recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **Universidade de Tilburg** (en inglés: *Tilburg University*) é unha universidade pública neerlandesa especializada nos campos da Administración, Artes, Ciencias Sociais, Dereito, Economía e Humanidades, localizada na cidade de Tilburg, parte da provincia de Brabante do Norte, no sur dos Países Baixos.

A institución gañou unha reputación tanto na investigación como na docencia a nivel mundial. No ámbito de publicacións académicas, Research Papers in Economics clasificou a súa Facultade de Economía e Administración de Empresas como o 23° departamento de investigación máis produtivo do mundo e o 6º de Europa. Segundo a Clasificación Shanghái 2020, a Universidade de Tilburg ocupa o lugar 6° no campo da Administración de Empresas e o 24° no campo das Finanzas en todo o mundo. No campo do dereito, a Universidade de Tilburg obtén o lugar 28° do mundo e 2° nos Países Baixos de acordo á clasificación académica de universidades do THE 2021. Ademais, a Facultade de Ciencias Sociais e do Comportamento ofrece un programa único de máster en Psicoloxía Médica de dous anos de duración (impartido en neerlandés), no que os estudantes se forman como profesionais científicos no campo médico.

Historia
--------

A Universidade foi fundada en 1927. Nun principio foi exclusivamente unha escola de Administración e Dirección de Empresas. Posteriormente, fóronse incorporando facultades como a de Dereito (establecida en 1963), Ciencias Sociais e do Comportamento (tamén en 1963), Teoloxía e Filosofía (1967) e por último, a escola de Arte (1981).

A pesar do crecemento doutras facultades, a Administración e Dirección de Empresas segue a ser a maior de todas as que compoñen a universidade por número de estudantes.

Notas
-----

1. ↑  "Economics rankings: Economics Departments - IDEAS/RePEc".
2. ↑  "ShanghaiRanking's Global Ranking of Academic Subjects 2020 - Business Administration". Arquivado dende o orixinal o 02 de xullo de 2017. Consultado o 22 de xaneiro de 2021.
3. ↑  "ShanghaiRanking's Global Ranking of Academic Subjects 2020 - Finance". Arquivado dende o orixinal o 02 de xullo de 2017. Consultado o 22 de xaneiro de 2021.
4. ↑  "World University Rankings 2021 by subject: law".

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Universidade de Tilburg Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q595668
* WorldCat
* VIAF: 124219158
* BNF: 124219426
* GND: 10062567-8
* Google Maps: 17293835185260573569
* GRID: grid.12295.3d
* ISNI: 0000 0000 8587 0080
* LCCN: no2004058976
* MAG: 193700539
* NKC: ko2008486967
* QS: ID
* ResearchGate: Tilburg\_University
* SUDOC: 033344329
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
**Helen Alice Jane Brotherton**, nada o 9 de febreiro de 1914 e finada o 6 de agosto de 2009, foi unha conservacionista inglesa. Foi a fundadora do tratado de conservación de Dorset (*Dorser Wildlife Trust*).

Traxectoria
-----------

Helen Brotherton naceu en Harscott, Lincolnshire e criouse en Leamington Spa, filla de Eric e Helen Jakeman Brotherton. Estudou para mestra en Roehampton.

Sinal da Illa Brownsea.
### Carreira

O seu primeiro traballo como mestra foi en Norwich High School for Girls. Durante a segunda guerra mundial, uniuse ó Servizo de Mulleres Voluntarias, e posteriormente foi a Sick Bays en Warwickshire, polo cal recibiu a Medalla do Imperio Británico en 1943. Despois da guerra, trasladouse a Poole, Dorset, para coidar da súa nai, xa maior. Unha grande observadora de paxaros, foi voluntaria no Grupo de Ornitoloxía de Dorset, e foi a través dese grupo que coñeceu os problemas ambientais de Dorset. Navegou coa súa propia embarcación ata Illa Brownsea para facer exploracións, co apoio da dona exclusiva da illa, Mary Bonham-Christie, mais en contra do veto de acceso público. A comezos da década de 1960, despois da morte Bonham-Christie, Brotherton organizou un grupo para opoñerse ó desenvolvemento da illa Brownsea, xa que ameazaba o hábitat de aves ameazadas. Grazas ós esforzos do seu grupo, o National Trust fíxose propietario de Brownsea, e o grupo desenvolveu a Dorset Wildlife Trust. Helen Brotherton foi a súa primeira e máis lonxeva secretaria. En 1963, foi galardoada polo seu traballo medioambiental.

Notas
-----

1. ↑  Michael J. Allen, "Brotherton, Helen Alice Jane (1914–2009)" *Oxford Dictionary of National Biography* (Oxford University Press, xaneiro de 2013; edición en liña, maio de 2013).
2. ↑  Sophie Campbell, "The Island that was Saved by a Demon" *Telegraph Travel* (28 de xullo de 2007).
3. ↑  Hester Lacey, "Brownsea-Dorset Island Life" Arquivado 26 de agosto de 2016 en Wayback Machine. *Kent Life* (19 de febreiro de 2010), consultado o 24 de agosto de 2016
4. ↑  Stephen Moss, "Obituary: Helen Brotherton" *The Guardian* (30 de agosto de 2009).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18528161
* ODNB: 101498

 |
O **voo 32 de SANSA** foi un CASA C-212 Aviocar que de camiño ao aeroporto Palmar Sur esnafrouse no Cerro Cedral, unha montaña en Costa Rica despois de engalar do aeroporto Juan Santamaría en San Xosé o día 15 de xaneiro de 1990. Os 20 pasaxeiros e 3 tripulantes morreron no accidente. Determinouse que a causa foi a fatiga dos pilotos. Na época foi o peor accidente dun CASA C-212 Aviocar e no presente é o quinto peor dese modelo. Tamén é o segundo peor accidente en Costa Rica.

Accidente
---------

O voo 32 de SANSA engalou do aeroporto Juan Santamaría ás 08:25 hora local e foi autorizado a ascender a 5 500 pés. Pouco despois a tripulación recibiu outra autorización para subir a 8 500 pés. A medio camiño do ascenso o avión chocou contra o Cerro Cedral a 7 200 pés, matando a todos os ocupantes do avión.

Investigación
-------------

A investigación atopou que a principal causa do accidente foi o incumplimento do plan de voo proposto discutido co control de tráfico aéreo, que debería levar ao avión a voar baixo condicións IMC (condicións meteorolóxicas de voo por instrumentos) en vez de VFR (regras de voo visual). Os factores de paoio inclúen a falta dun sistema de aviso de proximidade ao chan, fatiga dos pilotos e a falta dun programa de seguridade en SANSA.

