recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**O Preço Certo** é un concurso actualmente producido pola FremantleMedia Portugal e emitido na RTP1. Da súa versión orixinal The Price is Right, foron feitas diversas adaptacións por todo o mundo.

En Portugal, o concurso tivo inicialmente unha versión na década dos 90, con Carlos Cruz, máis tarde pasouno a presentar Nicolau Breyner. A voz en off do programa era de Anonio Macedo. En 2002 o programa regresou á RTP1 co nome "O Preço Certo em Euros", presentado por Jorge Gabriel e coa voz en off de Miguel Vital, que se mantén ata hoxe. Un ano despois, o 29 de setembro de 2003, pasa a presentar o programa o actor e humorista Fernando Mendes. No outono de 2006, o programa volveu ao nome orixinal pasando a chamarse de novo "O Preço Certo".

Formato
-------

Para pasar á final de O Preço Certo, cada concursante que gañou no xogo preliminar, fai xirar a "Grande Roda" de forma que, cunha ou dúas voltas como máximo, se aproxime o máis posible a 100. Pasará o concursante que máis se aproxime ou iguale ese valor.

O finalista terá a posibilidade de gañar o gran escaparate final de premios, apostando polo prezo xusto dos premios presentados.

Os primeiros catro concursantes chamados constitúen o grupo inicial, en que cada un dos elementos intentará acadar, ou achegarse sen superar, o prezo xusto do produto que se lle presenta.

Ao acertar, o gañador pasa a un xogo intermedio, de forma que acumula máis premios e gaña a posibilidade de facer xirar a "Grande Roda".

Sempre que cada competidor gaña o xogo inicial, é substituído por outro da platea para integrar o grupo de xogadores ata completar un total de 6 xogadores por programa.

O día 5 de abril de 2014 foi emitido na RTP1 o especial "Preço Certo - Especial 2500" no pavillón Multiúsos de Fafe.

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial do programa *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q459720
* EBID: ID
* IMDb: tt0048894
* TMDb: 64269

 |
Coordenadas: 38°30′11″S 145°14′10″L﻿ / ﻿-38.5031, 145.236

| Phillip Island |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras | Moto GP, SBK, V8 Supercars |
| Localización | Australia Phillip Island, Victoria, Austrlia |
| Lonxitude | 4´445 km |
| Curvas | 12 |
| Volta rápida (2000) | 1:24.221 |
| Piloto récord | Australia Simon Wills (Fórmula Holden) |
| Coordenadas |  |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

O circuíto de **Phillip Island** é un autódromo situado na illa de Phillip Island en Victoria, Australia. Conta cun trazado de 4.445 metros. Foi inaugurado no ano 1956, aínda que por diversas razóns, tivo varios peches e reinauguracións nos anos 1966 e 1989.

Casey Stoner correndo no Campionato do mundo de motociclismo 2010.
Antes da aparición do actual circuíto, disputábanse carreiras de motociclismo en circuítos urbanos feitos nas estradas da illa.

Neste autódromo dispútanse: o Campionato do Mundo de Motociclismo, o Campionato do mundo de Superbikes, o V8 Supercars e moitas outras competicións motociclistas e automobilísticas locais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Phillip Island

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do circuíto
Coordenadas: 4°40′43″N 74°08′28″O﻿ / ﻿4.6786111111111, -74.141111111111

Mapa de Fontibón no Distrito Capital.
**Fontibón** é a localidade número nove do Distrito Capital de Bogotá. Atópase no noroeste da cidade. Entre os seus residentes predomina a clase media e media alta, o estrato socioeconómico 3 e 4.

Historia
--------

Catedral Santiago Apóstolo.
Durante a Colonia serviu como tránsito para as recuas de mulas e de viaxeiros entre Santafé de Bogotá e o río Magdalena. Daquela consérvanse, arredor da súa praza central, edificios de estilo español como a igrexa, a casa dos nobres e a casa dos viaxeiros

O até entón concello de Fontibón é anexado en 1954 ó Distrito Especial de Bogotá, no que o seu territorio se estendía até os límites ó norte co que hoxe é o Aeroporto El Dorado, coa Facenda El Salitre de Bogotá polo leste (ó que incorporaría logo), polo sur até o Ferrocarril do Sur e polo oeste, até o sector de Techo, El Humedal El Burro e os límites do actual barrio Tintal (Avenida Manuel Cepeda Vargas), polo cal estes últimos serían cedidos a Kennedy en 1977, ano no que se estabelece como alcaldía menor e a constitución política de 1991 convérteo en localidade de Bogotá.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fontibón Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2647991
* GeoNames: 3682371

 |
Coordenadas: 27°29′09″S 153°02′17″L﻿ / ﻿-27.485833333333, 153.03805555556

O **Brisbane Cricket Ground**, popularmente coñecido como **The Gabba**, é un estadio da cidade australiana de Brisbane, a capital de Queensland. O seu alcume provén do nome do barrio no que está situado: Woolloongabba. O terreo de xogo é elíptico, cunhas dimensións de 170'6 metros de lonxitude no seu eixo maior, e 149'9 metros no seu eixo menor. A capacidade das bancadas é de 42.000 persoas sentadas. Trátase do terceiro recinto deportivo con maior capacidade da cidade, tralo Lang Park (52.500 asentos) e o Queensland Sport and Athletics Centre (49.000 asentos).

Construído en 1895 para acoller os encontros de crícket do equipo de Queensland, neste recinto deportivo tamén comezou a xogarse a fútbol australiano a comezos do século XX. Na actualidade emprégase para disputar encontros de fútbol australiano entre os meses de marzo e setembro, e encontros de crícket entre setembro de marzo, aproveitando que estes dous deportes desenvolven as súas competicións oficiais cada un nunha metade oposta do ano.

