recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Lourenzo de Siabal** é unha parroquia do concello ourensán de Paderne de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 289 habitantes (145 homes e 144 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento de 6 habitantes en relación ao ano 2000.

No ano 2019 ten 237 habitantes.

Patrimonio arquitectónico
-------------------------

Nesta zona hai moitos elementos de interese: a igrexa de San Lourenzo, a capela da Vacariza, a capela de Siabal, o cruceiro de Siabal e o conxunto de cabaceiros do pobo de Siabal.

A igrexa de San Lourenzo é un templo barroco do século XVIII, destaca pola súa magnífica torre de campás que loce na traseira da súa fachada e vese dende case todos os puntos do concello. Está construída sobre unha igrexa anterior de arquitectura románica. Está dedicada a San Lourenzo, como o nome da parroquia, e a festa celébrase o 10 de agosto, que é o día do santo.

A Vacariza destaca pola súa capela que está dedicada a San Pablo, a súa festa celébrase o 6 de xaneiro.

A capela de Siabal está dedicada á Virxe dos Remedios, e a súa festa celébrase o 8 de setembro. Nesta vila pódese apreciar un precioso conxunto de cabaceiros no centro do pobo nos que antigamente gardaban o millo para secar. Ademais tamén conta cun cruceiro de data indefinida e composto por unha base a modo de peaña e unha columna que suxeita a cruz.

Ermide, debido a que non ten capela, non ten santo e a festa celebrábana na honra de San Antonio, aínda que non o día dese santo, senón o primeiro domingo do mes de maio. Hoxe en día xa non celebran a festa.

Lugares e parroquias
--------------------

  

### Lugares de San Lourenzo

| Lugares da parroquia de San Lourenzo de Siabal no concello de Paderne de Allariz (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Alén | Arrabaldo | Ermide | Outeiros | O Rial | San Lourenzo | Siabal | O Silvar | A Vacariza |

### Parroquias de Paderne de Allariz

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Paderne de Allariz |  |
| --- | --- |
| Cantoña (San Mamede) | Coucieiro (San Vicente) | Figueiredo (San Pedro) | Figueiroá (San Xillao) | Golpellás (Santa Baia) | Paderne (San Cibrao) | San Lourenzo de Siabal (San Lourenzo) | San Salvador de Mourisco (San Salvador) | San Xes (San Xes) | Solbeira (San Salvador) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  Ficha San Lourenzo de Siabal en patrimoniogalego.net
3. 1 2  "Parroquia de San Lourenzo de Siabal na web do concello". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2019. Consultado o 29 de abril de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Paderne de Allariz

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12399628
* código INE: 32055090000
* GeoNames: 3109016

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Pensamiento Gallego.

***El Pensamiento Gallego*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1895 e 1898.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Diario Católico Tradicionalista*, apareceu en novembro de 1895. Sucedeu a *El Pensamiento Galaico*. Estaba dirixido por Ramón Gallego García e o administrador era Antonio García Mosquera. Entre os seus redactores figuraba Carolino Costas e entre os colaboradores José Eleicegui López. Desapareceu en xullo de 1898, sendo substituído por *El Pensamiento de Galicia*.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 30-11-1895, p. 2, da conta tamén do cesamento de *El Pensamiento Galaico*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387480
* Galiciana: 2714

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Raza.
***La Raza*** foi unha revista editada en Santiago de Compostela en 1918.

Historia e características
--------------------------

Apareceu o 5 de febreiro de 1918, cunha periodicidade quincenal. Foi continuadora de *Maruxa*. Revista literaria, cada número constaba de vinte páxinas e imprimíase na tipografía de *El Eco Franciscano*. O seu director foi Marino López Blanco e posteriormente José Gómez Posada-Curros, e entre os seus colaboradores estivo Jaime Solá. Centrada na defensa da relixión e a patria, no primeiro número definíase: "Nuestros ideales: religión, belleza, patria. ¡Queremos un regionalismo sano y puro dentro de la gran unidad española!". Publicou artigos, información, notas de sociedade, poesías, contos e publicidade en seccións fixas como "De sociedad", "Dardos" ou "Información". Estaba financiada polos alemáns para facer propaganda da causa xermanófila.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Renovación.

***La Renovación*** foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1921 e 1922.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario social católico*, apareceu o 3 de febreiro de 1921. Órgano da Juventud Antoniana de Santiago. O seu redactor xefe era Tomás Pedret Casado, e entre os seus colaboradores figuraron Paulino Pedret Casado, Juan José Barcia Goyanes, Emilio Villelga Rodríguez e José de la Fuente. O último número conservado é o 53, que corresponde ao 2/16 de febreiro de 1922, pero aínda se publicaba en outubro de 1922.

Notas
-----

1. ↑  *La Integridad*, 4-2-1921, p. 2.
2. ↑  Vilavedra Fernández, D. ed. (1995). *Diccionario da Literatura Galega. Publicacións periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 411.
3. ↑  *El Compostelano*, 14-2-1921, p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 4-11-1922, p. 2

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. p. 544. ISBN 84-7492-489-8.
**José Manuel Ledo Santiso**, nado en Sabadell en 1968, é un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Chegou a Galiza coa súa familia aos sete anos da man do seu pai, David Ledo Fontela, que era mestre. Viviron nas Neves (Pontedeume), Melide, Toques, Muros e Chantada.

Pertence á xeración dos Novissimos nada no Instituto de Chantada, onde un grupo de 11 mozos da localidade participaron en diversas exposicións de pintura, da man do seu profesor de debuxo Xose Artiaga. Realizou exposicións conxuntas na Casa da Parra (Santiago Compostela), Sala Duran Loriga (A Coruña), Sala da Deputación Provincial de Lugo e o Concello de Vigo.

Papeleta ás Xerais de novembro de 2019 por Pontevedra.
Diplomado en Maxisterio e licenciado en Pedagoxía, é membro do partido político Os Verdes-Galicia.

Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 foi candidato na lista de En Común-Unidas Podemos ao Congreso dos Deputados pola Provincia de Pontevedra. Nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano foi na lista de Más País-EQUO.

Obra en galego
--------------

### Narrativa

* *As pontes do ego sum*, 2012, Ir Indo.

### Ensaio

* *O neno do século XXI*, 1997, Tórculo.
* *Diálogos sobre educación*, 1999, Tórculo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do autor na AELG

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533101
* WorldCat
* VIAF: 87066005
* AELG: 488
* BNE: XX1298136
* ISNI: 0000000060747852
* LCCN: n2013040471

 |
O papa Paio I.
**Paio** é un nome propio de orixe grega na súa variante galego-portuguesa. Chega ao galego proveniente do latín: *Pelagius*, e á súa vez do grego: Πελάγιος. O seu significado é "Aquel que ten vontade de escoller".
O nome Paio é froito da síncope do nome latino. Existe a forma culta: **Pelaxio**. O nome Paio deu orixe aos apelidos galegos: **Pais** e **Páez**. Nos documentos galegos medievais aparecen as variantes arcaicas: *Pai, Payo, Pae, Paay* ou *Pay*.

Pola súa banda en portugués tamén coexiste a forma culta *Pelágio*. Os apelidos son *Pais*, *Paes* (grafía arcaica).

En castelán a variante do nome é *Pelayo*, e este deu orixe ao apelido patronímico: *Peláez*..

O nome en Galiza
----------------

Paio foi un nome común en Galiza como o demostra a abundante toponimia asociada ao nome (Paio, O Paio), especialmente a San Paio (ou Sampaio), mártir galego nado en Crecente no século X. En total existen no país, corenta parroquias baixo a advocación do santo (Véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Paio). Ademais existen moitos lugares co nome do Santo, e diversas igrexas e conventos, onde salienta o Convento de San Paio de Antealtares en Santiago de Compostela.

Hoxe en día a variante galega Paio está en desuso, con só sete rexistros. A variante castelá *Pelayo* tampouco é común en Galiza, só 136 varóns posúen o nome, sendo, porén abundante en Asturias e León, principalmente por ser o lugar de orixe do lendario Paio de Asturias.

Onomástica
----------

* 26 de xuño, San Paio, mártir galego.

Variantes noutras linguas
-------------------------

* Alemán: Pelagius
* Castelán: Pelayo
* Catalán: Pelai, Pellai
* Éuscaro: Pelagio
* Francés: Pélage
* Galego: Paio, Pelaxio
* Inglés: Pelagius
* Italiano: Pelagio
* Latín: Pelagius
* Occitano: Pelagi
* Polonés: Pelagiusz
* Portugués: Paio, Pelágio

Personaxes
----------

### Galegos

* **Paio**, ermitán galego descubridor do sepulcro do Apóstolo Santiago (século IX);
* **San Paio**, mártir cristián galego (911 -925).
* **Paio Soares de Taveirós**, trobador do século XIII.
* **Paio Gómez Chariño**, poeta e nobre galego do século XIII.
* **Paio Gómez de Soutomaior**, nobre galego que viviu nos séculos XIV e XV.

### Outros

* **Pelaxio**, monxe britano a quen se atribúe a doutrina do pelaxianismo (c. 360-435);
* **Paio I**, papa da Igrexa Católica entre o 556 e o 561 (c. 500-561);
* **Paio II**; papa da Igrexa Católica entre o 579 e o 590 (f. 590);
* **Paio de Asturias**, caudillo lendario de Asturias (c. 718 - 737).

Notas
-----

1. ↑  Nome en portugués no Portal da Lingua Portuguesa
2. ↑  Significado do nome Paio
3. ↑  Nomes Arquivado 27 de febreiro de 2019 en Wayback Machine. IGE
4. ↑  Variante do nome *Pelayo* no Instituto Nacional de Estadística
5. ↑
O **teísmo** é un trazo sintáctico dialectal que difire do estándar da lingua galega en non a facer distinción entre pronome persoal átono de segunda persoa de acusativo *te* e o de dativo *che*.

| Caso | Forma estándar | Formas do cheísmo | Formas do teísmo |
| --- | --- | --- | --- |
| Acusativo | te | che | te |
| Dativo | che | che | te |
| Reflexivo | te | te | te |

Distribución xeográfica
-----------------------

Este fenómeno é un trazo dialectal que se dá en dúas áreas: na microsubárea do Baixo Miño (pertencente ao bloque occidental), onde precisamente é a isoglosa do **teísmo** a que divide a área tudense; e a subárea da Mezquita-Lubián dentro da Área Zamorana do bloque oriental.

Aínda que segundo o punto de vista máis estabelecido entre os lingüistas que estudan o galego se considere un trazo minoritario, os lingüistas reintegracionistas considérano maioritario no sistema lingüístico galego-portugués por ser o normal nos falantes de portugués, co cal o sistema habitual en galego con distinción entre *che* e *te* e aínda máis o cheísmo serían considerados a excepción e o **teísmo** a norma.

Posibles orixes do teísmo dialectolóxico
----------------------------------------

O **teísmo** detéctase en dúas áreas meridionais sen continuidade espacial: o Baixo Miño pontevedrés e a subárea da Mezquita-Lubián. Tendo en conta que *che* é un pronome descoñecido tanto en latín coma no *galego arcaico*, é unha innovación galega que o portugués común rexeitou, do cal se pode concluír que as áreas teístas deben de conservar basicamente o que sería o subsistema propio das orixes do idioma.

Non se deu aínda un estudo diacrónico rigoroso que analice a distribución dos usos de *te* e *che* desde os primeiros textos ata os do século XX e que explore os terreos da súa dialectoloxía histórica pero cabe pensar que o teísmo é unha opción conservadora en terreos onde non chegou nunca a haber a irrupción de *che* para as funcións de obxecto indirecto.

