recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Surat** é unha importante cidade do estado de Guxarat, na costa occidental da India.
Situada á beira do río Tapi preto da súa desembocadura no Mar Arábigo, sitúase na ruta entre a capital do estado, Ahmedabad, ao norte e a megalópole de Mumbai, a uns 200 quilómetros ó sur.

Porto de renome dende época antiga, acadou o seu cénit co Imperio mogol nos séculos XVI e XVII. Despois deveu un centro da industria téxtil e o comercio de diamantes. Na actualidade é unha das urbes de máis rápido crecemento do país habendo duplicado a súa poboación dende o censo do 2001 (5.064.219h, 2011).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Surat Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4629
* WorldCat
* VIAF: 172278588
* BRE: 4174146
* EBID: ID
* GEC: 0064638
* GeoNames: 1255364
* GND: 4058659-5
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1027290
* SUDOC: 027764516

 |
Os ***Anais de Tigernach*** (abrev. **AT**) é unha crónica, probabelmente orixinaria de Clonmacnoise, Irlanda. A linguaxe é unha mestura de latín e irlandés antigo e medio.

Moitos dos rexistros prehistóricos proveñen do manuscrito do século XII, Rawlinson B 502. Porén, a real importancia da crónica refírese ós períodos de 489-766, 973-1003 e 1018-1178. Eses tres fragmentos son orixinarios do manuscrito do século XIV Rawlinson B 488. A cobertura do período 766 até 973 está perdida, mais pénsase que existe de forma reducida na *Chronicon Scotorum* (abrev. CT). Esta última non abrangue o período de 718 a 804, mais como moito do seu contido deriva da hipotética *Crónica de Irlanda,* e non dos *Anais do Ulster* (abrev. **AU**) e dos *Anais de Inisfallen* (abrev. **AI**), é posible ter unha idea do que coteñen os relatos. Kathleen Hughes postula que a AU e AT diverxiron da *Crónica de Irlanda* algún tempo antes do ano 913.

A crónica debe o seu nome moderno a Tigernach Ua Braín (morto en 1088), abade de Clonmacnoise, mais iso non significa que fose tamén seu autor. A nota engadida á entrada de 1088, ano da súa morte, en Rawlinson B 488 afirma que o texto foi escrito por Tigernach até aquel punto. Se el non máis que o escriba do texto orixinal copiado no século XIV, pode significar que el foi un dos analistas responsábeis ​​polo traballo.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Hughes, *Early Christian Ireland: Introduction to the Sources*, pp. 99-162.
2. ↑  Charles-Edwards, "Ua Braín, Tigernach (*m*. 1088)"

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* T. M. Charles-Edwards (2004). Oxford University Press, ed. "Ua Braín, Tigernach (*m*. 1088)". *Oxford Dictionary of National Biography*. doi:10.1093/ref:odnb/20439.
* Kathleen Hughes (1972). *Early Christian Ireland: Introduction to the Sources*. Londres. pp. 99-162, esp. 99-116 (capítulo 4).
O Imperio Ashanti e Costa do Ouro nun mapa de 1896.
Os **Edificios tradicionais dos Asante** son unha colección de 10 edificios construídos tradicionalmente da época do Imperio Ashanti na zona preto de Kumasi. Estes edificios serviron como casas fetiches e santuarios durante os séculos XVIII e XIX, durante a idade de ouro do Imperio Ashanti. Cando o imperio caeu durante a ocupación británica da zona de 1806 a 1901, a maioría dos edificios Asante foron destruídos durante a época. Entre outros edificios, o mausoleo real foi destruído por Robert Baden-Powell en 1895. Os 10 edificios restantes son os últimos restos da historia e da cultura do pobo Asante e foron inscritos na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 1980.

Os edificios foron descritos como "fogar de homes e deuses". As casas están dispostas arredor de patios, e están construídas con madeira, bambú e xeso de barro. Os muros dos edificios están cubertos de baixorrelevos, con formas en espiral e arabescos e representacións de animais, aves e plantas. Estes relevos consisten en tradicionais Símbolos Adinkra, que teñen significados simbólicos únicos asociados á cultura Asante e foron transmitidos ao longo das xeracións.

Nos santuarios aínda se practica a relixión tradicional, que é o motivo da súa supervivencia e mantemento. Non obstante, debido a que foron construídos con barro e palla, os edificios de Asante son vulnerables ás flutuacións naturais. Polo tanto, é necesario a conservación dos edificios.

Notas
-----

Referencias

1. 1 2 3 4 5  "Asante Traditional Buildings". *UNESCO World Heritage Convention*. United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Consultado o 23 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Edificios tradicionais ashantis*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas
Imaxes de Prayagraj.
**Prayagraj**, coñecida oficialmente antes de 2018 como **Allahabad** (Hindi: **इलाहाबाद**, Urdú **اله اباد** ilāhābād), é unha cidade do estado de Uttar Pradesh, India. No ano 2005 tiña 1 078 658 habitantes.

Localizada no sur do estado na confluencia do río Ganxes e o Yamuna. A cidade moderna está no sitio da antiga cidade santa de Prayaaga, e é un dos lugares de Kumbha Mela (peregrinación hindú), con grande importancia na relixión hindú.

O nome, co significado de *cidade de Deus*, deullo o emperador mogol Akbar no ano 1583 baixo a forma de *al-Ilhahabad*. Antes denominábase Prayagraj forma que en outubro de 2018 volveu adoptar oficialmente a cidade.

Allahabad foi a capital das Provincias Unidas durante o mandato británico, ata a década de 1920. A Universidade de Allahabad tiña gran prestixio a comezos do século XX, coñecida como a Oxford do leste.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q162442
* WorldCat
* VIAF: 141890377
* BNF: 11945691p
* BRE: 3249467
* GEC: 0002694
* GeoNames: 1278994
* GND: 4084961-2
* LCCN: n80049520
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1035428
* SUDOC: 060389060

 |
Coordenadas: 8°26′N 38°37′L﻿ / ﻿8.433, -38.617

**Tiya** é un sitio arqueolóxico que se atopa en Etiopía central. Atópase na zona Gurage da Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur, ó sur de Adís Abeba.

