recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **guerra do Chaco** foi un conflito armado entre Paraguai e Bolivia que se estendeu desde o 9 de setembro de 1932 até o 12 de xuño de 1935, polo control do Chaco Boreal.

Foi a guerra máis importante en Suramérica durante o século XX. Nos 3 anos de duración, Bolivia mobilizou 250 000 soldados e Paraguai 120 000, que se enfrontaron en combates nos que houbo gran cantidade de baixas (60 000 bolivianos e 30 000 paraguaios), e gran cantidade de feridos, mutilados e desaparecidos. Os distintos tipos de enfermidades tanto físicas como psicolóxicas, a característica hostil do teatro de operacións e a falta de auga e dunha boa alimentación, produciron a maior porcentaxe de baixas e afectaron a saúde dos soldados sobreviventes, a moitos de por vida.

O enfrontamento consumiu inxentes recursos económicos de ambos os países, de por si moi pobres. Paraguai abasteceu o seu exército con gran cantidade de armas e equipos capturados en distintas batallas. Terminada a guerra, algúns excedentes vendeunos a España (Decreto-lei 8406,de 15 de xaneiro de 1937).

O cesamento das hostilidades acordouse o 12 de xuño de 1935. Baixo a presión dos Estados Unidos, por un tratado secreto asinado o 9 de xullo de 1938, Paraguai cedeu 110 000 km² ocupados polo seu exército ao cesamento das hostilidades.

O *Tratado de Paz, Amizade e Límites* asinouse o 21 de xullo de 1938. E finalmente, o 27 de abril de 2009, 74 anos despois de finalizado o enfrontamento bélico, os presidentes Evo Morales de Bolivia e Fernando Lugo de Paraguai asinaron en Buenos Aires o acordo definitivo de límites territoriais do Chaco Boreal.

A zona en litixio quedou dividida nunha cuarta parte baixo soberanía boliviana e tres cuartas partes baixo soberanía paraguaia. Bolivia recibiu unha zona ás beiras do alto río Paraguai.

Notas
-----

1. ↑  Rahi, Arturo e Agüero Wagner, Luis (2006): *El Chaco paraguayo: una historia de despojos, renuncias, mutilaciones y entregas*. Asunción (Paraguay): F17. ISBN 9789000032846, pp. 45-49.

Coordenadas: 21°19′38″S 59°44′12″O﻿ / ﻿-21.32722, -59.73667

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223126
* BRE: 4679779
* EBID: ID
* GEC: 0017275
* GND: 4147525-2
* LCCN: sh85022243
* NDL: 00575532
* NKC: ph629133

 |
O **Matachel** é un río estremeño, afluente do Guadiana, no cal verte as súas augas despois de 124 km de percorrido. Salienta pola súa gran conca hidrográfica, que representa un 3,8 % do total da do Guadiana.

Curso
-----

O Matachel nace na Serra Morena a 598 m de altitude, en Cortijo del Bruto, cerca de Azuaga, sendo a dirección xeral do seu percorrido lixeiramente SL-NO. O seu curso trancorre integramente na provincia de Badaxoz, na cal divide pola metade a comarca da Terra de Barros, na que conforma a principal corrente fluvial. No seu tramo final, o curso está regulado polos encoros de Alanje e Los Molinos. Desemboca nas proximidades das localidades de Don Álvaro e La Zarza, relativamente próximas a Mérida, a capital extremeña, a unha altura de 205 msnm. O caudal medio anual do río é de 99 hm³ (medición na presa de Los Molinos.

A conca do Matachel é de escaso desnivel, o que orixina un percurso e unha drenaxe sinuosa e densa, na que participan numerosos regatos estacionais. O clima mediterráneo, propio da zona marca grandes deferencias estacionais no seu caudal, até ser practicamente testemuñal no verán.

Afluentes
---------

Os tributarios do Matachel son, en boa parte, regos estacionais. Salientan:

* Pola marxe esquerda:
	+ *Bonhabal*,
	+ *Retín*, o máis logo dos afluentes, que conta como subafluente a *Rivera de Usagre*.
* Pola beira dereita:
	+ *San Juan* co *Palomillas*.

Fauna
-----

Nas súas augas dáse o *Anaecypris hispanica* (en castelán *jarabugo*), endémico no Guadiana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

Confederación hidrográfica do Guadiana *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16710
* GEC: 0041273
* GeoNames: 2514033
* OSM: 2203346
* TGN: 7306418

 |
**Tenma** (en xaponés, *Pegaso*), denominado ASTRO-B antes do lanzamento, foi un observatorio espacial xaponés de raios X pertencente á JAXA. Foi lanzado o 20 de febreiro de 1983 mediante un foguete Mu desde o Centro Espacial de Uchinoura (antes coñecido como Centro Espacial de Kagoshima) e reentrou na atmosfera o 17 de febreiro de 1988.

Características
---------------

Tenma foi o segundo satélite de astronomía de raios X do Xapón e o rango de enerxías que podía observar ían de 0,1 keV a 60 keV. Os seus obxectivo foron a obtención de espectros de fontes de raios X con boa resolución, o estudo das variacións temporais das fontes de raios X, a busca por todo o ceo de explosións de raios X e a observación de fontes de raios X suaves cun telescopio reflector.

Levaba a bordo catro instrumentos:

* Contadores proporcionais de centelleo de gas
* Telescopio de transformada de Hadamard
* Monitor de raios X para todo o ceo
* Telescopio reflector de raios X

O satélite podía xirar a velocidades de 0,546, 0,137 ou 0,068 revolucións por minuto coa axuda dun volante de inercia. O eixe de xiro podía axustarse mediante torsión magnética.

Resultados
----------

Tenma descubriu a liña de emisión do ferro no disco galáctico, así como noutros corpos, como galaxias de núcleo activo. Descubriu tamén unha liña de absorción a 4 keV no espectro da explosión X1636-536.

