recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Mapa político do Suroeste europeo arredor do ano 600 d.C onde se reflicten tres diferentes territorios baixo goberno visigodo; Galicia (*Gallaecia*), España (*Hispania*), e Septimania.
**Liuva II** foi un rei visigodo (583-603) que reinou do 601 ao 603. Sucedeu ao seu pai Recaredo e accedeu ao trono cando contaba uns 18 anos. Á súa mocidade e inexperiencia, uníaselle a súa orixe bastarda (era fillo de nai da plebe), o cal fixo que contase con poucos apoios na nobreza visigoda.

Traxectoria

Na primavera do 602, o godo Viterico, quen traizoara a conspiración de Sunna de Mérida para restablecer o arianismo o 589, (segundo algúns autores ou simple e sinxelamente para apropiarse do trono, segundo outros); conseguiu o mando do exército que ía loitar contra os bizantinos. Seguramente a traizón de Viterico aos conspiradores colocouno nunha posición de máxima confianza, e grazas a iso obtivo o mando do exército, no cal colocaría a homes da súa confianza. No canto de expulsar aos bizantinos, Viterico utilizou as tropas para dar un golpe de estado (primavera do 603). Penetrou no Palacio Real e depuxo ao novo rei, contando sen dúbida co apoio dunha facción da nobreza probablemente hostil á dinastía de Leovixildo (aínda que non aos principios políticos deste rei). Viterico fixo que se amputase a Liuva II a man dereita (o que lle imposibilitaba para reinar), e máis tarde fíxoo condenar á morte e executar (verán do 603).


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Recaredo** |  **Rei dos visigodos** 601-603 | Sucesor:**Viterico** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Reino visigodo
* Lista dos reis visigodos
* Galicia na monarquía visigoda
* Moeda visigoda

| * v
* c
* e
Reis visigodos |
| --- |
| Migracións | 
* Atanarico
* Alarico I

 |
| Reino visigodo de Tolosa | 
* Ataúlfo
* Sixerico
* Valia
* Teodorico I
* Turismundo
* Teodorico II
* Eurico
* Alarico II

 |
| Reino visigodo de Toledo | 

|  |  |
| --- | --- |
| Reis arianos | 
* Xesaleico
* Amalarico
* Teudis
* Teudiselo
* Akhila I
* Atanaxildo
* Liuva I
* Leovixildo

 |
| Reis católicos | 
* Recaredo (No ano 587 abxurou do arianismo)
* Liuva II
* Viterico
* Gundemaro
* Sisebuto
* Recaredo II
* Suintila
* Sisenando
* Chintila
* Tulga
* Chindasvinto
* Recesvinto
* Vamba
* Ervixio
* Éxica
* Vitiza
* Rodrigo

 |

 |
| Fin do reino | 
* Akhila II
* Ardón

 |
| Usurpadores | 
* Iudila
* Paulo
* Suniefredo

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q378355
* WorldCat
* VIAF: 95455763
* Auñamendi: 88519
* BMT: 199511
* CERL: cnp01180414
* DBE: liuva-ii
* DeutscheBio: 138834938
* GND: 138834938
* WikiTree: Visigoths-78

 |
| «*Lonely Woman*» |
| --- |
|  |
|  de Ornette Coleman |
| Lanzamento | 1959 |
| Formato | {{{formato}}} |
| Gravada | LP |
| Xénero musical | jazz |
| Lingua(s) |  |
| Duración | 4 min 59 seg |
| Discográfica | Atlantic (1317) |
| Produtor(es) | Nesuhi Ertegun |
| Escritor(es) | Ornette Coleman |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

"**Lonely Woman**" é unha composición do músico de jazz Ornette Coleman. A gravación é a que abre o álbum *The Shape of Jazz to Come*. Ademais de Coleman ao saxofón alto, na gravación interveñen Don Cherry á corneta, Charlie Haden ao contrabaixo e Billy Higgins á batería.

Orixe
-----

Nunha entrevista con Jacques Derrida, Coleman relata a orixe da composición:

> 
> 
> Antes de ser coñecido como músico, cando traballaba nuns grandes almacéns, un día, durante o meu descanso para comer, entrei nunha galería de arte na que había un cadro dunha muller branca moi xeitosa que tiña todo o que eu podería desexar na vida e tamén amosaba a meirande expresión de soidade que nunca vin. Endexamais volvín atopar unha expresión de soidade coma aquela e, cando voltei á casa, escribín a peza titulada "Lonely Woman."
> 
>

Outras versións
---------------

Haden e Cherry fan unha versión desta composición en *Old and New Dreams* (ECM, 1979). Haden interpretouna outra vez en *Etudes* (1987) e *In Angel City* (1988).

O pianista John Lewis foi o primeiro en gravar a peza en xaneiro de 1962 co Modern Jazz Quartet para o álbum do mesmo título, que foi unha das primeiras gravacións en recoller unha composición de Coleman. Máis tarde, en xullo do mesmo ano, Lewis gravouna outra volta no seu álbum *European Encounter*.

Versións vocais, coas letras escritas por Margo Guryan, foron gravadas por Chris Connor (1962), Freda Payne (1964, en *After the Lights Go Down Low and Much More!!!*) e Carola Standertskjöld (1966).

Outras versións foron gravadas por:

* Helen Merrill e Dick Katz (*A Shade of Difference*, 1968)
* Marzette Watts con Patty Waters (*The Marzette Watts Ensemble*, 1969)
* Zurich International Festival All-Stars (*From Europe With Jazz*, 1971)
* Lester Bowie (*Fast Last!*, 1974)
* Old and New Dreams (*Old and New Dreams*, 1979)
* Jaki Byard (*Phantasies*, 1984)
* Charlie Haden con Paul Motian e Geri Allen (*Etudes*, 1987)
* Kronos Quartet (*White Man Sleeps*, 1987)
* Charlie Haden Quartet West (*In Angel City*, 1988)
* Charlie Haden (*The Montreal Tapes: with Don Cherry and Ed Blackwell*, 1989)
* John Zorn (*Naked City*, 1990)
* 8 Bold Souls (*Sideshow*, 1992)
* The Denison/Kimball Trio (*Soul Machine*, 1995)
* Joshua Redman (*Momentum*, 2005)
* Archie Shepp Joachim Kühn (*Wo man*, 2011)
* Brad Mehldau (*Modern Music*, 2011)
* Benoit Delbecq & Fred Hersch Double Trio (*Fun House*, 2013)

