recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **voo 143 de Philippine Airlines** era un servizo doméstico dende o aeroporto Ninoy Aquino en Manila ata o aeroporto de Mandurriao en Iloilo. O día 11 de maio de 1990 no aeroporto Ninoy Aquino o Boeing 737-300 que operaba a ruta sufriu un estoupido no tanque central de combustible e foi consumido polo lume en catro minutos.

Accidente
---------

A tempertura do aire era alta no momento do accidente, duns 35 °C, mentres o Boeing 737-300 estaba aparcado en Manila. Os paquetes de aire acondicionado, situados debaixo do tanque de combustible central do 737 estiveran funcionando no chan dende antes do pushback (de 30 a 45 minutos). O tanque central de combustible, que non se enchera dende o 9 de marzo, probablemente contendo algúns vapores de combustible. Pouco despois do pushback unha potente explosión no tanque central empuxou o chan da cabina violentamente cara arriba. Os tanques das ás romperon causando que o avión se incendiase.

A meirande parte dos 113 pasaxeiros e 6 tripulantes escaparon polas ramplas de emerxencia, que foran despregadas tras o estoupido.

Varios pasaxeiros informaron de ata tres estoupidos no avión, e Oscar Alejandro, entón director da Oficina de Transporte Aéreo de Filipinas, confirmou que os motores non estaban encendidos no momento dos estoupidos.

Pénsase que os vapores prenderon lume debido a un cableado danado, xa que non se atoparon bombas, dispositivos incendiarios ou detonadores na escena. A aeroliña colocara luces de logotipo tras a entrega do avión o que requiriu pasar cables adicionais a través dos selos de vapor nos tanques de combustible. A NTSB recomendou á FAA que publicase unha Directiva de Aeronavegabilidade solicitando inspeccións das bombas de reforzo de combustible, o interruptor do flotador, e o cableado porque se atoparan signos de rozaduras. A FAA declinou publicar a directiva.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Filipino jet explodes on takeoff, 7 killed". *Pittsburg Post-Gazette*. Consultado o 2018-12-30.
2. ↑  Goglia, John. "FAA finally takes action on fuel inerting". *Aviation International News* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2018. Consultado o 2018-12-30.
3. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Boeing 737-3Y0 EI-BZG Manila-Ninoy Aquino International Airport (MNL)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-30.
4. ↑  Brady, Chris. "Boeing 737 Accident Reports". *The Boeing 737 Technical Site*. Consultado o 2018-12-30.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7184944
* ASN: 19900511-1

 |
O grafito pirolítico ten unha das susceptibilidades máis negativas que calquera outro material a temperatura ambiente. A imaxe é unha mostra de grafito pirolítico suspendida sobre unha matriz de imáns de neodimio.
En electromagnetismo, o **diamagnetismo** é unha propiedade dos materiais que consiste en repeler os campos magnéticos. É o oposto aos materiais paramagnéticos os cales son atraídos polos campos magnéticos. O fenómeno do diamagnetismo foi descuberto por Sebald Justinus Brugmans que observou en 1778 que o bismuto e o antimonio foron repelidos polos campos magnéticos. O termo diamagnetismo foi acuñado por Michael Faraday en setembro de 1845, cando se deu conta de que todos os materiais responden (xa sexa en forma diamagnética ou paramagnética) a un campo magnético aplicado.

Grafito pirolítico suspendido sobre imáns de neodimio. Os imáns están organizados de maneira que o campo magnético é vertical e altérnase entre dous imáns veciños (se o campo dun dos imáns apunta cara arriba, o do veciño apunta cara a abaixo).
As substancias son, na súa gran maioría, diamagnéticas, posto que todos pares de electróns con spin oposto contribúen debilmente ao diamagnetismo, e só nos casos nos que hai electróns desemparellados existe unha contribución paramagnética (ou máis complexa) en sentido contrario.

Algúns exemplos de materiais diamagnéticos son: a auga, o bismuto metálico, o hidróxeno, o helio e os demais gases nobres, o cloruro de sodio, o cobre, o ouro, o silicio, o xermanio, o grafito, o bronce e o xofre. Nótese que non todos os citados teñen número par de electróns.

O grafito pirolítico, que ten un diamagnetismo non especialmente alto, usouse como demostración visual, xa que unha capa fina deste material levita (por repulsión) sobre un campo magnético o suficientemente intenso (a temperatura ambiente).

Experimentalmente, verifícase que os materiais diamagnéticos teñen:

* Unha permeabilidade magnética relativa inferior á unidade.
* Unha indución magnética negativa.
* Unha susceptibilidad magnética negativa, practicamente independente da temperatura, e xeralmente da orde (en unidades cexesimais) de {\displaystyle {\frac {10^{-6}\cdot M}{2}}} e.m.u./mol, onde M é a masa molecular.

En moitos compostos de coordinación obtense unha estimación máis exacta utilizando as táboas de Pascal.

Nos materiais diamagnéticos, o fluxo magnético diminúe e nos paramagnéticos o fluxo magnético aumenta.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Magnetic Levitation". Consultado o 6 abril 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201048
* BNCF: 32580
* EBID: ID
* GEC: 0098909
* GND: 4149487-8
* JSTOR: diamagnetism
* LCCN: sh85037541
* MAG: 96026104
* NDL: 00562969
* PSH: 3387

 |
**José Martínez Covelo**, nado en Teis (Concello de Lavadores), foi un agrarista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do agrarista de Teis José Martínez Dávila. Foi elixido secretario da Juventud Socialista de Vigo constituída en 1913. Coa folga xeral de 1917 foi detido e xulgado en consello de guerra, pero puxérono en liberdade en decembro ao acollerse á lei de condena condicional. Foi vogal da directiva do Sindicato de Agricultores de Teis en 1923. Secretario da Federación Agraria de Lavadores, foi administrador de *El Campesino*. Foi presidente do coro "Airiños d'o mar" de Teis. Na Segunda República foi concelleiro e tenente de alcalde de Lavadores. Foi elixido presidente de La Alianza Marinera de Teis en 1931, e participou nas negociacións pola folga de mariñeiros de Teis en xullo. Ao ano seguinte participou con Indalecio Tizón Reboreda en mitins agraristas. Ofrecéronlle unha homenaxe pública o 31 de decembro de 1933, e o compositor José Álvarez Olmos dedicoulle o pasodobre "Desagravio" que estreou en abril de 1934. Foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde de Teis dende a súa constitución o 7 de xaneiro de 1936, na corporación presidida por Manuel Martínez Ramos.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exiliouse en Cuba e na Arxentina. En 1941 foi obxecto de expediente por responsabilidades políticas, que foi sobresido por carecer de bens. Visitou Vigo en 1953.

