recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **bulimia** é un trastorno alimentario consistente nun apetito esaxerado, cunha ansia compulsiva de comer grandes cantidades de comida, unida a unha sensación de que este tipo de alimentación é anormal. Aparece sensación de culpa e medo a non poder deter esas ansias imparábeis de comer xunto con temor á obesidade; estes episodios danse moitas veces en quen está a sufrir anorexia nerviosa, que alternan períodos de privación de alimentos con períodos de bulimia.
É unha enfermidade mental, xa que o temor a engordar e a falta de autocontrol sobre a alimentación, fai que os sentimentos e pensamentos determinen un estado anímico e mental que acaba en procesos depresivos.

Unha influencia moi importante son os medios de comunicación, especialmente a televisión, que venden a idea que estar delgado vai asociado á felicidade, éxito laboral, éxito nas relacións sociais, beleza, mocidade e a unha mellor calidade de vida.

Os enfermos de bulimia poden chegar a comer até 3 ou 4 quilos nunha soa comida, sen mastigalos apenas. Moitas veces, o acto compulsivo de comer vai seguido da indución do vómito. O ataque de fame dura unha hora e pódense inxerir 3.500 calorías durante unha comida. O tipo de comida preferida nestes casos son os hidratos de carbono, como os xeados, as conservas, as pastas e as bebidas edulcoradas.

Quen padece bulimia mais non anorexia nerviosa presenta un peso normal ou un sobrepeso lixeiro.É máis propenso a sufrila quen foi obeso na adolescencia. É característica a flutuación de peso con ganancias e perdas cíclicas. Nun terzo das mulleres pérdese a menstruación (amenorrea).

Os vómitos ocasionan alteracións no sangue: perda de potasio e alcalose metabólica debida ao uso de laxantes, que é habitual que se usen para contribuír a evitar o aumento de peso. Tamén se deteriora o esmalte dos dentes. Poden provocar pneumonías por aspiración do vómito ou alteracións gástricas, con dilatacións e mesmo rotura do esófago, así como alteracións no páncreas (pancreatite) e arritmias fatais e asistolia.

O mellor tratamento é a farmacoterapia e a psicoterapia, dentro dun programa de modificación da conduta.

Aparece unha tendencia ao suicidio que duplica á dos que padecen anorexia nerviosa.

Notas
-----

1. ↑  "¿Cuál es la diferencia entre anorexia y bulimia?".
2. ↑  Norman P. Spack *Medical Complications of Anorexia Nervosa and Bulimia* en Steven Wiley Emmett (ed.) *Theory and Treatment of Anorexia Nervosa and Bulimia: Biomedical, Sociocultural, and Psychological Perspectives*. Psychology Press, 1985, páxina 5

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bulimia nerviosa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q64513386
* BRE: 1888092
* EBID: ID
* JSTOR: bulimia-nervosa

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ICD-9: 307.5307.5
* ICD-10: F50.2
* MeSH: D052018
* MeSH: F03.400.250
* NCIt: C34440
* OMIM: 607499

 |
A **demanda agregada** representa a cantidade de bens e servizos que os habitantes, as empresas, as entidades públicas e o resto do mundo desexan e poden consumir do país para un determinado nivel de prezos. 
A curva de demanda agregada ten pendente negativa: se soben os prezos a xente comprará menos e se baixan comprará máis.

Outra xeito de ver a demanda agregada ten que ver co fluxo circular do ingreso e gasto; toda a produción dunha economía (Y), debe ter un destino, o cal está dado por: C,I,G,X,M. o ingreso xerado na economía é igual ao seu gasto (destino) quedando como segue:
Y=C+I+G+X-M=DA

Onde:
DA = Demanda agregada.
C = Demanda de consumo privado. 
I = Demanda de investimento.
G = Consumo público.
X = Exportacións.
M = Importacións.

Por outro lado, a demanda interna calcúlase da seguinte maneira:

DI = C + I + G

E a Demanda Final como: C+I+G+X

Cambios que desprazan a Demanda Agregada da súa curva orixinal:

1. unha política fiscal.- cando o goberno trata de influír sobre a economía mediante o gasto que realiza ou xa sexa mediante os impostos.
2. unha política monetaria.- a través da oferta monetaria ou das taxas de xuro, canto maior é a cantidade de diñeiro, maior será a demanda agregada; ou s aumenta a taxa de xuro diminúe a demanda agregada.
3. por factores internacionais como o tipo de cambio e do ingreso do exterior
4. por expectativas futuras no ingreso, na inflación ou nos beneficios.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1801078
* EBID: ID
* GND: 112620336X
* JSTOR: aggregate-demand-curve
* MAG: 203379541
* PSH: 1435

 |
A **autorregulación** é o proceso de control que todo ser vivo exerce sobre as súas funcións. É o resultado de mecanismos adaptativos internos que traballan para axustar (ou mitigar) os seus sistemas biolóxicos en resposta a determinados estímulos externos.

Realízase mediante unha serie de reaccións químicas que se producen en diferentes órganos (ou orgánulos, no caso dos unicelulares) e que lle permiten ao ser vivo adaptarse e relacionarse co medio que o rodea, tanto no que respecta ao ambiente físico como ao resto de seres vivos que habitan con el. Grazas a iso, o individuo pode buscar os seus alimentos, defenderse dos seus inimigos, buscar outros individuos de sexo oposto (no caso da reprodución sexual), adaptarse ás variacións do medio (e mesmo migrar a outras zonas máis apropiadas durante as estacións desfavorábeis) e, en fin, permanecer con vida no lugar en que habita. 

León macho adulto e cría comendo un búfalo
Nos animais, o proceso darwiniano de selección natural, constitúe unha forma complexa de autorregulación: un sistema composto polas presas e os seus depredadores autorregúlase segundo un mecanismo descrito pola ecuación de Bernoulli e, se faltara, tanto as presas coma os depredadores desapareceían.

Os animais homeotérmicos (*de sangue quente*, na linguaxe corrente), deben esta condición a teren a súa temperatura corporal autorregulada, o que fai máis simple o desenvolvemento do embrión. Richard Dawkins sinala que o código xenético dos anfibios é máis complexo que o do home, e atribúe esa diferenza á complexidade acrecentada do desenvolvemento dos embrións a temperatura variábel.

