recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Suraĭё Qosimova**, nada en Kulob o 22 de abril de 1957, é unha cantante e actriz taxica.

Traxectoria
-----------

Súa nai, Davlatbi, era cociñeira e seu pai abandonou a familia cando os catro fillos do matrimonio eran aínda cativos, a súa irmá, Sadbarg, é unha recoñecida bailarina. Dúas das fillas de Qosimova, Farzonai Hurshed e Shabnami Surayyo son tamén cantantes famosas. 

Tras rematar os estudos de secundaria en 1970 formouse como actriz e actuou en numerosas obras de teatro, como *Karim Devona* de Turakhon Ahmadov, *Mukofot* de N. Enisenku, *Khusrav ba Shirin* de M. Tursunzoda e A. Dehoti Nairabghoi Skapen de Molière ou *Moçaroi imatihon* de Abdusalom Atoboev. 

Qosimova canta principalmente cancións populares ao estilo das badehas e cancións de voda, é unha participante habitual de programas musicais de televisión dende a década de 1980. Versionou numerosos poemas, entre as súas cancións máis coñecidas están "Ba man oiad" (poema de Rudaki, música de A. Odinaev), "Bahtonomai mo" (poema de M. Haidarsho, música de M. Mirov), "Vatan" (poema de H. Goib, música de D. Kholov), "Medonam "(poema de M. Hakimova, música de J. Obidpur), "Didori ier "(poema de Hafiz, música de T. Iunusov) que se tornaron populares en Taxiquistán e mais tamén realizou xiras por Afganistán, Irán, Iemen, Paquistán ou Mongolia.

Notas
-----

1. ↑  "Сурайё Косимова" Ansor
2. ↑  "Шабнами Сурае", 24smi.org
O **Socorro Vermello Internacional** (SVI) foi un servizo social internacional organizado pola Internacional Comunista en 1922. Creada para que funcionase como unha Cruz Vermella política internacional. O SVI conduciu campañas de apoio aos prisioneiros comunistas e reuniu apoio material e humanitario en situacións específicas. O SVI estaba dirixido por Clara Zetkin, Elena Stasova e Tina Modotti. Disolveuse en 1942.

Filiais nacionais
-----------------

Cara a 1924 a organización tiña filiais nacionais en 19 países. Durante a súa existencia, as filiais nacionais do Socorro vermello Internacional incluíron

* Alemaña: *Rote Hilfe Deutschlands*
* Austria: *Österreichische Rote Hilfe*
* Bulgaria: *Organización de Apoio das Vítimas da Ditadura Capitalista*
* España: *Socorro Rojo Internacional*
* EE. UU.: *International Labor Defense*
* Francia: *Secours Rouge International*
* Italia: *Soccorso rosso italiano*
* México: *Liga Pro Loitadores Perseguidos*
* Noruega: *Norges Roede Hjelp*
* Países Baixos: *Roode Hulp Holland*
* Polonia: *Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom* (MOPR - Comisión de Apoio dos Prisoeiros Políticos)
* Reino Unido: *International Class War Prisoners Aid*
* Suecia: *Internationella röda hjälpen – svenska sektionen*
* URSS: *Международная организация помощи борцам революции* (MOPR Socorro Rojo Internacional dos Combatientes da Revolución)

Socorro Vermello en España
--------------------------

O Socorro Vermello Internacional apareceu en España como unha organización de caridade durante a revolución de Asturias en 1934.

A organización, que incluía artistas e escritores, foi posteriormente reformado e expandiuse a Barcelona en xaneiro de 1936 co obxectivo de rexeitar ao fascismo en múltiples frontes.
Durante a guerra civil española, o escritor Joaquín Arderíus foi o presidente da organización antes de exiliarse a Francia e México. As súas principais actividades consistiu en axudar aos nenos con comida na zona republicana e achegar bibliotecas aos soldados. Contribuíron tamén creando 275 hospitais, ambulancias, campañas de hixiene dental etc.

A insignia do Socorro Vermello consistía nunha S detrás das reixas dunha prisión.
O POUM, un partido marxista en España, organizou un Socorro Vermello paralelo en oposición ao Socorro Vermello Internacional.

Notas
-----

1. ↑  "Spartacist materials on revolutionary defense policy: What Defense Policy for Revolutionaries?". Arquivado dende o orixinal o 09 de xullo de 2011. Consultado o 07 de xullo de 2011.
2. ↑
3. ↑  El Socorro Rojo Internacional y su intervención en España[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q367413
* WorldCat
* VIAF: 97122764
* BNE: XX93026
* BNF: 16634336f
* CiNii: DA04209469
* GEC: 0063228
* GND: 125664-6
* LCCN: n80113977
* NDL: 00336149
* NKC: uk2011657556
* PARES: 118432
* SUDOC: 157888959

 |
**Andrei Glavina**, nado en Susńievițe o 30 de novembro de 1881 e finado en Pula o 9 de febreiro de 1925, foi un político e escritor istrorromanés, autor do primeiro libro en lingua istrorromanesa.

Traxectoria
-----------

De orixe humilde, naceu durante nunha aldea istrorromanesa dependente do concello de Bogliuno, entón parte do Imperio austrohúngaro, Durante unha das súas viaxes de estudo ao territorio istrorromanés, en 1893, o filólogo romanés Teodor Burada seleccionouno, de acordo cos seus pais, para educalo en Romanía en instucións de recoñecido prestixio, para aprender a lingua romanesa e a lingüística neolatina coa finalidade de promover o rexurdimento do istrorromanés. Logo de estudar en Iaşi e Blaj volveu a Istria en 1901, coa habilitación para a docencia da lingua italiana e mais da lingua romanesa e estableceuse como docente en Albona ata 1918. Despois da Primeira guerra mundial coa integración de Istria en Italia, Andrei Glavina mudouse a unha aldea istrorromanesa próxima ao Učka e loitou con tenacidade para lograr en 1921, a creación da primeira escola romanesa en Istria, que contou coa colaboración de Romanía pero que desapareceu coa morte de Glavina. Tamén loitou pola formación do único concello istrorromeno, Susńievițe (oficialmente Val d'Arsa) que unía sete localidades istrorromanesas, do que se converteu en alcalde en 1922. Tentou efectuar a recuperación da conca do río Raša, e a explotación dunha mina de carbón, obras que se completaron logo da súa morte. Avogou pola recuperación da identidade étnica istrorromanesa e polo seu recoñecemento.

