recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **neocolonialismo** é o control indirecto que exercen as antigas potencias coloniais sobre as súas antigas colonias ou, en sentido amplo, os Estados hexemónicos sobre os subdesenvolvidos. Estes países non disfrutan dunha independencia plena, senón que están sometidos aos ditados culturais, políticos, lingüísticos e, especialmente, económicos, doutro.

O neocolonialismo é diferente ao colonialismo, que se caracteriza por un control directo. Así, emprégase a forza militar para a ocupación do país e establécense colonos procedentes da metrópole no territorio suxeito á dominación.

Causas
------

Trala liberación política das colonias mantivéronse xeralmente as antigas estruturas económicas. A dependencia das importacións da metrópole, a concentración da produción en certas materias primas para exportar a Europa e Norteamérica, a carencia dos medios técnicos e do capital, e a conservación en certos casos da propiedade da industria en mans de colonizadores supoñen a continuación do control económico sobre estes países.

A desvalorización das materias primas que exportan e a venda de bens manufacturados de maior valor engadido xeran un déficit comercial nocivo para estes países. A débeda externa asumida por moitos países é tamén un factor relevante no proceso.

Rexións suxeitas a neocolonialismo
----------------------------------

### África

A independencia das colonias europeas en África foi consecuencia de moitos factores, entre eles o desexo dos pobos africanos de independizarse, inspirados pola independencia da India, e o resentimento popular contra o racismo e a desigualdade. Pero, ademais, as dúas novas potencias xurdidas trala segunda guerra mundial, a Unión Soviética e os Estados Unidos de América, non participaran na repartición de África e querían asegurar a súa influencia na zona. As dúas superpotencias financiaron os intereses independentistas e aos novos Estados. Trataban así de relanzar a súa industria de armamento, estender a súa ideoloxía e obter o control económico da rexión.

Para alimentar, educar e modernizar ás súas masas, África tomou emprestadas grandes cantidades de diñeiro de varios países, banqueiros e compañías. Gran parte deste diñeiro foi despilfarrado por ditadores corruptos e non revertiu no benestar dos pobos; ademais, a débeda minguou a independencia dos Estados africanos.

### Centroamérica, Suramérica e México

Moitos países latinoamericanos recorreron ás grandes potencias para mercar armamento e tentar sacar aos seus pobos da pobreza. A estes países resultoulles moi difícil pagar a débeda externa e as potencias aproveitáronse destas débedas para converter tales países, como Colombia, Venezuela, Perú, México ou outros, nas súas neocolonias.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190586
* EBID: ID
* GEC: 0125968
* GND: 4115362-5
* JSTOR: neocolonialism
* MAG: 2777301445
* NKC: ph173956
* PSH: 8505

 |
| *Manis*Rango fósil: Paleoceno - Presente |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Folidotos |
| Familia: | Manidae |
| Xénero: | ***Manis***Linnaeus, 1758 |

 |
| Especie tipo |
| *Manis pentadactyla*Linnaeus, 1758 |
| Especies |
| Véxase o texto. |

***Manis*** é o xénero de pangolíns que inclúe a metade do pangolíns que existen no presente. Comprende tres sub-xéneros: *Manis*, *Paramanis* e *Uromanis*.

Características
---------------

O pangolín é un mamífero escamado dende a testa até a cola que come formigas. Habita en África e Asia. Mide de 30 a 100 cm, aínda que as femias, polo xera, son menores que os machos. Teñen unha testa alongada, ollos moi pequenos e non teñen dentes. O pangolín ten escamas duras con forma de tellas en todo o corpo agás o embigo, que se acomodan formando liñas. Para defenderse dos ataques dos depredadores, enrólanse, formando unha bola chea de puntas.
A fin de ser quen de cavar buratos, o pangolín ten catro membros curtos, grosos, fortee, e rematados en gadoupas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25397
* AAT: 300255516
* BNCF: 49904
* MAG: 2778269886

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 12999
* GBIF: 2437177
* iNaturalist: 43359
* ITIS: 584905
* MSW: 13900003
* NCBI: 9973
* Plazi: ID
* ZooBank: ID

 |
**Manohla Dargis**, nada en 1961 é a principal crítica cinematográfica de *The New York Times*, xunto con A.O. Scott. Foi anteriormente crítica principal para *Los Angeles Times*, editora e crítica da sección de cine na Weekly e crítica de cine en *The Village Voice*, onde comezou a súa carreira en 1987. Escribiu para diversas publicacións, entre as que se inclúen *Film Comment* e *Sight and Sound.* Escribiu a monografía sobre o filme de Curtis Hanson: *L.A. Confidential*, para o British Film Institute e ten unha entrada en American Movie Critics: An Anthology From the Silents Until Now, un libro editado por Phillip Lopate e publicado pola editorial Library of America. Dargis creceu no East Village de Manhattan e mostrou o seu temperán amor pola cinematografía a través da asistencia regular ó St. Mark’s Cinema e ó Theater 80. Está casada co restaurador Lou Amdur.

Notas
-----

1. ↑  "Film Critic Biography: Manohla Dargis". *The New York Times*.
2. ↑  \_\_\_\_«Manohla Dargis» (en inglés). USC.edu. Consultado o 8 de setembro de 3013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Manohla Dargis na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q441327
* WorldCat
* VIAF: 26758986
* BIBSYS: 15003311
* Europeana: ID
* GND: 1200513142
* IMDb: nm5335440
* ISNI: 0000 0000 4855 3705
* LCCN: no2003083676
* Metacritic: manohla-dargis
* NKC: mub2016912915
* NTA: 432470204
* Rotten Tomatoes: manohla-dargis
* SUDOC: 231923171

 |
Mapa de Martha's Vineyard. A illa ten forma aproximadamente triangular e ten unha lonxitude de aproximadamente 20,5 millas (33 quilómetros).
**Martha's Vineyard** é unha illa situada na costa sur de Cape Cod, ambas formando parte da rexión de Outer Lands.

Nome
----

Bartholomew Gosnold nomeou así a illa (que xa tiña nome indíxena) pola súa filla Martha. A miúdo chámase só *"the Vineyard"* (a viña).

