recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Marko Juhani Paasikoski**, nado en Kemi o 10 de xuño de 1978, é o baixista da banda finlandesa de power metal Sonata Arctica.

Traxectoria
-----------

Estivo nos inicios de Sonata Arctica, cando se chamaba *Tricky beans* e *Tricky means*, onde primeiro tocou a guitarra e logo o baixo. Uniuse á banda durante o ano 2000. Adoita empregar baixos da marca Warwick, e toca usando unha puga de baixo, non como a maioría dos baixistas de power metal, que tocan cos dedos.

Entre as súas principais influencias musicais atópanse Frank Zappa, Steve Vai, Freak Kitchen, e Helloween. Gústanlle bandas como Steve Vai, Paul Gilbert, Mattias IA Eklund, Billy Sheehan, Mike Portnoy e Terry Bozzio, ademais dos xa mencionados.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1076364
* WorldCat
* VIAF: 145913134
* Discogs: 474420
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0121057

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre música é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Coordenadas: 24°31′23″S 24°42′07″L﻿ / ﻿-24.52306, -24.70194

Mina de Jwaneng.
A **mina de Jwaneng** é a mina de diamantes máis rica do mundo e atópase no centro sur de Botswana a uns 120 km ó oeste da cidade de Gaborone, no val do río Naledi do Kalahari. Jwaneng, que quere dicir "lugar de pequenas pedras", é propiedade de Debswana, unha sociedade empresarial entre a compañía inglesa De Beers e o goberno de Botswana. É a segunda mina máis nova das catro operadas pola compañía, comezando as súas operacións en 1982.

Jwaneng é unha mina a ceo aberto. Cada ano, produce 9,3 millón de toneladas de mena e 37 millóns de toneladas de rochas. A mina atópase na converxencia de tres chemineas de kimberlita, cubrindo 520 000 metros cadrados de superficie. No presente, a mina produce preto de 11 millóns de quilates (2 200 kg) de diamantes. A mena aproveitable da mina supón 1,25 quilates por tonelada (250 mg/t). No 2005, as reservas da mina permiten manter a produción durante 27 anos. A alta proporción de extracción de diamantes, combinada coa súa alta calidade fan da mina de Jwaneng a máis rica do mundo en función do valor dos diamantes recuperados.

Notas
-----

1. ↑  "Inside the world's richest diamond mine - CNN.com". *CNN*. Consultado o 3 de decembro de 2015.
2. ↑  "The state of 2013 global rough diamond supply". Resource Investor. 22 de xaneiro de 2013. Arquivado dende o orixinal o 28 de xaneiro de 2013. Consultado o 4 de febreiro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Debswana Jwanneng operations

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4160014
* BRE: 1951781

 |
A mina **Siglo XX** é unha mina de estaño que se atopa en Bolivia, na localidade de Llallagua, na provincia de Rafael Bustillo (Departamento de Potosí). Xunto coa mina Catavi forma parte dun complexo mineiro.

Historia
--------

Foi adquirida na década de 1910 por Simón Iturri Patiño, coñecido como un dos tres Baróns do Estaño. A mina foi nacionalizada despois da Revolución de 1952 en Bolivia, ao ser derrocada a xunta militar. Esta e outras minas ficaron baixo o control da axencia estatal COMIBOL (Corporación Mineira de Bolivia). O complexo Catavi-Siglo XX converteuse no seu maior compoñente.

O 24 de xuño de 1967 as tropas do goberno, baixo as ordes do xeneral René Barrientos e unha nova xunta militar, marcharon sobre a mina e cometeron o maior masacre de traballadores na historia de Bolivia. Unha das testemuñas, Víctor Montoya, posteriormente exiliado, contabilizou 20 mortos e 70 feridos. O incidente foi a base para o filme de 1971 *El coraje del pueblo*, do cineasta Jorge Sanjinés.

En 1987, como parte dun acordo de reestruturación económica co FMI e o Banco Mundial, o goberno pechou a mina. Actualmente as operacións mineiras realízannas membros de grandes cooperativas, de forma independente ou en pequenos grupos.

Mineraloxía
-----------

Moitos son os minerais extraídos da mina. Foron descritas máis dun centenar de especies minerais válidas, de entre as cales seis foron descubertas na mina.

|  |  |
| --- | --- |
| **Nome** | **Fórmula** |
| Ferrivauxita | Fe3+A el2(PO4)2(OH)3 · 5H2O |
| Jeanbandyita | (Fe3+,Mn2+)Sn4+(OH,Ou)6 |
| Metavauxita | Fe2+A el2(PO4)2(OH)2 · 8H2O |
| Paravauxita | Fe2+A el2(PO4)2(OH)2 · 8H2O |
| Sigloïta | Fe3+A el2(PO4)2(OH)3 · 7H2O |
| Bauxita | Fe2+A el2(PO4)2(OH)2 · 6H2O |

Persoas vencelladas ao sindicalismo mineiro
-------------------------------------------

* Domitila Barrios de Chungara (Dirixente do Comité de Amas de Casa)
* Gilberto Bernal (Dirixente sindical)
* Isaac Camacho (Dirixente sindical)
* Federico Escobar Zapata (Sindicalista mineiro, ideólogo de esquerda e fundador do MAS)
* Filemón Escóbar (Sindicalista mineiro)
* Gregorio Iriarte (Crego, escritor e director de Radio Pio XII)
* César Lora (Sindicalista mineiro)
* Irineo Pimentel Rojas (Dirixente sindical)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1567693
* WorldCat
* VIAF: 7790151837998520520007
* GeoNames: 3904328

 |
**Moses isegawa**, pseudónimo de Wava Sey, é un escritor ugandés que vive nos Países Baixos e escribe en inglés.

Biografía
---------

Naceu en 1963 en Kawempe (Uganda) no seo dunha familia da elite local, criouse en Kinunganya co seu avó nos primeiros anos e logo trasladouse coa súa familia a Masaka, onde foi internado nun seminario católico e despois foi para a Universidade de Makerere, onde comezou a escribir e traballou durante catro anos como mestre de historia no ensino público de seu país, ata que en 1990 emigrou aos Países Baixos conseguindo a nacionalidade neerlandesa en 1995. A súa primeira novela, crónicas abisinias, un Bildungsroman que abrangue os anos 1970 e 1980, foi escrito en inglés, pero publicado en neerlandés en 1998.

