recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Manuel María Manso Quijano**, nado en Ferrol o 5 de outubro de 1918 e finado en Madrid o 4 de agosto de 2006, foi un militar da Mariña almirante da Armada, Capitán xeneral da zona marítima do Mediterráneo e xefe do Cuarto Militar del-Rei.

Carreira profesional
--------------------

Aos 18 anos, ao comezar a guerra civil, incorporouse á Armada como mariñeiro voluntario no lado nacional; estivo embarcado no Almirante Cervera desde setembro de 1936 a xuño de 1938.

Obtivo os graos de gardamariña de segunda (1938), de primeira (1940) e alférez de navío (1942). Destinado, como alumno en prácticas, no buque escola Juan Sebastián Elcano e no minador Neptuno, formou parte da dotación de oficiais dos buques Escano, Minador Eolo, Almirante Cervera, Vulcano e Juan Sebastián Elcano. Foi segundo comandante do destrutor Melilla (1945). Ascendeu a capitán de corveta en 1950.

Neste tempo estivo destinado no Alto Estado Maior (1951), no Estado Maior da Escuadra e no Estado Maior da Frota como xefe de operacións (1952-1953). Exerceu o mando do cazasubmariños Audaz e asumiu a xefatura de operacións do Estado Maior da Frota entre os anos 1961 e 1962. En 1960, como capitán de fragata, foi comandante do destrutor Jorge Juan (1962-1964), logo xefe de operacións e segundo xefe do Estado Maior da Frota (1964-1965), e segundo comandante da Escola Naval Militar de Marín (1965-1968).

A bordo do Galicia, escribiu unhas reflexións sobre *Camaradería, compañeirismo e amizade*. En marzo de 1975 foi ascendido a contralmirante e a vicealmirante o 24 de novembro de 1977. Destinado ao Estado Maior da Armada, primeiro como xefe da división de Estratexia e, un ano despois, como segundo xefe do EMA (1978). O 3 de marzo de 1982 ascende a almirante e cesa na Frota para desempeñar a capitanía xeneral da zona marítima do Mediterráneo en Cartagena.

O 14 de xaneiro de 1983 asumiu a xefatura do Cuarto Militar da Casa del Rei, sendo o primeiro almirante da Armada que ocupa este destino, substituíndo o tenente xeneral do Exército Joaquín de Valenzuela.

Condecoracións
--------------

* Gran Cruz do Mérito Militar.

Datos persoais
--------------

Era fillo de María do Carme Quijano Gómez e de Xosé Manso Díaz, terceiro xeneral do Corpo de Maquinistas da Armada, que á súa vez foi o primeiro maquinista que acadou o grao de xeneral de división. Manuel María Manso cursou estudos de bacharelato no instituto de ensino medio de Ferrol.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534336
* DBE: manuel-maria-manso-quijano

 |
Coordenadas: 1°37′00″S 108°53′00″L﻿ / ﻿-1.61667, -108.88333

As **illas Karimata** son un grupo de pequenas illas de Indonesia localizadas cerca da costa oeste de Borneo, en augas do estreito de Karimata, que conecta o mar da China Meridional e o mar de Xava, onde se encontran os océanos Pacífico e Índico.

A maior das illas é a illa Karimata, que dá o seu nome ao grupo, e que mide cerca de 20 km de longo (leste-oeste) e ten unha superficie de 179 km². Na illa levántanse dous afiados cumios montañosos, de 1 022 e 1034 m de altitude.

Administrativamente, as illas son parte da kabupaten de Ketapang, na provincia de Kalimantan Occidental (Borneo Occcidental).

Poboación
---------

Unha serie de pequenas aldeas están situadas na costa, a maior das cales é Padang, no extremo oriental da illa. A illa é coñecida porque os seus habitantes teñen graves problemas de malaria. Por iso, despois dunha severa epidemia desta doenza, foi repoboada con orixinarios da costa oeste de Borneo.

Historia
--------

Os exploradores neerlandeses visitaron a illa de Karimata en varias ocasións.[*cando?*]

Ecoloxía
--------

A illa Karimata ten unha ampla gama de ecosistemas, desde os mangleirais e os bosques tropicais nas terras baixas, a zonas de arbustos de montaña no cume das montañas de máis de 1 000 m de altura. As montañas son de granito. 

Estreito de Karimata.
Unha considerábel poboación de *Collocalia linchi* (unha especie de **salangana**, ave da familia dos apódidos, que inclúe tamén os **cirrios** ou **birrios**) foi historicamente a fonte da sopa de niño de andonriña ou sopa de niño de ave, sopa considerada como unha especialidade da gastronomía chinesa.

Estes niños véndense a 1 400 euros o quilogramo, prezio que ascende a 3 000 euros de comprarse unha vez procesados.  
 Segundo datos oficiais, hai máis de 20 000 recolectores destes niños no sueste asiático, que venden na súa totalidade á China.

Esta poboación recentemente diminuíu até case a súa extinción, debido á sobreexplotación por recolectores non indíxenas que foron chegando desde o continente e illas adxacentes. 

A illa Karimata está clasificada como Reserva natural polo goberno de Indonesia, pero até o momento non houbo ningunha xestión na zona. Porén, hai rumores de grandes plans de desenvolvemento turístico.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *salangana*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cirrio*.
3. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *birrio*.
4. ↑  Marcone, Massimo F. (2005): "Characterization of the edible bird's nest the *Caviar of the East*". *Food Research International* **38**: 1125-1134.
5. ↑  Sara R. Estella (13de agosto de 2017). "Nidos de pájaro a precio de oro". *La Voz de Galicia*. Consultado o 28 de setembro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1729382
* WorldCat
* VIAF: 123622500
* GeoNames: 1641099
* LCCN: nr99030113

 |
**Manuel Martínez Sueiro**, nado en Cadós (Bande) o 21 de maio de 1873 e finado en Salamanca o 2 de outubro de 1920, foi un xurista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou no seminario de Ourense e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1895). Traballou como avogado en Ourense e exerceu de xuíz municipal ata que gañou as oposicións a xudicatura. Foi xuíz de Instrución en Riaño, Gandesa, Corcubión, O Carballiño e Monforte de Lemos. Logo foi fiscal da Audiencia en Ourense e Salamanca.