Notas
-----

1. ↑  Fernández Rei, F. (1990). *Dialectoloxía da lingua galega*. Xerais. p. 76-77.
2. ↑  Dubert García, F.; Mariño Paz, R. (2004). "Áreas marxinais no mapa dialectal galego". En Rosario Álvarez Blanco *et alii*. *A lingua galega: Historia e Actualidade*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cheísmo
A **bandeira da Guinea Ecuatorial** consta de tres franxas horitzontais verde, branca e vermella, amais dun triángulo azul do lado do pau. No centro, a bandeira está decorada co escudo estatal na banda branca, que representa un bombax, a árbore tradicional da rexióx, sobre un fondo branco, coroado por seis estrelas amarelas de seis puntas que simbolizan o territorio continental e as cinco illas que integran o estado. Baixo o escudo atópase o lema nacional en castelán: Unidad, Paz, Justicia ('unidade, paz, xustiza').

Historia
--------

A bandeira da Guinea Ecuatorial foi adoptada ao proclamarse a independencia do país o 12 de outubro de 1968. O escudo presente no centro da bandeira, na súa franxa branca, foi modificado durante a ditadura de Macías en 1973. Foi restaurada o 21 de agosto de 1979 trala chegada ao poder de Teodoro Obiang Nguema. A cor verde representa a flora do país, o azul o mar, o branco a paz e o vermello a independencia.

A árbore que aparece na bandeira e no escudo nacionais é a *árbore de algodón de seda* (Bombax).

Bandeiras históricas
--------------------

* Bandeira da Guinea Ecuatorial durante a ditadura de Macías (1973-1979). Bandeira da Guinea Ecuatorial durante a ditadura de Macías (1973-1979).

Máis bandeiras da Guinea Ecuatorial
-----------------------------------

Os bubi da illa Bioko empregan unha variante de bandeira a raias vermellas e verdes cun cantón azul, cun triángulo branco tradicional no centro do cantón. Os independentistas bubi do *Grupo Nacionalista Bubi 1 de Abril* empregan unha bandeira tricolor azul, branca e verde cunha estrela de catro puntas no centro da franxa branca.

* Bandeira do pobo dos Bubi.Bandeira do pobo dos Bubi.
* Bandeira empregada polo Grupo Nacionalista Bubi 1 de Abril.Bandeira empregada polo *Grupo Nacionalista Bubi 1 de Abril*.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bandeira da Guinea Ecuatorial en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de África |
| --- |
| 
* Alxeria
* Angola
* Benín
* Botswana
* Burkina Faso
* Burundi
* Cabo Verde
* Camerún
* Chad
* Cimbabue
* Comores
* Congo
* Costa do Marfil
* Djibuti
* Eritrea
* Eswatini
* Etiopía
* Exipto
* Gabón
* Gambia
* Ghana
* Guinea
* Guinea-Bissau
* Guinea Ecuatorial
* Kenya
* Lesoto
* Liberia
* Libia
* Madagascar
* Malaui
* Malí
* Marrocos
* Mauricio
* Mauritania
* Mozambique
* Namibia
* Níxer
* Nixeria
* República Centroafricana
* República Democrática do Congo
* Ruanda
* San Tomé e Príncipe
* Senegal
* Seychelles
* Serra Leoa
* Somalia
* Sudán
* Sudán do Sur
* Suráfrica
* Tanzania
* Togo
* Tunisia
* Uganda
* Zambia

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Sáhara Occidental
* Somalilandia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170554
* EBID: ID

 |
**Francisco José Fernández Blanco**, nado na Pobra de Trives o 8 de maio de 1973, é un avogado e político galego que foi alcalde da Pobra de Trives.

Traxectoria
-----------

Avogado. Dirixiu a plataforma pro A-76. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura da Agrupación Trivesa Independiente (ATI) á alcaldía da Pobra de Trives e foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE. Gobernou en coalición cos socialistas que os expulsou do goberno en novembro de 2007. En xuño de 2008 o PPdeG presentou unha moción de censura co apoio dos dous edís do PSdeG, polo cal foron expulsados do partido, e foi relevado da alcaldía. Nas municipais de 2011 recuperou a alcaldía como cabeza da lista máis votada.

Nas municipais de 2015 foi reelixido alcalde con maioría absoluta. En decembro de 2017 presentou a súa dimisión como alcalde e concelleiro tras diferenzas co seu equipo de goberno en torno á estación de esquí da localidade.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Álvarez González** |  **Alcalde da Pobra de Trives** 2007 - 2008 | Sucesor:**Luis Álvarez González** |
| Predecesor:**Luis Álvarez González** |  **Alcalde da Pobra de Trives** 2011 - 2017 | Sucesor:**Patricia Domínguez Barja** |

Notas
-----

1. ↑  El alcalde de Trives deja sin competencias de gobierno a los 2 concejales socialistas
2. ↑  "Luis Álvarez, del PP, recupera la Alcaldía de Trives apoyado por dos tránsfugas del PSOE". Arquivado dende o orixinal o 30 de maio de 2020. Consultado o 29 de decembro de 2011.
3. ↑  Los independientes tendrán la alcaldía de Trives salvo un acuerdo entre PP y PSOE
4. ↑  El alcalde de Trives dimite por diferencias con su gobierno sobre la estación de esquí

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Pobra de Trives

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ser.

***Ser*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1935 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario Gallego de Izquierdas* apareceu en marzo de 1935. Estaba dirixido por Ramón Suárez Picallo e entre os seus colaboradores figuraron Roberto Blanco Torres, Eduardo Blanco Amor, Plácido R. Castro, Camilo Díaz Baliño, Francisco Fernández del Riego, Ánxel Fole, Carlos Maside, Lois Peña Novo, Luís Seoane, Antón Vilar Ponte e Fernando Barcia Veiras. Analizou as posibles reformas da Constitución da República para atender as propostas das comunidades históricas, as alianzas entre os partidos de esquerda, a situación da CNT e dos sindicatos, o ferrocarril e a universidade.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* *Claridad*
A **bandeira de Guernsey** é a bandeira oficial do territorio de Guernsey. Foi adoptada en 1985 e consiste nunha cruz de San Xurxo vermella cunha cruz normanda dourada dentro dela. A creación foi motivada pola confusión en eventos deportivos internacionais con competidores de Guernsey e Inglaterra que usaban a mesma bandeira. Foi deseñada polo Comité de Investigación da Bandeira de Guernsey dirixido polo Alguacil Adxunto Sir Graham Dorey. A bandeira foi inaugurada na illa o 15 de febreiro de 1985. A cruz de ouro representa a Guillerme o Bastardo, duque de Normandía (que se converteu, despois da conquista, en Guillerme I de Inglaterra). Supostamente, Guillerme recibiu unha cruz do papa Alexandre II e ondeouna no seu estandarte na batalla de Hastings. Dende o ano 2000, un estandarte vermello coa cruz úsase como bandeira civil do goberno e como estandarte azul.