Atópase preto da cidade de Tiya, e contén trinta e seis monumentos, dos que trinta e dúas son estelas gravadas con símbolos que non foron descifrados. As estelas, dun a cinco metros de altura e diferentes formas, están aliñadas en dirección norte-noroeste ó longo de corenta e cinco metros. As tres últimas atópanse no mesmo aliñamento, pero separadas sesenta metros das demais; o gravado dunha delas é unha figura antropomorfa. Arredor das estelas atopáronse varias tumbas.

As estelas datáronse entre os séculos XIV e XVI, e algúns autores relaciónannas co Reino Etíope Axumita.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Roger Joussaume (editor), *Tiya, l'Éthiopie des Mégalithes, du Biface a l'Art Rupestre dans laCorne d'Afrique* (París: UNESCO/CNS, 1995).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6130080
* WHC: 12

 |
O **rio Irtysh** (en ruso: '**Иртыш'**; en casaco: '**Ертіс'**; en tártaro *İrteş / Иртеш*) é un río da Asia Central, o maior afluente do río Obi. O seu nome significa *Río Branco*. Na verdade o Irtysh é mais longo que o río Ob, se se considera só a distancia dende o nacemento ata a confluencia. O principal afluente do Irtysh é o río Tobol. Os ríos Obi e Irtysh forman unha das maiores bacías hidrográficas de Asia, que conta con gran parte da Siberia Occidental e dos Montes Altai.

Case todo o río é navegábel entre abril e outubro, cando a superficie non se atopa conxelada e polo río navegan barcos de pasaxeiros e de carga. A cidade de Omsk posúe o maior porto fluvial da Siberia Occidental. As importantes centrais hidroelétricas en Öskemen (1952) e en Bakhtarminsk (1959), preto da fronteira entre Kazhakhstán e a China, empregan as augas do Irtysh. 

O río alimenta o canal Irtysh-Karaganda que irriga as áridas estepas do Kazakhstán.

Historia
--------

Varios pobos mongois e turcos ocuparon as ribeiras do río durante séculos. Nos séculos XV e XVI, os cursos medio e baixo do Irtysh estaban dentro do kanato tártaro de Sibir, conquistado polos rusos na década de 1580. No século XVII, o kanato de Zungaria, formado polo pobo mongol dos oirat, converteuse no estado veciño do sur de Rusia, e controlou a parte alta do Irtysh. Mentres tanto, fundáronse as cidades rusas de Omsk (1716), Semipalatinsk (1718), Ust-Kamenogorsk (1720) e Petropavlovsk (1752).

O Imperio Qing conquistou o estado de Zungaria na década de 1750. A fronteira entre o Imperio Ruso e os Qing (actual fronteira entre Rusia e Kazakhstán no norte e entre Mongolia e a China no sur) estableceuse no século XIX.

Referencia cultural
-------------------

O río Irtysh serve de fondo ao epílogo da novela de 1866 de Fiódor Dostoievski *Crime e castigo*.

Notas
-----

1. ↑  Abramof, A. (1865). *The lake Nor-Zaysan and its neighborhood*. *Journal of the Royal Geographical Society of London* **35**. traducido por John Michell. pp. 58–69. JSTOR 3698078. doi:10.2307/3698078.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Irtysh Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal:Rusia
* Portal:China

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q128102
* WorldCat
* VIAF: 240457119
* BRE: 2021653
* EBID: ID
* GEC: 0033909
* GeoNames: 1524297
* GND: 4281839-4
* NKC: ge1018638
* OSM: 2098340

 |
**Nieves de Hoyos Sancho**, nada en Campoo de Enmedio en 1908 e finada en Madrid o 29 de xuño de 2001, foi unha mestra, etnógrafa, folklorista e escritora cántabra, directora e conservadora do Museo del Pueblo.

Traxectoria
-----------

Filla do naturista, antropólogo e etnólogo Luís de Hoyos Sainz. Alumna do Instituto-Escola, incorporouse ás investigacións sobre etnografía española iniciada polo seu pai. A colaboración intensificouse cando, ademais de discípula e colaboradora, Nieves se converteu en del por mor do agravamento da cegueira progresiva que padeceu.

En 1944 publicou co seu pai o *Manual Folklore*.

> 
> 
> El investigador que quiera conocer a fondo la ciencia folklórica y la vida popular tradicional no debe dejar de leer el eruditísimo libro Manual de Folklore de don Luis de Hoyos y su hija Nieves (*ABC*, 1949)
> 
> 

Logo do falecemento do seu pai en 1951 Nieves seguiu traballando cos arquivos e material que el recompilara. En 1954 publicou o *Refranero agrícola español* e mais *El traje regional*, na que achegou o criterio para clasificar en cinco as zonas en que podían agruparse os traxes rexionais.

Museo do Traxe e parte do Museo de Antropoloxía. No primeiro consérvase o arquivo persoal de Luis de Hoyos e de Nieves de Hoyos.
Entre 1963 e 1971 dirixiu o Museo del Pueblo
A súa obra componse de máis dun centenar de traballos e monografías publicados en xornais, semanarios e revistas especializadas e segue sendo referente nas investigacións. O arquivo persoal e a biblioteca de Luis e de Nieves de Hoyos forma parte do fondo bibliográfico do Museo do Traxe, na sección especial. Son 2000 títulos, destacando polo seu volume as de ámbito hispanoamericano.

Notas
-----

1. ↑  *ABC*. Edición Madrid, 3 de xullo de 2001.
2. ↑  Ortiz García, Carmen (1994). *Diccionario histórico de la antropología española*. CSIC. p. 385-387.
3. ↑  García-Matos Alonso, Carmen. "Presencia de la mujer en la recogida de cancioneros folklóricos" (278).
4. ↑  Noel, David. "D. Luis de Hoyos Sáinz" (PDF). *Revista Nuestra Historia. Casino de Madrid*.
5. ↑  Echevarría Bravo, Pedro (1949). "El folklore y su relación con el municipio" (PDF). *REVL* (43). [*Ligazón morta*]
6. ↑  Sevilla Muñoz, Juan (6 de decembro de 1996). "Sobre la paremiología española" (PDF).
7. ↑  González Mena, María Ángeles. "Colección pedagógico textil de la Universidad Complutense de Madrid".
8. ↑  Ortiz García, Carmen; Sánchez Gómez, Luis Ángel (eds.). *Diccionario histórico de la antropología española*. CSIC-CSIC PRESS. ISBN 8400074432.
9. ↑  Hoyos y Sancho, Nieves de (1971). "Fondos de Vizcaya y Guipúzcoa en el Museo del Pueblo Español" (PDF). *MUNIBE (San Sebastián) Sociedad de Ciencias Naturales ARANZADI*. año XXIII (4).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21872022
* WorldCat
* VIAF: 45751231
* BNE: XX954378
* Dialnet: 1702990
* ISNI: 0000 0000 5954 6279
* LCCN: n85255321
* NTA: 13439416X
* SUDOC: 074423851

 |
O **mestre Xiraldo**, tamén coñecido como **Xiraldo de Beauvais**, foi un cóengo compostelán que viviu durante do século XII, quizais de orixe francesa. Foi persoa de confianza de Diego Xelmírez e escribiu boa parte da *Historia Compostellana*.