Notas
-----

1. ↑  Ranter, Harro. "Accidentes en Costa Rica". *aviation-safety.net*. Arquivado dende o orixinal o 22 de febreiro de 2014. Consultado o 2018-12-29.
2. ↑  "Costa Rican plane crash claims 23 in the mountains". *The Bryan Times*. Consultado o 2018-12-30.
3. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident CASA C-212 Aviocar 200 TI-SAB San José-Juan Santamaria International Airport (SJO)". *aviation-safety.net*. Arquivado dende o orixinal o 30 de maio de 2013. Consultado o 2018-12-30.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7388664
* ASN: 19900115-0

 |
Coordenadas: 43°07′40″N 19°02′00″L﻿ / ﻿43.127777777778, 19.033333333333

O Bobotov Kuk localízase no norte de Montenegro.
O **Bobotov Kuk** é un monte de Montenegro, no macizo de Durmitor, parte dos Alpes Dináricos, que atinxe unha altura de 2522 m de altitude, e que durante moito tempo foi dado como o pico máis alto do país.

Recentes medicións, porén, mostran que os montes máis elevados de Montenegro érguense no sur do país, no macizo de Prokletije, na fronteira con Albania, como son o Maja Kolec, de 2534 m e o Maja Rosit, de 2528 m, que superan, aínda que sexa con pouca diferenza, a cima do Bobotov Kuk.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q671897
* EBID: ID
* GeoNames: 3203879
* Peakbagger: 10328

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***Compostela, vanguardia y sosiego*** é un libro de fotografías de Xurxo Lobato, publicado no ano 2000 con Lunwerg Editores, sobre a cidade de Santiago de Compostela, os seus recunchos, monumentos, personaxes singulares, costumes, festas, tradicións vistas desde a súa singular óptica.

Características
---------------

Está precedido por dous textos (en castelán e en inglés), o primeiro deles publicado por Manuel Rivas titulado "*El hábitat de la ensoñación*".

No seu relato, Rivas conta como un case cego Jorge Luis Borges é guiado ata a cabeza do mestre Mateu e como nese instante ata puido ver toda a policromía perdida do Pórtico da Gloria coa forza da imaxinación, esa é a forza que para Rivas teñen as pedras de Santiago, que están para seren soñadas, tocadas, están vivas. O camiño é un camiño para chegar ao inicio non ao fin.

Como noutros textos de Rivas fai unha mestura de distintos temas, neste caso, do simbolismo do camiño, o mundo onírico, o santuario e finalmente a obra final que o peregrino atopa na fin da súa viaxe: O Pórtico da Gloria, obra sublime da arte galega.

O segundo texto que aparece no libro é "*Compostela, la ciudad de las vanguardias*", asinado por Xerardo Estévez, que fai unha especie de síntese da historia da cidade e da importancia do camiño ao longo dos séculos baseándose para iso en citas de textos como o *Codex Calixtinus*, *Compostela y su ángel* (1948) de Gonzalo Torrente Ballester, *Andanzas y visiones españolas* (1912) de Miguel de Unamuno, *Ante la historia compostelana* (1981) de Claudio Sánchez Albornoz, *El Camino de Santiago* (1965) de Álvaro Cunqueiro, *Vita Nova* de Dante Alighieri, *Peregrinación por la fe* de Erasmo, *Memorial por el Patronato de Santiago* (1627) de Francisco de Quevedo, *En las orillas del Sar* (1884) de Rosalía de Castro, *La lámpara maravillosa* (1913) de Ramón María del Valle-Inclán, *Guía de Santiago de Compostela* (1943) de Ramón Otero Pedrayo, *La Biblia en España* (1967) de George Borrow, trad. por Manuel Azaña; *Ángeles de Compostela* (1940) de Gerardo Diego, *Seis poemas galegos* (1935) de Federico García Lorca e *El desvío a Santiago* (1992) de Cees Nooteboom.

O texto de Manuel Rivas foi traducido ao inglés por Boquela Traductores, mentres que o de Xerardo Estévez foi traducido por William Truini.

Notas
-----

1. ↑  *Liber Sancti Jacobi*, libro I e *Liber Peregrinationis*, libro V
A **Universidade de Glasgow** (en inglés: *University of Glasgow*, en gaélico escocés: *Oilthigh Ghlaschu*, en latín: *Universitas Glasguensis*) é a maior universidade das tres que teñen sede na cidade de Glasgow, en Escocia. É unha universidade de renome pola calidade dos seus estudos e pola investigación. É unha das universidades máis antigas de Escocia, fundada en 1451.

En 1451, o rei Xacobe II de Escocia persuadiu o Papa Nicolao V de que ditara unha bula para permitir ao bispo Turnbull de Glasgow establecer unha universidade. Seguindo o modelo da Universidade de Boloña, Glasgow foi e aínda é unha universidade de gran tradición europea.

A Universidade fomenta a investigación e esta foi o camiño de preparación da revolución industrial que desempeñou unha función tan importante no desenvolvemento de Glasgow.

Entre os seus ilustres antigos alumnos están William Thomson (Lord Kelvin), Adam Smith, e os premios Nobel, John Boyd Orr (Premio da Paz, 1949), Sir Alexander Robertus Todd (Química, 1957), Sir Derek Barton (Química, 1969) e Sir James Black (Química, 1988).

Hoxe en día a universidade é unha das principais universidades do Reino Unido cunha reputación internacional pola súa investigación e ensino. Conta cuns 16.000 estudantes de pregraduado e 4.000 de posgraduado. Hai dez facultades: Artes, Ciencias Biomédicas e da Vida, Matemáticas e Estatística, Ciencias Físicas, Medicina, Ciencias Sociais, Enxeñería, Dereito e Estudos Financeiros, Medicina Veterinaria e Educación.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192775
* WorldCat
* VIAF: 157362130
* BIBSYS: 90230082
* BLBNB: 000378295
* BMT: 199215
* BNE: XX145549
* BNF: 11868051r
* CiNii: DA02328558
* EBID: ID
* GeoNames: 2648579
* GND: 36206-2
* Google Maps: 11813049623677651331
* GRID: grid.8756.c
* ISNI: 0000 0001 2193 314X
* LCCN: n79129619
* MAG: 7882870
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20020423021
* NLA: 36235617
* openMLOL: 35876
* PTBNP: 1685786
* QS: ID
* SUDOC: 02643184X
* TePapa: 31341
* THE: ID
* Theatricalia: d0
* ULAN: 500329580
* U-Multirank: ID

 |
Pedro Humire
**Pedro Humire Loredo**, nado en Socoroma o 30 de xuño de 1935 é un escritor e músico aimará chileno.