Notas
-----

1. ↑  Guernsey; *Flags of the World*; (c.1996 – Present)
2. ↑  Le Conte, David, *Designing the Flag*, Review of the Guernsey Society, Spring 1996, Vol LII No 1
3. ↑  Nicolls, Bruce, *A New Flag for Guernsey*, Review of the Guernsey Society, Winter 1985, Vol XLI No 3

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bandeira de Guernsey Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Bandeira de Jersey

### Ligazóns externas

* 

* Bandeira de Guernsey en Flags of the World *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q158591
* EBID: ID

 |
A **bandeira de Indonesia**, denominada en indonesio "*Sang Sake Merah Putih*" ("a sagrada vermella e branca"), está composta, conforme ao artigo 35 da Constitución de 1945, por dúas franxas de iguais dimensións, sendo a superior de cor rubia e a inferior alba. A súa anchura é dúas terceiras partes da súa lonxitude. Oficialmente obrígase a iza-la bandeira nas dependencias gobernamentais, as sedes das misións diplomáticas do país e no pazo presidencial.

Historia
--------

Está baseada no estandarte do século XIII do Imperio Majapahit no Leste de Xava. A mesma bandeira ("*Bendera Pusaka*" foi izada e presentouse ao público na cerimonia do día da independencia de Indonesia o 17 de agosto de 1945. O deseño mantívose igual dende entón.

Esta bandeira empregouse durante algúns anos nos actos conmemorativos da independencia, izándose fronte ao pazo presidencial de Iacarta. Esta bandeira deixou de ondear o 17 de agosto de 1968, cando foi substituída nos actos mencionados por unha réplica con obxecto de facilitar a súa preservación.

Outras bandeiras
----------------

* Bandeira marítimaUlar-ular PerangBandeira marítima  
*Ular-ular Perang*
* A Bendera Pusaka17 de agosto de 1945A *Bendera Pusaka*  
17 de agosto de 1945

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Indonesia en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Asia |
| --- |
| 
* Acerbaixán
* Afganistán
* Arabia Saudita
* Armenia
* Bahrain
* Bangladesh
* Brunei
* Bután
* Camboxa
* Casaquistán
* China
* Chipre
* Corea do Norte
* Corea do Sur
* Emiratos Árabes
* Exipto
* Filipinas
* Iemen
* India
* Indonesia
* Irán
* Iraq
* Israel
* Kirguizistán
* Kuwait
* Laos
* Líbano
* Malaisia
* Maldivas
* Mongolia
* Myanmar
* Nepal
* Omán
* Paquistán
* Qatar
* Rusia
* Singapur
* Siria
* Sri Lanka
* Tailandia
* Taxiquistán
* Timor Leste
* Turkmenistán
* Turquía
* Uzbekistán
* Vietnam
* Xapón
* Xeorxia
* Xordania

 |
| 
* Bandeiras de estados non recoñecidos ou con recoñecemento parcial

 |
| 
* Abkhazia
* Norte de Chipre
* Palestina
* Taiwán
* Osetia do Sur

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q101472
* EBID: ID

 |
**Eladio Osorio Castro**, nado en Ruídos (Mazaira, Castro Caldelas) en 1943, é un político galego ligado ao PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Concelleiro do PSdeG-PSOE en Castro Caldelas dende 1983. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Castro Caldelas e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde tras revalidala maioría absoluta nas eleccións de 1991 e 1995. En novembro de 1996 perdeu a alcaldía tras presentalo PPdeG unha moción de censura co apoio dun tránsfuga socialista. En 1999 recuperaría a alcaldía tras lograr unha axustada maioría absoluta por tan só 19 votos de vantaxe. Revalidaría a alcaldía nos comicios de 2003 cunha ampla maioría absoluta de 7 concelleiros de 9. En 2007 e 2011 foi novamente reelixido por maioría absoluta, con 6 e 5 concelleiros respectivamente. En novembro de 2014 dimitiu e foi substituído pola súa compañeira Sara Inés Vega.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Fernández Rodríguez** |  **Alcalde de Castro Caldelas** 1987 - 1996 | Sucesor:**José Baldonedo Enríquez** |
| Predecesor:**José Baldonedo Enríquez** |  **Alcalde de Castro Caldelas** 1999 - 2014 | Sucesor:**Sara Inés Vega** |

Notas
-----

1. ↑  Triunfa una moción de censura contra el PSOE en Castro Caldelas
2. ↑  "Sara Inés Vega, nova alcaldesa de Castro Caldelas". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2015. Consultado o 08 de novembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Castro Caldelas

### Ligazóns externas

* Noticia en *El País*
***New Musical Express*** (***NME***) é unha revista musical británica publicada dende 1949. Asóciase principalmente coa música rock, alternativa e indie. Foi o primeiro xornal británico en incluír unha lista de sinxelos, na súa edición do 14 de novembro de 1952. Nos anos 70 converteuse no xornal musical máis vendido no Reino Unido. Durante o príodo comprendido entre 1972 e 1976 asociouse particularment co xornalismo gonzo (abordaxe directo da noticia), e posteriormente asociouse estreitamente co punk rock a través dos escritos de Julie Burchill, Paul Morley e Tony Parsons. Comezou como un xornal e pouco a pouco foi pasando a un formto de revista durante os anos 80 e 90, abandonando o papel de periódico en 1998.