Traxectoria
-----------

Segundo algúns autores, era natural de Beauvais. Nalgúns documentos pódese ver a súa simpatía cara á abadía de Cluny. Pertencía ao círculo de confianza de Diego Xelmírez. Viaxou a Roma en 1118, xunto co bispo de Ourense, para solicitar do papa a concesión de sé arcebispal para Santiago de Compostela. Esta obteríase en 1120.

Redactou, despois de Nuno Afonso, a segunda parte da *Historia Compostellana*, que narra os feitos históricos da etapa de Xelmírez. Posibelmente tamén incorporou o capítulo escrito por Hugo.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  "Guía de nomes galegos". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-12-28.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Falque Rey, Emma (1983). *Los autores de la Historia compostelana*. Universidad Internacional Menéndez Pelayo.
3. 1 2  Falque, Emma (1995). *Historia compostelana*. Ediciones AKAL. pp. 13–14.
**José Rubira Proupín**, nado en 1880 e finado en Cuntis o 2 de xaneiro de 1975, foi un farmacéutico e político galego.

Traxectoria
-----------

Farmacéutico en Cuntis. Foi presidente do Sindicato Agrícola Católico de Cuntis. Foi nomeado alcalde de Cuntis coa ditadura de Primo de Rivera. Recibiu unha homenaxe en xullo de 1925. Volveu ser alcalde de Cuntis en 1949, tomando posesión o 6 de febreiro. Despois foi Prohombre da Hermandad de Labradores y Ganaderos. Finou en Cuntis o 2 de xaneiro de 1975.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Gabriel Porto Neira** |  **Alcalde de Cuntis** 1923 - 1928 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**Roberto Ameijeiras Blanco** |  **Alcalde de Cuntis** 1949 | Sucesor:**Roberto Ameijeiras Blanco** |

Vida persoal
------------

Casou con Alejandra Campos Piñeíro e foi pai de María, Victoria, Amalia, José e Luis Rubira Campos.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-7-1925, p. 5.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-2-1949, p. 2.
3. ↑  *Sábado*, 16-12-1950, p. 4.
4. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 3-1-1975, p. 15.
**Florencio Soto López**, nado en Redondela en 1900 e finado no mesmo concelo en xaneiro de 1975, foi un perito agrícola e político galego.

Traxectoria
-----------

Perito agrónomo. Na Segunda República foi concelleiro, sendo elixido 1º Tenente-Alcalde. Despois da dimisión de Pedro Otero Sestelo foi elixido alcalde. En xullo de 1932 asistiu á asemblea de redacción do Estatuto Galego convocada polo alcalde de Santiago. Deixou o cargo porque o Goberno suprimiu as corporacións elixidas polo artigo 29. Pertenceu á ORGA e despois integrouse en Izquierda Republicana. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 non sufriu represalias. En 1948 foi detido e estivo preso por rebelión militar.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pedro Otero Sestelo** |  **Alcalde de Redondela** 1932 | Sucesor:**Serafín Alonso Veiga** |

Vida persoal
------------

Casou con Nicolasa Otero Paz, filla de Ramón Otero Milleiro.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 23-1-1975, p. 11.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2002). Do Castro, ed. *Redondela, crónica dun tempo pasado: A II República e o primeiro franquismo*. Sada. pp. 270–271. ISBN 84-8485-090-0.

### Ligazóns externas

* Anecdotario redondelán. Alcaldes
**Podolsk**  
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bandeira | Escudo |

 |
| Información |
| Distrito federal | Distrito Federal Central |
| Óblast | Óblast de Moscova |
| Superficie | 37,92 km² |
| Poboación | 179.974 (2008) |
| Densidade | 4.746 hab./km² |
| Alcalde | Nikolái Pestov |
|  |
| Páxina Oficial |

**Podolsk** (en ruso: *Подольск*) é un centro industrial e administrativa do raion Podolsky da rexión de Moscova, Rusia. Situado nas marxes do río Pajro (afluente do río Moskva), ten unha poboación de 179.974 habitantes (censo 2008), converténdose na maior cidade da provincia.

A cidade de Podolsk creceu a partir da antiga vila de Podol, que no século XVIII, pertencía ao Mosteiro de Danilov (Moscova). O título de cidade foi concedida por Catarina II a Grande, en 1791, cando a Rusia estaba formando os principais barrios, o nomeamento dos gobernadores e creación de novas cidades.

Antes da Revolución Rusa, Podolsk xa era unha das cidades máis industrializadas de Rusia, destacando os traballos de máquinas de costura Singer.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19520
* WorldCat
* VIAF: 236548104
* BRE: 3150088
* EBID: ID
* GEC: 0266573
* GeoNames: 508101
* GND: 4469028-9
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge613928

 |
| *Nothotsuga* |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| En perigoEn perigo |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Pinophyta |
| Clase: | Pinopsida |
| Orde: | Pinales |
| Familia: | Pinaceae |
| Xénero: | *Nothotsuga* |
| Especie: | ***N. longibracteata*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Nothotsuga longibracteata'**(W.C.Cheng) Hu ex C.N.Page |

***Nothotsuga*** é un xénero de coníferas pertencente á familia Pinaceae, está estreitamente relacionado cos xéneros *Keteleeria* e *Tsuga*. Distínguese de *Tsuga* polos seus conos máis grandes e erectos con brácteas externas e como (*Keteleeria*) conos femininos en umbelas, e de *Keteleeria* polas súas follas máis curtas e conos máis pequenos. *Nothotsuga* ten unicamente unha especie, *Nothotsuga longibracteata*, que se atopa no sueste da China, no sur de Fujian, norte de Guangdong, nordés de Guangxi, nordés de Guizhou e sueste de Hunan.

