Os **Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd** son un Patrimonio da Humanidade designado pola UNESCO, situado en Gwynedd, Gales. Inclúe os castelos de Beaumaris e Harlech e os castelos e murallas de Caernarfon e Conwy. A UNESCO considera que os sitios son "os mellores exemplos da arquitectura militar de finais do século XIII e principios do XIV en Europa".

As fortificacións forman parte do Anel de Ferro construído por Eduardo I despois da súa invasión do norte de Gales en 1282. Eduardo derrotou aos príncipes galeses locais nunha gran campaña e puxéronse a colonizar permanentemente a zona. Creou novas cidades fortificadas, protexidas por castelos, nas que os inmigrantes ingleses podían asentarse e administrar os territorios. O proxecto era moi caro e estiraba ao límite os recursos reais. Novas revoltas galesas seguiron en 1294 baixo o liderado de Madog ap Llywelyn. Conwy e Harlech abastecianse por mar e resistiron o ataque, pero Caernarfon, aínda só parcialmente completado, foi asaltado. Despois, Eduardo renovou o programa de construción e ordenou o inicio dos traballos en Beaumaris. Non obstante, as guerras de Eduardo en Escocia comezaron a consumir fondos reais, e o traballo pronto volveu a frearse. Os traballos de construción de todas as fortificacións cesaron en 1330, sen que Caernarfon e Beaumaris estivesen totalmente rematados.

As fortificacións xogaron un papel importante nos conflitos no norte de Gales durante os séculos seguintes. Estiveron implicados na Revolta Galesa de principios do século XV e nas Guerras das Rosas a finais do século XV. Malia a diminución da importancia militar tras a sucesión da dinastía Tudor ao trono en 1485, foron obrigados de novo a volver ao servizo durante a Guerra Civil Inglesa no século XVII. Despois do conflito, o Parlamento ordenou a despreciación, ou destrución deliberada, de partes de Conwy e Harlech, pero a ameaza dunha invasión pro-Realista desde Escocia. asegurou que Caernarfon e Beaumaris permanecesen intactos. A finais do século XVII, porén, os castelos estaban en ruínas. Fixéronse populares entre os artistas visitantes a finais do século XVIII e principios do XIX, e o número de visitantes aumentou a medida que mellorou o acceso á rexión durante a era vitoriana. O estado británico investiu moito nos castelos e murallas durante o século XX, restaurando moitas das súas características medievais. En 1986, os sitios foron declarados colectivamente como Patrimonio da Humanidade, como exemplos destacados de fortificacións e arquitectura militar construídas no século XIII, e agora son operados como atraccións turísticas pola axencia de patrimonio galesa Cadw.

Durante gran parte do século XX, os castelos e murallas foron considerados principalmente dende unha perspectiva militar. O seu uso de defensas concéntricas, barbacanas e corpo de garda substanciais levou a D.J. Cathcart King a describilos como o "cénit da construción de castelos ingleses", e Sidney Toy a avalíaos como "algúns dos castelos máis poderosos de calquera época ou país". A finais dos séculos XX e XXI, historiadores como Michael Prestwich e Abigail Wheatley tamén destacaron o papel dos sitios como pazos e símbolos do poder real. A localización de castelos como Caernarfon e Conwy escolleuse pola súa importancia política, así como polas funcións militares, construíndose enriba de sitios pertencentes aos príncipes galeses. Os castelos incorporaron apartamentos e xardíns de luxo, coa intención de sustentar con esplendor as grandes cortes reais. O castelo e as murallas da cidade de Caernarfon incorporaron custosas cachotarías, probablemente destinada evocar imaxes do poder imperial artúrico ou do romano para reforzar o prestixio persoal de Eduardo. O papel preciso do arquitecto real James of Saint George nos proxectos de construción, e a influencia do seu condado natal de Savoia nos deseños, tamén segue sendo debatido polos académicos. Non obstante, as fontes primarias indican que desempeñou un papel fundamental, describindoo como "Magistro Jacobo de sancto Georgio, Magistro operacionum Regis in Wallia" ou "Master James of Saint George, Master of the King's Works in Wales".

