recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Telescopio (homónimos).
Constelación de Telescopium Herschelii.
**Telescopium Herschelii** (latín para *Telescopio de Herschel*) é o nome dunha constelación, hoxe en día en desuso, creada por Maximilian Hell no 1781 na honra do famoso astrónomo William Herschel. Estaba situada entre as actuais constelacións de Lynx, Auriga e Xémini.

Existiron inicialmente dúas destas constelacións, ambas inseridas no 1789 polo astrónomo húngaro de nacemento Maximilian Hell, director do Observatorio de Viena, en conmemoración do descubrimento de Urano por William Herschel. As dúa constelacións flanqueaban a zona na que o novo planeta fora atopado. **Tubus Herschelii Major**, coma a chamou Hell, representaba o telescopio Herschel de 20 pés de longo (6 m) e ficaba entre Xémini e Auriga. **Tubus Herschelii Menor**, que estaba entre Orión e Taurus, representaba o telescopio reflector de Herschel de 7 pés (2 m).

Johann Elert Bode reduciu estas constelacións a unha no seu atlas *Uranographia* de 1801 baixo o nome Telescopium Herschelii. Bode situou esta constelación onde Hell situara Tubus Herschelii Major, e describiuna coma o telescopio Herschel de 7 pés có que en realidade se fixera o descubrimento de Urano.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Telescopium Herschelii. Obsolete constellations (Shane Horvatin) Arquivado 17 de xullo de 2010 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Telescopium Herschelii. Star Tales (Ian Ridpath) *(en inglés)*

|  |
| --- |
| **Constelacións obsoletas**  incluíndo Argo Navis de Ptolomeo |
| Anser | Antinoo | Argo Navis | Asterion | Cancer Minor | Cerberus | Chara | Custos Messium | Felis | Frederici Honores/Gloria Frederici | Gallus | Globus Aerostaticus | Jordanus | Lochium Funis | Machina Electrica | Malus | Mons Maenalus | Musca Borealis | Noctua | Officina Typographica | Polophylax | Psalterium Georgii/Harpa Georgii | Quadrans Muralis | Ramus Pomifer | Robur Carolinum | Sceptrum Brandenburgicum | Sceptrum et Manus Iustitiae | Solarium | Tarandus vel Rangifer | Taurus Poniatovii | Telescopium Herschelii | Testudo | Tigris | Triangulum Minor | Turdus Solitarius | Vultur |
**Nicolasa Pradera Mendive**, nada en Markina-Xemein o 7 de decembro de 1870 e finada en Madrid en 1959, foi unha afamada cociñeira vasca fundadora dos restaurantes que levan o seu nome en diferentes cidades españolas, cos que a cociña vasca adquiriu renome a nivel estatal.

Traxectoria
-----------

Como era costume na época púxoselle o nome do santo do día, san Nicolao. De nova entrou a servir na familia Gaitan de Ayala, facendo labores de axudante de cociña. Cando unha das fillas desa familia casou e se trasladou a Donostia (Guipúscoa), foise con ela ao seu novo domicilio e fíxose cargo da cociña.

Casou con Narciso Dolhagaray Picabea, que rexentaba unha das carnizarías máis famosas da cidade, e entre ambos abriron un restaurante en 1912 na rúa Alamar nº 4, a logo senlleira "Casa Nicolasa". A cidade de San Sebastián era naquela época un dos principais destinos turísticos da Península Ibérica, ao que acudía a nobreza e a clase podente da época.

O restaurante "Casa Nicolasa" enseguida adquiriu renome e fama entre os veraneantes e é loado por figuras como Gregorio Marañón. Nos seus reservados fixéronse moitos acordos de todo tipo, transcendentais para o devir político e económico do país.

No ano 1932 vendeu o restaurante a María de Urrestarasu e abriu un novo en colaboración cos seus fillos en pleno paseo da Concha, o restaurante "Andia". Despois da Guerra civil española, en 1940, abriu o restaurante "Nicolasa" en Madrid, primeiro na rúa Sevilla e logo en Velázquez.

Notas
-----

1. ↑  "La casa que creó Nicolasa Pradera y encierra tantos secretos" *El Diario Vasco*, 07-10-10.
2. ↑  Pradera Mendive, Nicolasa (1943). *La cocina de Nicolasa*. Icharopena. Arquivado dende o orixinal o 12 de xaneiro de 2013. Consultado o 16 de setembro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Adiós a Casa Nicolasa" *(en castelán)*.
* Nicolsa PraderaArquivado 29 de setembro de 2015 en Wayback Machine. na páxina do Concello de Markina-Xemein *(en éuscaro)* *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3328338
* WorldCat
* VIAF: 87479412
* Auñamendi: 118450
* BNE: XX1723831
* ISNI: 0000000061000021

 |
Basílica de Santa Sabina de Roma, de arquitectura paleocristiá, construída no século V.
A **arquitectura paleocristiá**, tamén chamada **arquitectura cristiá primitiva**, é aquela que foi realizada entre finais do século III –baixo o mandato de Constantino I o Grande– até o século VI –na época do emperador Xustiniano I. Xorde principalmente para satisfacer a necesidade de construción de estruturas de seu para a relixión cristiá.

Aínda que se orixinou en Siria e Exipto, axiña pasou a Occidente, e vai ser en Roma –centro da cristiandade– onde se produciron as primeiras manifestacións de monumentos de arquitectura, no eido dos cemiterios ou catacumbas; era unha etapa de clandestinidade por mor das persecucións ás que eran obxecto aqueles que practicaban a relixión cristiá. Nesta mesma época, para celebrar as asembleas de culto relixioso empregábanse vivendas privadas, adaptando algunhas das súas salas para estes fins (*domus ecclesiae*).

