recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Cando falamos da palabra dereito referímonos ás normas que guían a conduta humana, que veñen dunha autoridade diferente ao individuo e dirixen aspectos externos. A ética é o que estuda o comportamento do ser humano, as normas éticas son autónomas. A relación da ética co dereito pode considerarse desde diversos puntos de vista e terá que situarse particularmente en dous planos distintos sobre os que se articula a reflexión moral.

No da reflexión ético-normativa o problema das relacións entre a ética e o dereito interesa de forma non exclusiva, pero si prevente, a parte penal da lexislación civil ou eclesiástica, e non a que regula a vida diaria da sociedade. Hai que engadir, porén, que o código penal da sociedade civil non se interesa pola actitude moralmente boa, pola que se interesa polo contrario no dereito canónico, ao que lle importa a formación interior de cada crente e súa orientación cara á santidade.

O código civil ou eclesiástico non sanciona nunca a nivel de comportamento todo o que é moralmente correcto ou equivocado. Desde este punto de vista, o dereito interésase de forma case exclusiva por todos os ámbitos operativos dentro dos cales hai que defender ou garantir os intereses ou os dereitos de terceiros.

As veces o código civil na súa parte penal non só castiga, tamén lexitima incluso o moralmente errado, como ocorre.

Podemos considerar a relación existente entre a ética e o dereito, tamén no plano da fundamentación das normas morais ou xurídicas.

As relacións entre a ética e o dereito. O dereito é un conxunto de normas que rexen a conduta humana e nisto parécese a ética, porén, difiren entre as normas propias de cada unha. Existen catro diferenzas principais:

As normas da ética son autónomas (cada individuo debe ter as súas normas propias) e as do dereito son heterónomas (as normas proveñen dunha autoridade diferente ao individuo).

As normas da ética rexen aspectos internos e as do dereito aspectos externos.

As normas da ética son unilaterais (o cumprir unha norma non implica o rexurdimento dun dereito ou unha obrigación por parte doutras persoas), e as do dereito son bilaterais (unha obrigación implica un dereito e viceversa).

As normas da ética son incoercibles (aínda cando teñen un carácter obrigatorio, xeralmente non implican unha sanción explícita no caso de non cumprilas) e as de dereito son coercibles (a autoridade que establecera certas normas civís, teñen a facultade de mandar o cumprimento delas, e para levar a cabo dita tarefa, impón vixilancia, fiscalización, sancións, etc).
Molécula de colesterol esterificada con ácido palmítico.
Os **ésteres do colesterol** ou **colesteril ésteres** (tamén colesterilésteres), son lípidos da dieta ou sintetizados no organismo formados por unha molécula de colesterol esterificada no OH do C3 por un ácido graxo. Aínda que o colesterol é unha molécula anfipática por ter o seu OH libre, os ésteres do colesterol son hidrófobos e moi pouco solubles en auga. O colesterol é insaponificable, pero os ésteres do colesterol poden ser saponificados, orixinando xabóns, xa que teñen un ácido graxo. Os ésteres do colesterol son transportados polo sangue dentro de lipoproteínas. Son hidrolizados polos encimas pancreáticos, como a colesterol esterase, para producir colesterol e ácidos graxos libres. Están asociados coa aterosclerose.

A carencia ou baixa actividade do encima lipase ácida lisosómica fai que os ésteres do colesterol e triglicéridos se acumulen nos tecidos e orixinen enfermidades de almacenamento de ésteres do colesterol.

Síntese
-------

No fígado os ésteres do colesterol obtéñense da reacción entre o acil-CoA (que leva o ácido graxo) e o colesterol, orixinándose o éster do colesterol e coencima A libre. A reacción é reversible e está catalizada por un encima transferase denominado esterol O-aciltransferase (ACAT).

No sangue a reacción para obter ésteres do colesterol realízaa un encima transferase chamado fosfatidilcolina-esterol O-aciltransferase (LCAT). O encima é activado pola apolipoproteína apoA1 presente nas lipoproteínas HDL (ou "colesterol bo"), que son as responsables do transporte do colesterol e dos seus ésteres polo sangue. A reacción é reversible.

Notas
-----

1. ↑  Ferrier, Richard A. Harvey, Denise R. (2011). *Lippincott's illustrated reviews, biochemistry* (5th ed. ed.). Philadelphia: Wolters Kluwer Health. pp. 175. ISBN 9781608314126.
2. ↑  Cholesterol Esters *Medical Subject Headings* (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Proteína transferente do colesteriléster
* Enfermidade de almacenamento do colesteril éster

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q415555
* JSTOR: cholesterol-esters
* MAG: 2776448209

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 17002
* KEGG: C02530
* MeSH: D002788

 |
*"Ágora" é tamén o nome dunha colección da editorial Galaxia*.
Restos da ágora ateniense da época romana.
Unha **ágora** era a praza pública das cidades da Grecia antiga, que servía de mercado e nela celebrábase a asemblea de cidadáns da polis, tamén se utilizaban para festivais relixiosos, xogos atléticos, adestramento militar, representacións teatrais e para realizar actos de ostracismo. Os seus límites viñan marcados por grandes pedras, ás veces coa inscrición *Eu son o límite da ágora*. A máis famosa era a ágora de Atenas. Xurdiron trala caída da civilización micénica e no século VIII a.C. xa estaban totalmente consolidadas como o centro da vida pública.

Notas
-----

1. ↑  Mabel L. Lang e John McK. Camp *The Athenian Citizen: Democracy in the Athenian Agora*. American School of Classical Studies at Athens, 2ª ed, 2004, p. 5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187909
* BNCF: 33364
* BRE: 1851354
* EBID: ID
* GEC: 0075781
* PSH: 278
* Treccani: agora

 |
**Ágatha Ruiz de la Prada y Sentmenat**, XII marquesa de Castelldosrius, XXIX baronesa de Santa Pau e Grande de España, nada en Madrid o 22 de xullo de 1960, é unha deseñadora de roupa española.

Estudou na Escola de Artes e Técnicas da Moda de Barcelona.

Comezou a súa carreira como deseñadora en 1981, cando presentou a súa primeira colección en Local, un Centro de Deseño. Os seus deseños salientan pola súa modernidade (vestidos con caixas, acompañado con estrelas, soles, lúas, corazóns, con cores brillantes) cun ton decididamente *naïf*.

