recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Soleira sinalada nunha fiestra do Convento de Santa Clara de Santiago de Compostela.
Fiestra con dous vasos de flores apoiados na **soleira**. A diferenza desta imaxe, a fiestra galega ten as batentes a rentes do muro e as contras por dentro a rentes da parede.
Vello apoiado na soleira da fiestra.
En inglés chámase *sill*; en cambio lintel úsase nos dous idiomas.
A **soleira** é un elemento construtivo que se corresponde á parte baixa da fiestra, cubrindo o peitoril ou antepeito; sobre o que pousamos ao nos apoiar nunha fiestra. Na casa tradicional galega adoita ser unha soa peza de pedra (ou dúas) ou doutro material colocada na parte inferior do oco dunha xanela. Soleira tamén pódese referir á pedra que está no chan dunha porta, coñecida normalmente coma **soarego** ou **limiar**.

A súa misión é que a auga da choiva non entre no edificio, razón pola que a soleira adoita ter unha certa pendente cara a fóra, asegurando unha evacuación rápida da auga; pola mesma razón de estanqueidade ha penetrar nas xambas do oco e adoita resaltarse cara a fóra formando un topete ou pingadeira. Pola súa importancia na estanqueidade o deseño da soleira é un dos puntos críticos na proxectación construtiva dos edificios.

Na casa tradicional galega (tamén na inglesa), e a diferenza doutras rexións, a soleira está protexida pola fiestra, xa que esta se sitúa a rentes do muro exterior para que a auga esvare pola fachada. A contraventá áchase no interior do oco, a rentes da parede interior. Ademais o lintel do van acostuma contar cun saínte chamado tornachuvias.

Tipos de soleiras segundo o material
------------------------------------

Pode colocarse unha peza de remate do muro no oco que funciona de soleira e pingueira. 

* *Formigón*: Poden prefabricarse. Poúen unha maior resistencia ante cargas mecánicas e son doadas de limpar.
* *Madeira*: Xéranse poucas deformación por mor dos cambios de temperatura e humidade, aínda que estas dependen do tipo de madeira.
* *Pedra*: Gran resistencia ante cargas mecánicas.
* *Compostos de pedras*: Poden xerarse superficies moi tersas e polo tanto, moi doadas de limpar. Poden ter moi bo comportamento ante a abrasión, os choques e os raios UV.
* *Metal*: Normalmente de aceiro galvanzado ou aluminio. Trátanse para resistir as resistencias do clima.

Notas
-----

1. ↑  Denominación galega e imaxe en *Dicionario visual da construción*, Santiago de Compostela, Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, 2004
2. ↑  {{Cita web |url= |título=Definicións en Portal das Palabras da [[RAG |data-acceso=21 de outubro de 2014 |urlarquivo= |dataarquivo=21 de outubro de 2014 |urlmorta=yes }}
3. 1 2  Collado Trabanco, Pablo (2005). *Control de ejecución de tabiquerías y cerramientos*. Lex Nova. p. 197. ISBN 978-84-84066606.
4. 1 2 3 4   (Última consulta: 18 de marzo de 2011).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Peitoril
* Lintel ou lumieira
* Tornachuvias

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1391592
* AAT: 300003122
* GEC: 0158281
* MAG: 2779439731

 |
| «Surfin'» |
| --- |
|  |
| sinxelo de The Beach Boys |
| do álbum *Surfin' Safari* |
| Lanzamento | novembro, 1961 |
| Formato | vinilo 7" |
| Gravada | 3 de outubro de 1961 en World Pacific Studio |
| Xénero musical | Surf rock |
| Lingua(s) | {{{lingua}}} |
| Duración | 2:10 |
| Discográfica | Candix |
| Produtor(es) | Hite Morgan |
| Escritor(es) | Brian Wilson, Mike Love |
| Cronoloxía |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| «» | «Surfin'» | «"Surfin' Safari"(1962)» |

 |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

"**Surfin**" é unha canción de The Beach Boys, escrita por Brian Wilson e Mike Love. Constitúe a primeira gravación do grupo que entón se chamaba The Pendletones, pero que editou Candix Records como o primeiro sinxelo de Beach Boys (mudándolles o nome) en novembro de 1961, con Luau na cara B, e en 1962 apareceu no álbum *Surfin' Safari*. The Beach Boys intentaban pensar nalgunha cousa orixinal e creativa sobre a que escribir, e segundo Brian Wilson "Un día, meu irmán Dennis chegou á casa da praia e dixo, 'Oídes, surfear éche realmente grande. Rapaces deberiades escribir unha canción sobre iso."

Na canción Mike Love era o vocalista con Carl Wilson no coro e guitarra, Al Jardine no coro e contrabaixo, Brian Wilson no coro e percusiónn e Dennis Wilson no coro. O sinxelo chegou ao número 75 nos Estados Unidos.

Notas
-----

1. ↑  Jay Warner *American Singing Groups: A History from 1940s to Today*: Hal Leonard Corporation (2006), p. 328
2. ↑  David Leaf *The Beach Boys and the California Myth*: Grosset & Dunlap, 1978. ISBN 0-448-14626-6

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q897636
* Discogs: 433136
* MusicBrainz: ID

 |
Unha bóla de sarabia excepcionalmente grande.
Treboada de sarabia.
Saraiba en Pontevedra.
A **sarabia**, **saraiba**, **saragana**, **pedra** ou **pedrazo**, é un tipo de precipitación que consiste en partículas irregulares de xeo. A sarabia xérase en treboadas intensas en que se producen pingas de auga *sobrearrefriadas*, líquidas pero a temperaturas por debaixo do seu punto normal de fusión (0°C), e ocorre tanto en verán coma en inverno. Pero dáse máis cando está presente a canícula.

Cando as pingas de auga sobrearrefriada chocan na nube con outras partículas xeadas ou grans de po, poden cristalizar sen dificultade conxelándose rapidamente ó seu redor. Nas treboadas máis intensas prodúcese precipitación xeada en forma de sarabia especialmente grande cando esta se forma no seo de fortes correntes ascendentes. Neste caso o gran de sarabia pode permanecer máis tempo na atmosfera dispoñendo dunha maior capacidade de crecemento. Cando o pulo cara a arriba cesa ou a sarabia acadou un tamaño elevado, o aire xa non pode aguantar o peso do gran de sarabia e este acaba caendo.

