recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Iolanda Galanes Santos**, nada en Vigo o 15 de agosto de 1969, é unha filóloga, terminóloga e profesora universitaria galega.

Traxectoria
-----------

Doutora en filoloxías galega e portuguesa, é unha experta en terminoloxía e tradución, colaborando en institucións como o Consello da Cultura Galega, a Escola Galega de Administración Pública, o Centro de Estudios Políticos y Constitucionales ou a Université de Laval (Québec, Canadá).

Domina os idiomas francés, galego, portugués, castelán, e inglés, sendo especialista en tradución especializada: tradución xurídica, administrativa, económica e científica.

As súas investigacións céntranse na terminoloxía, as linguas de especialidade, a planificación lingüística e a tradución literaria en Galicia.

É profesora da Facultade de Filoloxía e Tradución e Interpretación da Universidade de Vigo, e Presidenta da Sociedade Galega de Terminoloxía. Ademais foi colaboradora do diario Xornal de Galicia.

Forma parte de equipo de traballo da Biblioteca de tradución galega.

Distincións
-----------

Foi galardoada co Premio de Tradución Plácido Castro, na súa quinta edición (2005), pola súa versión ao galego de *A herdanza dos caracteres adquiridos*, de Michel Delson.

Obras
-----

### Obras colectivas

* *Lingua e futuro*, 2010, Laiovento.

Notas
-----

1. ↑  "Sociedade Galega de Terminoloxía". Arquivado dende o orixinal o 31 de marzo de 2013. Consultado o 22 de maio de 2011.
2. ↑  Xornal de Galiciaarquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2010

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* DUVI. Diario da Universidade de Vigo. *As traducións crean a demanda social de textos científicos*
* Sociedade Galega de Terminoloxía. Arquivado 05 de xullo de 2011 en Wayback Machine.
* Día Internacional da Tradución. *Intervención de Iolanda Galanes*. Vídeo.
**Najla Shami**, nada en Compostela, é unha cantora e compositora galega, filla de tres culturas: palestina, galega e arxentina, creceu entre Galiza e Kuwait.

Traxectoria
-----------

Comeza a estudar e cantar con 9 anos, facendo parte de diversas corais e formacións de música tradicional galega. Nesa altura crea as súas primeiras cancións. En 1997 decidiu estudar música moderna e educación musical afondando na técnica vocal e na súa pedagoxía, actividade que a levou a países como Noruega, os Estados Unidos, Xordania, Kuwait, a India, Inglaterra, Portugal e España.

Gradualmente incorpora novas influencias na súa linguaxe, achegando sonoridades de Portugal, o Brasil e África que mestura coas súas raíces e co jazz, e imprimen unha profunda pegada na súa evolución. En xullo de 2013 lanzou o libro-disco *Na lingua que eu falo* (Editorial Galaxia), no que afonda na obra da escritora Rosalía de Castro. Unha selección de dez temas que reúne sete poemas da autora galega con música orixinal, dúas novas creacións e unha revisión do clásico *Negra Sombra*.

Discografía
-----------

### En solitario

* *Na lingua que eu falo* (2013)

### Con outros

* *CoraSons - VV. AA.* (2013) (Kalandraka)
* *Haikus - Lobalú* (2011) (Najla Shami - Héctor Lorenzo)
* *Ben Deitei - Safari Orquestra* (2010) (Ouvirmos)
* *The Past to Come - Cinnamon Gum* (2003) (Enterphonics)

Notas
-----

1. ↑  "Biografía". Arquivado dende o orixinal o 01 de agosto de 2015. Consultado o 27 de xuño de 2015.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Calviño.

**José Calviño Domínguez**, nado en Lores (Meaño) e finado en Madrid o 23 de xaneiro de 1947, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Claudio Calviño Cobas e María Domínguez, e sobriño de José Calviño Cobas. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1913). Foi nomeado Xuíz municipal de Meaño para o período 1918-1922, pero renunciou ao cargo e estableceuse na Coruña como procurador en 1918. Colaborou en *Vida Gallega* e *El Ideal Gallego* e na revista *Vida* e foi correspondente de *El Pueblo Gallego* na Coruña. Presentouse ás eleccións municipais de 1920 como republicano, pero non foi elixido. Integrou a delegación da Irmandade Nazonalista Galega na Coruña dende a súa fundación en xaneiro de 1923. Militante de Acción Republicana, en 1930 formou parte do Comité Executivo da Federación Republicana Gallega e participou no Pacto de Lestrobe. Coa proclamación da República foi nomeado gobernador civil de Lugo en abril de 1931, pasando en agosto a ser gobernador de Pontevedra e en outubro de Biscaia, onde permaneceu ata setembro de 1932, cando foi nomeado Director xeral de Administración civil (o 17 de setembro de 1932) e posteriormente Director Xeral de Beneficencia (o 6 de maio de 1933), posto do que dimitiu o 19 de setembro de 1933.

Con Ramón Fernández Mato no parque do Hotel Cristina, 1933.
Integrado en Izquierda Republicana, foi elixido deputado do Fronte Popular pola provincia da Coruña nas eleccións xerais de 1936. Ao rematar a guerra civil exiliouse en Biarritz (Francia) onde foi detido pola Gestapo ao confundilo con José Calviño Ozores. Retornou a España pola fronteira de Irún, moi enfermo, a principios de xaneiro de 1947.
Finou en Madrid o 23 de xaneiro de 1947 e foi soterrado en Lores (Meaño).

Vida persoal
------------

Casou con Dolores Iglesias Babé en 1923, e foi pai de María del Carmen (nada en 1925) e Dolores Calviño Iglesias (nada en 1927).

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 26-1-1947, p. 4.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 14-22-1913, p. 3.
3. ↑  *El Correo de Galicia*, 20-10-1917, p. 2.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 1-2-1918, p. 3.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 29-11-1928, p. 1.
6. ↑  Emilio Xosé Ínsua e Xurxo Martínez González (2018) *Común temos a patria. Biografía dos irmáns Villar Ponte* Xerais:Vigo, p. 293
7. ↑  *ABC*, 12-1-1947, p. 25

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***José Calviño Domínguez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Máiz, Bernardo (1988). *Galicia na II República e baixo o franquismo*. Vigo: Xerais. ISBN 84-7507-320-4.
* Serrallonga i Urquidi, Joan (2007). "El aparato provincial durante la Segunda República. Los gobernadores civiles, 1931-1939" (PDF). *Hispania Nova* (7). Consultado o 21 de xaneiro de 2013.