Ademais de roupa, trasladou os seus deseños a mobles, cadeiras, mesas, sofás, enxoval, alfombras, lámpadas, material escolar (cadernos, lapis, bolígrafos, perfumes, toallas, etc).

É a parella sentimental do xornalista Pedro J. Ramírez.

Tamén dá o seu nome a unha marca de perfume, fabricado pola empresa catalá de produtos de perfumaría e moda Puig.

Notas
-----

1. ↑  «Puig Arquivado 21 de outubro de 2018 en Wayback Machine.».

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2736351
* WorldCat
* VIAF: 37064755
* BIBSYS: 5091791
* BNE: XX4578787
* BNF: 13340200g
* CiNii: DA1625402X
* FAST: 384646
* GND: 122088336
* IMDb: nm0749606
* ISNI: 0000 0001 1621 5418
* LCCN: n96118985
* NLG: 191086
* NTA: 30550004X
* PTBNP: 1057555
* RKD: 324231
* SNAC: w64t7cb1
* SUDOC: 050173596

 |
**Yakub** (tamén baixo as formas **Yacub** ou **Yacob**). Segundo a doutrina da organización afroamericana Nación do Islam, lendario científico demoníaco da Tribo dos Shabazz que creou a raza branca nun proceso de 600 anos. As razóns, segundo Nación do Islam serían que a súa descendencia reinase 6000 anos sobre a terra, até que o poder volvese ao pobo negro, un proceso que, segundo as profecías, sería iniciado no 1914.

O nome Yakub parece descender bastante claramente do nome semita *Ya'akov* (Xacob), o nome do pai das tribos de Israel. As alusións a unha creación de 600 anos e a un reinado de 6000 parecen estar relacionadas co relato bíblico da creación do mundo en seis días.

Actualmente dende Nación do Islam ofrécese unha interpretación racionalista do mito baseado nos últimos descobrementos científicos e a súa teoría da descendencia de toda a raza humana de primixenios individuos de cor en África. A autobiografía de Malcom X alude a que, durante as súas viaxes polo mundo, moitos musulmáns ortodoxos reaccionaban con gran sorpresa ao darlles a coñecer o mito de Yakub.
**Yan Abramovich Frenkel** (en ruso *Ян Абрамович Френкель*), nado en Kíiv o 21 de novembro de 1920 e finado en Riga o 25 de agosto de 1989, foi un compositor e intérprete soviético de orixe xudía.

Traxectoria
-----------

Frenkel aprendeulle a tocar o violin seu pai, e máis tarde estudouno no Conservatorio de Kíiv con Iakob Magaziner. Durante a segunda guerra mundial marchou evacuado a Orenburg, onde estudou na Orenburg Zenitnoe Uchilishche e tocou o violín na orquestra do cinema *Avrora*. Despois da guerra viviu en Moscova, onde escribiu arranxos orquestrais e tocou o violín en varios restaurantes da cidade.

Comezou a compoñer cancións na década de 1960, a primeira foi *Gody* ('Os anos'), con letra de Mark Lisianski. Durante a súa carreira traballou en colaboración con moitos recoñecidos músicos soviéticos, entre eles Mikhael Tanich, Igor Shaferan, Konstantin Vanshenkin e Inna Goff. Grazas a Mark Bernes e a súa canción *Zhuravli* (con letra de Rasul Gamzatov) fíxose coñecido e Frenkel deu concertos interpretando a súa propia música, e as súas cancións pasaron ao repertorio de moitos intérpretes soviéticos. Tamén apareceu no filme *Neulovimye mstiteli*, para a que compuxo a música.

Notas
-----

1. ↑  Jack Miller *Jews in Soviet Culture*:Transaction Publishers, 1984, p. 79

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q771374
* WorldCat
* VIAF: 164345971
* BRE: 4723591
* Discogs: 805587
* Europeana: ID
* GND: 1189276976
* IMDb: nm0294279
* ISNI: 0000 0000 8230 1560
* LCCN: n85345721
* MusicBrainz: ID
* TMDb: 1525383

 |
O **xansenismo** foi un movemento relixioso da Igrexa católica, principalmente na Europa dos século XVII e posteriores.

O seu nome provén do teólogo e bispo Cornelio Jansen ou Jansenio (1585-1638).

Desenvolvemento histórico
-------------------------

Portada do *Augustinus*, edición de 1640.
As discusións do Concilio de Trento sobre o papel da liberdade e a súa relación coa graza divina non terminaran coa controversia *De Auxiliis*.

Jansenio pensou encontrar nos escritos de Agostiño de Hipona unha resposta máis satisfactoria. Por iso elaborou a súa obra *Augustinus* onde trata sobre todo tres puntos:

* Resumo da controversia *Pelagiana*
* Negación do estado de natureza pura
* Desenvolvemento da súa concepción sobre a noción de "graza eficaz".

Segund consta no mesmo escrito, el pensaba con isto manterse dentro da explicación da teoloxía de Agostiño e sometía o escrito, con submisión, ao que ditara o Papa.

Porén Jansenio, debido á controversia teolóxica que podería xerar, non publibou o *Augustinus*, o que se fixo de forma póstuma en 1640, en Lovaina.

Baseado neste libro xorde un movemento que se desenvolve en tres ramas: *xansenismo teolóxico*, *xansenismo moral-espiritual* (que influíu no rigorismo moral nos séculos XVIII a XIX) e *xansenismo político-antixesuítico-galicanista* (considerado como o movemento maioritario dentro do xansenismo).

As sucesivas condenas por parte da Santa Sé romana obrigaron aos xansenistas a soster posicións conciliaristas, o que os levou ao galicanismo.

O movemento, desde o seu inicio, mostrouse inimigo xurado dos xesuítas e, por iso, derivou en postura política grazas ao apoio de Blaise Pascal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bihlmeyer, K. e H. Tuechle (1999): *Storia della chiesa*, vol. 4: época moderna. Brescia: Ed. Morcelliana. ISBN 88-372-0666-6.
* Martina, G. (1974): *La Iglesia: de Lutero a nuestros días*, Ed. Cristiandad. Catro volumes. ISBN 84-7057-153-2.
* Fraile Miguélez, M. (2010): *Jansenismo y regalismo en España*. Ed. Agustiniana, Guadarrama. ISBN 978-84-95745-98-9.

