recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pagai do Norte** (en indonesio: *Pulau Pagai Utara*) é unha das illas Mentawai na costa occidental de Sumatra en Indonesia. Está ao sur da illa de Sipura e ao norte de Pagai do Sur (ou Pagai Selatan).

Xeografía
---------

A illa está a 134,7 quilómetros ao sur de Sumatra, o punto máis alto alcanza os 336 m sobre o nivel do mar. A illa mide 40 km de longo e ata 27 km de largo e posúe unha superficie de 622´3 quilómetros cadrados gran parte da cal está cuberta por bosques tropicais. Pagai do Norte e do Sur tiñan unha poboación conxunta de 20.974 habitantes no ano 2000.

Historia
--------

En 1792 chegou a un buque da Compañía Británica das Indias Orientais ás Illas Pagai. Só en xullo de 1864 Pagai do Norte fíxose parte das Indias Orientais Neerlandesas. En 1901 misioneiros alemáns estableceron unha misión na costa sur. O primeiro misioneiro foi asasinado, e non foi ata 1915 que converteuse o primeiro nativo. Desde mediados da década de 1990, os surfistas australianos descubriron que varias illas tamén eran boas para o surf. O turismo ten un alcance modesto pero crecente.

Despois do terremoto fronte á illa de Sumatra en 2004, a actividade sísmica sufriu un grande aumento.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 10 de xuño de 2020. Consultado o 30 de outubro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pagai do Norte Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1578700
* GeoNames: 1633319

 |
**Sir Safir** é un cabaleiro da Táboa Redonda e o fillo máis novo do rei sarraceno Esclabor nas lendas artúricas. Ten dous irmáns, Segwarides e Palamedes, que tamén pertencen á orde de Cabaleiros da Táboa Redonda.

Personaxe
---------

É descrito como un cabaleiro valente e leal, e no seu tempo, un personaxe bastante popular. Apareceu en *Tristán en prosa* e en *Le Morte D'Arthur*. O seu nome está incluído na Mesa Redonda de Winchester.

Safir aparece en moitas obras da literatura artúrica, polo xeral xunto ó seu irmán Palamedes. Nunha ocasión, Safir disfrázase de Héctor de Maris e pelexa con Sir Helior le Preuse. Vénceo e gaña a dona de Sir Espinogres. Comprometéndose a defende-la honra da dama, Sir Palamedes aparece de súpeto e bloquea a espada de Safir, sen decatarse de que é o seu irmán. Despois de loitar arredor dunha hora, ámbolos dous están impresionados coa destreza e a habilidade do seu contrincante e deciden solicitar a identidade do outro. Safir está devastado ó ver que estaba loitando co seu propio irmán e pídelle perdón a Palamedes. Xuntos, devolven a dona a Sir Espinogres.

A pesar de que Safir é o irmán máis novo, Safir convértese ó cristianismo algún tempo antes de Palamedes. Cando o romance entre Lancelot e Xenevra sae á luz, Safir e Palamedes sitúanse a favor de Lancelot na subseguinte guerra civil entre Lancelot e o Rei Artur. Cando son expulsados ​​á terra de Lancelot, na Galia, Safir faise duque de Languedoc mentres que Palamedes se convérte en duque da Provenza.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sir Safir en Early British Kingdoms *(en inglés)*

### Outros artigos

* Cabaleiros da Táboa Redonda
* Rei Artur

| * v
* c
* e
O rei Artur e a Materia de Bretaña |
| --- |
| Principais personaxes | Rei Artur ·  Constantino ·  Sir Héctor ·  Duque de Cornualla ·  Xenevra ·  Igraine ·  Isolda ·  Dama do Lago ·  Rei Lot ·  Rei Mark ·  Merlín ·  Mordred ·  Morgana ·  Morgause ·  Uther Pendragon |  |
| Cabaleiros da Táboa Redonda | Agravain ·  Bagdemagus ·  Bedivere ·  Bors ·  Breunor (La Cote Mal Taillée) ·  Calogrenant ·  Caradoc ·  Dagonet ·  Dinadan ·  Gaheris ·  Galaaz ·  Gareth ·  Galván ·  Geraint ·  Griflet ·  Héctor de Maris ·  Kay ·  Lamorak ·  Lancelot ·  Leodegrance ·  Lionel ·  Lucan ·  Maleagant ·  Marhaus ·  Palamedes ·  Pelleas ·  Pellinore ·  Perceval ·  Safir ·  Sagramore ·  Segwarides ·  Tor ·  Tristán ·  Uriens ·  Ywain ·  Ywain o Bastardo |
| Obxectos | Excalibur ·  Santo Graal ·  Táboa Redonda ·  Asento Perigoso |
| Lugares | Avalon ·  Camelot ·  Caerleon ·  Corbenic ·  Cornualla ·  Logres ·  Lyonesse ·  Brocéliande ·  Sarras ·  Tintagel |
| Nos medios de masas | Libros ·  Filmes |
| Outros | Sir Balin ·  Golpe doloroso ·  Elaine de Astolat · Elaine de Corbenic  ·  Rei Pescador ·  Cabaleiro Verde ·  O regreso mesiánico do rei Artur ·  Familia do rei Artur ·  Bases históricas do rei Artur ·  Claudas ·  Emperador Lucius ·  Glatisant a Besta ·  |
**Karolina Wisniewska**, nada en Varsovia o 26 de xullo de 1976, é unha esquiadora alpina paralímpica. Nada en Polonia, mudouse ao Canadá cando tiña 5 anos, onde comezou a esquiar como unha forma de terapia física para a súa parálise cerebral. No transcurso da súa carreira deportiva como esquiadora, gañou oito medallas paralímpicas totais por esquiar e 18 medallas nas Copas Mundiais do Comité Paralímpico Internacional (IPC). Nos Xogos Paralímpicos de Inverno de 2002 de Salt Lake City, gañou catro medallas, a maior cantidade obtida por un esquiador paraalpino canadense nun só evento olímpico. Wisniewska retirouse do deporte por segunda vez en maio de 2012 despois dunha lesión en 2011 que a levou a perderse a maior parte da tempada de esquí 2011/2012.

Traxectoria
-----------

Wisniewska naceu o 26 de xullo de 1976 en Varsovia, Polonia e mudouse a Alberta, Canadá cando tiña cinco anos. Vivía na área de Vancouver en 2010, pero regresou a Calgary en 2012.

