recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Oak |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Bandeira | Escudo |

 |
| Localización |
| Illa de Oak, Nova Escocia.Illa de Oak, Nova Escocia. |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Canadá |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | Deshabitada |
| Superficie | 0´57 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 44°31′00″N 64°17′57″O﻿ / ﻿44.51667, -64.29917 |
| Maior Altura | 11 m. |

A **illa de Oak** (*Oak Island* en inglés, Oak significa carballo), é unha pequena illa pertencente ao Canadá situada no océano Atlántico norte. Coincide co nome dunha poboación de Carolina do Norte (EUA).
Moitos coidan que nesta pequena illa está enterrado un gran tesouro.

Misterio
--------

No verán de 1795, Daniel McGinnis, aínda adolescente, paseaba na illa de Oak, Nova Escocia, Canadá, cando atopou unha curiosa depresión circular no solo. Oindo falar dos contos de piratas naquela rexión, decidiu volver para casa e retornar cos seus amigos para investigar o burato.

Daniel McGinnis, John Smith, e Anthony Vaughan, cavan 9 m. ó carón dun carballo cuxas polas semellan aserradas. Cada 3 m. de profundidade atopan distintas capas de sedimentos diferenciados, o que os fai pensar en que o pozo non sexa natural. No seguinte século continúan as exploracións e moitos caza tesouros van descubrindo novas capas de sedimentos. En 1803 unha nova escavación vese frustrada polo que semellan ser acuíferos subterráneos que conectan co mar.

En 1893 fúndase a *Oak Island Treasure Company*. En 1897, William Chappel atópase cunha capa composta por ferro, formigón e madeira. A continuación, un recheo de achas de carballo e coco. A 46´6 m. de profundidade atopa un papel escrito en tinta chinesa co anagrama "VI". En sucesivas escavacións atópanse restos metálicos variados.

En 1972, unha cámara fotográfica baixou ata a zona inundada a 70 m. do pozo principal. As fotos revelan toros de árbores, un cofre, unha man e o que semella ser unha cabeza humana.

No transcurso das pescudas do misterio morreron seis persoas, as catro últimas en 1965.

Teorías do tesouro
------------------

Son moitas as teorías que especulan sobre a procedencia do que semella ser un tesouro enterrado. Unha fala da posible fortuna do capitán Kidd, quen evacuaría as riquezas roubadas no Caribe e acumuladas na Illa Tartaruga. Outra fala da posible autoría de Sir Francis Drake, quen agocharía o seu tesouro na illa.

A máis pintoresca fala dos Cabaleiros Templarios, quen puideron agochar gran parte das súas riquezas por medio de complicados métodos de enxeñaría.

O que é certo é que hoxe en día a illa é un destino turístico de primeiro orde en Nova Escocia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Oak Island Treasure
* Páxina cunha mensaxe da atopadas inscritas en pedraArquivado 28 de marzo de 2006 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1506857
* WorldCat
* VIAF: 241890087
* GeoNames: 6091987
* GND: 4806926-7
* NKC: ge293059
* OSM: 13345247
* TGN: 1008413

 |
Segundo o Xénese, no capítulo décimo, **Iafet** (en hebreo: *יפת בן-נוֹחַ* *Iafeth ben Nōah*‎; en árabe: يافث بن نوح, *Yāfiṱ ibn Nūh*) é fillo de Noé, irmán de Sem e Cam, e pai de Gomer, Magog, Madai, Iaván, Tubal, Méxec e Tirás.

Sobreviviu ao Diluvio Universal grazas á Arca de Noé, onde Xehová mandou a Noé que levase á súa muller, aos seus fillos e ás súas esposas. Tradicionalmente considérase que Iafet e os seus descendentes poboaron a Europa actual, como no Xénese, no capítulo coñecido como a *Táboa dos pobos*, indícase que viaxaron ás *illas xentís*, que seica se refire ás illas de Grecia, aínda que existen outras tradicións como a británica, que afirma que Samotes (que sería asimilado a Gomer), o cuarto fillo de **Iafet**, viaxou á Gran Bretaña e foi proclamado primeiro rei de Britania, baseado no texto *Berosi Antiquitatum libri quinque cum Commentariis Joannis Annii*, atribuído ao historiador Beroso o Caldeo; un falso-Beroso baixomedieval tamén xustificaba unha inventada dinastía de reis hispánicos que rexeran na Península Ibérica descendentes de Iafet.

Notas
-----

1. ↑  Xénese. 6:10
2. ↑  Xénese. 10:2
3. ↑  "Capítulos 6-10 :: A Biblia Galega". *www.abibliagalega.com*. Consultado o 23 de abril de 2022.
4. ↑  Xénese 6: 9-22
5. ↑  Xénese 10:1-32
6. ↑  Julio Caro Baroja: *Las falsificaciones de la Historia (en relación con la de España)*, pág 57. Círculo de Lectores, 1991.
7. ↑  "Annio de Viterbo y la Historiografía española del siglo XVI" (PDF). *buleria.unileon.es*.
Monumento a José Afonso en Grândola.
**Galiza a José Afonso** foi o título dun concerto homenaxe celebrado en honra do cantautor portugués José Afonso, o 31 de agosto de 1985 no parque de Castrelos, en Vigo. No ano 2000 saíu unha escolma do mesmo, editada en duplo CD por Edicións do Cumio, tamén baixo o nome de *Galiza a José Afonso*.

Unha das intencións do acto era recadar cartos para o cantor, naquela altura gravemente enfermo. Os beneficios foron recollidos pola Associação José Afonso. O propio José Afonso daría o seu visto e prace, pedindo unha serie de condicións, entre as que se contou a incorporación dun grupo de Timor-Leste, naquela altura ocupada militarmente por Indonesia. A grave enfermidade do cantor, que xa lle impedía cantar e que o levaría o 23 de febreiro de 1987, impediríalle tamén asistir en persoa.

