recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**John Sigismund Tanner** nado en 1705 en Saxonia-Coburgo e finado o 14 de marzo de 1775 en Londres, foi un medallista e gravador de moeda británico que ocupou o posto de gravador xefe da *Royal Mint* durante os reinados de Xurxo II e Xurxo III.

Traxectoria
-----------

Chamado orixinariamente *Johann Sigismund*, Tanner era orixinario do Ducado de Saxonia-Coburgo, onde na súa xuventude practicou a talladura e o gravado de obxectos como caixas de rapé, seguros de armas de fogo etc.

Reverso da medalla de prata dedicada a Xurxo II e a súa familia (1732), obra de Tanner
Chegou a Inglaterra en 1728 e alí gravou as súas primeiras medallas, entre as que destacan a dedicada a Xurxo II e a familia real (1732) e a da Lotaría de Jenergan (1736).

Ao pouco tempo da súa chegada a Londres e por mediación do político John Conduit —daquela *Master of the Mint*—, acadou axiña un emprego como gravador na Casa da Moeda de Londres (*Royal Mint*), onde se encargou do deseño e o gravado de varias series de moedas, como axudante de John Croker. Logo da morte deste en 1741, foi nomeado o seu sucesor no posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Londres, que ocupou o resto da súa vida.

Proba do anverso dunha moeda de dúas guineas a nome de Xurxo III (1773).
Entre as moedas obra de Tanner destacan as cuñaxes de ouro de 1739, as de cobre de 1740 e algunhas das de prata de 1743, a nome de Xurxo II. No entanto, a nome de Xurxo III limitouse a gravar algunhas probas, aínda que os cuños das moedas circulantes foron xa obra do seu axudante, Ricard Yeo, dado que os problemas de visión de Tanner o imposibilitaron para se ocupar persoalmente destes mesteres.

Tanner morreu na súa residencia de David Street, en Londres, o 14 de marzo de 1775.

Notas
-----

1. 1 2 3  Wroth, W. W. "Tanner, John Sigismund (d. 1775)". En Stephen, L.; Lee S. (1898). Páxinas 358-359.
2. 1 2  Forrer, L. (1916). Páxina 14.
3. ↑  Forrer, L. (1916). Páxinas 14-15.
4. ↑  Forrer, L. (1916). Páxinas 15-16.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***John Sigismund Tanner Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* *Royal Mint*

### Bibliografía

* Forrer, L. (1916). "Tanner, John Sigismund". En *Biographical Dictionary of Medallists*. Vol VI. Spink & Son, Londres. Páxinas 14-17.
* Stephen, L.; Lee S. (1898). *Dictionary of National Biography*. Vol. LV. Oxford University Press.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**John Croker** | **Gravador xefe da Casa da Moeda de Londres (*Royal Mint*)**1741 - 1773 | Sucesor:**Richard Yeo** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16859594
* ODNB: 26961

 |
Escudo de Redondela.
O **escudo da vila de Redondela** foi aprobado o 2 de outubro de 2014, e atópase regulado polo Decreto 129/2014 do mesmo ano.. A descrición do escudo, tal e coma se recolle na norma que o regula, e conforme ao aprobado pola Comisión de Heráldica da Xunta de Galicia, é a seguinte:

> 
> 
> De azur (azul), a letra R de ouro (amarelo), posta no centro, e acompañada de tres vieiras, tamén de ouro, dúas no xefe e unha na punta. Ao timbre, coroa real pechada.
> 
>

Historia
--------

O concello de Redondela é un dos últimos da Provincia de Pontevedra en aprobar un decreto que regulase a súa heráldica, ao aprobar o decreto que regula o seu escudo no ano 2014. Ademais, non conta con ningunha bandeira oficial regulamentada.

Malia non contar con simboloxía oficial, tradicionalmente veuse empregando un escudo oficioso para representar ao concello nas institucións, documentos, elementos públicos ou actos. Este escudo non oficial, empregado até a aprobación do vixente no ano 2014, diferenciábase do actual na cor do fondo, que neste caso era branco.

Os primeiros vestixios do escudo datan do ano 1700, na fachada dunha vivenda na rúa Isidoro Queimaliños. Tamén na bóveda da Igrexa de Santiago de Redondela pódese observar a representación gráfica do tradicional escudo.

Galería de imaxes
-----------------

* Escudo anterior a 2014.Escudo anterior a 2014.
* Outra versión do escudo actual.Outra versión do escudo actual.
* Placa na casa do compositor Reveriano Soutullo, onde en 1989 xa se viña empregando a heráldica do concello.Placa na casa do compositor Reveriano Soutullo, onde en 1989 xa se viña empregando a heráldica do concello.
* Escudo.Escudo.

Notas
-----

1. ↑  "Decreto 129/2014, do 2 de outubro, polo que se aproba o escudo do Concello de Redondela" (PDF). *Diario Oficial de Galicia n.º 195 de 13 de outubro de 2014* (Xunta de Galicia): 44.030–44.031. ISSN 1130-9229.
2. ↑  Deputación de Pontevedra (ed.). "Heráldica municipal". .
3. ↑  La Voz de Galicia (ed.). "La Xunta aprueba el escudo oficial y la bandera de Redondela". Consultado o 1 de abril de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Redondela

### Ligazóns externas

* Redondela estrea escudo, mais aínda falta a bandeira Atlántico Diario, 3/10/2014 *(en castelán)*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Combate.

***El Combate*** foi un semanario que se publicou na Coruña entre 1901 e 1903.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en febreiro de 1901. Semanario republicano. Estivo dirixido un tempo por Eumenio Rodríguez Rodríguez. Contiña artigos asinados por coñecidos políticos republicanos como Joaquín Costa, Francesc Pi i Margall, Alejandro Lerroux ou Emilio Castelar, e outros artigos de Antón Vilar Ponte, Vicente Blasco Ibáñez ou Émile Zola. Tamén contou coas colaboracións de Fernando Halcón, Alfredo Calderón, Emilio Menéndez Pallarés, Rodríguez de la Hermida, Manuel Sánchez Roel e Víctor Oscáriz. Publicación de marcado carácter político, na maior parte dos seus números trataba acontecementos da vida política galega e nacional. Foi continuado por *Tierra Gallega*.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 25-10-1904, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Suevia.