Alternou a súa profesión co xornalismo e a investigación histórica e arqueolóxica. Colaborou no *Boletín de la Comisión de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense* con artigos como "Vocablos gallegos del dialecto salmantino" e "El Autor del Pórtico del Paraíso" e no *Boletín del Círculo Católico de Obreros de Orense*. Foi membro da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, da Real Academia de la Historia e membro correspondente da Real Academia Galega.

Obras
-----

* *Estudios sociales. Memoria sobre los medios más prácticos y eficaces de mejorar la aptitud técnica y la condición moral y material del obrero en Galicia*, 1901.
* *La Cuestión agraria en Galicia. Redención de foros y subforos: una solución equitativa*, 1912.
* *Fueros municipales de Orense*, 1912.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barbosa Lorenzo, Carmen (1999). "Manuel Martínez Sueiro entre la historia y la sociología". *Minius* (7): 115–126.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392774
* WorldCat
* VIAF: 310535938
* BNE: XX1022894
* LCCN: no2016078766

 |
**Manuel Marchena Gómez**, nado nas Palmas de Gran Canaria o 1 de marzo de 1959, é un xurista español, e dende o ano 2007 maxistrado do Tribunal Supremo, sendo o Presidente da Sala Segunda, do Penal.

Traxectoria
-----------

Naceu en 1959 nas Palmas de Gran Canaria. Cursou o bacharelato no Instituto Xeral Alonso do Aiún, no Sáhara Español, e no Colexio San Ignacio de Loyola das Palmas de Gran Canaria. Licenciouse en dereito pola Universidade de Deusto en 1981 e doutorouse en dereito pola Universidade de La Laguna en 1991.

A súa actividade xurídica desempeñouna na Audiencia Territorial das Palmas, Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, Secretaría Técnica da Fiscalía Xeral do Estado, Fiscalía do Tribunal Supremo e Sala Segunda do Tribunal Supremo. Foi profesor asociado de Dereito na Universidade das Palmas de Gran Canaria e na Universidade Autónoma de Madrid.

En 2019, presidiu a Sala do Tribunal encargado de xulgar ós líderes do proceso independentista catalán (Proceso soberanista de Cataluña de 2012-2019), Causa Especial 20907/2017 e popularmente coñecido como "xuízo do procés". A Sala estaba formada polos maxistrados da Sala Segunda do Tribunal Supremo Manuel Marchena, Antonio do Moral García, Luciano Varela Castro, Andrés Martínez Arrieta, Juan Ramón Berdugo Gómez de la Torre, Ana María Ferrer García e Andrés Palomo del Arco. O 14 de outubro de 2019 publicouse a sentenza, da que foi o seu relator. Sen ningún voto particular, por unanimidade, os sete maxistrados condenaron por sedición, malversación e desobediencia ós axuizados polo procés. As penas oscilaron entre 9 e 13 anos de cárcere, así como inhabilitación e multa.

Notas
-----

1. ↑  "C.G.P.J - Noticias Judiciales". Consultado o 2019-10-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5993618
* WorldCat
* VIAF: 51758803
* BNE: XX1052019
* BNF: 123225456
* BVMC: 8439
* CANTIC: a11932375
* Dialnet: 119505
* GND: 1122067887
* ISNI: 0000 0000 8077 2932
* LCCN: n85265422
* NTA: 311487904
* Persée: 163421
* SUDOC: 032137273

 |
**Isabel Ovín Camps**, nada en Carmona o 18 de abril de 1887 e finada en 1972, foi a primeira muller en licenciarse en química en España en 1917.

Traxectoria
-----------

Os seus pais Purificación e Vicente foron mestres. O seu pai morreu cando ela era moi nova. A súa nai converteuse en dama de compañía da Marquesa de las Torres e, posteriormente, das fillas de Gregorio Marañón. Ovín atopou nestes espazos o ambiente axeitado para as súas inquietudes intelectuais. Despois duns anos, volveu a Carmona coa súa nai e esta fundou unha escola. Ovín estudou na Escola Normal Superior de Mestres de Sevilla, onde obtivo matrícula de honor en todas as materias, e continuou en Maxisterio Nacional en 1919, estudos que rematou con matrícula de honra.

Matriculase en Ciencias Químicas na Universidade de Sevilla en 1913, xunto con outras dúas mulleres, nun ano no que se matricularon 152 homes. Ao ano seguinte foi a única muller que continuaría nesa titulación. Despois de rematar os seus estudos en 1917, tiña a intención de viaxar a Madrid para obter a Cátedra, feito que se viu truncado tras a morte da súa nai. Seguiu traballando en Carmona, primeiro como mestra particular e despois no Centro do Arquillo de San Felipe. Na súa carreira como mestra, foi directora do Instituto Murillo de Sevilla entre 1941 e 1945.  

Ovín foi a primeira muller concelleira do Concello de Carmona entre 1927 e 1929 e formou parte da Comisión Municipal de Instrución Pública.  Escribiu artigos de prensa sobre educación, publicados en *La Voz de Carmona* (1926-1929). Segundo os seus alumnos, era unha mestra de intelixencia privilexiada. Entre os seus alumnos destaca o bioquímico e farmacéutico Manuel Losada Villasante, gañador do Premio Príncipe de Asturias de Investigación e Técnica.  Dolores Roldán, alumna súa, lembrou que lle preocupaba moito a educación das nenas.

Notas
-----

1. ↑  "Isabel Ovín,primera mujer licenciada en CienciasQuímicas en España" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de xuño de 2018. Consultado o 03 de xuño de 2022.
2. ↑  "Un paseo por 509 años de grandeza".
3. ↑  Castillo, Manuel (2011). "La primera licenciada en Química en España, una mujer andaluza".
4. 1 2 3  "Isabel Ovín,primera mujer licenciada en CienciasQuímicas en España" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de xuño de 2018. Consultado o 03 de xuño de 2022.
5. 1 2  "Los restos de Isabel Ovín descasarán en el panteón de carmonenses ilustres". *sevilla* (en castelán). Consultado o 29 de junio de 2018.
6. ↑  "ABC SEVILLA (Sevilla) - 26/05/1979, p. 35 - ABC.es Hemeroteca" (en castelán). Consultado o 29 de junio de 2018.
7. ↑  Rodriguez Blanco, Isabel (1998). "Retratos".
**James D. G. Dunn**, nado en Birmingham o 21 de outubro de 1939 e finado o 26 de xuño de 2020, foi un historiador inglés, especialista no estudo do cristianismo primitivo e do Xesús de Nazaret histórico de tradición anglicana.