#### Creación do Patrimonio da Humanidade

En 1986 os sitios foron declarados colectivamente Patrimonio da Humanidade da UNESCO, co título de *Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd*. A UNESCO considerou que os castelos e as murallas da cidade son "os mellores exemplos da arquitectura militar de finais do século XIII e principios do XIV en Europa". A UNESCO tamén citou a importancia dos seus vínculos con Eduardo I e James of St George, a súa escala e arquitectura militar avanzada, e o seu infrecuentemente bo estado e documentación histórica. Os sitios requiren un mantemento continuo, e como exemplo disto custou 239.500 £ entre 2002 e 2003 manter as partes históricas das propiedades. Establecéronse "zonas de amortiguación" ao redor dos sitios, co obxectivo de protexer as vistas e a configuración de desenvolvementos inadecuados ou danos. Os sitios están protexidos por unha mestura de lexislación británica sobre Monumento programado, Edificio catalogado e área de conservación.

Arquitectura
------------

### Interpretación

#### Arquitectura militar

O castelo de Beaumaris visto desde o aire, mostrando as súas defensas concéntricas
Os *Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd* incorporaron unha serie de características militares desenvolvidas a finais do século XIII. Como consecuencia, durante gran parte do século XX, os historiadores consideraron estes sitios como o pináculo evolutivo da arquitectura militar científica. D. J. Cathcart King describiunos como o "cénit da construción de castelos ingleses", e Sidney Toy considerou que eran "algúns dos castelos máis poderosos de calquera época ou país". Os sitios incluían defensas concéntricas, nas que os muros interiores do castelo estaban completamente pechados dentro das defensas exteriores, coa altura e os ángulos calculados para permitir que ambos aneis de muros disparasen contra atacantes externos, como se viu en Harlech e Beaumaris. Nos sitios estreitos como Conwy construíronse sobre formacións rochosas altas, o que dificultaba calquera ataque. Incorporáronse seteiras e barbacanas ás defensas, con múltiples plataformas de tiro incorporadas nos muros para permitir o uso masivo de arqueiros. Nalgúns casos, estes estaban ademais defendidos por portas de entrada con características torres xemelgas, que substituíron as antigas torres como fortaleza defensiva.

A pesar destas fortalezas, agora recoñécese que os castelos e as murallas tamén tiñan defectos militares. Os castelos eran moito máis grandes do que necesitaban para protexerse contra o ataque galés, pero a gran escala deles fixo que a Coroa non podíase permitirse o luxo de mantelos ou guarnecelos correctamente. As fortificacións eran nalgúns aspectos simplemente demasiado grandes e, como sinala o historiador Michael Prestwich, os proxectos máis pequenos poderían ser máis eficaces. En lugar de que os sitios fosen deseñados cientificamente, o historiador Richard Morris suxeriu que "se dá firmemente a impresión dun grupo de elite de homes de guerra, camaradas de armas do rei de longa data, que se entregan a unha orxía de expresión arquitectónica militar nun orzamento case ilimitado".

#### Arquitectura palatina e simbolismo

O castelo de Caernarfon estaba pensado para funcionar como un palacio real, e para usar imaxes bizantinas ou romanas para reforzar a lexitimidade de Eduardo
A investigación arquitectónica a finais do século XX e principios do XXI centráronse menos nos aspectos militares das fortificacións, e máis nos seus papeis como luxosos pazos e símbolos do poder real. Cada un dos castelos deseñouse para ser axeitado para recibir a corte real, en caso de visitalo. A finais do século XIII, isto significaba ter varios conxuntos de cámaras privadas, discretas instalacións de servizos e disposicións de seguridade, reproducindo, en efecto, un palacio real en miniatura. Algúns destes sobreviven en gran parte intactos, Conwy, por exemplo, ten o que o historiador Jeremy Ashbee considera a "suite mellor conservada de cámaras reais privadas medievais de Inglaterra e Gales", incluíndo un xardín privado para uso da raíña. Cando se construíron, os castelos eran máis coloridos que hoxe, de acordo coas modas do século XIII. En Conwy, por exemplo, as paredes foron encaladas cun revoque de cal, e os buracos dos estadais nas paredes eran reutilizados para mostrar escudos pintados chamados *obxectivos* nas paredes.