Nada con parálise cerebral que afecta as súas pernas e equilibrio, Wisniewska tomou un descanso do esquí nun momento para asistir á Universidade de Oxford. En 2007, foi incluída no Salón da fama do esquí canadense. En 2012, estaba a traballar como oficial superior de programa na división de alto rendemento de Sport Canada. En 2017, Wisniewska foi incluída no Salón da Fama do Comité Paralímpico Canadense.

Notas
-----

1. ↑  "Karolina Wisniewska" (PDF). Canadá: The Canadian Ski Hall of Fame. 2007. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de agosto de 2021. Consultado o 07 de agosto de 2020.
2. 1 2  "Alpine Skier Karolina Wisniewska Announces Retirement". Canadian Sport Centre. 14 de maio de 2012. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2013. Consultado o 29 de outubro de 2012.
3. ↑  "Canucks strike slalom gold and bronze | Local News | Squamish Chief, Squamish, BC". Squamishchief.com. Arquivado dende o orixinal o 23 de marzo de 2010. Consultado o 29 de outubro de 2012.
4. ↑  "Karolina Wisniewska". Canada 2010. 23 de decembro de 2009. Arquivado dende o orixinal o 20 de novembro de 2013. Consultado o 29 de outubro de 2012.
5. ↑  "Inductees". *Canadian Paralympic Committee*. Arquivado dende o orixinal o 06 de xaneiro de 2018. Consultado o 6 de xaneiro de 2018.

* Portal:Canadá
**Miguel Ángel Fernández Enríquez**,coñecido como **Miguel Nández**, nado en Cádiz o 7 de novembro de 1978, é un cantante andaluz que saltou á fama tras a súa participación na segunda edición de *Operación Triunfo*.

Traxectoria profesional
-----------------------

Miguel Nández preparou os temas do que sería o seu primeiro disco durante os meses de abril, maio e xuño. O 30 de xuño de 2003 publícase *Miguel Nández*, o primeiro disco homónimo do cantante editado por BMG. Os singles promocionais do disco foron "Maldita mi suerte", "Tu nombre en cualquier bar" e "Yo que perdí". Finalmente o álbum alcanzou o disco de ouro. Un ano máis tarde, o 28 de xuño de 2004, lanza o seu segundo traballo discográfico, *Esquivando al miedo*. Con este traballo Miguel Nández continúa desenvolvendo a súa vea de cantautor, compondo todos os temas do disco. «Un desastre» foi o sinxelo que presentou este disco. Seguíronlle «Esquivando al miedo» e «Líbrame».

En 2006 firma coa discográfica Dro. Máis tarde, o 20 de agosto lanza *Palabras*. onde, unha vez máis, é o compositor de tódolos temas do disco, excepto de "Fue en la oscuridad", de Antonio Orozco. "Sé de palabras" foi o primeiro single deste disco. "El banco", o segundo. En abril de 2008 lanza o seu cuarto traballo *Por Ella*. Un disco a modo de homenaxe á muller onde interpreta títulos coñecidos por ser cantados por artistas femeninas como Rocío Jurado, Pastora Soler, Shakira, Luz Casal, Laura Pausini ou Mónica Naranjo. O primeiro single foi "Se nos rompió el amor" de Rocío Jurado. Ademais, o CD inclúe un tema composto polo propio Miguel con título homónimo ó do disco.

Discografía
-----------

* 2003: *Miguel Nández*
* 2004: *Esquivando al miedo*
* 2006: *Palabras*
* 2008: *Por Ella*

Notas
-----

1. ↑  LOS40 (2003-11-18). "Miguel Nández, en vivo esta noche en la madrileña sala La Riviera". *LOS40* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 21 de abril de 2022. Consultado o 2022-04-21.
2. ↑  LOS40 (2004-06-16). "'Esquivando al miedo', el segundo disco de Miguel Nández". *LOS40* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 21 de abril de 2022. Consultado o 2022-04-21.
3. ↑  LOS40 (2006-05-21). "Miguel Nández ficha por Dro para editar su tercer disco". *LOS40* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 21 de abril de 2022. Consultado o 2022-04-21.
4. ↑  LOS40 (2006-07-25). "'Palabras', título del nuevo disco de Miguel Nández". *LOS40* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 21 de abril de 2022. Consultado o 2022-04-21.
5. ↑  Miguel Nández lanza un disco dedicado íntegramente á muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5662399
* Genius: Miguel-nandez
* IMDb: nm1377226

 |
Vista do altiplano de La Mola dende a praia de Tramuntana.
**El Pilar de la Mola** é unha localidade de Formentera, nas illas Baleares, situada no centro do altiplano de La Mola, no leste da illa. Está nunha zona illada da illa, nun altiplano elevado e rodeado de cantís.

Forma unha das tres parroquias de Formentera. A poboación formouse arredor da igrexa consagrada da Nosa Señora do Pilar en 1784. O núcleo de poboación tiña 58 habitantes en 2007 pero a maioría da súa poboación é diseminada. En total tiña 991 habitantes, entre El Pilar de la Mola, La Mola e Es Caló.

O seu clima, con precipitacións máis frecuentes que no resto da illa, e a altura que o separa do mar, configuraron unha comunidade rural dedicada á agricultura. É unha das principais zonas de produción do viño da terra de Formentera.

Entre os seus lugares de interese destacan a igrexa da Mare de Déu del Pilar, do século XVIII, o Molí Vell e o Faro de la Mola.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa da Mare de Déu del PilarIgrexa da Mare de Déu del Pilar
* Faro de la MolaFaro de la Mola
* Molí VellMolí Vell

Coordenadas: 38°40′0″N 1°33′25″L﻿ / ﻿38.66667, -1.55694

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1324476
* GEC: 0050914

 |
Coordenadas: 43°31′39″N 8°08′47″O﻿ / ﻿43.5275, -8.1463888888889

Vista da presa do Rei no río Grande de Xuvia.
A **presa do Rei** no río Grande de Xuvia, entre os concellos de Narón e Neda, foi construída nos anos 1791 a 1795 para mover a maquinaria da Real Fábrica de Xuvia. Actualmente é empregada por Galicia Textil para xerar 200 kW de potencia eléctrica.

Descrición
----------

Situada a 1,40 km da desembocadura do río na ría de Xuvia a presa foi construída como unha das infraestruturas auxiliares dos estaleiros da ría de Ferrol o encoro era da Real Fábrica de Xuvia.