Traxectoria
-----------

Catedrático pola Universidade de Durham está vinculado tamén ás Universidades de Glasgow e Cambridge. Tiveron especial relevancia as súas publicacións sobre Paulo de Tarso. Ten publicado unha monumental obra sobre o que denominou o *Xesús recordado*. Dunn trata de cubrir a lagoa deixada pola investigación histórica que, consonte a súa opinión, non tirou as consecuencias axeitadas de que a transmisión da memoria de Xesús por parte dos que o coñeceron tivo que ser inicialmente oral. Só así se pode descubrir adecuadamente o impacto causado pola figura histórica de Xesús entre os primeiramente chamados ao discipulado. Sobre estas premisas é como se pode reelaborar máis científica e coherentemente a visión da figura histórica de Xesús, a súa misión e os seus efectos.

Obra
----

* *The evidence for Jesus* (1985)
* *Jesus Remembered* (2003)
* *Unity and diversity in tha New Testament: An Inquiry into the Character of Erliest Christianity* (2006)
* *The New persective on Paul* (2007)
* *Beginning from Jesusalem* (2009)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1928179
* WorldCat
* VIAF: 51733193
* BIBSYS: 90071296
* BNB: ID
* BNE: XX911937
* BNF: 12182866w
* CANTIC: a12111405
* FAST: 8225
* GND: 12930722X
* ICCU: TO0V066737
* ISNI: 0000 0001 2132 7676
* LCCN: n50024920
* NDL: 00438412
* NKC: skuk0002307
* NTA: 072632534
* SELIBR: 50137
* SUDOC: 03040925X

 |
**Isabel Orbe Garay**, nada en Vitoria en 1945 e finada ibídem en 1995, foi unha psiquiatra vasca.

Realizou a súa especialidade de Psiquiatría na Clínica López Ibor de Madrid. Foi unha pioneira na investigación e desenvolvemento da integración das persoas con síndrome de Down. En Xenebra traballou estreitamente co Dr. Ajuriaguerra, tamén vasco, especialista en Neuroloxía e Psiquiatría Infantil.

De regreso a España foi a Xefa de Psiquiatría Infantil do *Centro para a diagnose e orientación de nenos e adultos con discapacidade intelectual*, ADOZ.

Na década dos 90 do século XX foi deputada no Parlamento Vasco polo Partido Nacionalista Vasco, aínda que máis en relación co seu interese profesional por traballar a prol dos discapacitados que polo político.

Notas
-----

1. ↑  Lopez Ibor.com

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Asociación Síndrome de Down "Isabel Orbe"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9009406
* Auñamendi: 110866

 |
**Kurt Samuel Vile**, nado o 3 de xaneiro de 1980, é un cantante, compositor, multiinstrumentista e produtor musical estadounidense. É coñecido polo seu traballo en solitario e como antigo guitarrista da banda de rock The War on Drugs. Tanto no estudio como en vivo Vile está acompañado pola súa banda de apoio, The Violators, que no presente está formada por Jesse Trbovich (guitar, saxophone), Rob Laakso (guitar, bass, teclados), Kyle Spence (batería) e Adam Langellotti (baixo).

Influenciado por Pavement, John Prine, Neil Young, Tom Petty, Dinosaur Jr. e John Fahey, Vile comezou a súa carreira musical creando gravacións caseiras lo-fi co colaborador habitual Adam Granduciel en Filadelfia, co cal participou nos primeiros traballos de The War on Drugs e en varios proxectos en solitario. Centrándose na súa carreira en solitario, Vile publicou dous álbums, *Constant Hitmaker* (2008) e *God Is Saying This to You...* (2009), recompilando varias gravacións caseiras de 2003. Vile asinou con Matador Records en 2009 e lanzou o seu terceiro álbum, *Childish Prodigy*, ese mesmo ano. O disco foi o seu primeiro gravado nun estudio e coa participación total de The Violators.

En 2011 Vile publicou o seu cuarto álbum de estudio, *Smoke Ring for My Halo*, que incrementou significativamente a súa exposición. O seu quinto álbum de estudio, *Wakin on a Pretty Daze*, foi lanzado en 2013 con Laakso substituíndo a Granduciel na banda de apoio. En 2015 Vile publicou o seu sexto álbum, *B'lieve I'm Goin Down...*. O sinxelo proncipal dese disco, "Pretty Pimpin", foi a canción de Vile que mellor funcionou ata a data, chegando ao número 1 da lista *Billboard Adult Alternative Songs* en marzo de 2016. O seu lanzamento de 2017, *Lotta Sea Lice*, é unha colaboración coa cantante e guitarrista australiana Courtney Barnett. En 2018 publicou o seu oitavo álbum de estudio, *Bottle It In*, seguido por un EP con influencias country, *Speed, Sound, Lonely KV*, en 2020.

Notas
-----

1. ↑  "The Fly May 2013 by The Fly - Issuu". *issuu.com* (en inglés). Consultado o 2022-06-20.
2. ↑  "Questions of doom with Kurt Vile". *Bad Vibes*. 2011-07-11. Archived from the original on 11 de xullo de 2011. Consultado o 2022-06-20.
3. ↑  "News: Listen to Kurt Vile Sing "How Lucky" with John Prine, "Speed, Sound, Lonely KV" EP Out 10/2". *New Noise Magazine* (en inglés). 2020-09-28. Consultado o 2022-06-20.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Javier Valcarce.

**Javier Valcarce Ocampo**, nado en Lugo e finado na Coruña o 27 de febreiro de 1922, foi un avogado, escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e colaborou en *El Estudiante* e *El Tricornio*, que chegou a dirixir. En outubro de 1883 escribiulle a Rosalía de Castro para incluír neste xornal fragmentos de *Cantares gallegos*. Foi tamén redactor de *El Eco de Santiago* e *Gaceta de Galicia*.

