recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **CAIC Z-10**, tamén chamado **WZ-10**, é un helicóptero de ataque desenvolvido por China. Está deseñado principalmente para misións anti-carro pero tamén ten capacidades aire-aire. Foi codeseñado pola oficina de deseño rusa Kamov baixo un contrato co goberno chinés e é fabricado por Changhe Aircraft Industries Corporation (CAIC).

En setembro de 2016 China anunciou que as súas unidades de aviación da forza terrestre foran equipadas co WZ-10.

Desenvolvemento
---------------

### Exploración temperá

En 1979 os militares chineses estudaron o problema de contrarrestar grandes formacións blindadas. Concluíron que a mellor solución convencional era o uso de helicópteros de ataque e mercaron oito Aérospatiale Gazelle aramados con Euromissile HOT para ser avaliados.

A mediados dos 80 os chineses decidiron que requirían un helicóptero de ataque dedicado. Na época usaban helicópteros civís convertidos para usos militares; eses aparellos non eran axeitados para o rol de ataque, séndoo só como exploradores. Tras isto China avaliou o Agusta A129 Mangusta, e en 1988 aseguraron un acordo cos Estados Unidos para mercar AH-1 Cobra e unha licenza para fabricar mísiles BGM-71 TOW; este último foi cancelado tras as Protestas da Praza Tian'anmen e o embargo de armas posterior. As revolucións de cores evitaron a compra de helicópteros de ataque do leste de Europa en 1990 e 1991; Bulgaria e Rusia rexeitaron as ofertas chinesas para mercar o Mil Mi-24.

Mentres que os intentos de importar deseños estranxeiros fallaban, os xogos de guerra determinaron que os helicópteros de ataque tiñan que estar comandados polo exército en vez da forza aérea. Isto levou á creación da aviación das Forzas Terrestres do Exército Popular de Liberación, cunha forza inicial de nove Harbin Z-9. Esta unidade realizou experimentos tácticos que axudarían a definir os requisitos do futuro Z-10. A investigación tamén decidiu que mísiles anti-carro como o BGM-71 TOW non eran axeitados e favoreceu a un análogo ao AGM-114 Hellfire. Estes achados aseguraban que o Z-10 estaría baseado no novo mísil.

Notas
-----

1. ↑  "Chinese WZ-10 attack helicopter based on Kamov design". *FlightGlobal*. Consultado o 7 de novembro de 2018.
2. ↑  "Kamov Reveals Involvement in China’s Z-10 Attack Helicopter". *AINonline*. Consultado o 7 de novembro de 2018.
3. ↑  "Russian Roots Revealed In China's Z-10". *Aviation Week Network*. Consultado o 7 de novembro de 2018.
4. ↑  "China's Cutting-Edge Attack Helicopter Is Actually A Russian Design". *Business Insider*. Consultado o 7 de novembro de 2018.
5. ↑  "WZ-10 attack helicopter now deployed in all PLA aviation units". *Air Recognition*. Consultado o 7 de novembro de 2018.
O **Beechcraft Model 18** (tamén coñecido como **Twin Beech**) é un avión bimotor lixeiro de 6 a 11 asentos fabricado por Beech Aircraft Corporation de Wichita, Kansas. Fabricouse dende 1937 ata novembro de 1969 (todo un récord na súa época), e producíronse máis de 9 000 unidades, converténdose nun dos avións lixeiros máis usados. Vendeuse en todo o mundo como avión executivo, utilitario, cargueiro e avión de pasaxeiros con tren de triciclo, tren de cola, esquís e frotadores, e tamén foi usado como avión militar.

Durante e despois da segunda guerra mundial usáronse máis de 4 500 Beech 18 en servizo militar, como transporte lixeiro, bombardeiro lixeiro (por China), adestrador de tripulacións (para bombardeiros, navegadores e artilleiros), foto-recoñecemento, e "avión nodriza" para obxectivos. Entre esas variantes militares estaban os **C-45 Expeditor**, **AT-7 Navigator**, e **AT-11 Kansan** da United States Army Air Forces (USAAF); e os **UC-45J Navigator**, e **SNB-1 Kansan** da United States Navy (USN). Na guerra máis do 90% dos bombardeiros e navegantes da USAAF adestráronse neste avión.

Tras a guerra o Beech 18 era o avión de negocios e alimentador por excelencia. Ademais de transportar pasaxeiros, entre os seus usos civís incluíuse a fumigación aérea, liberación de insectos estériles, almacenamento de peixes, sementeira de nubes de xeo seco, extinción de incendios, transporte de correo, servizo de ambulancia, producións cinematográficas, paracaidismo, cargueiro, tráfico de armas e drogas, banco de probas para motores, escritura no ceo, remolque de pancartas e avión acrobático. No presente moitos destes avións están en mans privadas e en agosto de 2017 aínda quedaban uns 240 nos Estados Unidos segundo o rexistro da FAA.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Beech C-45H Expeditor". *National Museum of the United States Air Force™* (en inglés). Consultado o 2020-12-03.
2. 1 2  "Beechcraft D18S Twin Beech". *National Air and Space Museum* (en inglés). Consultado o 2020-12-03.
3. 1 2  Munson, Russell (febreiro de 1982). "Die Hard Twin Beech". *Flying Magazine* **109** (2): 22–30. ISSN 0015-4806.
4. ↑  "Beech AT-11 Kansan". *National Museum of the United States Air Force™* (en inglés). Consultado o 2020-12-03.
5. ↑  "NASA Technical Reports Server (NTRS)". *ntrs.nasa.gov*. Consultado o 2020-12-03.
Un **hemisferio** (do latín, e á súa vez do grego; *hemi*= medio e *sphaira*= esfera) é cada unha das metades en que un plano que pasa polo o seu centro divide unha esfera.

Na Terra considéranse os hemisferios a partir da Liña do Ecuador. Ao norte, o chamado **hemisferio boreal** ou **hemisferio norte**, e ao sur o chamado **hemisferio austral** ou **hemisferio sur**.

Tamén, a partir do Meridiano de Greenwich (lonxitude 0º), divídese á Terra nun **hemisferio oriental** e un **hemisferio occidental**.

Os mesmos conceptos aplícanse á esfera celeste.