No home, aínda que moitos sistemas do corpo posúen algún grao de autorregulación, obsérvanse máis claramente no ril, no corazón e no cerebro.

Nestes órganos, especialmente nos dous últimos, a autorregulación é esencial para a vida, e a través deles o corpo pode desviar sangue (e, polo tanto, oxíxeno) cara a onde máis se necesite.

Notas
-----

1. ↑  A velocidade dunha reacción química, incluídas as bioquímicas, case se duplica cando a temperatura aumenta en 10 °C.
2. ↑  Autoregulation
3. ↑  Costanzo, Linda S. (2007). *Physiology*. Hagerstwon, MD: Lippincott Williams & Wilkins. páx. 81. ISBN 0-7817-7311-3.
4. ↑  Sarnoff SJ, Mitchell JH, Gilmore JP, Remensnyder JP (1960). "Homeometric autoregulation in the heart" (PDF). *Circulation Research* **8**: 1077–1091. PMID 13746560.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Homeostase

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1364253
* JSTOR: autoregulation
* MAG: 111774379

 |
**Blue Bulls** é un equipo profesional de rugby fundado no ano 1938 co nome de *Northern Transvaal* na cidade de Pretoria, e que compite no campionato surafricano, a Currie Cup.

O club está dirixido pola *Blue Bulls Rugby Union*, que tamén dirixe ó equipo dos Bulls que compiten no Super 14.

A orixe dos **Blue Bulls** foi a división da *Northern Transvaal Rugby Union* coa *Transvaal Rugby Football Union* en 1938, comezando a operar inmediatamente a nova *Union* cun equipo independente chamado *Northern Transvaal*. O primeiro éxito do equipo non se fixo agardar moito, xa que en 1946 conquistou por vez primeira a Currie Cup. Dende finais da década dos anos 60, produciuse un troco na xerarquía da máxima competición surafricana de rugby (que tiña sido dominada por Western Province) cando *Northern Transvaal* gañou 12 dos 14 campionatos disputados entre 1968 e 1981.

Nas filas de *Northern Transvaal* houbo grandes estrelas da historia do rugby mundial como Frik du Preez ou Naas Botha antes da chegada da profesionalización deste deporte nos 90. O nome actual, **Blue Bulls**, adoptouse ó final da tempada 1997.

Dende entón o club converteuse na base sobre a que se forma o equipo dos Bulls, un dos 5 equipos surafricanos que compiten no torneo Super 14 fronte a equipos neozelandeses e australianos polo máximo título entre clubs de rugby no hemisferio Sur, e que conquistou en 3 ocasións. Do mesmo xeito, os xogadores do equipo foron a base coa que a selección surafricana de rugby obtivo o triunfo na Copa do Mundo do ano 2007, con estrelas como Bryan Habana e Victor Matfield.

O **Blue Bulls** xoga os seus partidos como local no estadio Loftus Versfeld de Pretoria, que ten unha capacidade para 51.760 persoas.

Títulos
-------

* Currie Cup = **(23)** 1946, 1956, 1968, 1969, 1971, 1973-1981, 1987-1989, 1991, 1998, 2002-2004, 2006, 2009
* Vodacom Cup = **(3)** 2001, 2008, 2010

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bulls

### Ligazóns externas

* Páxina Oficial dos Blue Bulls
**Automóviles Niké** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona de 1917 ata 1919.

Historia da empresa
-------------------

Esta empresa foi fundada en 1917 por José Alejandro Riera en Barcelona, coa intención de producir automóbiles. Os seus produtos foron mostrados ao público en 1919 no Salón do Automóbil de Barcelona xunto a unha reprodución da Vitoria alada de Samotracia. A produción terminou ese mesmo ano tras 5 unidades fabricadas.

Produto
-------

Foi deseñado por Antonia Riera Córdoba. O único modelo que se deseñou foi o 12/15 HP, unha denominación similar á que tiñan a maioría dos modelos doutras marcas. O motor era de deseño propio, cunha configuración de catro cilindros e 1´6 L de cubicaxe no prototipo, que foi ampliado posteriormente a 2 L, tiña pistóns de aliaxe lixeira. Unhas características peculiares de deseño foron o parabrisas panorámico e a forma do capó, que ascendía desde a posición do condutor ata o radiador.

Tapón de radiador
-----------------

O tapón que cubría a saída do radiador foi inspirado pola escultura anteriormente mencionada, a Vitoria de Samotracia, que representa á deusa grega Niké.

Notas
-----

1. ↑  "NIKÉ (José Alejandro Riera) (1917 - 1919)" (en castelán). Consultado o 12 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Harald Linz und Halwart Schrader: Die Internationale Automobil-Enzyklopädie. United Soft Media Verlag GmbH, Múnic 2008, ISBN 978-3-8032-9876-8 *(en alemán)*
* Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 *(en inglés)*
* G. N. Georgano: The New Encyclopedia of Motorcars, 1885 to the Present. Dutton Verlag, Nova York 1982, ISBN 0-525-93254-2 *(en inglés)*

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Automóviles Niké*** |
**David Ortiz Borrás**, nado na Coruña o 19 de maio de 1975, é un camareiro e cocteleiro galego. É coñecido pola súa achega á coctelería innovando na súa creación con produtos locais nunca antes usados como o grelo ou o pemento de Padrón ou pola publicación, no ano 2016, do seu primeiro libro *O libro dos cócteles* (Edición Xerais) que pretende encher o baleiro que había en Galicia de literatura e documentación respecto o mundo da coctelería.

Traxectoria
-----------

A comezos do 2000 David Ortiz inicia a súa actividade na hostalería ata que no 2005 decide crear o Baobab Cocktail Bar, lugar que de seguido se torna nun referente da coctelería na Coruña. Comeza así un proceso de aprendizaxe persoal e de profundar no coñecemento da coctelería clásica que servirían como base para, posteriormente, permitirlle innovar e experimentar con cócteles propios de autor.

