| Corvo mariño cristado |
| --- |
| Corvo mariño cristado nunha rocha |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante (LC)Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | Suliformes |
| Familia: | Phalacrocoracidae |
| Xénero: | *Gulosus* |
| Especie: | ***G. aristotelis*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Gulosus aristotelis'**(Linnaeus, 1761) |

O **corvo mariño cristado** (*Gulosus aristotelis*, ata hai pouco chamado *Phalacrocorax aristotelis*) é unha ave mariña presente nas costas rochosas do oeste e sur de Europa, no suroeste de Asia e no norte de África. Normalmente é unha especie sedentaria nas súas zonas de cría, aínda que os exemplares norteños son migratorios. O corvo mariño cristado é a principal e máis estendida especie europea da familia *Suliformes*.

Morfoloxía
----------

É unha ave de tamaño medio-grande, que acada de media uns 68–78 cm de longo e 95–110 cm de envergadura. Ten un pescozo longo e unha gorxa mareal. Os adultos mostran unha pequena crista ou moño durante a época de apareamento, á que lle deben o nome. Distínguese do corvo mariño grande (*Phalacrocorax carbo*) polo seu tamaño inferior, pola súa complexión máis lixeira, e sobre todo, nos adultos, pola súa crista e o relumbro verdoso da plumaxe. O seu peteiro e máis estreito e os exemplares xuvenís amosan un ventre máis escuro. A cauda do corvo mariño cristado ten 12 plumas e a do corvo mariño grande 14. En ocasións tamén é nomeado como "corvo mariño verde" ou "corvo mariño común".

Taxonomía
---------

O corvo mariño cristado foi durante máis de dous séculos integrado no xénero *Phalacrocorax*, e canda o outro corvo mariño galego, pero un estudo de 2014 atopou que a súa xenética era máis semellante aos xéneros *Nannopterum* e *Leucocarbo* do que ás especies que se agrupaban no resto do *Phalacrocorax* e no *Urile*; xaquelogo propúxose un novo xénero, *Gulosus*, do que esta especie é a única representante. Este novo xénero comezou a ser aceptado xeralmente en 2021. Estímase que o xénero *Gulosus* debeu arredarse do conxunto de *Nannopterum-Leucocarbo* hai uns 9 - 11,2 millóns de anos.

### Subespecies

Existen tres subespecies:

* *Gulosus aristotelis aristotelis* - noroeste de Europa Atlántica, Galicia
* *Gulosus aristotelis desmarestii* - sur de Europa, suroeste de Asia
* *Gulosus aristotelis riggenbachi* - noroeste de África

As subespecies distínguense lixeiramente no tamaño e a cor dos exemplares novos. Algunhas evidencias recentes suxiren que os exemplares da costa atlántica do suroeste de Europa son distintos das outras tres subespecies, e poderían constituír unha subespecie nova (Yésou et al. *Brit. Birds* 98: 369-370, 2005).

Comportamento
-------------

Aliméntase de peixes no mar e non acostuma voar cara ao interior das costas nas que habita.

O corvo mariño cristado é un dos mellores mergulladores da familia *Phalacrocoracidae*, chegando ata profundidades de 45 m durante 20-45 segundos, cun espazo de descanso dun mínimo de 15 segundos. Aliméntase de especies piscícolas moi variadas, pero sobre todo de sardiñas e bocarte. A miúdo recorren moitos quilómetros de costa dende a súa zona de aniñada para alimentarse.

Reprodución
-----------

Corvo mariño cos pitos
Corvos mariños no Grove
*Phalacrocorax aristotelis*
Aniña en pequenos abrigos rochosos ou en fendeduras ou en pequenas covas na costa. Os niños consisten en fachos descoidados de algas mariñas e herbas unidos polo seu propio esterco. A estación de aniñada é longa, comezando a finais de febreiro, aínda que algúns individuos non comezan ata maio e incluso despois. Chocan normalmente tres ovos. Os pitos nacen desprovistos de plumaxe e durante os primeiros días dependen completamente dos adultos para quentarse. Non saen do niño durante dous meses e comezan a voar en torno a primeiros de xuño ata finais de agosto, e excepcionalmente máis tarde.

Distribución
------------

As principais zonas de aniñada do corvo mariño cristado atópanse nas Illas Farne (Inglaterra), Fowlsheugh (Escocia), Runde (Noruega) e Galicia.

### Distribución en Galicia

O corvo mariño cristado aniña ao longo de toda a costa, mais as súas principais colonias atópanse no Parque nacional das Illas Atlánticas onde se atopa a maior colonia europea. O primeiro censo da especie data de 1976, cando se citou unha poboación de 539-555 parellas, en 1994 a poboación medrara ata as 1.932-1.939 parellas chegando a un máximo de 2.500 parellas entre os anos 2000-03 (debido sobre todo á protección dos enclaves de cría, a erradicación do consumo humano de pitos e ovos, e á prohibición da caza). A partir desa data, mentres o resto das poboacións galegas medraban notablemente, as principais colonias de Cíes e Ons sufriron un descenso maior ao 40%, pasándose entón a 1.266 en 2007, o que representa unha taxa de crecemento negativa do -33% na poboación galega. Entre as causas da diminución da poboación, atópanse a mortalidade accidental directa producida por mor do afundimento do *Prestige*, as capturas accidentais producidas polos trasmallos e a presión que exercen sobre as colonias especies invasoras. No caso das mortes accidentais nas diferentes artes de pesca, o Grupo de Ecoloxía Animal (GEA) da Universidade de Vigo, leva a cabo dende o ano 2021 o proxecto *Encorat*. Mediante a instalación de luces nestas artes de pesca búscase reducir as mortes accidentais, especialmente, entre os exemplares máis xuvenís.

Notas
-----

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Phalacrocorax aristotelis*". *Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 26 de novembro de 2013.
2. ↑  MARTÍN, Ignacio (coord.) et al. *Aves nidificantes de España*. Ediciones Jaguar, S.A. 2004. ISBN 84-95537-80-X.
3. ↑  Corvo mariño cristado (Phalacrocorax aristotelis) Arquivado 21 de decembro de 2009 en Wayback Machine. Medioambiente.xunta.es, Consultada o 25/07/09
4. ↑  The status of the European Shag *Phalacrocorax Aristotelis* population on the Atlantic Coast of the Iberian peninsula Webs.uvigo.es, Consultado o 25/07/09
5. ↑  Baía Edicións, ed. (2003). *Guía das aves de Galicia*. p. 50. ISBN 84-96128-69-5.
6. ↑  Cormorán Moñudo Phalacrocorax aristotelis mma.es, Consultada o 25/07/09
7. ↑  Web adicada ó estudo e a divulgación de información sobre o Cormorán Moñudo na Península Ibérica Arquivado 31 de marzo de 2014 en Wayback Machine. Consultado o 25/07/09
8. ↑  No ano 2009 detectáronse os primeiros casos de depredación por visóns americanos.
9. ↑  Web sobre o proxecto Encorat Consultado o 09/06/21

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Catálogo galego de especies ameazadas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q115452
* EBID: ID
* GEC: 0172053

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Avibase: CECC7B264A61BD22
* BioLib: 8385
* BirdLife: 22696894
* DORIS: 1488
* Dyntaxa: 205489
* eBird: eursha1
* EOL: 17000428
* FE: 96621
* FE-New: ID
* Fossilworks: 365986
* GBIF: 2481861
* IBC: ID
* iNaturalist: 4272
* IRMNG: 10192841
* ITIS: 174733
* NBN: NBNSYS0000000005
* NCBI: 126867
* SeaLifeBase: 84334
* Soortenregister: 139389
* TAXREF: 2447
* WoRMS: 137178
* Xeno-canto: Phalacrocorax-aristotelis

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1061139

 |