recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Pintura de Valeriano Bécquer representando a dinastía borbónica co corpo en porrancho. Embaixo da pintura, pódese ler un soneto a cargo do seu irmán Gustavo Adolfo
**Valeriano Domínguez Bécquer**, nado en Sevilla o 15 de decembro de 1833 e finado en Madrid o 23 de setembro de 1870, foi un pintor español.

Traxectoria
-----------

Era fillo do pintor José Domínguez Bécquer, sobriño do tamén pintor Joaquín Domínguez Bécquer e irmán do poeta Gustavo Adolfo Bécquer. Iniciouse na pintura da man de seu pai, aínda que tamén tivo como mestre a Antonio Cabral Bejarano. Trasladado a Madrid, foi seu irmán quen lle abriu as portas dos ambientes artísticos da capital española. 

En 1864 recibiu do Goberno da Nación o encargo dunha serie de pinturas que reflectisen as festas populares, os costumes e os traxes típicos das distintas rexións españolas e que deron lugar a obras como "O baile", "Festa popular do Moncaio (Aragón)" ou "Costumes españois da provincia de Soria". Con todo un cambio do Goberno supuxo para o pintor abandonar o traballo ao ver suspendida a bolsa que tiña concedida para a súa realización. 

Traballou como debuxante e ilustrador de importantes publicacións como *La Ilustración Española y Americana*, *El Museo Universal* e *El Arte en España*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Valeriano Domínguez Bécquer - Biografía e galería de obras *(en castelán)*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3325495
* WorldCat
* VIAF: 66623967
* BMT: 18942
* BNE: XX1154812
* BNF: 12236649v
* Bridgeman: 5675
* BVMC: 9686
* DBE: valeriano-dominguez-bastida
* FAST: 141941
* GEC: 0008592
* GND: 122658213
* ISNI: 0000 0001 1573 1883
* LCCN: n84158901
* MdP: ID
* NTA: 262048795
* PARES: 156116
* RKD: 5544
* SUDOC: 050282581
* ULAN: 500014206

 |
**Gaio Valerio Fraco** (en latín, Gaius Valerius Flaccus), nado en Setia ou Padua c. 45 e finado c. 90, foi un poeta épico latino.

Traxectoria
-----------

Compuxo as *Argonáuticas*, poema épico inacabado en oito libros que se descoñecía durante a Idade Media e foi descuberto nun manuscrito da abadía de Saint Gall (Suíza) en 1416. Trata sobre a viaxe dos heroes gregos coñecidos como argonautas á Cólquida na nave *Argos* en busca do vlaro de ouro, así como dos amores entre Xasón, líder da expedición, e Medea.

No poema, Xúpiter quéixase, no seu diálogo co sol, da viaxe que van realizar Xasón e os seus compañeiros até os dominios de Eetes, rei de Cólquide, xa que de acordo co seu proxecto de historia do mundo, chegou o momento de desempeñar o principal papel aos gregos, para despois deixarllo aos romanos.

Malia a moda neoclásica da época flavia, séguense os postulados estéticos alexandrinos e neotéricos. Hai fábulas eróticas e digresins de carácter mitolóxico e xeográfico vestidas con todas as «cores» da retórica. Lonxe da severidade moral da *Eneida*, a obra, concibida como imitación creadora do homónimo poema de Apolonio de Rodas, é o máis fiel expoñente dunha época xulgada como sombra dun pasado glorioso tido xa por clásico, sendo ao mesmo tempo un nítido reflexo da nova estética literaria. Bo fillo da retórica, Valerio Fraco busca en todo momento a concentración dramática e o cume do *pathos*, con Séneca e Lucano como referencia obrigada. O poema puido servir de inspiración a pintores renacentistas como Tiziano na súa obra *Amor sacro e amor profano.*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Flaco. *Argonáuticas*. Madrid: Editorial Gredos. ISBN 978-84-249-2188-0.  *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q316090
* WorldCat
* VIAF: 100899421
* BAV: ADV10238657
* BIBSYS: 90723059
* BLBNB: 000252171
* BMT: 176606
* BNE: XX1145430
* BNF: 12043060v
* BRE: 1895320
* BVMC: 39666
* CANTIC: a10997714
* CERL: cnp01322534
* CiNii: DA01505228
* DeutscheBio: 118625950
* EBID: ID
* FAST: 1855410
* GEC: 0069020
* GND: 118625950
* ICCU: CFIV054859
* ISNI: 0000 0001 2096 7401
* LCCN: n84216357
* NKC: jn19990210637
* NLG: 219064
* NTA: 067586856
* OL: OL23513A
* openMLOL: 18029
* PTBNP: 413965
* SELIBR: 247163
* SUDOC: 028635175
* Treccani: valerio-flacco
* UNZ: FlaccusGaiusValerius

 |
A **Unión Republicana** foi un partido político español xurdido trala fusión, en setembro de 1934, de varios grupos radicais: o Partido Radical Demócrata de Diego Martínez Barrio, escindido o 16 de maio dese ano do Partido Republicano Radical de Alejandro Lerroux en protesta polo seu achegamento a CEDA; a Izquierda Radical-Socialista de Botella Asensi, escindida do Partido Republicano Radical Socialista; e o á dereita do propio Partido Radical Socialista, liderado por Félix Gordón Ordás.

En 1935 integrouse na Fronte Popular xunto cos socialistas, comunistas, Izquierda Republicana, nacionalistas e outros grupos progresistas.

Tralo triunfo frontepopulista nas eleccións de 1936, o líder da Unión Republicana, Martínez-Barrio, desempeñou interinamente a Presidencia da República trala destitución de Niceto Alcalá-Zamora, ata o nomeamento de Manuel Azaña.

Trala guerra, Unión Republicana converteuse, xunto con Izquierda Republicana, nunha das principais organizacións republicanas no exilio.

Véxase tamén
------------

* Unión Republicana en Galicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2303454
* WorldCat
* VIAF: 144302024
* BNE: XX130473
* BVMC: 82744

 |
A **Unión de Labradores de Montecubeiro** foi unha sociedade de carácter republicano e anticaciquil, con fins recreativos, culturais e cívicos, fundada na Segunda República en Montecubeiro (Castroverde).

