recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Josep Irla i Bosch**, nado en Sant Feliu de Guíxols, Cataluña, o 24 de outubro de 1874 e finado en Saint-Raphaël, Francia, o 19 de setembro de 1958, foi un político catalán, e Presidente da Generalitat de Cataluña no exilio.

Traxectoria
-----------

Nacido nunha familia de hostaleiros, o máis grande de tres irmáns, creou unha importante empresa de explotación da sobreira. Cabeza do republicanismo catalanista nas comarcas xerundenses, foi alcalde de Sant Feliu de Guíxols (1909) e en 1911 deputado provincial de Xirona e, como tal, membro da Asemblea da Mancomunidade. Coa chegada da República incorporouse a Esquerra Republicana de Catalunya, con quen foi deputado ao Congreso español.

Foi o último presidente do Parlamento de Cataluña (1938) antes do fin da guerra civil. En xaneiro de 1939 exiliouse en Francia, e tras o fusilamento de Lluís Companys (1940) asumiu a presidencia da Generalitat. organizou o goberno ao exilio, con Josep Tarradellas como primeiro conselleiro. Dimitiu en 1954, e morreu o 19 de setembro de 1958 a Saint-Raphaël, Provenza (Francia).

En 1981 os seus restos serían trasladados e inhumados a Sant Feliu de Guíxols, tras recibir honras oficiais. Hoxe en día, a Fundación Josep Irla asumiu a tarefa de manter a honra do presidente e de conservar o seu legado ideolóxico.

Notas
-----

1. ↑  Presidentes do Parlamento. Josep Ila e Bosch (1938 - 1940)[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fundació Josep Irla *(en catalán)*

| Generalitat de Cataluña |
| --- |
| *Segue a:* Lluís Companys | **Josep Irla**(1940-1954) | *Precede a:* Josep Tarradellas |
| President |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q731289
* WorldCat
* VIAF: 40713438
* BNE: XX1715903
* BNF: 16511834t
* CANTIC: a10676107
* DBE: josep-irla-bosch
* FAST: 88711
* GEC: 0033885
* GND: 14234284X
* ISNI: 0000 0001 2129 427X
* LCCN: n82034600
* SUDOC: 115453628

 |
**Karpathos** é unha illa grega pertencente ao arquipélago do Dodecaneso no mar Exeo situada entre Creta e Rodas.

Historia
--------

A cidade de Pigadia foi construída ao final dunha praia areosa de catro quilómetros. Existen restos dunha basílica cristiá dedicada a Agía Fotiní. Homero facía referencia a Karpatos como « a illa dos ventos ».

Xeografía
---------

Karpathos atópase ao suroeste de Rodas. Dunha lonxitude de 50 km, Kárpathos ten entre 6 e 10 km de ancho sendo pola súa superficie a segunda illa máis grande do Dodecaneso. É unha illa montañosa. A poboación principal de Karpathos é Pigadia que é así mesmo o porto principal da illa. O seu nome en grego antigo era Potideo ou Posidio.

A cordilleira escarpada do Kali-Limni (1215 m.) é, segundo a mitoloxía, o lugar de nacemento dos Titáns. Esta cordilleira divide a illa en dúas zonas, unha semidesértica e pouco poboada ao norte e outra ben irrigada e cunha maior densidade de poboación ao sur.

Transportes
-----------

Karpathos está dotada dun aeroporto.

Relixión
--------

Existen ao redor de 280 capelas na illa dedicadas a diferentes santos.

Ligazóns externas
-----------------

* Datos básicos Arquivado 04 de xaneiro de 2007 en Wayback Machine. Ministerio do interior de Grecia (en grego)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q204757
* WorldCat
* VIAF: 133656224
* BNF: 12241855b
* EBID: ID
* GEC: 0035404
* GeoNames: 260893
* GND: 4029762-7
* LCCN: n00112644
* NKC: xx0120729
* OSM: 452619
* Treccani: scarpanto
* Trismegistos: 33226

 |
Kitasato.
O **Kitasato** ou **frasco Kitasato** é un tipo de recipiente de vidro de laboratorio. É normalmente usado xunto co funil de Büchner en filtracións por succión ao baleiro. Está constituído por un vidro resistente cun orificio lateral. Unha das utilizacións do kitasato sería para verificar a presenza de humidade en gases. O gas a ser filtrado é inxectado dentro da cámara do Kitasato a través dunha mangueira de teflón (o paso superior debe ser pechado cunha rolla) e unha segunda mangueira é colocada na saída lateral do recipiente. Esta peza debe o seu nome a Shibasaburo Kitasato, bacterioloxista xaponés (1852-1931).

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q752144
* MAG: 2777807229

 |
**Kitty O'Brien Joyner**, nada en Charlottesville o 11 de xullo de 1916 e finada na mesma cidade o 16 de agosto de 1993, foi unha enxeñeira eléctrica estadounidense no Comité Asesor Nacional de Aeronáutica (NACA), e logo na Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo (NASA) tras a súa substitución de NACA en 1958. Foi contratada en 1939 como a primeira enxeñeira, pouco despois de graduarse no programa de enxeñaría da Universidade de Virxinia.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Joyner graduouse no Sweet Briar College en 1937. Dous anos máis tarde, en 1939, foi a primeira muller en graduarse do programa de enxeñaría da Universidade de Virxinia. Mentres estivo na UVA, recibiu o Premio Algernon Sydney Sullivan pola súa excelencia de carácter e servizo á humanidade.

### Carreira

Joyner analizando a operación dunha turbina de túnel de vento, no Centro de investigación de Langley en 1952.
O Laboratorio Aeronáutico NACA Memorial Langley (LMAL, máis tarde o Centro de Investigación Langley) contratou a Joyner como enxeñeira eléctrica en setembro de 1939, converténdoa na súa primeira enxeñeira. Joyner traballou para NACA / NASA durante varias décadas, logrando o título de Xefe de Sucursal da División de Estimación de Custos de Instalacións, Oficina de Enxeñaría e Servizos Técnicos, e xestionando varios túneles de vento, incluídos túneles de vento supersónicos.

Vida persoal
------------

O esposo de Kitty, Upshur T. Joyner, tamén traballou en NACA / NASA Langley durante 40 anos como físico, e retirouse en 1971, o mesmo ano que Kitty.