***Suevia*** foi unha revista que se definía como "*Revista semanal de literatura y arte*", publicada en Santiago de Compostela entre 1917 e 1919.

Historia e características
--------------------------

O director foi o mestre e poeta santiagués Manuel Ortiz Novo (1891-1933). Apareceu o 7 de outubro de 1917 e deixou de publicarse o 12 de marzo de 1919. A partir de xaneiro de 1918 mudou a cabeceira pola de ***Suevia Literaria*** e pasou a ter unha periodicidade mensual.

De carácter bilingüe pero maioritariamente en castelán, contou entre os seus colaboradores a plumas ilustres da literatura galega, como Paz Andrade, Salvador Golpe, Lois Carré Alvarellos, Eladio Rodríguez, Alfredo Brañas, Valle Inclán ou Cabanillas, entre outros. Tamén tivo destacados colaboradores entre o escritores casteláns, como Rubén Darío, Juan Ramón Jiménez ou Antonio Machado.

Notas
-----

1. ↑  Segundo a *Gran Enciclopedia Galega*: "Revista semanal de literatura, arte y ciencias".

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* ALONSO GIRGADO, Luís: "Estudio introdutorio" a *Suevia (Bos Aires, 1913, Revista Gallega Regionalista) (Bos Aires, 1916, Revista Gallega)*, ed. facsímile do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, Santiago de Compostela, 2007.
* *Gran Enciclopedia Galega*, tomo 41, 2003.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12400797
* Galiciana: 580670

 |
**Guy Antony Chambers** (nacido o 12 de xaneiro de 1963 en Londres) é un compositor e produtor discográfico inglés, coñecido pola súa longa colaboración artística con Robbie Williams.

Colaboración con Robbie Williams
--------------------------------

Chambers colaborou, tanto como compositor e produtor, nos primeiros cinco álbums de Robbie Williams. Todos eles acadaron o número 1 no Reino Unido e acadaron vendas mundiais de máis de 40 millóns de copias. Chambers escribiu a maioría das cancións máis coñecidas de Williams, incluíndo "Rock DJ", "Feel", "Millenium", "Let Me Entertain You" e "Angels".

Outras colaboracións
--------------------

Chambers e Williams deixaron de colaborar despois da gravación do quinto álbum de Williams, Escapology, rematada en 2002. Despois diso, Chambers traballou con artistas como INXS, producindo e escribindo cancións para o seu álbum de 2005, *Switch*.

Chambers tamén escribiu cancións para a banda de pop rock londinense Busted, como "Fake" e "Better Than This", do seu segundo álbum *A Present For Everyone*.

En 2022, Chambers colaborou co músico austríaco Trickster para escribir e producir unha canción de Nadal chea de improperios que reflicte as tensións e o estrés dese ano (que se fixo viral).

Premios
-------

* 3 Ivor Novello Awards
* 3 Brit Awards
* Q Classic Songwriter Award
* MMF Best Produced Record Award

Notas
-----

1. ↑  Lydia Venn. "Robbie Williams: What is his relationship with Guy Chambers like now?". Consultado o 12 de febreiro de 2024.
2. ↑  "INXS – Switch". Discogs. Consultado o 12 de febreiro de 2024.
3. ↑  "Busted (3) – A Present For Everyone". Discogs. Consultado o 12 de febreiro de 2024.
4. ↑  "Robbie Williams' songwriter aiming for Christmas Number One with expletive-ridden tune". Daily Mirror. Consultado o 12 de febreiro de 2024.
**José Antonio Armada Pérez**, nado en Bande en marzo de 1975, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid[]. 

Foi escollido alcalde do Concello de Bande polo Partido Popular de Galicia (PPdeG) nas eleccións municipais de 2007, ó encabezar por primeira vez a lista local do partido. Dende o ano 2007 revalidou a alcaldía novamente 3 veces, nas eleccións municipais de 2011, nas eleccións municipais de 2015 e nas eleccións municipais de 2019, e todas con maioría absoluta.. 

En marzo de 2020 presentou a súa renuncia como alcalde para poder ir nas listas do Partido Popular de Galicia pola provincia de Ourense para as eleccións galegas de xullo dese ano.

En xullo de 2020 saíu elixido deputado autonómico do Partido Popular por Ourense.

Actualmente é secretario executivo do Comité de Dirección do PPdeG na provincia de Ourense, membro do Comité Executivo do Partido Popular de Galicia e Deputado Autonómico no Parlamento de Galicia.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ana Belén Vázquez** |  **Alcalde de Bande** 2007 - 2020 | Sucesor:**Sandra Quintas** |

Vida persoal
------------

Estivo casado coa deputada popular Ana Belén Vázquez e non ten fillos.

Notas
-----

1. ↑  Los 65 del presidente, el nuevo Executivo del Partido Popular de Ourense. www.ourensedixital.com, 31/01/2010. *(en castelán)*
2. ↑  Listaxe de alcaldes de Ourense Arquivado 30 de setembro de 2010 en Wayback Machine..
3. ↑  "Ficha no Parlamento de Galicia". Arquivado dende o orixinal o 16 de setembro de 2021. Consultado o 05 de setembro de 2021.
4. ↑  Regidores en la provincia de Ourense Arquivado 18 de xaneiro de 2012 en Wayback Machine.. *El Correo Gallego*, sen data. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Bande
**María Alonso Perez**, nada en Pontevedra o 2 de xuño de 1905, foi unha mestra galega.