Como escritor en 1905 publicou en Bucarest o *Calendar lu Rumeri din Istria*, unha colección de proverbios e contos istrorromenos que constitúe o primeiro libro en istrorromanés. A súa dona Fiorella recolleu os seus escritos inéditos (poemas, contos, cancións e cartas en italiano e istroromanés) na obra póstuma *Promemoria e Lettere*.

Notas
-----

1. ↑  Antonio Fares. "L'Opera di Glavina per Conservare la Radice di una Lingua; Minoranza Neolatina: chi sono gli Istro-romeni". *L'Arena di Pola*, 23 de xaneiro de 1999
**Charles Frédéric Girard**, nado o 8 de marzo de 1822 en Mulhouse, Alto Rin, Alsacia (Francia) e finado o 29 de xaneiro de 1895 en Neuilly-sur-Seine, Altos do Sena, Illa de Francia, foi un médico e zoólogo estadounidense de orixe francesa.

Traxectoria: unha vida entra Francia e Norteamérica
---------------------------------------------------

### Estudos

Girard estudou en Neuchâtel (Suíza), onde foi alumno do zoólogo Louis Agassiz.

### Primeira estancia nos Estados Unidos

En 1847 convértese en su asistente na Universidade Harvard.

Tres anos máis tarde, Spencer Fullerton Baird ofrécelle un posto no Museo de Historia Natural para traballar nas coleccións de réptiles e peixes dos Estados Unidos de América, coleccións en rápido aumento grazas ao envío gobernamental de misións de exploración ao Oeste americano. Girard traballa neste museo durante dez anos, publicando numerosos artigos, a maioría en colaboración con Baird.

En 1854 Girard faise cidadán estadounidense. En 1856 obtén o grao de doutor en Medicina na Universidade de Georgetown de Washington, D.C..

### Primeira volta a Francia

En 1859 retorna a Francia. Dous anos máis tarde, é galardoado co Premio Cuvier, outorgado polo Instituto de Francia polo seu traballo sobre os réptiles e peixes de América do Norte.

### Retorno a América

Durante a Guerra de Secesión, Girard únese como cirurxián ao exército confederado.

### Regreso definitivo a Francia

Despois desta guerra, instálase en Francia, onde exerce a medicina.

Durante a Guerra franco-prusiana de 1870 serviu como médico militar no exército francés, e realizou importantes investigacións sobre a febre tifoide.

Retirouse en 1888 aínda que continou publicando artigos de historia natural.

En 1891 retírase definitivamente do mundo académico, pasando o resto da súa vida en Neuilly-sur-Seine.

Obra
----

A súa obra científica reúne 81 títulos, a metade sobre peixes, unha trintena sobre réptiles e anfibios e o resto sobre invertebrados.

### Obra destacada

Entre a súa obra destaca o seu traballo de 1854 "Observations upon a collection of fishes made on the Pacific coast of the United States, by Lieut. W. P. Trowbridge, U. S. A. for the museum of the Smithsonian Institution". *Proc. Acad. Nat. Sci. Phila.*, **vol. 7**: 142–156.

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Girard** emprégase para recoiñecer a Charles Frédéric Girard como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en Spencer Baird and Ichthyology at the Smithsonian *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q94016
* WorldCat
* VIAF: 9837499
* BNF: 106511838
* CERL: cnp02088706
* CiNii: DA05731692
* FAST: 1957689
* GND: 1042850526
* ISNI: 0000000080884029
* LCCN: no2004027689
* NKC: xx0280805
* NTA: 069695199
* OL: OL1808227A
* openMLOL: 312156
* SNAC: w6xd3jht
* SUDOC: 086005375
* TePapa: 59735

 |
Renault Captur (2013-presente)Renault Captur (2013-presente)
Land Rover Discovery (1989-1998)Land Rover Discovery (1989-1998)

O **Segmento J** é o segmento europeo para turismos descrito como "coches utilitarios deportivos (incluíndo vehículos todoterreo)". Abarca unha ampla categoría de vehículos que van desde crossovers (baseado nunha plataforma de turismos), SUVs (baseados nunha plataforma de camións lixeiros) e vehículos todo terreo..

Actualmente, as vendas do segmento aumentan cada ano en Europa. En 2015, o segmento J converteuse no segmento máis vendido, cunha cota de mercado do 28%.

Características
---------------

Os vehículos cubertos polo segmento J desenvolvéronse a partir dos primeiros vehículos todo terreo utilitarios, pero nos últimos anos a maioría dos vehículos do segmento J baséanse en plataformas de turismos e adoitan ter capacidade todo terreo limitada.

Os tamaños dos vehículos van desde superminis (segmento B) ata coches grandes de luxo (segmento F).

* Tamaños dos vehículos do segmento J
* Tamaño Supermini:  Peugeot 2008Tamaño Supermini:   
 Peugeot 2008
* Tamaño Coche familiar pequeno: Renault KadjarTamaño Coche familiar pequeno: Renault Kadjar
* Tamaño Coche grande familiar: Toyota RAV4Tamaño Coche grande familiar: Toyota RAV4
* Tamaño Coche executivo: Jaguar F-PaceTamaño Coche executivo: Jaguar F-Pace

Véxase tamén
------------

* Segmentos de automóbiles en Europa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6103848
* MAG: 2777266749

 |

1. ↑  Modelo:Cite paper
2. ↑  Modelo:Cite paper
3. ↑  "Impact on the Competitiveness of the European Automotive Industry of Potential FTA with India and ASEAN" (PDF). *www.europa.eu*. p. 8. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de abril de 2013.
4. ↑  "Car Classes Simplified: The Euro-standard Car Segments". *www.autoIndustriya.com* (en inglés). 9 de marzo de 2016. Consultado o 24 de abril de 2019.
De esquerda a dereita, os tres volumes dun típico coche tricorpo: motor (verde), habitáculo (vermello) e maleteiro (azul).
O **tricorpo** ou **tres volumes** (en inglés: *Three-box styling*) é un estilo de carrozaría de automóbil cuxos tres volumes están claramente definidos: o do motor, o do habitáculo e o do maleteiro. Practicamente tódolos automóbiles con carrozaría sedán teñen unha silueta así, e boa parte dos cupés tamén a teñen. Nalgunhas rexións, aos cupés tricorpo denomínaselles «sedán de dúas portas» en lugar de cupé. Aos cabriolés tamén se lles pode asociar co concepto de tricorpo.