Tras pasar por Mugardos, Cuenca, León e Santiago, instalouse en Pontevedra, onde era oficial do Goberno Civil, colaborou en *Diario de Pontevedra*, *El Ciclón*, *Galicia Recreativa* e *El Ángel del Hogar*, usando en ocasións os pseudónimos **Ervija**, **Juan José** e **Un xeiteiro**. En 1907 publicou *La redención de foros*, dedicado a Eduardo Vincenti e cun prólogo de Augusto González Besada, que gañou o Certamen Social y Literario de Pontevedra, convocado pola Asociación Protectora del Obrero, e que serviu como liña táctica para os inicios da loita agraria do Directorio de Teis.

Trasladouse despois a Palencia (1911) e finalmente á Coruña onde foi oficial primeiro do concello, funcionario do Goberno Civil e colaborou en *El Ideal Gallego* coa sección "Prosas rimadas" asinando co pseudónimo **Pifartos**.

Obras
-----

### Teatro

*La redención de los foros*, 1907, con prólogo de Augusto González Besada.
* *Luchar con el corazón*, 1884.
* *El gran proyecto*, 1888.
* *Pontevedra en el siglo XX*, 1891.
* *Siluetas*, 1893.
* *Palique*, 1901.
* *Una noche en el infierno*, 1906.
* *Soledad*, 1908.

### Narrativa

* *María*

### Poesía

* *Flores de espino*, 1900.

### Ensaio

* *La redención de foros*, 1907.

Vida persoal
------------

Casou con Camila García Gallego e foi pai de María Valcarce García e do tamén escritor Javier Valcarce García.

Notas
-----

1. ↑  Rodríguez Yordi, J. (1959). "Una carta a Rosalía". *Boletín da Real Academia Galega*. 333-338: 68.
2. ↑  *Faro de Vigo*, 23 de agosto de 2018.
3. ↑  *Diario de Pontevedra*, 13 de decembro de 1900, p. 2.
4. ↑  *El Áncora*, 28 de febreiro de 1903, p. 2.
5. ↑  *El Progreso*, 2-3-1922, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán). Bibliófilos Gallegos.

### Ligazóns externas

* Artigos de Javier Valcarce na Hemeroteca da RAG

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12390835
* WorldCat
* VIAF: 86990604
* BNE: XX1223554
* ISNI: 0000 0000 5970 3561

 |
**Lisbon Lions** é o cualificativo que recibiron os xogadores que fixeron realidade o soño de acada-la Copa de Europa para o conxunto de Celtic de Glasgow ó gañarlle na final xogada no Estadio Nacional de Lisboa o 25 de maio de 1967 por 2-1 ó Inter de Milán.

Nese encontro os xogadores escoceses poñían o punto derradeiro a unha tempada na que gañaran todo o que tiveran xogado xa que ademais do cetro europeo, quedaran campións da Liga de Escocia, da Copa de Escocia, da Copa da Liga escocesa e mais da Copa de Glasgow.

Falan as crónicas dun partido no que o Celtic non parara de atacar durante os 90 minutos que durou o encontro e dunha demostración de moita vontade, ataques continuos e dun bo fútbol o amosado polos escoceses. Foi o que Helenio Herrera, que era o adestrador dos italianos, definiu en verbas de seu coma "unha vitoria para o deporte".

Integrantes
-----------

Velaquí tódolos integrantes partícipes do triunfo final adestrados polo tamén escocés Jock Stein:
1. Ronnie Simpson.
2. Jim Craig.
3. Tommy Gemmell. Autor do tanto que puña o 1-1 provisional.
4. Bobby Murdoch.
5. Billy McNeill. Capitán.
6. John Clark.
7. Jimmy Johnstone.
8. Willie Wallace.
9. Stevie Chalmers. Autor do gol da vitoria.
10. Bertie Auld.
11. Bobby Lennox.
12. John Fallon.

Todos estes futbolistas naceron nun radio de 30 millas (algo máis de 55 quilómetros) con respecto á casa do club, Celtic Park. Este feito supón que, aínda na actualidade, o Celtic siga a se-lo único conxunto europeo en gaña-la Copa de Europa cun equipo sen estranxeiros.
Avenida de tulipáns.
Primeiro plano.
**Keukenhof** (*"Xardín da cociña"*, en neerlandés), é un extenso parque de máis de 32 hectáreas situado entre as localidades surholandesas de Lisse e Hillegom, nos Países Baixos. Tamén é coñecido como o *Xardín de Europa*.

Características
---------------

Posúe unha importante colección de flores e híbridos de diferentes especies, invernadoiros (onde se venden flores, bulbos e sementes), muíños antigos, lagos, fontes e grandes paseos. Todo o complexo ten un belo tratamento artístico polo que as flores e os lagos se converten na base das súas inmensas avenidas.

Os terreos do parque atopábanse dentro das posesións da nobre Xacoba de Baviera e dise que foi ela mesma quen o bautizou con ese nome, nun dos seus habituais paseos pola zona, ao identificar o cheiro das herbas e especias coa cociña do seu palacio. Trala súa morte os terreos pasaron a mans de ricas familias de comerciantes que, conscientes do seu atractivo, no ano 1840 encargaron a diversos pintores paisaxistas un primeiro deseño do que sería o futuro parque. Para iso os autores inspiráronse fortemente no estilo inglés imperante da época e utilizaron as flores como elemento esencial do deseño.

O parque atópase subdividido en catro grandes zonas que toman nome da familia real holandesa dos Orange:

* Pavillón Oranje Nassau.
* Pavillón Guillerme Alexandre.
* Pavillón Raíña Beatriz.
* Pavillón Raíña Xuliana.

A entrada ao complexo é de pagamento. A súa visita é moi recomendable durante os quince días centrais do mes de maio (aínda que adoitan abrir oito semanas ao ano, entre mediados de marzo e finais de maio), que é cando os campos de tulipáns están en floración. Existen estacións nas localidades de Haarlem e Leiden que dispoñen de autobuses turísticos para chegar a el.

Galería
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Keukenhof*** |

* Páxina oficial do parque
* Información sobre a visita a KeukenhofArquivado 11 de setembro de 2019 en Wayback Machine.
* Foto aérea (Google Maps) Arquivado 10 de marzo de 2009 en Wayback Machine.
* Fotos do parque de Keukenhof

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18769666
* GeoNames: 2752884
* LCCN: sh2013000845

 |
**Johann Martin Schleyer**, nado o 18 de xullo de 1831 e finado o 16 de agosto de 1912, foi un sacerdote católico alemán que creou a lingua auxiliar volapük.

