega, era o fillo dun sátiro e dunha ninfa, amais do amante do deus Dioniso.

O deus Dioniso, amante de Ampelo.

Lenda
-----

Era coñecido por relacionarse docilmente coas feras da natureza, salvo cunha da cal estaba advertido por Dioniso, o touro. Certo día un touro apareceu na ribeira do río no que se atopaba Ampelo e este decidiu montalo; todo ía ben, pero de súpeto o touro comezou a correr e Ampelo perdeu o control, caendo ó chan, rompendo o pescozo e sendo arrastrado por unha hasta do touro durante uns cantos metros. Dioniso descubriu o seu corpo, e grazas a iso o deus que nunca choraba comezou a chorar. Nese momento naceu do corpo de Ampelo unha vide e grazas á súa morte naceu o viño, polo cal sería famoso Dioniso.

Segundo outra versión, o deus agasallouno cun acio de uvas que colgou dunha árbore. Ao querer collelo, Ampelo rubiu á árbore mais acabou caendo dela e matouse e Dioniso o converteu nunha constelación.

Notas
-----

1. 1 2  Grimal (1989), p. 25

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1989). *Diccionario de mitología griega y romana* (en castelán) (1ª (1981), 4ª reimpr. 1989 ed.). Barcelona: Paidós. ISBN 84-7509-166-0.
***Historias de Oregón*** é unha novela de Diego Ameixeiras, publicada por Edicións Xerais en novembro de 2011 logo de que gañase ese verán o Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia.

Sinopse
-------

A trama relaciona diversos personaxes da vila de Oregón, heterónimo literario de Ourense. A acción discorre nun verán de forte calor.

Aurora P.G. é unha muller que sofre os maltratos do seu home. Unha enfermeira que coñece a través da doazón de sangue intenta animala para que faga tai chi. Cae no cristianismo e confesa a un sacerdote que lle atrae a idea do suicidio, mais mata o seu home, Andrés Carracedo Sánchez, cun coitelo.

Ponte sobre o río Bibei na Pobra de Trives.
Diana Maroto é unha rapaza de São Paulo de 20 anos que ten unha filla alá e exerce a prostitución en Oregón. É asasinada por un home, e logo de que o seu corpo apareza a tres quilómetros da ponte do Bibei, Eusebio R.S. acaba confesando o crime.

Camélia V.P. é unha prostituta portuguesa, que unha vez ao mes se cita cun construtor de sona nun motel á beira da estrada de Santiago de Compostela, a 10 km da vila. Nunha das citas róuballe a carteira con bastantes cartos. Dá estes cartos á nai de Diana, xunto con outros recadados por emigrantes da vila, para que llos dea á súa neta.

Rafael B.D. está namorado da doutora Carme Méndez T. mais esta non quere seguir con el. Autolesiónase e contrata os servizos de Camélia.

Mateo G.L. é un peón forestal. Ten algún negocio escuro con Gumersindo E.V. quen matou a Anselmo Vázquez Prada, un construtor que lle tiña que dar uns cartos. Carlos A.N. é amigo de Mateo e irmán de Rosa A.N. á súa vez muller do construtor.

Narración
---------

A obra está narrada en terceira persoa cun narrador omnisciente.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web da editorial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390484
* ISBN: 978-84-9914-312-5
* OL: OL30612044M

 |
**Marmaduke Tunstall**, nado en 1743 e finado o 11 de outubro de 1790, foi un ornitólogo inglés. 

Foi o autor da *Ornithologica Britannica* (1771), probabelmente o primeiro traballo británico no que se utilizou a nomenclatura binominal.

Traxectoria
-----------

Tunstall naceu na vila de Burton Constable en Yorkshire do Leste, Inglaterra.

En 1760 herdou as terras familiares de Scargill, Hutton, Long Villers e Wycliffe. De confesión católica, foi educado en Douai, Francia. 

Completados os seus estudos pasou a residir en Londres, onde fundou un amplo museo, así como unha gran colección de aves vivas e outros animais. Tras o seu su matrimonio en 1776 o museo se trasladousr a Wycliffe e xa daquela era un dos mellores de Inglaterra.

Tunstall foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres á idade de vinte e un anos e, en 1771, foi elixido membro da Royal Society.

A el débese a descrción do xénero *Pyrrhocorax* e das especies *Falco peregrinus* e *Motacilla cinerea*.

Morreu en Wycliffe e as súas facendas pasaron ao seu medio irmán William Constable.