Notas
-----

1. ↑ . Derrida Interviews Coleman acceso 4 de outubro, 2014
2. ↑  jazzdisco.org entrada Lonley Woman acceso 14 de marzo, 2018
3. ↑  Cook, S. Allmusic Review acceso 6 de xuño, 2012
4. ↑  jazzdisco.org entrada European Encounter acceso 14 de marzo, 2018

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q595107
* MusicBrainz: ID

 |
Estandarte oficial do lord tenente de Irlanda.
O **lord tenente de Irlanda** (plural: **lords tenentes**, en inglés *Lord Lieutenant of Ireland*), tamén coñecido como *justiciar* nos comezos do período medieval e como o **lord deputado** na parte final do século XVII, foi o representante do rei e o xefe do goberno executivo irlandés durante o señorío de Irlanda (1171-1541), o Reino de Irlanda (1542-1801) e o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda (1801-1922). Aínda cando encabezaba o executivo dunha Irlanda coas súas propias institucións dentro do Reino Unido, actuaba como axente e representante do rei ou raíña de Inglaterra (ata 1707) ou rei ou raíña de Gran Bretaña (1707-1800), e o seu executivo non rendía contas diante o parlamento irlandés senón que respondía diante o goberno da súa maxestade.

O oficio foi, na súa última época, decotío xeralmente coñecido como *viceroy (*vicerrei). Aínda que durante a Idade Media algúns nobres irlandeses desempeñaron o cargo, a regra era que só ingleses ou británicos, polo xeral nobres, foran designados para o oficio.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Vicerrei

### Bibliografía

* Joseph Robins, *Champagne and Silver Buckles: The Viceregal Court and Dublin Castle 1700–1922* (Lillyput Press, 2001) ISBN 1-901866-58-0 ISBN 1-901866-58-0
***Laughing Stock*** é o quinto e derradeiro álbum de estudio da banda británica de art rock Talk Talk, publicado o 16 de setembro de 1991 a través do selo Verve Records. Despois do seu anterior lanzamento, *Spirit of Eden* (1988), o baixista Paul Webb deixou o grupo, quedando reducido Talk Talk ao dúo formado polo vocalista e multiintrumentista Mark Hollis e o batería Lee Harris. Talk Talk deixou entón EMI de forma pouco amigable, fichou por Verve Records, e gravou *Laughing Stock* nos Wessex Sound Studios de Londres Wessex Sound Studios co produtor Tim Friese-Greene dende setembro de 1990 ata abril de 1991.

O álbum foi loubado por parte da crítica. Pitchfork situouno no número 11 da súa lisda dos mellores álbums dos 90 dicindo que "crea o seu propio contorno e convírtese nalgo máis que a suma dos seus sons". Nunha lista do ano 2007 Stylus Magazine elixíuno o mellor álbum de post-rock.

Listaxe de cancións
-------------------

Tódolos temas escritos e compostos por Mark Hollis e Tim Friese-Greene. 

| N.º | Título | Duración |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Myrrhman"   | 5:33 |
| 2. | "Ascension Day"   | 6:00 |
| 3. | "After the Flood"   | 9:39 |
| 4. | "Taphead"   | 7:39 |
| 5. | "New Grass"   | 9:40 |
| 6. | "Runeii"   | 4:58 |

Notas
-----

1. ↑  "Top 100 Albums of the 1990s - Page 9". *Pitchfork* (en inglés). Consultado o 2020-02-16.
2. ↑  "Top Ten Postrock Albums - Staff Top 10 - Stylus Magazine". *web.archive.org*. 2008-10-12. Archived from the original on 12 de outubro de 2008. Consultado o 2020-02-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1807611
* AllMusic: mw0000268987
* Discogs: 26553
* MusicBrainz: ID

 |
Lauburu
Non confundir con tríscele ou tetrasquel.
O **lauburu** ou **cruz curvada** ten a súa orixe nas teorías vasco-cantabristas dos historiadores éuscaros entre os séculos XVI a XVIII nas que afirmabanque os antigos cántabros, que tan ferozmente combateran o Imperio Romano, eran en realidade os devanceiros dos vascos.[]

Historia e características
--------------------------

Aínda que o seu arraigo definitivo en Biscaia e Guipúscoa vén da obra de Enrique Flórez *La Cantabria disertación sobre el sitio y extensión que tuvo en tiempo de los romanos la región de los cántabros*, publicada en 1768 e da que é herdeira o movemento forista do século XIX.

Estas teorías foron completamente rexeitadas polos estudos históricos e pasouse á súa difusión no campo literario, por medio de novelas pseudo-históricas e lendas ficticias. *La leyenda de Aitor* de José Agustín Chaho ou *Amaya. Los vascos del siglo VIII* de Navarro Villoslada, son dous exemplos neste campo. A intención destes textos era avalar o movemento forista tratando de lle achegar lexitimidade dende o punto de vista histórico acorde aos seus postulados.

### Nome

Aparece a súa proposta de lábaro, o lauburu. Apoiándose nas verbas "*lau*" que significa catro e "*buru*" co significado de cabeza, buscouse un símbolo no que aparecesen estas características, un dos moitos motivos astrais de orixe preromana indoeuropea e que se conservan no norte de España como motivo ornamental. Son moitos os autores e investigadores da cultura vasca que tratan a orixe ancestral e milenaria deste símbolo, aínda que recoñecen que non se atopan en Euskadi restos ou achados do mesmo até o século XVI.

### Forma

A súa forma semella vagamente a hélice dun barco moderno e pasou a ser un "símbolo vasco", sendo adoptado polo forismo coma unha forma máis da cultura vasca. Cando Sabino Arana perfila o moderno nacionalismo vasco, na década de 1890, foi un firme defensor deste símbolo, usándoo ademais como exemplo de que os vascos no pasado rendían culto ao Sol.

Notas
-----

1. ↑  Andrés Ortiz-Osés. "A deusa basca e o deus-lúa xaponés". *Grial* **124**: 519–525.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lauburu*** |
**Leonor Teles de Meneses**, cognominada *A Aleivosa*, nada en Tras os Montes c. 1350 e finada en Tordesillas o 27 de abril de 1386, foi raíña de Portugal entre 1371 e 1383, polo seu matrimonio con Fernando I, con quen casou o 15 de maio de 1372. En febreiro de 1373, nacía Beatriz de Portugal.