A etapa seguinte comeza no ano 313 co Edicto de Milán, promulgado polos emperadores Constantino I o Grande –despois da súa conversión– e Licinio, segundo o cal outorgáronselles ós cristiáns plenos dereitos de manifestación pública das súas crenzas:

Notas
-----

1. 1 2  López Villa 2003: p.67

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arquitectura paleocristiá Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Alonso Pereira, José Ramón (2005). *Introducción a la historia de la arquitectura. De los orígenes al siglo XXI* (en castelán). Barcelona: Editorial Reverté. ISBN 84-291-2108-0.
* Balderas Vega, Gonzalo (2008). *Cristianismo, sociedad y cultura en la Edad Media: una visión contextual* (en castelán). México D.F.: Universidad Iberoamericana. ISBN 9789688596548.
* Barral i Altet, Xavier (1987). *Historia Universal del Arte: La antigúedad Clásica. Volumen II* (en castelán). Barcelona: Editorial Planeta. ISBN 84-320-8902-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2494008
* BNCF: 2318
* NKC: ph137176

 |
Coordenadas: 43°23′59″N 8°11′00″O﻿ / ﻿43.399715424702, -8.1833864539399

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Breamo.
O **Monte Breamo** é un monte situado no concello coruñés de Pontedeume. Os seus 305 metros fan del o punto máis alto do occidente do concello eumés.

Ermida de San Miguel vista desde a área recreativa

Etimoloxía
----------

Hai varias teorías sobre a orixe do nome. Para Ángel del Castillo deriva dun monte sagrado de nome *Brigamo*. Antonio Couceiro Freijomil afirma que o nome provén do mítico *rei Brigo* que edificou alí un castro. Finalmente Isidoro Millán González-Pardo non dubida en atribuírlle unha orixe celta, concretamente do vocábulo gaélico *bri* (monte). Basea a súa afirmación en que na documentación máis antiga existente úsase o termo *Briamo* alternándose co de *Breemo*

Morfoloxía e hidroloxía
-----------------------

É un monte senlleiro situado no corazón do Golfo Ártabro, dominando a entrada a el desde o mar. Aos seus pés esténdense as rías de Ares e de Betanzos. As vistas da costa son espectaculares, chegando a verse en días claros as illas Sisargas.

Ten numerosos mananciais que alimentan as fontes públicas das parroquias situadas na súa aba, que son as eumesas de Breamo, Pontedeume, Centroña, Boebre e Vilar; e a de Vilanova no concello de Miño.

Porén, debido á súa proximidade á costa, non ten longos cursos de auga, a excepción da vertente sur onde teñen unha certa entidade o *Rego dos Muíños* que desemboca na praia de Perbes, e o *Regato de Dandel* que verte no río Xarío.

Acción do home
--------------

Desde tempos remotos o home deixou a súa pegada no monte Breamo. A referencia máis antiga é a da cidade ártabra de Ardóbriga nomeada polos conquistadores romanos. É situada por algúns historiadores no Castro de Centroña, na aba noroeste do monte.

No cume do monte está a ermida de San Miguel que é o que queda dun antigo mosteiro, edificado probabelmente sobre outro templo pagán anterior. Nos arredores da ermida hai unha área recreativa.

O cemiterio novo de Pontedeume foi construído a rentes da estrada que sobe ao monte.

Os lugares da parroquia de Breamo de O Barro, Cermuzo, As Pedridas e Vista Alegre aséntanse na aba do monte.

Notas
-----

1. ↑  Castro Álvarez, Carlos de (1995): "En torno al real priorato de San Miguel de Breamo y su iglesia. *Cátedra* nº 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Visor IBERPIX Arquivado 13 de decembro de 2013 en Wayback Machine. do Instituto Xeográfico Nacional.
Deseño para unha mesa por Meissonnier, París, c. 1730.
**Juste-Aurèle Meissonier** (1695-1750) foi un ourive, escultor, pintor, arquitecto e deseñador de mobles francés.

Meissonier foi quen realizou a primeira e fundamental contribución á linguaxe artística coñecida como rococó xa que foi el quen propagou o estilo polos seus deseños e obras, caracterizados pola asimetría e o dinamismo das formas, baseadas na ondulación das curvas e contracurvas en tódalas direccións espaciais, a fluidez, a imaxinación e libre inventiva da súa linguaxe coa introdución da forma rochosa mariña e outros elementos mariños.

Da súa obra só se conservan tres pezas, unha caixiña de ouro e lapislázuli, un candelabro de prata e dúas sopeiras.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1364279
* WorldCat
* VIAF: 7556191
* AGORHA: 51327
* BMT: 38058
* BNE: XX5634486
* BNF: 13573339g
* CERL: cnp00568003
* DeutscheBio: 122109899
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1834245
* GEC: 0041765
* GND: 122109899
* ISNI: 0000 0001 1487 4540
* KulturNav: ID
* LCCN: n87916364
* NLA: 35345613
* NTA: 296701343
* OL: OL5255142A
* PTBNP: 235500
* RKD: 55051
* SUDOC: 069404356
* ULAN: 500125186

 |
A **Banda de música Municipal de Agolada** é unha agrupación musical con sede no lugar de Agolada, na parroquia de Ferreiroa, no concello pontevedrés de Agolada.

Historia
--------

Fundada en 1993, está considerada como a continuación da Cultural de Brántega, desaparecida nese mesmo ano. O seu primeiro director foi José Manuel Collazo Verde, ao que seguiu en 1994 José Luis Quintás Carreira, que deixaría a batuta no 2007. Neste período viaxou a diversos puntos da Península Ibérica e gañou varios premios, a nivel provincial e galego. Nilo Jesús García Armas fíxose cargo da batuta trala marcha de Quintás, encargándose tamén da dirección da escola de música.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Currículo da banda
* Unha terra de bandas (VII), Faro de Vigo.

| * v
* c
* e
Bandas de música da comarca do Deza (Pontevedra) |
| --- |
| 
* Agolada
* Artoño
* A Baíña
* A Bandeira
* Bendoiro
* Bermés
* Brántega
* Camanzo
* Cira
* As Cruces
* Filgueira
* Goiás
* Lalín
* Lamela
* Mato
* Merza
* Moimenta
* Noceda
* A Penela
* Piloño
* Ponteledesma
* Prado
* Sanxurdo
* Silleda
* Soutolongo
* Ventosa
* Vilatuxe
* A Xesta

 |
Mona de Pascua tradicional.
Outra mona de Pascua.
A **mona de Pascua** é un doce elaborado cunha masa fermentada de fariña, ovos e azucre, cocida no forno e decorada con ovos duros ou figuras de chocolate, que adoitan regalar os padriños e madriñas aos seus afillados e afilladas pola Pascua. A mona é unha sobremesa de gran tradición en todo o Mediterráneo; prepárase nas rexións murciana, valenciana, catalá, aragonesa e castelá-manchega. A súa degustación simboliza que a Coresma e as súas abstinencias remataron. O nome provén da *munna* ou *mouna*, termo árabe que significa «provisión da boca», regalo que os musulmáns facían aos seus señores.