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xansenismo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1287
* BNCF: 8698
* BNF: 119569809
* BRE: 4918932
* EBID: ID
* GEC: 0118146
* GND: 4162703-9
* HDS: 030204
* JSTOR: jansenism
* LCCN: sh85069350
* MAG: 49423321
* NDL: 00574983
* NKC: ph121285
* Treccani: giansenismo

 |
O **Yeşilgiresun Belediyespor**, antes coñecido como *Yeşilgiresun Belediyes*, foi un equipo de baloncesto da cidade de Giresun (Turquía). Xogaba os seus partidos como local no 19 Eylül Spor Salonu, recinto con capacidade para 3 500 espectadores.

Historia
--------

O club foi fundado en 2006 polo Concello de Giresun. O equipo comezou a xogar na tempada 2006-2007 na Erkekler Bölgesel Basketbol Ligi. Entre 2006 e 2012, o equipo xogou entre a Erkekler Bölgesel Basketbol Ligi e a TB3L. Na tempada 2011-12 na TB3L, o equipo finalizou a tempada en terceiro lugar, perdendo a oportunidade de ascender. Con todo, o campión da tempada, o Söğüsten Seramik, retirouse da liga e o Yeşilgiresun foi convidado á TB2L pola Federación turca de baloncesto (TBF).

Na tempada 2012-13, o equipo finalizou a liga regular en terceiro lugar. Nos play-offs, o equipo venceu ao Darüşşafaka S.K. en cuartos de final, mais perdeu contra o Trabzonspor Basketbol en semifinais, disipándose a oportunidade de ascender. Na tempada 2013-14, o equipo finalizou a liga regular en quinto lugar. Nos play-offs, o equipo venceu ao Akhisar Belediye en cuartos de final, mais caeu derrotado contra Darüşşafaka Doğuş en semifinais, perdendo de novo a oportunidade de ascender.

Na tempada 2014-15, o equipo finalizou a liga regular en sexto lugar. Nos play-offs, o equipo derrotou ao BEST Balıkesir Basketbol Kulübü en cuartos de final e en semifinais venceu ao Sakarya BB, ascendendo desta maneira á TBL, máxima categoría de baloncesto do país. O equipo gañou na final ao Tüyap Büyükçekmece e proclamouse campión da [[TBL. O club permaneceu durante tres temporadas na máxima categoría, mais ao final da 2017−2018 o equipo descende á Türkiye Basketbol Ligi após finalizaren no 15º lugar. Ao ano seguinte o club non se inscribe en ningunha competición.

### Ano a ano

| Ano | Nivel | Liga | Pos. | Copa |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2011–12 | 3 | TB3L | 3º |  |
| 2012–13 | 2 | TB2L | 3º |  |
| 2013–14 | 2 | TB2L | 3º |  |
| 2014–15 | 2 | TB2L | 1º |  |
| 2015–16 | 1 | BSL | 12º |  |
| 2016–17 | 1 | BSL | 11º | Cuartos de final |
| 2017–18 | 1 | BSL | 15º |  |
|

Xogadores
---------

### Destacados

* Turquía Barış Güney
* Turquía Bora Paçun
* Turquía Emircan Koşut
* Turquía İnanç Koç
* Turquía Okben Ulubay
* Turquía Yunus Çankaya
* Estados Unidos Josh Heytvelt
* Estados Unidos Mike Taylor
* Estados Unidos Patrick Miller
* Estados Unidos Ramel Bradley
* Estados Unidos Anthony Gill
* Estados Unidos Ricky Ledo
* Austria Rašid Mahalbašić
* Serbia Tadija Dragićević

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
Óso cigomático esquerdo
O **óso cigomático** é un óso da faciana tamén coñecido como **malar**. Presenta dúas caras, catro bordos e catro ángulos. Articúlase tanto con ósos do cranio (frontal, temporal e esfenoide) coma con ósos da faciana (maxilar superior). É ademais un óso dobre.

### Cara anterior

É unha superficie lisa, destinada á inserción de dous músculos da mímica: o cigomático maior e o menor.

### Cara posterior

Forma parte da fosa cigomática. Relaciónase co músculo temporal

### Bordo superior

Serve para articularse coa apófise orbitaria externa do frontal.

### Bordo inferior

Articúlase co maxilar inferior.

### Bordo anterior

É un punto bastante superficial do óso. Relaciónase coa bolsa adiposa de Bichat.

### Bordo posterior

Articúlase coa apófise cigomática do temporal constituíndo o arco cigomático.

### Ángulo supero-interno

Forma parte da parede externa da órbita.

### Ángulo supero-externo

Relaciónase co músculo temporal.

### Ángulo infero-externo

Relaciónase co músculo maseter

O ángulo infero-interno atópase unido ó maxilar superior.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Zatch Bell!*** (金色のガッシュ!!, *Konjiki no Gash!!*?) é unha serie manga creada por Makoto Raiku, máis tarde levada ó anime (co nome de ***Konjiki no Gash Bell!!*** (金色のガッシュベル!!, ***Konjiki no Gasshu Beru!!***?, literalmente traducido «¡¡Gash Bell dourado!!»)), que trata sobre as aventuras dunha criatura doutro mundo con aparencia de neno chamado Zatch Bell. O manga foi publicado pola revista semanal Shogakukan’s Shōnen Sunday, entre xaneiro de 2001 e decembro do 2007 cun total de 33 volumes. Existen outras novelas gráficas de Zatch Bell! que teñen historietas curtas baixo o título de *Zatch & Suzy* (*Gash & Suzume* na versión orixinal).

No 2003, a historia de Raiku gañou o premio Shōgakukan na categoría Shōnen.

Notas
-----

1. ↑  "小学館漫画賞：歴代受賞者" (en xaponés). Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2010. Consultado o 12 de setembro de 2011.  Arquivado 24 de abril de 2005 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q531298
* WorldCat
* VIAF: 181744347
* AlloCiné: 3472
* BNE: a5112754
* Epguides: zatchbell
* IMDb: tt0455295
* LCCN: no2010012289
* LUMIERE: 306165
* MyAnimeList: 250
* OCLC: 496138474
* OFDb: 93124
* Rotten Tomatoes: zatch\_bell
* TMDb: 35894

 |
’’Boniek Star’’
Boniek, (2011)
**Zbigniew "Zibì" Kazimierz Boniek**, nado o 3 de marzo de 1956 en Bydgoszcz, é un exfutbolista e adestrador de fútbol polaco. Xogaba de centrocampista e dianteiro e foi internacional coa selección polaca.