Xeografía
---------

Cunha superficie terrestre de 231,75 km² (87,48 millas cadradas ), Martha's Vineyard é a 57ª illa máis grande dos Estados Unidos. Atópase no Estado estadounidense de Massachusetts, no condado de Dukes, que tamén inclúe Cuttyhunk e as outras illas Elizabeth, así como a illa de Nomans Land e de Chappaquiddick. 

### Coordenadas:

41°24′N 70°37′W

Sociolingüística
----------------

A adopción do concepto *comunidade de falantes* como foco de análise lingüística xurdiu na década de 1960, debido ao traballo pioneiro de William Labov, cuxos estudos sobre a variación lingüística na cidade de Nova York e a pequena vila de Martha's Vineyard sentaron as bases da sociolingüística como ciencia social. Os seus estudos demostraron que non só a clase e a profesión estaban claramente relacionadas coa variación lingüística dentro dunha comunidade de falantes (por exemplo, Martha's Vineyard), senón que as aspiracións socioeconómicas e a mobilidade tamén eran de grande importancia.

Galería
-------

* Grange Hall West TisburyGrange Hall  
 West Tisbury
* Faro de AquinnahFaro de Aquinnah
* Chappy Ferry EdgartownChappy Ferry  
 Edgartown

Notas
-----

1. ↑  "Bartholomew Gosnold, the Founding Grandfather of the 13 Colonies (and Namer of Cape Cod)". *New England Historical Society* (en inglés). 2015-06-24. Consultado o 2022-02-03.
2. ↑  "William Labov – Martha’s Vineyard – All About Linguistics" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 24 de xuño de 2022. Consultado o 2022-06-26.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Martha's Vineyard Modificar a ligazón no Wikidata*** |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49148
* WorldCat
* VIAF: 315522450
* BNF: 151085668
* EBID: ID
* FAST: 1243069
* GEC: 0442861
* GeoNames: 4943231
* GNIS: 617054
* LCCN: sh85081624
* MusicBrainz: ID
* OSM: 3957157
* SUDOC: 11464473X
* TGN: 7014010

 |
**Mariano Hoyas de la Cruz**, nado en Plasencia o 19 de setembro de 1970, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

Traxectoria
-----------

Iniciouse no fútbol no equipo da súa cidade natal e en 1990 pasa a formar parte do Deportivo B, no que xogou un ano. Na tempada 1991–92 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División nun encontro fronte ao Valencia CF no estadio de Mestalla na primeira xornada, rematando Mariano expulsado e o equipo coruñés derrotado (1–2). Esa mesma tempada xogou 25 partidos máis.

Nos dous anos seguintes perdeu progresivamente a titularidade no Deportivo, o que provocou o seu traspaso ao Celta de Vigo de cara á tempada 1994–95. No equipo de Balaídos fíxose cun oco no once titular e chegou a xogar 36 partidos na súa primeira tempada no club.

Na tempada 1996–97 foi contratado polo Mérida UD, equipo de Segunda División co que ascendería ao remate desa primeira campaña. Neste club permaneceu até 2000, xogando a tempada 1997–98 en Primeira División. De cara a tempada 2000–01 foi contratado polo Recreativo de Huelva, tamén de Segunda, coa mala sorte de sufrir unha grave lesión no segundo partido de Liga que o deixou practicamente en branco durante dous anos.

Na tempada 2002–03 xogou no FC Cartagena de Segunda División B, retirándose do fútbol ao remate desa campaña. Na actualidade é o encargado das categorías inferiores do UP Plasencia, labor que combina coa de axente FIFA.

Notas
-----

1. ↑  Ortiz, José María (15 de xullo de 2009). "Mariano Hoyas y Martínez Doblas, entre los agentes extremeños". Arquivado dende o orixinal o 09 de setembro de 2012. Consultado o 26 de decembro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Deportivo da Coruña – Tempada 1993–94 |
| --- |
| *Debut na Copa da UEFA* |
| 
* 1 Liaño
* 2 López Rekarte
* 3 Nando
* 4 Voro
* 5 Ribera
* 6 Đukić
* 7 Fran
* 8 Mauro Silva
* 9 Donato
* 10 Bebeto
* 11 Claudio
* 12 Elduayen
* 13 Manjarín
* 14 Alfredo
* 15 Pedro Riesco
* 16 Mariano
* 17 Canales
* 18 Marcos Vales
* 19 José Ramón
* 20 Paco Jémez
* 21 Serna
* 22 Aldana
* 23 Juanito
* 24 Kirov
* 25 Braulio
* 26 Viqueira
* Adestrador: Arsenio

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392690
* BDFutbol: 1900
* Transfermarkt: 253468

 |
A transmisión multicast prodúcese entre un equipo orixe e varios (non todos) os do resto da rede.
No mundo das redes de computadores, as transmisións **multicast** son as que se fan entre un equipo e un conxunto de equipos do resto da rede.

As transmisións multicast úsanse para enviar datos a grupos concretos de equipos da rede, tipicamente emisións de vídeo ou son, que ocupan un ancho de banda apreciable e que colapsaría a rede se fosen transmitidas en forma de broadcast. As emisións multicast chegan só aos equipos que pertencen ao grupo ao que vai dirixido a transmisión, coa particularidade de que é elección do equipo pertencer a algún grupo multicast ou non pertencer a ningún, a diferenza do broadcasting, no que as transmisións chegan a tódolos equipos da rede de maneira indiscriminada. En IP existe un grupo especial de enderezos (enderezos de clase D) usados para crear grupos multicast.

Notas
-----

1. 1 2  Gorry Fairhurst (10 de marzo de 2009). Electronics Research Group, ed. "Unicast" (en inglés). Consultado o 13 de febreiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Unicast
* Broadcast

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q899288
* LCCN: sh97007256
* MAG: 32295351

 |
**Mariano Pérez Retamar**, nado en Sevilla o 19 de agosto de 1919 e finado o 17 de outubro de 1997, foi un futbolista andaluz que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Fichou polo Celta de Vigo en xullo de 1945 procedente do Racing de Santander e despois de xogar noutros equipos de Primeira División. Debutou en competición oficial no primeiro encontro o 23 de setembro, nunha tempada na que foi o terceiro xogador máis utilizado, anotando 9 tantos pese a xogar como extremo.

Nas catro tempadas que militou no Celta formou parte do equipo que na tempada 1947/48 logrou o cuarto posto no campionato ligueiro e o subcampionato da Copa do Rei. O equipo loitou pola Liga ata as últimas xornadas, conseguindo importantes vitorias como 1-4 contra o Real Madrid.