Kitty e Upshur vivían en Poquoson, Virxinia, e tiñan dous fillos, un fillo chamado Upshur, que morreu de leucemia á idade de 47 anos en 1990, e unha filla, Kate.

Kitty morreu o 16 de agosto de 1993, á idade de 77 anos. O seu esposo morreu poucos meses despois, en novembro de 1993, á idade de 85 anos. 
Ademais das súas actividades profesional de enxeñaría e persoal, tamén foi a primeira rexente e organizadora do Daughters of the American Revolution, que creou unha bolsa anual na súa honra. Tamén recibiu o premio Winnie Davis das United Daughters of the Confederacy.

Notas
-----

1. ↑  "Obituaries - Kitty Joyner". Arquivado dende o orixinal o 25 de xuño de 2018. Consultado o 26 de novembro de 2018.
2. ↑  "Local author spotlights under-the-radar female mathematicians at NASA". *C-Ville*.
3. ↑  "Kitty O'Brien Joyner". NASA. Arquivado dende o orixinal o 30 de setembro de 2015. Consultado o 26 de novembro de 2018.
4. ↑  *Changing Our World: True Stories of Women Engineers*. ASCE Publications. ISBN 9780784408353. OCLC 835993427.
5. ↑  "Faces/scholarships/degrees/honors". Arquivado dende o orixinal o 24 de decembro de 2017. Consultado o 26 de novembro de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kitty Joyner Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Centro de investigación de Langley
Vista de satélite da rexión do Karoo (a liña verde divide dúas ecorrexións, o *Succulent Karoo* e a *Nama Karoo*.
O **Karoo**, voz derivada do *khoikhoi* (unha lingua Khoisan) *karusa*, que significa "estéril", "seco", é unha meseta semidesértica situada en Suráfrica que abarca unha área de máis de 400.000 km². Porén, a rexión é moi fértil naquelas zonas en que está irrigada, cultivándose pastos para o gando, cítricos e cereais.

O nome karoo aplícase tamén á vexetación de tipo mato que se encontra nas súas rexións semiáridas. Divídese en Pequeno Karoo, o Gran Karoo e o Karoo do Norte.

Historia
--------

*Antimima*; Karoo, Cabo Occidental, Suráfrica.
O Karoo foi explorado polo explorador, naturalista, médico e zoólogo alemán Martin Lichtenstein durante un período comprendido entre 1803 e 1806 no que levou a cabo moitas confirmacións astronómicas e describiu con precisión a rexión.

Despois do descubrimento de ouro en Transvaal, déuselle un novo impulso ao estudo da xeoloxía da zona, ampliándose o da súa xeografía.

O Pequeno Karoo
---------------

*Euphorbia susannae*, Pequeno Karoo, Cabo Occidental, Suráfrica.
O Pequeno Karoo ou Karoo meridional está situado na Provincia do Cabo Occidental de Suráfrica, ao norte da cadea montañosa Langeberg que o separa da chaira costeira, e se estende ao longo de 320 km de leste a oeste e cunha altitude de entre os 300 e os 600 m.

O Gran Karoo
------------

O Pequeno Karoo está separado do Gran Karoo ou Karoo central polos montes Swartberg. Ocupa unha franxa de leste a oeste duns 480 km de lonxitude e cunahs alturas de entre os 600 e os 900 m ao longo das provincias do Cabo Occidental e de Cabo do Norte.

O Karoo do Norte
----------------

O Karoo do Norte, situado nas provincias surafricanas do Cabo do Norte, Noroeste e Estado Libre, forma, xunto co Veld Alto ou *Highveld*, a rexión de altiplanicies máis interna e máis alta de Suráfrica. Esténdese ao norte do Gran Karoo entre Namaqualand polo oeste e os montes Komsberg e Roggeveld polo suroeste, uníndose co *Highveld* nas provincias de Transvaal e do Estado Libre. As alturas desta franxa van desde os 1.200 m no Cabo do Norte até os 1.800 en Transvaal.

En Transvaal encontráronse restos de microorganismos fósiles datados, ao parecer, entre finais do eón Arcaico e principios do Paleoproterozoico. Porén, a veracidade destes fósiles permanece incerta. 

Os montes Swartberg.
* Rexión de Laingsburg en primaveraRexión de Laingsburg en primavera
* Rexión de Laingsburg en primaveraRexión de Laingsburg en primavera
* Rexión de Laingsburg en primaveraRexión de Laingsburg en primavera
* Rexión de Willowmore en primaveraRexión de Willowmore en primavera

Notas
-----

1. ↑  Pronúnciase *caru*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Karoo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Veld

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q916997
* BRE: 2049882
* EBID: ID
* LCCN: sh91006203

 |
**Carlos Balić**, nado en Katuni o 6 de decembro de 1899 e finado en Roma o 15 de abril de 1977, foi un teólogo e sacerdote franciscano croata, especialista na figura e obra de Duns Scoto e reitor do Pontificio Ateneo Antonianum de Roma.

Traxectoria
-----------

Vestiu o hábito franciscano o ano 1917 na provincia do Santísimo Redentor de Dalmacia. Ordenouse sacerdote en 1923 e ese mesmo ano enviárono á Universidade Católica de Lovaina, onde obtivo o doutoramento en teoloxía, cunha tese sobre a doutrina de Xoán Duns Escoto. Regresou a Croacia e dedicouse á ensinanza na súa Provincia, ata que, en 1933, o enviaron ao novo Pontificio Ateneo Antonianum de Roma, no que, de 1933 a 1973, desenvolveu o seu longo e fecundo labor docente e investigador.

Foi un estudoso, investigador, escritor e promotor de publicacións e de congresos, tendo como temas preferidos os autores franciscanos medievais e os temas marianos. Foi reitor magnífico do Antonianum de 1947 a 1953. Nomeárono presidente da Comisión para a edición crítica das obras, *Opera Omnia*, de Escoto (1938-1975), á que outorgou un novo impulso, ata o punto de ser considerado o seu segundo fundador, pois, en efecto, delineou un novo "camiño" para levar adiante a tarefa superando os moitos e graves obstáculos que a tiñan estancada.