Traxectoria
-----------

Mestra de Mourente. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendida polo gobernador civil. Sufriu un caso de extorsión disfrazada de doazón, pois doou 500 pesetas para evitar o rapado do pelo. O 27 de abril de 1937 a Comisión Depuradora do Maxisterio de Pontevedra acordou sancionala coa separación definitiva do ensino baixo a acusación de: Anticatólica, simpatizante do Frente Popular, aconsellar e premiar ás nenas para que non fosen á igrexa e de adornar a escola o primeiro de maio con motivo da "fiesta del marxismo".
Solicita a revisión do seu expediente de depuración e o 23 de xaneiro de 1941 resólvese a confirmación no seu posto.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestras de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*, p. 58.
2. ↑  A liberdade tiña un prezo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* María Alonso Perez, mestra de Mourente.
**Gonzalo Pérez Villaverde**, nado en Outes o 24 de outubro de 1934, é un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Mestre. Foi nomeado alcalde de Outes en 1973. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de Outes, que tivo once escanos, os Independentes tiveron cinco e o PSOE só un, e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular, obtivo trece concelleiros e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1987 acudiu ás eleccións baixo as siglas da CPG, conseguiu doce concelleiros e volveu ser elixido alcalde. Nas municipais de 1991 foi o candidato do PPdeG e volveu obter a maioría absoluta, agora só con nove concelleiros. Foi deputado provincial. En 1995 retirouse como candidato e foi substituído por Carlos López Crespo como cabeza de lista do PPdeG, o cal logrou a alcaldía con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Baldomero Puerta Henche** |  **Alcalde de Outes** 1973 - 1995 | Sucesor:**Carlos López Crespo** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Outes

### Ligazóns externas

* Artigo en *La Voz de Galicia*
Graffiti do 2022 en Esplugues de Llobregat que incita á sororidade.
**Sororidade** é un pacto entre mulleres para o seu apoderamento.

Orixe do termo
--------------

Sororidade ten equivalentes nas linguas románicas próximas. O francés *sororité* está documentado por primeira vez no século XVI co significado de irmandade de mulleres.
Luisa Posada Kubissa considera que o termo francés "sororité" perfílase como a outra cara da fraternidade masculina, da solidariedade entre os individuos/cidadáns/varóns que pactan entre si.

O termo sororidade foi retomado sobre todo a partir da denominada segunda onda do feminismo.

Notas
-----

1. 1 2  Portal das Palabras (ed.). "sororidade". Consultado o 14 de marzo de 2018.
2. ↑  Posada Kubissa, Luisa. Festa da Palabra Silenciada nº 10, ed. "A rebelión do "producto". (Razón patriarcal, sororidade e pactos entre mulleres)" (PDF). p. 32. Consultado o 14 de marzo de 2018.
3. ↑  Posada Kubissa, Luisa. Festa da Palabra Silenciada nº 10, ed. "A rebelión do "producto". (Razón patriarcal, sororidade e pactos entre mulleres)" (PDF). p. 33. Consultado o 14 de marzo de 2018.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Juan Brandáriz Movilla**, máis coñecido como **Chumi**, nado na Laracha o 2 de marzo de 1999, é un futbolista galego que xoga como defensa central ou lateral dereito no Almería, da Primeira División.

Traxectoria
-----------

Nado na Laracha, comezou a xogar ao fútbol na canteira do club do Laracha,, pasando logo polas categorías inferiores do Montañeros e o Deportivo da Coruña. En 2014, en idade xuvenil incorporouse ao FC Barcelona. En 2018, rematada a súa etapa como xuvenil, foi subido ao filial, na Segunda División B, debutando nun partido ante o

Ejea. O 1 de novembro do mesmo ano disputou o seu primeiro partido co primeiro equipo, sendo aliñado por Ernesto Valverde como titular na vitoria por 0-1 ante a Cultural Leonesa na Copa do Rei. Foi titular tamén no encontro de volta, así como na ida dos oitavos de final ante o Levante.

O 8 de novembro de 2018 renovou o seu contrato co *Barça* ata 2020, cunha cláusula de rescisión de 100 millóns de euros. O 30 de xuño de 2020, despois de dúas campañas co filial, deixou o club ao vencer o seu contrato.

### Almería

O 10 de setembro de 2020 fíxose oficial a súa fichaxe polo Almería, da Segunda División.

Notas
-----

1. 1 2   .  Falta o `|title=` (Axuda)
2. ↑  [Chumi renews until 2020] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en Spanish).
3. ↑  [FC Barcelona B - SD Ejea: Defeat in the premiere at home (0-1)] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en Spanish).
4. ↑   .  Falta o `|title=` (Axuda)
5. ↑  [Chumi, Kike Saverio, Sergi Puig and Guillem will not continue at *Barça* B] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
6. ↑  [Almería get the services of Chumi, Barcelona B stopper] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xanto.
Fresco de Franz von Matsch (1861-1952) que representa o carro de Aquiles arrastrando o corpo de Heitor
Na mitoloxía grega, **Xanto** (en grego antigo Χάνθος) e **Balio** (Βαλίος) eran dous cabalos inmortais, fillos do deus do vento Céfiro e a harpía Podarxe, a súa irmá e amante.

> 
> 
> "*Automedonte*  *xunguiu baixo o xugo os veloces cabalos, Xanto e Balio, capaces os dous de voar coma o vento. Enxendrounos a harpía Podarxe na súa unión con Céfiro*"
> *Ilíada* XVI, 148-151
> 

Ámbolos dous cabalos foron o regalo que o deus Poseidón fixera a Peleo cando casou con Tetis. Cando tivo lugar a Guerra de Troia, Peleo xa era maior e por iso foi Aquiles quen acudiu ó mando dos Mirmidóns, e Peleo regaloulle os cabalos inmortais, a armadura e a lanza. Durante a guerra os cabalos causaron o asombro de todos polas súas capacidades. No carro de Aquiles xunguíanse xunto a Pédaso, outro cabalo extraordinario, aínda que mortal, que o heroe capturou cando tomou a cidade de Eetión.

Homero relata na *Ilíada* unha *conversa* entre Aquiles e os cabalos. Trala morte de Patroclo a mans de Heitor e a reconciliación de Aquiles con Agamenón, o heroe volve á loita. Insta ós cabalos a grandes gritos para que os levaran a salvo (a el e a Automedonte) ó campamento aqueo, reprochándolles por non ter evitada a morte de Patroclo. Xanto, ó que Hera concedeu momentaneamente voz humana, respondeulle que non foi por seren lentos nin por preguiza que Patroclo morrera, senón que foi Apolo quen lle causou a morte. Xanto engadiu que o destino de Aquiles anunciaba a súa próxima morte a mans dun deus e dun home .

