recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Tellado de pranchas de Fibrocemento
O **fibrocemento** é un material empregado na construción, constituído por unha mestura de cemento e fibras. O fibrocemento emprégase na fabricación de:

* Placas lixeiras e ríxidas.
* Tubos para auga a presión (rego ou abastecemento de auga potábel).
* Tubos para drenaxe ou sumidoiros por gravidade.
* Depósitos de almacenamento de pequeno tamaño.
* Chemineas.

As placas de fibrocemento son impermeábeis e fáciles de cortar e perforar. Empréganse principalmente como material de acabado de cubertas e para o recubrimento de paramentos exteriores que deban protexerse da chuvia, tubos, baixantes etc.

É un material relativamente económico, polo que se emprega amplamente na construción de alpendres, naves industriais e instalacións provisionais. As placas constituídas por este material preséntanse lisas ou onduladas en distintas lonxitudes, ademais fabrícanse pezas especiais das máis variadas formas.

Para a fabricación do fibrocemento, orixinalmente empregábase o amianto como fibra, pero unha vez que se fixeron os patentes os problemas de asbestose que este provocaba, foise abandonando paulatinamente nos distintos países, empezando polos Estados Unidos de América. En Galiza abandonouse a partir dos anos 1990. Intentouse substituír o amianto por outros tipos de fibras na fabricación de fibrocemento, como fibras de celulosa ou fibra de vidro, pero esta substitución só tivo un éxito parcial: logrouse a fabricación de placas de características homologábeis ás antigas fabricadas con amianto, xa que as placas fabrícanse por un procedemento de prensado; porén, os tubos de todo tipo, que se fabrican mediante centrifugado do material, non lograron ser reproducidos con celulosa, polo que se abandonou o seu uso.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fibrocemento Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1316289
* BNCF: 21455
* GND: 7603084-2
* MAG: 2779527186

 |
**Ettore Lorenzo Frapiccini**, nado en Buenos Aires, Arxentina, o 17 de novembro de 1957, é un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano.

Traxectoria
-----------

Aínda que naceu en Buenos aires en 1957, no seo dunha familia de orixe italiana, Frapiccini viviu en Italia desde 1964.

Herdou do seu pai pintor a súa afección pola arte. Na súa xuventude asistiu ao Instituto Estatal de Arte de Macerata e, logo dun período universitario, cursou estudos de medallística na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, entre 1979 e 1981.

Posteriormente traballou como gravador nos establecementos *Emilio Senese*, de Milán, e *Pacchiani e Barlacchi*, de Florencia, ata que en 1984 ingresou no cadro de gravadores do *Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato*.

Obra
----

Moeda de 200 liras de 1997, conmemorativa do centenario da Liga Naval Italiana.
Frapiccini ié autor dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e para a República de San Marino.

Entre os seus traballos máis salientables están as moedas italianas de 200 liras conmemorativas de 1997 e de 1999, o anverso da moeda de cinco céntimos de euro de Italia que amosa unha vista do Coliseo romano, ou os anversos da serie ordinaria en euros de San Marino.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Ettore Lorenzo Frapiccini". *Mebnet.altervista.org*
2. 1 2  "200 Lire Italian Naval League". *Numista.com*
3. 1 2  Catálogo de moedas deseñadas por Frapiccini. *Numista.com*
4. ↑  "200 Lire Carabinieri Art Squad". *Numista.com*
5. ↑  "5 Euro Cent". *Numista.com*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ettore Lorenzo Frapiccini Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro

* Portal:Italia
**Gregorio Ordóñez Fenollar**, nado en Caracas o 21 de xullo de 1958 e finado en Donostia o 23 de xaneiro de 1995, foi un político vasco.

Traxectoria política
--------------------

Aínda que naceu en Venezuela, a súa familia instalouse en San Sebastián en 1965 e alí realizou os seus estudos primarios e medios. Licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade de Navarra, e logo dunha breve etapa traballando como xornalista, ingresa nas Novas Xeracións de Alianza Popular e, en maio de 1983, con apenas 24 anos, resulta elixido por primeira vez concelleiro en Donostia. Nesa primeira lexislatura asumiu a concellería de Legalidade Urbanística, en 1987 foi concelleiro de Turismo e Festexos e dende 1991 outra vez de Urbanismo, e asemade primeiro tenente de alcalde. Neses tres comicios encabezou a candidatura do Partido Popular e nas tres ocasións accedeu ao goberno logo do pacto co PSOE do alcalde Odón Elorza.

A candidatura de Alianza Popular encabezada por Ordóñez mellorou progresivamente os seus resultados electorais na cidade, despois baixo a denominación de Partido Popular, e conseguiu que, nas eleccións europeas de xuño de 1994 a súa lista fora a máis votada en Donostia.

Escollido como candidato á alcaldía para os comicios de maio de 1995, o 23 de xaneiro de 1995 foi asasinado por un comando de ETA formado por Francisco Javier García Gaztelu, "Txapote" e Juan Ramón Casatorre. Nese momento xantaba nun restaurante da cidade vella donostiarra con algúns compañeiros do concello, entre eles María San Gil.

A súa tumba foi profanada en varias ocasións.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326771
* WorldCat
* VIAF: 55885247
* Auñamendi: 111300
* BNE: XX1011585
* DBE: gregorio-ordonez-fenollar
* FAST: 381103
* GND: 120695731X
* ISNI: 0000 0000 7822 3483
* LCCN: n96093978
* SUDOC: 242776086

 |
***Irmán do vento*** é unha novela de Manuel Lourenzo González, publicada en 2003 por Edicións Xerais. Nese mesmo ano recibiu o Premio Merlín de literatura infantil e xuvenil.

Trama
-----

Khaled é un rapaz dunha apartada aldea do Iraq que, coma outro rapaz calquera, ten unha familia, ten amigos, unha casa, unha vida, un amor, proxectos. Ata que, de repente, chega a guerra. *Irmán do vento* é a crónica da destrución inexorábel de todo canto Khaled é e de canto soña ser.

Narración
---------

*Irman do vento* é unha novela de aventuras con tres narradores, un que introduce a acción, outro que conta a historia en cursiva e o propio protagonista. A acción transcorre en dous tempos; no primeiro un dos narradores dá conta de como o protagonista da historia entra na súa vida, e tempo despois se reencontra con el.