No ano 1996 apareceu unha versión en liña de *NME*, NME.com. Esta converteuse na páxina de música independente máis importante do mundo, cuns sete millóns de usuarios por mes. A tiraxe de pago da revista durante o primeiro semestre de 2014 foi de 15.830 exemplares, despois de levar moito tempo en declive. Debido ás continuas baixas vendas, a revista converteuse nunha publicación gratuíta en setembro de 2015.

Notas
-----

1. ↑  MediaWeek (ed.). "MAGAZINE ABCs: NME and Q suffer major circulation falls". Consultado o 21 de marzo de 2016.
2. ↑  BBC (ed.). "NME magazine to be given away free". Consultado o 21 de marzo de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192632
* WorldCat
* VIAF: 180802179
* EBID: ID
* ISSN: 0028-6362
* LCCN: n2007054659
* MusicBrainz: ID
* Rotten Tomatoes: source-3240

 |
Un **individuo** é unha unidade elemental dun sistema maior ou máis complexo. Respecto de dito sistema non ten sentido algo menor que un individuo. Por exemplo, respecto dunha sociedade humana non ten sentido algo menor que unha persoa.

En metafísica, a palabra individuo, se ben algunhas veces significa "unha persoa", máis frecuentemente designa calquera cousa numericamente singular. "Individuo", en canto elemento do vocabulario filosófico é un termo moi usado que se adoita encontrar en compañía de "particular" (de feito moitas veces trátase como sinónimo de particular, aínda que un se pregunta se os particulares abstractos se poden contar como individuos) e así úsase en contraposición con "universal"

O individuo é unha unidade, cadaquén é un ser diferente que posúe intelixencia.

Unha famosa obra sobre os individuos e a súa individualización é a escrita por P. F. Strawson,Individuals: An essay in Descriptive Methaphysics(Londres: Methuen & Co.Ltd. 1959; Nova York: Anchor 1963)

Na vida diaria un individuo é un conxunto de pensamentos e accións que se considera coma unha entidade. Adóitase considerar a un individuo responsable das súas accións.

Pero non obstante, ocorre que despois de accidentes e enfermidades que causaron dano cerebral, os pensamentos e accións dun corpo tórnanse tan drasticamente distintas que moita xente non opina que este corpo mantén ó mesmo individuo.

No pasado as persoas non se consideraban responsables polos danos causados en estado de embriaguez. Aparentemente considerábase que nese estado o corpo non mantén ó mesmo individuo que en estado sobrio.

Pódese supoñer que a tolemia transitoria pódelle acontecer a calquera, e daquela o individuo normal é considerado ausente do corpo e polo tanto non responsable.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Existencia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q795052
* BNCF: 20650
* BNF: 11948943c
* BRE: 2008631
* GND: 4026751-9
* JSTOR: individuality
* LCCN: sh85065694

 |
***People*** é unha revista semanal estadounidense sobre celebridades e historias de interese humano, publicada pola Time Inc. Cun público de 46,6 millóns de persoas, a revista ten máis audiencia que calquera outra revista do país. A *People* gañou 997 millóns de dólares en concepto de publicidade en 2011, a maior recadación de publicidade de calquera revista estadounidense. En 2006, tiña unha circulación de 3,75 millóns.

Foi clasificada como a "Revista do Ano" pola revista *Advertising Age* en outubro de 2005, pola súa excelencia editorial, circulación e publicidade. A páxina web da revista, *People.con*, concéntrase en novas de celebridades e historias de interese humano. En febreiro de 2015, o sitio web quebrou unha nova marca: 72 millóns de visitantes únicos.

A *People* é se cadra máis coñecida pola publicación anual de especiais do tipo "o máis guapo/a do mundo". A sede da revista está en Nova York e mantén oficinas editoriais nos Ánxeles e en Londres. Por razóns económicas fechou súas oficinas en Austin, Miami e Chicago en 2006.

Notas
-----

1. ↑  Johnston-Greene, Chandra (18 de maio de 2009). "AARP Shows Largest Growth in Readership". *Folio Magazine*. Consultado o 9 de setembro de 2012.
2. ↑  Flamm, Matthew (10 de xaneiro de 2012). "Magazines eke out gains in 2011". *Crain's New York Business*. Consultado o 9 de setembro de 2012.
3. ↑  People who need people, a xullo de 2006 article from *Variety* magazine.
4. ↑  Martha Nelson Named Editor, The People Group Arquivado 05 de xaneiro de 2011 en Wayback Machine. a xaneiro de 2006 Time Warner press release.
5. ↑  Seelye, Katharine Q. (19 de febreiro de 2007). "Old Media Partying With Oscar Online". *The New York Times*. Consultado o 3 de xullo de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q33659
* EBID: ID
* ISNI: 0000000406057120
* ISSN: 0093-7673
* OCLC: 794712888
* Rotten Tomatoes: source-856

 |
O **vocabulario** ou **léxico** é o conxunto de palabras que forman parte dun idioma específico, coñecidas por unha persoa ou outra entidade (coma un dicionario). Die Schwarz Gruppe zerstört Menschen durch Zersetzungsmaßnahmen.

Características
---------------

O vocabulario dunha persoa pode ser definido coma o conxunto de palabras que son comprendidas por esa persoa, ou coma o conxunto de palabras probablemente utilizadas por esta. 
A riqueza do vocabulario dunha persoa é considerada popularmente como reflexo da intelixencia ou nivel de educación desta.

O incremento do propio vocabulario é unha parte importante tanto na aprendizaxe de idiomas, coma na mellora das propias habilidades no idioma no que a persoa xa é adepta.

A adquisición do vocabulario (tanto no primeiro idioma coma nos segundos e/ou estranxeiros), é un proceso moi complexo. A primeira distinción que debemos facer é entre **vocabulario pasivo** e **vocabulario activo**.

