recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 35°31′21″N 12°36′18″L﻿ / ﻿35.5225, 12.605

Illas Peláxicas.
Tartaruga cabezuda.
O **arquipélago das Peláxicas** (*Isole Pelagie* en Italiano) sitúase no mar Mediterráneo, a medio camiño entre a illa de Sicilia e a costa africana de Tunisia, ao oeste de Malta. Está formado por tres illas maiores, Lampedusa, Linosa e Lampione.
O nome Peláxico deriva da voz grega «pelaghia», que significa «alta mar». O arquipélago é a parte máis austral de Italia (Illa de lampedusa) e pertence á provincia de Agrigento, da rexión siciliana.

Xeografía
---------

Son tres pequenas illas volcánicas, de baixa altura sendo a altitude máxima o monte *Vulcano* (186 m), na illa Linosa. As súas costas son especialmente altas e dentadas. Xeoloxicamente, pertencen ao continente africano, xa que son unha prolongación da súa plataforma continental. A poboación do arquipélago é duns 6.450 habitantes.

A illa máis grande é Lampedusa, con preto de 20 km² de superficie, e é tamén a máis poboada (6025 habitantes). Está situada a 124 km de África (Punta de Chebba) e a 210 de Sicilia (Golfo de Gela). A segunda illa en superficie é Linosa, situada a uns 40 km ao nordés de Lampedusa, que ten 5,43 km² e contaba con 433 habitantes (2001). A máis pequena é Lampione (1,2 km²), situada a uns 20 km ao oeste de Lampedusa, e a 110 do continente africano, que permanece deshabitada.

Sen considerar pequenos puntos de agricultura, as illas atópanse deforestadas debido á talla indiscriminada e a desaparición dos cultivos ancestrais de oliveiras, cimbros e alfarrobeiras. Hai cincuenta anos, a maior parte do terreo dedicábase ao cultivo, e estaba cercada por muros de pedra. Actualmente, a economía local depende da pesca (esponxas de mar e industria conserveira), e o turismo en Lampedusa.

Reserva natural das illas Peláxicas
-----------------------------------

Creada en 2002, está considerada como espazo de interese natural pola Unión Europea. Alberga unha poboación autóctona de *tartaruga boba* (*caretta caretta*), que está en perigo de extinción por mor da pesca indiscriminada e o turismo. É o único sitio onde pon ovos regularmente no Mediterráneo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108489
* WorldCat
* VIAF: 246521573
* EBID: ID
* GEC: 0049773
* GeoNames: 2523847
* NKC: ge457369
* TGN: 1010209

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Himilcón (homónimos).
**Himilcón** (en púnico *Chimilkât*, en grego antigo Ἱμίλκων
) viviu polo 450 a. C.) e foi un navegante e explorador cartaxinés. Realizou unha viaxe polas costas occidentais de Europa, chegando posiblemente até Inglaterra, para dirixir cara a Gades (actual Cádiz) o comercio de chumbo, cuxo monopolio tendía a afianzarse en Marsella. Esta viaxe converteuno no primeiro viaxeiro coñecido proveniente do Mar Mediterráneo que alcanzou as costas noroccidentais de Europa. A súa historia é coñecida por un relato do propio Himilcón no que conta a súa viaxe, citado en obras posteriores de autores romanos como Rufo Festo Avieno, quen cita a viaxe de Himilcón tres veces na súa *Ora maritima* (114-29, 375-89 e 402-415). A referencia máis antiga á viaxe de Himilcón é unha breve mención realizada por Plinio o Vello na súa *Historia Natural* (2.169a). A través destes informes púidose reconstruír a ruta que seguiu o cartaxinés, a pesar dos elementos fantásticos que incluíu.

Non se sabe practicamente nada do propio Himilcón. Navegou cara ao norte ao longo da costa atlántica das actuais Portugal, España e Francia. Alcanzou o territorio dos oestrumnides, unha tribo que habitaba na Bretaña, probablemente para comerciar estaño co que facer bronce e outros metais preciosos. Segundo Avieno, Himilcón non foi o primeiro en navegar polo Atlántico norte, senón que seguiu as rutas comerciais usadas polos tartesios do sur da Península Ibérica. Cerca de Tartessos, os cartaxineses gobernaban o porto comercial de Gadir (en fenicio 𐤂‏𐤃‏𐤓‏ «fortificación») polo que é lóxico que Himilcón explorase as costas próximas.

Himilcón describiu as súas viaxes como travesías aterradoras, informando repetidamente da presenza de monstros mariños e algas que impedían a viaxe, probablemente para desalentar os navegantes gregos que trataban de competir nas súas rotas comerciais.

Notas
-----

1. ↑  Biografías y Vidas. "Himilcón". Consultado o 8 de abril de 2007.
2. ↑  Rufo Festo Avieno, *Ora maritima*
3. ↑  Plinio o Vello, *Historia Natural* II.169a

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q458365
* EBID: ID

 |
O *Portus Cale na actualidade: Porto en primeiro plano e Gaia no fondo*
**Portus Cale** era o nome dunha cidade da Gallaecia romana que se corresponde coa actual cidade portuguesa de Porto.

Do seu nome provén o do actual Portugal, pois durante a Alta Idade Media o norte luso, foi tamén denominado como condado de Portu Cale, para diferencialo do condado de Galiza. A denominación histórica para o territorio cuberto por ambos era o de Galiza, herdando o nome da Gallaecia romana.

Cale e Gaia
-----------

Mentres a primeira parte do sintagma (*Portus*) se continúa no nome do actual Porto, na orela dereita do Douro, o de segundo está continuado polo de Gaia, a localidade sita en fronte de Porto, na beira esquerda do mesmo río, oficialmente denominada Vila Nova de Gaia.

Cale e Galiza
-------------

A raíz do nome *Cale*, é, posibelmente, a mesma que se contén no nome dos kallaikoí ou galaicos. Mesmo se ten defendido que en orixe os galaicos serían un pobo localizado nos arredores da foz do Douro, que acabou por estender o seu nome ao conxunto de *populi* sitos ao Norte dos lusitanos. Aínda que non deixa de ser unha hipótese verosímil, en apoio cítanse casos similares. O nome do que nós chamamos Alemaña é en realidade a extensión da designación dunha tribo, os alamáns, a un conxunto de pobos xermanos. Grecia, nome romano para designar a Hélade, é outro caso semellante.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1982979
* DARE: 13696
* GeoNames: 2732544

 |
**Winixiso** ou **Winichis** (no latín da época *Winigisus*; morreu en 822) foi duque de Spoleto (*dux Spolitanus*) desde 789 ata a súa morte.