Traxectoria
-----------

Sobriña de Xoán Afonso Telo de Meneses, conde de Barcelos, descendía polo seu pai (Martín Afonso Tello de Meneses) do rei Froila II de Asturias e León e, pola súa nai (Aldonça Anes de Vasconcelos) de Teresa Sánchez, filla bastarda do rei Sancho I de Portugal.

Coa morte de Fernando o 22 de outubro de 1383, Leonor asumiu a rexencia do reino e o seu amante galego Xoán Fernández de Andeiro pasou a vivir no pazo real. Esta ligazón desagradou principalmente ao pobo, á burguesía e a parte da nobreza, que odiaban a rexente e temían un matrimonio cun soberano vencellado á coroa castelán-leonesa.

Xoán, Mestre de Avis, apoiado por un grupo de nobres, entre os que Álvaro Pais, e o mozo Nuno Álvares Pereira foi animado polo descontento xeral a asasinar o conde de Andeiro. A acción tivo lugar no pazo, a 6 de decembro de 1383, e iniciou o proceso de obtención da rexencia en nome do infante Xoán

Leonor fuxiu de Lisboa, fiel ó Mestre de Avis, e refuxiouse en Ourense e logo en Santarém, cidades fieis á causa da raíña, onde intentou manobrar politicamente a súa continuidade no poder. Porén, co desenvolvemento do conflito entre o Mestre de Avis e o rei castelán, a rexente perdeu espazo de manobra e acabou por ceder a rexencia a Beatriz, esposa de Xoán I de Castela.

Coa vitoria do partido do Mestre de Avis na guerra civil, este converteuse en rexente e despois rei, e Xoán I de Castela, xenro de Leonor, internouna no mosteiro de Tordesillas, preto de Valladolid, onde viría a falecer.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q237747
* WorldCat
* VIAF: 10726274
* BNF: 16770225j
* CERL: cnp00569294
* DBE: leonor-tellez-de-meneses
* EBID: ID
* FAST: 1830567
* GEC: 0023800
* GND: 122376528
* ISNI: 0000 0000 5058 8296
* LCCN: no90013721
* SUDOC: 136861555
* WikiTree: Telles\_de\_Meneses-1

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Magne Myrmo**, nado o 30 de xullo de 1943 en Rennebu, é un antigo esquiador de fondo noruegués.

Myrno gañou o Festival de Esquí de Holmenkollen dúas veces en 15 km (1970 e 1972) e unha vez en 50 km (1974), recibiu a medalla Holmenkollen en 1972, compartida con Rauno Miettinen. Nas Olimpiadas de Inverno de 1972 levou unha medalla de prata nos 50 km.

Entre 1973 e 1974 produciuse unha revolución no equipamento do esquí de fondo ó quedar substituídos os esquís de madeira pola fibra de vidro pero o equipo noruegués competiu nos Campionatos de Esquí Nórdico de 1974 en Falun cos tradicionais esquís de madeira, aínda así Myrmo conseguiu a medalla de ouro en 15 km ó superar por menos dun segundo ó alemán oriental Gerhard Grimmer que competía cos novos esquís de fibra de vidro, Myrmo foi o último campión do mundo en usar esquís de madeira. Neses campionatos tamén conseguiu a medalla de bronce en relevos 4x10 km.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740153
* IMDb: nm7594813
* Munzinger: 01000052047
* FIS: 42434
* Sports Reference: magne-myrmo-1

 |
**Magma** é un volume de rocha fundida, localizado normalmente dentro dunha cámara de magma, debaixo da superficie da Terra. Esa complexa solución de silicatos a alta temperatura, entre 650 e 1200 graos Celsius, é orixe de todas as rochas ígneas, tanto das intrusivas como das extrusivas. O magma permanece baixo alta presión e, algunhas veces, emerxe a través das fendas volcánicas, na forma de lava fluente e fluxos piroclásticos. Os produtos dunha erupción volcánica xeralmente conteñen gases disolvidos que poden nunca ter alcanzado a superficie do planeta. O magma acumúlase en cámaras, situadas no interior da codia terrestre, tendo, segundo a localización, leves alteracións na súa composición.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42278
* BNCF: 34964
* EBID: ID
* GND: 4168516-7
* JSTOR: magma
* LCCN: sh93003913
* MAG: 183222429
* NDL: 00562243
* NKC: ph122541
* PSH: 4490

 |
***Le génie du mal*** é unha escultura relixiosa executada en mármore branco do artista belga Guillaume Geefs instalada en 1848. Tamén é coñecida como "Lucifer" ou o "Lucifer de Liexa". Os historiadores de arte francófonos tamén se refiren á obra como un *ange déchu* (anxo caído). Atópase nun elaborado púlpito Catedral de San Paulo de Liexa. Representa un home dunha beleza clásica, sentado e encadeado e case espido, agás pola tea que ten sobre as súas coxas. A escultura substitúe unha obra anterior feita polo irmán de Geefs, Joseph Geefs, retirada da catedral por mor da súa beleza enfermiza.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Le génie du mal***  |

### Ligazóns externas

* Guillaume Geefs' *Le génie du mal* may be viewed online in its architectural context; also angle showing the stained glass
* Joseph Geefs, *L'ange du mal* (as *Le génie du mal*) full view; hands detail; side view
O **Movemento Ámsterdam Pleyel** foi un movemento pacifista contra a guerra e o fascismo, creado en 1933.

Historia
--------

O 27 de maio de 1932, Henri Barbusse e Romain Rolland, escritores franceses, publicaron no xornal L'Humanité, de tendencia comunista, un chamamento para realizar un congreso «contra a guerra». Celebrouse en Ámsterdam o 27 e o 28 de agosto dese ano.

Do 4 ao 6 de xuño do ano seguinte, tivo lugar na Sala Pleyel de París un segundo congreso «contra o fascismo e a guerra», promovido tamén por Barbusse e Rolland. O cambio de nome dun congreso a outro tiña un importante significado. O de 1932 aludía á guerra e á agresión imperialista á URSS. Pola súa parte, o de 1933, celebrado poucos meses despois do ascenso de Hitler ao poder en Alemaña, xa se dirixía «contra o fascismo e a guerra». Destes dous congresos xurdiu o **movemento Ámsterdam-Pleyel**. Constituíronse en Francia diversos comités locais, o que supuña a primeira mobilización antifascista promovida polo Partido Comunista Francés (PCF).

O Movemento agrupou partidos, organizacións e personalidades que se proclamaban pacifistas. Mobilizou numerosos intelectuais de esquerda franceses, como Paul Langevin, Albert Camus ou Maria Valtat, e tamén doutros países. 