Os grans de sarabia acostuman ser pequenos, dalgúns milímetros de diámetro, xeralmente en forma de bólas. Así a todo, de vez en cando orixínanse grans moito maiores, de varios centímetros de diámetro, debido a que na circulación ciclónica da treboada os pequenos grans ascenden e descenden varias veces, formándose distintas capas de xeo, unhas sobre outras. Dependendo do seu tamaño, poden non ser máis ca unha pequena molestia, causar danos en automóbiles e estruturas de cristal ou incluso matar a persoas. Debido ó seu proceso de formación todos eles teñen unha estrutura en forma de capas de cebola.

O gran de sarabia máis pesado rexistrado caeu en Gopalgnaj (Bangladesh), o 14 de abril de 1986, pesando 1,02 Kg. E o máis grande rexistrado caeu en Aurora (Nebraska) o 22 de xuño do 2003 e tiña 18 cm de ancho por 48 de longo.

Na cultura galega
-----------------

En Galicia era tradición que cando se vía ameaza de sarabia poñer un anaco de pan no antepeito das xanelas que daban cara aos nubeiros e tronantes para evitar que fixera mal e tamén había a lenda que metendo tres pedras no seo dunha doncela cesaba.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *Sarabia*.
2. 1 2  Las granizadas más potentes de la historia Arquivado 16 de xaneiro de 2020 en Wayback Machine.. *www.tiempo.com*.
3. ↑  Xesús Taboada Chivite *Etnografía Galega. Cultura Espiritual* páxina 126

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sarabia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37602
* AAT: 300055376
* BNCF: 7028
* BNF: 119408017
* BRE: 2374965
* EBID: ID
* GEA: 6506
* GEC: 0130468
* GND: 4158757-1
* HDS: 007779
* LCCN: sh85058299
* NKC: ph520038
* PSH: 13450

 |
**Sacajawea Patera** é unha gran e alongada caldeira situada na parte occidental da Ishtar Terra, dentro da suave planicie de Lakshmi Planum, no planeta Venus. A caldeira está situada nas coordenadas 64,3° N 335,4° E. Ten uns 420 km de diámetro na súa base. Sacajawea en si é unha depresión de 1–2 km de profundidade e dunhas dimensións de 120 x 215 quilómetros; a dirección do seu alargamento é suroeste-nordeste. A depresión está rodeada dunha zona circunferencial de estruturas de liñas curvas interpretadas como graben e escarpas de fallas. Estas estruturas están espazadas entre si entre 0,5 a 4 km, adoitan ter un ancho de entre 0,6 a 4 km e poden chegar a pasar dos 100 km de longo. Chegando a estenderse 140 km no flanco sueste do patera, existe un sistema de fisuras e fendas lineares que se pensa que poderían representar unha zona de fisuras no flanco da caldeira, estas fisuras laterais poderían ter emitido magma. Unha estrutura en forma de escudo duns 12 km de diámetro cun prominente pico central descansa ó longo do camiño dunha destas grandes fisuras.

Existe un cráter de impacto chamado Zlata, de aproximadamente 6 km de diámetro, que está situado na zona dos graben do noroeste do patera. Só existen algúns regueiros asociados a Sacajawea, esta escaseza seguramente é debida a idade e a gran degradación destes regueiros. Existen uns depósitos brillantes moteados de entre 4 a 20 km de ancho, que están situados na periferia e no centro do chan do patera, dentro das depresións do patera. Tamén existen unhas *machas* de material escuro de aproximadamente 40 km de ancho que se poden observar no suroeste do patera, superpoñéndose a algunhas porción dos graben circundantes. Pensase que a formación de Sacajawea é o resultado da drenaxe e posterior colapso dunha gran caldeira de magma. A relaxación gravitacional podería ter causado o *desinflado* da caldeira, producindo as numerosas fallas e graben que existen circunscribindo o patera. Tamén cabe subliñar a rexións de terreo de tipo *tessera* moi complexas e moi deformadas que están situadas no norte e leste do patera e que poden ser vistos na parte alta da imaxe da caixa de información.

Notas
-----

1. 1 2 3  Gazetteer of Planetary Nomenclature. "Planetary Names: Patera, paterae: Sacajawea Patera on Venus". Consultado o 15-11-2011.
2. 1 2  JPL/NASA. "PIA00485: Venus - A Large Elongated Caldera 'Sacajawea Patera'". Consultado o 15-11-2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Venus
* Patera
* Volcán
* Graben

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3329452
* GPN: 5264

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tourís.

**Tourís** é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 102 habitantes (48 homes e 54 mulleres).

Fonte de Tourís

### Etimoloxía

Orixinalmente a aldea chamábase Touriz, terminado en z, que ten orixe xermánica, pero debido ao seseo terminouselle chamando Tourís.

### Os pozos

Normalmente cada persoa da aldea tiña o seu pozo particular, os cales se fixeron fai ao redor duns trinta anos. A parte dos pozos, todas as persoas da aldea tiñan a auga da traída. Esta viña da mina do monte Fichurio, feita fai uns cincuenta anos, de onde actualmente segue vindo, a auga ata a traída, e de alí repartese a todas as casas.

A roupa ían a lavala o lavadoiro da aldea, xunto a fonte.

### As colleitas

A maioría das persoas da aldea traballaban as súas leiras nas que plantaban centeo, millo, patacas e fabas.

O millo gardábase nos horreos, para que as espigas secasen. Logo de que secasen durante todo o inverno, debullábanse, e o gran restante moiase.

O centeo pañabase unha vez ao ano, a finais de maio ou en xuño. Os utensilios que se utilizaban para recollelo eran o fouciño, e máis tarde a gadaña. Unha vez recollido, atábase nuns mollos para que secasen durante un mes, ata que despois se lle sacaba o gran e a palla. A palla utilizábase de alimento para os animais e o gran para moer.

Para moer estes cereais, cada persoa ía o múiño do Cubo e o muíño do Pontello. Como tiñan que ir todos os habitantes da aldea, organizábanse en quendas de día e de noite para moer. Isto perdurou ata que se empezaron a comprar múiños eléctricos particulares.

