recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Entremés galego ao feliz e real parto da nosa raíña*** é unha peza teatral escrita en 1707 por Salvador Francisco Roel.

Características
---------------

Ramón Mariño Paz, Julio González Montañés e Anxo Angueira na presentación da edición en lingua galega.
A peza representouse na Coruña en 1707. O entremés está enmarcado na Guerra de Sucesión española para celebrar o nacemento do primoxénito de Filipe V e María Gabriela de Savoia que reinaría brevemente como Lois I. É unha obra de teatro breve en verso na que participan seis personaxes populares: tres homes e tres mulleres. Estes reciben a nova, que despois celebran, do nacemento do príncipe herdeiro de Filipe V no contexto histórico da Guerra de Sucesión.

Edicións
--------

Imprimiuse en Santiago de Compostela entre 1708 e 1712, co título en lingua castelá de ***Entremés al feliz y real parto de nuestra Reyna***. É o texto máis antigo impreso en lingua galega publicado como obra independente. Foi descuberto por Julio González Montañés e editado, lematizado e etiquetado por Rosario Álvarez e Ernesto González Seoane.
En 2019 Laiovento editou o *Entremés galego ao feliz e real parto da nosa raíña* con estudos de Julio González Montañés (edición), Anxo Angueira (literario) e Ramón Mariño Paz (lingua).

Notas
-----

1. ↑  USC (ed.). "O ILG pon á disposición do público un novo corpus lingüístico para o galego". Arquivado dende o orixinal o 16 de maio de 2018. Consultado o 16 de maio de 2018.
2. ↑  "Gondomar". *ilg.usc.gal*. Consultado o 2019-11-27.
3. ↑  "Entremés galego ao feliz e real parto da nosa raíña (1707)". *Edicións Laiovento*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* González Montañés, J. (2018). "O "Entremés gallego" de Salvador Francisco Roel". *A Trabe de Ouro* (108): 135–137.
Coordenadas: 42°43′10″N 8°44′26″O﻿ / ﻿42.71944444, -8.74055556

A Cruz de Avelán coa inscrición "1672" (tratada dixitalmente).
A **Cruz de Avelán** é un cruceiro situado en San Xoán de Laíño (Dodro), a un quilómetro da igrexa de san Xoán indo cara ás aldeas da Devesa e Teaio. Celébrase tódolos anos unha romaría, no lugar onde se encontra o cruceiro, a comezos do mes de xuño.

Características
---------------

É un cruceiro de capela ou loreto datado no século XVII. Conta cunha grosa columna que descansa sobre unha escada de tres chanzos, e sobre a que se alza a capeliña coroada por unha imaxe de Xesús Cristo.

Está ben conservado a pesar da súa antigüidade; fáltalle a imaxe do interior da capela así como a tapa da caixón acoirazado ademais do retablo de ánimas, se é que algunha vez os tivo. Esta construción arquitectónica está datada no ano 1672, non podéndose demostrar que realmente fora de ánimas auténtico, por non aparecer estas citadas explicitamente na epígrafe e non conservar o retablo de ánimas no Purgatorio.

Notas
-----

1. ↑  "Cruceiro de Avelán". Turismo.gal: Xunta de Galicia. Consultado o 10-12-2023.
2. ↑  "Cruz de Avelán". PXOM de Dodro: Concello de Dodro.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cruz de Avelán Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Figueira, Silvia (2003). *Dodro, un concello para ver*. Concello de Dodro.
* Rial, A.; Gago, Paz (1992). *Dodro, Guía Turística*. Tradución ó galego: Angueira, Anxo. Fotografías: Torreiro, Antón. Concello de Dodro. Depósito legal: 1651-92.
* Lorenzo Baleirón, Manuel (2008). *Toponimia de Dodro e de Laíño. Os nomes na auga*. Concello de Dodro.

### Ligazóns externas

* Gago Mariño, Manuel et al.: PatrimonioGalego.net
**Teobaldo VI de Blois**, finado en 1218, foi conde de Blois e Clermont-en-Beauvaisis entre 1205 e 1218.

Traxectoria
-----------

### Orixes familiares

Era fillo de Lois I de Blois e Catarina de Clermont.

### Matrimonio e descendencia

Teobaldo casou dúas veces: con Maud de Alençon e con Clemencia de Roches, pero non tivo fillos.

### Biografía

Teobaldo loitou contra os sarracenos en Castela. Durante a campaña contraeu a lepra e volveu á casa. Despois viviu retirado no seu castelo de La Ferté-Villeneuil durante uns anos ata a súa morte en 1218, deixando os seus bens ás súas tías Margarida de Blois e Isabel de Blois. A parte norte de Blois foi erixida no condado de Chartres para Isabel, mentres Margarida recibiu o resto do condado de Blois e vendeu o condado de Clermont á coroa antes de morrer.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Teobaldo VI de Blois Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1340184
* WikiTree: Blois-216

 |
**Eduardo III de Bar**, nado a finais de xuño de 1377 e finado o 25 de outubro de 1415 en Agincourt, foi marqués de Pont-à-Mousson de 1399 a 1415 e duque de Bar de 1411 a 1415.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Roberto I, conde e despois duque de Bar, e de María de Francia. Converteuse no herdeiro do ducado de Bar á morte dos seus irmáns máis vellos Henrique e Filipe, que morreron na batalla de Nicópolis (1396). Seu pai fíxoo marqués de Pont-à-Mousson en 1399. En 1405, foi encargado por Carlos VI de Francia para defender o bolonés ameazado polos ingleses. A finais de 1406 participou na campaña da Güiena baixo Lois I de Orleáns, pero a disentería decimou ao exército francés. Despois do asasinato de Luís de Orleáns en 1407, achegouse a Xoán sen Medo e acabou uníndose aos borgoñóns. Sucedeu ao seu pai o 12 de abril de 1411.

Morreu na batalla de Agincourt e sucedeuno seu irmán Luís de Bar, bispo de Verdún, coñecido como Lois I ou Lois (dependendo de se Lois de Montbéliard se considera que foi conde *uxori* e non *suo iure*). Non casou e deixou só fillos bastardos.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Poull, Georges (1994). *La Maison souveraine et ducale de Bar* (en francés). Nancy: Presses Universitaires de Nancy. ISBN 978-2864808312.