Obtivo un grande éxito no mercado literario holandés e no 2001 no anglosaxón (Inglaterra, Estados Unidos e Australia), converténdose, xunto a Dubravka Ugrešić, Kader Abdolah, Joydeeep Roy Bhattacharaya e Abderkader Benali, dos mais aclamados escritores da "literatura de inmigrantes" ou literatura trasnacional.

Obras
-----

* Abisinian chronicles ("Crónicas abisinias"): trata sobre unha familia durante o período de independencia de Uganda.
* Snakepit ("Pozo de cobras"): Achéganos á vida cotiá da ditadura de Idi Amin Dada.
* Voorbedachte Daden ("Feitos premeditados").
* The war of ears ("A guerra das orellas").

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q492755
* WorldCat
* VIAF: 100153076
* BIBSYS: 49847
* BNF: 135662193
* Europeana: ID
* GND: 121836851
* ISNI: 0000 0001 0928 5135
* LCCN: n00021100
* NTA: 167957317
* SUDOC: 052585875

 |
**La Vila Mariners**, é o nome da franquía de rugby que engloba a clubs da Comunidade Valenciana e a Rexión de Murcia (España), que participa representando a estas dúas comunidades autónomas na Liga Superibérica

O equipo foi fundado en 2009, e nace aglutinando, nun principio, aos equipos de rugby destas comunidades: o Club de Rugby La Vila que participa na División de Honra e a clubs coma o Universidad de Murcia Rugby (Primeira Nacional) o Tavernes Rugby da rexional valenciana ou o Cartagena RC da rexional murciana, aínda que a súa intención é involucrar no proxecto a todos os clubs do levante español.

A marca deportiva Canterbury of New Zealand viste a esta franquía, ao igual que ás outras cinco participantes.

Orixe do Nome e Escudo
----------------------

O nome da franquía, **Els Mariners**, elixiuse pola tradición mariñeira da zona á que representa.

O logotipo ou escudo da mesma é o deus romano Neptuno cun balón de rugby saíndo do nome da franquía.

Historia
--------

*Els Mariners* participou no partido inaugural da primeira edición da Liga Superibérica que se celebrou nos **Campos de Pepe Rojo** o 24 de abril de 2009, nun partido no que se enfrontaron aos Vacceos Cavaliers de Castela e León. Contra todo prognóstico gañaron este partido por 12-36. Nesta primeira edición mostráronse intratables durante toda a fase regular da liga, clasificándose en primeiro lugar para a **Final Four** que se celebrou no Estadio Teresa Rivero do barrio madrileño de Vallecas. Tras unha semifinal na que demostrou a súa superioridade fronte aos Catalunya Blaus Almogàvers, gañando por 36-20, enfrontáronse na final cos Gatos de Madrid, que foi un partido que acabou en empate a 28 e que gañaron os madrileños por diferenza de ensaios.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Liga Superibérica
Kalimba
Un **lamelófono** é unha familia de instrumentos musicais formada por aqueles que posúen lingüetas vibratorias suxeitas por un extremo. O seu nome deriva da forma na que se produce oson, o instrumento ten unha serie de laminiñas, ou "linguas", e cada unha se fixa nun dos extremos mentres o outro queda libre. A música prodúcese por vibración ao premer e logo soltar o extremo libre da lámina. Os lamelófonos constitúen a categoría 12 do sistema Hornbostel-Sachs de clasificación dos instrumentos musicais.

Lamelófonos africanos
---------------------

Kouxian
Un gran número de lamelófonos son orixinarios de África, onde se coñecen por diferentes nomes como*mbira*, *sanza*, *kisanji*, *likembe*, *kalimba* ou*kongoma*. Coñécese a súa existencia desde o século XVI. O instrumento caribeño *marímbula* pertence tamén a esta familia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Idiófono

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q936762
* AAT: 300193935
* EBID: ID
* MIMO: 2912
* MusicBrainz: ID

 |
*La Alborada*, Habana, 1912.
***La Alborada*** foi unha publicación periódica que se editou na Habana en 1912.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano de la Colonia Gallega de Cuba. Ilustración Regional Gallega*, apareceu o 10 de xaneiro de 1912. Publicación mensual, Roberto Blanco Torres (co pseudónimo de Fray Roblanto) era o redactor xefe, e contou con colaboracións de Abdón Rodríguez Santos, J. M. Riguera Montero, S. T. Sollozo, José Lesta Meis, M. Rodríguez Rendueles, Manuel Núñez González, Manuel Murguía, Antonio Rey Soto, Valle Inclán, José A. Seara e L. Bouzade. Apoiaba a Unión Galega en Cuba. Contén literatura popular galega, información sobre as actividades das sociedades galegas de Cuba, recensións de viaxeiros, biografías, descricións de costumes e tradicións de Galicia e unha sección que inclúe noticias das catro provincias. Publicou poemas de Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez, Eduardo Pondal, Valentín Lamas Carvajal e Manuel Núñez González, e narracións nunha sección titulada Contos e lerias. Destacan as recensións en torno ao traballo das sociedades de instrución e un artigo de Abdón Rodríguez Santos sobre a figura de Basilio Álvarez. O último número coñecido é o 9, dese mesmo ano de 1912.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Alonso Girgado, Luís; et al. (1999). *La Tierra Gallega. La Alborada*. Centro Ramón Piñeiro. ISBN 84-453-2404-7. Arquivado dende o orixinal (facsímile) o 09 de abril de 2019. Consultado o 05 de maio de 2019.
* Neira Vilas, Xosé (1985). *A prensa galega de Cuba*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-264-X.
* —————— (2005). "Alborada, La". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. ISBN 84-87804-88-8.
* —————— (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Peña Saavedra, V. (dir.) (1998). *Repertorio da prensa galega da emigración*. Santiago de Compostela: CCG. pp. 197–198. ISBN 84-87172-30-X.
* Vilavedra, Dolores, ed. (2000). *Diccionario da literatura galega. Obras* **III**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 26-27. ISBN 84-8288-365-8.

### Ligazóns externas

* Repertorio da prensa da emigración galega Consello da Cultura Galega.
* Xornais e revistas de Cuba enciclopediadaemigraciongalega.com
Unha **lingua oficial** é a lingua consagrada na constitución ou no ordenamento xurídico dun país, estado ou outro territorio como a lingua adoptada oficialmente nese país, estado ou territorio.