> 
> 
> "*Aquiles cortoulle a carne* [a Heitor] *que rodeaba os tendóns dos talóns. Logo pasou unhas tiras de coiro polos cortes, atounas ó seu carro e, fustrigando ós seus cabalos Balio, Xanto e Pedaso, arrastrou o corpo cara as naves a medio galope*"
> Graves, px. 726
>

Notas
-----

1. ↑  Curiosamente, Xanto era tamén o nome dun dos cabalos do carro de Heitor, xunto a Podargo, Etón e Lampo (*Ilíada* VIII, 184).
2. ↑  O auriga de Aquiles.
3. ↑  *Ilíada*, XIX, 399 ss. Efectivamente, Aquiles morrería ferido polas frechas de Paris -un home- dirixidas por Apolo -un deus-.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Graves, Robert (2019). *Los mitos griegos*. Gredos. ISBN 9788424999940.  *(en castelán)*
* Homero (trad. Óscar Martínez García) (2010, 1ª ed; 2013, 3ª reimpr.). *Ilíada*. Alianza Editorial. ISBN 9788420678344.  *(en castelán)*

### Enlaces externos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xanto e Balio*** |
A Fíbula de Lancia no Museo Arqueolóxico Nacional de España.
A **Fíbula de Lancia** é unha fíbula -un imperdible de bronce utilizado para xuntar a vestimenta-, realizado por pobos celtiberos na segunda idade de ferro, entre os séculos III e II A.N.E. Forma parte das chamadas "fíbulas de cabalo" de raizame celta. Atopouse na antiga cidade celtibérica de Lancia, no termo municipal de Villasabariego, pertencente á provincia de León.

Simboloxía
----------

A fíbula representa un guerreiro montando a cabalo coa cabeza de seu inimigo baixo o fociño da súa montura, segundo o costume que os celtas[] tiñan de amosar as cabezas dos seus inimigos vencidos, tal como din autores grecolatinos como Diodoro, Estrabón ou Silio Itálico.

A súa decoración, a base de círculos concéntricos e punteados deben facer referencia a un deus ou mito solar, xa que a peza está vinculada con outras fíbulas de cabalos con idéntica decoración (estandarte ou báculo de Numancia, Fíbulas celtas de cabalo en Panonia, Galoromanas etc)

Características
---------------

* Forma: zoomorfa.
* Material: bronce.
* Estilo: segunda idade de ferro, Celtibérico.
* Técnica: Fundición.
* Altura: 7,4 centímetros.
* Lonxitude: 9,2 centímetros.
* Grosor: 0,8 centímetros.

Conservación
------------

A peza exponse de forma permanente no Museo Arqueolóxico Nacional de España, en Madrid, co número de inventario 22925.

Notas
-----

1. ↑  "Web do Concello de Villasabariego". Arquivado dende o orixinal o 24 de marzo de 2016. Consultado o 17 de marzo de 2016.
2. 1 2  Web do Museo Arqueolóxico Nacional (Consultada o 30-04-2011)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Celtiberos
**Olga Nikolaevna Rubtsova** (ruso: *О́льга Никола́евна Рубцо́ва*), nada en Moscova o 20 de agosto de 1909 e finada na mesma cidade o 13 de decembro de 1994, foi unha xadrecista soviética e a cuarta Campioa Mundial de xadrez. En 2015 foi incluída no Salón Mundial da Fama do Xadrez.

Traxectoria
-----------

Rubtsova gañou o Campionato Feminino de Xadrez da URSS en catro ocasións (1927, 1931, 1937 e 1948). Foi subcampioa do Mundial Feminino de Xadrez de 1949–50, só un punto por detrás de Liudmila Rudenko. Logrou o título en 1956, mais perdeuno ante Bikova en 1958.

Rubtsova na 1ª Olimpíada feminina de Xadrez en Emmen (1957)
En 1957 Rubtsova participou na 1ª Olimpíada Feminina de Xadrez en Emmen (Países Baixos) como membro do equipo da URSS, xunto con Kira Zvorikina. A URSS gañou a medalla de ouro.

A FIDE outorgoulle os títulos de Mestra Internacional Feminina (1950), Mestre Internacional (1956) e Gran Mestra Feminina (1976). En 1952 foi nomeada Mestra Honoraria de Deportes da URSS.

Rubtsova tamén foi xadrecista por correspondencia. En 1972 converteuse na primeira campioa mundial nesta modalidade. Acabou en segundo lugar o ano seguinte, perdendo o título no desempate ante Lora Iakovleva, e quinta un ano despois. É a única xadrecista que logrou tanto o título mundial de xadrez sobre o taboleiro como por correspondencia.

Vida persoal
------------

Rubtsova graduouse na Universidade Técnica Estatal Bauman de Moscova. Recibiu a Bandeira Vermella do Traballo. O seu primeiro marido, o mestre xadrecista Isaak Mazel, finou de tifo en 1945. Posteriormente casou con Abram Poliak, tamén mestre de xadrez e o seu adestrador. Rubtova tivo cinco fillos: Igor (1931), Galia (1936), Iasha (1938), Misha (1945) e Lena (1947), tamén xadrecista.

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q254159
* WorldCat
* VIAF: 289968707
* BRE: 3517946
* EBID: ID
* ISNI: 0000000395272705
* NTA: 134853318
* 365chess: Olga\_Rubtsova
* ChessGames.com: 72239
* ChessTempo: 245210

 |

1. ↑  "Olga Rubtsova". *World Chess Hall of Fame* (en inglés).
2. ↑  Di Felice, Gino (2017). *Chess International Titleholders, 1950-2016* (en inglés). McFarland. p. 279. ISBN 9781476671321.
3. ↑  "Рабинович" (en ruso).
4. ↑  "Статьи по разделам". *e3e5* (en ruso).
Coordenadas: 42°22′36″N 42°36′02″L﻿ / ﻿42.376666666667, 42.600555555556

Cova de Prometeo Xeorxia, agosto de 2023
Cova de Prometeo Xeorxia, grupo en ruta polo interior.
Cova de Prometeo Xeorxia, sala no interior

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras xeorxianas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Monumento natural Cova de Prometeo** (xeorxiano: პრომეთეს მღვიმე) ou *Cova Tskhaltubo* (xeorxiano: ღლიანის მღვიმე) é unha cova cársica situada no Concello de Tskhaltubo na rexión do Imereti, en Xeorxia.

