**Sigeberht de Anglia Oriental** (tamén coñecido como **San Sigeberht**), (inglés antigo: *Sigebryht*) foi un santo e rei de Anglia Oriental, o reino anglosaxón que hoxe inclúe os condados ingleses de Norfolk e Suffolk. Foi o primeiro rei inglés en recibir un bautismo cristián e educación antes da súa sucesión e o primeiro que abdicou para ingresar na vida monástica. A fonte principal para Sigeberht é a obra de Beda: *Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum*.

Traxectoria
-----------

Sigeberht era probabelmente un fillo ou fillastro menor de Rædwald. Non se sabe nada del até o seu exilio na Galia, posibelmente para asegurar que os descendentes de maior idade de Rædwald puidesen gobernar. Despois do asasinato do seu medio irmán Eorpwald en 627, Sigeberht regresou a Anglia Oriental e chegou ao trono, gobernando conxuntamente con Ecgric, que puido ser fillo ou sobriño de Raedwald.

Durante o reinado de Sigeberht produciuse unha grande expansión do cristianismo, aínda que Ecgric permaneceu como pagán. Fortaleceu as súas alianzas cos reinos cristiáns de Kent e Northumbria e xogou un papel importante no establecemento da fe cristiá no seu reino: recibiu a axuda de San Félix, para fundar a sede episcopal de Dommoc, fundou unha escola de latín e concedeu terras a San Fursa para a fundación dun mosteiro en Cnobheresburg (posiblemente Burgh Castle). Finalmente abdicou en Ecgric e retirouse ao seu mosteiro de Beodricesworth. En data descoñecida, Anglia Oriental foi atacada por Penda de Mercia e Ecgric e os seus seguidores solicitaron a axuda de Sigeberht; este negouse e foi arrastrado ao campo de batalla, morrendo durante o enfrontamento no que o exército de Anglia Oriental foi aniquilado.

### Familia, exilio, conversión e educación

Sigeberht gobernou Anglia Oriental, un pequeno reino anglosaxón independente que comprendía os condados ingleses de Norfolk e Suffolk e quizais a parte oriental dos Fens.

Non sabemos nada de Sigeberht antes do seu exilio na Galia. A fonte máis fiábel da que dispomos é a *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, onde Beda afirma que Sigeberht era irmán de Earpwald e fillo de Rædwald, que gobernou entre 599 e 624, aínda que Guillerme de Malmesbury o describe como fillastro de Rædwald. A teoría de fillastro está fortalecida polo feito de que o nome *Sigeberht* non aparece na dinastía Wuffinga, pero si na casa real de Essex. O herdeiro principal de Rædwald era Rægenhere (un mozo con idade de loitar en 616, cando morreu nunha batalla) e o seu segundo herdeiro era Earpwald, asasinado polo pagán Ricberht cara a 627.

Rædwald foi persoalmente convertido e bautizado antes de 616 e erixiu un altar cristián no seu templo, pero o seu fillo Earpwald non era cristián cando sucedeu ao seu pai en 624. Xa que é sabido que a esposa de Rædwald (e nai de Sigeberht) non era cristiá, Sigeberht debeu recibir poucos estímulos para se converter ao cristianismo antes do seu exilio na Galia durante o reinado de Earpwald.

Durante a súa estancia na Galia, Sigerberht foi convertido e bautizado e converteuse nun devoto cristián e home de saber. Sentiu fortemente impresionado polas institucións e escolas relixiosas dedicadas ao estudo durante o seu exilio.

### Rei de Anglia Oriental

#### Ascensión

Un mapa que mostra as localizacións xerais dos pobos anglosaxóns ao redor do ano 600
Despois dun interregno propiciado polo asasinato de Earpwald, Sigeberht regresou a Anglia Oriental para se converter en rei, probabelmente por medio da forza, xa que a súa valía como comandante aparece recoñecida posteriormente. Durante o seu reinado, parte do reino foi gobernada por Ecgric ao que o unía un parentesco descrito como *cognatus*. Isto pode significar que Ecgric era fillo de Rædwald. Con todo, o historiador Steven Plunkett considera que Ecgric puido ser realmente Æthelric, mencionado na *Anglian colection* como fillo de Eni, irmán de Rædwald.