> 
> 
> *Junto al río, aprovechando el fuerte caudal de sus aguas se encontraba el área de aprovechamiento hidráulico cuyo motor tenía un salto de agua de 200 caballos de fuerza que, en algunas épocas llegaba a alcanzar los 300 caballos. Su disposición consistía en una presa que cortaba al río casi perpendicularmente, partiendo de allí un canal de conducción de aguas que iba casi paralelo al río. En la misma dirección del canal había un fuerte muro perforado por 4 alcantarillas que con sus compuertas correspondientes daban paso al agua o interrumpían su entrada en el canal, sobre este muro se construyó la llamada "Casa de Compuertas" con paredes de mampostería; pasada la "Casa de Compuertas", las aguas marchaban por el canal de conducción. La caja de este canal estaba abierta en la falda del monte teniendo, por tanto, un lecho y el costado izquierdo sumamente resistente y el de la derecha formado por un buen muro de sostenimiento de sillarejos; para el desagüe de este canal había, por el costado derecho, unos vertederos a 300 metros antes de la caldera; y así, el agua que salía por ellos servía para el riego de las fincas adyacentes al canal y el resto marchaba por un canalizo que vertía directamente en el río*.
> Boletín General de Ventas de Bienes Nacionales, 1870
> 

Durante o século XIX, o encoro serviu a enerxía necesaria para o funcionamento da Real Casa da Moeda de Xuvia, situada augas abaixo, na desembocadura do río Grande de Xuvia.

*Artigo principal**:* Real Casa da Moeda de Xuvia.
Actualmente o encoro produce electricidade para Galicia Textil. O encoro tamén ten unha canle artificial para que os peixes remonten o río.

Notas
-----

1. ↑  "SUPLEMENTO ESPECIAL A LA GACETA DE MADRID.-Núm. XXVI. 20 de Septiembre de 1870". Arquivado dende o orixinal o 01 de outubro de 2014. Consultado o 21 de agosto de 2013.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Casado Aguado, Esperanza (2001). *La venta en subasta de las Casas de Moneda de Madrid, Sevilla, Segovia y Jubia (1866-1883)*.

### Outros artigos

* Galicia Textil
* Lista de encoros de Galicia
**María Isaura Abelairas Rodríguez**, nada en Taboada o 25 de xuño de 1951 e finada en Vigo o 3 de xuño de 2021, foi unha mestra e política galega do PSdeG-PSOE, deputada no Parlamento de Galicia pola circunscrición electoral de Pontevedra.

Traxectoria
-----------

Isaura Abelairas, Mary Quintero e María Quintero en Vigo
Mestra de profesión, daba clase se galego e foi a directora do CEIP Emilia Pardo Bazán de Vigo (o colexio do Chouzo) durante moitos anos. Foi elixida concelleira do concello de Vigo a principios do século XXI, e retivo a súa acta de concelleira ata as eleccións de 2019, cando decidiu non continuar. No consistorio vigués ocupouse de varias áreas ao longo dos anos, entre elas Benestar Social. 

Tamén foi deputada provincial na Deputación de Pontevedra entre 2018 e 2019, onde se encargou da área de Igualdade. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 levou o número dous na lista do PSdG-PSOE pola circunscrición electoral de Pontevedra, e obtivo acta de deputada autonómica.

Vida persoal
------------

Casou e tivo dúas fillas, Patricia (finada en xaneiro de 2022) e Xela. En 2017 revelou publicamente que padecía cancro, en concreto un carcinoma de partes brandas que metastizara na parénquima pulmonar.

Notas
-----

1. ↑  Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Abelairas Rodríguez, Mª Isaura". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 10. ISBN 84-8064-113-4.
2. ↑  Martínez, Alejandro; Sampedro, Domingos (3 de xuño de 2021). "Muere Isaura Abelairas, diputada autonómica y exconcejala socialista en Vigo". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 17 de xullo de 2023.
3. 1 2  Villanueva, Elena (4/6/2021). ""Nos dio una lección de vida a todos"". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 4/6/2021.
4. ↑  "Resolución do 15 de xuño de 2020 pola que se fan públicas as candidaturas proclamadas…" Diario Oficial de Galicia n.º 117, do 16/6/2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Isaura Abelairas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). *El Correo Gallego*. p. 10. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Parlamento de GaliciaArquivado 17 de agosto de 2020 en Wayback Machine.
O **voo 6291 de United Express** era un servizo regular entre o aeroporto de Washington Dulles preto de Washington, D.C. e o aeroporto Port Columbus en Columbus, Ohio. Estaba operado por Atlantic Coast Airlines no nome de United Express.

A última hora da noite do 7 de xaneiro de 1994 o British Aerospace Jetstream 41 que operaba a ruta entrou en perda e esnafrouse na aproximación ao aeroporto Port Columbus. Os dous pilotos, o asistente de voo e dous pasaxeiros morreron no accidente. Os superviventes eran unha familia taiwanesa de tres persoas.

Accidente
---------

O voo 6291 deixou a porta de embarque en Dulles ás 21:58 para o voo de 90 minutos a Columbus. A tripulación estaba formada polo capitán Derrick White, de 35 anos, o primeiro oficial Anthony Samuels, de 29, e a asistente de voo Manuela Walker, de 58. Había cinco pasaxeiros a bordo.

Ás 23:10 o voo contactou co control de aproximación de Columbus. O capitán avisou o controlador de que o avión estaba descendendo dos 13 200 pés (4 000 m) aos 11 000 pés (3 400 m). O controlador asignou unha dirección de 285 graos para interceptar o ILS da pista 28L e autorizou o voo a 10 000 pés (3 000 m). Un informe meteorolóxico actualizado chegou ás 23:15, informando de nubes a 800 pés (240 m) sobre o chan, visibilidade de 2,5 millas (4 km) con neve lixeira e néboa e ventos de 4 nós a 300 graos. Autorizouse unha aproximación ILS á pista 28L ILS cando o avión pasou polo punto SUMIE. Dous minutos despois autorizouse a aterraxe na pista 28L.

O avión estaba descendendo a unha altitude de 1 250 pés (380 m) cando o axitador do mando de control se activou e soou durante 3 segundos. Un segundo e medio despois soou novamente. O avión continuou descendendo por debaixo da senda de planeo ata que chocou cun grupo de árbores co morro levantado. Parou en posición vertical nun edificio comercial, a 1,9 km da pista. Tras o impacto iniciouse un lume en ou preto do motor esquerdo que se espallou ao resto do aparello. Polo menos sobreviviron catro pasaxeiros ao impacto, porén, só tres persoas escaparon antes de que as lapas engulisen completamente o avión.

