recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Lavadores** foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1836 e 1941.

Xeografía
---------

Lavadores ocuparía o sector interior oriental do termo actual de Vigo, e formaríano as parroquias de Beade, Bembrive, Candeán, Cabral, Teis, Valadares, Zamáns, e por suposto Lavadores. A súa extensión era de 56 km².

O lugar tiña moitos lavadoiros, ademais de fontes e muíño[]. De todas as súas parroquias a única costeira era a de Teis namentres que o resto se estendía dende Santa Cristina de Lavadores, que era o núcleo capital do concello, ao longo de todo o Val do Fragoso. A poboación do concello de Lavadores estaba composta durante o século XIX na súa maior parte por agricultores. Viviu intensamente a principios do século XX o agrarismo e a loita dos foros. Andado o século o Concello acollerá boa parte da clase obreira empregada nas fábricas de Vigo, o que dará pé a un forte movemento obreiro.

Historia
--------

O concello de Lavadores creouse no ano 1836 coa división territorial da provincia de Pontevedra que configuraba a Lei de Nova Planta.

Por outra parte, a carencia de servizos en Lavadores e as obras sempre aprazadas por falta de presupostos obrigaba os veciños a recorrer a Vigo, o que levou a Beade no ano 1925 a pedir a súa anexión a Vigo, aínda que non o logrou, e a Bembrive a converterse nunha entidade local menor con Xunta Administrativa de seu no ano 1931. Catro anos máis tarde, no 1935, Teis independizouse de Lavadores. Coas casas e os termos de Vigo e de Lavadores confundíndose, a finais do ano 1940, o alcalde de Lavadores, naquel entón Xesús Fernández Fernández, fíxolle a proposta á súa veciñanza de anexionarse á cidade de Vigo, e o día 16 de abril de 1941 Lavadores uniu os seus destinos aos de Vigo. O novo concello ampliouse en 56 quilómetros cadrados e en máis de 39.000 habitantes por aquel entón.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Giráldez Rivero, Xesús (2007). *O antigo concello de Lavadores. Unha aproximación histórica*. *Pontevedra: Deputación de Pontevedra*. ISBN 978-84-8457-281-1.

### Outros artigos

* Concello de Teis
En vermello a provincia de Domokós.
Vista da cidade de Domokós
**Domokós** (en grego: Δομοκός) é unha vila situada na prefectura da Ftiótida, en Grecia. A súa poboación era de 2.144 habitantes, de acordo co censo de 2011. É a capital da provincia homónima, como tamén a sede do concello homónimo, que conta con 16 distritos municipais.

Domokos é o centro da vida comercial da provincia, dispón dunha serie de servizos públicos (xulgados, policía, correos e bancos) e establecementos comerciais de todos tipo. Sitúase a trinta quilómetros de Lamía e a vinte e cinco quilómetros de Farsalo.

Historia
--------

A orixe do seu nome ven da antiga cidade de Táumaco (*Thafmako*), localizada no mesmo lugar. A etimoloxía do nome viría de θαυμάσια (*thaumásia*), que significa "admirable", "marabillosa", debido á posición xeográfica da cidade, elevándose sobre a planicie da Tesalia. Tivo unha gran prosperidade durante a Idade Media, e foi unha das cidades que pertencían a Eufrosina, esposa do emperador bizantino.

Despois da conquista de Bizancio polos francos, a cidade pasou ao poder do rei de Tesalónica, Bonifacio. En 1393 Domokós foi ocupada polos turcos otománs; foi liberada en 1881 e recapturada en 1897 despois dunha batalla feroz, que ocorreu sobre as seguintes condicións: o exército grego, que tivo que recuar dende a fronteira coa Tesalia, estabeleceu base no planalto de Domokós; o exército turco pasou os seguintes días cercando o exército grego, ata que finalmente o conseguiron. Os gregos defendéronse con forza, e como resultado da encrucillada no monte Kassidiaris, a cidade volveu ás mans dos gregos despois da independencia de Grecia.

A outra cidade da provincia de Domokós é Ághios Stéfanos ("San Estevo"), antiga Nezerós.
O **municipio de Sigulda** (en letón, *Siguldas novads*) é un dos 36 municipios de Letonia. Os 36 municipios son resultado da última reorganización do territorio aprobada o 1 de xuño de 2021 pola Saeima.

É un municipio interior, a 52 quilómetros de Riga. Limita ao leste co municipio de Cēsis, ao norte co municipio de Limbaži, ao oeste co municipio de Saulkrasti e ao sur co municipio de Ogre. O centro do municipio atópase na cidade de Sigulda.

Ten unha superficie de 1 029,9 km² e unha poboación de 30 625 persoas a finais de 2021. O municipio cómponse das parroquias de Allažu, Inčukalna, Krimulda, Lēdurga, Mālpils, More e Sigulda.

Xeografía e clima
-----------------

Xeograficamente, o municipio está dividido en dúas partes. A marxe dereita do río Gauja, onde se atopa a chaira de Limbaži, chaira compartida co municipio de Limbaži. E a marxe esquerda ocupada pola depresión de Madliena, suavemente montañosa.

A temperatura media é de -5,5 a -6 °C en xaneiro, e de +17 °C en xullo. A cantidade de precipitación é de 750 a 850 mm por ano.

Protección da natureza
----------------------

Dada a súa gran propoción de espazos naturais sobre o total da superficie do municipio, Sigulda converteuse desde a pasada década nun destino turístico para o desfrute de espazos naturais. 
Parte do centro e norte do municipio (917,45 km²) está ocupado polo Parque Nacional Gauja (incluída a Reserva do Barranco de Nurmižu , a Reserva do Casco Antigo de Inciem e a Reserva do Museo Turaida). Nese parque atópase a atracción turística do castelo medieval de Sigulda, ruínas dun castelo letón do ano 1207. Ao norte, as reservas naturais dos pantanos de Laugas, Lielais e Pemmes, no sur Mazie Kangari, as fervenzas carsas de Ezernieku e os mananciais de Mežmuiža.

Galería de imaxes
-----------------

* Parque temático Tarzans en Sigulda.Parque temático *Tarzans* en Sigulda.
* Castelo de Sigulda.Castelo de Sigulda.
* río Gauja.río Gauja.
* Pedra do diaño, lugar de culto preto da fervenza Ezernieku.Pedra do diaño, lugar de culto preto da fervenza Ezernieku.

