recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **apatía** (do grego *apátheia*, απάθεια), ou **impasibilidade**, é a virtude por excelencia dos estoicos e consiste na ausencia de paixóns (*páthos*).

Está estreitamente ligada ao concepto de providencia: xa que o estoico sabe que todo é como debe ser, el non se exalta nin se abate, firmemente convencido de que calquera suceso, aínda desagradábel, tende cara ao ben.

Resúmeo de xeito excelente o poeta romano Horacio:

Rebus angustis animosus atque  
fortis appare; sapienter idem  
contrahes vento nimium secundo  
turgida vela  
(Quinto Horacio Flacco, Carmina, oda X)

É dicir: *Nos sucesos desfavorábeis mostra un ánimo forte; do mesmo modo recolle sabiamente as velas inchadas polo vento demasiado favorábel*.

Nesas afirmacións nótase como o concepto de *apatía* se amplía dentro da cultura ecléctica romana, ata asumir posicións epicúreas como a *aurea mediocritas*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Aurea mediocritas
* Estoicismo
* Ataraxia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q406365
* MAG: 2776305810
* Orthodox Encyclopedia: 149071

 |
**Mandriva Linux**, antes chamada **Mandrake Linux**, é unha das principais distribucións Linux da actualidade e é creada por Mandriva, antiga **Mandrakesoft**. Está enfocada a usuarios da informática principiantes ou con coñecementos medios.

Historia e características
--------------------------

Nacida a partir de Red Hat Linux 5.1 engadiu o escritorio KDE e comezou o seu propio camiño incluíndo ferramentas propias e modificadas dirixidas á facilitar a modificación do sistema; máis logo refúndase coma Mandriva Linux no ano 1998 o se fusionar esta, **Mandrake Linux**, coa brasileira **Conectiva Linux**.

A empresa francesa **Mandriva** adícase á distribución e soporte do sistema operativo Mandriva Linux e ten a súa sede administrativa nun centro de desenvolvemento de París e un centro de desenvolvemento de Curitiba no Brasil. O laboratorio brasileiro recibe o nome de Mandriva Conectiva. Ademais destes dous centros, Mandriva conta cun terceiro nos EEUU, en San Diego. Ademais da propia corporación, Mandriva conta cunha boa cantidade de voluntarios de todo o mundo que contribúen desenvolvendo, informando de erros, prestando axuda ou traducindo. No ano 2005 Mandriva adquiriu activos de Lycoris, responsable da distribución homónima dos EEUU.

**Mandriva Linux** é software libre distribuído baixo a licenza GPL. Pode ser instalada ou probada dende un Live CD e ofrece os escritorios KDE, GNOME, LXDE e Xfce.

Galería
-------

* 
* Mandriva 2008.1 con GNOME Mandriva 2008.1 con GNOME
* 
* 

| * v
* c
* e
Distribucións de GNU/Linux |
| --- |
| Arch | 
* Antergos
* ArchBang
* Chakra
* Manjaro Linux
* Parabola GNU/Linux-libre

 |
| Debian | 
* antiX
* Astra Linux
* Bharat Operating System Solutions
* Devuan
* gNewSense
* HandyLinux
* Kali Linux
* Knoppix
* SparkyLinux
* SteamOS
* Tails

|  |  |
| --- | --- |
| Ubuntu | 
* Edubuntu
* Galinux-Ubuntu
* Kubuntu
* Lubuntu
* Ubuntu GNOME
* Ubuntu MATE
* Xubuntu
* Bodhi Linux
* Elementary OS
* Linux Mint
* Trisquel

 |

 |
| Fedora | 
* BLAG Linux and GNU
* Korora

|  |  |
| --- | --- |
| Red Hat | 
* CentOS
* ClearOS
* Linpus Linux
* Oracle Linux
* Qubes OS
* Rocks Cluster Distribution
* Scientific Linux
* SME Server

 |

 |
| Gentoo | 
* Calculate Linux
* Chromium OS
	+ Chrome OS
* Funtoo Linux
* Sabayon Linux

 |
| Outras | 
* Asturix
* Frugalware Linux
* Galinux-Slax
* GALPon MiniNo
* Mandriva Linux
	+ Mageia
	+ OpenMandriva Lx
	+ ROSA Linux
* openSUSE
	+ SUSE Linux Enterprise Server
* PCLinuxOS
* Puppy Linux
* Slackware
	+ Porteus
	+ Salix OS
	+ VectorLinux
* Source Mage
* Solus

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173005
* BNF: 14501228r
* DistroWatch: mandriva
* NKC: ph382363

 |
**Elena Zernova** (en ruso *Елена Зернова*), nada en San Petersburgo en 1951, é unha profesora e tradutora rusa. Membro correspondente da Real Academia Galega dende 2017.

Traxectoria
-----------

Traduciu e publicou máis de trinta obras literarias ao ruso do galego, castelán, catalán e inglés. Licenciouse en filoloxía hispánica na  Universidade Estatal de Leningrado e defendeu en 1976 a súa tese de doutoramento en filoloxía románica. Exerce como catedrática de filoloxía románica na Universidade de San Petersburgo (USP). Como investigadora publicou máis de setenta traballos científicos e foi relatora en máis de corenta congresos internacionais. Pertence á  Unión de Escritores de Rusia e mais á de San Petersburgo e dirixe o Centro de Estudos Galegos mais o Centro de Estudos Cataláns da USP.

É responsable da colección *Antoloxía da Literatura Galega* sobre a historia da literatura galega que publica a Universidade de San Petersburgo dende 1995, na que é coordinadora, seleccionadora e tradutora, e que conta con 20 volumes. Traduciu *Xa vai o griffón no vento*, *Noa* de Alfredo Conde, *A lingua das bolboretas* de Manuel Rivas ou *Ser ou non* de Xurxo Borrazás. Polo seu labor recibiu en 2016 o Premio Cultura Galega de Proxección Exterior .

Editou oito antoloxías bilingües de poetas cataláns, entre elas: *L'ombra de l'altre mar. Poesia catalana contemporània* (2000) e *Temps de miralls exactes: vint dones poetes de parla catalana del segle XX* (2001) e publicou en ruso *Antologia de contes catalans contemporanis* (2006) e unha escolma de Pere Calders (2007). Tamén traduciu ao ruso a obra de Santiago Rusiñol. Tamén traduciu ao autor vasco Bernardo Atxaga.