Traducións
----------

* Ao inglés por Jonathan Dunne como *Brother of the Wind* publicado en 2017 por Small Station Press, Col. Galician Wave.

Notas
-----

1. ↑  "Perfil do libro en Bitraga". Arquivado dende o orixinal o 16 de marzo de 2018. Consultado o 15 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Cultura Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20546812
* BiTraGa: 5467

 |
A **figura retórica de pensamento** (ou figuras de pensamento) constitúe un dos tres tipos das principais figuras retóricas, xunto coas figuras de dicción e as figuras de significación ou tropos.

As figuras de pensamento baséanse sobre todo no significado das palabras dentro dun enunciado, e inclúen as figuras de amplificación, as de acumulación, as lóxicas, as descritivas, as patéticas e dialécticas, e as de ficción.

Esencialmente son as seguintes: adínaton, alusión, anacoluto, anticipación, antítese, apóstrofe ou invocación, argumentación, símil, comunicación, concesión, corrección, cronografía, definición, deprecación, digresión, distinción ou paradiástole, écfrase, énfase, enumeración, epifonema, epífrase, epíteto, etopeia, eufemismo, exclamación, execración, hipérbole, hipotipose, idolopeia, imprecación, interrogación retórica, ironía, atenuación, optación, oxímoro, paradoxo, paráfrase, perífrase, pragmatografía, preterición, prosopografía, prosopopea ou personificación, reticencia, retrato, sentenza, suxeición, suspensión e topografía.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Figura estilística

| * v
* c
* e
Figuras estilísticas ou retóricass |
| --- |
| figura de dicción  ·  figura retórica de pensamento  · figuras de significación ou tropos |
Queixo Feta
Queixo Feta nunha ensalada grega
**Feta** (grego: **φέτα**, xénero feminino) é un queixo clásico de Grecia fundamentado na callada do queixo que se cura en salmoira. Este tipo de queixo é moi tradicional, remontándose, polo menos, á Antigüidade homérica (na Rapsodia "I" da Odisea inclúese unha moi completa descrición da preparación da *feta*). O queixo feta elabórase xeralmente con leite de ovella aínda que poden atoparse variedades con leite de cabra e mesmo de vaca nalgunhas áreas.

Principais características
--------------------------

É un queixo brando, sen "pel" que se expende en porcións rectangulares ou en forma de cuña. A súa consistencia é sólida aínda que flexible posuíndo algunhas gretas e presentando poucos pequenos ocos ou ningún. A súa porcentaxe butirosa (teor graxo) mínimo é do 43% do peso neto. Ao gusto é delicadamente craso e lixeiramente acedo resultando nun sabor moi grato.

No comercio, a auténtica *feta* distribúese en caixas de madeira ou, na súa falta, é envasada en lata.

Emprego
-------

O queixo feta está amparado por unha denominación de orixe como un dos ingredientes da ensalada grega e das empanadas gregas chamadas *spanakotiropites*.

A palabra **feta** tamén significa corte moi delgado de queixo ou friames. Exemplo unha **feta** de queixo, unha **feta** de xamón.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gastronomía grega
* Queixo
* Lista de queixos do mundo

### Ligazóns externas

Artigo en Internet sobre o queixo Feta: 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182760
* EBID: ID
* GEC: 0281001
* JSTOR: feta-cheese
* LCCN: sh91000982

 |
Antera seccionada. 1: Fiamento; 2: Teca; 3: Conectivo (vasos en vermello); 4: Saco polínico (esporanxio)
En botánica, denomínase **filamento** á parte basal estéril dun estame, como norma xeral de forma filamentosa, que se sitúa por baixo da antera e a sostén. Varía moito de forma e tamaño, dependendo da familia: pode ser laminar, como en certas familias primitivas (p. ex. *Degeneriaceae*), estar dividido (p. ex. en certas especies do xénero *Allium* ou presentar apéndices de forma variable. O filamento presenta un feixe fibrovascular a todo o longo, rodeado de parénquima e cuberto por epiderme. Se o filamento é imperceptible ou falta, dise que a antera é sésil.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gola, G. Negri, G. e Cappeletti, C. 1965. *Tratado de Botánica*. Editorial Labor S.A. Barcelona, 2ª edición, p. 1.110.
* Font Quer, P. 1953. *Diccionario de Botánica*. Labor, Barcelona.
* Strassburger, E. 1994. *Tratado de Botánica*. Omega, Barcelona, 8ª edición, p. 1.088.
A **exaculación feminina**, maiormente coñecida como "squirt", refírese á expulsión dunha cantidade variable de fluído producido polas glándulas de Skene dalgunhas mulleres durante o orgasmo.

Clítoris, labios menores, apertura da uretra, glándulas de Skene, vaxina, e glándula de Bartholin.
O líquido expulsado é descrito como un líquido transparente que xorde da uretra, ás veces con forza, que ten unha composición parecida ao líquido xerado nos homes pola próstata, e cuxa produción se pensa que está relacionada coas glándulas de Skene.

As aperturas das glándulas de Skene varían xeralmente en tamaño dunha muller a outra, até o punto de que nalgunhas mulleres desapareceu enteiramente. Actualmente hai poucas mulleres con esta característica. Se as glándulas de Skene son a causa da exaculación feminina, isto pode explicar a ausencia observada deste fenómeno en moitas mulleres. A pesar diso, moitas mulleres posuidoras desta glándula non son capaces de lograr a exaculación. Existen técnicas para manipular, mediante masaxes, a zona vaxinal, e conseguir que se produza a exaculación.

Segundo algunhas teorías, durante a excitación sexual feminina, as glándulas de Skene producen e énchense dun líquido que finalmente expulsan durante o orgasmo, aínda que tamén adoita ser expulsado sen necesidade de alcanzar o orgasmo cando as glándulas están cheas de fluído e como resultado déixano fluír aos poucos. Devandito fluído non é ouriños, é un líquido alcalino segregado polas glándulas de Skene. Entre as substancias atopadas no contido da exaculación feminina
atópanse: creatinina, encima chamada fosfotasa aceda prostática FAP (tamén coñecida como PAP acrónimo de *Prostatic Acid Phosphatase*), a proteína PSA, glicosa e frutosa.