### Ligazóns externas

* Artigos de José Calviño na revista Vida Arquivado 09 de febreiro de 2014 en Wayback Machine.

* La casona de los Calviño, en venta

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390993
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 19360

 |
A **Big Band do Conservatorio da Carballo** é unha big band, ou orquestra de jazz, creada en 1993 na localidade de Carballo, Galiza. Dirixida nos seus inicios por Marcial Figueroa Rodríguez, a Big Band do Conservatorio de Carballo está integrada polo alumnado do Conservatorio Profesional de Música de Carballo, se ben nos seus inicios tivo que incorporar a persoas que non tiñan relación co conservatorio.[1][2] Logo da xubilación de Marcial Figueroa fíxose cargo da dirección da agrupación Miguel Suárez, impulsor da agrupación e director do conservatorio carballés durante 23 anos.[3]

A base do repertorio da agrupación é a música das décadas de 1940 e 1950, predominantemente o jazz e o swing, así como música latina ou temas da música popular galega e española.[1][2]

En 1999 a Big Band do Conservatorio de Carballo gravou o seu primeiro disco na Casa da Xuventude de Carballo con temas de Jerry Gray, Ernesto Lecuona, Cesáreo Alonso ou Rossini.[1] Ten tocado en distintos lugares da xeografía galega e protagonizado intervencións televisivas como a súa aparición no programa *Luar* da TVG.[2]

Notas
-----

1. 1 2 3  *Big Band do Conservatorio de Carballo*, CD gravado na Casa da Cultura de Carballo en abril de 1999
2. 1 2 3  García Pérez, Leticia (2007). "A BIG BAND" (PDF). *Pomba Dourada* (Carballo: IES Alfredo Brañas).
3. ↑  "Falleció Miguel Suárez, que dirigió el Conservatorio carballés durante 23 años". *La Voz de Galicia* (en castelán). 30 de abril de 2017. Consultado o 3 de marzo de 2019.
**Ana do Reino Unido, a Princesa Real** , (Anne Elizabeth Alice Louise), nada en Londres o 15 de agosto de 1950, é a única filla da raíña Isabel II do Reino Unido e do seu consorte, o príncipe Filipe de Edimburgo. É a sétima en portar o título de **princesa real** e a décimo terceira na liña de sucesión ao trono.

Traxectoria
-----------

Dende o momento do seu nacemento, o 15 de agosto de 1950, recibiu o título de princesa Ana de Edimburgo, grazas á patente real que o seu avó, Xurxo VI do Reino Unido emitira en 1948 garantindo devandito título aos fillos do duque de Edimburgo.

O seu bautizo celebrouse na Sala de Música do Palacio de Buckingham, o 21 de outubro de 1950.

A princesa educouse no Palacio de Buckingham e despois no internado Benenden en Kent. Este último permitiu á princesa dominar o idioma francés.

Traballo cos cabalos
--------------------

A princesa mostrou entusiasmo polos cabalos dende unha temperá idade e dedicoulles parte da súa vida. Competiu nos Xogos Olímpicos de Montreal 1976 co equipo británico. Foi presidenta da Federación Ecuestre Internacional entre 1986 e 1994.

Matrimonio e descendencia
-------------------------

A súa voda o 14 de novembro de 1973 co capitán Mark Anthony Phillips na Abadía de Westminster foi televisada a todo o mundo.Tiveron dous fillos:

* Peter Phillips (nado o 15 de novembro de 1977). Casou con Autumn Patricia Kelly (n. 1978). Teñen dúas fillas:

Savannah Phillips (nada o 29 de decembro de 2010) e Isla Phillips (nada o 29 de marzo de 2012).

* Zara Phillips, MBE (nacida o 15 de maio de 1981). con Michael James Tindall, MBE (n. 1978). Teñen dúas fillas:

Mia Tindall (nada o 17 de xaneiro de 2014) e Lena Tindall (nada o 18 de xuño de 2018).

Os seus fillos non recibiron título nobiliario ningún.

O 20 de marzo de 1974 a princesa sufriu un intento de secuestro infrutuoso.

En 1992 separouse do capitán Mark Phillips e casou co vicealmirante Timothy James Laurence, co que segue casada na actualidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q151754
* WorldCat
* VIAF: 10638258
* Discogs: 2625644
* EBID: ID
* FAST: 54646
* FemBio: 1011
* GND: 118593978
* IMDb: nm0697737
* ISNI: 0000 0000 7857 3694
* LCCN: n80056909
* Munzinger: 00000010074
* NNDB: 000026566
* NPG: mp05015
* TMDb: 1164487
* WikiTree: Windsor-131
* OCID: h-r-h-princess-anne
* Sports Reference: hrh-princess-anne-1

 |
**Bëlop** é unha banda de música indie pop galega formada en Redondela. Comezou a súa andaina no ano 2007, cando publicaron o seu primeiro EP titulado *Sometimes people need something like this*. En 2012, a súa canción *Catching Her Breath* foi empregada pola marca Mango para unha das súas campañas publicitarias.

O seu disco de debut foi lanzado ao mercado en outubro de 2013, e foi titulado *2.5.12.15.16*, polo lugar que ocupan as letras B-E-L-O-P no abecedario.

A banda redondelá participou en numerosos festivais coma o Festival Internacional de Benicassim, Arenal Sound, Low Cost, Moneky Week, Festival Independente de Vilalba, Port América ou Ebrovisión.

Discografía
-----------

### LP

* *2.5.12.15.16* (2013)
* *Blondes* (2016)

### EP

* *Sometimes people need something like this* (2007)

Notas
-----

1. ↑  Tanaka Music (ed.). "Belöp soa para un anuncio de Mango.". Consultado o 10 de agosto de 2014.
2. ↑  Radio 3 (ed.). "Belöp estrenan el videoclip y los remixes de "It's not enough"". Arquivado dende o orixinal o 12 de agosto de 2014. Consultado o 10 de agosto de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Indie pop

### Ligazóns externas

* Belop no cartel do Festival PortAmérica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542868
* Discogs: 3706870
* MusicBrainz: ID

 |
**Alejo Real Soto**, finado en Pazos de Borbén o 15 de outubro de 1928, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi procurador no xulgado comarcal de Redondela e arrendatario do Imposto de Consumos de Redondela a finais do século XIX. Dende 1898 dirixiu o *Boletín de la Liga de Contribuyentes del Partido de Redondela*, e despois foi director do periódico local *El Contribuyente*. Foi alcalde (1912-1914) e despois secretario do concello de Pazos de Borbén. Coa ditadura de Primo de Rivera foi trasladado como secretario a Crecente. Finou en Pazos de Borbén en outubro de 1928.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Fragueiro Soto** |  **Alcalde de Pazos de Borbén** 1912 – 1914 | Sucesor:**Enrique Domínguez Iglesias** |

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Terrazo Giráldez.

Notas
-----

1. ↑  *La Integridad*, 13-3-1924, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-10-1928, p. 13.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2001). *A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933*. Redondela: Concello. p. 32. ISBN 84-8302-720-8.

### Ligazóns externas

* Alcaldes del ayuntamiento de Pazos *(en castelán)*
Escritorio de Henrique VIII, con godomecil dourado.
Chámase **godomecil** ó coiro pintado ou labrado artisticamente e se ten a superficie dourada ou prateada chámase *godomecil* brocado.

A etimoloxía de *godomecil* é unha variante de "gadamesí", en árabe andalusí *ḡadamisí*, que pola súa banda deriva do xentilicio árabe *ḡadāos meusī*, xentilicio da cidade magrebí chamada dende moi antigo Gadamés, xa que nela especializábanse curtidores, marroquineiros e goldreiros que exportaban os seus característicos coiros decorados e brocados.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *godomecil*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Godomecil Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Miroir Universel des Arts et des Sciences*, de Bolonais Fioravanti, traducido por Gabriel Chappuys, 1586.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q893121
* GND: 4547880-6

 |
Coordenadas: 42°33′04″N 7°06′01″O﻿ / ﻿42.5511811, -7.1003805

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Soldón.

**O Soldón** é unha aldea de montaña, localizada na parroquia da Seara, no concello de Quiroga. No ano 2007 tiña 21 habitantes.

Xeografía
---------

O Soldón está situado na serra do Courel, ao pé da estrada que une o núcleo de Quiroga coa Veiga de Valcarce en León. Está situada na beira occidental desa estrada, subindo na montaña, a unha altitude comprendida entre os 875 e os 950 m. Ao leste da aldea está situada a Fonte de Cais, un dos cumios máis elevados do Courel, con 1.419 m.

O río que pasa por Soldón é un regato chamado Carrozo de Pinacedo, que á entrada da aldea conflúe no río Soldón. Este, que é un curso maior, desemboca no río Sil 20 km ao sur, e traza un percorrido paralelo á aldea, ao leste desta.

Ten unha capela e tamén un pequeno camposanto, se ben a igrexa parroquial non se atopa no Soldón, senón na aldea da Seara. Tivo escola unitaria, que foi construída comunalmente en 1939 e que funcionou dende 1940 ata 1974.

Cultura
-------

Para a reconstrución e rehabilitación da antiga escola do Soldón como local social celebrouse o 3 de maio de 2008 un festival musical na Ermida, chamado Frikiroga.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da Seara

| Lugares da parroquia da Seara no concello lugués de Quiroga |  |
| --- | --- |
| O Mazo | A Seara | O Soldón | Vieiros | Vilarbacú |

### Parroquias de Quiroga

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Quiroga |  |
| --- | --- |
| Augas Mestas (Santiago) | Bendilló (Santa María) | Bendollo (Santa Baia) | Bustelo de Fisteus (Santa Bárbara) | Cereixido (Santa María) | A Enciñeira (Santa Isabel) | A Ermida (Santa María) | Fisteus (San Mamede) | O Hospital (San Salvador) | Montefurado (San Miguel) | Nocedo (San Lourenzo) | Outeiro (Santa María) | Pacios da Serra (San Salvador) | Paradaseca (San Marcos) | Quintá de Lor (Santa María) | Quiroga (San Martiño) | A Seara (Santa María Madanela) | Sequeiros (Santa Mariña) | Vilanuíde (Santo Antonio) | Vilar de Lor (San Xosé) | Vilarmel (San Lourenzo) | Vilaster (Santa María) |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da aldea
* Vídeo sobre a escola, YouTube.
«Martirio» redirixe aquí. Para outras páxinas con títulos homónimos, véxase Martirio (homónimos).
*O martirio de santo André* por Murillo, s. XVII. Museo del Prado.
Denomínase **mártir** (do grego «μάρτυρας», «testemuña») á persoa morta na defensa dalgunha causa, co que dá «testemuño» da súa fe nela.

No cristianismo
---------------

No mundo occidental de tradición cristiá, a palabra ten historicamente connotacións relixiosas, pois se considerou que un mártir era unha persoa que morría pola súa fe relixiosa, e en moitos casos era torturada ata a morte.

Os mártires cristiáns dos tres primeiros séculos despois de Cristo eran asasinados polas súas conviccións relixiosas (ás veces eran crucificados como Cristo) do mesmo xeito que os prisioneiros políticos romanos ou guindados aos leóns nun espectáculo circense.[] Con todo, algúns historiadores da Igrexa, por exemplo John Fletcher e Alfonso Ropero afirman que houbo máis mártires cristiáns no século XX que no conxunto dos dezanove séculos anteriores.

En moitas ocasións levántanse edificacións relixiosas posteriores alí onde se produciu un martirio cristián.

Notas
-----

1. ↑  John Fletcher, Alfonso Ropero, "Historia General del Cristianismo", ISBN 978-84-8267-519-0, sección "La Iglesia Contemporánea", cap 16: "El siglo de los mártires"

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mártir Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Vicente Guzmán Garrido (2008). *Persecuciones religiosas y mártires del siglo XX*. Ediciones Palabra. ISBN 978-84-8239-522-7.
* Francisco Aznar Bastías (2008). *Quiénes son y de dónde vienen: 498 mártires del siglo XX en España*. Editorial Edice. ISBN 978-84-7141-635-3.
* Antonio Socci (2003). *Los nuevos perseguidos*. Encuentro. ISBN 9788474906882.