Características
---------------

Con todo moitos países que non teñen recoñecida lingua oficial si contan con linguas oficiais de feito, é o caso dos Estados Unidos de América que pese a non contar con lingua oficial ten o inglés como lingua habitual da administración, da xustiza ou da educación. Noutros países as linguas oficiais do estado e dos territorios poden diferir, é o caso de Bélxica que ten como linguas oficiais o alemán, francés e holandés para as institucións estatais pero non todas son oficiais en cada un dos territorios nos que se divide Bélxica, ou o caso de Finlandia no que o finés e sueco son oficiais para as institucións estatais pero logo cada concello segundo o número de falantes ten dúas ou unha soa lingua oficial, constituíndo o arquipélago das Aland un caso especial con só o sueco como lingua oficial.

Só cerca de metade dos países do mundo teñen linguas oficiais. Algúns teñen só unha lingua oficial, caso de Portugal, do Brasil e dos PALOPs, outros teñen máis dunha, casos de Timor-Leste, país no que son oficiais o portugués e o tetum, ou, fora do espazo lusófono, de países como a Bélxica, Suíza, Suráfrica ou Paraguai, entre outros.[]

Algúns países atribúen aínda estatuto de lingua oficial a certas linguas en partes do seu territorio. Esas linguas son linguas oficiais nesas áreas, coexistindo alí coa(s) lingua(s) oficial(is) do estado. É o caso en España, do galego (en Galiza), do éuscaro (en Euskadi e en Navarra) e do catalán (na Cataluña, Baleares e Comunidade Valenciana), é o caso do portugués e do inglés na República Popular da China, co-oficiais, respectivamente, en Macau e Hong Kong, e é o caso do mirandés en Portugal, co-oficial na Terra de Miranda.

Tamén moitas organizacións supraestatais contan con lingua ou linguas oficiais como é o caso da ONU ou a Unión Europea.[]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23492
* GEC: 0191205
* GND: 4001807-6
* JSTOR: official-languages
* MAG: 2780789378

 |
Unha **lingua oligosintética** (do grego *ὀλίγος*, que quere dicir "pouco" ou "pequeno") é calquera linguaxe que use moi poucos morfemas, talvez uns poucos centos, o que combina unha forma sintética para crear oracións. Sería antónimo á linguaxe polisintética. A oligosíntese é na súa maioría teórica e dependería basicamente na creación de longas palabras compostas.

Non existen linguaxes naturais humanas que sexan oligosintéticas. As linguas nativas americanas náhuatl e siksiká mostraron no pasado ter cualidades oligosintéticas (segundo Benjamin Whorf), mais a comunidade lingüística considéraas polisintéticas.

Debido a que non existen linguas naturais que mostren propiedades oligosintéticas, algúns lingüistas sosteñen que unha verdadeira lingua oligosintética é imposible ou nada práctica para un uso produtivo entre humanos.

Algunhas linguas auxiliares, por exemplo a lingua sona, o aUI, o ygyde, o kali-sise, o vuyamu e o kah , deberían ser considerados oligosintéticos.

A neolingua falada en Oceanía na novela 1984 tende *teoricamente* a ser unha lingua oligosintética, xa que o obxectivo era reducir os morfemas.
**Ktulu** é un grupo musical catalán procedente de Barcelona. Formouse en 1986 e toca thrash metal e metal industrial.

Traxectoria
-----------

Comezaron a tocar a finais de 1986 en L'Hospitalet de Llobregat (Barcelona) como grupo de *thrash metal*, con influencias como Pantera ou Fear Factory. En 1991 publicaron en vinilo o seu primeiro disco, *Involución*.

No seu seguinte traballo, *Orden Genético* (1994) cambiaron cara a un metal un pouco máis vangardista, pero sen desprenderse das súas raíces. Nel encóntrase o tema "Apocalipsis 25 D", incluído na banda sonora da película *El día de la Bestia* de Álex de la Iglesia. Este tema supuxo un encontro da banda cun novo estilo máis industrial engadindo samplers e sons pregravados.

Ktulu en concerto.
En 1997 publicaron *Confrontación*, entrando de cheo no terreo do metal industrial, e ó ano seguinte saíu ó mercado *El Latido del Miedo*, composto por 8 remesturas de temas do *Confrontación*, usando sons propios do techno.

En 1998 houbo unha división na banda. Pablo (baixo) e Mons (guitarra) formaron con outros tres músicos o grupo Freak XXI. En Ktulu seguiron Willy (voz), Jorge (guitarra) e Miguel (batería), incorporándose Pedro (guitarra), Lara (baixo) e Raúl (teclados e samplers).

Coa nova formación experimentaron cara novos horizontes. En 1999 publicaron o álbum *Ktulu*, gravado nos estudios Lorentzo Records de Berriz (Biscaia), e producido por Carlos Córdoba e Aitor Ariño (Platero y tú, Extremoduro...). Este disco combina o metal das súas raíces coas novas tecnoloxías, melodías máis marcadas e diferentes rexistros de voz.

En decembro de 2000 publicaron un maxisinxelo con remesturas súas e versións de grupos como Portishead, Jimi Hendrix ou Iron Butterfly chamado *2078"*. Xusto despois abandonou a banda Raúl para pasar a fomar parte do grupo de espectáculos La Fura dels Baus.

En 2002 colaboraron co tema "Satánico Plan" no disco tributo a Barón Rojo chamado *Larga Vida Al... Volumen Brutal*.

Discografía
-----------

Ktulu.
* *Involución* - 1991
* *Orden Genético* - 1994
* *Confrontación*-, 1997
* *El Latido del Miedo* - 1998
* *Ktulu* - 1999
* *2078"* - 2000
* *Show Canibal* - 2008
* *Visión en la casa del Canibal* - 2011
* *Makinal* - 2012

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* www.ktulu.es
* www.myspace.com/ktuluspace

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5390700
* AllMusic: mn0001828648
* Discogs: 932290
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 143202

 |
**Lawazantiya** ou **Lawasanda**, foi unha cidade hitita que é mencionada desde o rei Hattusilis I, situada a medio camiño entre Kanish e a rexión do Alto Éufrates, que marcaba a miúdo o límite oriental dos hititas. Estaba situada na fronteira con Isuwa (situada ao leste).