É unha árbore perenne que acada os 30 m de altura. As follas son semellantes a agullas de 1.2–4 cm de lonxitude e 1–2 mm de largo, moi semellante a *Tsuga*. Os conos son moi semellantes aos de *Keteleeria* porén máis pequenos 2.5–5 cm de lonxitude, erectos e madurecen aos 6-8 meses logo da polinización.

É unha árbore moi rara, en perifo de extinción na vida silvestre por mor da desforestación, aínda que agora se atopa protexida. Descubriuse en 1932, e foi tratada ao principio coma *Tsuga longibracteata*, sendo clasificada no seu propio xénero en 1989.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nothotsuga Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Nothotsuga*** |

### Ligazóns externas

* Conifer Specialist Group (1998). *Nothotsuga longibracteata*. *2006 Lista Vermella de Especies Ameazadas IUCN*. IUCN 2006. Consultado o 11 May 2006. Listed as Endangered (EN A1c v2.3)
* Arboretum de Villardebelle - photo of cones
* Gymnosperm Database
* Flora of China

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63255706
* MAG: 2776623992

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EPPO: 1NTUG
* GBIF: 2685692
* iNaturalist: 129805
* IPNI: 925173-1
* IRMNG: 1028113
* NCBI: 123600
* POWO: ID
* Tropicos: 50108765
* WCSPF: 378132

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1059547

 |
O ***Erika*** foi un petroleiro maltés de bandeira de conveniencia construído no Xapón en 1975, propiedade da empresa Tevere Shipping e xestionado por Panship Management and Services Srl. O 12 de decembro de 1999 o petroleiro afundiuse nunha tormenta, partindo en dous e provocando unha marea negra nas costas da Bretaña. No momento do incidente foi fretado por TTC (Total Transport Corporation)

Historia
--------

Mapa do rumbo que levou o *Erika* até o seu afundimento e a posterior contaminación da costa no golfo de Biscaia.
En decembro de 1999 transportaba 30 000 toneladas de fueloil pesado desde Dunkerque a Livorno (Italia), adquirido pola empresa eléctrica italiana Enel a Total Bermuda, que á súa vez o comprara a Total-Fina-Elf. En plena travesía do Cantábrico e cunha forza de mar de 8 a 10, o barco (que tiña todos os permisos en regra) rompeu en dous por un defecto estrutural e o desgaste normal nun barco da súa antigüidade (25 anos), provocando unha catástrofe ecolóxica en forma de marea negra na costa bretoa.

En xaneiro de 2007 o tribunal correccional de París ditou unha sentenza condenando a Total, o armador, o xerente do petroleiro e a empresa de certificación italiana Rina (responsable das inspeccións técnicas do buque) a pagar colectivamente 192 millóns de euros de indemnización ás vítimas da marea negra. A mesma sentenza absolve ao capitán, e aos axentes do servizo de salvamento que foron acusados de neglixencia.

A sentenza é histórica porque establece en Francia por primeira vez o concepto de "dano ecolóxico". Finalmente non houbo sentenza para o capitán indio das cortes francesas.

Notas
-----

1. ↑  "FIDAC; Mapa". *www.iopcfunds.org*. Consultado o 2022-07-06.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Erika Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Marea negra
* Contaminación
* Prestige
* Axencia Europea de Seguridade Marítima

### Ligazóns externas

* Sitio web do goberno francés sobre o desastre do Erika
* Xuízo Erika Paris 2007 Arquivado 02 de xuño de 2020 en Wayback Machine.
* Apelo : xuízo ERIKA, París outubro-novembro 2009 Arquivado 09 de marzo de 2021 en Wayback Machine.
* Artigo, escrito por un mariñeiro, sobre o caso
* Fotos tomadas pola tripulación horas antes do afundimento Arquivado 12 de xaneiro de 2021 en Wayback Machine.
* Erika: Sentenza (en francés), París, 5 de outubro de 2009 Arquivado 12 de maio de 2021 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1354330
* BNF: 13560998q
* GEC: 0281919
* IMO: 7377854

 |
***Bravú*** *-"a publicación que sae cando a situación o require"*, foi unha revista editada por Xerais na década de 1990 en Galiza. Tiña un prezo de 1000 pesetas. Destacou como revista de contidos alternativos cunha mirada satírica sobre a realidade do país.

Colaboradores
-------------

Nela escribiron persoeiros das artes relacionados co movemento homónimo, o chamadao bravú, entre estes Xurxo Borrazás, Gonzalo Navaza, Suso de Toro, Xurxo Souto, Fran Alonso ou Santiago Jaureguízar, outros coma Manuel Seixas (que colaborou coa revista malia non sentirse representado coa etiqueta *bravú*) e debuxantes como Miguelanxo Prado. O seu director foi Xosé Manuel Pereiro e no comité de redacción estaba xente como Manuel Rivas ou Manu Chao. O deseño gráfico correu a cargo de María Luaces.

Contidos
--------

O primeiro número estaba integramente dedidado a reivindicar unha selección galega de fútbol. Ía acompañada dun CD titulado *Selección Xa!* onde participaban músicos como Manu Chao e bandas do país, e futbolistas como Nacho da SD Compostela, Míchel Salgado e Fran. A revista serviu de altofalante para as reivindicacións dunha nova seleción galega que xa xogara na década de 1920 e 1930, que desaparecera no franquismo e que fora tamén reivindicada por Luís Suárez e Marcelino, e tamén como unha plataforma para novos grupos musicais, ao acompañar varias veces as súas entregas con discos recompilatorios como o *Selección Xa!* ou o recompilatorio *Unión Bravú*. 

Noutro número, debuxantes e arquitectos galegos, como Manuel Gallego Jorreto, propuxeron embaixadas galegas simbólicas de Galiza no mundo, como un carballo cun banco arredor "para recargar forzas" ou un tríscele de granito en Rockall, como solidariedade con outro "país global". 

Entre as reportaxes publicadas están "A volta ao mundo en 18 historias", "Un vietcong da Grela", "Os alemáns en Arousa", "A urxencia do Julai Lamas*, "Galiza Tropical en Lyon" ou "O día que Galicia gañou a copa do mundo".*

Recoñecementos
--------------

A Revista Bravú recibiu o Premio da Crítica Galicia na edición de 1998-1999.