Notas
-----

1. ↑  "Latvia: Administrative Division (Regions and Municipalities) - Population Statistics, Charts and Map". *www.citypopulation.de*. Consultado o 2023-12-21.
2. ↑  "Sigulda". 2020. Consultado o 22 de decembro de 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Organización territorial de Letonia
* Rexións de Letonia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q97232700
* OSM: 13047858

 |
**Lucía Cernadas Varela**, nada en Cecebre (Cambre) en 1997, é unha cantante e poeta galega.

Traxectoria
-----------

Estudou o Bacharelato no IES Afonso X O Sabio de Cambre. En 2015 gañou o III premio escolar da Fundación Rosalía de Castro na modalidade de Bacharelato. En 2016 gañou o XXIII Certame literario de poesía e narración breve do concello de Cambre. En 2017 gañou o XXIV Premio de Creación Literaria e Ensaio da Facultade de Filoloxía. En 2019 autopublicou o poemario *Sutura* baixo o paraugas de Leite Edicións. Estuda na Universidade da Coruña, onde realiza simultaneamente o Grao en Inglés e o Grao en Galego e Portugués. É a presidenta do coro Cantabile desde marzo de 2019.

Notas
-----

1. ↑  Los premios escolares de la Fundación Rosalía se fueron a Cambre, Porriño y Moraña
2. ↑  XXIV Premio de Creación Literaria e Ensaio
3. ↑  "Leite Edicións". Arquivado dende o orixinal o 17 de febreiro de 2020. Consultado o 17 de febreiro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* #FamiliaCantabile: Jesús Rodil e Lucía Cernadas Arquivado 17 de febreiro de 2020 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q85431216
* Dialnet: 5371524

 |
**Melissa Paula Carlton**, nada en Pietermaritzburg o 8 de maio de 1978, é unha nadadora paralímpica australiana nada en Suráfrica. Carlton naceu sen perna dereita e dedos curtos na man esquerda. Gañou medallas de ouro, prata e bronce para Australia nos Xogos Paralímpicos de Atlanta 1996 e Sydney 2000.

Traxectoria
-----------

Carlton naceu na cidade surafricana de Pietermaritzburg o 8 de maio de 1978. Mudouse coa súa familia a Australia en 1986; primeiro estabelecéronse na cidade vitoriana de Beechworth, onde Carlton competiu en probas de natación en escolas locais. En 1990 mudáronse ao suburbio de Glenorchy, en Hobart. Logo, Carlton uniuse ao Club de Natación da Cidade de Glenorchy (agora coñecido como o Club Acuático Hobart), onde coñeceu a Chris Wedd, quen sería o seu adestrador durante toda a súa carreira paralímpica.

En 1991, Carlton gañou unha medalla de ouro no 8 km nos campionatos ao aire libre de Tasmania para nadadores sen discapacidade. Gañou unha medalla de ouro nos Xogos da Commonwealth de Vitoria de 1994 no Canadá nos 100 m estilo libre na categoría S9. En 1994, obtivo unha bolsa do Instituto Australiano de Deporte en natación.

Nos Xogos de Atlanta de 1996, gañou dúas medallas de ouro nas probas femininas de 400 metros estilo libre na categoría S9 e en 4x100  m estilo libre S7-10, polos cales recibiu unha Medalla da Orde de Australia, dúas medallas de prata nas probas de 100 m bolboreta S9 e 100 m estilo libre S9, e unha medalla de bronce no evento feminino de 100 m costas S9. Nos Xogos de Sydney 2000, gañou dúas medallas de prata nas probas femininas de 400 m estilo libre S9 e 100 m estilo libre S9 e dúas medallas de bronce no 4x100 m estilo libre 34 pts e 4x100 m Medley 34 pts.

Notas
-----

1. ↑  Carlton, Melissa. "Biography". Arquivado dende o orixinal o 02 de outubro de 2012. Consultado o 16 de xaneiro de 2012.
2. ↑  "Athlete's Profile". Australian Paralympic Committee. Arquivado dende o orixinal o 05 de decembro de 2000. Consultado o 29 de febreiro de 2012.
3. ↑  Montgomery, Bruce (2 de outubro de 2000). "Tasmanian icon to go out on high note". The Australian. p. 106.
4. ↑  "Tears of joy from a champ Melissa finds adversity has a silver lining". The Hobart Mercury. 23 de outubro de 2000. p. 40.
5. ↑  "Tasmanian Sporting Hall of Fame: Honour Role 2011" (PDF). Sport and Recreation Tasmania. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de setembro de 2012. Consultado o 18 de febreiro de 2012.
6. ↑  Fox, Norman (21 de agosto de 1994). "Pickering shows mettle". The Independent. Arquivado dende o orixinal o 11 de novembro de 2012. Consultado o 16 de xaneiro de 2012.
7. ↑  Nihil, G. (2006). *Australian Institute of Sport : celebrating excellence*. Focus Publishing. p. 106. ISBN 1-921156-16-3.
8. ↑  "Carlton, Melissa Paula, OAM". It's an Honour. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 16 de xaneiro de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6812658
* WorldCat
* VIAF: 8405153954883205680000
* LinkedIn: melissacarlton
* IPC: melissa-carlton

 |
Coordenadas: 50°44′00″N 3°41′00″L﻿ / ﻿50.73333, -3.68333

A igrexa de Saint-Pierre-aux-Liens de Ellezelles (séculos XV/XVIII).
Bandeira.
Escudo.
Localización de Ellezelles na provincia de Hainaut. En gris escuro, cantón de Ath, ao que pertence o concello.
**Ellezelles** (en neerlandés, *Elzele*; en picardo, *Elziele*) é unha pequena vila e un municipio situado no corazón do chamado *Pays des Collines*, na Rexión de Valonia, Provincia de Hainaut, Bélxica.

Xeografía
---------

O concello abarca unha superficie de 44,69 km² e contaba, segundo o censo do 1 de marzo de 2016, cunha poboación de 5.975 habitantes (2.937 homes e 3.038 mulleres), polo que nese ano a súa densidade de poboación era de 133,70 hab/km².

A vila dista 25 km de Tournai e 50 km de Bruxelas.

Nos arredores da vila encóntrase o *Parc Naturel des Collines*.