O habitáculo e o maleteiro dun coche tricorpo fican claramente demarcados cando o vidro traseiro é moi vertical e forma ángulos pechados nas unións co teito e a cola (polo xeral a tapa do maleteiro). Esa característica pode danar a aerodinámica do coche, cando a corrente de ar que flúe por riba do teito xera turbulencias logo da caída abrupta. Por esa razón, os vidros traseiros dos tricorpos volvéronse cada vez menos verticais, e a unión co teito e a tampa do maleteiro volvéronse cada vez máis redondeadas.

Os estilos tricorpo son moi variábeis; o Renault Dauphine dos 50 é un tres volumes que leva o seu motor na parte traseira e a súa carga na parte dianteira.

Notas
-----

1. ↑  American Cars of the '50s. Mike Mueller (2003). Crestline Imprints. ISBN 0-7603-1712-7.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Alborán.
Coordenadas: 35°54′00″N 3°2′00″O﻿ / ﻿35.90000, -3.03333

A **illa de Alborán** é un illote español, do mar de Alborán de orixe volcánica, situada entre o litoral andaluz e o norte de África, a uns 92,6 quilómetros do litoral de Almería, provincia á que pertence. A 100 metros dirección nor-leste sitúase o Illote da Nube e outro pequeno roquedal. No centro da illa hai unha canle subterránea que a traspasa dun lado a outro e é navegable con bo tempo denominado *Cova das Morenas*.

O nome de Alborán procede do corsario tunesino Al-Borany, quen utilizou este illote como lugar de refuxio e fondeadeiro para o asalto de navíos mercantes en augas do Estreito de Xibraltar, e como plataforma de lanzamento de ataques contra as costas almerienses. Nas súas proximidades, o 1 de outubro de 1540 produciuse a batalla da Illa de Alborán, unha das primeiras accións da Armada Española. Administrativamente, na actualidade a Illa de Alborán pertence ao concello de Almería e concretamente ao distrito almeriense do barrio de Pescadería.

Debido ao seu gran valor estratéxico, a mediados dos anos 1960 producíronse varios intentos de supostos barcos de pesca soviéticos de establecer un asentamento estable en Alborán, o que motivou ao exército español a establecer na illa un destacamento permanente de Infantaría de Mariña para o control e protección da mesma. Entre as escasas construcións existentes, hai que sinalar o faro (actualmente automatizado). Aínda que resulte sorprendente a illa conta tamén cun campo de fútbol e un cemiterio. Situada nunha importante zona sísmica na que choca a placa africana coa europea, en Alborán sitúanse os epicentros dun bo número de sismos de baixa intensidade. En 1899 descubriuse nela un novo mineral que recibe o nome de alboranita.

A illa e a súa contorna foi declarada Reserva Mariña e Reserva de Pesca en 1997 e no 2003, o Parlamento andaluz aprobou por unanimidade a Lei de Declaración do Paraxe natural de Alborán, o illote da Nube e as augas e fondos mariños que a rodean.

Notas
-----

1. ↑  "La Armada custodia la isla de Alborán, una zona geoestratégica fundamental". *La Voz de Almería*, 27 de xuño de 2017
2. ↑  "Isla de Alborán historia natural: el ombligo mediterráneo entre África y Europa" (PDF). outono 2007. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 3 de novembro de 2013. Consultado o 12 de novembro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa de Alborán Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Praza de soberanía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q743570
* WorldCat
* VIAF: 190735916
* EBID: ID
* GEC: 0001888
* GeoNames: 2522205
* SUDOC: 110064968
* TGN: 7007136

 |
**Xosé Manuel Seivane Rivas**, nado en Fomiñá (A Pastoriza) en 1921 e finado en Cambre o 27 de xaneiro de 2012, foi un artesán creador de gaitas galegas.

Traxectoria
-----------

Xosé Seivane abriu o seu primeiro obradoiro de gaitas con 18 anos. Xa tocaba de antes a gaita e o clarinete mais devecía por crear a súa gaita por si mesmo. Axudárono o seu pai, Francisco, ebanista e a súa nai, Estrella, que tiña un bo ouvido musical e lle transmitiu as melodías de gaiteiros xa desaparecidos, coma O Curuxeiras. Daquela, as gaitas fabricábanas ebanistas-torneiros e os gaiteiros afinábanas, facendo eles as súas propias palletas e en moitos casos as gaitas mesmas. Xosé Manuel Seivane decidiu dedicarse exclusivamente á construción.

Comezou a construír gaitas durante o servizo militar, arredor do ano 1939, momento no que como gaiteiro da Banda Militar do Rexemento de infantaría nº 43 de Pontevedra, se viu na obriga de fabricar as gaitas que se usaban na banda. Fixo isto no obradoiro da familia Represas en Ponteareas, taller no que traballou durante un ano.

Gaita fabricada por **Seivane**.
Ao casar,no 1951, montou un obradoiro en Ribeira de Piquín, onde comezou a súa sona. Os seus fillos, Álvaro e Xosé Manuel, e algúns netos continúan o seu labor. Desde 1994, o obradoiro está instalado en Cambre. A súa neta, Susana Seivane, filla de Álvaro, é unha gaiteira notábel.

O obradoiro de Seivane é, posibelmente, o máis estimado de Galiza. Nos seus máis sesenta anos de historia contribuíu ao desenvolvemento da gaita galega, por exemplo na unificación das palletas, ou no perfeccionamento da afinación, con pasos importantes na escala do punteiro.

Ó longo da súa vida, recibiu numerosas homenaxes, talvez a máis sentida foi a que lle dedicaron os seus veciños da Ribeira de Piquín en 2008 pola súa contribución á música tradicional galega.