Kiribati é o único país do mundo que está situado nos catro hemisferios cardinais.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *hemisferio*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Hemisferios de Magdeburgo, aparello de experimento.

| * v
* c
* e
Hemisferios da Terra |
| --- |
| 
* Hemisferio norte
* Hemisferio sur
* Hemisferio occidental
* Hemisferio oriental

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q399984
* GEC: 0187323

 |
O **Trecento** correspóndese co século XIV en Italia, un período considerado o comezo do Renacemento na historia da arte. Pintores como Giotto, o primeiro en usar a perspectiva na arte, tamén destacaron Andrea da Firenze, Simone Martini, Ambrogio Lorenzetti e Duccio di Buoninsegna.

O Trecento foi tamén famoso como tempo de importante actividade literaria, os escritores usan a súa lingua vernácula no canto do latín: Dante, Petrarca ou Boccaccio son os principais escritores desta época.

Tamén musicalmente o Trecento mudou respecto ó período anterior, agora ponse máis énfase na música secular, especialmente en cancións amorosas, boa parte da música que se conserva é polifónica, cunha forte influencia dos trobadores occitanos.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q856643
* EBID: ID

 |
***Mamasunción*** é unha curtametraxe de Chano Piñeiro, rodada en 1984 en 35 mm. Acadou o Gran Premio do Cine Español no 2º Certame Nacional de Cine de Bilbao, e o Trofeo de Prata do Instituto de Cooperación Iberoamericana no XXVI Certame Internacional de Cine de Bilbao (1984).

Sinopse
-------

Escultura-banco homenaxe a Chano Piñeiro, elaborada pola Escola de Cantería da Deputación de Pontevedra. Praza do Concello de Forcarei, xullo de 2021.
A obra conta a historia de Mamasunción, unha anciá que vive nunha remota aldea. Cada día, durante corenta anos, acode á oficina de correos en espera dunha carta do seu fillo emigrado.

Por fin, un día o carteiro entrégalle a Mamasunción a carta longamente agardada. Primeiro lella unha veciña, e dille que o fillo está ben e que axiña escribirá de novo. Porén, Asunción desconfía e dálla a ler ao borracho da aldea. El comunícalle que o seu fillo morreu e que lle deixou unha cuantiosa herdanza.

O alcalde do concello chega á aldea nun coche, o cal se converte nun grande acontecemento. Dálle a Asunción unha parte da herdanza, un maletín cheo de dólares, e informa á veciñanza que o finado deixou tamén cartos para obras sociais.

Os veciños e veciñas van tras Asunción, que lles dá coa porta nos fociños. Eles petan para que abra a porta, pero ela queima co diñeiro.

Historia
--------

A curtametraxe rodouse despois de que Piñeiro fundase a súa produtora cinematográfica, Piñeiro SA (máis tarde coñecida como Bubela SL). A rodaxe tivo lugar nas aldeas de Baíste e Rubillón, no concello de Avión.

O filme estreouse o 28 de decembro de 1984 en Vigo, e conseguiu atraer a atención de diversos festivais internacionais. Tal foi o éxito da curtametraxe que o 25 de xullo de 1985 a TVG abriu a súa primeira emisión con *Mamasunción*.

A inspiración para esta curtametraxe procede dunha lembranza infantil de Chano Piñeiro: a anciá María Rosa da Regueira que agardaba día tras día noticias do seu fillo emigrado en México. Toda *Mamasunción* está impregnada das vivencias de Chano Piñeiro e do seu Forcarei natal. Así, por exemplo, o seu amigo Manuel Barreiro, carteiro na vida real, e pai de Xosé Luís Barreiro Rivas, que lle alugaba o piso á familia Piñeiro, interpreta na ficción o carteiro.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Mamasunción* no soportal do audiovisual galego.
* *Mamasunción volve ó correo* no soportal do audiovisual galego.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3285861
* FilmAffinity: 722417
* IMDb: tt0185453
* TMDb: 79776

 |
**Patrick Süskind**, nado o 26 de marzo de 1949 en Ambach (Baviera), é un escritor alemán e guionista de cine. Acadou sona internacional co seu libro *O Perfume. Historia dun asasino*.

Traxectoria
-----------

Realizou estudos de Historia Medieval e Moderna na Universidade de Múnic e en Aix-en-Provence entre 1968 e 1974. Na década de 1980 traballou como un guionista televisivo, para "Kir Royal" e "Monaco Franze" entre outros.

Seu pai, Wilhelm Emanuel Süskind, foi escritor e tradutor, traballou durante longo tempo no periódico alemán Süddeutsche Zeitung. Seu irmán máis vello, Martin E. Süskind é xornalista.

A súa primeira obra foi o monólogo *O contrabaixo*, estreado en Múnic en 1981, que na tempada 1984/85 ofreceu 500 representacións, converténdose así na peza de teatro de idioma alemán con maior duración en cartel e séguese repoñendo habitualmente en teatros alemáns e internacionais. Mais o éxito chegoulle coa novela, *O perfume* (1985) traducido a máis de 40 linguas, entre elas o latín; a obra converteuse rapidamente nun bestseller con aproximadamente 15 millóns de exemplares vendidos; no ano 2006 o director Tom Tyker levouna ao cine. Outras obras súas son: *A Pomba* (1988), *A historia do señor Sommer* (1991)ou *Tres Historias* (1996).

Süskind concede moi poucas entrevistas, non aparece en público e rexeitou varios recoñecementos, como os premios de literatura Gutenberg, Tukan e FAZ. Non asistiu tampouco á estrea internacional da película *O Perfume* en Múnic.

Existen moi poucas fotografías de Süskind, aínda que na película para televisión "Monaco Franze" fai un pequeno papel de figurante no noveno episodio.