### Evolución demográfica

A seguinte gráfica mostra a evolución da poboación residente o 1 de xaneiro de cada ano.

Nota: *as cifras dos anos 1846, 1900 e 1947 comprenden as cifras dos antigos cocellos fusionados*.

Historia
--------

O municipio comprende as localidades de Ellezelles, La Hamaide e Wodecq. Limítrofe coa Rexión de Flandres, existe unha minoría de habitantes de fala neerlandesa.

Ellezelles é coñecida por ser, supostamente, o lugar de nacemento do popular detective Hércules Poirot, creado pola escritora británica Agatha Christie.

Panorámica de Ellezelles e a súa contorna.

Notas
-----

1. ↑  Goberno de Béxica. Estatísticas.
2. ↑  3\_Population\_de\_droit\_au\_1\_janvier,\_par\_commune,\_par\_sexe\_2011\_2014\_G\_tcm326-194205 Datos da páxina web do Service Public Fédéral Intérieur.
3. ↑  "Hercule Poirot". ellezelles.be. Consultado o 29 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ellezelles Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do concello *(en francés)*.
* Páxina web *Ellezelles On Line* Arquivado 14 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. *(en francés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q665992
* WorldCat
* VIAF: 123315488
* GEC: 0467655
* GeoNames: 2798837
* LCCN: n95080430
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 0207312259
* OSM: 1942908
* TGN: 1026409

 |
***Libro de horas da raíña María de Navarra*** é un libro de miniaturas iluminadas góticas feito en Barcelona por encarga do rei Pedro IV de Aragón en 1342, como agasallo para a súa primeira esposa, María de Navarra. O seu autor é Ferrer Bassa, segundo a encarga real, se ben estilisticamente identifícanse dous artistas máis do seu taller, o seu fillo Arnau Bassa e o Mestre de Baltimore.

Características
---------------

A obra conta cunha abondosa ilustración que complementa a riqueza do contido litúrxico, de características exclusivas, como as horas en honra do seu ascendente directo, Luís IX de Francia. Ás imaxes engádeselle o tratamento do espazo e uso de cores vivas e delicadas. A característica que define o estilo do artista é a forma de retratar as facianas das personaxes, con fociños picudos e ollada penetrante.

O exemplar do *Libro de horas* atópase actualmente na Biblioteca Marciana de Venecia.

Notas
-----

1. ↑  DDAA 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Libro de horas da raíña María de Navarra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Libro de horas

* *Livro de Horas de D. Manuel*
Cilicio de Luís IX de Francia, conservado na igrexa de Sant Aspais en Melun.
Cilicio de ferro da segunda metade do século XIX.
Un **cilicio** é un accesorio empregado para provocar á mantenta dor ou incomodidade en quen o viste. O seu uso estivo estendido durante moito tempo nas diversas comunidades cristiás como xeito de mortificación, buscando así combater as tentacións e, sobre todo, a identificación con Xesús de Nazaret nos padecementos que sufriu na Paixón e os froitos espirituais que dela se derivan.

Emprego actual
--------------

Hoxe en día, só unhas poucas ordes continúan a empregalo; os cartuxos e as carmelitas son os únicos que prescriben o seu emprego na regra, mentres que noutras ordes o cilicio e as disciplinas resérvanse ó uso voluntario ou prescrito individualmente. En lugar da camisa de pelo ou metal, emprégase tamén unha cadena ou cinto metálico dotado de puntas que se ata firmemente á coxa ou a axila; as feridas provocadas polo cilicio non dan lugar a sangrado pero deixan marcas visibles. No Opus Dei a recomendación ós numerarios é usalo diariamente durante dúas horas, agás domingos e festivos.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Cilicio*.
2. ↑  Enric González, El País (7 de marzo de 2006). "El estricto internado del Opus". Consultado o 9 de agosto de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q325634
* AAT: 300395543
* EBID: ID
* GEC: 0168436

 |
Coordenadas: 38°42′45″N 9°07′48″O﻿ / ﻿38.712454, -9.130059

Vistas dende o miradoiro de Santa Luzia.
O **miradoiro de Santa Luzia** é un miradoiro da cidade de Lisboa. Ten unha ampla vista sobre o barrio de Alfama e o río Texo. Os puntos característicos, ollando de esquerda a dereita, son a cúpula do Panteón Nacional de Lisboa, a igrexa de Santo Estêvão e as dúas torres brancas da igrexa de São Miguel.

Descrición
----------

A muralla sur de Santa Luzia ten dous modernos paneis de azulexos, un da Praça do Comércio de antes do terremoto de 1755 e outro cos cristiáns atacando o castelo de San Xurxo, de António Quaresma e feitos na fábrica da Viúva Lamego.

A carón do miradoiro tamén se atopa a igrexa de Santa Luzia e São Brás, cabeceira da antiga comenda de S. Brás de Lisboa e actual sede nacional da Asemblea dos Cabaleiros Portugueses da Orde Soberana e Militar de Malta.

Notas
-----

1. ↑  Pinho, António Brandão de (2017). Chiado Editora, ed. *A Cruz da Ordem de Malta nos Brasões Autárquicos Portugueses*. Lisboa. p. 426. Arquivado dende o orixinal o 16 de agosto de 2017. Consultado o 28 de agosto de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Miradoiro de Santa Luzia Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Filipe de Toucy**, finado o 12 de xaneiro de 1277, foi rexente (bailío) do Imperio latino de Constantinopla.

Traxectoria
-----------

Foi fillo de Narjot de Toucy e unha filla de Teodoro Branas. A través da súa avoa materna, Inés de Francia, estaba relacionado coa dinastía real francesa dos Capetos. Durante a segunda ausencia do emperador Balduíno II de 1243 en Europa Toucy asumiu a rexencia en Constantinopla. En outubro de 1248, o emperador regresou, pero foi no verán de 1249 desde a cidade exipcia de Damietta, que acaba de ser tomada polo rei Luís IX de Francia.

En 1251 Toucy viaxou a Cesarea, onde se reuniu co rei Luís IX. As súas historias sobre os peculiares xestos rituais de amizade e enterramento dos cumanos foron posteriormente detalladas novamente por Jean de Joinville. O pai de Toucy casou en segundas nupcias cunha princesa cumana cos que o pobo quería que se unise o emperador Balduíno II contra Nicea. O xefe cumano Köten foi asasinado en 1241, Toucy posibelmente foi testemuña ocular do seu funeral en persoa.

Despois da caída do Imperio latino en 1261 Toucy fuxiu co emperador Balduíno II a Francia, onde foi ao parecer un partidario de Carlos de Anjou. Na crónica de Saba Malaspina (*Rerum sicularum*) é coñecido para o 6 de abril de 1273 como Almirante do rei anjou de Sicilia.

Filipe de Toucy casou con Portia de Roye. Os seus fillos foron:

* Narjot de Toucy (morto en 1293), Señor de Laterza, Capitán Xeneral de Durazzo e almirante de Sicilia; casou coa condesa Lucía de Trípoli.
* Otón de Toucy (morto despois de 1300), conselleiro en Sicilia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Die Herren von Toucy, 1228–31, 1238–39 und 1245–47 Rexenten deas lateinischen Kaiserreiches, In: Detlev Schwennicke (Hrsg.): Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band III, Teil 4, Dás feudale Frankreich und sein Einfluß auf die Welt deas Mittelalters, Tafel 114, Verlag von J. A. Stargardt, Marburg/Berlin, 1989.
***O paso da lagoa Estixia*** ou ***Caronte cruzando a lagoa Estixia*** é quizais a obra máis famosa do pintor flamengo Joachim Patinir. Foi realizada cara ó ano 1520. É un cadro sobre táboa de 64 cm de alto e 103 cm de ancho. Consérvase no Museo do Prado de Madrid, España.

Esta pintura representa o tema clásico relatado por Virxilio na súa *Eneida* (libro 6, verso 369) e por Dante no *Inferno* (libro 3, verso 78) no centro do cadro dentro das tradicións cristiás do Xuízo Final e o *Ars moriendi.*

A figura máis grande da barca é Caronte, quen «pasa as almas dos mortos a través das portas do Hades» (Smith 320). O pasaxeiro na barca, demasiado pequeno para distinguir as súas expresións, é unha alma humana decidindo entre o Ceo, á súa dereita (a esquerda do espectador), ou o Inferno, á súa esquerda. A lagoa Estixia divide a pintura polo centro. É un do catro ríos do mundo subterráneo que pasa pola parte máis profunda do inferno. No lado esquerdo da pintura está a fonte do Paraíso, o manancial do que xorde o río Leteo a través do Ceo: «a auga do Leteo ten o poder de facer que un esqueza o pasado e concede a eterna mocidade» (Battistini 210). No lado dereito da composición está a visión que Patinir ten do Inferno, que se debe amplamente ás influencias do Bosco. Adapta a descrición do Hades, en que, «segundo o escritor grego Pausanias, unha das portas estaba situada no extremo meridional do Peloponeso, nunha enseada aínda visible no cabo Matapan» (Battistini 213). En fronte das portas está Cérbero, un can de tres cabezas, que garda a entrada da porta e asusta a todas as almas potenciais que entran no Hades. 

A alma da barca ó final elixe o seu destino mirando cara ao Inferno e ignorando o anxo na beira do río no Paraíso que lle fai acenos para que se achegue ó máis dificultoso carreiro que leva ó Ceo (Devisscher).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***O paso da lagoa Estixia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Arte da Idade Moderna

### Bibliografía

* Battistini, Matilde. *Symbols & Allegories in Art: The Hereafter*. Os Ánxeles: The J. Paul Getty Museum, 2005. 210, 212-13.
* Devisscher, Hans. "Patinir, Joachim" *Grove Art Online*. Oxford University Press, [acceso 6-9-2007].
* Smith Chipps, Jeffery. *The Northern Renaissance*. Phaidon. Arts & Ideas, 2004. 321.

### Ligazóns externas

* Ficha no Museo do Prado *(en castelán)*
**Afonso de Brienne**, chamado **de Acre**, nado en Acre sobre 1227 e finado o 25 de agosto de 1270 en Tunes, foi un nobre francés do Antigo Réxime, Gran chambelán de Francia, conde de Eu e vizconde de Cyrel.

Traxectoria
-----------

Nado sobre 1227 de Xoán de Brienne, rei de Xerusalén, e de Berenguela de León, Afonso de Brienne casou sobre 1250 con María de Lusignan, filla de Raúl II de Lusignan, señor de Issoudun, con quen tería dous nenos: Xoán II de Brienne (1250-1294), conde de Eu, e Branca de Brienne (falecida o 15 de xullo de 1309), abadesa de Maubuisson.

En 1265, foi en axuda do seu curmán Afonso X, rei de Castela, na súa loita contra os mouros do norte de África. Aí amosou moita valentía e defendeu con éxito os territorios cristiáns, o que valeu unha mensaxe de felicitación do papa Clemente IV.

Acompañou logo a Luís IX de Francia durante a Oitava Cruzada, contraendo, do mesmo xeito que o rei, a disentería (ou a febre tifoidea), e morreu o 25 de agosto de 1270.

O seu corpo foi levado a Francia, onde foi enterrado na basílica de Saint-Denis.

Notas
-----

1. ↑  Durante a Oitava Cruzada.
2. ↑  M. A. Pollock, *Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296*, (The Boydell Press, 2015), 145.
3. ↑  M. A. Pollock, *Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296*, 252.
4. ↑  Louis-Sébastien Le Nain de Tillemont, *Vie de Saint Louis, Roi de France*, 1848.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q939667
* WikiTree: Brienne-33

 |
**Xoán de Joinvil,** en francés **Jean de Joinville** nado o 1 de maio de 1224 e finado 24 de decembro de 1317 foi un cronista francés medieval.

Biografía
---------

Procedente dunha familia nobre de Champaña, Joinville formouse na corte de Teobaldo I de Navarra. Despois da morte do seu pai, converteuse en senescal de Champaña. En 1241, Xoán acompañou a Teobaldo á corte de Luís IX de Francia (futuro San Luís), e uniuse á Sétima Cruzada organizada polo rei en 1244. Durante a campaña militar, Xoán foi conselleiro e confidente íntimo do rei, participando en moitas das súas decisións.

Algún tempo despois da morte de Luís, que tivo lugar en Tunisia en 1270, a raíña Xoana I de Navarra encargou a Xoán de Joinville unha *Historia de San Luís* *(Histoire de Saint Louis),* o cronista rematou en 1309. Luís xa fora canonizado en 1297, proceso que incluíu os testemuños de João de Joinville como antigo confidente do rei.