Asentado o Baobab, co paso dos anos, como un local referente na coctelería galega e europea, David comeza unha etapa na que procura incorporar elementos propios da terra á coctelería. É o caso, por exemplo, do Grelo soul, un cóctel creado a partir do grelo. É unha etapa na procura de novos sabores e de innovación aportando ingredientes locais que fan que transgreda as fronteiras da coctelería clásica cara a unha coctelería de autor onde os produtos da terra, como o grelo ou o pemento de Padrón, e os traballos de cociña a base de maceracións, siropes e shrubs aporten o toque de distinción e selo propio que David procura.

No 2016, adquirida a experiencia precisa e cun nome recoñecido no mundo da coctelería, publica da man de Edición Xerais *O libro dos cocteles*, o seu primeiro libro en galego no que recopila as receitas de tragos clásicos. Cumpre con este libro con dúas metas: envorcar os coñecementos adquiridos ao longo destes anos nun recompilatorio e guía para vindeiros bartenders ou afeccionados á coctelería e encher un baleiro editorial en Galicia respecto á literatura relacionada coa coctelería.

Na actualidade David Ortiz compaxina a procura de novos sabores con produtos típicos galegos coa divulgación da cultura do cóctel a través da prensa, televisión e da radio.

Obra
----

* *O libro dos cócteles*

Notas
-----

1. ↑  Entrevista na TVG sobre o libro "O libro dos cócteles"
2. ↑  La Voz de Galicia "8 luces para el Baobab"
3. ↑  La Voz De Galicia "¿Cóctel de pimiento, o andas con el grelo?"
4. ↑  La Voz de Galicia "Hacemos gastronomía bebible"
5. ↑  Ficha do libro na web de Xerais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Y el cóctel se hizo... carne o pescado", *La Voz de Galicia*, 4 de xullo de 2015.
* "La coctelería es algo muy sencillo que puedes complicar hasta el infinito", *La Voz de Galicia*, 8 de agosto de 2016.
* "Las recetas de tus cócteles favoritos, en gallego", *La Voz de Galicia*, 3 de xullo de 2016.
* "'O libro dos cócteles', de David Ortiz Borrás", *Galicia por diante* da TVG, 20 de xullo de 2016.
* "Bordello, coctelería a medida para proyectar a Galicia en el mundo", *El Ideal Gallego*, 1 de marzo de 2017.
* Crítica do libro "O libro dos cocteles" Arquivado 02 de setembro de 2017 en Wayback Machine.
Coordenadas: 43°19′48″N 8°18′48″O﻿ / ﻿43.3299, -8.31344

O **Campo municipal de fútbol de Condús** ou **Eugenio Pardo Conchado** é un campo de fútbol situado na capital municipal de Oleiros, o seu propietario é o Concello de Oleiros. Nel xogan como locais o CD Dorneda e o Club Deportivo Obrero de Oleiros. Leva o nome de Eugenio Pardo Conchado, presidente do CD Obrero a mediados do século XX.

O seu terreo de xogo é de 95x48 metros de céspede artificial. Conta cunha bancada cuberta con capacidade para 350 persoas e pode acoller en total outras 650 persoas de pé.

Foi reinaugurado após as obras de reforma polo alcalde Ángel García Seoane e o daquela responsábel da área de deportes da Deputación Provincial da Coruña e presidente da Federación Galega de Fútbol, José García Liñares, en 2008.

Notas
-----

1. ↑  "Fútbol modesto". *El Ideal Gallego*. 7 de agosto de 1943. p. 4.
2. ↑  "Campo de Fútbol Eugenio Pardo Conchado - O Condus Oleiros". *Páxinas Galegas*. Consultado o 04-04-2016.
3. ↑  Galicia, La Voz de. "El campo de fútbol de Condús, de hierba artificial, será inaugurado este sábado". *www.lavozdegalicia.es*. Consultado o 2016-04-08.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do campo na páxina do CD Dorneda
* "Eugenio Pardo Conchado". *Eibar-Sestao X*. 24 de abril de 2016.
**David Páez Picón** **(*Cachi*)** nado en San Juan de la Frontera (Arxentina) o 9 de decembro de 1975) é un xogador de hóckey a patíns arxentino. Na tempada 2011-12 xogará no Centro Valenciano da súa localidade natal. É irmán do tamén xogador de hóckey a patíns José Luis *Negro* Páez.

Traxectoria
-----------

Naceu en San Juan de la Frontera (Arxentina) o 9 de decembro de 1975. Xogou no Concepción PC ata 1992, cando asinou co conxunto italiano do Roller Monza. Tres anos despois, decidiu abandonar o equipo transalpino e asina co CP Alcobendas. Finalmente, en 1997 incorporouse ao club no que gañou máis títulos na súa carreira deportiva, o FC Barcelona. Paralelamente, disputou numerosos partidos coa selección arxentina, coa que gañou o Campionato do Mundo "A" en 1999.

Ademais dos numerosos títulos a nivel de club e de selección, David Páez conta con numerosos galardóns individuais como o Premio Clarín ao mellor xogador do Campionato do Mundo "A" disputado na cidade alemá de Wuppertal en 1997, e o de xogador máis destacado do Torneo Cidade de Vigo e do Campionato do Mundo "A" do 2003.

Características
---------------

Xogador moi explosivo e cun gran control do stick e da bóla, destaca principalmente pola súa capacidade goleadora.

Equipos
-------

* Concepción PC: -1992
* Roller Monza: 1992-95
* CP Alcobendas: 1995-97
* FC Barcelona: 1997-2011
* Club Centro Valenciano: 2011-

Palmarés
--------

### Concepción PC

* **1 Liga oficial:** 1991

### Roller Monza

* **1 Recopa de Europa**
* **1 Liga italiana**

### FC Barcelona

* **8 Copas de Europa:** 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2003-04, 2004-05, 2006-07, 2007-08, 2009-10
* **1 Copa CERS:** 2005-06
* **2 Copas Intercontinentais:** 2006, 2008
* **8 Copas Continentais:** 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2003-04, 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08
* **13 Ligas españolas:** 1997-98, 1998-99, 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2002-03, 2003-04, 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10
* **6 Copas do Rei:** 2000, 2002, 2003, 2005, 2007, 2011
* **3 Supercopas españolas:** 2003-04, 2004-05, 2006-07
* **3 Copas Ibéricas:** 1999-00, 2000-01, 2001-02

### Selección arxentina

* **1 Campionato do Mundo "A":** 1999

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Ficha do xogador na web do FC Barcelona
* David Páez en hoqueipatins.cat
**Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen**, Barón de Münchhausen, nado o 11 de maio de 1720 en Bodenwerder (Baixa Saxonia) e finado o 22 de febreiro de 1797, foi un militar e señor rural alemán. Os relatos das súas aventuras serviron de base para a célebre serie *As Aventuras do Barón de Münchhausen*, compiladas por Rudolph Erich Raspe e publicadas en Londres en 1785. Son historias fantásticas e moi esaxeradas, propagadas sobre todo no xénero de literatura xuvenil.