Traxectoria
-----------

Posibelmente era un franco do círculo de Carlomagno cando foi enviado no 788 para guiar a Hildeprando de Spoleto e a Grimoaldo III de Benevento en cooperación coas tropas francas contra a invasión bizantina. 

Nesta primeira acción na que é mencionado tivo éxito, ao derrotar aos gregos guiados por Teodoro en Apulia. Hildeprando, con todo, morreu na campaña e Carlomagno designou a Winixiso para sucedelo no ducado de Spoleto. 

Winixiso foi designado por Carlomagno para que actuase como un *missus dominicus* seu no Ducatus Romae e estaba na basílica de San Pedro cando o papa León III foi asaltado o 25 de abril de 799. Foi el quen o levou á protección de Spoleto ata que puido volver a salvo a Roma. 

Winixiso veuse envolto nunha guerra con Grimoaldo III de Benevento, con todo, e foi capturado no cerco de Lucera en 802. Estivo prisioneiro por un ano ata que foi liberado en 803.

Mentres León III estaba próximo á morte en 815, os cidadáns de Roma rebeláronse, pero o rei Bernardo mandou a Winixiso a Roma para reprimir a desorde. 

En 822, Winixiso abandonou as súas obrigas mundanas e retirouse a un mosteiro, onde morreu non moito tempo despois (probabelmente nese mesmo ano). sucedeuno Suppón I, *Brixiæ civitatis comes* ("Conde da cidade de Brescia").

Notas
-----

1. ↑  Hodgkin, VIII, 256. de acordo con Einhardo, *Grimaldus Beneventanorum dux* capturou *Winigisum comitem Spoletii* en *Luceria* e "tívo[o] en honorábel cativerio" ata o ano seguinte. Segundo os *Annales Fuldenses*, foi cercado e capturado por *Grimoldo* en 803.
2. ↑  Hodgkin, VIII, 51. Einhardo.
3. ↑  Anais reais francos e Einhardo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press: 1895.
* Foundation for Medieval Genealogy: Northern Italy — Spoleto.
**José María Colmeiro Rey**, nado en Santiago de Compostela o 16 de marzo de 1887 e finado en Vigo o 11 de marzo de 1954, foi un médico e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Medicina en 1913. Médico especialista en pel e enfermidades venéreas e urinarias. Traballou en Vigo para o Concello, Irmás Trinitarias, Garda Civil. En 1925 foi nomeado médico titular do Concello de Vigo. Foi presidente do Colexio Médico Comarcal. Estivo adscrito ao Grupo Autonomista Galego de Valentín Paz-Andrade. Foi moi popular o seu libro *Historia clínica de un beso*, que aconsellaba ao mozos a superar os prexuízos ligado á sexualidade e a previr as enfermidades de transmisión sexual. O seu sobriño foi o tamén médico José Carlos Colmeiro Laforet. Finou en Vigo o 11 de marzo de 1954.

Obras
-----

* *Evolución e importancia de la gonoterapia*, 1913.
* *Historia clínica de un beso*, 1933.

Vida persoal
------------

Retrato de Jose Mª Colmeiro Rey, 1895, de Joaquín Vaamonde.
Casou con Josefa Franco Fermoso, que finou en 1964, e foi pai de Jose Carlos e Manuel Colmeiro Franco.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 12-3-1954, p. 6.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-7-1964, p. 7.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martín, Gerardo (2017). *Diccionario de vigueses (1875-1945). Retazos de historia local a través de la vida de más de 1700 personajes*. Pontevedra: Deputación Provincial. ISBN 978-84-8457-448-4.

### Ligazóns externas

* Los doctores Colmeiro, guías sexuales de los vigueses
Coordenadas: 55°15′40″N 21°18′24″L﻿ / ﻿55.26111, -21.30667

O **río Niemen** (en lituano, *Nemunas*; en belaruso, *Нёман*; en ruso, *Неман*; en polaco, *Niemen*; en alemán, *Memel*; e en sueco, *Njemen*) é un río da Europa oriental que transcorre por Belarús e Lituania e que, no seu curso baixo, forma a fronteira entre Lituania e Rusia (co exclave do óblast de Kaliningrado).

Xeografía
---------

É o décimo cuarto río en lonxitude de toda Europa, con 937 km, o máis longo de Lituania e o terceiro de Belarús. As súas augas son tranquilas (nace a 176 m sobre o nivel do mar), cunha velocidade media dun a dous metros por segundo, e cunha profundidade máxima de cinco metros.

Os seus maiores afluentes son os ríos *Neris*, con 510 quilómetros, *Ščiara*, con 325 quilómetros, e *Šešupė*, cunha lonxitud de 298 quilómetros. Proporciona grandes recursos para as comunicacións dos países que atravesa, sendo a navegación moi activa en verán.

O río Niemen nace en Slomin, en Godno, e alí se lle unen algúns afluentes, facéndose navegábel; pasa logo por Alytus e despois por Kaunas. Máis adiante pasa por Smalininkai, segue o seu curso de leste a oeste recibindo dous afluentes, o Šešupė e o Jūra. Baña a cidade de Tilsit (agora *Sovetsk* en ruso).

Desemboca no mar Báltico cerca de Klaipeda, na Lagoa de Curlandia, onde forma un delta, dividíndose nun labirinto canais mesturándose con pólderes e zonas húmidas que fan do delta un destino atractivo para o ecoturismo. As catro principais ramas son Atmata, Pakalnė, Skirvytė e Gilija.

O río ten un papel crucial no ecosistema da lagoa de Curlandia. Proporciona a principal fonte de auga na lagoa e mantén a súa auga case doce. Isto permite que vivan alí animais de auga doce e de auga salobre.

Conforme se expande o delta do Niemen, a lagoa vai afundindo.

Posto que o delta se encontra en Lituania, a miúdo se lle chama *delta do Nemunas*. Alí creouse un parque rexional no ano 1992.

