recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Miguel Flaño Bezurnartea**, nado en Pamplona o 19 de agosto de 1984, é un futbolista profesional navarro, que xoga como defensa. O seu irmán xemelgo Javier tamén é futbolista profesional, e ambos medraron no CA Osasuna.

Traxectoria
-----------

Flaño formouse nas categorías inferiores do Osasuna. Fixo a súa estrea no primeiro equipo o 18 de setembro de 2004, na vitoria por 3-2 na casa contra o Real Betis, rematando a súa tempada de debut con oito partidos disputados. Con tan só 17 anos empezou a xogar regularmente co filial na terceira división.

O 9 de xuño de 2007, Flaño marcou o seu primeiro gol co Osasuna, na vitoria por 5-0 fronte ao Betis. Ademais xogou tres encontros na Copa da UEFA, onde o Osasuna chegou ata as semifinais.

A partir de entón converteuse nunha peza fundamental da defensa navarra, á vez que o seu irmán xemelgo Javier, que foi titular de 2005 a 2007, gradualmente perdeu a súa importancia, deixando o equipo tras a tempada 2008-09, onde Miguel marcou catro veces en 33 partidos, axudando o equipo a salvar a categoría. En agosto de 2009 renovou o seu contrato co Osasuna ata 2013.

O 7 de xuño de 2012, Flaño renovou de novo o seu contrato co Osasuna, ata o ano 2017.

Notas
-----

1. ↑  Savo Milosevic vuelve a decidir para Osasuna; El Mundo Deportivo, 19 de setembro 2004 *(en castelán)*
2. ↑  Real Betis 0–5 Osasuna Arquivado 24 de outubro de 2012 en Wayback Machine.; ESPN Soccernet, 9 de xuño de 2007
3. ↑  Miguel Flaño renueva con Osasuna tres años más; Marca, 6 de agosto de 2009 *(en castelán)*
4. ↑  Miguel Flaño renueva con el Osasuna hasta junio del 2017; Diario AS, 7 de xuño de 2012 *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil na web oficial do Osasuna *(en castelán)*
* Perfil en BDFutbol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q459738
* Auñamendi: 148831
* As: 15127
* BDFutbol: 1976
* FIFA: 183850
* FootballDatabase: 10786
* SoccerBase: 39633
* Soccerway: 3950
* Transfermarkt: 35600

 |
**Margarita María Cedeño Lizardo**, nada o 1 de maio de 1965, máis coñecida como **Margarita Cedeño de Fernández** polo seu casamento con Leonel Fernández, é unha política e avogada dominicana. É a vicepresidenta da República Dominicana. Foi a primeira dama da República Dominicana dende 2004 até 2012.

Vicepresidencia
---------------

O 24 de marzo de 2012 renunciou ó seu cargo como Primeira Dama a través da rede social Twitter logo de que varias organizacións llo solicitaran por estar a facer proselitismo político e ser candidata á vicepresidencia.

Margarita Cedeño de Fernández, xunto a Danilo Medina, foron declarados gañadores das eleccións presidenciais de 2012 o 28 de maio de 2012, 8 días despois dos comicios. Tomaron xuramento o 16 de agosto do 2012.

É a segunda muller en acadar o segundo maior posto político da República Dominicana; a primeira en logralo foi Milagros Ortiz Bosch, quen ocupou o cargo durante o período 2000-2004.

Notas
-----

1. ↑  **Listín Diario** Primera dama anuncia que toma licencia por candidatura vicepresidencial Arquivado 05 de xuño de 2019 en Wayback Machine. Data de acceso: 12 de xuño de 2012.
2. 1 2  **Listín Diario** La JCE declara ganadores a Danilo y Margarita Arquivado 05 de xuño de 2019 en Wayback Machine. Data de acceso: 12 de xuño de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3845570
* WorldCat
* VIAF: 90530245
* GND: 138157448
* ISNI: 0000 0000 6179 7536
* LCCN: no2009089379

 |
Louis Botha
**Louis Botha** (27 de setembro de 1862- 27 de agosto de 1919) foi un afrikaner e o primeiro en ser Primeiro Ministro no moderno estado de Suráfrica, entón chamado Unión Surafricana.

Traxectoria
-----------

Foi membro do parlamento do Transvaal in 1897, representando ao distrito de Vryheid. Dous anos máis tarde foi feito xeral na segunda guerra anglo-bóer, loitando con impresionante capacidade en Colenso e Spion kop. Á morte de P. J. Joubert, foi nomeado Comandante en Xefe das forzas bóers de Transvaal, onde demostrou as súas habilidades novamente en Belfast-Dalmanutha. Logo da caída de Pretoria, conduciu unha concentrada campaña de guerrilla contra os británicos xunto con Koos de la Rey e Christiaan de Wet.

Despois traballou para alcanzar a paz cos británicos, representando aos Bóers nas negociacións de paz en 1902. O seu cartapacio de guerra tornouno nun prominente home na política de Transvaal e foi un actor principal na reconstrución de posguerra da súa terra, chegando a Primeiro Ministro de Transvaal o 4 de marzo de 1907. En 1911, xunto con outro heroe guerreiro Bóer, Jan Smuts, formou o Partido Surafricano, ou SAP. Amplamente visto como moi conciliador cos británicos, Botha enfrontou revoltas desde dentro do seu propio partido e da oposición do Partido Nacional de James Barry Munnik Hertzog. Cando Suráfrica alcanzou o status de dominio en 1910, Botha foi o primeiro Primeiro Ministro da Unión Surafricana.

Logo do comezo da primeira guerra mundial, enviou tropas para tomar a África do Suroeste Alemá (*véxase*: Campaña de África do Suroeste), unha impopular medida entre os Bóers, que provocou a Revolta dos Bóer.