### Ligazóns externas

* Mártires antigos e modernos *(en castelán)*
**Anubía** é un grupo musical galego formado en 1998 por seis mulleres pandeireteiras -Eva, Maite, Ana, Teresa, Patricia e Isabel- que combinan nas súas cancións tradición e modernidade.

Traxectoria
-----------

Antes do nacemento de Anubía as membros do grupo coincidiron na formación santiaguesa Cantigas e Agarimos e participaron en 1996 no álbum de estrea de Berrogüeto, *Navicularia* tocando tamén en directo coa banda.

Anubía formaríase en 1998 e o seu primeiro traballo discográfico titulouse *Segredo a voces* (Boa Music, 2001), e fai referencia a que elas cantan coas súas voces os segredos máis profundos da música oral de Galiza.

Nos doce temas que se recollen no disco, escoitamos polifonías vocais ben equilibradas entre elas e cos instrumentos. A produción correu a cargo de Pancho Álvarez, membro da banda de Carlos Núñez. Nesta ducia de temas hai influencias árabes e pop, xunto á tradición. A música de catro dos membros de Berrogüetto na gravación do álbum contribúe a dotar o son dunha calidade excepcional.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Segredo a voces* | 2001 | Boa Music |

Notas
-----

1. ↑  "Segredo a voces – La Factoría del Ritmo" (en castelán). Consultado o 2023-11-04.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vídeo: Nai

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383153
* WorldCat
* VIAF: 170895053

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Creonte (homónimos).
Na mitoloxía grega, **Creonte** foi un rei de Corinto. Era fillo de Licáeto.

Recibiu para o seu coidado os dous fillos de Alcmeón e Manto, filla do adiviño Tiresias: Anfíloco e Tisífone. Alcmeón confiounos a Creonte cando tivo que dirixir a guerra dos Epígonos, fillos dos capitáns mortos na Guerra contra Tebas. Nesta ocasión, Alcmeón e os seus soldados arxivos lograron conquistar a cidade.

Pero a esposa de Creonte estaba celosa da beleza de Tisífone e decidiu desfacerse dela, vendéndoa como escrava. Comprouna o propio Alcmeón (o seu pai), sen decatarse de quén era, aínda que non chegou a cometer incesto con ela .

Por outra banda, Creonte acolleu en Corinto a Xasón e a súa esposa, a feiticeira Medea, cando foron expulsados de Iolco. Ó cabo de dez anos, Xasón namorouse da filla de Creonte, chamada Glauce ou Creúsa, e o rei decidiu casalos. Para poder casar, Xasón repudiou a Medea, á que prometera amor eterno, e esta vingouse. 

Medea creou un vestido como regalo de vodas para Glauce  e esta aceptouno sen sospeitar nada. Pero cando se vestiu con el, morreu devorada por un intenso lume , que tamén matou ó pai, Creonte, que acudiu a socorrela. Outra versión conta que Medea plantou lume ó palacio, provocando a morte de Creonte e a da filla no incendio, xunto a tódolos hóspedes. Xasón salvouse saltando por unha ventá 

> 
> 
> "*O rei de Corinto, Creonte, prometeu en matrimonio á súa filla Glauce a Xasón, quen a desposou tras repudiar a Medea. Pero esta... enviou á desposada un peplo impregnado en veleno, polo que, en canto o puxo, foi abrasada por violento lume xunto ó pai, que trataba de auxiliala*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* I, 9, 28)
>

Notas
-----

1. ↑  Graves, px. 421.
2. ↑  Medea, a petición de Xasón, enganou ás fillas de Pelias, rei de Iolco, dicíndolles que o seu pai ía rexuvenecer se o cocían ó lume. Elas así o fixeron e o pai, naturalmente, morreu.
3. ↑  Ou tamén unha coroa de ouro.
4. ↑  Lémbrese o caso similar de Deianira, que provocou a morte do seu esposo Heracles mandándolle unha túnica impregnada do veleno contido no sangue do centauro Neso.
5. ↑  Graves, px. 667. Apuleio: *O asno de ouro*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Graves, Robert (2019). *Los mitos griegos*. Gredos. ISBN 9788424999940.  *(en castelán)*
* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*
**Ivan Jablonka,** nado o 23 de outubro de 1973 en París, é un historiador e escritor francés.

Traxectoria
-----------

Os seus traballos versan sobre diversas temáticas como a infancia abandonada,o Estado de bienestar, a violencia de xénero,a masculinidade e as novas formas de escritura histórica.

Obras
-----

En *Historia de los abuelos que no tuve* (Libros del Zorzal, 2015 ; Editorial Anagrama, 2022), documentó el destino de sus abuelos, judíos polacos refugiados en la Francia ocupada, y finalmente asesinados en Auschwitz en 1943, "para que la verdad de los datos pueda hacernos ciudadanos". En *La Vanguardia*, el periodista Jordi Amat habló de una "obra maestra. Es uno de los libros más conmovedores que he leído y su impacto me acompañará para siempre".

Su libro *La historia es una literatura contemporánea* ofrece perspectivas sobre la escritura de la historia y la relación entre la literatura y las ciencias sociales. Jablonka demuestra que la historia, como en general las ciencias sociales, necesita transformar su escritura. Sin proponerse en ningún momento difuminar la frontera entre ambas prácticas, el autor se pronuncia "por una historia que se beneficie de los recursos de la literatura, creando un nuevo género" y muestra que se puede concebir textos que sean a la vez literatura y ciencias sociales. Por eso "esta literatura podía actuar como la mejor herramienta de la disciplina histórica".