### O San Xoán

Na noite do San Xoán, a xente de toda a aldea reuníase no monte de Tourís, para facer a fogueira e a sardiñada. Sempre se tiña que saltar a fogueira para *botar as meigas fóra*, e se non se facía, dicíase que daba mala sorte. Ademais da festa, os rapaces da aldea na noite anterior dedicabanse a facer trasnadas, como levar os carros das casas e sacar os portais.

### A misa

A misa celebrábase cada domingo na igrexa de Santo Tomé de Sorribas. As mulleres da aldea tiñan que levar un pano cubrindo a cabeza e unha toquilla nos ombros. As mulleres que estaban gardando o louto, tiñan que ir vestidas totalmente de negro, coa toquilla e o pano negros, e con medias.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Sorribas

| Lugares da parroquia de Sorribas no concello de Rois (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Meana | Reibó | Seaxe | Sorribas | Tourís | Vilar de Abade |

### Parroquias de Rois

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Rois |  |
| --- | --- |
| Augasantas (San Vicente) | Buxán (San Xoán) | Costa (San Miguel) | Ermedelo (San Martiño) | Herbogo (San Pedro) | Leroño (Santa María) | Oín (Santa María) | Ribasar (Santa Mariña) | Rois (San Mamede) | Seira (San Lourenzo) | Sorribas (San Tomé) | Urdilde (Santa María) |
**Sergei Ivanovich Kovaliov**, nado en Kuganakovskaya, Rusia, o 13 de setembro de 1886 e finado en San Petersburgo o 12 de novembro de 1960, foi un historiador soviético especialista na Antigüidade clásica.

Traxectoria
-----------

Profesor na Universidade de Leningrado, estudou a historia social e económica helenística e romana, así como as orixes do cristianismo. A súa obra *Historia de Roma* (1948) supuxo toda unha revolución no eido da historiografía antiga, ao analizar a evolución do Imperio Romano dende a óptica marxista da loita de clases, cunha rigorosa crítica das fontes e a atención prestada aos principais acontecementos políticos e sociais.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* Historia de Roma, de S. I. Kovaliov en *Google Books*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4225617
* WorldCat
* VIAF: 53234254
* BNF: 129011502
* CiNii: DA0872139X
* GND: 173247911
* ISNI: 0000 0001 2211 1594
* LCCN: n88065708
* NDL: 00550846
* NKC: jn19990210350
* NTA: 140544860
* OL: OL1093379A
* SUDOC: 103950869

 |
**Toni Llobet i François**, nado en Barcelona en 1975, é un artista catalán, ilustrador de varios libros de aves e de vida silvestre. Formouse nas artes plásticas na *Escola l'Arc* e, a partir de mediados dos anos 1980 comezou a formarme como naturalista nos campamentos de natureza do *Parc Natural dels Aiguamolls de l'Empordà* (Parque Natural dos Aiguamolls de l'Empordà).

Entre as súas obras destacan as láminas de varios volumes da serie *Handbook of the Mammals of the World* (Manual dos mamíferos do mundo), *Handbook of the Birds of the World* (Manual das aves do mundo), o *Atles dels Ocells Nidificants de Catalunya (1999-2002)* (Atlas das aves nidificantes de Cataluña 1999-2002), e os, de momento, 11 volumes de *Guías de flora y fauna de espazos naturais* de Cataluña. todos eles publicados pola editorial catalá Lynx Edicions.

Notas
-----

1. ↑  Toni Llobet.
2. ↑  Web de Jordi LLobet.
3. ↑  Información sobre a serie na web de Lynx Edicions.
4. ↑  "Traballos" na web de Toni LLobet.
5. ↑  Lynx Edicions.
6. ↑  "The Catalan Breeding Bird Atlas 1999-2002" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de abril de 2010. Consultado o 22 de setembro de 2016.
7. ↑  Toni Llobet i François. Trabajos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lynx Edicions

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7821295
* WorldCat
* VIAF: 86938874
* BNE: XX1175841
* BNF: 16132968c
* CANTIC: a10682302
* GND: 143382276
* ISNI: 0000 0001 0922 2214
* LCCN: no2012099781
* NKC: hka2015881015
* NTA: 394329112
* SUDOC: 187508569

 |
**Sergei Zakharov**, nado en Mikolaiv o 1 de maio de 1950, é un cantante ruso.

Traxectoria
-----------

Zakharov naceu en Ucraína nunha familia de militares. En 1971 entrou no departamento de opereta da Academia Rusa de Música Gnessin en Moscova na clase de Margarita Josephovna Landa, e aínda sendo estudante entrou como solista na Orquestra de Variedades do Estado dirixida por Leonid Utiosov. En 1974 gañou a competición internacional Orfeo de Ouro de Bulgaria e en 1976 actuou no filme musical *Nebesnye lastochki*, traballou posteriormente no Music Hall de Leningrado e desde 1985 de forma independente, primeiro co seu propio conxunto e desde 1991 co pianista Alexander Kogan. Gravou álbums con cancións pop, baladas e temas operísticos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en ruso)* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3329763
* WorldCat
* VIAF: 101385424
* Discogs: 5568356
* IMDb: nm0952277
* LCCN: n2009063962
* MusicBrainz: ID
* TMDb: 931902

 |
Unha **sociedade erudita** (tamén coñecida como **academia erudita**ou **asociación académica**) é unha organización que existe para promover unha disciplina académica, unha profesión ou un grupo de disciplinas relacionadas como as artes. A afiliación pode ser aberta a todos, pode requirir posesión dalgunha cualificación ou pode ser unha honra conferida por elección.

Moitas das sociedades eruditas son organizacións sen ánimo de lucro, e moitos son asociacións profesionais. As súas actividades tipicamente inclúen conferencias regulares para a presentación e discusión de novos resultados de investigación e publicación de revistas académicas patrocinadoras na súa disciplina. Algúns tamén actúan colexios profesionais, regulando as actividades dos seus membros no interese público ou no interese colectivo da afiliación.

Historia
--------

Algunhas das máis antigas sociedaeds eruditas son a Académie des Jeux floraux (fundada en 1323), a Sodalitas Litterarum Vistulana (fundada en 1488), a Accademia della Crusca (fundada en 1585), a Accademia dei Lincei (fundada en 1603), a Academia Francesa (fundada en 1635), a Leopoldina (fundada en 1652), a Royal Society of London (fundada en 1660) e a Académie des sciences (fundada en 1666).

