recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Remando ao vento*** é un filme español de 1988 escrito e dirixido por Gonzalo Suárez. O filme gañou sete Premios Goya. Conta a historia da escritora inglesa Mary Shelley e o seu círculo.

Sinopse
-------

No verán de 1816, o poeta inglés Percy Shelley, a súa futura esposa Mary Shelley (filla de William Godwin e Mary Wollstonecraft), e a compañeira de Mary, Claire Clairmont, tómase unhas vacacións con Lord Byron e o seu médico John William Polidori nunha vila alugada por Byron no lago Leman, en Suíza. Byron desafía a cada un dos amigos a escribir unha historia de terror, e Mary comeza a súa novela, *Frankenstein ou o moderno Prometeo*. Ela imaxina que o monstro se fai real e durante os próximos seis anos, mentres a traxedia sucede aos que a rodean, cre que a criatura da súa imaxinación é a causa. Mentres tanto, Claire ten o bebé de Byron, está afastada del e prohíbese ver a súa filla. Byron e Percy continúan a súa amizade, un hedonista, o outro idealista. Os Shelley múdanse preto de Pisa.

Personaxes
----------

| Actor | Papel |
| --- | --- |
| Hugh Grant | Lord Byron |
| Lizzy McInnerny | Mary Shelley |
| Valentine Pelka | Percy Bysshe Shelley |
| Elizabeth Hurley | Claire Clairmont |
| José Luis Gómez | John Polidori |
| Virginia Mataix | Elisa |
| Ronan Vibert | Fletcher |

Notas
-----

1. ↑  "Remando ao vento en sincroguia-tv". *sincroguia-tv.expansion.com*. Consultado o 11 de xullo de 2022.

* Portal:Cine
* Portal:España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7372082
* Allmovie: v140627
* AlloCiné: 31011
* FilmAffinity: 815465
* IMDb: tt0093840
* LUMIERE: 2008
* OFDb: 172788
* Rotten Tomatoes: rowing\_with\_the\_wind
* TMDb: 80047

 |
**Ramón Saleta Neira**, nado en Donostia en 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE

Traxectoria
-----------

Nado na emigración cunha familia con raíces en Corme, regresaron á súa vila natal sendo moi neno. Licenciado en Xeografía e Historia, foi secretario da asociación de veciños de Corme. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro en Ponteceso como número 2 do PSdeG-PSOE, logrando maioría absoluta e sendo nomeado primeiro tenente de alcalde. Nas municipais de 1987 volveu a concorrer como número 2 socialista revalidando o partido a maioría absoluta, polo que continuou como primeiro tenente de alcalde. Trala dimisión de José Luis Suárez Cotelo en setembro de 1989 para ser deputado autonómico foi elixido novo alcalde de Ponteceso. Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE nas municipais de 1991 e conseguiu volver a ser elixido alcalde, pero perdeu a maioría absoluta e pasou a gobernar en minoría. En outubro de 1992 presentou a súa dimisión ante e situación de inestabilidade que vivía o concello e foi substituído polo número 3 socialista Fernando Castro Villar.

En xullo de 1993 foi nomeado responsable de organización e administración de Unións Agrarias en Carballo. Debido ó seu matrimonio pasou a residir en Malpica de Bergantiños en 1994, onde foi secretario xeral da agrupación local socialista ata decembro de 1999, formando parte da candidatura socialista como número 3 nas municipais de xuño dese mesmo ano. Se ben non foi elixido concelleiro, o seu candidato José Ramón Varela Rey logrou a alcaldía grazas a un pacto co BNG e os independentes de AEMU. En febreiro de 2018 volveu ser secretario xeral do PSdeG en Malpica, recuperando o partido a alcaldía nas municipais de 2019 na persoa de Walter Pardo Añón. Porén, presentou a súa renuncia como secretario xeral en xullo de 2019. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Luis Suárez Cotelo** |  **Alcalde de Ponteceso** 1989 - 1992 | Sucesor:**Fernando Castro Villar** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Carballo, 28-9-1989, p.41.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Carballo, 16-5-1999, p.41.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, Carballo, 9-12-1999, p.50.
4. ↑  Dimite la cúpula del PSOE de Malpica tras la renuncia de Ramón Saleta

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ponteceso

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
No cinema, un **remake** é un filme baseado noutro producido con anterioridade. Unha nova versión dunha serie de televisión tamén é chamada remake.

Cinema
------

O termo "remake" emprégase en xeral para referirse a un filme que usa un filme anterior como fonte principal, e non a unha segunda parte ou continuación baseada na mesma fonte. Por exemplo, *Ocean's Eleven* (2001) é un remake de *Ocean's 11*; *Batman* (1989) é unha reinterpretación do material da banda deseñada que xa inspirara o filme de 1966; *Psycho*, dirixida por Gus Van Sant en 1998 é unha copia plano por plano de *Psicose* de Alfred Hitchcock.

Ocasionalmente os remakes son filmados polo mesmo director: Yasujirō Ozu dirixiu en branco en negro *Ukigusa monogatari* e en cor o seu remake *Herbas errantes*. Alfred Hitchcock tamén fixo o mesmo con *The Man Who Knew Too Much* (1934, en branco e negro) e *The Man Who Knew Too Much* (1956, en cor). En 2008, Michael Haneke dirixiu *Funny Games* calcando plano a plano o seu orixinal *Funny Games*, levando aos Estados Unidos e en inglés o que orixinariamente ocorría en Austria e en alemán.

Televisión
----------

Os remakes son menos habituais na televisión, pero téñense feito novas versións de series, como *Battlestar Galactica* (1978 e 2004) ou *Hawaii Five-O* (1968, 2010). Porén, si se fixeron varios remakes nos Estados Unidos de series británicas, como *Three's Company*, remake de *Man About the House*, que mesmo deu lugar a remakes de spin-offs, como *The Ropers* e *George e Mildred*.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *remake*.
2. ↑  Beaver, Frank Eugene (2006). Peter Lang, ed. *Dictionary of Film Terms: The Aesthetic Companion To Film Art*. p. 204. ISBN 978-0-8204-7298-0. Consultado o 29 de xullo de 2013.
3. ↑  Looy, Jan van (Febreiro de 2010). Lambert Academic Pub. ed. *Understanding computer game culture: the cultural shaping of a new medium*. ISBN 978-3-8383-3213-0. Consultado o 29 de xullo de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Secuela
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ramón Salgado.
**Ramón Salgado Toimil**, nado en Lugo o 11 de novembro de 1883 e finado en Foz o 1 de xullo de 1942, foi un mestre e pedagogo galego.