Vida persoal
------------

A súa parella Marina Estors Landín finou en 1929 con 30 anos.

Notas
-----

1. ↑  *El Tea*, 3-3-1928, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 2-9-1913, p. 2.
3. ↑  *El Noroeste*, 21-12-1917, p. 1.
4. ↑  *Galicia*, 16-1-1923, p. 6.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-5-1931, p. 6.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-1-1934, p. 9.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 29-4-1934, p. 7.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-1-1936, p. 3.
9. ↑  "Xeración perdida" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de setembro de 2019. Consultado o 05 de setembro de 2019.
10. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-8-1953, p. 2.
11. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-11-1929, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Giráldez Rivero, Xesús (2007). *O antigo concello de Lavadores. Unha aproximación histórica*. *Pontevedra: Deputación de Pontevedra*. ISBN 978-84-8457-281-7.

### Ligazóns externas

* Expediente número 275/41 de responsabilidades políticas do Xulgado Instrutor Provincial de Pontevedra contra José Magdalena Vidal, Emilio Álvarez Gallego, Manuel Lago Martínez, José Martínez Covelo e Benito Ramallo Gómez
Cóctel Molotiv fabricado pola compaía Alko na Guerra de Inverno
Chámase **cóctel molotov** ou **bomba molotov** a unha bomba incendiaria de fabricación caseira, mestura de certos produtos inflamábeis (por exemplo gasolina) con aceite de motor nun recipiente de vidro.

Nos modelos clásicos, un trapo ou anaco de tea na boca da botella serve coma mecha. Inflámase a mecha e lánzase. Ao romperse o vidro, o contido espállase á vez que entra en contacto coa chama e se incendia. O aceite de motor fai que a gasolina se pegue a calquera superficie.

Nos cócteles *de impacto*, en lugar de mecha, emprégase ácido sulfúrico e potasa. Ao lanzarse a bomba, o vidro rómpese e o ácido entra en contacto coa potasa xerando unha forte reacción exotérmica que fai que o combustíbel se imflame. Ademais dos danos polo lume, hai que engadir o dano corrosivo do ácido. Outra vantaxe da bomba de ácido é que nos enfrontamentos nocturnos non revela a posición do lanzador.

Aínda que foron inventados durante a Guerra civil española (1936 - 1939), o seu nome é debido a que se empregaron na Guerra de Inverno, e que naquela época Viacheslav Molotov (ministro do exterior da Unión Soviética durante a segunda guerra mundial) comunicaba por radio á poboación finlandesa durante a guerra que o exército ruso non estaba bombardeando senón enviando alimentos; a isto, o exército finlandés contestou que xa que "Molotov poñía a comida, eles poñerían os cócteles". Tivo un grande éxito coma arma antitanque, e ademais era terrorífico para a moral das tropas inimigas.

Emprégase principalmente nos conflitos urbanos, dada a súa facilidade de elaboración e o seu baixo custo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q167096
* GEC: 0169312
* GiantBomb: 3055-75
* MAG: 198895044

 |
Logo de Moodle
***Moodle*** é un sistema de xestión de cursos de libre distribución (*course management system CMS*) que axuda aos educadores a crear comunidades de aprendizaxe en liña.

Moodle foi creado por Martin Dougiamas, quen foi administrador de WebCT na Universidade Tecnolóxica de Curtin. Baseou o seu deseño nas ideas do construtivismo en pedagoxía que afirman que o coñecemento se constrúe na mente do estudantado en troques de ser transmitido sen cambios a partir de libros ou ensinos e na aprendizaxe colaborativa. O profesorado que opera desde este punto de vista crea un ambiente centrado no estudante que lle axuda a construír ese coñecemento con base nas súas habilidades e coñecementos propios en lugar de simplemente publicar e transmitir a información que se considera que os estudantes deben coñecer.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Moodle***  |

### Outros artigos

* Aprendizaxe por proxectos
* LMS
* Chamilo

### Ligazóns externas

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190434
* WorldCat
* VIAF: 180108106
* Framalibre: moodle
* GEC: 0518288
* GND: 7531637-7
* LCCN: no2008006148

 |
Un **monopsonio** (do grego *mono-* 'único' e *psonios* 'compra') é unha situación de fallo de mercado que aparece cando nun mercado existe un único consumidor, no canto de varios. Este, ao ser único, ten un control especial sobre o prezo dos produtos, pois os produtores teñen que adaptarse dalgún xeito ás esixencias do comprador en materia de prezo e cantidade. Isto permítelle ao consumidor obter os produtos a un prezo menor ao que tería que pagar se estivese nunha situación de competencia perfecta.

Un exemplo claro de **monopsonio** é a obra pública, na que existe unha situación normal de competencia entre os produtores (empresas construtoras), pero un só consumidor (o Estado).

Véxase tamén
------------

* Oligopsonio.
* Monopolio.
* Monopolio puro.
* Oligopolio.
* Duopolio.
* Competencia perfecta.
* Competencia monopolística.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q319808
* BNF: 12098449p
* BRE: 2227851
* EBID: ID
* FAST: 1025691
* GEC: 0124647
* GND: 4208011-3
* JSTOR: monopsony
* LCCN: sh85086968
* MAG: 139203340
* SUDOC: 029336503

 |
Coordenadas: 42°32′11″N 8°18′11″O﻿ / ﻿42.5365, -8.3030555555556

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Soutelo.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Montes.