Xogou o seu último encontro co Celta o 21 de abril de 1949 nos oitavos de final da Copa do Rei ante o RCD Espanyol. Despois fichou polo RCD Mallorca, máis tarde xogaría no Recreativo de Huelva e no Levante.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392935
* BDFutbol: 10491

 |
**Mapu Tangatatutai Taia**, nado o 28 de abril de 1939 en Oiretumu, na illa de Mauke, é un político das Illas Cook.

Traxectoria
-----------

Mapu traballou como mestre de escola ata a súa xubilación en 1996, desde 1986 é diácono da Igrexa Cristiá das Illas Cook en Oiratemu foi xuíz de paz de 1994 a 1999. Presentouse como candidato demócrata a deputado pola circunscrición de Mauke nas eleccións xerais de 1999, obtendo a acta e resultado elixido vicepresidente do Parlamento, chegando á presidencia en 2006. No ano 2008 recibiu o título de oficial da Orde do Imperio Británico polos seus servizos á comunidade e no sector público. Non se presentou ás eleccións de 2010, retirándose da política. Leva o título tradicional de *Kakemaunga Mataiapo* e é un *tuma korero* (narrador de historias tradicionais).

Notas
-----

1. ↑  "Cook Islanders Receive New Year Honours From Queen". Cook Islands Government. Arquivado dende o orixinal o 26 de decembro de 2009. Consultado o 2009-08–20.
2. ↑  "Already on the campaign trail". Cook Islands News. 2010-09-02. Arquivado dende o orixinal o 16 de xullo de 2011. Consultado o 2010-09-10.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil no Parlamento das Illas Cook.
* Vídeo de Mapu Taia narrando a lenda de Kupatoa (en maorí das Illas Cook con subtítulos en inglés)
Representación artística dunha Gemini B separándose do MOL.
**Manned Orbiting Laboratory**, coñecido abreviadamente como **MOL** e tamén como **KH-10** pola súa relación cos satélites de recoñecemento da NRO, foi un proxecto de estación espacial militar dos Estados Unidos da década dos anos 1960 que foi cancelado en 1969. MOL foi un proxecto da Forza Aérea dos Estados Unidos ideado tras o fracaso do proxecto de avión espacial Dynasoar.

A atmosfera da estación estaría composta por helio e osíxeno. A estación sería lanzada como un todo cunha nave Gemini B acoplada e tripulada, coa vantaxe de que non sería necesario un acoplamento espacial no caso de terse lanzado por separado. Os astronautas usarían a Gemini para o regreso a terra. Os experimentos que terían sido levados a cabo desde a estación incluían recoñecemento óptico da Terra usando telescopios apuntando a terra e radar, intercepción e inspección de satélites e en xeral que utilidade práctica podería ter unha estación espacial tripulada.

Despois de cancelarse o proxecto, algúns dos seus elementos de recoñecemento foron reutilizados nos satélites espías da serie KH, e os experimentos da tripulación foron realizados na estación espacial Skylab.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2011). "MOL" (en inglés). Consultado o 25 de febreiro de 2015.
2. ↑  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "KH-10 Dorian / MOL" (en inglés). Consultado o 9 de agosto de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Manned Orbiting Laboratory*** |

### Outros artigos

* KH-1
* KH-2
* KH-3
* KH-4
* KH-5
* KH-6
* KH-7
* KH-8
* KH-11
* Skylab
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Man Negra.
A **Mano Negra** foi unha presunta "*organización anarquista secreta e violenta*" que actuou en Andalucía a finais do século XIX, á que se atribuíron asasinatos, incendios de colleitas e edificios.

Historia
--------

Aínda que os grupos anarquistas locais e a Federación de Traballadores da Rexión Española afirmaban que non tiñan nada que ver con dita organización, as forzas de seguridade, premidas polos terratenentes, levaron a cabo unha dura represión baseándose en catro crimes cometidos a finais de 1882 e os primeiros meses de 1883. O resultado foron quince campesiños detidos en San José del Valle (Cádiz), dos que sete foron executados na Praza do Mercado de Xerez da Fronteira o 14 de xuño de 1884. Foron Pedro Corbacho Lagos, Francisco Corbacho Lagos, Bartolomé Gago de los Santos, Manuel Gago de los Santos, Cristóbal Fernández Torrejón, José León Ortega i Gregorio Sánchez Novoa. Outros dezaoito procesados foron condenados a 17 anos de prisión.  
O suceso foi cuberto por Leopoldo Alas "Clarín" para o xornal local *El Día*, que tamén comentou a situación dos campesiños andaluces.

Non está claro se a *Mano Negra* existiu ou se foi un invento a modo de operación de bandeira falsa ou de imputación inxustificada do goberno de Sagasta para aplacar as revoltas nos campos do sur de España, como xa insinuou Vicente Blasco Ibáñez en *La Bodega*, a súa novela sociolóxica, en 1905.

Actualmente séguese revisando o caso, sobre todo por parte de colectivos, historiadores e xornalistas:

> 
> 
> Ese interés abrumador por imputar a los anarquistas cualquier crimen con el fin de deteriorar la imagen del colectivo ha sido una constante en la historia de este país y de cualquier país.
> Juan Madrid, historiador e xornalista, en referencia á Mano Negra.
>

Notas
-----

1. ↑  *La bodega*
2. ↑  "*Diario bahía de Cádiz*". Arquivado dende o orixinal o 19 de decembro de 2006. Consultado o 10 de decembro de 2007.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ramon Ruix Berdejo: *La Mano Negra* (2006), Ekos Editores, Madrid

### Ligazóns externas

* A lenda da Mano Negra (en castelán)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mano Negra*** |
**Martha Isabel Peralta Epieyú**, nada en Monguí, La Guajira o 11 de novembro de 1988, é unha avogada colombiana, especialista en dereito ambiental e líder indíxena do pobo wayuu pertencente ao clan Epinayú Epieyú. É presidenta do partido político Movemento Alternativo Indíxena e Social (MAIS). Peralta foi elixida ao senado da república de Colombia nas eleccións lexislativas de 2022 dentro da coalición do Pacto Histórico.