As "aventuras"
--------------

Durante a xuventude Münchhausen serviu como paxe de Anthony Ulrich II, Duque de Brunswick-Lüneburg, e máis tarde entrou no exército ruso. Serviu ata 1750, participando en particular de dúas campañas contra os turcos. Ao volver a casa, comezou a espallar varias historias sobre as súas aventuras.

De acordo coas historias, recontadas por outros, os feitos incribles do Barón incluían viaxes en bolas de canón, xornadas pola Lúa e a fuga dun pantano ao tirar de si mesmo polos propios cabelos (ou polos cordóns das botas, dependendo da versión ).

* Barón de Münchhausen por Gustave Doré*Barón de Münchhausen por Gustave Doré*
* Caricatura do Barón de Münchhausen por Doré*Caricatura do Barón de Münchhausen por Doré*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* As Aventuras do Barón de Münchhausen

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q77066
* WorldCat
* VIAF: 30329081
* BIBSYS: 98038774
* BMT: 145581
* BNF: 119462100
* CERL: cnp00395913
* CiNii: DA14974684
* DeutscheBio: 118585487
* Discogs: 1880453
* EBID: ID
* FAST: 486232
* GEC: 0044819
* GND: 118585487
* IMDb: ch0014569
* ISNI: 0000 0000 8110 0708
* LCCN: no2002101983
* NDL: 00450803
* NKC: jn20000701288
* NTA: 069858942
* PTBNP: 716738
* SELIBR: 242504
* SUDOC: 081527748
* TESF: baron\_munchausen
* WikiTree: Münchhausen-12

 |
A **Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia** (**AMTEGA**) é un organismo da Xunta de Galicia encargado de desenvolver e executar as políticas da administración galega no eido das tecnoloxías da información e da comunicación e da innovación e o desenvolvemento tecnolóxico.

Historia
--------

A Axencia definiuse na *Lei de organización e funcionamento da Administración xeral e do sector público autonómico de Galicia*, que foi aprobada en 2010 polo Parlamento de Galicia a proposta do 
Cando se creou, en 2012, substituíu a Secretaría Xeral de Modernización e Innovación Tecnolóxica, un departamento que daquela dependía da presidencia da Xunta. A Axencia segue encadrándose dentro da área de presidencia (non da Administracións Públicas e Xustiza|consellería), pero a denominación de "axencia" permítelle unha maior flexibilidade de actuación e transversalidade, pois as súas competencias afectan a todas as consellerías.

Non entrou a funcionar ata o primeiro trimestre de 2012. A súa primeira titular foi Mar Pereira, que xa era a secretaria xeral de Modernización.

Estrutura
---------

A Amtega está dirixida por unha persoa co cargo de director/a, e por un consello reitor. Ademais, están adscritos á Amtega o Observatorio da Sociedade da Información e a Modernización de Galicia (Osimga) e a Sociedade Redes de Telecomunicacións Galegas, (Retegal).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da AMTEGA
**Catherine Margaret Ashton**, baronesa Ashton de Upholland, nada o 20 de marzo de 1956, é unha economista e política laborista británica, Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade e vicepresidenta da Comisión Europea.

Biografía
---------

Catherine Margaret Ashton estudou a carreira na Universidade de Londres. Ten dous fillos e tres fillastros.

Traxectoría política
--------------------

Ashton foi designada Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade e Vicepresidenta da Comisión Europea o 19 de novembro de 2009 segundo o estipulado no Tratado de Lisboa.

Con anterioridade a esa data desempeñou o cargo de Comisaria Europea de Comercio e previamente traballara como Presidenta da Cámara dos Lores e como Lord President do Consello no primeiro gabinete de Gordon Brown en xuño do 2007. 
Tamén dirixiu o proceso do Tratado de Lisboa ata a súa ratificación pola Cámara dos Lores.

Entre 1977 e 1979 Ashton traballou na Campaña para o Desarmamento Nuclear e máis tarde foi elixida como a súa tesoureira nacional. Dende 1983 ata 1989 foi directora do Business in the Community traballando en temas de desigualdade.



|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Catherine Ashton*** |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre política é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q105667
* WorldCat
* VIAF: 289331888
* BIBSYS: 1675320984120
* EBID: ID
* FemBio: 31527
* GEC: 0516739
* GND: 1191212556
* IMDb: nm2861762
* Journalisted: catherine-ashton
* LCCN: no2023046871
* Munzinger: 00000026901
* TMDb: 2157515

 |
Edificio da Axencia Europea do Medio Ambiente en Copenhague.
A **Axencia Europea do Medio Ambiente** (en inglés: *European Environment Agency*; *EEA*) é a axencia da Unión Europea que achega información independente sobre o medio ambiente. A súa misión é a recollida, elaboración e difusión de información sobre a situación e a evolución do medio ambiente a escala europea.

Publica catro tipos de informes, entre os cales salientan os *«Indicadores ambientais»*, considerados a principal contribución da Axencia. Os principais eidos de traballo da AEMA son o cambio climático, a biodiversidade e a produción e consumo sostible, aínda que a área de actividade abrangue un amplo espectro en liña cos principais retos ambientais europeos.

Hisoria
-------

Foi creada o 7 de maio de 1990 co pulo do Consello da Unión Europea, mais non estivo operativa até o ano 1994. Ten a súa sede na cidade de Copenhaguen, Dinamarca.