O concerto xuntou a unhas vinte mil persoas e prolongouse durante máis de doce horas. Entre os participantes, ademais dos timorenses, xuntáronse músicos, grupos e poetas tanto de Galiza como de Portugal. Entre os portugueses poden contarse a Amélia Muge e Vitorino, mentres que a parte galega dividiuse en canto a estilos. Como representantes do xa extinto colectivo Voces Ceibes, actuaron Benedicto, Suso Vaamonde e Miro Casabella, aínda que tamén actuaron grupos máis vinculados á música tradicional, como Fuxan os ventos, Ricardo Portela e DOA e representantes doutros estilos, como Clunia Jazz, Sui Generis e Jei Noguerol. Xosé María Álvarez Cáccamo, María do Carme Kruckenberg, Manuel Forcadela, Ana Romaní, Xavier Rodríguez Baixeras e Cesáreo Sánchez Iglesias foron algúns dos poetas que recitaron os seus versos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Galiza a José Afonso* Arquivado 08 de setembro de 2008 en Wayback Machine. en *Ghastaspista.com* Arquivado 20 de febreiro de 2009 en Wayback Machine.
A **illa Umboi** (inglés: *Umboi Island*, tamén chamada **Rooke** ou **Siassi**) é unha illa volcánica situada entre a parte continental de Papúa Nova Guinea e a illa de Nova Bretaña. Está separada de Nova Bretaña polo estreito Dampier e ten unha altura máxima de 1.548 metros. Umboi é un complexo volcánico do Holoceno sen erupcións en tempos históricos. Un complexo volcánico refírese ao conxunto extenso de centros volcánicos maiores e menores relacionados e asociados con lava e fluxos piroclásticos.

Dise (por parte dalgúns nativos e por algúns investigadores estadounidenses) que é o fogar da «ropen», unha criatura nocturna, tipo de morcego, que se alimenta de peixes.

Notas
-----

1. ↑  "Véase en". Arquivado dende o orixinal o 24 de setembro de 2017. Consultado o 23 de setembro de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Umboi Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Nova Bretaña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1858048
* WorldCat
* VIAF: 315528176
* GeoNames: 2084731
* VOGRIPA: 399

 |
**Indulxencia**, na doutrina católica, é a remisión da pena temporal correspondente a pecados xa perdoados, outorgada pola Igrexa a quen cumpra certas condicións. A diferenza do sacramento da reconciliación, a indulxencia non perdoa pecados senón que exime de penas de carácter espiritual que doutro xeito os fieis purgarían logo da morte. A indulxencia non é un sacramento e pode ser concedida polo Papa, os bispos e cardeais, a quen, por exemplo, logo de rematar unha oración dada, visiten determinado santuario, empreguen certos obxectos de culto etc.

Os abusos e tráfico de indulxencias foron un dos motivos que levou ao enfrontamento de Lutero coa Igrexa Católica.

Notas
-----

* Indulxencia Plenaria

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre relixión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44777
* AAT: 300201452
* BNCF: 30322
* BNE: XX525156
* BNF: 119815829
* BRE: 2011127
* EBID: ID
* GND: 4141067-1
* HDS: 011741
* LCCN: sh85065813
* MAG: 2776787332
* Orthodox Encyclopedia: 389591
* PSH: 7850

 |
**Iain Eairdsidh MacAsgaill**, tamén coñecido como **Bàrd Bheàrnaraigh**, e en inglés **Iain Archie MacAskill**, nado en Beàrnaraigh na Hearadh o 19 de febreiro de 1898 e finado o 4 de xuño de 1934, foi un granxeiro, gaiteiro, policía e poeta escocés.

Traxectoria
-----------

Ao deixar o colexio en 1912 traballou como pegureiro e cando estoupou a primeira guerra mundial alistouse no 5º batallón dos Cameron Highlanders. Foi un dos gaiteiros que encabezaron a marcha das tropas na batalla de Loos en setembro de 1915. Ao final da guerra servía no 3º batallón. Tras a guerra foi policía en Glasgow entre 1919 e 1923 e membro da súa banda de gaitas, coa que gañou a competición mundial de bandas en 1920. Volveu á súa localidade natal en 1923 e traballou nunha granxa En 1925 emigrou a Australia a bordo do SS Themistocles.

Por mor da política migratoria australiana logrou terras e estableceu unha granxa de nome 'Borvedale', en Lake Varley en Australia Occidental, pero a partir de 1928 a súa situación fíxose crítica, pola conxuntura económica e os baixos prezos e acabou perdendo as súas terras, volveu traballar para outras granxas ata que morreu por problemas de saúde en 1934. Durante a súa estada en Australia escribiu a maior parte das súas poesías que recolleu Alick Morrison en forma de libro en 1961.

Obra
----

* 1961. *An ribheid chiuil: being the poems of Iain Archie MacAskill 1898-1933, Bard of Berneray Harris*. Ed. Alick Morrison (Stirling: printed for the editor by Learmonth)

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "John Archie MacAskill" en Hebridean Connections.
Internado privado Hermann-Lietz-Schule no castelo Bieberstein.
Un **internado** é un colexio onde algúns ou todos os *pupilos* —termo que se emprega para designar a quen asisten aos internados—non só estudan, senón que tamén viven alí durante o período escolar. De feito, o termo internado refírese ao estado das persoas cando están a vivir nun lugar.

Moitas escolas privadas son internados nos países da Mancomunidade imperial británica e os Estados Unidos de América. Os pupilos viven case toda a súa infancia e adolescencia lonxe do seu pais, a pesar de que teñen a posibilidade de volver á súa casa durante os días festivos e vacacións, ou cunha autorización especial concedida polos directivos do colexio.

Tamén son denominados como internados aquelas institucións onde nenos e nenas de sectores rurais acoden para recibir alimentación e vivenda mentres realizan os seus estudos. Nalgúns casos a escola e o internado conforman parte dunha mesma institución e edificio, noutros casos estes son separados.

Financiamento
-------------

Existen diferentes fontes de financiamento nos diversos internados. Diferéncianse segundo se rexan por un método didáctico concreto (Steiner, Montessori, Summerhill, Sudbury), unha relixión determinada, ou ben unha institución privada.