Cada un dos dous equipos de crícket representativos de Queensland (os Queensland Bulls de crícket clásico e o Brisbane Heat da disciplina Twenty20) disputa ó redor de 6 ou 7 encontros por tempada no Brisbane Cricket Ground durante as estacións de primavera e verán, mentres que o equipo de fútbol australiano (Brisbane Lions) celebra 11 ou 12 encontros por tempada durante as estacións de outono e inverno.

Ó longo da historia, The Gabba tamén ten acollido eventos deportivos de exhibición ou entre seleccións nacionais nas disciplinas de fútbol, de rugby union, rugby league, béisbol, ciclismo e mesmo equitación. Tamén serve como recinto para concertos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Brisbane Cricket Ground *(en inglés)*
* Información sobre The Gabba na web austadiums.com *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Australian Football League |
| --- |
| Equipos | 
* Adelaide
* Brisbane
* Carlton
* Collingwood
* Essendon
* Fremantle
* Geelong
* Gold Coast
* Western Sydney
* Hawthorn
* Melbourne
* North Melbourne
* Port Adelaide
* Richmond
* St Kilda
* Sydney
* West Coast
* Western Bulldogs

 |
| Estadios | 
* Adelaide Oval
* Carrara Stadium
* Docklands Stadium
* Kardinia Park
* Melbourne Cricket Ground
* Perth Stadium
* Sydney Cricket Ground
* Sydney Showground Stadium
* The Gabba

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2462392
* WorldCat
* VIAF: 316746773
* GeoNames: 6615563
* MusicBrainz: ID

 |
| Circuíto Caesars Palace |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras |  |
| Localización |  Las Vegas, Estados Unidos |
| Lonxitude | 3,650 km. |
| Curvas | 14 |
| Volta rápida (1982) | 1:19.639 |
| Piloto récord | Italia Michele Alboreto |
| Escudería récord | Tyrrell Racing-Ford |
| Coordenadas | Coordenadas: 36°07′20″N 115°10′32″O﻿ / ﻿36.122361111111, -115.17552777778 |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

O **Circuíto Caesars Palace** foi sede do Gran Premio de Las Vegas unha carreira de automobilismo válida para o campionato mundial de Fórmula 1 que se disputou en Las Vegas, Estados Unidos en 1981 e 1982.

Ao saír Watkins Glen do calendario da Fórmula 1, en 1980, seleccionouse Las Vegas como escenario para un Gran Premio. Esta nova carreira pechaba o calendario mentres que Long Beach quedou como primeira carreira. Con todo, non foi moi popular entre os pilotos debido á intensa calor do deserto. A carreira disputábase na área de estacionamento do hotel Caesar's Palace e, para un circuíto non permanente, as instalacións eran bastante elaboradas. Era o suficientemente ancho para permitir adiantamentos, áreas de seguridade en area e unha superficie tan uniforme como o vidro. Corríase en sentido contrario ás agullas do reloxo. Cando Nelson Piquet logrou o seu primeiro Campionato de Pilotos ao terminar quinto en 1981, tomoulle case quince minutos para recuperase do cansazo causado pola calor, habendo logrando apenas chegar á meta.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto do Caesars Palace

| Ano | Piloto | Auto | Duración | Lonxitude | Voltas | Velocidade media | Data | GP de |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1981 | Australia Alan Jones | Williams-Ford | 1:44:09.077 h | 3´637 km | 75 |  | 17 de outubro |  Estados Unidos |
| 1982 | Italia Michele Alboreto | Tyrrel-Ford | 1:41:56.888 h | 3´650 km | 75 |  | 25 de setembro |

Véxase tamén
------------

* Gran Premio dos Estados Unidos
* Gran Premio do leste dos Estados Unidos
* Gran Premio do oeste dos Estados Unidos
Coordenadas: 42°27′35″N 8°42′34″O﻿ / ﻿42.459742493847, -8.7095651170162

| Bosque de sequoias de PoioBosque de Colón |
| --- |
|  |
|
|
| **Figura de Protección:** |  |
|
| **Ano de constitución:** | 1992 |
| **Superficie:** |  |
| **Lexislación:** |  |
|
| Datos de interese |
| **País:** | España |
| **Provincias:** | Pontevedra |
|
| **Concellos:** | Poio |
| **Ríos:** |  |
| **Picos** |  |
|
| **Direccións de interese:** |  |
| **Teléfonos:** |  |
|

O **bosque de sequoias de Poio** ou **Bosque de Colón** é un bosque de sequoias situado no monte Castrove, en San Xoán de Poio. Este bosque alberga o maior conxunto de sequoias vermellas (californianas) de Europa.

O bosque foi creado en 1992 para celebrar o 500 aniversario da chegada de Cristovo Colón a América. A súa orixe tivo lugar nunha iniciativa xurdida no Congreso dos Estados Unidos, e o proxecto levouse a cabo logo de que expertos norteamericanos tomaran mostras da terra para confirmar a ideoneidade do solo para a especie. O 4 de decembro dese ano foron plantadas un total de 500 sequoias vermellas por parte da veciñanza de Poio e de persoal californiano que supervisaba o traballo. No acto estiveron presentes o daquela presidente da Xunta, Manuel Fraga, e o embaixador dos Estados Unidos de América en España, Richard Capen.

Na actualidade, a Comunidade de Montes de San Xoán de Poio é parte responsable da conservación e promoción do bosque.