Henri Barbusse, o seu presidente, afiliado ao PCF desde 1923, mantiña relación directa con Stalin, por riba do PCF e da Komintern. Stalin considerábao o seu Gorki francés e estaba ao corrente das actividades do movemento. «A dirección comunista, nunha operación á marxe formal dos seus partidos, situou por primeira vez o fascismo como inimigo principal, asociouno á guerra e impulsou unha incipiente mobilización unitaria antifascista (até entón só antiimperialista), limitada ao mundo intelectual e profesional».

O maior éxito do movemento foi a celebración o 14 de xullo de 1935, Día Nacional de Francia, dunha gran manifestación antifascista. Participaron ao redor de cincuenta organizacións políticas (SFIO, PCF e PR), sindicais (CXT, CGTU) e cívicas (comités antifascistas, a liga de Defensa dos Dereitos do Home). Esta manifestación foi considerada o acto fundacional da Fronte Popular en Francia.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Martín Ramos, José Luis (2015). *El Frente Popular. Victoria y derrota de la democracia en España*. Barcelona: Pasado & Presente. pp. 32; 43. ISBN 978-84-944272-5-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326457
* BNF: 13171102d
* SUDOC: 035161116

 |
Festival de Música en Galicia patrocinado por MTV España
**Music Television**, máis coñecida polo seu acrónimo **MTV**, é unha cadea estadounidense de televisión orixinalmente establecida no ano 1981 por Warner-Amex Satellite Entertainment, pasando posteriormente a formar parte de Viacom no ano 1985 .

Iniciou a súa transmisión o 1 de agosto de 1981 cun vídeo do grupo inglés Buggles, *Video Killed the Radio Star* seguido do vídeo de Pat Benatar "*You Better Run*" .

MTV cambiou moito desde os seus primeiros días de programación. Na actualidade conta con máis de 71 600 000 suscriptores en Estados Unidos e chega a 301,2 millóns de suscriptores en 82 países, ten 9.105 afiliadas e emite as 24 horas do día.

A súa expansión internacional inclúe a MTV UK e USA, MTV Europa (1 de agosto de 1987), MTV Brasil (20 de outubro de 1990), MTV Xapón (24 de decembro de 1992), MTV China (21 de abril de 1995), MTV Asia (5 de maio de 1995) e MTV Latinoamérica (1 de outubro de 1993).

A cadea organiza varias entregas de premios musicais, coma os MTV Vídeo Music Awards e os MTV Europe Music Awards.

Ligazóns externas
-----------------

* MTV
* MTV España
* MTV2 - Rock alternativo e hip-hop
* VH1 - POP e Rock

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q43359
* WorldCat
* VIAF: 150040486
* EBID: ID
* GND: 4293778-4
* IMDb: co0001660
* LCCN: n85281109
* Treccani: mtv

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manteiga (homónimos).
A **manteiga de Soria** é un produto lácteo orixinal da provincia de Soria. Ostenta a categoría de Denominación de orixe (*Mantequilla de Soria*), e ten as variedades natural, salgada e doce.

Características
---------------

A manteiga elabórase a partir da materia graxa de leite de vaca das razas frisoa e pardo-alpina ou dos seus cruzamentos que proceden de explotacións leiteiras rexistradas na Asociación e dentro da zona de produción. A *Denominación de Orixe Protexida Manteiga de Soria* (*Denominación de Origen Protegida Mantequilla de Soria*) ampara as tres variedades de manteiga que, por tradición, se veñen elaborando na provincia soriana, nas tipoloxías de natural, salgada e doce.

As dúas primeiras conséguense tras un proceso de desnatado e pasteurización. Acada a acidez desexada trala nata e tralo arrefriamento, bátese, elimínase o soro e amásase lentamente ata lograr a textura final que require o produto. A manteiga doce é un xarope de auga e sacarosa que, despois de fervelo, se obtén un xarope que se mestura con manteiga natural. Permite a pigmentación coloreada, como é tradicional nesta categoría.

Calidade
--------

A manteiga de Soria encontrou o punto de apoio para iniciar os trámites dunha figura de calidade en 1999, a través dun pequeno grupo de gandeiros, dunha cooperativa de transformación e dun confeiteiro.

En 2004, o esforzo e o compromiso conseguiron a aprobación do regulamento e a posterior posta en marcha do Consello Regulador da Denominación de Orixe Protexida. A Cooperativa Lechera Soriana, creada en 1955 por cen gandeiros (dos que quedan unicamente cinco) e as Manteigarías York foron os primeiros que apostaron polo proxecto.

O ámbito xeográfico da manteiga de Soria inclúe, case na súa totalidade, a provincia soriana, salvo unha pequena zona no sueste da provincia na que non hai tradición elaboradora. A paisaxe soriana, a altitude e a composición dos pastos coa súa flora característica, contribúen á peculiaridade do leite, que posteriormente se traslada á manteiga.

As manteigas pasan por un filtro organoléptico en función das súas características físico-químicas que garanten a calidade ao que a consome. Dende 2007 comercialízanse coa contraetiqueta do Consello Regulador.

Notas
-----

1. ↑  mantequilladesoria.com. "Variedades". Consultado o 11 de outubro de 2012. La protección da denominación "Manteiga de Soria" abranguerá ás tres variedades de manteiga que tradicionalmente se veñen elaborando: Natural, Salada e Dulce.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Mantequilla de Soria
A **Liga dos comunistas de Eslovenia** (en esloveno: *Zveza komunistov Slovenije*, **ZKS** e en serbocroata: *Savez komunista Slovenije*) foi a rama eslovena da Liga dos Comunistas de Iugoslavia, o único partido legal de Iugoslavia entre 1945 e 1989. Estableceuse en abril de 1937 como o **Partido Comunista de Eslovenia**, como a primeira rama subnacional autónoma do Partido Comunista Iugoslavo. A súa autonomía inicial amplificouse aínda máis coa constitución iugoslava de 1974, que transferiu maior poder ás distintas ramas a nivel de república.

Historia
--------

En 1989 Eslovenia aprobou emendas á súa constitución que afirmaban a súa soberanía sobre a federación e o seu dereito á secesión. Estas modificacións afrontaron unha dura oposición do liderado de Serbia, con Slobodan Milošević á cabeza. O 23 de xaneiro de 1990, a delegación eslovena, dirixida por Milán Kučan, abandonou o Congreso da Liga dos Comunistas de Iugoslavia, o que provocou o colapso do partido pan-iugoslavo.