Obra
----

### Literatura

* *Der Kontrabass* ("O contrabaixo", 1981)
* *O perfume* (*Das Parfum*, 1985)
* *Die Taube* ("A pomba", 1987)
* *Die Geschichte von Herrn Sommer* ("A historia do señor Sommer", 1991)
* *Drei Geschichten* ("Tres historias" 1995)
* *Über Liebe und Tod* ("Sobre o amor e a morte", 2006)

### Guións

* *Der ganz normale Wahnsinn* (A loucura máis normal", 1980, con Helmut Dietl)
* *Monaco Franze* (1982, con Helmut Dietl)
* *Kir Royal* (1986, con Helmut Dietl)
* *Rossini – oder die mörderische Frage, wer mit wem schlief* ("Rossini –ou a pregunta asasina, quen dorme con quen", 1997, con Helmut Dietl)
* *Vom Suchen und Finden der Liebe* ("Da procura e encontro do amor", 2005, con Helmut Dietl)


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q105994
* WorldCat
* VIAF: 98249600
* AlloCiné: 95354
* BIBSYS: 90131452
* BiTraGa: 1752
* BLBNB: 000589814
* BNB: ID
* BNCHL: 000050294
* BNE: XX1165601
* BNF: 12037851v
* BRE: 1997159
* CANTIC: a11643237
* CiNii: DA01826119
* DeutscheBio: 118885006
* Discogs: 743326
* EGAXA: vtls002692065
* Europeana: ID
* FAST: 174589
* Filmportal: ID
* GND: 118885006
* ICCU: CFIV015777
* IMDb: nm0845752
* ISNI: 0000 0001 2144 8443
* LCCN: n85377310
* LibraryThing: suskindpatrick
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000018123
* NDL: 00474266
* NKC: jn20000605223
* NLA: 36048480
* NLG: 67104
* NNDB: 000044285
* NTA: 071322345
* OL: OL3121190A
* PTBNP: 74014
* SELIBR: 225802
* SUDOC: 028568818
* TMDb: 5637

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Documento (homónimos).
Un **documento** contén información. A miúdo refírese a un produto real de escritura ou gravación e normalmente úsase para comunicar ou almacenar coleccións de datos. Os documentos son frecuentemente un foco de preocupación para as administracións empresariais e as administracións do goberno. A palabra é tamén usada como verbo na forma "documentar", describindo o proceso de facer un documento. O termo documento pode ser aplicado a calquera representación de significado, pero normalmente refírese a algo físico como un documento impreso en papel, ou a un documento virtual con formato electrónico.

Etimoloxía
----------

A palabra "documento" vén do latín *documentum*, que significa "lección" ou "ensino". Orixinalmente, o termo referíase a un medio de instrución, pero hoxe en día ten un sentido máis amplo que inclúe calquera rexistro de información.

Tipos de documentos
-------------------

Dependendo do seu propósito, os documentos poden ser de natureza moi diversa. Por exemplo:

* Documentos legais: Como contratos ou testamentos, son usados para confirmar acordos ou transaccións.
* Documentos científicos ou de investigación: Como artigos ou informes, son usados para divulgar descubrimentos ou hipóteses.
* Documentos de identidade: Como os pasaportes ou as cartas de conducir, son usados para verificar a identidade dun individuo.

Xestión de documentos
---------------------

Dada a súa importancia, a creación e manexo de documentos requiren prácticas adecuadas de xestión documental, que aseguren a súa accesibilidade, seguridade e preservación a longo prazo. A xestión documental pode implicar diversas tarefas, como a clasificación, o almacenamento, a recuperación e a eliminación de documentos, entre outras.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario; documento". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-07-16.
2. ↑  "DOCUMENTO". *Etimologías de Chile - Diccionario que explica el origen de las palabras* (en castelán). Consultado o 2023-07-16.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Documento*** |

### Outros artigos

* Arquivo
* *Big data*
* Certificado
* Certificado dixital
* Dato
* Diplomática (o estudo da autenticidade dos documentos)
* Documental
* Documento confidencial
* Documento da cuña
* Documento electrónico
* Documento oficial
* Documento histórico
* Era da información
* Información
* Información delicada
* Manuscrito
* Microficha
* Microfilme
* Paleografía (o estudo de escrituras antigas)
* Transcrición
* *Zettelkasten*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49848
* AAT: 300026030
* BNCF: 584
* BNE: XX4576242
* EBID: ID
* GND: 4180009-6
* MAG: 2909022874
* NKC: ph114337
* Treccani: documento

 |
**Pablo Jesús Rodríguez Fernández**, alcumado **Pablo Tineo**, nado en Tinéu o 24 de febreiro de 1998, é un futbolista español, que xoga como centrocampista no Covadonga, da Segunda División RFEF.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar ao fútbol no Tineo, ata que en idade cadete ingresou na canteira do Real Oviedo. Xogou co equipo xuvenil do club ovetense na División de Honra e rematada a súa etapa xuvenil fichou polo Avilés, da Terceira División. Militou unha campaña no clu avilesino e outra no Praviano, antes de dar o salto á Segunda B na tempada 2019/20, cando asinou co Langreo.

En 2020 fichou polo Covadonga, e tras dous anos con problemas de lesións, comezou a destacar durante a tempada 2022/23.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Pablo Tineo se compromete un año más con el CD. Covadonga" (en castelán). 13 de xuño de 2023. Consultado o 15 de novembro de 2023.
2. ↑  "Pablo Tineo: "Tenemos constancia de que puede que nos hagan un ERTE"" (en castelán). Consultado o 15 de novembro de 2023.
Ábaco chinés.
A palabra **cálculo** provén do latín *calculus* (pedra). Dende tempos remotos o home axudábase de pequenas pedras para contar. Gregos e romanos empregaban o ábaco (composto de boliñas furadas que se desprazan por barras de ferro) para levar a cabo cálculos aritméticos. Dise tamén que os pastores contaban as ovellas do seu rabaño botando pedriñas a un bote á entrada e saída do curro.

Así pois, en matemáticas, este termo ten unha acepción elemental que ten que ver coa realización de contas: o cálculo aritmético denota os procedementos realizados mediante operacións de suma, resta, multiplicación e división de números.

En xeral enténdese por **cálculo** calquera combinación (respectando regras precisas) de símbolos (non necesariamente números) con operadores (por exemplo os aritméticos +,-,\* e /) para obter un resultado concreto. Poderíase dicir que é un proceso deliberado de transformación dun ou varios datos iniciais nun ou varios resultados, a través do cal poidamos coñecer as consecuencias que se derivan duns datos previamente coñecidos. É esta concepción a que nos permite falar de distintos tipos de cálculo, cada un coa súa propia finalidade e regras: cálculo aritmético, cálculo infinitesimal (cálculo diferencial e integral), cálculo de probabilidades, cálculo proposicional, cálculo numérico etc...