No ano 2002, 12 dos países candidatos a ingresar na Unión Europea entraron a formar parte deste organismo, co cal a Axencia converteuse no primeiro organismo da UE en acoller estes países como membros. O consello de administración da Axencia nomeou a británica Jacqueline McGlade como directora executiva no ano 2004. Con anterioridade ocupou este cargo o ambientalista español Domingo Jiménez Beltrán, que foi o primeiro director da institución.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

  


|  Axencias da Unión Europea |
| --- |
| Control da Pesca • Calidade de vida e de traballo • Camiños de ferro • Dereitos fundamentais • Drogas • Enfermidades • Formación • Formación profesional • Fronteiras exteriores • Igualdade de xénero • Medio ambiente • Menciñas • Mercado interior • Navegación por satélite • Produtos químicos • Reconstrución • Axencia Europea de Seguridade Aérea • Seguridade alimentaria • Seguridade laboral • Seguridade marítima • Seguridade das redes • Tradución • Variedades vexetais |
| Axencia Europea de Defensa • Instituto Europeo de Estudos verbo da Seguridade • Centro da Unión Europea para os Satélites |
| Instituto da Policía Europea • Europol • Eurojust |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q632988
* WorldCat
* VIAF: 135232315
* BNF: 12501121s
* CANTIC: a10196961
* EBID: ID
* GEC: 0281656
* GeoNames: 8224297
* GND: 2151637-6
* GRID: grid.453985.6
* ISNI: 0000 0001 2290 2257
* LCCN: no95050525
* MAG: 84560040
* NKC: kn20021112013
* NLA: 35495921
* PTBNP: 270519
* SUDOC: 034234896

 |
Muller hindú levando un bindi.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras indias. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Un **bindi** (en hindi: *बिंदी*, do sánscrito *bindu*, que quere dicir "punto, pinga ou partícula pequena") é un punto vermello que se leva na fronte, xeralmente entre os hindús e as mulleres xainistas. A palabra *bindu* procede do *himno da creación* coñecido como Nasadiya Sukta no Rigveda. *Bindu* é considerado o punto no que comeza a creación e pode converterse en unidade. Tamén é descrito como "o símbolo sagrado do cosmos no seu estado non manifestado". Un bindi é un punto de cor vermella aplicada no centro da fronte preto das cellas que é común no subcontinente indio (particularmente entre os hindús da India, Paquistán, Bangladesh, o Nepal e Sri Lanka) e o sueste asiático en Balí e nos xavaneses hindús así como os musulmanes ilocanos de Filipinas. No hinduísmo, no budismo e o xainismo está asociado co chakra ajna e é coñecido como o terceiro ollo do chakra. O Bindu tamén é punto arredor do cal se crean os mandalas, representando o universo. O bindi ten unha gran presenza histórica e cultura na rexión de Grande India.

Notas
-----

1. ↑  "nasadiya-suktha-and-purusha-suktha".
2. 1 2  Khanna 1979: p. 171
3. 1 2  Swami Ranganathananda (1991). *Human Being in Depth: A Scientific Approach to Religion*. SUNY Press. p. 21. ISBN 0791406792.
4. ↑  Mercier (2007). p. 267.
5. ↑  Shakya, pp. 82–83
6. ↑  *Southeast Asia: A Historical Encyclopedia, from Angkor Wat to East Timor*, by Keat Gin Ooi p. 642
7. ↑  *Hindu-Buddhist Architecture in Southeast Asia* by Daigorō Chihara p. 226

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bindi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Bindi and its significance Arquivado 02 de febreiro de 2017 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q747901
* LCCN: sh90001429

 |
Un **campo petrolífero** é unha zona con abundancia de pozos dos que se extrae petróleo do subsolo. Debido a que as formacións subterráneas que conteñen petróleo esténdense sobre grandes zonas, posiblemente ao longo de varios centos de quilómetros, unha explotación completa leva varios pozos espallados ao longo dunha área. Ademais, pode haber pozos exploratorios que investigan os límites, tubaxes para transportar o petróleo a calquera lugar e locais de apoio.

Xa que un campo petrolífero pode estar bastante afastado da civilización, establecelo pode ser un exercicio a maioría das veces extremadamente complicado, polo que respecta á súa loxística. Por exemplo, os traballadores teñen que realizar o seu labor alí durante meses ou anos, e requiren hospedaxe. Así mesmo, a hospedaxe e o equipamento require electricidade e auga. As tubaxes nas zonas frías poden necesitar ser quentadas. Un exceso de gas natural fai necesario o que se queime se non hai forma de facer uso do mesmo, o que require un forno, almacéns, e tubaxes para transportalo do pozo ao forno.

Existen máis de 40.000 campos petrolíferos estendidos aos longo do globo, tanto en terra como mar dentro. O maior é o Campo Ghawar en Arabia Saudita e o Campo Burgan en Kuwait, con máis de 60 mil millóns de barrís estimados en cada un. A maioría dos pozos petrolíferos son moito menores. Nos últimos tempos, a localización e as reservas coñecidas de campos de petróleo son un factor clave en moitos conflitos xeopolíticos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xacemento petrolífero
* Pozo petrolífero

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q211748
* AAT: 300000401
* EBID: ID
* GND: 4172422-7
* JSTOR: oil-fields
* NDL: 00574418

 |
A **Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación** ("Agencia Nacional de Evaluación de la Calidad y Acreditación", **ANECA**) é un organismo de carácter autónomo, en forma de fundación estatal que foi creada polo Consello de Ministros do Goberno de España o 19 de xullo de 2002, en cumprimento do establecido na Lei Orgánica 6/2001, do 21 de decembro de Universidades (LOU), nos seus artigos 31 e 32.

Obxectivos
----------

A misión da ANECA é a coordinación das políticas de xestión da calidade nas Universidades españolas, para proporcionar unha mellora, tanto no ámbito nacional coma internacional.

A ANECA pretende, mediante os seus informes de avaliación conducentes á certificación e acreditación, a medición do rendemento do servizo público da educación superior conforme a criterios obxectivos e procesos transparentes. O seu fin último é conseguir a promoción e garantía da calidade das Universidades e da súa integración no Espazo Europeo de Educación Superior.