Traxectoria
-----------

Os seus primeiros clubs, no seu país de orixe foron o Zawisza Bydgoszcz e o Widzew Łódź.

No ano 1982 foi transferido á Juventus, coverténdose no primeiro futbolista polaco en xogar nunha das grandes ligas europeas. Ese mesmo ano, no Mundial de 1982 conseguiu o terceiro posto coa selección. Co equipo nacional xogaría un total de 80 encontros anotando 24 goles.

Na súa carreira de clubs tampouco lle foi nada mal, gañando unha Recopa en 1984, unha Supercopa Europea nese mesmo ano, e ao ano seguinte a Copa de Europa, todo co club Turinés.

O Presidente da Juventus naqueles tempos alcumouno *Bello di notte* (Fermoso de noite) , polas boas actuacións que facía sempre nos encontros que se xogaban á tardiña.

Adestrador
----------

Boniek adestrou en Italia, nos clubs Lecce en 1990-91, Bari en 1991-92, Sambenedettese en 1992-93, e Avellino en 1994-96.

Nos últimos anos foi o vicepresidente da Federación Polaca de Fútbol a en xullo de 2002 fíxose cargo do posto de adestrador da selección do seu país.
Aos poucos meses dimitiu a causas dos mediocres resultados da escuadra ó seu cargo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Zbigniew Boniek*** |

### Ligazóns externas

* Zbigniew Boniek (90minut.pl)
* Unha canción(en Polaco) dedicada a Boniek
* Hattrick contra Bélxica no Mundial 82.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q68039
* WorldCat
* VIAF: 166170383
* BRE: 4069373
* GND: 1156435919
* ISNI: 0000 0001 1370 2579
* LCCN: n2013047655
* Munzinger: 01000000385
* EUfootballInfo: 2266
* FIFA: 160825
* FootballDatabase: 6678
* L'Équipe: 11278
* NFT: 17101
* Transfermarkt: 117229
* UEFA: 150063245
* Worldfootball: zbigniew-boniek

 |
**.htpasswd** é un modelo de táboa usado para almacenar nomes de usuarios e contrasinais para unha autenticación de acceso básica nun servidor HTTP Apache. O nome do arquivo dáse na configuración de `**.htaccess**`, e pode ser calquera aínda que "`**.htpasswd**`" é o nome canónico. O nome do arquivo comeza cun punto, porque a maioría dos sistemas operativos tipo Unix-like consideran que calquera arquivo que comeza co punto ocúltase. Este arquivo mantense a miúdo coa consola de comandos "`**htpasswd**`" que pode agregar, eliminar e actualizar os usuarios, e codificará adecuadamente o contrasinal para o seu uso[1] (de maneira que é fácil comprobalo, pero non devolve ao contrasinal orixinal).

Estrutura
---------

O arquivo consta de filas, cada fila corresponde a un nome de usuario, seguido de dous puntos, seguido dunha cadea que contén o contrasinal con algoritmo hash opcionalmente anteposto por un especificador de algoritmos e/ou salt. O hash utilizado historicamente é "Unix crypt" que usa estilos con alternativas como MD5 que é predeterminada.[1]

Os recursos desde o servidor HTTP de Apache pódese limitar unicamente aos usuarios listados no arquivo `.htpasswd`. O arquivo tamén podes ser utilizado para protexer todo o directorio que se coloca nel, así como os arquivos particulares.[2]

### Consideracións de seguridade

Os arquivos de contrasinais tales como os xestionados por `htpasswd` non deben estar no espazo de nomes URI do servidor web, é dicir, que poida ser enlazado desde un navegador. O uso da opción `-b`, xa que cando é usado aparece o contrasinal sen cifrar na liña de comandos.

Cando se usa o algoritmo `crypt()`, tense en conta que unicamente o primeiros oito caracteres do contrasinal úsanse para formar o contrasinal, se o contrasinal fornecido é máis longa, os caracteres adicionais serán descartados silenciosamente.[2]

Notas
-----

1. 1 2  ""htpasswd - Manage user files for basic authentication"" (en inglés). Consultado o 4 de abril de 2014.
2. 1 2  "htpasswd - Manage user files for basic authentication" (en inglés). Consultado o 4 de abril de 2014.
O **óso grande** é un óso do membro superior humano, pertencente ao carpo. É o meirande dos ósos do carpo, e ocupa o centro do pulso. 
Presenta unha superficie cóncava para artellarse cos ósos escafoide e semilunar. A superficie superior é redondeada e artéllase co óso semilunar. A superficie inferior está dividida por dous sucos en tres facetas, para artellarse co segundo, terceiro e cuarto metacarpianos. A superficie articular para o terceiro metacarpiano é a de maior tamaño. A superficie ventral recibe febras de inserción de ligamentos da articulación do pulso e do músculo adutor do polgar.

A superficie lateral recibe a inserción do ligamento interóseo do pulso. Tamén se artella nesta superficie co escafoide. A superficie medial recibe outro ligamento interóseo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Anatomy of the human body. Henry Gray*. Edición de dominio público de 1918, en inglés.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q752369
* MAG: 2778488109

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 23727
* MeSH: D051224
* MeSH: A02.835.232.087.319.150.150
* NCIt: C12856
* TA: A02.4.08.011
* Uberon: 0001432
* UMLS: C0223733

 |
Este artigo fai referencia á cidade antiga de Xanthos, para outros Xanthos ver aquí Xanthos (homónimos)
**Xanthos** (latín **Xanthus**) foi a capital de Licia e estaba situada próxima á desembocadura do río Xanthos. Os edificios principais eran o templo de Sarpedón e o de Apolo de Licia. Non demasiado lonxe estaba o santuario de Leto, á beira do río. O seu nome licio era Arñna, e os hititas coñecérona como **Arinna**.

A cidade foi atacada polo xeneral persa Harpago, ao servizo de Ciro II o grande. Os habitantes defendéronse heroicamente e finalmente queimaron a cidade antes de caeren en mans dos persas (sobre o -544 - -543). Máis tarde foi reconstruída e uns vinte anos despois emitíronse moedas na cidade. Foi incluída na primeira satrapía de Darío I de Persia, onde se coñece o imposto asignado. A arqueoloxía demostra que foi destruída outra vez durante as loitas entre persas e gregos sobre o -475 - -470, por uns ou outros ou por causas naturais, e unha vez máis foi reconstruída. Antes do -400 Xanthos incorporou Telmessos.

