recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Luis González Taboada**, nado en Lalín o 4 de xuño de 1918 e finado na mesma vila o 1 de agosto de 2009, foi un médico e político galego, alcalde de Lalín.

Traxectoria
-----------

Fixo o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela e estudou medicina nas universidades de Santiago de Compostela e Madrid. Foi médico interno do Hospital Clínico de San Carlos de Madrid. Militante de Falange dende 1935, combateu na guerra. Concelleiro de Lalín polo terzo de cabezas de familia dende 1947, foi nomeado alcalde de Lalín polo Ministro da Gobernación en 1957, tomando posesión o 20 de xullo. Premaneceu no cargo ata as primeiras eleccións democráticas en 1979. Foi tamén deputado provincial na Deputación de Pontevedra. Foi impulsor da Feira do cocido de Lalín. Foi proclamado candidato a procurador en Cortes en setembro de 1971, aínda que uns días despois retirou a súa candidatura. Nas eleccións municipais de 1979 presentouse como concelleiro na candidatura de Coalición Democrática, que foi derrotada pola lista independente encabezada por Xosé Cuíña. Finou en Lalín o 1 de agosto de 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Alfonso Garra Goyanes** |  **Alcalde de Lalín** 1957 - 1979 | Sucesor:**Xosé Cuíña** |

Recoñecementos
--------------

* Medalla da Vieja Guardia.
* Cruz de Cabaleiro da Orde de Cisneros, 1958.
* Orden Imperial del Yugo y las Flechas.
* Encomienda de Número de Mérito Civil.
* Foi nomeado Fillo predilecto de Lalín. Unha rúa na vila de Lalín leva o seu nome.

Vida persoal
------------

Casou con Luisa Aller Pinacho e foi pai de Nicolás González Aller e outros sete fillos.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 23-7-1957, p. 7.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-9-1971, p. 14.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-9-1971, p. 16.
4. ↑  "Falleció el ex alcalde Luis González Taboada". Arquivado dende o orixinal o 09 de marzo de 2016. Consultado o 11 de febreiro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Alén, Daniel (2004). *25 anos de corporacións democráticas no Concello de Lalín (1979-2004)*. Lalín: Seminario de Estudios de Deza. ISBN 84-609-3810-7.

### Ligazóns externas

* Recensión biográfica
| Illa Rutland |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | India |
| Localización | Océano Índico |
| Arquipélago | Illas Andaman |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) |  |
| Superficie | 109´3 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 11°25′N 92°39′L﻿ / ﻿11.417, -92.650 |
| Maior Altura |  |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

A **Illa Rutland** é unha illa que se atopa no Estreito de Macpherson debaixo de Andaman do Sur. Como unha das illas Andaman, Rutland constitúe a illa máis meridional do arquipélago de Gran Andaman. Está separada da Pequena Andaman polo Paso Duncan. A illa esténdese por unha área de aproximadamente 109´3 km², e ten un litoral que mide uns 60 km.

As augas pouco profundas preto da illa son ricas en vida mariña cunha boa representación de pequenos peixe e coral. A illa tamén ofrece unha base ideal para a formación de mergulladores de augas abertas. A vexetación da illa de Rutland é similar á da illa Sentinel do Norte con chans de area seca.

A illa foi antigamente o fogar dos **Jangil** , un dos grupos indíxenas das illas Andaman. Os Jangil (tamén chamado "**Rutland jarawa**", xa que se pensaba que se relacionaron cos jarawa do sur de Andaman) ocuparon gran parte do interior da illa, as súas interaccións cos estranxeiros eran poucas e moi espazadas. Ata principios do século 20 só hai un puñado de encontros con persoas jangil documentadas. O último encontro documentado foi en 1907, e cando na década de 1920 unha expedición máis ampla explorou o interior da illa, non atopou rastros da súa civilización, dándose aos Jangil como extinguidos ((ref | AA)).

De cando en vez outros pobos indíxenas das illas Andaman, estableceron comunidades pesqueiras en Rutland. Con todo, a illa está na actualidade sen ningún tipo de asentamento indíxena permanente.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***India*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q926543
* LCCN: sh2017003399

 |
**Luís Antonio Mestre Hernández**, nado na Habana en 1848 e finado en Vigo o 9 de abril de 1921, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Trasladouse moi novo a Vigo. Militou no Partido Republicano e desempeñou os consulados da Habana e Guatemala en Vigo. Dirixiu o semanario *La Caridad* (1872), fundou o periódico ilustrado *Pero Grullo* (1881) e o semanario *La Víbora* (1887-88). Foi redactor de *Diario de Vigo*, *La Coalición Republicana* e *El Independiente* e colaborou como polemista na prensa galega co pseudónimo de **El Proscripto de Almendares**. Foi premiado en varios certames galegos cos poemas "La reconquista de Vigo", "La torre de Andrade" e "A Vigo".

Luis A. Mestre, retrato en *Vida Gallega*, 1909.

Obras
-----

* *Cartas abiertas*, 1874.
* *Letrillas y epigramas*, 1878.
* *La República española y las elecciones en Galicia*, 1886.
* *La petaca de D. Juan*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores* (en castelán) **II**. Bibliófilos Gallegos. p. 417.
**Samar** é unha illa filipina pertencente ás Visayas. É a máis oriental do grupo, e divídese en tres provincias, Samar do Norte, Samar Occidental, e Samar Oriental; as principais cidades son Catbalogan, Catarman, e Calbayog.

Historia
--------

Samar foi a primeira illa de Filipinas avistada pola expedición española de Fernão de Magalhães o 16 de marzo de 1521 logo de deixar as Illas Marianas. Ao decatarse de que chegara a un arquipélago, cartografiou ás illas como "San Lázaro", porque foron avistadas o sábado día de San Lázaro. Aínda que Samar foi a primeira illa de Filipinas avistada por Magalhães, non desembarcou e seguiu navegando cara ao sur ata que, logo de fondear na illa de Suluan, finalmente desembarcou na illa de Homonhon o 17 de marzo de 1521.