Carlos Balić foi ademais fundador e presidente da Pontificia Academia Mariana Internacional (1946-1975), ente de coordinación de todos os estudosos de marioloxía do mundo, co que iniciou unha serie de Congresos Franciscanos Asuncionistas que prepararon o camiño para a declaración do dogma da Asunción, no que Balić participou activamente, como membro da Comisión teolóxica nomeada polo Papa Pío XII.

Concilio Vaticano II
--------------------

Organizou e presidiu tamén numerosos Congresos Escotistas e Congresos Marianos Internacionais para a investigación teolóxica. Así mesmo foi cualificador e consultor da Congregación para a doutrina da fe (antes Santo Oficio), membro da comisión preparatoria do Concilio Vaticano II e despois perito do mesmo, ademais de fundador e presidente da Sociedade Internacional Escotista.

En todo o período conciliar, Balić mostrouse como un dos peritos máis activos e fecundos, cooperando na realización do capítulo VIII da *Lumen gentium* dedicado á Virxe María. En 1975, con ocasión do Congreso Mariolóxico, o Papa Paulo VI recoñeceu e valorou todo o que Balić fixera en nome da Orde a favor de toda a Igrexa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3659037
* WorldCat
* VIAF: 69235716
* BAV: ADV10064891
* BNF: 15505520x
* DeutscheBio: 119108100
* FAST: 334100
* GND: 119108100
* ICCU: CUBV011645
* ISNI: 0000 0001 1877 5494
* LCCN: no93036594
* NTA: 06936656X
* OL: OL2244843A
* Persée: 218470
* SUDOC: 080182356

 |
O **Learjet 40** (LJ40) é un reactor executivo lixeiro producido por Bombardier Aerospace.

Deseño e desenvolvemento
------------------------

O Learjet 40 deriva do Learjet 45 pero ten unha fuselaxe máis curta (uns 60 cm) e está impulsado por dous motores Honeywell TFE731-20AR. O modelo 40 sucede ao Learjet 31A na liña de modelos Learjet, con varias melloras de actuación e comodidade tomadas do modelo 45.

O prototipo, un modelo 45 reconstruído, voou por primeira vez o 31 de agosto de 2002, e o primeiro avión de produción realizou o seu voo de estrea o 5 de setembro dese mesmo ano. Ámbolos dous voos tiveron lugar no aeroporto de Wichita Dwight D. Eisenhower. O Learjet 40 entrou en servizo en xaneiro de 2004.

O Learjet 40XR é unha versión mellorada introducida en outubro de 2004, ofrecendo un maior peso de engalaxe, máis velocidade de cruceiro e mellor taxa de ascenso en comparación co LJ40. Os incrementos son debidos ao uso da configuración de motor mellorada TFE731-20BR.

Notas
-----

1. ↑  "FLUG REVUE Aircraft Gallery: Bombardier Learjet 40". *web.archive.org*. 2006-12-09. Archived from the original on 09 de decembro de 2006. Consultado o 2023-07-06.
2. ↑  Wings over Kansas (ed.). "Bombardier Aerospace Launches Learjet 40XR High Performance Light Jet". Archived from the original on 14 de novembro de 2006. Consultado o 14 de xuño de 2018.
**José Luis López Sánchez-Toda**, nado en Madrid o 30 de abril de 1901 foi un gravador español.

Traxectoria
-----------

Sánchez-Toda naceu nunha familia de clase media en Madrid en 1901, ingresou na Escola Superior de Belas Artes de Madrid e tras rematar entrou a traballar na FNMT en 1924 onde permaneceu ata a súa xubilación e onde deseñou e gravou máis de 100 selos e a maioría dos billetes emitidos desde 1937. Estivo á fronte da sección de Gravado da FNMT e foi profesor na Escola Nacional de Artes Gráficas. En 1969 publicou a obra *El arte de grabar el sello*.

Moeda deseñada por Sánchez-Toda
Foi tamén o autor da primeira moeda cuñada na zona sublevada da guerra civil, unha moeda de 25 céntimos de peseta de Francisco Franco, que levaba o lema «ESPAÑA, UANA, GRANDE, LIBRE. 1937. II AÑO TRIUNFAL». Está cuñada en cuproníquel e nela poden apreciarse as iniciais ST do gravador.

O 5 de xuño de 1998, Correos realizou unha emisión dedicada aos gravadores españois que incluía unha tiraxe de 2,5 millóns de selos cun valor facial de 70 pesetas e coa efixie de López Sánchez-Toda e un dos seus gravados.

Notas
-----

1. ↑  "López Sánchez-Toda, José Luis". En *Filaposta*.
2. ↑  Navarro Oltra. G. *Autorretratos del Estado. El sello postal del franquismo*. Universidad de Castilla la Mancha. 2013. páx. 136-137. ISBN 9788490440452
3. ↑  "La nueva moneda de níquel". *ABC*. Sevilla. 17 de abril de 1938.
4. ↑  "Emisión: Grabadores españoles". *Correos*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sánchez-Toda, J. *El arte de grabar el sello*. EMEUVE. 1969.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9014063
* WorldCat
* VIAF: 87187003
* BNE: XX1437102

 |
A partir de 1950 introdúcese a **música aleatoria** (ou música de azar), que está baseada en elementos non regulados por pautas establecidas e na que adquire un papel preponderante a improvisación a partir das secuencias non estruturadas. Tales trazos poden fixarse na creación do autor ou no desenvolvemento da propia interpretación. É frecuente, en consecuencia, a composición musical de obras aleatorias nas que o executante determina a estrutura final da obra, mediante a reordenación de cada unha das seccións da mesma, ou mesmo mediante a interpretación simultánea de varias delas. 

O azar é un trazo definitorio desta técnica compositiva que alcanzaría unha notable difusión a partir dos anos cincuenta. Aínda que a música aleatoria xa non está en primeira liña, as súas técnicas son aínda moi utilizadas polos compositores.

As correntes aleatorias tiveron algunhas das súas máis significativas representacións nas creacións do estadounidense John Cage -*Music of Changes* (1951 ou *4'33*; *Música de cambios*)-, o alemán Karlheinz Stockhausen -*Hymnen* (1967; *Himnos*)-, os italianos Bruno Maderna e Franco Donatoni, o español Luís de Pablo, os arxentinos Alberto Ginastera e Mauricio Kagel, o peruano Leopoldo La Rosa e o francés Pierre Boulez.