### Ligazóns externas

* Eduard III, herzog von Bar (+ 1415)Arquivado 18 de marzo de 2005 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q571406
* WikiTree: De\_Bar-41

 |
A **Grande Illa de Estrasburgo (Grande Île)** (alemán: *Große Insel*) é unha illa que se atopa no centro histórico da cidade de Estrasburgo en Francia. O seu nome significa "Illa Grande", e deriva de que está rodeada por un lado pola canle principal do río Ill e por outro lado polo Canal du Faux- Rempart, un brazo canalizado dese río. Grande Île foi nomeada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1988. Daquela, o Consello Internacional de Monumentos e Sitios sinalou que Grande Île é "un barrio vello que exemplifica as cidades medievais". Estrasburgo foi a primeira cidade en que todo o seu centro foi catalogado como sitio Patrimonio da Humanidade.

Ás veces, Grande Île denomínase "elipse insulaire" pola súa forma. Mide algúns 1,25 km. de longo por 0,75 km. de ancho. No centro da illa atópase a Place Kléber, a praza central da cidade. Máis ao sur está a Catedral de Estrasburgo, a cuarta igrexa máis alta do mundo e un exemplo ornamentado da arquitectura gótica do século XV. No extremo occidental da illa atópase o barrio da Pequena Francia, o antigo fogar dos curtidores, muiñeiros e pescadores da cidade, e agora un dos principais atractivos turísticos de Estrasburgo. A Grande Île tamén alberga a antiga alfándega fluvial Ancienne Douane.

Ademais da catedral, a Grande Île alberga outras catro igrexas centenarias: St. Thomas, St. Pierre-le-Vieux, St. Pierre-le-Jeune e St. Étienne. Sendo o centro histórico de Estrasburgo e a sede do poder secular local, tamén alberga os hôtels particuliers e pazos máis impoñentes da cidade do século XVIII, incluíndo o Palais Rohan, o *Hôtel de Hanau* (agora o concello), o *Hôtel des Deux-Ponts* (lugar de nacemento de Luís I de Baviera e agora sede dos gobernadores militares da cidade), *Hôtel de Klinglin*, *Hôtel d'Andlau-Klinglin*, *Hôtel de Neuwiller*, entre moitos outros. A illa tamén alberga o Pazo episcopal da Arquidiocese de Estrasburgo.

Para marcar a condición de Grande Île como Patrimonio da Humanidade, colocáronse 22 placas de latón nas pontes que dan acceso á illa.

Galería
-------

* Fronte da catedralFronte da catedral
* Praza Kléber pola noitePraza Kléber pola noite
* A illa iluminda,Ponte de St ThomasA illa iluminda,  
Ponte de St Thomas
* Fachada do antigo Hôtel d'Andlau-Klinglin (1725)Fachada do antigo *Hôtel d'Andlau-Klinglin* (1725)
* Entrada ao patio do concello, antigo Hôtel de Hanau-Lichtenberg (1736)Entrada ao patio do concello, antigo *Hôtel de Hanau-Lichtenberg* (1736)
* Patrimonio mundialplaca de latónPatrimonio mundial  
placa de latón
*

Notas
-----

Referencias

1. 1 2  "Strasbourg, Grande-Île and Neustadt". *UNESCO World Heritage Centre*. United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Consultado o 17 de outubro de 2021.
2. ↑  Strasbourg Grand ile 495
3. 1 2 3 4  "Office de Tourisme de Strasbourg". Arquivado dende o orixinal o 2005-10-29. Consultado o 2005-10-29.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Grande Illa de Estrasburgo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Estrasburgo

### Ligazóns externas

* UNESCO
**Ivan Miguel Conti Maranhão**, nado en Rio de Janeiro o 16 de agosto de 1946 e finado na súa cidade natal o 17 de abril de 2023, máis coñecdio como "Mamão", foi un músico destacado da escena jazz-funk brasileira, baterista, percusionista e vocalista do trío Azymuth, grupo de "samba doido" formado en 1973. Os membros orixinais da banda foron o tamén difunto José Roberto Bertrami (teclados), Alex Malheiros (baixo, guitarras) e Ivan Conti (batería, percusión).

Traxectoria
-----------

Conti comezou co grupo *Os Dissonantes*, a principios dos sesenta. Posteriormente formou parte do grupo de rock *The Youngsters*, a finais dos sesenta. Como músico de estudo, participou na grabación da banda sonora do filme "O Fabuloso Fittipaldi", de Marcos Valle. Coñeceu ao teclista Roberto Bertrami e ao baixista Alex Malheiros, cos que formaría o trío Azymuth, que debutou en 1975 cun traballo homónimo. Unha das contribución do batería ao estilo fusión de Azymuth foi a de levar as batidas do ritmo brasileiro á estructura harmónica jazzística. Rexistrou colaboracións con otros músicos como Chico Buarque, Vinícius De Moraes, Toquinho, Edu Lobo, Roberto Carlos, Erasmo Carlos, Jorge Benjor, The Ipanemas, Elis Regina, Milton Nascimento, Os Cariocas, Stanley Jordan, Gal Costa, Clara Nunes ou Maria Bethânia. Incluso formou parte de diversas orquestas como a de Paul Mauriat, a Banda Veneno de Erlon Chaves, a Orquestra da Rádio Nacional do Rio de Janeiro, a Orquestra da TV Tupi ou a Orquestra do Maestro Gaia. Foi produtor de proxectos do Grupo Batuque, Wilson das Neves e Jürgen Sifelder.

Grabou varios discos co seu nome destacando "Pulsar" de 1999. En 2008, Conti e o músico de hip hop Madlib lanzaron un álbum como «Jackson-Conti» titulado "Sujinho".

Notas
-----

1. ↑  "Muere Ivan «Mamão» Conti de Azymuth". 19 de abril de 2023. Consultado o 10 de decembro de 2023.
2. ↑  "Ivan Conti é mais um precursor do jeito brasileiro de tocar bateria que se foi". 22 de abril de 2023. Consultado o 10 de decembro de 2023.