Notas
-----

* *Joinville e Villehardouin: Crónicas das cruzadas*. *Chronicles of the Crusades*. Tradución, introdución e notas ao inglés de Caroline Smith. Penguin Classics, 2008. ISBN 978-0-140-44998-3
Esta é unha alfombra de primeira calidade feita a man de Acerbaixán
 Unha alfombra enfiada a máquina
Unha **alfombra** é unha peza rectangular téxtil urdida ou tecida.

Polo xeral, as alfombras utilízanse en decoración de interiores, para facer máis fermosos os espazos e para facer máis tranquilo camiñar polo chan. As alfombras son máis quentes e suaves que os pisos duros como madeira, baldosa ou formigón. As alfombras poden ser de moitos tamaños diferentes, orixináronse en Asia Central, pero a idea da fabricación de máquinas foi inventada en Europa. A alfombra máis antiga coñecida foi atopada no ano 1947 nas escavacións en Siberia. 

Hai dous tipos de alfombras diferentes: unha feita a man por métodos tradicionais e outra tecida a máquina. Isto explica a gran diferenza de estilo e prezo entre alfombras tradicionais e as modernas.

O termo "alfombra" úsase principalmente para describir os téxtiles colocados no chan, pero tamén para as expostas en vertical (habitual en Oriente Medio e outras zonas de Asia), e provén do árabe *al-hambal.* No islam, as alfombras úsanse como alfombras de oración, para que a xente se axeonlle cando rezan. Noutros idiomas como o inglés (*carpet*) deriva do italiano (*carpire*).

Notas
-----

1. ↑  Ford P.R.J. 1981. *Oriental carpet design: a guide to traditional patterns an symbols*. London: Thanes & Hudson. ISBN 0-500-23328-4
2. ↑  "ALFOMBRA". *Etimologías de Chile - Diccionario que explica el origen de las palabras* (en castelán). Consultado o 2023-01-15.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alfombra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Artesanía
* Encaixe de bolillos
* Fiar
* Industria téxtil
* Tea
* Tecemento

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163446
* AAT: 300185756
* BNCF: 3527
* BNF: 11936522m
* FAST: 847868
* GEC: 0089500
* GND: 4059482-8
* JSTOR: carpets
* LCCN: sh85020445
* NDL: 00575157
* NKC: ph121690
* PSH: 10075

 |
Koper
Localización de Koper na Eslovenia
**Koper** (*Capodistria*, en italiano; *Kopar*, en croata; *Gafers*, en alemán) é unha cidade de Eslovenia, sita no litoral norte da península de Istria, que contaba no ano 2006 con 24.704. O distrito de 311,2 km². tiña 49.206 habitantes no 2004. É unha cidade bilingüe, en esloveno e italiano.

Está dotada do único porto comercial do país. A súa distancia a Trieste, capital italiana de Friuli-Venecia é tan só dunha trintena de quilómetros.

Historia breve
--------------

Como gran parte de Istria, pertenceu á República de Venecia entre 1229 e 1797, en que pasaría a ser incorporada ao Imperio napoleónico. Acabadas as guerras napoleónicas, pasou a formar parte do Imperio Austrohúngaro, até a Paz de París que selou a derrota dos imperios centrais na primeira guerra mundial, en 1919. Pasou logo a mans de Italia, que a conservou até 1945. Despois desta data, como o resto de Eslovenia formou parte da República de Iugoslavia, até a independencia daquela.

Monumentos
----------

* Pazo Pretorio, de estilo gótico veneciano.
* *Catedral de san Nazario*, dos séculos XV-XVI.
* Pazo con *Loggia* renacentista.

Galería fotográfica
-------------------

* Pazo PretorioPazo Pretorio
* A LoggiaA *Loggia*
* O porto de KoperO porto de Koper

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Concello de Koper

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1015
* WorldCat
* VIAF: 137292197
* BNF: 13512101r
* BRE: 2095145
* DARE: 23266
* EBID: ID
* GEC: 0035892
* GeoNames: 3197753
* GND: 5011893-6
* LCCN: n86119121
* NKC: ge200445
* SUDOC: 050394231
* Treccani: capodistria
* WOEID: 530447

 |
Localización de Postojna no mapa.
**Postojna** (pronuncia eslovena [pɔˈstoːi̯na] (AFI)) é unha cidade do sueste de Eslovenia situada a medio camiño entre a capital, Ljubljana, e o Mar Adriático segundo o censo de 2002 o seu concello contaba con 14.581 habitantes. Destaca polas Covas de Postojna e polo Castelo de Predjama.

Historia
--------

A súa privilexiada posición nas vías de comunicación entre os Balcáns e Viena con Italia levan a Postojna a ser un enclave estratéxico dende fai séculos.

As escavacións realizadas en Predjama, as grutas de Postojna e en Betalov spodmol dan testemuño dos primeiros habitantes da zona, sendo os restos máis antigos do Paleolítico e dando fe tamén do Neolítico, Idade de Bronce e Idade de Ferro.

A primeira referencia histórica a Postojna atopámola no ano 1226, contando con mercado a partir do 1432 e promovida ao status de cidade no ano 1909, quedando esta progresión sempre vinculada ao tren entre Viena e Trieste.

O seu forte vínculo coa corte autrohúngara, ao formar parte da única saída ao mar do Imperio, levou ao desenvolvemento dunha protoindustria turística ao redor da Cova de Postojna, contando cunha das infraestruturas turísticas máis antigas do mundo.

Trala primeira guerra mundial, como toda a zona litoral de Eslovenia pasou a formar parte de Italia, ata o ano 1945 cando remata a segunda guerra mundial e pasa a formar parte da República Socialista de Eslovenia, integrada na República Federal Socialista de Iugoslavia.

A Cova de Postojna
------------------

Ademais de varias covas menores, como as de Otoška jama, Pivka ou Črna jama, destaca a Cova de Postojna. É unha rede de 20 quilómetros de túneles, a maior gruta de karst clásico de Europa e unha das máis importantes do mundo e a gruta turística máis visitada de Europa, recibindo en torno a un millón de visitantes ao ano.

No ano 1872 instaláronse vías férreas na gruta e no 1884 a liña de electricidade.