Notas
-----

1. ↑  "The Environmental Studies Association of Canada - What is a Learned Society?". Arquivado dende o orixinal o 19 de xaneiro de 2015. Consultado o 10 de maio de 2013.
2. ↑  "Learned societies & academies". Arquivado dende o orixinal o 03 de xuño de 2014. Consultado o 10 de maio de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Scholarly Societies Project from the University of Waterloo LibrariesArquivado 31 de agosto de 2015 en Wayback Machine.
* Eclectica, virtual exhibit on the history of Canadian learned societies.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q955824
* BNE: XX528120
* BNF: 119458948
* EBID: ID
* JSTOR: learned-societies
* LCCN: sh85075516
* NDL: 00562213
* SUDOC: 027411575

 |
O CMS en construción (abril de 2005)O CMS en construción (abril de 2005).
O **Solenoide compacto de muóns** (en inglés, *Compact Muon Solenoid*, **CMS**) é un dos dous detectores de partículas de propósito xeral do gran colisor de hadróns (LCH) do CERN.

Para construílo teñen colaborado 2600 persoas de 180 institutos científicos de diversos países. Está situado na caverna de Cessy (Francia). Ten forma cilíndrica, de 21 metros de longo por 16 de largo, e pesa 12 500 toneladas. En 2020 a súa actividade xerara xa 1000 publicacións científicas, cada unha con ata 3000 asinantes.

Xunto con ATLAS, foi un dos dous experimentos que levou a cabo o descubrimento do Bosón de Higgs.

Notas
-----

1. ↑  Charley, Sarah. "Behind the scenes of the CMS experiment’s 1000th paper". *symmetry magazine* (en inglés). Consultado o 2020-08-22.
2. ↑  Charley, Sarah. "Six questions physicists ask when evaluating scientific claims". *symmetry magazine* (en inglés). Consultado o 2020-12-08.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q659478
* MAG: 2780509222

 |
**Sodiga Galicia** é unha sociedade anónima de capital risco galega, participada pola Xunta de Galicia.

Historia
--------

A sociedade constituíuse o 14 de novembro de 1972 co nome de Sociedad para el Desarrollo Industrial de Galicia. Formaban parte dela o Instituto Nacional de Industria (51 %), as caixas de aforro de Galicia, o Banco Pastor e o Banco de Bilbao. En 1995 adquiriuna a Xunta de Galicia, que posúe o 76 % do capital, repartíndose o resto entre Abanca, BBVA e Banco Santander. Desde 1999 está xestionada por Xesgalicia.

Estivo presente en proxectos e iniciativas dos sectores industrial, naval, vitivinícola, pedra, enerxía ou as sociedades de garantía recíproca.

Características
---------------

As inversións de Sodiga diríxense a empresas con alto potencial de crecemento, xestionadas por empresarios de recoñecida solvencia profesional e que teñan relación co desenvolvemento e consolidación da economía e a industria de Galicia.

O capital risco é unha actividade financeira consistente en subministrar recursos a medio e longo prazo, pero sen vocación de permanencia ilimitada. Desde o punto de vista financeiro, supón un incremento dos fondos propios, engadindo credibilidade e estabilidade financeira e, desde o punto de vista interno da empresa, axuda á profesionalización da xestión empresarial, colaborando na busca de financiamento adicional, apoiando a internacionalización e outros servizos.

Sodiga regresou ás súas orixes da man dos orzamentos de 2017, nos que se dedicaron á empresa 512 000 euros. Estaba previsto que en 2018 o orzamento se multiplicase por seis. En 2021 saíu do accionariado de Clesa e refinanciou a débeda de Monbus.

Notas
-----

1. ↑  "Medio siglo en la vida de Sodiga: del INI y las cajas a Xesgalicia y Abanca". *Economía Digital* (en castelán). 15 de novembro de 2022.
2. 1 2  Sodiga. Xesgalicia. Xunta de Galicia. Vicepresidencia segunda e Consellería de Economía, Empresa e Innovación
3. ↑  Economía Digital (6 de decembro de 2016). "Sodiga vuelve al mercado: en 2017 entrará en el capital de seis empresas". Consultado o 3 de marzo de 2021.
4. ↑  Javier G. Casco (25 de maio de 2021). "Sodiga sale del capital de la antigua Clesa y refinancia la deuda de Monbus". *Economía Digital* (en castelán).
Teru-teru bouzu.
**Teru Teru Bouzu** é un pequeno boneco tradicional xaponés feito con papel branco ou tea, que pendura nas xanelas os días de choiva. Segundo a tradición, é un amuleto que serve para previr os días de choiva e atraer o bo tempo.

O Teru Teru Bouzu fíxose popular no período Edo. Os nenos construían estes amuletos para ter un bo tempo no seguinte día, dicindo as palabras "menciñeiro do bo tempo, por favor deixa que o tempo sexa bo mañá".

Na actualidade os nenos fan estes amuletos con papel tisú ou tea branca, e pendúranos na xanela co desexo de ter un día asollado ao seguinte día, frecuentemente en días anteriores a algunha excursión escolar ou a un pícnic. Pendurados de xeito invertido significa desexo de atraer á choiva.

Tamén existe unha coñecida canción asociada ao Teru Teru Bouzu:


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Xaponés:
てるてるぼうず、てるぼうず
明日天気にしておくれ
いつかの夢の空のように
晴れたら金の鈴あげよ

てるてるぼうず、てるぼうず
明日天気にしておくれ
私の願いを聞いたなら
甘いお酒をたんと飲ましょ

てるてるぼうず、てるぼうず
明日天気にしておくれ
もしも曇って泣いてたら
そなたの首をちょんと切るぞ | Rōmaji:
 *Teru-teru-bozu, teru bozu*
 *Ashita tenki ni shite o-kure*
 *Itsuka no yume no sora no yo ni*
 *Haretara kin no suzu ageyo*

 *Teru-teru-bozu, teru bozu*
 *Ashita tenki ni shite o-kure*
 *Watashi no negai wo kiita nara*
 *Amai o-sake wo tanto nomasho*