Véxase tamén
------------

LAR Legido

### Bibliografía

* GINELL, Richard S. *Azymuth - Biography*. Publicado em Allmusic. Página visitada em 02 de abril de 2017.
**Ballarat** é unha cidade de Victoria, Australia, que en 2013 tiña unha poboación estimada de 96 940 habitantes. O lugar onde se sitúa a cidade era orixinalmente unha estación de abastecemento que fundaron William Cross Yuille e Henry Anderson en 1838 co nome de Ballaarat (campamento na lingua aborixe da rexión), pero non foi tras o descubrimento de ouro na rexión en 1850 que o lugar se converteu nunha próspera cidade, a máis poboada de Victoria naquel tempo, e mesmo en 1857 tivo lugar o único levantamento armado de Australia, a Eureka Stockade.  

A cidade ten dous diarios e dúas estacións de radio.

Notas
-----

1. ↑  "ABS ERP 2015" (PDF). Consultado o 11 de decembro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ballarat*** |

### Ligazóns externas

* Web oficial de Ballarat *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17856
* WorldCat
* VIAF: 145404560
* EBID: ID
* GEC: 0007054
* GeoNames: 2177091
* GND: 138464-8
* LCCN: n79089345
* MusicBrainz: ID
* WOEID: 1100071

 |
Coordenadas: 59°19′N 18°10′L﻿ / ﻿59.317, -18.167

|  |
| --- |
| **Concello de Nacka***Nacka kommun* |
|  |
| Nacka Forum |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | SödermanlandUppland |
| **Condado** | Estocolmo |
| **Capital** | Nacka |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 109 127 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 128,83 km² |
| **Densidade** | 1 149,55 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | nacka.se |

**Nacka** é un concello sueco no condado de Estocolmo. A súa capital é Nacka, que forma parte da área urbana da cidade de Estocolmo. Dende a fundación do concello en 1971 a tendencia de poboación ten sido moi positiva, e en setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 109 127 habitantes.

O municipio de Nacka caracterízase por un leito rochoso moi agrietado. As praias empinadas cara, por exemplo, Skurusundet, Lännerstasundet e Baggensfjärden, son trazos característicos neste contexto. O concello ten unha longa historia de talleres e industrias que comezou cando Gustav Vasa fixo construír un martelo mecánico en Nacka Ström na década de 1550. Porén, dende os anos 90 a economía local está dominada polas industrias de servizos e o comercio.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-12-30.
2. ↑  "Folkmängd och befolkningsförändringar - Kvartal 3, 2022". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-12-30.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q946647
* WorldCat
* VIAF: 153063198
* BNF: 122581001
* GeoNames: 2690578
* GRID: grid.451791.f
* ISNI: 0000 0001 0727 5224
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-0167
* OSM: 398038
* SUDOC: 174428952
* TGN: 1063415

 |
Ancona
**Ancona** é un concello italiano da provincia homónima, na rexión das Marcas. Ten 101.210 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 123 km², cunha densidade de poboación de 818 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Agugliano, Camerano, Camerata Picena, Falconara Marittima, Offagna, Osimo, Polverigi e Sirolo.

Historia
--------

A cidade antiga fundárona refuxiados de Siracusa por volta do -390, que lle deron o nome de **Αγκων**, os romanos ocupáronna como estación naval na Guerra iliria de -178, durante a época imperial o seu porto tivo moita importancia ao ser o máis próximo a Dalmacia, Traxano encargou a Apolodoro de Damasco amplialo.

Despois da caída do Imperio Romano, os godos, longobardos e musulmáns atacaron Ancona. En tempos do exarcado de Rávena foi unha das cidades da Pentápole, con Fano, Pésaro, Senigallia e Rímini, converténdose nunha república semiindependente baixo a protección dos papas, ata que Gonzaga a conquistou no nome do papa Clemente VII (1532)

Arquitectura
------------

* O Arco de triunfo de Traxano, século II, proxectado por Apolodoro de Damasco.
* A *Catedral de San Ciriaco*, séculos XII e XIII.
* O *Lazareto* (Laemocomium o "Mole Vanvitelliana"), planeado polo arquitecto Luigi Vanvitelli en 1732.
* *O Pazo Episcopal*, lugar onde morreu o Papa Pío II en 1464.
* O *templo de Santa Maria della Piazza* cunha elaborada fachada arcada que data de 1210.
* O *Palazzo del Comune*, obra de Margaritone d'Arezzo.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Anconetano ou agontano (moeda)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ancona*** |

### Ligazóns externas

* Web oficial do concello (en italiano) Arquivado 05 de febreiro de 2019 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3415
* WorldCat
* VIAF: 130178261
* BRE: 694851
* DARE: 1454
* EBID: ID
* GEC: 0003789
* GeoNames: 6542126
* GND: 4001901-9
* LCCN: n80001338
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge565792
* OSM: 42499
* Treccani: ancona
* Trismegistos: 3362

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bari (homónimos).

Imaxe nocturna do paseo marítimo de Bari (Puglia)
**Bari** é a capital da provincia de Bari e da rexión da Puglia, Italia, localízase na costa do Adriático. Ten 320.150 habitantes (2009), un 700.000 na área urbana e un 1 200 000 na área metropolitana.

Historia
--------

Bari na época romana era un porto, encrucillada entre a estrada costeira e a Vía Traiana que os romanos converteron en municipium. Entre 840 e 870 estivo en poder dos musulmáns, ata que foi conquistada polos bizantinos, e a cidade convértese no centro principal italiano do Imperio de Oriente. En 1071 a cidade pasa a poder dos normandos.