Durante os diferentes conflitos bélicos que sufriu desempeñou diferentes cometidos como almacén, cárcere ou hospital indistintamente para alemás, italianos ou rusos.

En relación con estas covas está o Instituto do Relevo Kárstico, que pertence á Academia das Ciencias de Eslovenia, situado na propia Postojna e que emite unha publicación periódica, a *Acta Carsológica*, de prestixio mundial. Tamén podemos atopar na cidade eslovena o museo Notranjski muzej Postojna, que conserva restos arqueolóxicos, históricos e xeolóxicos de primeira orde.

Castelo de Predjama
-------------------

Castelo Predjama.
Preto das Covas de Postojna, a uns 10 quilómetros, atópase este castelo de máis de 700 anos de historia construído nunha parede da montaña a 123 metros do chan. A tradición atribúelle ser o refuxio do cabaleiro Erazem de Predjama, o *cabaleiro bandido*, no século XV.

Tódolos anos celébrase o Torneo de Cabaleiros de Erazem, que se celebra nas proximidades do Castelo e ven acompañado da recreación do mundo medieval en toda a zona.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal informativo oficial de Eslovenia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Balkan.

**Balkan Airlines** (en búlgaro **Балкан**) foi unha compañía aérea estatal de Bulgaria que existiu entre 1947 e 2002.

Durante a década de 1970 o avión convertérase nun importante medio de transporte en Europa, pero tras a caída do comunismo na Europa do Leste, a empresa tivo inestabilidade financeira.

A pesar de reorganizar a súa administración e continuar as operacións, tras o cambio de milenio e unha controvertida privatización, declarouse en bancarrota en 2002.

Unha compañía nova, a Bulgaria Air, converteuse na aeroliña de bandeira búlgara en 2003.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Balkan Bulgarian Airlines*** |

* *Timetables* históricas
* Accidentes e incidentes Arquivado 22 de outubro de 2012 en Wayback Machine.
* Vídeo de AirlineFan

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q278906
* WorldCat
* VIAF: 234846433
* GND: 7725181-7
* LCCN: n79017239

 |
**Rosario** é unha cidade da Arxentina e un porto, cabeza do departamento que leva o mesmo nome e a cidade máis grande da provincia de Santa Fe. Con 1.000.000 de habitantes no 2005 é a terceira cidade da Arxentina, despois de Buenos Aires e Córdoba. Constitúe un importante centro cultural, económico, educativo, financeiro e de entretemento e forma parte do chamado *Triángulo agrario*, xunto coas localidades de Pergamino e Venado Tuerto.

Atópase na marxe occidental do río Paraná, parte da hidrovía Paraná-Paraguai, sobre o que está encravado un porto de 140 hectáreas que manexa tanto cargas xerais como a granel. Xunto a varias localidades da zona conforma a Área Metropolitana Rosario (con 1 690 816 habitantes, segundo o censo de 2010), que excede e inclúe o Gran Rosario (o terceiro conglomerado urbano do país con 1 236 089 persoas) e o departamento Rosario. No ano 2010, proxectouse unha poboación para o departamento Rosario (composto pola cidade de Rosario e outros 23 concellos máis) de 1 199 364 persoas, segundo datos achegados polo INDEC (Instituto Nacional de Estadística y Censos).
Segundo a mesma proxección, o concello de Rosario contaba con 948 312 habitantes.

Rosario é coñecida como o berce da bandeira arxentina, e o seu edificio máis coñecido é o Monumento á Bandeira. Na cidade naceron moitos deportistas consagrados internacionalmente tales como Lionel Messi, César Luis Menotti, Luciana Aymar, Maximiliano Rodríguez, Edgardo Bauza, Gerardo Martino, Angel Di María, Marcelo Bielsa e Mauro Icardi, entre outros. Tamén salientan personalidades como Che Guevara, Alberto Olmedo, Roberto Fontanarrosa, Libertad Lamarque, Fito Páez, Antonio Berni, Valeria Mazza, entre outros.

Notas
-----

1. ↑  "Rosario: un puerto con ventajas". Consultado o 9 de outubro de 2010.
2. 1 2 3
3. ↑  "Dirección General de Estadísticas - Indicadores demográficos". Consultado o 8 de setembro de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rosario, Santa Fe Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Rosariazo

### Ligazóns externas

* Web do municipio de Rosario *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q52535
* WorldCat
* VIAF: 143217429
* BNF: 119620953
* BRE: 3514926
* EBID: ID
* GEC: 0056825
* GeoNames: 3838583
* GND: 4494949-2
* LCCN: n93075397
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge886974
* SUDOC: 027619540

 |
Coordenadas: 34°37′00″S 58°27′00″O﻿ / ﻿-34.61667, -58.45000

A parroquia de Nuestra Señora de Caacupé atópase sobre a Avenida Rivadavia no centro do barrio de Caballito.
**Caballito** é un barrio situado no centro xeográfico da cidade de Bos Aires, capital da Arxentina.

O barrio está atravesado polo Ferrocarril General Sarmiento (existindo a estación Caballito), pola liña A do Metro de Bos Aires (estacións Río de Janeiro, Acoyte e Primera Junta) e diversas liñas de autocar. Tamén é onde se localiza o estadio do Club Ferro Carril Oeste.

Notas
-----

1. ↑  Mapa da cidade de Bos Aires (en castelán)
2. ↑  Localización do Club Ferro Carril Oeste (en portugués) Consultado o 30-12-2017

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q536312
* BNA: 000030836
* GeoNames: 3435874
* OSM: 2221428
* TGN: 1004204

 |
Coordenadas: 39°33′15″N 2°37′09″L﻿ / ﻿39.554166666667, 2.6191666666667

Localización de Portopí respecto a Palma (gris), e ao distrito de Ponent (verde).
**Portopí** é un barrio situado no distrito de Ponent de Palma, capital das Illas Baleares, en España.

Xeografía
---------

A súa poboación no ano 2018 era de 3 067 habitantes. Está atravesado pola avenida de Joan Miró e situado entre o final do Paseo Marítimo e a Cala Maior, ao oeste da cidade, e toma o nome dunha cala longa e estreita, resgardada do vento pola *Serra de Na Burguesa*.

Orixe do nome
-------------

O seu nome deriva de 'port del pi', "porto do piñeiro" en galego.[] A identificación do topónimo coas palabras "porto" e "piñeiro" é antiga, xa que aparece documentada no *Liber Maiolichinus* como *portum de nomine Pini*.

Historia
--------

Desde a antigüidade e até a Idade Moderna a cala foi o porto da cidade, e deste uso quedan importantes monumentos. A pesar de que o seu tamaño reduciuse polos depósitos de sedimentos do torrente que desembocaba, na zona chamada *la Culassa*, desde a guerra civil é de uso militar. 

Neste lado da cidade xurdiu unha zona de actividade lúdico comercial que se engadiu ao uso residencial, desaparecendo o uso industrial. Ao lado da cala encóntrase, tamén, o Laboratorio Oceanográfico (inaugurado en 1906 por Odón de Buen), o Centro Meteorolóxico de Baleares, un museo de maquinaria de faro na Torre de Sinais (*Torre de Señales* ou *Torre de Senyals*) e o Museo Militar no Forte de San Carlos.

Galería de imaxes
-----------------

* Torre de Senyals co forte de San Carlos á esquerda*Torre de Senyals* co forte de San Carlos á esquerda
* Torre de Paraires, coa contorna estragada*Torre de Paraires*, coa contorna estragada
* A Culassa de PortopíA *Culassa de Portopí*
* Fachada de Sant Nicolau de Portopí, co escudo da cidade de PalmaFachada de Sant Nicolau de Portopí, co escudo da cidade de Palma
* Centro comercialCentro comercial

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Portopí Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Antoni I. Alomar i Canyelles (1995): *L'armament i la defensa a la Mallorca medieval*. Palma: Institut d'Estudis Baleàrics, pp. 76-77, e 81-82.
* Antoni Pons (1970): *Historia del Reino de Mallorca. Instituciones, cultura y costumbres. Siglos XII-XVII*. Tomo V, Palma: Ed. do autor.

### Ligazóns externas

* Ports des Balears. Palma *(en castelán)*, *(en catalán)*, *(en inglés)*, *(en alemán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11206033
* GEC: 0052332

 |
Límites aproximados entre Bosnia (laranxa) e Hercegovina (azul). Os límites oficiais entre Bosnia e Hercegovina non existen, estando as fronteiras disputadas.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Hercegovina** (**Херцеговина/Hercegovina**) é unha rexión histórica nos Alpes Dináricos situada na parte meridional de Bosnia e Hercegovina. A maior parte do seu territorio é montañoso, karst excepto no val central do río Neretva. A maior cidade é Mostar, situada no centro da rexión. Outras cidades importantes son Trebinje, Konjic e Foča. As fronteiras entre Bosnia e Hercegovina non están claras e son, a miúdo, motivo de disputa.

Etimoloxía
----------

Ao rematar a Idade Media e comezarse a Idade Moderna a rexión foi administrada ante o avance turco por duques que prestaban en ocasións, algunha vasalaxe ós emperadores alemáns, deste xeito os duques recibián o título alemán de "Herzog" (= duque), por iso o seu territorio ou ducado pasou a ser chamado "Hercegovia" ou "Hercegovina".

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189863
* WorldCat
* VIAF: 316747500
* GEC: 0032451
* LCCN: sh85060355
* NKC: ge129058

 |
Coordenadas: 39°34′17″N 2°39′06″L﻿ / ﻿39.57139, -2.65167

Situación do distrito Centre.
A Seu
O **distrito do Centre** (*Centre* en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca. Está formado polo casco antigo da cidade.

Está delimitado polas Avenidas (*avingudes*), situadas onde antigamente estaban as murallas. Limita co distrito de Ponent polo oeste, co distrito de Llevant polo leste, co distrito Nord polo norte e co mar Mediterráneo polo sur.

Barrios
-------

O distrito está formado polos seguintes barrios:

* La Calatrava
* Cort
* Jaume III
* La Llotja-Born
* El Mercat
* La Missió
* Monti-sion
* Plaça dels Patins
* Puig de Sant Pere
* Sant Jaume
* Sant Nicolau
* La Seu
* El Sindicat

Inclúe ademais outras zonas que non son considerada barrios:

* Zona portuaria
* Arquipélago de Cabrera

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos de Palma |
| --- |
| 
* Centre
* Llevant
* Nord
* Platja de Palma
* Ponent

 | Escudo de Palma |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Centre, Palma Modificar a ligazón no Wikidata*** |
Coordenadas: 38°20′13″N 0°29′19″O﻿ / ﻿38.33694444, -0.48861111

O porto dende o Castelo de Santa Bárbara.
O **porto de Alacant** é un porto marítimo español situado na cidade de Alacant, no mar Mediterráneo, con actividades comerciais, con transporte de mercadorías e de viaxeiros, pesqueiras e de recreo.

A declaración da cidade de Alacant como Porto Público do Mediterráneo remóntase a 1271, segundo o privilexio outorgado por Afonso X o Sabio. O porto como obra de enxeñaría, un espigón de pedra que se interna no mar, non empezará a construírse ata 1476, durante o reinado de Xoán II de Castela.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Porto de Alacant Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web da Autoridade Portuaria *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4891396
* WorldCat
* VIAF: 316432133
* MarineTraffic: 945
* WPI: 38440

 |
Coordenadas: 29°39′06″N 82°19′09″O﻿ / ﻿29.65167, -82.31917
A **Colson House** (galego: *Casa Colson*) é un edificio de arquitectura neoclásica vitoriana construído en Gainesville, Florida no ano 1905. Está no número 607 da *East University Avenue* de dita cidade.

Historia
--------

Barney Ralph Colson (1878-1935) fundou a compañía de seguros *Florida Land and Title Company*, a máis importante da cidade durante máis de cincuenta anos. Este casou en 1904 con Eddie Sue Bowers e mandou construír o edificio victoriano preto da Kirby Smith School, na University Avenue, xunto ao recinto da recentemente fundada Universidade de Florida. De feito, Barney Colson foi o primeiro presidente da Asociación de Alumnos da Universidade de Florida. Este edificio foi ocupado pola familia do doutor James Colson durante máis de setenta anos. O ático dispón dunha fiestra de vidro de cor infrecuente con cristais en forma de diamante.

En 1977 o edificio transformouse en oficinas para avogados. A casa foi a sede da compañía teatral *Star Center Youth Theatre* e, máis tarde, sede do servizo titorial da *Florida Smart Kids* (Nenos Superdotados de Florida). Actualmente alberga un negocio relacionado co apoio á maternidade.