Cara ao final da guerra conduciu brevemente unha misión militar británica a Polonia durante a Guerra Polaco-Soviética. Sostivo que os termos do Tratado de Versalles eran moi duros para as Potencia Centrais, aínda que subscribiu igualmente o tratado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159397
* WorldCat
* VIAF: 101145970108832251079
* BIBSYS: 3051346
* BNF: 15809532d
* BRE: 1879957
* DeutscheBio: 118513958
* Dodis: P38214
* EBID: ID
* FAST: 127213
* GEC: 0011720
* GND: 118513958
* ISNI: 0000 0000 2321 9399
* LCCN: n83328663
* NPG: mp00496
* NTA: 069948844
* ODNB: 31979
* SNAC: w64x6tk6
* SUDOC: 124851770
* Tate: 19807

 |
**Juan Manuel Paz Novoa**, nado en Ourense o 4 de maio de 1839 e finado na mesma cidade o 26 de setembro de 1895, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

*Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.
Acadou o grao de bacharel en Filosofía, Dereito Civil e Canónico e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, doutorándose máis tarde na Universidade Central de Madrid. Foi profesor de ensino medio en Bilbao, onde impartiu as materias de Economía Política e Dereito Mercantil. Conseguiu despois a cátedra destas materias en Ourense e tamén deu clases na Escola de Comercio de Ribadeo e da Coruña. Na Coruña exerceu como avogado, defendendo a Manuel Curros Enríquez no xuízo seguido contra el trala publicación de *Aires da miña terra*.

Militou no Partido Republicano Federal, formou parte da Xunta revolucionaria de Ourense en 1868, e foi capitán da Milicia Fuerza Ciudadana. Foi deputado (1873-1874) e gobernador civil de Pontevedra (1893). Foi o máximo inspirador da Lei de Redención de Foros de 1873 e participou na confección do Código civil como representante de Galicia.

Fundou e dirixiu o periódico ourensán *El Correo de Galicia* en 1872 e colaborou en *El Orensano*, *La Nueva Galicia*, *El Heraldo Gallego*, *El Derecho* e *La Tertulia*. Escribiu poemas que foron recollidos no *Álbum de la Caridad* e no álbum literario *La aldea de Casdemiro* (1876).

Foi correspondente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e membro da Real Academia da Historia e da de Xurisprudencia e Lexislación.

Obras
-----

* *Cartilla constitucional para uso de los niños que concurren a las escuelas de instrución primaria*, 1870.
* *Los foros en Galicia. Apuntes sobre la actual organización de la propiedad territorial en estas cuatro provincias y necesidad de su reforma*, 1872.

Notas
-----

1. ↑  *Album de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861, seguido de un mosaico poético de nuestros vates gallegos contempornáneos* Galiciana. Biblioteca de Galicia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Juan Manuel Paz Novoa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela: Centro Ramón Piñeiro. 2003. pp. 307–308. ISBN 84-453-3736-X. Consultado o 11 de novembro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391255
* WorldCat
* VIAF: 87289413
* BNE: XX1564660
* DBE: jose-manuel-paz-novoa
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 86220

 |
O **micrómetro** é unha unidade do SI correspondente a 10−6m. O nome formouse a partir do prefixo micro-, que representa a millonésima parte, e a unidade metro.

Outros nomes
------------

Lámpada Krypton-86 usada para a definición do metro entre 1960 e 1983. Exposta na habitación 6 do museo NIST.
O micrómetro é tamén coñecido como **micron**, abreviado **µ**.

En fabricación mecánica o *micron* é a unidade de lonxitude máis pequena en que se acoutan as tolerancias das cotas das pezas que son rectificadas.

Equivalencias
-------------

Un micrómetro equivale a unha milésima de milímetro:

1 µm = 0,001 mm = 1 × 10-3 mm
1 mm = 1.000 µm
Un micrómetro equivale a unha millonésima de metro:

1 µm = 0,000.001 m = 1 × 10-6 m
1 m = 1 000 000 µm
Un micrómetro equivale a mil nanómetros:

1 µm = 1.000 nm
1 nm = 0,001 µm
1 heit = 0,01 µm

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *micrómetro*.

| * v
* c
* e
Unidades de lonxitude do Sistema Internacional |
| --- |
| 
* Yottámetro (1024 m)
* Zettámetro (1021 m )
* Exámetro (1018 m)
* Petámetro (1015 m)
* Terámetro (1012 m)
* Xigámetro (109 m)
* Megámetro (106 m)
* Quilómetro (103 m)
* Hectómetro (102 m)
* Decámetro (101 m)
* Metro (100 m)
* Decímetro (10-1 m)
* Centímetro (10-2 m)
* Milímetro (10-3 m)
* Micrómetro (10-6 m)
* Nanómetro (10-9 m)
* Ángstrom (10-10 m)
* Picómetro (10-12 m)
* Femtómetro (10-15 m)
* Attómetro (10-18 m)
* Zeptómetro (10-21 m)
* Yoctómetro (10-24 m)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q175821
* EBID: ID
* JSTOR: micrometers
* MAG: 120568892

 |
Coordenadas: 42°42′00″N 11°47′00″O﻿ / ﻿42.7, -11.78333333
**O Gran Burato** é unha formación natural situada no océano Atlántico, coñecida tamén como **4242 GGPM** polas súas coordenadas de latitude e as siglas en inglés de **Galician Giant Pock Mark**.

Características
---------------

Consiste nun cráter de 4 km de diámetro e 300 m de profundidade situado a 140 millas (250 km) das costas galegas, a unha profundidade de 1.700 m, sendo considerado o cráter mariño de maior tamaño do mundo. É un tipo de formación xeolóxica habitual dos campos de gas. Este tipo de estruturas fórmase ao agromar o gas na superficie e afundirse o leito mariño. O gran burato formouse hai miles de anos por un escape de gas. A zona mide uns 50 km por 20 km e nela hai máis buratos máis pequenos.

Historia
--------

Os primeiros indicios da existencia do cráter son do ano 2000 durante unha campaña para o estudo do paleoclima e a dinámica sedimentaria. Unha investigación para coñecer o clima en Galiza de hai 30.000 anos. En 2007, o buque oceanográfico *L'Atalante* localizouno moi preto do lugar onde está afundido o *Prestige*. Tres anos despois unha misión científica da Universidade de Vigo atopou indicios de gas na zona. Dende entón organízanse expedicións de investigación.

Explotación
-----------

O Gran Burato está dentro da Zona Económica Exclusiva española e a súa explotación correspondería ao goberno de España, aínda que a tecnoloxía para extraer o gas non está dispoñible a día de hoxe. O gas estaría conxelado e descoñécese con exactitude a cantidade de gas que podería haber.

Notas
-----

1. ↑  "Encuentran frente a Galicia el mayor cráter de origen gasista del mundo" Arquivado 24 de decembro de 2009 en Wayback Machine. artigo en *La Voz de Galicia*, 21 de decembro de 2009 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Banco de Galicia

### Ligazóns externas

* "Rumbo ó gran burato" Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. artigo en *Galicia Hoxe*, 2 de setembro de 2010.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Falta algunha imaxe que ilustre o artigo |  **Este artigo non contén imaxes.** Pode axudar cargando imaxes, na Galipedia ou na Wikimedia Commons, relacionadas co contido do artigo, ou incluíndo unha xa existente. Debe ter en conta as políticas de uso de imaxes e o respecto polos dereitos de autoría. |

---
**José Francés Carpintero**, nado no Porriño en 1906 e finado en Tui o 27 de agosto de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Francés González. Factor na estación ferroviaria do Porriño. Militante do PSOE, foi elixido membro da directiva da Agrupación Socialista do Porriño en 1932. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Tui por traizón con Manuel López Losada o 20 de agosto. Condenado a pena de morte, foi executado en Tui o 27 de agosto con Manuel López Losada.

Os seus irmáns Antonio e Eleazar Francés Carpintero foron paseados o 22 de setembro, a súa irmá Asunción foi condenada a 15 anos e o seu outro irmán, Eladio, condenado a cadea perpetua.

Vida persoal
------------

Casou en 1931 con Elena Valverde Mayo, e foi pai de Josefa e Raúl Francés Valverde.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 20-8-1936, p. 2.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-3-1931, p. 11.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paz Antón, Xosé Ramón (2007). *O Porriño 1936*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 132–135. ISBN 978-84-8341-157-5.

### Ligazóns externas

* 

* José Francés Carpintero na páxina web *Nomes e Voces*.
**Mirella Cortès i Gès**, nada en Sallent o 17 de agosto de 1958, é unha política catalá, alcaldesa de Sallent e senadora no Senado de España na XI Lexislatura.

Traballa como mestra de educación primaria na Escola Vedruna e traballou en organizacións de Sallent como o Elenc Teatral Sallentí, a Colla Gegantera, o Carrilet e Sallent Decideix.

Militante de Esquerra Republicana de Catalunya, nas eleccións locais en España en 2003 foi elixida alcaldesa de Sallent grazas a unha coalición con outras dúas forzas políticas. Este pacto non foi reeditado en eleccións posteriores, e nas eleccións municipais, de 2007 e 2011 foi concelleira da oposición. Pouco despois foi nomeado secretario de Política Municipal do ERC en Bages.

Nas eleccións xerais de 2015, figurou no número 6 da lista de ERC para a provincia de Barcelona, e non foi escollida. Porén, en xaneiro de 2016 foi proposta como senadora designada polo Parlamento de Cataluña na XI lexislatura.

Notas
-----

1. ↑  Coneix-me al seu blog
2. ↑  Alcaldes de Sallent Arquivado 05 de abril de 2016 en Wayback Machine. a municat
3. ↑  Mirella Cortés (Sallent), candidata de la regional de la Catalunya Central al Congrés dels Diputats a lweb d'ERC, 4 de novembre de 2015
4. ↑  La sallentina Mirella Cortés anirà de 6 a la llista d'ERC per al 20-D, naciodigital.cat, 7 de novembre de 2015
5. ↑  Ficha do Senado
Non confundir con José Ferreiro Pardiñas (concelleiro).

**José Ferreiro Pardiñas**, nado en 1947 e finado en Oza-Cesuras o 21 de febreiro de 2008, foi un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Enxeñeiro técnico agrícola. En novembro de 1975 foi nomeado alcalde do Concello de Cesuras. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de Cesuras e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como rexedor nas sucesivas eleccións, co CDS ata 1991 e despois polo PPdeG, sempre con maioría absoluta. Nas eleccións xerais de 1989 foi candidato do CDS ao Senado, pero non resultou elixido.

Faleceu por mor dun cancro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Cesuras** 1975 - 2008 | Sucesor:**Julián Lucas Ramírez** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cesuras

### Ligazóns externas

* "Falece Ferreiro Pardiñas, un dos alcaldes decano de Galicia con máis de 30 anos na alcaldía de Cesuras (A Coruña)" Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. artigo en *Galicia Hoxe*, 21 de febreiro de 2008.
**José Fernández Pérez**, coñecido como **Pepe da Botica**, nado en Ourense o 12 de xaneiro de 1895 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1937, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Auxiliar de farmacia. Membro da Agrupación de Dependencia Mercantil e Bancaria da UGT que presidiu en 1935 e afiliado da Agrupación Socialista de Ourense da que foi presidente en 1935 e 1936. Foi elixido concelleiro de Ourense en 1931 e foi deputado provincial. Na folga xeral revolucionaria de 1934 pertenceu ao Comité Revolucionario de Ourense. Perteneceu á masonaría co nome simbólico "Augusto Bebel" formando parte parte das loxas Jovellanos nº 1 de Oviedo e Triángulo Adelante nº 7 e Constancia nº 7 de Ourense.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu oculto na casa da súa irmá ata que foi detido o 20 de febreiro de 1937. Foi xulgado en consello de guerra e condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1937 xunto con Severino Nóvoa Gutiérrez, Enrique Nanín Ansias, José González Tesouro e Gerardo Rodríguez Fernández.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 4-6-1936, p. 2.
2. ↑  *La Región*, 21-2-1937, p. 1.
3. ↑  *La Región*, 12-10-1937, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* José Fernández Pérez na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118185984
* DSBE: 6181\_fernandez-perez-jose

 |
Samuel unxindo a David, Dura Europos, Siria, século III.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Mesías** (en hebreo: *מָשִׁיחַ*; *māšīyaḥ*) é unha palabra hebrea, que significa unxido, o seu equivalente en grego é *Christos*.

Xudaísmo
--------

A unción estaba tradicionalmente referida á función real e sacerdotal, puña de manifesto a elección divina para unha misión, especialmente a de guiar ao pobo xudeu, defendelo e, se fose o caso, liberalo da opresión de reinos e imperios estranxeiros (Asiria, Babilonia).

Aparece en diversos textos do Antigo Testamento atribuída á dinastía do rei David. Os profetas Isaías, Xeremías, Ezequiel e Zacarías falan del como promesa de liberación que inauguraría unha era de xustiza e paz. Aparece tamén nos manuscritos do Mar Morto ou do Qumram que falan dun mesías sacerdotal e dun mesías real, na oración xudía *Shemoné Esré* e no libro dos Salmos. Fora prometido por Deus para destruír aos inimigos de Israel.

Xudas o Galileo foi visto como un mesías. Os disturbios tras a morte de Herodes amosan que a idea de realeza estaba moi arraigada nos xudeus. Flavio Xosefo narra o levantamento xudeu contra Roma no ano 62 como froito dun oráculo mesiánico. Finalmente a rebelión do ano 132 foi dirixida por Bar Kochba que foi visto como unha figura mesiánica. O feito de que os cristiáns visen a Xesús de Nazaret como o mesías prometido demostra que era unha figura estendida nas crenzas das masas iletradas.

Boa parte dos seguidores da relixión xudía aínda agardan a súa chegada.

Cristianismo
------------

Paulo de Tarso unirá o nome de *Christos* ao de Xesús, e espallará o cumprimento da promesa non só a Israel senón tamén a todos os pobos. Os Evanxeos afirman que Xosé de Nazaret é descendente de David para poder invocar a Xesús como *Fillo de David*. Xesús foi condenado e crucificado como suposto Rei mesiánico, aínda que existen dúbidas entre os especialistas de que el se proclamase abertamente como tal. De feito, se ten estudado o denominado *secreto mesiánico*, derivado das prohibicións de Xesús que aparecen nos Evanxeos a que se proclame a súa mesianidade.

No rito do bautismo as igrexas cristiás manteñen o acto da unción.

Notas
-----

* Neusner, *Judaism and Their Messiahs*
* Hengel, *Jesus the Messiah of Israel*
* Wrede, *Messianic Secret*

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q51626
* BRE: 2206840
* EBID: ID
* GEC: 0123063
* GND: 4038832-3
* LCCN: sh85083988
* MAG: 2779870438
* NDL: 00567616
* Orthodox Encyclopedia: 2563044
* TESF: messiahs

 |
**Miranda!** é un grupo musical arxentino de pop rock e electropop melodramático; formado no 2001. O nome Miranda! é unha homenaxe ó actor arxentino Osvaldo Miranda.

Historia
--------

### Comezos

Miranda! foi formado o 27 de xullo de 2001 polos cantantes Alejandro Sergi e Juliana Gattas, o guitarrista Leandro Fontes e o programador Bruno de Vincenti. O grupo debutou nos escenarios en xullo de 2001, e logo dunha primeira tempada na que se presentou en recitais de propostas independentes e festas electrónicas, Miranda! conseguiu o 3º posto no rubro Revelación 2002 da enquisa anual da revista Rolling Stone e foi un dos candidatos ó Premio Clarín 2002, do rubro espectáculo, na categoría "Música rock revelación". Outra das condecoracións que conseguiu nese primeiro ano foi que o guitarrista de Soda Stereo, Gustavo Cerati, votou á canción "Imán" como a mellor do ano na enquisa do Suplemento S! de Clarín.

En novembro de 2002 lanzan o seu primeiro álbum titulado É Mentira, o cal foi gravado na casa de Bruno de Vincenti. Logo, o mesmo foi editado por *Secsy Discos* en asociación coa canle televisiva Locomotion, onde se exhibiron e difundiron os primeiros cortes de difusión co videoclip de *Bailarina.* A fin dese mesmo ano, Osvaldo Miranda coñeceu ao conxunto en cuestión nun encontro no Festival "Patas para arriba", nun bar da Capital Arxentina.

En 2003 apareceron as primeiras evidencias de que o grupo estaba destinado a ter un éxito masivo. Nicolás Monoto Grimaldi, incorporouse á banda destacándose no baixo. Doutra banda, logo das súas primeiras aparicións en MTV, Miranda! ofreceu o seu primeiro concerto nun teatro, algo que sen dúbida marcaría unha etapa decisiva na carreira musical dos seus integrantes. Foi no ND/Ateneo da Cidade de Buenos Aires, oito horas antes da presentación esgotáronse as 600 localidades da sala. Nesa velada presentouse como invitado Gustavo Cerati que interpretou xunto á banda o tema "A túa cicatriz en min" (*remixado* por Miranda!), e a canción "O teu xogo".

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

* *Es mentira* (2002)
* *Sin restricciones* (2004)
* *El disco de tu corazón* (2007)
* *Es imposible!* (2009)
* *Magistral* (2011)
* *Safari* (2014)
* *743* (2017)

### Álbums ó vivo

* *En vivo sin restricciones* (2005)
* *El disco de tu corazón + vivo* (2007)
* *Directo!* (2009)
* *Luna Magistral* (2012)
* *Vivo* (2016)

### EP

* *Quereme!* (2006)

### Álbums recompilatorios

* *El templo del pop* (2008)
* El templo del pop 2 (2016)

Notas
-----

1. ↑  26noticias. "Así será La Voz Argentina". Arquivado dende o orixinal o 12 de decembro de 2012. Consultado o 28 de decembro de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Miranda! Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1411892
* WorldCat
* VIAF: 136408084
* AllMusic: mn0000500290
* Discogs: 68756
* ISNI: 0000 0000 9295 7440
* LCCN: no2006051356
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 254823

 |
***Kindertotenlieder*** (en galego *Canción á morte dos nenos*) é un ciclo de cancións composta por Gustav Mahler, baseándose no ciclo poético do mesmo título de Friedrich Rückert. A composición musical realizouse entre os anos 1900 e 1902. A estrea do ciclo aconteceu no 1905 en Viena.

Contexto
--------

Os poemas orixinais foron escritos por Rückert trala morte dos seus dous fillos de 3 e 4 anos, no 1833. En total eran 423 poemas de carácter privado, mais vanse publicar trala morte de Rückert. Neles reflíctense os diferentes estadios psicolóxicos polos que atravesou o propio poeta: primeiro un sentimento de incredulidade. Segundo, descríbese coma o paso do tempo non diminúe a dor, senón que a aumenta debido as lembranzas xurdidas na vida cotiá. E por último a negación e a ilusión ficticia de que os fillos aínda están vivos. O ciclo remata cunha aceptación consoladora do eterno repouso dos nenos. No Posromanticismo era moi común ó culto á dor e ó loito. No caso de Mahler, ademais, entendíase a dor coma o camiño necesario para a salvación do artista.

Estilo
------

As cancións forman un ciclo coma tal, xa que hai ligazóns musicais, motívicas, harmónicas e de carácter entre cada unha das cancións. Musicalmente aparece moi relacionada coa sexta sinfonía. Sorprende a utilización da sonoridade da celesta. Este instrumento empregouno por primeira vez o compositor Gustave Charpentier no ano 1900, na ópera Louise. Mahler dirixiu a estrea desta obra no 1905, e dende entón empregou o instrumento nos Kindertotenlieder, na sexta sinfonía e na súa obra *Das Lied von der Erde*.

Véxase tamén
------------

### Notas

1. 1 2  Mahler Gustav (1905). Wiener Philharmonischer Verlag A. G. Wien, ed. *Kindertotenlieder (Songs on the death of infants). No.252*.

### Bibliografía

* Grimalt, Joan: *La música de Gustav Mahler: Una guia d'audició*. Editorial Duxelm *(en catalán)*

| * v
* c
* e
Lieder de Gustav Mahler |
| --- |
| 
* Das Klagende Lied
* Des Knaben Wunderhorn (Mahler)
* Rückert-Lieder
* Kindertotenlieder

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q589396
* BNF: 139158582
* IMSLP: ID
* WorldCat
* LCCN: n83071528
* MusicBrainz: ID

 |
**Mireia Montávez García**, nada en Vila-seca (Tarragona) o 25 de xuño de 1982, é unha cantante española que saltou á fama como concursante da primeira edición de *Operación Triunfo*.

Traxectoria
-----------

Tras o seu paso polo programa en 2001, formou parte do grupo Fórmula Abierta con tres dos seus compañeiros entre 2002 e 2005. Entre 2005 e 2009 foi unha das compoñentes de Sonora Group. En 2013 iniciou un novo proxecto co grupo La Banda de Mireia. En 2015 entrou a formar parte do grupo La Década Prodigiosa, que celebraba o seu 30 aniversario.

En outubro de 2016 participou en OT: El Reencuentro xunto aos seus 15 excompañeiros, unha serie de tres documentais e un gran concerto para rememorar os 15 anos da primeira edición do programa.

Discografía
-----------

### Fórmula Abierta

* *Aún hay más* (2002)
* *La verdad* (2003)
* *Fórmula 04* (2004)

### La Banda de Mireia

* *La Banda de Mireia* (2013)

### La Década Prodigiosa

* *30 años contigo* (2015)

  


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17478162
* Discogs: 2396317
* IMDb: nm1190354
* MusicBrainz: ID

 |
**Lucrecia López de Arana y Elorza**, coñecida como **Lucrecia Arana**, nada en Haro o 23 de novembro de 1867 e finada en Madrid o 9 de maio de 1927, foi unha cantante soprano-contralto. Fíxose moi popular polas súas actuacións no xénero da zarzuela.

Traxectoria
-----------

Retrato de Lucrecia Arana
O seu pai faleceu na terceira guerra carlista cando ela tiña só un ano. Sendo moza trasladouse a Madrid para traballar na sucursal que alí tiña o adegueiro rioxano López Heredia e acudiría a clases de canto cos mellores profesores da época.

En 1887, con dezanove anos, debutou cun papel secundario da obra "*La mascota*" no teatro Price de Madrid. Coa compañía de Julián Romea realizou actuacións por diversos lugares de España. Unha delas foi nas festas de setembro de Haro, a súa localidade natal.

En 1896, actúa no teatro da Zarzuela coa obra "El Gaitero", e o ano seguinte estrea "La viejecita" de Echegaray e o mestre Caballero, interpretando o personaxe de Carlos.

O 29 de novembro de 1898 estreouse no Teatro da Zarzuela de Madrid *Gigantes y cabezudos*, zarzuela cómica nun acto e tres cadros, en verso. Texto de Miguel Echegaray e música de Manuel Fernández Caballero, zarzuela especialmente escrita para Lucrecia no papel protagonista de Pilar.

Abandonou os escenarios en 1908 e casou co escultor valenciano Mariano Benlliure. Tiveron un único fillo, José Luís Mariano Benlliure López de Arana, nado o 5 de xullo de 1898 e finado en 1981.

En 1927 morreu na súa casa por unha embolia cerebral e foi enterrada no cemiterio de San Justo, en Madrid. O seu marido esculpiu unha medalla coa súa imaxe que dende entón se concede como premio á cantante máis destacada no Conservatorio de Madrid.

Notas
-----

1. ↑  "Tumba de Lucrecia Arana, 1927". Consultado o 30 de abril de 2017.
2. ↑  "Muerte de Lucrecia Arana". *La Época*. 9 de mayo de 1927. Consultado o 30 de abril de 2017.
3. ↑  El diario del día 3 de septiembre menciona que la compañía de Julián Romea va a Haro en fiestas de La Virgen de la Vega. El día siguiente dice que se les olvidó indicar que Lucrecia Arana venía con ellos. "Sección de noticias". Año II (490). Logroño: La Rioja. Consultado o 15 de julio de 2010.
4. ↑  "Sección de espectáculos" (PDF). Año XXXII (11352). Madrid. Consultado o 19 de diciembre de 2011. Esta noche: En la Zarzuela, estreno de la zarzuela en un acto y tres cuadros Gigantes y cabezudos, libro de Miguel Echegaray, música del maestro Caballero.
5. ↑  "José Luis Mariano Benlliure Arana". Consultado o 30 de abril de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5982375
* WorldCat
* VIAF: 87485366
* Auñamendi: 24598
* BNE: XX1725238
* BNF: 177916421
* DBE: lucrecia-lopez-de-arana-fernandez
* ISNI: 0000 0000 6054 5871

 |
**Lucio Sestio Quirinalo Albaniano** (en latín, ***Lucius Sestius Quirinalis Albinianus***) foi un senador, proquaestor de Marco Xunio Bruto e cónsul sufecto en 23 a. C.

Traxectoria
-----------

### Orixes familiares

Albiniano proviña dunha familia plebea e era un dos fillos de Publio Sestio, quen foi gobernador de Cilicia de 48 a 47 a. C. e que destacou pola súa defensa de Cicerón. Durante unhas escavacións da vila de Settefinestre, que pertencía aos pais de Albaniano, encontráronse uns ceramios estampados coas letras LS, atribuídos ás súas iniciais.

Albiniano foi amigo de Horacio e foi obxecto dunha das súas odas.

### Carreira política

Fontes literarias acredítanlle a dedicación de tres *arae* (altares) ao culto imperial no noroeste da Hispania nalgún momento en torno ao 19 a. C. as chamadas aras sestianas.

No ano 44 a. C. foi seguidor do asasino de César, Marco Xunio Bruto. En 42 a. C. foi procuestor de Bruto en Macedonia. Octaviano perdoou a Sestio tras a morte de Bruto. En 23 a. C. foi elixido cónsul sufecto e entre 22 e 19 a. C. foi legado da efémera provincia de Transduriana no noroeste da Hispania.

Notas
-----

1. ↑  Carandini, A *et al*. (1985). *Settefinestre. Una villa schiavistica nell'Etruria Romana*. Módena: Edizioni Panini, 3 vol.
2. ↑  Plinio o Vello, *Nat. Hist.*, 4.111: véxase tamén Tolomeo, *Xeog.*, 2.6.3; Pomponio Mela, 3.13.

Véxase tamén
------------

* PIR ², p. 611

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1227214
* DBE: lucius-sestius-quirinalis-albinianus

 |
O **Mora IK** (tamén coñecido como **Mora Hockey**) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Mora (Suecia). Actualmente compite na Hockeyallsvenskan, a segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, aínda que durante catro tempadas competiu na máxima categoría, a Elitserien (dende a tempada 2004–05 á 2007–08), e outras 21 antes de que adoptara a denominación actual (da tempada 1945–46 á 1948–49, da 1950–51 á 1951–52, 1953–54, da 1956–57 á 1958–59, 1962–63, da 1964–65, e da 1966–67 á 1974–75).

Historia
--------

O Mora IK foi fundado en 1935 e ascendeu á máxima categoría en 1945. Logo de varias tempadas na segunda categoría (a Hockeyallsvenskan, o Mora gañou a promoción á Elitserien en 2004 e tomou a vantaxe no lockout desa tempada na NHL para fichar a varios xogadores como Shawn Horcoff, Daniel Cleary e os irmáns Marián e Marcel Hossa, que contribuíu a que a Elitserien se convertese nun dos principais destinos para os xogadores da NHL durante a cancelada tempada 2004-05. O Mora finalizou ese ano na novena posición, un bo resultado para un equipo que acababa de ascender. Con todo, na tempada 2007-08, o equipo finalizou 11º na táboa, véndose forzado a xogar a Kvalserien para manter a categoría, aínda que finalmente rematarían na 4ª posición, descendendo á HockeyAllsvenskan. O equipo xogaría novamente a Kvalserien para ascender á máxima na tempada 2010-11, aínda que rematou na derradeira posición, polo que non puido conseguir o ascenso. Durante o lockout de 2012 na NHL, chegou ao equipo Bobby Ryan (Anaheim Ducks), e Anze Kopitar (do gañador da Stanley Cup Los Angeles Kings) uniuse tamén ao equipo sueco para xogar co seu irmán Gašper no tempo que durara o lockout.

Xogadores
---------

### Números retirados

* 17 Hasse Hansson (xogou no club entre 1967 e 1984)

Notas
-----

1. ↑  "Hasse hade allt" (en Swedish). Mora IK. 2007-11-25. Arquivado dende o orixinal o 18 de xullo de 2011. Consultado o 09 de maio de 2013.
2. ↑  "Mora IK Klubbfakta" (en Swedish). SHL. Arquivado dende o orixinal o 04 de outubro de 2007. Consultado o 09 de maio de 2013.
3. ↑  "Hans Hansson - player profile and career stats". EuroHockey.net.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mora IK*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en sueco)*
* *Drakarna* seareirosArquivado 31 de maio de 2013 en Wayback Machine.

* Portal:Hóckey sobre xeo
* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1422758
* WorldCat
* VIAF: 5019156762948841300001

 |
O **Middlesbrough Roller Hockey Club** é un club de hóckey a patíns inglés da localidade de Middlesbrough que actualmente compite na máxima categoría do hóckey a patíns inglés, a Rink Hockey Premier League, competición que gañou en dúas ocasións dende 1974 (1979 e 1980).

Historia
--------

O club foi fundado en 1947, e inicialmente xogaba no Albert Park Victorian skating rink, unha pista ao aire libre, polo que resultaba difícil a práctica do hóckey a patíns durante o inverno ata a construción dun pavillón de terrazo.

O hóckey a patíns floreceu nos anos '50 e '60 e construíronse novos vestiarios.

En 1966 o Middlesbrough xogou contra o combinado nacional de Bélxica como parte das celebracións do Campionato do Mundo.

A finais dos anos '70 o equipo participou en competicións europeas, enfrontándose en 1978 ao La Vendéenne (Francia), sendo o primeiro partido europeo disputado en Inglaterra. Por outra banda, en 1979 o equipo inglés visitou a pista do Lichstad de Eindhoven (Países Baixos), nese mesmo ano o club acadou o seu primeiro título de liga, revalidándoo ao ano seguinte.

Na tempada 1980-81 a superficie tornouse perigosa e o club decidiu mudarse por causas de seguridade, disputando os seus partidos no Herlingsshaw Centre Eston ata a apertura do Rainbow Centre en 1985.

Palmarés
--------

* **3 Ligas inglesas:** 1979, 1980 2011 (dende 1974)
* **2 Copa de Inglaterra:** 1995 e 2010

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |
**Tarquinio o Soberbio** foi o sétimo e último rei de Roma. Fillo de Tarquinio Prisco e xenro de Servio Tulio, Tarquinio tamén era de orixe etrusca. Foi durante o seu reinado cando os etruscos atinxiron a cúspide do seu poder. Tarquinio usou a violencia, o asasinato e o terror para manter o control sobre Roma como ningún rei anterior os empregara, derrogando mesmo moitas reformas constitucionais que estableceran os seus predecesores. A súa mellor obra para Roma foi a finalización do templo a Xúpiter, iniciado polo seu pai Prisco.

Tarquinio aboliu e destruíu todos os santuarios e altares sabinos da Roca Tarpeia, enfurecendo desta forma ao pobo romano. O punto crucial do seu tiránico reinado sucedeu cando permitiu a violación de Lucrecia, unha romana patricia, por parte do seu propio fillo Sexto. Un parente de Lucrecia, Lucio Xunio Bruto (antepasado de Marco Xunio Bruto), convocou o Senado, que decidiu a expulsión de Tarquinio no ano 510 a.C..

Tras a expulsión de Tarquinio, o Senado decidiu abolir a monarquía, convertendo Roma nunha república no ano 509 a.C. Lucio Xunio Bruto e Lucio Tarquinio Colatino, sobriño de Tarquinio e viúvo de Lucrecia, convertéronse nos primeiros cónsules do novo goberno de Roma. Este novo goberno permitiría co tempo a conquista polos romanos de case todo o mundo mediterráneo, unha forma de goberno que sobreviviu durante case cincocentos anos ata a ascensión de Xulio César e César Augusto.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Monarquía romana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193047
* WorldCat
* VIAF: 349149106003368490378
* BIBSYS: 98077595
* BMT: 144148
* BNF: 16102346s
* CERL: cnp00544764
* DeutscheBio: 119007495
* EBID: ID
* FAST: 1850260
* GEC: 0065280
* GND: 119007495
* LCCN: n85240323
* NNDB: 000098145
* NTA: 186577222
* SELIBR: 314124
* SUDOC: 158591984
* ULAN: 500355355

 |
*Véxase tamén**:* Military Defense Alarm System.
*Midas ante Baco*, cadro do clasicista francés Poussin, representanto o momento final no que Midas agradece a Dioniso que o liberase do don.
Reconstrución da tumba do rei Midas no Museo das Civilizacións de Ancara, Turquía.
**Midas** (en grego Μίδας, chamado *Mita* en fontes asirias) foi un rei de Frixia que gobernou no período entre o -740 e o -696, aproximadamente.

Traxectoria
-----------

Casado cunha grega, foi o primeiro rei estranxeiro que mandou un agasallo ao santuario de Delfos. Probabelmente, foi durante o seu reinado cando Frixia adoptou o alfabeto grego.

O reinado de Midas supón a maior época de esplendor de Frixia, que se expandiu cara ao leste, até a fronteira con Urartu, ocupando unha extensa zona de Asia Menor. Mantivo relacións comerciais con Asiria e Urartu, alcanzando o rei unha riqueza extraordinaria, que chamou a atención dos gregos, quen lle dedicaron un espazo na mitoloxía.

Contemporáneo de Tiglath-Pileser III, Salmanasar V, e Sargón II, durante moitos anos instigou levantamentos dos principados de Asia Menor contra Asiria, apoiando a Hama, Karkemish, Tabal, Gurgum, Kummukhu e Meliddu, ata que finalmente foi atacado por Sargón II. Medorento do poder do asirio, Midas envioulle unha embaixada, declarándose vasalo.

Despois dos conflitos con Sargón II, sufriu invasións dos cimerios, que destruíron a capital Gordio. Segundo a tradición, Midas suicidouse e así terminou o curto período hexemónico de Frixia.

O mito
------

Na mitoloxía grega, Midas era rei de Frixia, e fillo de Gordias. Tiña unha filla chamada Zoe.

Pola súa hospitalidade con Sileno, Dioniso outorgoulle o poder de converter en ouro todo canto tocase. Vendo que non podía comer os alimentos que ao seu contacto quedaban transformados no devandito metal, pediu ao deus que o liberase do seu don, para o que tivo que bañarse no río Pactolo, que desde entón contivo areas auríferas.

Notas
-----

1. ↑  Heródoto i.14, viii.138
2. ↑  Pausanias i.4.5
3. ↑

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Historia Universal século* XXI. *Los imperios del Antiguo Oriente. La primera mitad del primer milenio.* ISBN 84-323-0048-9

### Ligazóns externas

* Historia completa do rei Midas.
* O rei Midas no sitio "Ecos do heroe".
* Midasno sitioArquivado 23 de agosto de 2014 en Wayback Machine. "Mitoloxía grecorromana".
* Conto mitolóxico do rei Midas.
* Midas nas metamorfoses, de Ovidio: Libro XI, 85 - 193; texto español en Wikisource.
	+ XI: texto latino: en Wikisource.
* Higino: *Fábulas* (Fabulae).
	+ 191: *O rei Midas* (rex Midas).
		- Texto italiano.
		- Texto inglés en Theoi.
			* Texto latino no sitio da *Bibliotheca Augustana* (Augsburgo).
			* Ed. de 1872 en Internet Arquive: texto latino en Facsímile.
* Filóstrato o Vello: *Cadros*; I, 21: *Midas* (Μίδας).
	+ Texto bilingüe grego - francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q308398
* WorldCat
* VIAF: 30335859
* BNF: 146074685
* BRE: 2211523
* CERL: cnp00542449
* EBID: ID
* GEC: 0042393
* GND: 118924176
* LCCN: nb2018009986
* SUDOC: 085646865
* Treccani: mida

 |
Macareu no río Petitcodiac preto de Moncton, Novo Brunswick, Canadá.
Macareu en Upper Cook Inlet, Alasca.
O termo **macareu** refírese a unha onda de marea producida polas grandes masas de auga acumuladas ao comezo da preamar á entrada de certos estuarios e que despois avanza río arriba. Os macareus máis espectaculares obsérvanse nas foces do río Severn, en Inglaterra, e na do Amazonas, no Brasil.

Este fenómeno caracterízase por unha onda, máis ou menos alta, que remonta o curso do río e que ten unha potencia variable en función da altura da marea, do caudal do río nese momento e da topografía (fondura e largura do leito, barras de areas, meandros etc). Os macareus ocorren en moi poucos lugares no mundo, normalmente en áreas cunha gran variación de marea (de máis de 7 metros entre preamar e baixamar) e onde as mareas entran nunha zona de funil, pouco fonda, nun río que se estreita desde unha ampla baía.

Os macareus poden ter varias formas, desde un único fronte de onda rompente ata "macareus ondulares" que comprenden unha lene fronte de onda seguida por un tren de ondas únicas (solitóns). Os grandes macareus poden ser perigosos para a navegación, aínda que moi apreciados para o surfismo. Como exemplo, o macareu no Amazonas, chamado no Brasil *pororoca*, que alcanza os catro metros de altura e esténdense ata uns 13 km río arriba.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Videos de Pororoca: Pororoca 1 e Pororoca 2

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q733109
* BRE: 1878056
* EBID: ID
* JSTOR: tidal-bores
* LCCN: sh85015838
* MAG: 63788969

 |
**Laurens Jan Anje**, nado na Haia o 1 de decembro de 1982, é un adestrador e ex-xogador de squash neerlandés que acadou o número 9 do mundo en xaneiro de 2008.

Traxectoria
-----------

Fillo do xogador de squash Robert Jan Anjema, doce veces campión neerlandés. Logo de rematar os seus estudos secundarios marchou ao Reino Unido para adestrar co adestrador do número un da época,Peter Nicol, Neil Harvey. En 1999 entrou na PSA e no ano 2002 converteuse en profesional. En 2004 gañou o Open dos Países Baixos e en 2006 fíxose co seu primeiro campionato neerlandés, en total dez entre 2006 - 2014 e 2016 só superado polos doce de seu pai.

En 2008 gañou o Bluenose Classic en 2008 nun partido contra do galego Borja Golán en 5 xogos por 8–11, 12–10, 11–5, 4–11 e 13–11. En 2011, Anjema chegou á final do US Open e gañou o Open de San Francisco ao vencer a Omar Mosaad. Ao remate do ano clasificouse para as finais da Serie Mundial da PSA de 2011 ao se situar entre os 8 mellores xogadores do ano.

En decembro de 2010, Anjema converteuse no primeiro xogador neerlandés en chegar ao top 10 da PSA. Tras unha lesión, retirouse en xuño de 2016.

En xullo de 2018, Anjema gañou o título masculino de maiores 35 anos do Campionato do Mundo Masters de Charlottesville ao vencer a Alister Walker por 3-1 (11-7, 11-5, 7-11, 11-2) .

Logo da súa retirada estableceu unha academia de squash, e entre outros adestrou a Paul Coll .

Notas
-----

1. ↑  SquashInfo: Laurens Jan Anjema
2. ↑  "The Path to Excellence—A God Given Talent? Part 2". *Squash Magazine*. 1 de agosto de 2011.
3. ↑  "England and Australia Shine in World Masters Finals; Davenport and Grainger Deliver for Team USA". *2018WSF World Masters Squash*. 5 de agosto de 2018.
4. ↑  "Exclusive interview with Paul Coll: His current season, IWI Athletica, moving to Head and \*that\* Mostafa Asal celebration". *Squash Gear Reviews*. 22 de xuño de 2021.
A cigala (*Nephrops norvegicus*).
O lumbrigante (*Homarus gammarus*).
*Crangon crangon*, un **camarón**.
Os **macruros**  eran os membros dunha antiga subdivisión dos crustáceos decápodos (*Macrura*), fundada por Milne-Edwards  e hoxe sen validez taxonómica, en oposición á outra, a dos braquiúros (*Brachyura*), esta si válida na actualidade: é unha infraorde da suborde dos pleociemados (*Pleocyemata*) dos crustáceos.

A orde dos crustáceos, da clase dos malacostráceos (*Malacostraca*), "os de cuncha branda" (o nome engañoso, xa que a *cuncha* ou casca destes animais é só branda inmediatamente despois da **muda** ou écdise, e o resto do tempo é xeralmente dura. Foi creada por Pierre André Latreille (1762-1833) en 1802.

Tradicionalmente dividíase nos dous grupos antecitados, *macruros*, que comprendía as especies caracterizadas por teren o abdome alongado, ben desenvolvido, rematado nunha peza caudal formada á súa vez por unha central denominada telson e dous urópdos, como o lumbrigante, a lagosta ou a cigala, e *braquiúros*, que recollía os individuos de abdome curto e a miúdo pregado baixo o cefalotórax, como a centola, o boi ou a nécora.

Tamén noutros tempos os decápodos clasificáronse en dúas subordes chamadas *Natantia*, ou decápodos nadadores, e *Reptantia*, ou decápodos marchadores (Boas).

Pero na acualidade divídense noutras dúas subordes, baseadas na morfoloxía das branquias: 

* *Dendrobranchiata* Bate, 1888
* *Pleocyemata* Burkenroad, 1963

cun xénero *incertae sedis*, *Charassocarcinus* Van Straelen, 1925.

Notas
-----

1. ↑  *Macrura* en thefreedictionary.com. *(en castelán)* Consultada o 1/01/2013.
2. ↑  Do grego μακρός *makrós*, "longo", "grande" e ουρά ourá, "cola".
3. ↑  Milne Edwards, Henri (1834-40): *Histoire naturelle des crustacés*. 3 vols. Roret, Paris.
4. ↑  D'Ancona, Humberto (1972): *Tratado de zoología.* Tomo II. Barcelona: Editorial Labor, p. 659.
5. ↑  Do grego βραχύς brachýs, "curto" e ουρά ourá, "cola".
6. ↑  Do grego μαλακός *malakós*, "brando" e ὄστρακον *óstrakon*, "cuncha".
7. ↑  Patricia Vickers Rich, Mildred Adams Fenton, Carroll Lane Fenton & Thomas Hewitt Rich (1996): "Crustaceans". En *The Fossil Book: a Record of Prehistoric Life* 2nd ed. Courier Dover Publications. pp. 213–221. ISBN 978-0-486-29371-4. .

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Crustáceos
* Braquiúros

### Ligazóns externas

* *Macrura* en Zoología de invertebrados. *(en castelán)* Consultada o 1/01/2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2372691
* NDL: 00561762

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* NBN: NHMSYS0021049545
* WoRMS: 536657

 |