Grupo escultórico *O Laocoonte e os seus fillos* é unha das obras máis representativas do período helenístico. Foi realizada por Aguesandro, Atenodoro e Polidoro de Rodas cara a 50 d. C. (Museo Pío-Clementino, Vaticano)
Na mitoloxía grega **Laocoonte** (ou **Laoconte**; en grego Λαοκόων *Laokóōn*) era o sacerdote de Apolo Timbreo en Troia, casado con Antiopa e pai de dous fillos. Segundo o relato de Virxilio na *Eneida*, despois de que os cercadores aqueos simulasen unha retirada, os troianos atoparon un cabalo construído de madeira nas portas de Ilión.

Laocoonte pronuncia a famosa frase *Timeo Danaos et dona ferentes* (*Desconfío dos dánaos (gregos) mesmo cando traen agasallos*), alertando os troianos de que podería ser unha trampa, que dentro do cabalo podía haber tropas aqueas e suxeriu queimalo, pero os troianos non lle fixeron caso. Na súa ousadía lanzou paus en chamas para tratar de queimar o cabalo de madeira, nese intre dúas grandes serpes emerxeron das augas e devoraron os seus fillos; angustiado, guindouse a loitar contra as serpes resultando tamén devorado.

Virxilio explicou que da tradición se desprende que o castigo de Laocoonte se debe á profanación que supón tratar de destruír un agasallo á deidade, razón pola cal ninguén creu nel. Outra tradición di que Laocoonte rompera a prohibición de Apolo ao casar e ter fillos. Outra fonte sinala que Laocoonte profanara a imaxe de Febo, cando se uniu en himeneo diante da imaxe.

O conxunto escultórico do Laocoonte
-----------------------------------

*Artigo principal**:* Laocoonte e os seus fillos.
O conxunto escultórico do Laocoonte pertence á escola de Rodas. Os seus autores foron Aguesandro, Polidoro e Atenodoro. Foi esculpido orixinalmente en mármore rosado e branco. Mide 2 metros e 42 centímetros. Atópase exposto actualmente nos Museos Vaticanos.

A escultura representa o intre no que o sacerdote (Laocoonte) e os seus dous fillos son atacados por serpes. Segundo os críticos de arte o conxunto escultórico representa a impotencia e a dor sobrehumana. Teorizadores sobre a arte como Lessing propuxeron a partir do estudo do berro de Laocoonte unha poética sobre a arte.

Ten unha estrutura oblicua, de vulto redondo; desaparecen a serenidade e o equilibrio clásicos.
O período helenístico resalta polas súas catro escolas: a de Atenas, a de Alexandría, a de Rodas e a de Pérgamo. As principais fontes do helenismo foron as cidades e esta escola xurdiu tras a morte de Alexandre Magno.

Cando a escultura se descubriu en 1506, faltáballe o brazo dereito, polo que se fixo un novo brazo en posición estendida. Con todo, cando en 1957 se descubriu o brazo orixinal, estaba dobrado, precisamente na posición que Miguel Anxo propuxera para a reconstrución. A estatua foi adquirida para O Vaticano polo Papa Xulio II.

Notas
-----

1. ↑  *Eneida* II, 49.

Ligazóns externas
-----------------

* Restauracións do Laocoonte, sobre o brazo perdido do Laocoonte e as súas restauracións.
* Redescubrindo o Laocoonte, crónica do seu achado en 1506

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galicitas posúe citas sobre:  ***Laocoonte*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Laocoonte*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22878
* WorldCat
* VIAF: 42629960
* BMT: 59081
* BNF: 162485203
* BRE: 2132705
* CERL: cnp00556829
* EBID: ID
* GEC: 0036516
* GND: 118569651
* LCCN: nb2018005705
* SELIBR: 331129
* SUDOC: 137629370

 |