Faleceu o 27 de xaneiro de 2012 ós 90 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  Historia do Obradoiro Seivane
2. 1 2  Muere Xosé Manuel Seivane, maestro artesano de la gaita gallega *(en castelán)*
3. ↑  "Historia gaitas Eduardo Represas - Gaitas gallegas artesanas Eduardo Represas". *gaitaseduardorepresas.com*. Consultado o 2021-06-18.
4. ↑  Deputación de Ourense (1987). "Xosé Seivane, patriarca dos artesáns en Galicia" (PDF). *Anuario da gaita* (2): 6. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de maio de 2021. Consultado o 18 de xuño de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do obradoiro de gaitas Seivane
* Seivane - TVG (Alalá nº 26 - 7/11/2006)
**Zippasla** foi un reino de Asia Menor situado ao sur da clásica Frixia, que recibía o seu nome do monte **Zippasla**.

Historia e características
--------------------------

Das fontes hititas coñécese ao rei Madduwattas, que se enfrontou con Attarisiya, rei de Ahhiya (Aquea), pero foi derrotado e expulsado dos seus territorios xunto coa súa familia; perseguidos polos aqueos e falto de recursos, Madduwatas pediu axuda a Tudhaliyas II rei dos hititas, que aceptou axudalo e deulle carros de combate, xantar, viño e outras subministracións, e mesmo lle ofreceu o goberno da rexión do monte Hariyati, máis próxima a territorio hitita que Zippasla, pero Madduwatas non estaba interesado nesta terra senón que quería recuperar a súa; un exército hitita axudou a Madduwattas e expulsou os aqueos de Zippasla e repúxoo, pero como vasalo do gran rei hitita e con obriga de ser inimigo de Kupanta-Kurunta, rei de Arzawa contra o que Tudhaliyas II planeaba facer a guerra; Madduwattas tampouco podía establecer ningún contacto con Attarisiya de Ahhiya.

Pero Madduwattas atacou Kupanta-Kurunta pola súa propia iniciativa e foi derrotado completamente, e as forzas de Arzawa ocuparon Zippasla e fixeron moitos prisioneiros, incluíndo a familia real, e só Madduwattas e uns poucos seguidores deron escapado, e tivo que volver pedir axuda aos hititas. Tudhaliyas enviou a dous oficiais, Pinošeni e Puškurunuwa, con infantaría e carros de combate en axuda do seu vasalo; a batalla librouse preto da cidade de Sallawassi; os hititas atacaron e venceron, e coas forzas de Arzawa atoparon os prisioneiros e a familia de Madduwattas, todo o cal foi entregado a este. Kupanta-Kurunta escapouse so e con dificultade e Madduwattas reinstalouse no seu palacio a Zippasla.

Máis tarde, Madduwattas converteuse en rei de Arzawa por un enlace matrimonial coa filla do rei, e Arzawa e Zippasla formaron unha unidade.
| * v
* c
* e
Batallas da guerra da Independencia española entre 1808 e 1809 |
| --- |
| 
* Pancorbo
* Valmaseda
* Burgos
* Rosas
* Espinosa
* Tudela
* Somosierra
* Cardadeu
* Molins de Rey
* Sahagún
* Benavente
* Cacabelos
* Zaragoza
* Castellón
* Mansilla
* Elviña
* Val de Monterrei
* Vigo
* Ponte Sampaio

 |

Campañas francesas en España durante a Guerra da Independencia.Campañas francesas en España durante a Guerra da Independencia.
A **batalla de Vilafranca** tivo lugar o 17 de marzo de 1809 no decurso da ocupación francesa da actual provincia de León polos franceses na Guerra da Independencia española. Despois dun sanguento asedio de catro horas, unha guarnición francesa, illada en Vilafranca do Bierzo, rendeuse perante as milicias españolas do xeneral Gabriel de Mendizábal.

Contexto
--------

En 1809 as operacións do exército español no Noroeste estiveron marcadas por esforzos irregulares para expulsar os franceses das zonas que a invadiran, e logo do afundimento dese exército no discorrer do ano anterior. Os restos dos exércitos desfeitos polos ataques franceses, operando en colaboración coas guerrillas e a milicia, organizaran razias e escaramuzas, que de xeito ocasional permitían a captura de tropas ou equipos militares franceses.

Unha das formacións sobreviventes, a división regular de infantaría do xeneral marqués de La Romana, estabeleceuse en Asturias, fustrigando os franceses en León e Galiza. En marzo, elementos desa unidade, armados cun canón de 12 libras e con municións recobradas dun posto, abandonado polos napoleónicos, en Ponferrada, a pouca distancia de Vilafranca do Bierzo.

Desenvolvemento da batalla
--------------------------

A vangarda de ataque estaba formada por uns 1.500 homes dos rexementos Zaragoza e Zamora, ás ordes de Mendizabal, cos que colaboraron milicianos e guerrilleiros, entre eles valdeorreses. O 17 de marzo entraron en Vilafranca e arrodearon aos franceses, que se fixeron fortes no castelo. Comezou daquela unha cruenta batalla, que levou a vida de varios oficiais españois, mais logo de catro horas de combate, os franceses decidiron renderse.
**Antonio Carreró Vergés**, nado en Vigo o 19 de setembro de 1899 e finado en Asturias o 27 de setembro de 1936, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do tenente de navío Antonio Carreró Mestre. En 1915 entrou na Academia de Infantaría. Como oficial de Infantaría prestou servizos en África e tamén estivo destinado en Vigo. Cara a 1925 era primeiro tenente no Goberno Militar. Despois foi capitán no Rexemento de Murcia. Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, por orde de Felipe Sánchez Rodríguez, comandante militar da praza, declarou o estado de guerra en Vigo o 20 de xullo de 1936, leu o bando na Porta do Sol e ordenou disparar contra os que estaban presentes. Despois estivo á fronte do pelotón que fusilou a Emilio Martínez Garrido e outros republicanos vigueses. Marchou á fronte e morreu en Asturias a finais de setembro de 1936. Foi soterrado no cemiterio de Pereiró o 29 de setembro, cos soldados Eduardo Núñez Saavedra e Eugenio Rodríguez Cantero.

Polo seu acto do 20 de xullo, a Porta do Sol de Vigo foi rebautizado co seu nome, inutilmente porque a maioría da poboación local seguiu utilizando o nome orixinal.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martín, Gerardo (2017). *Diccionario de vigueses (1875-1945). Retazos de historia local a través de la vida de más de 1700 personajes*. Pontevedra: Deputación Provincial. p. 172. ISBN 978-84-8457-448-4.