O 4 de febreiro de 1990 a Liga dos Comunistas de Eslovenia cambiou o seu nome polo Partido da Reforma Democrática (*Stranka demokratične prenove* - SDP), e pouco despois comezaron as negociacións coa oposición para o establecemento dun sistema multipartidista. En abril de 1990, os comunistas da reforma perderon as eleccións fronte á coalición DEMOS. En 1992 deixaron de ser o maior partido de esquerda e entraron nun período de transformación radical, que gañou forza coa elección de Borut Pahor como presidente do partido. Os seus sucesores legais son os Socialdemócratas (SD).

Líderes do partido
------------------

* Franc Leskošek (1937–1945) (1897–1983)
* Boris Kidrič (1945–1946) (1912–1953)
* Miha Marinko (1946–1966) (1900–1983)
* Albert Jakopič (outubro de 1966 - decembro de 1968) (1914–1996)
* Franc Popit (decembro de 1968 - abril de 1982) (1921-2013)
* Andrej Marinc (abril de 1982 - maio de 1986) (1930-)
* Milán Kučan (maio de 1986 - decembro de 1989) (1941-)
* Ciril Ribičič (decembro de 1989 - maio de 1990) (1947-)

**Outros líderes influentes**

* Edvard Kardelj (1910–1979)
* Ton Tomšič (1910–1942)
* Vida Tomšič (1913–1998)
* Boris Kraigher (1914–1967)
* Lidija Šentjurc (1911-2000)
* Ivan Maček (1908–1993)
* Sergej Kraigher (1914-2001)
* Boris Ziherl (1910–1976)
* Stane Dolanc (1925-1999)
* Mitja Ribičič (1919-2013)
* Prežihov Voranc (1893–1950)
* Dragotin Gustinčič (1882–1974)
* Stane Kavčič (1919-1987)
* Viktor Avbelj (1914–1993)
* Vladimir Krivic (1914–1996)
* Ivan Regent (1884–1967)
* Jože Potrč (1903–1963)
* Aleš Bebler (1907–1981)
* Joža Vilfan (1908–1987)
* Mirko Košir (1905–1951)
* Angela Vode (1892–1985)
* Dušan Kermavner (1903-1975)
* Francia Klopčič (1903–1986)
* Dušan Pirjevec (1921-1977)
* Franc Šetinc ( 1929–2016 )
* Janez Vipotnik (1917-1998)
* Vinko Hafner (1920-2015)
* Jože Smole (1927–1996)

Véxase tamén
------------

* República Federal Socialista de Iugoslavia

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1268112
* WorldCat
* VIAF: 124681250
* GND: 1213921-X
* LCCN: no2003082607
* NKC: ko2013742375

 |
O ***Manual de Estilo de Chicago*** (**CMS**) é un libro de estilo moi reputado para o inglés americano, que regulamenta cuestións de estilo, preparación dos manuscritos e, en menor medida, uso. (Obsérvese que no mundo da publicación, *estilo* significa puntuación, uso de cursivas e negras, maiúsculas, táboas etc. non *estilo de prosa*). De feito, debido ás súas análises agudas de cuestións moi intricadas da puntuación e o uso, utilízano as editoriais de todos os países anglófonos e recibe cada vez máis consideración como fonte de autoridade pola comunidade de editores en lingua inglesa en xeral.

O CMS utilízano habitualmente as editoriais e os editores como último recurso en asuntos de presentación adecuada de textos.

Publícao a Imprenta da Universidade de Chicago. A primeira edición, de 1906, intitulouse *Manual de Estilo*. En 2005 atópase xa na décimo-quinta edición. O CMS publícase en rústica e espérase unha edición dixital. O sitio web do CMS fornece unha columna de preguntas e respostas e a posibilidade de busca manual, permitida só para os membros.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Libro de estilo.
* Libro de estilo da Galipedia.

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8020
* WorldCat
* VIAF: 7278159477857727990009
* LibraryThing: 7335
* OL: OL5269105W

 |
| *Ligamento* 
Latín = ligamenta |
| --- |
|  |
| Articulación típica |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

Diagrama do xeonllo dereito
Un **ligamento** é unha estrutura anatómica en forma de banda, composto por fibras resistentes que conectan os tecidos que unen os ósos nas articulacións. En resumo, é unha banda fibrosa resistente que confere estabilidade á articulación, de maneira que é fundamental para o movemento dos ósos.

Composición
-----------

O ligamento componse de fibras musculares ríxidas, dunha natureza similar aos tendóns. Este tecido preséntase estruturado por un grupo de pequenas entidades denominadas fascículos, os cales conforman as fibras básicas. Á súa vez, nesta estrutura existen fibras onduladas que contribúen de forma significativa na súa resposta non lineal a un esforzo de tensión aplicado; non obstante, aínda non está claro en que forma e cantidade é a relación función-estrutura que desempeña un papel no comportamento dun ligamento.

Función
-------

A función dos ligamentos é a unión e estabilización de estruturas anatómicas, de modo que é común encontrar entre os ósos e cartilaxes do organismo, especialmente naqueles en que forman articulacións. A diferenza dos tendóns, que conectan músculos con óso, os ligamentos interconectan ósos adxacentes entre si, tendo un rol moi significativo no sistema músculo-esquelético. 
Nunha articulación, os ligamentos permiten e facilitan o movemento dentro das direccións anatómicas naturais, mentres que restrinxe aqueles movementos que son anatomicamente anormais, impedindo lesións ou protrusións que poderían xurdir por este tipo de movemento.

Clasificación
-------------

Os ligamentos clasificanse tradicionalmente como:

1. Acintados: ligamentos que pasan dun óso a outro sen perder contacto en ningún momento co óso.
2. Cordonados: ligamentos que saltan dunha estrutura ósea á seguinte.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Articulación
* Tendón
* Óso

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q39888
* BNCF: 10643
* BNF: 119815186
* BRE: 3541821
* EBID: ID
* GEC: 0191506
* JSTOR: ligaments
* LCCN: sh85076865
* MAG: 2908749499
* NKC: ph619685

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 30319
* MeSH: D008022
* MeSH: A02.513
* NCIt: C13046
* TA: A03.0.00.034
* Uberon: 0000211
* UMLS: C4760577

 |
Ligamentos da articulación acromioclavicular.
O **ligamento acromiocoracoide** é un ligamento do membro superior humano, pertencente á articulación acromioclavicular, localizada no ombreiro. É un ligamento de forma triangular, groso, que se estende entre o acromion e a apófise coracoide. Xunto co ligamento coracoide, mantén protexida a cabeza umeral. Por encima ten o músculo deltoide e a propia clavícula. Por debaixo ten o tendón do músculo supraespiñal e habitualmente unha bolsa deslizante.