**Soutelo de Montes** é unha vila da parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei. É a segunda de maior poboación deste concello.

Demografía
----------

Segundo o IGE en 2020 tiña 405 habitantes, 19 menos que o ano anterior.

Evolución da poboación de Soutelo de Montes dende 2000:

Historia
--------

No transcurso da revolta Irmandiña, na segunda metade do século XV, a Torre do Castro de Montes foi derrubada. Os xuíces-meriños tiveron que trasladar a súa residencia a Soutelo de Montes, onde se asentarían até as xurisdicións especiais seren abolidas en 1811.

Na remodelación de concellos e partidos xudiciais das Cortes de Cádiz creouse o concello de Soutelo de Montes. Formaban parte del as freguesías da Madanela, Ventoxo, Pardesoa, San Miguel de Presqueiras e Santa Mariña de Presqueiras. En 1814 o rei Fernando VII anulou a Constitución e a xurisdición retornou ao arcebispado de Santiago. En 1833 creouse o concello de Forcarei, aínda que entre 1858 e 1862 denominouse Soutelo de Montes.

Festas e celebracións
---------------------

* Festa do cogomelo, en novembro.
* Festa do Gaiteiro, en memoria de Avelino Cachafeiro, o 18 de agosto de 1973.

Infraestruturas
---------------

A vila está atravesada pola estrada N-541 que une Ourense e Pontevedra.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes da Madanela de Montes, Forcarei.
* Vista de Soutelo de Montes.Vista de Soutelo de Montes.
* Vista de Soutelo un día de neve.Vista de Soutelo un día de neve.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Instituto Nacional de Estadística. (Spanish Statistical Institute)". *www.ine.es*. Consultado o 2021-05-16.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da Madanela de Montes

| Lugares da parroquia da Madanela de Montes no concello de Forcarei (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Ameixeiras | Os Codesás | A Graña | A Madanela | San Xusto | Sanguñedo | Soutelo de Montes | Trasdomonte | Ventosela |

### Parroquias de Forcarei

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Forcarei |  |
| --- | --- |
| Aciveiro (Santa María) | Castrelo (Santa Mariña) | Dúas Igrexas (Santa María) | Forcarei (San Martiño) | A Madanela de Montes (Santa María Madanela) | Meavía (San Xoán) | Millarada (San Amedio) | Pardesoa (Santiago) | Pereira (San Bartolomeu) | Quintillán (San Pedro) | San Miguel de Presqueiras (San Miguel) | Santa Mariña de Presqueiras (Santa Mariña) | Ventoxo (San Nicolao) |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Centro Etnográfico de Terra de Montes (CETMO)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12400681
* WorldCat
* VIAF: 561144783018751387426

 |
Bustier
Un **bustier** (/buːstˈjeɪ/, alternativamente **bustiere**) é unha peza de vestir axustada para mulleres usadas tradicionalmente como lencería. A súa finalidade principal é empurrar o peito apretando contra o esófago superior e forzando os peitos cara arriba mentres moldea suavemente a cintura. Hoxe en día, tamén se pode usar como suxeitador push-up debaixo dun vestido de costa baixa ou como camisola para roupa de abrigo. O bustier tamén se pode usar como unha enagua baixo pezas transparentes superiores se non se desexa unha exhibición atrevida do estómago..

Un bustier aseméllase a un basque, pero é máis curto. Chega só ata as costelas ou a cintura.

Os bustiers modernos adoitan facerse con paneis de malla en lugar das tradicionais varillas.

Orixe
-----

Estas prendas delicadas eran representativas e un símbolo da nobreza para as mulleres con poder desde o ano 2000 a.C. Nun principio estes non se usaban como roupa interior, senón que eran unha prenda completa, dunha soa peza, como un vestido, pero no século XVI, concretamente en Italia, o seu deseño variou ata ter o estilo representativo que hoxe podemos apreciar.

Notas
-----

Referencias

1. ↑  Hogarty, Sarah Bailey (7 d xuño de 2012). "Corsets in Context: A History". Fine Arts Museums of San Francisco. FAMSF Blog. Arquivado dende o orixinal o 12 de xuño de 2018. Consultado o 7 de maio de 2015.
2. ↑  "17 IMPRESCINDIBLES Bustier de Mujer que DEBES TENER". *FLORESTA* (en castelán). 2020-04-18. Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2022. Consultado o 2020-04-18.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bustier Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galisteo.

**Galisteo** é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar na comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 117 persoas empadroadas (65 homes e 52 mulleres).

Descrición
----------

Atópase a 2 km do centro da vila de Gondomar e a 20 metros de altitude sobre o nivel do mar. Está constituída por un conxunto dunhas 90 leiras que limitan ao sur co barrio de San Sebastián, ao leste fai estrema coa Goldra, ao oeste coa Cruz e ao norte co Lameiro.

Patrimonio
----------

**Pousa de Gómez**. Nos seus estudos sobre o concello de Gondomar, o arquitecto Antonio Soliño Troncoso destácaa como outra "de tantas casas grandes do municipio practicamente desaparecidas por decadencia económica". Engade que se atopa "vinda a menos e maltratada por sucesivas reformas, posuíu ata a segunda metade do XX un escudo de armas colocado na fachada, xusto sobre as escaleiras que conducen ao corredor. Algunha vez serviu de escenario cinematográfico."

Na recollida de toponimia realizada en 2015 polo Instituto de Estudos Miñoranos e o Concello de Gondomar, tamén recolleuse o microtopónimo A Fonte do Gómez, situada a 250 metros dirección sueste da pousa, nun pequeno outeiro.