Notas
-----

1. ↑  De la Gándara J.J. y Puigvert, A. (2005). *Sexualidad humana: una aproximación integral*. Madrid: Ed. Médica Panamericana En Google Books. Consultado o 5 de febreiro de 2012
2. ↑  Manuel Lucas Mathew, Francisco Caballero Santamaría. Introdución a la Sexología Clínica. Editorial Elsevier, 2007. pp. 18 e 38

| * v
* c
* e
Sexo |
| --- |
| Orientación e identidade | Homosexualidade · Bisexualidade · Heterosexualidade · Asexualidade · Pansexualidade · Identidade sexual · Orientación sexual |
| Prácticas sexuais | Relación sexual · Masturbación · Coito · Sexo anal · Sexo oral · Felación · Cunnilingus · Parafilia · Anilingus · Orxía · Creampie · Bukkake · Autofelación |
| Aspectos fisiolóxicos | Libido · Excitación · Erección · Zona eróxena · Orgasmo · Exaculación masculina e Exaculación feminina |
| Relacións e sociedade | Incesto · Prostitución · Atracción sexual · Turismo sexual · Sexualidade e discapacidade · Sexting |
| Industria do sexo | Cine pornográfico · Pornografía · Porno duro · Porno suave |
| Sexualidade · Sexoloxía |

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212379
* MAG: 2776074121

 |
**FireChat** é unha aplicación móbil propietaria, desenvolvida por *Open Garden*, que utiliza a creación de redes sen fíos en malla para conectar teléfonos intelixentes vía Bluetooth, Wi-Fi, ou a tecnoloxía Multipeer Connectivity de Apple sen ter unha conexión de Internet ao conectarse en modo peer-to-peer.

Ao longo do 2014 FireChat foi usada como ferramenta de comunicación en protestas civís, aínda que non fora deseñada para este propósito.

Historia
--------

A aplicación foi presentada primeiro en marzo de 2014 para iPhones, seguido por unha versión para dispositivos de Android en abril seguinte.

As aplicacións de mensaxería instantánea *fóra da rede* existiron desde 2007, antes de que as tecnoloxías sen fíos tivesen dispoñibilidade e adopción ampla. Por exemplo, *Blueeee*! era unha aplicación para Sony Ericsson, Nokia, LG, Motorola, Siemens, dispositivos Samsung, e utilizaba bluetooth para deixar a usuarios próximos comunicarse o un co outro.

Notas
-----

1. ↑  "Russians Are Organizing Against Putin Using FireChat Messaging App". Bloomberg.
2. ↑  "FireChat Could Be the First in a Wave of Mesh Networking Apps". Arquivado dende o orixinal o 27 de novembro de 2015. Consultado o 03 de outubro de 2017.
3. ↑  "How one app might be a step toward internet everywhere".
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Abell.
**George Ogden Abell**, nado o 1 de marzo de 1927 e finado o 7 de outubro de 1983, foi un astrónomo estadounidense.

Traxectoria
-----------

Estudou no Instituto Tecnolóxico de California, comezou a súa carreira astronómica como observador na Palomar Sky Survey. A súa obra máis coñecida é o seu catálogo de cúmulos de galaxias, realizado a partir do Palomar Sky Survey. Abell analizou a súa formación e evolución, demostrou a existencia de cúmulos de segunda orde, rexeitando o modelo xerárquico de Carl Charlier e foi o punto de partida para o estudo detallado deses obxectos. Abell tamén descubriu que a luminosidade dos cúmulos se podía utilizar como indicador de distancia.

O catálogo Abell, publicado por Abell en 1.958, recollía os cúmulos do Hemisferio Norte, 2.712 en total. Un catálogo máis completo realizouno en colaboración con Harold G. Corwin e Ronald P. Olowin, aínda que non se publicou ata 1.989, despois da súa morte.

Abell tamén foi o codescubridor, xunto a Robert G. Harrington, do cometa periódico 52P/Harrington-Abell. En colaboración con Peter Goldreich, determinou correctamente que as nebulosas planetarias proviñan de xigantes vermellas.

Abell serviu durante vinte anos como membro do Summer Science Program para estudantes de secundaria e participou na produción das series educativas de televisión *Understanding Space and Time* e *Project Universe*. Foi presidente da comisión de cosmoloxía da Unión Astronómica Internacional e da Sociedade Astronómica do Pacífico, e director do departamento de astronomía da UCLA (1.968-1.975) e do comité de educación da American Astronomical Society.

Obra
----

* Abell, George, "Exploration of the Universe", Holt, Rinehart and Winston (1964)
* Abell, G.O. Morrison, D. e Wolff, S.C. *Exploration of the Universe*, Saunders College Pub; 6th/Rev edition (febreiro, 1993) ISBN 0-03-094666-2
* Abell, G.O. Wolff, S.C. e Morrison, D. *Realm of the Universe*, Saunders College Publishing; 5th ed. 1994 edition (xaneiro de 1994) ISBN 0-03-001664-9
* Abell, G.O. Singer, B. *Science and the Paranormal: Probing the Existence of the Supernatural*, Scribner Book Company; (1981)) ISBN 0-684-17820-6
* Abell, G.O. *A catalog of rich clusters of galaxies*, American Astronomical Society (1989) ASIN B000726Y06

Notas
-----

1. ↑  Mark H. Jones, Robert J. Lambourne e David John Adams *An Introduction to Galaxies and Cosmology*, Cambridge University Press, 2004, páxina 173
2. ↑  Mark H. Jones, Robert J. Lambourne e David John Adams, páxina 173

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q142922
* WorldCat
* VIAF: 61607693
* BNB: ID
* BNF: 14060820s
* CiNii: DA02886604
* FAST: 52150
* GND: 131643010
* ISNI: 0000 0001 1065 5033
* LCCN: n80034957
* NKC: xx0230063
* NLG: 242388
* NTA: 068579675
* OL: OL719159A
* SNAC: w67s7pv2
* SUDOC: 031630022

 |
Defínese a **impedancia acústica (Z)** dun medio material como a razón entre a presión sonora (p) e a velocidade das partículas(v) no medio material. Isto é,

{\displaystyle Z={\frac {p}{v}}}
É característica de cada material e pódese calcular co produto da densidade (\rho ) e máis a vecidade do son (c) no material.