Notas
-----

1. ↑  "RevistaBravu". *www.manuelseixas.com*. Consultado o 2022-06-12.
2. ↑  Zabalbeascoa, Anatxu (2016-02-16). ""Un muelle, que une tierra y mar, es la arquitectura más rotunda"". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2022-06-12.
3. ↑  Yumpu.com. "Descarga Revista Bravú - Vieiros". *yumpu.com* (en portugués). Consultado o 2022-06-12.
4. ↑  "Revista Bravú ; Premios da Crítica Galicia ; Web oficial da Fundación Premios da Crítica Galicia". Arquivado dende o orixinal o 08 de agosto de 2022. Consultado o 2022-06-12.

Véxase tamén
------------

* Bravú

### Ligazóns externas

* Contidos da revista
**Josefa Gallego Abeledo**, nada nos Casás (Meá, Mugardos) o 8 de setembro de 1919 e finada no mesmo concello o 8 de decembro de 2005, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

Traxectoria
-----------

O seu pai Manuel Gallego Durán e o seu tío Antonio Gallego Durán foron asasinados polos franquistas en 1936. Xunto cos seus irmáns María, Clementina, Guillermo e Juan Gallego Abeledo, coñecidos como Os Buzos, incorporouse á guerrilla. Comezou colaborando cos fuxidos. Cando a presión se fixo insoportable integrouse coa súa irmá María na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 20 de agosto de 1951 salvou a vida nunha redada cando estaba agochada na Cruz de Meá (Mugardos) nunha cova na casa de Dolores Loureda. Pasou tempo agochada coa súa irmá María e outros guerrilleiros no refuxio de Goente (As Pontes de García Rodríguez). O 27 de setembro de 1951 foi detida no seu domicilio dos Casás por unha confidencia. Xulgada en consello de guerra foi condenada a 23 anos de cadea, que finalmente quedaron reducidos a 10. Estivo nas prisións de Segovia e Alcalá de Henares. Ao saír pasou dous anos no País Vasco. Marchou a Francia, casou con José Fernández Dopico e instalouse en Gien. Ao enviuvar volveu casar con Henry Georges Gentiliny. Os tres últimos anos de vida pasounos en Mugardos, onde finou o 8 de decembro de 2005.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 9-12-2005, p. 52.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 178–179. ISBN 978-84-8341-146-9.
* Martínez, Lupe (2023). *Guerrilleir@s antifranquistas da provincia da Coruña*. Vigo: Galaxia. pp. 248–251. ISBN 978-84-1176-172-7.

### Ligazóns externas

* Guerrilleiras Arquivado 06 de abril de 2017 en Wayback Machine.
* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
**Anaxándrides I** (en latín *Anaxandrides*, en grego antigo Ἀναξανδρίδης) foi fillo de Teopompo, que foi o noveno rei euripontida de Esparta. Parece que foi rei entre o -675 e o -645.

Traxectoria

Pausanias di  que nunca foi rei, e de Teopompo o trono pasou a Zeuxídamo pero Heródoto nomeao como o antepasado do rei Leotíquidas cando menciona aos seus predecesores: Menares, Hexesilao, Hipócratides, Leotíquidas, Anaxilaos, Arquídeos, Anaxandrídes, Teopompo, Nicandro, Carilao, Eunomo de Esparta, Polidectes, Prítanis, Euripo, Procles, Aristódemo, Aristómaco, Cleodeo, Hilo e Heracles, todos reis de Esparta, excepto os sete primeiros "despois de Leotíquides", pero semella que Herodoto cometeu un erro e eran os sete Leotíquides "incluído".

notas
-----

1. ↑  Segons la forma del nom que proposen el *Diccionari Grec-Català*, p. 1329, i les obres de la Fundació Bernat Metge

Referencias
-----------

1. ↑  1.Anaxandrides a: William Smith (editor), *A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. Vol. I. Boston: Little, Brown & Comp. 1867, p. 163
**Terra Mariana**, tamén coñecida como a Conferedación de Livonia, foi unha entidade política e cultural que existiu desde o ano 1207 ata o 1561 en territorio das actuais Estonia e Letonia. A denominación Terra Mariana Modelo:Lang-lat era unha referencia á Virxe María, santa patroa da Orde Livonia, a forza principal detrás da fundación da confederación.

Historia
--------

A Orde Livonia foi unha orde católica-militar fundada no século XII para conquistar e cristianizar as tribus bálticas pagáns. A coñecida como Cruzada de Livonia protagonizada maioritariamente por alemáns do Sacro Imperio Romano Xermánico e daneses acabou coa conquista do territorio. Estas terras na costa oriental do mar Báltico foron os últimos confíns de Europa en ser cristianizados. Trala conquista e apoiados pola Orde Teutónica establecen a confederación da Terra Mariana o 2 de febrero de 1207​ como principado do Sacro Imperio Romano Xermánico para perder tal estatus no 1215, cando o papa Inocencio III a designa territorio baixo vasalaxe da Santa Sede. A terra foi dividida en seis principados feudais deseñados polo legado apostólico Guillerme de Módena: arzobispado de Riga e Pieriga, bispado de Curlandia, bispado de Dorpat, bispado de Ösel-Wiek, as terras gobernadas polos Irmáns Livonios da Espada e o dominio directo do rei de Dinamarca e o ducado de Estonia.​

A capital da Terra Mariana era a cidade de Riga.

A confederación medrou como un nexo comercial europeo e participou asiduamente na política alemá, danesa, sueca e rusa. 

Culturalmente as ordes critiáns impuxeron as súas costumes e tradicións aos locais.

Segundo Enrique de Livonia, o bispo Alberto de Riga enfatizou ao papa Inocencio III a importancia das cruzadas na Terra Mariana e a súa asociación a María, nai de Xesús en correspondencia enviada para o Concilio de Letrán IV en 1215.

> 
> 
> Santo Pai, así como aprecias a Santa Terra de Xerusalem, país do Pai, considera así non abandoar Livonia, a terra da Nai
> 
> 

 
En 1561, durante a Guerra de Livonia, a Terra Mariana deixou de existir. As rexións septentrionais cedéronse ao Imperio sueco como o Ducado de Estonia, os seus territorios meridionais integráronse no Gran Ducado de Lituania, o Ducado de Curlandia e o Ducado de Livonia. A isla de Saaremaa integrouse no reino de Dinamarca.