Notas
-----

1. ↑  Membros da RAG
2. ↑  "A directora dos centros de estudos galegos e cataláns da Universidade de San Petersburgo intervén esta semana na USC con conferencias e seminarios" Arquivado 18 de maio de 2018 en Wayback Machine. Xornal da USC, 22 de setembro de 2014
3. ↑  Premios da Cultura Galega 2016
**Xacobe Francisco Eduardo Estuardo**, orixinalmente **James** **Francis Edward Stuart**, nado o 10 de xuño de 1688 e finado o 1 de xaneiro de 1766, alcumado **o vello pretendente** polos whigs e **o rei sobre a auga** polos xacobitas, era fillo do rei Xacobe II de Inglaterra, Escocia e Irlanda, e a súa segunda esposa, María de Módena. Foi Príncipe de Gales desde xullo de 1688 ata que, poucos meses despois do seu nacemento, o seu pai católico foi deposto e exiliado na Revolución Gloriosa de 1688. A filla maior protestante de Xacobe II (a media irmá do príncipe) María II e o seu marido (o curmán do príncipe) Guillerme III convertéronse en co-monarcas. A Declaración de Dereitos de 1689 e a Lei de Instauración de 1701 excluíron aos católicos como Xacobe do trono inglés.

Xacobe creceu na Europa continental e coñecido como o **Cabaleiro de San Xurxo**. Despois da morte do seu pai en 1701, reclamou as coroas inglesa, escocesa e irlandesa como **Xacobe III** de Inglaterra e Irlanda e **Xacobe VIII** de Escocia, co apoio dos seus seguidores xacobitas e Lois XIV de Francia, curmán do seu pai. Catorce anos despois, intentou sen éxito gañar os tronos británico e irlandes durante o levantamento xacobita de 1715. Un último intento de restauración, o levantamento xacobita de 1745, foi dirixido polo seu fillo maior Carlos Eduardo Estuardo (o mozo pretendente).

Despois da morte de Xacobe en 1766, Carlos continuou reclamando as coroas británica e irlandesa como parte da sucesión xacobita.

Notas
-----

1. ↑  Bevan, Bryan (1967). *King James the Third of England: A Study of Kingship in Exile*. Hale.
O **dereito de morrer** é un concepto ético e xurídico que sostén a liberdade dun ser humano para acabar coa súa vida ou para someterse a eutanasia voluntaria. Habitualmente alúdese á posesión deste dereito por parte de persoas cunha enfermidade terminal ou sen a vontade de continuar vivindo, ás que se pode permitir acabar coa súa propia vida, rexeitar un tratamento que prolongue a súa vida ou o uso do suicidio asistido ou a eutanasia. A cuestión de quen debería poder exercer este dereito adoita ser central no debate.

Algúns académicos e filósofos como David Benatar consideran este debate nos termos do antinatalismo. Debido a que os seres humanos non teñen capacidade de axencia no seu nacemento, ninguén debería ter autoridade sobre a decisión dunha persoa de continuar vivindo ou de morrer.

Os defensores do dereito a morrer adoitan asocialo coa idea de que o propio corpo e a propia vida son unicamente propiedade dun mesmo e débese dispoñer deles como se considere conveniente. Aínda así, adóitase contrapor un interese estatal lexítimo que impida os suicidios irracionais. Por exemplo, Avital Pilpel e Lawrence Amsel consideran:

> 
> 
> Os defensores contemporáneos do "suicidio racional" ou do "dereito a morrer" xeralmente esixen por "racionalidade" que a decisión de matarse a un mesmo sexa unha elección autónoma do axente (é dicir, que non se deba a unha presión do médico ou da familia para "facer o correcto" e suicidarse) que a elección sexa a "mellor opción nesas circunstancias" (desexada polos estoicos ou os utilitarios), así como outras condicións naturais como que a decisión sexa estable, que non sexa unha decisión impulsiva, que non se deba a unha enfermidade mental, que se leve a cabo tras unha deliberación etc.
> 
> 

As posturas relixiosas en torno ao suicidio varían desde as prácticas hinduístas e xainistas de suicidio non violento a través do xaxún (*prayopavesa* e *salekana*, respectivamente) até consideralo un pecado grave, como no catolicismo.

Notas
-----

1. ↑  Benatar, David (2017). *The Human Predicament: A Candid Guide to Life's Biggest Questions*. Oxford University Press. ISBN 9780190633844. OCLC 969543345.
2. ↑  A Pilpel. "What is Wrong with Rational Suicide" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 18 de febreiro de 2018. Consultado o 19 de marzo de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eutanasia
* Morte digna
* Homicidio
* Suicidio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2044946
* JSTOR: right-to-die
* LCCN: sh85114084
* MAG: 2781163912

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D012297
* MeSH: I01.880.604.473.650.952

 |
A marcación **ISO 3166-1 alfa-3** refírese a un código de países comporto de tres letras definido en ISO 3166-1, parte da estándar ISO 3166 publicado pola Organización Internacional para a Estandarización (ISO), para representar países, territorios dependentes e zonas de especial interese xeográfico. Permítese así unha asociación visual entre os códigos e o respectivos nomes dos países mellor ca o modelo de dúas letras do estándar alpha-2 (o terceiro conxunto de códigos é o ISO 3166-1 numérico e, polo tanto, non ofrece asociación visual ningunha). Estes conxuntos foron incluídos inicialmente como parte do ISO 3166, na súa primeira edición, de 1974.

Usos e aplicacións
------------------

Os códigos ISO 3166-1 alfa-3 son utilizados de modo máis relevante no estándar ISO/IEC 7501-1 para pasaportes lexibles por máquinas, conforme estandarización da Organización de Aviación Civil Internacional, cun número de códigos adicionais para pasaportes especiais. Algúns destes códigos áchanse actualmente reservado e non utilizado no presente en 3166-1.

As Nacións Unidas usan unha combinación dos ISO 3166-1 alfa-2 e alfa-3, mailos códigos que existían antes da creación do ISO 3166, para os códigos de rexistro de vehículos internacionais, que son os códigos utilizados para identificar o país emisor do rexistro dun vehículo. Algúns destes códigos áchanse reservados por tempo indeterminado no ISO 3166-1.
**Quinto Servilio Cepión** (en latín, **Quintus Servilius Caepio**), nado cara ao 183 a. C. en Roma e finado arredor do 188 a. C. foi un político romano. Fillo de Cneo Servilio Cepión, serviu como cónsul no ano 140 a. C. xunto a Caio Lelio Sapiente, foi pai de Quinto Servilio Cepión (cónsul 106 a.C.).

