recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Santa Baia de Tines** é unha parroquia do concello de Vimianzo, na provincia da Coruña, arciprestado de Soneira e arquidiocese de Santiago de Compostela. En 2018 tiña 179 habitantes (79 homes e 100 mulleres), 61 menos ca en 1999.

Situación xeográfica
--------------------

Está delimitada polas parroquias de Salto, Bamiro, Treos e Vilar no concello de Zas, distando só 8,5 km da capital do concello.

Historia
--------

En Tines atopáronse restos de diferentes épocas históricas.
A igrexa parroquial era representación de Rui Pérez da Costa e, o subsolo do seu adro é un dos enclaves máis interesantes para a historia de Galicia nunha pronta Idade Media. Debaixo atópase unha necrópole romano-sueva con enterramentos que datan dende o século I ata o século VIII. Atopáronse vestixios romanos nas escavacións feitas en 1954, se ben algúns dos vestixios foron destruídos.

Apareceu material da construción principalmente, ó que apunta á posible existencia dunha "vila romana" segundo Manuel Núñez. Tamén apareceron sarcófagos pétreos de dous formas distinguidas: unha máis primitiva e escasa de forma oval (datado da dominación sueva) e outra máis elaborada cun oco antropoide. A tapa dos sarcófagos antropoides están gravados con letras, trazos e debuxos cun estilo que presumiblemente date do século VI. Tamén se descubriron vestixios de enterramentos con tégulas, moi propios da dominación romana.

Xunto aos sarcófagos pétreos apareceu a estela romana de Vitorino ou estela de Tines. Nela distínguese un rostro humano, gravado toscamente e con inscricións. Segundo Díaz y Díaz é o primeiro testemuño epigráfico cristián de Galicia do século IV, pola aparición da fórmula "in pace". Consérvase no Museo Arqueolóxico da Coruña.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Tines

| Lugares da parroquia de Tines no concello de Vimianzo (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Pazos | Romarís | Tines |

### Parroquias de Vimianzo

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Vimianzo |  |
| --- | --- |
| Baíñas (Santo Antoíño) | Bamiro (San Amedio) | Berdoias (San Pedro) | Calo (San Xoán) | Cambeda (San Xoán) | Carantoña (San Martiño) | Carnés (San Cristovo) | Castrelo (San Martiño) | Cereixo (Santiago) | Salto (Santa María) | Serramo (San Sebastián) | Tines (Santa Baia) | Treos (San Miguel) | Vimianzo (San Vicenzo) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.
2. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor de Galicia". Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2020. Consultado o 19 de marzo de 2012.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* ARMADA PITA, Xosé Lois: "*El culto a Santa Eulalia y la cristianización de "Gallaecia", Algunos testimonios arqueológicos*", 2003, ISSN 0210-7694 *(en castelán)*.

### Outros artigos

* Lugares de Vimianzo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11137525
* código INE: 15092120000

 |
A **Torre Cajasol**, tamén coñecida como **Torre Pelli** por ser o seu arquitecto César Pelli, é un rañaceos de oficinas en construción na cidade de Sevilla. As obras comezaron en marzo de 2008 e espérase que finalicen en 2015.

A torre ten 180,5 metros de altura e 40 plantas, 3 delas baixo a rasante. A torre será utilizada para oficinas, tendo a súa entrada pola rúa Odiel. A torre, construída para ser a sede de Cajasol, será o edificio máis alto da cidade e tamén de Andalucía.

Historia e características
--------------------------

A torre estase a construír na Illa da Cartuja, na zona onde se celebrou a Exposición Universal de Sevilla de 1992. Está situada xunto ao río Guadalquivir nunha área reurbanizada na década de 2000. A torre estará flanqueada por dous edificios de catro plantas tamén deseñados por César Pelli. Os bordos curvados dos edificios definirán unha praza que se abre no norte e o sur e estreita no centro, creando unha rúa comercial peonil escalada.

Informouse que a UNESCO estaba a considerar poñer monumentos da cidade de Sevilla que se clasifican como Patrimonio da Humanidade (a Catedral, os Reais Alcázares e o Arquivo Xeral de Indias) na lista de patrimonio en perigo a causa do "impacto visual negativo" da torre no vello horizonte da cidade de Sevilla. A proposta foi rexeitada na reunión do Comité do Patrimonio Mundial da UNESCO en San Petersburgo en 2012, pero na reunión lamentouse que o traballo na torre non fora suspendido.

Notas
-----

1. ↑  UNESCO.33rd session of the Committee.
2. ↑  Sevilla salva o seu patrimonio mundial en San Petesburgo. El Mundo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torre Cajasol***  |

### Outros artigos

* Lista de rañaceos en España

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da Torre Iberdrola *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2746748
* CTBUH: 8887

 |
Motor R-3350
O **Wright R-3350 Duplex-Cyclone** foi un dos motores radiais máis potentes dos producidos nos Estados Unidos. Curtiss-Wright Corporation comezou o seu desenvolvemento antes da segunda guerra mundial pero requiriu dun longo período de maduración antes de utilizarse nos bombardeiros B-29 Superfortress, despois da guerra o motor estaba o suficientemente desenvolvido como para se converter nun dos principais motores utilizados na aviación civil, en particular na súa versión Turbo-Compound.

O primeiro R-3350 completouse en maio de 1937 pero aínda non era totalmente estable, o seu desenvolvemento foi lento debido á súa complexidade e a que a prioridade nese momento era o motor Wright R-2600, pero a situación cambiou en 1940 ao precisar o exército dos Estados Unidos un bombardeiro estratéxico capaz de voar dos Estados Unidos a Alemaña cunha carga ofensiva de 900 quilos, o que facía que a alta potencia do R-3350 foi a ideal, a primeira proba de voo realizouse a finais de 1941, para ese primeiro ensaio escolleuse o prototipo XB-19 ao que se lle substituíu o motor Allison V-3240. En 1943 voaba por primeira vez o novo bombardeiro, o B-29, pero o motor aínda se mostraba caprichoso con tendencia ó sobrequecemento polo que se precisaron novas modificacións no deseño antes de prestaren servizo, en 1944 os B-29 participaron en accións militares no Pacífico, pero os problemas de sobrequecemento non se resolveran e algúns aparellos perdéronse ao prenderse lume no motor, finalmente substituíuse o carburador por un sistema de inxección, este cambio deulle estabilidade ao motor e os problemas cesaron.
En lingüística textual, o **tema** é o núcleo xenético principal do texto. Son aqueles elementos estereotipados que sosteñen un texto ou gran parte del.