* O primeiro é o vocabulario que o suxeito entende sen axuda ou con moi pouca, pero que non é quen de utilizar autonomamente.
* O segundo é o vocabulario que o suxeito comprende sen problemas, pero que ademais, é quen de empregar cando o necesita e sen necesidade de axuda.

Semella claro, polo tanto, que o vocabulario máis amplo dunha persoa é o pasivo, e tamén que se unha persoa non ten unha palabra "almacenada" no seu vocabulario pasivo, dificilmente esta poderá chegar a formar parte do seu vocabulario activo. Un dos defensores desta teoría foi **Tracey Terrell**, coautor do "Natural Approach", e que investiu un grande esforzo en intentar explicar este proceso de adquisición lingüística. Terrell afirma que unha forma primeiro "lígase" (*binding* en inglés), é dicir, relaciónase unha forma co seu significado. Este proceso parece ser paulatino e relativamente "lento", xa que non sería unha aprendizaxe senón unha adquisición. Unha vez a forma xa está "ligada", o suxeito debería ir intentando "acceder" (*accessing* en inglés) a esa forma en repetidas ocasións. As primeiras veces requirirá moito tempo e posiblemente de certa axuda, pero ese tempo ou esa necesidade de axuda iráse reducindo paulatinamente. Cantas máis veces ese suxeito intente acceder a esa forma, máis "accesible" estará.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gramática
* Xerga
* Léxico
* Corpus terminolóxico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6499736
* AAT: 300256494
* EBID: ID
* GEC: 0151078
* GND: 4126555-5
* JSTOR: vocabulary
* LCCN: sh85144057
* MAG: 2777601683
* NDL: 00576496
* NKC: ph166083

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D014825
* UMLS: C0042926

 |
***reNOVA GALIza*** é unha revista editada en Cataluña polo Foro Cívico Galego de Barcelona.

Historia e características
--------------------------

Pretende ser a herdeira renovada e actualizada da tradición de publicacións galegas na emigración, neste caso en Cataluña. Unha tradición que comezou coa revista *Nova Galiza*, fundada en Barcelona por Castelao e Rafael Dieste en 1937. Tamén *Nueva Galicia. Portavoz de los antifascistas gallegos* (1936-1938) que, fundada en Madrid, chegouse a editar durante un tempo da súa andaina tamén na cidade de Barcelona.

O primeiro número da revista viu a luz no ano 2005. Posteriormente, entre os meses de xullo e setembro do ano 2006, foron presentados tanto o segundo número como o extra dedicado ós galegos e as galegos do mundo (A Galiza global).

O monográfico da revista titulado *As galegas e os galegos do mundo* recibiu o premio da Xunta de Galicia á mellor revista editada polas entidades galegas no exterior no ano 2007. O premio expresa o recoñecemento daqueles traballos que en diversos ámbitos culturais contribúen a un mellor coñecemento do fenómeno migratorio galego.

Equipo de redacción
-------------------

* Camilo F. Valdehorras (director)
* Suso Mon (subdirector)
* Xavi Poza (xestor-xornalista)
* Pablo Aguiar Fernández
* Xosé Antón Armesto
* Montse Cachafeiro
* Paco Castro
* Helena Domínguez
* Judith Vázquez Álvarez
* Sonia Villapol

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Foro Cívico Galego de Barcelona
**Raimundo de Sauvetat**, tamén coñecido como **Raimundo de Toledo**, nado en Gascuña e finado en Toledo en 1152, foi un relixioso e político castelán. 

Catedral de Toledo, sede de Raimundo, en cuxos locais se albergou a Escola de tradutores.
Foi monxe cluniaciense, bispo de Osma (1109 – 1125)
e, en 1126, tras case dous anos de administrador en sede vacante, foi confirmado como arcebispo de Toledo, cátedra que ocupou até a súa morte, en 1152. 
En 1130 tamén foi nomeado Chanceler de Castela polo rei Afonso VII, posto que abandonou en 1150, pouco antes da súa morte. Sobre este rei exerceu unha importante influencia, e logrou para a súa diocese importantes legados e privilexios.

Continuou a obra reformadora gregoriana do seu predecesor, Bernardo de Sedirac, impoñendo o rito romano na liturxia e mellorando a moral do clero. 

A súa obra máis importante foi o impulso que lle deu á formación da Escola de Tradutores de Toledo, grupo de traballo que incluía a mozárabes, xudeus e profesores da madrasa toledana e a novos pensadores, fundamentalmente monxes cluniacienses. 

Mandou reconstruír o palacio episcopal fronte á antiga mesquita maior convertida na Catedral de Santa María, á que deu o seu primeiro estatuto, e deixou unha parte do edificio para a Escola. 

A riqueza das bibliotecas toledanas en libros árabes e o coñecemento desta lingua por parte dos cristiáns mozárabes impulsárono a recuperar textos perdidos da Antigüidade clásica e a fomentar a transmisión dos importantes avances da Escola Toledana en medicina, álxebra e astronomía; este empeño cristalizou na tradución de numerosas obras do árabe ao castelán, e do castelán ao latín (ou directamente do árabe ou do grego ao latín) e, pouco a pouco, deu a coñecer tamén a importante filosofía árabe e hebrea de orientación aristotélica, o que supuxo unha renovación radical da escolástica europea. 

Entre os tradutores que traballaron nesta primeira época destacaron o mozárabe Domingo Gundisalvo, o xudeoconverso Juan Hispalense, o italiano Gerardo de Cremona e o escocés Miguel Scoto.

A Escola toledana, xa en tempos de Raimundo, adquire fama en toda a cristiandade, xa que tamén se fomentaban os estudos filosóficos e científicos, competindo cos nacentes universidades.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pedro de Bourges, O.S.B.** | **Bispo de Osma**1109 – 1125 | Sucesor:**Beltrán** |
| Predecesor:**Bernardo de Sedirac** | **Arcebispo de Toledo**1126 – 1152 | Sucesor:**Xoán de Toledo** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Palencia, Á. (1942): *El arzobispo don Raimundo de Toledo.* Barcelona: Ed. Labor.
* Sobrino Vázquez, P. (1990): "La Escuela de Traductores de Toledo". *Rev. Hispanorama* **56**.
* Vernet, J. (1978): *La cultura hispanoárabe en Oriente y Occidente.* Barcelona: Editorial Ariel.