1. ↑  "The Medieval Catholic "Land of Mary"". 08 de febreiro de 2023. Consultado o 13 de decembro de 2023.
**Felicitas Casabella Fernández**, nada en Ourol e finada no mesmo concello o 16 de abril de 1938, foi unha labrega galega.

Traxectoria
-----------

Na súa casa do Candedo refuxiábase o fuxido Alejandro Temblás Paz. O 16 de abril de 1938 foi recoñecido e denunciado e un grupo de falanxistas e gardas civís rodearon a casa para detelo. Alejandro logrou escapar do cerco saltando por unha fiestra, pero Felicitas morreu polas balas ou pola metralla das granadas. A súa irmá María Josefa Casabella Fernández e a súa filla Encarna Casabella Fernández, de trece anos de idade, saíron á aira co compromiso dos falanxistas de respectar as súas vidas, pero foron executadas na porta da casa. Os falanxistas queimaron a vivenda e mataron o gando e logo festexaron a orxía de sangue ceando uns cabritos confiscados na casa nunha taberna próxima.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Vermellas Chamábanlles "Rojas" Arquivado 14 de xullo de 2014 en Wayback Machine.
* As tres rosas vermellas do Candedo
* Ficha en Represión franquista en Lugo
*Esta páxina refírese ó período histórico posterior á Primeira guerra mundial na que a cidade de Rijeka, ou Fiume fora un estado independente. Para a información sobre a cidade moderna de Fiume ver Rijeka.*

O **Estado libre de Fiume** (croata: *Slobodna Država Rijeka*, italiano: *Stato libero di Fiume*, cómpre dicir que tanto *Fiume* como *Rijeka* significan ***río*** en galego) foi un estado independente que existiu en Fiume (actual Rijeka) entre 1920 e 1924. A cidade sitúase sobre a costa do mar Adriático. Orixinariamente porto de Hungría, Fiume foi obxecto de desputas territoriais entre Italia e Iugoslavia trala primeira guerra mundial.

En 1919, un exército italiano —composto por militares de baixo rango e paramilitares ás ordes do ditador e poeta italiano Gabriele d'Annunzio— ocupou a cidade establecéndoa como Estado soberano desde 1920 a 1924 (a chamada Rexencia italiana de Carnaro). Co ascenso de Mussolini ó poder, tralo golpe de 1922, o Estado libre de Fiume foi ocupado por tropas fascistas. Dous anos máis tarde, a cidade foi anexada a Italia e o territorio adxacente pasou a formar parte de Iugoslavia polo Tratado de Rapallo.

Fiume padeceu un intenso bombardeo por parte dos aliados durante a segunda guerra mundial. Co retiro de Italia do Eixo, as tropas alemás ocuparon a cidade. O 3 de maio de 1945, os partisáns iugoslavos liberaron Fiume da ocupación nazi. Finalmente, en 1947, a cidade foi cedida a Iugoslavia tralo Tratado de París e a poboación de orixe italiana foi evacuada. A partir de entón, Fiume pasou a ser a cidade iugoslava de Rijeka no que actualmente é Croacia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Coroa de Fiume

### Ligazóns externas

* D'Annunzio e la costituzione del fascio di combattimento a Fiume
* The World at War - Free State of Fiume
* Fiume: a wonderful history
* Mapa de Fiume Nº 1 (1910)
* Mapa de Fiume Nº 2 (1910)
* Mapa de Fiume Nº 3 (1910)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q548114
* WorldCat
* VIAF: 513144783124283486399

 |
A **antropoloxía feminista** é un dos catro eidos da antropoloxía, xunto coa antropoloxía biolóxica, a antropoloxía cultural e a antropoloxía lingüística. O seu obxectivo é reducir o rumbo masculino nos resultados da investigación, en prácticas antropolóxicas e na produción académica de coñecemento.

Mentres a práctica feminista da cultura antropolóxica dende a súa creación, íase conformando como unha disciplina en América, non foi até o ano 1970 que a antropoloxía feminista foi recoñecida formalmente como unha subdisciplina da antropoloxía. Dende entón, desenvolveu a súa propia subsección na Asociación Antropolóxica Americana, a asociación de feministas antropolóxicas, e a súa propia publicación "Voces".

Historia
--------

A antropoloxía feminista desenvolveuse en tres fases históricas que se inician en 1970: a antropoloxía das mulleres, a antropoloxía de xénero, e finalmente, a antropoloxía feminista.

Anteriormente a estas fases históricas, as antropólogas feministas teñen a súa xenealoxía a finais do século XIX.

Erminnie A. Smith, Alice Cunningham Fletcher, Matilda Coxe Stevenson, Frances Densmore, entre outras, eran antropólogas autodidactas; os seus logros víronse desvanecidos e a súa herdanza foi borrada pola profesionalización da disciplina a comezos do século XX.

Entre as primeiras antropólogas prominentes estaban as esposas dos antropólogos profesionais, algunhas das cales facilitaban o traballo dos seus esposos con traducións e transcricións. Margery Wolf, por exemplo, escribiu a etnografía clásica "A Casa de Lim" baseada nas súas experiencias co seu esposo no norte de Taiwán durante un estudo de campo que el realizaba alí.

Notas
-----

1. ↑  "Anthropology as White Public Space" (4).
2. ↑  *Feminist Anthropology: A Reader*. Blackwell. ISBN 1405101962.
3. ↑  *Hidden Scholars: Women Anthropologists and the Native American Southwest*. University of New Mexico Press. ISBN 0826314287.
4. ↑  *Women anthropologists: selected biographies*. University of Illinois Press. 1989. ISBN 0252060849.
5. ↑  Wolf, Margery. "The Outsider within: Margery Wolf and Feminist Anthropology" (3). doi:10.1525/aa.2003.105.3.596.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lourdes Méndez Pérez

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5442878
* BNF: 12431811v
* LCCN: sh93006951
* MAG: 2776015618

 |
Para o gobernante franco do século VIII véxase: Carlos Martel.

Escudo de armas de Carlos Martel de Anjou
**Carlos Martel**, nado en Nápoles o 8 de setembro de 1271 e finado na mesma cidade o 12 de agosto de 1295, coñecido como **Carlos I Martel**, **Carlos Martel de Anjou** ou, en italiano, **Carlo Martello**, foi o primoxénito do rei Carlos II de Nápoles da Primeira Dinastía Capetiana de Anjou-Sicilia e María de Hungría, filla do rei Estevo V de Hungría.

Traxectoria
-----------

### Pretendente ao Reino de Hungría

Aos 18 anos, en 1290, foi declarado polo Papa e polo partido eclesiástico como rei titular de Hungría como sucesor do seu tío materno Ladislau IV de Hungría, que morrera sen fillos e contra o cal o Papa xa declarara unha cruzada.

Non obstante, nunca obtivo o goberno de Hungría onde reinaba de forma efectiva o seu curmán André III de Hungría, da dinastía Árpád.

### Descendentes

Casou con Clemencia de Habsburgo, a filla de Rodolfo I do Sacro Imperio Romano, coa que tivo tres fillos:

* Carlos Roberto (1288-1342), rei de Hungría.
* Beatriz (1290-1354), muller de Xoán II de La Tour du Pin.
* Clemencia (1293-1328), muller de Luís X de Francia.

Carlos Martel morreu novo, cos seus pais aínda vivos. O seu fillo, Carlos Roberto, recuperou os dereitos dinásticos ao trono de Hungría.

Parece que Carlos Martel era coñecido por Dante Alighieri, xa que cando aparece na súa Comedia do Paraíso de Venus, fala de xeito familiar co poeta florentino.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Carlos Martel de Anjou Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q359237
* WorldCat
* VIAF: 107794263
* CERL: cnp01221160
* DBI: ID
* DeutscheBio: 140810412
* GEC: 0015130
* GND: 140810412
* ISNI: 0000000077400038
* WikiTree: Anjou-286

 |
**Johann Joachim Becher**, nado en Speyer o 6 de maio de 1635 e finado en outubro de 1682, foi un médico, alquimista, economista e aventureiro alemán, coñecido por ser o pai da teoría do floxisto.

Traxectoria
-----------

Seu pai, pastor da luterano, morreu mentres el era neno, deixando á súa nai viúva con tres nenos. Becher tivo que se dedicar a procurar sustento para a súa familia, traballando nos máis variados oficios desde os trece anos e estudando polas noites. En 1654, ós dezanove anos, publicou unha edición do *Tractatus de lapide trismegisto* de Salzthal. En 1600 publicou *Metallurgia*, nos anos seguintes seguiron *Character pro notitia linguarum universali*, na que establecía un corpus de 10.000 palabras que se podían usar como lingua universal. En 1663 publicou *Oedipum Chemicum* e un libro sobre animais, plantas e minerais (*Thier- Kräuter- und Bergbuch*).

Foi profesor de medicina da Universidade de Mainz desde 1657 e médico persoal do arcebispo-elector. Como economista cameralista, obtivo do emperador Leopoldo I a creación do Consello de Comercio de Viena, e mesmo proxectou a creación dunha Compañía Oriental de Comercio, pero o sitio de Viena en 1683 fíxoo imposible. Nunha misión que lle encomendara o emperador nos Países Baixos escribiu en dez días *Methodus Didactica*, ó que lle seguiu *Regeln der Christlichen Bundesgenossenschaft* e *Politischer Discurs von den eigentlichen Ursachen des Auf- und Abnehmens der Städte, Länder und Republiken*. En 1669 publicou *Physica subterranea*.

Entrementres o elector de Baviera nomeouno o seu médico persoal, pero en 1670 estaba de novo en Viena. En 1678 cruzou Inglaterra, viaxou por Escocia, onde visitou minas por encargo do príncipe Ruperto e despois estivo en Cornualla durante un ano co mesmo propósito. En 1682 volveu a Londres, onde escribiu *Chymischer Glücks-Hafen, Oder Grosse Chymische Concordantz Und Collection, Von funffzehen hundert Chymischen Processen*. Alí morreu en outubro dese ano.

Becher foi o pai da teoría do floxisto, baseada na crenza de que cando unha substancia arde, outra, a *terra pinguis*. Este concepto sentou as bases para que Georg Stahl deducira a teoría do floxisto.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Este artigo incorpora texto da *Encyclopædia Britannica Eleventh Edition*, unha publicación agora no dominio público.
* SMITH, P. (1994). *The Business of Alchemy: science and culture in the Holy Roman Empire*. *Princeton:Princeton University Press*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60808
* WorldCat
* VIAF: 88054470
* BIBSYS: 90800535
* BNE: XX850826
* BNF: 12342530k
* BRE: 1865005
* CANTIC: a10048194
* CERL: cnp00394189
* CiNii: DA05056862
* DeutscheBio: 118507923
* E-Enlightment: bechejohan025680
* EBID: ID
* FAST: 139316
* GEC: 0008567
* GND: 118507923
* ICCU: UFIV073138
* ISNI: 0000 0001 1030 5922
* LCCN: n84121261
* NKC: nlk20000079485
* NLA: 36015861
* NTA: 068418523
* OL: OL1987215A
* openMLOL: 98399
* PTBNP: 1393583
* SELIBR: 177054
* SNAC: w6vm4xw4
* SUDOC: 032385439

 |
Bulevar Van Nuys en Sherman Oaks.
**Sherman Oaks** é un distrito do val de San Fernando, na cidade dos Ánxeles (California). A diferenza da meirande parte do val, a zona está relativamente urbanizada, con rañaceos que se estenden desde a estrada principal, a Ventura Boulevard. Ten unha extensión de 21 km².

Xeografía
---------

O seu territorio está delimitado ó leste por Studio City, Van Nuys ó norte, Encino ao oeste e as serra de Santa Mónica ó sur. Sherman Oaks está situado ó longo do Río Os Ánxeles, Ventura Freeway, San Diego Freeway, Beverly Glen Boulevard e Sepulveda Bulevar.

Cultura
-------

Sherman Oaks é unha comunidade rica, con moitas boutiques de moda, incluíndo moitas casas e restaurantes sofisticados. Unha das principais razóns polas que colleu sona é a presenza da Sherman Oaks Galleria, un centro comercial identificado como "o lugar de reunión das *Valley Girls*" (mozas do Val de San Fernando), que se converteu nun dito moi coñecido nos EUA polo éxito do filme de 1983 *Valley Girl* e unha canción co mesmo nome de Frank Zappa.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sherman Oaks Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1015874
* WorldCat
* VIAF: 126093584
* GeoNames: 5395244
* GND: 110233-3
* GNIS: 249397
* LCCN: n85067093
* MusicBrainz: ID
* TGN: 7015346

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 59°17′29″N 18°05′07″L﻿ / ﻿59.29138889, 18.08527778

O **Tele2 Arena** é un estadio multiúsos situado na cidade de Estocolmo, Suecia. Sobre todo, utilízase para fútbol e para concertos, aínda que serve pra moitas máis cousas. Ten unha capacidade de 33 000 espectadores e actúa como sede do Djurgårdens IF e do Hammarby IF que xogan na Allsvenskan, a primeira división sueca de fútbol.