O tema debe distinguirse do motivo. O primeiro designa a categoría semántica que pode estar presente ó longo do texto e aínda no conxunto da literatura (o tema da morte). Os motivos son, ante o tema, elementos menores e poden estar presentes incluso nun número elevado. Moitas veces un tema resulta da insistencia de moitos motivos.

A presenza dun mesmo tópico (ou dun motivo recorrente) en dúas obras non significa que exista nelas un mesmo tema: os motivos son polivalentes e só despois da análise do texto na súa totalidade pode recoñecerse con certeza a presenza dun tema.

A condición do tema é activa e pasiva á vez: elemento integrador por unha banda, de relevancia estrutural pois dá unidade ó texto; mais tamén obxecto de modificación dado que o tema é o que o escritor modifica, modula, transforma.

O estudo dos temas desenvolveuse asiduamente a fins do século XIX, e foi denominado tematoloxía.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Texto
* Motivo
*Madonna e o seu fillo*, cadro pintado coa técnica da témpera.
A **témpera** é unha técnica pictórica que utiliza cores diluídas en auga mesturadas con aglutinantes, por exemplo auga con cola forte ou con xema de ovo batida, o ovo enteiro ou soamente a clara, usada para esluír as cores da pintura ao témpero e fixalas.

Por extensión chámase témpera á preparación pictórica que utiliza esta técnica ou á obra realizada con esta técnica.
Referida na obra de Cennino Cennini, *Il Libro dell´Arte*, do final do século XIV, a técnica de pintura a témpera foi largamente utilizada na arte italiana nos séculos XIV e XV, tanto en frescos como en paneis de madeira preparados con xeso ou xiz. Dadas as limitacións da técnica na gradación das tonalidades dunha cor, esta sería substituída, por pintores e artesáns, pola pintura ao óleo.

O nacemento de Venus, pintada por Boticelli coa técnica da témpera
Dende o punto de vista tecnolóxico, a gradación de tonalidades e a fusión de cores son difíciles por mor do secado rápido. De aí, a técnica utilizada para esa fin é a sobreposición de pinceladas coa pintura seca, con puntos ou liñas claras ou escuras, e con cruzamento de riscos. Pódese tamén traballar co verniz resinoso ou cunha goma sobre a tinta, realzando o brillo e os matices. En canto ao resultado final, as cores da témpera son brillantes e translúcidas, no entanto é posíbel crear cores opacas e fortes, sempre que o pigmento sexa menos diluído no aglutinante.

Notas
-----

1. ↑  Definición en *Diccionario Cumio da lingua galega*, Vigo, Edicións do Cumio, 1999
2. ↑  Andrew Graham-Dixon (2012). *Arte, o guia visual definitivo*. Publifolha. p. 612. Materiais e técnicas p. 24.
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *témpera*.
4. ↑  Cennino Cennini. *Il libro dell´Arte. Commentato e Annotato da Franco Brunello con una introduzione di Licisco Magagnato*. Vicenza: Neri Pozza Editore, 1997.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Acuarela
* Pintura acrílica
* Gouache

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q175166
* AAT: 300015062
* BNCF: 27682
* BNF: 14443066w
* GEC: 0237981
* GND: 4059425-7
* JSTOR: tempera
* LCCN: sh85133694
* MAG: 109172605
* NDL: 00572853

 |
Árbore xenealóxica da dinastia wuffinga de Anglia oriental.
A **Dinastía dos Wuffingas** (*The Wuffings*, en inglés) foi a reinante en Anglia Oriental durante os séculos VI, VII e VIII. Toma o seu nome de Wuffa, o seu segundo monarca. Polas fortes conexións escandinavas que se aprecian nas tumbas de Sutton Hoo (século VII), argumentouse que os Wuffingas estaban moi relacionados cos gautas Wulfingas, asentados en Götaland, ao sur da actual Suecia. As invasións viquingas do século IX destruíron os mosteiros de Anglia oriental, onde se conservaban moitos documentos relativos á regra dos Wuffingas.

O derradeiro dos Wuffingas foi o rei Aelfwald, que morreu no ano 749 e que foi sucedido por reis de liñaxe descoñecida.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Dumville, David N.: "The Anglian collection of royal genealogies and regnal lists". *Anglo-Saxon England*, 5 (1976). p. 23-50. Cambridge University Press.
* Moisi, Hermann: "Anglo-Saxon royal genealogies and Germanic oral tradition". *Journal of Medieval History*, 7.3 (1981). p. 215-248.
* Kirbi, D. P.: *The earliest english kings.* 2ª Ed. Routledge Ed. Londres, 1992. ISBN 0-415-24211-8.
* Newton, Sam: *The Origins Of Beowulf And The Pre-viking Kingdom Of East Anglia.* Boydell & Brewer Inc. Woodbridge, 1993. ISBN 0-415-24211-8.
* Lapidge, Michael & *alii*: *The Blackwell encyclopaedia of Anglo-Saxon England.* Blackwell Publishing. Oxford, 2003. ISBN 0-85991-361-9.
Na mitoloxía grega, **Temis** (en grego antigo Θέμις *Themis*, que significa 'lei da natureza’ ), representa a Xustiza e a equidade; na mitoloxía romana denomínase **Iustitia**. Era unha das Titánides, filla de Urano (o Ceo) e Xea (a Terra). 

Foi a segunda esposa de Zeus, despois de Metis, do que procreou as Horas, as Moiras (Cloto, Láquesis e Átropos), a virxe Astrea (que personificará a Xustiza) e as Ninfas do Erídano (que axudaron a Heracles a chegar ó país das Hespérides).