Galería de imaxes
-----------------

* Panel informativo do bosque de sequoias de PoioPanel informativo do bosque de sequoias de Poio
* Placas conmemorativas no bosque de sequoias de PoioPlacas conmemorativas no bosque de sequoias de Poio
* Bosque de sequoias de Poio (vista xeral dende a parte inferior do bosque)Bosque de sequoias de Poio (vista xeral dende a parte inferior do bosque)
* Bosque de sequoias de Poio (debaixo das árbores)Bosque de sequoias de Poio (debaixo das árbores)
* Dúas sequoias no bosque de sequoias de PoioDúas sequoias no bosque de sequoias de Poio

Notas
-----

1. ↑  "Folleto informativo do bosque de sequoias de Poio." (PDF). *Turismo de Poio*. Consultado o 13/09/2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bosque de Colón - Turismo de Poio
* Ficha en Turismo Rías Baixas
* Ficha en galiciamaxica.eu
Coordenadas: 49°52′45″N 10°55′14″L﻿ / ﻿49.879167, 10.920556

Interior do pavillón.
O **Brose Arena**, é un pavillón deportivo situado na cidade de Bamberg, Alemaña, no estado de Baviera. Foi comezado a construír en 2000 e inaugurado un ano despois, en 2001. Con capacidade para 6.249 en partidos de baloncesto, alberga os encontros como local do Brose Baskets, equipo que compite na Basketball Bundesliga, máxima competición do baloncesto alemán e eventualmente na Euroliga.

O recinto orixinariamente tiña capacidade para 4.750 persoas mais foi remodelado e reinaugurado en outubro de 2006. Para outros eventos, como concertos, o pavillón pode albergar entre 9.000 e 10.000 espectadores.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Brose Baskets

Notas
-----

1. ↑  "Brose Bamberg with first win in Euroleague 2016/2017.". Arquivado dende o orixinal o 12 de xaneiro de 2017. Consultado o 12 de xaneiro de 2017.
2. ↑  "6249.". Arquivado dende o orixinal o 12 de xaneiro de 2017. Consultado o 12 de xaneiro de 2017.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio web oficial Arquivado 28 de abril de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q567566
* MusicBrainz: ID

 |
A **Banda de música de Goiás** foi unha agrupación musical fundada na parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín.

Historia
--------

Fundada en 1882, pola súa dirección pasou Gregorio de Regufe, polo que a formación chegou a denominarse **Banda de Gregorio**. Tamén levou a batuta José Ramón Villamayor, veciño de Noceda e residente en Carragoso polo que a banda tamén se denominou **Banda de Carragoso**. Outros directores foron Luis Taboada Paracha, Enrique García Rey e Manuel García Barcala. Adoitou actuar con bandas da provincia de Ourense como Ribadavia ou Alongos. En 1961 desapareceu, con ángel Pereiro Cores á fronte.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
Coordenadas: 4°35′30″N 74°04′27″O﻿ / ﻿4.5917222222222, -74.074130555556

La Candelaria.
Mapa de La Candelaria no Distrito Capital.
**La Candelaria** é a localidade número 17 do Distrito Capital de Bogotá, capital de Colombia. Atópase no centro oriente da cidade de Bogotá. Abrangue o centro histórico de Bogotá. Alí fundouse a cidade o 6 de agosto de 1538 e construíuse a primeira igrexa. Alberga a Praza de Bolívar, que ten no seu costado oriental a Catedral Primada de Colombia. É ademais un importante centro turístico, educativo e comercial.

Historia
--------

Teusaquillo (hoxe o Chorro de Quevedo) era un lugar de descanso do gobernante muisca chamado zipa. Crese que neste lugar Gonzalo Jiménez de Quesada fundou, o 6 de agosto de 1538 o que se convertería na Cidade de Bogotá. A localidade, toma o nome da igrexa da Candelaria (do mesmo xeito que o barrio, o cal se empeza a conformar dende 1960).

En abril de 1539 desenvólvese a fundación formal na actual Praza de Bolívar. Alí faise o trazado orixinal da cidade estabelecéndose a Praza Maior e o lugar da igrexa principal, que máis adiante viría sendo a Catedral Primada de Bogotá.

Casas na zona alta da Candelaria.

Barrios
-------

Os barrios da localidade son La Catedral, La Concordia, Las Aguas, Centro Administrativo, Egipto, Belén e Santa Bárbara.

No interior destes mesmos barrios atópanse dous importantes conxuntos residenciais que albergan un tamaño de poboación equivalente á maior parte dos seus barrios.

Notas
-----

1. ↑  "La Candelarien del siglo XX". *Fondo de Cultura Económica* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 07 de agosto de 2013. Consultado o 21 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Candelaria Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2651388
* GeoNames: 6941779
* NKC: ge128705
* OSM: 2218276

 |
O **Museo Histórico do Tabaco** (en neerlandés: ***Tabaks Historisch Museum***) é unha institución museística sita na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, que ofrece unha visión xeral da industria do tabaco nesa cidade desde o século XVII.

A colección do Museo Histórico do Tabaco, que ten a súa orixe na colección privada de Louis Bracco Gartner, está composta por unha grande diversidade de artigos relacionados co mundo do tabaco, tales como cachimbas, puros, cuspideiras, caixas de tabaco, tarxetas postais, anuncios publicitarios, embalaxes e ferramentas.

Unha parte da colección amosa obxectos específicos da cidade de Delft, como as clásicas cachimbas do século XVII, frascos de tabaco feitos en "louza de Delft" e composicións de azulexos que representan personaxes fumando en cachimbas.

Caixa de tabaco de marca *Het Rode Anker*, fabricada en Delft
O museo localízase nunha antiga fábrica de cigarros e a súa visita só é posible cunha cita previa.