Hattusilis, o futuro rei Hattusilis III, que entón era aínda só rei de Hakpis, á súa volta de Apa (Siria) un par de anos despois da batalla de Qadesh, pasou por Lawazantiya, onde fixo ofrendas e libacións aos deuses e especialmente á súa deusa Sausga que o protexera desde neno, e casou con Pudú-Hepa, irmá de Pentib-sarri, gran sacerdote de Lawazantiya, matrimonio que talvez non tivo a aprobación real ou polo menos non gustou ao rei (o seu irmán Muwatallis II). Despois volveu ao norte, ao seu reino de Hakpis.

Sobre o -1185 Suppiluliumas II estableceu nesta cidade a súa liña de defensa terrestre contra os Pobos do mar, despois de que a frota hitita fose derrotada en Lukka. O xeneral de Ugarit, Sipti Baqal informaba ao seu rei do desastre: "o voso servente foi á posición fortificada de Lawasanda co gran rei, e agora o rei retirouse e fuxiu, sacrificouse". O desastre de Lawasanda, combinado coa conquista e destrución de Hattusa polos kaska puxeron fin ao Imperio Hitita.
A **lagoa de Aguere** é o nome que recibía un espazo situado xunto a zona vella da cidade de San Cristóbal de La Laguna na illa de Tenerife (Canarias), que deu nome á localidade. Foi desecada no século XIX.

Toponimia
---------

Recibiu o nome de **La Laguna** desde a chegada dos conquistadores casteláns no século XV. Porén, o nome orixinal guanche, idioma falado polo pobo orixinario da illa, era *Aguere*.

Características
---------------

O lugar era usado polos pobos aborixes como área de pastoreo, aproveitamento dos froitos dos mocáns e os érbedos e, posibelmente, a caza de aves.Segundo o inglés Edmond Scory, os pobos guanches crían que as almas boas e valentes habitaban no val de Aguere.

Nas súas proximidades tivo lugar a Batalla da Lagoa, que enfrontou a guanches e tropas castelás durante a conquista da illa en 1496. Tras a conquista, o adiantado Alonso Fernández de Lugo fundou nas súas marxes a nova cidade de San Cristóbal de la Laguna, de urbanismo tipicamente castelán.

Sábese que a lagoa era navegábel. En documentos antigos menciónase que os frades do convento de San Miguel das Vitorias cruzaban a lagoa nunha pequena embarcación cara ao centro da cidade e posteriormente de regreso ao convento.

Desaparición
------------

O escritor José de Viera y Clavijo recolle que, polo menos desde o século XVIII, realizáronse obras de drenaxe da lagoa, por ser unha zona de pantanos e de bulleiros.

Durante o temporal que en 1826 afectou as Canarias, a lagoa desbordouse e asolagou a cidade.

En 1837 a Comandancia de Ingenieros drenou a auga. Para 1839 a lagoa xa fora completamente desecada, segundo o xeólogo Sabino Berthelot. Olivia Stone escribiu en 1888 que, malia a lagoa desaparecer por completo, reaparecía na época de chuvias como unha área pantanosa.

Na actualidade, o terreo atópase sepultado polo desenvolvemento urbanístico de San Cristóbal de la Laguna.

Véxase tamén
------------

* San Cristóbal de La Laguna

Notas
-----

1. ↑  Abréu Galindo, Juan de (1848). *Historia de la conquista de las siete islas de Gran Canaria*. Santa Cruz de Tenerife: Imprenta, Litografía y Librería Isleña. Arquivado dende o orixinal o 12 de decembro de 2018. Consultado o 31 de xaneiro de 2022.
2. ↑  "La Laguna al oído". Arquivado dende o orixinal o 18 de marzo de 2017. Consultado o 31 de xaneiro de 2022.
3. ↑  Bonnet Reverón, Buenaventura (1936). "Observaciones del caballero inglés sir Edmond Scory acerca de la isla de Tenerife y del Pico del Teide" (PDF) (8). Las Palmas de Gran Canaria: El Museo Canario: 44–59. ISSN 0211-450X.
4. ↑  "Reseña histórica de San Cristóbal de La Laguna". Arquivado dende o orixinal o 11 de xuño de 2017. Consultado o 17 de marzo de 2017.
5. 1 2  "Hace 175 años fue desecada la laguna que le da nombre a la ciudad de Aguere". Arquivado dende o orixinal o 24 de xaneiro de 2022. Consultado o 31 de xaneiro de 2022.
As **lagoas de Basturs** son dúas lagoas coa categoría de Lugar de importancia comunitaria (LIC) que se atopan preto das vilas de Basturs e Sant Romà d'Abella, no concello catalán de Isona i Conca Dellà, na comarca de Pallars Sobirà, na provincia de Lleida. Están incluídas no Pla d'Espais d'Interès Natural (PEIN) da Generalitat de Cataluña e na Rede Natura 2000. Forman unha zona húmida de orixe cársica de grande importancia. Xunto coas lagoas de Banyoles, as do val de Sant Miquel de Campmajor e a lagoa de Montcortès, forman as catro zonas húmidas de orixe cársica máis notábeis de Cataluña. Aliméntanse dunha fonte de auga subterránea máis ou menos constante durante todo o ano. Na última década do século XX formouse unha terceira lagoa nunha leira próxima, pero ao pouco tempo desapareceu.

Fauna
-----

Aínda que algúns dos seguintes animais só foron observados puntualmente, nas lagoas de Basturs avistáronse voitres, pitas do monte, garzas reais, lontras, cervos, teixugos e garduñas.

Galería de imaxes
-----------------

* Lagoa grande.Lagoa grande.
* Lagoa pequena.Lagoa pequena.