É mencionada como cidade de Licia por escritores gregos e romanos. Alexandre o Grande ocupou a cidade pero non está claro se pola forza (como di Apiano) ou voluntariamente (como di Flavio Arriano). Despois da morte de Alexandre pertenceu a Antígono do que pasou a Tolomeo I Sóter, e do que máis tarde pasou aos seléucidas, o -272 e o -188 foi incluída no reino de Pérgamo pola paz de Apamea. O -133 o reino de Pérgamo pasou a Roma por legado, e así Xanthos vai converterse en cidade romana.

Despois do asasinato de Xulio César a cidade foi atacada polo exército de Bruto, pero os habitantes resistiron e foi ocupada ao asalto, continuando a loita nas rúas e morrendo a maior parte antes de rendérense e quedando destruída a cidade polos incendios (sobre -42). Desta segunda destrución xa non se recuperou. Apiano di que foi reconstruída por Marco Antonio, pero en todo caso xa foi un lugar sen importancia.

As súas ruínas serían descubertas por Sir C. Fellows. Están próximas a Kinik e conteñen templos, tumbas, arcos triunfais, murallas, e teatro como elementos principais. Unha parte dos obxectos atopados serían levados a Inglaterra en 1842 e 1843 e están no Museo Británico.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xanthos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* GCatholic - (former &) titular see
* Baker, Patrick; Thėriault, Gaétan (2006–2011). "Canadian Epigraphic Mission at Xanthos-Letoon (Lycia)". Université du Québec à Montréal; Université Laval.  Includes downloadable published works
* UNESCO: Xanthos-Letoon
* Extensive picture series of Xanthos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q464936
* WorldCat
* VIAF: 315170003
* DARE: 21462
* EBID: ID
* GeoNames: 307795
* GND: 4067141-0
* LCCN: sh85148773
* NKC: ge693582
* Pleiades: 639166
* Trismegistos: 2504
* WHC: 484-001

 |
*O xantar*, de Silvio Fernández Rodríguez-Bastos, 1890, Museo de Pontevedra.
O **xantar** é o alimento (denominado ás veces tamén como **hora da comida**) que se toma despois do almorzo. Denomínase desta maneira á comida servida xeralmente ao mediodía, ben en restaurante, cafetarías ou pubs. A cantidade e composición do xantar depende en gran medida dos costumes xerais da poboación, das tradicións culinarias do país ou etnia, do clima etc. Dependen tamén do lugar e ocasión no tempo: existen os xantares de oficina, colexio, familiares, de negocio. Nalgunhas culturas é unha das comidas principais do día (por exemplo na mediterránea), pero con todo nas culturas anglosaxoas o xantar queda reducido a unha mínima expresión.

Tipos de xantares
-----------------

Caben diferentes posibilidades todas elas son dependentes da cultura gastronómica do país así como as preferencias da persoa. Unha primeira aproximación á tipoloxía dos xantares, podería levar a distinguilos pola duración:

Placa dun restaurante.
* **Xantar grande** - Adoita estar composto de dous pratos e pode levar un intervalo de tempo que vai desde unha hora até dúas. Adóitase facer en casa, nun restaurante, cafetaría, casa de comidas etc. Por regra xeral este tipo de xantares leva a unha sobremesa dun período de varios minutos.
* **Xantar curto** - O alimento máis fácil de encaixar nesta categoría é o sándwich ou bocadillo, ou pastas, barras de chocolate, xeralmente acompañado todo iso de café ou zumes. Este tipo de xantar é unha lixeira interrupción de minutos que de cando en cando chega á hora.

Na actualidade o xantar é entendido, ás veces, como un simple acto social, asociado por exemplo a unha reunión.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xantar***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12896105
* AAT: 300379056
* BNCF: 70721
* GEC: 0099116
* GND: 4170196-3
* JSTOR: lunches
* LCCN: sh85078869

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D062409

 |
**Jesús Álvaro López Brenlla**, nado nas Travesas (Santa Sabiña, Santa Comba) o 28 de novembro de 1911 e finado en Louro (Muros) o 1 de setembro de 1936, foi un mestre galego.

Traxectoria
-----------

Foi mestre interino en Verdes en 1931. Aprobou as oposicións como cursillista en 1933. Foi destinado á escola de nenos de Louro, da que tomou posesión o 23 de outubro de 1934. A finais de 1935 aprobou os Cursos de Selección Profesional do Maxisterio e volveu obter praza en Louro. Na súa escola respectaba rigorosamente o laicismo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído en agosto. Incorporado ao exército rebelde en Santiago de Compostela, foi denunciado, acusado de se resistir á sublevación, e detido o 31 de agosto. Coa desculpa de descubrir un depósito de armas e explosivos foi trasladado a Louro polo Brigada Comandante do posto da Garda civil de Muros Matías Fernández de la Guerra. A noite do 31 ingresou no cárcere de Muros. Na madrugada do 1 de setembro de 1936 foi trasladado a Louro polo brigada, o garda Manuel Cruces Manteiga e os milicianos falanxistas Joaquín Roura Vieta e Benjamín Formoso Crespo. Alí foi asasinado na Corredoira Fonda en aplicación da lei de fugas. Foi soterrado no cemiterio de Louro. Posteriormente os seus restos foron trasladados clandestinamente pola familia ao cemiterio de Santa Sabiña.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 5-2-1931, p. 2.
2. ↑  *El Compostelano*, 11-10-1933, p. 2.
3. ↑  *BOP*, 21-8-1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gabriel, Narciso de (2019). "A represión dos mestres republicanos de Muros". *Sarmiento* **23**: 257–289.

### Ligazóns externas

* 

* Álvaro López Brenlla na páxina web *Nomes e Voces*.
* Muerte en la aldea *(en castelán)*
A potencia aparente (S) é a suma vectoriar da compoñente real (P) e a reactiva (*j*Q), vectores da corrente alterna.
O **voltampere** (símbolo VA) é a unidade utilizada na medida de potencia aparente en sistemas eléctricos de corrente alterna. En inglés chámase *root-mean-square* (RMS).
Un circuíto de corrente alterna dise que transporta unha potencia aparente (S) de 1 VA cando nel circula unha corrente eficaz de 1 Ampere cunha diferenza de potencial eficaz de 1 Volt.