Traxectoria
-----------

Fillo de Daniel Humire Carrasco e Jesusa Loredo Gómez, foi o menor de 9 irmáns. Estudou lingüística e literatura na Universidade de Santiago de Chile e traballou como mestre rural. É autor de varios libros de poesía como *Parinacota*, *Sukurumampi Piñalulina* e *Relatos tradicionales aymaras*. Polo seu apoio ao goberno de Unidade Popular de Salvador Allende, pasou un ano detido como preso político ao comezo da ditadura de Augusto Pinochet. Gañou varios premios universitarios e nacionais de poesía e canción indíxena, e Logrou dúas veces o premio de poesía indíxena de Chile, versión aimará, en 1999 con "Aka jach’ a Pampa" mais en 2002 con "Uma". A súa obra apareceu tamén en varias escolmas como *Antología de la Poesía del Norte* en 1966 ou *Antología de tres escritores aymaras de la Región Arica-Parinacota, Chile* en 2014. Tamén estudou a vitalidade da lingua aimará no norte de Chile e publicou en 1986 artigo "Influencia de la cultura occidental en la desaparición de la lengua aymara en el norte de Chile",

Notas
-----

1. ↑  Pedro Humire, el poeta que fue torturado por tener rostro de indígena Arquivado 13 de outubro de 2016 en Wayback Machine. *Solidaridad*, 27 de febreiro de 2016
2. ↑  Pedro Canales "Intelectualidad indígena en América Latina: Debates de descolonización, 1980-2010" Universum. Vol. 2. Nº28. 2014 Universidad de Talca

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5945577
* WorldCat
* VIAF: 77145857115522922596

 |
Coordenadas: 42°25′24″N 2°15′24″L﻿ / ﻿42.4233, 2.25667

**Vallter 2000**| A estación de Vallter 2000 no verán.A estación de Vallter 2000 no verán. |
| Situación | Pireneo Catalán |
| País | España |
| Información:  - Cota mínima - Cota máxima - km. alpino - km. esquiáb. |  1.959 m2.535 m010,33 |
| Pistas de esquí:   Verdes   Azuis   Vermellas  Negras   -  De fondo | 4341 |
| Remontes: - Telesquís  - Telecadeiras - Telecabinas - Cintas |  5  2  -  3 |
| Neve artificial:  - Canóns  - Superficie |  86 7 km² |
| Contacto:  - Páxina web  - Correo-e  - Teléfono  - Fax |  www.vallter2000.cat comercial@vallter2000.com 972 136 057 |

**Vallter 2000** é unha pequena estación de esquí do Pireneo Catalán, situada no val de Camprodon, na comarca do Ripollès, na provincia de Xirona.

Descrición
----------

Coas cotas que chegan aos 2.535 metros, a estación ten bos espesores durante toda a tempada. Ofrece un dominio esquiable de máis de 10 km, con 4 pistas verdes, 3 azuis, 4 vermellas e 1 negra.

Servizos
--------

Dispón de parque infantil, escola de esquí, cafeterías, restaurantes, servizo médico, zorras, esquí de montaña, raquetas, parapente, tirolina, tiro con arco e hípica etc.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2717359
* GEC: 0069418

 |
**O Girton College** é un dos 31 colexios universitarios da Universidade de Cambridge en Cambridge, Reino Unido. Fundado o 16 de outubro de 1869 por Emily Davies, Barbara Bodichon e Lady Stanley de Alderley, foi a primeira universidade feminina de Inglaterra e desde entón foi un modelo para a igualdade e a inclusión. Acadou o status universitario completo en 1948, marcando o momento no que as mulleres foron admitidas oficialmente na universidade. A partir de 1976 coa admisión de estudantes masculinos foi tamén o primeiro colexio feminino da universidade en converterse en mixto.
O colexio irmá de Oxford é o Somerville College .

Historia
--------

O colexio foi establecido o 16 de outubro de 1869 por Emily Davies e Barbara Bodichon como o primeiro colexio residencial para mulleres de Inglaterra .

Chamábase College for Women e estaba situado en Benslow House, en Hitchin, unha cidade do condado de Hertfordshire, Inglaterra. O primeiro grupo de estudantes pasou a chamarse as Pioneiras. En 1872 adquiriuse a sede actual, situada a 2,5 millas ao noroeste de Cambridge, na cidade de Girton; O colexio pasou entón a chamarse Girton College, e abriuse na súa nova localización en outubro de 1873 .

O 27 de abril de 1948, as mulleres recibiron o privilexio de ser membros de pleno dereito da Universidade de Cambridge, e o Girton recibiu o status universitario da universidade. Non obstante, para lembrar os tempos nos que ás mulleres non se lles permitía graduarse na Universidade de Cambridge, as batas non se usan durante as festas universitarias, cando os estudantes celebran o último ano.

Notas
-----

1. ↑  Stephen, Lady Barbara Nightingale (1927). *Emily Davies and Girton College* (en inglés). Constable & Company, Limited.
2. ↑  McMurran, Shawnee L.; Tattersall, James J. (2017). Beery, Janet L.; Greenwald, Sarah J.; Jensen-Vallin, Jacqueline A.; Mast, Maura B. eds. *Fostering Academic and Mathematical Excellence at Girton College 1870–1940*. Association for Women in Mathematics Series (en inglés). Cham: Springer International Publishing. pp. 3–35. ISBN 978-3-319-66694-5. doi:10.1007/978-3-319-66694-5\_1.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Girton College Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cambridge
* Universidade de Cambridge

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q797846
* WorldCat
* VIAF: 128710344
* BNF: 12147945k
* EBID: ID
* GND: 62624-7
* ISNI: 0000 0001 2254 1068
* LCCN: n86130178
* MAG: 86585214
* SUDOC: 090296397

 |
**Zósimo** foi un asceta que viviu en Cilicia no século III, venerado como santo no cristianismo.

Vida
----

Foi torturado na persecución relixiosa baixo o emperador Diocleciano, mais a tortura non o afastou da fe cristiá. O feito de que, segundo a tradición, as torturas non lle deixasen feridas, levou á conversión do seu gardián Atanasio, quen tería aceptado o cristianismo e pedido o bautismo. Logo da súa liberación, os dous viviron como eremitas.