Con todo, a miúdo emprégase a palabra **cálculo** a secas para se referir ao cálculo infinitesimal, en parte pola influencia do termo matemático inglés *calculus*.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cálculo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622821
* BNCF: 1144
* EBID: ID
* GEC: 0092457
* NDL: 00565378
* PSH: 8087

 |
O **inglés simple** (en inglés, *Simple English*) é unha lingua controlada, isto é, un idioma artificial baseado na simplificación do vocabulario e da gramática dunha lingua natural, neste caso do inglés, e que xurdiu para a súa utilización nos documentos e manuais de mantemento na industria aeroespacial.

Historia
--------

A finais da década de 1970 a AEA (*Association of European Airlines*, ou Asociacións das Liñas Aéreas Europeas) indagaron coa AECMA (*European Association of Aerospace Industries*, ou Asociación Europea de Industrias Aeroespaciais) a maneira de mellorar a lexibilidade da documentación de mantemento na industria da aviación civil. AECMA consultou o tema coa AIA (*Aerospace Industries Association*, ou Asociación de Industrias Aeroespaciais) de Estados Unidos coa finalidade de obter asistencia a este proxecto. O resultado do esforzo fixo que se declarase o que se denomina a *AECMA Simplified English Guide* (guía de inglés simplificado da AECMA).

O 15 de febreiro de 1986 escribiuse o primeiro conxunto de regras para a escritura de documentos. Continuouse coa súa elaboración e refinado das propostas até que o día 15 de xaneiro de 2005 se escribiu a primeira versión da especificación, nun documento denominado ASD-STE100.

Características
---------------

O principal obxectivo do inglés simple é manter os textos tan lexíbeis e simples como sexa posíbel. Cando se escriben frases neste idioma, débese facer que a complexidade dependa só do contido, non da estrutura da frase.

Todos aqueles que apoian esta lingua mencionan entre as súas vantaxes:

* Reduce a ambigüidade.
* Promove a comprensión daquelas persoas cuxo idioma materno non é o inglés.
* Fai que as traducións sexan máis sinxelas e baratas.
* Facilita a tradución automática.

O inglés simple baséase no inglés básico (*Basic English*) de C. K. Ogden, sendo máis estrito no uso de construcións gramaticais ao tempo que é máis laxo á hora de aceptar vocabulario.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Existe unha versión da Wikipedia en  ***Inglés simple*** |

### Outros artigos

* Wikipedia en inglés simple

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1454599
* MAG: 2779903344

 |
Mapa da Frisia histórica.
*Frisia*. Distribución histórica dos frisios. Con raias as zonas onde se fala hoxe en día frisón.
**Frisia** (na lingua frisia *Fryslân*  [ˈfrislɔ̃ːn] (axuda ·  info)) é unha rexión histórica do noroeste de Europa, sobre o litoral do mar do Norte, que se estende desde o norte dos Países Baixos ata o noroeste de Alemaña (Baixa Saxonia e Schleswig-Holstein), ata alcanzar o sueste de Xutlandia en Dinamarca. Os seus habitantes denomínanse frisóns e a súa lingua chámase tamén o frisón.

Esta rexión componse de:

* Frisia oriental, na Baixa Saxonia.
* Frisia setentrional, en Schleswig-Holstein e até a Xutlandia danesa.
* Frisia occidental, nos Países Baixos.

O nome de Frisia dáse tamén a diversas entidades políticas menores actuais:

* nos Países Baixos:

* a Frisia, unha provincia bilingüe do norte neerlandés;
* a Frisia occidental (*West-Friesland*), rexión da provincia de Hollanda Septentrionale, sita no noroeste neerlandés.

* en Alemaña:

* a Frisia (*Friesland*), distrito do noroeste do land de Baixa Saxonia.
* a Frisia do Norte (*Nordfriesland*), distrito do noroeste do land de Schleswig-Holstein.

### As illas de Frisia

Cabe aínda ter conta:

* As illas da Frisia ou illas frisoas que constitúen un arquipélago paralelo á costa da Frisia continental, que se estende desde o norte dos Países baixos ata Dinamarca, e que toma as denominacións correspondentes á Frisia litoral:

* illas da Frisia oriental
* illas Frisoas setentrionais

Unha parte do antigo ducado de Oldenburg, a occidente da *Frisia oriental*, coñécese tamén como Frisia (Friesland).

Denominacións autóctonas
------------------------

A **Frisia** denomínase en frisón occidental *Fryslân*; en frisón setentrional *Fraschlönj*; en frisón oriental *Fräislound* ; en baixo-saxón occidental *Freesland*; en alemán e neerlandés *Friesland* e, por último, en danés *Frislan*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Nacionalismo frisón
* Lingua frisoa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4492881
* EBID: ID
* GEC: 0028323
* GND: 4018614-3

 |
Coordenadas: 43°18′41″N 1°58′55″O﻿ / ﻿43.31139, -1.98194

O barrio de Amara
**Amara**, tamén coñecido como **Amara Zaharra** (en castelán: *Amara Viejo*), é un barrio céntrico da cidade de Donostia. Ten unha poboación de 34.642 habitantes.

A historia do barrio está vinculada ao río Urumea, que ata hai un século ocupaba gran parte do actual ensanche. O seu territorio pertencía á desembocadura do río, que foi desecado durante os séculos XVI e XVII para limitar o curso das augas xunto ao actual barrio.

Nel atópase o estadio de Anoeta onde xoga os seus partidos a Real Sociedad.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Amara, Donostia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Información sobre Amara no sitio web do concello

| * v
* c
* e
Barrios de Donostia |
| --- |
| Aiete  ·  Altza  ·  Amara  ·  Amara Berri  ·  Antigua  ·  Añorga  ·  Ategorrieta-Ulia  ·  Benta Berri  ·  Erdialdea  ·  Egia  ·  Gros  ·  Ibaeta  ·  Igara  ·  Igeldo  ·  Intxaurrondo  ·  Loiola  ·  Loiolako Erriberak  ·  Martutene  ·  Miracruz-Bidebieta  ·  Mirakontxa  ·  Miramon-Zorroaga  ·  Morlans  ·  Parte Zaharra  ·  Zubieta | Escudo de Donostia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1653706
* WorldCat
* VIAF: 140145067288566630438

 |
| *Plebejus idas* |
| --- |
| *Plebejus idas* en cópula |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Lycaenidae |
| Xénero: | *Plebejus* |
| Especie: | ***Plebejus idas***Linnaeus, 1761 |

 |

A ***Plebejus idas*** é unha especie de insecto lepidóptero da familia Lycaenidae.