Constable invitou a Thomas Bewick a Wycliffe, onde pasou dous meses facendo debuxoos dos espécimes de aves. A colección foi finalmente comprada pola Sociedade de Newcastle en 1822 e formou a base do Museo de Newcastle.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Tunstall** emprégase para recoñecer a Marmaduke Tunstall como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Marmaduke Tunstall Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Mullens, W. H.; Swann, H. K, (1917). *A Bibliography of British Ornithology from the Earliest Times to the End of 1912*. Londres: Macmillan.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q262859
* WorldCat
* VIAF: 27466680
* BMT: 165894
* E-Enlightment: tunstmarma023072
* FAST: 329779
* GND: 114669346X
* ISNI: 0000 0000 5106 3053
* LCCN: nr93040303
* NTA: 252280148
* ODNB: 27819
* OL: OL155543A
* SNAC: w6834bnh
* WikiTree: Constable-1680

 |
**Julio Wonenburger Canosa**, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1882 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1951, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Wonenburger Cabezudo, dono dunha empresa que fabricaba instrumentos de ferro, reparaba máquinas de vapor, bombas e todo o relacionado coa mecánica. Quedou orfo con 16 anos, fíxose cargo dos seus sete irmáns e continuou co negocio paterno de fundición. Foi presidente da Patronal metalúrxica da Coruña. Republicano, foi elixido concelleiro da Coruña en 1922. Afiliado á ORGA, participou no pacto de Lestrobe. Coa chegada da Segunda República foi nomeado deputado provincial en maio de 1931. En 1933 dirixiu o xornal *Tierra Gallega*.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, a fundición Wonenburguer foi militarizada para producir obuses e pezas para aviación e maquinaria pesada. Tanto Julio como o seu irmán Juan conseguiron fuxir de expropiacións e sancións graza ás súas relacións, a satisfacer onerosos pagos e á rápida colaboración co réxime. Julio reinstalou unha fábrica de calzado que traballou para o exército golpista como provedor de calzado e correaxes, e despois pasou a ocupar un lugar destacado na provisión de alimentos e uniformes para fronte. Na posguerra foi colaborador habitual do réxime, organizou e sufragou o arco monumental co que se recibiu ao caudillo na súa primeira visita á Coruña ao rematar a guerra. A pesar de ter cargos por pertenza á masonaría nunca foi sancionado.

Vida persoal
------------

Casou en 1926 con Amparo Planells Rubio e foi pai da matemática María Wonenburger Planells.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 9-9-1951, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vázquez Souza, Ernesto (2006). *Noticia mínima e contexto da "Asociación Regional de Padres de Familia para la defensa del Laicismo en la Enseñanza", A Coruña (1931-1936)*. A Coruña: Laiovento. pp. 70–71. ISBN 84-8487-103-7.

### Ligazóns externas

* María Wonenburger Planells. Mujer y matemática
**NASDAQ**, acrónimo de ***N**ational **A**ssociation of **S**ecurities **D**ealer **A**utomated **Q**uotation*. É o mercado electrónico de accións en Estados Unidos. Foi fundado pola *National Association of Securities Dealers* (NASD) e privatizado nunha serie de vendas no 2000 e o 2001. É dono e operado pola compañía **Nasdaq Stock Market**, Inc. (NDAQ) a cal foi listada no seu propio sistema de intercambio accionario no 2002. NASDAQ é a bolsa de comercio electrónica máis grande dos EE.UU.. Con aproximadamente 3.300 compañías, intercambia en media máis accións por día que calquera outro mercado estadounidense. O actual[*cando?*] Xefe executivo é Robert Greifeld.

O NASDAQ é unha bolsa de valores electrónica e automatizada cuxa oficina principal está en Nova York. O NASDAQ Stock Market foi fundado na década dos setenta.

NASDAQ lista máis de 7.000 accións de pequena e mediana capitalización. Caracterízase por comprender as empresas de alta tecnoloxía en electrónica, informática, telecomunicacións, biotecnoloxía etc.

Os seus índices máis representativos son o Nasdaq 100 e o Nasdaq Composite.

NASDAQ ten a súa raíz na petición do Congreso dos Estados Unidos á comisión que regula a bolsa (Securities and Exchange Commission) de que realizase un estudo sobre a seguridade dos mercados. A elaboración deste informe detectou que os mercados non regulados eran pouco transparentes. O SEC propuxo a súa automatización e de aí xurdiu o NASDAQ Stock Market, cuxa primeira sesión foi o 8 de febreiro de 1971.