Administración
--------------

O 19 de xuño de 1965, a través da Lei da República Nº 4221, Samar dividiuse en tres provincias: Samar do norte, Samar occidental e Samar oriental coas cidades de Catarman, Catbalogan e Borongan como as súas capitais, respectivamente. Estas tres provincias, xunto coas provincias das illas próximas de Leyte e Biliran, son parte da rexión de Visayas oriental. Polo tanto, o 19 de xuño é un día festivo non laborable nas devanditas provincias.

Economía
--------

O arroz, e a raíz dos cultivos, tamén prodúcense cáñamo e copra. A madeira é unha industria importante, e existen minas de mineral de ferro, carbón, fosfato e cromita. A agricultura esta limitada pola frecuencia dos tifóns.
Aínda que non é moi montañoso, Samar é accidentada. As atraccións turísticas inclúen o Parque Nacional de Sohoton na parte meridional da illa.

Notas
-----

1. ↑  "2010 Philippine Yearbook" (PDF) (23rd ed.). Manila, Philippines: National Statistics Office. ISSN 0116-1520. Consultado o 2015-12-14.
2. ↑  "Population and Annual Growth Rates for The Philippines and Its Regions, Provinces, and Highly Urbanized Cities" (PDF). *2010 Census and Housing Population*. National Statistics Office. Consultado o 18 de setembro de 2015.
3. ↑  Parr, Charles McKew *So Noble a Captain: The Life and Times of Ferdinand Magellan* Thomas Y. Crowell, New York, 1953. p.431
4. ↑

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Samar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

* Visayas

### Ligazóns externas

* Modelo:Wikivoyage-inline

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q219737
* WorldCat
* VIAF: 237435497
* GEC: 0058415
* GeoNames: 1690649
* GND: 4434917-8

 |
**Luís Abella Beade**, nado en Landoi (Cariño) en 1900 e finado en París, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Militante da Sociedad de Camareros y Cocineros "La Paz" de Ferrol dende 1920. Na década dos anos trinta foi un dos cadros máis activos da Confederación Regional Galaica. En 1931 impulsou a creación da Federación de Sindicatos Únicos de Ferrol y su Comarca, da que foi secretario. Participou na creación de varios sindicatos na comarca de Ferrol, e de institucións educativas ligadas ao anarquismo, como a Escuela Racionalista de Ferrol e o Ateneo Cultural Recreativo Cariñense. Foi detenido en varias ocasións pola súa participación en folgas e sabotaxes. 

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, loitou nas rúas de Ferrol enfrontándose coas tropas. Despois permaneceu agochado. Xulgado en Ferrol por rebelión con Luís González Díaz, Moisés Lago Lorenzo, Gonzalo Moreno Calvo, Antonio Pena Fernández, José Silva Fernández e Agustín Veiga Mejuto, foi declarado en rebeldía. O 23 de maio de 1937 sostivo con Moisés Lago Lorenzo un enfrontamento armado coa forza pública na casa de Xuvia onde estaban agochados, sendo detido o propietario da casa e posteriormente condenado a morte.

En xullo de 1939 foi un dos participantes na evasión do bou Ramón, co que chegaron a Brest e desde alí foi conducido ao campo de concentración de Barcarés. Viviu en Francia ata a súa morte.

Notas
-----

1. ↑  "Requisitoria", *La Voz de Galicia*, 7-1-1937, p. 6.
2. ↑  "A primeira guerrilla antifranquista galega (1936-1939): un esforzo malogrado" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 21 de xaneiro de 2022. Consultado o 04 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* 

* Luís Abella Beade na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
* Abella Beade, Luis en nodo50.org *(en castelán)*
**A luz de Mafasca** ou **Luz do Carneiro** é unha lenda de orixe canaria, con especial influencia en Fuerteventura. O fenómeno lumínico repítese noutras zonas do arquipélago como Gran Canaria, A Palma, Tenerife ou A Gomera, onde rexistraron varias manifestacións.

Características
---------------

A Luz de Mafasca consiste, segundo os que a viron, nun gromo luminoso, que pode ser de distintas cores, segundo o espectador, como azul, amarelo, verde ou vermello, similar á visión da cabicha dun cigarro na escuridade.

Fenómeno
--------

A luz de Mafasca é unha luz, probablemente producida por algún fenómeno natural, que se aparece sobre todo nas noites escuras e silenciosas. A luz é pequena, pero ás veces pode alcanzar grandes dimensións durante uns segundos, para recuperar de novo o seu tamaño. Desprázase de forma aparentemente intelixente, subindo e baixando e pode manterse estática no aire ou acelerar, de súpeto. Nas posibles explicacións descártase que sexa algún tipo de Láser, xa que a orixe da lenda data de moitos séculos atrás.

Lenda
-----

A lenda da luz de Mafasca é orixinal de Fuerteventura, que consiste nun gromo luminoso de distintas cores que ven na escuridade.

Cando comezaron a xuntar a leña necesaria para preparar o lume, entre os restos recolleitos acharon unha pequena cruz de madeira. Os pastores coñecían que en Fuerteventura é costume colocar unha cruz no lugar onde falece unha persoa, pero coa fame que tiñan fixeron caso omiso desa tradición e utilizaron a cruz para alimentar o lume.

Pero, segundo a lenda, cando as chamas comezaron a consumir a cruz de madeira, de entre as cinzas xurdiu unha estraña luz que saltaba dun lado cara a outro, coma se tivese vida propia. Os pastores, asustados, correron afastándose daquel obxecto luminoso que para eles non era outra cousa que a alma do defunto para o cal cravaran aquela cruz.

Desde entón prodúcense estes fenómenos nas noites silenciosas e escuras tanto en Fuerteventura como nas demais illas no arquipélago canario.

Notas
-----

1. ↑  Bentexui (7 de decembro de 2007). "La luz de Mafasca leyenda o realidad". *canariasinsolita.blogspot.com.es* (en castelán). Consultado o 9-6-2018.
2. ↑  Benítez, Lourdes (2-8-2014). "La luz de Mafasca". *Lourdes Benítez* (en castelán). Consultado o 9-6-2019.
3. ↑  Osorio, Néstor Raúl. "Otras luces de Mafasca". *mipueblofuerteventura.es*. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 12 de marzo de 2019.
4. ↑  "Las islas Canarias albergan un sinfín de misterios y Fuerteventura no escapa a ellos". Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2019. Consultado o 12 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A luz de Mafasca
**Gustave** é un gran crocodilo do Nilo macho de Burundi. É coñecido por ser un devorador de homes e crese que acabou con máis de 300 persoas ás beiras do río Ruzizi e das costas norte do lago Tanganyika. Malia que o número real de vítimas é difícil de verificar, ten un status mitificado e é moi temido polos habitantes da rexión.