Notas
-----

1. ↑  Natura 2000 (ed.). "Estanys de Basturs" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de novembro de 2015. Consultado o 22 de novembro de 2015.
2. 1 2  Generalitat de Cataluña (ed.). "Estanys de Basturs" (PDF). *Fitxes descriptives de zones humides*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de decembro de 2013. Consultado o 22 de novembro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lagoas de Basturs Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina dos espazos naturais de LleidaArquivado 08 de novembro de 2015 en Wayback Machine. *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17603296
* CDDA: 389105
* GEC: 0400928
* WDPA: 389105

 |
Coordenadas: 43°14′33″N 7°33′12″O﻿ / ﻿43.24242, -7.55343

| Lagoa de Cospeito |
| --- |
|  |
|
|
| Marco Legal |
| **Figura de Protección:** | ZEC, Reserva da Biosfera |
|
| **Ano de constitución:** | Parga-Ladra-Támoga (2004), Terras do Miño (2002) |
| **Superficie:** | 16,9 hectáreas: 5,69 ha a lagoa central e 11,21 a lagoa periférica |
| **Lexislación:** |  |
|
| Datos de interese |
| **País:** | Galicia Galicia |
| **Provincias:** |  Lugo |
|
| **Concellos:** | Cospeito |
| **Ríos:** | Guisande |
| **Picos** |  |
|
| **Direccións de interese:** | Lagoa situada na localidade da Feira do Monte |
| **Teléfonos:** |  |
|

A **lagoa de Cospeito** é unha zona húmida permanente situada no concello de Cospeito, e é unha das lagoas máis importantes de Galicia. Está situada a uns 25 km da capital provincial, Lugo.

Forma parte da zona especial de conservación (ZEC) Parga-Ladra-Támoga e forma parte da Reserva da Biosfera "Terras do Miño".

Características
---------------

Vista aérea da lagoa en 2015.
É un dos ecosistemas hídricos máis importantes do noroeste da península. As súas augas proveñen do río Guisande, afluente do Miño.

Tempo atrás existían 2 lagoas que ocupaban unha extensión de 73,75 hectáreas, pero a meirande parte deste territorio foi desecado na década dos 60 para darlle un uso soamente agrícola.

Flora e fauna
-------------

Nesta zona húmida existen aves coma avefrías, asubiadores, lavancos, cercetas, galiñas de río ou grúas, anfibios coma ras, tritóns, ou píntegas, peixes coma troitas, e mamíferos coma ourizos ou esquíos.

Respecto da flora constitúese principalmente de vexetación de ribeira coma carballos ou bidueiros, existindo tamén especies insólitas coma o cardiño da lagoa (*Eryngium viviparum*).

Notas
-----

1. 1 2  Consellaría de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, Xunta de Galicia (eds.). "ZEC ES1120003: Parga - Ladra - Támoga". Consultado o 9/9/2019.
2. ↑  Axencia Ambiental Europea - Unión Europea (eds.). "Parga - Ladra - Támoga". Consultado o 9/9/2019.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Parga-Ladra-Támoga
* Galería de imaxes de lagos e lagoas de Galicia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391489
* GeoNames: 3124401

 |
**Liberato Marcial Rojas Cabral** , nado en Asunción o 17 de agosto de 1870 e finado en Montevideo o 22 de agosto de 1922, exerceu a presidencia provisoria da República de Paraguai entre o 5 de xullo de 1911 e o 28 de febreiro de 1912.

Traxectoria
-----------

Designado polo Congreso, gobernou nun período de revoltas políticas. Unha sublevación militar obrigouno a renunciar, pero foi reposto tres días despois. O resto do seu goberno transcorreu no medio de convulsións políticas, sendo obrigado novamente a renunciar en febreiro de 1912.

Durante o seu goberno adquiriuse a casa Patri para residencia presidencial (actual Dirección Xeral de Correos); creouse a Xunta Fiscalizadora para a emisión de billetes, e faleceu o expresidente Bernardino Caballero.

Casado con Susana Dores Silva, tivo 3 fillos. Faleceu en Montevideo, Uruguai, o 22 de agosto de 1922.

| Presidente de Paraguai |
| --- |
| *Segue a:* Albino Jara | **Liberato Marcial Rojas**(1911-1912) | *Precede a:* Pedro Pablo Peña |
| *Partido Liberal Radical Auténtico* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q861582
* WorldCat
* VIAF: 4547151965416900470005
* LCCN: n2018009483

 |
**Libertad Carmen Alonso Puente**, nada en Santiago de Compostela o 7 de outubro de 1910, foi unha mestra galega.

Traxectoria
-----------

Filla de José Alonso Vieites e sobriña de Eduardo Puente Carracedo. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, que rematou en 1931. Aprobou as oposicións ao maxisterio como cursillista en 1933. Foi mestra na escola de nenas de Esteiro (Muros). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída. Foi reposta provisionalmente no seu posto de traballo en decembro de 1938, pero separada definitivamente do servizo e con baixa no posto en 1940. Fuxiu e desapareceu do seu lugar de residencia. Finalmente exiliouse en México.

O seu nome figura no monólito levantado a iniciativa da Asociación Terra de Outes, no lugar da Coviña, no límite entre os concellos de Outes e Muros, dedicado a todos os asasinados destes dous concellos.

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Madrid*, 15-9-1934, p. 2332.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 2-6-1931, p. 5.
3. ↑  *El Compostelano*, 10-10-1933, p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 15-12-1938, p. 3.
5. ↑  *El Compostelano*, 15-5-1940, p. 2.
6. ↑  Monumento ás vítimas do franquismo de Muros e Outes.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Costa Rodil, Xesús; Santos Suárez, Xesús (2010). "De Padrón a Muros. A represión educativa e cultural (1936-1950)" (PDF). *Barbantia. Anuario de Estudos do Barbanza*: 51–101. Consultado o 21 de novembro de 2013.
* Gabriel, Narciso de (2017). "O proceso de depuración do maxisterio na provincia da Coruña". *Sarmiento* (21): 119–158.

### Ligazóns externas

* 

* Libertad Alonso Puente na páxina web *Nomes e Voces*.
O ***Libro dos papas*** ou ***Liber pontificalis*** é unha compilación de biografías dos primeiros papas, desde Pedro até Estevo V (891).

O núcleo do libro é unha serie de entradas biográficas breves dos papas até o século IX dispostas cronoloxicamente. Cada unha delas consiste basicamente no número de anos de servizo (de onde se deducen as datas de reinado), lugar de nacemento, parentesco, emperadores correspondentes, construcións de edificios (especialmente igrexas), ordenacións, pronunciamentos principais, lugar de enterramento e tempo transcorrido até a consagración do seguinte papa electo.