 *Teru-teru-bozu, teru bozu*
 *Ashita tenki ni shite o-kure*
 *Moshi mo kumotte naitetara*
 *Sonata no kubi wo chon to kiru zo* | Tradución
 *Teru-teru-bozu, teru bozu*
 *Fai que mañá o día estea asollado*
 *Como o ceo dun soño que unha vez tiven*
 *Se está asollado, dareiche un arouxo dourado*

 *Teru-teru-bozu, teru bozu*
 *Fai que mañá o día estea asollado*
 *Se fas que o meu soño se torne realidade*
 *Nós beberemos moito viño doce de arroz*

 *Teru-teru-bozu, teru bozu*
 *Fai que mañá o día estea asollado*
 *Pero se está nubrado e ti estás a chorar*
 *Entón, eu cortareiche a cabeza* |

Como moitas outras cancións, esa música ten unha orixe máis escura do que parece.
Xeralmente está asociada á historia dun monxe que prometeu aos agricultores deter a choiva e traer o bo tempo nun momento en que a choiva estaba a arruinar as colleitas de arroz. Cando o monxe non conseguiu traer o día asollado, foi executado. Varios historiadores xaponeses non están de acordo con esa versión da historia. Probabelmente "bouzu" é o nome que se refire non aos monxes budistas actuais, senón aos que tiñan a cabeza rapada (como a do boneco), e teru teru é unha brincadeira en relación ao brillo do sol na cabeza rapada deses monxes.
A Sorbona, París
**A Sorbona** (en francés *La Sorbonne*) é un establecemento público de ensino superior, hoxe dividido en dúas universidades (Universidade de París III e de París IV).

Historia e características
--------------------------

Atópase no centro de París, no quinto *arrondissement* (distrito), en fronte do liceo *Louis Le Grand* e do *Collège de France*, preto do monumento O Panteón (*Le Pantheón*), das universidades (París I, II, V, VI) e dos Xardíns do Luxemburgo (que pertencen ao Palacio do Luxemburgo, sede do Senado), no denominado *Barrio Latino*, onde se concentran as escolas superiores, os museos e os turistas.

Foi fundada en 1257 por Robert de Sorbón coa intención de facilitar o ensino da teoloxía aos alumnos pobres. Tres séculos máis tarde converteuse no lugar privilexiado para os debates da facultade de teoloxía e tivo un papel importante nas querelas relixiosas do país, contra os xesuítas no século XVI e contra os xanseístas no século XVII.

Nas súas aulas, reconstruídas na súa totalidade entre 1885 e 1901, ensínanse hoxe principalmente as humanidades, a historia, a xeografía, o dereito e as linguas.

Notas
-----

1. ↑  *Román Rodríguez visita o Centro de Estudos Galegos da Universidade da Sorbona*, nova na páxina web da Xunta de Galicia o 10 de abril de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sorbona Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Universidade
* París
* Universidade de París

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q214654
* WorldCat
* VIAF: 149502204
* BMT: 202897
* GEC: 0063671
* GeoNames: 6457252
* MAG: 184646667
* Mérimée: PA00088485
* MusicBrainz: ID

 |
A **Sociedade dos Misioneiros de San Paulo** (en latín: *Societas Missionarium Sancti Pauli*; en árabe: *جمعية مرسلين القدّيس بولس*, *"Xamaiah Mursilin al-Qudis Bulus"*) é unha sociedade de vida apostólica de dereito diocesano, dependente do patriarcado greco-melquita de Antioquía. Os membros da sociedade, coñecidos popularmente como **paulistas**, engaden ao seu nome as siglas **S.M.S.P.**

Historia
--------

A congregación foi fundada en Harisa polo bispo de Balbik Xirmanus Muaqad: constatando a grande ignorancia relixiosa dos seus fieis, tivo a idea de estabelecer un grupo de sacerdotes que predicasen en misións populares nas zonas rurais do Líbano. O patriarca de Antioquía Gregorio II Yusif apoiou o proxecto, e o papa León XIII aconselloulle poñer a súa obra baixo a intercesión de san Paulo.

O 15 de agosto de 1903 Muaqad comezou el mesmo a vida en común xunto a un sacerdote, un diácono e un laico. O 5 de agosto de 1925 a sociedade foi aprobada polo patriarca Demetrio I Qadi.

Actividade e difusión
---------------------

Os padres paulistas dedícanse ás misións populares, ao apostolado da prensa, e ao diálogo ecuménico cos ortodoxos antioquenos. Dende 1968, por iniciativa do Pontificio Consello para o Diálogo Interrelixioso, tamén se ocupan das relacións cos musulmáns.

En 1974 a sociedade contaba con 55 membros repartidos en 6 casas.

Superiores
----------

* Xirmanus Muaqad  (1903 - 1912)
* Xusif Sair  (1912 - 1919)
* Bulus Suyur  (1919 - 1922)
* Antuan Habib  (1922 - 1951)
* Bulus Axqar  (1951 - 1962)
* Xan Xami  (1962 - 1968)
* Habib Baxa  (1968 - 1975)
* Butrus Mualam  (1975 - 1987)
* Xusif Kalas  (1987 - 1999)
* Xusif Absi  (1999 - 2001)
* Ilias Aria  (2001 - 2013)
* Xurx Khawam (dende 2013)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bacha, H. (1978). "Missionari di San Paolo". *Dizionario degli istituti di perfezione* **V**. Milán: Edizioni paoline.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q744650
* Catholic-Hierarchy: qsms

 |
Os seis terçons do Val de Arán cos límites municipais.
Un **terçon** é unha división xeográfica propia do Val de Arán. Estivo vixente dende a concesión da Querimònia en 1313 ata a abolición en 1834 coa nova división provincial. Mantívose tradicionalmente como elemento identitario e restaurouse en 1990 como circunscrición electoral para o Consello Xeral de Arán.

Historia
--------

O nome de terçons ven de que inicialmente eran tres demarcacións: Garòs, Vielha e Bossòst. Os tres terçons correspondíanse coas tres áreas xeográficas do val: Naut Aran (*Alto Arán*), Mijaran (*Medio Arán*) e Baish Aran (*Baixo Arán*). No século XVI cada terçon subdividiuse en dous subterçons que continuaron chamándose terçons:

* De Garòs: Arties (hoxe Arties e Garòs) e Pujòlo.
* De Vielha: Marcatosa e Vielha ou Castièro.
* De Bossòst: Irissa (ou Lairissa) e Quate Lòcs.