Veneración
----------

Zósimo de Cilicia é venerado tanto no catolicismo como na ortodoxia. Na Igrexa latina a súa festividade celébrase o 3 de xaneiro, mentres que as Igrexas orientais (ortodoxas e católicas) celébrase o 4 de febreiro. Nas edicións mais modernas do *Martiroloxio Romano* non aparece, mais en edicións anteriores mencionábase no 3 de xaneiro:

> 
> 
> En Cilicia, os santos mártires Zósimo, e o protonotario Atanasio.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Conferencia Episcopal Italiana, ed. (2004). *Martirologio Romano* (PDF) (en italiano). Roma: Libreria Editrice Vaticana. pp. 107–108. ISBN 978-88-209-7925-6. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 23 de febreiro de 2018. Consultado o 23 de febreiro de 2018.  Arquivado 23 de febreiro de 2018 en Wayback Machine.
2. ↑  *Roman Martyrology* (en inglés). Newman Bookshop. 1946. p. 3. In Cilicia, the holy martyrs Zozimus, and the notary Athanasius.
O **primeiro ministro dos Emiratos Árabes Unidos** é o xefe de goberno dos Emiratos Árabes Unidos. Aínda que non é obrigatorio segundo a Constitución dos Emiratos Árabes Unidos, o habitual é que o emir de Dubai exerza como primeiro ministro dos Emiratos Árabes Unidos e vicepresidente. 

O primeiro primeiro ministro, Maktoum bin Rashid Al Maktoum, tomou posesión o 9 de decembro de 1971. Deixou o cargo o 25 de abril de 1979 e foi sucedido por seu pai Rashid bin Saeed Al Maktoum, vicepresidente dos Emiratos Árabes Unidos. Dende entón todos os primeiros ministros ocuparon tamén o cargo de vicepresidente. Á morte do xeque Rashid Al Maktoum, o 7 de outubro de 1990, o seu fillo Maktoum Al Maktoum converteuse en primeiro ministro por segunda vez. Tras a súa morte o 11 de febreiro de 2006, mentres estaba de visita na Costa Dourada de Australia, sucedeuno o seu irmán máis novo Mohammed bin Rashid Al Maktoum, actual primeiro ministro. 

O primeiro ministro dos Emiratos Árabes Unidos preside o Consello de Ministros, que se reúne unha vez por semana na capital, Abu Zabi.

Lista dos primeiros ministros dos Emiratos Árabes Unidos (1971 – actualidade)
-----------------------------------------------------------------------------

| Nº | Nome | Foto | Inicio | Fin | Tempo no cargo |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Maktoum bin Rashid Al Maktoum مكتوم بن راشد آل مكتوم (1943-2006) |  | 9 de decembro de 1971 | 25 de abril de 1979 | 7 anos, 
137 días  |
| 2 | Rashid bin Saeed Al Maktoum راشد بن سعيد آل مكتوم (1912–1990) |  | 25 de abril de 1979 | 7 de outubro de 1990 (Morreu no cargo) | 11 anos, 
164 días  |
| (1) | Maktoum bin Rashid Al Maktoumمكتوم بن راشد آل مكتوم (1943-2006) |  | 7 de outubro de 1990 | 4 de xaneiro de 2006 (Morreu no cargo) | 15 anos, 
88 días  |
| 3 | Mohammed bin Rashid Al Maktoum محمد بن راشد آل مكتوم(1949–) |  | 11 de febreiro de 2006 | Presente | 17 anos e 227 días |

Notas
-----

1. ↑  "Constitución dos Emiratos Árabes Unidos". *www.helplinelaw.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 17 de febreiro de 2013. Consultado o 2 de outubro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Presidente dos Emiratos Árabes Unidos
O **voo 1737 de Qantas** era un servizo doméstico entre o aeroporto de Melbourne e o aeroporto de Launceston que foi obxecto dun intento de secuestro o día 29 de maio de 2003.

Intento de secuestro
--------------------

O voo 1737 deixou o aeroporto de Melbourne ás 2.50 pm do 29 de maio. Uns dez minutos despois da engalaxe, cando a tripulación se preparaba para servir a comida, David Mark Robinson, un pasaxeiros sentado na fila 7, axitouse, púxose en pé e comezou a abrirse camiño polo corredor. Robinson, que sacou dúas estacas de madeira afiadas do seu peto, apuñalou á asistente de voo Denise Hickson e ao sobrecargo Greg Khan de camiño á cociña do avión. Khan abordou a Robinson para desequilibralo, tendo éxito finalmente a pesar dos golpes de Robinson na parte de atrás da cabeza coas estacas. Varios pasaxeiros axudaron a conter a Robinson, agarrándoo e at´nadoo con materiais atopados a bordo.

O avión regresou inmediatamente a Melbourne, onde Robinson foi arrestado pola Policía Federal Australiana. Tamén se lle atoparon un aerosol e varios chisqueiros, supostamente para usar como un lanzachamas.

Khan e Hickson foron levados ao Royal Melbourne Hospital para ser tratados, e un pasaxeiro que resultou ferido leve foi tratado no mesmo aeroporto.

Preocupacións sobre a seguridade
--------------------------------

A pesar das numerosas melloras nas medidas de seguridade tras os atentados do 11 de setembro de 2001, o voo 1737 carecía de certas medidas. A porta da cabina de mando non fora adptada para bloquear completamente o acceso dende fóra, e non había un *sky marshal* a bordo.

Qantas realizou unha revisión de seguridade completa tras o incidente e prometeu asegurar as portas das cabinas de mando de todos os seus avións para o 1 de novembro. A compañía desestimou a suxestión de levar *sky marshals* armados en cada voo porque era moi caro, e un rexistro completo do corpo dos pasaxeiros para detectar obxectos de madeira por ser inviable.

Notas
-----

1. ↑  "Heroes foil Qantas hijack attack". *The Age* (en inglés). 2003-05-30. Consultado o 2019-01-20.
2. ↑  "Two stabbed in attempted hijack over Melbourne". *The Sydney Morning Herald* (en inglés). 2003-05-29. Consultado o 2019-01-20.
3. ↑  "Crackdown over air safety". *The Age* (en inglés). 2003-05-31. Consultado o 2019-01-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7266509
* ASN: 20030529-0

 |
**La scuola** ( *La Schola* en siciliano), ou simplemente **Scuola**, é unha illa situada no territorio de Marsala, unha comuna Italiana da provincia de Trapani en Sicilia.