Notas
-----

1. ↑  Localización do Museo Histórico do Tabaco de Delft Arquivado 27 de decembro de 2013 en Wayback Machine. *(en neerlandés)*
2. ↑  "Tabaks Historisch Museum Delft". En *WhichMuseum.nl (en neerlandés)*
3. ↑  "Tabaks Historisch Museum Delft Arquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine.". En *MuseosdeHolanda.es (en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Delft

### Bibliografía

* Wentholt, Arnold. *Nusantara. Highlights from Museum Nusantara Delft*. C. Zwartenkot Art Books. Leiden, 2014 [ISBN 978-90-5450-013-1]

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Museo Histórico do Tabaco
Coordenadas: 22°11′50″N 113°33′03″L﻿ / ﻿22.197222, 113.550833

| Marina Bay |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras | Fórmula 3, WTCC, Porsche Carrera Cup |
| Localización |  Macau |
| Lonxitude | 6,200 km |
| Curvas | 19 |
| Volta rápida (2009) | 2:10.732 |
| Piloto récord | Italia Edoardo Mortara (WTCC) |

O **Circuíto da Guía** é un circuíto urbano de carreiras situado nas rúas de Macau. Este circuíto urbano ten unha lonxitude de 6'2 quilómetros e posee un total de 19 xiros. O circuíto tamén presenta un gran cambio de altitude (ata 30 metros). Na actualidade, aquí dispútanse a Fórmula 3, a Porsche Carrera Cup e outras carreiras motociclistas. A principal carreira do circuíto era o Gran Premio de Macau pero este ano 2015 non se vai disputar. O Circuíto da Guía primitivo inventouse no ano 1954 e dende aquela o trazado segue sendo o mesmo ca o das súas orixes.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Macau

### Ligazóns externas

* Páxina web do circuíto*(en inglés)*
A **Banda de música de Ventosa** foi unha agrupación musical con sede na parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada.

Historia
--------

Fundada en 1862, foi a banda máis antiga de Agolada. O seu primeiro director foi Cuñarro, que permaneceu bastantes anos á fronte da formación. Tras el pasaron Juan Fernández (*Juanito*), José Fernández Alvarellos, Clemente Fernández, fillo do primeiro e curmán do segundo; e Manolo do Cereixas, con quen desapareceu a banda en 1959. A Clemente realizóuselle unha homenaxe a título póstumo, tal e como recorda unha placa no palco da música de Ventosa: *La parroquia de Ventosa a su insigne músico Clemente Fernández Lamela, año 1980*. Durante unha época, esta banda estivo subvencionada polo concello de Agolada, que lle esixía que adoptase a denominación de Municipal de Agolada, pero este nome non durou moito.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (VII), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
***The End of The Line: How Overfishing Is Changing the World And What We Eat*** (en galego, "O final da liña: Como a sobrepesca esta mudando o mundo e mailo que comemos") é un libro do xornalista Charles Clover sobre a sobrepesca. Clover, un editor de medio ambiente do *Daily Telegraph* (Londres), describe como a pesca moderna está a destruír os ecosistemas do océano. Conclúe que o actual consumo a nivel mundial de peixe a nivel é insustentable. O libro prové de datos sobre a sobrepesca en varios dos hábitats oceánicos mundiais máis críticos, coma as zonas de pesca de Nova Inglaterra, as costas do oeste de África, os terreos europeos do norte do Atlántico, e o océano ao redor do Xapón. O libro conclúe con suxestións sobre como as nacións mundiais deberían comezar a pescar no océano de maneira sustentable.

Recensións
----------

Daniel Pauly, profesor de Pesca na Universidade da Columbia Británica, analizando o libro para o *Times Higher Education Supplement*, encomiou a obra: "Entretén, indigna e é un libro de lectura obrigada pnoara aqueles que se preocupan polo mar e os seus habitantes, ou mesmo pola nosa oferta de mariscos." O xornal británico *The Independent* chamouno "persuasivo e desesperadamente perturbador," "o equivalente marítimo de *Primavera silenciosa* ...".

Aínda que foi amplamente analizado no Reino Unido, o libro recibiu pouca atención nos Estados Unidos. De todos os xeitos, foi destacado na portada da *National Geographic Magazine*.

Adaptación
----------

O libro foi adaptado a un documental co mesmo nome, que foi publicado por Participant Media no ano 2009.

Notas
-----

1. 1 2  "Fromartz, Samuel. "The End of the Line." *Salon.com* June 20, 2007.". Arquivado dende o orixinal o 27 de maio de 2009. Consultado o 03 de febreiro de 2010.
2. 1 2  "*The End Of The Line: How Overfishing Is Changing the World and What We Eat.*" *Science News.* December 23, 2006.
3. ↑  Pauly, Daniel. "Review of 'The End of the Line: How Overfishing Is Changing the World and What We Eat'."[*Ligazón morta*] *The Times Higher Education Supplement.* April 22, 2005.
4. ↑  Hirst, Christopher; Patterson, Christina; and Tonkin, Boyd. "Paperbacks." *The Independent.* February 25, 2005.
5. ↑  Jansen, Bart. "Fishing for Answer to Hard Questions." *Maine Sunday Telegram.* March 25, 2007.
6. ↑  Daunt, Tina. "'The End of the Line' Examines the Perils of Overfishing." *Os Angeles Times.* June 12, 2009; "Underwater Treasures." *The Economist.* January 22, 2009[*Ligazón morta*].
7. ↑  Un documental inicia unha campaña planetaria para evitar o colapso dos océanos Arquivado 18 de setembro de 2019 en Wayback Machine. 13/06/2009 A Vangarda

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial do documental (en inglés)
* Tráiler de The End of the Line (documental) (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325107
* ISBN: 978-1-59558-109-9
* OCLC: 56083896
* OL: OL16028848W

 |
A **Banda de música de Soutolongo** foi unha agrupación musical con sede na parroquia de Soutolongo, no concello pontevedrés de Lalín.