Evolución demográfica
---------------------

Cidade irmás
------------

Bari está irmandada coas seguintes cidades:

* Guangzhou desde 1986
* Mar del Plata desde 2001
* Corfú desde 2006
* Banja Luka desde 2007

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bari Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Bari *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3519
* WorldCat
* VIAF: 245657609
* BNE: XX450775
* BRE: 862551
* DARE: 1526
* EBID: ID
* GEC: 0007772
* GeoNames: 6542001
* GND: 4086384-0
* LCCN: n79054584
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge291108
* OSM: 41038
* Orthodox Encyclopedia: 77546
* Pleiades: 442500
* TGN: 7004101
* Treccani: bari

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bolzano (homónimos).
Bolzán
Catedral de Bolzán
**Bolzano** (*Bolzano*, en italiano; *Bozen*, en alemán; *Bulsan* ou *Balsan*, en ladino) é unha cidade italiana capital da provincia autónoma de Bolzano (*Autonome Provinz Bozen - Südtirol*, en alemán). É famosa por atoparse nela o corpo de Otzi (*o home dos xeos alpino*).

Historia
--------

A cidade formou parte do territorio austíaco até 1919.

Poboación
---------

A poboación da cidade en 2006 era de 99.007 habitantes.

### Grupos lingüísticos

A poboación fala o italiano (26,06%), alemán (69,41%) e ladino (4,53%).

Notas
-----

1. ↑  Istituto provinciale di statistica (2011). "Censimento della popolazione 2011" (PDF). *Astat.Info* (en italiano) (8): 4. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de abril de 2020. Consultado o 10 de abril de 2020.

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial do Concello

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6526
* WorldCat
* VIAF: 312796306
* BRE: 1876521
* DARE: 23497
* EBID: ID
* GEC: 0011942
* GeoNames: 6535953
* GND: 4007901-6
* HDS: 008992
* LCCN: n80001313
* LIR: 153
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge134077
* OSM: 47207
* TGN: 7004967
* Treccani: bolzano

 |
Coordenadas: 37°30′0″N 15°5′25″L﻿ / ﻿37.50000, -15.09028

**Catania** é unha cidade italiana de 296.453 habitantes e 770.000 na súa área metropolitana. É a segunda cidade máis grande de Sicilia, situada na costa leste da illa, capital da provincia de Catania.

Xeografía
---------

Está a medio camiño entre as cidades de Messina e Siracusa, ao pé do monte Etna. O clima en Catania é de tipo mediterráneo, o inverno xeralmente é de curta duración e con temperaturas máximas durante o día relativamente suaves, mentres o verán é de longa duración con temperaturas máximas moi altas, mesmo chegan a superar os 40 °C.

Historia
--------

Catania foi fundada no século VIII a.C. por colonos gregos e segundo os historiadores o nome da cidade deriva de "Katane" (raiado), polo territorio lávico do volcán Etna.

En 1434 Afonso V de Aragón fundou a Universidade de Catania, que a comezos do século XXI era unha das máis grandes do sur de Italia con 62.000 estudantes e dividida en 12 facultades. Catania foi destruída sete veces por terremotos e erupcións volcánicas, e a última catástrofe que se lembra foi no ano 1693.

Ao igual ca no resto da illa de Sicilia, en Catania fálase siciliano e italiano.

Patrimonio
----------

Catedral de Santa Ágata.
O estilo barroco do seu centro histórico foi declarado Patrimonio Mundial pola UNESCO no 2002. As principais atraccións de Catania son a praza Duomo, o teatro romano, o Parco Bellini, o castello Ursino e a central Via Etnea.

Na praza Duomo está o Liotru, unha fonte de elefante considerada o emblema da cidade. Fronte a ela está a catedral de Santa Ágata, santa patroa da cidade. Do 3 ao 5 de febreiro celébranse as festas patronais.

Outros lugares característicos en Catania son o mercado do peixe sempre brillando con cores, sons e cheiros, e o mercado chamado "fera ´o luni" que está aberto todos os días.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina Oficial de Catania *(en italiano)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1903
* WorldCat
* VIAF: 137201957
* BRE: 2051887
* DARE: 16884
* EBID: ID
* GEC: 0016513
* GeoNames: 6541468
* GND: 4085181-3
* LCCN: n80038200
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge260821
* OSM: 39230
* Pleiades: 462270
* Treccani: catania
* WHC: 1024-002

 |
Lacave, Lot. Château Belcastel
**Quercy** (en occitano, *Carcin*), foi unha provincia de Francia durante o Antigo Réxime.

A súa capital estaba en Cahors, a antiga cidade de *Cadurques* ou *Cadurci*, que se estendía polos territorios de Souillac a Montauban, pasando por Figeac.

Xeografía
---------

Corresponde aproximadamente ao departamento de Lot, na época da súa creación no ano 1789, até que unha parte importante de Quercy foi separada deste departamento, pasando a formar parte do de Tarn-et-Garonne en 1808, ano en que se creou este último.

Quercy corresponde ao territorio ocupado pola poboación gala dos cadurques, é dicir a *civitas* galo-romana, cuxos límites foron adoptados polas dioceseis, en Cahors, como en todas as cidades antigas, e despois pola República Francesa, ao establecer os seus departamentos a partir de 1789.

Notas
-----

1. ↑  Quercy na Enciclopedia Británica.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Provincia de Quercy*** |

### Outros artigos

* Lot
* Corrèze

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1895719
* WorldCat
* VIAF: 239481173
* EBID: ID
* GEC: 0014866
* NKC: ge291855

 |
Antoniniano de Marco Aurelio Caro.
**Caro** (en latín: *Marcus Aurelius Carus*) nado en Narbo en 222, e finado alén do río Tigris en xullo ou agosto de 283, foi emperador de Roma de 282 a 283. Home versado na literatura latina, foi educado en Roma e ocupou diversos cargos civís e militares. No 282 foi nomeado como prefecto do pretorio.

Co asasinato de Probo preto de Sirmium, Caro foi nomeado emperador polas lexións, ás cales gañara coa súa honestidade e talento. Foi o primeiro emperador que prescindiu da confirmación do Senado, que aínda que se convertera nun costume, xa non tiña validez. Acusaronno de ser permisivo co asasinato de Probo, aínda que non participara nel.

Nomeou aos seus fillos Carino e Numeriano coma Césares, enviando a Carino para loitar ás Galias e encarregarse dos asuntos occidentais, xa que el, xunto co seu outro fillo, se dirixiu a loitar contra os persas na mesma expedición que organizara Probo.

Venceu aos sármatas e continuou a loita contra o rei dos persas, Varanes II (*Vahram II*), ao que logrou vencer, conquistando Mesopotamia e poñendo sitio de novo a Ctesifonte no 283.