Notas
-----

1. 1 2 3  N2YO (2011). Real Time Satellite Trackin, ed. "TENMA (ASTRO B)" (en inglés). Consultado o 13 de xullo de 2011.
2. 1 2 3 4  NASA (8 de xullo de 2011). "Tenma" (en inglés). Consultado o 13 de xullo de 2011.
3. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "Astro B (Tenma)" (en inglés). Consultado o 13 de xullo de 2011.
4. 1 2 3  NASA (2011). "The Tenma [Astro B] Satellite" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13 de setembro de 2011. Consultado o 13 de xullo de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q54376
* NSSDC ID: 1983-011A
* SCN: 13829

 |
A **Real Forza Aérea do Canadá** (**RCAF** en inglés e **ARC** en francés) é a forza áerea e espacial do Canadá. O seu rol é o de "proporcionar ás Forzas do Canadá un poder aéreo relevante, receptivo e efectivo". A RCAF é un dos tres comandos dentro das Forzas Armadas do Canadá unificadas. En 2020 a Real Forza Aérea do Canadá estaba formada por 12 074 soldados regulares e 1 969 reservistas, apoiados por 1 518 civís, e operaba 258 aeronaves tripuladas e 9 non tripuladas. O tenente xeneral Al Meinzinger é o actual comandante da Real Forza Aérea do Canadá e o xefe do Estado Maior da Forza Aérea.

A Real Forza Aérea do Canadá é a responsable de todas as operacións de aeronaves das Forzas Canadenses, de facer cumprir a seguridade do espazo aéreo do Canadá, e de proporcionar aeronaves para apoiar as misións da Real Armada do Canadá e do Exército do Canadá. A RCAF é socia da Forza Aérea dos Estados Unidos na misión de protexer o espazo aéreo continental baixo o Comando de Defensa Aeroespacial de América do Norte (NORAD). A RCAF tamén proporciona os principais recursos aéreos e é a responsable do Programa Nacional de Busca e Rescate.

A RCAF ten as súas raíces na Forza Aérea do Canadá, formada no ano 1920. A Forza Aérea do Canadá recibiu o apelativo real en 1924 de mans do rei Xurxo V para formar a Real Forza Aérea do Canadá. En 1968 a RCAF fusionouse coa Armada e o Exército, co obxectivo de unificar todas as forzas do Canadá. As unidades aéreas dividíronse entre distintos comandos: Mando de Defensa Aérea (ADC; interceptores), Mando de Transporte Aéreo (ATC; transporte, busca e rescate), Mando Móbil (cazas tácticos, helicópteros), Mando Marítimo (guerra antisubmarina, patrulla marítima), así como o Mando de Adestramento (TC).

En 1975 disolvéronse algúns comandos (ADC, ATC, TC), e todas as unidades aéreas pasaron a estar baixo un novo mando coñecido sinxelamente como Mando Aéreo (AIRCOM). O Mando Aéreo volveu ao seu nome histórico en agosto de 2011.

A Real Forza Aérea do Canadá operou na segunda guerra mundial, na guerra de Corea, e na guerra do Golfo, así como en varias misións da ONU para o mantemento da paz e en varias operacións da OTAN. Como membro da OTAN, a RCAF estivo presente en Europa durante a segunda metade do século XX.

Notas
-----

1. ↑  Government of Canada, National Defence (2020-09-18). "DND/CAF Joint and Combined Space Program". *www.rcaf-arc.forces.gc.ca*. Consultado o 2022-01-25.
2. ↑  Government of Canada, National Defence (2015-01-06). "Chapter 1: Shape Fundamentals (B-GA-403-000/FP-001 Canadian Forces Aerospace Shape Doctrine)". *www.rcaf-arc.forces.gc.ca*. Consultado o 2022-01-25.
3. ↑  Defence, National (2021-03-11). "Commander Royal Canadian Air Force (RCAF)". *www.canada.ca*. Consultado o 2022-01-25.
4. ↑  "Royal Canadian Air Force command changes hands". *Skies Mag* (en inglés). Consultado o 2022-01-25.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Arribada.

A **Festa da Arribada da Carabela Pinta a Baiona** celébrase nesa vila conmemorando a chegada á mesma de Martín Alonso Pinzón na carabela Pinta o 1 de marzo de 1493, trala primeira viaxe de Cristovo Colón a América, cunha escenificación da súa arribada. A festa celébrase o primeiro sábado e domingo de marzo. Está catalogada como festa de interese turístico internacional de España e acolle cada ano unhas 30.000 persoas.

Historia
--------

Na viaxe de volta dende América, a carabela *Pinta* foi separada do resto das naves por unha tempestade á altura das Illas Azores. No barco viña enrolado o baionés Cristóbal García Sarmiento, gran coñecedor destas costas, polo que se tomou rumbo nordeste cara a Baiona, a onde chegan o 1 de marzo de 1493. A tripulación pasou uns días de descanso en Baiona e aproveitou para abastecerse de novo de víveres. O 11 de marzo partiu ata Palos de la Frontera, cidade dende onde partira a expedición.

Descrición
----------

A celebración consiste nunha festa medieval nas rúas da vila vella onde hai, ademais de música tradicional e xograres, postos de comida galega e artesanía. Fanse ademais actos coas vilas irmandadas de Palos de la Frontera, Santa Fe e Pornic. A Praia da Ribeira é o escenario principal no que se realiza o acto da celebración, a reconstrución do relato que Martín Alonso Pinzón e os seus tripulantes fixeron polo descubrimento ó corrixidor de Baiona o día 1 de marzo de 1493.

Dende o ano 1999 está declarada festa de Galicia de interese turístico; en 2010 concedéuselle o título de festa de interese turístico nacional de España e en 2015 o de festa de interese turístico internacional de España; o número de visitante vai en aumento e rolda os 30.000.

Notas
-----

1. ↑  DOG: Resolución do 24 de xuño de 1999 pola que se ordena a publicación do acordo do Consello da Xunta de Galicia ... polo que se declaran festas de Galicia de interese turístico ... a Festa da Arribada da Carabela Pinta a Baiona...
2. ↑  BOE: Resolución de 23 de septiembre de 2010, de la Secretaría General de Turismo y Comercio Interior, por la que se concede el título de «Fiesta de Interés Turístico Nacional» a la «Fiesta de la Arribada de la Carabela La Pinta» de Baiona (Pontevedra)
3. ↑  BOE: Resolución de 27 de octubre de 2015, de la Secretaría de Estado de Turismo, por la que se concede el título de «Fiesta de Interés Turístico Internacional» a la fiesta «La Arribada de la Carabela Pinta a Baiona», Baiona (Pontevedra)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Festa da Arribada Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Festa da Reconquista (Vigo)

### Ligazóns externas

* Festa da Arribada na páxina web do concello
**Jesús Lista Neira**, máis coñecido como **Suso Lista**, nado en Corme (Ponteceso) o 2 de abril de 1962, é un actor e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Pasou a súa infancia entre Corme e Cheste, Valencia. Aos 16 anos embarcou como mariño mercante e percorreu Europa e o norte de África. Aos 25 anos instalouse como percebeiro na súa localidade natal, traballando como percebeiro, actividade que combina coa participación como actor secundario en mais de 40 capítulos da serie *Mareas vivas*, tamén en películas para televisión como *A rosa de Alexandría*, *Chapapote... o no* ou *A mariñeira de Quilmas*, e foi protagonista de máis de 50 curtametraxes rodadas en Galicia e León. Foi guionista de curtas como *A crise da pesca* ou *Matreros de medianoite*, sendo tamén actor e guionista do documental *Ida e volta*, preseleccionado para os Premios Mestre Mateo 2007.