> 
> 
> "*En segundo lugar,* [Zeus] *casou coa brillante Temis que procreou as Horas, Eunomía, Dike e a florecente Eirene, que protexen os traballos dos homes mortais; e as Moiras, ás que grandísima honra outorgou o prudente Zeus, Cloto, Láquesis e Átropo, que conceden ós homes mortais obter o bo e o malo .*"
>  (Hesíodo: *Teogonía* 902-906)
> 

Esquilo é a única fonte que recolle a tradición de facela nai de Prometeo.

Mitoloxía
---------

Estatua de Temis atopada en Ramnunte (c. 300 a. C. Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)
Crese que Temis, como personificación da Lei Natural e da Xustiza, aconsellou a Zeus protexerse coa pel da cabra Amaltea na loita contra os Xigantes. Tamén se di que foi ela a que incitou á Guerra de Troia, como solución para paliar a superpoboación da Terra.

Como esposa de Zeus e pola axuda prestada ós deuses ó inventar os oráculos e as leis, vive no Olimpo e está asociada ós Deuses olímpicos. Tamén foi quen ensinou a Apolo a facer augurios, pois ela era quen ostentaba o Oráculo de Delfos -herdado de Xea- antes de cederllo a Febe. Foi ela quen predixo a Atlas que o fillo de Zeus lle roubaría as mazás de ouro das Hespérides. Foi consultada en Delfos por Deucalión e Pirra.

Iconografía
-----------

Temis recibiu culto en Grecia: en Ramnunte, na costa da Ática, hai un pequeno templo, de principios do século V a. C. onde se adoraba a Temis e a Némese. A estatua de Temis foi obra do escultor Queréstrato. 

Adoita representarse coa balanza e a espada, e, na maioría das ocasións, cos ollos vendados, imaxe que hoxe segue simbolizando a xustiza.

Notas
-----

1. ↑  A lei eterna que rixe a marcha da natureza.
2. ↑  Deusa que castigaba toda conduta desordenada dos homes.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Temis Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed. 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto]
* Hesíodo. *Teogonía*. Universidad de Salamanca. Curso 2009-2010. 11638: LUZ, MOLÉCULAS Y VIDA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159168
* WorldCat
* VIAF: 62346568
* BRE: 4708315
* CERL: cnp00541201
* EBID: ID
* GEC: 0065472
* GND: 118881647
* LCCN: no2021078145
* SUDOC: 031061214
* Theoi: TitanisThemis

 |
**Ur-Nammu** foi un vicerrei do reino de Uruk que logrou independizarse e fundou a Terceira Dinastía de Ur ou **Ur III**.
Durante a época da dominación dos Guti sobre Mesopotamia a cidade de Ur atopábase temporalmente subxugada á de Lagash, coa caída dos Guti ou Guteos, Utukhengal fundou o seu propio reino en Uruk, nomeando a Ur Nammu como vicerrei ou gobernador militar de Ur, que no ano 2113 independizouse de Uruk e tres anos despois venceuno, matando a Utukhengal, e conquistando Lagash.

Ur Nammu centralizou o novo reino na cidade de Ur, restaurou templos e canais (que se usaban tanto como rego como de transporte), é nesta época que xorde o Cigurat e **UR III** estabiliza a figura do monarca converténdoo nun estadista absolutista, nalgúns caso até a divinización, o que non significaba que fose considerado á altura dos deuses mesopotámicos senón como divindade tutelar ou espírito protector da cidade ou estado. A pesar disto Ur-Nammu non conquistou países estranxeiros quedándose só na Mesopotamia do sur, o seu reinado durou 17 anos e sucedeuno seu fillo Shulgi.

Selo do rei Urnammu.
Consérvanse dous textos que amosan a capacidade organizativa deste rei:

* Código de Ur-Nammu: serie de leis castigando diversos delitos, pero de clase mais amable que o posterior código de Hammurabi.
* Catastro de Ur-Nammu: describe a fronteira entre varias provincias (Shidtab, Abiak, Marad e Akshak) como garantía das cidades-estado delimitando con exactitude os territorios, seguindo ás veces o curso dos ríos e canais e outras veces liñas imaxinarias entre castelos e santuarios.

Consérvase tamén un texto laudatorio protagonizado por este monarca sumerio, o chamado "viaxe de Urnammu ó inferno", onde se describe a entrada do rei defunto ó submundo (o alén sumerio é un subterráneo onde se vive unha vida semellante á anterior.) onde obsequia aos deuses con ofrendas. Con este himno atopamos un novo xénero literario diferente do himno adicado a un deus xa que inclúe unha oración polo soberano reinante.

Notas
-----

1. ↑  "Mesopotamia, historia política, económica y cultural" Georges Roux ed. Akal 1987
2. ↑  "Los imperios del antiguo oriente vol I, del paleolítico a la mitad del segundo milenio" E. Cassin, J, Botteró, J. Vercourtter, ed. Siglo XXI 1970

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q297417
* WorldCat
* VIAF: 69783482
* BRE: 4701284
* DeutscheBio: 12139672X
* EBID: ID
* FAST: 440583
* GND: 12139672X
* ISNI: 0000 0000 9925 4772
* LCCN: n99266223

 |
**William Kati (Smiley) Heather**, nado o 7 de xullo de 1958 en Rarotonga, é un político das Illas Cook.

Traxectoria
-----------

Estudou na súa illa natal e secundaria en Wellington. Entre 1980 e 1997 Heather xogou na Selección de rugby das Illas Cook, logo traballou como funcionario público no Ministerio de Traballo antes de ser elixido para o parlamento nas eleccións de 2006 pola circunscrición de Ruaau como demócrata. En decembro de 2009 entrou no gabinete, logo do cesamento de Terepai Maoate e a marcha dos ministros demócratas, como ministro de Transporte, Infraestruturas e Enerxía, como resultado o partido expulsouno o 8 de abril de 2010, aínda que máis tarde volveu ser readmitido.

Heather é o irmán máis vello do político do Partido das Illas Cook Teariki Heather.