Traxectoria
-----------

Seguiu a carreira eclesiástica no Seminario de Lugo e, en 1916, aprobou as oposicións ao maxisterio, e exerceu como mestre. Coñecedor das correntes pedagóxicas europeas renovadoras, destacou pola súa participación nas organizacións corporativas e de defensa profesional do maxisterio. Na súa faceta de relator destacou pola súa presenza na inauguración de numerosas escolas na Mariña sufragadas por emigrantes galegos. Foi redactor-xefe de *La Voz de la Verdad* e colaborador habitual de *El Progreso*, *Boletín de la Real Academia Gallega*, *Vida Escolar* e *Almanaque Gallego* de Bos Aires. En canto ao seu labor societario, foi vocal dos docentes galegos ante a Asociación Nacional de Mestres en 1931 e traballou a favor da creación da Federación de las Asociaciones de Maestros Gallegos, que se constituíu o 7 de abril de 1935.

Obras
-----

### Pedagoxía

Varias destas obras foron inicialmente comunicacións e traballos presentados nos congresos pedagóxicos de Lugo (1923) e A Coruña (1926).

* *Concepción Arenal en el aspecto pedagógico*, 1925.
* *Qué medios pueden ponerse en práctica para elevar la cultura general y profesional de los maestros actuales*, 1925.
* *Puntos cardinales del pensamiento pedagógico contemporáneo, Sociología infantil. Escuela única. Pacifismo*, 1927.
* *Colaboraciones sociales que la escuela precise*, 1928.

### Ensaio

* *Capricho literario-apologético*, 1910
* *Por Galicia y por el arte*, 1920.
* *Odoario o Lugo en el siglo VIII*, 1923.
* *Santuarios Gallegos: El Corpiño*, 1929.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533776
* BNE: XX1429161
* Galiciana: 36142

 |
**Ramón Sampedro Cameán**, nado na parroquia de Xuño o 5 de xaneiro de 1943 e finado en Boiro o 12 de xaneiro de 1998, foi un mariñeiro, escritor galego e defensor da eutanasia.

Traxectoria
-----------

As furnas, Praia das Furnas, Xuño, Porto do Son.
Con 19 anos enrolouse na mariña mercante como mécanico co obxectivo de coñecer mundo. Aos 25 anos, o 23 de agosto de 1968 un accidente na praia das Furnas, en Porto do Son, déixao tetrapléxico, sen poderse mover de pescozo para abaixo. Decidido a morrer, pero impedido fisicamente para suicidarse, emprende unha loita legal polo dereito a exercer a eutanasia. Co código penal español, a eutanasia activa, é dicir, a axuda a morrer a unha persoa que ten vontade de facelo pero que non pode facelo en por si, está castigada pola lei e considerada homicidio.

Esta loita legal non deu os froitos agardados, malia a repercusión dos medios do caso, pois chegou tanto á xustiza española como a unha comisión europea en Estrasburgo. O seu caso apareceu nos xornais de todo o mundo.

En xaneiro de 1998, e logo de vinte e nove anos sen poder moverse, leva a cabo un plan para acabar coa súa vida, coa axuda de diversas persoas. Envelénase con cianuro potásico e filma os seus últimos momentos e a súa morte cunha cámara de vídeo, para exculpar esas persoas. A xornalista Ramona Maneiro foi acusada de achegarlle o vaso co veleno, pero foi absolta por falta de probas. Anos máis tarde, cando o delito xa prescribira, Maneiro recoñeceu que fora ela quen o asistira no suicidio.

Obra
----

Escribiu dous libros: *Cartas desde el infierno* (1996) onde agrupou os seus escritos ata ese momento e, xa postumamente, o poemario *Cando eu caia* (1998). Traducida ao castelán.

* *Cartas desde el infierno* (Planeta, 1996)
* *Cando eu caia* (Edicións Xerais, 1998)

Cine
----

* *Condenado a vivir* é un telefilme realizado para a TVG en 1999 que leva á ficción a historia de Ramón Sampedro. O actor encargado de dar vida ó tetrapléxico coruñés é Ernesto Chao.
* No 2004, Alejandro Amenábar levou as súas vicisitudes ao cine con *Mar adentro*, filme que recibiu gran cantidade de premios, entre os que destacou un Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. O papel de Ramón Sampedro interpretouno Javier Bardem.

Notas
-----

1. ↑  "Cuando yo caiga". *bibliotraducion.uvigo.es*. Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2019. Consultado o 2019-07-04.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ramón Sampedro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* *Live and Let Die*, na revista TIME. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460083
* WorldCat
* VIAF: 9669149198353574940004
* BIBSYS: 5081469
* BiTraGa: 3197
* BLBNB: 000394077
* BNE: XX1207517
* BNF: 12571029q
* CiNii: DA15086305
* FAST: 1732777
* GND: 132126664
* ICCU: LO1V313816
* IMDb: ch0014562
* ISNI: 0000 0001 2120 7260
* LCCN: no99000686
* NDL: 01021549
* NLG: 203834
* NTA: 308020812
* PTBNP: 1247898
* SUDOC: 035022795

 |
**Ramón Rodríguez-Somoza López**, nado en Vilanova de Lourenzá (Lourenzá) en 1899 e finado en Santiago de Compostela o 22 de outubro de 1994, foi un reputado médico neuropsiquiatra galego.