{\displaystyle 1VA=1V\cdot 1A}

En sistemas de corrente continua e en sistemas de corrente alterna en fase, a potencia aparente é igual á potencia activa. Nestes casos, o voltampere pode tamén ser aplicado para potencia activa (P), como equivalente ao watt.

O voltampere reactivo (símbolo VAr) é a unidade utilizada na medida de potencia reactiva (Q) en sistemas eléctricos de corrente alterna.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q550341
* BRE: 1927975
* GEC: 0068778
* MAG: 148367217
* Treccani: voltampere

 |
**Xosé María Arias Fernández**, nado en Furís (Castroverde) o 21 de maio de 1967, é un gandeiro e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Gandeiro de profesión. Accedeu á alcaldía de Catroverde no ano 1997 tras unha moción de censura ao alcalde nacionalista Miguel Rodríguez Fernández. Nas eleccións municipais de 1999 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Castroverde e foi elixido alcalde grazas a un pacto co BNG. Nas municipais de 2003 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións sempre con maioría absoluta (2007, 2011, 2015 e 2019). Deputado provincial (2007-2011 e 2019-actualidade), foi responsable da área de medio rural da Deputación (2007-2011) e actualmente leva a área de Cooperación cos concellos de dita institución.

Postulouse á secretaría provincial do PSdeG-PSOE en Lugo nas primarias de decembro de 2017 e xullo de 2019, sendo derrotado por Álvaro Santos e Patricia Otero Rodríguez, respectivamente. Anunciou a súa intención de concorrer novamente como candidato nas primarias previstas para xaneiro de 2022, porén rematou integrándose no equipo do outro candidato e presidente da Deputación José Tomé Roca, pasando a selo vicesecretario xeral na executiva que este encabezou tralo Congreso do mes de febreiro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Rodríguez Fernández** |  **Alcalde de Castroverde** 1997 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Castroverde

### Ligazóns externas

* Pablo Rodríguez (13 de maio de 2011). "En busca dunha ampla maioría". *El Progreso*. Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2013. Consultado o 8 de xullo de 2018.
**William Pepperrell**, nado o 27 de xuño de 1696 e finado o 6 de xullo de 1759, foi un comerciante e militar no Massachusetts colonial, coñecido por organizar, financiar e dirixir a expedición que capturou a gornición francesa de Fortaleza de Louisbourg durante a Guerra do Rei Xurxo.

Traxectoria
-----------

William Pepperrell naceu en Kittery, Maine, entón parte da colonia da Baía de Massachusetts, e alí viviu toda a súa vida. Seu pai era William Pepperrell, armador e construtor de barcos de pesca inglés de orixe galesa e súa nai Margery Bray, filla dun comerciante da localidade, William Pepperrell traballou na empresa de seu pai e conseguiu que fora unha das casas mercantís máis importantes de Nova Inglaterra con barcos transportando peixe, madeira e outros produtos ó Caribe e Europa. Peperrell tamén entrou na milicia, chegando ó grao de capitán en 1717 e coronel en 1726. Casou coa neta do xuíz Samuel Sewall.

Pepperrell serviu na Massachusetts General Court (1726-1727), e no consello do gobernador (1727-1759), sendo o seu presidente durante dezaoito anos. E aínda que non tiña estudos de dereito foi xefe de xustiza da Court of Common Pleas desde 1730 deica a súa morte.

Durante a Guerra de Sucesión Austríaca, coñecida en América como Guerra do Rei Xurxo propuxo un plan para organizar unha expedición contra os franceses. Recrutou voluntarios, financiou e adestrou as tropas que ían participar nesa campaña. Encabezou a expedición como comandante en xefe, co apoio dun escuadrón naval británico ás ordes do capitán Peter Warren. Eles atacaron a que se consideraba a mellor fortificación costeira en América do Norte, Louisbourg, na Illa de Cabo Bretón, capturárona o 16 de xuño de 1745, despois de seis semanas. Pola súa acción o rei nomeouno baronet, foi o primeiro americano en o recibir, tamén foi promocionado a Tenente Xeneral e o rei recibiuno na visita que realizou a Londres en 1749. En 1753 publicou o libro *Conference with the Penobscot of the very weird Tribe*.

En 1755, durante a Guerra dos Sete Anos, coñecida en América como a Guerra Franco-India, foi promovido a Maior Xeneral responsable da defensa da fronteira de Maine e Nova Hampshire. Entre marzo e agosto de 1757 actuou como gobernador en funcións de Massachusetts. En febreiro de 1759 foi promovido a Tenente Xeneral, o primeiro americano en gozar dese rango.

A cidade de Pepperell, Massachusetts leva o seu nome.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1153790
* WorldCat
* VIAF: 2903208
* BMT: 204153
* CERL: cnp00368804
* EBID: ID
* FAST: 97642
* GND: 104343818
* ISNI: 0000 0000 7367 5691
* LCCN: n82111893
* ODNB: 21899
* OL: OL5166877A
* SNAC: w6cf9q7z
* WikiTree: Pepperrell-70

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Voluta (homónimos).
Volutas en chapitel xónico.
Volutas en chapitel composto segundo Vignola.
Unha **voluta** (do latín *voluta*, de *volvere*, dar voltas) é un ornamento en forma de espiral, característico do capitel xónico. Posteriormente foron incorporadas nos chapiteis das columnas das ordes corintias e compostas. Normalmente se encontran catro volutas nos chapiteis xónicos, oito nos chapiteis compostos e versións máis reducidas (ás veces chamadas *helix*) nos corintios.

Descrición
----------

Suxestionouse que este motivo decorativo estaba inspirado na curva dos cornos dos carneiros, na forma da cuncha dos cascarolos ou tal se derivaba da espiral natural do óvulo dunha especie común de trevos, nativos de Grecia. Alternativamente, pode ter, simplemente, unha orixe xeométrica.

Introducida polos gregos e máis tarde teorizada polo arquitecto romano Vitruvio para os edificios e estruturas clásicas, a voluta non limitou a súa utilización á arquitectura, senón que se utilizou dende sempre nunha ampla variedade de formas de arte. Dende tempos antigos, esta decoración tense encontrado en deseños de mobles, ourivaría, e olaría. Por exemplo, existe un tipo de cratera denominada de volutas por mor da forma das súas asas. Tamén na Antiga Grecia, o peiteado dalgunhas mulleres da época lembra as volutas dos chapiteis xónicos.