Notas
-----

1. ↑  "Ministerial portfolio allocations (as of January 5)". Cook Islands News. 2010-01-06. Arquivado dende o orixinal o 10 de xaneiro de 2010. Consultado o 2010-01-08.
2. ↑  "Cooks Democratic Party expels four members still in government". Radio New Zealand International. 2010-04-08. Consultado o 2010-04-08.
3. ↑  "Enough Heathers". Cook islands News. 2010-03-05. Arquivado dende o orixinal o 07 de xullo de 2011. Consultado o 2010-03-13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil no Parlamento *(en inglés)*
Coordenadas: 41°08′44″N 8°36′53″O﻿ / ﻿41.14556, -8.61472

Torre dos Clérigos (Porto, Portugal).
A **Torre dos Clérigos**, así como a igrexa á que pertence, atópanse na zona antiga da cidade de Porto, Portugal. Feita en granito, a súa altura supera os 75 metros, e pódese subir ó seu tope grazas a unha escaleira interior de máis de 240 chanzos. En 2013, Portugal adicoulle unha moeda conmemorativa de 2€.

Historia
--------

Tanto a igrexa como a torre son obra de Nicolau Nasoni, un dos máximos expoñentes da arte barroca na cidade portuguesa. Comezou a construírse en 1754 e rematouse en 1763 a instancias da Irmandade dos Clérigos Pobres.

Galería
-------

* Detalle do escudo.Detalle do escudo.
* Vista inferior.Vista inferior.
* Estatua.Estatua.
* Vista afastada.Vista afastada.
* Vista dende a torre.Vista dende a torre.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torre dos Clérigos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* BASTO, A. de Magalhães: *Nasoni e a Igreja dos Clérigos*. Biblioteca do Porto. 2550

### Ligazóns externas

* Galería de imaxes da torre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20986654
* Structurae: 20027491

 |
Neno con tirantesOs **tirantes** son correas elásticas de tea que viran sobre os ombreiros para soster o pantalón.

Características
---------------

Toda a correa dos tirantes pode ser elástica ou só ao final do accesorio. A maioría dos tirantes son de tea tecida cuns remates finais de coiro. As abrazadeiras engánchanse habitualmente ao pantalón con clips ou, menos comunmente hoxe día, con botóns.

Os tirantes leváronse case de forma mundial debido ao talle alto do pantalón de mediados do século XIX e comezos século XX. Esta figura fixo ao cinto pouco práctico posto que non se deseñou para que o pantalón descansase sobre as cadeiras. As pezas modernas con mellores elásticos e mellor aparencia poden xogar un papel en que os tirantes acabasen pasando de moda. Con todo, nalgúns países como Estados Unidos, moitos homes de negocios, locutores (o máis destacado, Larry King) e avogados, aínda levan tirantes, ben por imaxe, ben por comodidade, e considérase que van á moda por parte da maioría de expertos en Norteamérica. Tales tirantes polo xeral son consideradas como unha peza prestixiosa e son de alta calidade, o que significa que foron feitos para ser abotoados ao pantalón.

O mecanismo de suxeición dos tirantes foise perfeccionando ao longo do século XIX, sendo suxeitos por corchetes ou botóns. Na década de 1930 o migrante galego residente en Nova York Manuel Rodríguez-Arijón Pallas creou un mecanismo de pinzas para a súa suxeición.

Notas
-----

1. ↑  Rey, Manuel (29 de novembro de 2017). "Descobren que un galego inventou as pinzas dos tirantes grazas a unha foto familiar". GCiencia. Consultado o 19 de outubro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q109742
* AAT: 300209996
* GND: 7565579-2
* JSTOR: suspenders

 |
**Vorador** é unha personaxe secundaria na serie de videoxogos *Legacy of Kain*. Paul Lukather prestou a súa voz a personaxe, na versión en inglés da serie. Por un curto período de tempo, durante as primeiras etapas do xogo, o nome de Vorador foi cambiado a Infernus pero pronto devolvérono ao Vorador orixinal.

Biografía
---------

Vorador tiña a honra de ser o primeiro humano en Nosgoth ao que se lle pasou o don escuro do vampirismo. Indubidabelmente, este feito foi un acto de gratitude polo gran servizo que Vorador xa prestara aos Vampiros. Cando aínda era humano, Vorador forxou unha poderosa espada encargada polos vampiros, que, logo de sufrir unha serie de encantamentos e maxias descoñecidas, converteuse na *Blood Reaver*. Máis tarde esta espada convértese na *Soul Reaver*, logo de fundirse co espírito do Raziel o devorador de almas.

Outra das infames proezas de Vorador sucede 500 anos antes de que o primeiro xogo tome lugar. En represalia pola morte de Janos Audron a mans da orde Sarafan, Vorador asaltou a fortaleza Sarafan, onde atopou e asasinou a seis membros do Círculo dos Nove. Antes da súa saída, vence ao Sarafan Malek; xerando grande odio na orde, e conducindo ao inhumano castigo que efectuaron contra os vampiros.

Séculos máis tarde, Vorador guía ao mozo Kain (e a Raziel, nas súas viaxes temporais). Ata se presenta en axuda de Kain e vence a Malek por segunda vez, acabando con el definitivamente. O final da historia de Vorador non é moi glamoroso. A turba cazadora de vampiros, liderada por Moebius, captura a Vorador e execútano mediante decapitación.

| * v
* c
* e
*Legacy of Kain* |
| --- |
| Xogos | 
* *Blood Omen*
* *Soul Reaver*
* *Soul Reaver 2*
* *Blood Omen 2*
* *Defiance*

 |
| Personaxes principais | 
* Kain
* Raziel
* Moebius
* Deus Ancián
* Mortanius
* Hylden Lord
* Ariel
* Vorador
* Janos Audron
* Turel
* Umah

 |
| O Círculo dos Nove | 
* Nupraptor
* Malek
* Bane
* Azimuth
* Dejoule
* Anarcrothe
* Moebius
* Mortanius
* Ariel

 |
| Outras Personaxes | 
* Dumah
* Rahab
* Zephon
* Melchiah
* Morlock
* Guillerme o Xusto
* Rei Ottmar

 |
| Razas | 
* Os antigos
* Vampiros
* Hylden
* Sarafan

 |
| O Mundo de Nosgoth | 
* A Batalla do Último Descanso
* Soul Reaver

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325512
* GiantBomb: 3005-3513

 |
| *Thioalkalibacteraceae* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Bacteria |
| Filo: | Proteobacteria |
| Clase: | Gammaproteobacteria |
| Orde: | Chromatiales |
| Familia: | **Thioalkalibacteraceae** |

 |
| Xéneros |
| *Thioalkalibacter* 
*Guyparkeria* |

As **tioalcalibacteráceas** (**Thioalkalibacteraceae**) son unha familia de bacterias extremófilas, especificamente halófilas, alcalófilas ou alcalitolerantes, de mesófilas a termófilas obrigadamente quimiolitoautótrofas da orde Chromatiales, que comprende os xéneros *Thioalkalibacter* e *Guyparkeria*. Esta familia está estreitamente relacionada coa familia *Halothiobacillaceae* de autótrofos obrigados mesófilos.