Traxectoria
-----------

19 de xuño de 1932. Nesta foto de grupo aparecen, entre outros: Ramón Villar Ponte, Fernández del Riego, Antón Villar Ponte, Plácido Castro, Otero Pedrayo, Ramón Rodríguez Somoza, Manuel Beiras, Manuel Lugrís, Castelao, Suárez Picallo, Carlos Maside e Alexandre Bóveda.
Estudou Medicina a Madrid. Realizou traballos no Instituto de Investigacións Biolóxicas dende 1924. A súa tese de doutoramento *La histopatología de la parálisis agitante cerebral* foi dirixida por Santiago Ramón y Cajal. En Madrid formou parte dun grupo chamado Celta ("Mocedade Céltiga"). Optou pola psiquiatría e en 1926 a Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas concedeulle unha bolsa de case catro anos para ir a Alemaña a ampliar coñecementos en Neuroanatomía patolóxica e Histopatoloxía psiquiátrica. Á volta traballou en Madrid con Rodríguez Lafora. Despois marchou a Compostela, onde dirixiu o Sanatorio de Conxo dende 1932. Dirixiu este centro ata a súa xubilación en 1969. Socio do Seminario de Estudos Galegos, mantivo amizade cos líderes do Partido Galeguista Castelao, Valentín Paz-Andrade, Ramón Otero Pedrayo e Alexandre Bóveda, e con Francisco Fernández del Riego. Foi un dos profesionais e intelectuais asinantes do manifesto a prol do Estatuto, en febreiro de 1933.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 23-10-1994, p. 82.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gurriarán, Ricardo. "Ramón Rodríguez Somoza". *Álbum da JAE* do Consello da Cultura Galega.
* Simón-Lorda, David (2011). "Algunas cosas nuevas -y viejas- sobre la historia del Manicomio de Conxo-Santiago de Compostela (en el 125 aniversario de su apertura) " diariodeunmedicodeguardia.blogspot.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24013678
* BNE: XX5491662
* DBE: ramon-rodriguez-somoza

 |
**Relapse Records** é un selo discográfico independente dos Estados Unidos baseado en Upper Darby, Pensilvania. Foi fundado no ano 1990 por Matthew F. Jacobson e conta con moitos artistas de grindcore, death metal e sludge metal.

Historia
--------

O selo foi creado por Matthew F. Jacobson no mes de agosto de 1990 no soto da casa dos seus pais en Aurora, Colorado. Os primeiros dous lanzamentos da discográfica foron sinxelos de 7 polgadas das bandas Velcro Overdose e Face of Decline, seguidos pouco despois por tres bandas de death metal que estarían entre as máis grandes do selo, Deceased, Suffocation e Incantation.

Despois diso, Jacobson familiarizouse con William Yurkiewicz Jr. que se converteu no seu socio no selo. Yurkiewicz fundara a súa propia discográfica, que pronto lanzaría álbums das bandas General Surgery, Disrupt, Destroy, Misery e a propia banda de Yurkiewicz, Exit-13. Os dous uniron as súas forzas para crear Relapse Records, co obxectivo de liberar música extrema de alta calidade embalada profesionalmente.

En 1991 o selo moveu a súa sede a Millersville, Pensilvania. En 1992 o selo ampliou o seu alcance coa creación da súa filial Release Entertainment, especializada en música experimental, ambient, industrial e noise. Cun crecemento continuado comezou a vender por correo e polo miúdo converténdose ao pouco tempo no maior centro de distribución underground de heavy metal dos Estados Unidos. O servizo de pedidos por correo transportaba unha gran variedade de gravacións e mercadotecnia de música extrema, ademais de publicacións de todo o mundo.

Ao longo dos anos Relapse continuou medrando e asinou contratos con artistas máis influentes dun espectro máis amplo de xéneros. En 1996 Relapse desvelou a Resound Music Resource Guide. Resound brindou aos fans un acceso directo á lista de artistas do selo a través de entrevistas e recensións, ademais de formar parte do catálogo de pedidos por correo.

En 1998 Relapse abriu unha oficina de promocións en Berlín, ademais de conseguir un acordo de distribución en Alemaña. No ano 2003, Relapse organizou un festival de música, o Relapse Contamination Festival, que tivo lugar os días 18 e 19 de xaneiro no Trocadero Theatre de Filadelfia, Pensilvania e contou con varios artistas do selo. No ano 2000 Relapse mudouse a Upper Darby, ás aforas de Filadelfia, e comezou a pensar en abrir unha tenda física. En xuño de 2001 o selo inaugurou a súa primeiros tenda de discos en Filadelfia.

En 2010 Relapse anunciou que chegara a un acordo co avogado de propiedade intelectual Eric Greif e Perseverance Holdings Ltd. para tomar o control do catálogo de Chuck Schuldiner e dos nomes de Death e Control Denied a nivel internacional. O sexto álbum de estudio de Death, *Symbolic* (1995), foi excluído do acordo xa que os dereitos sobre ese disco os mantén Roadrunner Records.

Notas
-----

1. ↑  Sciarretto, Amy. "Classic Death, Control Denied Albums Being Reissued by Relapse". *Noisecreep* (en inglés). Consultado o 2019-11-16.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina do selo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q657558
* BNF: 16974573j
* Discogs: 3949
* MusicBrainz: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Sanjurjo.
**Ramón Sanjurjo Neira Pardiñas**, Marqués de Casa Pardiñas, nado en Santiago de Compostela en 1864 e finado en Vilagarcía de Arousa o 16 de novembro de 1925, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Sanjurjo Pardiñas Villardefrancos, primeiro Marqués de Casa Pardiñas. Emparentado coa casa de Brandeso a través da súa nai Sofía Neira Flórez, con importantes propiedades en Melide e noutros lugares. Foi elixido deputado polo distrito de Corcubión nas eleccións de 1901, 1903 e 1905. Dende 1907 até 1919 foi elixido polo distrito de Arzúa. A el atribúeselle a apertura da liña telefónica entre Melide e Arzúa en 1910.

Casou con María Luisa Mayo Araujo, sen sucesión, pasando o título de Marqués de Casa Pardiñas á súa irmá Ramona Sanjurjo Neira Pardiñas.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *ABC*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*, Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.