Caro gozou pouco tempo das vitorias, xa que a finais de xullo do 283 morreu repentinamente. Non se sabe o motivo desta. Para uns, foi debido a un raio estando no campo de batalla; para outros, a consecuencia das feridas recibidas nas loitas en Ctesifonte; mentres que uns últimos estiman que puido ser asasinado por orde do prefecto do pretorio, Arrio Aper, que non estaba de acordo en continuar as loitas mais aló do Tigris. Con el cúmprese a profecía persa de que os emperadores que cruzaban o Tigris morrían, xa que a fronteira do imperio romano estaba no río.

O seu fillo Numeriano, foi nomeado augustus e continuou as loitas mais aló do Tigris deica chegar a un acordo de paz cos persas.

| Imperio Romano |
| --- |
| *Segue a:* Probo | **Caro**(282-283) | *Precede a:* Numeriano e Carino |
| Emperadores Ilirios |

Notas
-----

1. ↑  En latín, o nome de Caro escribiríase MARCVS AVRELIVS CARVS AVGVSTVS.
2. ↑  Jones, páx. 183
3. ↑  Canduci, páx. 105

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Caro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Jones, A.H.M. Martindale, J.R. *The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I: AD260-395*, Cambridge University Press, 1971
* Southern, Pat. The Roman Empire from Severus to Constantine, Routledge, 2001
* Canduci, Alexander (2010). *Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors*. Pier 9. ISBN 978-1-74196-598-8.
* Gibbon. Edward *Decline & Fall of the Roman Empire* (1888)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187004
* WorldCat
* VIAF: 307463196
* BNF: 16490844c
* CERL: cnp02102297
* DBE: caro
* EBID: ID
* GEC: 0014734
* GND: 105105687X
* LCCN: no2014032180
* NNDB: 000095998
* NTA: 374664072
* Treccani: marco-aurelio-caro

 |
Maalula

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras siríacas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Maaloula** (en árabe : معلولا Ma'loula, do arameo : ܡܥܠܐ, ma`lā, 'entrada'), é unha vila cristiá situada ao noroeste de Damasco, Siria, que presenta a peculiaridade de posuir unha das derradeiras poboacións que falan a variedade occidental do arameo.

A maioría dos cristiáns locais pertencen á Igrexa Católica Greco-Melquita. A vila é coñecida no Oriente medio pola fervente solemnidade con que celebran cada 14 de setembro a festa da exaltación da cruz.

Maalula atópase en Djebel Qalamoun que forma parte do Cordal do Antilíbano, a 56 km de Damasco.

### Ligazóns externas

* Maaloula, Sednaya e as vilas arameas do antilíbano Arquivado 12 de maio de 2010 en Wayback Machine..

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Maalula*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740804
* WorldCat
* VIAF: 145528574
* DARE: 28231
* EBID: ID
* GeoNames: 167375
* GND: 4037263-7
* LCCN: n88213454
* Pleiades: 678273

 |
A **milla** é unha unidade de lonxitude que non forma parte do sistema métrico decimal. De orixe moi antiga, foi herdada da Antiga Roma e equivalía a mil pares de pasos camiñados por un home (en latín: *mille passus*, plural: *milia passuum*). Como os pasos eran dobres, a milla romana era aproximadamente igual a 1 467 m, e polo tanto un paso simple era duns 73 cm.

Antes de establecerse o Sistema métrico a milla foi unha das principais medidas de distancia en todo o mundo occidental, aínda que o seu valor variaba dun país a outro. Coa introdución do sistema métrico, os países latinos e outros moitos comezaron a usar o metro e os seus múltiplos para medir as distancias terrestres, e actualmente utilízase en todo o mundo, excepto nos países anglosaxóns e os do seu ámbito de influencia, onde aínda utilizan a milla.

Actualmente existen 2 tipos xerais de millas: *Estatutaria* (da que se empregan hoxe dous subtipos) e *Náutica*.

Milla estatutaria
-----------------

Defínense dúas millas estatutarias de diferenzas case desprezables, a internacional e a de agrimensura.

### Milla internacional

Chamada simplemente *milla*, séguese usando nos países anglosaxóns e equivale a 1 609,344 m. En inglés chámase *statute mile*. Nos países que utilizan o sistema métrico a milla aparece normalmente nos mapas a fin de que estes poidan ser estudados tamén polos anglosaxóns. Da mesma forma os países anglosaxóns van incorporando paulatinamente o quilómetro como dato adicional na súa cartografía.

### Milla de agrimensura

Chamada *survey mile* en inglés. É usada a diario polo Servizo Público de Agrimensura de Terras dos Estados Unidos. É o equivalente 5.280 pés de agrimensura, aproximadamente 1 609 m.

Milla náutica
-------------

*Artigo principal**:* milla náutica.
A **milla náutica** (**NM**, do inglés: ***N**autical **M**ile*), tamén chamada **milla marítima**, introduciuse na náutica hai séculos, e foi adoptada, con moi lixeiras variacións, por todos os países occidentais. Aínda é utilizada por todos os navegantes do mundo, ata por aqueles que están afeitos ao sistema métrico. É igualmente usada para a navegación aérea. Equivale a 1 852 metros.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q253276
* AAT: 300379105
* EBID: ID
* MAG: 186379835

 |
O **Mega Top 50** é unha lista de éxitos musicais neerlandeses e un programa que se emite na estación de radio 3FM pola organización TROS. O primeiro precursor da lista chamaba o **Hilversum 3 Top 30**. Desde maio de 1969 Joost den Draayer presentaba o programa. Tra 2 anos Felix Meurders, o novo presentador, cambiou o nome en *Daverende Dertig*. En xuño de 1974, a *Nationale Hitparade* foi emetida na canle de Hilversum 3. A lista actual *Mega Top 50* se initiou en 1993. Actualmente a compilación da lista está baseada en números de vendas, airplay, streaming e investigación de mercado. O compilador é SoundAware. Desde agosto de 2018 Olivier Bakker presenta o programa.