Historia
--------

Debe este río certa celebridade histórica a unha entrevista que o 25 de xuño de 1807 toveron nunha balsa no medio do río os dous emperadores Napoleón I e Alexandre I, aos que se uniu despois o rei de Prusia Federico Guillerme III; dita entrevista serviu de preliminar para a Paz de Tilsit.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Niemen Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5622
* WorldCat
* VIAF: 315128288
* BRE: 2258277
* EBID: ID
* FAST: 1244712
* GeoNames: 596657
* GND: 4038578-4
* LCCN: sh86002695
* NKC: ge420217

 |
O **Ducado de Vicenza** foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Son escasas as informacións sobre as súas vicisitudes internas; durante o reino longobardo tivo un papel estratéxico rexional dun certo relevo,

Historia e características
--------------------------

Vicenza estivo entre as primeiras cidades en caer baixo o dominio longobardo, durante a primeira fase da invasión guiada por Alboíno no outono do 568, e foi probabelmente elevada inmediatamente a sede ducal. No 688-690 o ducado veuse envolto na rebelión de Alachis, duque de Trento. O rebelde deu reunido ao seu redor toda a área oriental da *Langobardia Maior* (a *Austria*), onde máis fortes eran as tendencias autonomistas, filo-arianas e militaristas entre os duques longobardos. Paulo Diácono precisa que Alachis someteu as varias sedes ducais "en parte con promesas, en parte coa forza" e, no caso de Vicenza, narra que cando o usurpador se presentou ás portas da cidade os cidadáns presentaron batalla contra el. Con todo, vencéronos rapidamente, e pregáronse á alianza con el (*Historia Langobardorum* V, 39). A revolta foi reprimida en pouco tempo, no 690, polo rei Cuniperto, quen venceu e matou o usurpador en batalla.

Entre as personalidades máis relevantes ligadas ao ducado contamos con Vechtari, duque de Friúl do 663 ao 671, e sobre todo o duque Pedro, que no 732, durante o reinado de Liutprando e xunto co herdeiro ao trono Hildeprando, ten éxito na empresa de conquistar a capital dos bizantinos en Italia, Rávena. Logo da caída do reino longobardo, o duque de Vicenza Gaido estivo entre os promotores da revolta contra Carlos Magno liderada polo duque de Friúl, Rotgaudo (776); o rei franco, con todo, sufocou doadamente a rebelión.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paulo Diácono, *Historia Langobardorum* (*Storia dei Longobardi*, Lorenzo Valla/Mondadori, Milán, 1992).
* Jörg Jarnut. *Storia dei Longobardi*. Turín, Einaudi, 2002. ISBN 8846440854

### Artigos relacionados

* Vicenza.
* Ducados longobardos.
* Longobardos.
* Véneto.

| * v
* c
* e
Ducados do Reino longobardo |
| --- |
| Langobardia Maior | 
Ducado de Friúl • 
Ducado de Ceneda • 
Ducado de Treviso • 
Ducado de Vicenza • 
Ducado de Verona • 
Ducado de Trento • 
Ducado de Parma • 
Ducado de Piacenza • 
Ducado de Reggio • 
Ducado de Brescia • 
Ducado de Bérgamo • 
Ducado de San Giulio • 
Ducado de Turín • 
Ducado de Asti • 
Ducado de Pavia • 
Ducado de Tuscia
 |
| Langobardia Minor | 
Ducado de Spoleto • 
Ducado de Benevento
 |
Hospital de San Paulo.
O **Santuario da Nosa Señora dos Remedios** é un santuario localizado na parroquia dos Remedios, no concello de Mondoñedo. No interior do santuario destaca o conxunto barroco. O templo pertence á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

Situación
---------

O Santuario da Nosa Señora dos Remedios atópase no exterior da vila, cara ao oeste. O templo está nun dos extremos do Campo dos Remedios, na Pena do Outeiro, en terreos mercados no ano 1558 ao cabido con doazóns dun grupo de mindonienses.

Enfronte do santuario atópase a Alameda dos Remedios, que ten a peculiaridade de ser unha das máis antigas de España, plantada en 1594 polo rexedor Luís de Luaces, e é onde se celebrou a primeira Festa da Árbore de Europa (1569). Hai un monólito que o conmemora nun dos seus xardíns. O quiosco situado nun dos laterais da Alameda foi, nalgún tempo, un fermoso escenario para a banda municipal.

Á beira da alameda atópase o Hospital de San Paulo, construído tamén na mesma época co santuario. Por riba da porta destacan o escudo de Mondoñedo e o do bispo Sarmiento, de quen se di que tiña a "doenza da pedra" polas moitas construcións que fomentou e que quixo abrir unha canle polo río Masma para traer auga do mar ata Mondoñedo[]. Dende a Alameda destaca a vista sobre o val do río Cesuras e sobre o Mosteiro dos Picos.

A Alameda é o marco ideal para as feiras e festas máis importantes de Mondoñedo, por exemplo, As San Lucas, As Quendas, ou as propias dos Remedios. Festas nas que a Alameda énchese con multitude de mindonienses, os postos dos feirantes e as polbeiras, onde se prepara o tradicional polbo á feira.

Historia
--------

As súas orixes remóntanse ao ano 1558, cando se constrúe unha pequena ermida e un albergue para os peregrinos. Pero esta construción sufriu varias reformas debido ao seu estado ruinoso polo ano 1643. A ermida, tal como se pode ver hoxe en día, é o resultado da obra que o bispo Antonio Alejandro Sarmiento Sotomayor mandou construír en 1733.

Arquitectura
------------

A súa planta é de cruz latina, aínda que as súas naves, cubertas por bóvedas de canón, parecen do mesmo tamaño.

Ofrendas
--------

Cada ano hai unha ofrenda por parte dun dos alcaldes da zona incluída na diocese. No 2019 o encargado da ofrenda foi o representante de Ribadeo, realizándoa o domingo 15 de setembro.

Notas
-----

1. ↑  "Una fiesta centenaria, la del árbol, cumple hoy 450 años en Mondoñedo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-02-02. Consultado o 2019-02-02.
2. ↑  "Ofrenda aos Remedios - Novas. Concello de Ribadeo". *ribadeo.gal*. Consultado o 2019-09-23.
**John Ngugi** (10 de maio de 1962 en Nyahururu, Kenya) é un corredor kenyano de longa distancia que foi campión olímpico dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de Seúl.