### Ligazóns externas

* As orixes do servizo telefónico en Arzúa
* Xenealoxía Marqueses de Casa Pardiñas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12398626
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 106240

 |
**Ramón Sanromán Roade**, nado en Saiáns (Vigo) o 4 de outubro de 1952, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro centro. Toda a súa carreira futbolística transcorreu no Celta de Vigo.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo ata chegar ao filial, por aquel entón o Gran Peña, onde xogou dúas tempadas entre 1968 e 1970. Ao ano seguinte pasa ao primeiro equipo, chegando a disputar 26 encontros e anotando cinco goles.

Xogou no Celta nove tempadas, retirándose en 1980, despois do descenso do equipo a Segunda División B. Nunca destacou pola súa capacidade goleadora pero si pola súa regularidade e o seu traballo no campo.

O seu sobriño, Juan Carlos Sanromán, tamén xogou no Celta de Vigo na década dos noventa.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1971-72 (debut na Copa da UEFA) |
| --- |
| Gost  ·  Pedrito  ·  Manolo  ·  Domínguez  ·  Hidalgo  ·  Juan  ·  Rivera  ·  Almagro  ·  Lezcano  ·  Rodilla  ·  Jiménez  ·  Rivas |
| Alarcia  ·  Castro  ·  Sanromán  ·  Navarro  ·  Canario  ·  Suco II  ·  Payno  ·  Fernández Amado  ·  Villar  ·  Dolfi  ·  Doblas  ·  Robles  ·  Yáñez |
| Adestrador: Juan Arza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3929976
* BDFutbol: 5178
* Transfermarkt: 478598
* Worldfootball: sanroman\_2

 |
As **relacións exteriores de Acerbaixán** son as relacións que ten dito país cos demais países do exterior, tanto no campo político como nos campos económico, comercial, militar, xurídico, xeopolítico e xeoestratéxico. 

Estas relacións son próximas con algúns países (como Rusia, Turquía, Estados Unidos e Israel) e distantes con outros (como Armenia e Irán). Acerbaixán é membro de máis de 50 organizacións internacionais incluíndo as Nacións Unidas, o Consello de Europa, a Comunidade de Estados Independentes, a Organización da Conferencia Islámica, a Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa, o Consello de Cooperación do Atlántico Norte, o Fondo Monetario Internacional, a Organización Mundial do Comercio ou a Organización Internacional da Cultura Túrquica. É tamén membro observador da Comunidade Económica Eurasiática.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Acerbaixán
* Política de Acerbaixán
* Misións diplomáticas de Acerbaixán

### Ligazóns externas

* Ministerio de Asuntos Exteriores de Acerbaixán *(en azarí)* *(en inglés)*
**Ramón Seoane Suárez**, nado en Vilaboa (Rutis, Culleredo) cara a 1916 e finado na Coruña o 20 de agosto de 1976, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Albanel domiciliado na Corveira, formaba parte do Comité Provincial da Coruña do Partido Comunista de España con Alejandro Gama Casalderrey e Rogelio González Suárez, no que era secretario sindical. Tamén estaba integrando no Radio que funcionaba en Vilaboa con Antonio Naya Regueira, Arcadio Carro Gestal, Darío Caramés Bermúdez e José e Francisco Andrés Pol Loriga. Foi detido pola Garda Civil a principios de 1947, ocupáronlle propaganda, selos de cotización do partido, e varias panfletos coa letra dunha canción guerrilleira que comezaba:

> 
> 
> Ay que orgullo tengo de ser camarada,
> 
> de ser camarada de los guerrilleros,
> 
> 
> que están en el monte y entregan su vida
> 
> 
> para liberarnos de esta tiranía.
> 
> 
> 
> Vivan los guerrilleros
> 
> 

Foi xulgado en consello de guerra na Coruña o 30 de xullo de 1947, xunto con outras 55 persoas, todas acusadas de pertencer ao PCE e de colaborar coa guerrilla. Aínda que o fiscal pediu pena de morte, foi finalmente condenado a cadea perpetua. Finou na Coruña o 20 de agosto de 1976.

Vida persoal
------------

Foi pai de María del Carmen, Ramón, Elena, Carlos e Genoveva Seoane Fernández.

Notas
-----

1. ↑  "Consejo de guerra sumarísimo contra cincuenta y seis paisanos", *La Voz de Galicia*, 31-7-1947, p. 4
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 21-8-1976, p. 36.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lamela García, Luis (2003). "Aspectos desconocidos de la guerrilla del Llano" (PDF). *Anuario Brigantino* (26): 281–294. Consultado o 1 de maio de 2017.

### Ligazóns externas

* Jorge Negrete coa guerrilla galega
**Raimundo Riestra Calderón**, nado en Pontevedra en 1882 e finado na illa da Toxa o 10 de agosto de 1967, foi un avogado, banqueiro e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo primoxénito de José Riestra López, á súa morte en 1923 herdou o título de Marqués de Riestra. Foi xefe de Fomento da provincia de Pontevedra e director do xornal pontevedrés *La Correspondencia Gallega*.

Comezou a súa carreira política como deputado polo distrito da Estrada, substituíndo a Antonio Aguilar Correa en 1908. Preséntase de novo en 1910 e 1914 polo mesmo distrito, sendo proclamado polo artigo 29 da Lei electoral. En 1917 foi elixido deputado polo distrito de Redondela para cubrir a vacante do seu curmán Francisco de Federico Riestra, e novamente elixido polo mesmo distrito en 1918 e 1919. En 1918 foi nomeado Subsecretario da Presidencia do Consello de Ministros. Foi xerente do Balneario da Toxa tralo cesamento de Rafael Sanz-Diez nos anos corenta ata a súa morte.

Vida persoal
------------

Casou en 1907 con María del Moral Sanjurjo, filla de Antonio del Moral López. É pai de Antonio Riestra del Moral.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Xenealoxía Marqueses de Riestra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12398526
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 95530

 |
**Rai 1** é a primeira cadea de televisión da RAI, ademais de ser unha televisión pública xunto con Rai 2, Rai 3 e Rai 4. Emite unha programación xeneralista centrada na información e programas de entretemento. Naceu o 3 de xaneiro de 1954 como *Programma Nazionale*, en 1975 pasou a chamarse *Rete 1* e en 1982 conseguiu o seu nome actual.

Historia
--------

Rai Uno comezou en 1954 cunha función de servizo público e entretemento e non emitía publicidade salvo no programa *Carosello*, un programa con sketches con mesaxe publicitaria ó final. A cadea tivo durante os seus primeiros anos unha función de axuda á reconstrución do país, e pronto a televisión logrou gañar popularidade. Nos anos 70 a cadea sufriu a *lottizzazione*, na que repartiron as 3 cadeas en función de cada corrente política, tocando á Rai Uno unha influencia democristiá.

Nos anos 90 a situación cambiou coa consolidación da televisión privada, na que a RAI tivo que diversificar a oferta das súas canles, pasando a ser Rai Uno a cadea xeneralista principal. Hoxe compite directamente con Canal 5 de Mediaset polo liderado das audencias. O seu director é Fabrizio Del Noce dende 2002. A súa cota de pantalla é do 23,5%, sendo a canle líder de audencias no global.

Programas
---------

### Informativos

* TG1 *(Telediario Un)*
* Porta a Porta
* Super Quark (programa sobre ciencia)
* Uno Mattina

### Entretemento

* Affari tuoi (Allá Tú)
* L'Eredità
* Passaggio a Nord Ovest
* Amango (En Conxunto con Canal 13 (Chile)

### Eventos especiais

* Mundial de fútbol
* Copa de Italia
* Festival de Sanremo
* Miss Italia
* Telefón (chamado "Telephon")

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en italiano)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre televisión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q258131
* WorldCat
* VIAF: 142134183
* BNF: 14042417v
* IMDb: co0042527
* LCCN: no2002087810

 |
**Santiago Vicente Amor Barreiro**, nado o 3 de agosto de 1973 en Santiago de Compostela, é un político galego do PPdeG. Dende maio de 2011 ata xuño de 2015 foi alcalde electo do concello de Ames.

Traxectoria
-----------

Membro dunha familia coñecida de Santiago de Compostela, posuidora dunha inmobiliaria, vencellouse ao Partido Popular dende a súa mocidade. Foi vicepresidente do Consello da Xuventude de Galicia en representación de Novas Xeracións, tesoureiro do Obradoiro CAB e membro do comité executivo da Cámara de Comercio de Santiago de Compostela.

Residente na vila do Milladoiro, nas eleccións municipais de 2007 presentouse como candidato polo PPdeG á alcaldía de Ames, pero colleitou uns malos resultados, perdendo un concelleiro e deixando de ser a primeira forza amiense. Nas municipais de 2011 repetiu como candidato a alcalde e obtivo a maioría absoluta, co 45% dos votos. No ano 2015, gañou as eleccións (4 concelleiros) por so 8 votos ao PSdeG-PSOE, pero os votos de PSdeG-PSOE (4 concelleiros), Ames Novo (4 concelleiros), Contigo Pódese (3 concelleiros) e BNG (2 concelleiros) fixeron alcalde ao socialista José Miñones.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Carlos Fernández Castro** |  **Alcalde de Ames** 2011 - 2015 | Sucesor:**José Miñones Conde** |

Notas
-----

1. ↑  El alcalde de Ames se querella contra miembros del PP por "sus insinuaciones sobre su patrimonio" Arquivado 18 de febreiro de 2014 en Wayback Machine.. www.elcorreogallego.es, 14/05/2011 *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ames
O Dr. **Ramón II Santamarina Valcárcel**, nado en Tandil, Arxentina o 15 de maio de 1861 e finado o 1 de febreiro de 1909, foi un avogado e político arxentino de raíces galegas.

Traxectoria
-----------

Licenciouse de avogado e foi ministro de Buenos Aires na intervención do Dr. Lucio V. López, deputado nacional pola provincia de Buenos Aires e presidente do Banco da Nación, da Sociedade Rural Arxentina (SRA) entre 1897 e 1898, da Editorial El País, da Unión Telefónica e da Sociedade Industrial. Como presidente do Banco da Nación, Santamarina instalou unha industria de derivados lácteos e plantou na chaira gran cantidade de árbores de variadas especies, cumprindo así o pensamento de seu pai. Como presidente da Sociedade Rural Arxentina destácanse a introdución do soro contra a febre carbuncosa no gando e a exportación de facenda aos portos ingleses. Homenaxearase bautizando no seu honor unha vila do Partido de Necochea, na provincia de Buenos Aires, unha estación ferroviaria neste e o Instituto Agrotecnológico de Tandil.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Ramón Santamarina Valcárcel (o esforzado civilizador de Tandil)" (en español). Arquivado dende o orixinal o 07 de maio de 2009. Consultado o 10 de novembro de 2008.
2. ↑  Juan Cruz Jaime. "SANTAMARINA E FILLOS, 118 anos na consignación" (PDF) (en español). p. 1. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 30 de setembro de 2013. Consultado o 14 de marzo de 2009.
3. ↑  Sociedade Rural Arxentina. "O nacimento da SRA". Arquivado dende o orixinal o 13 de abril de 2009. Consultado o 1 de abril de 2009.
*Para outras moedas coa denominación de "real", véxase a páxina de homónimos **Real**.*
O **real** foi a unidade monetaria do Salvador ata 1877, cando foi substituído polo peso salvadoreño. Carecía de moeda divisionaria e era herdeiro do real español.

Historia
--------

O real español de prata, tanto o cuñado na Península como o procedente das cecas coloniais en América, circulaba no Salvador conxuntamente co real da República Federal de Centroamérica logo de acadar a independencia de España en 1821.

Entre 1828 e 1835 realizáronse emisións específicas para O Salvador e tamén, a partir de 1830, reestampáronse varias moedas estranxeiras para as habilitar para a súa circulación no país.

A vixencia do real salvadoreño como moeda nacional chegou ao seu fin en 1877, cando se emitiron os primeiros billetes co seu valor facial expresado en pesos, cunha equivalencia de oito reais de prata por cada peso. Porén, as moedas en reais salvadoreños continuaron na circulación ata 1889, cando o peso se decimalizou (dividido en 100 centavos) e se cuñaron as primeiras moedas con ese valor, co que os reais en circulación foron retirados.