{\displaystyle Z\_{0}=\rho \cdot c}
*É importante non confundir v (velocidade das partículas) con c (velocidade do son).*

O nome de impedancia acústica ven da analoxía coa lei de Ohm da teoría de circuítos, pola que se enuncia unha lei de Ohm acústica, na que a presión sonora xoga o papel de do potencial eléctrico e a velocidade v o da corrente eléctrica.

Outras relacións útiles,

{\displaystyle Z={\frac {J}{v^{2}}}={\frac {p^{2}}{J}}}
onde J é a intensidade sonora e xoga un papel análogo á potencia eléctrica.

Unidades
--------

A Impedancia acústica (Z) mídese en **Pa·s/m**.
Tamén se emprega o rayl.

Para as outras magnitudes empregadas enriba:

*p* (presión sonora) mídese en N/m2 =Pa= pascal.  

*v* (velocidade da partícula) mídese en m/s.  

*ρ* (densidade do aire mídese en kg/m3  

*J* (intensidade sonora) mídese en W/m2.

Artigos Relacionados
--------------------

* Sonómetro
* Hidrófono

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q975684
* BNCF: 34512
* BRE: 2006266
* EBID: ID
* GEC: 0188157
* GND: 4141776-8
* JSTOR: acoustic-impedance
* LCCN: sh85000579
* MAG: 98937189

 |
Non confundir con glicosamina.
Un exemplo de glicosilamina, a   
 N,N-dimetil-D-glicopiranosilamina.
Enlace éter hemiaminal cíclico derivado dun aldehido (α-aminoéter).
As **glicosilaminas** son unha clase de compostos bioquímicos formados pola unión dunha amina cun carbohidrato por medio dun enlace N-glicosídico co carbono anomérico do carbohidrato. Fórmase un enlace hemiaminal éter cíclico.

A IUPAC defíneos como compostos que teñen un grupo glicosilo unido a un grupo amino, NR2 , desaconsella denominalos N-glicósidos  e exclúeos do grupo dos aminoazucres (que son monosacáridos cun grupo OH non anomérico  substituído por un grupo NH2, como a glicosamina). Tampouco son o mesmo cós aminoglicósidos, que conteñen azucres modificados con grupos amino.

Exemplos de glicosilaminas son os nucleósidos como a adenosina, e a N,N-dimetil-β-D-glicopiranosilamina.

|  |
| --- |
| O nucleósido adenosina. |

Notas
-----

1. ↑  Glossary of class names of organic compounds and reactivity intermediates based on structure (IUPAC Recommendations 1995) on page 1338 IUPAC Gold book - glycosylamine
2. ↑  Glossary of class names of organic compounds and reactivity intermediates based on structure (IUPAC Recommendations 1995) on page 1338 IUPAC Gold book - glycosides
3. ↑  Nomenclature of carbohydrates IUPAC recommendations 1996. Page 1995 (amino sugars)
4. ↑  Glossary of class names of organic compounds and reactivity intermediates based on structure (IUPAC Recommendations 1995) on page 1317 IUPAC Gold book - amino sugar

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Glicósido
* Aminoglicósido
* Aminoazucre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3109359
* MAG: 2776627279

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 21731

 |
O recinto de Montjuïc durante a celebración da feira Construmat 2005.
**Fira de Barcelona** é a institución feiral de Barcelona e unha dunha das máis importantes de Europa. Cada ano organiza numerosos salóns e congresos onde se reúnen destacadas a empresas de diferentes sectores económicos para expor as súas novidades, intercambiar experiencias, coñecementos e promover negocios.

Historia
--------

A Fira ten as súas orixes na Exposición Universal de 1888, primeira feira de mostras de Barcelona, con motivo da que se construíu o recinto feiral do Parque da Ciutadella. Con motivo da inauguración da Exposición Internacional de 1929, a celebración de acontecementos feirais trasladouse ás novas instalacións creadas en Montjuïc, espazo onde se desenvolveu este acontecemento mundial. Na actualidade, hai tamén un novo recinto feiral, inaugurado en 2007, preto da avenida da Granvia de L'Hospitalet que, conxuntamente co recinto de Montjuïc, impulsan a proxección internacional de Barcelona, converténdoa na segunda cidade de Europa co maior recinto feiral, logo da urbe de Milán.

En 1932 foi constituída oficialmente a sociedade Fira Internacional de Barcelona, declarada de utilidade pública, e en 2000 a Generalitat de Cataluña incorporouse aos órganos de goberno, xunto co Concello de Barcelona e a Cámara de comercio de Barcelona.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Barcelona*** |

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fira de Barcelona Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Fira de Barcelona *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3266952
* GEC: 0027065

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Exame.
Exploración física dun paciente.

O **exame médico**, **exploración física** ou **exame clínico** é o conxunto de manobras que realiza un médico para obter información sobre o estado de saúde dunha persoa. A ciencia encargada do seu estudo denomínase Semioloxía clínica. A exploración clínica realízaa o médico ó paciente, despois dunha correcta anamnese na entrevista clínica, para obter unha serie de datos obxectivos ou signos clínicos que estean relacionados cos síntomas que refire o paciente. A información conseguida mediante a anamnese e a exploración física rexístrase na historia clínica, e é a base dun xuízo clínico inicial a partir do cal se solicitan ou non determinadas exploracións complementarias, que confirmen o diagnóstico médico dunha síndrome ou doenza.

En moitas ocasións unha correcta exploración clínica, acompañada dunha boa anamnese, axuda a estabelecer un diagnóstico sen necesidade da realización de probas clínicas ou exploracións complementarias máis complexas e custosas. Ademais, a exploración física establece un contacto físico estreito entre o médico e o paciente, conseguindo así confianza na relación médico-paciente.

Notas
-----

1. ↑  Fernández Durán C, Vico Martínez F, Valles Ugarte ML, Martín García MC, Peco Arregui C, Sanz de Miguel E. Importancia de la exploración física.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q835153
* EBID: ID
* GND: 4164443-8
* JSTOR: physical-examinations
* MAG: 527108885

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MedlinePlus: 002274
* MeSH: D010808
* MeSH: E01.370.600
* NCIt: C20989
* UMLS: C0031809

 |
Imitación primeiro na oitava e logo no M6 en "Chromatic Invention" (en galego, "Invención cromática") de Bartók, *Mikrokosmos* (1926-1939), vol. III, núm. 91, mm. 1-4. 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 

|  |
| --- |
| Escoitar |
|  |
|  |
| 

---

 |

 |
| *Problemas coa escoita deste ficheiro? Vexa a páxina de axuda.* |

.
En música, a **imitación** é a repetición posterior dun patrón musical nunha forma diferente, pero mantendo o seu carácter orixinal. Un canon é unha forma baseada na imitación.

