|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Pavel Nikolaevich Miliukov.
**Pavel Nikolaevich Miliukov** (en ruso: *Павел Николаевич Милюков*), nado o 15 de xaneiro de 1859 e finado o 31 de marzo de 1943, foi un político ruso, fundador, líder e o membro máis destacado do Partido Democrático Constitucional.

As revolucións de 1917
----------------------

Convencido de que non foran as protestas polas penurias causadas pola guerra á poboación as que desencadearan a Revolución de Febreiro e o fin da monarquía senón o desexo das tropas de mellorar a dirección do esforzo bélico ruso até a vitoria final, opúxose á aplicación de reformas sociais e políticas ata que terminase a contenda. Tratou así mesmo de atrasar a convocatoria da asemblea constituínte e mostrouse contrario a levar a cabo unha rápida reforma agraria. Sostivo a conveniencia de manter os obxectivos territoriais buscados por anterior réxime autocrático, gañándose así o rexeitamento da esquerda rusa. Opúxose á entrada de representantes socialistas no Goberno Provisional Ruso considerando correctamente que se oporían á súa política de seguir esixindo as anexións territoriais negociadas polo Goberno tsarista co resto dos aliados da Tripla Entente.

Pavel Miliukov (esquerda.) e Piotr Kropotkin. Moscova, 1917
Ministro de Exteriores do primeiro gabinete —completamente burgués fóra da presenza a título individual de Kerenskii— e principal figura de leste, viuse obrigado a dimitir durante a Crise de abril; mostrouse desde entón moi crítico cos posteriores gabinetes de coalición entre liberais e socialistas. Sostivo que o período interrevolucionario foi unha época de parálise política debida ao carácter dual do poder: un Goberno coa aparencia do poder pero sometido a realidade ao beneplácito do Soviet de Petrogrado. Cos socialistas moderados desacreditados polo fracaso da Ofensiva Kerenski do verán e a falta de reformas, Miliukov consideraba que as opcións políticas limitábanse a optar por Lenin e os seus partidarios ou a «restauración da orde» encarnada polo comandante en xefe dos exércitos rusos, o xeneral Lavr Kornilov. Favorable a Kornilov, sostivo que o fracaso do leste non deixaba outra opción que a toma do poder polos bolxeviques pola debilidade política das demais opcións (socialistas e liberais moderados).

Exilio
------

Finou en 1943 en Aix-lles-Bains.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Anin (1967), p. 437
2. 1 2 3  Anin (1967), p. 438

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Anin, David S. (1967). "The February Revolution: Was the Collapse Inevitable?". *Soviet Studies* (en inglés) **18** (4): 435–457.

### Outros artigos

* Lavr Kornilov
* Aleksandr Kerenskii

### Ligazóns externas

* Russia and its crisis (1905) P.N. Miliukov *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q380286
* WorldCat
* VIAF: 71518374
* BNE: XX1138104
* BNF: 12789690x
* BRE: 2214418
* DeutscheBio: 118641093
* Dodis: P37416
* EBID: ID
* FAST: 15130
* GND: 118641093
* ISNI: 0000 0001 2138 884X
* LCCN: n50043912
* LibraryThing: paulmilioukov
* LibriVox: 10770
* NDL: 00550242
* NKC: jo20000080725
* NLG: 149252
* NPG: mp55290
* NTA: 07042909X
* OBP: ID
* OL: OL4279282A
* SELIBR: 206691
* SUDOC: 056745486
* Treccani: pavel-nicolaevic-miljukov

 |