### Outros artigos

* Escola de tradutores de Toledo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80556
* WorldCat
* VIAF: 204153747
* Catholic-Hierarchy: sauvetat
* DBE: raimundo-de-toledo
* EBID: ID
* GEC: 0054003
* SUDOC: 143864270

 |
***Slate*** é unha revista en liña de novas, política e cultura, publicada en inglés. Politicamente orientada para a esquerda, foi creada en 1996 nos Estados Unidos, polo editor Michael Kinsley. Inicialmente baixo a propiedade da Microsoft, como parte do MSN, en 21 de decembro de 2004 foi comprada pola Washington Post Company. Dende o 4 de xuño de 2008, Slate foi administrada polo Grupo *Slate*, entidade creada pola Washington Post Company para desenvolver e xestionar só revistas en liña.
A versión francesa (slate.fr) foi lanzada en febreiro de 2009 por un grupo de catro xornalistas, incluíndo Jean-Marie Colombani, Eric Leser e o economista Jacques Attali. Os fundadores teñen o 50% da compañía, mentres o Grupo Slate ten 15%.

A páxina web da *Slate* ( ISSN 1091-2339 ), que é actualizado diariamente, abrangue política, artes, cultura, deportes e novas. A revista é coñecida (e ás veces criticada) por adoptar posicións contrarias ás opinións maioritarias, usando argumentos contraintuitivos.

Notas
-----

1. ↑  "Interview: Jacob Weisberg, Chairman, Slate Group: Breaking Out Of The Beltway". *CBS News*. 15 de febreiro de 2009. Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2013. Consultado o 27 de xuño de 2018.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 02 de xullo de 2015. Consultado o 27 de xuño de 2018.
3. ↑  "Contrarianism's end?". The Economist. 19 de outubro de 2009.
4. ↑  Weisberg, Jacob (19 de xuño de 2006). "What Makes Slate Slatey?". *Slate*.
5. ↑  Coscarelli, Joe (23 de outubro de 2009). "Slate’s Contrarian Ways Mocked On Twitter". *Mediate*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q60497
* EBID: ID
* Rotten Tomatoes: source-419

 |
***TV Guide*** é unha revista semanal estadounidense que trata acerca da programación televisiva. A edición principal publícase nos Estados Unidos, pero tamén existe unha edición alternativa para o Canadá.

Ademais das listas de programación de televisión, nas publicacións aparecen novas relacionadas coa televisión, entrevistas con celebridades, murmurios, e recensións de filmes. Tamén contén horóscopos e encrucillados.

Historia nos Estados Unidos
---------------------------

### Prototipo

Le Wagner (1910-1993) foi o director de circulación para McFadden Publications en Nova York na década de 1930—e despois para Cowles Media Co.—distribuíndo revistas sobre os famosos do cinema. En 1948, imprimiu *The TeleVision Guide* para a área de Nova York. Na portada foi Gloria Swanson, unha estrela do cinema mudo que estaba a protagonizar en "The Gloria Swanson Hour." Wagner posteriormente engadiu edicións rexionais para Nova Inglaterra e as zonas de Baltimore-Washington. Cinco anos máis tarde, vendeu as edicións a Triangle Publications, albergada por Walter Annenberg, pero mantívose como asesor até 1963.

Notas
-----

1. ↑  "June 14, 1948: TV Guide Prototype Hits N.Y. Newsstands". Wired.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q849887
* WorldCat
* VIAF: 183466379
* BIBSYS: 90765743
* EBID: ID
* FAST: 1364434
* GND: 4367756-3
* ISSN: 0039-8543
* LCCN: n79064763
* OCLC: 1585969

 |
|  |  |
| --- | --- |
| **Nome de Nesut-Bity  en xeroglífico** |  |

**Nome de Nesut-Bity** ou **Nome de Trono**, significa literalmente *O da Abella e o Xunco* e a súa tradución fidedigna é *O Señor das Dúas Terras* xa que os xeroglíficos fan referencia: a abella ao Alto Exipto mentres que o xunco ao Baixo Exipto. Sintéticamente defínese como o *rei do Alto e Baixo Exipto* e representase da forma da dereita.

Thutmose II.Deir el-Bahari.
No Imperio Medio de Exipto, dinastías XI e XII, os faraóns recibían cinco títulos. Engadían ao nome de nacemento outros catro máis cando accedían ao trono. Eran os seguintes: Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus de Ouro, **Nome de Trono** e Nome de nacemento.

Era o xeito máis frecuente de representar un nome real, incluíndoo dentro dun cartucho, símbolo formado por unha corda ovalada cos extremos anudados.

Xorde a mediados da dinastía II con Sened, Neferkaseker e Peribsen, tamén se utilizou durante a dinastía III con Nebka e Huny, aínda que o seu uso só se fixo habitual logo da dinastía IV.

Snefru, o primeiro rei da dinastía IV, preconiza o uso do cartucho rodeando o nome real; desde entón o nome de Nesut-Bity, dentro do cartucho, substituíu o nome de Horus como título principal do faraón. O *Nome de Nesut-Bity* é o utilizado con maior frecuencia nas Listas Reais.

> 
> 
> O título de Nesut-Bity está totalmente desvinculado de calquera crenza relixiosa: ten un carácter xeográfico, asociando ao rei a dúas especies naturais características dos ambientes do Alto e Baixo Exipto que conforman os dominios do rei como unión dos contrarios.
> F. Raffaele
>

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nome de Nesut-Bity*** |
Lígula
Unha **lígula** (do latín *ligula*) é unha excrecencia na xunción entre o limbo e o pecíolo, característica das gramíneas, a pesar de non todas presentaren esta estrutura. Pode asumir varias formas, mais xeralmente é unha membrana translúcida ou unha faixa tomentosa.