Traxectoria
-----------

Despois da súa ordenación sacerdotal en 1856, Schleyer desempeñou o seu labor pastoral en varias parroquias. Durante a *Kulturkampf* (conflito entre o Estado e a Igrexa), foi arrestado e pasou catro meses en prisión (en 1875) por predicar contra o socialismo sendo párroco de Krumbach.

Posteriormente, entre 1875 e 1885 traballou na parroquia de Santos Pedro e Paulo en Litzelstetten (xunto ao lago Constanza), onde en 1879 tivo a idea de crear unha lingua que facilitase as relacións entre pobos, á que chamaría *volapük*. Máis tarde, Schleyer diría que Deus mesmo o guiou neste labor.

Schleyer tamén era editor da revista de poesía católica *Sionsharfe*. En 1885, retirouse debido a problemas de saúde, e en 1894 o papa León XIII fíxoo prelado. Faleceu en Constanza en 1912.

En 2001 fundouse o *Comité Internacional para a beatificación do prelado Johann Martin Schleyer (1831-1912)*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Johann Martin Schleyer*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12712
* WorldCat
* VIAF: 66573596
* BIBSYS: 90403971
* BNE: XX1114986
* BNF: 125158169
* DeutscheBio: 118608150
* EBID: ID
* FAST: 250279
* GND: 118608150
* ISNI: 0000 0001 1312 7711
* LCCN: n89627910
* LibraryThing: schleyerjohannmartin
* NKC: jo20231193749
* NTA: 069591369
* OBP: ID
* OL: OL1245475A
* SUDOC: 085909238

 |
**Johann Samuel Drese**, nado en Weimar (actualmente en Turinxia, Alemaña, e daquena pertencente ao Sacro Imperio Romano Xermánico) ca. 1644 e finado na mesma cidade o 1 de decembro de 1716, foi un organista, mestre de capela (en alemán *Kapellmeister*) e compositor alemán pertencente á familia musical Drese.

Logo de ter estudado composición, foi nomeado organista da corte de Jena, posto no que permaneceu ata 1683, sendo ese ano nomeado no cargo de mestre de capela na corte de Weimar, na que Johann Sebastian Bach foi organista e músico de cámara en 1703 e posteriormente entre 1708 e 1717. Logo da súa morte foi sucedido polo seu fillo Johann Wilhelm, quen xa era vicemestre de capela dende 1705.

Johann Samuel Drese deixou manuscritos dalgunhas óperas, sonatas para clavicémbalo, e varios motetes.

Seu primo foi o tamén compositor Adam Drese.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Enciclopedia Espasa *Volume 18, 2ª. parte páx. 2213* (ISBN 84-239-4581-2)
* Oxford Composer Companions, J.S. Bach, 1999, páx. 142

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15516696
* WorldCat
* VIAF: 67327809
* CERL: cnp00439103
* DeutscheBio: 102465460
* Europeana: ID
* GND: 102465460

 |
Johann Voldemar Jannsen, estatua en Pärnu esculpida por Mati Karmin.
**Johann Voldemar Jannsen**, nado en Vändra (Livonia) o 16 de maio de 1819 e finado en Tartu o 13 de xullo de 1890, foi un profesor, xornalista e poeta estoniano, autor da letra do himno nacional *Mu isamaa, mu õnn ja rõõm*  ("A miña terra nativa, o meu gozo e dita"), figura central no movemento do Espertar Nacional Estoniano. Foi pai da poetisa Lydia Koidula.

Traxectoria
-----------

Editor do primeiro número do semanario *Pärnu Postimees* o 5 de xuño de 1857, fito que representou o inicio dun xornalismo ininterrompido en estoniano ata o día de hoxe. 
En paralelo ao seu traballo como profesor de escola primaria na cidade de Pärnu, traballou no semanario como xornalista até o 1863. Así mesmo, Jannsen foi o organizador do primeiro Festival Nacional do Cante Estoniano no ano 1869, e o segundo en 1879 en Tartu.

Recoñecementos
--------------

O 1 de xuño de 2007 foi homenaxeado na vila de Pärnu baixo a iniciativa do aínda existente *Pärnu Postimees* co apoio do goberno do país na celebración do 150 aniversario do xornalismo ininterrompido en estoniano. No paseo central da cidade ergueuse unha estatua súa feita polo escultor Mati Karmin.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Festival Nacional do Cante e Baile Letón

### Ligazóns externas

* Páxina web do Festival Nacional do Cante Estoniano

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q362138
* WorldCat
* VIAF: 34574621
* BNF: 12563591s
* CERL: cnp00473839
* DeutscheBio: 124112021
* FAST: 319839
* GND: 124112021
* ISNI: 0000 0000 4083 7930
* LCCN: no93009226
* MusicBrainz: ID
* NTA: 238902447
* SUDOC: 034936211

 |
**Jayavarman VIII** (en khmer: ជ័យវរ្ម័នទី៨), coñecido tamén postumamente como **Paramesvarapada**, foi un dos reis máis destacados do imperio Khmer. Reinou durante 52 anos, dende 1243 ata 1295. Unha das súas esposas era a raíña Chakravartirajadevi. Recuperou o hinduísmo como relixión do reino ao tempo que atacaba o budismo.

Foi durante o reinado de Jayavarman VIII cando as forzas mongolas baixo o mando de Khublai Khan atacaron o imperio de Angkor en 1283. En 1281, Jayavarman VIII encarcerara emisarios do xeneralísimo mongol en Champa. En 1283, decidiu pagar tributo e comprar a paz e así o seu goberno sobreviviu. Os anais chineses rexistran que en 1291, "o rei de Lohu" (Camboxa) enviou unha misión que presentou "o tributo habitual de ouro, marfil de elefante e outras cousas". En 1290, o pobo mon recuperou a súa independencia.

Tamén durante o seu reinado, o seu territorio sufriu unha guerra devastadora contra o Reino de Sukhothai.

Jayavarman VIII era xivaíta e destruíu moitas das imaxes budistas do país, ademais de restablecer santuarios anteriormente hindús que foran convertidos ao budismo polo seu predecesor. As esculturas de Buda en templos como Preah Khan foron destruídas, e durante este período o templo Bayon converteuse nun templo de Shiva. A estatua central do templo, un Buda de 3,6 metros de altura, foi guindada a un pozo próximo. Tamén dotou á cidade de Mangalartha dun santuario hindú en 1295, xusto antes de ser derrocado polo seu xenro Indravarman III (Srindravarman), un budista devoto que devolveu o budismo ao reino.

Notas
-----

1. ↑  Cœdès 1968, pp. 181,191-192,211-212.
2. ↑  Cœdès 1968, p. 192.
3. ↑  Daguan, Zhou (1297). *風土記* [*Costumes de Camboxa*].
4. ↑  Cœdès, George (1956). *The Making of South East Asia* (en inglés). pp. 127–128.
5. ↑  Huang, Ji (1983). *續文獻通考 (Xu Wen Xie Tong Kao)* (en chinés). Taipei: 臺灣商務印書館 Taiwan shang wu yin shu guan.
6. ↑  Cœdès, George (1964). *Les États hindouisés d'Indochine et d'Indonésie Paris* (en francés).
7. ↑  Cœdès 1968, p. 211.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cœdès, George (1968). Vella, Walter F. ed. *The Indianized States of Southeast Asia* (en inglés). University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.

|  |
| --- |
| Jayavarman VIII  |
| Títulos Reais
 |
| Precedido por**Indravarman II** | **Rei do Imperio Khmer**1243-1295 
 | Sucedido  por**Indravarman III** |
|
**Marciano** (en latín: *Marcianus*) foi un funcionario do século III activo baixo os emperadores Galieno (reinado 253–268) e Claudio II (reinado 268–270).

Traxectoria
-----------

Antoniniano representando a Galieno.
Marciano aparece por primeira vez nunha inscrición de Filipópolis en Tracia, na que se eloxia por salva-la cidade, quizais dun ataque gótico. Nese momento, posiblemente era un protector e tribuno pretoriano (*protector et tribunus praetorianorum*), pero quizais tivese unha carreira militar previa cuxos detalles son descoñecidos. Como *dux*, derrotou aos godos en Acaia no 267 e no 268 derrotounos en Iliria coa axuda do futuro emperador Claudio (reinado 268–270). Sábese que Marciano tamén era un *vir perfectissimus* (título outorgado a persoas da orde ecuestre, a partir do reinado de Marco Aurelio).

Por esta época, Aureolo (reinado 268) rebelouse contra Galieno en Mediolanum en Italia. Galieno, que facía campaña contra os godos que atacaran os Balcáns, entregoulle o mando da campaña a Marciano e inmediatamente partiu cara a Italia co groso do seu exército de campaña. Na *Historia Augusta,* implícase a Marciano na conspiración que causou a morte de Galieno, pero a súa participación non aparece noutras fontes. Tamén tivo un papel na pacificación das tropas de Galieno mediante o suborno.

Notas
-----

1. ↑  Jones, Martindale & Morris (1971), p. 553.
2. ↑  Bray (1997), p. 292.
3. ↑  Bray (1997), p. 300.
4. ↑  Jones, Martindale & Morris (1971), p. 554.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bray, John (1997). *Gallienus: A Study in Reformist and Sexual Politics* (en inglés). Kent Town: Wakefield Press. ISBN 1-86254-337-2.
* Jones, A.H.M.; Martindale, J.R.; Morris, J. (1971). *The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I AD 260-395* (en inglés). Cambridge / Nova York: Cambridge University Press.
**Johannes Legrant**, tamén coñecido polos nomes de **Jean Legrant** e de **Jan le Grant**, foi un músico francoflamengo de orixe francesa activo entre os anos 1420 e 1450, pertencente á escola de Borgoña. Semella non ter relación ningunha co seu homónimo, Guillaume Legrant, compositor coetáneo tamén pertencente á escola francoflamenga.

Traxectoria
-----------

Pouco se sabe sobre a súa vida de Legrant nos primeiros anos do século XV. En 1423 e 1424, era músico e probablemente vicario na Colexiata de San Vicente de Soignies, unha institución cunha actividade musical importante. Foi tamén cantante na catedral de Antuerpen entre 1441 e 1443, segundo consta nos rexistros eclesiásticos.

Obra
----

O estilo de Jean Legrant é semellante ao do inicio daescola de Borgoña, e amosa claras influencias dalgúns dos primeiros traballos de Guillaume Dufay e de Gilles Binchois. Compuxo pezas melódicas de estilo elegante, ao xeito típico de Borgoña, particularmente rondós e baladas.

É salientable a súa balada *Entre vous, nouviaux mariés*), así como catro obras sacras, particularmente unha *gloria* para dúas e tres voces, e un credoa tres voces.

### Obras conservadas

* *Las je ne puis* (rondó).
* *Entre vous, nouviaux mariés* (balada).
* *Se liesse* (rondó).

Notas
-----

1. ↑  Johannes Legrant en *Encyclopédie Larousse*.
2. ↑  *Entre vos Nouviaux Maries Arquivado 02 de febreiro de 2017 en Wayback Machine.*. En *Asteria. Late medieval vocal and instrumental music*.
3. ↑  Composicións de Jean Legrant. En *Allmusic.com*.
4. ↑  Concerto da BBC Arquivado 09 de abril de 2014 en Archive.is.
5. ↑  Johannses Legrant. *The Spirits of England & France*. Vol. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Reese, Gustave. *Music in the Renaissance*. Nova York. W. W. Norton. 1954. [ISBN 0-393-09530-4]
**Lamberto de Chalon**, nado en 930 e finado en 979, foi conde de Chalon (956-978), de Beaune e de Autun.

Traxectoria
-----------

Lamberto naceu en 930. Era fillo do vizconde Roberto de Dijon e Inxeltruda, e irmán de Roberto, vizconde de Chalon.