O xénero tipo da familia é *Thioalkalibacter*, e ambos os xéneros da familia son autótrofos obrigados que fixan o dióxido de carbono en composos biolóxicos usando o ciclo de Calvin-Benson (utilizando a forma IAc da RuBisCO) e oxidan oxianións de xofre, sulfuro e xofre elemental como doantes de electróns. Todos os xéneros usan ubiquinona-8 como principal quinona respiratoria e teñen unha fracción G+C de 54-68 mol%. A diferenza da familia relacionada das *Halothiobacillaceae*, non presentan intermediarios de politionato detectables da oxidación do xofre, e ademais as *Thioalkalibacteracaceae* son halófilas obrigadas en vez de halotolerantes, e tamén alcalófilas ou alcalitolerantes, en vez de mesófilas ou acidotolerantes.

Notas
-----

1. ↑  Banciu HL, Sorokin DY, Tourova TP, Galinski EA, Muntyan MS, Kuenen JG, Muyzer G (2008). "Influence of salts and pH on growth and activity of a novel facultatively alkaliphilic, extremely salt-tolerant, obligately chemolithoautotrophic sufur-oxidizing Gammaproteobacterium Thioalkalibacter halophilus gen. nov. sp. nov. from South-Western Siberian soda lakes.". *Extremophiles* **12**: 391–404. doi:10.1007/s00792-008-0142-1.
2. 1 2 3  Boden R (2017). "Reclassification of *Halothiobacillus hydrothermalis* and *Halothiobacillus halophilus* to *Guyparkeria* gen. nov. in the *Thioalkalibacteraceae* fam. nov. with emended descriptions of the genus *Halothiobacillus* and family *Halothiobacillaceae*.". *International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology* **67**: 3919–3928. PMID 28884673. doi:10.1099/ijsem.0.002222. Consultado o 9 December 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* NCBI: 2035710

 |
***Total Physical Response*** (**TPR**) ou **Resposta Física Total** é unha metodoloxía de ensino da linguaxe que foi desenvolta por James Asher, profesor emérito en psicoloxía pola Universidade Estatal de San Jose, en San Jose, California. Está baseada na teoría de que a memoria e a comprensión melloran e son máis efectivas cando van á par co movemento físico.

Polo tanto, este método é un claro exemplo do enfoque comunicativo no ensino de linguas estranxeira, xa que tamén está asociado ás teorías relacionadas coa adquisición da lingua materna (cando o proxenitor di "Dame a man!", "Colle o xoguete!" ou "Pousa iso!", o cativo responde cunha acción asociada á orde dada).

A destreza comunicativa máis traballada é a escoita, xa que a comprensión é o obxectivo principal do método. Debido a este aspecto, moitos autores coinciden á hora de integrar esta metodoloxía na acorde para utilizar nos niveis iniciais de apredizaxe, ficando obsoleta en niveis superiores.

Beneficios
----------

* É unha actividade lúdica que permite baixar o nivel de estrés do alumno cando se enfronta a unha lingua nova ou descoñecida.
* Comprensión inmediata da mensaxe transmitida.
* Fomenta a memorización e axuda a crear estratexias de aprendizaxe (asociar movementos con mensaxes orais).
* Traballa a comprensión da linguaxe e non a repetición mecánica.

Controversia
------------

Esta metodoloxía recibe críticas polo repetitivo da súa estrutura e por limitarse a un espectro de vocabulario moi reducido. Porén, especialistas en linguas estranxeiras que desenvolven a TPR nas súas aulas cren que cun modelo máis amplo e con certas modificiacións sinxelas se poden englobar moitos máis aspectos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Teaching approaches: total physical response". *Onestopenglish* (en inglés). Consultado o 7 de marzo de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q428862
* EBID: ID
* MAG: 2780472265

 |
Turbina
**Turbina** é o nome xenérico que se dá á maioría das turbomáquinas motoras. Estas son máquinas de fluído, a través das cales pasa un fluído en forma continua e este entrégalle a súa enerxía a través dun rodete con pas ou álabes.

As turbinas constan dunha ou dúas rodas con paletas, denominadas rotor e estator, sendo a primeira a que, impulsada polo fluído, arrastra o eixo no que se obtén o movemento de rotación.

O termo *turbina* adoita aplicarse tamén, por ser o compoñente principal, ao conxunto de turbina conectada a un xerador para a obtención de enerxía eléctrica.

Tipos de Turbinas
-----------------

As turbinas, por ser turbomáquinas, seguen a súa mesma clasificación. Os seus xéneros máis importantes son:

**Turbinas Hidráulicas**
Son aquelas cuxo fluído de traballo non sofre un cambio de densidade considerable a través do seu paso polo rodete, estas son xeralmente as turbinas de auga que son as máis comúns. Dentro deste xénero atópanse:

* *Turbinas de acción*
* *Turbinas de reacción*

**Turbinas Térmicas**
Son aquelas cuxo fluído de traballo sofre un cambio de densidade considerable a través do seu paso polo rodete. Estas pódense clasificar en:

* *Turbinas a Vapor*: o seu fluído de traballo pode sufrir un cambio de fase durante o seu paso polo rodete, este é o caso das turbinas a mercurio, que foron populares nalgún momento, e o das turbinas dá vapor de auga, que son as máis comúns.
* *Turbinas a gas*: Neste tipo de turbinas non se espera un cambio de fase do fluído durante o seu paso polo rodete.