Os castelos eran unha declaración imperial clara sobre as intencións de Eduardo de gobernar o norte de Gales de forma permanente. Como xa se indicou, normalmente estaban situados en sitios que estaban asociados cos antigos príncipes galeses. Caernarfon, en particular, destaca polo uso de pedra con bandas e cores nos muros, estatuas de aguias e as súas torres poligonais, en lugar de redondas. Houbo un amplo debate académico sobre a interpretación destas características. O historiador Arnold Taylor argumentou que o deseño do castelo era unha representación das Murallas de Constantinopla. O uso consciente de imaxes do Imperio romano e bizantino foi, polo tanto, unha afirmación de autoridade de Eduardo I. Un traballo recente da historiadora Abigail Wheatley suxire que o deseño de Caernarfon era de feito unha afirmación da autoridade de Eduardo, pero que se baseaba en imaxes de sitios romanos en Gran Bretaña coa intención de crear unha alusión á lexitimidade artúrica para o rei.

Notas
-----

1. ↑  O nome do Patrimonio da Humanidade representa o condado de Gwynedd tal e como existía antes de 1996. Actualmente, só Caernarfon e Harlech están en Gwynedd, Beaumaris está no condado de Anglesey e Conwy no Condado de Conwy .
2. ↑  Durante o século XIII, críase que Rei Artur era de orixe romana.

Referencias

1. 1 2  "Castles and Town Walls of King Edward in Gwynedd". UNESCO. Consultado o 15 de novembro de 2012.
2. 1 2  King 1991, p. 107; Toy 1985, p. 153
3. ↑  TNA 372/131/26
4. ↑  "Part 2: Significance and Vision" (PDF). Cadw. pp. 44–45. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24 de marzo de 2012. Consultado o 15 de novembro de 2012.
5. ↑  "Part 2: Significance and Vision" (PDF). Cadw. p. 56. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24 de marzo de 2012. Consultado o 15 de novembro de 2012.
6. ↑  "Part 2: Significance and Vision" (PDF). Cadw. p. 61. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24 de marzo de 2012. Consultado o 15 de novembro de 2012.
7. ↑  "Part 2: Significance and Vision" (PDF). Cadw. pp. 72–74. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24 de marzo de 2012. Consultado o 15 de novembro de 2012.
8. ↑  King 1991, p. 107
9. ↑  King 1991, pp. 110, 115; Creighton & Higham 2003, p. 27
10. ↑  Toy 1985, p. 157
11. ↑  Xoguete. 1985, p. 159
12. ↑  King 1991, pp. 116–117; Toy 1985, p. 153
13. 1 2
14. ↑  Morris 1998, pp. 63–81 cited Liddiard 2005, p. 55
15. ↑  Brears 2010, p. 86
16. ↑  Ashbee 2007, pp. 34–35
17. ↑  Ashbee 2007, pp. 23–24
18. ↑  Ashbee 2007, p. 23
19. ↑  Prestwich 2010, p. 6
20. ↑  Taylor 2007, p. 5;Liddiard 2005, p. 55; Wheatley 2010, pp. 129–130
21. ↑  Wheatley 2010, p. 129
22. ↑  Wheatley 2010, p. 136
23. ↑  Thompson 1991, p. 156; Wheatley 2010, p. 137

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas