A **toxina diarreica dos moluscos** (tamén coñecida polo acrónimo inglés **DSP**, de inglés *Diarrhoeic Shellfish Poisoning* ou noutras fontes *Diarrhetic Shellfish Poisoning*), ou **enterotoxina** é unha familia de biotoxinas representadas polo **ácido ocadaico**, as **dinofisistoxinas**, as **pectenotoxinas** e as **xesotoxinas**. A presenza destas toxinas nos moluscos bivalvos pode producir unha intoxicación alimentaria nos consumidores.

Son toxinas producidas por distintas especies de dinoflaxelados dos xéneros *Prorocentrum* e *Dinophysis* (fundamentalmente, *D. acuminata*).

Das tres biotoxinas que poden detectarse nas augas galegas (ASP, **DSP** e PSP), a **DSP** é a máis común, tanto no que respecta á extensión xeográfica como á súa presenza ó longo do ano, afectando sobre todo ó mexillón e á ostra pero tamén a outras especies de moluscos.

Antecedentes históricos
-----------------------

Os primeiros abrochos de intoxicación con síntomas diarreicos tras consumo de moluscos estudáronse nos Países Baixos, nos anos 1960, sen descubrirse a etioloxía. A toxina, a súa orixe e a relación entre as mareas vermellas e a intoxicación por consumo de moluscos foi descuberta no Xapón en 1978.

En España cómpre destaca-lo abrocho masivo o 21 de agosto de 1981, que afectou máis de 5000 persoas en 24 provincias, por consumo de mexillón procedente da ría de Arousa contaminado por **DSP**. A alerta alimentaria provocada por esta intoxicación incrementouse pola casualidade de que en maio do mesmo ano comezaran a aparece-los primeiros casos da intoxicación por aceite de colza desnaturalizado e nesa mesma data o número de persoas mortas por esta causa era de 138. A noticia aínda non recoñece a orixe real do abrocho e atribúeo a unha contaminación microbiolóxica, que non se descartou ata días despois:

> 
> 
> "La intoxicación masiva por mejillones, provocada por su mala depuración"  
> La deficiente depuración de dos partidas de mejillones procedentes de la localidad pontevedresa de El Grove ha provocado una intoxicación masiva en al menos venticuatro provincias españolas, que afecta a case 5.000 personas. El cuadro clínico de la intoxicación no es grave, a pesar de presentarse con mareos, diarreas y vómitos. El secretario de Estado para el Consumo, Enrique Martínez Genique, en declaraciones a *EL PAIS*, declinó cualquier responsabilidad de la Administración central, y la hizo recaer en la Junta de Galicia, a la que fueron transferidas, en su día, las competencias en esta materia.
> *El País*, 22 de setembro de 1981.
> 

Actualmente admítese a súa distribución practicamente mundial, con casos descritos en toda Europa, Suráfrica, Nor e Suramérica, Xapón e Australia.

Tipos de toxina e especies responsables
---------------------------------------

Entre as toxinas responsables de cadros gastrointestinais por consumo de moluscos están as seguintes:

* O **ácido ocadaico** (OA) e os seus derivados (**dinofisistoxinas**, DTX), producido por dinoflaxelados do xénero *Dinophysis* (*D. acuminata*, *D. fortii*, *D. norvegica*, *D. acuta*). No Xapón, a alga responsable é outro dinoflaxelado: *Prorocentrum lima*.
* As **pectenotoxinas** (PTX), producidas polo dinoflaxelado *Dinophysis fortii*.
* A **xesotoxinas** (YTX), producidas por dinoflaxelados como *Protocertium reticulatum*. Non causan diarrea e non se puideron reproducir efectos diarreicos nos animais de experimentación.
* Os **azaspirácidos** (AZP), producidos por *Protoperidium crassipes*. Estas toxinas foron descritas como causantes de cadros diarreicos en Francia e Países Baixos en 1995, por consumo de moluscos procedentes de Irlanda. Ó afectar tamén a outros órganos, como o sistema inmunitario, non parece coherente a súa inclusión entre as toxinas diarreicas.

Síntomas da intoxicación
------------------------

As toxinas diarreicas dos moluscos son substancias lipófilas, é dicir, tenden a acumularse nos órganos máis ricos en graxa, como o **hepatopáncreas**. Provoca un cadro patolóxico caracterizado por síntomas de molestias gastrointestinais, especialmente vómitos e diarreas, así como náuseas, dores abdominales e calafríos.

O período de incubación oscila entre os trinta minutos desde a inxestión dos moluscos a unhas tres horas (sempre menos de 12 horas). O proceso non adoita revestir gravidade e remite ó cabo de tres ou catro días, sen necesidade de máis tratamento có sintomático.

O **ácido ocadaico** foi descuberto inicialmente nunha esponxa, *Halichondria okadai*, á que debe o seu nome. Actúa como inhibidor das proteín-fosfatases. As dinofisistoxinas teñen unha estrutura molecular parecida e unha acción biolóxica moi semellante.

Tamén se lle recoñece un claro efecto como promotor tumoral, pero sen afectar a un órgano diana específico.

Análise
-------

O método oficial para a súa determinación é o **bioensaio en rato**, desenvolvido por Yasumoto en 1978. Tamén se pode determinar por procedementos químicos, como a cromatografía líquida de alta eficacia (CLAE) pero este método, aínda sendo máis sensible non está oficialmente recoñecido.

O método de bioensaio en rato consiste en inxectar intraperitonealmente un filtrado obtido do molusco a tres ratos, e considérase positivo cando produce a morte de dous dos ratos inxectados, antes das 12 horas.

A normativa vixente (Regulamento CE nº 853/2004 polo que se establecen normas específicas de hixiene dos alimentos de orixe animal) fixa un **límite máximo** para o ácido ocadaico, as dinofisistoxinas e as pectenotoxinas de 16 microgramos de equivalente do ácido ocadaico por 100 gramos de vianda (corpo enteiro do molusco ou calquera parte consumible por separado). No caso das xesotoxinas, o límite máximo está establecido en 1 microgramo por gramo de vianda.

Control
-------

A única medida de control contra a intoxicación por biotoxinas é a vixilancia da evolución dos dinoflaxelados na auga de mar e as mostraxes periódicas de moluscos nas distintas zonas de produción. Cando os resultados destes controis indican que os niveis de toxina alcanzan os límites considerados seguros, dítase a prohibición de extracción de moluscos ata que sucesivos controis analíticos demostren o descenso da toxina nos moluscos e garanten a súa aptitude para o consumo.

Estes controis analíticos son realizados, de modo oficial, polas Consellerías de Pesca e Asuntos Marítimos e mais pola de Sanidade. Simultaneamente, os establecementos que comercialicen os moluscos (centros de depuración, cocedoiros ou fábricas de conservas), deben tamén realiza-los seus propios controis dentro dos seus programas de autocontrol (APPCC) como responsables que son da seguridade dos produtos que poñen no mercado.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Biotoxinas
* ASP (*Amnesic Sellfish Poisoning*, toxina amnésica dos moluscos)
* PSP (*Paralytic Sellfish Poisoning*, toxina paralizante dos moluscos)

### Ligazóns externas

* Marine biotoxins. 3. Diarrhoeic Shellfish Poisoning (DSP) *(en inglés)*
* HERNÁNDEZ HERRERO, M.: Intoxicación diarreica por consumo de moluscos *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3026357
* MAG: 2777125240

 |