En contrapunto, dáse unha imitación normalmente pola segunda voz, usualmente nunha altura diferente. Cando unha frase repite exactamente o mesmo que apareceu antes, chámase *imitación estrita*. 

A escritura *imitativa* está presente na maioría das composicións polifónicas do Renacemento e o Barroco.

Na música pop unha forma máis estereotipada de imitación consiste no coro de fondo que repite as últimas notas do cantante principal.

Notas
-----

1. ↑  Bruce Benward; Marilyn Saker (Maio 2008). *Music in theory and practice*. p. 300. ISBN 978-0-07-310188-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1049742
* BRE: 2005884
* EBID: ID

 |
Nigel Phillips, gobernador das Malvinas.
Bandeira persoal do gobernador das Malvinas.
O **gobernador do Territorio Británico de Ultramar das Illas Malvinas** é o representante da Coroa británica nas Illas Malvinas, actuando "en nome da súa Maxestade", como xefe do Estado *de facto* na ausencia da monarca británica. O papel e as facultades de devandito gobernador descríbense no capítulo II da Constitución das Illas Malvinas.

Historia
--------

O primeiro asentamento permanente nas illas foi en Puerto Soledad e foi dirixido por Louis Antoine de Bougainville, o administrador da colonia francesa que se iniciou en 1764 e rematou en 1767. 

O primeiro líder dun asentamento británico era John McBride, o capitán do HMS Jason, en 1766 en Porto Egmont. Os británicos argumentan que durante a guerra de Independencia dos Estados Unidos en 1776 decidiron retirarse de moitos asentamentos no estranxeiro, incluíndo as Malvinas. 

A colonia francesa de Puerto Luis foi trasladada polos españois en 1767 e rebautizada Puerto Soledad. O primeiro administrador militar español nas illas foi Felipe Ruiz Puente. A gobernación española rematou en 1811 como resultado da guerra da Independencia da Arxentina. Devandito país considera que dende ese momento pasou a ser herdeiro da soberanía española nas illas (Uti possidetis iure).

En 1829 Luis María Vernet foi proclamado gobernador das Illas Malvinas polas Provincias Unidas do Río da Prata. O Reino Unido enviou unha forza de tarefas para estabelecer o seu dominio sobre as Illas Malvinas en 1833. As Malvinas foron colonizadas posteriormente por colonos procedentes de Escocia e Gales.

O primeiro gobernador británico das Malvinas foi Richard Moody en 1843. Houbo un goberno británico nas illas até 1982, cando as Malvinas foron recuperadas pola Arxentina durante 74 días. Durante este tempo, o xeneral de brigada Mario Benjamín Menéndez foi nomeado gobernador militar das Illas Malvinas, Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur polo goberno da Arxentina.

Despois da rendición arxentina na guerra das Malvinas, o gobernador británico regresou. En 1985, a Constitución das Illas Malvinas entrou en vigor e reduciu en gran medida o poder do gobernador, que se reduciu aínda máis cando a Constitución se actualizou en 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gobernador das Illas Malvinas***  |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Gobernador das Malvinas *(en inglés)*
Glifos en Palenque, México.
Un **glifo** (do grego *glýfō*, esculpir ou tallar) é un signo gravado ou, por extensión, pintado. Por exemplo, os glifos da escrita maia ou da exipcia, tradicionalmente máis coñecidos neste último caso como xeroglífico (do grego talles sacros ou sacerdotais).

En tipografía, un glifo é unha representación gráfica dun carácter, de varios caracteres ou de parte dun carácter e é o equivalente actual do tipo de imprenta (a peza que tiña gravada a letra). Un carácter é unha unidade textual mentres que un glifo é unha unidade gráfica. Por exemplo, a ligadura *fi* representarase como un glifo nas fontes tipográficas que o teñan, no suposto de que o sistema empregado na composición o recoñeza (como por exemplo TeX, os programas de maquetación en xeral e os procesadores con funcións tipográficas avanzadas).

Un carácter pode corresponder a varios glifos ou varios caracteres a un glifo (unha codificación de caracteres).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36975
* MAG: 120079624

 |
| Illas Rowa |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Vanuatu |
| Illa principal | Rowa |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitado |
| Superficie | 1 km² |
| Superficie lagoa | 29 km² |
| Nº de illas | 5 |
| Coordenadas | 17°37′S 167°31′L﻿ / ﻿-17.617, -167.517 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

As **Illas Rowa** (ou simplemente **Rowa**, **Roua** ou **Reef Islands**, que non debe confundirse cás Reef Islands das Illas Salomón é un atol ao norte de Vanuatu, no norte das illas Banks entre Mota Lava e Ureparapara. A súa superficie é de 1 km²..

Xeografía
---------

O atol, cás illas, incluíndo a lagoa ten aproximadamente 30 km². A área de terra dos cinco (motus) do atol é de só unhas dez hectáreas. Os illotes, que están situados no nordés do atol sobresaian máis de dous metros por encima do nivel do mar. Os cinco illotes son:

* Anwet
* Enwut (Enwot)
* Wotansa
* Rowa
* Lavap

Outras fontes mencionan nomes como *Anouit*, *Moïe*, *Lomeur*, *Sanna* e *Wosou*.

Enwut é a illa máis grande. Só a illa de Rowa estivo habitada antigamente, en 1944 contaba con 20 habitantes. O atol está actualmente deshabitado, a súa poboación foi evacuada a Ureparapara en 1950, debido a un ciclón.