Turbinas eólicas
----------------

Ver artigo principal Aeroxerador

Unha turbina eólica é un dispositivo mecánico que converte a enerxía do vento en enerxía eléctrica. As turbinas eólicas deséñanse para converter a enerxía do movemento do vento (enerxía cinética) na enerxía mecánica, movemento dun eixo. Logo nos xeradores da turbina, esta enerxía mecánica convértese en enerxía eléctrica. A enerxía eléctrica xerada pódese almacenar en baterías, ou utilizarse directamente. Hai tres leis físicas básicas que gobernan a cantidade de enerxía aproveitable do vento:

* A primeira lei indica que a enerxía xerada pola turbina é proporcional á velocidade do vento ao cadrado.
* A segunda lei indica que a enerxía dispoñíbel é directamente proporcional ao área varrida das pas. A enerxía é proporcional ao cadrado da lonxitude das pas.
* A terceira lei indica que existe unha eficacia teórica máxima dos xeradores eólicos do 59%. Na práctica, a maioría das turbinas de vento son moito menos eficientes que isto, e deséñanse diversos tipos para obter a máxima eficacia posíbel a diversas velocidades do vento. Os mellores xeradores eólicos teñen eficacias do 35% ao 40%.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Turbina eólica

| * v
* c
* e
Turbomáquinas |
| --- |
| Térmicas | 
* Turbina de gas
* Turbina de vapor

 |
| Hidráulicas | 
* Turbina Francis
* Turbina Pelton
* Turbina Kaplan

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q130760
* BNCF: 18030
* BNF: 119793667
* EBID: ID
* GND: 4061226-0
* JSTOR: turbines
* LCCN: sh85138718
* MAG: 2778449969
* NDL: 00572487
* PSH: 10948
* Treccani: turbina

 |
Albert Einstein, xenio científico do século XX.
A **xenialidade** asóciase tipicamente a logros sen precedente, creativos, orixinais e universais. 

Non existe unha definición científica precisa de xenio, e a cuestión sobre se a noción en si mesma ten algún significado foi longamente debatida. O termo é utilizado en varios sentidos: para referirse a un aspecto particular dun individuo, ou ó individuo completamente; a un coñecedor de moitas disciplinas ou un coñecedor dunha área en particular (por exemplo Albert Einstein). A distinción entre xenialidade e habilidade é materia de debate do que a psicoloxía ofrece visións relevantes. Para algúns, como o crítico literario, Harold Bloom: "O talento non debe ser orixinal, o xenio, debe selo", así o afirma na súa obra literaria "Xenios".

Etimoloxía
----------

Na Antiga Roma, o xenio era o espírito guía ou deidade tutelar dunha persoa, familia (*gens*) ou lugar (*genius loci)*. O substantivo (do verbo latín *gigno*, *genui*, *genitus*, "traer á vida", "crear") está relacionado con *enxeño* como sinónimo de creatividade e con enxeñaría. Nos tempos de Augusto fíxose común a acepción "inspiración", "talento".

*O* artigo *Génie* da *L'Encyclopédie*, atribuído a Diderot en 1757, instaura a diferenza entre «o home xenial» (do cal se busca estudar a fisioloxía e a psicoloxía) e «a produción» literaria ou musical que provoca a necesidade de estudala.

Notas
-----

1. ↑  *genius* (n.d.), Dictionary.com Unabridged (v 1.1), Dictionary.com
2. ↑  *Oxford Latin Dictionary* (Oxford: Clarendon Press, 1982, 1985 reimpresión), *genius*, p. 759 e *gigno*, p. 764.
3. ↑  *L'Encyclopédie*, *génie (Philof. Litt.)*. *Encyclopédie ou Dictionnaire universel raisonné des connoissances humaines*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185030
* BNCF: 5189
* EBID: ID
* JSTOR: genius
* MAG: 118563197
* NDL: 00572859
* PSH: 9422

 |
**Xeno** (en latín genus, en grego γένος; romaniz.: *génos*, lit. "parentes"; plural: γένη - *genē*), na antiga Grecia, era un tipo de organización social na que algúns individuos afirmaban unha descendencia común referíndose entre si cun nome único (ver sánscrito "Ganá"). Moitos xenos parecen estar compostos por familias nobres (Heródoto usa o termo para designar familias nobres) e moitos dos primeiros políticos gregos parecen estar implicados en loitas xenolóxicas. Xenos atópase mellor en Atenas, onde os escritores desde Heródoto até Aristóteles trataron deles.

Historiadores modernos postularon que os xenos foran o grupo organizativo básico das tribos dóricas e xónicas que se asentaron en Grecia durante o período homérico, pero os estudosos posteriores chegaron á conclusión de que os xenos xurdiron máis tarde con certas familias que reclamaban liñaxe nobre. Co tempo, algúns xenos, pero non necesariamente todos, chegaron a asociarse con funcións sacerdotais hereditarias.

Notas
-----

1. ↑  "Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, γένος". *www.perseus.tufts.edu*. Consultado o 2022-07-12.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xeno*** |

### Bibliografía

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |

 

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Verna Aardema**, nada en New Era, Míchigan, o 6 de xuño de 1911 e finada o 11 de maio de 2000, foi unha escritora norteamericana de literatura infantil.

Traxectoria
-----------

Graduouse na Universidade do Estado de Míchigan cun B.A. de Periodismo en 1934. Traballou como mestre de escola primaria entre 1934 e 1973 e foi correspondente do *"Muskegon Chronicle"* en 1951 ata 1972.

Cando era nena sabía que sería escritora. Cada segundo libre usouno lendo algo, o que puidera chegar as súas mans. No seu Ano Maior en Míchigan, gañou tres competicións de escritura. Pensou en escribir para nenos cando a súa filla non quixo comer ata que ela non lle contara unha das súas historias.