Notas
-----

1. ↑  "3 in Family Escape Crash". *The New York Times* (en inglés). 1994-01-09. ISSN 0362-4331. Consultado o 2019-01-14.
2. ↑  "Fatal crash blamed on pilot". *Toledo Blade*. Consultado o 2019-1-14.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4816365
* ASN: 19940107-0

 |
O **Real Mosteiro de Santa María de Poblet** (en catalán: *Reial Monestir de Santa Maria de Poblet*) é o prototipo de abadía cisterciense española. Localizado na comarca da Conca de Barberà, no termo municipal de Vimbodí i Poblet, en Tarragona, o primeiro cenobio foi impulsado e patrocinado por Ramón Berenguer IV, conde de Barcelona, que o entregou aos monxes bernardos da abadía de Fontfroide no ano 1149.

Foi panteón real da Coroa de Aragón, desde finais do século XIV ata a extinción da casa real de Aragón no século XV.

Enriquecido con distintas doazóns, alcanzou o seu máximo esplendor no século XIV, e a súa total decadencia e abandono en 1835 como consecuencia da desamortización de Mendizábal. En 1930 iniciouse a súa restauración, de forma que en 1935 puido dedicarse novamente a igrexa ao culto, e en 1940 retornaban á súa abadía algúns monxes. Non todos os espazos poden visitarse, por ser dependencias en clausura utilizadas polos cistercienses que de novo ocupan o mosteiro.

En 1991 foi declarado pola Unesco Patrimonio da Humanidade. Poblet, xunto con Guadalupe, El Escorial, San Millán de Yuso e San Millán de Suso son os mosteiros en España que gozan deste título.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista xeralVista xeral
* Porta DauradaPorta Daurada
* Porta barroca da igrexaPorta barroca da igrexa

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mosteiro de Poblet*** |

### Ligazóns externas

* Mosteiro de Poblet *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q645157
* WorldCat
* VIAF: 144993619
* BAV: ADV11870606
* BNE: XX105889
* BNF: 12005096h
* CANTIC: a10231249
* GEC: 0051669
* GeoNames: 7290336
* GND: 1001107-9
* ISNI: 0000 0001 1941 3364
* LCCN: n80152880
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 027486028
* ULAN: 500311390
* WHC: 518

 |
**Rita de Cascia**, nada en Roccaporena (Perugia) en 1381 e finada en Cascia o 22 de maio de 1457, foi unha relixiosa italiana e unha das santas máis populares da Igrexa católica. O seu nome é probablemente unha abreviación de Margherita. Os seus símbolos representativos son as rosas e os figos.

Traxectoria
-----------

Rita naceu na aldea de Roccaporena, cinco quilómetros ó oeste da vila de Cascia (provincia de Perugia, rexión de Umbría). Naceu de pais maiores, e foi bautizada co nome de **Margherita Lotti**.

A pesar de que quería ser monxa, cando tiña 14 anos de idade os seus pais casárona cun home da vila, chamado Paolo Mancini. Tiveron dous fillos mellizos, Jacobo e Paolo. Un día Mancini foi emboscado e asasinado.

Unha vez viúva, Rita pediu a admisión ao mosteiro das agostiñas de Santa María Madalena, en Cascia (estabelecido en 1256). Pero non foi aceptada debido a que só se permitían virxes. Un ano máis tarde (1417) tamén morreron os seus dous fillos púberes. Sen obrigacións familiares, Rita foi aceptada no convento, recibiu os hábitos de monxa, e máis tarde realizou a súa profesión de fe. Tiña 36 anos. No convento, Rita entregouse a unha vida de oración e penitencia.

Morte
-----

Corpo incorrupto de Santa Rita situado na Basílica de Santa Rita en Cascia, Italia.
Rita morreu no convento agustiniano o 22 de maio de 1457 á idade de 76 anos. A xente agrupouse no lugar para amosar os últimos respectos ó seu cadáver, que emitía unha intensa fragrancia doce (coma se fose embalsamado). O seu corpo consérvase até o presente (aínda que moi deshidratado). Empezaron a correr rumores de que por intercesión da monxa, sucedían curacións milagrosas. Así a devoción cara a Rita estendeuse por toda Italia.

Notas
-----

1. ↑  Chiron, Yves. *La verdadera historia de santa Rita: abogada de las causas perdidas*. Ediciones Palabra. ISBN 978-84-8239-788-7. Sin discusión, santa Rita es una de las santas más veneradas en el mundo entero; "la santa más popular junto a san Antonio de Padua" ha declarado Juan Pablo II.
2. ↑  midwestaugustinians.org.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q153024
* WorldCat
* VIAF: 11141612
* BLBNB: 000334319
* BMT: 115774
* BNE: XX879647
* BNF: 119386482
* CANTIC: a10552753
* CERL: cnp00587253
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118745433
* EGAXA: vtls001914074
* FAST: 53624
* GEC: 0055858
* GND: 118745433
* ISNI: 0000 0001 0395 238X
* LCCN: n80046562
* NDL: 00980671
* NKC: osa2016932552
* NTA: 120225069
* PTBNP: 1315165
* SELIBR: 356037
* SUDOC: 027318052
* Treccani: rita-da-cascia-santa

 |
|  |
| --- |
|  |
| *O Tetramorfo* |
| Libro de Kells, século VIII |
| Códice miniado: Folio 27v |
| Trinity College Library de Dublín |

Un **tetramorfo** (do grego τετρα, *tetra*, catro, e μορφη, *morfé*, forma) é unha representación iconográfica composta por catro elementos.

A máis estendida destas é cristiá, cuxa tradición remóntase ao Antigo Testamento, cando o profeta Ezequiel describiu nunha das súas visións catro criaturas que, de fronte, tiñan rostro humano e, de costas, tiñan rostro animal. Unha visión moi similar aparece nunha pasaxe da Apocalipse de san Xoán, que describe a catro anxos zoomorfos que rodean ao pantocrátor e que os estudosos interpretaron desde o século VI como os catro evanxelistas:

* o anxo, ou o home alado asóciase a Mateu, xa que o seu Evanxeo comeza facendo un repaso á xenealoxía de Cristo, o Fillo do Home;
* o león identifícase con Marcos, porque o seu Evanxeo comeza falando de Xoán o Bautista, «Voz que clama no deserto», dita voz sería como a do león;
* o boi sería Lucas, xa que o seu Evanxeo comeza falando do sacrificio que fixo Zacarías, pai de Xoán o Bautista, a Deus;
* a aguia foi asociada á figura de Xoán, xa que o seu Evanxeo é o máis abstracto e teolóxico dos catro e, xa que logo, o que se eleva sobre os demais.