Moedas
------

Eantre 1828 e 1835 emitíronse moedas de prata con valores de ½, 1, 2 e 4 reais, todas elas caracterizadas polo deseño dun volcán nos anversos e unha columna nos reversos, coroada con diversos adornos en función do valor. As lendas son coa lenda POR LA LIVERTAD DEL SALVADOR nunha das súas faces e MONEDA PROVISIONAL na outra. Algunhas moedas dun real amosan no anverso unha lenda diferente: ESTADO DEL SALVADOR.

Ademais contramarcáronse moedas de prata doutros países. A maioría delas tiñan tamén valores expresados en reais, ben de España ou ben doutros territorios hispanoamericanos, con valores de ½, 1, 2, 4 e 8 reais, aínda que tamén se contramarcaron moedas británicas de seis peniques e dun xilin.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**- Real español- Real da República Federal de Centroamérica** | **- Real salvadoreño**1828 - 1877 | Sucesor:**Peso salvadoreño** |

Notas
-----

1. ↑  Quintanilla, C. "El último suspiro del colón salvadoreño. Parte I: Un Poco de Historia". *Billetes y Monedas de El Salvador*.
2. ↑  Quintanilla, C. "El último suspiro del colón salvadoreño. Parte II: El nacimiento del colón". *Billetes y Monedas de El Salvador*.
3. ↑  Moedas: "1/2 real", "1 real", "2 reais", "4 reais". En *Numista*.
4. ↑  "1 Real 1833". En *Numista*.
5. ↑  Exemplos de moeda con contramarca: "2 reais", "4 reais". En *Numista*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Economía do Salvador

### Bibliografía

* Jovel, J. R. (1999). *Historia numismática de El Salvador en el siglo XIX*. 3 volumes. San Salvador. ISBN 9789992376386

### Ligazóns externas

* Catálogo de moedas do Salvador en CoinFacts Wiki
* Krause, C. L.; Mishler, C. (1991). *Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.)*. Krause Publications. ISBN 0873411501
**Raimundo Jorge Nicolás Cal Fernández**, nado en Redondela o 22 de setembro de 1914 e finado no mesmo concello o 22 de xaneiro de 2003, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Saturno Cal Muíños. Na Segunda República formou parte da Xuventudes Socialistas, Izquierda Republicana e Partido Galeguista. Foi elixido responsábel de propaganda das Mocidades Nazonalistas para Pontevedra en xaneiro de 1936. Despois da guerra foi mestre (1941) e directivo do Casino. En 1948 foi detido acusado de participar no Socorro Rojo, sendo condenado a nove anos de prisión. Preso na Prisión do Partido de Vigo, saíu en liberdade vixiada en 1950. Reintegrouse á súa profesión de mestre e estivo destinado na provincia de Logroño sete anos. Á volta foi mestre en Ponteareas, O Viso e Reboreda. En 1973 participou na creación da Asociación de Veciños de Redondela. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas polo PCE e foi elixido concelleiro. Finou en Redondela o 22 de xaneiro de 2003.

Notas
-----

1. ↑  *BOE*, 8-7-1950, p. 2974.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 24-1-2003, p. 12.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Amoedo López, Gonzalo; Gil Moure, Roberto (2002). Do Castro, ed. *Redondela, crónica dun tempo pasado: A II República e o primeiro franquismo*. Sada. pp. 282–284. ISBN 84-8485-090-0.

### Ligazóns externas

* Raimundo Cal Serie Historias de Vida
Reliquia de santa Leticia, Ayerbe.
Relicarios de Santo Estebo e San Sebastián, Ayerbe.
Chámaselle **relicario** á caixa ou estoxo para gardar reliquias ou recordos dos santos e expoñelas á veneración dos fieis.

Relicarios do cristianismo
--------------------------

Estiveron en uso co nome de *encólpium* xa nos primeiros séculos da Igrexa, aínda que por entón tiñan carácter privado e levábanse pendentes do pescozo en forma de caixiñas ou medallas con figuras e inscricións. Constan exemplares polo menos do século IV e son célebres os que se atopan (século VI) no *Tesouro de Monza*, regalados por San Gregorio á raíña Teodolina. Entre eles, atópanse certas botelliñas moi comúns naquela época, que só contiñan algodón empapado en aceite bendicido ou tomado das lámpadas que ardían á veira do sepulcro dalgún mártir. Para a veneración pública das reliquias naqueles primeiros sepulcros e altares que as contiñan. Pero dende o século IX comezaron a colocarse ademais sobre o altar relicarios en forma de caixiñas e arquetas.

Esta forma de relicario continuou nos séculos posteriores ata a época de arte oxival sendo preferidas as arquetas máis ou menos capaces e ricas, segundo a magnitude das reliquias e a magnificencia do doante e aproveitándose con frecuencia para o obxecto arquetas de uso profano. Destas, pódense citar: 

* A *Arca santa das Reliquias* da catedral de Oviedo
* A *Arca de San Millán*
* O cofre de madeira chapeado de prata repuxada e con figuras de Santos na parroquia de Abárzuza (século XI)
* A arqueta de bronce esmaltado e con figuras de relevo no mosteiro de Silos e no Museo de Burgos (século XIII)
* A arqueta de Colonia
* A arqueta de Limoges.

O relicario tomou dende o século XIII formas moi variadas e artísticas, sendo as principais:

* A de arqueta e templete, imitando un templo coas arquerías oxivais e crestería
* A de ostensorio, co seu pé e a súa torre
* A de busto e estatua, coa imaxe do Santo á que pertence a reliquia que alí se recolle.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *relicario*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Relicario*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q722604
* AAT: 300187549
* BNCF: 18168
* BNF: 119327497
* EBID: ID
* GEC: 0138288
* JSTOR: reliquaries
* LCCN: sh88005676
* MAG: 2780229938
* NKC: ph174196

 |
**Ramón Quintáns Vila**, nado en 1960, é un mestre e político galego. Foi alcalde de Porto do Son entre 1995 e 2007 polo PSdeG-PSOE, e edil neste municipio dende 1987 ata 2011.