### Ligazóns externas

* "Carreró dio nombre a Porta do Sol durante más de 40 años", artigo en *La Voz de Galicia*, 31 de marzo de 2007 *(en castelán)*.
**Dietrich Kraiss**, nado o 16 de novembro de 1889 en Stuttgart, Alemaña e finado o 6 de xuño de 1944, foi un militar alemán da Wehrmacht.

Traxectoria
-----------

Kraiss foi comandante do 90° Rexemento de Infantaría (setembro de 1939 a marzo de 1941), da 168ª División de Infantaría (xullo de 1941 a marzo de 1943) e da 335ª División de Infantaría até maio de 1943. En novembro de 1943 tomou o mando da 352ª División de Infantaría, que en 1944, xunto a outras 6 divisións, foi localizada en Normandía, onde fixo fronte ao desembarco dos aliados (Operación Overlord). A súa División mantivo as posicións defensivas nos arredores de Saint-Lô (a capital das ruínas). Morreu durante a Batalla de Normandía na Praia de Omaha debido á metralla explosiva, que practicamente o desintegrou. A súa morte desalentou ás tropas alemás, propiciando a rendición xermana.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63197
* WorldCat
* VIAF: 171827515
* DeutscheBio: 1012723194
* GND: 1012723194
* ISNI: 0000000120773885

 |
| Batalla de Yser |
| --- |
| **Conflito**: primeira guerra mundial |
| **Data**: outubro de 1914 |
| **Lugar**: Río Yser, Bélxica |
| **Resultado**: Estabilización da fronte |
| Combatentes |
|  FranciaBélxica Bélxica | Imperio Alemán Imperio Alemán |
| Francia 15 000 baixas Bélxica 40 000 baixas | Descoñecidas |
|  |
| Carreira cara ao mar (setembro-outubro de 1914) | Primeira batalla de Picardy – Batalla de Flirey – Batalla de Albert – Primeira batalla de Artois – Batalla de Bassée – Batalla de Messines – Batalla de Armentières – **Batalla de Yser** – Primeira batalla de Ypres – Primeira batalla de Champagne |

A **batalla de Yser** foi unha batalla da primeira guerra mundial, encadrada na Carreira cara ao mar.

Antecedentes
------------

En agosto de 1914, o exército do Imperio Alemán invadiu Bélxica e os Países Baixos coma parte do Plan Schlieffen. Porén, a superioridade numérica dos exércitos alemáns provocou que os belgas tivesen que retroceder tras sucesivas derrotas, incluíndo o cerco de Antuerpen e a perda de diversas fortalezas. O obxectivo dos efectivos xermanos era o de chegar ata a canle da Mancha e os seus portos, como Calais e Dunkerque. Ao mesmo tempo tamén se iniciou a Primeira batalla de Ypres.

Desenvolvemento da batalla
--------------------------

O exército belga andaba escaso de munición e as tropas estaban moi cansas, debido ás continuas retiradas ante a iniciativa alemá. Para poder aguantar a fronte, Francia enviou reforzos tanto de infantaría como mariña.

Os primeiros combates comezaron o 16 de outubro, en torno á cidade de Diksmuide, onde as tropas aliadas detiveron o avance alemán. Ao día seguinte, tropas alemás pouco experimentadas (estudantes pouco adestrados, reservistas...) atacaron Bruxas e Ostende. Simultaneamente, o IV Exército alemán avanzou e tomou a liña Nieuwpoort-Ypres. Deste xeito, os alemáns achegábanse ao río Yser. A partir de entón sucederíanse diversas batallas, sen ningún gañador claro, estabilizándose a fronte cara ao 31 de outubro.

Consecuencias da batalla
------------------------

O obxectivo principal do Imperio Alemán era, por unha banda, derrotar e anexionar todo o territorio belga. Por outra banda, pretendía tomar diversos portos do Atlántico e así cortar as vías de subministracións británicas. Non obstante os obxectivos non foron completamente conseguidos: Bélxica aguantou o envite alemán en torno ao río Yser e os británicos non se tiveron que retirar de Francia. Estímanse unhas 40 000 baixas belgas e 15 000 francesas. Descoñécense as perdas alemás.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1653331
* EBID: ID

 |
A **batalla de Alesia** foi unha revolta bélica que tivo lugar no ano 53 a. C. cando os galos intentaron desfacer as conquistas de Xulio César e o sometemento das tribos galas por parte das súas lexións.

Historia
--------

O carismático líder galo Vercinxetórix reuniu un exército que desafiou a Roma cunha campaña de guerra de guerrillas. A persecución de César finalizou no verán do 52 a. C. cando encontraron ao exército galo acampado preto da aldea de Alesia. César ordenou aos seus lexionarios construír unha liña de fortificacións para illar o pobo como o campamento, composto por 23 fortíns unidos entre si por un foxo e un terraplén coroado por unha empalizada, con torres a intervalos de 25 m. Antes de que esta impoñente muralla estivese finalizada, a cabalería de Vercinxetórix conseguiu atravesar o cerco, aínda que sufriu moitas baixas. César intuíu que a cabalería foi enviada para organizar unha forza de rescate, polo que construíu outro anel de fortificacións mirando ao exterior. Cando na cercada Alesia a comida comezou a se esgotar, os galos enviaron as súas mulleres, nenos e anciáns fóra da aldea, pero Cesar non lles permitiu cruzar as súas liñas, condenándolles a morrer de fame na terra de ninguén que separaba ambos os dous exércitos. Como Cesar intuíu, durante o terceiro mes de asedio chegou un grande exército celta para romper o asedio. Os guerreiros galos asaltaron as liñas romanas tres veces, sempre apoiados por ataques dende o interior. O último ataque rozou o éxito cando os homes de Vercinxetórix eliminaron os defensores dunha sección de muralla cunha chuvia de frechas, xavelinas e proxectís de fonda. Porén, César reaccionou rapidamente enviando reforzos ao sector ameazado antes de liderar un continxente de infantaría e cabalaría para acabar cos galos. O exército de rescate fuxiu en desbanda. Perdida toda a esperanza, Vercinxetórix cabalgou ata o campamento romano e rendeuse, tirando a súa espada aos pés do César. Cada soldado romano recibiu un galo para vender como escravo.

| * v
* c
* e
Historia militar de Roma |
| --- |
| Exército | 
* Exército romano
* Exército romano tardío
* Lexión romana
* Lexionario
* Tropas auxiliares romanas
* *Dux bellorum*
* *Magister militum*
* Tribuno militar
* Cónsul romano
* Cabaleiro romano
* Mariña romana
* Garda Pretoriana

 |  |
| Guerras | 
* Guerras latinas
* Primeira guerra samnita (343 - 341 aC)
* Segunda guerra samnita (326 aC - 304 aC)
* Terceira guerra samnita (298 aC - 290 aC)
* Cuarta guerra samnita (282 aC - 272 aC)
* Guerras servís
* Guerras pírricas
* Guerras púnicas
* Conquista romana de Hispania
* Guerras cántabras
* Guerras mitridáticas
* Guerras dacias
* Guerra das Galias
* Conquista romana de Britania

 |
| Batallas | 
* Accio
* Teutoburgo
* Alesia

 |
| Defensas | 
* *Limites romani*
* *Vallum Romanum*

 |
| Reformas | 
* Reformas de Mario

 |
| Outros | 
* Historia da estrutura do exército romano

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q131386
* GND: 4141815-3
* LCCN: sh85003348
* NKC: ph779420

 |
A **década de 1910** foi o período de tempo que transcorreu desde o 1 de xaneiro de 1910 ata o 31 de decembro de 1919.

Na *década de 1910*, os intereses das potencias mundiais empuxaron á humanidade a unha nova dimensión de conflito, a primeira guerra mundial (iniciada en 1914), que aínda que se iniciou como un conflito europeo terminou absorbendo ás principais nacións do mundo. A confrontación iniciouse tralo asasinato do arquiduque Francisco Fernando en Saraxevo. Os grandes perdedores ao cabo dos catro anos en que se desenvolveu a guerra foron os imperios de Austria, que perdeu esa distinción para sempre, e o imperio ruso, cuxa monarquía foi exterminada (a familia real foi executada) para dar paso a un novo sistema de goberno, o Bolxevique, liderado por Lenin.

Os Estados Unidos de América converteuse en potencia mundial de primeira orde do mesmo xeito que o Xapón, cuxa primacía en Asia xa ninguén discutía. Alemaña perdeu o seu pequeno imperio colonial, pero aínda así logrou manter a súa infraestrutura nacional. Foi o caso contrario ao de Francia, que se supoñía resultara victoriosa na guerra.

Gran Bretaña, aínda que menos afectada que Francia, tamén viu retroceder o seu prestixio e de súpeto atopouse en condición de igualdade cos Estados Unidos de América, país sobre o que facía menos dun século aínda tiña a pretensión de volvelo a integrar dentro das súas colonias.

Pola súa banda o piloto alemán Manfred von Richthofen foi a icona da guerra.

Acontecementos
--------------

### 1910

* Inicio da Revolución mexicana.
* Constitución da Unión Surafricana.
* Proclamación da república de Portugal.
* Corea anéxase ao Xapón e forma parte das miles de colonias xaponesas
* Kandinsky: primeira acuarela abstracta.
* Paso do cometa Halley.
* Fundación da firma Chanel.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36585
* KulturNav: ID
* LCCN: sh96005868

 |
**Fefa Vila Núñez**, nada en Laza en 1968, é unha socióloga e escritora galega.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Ciencias Políticas e Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid. Posteriormente completou a súa formación na Universidade de Utrecht, na Universidad de Manchester e na Universidad de Santa Cruz, en California.

Téorica do feminismo e do movemento queer, Fefa Vila participou na Conferencia Mundial da Muller, celebrada en Pequín en 1995. Profesora á súa vez de Socioloxía na Universidade Complutense, tamén traballou para proxectos de investigación para a Fundación Forem, que depende do sindicato Comisiones Obreras.

Ademais desenvolveu traxectoria artística e foi impulsora do colectivo LSD, de arte e reivindicación lésbica, que funcionou en Madrid a finais da década dos noventa 1993-1998.

Obra
----

* *El eje del mal es heterosexual: ficciones y discursos feministas y queer*. Ed Traficantes de Sueños. Madrid, 2005.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12388331
* BNE: XX4818328
* Dialnet: 1412114

 |
**Manuel Durán Durán**, nado na Estrada, foi un empresario e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba, onde foi secretario e despois presidente da Sociedade Hijos de Tabeirós na Habana, e secretario da Sociedade Hijos del Ayuntamiento de La Estrada en Cuba. Retornou á Estrada a finais de 1932 e montou a tinturaría "Madrid"; incorporouse á Comisión de prensa do Centro de Emigrados e foi secretario do Centro e administrador de *El Emigrado*, asumindo a dirección do periódico en agosto de 1935, logo do cesamento de José María Sánchez Brea. Continuou como director até xullo de 1936. En marzo de 1936 foi nomeado concelleiro da Estrada. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Portugal. Desde alí marchou a Cuba.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 16-3-1922, p. 5.
2. ↑  *El Emigrado*, 16-7-1927, p. 2.
3. ↑  *El Emigrado*, 31-8-1931, p. 2.
4. ↑  *El Emigrado*, 7-11-1932, p. 2.
5. ↑  *El Emigrado*, 7-2-1933, p. 1.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-8-1935, p. 15
7. ↑  "Sociedad "Hijos del Ayuntamiento de La Estrada" en Cuba", *El Emigrado*, 16-10-1936, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Garrido Couceiro, Xoán Carlos (1995). *Manuel García Barros. Loitando sempre*. Lugo: Fouce. pp. 133–134. ISBN 84-605-4289-0.
***Mala feminista*** (título orixinal en inglés: *Bad feminist*) é un conxunto de ensaios de Roxane Gay sobre este movemento nos que reflexiona "sobre como a forma en que consumimos a cultura nos converte no que somos, sempre con ton autocrítico e consciente do papel da muller —así como da súa relación cos homes e coas demais mulleres— nos nosos días, a través da súa propia experiencia e das dinámicas políticas e culturais recentes"