En Galicia non existe a mona en si; o tradicional era que os padriños regalasen ovos aos nenos; tamén se facían biscoitos ou pan doce con manteiga no que se lle puñan por riba ovos coa casca e se cocían no forno. Hoxe en día a tradición da Pascua galega é un roscón ou rosca. En Asturias ocorre o mesmo, o tradicional é un roscón que se denomina *peragata* ou *bolla*.

Notas
-----

1. ↑  VV. AA. (2012) Dicionario de alimentación e restauración. Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Roscón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3034906
* GEC: 0234982

 |
**Esteban Quiñones Nistal**, nado en San Cristóbal de la Polantera cara 1908, foi un mestre e político español.

Traxectoria
-----------

Sobriño de Alfredo Nistal Martínez. Participou na creación do Círculo recreativo de San Cristóbal de la Polantera. Na Segunda República Española militou en Unión Republicana e foi xestor do Concello. Cando tiña 28 anos de idade produciuse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e o seu pai, Eladio Quiñones Blanco, foi asasinado por falanxistas. Foi mobilizado en 1937 para integrarse no exército franquista, pero desertou por temor a sufrir represalias. Primeiro agochouse nun tobo da súa su casa e despois fuxiu á Pobra do Brollón, onde a súa irmá Felicidad, tamén mestra, casara cun veciño de Nogueiras que pertencía a unha familia de labregos acomodados. Agochouse e salvou a vida coa axuda dos irmáns Gumersindo e Remedios de Vilarmao caseiros da familia do seu cuñado. Ás veces agochábase na súa casa, pero por precaución moitas noites ía ao Burato dos Mouros, a boca dunha antiga mina situada na aba do castro de San Lourenzo. Gumersindo cargaba con el para cruzar o río que tiñan que atravesar para chegar ao castro, para de que non pasase a noite cos pes mollados.

En 1940 decidiu entregarse voluntariamente no goberno militar de Lugo. En xuño de 1941 o xuíz instrutor de Lugo considera que Esteban incorreu nunha falta grave de deserción en tempo de guerra, e imponlle un correctivo de catro anos de recarga no servizo militar. O 7 de marzo de 1942, e mentres o proceso segue o seu curso, decrétase a prisión atenuada no seu domicilio e despois prisión preventiva na cadea militar de León. Xulgado o 22 de outubro de 1942, acusado de auxilio á rebelión, foi condenado a cadea perpetua, que despois foille conmutada a doce anos de prisión. Cando saíu en liberdade vixiada foi desterrado e viviu en Cereixa. En 1945 foi indultado. Durante uns anos viviu de dar clase en Nogueira e despois empregouse como contable nunha empresa familiar do barrio da Estación, onde a súa muller coidaba dunha pequena granxa de porcos.

Vida persoal
------------

Casou con Remedios, a muller que o acolleu en Vilarmao.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Olga Novo: "Don Esteban no burato dos mouros" 8/8/2019.

### Ligazóns externas

* "Un maestro republicano escondido en el castro de Cereixa" *La Voz de Galicia*, 20/8/2019.
Coordenadas: 46°48′33″N 9°50′23″L﻿ / ﻿46.809055555556, 9.8398333333333
**Davos** (en romanche *Tavau*, en italiano *Tavate*) é unha cidade e comuna Suíza do cantón dos Grisóns, situada no distrito de Prättigau/Davos, círculo de Davos.

Vista de Davos dende o ar no inverno
A partir do 1 de xaneiro de 2009 trala fusión coa comuna de Wiesen, Davos converteuse na comuna máis grande de Suíza, quitándolle o posto á comuna valesana de Bagnes.

Xeografía
---------

Limita ao norte con Klosters-Serneus, ao leste con Susch, ao sur con S-chanf e Bergün/Bravuogn, ao suroeste con Filisur e Schmitten, e ao oeste con Arousa e Langwies.

Puntos de interese xeral
------------------------

Davos é famoso por ser a sede do encontro mundial do Foro Económico Mundial, no que se reúnen as elites sociais e económicas do mundo. Tamén é famosa pola celebración de eventos de deportes de inverno, como a Copa Spengler, o torneo de clubs máis antigo de hóckey sobre xeo.

Davos non é só un dos maiores lugares de vacacións de montaña, de deportes e de congresos nos Alpes, senón tamén a cidade de Europa de maior altitude (1560 - 2844 metros, 5100 - 9300 pés). Davos atópase na parte suroriental de Suíza, no cantón dos Grisónss. O idioma oficial é o alemán. Davos é un lugar multicultural; practicamente todo o mundo pódese entender en inglés, francés ou italiano.

A Davos chégase comodamente desde todas partes en automóbil ou en tren. O aeroporto máis próximo é o Zúric, a viaxe en auto desde alí dura 2 horas e en tren tárdase 2 horas e 30 minutos.

Datos de Davos
--------------

Davos sitúase a unha altitude de 1.560 m (5.100 pés). A súa poboación é de 10.491 habitantes no 2005.

Conta con:

* 100 restaurantes.
* 24.000 camas entre hoteis e casas de vacacións.
* 200 tendas nas que se pode pagar con francos suízos CHF, euros EUR e cartas de crédito.
* 54 instalacións.
* 1 estación de remonte a 2.844 metros (9.300 pés).
* 300 quilómetros de pistas de esquí (186 millas) cunha pista de 12 quilómetros.
* 97 quilómetros de camiños para sendeirismo no inverno (60 millas).
* Campo de golf de 18 buracos
* 75 quilómetros de itinerarios para esquí de fondo (47 millas).

Cidades irmandadas
------------------

* Aspen
* Francia Chamonix
* Sanada

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Davos*** |

### Ligazóns externas

* Web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q68097
* WorldCat
* VIAF: 144322150
* BRE: 2627025
* GEC: 0021648
* GeoNames: 2661041
* GND: 4011220-2
* HDS: 001571
* LCCN: n80083777
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge463337
* OSM: 1684068

 |
Touciño do ceo *da casa*.
O **touciño do ceo** é un doce feito con xemas de ovo e azucre. que é unha das sobremesas tradicionais de España e Portugal.