Dado que o motivo ornamental despregábase na antigüidade clásica, pasou a ser tamén un elemento común noutras arquitecturas, directa ou indirectamente inspiradas naquela, como a renacentista, barroca ou neoclásica: nestes estilos, podería utilizarse en calquera estrutura onde se requirise algún elemento de transición entre as liñas horizontais e verticais ou perpendiculares entre si.

Extremo do mastro en forma de voluta no violín.
A súa forma segue a ser común na construción de instrumentos de corda, que corresponde, normalmente, á terminación do mastro ou decoración do cavilleiro, coma nos violíns, violas ou contrabaixos.

Notas
-----

1. ↑  "Definición no Portal das Palabras". Arquivado dende o orixinal o 27 de decembro de 2014. Consultado o 27 de decembro de 2014.
2. ↑  Lajo, Rosina (1990). *Léxico de Arte*. Akal. p. 214. ISBN 84-7600-493-1.
3. ↑  "Volute". *A Dictionary of Architecture and Landscape Architecture*. James Stevens Curl. Oxford University Press 2006.
4. ↑  "Volute". *The Concise Oxford Dictionary of Archaeology*. Timothy Darvill. Oxford University Press, 2002.
5. ↑  '"Volute" in Koch, Wilfred, *Baustilkunde*, München , Orbis, 1994.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Voluta***  |

### Outros artigos

* Enrolamento
**William Millward**, nado en Filadelfia, Pensilvania, o 30 de xuño de 1822 e finado en Kirkwood, Delaware, o 28 de novembro de 1871, foi un político estadounidnese membro do Partido Republicano na Cámara de Representantes e director da Casa da Moeda dos Estados Unidos (1866-1867).

Traxectoria
-----------

Millward naceu no antigo barrio de Northern Liberties, en Filadelfia, fillo de Sara Knight e de William e de William Willward. Logo de asistir a diversas escolas públicas, dedicouse inicialmente á produción de coiro.

O Partido Republicano escolleuno como candidato no 34º Congreso, e foi elixido representante polo terceiro distrito de Pensilvania, posto que ocupou entre o 4 de marzo de 1855 e o 4 de marzo de 1857. Non tivo o mesmo éxito cando se presentou á reelección como candidato do Partido Unionista en 1856, mais si que acadou a reelección, novamente como republicano, no 36º Congreso, no que foi novamente representante, esta vez polo cuarto distrito de Pensilvania, entre o 4 de marzo de 1859 e o 4 de marzo de 1861. Neste último período, Milward foi o presidente da Comisión de Patentes da Cámara de Representantes.

O presidente Lincoln nomeouno axente da orde para o distrito Leste de Pensilvania de 1861 a 1865, condición que aproveitou para confiscar e destruír xornais e de orientación demócrata.

En setembro de 1866 recibiu o seu nomeamento como director da Casa da Moeda dos Estados Unidos da man do presidente Andrew Johnson, mais o seu nomeamento non chegou a recibir a preceptiva confirmación polo Senado, polo que se viu obrigado a abandonar o posto logo de seis meses de servizo.

Vida familiar
-------------

Estivo casado con Ellen Anderson, con quen tivo unha filla e dous fillos.

William Millward finou en Kirkwood, condado de New Castle, Delaware, en 1871, e foi soterrado no cemiterio *Laurel Hill,* de Filadelfia.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Hon. William Millward". *Geni.com*
2. 1 2 3 4  "Millward, William. 1822-1871". *Biographical Directory of the United States Congress*.
3. ↑  *Lincoln's Wrath: Fierce Mobs, Brilliant Scoundrels and a President's Mission*. Novembro de 2006. Páxina 261. ISBN 9781402228735
4. ↑  "Former Directors of the United States Mint". *United States Mint*.
5. ↑  "William Millward". *Find a Grave*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***William Millward*** |

### Bibliografía

* Smith, P. (2012). "Millward, William". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 259.

### Outros artigos

* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**James Pollock** | **Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos**1866-1867 | Sucesor:**Henry Linderman** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8015652
* USCongress: M000782

 |

* Portal:Estados Unidos de América
A **Área de conservación Guanacaste** é unha rede de áreas protexidas e Patrimonio da Humanidade da UNESCO na Provincia de Guanacaste, no noroeste de Costa Rica. O Patrimonio da Humanidade contén unha extensión ininterrompida de bosque tropical seco e un hábitat importante para varias especies vulnerables, incluíndo o Tapir de Baird, o Colibrí do mangleiral e o Gran guacamaio verde. No parque localizáronse máis de 7.000 especies de plantas e 900 de vertebrados.

Xeografía
---------

A superficie dos parques nacionais combinados suma 1470 km² desde 2004. Isto reflicte un proceso de crecemento a longo prazo, que comezou co establecemento do Parque Nacional de Santa Rosa en 1971. Durante varias décadas, compráronse terras circundantes e os parques nacionais próximos conectaronse á crecente área protexida, polo que a Área de Conservación de Guanacaste chegou a abarcar unha gran diversidade de bosque seco tropical, selva tropical, bosque nubrado e hábitats mariños. O parque contén preto de dous terzos dos animais en perigo de extinción de Costa Rica.

Formalmente pasou a formar parte do Sistema Nacional de Áreas de Conservación—SINAC en 1994, e do Patrimonio da Humanidade en 1999. En 2004, o Patrimonio da Humanidade ampliouse cunha propiedade privada que mide 15.000 ha na selva tropical de Santa Elena.