O nome da cova asociado ao Titán Prometeo foi unha idea do Presidente de Xeorxia Mikheil Saakashvili, o cal tras unha visita no 2010 impulsou a cova como punto turístico do país, outorgando fondos públicos para o proxecto, e recordou que o propio Prometeo foi encadeado, segundo a lenda, no cantil da cova Khvamli, xusto lindeira coa Cova Tskhaltubo.

Características
---------------

A cova foi descuberta o 15 de xuño de 1984, por espeleólogos do Instituto de Xeografía Vakhushti Bagrationis de Tbilisi. Ten unha superficie estimada de entre 200 e 250 km² e a súa profundidade con respecto á superficie é de 40 metros, a entrada principal da cova asenta a 100 metros sobre a superficie do mar.
Conta con 22 salas, 6 delas abertas ao público, onde se repiten formacións como : estalacticas, estalagmitas, coadas, fervenzas petrificadas, formadas por carbonato de calcio, pisolitas, ríos subterráneos e lagos. A cova ten ramificacións aínda por explorar que se estiman dunha maior superficie que o xa descuberto até agora. A superficie total dos corredores nas seis salas e os que os interconectan é de 20 quilómetros, dos cales 1.6 están equipados para os visitantes. Ao final da ruta de 1.6 km os visitantes abandonan a cova nun bote que navega ata o exterior a través do río subterráneo.
A temperatura dentro da cova é duns constantes 14 graos centígrados. Os científicos catalogaron morcegos, moluscos de auga doce e crustáceos habitando a cova.

Antes do 1990 máis de 600 covas foron rexistradas no oeste de Xeorxia. Unha das teses que explican a abudancia de covas na rexión é unha gran banda calcaria situada entre o talude do sur e o bloque xeorxiano.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista interior iluminadaVista interior iluminada
* 
* Cova de PrometeoCova de Prometeo
*

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
**María Barral Varela**, nada en Betanzos en 1973, é unha política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Licenciada en matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi número 8 do PSdeG-PSOE en Betanzos nas municipais de 2003, se ben nun primeiro momento non foi elixida, ata que en xaneiro de 2004 tomou posesión e dende entón ocupou diversos cargos políticos no concello de Betanzos. Nun primeiro momento asumiu as áreas de servizos sociais, emigración e turismo ata as municipais de 2007, tralas cales pasou á oposición. Nas municipais de 2011 o PSdeG-PSOE recupera a alcaldía da man de Ramón García Vázquez, pasando a ocupala primeira tenencia de alcaldía e as áreas de servizos sociais, sanidade e turismo. Nas municipais de 2015 os socialistas revalidaron a alcaldía e mantívose á fronte das súas responsabilidades. Durante este tempo compaxinou o seu traballo no concello co de mestra nunha academia. 

Trala dimisión de Ramón García Vázquez en xullo de 2018, pasou a ser alcaldesa de Betanzos tomando posesión o día 6 de agosto. Nas eleccións municipais de 2019 revalidou a alcaldía con maioría absoluta, sendo a primeira vez dende 1999 que os socialistas a lograban en Betanzos. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón García Vázquez** |  **Alcaldesa de Betanzos** 2018 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Barral Varela perfílase como alcaldesa tras 20 anos como concelleira". Arquivado dende o orixinal o 23 de agosto de 2018. Consultado o 22 de agosto de 2018.
2. ↑  Concello de Betanzos na FEGAMP
Lora Iakovleva
**Lora Grigorievna Iakovleva** (en ruso: *Лора Григорьевна Яковлева*), nada en Perm o 21 de abril de 1932, é unha xadrecista rusa. Foi campioa do mundo de xadrez por correspondencia .

Pecha o xadrez
--------------

Iakovleva comezou a xogar ao xadrez aos 19 anos. Clasificouse en varias ocasións para o Campionato Feminino da RSFSR.

Xadrez por correspondencia
--------------------------

 Participantes no 1º Mundial Feminino
O seu primeiro éxito significativo foi un 5º posto nas semifinais do Campionato da URSS. En 1972 quedou terceira no 1º Mundial Feminino. Na segunda edición, en 1977, gañou o título de campioa mundial feminina. Cunha puntuación de 9,5/11 empatou no primeiro posto coa entón defensora do título, Olga Rubtsova. Porén, Iakovleva recibiu o título tras seren recalculadas as puntuacións.

Nas segundas Olimpíadas Femininas de Xadrez por Correspondencia (1980–1986) gañou a medalla de ouro para o equipo soviético. Formaban parte del, amais de ela mesma, Olga Rubtsova, Marta Litinskaia e Ludmila Belavenets.

Vida privada
------------

Iakovleva traballou como enxeñeira física en Perm. Ten dous fillos.

Notas
-----

1. ↑  "ICCF Frauen Fernschach Weltmeisterschaft". *TeleSchach* (en alemán).
2. ↑  "ICCF Correspondence Chess Olympiad / Fernschach Olympiade". *TeleSchach* (en alemán).
**Pablo Otero "Peixe"**, nado en Ourense en 1970, é un escritor, ilustrador e pintor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou na Facultade de Belas Artes de Pontevedra. Participou nos 11 primeiros números da revista *Golfiño*.

Ilustrou obras de autores galegos, como *Cidades* (Xerais, 1997), de Fran Alonso; *Rato Pincho* (Galaxia, 2004), de Gloria Sánchez; *Deseñadora de hora en hora* (Tambre, 2004), de Xoán Babarro; así como de escritores estranxeiros, como *O Príncipe das Sombras* de Milan Vukotic ou *Contos por palabras* de Gianni Rodari. Así mesmo, escribiu e ilustrou obras propias, tales como *Parece unha formiga* (Kalandraka, 2019).