Notas
-----

1. ↑  "Parroquia de Mañufe". *Concello de Gondomar*. Consultado o 10/05/2020.
2. ↑  Soliño Troncoso, Antonio (2018). *Percorrido polo patrimonio cultural da vila e concello de Gondomar de Miñor*. Deputación de pontevedra. p. 107. ISBN 978-84-09-06595-0.
3. ↑  "Toponimia de Gondomar". *Concello de Gondomar*. Arquivado dende o orixinal o 26/05/2020. Consultado o 10/05/2020.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Mañufe

| Lugares da parroquia de Mañufe no concello de Gondomar (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Barco | O Campo das Bestas | A Costa | Cristillón | A Cruz | Fontán | Galisteo | A Goldra | O Lameiro | A Moreira | Nande | Penalba | Piquetes | A Ponte | A Portavedra | Pousada | O Rapadouro | San Brais | San Sebastián | Santo André | Seidóns | A Sequiña | A Texosa | O Verdeal |

### Parroquias de Gondomar

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Gondomar |  |
| --- | --- |
| Borreiros (San Martiño) | Chaín (Santa María) | Couso (San Cristovo) | Donas (Santa Baia) | Gondomar (San Bieito) | Mañufe (San Vicente) | Morgadáns (Santiago) | Peitieiros (San Miguel) | Vilaza (Santa María) | Vincios (Santa Mariña) |
Coordenadas: 43°23′52″N 8°12′30″O﻿ / ﻿43.397718379424, -8.2082601200565

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ver.

**Ver** é un lugar da parroquia de Boebre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 62 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 33 eran homes e 29 eran mulleres.

Neste lugar áchase a praia máis extensa do concello. Recentemente gañou atractivo ao seren derrubados unha cafetería e un hotel situados en primeira liña de praia.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Boebre

| Lugares da parroquia de Boebre no concello coruñés de Pontedeume |  |
| --- | --- |
| Belo | Curío | A Herbosa | Parga | O Pilleiro | O Sisto | Ver | O Xabroal |

### Parroquias de Pontedeume

| * v
* c
* e
Galicia  ·  Provincia da Coruña  ·  Parroquias de Pontedeume |
| --- |
| Andrade (San Martiño) - Boebre (Santiago) - Breamo (San Miguel) - Centroña (Santa María) - Nogueirosa (San Cosme) - Ombre (Santa María) - Pontedeume (Santiago) - Vilar (San Pedro) |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bexo.
Coordenadas: 42°41′52.9″N 8°44′05.4″O﻿ / ﻿42.698028, -8.734833

**Bexo** é un lugar da parroquia de San Xoán de Laíño, no concello de Dodro.

### Historia

A súa situación puido influír no temperá asentamento humano en Bexo. Segundo os achados atopados na mámoa da Paradegua os primeiros bexenses datan do inicio do Megalitismo, polo 3500 a.C. poboación que na idade de ferro xa se tiña refuxiado no lugar onde se atopa o castro da Veiga de Abaixo ou murallas de Bexo e o monte do Carboeiro.

### Patrimonio natural

Bexo conta coa insua de Bexo, a máis grande de todas as do río Ulla, ou o illote de Espiñeira.

### Patrimonio histórico e cultural

Ademais da xa mencionada mámoa da Paradegua, catalogada nos anos 70 polo arqueólogo Antón Rodríguez Casal, do tipo primitivo, Bexo conta coas murallas e a capela de San Mauro. Esta capela está datada no século XVII e garda as imaxes de pedra de San Pedro, non esculpida totalmente sobre a lousa, e da Virxe do Belén, e unha imaxe en madeira do patrón, San Mauro, de bastante idade. En Bexo tamén hai unha serie de cruceiros e, aínda que non contan con moita antigüidade, cabe mencionar tamén os muíños de regato sitos no lugar do Rial.

### Mencións na literatura

O escritor e xornalista escocés de Cumberland Aubrey F. G. Bell, no seu libro *Galicia vista por un inglés* (Spanish Galicia), publicado no ano 1922, fala de Bexo, mentres camiña dende Padrón ata as terras de Arousa polo camiño que era por aquela época a actual estrada AC-305 despois de pasar polas aldeas dodresas de Lestrobe, Vigo, Castro e Imo, di:

> 
> 
> *e por último Bexo. Despois a estrada sobe entre montañas ermas cubertas de breixos e fentos. Dende o cume vese un curruncho da ría que, cercada coma un lago por montañas púrpura inzadas de breixos...*
> A.F.G. Bell
>

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Xoán de Laíño

| Lugares da parroquia de San Xoán de Laíño no concello coruñés de Dodro |  |
| --- | --- |
| A Devesa | Bexo | Bustelo | Castro | Imo | Teaio |

### Parroquias de Dodro

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Dodro |  |
| --- | --- |
| Dodro (Santa María) | Laíño (San Xián) | San Xoán de Laíño (San Xoán) |
N'*A espada de Damocles*, 1812 de Richard Westall, os raparigos novos da anécdota de Cicerón foron substituídos por virxes cun padrón neoclásico, Thomas Hope.
**Damocles** é o personaxe protagonista dunha anécdota moral grega clásica (coñecida coma: "a espada de Damocles") que figurou orixinalmente na historia perdida de Sicilia escrita por Timeo de Tauromenio (c. 356 - 260 a.C.). Cicerón puido tela lido na obra de Diodoro Sículo, e fixo uso dela nas súas *Tusculan Disputationes V.61 - 62*. Damocles era un cortesán bastante afagador na corte do tirano Dionisio, de Siracusa  El dicía que, como un grande home de poder e autoridade, Dionisio era verdadeiramente afortunado.

O seu relato semella máis propio da lenda ca da historia. Horacio fai alusión a ela de Damocles nun dos seus poemas:

Damocles seica foi un cortesán excesivamente afagador na corte de Dionisio I, un tirano de Siracusa, Sicilia do século IV a. C. Propagou que Dionisio era realmente afortunado ao dispor de tal poder e riqueza. Dionisio arelaba escarmentar ao afagador, polo que se ofreceu a trocar a súa posición con el por un día, de xeito que puidese gozar de primeira man a súa sorte. Esa mesma tarde celebrouse un opíparo banquete onde Damocles gozou sendo servido coma un rei. Só ao final da comida mirou cara arriba e ollou a afiada espada que penduraba atada por un único pelo de crina de cabalo directamente sobre a súa testa. Inmediatamente quitáronselle as ganas dos apetitosos manxares que lle serviran e as fermosas mulleres que demandara, e pediu ao tirano abandonar o seu posto, dicindo que xa non quería seguir sendo tan afortunado.