A casa atópase xunto ao establecemento hoteleiro *Sweetwater Branch Inn Bed & Breakfast*, un complexo composto pola Cushman-Colson House (outra casa vitoriana construída ao redor de 1885, relacionado coa mesma familia) e da McKenzie House (edificio de tres plantas construído cerca de 1895 en estilo victoriano da reina Ana, catalogado no Rexistro Nacional de Lugares Históricos).

Notas
-----

1. ↑  *Historic Preservation - Alachua County. Southeast Historic District, Gainesville* Arquivado 25 de marzo de 2016 en Wayback Machine.. Consultado o 8-12-2015 *(en inglés)*
2. ↑  *Colson Title Company Inc* Arquivado 10 de decembro de 2015 en Wayback Machine. compañía de seguros creada en 2005, continuando o labor da antiga compañía creada en 1885 *(en inglés)*
3. ↑  *Colson Title Company Inc - About us* Arquivado 10 de decembro de 2015 en Wayback Machine.. Consultado o 8-12-2015 *(en inglés)*
4. ↑  *The Birth & Wellness Center of Gainesville, LLC* Arquivado 14 de novembro de 2015 en Wayback Machine.. Consultado o 8-12-2015 *(en inglés)*
5. ↑  "*McKenzie, Mary Phifer, House*" Arquivado 11 de decembro de 2015 en Wayback Machine. no *National Park Service*. Consultado o 8-12-2015 *(en inglés)*
Coordenadas: 41°22′11″N 2°07′18″L﻿ / ﻿41.369788, 2.121685

Barrios de L'Hospitalet
**La Torrassa** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito II da cidade xunto con Collblanc. Limita cos barrios de Santa Eulàlia e Sant Josep polo sur, con Collblanc polo norte, e con La Florida polo oeste.

O barrio debe o seu nome ao castelo de Bellvís, unha torre de observación ou defensa dunha casa, que foi residencia do Barón de Maldà. Nas súas orixes, e polo tanto ao longo da súa historia, foi un núcleo vinculado a Collblanc. Hoxe, a praza Espanyola e o novo parque da Torrassa son o corazón deste barrio, e é onde se articula a festa maior ao principio de cada verán.

Ten unha extensión de 0,46 km² e tiña en 2010 unha poboación de 25.147 habitantes, sendo a súa densidade de 57.596 hab/km².

Transporte público
------------------

Dispón de liñas de autobuses urbanos e interurbanos e dispón dunha estación do metro de Barcelona da liña 1 chamada Torrassa. O barrio verá ampliados os seus destinos posibles desde esta estación, cando entre en funcionamento o intercambiador coa liña 9 do metro e con Rodalies Barcelona, onde pararán trens das liñas de Martorell e Vilanova i la Geltrú.

Galería de imaxes
-----------------

* Praza EspanyolaPraza Espanyola

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos e barrios de L'Hospitalet de Llobregat |
| --- |
| Distrito I | 
* Centre
* Sant Josep
* Sanfeliu

 | Escudo de L'Hospitalet de Llobregat |
| Distrito II | 
* Collblanc
* La Torrassa

 |
| Distrito III | 
* Santa Eulàlia

 |
| Distrito IV | 
* La Florida
* Les Planes

 |
| Distrito V | 
* Can Serra
* Pubilla Cases

 |
| Distrito VI | 
* Bellvitge
* El Gornal

 |
| Distrito económico | 
* Granvia L'H

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9019010
* GEC: 0066593

 |
Coordenadas: 41°22′05″N 02°07′44″L﻿ / ﻿41.36806, -2.12889

Barrios de L'Hospitalet
Igrexa nova de Santa Eulàlia de Provençana
**Santa Eulàlia** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, o único que forma o distrito III. Limita ao leste coa cidade de Barcelona, coa que comparte a rúa Riera Blanca, ao norte co barrio de La Torrassa, ao oeste coas barrios de Sant Josep e Centre, e ao sur co barrio de El Gornal e o distrito económico Granvia L'H.

Historia e características
--------------------------

Este barrio é un dos núcleos históricos de L'Hospitalet, situado sobre o antigo poboamento de Provençana. O barrio nace na década de 1840 co crecemento de La Bordeta, o arrabalde de Sants que se estendía ao longo da estrada provincial (actuais rúas Constitució e Santa Eulàlia). A industrialización de Sants xerou a construción de casas de obreiros, obradoiros e fábricas, tamén na zona de poñente da Riera Blanca, fronteira entre os concellos. O barrio experimentou dende a década de 1990 unha gran transformación urbanística coa construción de equipamento urbano aproveitando terreos anteriormente dedicados á actividade industrial. A rúa de Santa Eulàlia e a Avinguda del Carrilet son os centros neurálxicos e de comunicación.

O barrio conta cunha escultura do artista Josep Maria Subirachs, *Monument a l'Hospitalet de Llobregat*, coñecida popularmente como "la Pinça" (a pinza), debido á seva peculiar forma, e que dá a benvida á cidade cando se entra pola estrada de La Bordeta. En realidade é unha alegoría ao escudo da cidade, formado polas catro barras catalás e a Cruz de Santa Eulàlia. Existe tamén unha igrexa de estilo románico do século XII, que leva o nome da santa que identifica o barrio, e que foi restaurada no século XVIII. Arredor da igrexa sitúanse as orixes da cidade. Está situada no extremo occidental do barrio.

Transporte público
------------------

O barrio ten varias paradas do metro de Barcelona e unha dos ferrocarrís cataláns, Ildefons Cerdà i Europa | Fira. Tamén hai varios autobuses urbanos e interurbanos que circulan polas súas rúas.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos e barrios de L'Hospitalet de Llobregat |
| --- |
| Distrito I | 
* Centre
* Sant Josep
* Sanfeliu

 | Escudo de L'Hospitalet de Llobregat |
| Distrito II | 
* Collblanc
* La Torrassa

 |
| Distrito III | 
* Santa Eulàlia

 |
| Distrito IV | 
* La Florida
* Les Planes

 |
| Distrito V | 
* Can Serra
* Pubilla Cases

 |
| Distrito VI | 
* Bellvitge
* El Gornal

 |
| Distrito económico | 
* Granvia L'H

 |