Expuxo a súa obra en múltiples galerías galegas, como por exemplo no Museo de Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Tebeosfera *(en castelán)*.
2. ↑  Listaxe de obras en LG3.
3. ↑  Ficha Arquivado 27 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. en 5ovejasnegras.com *(en castelán)*.
4. ↑  *Atrapados en la mirada del naúfrago*, *La Voz de Galicia*, 23 de xullo de 2015 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Listaxe de obras, mcu.es *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q99391070
* WorldCat
* VIAF: 87973705
* BNE: XX970569
* GND: 139880712
* ISNI: 000000007246119X
* Tebeosfera: otero\_peixe\_pablo

 |
**María Elisa Garrido Cantarero**, nada en Madrid en 1957, é unha avogada e política galega e madrileña do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Avogada. En 1984 estableceuse coa súa familia en Valdoviño, onde chegou a ser presidenta da APA. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Valdoviño e foi elixida alcaldesa co apoio de Independentes por Valdoviño e o BNG, gobernando en coalición cos independentes e dende febreiro de 1997 tamén co BNG. Durante este mandato logrou un notable investimento no municipio duns 2 mil millóns de pesetas, ademais de promocionalo turismo e a consolidación de eventos coma o Pantín Classic. Porén, e pese á insistencia de veciños e do seu propio partido, optou por non presentarse á reelección nas eleccións municipais de 1999 e retirarse da primeira liña política. Dende entón pasou a centrarse na súa profesión de avogada e concorreu en postos honoríficos nas sucesivas candidaturas socialistas de Valdoviño.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Delfín Fidalgo Fernández** |  **Alcaldesa de Valdoviño** 1995 - 1999 | Sucesor:**José Antonio Rodríguez Fernández** |

Vida persoal
------------

Casou co pediatra de orixe liabnés Kamel Saadeddine, co cal tivo 3 fillos. En 1984 a familia decidiu trasladar a súa residencia a Valdoviño debido ó seu gusto pola zona.

Notas
-----

1. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia*, 30-6-1995, p.27.
2. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia*, 30-6-1995, p.27.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 14-2-1997, p.49.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 16-3-1999, p.48.
5. ↑  Entrevista en *La Voz de Galicia*, 30-6-1995, p.27.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Valdoviño
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Guieiro (homónimos).

***Guieiro*** foi unha publicación periódica, subtitulada *Outavoz patriótico da FMG*, era o voceiro da Federación de Mocedades Galeguistas do Partido Galeguista. O primeiro número apareceu o 1 de novembro de 1935 e tiña ao primeiro periodicidade quincenal para pasar despois a aparecer mensualmente ata que o comezo da Guerra Civil española fixo que desaparecera. Constaba de catro páxinas e editábase na cidade de Ourense. En 1936 o seu director foi José de Castro Arines. Entre os seus colaboradores estiveron os principais dirixentes da FMG: Celso Emilio Ferreiro, Francisco Fernández del Riego, Xaime Isla Couto, Aquilino Iglesia Alvariño, Manuel Vázquez Martín, Cesáreo Múñiz e Antonio Moure.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Guieiro". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* "Guieiro". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Rojo, Arximiro (1987). *As Mocedades Galeguistas*, Vigo, páx. 125-126.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-137-X.

### Ligazóns externas

* Valcárcel, Marcos (7/9/2008). "‘Guieiro’, voz moza e rebelde" Arquivado 7/11/2017, en Wayback Machine. *El Correo Gallego*.
***El Danzante*** foi un semanario editado na Coruña de 1879 a 1889.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico político* e *Periódico satírico político*, apareceu en xuño de 1879. Fundado e dirixido por Romualdo Real Vázquez. Publicaba caricaturas. Defendeu os ideais republicanos. A partir de xuño de 1886 iniciou unha segunda época. Estivo dirixido por Leonardo Mármol Fernández. Entre os seus colaboradores figurou Manuel Casás Fernández, que chegou a ser director interino. Aínda se publicaba en novembro de 1889.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 19-6-1879, p. 3.
2. ↑  *El Telegrama*, 3-9-1889, p. 2.
3. ↑  *A Monteira*, 10-11-1889, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Danzante, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. p. 215. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20548014
* Galiciana: 577514

 |
**María Jesús Novo Gómez** é unha política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 2015 foi elixida concelleira de Boimorto polo PPdeG na lista encabezada por Gonzalo Concheiro. Foi primeira tenente de alcalde e portavoz do PPdeG. En maio de 2016 Concheiro dimitiu ao ser investigado pola súa presunta implicación nunha fraude, sendo sucedido na alcaldía por María Jesús Novo. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a lista do PPdeG e foi elixida alcaldesa de Boimorto por maioría absoluta. Renunciou á militancia no PPdeG en xaneiro de 2021, logo dunha polémica pola súa vacinación contra a COVID-19. Nas municipais de 2023 volveu enacabezar a candidatura do PPdeG como independente, e volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Gonzalo Concheiro** |  **Alcaldesa de Boimorto** 2016 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Dimite o alcalde de Boimorto nove meses despois da censura por presunta implicación nunha estafa praza.gal, 12/05/2016
2. ↑  María Jesús Novo asume a alcaldía de Boimorto tras a renuncia de Concheiro La Voz de Galicia, 20/05/2016
3. ↑  La alcaldesa de Boimorto liderará como independiente la candidatura del PPdeG, del que se dio de baja tras su polémica vacunación contra el covid

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Boimorto

### Ligazóns externas

* La alcaldesa de Boimorto (A Coruña), que salió del PP tras su polémica vacunación de la covid, será su candidata en mayo
Unha **planta leñosa** é calquera planta vascular cun talo perenne, por riba da superficie do chan, e cuberto dunha capa de espesa casca, que é, o talo soporte do crecemento continuo vexetativo por riba do chan.