Traxectoria
-----------

Despois do seu consulado, Cepión foi destinado a un proconsulado en Hispania Ulterior tras a derrota de Quinto Fabio Máximo Serviliano a mans do líder lusitano Viriato e a ratificación dun tratado favorable a este último. Ao comezo do mandato de Cepión, "acosou ao senado con constantes misivas, pedindo urxente permiso para retomar a guerra contra Viriato e desprezando o deshonroso tratado de Serviliano". Despois de conseguir o permiso para retomar a guerra e con substancialmente máis recursos que Viriato (que estaba quedando sen homes), o xefe abriu negociacións, que foron en vano: Cepión subornou con éxito aos seguidores de Viriato para que o asasinasen.

Despois, algunhas das tribos da rexión uníronse en torno a outro líder pero foron rodeadas e reasentadas pacíficamente; Cepión tamén obrigou a varias tribos da rexión a renderse e ceder terras aos romanos. Tratou tan mal aos seus soldados que nun momento case o matou a súa propia cabalaría. A súa vitoria, con todo, non foi completa: "outras comunidades do oeste da península inspiráronse no exemplo de Viriato e continuaron asaltando as provincias [romanas]" nos próximos anos.

Notas
-----

1. 1 2  Broughton, Thomas Robert Shannon (1951). "The magistrates of the Roman republic". *American Philological Association* **1**.
2. 1 2 3 4 5  Gabriel David, Baker (2021). *Spare no one: mass violence in Roman warfare*. Rowman and Littlefield. ISBN 978-1-5381-1220-5. OCLC 1259397887.
3. ↑  Smith, William (1870). "Dictionary of Greek and Roman biography and mythology". *Little Boston* **1**: 534.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cónsules romanos na República

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Cneo Servilio Cepión e Quinto Pompeio** | **Cónsul da República Romanaxunto con Caio Lelio Sapiente**-140 | Sucesor:**Cneo Calpurnio Piso eMarco Popilio Lenas** |
Mapa que mostra as principais rutas comerciais varegas: a ruta comercial do Volga (en vermello) e a ruta comercial dos varegos aos gregos (en violeta). Outras rutas comerciais dos séculos VIII-XI mostradas en laranxa.
Na Idade Media, a **ruta comercial do Volga** conectaba o norte de Europa e o noroeste de Rusia co mar Caspio e o Imperio Sasánida, a través do río Volga. Os rus utilizaron esta ruta para comerciar cos países musulmáns nas costas sur do mar Caspio, ás veces penetrando ata Bagdad. Os poderosos búlgaros do Volga formaron unha confederación seminómade e comerciaron polo río Volga cos viquingos de Rus' e Escandinavia (suecos, daneses, noruegueses) e co sur do Imperio Bizantino. Ademais, a Bulgaria do Volga, coas súas dúas cidades *Bulgar* e *Suvar* ao leste do que hoxe é Moscova, comerciaba cos rusos e cos ugors, vendedores de peles. O xadrez foi introducido na Rus medieval a través das rutas comerciais do Caspio-Volga dende Persia e Arabia.

A ruta funcionaba ao mesmo tempo coa ruta comercial do Dniéper, máis coñecida como a ruta comercial dos varegos aos gregos, perdeu a súa importancia no século XI.

Notas
-----

1. ↑  "Parthian and Sasanian periods". *iranicaonline.org*. Consultado o 2019.
2. ↑  Squitieri, Andrea (2018). *Revolutionizing a World : From Small States to Universalism in the Pre-Islamic near East*. UCL Press. ISBN 9781911576648. OCLC 1050964552.
3. 1 2  "Bulgar people". *britannica.com*. Consultado o 2019.
4. ↑  Winroth, Anders (2014). *The Conversion of Scandinavia: Vikings, Merchants, and Missionaries in the Remaking of Northern Europe*. ISBN 9780300205534. OCLC 857879342.
5. ↑  "History of Chess". *.nejca.co.uk*. Consultado o 2019.
Evaristo Calvo e Víctor Mosqueira na representación de *Oeste solitario*.
**Mofa e Befa** é un dúo cómico formado polos actores galegos Evaristo Calvo e Víctor Mosqueira en decembro do ano 1992.

Historia e caracaterísticas
---------------------------

Desde aquela teñen traballado en multitude de espectáculos teatrais humorísticos con xiras por Galicia, actuacións en actos sociais e mesmo participacións en acontecementos coma o Festival de teatro Español de autor contemporáneo de Alacant.

Tamén rodaron en 1995 a curtametraxe muda *Mofa e Befa en Gran liquidación*, baixo a dirección e Jorge Coira e producida pola Escola de Imaxe e Son da Coruña, que recibiu varios premios. En televisión conduciron en 1999 o programa *Apaga a luz*, e teñen colaborado no veterano programa da Televisión de Galicia *Luar*.

Tanto Calvo coma Mosqueira compaxinan Mofa e Befa con outros proxectos televisivos e cinematográficos, e mesmo coincidiron noutros proxectos á marxe do dúo, como a serie *Mareas vivas*.

Algúns dos seus espectáculos máis destacados son *Para serexactos*, *Manifesto por un teatro perralleiro*, *Finismundi Circus*, *Cultura para dar e tomar* ou *Shakespeare para principiantes*.

Espectáculos
------------

* *Gran Liquidación*, curta de 1992
* *Primeiro Amor*
* *Para ser exactos*
* *Manifesto para un teatro perralleiro*
* *Finismundi Circus*
* *Cultura para dar e tomar*
* *Sempre ao lonxe*
* *Románticos*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* eme2
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Rōdosu-tō senki*** (xaponés: ロードス島戦記; inglés: *Record of Lodoss War*; lit. "Crónica da guerra de Lodoss") é unha franquía de novelas de fantasía creada por Ryō Mizuno. Baséase nun mundo chamado *Forcelia*, creado para xogos de rol. Existen múltiples adaptacións de manga, anime e videoxogos. As súas tramas adoitan seguir as convencións e a estrutura dos sistemas de RPG, coma os de Dungeons & Dragons ("Alxubes e dragóns"), nos que un grupo de personaxes de distinto tipo realizan unha determinada misión.