Libros
------

| Ano | Título | Autor(es) | Descrición do contido | ISBN |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2004 | Mega Charts Jubileumeditie | Ed Hoogeveen | Edición de aniversario sobre os primeiros dez anos de Mega Charts (en holandés) | ISBN 9789021540207 |
| 2013 | Mega Top 50 presenteert: 50 Jaar Hitparade | Bart Arens, Edgar Kruize, Ed Adams | A historia completa da lista pública de 1963 a 2014 (en holandés) | ISBN 9789000331000 |

CD-ROM
------

| Ano | Título | Editor | Descrición do contido | ISBN |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006 | Mega Hitparade 1946-2006 | Softmachine Publishing Int. | Listas integrais dos éxitos nas listas holandesas dos anos 1946-2006 | ISBN 90-76725-15-2 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivado 11 de agosto de 2007 en Wayback Machine.
Casas de pescadores do barrio de Le Pollet
Vista panorámica de Dieppe
**Dieppe** é un concello francés situada no departamento de Seine-Maritime da rexión de Normandía. A súa superficie é de 11.67 km2 e a poboación de 29.080 habitantes.

A localidade, coñecida popularmente como a "vila dos catro portos" (Transmanche, o porto do comercio, o porto da pesca e o porto do pracer) está na costa da Mancha, a 60 km ao norte de Ruán e a 170 de París, na foz do Arques no profundo val que separa a chaira de Pays de Caux do Petit-Caux.

Historia
--------

Existen na zona algúns restos da época galo-romana pero a localidade data do establecemento dos viquingos no ano 910 na foz do *Tella*, que denominaron *Djúpr* (a profunda) ou *Djúpá* (a ribeira profunda), os pescadores ocuparon esporadicamente o lugar para pescar arenque, a primeira mención do lugar data de 1030 nunha carta que menciona un pequeno porto de pesca chamado Dieppe próximo ao castelo de Arques. Logo da conquista de Inglaterra o pequeno porto pesqueiro desenvolveu nunha importante ligazón entre Normandía e Inglaterra.

Ao longo da súa historia a localidade quedou completamente destruída dúas veces, a primeira en 1195 polas tropas de Filipe II e a segunda en agosto de 1694 por unha frota anglo-neerlandesa dirixida polo almirante Berkeley, que quería destruír as posicións dos corsarios franceses, que operaban na canle da Mancha. E así Dieppe debe a súa aparencia barroca á súa reconstrución posterior.

Notas
-----

1. ↑  INSEE
A illa de **Makira** (antes **San Cristóbal**) é a illa máis grande da provincia de Makira-Ulawa nas Illas Salomón. A illa está situada ao leste de Guadalcanal e ao sur do Malaita. A cidade máis grande e capital é Kirakira.

Historia
--------

O primeiro avistamento de Makira rexistrado polos europeos foi pola expedición española de Álvaro de Mendaña en xuño de 1568. Máis precisamente o avistamento e tamén o desembarco en San Cristóbal debeuse a unha viaxe local que partiu De Guadalcana nun bote pequeno, nos relatos o bergantín "Santiago", ao mando de Alférez Hernando Enríquez e Hernán Gallego como piloto. Chamárona *San Cristóbal*.

Xeografía
---------

Illa Makira, ten 3190 km², 139 km de longo por 40 km de largo. As montañas corren como unha columna vertebral polo centro da illa, o punto máis alto alcanza os 1040 m, logo cae abruptamente cara ao mar ao longo da súa costa sur. Moitos ríos surcan a illa en liñas aproximadamente paralelas cada dous ou cinco quilómetros. Makira ten máis pantanos interiores e crocodilos de auga salgada que calquera outra illa nas Illas Salomón. A súa costa é a única parte das Illas Salomón onde se coñece a rara tortuga Oliva, ou Pacific Ridley, que a visita e anida.

Debido a que a illa de Makira estivo illada durante longos períodos de tempo durante períodos de alto nivel do mar, evolucionaron unha ampla variedade de plantas e animais únicos. Por exemplo, 12 das súas 70 especies de aves residentes son endémicas, do mesmo xeito que dúas especies de árbores. Esta singularidade destaca a importancia de preservar o hábitat forestal de Makira.

Poste dunha casa cerimonial (detalle). Madeira, aldea de Magura (Makira, Illas Salomón), do século XVII.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q714573
* WorldCat
* VIAF: 315126735
* GeoNames: 2178514
* OSM: 4097322

 |

1. ↑  Sharp, Andrew *The discovery of the Pacific Islands* Oxford, 1960, pp.46,47.
2. ↑  Brand, Donald D. *The Pacific Basin: A History of its Geographical Explorations* The American Geographical Society, New York, 1967, p.133.
**Eva Aguayo Lorenzo** é unha profesora universitaria e investigadora galega.

Traxectoria
-----------

Eva Aguayo é doutora en Economía e máster en Economía Sectorial Internacional pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), onde exerce como Profesora do Departamento de Economía Cuantitativa da USC.

Obtivo o primeiro premio na segunda edición dos Premios á Introdución da perspectiva de xénero na docencia da USC.

Desde 2012 dirixe a Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela, sendo a responsable da elaboración do Segundo Plan de Igualdade (2014-2020) e do Terceiro Plan de Igualdade (2021-2024) e do Protocolo fronte ao acoso sexual e por razón de sexo, orientación sexual e identidade de xénero, levando a cabo ademais distintas accións para promover as vocacións femeninas nas disciplinas CTEM como o programa Unha enxeñeira ou científica en cada cole, e a introdución da perspectiva de xénero na docencia e na investigación. É parte activa na Xornada Universitaria Galega en Xénero das tres universidades públicas galegas.

Socia fundadora en 2015 da Asociación de Mulleres Investigadoras e Tecnólogas en Galicia, AMIT-Gal, nodo galego da asociación AMIT, do que foi secretaria,

Obra
----

### Libros colectivos

* *II Xornada Universitaria Galega en Xénero* (2014). Universidade da Coruña. ISBN 978-84-9749-599-8.
* *Trazos de xénero no século XXI: III Xornada Universitaria Galega en Xénero, Pontevedra, 5 de xuño 2015* (2015). Universidade de Vigo. ISBN 978-84-8158-694-7.
* *Transformando dende a universidade: V Xornada Universitaria Galega en Xénero, XUGeX* (2017). Universidade de Vigo. ISBN 978-84-8158-766-1.
* *(Re)construíndo o coñecemento: A Coruña, 14 de xuño de 2019* (2019). Universidade de Santiago, Coruña e Vigo. ISBN 978-84-9749-758-9.