A Querimònia, outorgada por Xaime o Xusto en 1313, establecía o Consello Xeral de Arán como órgano de goberno propio formado por representantes de cada terçon. Os Decretos de Nueva Planta non suprimiron os foros do Val de Arán, pero disminuíron significativamente a autonomía de goberno. Coa división provincial de 1833 o territorio integrouse na provincia de Lleida, coa conseguinte supresión do Consello Xeral e a substitución dos terçons por municipios.

Aínda que quedaron sen función administrativa, os terçons continuaron manténdose de forma tradicional entre os habitantes do val como referente identitario e con valor simbólico. En 1977, durante a Transición Española, constituíuse unha asociación popular co nome de Es Terçons para defender os intereses araneses no Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979.

Administración
--------------

A Lei 16/1990 sobre o réxime especial do Val de Arán restituíu a estrutura administrativa tradicional, superposta á estrutura municipal. Nas eleccións ao Consello Xeral de Arán cada terçon elixe, ademais, os conselleiros. Cun total de 13, cada terçon ten asignado un número de conselleiros segundo o número de habitantes.

| *Terçon* | Concellos | Entidades de poboación | Conselleiros |
| --- | --- | --- | --- |
| Castièro | Vielha e Mijaran | Escunhau, Casarilh, Betren, Vielha, Gausac e Casau | 4 |
| Quate Lòcs | Bossòst, Les, Canejan e Bausen |   | 3 |
| Pujòlo | Naut Aran | Tredòs, Bagergue, Montgarri, Salardú, Unha e Gessa | 2 |
| Arties e Garòs | Naut Aran | Arties e Garòs | 1 |
| Irissa | Vilamòs, Arres e Es Bòrdes |   | 1 |
| Marcatosa | Vielha e Mijaran | Vilac, Aubèrt, Betlan, Mont, Montcorbau, Arròs e Vila | 1 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Lei 16/1990 de 13 de xullo da Generalitat de Catalunya

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3130489
* GEC: 0213281

 |
**Sicardo** (m. 839) foi príncipe de Benevento desde 832, último soberano do principado beneventano como un todo unitario, que cubría boa parte do Mezzogiorno (chamado *Longobardia Minor*). Á súa morte, o principado cae nunha guerra civil que determinou a definitiva separación do dominio de Salerno. Unha breve reunificación tivo lugar baixo Pandulfo Testa de Ferro do 977 ao 981. Sicardo foi fillo e sucesor de Sicón, príncipe da estirpe de Spoleto.

Traxectoria
-----------

Durante o seu reinado combateu repetidamente contra os sarracenos e as cidades veciñas, especialmente contra Sorrento, Nápoles e Amalfi, e representou a máxima potencia económica e militar de todo o sur de Italia. No 836, co *Pactum Sicardi*, estipulou unha paz de cinco anos coas tres cidades antes mencionadas e recoñeceu o dereito destas á libre circulación dos seus mercadores. Pero a guerra continuou igualmente. No 837 entrou en conflito co duque Andrea II de Nápoles, que por primeira vez chamou na súa axuda aos sarracenos, dando inicio a unha "tradición" seguida por moitos outros príncipes cristiáns. No 838 deu sometido Amalfi atacándoa por mar.

Busto de **Sicardo de Benevento** no anverso dunha moeda longobarda (*tremissis*)
Malia a aptitude para a guerra, Sicardo foi tamén un alegre patrocinador de novas construcións. A el débese a edificación dunha nova igrexa en Benevento, que quere poñer en valor facéndoa sede das reliquias de San Bertomeu, supostamente tomadas aos sarracenos grazas a algúns mercadores amalfitanos. Tras a toma de Amalfi apoderouse tamén das reliquias de Santa Trofimena.

Sicardo morreu asasinado no 839 nunha conxura encabezada polo tesoureiro Radelchis, que se autoproclamou príncipe. A usurpación foi obstaculizada polo irmán do defunto Sicardo, Siconulfo, que foi proclamado príncipe polo pobo de Salerno. O choque entre os dous pretendentes prolongouse dez anos e concluíu coa subdivisión do principado en dúas novas realidades estatais. Da repartición do dominio beneventano nace o Principado de Salerno, do cal Siconolfo foi o primeiro soberano.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gwatkin, H.M. Whitney, J.P. (ed) et al. *The Cambridge Medieval History: Volume III*. Cambridge University Press, 1926.

### Outros artigos

* Benevento
* Principado de Benevento
* Principado de Salerno

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2265871
* BMT: 197290
* DBI: ID

 |
Falanxe macedonia
A **sarisa** (en grego σάρισα) era unha lanza moi longa, entre 4 e 7 m, empregada nas falanxes macedonias. Era unha arma moi pesada (uns 5 kg) cun ferro aceirado na punta e unha traba de bronce puntiaguda que permitía que se fixase no chan para deter os ataques do inimigo.

Fóra do seu uso en formación pechada na falanxe, a sarisa era unha arma inútil e difícil de transportar. Nas marchas desmontábase en dúas pezas que se unían para o combate.

A invención da sarisa atribúese a Filipe II de Macedonia, pai de Alexandre Magno .

Descrición e uso
----------------

A sarissa construíuse con *cornus mas* (arbusto ou árbore similar ao sangomiño) que proporcionaba unha madeira moi densa, forte e resistente aos golpes. Constaba de dúas partes unidas nun tubo central de bronce. A punta era de ferro, curta e en forma de folla de loureiro. O *aristol* de bronce empregábase para contrapesar a lanza e facilitar o seu manexo. O traba tiña un punto para ancorala ao chan cando era necesario e iso permitía un uso ofensivo no caso de que rompese a lanza.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lane Fox, Robin (1973). *Alexander the Great*. Penguin. ISBN 0-14-008878-4.
* M. Markle, III, Minor (Summer 1977). "The Macedonian Sarrissa, Spear and Related Armor". *American Journal of Archaeology* (Archeological Institute of America) **81** (3): 323–339. JSTOR 503007. doi:10.2307/503007.
* Campbell, Duncan B. (2014). "How long was the Macedonian sarissa?". *Ancient Warfare* (Karwansaray Publishers) **VIII** (3): 48–52.
* Artigo sobre sarisa *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q271113
* AAT: 300213511
* EBID: ID
* GND: 4179124-1

 |
Coordenadas: 42°21′14.85″N 8°37′56.62″O﻿ / ﻿42.3541250, -8.6323944

Salinas do Ulló.
Marisma na que se atopan as salinas.
O **complexo intermareal e etnográfico de Ulló**, tamén coñecido como **salina de Ulló** ou **granxa de Ulló**, é un espazo natural localizado no concello pontevedrés de Vilaboa, a carón do lugar de Paredes.