Historia
--------

Cunha capacidade de ata 40 000 espectadores e un teito retráctil, este estadio pode albergar: concertos, deportes de motor, deportes ecuestres, deportes de xeo, banquetes, exposicións, eventos de empresa e xuntas de accionistas, ademais de fútbol.

O custo cifrouse en 2,7 billóns de coroas suecas incluíndo a apropiación dos terreos e a construción dun novo aparcadoiro debaixo do estadio.

O multiúsos foi feito pra albergar o partido inaugural do Campionato do Mundo de Hóckey sobre Xeo 2013, pero o final da construción atrasouse ata xullo do 2013 e ese partido non se puido celebrar. Nun principio, tamén estaba previsto que o Tele2 Arena acollera a final da Superliga sueca de floorball, pero despois da demora, decidiuse que as finais do 2013 e do 2014 se trasladasen ao Malmö Arena. Tamén se decidiu que o Tele2 Arena fose o estadio nacional de Suecia no speedway e no fútbol americano.

Eventos
-------

Aquí xogan dous equipos de fútbol da cidade:o Djurgårdens IF e o Hammarby IF. O IF Brommapojkarna é outro club estocolmés que xoga aquí, pero isto só o fai cando hai derbis, o resto de partidos xógaos no Grimsta IP.

Madonna visitou o Tele2 Arena co seu Rebel Heart Tour o día 14 de novembro do 2014.

O 28 de febreiro e o 1 de marzo do 2014, a súper estrela sueca Avicii celebrou dous concertos aquí con 35 000 e 40 000 espectadores respectivamente.

Os Rolling Stones tamén pisaron este estadio o 1 de xullo do 2014 grazas á súa xira 14 On Fire Tour.

No verán do 2015 celebrarase o Campionato do Mundo de Fútbol Americano aquí como única sede.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estocolmo
* Djurgårdens IF
* Hammarby IF

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2701834
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2532394

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bran.
**Bran** é un nome propio de varón de orixe celta-galaica. O seu significado provén do galés-celta Bran "corvo". O nome coincide cun topónimo galego do concello de Santiso (Bran, Niñodaguia) e outro do concello de Oroso (Bran, Os Ánxeles), mais estes topónimos teñen orixe nun nome masculino medieval de orixe xermánica, *Bera*, procedente dunha raíz xermánica \**bera(n)* "oso", \**baira* "xabarín" ou *beran* "traer, levar".

No 2021, había 91 persoas con este nome en España. A media de idade das persoas que levan este nome é de 12,4 anos.

Lenda
-----

Segundo a mitoloxía galesa, Bran era fillo da deusa do mar Llyr. Bran foi un afouto navegante nos mares do norte do Atlántico que foi cristianizado como san Brandán.

Bran na ficción
---------------

### Na literatura galega

Como personaxe da mitoloxía celta, Bran tamén foi protagonista en obras galegas sobre a materia de Bretaña. Aparece no poema de Álvaro Cunqueiro, "Os oficios de Bran", publicado en *Herba de aquí e de acolá* (1980). Bran tamén aparece na historia "Fría Hortensia" (1982) de Xosé Luís Méndez Ferrín. Por outra parte, Darío Xohán Cabana usou este personaxe no seu soneto "Bran que era deus", contido en *Patria do mar* (1989).

### Na saga *A Song of Ice and Fire*

Bran tamén é o nome dun personaxe creado polo estadounidense George R. R. Martin para a súa saga *A Song of Ice and Fire*, a cal foi adaptada na serie de televisión *Game of Thrones*.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  academia.gal (ed.). "Bran na Guía de nomes galegos da Real Academia Galega". Consultado o 23 de decembro de 2022.
2. ↑  Fonte do Instituto Nacional de Estadística -
3. ↑  Cotterell, Arthur (2006). *The Encyclopedia of Mythology*. Anness Publishing Ltd. p. 107.
4. ↑  Monaghan, Patricia (2004). *The Encyclopedia of Celtic Mythology and Folklore*. Facts on File, Inc. pp. 55. ISBN 0-8160-4524-0.
5. ↑  Gilmore, Mikal (23 de abril de 2014). "George R.R. Martin: The *Rolling Stone* Interview". *Rolling Stone*. Consultado o 28 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Celtas*** |

### Bibliografía

* Ferro Ruibal, (dir.); Boullón, Ferro, García, Lema, Tato (1992). *Diccionario dos nomes galegos* (1ª ed.). Vigo: Ir Indo. ISBN 84-7680-096-7. Arquivado dende o orixinal o 23/12/2015. Consultado o 31/10/2017. "Bran" non aparece
* Feixó Cid, Xosé (outubro de 2003). *Dicionario Galego dos Nomes* (1ª ed.). Vigo: Xerais. ISBN 84-9782-052-5. "Bran" non aparece

### Outros artigos

* Lista de nomes masculinos en galego
**Plasma A** foi o nome dunha serie de dous satélites de proba soviéticos.

Características
---------------

Os satélites Plasma A foron dous satélites de demostración tecnolóxica para probar os sistemas dos satélites de recoñecemento nucleares US-AM, sucesores dos US-A e que nunca chegaron a entrar en servizo. Os Plasma A usaban o mesmo bus que os US-A pero co novo reactor nuclear Topaz a usar nos US-AM, que utilizaba conversión por termoemisión para xerar ata 10 kW de potencia eléctrica. Os satélites non tiñan as antenas de radar dos satélites en produción, pero si a maior parte do resto de sistemas, como os motores iónicos, os motores de estabilización, os sensores solares, os compensadores de momento magnético e os sistemas de comounicación.

Lanzáronse dous Plasma A, ambos mediante foguetes Tsiklon-2, o primeiro o 1 de febreiro de 1987 e o segundo o 10 de xullo dese mesmo ano.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2023). "Plasma-A" (en inglés). Consultado o 12 de setembro de 2023.
2. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "Plasma-A" (en inglés). Consultado o 12 de setembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* US-A