O bordo lateral do ligamento constitúe unha lámina fibrosa, que se coloca por riba dos tendóns do músculo supraespiñal e do músculo infraespiñal.

Nalgunhas ocasións este ligamento vese coma un i grego, cunha porción común grosa que se insire no acromion. Cando se divide en dúas porcións, unha diríxese cara ao apex da apófise coracoide, e a outra cara á base da mesma apófise. Nos casos nos que o tendón do músculo pectoral menor se insire na cápsula da articulación glenoumeral, pasa entre as dúas porcións do ligamento.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en castelán)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1857678
* MAG: 2778434100

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 25943
* TA: A03.5.01.002

 |
**Lope de Ulloa y Lemos**, nado en Galicia cara a 1572 e finado en Concepción (Chile o 8 de decembro de 1620, foi un militar galego. Desempeñou o cargo de capitán xeneral e gobernador de Chile e foi presidente da súa Real Audiencia, designado polo vicerrei do Perú Francisco de Borja y Aragón, Príncipe de Esquilache. O seu goberno naquel destino colonial estendeuse por dous anos, entre xaneiro de 1618 e decembro de 1620, data do seu falecemento. Creuse que morreu envelenado.

Traxectoria
-----------

Na súa mocidade, enrolado no exército, serviu en Filipinas e en Nova España (México). En 1604, tendo uns 32 anos, pasou ó Perú como parte do séquito de vicerrei Gaspar de Zúñiga y Azevedo, conde de Monterrey. En Lima casou cunha rica herdeira e comezou a alcanzar postos máis elevados: capitán da Compañía de Gentiles Hombres da garda do vicerrei, xeneral da cabalaría, membro da xunta de guerra e prefecto dunha congregación de segrares da Compañía de Xesús.

Este último posto era politicamente relevante, pois aseguraba a súa total adhesión ó xesuíta Luis de Valdivia, que, con grande oposición dos españois de Chile, convencera a coroa de poñer en funcionamento a política coñecida como Guerra Defensiva na fronteira coa nación mapuche.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barros Arana, Diego (1858). *Historia de Chile*. Tomo IV.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Fernando Talaverano Gallegos** |  **Gobernador de Chile** 1618 - 1620 | Sucesor:**Cristóbal de la Cerda y Sotomayor**
.  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q434283
* WorldCat
* VIAF: 87251664
* BNE: XX1528630
* DBE: lope-ulloa-y-lemos

 |
**Lookout! Records** foi un selo discográfico independente, inicialmente baseado en Laytonville (California) e posteriormente en Berkeley (California), centrado no punk rock. Creado en 1987, a etiqueta é principalmente coñecida por ter publicado o álbum seminal de Operation Ivy e os dous primeiros discos de Green Day, que chegaron a ser platino, ademais de por ser pioneira no son punk estadounidense dos anos 90.

Tras a saída do seu co-fundador Larry Livermore en 1997, os novos propietarios levaron á compañía cara novas direccións sónicas pero foi incapaz de conseguir os éxitos previos do selo. En 2005 Lookout! pasou por dificultades económicas despois de que rescindisen os dereitos do meterial do selo de varios artistas de perfil alto. Tras un período de rápida contracción a etiqueta foi morrendo pouco a pouco, rematando as súas operacións e retirando a súa música das canles de distribución en liña a principios de 2012.

Notas
-----

1. 1 2  Billboard (ed.). "Lookout! Records - Former Label of Green Day, Rancid, Ted Leo - Calls It Quits". Consultado o 6 de maio de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do selo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q430070
* Discogs: 33263
* MusicBrainz: ID

 |
A **magnetostática** é o estudo de todos os fenómenos físicos nos que interveñen campos magnéticos constantes no tempo.

A magnetostática abarca desde a atracción que exercen os imáns e os electroimáns sobre os metais ferromagnéticos, como o ferro, até os campos magnéticos creados por correntes eléctricas estacionarias. De feito ambos os fenómenos están estreitamente relacionados, xa que as correntes eléctricas crean un campo magnético proporcional á intesidade de corrente e que diminúe coa distancia.

Ademais todo corpo que entra nun campo magnético toma unha imantación que depende da súa natureza, e que xeralmente perde ao retirarse dese campo; algúns aceiros conservan parte do magnetismo inducido ou magnetismo remanente.

Hai corpos paramagnéticos que son atraídos polos imáns (ferro, níquel, cobalto etc.) e corpos diamagnéticos, que son repelidos por eles.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Aharoni, Amikam (1996). *Introduction to the Theory of Ferromagnetism*. Clarendon Press. ISBN 0-19-851791-2. Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2011. Consultado o 28 de febreiro de 2017. , *(en inglés)*.
* Feynman, Richard P.; Leighton, Robert B.; Sands, Matthew (2006). *The Feynman Lectures on Physics* **2**. ISBN 0-8053-9045-6. , *(en inglés)*.
* Hiebert, W; Ballentine, G; Freeman, M (2002). "Comparison of experimental and numerical micromagnetic dynamics in coherent precessional switching and modal oscillations". *Physical Review B* **65** (14). p. 140404. doi:10.1103/PhysRevB.65.140404. , *(en inglés)*.

### Outros artigos

* Corrente eléctrica
* Campo magnético
* Momento magnético
* Resistividade
* Resistencia eléctrica
* Lei de Ohm
* Capacidade eléctrica
* Indutancia
* Reactancia
* Leis de Kirchhoff

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q665093
* EBID: ID
* JSTOR: magnetostatics
* MAG: 95390329

 |
En matemáticas, a **magnitude** é unha propiedade que posúen os fenómenos ou as relacións entre eles, que permite que poidan ser medidos (expresados por números reais non negativos e usando a unidade pertinente). Dita medida está representada por unha cantidade.

Unha magnitude é o resultado dunha medición; as magnitudes matemáticas teñen definicións abstractas, mentres que as magnitudes físicas mídense con instrumentos apropiados.

Os antigos gregos distinguían entre varios tipos de magnitudes, incluíndo:

* Fraccións positivas.
* Segmentos segundo a súa lonxitude.
* Polígonos segunso a súa superficie.
* Sólidos segundo o seu volume.
* Ángulos segundo a súa magnitude angular.

