**Titus Flavius Domitianus**, nado en Roma o 24 de outubro de 51 e finado na mesma cidade o 18 de setembro de 96, foi un emperador romano.

Traxectoria
-----------

A desaparición prematura de Tito deu o poder ao seu irmán máis novo Domiciano, quen non tardou en rebelarse contra aquel. Como gobernante e administrador mostrouse moi capaz, pero no persoal caracterizouse pola súa desmesurada ambición e por un autoritarismo extremo.

Sucumbiu á tentación de instaurar unha monarquía absoluta, relegando o Senado, utilizando a súa condición de *censor perpetuo* para mantelo afastado e controlado estreitamente, en beneficio dun consello imperial que manexaba ao seu antollo. Esixiu a súa proclamación divina e que se lle rendesen os honores correspondentes.

Estes e outros aspectos negativos da excesiva concentración do poder, como as confiscacións arbitrarias e a lixeireza como se ditaban as condenas a morte, tiveron a súa contrapartida na mellora da xestión gobernamental.

**Domiciano** foi un déspota, pero non se deu os excesos de Calígula ou Nerón, senón que gastou as súas enerxías na acción política. Gañou en eficacia administrativa e medrou a presenza dos ecuestres no aparello burocrático, promoveu o retorno ás tradicións romanas, opoñéndose aos cultos de orixe oriental que estaban a invadir Roma. Puxo especial empeño no reforzamento das fronteiras. A xustiza fíxose máis efectiva e a fiscalización dos gobernadores provinciais fíxose cun maior rigor. Avanzou na romanización e ampliouse o dereito de cidadanía.

Cos problemas fronteirizos, en xeral, prevaleceron as armas romanas. Afianzouse o poder en Britania, levándose a cabo unha notable penetración en Escocia. Castigouse duramente aos catos, pobo xermánico, empurrándoos mais aló do Rin. Reorganizouse a Xermania, dividíndoa en Superior e Inferior a efectos administrativos e militares. Afianzou a presenza romana nos Campos Decumates, mellorando as comunicacións e fortificacións. Derrotou aos dacios, un pobo danubiano, que baixo o seu xefe Decébalo, previamente desfixera un exército romano, e logo concluíu con eles unha paz de circunstancias, debido á presión que exercían os marcomanos.

Pese ao rigor co que gobernou, Domiciano non tivo que facer fronte a rebelións, exceptuada a do gobernador da Xermania Superior, Lucio Antonio Saturnino, rapidamente sufocada. En troques, foi vítima das endémicas conxuras familiares, e na que lle custou a vida interveu a súa propia esposa.

Con el extínguese a dinastía Flavia, cuxos emperadores proporcionaron prosperidade, eficacia administrativa e fortaleza militar, pero cuxa actuación foi creando as condicións para transformar o principado nunha monarquía absoluta. Sexa como for, a obra dos Flavios supuxo un sólido cimento para a fecunda *Pax Romana*, que se había prolongar cos seguintes emperadores durante case un século.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Domiciano*** |

| Imperio Romano |
| --- |
| *Segue a:* Tito | **Domiciano**(81-96) | *Precede a:* Nerva |
| Dinastía Flavia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1423
* WorldCat
* VIAF: 96284078
* BAV: ADV10082576
* BIBSYS: 90764431
* BMT: 140670
* BNE: XX1435364
* BNF: 119376464
* BRE: 1965300
* CANTIC: a11031086
* CERL: cnp01318875
* DBE: domiciano
* DeutscheBio: 118672231
* EBID: ID
* FAST: 39095
* GEC: 0022701
* GND: 118672231
* ISNI: 0000 0001 2144 4389
* LCCN: n79077412
* NKC: ola2011633540
* NLA: 63540221
* NLG: 45348
* NNDB: 000087702
* NTA: 070099936
* Orthodox Encyclopedia: 178858
* SELIBR: 307134
* SNAC: w6571z4j
* SUDOC: 027305562
* Treccani: tito-flavio-domiziano
* ULAN: 500083758
* WikiTree: Augustus-102

 |