Ademais existen tamén internados públicos.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de xaneiro de 2014. Consultado o 30 de abril de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269770
* AAT: 300343409
* EBID: ID
* GND: 4027316-7
* JSTOR: boarding-schools
* LCCN: sh85015136
* NKC: ph135271
* PSH: 8262

 |
**Isaura Pazos Campos** nada na Estrada cara a 1910 e finada en Pontevedra a finais de outubro de 1998, foi unha política galega.

Traxectoria
-----------

Casada con Higinio Carracedo Ruzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochou ao seu home. Cando unha partida de fascistas veu buscalo obrigándoo a saír do forno que o ocultaba, Isaura ía recargadolle unha escopeta coa que lles disparou e conseguiu fuxir da casa tras ferir a dous dos falanxistas, aínda que foi alcanzado moi preto, xunto a un regato, e alí mesmo o mataron o 28 de novembro de 1938. Detida, foi xulgada en Pontevedra por auxilio á rebelión e condenada a 12 anos de prisión. Tamén foron detidas a súa nai, as súas avoas, Josefa Campos e Manuela Ruzo, as fillas desta, Celia e Berta Carracedo e as veciñas coas que tiñan máis trato acusadas de terlle prestado auxilio a Isaura no tempo do agocho do home. Cando saíu do cárcere instalouse en Poio e despois marchou vivir a Pontevedra dedicándose ao estraperlo. O 7 de xuño de 1948 foi detida con Rosario Goris, Matilde Casalderrey e a irmá desta, Carme, cando con motivo da feira na Estrada, a Garda Civil montou un control no quilómetro 115 do camiño a Santiago. As mulleres enfrontáronse aos gardas e montaron unha liorta. Estivo presa sete meses.

Vida persoal
------------

Casou con Higinio Carracedo Ruzo, e foi nai de Hixinio e Margarita Carracedo Pazos.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Pontevedra, 1-11-1998, p. 45

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Isaura Pazos, a muller que cargou escopetas para loitar contra a fame
* 

* Isaura Pazos Campos na páxina web *Nomes e Voces*.
O adxectivo **internacional** fai referencia á interacción ou asociación entre dúas ou máis nacións ou estados.

En política coñécense como **internacionais** as organizacións que integran individuos ou entidades dunha mesma ideoloxía ou que perseguen un mesmo fin. As primeiras asociacións internacionais tiveron un carácter obreiro, como a Primeira Internacional, a Segunda Internacional, a Asociación Internacional dos Traballadores ou a Internacional Socialista.

En deporte, un evento **internacional** é aquel no que participan deportistas ou clubs de diferentes nacionalidades.

"A Internacional" é un himno do movemento obreiro, tendo diferentes versións, como a socialista ou a anarquista.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Globalización
* Empresa multinacional
* Nacións Unidas
* Supranacional

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre política é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1072012
* AAT: 300379393

 |
O **afar** (*qafar*) é unha lingua cuxita falada en Etiopía, Eritrea e Djibuti por 1,4 millóns de persoas (censo de 2007), do pobo afar.

Distribución xeográfica
-----------------------

Fálase na rexión de Afar, situada no leste de Etiopía, no norte e centro de Djibuti (na capital está en regresión), e en Eritrea na provincia do Sur do Mar Vermello.

Falantes
--------

1 439 000 (2001)

* Etiopía: 979.367
* Djibuti: 300.000
* Eritrea: 160.000

Dialectos
---------

* Norte
* Centro
* Aussa
* Baadu

Escrita
-------

En 1814 Henry Salt na súa obra *Voyage to Abyssinia*, elabora a primeira lista de palabras afar. No século XIX e XX publícanse algúns libros de texto e relixiosos, en escritas baseadas no latín, no árabe e no etíope.  

En 1976 Hamad Abdallah (Dimis) e Jemal Abdulkadir Redo da Union pour le Développement Culturel de Djibuti crean o alfabeto afar (Qafar Feera), baseado no alfabeto latino  

A literatura actual esta composta principalmente por poesía (na súa maior parte de inspiración relixiosa) e contos inspirados na narrativa oral. Entre os autores destacan Cheikh Ay Farah Diné e Kabir Hamza Mahmoud

Uso social
----------

O afar é a lingua empregada polos afar, un pobo tradicionalmente nómade, tan só entre os afar de Assab (Eritrea) e Djibuti hai perda lingüística. Nos tres países hai programas de radio en afar, e en Djibuti realízanse informativos de televisión en afar. Na rexión afar de Etiopía o ensino é en afar ata o 4º grao, en Djibuti emprégase o afar só en preescolar.

Notas
-----

1. 1 2  "A lingua afar en Ethnologue". Consultado o 8 de maio de 2019.
2. ↑  Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". *unesdoc.unesco.org*. Consultado o 11 de xullo de 2022.
3. ↑  Definición de afar no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
4. ↑  Definición de cuxita no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a proba da Wikipedia en  ***Lingua afar*** |

### Outros artigos

* Wikipedia en afar

### Ligazóns externas

* O afar no Ethnologue
* Wikipedia en afar, polo de agora sen artigos
* Curso de afar (en francés)
* Telexornal afar de Djibuti
* Portal da cultura afar (en francés e afar)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27811
* AAT: 300387779
* BNF: 11957382k
* EBID: ID
* Ethnologue: aar
* Glottolog: afar1241
* LCCN: sh85001491
* Linguasphere: 14-BAA-b
* SUDOC: 027559297
* WALS: qaf

 |
Intermedio durante unha representación de *Lebedinoe ozero* (en galego, *O lago dos cisnes*).
Un **intermedio** ou **intervalo** é unha interrupción entre dúas representacións ou sesións, en eventos como unha obra de teatro, unha ópera ou un concerto de música. Ás veces tamén hai unha interrupción na exhibición dunha película, especialmente se é moi longa. Unha obra ou ópera pode ter varios intermedios, dependendo da súa duración.