Unha planta perenne con talo leñoso verdadeiro contén madeira, primeiramente composto de estruturas de celulosa e de lignina, dando soporte ao sistema vascular de movementos de auga e de nutrientes desde as raíces ás follas, e azucres desde as follas ao resto da planta. Moitas plantas leñosas forman novas capas de tecido leñoso cada ano, incrementando o seu diámetro de tronco. A nova madeira deposítase nas partes exteriores do talo debaixo da cortiza; mais nalgunhas monocotiledóneas como as palmas e dracaenas, o durame (ou cerna ou cerne) fórmase en feixes de células meristemáticas dentro do tronco. Nas palmeiras, a leña fórmase no centro do talo. A capa da derme foi modificada para protexer o tecido vascular dos elementos cunha grosa cobertura de tecido morto, xeralmente chamado casca.

As plantas leñosas xeralmente ou son árbore, arbustos, ou cactos.

Algunhas plantas anuais forman tecidos leñosos no seu único ano, morrendo ao final da estación de crecemento. Son talos herbáceos sen tecido morto de recobremento.

As herbas leñosas non teñen a espesa cortiza de recobremento, mais desenvolve talos fortes con feixes vasculares. Son as plantas como *Uraria picta* e certas especies da Familia das Polygonaceae. Esas herbas non son verdadeiramente leñosas, mais teñen tecido leñoso densamente empaquetado. Outras plantas herbáceas teñen tecido leñoso chamado caudex, como tamén no xénero das Cycas, que é un tecido de condución vascular engrosado: Frecuente de atopar en spp. de ambientes montañosos ou secos. Nos fieitos arbóreos, o caudex é un tronco leñoso forte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q757163
* AAT: 300132372
* BNCF: 11393
* BNF: 119777258
* EBID: ID
* GND: 4125149-0
* JSTOR: woody-plants
* LCCN: sh85148041
* MAG: 128758860
* NKC: ph114402
* PSH: 13530

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pedicelo.
Nalgúns grupos de arácnidos (amblipixios, palpígrados, arañas) chámase **pedicelo** ou **pedículo** ao primeiro segmento do opistosoma, que é moi curto e delgado, e une o prosoma ao opistosoma.

O pedicelo é moi flexíbel, o que permite que as arañas poidan mover o abdome en todas as direccións e así, por exemplo, facer xirar as sedas sen mover o cefalotórax. Esta *cintura* é o somito prexenital, e se perdeu na maioría dos membros dos arácnidos (nos escorpións só se pode ver nos embrións).

Etimoloxía
----------

O termo pedicelo é unha adaptación do latín científico *pedicellus*, relacionado co latín *pediculus*, 'pé pequeno' (e 'piollo'), diminutivos ambos os dous de *pēs, pedis*, 'pé'.

Notas
-----

1. ↑  Garrido, Carlos (1997): **pedicelo** (Arthropoda:Arachnida), en *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Coruña: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-8730-512-1.
2. ↑  pedicel, 2º acep. en *Dictionary.com*

Véxase tamén
------------

* Pedicelo (insectos)
**Moho Tani** (tamén **Mohotani** ou **Motane**) é unha illa das Marquesas, situada no grupo sur do arquipélago, a 15 km ao sueste de Hiva Oa.

Xeografía
---------

A illa é pequena, cunha superficie de 15 km². É de orixe volcánica, con cantís na costa e suaves ondulacións no interior. É descrita por algúns navegantes como o lombo dunha balea. A altitude máxima é de 520 metros.

Historia
--------

Nalgún momento a illa foi habitada por un clan chamado o "moi a Tiu", pero a poboación foi varrida pola enfermidade e a guerra, os poucos superviventes marcharon de Hiva'Oa. En tempos pre-europeos, a illa considerouse parte do territorio da provincia de Pepane. Foi descuberta por Álvaro de Mendaña e Neira o 21 de xullo de 1595, e chamouna *San Pedro* xa que era a vixilia de San Pedro ad Vincula, onomástica do piloto maior Pedro Fernández de Quirós e do coronel Pedro Merino. Os primeiros informes describen a illa como fértil, con bosques e campos.

Cando Thor Heyerdahl visitou a illa en 1938, só había unhas cantas cabras e restos de aldeas e chozas abandonadas. Hoxe en día está deshabitada, pertencendo á comuna de Tahuata. A vexetación foi destruída polos rabaños en estado salvaxe de cabras e ovellas. En 1992, a illa e as illas máis pequenas que a rodean (incluíndo Terihi) foron oficialmente protexidas na declaración da Reserva Natural Motane.

Moho Tani administrativamente forma parte da comuna (municipio) de Hiva'Oa, na subdivisión administrativa das Illas Marquesas .

Notas
-----

1. ↑  Sharp, Andrew *The discovery of the Pacific Islands* Clarendon Press, Oxford, 1960, p.51.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Moho Tani Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q944594
* WorldCat
* VIAF: 8673148574288824430008
* GEC: 0511372
* GeoNames: 4019970
* TGN: 1008225

 |
**Karl Fogel** é un autor estadounidense, programador, director executivo da organización sen ánimo de lucro About QuestionCopyright, e antigo membro da xunta da Open Source Initiative onde desenvolveu a tarefa de tesoureiro.
O seu traballo, *Creando Software Libre*, é unha fonte de información ben referenciada sobre o lado humano do software de fonte aberta. Fogel actualizou este libro con licenza Creative Commons (CC BY-SA 4.0) a unha segunda edición no ano 2017 mediante unha exitosa campaña de crowdfunding en Kickstarter.com.

Obra traducida ao galego
------------------------

Capa para o libro deseñada por Ana García.
A obra *Creando Software Libre* foi traducida para o idioma galego grazas ao traballo totalmente voluntario de máis de 11 persoas coordinadas pola Asociación GHANDALF, tendo esta edición galega a mesma licenza libre que a orixinal e sendo o maquetado feito con software libre. O autor realizóu un prólogo especial para a versión en galego, que conta ademais cun poema da poetisa Yolanda Castaño, e un epílogo do escritor Suso de Toro.