Trama
-----

Cosplayer caracterizada como a elfa Deed (Animethon 2007)Cosplayer caracterizada como a elfa Deed (Animethon 2007)
*Rōdosu-tō senki* narra as aventuras dun mozo, Parn, fillo dun cabaleiro caído en desgraza. Parn abandona a súa vila natal para descubrir que ocorreu realmente con seu pai, e así restaurar a honra da súa familia. Malia a súa inexperiencia, ten aptitudes de líder, e pronto logra reunir un grupo que o acompañe: Etoh, o seu mellor amigo da infancia, o mago Slayn e o antigo compañeiro deste, un anano chamado Ghim, que se converterá no seu mentor. Tamén os acompañan a elfa Deed, quen abandonou a Fraga de Non Volverás para coñecer as razóns do illamento da súa raza, e o ladrón Wood. Ao longo da historia, Parn atopará tanto amigos coma inimigos, e participará no conflito bélico entre os reis Fahn e Beld.

Recepción
---------

As novelas foron un éxito de vendas no Xapón, onde levan vendidos máis de 10 millóns de exemplares, a data de 2017.

Notas
-----

1. ↑  Mizuno, Ryō (1988). *Rōdosu-tō senki: haiiro no majo* ロードス島戦記: 灰色の魔女 (en xaponés). Kadokawa Sneaker Bunko. ISBN 978-4044604011.
2. ↑  Balkovec, Joel (2023-11-25). "Classic Fantasy Series is The Unofficial Dungeons & Dragons Anime Fans Need". *ScreenRant* (en inglés). Consultado o 2024-03-17.
3. ↑  ""Record of Lodoss War" to Get Stage Play Adaptation in January 2017". *www.crunchyroll.com* (en inglés). Consultado o 2024-03-17.

* Portal:Xapón
**Imia** (Ίμια) en grego, ou **Kardak** en Turco é un conxunto de dúas pequenas illas despoboadas no mar Exeo, situadas entre a cadea das illas gregas do Dodecaneso e a parte continental da costa suroeste de Turquía. Atópanse a 7 km. o oeste da costa da Provincia de Muğla, e a 10´2 km. ao leste da illa grega Kalymnos, e a 4´6 km. ao sueste do pequeno illote grego de Kalólimnos.

A súa superficie total é de 0´40 km². As illas son tamén coñecidas como **Limnia** en grego, ou **İkizce** en turco, ou como **Heipethes** nalgúns dos primeiros mapas do século XX. Imia / Kardak foi obxecto dunha crise militar e a posterior controversia sobre a soberanía entre Grecia e Turquía en 1996.

A disputa de Imia/Kardak é parte das grandes disputas do Exeo, que comprende tamén as disputas sobre a plataforma continental, as augas territoriais, o espazo aéreo, e a desmilitarización das illas do mar Exeo. Por mor da crise Imia/Kardak, a controversia foi ampliada, xa que Turquía comezou a reivindicar un maior número de illotes do mar Exeo. Estas illas, algunhas delas habitadas, son consideradas como indiscutiblemente gregas por parte de Grecia, pero como zonas grises de soberanía indeterminada por Turquía.

Referencias
-----------

Véxase tamén
------------

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Mapa de localización

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2119012
* WorldCat
* VIAF: 240540233
* FAST: 1278767
* GeoNames: 389932
* LCCN: sh96010484
* NLG: 47680

 |
**De Dietrich Bugatti** refírese coloquialmente a unha serie de deseños de automóbiles de Ettore Bugatti, coñecidos como os Tipos 2 ao 7. É importante destacar que o vehículo coñecido como Tipo 2 de 1901 deseñouno Bugatti antes de unirse ao fabricante de automóbiles Lorraine-Dietrich en Niederbronn, Alsacia, Alemaña despois da súa exitosa recepción. Os tipos 3-7 producíronse para De Dietrich entre 1902 e 1904.

Tipo 2
------

Despois de que Ettore Bugatti deixase o fabricante de bicicletas e automóbiles Prinetti & Stucchi, coñeceu aos irmáns Gulinelli en setembro de 1900. O Tipo 2 foi un prototipo de automóbil deseñado e construído por Ettore Bugatti en 1901 co apoio financeiro do conde Gulinelli. Gañou un premio na Feira de Milán ese ano, A fabricación deste vehículo comezou en outubro de 1900. Non foi ata principios de 1901 cando Bugatti e os irmáns fundaron a empresa Bugatti & Gulinelli. O primeiro vehículo estaba listo en maio de 1901. Foi presentado e premiado nunha exposición en Milán este mes. A prensa describiu o coche como o "mellor coche italiano".

Unha fonte describe o vehículo como un coche lixeiro ou Voiturette porque só pesa 650 kg.. Outra fonte clasifícao como Coche deportivo.

O coche tiña un catro cilindros- en liña. O calibre do cilindro e a de 120 mm dan como resultado desprazamento de 3054 cm³. Unha fonte menciona uns 12 cabalos de potencia. O motor instalado na parte dianteira do chasis impulsa o eixe traseiro mediante unha caixa de cambios de catro velocidades e unha cadea. O corpo aberto en forma de Faetón ofrece espazo para dúas persoas. A velocidade máxima estaba no intervalo de 60 km/h a 65 km/h.

Cando morreu un dos irmáns Gulinelli, a produción parouse. Foi 1901 ou 1902. Unha fonte afirma que se fabricaron polo menos dous vehículos. Outra fonte indica fabricáronse varios exemplares.

Ettore Bugatti chamara a atención do barón Adrien de Turckheim, director xerente da fábrica de automóbiles Lorraine-Dietrich en Niederbronn na entón Alsacia alemá. Foi contratado como deseñador xefe de De Dietrich en xuño de 1902.

Tipo 3 e 4
----------

Ettore Bugatti ao volante do coche Type 3 presentado no Salón do Automóbil de Viena
Os tipos 3-4 foron os traballos iniciais de Bugatti para De Dietrich.

Tipo 5, 6 e 7
-------------

Réplica dun De Dietrich-Bugatti 5 de 1903
Os tipos 5-7 tamén foron deseñados por Bugatti mentres traballou con De Dietrich ata 1904. Aproximadamente 100 tipos 1-7 producíronse entre 1902 e 1904.

Notas
-----

Referencias

1. ↑  bugatti-type-2/ Bugatti Type 2, The Robb Report
2. 1 2  BUGATTI, A PRESTIXIOSA MARCA FRANCESA, 19 de setembro de 2019

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bugatti Type 2 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Bugatti

### Ligazóns externas
O FIAT 4 HP no National Motor Museum, no Reino Unido
O **FIAT 3 ½ HP**, ás veces chamado **4 CV** foi o primeiro modelo de automóbil producido por FIAT. Foron producidas oito unidades no seu primeiro ano (1899) e un total de 26 entre 1899 e 1900.

Características
---------------

O coche tiña un motor de 2 cilindros refrixerado por auga de 0,7 litros (679 c.c.), de montaxe traseira producían 4,2 cabalos de forza a 800 rpm, montado cunha caixa de cambios de tres velocidades (non foi incluída a marcha atrás). Con este pequeno motor o coche podía alcanzar a velocidade máxima de 35 km/h. Malia ter un motor tan pequeno, o coche consumía 8 l/100 km.

Este primeiro Fiat baseouse no traballo do fabricante de automóbiles Ceirano GB & C, responsable doutro modelo cedo de automóbil, o Ceirano Welleyes. O 3 ½ tiña unha carrocería de Marcello Alessio de Turín. Polo menos catro destes primeiros Fiat sobreviviron: un no Museo do Automóbil de Turín, o Centro Storico Fiat, o National Motor Museum no Reino Unido e o Museo Ford en Dearborn (Míchigan), nos EUA.

Galería
-------

* Fiat 3 ½ HP.Fiat 3 ½ HP.
* Fiat 3 ½ HP.Fiat 3 ½ HP.
* Fiat 3 ½ HP (motor).Fiat 3 ½ HP (motor).
* Fiat 3 ½ HP (logo).Fiat 3 ½ HP (logo).

Notas
-----

1. ↑  "FIAT mod. 4 HP". *museoauto.it*. Arquivado dende o orixinal o 27 de xullo de 2013. Consultado o 2012-12-26.
2. ↑  "Technical specifications of 1899 Fiat 3.5 CV". *carfolio.com*. Consultado o 2008-02-26.
3. ↑  "1899 Ceirano Welleyes". *motorspeed.wordpress.com*. Arquivado dende o orixinal o 16 de decembro de 2012. Consultado o 2008-02-26.
4. 1 2  "La Fiat 3 ½ HP". *archimagazine.com*. Consultado o 2008-03-25.  *(en italiano)*
5. ↑  "Fiat 3½hp". *nationalmotormuseum.org.uk*. Consultado o 2010-12-02.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fiat 4 HP*** |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Campesino.

***El Campesino*** foi un periódico publicado en Lavadores entre 1929 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano del Sindicato de Agricultores de Teis*, apareceu o 1 de xaneiro de 1929. Cambiou despois o seu subtítulo por *Periódico quincenal agrario*. Estaba dirixido por Constante Lorenzo Melón e o seu administrador era José Martínez Covelo. Entre os seus colaboradores figuraron Indalecio Tizón Reboreda, Manuel Gama Casalderrey, Manuel García Gómez, Leopoldo Varela Maristany, Joaquín Poza Juncal, Celso Núñez, Valentín Paz-Andrade, Roberto Blanco Torres, Juan Andrade Domínguez, Jaime Vera, Eduardo Torralba Beci e Jacinto Crespo. Estaba controlado pola facción do Sindicato próxima ao socialismo. Foi suspendido por orde do Gobernador militar a principios de xaneiro de 1931 por supostos ataques á relixión e desobedecer a censura. Volveu aparecer e aínda se publicaba en febreiro de 1932.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 7-1-1931, p. 8.
2. ↑  *La Libertad*, 8-1-1931, p. 6.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-2-1931, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo Villaverde, Miguel (2003). *Prensa agraria en Galicia*. Ourense: Duen de Bux. p. 114. ISBN 84-932078-3-7.
* Vázquez Gil, Lalo (1999). ""El campesino", órgano do Sindicato de Agricultores de Teis. Un xornal comprometido animoso e valente" (PDF). *Boletín del Instituto de Estudios Vigueses* **5** (5): 85 –102.

### Outros artigos

* *El Campesino (1900)*
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
A **calcantita** (do latín *chalcanthum* que significa flor de cobre) é un mineral da clase dos sulfatos cuxa fórmula química é **CuSO4·5HO** (**sulfato de cobre (II) pentahidratado**; contén un 31,5% de CuO, un 32% de SO3, un 1% de Fe2O3 e un 35,5% de auga).

Aspecto
-------

De cor azul, a calcantita aparece normalmente en forma de estalactitas, formando costras ou de forma masiva; rara vez fai acto de presenza en forma de cristais ben formados. Os cristais de calcantita só son posibles recrealos artificialmente aínda que de cando en vez podémolos atopar dun tamaño microscópico.

* Calcantita no seu estado naturalCalcantita no seu estado natural
* Cristais de calcantita reproducidos artificialmenteCristais de calcantita reproducidos artificialmente

Lugares onde se atopa
---------------------

A calcantita preséntase en zonas de oxidación pola alteración da calcopirita e outros minerais de cobre.

É común atopala en Riotinto (Huelva).

Usos da calcantita
------------------

Úsase en química coma antiséptico e tamén na fabricación de pilas e colorantes.

Propiedades
-----------

A calcantita é un mineral soluble en auga.

Outros sulfatos
---------------

A anhidrita e o xeso son outros minerais importantes da clase dos sulfatos.

Notas
-----

1. ↑  prodweb (2017-08-08). "Calcantita". *Portal da Mineração* (en inglés). Consultado o 2024-03-27.

Véxase tamén
------------

* sulfato de cobre (II)
* connellita

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q407861
* EBID: ID
* GEC: 0088057
* MAG: 2776227844
* Mindat: 959

 |
**María Xesús Lorenzana Somoza**, nada na Coruña en 1981, é unha política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Dereito na Universidade da Coruña (2004) e ampliou os seus estudos en Dereito Autonómico no Instituto de Dereito Público de Barcelona. Aprobou as oposicións a letradas da Xunta en 2007. Ocupou diversos postos na Asesoría Xurídica da Xunta, entre eles, na asesoría xurídica da Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar, e na Asesoría Xurídica Xeral da Xunta de Galicia. Desde novembro de 2011 até febreiro de 2013 foi a asesora xurídica da Presidencia da Xunta. 

A partir de 2013 e durante sete anos, foi secretaria xeral técnica de diversas consellarías: Traballo e Benestar (2013), Medio Ambiente e Ordenación do Territorio (2015), e Medio Rural (2018).

En setembro de 2020 foi nomeada conselleira de Emprego e Igualdade, unha consellería nova con competencias que até ese momento dependían de Economía. En xuño de 2023 foi nomeada conselleira de Economía, Industria e Innovación e substituída por Elena Rivo López como conselleira de Promoción do Emprego e Igualdade.

Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saíu elixida deputada pola Coruña.

Notas
-----

1. ↑  La coruñesa María Jesús Lorenzana Somoza, nueva conselleira de Emprego e Igualdade
2. ↑  Rueda entrega a Lorenzana el control de la economía y sitúa a Vázquez como vicepresidenta
3. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* María Jesús Lorenzana Somoza no Portal de tansparencia da Xunta de Galicia

* Biografía
A **mina da Parxubeira**, tamén coñecida como **dolmen de Corveira**, é unha anta situada na parroquia de San Fins de Eirón, en Mazaricos, no lugar coñecido como Estivada Vella e datada entre o IV e III milenios a.C. Intégrase na necrópole de Sotorraño-Parxubeira-Portocoiro.

O corredor, pequeno, está orientado cara ao leste; a cámara é poligonal e falta a lousa que a cobría, así como as chantas do lado sul. En total conserva trece esteos, seis na cámara e sete no corredor. A mámoa tivo un diámetro de entre 19 e 22 m e contaba cunha coiraza de pedras.

No seu interior atopouse un enxoval consistente en láminas de sílex, unha punta de frecha, anacos de cerámica campaniforme , catro estelas antropomórficas de gneis granítico e uns pequenos ídolos de coios, un deles con decoración baseada en incisións, chamados betilos, todo o cal se atopa no Museo Arqueolóxico da Coruña. As estelas e os betilos estaban chantados verticalmente fronte ao corredor de entrada, xusto na periferia, mais non á vista dos vivos. É posíbel que se colocasen para protexer o morto como materialización simbólica da divindade da morte.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Casal, A. (1989): "La necrópolis megalítica de Parxubeira. Campañas arqueolóxicas de 1977 ao 1984". A Coruña: *Monografías urxentes do Museu de San Antón*, nº 4.
* Boga Moscoso, R. (1997): *Dólmenes de Galicia*. A Coruña: Baía Edicións.
* Lema Suárez, X. M. (1999): *Arquitectura megalítica na Costa da Morte*. Santiago de Compostela: Asociación Neria.
* Carballo Arceo, Xulio (xullo de 2006). *Arqueoloxía de Galicia. Itinerarios polo pasado*. Nigra Trea. ISBN 84-95364-40-9.

### Outros artigos

* Lista de megálitos de Galicia
**Bárbara Muñoz**, nada en Madrid o 7 de setembro de 1983, é unha actriz española.

Biografía
---------

Cursou os seus estudos no Colexio Santa María del Valle. Alcanzou popularidade a raíz do seu papel da enfermeira Alicia Monasterio en *Hospital Central*, serie á que se incorpora no ano 2006. Antes, en 2004, participara nun episodio interpretando un personaxe distinto. Tamén colaborara en varios episodios de *Los Serrano* e formara parte do elenco da serie xuvenil *Corta-t* de Cuatro.

En cine, debutou en 2003 coa película *Cosas de brujas*, de José Miguel Juárez. A esta seguíronlle *Besos de gato*, de Rafael Alcázar no mesmo ano; *Banal* (2006), curtametraxe de David Planell e *La máquina de bailar* (2006), de Óscar Aibar.

Filmografía
-----------

### Televisión

* *Hospital Central* (2006-2012). Telecinco. Como Alicia Monasterio.
* *Corta-t* (2005-2006). Cuatro. Como Camino.
* *Hospital Central* (2004). Telecinco. Como Julia.
* *Los Serrano* (2003). Telecinco.

### Cine

* *La máquina de bailar* (2006). Como Lara.
* *Banal* (2006). Como Ainoa.
* *Besos de gato* (2003)
* *Cosas de brujas* (2003)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1517319
* IMDb: nm1408971
* TMDb: 1446766

 |
| Pradairo de Montpellier |
| --- |
| Pradairo |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Orde: | Sapindales |
| Familia: | Sapindaceae |
| Xénero: | **Acer** |
| Especie: | *A. monspessulanum* |

 |
| Nome binomial |
| '**Acer monspessulanum'**L. |

Flores do pradairo de Montpellier na primavera.
O **pradairo de Montpellier** (***Acer monspessulanum***) é unha especie de pradairo nativa da rexión mediterránea, estendida desde Marrocos e Portugal no oeste até Turquía e o Líbano no leste, cara ao norte chega até os montes Xura en Francia e ata Alemaña. En Galiza aparece coma ornamental.

Características
---------------

E unha árbore follosa de tamaño medio que medra até unha altura de 10–15 m (raramente acada os 20 m). O toro mide uns 75 cm de diámetro, con madeira cinsenta escura e suave nas árbores novas, e finamente estriada nos exemplares vellos. Entre as demais especies de pradairo distínguese polas súas pequenas follas trilobuladas duns 3–6 cm, dunha cor verde escuro, cun tacto un pouco poroso. As follas caen no outono, normalmente cara novembro. As flores xorden na primavera, agromando en péndulos amarelos duns 2–3 cm.

Existen numerosas subespecies e variedades, aínda que poucas son relevantes distintivamente. A máis coñecida é o *Acer monspessulanum microphyllum* de Turquía e o Líbano.

En Europa é unha especie moi rara fóra de parques e refuxios botánicos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pradairo de Montpellier Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Pradairo de Montpellier*** |

### Outros artigos

* *Acer* (xénero)

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APDB: 131215
* Dyntaxa: 235125
* EOL: 5612940
* EPPO: ACRMS
* EUNIS: 150783
* GBIF: 7262958
* iNaturalist: 82598
* IFPNI: ID
* IPNI: 781402-1
* IUCN: 193835
* NBN: NBNSYS0000042052
* NCBI: 168566
* PlantList: kew-2615976
* POWO: ID
* TAXREF: 79763
* Tela Botanica: 182
* Tropicos: 200007
* uBio: 5820362

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1197146

 |
**ASTEX**, tamén coñecido como **S71-2**, **SESP 1971-2** e **P71-2**, é un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 17 de outubro de 1971 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Delta.