Ademais da relación do tetramorfo cos catro evanxelistas, suxeriuse que Ezequiel se inspirou na astroloxía zodiacal babilónica (cando este profeta predicaba, o pobo de Israel estaba preso en Mesopotamia, no século VI a. C. en mans de Nabucodonosor II): o boi sería Taurus, o león sería Leo, a aguia sería Scorpius e o home alado sería Acuario. Así, estas eran as constelacións sobre as que tiveron lugar, respectivamente, o equinoccio de primavera, o solsticio de verán, o equinoccio de outono e o solsticio de inverno entre os milenios quinto e terceiro antes de Cristo.

Tamén se suxeriu que fan referencia aos catro elementos básicos e, posto que rodean ao pantocrátor, este sería o «Quinto elemento» unificador. Ademais, suxeriuse que representan os catro atributos ou principais calidades divinas, a saber: amor, xustiza, poder e sabedoría.

O tetramorfo e o pantocrátor son unha constante da arte cristiá medieval, tanto en escultura como en pintura (sexa mural ou en códices miniados).

Notas
-----

1. ↑  Ezequiel 1:10
2. ↑  Apocalipsis 4:1-9

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tetramorfo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2010254
* GEC: 0146140
* Treccani: tetramorfo

 |
**Adolfo Scilingo** (nado en 1947) é un militar arxentino que actuou como oficial de mariña de guerra durante a ditadura militar de 1976 a 1983 en devandito país.

Scilingo foi un dos primeiros militares do Proceso que admitiu publicamente o terrorismo de estado levado á práctica na Arxentina. Confesou ante o xuíz español Baltasar Garzón ter participado en dous voos da morte mediante os cales moitos dos prisioneiros foan tirados ao mar coa intención de facelos desaparecer. Seguindo a Fernando Mas, 

> 
> 
> El testimonio de Scilingo ante Garzón contribuyó en forma decisiva a implicar a los altos jefes de la Armada de los tiempos de la dictadura. Scilingo explicó el funcionamiento de la ESMA el centro de operaciones más importante que tenía la Armada en la lucha antisubversiva, o sea el centro de la guerra. Scilingo describió minuciosamente.. los vuelos de la muerte con los prisioneros narcotizados a bordo, a los cuales se desnudaba y arrojaba vivos al mar.
> Fernando Mas: De Nuremberg a Madrid, Historia íntima de un Juicio. Grijalbo 1999. Páx. 105)
> 

En abril do 2005 Scilingo foi axuizado en España e condenado por delitos de lesa humanidade cometidos entre 1976 e 1977 á pena de 640 anos de prisión, tras haberse probado a súa responsabilidade na morte de trinta persoas e unha detención ilegal seguida de torturas.

Posteriormente, en xullo de 2007, o Tribunal Supremo español elevou a condena a 1 084 anos, ao comprobarse a súa complicidade noutras 255 detencións ilegais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigo do diario Clarín da Arxentina Arquivado 07 de setembro de 2007 en Wayback Machine.
O **voo 107 de LAN Chile** era un servizo regular internacional dende Santiago de Chile ata Buenos Aires. O día 6 de febreiro de 1965 o Douglas DC-6B-404 que operaba a ruta esnafrouse nos Andes. Os 87 ocupantes do avión morreron no accidente.

Accidente
---------

O DC-6 engalou do aeródromo Los Cerrillos de Santiago de Chile na mañá do 6 de febreiro con 80 pasaxeiros e 7 tripulantes a bordo, nun voo ao aeroporto internacional Ministro Pistarini en Ezeiza, preto de Buenos Aires. Cando o avión estaba a un nivel de voo 120, na área de Las Melosas dos Andes, esnafrouse na ladeira da montaña La Corona, a uns 1 200 pés por debaixo do seu cumio. Non houbo superviventes.

22 dos pasaxeiros eran xogadores e persoal do equipo de fútbol Antonio Varas de Santiago, que se dirixía a Uruguai para xogar contra o Camadeo de Montevideo.

En xaneiro de 2019 o voo 107 seguía sendo o peor accidente aéreo da historia de Chile e o segundo peor dun DC-6, tras o voo 954 de Olympic Airways.

Causa
-----

A xunta de investigación do accidente culpou do accidente o piloto ao mando do avión, que elixiu seguir unha ruta que non se correspondía co plan de voo aprobado nin co manual de operacións da aeroliña. Non se considerou a meteoroloxía como un factor no accidente.

Notas
-----

1. ↑  "Chilean plane crash kills 87". *Lewingston Morning Tribune*. 7 de febreiro de 1965.
2. ↑  Ranter, Harro. "Aviation Safety Network > ASN Aviation Safety Database > Geographical regions index > Chile". *aviation-safety.net*. Arquivado dende o orixinal o 15 de xullo de 2014. Consultado o 2019-01-23.
3. ↑  Ranter, Harro. "Aviation Safety Network > ASN Aviation Safety Database > Type index > Douglas DC-6". *aviation-safety.net*. Consultado o 2019-01-23.
4. ↑  Gero, David (1996). *Aviation Disasters Second Edition*. Patrick Stephens Limited. p. 61.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6164938
* ASN: 19650206-0

 |
Portada da igrexa.
Claustro do mosteiro.
O **mosteiro de San Pedro de Tenorio** é un mosteiro medieval situado na parroquia de Tenorio, no concello de Cerdedo-Cotobade.

Historia
--------

Algúns autores sitúan a súa primeira fundación no século X, e xa no ano 1073 figuraba un abade de Tenorio confirmando un documento de Lérez.

A finais do século XV, despois de que Pedro Madruga mudase ó abade por un monxe do mosteiro de Lérez, o mosteiro foi abandonado polos monxes, que non acataron o nomeamento. Posteriormente foi usado como reduto defensivo polos guerrilleiros durante a Guerra da Independencia, e acabou destruído ó ser incendiado polo exército francés. O abandono definitivo tivo lugar despois da desamortización de Mendizábal.

Arquitectura
------------

Da antiga fábrica románica do mosteiro da orde beneditina só se conserva a esquina suroeste da igrexa, e outras pezas como o *Agnus Dei* e un rosetón na fachada, actualmente un óculo (elementos do románico tardío ou de transición ao gótico). Ángel del Castillo tamén sinala a existencia dunha inscrición do século XIII que na actualidade resulta ilexible.