Ten un programa semanal na Radio Libre da Costa da Morte Radio Roncudo, chamado *O Embigho do Fin do Mundo*.

Filmografía incompleta
----------------------

### Series e películas de Televisión

* *Mareas vivas*
* *Rías Baixas*
* *Libro de familia*
* *Os Atlánticos*
* *Padre Casares*
* *Matalobos*
* *A rosa de Alexandría*
* *Chapapote... o no*
* *A mariñeira de Quilmas*
* *Para mariñeiros, nós* (2010- )

### Longametraxes

* *A mariñeira* (Antón Dobao, 2007)
* *Cela 211* (Daniel Monzón, 2009)

### Curtametraxes

* *A crise da pesca*
* *Matreros de medianoite*

### Documentais

* *Ida e volta*

Obra literaria
--------------

### Narrativa

* *Salseiros* (2014). Edicións Embora.
* *Xeixos* (2015). Edicións Embora.
* *Charamuscas* (2017). Edicións Embora.
* *Como a roda do muíño* (2020). Edicións Embora. Novela.
*

Premios literarios
------------------

* Premio da Audiencia do VII Premio de *Teatro Radiofónico* do *Diario Cultural* da Radio Galega no 2013, por *O demo nunca dorme*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog de Suso Lista
* 

* Suso Lista na páxina web da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533255
* WorldCat
* VIAF: 313245689
* AELG: 497
* BNE: XX5450188
* ISNI: 000000044436552X

 |
**Víctor Fábregas Martínez**, nado en Esteiro (Muros) en 1971, é un actor galego.

Traxectoria
-----------

Empezou no teatro afeccionado na infancia, da man de Xosé Agrelo Hermo. Na universidade realizou un posgrao de teatro e marchou a Alcalá de Henares a estudar teatro clásico. Dous anos despois volveu a Galiza e, logo de traballar nunha conserveira, comeza a rodar para a TVG no programa *Con perdón*, baseado en bromas feitas a cidadáns anónimos mediante unha cámara oculta, pero acadou fama polo seu papel nos Tonechos, un dúo cómico que mantiña co actor Roberto Vilar. Este dúo empezou actuando no *Luar* da TVG a comezos do século XXI e que despois se consolidou cun programa de seu, *O show dos Tonechos*. A comezos de xaneiro de 2009 anunciaron a separación dos Tonechos.

En 2009 Fábregas participou na serie de temática xornalística *O Nordés* (TVG) e tamén na película-documental *Flores tristes*, de Manolo Abad.

En 2011 participou en *18 Comidas*, de Jorge Coira.

Dende 2011 da vida ao personaxe de *Lino* na serie *Era visto!* durante as once tempadas que se fixeron desta. Tamén formou parte de *Pazo de familia* (Tomaso) (TVG), durante oito tempadas.

En 2019 interpretou o tenente Poncela na serie *Lobos&Cordeiros* (TVG).

Ten colaborado en episodios de *Pratos combinados*, *Rías Baixas*, *O país dos prodixios*, *Meus queridos veciños*, *Luci*, *Augasquentes*...

Fixo dobraxe na curta *Km 53* e a longametraxe *A crise carnívora*.

En 2020 protagonizou a serie cómica *Do dereito e do revés* (TVG) e copresentou con Ledicia Sola as dúas tempadas do programa de viaxes *Vou que teño que ir* (TVG).

Desde o 2021 participa habitualmente en *Land Rober Tunai Show* (TVG), *Luar* (TVG) e conduce a terceira tempada do programa de viaxes *Sen Código Postal* (TVG). Traballou en *O corpo aberto* (Ángeles Huerta, 2022) e *O home e o can* (Ángel de la Cruz. 2022).

Galardóns e nomeamentos
-----------------------

### Premios Mestre Mateo

| Ano | Categoría | Título | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2011 | Mellor actor secundario | *Era visto!* | Nomeado |

Notas
-----

1. ↑  *Gústame pasar por pailán, sinto mágoa pola xente que se cre superior* Arquivado 14 de xuño de 2013 en Wayback Machine. *Galiciae*, 18/1/09
2. ↑  Divorcio a la gallega, *El País*, 10/1/2009
3. ↑  Os Tonechos sepáranse Arquivado 11 de decembro de 2014 en Wayback Machine. *A Nosa Terra*, 8/1/2009

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Os Tonechos

### Ligazóns externas

* Ficha en culturagalega.org
* Ficha na IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9095279
* IMDb: nm1616623
* TMDb: 588130

 |
**Pedro** ou **Pero Fernández de Andrade** foi o segundo señor de Pontedeume, Ferrol e Vilalba. Era fillo de Xoán Freire de Andrade e sucedeu ao seu tío Fernán Pérez de Andrade, O Bo, quen morreu sen descendencia masculina a pesar de ter un fillo que morreu novo.

A granxa de Reparada
--------------------

Pouco se sabe deste cabaleiro, cuxo mandato, de curta duración, non é moi importante. Quizais o feito máis salientable sexa a usurpación da granxa de Reparada (posteriormente Covas) que era dominio dos monxes de Sobrado. A granxa fundáranna estes monxes con doazóns feitas polo rei Fernando II por privilexio dado na Coruña o 15 de febreiro de 1158.

A granxa de Reparada incrementou a súa importancia por outro privilexio dado polo rei Sancho *el Bravo* en Lugo no ano 1286, mediante o cal concedía ao mosterio de Sobrado o décimo da baleaxe que se matase no porto de Prioiro, pertencente á granxa de Reparada.

Como queira que o couto de Reparada lindaba con Ferrol, que era señorío dos Andrade, estes sempre tentaron de ampliar os seus dominios coas propiedades da granxa. O rei Xoán I viuse obrigado a exhortar a Pedro Fernández de Andrade para que devolvese aos monxes a propiedade da granxa. Porén, os seus descendentes sempre fixeron intentos de apoderarse da granxa ou, cando menos, da parte mellor: o porto e o monte de Prioiro. Cansos os monxes de loitar cos Andrade, acabarían cedendo o referido porto que os seus descendentes posuían aínda a comezos do século XIX ata que foron abolidos os dereitos señoriais.