Entre 1997 e 2000, impulsou 1.649 empresas públicas e no proceso xerou 316,5 miles de millóns de dólares. Logo dunha profunda reestruturación no 2000, NASDAQ converteuse nunha empresa con fins de lucro e totalmente rexida por accionistas. Actualmente continúa incrementando a súa capacidade no volume de transaccións, sendo capaz de transaccionar 6 billóns de accións nun día. Hoxe en día, a sede de NASDAQ está aloxada nun edificio do Times Square en Nova York.

Véxase tamén
------------

Notas
-----

1. ↑  Ronnie K. Roden, ed. (26 de agosto, 2023). "What is the largest electronic stock exchange in the world?" (en inglés). Consultado o 19-9-2023.

### Ligazóns externas

* Nasdaq Stock Market

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82059
* WorldCat
* VIAF: 167819206
* CiNii: DA13048473
* EBID: ID
* FAST: 727986
* GEC: 0258752
* GND: 6128631-X
* ISNI: 0000 0001 2300 4002
* LCCN: no97030729
* OL: OL3238491A

 |
Logotipo de **Tammany Hall**
**Tammany Hall** foi unha sociedade política, formada por membros do Partido Demócrata dos Estados Unidos, que dominou o goberno municipal da cidade de Nova York entre 1854 e 1934, cando Fiorello LaGuardia, do Partido Republicano, foi elixido alcalde da cidade. A sociedade foi fundada en 1786, e deixou de existir na década de 1960.

*Boss Tweed and the Tammany Ring*, o círculo de **Tammany** co 'xefe' William Tweed caricaturizado por Thomas Nast.
Tammany Hall recibiu inicialmente apoio da clase media traballadora, pequenas empresas e familias de inmigrantes. Apoiaron políticas de pouca intervención estatal na economía e de redución da burocracia gobernamental. O grupo, con todo, tamén era coñecido por actuar como "cuadrilla", acusado de corrupción e abuso de poder ao longo das décadas, sobre todo a partir de finais do século XIX.

Notas
-----

1. ↑  Allen, Oliver E. *The Tiger: The Rise and Fall of Tammany Hall* (1993)
2. ↑  Myers, Gustavus (1917). *The History of Tammany Hall*.
3. ↑  "The Story of Tammany, Part I: How It was Made a Political Power". *Harper's New Monthly Magazine* **44** (263): 685–96. Abril de 1872.
4. ↑  "The Story of Tammany, Part II: How It Grew to Political Supremacy". *Harper's New Monthly Magazine* **44** (264): 835–48. Maio de 1872.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
* William M. Tweed
* Fiorello LaGuardia
* Thomas Nast

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q432139
* WorldCat
* VIAF: 310713808
* EBID: ID
* GEC: 0065115
* GND: 4184394-0
* LCCN: n2014061458

 |
**Camilo Liz Salgado**, nado en Ourense o 17 de marzo de 1913 e finado en Cádiz o 13 de agosto de 2009, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de extremo esquerdo.

Traxectoria
-----------

### Como xogador

Comezou a xogar no *Burgas* da súa cidade natal e con apenas 13 xa viaxou co Celta de Vigo a un amigábel en Porto ante o Belenenses, dende aquela xogaría moitos encontros co equipo céltico en calidade de préstamo.

Co gran potencial que tiña foi fichado polo Atlético de Madrid, de onde marchou cedido a CD Málaga e Celta de Vigo, porén o golpe de estado do exército contra o goberno da República e o comezo da guerra civil cortou a súa progresión.

Coa reanudación das competicións oficiais na tempada 1939/40 fichou polo *Club Deportivo Mirandilla* de Cádiz, posteriormente este club pasaría a chamarse Cádiz CF, sendo Camilo Liz o autor do primeiro tanto do novo club, ante o Sevilla FC.

Ao ano seguinte fichou polo Granada CF onde xogou ata 1942, nese tempo acadou o ascenso a Primeira División e debuta na máxima categoría cun moi bo papel, o que fai que sexa convocado coa Selección española de fútbol para xogar ante Alemaña, Italia e Francia, porén unha enfermidade de última hora fai que non poida acudir.

Ao final desa tempada ficha polo Sporting de Gijón, onde xoga catro tempadas e co que tamén acada o ascenso á máxima categoría. No Sporting logrou a cifra de 9 goles directos de corner.