> *Estou equivocándome como muller. Estou equivocándome como feminista. Aceptar con liberdade a etiqueta de feminista sería inxusto para as boas feministas. Si, son feminista, pero son unha feminista bastante mala. Son unha morea de contradicións. Hai moitos aspectos nos que levo mal o feminismo ou polo menos é ese o xeito en que o percibo dende a miña condición de muller.*
> *Quero ser independente, pero desexo que me coiden e ter alguén esperándome na casa. Teño un traballo no que son boa. Encárgome de cousas. Estou en comités. A xente respéctame e escoita o meu consello. Quero ser forte e profesional, pero moléstame o moito que teño que traballar para que se me tome en serio, para recibir unha décima parte da consideración que podería recibir noutras circunstancias. Algunhas veces éntrame unha necesidade abraiante de chorar no traballo, así que pecho a porta do despacho e choro.*
> 
> 

Esta obra forma parte da colección Púrpura comezada pola editorial Hércules de Ediciones no ano 2019. Foi traducida ó galego por María Fe González Fernández.

Notas
-----

1. ↑  "Mala feminista". *Hércules Ediciones*. Arquivado dende o orixinal o 07 de decembro de 2021. Consultado o 2022-01-04.
2. ↑  Lecturafilia (2021-12-01). "«Mala feminista» de Roxane Gay, en galego". *Lecturafilia* (en castelán). Consultado o 2022-01-04.
3. ↑  Pin, Irene. "A colección Púrpura trae referentes feministas ao galego". *Nós Diario*. Consultado o 2020-12-27.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Roxane Gay
**Félix Villares Mouteira**, nado en Belesar (Vilalba) o 24 de marzo de 1947, é un sacerdote e profesor galego.

Traxectoria
-----------

En 1958 ingresou no mosteiro de San Salvador de Lourenzá, onde fixo os dous primeiros cursos como seminarista. Despois estivo sete anos no Seminario Menor de Mondoñedo, onde creou en 1963 a revista *Trapecio* xunto cos seus compañeiros. En 1967 marchou a Salamanca, onde se licenciou en 1971 en Teoloxía pola Universidade Pontificia. Nesa cidade desenvolveu un intenso labor cultural, promovendo a celebración dunha misa en galego, a edición da revista *Anduriña* e actividades como exposicións de libros, conferencias ou recitais de poesía.

O 28 de xullo de 1971 foi ordenado sacerdote na igrexa da súa parroquia natal da man de Miguel Anxo Araúxo Iglesias, bispo da diocese de Mondoñedo-Ferrol, nunha cerimonia celebrada en lingua galega. O 28 de setembro dese ano foi nomeado primeiro profesor de lingua galega do seminario de Mondoñedo. En abril de 1982 creou co seu alumnado a revista escolar *Amencer*.

En agosto de 1988 foi nomeado reitor do seminario de Mondoñedo, e levou a cabo a restauración do edificio. Entre setembro de 1999 e xuño de 2006 foi vicario xeral do bispado de Mondoñedo-Ferrol, e despois pasou a ser director do arquivo diocesano.

Ten colaborado nas revistas *Encrucillada*, *Amencer*, *A Croa* e nos xornais *La Voz de Galicia*, *El Ideal Gallego* (do que foi correspondente en Mondoñedo entre 1980 e 1988) e *El Progreso*. Co alumnado do Seminario fixo programas en Radio Popular de Lugo, na Radio Galega e na Cadena Ser. Pronunciou numerosas conferencias sobre a cultura galega e a liturxia en galego, da que é máximo defensor.

Obras
-----

* *Os poetas do Seminario de Mondoñedo* (Deputación de Lugo, 1977; con limiar de Xesús Alonso Montero)
* *Xosé Crecente Vega* (Toxosoutos, 2001)
* *San Martiño de Belesar: Memoria e futuro* (2005)
* *A Carón do lume* (Edicións Citania, 1999; coordinador)

### Obras colectivas

* *Galicia, ano 70* (Edicións Celta, 1971)
* *Cinguidos por unha arela común* (Universidade de Santiago, 2000; homenaxe a Alonso Montero)
* *D. Misael Prieto García, o defensor dos pobres*
* *Don Xosé María Goás Ferreiro, un pastor asceta e penitente*
* *D. Luis Villarino Couto, un referente de amor a Deus nos demais*
* *Sor María Luisa del Sagrado Corazón, unha muller de Deus*
* *Testigos de la fe ne la Diócesis de Mondoñedo-Ferrol* (Segundo Pérez López, 2003).

Recoñecementos
--------------

O 30 de outubro de 1999 tributóuselle unha homenaxe popular en Mondoñedo en agradecemento ó seu labor ó fronte do Seminario.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Félix Villares Mouteira en galegos.info.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47490252
* WorldCat
* VIAF: 2234032
* BNE: XX846430
* ISNI: 0000000059465567
* LCCN: no2006128525

 |
**Ángela Loij López** (, nada en Estancia Clara, Río Grande, c. 1900 e finada na Terra do Fogo o 28 de maio de 1974, foi unha muller selk'nam, coñecida como a última representante do pobo amerindio dos selk'nam que habitou o arquipélago de Terra do Lume, nos actuais territorios da Arxentina e Chile.

Traxectoria
-----------

O seu pai, Loij, foi un campesiño. Sendo moi nova, ela casou con Nelson Qànqòt, un haush fillo dun indíxena chamado Kankoat, e tivo dúas fillas e un fillo con el. Todos morreron de tuberculose en 1938 sen deixar descendencia. 

Estímase que contra o ano 1881, ao momento de iniciarse a colonialización moderna do arquipélago, vivían en total uns catro mil indíxenas selk'nam, estando aproximadamente a metade en territorio chileno, e a outra metade en territorio arxentino. A fins do século XIX, a explotación do ouro en ríos sureños e o explosivo desenvolvemento da gandaría aumentaron progresivamente a cantidade de colonos no sector. Isto, sumado especialmente ao xenocidio selk'nam e a introdución de enfermidades infecto-contaxiosas foráneas, provocou unha rápida e crítica diminución da poboación. Contra o ano 1966 só quedaban trece indíxenas de orixe selknam, na súa maioría mestizos, no sector arxentino do arquipélago. Unha das últimas foi Lola Kiepja, sendo Ángela Loij a última indíxena de sangue puro desta etnia.