Historia
--------

Debido á gran tradición musical na parroquia, en 1933 decidiuse crear unha banda, contratando ao director da de Sanxurdo para tal fin. Pero o inicio da guerra puxo fin a este proxecto en 1936 tras tres anos de ensaios, xa que non chegaran a actuar en público. O falecemento dalgúns membros na contenda fixo que non se volvera falar da banda.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* *Unha terra de bandas (IV)*, Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
Coordenadas: 50°25′58″N 2°48′54″L﻿ / ﻿50.4329, 2.81491

O **Stade Bollaert-Delelis** (ata 2014 *Estadio Félix Bollaert*) é un estadio da cidade de Lens, no departamento francés do Paso de Calais. Nel xoga os seus partidos o Racing Club de Lens.

Foi inaugurado en 1932 e ten capacidade para 41.809 espectadores. Foi sede das Eurocopas de fútbol de 1984 2016, o Mundial de fútbol 1998 e a Copa do Mundo de rugby 2007.

O estadio leva o nome de dous homes importantes na historia do Racing Club de Lens: Félix Bollaert, director comercial da empresa mineira de Lens ansioso por promover o desenvolvemento dos clubs deportivos na área e que decidiu construír o estadio en 1931, e André Delelis alcalde de Lens e exministro de goberno de Pierre Mauroy que "salvou" ao estadio e ao club da quebra no seu momento, ao final da minería do carbón, principal sostenedor económico do club.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q854122
* BRE: 5104210
* GiantBomb: 3035-1413
* Structurae: 20030752

 |
A **Banda de música de Brántega** foi unha agrupación musical con sede na parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada.

Historia
--------

Esta banda foi fundada en 1864 e estivo composta nos seus inicios por catro mozos. Co paso do tempo, o número de compoñentes foi medrando e a dirección pasou a mans de Andrés Vilariño Porral. A división da banda en dous grupos deu como resultado a aparición da banda da Baíña en 1942. A Vilariño sucedeuno o seu fillo Raimundo e a este, José Oro Val, que tamén dirixiría a banda de Guláns anos máis tarde. Tras Oro Val, a batuta recaeu nas mans de Amadeo Agra Fernández, con quen desaparecería en 1956.

Brántega tivo que agardar preto de 30 anos para que outra agrupación levase o seu nome. Así foi como en 1982 se refunda a banda baixo a denominación de **Banda Cultural de Brántega**, proxecto que durou ata 1993, debido a que unha noite, desapareceron os instrumentos que estaban no local de ensaio desta agrupacion. Pero a desaparición desta banda, non foi total, xa que máis adiante, como froito da **Banda Cultural de Brántega**, fórmase a Banda de Música Municipal de Agolada.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (VII), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
A **illa Graham** (en inglés, *Graham Island*, tamén coñecida en lingua haida como *Haida Gwaii*, «terra dos haida») é unha grande illa próxima á costa oeste do Canadá (2.608 km²), a maior das dúas grandes illas do arquipélago da Haida Gwaii, pertencente á provincia da Columbia Británica.

A illa está separada do continente polo estreito de Hecate e, ao sur, unha estreita canle, o Canal Skidegate, sepáraa da outra grande illa do arquipélago da Haida Gwaii, a illa Moresby -ou *Gwaii Haanas*, na lingua dos haida- e da máis pequena illa Chaatl. Ao norte, o Dixon Entrance sepáraa da Illa Príncipe de Gales, unha illa pertencente xa ao estado de Alasca.

Na parte nororiental da illa estableceuse o parque provincial Naikoon. Na parte setentrional, hai un profundo e estreito entrante, o Masset Inlet, que dá acceso a un case lago interior, na parte central da illa, onde están os asentamentos de Port Clements e Juskatla. Na costa occidental, a que abre ao Pacífico, están a baía de Beresford e, máis ao sur, o Rennell Sound.

A costa occidental é máis accidentada e nese lado da illa están as cordilleiras da raíña Carlota (*Queen Charlotte Ranges*)

Comunidades
-----------

* Juskatla
* Massett
* Port Clementss
* Queen Charlotte
* Skidegate
* Tlell

Atraccións
----------

* Naikoon Provincial Park
* North Beach
* Kano Inlet

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Graham Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Haida Gwaii

### Ligazóns externas

* Sea islands, Natural Resources Canada Atlas of Canada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q908739
* WorldCat
* VIAF: 243215940
* EBID: ID
* GEC: 0425320
* GeoNames: 5964110
* GND: 4844903-9
* LCCN: sh2010012025
* OSM: 2145001

 |
O **Zamalek Sporting Club** (popularmente **Zamalek**), é un club polideportivo de Giza, en Exipto, recoñecido internacionalmente pola súa exitosa sección de fútbol, que é a segunda máis laureada de África. Fundado en 1911 co nome *Kasr-El Nil Club*, recibiu o seu nome actual en 1952.

As cores do Zamalek son o branco e o vermello, sendo brancas a camiseta, as medias e o pantalón, con 2 franxas vermellas horizontais no peito.

O Zamalek xoga os seus encontros como local no Cairo International Stadium, un recinto multiúsos no que se poden disputar encontros de fútbol ou competicións de atletismo, que ten capacidade para 75.000 seareiros, e no cal tamén teñen a súa localía o seu grande rival, o Al-Ahly SC, e a Selección de fútbol de Exipto.