Acreditación e axencias autonómicas
-----------------------------------

É esta axencia a que determina a capacitación dos docentes para impartiren clase nas universidades españolas. Porén, a partir da súa creación, as Comunidades Autónomas crearon axencias rexionais con similares funcións dentro do seu ámbito competencial, como son:

* Agencia Andaluza de Evaluación (AGAE).
* Agencia de Calidad y Prospectiva Universitaria de Aragón (ACPUA).
* Agència de Qualitat Universitària de les Isles Balears (AQUIB).
* Agencia Canaria de Evaluación y Acreditación Universitaria (ACECAU).
* Agencia de Calidad Universitaria de Castilla-La Mancha (ACUCM).
* Agencia para la Calidad del Sistema Universitario de Castilla-León (ACSUCYL).
* Agència per a la Qualitat del Sistema Universitari de Catalunya (AQU).
* Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia (ACSUG).
* Agencia de Calidad, Acreditación y Prospectiva de las Universidades de Madrid (ACAP).
* Agencia de la Evaluación de la Calidad y Acreditación del Sistema Universitario Vasco (UNIQUAL).
* Comissió Valenciana d'Acreditació y Avaluació de la Qualitat (CVAEC).

O artigo 32 da Lei Orgánica de Universidades trala reforma operada pola Lei 4/2007, de 12 de abril autoriza a creación da ANECA consonte coas previsións da Lei de Axencias Estatais para a mellora dos servizos públicos, o que supón modificar o seu réxime xurídico, proceso no que a ANECA está na actualidade.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial da ANECA.
Nelson Mandela, o loitador do movemento de liberación de Suráfrica, nun selo conmemorativo da URSS.
A **Campaña de desafío contra leis inxustas** (en inglés: *Defiance Campaign against unjust laws*), tamén coñecido de xeito abreviado como **Campaña de Desafío**, consistía nunha serie de accións, non violentas como un concerto de rexeitamento das leis do apartheid que estaban sendo promulgadas polo goberno da Suráfrica. A campaña foi promovido polo Congreso Nacional Africano (ANC) e o Congreso Indio de Suráfrica (SAIC) o 26 de xuño de 1952.

A campaña foi presentada polo ANC na conferencia realizada en Bloemfontein en decembro de 1951.

A campaña
---------

En 1952, o Congreso Nacional Africano comezou a Campaña de Desafío, que na práctica significaba a desobediencia intencional e deliberada contra as leis de discriminación que estaba aprobado o goberno de Suráfrica. Desenvolveuse de forma pacífica, con base na doutrina da non-violencia de Gandhi. Estas accións pacíficas que inclúen, entre outros, viaxar en trens exclusivamente para brancos, ir ás oficinas públicas só para os brancos, ou ir a cidades e barrios restrinxidos para os negros.

As persoas que fixeron a campaña foron voluntarios, que non ofrecían ningún tipo de resistencia cando eran detidos polas forzas policiais do goberno; só o primeiro día, foron detidos 250 manifestantes, algúns deles brancos que simpatizaban cos ideais da protesta.

A Campaña culminou cunha manifestación o 6 de abril dese ano, a data do 300 aniversario da fundación da Cidade do Cabo polo holandés Jan van Riebeek e do primeiro asentamento de brancos en Suráfrica. Dos 10.000 manifestantes, 8.500 foron detidos, incluíndo Nelson Mandela. A campaña "desafío", continuou en outubro con manifestacións contra as leis de segregación e contra os controis obrigatorios contra os negros. O goberno Malan modificou entón a lei sobre a seguridade pública *(public safety act* de 1953), autorizando o poder de suspender as liberdades individuais, proclamando o estado de emerxencia e gobernando por decretos.

Consecuencias
-------------

A campaña fixo medrar moito a cantidade de afiliados do Congreso Nacional Africano, que pasou de 2000 membros no ano 1945 a 100.000 membros durante a campaña.

Notas
-----

1. 1 2  Johnson, R.W. *Historia de Sudáfrica: el primer hombre, la última nación* (2005). Ed. Debate, Barcelona
2. ↑  Lodge, Tom (1983). Longman, ed. *Black Politics in South Africa since 1945*. Londres e Nova York. pp. 39. ISBN 0-582-64327-9.
3. ↑  Kallen, Stuart A. (2011). Twenty-First Century Books, ed. *Open the Jail Doors - We Want to Enter: The Defiance Campaign Against Apartheid Laws, South Africa 1952* (en inglés). ISBN 9780761363514.
4. ↑  Paul Coquerel (1992). Editions Complexe, ed. *L'Afrique du Sud des Afrikaners* (en francés). p. 200. ISBN 9782870274521.
5. ↑  Walker, Cherryl (1991). *Women and Resistance in South Africa* (en inglés). New Africa Books. ISBN 9780864861702.
Axeo (co número 8) na Porta Santa da Catedral de Santiago.
**Axeo** (en hebreo **חַגַּי**, *Ḥaggay* ) foi un dos doce profetas hebreos menores e o autor do *Libro de Axeo*, redactado polo ano 520 a C. Escrito á volta do exilio de Babilonia, contén catro discursos destinados a promover a reedificación do templo de Xerusalén. O seu nome significa *festa*, *solemnidade*.

Vida
----

Axeo, Zacarías e Malaquías foron os tres profetas posteriores ao desterro de Babilonia. Axeo e Zacarías foron coetáneos e Malaquías viviu un século despois.

Coñécese moi pouco da súa vida. Quizais foi un dos cativos levados a Babilonia por Nabucodonosor II. Empezou o seu ministerio aproximadamente dezaseis anos despois do retorno dos xudeus a Xerusalén. O traballo de reconstruír o templo detívose polo desánimo dos exiliados e as intrigas dos samaritanos. Zerubabel fillo de Salatiel e Josue gobernantes contemporáneos eran os encargados de facer a obra. Tras estar paradas as obras de reconstrución do templo durante dezaoito anos, renováronse despois dos esforzos de Axeo e Zacarías. Eles exhortaron ao pobo, que espertou do seu letargo, e inducíronlle a aproveitarse do cambio de política cara aos xudeus do goberno persa baixo Darío o Grande. A súa principal mensaxe foi restaurar a confianza do pobo xudeu en Deus por medio de ilustracións (1:6) e de levalos á meditación do apoio de Deus ao pobo. O libro de Axeo termina cunha pequena exhortación á infidelidade do pobo (2:10...) e cunha promesa cara ao Gobernador Zerubabel por obedecer na construción do templo.

A Igrexa católica celébrao o 4 de xullo. A Igrexa Ortodoxa celebra a súa festa o 16 de decembro e a Igrexa armenia o conmemora canda ao resto dos profetas menores: o 31 de xullo.

Notas
-----

1. ↑  "Axeo". *DEGU* **6**. *La Voz de Galicia*. 2003-2004. p. 122. ISBN 84-7680-429-6.
2. ↑  "Axeo". *EGU* **2**. Ir Indo. 1999-2002. p. 453. ISBN 84-7680-288-9.
3. ↑  Esdras 4:4-5
4. ↑  Esdras 6:14-15

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Axeo***  |

### Bibliografía

* "Axeo". *Diccionario enciclopédico galego universal* **6**. *La Voz de Galicia*. 2003-2004. p. 122. ISBN 84-7680-429-6.
* "Axeo". *Enciclopedia Galega Universal* **2**. Ir Indo. 1999-2002. p. 453. ISBN 84-7680-288-9.

### Outros artigos

* *Libro de Axeo*

### Ligazóns externas

* *Libro de Axeo* ABibliaGalega.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1613144
* WorldCat
* VIAF: 26532325
* BRE: 1850946
* CERL: cnp01002689
* DeutscheBio: 118639447
* EBID: ID
* FAST: 1933361
* GEC: 0000998
* GND: 118639447
* ISNI: 0000 0004 5304 076X
* LCCN: n2008020309
* Orthodox Encyclopedia: 63282
* SUDOC: 169786579
* Treccani: aggeo

 |
Este cartel forma parte dunha campaña da Universidade Algoma, co obxectivo de ilustrar as virtudes administrativas e académicas dunha universidade con relativamente poucos estudantes.
A **campaña de intriga** (coñecida en inglés como *teaser*), tamén coñecida como **campaña de prelanzamento**, é un formato publicitario que funciona como anticipo dunha campaña, ofrecendo só un anaco de información. É unha técnica adoita no lanzamento dun produto ou servizo e pode adoptar diversos formatos como páxinas web en desenvolvemento ou anuncios enigmáticos nos que nunca se chega a desvelar a identidade do anunciante responsable nin cal é o produto ou servizo promocionado. Deste xeito, a mensaxe publicitaria exponse como un enigma, co obxectivo de xerar curiosidade e expectación nos usuarios e, aproveitando a viralidade propia de Internet, asegurarse repercusión nos medios unha vez que se resolva a historia ou se complete a mensaxe en anuncios posteriores.

Concepto
--------

Os avances de intriga, diferentes dos típicos «avances de filmes», son usualmente moi curtos en duración (entre 30-60 segundos) e adoitan conter pouco material real do filme. Os avances de intriga son frecuentes e feitos para filmes moi populares e de alto orzamento. O seu propósito non é tanto dicirlle á audiencia sobre o contido dun filme, senón facerlle saber que o filme se achega no futuro próximo, e engadir publicidade ó vindeiro lanzamento. Os avances de intriga son a miúdo feitos mentres o filme está en produción ou sendo editado e como resultado pódese presentar escenas ou versións alternativas de escenas que non están no filme acabado. Outros (notablemente os filmes de Pixar) teñen escenas feitas soamente para usalas nos avances. Os avances de intriga de hoxe en día son frecuentemente o foco de atención en Internet e son descargables.

Notas
-----

1. ↑  "¿Qué es Teaser o una Campaña de Intriga?" (en castelán). Consultado o 3 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O fenómeno do "Teaser Trailer"
* Teaser Trailer en Zona Trailer"
O **Dornier Do 228** é un avión utilitario con dous motores turbohélices e capacidade STOL, deseñado e fabricado inicialmente por Dornier GmbH (despois DASA Dornier e Fairchild-Dornier) dende 1981 ata 1998. 245 fabricáronse en Oberpfaffenhofen, Alemaña. En 1983 Hindustan Aeronautics (HAL) mercou unha licenza de fabricación e produciu outros 125 aparellos en Kanpur, India. En xullo de 2017 aínda quedaban 63 aparellos en servizo.

En 2009 RUAG comezou a fabricar un Dornier 228 New Generation en Alemaña. A fuselaxe, as ás e a unidade de cola son fabricadas por Hindustan Aeronautics Limited (HAL) en Kanpur, India, e transportadas ata Oberpfaffenhofen, onde RUAG Aviation realiza a montaxe final dos aparellos. O Do 228NG usa a mesma estrutura con tecnoloxías melloradas e mellores rendementos, como unhanova hélice de cinco pas, cabina de cristal e un maior alcance. A primeira entrega realizouse en setembro de 2010 a un operador xaponés. En setembro de 2020 RUAG vendeu o programa Do 228 a General Atomics.

Notas
-----

1. ↑  "Dornier 228". *dornier228.ruag.com*. Arquivado dende o orixinal o 29 de novembro de 2020. Consultado o 2020-12-03.
2. ↑  Weisberger, Harry. "Ruag Shows Off NextGen Dornier Do228NG". *Aviation International News* (en inglés). Consultado o 2020-12-03.
3. ↑  "General Atomics Buys RUAG’s Dornier 228 Programme – UAS VISION" (en inglés). Consultado o 2020-12-03.
***Axente Riciños*** é unha obra de literatura infantil escrita por Hematocrítico, editado en galego en 2016 e actualmente[*cando?*] dispoñible tamén en castelán.

A súa primeira edición foi en galego en Edicións Xerais de Galicia.

Neste libro hai varias referencias a clásicos da literatura infantil como *Riciños de ouro*, *Carapuchiña vermella* e *Brancaneves*.

Sinopse
-------

Riciños é unha rapaza moi esperta, que soluciona todo tipo de problemas e, alí onde vai, axuda á xente. O conto comeza con Riciños na casa dos osos (*Riciños de ouro*) onde, debido a ausencia dos osos, decide arranxa as camas e evita que a casa arda atendendo a comida sempre e cando despois os osos lle dean un pouco desa sopa, a continuación marcha da casa dos osos e tras camiñar atopa a casa dos sete ananos, onde evita coa súa astucia que a bruxa malvada envelene a Brancaneves.

Tras resolver varios casos a policía ofrécelle traballar como detective, pero negase, pois ela prefire ser unha superheroiña.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do libro
Restos dun castrum en Israel.
No Imperio Romano, un **castrum** (plural *castra*, unha fortaleza) era un campo militar romano usado polas lexións romanas. Orixinalmente era unha fortificación celta que semellaba un castelo rodeado dunha muralla circular na cima dun outeiro. Os romanos usaron logo o termo para designaren os seus campos militares, que eran rectangulares.

Historia
--------

Campamento romano de Aquis Querquennis, nos Baños de Bande.
Os campos romanos sempre foron edificados acorde a un certo modelo, con dous pasos principais que se cruzaban: o "Cardo Maximus", estendéndose ao norte e ao sur, e o "Decumanus Maximus" ao leste e ao oeste, dividindo o campo en catro partes iguais. As avenidas acababan en catro portais. O forum situábase na intersección do Cardo Maximus e o Decumanus Maximus.

O resto das rúas e construcións achábanse paralelas ás principais, as cales formaban un patrón de cuadrícula que se utiliza moito nas cidades.

Varios poboados en Europa xurdiron a partir de campos militares romanos e ata o día de hoxe mostran trazos dos seus modelos orixinais (por exemplo Castres en Francia, Barcelona e Lugo en España).

O **Castrum** foi a base do modelo empregado polos colonos españois en América, o "taboleiro" de 7 mazás de 100 m por lado cunha Praza de Armas no centro preto dun río e dun outeiro defendible, seguindo estritas normas impostas pola monarquía española para a fundación de novas cidades no Novo Mundo.

Moitos pobos de Inglaterra aínda manteñen derivados da palabra *castra* nos seus nomes (Lancaster, Chester e Manchester, por exemplo).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Campamento romano*** |

### Outros artigos

* Aquis Querquennis, campamento romano nos Baños de Bande.
* A Ciadella, campamento romano en Sobrado.
* Lexión romana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q88205
* AAT: 300008440
* EBID: ID
* GND: 4136071-0
* LCCN: sh85050981

 |
Coordenadas: 41°37′17″N 0°36′51″L﻿ / ﻿41.621267, 0.614147

O **Camp d'Esports** é un estadio de fútbol da cidade de Lleida, en Cataluña (España). É un recinto deportivo municipal que alberga os partidos do Club Lleida Esportiu, equipo que milita actualmente na Segunda División B.

Historia
--------

O Camp d'Esports é un dos campos de fútbol máis antigos de España. Inaugurouse o 1 de xaneiro de 1919, e nel xogou un dos primeiros clubs de Lleida, o Joventut FC. O seu deseño correu a cargo do arquitecto leridano Adolf Florensa. Ademais de fútbol, o campo albergou outros deportes.

Co paso do tempo, o Camp d'Esports sufriu varias ampliacións e remodelacións, para dotalo dun maior aforamento. A maior renovación deuse en 1993, cando se homologou ás normas da Liga de Fútbol Profesional con medidas de seguridade, iluminación e eliminación das localidades sen asento.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Camp d'Esports*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2711030
* OSM: 3862845

 |
Coordenadas: 42°54′56″N 6°50′13″O﻿ / ﻿42.915467, -6.837065
O **campamento romano da Recacha** (catálogo da Xunta GA27034121) é un campamento romano ou *castellum*, un recinto fortificado situado no alto dun esporón na serra de Penamarela, parroquia de Rao no concello de Navia de Suarna a 1250 metros de altitude controlando o val do río Balouta e o oriente galego. Fai de límite entre Galicia, Asturias e Castela e León. Está situado a 1700 metros en liña recta cara ao leste o campamento romano da Granda das Xarras, situado entre o concello leonés de Candín e o asturiano de Ibias. En 2011 foi identificado como campamento romano.
Ten forma irregular, adaptada ás formas do cumio do monte, cunha orientación SO-NL no eixe maior de 160 metros e no eixe menor de NL-SO duns 80 metros, cunha hectárea de superficie. Foron atopadas piquetas, tachuelas e unha pedra de asentar filos nunha escavación do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).

Notas
-----

1. ↑  "Campamento romano A Recacha". *Regio Cantabrorum*.
2. ↑  "Los hallazgos en A Recacha confirman que fue un campamento militar de Roma". *La Nueva España* (en castelán). 27 de agosto de 2014.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* A Recacha, ficha no catálogo da Xunta de Galicia
* "Localizados novos campamentos romanos en Galicia e nas súas fronteiras", artigo de Manuel Gago Mariño, 19 de setembro de 2011.
| *Campanula adsurgens* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Orde: | Campanulales |
| Familia: | Campanulaceae |
| Xénero: | *Campanula* |
| Especie: | ***C. adsurgens*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Campanula adsurgens'**Levier et Leresche |

***Campanula adsurgens*** é unha especie de planta perenne con flores en forma de campá, do mesmo xénero que o raponcio, endémica do oeste da Cordilleira Cantábrica e dos Montes de León. Vive nas fendas das rochas calcarias entre os 500 e os 2.000 m de altitude.

Descrición
----------

Planta perenne duns 40 cm de altura, cun rizoma horizontal de cuxos ápices naces numerosos talos aéreos sen tubérculos. Talo superior con pelos patentes. Follas basais en roseta, ás veces caducas durante a antese, pecioladas, acorazonadas, máis ou menos orbiculadas, lobadas, con pelos adpresos. As caulinares superiores pecioladas, alternas, de máis ou menos triangulares a lanceoladas, con pelos adpresos. Inflorescencia pauciflora ou flores solitarias. Flores ergueitas antes da antese, pedicelos longos e glabros. Cáliz formado por cinco sépalos sne apéndices nos seos, vilosos ou papilosos. Corola formada por tamén cinco pétalos azulados. Froito en cápsula, turbinado, dehiscente en poros laterais. Florea de xullo a agosto.

Distribución e hábitat
----------------------

Medra nas fendas das rochas calcarias, dende os 500 aos 2000 m de altitude.
As súas únicas poboacións coñecidas atópanse en León, Lugo e Ourense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Catálogo galego de especies ameazadas

### Ligazóns externas

* Web de Asturnatura con información desta especie.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EUNIS: 165284
* GBIF: 5409922
* IPNI: 139847-1
* NCBI: 1904707
* POWO: ID
* Tela Botanica: 124259
* Tropicos: 5500020
* WCSPF: 363854

 |