Traxectoria
-----------

En 1982 comeza a ser militante do PSdeG-PSOE, e tralas eleccións municipais de 1987 foi elixido concelleiro en Porto do Son e primeiro tenente de alcalde do municipio. Mantivo estes cargos tralas eleccións de maio de 1991. Tras varios enfrontamentos co entón alcalde Antonio González Groveiro é cesado dos seus cargos en maio de 1992. Posteriormente, tras abandonar todos os seus compañeiros na corporación o PSdeG, quedou como único representante desta formación no salón de plenos sonense.

Foi elixido candidato á alcaldía de Porto do Son polo PSdeG-PSOE para as eleccións de 1995. Tralos comicios do 28 de maio, os resultados posibilitaron a formación dun goberno de coalición entre socialistas e BNG, sendo Quintáns alcalde. Tralos comicios de 1999, foi reelixido, pero encabezando un goberno en minoría. Nas eleccións de 2003 a candidatura socialista experimentou unha suba de votos e concelleiros, e volveu ser reelixido alcalde, formando goberno cun concelleiro independente. Nese mesmo mandato foi deputado provincial, encargándose da área de Deportes. Nos comicios de 2007 sufriu unha forte perda de apoio, que xunto á negativa da portavoz do BNG de formar goberno cos socialistas, supúxolle ter que ceder á alcaldía ó PPdeG. A partir de entón, situouse como xefe da oposición sonense.

En novembro de 2009 triunfou unha moción de censura presentada polo PSdeG-PSOE e o BNG, trala cal a alcaldía pasou a estar ocupada polo socialista Xoán Pastor Rodríguez, o cal nomeouno concelleiro de cultura. En xaneiro de 2010 foi nomeado coordinador comarcal do PSdeG no Barbanza. En decembro de 2010 anunciou a súa retirada da política, desta forma deixou de ser concelleiro tralo remate da lexislatura en xuño de 2011, aínda que continuou como coordinador comarcal dos socialistas ata abril de 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Porto do Son

| * v
* c
* e
Alcaldes de Porto do Son |
| --- |
| 
* Antonio González (1979–1995)
* Ramón Quintáns (1995–2007)
* Manuel Tomé (2007–2009)
* Xoán Pastor (2009–2011)
* Luis Oujo (2011–*presente*)

 | Porto do Son |
Real Cédula de 17 de xuño de 1738 que aprobou os estatutos da Real Academia da Historia.
Unha **real cédula** era unha orde razoada expedida polo rei de España entre os séculos XVI e XIX. O seu contido resolvía algún conflito de relevancia xurídica, establecía pautas de conduta legal, creaba institucións, nomeaba un cargo real, outorgaba dereitos persoais ou colectivos ou ordenaba algunha acción concreta.

Existían dúas variantes fundamentais: as *reais cédulas de oficio* que se derivan da propia función administrativa, que inician co nome -se é personalizada- ou cos cargos ou títulos das persoas ás que son dirixidas. As outras reais cédulas outórganse igualmente polo rei, pero a petición de parte e comezan mencionando o asunto da solicitude e mailo solicitante.

Foron usadas principalmente nos dominios españois de ultramar (América e Filipinas), con asesoramento na maioría dos casos do Consello de Indias.

Exemplos
--------

* A emitida por Isabel a Católica, no ano 1500, ordenando a devolución ás súas orixes daqueles escravos indíxenas que foran capturados por algúns conquistadores.
* A Real Cédula emitida en 1608 por Filipe III, na que se autorizaba a escravitude dos indíxenas rebelde ao imperio hispánico.
* A Real Cédula de 1789 "concedendo liberdade para o comercio de negros".

Notas
-----

1. ↑  "La abolición de la esclavitud y el mundo hispano". *ensayistas.org*. Consultado o 08-02-2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pragmática (dereito)
* Pragmática sanción

### Ligazóns externas

* Real Cédula de 1789 "para el comercio de Negros"
* Documentos en el Archivo General de Puerto Rico
* Real Cédula do 8 de setembro de 1777
Sistema con retroalimentación negativa
A **Realimentación negativa** ou **retroalimentación negativa** é un mecanismo de control onde o valor da saída do sistema se combina co da entrada para producir un resultado estábel. Se a saída do sistema aumenta, a realimentación fará que tenda a baixar e se baixa tenderá a facela subir, estabilizándose o resultado.

Características
---------------

As retroalimentacións negativas se establecen en cadeas pechadas, sempre que o número de relacións negativas non sexa par. Se indica mediante un signo (**-**) dentro dun círculo situado no centro da relación. Este tipo de bucle esta presente en toda clase de controis, tanto naturais como artificiais. Un exemplo deste tipo de bucle, e o termóstato da calefacción que funciona do seguinte xeito: se a temperatura ambiente e menor que a establecida, acenderá a calefacción, pero se e maior, a desconectará. Este mecanismo consegue manter estable a temperatura.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Realimentación positiva
* Teoría de sistemas

### Ligazóns externas

* Realimentación negativa en circuítos *(en inglés)*
* Web sobre cibernética *(en inglés)*
* Retroalimentación negativa *(en castelán)*
* Retroalimentación climática negativa *(en castelán)*

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q62527
* EBID: ID
* JSTOR: negative-feedback
* MAG: 93586867

 |
**Rafael Romano Gracia**, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 1 de abril de 1966, foi un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Viviu en Cuba, onde foi funcionario no Departamento de Inmigración de España na Habana, sendo delegado da Junta Consular de Emigración. Traballou como xornalista, sendo xefe de redacción de *Ideal Gallego*. Regresou a España en xaneiro de 1935. Dirixiu en Madrid a revista *Galicia Universal* e foi secretario xeral da Confederación Universal de Sociedade Galegas en Madrid (1936). En marzo de 1936 pasou a dirixir o periódico *Democracia*, portavoz de Unión Republicana na provincia de Ourense. Colaborou en *Cultura Gallega* e foi correspondente da revista en Buenos Aires. Despois da Guerra civil foi recadador de cédulas da zona de Verín.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 2-4-1966, p. 17.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 11-1-1935, p. 12.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-3-1936, p. 10.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-3-1936, p. 10.
5. ↑  *La Región*, 1-5-1941, p. 2.
**Rafael López Ventín** nado en Cesantes (Redondela) o 22 de abril de 1905, foi un futbolista galego máis coñecido como **Cabezo I**. Xogaba na demarcación de defensa. Foi irmán do tamén futbolista Honorato López Ventín.