Touciños do ceo á venda.
Consiste nunha especie de torta, moi parecida a un flan, feita con azucre caramelizado e unha gran cantidade de xemas de ovo, compacta e de cor amarela intensa. Nalgunhas partes de Portugal engádense tamén améndoas moídas e, ás veces, cabelo de anxo.[]

Faise en toda a Península Ibérica, pero é sobre todo típico de Andalucía, especialmente en Xerez da Fronteira (Cádiz) e en Asturias, onde ten moita sona o que se fai en Grau, en España, e de Guimarães, Braga e Tras os Montes, en Portugal.

Etimoloxía posíbel
------------------

O nome *touciño do ceo* débese ao feito de que, ao parecer, a versión orixinal tiña graxa de porco como ingrediente, e que a sobremesa tivo a súa orixe nos conventos.

Historia
--------

A tradición sitúa a súa orixe en Xerez da Fronteira hai máis de 500 anos. As primeiras noticias do touciño do ceo remóntanse ao ano 1324 e, segundo as fontes, foi creado polas monxas do Convento do Espírito Santo desa localidade andaluza.

A súa orixe está ligada á elaboración do viño da zona e ao emprego masivo de claras de ovo usadas para a clarificación do viño de Xerez. O resto, as xemas, os fabricantes do viño dábanllas ao convento de monxas, as que, co fin de reutilizalas, deseñaron a sobremesa "touciño do ceo".

Actualmente o concello de Xerez da Fronteira está realizando trámites para a concesión dunha Indicación Xeográfica Protexida.

Receita
-------

Para realizar un touciño do ceo só se necesita xema de ovo, azucre e auga. Para realizalo basicamente hai que facer un almibre co azucre en auga. Cando está tépedo vanse engadindo as xemas, baténdoas. Ponse a mestura nun recipiente caramelizado e quéntase ao baño maría até que estea coagulado, é dicir, con consistencia de flan. Debe servirse frío.

Notas
-----

1. ↑  **Touciño do ceo**, no *Gran dicionario Xerais da lingua*. 2009, Vigo: Xerais. ISBN 978-84-9914-070-4,
2. ↑  "Receta de Tocino del cielo de Jerez".
3. ↑  "¿Cual es el origen de los tocinos de cielo?" Youtube.
4. ↑  "Jerez quiere que su tocino de cielo sea solamente suyo".
5. ↑  "Tocino de cielo de Jerez"

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Touciño do ceo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Condesa de Pardo Bazán (1996): *La cocina española antigua*. A Coruña: Academia Galega de Gastronomía. ISBN 84-600-9327-1, p. 385. Ed. facsímile autorizada pola RAG da orixinal (Madrid, 1913) da Sociedad Anónima Renacimiento. Colección *Biblioteca de la Mujer*, dirixida pola propia Pardo Bazán.
* Ortega, Simone (1972): *Mil ochenta recetas de cocina*, 12ª ed. Madrid: Alianza Editorial. Col. "El Libro de Bolsillo". ISBN 84-206-1428-9, páx. 626-627.

### Outros artigos

* Almibre
* Flan

### Ligazóns externas

* Receita *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q956137
* GEC: 0268241

 |
A **arquitectura da Idade Media** en Europa, é unha arquitectura centrada no elemento relixioso cristián e o principal esforzo construtivo van ser a construción de catedrais. A idade media desenvolve tamén unha arquitectura militar coa construcións de castelos.

Considérase que este período recorta tres estilos arquitectónicos: a arquitectura prerrománica, a arquitectura románica e a arquitectura gótica.

Arquitectura relixiosa
----------------------

As igrexas toman como referencias as antigas basílicas romanas e predomina nelas a planta de cruz latina; as catedrais e igrexas da Europa Oriental toman como referencia o estilo bizantino e a planta de cruz grega.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arquitectura románica
* Arquitectura gótica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1349760
* JSTOR: medieval-architecture
* MAG: 152791554
* NKC: ph126227
* Treccani: l-architettura-caratteri-e-modelli-periodo-tardoantico-e-medievale\_(Il-Mondo-dell'Archeologia)

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
*In vino veritas* por Pólya.
***In vino veritas*** é unha locución latina que significa literalmente "no viño está a verdade". Aínda que a frase aparece na Naturalis Historia  de Plinio o Vello do seguinte xeito "volgoque veritas iam attributa vino est", é dicir "e xa popularmente a verdade foille atribuída ao viño..." pertence ao poeta lírico grego Alceo de Mitilene, cuxa obra conservamos de xeito moi fragmentado. Este foi un dos primeiros poetas do viño e a rosa, que influíron notablemente en Horacio. A obra deste último, moito mellor conservada, contén numerosas alusións ao viño.

Co tempo, esta expresión converteuse no título dun famoso ensaio do poeta danés Soren Kierkegaard, escrito a modo de imitación do Banquete de Platón. Trátase dun diálogo entre cinco estetas que departen en torno a unha boa mesa sobre os placeres sensuais.

A expresión adoita empregarse para dar a entender que o estado de embriaguez que proporciona o viño fai ás persoas ser máis sinceras.

Véxase tamén
------------

Notas
-----

1. ↑  Naturalis historia, 14, 50

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 15 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Celeiro e Mariñaos.

**Santa Cristina de Celeiro de Mariñaos** é unha parroquia que se localiza no concello de Barreiros. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 229 habitantes (116 mulleres e 113 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 255 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 177 habitantes, sendo 91 homes e 86 mulleres.

Patrimonio cultural
-------------------

### Igrexa parroquial

A igrexa parroquial é do século XVIII, segundo consta sobre a porta principal. Antigamente o cemiterio atopábase no propio atrio da igrexa pero trasladouse a finais do século XIX ou principios do século XX. Hoxe en día aínda son visibles dous nichos é unha lápida na que aparece gravada unha inscrición en castelán extraída do segundo Libro dos Macabeos, capítulo 12:

> 
> 
> *Santa y Saludable es la memoria de los difuntos, le pedimos a Dios que sus pecados sean perdonados*
>  Lib Macab cap 12
> 

### Lendas

#### O tesouro de Maeloc

Celeiro de Mariñaos esténdese ós pés do Monte Cornería, un dos puntos máis altos desta zona da Mariña. Alí disque foi soterrado, a gran profundidade, un baúl de ouro cunha pedra azul de poderes máxicos pertencente ó bispo bretón Maeloc.