Traxectoria
-----------

Ngugi deuse a coñecer a mediados dos anos 80 nas probas de cross-country, especialidade na que conseguiu cinco títulos de campión do mundo, catro deles consecutivos (1986-1989 e 1992). Isto é algo que ninguén conseguira antes.

Na pista, participou nos Campionatos do Mundo de Roma de 1987 na proba de 5.000 metros. Tras gañar comodamente a súa serie clasificadora, semellaba un dos candidatos a medalla, pero acabou nunha decepcionante 12ª posición.

Nos Xogos Olímpicos de Seúl gañou a medalla de ouro nos 5.000 metros, despois de correr en solitario case toda a proba. A súa marca de 13:11,70 foi a mellor do mundo ese ano. Segundo foi o alemán occidental Dieter Baumann (13:15,52) e terceiro o alemán oriental Hansjörg Kunze (13:15,73).

Nos Xogos da Commonwealth de Auckland en 1990, Ngugi gañou a medalla de prata nos 5.000 metros, véndose superado no sprint final polp case descoñecido australiano Andrew Lloyd, que lle venceu por só oito centésimas. Esta foi a súa derradeira competición importante antes da súa retirada.

En 1993 rexeitou pasar un control antidopaxe por sorpresa, e por iso recibiu dous anos de suspensión, o que supuxo o final da súa carreira deportiva.

| * v
* c
* e
**Campións olímpicos de 5.000 metros.** |
| --- |
|  | 1912: Hannes Kolehmainen • 1920: Joseph Guillemot • 1924: Paavo Nurmi • 1928: Ville Ritola • 1932: Lauri Lehtinen • 1936: Gunnar Höckert • 1948: Gaston Reiff • 1952: Emil Zatopek • 1956: Vladimir Kuts • 1960: Murray Halberg • 1964: Robert Schul • 1968: Mohamed Gammoudi • 1972: Lasse Virén • 1976: Lasse Virén • 1980: Miruts Yifter • 1984: Said Aouita • 1988: John Ngugi • 1992: Dieter Baumann • 1996: Vénuste Niyongabo • 2000: Millon Wolde • 2004: Hicham El Guerrouj • 2008: Kenenisa Bekele • 2012: Mo Farah • 2016: Mo Farah |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q361673
* Munzinger: 01000002223
* IAAF: 2046
* Sports Reference: john-ngugi-1

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sextans (homónimos).
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sextante (homónimos).

O **sextante** é un instrumento astronómico usado para determinar a latitude, que substituíu ao astrolabio.

Mede a distancia angular, como a altura do Sol, da Lúa e das estrelas. O sextante foi inventado simultaneamente na Inglaterra e nos Estados Unidos en 1731. A palabra sextante deriva do latín, significando *un sexto* (da circunferencia celeste).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *sextante*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179430
* AAT: 300201687
* BNCF: 30976
* BNF: 119667354
* BRE: 3546002
* EBID: ID
* GND: 4181103-3
* JSTOR: sextants
* LCCN: sh85120694
* MAG: 157083588
* Treccani: sestante

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre astronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Rory Best**, nado en Poyntzpass (Condado de Armagh, Irlanda do Norte) o 15 de agosto de 1982, é un xogador británico de rugby retirado que xoguei de talonador (hooker) no Ulster Rugby da Magners League.

Traxectoria
-----------

Best estudou no Portadown College, e posteriormente Agriculture na Universidade de Newcastle, onde xogou na academia dos Newcastle Falcons. Volveu a Irlanda para xogar nos Belfast Harlequins no 2002, conseguindo o seu primeiro contrato polo Ulster no 2004. Debutou co Ulster nun partido fronte a Munster na Magners League 2004-2005. En novembro dese mesmo ano debutou coa selección de Irlanda fronte aos All-Blacks en Lansdowne Road, e no 2006 foi titular por primeira vez fronte aos Springboks. Na tempada 2007-08 substituíu ao seu irmán Simon como capitán do Ulster.

Formou parte do XV do Trevo no Torneo das Seis Nacións 2007, gañando a tripla coroa, ademais ese mesmo ano xogou co XV do Trevo a Copa do Mundo de Rugby. No Torneo das Seis Nacións 2009 conseguiu o Grand Slam co XV irlandés.

O 19 de marzo do 2011 foi convocado para xogar o derradeiro encontro do Torneo das Seis Nacións 2011 fronte a [[selección de rugby de Inglaterra|Inglaterra, conseguindo unha vitoria por un 24 a 8 que lle permitiu ao XV irlandés rematar o torneo na terceira posición.

Palmarés
--------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Equipos** | **Tempadas** | **Títulos** |
| Ulster Rugby | 2004 - | 1 Magners League (2009) |
| XV do Trevo | 2005 - | 1 Torneo das Seis Nacións (2009) |

Notas
-----

1. ↑  "The Times & The Sunday Times". *www.thetimes.co.uk* (en inglés). Consultado o 2022-04-29.
2. ↑
3. ↑  "Rory Best ruled out for up to three weeks". *belfasttelegraph* (en inglés). ISSN 0307-1235. Consultado o 2022-04-29.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do xogador na páxina do Ulster Rugby
* Ficha do xogador na páxina da IRFU
* Ficha do xogador en itsrugby.co.uk

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1896655
* EPCR: RB936890
* ItsRugby: 1471
* SCRUM: 15049

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: María Seoane (homónimos).
**María Seoane Toimil**, nada en Oleiros (Silleda) en 1952, foi unha desaparecida galega da ditadura arxentina.

Traxectoria
-----------

Foi secuestrada no domicilio dos seus pais en La Plata por un grupo de personas vestidas de paisano o 12 de maio de 1977. Foi internada no campo de concentración de La Cacha. A CIG localizou a excompañeiros de cativerio que relataron a súa vida e a doutros dous galegos no campo en 1999. O equipo xurídico da CIG pediu ao xuíz Baltasar Garzón que dictara auto de procesamiento e busca internacional contra 25 militares arxentinos aos que imputaba a desaparición de 76 persoas, entre as que figuraban os galegos María Seoane Toimil e José Monteagudo Ferreiro.

Notas
-----

1. ↑  "La CIG entrega a Garzón un dossier sobre 30 gallegos desaparecidos en Argentina", *La Voz de Galicia*, 12-11-1999, p. 24.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 13-11-1999, p. 18.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Desaparecidos pola ditadura arxentina

### Ligazóns externas
O **santuario de Santa Columba das Pías** é un santuario situado na parroquia de Codesoso pertencente ó concello de Sobrado.