O grao de aleatoriedade pode ser unha variable máis da música, o que permite falar dunha aleatoriedade controlada que manipula o azar como un elemento compositivo, como sucede nos *Xogos venecianos* (1961) do polaco Witold Lutoslawski.

As máis destacadas modalidades nas que se expón a creación aleatoria na música contemporánea son a forma móbil, que impón diversas solucións interpretativas de rango equiparable; a forma variable, na que predomina a improvisación; e o chamado *work in progress*, que constitúe o máximo grao de azar na execución da peza. En todas elas adoitan incorporarse instrumentos clásicos, con especial atención ao piano, e medios de execución electrónicos tales como sintetizadores, distorsionadores e cintas gravadas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q623715
* BNE: XX537930
* BNF: 119530389
* BRE: 1810479
* EBID: ID
* FAST: 804693
* GEC: 0157240
* GND: 4141811-6
* JSTOR: aleatoric-music
* LCCN: sh85022486
* MAG: 83160066
* SUDOC: 027505480

 |
| *Músculo diafragma* |
| --- |
|  |
| Esquema do músculo diafragma, que separa o abdome do tórax. |
|
|
| Latín | '**Diaphragma'** |
|
| Gray's | *pág.404* |
| Sistema | Muscular |
| Arteria | Diafragmática superiorMusculodiafragmáticaDiafragmática inferior |
| Vea | Frénica superiorFrénica inferior |
| Nervio(s) | FrénicoIntercostais inferiores |
|
|
|
|

O **diafragma** é un músculo que separa o tórax do abdome.

Características
---------------

### Insercións e estrutura

O diafragma únese a varias estruturas, para formar un músculo extenso con forma de paraugas. Na parte central ancórase na columna vertebral, por medio de dous grupos musculares: un central, constituído por dous piares, que se insiren na parte anterior e lateral das vértebras lumbares, ata a terceira vértebra na dereita e ata a segunda na esquerda. O grupo periférico está constituído por tres ligamentos: os ligamentos lateral e interno, que cruzan por diante dos músculos abdominais e se insiren na apófise transversa da primeira vértebra lumbar e na 12ª costela respectivamente; e o ligamento medio, que cruza por diante da aorta e se continúa a través dos piares.

Na parte máis posterior, o diafragma descende máis que por diante, relacionándose nesta área coas vísceras abdominais. 

### Función

A separación do tórax e abdome non é unicamente estrutural, senón que tamén é funcional. Separa as presións negativas do tórax (precisas para realizar os movementos respiratorios) das presións positivas abdominais.

### Patoloxía

É relativamente frecuente a rotura muscular traumática, xa sexa nun accidente ou ferida intencional. Nalgúns casos existe un defecto conxénito no músculo, que impide separar correctamente as estruturas torácicas das abdominais. Nos casos de aperturas do diafragma, pódese introducir unha asa intestinal no tórax. Nalgunhas patoloxías de tipo respiratorio, de tipo EPOC, o diafragma áchase aplanado.

### Innervación

O diafragma está innervado polo nervio frénico, que é unha rama terminal do plexo cervical. A sección do nervio produce a inmobilización do músculo.

### Irrigación

Procede de varios vasos: arteria pericardio-frénica, arteria músculo-frénica e outros troncos reducidos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9654
* BNCF: 22182
* BNF: 11946034f
* EBID: ID
* GND: 4079574-3
* LCCN: sh85037585
* MAG: 2779443137
* NKC: ph205443
* PSH: 700

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 13295
* GPnotebook: 483393594
* MeSH: D003964
* MeSH: A02.633.567.900.300
* NCIt: C12702
* TA: A04.4.02.001
* Uberon: 0001103
* UMLS: C0011980

 |
**Josep Ramoneda i Molins**, nado en Cervera (Lleida) en 1949, é un xornalista, filósofo e escritor catalán.

Traxectoria
-----------

É licenciado en filosofía pola Universitat Autònoma de Barcelona. Foi profesor de filosofía contemporánea desta mesma universidade entre 1975 e 1990 e membro significativo do Colexio de Filosofía barcelonés, que modernizou o pensamento filosófico catalán durante a transición. Prologou en catalán libros de Michel Foucault, John Locke, Montesquieu ou Nietzsche para a colección Textos filosóficos, que dirixiu conxuntamente con Pere Lluís e Font. Actualmente é director xeral do Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona ademais de columnista de opinión para xornais como *El País* ou colaborador de radio coa Cadena Ser.

Notas
-----

1. ↑  Ara.cat (ed.). "Josep Ramoneda i José Martí Gómez conversen sobre la censura" (en catalán). Consultado o 20 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *El Dietario de Josep Ramoneda* Arquivado 23 de xaneiro de 2010 en Wayback Machine. en *Hora 25*, na cadena Ser. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3065715
* WorldCat
* VIAF: 29695060
* BNE: XX1078783
* BNF: 13542429k
* CANTIC: a11006559
* GEC: 0424364
* GND: 1048645185
* ISNI: 0000 0001 0883 8551
* LCCN: n50054911
* NTA: 292052987
* SUDOC: 050736116

 |
**José Benito Vence Deza**, nado no Carballo (Rodeiro) o 18 de decembro de 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Aos dezasete anos emigrou a Suíza, onde traballou no sector hostaleiro. Retornou a Rodeiro en 1979, dedicándose á agricultura e gandería, ten unha explotación de vacún de leite e outra de porcino. Foi presidente fundador da cooperativa O Rodo, cargo que abandonou en 2007.

Nas eleccións municipais de 1987 foi o número dous da candidatura de Independientes de Galicia e foi elixido concelleiro de Rodeiro. Militante do PSdeG-PSOE, foi o número dous do PSOE nas eleccións municipais de 1991 e foi elixido concelleiro. Encabezou a candidatura socialista en 2003, 2007 e 2011. En 2009 foi elixido alcalde grazas a un pacto cos independentes e o BNG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Salgado González** |  **Alcalde de Rodeiro** 2009 - 2011 | Sucesor:**Luís López Diéguez** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rodeiro

### Ligazóns externas

* Entrevista a José Benito Vence Deza
**Kegham Parseghian** (Գեղամ Բարսեղեան), nado en 1883 en Constantinopla e finado en 1915 en Ayaş, foi un escritor e xornalista armenio otomán.