Cabo Prior, na antiga granxa Reparada

A caza da balea en Galicia
--------------------------

O porto de Prioiro era un dos que había na idade media para a matanza das baleas que se capturaban nas costas galegas. O seu maior desenvolvemento acadouse nos séculos XIII e XIV e eran, principalmente, pescadores biscaiños os que faenaban.

A coroa tiña os dereitos do décimo da baleaxe, así podían facer cesións dese dereito como fixo Sancho *el Bravo* cos monxes de Sobrado. Os pescadores de baleas tentaron moitas veces de liberarse deste imposto sen conseguilo, dando lugar a curiosos preitos.

A caza de baleas foi minguando por varias razóns que levaron á sobrepesca: Aumentou o número de barcos, mesmo viñan barcos franceses; os portos baleeiros aumentaran considerablemente e os barcos aumentaran a súa tonelaxe.

Casamento e sucesión
--------------------

Casou Pedro Fernández de Andrade con dona Mencía de Meira coa cal tivo dous fillos: Nuno Freire de Andrade O Mao, que o sucedería nos señoríos, e Pedro Fernández de Andrade.
Morreu no ano 1407. Sábese por un documento do 5 de novembro de 1433 que a súa viúva, Mencía de Meira, aínda vivía nesa data nas súas casas de Betanzos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Antonio Couceiro Freijomil. Historia de Pontedeume, 4ª ed.(1995). Xunta de Galicia. ISBN 84-453-1437-8

|  |
| --- |
| Pedro Fernández de Andrade **Casa de Andrade****Nacemento:**  ?  **Falecemento:** 1407 |
| Aristocracia galega |
| Precedido por**Fernán Pérez de Andrade, o Bo** | **II Señor de Pontedeume, Ferrol e Vilalba**1397 – 1407 
 | Sucedido  por**Nuno Freire de Andrade, o Mao** |
|
**Melissa Joan Hart**, nada en Smithtown, Nova York o 18 de abril de 1976, é unha actriz, directora, produtora, cantante, deseñadora de moda e empresaria estadounidense. É coñecida polos seus papeis principais nas series *Clarissa Explains It All* (1991–94), *Sabrina the Teenage Witch* (1996–03), e *Melissa & Joey* (2010–15).

Carreira
--------

### Inicios na actuación

Comezou a súa carreira a unha idade temperá. O seu primeiro comercial de televisión foi para un xoguete chamado *Splashy.* Dende entón, realizou máis de 25 comerciais antes de cumprir os cinco anos. A súa carreira televisiva comezou en 1985 cun papel menor na miniserie *Kane & Abel*. O ano seguinte tivo un papel estelar nun episodio de *The Equalizer* e un papel principal coa actriz Katherine Helmond no filme de televisión *Christmas Snow*, o cal gañou un Premio Emmy.

### *Clarissa Explains It All*

En 1989 presentouse á audición para unha produción de Broadway, *The Crucible*, que protagonizaba o actor Martin Sheen, pero só quedou como suplente dos tres novos protagonistas. Logo protagonizou a serie de televisión *Clarissa Explains It All*. Esta serie de Nickelodeon era unha comedia sobre situacións diarias polas que atravesaba unha moza. Chegou a ser un grande éxito e estivo no aire por catro tempadas. O programa permitiulle obter catro nomeamentos consecutivos dos *Premios de Artistas Novos*, dos cales gañou tres, converténdose en famosa entre as adolescentes estadounidenses.

### *Sabrina, the Teenage Witch*

Despois da cancelación da serie, empezou a súa educación na Universidade de Nova York, aínda que non completou os seus estudos, porque retomou a súa carreira como actriz en 1996 cando obtivo o papel principal para a serie de televisión *Sabrina, the Teenage Witch*, onde actuou xunto cos actores Caroline Rhea, Beth Broderick, Nate Richert e Nick Bakay. Esta serie durou sete tempadas na cadea estadounidense ABC. Mentres tanto, traballou tamén na serie *Touched by an Angel*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Melissa Joan Hart Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Melissa Joan Hart na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q429777
* WorldCat
* VIAF: 40602862
* Allmovie: p238992
* AllMusic: mn0001374687
* AlloCiné: 87458
* BNE: XX1136571
* BNF: 14185674z
* Discogs: 1082425
* Europeana: ID
* FAST: 448093
* Genius: Melissa-joan-hart
* GND: 131512811
* IBDB: 71919
* IMDb: nm0004997
* ISNI: 0000000114424603
* LCCN: n00024702
* Metacritic: melissa-joan-hart
* MusicBrainz: ID
* NNDB: 000026264
* Rotten Tomatoes: melissa\_joan\_hart
* Synchronkartei: 668
* TMDb: 78501
* TVcom: melissa-joan-hart
* TVGuide: 165755
* WikiTree: Hart-5408

 |
PTC Integrity
**Lark** é unha suite ofimática de productividade basada na web desarrollada pola empresa chinesa ByteDance, creadora tamén de TikTok. Lark é a versión internacional xemelga da applicación Feishu, nome polo que é coñecida en China, onde conta cunha media diaria de 5 millóns de usuarios ao día

A ferramenta
------------

Feishu lanzouse no mercado doméstico chino en 2017  onde ofrecían servizos ofimáticos centralizados coa posibilidade de conferencias por video e un chat integrado.

Xa no 2017 Feishu integraba servizos populares no chat como emojis e gif, servizos gratuitos de almacenaxe na nube e transmisión de video e alta calidade entre os seus usuarios. O sistema tamén era capaz de tomar notas en reunións automaticamente, chat cun asistente robotizado que era capaz de comprender instruccións básicas para editar documentos ou enviar recordatorios, acceso a calendarios e a posibilidade de editar documentos colaborativamente en tempo real.

No ano 2019 a empresa lanza a applicación ao mercado internacional co nome de Lark á que lle foi engadida un software de administración de proxectos e un tradutor automático que se pode activar en reunións internacionais e que o usuario pode escoitar en tempo real. 

A applicación destaca pola súa flexibilidade, en comparación con competidores occidentais, onde a integración de plugins de outras plataformas como Jira, GitHub ou Asana é libre e se lles dá soporte. Así como é posíbel insertar grupos de chat dentro de documentos ou observar a dispoñibilidade no calendario de compañeiros directamente desde o chat.