O propio proceso de redacción desbota o *Liber pontificalis* como fonte histórica fiábel, posto que a obra tivo dúas fontes principais: o *Catalogus Liberianus* (354) e un *Index*, listaxe de papas transmitida e completada por diversos autores a partir do antipapa Hipólito (235). A este núcleo fundamental engadíronselle outros materiais: enumeración das construcións realizadas polos papas, listaxes de doazóns etc. Nos séculos VI e VII foise actualizando con novas biografías, de extensión cada vez maior. Aproximadamente entre o pontificado de Honorio I e o de Hadrián II as entradas son contemporáneas, redactadas pouco despois da morte de cada papa. En 1479, Bartolomeo Platina redactouno todo de novo en estilo humanista e completouno, chegando até Paulo II (1464-1471).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q309061
* WorldCat
* VIAF: 181961888
* BNF: 13184920g
* GEC: 0037164
* GND: 4167549-6
* LCCN: n97086921
* NKC: unn2008457422
* Orthodox Encyclopedia: 2463643
* SUDOC: 03537117X
* Treccani: liber-pontificalis

 |
**Liberdade provisional** ou **liberdade baixo fianza** é un termo empregado na lexislación procesual penal de determinados países para referirse á resolución xudicial, e ao *status* en que queda un imputado, tras o fin da medida cautelar persoal de prisión preventiva. É unha figura típica dos sistemas procesuais penais inquisitivos. É denominada tamén tamén excarceración provisional.

No réxime inquisitivo, a prisión preventiva é a condición *normal* das persoas suxeitas á persecución criminal, de aí que a liberdade sexa só "provisional".

Fianza e medidas cautelares
---------------------------

Polo xeral, a liberdade provisional decrétase so dous condicionantes:

1) O pagamento dunha fianza. Trátase dunha contía económica que debe ser depositada na sede xudicial (do xeito en que se determine).

2) A adopción de medidas cautelares. É un complemento á fianza. En conxunto, o seu obxectivo é garantir que a persoa provisionalmente liberada estea localizable para a Xustiza. As medidas poden incluír desde a restrición de movementos (por exemplo, a prohibición de abandonar un determinado territorio ou manterse afastada dun lugar ou persoa por período e distancia que se determinan), a obriga de comparecer periodicamente nunha sede policial ou xudicial ou a prohibición de realizar determinadas actividades (inclusive o exercicio dalgunhas profesións), entre outras.
**Leoncio Virgós Guillén**, nado en Velilla de Ebro (Provincia de Zaragoza) o 20 de febreiro de 1882 e finado en Buenos Aires o 2 de novembro de 1938, foi un farmacéutico, médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Eusebio Virgós Esteban. Chegou de mozo a Santiago de Compostela onde se licenciou en Farmacia e Medicina na USC e tamén se fixo mestre. Doutorouse en Farmacia na Universidade de Madrid. Retornou a Santiago e foi profesor auxiliar de Química Orgánica e logo agregado da cátedra de Química Inorgánica na Facultade de Farmacia dende 1919. Foi tamén subdelegado de Farmacia. Tivo tres farmacias en Santiago. Na da Senra instalou un laboratorio de especialidades onde elaborou diversos produtos que el mesmo desenvolveu (Strombonal, Sadofán, Sal-vir, o tónico Jarabe Doré e o Invulnerable Doré).

Foi militante do Partido Socialista e presidente da Federación de Entidades Socialistas Obreras, Agrarias y Marineras de la Comarca de Santiago (1931). Na trastenda da súa farmacia celebrábanse a miúdo reunións de socialistas composteláns. Ao comezo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e permaneceu agochado ata que conseguiu embarcar, vía Vigo, para exiliarse na Arxentina. Alí gañou unha praza na policía militar e permitíronlle ter unha caixa de urxencias. Foi destinado finalmente a Los Menucos (Wieman) na Patagonia onde tamén exerceu como médico. Morreu a causa dunha pneumonía en Buenos Aires o 2 de novembro de 1938. Sufriu represión económica post-mortem por parte do Tribunal de Responsabilidades Políticas.

Vida persoal
------------

Casou con Amelia Pintos Reyno en 1902, e foi pai de Fernando e Tirso Virgós Pintos.

Notas
-----

1. ↑  Familia Virgós de Mirambel
2. ↑  *BOE*, 21-4-1941, p. 1554.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 16-7-1902, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz Rey, María (2006). *Noticia sobre Leoncio Virgós*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-225-3.
* Gurriarán Rodríguez, Ricardo (2006). *Ciencia e conciencia na Universidade de Santiago (1900-1940) : do influxo institucionista e a JAE á depuración do profesorado*. Universidade de Santiago de Compostela. p. 578. ISBN 84-9750-644-8.

### Ligazóns externas

* 

* Leoncio Virgós Guillén na páxina web *Nomes e Voces*.
* 

* "Leoncio Virgós Guillén". *Álbum da Ciencia* do Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20536191
* WorldCat
* VIAF: 20893690
* DSBE: 1319\_virgos-guillen-leoncio
* GND: 134112032
* ISNI: 0000 0000 4031 6449
* LCCN: n2008014465

 |
O Hotel Arts, de 154 metros de altura.
Barcelona é a cidade con máis rañaceos de Cataluña. Incluíndo a súa área metropolitana é a cidade con máis edificios de máis de 100 m de altura de España. Os rañaceos atópanse dispersos pola cidade, aínda que hai zonas de concentracións máis elevadas como Diagonal Mar ou a Praza de Europa, esta última no municipio de L'Hospitalet de Llobregat.

A primeira construción masiva de rañaceos debeuse á chegada dos Xogos Olímpicos de Barcelona en 1992. Construíronse, entre outros, a Torre Mapfre e o Hotel Arts, ambos de 154 metros, na Vila Olímpica.

A segunda etapa de construción de rañaceos foi impulsada polo Fórum Universal das Culturas 2004 no barrio do Poblenou, a zona industrial máis grande de España durante os séculos XIX e XX.

Actualmente hai outros grandes proxectos urbanísticos ao redor da Praza de Europa de L'Hospitalet, a praza de Ildelfons Cerdà, a cidade xudicial, as estacións de Sants e Sagrera e o Distrito 22@ de Barcelona.