Notas
-----
**Juan Manuel Rodríguez García**, nado en Cerceda o 22 de decembro de 1990, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Graduado en Socioloxía e máster en Dirección e Planificación do Turismo pola UDC. Foi suplente nas listas do PSdeG-PSOE en Cerceda nas eleccións municipais de 2015, pasando a se-lo número 2 nas municipais de 2019, tralas cales os socialistas revalidaron a maioría absoluta e pasou a ser primeiro tenente de alcalde e concelleiro de Benestar. Trala dimisión de José García Liñares como alcalde en xaneiro de 2020, foi elixido novo rexedor de Cerceda o 12 de febreiro, sendo naquel entón o alcalde máis novo de Galicia.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José García Liñares** |  **Alcalde de Cerceda** 2020 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Aprobada la nueva estructura del gobierno de Cerceda, con tres ediles con sueldo
2. ↑  Juan Manuel Rodríguez abre una nueva etapa al frente del Concello de Cerceda

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cerceda
**Raewyn Connell**, usualmente citada como **R. W. Connell**, nada o 3 de xaneiro de 1944, é unha socióloga australiana, especialmente coñecida polo seu desenvolvemento do concepto de masculinidade hexemónica; aínda que tamén ocupouse de temas de clase, xénero e educación.

Como socióloga, Raewyn investigou sobre a estructura das clases sociais (*Ruling Class, Ruling Culture*, 1977) (*Class Structure in Australian History*, 1980), e sobre como as xerarquías de clase e de xénero son feitas e refeitas na vida cotiá nas escolas (*Making the Difference*, 1982; *Teachers' Work*, 1985).

Desenvolveu unha teoría social das relacións de xénero (Gender and Power, 1987; Gender: in World Perspective, 2002/2015), argumentando que o xénero é unha estrutura social dinámica e a gran escala, non só unha cuestión de identidade persoal. En campos aplicados traballou sobre a pobreza e a educación (Escolas e Xustiza Social, 1993), a sexualidade e a prevención da sida e a equidade de xénero.

Foi nomeada Doutora honoris causa pola Universidade Pompeu Fabra.

Notas
-----

1. ↑  Ribera, Jorge Cascales (2019-12-01). "Raewyn Connell: una vida atravesada por el género / Raewyn Connell: a life crossed by gender" (en castelán) (35): 171–178. ISSN 2340-4795. Consultado o 2023-11-03.
2. ↑  "Raewyn Connell, sociòloga australiana, experta en masculinitats, serà investida doctora honoris causa per la UPF" (en castelán). Consultado o 2023-11-03.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Antonio Iglesias.

**Antonio Iglesias Álvarez**, nado en Ourense o 1 de outubro de 1918 e finado en Madrid o 8 de outubro de 2011, foi un xornalista, musicólogo e pianista galego.

Traxectoria
-----------

Iglesias comezou a súa carreira xornalística ao pouco de rematar a guerra civil, ao tempo que continuaba a súa formación como pianista. En 1945 conseguiu un relevante premio en España e tres anos máis tarde obtivo unha bolsa que lle permitiu estudar e realizar actuacións nos Estados Unidos de América. Nos anos cincuenta adheriuse ao establishment cultural do franquismo e obtivo a encarga de promover e dirixir o Conservatorio de Ourense, que finalmente se fundaría en 1957.

A partir dese momento esquece a vida como intérprete e céntrase no ensino da música, na promoción cultural e no xornalismo, vencellado ao xornal *Informaciones* e logo ao *ABC*. En 1966 designárono subcomisario técnico da Comisaría Nacional de Música e, coa extinción da administración franquista, foi atravesando diversos postos de asesor musical do Ministerio de Cultura ata a súa xubilación en 1983.

Como musicólogo e promotor cultural, foi un dos impulsores de certames e festivais como a Semana da Música Relixiosa de Cuenca, ou o Música en Compostela. En 1992 ingresou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, da que foi o seu secretario durante varios anos, cun discurso sobre Isaac Albéniz, respondido polo tamén musicólogo e tamén ourensán Antonio Fernández-Cid.

Obra
----

* *Carmelo Bernaola*, 1982. Estudo sobre o músico Carmelo Bernaola.
* *Coro Nacional de España. 25 años (1971-1996)*, 1997.
* *La música en la Academia. Historia de una sección, 1974-1998*, 1998.

### Edicións

Editou a obra para piano de Enrique Granados (1985), Federico Mompou (1977), Isaac Albéniz (1987), Joaquín Turina (1989), Joaquín Rodrigo (1965), Manuel de Falla (1983) Oscar Esplá (1962), Rodolfo Halffter (1979), os estudos e os preludios para piano de Fryderyk Chopin (1987), as sonatas para piano de Joseph Haydn e mesmo a obra para violín de Manuel Quiroga (1992). Ademais fixo unha edición das obras para piano e orquestra de Esplá, Rodrigo, Rodolfo Halfftere Falla en 1994.

Tamén editou a obra escrita de varios autores musicais españois, como Conrado del Campo (1984), Joaquín Rodrigo (1999), Julio Gómez (1986), Óscar Esplá (1977) ou Joaquín Turina (1982).

Galardóns
---------

* Fillo predilecto de Ourense en 1994.
* Fillo adoptivo de Santiago de Compostela.

Vida persoal
------------

Foi o pai da xornalista galega María Antonia Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  Fallece a los 93 años el pianista y musicólogo ourensano Antonio Iglesias Arquivado 09 de outubro de 2011 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 8/10/2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383087
* WorldCat
* VIAF: 18594351
* BNE: XX957879
* BVMC: 11727
* DBE: antonio-iglesias-alvarez
* Discogs: 4416140
* GND: 1033347698
* ISNI: 0000 0001 1488 3754
* LCCN: n83059258
* MusicBrainz: ID
* NKC: jo2013759269
* NTA: 070557144
* PTBNP: 188340
* SUDOC: 030261988

 |
**José Fondevila García**, nado en Bermés (Lalín) o 22 de xuño de 1884 e finado en Cholula (México) o 19 de decembro de 1973, foi un político e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Nado na parroquia de Bermés, aos 17 anos emigrou a Buenos Aires onde se iniciou na actividade sindical. Percorreu varios países americanos: Brasil, Chile, Perú, Estados Unidos, México, participando en diversas loitas laborais. Rematou o seu periplo en Nova York, onde se estableceu como mecánico.