Notas
-----

1. ↑  "ponentes. XII Encuentro de Igualdad 2019". *web.ua.es*. Consultado o 2022-04-19.
2. ↑  "III III Plan Estratéxico de Igualdade de Oportunidades entre Mulleres e Homes da USC". *Servizo de Publicacións e Intercambio Científico*. Consultado o 2022-04-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41798987
* WorldCat
* VIAF: 34673255
* BNE: XX890194
* GND: 119671438X
* ISNI: 0000 0000 5948 5963
* ORCID: 0000-0002-9527-8819
* SUDOC: 077136063

 |
Os **períodos** son as filas horizonais da táboa periódica. Malia que os grupos adoitan ter tendencias periódicas máis significativas, hai rexións nas que as tendencias horizontais son máis significativas, como por exemplo no bloque f, onde os lantánidos e actínidos forman dúas series horizontais substanciais de elementos. Os elementos do mesmo período presentan tendencias no raio atómico, enerxía de ionización, afinidade electrónica e electronegatividade. Ó desprazarse de esquerda a dereita por un período, o radio atómico adoita diminuír. Isto sucede porque cada elemento sucesivo ten un protón e un electrón engadido, o que provoca que o electrón sufra unha maior atracción cara ao núcleo. Esta diminución no raio atómico tamén provoca un incremento na enerxía de ionización ó desprazarse de esquerda a dereita polo período. Canto máis firmemente unido está un elemento, máis enerxía se precisa para eliminar un electrón. A electronegatividade incrementa da mesma forma que a enerxía de ionización por mor da atracción exercida polo núcleo nos electróns. A afinidade electrónica tamén presenta unha lixeira tendencia nos períodos. Os metais (na parte esquerda) adoitan ter unha menor afinidade electrónica que os non metais (na parte dereita), coa excepción dos gases nobres.

Notas
-----

1. ↑  Stoker, S. H. (2007). *General, organic, and biological chemistry*. Nova York: Houghton Mifflin. p. 68. ISBN 978-0-618-73063-6. OCLC 52445586.
2. ↑  Mascetta, J. (2003). *Chemistry The Easy Way* (4ª ed.). Nova York: Hauppauge. p. 50. ISBN 978-0-7641-1978-1. OCLC 52047235.
3. ↑  Kotz, J.; Treichel, P.; Townsend, John (2009). *Chemistry and Chemical Reactivity, Volume 2* (7ª ed.). Belmont: Thomson Brooks/Cole. p. 324. ISBN 978-0-495-38712-1. OCLC 220756597.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q101843
* EBID: ID
* MAG: 76443067

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Condado de Mayo**  
 **Contae Mhaigh Eo**| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bandeira | Escudo |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| País |  República de Irlanda |
| Provincia |  Connacht |
| Capital |  Castlebar |
| Superficie | 5.397 km2 |
| Poboación | 117.428 (2002) |
| ISO 3166-2 | MO |
| mayococo.ie |

O **Condado de Mayo** (en irlandés: *Contae Maigh Eo*) é un condado na costa oeste de Irlanda. Atópase na provincia de Connacht e a súa capital é Castlebar. No 2009 conta cunha poboación estimada en 126.000 persoas espalladas por 5.397 km². A illa máis grande de Irlanda, Achill (Acaill en irlandés) localízase na súa costa oeste. O punto máis alto de Mayo, e tamén de Connacht, é Mweelrea, con 814 m sobre o nivel do mar. O río máis coñecido do condado é Moy, no nordeste.

Cantís na costa do Condado de Mayo, preto de Ballycastle
O condado está situado na costa oeste de Irlanda, e limita, ao sur co condado de Galway, ao leste con Roscommon, e ao nordeste con Sligo. Castlebar e Ballina son as vilas que albergan maior poboación, con 10,729 e 10,146 habitantes respectivamente no 2006, tendo Ballina maior área territorial. As seguintes vilas segundo o número de habitantes son Westport, con 5,140 residentes e Claremorris, con 3,170 habitantes. Outras poboacións: Ballinrobe, Ballyhaunis, Belmullet, Swinford.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Condado de Mayo*** |

| * v
* c
* e
Condados de Irlanda |
| --- |
|  Connacht | 
* Galway
* Leitrim
* Mayo
* Roscommon
* Sligo

 |
|  Leinster | 
* Carlow
* Dublín
* Kildare
* Kilkenny
* Laois
* Longford
* Louth
* Meath
* Offaly
* Westmeath
* Wexford
* Wicklow

 |
|  Munster | 
* Cork
* Clare
* Kerry
* Limerick
* Tipperary
* Waterford

 |
|  Ulster | 
* Antrim
* Armagh
* Cavan
* Donegal
* Down
* Fermanagh
* Londonderry
* Monaghan
* Tyrone

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178626
* WorldCat
* VIAF: 139492419
* BNF: 11945081q
* EBID: ID
* GeoNames: 2962666
* GND: 4330311-0
* ISNI: 0000 0000 9417 7261
* LCCN: n80149077
* MusicBrainz: ID
* OSM: 338539

 |
**Le Castellet** (en occitano **Lo Castelet**) é comuna francesa, que se atopa na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, departamento de Var, no distrito de Toulon e cantón de Le Beausset no sueste de Francia. O núcleo de Le Castellet é sobre todo unha pequena vila feudal construída sobre un cantil. As outras entidades de poboación son Brulat (Brutlat), Plan du Castellet (Plan dau Castelet) e Sainte-Anne du Castellet (Santa Anna dau Castelet).

Está situado ao noroeste de Toulon, xunto á La Cadière-d'Azur e Le Beausset. Está rodeado por viñedos e forma parte da *Côtes de Provence* *Appellation d'Origine Contrôlée* (AOC) of Bandol.