Conta cunha igrexa barroca de século XVIII, construída sobre outra anterior probablemente románica a xulgar pola estrutura da bóveda e a forma dalgunhas ventás tapiadas. Probablemente a igrexa primitiva pertencese ao primitivo mosteiro fundado polos beneditinos. Hoxe non se conservan nin unha nin o outro, non obstante o conxunto é fermoso non só pola súa arquitectura senón tamén pola prácida paraxe en que está situado.

O altar maior, de 1702, ten un retablo policromado coas imaxes de San Pedro, a Inmaculada e Cristo Rei. Foi deseñado posiblemente por Domingo Rodríguez de Pazos. Á dereita da nave hai un altar coa Sagrada Familia e a Virxe do Carme. Tamén hai un altar adicado a Santo Antón e outro a San Cristóbal. No lado esquerdo hai un púlpito, a Virxe do Rosario co Neno, unha figura de San Roque, e a Virxe das Dores coas Ánimas do Purgatorio.

A fachada ten unha porta con lintel, baixo unha cruz con rosetón.

O claustro do mosteiro é do século XVI, ten dúas alturas e tres ás que recordan ás de Lérez. De planta rectangular, é de estilo barroco clásico composto por arcos semicirculares que se apoian en columnas exentas sobre un podio corrido.

No adro hai un cruceiro con base de tres chanzos. O fuste é estriado, e no capitel están nun lado a Virxe e o Neno, e no outro Cristo crucificado.

Preto do lugar atópanse restos dunha fortaleza medieval.

Notas
-----

1. ↑  Ángel del Castillo, *Inventario de la riqueza monumental y artística de Galicia*, papeleta nº 666, páx 599.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bango Torviso, Isidro Gonzalo (1979). *Arquitectura románica en Pontevedra*. *páx 210, Fundación Pedro Barrié de la Maza*. ISBN 84-300-0847-0.
* Ponce Couce, Leandro; Sánchez Garcia, Jesús A. (1998). *Galicia, Guía do Patrimonio Arquitectónico*. *páx 360, Oleiros, Vía Láctea Editorial*. ISBN 84-89444-50-1.

### Outros artigos

* Mosteiros e conventos de Galicia.
O **voo 647 de FedEx Express** era un servizo de carga entre o aeroporto de Oakland e o aeroporto de Memphis. O día 18 de decembro de 2003 o McDonnell Douglas MD-10-10F que operaba a ruta esnafrouse durante a aterraxe.

Avión e tripulación
-------------------

O aparello implicado no incidente era un McDonnell Douglas MD-10-10F, con rexistro N364FE. O MD-10 é unha versión actualizada do trimotor de fuselaxe ancha McDonnell Douglas DC-10. No momento do accidente o avión tiña unhas 65 375 horas de voo.

O voo tiña unha tripulación experimentada. O capitán tiña unhas 21 000 horas de voo, incluídas 2 602 horas nos MD-10 e MD-11, mentres que o primeiro oficial tiña unhas 15 000 horas, das cales 1 918 eran nos MD-10/MD-11.

A bordo do avión había tamén 5 empregados de FedEx que non estaban traballando.

Accidente
---------

O 18 de decembro de 2003 o voo 647 estaba programado para saír de Oakland ás 08:10 CST, e tras un pequeno atraso debido a un problema coa clasificación de paquetes, engalou cara a Memphis ás 08:32. A saída e o voo foron normais.

O avión tocou terra ao redor das 12:26 na pista 36R, e case inmediatamente o tren de aterraxe dereito colapsou. O avión desviouse cara ao lado dereito da pista incendiándose mentres o facía. A copiloto recibiu feridas leves cando evacuou o avión, ao igual que un dos cinco pasaxeiros. Posteriormente descubriuse que o pasaxeiro, que era piloto, que activou a rampla de emerxencia non estaba axeitadamente adestrado para realizar esa operación, e accidentalmente tirou da panca que liberaba a rampla como unha balsa no caso dunha amaraxe, polo que se separou do avión.

Investigación
-------------

A NTSB realizou a investigación do accidente. Descubriu que aínda que o avión se atopara con vento cruzado durante a aterraxe as condicións estaban dentro das capacidades de seguridade do avión. Porén, descubríuse que o primeiro oficial non aliñou correctamente ou non freou axeitadamente o aparello antes de tocar, polo que o avión pisou a pista con moita forza. A medida que o avión descendía, debido ao vento cruzado, a á dereita baixou de súpeto uns 6 graos. Isto estaba máis aló das capacidades de deseño do tren dereito e rompeuse como resultado. A NTSB tamén citou o fallo do capitán ao comprobar o traballo do primeiro oficial.

A NTSB atopou ademais que a Orde da FAA 8400.10 (Manual do inspector de transporte aéreo) era deficiente na sección que trata sobre o adestramento de evacuación para a tripulación de voo.

Notas
-----

1. ↑  "FedEx on for busiest night; crash inquiry continues". *Memphis Business Journal*. Consultado o 2019-01-20.
2. 1 2 3 4 5  "Informe do accidente" (PDF). *NTSB*. Consultado o 2019-1-20.
3. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident McDonnell Douglas MD-10F N364FE Memphis International Airport, TN (MEM)". *aviation-safety.net*. Arquivado dende o orixinal o 03 de novembro de 2012. Consultado o 2019-01-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5361613
* ASN: 20031218-0

 |
O **voo 9646 de Cubana de Aviación** era un servizo chárter operado por un Ilyushin Il-62M, con rexistro CU-T1281, que se esnafrou o 3 de setembro de 1989, pouco despois de engalar do aeroporto internacional José Martí.

O voo 9646 estaba operando un servizo internacional entre A Habana e Colonia, cunha escala en Milán. O accidente matou os 126 ocupantes do avión e 24 persoas en terra.

Accidente
---------

O avión engalou no medio dunha forte chuvia e de refachos de vento de 48–80 km/h. A tripulación recolleu os flaps da posición inicial de 30º a 15º, nun intento de gañar velocidade, pero esta acción reduciu a habilidade do avión de proporcionar sustentación. O aparello trepou ata os 53 metros (174 pés), onde foi golpeado por unha corrente descendente que causou que chocase contra o final da pista, golpeando despois unhas instalacións de navegación e un pequeno outeiro antes de esnafrarse nunha área residencial, ao redor dun minuto despois da engalaxe. As 126 persoas a bordo, 115 pasaxeiros e 11 tripulantes, morreron no accidente. Ademais 24 persoas en terra tamén morreron.