Gustave foi bautizado por Patrice Faye, un herpetoloxista que o estudou e investigou dende finais da década de 1990. Moita da información que se coñece sobre Gustave recolleuse no filme *Capturing the Killer Croc*, que se estreou no 2004 a través da PBS. O filme recolle un intento de captura e o estudo do animal.

Na ficción
----------

Gustave é a base do filme *Primeval* (orixinalmente titulado *Gustave*), estrado no 2007 e protagonizado por Dominic Purcell, Orlando Jones, Brooke Langton e Jurgen Prochnow. Conta a historia dun equipo de xornalistas enviados a Burundi para capturar ó crocodilo xigante.

Notas
-----

1. 1 2  *PBS*, ed. (12 de maio de 2004). "PBS Previews Newsletter: Capturing the Killer Croc". Arquivado dende o orixinal o 30 de agosto de 2004. Consultado o 29 de novembro de 2015.
2. ↑  McRae, Michael (marzo de 2005). *National Geographic Adventure*, ed. "Gustave: Have You Seen This Crocodile?".
3. ↑  *Bloody Disgusting*, ed. (14 de xuño de 2006). "Gustave – Primeval". Consultado o 12 de decembro de 2010.
O **Hospital El Bierzo** ou **Hospital O Bierzo** é un centro sanitario da cidade española de Ponferrada (provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León). Este hospital dá servizo á bisbarras do Bierzo e Laciana. Dispón de diversos servizos para que a zona estea asistida, pois o Hospital Universitario de León se encontra a unha media de 100 quilómetros de toda a bisbarra.

Historia
--------

Na década dos 90 o crecemento da poboación do Bierzo e da cidade de Ponferrada creou un grave problema, pois o hospital de León atopábase moi afastado (100 quilómetros de media) do Bierzo, ao que lle correspondía dar asistencia a toda a provincia de León. O 12 de novembro de 1994 Narcís Serra, vicepresidente do goberno naquela época, inaugurou o *Hospital del Bierzo*.

Características
---------------

O hospital conta con 450 camas, 1 unidade de coidados intensivos, 2 ecógrafos, 4 laboratorios, 40 locais de consulta, 3 salas de partos, 12 quirófanos, 1 sala de reanimación, 1 sala de xogos e diversos servizos.

O hospital conta cun helicóptero que se utiliza para facer servizos vitais de urxencias en accidentes de estradas, en rescates de montaña ou para trasladar enfermos que non poidan ser tratados no hospital e teñan que trasladarse ao Hospital de León.

Accesos
-------

Pódese acceder en coche dende fóra da cidade pola saída 394 da Autovía do Noroeste ou pola Avenida de Galicia, e dende a cidade de Ponferrada coas liñas do TUP (Transporte Urbano de Ponferrada) L2, L5A, L5B, L6, L7, F1, F3 e FE que unen o hospital co centro urbano, a zona antiga na zona alta ou barrios coma Flores del Sil ou La Placa

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5902625
* WorldCat
* VIAF: 133212317
* Dialnet: 859629
* GRID: grid.414664.5
* ISNI: 0000 0000 9111 3094

 |
O **grupo Neira** foi un grupo guerrilleiro que operou no norte de Lugo e a Coruña entre 1936 e 1944.

Historia e características
--------------------------

O grupo formouse no verán de 1936, cando varios republicanos fuxiron ao monte para escapar da represión. Estaba dirixido polo libertario José Neira Fernández "o Neira". No grupo integráronse os cenetistas Amandino Neira, Amando Carro Pérez, Gregorio Fernández Dopico "o Bolichero", os irmáns Ceferino e José Fernández Formoso, José Antonio Franco Basanta "o Manchego", os irmáns Alberto, Manuel, Remigio e Teodoro Franco Lamela, Francisco Gómez Núñez "Trotski", Eusebio González Pedreira, Jesús Iglesias Escourido "o Tizón", Jesús Lavandeira Pérez "Ladrillo", Antonio Paleo Saavedra, Francisco Pintado Pérez, "Rato" (do que só se coñece o alcume) e Plácido Rivera Cociña "Plácido". Tamén formaron parte do grupo os comunistas Demófilo Pedreira Rumbo "Nene" e Marcelino Rodríguez Fernández "Marrofer". Outros integrantes foron Eugenio Bernal Pérez, Evaristo Candelas "o Evaristo", Leonardo Gómez Pérez "Trancas", Jesús Iglesias Vázquez "o Muros", Vicente Lage Fernández "o Chicharro" e Antonio Molins Valls "o Noi". O grupo pasou de ter uns 15 membros en 1940 a case 50, distribuídos en distintos grupos en 1943.

A súa zona de actuación ía desde Ferrol e Ortigueira ata Viveiro e progresivamente aumenta os seus límites cara Pontedeume e incluso Cee, Vimianzo e O Pindo.

Nos primeiros tempos só fixeron golpes de supervivencia, e pouco a pouco organizáronse, deixando as tácticas defensivas e pasando ao ataque. Construíron campamentos soterrados no campo ou anexos a casas colaboradoras. Tamén infiltraron xente na administración e entre as forzas vivas reaccionarias.

Entre as accións levadas a cabo polo grupo figuraron a execución en 1942 de José Mosquera Carro, en Xuvia e José Fortúnez Beceiro en Sedes.

A primeira baixa foi a de Amandino Neira, que morreu polos disparos da Garda Civil o 1 de xuño de 1939 en Montemean (Ortigueira). O 29 de decembro de 1940 morreu Ceferino Fernández durante o atraco a José Gómez Bello, tamén morto na acción. O 8 de febreiro de 1943 morreu durante un enfrontamento José Fernández. Poucos días despois foi detido en Ferrol Eugenio Bernal, conseguindo fuxir "Trancas" e "o Noi" da emboscada. Esta detención supuxo o desmantelamento dunha parte da rede de enlaces. Desde 1943 o grupo empezou a estar baixo as directrices do PCE, que xa o controlou completamente en 1944; a finais dese ano José Neira foi asasinado.