Traxectoria
-----------

Naceu no distrito Gedik Paşun da capital otomá. Foi á escola mesrobiana local e continuou os seus estudos no liceo central ata 1896. Logo de pasar un ano en París, publicou os seus primeiros poemas en publicacións en armenio. Converteuse en columnista principal e editor de diversos xornais como *Surhantag* (Սուրհանդակ) e *Azatamart* (Ազատամարտ, 1909-1915). Foi un dos editores da revista literaria *Aztag* (Ազդակ, 1908-1909), e un dos membros fundadores do mensual literaria *Mehian* (Մեհեան, 1914) , traballou con importantes escritores como Gostan Zarian, Daniel Varujan, Hagop Oshagan, Hrand Nazariantz ou Aharon Dadurian .

Durante o xenocidio armenio, o 24 de abril de 1915, arrestárono levándoo a Ayaş, preto de Ancara onde o mataron.

En 1931 a Sociedade de Amigos dos Escritores Martirizados publicou en Francia un libro coas súas obras completas.

Notas
-----

1. ↑  Marc Nichanian (2014) *Mourning Philology: Art and Religion at the Margins of the Ottoman Empire* Oxford University Press, p. 15
2. ↑  Georges Balakian (2002) *Le Golgotha arménien* vol. 1, Le cercle d'écrits caucasiens, La Ferté-Sous-Jouarre, pp. 87-94

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6383452
* WorldCat
* VIAF: 85944055
* BNF: 15990555x
* Europeana: ID
* GND: 1069332445
* ISNI: 0000 0000 5890 2526
* LCCN: no2015107560
* SUDOC: 201053241

 |
**José Benito Bermejo González**, máis coñecido como **Bermejo**, nado en Dacón (Amarante, Maside) o 19 de agosto de 1925 e finado o 18 de maio de 1973, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista, porén xogou na maior parte das posicións.

Traxectoria
-----------

Ficha polo Celta de Vigo en 1945, porén ante a gran competencia no equipo de xogadores como Pahiño, Hermidita ou Aretio foi cedido ao Deportivo da Coruña como parte da pase do gardameta Francisco Simón ao Celta.

Ao ano seguinte volve a Vigo baixo as ordes de Ricardo Zamora na que sería a súa mellor tempada no Celta, disputando 19 encontros e anotando dous goles. Co paso dos anos o peso do xogador ourensán foise reducindo, disputando so oito encontros nas últimas tres tempadas. Finalmente deixou o club no verán de 1952, despois de 37 encontros e 3 goles.

Na súa estancia en Vigo formou parte do equipo da tempada 1947/48 na que rematou o campionato ligueiro na cuarta posición e chegou ata a final da Copa do Rei.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1947-48 (final da Copa do Rei) |
| --- |
| Simón  ·  Mesa  ·  Cabiño  ·  Gaitos  ·  Gabriel Alonso  ·  Yayo  ·  Roig  ·  Miguel Muñoz  ·  Pahiño  ·  Aretio  ·  Vázquez |
| Hermidita  ·  Zubeldia  ·  Retamar  ·  Marzá  ·  Salas  ·  Venancio  ·  Montoro  ·  Bermejo |
| Adestrador: Ricardo Zamora |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Bermejo: el puente para fichar a Simón". *Fame Celeste*. Novembro de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17414097
* BDFutbol: 10250

 |
Dúas negras (abaixo e encima da terceira liña) e a súa pausa correspondente
**Negra** é o nome da nota musical cuxa duración é de 1/4 dunha redonda ou metade dunha branca.

En fórmulas de compás en que o denominador é un 4 (como 2/4, 4/4, 3/4), a negra é a unidade de tempo.

A negra represéntase por un círculo preenchido con hasta. Cando a nota se escribe até a terceira liña da partitura a hasta fica á dereita da nota e virada para enriba. Cando a nota está encima da terceira liña, a hasta fica á esquerda da nota e virada para baixo. A pausa con duración de negra é unha liña ondulada que algúns describen como un *z* unido a un *c*.

| * v
* c
* e
Notación musical |
| --- |
| Pentagrama | 
* Armadura
* Becuadro
* Bemol
* Clave
* Compás
* Da capo
* Dal segno
* Díese
* Escala
* Intervalo
* Instrumento transpositor
* Letras
* Liñas adicionais
* Modo
* Tempo
* Ton
* Tonalidade
* Transposición
* Semitón
* Signo de repetición

 |  |
| Figuras | 
* Alteración
* Branca
* Cadrada
* Corchea
* Cuartifusa
* Fusa
* Ligadura
* Negra
* Punto
* Redonda
* Semicorchea
* Semicuartifusa
* Semifusa
* Silencio
* Tercina

 |
| Marcas de expresión | 
* Acorde
* Arpexo
* Articulación
* Dinámica
* Harmonía
* Oitava
* Ornamento
* Tempo

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q339616
* MAG: 66284574

 |
**José Benito Otero Baena**, nado en Bueu o 27 de xuño de 1925 e finado en Pontevedra o 6 de febreiro de 2017, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Afeccionado á pintura, en 1952 obtivo unha bolsa do Goberno Civil de Pontevedra para estudar na Escola de Belas Artes de San Fernando de Madrid. Foi director da sucursal de Caixa de Pontevedra en Bueu. Foi nomeado concelleiro en representación do terzo corporativo ou de entidades e tomou posesión o 2 de febreiro de 1964. Foi nomeado alcalde de Bueu en 1971 e tomou posesión o 6 de febreiro. Cesou no cargo en 1979.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José María Massó García** |  **Alcalde de Bueu** 1971 - 1979 | Sucesor:**Xosé Novas Piñeiro** |

Homenaxe póstuma
----------------

No ano 2022 a súa familia e o Concello de Bueu anunciaron a súa vontade de convocar o Certame de pintura Otero Baena para artistas noveis, que tivo a súa primeira edición no ano 2023 e que ten carácter bienal.

Notas
-----

1. ↑  García, David (2023-06-09). "El artista portugués António Bahia gana el I Certame de Pintura Otero Baena de Bueu". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2023-06-10.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* García, David (8/2/2017) "Bueu despide a "Pepé" Baena, su alcalde artista" *Faro de Vigo* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q85850555
* DBE: jose-benito-otero-baena

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nova Galicia.