Notas
-----

1. ↑  "Illas de Vanuatu" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13 de agosto de 2012. Consultado o 23 de outubro de 2011.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 14 de decembro de 2006. Consultado o 24 de xuño de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2170660
* GeoNames: 2134957

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Fractura (homónimos).
Unha **fractura mineral** é cada unha das formas que pode adoptar a superficie pola cal rompe un mineral que foi golpeado. As fracturas caracterízanse pola súa forma, brillo e textura, cuxos factores contribúen á identificación do mineral. Así, aténdose ao brillo, a fractura pode ser vítrea, resinosa, cérea etc.; a textura exprésase dicindo que a fractura é compacta, laminar etc. A forma constitúe o criterio máis útil. Os minerais tenaces dan unha fractura rugosa; a dos outros minerais é plana, escamosa ou cónica.

A obsidiana, o sílex pirómaco e outros minerais ten unha fractura concoidal: a superficie é cóncava ou convexa, como a cuncha dos moluscos bivalvos e, do mesmo xeito que ela, presenta estrías concéntricas.

Ás veces, nos materiais cristalinos, os cristais individuais fractúranse sen que se divida o corpo. Dependendo da substancia, unha fractura pode reducir a resistencia do material ou inhibir a transmisión da luz (cristais ópticos).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2307625
* GND: 4394048-1
* MAG: 43369102

 |
**Francis 7** é unha banda estadounidense de postpunk revival formada en Miami (Florida) preto do ano 2005. Está formada por Omar Cuellar (guitarra eléctrica e voz), Jonny Stein (baixo), Raph Sangiovanni (batería) e Robby *Trey* Rose (guitarra eléctrica).

Historia
--------

O nome do conxunto, *Francis 7*, ven da personaxe homónima da novela de ciencia ficción *Logan's Run* (*A fuxida de Logan*), escrita por William F. Nolan e George Clayton Johnson. Nesta distopía, *Francis 7* é o membro dos *Vixilantes de Logan* que vai na persecución de *Logan 3* e *Jessica 6*.

A banda naceu da decisión do seu líder, Omar Cuellar, de levar adiante as cancións que escribía e que non tiñan cabida nos grupos de música nos que ata ese momento participou, como Quit e Jobbernowl, nos que foi brevemente o seu baixista. Ao guitarrista, *Trey*, coñeceuno na Miami Dade College, mentres que con Jonny tiña unha longa relación desde moi novos, sendo Raph compañeiro de estudos de Jonny.

No 2008 comezaron a gravación do que ía ser o seu primeiro traballo discográfico, pero semella que non o deron rematado. Algúns dos temas gravados ata entón tiñan títulos como "*I Can't Feel My Heart Anymore*", "*Home*" ou "*She Doesn't Know Why*". Aínda que a banda non se disolveu oficialmente, o seu líder, Omar, pasou a partir dese mesmo ano a dedicarse á produción, mesturas e arranxos para bandas como E. Joseph & The Phantom Heart, Early Bird, Anodize e Signs Of You. Ao longo de 2014 volveron aos estudios de gravación e, por fin, no mes de marzo de 2015 anunciaron no seu perfil de Facebook que o título do seu primeiro álbum ía ser *Too Little, Too Late*, que semella que está relacionado tamén coa novela que deu nome ao grupo.

O grupo sinalou que entre as súas influencias están The Chameleons, Killing Joke, Editors, Longwave, New Order, Depeche Mode, The Psychedelic Furs, Slowdive, Hammock, The Smiths e os primeiros traballos dos irlandeses U2.

Notas
-----

1. ↑  No ano 2008 levaban tocando en directo ao menos dous anos, segundo a entrevista de Hector Mojeta e Victor Goizueta a Omar Cuellar, realizada o 6-4-2008 ("*Bands on the Rise: Francis 7 Full Interview*") e no seu perfil de Myspace datan dous dos seus temas no 5-12-2005.
2. ↑  *Quit*, artigo no blog *The South Florida Music Scene Past And Present*, escrito o 19-2-2008 *(en inglés)*.
3. ↑  "*Bands on the Rise: Francis 7 Full Interview*", entrevista a Omar Cuellar no blog *The Log - Bands on the Rise and Other Articles* de Hector Mojeta e Victor Goizueta, no 6-4-2008 *(en inglés)*.
4. ↑  Facebook de *Francis 7* *(en inglés)*.
5. ↑  Ficha de Omar Cuellar en *Fandalism* Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Myspace de *Francis 7* *(en inglés)*
* Twitter de *Francis 7* *(en inglés)*
* Facebook de *Francis 7* *(en inglés)*
mapa do golfo Sarónico
As **illas Sarónicas** (grego Σαρωνικά Νησιά *Saronikà Nisià*) son un grupo de illas situadas no golfo Sarónico, que se abre entre as rexións gregas da Ática e do Peloponeso. As principais illas habitadas deste grupo son Salamina (onde a armada grega derrotou aos persas na famosa batalla de Salamina), Exina, Angistri e Poros. As illas de Hidra e Dokos, situadas diante da costa da Argólida, no Peloponeso (e que en realidade se atopan entre o golfo Sarónico e o golfo Argólico), ás veces tamén son consideradas parte das illas Sarónicas, e entón este conxunto adóitase chamar *illas Argosarónicas* (en grego Αργοσαρωνικά Νησιά, *Argosaronikà Nisià*).

Moitos gregos do continente teñen segundas residencias nestas illas, que están comunicadas con servizos regulares de ferris desde os portos do Pireo e do Peloponeso.

Véxase tamén
------------

Lista das illas Sarónicas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q499663
* EBID: ID

 |
F. Morone: *Sansón e Dalila* (Milán, Museo Poldi Pezzoli).
**Francesco Morone**, nado en Verona cara a 1471 e finado o 16 de maio de 1529, foi un pintor italiano do Renacemento.

