recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***La Voz de Sarria*** foi un periódico editado en Sarria entre 1931 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 20 de setembro de 1931. Publicábase os días 6 e 20 de cada mes (coincidindo cos días de feira en Sarria). Dirixido por Antonio Páramo Sánchez o administrador era José F. Márquez. Na cabeceira levaba unha cita que facía referencia a Sócrates: *Dios me puso sobre vuestro pueblo, como el tábano sobre el lomo del caballo, para tenerlo siempre despierto*. Pro republicano, declarábase independente "frente a diversos grupos republicanos y socialistas que gobiernan", liberal e defensor dos intereses comarcais de Sarria. A súa liña editorial xeroulle problemas cos freires do convento dos mercedarios de Sarria. Dedicaba a maior parte do espazo a temas locais, tiña unha sección titulada "Denuncias y protesta" e incluía relatos e poemas. Deixou de editarse ao pouco tempo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. pp. 386–389. ISBN 84-8192-110-6.

### Ligazóns externas

* Abejón Mendoza, Paloma (2011). "La prensa lucense ante el Estatuto de Autonomía de 1936". *Correspondencias & Análisis* (en castelán) (1): 327–346. ISSN 2224-235X.
O **voo 330 de Swissair** era un servizo regular dende o aeroporto de Zúric e Hong Kong, cunha escala en Tel Aviv. O avión foi voado no medio do aire polo grupo terrorista palestino Fronte Popular para a Liberación de Palestina-Comando Xeral, matando aos 47 pasaxeiros e tripulantes a bordo.[2]

Historia
--------

O 21 de febreiro de 1970 un Convair CV-990 Coronado, con rexistro HB-ICD e bautizado como *Baselland*, estaba voando a ruta con 38 pasaxeiros e 9 tripulantes. Unha bomba detonou no compartimento de carga de popa uns nove minutos despois da engalaxe, cando trepaba en dirección sur sobre as 12:15 UTC na área de Lucerna. A tripulación intentou xirar e realizar unha aterraxe de emerxencia en Zürich, pero tivo dificultades para ver os instrumentos debido ao fume na cabina. O avión desviouse máis e máis cara ao oeste e esnafrouse pouco despois nunha zona boscosa en Würenlingen, preto de Zürich, debido á perda de pontencia eléctrica. Todos os seus ocupantes morreron.

Un inspector aéreo do goberno voou cara á escena en helicóptero. Pouco despois foi seguido por un equipo de 50 investigadores. A policía dixo que unha muller entregou unha pistola de 9 mm atopada na escena do accidente xusto despois do desastre. Algúns dos restos, incluídos pezas de roupa, quedaron colgados nas cimas e as ramas das árbores.

Inmediatamente sospeitouse dunha sabotaxe por mor da coraxe causada nos países árabes pola sentenza o decembro anterior de tres palestinos a 12 anos de prisión por un tribunal suízo. Un grupo guerrilleiro árabe, a Fronte Popular para a Liberación de Palestina-Comando Xeral, dixo en Beirut que fora a responsable da explosión. Porén Reuters informou posteriormente dende Amán que un portavoz do grupo negara a súa implicación.

Usárase unha bomba baromátrica fara facer estoupar o avión. O mesmo día outra bomba estoupou a bordo dun Caravelle de Austrian Airlines que voaba de Frankfurt a Viena. O Caravelle conseguiu aterrar con seguridade.

Notas
-----

1. ↑  "Terrorist Incidents against Jewish Communities and Israeli Citizens Abroad, 1968-2003". *www.ict.org.il*. Arquivado dende o orixinal o 26 de marzo de 2021. Consultado o 2019-01-07.
2. ↑  "Aviation Photo #0108667: Convair 990A Coronado (30A-6) - Swissair". *Airliners.net*. Consultado o 2019-01-08.
3. ↑  *The New York Times*, 22 de febreiro de 1970

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q673726
* ASN: 19700221-1

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Alborada.

***Alborada. Publicación literaria*** foi unha revista editada en Pontevedra en 1922, integramente en lingua galega, mesmo a publicidade.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en maio de 1922 e foi unha publicación literaria mensual en galego. Foi fundada por Xoán Vidal Martínez e Luís Amado Carballo, sendo dirixida por Modesto Bará Álvarez con Marcos Cabanillas como redactor-xefe.

Os colaboradores literarios foron: Ramón Cabanillas con "O cabaleiro do Sant Grial" publicou no primeiro volume, e tamén Vicente Risco, Antón Villar Ponte, Amado Carballo, que publicou "Maliaxe" no volume III, Leandro Carré Alvarellos, Antonio Noriega Varela, Francisca Herrera Garrido, Ramón Otero Pedrayo, Roberto Blanco Torres e Antón Losada Diéguez cun conto e unha lenda aparecidas no volume II. Na parte gráfica participaron Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Álvaro Cebreiro e Manuel Méndez Domínguez.

O último número saíu no verán de 1922, coincidindo co 25 de xullo, un volume especial cun editorial asinado por Nós e textos con alusións ao Apóstolo Santiago, á natureza, á raza e a Friedrich Nietzsche. Participaron neste número Eugenio Montes, Risco, Antón Vilar Ponte, Cabanillas, Amado Carballo, Manuel Antonio e Valentín Paz-Andrade.

Foi reeditada en facsímile en 1990 por Sotelo Blanco Edicións, con presentación de Xosé Filgueira Valverde.

Notas
-----

1. ↑  ISBN 978-84-7824-029-6. Portada Arquivado 22/12/2017, en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Molina, César Antonio (1989). *Prensa literaria en Galicia (1920-1960)*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-430-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, D. ed. (1997). *Diccionario da literatura galega*. II. Publicacións Periódicas. Galaxia. pp. 29–30. ISBN 84-8288-137-X.
***Lealtad*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1934.

Historia e características
--------------------------

Órgano do Centro Jaimista de Santiago de Compostela, apareceu o 7 de maio de 1934. Subtitulado *Órgano de la Juventud Tradicionalista de Santiago* desde o número 10. De periodicidade semanal, tiña tendencia tradicionalista, católico-radical, antiliberal e antidemocrático. Entre os seus colaboradores figuraron Martín Manterola Lazcano, Jesús de Cora Lira, Ángel Pascua, Joaquín Domenech Hors, José María Moar, Ramón Canle, Pedro González Mariño e Manuel Carnota Aradas. Publicou en folletón *Página de Gloria. Gómez en Santiago* de José María Moar. O 23 de xullo de 1934 publicou un número extraordinario. Cesou non antes de agosto de 1934.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 8-5-1934, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Edicións do Castro. p. 629. ISBN 84-7492-489-8.
| Roma |
| --- |
| **Monarquía** |
| **República** |
| **Imperio** |
| **Principado** | **Dominado** |
| **Imperio de Occidente** | **Imperio de Oriente** |
| **Maxistrados Ordinarios:** |
| * Cónsul
* Pretor
* Cuestor
* Promaxistrado
 | * Edil
* Tribuno da plebe
* Censor
* Gobernador
 |
| **Maxistrados Extraordinarios:** |
| * Ditador
* Magister equitum
 | * Triumvirato
* Decénviro
 |
| **Oficiais e Títulos:**  |
| * Pontífice Máximo
* Legatus
* Dux
* Officium
* Praefectus
* Vicarius
* Vigintisexviri
 | * Magister militum
* Imperator
* Princeps Senatus
* Emperador
* Augusto
* César
* Tetrarquía
 |
| **Institucións e normas**: |
| * Asembleas romanas
* Senado romano
* Constitución republicana
 | * Dereito romano
* Cursus honorum
* Colexiatura
 |

A carreira política en Roma recibía o nome de ***cursus honorum*** ("carreira dos honores"), que consistía nunha sucesión das etapas que os cidadáns que se adicaban á vida pública tiñan que seguir. Os aspirantes debían ir subindo chanzos progresivamente, de tal xeito que para acadar unha maxistratura tíña que ascender dende a escala inmediatamente inferior. O *cursus honorum* comprendía catro etapas que debían desempeñar sucesivamente: 1ª cuestor; 2ª edil; 3ª pretor; 4ª cónsul.

- Os cuestores tiñan como función coidar da facenda pública e levar as contas do estado.

- Os edís estaban encargados de velar polo bo funcionamento da administración municipal e ademais controlaban os festexos, os mercados e coidaban os templos.

- Os pretores encargábanse da administración de xustiza.

- Os cónsules debían ser dous. Tiñan o poder supremo e eran os xefes do exército e presidían o Senado.Había dous cónsules anuais, chamados *ordinarii* ou ordinarios, que daban nome ao ano (epónimos), e un ou máis substitutos ou *suffecti*.

Ademais destes cargos existían outros que non pertencían ao cursus honorum:

- Tribunos da plebe: velaban polos dereitos dos plebeos.

- Censores: confeccionaban o censo de cidadáns e vixiaban a pureza dos costumes.

- Ditador: era unha maxistratura extraordinaria á que só se recorría cando as graves circunstancias así o requirían, polo que todos os poderes se concentraban nunha persoa. Dispuña dun prazo de seis meses para resolver o problema que suscitara a súa proclamación.

Notas
-----

1. ↑  Villegas Darrouy, Fernando (2012). *Julio Cesar para jovenes y no tanto* (EPUB - DRM)`|format=` require `|url=` (Axuda). Sudamericana. ISBN 9789562623841.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27518
* BNCF: 51428
* EBID: ID
* GEC: 0095579
* GND: 4148416-2

 |
**Cadena Azul de Radiodifusión** (CAR) foi unha rede de emisoras de radio públicas baixo o control de Frente de Juventudes de FET de las JONS. Creada en 1954, foi fusionada coa Red de Emisoras del Movimiento para dar lugar a Radiocadena Española en 1974. As estacións locais eran denominadas como "Radio Juventud".

Historia
--------

Na década de 1940, Frente de Juventudes, rama xuvenil da FET de las JONS, creara as "*emisoras* *escola*" coas que pretendía formar a mozos e mozas en profesións relaccionadas coa radiodifusión. A primeira delas foi a fundada polo Sindicato Español Universitario en Madrid en 1941. No ano 1954, estas "emisoras escolas" foron agrupadas na Cadena Azul de Radiodifusión. Con todo, a rede non emitía en cadea, senón que a maioría da programación era elaborada a nivel local. Na grella, predominaba o entretemento con emisións musicais, os concursos e as dedicatorias de cancións. Os contidos informativos limitábanse á lectura da prensa escrita local e á conexión obrigatoria co parte de Radio Nacional de España. Malia a seren de titularidade pública e a que FET de las JONS nomeaba á dirección, as emisoras financiábanse autonomamente mediante a publicidade e achegas dos clubs de oíntes. En 1974, acabou sendo fusionada con outras redes públicas de radiodifusión para dar lugar a Radiocadena Española, integrada en RTVE antes de desaparecer en 1989.

### Galicia

En Galicia, existiron varias emisoras da Cadena Azul de Radiodifusión, eran *Radio Juventud* de Ribadavia (creada en 1949), *Radio Juventud* da Coruña (fundada en 1952) e *Radio Juventud* de Monforte de Lemos (dende 1953).

Notas
-----

1. ↑  "RADIO JUVENTUD DE ESPAÑA - Historia". *arec.es*. Consultado o 2023-04-11.
2. 1 2  "CADENA AZUL DE RADIODIFUSIÓN". *arec.es*. Consultado o 2023-04-11.
3. ↑  Región, La (2019-05-17). "Radio Juventud de Ribadavia". *La Región* (en castelán). Consultado o 2023-04-11.
4. ↑  "BOE-A-1978-11994 Real Decreto 922/1978, de 14 de abril, por el que se crea una Comisión de Tutela para la incorporación a Radio-televisión Española de Radio Cadena Española, Cadena de Emisoras Sindicales y Radio Peninsular.". *www.boe.es*. Consultado o 2023-04-11.
5. ↑  Contreras, José Miguel (1988-07-20). "Aprobada la fusión de Radio Nacional de España y Radiocadena Española". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2023-04-11.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5669234
* WorldCat
* VIAF: 149517718
* BNE: XX93792
* GND: 61003-3
* ISNI: 0000000100563792
* LCCN: no00094851

 |
O **ácido pristánico** (ácido 2,6,10,14-tetrametilpentadecanoico) é un ácido terpenoide presente en concentracións micromolares no plasma sanguíneo de individuos sans. Tamén se encontra en lípidos de moitas procedencias como os de esponxas de auga doce, krill, miñocas, baleas, graxas do leite humano, graxas de depósito bovinas, graxas de manteiga ou petróleo de California. Xeralmente está presente en combinación co ácido fitánico. En humanos, o ácido pristánico obtense de dúas fontes: ou diectamente da dieta ou como produto da alfa-oxidación do ácido fitánico. A concentracións fisiolóxicas o ácido pristánico é un ligando natural para o receptor activado polo proliferador do peroxisoma alfa (PPARα). No fígado, o ácido pristánico é degradado pola beta-oxidación peroxisómica a propionil-CoA. Xunto co ácido fitánico, o ácido pristánico acumúlase en varios trastornos herdados como a síndrome de Zellweger.

Os sales e ésteres de ácido pristánico denomínanse pristanatos.

O ácido pristánico foi illado primeiramente das graxas do leite por R. P. Hansen e J. D. Morrison en 1964. O nome da substancia deriva de pristano (2,6,10,14-tetrametilpentadecano), o hidrocarburo correspondente. O pristano foi illado do fígado do tiburón e foi nomeado a partir do latín *pristis*, 'tiburón'.

Notas
-----

1. ↑  R. P. Hansen, J. D. Morrison, The isolation and identification of 2,6,10,14-tetramethylpentadecanoic acid from butterfat, *Biochemical Journal* 1964 Nov;93(2):225-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2057079
* MAG: 2778222911

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 1189-37-3
* ChEBI: 51340
* ChEMBL: CHEMBL1316599
* ChemSpider: 110458
* HMDB: HMDB0000795
* PubChem: 123929

 |
**Ildikó Rejtő**, tamén coñecida como **Ildikó Uljakiné-Rejtő** ou **Ildikó Ságiné-Ujlakiné-Rejtő**, nada en Budapest o 11 de maio de 1937 é unha tiradora de esgrima húngara, gañadora de sete medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Xorda de nacemento, comezou a practicar esgrima aos quince anos e os seus adestradores comunicábanse con ela por medio de notas. Especialista na modalidade de florete, en 1956 foi a campioa mundial xuvenil e en 1958 a campioa húngara. Participou aos 23 anos nos Xogos Olímpicos de 1960 celebrados en Roma, conseguindo a medalla de prata por equipos, quedando tras do equipo soviético. Nos Xogos Olímpicos de 1964 de Toquio levou a medalla de ouro tanto na proba individual como por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1968 de México gañou a medalla de prata na proba por equipos, de novo por tras do equipo soviético e a medalla de bronce na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic gañou unha nova medalla de prata na proba por equipos, metal que se converteu en bronce nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal. Despois de retirarse da alta competición foi adestradora da sección de esgrima do Újpest FC (1981-1987) e do Budapesti Honvéd desde 1987. Activa participante do circuíto de veteranos foi campioa de Europa en 1995 e do mundo de veteranas en 1999.

Ao longo da súa carreira gañou quince medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas cinco de ouro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.olympic.org - Ildikó Újlaky-Rejtő *(en inglés)*
* www.sports-reference.com - Ildikó Újlaky-Rejtő *(en inglés)*


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q264240
* OCID: ildiko-rejto-ujlaki
* Sports Reference: ildiko-rejto-ujlaky-sagi-1

 |
A **morenosita** é un mineral de níquel pouco frecuente descuberto polo mineraloxista Casares en 1850 xunto coa zaratita e presentado nun traballo publicado por Martínez Alcíbar. Foi atopado por vez primeira en Teixidelo, lugar da parroquia de Santo André de Teixido, concello de Cedeira.

Aparece en forma de eflorescencias coma produto de alteracións da millerita. O seu nome deriva do do mineralista Antonio Moreno Ruiz, da Academia de Ciencias Naturais (1796-1852).

Outro nome que recibe este mineral é **epimillerita**.

Propiedades
-----------

A morenosita é un mineral verde esmeralda ou branco verdoso de brillo vítreo que cristaliza no sistema ortorrómbico.
É soluble en auga e deshidrátase ao aire libre, transformándose en retgersita (NiSO4 · 6H2O).
Para evitar a perda da auga de hidratación, débese conservar nun recipiente cerrado ou en plástico.

Existe unha serie completa entre a morenosita e a epsomita (MgSO4 · 7H2O).

Morfoloxía e formación
----------------------

Aparece en forma de pequenos cristais, estalactitas ou encostramentos.
Os cristais naturais presentan forma acicular e os cristais sintéticos son prismáticos.

É un mineral secundario encontrado na zona oxidada de depósitos minerais hidrotermais que conteñen níquel, formado en solución acuosa a unha temperatura inferior a 31,5 °C.

Depósitos
---------

Os depósitos de morenosita son bastante escasos.
O tipo nomenclatural localízase no Cabo Ortegal (Galiza).
Outros depósitos son os existentes na Alemaña —en Horbach (Baden-Württemberg)—, nos Montes Metalíferos (República Checa) e no Perú —en Cerro de Pasco (Departamento de Pasco)— .

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de minerais

### Ligazóns externas

* Morenosite (Mindat.org)
* Morenosite Mineral Data (Webmineral)
* Handbook of Mineralogy Arquivado 01 de agosto de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q742359
* GEC: 0521591
* Mindat: 2782

 |
***El Chisme*** foi un semanario editado en Pontevedra en 1884.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario independiente, recreativo, tempestivo y joco-serio*, apareceu o 13 de xullo de 1884. Periódico semanal de carácter crítico e literario que estaba dirixido por Albino Simán. Os colaboradores eran Luís Taboada, M. Palacios e Luis Vidart. Outros artigos estaban asinados cos pseudónimos Glorioso, Pardillo, Calderilla e Padre Santo. Constaba de artigos de fondo, informacións de actualidade, novas breves, sucesos da semana e anuncios. Moitas noticias estaban comentadas en verso. Apareceron catorce números cesando a súa edición o 5 de outubro de 1884, cambiando o seu título por *La Silueta*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20541511
* Galiciana: 9019

 |
***El Ribadaviense*** foi un semanario editado en Ribadavia entre 1900 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Periódico defensor de intereses generales*, apareceu en 1900. Cambiou despois o seu subtítulo por *Periódico independiente de intereses generales* e a partir de 1931 *Decano de los semanarios de España*. Fundado e dirixido por Máximo Tomé González ata a súa morte en 1925. Editábase nos seus propios obradoiros tipográficos. De tendencia liberal nun principio e afecto ao deputado Adolfo Merelles Martel, co tempo converteuse en republicano, progresista e galeguista. Logo da morte de Máximo Tomé en novembro de 1925 fíxose cargo da dirección Hermenegildo Rodríguez Casas, quen lle deu entrada ás colaboracións de coñecidos galeguistas. Incluíu información da comarca do Ribeiro e traballos de divulgación agraria. Foi rival de *Noticiero del Avia*. Cesou a súa publicación en 1936.

Notas
-----

1. ↑  Algúns autores afirman que apareceu en 1895, pero o número 14 ten data de marzo de 1900.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 17-11-1925, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Valcárcel López, Marcos (1987). Deputación Provincial, ed. *A prensa en Ourense e a súa provincia*. Ourense. pp. 138–139. ISBN 84-505-5721-6.
***Crónica de la Asamblea Pedagógica y Exposición Escolar*** foi unha revista editada en Pontevedra en 1894.

Traxectoria
-----------

Subtitulada *Propiedad de la Asociación Pedagógica de Maestros de Pontevedra*, apareceu en 1894. Creada co obxecto de dar conta da Asemblea Pedagóxica celebrada en Pontevedra do 15 ao 18 de agosto de 1894 e da Exposición Escolar correspondente. Estaba dirixida por José Durán Alonso. Foron os seus redactores Sarah Lorenzana, Emilio Couto, José López Otero e José Juncal Verdulla. Entre os colaboradores figuraron Perfecta Castro, Ramón Míguez Cao, Joaquín Poza Cobas e Manuel Paz Varela. Da parte gráfica ocupouse José Peña. Saíron 10 números.

Notas
-----

1. ↑  "Memorias pontevedresas", *El Diario de Pontevedra*, 17-8-1938, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López Otero, José (1899). *El periodismo en Pontevedra*. Pontevedra: Imp. de Rogelio Quintáns. pp. 89–90. Consultado o 31 de decembro de 2013.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20547252
* Galiciana: 9067

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Revista de Galicia.

***Revista de Galicia***, foi un periódico semanal publicado en Santiago de Compostela entre 1841 e 1842.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Periódico de ciencias, literatura y artes*, apareceu en outubro de 1841. Dirixido por Manuel Rúa Figueroa, foi continuación de *El Iris de Galicia*. Entre os seus redactores estaban Benito Amor Labrada, Francisco Navarro Villoslada e José María Gil Rey. O seu obxectivo era enaltecer Galicia e mellorar a súa situación moral e material, ademais de promover a literatura. Foi suspendida para introducir novidades pero o proxecto non saíu adiante e a publicación non volveu reaparecer. Cesou en xaneiro de 1842.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535759
* Galiciana: 3967

 |
***Abrente*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1927 e 1941.

Historia e características
--------------------------

### Primeira época

Subtitulado *Boletín de la Congregación de la Anunciada y San Luis Gonzaga*, apareceu en decembro de 1927 como publicación da Congregación de la Anunciada y San Luis Gonzaga de Santiago de Compostela. De carácter mensual, era unha publicación relixiosa practicamente escrita en castelán. Entre os seus colaboradores figuraban Carlos Ruíz del Castillo, Xosé de San Lois, Xosemaría Pérez Parallé, Carlos Núñez Cea, Luis Jouve, Manuel López Sendón e Tirso Virgós Pintos.

### Segunda época

Volveu aparecer en novembro de 1933 co subtítulo *Boletín de la Anunciada*. Estaba dirixido por Ramón F. Fernández-Mosquera. Tiña unha sección de humor e incluíu contos e artigos de Ramiro de Maeztu, Isidro Conde, Fermín Bouza-Brey, Antonio Asorey, Luís Facal e Gabriel Méndez.

### Terceira época

Reapareceu en 1941 dirixido por José Lois Estévez. Entre os seus colaboradores figuraron Paulino Pedret Casado, Camilo Barcia Trelles, Jacobo Varela Meemit, Fernández Almuzara, Gonzalo de la Mora, Gonzalo Torrente Ballester e Benito Varela Jácome. Cesou a súa publicación en 1941

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 9-12-1927, p. 1.
2. ↑  *El Compostelano*, 13-1-1928, p. 2.
3. ↑  *El Compostelano*, 6-11-1933, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* ——————, ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 17. ISBN 84-8288-137-X.
* "ABRENTE". *Gran Enciclopedia Gallega* **1**. Silverio Cañada. 1974. p. 75. ISBN 84-7286-030-2.
**Ifixenia de Etiopía** é unha santa da Igrexa copta e da Igrexa católica. Foi unha das responsables do espallamento do cristianismo en Etiopía. A súa festividade é o 21 de setembro.

Traxectoria
-----------

Ifixenia era filla do rei etíope Egipo a principios do século I. Tiña un irmán maior, chamado Efronio. Aos oito anos da Ascensión de Xesús, chegou San Mateu á terra dos nubios, ou sexa, Etiopía. Alí buscou a aquel eunuco etíope bautizado polo diácono San Filipe, que xa regresara á súa terra e esperaba apóstolos de Cristo. Este eunuco introduciu na corte a Mateu. Mateu predicou, derrotou aos magos pagáns Arfaxad e Zoroes, expulsou demos e converteu as xentes. Decatado o rei, tomou partido neutral, permitiu a predicación do cristianismo, pero continuou preferindo a relixión anterior. Con todo, Ifixenia abrazou rotundamente o cristianismo, e buscou a maneira de facelo vir ao palacio para que instruíse o seu pai. Como non o lograba, enfermou de tristura. 

Foi dedicada a Deus por San Mateu. Cando Hirtaco sucedeu o rei, prometeulle ao apóstolo a metade do seu reino se persuadía a Ifixenia a casar con el. Mateu convidou o rei a unha misa onde lle explicou que Ifixenia xa estaba consagrada ao Señor. Enfurecido, Hirtaco mandou os seus homes matar a Mateu ao pé do altar, converténdose en mártir da fe cristiá. 

Unha lenda conta que ao non inclinar a Ifixenia ao seu desexo, Hirtaco tratou de destruír o seu fogar con lume. Con todo, o apóstolo apareceu e protexeu a casa das chamas, dirixíndoas cara ao palacio real. O fillo do rei foi tomado por diaño e o rei mesmo contraeu lepra, eventualmente matándoo. A xente entón escolleu o irmán de Ifixenia como o seu rei, quen reinou por 70 anos, deixando o seu reino ao seu fillo que construíu varias igrexas cristiás en Etiopía.

Culto
-----

Cóntanse 76 imaxes desta santa entre Portugal, España e as súas excolonias. En Galicia, soamente se atopa na catedral de Tui e no convento de San Domingos de Betanzos.

Notas
-----

1. ↑  "Guía de nomes galegos". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-12-01.
2. ↑  *The Golden Legend of Jacobus de Voragine*, trans. and adapted by Ryan, Granger and Helmut Ripperger. (Arno Press: Longmans, Green & Co) 1941. pp. 561-566.
3. ↑  "St Matthew the Apostle from The Golden Legend". Arquivado dende o orixinal o 18 de noviembre de 2012. Consultado o 17 de octubre de 2009.
4. 1 2  Castañeda García, Rafael; Vincent, Bernard (2021-10-02). "Las representaciones de santa Ifigenia en las monarquías ibéricas, siglos XVII-XVIII". *Atlante. Revue d'études romanes* (en castelán) (15). ISSN 2426-394X. doi:10.4000/atlante.8669.
***La Voz de Barcala*** foi un periódico editado en Negreira entre 1933 e 1935.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano mensual de la Federación Agro-Pecuaria del Distrito de Negreira*, apareceu o 1 de agosto de 1933. Saía das imprentas compostelás La Comercial e, dende o número 3, de Nós. Estaba dirixido por Manuel Riveiro Barreiro e entre os seus colaboradores figuraron Avelino Pousa Antelo, Xulián Magariños, Roberto Blanco Torres, Joaquín Poza Juncal, Cruz Gallástegui e Pedro Urquijo Landaluce. Mostrou inquietudes teóricas e políticas de liña galeguista e progresista (defendeu a autonomía) e unha inclinación ao terreo técnico-pecuario (reivindicando as sociedades agrarias e os sindicatos agrícolas). O último número (número 22) publicouse o 1 de maio de 1935.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo Villaverde, Miguel (2003). *Prensa agraria en Galicia*. Ourense: Duen de Bux. pp. 244–245. ISBN 84-932078-3-7.
* Liñares Giraut, X. Amancio; Lista Liñares, Omayra (2007). *Prensa e comarca. Medios de comunicación en Negreira, A Baña e Brión no século XX*. Ames: TresCtres. ISBN 978-84-935562-7-3.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.
***La Voz de Mondoñedo*** foi un semanario editado en Mondoñedo entre 1903 e 1925.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico semanal*, apareceu o 29 de marzo de 1903. Fundado por Dodolino Trigo, comezou sendo liberal e defensor da política de Eugenio Montero Ríos. Entre os seus colaboradores figurou Antón Villar Ponte. Pasou a mans de Edesio Mancebo en 1919 e, despois, de Constantino Sánchez, converténdose en voceiro dun político local. Incluíu colaboracións literarias. Deixou de publicarse en 1925.

### Segunda etapa

Rexurdiu na primeira quincena de xuño de 1936 co subtítulo *Periódico quincenal independiente* baixo a dirección e propiedade de Jesús López Díaz.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20549315
* Galiciana: 579261

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Estudiante.
***El Estudiante*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1879 e 1881.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Redactado por alumnos del Instituto Provincial de esta ciudad* e *Hoja aspirante a periódico, publicada en Pontevedra*, apareceu o 30 de outubro de 1879. Fundado e dirixido por Julián Rodríguez de Cea, tiña como colaboradores a Juan M. Rodríguez de Cea, José Boente Sequeiros e José Izquierdo Sarmiento. Periódico bisemanal, saía os luns e os xoves. A partir do 25 de novembro de 1880 cambiou o subtítulo por *Periódico bisemanal de literatura e intereses materiales* e o seu director foi Rogelio Quintáns. Cesou co número 190 o 2 de decembro de 1881, pero reapareceu o 27 de abril de 1884, aínda que só saía aos domingos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). Do Castro, ed. *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada. ISBN 84-7492-489-8.
* Vicenti, Alfredo (8-10-1881). "La prensa periódica en Galicia". *La Ilustración Gallega y Asturiana* (28): 333. Consultado o 16 de novembro de 2012.

### Ligazóns externas

* Ficha e exemplares de *El Estudiante* en Galiciana.
A **bandeira nacional do Camerún** foi adoptada despois da unificación do territorio camerunés o 30 de maio de 1975. Consta de tres franxas verticais do mesmo ancho e cores consecutivas verde, vermello e amarelo, sendo a franxa verde a máis preto do mastro, cunha estrela amarela no centro da franxa vermella. Esta combinación de cores provén das cores do panafricanismo, e o deseño está adaptado da bandeira de Francia.

Simbolismo
----------

A franxa central vermella representa a unidade, e a estrela é coñecida como a "estrela da unidade". A franxa amarela simboliza o sol e a sabana do norte do país, mentres que a franxa verde representa ás selvas do sur do Camerún.

Historia
--------

A primeira bandeira do Camerún remóntase á adoptada polo territorio francés o 29 de outubro de 1957, esta bandeira consistía en tres bandas verticais coas cores verde, vermella e amarela. Esta bandeira mantívose trala independencia do país o 1 de xaneiro de 1960. Cando o territorio camerunés baixo dominio británico decidiu integrarse no novo país, foron agregadas dúas estrelas amarelas xunto á hasta (na banda verde), que representaban aos dous territorios federais, o francés e o británico, o 1 de outubro de 1961. A bandeira actual foi adoptada finalmente o 30 de maio de 1975, data na que o Camerún se converteu nun estado unitario.

### Bandeiras históricas

* Bandeira do Camerún (1957-1961) Bandeira do Camerún (1957-1961)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Camerún en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de África |
| --- |
| 
* Alxeria
* Angola
* Benín
* Botswana
* Burkina Faso
* Burundi
* Cabo Verde
* Camerún
* Chad
* Cimbabue
* Comores
* Congo
* Costa do Marfil
* Djibuti
* Eritrea
* Eswatini
* Etiopía
* Exipto
* Gabón
* Gambia
* Ghana
* Guinea
* Guinea-Bissau
* Guinea Ecuatorial
* Kenya
* Lesoto
* Liberia
* Libia
* Madagascar
* Malaui
* Malí
* Marrocos
* Mauricio
* Mauritania
* Mozambique
* Namibia
* Níxer
* Nixeria
* República Centroafricana
* República Democrática do Congo
* Ruanda
* San Tomé e Príncipe
* Senegal
* Seychelles
* Serra Leoa
* Somalia
* Sudán
* Sudán do Sur
* Suráfrica
* Tanzania
* Togo
* Tunisia
* Uganda
* Zambia

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Sáhara Occidental
* Somalilandia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159872
* EBID: ID

 |
*Goggles prevent axidents (sic). Axidents (sic) give aid to the enemy.*
**Sic** é unha palabra latina que se coloca ao lado dunha palabra ou frase incorrecta ou incomprensible para indicar que non se trata dun erro de transcrición, senón que é así como figura no texto orixinal.

Provén da frase en latín ***sic erat scriptum***, "así fora escrito", onde sic é un adverbio que significa "así, deste xeito".

Uso
---

Por regra xeral prefírese o uso deste adverbio entre corchetes [sic], aínda que é frecuente atopalo tamén entre parénteses (sic).

* «Agora [engade] van a saver [sic] o tolo que eu estou
* No ano 1764, o visitador da diocese «halló la hermita (sic) de san Antonio (...)"

Emprégase cando se reproducen erros, tipográficos ou doutra clase, ou inconveniencias ao citar textos, para informar ao lector que o uso indebido atópase na fonte orixinal e non é obra do que cita. Exemplos:

* Lembro que che ollou fixamente [sic]
* O sol púñase no hourizonte [sic]
* Regresamos o domingo de Balencia [sic]

Tamén pode usarse cando aparecen palabras pouco comúns cuxa grafía é similar á doutras moi coñecidas, e quérese evitar que o lector as interprete como erros. Por exemplo:

* A venencia [sic] non é Venecia.

Pode levar unha aclaración extra ou unha corrección explicativa:

* "O Congreso rexeitou os presupostos xerais do estado [sic, con inicial minúscula]"

Ten un uso común en entrevistas de carácter médico ou legal, para citar ao entrevistado:

* E termina dándolle os seus datos: "Creo que xa é todo, espero que che sirva. O outro cando chegue a casa direicho, aínda estou por Corea e chego o día 6 de setembro. De hematocrito xa che comentei que non baixo de 45..46-47, de hemoglobina 15,5-16...o outro xa mirarei en casa"(sic).

Locucións latinas
-----------------

Podemos atopar tamén este adverbio en varias locucións latinas. Exemplos:

* Sic itur ad astra: "Así vaise ata as estrelas"
* Sic luceat lux: "Así luzca a luz"
* Sic semper tyrannis: "Así sempre aos tiranos"
* Sic transit gloria mundi: "Así pasa a gloria do mundo".

Notas
-----

1. ↑  "Noticias de La Voz de Galicia" (en castelán).
2. ↑  La Voz de Galicia (ed.). "As ermitas de Leiloio".
3. ↑  "GaliciaConfidencial.com".
4. ↑  "El País - Deportes" (en castelán).
***O Galiciano*** foi un periódico semanal galego en galego que se editou en Pontevedra entre 1884 e 1888.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Paróla Gallega*, apareceu o 8 de agosto de 1884. Estaba dirixido por Rufino Rivera Losada e nel colaboraron Juan M. Rodríguez de Cea, Albino Simán, Ramiro Vieira Durán, Francisco Portela Pérez e José López Otero. En 1884 organizou uns xogos florais e en xuño de 1886 un certame literario-musical polas festas da Peregrina. Deixou de publicarse a finais de 1887 para reaparecer en 1888. Transformouse en novembro de 1888, co subtítulo *Somanario gallego* pasou a estar dirixido por Rogelio Lois Estévez, e Rufino Rivera converteuse en administrador. Conviviu na última etapa co semanario *O Novo Galiciano*.
A obra satírica *"Discurso d’autualidade d’un calvo moi patilludo a quén chama a vecindade don Sexismundo… o peludo"* publicada nas súas páxinas, constitúe un dos primeiros exemplos de banda deseñada en galego.

Notas
-----

1. ↑  "O Galiciano" in *La Revista Popular*, 116, 10-2-1896, p. 7
2. ↑  ""Precedentes del cómic gallego" (en castelán)". *Tebeosfera*. Consultado o 28-2-2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20541742
* Galiciana: 2763

 |
A **bandeira nacional de San Tomé e Príncipe** foi adoptada o 5 de novembro de 1975, pouco despois da súa independencia de Portugal.

Cores e simbolismo
------------------

O triángulo vermello simboliza a loita pola independencia e as dúas estrelas negras simbolizan a súa unión cos demais países africanos e tamén representan ás dúas principais illas do país, a de San Tomé e a de Príncipe. O verde, amarelo e vermello son as cores do panafricanismo. O amarelo tamén se pode explicar por ser a cor dos froitos da planta do cacao e o verde pola vexetación tropical do arquipélago.

Historia
--------

Esta bandeira foi empregada polo partido independentista do *Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe* (MLSTP), que pretendía conseguir a independencia, a única diferenza coa bandeira actual era que as bandas horizontais tiñan longos iguais. Foi adoptada o 5 de novembro de 1975, tan só catro meses despois da independencia do arquipélago.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bandeira de San Tomé e Príncipe en Flags of the World

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de África |
| --- |
| 
* Alxeria
* Angola
* Benín
* Botswana
* Burkina Faso
* Burundi
* Cabo Verde
* Camerún
* Chad
* Cimbabue
* Comores
* Congo
* Costa do Marfil
* Djibuti
* Eritrea
* Eswatini
* Etiopía
* Exipto
* Gabón
* Gambia
* Ghana
* Guinea
* Guinea-Bissau
* Guinea Ecuatorial
* Kenya
* Lesoto
* Liberia
* Libia
* Madagascar
* Malaui
* Malí
* Marrocos
* Mauricio
* Mauritania
* Mozambique
* Namibia
* Níxer
* Nixeria
* República Centroafricana
* República Democrática do Congo
* Ruanda
* San Tomé e Príncipe
* Senegal
* Seychelles
* Serra Leoa
* Somalia
* Sudán
* Sudán do Sur
* Suráfrica
* Tanzania
* Togo
* Tunisia
* Uganda
* Zambia

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Sáhara Occidental
* Somalilandia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q169907
* EBID: ID

 |
***El Grito del Pueblo*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1901 e 1905.

Traxectoria
-----------

Apareceu o 17 de xaneiro de 1901 co subtítulo *Bisemanario Republicano*, ata o número 103, do 12 de xaneiro de 1902, que comezou a subtitularse *Semanario Republicano de Pontevedra*, volvendo ao encabezamento orixinario no número 241. Inicialmente saía dúas veces por semana e dende o número 103 apareceu unicamente os domingos. Cando volveu ser bisemanal saíu os xoves e domingos. De ideoloxía republicana, foi fundado e dirixido por José Juncal Verdulla e tamén tivo como director a Joaquín Poza Cobas. Incluíu artigos políticos, novas do concello e na sección literaria colaboraron Aureliano Pereira, Manuel Curros Enríquez e Enrique Labarta Pose. Cesou a súa edición o 28 de maio de 1905 co número 259. Foi substituído por *La Acción*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Grito del pueblo, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Grito del pueblo, El". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Pereira Martínez, Carlos (2004). "A Familia Poza: Un exemplo de republicanismo e librepensamento en Pontevedra" (PDF). *Anuario Brigantino* (27): 265–312. Consultado o 28 de agosto de 2012.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.
Giovanni Verga (1840-1922), un dos principais expoñentes do verismo literarioGiovanni Verga (1840-1922), un dos principais expoñentes do *verismo* literario
O ***verismo*** ("realismo", do italiano *vero*, "verdade") foi un movemento literario italiano que chegou ao seu cumio entre 1875 e comezos do século XX. Os seus máximos expoñentes foron Giovanni Verga e Luigi Capuana, autores do manifesto *verista*. Capuana publicou a novela *Giacinta*, considerada a máis representativa do *verismo*. A diferenza do naturalismo francés, baseado nos ideais positivistas, Verga e Capuana rexeitaron calquera defensa da natureza científica e utilidade social do seu movemento.

Historia
--------

O *verismo* literario comezou entre o 1875 e o 1895, da man dun grupo de escritores, principalmente novelistas e dramaturgos. Non constituíron unha escola formal, pero si se baseaban nuns principios específicos. O seu nacemento estivo influenciado polo clima positivista da época, que confiaba na ciencia, o empirismo e mais a investigación racional. Tamén foi influenciado polo naturalismo, un movemento literario que se estendera dende Francia no século XIX. Para o naturalismo, a literatura debía reflectir con obxectividade a sociedade e a humanidade, como unha fotografía, representando de maneira estrita incluso as clases sociais máis baixas nos seus aspectos máis desagradables, coma unha análise científica da realidade da vida moderna. Entre os escritores naturalistas, destacan Émile Zola e Guy de Maupassant.

O *verismo* desenvolveuse na florecente cultura urbana de Milán, que reunía intelectuais de distintas áreas; porén, os autores *veristas* representaban a vida do sur e o centro de Italia. As obras de Verga, Capuana e Federico de Roberto describen Sicilia; as de Matilde Serao e Salvatore di Giacomo, Nápoles; as de Grazia Deledda, Sardinia; as de Cesare Pascarella, Roma; e as de Renato Fucini, Toscana. 

O primeiro autor en teorizar o *verismo* foi Capuana, que analizaba a "poesía do real". Posteriormente, Verga, que comezara como un escritor do Romanticismo, publicou as escolmas de relatos *verista* *Vita dei campi* ("A vida no campo") e *Novelle rusticane* ("Novelas rústicas"), así como a novela *I Malavoglia* (1881), a primeira do seu "ciclo dos vencidos". Nado en Sicilia, Verga viviu en Florencia durante o auxe dos pintores *veristas* (entre 1865 e 1867), e o seu relato máis coñecido, "Cavalleria rusticana", contén paralelismos coas representacións *veristas* da Toscana. O *verismo* de Verga difire do naturalismo no seu desexo de introducir o punto de vista do lector sobre as temáticas tratadas, sen revelar as opinións persoais do autor. 

O *verismo* tivo tamén detractores, coma o xornalista e dramaturgo florentino Luigi Alberti, quen afirmou que o *verismo* contaminaba as mentes da mocidade coa vulgaridade e a fealdade da vida real.

Notas
-----

1. ↑  "SIUSA - Archivi di personalità - Alberti Luigi". *siusa.archivi.beniculturali.it*. Consultado o 2024-01-23.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Pensamiento de Galicia.

***El Pensamiento de Galicia*** foi unha revista editada en Ferrol entre 1865 e 1866.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista de ciencias, literatura, marina, agricultura, comercio, administración, marina, artes e industria, noticias, hechos, descuentos, modas etc. tomadas de las mejores publicaciones del estranjero y protegida con la cooperación de los principales hijos de Galicia notables en las ciencias y en las letras*, apareceu o 1 de setembro de 1865. Revista bisemanal fundada e dirixida por Ventura Pueyo, editábase no obradoiro de Ricardo Pita. Entre os seus colaboradores figuraron Benito Vicetto e Leandro de Saralegui. Cesou a súa publicación co número 14, o 15 de marzo de 1866.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542654
* Galiciana: 3955

 |
Gran Selo dos Estados Unidos de América
O **Gran Selo dos Estados Unidos** é un signo para a certificación de documentos utilizado nos Estados Unidos de América, país que non conta cun escudo heráldico propiamente dito. Na composición figura o lema nacional: *E Pluribus Unum*, que significa en latín "*de varios, un*" ou "*de moitos, un*". O selo aparece no reverso dos billetes dun dólar.

O Congreso dos Estados Unidos aprobou o 20 de xuño de 1782 o modelo actual e único vixente ata o momento que foi presentado por unha comisión designada para a súa creación presidida por Benjamin Franklin e os seus elementos foron ideados por Charles Thompson.

Anverso
-------

Reverso do Gran Selo dos Estados Unidos.
No anverso do mencionado selo, figura unha aguia de cabeza branca, co brasón dos 13 estados primeiros unidos como confederación. (comunmente coñecida como aguia calva ou aguia mariña de cabeza branca), coas ás estendidas, que porta sobre o seu peito un brasón con trece varras verticais, de goles e prata, alternadas que simbolizan os trece primeiros estados que se independizaron de Gran Bretaña e crearon a Federación. Na parte superior figura outra franxa horizontal en azur. A aguia sostén nas súas garras unha rama de oliveira con trece follas e trece frechas. A rama de oliveira significa paz e as frechas poder militar. Sobre a cabeza da aguia figuran trece estrelas agrupadas que representan tamén aos trece primeiros estados da Federación.

Reverso
-------

O reverso do selo mostra unha pirámide incompleta con trece chanzos (os trece estados iniciais), coroada por un triángulo cun ollo inscrito (o "Ollo da Providencia", tradicionalmente símbolo de Deus) e os lemas latinos *"Annuit Coeptis"* ("Aprobar as cousas que se iniciaron") e *"Novus Ordo Seclorum"* ("Nova Orde dos Séculos"). Unha versión deste debuxo figura tamén no reverso dos billetes de 1 dólar estadounidenses. Os símbolos deste reverso foron relacionados coa masonería, pois moitos dos próceres da independencia dos Estados Unidos eran masóns, pero ao momento da creación do selo o Ollo da Providencia non era un símbolo masón.

Billete estadounidense dun dólar, no que aparece representado o Selo dos Estados Unidos.

Notas
-----

1. ↑  "Selo dos Estados Unidos (en inglés)" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 12 de febreiro de 2013. Consultado o 11 de marzo de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O Gran Selo dos Estados Unidos *(en inglés)*
**Jaime Alfonsín Alfonso**, nado en Lugo o 18 de agosto de 1956, é un avogado galego, que foi xefe da Casa da Súa Maxestade el-Rei dende 2014 ata 2024.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade Autónoma de Madrid en 1978 foi premio extraordinario da súa promoción. En 1980, ingresou no Corpo de Avogados do Estado sendo destinado ás delegacións de Facenda en Teruel e Cuenca, no Ministerio da Presidencia, no Tribunal Supremo e na Asesoría Xurídica da Comisión da Unión Europea. Ademais, foi Director Xeral de Cooperación cos Réximenes Autonómicos do Ministerio da Administración Territorial no goberno presidido por Leopoldo Calvo-Sotelo.

Posteriormente, ocupou cargos no sector privado: entre 1984 e 1992 foi secretario xeral e xefe da asesoría xurídica de Barclays Bank, e logo, entre 1992 e 1995 incorporouse como letrado ao bufete Menéndez&Uría. Asemade, foi docente universitario de Dereito da Unión Europea no ICADE e de Dereito Fiscal na Universidade Autónoma de Madrid.

En 1995 asumiu a Xefatura da Secretaría da súa Alteza o Príncipe de Asturias. Logo da chegada ao trono de Filipe VI de España, este nomeouno Xefe da Casa del-Rei o 23 de xuño de 2014. Foi destituído case unha década despois, en xaneiro de 2024, e substituído polo diplomático Camilo Villarino. Alfonsín, que nese momento estaba en idade de xubilación, pasou a formar parte do consello privado del-Rei.

Notas
-----

1. ↑  Pérez, Julio (2014-06-04). "Jaime Alfonsín, el gallego que profesionalizó a Felipe VI". *La Opinión de A Coruña* (en castelán). Consultado o 2022-08-11.
2. ↑  "Inicio - Área de Prensa - D. Jaime". *www.casareal.es*. Consultado o 2022-08-11.
3. ↑  "BOE.es - BOE-A-2014-6619 Real Decreto 542/2014, de 23 de junio, por el que se nombra Jefe de la Casa de Su Majestad el Rey a don Jaime Alfonsín Alfonso.". *www.boe.es*. Consultado o 2022-08-11.
4. 1 2  Riveiro, Aitor (2024-01-19). "Felipe VI destituye a Jaime Alfonsín como jefe de la Casa del Rey y nombra al diplomático Camilo Villarino". *elDiario.es* (en castelán). Consultado o 2024-01-20.