Os seus testemuños foron documentados pola antropóloga franco-estadounidense Anne Chapman, especializada no estudo dos pobos fueguinos.

Hoxe en día, hai unha escola arxentina co seu nome.
**Mourente** foi un antigo concello da comarca de Pontevedra formado polas parroquias de Bora, Marcón, Mourente e Tomeza. Creado en 1841, en 1869 foi anexionado a Pontevedra. Segundo Pascual Madoz, a súa sede estaba nunha casa no propio lugar de Mourente, da que non se garda memoria hoxe. Porén, sospéitase que se trataba dunha casa alugada no lugar de Moldes, tamén na freguesía de Mourente.

Escudo homenaxe do "Ayuntamiento Constitucional de Mourente" nunha fonte da parroquia a carón da estrada N-541.

Historia
--------

Trala división territorial de España en 1833, a creación do concello de Mourente foi formulada en 1835 por unha comisión encargada de formar novos concellos, que tivo en conta as demandas das parroquias rurais que querían separarse de Pontevedra.

A segregación foi acordada en pleno o 26 de agosto de 1841 e aprobada pola Deputación o 10 de novembro do mesmo ano. Enmárcase no proceso de división do concello de Pontevedra que implicou igualmente a creación dos concellos rurais de Alba e Salcedo.

Durante a súa existencia existiron varias tentativas de reposición. Entre 1867 e 1868 foi anexionado a Pontevedra, mais o Ministerio de Gobernación anulou a anexión e ordenou recuperar os tres concellos independentes da capital. A incorporación definitiva produciuse en agosto de 1869.

Notas
-----

1. ↑  Madoz, Pascual (1846-1850). *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar*. Establecimiento tipográfico de P. Madoz y L. Sagasti.
2. ↑  García, Benigno. Asociación Cedofeita, ed. "O antigo Concello de Alba". Arquivado dende o orixinal o 04/03/2016. Consultado o 05/05/2015.

Véxase tamén
------------

### Bibligrafía

* Álvarez, Xosé (2024). "Os antigos concellos de Alba, Mourente e Salcedo". *De Vella a Bella*.
**Gadna** (en hebreo: גדנ"ע) é un programa militar Israelí que prepara a mocidade para o servizo militar obrigatorio nas Forzas de Defensa Israelís ou a Policía Fronteiriza. Os soldados da brigada de infantaría de Nahal imparten un programa dunha semana de disciplina e adestramento militar, os anfitrións de gazna estímanse nuns 19 000 mozos israelís anuais, así como numerosos mozos estranxeiros.

Historia
--------

Gadna, unha abreviación de **Gdudei No'ar** (en hebreo: גדודי נוער), foi creada antes da Declaración de independencia israelí. Os adestrados servían orixinariamente como combatentes para todos os servizos e propósitos, participando activamente na Guerra arábigo-israelí, particularmente no fronte de Xerusalén.

### Insignia

Os comandantes, sarxentos e oficiais levan unha "bereta" verde da brigada de infantaría de Nahal, pero non teñen a placa de infantaría na súa "bereta" ou o o galón de Nahal no ombreiro, senón a placa e galón dos Corpos xuvenís e de educación.

Controversia
------------

O programa de Gadna foi criticado como "sobre militarístico" por certos educadores e profesores en Israel,, pero os corpos de Educación e Xuventude prepararon un programa que podería verse máis militarístico e con valores combatentes inseridos nas clases levadas a cabo no programa, aínda que se pon menos énfase no aspecto físico do programa.

Notas
-----

1. 1 2  Kashti, Or (2007-01-01). "New IDF Gadna youth program criticized as overly militaristic". Haaretz. Arquivado dende o orixinal o 17 de xullo de 2009. Consultado o 2008-08-15.
2. ↑  "Gadna". Zionism-Israel.com. Consultado o 2008-08-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2273959
* WorldCat
* VIAF: 159648214
* GND: 1041490062
* LCCN: n2004051728

 |
Este artigo trata sobre o profesor de economía e deputado. Para o sindicalista véxase: José María Riobó.

**José María Rioboo Almanzor**, adoito grafado **Riobóo**, nado en Ksar el Kebir (daquela no Protectorado Español de Marrocos) o 14 de novembro de 1948, e finado en Santiago de Compostela o 22 de febreiro de 2024, foi un profesor universitario e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou economía na Universidade de Santiago de Compostela. Nela doutorouse en 1978 coa tese *Estimación empírico bayesiana en un modelo econométrico de regresión lineal y su aplicación al estudio de la población en Galicia (1961-75)*. Quedou a traballar na propia universidade, onde chegou ao estadio de catedrático de Economía Aplicada. Como docente e investigador traballou sobre todo na estatística aplicada aos estudos económicos. 

Politicamente pertenceu ao CDS e encabezou a candidatura centrista nas eleccións xerais de 1986 pola circunscrición da Coruña, onde foi escollido deputado. No Congreso foi o voceiro centrista nas comisións de Economía, Facenda e Orzamentos durante tres anos e pouco, ata a convocatoria das eleccións de 1989, onde xa non foi nas listas do CDS.

Notas
-----

1. 1 2  "Pesar en Santiago por el fallecimiento del exdiputado y catedrático de la USC José María Riobóo". *El Correo Gallego* (en castelán). 2024-02-23. Consultado o 2024-02-23.
2. ↑  "CANDIDATURAS PROCLAMADAS para las elecciones al Congreso de los Diputados y al Senado convocadas por Real Decreto 794/1986 de 22 de abril" (PDF). *Boletín Oficial del Estado. Gaceta de Madrid.* (ANo CCCXXVI. Suplemento al número 121). 21 maio 1986.
3. ↑  "22788. CANDIDATURAS PRESENTADAS para las elecciones al Congreso de los Diputados y al Senado convocadas por Real Decreto 1047/1989, de 1 de septiembre." (PDF). *BOE* (229): 29989. 24 setembro 1989.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44307247
* WorldCat
* VIAF: 232809390
* BNE: XX1530452
* Dialnet: 171019
* Scopus: 55054040800
* SUDOC: 164199128

 |