Obra
----

En 1960 publicou o seu primeiro conxunto de historias, *Tales from the Story Hat* e continuou adaptando contos tradicionais e do folclore de culturas distantes, (polo xeral de África e México) para expoñer aos rapaces a variedade enorme da expresión humana. O seu libro, *Why Mosquitoes Buzz in People's Ears* (1975, ilustrado por Leo e Diane Dillon, recibiu a "Medalla Caldecott" en 1976, e o Premio "Brooklyn Art Books" en 1977.

Who's in Rabbit's House? de 1977, foi o "School Library Journal Best Book of the year" de 1977 e o "Lewis Carroll Shelf Award" en 1978. Aardema recibiu o Premio de Mesa redonda de Lectura De nenos en 1981, e varios dos seus traballos foron seleccionados como "Notable Books" pola Asociación de Biblioteca americana. Con *Oh Kojo! How Could You!* gañou o "Parents Choice Award for Literature".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398714
* WorldCat
* VIAF: 111116642
* BNF: 12655979g
* FAST: 12525
* GND: 1123578540
* ISNI: 0000 0000 8177 4550
* LCCN: n50036819
* NTA: 070916349
* OL: OL387077A
* SNAC: w651437m
* SUDOC: 139086625
* UNZ: AardemaVerna

 |
A **verosimilitude** textual, xunto coa **tensión** textual, son as características fundamentais que deben observar os textos tanto narrativos coma descritivos para lles ser recoñecida a súa adecuidade por parte do receptor, para resultaren cribles e amenos a aquel que le ou escoita. Ámbolos dous factores conséguense por procedementos de **cohesión interna**, pois a presenza de tensión apoia inevitablemente á verosimilitude.

Conceptos
---------

Non se debe confundir a verosimilitude co **realismo**. A exacta imitación, a completa reprodución do real non implica de seu  **credibilidade**, como se deduce das palabras de Lázaro Carreter sobre o 'realismo' novelesco: o realismo non implica copia fiel dos aspectos máis sensibles da realidade senón reprodución creativa desta na esfera do imaxinario". A verosimilitude acádase por procedementos de cohesión interna que permiten que parezan verdadeiros os sucesos contados inda que non o sexan.

Entre estes feitos, están aqueles que favorecen a tensión textual. Toda boa narración ha de mante-lo interese e a curiosidade do lector. O que narra pode e debe manter o interese do lector mediante:

* a natureza mesma da acción,
* a estrutura novelística,
* a perfecta recreación dun ambiente, dunha relación, de sentimentos,
* a caracterización dos personaxes,
* o emprego de figuras estilísticas,
* ou mediante a conxunción destes elementos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* narración
* descrición
* novela
* lingüística textual
* Técnicas narrativas
* cohesión textual

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q222288
* GEC: 0217353
* JSTOR: verisimilitude
* MAG: 2777175534

 |
En estatística o **valor esperado** ou **esperanza matemática** (ou simplemente **esperanza**) dunha variable aleatoria é a suma da probabilidade de cada suceso multiplicado polo seu valor. Por exemplo nun xogo de azar o valor esperado é o beneficio medio.

Se tódolos sucesos son de igual probabilidade a esperanza é a media aritmética.

Definición
----------

Para unha variable aleatoria discreta con valores posibles {\displaystyle x\_{1},x\_{2}\ldots x\_{n}} e as súas posibilidades representadas pola función de masa {\displaystyle p(x\_{i})} a esperanza calcúlase con

{\displaystyle E[X]=\sum \_{i=1}^{n}x\_{i}p(x\_{i})}
Para unha variable aleatoria continua a esperanza calcúlase mediante a integral de tódolos valores e a función de densidade {\displaystyle f(x)}:

{\displaystyle E[X]=\int \_{-\infty }^{\infty }xf(x)dx}
As esperanzas {\displaystyle E[X^{k}]} para {\displaystyle k=0,1,2...} chámanse **momentos** de orde k. Máis importantes son os
momentos centrados {\displaystyle E[(X-E[X])^{k}]}.

Non tódalas variables aleatorias teñen un valor esperado (por exemplo a distribución de Cauchy).

O valor esperado é unha función lineal. Por iso

{\displaystyle E[aX+b]=aE[X]+b}

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Media

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200125
* BRE: 2192699
* EBID: ID
* GND: 4152930-3
* JSTOR: expected-values
* MAG: 141042865

 |
**Arild Verner Agerskov "Vern" Mikkelsen**, nado o 21 de outubro de 1928 en Parlier, no condado de Fresno (California) e finado o 21 de novembro de 2013 en Wayzata (Minnesota), foi un xogador de baloncesto estadounidense que disputou dez tempadas na NBA, todas elas nos Minneapolis Lakers. Foi coñecido por ser o primeiro xogador que evolucionou o posto de ala-pivote no baloncesto moderno.

Traxectoria
-----------

### Universidade

Xogou durante 4 tempadas cos *Pipers* da Universidade Hamline, nos que promedió 13,6 puntos por partido.

### Profesional

Foi elixido na undécima posición do Draft da NBA de 1949 por Minneapolis Lakers como elección territorial. Formou xunto con George Mikan e Jim Pollard un dos mellores *frontcourt* da historia da NBA, e xuntos gañaron catro aneis de campión na década de 1950. Foi elixido para o NBA All-Star Game en seis ocasiones, e incluído no segundo mellor quinteto da liga noutras catro.

Acabou a súa carreira deportiva ao finalizar a tempada 1958-59, con trinta anos de idade, perdéndose tan só catro partidos nas dez tempadas que disputou. Durante tres tempadas consecutivas foi o xogador que máis faltas persoais realizou, e aínda mantén a dubidosa honra de ser o xogador que máis veces foi descualificado por faltas en toda unha carreira, con 127. En total tivo unha media de 14,4 puntos e 9,4 rebotes por partido.

#### Equipos

* Minneapolis Lakers (1949-1959)

Vida posterior
--------------

A finais dos 60 foi adestrador e director xeral do equipo de Minnesota Pipers da American Basketball Association.