Actuou como conde efectivo despois da morte de Xilberto de Chalon (956) cando foi sucedido pola súa filla Luitgarda de Chalon, casada con Odón I de Borgoña. Mesmo ampliou o seu ámbito de actuación e tería gobernado no condado de Beaune e quizais noutros dos que foran de Xilberto. Luitgarda morreu sen fillos en 960 e sucedeuna a súa irmá Adelaida de Chalon, casada con Roberto de Vermandois, conde de Meaux, que por este matrimonio foi Roberto II de Troyes. Roberto defendeu a lexitimidade e os dereitos dos Vermandois, mentres que Lamberto contaba co apoio de Hugo o Grande e despois do seu fillo Hugo Capeto, duque dos francos (e futuro rei). Adelaida morreu en 964 pero Roberto, en nome do seu fillo Heriberto I de Troyes e III de Meaux, continuou defendendo os intereses da liñaxe ata a súa morte en 966 ou 967. Finalmente chegouse a un acordo e Chalon, Beaune e outros condados ou dereitos dentro dos condados foron entregados a Adela de Borgoña (m. 987), a irmá de Heriberto, en dote, e ela casou con Lamberto, sobre 967. Tivo con ela a:

* Xerberga de Chalon, casada co rei Adalberto de Italia (descendente do conde Amadeo de Oscheret), e máis tarde co duque Henrique I de Borgoña.
* Hugo I de Chalon (972-1039) (bispo de Auxerre e conde de Chalon).
* Isabel de Chalon (970-1014).
* Aelis, casada co conde Guido I, conde de Mâcon e Escuens.

Lamberto deixa de ser mencionado o 27 de febreiro de 978 e morrería nos meses seguintes. O seu fillo Hugo I de Chalon sucederao como conde de Chalon e Beaune e os dereitos de Autun. A viúva casou en 980 con Godofredo I de Anjou.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* As familias nobres do Reino, Ducado e Condado de Borgoña e Franche-Comté *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2661687
* WikiTree: Dijon-7

 |
**Marcial Ginzo Soto**, nado en Ourense en 1885 e finado na mesma cidade o 22 de outubro de 1974, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1915. Foi director de *El Radical* (1910-1913) e colaborou en *Ecos de Orense*. Despois pasou a ser redactor de *La Región*, do que chegou a ser director (1915-1926). Foi presidente do Círculo Tradicionalista de Ourense en 1917 e 1918. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Ourense (1926-1929) e en 1927 foi elixido representante dos concellos de Ourense na Asemblea Nacional Consultiva. Volveu exercer como alcalde nun breve período en 1930. Nese momento fundou o periódico *Galicia*, cunha orientación calvosotelista.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Matías Bobillo Bobillo** |  **Alcalde de Ourense** 1926 - 1929 | Sucesor:**Jesús Soria González** |
| Predecesor:**Jesús Soria González** |  **Alcalde de Ourense** 1930 | Sucesor:**Francisco Villanueva Lombardero** |

Vida persoal
------------

Casou en Ribadavia con Aurora Cendón Rey en 1916.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Galicia*, 8-10-1915, p. 2.
2. ↑  *El Correo de Galicia*, 11-2-1918, p. 2.
3. ↑  *El Correo de Galicia*, 11-5-1916, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Alcaldes de Ourense

### Ligazóns externas

* Diario Galicia (Fernando Valcarcel)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534482
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 47160

 |
**José Ramón Cociña García**, coñecido como **Moncho Cociña**, nado en Ribadeo o 19 de novembro de 1931 e finado no mesmo concello o 22 de xaneiro de 1996, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi presidente do sindicato mixto local de actuacións diversas (1969). En 1971 foi elixido concelleiro en Ribadeo polo terzo sindical. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido concelleiro na candidatura de Coalición Democrática. Director da Caixa Rural de Lugo en Ribadeo. Foi parlamentario galego entre 1981 e 1989 polo PPdeG, antes Alianza Popular. Foi tenente de alcalde e despois alcalde do concello de Ribadeo durante o período que vai de 1983 até 1985. Despois presentouse ás eleccións municipais por Coalición Galega. Finou en Ribadeo o 22 de xaneiro de 1996.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jaime Vidaurrázaga Urbieta** |  **alcalde de Ribadeo** 1983 - 1985 | Sucesor:**José Luis Trashorras Méndez** |

Vida persoal
------------

Casou con María Presentación Iglesias García e foi pai de Nacho, Carla, Beatriz, Mónica e Cristina Cociña Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 23-1-1996, p. 65.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ribadeo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391148
* WorldCat
* VIAF: 51154741625853110006

 |
**Juan Rovira Tarazona**, nado en Lleida o 5 de maio de 1930 e finado o 3 de xuño de 1990, foi un xurista e político español.

Biografía
---------

Fillo do que foi Alcalde de Lleifa e deputado pola Lliga Rexionalista, asasinado o comezo da guerra civil española, Joan Rovira i Roure. Licenciado en Económicas e Dereito pola Universidade de Madrid, gañou por oposición a praza de avogado do Estado. Durante o franquismo ocupou cargos de importancia no Ministerio de Facenda, chegando a subsecretario desde 1971 a 1973. Fundou o partido político Acción Rexional Estremeña que se integraría máis tarde na Unión de Centro Democrático. Foi elixido deputado polas listas deste último partido para o Congreso dos Deputados en 1977 e mantivo a reelección até 1982 cando a formación política se desintegrou. Máis tarde integrouse na entón Alianza Popular da man de Manuel Fraga Iribarne, sendo elixido de novo deputado pola Circunscrición electoral de Alacant na III Lexislatura.

Na I Lexislatura despois de aprobada a Constitución Española, foi nomeado Ministro de Sanidade e Seguridade Social por Adolfo Suárez, destacando que regulou a doazón para transplante de órganos por vez primeira en España. Cesado en 1980, pasou a ser Delegado do Goberno en Cataluña.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha Arquivado 02 de setembro de 2019 en Wayback Machine. na web do Congreso dos Deputados de España

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Enrique Sánchez de León Pérez** |  **Ministro de Sanidade e Seguridade Social**abril de 1979 - setembro de 1980 | Sucesor:**Alberto Oliart Saussol** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3187785
* DBE: juan-rovira-tarazona
* PARES: 146947

 |
Ligamentos da articulación acromioclavicular e glenoumeral.
Os **ligamentos glenoumerais** son un conxunto de ligamentos do membro superior humano, pertencentes á articulación glenoumeral, situada no ombreiro. Orixínase na cavidade glenoide escapular e insírese na cabeza umeral. Reforza a cápsula articular glenoumeral en diferentes puntos, dependendo na posición do brazo e do ángulo de rotación.

Son en total tres ligamentos:

* Un une a cavidade glenoide coa parte inferior do tubérculo menor umeral.
* Un segundo une a parte inferior da cavidade co pescozo anatómico umeral.
* Un terceiro insírese no proceso coracoide, avanza xunto co bordo interno da porción longa do bíceps braquial.