Descrición
----------

A Scuola é a menor das illas Stagnone (forma oval de 80 x 50 m), situado entre Mozia e 'Illa Gande. Durante a época romana había unha escola de retórica, de onde vén o topónimo, onde entre outras cousas se pensa que ensinou Cicerón nos días en que era superintendente de Cidade lilibetana. Actualmente, existen tres edificios dos anos trinta e unha cisterna, todo en estado de abandono. Edificios que foron utilizados durante a segunda guerra mundial como hospital para pacientes infecciosos.
E propiedade do concello de Marsala, xa que foi adquirida ao Marques Sala Spanò en 1936.

En decembro de 2015 naceu o "Proxecto Schola", co obxectivo de reconstruír a illa.

Notas
-----

1. ↑  *Marsala, primo passo per il "progetto Schola"*, *Giornale di Sicilia.it*, 10 de decembro de 2015

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Scuola Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Illas do Grande Estanque de Marsala
* Illas Égadi

### Ligazóns externas
Infográfico realizado polo concello de Moraña sobre os seus alcaldes. Neste caso Cesáreo Durán Álvarez
**Cesáreo Durán Álvarez**, nado en Mos (Saiáns, Moraña) en 1887 e finado en 1973, foi un empresario, agrarista e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou novo a Buenos Aires. Ao retornar foi contratista de obras. Agrarista, foi elixido alcalde de Moraña o 1 de abril de 1920. Colaborou no periódico *El Bólido*. En 1924 foi elixido secretario da Sociedad de Oficos Varios de Moraña. Foi multado con 250 pesetas polo gobernador civil de Pontevedra por "hablar mal del gobrierno" en xuño de 1926. Foi nomeado alcalde por Real Orde en abril de 1930. Volveu ser elixido alcalde polo artigo 29 en 1931. Permaneceu no cargo ata 1932, e despois continuou como concelleiro. Espiritista, acudiu coa delegación galega ao V Congreso Espiritista Internacional de Barcelona en 1934. Co triundo fa Fronte Popular en febreiro de 1936 volveu ser alcalde de Moraña. Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 houbo de agocharse e sufriu persecucións.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Constante Diz Monteagudo** |  **Alcalde de Moraña** 1920 - 1923 | Sucesor:**Faustino Barros Álvarez** |
| Predecesor:**Faustino Barros Álvarez** |  **Alcalde de Moraña** 1930 - 1932 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Moraña** 1936 | Sucesor:**?** |

Notas
-----

1. ↑  "*El Bolido*, 1922, nº116". *Scribd* (en inglés). Consultado o 2018-07-07.
2. ↑  *Galicia. Diario de Vigo*, 26-1-1924, p. 2.
3. ↑  *El Progreso*, 10-6-1926, p. 3.
4. ↑  *El Eco de Santiago*, 7-4-1930, p. 2.
5. ↑  Pioneros espiritistas en Galicia
6. ↑  "Moraña na historia, conversa con Xosé Casal a partir del minuto 22:35". Consultado o 2023-09-19.
A **Illa de Gavi** é unha pequena illa incluída no arquipélago das Illas Ponziane (ou Pontiane) xunto con Ponza , Ventotene, Palmarola, Santo Estefano e Zannone. Situada a tan só a 120 metros de Ponza, ten unha lonxitude duns 700 metros e 350 de ancho , o punto máis alto é duns 101 metros sobre o nivel do mar.

A illa ten só dous accesos ao mar, a norte agora agora en desuso ao abrigo dos ventos e os mares dos cuadrantes II e III (Sueste, Sur e Oeste) e o sur, a principal que se utiliza actualmente protexida do vento e mares do I e IV cuadrante (Oeste, Noroeste e Norte). A illa de Gavi desde 1956 é propiedade privada, é forma parte do municipio de Ponza.

A illa Gavi non ten praias, só se presenta afloramentos rochosos ao longo da costa escarpada e unha cova chamada a cova de Gavi. Só hai animais típicos da illa, como o Lagarto di Gavi, que vive só na illa. Xunto con isto tamén hai ratos, coellos e escorpións. Gavi é unha sede habitual dos niños de gaivota e do Falcón peregrino.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gavi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Ponza
* Illas Ponziane

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1467793
* GeoNames: 3176268

 |
A **Universidade de Carolina do Sur** (*University of South Carolina* en inglés) é unha universidade pública situada en Columbia, Carolina do Sur, Estados Unidos de América. Pertence ao Sistema da Universidade de Carolina do Sur, xunto con outras sete universidades públicas do estado. Foi fundada en 1801 como *South Carolina College.*

Aceptación do alumnado
----------------------

A taxa de aceptación da universidade é do 5%. Isto significa que de cada 100 estudantes, só 5 chegan a ser aceptados, sendo extremadamente selectiva.

Varias universidades estadounidenses foron acusadas de racismo á hora de aceptar estudantes hispanos, afroamericanos ou asiáticos. 

O asasinato policial de George Floyd en maio de 2020 levou á eliminación de nomes de edificios e estatuas a racistas e confederados en todo o Sur dos EEUU, pero en Carolina do Sur, non sucedeu, por mor da *Lei de Patrimonio* do ano 2000 que esixe un voto de dous terzos da Asemblea Xeral para renomear calquera edificio. En 2022 a **Universidade de Carolina do Sur** sacou un comunicado dicindo que non patrocinaba o 'White Student Accountability Group'.

Acrónimo
--------

O nome da **University of South Carolina** é ás veces é abreviado coas siglas **SC**, **UofSC** e **USC**, o mesmo que a Universidade de Santiago de Compostela (fundada en 1495), a Universidade de San Carlos (Manila, s. XVII-XVIII), a Universidade do Sur de California, *University of South California* (fundada en 1880), a Universidade do Sur do Caribe *University of Southern Caribbean* en Trinidad e Tobago (fundada en 1927) e a Universidade Santiago de Cali (fundada en 1958).

Centros educativos
------------------

Consta de catorce facultades e escolas :

* Facultade de Artes e Ciencias
* Escola Moore de Negocios
* Facultade de Hostalería, Vendas, e Administración deportiva
* Facultade de Enxeñaría e Informática
* Facultade de Ciencias da Comunicación e Información
* Facultade de Educación
* Facultade de Enfermaría
* Escola de Saúde Pública *Arnold*
* Escola de Música
* Facultade de Traballo Social
* Facultade de Farmacia
* Facultade de Dereito
* Facultade de Medicina
* Escola de Posgrao (*The Graduate School*)

Deportes
--------

Carolina do Sur compite na NCAA Division I Southeastern Conference .