O grupo Neira acabou converténdose na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia baixo o mando de Marcelino Rodríguez Fernández "Marrofer".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Grupo Neira
**Luís Aguirre del Río**, nado en Lestrobe (Dodro) o 3 de febreiro de 1842 e finado en Santiago de Compostela o 1 de febreiro de 1866, foi un poeta en castelán e compositor galego.

Traxectoria
-----------

*Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.
A súa etapa escolar desenvolveuse en Rianxo, residencia dos seus avós paternos, ata o ano 1853, momento no que se traslada a Santiago para inicia-los estudos secundarios. No ano 1860 graduouse como bacharel en artes e matriculouse en Filosofía e en Dereito. Enfermou durante a súa estadía en Madrid e morreu en Santiago no 1866.

Escribiu o *Diccionario del dialecto gallego*, o primeiro dicionario bilingüe galego-castelán. Suponse que o escribiu mentres estudaba en Compostela e sábese que está datado en 1858. En 1862 foi a Madrid, onde contou coa protección de Nicomedes Pastor Díaz e entregou o orixinal do seu dicionario no xornal *El Alba Católica*, que nunca chegou a publicalo, aínda que no ao seguinte se anunciase nun xornal galego a intención do prelo do xornal de publicalo por entregas. O dicionario, que inclúe unhas 8 000 palabras, non foi publicado até o ano 2007, cando foi editado polo Consejo Superior de Investigaciones Científicas e o Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, baixo a preparación da filóloga e profesora Carme Hermida.

Como poeta publicou a peza *Himno escolar* (1859) e mais o poema "Ámame" no *Álbum de la Caridad* (1862).

Notas
-----

1. 1 2  Carme Hermida Gulías (2008): *Un novo dicionario. A contribución de Aguirre del Río á lexicografía galega do século XIX* Arquivado 25 de novembro de 2015 en Wayback Machine. en pdf. Instituto da Lingua Galega, Universidade de Santiago de Compostela.
2. ↑  *Album de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861, seguido de un mosaico poético de nuestros vates gallegos contempornáneos* Galiciana. Biblioteca de Galicia.
3. ↑  "A historia reescrita" Arquivado 25 de novembro de 2015 en Wayback Machine. artigo de M. Dopico en *Galicia Hoxe*, 2 de abril de 2008.
4. ↑  Couceiro Freijomil, A. (1951). "AGUIRRE DEL RÍO, Luis". *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán) **I**. Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos. p. 18.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hermida Gulías, C. (ed.) (2007): **O Diccionario del dialecto gallego* de Luís Aguirre del Río. Madrid: CSIC e IEGPS. ISBN 978-84-00-08609-1*
* Abuín de Tembra, A. e Cortizo Sóñora, J. (eds.) (2007): *Luís Aguirre. Poesía completa*. Santa Comba: TresCtres. ISBN 978-84-935562-6-6

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533033
* WorldCat
* VIAF: 101109495
* GND: 139360069
* ISNI: 0000 0001 1496 188X
* LCCN: n2008044358
* NKC: jx20081204001

 |
*Loggia* na Casa dei Cavalieri de Rodi en Roma.
Unha **loxa** é un elemento arquitectónico, utilizado especialmente na arquitectura italiana do século XVII (*loggia*). Aseméllase a unha soleira do pazo galego. Na casa señorial, coincide coa planta nobre.

Funciona a xeito de galería ou pórtico e está aberto integramente polo menos por un dos seus lados e sostido por columnas ou piares e arcos. Atópase normalmente a rente do chan, aínda que tamén pode atoparse a niveis máis elevados sobre doutro a rentes do chan. Neste caso chámase *loggia dupla*.

É semellante á Stoá grega pero é diferente do soportal, da galería e do perístilo aínda que estea presente unha columnata.

A súa orixe é discutida aínda que hai autores que falan da súa antigüidade, sendo unha das poucas contribucións dos hititas á arquitectura. Porén, e usualmente recoñecido que aparece no renacemento en Italia, no Trecento e xa xeneralizadas no Quattrocento, e o seu uso irase estendendo por toda Europa pola reputación dos arquitectos e escultores que a foron empregando como: Giambologna, Michelangelo, ou Pietro Tacca...

Na arquitectura moderna, na casa, este termo refírese de xeito xeral a un balcón cuberto no desborde da fachada, sen tamaño ou forma específica.

Galería
-------

* Loggia del Vasari (Arezzo)
* Loggia dei lanzi (Florencia)
* Loggia di Brescia
* Loggia Amulea (Padua)
* Loggia no Castelo do duque de Bretaña (Nantes)

Notas
-----

1. ↑  González Rodriguez,, Alberte (2004). *Dicionario visual da construción*. Santiago de compostela: COAG (Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia). ISBN 978-84-85665-63-1.
2. 1 2  Wackernagel, Martin (1997). *El medio artístico en la Florencia del Renacimiento. Obras y comitentes, talleres y mercado*. Arte y Estética. Akal. p. 233. ISBN 978-84-460-0626-8.
3. ↑  Trachtenberg, Marvin; Hyman, Isabelle (1990). *Arquitectura. De la prehistoria a la modernidad*. Arte y estética. Akal. p. 85. ISBN 84-7600-628-4.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Loggia*** |

### Outros artigos

* Loggia degli Osii de Milán
* Arcada.
* Stoá.
* Soportal
* Pórtico
* Perístilo
* Galería

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q466544
* AAT: 300004137
* BNCF: 16286
* BRE: 2181792
* EBID: ID
* GND: 4199876-5
* MAG: 21087458
* PSH: 199
* Treccani: loggia

 |
Mapa político do Grupo Visegrád
O **grupo Visegrád**, tamén chamado **Visegrád 4** ou **V4**, é unha alianza de catro países da Europa Central: Eslovaquia, Hungría, Polonia e a República Checa.