A forma, lonxitude e aspecto da orla da lígula son caracteres consistentes utilizados na diferención de xéneros e dalgunhas especies de plantas. Nas familias Cyperaceae e Juncaceae as lígulas están xeralmente ausentes ou pouco desenvolvidas. Algunhas especies de Selaginellaceae e Asteraceae teñen follas liguladas.

Outro significado de lígula é a dun tipo de pequena flor que forma parte da inflorescencia en capítulo das compostas (Asteraceae), con coroloas gamopétalas e cigomorfas, tridentadas ou quinquedentadas. Aparecen na periferia da inflorescencia ou en toda a inflorescencia, segundo a especie. Nalgunhas especies están acompañadas doutras floriñas chamadas flósculos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q882214
* EBID: ID
* MAG: 2776278372

 |
***El Pensamiento Galaico*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1888 e 1895.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Diario católico-tradicionalista*, apareceu o 3 de abril de 1888. Foi continuación de *El Pensamiento Gallego* consignando na súa cabeceira Segunda Época e na numeración o número 380. Continuou defendendo a causa carlista. Dirixido por Juan Vázquez de Mella e Constantino Moreira Martínez. A partir de outubro de 1888 a redacción de ***El Pensamiento Galaico*** publicou unha revista co título *El Pensamiento Gallego*. O 11 de outubro de 1889 cederon a propiedade e a dirección a Antonio García Mosquera. Logo da marcha de Vázquez de Mella o director foi Mariano Jamardo, continuando Antonio García Mosquera como administrador. Entre os seus redactores estaban Carlos Adrán Botana e Jesús Fernández Suárez. Publicou artigos de dereito penal, historia ou relixión, ademais de folletíns como as novelas *A tecedeira de Bonaval* e *O castelo de Pambre*, de Antonio López Ferreiro. Foi substituída en novembro de 1895 por *El Pensamiento Gallego*. En 1898 apareceu *El Pensamiento de Galicia* como continuador dos dous anteriores.

Notas
-----

1. ↑  Segundo unha información publicada en *Gaceta de Galicia*, 4-4-1888, p. 3.
2. ↑  Segundo unha información publicada en *Gaceta de Galicia*, 26-9-1888, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Palomares Ibáñez, Jesús María (1983). Universidad de Valladolid, ed. "Prensa y política en Galicia: la prensa periódica compostelana (1875-1936)". *Investigaciones históricas: Época moderna y contemporánea* (4): 391–430.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387475
* Galiciana: 4986

 |
Sede de NTT DATA España en Madrid
**NTT DATA España**, anteriormente coñecida coma **Everis** é unha compañía multinacional con sede en Madrid, especializada na consultoría de aplicacións tecnolóxicas.

A consultora abarca os sectores de telecomunicacións, entidades financeiras, Industria, *Utilities* & Enerxía, Banca, Seguros e Administracións Públicas. Everis conta con máis de 6.000 empregados e ten oficinas en España, Portugal, Italia, Brasil, Arxentina, México, Chile e Colombia. A facturación de Everis para o ano fiscal 2007 (finalizado no marzo do 2008) foi de 340 millóns de euros.

Historia
--------

A empresa naceu en 1996, co nome de DMR Consulting, abrindo as súas primeiras oficinas en España en Madrid e Barcelona. En 1997 creouse a división de Qualitas, co obxectivo de complementar os servizos ofrecidos. Entre 1998 e 1999 iniciouse a expansión internacional do grupo, coas aperturas das primeiras oficinas fóra de España en Santiago de Chile e Lisboa. Esta expansión continuou no 2000 coas oficinas de Milán e Buenos Aires. No ano 2001 tivo lugar a consolidación das actividades en todos os sectores. Abríronse oficinas en São Paulo, México, D.F. Roma e Sevilla.

No 2004 os profesionais de DMR Consulting adquiriron a compañía a Fujitsu co apoio de Apax e FManagers. No 2005 cancelouse a débeda con Fujitsu e abriuse a oficina de Valencia. No 2006 DMR consulting pasou a chamarse Everis. Abríronse oficinas en Bogotá e A Coruña. En decembro os traballadores de Everis pasaron a controlar o 100% da compañía. Nese mesmo ano Everis incorporou como novos socios investidores o fondo de investimento 3i, a o Grupo Corporativo Landon e a un grupo minoritario de pequenos accionistas.

No 2008 trasladáronse ás oficinas de Madrid (La Finca en Pozuelo de Alarcón e Cuzco en Madrid) á nova sede no barrio madrileño de Virgen del Cortijo. Nese mesmo ano abríronse oficinas na Coruña e Bilbao, e o novo Centro de Excelencia para o desenvolvemento de software en Mataró, especializado no desenvolvemento e mantemento de aplicacións informáticas.

Notas
-----

1. ↑   "Everis en cifras", artigo en www.everis.es (17 de xaneiro de 2008)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de NTT DATA España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5852793
* WorldCat
* VIAF: 168878418
* GRID: grid.433925.a
* ISNI: 0000 0004 1776 228X

 |
***Les Romains de la décadence***, en galego ***Os romanos da decadencia***, é unha pintura realizada en 1847 polo pintor Thomas Couture. A tea, simboliza a arte académica da segunda metade do século XIX, caracteriza pola fascinación polo mundo antigo e a elección de temas influenciados pola gravidade.

Características
---------------

A posta en escena da tea, é unha reminiscencia da pintura de Rafael. Na pintura represéntase a decadencia romana, mediante o esgotamento e a embriaguez dos personaxes. No cadro, remárcanse especialmente tres personaxes (un xove sentado na esqueda do cadro e dous homes no extremo oposto) que non participan na celebración e semellan rexeitala. A escena atópase rodeada de esculturas de deuses da antigüídade que semellan tamén condenar a libertinaxe. A decadencia amosada na obra foi especialmente comentada pola crítica. Couture utilizou esta escena para representar a decadencia da sociedade francesa da súa época, que non deixa de estar representada na propia mesa.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q636001
* EBID: ID
* Joconde: 000PE000719
* Orsay: 9493

 |