Palmarés
--------

### Torneos nacionais

* **Premier League de Exipto (14)** = 1960, 1964, 1965, 1978, 1984, 1988, 1992, 1993, 2001, 2003, 2004, 2015, 2021, 2022
* Copa de Exipto **(21)** = 1922, 1932, 1935, 1938, 1941, 1943, 1944, 1952, 1955, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1975, 1977, 1979, 1988, 1999, 2002, 2008
* Supercopa de Exipto **(2)** = 2001, 2002

### Torneos internacionais

* **Liga de Campións da CAF (5)** = 1984, 1986, 1993, 1996, 2002
* Recopa de África **(1)** = 2000
* Supercopa da CAF **(3)** = 1994, 1997, 2003

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Zamalek *(en inglés)*
A **Banda de Música "A Lira" de Prado** é unha agrupación musical con sede na parroquia lalinense de Prado. Tras unha efémera existencia na década de 1930, en novembro de 2009 foi refundada e posta a andar coa colaboración de músicos doutras agrupacións.

Orixe
-----

Un capricho entre compoñentes da agrupación de Bendoiro deu orixe á creación da efémera Banda de Prado (1927-1930). Foi logo do casamento nesta parroquia do músico Benito Villar, clarinete de Bendoiro, que, á vista das diferenzas existentes no seo desta banda, invitou a algúns compañeiros a que a abandonasen para formar outra. Ao pouco tempo tivo que facerse coa dirección Andrés Fiuza, madeirista de profesión, que xa estivera antes na de Lantaño. Con el ao mando, Prado chegou a ter vinte músicos. Pero a boa reputación que naquel momento tiña a de Bendoiro impediulle levantar cabeza e levouna á súa disolución só tres anos despois da súa fundación. Relata Enrique Alvarellos, autor de *Bandas de Música de Galicia*, que "los mismos vecinos de ambas parroquias no veían con buenos ojos el hacerse mutuamente la competencia, ya que hombres de Prado tocaban en la de Bendoiro, y, por otra parte, entre una y otra parroquia no querían discordias". Benito preparou a "dous ou tres músicos, e iso frouxos", lembran as fontes consultadas polo autor, polo que Prado acabou por esmorecer, como o faría, co paso do tempo, a súa feira do 13.

Refundación e traxectoria
-------------------------

No mes de novembro do 2009, tres músicos, ex-integrantes da Nova Banda de Vilatuxe, deciden poñer a andar de novo esta agrupación. Para iso, contan coa axuda doutros ex-membros desa banda e de músicos retirados doutras formacións. Así, da man de Gregorio Mosteiro, a nova formación debuta nese mesmo mes na parroquia silledense de Dornelas, comezando unha longa lista de actuacións que a levará incluso a saír fóra de terras galegas e a gañar unha gran popularidade nas verbenas do Deza.

En novembro do ano 2012, a agrupación gravou o seu primeiro traballo discográfico, logo de tres anos de vida. Ademais, tamén actou no programa Luar da CRTVG en marzo do 2013.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* *Prado vuelve a tener banda de música*, Faro de Vigo *(en castelán)*.
* *Unha terra de bandas (IV)*, Faro de Vigo.
* Federación Galega de Bandas

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
**Asunción** (ou **Ascuncion**) é unha illa deshabitada pertencente ás Illas Marianas do Norte. Está situada a 101 km ao noroeste de Agrihan e 37 km ao sueste das Illas Maug.

Xeografía
---------

Asunción é unha illa densamente boscosa, de forma aproximadamente elíptica, cunha lonxitude de 33 kilometers (21 mi) e un ancho de 3 km (1,9 mi) e unha superficie de 79 km2 (31 sq mi). Toda a illa é un gran estratovolcán que se eleva dende o fondo do océano ata unha altura de 857 m (2 812 ft) sobre o nivel do mar,  que entrou en erupción por última vez en 1906.

Está situada no extremo norte das Marianas do arco de illas volcánicas, situada a 101 km ao noroeste de Agrihan e 37 km ao sueste das illas Maug; a illa de  Pagán atópase 175 km ao suroeste. A maioría das costas son rochosas ou con cantís. 

A illa ten gran vexetación, con plantacións de cocos e bosques de folla ancha. Os barrancos teñen tamén unha gran vexetación con outras especies leñosas. A illa está deshabitada.

Historia
--------

Desde unha perspectiva europea, Asunción descubríuna en 1669 o misioneiro español Diego Luís de San Vitores, que lle deu o nome actual (en castelán "Asunción de María"). É probable que fose visitado previamente en 1522 polo mariño español Gonzalo de Vigo, naugrago da expedición de Magallães en 1521, e tamén o primeiro náufrago europeo na historia do Pacífico. En 1695, os nativos Chamorros foron trasladados á forza a Saipan e tres anos despois a Guam.

Despois da venda das Marianas do Norte por España ao Imperio alemán en 1899, Asunción administrouse como parte da Nova Guinea alemá. En 1903, a illa arrendouse a unha empresa xaponesa, que cazaba aves para buscar plumas para exportalas ao Xapón e de alí a París. Seis cazadores xaponeses morreron na illa en 1910 por enfermidade.

Durante a primeira guerra mundial, Asunción quedou baixo o control do Imperio do Xapón e foi administrada como o Mandato do Pacífico Sur. Tras a segunda guerra mundial, Asunción quedou baixo o control dos Estados Unidos e administrouse como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. Desde 1978, a illa forma parte da Mancomunidade das Illas Marianas do Norte.

En 1985, de acordo coa Constitución da Mancomunidade das Illas Marianas do Norte, a illa foi designada como unha zona salvaxe para a protección e conservación dos recursos naturais. Desde 2009, a illa forma parte do Marianas Trench Marine National Monument dos Estados Unidos.