### Elementos

O Patrimonio da Humanidade inclúe:

* Parque Nacional de Santa Rosa
* Parque Nacional de Guanacaste
* Parque Nacional Volcán Rincón de la Vieja
* Refuxio de Vida Silvestre de Baía Junquillal

Notas
-----

1. 1 2  "Area de Conservación Guanacaste". *United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization*. Consultado o 14 de maio de 2021.
2. ↑  Pringle, Robert M. (2017). "Upgrading protected areas to conserve wild biodiversity". *Nature* **546** (7656): 91–99. Bibcode:2017Natur.546...91P. PMID 28569807. doi:10.1038/nature22902.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Área de conservación Guanacaste*** |

### Outros artigos

* Patrimonio da Humanidade en Costa Rica

### Ligazóns externas

* Ficha do sitio na UNESCO (en inglés e francés).
* Sitio web do Área de Conservación Guanacaste

| * v
* c
* e
Patrimonio da Humanidade en Costa Rica |
| --- |
|  | Parque Internacional La Amistad1 (1983)  ·  Illa Coco (1997)  ·  Área de conservación Guanacaste (1999)  ·  Esferas de pedra de Costa Rica (2014)

1 Compartido con Panamá |  |
| Patrimonio da Humanidade  ·  Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q775154
* WorldCat
* VIAF: 315528311
* WHC: 928bis

 |
**Yip Man** (tamén coñecido como **Yip Kai-Man**), nado o 1 de outubro de 1893 en Foshan e finado o 2 de decembro de 1972 en Hong Kong, foi un mestre chinés das artes marciais. Tivo un gran número de discípulos que máis tarde se converterían tamén en mestres, como o famoso Bruce Lee.

Biografía
---------

Sepultura de Yip Man
Iniciou a súa aprendizaxe do Wing Chun con Chan Wah-shun e rematou o seu adestramento con Sibak Leung Bik. Yip Man foi o primeiro mestre en ensinar abertamente a arte marcial do Wing Chun. Fíxoo cando tiña 55 anos como unha forma de gañar a vida na cidade de Hong Kong, onde tivo múltiples alumnos que, á súa vez, difundiron a arte por todo o mundo. É famoso entre outras cousas porque foi o mestre de Bruce Lee e estivo considerado como o mellor mestre de artes marciais do mundo. Da súa morte sábese que Lun Kai, un dos seus discípulos que o fora visitar, atopouno morto na súa residencia. O seu corpo descansa nun antigo cemiterio de Hong Kong, onde practicantes de todo o mundo o visitan para prestarlle homenaxe.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Ip Man*, filme de 2008 baseado na súa vida.
* *Ip Man 2*, secuela do 2010.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163830
* WorldCat
* VIAF: 291006811
* FAST: 490409
* IMDb: ch0143340
* ISNI: 0000 0003 7680 020X
* LCCN: n2012045314
* NKC: js20061201005
* NTA: 145656136

 |
**Álvaro Novas Rodríguez**, nado en San Clodio (Ribas de Sil) cara a 1897 e finado no mesmo concello o 13 de xullo de 1937, foi un político socialista galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Pumares (San Clodio). Militante do PSOE. Na República foi recadador municipal de Quiroga e depositario dos fondos municipais do Concello de Quiroga. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934, foi procesado por movementos sediciosos, e por delito contra os medios de comunicación por medio de explosivos con Marcelino Fernández Prada e Eduardo Amador Corzo. Foi detido na Rúa a mediados de outubro con Miguel Álvarez Domínguez, Domingo Yáñez Losada, Modesto Álvarez Vázquez e Marcelino Fernández Prada. Estivo expatriado en Francia con Marcelino Fernández Prada até a amnistía decretada trala vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, sendo recibidos e homenaxeados en San Clodio de Ribas de Sil a finais de febreiro de 1936.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. Foi asasinado na adega de Juana Longa de Pumares en San Clodio de Ribas de Sil o 13 de xullo de 1937. Incoáronlle causa militar ás forzas de orde público pola súa morte.

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 23-10-1934, p. 4.
2. ↑  *BOE*, 8-12-1934
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-10-1934, p. 12.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 16-10-1934, p. 4.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 26-2-1936, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2007). *Memoria(s) de Marcelino Fernández Prada. Un alcalde socialista e revolucionario*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-177-3.
* Souto Blanco, María Jesús (1998). *La represión franquista en la provincia de Lugo (1938-1940)*. Sada: Do Castro. pp. 52–54. ISBN 84-7492-891-5.

### Ligazóns externas

* 

* Álvaro Novas Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Entrada a Ylä-Anus
**Ylä-Anus** (en ruso: *Верхнеолонецкий*) é unha localidade de 321 habitantes do municipio de Kotkatjärvi no distrito Olonets da República de Carelia.

Localización
------------

Sitúase na beira nordés do lago Voruzjärvi, a 2 km da estrada K 21 (antiga M 18) que une Murmansk con San Petersburgo, a 21 km ao norte do lago Kotkatjärvi e a 65 km da vila de Olonets

Historia
--------

No século XIX coñecíase como Reboinselgy e pertencía ao uezd do Olonets da gubernia de Olonets. Durante a segunda guerra ruso-finesa (1941 – 1944) a localidade quedou practicamente destruída e logo da guerra construíronse vivendas para os traballadores forestais 

No ano 2009 erixiuse unha igrexa ortodoxa dedicada a San Tadeo de Petrozavodsk.

Demografía
----------

En 1959 a localidade tiña 900 habitantes.

| **2009** | **2010** | **2013** |
| --- | --- | --- |
| 432 | ↘327 | ↘321 |

Notas
-----

1. ↑  "Численность населения в разрезе сельских населённых пунктов Республики Карелия по состоянию на 1 января 2013 года". *library.karelia.ru*.
2. ↑  *Karelija: entsiklopedija* **1**. Petrozavodsk: Petropress. 2007. p. . 207.
**Zona Press** é unha revista especializada no baloncesto galego fundada en outubro de 2012. A súa periodicidade é anual, cun número por temporada, aínda que na temporada 2016/2017 se publicaron dous números. Os seus contidos céntranse nas ligas ACB, LEB Ouro e Prata e Liga Feminina e LF2 por seren nas que máis equipos galegos de elite compiten, prestándolle tamén especial atención á liga de baloncesto en cadeira de rodas. A súa distribución realízase en librarías e nos pavillóns do Obradoiro, do COB Ourense, do Breogán e do Básquet Coruña, e organiza unha entrega de premios anual en que galardoa as mellores profesionais e clubs de baloncesto de Galicia.

Notas
-----

1. ↑  ""Zona Press"". *www.facebook.com*. Consultado o 2019-03-21. Esta tempada faremos dúas revistas. Esta é a primeira, a número 17.
2. ↑  ""Zona Press"". *www.facebook.com*. Consultado o 2019-03-21.
3. ↑  "Nace Zona Press, a revista galega para os amantes do baloncesto". 06/10/2012. Consultado o 21/03/2019.
4. ↑  "V Premios Zona Press | Veinticinco Producciones". *www.veinticincoproducciones.com*. Consultado o 2019-03-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de Facebook