Os beneficios internos da empresa medraron un 270% en 2021 dada a súa popularidade crecente.

Notas
-----

1. ↑   https://technode.com/2021/12/23/lark-bytedances-slack-like-app-eyes-1-billion-global-revenue-in-five-years/
2. ↑   https://equalocean.com/analysis/2020030713760
3. ↑  https://www.marketing-interactive.com/feishu-and-lark-for-dummies-101-on-the-new-work-collaboration-app-coming-for-slack
CASA DO POBO

INAUGURACIÓN

Setembro de 1919

LOCALIZACIÓN

No casco histórico, na rúa Travesa

FUNCIÓN

Dar servizo á Federación de Sociedades Obreiras de Betanzos

EDIFICIO

Edificio deseñado polo arquitecto Rafael González Villar para dar servizo ás asociacións obreiras da cidade.

HISTORIA

Unha nova doazón de Jesús García Naveira tras a súa morte accidental en 1912 permitiría empregar 50.000 pesetas na compra dun edificio na rúa Travesa para transformalo en Casa do Pobo, para uso da Federación de Sociedades Obreiras de Betanzos. En caso de disolución da mesma este edificio pasaría a formar parte do patrimonio das Escolas Jesús García Naveira.

Ca chegada do franquismo foi incautada e cedida ao sindicato vertical e, finalmente, vendida a un particular.

Bibliografia
------------

ARCAY BARRAL, Á.; SOUTO SANTÉ, J.; DUO SUÁREZ, Y. (2021). El Parque del Pasatiempo de Betanzos. Betanzos, autoedición. https://dialnet.unirioja.es/servlet/libro?codigo=795788

DE LA FUENTE GARCÍA, S. (1999). "Los hermanos García Naveira y sus fundaciones". En Anuario Brigantino, n.º 22, pp.395-434 https://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=2507594

TORRES REGUEIRO, X. (2020). "A Casa do Povo de Betanzos". En Casa dos Espellos, n.º 3, pp.64-67. https://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=7527963
**Marcos Nine Búa**, nado na Illa de Arousa en 1977, é un director de cine, produtor e guionista galego.

Traxectoria
-----------

Colaborou coma guionista en series da Galega coma *Terra de Miranda* e *Mareas vivas*, e coma director iniciou a súa carreira coa curtametraxe *Carcamáns* (2003), sobre a traxedia do Prestige na Illa de Arousa. Seguiríalle o documental *Pensando en Soledad* (2006) sobre José Ernesto Díaz-Noriega, pioneiro da cinematografía en Galicia, que conta cunha versión abreviada, *J.E.D.N. José Ernesto Díaz-Noriega* (2006).

Co documental *Historia dunha parroquia* (2007), na que retrata a vida do Val de Xestoso (Monfero) a través da súa veciñanza, acadou o Premio Mestre Mateo ao Mellor Documental. *A Fábrica* (2008) gañou o segundo premio do Festival de Curtametraxes Galegas de Sada e foi recoñecida como mellor curtametraxe documental no 5º Festival de Cine Internacional on&off de Ribadeo. Nese mesmo ano gañou o Mestre Mateo ao mellor guión pola serie *As leis de Celavella*.

*Aarón* (2009) gañou o Premio Mestre Mateo á mellor obra experimental, e o premio á mellor curtametraxe documental na IV edición de Curtas na Rede. *Manuscritos Pompeanos* (2010) recibiu o Mestre Mateo nesa mesma categoría o ano seguinte (2011). Nese mesmo ano, con *Radiografía dun autor de tebeos*, sobre o traballo do autor de banda deseñada galego David Rubín, gañou tamén o Mestre Mateo ao Mellor Documental.

Outras obras da súa autoría son as longas *O Premio da Rubia* (2008) e *La Brecha* (2011), así como a curta *O Sol nos Chaos* (2010) .

Tamén foi guionista e montador da longa *Piedad* (2012) de Otto Roca, e codirector da curta *Losada* (2011).

Actualmente está a gravar o documental *Na procura da besta*, en que varios debuxantes de banda deseñada dan conta das súas experiencias no xénero, e *A Viaxe de Leslie*, sobre a morte do actor británico Leslie Howard durante a segunda guerra mundial fronte á costa de Cedeira.

Galardóns e nomeamentos
-----------------------

### Premios Mestre Mateo

| Ano | Categoría | Filme | Resultado |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 | Mellor dirección | *Historia dunha parroquia* | Nomeado |
| 2008 | Mellor obra experimental | *Soidade ^ 3* | Nomeado |
| 2014 | Mellor montaxe | *A viaxe de Leslie* | Gañador |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Soidade^3*, blog persoal de Marcos Nine
* Ficha na *Axencia Audiovisual Galega*
* Entrevista na revista dixital cinematográfica *A Cuarta Parede*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535900
* IMDb: nm2029700
* TMDb: 1386224

 |
Coordenadas: 43°29′43″N 8°12′20″O﻿ / ﻿43.495385, -8.205643

A **estrada de Castela** é unha vía urbana que comunica a praza de España de Ferrol coa ponte de Xuvia, en Neda, pasando por Narón. A estrada forma parte da AC-862.

Descrición
----------

Estrada de Castela vista dende o Alto do Castiñeiro, Narón. Ao fondo Ferrol.
A estrada de Castela, proxectada no século XIX, foi ata finais do século XX o principal acceso a Ferrol.

Nos seus máis de sete quilómetros de percorrido urbano, a estrada ten cinco curvas. O tramo máis longo en liña recta, de tres quilómetros, vai dende a praza de España ata o Alto do Castiñeiro, en Narón. Nas súas orixes a estrada chegaba ata as murallas da cidade de Ferrol, onde está a actual praza de España.

En 1904 creouse a empresa Tranvías del Ferrol. A liña do tranvía unía a praza de España e Xuvia pola estrada de Castela. En 1913 inaugurouse o ferrocarril como novo acceso a Ferrol. O outro xeito de chegar a Ferrol eran as lanchas que unían a cidade coa outra banda da ría. Durante o franquismo a estrada pasou a chamarse *Avenida del Generalísimo*, nome que volvería a trocar polo actual xa ben entrada a democracia. Ata os anos 90 Ferrol non tiña estación de autobuses, e a praza de España facía esa función.