Notas
-----

1. 1 2  "OUR HISTORY". *University of South Carolina* (en inglés). Consultado o 2022-07-10.
2. ↑  "Universidad de Carolina del Sur en Columbia: 2022 Perspectiva general, admisión y recorridos virtuales". *www.campusreel.org* (en castelán). Consultado o 2022-07-10.
3. ↑  Sabes, Adam (2022-05-05). "University of South Carolina blasted over 'White Student Accountability' meeting". *Fox News* (en inglés). Consultado o 2022-07-10.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1024426
* WorldCat
* VIAF: 127554299
* BAV: ADV10049123
* BNF: 121485671
* EBID: ID
* GeoNames: 4599390
* GND: 10523-5
* GRID: grid.254567.7
* ISNI: 0000 0000 9075 106X
* LCCN: n79056338
* MAG: 155781252
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2009297672
* NLA: 35831806
* QS: ID
* SUDOC: 029973333
* THE: ID
* ULAN: 500286871
* U-Multirank: ID

 |
**Antonio Pedrosa y Ulloa**, marqués de Villaverde de Limia, nado en Ourense o 2 de novembro de 1847 e finado en Lugo o 24 de xaneiro de 1907, foi un nobre e político galego.

Traxectoria
-----------

Naceu en 1847 como fillo primoxénito de Ramón Pedrosa Porras, señor da casa de Leiro, e de Asunción Ulloa Sotelo de Neira. Casou con Ascensión González Neira tendo, polo menos, oito fillos. Vencellado a Agustín María Saco y Ulloa, carlista e titor seu, Antonio Pedrosa y Ulloa tamén militou neste movemento, sendo secretario da xunta provincial de Lugo do partido carlista en 1871 e concorreu ás eleccións xerais de España de abril de 1872. Nesta convocatoria, os carlistas e os republicanos federalistas xuntaran forzas presentando listas dentro da chamada Coalición Nacional. Este acordo é considerado polos historiadores como "antinatural" posto que o punto de unión entre ambas as dúas tendencias, antagónicas, era a oposición a Amadeu I. Deste xeito, Antonio Pedrosa y Ulloa sumou 4 353 votos dos 5 242 emitidos no distrito de Lugo. Desta volta foi o único deputado carlista electo en Galicia, o que supuxo un descenso significativo, pois o carlismo viña de acadar seis escanos galegos en 1871. A súa experiencia como deputado foi moi breve: antes dos dous meses dende que tomou posesión da acta, disolveuse o Congreso dos Deputados ante a imposibilidade de formar goberno e fixáronse novas eleccións para agosto de 1872. Foi cuñado de Dositeo Neira Gayoso, deputado e senador durante a Restauración borbónica. Faleceu en Lugo o 24 de xaneiro de 1907.

Notas
-----

1. ↑  "Antonio Pedrosa y Ulloa, III marqués de Villaverde de Limia, \* 1847". *geneall.net*. Consultado o 2023-09-24.
2. 1 2  Barreiro Fernández, Xosé Ramón; López Morán, Beatriz; Mínguez Goyanes, Xosé Luís (2003). "Parlamentarios de Galicia". *Real Academia Galega*. p. 516. ISBN 84-87987-25-7. Consultado o 2023-09-24.
3. ↑  Comesaña Paz, Alfredo (2016-09-19). *Hijos del Trueno: La Tercera Guerra Carlista en Galicia y el Norte de Portugal* (en inglés). SCHEDAS. ISBN 978-84-16558-36-0.
4. ↑  Vizconde de la Esperanza (1871). *La Bandera Carlista en 1871. Historia del desarrollo y organizacion del partido Carlista desde la revolucion de Setiembre ... y biografias y retratos de los senadores y diputados Carlistas elegidos por el voto de la nacion* (en castelán). Editorial del Pensamiento Español. p. 409.
5. ↑  "PEDROSA Y ULLOA ANTONIO. 29. Elecciones 2.4.1872 - Congreso de los Diputados". *www.congreso.es*. Consultado o 2023-09-24.
6. ↑  Ferrer, Melchor (1941). *Historia del tradicionalismo español* (en castelán). Ediciones Trajano. p. 264.
7. ↑  "VII aniversario". *El Progreso*. 23-1-1907. p. 2. Consultado o 24-9-2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ficha de deputado no Congreso dos Deputados *(en galego)*
A **Universidade de Utrecht** ou, en neerlandés, **Universiteit Utrecht** (**UU**) é unha universidade neerlandesa situada en Utrecht, nos Países Baixos. É unha das universidades máis antigas e máis grandes dos Países Baixos e unha das máis prestixiosas de Europa. Foi fundada o 26 de marzo de 1636, e agora acolle 29.082 estudantes e emprega a 8.614 persoas, entre elas 570 profesores a tempo completo. En 2004, 358 doutoramentos foron entregados e 7.010 artigos foron publicados. O orzamento en 2008 ascendeu a 715 millóns de euros.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q221653
* WorldCat
* VIAF: 147168872
* AGORHA: 145044
* BAV: ADV12410640
* BNE: XX90602
* BNF: 11881781b
* BRE: 4703584
* EBID: ID
* EUFP: 999985805
* GND: 36950-0
* Google Maps: 15507197134013487926
* GRID: grid.5477.1
* ISNI: 0000 0001 2179 9606
* LCCN: n79023007
* MAG: 193662353
* NKC: ko2003183545
* QS: ID
* ResearchGate: Utrecht\_University
* SUDOC: 026601389
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
**Bernardo Mozo de Rosales**, nado en Sevilla o 20 de agosto de 1762 e finado en Agen, o 4 de xullo de 1832, foi un político español.

Traxectoria
-----------

En Sevilla, se graduou co bacharelato en Filosofía e despois estudou Leis na Universidade da mesma cidade, onde conseguiu o grao en 1781. Dende 1794, aparece en Madrid onde exerceu de avogado e bautizou a varios fillos.

Foi un deputado reaccionario nas Cortes de Cádiz, por Sevilla. Entre 1814 e 1819 foi fiscal do Consello de Facenda. Foi o primeiro en asinar e quen entregou a Fernando VII en Valencia, ao regreso deste de Francia, o chamado Manifesto dos persas. Por iso, o Rei concedeulle o título de marqués de Mataflorida, o 17 de decembro de 1817, aínda que segundo outras fontes, mercou o título aos pais dominicianos de Atocha por vinte mil duros.

