**Dengizic,** falecido contra o 469, foi un gobernante huno e fillo de Atila. Despois da morte de Atila no 453, o seu imperio esfarelouse e os seus restos foron gobernados polos seus tres fillos, Elac, Dengizic e Ernac. Sucedeu ao seu irmán máis vello Elac no 454 e probablemente gobernou simultaneamente sobre os hunos nunha dobre monarquía co seu irmán Ernac, pero separando divisións en terras separadas.

Traxectoria
-----------

O irmán máis vello Elac morreu no 454, na batalla de Nedao. Xordanes afirmou: "Cando Elac foi asasinado, os seus irmáns restantes foron postos a loitar preto da beiramar do Ponto onde dixemos que os godos se instalaron ... vivindo de novo nas súas antigas moradas". Xordanes relatou os acontecementos do 454-455:

> 
> 
> "[Despois os ostrogodos dirixidos polo seu rei Valamiro, e os seus irmáns Teodemiro e Vitimiro recibiron Panonia] Agora sucedeu que os fillos de Atila, considerando aos godos como desertores do seu goberno, viñeron contra eles coma se estivesen buscando escravos fuxidos e atacou Valamiro só, cando os seus irmáns non sabían nada diso, mantivo o seu ataque, aínda que tiña poucos con el, e despois de acosalos durante un longo tempo, asoballounos completamente que apenas quedou unha parte do inimigo. e buscou as partes de Escitia que bordean o rego do río Danaber, que os hunos chaman na súa propia lingua Var. Con iso enviou un mensaxeiro de boas novas ao seu irmán Teodemiro (...) o mesmo día en que chegou o mensaxeiro (...) Teodorico naceu [no 454]".
> 
> 

Prisco rexistrou que no 465-466, Dengizic e o seu irmán Ernac enviaron diplomáticos a Constantinopla pois querían un tratado de paz e un mercado no Danubio para o intercambio de produtos "segundo os costumes antigos" entre romanos e hunos, pero foron rexeitados. Despois, Dengizic por si mesmo mudouse á beira do Istros (o baixo Danubio) e ameazou con entrar en Tracia a non ser que lle concederan terras e subvencións. Rexeitou as negociacións con Anagastes (que defendía o Danubio en Tracia) e enviou diplomáticos directamente ao emperador León I. Non obstante, León I respondeu que "estaba preparado para atendelo en todo se acudían a el e lle ofrecían obediencia. Afirmou que gostaba das nacións que viñeren buscando alianzas". 

No 467, Dengizic cruzou o Danubio xeado e, aínda que esperaba que os hunos do sur se unisen a el, grandes grupos de godos e escitas indefinidos mudáronse con el. Probablemente despois da batalla de Nedao, algúns grupos de godos aínda permaneceron baixo a autoridade dos hunos. En fronte, o emperador Basilisco, os godos Anagastes e Ostris e o huno Chelchal estaban ao mando dos exércitos romanos. Estes conseguiron asediar aos godos nun val, e os escitas "oprimidos pola fame e a falta de produtos necesarios enviaron unha embaixada aos romanos para ver de se entregaren e a cambio da submisión aos romanos que estes lles entregasen terras". O informe continúa:

> 
> 
> "Os embaixadores informaron das instrucións aos escitas, que se organizaron en tantos segmentos como Aspar e formáronse os romanos. Convocou aos líderes dos godos (eran maioría) e comezou a dicir que o emperador lles daría terras, non para o seu uso senón para os hunos entre eles ... Perturbado polas súas palabras pero crendo que Chelchal falara benevolentemente, os godos uníronse e mataron aos hunos entre eles. Xurdiu unha violenta batalla por ámbolos dous bandos. Aspar e os comandantes doutros campos reuniron as súas tropas e mataron aos bárbaros que atoparon. Cando os escitas descubriron os enganos e o engano, xuntáronse e volvéronse contra os romanos.Os homes de Aspar destruíran o segmento que lles asignaban ... os bárbaros loitaron tan violentamente que os seus sobreviventes cortaron as liñas romanas e deste xeito escaparon o cerco ".
> 
> 

Anagastes enviou un gran grupo de bucellari contra eles, pero a guerra prolongouse durante dous anos.

Xordanes relata acontecementos no 468:

> 
> 
> "Despois de establecerse unha firme paz entre godos e romanos, os godos descubriron que o que recibían do emperador non lles era suficiente. Ademais, estaban ansiosos por amosar o seu valor habitual, e así comezaron a saquear aos pobos veciños que os rodeaban. atacando primeiro aos sadagis, que detiñan o interior da Panonia. Cando Dintzic, rei dos hunos, fillo de Atila, soubo isto, reuniu para el os poucos que aínda parecían permanecer baixo o seu dominio, a saber, os Ultzinzures, o Angisciri, os Bittugures e os Bardores. Chegando a Bassianae (ver Batalla de Bassianae), unha cidade de Panonia, asediouna e comezou a saquear o seu territorio. Cando os godos souberon isto, abandonaron a expedición que tiñan planeada contra os Sadagis e dirixiuse cara aos hunos e expulsounos de xeito tan deshonroso da súa propia terra que os que quedaron temeron os brazos dos godos desde aquela época ata os nosos días"
> 
> 

A guerra rematou en 469. O conde Marcellinus gravou en breve "A cabeza de Dinzic, fillo de Atila, rei dos hunos, foi levado a Constantinopla". O *Chronicon Paschale* conta "Dinzirichus, o fillo de Atila, foi asasinado por Anagastes, xeneral en Tracia. A súa cabeza foi levada a Constantinopla, levada en procesión pola rúa do Medio e fixada nun poste no circo de madeira. Toda a cidade acudiu a miralo".

Etimoloxía
----------

O nome rexistrado como *Δεγγιζίχ* (*De(n)gizikh)* por Prisco ten a variante abreviada *Διν[γι]ζι* (*Din(gi)zi*) no *Chronicon Paschale*; tamén aparece como *Den(git)zic* para o conde Marcellinus e *Din(gi)tzic* para Xordanes. *Din(t)zic* e *Denzic* fan unha pronuncia xermánica \**Denitsik*, coa caída frecuente de "g". Otto Maenchen-Helfen considerouno unha derivación do turco \**Däŋiziq*, que significa "pequeno lago". Omeljan Pritsak considerou a forma reconstruída *deŋir* + *čig*> *deŋičig*, co significado "como océano".

Notas
-----

1. ↑  Maenchen-Helfen 1973, p. 86.
2. ↑  Maenchen-Helfen 1973, p. 144.
3. ↑  Maenchen-Helfen 1973, p. 149.
4. ↑  Maenchen-Helfen 1973, p. 156.
5. ↑  Maenchen-Helfen 1973, pp. 165-166, 187.
6. 1 2 3  Maenchen-Helfen 1973, p. 166.
7. ↑  Given 2015, p. 151.
8. ↑  Given 2015, pp. 151-152.
9. 1 2 3  Given 2015, p. 152.
10. ↑  Heather 2007, pp. 356, 363.
11. 1 2  Maenchen-Helfen 1973, pp. 167-168.
12. ↑  Given 2015, pp. 152-153.
13. ↑  Given 2015, pp. 153-154.
14. 1 2 3  Maenchen-Helfen 1973, p. 168.
15. ↑  Maenchen-Helfen 1973, pp. 163-164.
16. 1 2  Pritsak 1982, p. 446.
17. 1 2  Maenchen-Helfen 1973, p. 407.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Given, John P. (2015). *The Fragmentary History of Priscus: Attila, the Huns and the Roman Empire, AD 430–476* (en inglés). Merchantville, NJ: Arx Publishing. ISBN 9781935228141.
* Heather, Peter (2007). *The Fall of the Roman Empire: A New History of Rome and the Barbarians* (en inglés). Oxford / Nova York: Oxford University Press. ISBN 9780195325416.
* Maenchen-Helfen, Otto J. (1973). *The World of the Huns: Studies in Their History and Culture* (en inglés). Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520015968.
* Pritsak, Omeljan (decembro 1982). "The Hunnic Language of the Attila Clan". *Harvard Ukrainian Studies* (Cambridge, Massachusetts: Harvard Ukrainian Research Institute) **VI** (4): 428–476. ISSN 0363-5570.

| Imperio Huno |
| --- |
| *Segue a:* Elac | **Dengizic**(454-469) | *Precede a:* Ernac |
| Rei dos hunos |