A finais dos anos 60 inaugurouse a ponte das Pías, que evitaba ir ata Xuvia, unha volta de máis de 15 km. Ata a inauguración a principios dos anos 2000 da autoestrada AP-9, a Estrada de Castela continuou como principal comunicación entre Narón e Ferrol, e o acceso cara ás Pontes. A nova autoestrada permitiu que o tráfico de camións ao porto de Ferrol, Megasa e As Pontes xa non teña que ir pola estrada de Castela. Dende entón pasou a ser unha rúa comercial e residencial.

A estrada ten catro rotondas que ligan con importantes estradas.

* Rotonda de San Xoán: avda. Nicasio Pérez, polígono da Gándara e a autoestrada AP-9.
* Rotonda da Ponte das Cabras: estrada da Trincheira
* Rotonda de Freixeiro: autoestrada AP-9.
* Rotonda do Ponto: autoestrada AP-9.

Os edificios da estrada numéranse, na banda de Ferrol, dende a praza de España ata a Ponte das Cabras, o límite entre os concellos de Ferrol e Narón. En Narón a numeración vai dende a Ponte das Cabras ata Xuvia. Son case 400 números da banda de Ferrol e case 1000 da de Narón.
**Emma Ozores Ruiz**, nada en Madrid o 2 de febreiro de 1966, é unha actriz española. Pertence por partida dobre a unha importante saga de cómicos, actores e músicos.

Biografía
---------

É filla do coñecido actor Antonio Ozores e da actriz Elisa Montés.

Por parte de pai é sobriña do actor José Luís Ozores e do director e guionista Mariano Ozores, e curmá da actriz Adriana Ozores.

Por parte de nai é sobriña das tamén actrices Emma Penella e Terele Pávez, neta do político de dereitas Ramón Ruiz Alonso, bisnieta do compositor Manuel Penella e tataranieta do compositor Manuel Penella Raga. Á súa vez, tamén é sobriña do produtor de cine Emiliano Piedra, casado coa súa tía Emma.

Xa desde pequena quería ser actriz a pesar de considerarse a si mesma unha persoa tímida. Polifacética, ao longo da súa carreira fixo revistas, musicais, teátro clásico, series de televisión e películas, aínda que se decanta por personaxes cómicos. Entre os seus últimos traballos inclúese a obra de teatro *O último que apague a luz* (2007), dirixida polo seu pai e a obra de teatro *Espidos en Central Park* con Manuel Galiana.

En 2009 e logo de 15 anos, Emma volve interpretar a Sandra no especial de Farmacia de guardia: *La Última Guardia*, unha TV-Movie que prepara Antena 3 para conmemorar os 20 anos de devandita cadea.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q443912
* WorldCat
* VIAF: 11941514
* AlloCiné: 396992
* IMDb: nm0654844
* LCCN: no99051907
* TMDb: 582972

 |
O congreso de Bourbaki de 1938 (de esquerda a dereita : S. Weil, C. Pisot, A. Weil, J. Dieudonné, C. Chabauty, C. Ehresmann e J. Delsarte )
**Nicolas Bourbaki** é o pseudónimo colectivo baixo o cal un grupo de matemáticos, na súa maioría franceses, escribiu unha serie de libros que expuñan a matemática avanzada moderna, que comezaron a ser editados en 1935. Co obxectivo de fundamentar todas as matemáticas na teoría de conxuntos, o grupo loitou por máis rigor e sinxeleza, creando novos conceptos e terminoloxía ao longo do tempo.

Aínda que Nicolas Bourbaki é unha personaxe inventada, o grupo Bourbaki coñécese oficialmente como a Asociación de colaboradores de Nicolas Bourbaki, que ten unha oficina na *École Normale Supérieure* de París.

Os cinco membros fundadores do grupo foron Henri Cartan, Claude Chevalley, Jean Delsarte, Jean Dieudonné e André Weil, que pouco antes remataran a École Normale Supérieure de Paris e que despois estaban dando clases en universidades provinciais francesas e avaliaban os libros de texto dispoñibeis inadecuados e anticuados, especialmente en comparación coa florecente escola axiomática alemá de David Hilbert, Emmy Noether en Göttingen e Emil Artin en Hamburgo, na que estudaran algúns dos fundadores.

Libros de Bourbaki
------------------

Co obxectivo de tratar de unha forma independente a maioría das matemáticas modernas baseadas na teoría de conxuntos, o grupo escribiu os seguintes volumes (cos nomes dos títulos orixinais entre parénteses):

* I Teoría de conxuntos (*Théorie des ensembles*)
* II Álxebra (*Algèbre*)
* III Topoloxía (*Topoloxía xeral*)
* IV Funcións dunha variable real (*Fonctions d'une variable réelle*)
* V Espazos vectoriais topolóxicos (*Espaces vectoriels topologiques*)
* VI Integración ( *Integración* )

e máis tarde:

* VII Álxebra conmutativa ( *Algèbre conmutativa* )
* VIII álxebra de Lie (*Groups et algèbres de Lie*)

O libro *Variedades diferenciais e analíticas* foi un fascículo de resultados (*fascicule de résultats*), é dicir, un resumo de resultados, na teoría das variedades, máis que unha exposición traballada. Un volume final, o *IX de teoría espectral* (*Théories spectrales*) de 1983 marca o fin das publicacións deste proxecto. Mais, no fin do século XX foi editado un número máis de Álxebra conmutativa.

Algúns dos libros de Bourbaki tórnanse en referencias nas súas áreas, mais a forma austera da súa presentación tórnaos manuais inadecuados.  A influencia destes libros tivo o seu punto alto cando poucos outros libros de nivel universitario na matemática pura estaban disponibeis, entre 1950 e 1960. 

A notación creada polos Bourbaki inclúe: o símbolo {\displaystyle \varnothing } para o conxunto baleiro e termos como inxectiva, sobrexectiva e bixectiva para funcións.

Ligazóns externas
-----------------

1. ↑  Journal: Bull. Amer. Math. Soc. 62 (1956), 507-508.
2. ↑  History topic: Bourbaki: the post-war years
3. ↑  Writing the Ultimate Mathematical Textbook: Nicolas Bourbaki’s Éléments de mathématique, por Leo Corry, Tel Aviv University
**Rubens Barrichello**, nado en São Paulo o 23 de maio de 1972, é un expiloto brasileiro de Fórmula 1.