O Circuíto Paul Ricard atópase preto deste municipio.

Notas
-----

1. ↑  Le Castellet Le Castellet - Var - Village - Provence Web

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Le Castellet, Var*** |

### Outros artigos

* Circuíto Paul Ricard

### Ligazóns externas

* Oficina de turismo de Le Castellet
Bandeira de Ingria
Historicamente **Ingria** (en finés e ingrio **Inkeri**, en ruso **Ижора - Ižora** e en sueco *Ingermanland*) abarca a área existente no sueste e leste do Golfo de Finlandia así como ó longo do río Nevá, o río Narva, e o lago Peipsi no suroeste, o río Volchov no sueste, e o lago Ladoga no nordeste. A fronteira tradicional con Carelia segue o regato Sestra *(Siestaryoki en ruso, ou Rayayoki -"Río do Límite"- en finés, Systerbäck en sueco)* no noroeste sobre o istmo de Aunis. A extensión aproximada deste territorio é duns 15.000 km².

Territorio
----------

Trátase dun país baixo, bastante chan, repreto de lagos e lagoas así como tamén (antes de ser moitos deles desecados) pantanos, de clima frío e húmido, naturalmente cuberto dun bosque no cal predominan coníferas, especialmente abetos e nalgunha menor medida caducifolias como as faias e bidueiros.

A Ingria histórica cobre aproximadamente a mesma área que os raions de Kingisepp, Lomonosov, Óblast de Leningrado, Volosovo, Gatchina, Tosno, Kirovsk e Vsevolozhsk en Óblast de Leningrado. No seu territorio estaban as cidades históricas de Schlisselburgo, Xamburgo e Ivangorod e despois de 1703 San Petersburgo, a nova capital rusa da Gobernatura xeral de San Petersburgo.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ingria Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
Pobos de fala ugrofinesa |
| --- |
| Pobos finopérmicos |  Estonia •  Finlandia •  Carelia •  Laponia •  República dos Maris •  Mordovia •  Udmurtia •  Komi •  Vepsia •  Livonia •  Votia •  Ingria Võromaa
 |
|  Hungría •  Xanti-Mansi |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14688
* WorldCat
* VIAF: 236344155
* BRE: 2007614
* EBID: ID
* GND: 4026988-7
* NKC: ge799409
* Treccani: ingria

 |
**Whangarei** é a cidade mais ó norte de Nova Zelandia, e a capital da rexión de Northland. En 2010 tiña unha poboación estimada de 51.900 habitantes.

Historia
--------

O capitán James Cook foi o primeiro explorador europeo que divisou a entrada do actual porto de Whangarei en 1769. A comezos do século XIX a rexión viviu varias loitas entre grupos indíxenas de maorís. Os primeiros colonos que fixeron desta zona o seu fogar a partir de 1839 foron comerciantes escoceses. En 1845 comezou unha serie de guerras entre os grupos maorís da zona e o exército británico que fixo que a maioría dos colonos marchasen da súas granxas para non volver nunca. A partir de 1855 naceu unha pequena localidade a partir do comercio dunha resina fósil chamada Kauri, semellante ó copal. Ese asentamento creceu cos anos, axudado polo comercio de carbón, pedra calcaria, ladrillos etc. A finais do século XIX Whangarei xa era a localidade mais grande e importante da rexión de Northland. Nos comezos do século XX os recursos naturais da zona desapareceron pouco a pouco, pero a economía resistiu grazas á agricultura e á produción de leite. O ferrocarril chegou a Whangarei en 1925. Ata entón o principal medio de transporte da cidade eran os barcos que chegaban e saían do seu porto. Ó longo da primeira metade do século XX Whangarei converteuse no centro dos servizos da rexión de Northland, e xa na segunda metade do século, instalouse unha refinaría de petróleo, desenvolveuse unha importante industria madeireira, e o porto converteuse nun porto de contedores que lle dá servizo á cidade de Auckland.

Clima
-----

O clima da cidade é subtropical, con poucas xeadas, moitas choivas, e temperaturas suaves no verán.

Deporte
-------

Como ocorre en toda Nova Zelandia, o rugby é o deporte mais importante en Whangarei. O equipo Northland Rugby Union compite cada ano na ITM Cup, e disputa os seus encontros no estadio Okara Park. Este estadio acollerá varios encontros da Copa do Mundo de Rugby 2011 que organiza Nova Zelandia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Whangarei Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Nova Zelandia
* Copa do Mundo de Rugby 2011

### Ligazóns externas

* Páxina do Whangarei District Council *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q744239
* WorldCat
* VIAF: 156033925
* GEC: 0520620
* GeoNames: 6230919
* GND: 10198280-X
* LCCN: n87846178
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1142964
* SUDOC: 204666546

 |
Coordenadas: 55°51′41″N 4°18′30″O﻿ / ﻿55.8615, -4.3083

Casa do burgh de Govan.
**Govan** (en escocés: *Baile a' Ghobhainn*) é un distrito, parroquia e antigo burgh que no presente forma a parte suroeste da cidade de Glasgow, Escocia. Atópase a 4 quilómetros do oeste do centro da cidade, na beira sur do río Clyde, oposto ó río Kelvin e do distrito de Partick. Historicamente, formou parte do condado de Lanark.

Segunda unha lenda medieval, Constantino, un rei do século VII de Strathclyde, fundou un mosteiro baixo o control de Columbanus en Govan. Durante a Idade Media, Govan era o lugar dun transbordador que unía a área de Partick para os gandeiros de tempada. Nos séculos XVIII e XIX, as industrias téxtiles e de minaría de carbón foron moi importantes; a comezos do século XIX, emerxeu a construción de barcos como a principal industria da zona. En 1864, Govan acadou o status de burgh, e era o quinto meirande burgh de Escocia. Foi incorporado á cidade de Glasgow en 1912.

Notas
-----

1. ↑  Reevel Alderson (7 de agosto de 2012). BBC News, ed. "How Glasgow annexed Govan and Partick 100 years ago". Consultado o 8 de agosto de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1414040
* WorldCat
* VIAF: 133851076
* GeoNames: 2648258
* LCCN: n95004291
* MusicBrainz: ID

 |