Causa
-----

Os investigadores atribuíron o accidente do voo 9646 á decisión dos pilotos de voar despois dunha deterioración considerable das condicións meteorolóxicas. O piloto subestimou os riscos de engalar e xulgou mal o rendemento do avión en mal tempo.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Ilyushin Il-62M CU-T1281 Havana-José Martí International Airport (HAV)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-20.
2. 1 2  "Il-62 crashes". *Flight International*. Arquivado dende o orixinal o 15 de xaneiro de 2013. Consultado o 2018-12-20.
3. 1 2  "Cubana Il-62 crash report cites pilot error as cause". *Flight International*. Arquivado dende o orixinal o 30 de marzo de 2019. Consultado o 2018-12-20.
4. ↑  "Jet With 54 on Board Missing in Brazil : Disappears Over Amazon; Toll in Cuban Crash May Reach 150 - latimes". *web.archive.org*. 2015-03-22. Archived from the original on 22 de marzo de 2015. Consultado o 2018-12-20.
5. ↑  Gero, David (1996). *Aviation Disasters Second Edition*. Patrick Stephens Limited. p. 212

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5192135
* ASN: 19890903-1

 |
O **voo 4230 de UM Airlines**, tamén coñecido como o **accidente do Yak-42 en Turquía**, era un servizo chárter internacional de pasaxeiros dende o aeroporto de Manas, en Bixkek, ata o aeroporto de Zaragoza, cunha escala no aeroporto de Trebisonda, Turquía. O día 26 de maio de 2003 o Yakovlev Yak-42D que operaba a ruta esnafrouse intentando aterrar en Trebisonda. Debido á densa néboa a tripulación perdeu visibilidade e o avión chocou contra unha montaña preto de Maçka.

Os 13 tripulantes e 62 pasaxeiros morreron no accidente. É o terceiro peor accidente da historia da aviación turca. O avión levaba tropas españolas de volta dende Afganistán.

Accidente
---------

O Yakovlev Yak-42 de UM Airlines era un avión arrendado usado para transportar militares españois despois de pasar catro meses de misión de paz en Afganistán. O seu destino final era o aeroporto de Zaragoza, pero o aparello ía facer unha escala de repostaxe no aeroporto de Trebisonda, en Turquía. O Yak-42 esnafrouse na ladeira dunha montaña preto da cidade de Maçka, a 24 quilómetros de Trebisonda, no seu terceiro intento de aterraxe no medio dunha densa néboa. O piloto dixera que non podía ver a pista; a visibilidade era menor de 10 metros nese momento.

Todos os tripulantes e pasaxeiros morreron no impacto. Os pasaxeiros eran 41 soldados do Exército de Terra e 21 do Exército do Aire de España. O avión tamén transportaba munición, polo que as explosións que se produciron tras o impacto espallaron os restos do avión por unha grande área.

Notas
-----

1. 1 2  "Turkey air crash kills Spanish troops" (en inglés). 2003-05-26. Consultado o 2019-01-22.
2. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Yakovlev Yak-42D UR-42352 Maçka". *aviation-safety.net*. Arquivado dende o orixinal o 28 de outubro de 2013. Consultado o 2019-01-22.
3. ↑  Wilkinson, Isambard (2003-05-26). "75 peacekeepers die in plane crash" (en inglés). ISSN 0307-1235. Consultado o 2019-01-23.
4. ↑  "UM Airlines Flight 4230" (en inglés). 2018-12-31.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2502052
* ASN: 20030526-0
* GEA: 20821

 |
A **colisión de 1983 en Barajas** foi un accidente ocorrido o día 7 de decembro de 1983 cando dous avión chocaron en terra no Aeroporto de Madrid-Barajas. O choque produciuse cando un Boeing 727 de Iberia impactou contra un McDonnell Douglas DC-9 de Aviaco, causando a morte de 93 pasaxeiros e tripulantes.

O accidente
-----------

O 7 de decembro de 1983 un Boeing 727 de Iberia, con rexistro EC-CFJ, que operaba o voo 350 con destino ao Aeroporto de Roma-Fiumicino, estaba autorizado para engalar na pista 01 do Aeroporto de Madrid-Barajas en condicións de brétema espesa. Ao mesmo tempo, un DC-9 de Aviaco, co rexistro EC-CGS que operaba o voo 134, estaba rodando ao final da mesma pista para engalar con destino ao aeroporto de Santander. Cando o Boeing 727 aceleraba para engalar, a tripulación do DC-9 realizou un xiro equivocado no medio da brétema levando ao avión á pista, acabando no medio do camiño do 727. A tripulación do 727 viu ao DC-9 e intentou evitar a colisión rotando o seu avión para engalar, pero o aparello aínda non acadara a velocidade suficiente e a parte de atrás da fuselaxe chocou co DC-9. Ámbolos dous avións incendiáronse e quedaron destruídos; as 42 persoas a bordo do DC-9 morreron, mentres que no 727 foron 51 (50 pasaxeiros e 1 tripulante) das 93 persoas a bordo as que faleceron. Entre as vítimas do DC-9 estaba a actriz mexicana Fanny Cano e entre as do 727 o pianista surafricano Marc Raubenheimer.

Notas
-----

1. 1 2  Aviation Safety Network (ed.). "Descrición do accidente - 727". Arquivado dende o orixinal o 02 de xuño de 2013. Consultado o 29 de xaneiro de 2017.
2. 1 2  Flight International (ed.). "Madrid Cleared?". Consultado o 29 de xaneiro de 2017.
3. ↑  Aviation Safety Network (ed.). "Descrición do accidente - DC-9". Arquivado dende o orixinal o 02 de xuño de 2013. Consultado o 29 de xaneiro de 2017.
4. ↑  Calgary Herald (ed.). "Madrid airport crash death toll set at 92". Consultado o 29 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6728635
* ASN: 19831207-0

 |
**Iria Grandal García**, nada en Ferrol o 13 de agosto de 1990, é unha arqueira galega que compite no Club Arco Narón.

Traxectoria
-----------

Ademais de conseguir os títulos de Campioa de Galicia en tódalas categorías polas que pasou (alevín, infantil, cadete, júnior e absoluta) o seu palmarés consta tamén de éxitos a nivel estatal e internacional.

No ano 2004 competiu por primeira vez fóra de Galicia, no Campionato de España Infantil, onde acadou o 3ª posto. Despois fixo podios a nivel nacional tamén en tódalas categorías polas que pasou. No ano 2006 acadou o subcampionato do mundo cadete en México. En 2008, acadou o 4º posto no Campionato de Europa Júnior (sub21). No ano 2012 obtivo o Subcampionato de Europa Absoluto. Logo de conseguir o campionato de España júnior e o subcampionato nacional absoluto, entre outros méritos, obtivo a praza para os Xogos Olímpicos de Londres 2012 no europeo preolímpico de Ámsterdam.