Orixinalmente pensadas como descanso para actores ou locutores, os intermedios tamén son unha oportunidade para que o público poida socializar, consumir merendas ou usar os baños. A miúdo dálle ao público a oportunidade de mercar produtos relacionados co espectáculo como CD, programas de alta calidade, impresións artísticas e/ou fotográficas e outra parafernalia.

En ópera, e especialmente en zarzuela, denomínase intermedio ó intermezzo, número musical curto que se realiza, a telón pechado, durante un cambio de escena, ou como preludio dun acto distinto ao primeiro: famosos intermedios son, por exemplo, o de *La leyenda del beso* ou o de *La boda de Luis Alonso*.

Os intermedios ou entreactos adoitan durar entre 15 e 20 minutos e hai diferentes xeitos de indicar ao público que volva aos seus asentos. O método tradicional no concerto de ópera ou sinfonía é facer palpebrar as luces do local varias veces ou ter unha persoa cun *glockenspiel* na man camiñando entre a xente, tocando unha melodía de catro notas.

Un intermedio tamén é denominado *entr'acte*, derivado da palabra en  francés para significar "entre os actos".
***Jornal Mapa*** é un xornal impreso en portugués de periodicidade trimestral.

Historia e características
--------------------------

O primeiro número data de novembro de 2012 e ten unha tiraxe de 3000 exemplares distribuídos por librarías, centros sociais e educativos e quioscos. As súas informacións caracterízanse por estar enfocadas en acontecementos sen espazo nos medios de comunicación de masas e na actualidade das periferias culturais, así como na investigación e no fomento do pensamento crítico. Así, algúns dos seus temas centrais son a política, a xentrificación nas grandes cidades (en concreto, no Porto e en Lisboa), o ecoloxismo, a turistificación ou a economía social.

A empresa editora é unha asociación sen ánimo de lucro. Ao carecer de publicidade, o seu financiamento depende exclusivamente da venda dos exemplares impresos e de campañas anuais de micromecenado. Publícase baixo a licenza Creative Commons.

Notas
-----

1. ↑  "Distribuição". *Jornal Mapa*. Consultado o 09/03/2018.
2. ↑  "Quem somos". *Jornal Mapa*. Consultado o 09/03/2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do Jornal Mapa
**Gaspar Grande ou Gasparee** é unha illa na República de Trinidad e Tobago cuxo nome derívase de Gaspar de Percín. A illa ten 1´29 km² de superficie e atópase 12 quilómetros ao oeste de Port of Spain. É unha das "Illas Bocas", que se atopan na chamada *Bocas do Dragón* entre a illa Trinidad e Venezuela.

Gaspar Grande é principalmente de pedra calcaria, e alcanza unha altura de 103 metros na súa parte máis alta. No pasado instaláronse estacións para a caza de baleas na illa. Gaspar Grande é tamén o fogar da *Gasparee Caves* (Covas de Gasparee), un sistema de covas naturais de pedra calcaria cunha misteriosa piscina na súa base. Outras covas na illa inclúen a Cova Branca, a Cova Brioge e a cova Precipice.

Unha lenda conta que outra cova na illa, o tunel de William Dampier, garda o cofre do tesouro dun pirata e que é de fácil acceso en certos días do ano.

Historia
--------

En 1783, Gaspar Grande foi concedida a Gaspar de Percin Roque polo gobernador José María Chacón.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Illa Gaspar Grande*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q739745
* GeoNames: 3574525

 |
O **Lillehammer Ishockeyklubb** ou **Lillehammer IK** é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Lillehammer (Noruega). O club foi fundado o 2 de novembro de 1957 e actualmente compite na GET-ligaen, a máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués, competición que gañou nunha ocasión en 1994. Xoga os seus partidos como local no Kristins Hall, un pavillón con capacidade para 3.194 espectadores.

Historia
--------

O club foi fundado o 2 de novembro de 1957, sendo pioneiro do hóckey sobre xeo nas sexións septentrionais do leste de Noruega. Durante os seus primeiros trinta anos de existencia xogou baixo condicións difíciles de xeo natural. Non obstante, o equipo foi capaz de producir algúns talentos como os irmáns Arne e Lars Bergseng, que chegaron a ser dous dos mellores xogadores da primeira división durante os oitenta.

A grande oportunidade para o club foi a candidatura de Lillehammer para os Xogos Olímpicos de Inverno de 1994. A raíz da candidatura construíuse o Kristins Hall, que abriu as súas portas en 1988. A cidade tivo os seus Xogos Olímpicos e o club o seu pavillón. Co apoio do enorme interese que xurdiu na cidade, o club ascendeu dende a terceira división ata a Eliteserien en só tres anos, mais o éxito non rematou aí. Na primavera de 1994, logo dos Xogos Olímpicos, o Lillehammer derrotou aos seus veciños rivais de Storhamar Dragons nas finais do playoff polo título para conseguir o seu primeiro e único título de liga ata a data.

Palmarés
--------

* **1 GET-ligaen:** 1994

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Lillehammer IK
**Manuel Jorge Parada Mejuto**, nado en Vigo o 12 de maio de 1948, é un escritor e político galego.

Traxectoria
-----------

Capitán da mariña mercante. Afiliado ao PSdeG-PSOE, foi concelleiro en Vigo, gobernador civil de Pontevedra (1987-1994) e voceiro do Grupo Socialista na Deputación de Pontevedra. Colaborou en varios medios de comunicación, principalmente sobre temas marítimos e políticos, e escribiu varios libros sobre historia marítima. Recibiu o Premio de Ecoloxía Galicia, o Paul Harris Fellow de Rotary International, a Gran Cruz do Mérito Naval e a Gran Cruz do Mérito Policial.