Traxectoria
-----------

*Rubinho* subiu por primeira vez na súa vida a un kart con 9 anos. Permaneceu na categoría até 1989, conseguindo 5 títulos de campión. O último ano compartiuno coa súa participación na Fórmula Ford 1600 do Brasil, na cal rematou cuarto.

No 1990 participou na Fórmula Vauxhall pero non obtivo moi bos resultados, polo que decidiu decantarse pola Fórmula 3000 inglesa, na que quedou primeiro despois de competir cun poderoso David Coulthard.

Desexando entrar xa na Fórmula 1, **Rubens** tivo que conformarse con seguir na **F3** un ano máis, no cal rematou terceiro e, grazas a ese positivo resultado, Jordan contratouno para que cumprira o soño de calquera piloto: correr na máxima categoría.

O seu primeiro ano na Fórmula 1 non foi como todos esperaban, en parte porque o monopraza que tiña non era dos mellores. Tan só obtivo 2 puntos en toda a temporada e rematou nun noveno posto.

Grazas á experiencia que acadara no ano anterior, o manexo do monopraza foi mellorando no 1994. Aínda que, ese mesmo ano, en Imola, tivo un accidente nos adestramentos bastante grave no que lle salvaron a vida os médicos. A pesar da súa sorte de seguir vivo, a súa moral seguiu polo chan xa que, dous días despois de sufrir el o accidente morría Ayrton Senna, o seu ídolo e mentor. Ese ano, a pesar de todo o que lle pasou, rematou nun honorable sexto posto na clasificación de pilotos.

Nos dous anos seguintes continuou na mesma escudería, obtendo, respectivamente, un 11º con 11 puntos e un 8º posto con 14. Logo, xa no 1997, por diferenzas entre el e Eddie Jordan, o xefe da súa escudería, cambiouse a **Stewart**. Estivo tres anos nesa escudería, tres anos nefastos para a súa carreira automobilística, xa que os monoprazas non se caracterizaban polo seu gran motor e a súa potencia.

No 2001 firmou contrato con Ferrari e pasou a ser compañeiro de Michael Schumacher. Ese ano quedou terceiro, os dous seguintes cuarto e os dous posteriores segundo, sempre á sombra de **Schumacher** que, até o día de hoxe, foi o invencible da Fórmula 1.

En marzo de 2012 Barrichello anunciou que disputará a próxima tempada da fórmula indy, correndo para a escudería KV.

Datos persoais
--------------

Actualmente comparte o seu lugar de nacemento con Montecarlo, onde tamén reside polo seu traballo. Pesa 77 quilos e mide 1,72 metros. Está casado e ten un fillo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q169846
* WorldCat
* VIAF: 88017385
* BNE: XX992631
* FAST: 1619541
* GiantBomb: 3005-11474
* IMDb: nm2559359
* LCCN: nb2005010848
* Munzinger: 01000004458
* TMDb: 149197
* DriverDB: rubens-barrichello
* RacingReference: Rubens\_Barrichello

 |
**Camilo Lorenzo Iglesias**, nado en Porto do Souto (Piñor) o 7 de agosto de 1940 e finado en Astorga o 13 de xullo de 2020, foi un bispo católico e químico galego. Desde 1995 ata 2015 foi o bispo de Astorga, e a partir desa data e até o seu falecemento, bispo emérito.

Traxectoria
-----------

En 1954 comezou os seus estudos eclesiásticos no Seminario maior de Ourense, sendo ordenado sacerdote o 23 de decembro de 1966. Nese mesmo ano comezou a carreira de Ciencias Químicas na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1972.

En 1972 comezou a traballar como docente no seminario menor de Ourense, cargo que mantivo até 1995. Tamén en 1972 comezou como vigairo da parroquia da Nosa Señora de Fátima de Ourense. En 1983 foi nomeado reitor do seminario menor de Ourense, e en 1992 pasou a ser reitor do seminario maior da cidade, amais de membro do Colexio de Consultores da Diocese de Ourense.

O 14 de xuño de 1995 o papa Xoán Paulo II nomeouno bispo da diocese de Astorga, e recibiu o Sacramento da Orde a mans de monseñor Mario Tagliaferri (por entón nuncio apostólico en España), con Gabino Díaz Merchán (entón Arcebispo de Oviedo) e Xosé Diéguez Reboredo (por entón bispo de Ourense) como co-consagrantes da cerimonia de toma de posesión. Sucedeu no cargo de bispo a Antonio Briva Miravent.

En 1996 pasou a ser membro da Conferencia Episcopal Española, pertencendo á Comisión Episcopal de Seminarios e Universidades até 2008. Amais, desde o 2005 foi membro da Comisión de Misión. Por idade xubilouse en 2015, e pasou a levar o tratamento de bispo emérito. Seguiu residindo en Astorga até o seu falecemento.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Camilo Lorenzo*** |

* Ficha en Catholic-hierarchy
* Biografía na web da Conferencia Episcopal Española *(en castelán)*.
* Membros pertencentes á Comisión de Misións da CEE *(en castelán)*.
* Web Oficial da Diocese de Astorga *(en castelán)*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Briva Miravent** | **Bispo de Astorga**1995-2015 | Sucesor:**Juan Antonio Menéndez Fernández** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1029479
* WorldCat
* VIAF: 66151246537744131928
* Catholic-Hierarchy: loig
* Dialnet: 2646796
* GND: 1147196141

 |
Pampallín ardendo.Imaxe dun pampallín ardendo.
O **pampallín** é unha festa tradicional galega, celebrada historicamente no concello de Outes. Actualmente mantense pouco da tradición orixinal, e converteuse nun encontro xuvenil patrocinado polo consistorio.  É unha festa do ciclo da primavera relacionada co lume.

Orixe
-----

O nome vén dos fachos de palla que antigamente empregaban os labregos para ver na noite. Non se sabe moi ben cando se comeza a celebrar, algúns cren que pode ser unha herdanza dalgunha festividade pagá, mais a tradición mantívose até fai poucos anos. Co comezo da primavera os labregos máis novos recorrían á noite as agras dos lugares, cada un co seu pampallín recitando ditos populares para "invocar" a fertilidade e celebrar a chegada da nova estación.

Segundo anciáns que viviron os últimos anos desta tradición en Outes, podíase ver na distancia os fachos das outras parroquias bailando e camiñando arredor das agras.