O 10 de outubro de 1946 fichou de novo polo Cádiz CF, por aquel entón en Terceira División. Ao final desa tempada a causa da enfermidade de seu pai rescinde o contrato e regresa a Galiza, dende aquela so volvería xogar a fútbol en encontros de amigábeis.

### Como adestrador e directivo

Unha vez retirado desenvolveu o labor de adestrador polos bancos de Cádiz CF, Balompédica Linense, Algeciras CF, Racing Club Portuense, Recreativo de Huelva, Cacereño, Xerez CD, CD Lugo, Atlético Tetuán e AD Ceuta.

Dirixiu tanto en Segunda como en Terceira ou Segunda División B como ao CD Lugo, levándoo á fase de ascenso a Segunda na tempada 1962/63.

Na súa etapa no Tetuán foi proposto como adestrador da Selección de fútbol de Marrocos pero tivo que renuncias a causa dunha enfermidade que o obrigou a regresar á España.

Nos anos posteriores desenvolveu o seu labor de xerente e secretario técnico. Estivo no Castellón 14 anos, nos que alternou ese traballo co banco do club en varias ocasións. Na tempada 1980/81 volveu ao Cádiz de maneira provisional, dándose a casualidade de que ambos equipos acadaron o ascenso a Primeira División. Porén Camilo desvinculouse do Castellón e fichou definitivamente polo Cádiz CF. No club gaditano sempre se lle recordará por ser a persoa que fichou a Jorge González Barillas, Mágico González.

Posteriormente tamén dirixiu o Xerez CD.

Notas
-----

1. ↑  "El Orense por cuarta vez aspira al ascenso". *El Mundo Deportivo* (en castelán). 14 de xuño de 1969.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5742131
* BDFutbol: 10756
* Transfermarkt: 518688

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xunta. Animación gráfica dunha xunta de velocidade constante.
Unha **articulación CV**, **articulación de velocidade constante**, **articulación VC** ou **JVC**, e tamén **artellamento**, **xunta** ou **xuntura** **CV** ou **homocinética** é unha unión (acoplamento elástico) co propósito de transmitir o movemento entre árbores permitíndolles formar ángulos entre si.

Construído cunha cúpula e bolas en rodamentos, foi inventado coa intención de substituír as xuntas universais, ofrecendo un rendemento superior.

Composición
-----------

A articulación de velocidade constante consta de:

* eixe transmisor;
* esferas de aceiro nunha cúpula. As bolas rolan en rodamentos propios;
* rodamentos;
* cúpula e eixe impulsado, parte do cubo da roda.

Para unha xunta homociética {\displaystyle \omega \_{2}=\omega \_{1}} calquera que sexa o ángulo {\displaystyle \beta } .

Kits de reparación
------------------

As xuntas homocinéticas para aplicacións automotrices adoitan venderse en forma de *kits* de reparación de **xuntas homocinéticas** que inclúen pezas relacionadas, como trabas ou peches, abrazadeiras, graxa, fol, rodamentos, bridas, porquetas e chavetas (contrapinos).

Galería de imaxes
-----------------

* Xunta homocinética.Xunta homocinética.
* Representación gráfica dunha xunta CV parada.Representación gráfica dunha xunta CV parada.
* Rachaduras na coifa dunha xunta CV danada.Rachaduras na coifa dunha xunta CV danada.

Notas
-----

1. ↑  "xunta, xuntura, artellamento". *Dicionario da Real Academia Galega*. Consultado o 2023-10-29.
2. ↑  Gillespie, Thomas D. (1992). *Fundamentals of Vehicle Dynamics*. Society of Automotive Engineers. ISBN 978-1-56091-199-9.
3. ↑  "Haynes repair and workshop manuals ; Print & Digital ; DIY friendly". *Haynes Publishing* (en inglés). Consultado o 2023-10-29.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Articulación mecánica
* Articulación universal
* Cardán dobre
* Xunta Thompson
* Xiroscopio

### Ligazóns externas

* Bob Sharp (20 de abril de 2015). "A maravilhosa junta homocinética" (en português). Consultado o 23 de abril de 2015.
* Sabó. "Novos kits de reparo de juntas homcinéticas Sabó para reposição" (en português). Arquivado dende o orixinal o 18 de maio de 2015. Consultado o 11 de maio de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q284526
* MAG: 2781274018

 |