Traxectoria
-----------

Peralta naceu no correxemento de Monguí en La Guajira, preto da capital Riohacha. Estudou no internado indíxena San Antonio de Aremasain.

Estudou dereito na Universidade Externado de Colombia, e cursou unha mestría en goberno e políticas públicas con especialización en dereito ambiental na Universidade do Rosario. Durante o seu período de estudos acompañou á Organización Nacional Indíxena de Colombia (Onic) en varios proxectos.

En 2015 vinculouse ao movemento MAIS como asesora xurídica para máis tarde participar na escola de formación política de devendito partido. Ademais foi asesora da ONIC perante a Axencia Nacional de Terras. No ano 2017 foi nomeada directora nacional do seu movemento.

En agosto de 2021 Martha Peralta contraeu matrimonio con Manuel Julián Molina, en Aritaure de La Guajira.

Notas
-----

1. ↑  congresovisible.uniandes.edu.co (ed.). "Perfil de Martha Peralta Epieyú na web do Congreso de Colombia". Consultado o 5 de abril de 2023.
2. 1 2 3  MAIS (ed.). "Páxina oficial de MAIS". Consultado o 5 de abril de 2023.
3. ↑  "Gustavo Bolívar encabeza lista al Senado del Pacto Histórico". *W Radio*. 13 de decembro de 2021.
4. 1 2 3  "Peralta y Quilcué: las senadoras indígenas que abren camino en el congreso". *La Silla Vacía*. 2022.
5. ↑  "En la Guajira: El matrimonio wayuu de Martha Peralta Epieyú presidenta nacional de Mais". 6 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobo wayuu
* Movemento Alternativo Indíxena e Social

* Portal:Muller
* Portal:Colombia
* Portal:Pobos indíxenas de América
Procesión en Santiago de Compostela o Martes Santo.
O **Martes Santo** é o terceiro dos días da Semana Santa, cuxo comezo ten lugar o Domingo de Ramos, e que conforme se vai achegando os días dos principais cultos (Xoves e Venres Santo) segue a súa reflexión acerca de diversas pasaxes da Paixón, Morte e Resurrección de Xesús de Nazaret.

Liturxia
--------

No Evanxeo do Martes Santo, Xesús anticipa aos seus discípulos a traizón de Xudas e as negacións de San Pedro. O texto é de San Xoán: 

> 
> 
> Naquel tempo, Xesús, profundamente, dixo:  
>  -«Asegúrovos que un de vós vaime a entregar».  
>  Os discípulos miráronse uns a outros perplexos, por non saber de quen o dicía. Un deles, o que Xesús tanto amaba, estaba reclinado á mesa xunto ao seu peito. Simón Pedro fíxolle acenos para que pescudase por quen o dicía. Entón el, apoiándose no peito de Xesús, preguntoulle:  
>  -«Señor, quen é?».  
>  Contestoulle Xesús:  
>  -«Aquel a quen eu lle dea este anaco de pan untado».  
>  E untando o pan, deullo a Xudas, fillo de Simón o Iscariote. Detrás do pan, entrou nel Satanás. Entón Jesús díxolle:  
>  -«O que tes que facer faino deseguido».  
>  Ningún dos comensais entendeu a que se refería. Como Xudas gardaba a bolsa, algúns supoñían que Xesús encargáballe comprar o necesario para a festa ou dar algo aos pobres. Xudas, despois de tomar o pan, saíu inmediatamente. Era de noite. Cando saíu, dixo Xesús:  
>  -«Agora é glorificado o Fillo do home, e Deus é glorificado nel. Se Deus é glorificado nel, tamén Deus glorificarano en si mesmo: glorificarano pronto. Fillos meus, quédame pouco de estar convosco. Buscarédesme, pero o que dixen aos xudeus dígovolo agora a vós: Onde eu vou, vós non podedes ir».  
>  Simón Pedro díxolle:  
>  -«Señor, onde vas?»  
>  Xesús respondeulle:  
>  -«Onde eu vou non me podes acompañar agora, acompañarasme máis tarde».  
>  Pedro replicou:  
>  -«Señor, por que non podo acompañarte agora? Darei a miña vida por ti».  
>  Xesús contestoulle:  
>  -«Con que darás a túa vida por min? Asegúroche que non cantará o galo antes que me negaras tres veces».
>  Xoán 13, 21-33 36-38
>

Celebracións
------------

* En Ferrol son dúas procesións as que percorren as rúas o Martes Santo. A Confraría da Soidade sae coa procesión do Cristo da Boa Morte polo barrio do Ferrol Vello. No barrio da Madalena, á noitiña, pódese contemplar a procesión de Xesús Atado á Columna, o Cristo do Socorro e a Santísima Virxe da Esperanza.
* En Viveiro procesiona o Viacrucis Procesional de mulleres, no que as mulleres realizan as catorce estacións de penitencia. O día seguinte ten lugar o de homes.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Martes Santo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
 Días da Semana Santa |
| --- |
| Venres de Dores  ·  Sábado de Paixón  ·  Domingo de Ramos  ·  Luns Santo  ·  Martes Santo  ·  Mércores Santo  ·  Xoves Santo  ·  Venres Santo  ·  Sábado Santo  ·  Domingo de Pascua  ·  Luns de Pascua  ·  Martes de Pascua |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2395135
* Orthodox Encyclopedia: 150085

 |
**Martha and the Vandellas** foi un girl group formado pola Motown nos anos 60. Martha Reeves, Annette Beard, Gloria Williamson e Rosalind Ashford fundaron un grupo chamado **The Del-Phis** en 1960, posteriormente lanzando un disco con pouco éxito co nome **The Vels**. Reeves, entón secretaria na Motown, foi chamada en para gravar despois de que Mary Welss non aparecese para a sesión do estudio. "I'll Have to Let Him Go" converteuse no primeiro sinxelo de Martha and the Vandellas.

O seu seguinte sinxelo, "Come and Get These Memories", foi un grande éxito, ao que seguiu "(Love Is Like a) Heat Wave" e "Quicksand". "Dancing in the Street" (1964) converteuse entón no maior éxito do grupo. Despois de cambios na formación, as Vandellas deixaron a Motown e acabaron por se separar en 1972.