Pretendían mellorar a agricultura, o desenvolvemento social e representar os intereses dos labregos. En xuño do ano 1931 aprobouse o seu regulamento. Posteriormente no mes de xullo de 1931 constituíuse a sociedade e elixiuse a primeira directiva inscribíndose no acto trinta e cinco socios da parroquia de Montecubeiro e arredores. Colaboraban con outras asociacións republicanas da rodeada. O 20 de outubro de 1935  asistiron á inauguración da biblioteca escolar na aldea de San Bernabel promovida por Argimiro Rico Trabada. Segundo unha acta de decembro do ano 1935 había 219 socios. No mes de febreiro de 1936 patrocinaron un mitin organizado pola Coalición Republicana no campo da feira de Castroverde facendo a presentación dos oradores o señor Sarille de Montecubeiro. No ano 1936 e 1937 a Unión de Labradores sufriu a represión. Varios socios e familiares foron detidos, expedientados ou asasinados.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, sábado, 26 de outubro de 1935, px. 10.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, mércores, 12 de febreiro de 1936, px. 10.
Coordenadas: 4°36′04″N 74°03′57″O﻿ / ﻿4.6012, -74.0657

A **Universidade dos Andes** é unha universidade privada colombiana, suxeita a inspección e vixilancia por medio da Lei 1740 de 2014 e a lei 30 de 1992 do Ministerio de Educación de Colombia, con sedes en Bogotá e Cartaxena. Foi fundada en 1948 por un grupo de intelectuais destacados, entre eles Mario Laserna Pinzón, Francisco Pizano de Brigard, Alberto Lleras Camargo e Nicolás Gómez Dávila, co obxectivo de crear unha institución de educación superior laica e independente ás correntes políticas do país. Dende os seus inicios albergou parte da elite económica e académica do país e América Latina. Tamén recibiu o apoio de académicos como Albert Einstein, quen participou na xunta consultiva da universidade durante os seus inicios.

A súa poboación estudantil ascende a 19.601, dos cales 14.668 son estudantes de pregrao e 4.933 de posgrao. Conta cunha planta profesoral de 731 profesores, dos cales o 73% conta con doutoramento. Está composta por 12 unidades académicas divididas en 10 facultades, a Escola de Goberno Alberto Lleras Camargo e o Centro Interdisciplinario de Estudos sobre Desenvolvemento. Ofrece 39 programas de pregrao, 25 especializacións, 61 mestrías e 15 doutoramentos. Conta con máis de 143 grupos de investigación e posúe un sistema de bibliotecas, o cal alberga unha colección de 428.490 volumes de libros que datan dende a Idade Media até o presente.

O 26 de xaneiro de 2015, o Ministerio de Educación Nacional, na cabeza do Consello Nacional de Acreditación, outorgoulle a Acreditación Institucional de Alta Calidade por 10 anos, o máximo tempo que contempla a lexislación colombiana, converténdose a primeira universidade privada do país en conseguilo. Foi igualmente incluída en numerosas clasificacións (*Quacquarelli Symonds* e *Times Higher Education*) que a sitúan entre as primeiras 300 universidades do mundo, as dez primeiras de América Latina e en varias ocasións como a mellor de Colombia.

Notas
-----

1. ↑  "El Rector". Consultado o 18 de maio de 2014.
2. ↑  "Directivos". Consultado o 29 de maio de 2017.
3. ↑
4. ↑  Quacquarelli Symonds. "QS World University Rankings".
5. ↑  Times Higher Education. "World rankings - South America".
6. ↑  Quacquarelli Symonds. "QS Latin American University Rankings".
7. ↑  Center for World University Rankings. "Center for World University Rankings 2015".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1569421
* WorldCat
* VIAF: 122661912
* GND: 39186-4
* GRID: grid.7247.6
* ISNI: 0000 0004 1937 0714
* LCCN: n80069056
* MAG: 162096671
* NKC: ko2003181581
* QS: ID
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
***Un milleiro de soles espléndidos*** (en inglés: *A Thousand Splendid Suns*) é unha novela do escritor afgán Khaled Hosseini, publicada en 2007. É a súa segunda novela, despois do seu debut en 2003 con *O cazador de papaventos*. Mariam é unha filla ilexítima, e sofre tanto o estigma que rodea o seu nacemento como o abuso que ó que se enfronta despois do seu matrimonio. Laila, nada unha xeración despois, é en comparanza unha privilexiada durante a súa xuventude. As súas vidas crúzanse cando se ve obrigada a aceptar unha proposta de matrimonio de Rasheed, o esposo de Mariam.

Hosseini destacou nesta novela a súa intención de facer unha "historia de nai e filla" en contraste con *O cazador de papaventos*, que el considera unha "historia de pai e fillo". Continúa algúns dos temas que empregou na súa obra anterior, como as relacións familiares, pero nesta ocasión céntrase nas personaxes femininas e o seu papel dentro da sociedade afgá.

Notas
-----

1. ↑  Biblioteca de Tradución galega (ed.). "Ficha do libro en Bitraga". Arquivado dende o orixinal o 26 de xuño de 2018. Consultado o 11 de maio de 2018.
2. ↑  Book Browse, ed. (2007). "An interview with Khaled Hosseini". Consultado o 2 de xullo de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q860633
* BiTraGa: 2991
* EBID: ID
* OL: OL5782000W

 |
A **Unión Africana e Malgaxe (AMU)** (en francés **Union Africaine et Malgache (UAM)**) foi unha organización internacional creada por antigas colonias francesas en África. En decembro de 1960 un grupo de países independizados de Francia acordaron en Brazzaville a creación dunha organización de cooperación, formalizándose o 12 de setembro de 1961 en Antananarivo axuntando a 12 países, coñecidos como o grupo de Brazzaville: Chad, Camerún, República do Congo, Dahomey, Gabón, Alto Volta, Mauritania, Níxer, Madagascar, República Centroafricana, Senegal e Costa do Marfil. Tiña como obxectivo coordinar posicións obre cuestións internacionais e promover a cooperación nos ámbitos económico e cultural e manter unha organización de defensa común. Tras a creación da Organización da Unidade Africana en 1963 os países membros da AMU deixaron as cuestións políticas para a OUA e mudou o seu nome en marzo de 1964 a **Unión Africana e Malgaxe de Cooperación Económica** para ser substituída finalmente pola Organización Común Africana e Malgaxe en 1965.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q388001
* WorldCat
* VIAF: 157721254
* EBID: ID
* GND: 270598-9
* ISNI: 0000 0001 2112 7340
* LCCN: n83054295
* SUDOC: 029454107

 |
O **Vickers Valiant** foi un bombardeiro a reacción de grande altitude británico deseñado para levar armas nucleares, e nos anos 50 e 60 foi parte da forza de disuasión estratéxica de bombardeiros V da Royal Air Force. Foi desenvolvido por Vickers-Armstrongs en resposta á Especificacción B.35/46 publicada polo Ministerio do Aire para un bombardeiro a reacción con armas atómicas. O Valiant foi o primeiro dos bombardeiros V en estar operativo, e foi seguido polo Handley Page Victor e o Avro Vulcan. O Valiant foi o únco bombardeiro V en lanzar armas nucleares (en probas).

En 1956 Valiants operando dende Malta realizaron misións de bombardeo convencionais sobre Exipto na Operación Musketeer durante a guerra de Suez. Dende 1956 ata principios de 1966 a principal forza de Valiant usouse no rol de disuasión nuclear na confrontación entre as potencias da OTAN e do Pacto de Varsovia. Outros escuadróns realizaron tarefas de repostaxe en voo e guerra electrónica.

En 1962, en resposta aos avances na tecnoloxía soviética de mísiles terra-aire (SAM), a frota da forza V cambiou de voos a grande altitude a voos a baixa cota para evitar ataques de SAM que poderían recibir se voaban a moita altura. En 1964 descubríuse que os Valiants amosaban fatiga e corrosión cristalina nas pezas forxadas de fixación do longueiro traseiro da á. A finais de 1964 estaba un marcha un programa de reparación, pero un cambio no goberno levou a que o novo ministro de defensa Denis Healey decidise que o Valiant debería retirarse do servizo, feito que ocorreu a principios de 1965. Os bombardeiros V Victor e Vulcan permaneceron en servizo ata os anos 80.

Notas
-----

1. ↑  Blackman e Wright 2015, p. 33

Bibliografía
------------

* Blackman, Tony e Anthony Wright. *Valiant Boys: True Stories from the Operators of the UK's First Four-Jet Bomber*. Grub Street Publishing, 2015. ISBN 1-9106-9087-2.
**Victor D'Hondt**, nado en Gante o 20 de novembro de 1841 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 1901, foi un xurista belga e profesor de dereito civil e de dereito fiscal na Universidade de Gante. Foi tamén matemático.

Traxectoria
-----------

Ideou un método, descrito en 1878 e coñecido como Sistema D'Hondt que permite obter o número de cargos electos en proporción aos votos conseguidos polas candidaturas. O seu método, que é polémico e promove ou tende, dentro dun sistema electoral democrático, ao chamado bipartidismo, foi adoptado en moitos países, por exemplo: Arxentina, Austria, Bélxica, Brasil, Bulgaria, Chile, Colombia, Croacia, Eslovenia, España, Finlandia, Guatemala, Irlanda, Israel, Xapón, Países Baixos, Paraguai, Polonia, Portugal, República Checa, Suíza, Turquía ou Venezuela.

Obra
----

* *Système pratique et raisonné de représentation proportionnelle*. Bruxelles, 1882

Notas
-----

1. ↑  *Cómo funciona la Ley D'Hondt*, no diario *Público*. *(en castelán)*
2. ↑  *Elecciones generales 2011. Las injusticias de la ley electoral este 20N* Arquivado 22 de novembro de 2011 en Wayback Machine. en *La Información*. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía do persoeiro *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q313248
* WorldCat
* VIAF: 64146937804613832119
* EBID: ID
* GND: 1107038286

 |
**Unió Democràtica de Catalunya** (**UDC**) foi un partido político catalán de ideoloxía nacionalista e democristiá que estivo integrado xunto con Convergència Democràtica de Catalunya na federación Convergència i Unió (CiU) ata a súa ruptura no ano 2015. O seu presidente e principal líder é desde 1987 Josep Antoni Duran i Lleida. O secretario xeral é Ramon Espadaler.

Constituíuse o 7 de novembro de 1931 e actuou politicamente durante a Segunda República, tralo fin da guerra civil española UDC pasou á clandestinidade, reorganizándose a partir de 1941 na clandestinidade, formando parte dos organismos da oposición democrática contra o franquismo, logo da restauración da democracia participou nas primeiras eleccións ao Parlamento de Cataluña conseguindo un escano e en 1978 asinou acordos con CDC para formar listas electorais conxuntas como CIU. UDC formou parte dos gobernos da Generalitat desde entón ata que CIU perdeu as eleccións catalás de 2003. UDC conta con 16.000 afiliados

Ligazóns externas
-----------------

Web oficial de UDC (catalán)

Notas
-----

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1628993
* WorldCat
* VIAF: 124451004
* BNE: XX139746
* BNF: 16671726b
* GEC: 0068387
* GND: 5178280-7
* ISNI: 0000 0000 8601 6775
* SUDOC: 153654066

 |
**Vicente Luis Irisarri Castro**, nado en Vigo en 1951, é un enxeñeiro e político galego, alcalde de Ferrol dende 2007 ata 2011, polo PSdeG-PSOE. É ademais irmán do arquitecto Jesús Irisarri.

Traxectoria
-----------

É enxeñeiro naval, estudos que cursou en Madrid e aos que engade varios cursos de posgrao. A súa experiencia profesional estivo centrada na xestión empresarial, tanto en empresas privadas como públicas. Desempeñou o cargo de presidente de Portos de Galicia de 2005 a 2007, ente público adscrito á Xunta de Galicia, dende onde participou na planificación e xestión do sistema portuario galego.

Ligado a Ferrol, exerceu como director da empresa Fenya e tamén da cooperativa Passco. Foi presidente da Xunta do Porto de Ferrol, máis tarde Autoridade Portuaria, entre 1989 e 1996, unha etapa na que se remodelou a zona do peirao urbano de Curuxeiras, se rexeneraron as praias de Caranza e A Graña e se puxeron en funcionamento o chamado ‘Novo Peirao’ e a terminal de Endesa.

No eido deportivo, fundou e dirixiu durante 18 anos o Océano Surf Club, o primeiro club de surf de Galiza, e a competición internacional Pantín Classic.

Tras unha dilatada traxectoria como militante político, foi precandidato infrutuoso á Alcaldía de Ferrol nas primarias internas dos socialistas de 1998. Nas Eleccións Xerais de marzo de 2000 foi o número 3 da candidatura do PSdeG pola provincia da Coruña, pero os malos resultados supuxeron que non obtivese escano. En 2006 foi nomeado candidato a alcalde de cara ás eleccións de maio de 2007, abandonando o seu cargo de presidente de Portos de Galicia.

A súa candidatura foi a máis votada o 27 de maio, con 9 dos 25 concelleiros da corporación, fronte aos 4 con que contaban os socialistas no mandado precedente. Porén, a súa condición de maioría relativa obrigou a asinar o 15 de xuño un pacto de gobernabilidade con Esquerda Unida-Izquierda Unida (EU-IU).

Ese pacto quedou rachado en outubro de 2008,[] intre dende o que os socialistas afrontan o goberno da cidade en minoría.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Juncal** |  **alcalde de Ferrol** 2007-2011 | Sucesor:**José Manuel Rey Varela** |

Véxase tamén
------------

### Outras artigos

* Eleccións municipais en Ferrol
Unicorniboot en 2009.
**Unicornibot** foi unha banda galega de math rock instrumental procedente de Pontevedra e formada no ano 2008. O grupo separaríase en decembro do ano 2014 tras editar tres álbums de estudio, *Hare Krishna* (2010), *Dalle!* (2012) e *Mambotron* (2013).

Traxectoria
-----------

No mes de febreiro de 2010 a banda gravou o seu álbum de estrea, *Hare Krishna*, no estudio Brazil en Rivas-Vaciamadrid con Javier Ortiz. O disco foi masterizado no estudio Chicago Mastering Service por Bob Weston, o baixista de Shellac. A banda autoeditaría *Hare Krishna* o 1 de xullo dese ano.

O seu segundo traballo, *Dalle!*, foi gravado ao vivo novamente por Javier Ortiz no estudio Brazil e sería lanzado a través do selo galego Matapadre o 15 de marzo do ano 2012. O álbum foi masterizado no estudio Golden Mastering, en Ventura, California. Tras a publicación de *Dalle!*, Unicornibot tocou no festival catalán Primavera Sound e realizou pequenas xiras que levarían á banda, ademais de a varias cidades españolas, a Francia e a Portugal.

*Mambotron* sería o seu terceiro disco, gravado en maio de 2013 novamente no estudio Brazil. Tamén masterizado en Golden Mastering, sería publicado o 11 de setembro dese mesmo ano por Matapadre.

O 4 de decembro do ano 2014 a banda anunciou a través da súa páxina de Facebook que se tomaría "un descanso sen data de retorno". Unicornibot realizou o seu derradeiro concerto no Liceo Mutante de Pontevedra o día 26 de decembro dese ano.

Pouco despois da disolución de Unicornibot, Toño, Gon e Gayoso volverían a xuntarse para formar unha nova banda, diola, publicando o EP *eh!* de catro temas en setembro de 2015.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Hare Krishna* | 2010 | autoeditado |
| *Dalle!* | 2012 | Matapadre |
| *Mambotron* | 2013 | Matapadre |

Notas
-----

1. ↑  Información de *Hare Krishna* no Bandcamp da banda
2. ↑  Información de *Dalle!* no Bandcamp da banda
3. ↑  Información de *Mambotron* no Bandcamp da banda
4. ↑  Facebook de Unicornibot (ed.). "Nota de despedida da banda". Consultado o 4 de xaneiro de 2015.
5. ↑  Metamovida (ed.). "diola en Metamovida.org". Consultado o 27 de febreiro de 2016.
6. ↑  Bandcamp (ed.). "*eh!* no Bandcamp de diola". Consultado o 27 de febreiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog da banda
Donovan Bailey, récord do mundo sénior na especialidade.
Os **50 metros lisos** son unha disciplina do atletismo que consiste en correr no menor tempo posíbel 50 metros en liña recta sobre unha superficie cha sen obstáculos. 

Os récords e as melllores marcas persoais acádanse frecuentemente nos meses de febreiro ou marzo en competicións en pista cuberta.

Historia
--------

En Europa, os Xogos Europeos en pista cubrta celebráronse por primeira vez en 1966 e, desde 1970, denomínanse Campionatos de Europa en pista cuberta.

Atletas participantes
---------------------

É unha proba practicada sobre todo por atletas moi novos (de 13 anos de idade, ou menos) e destinada a avaliar as cualidades de velocistas dos nenos e nenas evitando un sobreesforzo no adestramento. Pero tamén se celebran competicións de atetas sénior. Practícase en pista cuberta ou ao aire libre.

Récords mundiais
----------------

### Homes

O récords do mundo en categoría masculina posúeo na actualidade o xamaicano nacionalizado canadense Donovan Bailey, con 5,56 seg, alcanzado o 9 de febreiro de 1996 en Reno, Nevada (Estados Unidos),  aos 29 anos.

### Mulleres

Na categoría feminina o récord mundial posúeo a rusa Irina Privalova, con 5,96 seg, conseguido o 9 de febreiro de 1995 en Madrid,  aos 27 anos.

En Galicia
----------

En Galicia destaca a marca de Ana Peleteiro, 6,66 seg, rexistrada na Coruña en pista cuberta o 9 de febreiro de 2013, aos 18 anos.

Notas
-----

1. ↑  EUROPEAN INDOOR CHAMPIONSHIPS (MEN), na Web gbrathletics.com
2. ↑  European Athletics Indoor Championships Statistics – Women na Web de European Athletica.
3. ↑  Récords 50 metros en pista cuberta, homes, na web da IAAF.
4. 1 2  Donovan Bailey, Perfil na web da IAAF.
5. ↑  Récords 50 metros en pista cuberta, mulleres, na web da IAAF.
6. 1 2  Irina Privalova. Perfil na web da IAAF.
7. ↑  Ana Peleteiro. Perfil na web da IAAF.
Un **videoxogo casual** é un estilo de videoxogos dirixido ou usado por un público casual. Os videoxogos casuais poden ter calquera tipo de mecánica e entrar noutro tipo de xénero. Poden ser distinguibeis polas súas regras simples.

Os videoxogos casuais eran comunmente xogados nun PC de xeito online nun navegador web, aínda que hoxe en día é común xogalos en todo tipo de dispositivos dixitais como videoconsolas, móbiles, teléfonos intelixentes, PDAs ou comprimidos. Antes, os xogadores casuais adoitaban ser de maior idade que os xogadores doutro tipo de videoxogos, normalmente de xénero feminino, cun 74% deles sendo de xénero feminino.. Actualmente expandiuse a todo tipo de idades debido á súa integración en videoconsolas e teléfonos intelixentes.

Xéneros
-------

Non hai unha clasificación precisa á hora de falar de videoxogos casuais na industria moderna dos videoxogos. Isto pode ser explicado polas sinxelas ideas que forman a base destes xogos así como pola cantidade de xéneros que se mesturan en cada título. De acordo con Big Fish Games, distribuidor e desenvolvedor de videoxogos casuales,5 e Gamezebo, game review site,6 o común dos títulos máis populares poderíanse clasificar nalgún destes sete xéneros para videoxogos casuais:

* Videoxogo de crebacabezas: (Tales como Brain Teaser, Profesor Layton, Match 3, Marble Popper: Bejeweled series, Collapse! series, Luxor series, Candy Crush Saga...
* Videoxogo de obxectos ocultos: Mystery Case Files series, Mortimer Beckett series, Hidden Expedition series...
* Videoxogo de aventuras: Dream Chronicles, Aveyond, Nancy Drew series,...
* Videoxogo de estratexia: Diner Dash, Delicious series, Cake Mania...
* Videoxogo de arcade e acción: Plants vs. Zombies, Peggle, Feeding Frenzy...
* Videoxogos de palabras, vocabulario e dicionario e Videoxogos de Trivial e Coñecementos: Bookworm, Bookworm Adventures series, Bonnie's Bookstore, Apalabrados...
* Videoxogos de cartas, Board & Mahjong game: Slingo Quest, Lottso! Deluxe, Luxor Mahjong...

Aínda que non hai que descartar que calquera dos xéneros que existen para videoxogos máis complexos, se poidan encontrar tamén presentes no sector dos videoxogos casual, ou que haxa títulos que pertenzan a xéneros únicos do sector.

Véxase tamén
------------

* PlayFirst
* Dinar Dash
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vitiaz.
O ***Vitiaz*** (en ruso Витязь) é un batiscafo ruso que alcanzou, o 8 de maio de 2020, o punto máis profundo do planeta Terra na foxa das Marianas, onde colocou unha bandeirola coa ocasión de celebrar o 75º aniversario da vitoria sobre a Alemaña nazi na segunda guerra mundial. Nese día estableceu un novo récord mundial para un aparato submarino autónomo e non tripulado ao pousar a 10 028 m de profundidade.

O batiscafo tomou o nome do buque soviético de investigación oceanográfca, *Vitiaz*, que determinara, en 1957, o lugar máis profundo desta fosa: 11 022 m.

A inmersión partiu desde o remolcador ruso *Fortiy Krylov* e prolongouse nun espazo de máis tres horas —sen contar o mergullo e volta á superficie—, tempo durante o que o aparato gravou imaxes do fondo mariño e realizou tamén unha análise cartográfica desa zona do océano Pacífico, segundo informou a Fundación de Investigacións Avanzadas rusa. A comunicación entre o batiscafo e a superficie efectuose en tempo real, a través de canles hidroacústicos. Esta Fundación destacou nun comunicado que, a diferenza duotros aparatos submarinos que alcanzaron o fondo dos mares —o xaponés Kaiko e o estadounidense Nereus—, o Vitiaz funciona de maneira totalmente autónoma.

Grazas ao emprego de elementos de intelixencia artificial no sistema de mando do aparato, este pode eludir de maneira autónoma obstáculos no seu camiño, e encontrar unha vía de saída en espazos reducidos", explicou a Fundación. Pola súa parte, o viceprimeiro ministro ruso, Iuri Borisov, destacou que a inmersión do Vitiaz é un "gran logro", tanto da ciencia como da industria da defensa nacional.

Notas
-----

1. ↑  Axencia EFE (10 de maio de 2020). "Un batiscafo llega al punto más profundo del planeta". *La Voz de Galicia*. Consultado o 10 de maio de 2020.
2. 1 2 3  Axencia EFE (9 de maio de 2020). "Embarcación no tripulada llega a lo más profundo del planeta: las Marianas". *10minutos*. Consultado o 20 de abril de 2020.
3. ↑  Emelianenkov, Alexander (9-5-2020). "Победа в гидрокосмосе: Что делал "Витязь" на дне Марианской впадины" [Vitoria no hidrocosmos: que fixo "Vitiaz" no fondo da Foxa das Marianas?]. *rg.ru* (en ruso).
4. ↑  Axencia EFE (9 de maio de 2020). "Batiscafo no tripulado ruso llega al punto más profundo del planeta". *La Vanguardia*. Consultado o 10 de maio de 2020.
*Vaidade* de Juriaen van Streeck.
*Vaidade* de Philippe de Champaigne (1602-1674).
*Vaidade* evocando a San Francisco, por Luis de Morales, século XVI.
*Vanitas*, por Pieter Claesz.
**Vanitas** é o termo latino, que pode traducirse por vaidade, que designa unha categoría particular de natureza morta, de alto valor simbólico, un xénero moi practicado na época barroca, particularmente en Holanda.

O seu título e a súa concepción relaciónanse cunha pasaxe do Eclesiastés: *vanitas vanitatum omnia vanitas* (vaidade de vaidades, todo é vaidade). A mensaxe que pretende transmitir é a inutilidade dos praceres mundanos fronte á certeza da morte, animando á adopción dun sombrío punto de vista sobre o mundo. É, ao mesmo tempo, un elemento esencial no xurdimento do bodegón como xénero individual.

Símbolos
--------

Se os obxectos na Idade Media poden figurar na pintura, é porque teñen un sentido. Nas **vaidades**, os obxectos representados son todos símbolos da fraxilidade e a brevidade da vida, de que o tempo pasa, da morte.

Entre todos estes obxectos simbólicos, o caveira humana, símbolo da morte, é un dos máis correntes. Atópase este *memento mori* (un se decata de que vai morrer) entre os símbolos das actividades humanas: saber, ciencia, riqueza, praceres, beleza... As vanidades denuncian a relatividade do coñecemento e a vaidade do xénero humano suxeito ao paso do tempo, á morte.

Outros símbolos que adoitan atoparse nas vaidades son: froita podre, que simboliza a decadencia como en senescencia; as burbullas, que simbolizan a brevidade da vida e o repentino da morte; fume, reloxos, e reloxos de area, que simbolizan a brevidade da vida; e instrumentos musicais, símbolos da fugacidade e a natureza efémera da vida.

Historia
--------

No século XVII, estes bodegóns moralizantes volvéronse necesarios para a devoción de Europa baixo formas e con intencións diferentes ao Norte e ao Sur, para o catolicismo e para o protestantismo.

É un xénero que gozou de gran apreciación entre os pintores do Norte de Europa, en Flandres e nos Países Baixos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Vanitas*** |

### Bibliografía

* Karine Lanini, *Dire la vanité à l'âge classique. Paradoxes d'un discours*, París, Ed.: Honoré Champion, 2006

### Outros artigos

* Os Embaixadores de Hans Holbein o Mozo
* Anamorfose
* Memento mori
* Triunfo da Morte
* Ars moriendi
* Danza da Morte

### Ligazóns externas

* Páxina web consagrada ás vaidades
* Vanitas na arte contemporánea Unha exposición no Museo de Belas Artes de Virxinia
* Pinturas de Vanitas na National Gallery de Londres

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q733095
* AAT: 300249151
* BNF: 12175175f
* BRE: 1898834
* EBID: ID
* FAST: 1164076
* GEC: 0149870
* LCCN: sh00000162

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vilacova.

**Santa Eulalia de Vilacova** é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 354 habitantes (179 homes e 175 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación.

Xeografía
---------

Está situada ao leste do Concello. Limita ao norte con Toxos Outos, ao sur con Fruíme, ao leste con Rois e ao oeste con Lousame e Lousame. Está situada no curso alto do val do río Vilacova, que nace no monte Murallapreto da aldea de Xestoso. Os cumios máis altos están no monte de Siroña, con altitudes entre os 400 e os 537 m. O monte da Afeosa ten tamén máis de 400 m.

As terras desta parroquia están destinadas a uso forestal e de prado para o gando.

Hai restos de explotación mineira anterior á época da romanización. Máis recentes son as minas de San Fins, de grande importancia na primeira metade do século XX. A mina recibía enerxía eléctrica da minicentral eléctrica de Pías, no río Vilacova, entre Vilacova e Servia, que aínda está en funcionamento.

A igrexa parroquial está en Vilacova.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de Vilacova, Lousame.
* A Fiosa.A Fiosa.
* Marselle.Marselle.
* Silvarredonda.Silvarredonda.
* Vilar de Reconco.Vilar de Reconco.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Vilacova

| Lugares da parroquia de Vilacova no concello de Lousame (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Comparada | A Fiosa | Froxán | Marselle | As Minas de San Fins | Servia | Silvarredonda | Vilacova | Vilar de Reconco | Xestoso |

### Parroquias de Lousame

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Lousame |  |
| --- | --- |
| Camboño (San Xoán) | Fruíme (San Martiño) | Lesende (San Martiño) | Lousame (San Xoán) | Tállara (San Pedro) | Toxos Outos (San Xusto) | Vilacova (Santa Eulalia) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Lousame

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3398168
* código INE: 15042070000

 |
A **Avanced Packaging Tool**, ou **APT** ("Ferramenta avanzada de xestión de paquetes") é un sistema xestor de paquetes usado pola Debian e os seus derivados. APT foi deseñado orixinalmente para traballar con paquetes .deb en sistemas Debian, pero xa foi modificado para traballar con paquetes RPM con apt-rpm, e para correr noutros sistemas operativos como o MacOS X. En sistemas con xestión de paquetes baseados en .deb, como a Debian, APT é realmente unha interface para dpkg.

APT simplifica o proceso de instalación e desinstalación de software en sistemas Unix, automatizando a obtención, (dende o Internet, rede local, ou CD-ROM a configuración, a compilación (algunhas veces) e a instalación do software dende as fontes APT.

Non hai un programa apt por si mesmo; APT é unha libraría escrita na linguaxe C++ de funcións que son usadas por varios programas de liña de comandos (consola) para o tratamento de paquetes; os máis destacados son apt-get e apt-cache.

As interfaces do APT poden actualizar todo o sistema ou só paquetes específicos. Os mesmos poden ser instalados ou desinstalados. Cando se instalan un ou varios, as interfaces do APT poden listar as dependencias deses paquetes, preguntándolle ao administrador do sistema se os paquetes recomendados ou suxeridos deberían ser instalados tamén. Deste xeito se pode instalar automaticamente as dependencias e realizar outras operacións no sistema para permitir a instalación dos paquetes. Da mesma maneira, para actualizar un ou varios paquetes, as interfaces pode instalar, desinstalar ou actualizar outros.

APT é considerado a miúdo como unha das mellores características da Debian, téndolle dado a dita distribución a reputación de ser unha "dor para instalar, pero unha alegría para manter", aínda que coa Debian 3.1 e o seu Instalador-Debian (Debian-Installer), a instalación da Debian sería xa hoxe en día demasiado sinxela como para dar por certo isto.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***APT Modificar a ligazón no Wikidata*** |
***Step by Step*** é unha serie de televisión estadounidense do xénero comedia de situación que se emitiu do 20 de setembro de 1991 ao 15 de agosto de 1997 na ABC e tras unha mudanza de canle pasou á CBS que a emitiu do 19 de setembro de 1997 ao 26 de xuño de 1998.

Sinopse
-------

A serie transcorre nunha pequena vila do estado de Wisconsin, chamada Port Washington. Frank Lambert un contratista divorciado con tres fillos do seu anterior matrimonio casa con Carol Foster, unha estilista viúva que achega tamén tres fillos, a pesar de seren os dous da mesma cidade non se coñecían cando coincidiron en Xamaica nunhas vacacións e que conduciu a un amor a primeira vista que leva ao seu casamento axiña. Nun primeiro momento os fillos de cada parella non conxenian pero paseniñamente vanse convertendo nunha familia unida.

Elenco
------

### Familia Foster

* Carol, a nai interpretada por Suzanne Somers.
* Dana, Staci Keanan, intelixente e perfeccionista.
* Karen, Angela Watson, aspirante a modelo e vaidosa.
* Mark, Christopher Castile, un chapón tolo polos ordenadores e o estudo.

### Familia Lambert

* Frank, Patrick Duffiy, o pai.
* John Thomas ou J.T. Brandon Call, o nugallán da familia.
* Alicia ou Al, Christine Lakin, gústalle vestir e actuar como un rapaz.
* Brendan, Josh Byrne, o tímido da familia.
* Cody, Sasha Mitchell, sobriño de Frank, adolescente excéntrico cun corazón de ouro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Step by Step na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q658216
* AlloCiné: 463
* Epguides: StepbyStep
* IMDb: tt0101205
* LUMIERE: 114453
* Metacritic: step-by-step
* OFDb: 9966
* TMDb: 2617
* TVcom: step-by-step

 |
O **universo observable**, **horizonte cosmolóxico** ou **volume de Hubble** é o anaco de Universo que se pode ver dende a Terra cos nosos métodos de detección de obxectos, como telescopios. Isto acontece porque o universo ten 13 825 millóns de anos e a luz percorre 300 000 quilómetros por segundo, é dicir 9,5 billóns de quilómetros nun ano (ano luz). Hai galaxias das que aínda non nos chegou a súa luz. Porén, vemos as galaxias do universo observable máis afastadas aínda da idade do universo, pero, aínda así, estas vémolas como se estivesen máis preto. Isto débese a que, cando a súa luz foi emitida, estaban máis preto. Polo tanto, diámetro do universo observable é de 46 500 millóns de anos luz, sendo isto denominado como distancia comóbil.

Hai científicos que pensan que o universo observable é unha mínima parte do universo. Pola contra, outros científicos pensan que é case todo o universo. A Terra representaría o centro do universo observable, non a do universo na súa totalidade. Podemos ver a mesma distancia en todas as direccións. O universo observable está medrando cara a todas as direccións. En principio, suponse que de xeito isótropo, é dicir, coa mesma taxa de expansión en todas as direccións, pero na actualidade é algo que está posto en dúbida.

Métodos de detección
--------------------

Para observar o universo observable hai catro telescopios principais que son:

* Hubble: Utiliza luz visible, ultravioleta e infravermella próxima.
* Chandra: Utiliza raios X.
* Compton: Utiliza raios gamma.
* Spitzer: Utiliza luz infravermella afastada.

A simple vista podemos ver a 2,5 millóns de anos luz no que se denomina esfera celeste.

Composición
-----------

O universo observable está composto segundo a sonda Planck por un 68,3 % de enerxía escura 26,8% de materia escura e un 4,9% de materia visible. Sabémolo pola densidade dos átomos na orde do núcleo de hidróxeno sinxelo para catro metros cúbicos. Non se sabe que é a materia e a enerxía escura.

O seu volume é de 1,09×1079 metros cúbicos e a súa masa é de 9,27×1052 kg.

Ilustración do universo observable co Sistema Solar no medio e o Big Bang nos extremos.

Estrutura
---------

As galaxias tenden a agruparse en cúmulos e supercúmulos.

Nós vivimos na Vía Láctea no chamado Brazo de Orión. A Vía Láctea está no Grupo Local e este no Supercúmulo Laniakea.

Notas
-----

1. ↑  "Repensando la cosmología: la expansión del universo podría no ser uniforme". *www.esa.int* (en inglés). Consultado o 2020-04-08.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Universo
* Universos paralelos

### Ligazóns externas

* "www.astromia.com" (en castelán).
* "Atlas of the Universe" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 18 de xullo de 2015. Consultado o 30 de outubro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q221392
* GEC: 0269720
* JSTOR: cosmic-web
* MAG: 2778963380

 |
San Nicolás de Tolentino
O **Voto de San Nicolás de Tolentino** é unha ofrenda a dito santo instaurada polos veciños de Pontedeume (A Coruña) despois do incendio que padeceu a vila no ano 1621, en agradecemento pola súa intervención para aplacar o lume.

Historia
--------

Conta a tradición que en dito incendio os monxes do Convento de Santo Agostiño sacaron en procesión unha imaxe de San Nicolás de Tolentino e botaron ao lume unha reliquia ou xoia do santo. A partir dese momento o lume comezou a minguar ata a súa extinción. O feito foi considerado como un milagre.

Pouco despois do incendio reúnese a Corporación Municipal o 19 de xuño de 1621 decidindo que se vote un día para gardalo, que será o 10 de setembro de cada ano coincidindo coa súa onomástica. Ese día farase misa solemne cantada con sermón e procesión, e o día anterior vésperas solemnes no Convento de Santo Agostiño.

O 16 de maio do ano seguinte, a vila, e no seu nome o Alcalde Maior Pedro Labora, renova o Voto e determínase nomear a San Nicolás de Tolentino co-patrón da vila que tiña como único patrón a Santiago Apóstolo. Neste Voto faise referencia aos boliños de San Nicolás, pequenas pezas de pan que se consagran na misa solemne do día 10 de setembro e que se reparten entre os veciños para protexeren as súas casas do lume. Este costume lembra á reliquia que se lanzara ás chamas.

Tradición
---------

Desde entón, as familias eumesas vanse turnando na renovación do voto e a preparación dos boliños, dos que son moi celosos os eumeses, levándoos ás súas casas para protexelas dos incendios. En dous incendios posteriores nos anos 1892, cando se queimaron tres casas, e en 1941 que ardeu unha casa, botáronse ao lume os boliños.

Hoxe en día, o día 10 de setembro é un dos días grandes das Festas Patronais e continúase renovando o Voto.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* San Nicolás de Tolentino, Co-patrono de la Villa de Pontedeume. DL C-1161/97
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sucesos de Salcedo.
Os **sucesos de Salcedo**, tamén coñecidos como **Os heroes do Campo da Porta** ou **Motín de Salcedo**, foron un motín por cuestión de cédulas persoais acontecido na parroquia pontevedresa de Salcedo o 19 de xuño de 1894.

Historia
--------

Placa na memoria dos labregos asasinados en Salcedo en 1894, no cemiterio parroquial.
Na mañá do 19 de xuño de 1894 presentáronse na parroquia de Salcedo os axentes recadadores de cédulas José Benito Cochón, José Caramés e Andrés Rodríguez acompañados dunha parella da Garda Civil dirixíndose ao lugar do Casal para cobrar o imposto. Presentáronse un bo número de veciños da parroquia protestando por considerar abusivos e inxustos os procedementos de cobro, e atemorizaron aos axentes recadadores e a Garda Civil dando lugar a un motín. Os axentes e a parella fuxiron, refuxíandose o recadador José Benito Cochón na casa do concelleiro José Salgueiro. Pola tarde presentáronse en Salcedo 11 números da Garda Civil cun tenente para rescatar ao recadador. No lugar do Campo da Porta os gardas civís golpearon e detiveron a Benito García. Ao chegar a casa de José Salgueiro informáronos que o recadador xa estaba a salvo e continuaron ao monte, provocando aos veciños. No Carramal detiveron ao alcalde de barrio. Vendo como os veciños se ían concentrando, fixeron varios disparos, resultando mortos José Rodríguez Rial, Manuela Couso e Francisco Piñeiro. A Garda Civil continuou cara a San Xián de Marín.

### O imposto de cédulas

O imposto de cédulas persoais co nome de "cédulas de veciñanza" creouse en 1854. O obxectivo era que toda a poboación tivese un documento de identidade. Porén, o seu carácter foi recadador, polo que ademais de non ser aceptado, levou a motins.

Cun breve período de supresión cara a 1872, o imposto foi variando ao longo da súa existencia, chegando a afectar non só ás cabezas de familia, senón a todas as persoas residentes no Estado maiores de 14 anos. A partir dunha reforma levada a cabo en 1881, e que supuxo un aumento na recadación, o cobro deste imposto bianual efectuábase a domicilio.

Notas
-----

1. ↑  *El Criterio Gallego*, 20-6-1894, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Muller e resistencia, As mulleres nos conflitos sociais do século XIX a mediados do XX
***Vox populi*** é unha locución latina que significa literalmente "voz do pobo". Utilizámola para referirnos a calquera rumor que está en boca de todos. Aparece tamén a miúdo citada como "**vox populi, vox dei**", que se traduce por "a voz do pobo é a voz de Deus", un vello proverbio que se emprega para engrandecer a sabedoría popular.

Non obstante, os primeiros usos desta locución dinnos todo o contrario. Mostra disto é a carta de Alcuino de York a Carlomagno no 798, e máis concretamente este fragmento "*Nec audiendi qui solent dicere, Vox populi, vox Dei, quum tumultuositas vulgi semper insaniae proxima sit*" , cuxa tradución é: "E non debería escoitarse aos que acostuman dicir que a voz do pobo é a voz de Deus, pois o desenfreo do vulgo está sempre próximo á loucura".

Notas
-----

1. ↑  "(Epistolae 166)". Arquivado dende o orixinal o 04 de maio de 2009. Consultado o 04 de maio de 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 15 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
**Valerià Paül i Carril**, nado en Barcelona o 21 de maio de 1979, é un xeógrafo catalán de orixe galega. É experto en paisaxe e Ordenación do Territorio de España.

Primeiros anos
--------------

Con raíces celanovesas, é residente de Santiago de Compostela. Licenciouse en Xeografía pola Universidade de Barcelona en 2001 recibindo o Premio Nacional de Fin de Carreira do Ministerio de Educación. Doutorouse cinco anos máis tarde coa tese *L’ordenació dels espais agraris metropolitans. Plans, gestió i conflictes territorials a la regió de Barcelona*, dirixida por Joan Tort i Donada e cuxa cualificación foi de sobresaliente *cum laude*. Nesta etapa orientou a súa carreira á investigación e especialización en Ordenación do Territorio e en estudos de paisaxe.

Carreira científica
-------------------

Participou en diversos proxectos de investigación da Universidade de Barcelona, así como da Universidade de Santiago de Compostela, na que traballa na actualidade, e na Universidade de Australia Occidental. Traballou tamén no Observatori del Paisatge de Cataluña. Participou en proxectos como o *Atlas de paisaxe baseado na obra de escritores da comarca do Empordà* (2008) ou o *Proxecto europeo Spatial Indicators for a Europe 2020 Strategy Territorial Analysis (SIESTA)* (2011-2013). Á súa vez, é autor e coautor dun gran número de artigos científicos de relevancia internacional, coautor e coordinador de varios libros e obras colectivas, entre as que destacan *Paisaxes galegas: unha escolma plural de olladas ás paisaxes de Galiza* (coordinador, 2007), *Territorios, paisajes y lugares: trabajos recientes de pensamiento geográfico* (coordinador, 2005) o *L'Empordà de Josep Pla* (coautor con Joan Tort i Donada, 2009).

Ten colaborado e investigado con importantes xeógrafos de dentro e de fóra de España, entre os que destacan Joan Tort i Donada, Fiona Haslam McKenzie, Xosé Santos Solla, Juan Manuel Trillo Santamaría, Sébastien Rayssac ou Rubén Camilo Lois González, entre outros. Na actualidade é profesor e investigador na Universidade de Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. ↑  "Valerià Paül - Citas de Google Académico". *scholar.google.es*. Consultado o 2016-06-01.
2. ↑  "Grupo ANTE (USC)". Consultado o 21 de marzo de 2018.
3. ↑  "Valerià Paül Carril en Dialnet". Consultado o 21 de marzo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24202756
* WorldCat
* VIAF: 10158915
* BNE: XX1582512
* Dialnet: 793049
* ISNI: 0000 0000 5934 2970
* LCCN: no2012034214
* SUDOC: 155827715

 |