Obras
-----

* *Realidad y ficción en la piratería*, 1993.
* *El corso español en el siglo XVII*, 1993.
* *O pirata da Moureira*, 1994.
* *El último pirata*, 1996.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da Literatura Galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-019-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533240
* WorldCat
* VIAF: 18449225
* BiTraGa: 3150
* BNE: XX1059195
* GND: 135776147
* ISNI: 0000 0000 5923 0485
* LCCN: n95070197

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Galeguismo.
Estatuto de Galicia de 1936.
O **galeguismo** é unha ideoloxía política de tipo nacionalista que ten como obxectivo a soberanía de Galiza mediante a creación de institucións propias.[]

Historia
--------

O galeguismo apareceu a mediados do século XIX, cando se formulou como provincialismo e posteriormente como rexionalismo. O termo utilízase especialmente a partir da constitución das Irmandades da Fala en 1916 e a aparición da corrente nacionalista, que defende o carácter nacional de Galiza. As Irmandades eran unha organización na que participaba a pequena burguesía e os intelectuais e liderounas Antón Villar Ponte. Na década seguinte consolidáronse dúas correntes: a nacionalista, arredor do Partido Galeguista de Castelao, e a republicana autonomista da ORGA, liderada por Casares Quiroga e Antón Villar Ponte. Esta última integrouse durante a Segunda República na Izquierda Republicana de Azaña.

### Estatuto de 1936

*Artigo principal**:* Estatuto de Galicia de 1936.
Cargos contra José Ramón Fernández. *Primero: es galleguista…*. O galeguismo estivo perseguido durante o franquismo.
En 1931 redactáronse diversos anteproxectos e bases para un estatuto de autonomía, cuxo texto definitivo se aprobou en decembro de 1932 na Asemblea de Municipios de Santiago de Compostela. O Estatuto foi aprobado en referendo o 28 de xuño de 1936 e polas Cortes españolas en 1937, pero a guerra civil española impediu que se aplicase. Moitos galeguistas tiveron que exiliarse.

### Na ditadura

O galeguismo durante o franquismo mantívose no exilio e en intelectuais que ficaran. A fundación da Editorial Galaxia en 1950 foi un dos feitos máis relevantes desta resistencia. As novas organizacións que foron aparecendo integraron o pensamento marxista e preferiron a denominación de "nacionalistas" adoptando a estreleira coma a bandeira nacionalista dos galegos.

### Posfranquismo

Coa caída do franquismo, o galeguismo reactivouse e na actualidade as forzas políticas maioritarias galegas identifícanse como "galeguistas".[]

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Justo González, Beramendi (2007). *De provincia a nación: historia do galeguismo político*. Xerais. ISBN 9788497826402.
* Rodríguez Polo, Xosé Ramón (2009). *O triunfo do galeguismo - Opinión pública, partidos políticos e comportamento electoral na transición autonómica*. Madrid: Dykinson. ISBN 978-84-9849-439-6.
* Rodríguez Polo, Xosé Ramón (2009). *Ramón Piñeiro e a estratexia do galeguismo*. Vigo: Xerais. ISBN 978-84-9782-964-9.

### Outros artigos

* Nacionalismo galego
* Pangaleguismo
*
**Izaskun Bilbao Barandica**, nada en Bermeo, o 27 de marzo de 1961, é unha política vasca do PNV.

Biografía
---------

Licenciada en Dereito pola Universidade de Deusto. De 1996 a 1998 foi directora de servizos do Departamento Vasco de Interior, e logo ocupou o mesmo cargo en Cultura. Foi concelleira no Concello de Bermeo e é interventora do Concello de Kortezubi. Membro do Partido Nacionalista Vasco, é deputada no Parlamento Vasco desde 1998 e foi presidenta do mesmo entre 2005 e 2009, ao non conseguir o candidato inicial do PNV, Juan María Atutxa, a maioría necesaria para ser elixido.

Nas eleccións autonómicas de 2009 foi cabeza de lista do PNV por Biscaia. Ese mesmo ano, abandona o Parlamento Vasco para formar parte das listas electorais do grupo liberal-demócrata ao Parlamento Europeo a través do Partido Demócrata Europeo, socio menor da coalición.

Izaskun Bilbao domina o éuscaro, o español e o francés.

Notas
-----

1. ↑  Izaskun Bilbao (ed.). "Páxina oficial". Consultado o 15 de novembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog de Izaskun Bilbao Barandika
* Ficha biográfica
* Ficha de Izaskun Bilbao no Parlamento Europeo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q290539
* Auñamendi: 14132
* GEC: 0280131
* LinkedIn: izaskunbilbaobarandica

 |
A **Igrexa luterana evanxélica de Ingria** (en ruso: *Евангелическо-лютеранская церковь Ингрии*; en finés: *Inkerin evankelis-luterilainen kirkko*) é unha igrexa luterana con actividade en Rusia. É a segunda maior igrexa luterana do país, con arredor de 75 congregacións e 15.000 fieis, e a súa actividade concéntrase nas rexións de Ingria e Carelia.

Historia e características
--------------------------

A igrexa foi estabelecida en 1992, logo da separación da Igrexa luterana evanxélica estoniana, aínda que a primeira parroquia luterana en Ingria foi fundada en 1611, e a Igrexa recoñece esta data como a da súa fundación. A súa historia está moi vencellada á do pobo ingrio, e a Igrexa segue a tradición luterana nórdica. É membro da Federación Luterana Mundial e do Concilio Luterano Internacional.

Organización
------------

A Igrexa está organizada en sete comunidades dirixidas por un preboste: Ingria occidental, San Petersburgo, Carelia, Moscova, Volga, Ural, e Siberia.

Notas
-----

1. 1 2  "The Evangelical Lutheran Church of Ingria in Russia". *The Lutheran World Federation*. Arquivado dende o orixinal o 24 de xullo de 2020. Consultado o 27 de novembro de 2018.
2. ↑  "Evangelical Lutheran Church of Ingria". *International Lutheran Council*.

Véxase tamén
------------

* Páxina web oficial *(en ruso)* *(en finés)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre relixión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1379853
* WorldCat
* VIAF: 132924247
* GND: 4522881-4
* Orthodox Encyclopedia: 186847

 |
O **henoteísmo** ou **monolatría** é a crenza relixiosa segundo a cal recoñécese a existencia de varios deuses, pero só un deles é suficientemente digno de adoración por parte do fiel.