Martha Reeves continuou a traballar como artista en solitario, mais nin ela nin ningunha das outras integrantes conseguiu acadar o éxito que tiveron nos seus días de gloria. Na década de 1990, Reeves volveu cantar de novo coas Vandellas, con dous grupos de forma alternada: un formado polas integrantes orixinais (Ashford e Beard) e outro polas súas irmás Lois e Delphine.

Discografía
-----------

* *Come and Get These Memories* (1963)
* *Heat Wave* (1963)
* *Martha & the Vandellas Greatest Hits* (1964)
* *Dance Party* (1964)
* *Watchout!* (1966)
* *Martha & the Vandellas Live!* (1967)
* *Ridin' High* (1967)
* *Sugar 'n' Spice* (1969)
* *Natural Resources* (1970)
* *Black Magic* (1972)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Rock & Roll Hall of Fame page on Martha and the Vandellas Arquivado 26 de setembro de 2011 en Wayback Machine.
* 'Martha and the Vandellas' Vocal Group Hall of Fame Page
* History of Rock page on Martha and the Vandellas
* The Original Vandellas (Rosalind Ashford-Holmes & Annette Beard-Helton) page
* Martha and the Vandellas History, Charts and Songs Arquivado 09 de setembro de 2011 en Wayback Machine.
* Martha & The Vandellas at Doo Wop Heaven
* *Martha & The Vandellas* bio on the *Soulwalking U.K.* website.

* Portal:Música
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1326522
* WorldCat
* VIAF: 125625442
* AllMusic: mn0000372202
* BIBSYS: 8031451
* BNF: 139048725
* Discogs: 292376
* EBID: ID
* ISNI: 0000 0001 1945 262X
* LCCN: no92002595
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 68902

 |
De xeito xenérico, un **multifractal** é un conxunto formado por unha xerarquía de subconxuntos (variedades), cada un deles de carácter fractal (variedades fractais). Polo xeral, considérase que o multifractal é unha variedade topolóxica, xeralmente métrica.

Un sistema multifractal é unha xeneralización dun sistema fractal no cal un só expoñente (a dimensión fractal) non é abondo para describir a súa dinámica, senón que fai falla un espectro continuo de expoñentes (o chamado espectro de singularidade).

Nun sistema multifractal {\displaystyle s}, o comportamento arredor de calquera punto descríbese por unha lei de potencias local:

{\displaystyle s({\vec {x}}+{\vec {a}})-s({\vec {x}})\sim a^{h({\vec {x}})}}

O expoñente {\displaystyle h({\vec {x}})} denomínase expoñente da singularidade, pois describe o grao local da singularidade ou regularidade arredor do punto {\displaystyle {\vec {x}}}.

Calquera reunión de conxuntos fractais por si soa non pode considerarse un multifractal; para iso é necesario que estean coordinados de certo xeito. Como norma xeral, esíxese que o espectro de singularidade sexa unha curva convexa. O obxectivo é garantir que o conxunto, e cada unha dos seus partes sexa invariante baixo transformacións de cambio de escala.

O interese polos multifractais nace do estudo das propiedades dos fluídos turbulentos con alto Número de Reynolds. Estes son os chamados fluídos en réxime de Turbulencia Completamente Desenvolvida. Neses caso, a elevada turbulencia do fluído fai que a súa estrutura abandone todas as simetrías afíns propias do réxime laminar. A calquera escala á que se analice o fluído, atoparase que os graos de liberdade non resoltos non son pequenas variacións ou flutuacións sobre o réxime de maior escala, senón que teñen amplitudes considerables, ata o punto de que a dirección da corrente está complemente indeterminada, aínda que se coñeza a dirección na grande escala.



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2629238
* MAG: 133905733

 |
**María Isabel Lorenzo**, coñecida como **Maribel Lorenzo**, nada en Vigo na primavera de 1946 e finada o 22 de abril de 1981, foi unha xogadora de baloncesto galega.

Traxectoria
-----------

Con 1,85 m de altura e de posición pivote, comezou a xogar ao baloncesto no colexio das Carmelitas de Vigo. Con 18 anos pasou ao Estudantes, en 1965, club co que conseguiu o ascenso a Primeira división ese ano e disputou xa a primeira temporada na primeira división en 1965-1966. A partir de 1969 o club pasou a chamarse Celta de Vigo, no que seguiu a xogar. Na tempada 1972-73 acadou o equipo vigués a terceira praza na Liga, e na temporada seguinte, 1973-74, o subcampionato, por detrás do Ignis Mataró. O subcampionato valeulle para participar na temporada seguinte na Copa Ronchetti, o primeiro torneo internacional de clubs de Lorenzo.

Despois de dúas temporadas conseguindo o terceiro posto da liga, na 1976-77 Lorenzo conseguiu a súa primeira Liga co Celta de Vigo, que se converteu tamén no segundo conxunto galego en obtela. Repite Lorenzo de novo o máximo título na tempada 1978-79, que ademais foi o ano da súa despedida.

Nos torneos internacionais de baloncesto de equipos, Lorenzo chegou co Celta de Vigo a oitavos na Copa Ronchetti de 1975, 1976, 1977 e 1979. Na Copa de Europa de 1980 tamén caeu o Celta de Vigo en oitavos contra o Universitario de Clermont francés.

Coa selección española de baloncesto chegou a disputar 35 partidos internacionais, entre eles dous Campionatos de Europa, en 1974 e 1976. No Eurobasket Feminino de 1974, disputado en Italia, a selección española disputou seis partidos, dos que só venceu a Dinamarca, e onde Lorenzo converteu 39 puntos. En troques, no Eurobasket Feminino de 1976, celebrado en Francia, a selección española obtivo tres vitorias na fase clasificatoria e unha vitoria e dúas derrotas na fase final, ademais de dúas vitorias na liguiña polos postos finais. Porén Lorenzo apenas xogou e só converteu un tanto contra os Países Baixos.

Ao retirarse da elite deportiva logo de 14 tempadas en Primeira división, continuou xogando, neste caso no Círculo Mercantil de Vigo.

Vida persoal
------------

Finou na Residencia Almirante Vierna tras sufrir unha trombose nun adestramento.