### Festas

As festas na parroquia de Celeiro de Mariñaos son o 24 e 25 de Xulio, na honra da súa patroa Santa Cristina de Bolsena e o patrón de Galicia: Santiago. Ademais na segunda fin de semana de agosto ten lugar a Romería de San Caetano - Festa da Tortilla, nas inmediacións da capela de San Caetano e Virxe da Espiña.

Durante os últimos catro anos vén tendo lugar ó pe do río Masma o Festival Ao Son do Masma, unha cita coa música tradicional e a artesanía. O Festival ten lugar na primeira fin de semana de xuño, aínda que a edición de 2015 foi posposta ata setembro.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Celeiro de Mariñaos

| Lugares da parroquia de Celeiro de Mariñaos no concello de Barreiros (Lugo) |  |
| --- | --- |
| O Barral | O Carballo Branco | Rexa | As Saíñas | Xunto á Igrexa |

### Parroquias de Barreiros

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Barreiros |  |
| --- | --- |
| Cabarcos (San Xulián) | Celeiro de Mariñaos (Santa Cristina) | Reinante (Santiago) | San Cosme de Barreiros (San Cosme) | San Miguel de Reinante (San Miguel) | San Pedro de Benquerencia (San Pedro) | San Xusto de Cabarcos (San Xusto) | Vilamartín Pequeno (San Xoán Degolado) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Barreiros

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385881
* código INE: 27005050000

 |
Cuadriga ornamental na Porta de Brandeburgo, en Berlín, Alemaña.
A **cuadriga** (en latín: *quadriga*, de *quadri-*, "catro", e *jungere*, "xunguir"), en tempos da Antiga Roma, era un tipo de carruaxe tirada por catro cabalos en liña. O vehículo foi utilizado polos xenerais do Imperio Romano cando entraban triunfalmente nas cidades.

A cuadriga como símbolo
-----------------------

A **cuadriga** do reverso desta moeda romana da República dálle o nome de "cuadrigato"
Esta situación deulle un carácter "vitorioso" a este tipo de carro, polo que na cultura occidental os monumentos que representan este vehículo serven para conmemorar as vitorias.

O monumento deste tipo máis famoso é a **Cuadriga de Berlín** (Alemaña) que coroa a Porta de Brandeburgo. Esta escultura, obra de Johann Gottfried Schadow, foi retirada de Berlín en 1806 polo exército de Napoleón I, quen a levou a Francia como trofeo. Trala caída de Napoleón, a obra foi devolta a Berlín onde permanece actualmente. A obra foi gravemente danada durante a segunda guerra mundial, polo que nos anos 1950 foi necesario fundir novamante a escultura empregando os moldes orixinais.

Dende 2003, a asociación 'Werkstatt Deutschland' (*Taller Alemaña*) concede en Berlín cada 3 de outubro, día daReunificación alemá, o premio 'Quadriga' a persoas destacadas pola súa «amplitude de miras, pragmatismo, compromiso e credibilidade».

Outra cuadriga famosa é a que adorna o "Arco de Triunfo do Carrusel" en París (Francia), en terreos do Museo do Louvre.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *cuadriga*.
2. ↑  "Kohl recibirá premio Quadriga como 'destacado europeo de posguerra'". *Deutsche Welle 17/9/2005* (en castelán). 2005. Consultado o 3/9/2007.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Siegessäule
* Remodelación de Berlín

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cuadriga*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q155987
* AAT: 300239253
* BRE: 2055155
* GND: 7608225-8

 |
**Sadurniño de Tolosa**, finado en Tolosa (Francia) no ano 257, foi un misioneiro romano que predicou nas Galias, os Pireneos e a península Ibérica. Foi o primeiro bispo de Tolosa, onde foi martirizado polos pagáns segundo as *Actas de Surio*, aínda que outras testemuñas, coñecidas como as *Actas de San Sadurniño* sitúano no século I.

Traxectoria
-----------

A súa vida baséase en fontes tardías, como a *Passio Saturnini* do século V, que a presentan repleta de lendas e feitos inverosímiles. Así, as actas antigas que utiliza Gregorio de Tours na súa obra, considérano orixinario de Patras (Grecia) e sitúano moito antes, no século I, como discípulo directo de Xesús en Galilea e acompañante de San Pedro a Antioquía e Roma.

Parece que Sadurniño predicou nunha zona da Galia a mediados do século III e que cara ao ano 250 era o líder da comunidade cristiá, e como tal foi elixido primeiro bispo de Tolosa, no consulado de Decio e Grato. Probablemente era un dos "Apóstolos dos galos" que enviou o papa Fabián cara ao ano 250 a cristianizar a Galia.

En Tolosa xa había algúns cristiáns e conseguiu converter uns poucos máis. Tamén construíu un pequeno templo onde cada día celebraba misa. Para chegar a este templo pasaba por diante do capitolio da cidade, onde había un templo pagán. Parece que houbo confrontacións entre Sadurniño e os sacerdotes pagáns, que o obrigaron a facer un sacrificio aos deuses, cousa que se negou a facer, polo cal foi encarcerado e condenado a morte: foi ligado a un touro bravo que o arrastrou polas rúas ata a morte.

### Lenda de Pamplona

Sen fundamento histórico, atribúese a Sadurniño o bautismo de Honesto, a quen coñecería a comezos do súa predicación, en Nimes. Xuntos, continuaron a viaxe; en Carcasona, o prefecto romano encarcerounos pero un anxo liberounos. Honesto continuou ata Pamplona, desde onde chamou a Sadurniño. Cando chegou, converteron o senador romano Firme e a súa esposa, entre outros cidadáns. O fillo do senador, Fermín de Amiens, sería despois o bispo de Amiens e co tempo canonizado. Honesto foi martirizado na cidade e Sadurniño, con quen será o seu sucesor, Hilario, marchou cara ao norte, ata chegar a Tolosa.

É posible que a lenda se crease para xustificar que san Sadurniño sexa o patrón da cidade, ademais de relacionalo tamén coa historia de san Fermín.