A **espada de Damocles** é unha frase empregada para exemplificar o perigo que se instala naqueles que ostentan gran poder, pois non só poden perdelo de súpeto, senón todo o demais, incluída a vida. Tallas en madeira da espada de Damocles aparecen en libros europeos dos séculos XVI e XVII.

O asteroide (5335) Damocles leva o seu nome, así como os damocloides, planetoides con órbitas semellantes ás órbitas excéntricas dun cometa, mais sen cola.

Notas
-----

1. ↑  Gran dicionario século21 da lingua galega (Editorial Galaxia/Edicións do Cumio, 2005). A partir da entrada espada, en *espada de Damocles*.
2. 1 2  Cicerón, *Tusculanarum disputationum*, V.5.61
3. ↑  Cicerón, *Tusculanarum disputationum*, V.61-62 <>[la]</> Arquivado 14 de febreiro de 2013 en Wayback Machine. <>[en]</> Arquivado 31 de marzo de 2001 en Wayback Machine.
4. ↑  Dionisio I de Siracusa ou seu fillo Dionisio II de Siracusa.
5. ↑  Tusculanae deputacións de Cicerón en inglés

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Damocles". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q116437
* WorldCat
* VIAF: 305351735
* BMT: 205211
* CERL: cnp02091469
* EBID: ID
* GEC: 0021383
* GND: 1044283351
* NNDB: 000096657

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vilar.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Abade.
**Vilar de Abade** é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en (2017) tiña 47 habitantes (22 homes e 25 mulleres).

Descrición
----------

Na aldea existen 16 casas, das que están habitadas 12. É a aldea máis setentrional da parroquia, limítrofe co concello de Brión, a carón da parroquia de Bastavales e xunto ao río de Santa Cecía.

O topónimo fai referencia a un núcleo de poboación en relación cun abade, que podería indicar a antiga dependencia da localidade dun señorío eclesiástico.

Existen tres fontes: A Fonteíña, A Fonte de Abaixo (que secou tras unhas obras realizadas) e A Fonte da Mixirica. Tamén existe un lavadoiro. É unha aldea de carácter rural, con leiras adicadas á agricultura.

Na aldea esta ambientado o libro de Pere Tobaruela *Catro pedras vellas* (2017).

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Sorribas

| Lugares da parroquia de Sorribas no concello de Rois (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Meana | Reibó | Seaxe | Sorribas | Tourís | Vilar de Abade |

### Parroquias de Rois

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Rois |  |
| --- | --- |
| Augasantas (San Vicente) | Buxán (San Xoán) | Costa (San Miguel) | Ermedelo (San Martiño) | Herbogo (San Pedro) | Leroño (Santa María) | Oín (Santa María) | Ribasar (Santa Mariña) | Rois (San Mamede) | Seira (San Lourenzo) | Sorribas (San Tomé) | Urdilde (Santa María) |
**Zadagós** é un lugar da parroquia de Piñeira de Arcos pertencente ó concello de Sandiás. Segundo o IGE en 2010 tiña 63 habitantes (33 homes e 30 mulleres), once menos ca en 1999.

Patrimonio
----------

Nel atópase a Casa do Fidalgo, do século XVIII, casa grande con capela hoxe restaurada e rehabilitada como casa de turismo rural. Preto dela está a capela de San Roque.

A carón do lugar hai un miliario (milla LXXI) da Vía Nova ou Vía XVIII que unía Bracara (Braga) con Asturica (Astorga) dedicado ó emperador Maximino e ó seu fillo Máximo (235-238 d.C.).

Galería de imaxes
-----------------

* Miliario de ZadagósMiliario de Zadagós
* Capela de San RoqueCapela de San Roque

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Piñeira de Arcos

| Lugares da parroquia de Piñeira de Arcos no concello de Sandiás (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Arcos | A Chousela | A Corga | A Fontela | A Ladeira | A Lavandeira | Piñeira de Arcos | Zadagós |

### Parroquias de Sandiás

| **Galicia** | Provincia de Ourense | Parroquias de Sandiás |  |
| --- | --- |
| Couso de Limia (Santa María) | Piñeira de Arcos (San Xoán) | Sandiás (Santo Estevo) |
Coordenadas: 42°45′47″N 8°27′47″O﻿ / ﻿42.763055555556, -8.4630555555556

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cimadevila.

**Cimadevila** é unha aldea da parroquia de San Miguel de Sarandón no concello coruñés de Vedra.

A aldea componse de 25 vivendas unifamiliares divididas en 2 núcleos de poboación claramente diferenciados; o núcleo antigo con algunha vivenda de máis de 200 anos e remodeladas formado por 10 casas e a expansión de núcleo composto por 15 casas construídas a finais do século XX e principios do XXI. Esta expansión de núcleo coñécese como Piñeiros.

Posúe unha fonte natural de frescas e saudables augas que se mantén cun caudal abundante durante todo o ano.

Patrimonio
----------

No lugar de Montenovo existen restos dunha antiga mámoa catalogada no PXOM.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Miguel de Sarandón

| Lugares da parroquia de San Miguel de Sarandón no concello de Vedra (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Canicova | A Casanova | Casansula | Caxaraville | Cimadevila | Dozar | A Pedreira | Sarandón | A Silva de Abaixo | A Silva de Arriba | Ximonde |

### Parroquias de Vedra

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Vedra |  |
| --- | --- |
| Illobre (Santo André) | Merín (San Cristovo) | A Ponte Ulla (Santa María Madanela) | San Fins de Sales (San Fins) | San Mamede de Ribadulla (San Mamede) | San Miguel de Sarandón (San Miguel) | San Pedro de Sarandón (San Pedro) | San Pedro de Vilanova (San Pedro) | San Xián de Sales (San Xián) | Santa Cruz de Ribadulla (Santa Cruz) | Trobe (Santo André) | Vedra (Santa Eulalia) |
**Aglomeración urbana** é un termo usado en xeografía humana para indicar unha cidade que abrangue un centro de moita poboación, que habitualmente forma un concello, e un conxunto de suburbios ou cidades satélites.