Probaron que os dous primeiros tipos no podían ser iguais, ou sequera sistemas isomorfos de magnitude. Non consideraron que as magnitudes negativas foran significativas, e o concepto utilizouse principalmente en contextos nos que cero era o valor máis baixo.

Números
-------

*Artigo principal**:* Valor absoluto.
A magnitude de calquera número *x* denomínase usualmente o seu "valor absoluto" ou **módulo** indicado por |*x*|.

### Números reais

O valor absoluto dun número real *r* defínese como:

|*r*| = *r*, se *r* ≥ 0
|*r*| = -*r*, se *r* < 0.
Pódese considerar como a distancia numérica entre o cero e a recta numérica real. Por exemplo, o valor absoluto tanto de 7 como de -7 é 7.

### Números complexos

Un número complexo *z* pode visualizarse como a posición do punto *P* nun espazo euclídeo bidimensional, chamado plano complexo.

O valor absoluto de *z* pode considerarse como a distancia desde a orixe de tal espazo até *P*. A fórmula para o valor absoluto de *z* é similar á da norma euclidea do espazo bidimensional:

{\displaystyle \left|z\right|={\sqrt {\Re (z)^{2}+\Im (z)^{2}}}}
onde ℜ(*z*) e ℑ(*z*) son respectivamente a parte real e a parte imaxinaria de *z*. Por exemplo, o módulo de −3 + 4*i* é 5.

Véxase tamén
------------

* Magnitude adimensional
* Medición
* Cantidade

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2091629
* EBID: ID
* MAG: 61586570

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manteiga (homónimos).
Bloque de manteiga de cacao
A **manteiga de cacao** é a graxa comestíbel natural da semente de cacao, extraída durante o proceso de fabricación do chocolate. A manteiga de cacao ten só un leve sabor e aroma de chocolate. É o único compoñente do cacao utilizado no chocolate branco.

A manteiga de cacao ten un punto de fusión de cerca de 34 a 38 graos Celsius (93 a 100 graos Fahrenheit), o que fai que chocolate sexa un sólido á temperatura ambiente que inmediatamente se disslve cando entra na boca.

A manteiga de cacao é unha das graxas máis estábeis, contendo antioxidantes naturais que evitan que se torne ranzoso, permitindo a súa almacenaxe por un prazo de 2 a 5 anos. Úsase pola súa textura suave en varios alimentos (incluíndo o chocolate), así como en cosméticos, produtos de pel e xabóns e foi usado como un excipiente en supositorios rectais e para remediar cicatrices (este último uso aínda moi debatido se realmente eficiente). A manteiga de cacao é aínda utilizada para amaciar e hidratar os beizos secos ou gretados, xa que o cacao posúe factor de protección solar 10, e tamén é moi bo contra o frío.

A manteiga de cacao ten cristais α, γ, J, e β, con puntos de fusión de 17°, 23°, 26°, e 35-37 °Celsius respectivamente. A produción do chocolate require só o cristal β polo seu alto punto de fusión. Unha estrutura cristalina uniforme resulta na textura suave do chocolate.

Esta está formada por preto de 96,6% de triglicéridos (están constituídos por unha molécula de glicerol unida a 3 ácidos graxos).

Atópanse tres ácidos graxos principais na composición da manteiga de cacao: ácido palmítico (C16:0), ácido esteárico (C18:0) e ácido oleico (C18:1).

Notas
-----

1. ↑  Nome e definición en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q251106
* BNCF: 22664
* BNF: 155227058
* EBID: ID
* GEC: 0192833
* JSTOR: cocoa-butter
* LCCN: sh87004066
* MAG: 2909268174

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 8002-31-1
* DrugBank: 11086
* DTXSID: DTXSID40891979
* ECHA: 100.132.088
* UNII: 512OYT1CRR

 |
*Para o manual de estilo de Wikipedia, véxase Wikipedia:Libro de estilo.*
Un **manual de estilo**, **guía de estilo** ou **libro de estilo**, é unha guía composta por un conxunto de criterios preceptuados, por normas para o deseño e a redacción de documentos, xa sexa para o uso xeral, ou para ser utilizados polos redactores de xornais ou outras organizacións que tamén publican textos. A posta en funcionamento dun manual de estilo permite publicar seguindo unha uniformidade de estilo. Os manuais de estilo son frecuentes no uso xeral e especializado, en medios escritos, orais e gráficos. E para publicacións de estudantes e académicos de diversas disciplinas como, a medicina, o xornalismo, a avogacía, o goberno, as empresas e a industria. O manual de estilo componse tanto de normas lingüísticas, como de estilo, para que a mensaxe sexa máis coherente, eficaz e correcta.

Neste tipo de obras adoitan incluír informacións de cuestións de índole lingüísticas (normas ortográficas e gramaticais e principais de dúbidas e erros de redacción), cuestións de tipo ético e deontolóxico (principios éticos que se relacionan coa liña editorial do medio) e cuestións de natureza profesional (tipografía, uso de titulares, uso de imaxes...)

Os libros de estilo establecen regras tales como o uso da tipografía e a ortografía. O principal obxectivo é dotar á publicación duns criterios homoxéneos e consistentes ao longo das diferentes partes da publicación e do tempo. Son normas para os redactores da publicación.

Algúns manuais de estilo céntranse no deseño gráfico como os manuais gráficos, e abarcan tópicos tales como a tipografía, as cores e espazos en branco. Os manuais de estilo de sitios webs en cambio, céntranse nos aspectos técnicos e visuais da publicación, a prosa, uso correcto da linguaxe, a gramática, a puntuación, a ortografía, e a estética. A estrita aplicación dos regulamentos do manual de estilo proporciona uniformidade no estilo e o formato dun documento.

Moitos manuais de estilo son revisados e actualizados periodicamente para adaptar cambios no uso e as convencións máis actualizados. Por exemplo, o manual de estilo de Associated Press é actualizado anualmente.

Véxase tamén
------------

### Outras páxinas

* Wikipedia: Libro de estilo

### Ligazóns externas

* Libro de estilo de La Voz de Galicia, 2ª ed *(en castelán)*.
* Handbook of Journalism Manual de estilo da axencia de novas Reuters *(en inglés)*.
* Manual de estilo do Diario Oficial de Galicia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q198614
* AAT: 300026409
* JSTOR: style-guides
* MAG: 2779955269

 |
**Malév** (húngaro: *Magyar Légiközlekedési Vállalat*), foi a aeroliña nacional de Hungría entre 1946 e 2012. Tivo as súas principais oficinas en Budapest e o seu centro de operacións no aeroporto de Budapest Liszt Ferenc. Dende alí, a aeroliña voaba a 50 cidades de 34 países de todo o mundo usando unha frota de 22 avións. Malév foi membro da alianza Oneworld ata o seu cesamento de operacións, e unírase a ela o 29 de marzo de 2007. O 3 de febreiro do 2012 deixou en terra todos os seus avións e cancelou todos os voos debido á falta de liquidez da empresa. O 14 de febreiro declarouse á aeroliña insolvente e ordenouse a súa liquidación.