Historia e características
--------------------------

Historicamente, este agrupamento ten as súas orixes en 1335, cando os reis bohemio (checo), polaco e húngaro xuntáronse na cidade de Visegrád, Hungría e asinaran un acordo de cooperación. O moderno V4 xuntou na mesma cidade de Visegrád, o 15 de febreiro de 1991, ós xefes de estado e de goberno dos mesmos países (coa división da Checoslovaquia agoran eran catro), co mesmo obxectivo, no sentido de acelerar o proceso de integración europea. Os países membros do grupo Visegrád uníronse á Unión Europea o día 1 de maio de 2004.

Despois de Eslovenia, os países do V4 son os máis ricos da Europa excomunista, con economías de mercado libre relativamente desenvolvidas e cun crecemento económico moderado.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Official homepage
* International Visegrad Fund official homepage
* Cooperation of Visegrád Four Member Countries (V-4) in energy
* Visegrad Internet Magazine

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244323
* WorldCat
* VIAF: 132696726
* BRE: 2379759
* EBID: ID
* GND: 4398309-1
* ISNI: 0000 0001 2161 2709
* LCCN: n2003057971
* NKC: olak2003164564
* SUDOC: 033702284

 |
**Glicerio**, nado no 420 e finado despois do 480, foi emperador de Occidente, sucesor de Anicio Olibrio. Foi coroado polo príncipe burgundio Gundobado o 5 de marzo de 473.

Traxectoria
-----------

### Acceso ao trono

Glicerio foi nomeado emperador no 473. O remate da guerra civil entre o emperador Antemio e Ricimer deixaba o trono en mans de Anicio Olibrio, pero só durou uns meses á fronte do Imperio. Pero mentres tanto Ricimer morre e no seu lugar queda Gundobado, que se apresura a nomear novo emperador na persoa de Glicerio, quen até entón era *comes domesticorum*, ou sexa, comandante dunha unidade de elite da garda imperial. Segundo as fontes, foi nomeado entre o 3 o 5 de marzo do 473 en Rávena co apoio do exército.

### Reinado

Glicerio reside a maior parte do tempo no Norte de Italia, segundo as cuñaxes de moeda, e pouco se coñece do seu reinado. Non foi recoñecido como emperador por León I, o emperador do Imperio Oriental. Trata de conciliar o seu nomeamento, aceptando que o infante León sexa nomeado cónsul dos dous imperios, pero León I nomea o comandante das forzas do Imperio Oriental en Dalmacia, Xulio Nepote, como novo emperador de Occidente, en xullo do 474. Pero, mentres tanto, León I fina en Constantinopla, e o elixido é o seu neto León II, quen, debido á súa curta idade, nomea *Augustus* ao seu pai Zenón.

Vívese naquel entón unha situación crítica, con tres emperadores no trono e outro nomeado, pero que aínda non tomara posesión. Por outra banda, os visigodos aproveitan este estado para tomar as cidades de Arles e Marsella. Así mesmo, o rei Vidimer, cos ostrogodos, tenta de invadir Italia, pero de novo se recorre aos visigodos, que envían un exército para a protección, pero que de seu significa a invasión e toma de Italia polos exércitos de Eurico; é o final ficticio do Imperio Romano.

### Deposición

Pero mentres tanto, Xulio Nepote e con motivo da morte de León I, deixara até a primavera do 474 a súa entrada en Italia. En xuño do 474, desembarca en Ostia e Glicerio entrega o poder sen loita nin resistencia. Inmediatamente, Xulio Nepote é nomeado emperador. Glicerio é nomeado bispo de Salona, e no ano seguinte, cando Xulio Nepote abandone Italia camiño da Dalmacia, levará a Glicerio como bispo persoal.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Glycerius", *De Imperatoribus Romanis*

| Imperio Romano |
| --- |
| *Segue a:* Anicio Olibrio | **Glicerio**(473-474) | *Precede a:* Xulio Nepote |
| Imperio de Occidente |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202543
* WorldCat
* VIAF: 231919057
* BMT: 91399
* CERL: cnp00284704
* DeutscheBio: 102394156
* EBID: ID
* GND: 102394156
* LCCN: nb2010016416
* NKC: jx20050104007
* Treccani: glicerio

 |
| Haplorrinos*Haplorrhini*Rango fósil: eoceno temperán - actualidade |
| --- |
| *Saimiri sciureus* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Superreino: | Eukaryota |
| Reino: | Animalia |
| Subreino: | Eumetazoa |
| Superfilo: | Deuterostomia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Superclase: | Tetrapoda |
| Clase: | Mammalia |
| Subclase: | Eutheria (= *Placentalia*) |
| Orde: | Primates |
| Suborde: | **Haplorrhini**Pocock, 1918 |

 |
| Infraordes |
| * *Tarsiiformes* tarsios
* *Simiiformes* monos, simios e o home
 |

Os **haplorrinos** (*Haplorrhini*), do grego antigo ἁπλῶς *haplôs*, "simple", e ῥίς ῥινός *rhís, rhinós*, "nariz"), son unha ampla suborde de primates entre os que se inclúe o ser humano. Chámanse así porque carecen dunha membrana ao redor do rinario (zona de pel sen pelo que existe ao redor das fosas nasais dalgúns mamíferos) e de vibrisas no fociño, ao contrario que os primates estrepsirrinos (*Strepsirrhini*), como os lémures. Estas dúas características aparecen tamén en moitos outros mamíferos: ratas, cans etc. O rinario adoita estar dividido verticalmente en dúas seccións e hai autores que consideran o suco de debaixo do nariz dos haplorrinos un vestixio desta segmentación.

Todos os haplorrinos posúen un útero de cámara única, fóra diso os tarsios, que posúen útero bicorne como os estrepsirrinos. Adoitan parir unha única cría e o tempo que pasan con ela é máis longo que o dos estrepsirrinos. O corpo ademais tende a ser máis grande que naqueles, e posúen un diámetro cerebral maior e unha visión máis desenvolvida, distinguindo cores e chegando a ser case todos diúrnos.

Clasificación e evolución
-------------------------

* **Suborde *Haplorrhini***
	+ **Infraorde *Tarsiiformes***
		- Familia *Tarsiidae*
	+ **Infraorde *Simiiformes***
		- Parvorde *Platyrrhini*
			* Familia *Cebidae*
			* Familia *Aotidae*
			* Familia *Pitheciidae*
			* Familia *Atelidae*
		- Parvorde *Catarrhini*
			* Superfamilia *Cercopithecoidea*
				+ Familia *Cercopithecidae*
			* Superfamilia *Hominoidea*
				+ Familia *Hylobatidae*
				+ Familia *Hominidae*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82261
* EBID: ID
* MAG: 2777470312

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Haplorrhini
* EOL: 10487985
* Fossilworks: 163992
* iNaturalist: 786045
* ITIS: 943773
* MSW: 12100163
* NCBI: 376913

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000882
* MeSH: B01.050.150.900.649.313.988.400

 |
Logo de Google+.
**Google+**, pronunciado e escrito ás veces como **Google Plus**, tamén abreviado como **G+**, é un servizo de rede social operado pola compañía estadounidense Google. Google+ lanzouse en xuño de 2011. Nun principio, os usuarios tiñan que ser maiores de 13 anos de idade, para crear as súas propias contas. Google+ é a terceira rede social con máis usuarios no mundo, non pola súa popularidade senón pola ligazón con YouTube, obtendo arredor de 343 millóns de usuarios activos.

Google anunciou o peche definitivo en abril de 2019 por motivos relacionados con erros de seguridade no acceso a datos privados de usuarios afectados, que poderían ascender até o medio millón de contas.

Google+ integra distintos servizos: círculos, Hangouts, intereses e comunidades. Google+ tamén estará dispoñible como unha aplicación de escritorio e como unha aplicación móbil, pero só nos sistemas operativos Android e iOS. Fontes como *The New York Times* declarárono o maior intento de Google para competir coa rede social Facebook, a cal tiña máis de 750 millóns de usuarios en 2011. O 20 de setembro de 2011, Google permitiu a creación de contas a usuarios con máis de 18 anos, con melloras nas súas extensións de videoconferencias.

Notas
-----

1. ↑  "Google is newest addition to social network". thereporteronline.net. Arquivado dende o orixinal o 12 de xuño de 2012. Consultado o 26 de xuño de 2013.
2. ↑  Thacker, David (10 de decembro de 2018). "Expediting changes to Google+". *Google: The Keyword (company blog)* (en inglés). Consultado o 11 de decembro de 2018.
3. ↑  "Official Google+ Website". Consultado o 30 de xuño de 2011.
4. ↑  "Another Try by Google to Take On Facebook". *The New York Times*. 28 de xuño de 2011. Consultado o 28 de xuño de 2011.
5. ↑  "Facebook Statistics". 6 de xullo de 2011. Consultado o 6 de xullo de 2011.
6. ↑  "Google abrió su red social". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2011. Consultado o 20 de setembro de 2011.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Google+ Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q356
* WorldCat
* VIAF: 220807360
* EBID: ID
* FAST: 1913805
* GND: 7843593-6
* LCCN: no2011196208

 |
***Marina*** é unha novela fantástica en lingua castelá de Carlos Ruiz Zafón, ambientada na segunda metade do século XX na cidade de Barcelona. Foi publicada en 1999 pola Editorial Edebé.

Sinopse
-------

Na Barcelona de 1980 Óscar Drai soña esperto, abraiado polos palacetes modernistas preto do internado no que estuda. Nunha das súas escapadas coñece a Marina, unha rapaza audaz que comparte con Óscar a aventura de mergullarse nun enigma do pasado da cidade. Un misterioso personaxe da posguerra propúxose o maior desafío imaxinable, pero a súa ambición arrastrouno por un camiño sinistro cuxas consecuencias debe pagar alguén aínda hoxe.

Personaxes
----------

* Principais: Óscar Drai, Marina Blau
* Secundarios: Germán Blau, Mijail Kolvenik, Eva Irinova

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do autor
* Primeiro capítulo do libro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q941006
* ISBN: 978-2-221-11652-4
* ISFDB: 1630747
* MusicBrainz: ID
* OCLC: 705941982

 |
Coche da compañía quitando fotografías en Oviedo.
**Google Street View** é unha característica do Google Maps conxuntamente co Google Earth que proporciona imaxes case esféricas a nivel de rúa (360 graos horizontal, 290 graos vertical), permitindo aos usuarios ver partes das cidades seleccionadas e as súas áreas metropolitanas circundantes. Cando se lanzou o servizo, o 25 de maio de 2007, só cinco cidades estadounidenses estaban incluídas. Dende aquela expandiuse a 22 países europeos, 4 latinoamericanos, 4 asiáticos e un africano.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Google Street View Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Street View para España Arquivado 29 de agosto de 2010 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Guía e uso do Street View
* Sitio oficial
* Google Maps
* Mapa de cobertura de Google Street View

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213602
* WorldCat
* VIAF: 257438348
* BNF: 16644706t
* EBID: ID
* FAST: 1937900
* GND: 7696748-7
* LCCN: no2012108984
* SUDOC: 166106437

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Oz.
James Franco interpreta o mago no último filme sobre Oz
O **Mago de Oz** ou **Feiticeiro de Oz** (Oscar Diggs) é o nome polo que se coñece o personaxe ficticio dos libros da serie sobre a Terra de Oz, do escritor norteamericano L. Frank Baum, que asume o papel de bruxo para dominar e ser recoñecido. Tamén é o protagonista ou personaxe dos distintos filmes sobre Oz.

Literatura
----------

O Mago Oscar Diggs xorde no primeiro libro, *O mago de Oz* (*The Wonderful Wizard of Oz*), como morador da Cidade Esmeralda, fundada por el mesmo, na Terra de Oz - un mundo fantástico, habitado por varios pobos e dominado por bruxas malvadas do Leste e do Oeste.

O Mago preséntase coma un vello artista de circo, que fora un mago ilusionista, e que unha tempestade lévao nun globo para Oz. Cando chega, para se protexer das bruxas, finxe ser un poderoso feiticeiro e crea, mediante moitos trucos, o mito de que é verdadeiramente un bruxo.