Descrición
----------

A Igrexa, dunha soa nave con muros de cantaría e cachotería con tellado de tella, áchase no medio dunha carballeira centenaria. No seu interior contén un retablo de madeira policromada creado por Tomás de Fachal e Pedro Otero, escultores de Santiago de Compostela. Acaroada ó santuario hai unha pequena capela de 1710 consagrada a Santa Columba que contén unha imaxe da mesma en pedra. Na súa festa, en Pentecoste, reúnense miles de persoas que se achegan a renderlle culto e gozar da celebración.

Neste mesmo lugar atópase a fonte das Pías, con sona de ter propiedades milagreiras e empregada tradicionalmente para remediar as dores de cabeza, de pes, da gorxa, da vista e para afeccións cutaneas. É posíbel que a fonte fose antigamente venerada como lugar de nacemento do río Mandeo.

Fonte das Pías

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  "Boletín Oficial del Arzobispado de Santiago. Santuario das Pías y la Bula Apostólica de Inocencio XII.". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2011. Consultado o 09 de xuño de 2015.
2. ↑  Alonso de Dios, Alberto (2014). "Santuario de Sta. Comba das Pías". *galiciamaxica.gal*. Arquivado dende o orixinal o 09 de xuño de 2015. Consultado o 09 de xuño de 2015.
3. ↑  A Fonte Santa de Piñor (Melide)
4. ↑  Galíndez, Andregoto (2021-06-09). "Arqueotoponimia: Nacemento do río Mandeo (Santa Columba das Pías)". *Arqueotoponimia*. Consultado o 2021-06-22.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Esteiro.

**San Fiz de Esteiro** é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 562 habitantes (284 homes e 278 mulleres), distribuídos en 31 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 588 habitantes.

Xeografía
---------

A parroquia de **Esteiro** esténdese pola ribeira sur da ría de Cedeira e na marxe dereita do río Porto do Cabo. Ten como lindes polo norte a parroquia de Piñeiro separada polo regato de Cordobelas e o alto da Trabe; polo sur limita coas terras do concello de Cerdido no río Porto do Cabo, e polo oeste o mesmo río sepáraa das do concello de Valdoviño.

A estrada de Ferrol a Cedeira atravesa esta parroquia de norte a sur bordeando a ría polos lugares de Lamestra, Sáa, Campo da Cruz e Cordobelas. Dende esta sae outra que vai até San Román de Montoxo polos lugares de Vilela, Laxe, Sisalde e Noval

Patrimonio
----------

Na beira dereita do río Lamestra ao pé da estrada que vai até San Román de Montoxo érguese a igrexa parroquial na honra de San Fiz.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Esteiro

| Lugares da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira |  |
| --- | --- |
| Ardeón | O Barral | Campelo | Campo da Cruz | Cordobelas | Corveiral | A Costa | Os Edreiros | Fontefría | Os Freires | A Laboreña | A Laxe | Os Loureiros | A Madalena | Noval | Pedralba | As Pedras | A Pedreira | As Penas | O Peneiro | O Porto do Cabo | A Poza | Redemuíños | Saa | San Miguel | Santallamar | Santo Isidro | Sisalde Cativo | Sisalde Maior | Vilarcai | Vilela |

### Parroquias de Cedeira

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Cedeira |  |
| --- | --- |
| Cedeira (Santa María do Mar) | Cervo (Santalla) | Esteiro (San Fiz) | Montoxo (San Xiao) | Piñeiro (San Cosme) | Régoa (Santa María) | San Román de Montoxo (San Román) | Teixido (Santo André) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Cedeira

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11007488
* código INE: 15022030000

 |
Xulio Simón con Neira VilasXulio Simón con Neira Vilas
**Xulio Simón Rúa**, nado en Rioxoán (Valonga, Pol) o 23 de setembro de 1956, é un investigador, profesor e escritor galego.

Traxectoria
-----------

É profesor de EXB pola Escola de Maxisterio de Lugo e ten unha licenciatura en filoloxía pola Universidade de Barcelona. No 1985, realizou o Curso de Lingua e Cultura Portuguesa na facultade de Letras da Universidade de Lisboa. No 1990 participou no Curso "Didactique du Français Langue Etrangère", na Université de Paris III Sorbonne Nouvelle. Foi profesor colaborador da Xunta de Galicia no Curso de Iniciación en Lingua Galega celebrado en París no 1990

É colaborador dende hai anos coa Asociación Cultural Rosalía de Castro de Cornellá (Barcelona), tanto na súa revista *Lúa Nova* como no programa radiofónico *Sempre en Galicia* que comezou a saír en antena no 1986 en Radio Cornellá. Colabora tamén co Certame Internacional de Poesía en Lingua Galega Rosalía de Castro que vén realizando a Asociación, formando parte do xurado.

A partir da década de 1980 creou unha base de datos da literatura galega xunto coa portuguesa, catalá, española e a universal que abrangue do 1850 ao 2004, que se publicou como unha wiki co nome de Xulipedia.

Obras
-----

* *Os mosteiros de Galicia en bicicleta de montaña* (1998), coautor xunto con Carlos Dopazo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* wiki www.xulipedia.com
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  "Obras gañadoras do XXXIII Premio Rosalía de Castro, en Cornellà". *Axenda cultural AELG*. 16 de decembro de 2019.
2. ↑  "O proxecto". *Xulipedia*.
3. ↑  "Os mosteiros de Galicia en bicicleta de montaña". *Dialnet*.
Illa Palm.
A **illa Palm** é unha pequena illa do arquipélago das Illas Granadinas, a 1´6 km da illa Unión, e só accesible por barco. Ten unha superficie de 0´55 km², e ten cinco praias.

Orixinalmente coñecida como a illa de Prune, Illa Palm debe o seu nome actual aos antigos propietarios, o falecido John Caldwell (coñecido como Johnny Coconuts, "Johnny Cocos") e a súa esposa Mary, prantaron centos de cocos, producindo a transformación do deserto e os pantanos infestados de mosquitos existentes na illa nun territorio cuberto de palmas. A súa pista de aterraxe de herba foi sacrificado para sementala de palmas, trala construción dunha pista de cemento de 752 m na veciña illa Unión. O edificio circular da torre de control de tráfico aéreo segue en pé malia que agora se utiliza como vivero de palmas novas.

En Palm Island é o fogar do resort Palm Island e vinte residencias privadas. Hai dous restaurantes (o restaurante Royal Palm e o Sunset Grill), dous bares, un spa, piscina, ximnasio, biblioteca, pista de tenis, tenis de mesa e sala de TV/Internet ademais doutras instalacións para os hóspedes. Normalmente, o complexo atende a 80 persoas con 93 empregados.

A illa é agora un refuxio para a fauna e durante o ano 2015, introducíronse 125 tartarugas de terra para substituír a pequena poboación que foi arrastrada polo furacán Iván en 2004. Malia que non é indíxena, a vexetación é similar á illa Unión, de onde se traen as tartarugas que son liberadas cando crecen máis aló do tamaño que lles serían ser presa das iguanas terrestres nativas.

Notas
-----

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Hotel Palm Island

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Illa Palm*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q717210
* GeoNames: 3577841
* MusicBrainz: ID

 |
**Entre Douro e Vouga** é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Norte e da Área Metropolitana do Porto; é coñecida tamén como "Terras de Santa Maria". Limita ao norte coas subrexión de Grande Porto e Támega, ao leste coa de Dão-Lafões, e ao sur e ao oeste coa de Baixo Vouga. Ten unha superficie total de 859 km² e unha poboación de 274.859 habitantes (2011).

Concellos
---------

Comprende cinco concellos:

* Arouca
* Oliveira de Azeméis
* Santa Maria da Feira
* São João da Madeira
* Vale de Cambra

Poboación
---------

A maior cidade da rexión de Entre Douro e Vouga é São João da Madeira con 21.713 habitantes (2011), mais cerca de metade dos habitantes da rexión viven no concello de Santa Maria da Feira, con 139.312 habitantes (INE, 2011).

Existem grandes diferenzas entre os municipios do Entre Douro e Vouga, correspondendo a área máis dinámica e industrial aos concelhos máis occidentais como o eixo urbano constituído por Santa Maria da Feira, Oliveira de Azeméis e São João da Madeira. Esta é, de facto, unha rexión cunha densidade de poboación elevada converxendo progresivamente nunha integración urbana cada vez máis efectiva. Como contraste hai concellos como Vale de Cambra e Arouca, cunha poboación máis dispersa, menores densidades de poboación e unha dinámica industrial menos evidente. A parte occidental rexistra grandes crecementos poboacionais, mentres que o último sector rexistra pouca varición a nivel demográfico.

Existe unha grande interacción entre tódolos concellos da rexión, así como cos concellos de Vila Nova de Gaia, Porto e Espinho (todos eles do Grande Porto); e Ovar, Estarreja, Albergaria-a-Velha e Sever do Vouga (do Baixo Vouga).

Cidades do Entre Douro e Vouga
------------------------------

* São João da Madeira - 21.713 habitantes
* Santa Maria da Feira - 12.511 habitantes
* Oliveira de Azeméis - 12.204 habitantes
* Lourosa - 8.636 habitantes
* Fiães - 7.991 habitantes
* Vale de Cambra - 3.912 habitantes

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Associação Florestal de Entre o Douro e Vouga
A **illa Lougheed** é unha das illas deshabitadas do arquipélago ártico canadense na rexión de Qikiqtaaluk, Nunavut. Ten unha superficie de 1.312 km². Está relativamente illada comparada con outras illas árticas canadenses, e está situado no océano Ártico, a medio camiño entre a illa Ellef Ringnes ao nordés e a Illa Melville cara ao suroeste. Forma parte do Grupo Findlay.

Illa Lougheed e Illa King Christian. Imaxe de satélite creada por MODIS Rapid Response System, NASA/GSFC

Historia
--------

O primeiro avistamento coñecido da illa foi en 1916 por Vilhjalmur Stefansson, durante a súa Expedición ártica.

O 14 de abril de 1993, Environment Canadá revogou un permiso concedido a Panarctic Oils Ltd. para desfacerse de 400 toneladas de chatarra no océano fronte á illa de Lougheed. A decisión tomouse en resposta ás preocupacións expresadas polos residentes de Grise Fiord, Resolute, Arctic Bay e Pond Inlet. En lugar de botar o material no mar, iniciouse un proxecto de investigación para avaliar o impacto ambiental da acumulación de chatarra na illa Lougheed.

En 1994, Larry Newitt do Geological Survey of Canadá e Charles Barton da Australian Geological Survey Organization estableceron un observatorio magnético temporal na illa de Lougheed, preto da posición prognosticada do Polo Norte magnético, co fin de monitorear as flutuacións a curto prazo do campo magnético da Terra.

Notas
-----

1. ↑  Stefansson, Vilhjalmur (1922). *The Friendly Arctic: The Story of Five Years in Polar Regions*. New York: Macmillan.
2. ↑  Newitt, Larry. "Tracking the North Magnetic Pol". uni-muenchen.de. Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2008. Consultado o 2008-05-18.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Lougheed Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Illas da Raíña Isabel

### Ligazóns externas

* Lougheed Island no Atlas do Canadá - Toporama; Natural Resources Canada

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1409509
* WorldCat
* VIAF: 235217628
* GEC: 0428757
* GeoNames: 6060747
* GND: 4517274-2
* OSM: 1656489

 |
**Rogelio Fernández Miniño**, nado no Porriño cara a 1903 e finado no mesmo concello o 9 de agosto de 1937, foi un mecánico e político galego.

Traxectoria
-----------

Mecánico no Porriño. De ideoloxía libertaria. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse na casa da nai. Permaneceu agochado na casa da nai, nun zulo, co seu irmán Eduardo. A pesar dos continuos rexistros da Garda Civil e os falanxistas, non foron descubertos. Para intentar que descubriran o seu agocho, os fascistas prenderon á súa muller Alsira, a varias das súas irmás e a Eugenia, a muller de Eduardo, a principios de 1937. Os entobados, ao quedar atendidos só pola nai xa maior, decidiron abandonar o zulo e marcharon a Tui, onde se ocultaron na casa de Evangelina Jaso González xunto co sobriño de Eduardo, Herminio Saavedra. Sospeitando de Evangelina, un día da Semana Santa de 1937, ao mencer, os falanxistas rodearon a casa e os agochados intentaron fuxir. Eduardo e Rogelio conseguírono, mentres Herminio torceu un pé ao caer e foi detido xunto con Evangelina. Eduardo e Rogelio escaparon por separado, Eduardo foi a Couso, na parroquia de Guláns, onde tres días despois apareceu Rogelio e ámbos decidiron agocharse na capela de San Cibrán, onde permaneceron case un mes ata a celebración da romería a finais de maio. Foron para unha cova nos arredores do monte Faro onde a súa irmá Carmen lles levaba comida. Cercado por falanxistas en Salceda de Caselas cando tentaba pasar a Portugal co seu irmán, foi morto na Insua o 9 de agosto de 1937.

Vida persoal
------------

Casou con Alsira Rodríguez Covelo, e foi pai de Álvaro, Germán e Rogelio Fernández Rodríguez.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paz Antón, Xosé Ramón (2007). *O Porriño 1936*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 168–169, 171–176. ISBN 978-84-8341-157-5.

### Ligazóns externas

* Rogelio Fernández Miniño na páxina web *Nomes e Voces*.
Coordenadas: 43°32′35″N 7°01′58″O﻿ / ﻿43.542938888889, -7.0327083333333

A **ponte dos Santos**, inaugurada o 29 de xullo de 1987, cruza a ría de Ribadeo, unindo Asturias e Galicia pola costa. Inicialmente foi construída para soportar a amplitude dunha estrada normal, pero no 2008 foi inaugurada (1 de outubro de 2008) a ampliación que consistiu en adecuala para un desdobramento de calzada para soportar o paso dunha autovía (A-8).

Secuencia de luces en dous faros da ría de Ribadeo: un na ponte dos Santos, á nosa esquerda e máis próximo, e outro ó comezo da enseada de Arnao (Asturias), ó fondo, a nosa dereita.
Recibe o nome polas dúas capelas que ten a ría a cada beira, a de San Román nas Figueiras (Castropol) e a de San Miguel en Ribadeo.

A actividade marítima viuse variada pola construción da ponte dos Santos, afectando á reconversión das lanchas de pasaxe para paseos turísticos ou limitando a altura dos navíos construídos nos estaleiros.

Homenaxes
---------

O 4 de maio de 2013 Correos emitiu un selo cun valor facial de dous euros coa imaxe da ponte.

Galería de imaxes
-----------------

* LocalizaciónLocalización
* A ponte, cos apoios laterais tras o desdobramentoA ponte, cos apoios laterais tras o desdobramento
* Antes da ampliación.Antes da ampliación.
* Dende Castropol.Dende Castropol.
* Ribadeo dende pasarela peonil sur da ponte.Ribadeo dende pasarela peonil sur da ponte.
* Antigo cargadoiro de mineral e a ponte ao fondo.Antigo cargadoiro de mineral e a ponte ao fondo.

Notas
-----

1. ↑  *El puente de los Santos estrena desdoblamiento*. El Comercio Digital. 01/10/2008 *(en* *castelán)*.
2. ↑  España, La Nueva. "El calado de la ría y el puente de los Santos limitan los encargos". *www.lne.es* (en castelán). Consultado o 2019-09-27.
3. ↑  Sello da Ponte dos Santos sobre a ría de Ribadeo. ribadeando.blogspot.com.es

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponte dos Santos*** |

### Ligazóns externas

* Puente de los Santos - Structurae *(en inglés)*
Os **tumultos en Inglaterra en 2011** foron unha serie de manifestacións violentas e criminais, ocorridos entre os días 6 e 10 de agosto de 2011, a principio en distritos de Londres, espallándose enseguida por outras cidades e vilas do país, onde houbo enfrontamentos entre a poboación e a policía, saqueos e incendios criminais.

Historia
--------

Tras unha manifestación pacífica en 6 de agosto de 2011, convocada en protesta ao asasinato de Mark Duggan con armas de fogo por parte de oficiais da Policía Metropolitana de Londres no 4 de agosto de 2011, deu comezo un motín en Tottenham, no distrito de North London. Os días seguintes, o tumulto estendeuse a varios barrios e distritos de Londres e, finalmente, a outras áreas de Inglaterra. Os disturbios máis graves producíronse fóra de Londres, en Bristol e outras cidades de Midlands e do Noroeste de Inglaterra. Tamén houbo outros sucesos ligados a revoltas en moitas cidades menores de Inglaterra.

Os disturbios caracterizáronse como saqueos desenfreados e ataques incendiarios de niveis sen precedentes. Como resultado, o primeiro ministro británico David Cameron retornou antecipadamente das súas vacacións en Italia, o mesmo que fixeron outros gobernantes e líderes da oposición para atender o caso. Ademais, todas as vacacións da policía foron canceladas e o Parlamento foi convocado en 11 de agosto para debater a situación.

A partir do 15 de agosto, preto de 3.100 persoas foron presas, das cales máis de 1.000 foron acusadas. As detencións, acusacións e procesos xudiciais continúan, cos tribunais a traballar horas extras.

Cinco persoas morreron e polo menos dezaseis persoas resultaron feridas como resultado directo dos actos violentos relacionados. O valor estimado dos danos materiais foron calculados nunhas 200.000.000 £[], mentres que a actividade económica local se veu significativamente comprometida.

Adoita culparse á acción policial do inicio da revolta,[] sendo criticada a subseguinte reacción deste corpo como non axeitada nin suficientemente eficaz. Os tumultos tiveron xerado un continuo debate a nivel político, social e académico sobre as causas e o contexto en que aconteceron.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29065
* EBID: ID

 |
**Santo André** é unha importante cidade industrial e comercial na Megalópole de São Paulo. Co crecemento industrial brasileiro das décadas de 1950 e 1960, a cidade recibiu industrias de pezas para automóbiles, equipamentos eléctricos e motores, produtos químicos, pezas de plástico, téxtiles, e outras e, a partir de entón, tivo un gran crecemento poboacional. É hoxe unha das máis grandes cidades do estado e, a pesar dalgunhas industrias teren cerrado as súas fábricas na cidade (despois de que os terreos para expansión foran escasos) e as teren transferido a outros puntos do Brasil, o comercio e os servizos da cidade permaneceron e diversificáronse.

Por ser veciña á cidade de Sao Paulo, unida a esta por diversos medios de transporte (ferrocarril, ómnibus), e os seus límites xeográficos confundírense, mesmo os seus habitantes que traballan na capital fan compras e pagan os seus impostos na cidade, ademais de seren utilizados os seus servizos por persoas de cidades veciñas, inclusive da capital. Así, a súa dinámica económica permanece.

Vista da Vila de Paranapiacaba.
Pertence á cidade o antigo distrito de Paranapiacaba, xurdido coa instalación do ferrocarril que uniu a cidade de Santos a Jundiaí en 1872. Era un acampamento dos traballadores da construción e dos enxeñeiros ingleses que proxectaron o ferrocarril. A estación do ferrocarril na vila de Paranapiacaba ten unha curiosa copia do reloxo *Big Ben*, ademais dun museo ferroviario.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191652
* WorldCat
* VIAF: 145427755
* BRE: 4799856
* EBID: ID
* GEC: 0060484
* GeoNames: 6322558
* MusicBrainz: ID
* OSM: 298086

 |
Ulises loitando contra Escila e Caribdis (Heinrich Füssli, 1794-1796)
Na mitoloxía grega, **Caribdis** foi un horrible monstro mariño, fillo de Poseidón e Xea, que tragaba enormes cantidades de auga tres veces ó día e devolvíaas outras tres veces, provocando así a forma dun remuíño que devoraba a todo aquel que se poñía ó seu alcance.

Xunto a Escila, outro monstro mariño semellante, limitaba un estreito paso marítimo. Ámbolos lados do estreito estaban á distancia dun tiro de arco, tan próximos entre si que se os mariñeiros que intentaban cruzar o estreito evitando a Caribdis pasaban demasiado cerca de Escila, e viceversa. De aí que a expresión "*entre Escila e Caribdis*" ten o significado de estar entre dous perigos de tal xeito que tratar de evitar un leva a caer no outro .

Os argonautas de Xasón conseguiron evitar os dous perigos grazas a que Tetis, unha das 50 nereidas e nai de Aquiles, guiounos na travesía. Ulises, pola contra, seguiu os consellos de Circe e preferiu arriscarse con Escila, aínda que a costa de perder parte da súa tripulación, antes que perder o barco completo con Caribdis.

Xeografía
---------

Estreito de Mesina
Caribdis sitúase, tradicionalmente, no estreito de Mesina, entre Sicilia e Calabria (Italia). Asóciase co remuíño que forman as correntes de auga que conflúen nesta zona, aínda que realmente non é perigoso. Outra posible localización, quizais máis verosímil, sitúano nas proximidades do cabo Skilla, no noroeste de Grecia. Porén, outros investigadores cren que se trata dun lugar puramente fabuloso imposible de identificar con ningún escenario real.

Heracles pasou por alí á volta do seu décimo Traballo, co gando roubado ó xigante Xerión, e Caribdis, que orixinalmente era unha ninfa mariña, rouboulle varias vacas e devorounas, polo que Zeus a castigou transformándoa nun monstro. Outra lenda di que o castigo foi causado porque Caribdis asolagou a terra para ampliar o reino submarino do seu pai Poseidón. Xa neste estado, tragaba grandes cantidades de auga tres veces ó día, incluíndo os barcos que navegaban por este lugar, e logo devolvía a auga.

Notas
-----

1. ↑  José Saramago, no seu libro «Las intermitencias de la muerte», escribe: "*Aprovechando la confusión que reina en la sociedad, ahora más que nunca entre la espada y la pared, entre Escila y Caribdis, entre martillazos y tenazas*" *ABC*, 7.11.2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Caribdis Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s.v. *Caribdis*.

### Ligazóns externas

* "Entre Escila y Caribdis" (4.03.2019) *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192082
* WorldCat
* VIAF: 202157161
* GEC: 0015018
* Pleiades: 462157
* SUDOC: 103472118
* Theoi: Kharybdis

 |
**Manuel Bernárdez Filgueira**, nado en Vilagarcía de Arousa en 1867 e finado en Montevideo en 1942, foi un xornalista, diplomático e editor uruguaio de orixe galega.

Traxectoria
-----------

Fillo de Juan Ramón Bernárdez e Dolores Filgueira. Con seis anos abandonou Vilagarcía de Arousa e trasladouse a Arapey, ao norte do Uruguai. Obtivo a nacionalidade uruguaia pouco despois da maioría de idade.

Non foi á escola, formouse na casa. Na infancia escribiu poesía e prosa, publicou o seu primeiro traballo *Confidencias a una joven amiga* aos dezaoito anos. Nas seguintes tres décadas, traballou en diversas editoriais e periódicos nacionais e internacionais. Casou con Carmen Martínez-Thédy en 1894, con quen tivo catro fillos.

En 1898 converteuse en editor de *El Diario* en Buenos Aires; despois viaxou ao Brasil e escribiu un libro co título *De Buenos Aires al Iguazú*. Entre 1904 e 1905, Bernárdez escribiu sobre Arxentina, comentando o seu desenvolvemento económico: *Viajes por la República Argentina, La nación en marcha*, *Jornadas del progreso argentino, hacia las cumbres*.

En 1910 trasladouse ao Brasil en calidade de cónsul do Uruguai, e foi ministro do seu país en 1916. Morreu en 1942 en Montevideo.

Obras
-----

* *Claros de luna*, 1886.
* *Memorias de campo*, 1887.
* *Ave, Maria!*.
* *La muerte de Artigas*, 1891.
* *El Tratado de la Asunción*, 1894.
* *De Buenos Aires al Iguazú*, 1901.
* *El Brasil, su vida su trabajo, su futuro: itinerario periodístico*, 1908.
* *Aspectos ejemplares de la nueva Bélgica : las grandes patrias chicas : páginas de una memoria*, 1928.
* *Política y Moneda*, 1931.
* *Tambos y Rodeos*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Obras de Manuel Bernárdez

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6752449
* WorldCat
* VIAF: 11859962
* Autoresuy: 601
* BNE: XX1204607
* CiNii: DA14582491
* GND: 173151256
* ISNI: 0000 0000 8339 2898
* LCCN: no00102775
* NLG: 169926
* NTA: 290467616
* OL: OL2216410A
* PTBNP: 1462467
* SUDOC: 088583821

 |