Notas
-----

1. ↑  "La jugadora internacional". *El País* (en castelán). 23-4-1981. Consultado o 7-11-2017.
2. ↑  "Maribel Lorenzo, gravísima" *ABC*, 22-4-1981 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fame Celeste *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26838283
* FIBA: 68499

 |
**Marcelino Gómez Arias**, nado en Armeirín (Presno, Castropol) o 5 de setembro de 1880 e finado en Crecente o 13 de marzo de 1924, foi un xornalista e político republicano de orixe asturiana.

Traxectoria
-----------

Sendo mozo emigra a América dende o porto de Vigo, pasando antes por Angudes (Crecente), onde residía o seu irmán Segundo. Participou na Revolución Uruguaia de 1904. En outubro de 1905 regresa a Galicia e desde Angudes organiza o que sería a Partida de Crecente con mozos de Angudes, Rebordechán, Valongo, Cortegada e Trado, para a revolta republicana. A partida chegou a Bande o 27 de outubro, pero ante o fracaso do plan no Estado, vense obrigados a fuxir a Portugal. Marcelino marcha de novo a América. Instálase en Tandil onde participa na creación do Partido Republicano Español na Argentina e funda o periódico *La España Moderna*. Coa intención de regresar a España, instálase en Portugal onde volve editar *La España Moderna* e despois *El Clamor Español*. Participou na Revolución Republicana Portuguesa de 1910. Instalado en Angudes, estableceu a granxa modelo Tierra Libre. Abandeirou a loita contra o caciquismo, contra os foros e contra o imposto de consumos no partido xudicial da Cañiza. Editou os periódicos *Tierra Libre* e *El Amigo del Pueblo* e foi correspondente de *La Libertad*.

Foi presidente da Sociedad Española de Artistas Notables; e fundador, xunto cos máis destacados personaxes da cultura española, da Liga para a Defensa dos Dereitos do Home; é autor de múltiples obras e artigos, impulsor da unidade dos republicanos españois, e unha loita diaria sen cuartel a prol da República, os dereitos dos agrarios e contra do caciquismo. O seu pasamento chegou cando aínda non cumprira os 44 anos, despois dunha persecución sen límite polo caciquismo.

Obras
-----

* *Revolución uruguaya de 1904: sus operaciones en el sud*. Bos Aires, Establecimiento La Leonesa, 1905.
* *Entre obreros: diálogo sociológico*. Madrid, Biblioteca de La España Moderna, 1910.
* *La huelga*. Madrid, Biblioteca de La España Moderna, 1910.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ramos Rodríguez, Perfecto (2009). "Marcelino Gómez Arias (1880-1924): Unha loita pola República e o agrarismo entre América, Portugal e Galicia" (PDF). *Estudos Migratorios* (CCG) **II** (2): 135–162.

### Ligazóns externas

* O adiantado que berrou República en solitario*Xornal de Galicia,* 6 de marzo de 2011. Arquivado dende o orixinalArquivado 10 de marzo de 2011 en Wayback Machine. o 16 de agosto de 2013.
* A súa obra *Revolución uruguaya de 1904*
* Recensión de Marcelino Gómez por Perfecto Ramos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392879
* WorldCat
* VIAF: 310652585
* BNE: XX5466070
* LCCN: n2016001999
* PTBNP: 1573888

 |
**Maribolheras precárias**, abreviado ás veces como **MBP**, é un grupo activista "queer" coruñés. Os seus compoñentes pretenden un xeito de entender a militancia dentro dos movementos antiglobalización, alternativos e de esquerda que defende que a reivindicación non impide o divertimento. Ademais de celebrar actos antimilitaristas e de liberación homosexual, organizan tamén os chamados *maripicnics* e Maribingos.

Historia e características
--------------------------

Este colectivo forma unha rede intermitente nas súas actividades, activa e múltipla. No grupo coinciden performers, escultoras, DJs, oleiras, fotógrafas, deseñadoras e activistas que denuncian a homofobia, o monopolio do heterosexismo e a precariedade de maneira directa, festiva e radical, buscando un estilo de vida alternativo e espazos propios para o seu desenvolvemento.

En contraposición co movemento LGTB (gais, lesbianas, transexuais e bisexuais), non son un colectivo formalizado nin un grupo de presión, senón que buscan a intervención a través da arte e a sociedade, ó xeito dos inicios do ACT UP. A pesar de que omiten a vía da política oficial (incluíndo redes estatais de colectivos gais, de igualdade ou de política social), en cambio, si pode considerarse que teñen unha actuación política no sentido de que promoven unha denuncia da homofobia, defenden unicamente como lexítima a supervivencia individual e social e reivindican a diversidade.

Publicacións
------------

* *As + perralheiras* é unha publicación gratuíta trimestral, que leva editados do número 0 ó 4[*cando?*].

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog
Höbelt, Lothar (2016). *Von Nördlingen bis Jankau : kaiserliche Strategie und Kriegführung 1634-1645*. Wien. ISBN 978-3-902551-73-3. OCLC 986428098. 
**Matthias Gallas**, nado en Trento o 17 de outubro de 1588, e finado en Viena o 25 de abril de 1647, foi un xeneral austríaco que participou do bando católico durante a Guerra dos Trinta Anos. Foi tenente de Wallenstein e posteriormente o seu sucesor á fronte das tropas imperiais, sendo a súa acción máis destacada a Batalla de Nördlingen en 1634. 

Na segunda metade da guerra, a carreira de Gallas despegou baixo o mandato do emperador Fernando III. moi cambiante. Despois do grande éxito na Batalla de Nördlingen, que provocou temporalmente a disolución do exército sueco, e a posterior conquista de Renania, moitas campañas terminaron en decepción ou mesmo coa perda de unidades do exército enteiro, o que lle valeu o mandato despectivo. "Heerverderber". En parte as derrotas non se deben a epidemias desenfreadas e ás condicións meteorolóxicas extremas, en parte Gallas contribuíu significativamente ás derrotas pola súa obediencia aos plans impracticables da corte e pola súa excesiva cautela e crecente pasividade. Na literatura máis antiga, Gallas e o seu modo de vida persoal adoitan ser responsables de derrotas e fracasos e faise referencia á súa borracheira ou á suposta falta de educación e competencia. A literatura máis recente sobre o curso da guerra no período posterior á Paz de Praga, cando houbo moitos fracasos militares, abstense de facer declaracións críticas sobre a persoa de Galla. En cambio, subliñase que os dereitos de codeterminación dos estados imperiais establecidos na Paz de Praga no que respecta ao financiamento, subministración e aloxamento dunha unidade do exército dificultaron moito que o respectivo comandante do exército manteña unha unidade do exército de forma permanente. unha campaña e sobre todo durante o inverno.