Os tres reforzan a cápsula articular, xunto con dous tendóns máis, derivados do músculo pectoral maior e do músculo redondo maior.

Funcións
--------

A función principal é reforzar a cápsula articular glenoumeral. Durante a abdución, os ligamentos segundo (medio) e terceiro (inferior), contráense; mentres que o primeiro (superior) reláxase. Durante a rotación lateral, os tres tendóns están contraídos, mentres que durante a rotación medial están relaxados.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en castelán)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5569232
* MAG: 2778432549

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 34961
* TA: A03.5.08.003

 |
***Hysterical*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Clap Your Hands Say Yeah, editado o 12 de setembro do 2011 no Reino Unido, Europa, Australia e o Xapón, e o 20 nos Estados Unidos. O álbum foi producido por John Congleton e a súa portada deseñouna Maya Pindyck. A banda lanzou os temas "Same Mistake" e "Maniac" como sinxelos, e ámbolos dous podendescargarse dende a súa páxina web. Un vídeo da canción "Maniac" foi realizado polo director belga Dieter Dirkx e apareceu o 14 de setembro.

Listaxe de cancións
-------------------

Todas os temas compostos por Alec Ounsworth.

1. "Same Mistake"
2. "Hysterical"
3. "Misspent Youth"
4. "Maniac"
5. "Into Your Alien Arms"
6. "In a Motel"
7. "Yesterday, Never"
8. "Idiot"
9. "Siesta (For Snake)"
10. "Ketamine and Ecstasy"
11. "The Witness' Dull Surprise"
12. "Adam's Plane"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3144445
* AllMusic: mw0002158128
* Discogs: 370420
* Metacritic: clap-your-hands-say-yeah
* MusicBrainz: ID

 |
**Juan Rufo Gutiérrez** nado en Córdoba, 1547 circa e finado ibídem en 1620, foi un escritor e militar español, da coroa de Castela.

Traxectoria
-----------

Era fillo dun tintoreiro de apelido *Rofos*. De mozo refuxiouse en Portugal por ter cometido algunhas irregularidades administrativas. Cambiou o apelido por *Gutiérrez Rufo*, variando o apelido do seu pai. Viviu en Toledo e Sevilla, Madrid e Nápoles. Tivo unha mocidade rebelde e aventureira, perdeu o seu tempo de estudante en Salamanca, sufriu varias detencións e tivo que loitar polas súas débedas de xogo. Con 21 anos alistouse no exército de Don Xoán de Austria e en 1568 participou na campaña militar contra a revolta dos mouriscos en Granada e posteriormente na batalla de Lepanto. A raíz destas experiencias militares, escribiu o seu poema épico *La Austríada*, poema de pouco valor artístico e principalmente descritivo sobre as guerras de Granada e a batalla de Lepanto, onde celebra as fazañas do seu príncipe. Non obstante, a obra foi eloxiada por Cervantes que, no escrutinio da Biblioteca do Quixote, foi considerado como un dos tres mellores poemas de cabalería casteláns e un dos máis ricos tesouros da poesía de España. Son de maior interese *Las seiscientas máximas*, enxeñosas meditacións moralistas en forma proverbial e anecdótica.

Notas
-----

1. ↑  "Rufo Gutiérrez, Juan nell'Enciclopedia Treccani". *www.treccani.it* (en italiano). Consultado o 2022-12-24.

Véxase tamén
------------

* Epopea
* Poeta de guerra

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Juan Rufo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1566483
* WorldCat
* VIAF: 100241087
* BAV: ADV11189189
* BNE: XX1247370
* BNF: 14618723g
* BVMC: 31023
* CANTIC: a11278183
* CERL: cnp01381979
* DBE: juan-gutierrez
* FAST: 1844980
* GND: 108978399X
* ICCU: RMLV049469
* ISNI: 0000 0001 1814 3024
* LCCN: n90675055
* NTA: 071075070
* PTBNP: 171266
* SUDOC: 067311385

 |
**Hywel Williams**, nado en Pwllheli o 14 de maio de 1953, é un político galés e membro do parlamento para o Plaid Cymru do distrito electoral de Caernarfon, antes ocupado por Dafydd Wigley, de 2001 a 2010 e actualmente no distrito electoral de Arfon.

Traxectoria
-----------

Hywel Williams naceu en Pwllheli en 1953 e estudou en Ysgol Glan y Môr na mesma cidade. Máis tarde estudou psicoloxía na Universidade de Cardiff e despois fixos prácticas na Universidade de Bangor antes de converterse nun profesional de servizos de saúde mental.

Antes da súa elección en xuño de 2001, traballou como profesor na Universidade e consultor. Tamén traballou como director de proxecto para Gohil Cymru e como voceiro do Youth Peoples Action Group en Gales. Ocupou varios cargos en organizacións que dirixen a formación de traballadores sociais e foi a fonte de moitas iniciativas para desenvolver servizos sociais en lingua galesa .

Hywel foi elixido como representante do distrito electoral de Caernarfon en 2001. Obtivo o 44% dos votos, e nas eleccións de 2005 máis do 45% cunha maioría superior a 5.200 votos. En maio de 2010 foi presentado á circunscrición de Arfon onde foi elixido cun 35,98% e unha maioría de 1.455 votos respecto ó seu rival laborista.

Na Cámara dos Comúns do Reino Unido, Hywel pertence ó Comité de Asuntos Galeses que traballa en estreita colaboración coa Asemblea Nacional de Gales. As súas misións parlamentarias dentro do Plaid Cymru corresponden ás áreas de traballo e pensións, discapacidade e saúde.

Notas
-----

1. ↑  "Members of Parliament". Plaid Cymru. Arquivado dende o orixinal o 26 de abril de 2019. Consultado o 8 de febreiro de 2017.
2. ↑  Debrett's People of Today (ed.). "Hywel Williams". Debretts. Arquivado dende o orixinal o 11 de novembro de 2014. Consultado o 12 de xullo de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Hywel Williams Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Perfil no Parlamento Británico *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q266189
* WorldCat
* VIAF: 106755299
* BNF: 151212487
* ISNI: 0000 0001 2085 9347
* Journalisted: hywel-williams
* LCCN: nb2011014190
* NKC: jx20080103046
* NTA: 069441243
* SUDOC: 120766345

 |