Biografía
---------

Fillo e alumno de Domenico Morone, inspirouse na obra deste, pero foi nidiamente influenciado pola arte de Giovanni Bellini, Antonello da Messina e Andrea Mantegna, como é evidente na *Crucifixión* (asinada e datada en 1498), conservada na igrexa de San Bernardino de Verona. Nos anos de transición do século XVI o seu estilo fíxose máis mórbido, aproximándose ao leonardesco de Francesco Bonsignori, como nas dúas versións da *Madonna con Neno* da Pinacoteca de Brera e da National Gallery de Londres, no *Sansón e Dalila* do Museo Poldi Pezzoli ou nos frescos de Santa Clara en Verona).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Francesco Morone*** |

### Outros artigos

* Domenico Morone
* Girolamo dai Libri
* Francesco Bonsignori
* Giovan Francesco Caroto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1441160
* WorldCat
* VIAF: 121832627
* BMT: 39459
* BNF: 149170512
* CERL: cnp01386376
* DBI: ID
* DeutscheBio: 121003981
* Europeana: ID
* GND: 121003981
* ISNI: 0000 0000 8416 8521
* RKD: 57811
* Treccani: francesco-morone
* ULAN: 500007610

 |
**Félix María Serafín Sánchez de Samaniego**, nado en Laguardia, Áraba, o 12 de outubro de 1745 e finado tamén alí o 11 de agosto de 1801, foi un escritor en lingua castelá, famoso polas súas fábulas.

Obra
----

A influencia da súa educación francesa advírtese na única obra pola o que o coñecemos: as Fábulas morais, 157 fábulas distribuídas en 9 libros. Samaniego ridiculiza os defectos humanos nas súas fábulas, imitando ós grandes fabulistas Fedro, Esopo e La Fontaine. Aínda que as fábulas de Samaniego están escritas en verso, o seu carácter é prosaico, dados os asuntos que trata; a súa finalidade é didáctica. Seguindo o exemplo de Fedro, Samaniego elimina das súas fábulas o ton inxenuo e entrañable do que dotara Esopo ás súas e énchenas de críticas veladas pero implacables contra personaxes relevantes, hábitos sociais e actitudes políticas de dubidosa integridade. Entre as súas principais fábulas temos: *La paloma*, *Congreso de ratones*, *La cigarra y la hormiga*, *El perro y el cocodrilo* e *La zorra y las uvas*.

Escribiu así mesmo unha colección de poesía erótica, de ton humorístico e contido procaz, que se publicou co título O xardín de Venus.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q379642
* WorldCat
* VIAF: 75663
* Auñamendi: 113703
* BAV: ADV12207701
* BIBSYS: 1090997
* BLBNB: 000340354
* BNE: XX1064053
* BNF: 12299086c
* BVMC: 879
* CANTIC: a10485855
* CERL: cnp00117077
* CiNii: DA02159213
* DBE: felix-maria-sanchez-de-samaniego-zabala
* EBID: ID
* FAST: 32095
* GEC: 0058414
* GND: 100270018
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0861 2077
* LCCN: n79023229
* NKC: kup19970000086310
* NLA: 35717363
* NLG: 134738
* NTA: 070723117
* OL: OL189116A
* PTBNP: 171429
* SNAC: w66q3mgs
* SUDOC: 03185303X

 |
Illas Príncipe
As **illas Príncipe** ou **Adalar** son un distrito de Istambul, (Turquía) formado por unha cadea de nove illas na costa do Mar de Mármara. A máis grande das illas é Büyükada. Teñen unha poboación total de 14.072 habitantes (2008).

Historia
--------

Durante o período bizantino, príncipes e outros membros da realeza eran exiliados a estas illas, dándolles así o seu nome actual. Durante o século XIX as illas convertéronse nun centro de riqueza para Istambul. Da época vitoriana aínda se conservan casiñas de campo na máis grande das illas Príncipe, Büyükada.

Na actualidade, as illas son un popular destino turístico para unha excursión dun día, vía transbordador, dende Istambul. Os vehículos motorizados están prohibidos na maior parte das illas. Os visitantes exploran as illas a pé, en bicicleta, en carruaxes tiradas por cabalos, ou ao lombo de burros.

Un convento en Büyükada foi o lugar de exilio das emperatrices bizantinas Irene, Eufrosine, Zoe e Ana Dalasena. Lev Trotski pasou así mesmo algún tempo en Büyükada.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1020668
* WorldCat
* VIAF: 146560314
* EBID: ID
* GeoNames: 8521527
* GND: 4235911-9
* LCCN: n78047556
* OSM: 963209

 |
**First**|  |
| Nome completo | First Racing |
| Bandeira | Italia Italia |
| Baseada en | Italia |
| Tempadas en activo | 1 (1989) |
| Número de pilotos | Italia Gabriele Tarquini |
| Debut | Gran Premio do Brasil de 1989 |
| Carreiras | 1 (0 saídas) |
| Campionatos de Construtores | 0 |
| Campionatos de Pilotos | 0 |
| Vitorias | 0 |
| Pole positions | 0 |
| Voltas Rápidas | 0 |
| Puntos totais |  |
| Derradeiro GP | Gran Premio do Brasil de 1989 |

O Life L190 que foi desenvolvido inicialmente por FIRST en 1989
**First Racing** (ás veces escrito como **FIRST Racing**) foi unha escudaría Italiana fundada por Lamberto Leoni, que competiu en Fórmula Internacional 3000 de 1987 ata 1991. 
O equipo construíu un coche para participar na tempada 1989 de Fórmula 1, deseñado por Richard Divila, e impulsado por un motor Judd V8. O italiano Gabriele Tarquini asinou para pilotar o único coche.

Pero, o chasis estaba mal construído, e Divila repudiou o deseño, alegando que non era seguro, incluso indo tan lonxe como para dicir que o coche non era nada máis que "unha interesante maceta". O coche, deu positivo nun crash test de pretempada obrigatorio da FIA, e FIRST retirouse antes do inicio do Gran Premio do Brasil.

O chasis do First foi recuperado en  1990 por Life que o chamaría L190,
considerado o coche mais lento da historia da categoría.

### Resultados Completos na Fórmula Un

(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

| Ano | Chasis | Motor | Pneu. | Pilotos | Nº | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | Puntos | Pos. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1989 | F189 | Judd CV 3.5 V8 | **P**
 |  |  | BRA | SMR | MON | MEX | USA | CAN | FRA | GBR | ALE | HUN | BEL | ITA | POR | ESP | XPN | AUS | **0** | **NC** |
| ItaliaGabriele Tarquini | 42 | NCG |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

Notas
-----

1. ↑  "Richard Divila Profile". *Grandprix.com*. Inside F1. Consultado o 2011-10-26.
2. ↑  "Teams that barely existed". *F1 Database*. Arquivado dende o orixinal o 09 de xullo de 2013. Consultado o 2011-10-26.
3. ↑  "Life team profile". *F1Rejects.com*. Arquivado dende o orixinal o 26 de setembro de 2011. Consultado o 2011-10-26.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***FIRST F1*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* Article on th First 189 with photos (In Italian)
**Félix Augusto Antonio Ulloa Garay**, coñecido por **Félix Ulloa**, nado en Chinameca o 6 de abril de 1951, é un político salvadoreño e vicepresidente do Salvador como compañeiro de fórmula de Nayib Bukele.

