O ***Appendix Probi*** é un texto atribuído a un tal Probus que data do século III da nosa era e que recompila os erros frecuentes na fala opóndoos ás formas correctas do latín clásico (se ben, ás veces, o autor confúndese e considera incorrecta a forma clásica, ou mesmo recomenda grafías anómalas, como en ***amfora non ampora***, en que dá por válido o *-f-* en lugar do clásico *-ph-*).

Para comprender que exista un texto como o *Appendix Probi* é preciso entender que os romanos vivían en situación de diglosia: a lingua de cada día non era o latín clásico, o latín dos textos literarios ou *sermo urbanus* (o 'discurso urbano', é dicir, refinado) atopábase estancado pola gramática (como xa o estaba o sánscrito na mesma época na India), senón unha forma distinta aínda que próxima, nun proceso de desenvolvemento máis libre, o *sermo plebeius* ('discurso plebeo'). Parece que o latín clásico era falado polas clases sociais elevadas, mentres que o *sermo plebeius* era a lingua do pobo, os comerciantes e os soldados. Sen posibilidade de acceder ao status de lingua literaria, o latín vulgar é por nós coñecido sobre todo grazas ós estudos de fonética histórica, ás citas e críticas pronunciadas polos falantes dun latín literario, así como por mor das numerosas inscricións, rexistros, contas e outros textos correntes. Doutra banda, o *Satyricon* de Petronio, unha especie de «novela» escrita probablemente no primeiro século da nosa era, é un testemuño importante desta diglosia: segundo a súa categoría social, os personaxes exprésanse nunha lingua máis ou menos próxima á arquetipo clásico.

Velaquí algúns exemplos de «faltas» citadas por Probus (segundo o modelo *A non B*, '[diga] A, non B'), clasificadas aquí segundo o tipo de evolución fonética e acompañadas de comentarios que permiten sinalar as principais diferenzas entre o latín clásico e o latín vulgar. Non é posible ser exhaustivo na materia e incluír referencias a todas as diferenzas entre o latín clásico e o vulgar, pero o *Appéndix Probi* pode constituír unha introdución pertinente sobre o asunto:

**1. *cálida non calda*, *másculus non masclus*, *tábula non tabla*, *óculus non oclus* etc.**
Estes exemplos mostran que as vogais postónicas ou as pretónicas desaparecían. Nas palabras latinas *cálida*, *másculus*, *tábula* e *óculus* a vogal seguinte á tónica era breve. Este enmudecemento proba tamén que o acento tonal do latín clásico se volveu acento de intensidade en latín vulgar (pois un acento tonal non tería influencia ningunha sobre as vogais átonas da contorna). Recoñécense nesta lista o devir de *caldo*, *macho*, *táboa* e *ollo*, notándose a evolución xa descrita.
**2. *vínea non vinia*, *sólea non solia*, *láncea non lancia* etc.**
Vese nesta pasaxe que en latín vulgar /e/ breve ante vogal vólvese semiconsoante /j/; o fenómeno é denominado consonantización e consiste, tras consoante, na palatalización; estas consoantes palatalizadas (que poden provir doutras fontes), son importantes na evolución das linguas románicas a causa do déficit que o latín tiña en canto a sons palatais, desequilibrio que ao cabo orixinou a transformación de gran parte das consoantes primitivas do latín, por obra deste elemento palatal denominado xenericamente iode. Esta transformación explica por que se obtén, por exemplo, *viña* (con /nj/ ante /a/, sinalada nas linguas románicas por distintas grafías: o dígrafo *gn* en francés e en italiano, *ny* en catalán, *ñ* en castelán e en galego, *nh* en portugués e occitano etc.).
**3. *auris non oricla*.**
Obsérvase, en primeiro lugar, a monotongación ou redución de antigos ditongos: /au/ monotonga en /ou/, e en latín vulgar /ae/ faino en /e/ aberto, do mesmo xeito que /oe/ pasa a /e/ pechado. Despois, o uso dun sufixo diminutivo -culus agregado á raíz auris ('orella'), dá lugar a *auricula*, 'pequena orella'. O emprego de diminutivos en latín vulgar é frecuente. Por outra banda, bótase de ver a caída do /ou/ breve tras vogal acentuada, e o encontro entre /k/ e /l/ dá lugar ao grupo /k'l/ e á aparición dun novo fonema consonántico.
**4. *auctor non autor.***
Destácase aquí unha simplificación ou redución de grupos consonánticos; así, /kt/ pasa a /t/, dando *autor* en castelán e catalán, e *auteur* en francés; polo mesmo, /pt/ pasa a /t/ (*septem*, *scriptum*, *ruptum*), que evolucionaron en *sete*, *escrito* e *roto*.
**5. *rivus non rius*, *sibilus non sifilus.***
O son /w/ do latín ou wau evolucionou de xeitos diversos, sexa enxordecéndose ata a desaparición entre vogais (*ri(v)us*, que dá *río*, *pa(v)or* que dá *peur* en francés ou *paura* en italiano), ou en espirante bilabial sonora despois reforzada en /v/ (na maioría das linguas románicas); /p/ e /b/ en posición intervocálica coñeceron a mesma sorte.
**6. *pridem non pride.***
Este último exemplo mostra que o /m/ final de palabra non se pronuncia xa. Este enmudecemento é a orixe da desaparición do mecanismo das flexións; as linguas románicas non utilizan, en efecto, xa as declinacións latinas e optan por utilizaren preposicións que naceron como un sistema auxiliar e aos poucos foron substituíndo á flexión.

Véxase tamén
------------

* Linguas románicas

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Appendix Probi*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q476568
* WorldCat
* VIAF: 182941161
* BIBSYS: 6076493
* FAST: 1776217
* GEC: 0004547
* GND: 4512493-0
* LCCN: no2007074008
* MAG: 2777931748
* SUDOC: 135682533

 |