Historicamente, o henoteísmo apareceu en pobos politeístas que, por certas circunstancias de carácter espiritual, evolucionaron cara ó monoteísmo. Deste xeito o henoteísta non é un politeísta nin un monoteísta en sentido estrito. O henoteísmo comparte co politeísmo a crenza en varios deuses, aínda que non os considera tan dignos de adoración como o deus propio do henoteísta. E comparte co monoteísmo a crenza de que só un único deus é merecedor de adoración, aínda que non nega frontalmente a existencia doutros deuses.

No xudaísmo
-----------

O caso de henoteísmo máis famoso é o dos primitivos hebreos. Nas partes máis antigas da Biblia quedaron múltiples rastros de que os hebreos, nunha fase inicial do seu desenvolvemento relixioso, crían na existencia de varios deuses. Hai varios fragmentos que delatan isto, que non negan explicitamente a existencia doutros deuses, referíndose a Iavé coma se houbese máis deuses á parte del.

* (Falando Iavé): "A vostedes tomareinos para pobo meu, *e serei Deus para vostedes*. E en diante, coñecerán que Eu son Iavé, *Deus de vostedes*, que quitei das súas costas o iugo de Exipto" (Éxodo 6:7).
* (Cántico de Moisés, logo de pasar o mar Vermello): "¿Quen como ti, Iavé, *entre os deuses*? ¿Quen como ti, glorioso e santo, terrible nas túas fazañas, autor de marabillas? (Éxodo 15:11).
* (Ietró, sogro de Moisés, referíndose aos exipcios): "O mal que fixeron volveuse contra eles e, nisto, recoñezo que Iavé *é o Deus máis grande*" (Éxodo 18:11).
* (Decálogo, mandamento primeiro) "Non teñas *outros deuses* diante de min" (Éxodo 20:3).
* (Decálogo, mandamento segundo) "*Non te prostres ante eses deuses*, nin lles deas culto, porque Eu, Iavé, o teu Deus, *son un Deus celoso*. Eu castigo fillos, netos e bisnetos pola maldade dos pais cando se rebelan contra min" (Éxodo 20:5).

É de recordar que, segundo a concepción antiga, os deuses eran territoriais, é dicir, o seu poder cubría un territorio determinado, así como o dos reis sobre a Terra. O concepto dun único Deus que co seu poder alcanza a todo o universo é moi posterior, da época dos profetas, quen deostaron aos outros deuses como ídolos que "teñen ollos e non ven, teñen boca e non comen" etcétera. Nese período, o primitivo henoteísmo hebreo transformouse no rigoroso monoteísmo xudeu actual.

Notas
-----

1. ↑  Arnold Toynbee (1981): Los griegos: herencias y raíces. México: Fondo de cultura económica. 1995 Pág.14 ISBN 0-19-215256-4

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q150395
* EBID: ID
* GEC: 0273395
* GND: 4310291-8
* Orthodox Encyclopedia: 162119
* Treccani: enoteismo

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre relixión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Os **ganglios linfáticos axilares** son un conxunto de ganglios linfáticos do membro superior humano, pertencentes á axila. Forman parte da drenaxe linfática do membro superior. Drenan todo o contido linfático do membro superior, da parte superior das costas, da parede torácica anterior, da mama e da parte inferior do pescozo.

O seu número oscila entre vinte e trinta ganglios, que se agrupan en:

* Ganglios linfáticos umerais
* Ganglios linfáticos pectorais
* Ganglios linfáticos subescapulares
* Ganglios linfáticos centrais
* Ganglios linfáticos apicais

Os vasos linfáticos de todos os ganglios converxen no tronco linfático subclavio, que no lado esquerdo se une ao conduto torácico e no lado dereito remata directamente no sistema venoso, entre a vea subclavia dereita e a vea xugular interna dereita, situada no pescozo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

*Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* (en castelán)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q340695
* MAG: 2777649267

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 12771
* NCIt: C12904
* TA: A13.3.01.002
* Uberon: 0001097

 |
**Heródico de Babilonia** (latín *: Herodicus*, grego Ἡρόδικος) foi un poeta grego da segunda metade do século II que escribiu un importante epigrama atacando aos gramáticos da escola de Aristarco, un epigrama citado por Ateneo de Naucratis e que forma parte da *Antoloxía grega*.

Do contido do epigrama pódese deducir que este Heródico babilónico é a mesma persoa que o gramático Herodieo, a quen Ateneo menciona como *Herodieus ho Crateteios* (ὁ Κρατήτειος). Probabelmente foi o sucesor ou un dos primeiros sucesores de Crates de Malos e un dos que apoiou a escola de Pérgamo contra os seguidores de Aristarco. Escribiu a comedia Κωμῳδούμεναι *Komodúmenai Persoas satirizadas nas comedias*, Ateneo tamén fai referencia a outras dúas obras, σύμμικτα ὑπομνήματα *Tratados diversos* e Πρὸς τὸν Φιλοσωκράτην *Contra os admiradores de Sócrates*.

Notas
-----

1. ↑  [https://quod.lib.umich.edu/m/moa/acl3129.0002.001/440?rgn=full+text;view=image;q1=HerodicusWilliam+(ed.),+ed.+(1867).+Dictionary+of+Greek+and+Roman+Biography+and+Mythology.+Vol.+II.+Boston:+Little,+Brown,+&+Comp.+p. 430.]

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Düring, I. *Herodicus the Cratetean. A Study in antiplatonic Tradition*. Estocolmo, 1941, Wahlström & Widstrand.
* William Roger Paton, *The Greek Anthology*, Loeb Classical Library, Londres ,1927, p. 168 y 399.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11925543
* WorldCat
* VIAF: 508149294514980522945
* BAV: ADV11805663
* BIBSYS: 95003084
* CERL: cnp00542465
* DeutscheBio: 118924761
* FAST: 30032
* GND: 118924761
* ISNI: 0000 0000 8565 5495
* LCCN: n79005706
* NTA: 07392184X

 |
**Hans Asperger**, nado en Viena o 18 de febreiro de 1906 e finado o 21 de outubro de 1980, foi un pediatra e psiquiatra austríaco.