Notas
-----

1. ↑  Homes altos dentro dun quinteto de baloncesto. Aleiro, ala-pivote e pivote.
2. ↑  Remember the ABA: Pittsburgh/Minnesota Pipers

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas de Mikkelsen Arquivado 12 de outubro de 2012 en Wayback Machine.

| * v
* c
* e
Minneapolis Lakers Campións da NBA 1949-50 |
| --- |
| 
* 10 Herm Schaefer
* 11 Billy Hassett
* 13 Tony Jaros
* 15 Don Carlson
* 16 Bob Harrison
* 17 Jim Pollard
* 18 Arnie Ferrin
* 19 Vern Mikkelsen
* 20 Bud Grant
* 22 Slater Martin
* 99 George Mikan

* Adestrador: John Kundla

 |
| Tempada regular  ·  Playoffs |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q547400
* WorldCat
* VIAF: 46569806
* EBID: ID
* IMDb: nm3453332
* LCCN: no2008054280
* NNDB: 000166376
* BasketballHoF: vern-mikkelsen
* Basketball-Reference: mikkeve01
* NBA: 77593

 |
O ***Boston Globe*** é un xornal americano, o diario de maior circulación en Boston, Massachusetts e Nova Inglaterra. Pertence á New York Times Company. É detentor de 19 premios Pulitzer.

Situación financeira
--------------------

O *Boston Globe* foi listado en marzo de 2009 pola revista *Time*como un dos dez xornais americanos máis ameazados de peche. De acordo coa reportaxe, o xornal estaría perdendo un millón de dólares por semana e o seu valor de mercado tería despencado para só 20 millóns de dólares. Na mesma época foi anunciado que un tabloide semanal deportivo publicado polo *Globe* dende o 25 de setembro de 2008, chamado *OT*, sería pechado por falta de anunciantes, aínda que a recepción dos lectores á publicación fose "favorábel". O tabloide, cunha tiraxe de 13,5 mil copias, cada unha vendida a 50 centavos, facía a cobertura dos equipos profesionais de Boston dunha maneira máis abrangente que o informativo diario.

Notas
-----

1. ↑  Associated Press (16 de abril de 2007). Boston.com, ed. "*Globe's Savage wins Pulitzer Prize for national reporting*". Consultado o 11 de decembro de 2007. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***The Boston Globe Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q824451
* EBID: ID
* ISSN: 0743-1791
* NLM: 101087245
* OCLC: 66652431
* Rotten Tomatoes: source-44

 |
No ámbito da ética, o **valor** é unha propiedade dos obxectos, que representa o seu nivel de importancia.

Características
---------------

O valor ético de algo denota o seu grao de importancia, co obxectivo de determinar que acción ou vida é mellor realizar ou vivir (Deontoloxía), ou polo menos un intento de describir o valor de distintas accións (Axioloxía). Pode ser descrito como tratando ás accións mesmas como obxectos abstractos asignándolles valor a elas. Trata sobre a conduta correcta e a vida boa, no sentido que unha acción que posúe moito valor ou un valor relativamente elevado pode ser considerada "boa" dende un punto de vista ético (no sentido dun adxectivo), e unha acción que posúe un valor baixo ou polo menos baixo no sentido relativo pode ser considerada "mala".

O que fai que unha acción sexa valorada depende dos valores éticos dos obxectos que ela aumenta, diminue ou altera. Un obxecto cun "valor ético" pode ser identificado como "ético ou filosóficamente bo" (no sentido dun substantivo)

Moitos obxectos poden ser valiosos para nós, tanto obxectos naturais (a auga ou o aire), como obxectos artificiais (unhas deportivas ou un ordenador). Pero estas valoracións non pertecen ao ámbito da ética, son valoracións que consideran a utilidade ou outros aspectos de certos obxectos. Igualmente, podemos afirmar que unha persoa é elegante, áxil ou obxectiva, e podemos cualificar unha acción de eficaz, enriquecedora ou oportuna, pero aínda non falamos de valores que pertencen ao ámbito da ética.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Valores y valores éticos *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q194112
* AAT: 300379408
* EBID: ID
* GND: 4132695-7
* LCCN: sh85141939
* MAG: 175470498
* NDL: 01214199
* PSH: 9434

 |
**Xulio Villarino**, nado en Foz o 21 de xullo de 1969, é un fotógrafo galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Maxisterio en Lugo e a súa formación fotográfica é autodidacta.

Comezou no mundo da fotografía ós 16 anos e iniciou os seus traballos como fotógrafo profesional en 1993, botou oito anos traballando para *La Voz de Galicia*, despois dos cales decidiu adicarse ó fotoxornalismo independente.

Actualmente adícase a facer reportaxes de produción propia, que son distribuídos pola axencia madrileña *Cover*. A maiores, colabora con diferentes medios como *El País Semanal* ou *El Semanal*. Tamén publica os seus traballos en diferentes revistas como *Le Monde 2*, *Geo*, *Courrier International*, *Dominical*, *Magazine El Mundo*, *Spain Magazine*, *Viajar* ou *The Dallas Morning News*.

Tamén fixo diferentes exposicións individuais na Coruña, Vigo, Madrid, O Bierzo ou Ortigueira, e tamén colectivas como *Terras Esgazadas*, na IX Fotobienal de Fotografía de Vigo no ano 2000, ou *Os Novos Españois*, no Círculo de Belas Artes de Madrid en 2003.

Fixo tamén series e documentais que foron exhibidos en diferentes festivais como o de Zahara de la Sierra (Cádiz) en 2002, no Internacional de Fotoxornalismo Cidade de Xixón, tamén no 2002, ou no Festival Visa para a Imaxe de Perpiñán no 2003.

Deu obradoiros e conferencias de fotografía dixital en Ourense e en Viveiro, e dirixiu tamén o Festival Noites de Luz, do Seminario de Estudos Terra de Viveiro.

Recoñecementos
--------------

A súa obra atópase espallada en coleccións públicas e privadas, e recibiu os seguintes recoñecementos:

* Premio Luis Ksado de Creación Fotográfica (1998)
* Premio Fuji Europress Photo ó mellor fotoperiodista español e a mención de honra deste mesmo galardón na fase europea (1999)
* Premio de Xornalismo Xosé Aurelio Carracedo (1999)
* Premio Ortega y Gasset (2000)
* Premio Fuji (2002, na categoría de viaxes, e 2003, na de noticias)

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Entrada "Villarino, Xulio" na GEG.