Veneración
----------

A súa festa celébrase o 29 de novembro. É patrón de Pamplona, Tolosa (Francia) e Cagliari (Italia), ademais doutras localidades españolas como Artajona (Navarra), Sant Sadurní d'Anoia ou Sant Sadurní d'Osormort (provincia de Barcelona).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q512156
* WorldCat
* VIAF: 42978536
* Auñamendi: 107665
* BMT: 158301
* CERL: cnp00821640
* GEC: 0057675
* GND: 131704192

 |
Coordenadas: 42°07′01″N 6°57′28″O﻿ / ﻿42.11691389, -6.95775

Vista da aldea desde a igrexa.
**Barxacova** (*Barjacoba* en castelán e oficialmente) é unha aldea pertencente ao concello zamorano de Pías, na bisbarra de Seabra. Situado a uns 1330 metros sobre o nivel do mar, é unha das aldeas máis altas da provincia.

Como no resto do concello a lingua tradicional da localidade é o galego, polo que forma parte da Galicia estremeira. A orografía oriéntaa máis cara a Galicia ca ao resto da bisbarra de Seabra; de feito para ir a calquera outro concello da provincia de Zamora é preciso cruzar territorio ourensán.

Topónimo
--------

O nome da localidade é un orónimo. Deriva de "\*bárge(n)a cova"; e é polo tanto perfectamente descritivo da paisaxe, xa que a aldea está construída nunha varxa encaixada dentro dunha garganta sen saída río arriba. O adxectivo "cova" nestes compostos ten valor cualificativo: profundo, cóncavo.

Consérvase un testemuño antigo aínda non sometido á desaparición galega da nasal intervocálica: "Uargena Coua" (1154). "Varxa" e "varcia" son formas galegas co significado de "veiga, campo cultivado xunto a un río". No portugués rexístranse as variantes *varge*, *várgea*, *várzea* e *varja* (antigos *várcena* e *varza*), equivalentes á *bárcena* do castelán e o leonés. O topónimo repítese na parroquia de San Lourenzo de Barxacova, en Parada de Sil. No Bierzo occidental está o concello de Barxas, e na área de Braganza existe unha aldea chamada Varge, ambas coa mesma mesma orixe. Existen outros lugares tamén chamados a partir de derivados, como Barxela ou Barxamaior. Parece, logo, que as formas etimolóxicas *varxa* e *varcia* trocaron o uve polo be na toponimia. Barxa, tivo especial vixencia na franxa oriental do galego, mentres que barcia prevalece no centro e oeste. Trátase dunha base prerromana "*\*vargĩna*". Os cartularios recollen variantes uarçina, uarcena, uarzena, varzena.

Clima
-----

Ten un clima moi frío, con temperaturas en inverno de ata -20 °C e nevaradas moi abundantes. Os veráns son moi curtos, xa que aínda en xullo se poden rexistrar xeadas de pouca intensidade e temperaturas diúrnas que non adoitan superar os 27 °C.

Demografía
----------

En 2020 a súa poboación era de 56 habitantes.

Notas
-----

1. ↑  RIESCO CHUECA, Pascual (2010), "Novas conxecturas de toponimia zamorana" Arquivado 20 de xullo de 2011 en Wayback Machine. Anuario 2008, Instituto de Estudos Zamoranos Florián de Ocampo, Deputación de Zamora, pp. 359-436.
2. ↑  Barjacoba
**Cuchuco** é un alimento que consiste en millo, orxo ou trigo en gran pelado e tronzado ou semimoído, que se usa para facer sopas en Colombia, especialmente no altiplano dos departamentos de Boyacá e Cundinamarca.

Por extensión é tamén o nome da sopa preparada co gran: cuchuco de millo ou cuchuco de trigo e cuchuco de orxo.

Etimoloxía
----------

A palabra é un americanismo de orixe indíxena muisca.

Pedro José Ramírez Sendoya propón que o termo provén de Kuchuchu,- Raíz comestible (Ts, 175). Kuchuku,- rebanar, cortar (Ts, 130) ou do Kulino : Cuchuco - Millo. ou do matsés Schuki - millo.

Uso e preparación
-----------------

Orixinalmente era un alimento popular pois era o remanente da moenda dos cereais para elaborar as fariñas que eran consumidas polas clases sociais con maiores recursos.

Cocíñase para facer unha sopa mesta, usualmente con carne de porco, chícharos, cenoria, pataca picada e adobos como allo, cebola e coandro, guascas ou loureiro.

Notas
-----

1. ↑  Ocampo López, Javier. Folclor, costumbres y tradiciones colombianas. Plaza y Janes Editores Colombia s.a. 2006. ISBN 958-14-0372-8, 9789581403721
2. ↑  Malaret, Augusto. Diccionario de americanismos
Volume 61 de Biblioteca Emecé de obras universales: Referencia y varios. Editor Emecé Editores, 1946
3. ↑  Rozo Gauta, José. Alimentación y medicina entre los muiscas. Estudios culturales CIAM. Ediciones Naidí, 1998. ISBN 958-96300-3-0, 9789589630037
4. ↑  *Diccionario Indio del Gran Tolima*. Editorial Minerva LTDA. R498.6 R15d 19 ed. (Biblioteca Luis Ángel Arango).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gastronomía de Colombia

* Portal:Colombia
**Alicia Rodríguez Pérez**, nada en Moaña en 1943, é unha mariscadora e activista social galega.

Traxectoria
-----------

Comezou a traballar ós 12 anos nunha fábrica de salgados, despois noutra de conservas, ela sempre quixo adicarse ó marisqueo tal como viña facendo a súa nai e seus irmáns. Naqueles tempos o colectivo de mariscadoras aínda non estaba organizado como tal, polo que decidiron formar a Asociación de Mariscadoras de Moaña na procura da posta en valor da súa profesión e os dereitos laborais, como o recoñecemento das enfermidades profesionais, o acceso á seguridade social e o dereito a unha pensión de xubilación. Alicia Rodríguez chegou a ser presidenta da Asociación de Mariscadoras de Moaña durante 30 anos ata a súa xubilación.

Hoxe en día a actividade mariscadora ten sufrido un grande cambio, tanto na forma na que se exerce a extracción, con vedas para coidar o recurso, control de zonas de sobreexplotación, realización de sementeiras; como o actual recoñecemento do marisqueo como unha profesión.
Casada e con catro fillos tivo que compatibilizar a súa profesión coa súa dedicación ó coidado da súa familia que recaía case que totalmente nas súas costas.