A conversión de Sigeberht puido ser decisiva para lograr o poder real, xa que por aquel entón Edwin de Northumbria (616–632 ou 633) era o máis poderoso rei inglés e tanto el como Eadbald, que reinaba en Kent, eran cristiáns. Eadbald tiña contacto cos gobernantes francos. Despois de que Dagoberto sucedese a Clotario II en Francia en 628, a aparición de Sigeberht contribuíu a reforzar a conversión dos ingleses sobre a que repousaba o poder de Edwin. Sigeberht probabelmente tentou converter a Ecgric, se é que aínda non era cristián, e o apoio de Edwin á cristianización tomou forma no matrimonio da súa sobriña neta Hereswitha, irmá de Hilda de Whitby, con Æthelric, o sobriño de Rædwald.

#### Fundación do bispado de Anglia Oriental

O reino de Anglia Oriental durante o período saxón temperán
Beda relata que o apóstolo de Anglia Oriental, San Félix veu a Inglaterra desde Borgoña como bispo misioneiro e foi enviado por Honorio, Arcebispo de Canterbury, para axudar a establecer o cristianismo no reino de Sigeberht. Isto data a ascensión de Sigeberht ao trono cara a 629-630, porque Félix foi bispo durante dezasete anos, o seu sucesor Tomé por cinco e o sucesor de Tomé, Berhtgisl Bonifacio outros dezasete - e Berhtgisl morreu ao redor de 669. Sigeberht estableceu a sede en Dommoc, posibelmente en Dunwich ou Walton, Felixstowe. Se a sede estivese en Walton Dommoc puido ocupar o lugar dun antigo castro romano.

#### Fundación da escola de Anglia Oriental

Sigeberht asegurou o futuro da igrexa cando creou unha escola para que os nenos puidesen aprender a ler e escribir en latín, segundo o modelo que coñecera na Galia. Félix axudouno a conseguir profesores como os que ensinaban en Kent.

#### Fundación de Cnobheresburg

A lealdade de Félix a Canterbury determinou a base Romana da igrexa de Anglia Oriental, influenciada polas liñas continentais a través da formación de Félix en Borgoña que puido estar influída polo misioneiro irlandés San Columbán en Luxeuil. Ao redor de 633, quizais pouco antes San Aidan foi enviado a Lindisfarne desde Iona, e San Fursa chegou a Anglia Oriental desde Athlone, xunto cos seus sacerdotes e irmáns. Sigeberht concedeulle un lugar nun vello castro romano chamado Cnobheresburg, habitualmente identificado como Burgh Castle, preto de Great Yarmouth. Félix e Fursa estableceron numerosas igrexas.

### Abdicación e martirio

Nalgún momento do seu reinado, Sigeberht abdicou en Ecgric e retirouse a un mosteiro. Beda non cita a localización, pero fontes máis tardías sitúano en Beodricesworth, despois chamado Bury St Edmunds. Se se aceépta esta identificación, o lugar máis probábel sería o recinto orixinal da abadía medieval de Bury St Edmunds. O sitio ocupaba unha posición forte na parte superior do val do Lark, que desemboca no Great Fen a través de antigas poboacións como Icklingham, Culford, West Stow e outros. Isto era unha vía de acceso a Ely, onde unha fundación de San Agostiño puido existir anteriormente, e cara a Soham, onde se pensa que Félix puido fundar un mosteiro.

Nunha data descoñecida, que puido ser a comezos da década de 640, Anglia Oriental foi atacada por Mercia e Ecgric viuse obrigado a se defender en inferioridade numérica, aínda que cun exército de considerábeis dimensións. Os Anglos Orientais apelaron a Sigeberht para que abandonase o seu mosteiro e os dirixise na batalla, esperando que a súa presenza e a memoria das súas proezas militares animase ao exército. Sigeberht negouse, afirmando que renunciara ao mundo terreal e que agora só vivía para o mundo celestial. Aínda así, foi arrastrado ao campo de batalla onde se negou a portar armas. Os mercianos venceron e Sigeberht, Ecgric e moitos anglos orientais perderon a vida. Deste xeito Sigeberht converteuse en mártir cristián.