Notas
-----

1. ↑  "Updating Producing Open Software for 2nd Edition". *Kickstarter*.
2. ↑  "Copying is never theft". *About Question Copyright*. Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2018.
3. ↑  "Book Review of Karl Fogel's "Producing Open Source Software"". *Groklaw*. Arquivado dende o orixinal o 30 de marzo de 2016.
4. ↑  "Producing Open Source Software". *Producing Open Source Software*.
5. ↑  "2nd Edition completed.". *Kickstarter*.
6. ↑  Fogel, Karl. "Libro en pdf" (PDF). *Producingoss* (en inglés). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de xuño de 2020.
7. ↑  "Proxecto de tradución ao galego Poss-gl". *producingoss*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Creando Software Libre* para ler ou descargar en .pdf  *(en galego)*
* Blog sobre o proceso de tradución ao galego *(en castelán)*
* En GitHub En GitHub*(en inglés)*
* Páxina persoal *(en inglés)*
* Artigo *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6371794
* OL: OL2726917A

 |
**Viti Levu** (*Gran Fidxi*), situada nas coordenadas 17°48′S 178°0′L﻿ / ﻿-17.800, -178.000, é a illa máis grande de Fidxi e unha das máis grandes de Oceanía. Nela atópase a capital do país, Suva, e gran parte da poboación.

Xeografía e economía
--------------------

Viti Levu ten unha superficie de 10.389 km², e esténdese 146 quilómetros de norte para sur e 106 de leste para oeste. É unha illa de orixe volcánico que alcanza a súa máxima altitude de 1.324 metros no monte Tomanivi, tamén chamado monte Vitoria. Os xeólogos cren que Viti Levu mergullouse varias veces, e foi cuberta por lava e outros materiais volcánicos. Os terremotos e as erupcións volcánicas formaron a orografía algo accidentada da illa. A illa está divida por unha cordilleira que percorre o eixo norte-sur, dividíndoa en dúas metades de similar tamaño. O centro da illa está cuberto de bosques e inclúe o pico máis alto da nación o Monte Tomanivi. A parte oriental é máis chuviosa, mentres que a occidental é máis seca, aínda que o nivel de precipitacións é suficiente para o cultivo da cana de azucre, unha das principais actividades económicas da illa. Tamén se produce algodón, tabaco e ananás; e extráense algúns minerais.

Localidades
-----------

Praia Korotogo, Coral Coast
A vila de Navala
Viti Levu alberga a capital Suva, e é a residencia de preto de tres cuartas partes da poboación da República (ao redor de 580.000 habitantes). Outras cidades importantes son Ba, Lautoka, Nadi, Nausori, Rakiraki, e Sigatoka ademais de numerosos centros turísticos. Todas están situadas na costa, e están interconectadas por unha estrada que percorre o perímetro da illa. Xunto á próxima Vanua Levu, concentran o 85% da poboación.

Política
--------

Oito das catorce provincias de Fidxi atópanse en Viti Levu. As provincias de Ba, Nadroga-Navosa e Ra comprender a División Occidental, mentres que Naitasiri, Namosi, Rewa, Serua e Tailevu forman a División Central. En parte debido á alta concentración de indofidxianos, cuxos antepasados chegaron na súa maioría como traballadores contratados desde a India entre 1879 e 1916, a dinámica política do oeste de Viti Levu é algo diferente da do leste de Viti Levu, onde, ademais das zonas urbanas multirraciais, existe unha maior concentración de indíxenas fidxianos.

Historia
--------

Crese que Viti Levu foi habitada desde a illa norte de Vanua Levu. Segundo a tradición oral, os primeiros colonos melanesios desembarcaron en Vuda Point e fundaron Viseisei, crese que o asentamento máis antigo de Fidxi, aínda que os arqueólogos refutan esta afirmación.

Ligazóns externas
-----------------

* *Universidade de Oregón*. Información estatística sobre as provincias de Viti Levu. Inclúe varios mapas. *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Viti Levu*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208198
* WorldCat
* VIAF: 234645343
* BRE: 1916943
* EBID: ID
* FAST: 1242831
* GEC: 0071381
* GeoNames: 9881353
* GND: 4191766-2
* LCCN: sh85144016
* OSM: 4097004
* TGN: 1009657

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Gerardo Seoane.
**Gerardo Seoane Fidalgo**, nado en Verín o 17 de xaneiro de 1959, é un arquitecto e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Licenciado en arquitectura pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Nas eleccións municipais de 2015 foi candidato independente nas listas do PSdeG-PSOE á alcaldía de Verín e foi elixido alcalde mediante un pacto co BNG. Nas municipais de 2019 logrou sela forza máis votada, a poucos votos da maioría absoluta, sendo reelixido alcalde e renovando o pacto de goberno co BNG. Nas municipais de 2023 revalidou a vitoria, logrando tódolos partidos o mesmo reparto de concelleiros, sendo novamente reelixido e continuando o pacto co BNG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Manuel Jiménez Morán** |  **Alcalde de Verín** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Gerardo Seoane, del PSOE, nuevo alcalde de Verín". *La Voz de Galicia*. 13 de xuño de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Verín
Escudo de Cangas.
O **escudo de Cangas** ten unha antigüidade comprobada de cando menos 200 anos, mais en realidade é moito máis antigo, xa que data (con leves variacións) da Idade Media, cando as terras de Cangas pasan a depender directamente dos arcebispos de Santiago de Compostela e constrúese o castelo arcebispal de Darbo.

Foron, polo tanto, os arcebispos composteláns os que lles deron estas armas a Cangas. Por iso no escudo predominan os elementos xacobeos (dende o bastón de peregrino, á tumba do Apóstolo ou a cruz de Santiago e as vieiras -nótese ademais que o propio santo patrón de Cangas é o Apóstolo Santiago, e a el está consagrada a antiga colexiata da vila). Soamente o sol heráldico (que forma parte tamén da bandeira) é un elemento "autóctono", un antigo símbolo da vila.

Dende hai uns anos, dada a complexidade do escudo e especialmente a dificultade de reprodución dos lambrequíns, adoptouse unha forma simplificada do mesmo, hoxe amplamente empregado na rotulación e para fins turísticos, aínda que carece de oficialidade.

Notas
-----

1. ↑  Vázquez Marinelli, C. et alii: Historia de Cangas. Deputación Provincial de Pontevedra: 2007

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bandeira de Cangas