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q752427
* GEC: 0509333
* GeoNames: 7733403
* OSM: 7262527
* TGN: 1006333
* VOGRIPA: 1313

 |



1. ↑   Modelo:Citar gvp
2. ↑   Coello, Francisco "Conflicto hispano-alemán"  *Boletín de Sociedad Geográfica de Madrid* , t.XIX. 2º semestre 1885, Madrid, p.233.301.
A **Banda de música de Mato** foi unha agrupación musical residente no lugar de Mato, na parroquia lalinense de Cercio.

Historia
--------

Foi fundada no ano 1904 por Avelino Mato. Entre os seus directores destacan Contiña ou Grandón. Tamén estivo á fronte da banda José Fernández García, coñecido como José de Mato, que máis tarde dirixiría a refundada banda de Silleda.

Esta agrupación foi coñecida por diversos nomes: Val de Mato, Mato de Val, Cercio ou Palio, denominación que adquiriu na década de 1950 por proceder desta parroquia os seus compoñentes. Desapareceu no ano 1953.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (III), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
**Jesús Corzo Sierra**, nado en San Paio (Mones, Petín) o 7 de setembro de 1930 e finado na Coruña o 6 de maio de 2000, foi un empresario galego. Foi presidente do Racing de Ferrol en 1976 e 1979 e do Deportivo da Coruña entre 1982 e 1986.

Traxectoria
-----------

A súa familia trasladouse á Coruña en 1936 onde pasou a infancia; de profesión xoieiro, emigrou a Venezuela nos anos 50 onde casou coa modista coruñesa M.ª del Carmen Corral Seoane. Foi presidente do sindicato de xoieiros de Caracas, e membro fundador da Hermandad Gallega de Venezuela. Volveu a España en 1961 e, tras breve estancia na Coruña, onde comezou a súa actividade empresarial, trasladouse a Ferrol en 1965 onde continuou a actividade empresarial, e foi membro do consello de administración da Caja de Ahorros. Vinculado a movementos en favor da instauración dun sistema democrático, xa na transición foi membro fundador do Partido Galego Independente, posteriormente integrado na UCD da que foi máximo responsable en Ferrolterra. Presentouse como cabeza de lista da UCD nas eleccións municipais de 1977 e foi membro da primeira corporación municipal democrática do concello de Ferrol como Tenente de Alcalde. Tamén foi presidente do Racing de Ferrol, en 1976 (en funcións) e en 1979 (electo, o 33º da historia do club verde). Tras a aprobación da constitución de 1978 renuncia os seus cargos públicos e políticos en 1979, nos que sempre renunciara a percibir retribución algunha. En 1980 volta á Coruña onde segue coa súa actividade empresarial, sen volver a ter vinculación directa coa política.

Foi o 38º presidente do Deportivo da Coruña desde o 10 de agosto de 1982, en substitución de Antonio Álvarez Rodríguez, até o 26 de maio de 1986, sendo á súa vez substituído por Andrés García Yáñez.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Álvarez Rodríguez** |  **Presidente do Deportivo da Coruña** 1982−1986 | Sucesor:**Andrés García Yáñez** |
**Ahkal Mo' Nahb' I** ou **Ahku'l Mo' Naab' I**, nado o 5 de xullo de 465 e finado o 29 de novembro de 524, foi un ahau da cidade estado maia de Palenque. É tamén referido como **Chaacal I** ou **Akul Anab** I. A tradución ou interpretación do seu nome foi proposta como *Lago da Tartaruga Guacamaia*.

Rexistros biográficos
---------------------

Naceu o 9.1.10.0.0 5 ajau 3 tzec da conta longa do calendario maia, é dicir, o 5 de xullo de 465. Foi entronizado o 9.3.6.7.17 5 kaban 0 zotz (3 ou 5 de xuño de 501) e gobernou até a súa morte, a cal ocorreu o 9.4.10.4.17 5 kaban 5 mak (29 de novembro de 524). Ahkal Mo' Naab' I foi o primeiro gobernante de Palenque cuxas datas exactas de nacemento, entronización e morte foron verificadas.

Posiblemente era o irmán máis novo do seu predecesor inmediato, B'utz Aj Sak Chiik, con quen é mencionado no taboleiro do Templo XVII. Por razóns descoñecidas Ahkal Mo' Nahb' I é referido varias veces nos informes oficiais que deixou Pakal "o Grande", quen gobernou Palenque un século despois, polo que se cre que o considerou unha figura histórica moi importante. Parte da historia e nome de Ahkal Mo' Nahb' I atópase descrita no sartego de Pakal e no taboleiro do Templo da Cruz.

Debido á evidencia atopada no sitio arqueolóxico de Tortuguero, crese que Ahkal Mo' Nahb' I estendeu o poderío do señorío de Palenque —coñecido polos maias como B'aakal (Lugar do Óso)— cara ás zonas do actual estado de Tabasco no ano 510, estabelecéndose alí unha póla da dinastía da cidade de Palenque —a cal era chamada polos maias Lakam Ha' (Lugar das Grandes Augas). O retrato de Ahkal Mo' Nahb' I atópase representado iconograficamente na cara oriental do sartego de Pakal "o Grande", identificándose por un papagaio no tocado da súa cabeza.