Notas
-----

1. ↑  

	* Este artigo contén textos derivados da edición de 1911 da *Encyclopædia Britannica*, dispoñible sen restricións coñecidas de dereito de autor. Esta obra derivada atópase dispoñible baixo as licenzas GNU Free Documentation License e Creative Commons Atribución-CompartirIgual 3.0 Unported.
2. ↑  Beda, ii, 15:  *'His temporibus regno Orientalium Anglorum, post Erpualdum Redualdi successorem, Sigberct frater eius praefuit, homo bonus ac religiosus'.*
3. ↑  'O seu fillo, Eorpwald, abrazou a pura cristiandade, e purificou o seu inmaculado espírito para Deus, sendo barbaramente asasinado polo pagán Richberht.
4. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, p. 72.
5. ↑  *Uerum Eorpuald non multo, postquam fidem accepit, tempore occisus est a uiro gentili nomine Ricbercto* (Beda).
6. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, p. 99.
7. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, p. 97.
8. ↑  Beda, *Historia* iii. 18.
9. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, pp. 100–101.
10. ↑  *Tantumque rex ille caelestis regni amator factus est, ut ad ultimum, relictis regni negotiis, et cognato suo Ecgrice commendatis, qui et antea partem eiusdem regni tenebat*, (Beda iii, 18).
11. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, p. 100.
12. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, pp. 99–100.
13. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, p. 98.
14. ↑  Warner,  *The Origins of Suffolk*, p. 109.
15. ↑  Kirby, *The Earliest English Kings*, p. 66.
16. ↑  Beda, ii. 15.
17. ↑  Haslam, p. 41.
18. ↑  Warner, *The origins of Suffolk*, p. 109.
19. ↑  Stenton, *Anglo-Saxon England*, p. 116.
20. ↑  Stenton, *Anglo-Saxon England*, p. 117.
21. ↑  Yorke, *Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England*, p. 65.
22. ↑  Warner, *The origins of Suffolk*, pp. 111–112.
23. ↑  Beda, iii. 25.
24. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, p. 105.
25. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, p. 106.
26. ↑  Plunkett, *Suffolk in Anglo-Saxon Times*, pp. 73, 102.
27. ↑  Yorke, *Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England*, p. 62.
28. ↑  Beda, iii. 18.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Beda (1999). Oxford University Press, ed. *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*. (dispoñíbel en Google Books). ISBN 0-19-283866-0.
* Cawley, Charles. Foundation for Medieval Genealogy, ed. "Medieval Lands Project: England, Anglo-Saxon and Danish Kings". Consultado o 9 febreiro 2011.
* Haslam, Jeremy (1992). Oxford, ed. "*Dommoc* and Dunwich: A Reappraisal" (PDF). *Anglo-Saxon Studies in Archaeology and History* **5**: 41. Consultado o 8 febreiro 2011.
* Henry of Huntingdon; Greenway, Diana E. (translator) (1996). Oxford University Press, ed. *Historia Anglorum : the history of the English people*. ISBN 0-19-822224-6.
* Kirby, D.P. (2000). Routledge, ed. *The Earliest English Kings*. London and New York. ISBN 0-4152-4211-8.
* Plunkett, Steven (2005). Tempus, ed. *Suffolk in Anglo-Saxon Times*. Stroud. ISBN 0-7524-3139-0.
* Stenton, Sir Frank (1988). Oxford University Press, ed. *Anglo-Saxon England*. New York. ISBN 0-19-821716-1.
* Warner, Peter (1996). Manchester University Press, ed. *The origins of Suffolk*. Manchester and New York. ISBN 0-7190-3817-0.
* Yorke, Barbara (2002). Routledge, ed. *Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon English*. London e New York. ISBN 0-415-16639-X.

| * v
* c
* e
Reis de Anglia Oriental |
| --- |
| Orixes | 
* Wehha
* Wuffa
* Tyttla

 |
| século VII | 
* Raedwald
* Eni ?
* Earpwald
* Ricberht ?
* Sigeberht
* Ecgric
* Anna
* Æthelhere
* Æthelwald
* Ealdwulf

 |
| século VIII | 
* Ælfwald
* Beonna
* Æthelberht I
* Hun ?
* Æthelred I
* Æthelberht II
* Offa de Mercia
* Eadwald

 |
| século IX | 
* Cenwulf de Mercia
* Ceolwulf de Mercia
* Beornwulf de Mercia
* Æthelstan
* Æthelweard
* Eadmund o Mártir

 |
| Dominio danés | 
* Oswald
* Æthelred II
* Guthrum I
* Eohric
* Aethelwold de Wessex
* *Guthrum II*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q509072
* WorldCat
* VIAF: 296667549
* CERL: cnp02069490
* EBID: ID
* GND: 1031742301
* ODNB: 25531
* PASE: 1776

 |