Frota
-----

No momento do seu cesamento de actividades, o 3 de febreiro de 2012, a frota de Malév estaba formada polos seguintes avións.


**Frota de Malév**| Avión | Total | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Boeing 737-600 | 6 | 109 |  |
| Boeing 737-700 | 7 | 121 |  |
| Boeing 737-800 | 5 | 168 - 180 |  |
| Bombardier Dash 8 Q400 | 4 | 72 |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208372
* WorldCat
* VIAF: 150101288
* GND: 10047107-9
* ISNI: 0000 0001 1703 8484
* LCCN: n80163031

 |
**Living Plume Shield** ou **LIPS** foi unha serie de satélites artificiais dos Estados Unidos adicados a probar diferentes tecnoloxías.

Características
---------------

Os satélites LIPS eran en realidade a cuberta inferior dos dispensadores MSD utilizados para despregar os satélites Parcae e cuxa función era protexer a estes satélites da saída de gases do motor do dispensador. Tres destas cubertas, con forma de aro, foron modificadas para levar a cabo diversos experimentos. Foron enviados ao espazo entre 1980 e 1987 a bordo de foguetes Atlas E e Atlas H.

LIPS 1, xunto con Parcae 4, non chegou ao espazo polo fallo do seu foguete lanzador.

LIPS 2 chegou a órbita e a súa misión consistiu en probar a descarga directa de datos tácticos desde órbita baixa, levando a bordo un transpondedor en UHF dun so canal. Usaba ademais tres paneis solares de dobre cara con diferentes tipos de células solares para producir enerxía eléctrica.

LIPS 3 tamén foi posto en órbita e usouse para probar células solares de nova tecnoloxía.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| LIPS 1 | 9 de decembro de 1980 | Atlas E | Fallo |
| LIPS 2 | 9 de febreiro de 1983 | Atlas H | Éxito |
| LIPS 3 | 15 de maio de 1987 | Atlas H | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Mark Wade (2020). "LIPS" (en inglés). Consultado o 26 de agosto de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "LIPS 1, 2, 3" (en inglés). Consultado o 26 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Atlas E
* Atlas H
***Live*** é o segundo álbum oficial en directo de Blind Guardian, publicado en 2003.

Contido
-------

**Disco 1:**

01 1:54 : War of Wrath  

02 4:52 : Into the Storm  

03 5:28 : Welcome to Dying  

04 6:20 : Nightfall  

05 6:38 : The Script for my Requiem  

06 3:56 : Harvest of Sorrow  

07 6:03 : The Soulforged  

08 8:12 : Valhalla  

09 8:19 : Majesty  

10 6:46 : Mordred's Song  

11 5:57 : Born in a Mourning Hall

---

**Disco 2:**

01 6:15 : Under the Ice  

02 5:26 : Bright Eyes  

03 6:21 : Punishment Divine  

04 7:48 : The Bard's Song (In the Forest)  

05 9:40 : Imaginations from the Other Side  

06 7:09 : Lost in the Twilight Hall  

07 4:31 : A Past and Future Secret  

08 5:52 : Time Stands Still (at the Iron Hill)  

09 5:43 : Journey Through the Dark  

10 4:34 : Lord of the Rings  

11 6:06 : Mirror Mirror

Detalles
--------

* **Mesturado** por Charlie Bauerfeind nos Twilight Hall Studios entre marzo e abril de 2003.
* **Deseño de portada** por Andreas Marschall.
* **Traballo artístico** por Nikolay 'Dr. Venom' Simkin e Dennis ''Sir'' Kostroman.
* **Fotografía** por Axel Jusseit, Hans Martin Issler, Buffo Schnädelbach, André Olbrich, Marcus Siepen, Thomen Stauch, Sascha Wischnewski, Michael Schüren.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1130685
* Discogs: 198529
* MusicBrainz: ID

 |
**Lekë Dukagjini** (tamén chamado **Alexander Doucaghini**), nado en Lipjan en 1410 e finado en 1481, foi un príncipe albanés que loitou contra o Imperio Otomán. Contemporáneo do heroe nacional albanés Skanderbeg, Dukagjini é coñecido polo código de leis que instituíu no norte de Albania.

Biografía
---------

Acéptase que Leke Dukagjini naceu en Ulpiana (actual Lipjan, Kosovo), aínda que documentos do Arquivo Vaticano localizan o seu nacemento preto de Pukë.

En 1446 tomou posesión do condado do seu pai Pal Dukagjini. Dirixiu a Liga de Lezhë en 1444.

Dukagjini loitou contra os Otománs baixo o mando de Skanderbeg, e nos períodos de paz tamén loitou contra o propio Sanderberg nun período no que as lealdades en Albania eran frecuentemente cambiantes.

Tras a morte de Skanderbeg, e ata a súa propia en 1481, Dukagjini continuou a loita contra os otománs, contando con apoios da República de Venecia e dos Estados Pontificios.

Legado
------

Se Skanderbeg pasou á historia albanesa coma o "príncipe dragón" que se enfrontou a tódolos inimigos da nación, Dukagjini aparece nas crónicas coma o príncipe sabio que garantiu a continuidade da cultura albanesa. O principal motivo deste recoñecemento é o Kanun (*Kanuni i Lekë Dukagjinit* ou Código de Lekë Dukagjini) un conxunto de leis que perdurou no tempo nas terras altas do norte de Albania. No século XIX Shtjefën Gjeçov poría o código por escrito.

Os éxitos militares de Dukagjin na loita cos otománs foron parciais, e tampouco conseguiu unificar os albaneses coma Skanderbeg fixera. Así, Albania foi sometida polos otománs antes de finalizar o século.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463876
* WorldCat
* VIAF: 54186177
* BNF: 121525115
* CERL: cnp00559654
* FAST: 1490725
* GND: 120115026
* ISNI: 0000 0001 1063 0960
* LCCN: n88170155
* NKC: jx20111014009

 |