### II República española

Cando se proclamou a II República, regresou a Lalín, converténdose rapidamente no líder do movemento obreiro dezao, moi desenvolvido pola presenza dos carrilanos que constrúen a liña Ourense-Santiago. Vinculado á Sociedade obreira de Donsión (UGT), afiliouse ao PSOE en 1936. Aos poucos días da golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 un grupo de falanxistas intentaron apresalo, pero Fondevila logrou fuxir, aínda que ferido. Agochouse ata lograr pasar a Portugal, onde embarcou para Francia e de alí pasou ao territorio da República. Nomeado Comisario de guerra, participa na batalla de Brunete e na toma de Teruel.

### Exilio

Tras pasar a fronteira francesa en 1939 foi internado nun campo de concentración. Disfrazado, regresou clandestinamente a Lalín en 1942, confiando nunha presunta amnistía. Ao ver a situación, decidiu coller o camiño do exilio por Portugal. Logrou embarcar para México en outubro. Alí intentou gañarse a vida como mecánico, con algúns intentos en Estados Unidos para presentar un "lanza bombas" da súa invención ao exército norteamericano.

Tras varios anos de internamento no Hospital, morreu en Cholula (México) en 1973.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Iglesias Rodríguez, Manuel (2006). "José Fondevila "O comunista de Bermés": un sindicalista dezao no exilio". En Do Castro. *O exilio galego de 1936. Política, sociedade, itinerarios* (PDF). Sada. pp. 1913–1932. ISBN 978-84-8485-234-6.

### Ligazóns externas

* José Fondevila García na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395083
* DSBE: 6567\_fondevilla-garcia-jose
* PARES: 129133

 |
**Juan Manuel Vales Rodríguez**, nado en Leiro (Abegondo) en 1956, é un político e mestre galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Diplomado en Ciencias Empresariais, foi mestre da Universidade Laboral da Coruña. Residente en Carral, nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Carral e foi elixido alcalde con maioría simple. Foi reelixido alcalde con maioría absoluta nas municipais de 1991. Volvería a ser elixido alcalde grazas ó apoio do BNG en 1995, 1999 e 2003. Porén, 25 de agosto de 2003 foi desaloxado da alcaldía por unha moción de censura promovida polo PPdeG co apoio de dous concelleiros nacionalistas, sendo ambos expulsados do BNG. Ó fin dese mandato retirouse da primeira liña política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Boga Bermudez** |  **Alcalde de Carral** 1987 - 2003 | Sucesor:**José Luis Fernández Mouriño** |

Notas
-----

1. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia* A Coruña, 14-7-1987, p.28.
2. ↑  "Cuatro años de fugas municipales". Arquivado dende o orixinal o 24 de marzo de 2010. Consultado o 03 de decembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Carral

### Ligazóns externas

* Artigo en *La Voz de Galicia*
**Ramón Cabanillas Álvarez**, nado en Cambados en 1909 e finado en Zaragoza o 11 de maio de 1976, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Cabanillas Enríquez e Eudosia Álvarez Otero. Afiliado ao Partido Galeguista, foi membro da directiva do Grupo Galeguista de Madrid e redactor de galego da emisora Radio Norte. Durante a Guerra civil foi capitán do Exército republicano, comisario directivo do *Diario del Ejército* e xefe de propaganda da Emisión 4 de Madrid. Integrouse na Solidaridade Galega Antifeixista, colaborou en *Nova Galiza* e *La Voz del Combatiente*. Ao rematar a guerra pasou a Francia e exiliouse en México, chegando a Veracruz o 7 de xullo de 1939 a bordo do Ipanema. En México foi beneficiario da Junta de Ayuda a Republicanos Españoles (JARE) e do Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles (SERE). Foi redactor e logo director da revista *Saudade*. É o autor do prólogo do *Cancioneiro da loita galega* publicado polo Partido Galeguista en México en 1943. Retornou a España e foi administrador de Radio Nacional de España en Zaragoza. Finou no Hospital Clínico Universitario de Zaragoza, foi soterrado en Cambados o 12 de maio de 1976.

Notas
-----

1. ↑  Ficha de Cabanillas Álvarez, Ramón
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 12-5-1976, p. 49.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
* Cabanillas Álvarez, Ramón (1909-?)
Coordenadas: 38°41′52″N 9°12′20″O﻿ / ﻿38.697846, -9.205601

Monumento á riqueza dos Descubrimentos, o **Mosteiro dos Xerónimos** sitúase en Belém, Lisboa, á entrada do Río Texo. Constitúe o punto máis alto da arquitectura manuelina e o máis notábel conxunto monástico do século XVI en Portugal e unha das principais igrexas-salón da Europa.

Destaca o seu claustro, completo en 1544, e a porta sur, de complexo deseño xeométrico, de fronte para o río Texo. Os elementos decorativos están repletos de símbolos da arte da navegación e de esculturas de plantas e animais exóticos.

O monumento forma parte da Lista de Patrimonio Mundial da UNESCO, e o 7 de xullo de 2007 foi elixido como unha das sete marabillas de Portugal.

Historia
--------

Encomendado polo rei Manuel I, pouco despois de Vasco da Gama regresar da a súa viaxe á India, financiouse en gran parte polos lucros do comercio de especias. Escollido o lugar, xunto ao río en Santa María de Belén, iníciase en 1502 a obra con varios arquitectos e construtores, entre eles Diogo Boitaca (plano inicial e parte da execución) e João de Castillo (bóvedas das naves e do transepto – esta cunha rede de nervuras en forma de estrela –, piares, porta sur, sancristía e fachada) que substitúe o primeiro en 1516/17. No reinado de Xoán III engadiuse o coro alto.

Deriva o nome por serlle entregada á Orde de san Xerónimo, nel estabelecida ata 1834. Sobreviviu ao sismo de 1755 mais foi danado polas tropas invasoras francesas enviadas por Napoleón Bonaparte no inicio do século XIX.

Inclúe, entre outros, os túmulos dos reis Manuel I e a súa muller, María, Xoán III e a súa muller Catarina, Sebastián e Henrique e aínda os de Vasco da Gama, de Luís Vaz de Camões, de Alexandre Herculano e de Fernando Pessoa.

Despois de 1834, coa expulsión das ordes relixiosas, o templo dos Xerónimos destinouse a igrexa parroquial da freguesía de Santa María de Belén.