Procurado pola nena Dorothy Gale, é revelado o seu segredo. Despois de ter esta derrotado as dúas bruxas malvadas, o Mago tenta regresar ao mundo real con ela, construíndo un novo globo - mais este parte sen ela, accidentalmente.

O meigo retorna a Oz, xunto a Dorothy e un burro no cuarto libro da serie - aínda que a Terra de Oz propiamente dita non figure no enredo, xa que ambos, xunto ao neno Zeb, un cabalo e a nova amiguiña de Dorothy, unha gatiña chamada Eureka, enfróntanse a novos perigos e aventuras nun mundo subterráneo.

Neste volume, Baum revela que Oz traballaba nun circo chamado *Bailum & Barney*, que alén de tres pistas, tiña un zoolóxico itinerante.

Cinema
------

No mítico *filme de 1939* o personaxe interpretábao Frank Morgan.

No filme de 2013 *Oz: The Great and Powerful*, o personaxe de Oz (Oscar Diggs) interprétao James Franco.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2382687
* WorldCat
* VIAF: 313505419
* FAST: 1176451
* LCCN: no2015016303

 |
**María Dolores Leonor Montero Abárzuza**, máis coñecida como **Mariló Montero**, nada en Lizarra (Navarra) o 28 de xullo de 1965, é unha xornalista e presentadora de televisión española. Actualmente presenta o programa matinal *La mañana de La 1* en Televisión Española.

Traxectoria
-----------

Inicia a súa traxectoria profesional en Costa Rica (onde estudara Maxisterio), debutando no Canal-2 Univisión de televisión.

Regresa a España en 1989 para traballar xunto a Jesús Hermida no espazo de Televisión Española *A mi manera*. Compaxina ese labor con colaboracións en Antena 3 Radio.

Un ano despois conduce en Telemadrid o espazo *Verano 90*, xunto a Agustín Bravo, e inmediatamente despois é fichada por Telecinco, onde traballa como redactora en *Informativos Telecinco*, dirixido por Luis Mariñas.

O seu seguinte proxecto é a coordinación do espazo *Encantada de la vida* (1993), que presentaba Concha Velasco.

A mediados da década de 1990 instálase en Sevilla, onde conduce os espazos *Andalucía directo*, *Noticias Uno* e, ata xuño de 2008 o programa de debate *Mejor lo hablamos*.

En xuño de 2009 regresa a Televisión Española para facerse cargo do programa matinal *La mañana de La 1*.

Vida persoal
------------

Casada, desde o 28 de setembro de 1991, co xornalista Carlos Herrera, con quen tivo dous fillos, Alberto e Rocío. En maio de 2011 decidiron pór fin á súa relación, de forma pública comunicándoo á prensa.

Premios
-------

* Antena de Oro 2007.
* Micrófono de Oro 2012.

Notas
-----

1. ↑  "Mariló Montero e Carlos Herrera sepáranse". El País. 8 de maio de 2011. Consultado o 8 de maio de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en IMDb *(en inglés)*
* Entrevista no xornal *El Mundo* *(en castelán)*
* Artigo sobre a periodista no xornal *Noticias de Navarra*, de 31 de decembro de 2009 *(en castelán)*
* Ficha na Revista *Diez Minutos*[*Ligazón morta*] *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5558699
* WorldCat
* VIAF: 169803746
* BNE: XX4839221
* IMDb: nm1958478

 |
**Georgios Stamatopoulos** (grego: Γεώργιος Σταματόπουλος), nado en Atenas en 1963, é un deseñador de moedas grego que forma parte do cadro de gravadores do Banco de Grecia.

Traxectoria
-----------

George Stamatopoulos ingresou en 1982 na Escola de Belas Artes de Atenas, onde se graduou en 1988 coa especialidade de Escultura.

En 1995 comezou a traballar no Museo de Escultura da Acrópole e en 1996 gañou un concurso para o deseño de medallas e moedas do sistema do dracma do Banco de Grecia. Finalmente, en 1997 foi contratado por esta institución como gravador.

Logo da súa primeira experiencia co deseño de moedas de finais da década de 1990, Stamatopoulos foi elixido tamén polo Banco de Grecia para deseñar o anverso nacional da serie completa das moedas do novo sistema do euro —entre o céntimo e os dous euros—, que comezaron a circular a partir de 2002.

Así mesmo, é autor do deseño de numerosas moedas conmemorativas gregas e chipriotas da serie do euro. Dous dos seus deseños foron utilizados tamén para os anversos de senllas emisións de moedas conmemorativas de dous euros conxuntas de todos os estados da Eurozona: a que conmemora os 10 anos da Unión Monetaria Europea (2009) e a dos 30 anos da creación da Bandeira da Bandeira da Unión Europea (2015).

Á marxe do deseño de moedas, a súa obra escultórica está baseada normalmente no mundo natural e especialmente nas diversas formas de vida. Os materiais cos que elabora as súas obras son a madeira, o bronce, o mármore e a cerámica, ao tempo que experimenta con novos materiais, como o poliéster. A maior parte das súas creacións están en espazos públicos e en coleccións privadas.

Escolma de traballos
--------------------

* Anverso. 2 euros (2015). 30 aniversario da bandeira europea, común a toda a Eurozona.Anverso. 2 euros (2015). 30 aniversario da bandeira europea, común a toda a Eurozona.
* Anverso. 2 euros (2018). 70 anos da unión do Dodecaneso.Anverso. 2 euros (2018). 70 anos da unión do Dodecaneso.
* Anverso. 2 euros. 2500 anos das Termópilas.Anverso. 2 euros (2020). 2500 anos das Termópilas.