Traxectoria
-----------

Naceu o 6 de abril de 1951 en Chinameca, San Miguel, O Salvador. Os seus pais eran Félix Ulloa e Margarita Garay.

Graduado con honras como doutor en política, ademais é avogado académico e ex maxistrado do Tribunal Supremo Electoral. Foi Líder Estudantil da Universidade do Salvador en 1976 antes da guerra civil do Salvador.

En 1973 asistiu, xunto con Eliseo Ortiz Ruiz, como representante dos estudantes universitarios, á constitución da Fronte de Acción Popular Unificada (FAPU).

Tralo peche da UES en 1977, graduouse como avogado en España. Regresou ó Salvador en 1979. Ó regresar, incorpórase na Resistencia Nacional que, en 1980, xunto ás FPL, o ERP, o PRTC e o PCS, formaría parte da Fronte Farabundo Martí para a Liberación Nacional.

Serviu como presidente do Instituto de Estudos Xurídicos do Salvador (IEJES) dende 1990 até 1995.

Presentouse como candidato para deputado nas eleccións de 1991. Nas eleccións de 1994, as primeiras despois da firma dos Acordos de Paz, chegou a ocupar o cargo de maxistrado do Tribunal Supremo Electoral para o período de 1994-1999.

Vicepresidente electo
---------------------

O TSE (Tribunal Supremo Electoral) informou que logo de 10 horas de votación, resultou elixido vicepresidente da república Félix Ulloa ó obter maioría absoluta con 1 434 856 votos (53,10%) sen necesidade dunha segunda volta. Deste xeito, acadou a vicepresidencia con Nayib Bukele.

Notas
-----

1. ↑  "TSE entrega credenciales a Nayib Bukele y Félix Ulloa".
2. 1 2  "Conozca quien es Félix Ulloa, aspirante a vicepresidente por GANA".
3. ↑  "Tribunal Supremo ratifica victoria de Bukele como presidente electo tras concluir escrutinio final".

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Félix Ulloa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61022687
* WorldCat
* VIAF: 75602585
* FAST: 394922
* GND: 1056483121
* LCCN: n97073551
* SUDOC: 229704239

 |
**Francisco Amado Hermida**, nado en Baralla, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Amado Álvarez e Vicenta Hermida Fernández. Residía en Vilachambre. Foi alcalde de Neira de Xusá durante a ditadura de Primo de Rivera. Volveu ser alcalde de Neira de Xusá na Segunda República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de agosto e internado no cárcere de Becerreá. Trasladado ao Cárcere de Lugo, foi xulgado en Lugo por rebelión militar, o seu caso foi sobresido, pero foi condenado a unha multa de 10.000 pesetas. O 22 de outubro de 1938 saíu da prisión.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Baralla** 1924 | Sucesor:**Juan Pérez Rodríguez** |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Baralla** - | Sucesor:**-** |

Vida persoal
------------

Casou con Concepción Hervella Goyanes.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 26-7-1931, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Francisco Amado Hermida na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en represión franquista en Lugo
Lápida na tumba de Francisco Ascaso no cemiterio de Montjuïc.
**Francisco Ascaso Abadía**, nado en Almudévar, Huesca, o 1 de abril de 1901 e finado en Barcelona o 20 de xullo de 1936, foi un militante anarcosindicalista aragonés da CNT.

Traxectoria
-----------

Panadeiro e camareiro, vinculouse á Confederación Nacional do Traballo e integrou o grupo de acción chamado "Los Justicieros". Chega a Barcelona en 1922, onde o grupo, que tamén integraban Durruti, Ricardo Sanz, Antonio Ortiz, Juan García Oliver e Gregorio Jover, pasa a chamarse "*Los Solidarios*". O grupo enfrontouse en accións violentas ós pistoleiros pagados polas patronais, que asasinaban sindicalistas, e participou en varios asaltos a bancos.

En 1923, coa ditadura de Primo de Rivera, Ascaso e algúns dos seus compañeiros exílianse en Francia. Desde alí Ascaso e Durruti, perseguidos polas autoridades, continúan cara a América e participan noutras actividades violentas xunto con anarquistas arxentinos. De regreso a Francia logo dun par de anos, Ascaso e Durruti son detidos o 25 de xuño de 1926, acusados de preparar un atentado contra o rei de España, Afonso XIII que visitaba París; finalmente, ante a falta de probas, son expulsados, prohibíndoselles residir en Francia, Bélxica, Alemaña, Suíza e outros países europeos.

Ascaso permaneceu clandestinamente en Francia, ata que en 1931, apenas proclamada a II República, regresa a España e funda o grupo de acción "*Nosotros*", de corte máis radical que a FAI. Participou activamente nas insurreccións anarquistas dos primeiros anos da república, e en 1932 é novamente detido e deportado ás colonias españolas de África. En 1933 reaparece en Sevilla, onde é detido novamente. Ó comezar 1934 foi proclamado secretario xeral do Comité Rexional da CNT de Cataluña.

O estalido da guerra civil sorpréndeo en Barcelona, onde, á fronte dos militantes da CNT que saíron a combater o alzamento fascista, morre o 20 de xullo de 1936 durante o asalto ó cuartel das Atarazanas.

A vila alacantina de Sant Joan d'Alacant foi coñecido durante a guerra civil como "Vila Ascaso" aínda que este nome non chegou a aprobarse oficialmente.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Francisco Ascaso *(en castelán)*
* Veu obrera:Los Solidarios *(en catalán)*
* Centro de documentación libertaria Ascaso-Durruti (CAD) *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q727733
* WorldCat
* VIAF: 292154900
* CANTIC: a10549407
* DBE: francisco-ascaso-abadia
* FAST: 58057
* GEA: 1446
* GEC: 0005576
* GND: 1159727716
* ISNI: 0000 0003 9715 3697
* LCCN: n80093007
* NTA: 320842371

 |