Notas
-----

1. ↑  Höbelt, Lothar (2016). *Von Nördlingen bis Jankau : kaiserliche Strategie und Kriegführung 1634-1645*. Wien. ISBN 978-3-902551-73-3. OCLC 986428098.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q553849
* WorldCat
* VIAF: 40170039
* BNF: 15562485r
* CERL: cnp00394838
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118537288
* EBID: ID
* FAST: 1671000
* GEC: 0028798
* GND: 118537288
* ISNI: 0000 0000 7991 9407
* LCCN: nb2007008091
* NKC: jx20080327003
* SUDOC: 087672936
* Treccani: gallas-matthias-conte-di-campo-duca-di-lucera

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Memorial dedicado aos mártires de Arad en Komárno (Eslovaquia)Os **mártires de Arad** foron os 13 xenerais húngaros do exército revolucionario de Lajos Kossuth executados o 6 de outubro de 1849 na cidade de Arad en Transilvania, actualmente pertencente a Romanía, despois que as tropas do Imperio Austríaco e o Ruso esmagaran a Revolución Húngara (1848-1849) restablecendo o goberno dos Habsburgo na zona.

Antecedentes
------------

Nun discurso pronunciado o 3 de marzo de 1848, pouco despois que chegaran ao país noticias sobre a revolución en París, Lajos Kossuth demandou un goberno parlamentario para Hungría e un goberno constitucional para o resto do Imperio. O movemento revolucionario comezou o 15 de marzo de 1848 e despois dunha exitosa campaña na primavera de 1849 declarou a independencia de Hungría o 19 de abril de 1849, en maio as forzas revolucionarias controlaban todo o país agás Buda, á que logo dun asedio de tres semanas conseguiron conquistar. Con todo as esperanzas dunha vitoria definitiva víronse frustradas pola intervención de Rusia e Kossuth tivo que dimitir o 11 de agosto de 1849 en favor de Artúr Görgey, pensando que era o único xeneral capaz de salvar Hungría. Pero o 13 de agosto Görgey capitulou en Világos aos rusos. Julius Jacob von Haynau, gobernador de Hungría ordenou a execución de treces líderes militares do exército húngaro en Arad e do primeiro ministro, conde Lajos Batthyány en Pest. Eses treces xenerais recibiron a consideración de mártires e heroes nacionais tras a independencia de Hungría en 1918 por promoveren as ideas da liberdade e a independencia do pobo húngaro

Xenerais
--------

1. Arisztid Dessewffy (1802 – 1849)
2. Ernő Kiss (1799 – 1849)
3. Ernő Poeltenberg (1814- 1849)
4. György Lahner (1795 – 1849)
5. Ignác Török (1795 – 1849)
6. János Damjanich (1804 – 1849)
7. József Nagysándor (1804 - 1849)
8. József Schweidel (1796- 1849)
9. Károly Knezić (1808- 1849)
10. Károly Leiningen-Westerburg (1819- 1849)
11. Károly Vécsey (1807- 1849)
12. Lajos Aulich (1793 – 1849)
13. Vilmos Lázár (1815- 1849)
**Mario Benito Nicolás González Zaera**, nado en Sarria o 17 de decembro de 1900 e finado no mesmo concello o 3 de outubro de 1980, foi un falanxista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Dimas González García, comerciante de Matilla de los Caños (Valladolid), que casou en Sarria con Ascensión Zaera Vázquez. Propietario do Laboratorio de especialidades farmacéuticas Kober en Sarria, foi impulsor de Falange Española en 1933. En 1935 foi nomeado Xefe Provincial de Falange de Lugo, aínda que só do sur da provincia, pois debido aos conflitos internos, Manuel Hedilla dividiu en dous sectores a provincia, adxudicando o norte a José Viador Traseira. O 18 de agosto de 1936 foi nomeado xefe territorial de Falange Española de Galicia. Asociado con Manuel Saco Rivera, realizou unha actividade abusiva no ámbito económico (subscricións que non foron entregadas ás oficinas recadadoras da Subscrición Patriótica e detraemento de importantes cantidades de diñeiro da tesourería de Falange) e extorsións, violencia física e asasinatos tamén contra autoridades militares e relixiosas.

Foi xulgado xunto a Eduardo Gómez Rodríguez, coñecido por Requejo, xefe comarcal de FE-JONS de Sarria. Foi cesado como xefe territorial de Galicia, sendo nomeando Delegado da Xunta de mando para as Illas Canarias durante un mes, transcorrido o cal foi trasladado a Salamanca como encargado de recruta e propaganda. En 1937 xunto con Manuel Hedilla e outros falanxistas que non querían acatar o Decreto de unificación, foi arrestado, acusado de traizón contra Franco e xulgado en consello de guerra con Eduardo Gómez e Luis López López, ex xefe local de Falange de Paradela, na causa 1/38, acusados de actividade conspiradora contra Franco, co obxectivo de minar a autoridade deste e atentar contra a súa persoa para conseguir a hexemonía de Hedilla. Foron condenados a morte, pero as sentenzas foron conmutadas polas de reclusión a perpetuidade. Permaneceu pouco máis de dous anos encarcerado cumprindo a sentenza, pois Franco concedeulle o indulto polo primeiro aniversario da vitoria, en abril de 1940. Foi axente executivo do Concello de Madrid dende 1959, e en 1967 foi procesado por malversación de fondos municipais por uns dez millóns de pesetas; González Zaera depositou duascentas mil pesetas en concepto de fianza, pero non se presentou ao Xulgado cando tiña obriga de facelo, por iso a Audiencia Provincial de Madrid oficiou unha providencia de busca e captura á Dirección Xeral de Seguridade en novembro de 1970.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-4-1940, p. 1.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-11-1970, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Souto Blanco, María Jesús (1999). Do Castro, ed. *Los apoyos al régimen franquista en la provincia de Lugo (1936-1940). La corrupción y la lucha por el poder*. Sada. pp. 108–117. ISBN 84-7492-944-X.