Na actualidade, contratada pola Confraría dedícase ó control de talles e pesos na lonxa, así como a organización dos días de capturas e zonas de traballo en colaboración coa Asociación de Mariscadoras.

Recoñecementos
--------------

Recolleu en nome de tódalas mariscadoras a medalla concedida pola Xunta de Galicia polo seu traballo e como recoñecemento de tódolos anos de loita polos dereitos da súa profesión.

En 2015 foi condecorada polo rei Filipe VI coa Orde ó Mérito Civil pola súa vida dedicada á profesionalización do traballo das mulleres no marisqueo a pe, destacando como "traballadora infatigable durante toda unha vida na que, con tenacidade, fortaleza e claridade de ideas, contribuíu e continúa contribuíndo decisivamente á dignificación e á consideración profesional da actividade mariscadora. Igualmente, a súa aportación foi indubidable na igualación profesional das mulleres e os homes do mar".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
* Arquivado 14 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
**Alfredo Erias Martínez**, nado en Presedo (Abegondo) o 29 de maio de 1954, é un historiador, pintor, debuxante e gravador galego. Foi director do Museo das Mariñas, en Betanzos, entre 1984 e 2022.

Traxectoria
-----------

Estudou Xeografía e Historia na Universidade de Santiago e traballou como arquiveiro-bibliotecario do concello de Betanzos desde 1983 até 2022. Entre 1989 e 1992 foi coordinador da Xunta de Galicia para a organización dos arquivos municipais da Coruña, Lugo e Ourense, realizando o inventario de 52 concellos galegos. Igualmente, desde 1984 até 2022, dirixiu o Museo das Mariñas (Betanzos) e a revista *Anuario Brigantino* e é coordinador da revista *Restauro. Revista Internacional del Patrimonio Artístico*.

Ademais do seu labor profesional como historiador e investigador, Alfredo Erias é coñecido polos seus detallados debuxos sobre os máis diversos aspectos da arte e historia medievais galegas: sepulcros, laudas, capiteis, relevos etc.

É membro correspondente do Instituto Cultural Galaico-Minhoto e socio honorario da Mesa para a Defensa do Galego en Asturias.

Obras
-----

Coma historiador publicou diferentes traballos en distintas revistas, especialmente no *Anuario Brigantino*, desenvolvendo aspectos etnográficos, económicos e históricos das idades media a contemporánea. Publicou tamén traballos sobre inventarización de arquivos municipais e eclesiásticos. Centra a súa actividade na comarca de Betanzos.

Dirixiu a edición facsimilar de *El Censor* primeiro periódico de Betanzos, de tendencia liberal e dirixido por Roque Ponte Peña. Este semanario editouse entre os anos 1883 e 1884.

En 1997 fundou, con María Teresa Garea, a editorial Briga Edicións, onde publicou a súa colección "*Debuxos de Galicia*", serie de carpetas con 10 a 14 láminas completadas cun estudo de cada elemento debuxado da cultura e arte galegas e, en ocasións, portuguesas. Os distintos cadernos están dedicados a Betanzos (I), ós cruceiros (II), á caza medieval (III), ós músicos do Pórtico da Gloria (IV) e ós cabaleiros medievais (V).

Notas
-----

1. ↑  "Ángel Arcay obtiene la plaza de director del Museo das Mariñas". *La Opinión de A Coruña* (en castelán). 9 de xullo de 2022. Consultado o 20 de setembro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* CUNS LOUSA, Julio: *Gran Enciclopedia Galega*, s. v. *Erias Martínez, Alfredo*

### Ligazóns externas

* Páxina persoal
* Galegos.info
* "As laudas sepulcrais de San Francisco da Coruña I", en *Anuario Brigantino* 1994, nº 17  e II, en *Anuario Brigantino* 1998, nº 21
* "La eterna caza del jabalí", en *Anuario Brigantino* 1999, nº 22
* "O calendario medieval da igrexa de Santa María do Azougue: un achegamento ás súas imaxes", en *Anuario Brigantino* 2004, nº 27

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535025
* WorldCat
* VIAF: 53494604
* BAV: ADV10128483
* BNE: XX916331
* Dialnet: 889193
* ISNI: 0000 0000 6124 8764
* LCCN: n2001042116

 |
Tequeños en expositor.
O **tequeño** é unha comida típica venezolana utilizada normalmente como entremés en festas e reunións. Prepárase cunha masa de fariña de trigo, que envolve un anaco de queixo branco cortado en tiras e frítese por uns 2 a 3 minutos en aceite a uns 190 graos centígrados. Ten forma cilíndrica cunha capa crocante por fóra que cobre o queixo derretido. Ten a forma dun habano, pero máis groso.

É típico tamén da gastronomía galega, servíndose preferentemente como tapa, en Santiago de Compostela.

O **tequeñón** é un tequeño máis grande.

Xeralmente cómese con salsa de tomate (ketchup) ou salsa picante. Tamén se pode comer só.

Para moitos, o seu nome provén da cidade venezolana de Los Teques, aínda que outros pon en dúbida esta teoría.

Variedades
----------

Como todo prato, o tequeño evolucionou a través dos anos, e é así como hoxe día existen tequeños, non soamente de queixo (neste momento é o "tradicional") senón que atopamos variantes de tequeños recheos con xamón, xamón e queixo, ricota con espinacas, chocolate e até con mariscos. Outra variante é o tequeño recheo de chourizo, que está a comezar a ser comercializado nos supermercados españois a raíz do crecemento da poboación inmigrante venezolana.
Cuarcita armoricana da *Peña Furada*, en Gallegos del Campo (Zamora).
A **cuarcita armoricana** (denominada tamén como **cuarcita ordovícica**) é unha formación xeolóxica composta por cuarcitas e cuarzoarenitas con cemento silícico, que se formou no ordovícico inferior.

É unha formación rochosa moi típica dos macizos, como no macizo Ibérico (nas zonas Asturoccidental-Leonesa, Cantábrica, Centroibérica e Ossa-Morena) e no macizo Armoricano, que é o que lle dá o nome, xa que este procede das descricións realizadas neste macizo situado na antiga Armórica, rexión xeolóxica da Bretaña.

Aparicións na península Ibérica
-------------------------------

Existen exemplos na península Ibérica, como no Parque Nacional de Monfragüe ou na Serra Morena, así como no cabo de Peñas, os montes de Toledo e na serra da Culebra (provincia de Zamora). En Galicia atópase, por exemplo, na serra do Courel.