Notas
-----

1. ↑  Skidmore, 2008; 20
2. ↑  Florescano, 2009; 235
3. ↑  Skidmore, 2008; 24
4. ↑  Skidmore, 2008; 25

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Florescano, Enrique (2009). *Los orígenes del poder en Mesoamérica*. México: Fondo de Cultura Económica. ISBN 978-607-16-0140-7.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
* Skidmore, Joel (2008). "The Rulers of Palenque. A Beginner's Guide" (PDF). Estados Unidos: Mesoweb Publications.

| * v
* c
* e
Gobernantes de Palenque |
| --- |
| Gobernantes mitolóxicos | 
* *?-Muwaan Mat*
* *Uk'ix Chan*
* *Casper* (gobernante mitolóxico)

 |
| Dinastía de Palenque | 
* K'uk' Bahlam I
* Casper
* B'utz Aj Sak Chiik
* Ahkal Mo' Nahb I
* K'an Joy Chitam I
* Ahkal Mo' Nahb II
* Kan Bahlam I
* Yohl Ik'nal
* Aj Ne' Ohl Mat
* *Janaab' Pakal* (incerto)
* Sak K'uk'
* K'inich Janaab' Pakal
* K'inich Kan Bahlam II
* K'inich K'an Joy Chitam II
* K'inich Ahkal Mo' Naab III
* K'inich Janaab' Pakal II
* K'inich Kan Bahlam III
* K'inich K'uk' Bahlam II
* Wak Kimi Janaab' Pakal

 |

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q400306
* WorldCat
* VIAF: 309816818
* ULAN: 500356277

 |
**Teófilo Fernández Canal**, nado en Barbadás cara a 1911 e finado en Ourense en marzo de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Chofer en Barbadás. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Procesado en Ourense por rebelión militar o 29 de xuño de 1937, a súa causa foi sobresida. Sufriu expediente de incautación de bens. Participou na reconstrución do comité provincial do Partido Comunista de España en Ourense no verán de 1942, que tiña a Juan Novoa Campos como secretario xeral, no que Teófilo foi nomeado encargado das relacións cos fuxidos da provincia. Foi procesado con Víctor García García, Estanislao Cantero Izquierdo e Francisco Rey Drox na causa 75/1946 da Coruña. Lugartenente de Víctor García "Brasileiro", foi condenado con el pola propia organización comunista. En marzo de 1948 foi axustizado en Ourense.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 30-1-1937, p. 2.
2. ↑  "Requisitoria", *La Voz de Galicia*, 10-4-1946, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santidrián Arias, Víctor Manuel (2003). *Historia do PCE en Galicia (1920-1968)*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-079-3.

### Ligazóns externas

* Teófilo Fernández Canal na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión en Ourense Arquivado 09 de decembro de 2018 en Wayback Machine.
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
* Blog sobre Víctor García G. Estanillo*(en castelán)*
A **Banda de música de Camanzo** foi unha formación musical con sede na parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces.

Historia
--------

Fundouse en 1910 no lugar de Brandomés, na parroquia cruceña de Brandariz, polo que foi coñecida como **Banda de Brandomés** nos seus inicios. Co tempo tamén coñeceuse tamén como banda de Camanzo, alternándose ambas as denominacións para referirse a mesma agrupación. Os seus directores foron, por orde cronolóxica, O Carballeda, fundador da de Cira; Andrés Mosteiro Otero e o seu fillo Andrés Mosteiro Figueiras, Manuel Mirás, José Liste, Bernardo del Río, director doutras como Ribadulla; Secundino Pedreira, tamén director doutras agrupacións como Moimenta; e Miguel de Santiago.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (VIII), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
**Robert Fullarton**, coñecido como **Bob Fullarton**, nado en 1950 no estado de Wisconsin, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,08 metros foi un dos xogadores máis destacados do baloncesto español da década de 1970.

Traxectoria
-----------

Bob Fullarton comezou a xogar ao baloncesto condicionado pola súa estatura, tendo ademais boas calidades físicas e técnicas para iso, polo que acabou xogando na NCAA para a Universidade de Xavier (Cincinatti). Tras pasar catro anos no baloncesto universitario entro no Draft da NBA, onde foi elixido polos Buffalo Braves (hoxe Los Angeles Clippers), con todo non chegou a debutar co equipo na NBA.

Sen equipo Fullarton falou co seu axente de ir a xogar a Europa, recibindo dúas ofertas, unha do Pineda e outra do La Casera de Lugo. Tras xogar dúas temporadas co La Casera, asina co equipo rival da cidade, o Breogán, co xogou dúas temporadas na elite do baloncesto estatal, chegando a ser o máximo anotador na temporada 1975-76 con 30,3 puntos por encontro (968 en total, a marca máis alta da historia da liga). Tras cinco anos en Lugo, e co descenso do equipo á Segunda División Fullarton marchou ao Bàsquet Manresa, onde chegou a ser subcampión da Copa do Rei. Retirado do baloncesto, foi homenaxeado tanto en Lugo como en Manresa.

### Equipos

* Universidade de Xavier (1969–1973)
* La Casera Lugo (1973–1975)
* Breogán Lugo (1975–1977)
* Bàsquet Manresa (1977–1981)

Notas
-----

1. 1 2  "Bob Fullarton". Arquivado dende o orixinal o 03 de decembro de 2010. Consultado o 20 de maio de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en acb.com
* Artigo sobre Fullarton, "O ídolo de dúas cidades"Arquivado 03 de decembro de 2010 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8248989
* Basketball-Reference: fullebo01

 |
A **Banda de música de Noceda** foi unha agrupación musical residente na parroquia de Noceda, no concello pontevedrés de Lalín.

Historia
--------

Fundada en 1859, esta banda foi a canteira de moitos músicos que máis adiante se integrarían noutras bandas da comarca do Deza. A comezos do século XX era dirixida por Ángel Riádigos, con cuxa morte desaparecería a agrupación en 1924. A disolución da banda coincidiu case coa aparición da de Bendoiro, repartíndose os músicos de Noceda entre esta, a da Xesta ou de Goiás.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alvarellos Iglesias, Enrique (1986). *Bandas de música de Galicia*. *Lugo: Alvarellos*.

### Ligazóns externas

* Unha terra de bandas (II), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |