recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Eugenio Curiel Curiel**, nado en Ferrol e finado en Villadangos del Páramo o 27 de outubro de 1936, foi un profesor e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito e Filosofía e Letras pola Universidade de Valladolid. Foi concelleiro de Valladolid na primeira corporación republicana. Militante de Izquierda Republicana. Foi catedrático do Instituto de Astorga e director do mesmo dende 1933. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a Vigo para apoiar ao seu irmán Luis na causa militar aberta contra el. Logo de ser sobresido o proceso contra Luis, volveu a Astorga. Foi detido o 18 de setembro xunto co sacerdote Bernardo Blanco Gaztambide e trasladado á prisión de San Marcos de León o 20 de setembro. O 27 de outubro sacáronos da prisión xunto con outros detidos coa desculpa dun traslado e asasináronos na estrada Astorga-León en Villadangos del Páramo.

Recoñecementos
--------------

En 2015 o Concello de Astorga dóulle o seu nome a unha rúa.

Notas
-----

1. ↑  Eugenio Curiel, director del Instituto de Astorga (1933-1936), una cabeza brillante que apagó la intolerancia (III)
2. ↑  Eugenio Curiel Curiel
3. ↑  "Este acto es de Eugenio y de sus compañeros desaparecidos"

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* 

* Eugenio Curiel Curiel na páxina web *Nomes e Voces*.
* Gracias, juez, artigo de Enrique Curiel.
* 

* Vídeo no YouTube
Coordenadas: 42°12′55″N 08°42′09″O﻿ / ﻿42.21528, -8.70250

Centro de especialidades Coia.
O **Centro de especialidades Coia** situado no bario do mesmo nome, no concello de Vigo era un centro sanitario de titularidade pública que ofrecía atención ambulatoria especializada ademais de servizos como análises clínicas, fisioterapia ou orientación familiar.

Formaba parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo.

En setembro do 2015 foi pechado debido ao mal estado das instalacións, a apertura do Hospital Álvaro Cunqueiro e o traslado dos seus servizos a outros centros do Complexo.

Notas
-----

1. ↑  "El centro de especialidades de Coia cierra tras quedar sin actividad" *La Voz de Galicia*, 17/9/2015 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Centro de especialidades da Doblada.

### Ligazóns externas

* CHUVI

| * v
* c
* e
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo |
| --- |
| 
* Hospital Álvaro Cunqueiro
* Hospital do Meixoeiro
* Hospital Nicolás Peña

 |
| 
* Povisa (privado concertado)

 |
| Universidade de Vigo |
**Eugenio Rodríguez Bilbao**, nado na Coruña en 1904 e finado en Santiago de Compostela o 29 de xaneiro de 1937, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudo o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela. Fixo medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Estableceuse como médico en Ribeira en 1929. Afiliado ao PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 defendeu a legalidade republicana na casa do Concello de Ribeira e foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela por rebelión militar o 21 de decembro con Manuel Fernández Sendón, Julio Silva Vilas, José Sieira González e José Lijó Louro, foi condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca de Compostela o 29 de xaneiro de 1937.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-5-1929, p. 17.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 21-12-1936, p. 2.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 29-1-1937, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Eugenio Rodríguez Bilbao na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q66092283
* DSBE: 8083\_rodriguez-bilbao-eugenio

 |
**Friedrich Hermann Schottky**, nado en Wrocław (Polonia) o 24 de xullo de 1851, e finado en Berlín o 12 de agosto de 1935, foi un matemático alemán.

Traxectoria
-----------

Naceu en Wrocław, Silesia, por entón pertencente ao Imperio Alemán, fillo de Hermann Friedrich Schottky, profesor de inglés, e da súa esposa Louise Winkler. Desde 1865 fixo o bacharelato na escola secundaria Maria-Magdalenen-Gymnasium da súa vila natal. De 1870 a 1874 estudou matemáticas na Universidade desa cidade, e despois acadou o doutoramento na Universidade Humboldt de Berlín, onde estudou con Karl Weierstraß e Hermann von Helmholtz.

A súa tese *Über die conform Abbildung mehrfach zusammenhängender ebener Flächen* (Sobre a representación conforme de superficies planas multiconectadas) considérase unha disertación histórica.

En 1878 obtivo a habilitación para a ensinanza de filosofía na Universidade de Wrocław, ondea ensinou até 1882, cando foi nomeado profesor de matemáticas na Escola Politécnica Federal de Zúric, onde permaneceu dez anos. En 1892 foi nomeado profesor na Universidade de Marburgo, onde permaneceu até a súa xubilación en 1922.

As súas principais áreas de traballo foron as funcións elípticas, as funcións abelianas e as funcións theta. Publicou 55 artigos e o libro "Abriß einer Theorie der Abel'schen Functionen von drei Variablen" (Ao redor da teoría das funcións abelianas en tres variábeis).

Tamén fixo importantes contribucións á teoría das transformacións conformes. A súa xeneralización dos teoremas de Émile Picard e Edmund Landau coñécese en matemáticas como o "conxunto de Schottky".

Propuxo unha hipótese, coñecida como o "problema de Schottky", sobre a caracterización das variedades xacobianas entre as variedades abelianas. O problema foi resolto por Takahiro Shiota en 1986, pero o tema aínda está en discusión.

Tivo unha filla e catro fillos, dos que dous deles tamén foron científicos: Ernst Max Schottky, botánico, estudoso da flora asiática, e Walter H. Schottky, físico, introdutor dunha variedade de conceptos de semicondutores.

Distincións
-----------

Schottky foi elixido membro correspondente da Academia de Ciencias de Prusia (hoxe Academia de Berlín) en 1900, e membro numerario dous anos despois.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externaas

* Friedrich Hermann Schottky Biografía en Mac Tutor. *University of St Andrews, Scotland* *(en inglés)*.
* Friedrich Hermann Schottky Arquivado 08 de xullo de 2020 en Wayback Machine. Biografía en *Mathematics Genealogy Project. Department of Mathematics. North Dakota State University* *(en inglés)*.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q77303
* WorldCat
* VIAF: 45069365
* DeutscheBio: 117008265
* FAST: 487027
* GND: 117008265
* Gutenberg: 36328
* ISNI: 0000 0000 4390 1344
* LCCN: no2002108487
* MGP: 9722
* MR: 639453
* OL: OL4935416A
* openMLOL: 170334
* SUDOC: 145367304
* zbMATH: schottky.friedrich

 |
Gravado do Eolo.
**Clément Ader**, nado en Muret o 2 de abril de 1841 e finado en Tolosa o 3 de marzo de 1925, foi un enxeñeiro francés, precursor da aviación.

Traxectoria
-----------

En 1868 mellora e fabrica velocípedes con grande éxito comercial, pero a guerra de 1870 arruínao e provoca o seu traslado a París. Perfeccionou o teléfono en 1878 e inventa o teatrófono, o que permite a transmisión telefónica por dúas canles, Ader realiza a primeira transmisión en estéreo en 1881. Baseándose nos estudos sobre o voo dos paxaros de Louis Mouillard, construíu os primeiros aeroplanos con motor. Entre 1890 e 1897 realiza tres aparatos: Eole (Avión I), Zéphyr (Avión II) e Aquilon (Avión III) baixo secreto militar.

O 9 de outubro de 1890 realiza o seu primeiro voo: 50 metros a 20 cm. de altura antes de se estrelar, os seus traballos resultan de interese para o ministerio da guerra francés, financiando as súas actividades, en 1897 o Aquilon realiza un voo de 300 metros diante dun comité militar o 14 de outubro, pero o proxecto queda finalmente paralizado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q313078
* WorldCat
* VIAF: 61575214
* BNF: 121004310
* Bridgeman: 20587
* CANTIC: a12156784
* DeutscheBio: 119011689
* EBID: ID
* FAST: 281032
* GEC: 0000726
* GND: 119011689
* ISNI: 0000 0000 3405 1544
* LCCN: n91009761
* Léonore: [LH//8/14 14]
* NKC: xx0203254
* NTA: 181777835
* OL: OL2459122A
* SNAC: w62v54q1
* SUDOC: 029361443

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Clínica.
Clínica Mayo en Rochester.
Unha **clínica** é unha institución (hospital, sanatorio, centro de saúde, ambulatorio, dispensario, etc.), xeralmente de xestión privada, onde se trata a doentes en forma ambulatoria ou ingresados.

Recibe o seu nome por extensión do termo clínica, referido á diagnose dunha persoa enferma.

Clínicas privadas
-----------------

Clínica Povisa de Vigo.
Moita clínicas privadas ofrecen diversos servizos vinculados á atención dos doentes. Nestas clínicas realízanse diagnósticos e tratamentos. Por estas características, numerosas clínicas poden compararse cos hospitais, sendo as primeiras, xeralmente, centros moi modernos con aparatos de alta complexidade, de última xeración, destinados ao diagnóstico e ulterior tratamento, cos avances da tecnoloxía dispoñíbeis no mercado.

Un exemplo de clínica é a Clínica Mayo, fundada en 1889 na cidade estadounidense de Rochester, (Minnesota) e que conta con filiais en Phoenix e Scottsdale (ambas en Arizona) e Jacksonville (na Florida), ademais de acordos con outros establecementos de Wisconsin, Iowa e Minnesota.

Un dos principais exemplos en Galicia é a clínica Povisa (acrónimo de Policlínico de Vigo), que é un centro médico privado concertado no centro urbano de Vigo que atende pacientes do sur da provincia de Pontevedra. Como centro privado que é, non pertence ao Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, senón que é propiedade do grupo Nosa Terra de Xosé Silveira.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *clínica*.
2. 1 2  Definición de clínica en Definicion.de *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Clínica*** |

### Outros artigos

* Hospital
**Friedrich Wilhelm Cloos**, coñecido como **Guillermo Cloos**, finado en Monforte de Lemos o 22 de setembro de 1949,, foi un enxeñeiro alemán.

Traxectoria
-----------

Dirixiu os traballos mineiros nos montes Silvarosa e Choupin (Viveiro) en 1899. Enxeñeiro xefe da Compañía General Minera de Galicia que nos anos vinte puxo en marcha Minerales de Hierro de Galicia, empresa que explotaba ferro e volframio para a sociedade SOFINDUS. Instalouse en Monforte de Lemos para ocuparse da xerencia das minas de Freixo, na parroquia de Marcelle e explotadas por Minerales de Hierro de Galicia. Entre 1924 e 1925 encargouse de poñer en funcionamento un funicular para o transporte do mineral desde a explotación á estación de ferrocarril de Canaval, desde onde o levaban ao cargadoiro de Rande. Casou en Monforte de Lemos, onde foi vicecónsul de Alemaña.

Recoñecementos
--------------

Cabaleiro da Orde de Isabel A Católica.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*,24-9-1949, p. 2.
2. ↑  El antiguo cargadero de Rande: un punto logístico del Tercer Reich en la Ría de Vigo
3. ↑  Minas de hierro de A Silvarosa
4. ↑  Monforte, tierra de 'lobos sucios'

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O volframio galego de Don Federico Guillermo
Ilustración do século XV que representa un escribán na súa mesa de traballo.
**Fernã Martis**, **Fernã Martiis** ou **Fernán Martíns**, foi un escribán galego do século XIV, capelán de Fernán Peres de Andrade, O Boo, quen lle encargou a tradución ao galego do *Roman de Troie* de Benoît de Sainte-Maure. Tal tradución é coñecida como a *Crónica troiana*.

Traxectoria
-----------

Descoñécese o seu lugar de nacemento, aínda que probabelmente fose A Coruña. Esta afirmación baséase na existencia de documentos da época, sobre todo relacionados coa administración do concello da Coruña, nos que, con relativa frecuencia, aparece o apelido Martís ou Martiis desenvolvendo tarefas administrativas importantes. Ademais, desde finais de 1371, Fernán Pérez, O Boo, o seu señor, gobernaba a cidade da Coruña.

Porén, o tema dos apelidos medievais hai que tomalo con cautela polos cambios constantes que sufrían. Tendo en conta isto, Fernán Martíns ben podería ser da comarca eumesa por apareceren grafías Martiz e Martiis en documentos da época relativos a Pontedeume e comarca.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo sobre Fernán MartísArquivado 02 de febreiro de 2012 en Wayback Machine. no caderno nº1 do Ateneo Eumés.
Non confundir con PIP3.

O **fosfatidilinositol 3-fosfato** (PtdIns3*P* ou PI3P) é un fosfolípido que se encontra nas membranas celulares que recruta diversas proteínas na membrana, moitas das cales están implicadas no tráfico de proteínas. É o produto orixinado pola actividade dos encimas fosfoinosítido 3-quinases (PI 3-quinases) de clase II e III sobre o fosfatidilinositol.

O PtdIns3*P* é desfosforilado polas fosfatases da familia da miotubularina, na posición D3 do anel de inositol, e pode ser convertido en fosfatidilinositol 3,5-bisfosfato (PtdIns(3,5)*P*2) pola lípido quinase PIKfyve.

Ao PtdIns3*P* poden unirse tanto os dominios FYVE coma os PX, que se encontran en proteínas como SNX1, Hrs, e EEA1.

A maioría do PtdIns3*P* parece ser sintetizado constitutivamente por unha PI 3-quinase de clase III chamada Vps34, nas membranas endocíticas. As PI 3-quinases de clase II tamén parecen sintetizar o PtdIns3*P*, pero a súa actividade está regulada por diversos estímulos, entre os cales están factores de crecemento. Isto suxire que existen conxuntos específicos de PtdIns3*P* que poden sintetizarse por estimulación celular.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fosfoinosítidos

Notas
-----

1. ↑  D J Gillooly, A Simonsen, and H Stenmark (2001 April 15;). "Cellular functions of phosphatidylinositol 3-phosphate and FYVE domain proteins". *Biochem J.* **355** (Pt 2): 249–258. PMC 1221734. PMID 11284710. doi:10.1042/0264-6021:3550249.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2468605
* MAG: 2777929278

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChemSpider: 5256742
* PubChem: 6857403

 |
Cocendo nun wok na China.
Salteado de pemento verde e cebola.
A **cocedura**, tamén chamada **coza**, **cocemento** ou **cocción** é o proceso de preparación de alimentos mediante a aplicación de calor, a selección, a medición e a combinación de ingredientes nun procedemento ordenado para facer os alimentos seguros e comestibles. O proceso inclúe unha gran variedade de métodos, ferramentas e combinacións de ingredientes para cambiar o sabor ou dixestibilidade dos alimentos. Os factores que afectan o resultado final inclúen a variabilidade dos ingredientes, condicións ambientais, ferramentas, e a habilidade da persoa que cociña.

A diversidade de cociña de todo o mundo é un reflexo da diversidade, estética, agrícola, económico, cultural, social e relixiosa entre as nacións, razas, crenzas e pobos de todo o mundo.

A aplicación de calor nos alimentos normalmente, aínda que non sempre, transforma quimicamente, cambia o seu gusto, consistencia, aspecto e propiedades nutricionais. Os métodos de cocción que implica ferver líquidos nun recipiente foron practicados dende o décimo milenio a.C. coa introdución da olaría.

Unha persoa que cociña como profesión é chamado cociñeiro ou cociñeira.

Efectos de cociñar
------------------

Cociñar alimentos evita moitas doenzas por intoxicación alimentaria, que podería producirse se o aliemnto fose comido cru. Ademais, cociñar aumenta a dixestibilidade dalgúns alimentos como os grans. En moitos casos, se non é cocida axeitadamente, a comida pode perder o seu gusto, así como os nutrientes.

Nutrientes
----------

Esta comida tamén pode ser unha fonte de aminoácidos esenciais. Cando as proteínas son quecidas cambian de textura. En moitos casos, isto fai que a estrutura do material se faga máis suave ou comible. Nalgúns casos, as proteínas poden formar estruturas máis ríxidas, tales como a coagulación do branco do ovo. A formación dun relativamente ríxida pero flexible matriz de clara de ovo branco ofrece un compoñente importante dunha morea de pratos de cociña.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cocedura*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cocedura Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Gastronomía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q38695
* BNCF: 20948
* EBID: ID
* GND: 4031445-5
* JSTOR: home-cooking
* LCCN: sh2010008400
* NDL: 00569854
* NKC: ph115027

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D003296
* MeSH: J01.576.423.200.200
* UMLS: C0335326

 |
**Clotario IV**, nado en 685 e finado contra 719, foi rei da Austrasia (717-718), foi instalado polo mordomo de palacio, Carlos Martel, como un aliado durante a guerra civil que ocorría.

Probabelmente fillo de Teodorico III (652 - 691) e de Clotilde de Herstal (nada c. 650 e morta o 3 de xuño de 699)

Traxectoria
-----------

No 717, Carlos, volveu a Neustria cun exército para atacar a Khilperico II e o seu mordomo Raxenfrido, confirmando a súa supremacía cunha vitoria en Vincy, próximo a Cambrai. En Colonia, despois de botar do poder a Plectrude, proclamou a Clotario rei da Austrasia en oposición a Khilperico, ao que apoiaba Raxenfrido, non Carlos, para a mordomía. No 718, Khilperico foi novamente derrotado por Carlos, desta vez en Soissons. O rei fuxiu xunto co seu aliado, Odón o Grande, duque de Aquitania, para as terras do leste. Logo Odón abandonou a Khilperico e suplicou a paz. A cambio de recoñecemento da súa realeza sobre todos os francos, Khilperico entregou o seu reino á mordomía de Carlos, que gañou o monopolio dos asuntos reais.

No 718, ao que parece, Clotario morreu. No 719, Khilperico foi erguido sobre os escudos como rei. Debe ter sido por causa da morte de Clotario que Carlos aceptou recoñecer a Khilperico como rei. É posíbel que Clotario teña sobrevivido ata o 719, 720 ou 721.

Tamén é posíbel que Clotario fose fillo (ou neto) de Dagoberto II ou Khildeberto III, ou, talvez, nin sequera fose merovinxio, senón só un fantoche conveniente que serviu aos propósitos políticos de Carlos Martel na época. O seu reinado, se así pode ser chamado, foi completamente inconsecuente, pois nunca chegou a ter o poder real.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Francos.
* Merovinxios.
* Historia de Francia.

### Ligazóns externas

* Clotaire IV (Mérovingiens)[*Ligazón morta*] *(en francés)*


| * v
* c
* e
Merovinxios |
| --- |
| Faramundo (410-428) • Clodión (428-448) • Meroveo (448-457) • Khilderico I (457–481) • Clodoveo I (481–511) • Childeberto I (511–548) • Clodomiro (511–524) • Teodorico I (511–533) • Teodeberto I (533–548) • Teodebaldo (548–555) • Clotario I (511–561) • Cariberto I (561–567) • Gontrán (561–592) • Sixeberto I (561–575) • Khildeberto II (575–595) • Teodeberto II (595–612) • Teodorico II (612–613) • Sixeberto II (613) • Khilperico I (561–584) • Clotario II (584–623) • Dagoberto I (623–634) • Cariberto II (629–632) • Khilperico de Aquitania (632) • Sixeberto III (634–656) • Khildeberto, o Adotado (656–661) • Clodoveo II (639–657) • Clotario III (657–673) • Khilderico II (662–675) • Teodorico III (675–691) • Dagoberto II (675–679) • Clodoveo IV (691–695) • Khildeberto III (695–711) • Dagoberto III (711–715) • Khilperico II (715–721) • Clotario IV (717–720) • Teodorico IV, rei franco (721–737) • Khilderico III (743–751) | Childeric I (457-481).Childeric I (457-481). |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q316908
* WorldCat
* VIAF: 81545155
* BMT: 214634
* CERL: cnp01166220
* DeutscheBio: 137341180
* EBID: ID
* GND: 137341180

 |
Os camiños seguidos polas formigas están marcados por feromonas.
**Estigmerxia** significa colaboración a través do medio físico. A **estigmerxia** é un método de comunicación indirecta nun sistema emerxente autoorganizado onde os diversos compoñentes se comunican e colaboran entre si a través de pautas ou fitos deixados no medio: feromonas, acumulación de obxectos ou calquera outro tipo de cambio físico, como a temperatura.

O concepto de *estigmerxia* foi introducido por Pierre-Paul Grassé, un estudoso das formigas, para explicar como realizaban as tarefas en insectos sociais sen necesidade de planificación nin dunha xestión centralizada.

Algoritmo OCF
-------------

Actualmente foi tomado e estendido a unha serie de algoritmos que forman parte da intelixencia artificial; en xeral, estes algoritmos denomínanse de *optimización por colonia de formigas* (OCF).

Os algoritmos de OCF úsanse para solucionar problemas de optimización combinatoria, creando unha especie de colonia de formigas artificiais, uns elementos computacionais simples que traballan de xeito cooperativo e que se comunican mediante os rastros (i.e. os grafos dos camiños percorridos) deixados polas feromonas artificiais.
Os algoritmos de OCF son iterativos: en cada iteración, cada formiga constrúe unha solución ao problema percorrendo un determinado grafo. As arestas do grafo, que representa os posibles pasos que a formiga pode dar, teñen dous tipos de información asociada, en base aos cales se moven as formigas:

* Información propia, heurística, que mide a preferencia heurística de moverse desde un nodo *x* ata un nodo *y*, ou sexa, de percorrer a aresta *x*,*y*. As formigas non modifican esta información durante a execución do algoritmo.
* Información do grupo, en base aos rastros de feromona artificiais, que mide a bondade do movemento de *x* ata *y*. Esta información varía durante a execución do algoritmo segundo as solucións que as formigas van adoptando.

O algoritmo OCF tense presentado bastante robusto para a solución de varios problemas computacionais, incluído os problemas de percura de camiño óptimo como no caso do problema do viaxante.

Notas
-----

1. ↑  "OCF aplicado a reconstrución de árbores filoxenéticas e dobramento de proteínas" (pdf) (en portugués). Consultado o 09/02/2008. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Autoorganización
* Propiedade emerxente

### Ligazóns externas

* Exemplo (en castelán) do OCF

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2141158
* MAG: 2776319702

 |
**GTR** foi un supergrupo inglés fundado en 1985 polo antigo guitarrista de Yes e Asia Steve Howe e polo antigo guitarrista de Genesis Steve Hackett. Aínda que os líderes do grupo eran coñecidos como músicos de rock progresivo, GTR chamou a atención das emisoras de radio de rock orientado a álbums (AOR). A banda durou pouco máis dun ano e publicou un único álbum de estudio. Hackett posteriormente criticou o proxecto, aínda que non necesariamente aos outros músicos implicados nel.

O nome da banda procede dunha abreviación de "guitar" usada nos estudios de gravación para etiquetar as pistas de guitarra.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *GTR* | 1986 | Arista Records |

Notas
-----

1. ↑  "GTR - Steve Howe and Steve Hackett - Guitar Magazine - August 1986". *www.joness.com*. Consultado o 2022-12-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q747084
* WorldCat
* VIAF: 160095903
* Discogs: 608919
* IMDb: nm9686042
* ISNI: 0000 0001 1390 7902
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0028966
* Songkick: 323546

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Chihuahua (homónimos).

Chihuahua de pelo curto
O **chihuahua** é un can de compañía orixinario de México. É quizabes un dos cans de compañía máis famosos do mundo, dado o seu pequeno tamaño e escasas necesidades. Tamén é considerado como un excelente can de garda e alerta, xa que está sempre vixiante e ladra ao menor ruído.

Orixe
-----

Nun inicio pensouse que fora introducido en América polos conquistadores europeos. Mesmo houbo quen expresou que proviña da China. Foron os achados de relevos de pequenos cans, en templos toltecas e de esqueletos diminutos atopados nas escavacións os que permitiron considerar que os actuais chihuahuas son descendentes dos pequenos cans sacros dos aztecas e toltecas.

Descrición
----------

Ao Chihuahua coñéceselle como o can máis pequeno do mundo. É un can inquedo e moi valente, de corpo compacto. A súa lonxitude é lixeiramente maior cá altura á cruz. Ten a cabeza redondeada, en forma de mazá. A depresión fronto-nasal ben marcada afundida e ancha, a consecuencia da fronte empenada sobre a inserción do curto fociño. As súas orellas son grandes, erectas e despregadas; anchas na súa base, redúcense gradualmente ata terminar lixeiramente redondeadas na punta. A cola é bastante longa, de implantación alta, ancha na súa base reducíndose gradualmente cara á punta. O corpo longo, o seu peso non debe superar os tres quilos.

Chihuahua de pelo longo

Variedades
----------

Existen dúas variedades nesta raza.

* Variedade de pelo curto.
* Variedade de pelo longo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Chihuahua Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q653
* BNCF: 432
* BNF: 120120511
* EBID: ID
* GND: 4129238-8
* LCCN: sh85023341
* NKC: ph128182

 |
O **condado de Santa Marta de Babío** é un título nobiliario galego outorgado polo rei Afonso XIII o 15 de marzo de 1924. Recibe o seu nome do antigo señorío xurisdicional de Santa María de Babío (Bergondo), feudo da familia Taboada que, por matrimonio, pasara ao conde de Fontao no século XIX.

O seu primeiro titular foi o enxeñeiro de camiños Alfredo Moreno Osorio, fillo de Alfredo Moreno Moscoso de Altamira, III conde de Fontao, e de Dolores Osorio Chacón.

|  | Titular | Período |
| --- | --- | --- |
| Creación por Afonso XIII de España |
| I | Alfredo Moreno Osorio | 1924 - 1932 |
| II | José Moreno Torres | 1946 - 1983 |
| III | Rafael Moreno Benjumea | 1984 - actualidade |
|

Xenealoxía
----------

Alfredo Moreno Osorio, enxeñeiro de camiños, fundador do gabinete madrileño de enxeñaría Mengemor. Casou con Carmen Torres Calderón, e sucedeuno o seu fillo:

José Moreno Torres, alcalde de Madrid. Casou con Isabel Benjumea Heredia, filla do conde de Guadalhorce. Sucedeuno o seu fillo:

Rafael Moreno Benjumea, casado con Ana María Mazarredo Chapa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Elenco de Grandezas y Títulos Nobiliarios Españoles*. Instituto Salazar y Castro, CSIC.
Cocientes intelectuais dunha poboación representados nunha distribución normal.
O **coeficiente intelectual** ou **cociente intelectual** (abreviado **CI** ou, en inglés, **IQ**) é un valor numérico que resulta da realización dun test estandarizado para medir as habilidades cognitivas dunha persoa ("intelixencia") en relación co seu grupo de idade.

Exprésase de forma normalizada para que o CI medio nun grupo de idade sexa 100, é dicir, unha persoa cun CI de 115 está por riba da media entre as persoas da súa idade. O máis normal é que o desvío estándar (σ) dos resultados sexa de 15 ou 16, e os tests deséñanse de xeito que a distribución dos resultados sexa aproximadamente a distribución normal ou gaussiana, isto é, que seguen a curva de campá.

As puntuacións nun test dado e nunha poboación dada tenderon a subir ao longo da historia dos tests de CI (o efecto Flynn), así que estes tests requiren unha renormalización continuada de se desexar manter os estándares anteriores.

Os superdotados son aqueles que se atopan dúas sigma por riba da media.

Véxase tamén
------------

### Artigos relacionados

* Mensa Internacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170277
* BNCF: 22129
* BRE: 2105191
* EBID: ID
* GEC: 0169359
* GND: 4161955-9
* JSTOR: intelligence-tests
* LCCN: sh00006347
* MAG: 166047926
* NKC: ph991138

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **castelo de Turégano** é unha fortificación de orixe medieval, situada na vila de Turégano, na provincia de Segovia. Está construído sobre unha construción anterior de orixe celtibera. En 1931 foi declarado Conxunto Histórico-Artístico. Integrada no conxunto está a igrexa de San Miguel.

Castelo visto desde a Praza Maior de Turégano.
En 1585 estivo preso neste castelo Antonio Pérez, secretario do rei Filipe II de España. Os seus partidarios planearon a súa fuxida, e para iso establecéronse na próxima vila de Muñoveros. Estes conseguiron entrar no castelo, pero a astucia do alcalde convenceunos para que desistisen do seu intento.

Vista traseira.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Turégano*** |

### Ligazóns externas

* "Vídeo con la historia de la construcción". Arquivado dende o orixinal o 08 de marzo de 2010. Consultado o 3 de xaneiro de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5050435
* WorldCat
* VIAF: 316732705
* JCyL: 12185
* LCCN: sh2014100062

 |
***GUNNM*** (tamén coñecido como ***Battle Angel Alita*** na versión inglesa), é unha OVA (Original Video Animation) dirxida por Hiroshi Fukutomi. É unha adaptación do manga xaponés homónimo creado por Yukito Kishiro, considerado un dos máis importantes da historia do manga xaponés, xunto a obras como *Ghost in the Shell* ou *Akira*.

Sinopse
-------

Atopámonos nun futuro afastado e indeterminado onde existen dous mundos: a cidade flotante onde viven os mellores seres humanos entendidos como unha raza superior, e a cidade do lixo, que é a Terra, onde vai a parar tóDolos refugallos da cidade flotante e onde habitan os yonkis, renegados, androides, e o resto de humanos de terceira. No mundo dos desperdicios un doutor e mecánico de robots chamado Ido atopa unha cabeza de androide con cerebro humano á que chama Alita (Gally) e lle proporciona un corpo. A partir dese intre convivirán xuntos, case como pai e filla, pero Alita non lembra nada do seu pasado e no máis profundo de seu ser sabe que está destinada a empregar a súa forza e bondade para axudar á xente. Alita ten a aparencia dunha rapaciña leda e inocente, e pouco a pouco irá descubrindo cousas do seu pasado que farán que ela tente cambiar as cousas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*
* Ficha en IMDb *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3312589
* Allmovie: v329730
* AlloCiné: 133877
* IMDb: tt0107061
* MyAnimeList: 1016
* OFDb: 2027
* TESF: battle\_angel
* TMDb: 17189
* TMDb: 71999

 |
O castelo de San Xurxo no condado de Carnota (século X).
O **castelo de San Xurxo** foi unha fortaleza medieval situada no macizo granítico do Monte Pindo, en Carnota.

Historia
--------

Mantívose en pé durante boa parte da Idade Media, logo de ser fundado (ou refundado) no século X (ao tempo das Torres de Oeste) polo bispo Sisnando II, coma parte da súa estratexia de fortificación das costas galegas ante os continuos ataques e saqueos normandos e árabes desde o mar, defendendo ademais neste punto un paso privilexiado a Santiago de Compostela, cobizado centro económico e relixioso na época. Por iso se lle considera un dos castelos de pedra máis antigos de Galiza, e dos poucos que nunca puido ser conquistado, que se coñeza.

A fortificación situouse sobre o Pico Pedrullo, un escarpado penedo de 300 metros de altitude situado sobre a costa de Carnota preto do lugar de Quilmas, espectacular formación xeolóxica natural coa que se fundían as propias murallas da fortaleza configurando un conxunto de moi difícil acceso. Composto por varias torres vixía e unha torre de homenaxe, ofrecía unha fantástica perspectiva sobre a costa do sur da Costa da Morte permitindo escrutar as augas situadas entre o Cabo Touriñán e o Cabo Corrubedo.

Despois de pasar alternativamente polas mans da Coroa, igrexa e nobres da época, e despois de protagonizar a Revolta de Carnota, pouco a pouco esta fortaleza foi cedendo importancia ao ritmo que os centros de poder se foron radicando na contorna de Santiago de Compostela a partir do século XIII, ata que finalmente a principios do século XIV o nobre Lope Sánchez de Ulloa, quen nese momento ostentaba a tenencia do castelo, pide permiso á Igrexa para derrubar a fortificación:

> 
> 
> Yten vn conosçimiento que hizo Lope Sanchez de Vlloa al açobispo don Rodrigo de deshacer la casa de San Jorge
> 
> 

Foi así que, a diferenza do veciño Castelo de Penafiel, o Castelo de San Xurxo xa debía estar destruído nos tempos da Revolta Irmandiña, o cal se ratifica ante a ausencia de toda referencia desta fortificación na documentación medieval que se conserva sobre este episodio histórico.

Co paso dos séculos as ruínas do Castelo de San Xurxo incorporáronse ás lendas e tradicións populares, que situaron entre os seus cascallos desde fabulosos tesouros ata a tumba da mesmísima Raíña Lupa. Estas lendas provocaron que os seus restos foron sucesivamente profanados e removidos na procura de tesouros e restos, provocando que a día de hoxe as estruturas do castelo (que a mediados do século XX aínda se erguían varios metros de altura) ficasen reducidos a unha inmensa morea de entullo e as bases dalgunhas murallas. Nos seus restos nunca se desenvolveron escavacións arqueolóxicas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Asociación Monte Pindo Parque Natural
*Larus occidentalis* perseguindo a un *Thalasseus elegans* para quitarlle a súa presa
O **cleptoparasitismo** (literalmente, parasitismo por roubo) é unha forma de alimentación onde un animal se aproveita de presas ou alimentos que outro animal capturou, apañou ou matou, incluíndo os alimentos almacenados (como no caso das abellas cuco, as cales poñen os seus ovos nas masas de pole feitas por outras abellas). O cleptoparasitismo é tamén o "roubo" de materiais do niño ou outros obxectos inanimados dun animal por outro.

O cleptoparasito gaña tanto por obter a presa ou outro obxecto que non pode obter, ou por aforro do tempo e o esforzo requirido para obtelo.

O cleptoparasitismo pode ser intraespecífico, onde o parasito é da mesma especie cá súa vítima, ou interespecífico, onde o parasito é de diferente especie. No derradeiro caso os parasitos son comunmente de parentesco próximo co organismo ao que parasitan ("regra de Emery").

Os animais que teñen métodos de alimentación extraordinariamente especializados a miúdo son afectados por cleptoparasitismo. Por exemplo, as gabitas son capaces de algo infrecuente: abrir as cunchas de ameixas; as gabitas adultas sofren cleptoparasitismo intraespecífico de parte dos xuvenís que aínda non son sufucientemente fortes ou hábiles como para abrir ameixas de xeito doado. As aves mergulladoras que traen á superficie as súas presas sofren cleptoparasitismo interespecífico de parte de gaivotas, as cales son incapaces de atrapar por si mesmas peixes do fondo mariño.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1479109
* JSTOR: kleptoparasitism
* MAG: 2780614658

 |
O **castelo de Trigueros del Valle** é unha fortificación de orixe medieval situada na localidade de Trigueros del Valle, na provincia de Valladolid. É propiedade do Concello, e atópase en estado ruinoso sen proxectos de restauración.

Historia
--------

En 1427 Xoán II de Castela concedeu privilexio a Fernán Alfonso de Robles para fundar Morgado, incluíndo Trigueros e o seu val, pero ese mesmo ano foi encarcerado por alzarse contra o valido real e morreu asasinado tres anos máis tarde. En 1453 o seu fillo Gutierre de Robles coa súa muller, María de Guevara, realizaron obras no castelo: os seus escudos poden verse sobre a porta, xunto á data. En 1469 mandaron facer o cruceiro e as súas capelas funerarias na igrexa de San Miguel.

Á morte de Gutierre, o seu fillo Fernán non acatou as disposicións testamentarias que favorecían a súa nai, e tomou o castelo. Finalmente acordaron deixar a fortaleza en mans de Fernán (1480); o seu despotismo provocou o asalto do castelo por parte dos veciños durante a guerra das comunidades, que se recrea historicamente cada verán. Os danos reparáronse e a barreira adaptouse para o uso da artillaría; as torres angulares son de nova planta.

Ao recinto principal, máis antigo, éntrase baixo unha torre defensiva que presenta unha enorme troneira accesible dende os adarves, aos que a torre dá continuidade cun corredor aloxado no muro; a estrutura reaparece na torre da homenaxe, optimizando a defensa; a edificación doméstica pegábase aos muros do recinto. O castelo presenta un singular despregamento de grandes cortes subterráneas abovedadas.

Arredor duns oito metros dunha parte da muralla exterior do castelo sufriu un derrubamento en abril de 2016 por mor da choiva. Esta parte da muralla non estaba restaurada, xa que logo o concello pediu un plan de restauración do tramo deteriorado e derrubado á Xunta de Castela e León .

Notas
-----

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9706204
* JCyL: 15493

 |
Na sociedade da antiga Roma, un **cliente** (en latín, *cliens*) foi un plebeo que se asociaba cun patrón benfeitor (en latín, *patronus*).

Historia e características
--------------------------

As relacións de clientela (do latín *cluere*,’acatar’, ‘obedecer’) consistían en acordos privados, e por iso fóra do control estatal, polo que unha persoa (de familia empobrecida ou estranxeira) puña os seus servizos e voto á disposición dun patrón poderoso a cambio da súa protección e axuda económica. Esta relación de padroado iniciouse segundo a lenda por Rómulo para unir aos patricios e plebeos, de maneira que un podía vivir sen envexa e o outro sen falta de respecto.

O costume do padroado estendeuse e na antiga Roma non só familias senón tamén cidades enteiras e provincias seguiron este modelo. Por exemplo, Sicilia no século -III púxose baixo a clientela, ou protección, de Marco Claudio Marcelo.

A condición de cliente, co tempo, converteuse nunha forma moderada de escravitude e mesturouse con outras relacións similares dos pobos xermánicos, como a relación de séquito ou *Gefolgschaft*, vínculo persoal de lealdade establecido entre un xefe e os seus secuaces durante o tempo dunha campaña guerreira. Os celtas tiñan, pola súa banda, a relación de vasalaxe, que non era temporal como a de séquito, senón permanente e por tanto presumibelmente non voluntaria. Estas relacións conviviron en porcentaxes variábeis segundo a debilidade do cliente, e formaron o embrión do Feudalismo durante a Idade Media.

Notas
-----

1. ↑  **Manual de Derecho Romano**. Historia e Instituciones. Luís Rodolfo Arguello. Año 2000. ISBN 950-508-101-4. Editorial Astrea. Buenos Aires, Arxentina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q651073
* AAT: 300025833
* BNCF: 56947
* GND: 4114228-7
* Treccani: clientela

 |
O **Castelo de Urueña** é unha fortaleza de orixe medieval situada na vila de Urueña (a chamada *Vila do Libro*), na provincia de Valladolid.

Descrición
----------

Vista da muralla de Urueña.
Ten torre da homenaxe cadrada e cubos nas esquinas. Está bastante arruinado e serviu durante moitos anos como cemiterio. Cando se edificou foi unha fortaleza moi importante, pois formaba a liña fronteiriza entre os reinos de Castela e de León, división que levara a cabo a mediados do século XII o rei Afonso VII[].

Aquí viviron personaxes importantes da historia de España. Foi a mansión habitual de dona María de Padilla, amante de Pedro I o Cruel. Outros estiveron prisioneiros, como a princesa de Portugal dona Beatriz, quen máis tarde casou con Pero Niño, señor de Cigales (Valladolid). O conde de Urgell Xaime II, derrotado no Compromiso de Caspe e militarmente en Balaguer, foi xulgado e traído prisioneiro por don Fernando de Antequera. A lenda conta que o hóspede prisioneiro máis famoso foi o conde castelán Pedro Vélez, ao ser sorprendido en amoríos dentro do recinto cunha curmá carnal do rei Sancho III de Castela. Un romance conta a historia completa, con estrofas tan descritivas como esta:

*que o conde don Pedro Vélez*
*no pazo foi achado*
*con unha curmá carnal*
*do rei Sancho o Desexado,*
*as calzas ao xeonllo*
*e o xibón desabrochado…*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelo de Urueña*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5757671
* JCyL: 15512

 |
**Francisco Pego Pita**, nado en Ortigueira o 22 de febreiro de 1868 e finado na Habana o 13 de novembro de 1940, foi un tabaqueiro galego-cubano.

Traxectoria
-----------

Emigrou á illa de Cuba en 1882 e entrou a traballar na fábrica tabaqueira Partagás, converténdose no seu xerente en 1906 e incorporándose como socio en 1914 compartindo propiedade con Ramón Cifuentes, denominándose a empresa Cifuentes, Pego y Compañía, aínda que mantivo Partagás como a marca dos seus produtos. Á súa fronte mellorou a calidade dos seus produtos e da súa fabricación, aumentando o prestixio da compañía e dos seus produtos, así como as exportacións aos mercados norteamericano, europeo e asiático. Foi presidente do Centro Gallego de La Habana en diversas ocasións (1925, 1929 e 1931) e tamén da Unión de Fabricantes de Tabaco e Cigarros.

Francisco Pego Pita no seu despacho.

Notas
-----

1. ↑  "Breve reseña histórica sobre la fábrica de tabacos Partagás" Arquivado 29 de maio de 2018 en Wayback Machine. Cuba Museo
2. ↑  "Pancho Pego, más que un industrial tabaquero", *Galicia Digital*, 15 de xullo de 2011

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Francisco Pego Pita Modificar a ligazón no Wikidata*** |
A cor verde brillante das augas do río Potomac revela un crecemento explosivo de cianobacterias.
En ecoloxía, chámase **eutrofización** ao incremento dos nutrientes químicos (especialmente fósforo e nitróxeno) nun ecosistema, normalmente unha masa de auga, como un río, lago ou baía máis ou menos fechada. A eutrofización pode ser natural ou artificial neste último caso causada polos efluíntes agrícolas, urbanos ou industriais.

Estas substancias son os principais nutrientes do fitoplancto (as "alga" microscópicas que viven na auga), que se reproduce en grandes cantidades, tornando a auga verdosa ou acastañada. Canto estas algas comezan a morrer, e con elas o zooplancto que delas se alimenta, a súa descomposición pode tornar a masa de auga pobre en osíxeno, provocando a morte de peixes e outros animais e a formación de gases tóxicos ou de cheiro desagradábel.

Cando isto acontece, a eliminación das causas da contaminación pode levar o ecosistema de novo a unha situación saudábel mais, se for un sistema fechado, as especies que que desapareceran poden non volver aparecer.

A eutrofización é a causante do chamado "verdín" en charcas e encoros, aínda que tamén pode aparecer en lagoas e ríos de pouca corrente, e é debido ás cianobacterias.

Esquema descritivo do proceso de eutrofización.
A eutrofización recoñeceuse como problema ecolóxico nos lagos e encoros europeos e norteamericanos a mediados do século XX. Desde entón tense estendido alí onde aumenta a actividade industrial. Son eutróficos o 54 % dos lagos de Asia, o 53 % de Europa, o 48 % de América do Norte, o 41 % de Suramérica e o 28 % de África.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Floración de algas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q156698
* BNCF: 4587
* BNF: 11979778b
* EBID: ID
* GND: 4015799-4
* JSTOR: eutrophication
* LCCN: sh85045914
* MAG: 186699998
* NDL: 01181998

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D005068
* MeSH: G16.500.285

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Frieira.
Dedas inflamadas por frieiras.
Unha **frieira** é unha inflamación da pel producida pola exposición prolongada e repetida ó frío ou á humidade.

O fundamento biolóxico do fenómeno é a constrición dos capilares nas áreas superficiais do corpo, que serve para regular e evitar unha excesiva perda de calor corporal. Cando a constrición dura demasiado tempo por mor da exposición prolongada, a falta do rego sanguíneo produce danos nos tecidos.

Adoita afectar a un reducido número de partes do corpo, especialmente os pés, as mans, o nariz e as orellas. A inflamación pode causar dor ou proído. Cando cesa a exposión ó frío, a inflamación remite sen necesidade de tratamento nunha ou dúas semanas. Naqueles casos máis difíciles de tratar emprégase a nifedipina.

A xeito de prevención, é necesario protexer as partes máis vulnerábeis do frío e a humidade. Tamén se aconsella a realización de actividade física, pois este mal é máis común en persoas sedentarias. A práctica de deportes aeróbicos axuda a eliminalas, xa que a frieira ten orixe nos problemas circulatorios.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *frieira*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2141001
* EBID: ID
* JSTOR: chilblains
* NDL: 00573416

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 31219
* eMedicine: 1087946
* GARD: 7373
* ICD-9: 991.5
* ICD-10: T69.1
* KEGG: H01643
* MeSH: D002647
* MeSH: C26.212.500.217
* NCIt: C84631
* UMLS: C0008058

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Francisco García.

**Francisco García Muruais**, nado na Pontenova cara a 1861 e finado en Lugo o 31 de decembro de 1936, foi un labrego e político galego.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1936 foi elixido concelleiro de Vilameá. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi elixido alcalde de Vilameá o 6 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Lugo por rebelión militar foi condenado a cadea perpetua. Ingresou na Prisión de Lugo o 26 de decembro de 1936. Morreu na Prisión de Lugo cinco días despois.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Coladas Andia** |  **Alcalde da Pontenova** 1936 | Sucesor:**Antonio Coladas Andia** |

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 20-7-1936, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Francisco García Muruais na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en represión franquista en Lugo
**Francisco Núñez Rodríguez**, nado en Ferrol en 1902 e finado en Madrid en 1972, foi un militar e político galego, gobernador e alto comisionado español da Guinea Española.

Traxectoria
-----------

Entrou na Mariña cando aínda era moi novo. En 1956 ascendeu a Almirante e en 1962 foi elixido Gobernador Colonial de Guinea Ecuatorial. Durante o seu goberno realizouse o achado e o posterior traslado do gorila albino coñecido co nome de Folerpa de Neve (orixinalmente en castelán: Copito de Nieve) ao zoo de Barcelona. Así mesmo, durante o seu mandato déuselle autonomía á colonia e progresouse no proceso de descolonización do territorio, como estaba previsto pola ONU. Co proxecto de bases sobre autonomía, en 1965 desapareceu o posto de gobernador e converteuse no primeiro alto comisionado da colonia. En 1966 abandonou o cargo e pasou a exercer como Capitán Xeneral de Ferrol, cargo que mantivo ata 1971, momento no que volvería a Madrid, onde faleceu un ano máis tarde.

Vida persoal
------------

En 1922 casou con María Luisa López Sacone e Ordóñez de Barraicúa, Marquesa de Villarías.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8962521
* DBE: francisco-nunez-rodriguez

 |