Nunha extensión construída en 1850 está localizado o Museo Nacional de Arqueoloxía. O Museo da Mariña sitúase na ala oeste.

Galería de imaxes
-----------------

  

* Mosteiro dos Xerónimos - Mosteiro dos Jerónimos
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Mosteiro dos Xerónimos*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en portugués)*
* Páxina da UNESCO sobre o Mosteiro dos Xerónimos e Torre de Belén *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272781
* WorldCat
* VIAF: 292753451
* BRE: 2625959
* EBID: ID
* GeoNames: 6946693
* GND: 4502471-6
* ISNI: 0000 0004 0607 6786
* LCCN: n86052654
* NKC: olak2004203629
* OSM: 3258300
* SUDOC: 053523717
* WHC: 263bis-001

 |
Coordenadas: 39°32′54″N 8°58′48″O﻿ / ﻿39.548333333333, -8.98

O **Mosteiro de Santa Maria de Alcobaça**, tamén coñecido como **Real Abadía de Santa Maria de Alcobaça** ou sinxelamente como **Mosteiro de Alcobaça**, é a primeira obra plenamente gótica erguida en chan portugués. Foi comezado en 1178 polos monxes do Císter, e continuado entre os séculos XIII e XVI. Está clasificado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e como Monumento Nacional, dende 1910, IPPAR. O 7 de xullo de 2007, foi elixido como unha das sete marabillas de Portugal. En 1834, os monxes foron forzados a abandonar o mosteiro, por mor do decreto de supresión de tódalas ordes relixiosas de Portugal, promulgado por Joaquim António de Aguiar, ministro dos negocios eclesiásticos e da xustiza do goberno da rexencia de Pedro, Duque de Bragança.

### Sepulcro da *rainha póstuma de Portugal*

*Artigo principal**:* Inés de Castro.
Túmulo de Inés de Castro, situado xunto ao túmulo de D. Pedro I.
Inés de Castro Cando Pedro I de Portugal ascendeu ao trono en 1357, após executar coas súas propias mans a dous dos asasinos de Inés, probabelmente a instancias do seu pai Afonso IV, afirmou que casara en segredo con ela. Ordenou que a enterrasen xunto a el, na igrexa do **Mosteiro de Alcobaça**, e encargou a construción dos seus sepulcros. En 1362, o corpo de Inés foi exhumado e transportado nun cortexo fúnebre desde Coimbra até Alcobaça, onde foi coroada raíña de Portugal, e enterrada para descansar alí en paz.

Notas
-----

1. ↑  "Patrimonio de Portugal". *Instituto de Gestão do Património Arquitectónico e Arqueológico*.
2. ↑  Centre, UNESCO World Heritage. "Centro del Patrimonio Mundial -". *UNESCO World Heritage Centre* (en castelán). Consultado o 2023-06-25.
3. ↑  López, Víctor (2022-10-14). "Inés de Castro, a galega que reinou despois de morta". *GCiencia*. Consultado o 2023-06-25.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mosteiro de Alcobaça Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Maria Augusta Pablo Trindade Ferreira. *Mosteiro de Santa Maria de Alcobaça*. ELO-IPPAR. 2nd edition, 1993. *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q593147
* WorldCat
* VIAF: 141972723
* GND: 4315209-0
* LCCN: n85369799
* NKC: ko20211121897
* SUDOC: 031187218
* WHC: 505

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***Opinións dun pallaso*** é unha novela do escritor alemán Heinrich Böll, Premio Nobel de Literatura en 1972, publicada en 1963, na editorial Kiepenheuer & Witsch, radicada na cidade alemá de Colonia. 

A novela foi editada en galego por primeira vez en 1994, na editorial Tambre, con tradución de Laureano Araujo. En 2018 a editorial Rinoceronte levou a cabo unha reedición, coa mesma tradución.

Trama
-----

O narrador da novela é o protagonista, Hans Schnier, un pallaso profesional de 27 anos. Hans está en horas baixas: foi abandonado por Marie, a súa moza, e as súas actuacións cada vez renden menos cartos. Ademais, está enfrontado aos seus pais.

A novela ambiéntase na Alemaña occidental de mediados dos anos cincuenta. Contén fortes críticas á sociedade alemá do tempo, en especial as que se refiren ao pasado nazi da elite. Tamén hai críticas furibundas contra a Igrexa católica alemá, que o autor coñecía ben porque fora educado no seo dunha familia de fortes raíces católicas. 

A novela está adicada á súa muller, a tradutora Annemarie Böll (nacida Annemarie Čech), a quen coñeceu en 1942 e coa que tivo dous fillos.

Estilo
------

A novela está dividida en 25 capítulos. Son capítulos relativamente breves, agás o 7 e o 15, de moita maior extensión que o resto. 

Desde o punto de vista do estilo, os trazos máis acusados da novela son o humor e o uso frecuente de digresións. 

O humor baséase no recurso constante á esaxeración grotesca dos trazos dos personaxes e das situacións que viven. Un exemplo moi evidente é a agre conversa telefónica que o protagonista mantén coa súa nai no capítulo 5. Pola súa parte, as digresións deteñen constantemente a acción da novela e retrotráena a distintos momentos da Alemaña dos anos trinta, corenta e principios dos cincuenta. Un exemplo destas digresións está no capítulo 4, cando o protagonista detalla as circunstancias que rodearon a morte da súa irmá Henriette en 1944, durante a segunda guerra mundial. 

A pesar do ton sarcástico e acedo do conxunto da novela, non está exenta de momentos líricos, como as evocacións que o protagonista fai da súa relación con Marie.

Notas
-----

1. ↑  Ficha do libro na Base de datos do Ministerio de Cultura
2. ↑  Rinoceronte Editora (17/04/2018). *Opinións dun pallaso (mostra)*.
3. ↑  Cada día un libro (19/06/2018). *"Opinións dun pallaso", de Heinrich Böll* (CRTVG).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q514002
* BiTraGa: 2015
* BNF: 12502658r
* EBID: ID
* GND: 4112805-9
* LibraryThing: 65736
* OCLC: 30572254

 |
O **post-grunge** é un subxénero do rock alternativo que emerxeu a principios dos anos 90 como un derivado da música grunge, utilizando os sons e a estética deste pero cun estilo máis comercial. Isto fixo que bandas do xénero como Foo Fighters, Creed ou Matchbox Twenty estivesen entre as bandas de rock máis exitosas de finais dos anos 90 e principios dos 2000.