Foi descuberta por Linnaeus, e descrita no ano 1761.

Distribución
------------

Europa, Turquía, Oriente medio, Asia e N. América, ausente en illas británicas, illas mediterráneas e sur de Grecia.

Período de voo
--------------

Univoltina, fin de xuño até agosto, pode ser bivoltina, fin de maio-xuño a xullo-agosto, supeditado a latitude, altitude e localidade, de 200 a 2100 metros.

Hábitat
-------

*Plebejus idas*
Arbustos, brezais, claros de bosque con herba, en todos os terreos, tanto húmidos como secos.

Bioloxía
--------

Aliméntase de *Cytisus scoparius*, *Genista pilosa*, *Lotus corniculatus*, *Astragalus*, *Calluna vulgaris*, *Cytisus*, *Melilotus*, *Anthyllis*, entre outras.
As súas larvas son atendidas por varios tipos de formigas *Lasius* e *Formica*.

Notas
-----

1. ↑   *Plebejus idas*
2. ↑   *Plebejus idas* ssp. *nevadensis*
3. ↑   *Plebejus idas*, imaxes.
4. ↑  Paolo Mazzei, Daniel Morel, Raniero Panfili Moths and Butterflies of Europe and North Africa

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Plebejus idas* - de Jong, Y.S.D.M. (ed.) (2013) Fauna Europaea.  Inglés.
* *Plebejus idas* - Biodiversity Heritage Library - Bibliografía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1093306
* MAG: 2780812111

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51465
* BugGuide: 184106
* Dyntaxa: 201153
* FE: 441036
* FE-New: ID
* GBIF: 5714690
* iNaturalist: 130785
* ITIS: 777920
* MONA: 4374
* NCBI: 155166
* Soortenregister: 168372
* TAXREF: 54126
* Vlindernet: 1069

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1074194

 |
**Amares** é un concello de Portugal situada no Distrito de Braga, na Rexión Norte e subrexión Cávado.

O concello conta cunha superficie total de 82 km² e 18 889 habitantes (2011), dos cales 1.500 residen na capital municipal. O concello está dividido en 24 freguesías. Limita ao norte e ao nordeste co municipio de Terras de Bouro, ao sueste con Vieira do Minho e Póvoa de Lanhoso, ao sur con Braga, e ao noroeste con Vila Verde.

O punto máis elevado do concello é o alto de Santa Isabel, con 901 metros de altitude, na freguesía de Santa Marta do Bouro.

Demografía
----------

| Poboación do concello de Amares (1801 – 2011) |
| --- |
| 1801 | 1849 | 1900 | 1930 | 1960 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| 5 411 | 8 030 | 12 746 | 13 878 | 16 845 | 16 478 | 16 715 | 18 521 | 18 889 |

Freguesías
----------

Amares está dividido nas seguintes 24 freguesías:

* Amares
* Barreiros
* Besteiros
* Bico
* Caires
* Caldelas
* Carrazedo
* Dornelas
* Ferreiros
* Figueiredo
* Fiscal
* Goães
* Lago
* Paranhos
* Paredes Secas
* Portela
* Prozelo
* Rendufe
* Santa Maria do Bouro
* Santa Marta do Bouro
* Sequeiros
* Seramil
* Torre
* Vilela

Patrimonio
----------

Entre o patrimonio arquitectónico de Amares salientan:

* Ponte do Porto
* Mosteiro de Santo André de Rendufe
* Santuario de Nosa Señora da Abadía

Persoeiro de sona
-----------------

En Amares naceu o ilustre Gran Mestre da orde dos Templarios, Don Gualdim Pais, fundador das cidades de Tomar e Pombal, así como o cantor e compositor António Variações na freguesía de Fiscal.

Tamén viviu e morreu aquí Sá de Miranda.

Imaxes
------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Amares*** |

N. Sra. da Abadía – Amares

Notas
-----

1. 1 2

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q455012
* WorldCat
* VIAF: 129381856
* GeoNames: 8010446
* LCCN: no2007056273
* MusicBrainz: ID
* OSM: 4168911

 |
**Henry Cole**, nado en Bath en 1808, finado en Londres en 1882, foi un deseñador inglés do século XIX. Foi un home polifacético que traballou en diversos oficios e que se considera o autor da primeira tarxeta de Nadal do mundo.

Foi un funcionario civil, que xunto a un grupo de seguidores, inicia no seu país no ano 1845 un movemento que pretende eliminar a brecha existente entre o industrial e o artista ou deseñador, e estimular así o gusto dos usuarios. En palabras do propio Cole, o obxectivo central era "demostrar a unión do mellor arte coa manufactura", había que reformar a produción, e pensando que "unha alianza entre arte e fabricante promovería o gusto do público".

Biografía
---------

Henry Cole educouse en Christ's Hospital, en Londres. Comezou a súa carreira aos 15 na Public Record Office, onde era un asistente de mantemento.

De 1837 a 1840, traballou como asistente de Rowland Hill e xogou un papel importante na introdución do *Penny Post*. Tamén estivo darredor do primeiro selo, o *Penny Black*.

A primeira tarxeta de Nadal comercializada no mundo, en 1843.
En 1843, Cole creou a primeira tarxeta de Nadal comercial, sendo John Callcott Horsley o autor do debuxo.

Logo pasou a editar o *Journal of Design and Manufactures*, primeira publicación sobre deseño na historia, que circulou de 1849 a 1852, onde se postulaba un deseño exento de ornamentación, funcional e útil. Probablemente a súa obra máis relevante no mundo do deseño de produto sexa un xogo de té de cor branca inspirado nas vaixelas gregas.

Foi un dos mentores da Exposición Universal de Londres en 1851, sendo un dos encargados de escoller o proxecto para a construción do recinto da exposición, escollendo O *Crystal Palace*, de Joseph Paxton.

Como Felix Summerly
-------------------

Baixo o seudónimo de **Felix Summerly** deseñou as teteiras de Mintons. Como Felix Summerly tamén escribiu unha serie de libros infantís, como *A book of stories from The home treasury*; *A hand-book for the architecture, sculpture, tombs, and decorations of Westminster Abbey* (1859); *An Alphabet of Quadrupeds* (1844); e *The most delectable history of Reynard the Fox* (ilustrado por 24 debuxos en cor de Aldert van Everdingen) (1846).

Notas
-----

1. ↑  Earnshaw, Iris (November 2003). "The History of Christmas Cards". Inverloch Historical Society Inc. Consultado o 29 de xaneiro de 2010. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q537906
* WorldCat
* VIAF: 77099905
* BAV: ADV10206911
* BNF: 10686232g
* Bridgeman: 2032
* CERL: cnp00391159
* DeutscheBio: 117692271
* Discogs: 1532625
* EBID: ID
* FAST: 118687
* GND: 117692271
* Gutenberg: 34598
* ISNI: 0000 0001 0918 1467
* LCCN: n83184881
* NDL: 00919815
* NLA: 35029575
* NPG: mp00959
* NTA: 262046199
* OBP: ID
* ODNB: 5852
* OL: OL1139355A
* openMLOL: 155018
* RKD: 383497
* SELIBR: 221904
* SNAC: w62r49ns
* SUDOC: 078007615
* ULAN: 500018598
* WikiTree: Cole-17859

 |
**Francisco Rodríguez**, coñecido como **Pancho**, nado en Lourido (Salvaterra de Miño) en 1884 e finado o 3 de setembro de 1911, foi un agrarista galego.

Traxectoria
-----------

Dono dunha tenda de ultramarinos en Lourido. Foi o fundador da Sociedad Agraria de Lourido, unha das primeiras agrarias da comarca do Condado. O 2 de setembro de 1911 o secretario do Concello de Salvaterra de Miño, José Ramón Alonso Álvarez, disparou sobre el e faleceu ao día seguinte. O seu asasinato foi considerado un crime político polos agraristas.

Recoñecementos
--------------

Na Segunda República puxéron o seu nome á rúa onde foi asasinado.

Vida persoal
------------

Casou con Encarnación e foi pai de Jesusa, Manuel Rodríguez e Baselisa.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 4-9-1911, p. 2.
2. ↑  *El Tea*, 9-9-1911, p. 2-3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* La Popular, ed. (1914). *El crimen de Salvatierra. Los Comités Auxiliares de las Sociedades Agrícolas de Puenteareas y Montevideo, al país*. Vigo. Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 30 de xuño de 2014.

### Ligazóns externas

* O asasinato de Francisco Rodríguez "Pancho"

* El crimen de Francisco Rodríguez "Pancho"
**Paul Barth**, nado o 1 de agosto do 1858 en Baruth/Mark (Alemaña) e finado 30 de setembro do 1922 en Leipzig (Saxony, Alemaña), foi un filósofo e pedagogo alemán.

Biografía
---------

Paul estudou na Universidade de Leipzig, entre 1882 e 1886 foi profesor de filosofía en Breslau e Liegnitz, en 1887 en Jena e dende 1897 en Leipzig, e entre 1899 e 1916 dirixiu a *Revista de Filosofía e Socioloxía*.

A súa principal obra foi *Die Geschichtsphilosophie Hegels und der Hegelianer, ein kritischer Versuch* (*Filosofía da Historia de Hegels e os hegelianos*) 1896 e *Die Philosophie der Geschichte als Soziologie* (*Filosofía da historia como socioloxía*) (1897). En *Die Geschichte der Erziehung in soziologischer und geistesgeschich* (*A historia da educación á luz da socioloxía e a historia*) 1911, pensada como libro de texto para substituír os antigos, baseados no pensamento de Johann Herbart, Bart atribúe a educación a función de promover a superación do individualismo e o reforzamento da vontade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76180
* WorldCat
* VIAF: 59880880
* BNE: XX848281
* BNF: 127458048
* CANTIC: a10047013
* DeutscheBio: 118821326
* EBID: ID
* FAST: 249249
* GND: 118821326
* ISNI: 0000 0001 1027 7706
* LCCN: n89624328
* NKC: ola2002151992
* NLG: 125769
* NTA: 068566956
* OL: OL162406A
* PTBNP: 1782400
* SNAC: w6dv3vvv
* SUDOC: 063465809
* Treccani: paul-barth

 |
Coordenadas: 38°58′52″N 1°51′08″O﻿ / ﻿38.981117, -1.852142

O **Estadio Carlos Belmonte** é un estadio de fútbol situado na cidade de Albacete, en España, no que xoga os seus partidos o Albacete Balompié.

Está situado na Avenida de España, moi preto do Campus Universitario e do Parque Científico e Tecnolóxico.

Historia
--------

Desde a súa fundación o Albacete Balompié xogou nun campo no Paseo da Cuba. Posteriormente noutro situado no Parque de Abelardo Sánchez, que era de terra e só tiña bancadas de madeira nun lateral. 
Debido ás precarias condicións deste, o Concello acelera as xestións para a construción dun novo estadio.

O arquitecto e alcalde de Albacete naquel entón, Carlos Belmonte, constrúe un campo de céspede natural e que inclúe pistas de atletismo. O estadio construír nun tempo marca. As obras comezaron en 1959 e a inauguración tivo lugar en setembro de 1960, con capacidade para 10.000 espectadores.

Nos anos 70 dótase á preferencia de cuberta e instálanse as torres de iluminación.

A seguinte data que cabe destacar é o verán de 1991. Tras o ascenso do club a Primeira división o estadio queda pequeno, polo que se pon en marcha a ampliación da tribuna (onde estaba situado o marcador, de aí o seu actual nome "Tribuna Marcador"). Pola súa banda, o marcador pasa de estar nun lateral e ser manual a estar situado no gol sur e ser electrónico.

Coa construción desta nova bancada o estadio aumenta a súa capacidade ata 15.000 localidades, unhas 7.500 de asento repartidas entre as bancadas de preferencia, marcador e tribuna marcador, e outras 7.500 de pé nos fondos.

O descenso a Segunda división fixo que as obras de remodelación do estadio para que se cumprise a normativa UEFA (todos os espectadores deberían ocupar localidade de asento e suprimiríanse os valos de protección) demorásense.

Por fin, en xuño de 1998 e tras varios proxectos propostos, comeza a remodelación que elimina as pistas de atletismo e as localidades de pé, ademais de construírse uns novos vestiarios baixo o gol norte.

A raiz disto, acolleu catro partidos da Selección española.

Actualmente a capacidade total é de 17.500 espectadores.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio web oficial do Albacete
* Sitio web non oficial
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Rapanui.

***Rapa-Nui*** é un filme estadounidense dirixido por Kevin Reynolds e co-producido por Kevin Costner que se estreou nos cinemas en 1994. O argumento está baseado nas lendas rapanui da Illa de Pascua, e conta a historia de dous namorados na época da construción das enormes esculturas moai e do culto Tangata Manu.

Sinopse
-------

En 1722, o holandés Jacob Roggeveen descubriu unha illa no Pacífico Sur, cuxos habitantes chamaban Rapa Nui, e bautizouna como Illa de Pascua. 42 anos antes, un enfrontamento entre as clases sociais indíxenas convulsionou toda a illa. Os Orellas Curtas, clase inferior, construían as famosas estatuas moai por orde da clase nobre, os Orellas Longas. Só os Orellas Longas participaban na competición anual que determinaba quen sería o novo Ariki-mau ou Home Paxaro (o líder da illa durante un ano). Noro (Jason Scott Lee), é un dos mozos que competirá no próximo certame, e está namorado dunha rapaza dos Orellas Curtas, Ramana (Sandrine Holt). O seu amor só será posible se el supera a proba e ela acepta pasar as lúas que restan ata o día da competición dentro dunha escura e pequena cova.
Por outra banda, o mellor amigo de Noro, Make, é un Orellas Curtas. El tamén está namorado de Ramana, pero o seu amor non é correspondido, polo que reta ó Ariki-mau a participar na carreira con ela como premio. A cambio, os Orellas Curtas deberán rematar un novo moai para que Make poida participar, e no caso de que este perdese terá que pagalo coa súa vida.

Personaxes
----------

* Jason Scott Lee como Noro
* Esai Morales como Make
* Sandrine Holt como Ramana
* Eru Potaka-Dewes como Ariki-mau
* Gordon Hatfield como Riro
* Lawrence Makoare como Atta

Exactitude histórica
--------------------

O filme pode considerarse unha historia condensada do colapso da civilización da Illa de Pascua, xa que o argumento mestura elementos de dous períodos: a era da construción dos moai, e o posterior culto do Tangata Manu ou Home-Paxaro. Se o conflito entre os Orellas Longas e os Orellas Curtas foi real, este ocorreu moito antes de que comezase o culto do Home-Paxaro.

O nome *Rapa Nui*, frecuentemente empregado, non é o nome nativo orixinal da illa; é máis probable que sexa *Te Pito te Henua* ("o embigo do mundo"), termo empregado no filme.

Notas
-----

1. ↑  BoxOficceMojo.com
2. ↑  Illa de Pascua:testemuños

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobo rapanui
* Tangata Manu

* Portal:Cine
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q664318
* AFI: 65100
* Allmovie: v133413
* AlloCiné: 10258
* Box Office Mojo: rapanui
* FilmAffinity: 491861
* IMDb: tt0110944
* LUMIERE: 2356
* OFDb: 2764
* OMDB: 10448
* Rotten Tomatoes: rapanui
* TheNumbers: Rapa-Nui
* TMDb: 10448
* TVcom: rapa-nui

 |
**Ferran Hurtado Sanchis**, nado en Tavernes Blanques o 6 de marzo de 1913 e finado en Manresa o 15 de novembro de 2001, foi un pintor, delineante, profesor e crítico de arte valenciano.

Traxectoria
-----------

Residiu en Manresa desde comezos da década de 1940. Licenciado en pintura e debuxo, foi discípulo de Ricardo Verde Rubio e Martín Vidal Corella.

Foi profesor de debuxo no Instituto Lluís de Peguera e na Escola de Artes e Oficios en Manresa.

Exerceu a crítica e divulgación da arte a través de artigos, conversas en radio e conferencias. As súas obras están no museo de Igualada e o Museo Rexional de Manresa.

Foi autor e co-autor de libros de texto na súa especialización docente. Na década de 1960 escribiu, polo menos, tres libros coa Editor Cosmos chamado *Dibujo*, *Dibujo Lineal* e *Metodología de dibujo*.

A súa primeira exposición foi en Manresa, no Teatro Kursaal de Manresa en 1942. Fixo exposicións individuais (por exemplo en La Plana de l'Om) e colectivas.

Vida persoal
------------

Casou coa pintora Amparo Díaz Fernández.

Notas
-----

1. ↑  «Museu Comarcal de Manresa [Consulta: 4 xuño de 2018].
2. ↑  "Orden de 26 de mayo de 1980 por la que se hace pública la composición de los Tribunales que habrán de juzgar el concurso-oposición al Cuerpo de Catedráticos Numerarios de Bachillerato" (PDF). 3 de xuño de 1980.
3. ↑  *Dibujo*. *Google Books* (Cosmos). 1962.
4. ↑  *Dibujo Lineal*. *Google Books* (Cosmos). 1966.
5. ↑  *Metodología de dibujo*. *Google Books* (Cosmos). 1968.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivo da Universidade Autónoma de Barcelona Arquivado 18 de maio de 2018 en Wayback Machine.
* Rexistros persoais no Museo de Manresa *(en catalán)*
* "El Museo Benlliure (Valencia) rinde homenaje al pintor Vidal Corella, representante de la Escuela Levantina", *Europa Press*, 26 de setembro de 2006 *(en castelán)*.
Santuario de San Gabriele dell'Addolorata
O **santuario de San Gabriele dell'Addolorata** (*San Gabriel da Dolorosa*, en italiano) é un santuario italiano, que se atopa aos pés do Gran Sasso, na comune de Isola del Gran Sasso d'Italia, na provincia de Teramo.

Hai 4 estruturas principais: o convento que é a sé de *passionisti*; a vella igrexa na que están os restos de Gabriele dell'Addolorata; a nova igrexa en formigón armado e aceiro, que en xeral está aberta tódolos días para acoller ao alto número de peregrinos; e a sede do *Eco di San Gabriele*, a revista mensual vinculada ás actividades do santuario.

Historia
--------

A igrexa antiga
Cara 1215, Francisco de Asís fundou un convento para a súa orde franciscana na comune de Isola del Gran Sasso d'Italia, no que estiveron até o tempo das supresións napoleónicas; ese convento é o actual santuario de San Gabriele.

Parece que o santo de Asís viu nas augas freáticas do Gran Sasso un altar dedicado á Virxe, polo que probablemente en 1216 comezou a construción dunha igrexa adicada á mesma.

En 1809 o convento foi abandonado polos seguidores de Francisco, a raíz da supresión das ordes relixiosas durante o período napoleónico e posteriormente tomado en 1847 polos Passionistas.

A urna cos restos mortais de Gabriele dell'Addolorata estivo durante un tempo conservada na antiga igrexa, para ser trasladada posteriormente ao novo santuario.

Devoción
--------

Urna cos restos de Gabriele
O santuario é unha meta de peregrinación moi seguida polos xoves con dúas citas principais, unha no mes de marzo, a cen día do exame do Estado para obter o diploma de ensinanza media superior, onde miles de estudantes procedentes dos Abruzos e outros lugares acoden ao santuario para rezar e así obter un bo resultado no exame; e outra o derradeiro domingo de agosto, no que se amorean multitude de tendas de campaña na que os mozos (pero tamén os menos mozos) se establecen durante cinco días, dando vida o seu encontro relixioso.

Entre as visitas célebres do santuario caben destacar a do Papa Xoán Paulo II e o entón prefecto de Congregación para a Doutrina da Fe, Joseph Ratzinger. A lembranza destas visitas testimóniase polas fotos expostas no moderno santuario.

Arte
----

O moderno santuario, realizado segundo o proxecto da escola Gio Ponti, completado co proxecto do arquitecto Eugenio Abruzzini, alberga valiosos exemplos da arte sagrada contemporánea de artistas como Enrico Accatino, Ugolino de Belluno ou Tito Amodei.

Ligazóns externas
-----------------

* Sito oficial do santuario *(en italiano)*.
* Sitio oficial da Tendopoli di San Gabriele *(en italiano)*.
* Blog sobre San Gabriele *(en italiano)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3950012
* WorldCat
* VIAF: 313533360
* GeoNames: 11189067
* GND: 7592364-6
* Google Maps: 47426900588534671
* Structurae: 20039944

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Valongo.
Coordenadas: 41°11′N 8°30′O﻿ / ﻿41.183, -8.500

**Valongo** é unha cidade portuguesa no Distrito do Porto, Região Norte e subrexión de Grande Porto, con cerca de 18 700 habitantes.

É un municipio de 72,99 km² de área e 86 005 habitantes (2001), subdividido en 5 freguesías. O municipio limita ao norte co municipio de Santo Tirso, ao nordeste con Paços de Ferreira, ao leste con Paredes, ao suroeste con Gondomar e ao oeste con Maia.

Outras importantes poboacións do municipio son Ermesinde e Alfena, as dúas parroquias e vilas máis poboadas do municipio.

Poboación
---------

| Poboación do concello de Valongo (1849 – 2004) |
| --- |
| 1849 | 1900 | 1930 | 1960 | 1981 | 1991 | 2001 | 2004 |
| 8109 | 11853 | 17239 | 33300 | 64234 | 74172 | 86005 | 91274 |

Freguesías
----------

* Alfena
* Campo
* Ermesinde
* Sobrado
* Valongo

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Portugal*** |

### Ligazóns externas

* Página da Câmara Municipal de Valongo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q604262
* WorldCat
* VIAF: 144868780
* GeoNames: 8010590
* MusicBrainz: ID
* OSM: 5268096

 |
MIT 2003. Teatro infantil na rúa. Praza Maior de Ribadavia
A **Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia** (**MIT**) é o festival internacional de teatro máis importante do teatro galego. Naceu no ano 1984 alentado pola Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, co afán de crear un espazo de exhibición e un encontro escénico internacional, como continuación das Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia celebradas entre 1973 e 1981.

Celébrase no mes de xullo na localidade ourensá de Ribadavia en diversos espazos de exhibición: Auditorio do Castelo, Igrexa da Madalena, Casa da Cultura, rúas etc. Estivo dirixida por Rubén García Fernández e na actualidade o seu director é por Roberto Pascual.

A MIT foi galardoada co Premio da Cultura Galega da Xunta de Galicia, na modalidade de Artes Escénicas, no ano 2013. Tamén recibiu outros recoñecementos como o Premio Bianual da FEGATEA (Federación Galega de Teatro Afeccionado) en 2014 ou o Premio da AELG (Asociación de Escritores en Lingua Galega) no ano 2009.

Galería de imaxes
-----------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| MIT 2003. Teatro de rúa. "As Marias" nun día de feira en Ribadavia |
| MIT 2003. Teatro de rúa. "As Marias" nun día de feira en Ribadavia  |

|  |
| --- |
| MIT 2003. Teatro de rúa rúa. Praza Maior de Ribadavia |
| MIT 2003. Teatro de rúa rúa. Praza Maior de Ribadavia  |

|  |
| --- |
| Ribadavia. Mostra 2003 |
| Ribadavia. Mostra 2003  |

|  |
| --- |
| Ribadavia. Mostra 2004 |
| Ribadavia. Mostra 2004  |

 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da MIT Ribadavia Arquivado 08 de abril de 2012 en Wayback Machine.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
*Brasón de Tarouca*
*Situación de Tarouca en Portugal*
**Tarouca** é unha cidade portuguesa no Distrito de Viseu, Rexión Norte e subrexión do Douro, na antiga Beira Alta, con cerca de 3.400 habitantes. Tarouca foi elevada á categoría de cidade o 9 de decembro de 2004.

É capital dun concello de 101,50 km² de superficie e unha poboación, en regresión, de 8.303 habitantes (2004), subdividido en 10 freguesías. O municipio está limitado a Nordeste polo concello de Armamar, no Leste por Moimenta da Beira, ao Sur por Vila Nova de Paiva, a Suroeste por Castro Daire e ao Noroeste por Lamego.

Freguesías
----------

As parroquias de Tarouca son:

* Dálvares
* Gouviães
* Granja Nova
* Mondim da Beira
* Salzedas
* São João de Tarouca
* Tarouca
* Ucanha
* Várzea da Serra
* Vila Chã da Beira

Patrimonio
----------

* Igrexa de São Pedro de Tarouca
* Mosteiro de São João de Tarouca
* Torre de Ucanha
* Mosteiro cisterciense de Salzedas
* Arcos de Paradela
* Casa do Paço

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q990460
* WorldCat
* VIAF: 138534200
* GeoNames: 8010669
* GND: 4365495-2
* LCCN: n95036916
* MusicBrainz: ID
* OSM: 5329285

 |