Lista dos rañaceos máis altos
-----------------------------


| Posto | Edificio | Altura | Número de plantas | Ano de inauguración | Uso | Distrito/Cidade |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Hotel Arts | 154 m | 44 | 1992 | Hotel | Ciutat Vella |
| 2 | Torre Mapfre | 154 m | 43 | 1992 | Oficinas | Sant Martí |
| 3 | Torre Glòries | 144 m | 34 | 2004 | Oficinas | Sant Martí |
| 4 | Melia Barcelona Sky | 116 m | 31 | 2008 | Hotel | Sant Martí |
| 5 | Hotel Porta Fira | 113 m | 26 | 2010 | Hotel | L'Hospitalet |
| 6 | Torre Realia BCN | 112 m | 24 | 2009 | Oficinas | L'Hospitalet |
| 7 | Edificio Colón | 110 m | 28 | 1970 | Oficinas | Ciutat Vella |
| 8 | Edificio Diagonal Zero Zero | 110 m | 24 | 2009 | Oficinas | Sant Martí |
| 9 | Hotel Princess Barcelona | 109 m | 26 | 2004 | Hotel | Sant Martí |
| 10 | Torre Puig | 109 m | 22 | 2014 | Oficinas | L'Hospitalet |
| 11 | Hesperia Tower | 105 m | 28 | 2006 | Hotel | L'Hospitalet |
| 12 | Hotel Catalonia | 105 m | 26 | 2011 | Hotel | L'Hospitalet |
| 13 | Torre Werfen | 104 m | 25 | 2009 | Oficinas | L'Hospitalet |
| 14 | Torre Inbisa | 104 m | 25 | 2008 | Oficinas | L'Hospitalet |
| 15 | Diagonal Mar i Cel | 104 m | 25 | 2010 (inconcluso) | Oficinas | Barcelona |


|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Barcelona*** |
**Mercedes Posada González**, nada en Vigo cara a 1888 e finada no mesmo concello o 17 de marzo de 1937, foi unha política galega.

Traxectoria
-----------

Traballaba na casa na Bouciña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 ocultou na súa casa a varios fuxidos, construíndo unha cova. Foi detida o 15 de marzo de 1937 polo capitán da Garda Civil Francisco González Rodríguez "O Rabioso" e asasinada polos franquistas no Cemiterio de Lavadores o 17 de marzo, xunto co seu irmán Paulino Posada González, o seu fillo Alfonso Fernández Posada e Matilde González Rodríguez e o seu fillo Alfredo Fernández González.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abad Gallego, Xoán Carlos (2005). *Héroes o forajidos. "Fuxidos" y guerrilleiros antifranquistas en la comarca de Vigo*. Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. ISBN 84-89599-33-5.

### Ligazóns externas

* Das casas refuxio: Masacre na Bouciña
* Himno revolucionario.
* 

* Mercedes Posada González na páxina web *Nomes e Voces*.
Ligadura dun vaso roto.
Unha **ligadura** é o proceso cirúrxico da unión de vasos ou outras estruturas con fíos cirúrxicos.

Nos vasos, é un tipo de hemostasia definitiva, ou sexa, interrompe definitivamente o lume da estrutura oca, que pode ser un vaso sanguíneo, pero tamén se utiliza noutras estruturas, como a uretra ou as trompas uterinas, nas que o obxectivo non é necesariamente a interrupción do fluxo sanguíneo.

Outros tipos de hemostasia definitiva son a cauterización, a sutura, a obturación e o tamponamento. A ligadura é un procedemento utilizado no tratamento de hemorraxias agudas por ataque directo ao vaso.

O principio da ligadura atribúese a Galeno, sendo redescuberto máis de 1500 anos po Ambroise Paré e finalmente xeneralizouse en 1870–80, facéndose popular con Jules-Émile Péan.

Desde 1671 a *ligadura* designa a operación cirúrxica, pero por metonimia o termo designa tamén á mesma unión.

Véxase tamén
------------

Outros artigos
--------------

* Cauterización.
* Hemostasia.
* Ligadura de trompas.
* Sutura (medicina).
* Torniquete.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2144381
* MAG: 2777998629

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D008026
* MeSH: E04.426

 |
Unha **Liga profesional** é un tipo especial de asociación deportiva en España ao abeiro da Lei 10/1990, do 15 de outubro do deporte, integrada exclusiva e obrigatoriamente polos clubs ou sociedades anónimas deportivas que forman parte dunha liga oficial profesional de ámbito estatal

Lexislación
-----------

O artigo 41 da Lei 10/1990, do 15 de outubro do deporte desenvolve a composición e competencias das Ligas Profesionais:

> 
> 
> *1. Nas Federacións deportivas españolas onde exista competición oficial de carácter profesional e ámbito estatal constituiranse Ligas, integradas exclusiva e obrigatoriamente por todos os clubs que participen en dita competición.  
> 2. As Ligas profesionais terán personalidade xurídica, e gozarán de autonomía para a súa organización interna e funcionamento repecto da Federación deportiva española correspondente da que formen parte.*  
> *3. Os Estatutos e regulamentes das Ligas profesionais serán aprobados polo Consello Superior de Deportes, previo informe da Federación deportiva española correspondente, debendo incluír, ademais dos requerimentos xerais sinalados regulamentariamente, un réxime disiciplinario específico.*  
> *4. Son competencias das Ligas profesionais, ademais das que poida delegar a Federación deportiva española correspondente, as seguintes:*  
>   
> *a) Organizar as súas propias competición, en coordinación coa respectiva Federación deportiva española e de acordo cos criterios que, en garantía exclusiva dos compromisos nacionais ou internacionais, poida establecer o Consello Superior de Deportes.*  
> *b) Desempeñar, respecto dos seus asociados, as funcións de tutela, control e supervisión establecidas na presente Lei.*  
> *c) Exercer a potestade disciplinaria nos termos previstos na presente Lei e as súas Disposicións de desenvolvemento.*
> 
> 

Así mesmo, o artigo 8 da devandita Lei especifica que é o Consello Superior de Deportes quen se encarga de cualificar as competicións oficiais de carácter profesional e ámbito estatal. Alén diso, no artigo 46 da mesma Lei di que *serán criterios para a cualificación de competicións de carácter profesional, entre outros, a existencia de vínculos laborais entre Clubs e deportistas e a importancia e dimensión económica da competición*.

Listaxe
-------

Gozan deste recoñecemento a Liga de Fútbol Profesional, que inclúe a Primeira e Segunda división, e mais a Asociación de Clubs de Baloncesto que administra a liga homónima.

Notas
-----

1. ↑  Ley 10/1990, de 15 de octubre, del Deporte Boletín Oficial del Estado *(en castelán)*
2. ↑  "La Liga Nacional solicita al CSD la calificación del fútbol sala como profesional". *Sport.es*. 20 de maio de 2020. A día de hoy, las únicas competiciones oficiales de carácter profesional reconocidas son la LFP y la ACB [...]  *(en castelán)*
Típica presentación da callada fresca nun tarro de barro.
O **leite callado** ou **leite preso** é unha sobremesa láctea elaborada de dúas posíbeis maneiras.