En Londres competiu na categoría individual feminina. Tras pasar a rolda preliminar, quedando no posto 53º, gañou na primeira eliminatoria á colombiana Ana Rendón por 6-2, pero caeu derrotada fronte a surcoreana Choi Hyeon-ju por 6-5 en dezaseisavos de final, resolvéndose o encontro na rolda de desempate.

Notas
-----

1. ↑  Páxina do Comité Olímpico Español Contén información sobre os deportistas olímpicos *(en castelán)*.
2. ↑  "Iria Grandal, acreedora del trofeo Patronato Municipal", artigo en *La Voz de Galicia*, 23 de febreiro de 2011 *(en castelán)*.
3. ↑  Resultados de Iria Grandal en Londres 2012. Páxina oficial dos Xogos Olímpicos de Londres 2012. *(en inglés)*.
4. ↑  Club ARCO NARÓN. "JJOO - Londres 2012".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1756397
* Sports Reference: iria-grandal-1
* WorldArchery: 9016

 |
O **HK Poprad** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Poprad, Eslovaquia. Actualmente compite na Extraliga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco, competición da cal foi subcampión en dúas ocasións. Xoga os seus partidos como local no Poprad Ice Stadium, un pavillón con capacidade para 4.500 espectadores. O club é alcumado *Kamzíci*, que significa "rebezo" en galego, animal que aparece no logo do club.

Historia
--------

O club foi fundado en 1929 baixo o nome de ***Karpathenverein Poprad***, sendo renomeado ***HC Poprad*** en 1930. En 1933, foi coroado como mellor equipo de Eslovaquia..

En 1935 mudou o seu nome polo de *HC Tatry* e participou na primeira división Checoslovaca entre 1945 e 1947. Posteriormente o club adoptou o nome de *Sokol Tatry Poprad* en 1948 e *TJ Tatran Poprad* en 1950, participando de novo na primeira división entre 1951 e 1954.

O club trocou novamente o seu nome para converterse no *Lokomotíva-Vagónka-Stavbár (LVS) Poprad*, logo no *Telovýchovnej jednoty (TJ) Pozemné stavby (PS) Poprad*, *ČH Poprad* en 1988 e, en 1990, *ŠKP PS Poprad*.

En 1991, tras 37 tempadas na segunda división, o equipo ascendeu de novo á primeira división checoslovaca, onde permaneceu ata 1993. Coa separación administrativa de Checoslovaquia, o club uniuse á Extraliga Eslovaca. Logo de tres terceiros postos conseguidos en 1997 e 1998, o equipo conseguiu o seu primeiro subcampionato en 2006, clasificación que se repetiría en 2011.

O HK Poprad ten gañado a Tatranský pohár en catorce ocasións, a última delas en 2012.

Palmarés
--------

* **14 Tatranský pohár:** 1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1942, 1943, 1947, 1995, 2000, 2001, 2005 e 2012.

Notas
-----

1. ↑  Información do pavillón Arquivado 14 de outubro de 2008 en Wayback Machine. en www.hkpoprad.sk.
2. ↑  Historia Arquivado 09 de abril de 2008 en Wayback Machine. en www.hkpoprad.sk

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 08 de xuño de 2013 en Wayback Machine. *(en eslovaco)*
Trono da Santísima Virxe do Primeiro Dor (Californios), Cartagena.
O **Mércores Santo** acaba a primeira parte da Semana Santa cristiá, marcando o final da Coresma e o comezo da Pascua. O Mércores Santo ten lugar a traizón de Xudas Iscariote, que se reúne co Sanedrín, o tribunal relixioso xudeu, para condenar a Xesús.

Liturxia
--------

O Evanxeo do Mércores Santo continúa coa traizón de Xudas Iscariote neste caso en relato de San Mateu:

> 
> 
> Naquel tempo, un dos Doce, chamado Xudas Iscariote, foi aos sumos sacerdotes e propúxolles:  
>  -«Que estades dispostos a darme, se volo entrego?»  
>  Eles axustáronse con el en trinta moedas. E desde entón andaba buscando ocasión propicia para entregalo. O primeiro día dos Ázimos achegáronse os discípulos a Xesús e preguntáronlle:  
>  -«Onde queres que che preparemos a cea de Pascua?»  
>  El contestou:  
>  -«Ide á cidade, a casa de Fulano, e dicídelle: "O Mestre di: O meu momento está preto; desexo celebrar a Pascua na túa casa cos meus discípulos"».  
>  Os discípulos cumpriron as instrucións de Xesús e prepararon a Pascua. Á tardiña púxose á mesa cos Doce. Mentres comían dixo:  
>  -«Asegúrovos que un de vós vaime a entregar.»  
>  Eles, consternados, puxéronse a preguntarlle un tras outro:  
>  -«Son eu acaso, Señor?»  
>  El respondeu:  
>  -«O que mollou na mesma fonte que eu, ese vaime a entregar. O Fillo do home vaise, como está escrito del; pero, ai! do que vai entregar ao Fillo do home!; máis lle valería non ter nado».  
>  Entón preguntou Xudas, o que o ía a entregar:  
>  -«Son eu acaso, Mestre?»  
>  El respondeu:  
>  -«Dixéchelo ti».
> Mateu 26, 14-25
>

Celebracións
------------

* En Ferrol celébranse cinco procesións: a do Cristo dos Navegantes, a da nosa Señora da Mercé e do Santísimo Cristo Redentor, a do Cristo do Perdón e María Santísima dos Desamparados, a da Penitencia (cuxa imaxe titular é o Santísimo Cristo Xacente) e a de Noso Pai Xesús Camiño do Calvario.
* En Viveiro, procesiona o Viacrucis procesional de homes, no que os homes realizan as catorce estacións de penitencia. O día anterior ten lugar o de mulleres.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mércores Santo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

| * v
* c
* e
 Días da Semana Santa |
| --- |
| Venres de Dores  ·  Sábado de Paixón  ·  Domingo de Ramos  ·  Luns Santo  ·  Martes Santo  ·  Mércores Santo  ·  Xoves Santo  ·  Venres Santo  ·  Sábado Santo  ·  Domingo de Pascua  ·  Luns de Pascua  ·  Martes de Pascua |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q386130
* Orthodox Encyclopedia: 150085

 |