***Nova Galiza*** foi unha publicación galeguista en galego que se editou en Barcelona durante a guerra civil española, de abril de 1937 a xullo de 1938, redactada en lingua castelá e lingua galega, con predominio da segunda.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 5 de abril de 1937. Subtitulada *Boletín quincenal dos escritores galegos antifascistas*, a súa periodicidade foi quincenal ao principio e mensual despois. Promovida por Castelao e Ramón Suárez Picallo e financiada polo Comisariado de Propaganda da Generalitat de Cataluña, os primeiros números repartíanse gratuitamente, maioritariamente entre soldados galegos do exército republicano.

Entre os colaboradores estiveron Basilio Álvarez, Eduardo Blanco Amor, Ramón Cabanillas Álvarez, Arturo Cuadrado, Ramón Rey Baltar, Ramón Suárez Picallo, Luís Seoane, Serafín Ferro ou Manuel Colmeiro. O último número (nº18) saíu en xuño de 1938, os últimos números estiveron dirixidos por Rafael Dieste.

Rematada a guerra a maior parte dos colaboradores marcharon cara ó exilio e a revista deixouse de publicar.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García Fernández, Xosé Lois (1977). *Nova Galiza: Boletín quincenal dos escritores galegos antifeixistas*. Barcelona: Collectiu de Cultura Popular.
* García Fernández, Xosé Lois (limiar) (1990). *Nova Galiza (Edición facsimilar)*. Sada: Ediciós do Castro.
* Pérez Pais, M.ª del Carmen (2005). "Nova Galiza". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* Rodríguez Fer, Claudio (ed.) (1991). *Guerra literaria* p. 14. Sada: Ediciós do Castro.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 348-349. ISBN 84-8288-137-X.
Unha das consecuencias máis recorrentes do ictus é a **neglixencia unilateral**, tamén coñecida como **neglixencia hemiespecial**. A síndrome maniféstase mediante limitacións de dirección, resposta ou orientación no lado oposto á lesión cerebral. Esta "inversión" prodúcese porque cada hemisferio do noso cerebro controla o lado oposto do corpo; o hemisferio dereito controla o lado esquerdo e o hemisferio esquerdo controla o lado dereito. Así, en caso de dano cerebral nun dos hemisferios, o reflexo da lesión demóstrase no outro lado do corpo, caracterizando a síndrome de abandono unilateral.

Síntomas
--------

Nun paciente con neglixencia unilateral pódense notar problemas de memoria, razoamento e atención, así como disfuncións cognitivas e de comunicación. Tamén poden estar presentes dificultades sensoriais, incluíndo problemas de visión e audición.

Terapia
-------

  

**Fisioterapia neurolóxica**

Despois do período de hospitalización médica posterior ao ictus, é hora de volver a casa e comezar a rehabilitación. As sesións de fisioterapia neurolóxica non só evitan que as secuelas da lesión cerebral se fagan permanentes, senón que permiten ao paciente rehabilitar as súas funcións motoras e recuperar a súa independencia e calidade de vida. 

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre medicina é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

Notas
-----

1. ↑  Oliveira, Tamara Pereira de; Araújo, Rita de Cássia Tibério; Soares, Edvaldo (2014). "Negligência unilateral pós-acidente vascular encefálico: atuação da Terapia Ocupacional". *Cadernos de Terapia Ocupacional da UFSCar* **22** (2): 419–428. ISSN 2238-2860. doi:10.4322/cto.2014.063.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Neglixencia hemiespacial*** |

* Neglixencia (neuroloxía)
O **Kentelec 8** foi un ordenador desenvolvido e presentado en 1974. Foi un dos primeiros ordenadores comerciais baseados en microprocesador e o primeiro microordenador deseñado e construído en España.

Historia
--------

O ordenador foi desenvolto por Distesa, pertencente a Anaya Editorial, como resultado do interese do grupo pola aplicación das tecnoloxías a ensinanza. Foi deseñado por Manel Puigbó Rocafort e un equipo de colaboradores.

O nome provén de *Kentel*, o nome orixinal dun panel de probas de montaxes electrónicas deseñado polo propio Puigbó, ao que se lle engadiu a abreviatura EC (do inglés *Electronic Computer*) e un 8, en referencia ao número de bits cos que traballaba o procesador.

O prototipo foi presentado no ano 1974, un ano despois do Micral N francés (o primeiro ordenador comercial baseado en microprocesador) e uns meses antes do Scelbi-8H, precursor da informática doméstica.

Tiña altas prestacións para a época, pero o equipo era caro, o que propiciou que se deixase de fabricar cando se levaban producidas 10 unidades.

Características
---------------

O deseño orientouse o estudo dos microprocesadores. No panel amosaba diversos datos internos da máquina. Incluía un teclado hexadecimal e un zócolo programador de EPROMs. Inicialmente funcionaba cun procesador Intel 8008, que foi substituído posteriormente por un 8080. Como periférico de entrada e saída empregaba unha cinta perforada. Posuía unha memoria de 8 Kb, ampliable a 16 Kb.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Distesa Kentelec 8 en Zona de Pruebas *(en castelán)*
Coordenadas: 38°44′01″N 1°25′02″L﻿ / ﻿38.73361, -1.41722

Faro de La Savina
**La Savina** é un núcleo urbano que se atopa no norte da illa de Formentera. Está situado na parte norte do Estany des Peix e nel encóntrase o porto que une Formentera con Eivissa e, nalgúns meses do ano, con Dénia.

O porto de La Savina é o porto máis pequeno dos que xestiona a Autoridade Portuaria tanto das Pitiusas como das Baleares. Aínda así, é unha peza imprescindible e vital para a vida cotiá da illa, xa que é a única vía de entrada de pasaxeiros e mercadorías. Polos seus peiraos pasan, cada ano, máis dun millón de pasaxeiros.

É un porto que dispón de peiraos pegados, un peirao destinado á industria pescadora de Formentera e de dous clubs náuticos. O dique de Formentera mide 280 metros e dispón de múltiples puntos para que as embarcacións de maior tamaño e goza dunha moderna estación marítima.

Notas
-----

1. ↑  Prats Martí, Josep Antoni (1999). Miquel Costa, ed. *Geografia i Història de Formentera*. Eivissa. ISBN 84-87883-88-5.
2. ↑  "Web da autoridade portuaria". Arquivado dende o orixinal o 26 de agosto de 2014. Consultado o 17 de abril de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Savina*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q366618
* GEC: 0061186
* GeoNames: 2515540

 |
O edificio *Derry and Toms* en *Kensington High street*. No teito poden apreciarse os famosos *Kensington Roof Gardens*.
O **distrito de Kensington e Chelsea** (en inglés, *Royal Borough of Kensington and Chelsea*) é un distrito (*borough*) do Gran Londres situado ao oeste da Cidade de Westminster, ao sur de Hyde Park e Mayfair e ao norte do río Támese.

Historia
--------

É resultado da fusión, en 1965, dos antigos municipios de Kensington e Chelsea. Só Kensington tiña a categoría de municipio real (en inglés, *Royal Borough*), e por tanto Chelsea herdou a condición do seu municipio irmandado. O novo municipio foi orixinalmente chamado só "Kensington" – a inclusión de Chelsea foi apoiada localmente. É o distrito máis pequeno do Gran Londres e o segundo municipio de menor extensión de Inglaterra.

Distritos
---------

* Belgravia
* Brompton
* Chelsea
* Earl's Court
* Holland Park
* Kensington
* North Kensington
* Notting Hill
* South Kensington
* Kensington High Street
* West Brompton
* West Kensington

Cidade irmandada
----------------

* Cannes, Francia

Notas
-----

1. ↑  "Chelsea Name Retained: New Decisions on Three Boroughs." *The Times*. 3 de xaneiro de 1963

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Kensington e Chelsea Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Londres
* Chelsea F. C.
* Subdivisións do Reino Unido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188801
* WorldCat
* VIAF: 143184506
* EBID: ID
* EUFP: 951850719
* GEC: 0035539
* GeoNames: 3333157
* ISNI: 0000 0004 0427 9651
* LCCN: n88648214
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1075966
* OSM: 51793
* TGN: 1004847

 |
**Karl Georg Christian Wilhelm Michahelles**, nado o 5 de maio de 1807 en Núremberg, e finado o 15 de agosto de 1834 en Nauplia, Grecia, foi un médico e zoólogo alemán, especializado en ornitoloxía e herpetoloxía.

Traxectoria
-----------

Desde 1827 estudou medicina na Universidade de Múnic, onde coñeceu ao naturalista Lorenz Oken.

En 1831 recibiu o seu doutoramento en Medicina e Cirurxía coa tese "*Das Malo Di Scarlievo in Historischer Und Pathologischer Hinsicht*".

Michahelles viaxou moito a Dalmacia, Iliria e Croacia e contribuíu de forma moi importante ao coñecemento da fauna aviaria destas rexións.

Entre as especies mediterráneas que identificou, pódense citar a *Sitta neumayer*, especie de paseriforme da familia dos sítidos e o urodelo *Pleurodeles waltl*, da familia dos salamándridos.

Faleceu a causa dunha disentería, á idade de 27 anos, en Nauplia, Grecia, cidade onde practicou a medicina e estudou a vida salvaxe.

Algunhas publicacións
---------------------

* *Ueber einige dalmatinische Vertebraten*. En: *Isis*, 1830. p. 809—820.
* *Neue südeuropäische Amphibien*. En: *Isis von Oken*, XXIII, Leipzig 1830, pp. 189–195, pp. 806–809.

Especie dedicada
----------------

Unha especie de gaivota, *Larus michahellis* foille dedicada en 1840 por Johann Friedrich Naumann.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Michaelles** emprégase para recoñecer a Karl Michahelles como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. 1 2  Saecular-Feier der Naturhistorischen Gesellschaft in Nürnberg 1801-1901 Google Books by Naturhistorische Gesellschaft Nürnberg.
2. ↑  GBIF Sitta neumayer Michahelles, 1830.
3. ↑  GBIF Pleurodeles waltl Michahelles, 1830.
4. ↑  Bibliotheca historico-naturalis: Verzeichniss der Bücher ... por Wilhelm Engelmann.
5. ↑  Bibliotheca historico-naturalis: Verzeichniss der Bücher ... por Wilhelm Engelmann.
6. ↑  *Larus michaellis* en oiseaux-birds.com *(en francés)*, *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q91515
* WorldCat
* VIAF: 50006494
* CERL: cnp00390406
* DeutscheBio: 117570761
* GND: 117570761
* ISNI: 0000 0000 1018 4094
* NTA: 220372551

 |
Slim Dusty, o artista country australiano máis vendido.
A **música country de Australia** forma parte da música de Australia. Existe un amplo abano de estilos, dende o bluegrass, o iodelei ou o folk até os máis populares. O xénero foi influenciado pola música folk celta e inglesa, a tradición de bush ballad australiana, así como a música country estadounidense. Entre os seus principais temas están: a vida no outback, a vida dos vaqueiros, camioneiros e bandoleiros australianos, cancións de romance e prostesta política; e cancións sobre a beleza e o terror da paisaxe australiana. Entre os seus pioneiros atópanse Slim Dusty, Smoky Dawson (MBE), (OAM), Tex Morton e Buddy Williams, todos eles membros de Australasian Roll Of Renown.

Notas
-----

1. ↑  "Archived copy". Arquivado dende o orixinal o 17 de febreiro de 2011. Consultado o 1 de febreiro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marilyns Country Music Muster Smoky Bay
* Country Music Association of Australia
* CountryMusicNetwork.com.au
* Vintage Country Music Arquivado 16 de marzo de 2014 en Wayback Machine.
**Karl Menadier**, nado o 10 de febreiro de 1889 en Berlín e finado o 9 de decembro en 1914 en Insterburg, na Prusia Oriental (actual Cherniajovsk, en Rusia), foi un numismático alemán especializado na moeda medieval.

Traxectoria
-----------

Karl Menadier era fillo do eminente numismático medievalista Julius Menadier (1854-1939), director do Gabinete Numismático (*Münzkabinett*) de Berlín, e da súa muller, Ida Menadier, baronesa de Düring (1858-1934).

A súa irmá, Dorothea Menadier, tamén foi unha recoñecida numismática.

Logo de cursar a educación secundaria na súa cidade natal, comezou os seus estudos de Historia na Universidade de Grenoble en 1907. Tras cumprir co seu servizo militar, estudou Filoloxía Clásica na Universidade de Tubinga e na Universidade de Berlín, onde se doutorou o 14 de outubro de 1913 cunha tese dirixida por Otto Hirschfeld e Eduard Meyer, titulada *Die Münzen und das Münzwesen bei den Scriptores Historiae Augustae* ("*As moedas e as cuñaxes de Scriptores Historiae Augustae*").

Simultaneamente aos seus estudos universitarios, encargouse da organización e da catalogación da colección de moedas antigas do gabinete numismático (*Münzkabinett*) da cidade de Maguncia.

Para os anos 1914 e 1915 concedéuselle unha bolsa de investigación do Instituto Arqueolóxico Alemán para participar no proxecto *Griechischen Münzwerk*, da Academia de Ciencias de Berlín, para a recollida e a publicación de moedas da Antiga Grecia setentrional. Mais a súa participación no proxecto viuse frustrada polo inicio da primeira guerra mundial.

Karl Menadier participou na contenda mundial como oficial na Prusia Oriental, onde chegou a obter a Cruz de Ferro polos seus méritos na fronte. Faleceu de tifo no hospital de Instarburg en decembro de 1914.

Recoñecementos
--------------

* (1914): Cruz de Ferro (23 de outubro).

Publicacións
------------

* (1913): *Die Münzen und das Münzwesen bei den Scriptores Historiae Augustae*. Weidmann. Berlín.
* (1914): "Die Münzen und das Münzwesen bei den Scriptores Historiae Augustae". En *Zeitschrift für Numismatik.* Nº 31. Páxinas 1-144.

Notas
-----

1. 1 2  "*Dr.* Karl MENADIER, deutscher Numismatiker". *Eine große Familie - Ihr Stammbaum im Internet*.
2. ↑  Regling, K. (1920).
3. ↑  "*Dr. phil.* Dorothea MENADIER, deutsche Numismatikerin". *Eine große Familie - Ihr Stammbaum im Internet*.
4. 1 2  Regling, K. (1920). Páxina 182.
5. ↑  Publicada en 1913 e 1914 (véxase Publicacións).
6. 1 2  "Literarische Anzeigen". En *Numismatische Zeitschrift.* Nº 49. 1917. Páxina 149.
7. 1 2 3  Regling, K. (1920). Páxina 183.
8. ↑  (1920): "Personel". En *Schweizerische Numismatische Rundschau.* Nº 20. Páxina 157.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Regling, K. (1920). "Karl Menadier"*.* En *Zeitschrift für Numismatik.* Nº 32. Páxinas 182-183.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1732353
* WorldCat
* VIAF: 8339228
* GND: 1146043783

 |
**Kiss FM** é unha cadea radiofónica española pertencente a Grupo KISS Media que tamén posúe Hit FM e Kiss TV. Emite unha programación de radiofórmula musical de tipo adulto contemporáneo cun pouco de contemporary hit radio.

Empezou as súas emisións o 13 de abril de 2002. Desde ese momento, o seu éxito foi espectacular e marcou un fito na historia da radio musical en España, sendo a de maior crecemento de audiencia na historia da radio musical española (no seu segundo ano nas ondas, logrou alcanzar 1 474 000 oíntes). Segundo a última onda do Estudo Xeral de Medios, publicada en decembro de 2010, Kiss FM ten 1 088 000 oíntes habituais diarios.

A programación creouse a partir dunha rigorosa selección de oldies da música pop das últimas tres décadas, con especial atención ás baladas e as cancións de corte melódico. Melodías emblemáticas dos Beatles, Elton John, Bryan Adams ou Céline Dion conviven a diario con interpretacións inesquecibles de Ana Belén, Mecano, Alejandro Sanz...

Tras a demanda existente, Kiss FM virou o seu rumbo e na actualidade mestura baladas dos últimos trinta anos coa música española máis variada da actualidade, presentadas por locutores que intentan só ser meros acompañantes do oínte. Esta emisora é da que menos publicidade emite en España. É líder no seu formato de *Adulto Contemporáneo*. Desde o pasado 7 de xaneiro, Kiss FM inclúe no seu repertorio os éxitos máis HOT do momento, entre os que se atopan artistas como Rihanna, Lady Gaga, Katy Perry ou Kesha.

A oferta musical de Kiss FM compleméntase coa actualidade informativa que, en forma de titulares, sucédese ao longo de toda a programación.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Kiss FM España *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Radio en España |
| --- |
| Radios xeralistas | Cadena COPE ·  Cadena SER ·  esRadio ·  Onda Cero ·  Punto Radio ·  Radio Nacional de España |
| Radios temáticas | LOS40 ·  Cadena 100 ·  Cadena Dial ·  Europa FM ·  Hits FM ·  Kiss FM ·  M80 Radio ·  Máxima FM ·  Melodía FM ·  Radio 3 ·  Radio 5 ·  Radio Clásica ·  Radio Intereconomía ·  Radiolé ·  Radio Marca ·  Rock FM  ·  Radio María |
**Kiwi Time** é unha banda de rock alternativo e indie belarusa residente en San Francisco, nos Estados Unidos de América.

Biografía
---------

Orixinalmente de Belarús, os membros de Kiwi Time múdanse aos Estados Unidos de América en busca de liberdade musical. En 2011 lanzan o seu primeiro EP, *A Part Of Me* con moi pouco éxito, tendo só fama local en San Francisco. No ano 2014 firman co selo discográfico Granted Access e lanzan o EP *It's Kiwi Time* co produtor Dan Shea, produtor de Mariah Carey, Janet Jackson, Bono e Robin Thicke entre outros. O EP ten éxito en moita parte de California e Belarús e moitas partes de Europa, soando nas radios e televisións destes.

Discografía
-----------

### EP's

* It's Kiwi Time (2014)
* A Part of Me (EP de Kiwi Time) (2011)

### Sinxelos

* Butterfly (2014)
* Feel you tonight (2013)
* Rain Falls / Льет Дождь (2011)

Notas
-----

1. ↑  Kiwi Time: Band biography Arquivado 29 de novembro de 2014 en Wayback Machine.*(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web
* Facebook
* Instagram
* Twitter