Orixes
------

Xeralmente, as bandas etiquetadas como tal son bandas moi influídas polo grunge, e a súa música adoita incorporar guitarras distorsionadas, letras cheas de angustia, e o dinamismo "alto-baixo" do grunge, pero producido dun xeito máis comercial.

Aínda que hai excepcións, moitos grupos de post-grunge non especifican ás bandas de grunge como influencias. Máis ben, acostuman citar como tales ás bandas que influenciaron o desenvolvemento do grunge mesmo, coma os Melvins e as primeiras bandas de hard rock coma Led Zeppelin e Black Sabbath.

Historia
--------

Os primeiros álbums exitosos do post grunge foron *Sixteen Stone*, da banda británica Bush, e *Throwing Copper* de Live. Estes traballos contiñan gran cantidade de *hits*, ao contrario que os álbums máis recentes de bandas grunge como Nirvana e Pearl Jam, que só contaban cun ou dous *hits*. Bandas coma Everclear, Collective Soul, Silverchair e Candlebox non tardarían en seguilos.

Preto do 1994 o post-grunge, xunto co rock alternativo en xeral, adiantara ao grunge como o principal formato rock nos Estados Unidos, mentres que en Gran Bretaña o britpop fixérase masivamente popular. Porén, cara a finais da década, cunhas carreiras decepcionantes de moitos artistas post-grunge, só un feixe de bandas sobreviviron, entre elas Foo Fighters, a banda de Dave Grohl, ex-batería de Nirvana, xa que os seus dous primeiros traballos poden considerarse parte da corrente post-grunge.

Hoxe en día hai unha serie de bandas aínda comercialmente florecentes dentro deste xénero, entre elas destacan Nickelback, Three Days Grace, Puddle of Mudd, Seether e 3 Doors Down.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sobre o post-grunge no site *All Music Guide*
**José Manuel Castro Blanco**, nado nos Blancos en 1969, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Concelleiro nos Blancos por Terra Galega, figuraba como número 2 na candidatura Alternativa Popular Galega (APGA) que encabezaba o alcalde Juan Antonio Lama Barreiro de cara ás eleccións municipais de 2011, pero ante o ingreso deste no hospital finalmente foi el quen encabezou a lista. Nos comicios houbo un empate a votos entre Alternativa Popular Galega e o PPdeG o cal nun principio se resolveu mediante un sorteo que lle deu o concelleiro en disputa ao PPdeG. Porén, dado que nunha das mesas se contabilizaran 422 votantes, e no escrutinio só apareceron 421 votos, os resultados da mesa foron impugnados. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou o resultado e ordenou repetir as eleccións nesa mesa, e o Consello de Ministros fixou a data do 20 de novembro (coincidido coas eleccións xerais).. O resultado foi a vitoria da APG e polo tanto José Manuel Castro foi elixido alcalde.

O outubro do 2014 deixou o seu partido independente, Alternativa Popular Galega, e uniuse o Partido Popular. Nas eleccións municipais de 2015, xa sendo do Partido Popular, volveu gañar con maioría absoluta, con 6 concelleiros, fronte a 1 do PSdeG.. Nas municipais de 2019 revalidaría a alcaldía con 5 concelleiros fronte a 2 do PSdeG. En 2023 foi reelixido con 6 concelleiros de 7.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Antonio Lama Barreiro** |  **Alcalde dos Blancos** 2011 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "El alcalde de Os Blancos se apea de la carrera electoral". *La Región* (en castelán). 2011-04-26. Consultado o 2020-03-29.
2. ↑  Miguel Ascón (13 de setembro de 2011). "La junta electoral apremia al Gobierno para repetir las elecciones en Os Blancos". *Lavozdegalicia.es*. Consultado o 20 de novembro de 2011.
3. ↑  S. De la Fuente (24 de setembro de 2011). "El Consejo de Ministros convoca para el 20-N la repetición de las elecciones en Os Blancos". *Farodevigo.es*. Consultado o 20 de novembro de 2011.
4. ↑  Europa Press (19 de noviembre de 2011). "Unas 500 personas de Os Blancos (Ourense) votarán doble, al repetirse las elecciones municipales en una mesa". *La Región, edición digital*. Arquivado dende o orixinal o 20 de novembro de 2011. Consultado o 20 de novembro de 2011.
5. ↑  "APGa derrota al PP en Os Blancos". *www.farodevigo.es* (en castelán). Consultado o 2020-03-29.
6. ↑  La APGá gana al PP en Os Blancos por 50 votos, y José Manuel Castro se convierte en alcalde
7. ↑  El alcalde independiente de Os Blancos se suma al PP de Ourense
8. ↑  José Manuel Castro Blanco

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais nos Blancos

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Web da Alternativa Popular Galega
**Razzòli** é unha illa do arquipélago da Maddalena no extremo norte de Sardeña preto das boca de Bonifacio. Xunto coas outras illas, forma o parque nacional do Arquipélago da Maddalena.

Xeografía
---------

Faro da illa
A illa de Razzoli ten unha superficie de 1´5 km², un perímetro costeiro de 12´3 km e o pico máis alto, Monte Cappello, alcanza os 65 metros, a illa está separada por uns metros da illa de Santa María, polo paso Asinelli. A aparencia difire bastante da das illas veciñas debido aos altos cantíls, pero as poucas praias non son menos fermosas como a cala Lunga, a cala de Cappello ou a cala noce.

Historia
--------

A illa nunca estivo habitada permanentemente en ningún período histórico, pero moitas veces, no pasado, agricultores corsos adoitaban levar aos seus animais para pastar. Na parte norte da illa hai un faro para a orientación marítima.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Razzoli Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Parco Nazionale Arcipelago di La Maddalena*(en italiano)*
* Web oficial do arquipélago Arquivado 31 de agosto de 2012 en Wayback Machine.*(en italiano)*
* Lighthouse of Razzoli island*(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1060488
* OSM: 2675765

 |