Características
---------------

O espazo foi historicamente coñecido coma Ulló ou Ullóo. Dito complexo está composto por unha marisma formada pola unión dos regatos Tuimil e Villil, que desembocan ambos os dous na enseada de San Simón, na ría de Vigo.

Os primeiros restos documentados das salinas datan do século XVII. Así, en 1637 construíuse un dique de 1 km de lonxitude que pechaba a marisma e permitía empregar a baixamar para recoller sal. Desde 1694 e até o século XX os xesuítas de Pontevedra serían os encargados de explotaren as salinas.

Notas
-----

1. ↑  Alonso de Dios, Alberto. Galicia Máxica, ed. "Salinas de Ulló". Arquivado dende o orixinal o 03 de abril de 2016. Consultado o 21 de marzo de 2016.
2. ↑  Vilaboa.org (ed.). "Salinas de Ulló". Consultado o 21 de marzo de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Salinas de Ulló Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Enseada de San Simón
* Xeografía de Vilaboa

### Ligazóns externas

* Salinas de Ulló. Galicia Máxica.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Imaxe dun sidecar actual (MZ Scorpion).
Un **sidecar** é un vehículo dunha soa roda enganchado ao costado dunha motocicleta, dando como resultado un vehículo de motor de tres rodas e con capacidade de transportar unha e nalgúns casos até tres persoas máis. A roda do sidecar atópase situada un pouco máis adiante da roda traseira da motocicleta, diferenciándose así do triciclo.

Algúns sidecares poden ser retirados da motocicleta. Estes vehículos foron moi populares nos anos 1950 cando eran unha alternativa para o transporte de pasaxeiros.

Tamén foron usados pola policía e o exército. Durante a Segunda guerra mundial, as tropas alemás utilizaron os sidecares das mascas BMW e Zündapp.

En México a fábrica de motocicletas Islo, durante os anos 1960 vendeu o seu propio modelo feito de fibra de vidro sendo este deseñado para a motocicleta de 175 cc.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sidecar Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1051405
* NKC: ph651764

 |
***Sociedade dixital e xénero. Hackeando o patriarcado*** son unhas xornadas impulsadas dende a Cátedra Feminismos 4.0. O seu obxectivo principal é analizar a escasa presenza de mulleres nos ámbitos CTEM, tanto na universidade coma no mercado laboral, así como as distintas manifestacións do denominado machismo dixital.

Traxectoria
-----------

Hackeando o patriarcado celébrase por primeira vez o 12 de decembro de 2019, impulsada pola Cátedra de Feminismos 4.0 creada ese mesmo ano pola Universidade de Vigo e a Deputación de Pontevedra. Nesta primeira convocatoria as relatoras participantes (Amparo Alonso Betanzos, María Álvarez Lires, Amelia Verdejo Rodríguez, Marina Amores , e Mercedes Rodríguez García) afondan nas razóns e solucións a aplicar para enfrontar a desigualdade de xénero que se rexistra nos ámbitos de estudo e de traballo CTEM e abordan, dende unha perspectiva de xénero, as expresións de machismo e misoxinia que se dan no contexto dixital.

As medidas de seguridade motivadas pola covid-19 fan que, no 2020, a celebración da segunda edición sexa integramente en liña. A xornada, que se celebra o xoves 3 de decembro, ten como obxectivo manter activo un espazo de reflexión colectiva arredor do denominado patriarcado dixital, e conta cunha serie de relatoras para a quenda da mañá, así como dúas propostas prácticas para a tarde: o obradoiro Stop Machitroles e unha Wikimaratón Feminista, dirixida a aprender a editar ou crear páxinas biográficas sobre mulleres do ámbito CTEM para contribuír, de maneira colectiva, a erradicar o nesgo de xénero na Wikipedia.

A edición de 2020 programa a intervención de Montserrat Boix, Coral del Río, Ana Freire, Silvia Rueda, Luz Castro e do Colectivo Proyecto Una.

Notas
-----

1. ↑  "Cátedra de feminismos 4.0 | Universidade de Vigo". *www.uvigo.gal*. Consultado o 2020-11-29.
2. ↑  "Sociedade dixital e xénero. Hackeando ó patriarcado". *tv.uvigo.es*. Consultado o 2020-11-29.
3. ↑  Sarasketa, Fernando. "A Cátedra de Feminismos 4.0 comeza decembro cunha nova xornada para hackear o patriarcado". *Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia*. Consultado o 2020-11-30.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sociedade dixital e xénero. Hackeando ao patriarcado 2019
* Sociedade dixital e xénero. Hackeando ao patriarcado 2020
A **socioloxía feminista** é unha teoría de conflito e unha perspectiva teórica que observa o xénero na súa relación co poder, ambos nun nivel interacción cara a cara e reflexividade dentro dunha estrutura social a grande escala. Entre os seus focos están a orientación sexual, a raza, a estratificación económica e a nacionalidade.

No centro da socioloxía feminista está a idea da opresión sistemática da muller e o dominio histórico dos homes na maioría das sociedades, o patriarcado. O pensamento feminista ten unha rica historia, mais pode ser categorizada en tres ondas. A actual, a terceira onda', enfatiza os conceptos de globalización, poscolonialismo, postestruturalismo e posmodernismo. O pensamento feminista contemporáneo tende a rexeitar tódalas xeneralizacións referentes ó sexo e ó xénero, estreitamente vinculadas co antihumanismo, o poshumanismo, teoría queer e o traballo de Michel Foucault.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abbott, Pamela; Wallace, Claire (1990). *An Introduction to Sociology: Feminist Perspectives*. Londres; Nova York, NY: Routledge. ISBN 9780415010368. OCLC 19887117.

* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5442886
* MAG: 2777877833

 |
A **sodalita** é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é **Na8(AlSiO4)6Cl2** (25,5% de Na2O, 31,5% de Al2O, 37,5% de SiO2 e 5,5% de cloro).

Aspecto
-------

A sodalita preséntase normalmente de forma masiva, amorfa e granulada aínda que non é raro atopar cristais cúbicos dunha maior transparencia e pureza. É de cor azul e negra, aínda que pode aparecer tamén incolora.

### Variedades da sodalita

Existen dous tipos de sodalitas:

* **Hackmanita**, que contén algo de xofre (S).
* **Molibdosodalita**, que contén algo de molibdeno (Mo).

Lugares onde se atopa
---------------------

Aparece en rochas pobres en sílice coma as sienitas e os basaltos.

Usos da sodalita
----------------

Descuberta en 1806 en Groenlandia, a sodalita non se utilizou coma material ornamental de importancia ata 1891 cando grandes xacementos de calidade foron atopados en Ontario (Canadá). Dende entón coñécese co sobrenome de *princesa azul* despois de que a Princesa Patricia, de visita en Ontario pouco tempo despois do seu descubrimento, elixise a sodalita para a decoración interior do Marlborough House en Inglaterra.

Propiedades
-----------

A sodalita presenta efervescencia ó contacto con ácido clorhídrico.

Outros silicatos
----------------

Outros silicatos a destacar son o cuarzo, a mica, o feldespato e a olivina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q410759
* EBID: ID
* JSTOR: sodalite
* MAG: 2778879675
* Mindat: 3701

 |
Certificado Lloyd's Register para liña de carga (marca Plimsoll).
As **Sociedades de Clasificación** son organizacións xurdidas no sector naval e adicadas á seguridade marítima, humana e do ambiente e non vencelladas a ningún goberno estatal.

Historia
--------

As sociedades de clasificación xurdiron na segunda metade do século XVIII pola necesidade de garantir a seguridade no sector naval. Ofrecer información dos buques, armadores, aseguradores e a administración. Nun principio eran só listas nas que se informaba do estado xeral do buque por medio dunhas valoracións. Canto mellor era o buque recibía unha máis alta puntuación e polo tanto era premiado con custos do seguro máis baixos. Co tempo estas valoracións limítanse aos dous únicos niveis actuais: A1 ou non válido. As sociedades de clasificación ofrecen servizos de asesoramento e información no sector naval. Nos últimos anos ampliaron o seu sector de traballo dando tamén servizos a todo tipo de industrias.

Os buques a artefactos flotantes deben ser deseñados, construídos, operados e reparados segundo as normativas da sociedade de clasificación na que estean rexistrados.

Principais sociedades de clasificación
--------------------------------------

A nivel mundial son só tres as sociedades de clasificación máis importantes: Lloyd's Register que é a máis antiga, American Bureau of Shipping e Det Norske Veritas aínda que existen outras que prestan servizos.

| Nome | Siglas | Data | Sede | Membro de IACS |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  Lloyd's Register | LR | 1760 | Londres | OK |
| Francia Bureau Veritas | BV | 1828 | París | OK |
| Italia Registro Italiano Navale | RINA | 1861 | Xénova | OK |
|  American Bureau of Shipping | ABS | 1862 | Houston | OK |
|  Det Norske Veritas | DNV | 1864 | Oslo | OK |
| Alemaña Germanischer Lloyd | GL | 1867 | Hamburgo | OK |
|  Nippon Kaiji Kyokai (Tamén chamada ClassNK) | NK | 1899 | Toquio | OK |
|  Russian Maritime Register of Shipping(Российский морской регистр судоходства) | RS | 1913 | San Petersburgo | OK |
|   Overseas Marine Certification Services | OMCS | 2004 | Panamá | Non OK |
| República Popular da China China Corporation Register of Shipping | CR | 1951 | Taipei | Non OK |
| República Popular da China China Classification Society | CCS | 1956 | Pequín | OK |
| India  Indian Register of Shipping | IRS | 1975 | Bombai | OK |
|  Brazilian Register of Shipping(Registro Brasileiro de Navios) | RBNA | 1982 | Río de Xaneiro | Non OK |
| IACS, International Association of Classification Societies. |

Notas
-----

1. ↑  Recopilación de diez sociedades de clasificación. Ingeniería Naval
2. ↑  LR Arquivado 04 de outubro de 2009 en Wayback Machine. plans to move its head office to Southampton in 2011

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1163643
* EBID: ID
* GND: 4549970-6

 |
**San Xoán de Sardiñeiro** é unha parroquia que se localiza ó norte do concello de Fisterra. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 742 habitantes (359 mulleres e 383 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 897 habitantes.

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial é de estilo barroco-neoclásico. A súa construción iniciouse en 1774, sufrindo reformas e ampliacións no século XIX.

A súa planta é de salón, con muros grosos e unha soa nave. Ten tres portas de acceso á nave. A fachada actual é neoclásica, conservando do estilo barroco a moldura das ventás. A espadana foi engadida en 1900.

Carece de retablos, xa que foron destruídos nas sucesivas reformas debido ao mal estado. A ornamentación interior é escasa, destacando un crucifixo de grandes dimensións na capela maior, da escola compostelá do século XX e con claras influencias de Francisco Asorey e outros escultores galegos de principios de século.

Sobre unha ménsula está a figura de San Xoán Bautista.

Por esta parroquia pasa a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de Sardiñeiro, Fisterra.
* Casa reitoral.Casa reitoral.
* Inscrición na casa reitoral.Inscrición na casa reitoral.
* Acceso á praia do Rostro, ao norte da parroquia de Sardiñeiro.Acceso á praia do Rostro, ao norte da parroquia de Sardiñeiro.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Sardiñeiro

| Lugares da parroquia de Sardiñeiro no concello de Fisterra (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Buxán | Castrexe | Castromiñán | Padrís | Rial | Sardiñeiro de Abaixo | Sardiñeiro de Arriba | O Sisto | Suarriba |

### Parroquias de Fisterra

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Fisterra |  |
| --- | --- |
| Duio (San Vicenzo) | Fisterra (Santa María) | San Martiño de Duio (San Martiño) | Sardiñeiro (San Xoán) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Fisterra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q472838
* código INE: 15037040000

 |