### Termos

Debido ás diferentes definicións do que constitúe unha aglomeración en cada país, ou da metodoloxía xeográfica empregada, resulta complexo comparar as diferentes aglomeracións. Termos equivalentes poden ser **área urbana**, **ateigamento**, **masificación** etc. con matices referidos ás condicións de espazo e hixiene.

Unha aglomeración diferénciase dunha área metropolitana en que esta inclúe áreas periféricas non necesariamente urbanas e dunha conurbación en que neste caso son diferentes zonas de influencia dunha cidade conectadas con outras cidades con zonas de influencia nun continuo urbano.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega*. Consultado o 2022-03-25.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aglomeración*** |

### Outros artigos

* Cidade
* Urbanismo
* Ateigamento
* Paisaxismo

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159313
* AAT: 300008400
* BRE: 2371705
* GND: 4069106-8
* HDS: 007880
* MAG: 154611951

 |
Escavación arqueolóxica en Atapuerca.
A **arqueoloxía** é a ciencia que estuda as artes, monumentos e obxectos da antigüidade, especialmente a través dos seus restos. O nome ven do grego ἀρχαιολογία (transliteración: *archaios)*, "vello" ou "antigo", e *logos*, "ciencia", "saber".

A arqueoloxía é unha disciplina dedicada ó estudo de culturas humanas pasadas. A maioría dos primeiros arqueólogos, que aplicaron a orixe da súa disciplina ós estudos dos anticuarios, definiron a arqueoloxía como o "estudo sistemático dos restos materiais da vida humana xa desaparecida"; outros arqueólogos fixeron énfase en aspectos psicolóxico-condutistas e definiron a arqueoloxía como "a reconstrución da vida dos pobos antigos".

Nalgúns países a arqueoloxía ten sido considerada sempre como unha disciplina pertencente á antropoloxía; mentres que esta se centraba no estudo das culturas humanas, a arqueoloxía dedicábase ó estudo das manifestacións materiais destas. Deste xeito, en tanto que as antigas xeracións de arqueólogos estudaban un antigo instrumento de cerámica como un elemento cronolóxico que axudaría a poñerlle unha data á cultura que era obxecto de estudo, ou sinxelamente como un obxecto cun certo valor estético, os antropólogos verían o mesmo obxecto como un instrumento que lles serviría para comprender o pensamento, os valores e a cultura de quen o fabricou.

A investigación arqueolóxica estivo relacionada fundamentalmente á idade de pedra e á antigüidade; non obstante, durante as últimas décadas a metodoloxía arqueolóxica aplicouse a etapas máis recentes, como a Idade Media ou ó período industrial. Os arqueólogos dedican ocasionalmente a súa atención a materiais actuais, investigan residuos urbanos, o que se coñece como arqueoloxía industrial.

Sendo a un tempo tanto humanística como científica, a arqueoloxía é unha disciplina académica realmente interdisciplinar. Entre as técnicas analíticas empregadas destacan aquelas que buscan datar os restos do pasado, como a datación por Carbono-14 ou a datación por termoluminiscencia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Antropoloxía.
* Arqueoloxía industrial.
* Arqueoloxía submarina.
* Lista de períodos arqueolóxicos.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23498
* AAT: 300054328
* BNCF: 1064
* BNE: XX525128
* BNF: 13318444z
* BRE: 1832970
* EBID: ID
* GiantBomb: 3015-2075
* GND: 4002827-6
* HDS: 008253
* JSTOR: archaeology
* LCCN: sh85006507
* MAG: 166957645
* NDL: 00566298
* NKC: ph118578
* Orthodox Encyclopedia: 76474
* PSH: 5149

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D001106
* MeSH: I01.076.201.208
* UMLS: C0003733

 |
O **acceso directo a memoria**, tamén coñecido polo acrónimo **DMA**, do inglés *Direct Memory Access*, é unha técnica empregada polos periféricos dun ordenador para acelerar o funcionamento deste.

Funcionamento e características
-------------------------------

No canto de involucrar á CPU nas transferencias de información entre a memoria e un periférico, un compoñente electrónico específico, o controlador de DMA, encárgase de coordinar este movemento de datos sen a intervención do microprocesador. Deste xeito, as transferencias de información non consomen tempo de microprocesador. É unha solución moi utilizada para aumentar a concorrencia entre a UCP e os periféricos debido á lentitude destes últimos.

Cando se utilizaba entrada/saída programada, a UCP solicitaba un dato ó periférico, esperaba a que estivese dispoñible e o copiaba a memoria ou a un rexistro segundo o necesitase. Isto implicaba un desaproveitamento moi alto da UCP, polo que xurdiu a proposta de utilizar entrada/saída por interrupcións, na que a UCP solicitaba un dato e continuaba coa execución doutro proceso, para ser interrompida cando o dato estivese dispoñible, eliminando esa *espera activa*. A solución proposta para o acceso directo a memoria pasa por que o controlador do dispositivo sexa un pouco máis complexo, o suficiente como para ser quen de deixar bloques de datos en memoria sen necesidade de ser atendida pola UCP, obtendo así unha concorrencia máxima. Así, só serán necesarios os servizos da unidade central para realizar a petición e para atender á súa finalización.

Para que todo isto sexa posible, as peticións da UCP ao controlador do dispositivo a utilizar deben indicar polo menos tres datos: a dirección no dispositivo do primeiro dato a ler, a cantidade de datos a ler e a dirección de memoria principal onde almacenar eses datos. Este esquema é moi sinxelo e está suxeito a moitas posibles variacións dependendo do dispositivo co que se traballe, que podería requirir máis ou menos datos.

O controlador do dispositivo debe ser capaz de facer roubos de ciclo, que non son máis que solicitudes de utilización dos buses para acceder á memoria. A UCP pode actuar interrompendo a execución do ciclo en curso ou esperando a que esta finalice. En calquera caso, no próximo ciclo o controlador poderá utilizar o bus para acceder a memoria. O acceso pode ser para transferir un só dato ou *en ráfaga* (intercambio de varios datos coa memoria nun só roubo de ciclo).

A utilización de acceso directo a memoria permite alcanzar taxas de aproveitamento da CPU próximas ao 99%. A utilización de roubo de ciclo illado ou en refachos non ten grande influencia na ocupación da CPU, aínda que si inflúe no tempo que tardan os datos en seren transferidos a memoria ou dende ela.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210813
* GND: 1081166835
* MAG: 37724790
* PSH: 1943

 |
Mediastino
O **mediastino** é a zona central ampla que separa as dúas cavidades pleurais situadas lateralmente. Esténdese dende o esterno ata as vértebras e dende a apertura torácica superior ata o músculo diafragma.

Características
---------------

O mediastino contén o timo, o pericardio, corazón, traquea e as arterias e veas principais. O mediastino serve coma vía de paso a estruturas tales coma esófago, conduto torácico e diversos compoñentes do sistema nervioso cando atravesan o tórax de camiño ao abdome.

O mediastino divídese en mediastino superior e mediastino inferior, que queda dividido polo pericardio en anterior, posterior e medio. A área por diante do pericardio e por detrás do esterno, é o mediastino anterior.

Divisións
---------

### Mediastino medio

O mediastino medio sitúase centralmente na cavidade torácica. Contén o pericardio, corazón e numerosos vasos sanguíneos.

### Mediastino superior

O mediastino superior atópase por detrás do esterno e por diante da columna vertebral. O seu límite superior é un plano oblicuo que vai da incisura xugular cara arriba e posterior ao bordo superior da primeira vértebra torácica. O límite inferior constitúeo un eixo transversal que vai dende o ángulo esternal ata o disco intervertebral entre a cuarta e quinta vértebra torácica. Lateralmente atópanse as dúas pleuras parietais.

O mediastino superior contén:

* Timo
* Veas braquiocefálicas dereita e esquerda.
* Vea intercostal superior esquerda.
* Vea cava superior
* Arco aórtico
* Traquea
* Esófago
* Nervios frénicos esquerdo e dereito
* Nervio vago
* Póla larínxea recorrente esquerda do nervio vago esquerdo.
* Conduto torácico.
* Outros pequenos vasos, nervios e ganglios linfáticos.

### Mediastino posterior

O mediastino posterior áchase por detrás do pericardio e ao músculo diafragma, e por diante da columna vertebral. O límite superior é un plano transversal que vai dende o ángulo esternal ata o disco intervertebral entre T4 e T5. O límite inferior é o músculo diafragma. Lateralmente áchanse as pleuras pulmonares.

O mediastino posterior contén:

* Esófago e plexos nerviosos esofáxicos.
* Aorta torácica e as súas pólas.
* Vea ácigos.
* Conduto torácico.
* Febras e ganglios nerviosos simpáticos.
* Nervios esplácnicos torácicos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Netter, *Atlas de anatomía humana*.
* Gray, *Anatomía para estudiantes* *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q337247
* BNCF: 21039
* BNF: 11970797f
* BRE: 4161633
* EBID: ID
* JSTOR: mediastinum
* LCCN: sh85082838
* MAG: 2776976885
* Treccani: mediastino\_(Universo-del-Corpo)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 9826
* GPnotebook: 1691353147
* MeSH: D008482
* MeSH: A01.923.761.800.500
* NCIt: C12748
* TA: A07.1.02.101
* Uberon: 0003728

 |
Coordenadas: 42°15′28″N 08°49′42″O﻿ / ﻿42.25778, -8.82833

**Nerga** é un lugar da parroquia do Hío no concello pontevedrés de Cangas na Comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 500 habitantes (259 homes e 241 mulleres).

Trátase dun dos lugares que forman parte da cultura Hioense. Tamén é o que ten máis quilómetros de praia.

A Ría de Vigo baña as praias de Nerga, que están protexidas de fronte polas illas Cíes, son as praias máis extensas da contorna. Ten dous frontes costeiros, nun deles limita con Viñó, nese atópase a praia de Nerga (ou Folla de Nerga) cunha lonxitude de aproximadamente 1 quilómetro de longo, separada por rochas da praia do medio e da de barra, tamén con grande lonxitude. No outro fronte ten fronteira con Liméns e alí pódense atopar praias pequenas coma Area das Patas, Os Castros, Temperáns...

A lenda di que o lugar no que se atopa o Con que preside a praia de Nerga foi antes ocupado por unha igrexa, e que se se mete a cabeza no interior da pedra aínda se pode oír o órgano da mesma tocando os salmos da época.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares do Hío

| Lugares da parroquia do Hío, no concello pontevedrés de Cangas |  |
| --- | --- |
| Donón | O Igrexario | Liméns | Nerga | Pinténs | Vilanova | Vilariño |

### Parroquias de Cangas

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Cangas |  |
| --- | --- |
| Aldán (San Cibrán) | Cangas (Santiago e San Salvador) | Coiro (San Salvador) | Darbo (Santa María) | O Hío (Santo André) |

Véxase tamén
------------

* Lugares de Cangas

Notas
-----

1. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor de Galicia" (en en galego). Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2020. Consultado o 26 de abril de 2021.
| Metroxylon sagu |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Liliopsida |
| Subclase: | Commelinidae |
| Orde: | Arecales |
| Familia: | Arecaceae |
| Xénero: | *Metroxylon* |
| Especie: | *M. sagu* |

 |
| Nome binomial |
| '**Metroxylon sagu'**Rottb. |

***Metroxylon sagu*** é unha especie de palma do xénero *Metroxylon*, nativa da Asia tropical do sueste: Indonesia (Papúa Occidental, e as Moluccas), Papúa Nova Guinea, Malaisia (tanto na Malaisia Peninsular como en Sarawak) e posiblemente de Filipinas (aínda que aquí puido ser introducida). Mais tamén naturalizada en Tailandia, Xava, Kalimantán, Sumatra e as Illas Salomón