Notas
-----

1. ↑  García-Cortés, Jaime Palacio Suárez-Valgrande, Carlos I. Salvador González, José A. Águeda Villar, (2008): *Contextos geológicos españoles*, páx. 21.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cuarcita
* Macizo Armoricano
A **escultura paleolítica** é a representación escultórica desenvolvida durante o Paleolítico.

Venus de Willendorf (Museo de Historia Natural, Viena)
Nesta etapa destacan as figuras femininas, talladas en vulto redondo ou en relevos moi expresivos, que deberon de ser ídolos da fecundidade ou venus paleolíticas, nas cales se esaxeran os trazos femininos (esteatopixía): seos, cadeiras, glúteos, e ventre moi remarcado, en tanto que o rostro apenas está esbozado. Son numerosos os lugares europeos en que apareceron estas figuras, encontrándose sobre todo en Francia. As máis destacadas son a Venus de Willendorf (Viena) moi probablemente pertencente ós períodos Auriñaciense e ó Solutrense a Venus de Laussel (Francia).

Esta Venus de Laussel é unha das obras básicas para comprender a prehistoria. Foi descuberta no ano 1911 polo doutor Lalanne na rexión da Dordoña francesa. Hoxe áchase no Museo de Saint Germain en Laye. O seu descubridor describe así á muller do corno: 

> 
> 
> *É unha estatuíña tallada nun bloque de pedra calcaria dura; representa a unha muller espida, que na súa man dereita sostén un corno de bisonte. A figura mide 46 cm de altura. A cabeza, inda que en gran parte separada do fondo, non presenta indicios de rostro. A pesar diso, obsérvase que foi tallada de perfil... O pescozo é alongado e está claramente definido. Do peito agroman elegantemente dous seos longos e colgantes, de forma oval. O ventre é algo pronunciado, pero ben proporcionado e lixeiramente caído ... O brazo dereito cae con naturalidade xunto ó tronco, pero o antebrazo se alza ata a altura do ombreiro, onde a man sostén un corno de bisonte. Todo o corpo está pulido, agás a cabeza*
> 
> 

Nas súas orixes a estatua, pintada de vermello, formaba parte dun bloque de pedra, cuxa curvatura natural foi aproveitada para dotar á figura esculpida dun lixeiro avultamento que lle dá un grande realismo. O bloque de pedra era o centro dun santuario, posiblemente reservado a rituais relacionados coa fecundidade.

Xunto a estas esculturas son importantes os relevos e gravados en utensilios feitos de marfil, óso e hastas de reno, que representan a animais tallados cun gran realismo nas súas formas e actitudes.

### Véxase tamén

### Outros artigos

* Arte paleolítica
* Arte rupestre
* Pintura rupestre
* Arte mobiliar
Coordenadas: 27°44′13″N 15°35′58″O﻿ / ﻿27.73694, -15.59944

Dunas de Maspalomas
**Maspalomas** é unha localidade do concello de San Bartolomé de Tirajana, no extremo sur da illa de Gran Canaria. É o principal núcleo turístico da illa.

Trátase dunha cosmopolita urbe turística que conforma un enclave urbano de aproximadamente 33.000 habitantes empadroados (2005) e máis de 180.000 camas (entre hoteleiras, extrahoteleiras e residenciais), que representan o 70% das prazas de toda Gran Canaria (2006). Encóntrase preto da autoestrada GC-1, que a conecta co Aeroporto de Gran Canaria en 15 minutos e coas Palmas de Gran Canaria en 25..

A praia de Maspalomas comprende dende a Playa del Inglés ata o Faro de Maspalomas e na súa superficie conta cunha zona acoutada como praia nudista. Dentro dos seus límites sitúanse as Dunas de Maspalomas e a Poza de Maspalomas, dous espazos naturais de grande interese turístico e científico, que foron declarados zonas protexidas.

Notas
-----

1. ↑  ": Reserva Natural Especial das Dunas de Maspalomas (C-7).". Arquivado dende o orixinal o 12 de novembro de 2016. Consultado o 06 de xullo de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Maspalomas*** |

* Concello de San Bartolomé de Tirajana
* MASPALOMAS: historia de un pueblo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q580743
* WorldCat
* VIAF: 159650800
* GeoNames: 2514042
* LCCN: n2004113387
* WOEID: 766774

 |
***Secrets of the Saqqara Tomb*** é un filme documental británico de 2020 dirixido por James Tovell. O filme segue a un grupo de arqueólogos exipcios que descobren unha tumba do século -XXV na necrópole de Saqqara, xusto ó pe do Cario, a cal permaneceu agochada durante 4 400 years.

O filme foi producido por At Land Productions e Lion Television.

Sinopse
-------

Un equipo de arqueólogos locais, liderados polo exiptólogo Mohammad Mohammad Yousef, descobre os pasadizos, pozos e tumbas nunca antes explorados dun dos descubrimentos máis importantes do Antigo Exipto xamais atopados na necrópole de Saqqara. Considerado como un dos achados máis significativos en case cincuenta anos, a tumba perfectamente conservada está ocupada por Wahtye, un sacerdote de alto rango que viviu durante a quinta dinastía de Exipto, e a súa familia. Durante a escavación o equipo atopa varios artefactos, incluíndo posesións persoais, estatuas e a momia do sumo sacerdote e a súa familia, así como un cachorro de león momificado.

Estrea
------

O filme estreouse en liña a través de Netflix o 28 de outubro de 2020.

Notas
-----

1. ↑  "Secrets of the Saqqara Tomb review – hidden depths in ancient Egypt". *the Guardian* (en inglés). 2020-10-30. Consultado o 2020-11-07.
2. ↑  "Secrets of the Saqqara Tomb | Netflix Official Site". *www.netflix.com* (en inglés). Consultado o 2020-11-07.

* Portal:Cine
* Portal:Reino Unido
* Portal:Antigo Exipto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q101158497
* AlloCiné: 286706
* FilmAffinity: 126950
* IMDb: tt13150630
* LUMIERE: 245019
* OFDb: 347449
* Rotten Tomatoes: secrets\_of\_the\_saqqara\_tomb
* TheNumbers: Secrets-of-the-Saqqara-Tomb
* TMDb: 753583

 |