O 1 de novembro de 1819 foi nomeado secretario de Despacho de Gracia y Justicia (no goberno de Joaquín José Melgarejo y Saurín) cargo que ocuparía até o 20 de marzo de 1820. Tralo triunfo liberal, de 1820, foi destituído e se exiliou a Francia onde formou unha Xunta absolutista, para loitar contra os liberais. Chegou a tomar a vila de Urgell na que creou a chamada Rexencia de Urgell, en 1822, xunto ao barón de Eroles e ao arcebispo de Tarragona. Pouco antes da morte de Fernando VII, tivo que se exiliar de novo en Francia por formar parte dos apostólicos, xermolo dos carlistas.

Apareceu amplamente retratado, como personaxe, nos Episodios Nacionales de Pérez Galdos, sobre todo en "A Segunda Casaca" e tamén en "Os Cen mil Fillos de San Luís". Era denominado D. Buenaventura e aparece tamén mencionado polo seu título nobiliario real.

Notas
-----

1. ↑  "Diccionario biográfico español da Real Academia de Historia". Consultado o 14-01-2020.
2. ↑  No sitio oficial do Congreso aparece como data de nacemento 1761 e en Caro (2010), na páxina 255, aparece 1757.
3. ↑  Caro (2010), p. 255
4. 1 2  Caro (2010), p. 256
5. ↑  Presas, José (1827). *Pintura de los males, que ha causado á la España, el gobierno absoluto de los ultimos reynados, y de la necesidad del restablecimiento de las antiguas cortes: ó de una carta constitucional dada por el rey Fernando*. Bordeos: Imprenta de R. Laguillotière y cía.
6. ↑  "Ficha no sitio oficial do Congreso dos Deputados". Consultado o 21-06-2017.
7. ↑  Gobernos de Fernando VII Arquivado 09 de febreiro de 2019 en Wayback Machine. no sitio oficial de Humanidades do CSIC.
8. ↑  "Bernardo Mozo de Rosales" en Biografías y vidas. A enciclopedia biográfica en línea,
9. ↑  «Bernardo Mozo de Rosales» en L'Enciclopèdia.cat (Grup Enciclopèdia Catalana)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Caro Cancela, Diego (2010). *Diccionario biográfico de parlamentarios de Andalucía (1810-1869)*. Vol. II (H-Z). Sevilla: Centro de Estudios Andaluces-Junta de Andalucía. ISBN 978-84-938354-7-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5395258
* DBE: bernardo-mozo-de-rosales
* GEC: 0044668
* PARES: 157019
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 77740

 |
O **voo 261 de Alaska Airlines** era un voo regular internacional entre o aeroporto internacional Licenciado Gustavo Díaz Ordaz en Puerto Vallarta, México, e o aeroporto internacional de Seattle-Tacoma, nos Estados Unidos cunha escala no aeroporto internacional de San Francisco. O 31 de xaneiro de 2000, o avión que operaba a ruta, un McDonnell Douglas MD-83, esnafrouse no océano Pacífico a uns 4,3 quilómetros ao norte da illa Anacapa, California, tras sufrir unha perda catastrófica do control de cabeceo. O accidente matou a todas as persoas a bordo: dous pilotos, tres tripulantes de cabina e 83 pasaxeiros.

A investigación da Xunta Nacional de Seguridade no Transporte determinou que o mantemento inadecuado provocou un desgaste excesivo e un eventual erro dun sistema de control de voo crítico. A causa probable considerouse a perda de control de cabeceo do avión produto do fallo dunha porca tipo *acme* (de rosca con perfil trapezoidal) do vástago do estabilizador horizontal. Unha lubricación insuficiente da engrenaxe do elevador provocó o seu desgaste excesivo e o subseguinte trasroscado. Antes do impacto contra o mar, os pilotos intentaron inverter o avión para compensar o bloqueo do elevador en posición de descenso, aínda que a manobra non deu resultado.

Avión
-----

O aparello implicado no accidente era un McDonnell Douglas MD-83 fabricado en 1992, con rexistro N963AS. Fora entregado a Alaska Airlines en maio de 1992 e estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney JT8D. Antes do accidente o avión tiña máis de 26 000 horas de voo.

Tripulación
-----------

O pilotos do voo 261 eran veteranos con moita experiencia. O capitán Ted Thompson, de 53 anos, tiña 17 750 horas de voo, 4 000 delas voando no MD-80. O primeiro oficial William (Bill) Tansky, de 57, tiña 8 140 horas, da que 8 060 eran como primeiro oficial no MD-80. Ningún dos dous estivera antes implicado nun incidente ou accidente.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  NTSB (ed.). "Aircraft Accident Report" (PDF). Consultado o 4 de decembro de 2018.
2. ↑  "N963AS Alaska Airlines McDonnell Douglas MD-83". *www.planespotters.net* (en inglés). Consultado o 2018-12-26.
3. ↑  "CNN Transcript - CNN Today: Alaska Airlines Flight 261: Searchers Hold Out Hope for Possible Survivors; Crash Takes Heavy Toll on Airlines Employees' Families - February 1, 2000". *edition.cnn.com*. Consultado o 2018-12-26.
**University College Cork** (nome completo, *University College Cork National University of Ireland*; en irlandés: *Coláiste na hOllscoile, Corcaigh Ollscoil na hÉireann, Corcaigh*) (**UCC**) é unha universidade constituínte da National University of Ireland situada en Cork.
En 2015, ocupou o primeiro posto na clasificación do sistema de indicadores U-Multirank da Comisión Europea. Así mesmo, ese ano foi nomeada «Universidade Irlandesa do Ano», por cuarta vez, polo *Sunday Times* (edición para Irlanda).

Historia
--------

Fundada en 1845 como unha do tres Queen’s Colleges (Belfast, Cork e Galway), en 1908 converteuse en University College, Cork. En 1997 cambiou o nome por National University of Ireland, Cork e en 1998 polo actual.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)* «History of the NUI: Constituent Universities.» National University of Ireland. Consultado o 2 de novembro de 2015.
2. ↑  "UCC named The Sunday Times University of the Year". UCC.
3. ↑  UCC (ed.). "University College Cork – History".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1574185
* WorldCat
* VIAF: 148366539
* EUFP: 999975717
* GeoNames: 6691993
* GND: 260703-7
* Google Maps: 5587361784074752657
* GRID: grid.7872.a
* ISNI: 0000 0001 2331 8773
* MAG: 27577105
* MusicBrainz: ID
* QS: ID
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
O **voo 5 de Northwest Airlines** era un servido dende o aeroporto de Miami ata o aeroporto de Minneapolis/Saint Paul que o día 4 de xaneiro de 1990 sufriu a perda do motor número 3 (o de estribor) a 35 000 pés (11 000 m) sobre Madison, Florida.

O Boeing 727-251, operado por Northwest Airlines, engalou de Miami ás 08:15 EST da mañá do 4 de xaneiro de 1990. Sobre unha hora despois, ao redor das 09:10 EST, os pilotos informaron ter escoitado un forte golpe na parte traseira do avión. O avión de 14 anos continuou voando normalmente e a tripulación, sen saber que un motor caera, realizando con seguridade unha aterraxe de emerxencia case 50 minutos máis tarde no aeroporto de Tampa ás 09:58 EST. O motor, un Pratt & Whitney JT8D-15, foi atopado un día despois nun campo preto de Madison, Florida.

Despois da aterraxe, os equipos de inspección atoparon que faltaba o selo externo do baño dianteiro que probablemente se instalara incorrectamente, causando unha fuga cando o avión estaba presurizado. O selo ausente provocou que o motor 3 inxerise anacos conxelados do fluído do baño, danando así as láminas do compresor. Tras o fallo o motor separouse do avión, como estaba deseñado.

A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB) determinou que a causa probable do incidente foi "o fallo do persoal da compañía para prestar o servizo axeitado ao baño dianteiro do avión".

Notas
-----

1. 1 2 3  Weiner, Eric (1990-01-05). "Jet Lands After an Engine Drops Off". *The New York Times* (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2018-12-29.
2. ↑  "Northwest Airlines Flight 5" (en inglés). 2018-10-02.
3. 1 2  Orsi, Jennifer (6 de xaneiro de 1990). "Engine that fell from airliner found in Madison County". *St. Petersburg Times*
4. 1 2  "MIA90IA047". *www.ntsb.gov*. Consultado o 2018-12-30.
O **voo 189 de Air Canada** era un servizo entre Otava e Vancouver con escalas en Toronto e Winnipeg. O día 26 de xuño de 1978 o McDonnell Douglas DC-9-32 que operaba a ruta esnafrouse ao engalar de Toronto matando a dous pasaxeiros.

Accidente
---------

Durante a engalaxe, ás 8:15 a.m. un dos pneumáticos do McDonnell Douglas DC-9-32 rebentou e desintegrouse parcialmente, disparando anacos de caucho ao mecanismo do tren de aterraxe. Isto activou unha advertencia de "tren de aterraxe non segura", levando ao piloto a abortar a engalaxe. Porén, o avión xa percorrera dous terzos da lonxitude da pista 23L e ía a unha velocidade de 154 nós (285 km/h). Non foi capaz de parar antes do final da pista e afundíuse no bordo dun terraplén a unha velocidade de 60 nós (110 km/h), acabando finalmente no barranco Etobicoke Creek. A aparello rompeuen tres partes, pero a pesar de estar cargado de combustible non se incendiou. O accidente foi visible dende a autoestrada Highway 401, que vai polo lado sur do aeroporto.

O avión quedou esnaquizado e dous pasaxeiros morreron. Ámbolos dous estaban sentados na parte dianteira que se separou da fuselaxe. Os 105 pasaxeiros e tripulantes restantes resultaron feridos.

Investigación
-------------

A posterior investigación atopou múltiples causas do accidente. Recomendou un maior escrutinio aos pneumáticos. O piloto, Reginald W. Stewart, atrasouse catro segundos despois de que a luz de advertencia se acendese antes de elixir abortar a engalaxe; unha decisión máis inmediata podería evitar o accidente. Os investigadores tamén criticaron o nivel de adestramento nunha freada de emerxencia. Tamén se cuestionou a presenza do terraplén ao final da pista, pero non se fixo nada. Este fallo de non expandir a zona final da pista púxose en relieve novamente cando o voo 358 de Air France afundíuse no mesmo terraplén 27 anos despois.

Notas
-----

1. ↑  Palango, Paul (26 de xuño de 1978). "2 killed, 105 hurt in DC-9 crash". *The Globe and Mail*. Toronto. p. 1
2. 1 2  Canadian Press (28 de marzo de 1979). "Jet's crash traced to 4-second delay in use of full brakes". *The Globe and Mail*. Toronto. pp. 1-2
3. 1 2 3 4  Graham, Bob (28 de marzo de 1979). "4-second delay cost two lives report finds". *The Toronto Star*. Toronto. pp. A1-A2
4. 1 2  Furness, Richard (7 de outubro de 1978). "Extend runway over creek, air crash jury urges". *The Globe and Mail*. Toronto. pp. 1-2
5. ↑  Priest, Lisa (3 de agosto de 2005). "Takeoffs and landings always pose risk of calamity, as history shows". *The Globe and Mail*. Toronto. p. A11
**Alejandro Lamela**, nado en Lugo en 1910 e finado en Tolosa en marzo de 1991, foi un líder anarcosindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Participou nos eventos da revolución española de 1936 como membro da CNT e a Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (FIJL). Durante a retirada en febreiro de 1939 do exército republicano no remate da Guerra Civil Española marchou a Francia, alí pasou por varios campos de traballo en compañías de traballadores estranxeiros. Ao remate da segunda guerra mundial estableceuse en Clermont-Ferrand. Alí, dirixiu o *Boletín Ródano-Alpes* (1956-1961) con Antònia Fontanillas Borràs e Abel Paz e colaborou con boa parte da prensa anarquista española no exilio como *Le combat syndicaliste*, *Cenit*, *Nueva Senda*, *Espoir* ou *La Escuela Moderna*. Foi membro da comisión de relacións da CNT do Macizo Central e o derradeiro secretario xeral da CNT no exilio, elixido en Marsella en agosto de 1975 no Congreso de Federacións Locais. Deixou o cargo en agosto de 1976 a Juan Gómez Casas, primeiro secretario do interior desde 1936, daquela nunha situación de semilegalidade. Estableceuse en Tolosa, e alí morreu en 1991.

Notas
-----

1. ↑  Dictionnaire des militants anarchistes

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alejandro Lamela