Características
---------------

A misión de ASTEX consistiu en probar novas tecnoloxías no espazo, levando entre a súa carga útil unha cámara infravermella para probar un circuíto pechado de enfriamento e estudar a radiación celeste de fondo. A enerxía llela proporcionaba un panel solar despregable de 4,57 metros de lonxitude cun novo mecanismo capaz de pregar e despregar varias veces o panel. O satélite tamén probou un novo sistema de mando e control e obtivo datos sobre a interacción das partículas enerxéticas coa ionosfera. A nave e os seus experimentos funcionaron ben ata o 20 de decembro de 1973, en que fallou un comando enviado para parar o transmisor, producíndolle problemas. A cobertura de datos abarcou o 100% nos primeiros meses de vida do satélite, o 50% cara ao final do primeiro ano e limitouse a dúas órbitas por semana cara ao final da vida do satélite. Con todo, en marzo de 2008 aínda se detectaban transmisións do satélite na frecuencia de 2242,517 MHz

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  NASA (8 de xullo de 2011). "S71-2" (en inglés). Consultado o 12 de xullo de 2011.
2. 1 2 3 4  N2YO (2011). Real Time Satellite Trackin, ed. "ASTEX 1" (en inglés). Consultado o 12 de xullo de 2011.
3. ↑  Ralf Vandebergh (31 de agosto de 2010). Visual Satellite Observer's Home Page, ed. "ASTEX 1971-089A\_High Res\_OBS" (en inglés). Consultado o 12 de xullo de 2011.
4. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "ASTEX (P71-2)" (en inglés). Consultado o 12 de xullo de 2011.
5. ↑  Robert Christy (2011). Zarya web page, ed. "Satellite Radio Frequencies" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2015. Consultado o 12 de xullo de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15006
* NSSDC ID: 1971-089A
* SCN: 05560

 |
Bandeira das SS.
O ***Schutzstaffel*** De-Schutzstaffel.ogg (escoitar pronunciación) (axuda ·  info)(do alemán, escuadrón de protección), abreviado como **SS** (**ᛋᛋ** en alfabeto rúnico) foi unha organización militar e de seguridade do Partido Nazionalsocialista Alemán dos Traballadores (Partido Nazi) en Alemaña.

Historia
--------

As SS creáronse en 1925 como unha unidade de garda persoal para o líder nazi Adolf Hitler. Baixo o liderado de Heinrich Himmler entre 1929 e 1945, as SS medraron dunha pequena formación paramilitar ata converterse nunha das máis grandes e poderosas organizacións na Alemaña nazi. Os nazis fixeron das SS unha unidade de elite, a "Garda Pretoriana" do partido, cos seus membros escollidos baixo os seus principios de pureza racial e cunha lealdade incondicional cara ao Partido Nazi.

A diferenza co brazo político das SS, o *Allgemeine-SS*, o seu aparato militar, a *Waffen-SS*, evolucionou cara a un segundo exército alemán xunto coa *Wehrmacht*, operando en colaboración co exército regular, o *Heer*. A *Waffen-SS* gañou a reputación ao ter bos soldados, pero tamén gañou notoriedade pola súa excesiva brutalidade contra civís e prisioneiros de guerra. Os membros das *Waffen-SS* axudaron a esmagar o levantamento do Gueto de Varsovia, no que participaron numerosos xudeus polacos, e aniquilaron a uns cantos prisioneiros de guerra norteamericanos preto da cidade belga de Malmedy durante a Batalla das Ardenas en 1944.

As SS tiñan o seu propio sistema de rangos militares, diferente aos da *Wehrmacht*, aos do NSDAP ou aos doutras estruturas estatais. Tiñan tamén as súas propias insignias e uniformes.

Para manter o poder político do NSDAP, se lles outorgou ás SS a autoridade de establecer e promover o *Sicherheitsdienst* ou SD, o servizo de intelixencia e seguridade, e a *Geheime Staatspolizei*, máis coñecida como a Gestapo, a policía secreta do Estado nazi. Isto fixo que as SS se mantivesen por riba da lei.

Heinrich Himmler, o líder das SS, era un dos principais ideólogos da solución final. As *Einsatzgruppen* das SS (unidades de ataque móbil) asasinaron a moitos civís non combatentes nos territorios ocupados por Alemaña durante a segunda guerra mundial. As SS foron as responsables do mantemento e funcionamento dos campos de concentración e dos campos de exterminio, nos cales morreron millóns de persoas a causa dos tratos aos que eran sometidos, do sobreesforzo, da malnutrición, das cámaras de gas ou dos experimentos médicos. Despois da guerra, os Xuízos de Nüremberg en 1946 declararon ás SS como unha organización criminal acusada de xenocidio, crimes de guerra e contra a humanidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44687
* WorldCat
* VIAF: 136527269
* BIBSYS: 93001410
* BLBNB: 000669109
* BNE: XX258672
* BNF: 123213682
* BRE: 4161860
* CANTIC: a11904203
* EBID: ID
* FAST: 537326
* GEC: 0063993
* GND: 2021498-4
* ISNI: 0000000121801040
* LAC: 0061H3056
* LCCN: n79112414
* MAG: 40905902
* NKC: ko2004244048
* NLA: 36556661
* NLG: 273239
* SUDOC: 027410986
* Treccani: ss

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Kaiō Shin do leste** (東の界王神, *Higashi no Kaiō Shin*?) é un personaxe do manga e anime *Dragon Ball*. É un dos Kaiō Shin, os cinco deuses por riba dos Kaiō que se encargan de protexer todo o universo de ameazas supremas, este personaxe esta a cargo de protexer a zona Leste do universo. Vive no planeta dos Kaiō shin.

Shin ten enormes poderes de loita e varias técnicas especiais, normalmente ondas de enerxía. Ademais de poder voar, Shin ten poderes mentais e máxicos. Trala fusión con Kibito, adquire máis forza, poder e técnicas, como o teletransporte.

Biografía
---------

O Kaiō Shin do Leste foi o único supervivente da batalla contra Majin Boo, tódolos demais deuses foron eliminados e Kaiō Shin ideou un plan para destruír a Majin Boo, matando a Bibidi cando Majin Boo estaba encerrado nunha esfera.

Despois diso, Kaiō Shin, xunto co seu axudante Kibito, seguiu co seu traballo de deus de deuses. Pero a ameaza de Majin Boo volveu outra vez, debido a que o fillo de Bibidi, Babidi, artellaba liberar a Majin Boo. Shin foi á Terra, xunto a Kibito, e participou no Torneo Mundial de Artes Marciais co nome de *Shin*, onde coñeceu a Son Goku e ós seus amigos. Aínda coa axuda de Goku e os demais, Shin non puido impedir a resurrección de Majin Boo.

Xunto a Son Gohanda, Shin loitou contra o monstro e ambos foron derrotados. Grazas a Kibito, Kaiō Shin e Gohan recuperáronse das súas feridas e os tres foron ó planeta Kaiōshin, onde Kaiō Shin agardaba que Gohan liberara unha espada sagrada, a Espada Z, que outorgaba ó seu dono unha forza descomunal. Gohan liberou a espada e resultou que non daba esa gran forza, senón que, ó liberar a espada, tamén liberaron o Rō Kaiō Shin que vivira fai 15 xeracións antes que o actual Kaiō Shin.

Cando Gohan foi derrotado, Goku decidiu ir á Terra para salvar ó seu fillo e o vello Kaiō Shin entregoulle os seus pendentes "Potara" para que Goku se fusionase con Gohan. Para mostrar a Goku como se fusionaría, o vello Kaiō Shin pediulle que Kaiō Shin e Kibito se fusionasen, dando orixe a "Kibitoshin". Pero ó vello Kaiō Shin esquecéuselle mencionar que os efectos da fusión eran permanentes e Shin e Kibito quedaron fusionados para sempre.

En Dragon Ball GT, Kibitoshin salvou a Goku de morrer cando estivo a piques de ser liquidado pola Bola Vingadora de Vexeta Bebé empregando a súa técnica de tele transportación. Xa no Planeta Sagrado, axudou ó Rō Kaiō Shin a facerlle medrar o rabo a Gokū para facelo máis poderoso.

Posteriormente liberou a Dende e ó Señor Popo do control de Bebé ó destruír os ovos que tiñan implantados coa axuda da Súper Auga Sagrada; unha vez liberados, fixo o mesmo cos humanos e os Guerreiros Z.

Unha vez concluída a batalla entre Goku e Baby, axudou a transportar ós humanos da Terra cara ao planeta Plant antes de que fose destruída.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de personaxes de Dragon Ball

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1088114
* MyAnimeList: 6133

 |
Coordenadas: 27°56′28″N 82°27′18″O﻿ / ﻿27.9411, -82.4549

*Véxase tamén**:* Historia urbana de Tampa.
Fort Brooke cara ao ano 1840.
**Fort Brooke** foi unha base militar situada na ribeira oriental do río Hillsborough, na actual Tampa, en Florida. O actual Centro de Convencións da cidade atópase no lugar que ocupaba o forte.

Fort Brooke como cidade
-----------------------

Pouco despois de que se desmantelara militarmente en 1883, Fort Brooke converteuse nunha cidade independente de Tampa, porén, pasou a formar parte de Tampa novamente en 1907.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cronoloxía de Fort Brooke: Centro de Historia da Baía de Tampa
* Artigo sobre Fort Brooke

| * v
* c
* e
Cidade de Tampa |
| --- |
| 
* Historia
* Bandeira
* Lema
* Área
* Xente
* Centro
* Urbanismo
* Educación
* Barrios
* Alcaldes
* Concello
* Deportes
* Rañaceos
* Policía
* Bombeiros
* Clima
* Medios de comunicación
* Aeroportos
* Transporte público
* Selo

 | Bandeira de Tampa |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Chuluuny Khulan** (en mongol: *Чулууны Хулан*), nada o 30 de maio de 1985 en Kharkhorin, é unha actriz mongol que acadou o recoñecemento internacional co papel de Börte, a muller de Xenxis Kan, no filme de 2007 nomeado ó Óscar *Mongol*.

Traxectoria
-----------

Khulan era unha estudante en 2006 coa esperanza de unirse ás forzas armadas do país e matricularse nunha escola militar, cando foi descuberta por Guka Omarova, a axente de casting de *Mongol*, mentres se atopaba nunha liña de visado na embaixada chinesa en Ulán Bátor. Bodrov e Omarova querían elixir a unha muller mongol como esposa de Xenxis Kan, mais cando faltaban dúas semanas para a rodaxe, non estaban seguros das súas eleccións. Despois de reunirse con ela, Bodrov decidiu arriscar coa actriz non profesional e, posteriormente, elixiuna no papel de Börte.

Khulan foi asistente do director no filme casaco de 2009 *Lave* (en casaco: *Лавэ*) e nos filmes casacos de 2012 *Shal* (en casaco: *Шал*) e *Mech Pobedy* (en casaco: *Меч Победы*). Protagonizou a raíña dos Oirats na produción de televisión casaca de 2017 *The Kazakh Khanate*.

Tamén interpretou unha guerreira escita nun documental para o Instituto Smithsoniano.

Vida persoal
------------

Khulan coñeceu a Naryn Igilik, asistente casaco de Bodrov, mentres estaba no set de *Mongol*. Máis tarde, a parella casou como parte das celebracións da noite de estrea do filme en Casaquistán. Ela e o seu marido residen agora en Casaquistán, preto de Almati.

Notas
-----

1. 1 2  ""Mongol" actress: from soldier dreams to Oscar buzz". *Reuters*. 2008-01-25.
2. ↑  ""Mongol" - The Official Site/Production Notes". Arquivado dende o orixinal o 2008-11-01. Consultado o 2008-11-15.
3. ↑  "KinoKultura". *www.kinokultura.com*. Consultado o 2018-04-03.
4. ↑  "Kazakh Khanate (TV Series 2017– )". Consultado o 2018-04-03.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q209451
* WorldCat
* VIAF: 289427162
* BNF: 15880090p
* DeutscheBio: 1061494616
* Europeana: ID
* GND: 1061494616
* IMDb: nm2153444
* ISNI: 0000000394839909
* LCCN: no2017004031
* SUDOC: 157563405
* TMDb: 73775

 |