Notas
-----

1. 1 2  "Γιώργος Σταματόπουλος – γλύπτης, χαράκτης ελληνικών νομισμάτων" [George Stamatopoulos - escultor, gravador de moedas gregas]. *Greekeurocollector.wordpress.com*
2. 1 2 3  Moedas deseñadas por Georgios Stamatopoulos. *Numista.com*
3. ↑  "10 Years of EMU". *Numista.com*
4. ↑  "L'UE choisit un euro grec pour fêter les 30 ans du drapeau européen". En *Le Figaro*. 28 de maio de 2015.
5. ↑  "30 Years of European Union Flag". *Numista.com*
6. ↑  "L'UE choisit un euro grec pour fêter les 30 ans du drapeau européen". En *Le Figaro*. 28 de maio de 2015.
7. ↑  "30 Years of European Union Flag". *Numista.com*
8. ↑  "2 Euro Union of the Dodecanese with Greece". *Numista.com*
9. ↑  "2 Euro Battle of Thermopylae". *Numista.com*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro

* Portal:Grecia
A **Gran Conurbación Europea** é unha rexión urbanizada do centro de Europa, a maior concentración urbana do continente. Esténdese por catro países dende Lille en Francia ata Colonia e a conca do río Rhur en Alemaña e ata Ámsterdam nos Países Baixos. O centro natural deste vasto triángulo é Bruxelas, a capital de Bélxica e da Unión Europea.

Englobaría un conxunto heteroxéneo de configuracións urbanas: grandes conurbacións coma a citada do Rhin-Rhur e a do Randstad holandés; conurbacións máis pequenas coma a de Lille-Lens-Courtrai, a propia de Bruxelas-Antuerpen-Gante e a de Aquisgrán-Liexa-Maastricht; continuos urbanos apoiados en cidades medias coma o que vai dende Breda ata Arnhem pasando por Tilburgo, ´s-Hertogenbosh e Nimega na Holanda; ou coma o que abrangue dende Valenciennes en Francia, pasando por Mons, La Louvière e Charleroi ata Namur en Bélxica; áreas metropolitanas tradicionais en torno a centros menores coma a de Eindhoven nos Países Baixos, a de Bruxas e Hasselt en Bélxica ou Dunkerque en Francia; e finalmente, satisfacendo todos os intersticios entre estes grandes e medianos aglomerados urbanos, unha infinidade de pequenas cidades, vilas e aldeas. Na práctica, a metade norte da Bélxica (toda a rexión de Flandres) e o sur dos Países Baixos (as máis poboadas con diferenza) quedarían englobadas na megalópole.

As cidades de maior importancia incluídas na rexión representan un extenso conxunto da mellor tradición histórica urbana da vella Europa:
Bruxelas, Ámsterdan (ver historia urbana), Colonia, Antuerpen, Rotterdam, Düsseldorf, Dortmund, Essen, Lille, Aquisgrán, A Haia, Utrecht, Gante, Duisburgo, Liexa, Bonn, Bruxas...

Algúns estudos inda van máis aló ao incluíren esta gran rexión urbana dentro dunha xigantesca megalópole europea que se ampliaría ao través do Canal da Mancha ata Inglaterra coa Rexión de Londres e a *Conurbación Central*, e polo sur, seguindo o val do Rhin, área de Frankfurt (Conurbación do Main-Rhin), área de Stuttgart, ata Suíza (Basilea, Zúric) e finalmente, atravesar os Alpes ata ao val do Po (Milán, Turín, Venecia, Boloña) ou polo val do Ródano até Lión. Así mesmo inclúen a área de París. Chámana "a Banana Dourada" (the Golden Banana) pola forma e máis o brillo das luminarias nocturnas coa que se percibe dende os avións ou as imaxes de satélite. Trataríase do verdadeiro corazón, músculo e cerebro do continente.

Cantidade de poboación da Gran Conurbación Europea
--------------------------------------------------

* Bélxica (agás Ardenas): 10 070 000
* Conca do Rhin-Rhur: 12 650 000
* Países Baixos (agás metade nordeste): 12 000 000
* Conca do Randstad: 7 500 000
* AM de Lille (só parte francesa): 3 020 000
* AM de Aachen (só parte alemá): 1 250 000

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Imaxe actualizada do satélite
Google Glass Explorer Edition
As lentes Google
**Google Glass** (literalmente *lentes Google*) é un proxecto en desenvolvemento da Google que consiste nunhas lentes conectadas á Internet que usan unha tecnoloxía futurista de realidade aumentada.. As **Google Glass** son un dispositivo de visualización tipo *Head-mounted display* (HMD)

As *Google Glass Explorer Edition* foron lanzadas para os desenvolvedores de Google I/O por 1500 $ + impostos no ano 2013, mentres que a versión para consumidores agárdase que estea pronta no decorrer de 2014.

As Google Glass son un dispositivo semellante a unhas lentes, que fixadas nun dos ollos, fan aparecer unha capa/pantalla por riba do campo de visión. A pequena capa presenta ao usuario mapas, opcións de música, previsión do tempo, rutas de mapas, e alén disto, tamén é posíbel efectuar chamadas de vídeo ou tirar fotos de algo que se estea a ver e compartir inmediatamente a través de Internet.

Fálase do Proxecto dende 2006 e, até o día 4 de abril de 2012, o **Google Glass** aínda era un proxecto secreto da Google. Actualmente, o Google X conta co apoio de especialistas en alta tecnoloxía coma Richard W. DeVaul e Babak Parviz. O visual do Google Glass semella sofisticado e futurista mais non posúe lentes dos dous lados. Sábese que a Google forneceu os prototipos aos seus colaboradores para poder lanzar o produto en 2014.

A lente de proxección da **Google Glass** non ocupa todo o campo de visión do usuario e posúe unha tecnoloxía de foco que permite ao observador ler os contidos sen a necesidade de mudar o foco de visión. Todos eses coidados garanten o confort e a seguranza da persoa que utiliza a tecnoloxía.

Notas
-----

1. ↑  Goldman, David (4 de abril de 2012). "Google unveils 'Project Glass' virtual-reality glasses". *Money* (CNN).
2. ↑  "Google Glass terá rival em 2013". Arquivado dende o orixinal o 22 de novembro de 2012. Consultado o 20 de febreiro de 2014.
3. ↑  Rahn, Cornelius (28 de xuño de 2012). "Google’s Brin To Offer Eyeglass Computers To Consumers By 2014". Bloomberg L.P.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Google Glass Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina Oficial do Proxecto Google Glass
* Vídeo Oficial do Proxecto Glass
* Google rexistra a patente de lentes de 'realidade aumentada'

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q575092
* GND: 1057020958
* LCCN: sh2015001202

 |