Traxectoria
-----------

Chegou ao Celta de Vigo procedente do Eiriña CF no ano 1925, proclamándose Campión galego no primeiro ano. Tamén participou no Campionato de España pero tras eliminar ao Cultural Leonesa, Sporting de Xixón e Real Sociedad perdeu en semifinais ante o Atlético de Madrid. O encontro disputouse o 9 de maio de 1926 no campo neutral de San Mamés, ao rematar o tempo regulamentario chegouse cun empate a 2-2 pero na prorroga o porteiro céltico Lilo tivo que retirarse lesionado e o seu posto tivo que ocupalo o propio Cabezo, aos catro minutos recibiu o tanto da derrota.

Na tempada 1930/31 ficha polo Atlético de Madrid pero non tivo sorte cas lesións, polas que so puido xogar cinco encontros en Liga e dous en Copa. Ao finalizar a tempada regresa a Vigo para xogar no Celta ata 1936. No seu último ano no Celta conseguiría o ascenso a Primeira División.

Despois da Guerra Civil Española aínda xogaría no CD Redondela, con máis de corenta anos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marcos L. Bacariza (1 de setembro de 2009). "Cabezo I". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413249
* BDFutbol: 204931

 |
Un **relampo**, **lóstrego**, **alustro** ou **relustro** é un fenómono meteorolóxico consistente no resplandor intenso e súbito que se produce nas nubes por unha descarga eléctrica durante unha treboada ou nos momentos previos a ela.

Secuencia do relampo, de 0.32 segundos

Formación
---------

Lóstrego en Oradea, Romanía
O primeiro proceso na xeración destes meteoros é a separación de cargas positivas e negativas dentro dunha nube. Os cristais de xeo dentro das nubes cumulonimbus frótanse entre si debido as correntes aéreas ascendentes fortes nestas nubes, acumulando así unha carga estática forte. Os cristais positivamente cargados tenden a ascender o que fai que a capa superior da nube acumule unha carga estática positiva. Os cristais negativamente cargados e os granizos caen as capas do centro e do fondo da nube que acumula unha carga estática negativa. As nubes de tipo *cumulonimbus* que non producen suficientes cristais de xeo, en xeral, non poden producir bastante electricidade estática para causar o lóstrego.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *relampo*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Relampo*** |

* Relampo do Catatumbo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q50364441
* GEC: 0119746

 |
O **rico** é unha galleta de tona exclusiva da repostaría de Melide. A festa gastronómica da festa do melindre e da repostaría tradicional de Melide festéxase co rico como un dos produtos a degustar.

Ingredientes
------------

Cunha receita a base de fariña, azucre, manteiga, limón, anís e ovos, será despois cada reposteiro o que lle acabará dando o seu toque persoal con outros ingredientes, como a améndoa.

Orixes e tradicións
-------------------

Os ricos son os doces autóctonos de Melide. Orixinalmente feitos nos domicilios privados polo san Roque, en Melide cócese en dozarías tendo a principal diferenza na receita no engado ou non de améndoa sobre a manteiga.

Faise tamén en Portugal un doce amasado con fariña de millo, ovos e canela, empregando a máquina coa forma estrelada que se estende en voltas ou lazos, presenta a forma espiñada dos ricos, pero atópase un sabor diferente proveniente da masa de millo areosa.

Notas
-----

1. ↑  Los "ricos", un dulce en extinción?, *Paladar*, 22 de agosto de 2006 *(en castelán)*.
2. ↑  "Os "ricos" de Melide". Arquivado dende o orixinal o 28 de abril de 2018. Consultado o 27 de abril de 2018.
3. ↑  Broz Rei, Xose Manuel; Coi Vazquez, Socorro (2017). *A Repostaría de Melide*. Asociación de Repostaría Tradicional Melide Terra Doce.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Melindre
* Amendoados
* Festa do melindre e da repostaría tradicional de Melide

### Ligazóns externas

* Feira do Melindre e da Repostaría tradicional de Melide
Estudio de MDR.
A **realización** é o proceso polo cal se crea un produto audiovisual e abrangue dende a etapa de desenvolvemento do mesmo até a distribución. A realización supón asumir decisións tanto a nivel artístico como produtivo e a limitación só vén dada polos medios técnicos dispoñibles (orzamento do que se dispón e equipo co que se conta) e polos requisitos de programación. No caso de grandes producións nas que están involucradas importantes empresas produtoras pode estar limitada pola propia liña editorial e a ideoloxía de quen encarga o produto.

Independentemente do tipo de produto do que se trate, en xeral, un proceso de realización segue as seguintes etapas:

Desenvolvemento
---------------

* Elaboración da idea, do guión e o tratamento.
* Busca de investidores.
* Contratacións e sinatura de contratos.

Preprodución
------------

* Elaboración do guión técnico e do storyboard.
* Deseño da posta en escena.
* Deseño da escenografía.
* Deseño do vestiario.
* Deseño da maquillaxe.
* Deseño de peiteado.
* Establecemento dos elementos que configuran o atrezzo.
* Reunión coas cabezas de equipo.
* Busca de localizacións.
* Casting de actores.
* Ensaios con actores. Lectura de guión. Ensaios de guión. Ensaios no set.

Rodaxe
------

Na edición *on-line*, o material orixinal utilízase en tódalas etapas do proceso. Na edición *off-line*, emprégase unha copia do material orixinal (polo xeral "queimando"- imprimindo na pantalla- o código de tempo) para despois ensamblar unha copia de traballo, que funcionará como unha guía para crear a versión final (*on-line*)..

Control de realización
----------------------

O control de realización ou CR é o lugar dende o que se levan a cabo os procesos precisos para que se produza a gravación ou emisión dun contido audiovisual. Este control está composto á súa vez por unha serie de operadores que levan a cabo diversas funcións.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gabriel Pérez, *Curso básico de periodismo audiovisual*. Universidad de Navarra. 2003
* Mariano Cebrián Herreros, *Fundamentos de la teoría y técnica de la información audiovisual*. Mezquita, Madrid. 1983