Robert Grosseteste, bispo.
**Robert Grosseteste** (ca. 1175 - 1253) foi un home de estado, filósofo, teólogo e bispo de Lincoln. Nado en Stradbroke, (Suffolk, Inglaterra), de pais de orixe humilde e membro da orde franciscana, foi un erudito en case todos os ámbitos do saber da súa época.

Trátase dun importante representante da historia do pensamento medieval e dun gran precursor da filosofía e a ciencia modernas, en particular pola súa influencia sobre Bacon, Ockham e Duns Scoto, e pola súa intención de introducir o pensamento aristotélico na universidade de Oxford. Probabelmente foi o primeiro chanceler desta universidade.

Recuperou para o método científico a idea grega de *explicación*. A súa concepción da ciencia implicaba observacións e experimentos. A posibilidade de aplicar a matemática á ciencia física sería desenvolvida, no século XIV, por un grupo de discípulos seus, vinculados ao *Merton College*, coñecidos como os *Calculatores*, que desenvolveron unha matemática do movemento.

O seu sobrenome provén do latín indicando *Grossum caput* (Cabeza grande), seguramente para referirse á súa gran capacidade de estudo e gran memoria.

A súa liña de pensamento propoñía retomar o pensamento de Santo Agostiño, procurando volver sobre a tradición escolástica tal como se formulou na súa orixe.

Obra
----

Traballou en innumerábeis obras desde os anos 1220 até 1235, e escribiu varios tratados científicos, entre os que están:

* *De sphera*. Considérase unha achega importante á astronomía.
* *De accessione et recessione maris*. Sobre os movementos das ondas e as mareas.
* *De lineis, angulis et figuris*. Razoamento xeométrico en ciencias naturais.
* *De iride*. Tratado sobre o arco da vella.

Menciónase habitualmente como un dos maiores comentadores da obra de Aristóteles.

O renacemento da cultura anglosaxoa en Oxford
---------------------------------------------

A cultura cristián e clásica conservárase en Inglaterra mentres se perdera practicamente no continente. Renace co Imperio carolinxio, grazas precisamente ao labor de Alcuino de York, (século VIII), que desde Inglaterra fundou bibliotecas a partir dos libros procedentes da illa e estableceu diversas escolas de ensinanza do trivium e o quadrivium. Continúa o seu labor, no século IX, Xoán Escoto Eríxena.

O movemento cisterciense e a recuperación dos escritos clásicos, sobre todo os de Aristóteles, xunto coas achegas científicas dos árabes, a partir do século XI, renovan en Inglaterra o espírito da Escola de Chartres, especialmente con Xoán de Salisbury.

Pouco a pouco diferénciase Inglaterra da cultura francesa simbolizada na universidade de París, onde permanece máis o espírito dialéctico introducido por Pedro Abelardo e a preocupación por unha filosofía entendida como "ancilla Theologiae".

Deste modo, concretamente en Oxford, rexorde o espírito platónico-agostiñano; estúdanse linguas, sobre todo o árabe, e cultívase o coñecemento da ciencia natural, da man do aristotelismo e os árabes, sendo de especial interese o estudo da matemática, menosprezada polos teólogos de París. Foi de especial relevancia o espírito da orde franciscana fronte ao espírito da orde dominica, que prevalece no continente.

Cosmoloxía da luz
-----------------

Grosseteste coñeceu os tratados de óptica árabes, e baixo a influencia do neoplatonismo, considerou a luz como a materia orixinal creada por Deus do nada e a partir da cal se substancia o universo enteiro.

Seguindo Grosseteste, a luz é unha substancia corpórea, pero enormemente próxima ao incorpóreo, sendo a súa principal propiedade xérase a si mesma perpetuamente; xerada nun punto, expándese en forma esférica en todas as direccións, de modo instantáneo. Na súa expansión vai enrarecéndose até chegar a un límite (pois a materia non pode ser infinita).

Por estenderse nas tres dimensións do espazo, a luz xera a corporeidade. Na súa difusión estende consigo a materia da que é inseparábel. Deste xeito a luz é a primeira forma creada por Deus na materia prima á que vai unida e constitúe así o principio do universo que contemplamos.

O límite máximo de propagación da luz constitúe o firmamento, que reflicte á súa vez a luz cara ao centro do mundo. Ao reflectirse a luz xera as nove esferas celestes, sendo a máis inferior a da Lúa. Por encima desta esfera non hai movemento, mentres que por debaixo gradúanse e mestúranse os catro compoñentes: lume, aire, auga e terra.

Coñecemento da ciencia da natureza
----------------------------------

Máis que por descubrimentos especiais, a importancia de Grosseteste provén de introducir e destacar a importancia das matemáticas no coñecemento científico da natureza física.

> 
> 
> *utilitas considerationis linearum, angulorum et figurarum est maxima, quoniam impossibile est sciri naturalem philosophiam sine illis: valent in toto universo et partibus eius absolute*
> Robert Grosseteste 
> 

(É moi importante a utilidade de considerar o estudo das liñas, dos ángulos e das figuras, porque é imposíbel coñecer a filosofía natural  sen elas: valen absolutamente para todo o universo e as súas partes)

Pois as accións naturais propáganse segundo as leis da reflexión e da refracción. Por iso hai que coñecer a fondo as figuras fundamentais: a esfera, porque é o modo de propagación da luz; e a pirámide, porque é o modo máis poderoso no que un axente pode exercer nunha superficie partindo dun punto. Todo pode explicarse mediante os principios da óptica e da xeometría.

Tales principios son a base de inspiración para o seu discípulo Roger Bacon.

O coñecemento
-------------

O home ocupa o centro do mundo, o mesmo que Deus é o centro da creación. A alma, por tanto, obra tamén en función da luz mediante o corpo e os sentidos. A alma obra sobre o corpo, pero non viceversa, tal como pensa San Agostiño. Por iso o entendemento é unha facultade da alma, non do corpo, e non necesita elemento corporal ningún para obrar e coñecer. Contemplando as cousas materiais pode ir abstraendo as formas da natureza, segundo o modo platónico, liberándose pouco a pouco do peso material do corpo; pero só as almas elixidas, liberadas polo amor de Deus poden, nesta vida, chegar á contemplación das ideas.

Como non podía ser doutro modo, a teoría da iluminación de Santo Agostiño constitúe a base da súa teoría do coñecemento.

O seu espírito científico é un claro antecedente da idea galileana acerca de que **o universo está escrito en linguaxe matemática**.

Notas
-----

1. ↑  Renovación do espírito platónico-agostiñano e a incorporación de Aristóteles no seu interese pola ciencia á marxe da teoloxía
2. ↑  E. Gilson, *La filosofía en la Edad Media*, Madrid, Gredos, 1965. páx. 438
3. ↑  Inicio dunha corrente de pensamento que valora a experiencia como fonte de coñecemento, valora o individual e a matemática, sendo o xerme do que suporía a diferente traxectoria entre Inglaterra e o continente no século XVII e a súa importancia no nacemento da ciencia moderna: Roger Bacon, Duns Scoto e o Merton College de Oxford, con Tomás Bradwardine, Guillerme de Heytesbury, Ricardo Swineshead, sendo a culminación desta corrente de pensamento Guillerme de Ockham e o nominalismo como corrente critica da especulación escolástica.
4. ↑  Citado por E. Gilson, *La filosofía en la Edad Media*, Madrid, Gredos. 1965. páx. 440.
5. ↑  Nome que recibían as ciencias naturais na época.
6. ↑  Hirschberger, J. S.J. (1968): *Historia de la Filosofía*. Barcelona: Herder, 2 vols. páx. 364

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ciencia medieval.
* Historia da ciencia.

### Bibliografía

* Crombie, A. C. (1953): *Robert Grosseteste and the Origins of Experimental Science, 1100-1700*. Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-824189-5
* Ferrater Mora, J. (1984): *Diccionario de Filosofía*. Madrid: Alianza Editorial. (4 vols.) ISBN 84-206-5204–0
* Gilson, E. (1965): *La filosofía en la Edad Media*. Madrid: Gredos.
* Grosseteste, R. (1972): *Suma de los ocho libros de la física de Aristóteles (**Summa Physicorum**)*. Buenos Aires: Eudeba. Esta edición inclúe o texto latino, un estudo crítico, algúns datos biográficos sobre o autor e varias notas de J. E. Bolzán e C. Lértora Mendoza.
* Hirschberger, J. S.J. (1968): *Historia de la Filosofía*. Barcelona: Herder. (2 vols.)
* Honderich, T. (ed.) (2001): *Enciclopedia Oxford de Filosofía*. Madrid: Tecnos. ISBN 84-309-3699-8
* Lértora Mendoza, Celina Ana (2003): *Roberto Grosseteste: metafísica: siglo XIII*. Editorial Del Rey. ISBN 950-9614-08-4
* Lopéz Cuétara, José Miguel (2005): *El aristotelismo en el pensamiento de Robert Grosseteste.* Verdad y vida.

### Ligazóns externas

* Grosseteste.com The Electronic Grosseteste *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q256541
* WorldCat
* VIAF: 86920837
* ARLIMA: 1962
* BAV: ADV10155037
* BIBSYS: 90178055
* BMT: 152324
* BNCHL: 000190744
* BNE: XX1166064
* BNF: 11985477d
* BRE: 3511699
* Bridgeman: 57833
* CANTIC: a10489009
* Catholic-Hierarchy: grost
* CERL: cnp01302886
* CiNii: DA0043302X
* DeutscheBio: 11869815X
* EBID: ID
* FAST: 19225
* GEC: 0056039
* GND: 11869815X
* ICCU: CFIV045546
* ISNI: 0000000123212063
* LAC: 0016E9310
* LCCN: n50072227
* MR: 269737
* NKC: kup19960000033870
* NLA: 35749016
* NLG: 73831
* NNDB: 000096412
* NTA: 06937323X
* ODNB: 11665
* OL: OL435493A
* openMLOL: 96292
* Orthodox Encyclopedia: 168181
* PTBNP: 1075428
* SELIBR: 189313
* SNAC: w6v124nv
* SUDOC: 027593223
* Treccani: roberto-grossatesta
* ULAN: 500283004
* UNZ: GrossetesteRobert
* WikiTree: Grosseteste-1
* zbMATH: grosseteste.robert

 |