Descrición
----------

*Metroxylon sagu* é unha palma de múltiples talos, cada un medra de 7 a 25 metros e só rosea unha vez cunha grande inflorescencia terminal en posición vertial. Antes de rosear un talo produce arredor de 20 follas pinnadas de ata 10 m de lonxitude, e cada folla ten arredor de 150-180 folíolos de ata 175 cm de lonxitude. A inflorescencia mide de 3 a 7.5 m con 15 a 30 pólas de primeira orde que se curvan cara arriba en espiral. Cada unha das pólas ten de 15 a 25 pólas de segunda orde dispostas disticamente e cada unha destas ten de 10 a 12 pólas ríxidas de terceira orde. Espiralmente nas pólas de terceiro orde dispóñense pares de flores, cada par consiste dunha flor macho e unha hermafrodita. O froito é unha drupa duns 5 cm de diámetro, cuberta de escamas que ao madurar pasan da cor verde brillante ao amarellada

Cultivo e usos
--------------

Ten un importante interese comercial ao ser a fonte principal do sagú, un amidón que se obtén tras tallar o talo durante a etapa de floración final. Utilízase na cociña para realizar tortas, pastas, pan e como espesante.

Notas
-----

1. ↑  Germplasm Resources Information Network: *Metroxylon sagu* Arquivado 09 de abril de 2015 en Wayback Machine.
2. ↑  Kew World Checklist of Selected Plant Families, *Metroxylon sagu*
3. ↑  Schuiling, D.L. (2009) *Growth and development of true sago palm (*Metroxylon sagu *Rottbøll) with special reference to accumulation of starch in the trunk: a study on morphology, genetic variation and ecophysiology, and their implications for cultivation*. (PhD thesis Wageningen University).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q164088
* EBID: ID
* GEC: 0198738
* GND: 4261877-0
* MAG: 2779718757

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Ecocrop: 1466
* EOL: 1138337
* EPPO: MTRSA
* GBIF: 2733781
* iNaturalist: 83100
* IPNI: 668244-1
* IRMNG: 10452534
* ITIS: 506732
* IUCN: 155290240
* NCBI: 93297
* PlantList: kew-126617
* POWO: ID
* Tropicos: 2401375
* PLANTS: MESA7
* WCSPF: 126617

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1042069

 |
Coordenadas: 42°52′06″N 8°44′39″O﻿ / ﻿42.8683, -8.7441

**Esparís** é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 44 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 21 eran homes e 23 eran mulleres.

O topónimo decidiuse oficializar co seu seseo característico, ao igual ca moitos topónimos rematados en -iz/-ís do bloque occidental do dominio lingüístico galego. Existen outros dous Espariz: un que conforma a parroquia do mesmo nome no concello portugués de Tábua, e mais o lugar de Espariz, na parroquia de Doncos (As Nogais).

Notas
-----

1. ↑  Instituto Nacional de Estadística

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Viceso

| Lugares da parroquia de Viceso no concello de Brión (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Esparís | Forxán | A Igrexa | Mourentáns | Ombre | Pousada | Vilar |

### Parroquias de Brión

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Brión |  |
| --- | --- |
| Os Ánxeles (Santa María) | Bastavales (San Xulián) | Boullón (San Miguel) | Brión (San Fins) | Cornanda (Santa María) | Luaña (San Xulián) | Ons (Santa María) | San Salvador de Bastavales (San Salvador) | Viceso (Santa María) |
Coordenadas: 42°26′41″N 08°33′19″O﻿ / ﻿42.44472, -8.55528

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: A Xesteira.

**A Xesteira** é unha aldea da parroquia de Almofrei, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade, se ben unha parte do seu núcleo (Rascadería), pertence á parroquia de Tenorio. Segundo o IGE en 2010 tiña 67 habitantes (32 homes e 35 mulleres), os mesmos ca en 2007. Xunto coa Rascadería, as outras entidades de poboación son A Xesteira e as Cachopeiras.

Neste lugar atópase o cruceiro da Xesteira, de 1701.

María Dolores Villanueva Gesteira escribiu *Lingua en Sociedade; A aldea da Xesteira*, un estudo sociolingüístico que acadou o premio de investigación Antonio Fraguas no ano 2006. Amais, neste lugar desenvolveuse o traballo da mesma autora que deu lugar ao artigo "O campo semántico das cores visto por tres xeracións" (*Estudos de Lingüística Galega*, 2009).

O seu topónimo fai mención a unha xesteira, un lugar onde abundan as xestas.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Almofrei

| Lugares da parroquia de Almofrei no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade |  |
| --- | --- |
| Os Agriños | A Arrotea | As Cachopeiras | A Costa do Outeiro | A Fontenova | A Grosa | Outeiro Redondo | A Pombeira | A Xesteira |

### Parroquias de Cerdedo-Cotobade

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Cerdedo-Cotobade |  |
| --- | --- |
| Aguasantas (Santa María) | Almofrei (San Lourenzo) | Borela (San Martiño) | Carballedo (San Miguel) | Caroi (Santiago) | Castro (Santa Baia) | Cerdedo (San Xoán) | Corredoira (San Gregorio) | Figueiroa (San Martiño) | Folgoso (Santa María) | Loureiro (Santiago) | Parada (San Pedro) | Pedre (Santo Estevo) | Quireza (San Tomé) | Rebordelo (San Martiño) | Sacos (Santa María) | San Xurxo de Sacos (San Xurxo) | Tenorio (San Pedro) | Tomonde (Santa María) | Valongo (Santo André) | Viascón (Santiago) |