Características
---------------

A primeira, máis habitual nos usos gandeiros tradicionais galegos, consiste en deixar unha pota de leite a carón da cociña para que fermente cos seus propios microorganismos, baixo o efecto dunha temperatura morniña.

A segunda maneira consiste en obter o callado do leite polo efecto dun fermento (callo) extraído do estómago dun *animal en período de lactación* ou un tipo de cardo.

No País Vasco é coñecida como gatzatua ou mamia e na zona norte de Navarra como *gaztanbera*.

Trátase dun produto similar en contidos nutritivos ao leite

Se se lle escorre o soro ao leite preso obtense requeixo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Forma de elaborar callada e valor nutricional *(en castelán)*
* Leite callado ao xeito tradicional galego

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1142807
* GEC: 0136002

 |
**Maimouna N'Diaye**, nada en París, é unha actriz franco-guineana principalmente coñecida pola súa participación no filme *L'oeil du cyclone* (2015).

Traxectoria
-----------

Naceu en París dun pai Senegal e dunha nai nixeriana. Medrou na Guinea e volveu a Francia con 18 anos. En 1995 formou parte do grupo de teatro Ymako Teatri en Costa do Marfil.

Como humorista, participou en obras de teatro e no cinema no Senegal, na Guinea e en Burkina Faso. Destaca a súa participación no filme *La Chasse aux papillons*, de Otar Iosseliani (1992), en *L'oeil du cyclone*, de Sékou Traoré (2014) e en *Kirikou et la Sorcière*, de Michel Ocelot (1998).

Como realizadora, participou en varios documentais sobre África, como *Warbassaga* (1998), *Balan* (2004), *Recréatales* (2003), *Amando* (2003), *Pauline (l'amour en action)* (2009), *Tranches de vies* (2009) e *Le prix du courage* (2010),.

En 2019 foi elixida como membro do xurado do Festival Internacional de Cinema de Cannes, presidido por Alejandro González Iñarritu.

Filmografía
-----------

* *Toubab Bi* (1991)
* *La Chasse aux Papillons* (1992)
* *Kirikou et la Sorcière* (voz, 1998)
* *L'Oeil du Cyclone* (2015)
* *Bol d'amour*
* *Super Cops*

Notas
-----

1. 1 2  Douce, Sophie (14 de maio de 2019). "Festival de Cannes 2019 : Maïmouna N’Diaye, actrice panafricaine". *Le Monde*.
2. 1 2  Biographie Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en Africafilms
3. ↑  Biographie na páxina web Africultures
4. ↑  « Le Jury du 72e Festival de Cannes », communiqué de presse du Festival de Cannes, 29 de abril de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Maimouna N'Diaye na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19630887
* AlloCiné: 422054
* IMDb: nm0618460
* TMDb: 87422

 |
**Liutprando**, morto despois de 759, foi duque de Benevento desde a morte do seu pai Xisulfo II en 749 ata o seu falecemento. Reinou baixo a rexencia da súa nai, Scauniperga, quen apoiou ao rei Aistolfo, ata 756.

Traxectoria
-----------

Moeda longobarda (*tremissis*) cuñada a nome de **Liutprando de Benevento**
Despois de que acadou a maioría de idade, encomendou o seu ducado a Pipino o Breve, rei dos francos, probabelmente impulsado polo papa Estevo II, e rebelouse contra o rei Desiderio, deposto en 758 e substituído por Arechis II. O emperador bizantino Constantino V ofreceuse a capturar ao fuxido Liutprando se Desiderio atacaba ao papa no canto unha forza bizantina se lle unía desde Sicilia. Desiderio non atacou e Liutprando non foi capturado.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns

* *Lexikon des Mittelalters*: Liutprand Herzog von Benevent (749-759). *(en alemán)*

| Ducado de Benevento |
| --- |
| *Segue a:* Xisulfo II de Benevento | **Liutprando de Benevento**(749-758) | *Precede a:* Arechis II de Benevento |
| - |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q597610
* DBI: ID

 |
**Lost Sounds** foi unha banda de synth punk estadounidense procedente de Memphis, Tennessee. O grupo naceu en marzo de 1999 con Rich Crook á batería, Patrick Jordan ao baixo, e Jay Reatard e Alicja Trout nos sintetizadores, guitarras e voces. Orixinalmente tocaban garage rock e contaban con varios teclados analóxicos que Trout usara na súa anterior banda, The Clears. A peculiar combinación de sintetizadores new wave e guitarras mutiladas amosaron tamén influenzas do dark wave. Lost Sounds trataba frecuentemente temas escuros e apocalípticos que ían do *Apocalipse* ata o masacre de Columbine.

O seu derradeiro concerto foi en maio de 2005 en Stuttgart. Rich Crook formou as bandas Lover! e THING. Alicjia xirou con River City Tanlines, Black Sundaye Mouserocket, ademais de editar material en solitario. Jay Reatard, que estaba conseguindo unha exitosa carreira con Matador Records, morreu en xaneiro de 2011. Crook, Alicjia e o antigos membro de Lost Souls John Garland crearon Sweet Knives xunto co baixista Johnny Valiant recuperando vellas composicións.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Black Wave* | 2001 | Empty Records |
| *Memphis Is Dead* | 2001 | Big Neck Records |
| *Outtakes & Demos Vol.1* | 2001 | Contaminated Records |
| *Rat's Brains & Microchips* | 2002 | Empty Records |
| *Demos II* | 2003 | On/On Switch |
| *Lost Sounds* | 2004 | In The Red Recordings |
| *Lost Lost* | 2012 | Goner Records |

Notas
-----

1. ↑  Victim of Time (ed.). "Rich Crook Launches Lover! at the Buccaneer". Consultado o 21 de marzo de 2018.
2. ↑  Big Neck Records (ed.). "Sweet Knives". Consultado o 21 de marzo de 2018.
3. ↑  Discogs (ed.). "Lost Sounds". Consultado o 21 de marzo de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16866648
* WorldCat
* VIAF: 155128733
* AllMusic: mn0000041523
* Discogs: 363992
* ISNI: 0000 0001 0379 7340
* LCCN: no2005030752
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 97940

 |