### Ligazóns externas

* "Cobiza de lobos. A falange en Lugo" María Jesús Souto Blanco in *I Congreso da Memoria. A represión franquista en Galicia*.
Mapa do mundo que mostra a densidade de poboación
 Mapa NUTS 3  da densidade de poboación na UE
Exemplo de mapa coroplético representando datos demográficos das subdivisións administrativas de Australia.
Paleta de tonalidades dunha mesma gama de cor, axeitada para representar cartográficamente unha única variábel.
Un dos primeiros mapas coropléticos, creado por Charles DupinUn **mapa coroplético** ou **mapa de coropletas,** do inglés ***choropleth map***, e este do grego χώρο (área, rexión) e πλήθος (multitude), é un mapa temático no que as áreas están coloreadas ou representadas con diferentes esquemas que resaltan os resultados dos cálculos estatísticos realizados nelas. Os mapas coropléticos úsanse por exemplo para amosar a densidade de poboación ou a distribución da renda per cápita nun mapa. Son un exemplo da visualización dos datos e da aplicación de falsa cor. Un tipo particular de mapas vinculados aos coropléticos, ou que directamente son unha versión deste, son os cartogramas.

Orixe e descrición
------------------

O primeiro mapa "mapa coropleth", coñecido foi creado en 1826 polo barón Pierre Charles Dupin, que mostra a dispoñibilidade de educación básica en Francia por departamentos  En Francia producíronse máis *"cartes teintées"* ("mapas de cores") para visualizar outras "estatísticas morais" sobre educación, enfermidades, criminalidade e condicións de vida. Os mapas Choropleth gañaron popularidade rapidamente en varios países debido á dispoñibilidade crecente de datos demográficos compilados a partir dos censos nacionais, comezando cunha serie de mapas coropléticos publicados nos informes oficiais do Censo de Irlanda de 1841. Cando a cromolitografía estivo amplamente dispoñíbel despois de 1850, a cor engadíase cada vez máis aos mapas de coropletas. 

O termo foi introducido máis dun século despois da aparición dos mapas, en 1938, polo xeógrafo John Kirtland Wright en *Problems in Population Mapping*. Pasou a ser de uso común entre os cartógrafos nos anos corenta. Tamén en 1938, Glenn Trewartha volveunos introducir como "mapas de proporcións", pero este termo non sobreviviu. 

Os mapas coropléticos baséanse en datos estatísticos agregados en áreas ou rexións predeterminadas, a diferenza dos mapas de isoclina, nos que cada rexión se define como unha función do perfil de datos.

Notas
-----

1. ↑  "NUTS mapas".
2. ↑  Michael Friendly (2008). "Milestones in the history of thematic cartography, statistical graphics, and data visualization" Arquivado 26 de setembro de 2018 en Wayback Machine..

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mapa coroplético Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Slocum, T. et al. (2009) Thematic Cartography and Geovisualization. 3rd edition, USA - Prentice Hall Series in Geographic Information Science.
* Robinson, A.H. et al. (1995) Elements of Cartography. 6th ed. John Wiley & Sons.

### Outros artigos

* Cartogramas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q261468
* GND: 4414464-7
* MAG: 111349238

 |
**Más Madrid** é unha plataforma política madrileña de esquerdas impulsada pola actual alcaldesa da cidade Manuela Carmena.

Historia
--------

En setembro de 2018 a alcaldesa de Madrid Manuela Carmena anunciou as súas intenciones de presentarse á relección nas eleccións municipais de 2019 cunha nova plataforma política, diferente a de Ahora Madrid, o partido político "instrumental" co cal cocorrera ás eleccións de 2015.​ A mediados de novembro, os concelleiros de Ahora Madrid con militancia en Podemos Rita Maestre, José Manuel Calvo, Jorge García Castaño, Marta Gómez, Esther Gómez e Paco Pérez anunciaron que non participarían nas primarias de Podemos e manifestaron a súa intención de presentarse ás primarias da plataforma de Manuela Carmena, o que causou a súa suspensión cautelar de militancia no partido.

O 22 de novembro de 2018 a plataforma de Carmena presentouse formalmente, co nome definitivo de "Más Madrid". Nesta presentación anunciouse que a campaña electoral da plataforma financiarase con "microcréditos" e que na candidatura non habería "cuotas" para partidos.​ En xaneiro de 2019, Íñigo Errejón, até entón primeiro de lista oficioso de Podemos nas eleccións autonómicas de 2019, anunciou nunha carta conxunta con Manuela Carmena a súa intención de presentarse como candidato para esas eleccións dentro da plataforma de Más Madrid, anunciándose na propia carta a intención de celebrar de primarias en febreiro. O anuncio xerou unha grave crise en Podemos; o secretario xeral do partido Pablo Iglesias Turrión desautorizou a iniciativa de Íñigo Errejón cunha carta, na que declarou que consideraba a iniciativa do seu excandidato como allea á ruta marcada polos inscritos do partido. Esta crise causou a dimisión de Íñigo Errejón como deputado e de Ramón Espinar como secretario xeral de Podemos na Comunidade de Madrid.

Notasas
-------

1. ↑  Carmen Macías (17 de xaneiro de 2019). «Más Madrid: las claves de una nueva formación que hace tambalear la unidad de Podemos». 20 Minutos.
2. ↑  SD (18 de xaneiro de 2019). «Qué es Más Madrid, la plataforma de Carmena repleta de 'fugas' de Podemos». El Confidencial.
3. ↑  Rivas, Tatiana G.; Domingo, Marta R. (19 de decembro de 2018). «Errejón se arrima a Carmena en plena crisis con Podemos». ABC.
4. ↑  Rodríguez Pina, Gloria (22 de novembro de 2018). «Carmena presenta Más Madrid, la plataforma con la que concurrirá a las elecciones». El País.
5. ↑  «Errejón se presentará a las elecciones autonómicas con las siglas de Carmena, no con las de Podemos». RTVE.
6. ↑  Rodríguez, Miguel Ángel (17 de xaneiro de 2019). «Iglesias y Errejón rompen en vísperas electorales.». El Periódico.
7. ↑  «Errejón dimite como diputado de Podemos pero avisa: "No abandono el partido que fundé"». RTVE.
8. ↑  «Podemos adelanta la reunión del Consejo Ciudadano tras las crisis de Errejón y Espinar». El Periódico.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Más Madrid Modificar a ligazón no Wikidata*** |