Cultura tradicional
-------------------

Existe moi pouca documentación sobre a festa. Da tradición oral recolleuse o seguinte dito popular:

> 
> 
> Pampallín pampallán,  
> alumia o meu pan.  
> Cada espiga o seu ferrado,  
> cada gran o seu Bugallo.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  "Pampallín: alcol, mocidade e estratexia política". *Vieiros*. 30 de abril de 2002.
2. ↑  "Los outienses reciben la primavera con el Pampallín". *La Voz de Galicia* (en castelán).
3. ↑
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Porto.

**Porto** é un lugar da parroquia das Maus, no concello ourensán de Vilar de Barrio, na comarca da Limia. Segundo o IGE, en 2023 tiña 96 habitantes (46 homes e 50 mulleres).

Está situado preto da Serra de San Mamede, na cal nace o río Arnoia, que separa Porto e Alemparte.

Clima
-----

Porto posúe un clima suave pasando a frío. Podería cualificarse coma clima de montaña durante o inverno e coma clima de interior ou mediterráneo suave durante o verán. A serra que rodea a aldea pode estar nevada nos meses de inverno, o cal sumado a estaren preto do río pode facer que a sensación térmica sexa máis intensa ca o marcado nos termómetros. No verán, en cambio, é habitual chegar a temperaturas moi elevadas.

Patrimonio
----------

Na aldea hai unha pequena capela de finais do século XVIII. Pódense ver diversos hórreos e muíños por toda a zona; aínda que a meirande parte están en desuso. Ademais no monte do Castro de Porto encóntranse uns restos que mesmo poderían ser dun poboado castrexo, o cal está sen confirmar.
Tamén existen vestixios castrexos na Cruz de San Martiño, onde atopamos un xeito moi estendido de cristianizar poñendo un símbolo novo nunha zona de restos anteriores.

Historia
--------

Segundo o catastro de Ensenada, de 1753, o couto de Alemparte formaba parte da xurisdición do conde de Maceda, mentres que os lugares de Porto e Parada da do Conde de Monterrei.

Festividades
------------

Porto e Alemparte celebran a festa na honra de santo Antón a mediados do mes de xaneiro.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares das Maus

| Lugares da parroquia das Maus no concello de Vilar de Barrio (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Alemparte |  Barrán | As Maus | Parada | Porto | San Pedro |

### Parroquias de Vilar de Barrio

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Vilar de Barrio |  |
| --- | --- |
| A Alberguería (Santa María) | Arnuíde (Santa María) | Bóveda (Santa María) | As Maus (San Pedro) | Padreda (San Miguel) | Prado (Santa Cruz) | Rebordechau (Santa María) | Seiró (San Salvador) | Vilar de Barrio (San Pedro Fiz) |

Notas
-----

1. ↑  Nomenclátor de Galicia. Busca directa (ed.). "Lugares da parroquia das Maus, Vilar de Barrio". Consultado o 18 de maio de 2023.
2. ↑  "Instituto Galego de Estatística, consulta do nomenclátor". Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Vilar de Barrio
**George Abecassis**, nado en Chertsey, Surrey en 1913 e finado en Ibstone en 1991, foi un piloto británico de Fórmula 1 que correu con HWM en 1951 e 1952.

Traxectoria
-----------

Antes da segunda guerra mundial destacou nalgunhas carreiras que correu nun Alta 12/50 privado, clasificouse segundo no Crystal Palace Plate e no Imperial Plate de 1938. En 1939 gañou o Imperial Plate. Durante a guerra pilotou un bombardeiro da RAF e en arriscadas misións aéreas en Francia.

Trala guerra entra no equipo técnico de Alta e desenvolve un novo coche para a Fórmula 1. Xunto ao seu amigo John Heath fundou Hersham & Walton Motors, empresa o dedicada a desenvolver coches deportivos con motores Alta que despois entrou na Fórmula 1. Con eses automóbiles actuou nos dous Gran Premio de Suíza en 1951 e 1952, valederos para o campionato do mundo.

Tamén formou parte do equipo Aston Martin para as carreiras de Sport e resistencia nos primeiros anos 1950's. Coa morte de Heath en 1956, Abecassis deixa a competición e en 1957 HWM pecha.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173276
* BNB: ID
* DriverDB: george-abecassis
* RacingReference: George\_Abecassis

 |
Modelo:明清人物信息框

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Xia Yunyi** (chinés tradicional: 夏允彝; chinés simplificado: 夏允彝; *pinyin*: Xià Yǔnyí; Wade-Giles: Hsia4 Yün3-i2), nome de cortesía **Yizhong** 彝仲, nado no 1596 e finado no 1645, foi un político e poeta chinés da dinastía Ming (1368-1644). Faleceu loitando contra as tropas manchús dos Qing. Foi o pai do poeta Xia Wanchun (1631-1647).

Traxectoria
-----------

Xia Yunyi naceu en Huating, na provincia de Zhili (actual distrito de Songjiang, Shanghai). Durante o décimo ano do reinado do emperador Chongzhen (1637), foi nomeado maxistrado da provincia de Fujian. Porén, tras o pasamento da súa nai tivo que regresar á súa terra natal para gardar o loito.

Logo da caída dos Ming, refuxiouse en Caoxi. Tras o fracaso da resistencia contra os Qing, foi asasinado xunto co seu fillo. Deixou escrito un poema de despedida.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  "Father and son who died as martyrs fighting against Manchoo troops in Songjiang". *SHINE* (en inglés). Consultado o 2024-04-06.

* Portal:China
**Patrimonio Galego** é un catálogo social do patrimonio cultural galego en Internet. Comezou a elaborarse no ano 2011. En 2018 acadaron os dez mil elementos catalogados.

Descrición
----------

O proxecto está baseado en persoas colaboradoras voluntarias de toda Galiza que visitan lugares e elementos patrimoniais de interese, os catalogan, describen e soben á páxina descricións deles xunto con imaxes. O proxecto está supervisado por colaboradores que deben validar as achegas para ser engadidas. Os elementos catalogados están xeorreferenciados e con imaxes. Pode ser consultado libremente facendo buscas polo miúdo. Hai que estar rexistrado na páxina e ter unha conta de usuario para facer achegas aínda que cada elemento catalogado ten ficha propia e pódense achegar comentarios.

É un proxecto desenvolvido por Manuel Gago, Elisa Amigo, Adela Oyonarte, Carmela Sánchez Arines, Pancho Gallego, Elixio Vieites, Álex Bragaña, Soledad Felloza, Eladio Rial, Xurxo Salgado e Félix Aragunde.

Notas
-----

1. ↑  "Patrimoniogalego.net supera os dez mil elementos catalogados". Consultado o 12 de abril de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Patrimonio Galego