A síndrome de Asperger é nomeada así na súa honra. Asperger publicou a primeira definición da síndrome de Asperger en 1944. Identificou un patrón de comportamento e habilidades en nenos predominantemente percibida como "psicopatía autista", unha desorde de personalidade. O patrón incluía unha "falta de empatía, reducida capacidade para as relacións sociais, conversas, solitario, unha profunda atracción por intereses específicos e movementos desaxeitados". Asperger chamou aos seus pacientes "pequenos profesores" por causa do seu amplo coñecemento nos temas do seu interese. Asperger morreu antes de que a definición deste patrón fose debidamente recoñecida, en parte porque a súa obra foi escrita en alemán e polas escasas traducións. A primeira persoa en usar o termo "síndrome de Asperger" nun xornal científico foi a investigadora británica Lorna Wing. O seu artigo, titulado "Síndrome de Asperger: unha explicación clínica" foi publicado en 1981, e desafiou o modelo previamente aceptado de autismo presentado por Leo Kanner.

Notas
-----

1. ↑  Wing, L. (1981). Asperger's syndrome: a clinical account. Psychol Med, 11, 115–129.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Hans AspergerArquivado 07 de xaneiro de 2010 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q78512
* WorldCat
* VIAF: 20750388
* BNF: 12365052n
* DeutscheBio: 129015547
* EBID: ID
* GND: 129015547
* ISNI: 0000 0001 0959 2282
* LCCN: n83828991
* Leopoldina: 1719
* NDL: 00431840
* NKC: mzk2013791049
* NNDB: 000178002
* NTA: 069513384
* SUDOC: 081403275
* WikiTree: Asperger-5

 |
**Hannibal Lecter** é unha personaxe ficticia da serie de novelas creadas por Thomas Harris. A personaxe de Lecter apareceu por primeira vez no ano 1981 na novela *Red Dragon* como un psiquiatra forense e un asasino en serie caníbal. A novela e a súa secuela, *The Silence of the Lambs*, presenta a Lecter como un dos principais antagonistas, ademais dos dous asasinos en serie que aparecen en cadansúa novela. 
Na terceira novela, *Hannibal*, Lecter convértese en protagonista. O seu papel como antiheroe xorde na cuarta novela, *Hannibal Rising*, que explora a infancia e a súa conversión nun asasino en serie.

A primeira adaptación ó cinema das novelas de Harris foi *Manhunter* (baseada en *Red Dragon*) que está protagonizada por Brian Cox como Lecter, escrito "Lecktor" no filme. En 1991, Anthony Hopkins gañou o Oscar ó mellor actor pola súa interpretación da personaxe en *O silencio dos cordeiros*. Retomou o papel en *Hannibal* en 2001 e en *Red Drago* en 2002.

A serie de televisión da NBC *Hannibal* estreouse en 2013, e céntrase no desenvolvemento da relación entre Lecter e o axente do FBI Will Graham. Na serie, Lecter é interpretado polo actor dinamarqués Mads Mikkelsen, que gañou un Premio Saturn pola súa interpretación.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Hannibal Lecter en IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q211013
* WorldCat
* VIAF: 311727755
* FAST: 995267
* GND: 106258757X
* IMDb: ch0001399
* LCCN: no2017112147

 |
**Johann Georg Wagler**, nado o 28 de marzo de 1800 en Núremberg e finado o 23 de agosto de 1832 en Moosach (unha pequena vila preto de Múnic), foi un zoólogo alemán, especializado en herpetoloxía.

Traxectoria
-----------

Wagler estudou na Universidade de Erlangen, onde obtivo o título de doutor en 1820. Participou nos traballos da Academia Bávara de Ciencias de Múnic, da que foi secretario en 1819.

En 1820, Wagler colaborou con Johann Baptist von Spix e Carl Friedrich Philipp von Martius na organización e clasificación da enorme colección que chegaran do Brasil. Ocupouse especialmente das serpentes e publicou, en 1824 e a partir das notas de Spix, *Serpentum Brasiliensium*.

Foi nomeado director do Museo Zoolóxico da Universidade de Múnic despois da morte de Spix, en 1826. En 1827 obtivo unha cátedra nesta mesma Universidade. Entre os seus alumnos cómpre citar a Louis Agassiz que chegara a Alemaña para traballar con Martius e Lorenz Oken.

Publicou *Natürliches System der Amphibien* en 1830, froito de dez anos de traballo. En 1832 publicou *Monographia Psittacorum* na que describiu o arara xacinta (*Anodorhynchus hyacinthinus*). Unha serie de 36 láminas, coloradas a man, apareceron en parte postumamente entre 1828 e 1833, *Descriptiones et Icones Amphibiorum*.

Wagler morreu accidentalmente aos 32 anos limpando o seu fusil.

Obra
----

* *Serpentum Brasiliensium Species Novae* (1824)
* *Descriptiones et Icones Amphibiorum* (1828-1833)
* *Natürliches System der Amphibien, mit vorangehender Classification der Säugthiere und Vogel. Ein Beitrag zur vergleichenden Zoologie* (1830)
* *Monographia Psittacorum* (1832)

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Wagler** emprégase para recoñecer a Johann Georg Wagler como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Johann Georg Wagler Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Kraig Adler, ed. (1989): *Contributions to the History of Herpetology*. Society for the Study of Amphibians and Reptiles (SSAR). ISBN 978-0-9169-8419-9.
* Jean Lescure & Bernard Le Garff (2006): *L'étymologie des noms d'amphibiens et de reptiles*. Éditions Belin. ISBN 978-2-7011-4142-7

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65327
* WorldCat
* VIAF: 35225072
* CERL: cnp01084128
* DeutscheBio: 117093653
* GND: 117093653
* ISNI: 0000 0000 3816 3236
* LCCN: n85829221
* NLG: 253152
* NTA: 068539835
* OL: OL2384874A
* SELIBR: 345879
* SUDOC: 086239694

 |
Coordenadas: 12°0′N 37°15′L﻿ / ﻿12.000, -37.250

Lago Tana dende o espazo an abril de 1991.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras ge'ez. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **lago Tana** (tamén soletreado T'ana, en amhárico: ጣና ሀይቅ: , *Ṭana Ḥäyq*, *T’ana Hāyk’*; unha variante máis antiga é **Tsana**, en ge'ez: ጻና *Ṣānā*; ás veces chamado "Dembiya" após a rexión ó norte do lago) é a fonte do Nilo Azul e é o lago máis grande en Etiopía. Atópase na rexión de Amhara no noroeste do altiplano etíope. O lago ten uns 84 quilómetros de longo e 66 quilómetros de ancho, cunha profundidade máxima de 15 m, e a unha altura de 1788 metros. O lago Tana nútrese dos ríos Lesser Abay, Reb e Gumara. A área da súa superficie abrangue entre 3000 e 3500 km², dependendo da estación e das precipitacións. O nivel do lago foi regulado coa construción dun aliviadoiro onde o lago descarga no Nilo Azul. Isto controla o fluxo das Fervenzas do Nilo Azul (Tis Abbai) e da estación hidroeléctrica.

En 2015, a rexión do lago Tana foi nomeada como unha Reserva da Biosfera da UNESCO, recoñecendo a súa importancia natural e cultural.

Notas
-----

1. ↑  *Statistical Abstract of Ethiopia*. 1967–68.
2. ↑  Observing the Earth, ed. (5 de novembro de 2004). "Lake Tana, source of the Blue Nile". European Space Agency. Consultado o 4 de novembro de 2013.
3. ↑  "Homepage of Lake Tana Biosphere Reserve". Arquivado dende o orixinal o 02 de xullo de 2021. Consultado o 22 de xullo de 2019.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lago Tana***  |

### Ligazóns externas

* Páxina da Reserva da Biosfera do Lago Tana Arquivado 02 de xullo de 2021 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q116685
* WorldCat
* VIAF: 236803988
* BNF: 120033093
* BRE: 4181448
* EBID: ID
* GEC: 0065124
* GeoNames: 327932
* GND: 4058974-2
* LCCN: sh85132233
* OSM: 34559
* Pleiades: 416452801

 |
Huecco no 2017.
**Huecco**, nado en Plasencia en 1974 é un cantante español, exmembro de Sugarless. Durante esa etapa era coñecido coma Ivanh.

Traxectoria
-----------

Con Sugarless gravou tres discos: *Asegúramelo*, *Más gas* e *Vértigo*. Deste último vendéronse 20.000 copias en España. Coa banda realizou unha chea de concertos por toda a xeografía española, así coma en Latinoamérica. Compartiu escenario con bandas como Slipknot. Tralo abandono do grupo que o deu a coñecer, no 2006 edita un disco que leva por título o seu nome. Participou no Viña Rock 2007. O seu segundo disco titulado *Assalto* saíu a venda a finais de abril do 2008.

Huecco é un cantante que fusiona e mestura gran cantidade de xéneros e estilos musicais. Nas súas cancións aprécianse toques e influencias que van dende o rock ata a rumba, pasando polo pop, mambo, reggaeton, ska ou hip hop. Tamén é coñecido por crear o *rumbatón*.

Discografía
-----------

Con *Huecco*, o seu primeiro disco, coñeceuse a voz de Sugarless en solitario. Este álbum viu a luz , principalmente, en países de fala hispana aínda que tamén se vendeu nos EUA, o Brasil ou Portugal. É o resumo das influencias que foi recompilando nas súas viaxes durante anos para combinalas cás súas raíces españolas.

Para o seu segundo disco, gravado nos Ánxeles baixo a tutela de Thomas Russo, o artista inspirouse en xéneros tan diferentes coma o flamenco ou a chason francesa.

### Discos

* *Huecco* (2006) - Disco de platino en España (+80.000 copias)
* *Assalto* (2008)
* *Dame Vida* (2011)

### Sinxelos

*Huecco*

* "Pa' mi guerrera"
* "Tacones baratos"
* "Idiota"

*Assalto*

* "La Reina de los Angelotes"
* "Mirando al cielo"
* "Se acabaron las lágrimas"

*Dame Vida*

* "Dame vida"
* "Amar en tiempos violentos"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial de Huecco

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1339538
* AllMusic: mn0000716694
* Discogs: 1388118
* Europeana: ID
* Genius: Huecco
* IMDb: nm2212693
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 359859

 |
Oasis de Huacachina.
Vista panorámica da lagoa.
Vista panorámica do oasis e os seus arredores.
A **lagoa de Huacachina** é un oasis situado a 5 km ao oeste da cidade de Ica (no Perú) e a 60 km ao leste da costa do océano Pacífico. Preséntase como un verdadeiro oasis natural no medio das areas brancas do deserto costeiro do Perú. De augas cor verde esmeralda, xurdiu debido ao afloramento de correntes subterráneas e ao redor dela hai unha abundante vexetación composta de palmeiras, eucaliptos (especies introducidas) e a especie de alfarrobeira coñecida como huarango, que serven para o descanso das aves migratorias que pasan por esta rexión. Tamén é coñecido como o oasis de América.

Huacachina ten unha poboación permanente de arredor de cen persoas aínda que acolle decenas de milleiros de turistas cada ano.

Notas
-----

1. ↑  "Huacachina.com" (en inglés). Consultado o 30 de marzo de 2016.
2. ↑  "Discovery Channel Australia: Huacachina". Arquivado dende o orixinal o 23 de outubro de 2016. Consultado o 18 de outubro de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Huacachina Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Imaxe xigapixel de Huacachina *(en inglés)*

* Portal:Perú

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1632715
* GeoNames: 3940098

 |