recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| *Argentinosaurus huinculensis*Rango fósil: Cretáceo Superior |
| --- |
| Esqueleto reconstruído, Museo Municipal Carmen Funes, Praza Huincul, Arxentina. As vértebras orixinais vense na parte inferior esquerda |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Sauropsida |
| Orde: | Saurischia |
| Suborde: | Sauropodomorpha |
| Infraorde: | Sauropoda |
| (sen clasif.): | Titanosauria |
| Xénero: | ***Argentinosaurus***Bonaparte & Coria, 1993 |
| Especie: | ***A. huinculensis***Bonaparte & Coria, 1993 |

 |

***Argentinosaurus*** é un xénero de dinosauros saurópodos xigantes que viviu durante o período Cretáceo Superior no que hoxe é a Arxentina. Aínda que só se coñece por restos fragmentarios, o *Argentinosaurus* é un dos animais terrestres máis grandes coñecidos de todos os tempos, quizais o máis grande, mide entre 30 e 35 metros (98 a 115 pés) de longo e pesa entre 65 e 80 toneladas (72 a 88 toneladas curtas). ). Era membro de Titanosauria, o grupo dominante de saurópodos durante o Cretáceo. É moi considerado por moitos paleontólogos como o dinosauro máis grande de sempre, e quizais o animal máis longo de sempre, aínda que ambas as afirmacións aínda non teñen probas concretas.

O primeiro óso de *Argentinosaurus* foi descuberto en 1987 por un granxeiro na súa granxa preto da cidade de Praza Huincul. En 1989 realizouse unha escavación científica do xacemento dirixida polo paleontólogo arxentino José Bonaparte, que obtivo varias vértebras posteriores e partes dun sacro: vértebras fusionadas entre as vértebras posteriores e da cola. Os exemplares adicionais inclúen un fémur completo (óso da coxa) e o eixe doutro. *Argentinosaurus* foi nomeado por Bonaparte e o paleontólogo arxentino Rodolfo Coria en 1993; o xénero contén unha única especie, *A. huinculensis*. O nome xenérico *Argentinosaurus* significa "lagarto arxentino", e o nome específico *huinculensis* fai referencia ao seu lugar de descubrimento, a Praza Huincul.
**Marcel Gotlib**, ou simplemente **Gotlib**, seudónimo do historietista francés **Marcel Gotlieb**, nado en París en 1934.

Gotlib é fillo de emigrantes xudeus húngaros. Pasou parte da súa infancia nun orfanato e comezou a debuxar na adolescencia. Estudou debuxo publicitario na escola de Artes e Oficios da capital francesa, e en 1959 publicou os seus primeiros traballos como ilustrador. Traballou nas revistas *Record* e *Pilote*, e foi cofundador de *L'Écho des Savanes* (con Nikita Mandryka e Claire Bretécher) e da importante *Fluide Glacial*. En 1991 recibiu o gran premio do Festival de Banda Deseñada de Angoulême. É un dos historietistas europeos de maior renome. O seu personaxe máis coñecido é Gai-Luron, e tamén son célebres as súas historietas curtas, agrupadas na serie *Rubrique-à-Brac*.

Gotlib fai un cómic provocador, de carácter humorístico, cun debuxo detallista que descompón e amplifica os movementos dos protagonistas (o que deu en chamarse "debuxo excesivo").

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Marcel Gotlib (en francés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q702741
* WorldCat
* VIAF: 54148375
* BIBSYS: 90708303
* BNF: 11905476d
* DeutscheBio: 11918978X
* Discogs: 1003203
* Europeana: ID
* FAST: 11753
* GND: 11918978X
* IMDb: nm0331809
* ISNI: 0000 0001 2133 3806
* LCCN: n50034730
* NKC: xx0178226
* NLG: 87481
* NTA: 068902107
* RKD: 344392
* SNAC: w6np2r65
* SUDOC: 026897938
* TMDb: 550034

 |
**Manuel Sueiro Iglesias**, nado en Limeres (Concello de Cerdedo) en 1890 e finado en Ourense o 31 de xaneiro 1962, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Sendo mozo marchou a Ourense para traballar de carpinteiro. Simultaneou o traballo cos estudos e en 1915 conseguiu o título de mestre. Marchou a Verín, onde fundou unha academia en 1919. Colaborou en *Nuevo Támega*. Trasladouse a Ourense e fundou a Academia General inspirada na Institución Libre de Enseñanza, que sería coñecida como Academia Sueiro. Na República afiliouse ao Partido Republicano Radical Socialista. Foi membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO) e colaborou na súa revista *Escuela del Trabajo*. Foi candidato do PRRS nas eleccións xerais de 1933 con Alfonso Pazos Cid e Eligio Núñez Muñoz, pero non resultaron elixidos. Foi nomeado vogal da Comisión provincial de Beneficencia en abril de 1936.

Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Limeres. Foi protexido polo cabo da Garda Civil de Cerdedo Avelino Sánchez, que lle aconsellou se agachara na súa casa xunto co seu fillo José. O 12 de agosto de 1936 chegaron ao cuarteliño de Cerdedo catro falanxistas de Ourense para levalo á cadea provincial, ao non achegar ningún documento non conseguiron que a Garda Civil os acompañara, evitando así o seu asasinato. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1937. Logo de dous anos protexido polos veciños e baixo supervisión do cabo Sánchez, chegou a Cerdedo a orde de detención e decidiu entregarse. Foi encarcerado o 28 de abril de 1938. Pasou uns meses na cadea de Ourense. Foi sometido a expediente de depuración que o inhabilitou para a docencia. Tamén lle incautaron a súa academia e a súa conta bancaria. Enfermo, estivo apartado da actividade docente. Morreu en Ourense en 1962.

Vida persoal
------------

Casou con Carmen Martínez Padrón e foi pai de Francisco, José, Gerardo e Paz Sueiro Martínez.

Notas
-----

1. ↑  "Nuevo Támega, julio 1922.". Arquivado dende o orixinal o 30 de xullo de 2022. Consultado o 30 de xullo de 2022.
2. ↑  *La Zarpa*, 9-11-1933, p. 1.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-4-1936, p. 14.
4. ↑  *La Región*, 24.1-1937, p. 1.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-2-1962, p. 15.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Papeles del abuelo visionario, por Gonzalo Iglesias Sueiro

* Manuel Sueiro Iglesias na páxina web *Nomes e Voces*.
* Cerdedo (1936-1953)
En Filosofía, a noción de **Homo faber** fai referencia ao ser humano en tanto que ser susceptíbel de fabricar útiles.

Esta noción é especialmente abordada por Henri Bergson, filósofo evolutionista francés : « En definitiva, a intelixencia, observada no que parece ser o paso orixinal, é a facultade de fabricar obxectos artificiais, en particular útiles para facer útiles, e variar indefinidamente a fabricación » .

Benjamin Franklin tamén enunciou que « O home é un animal fabricante de útiles » (a toolmaking animal).

Isto que permite distinguir o Home, o denominado *Homo sapiens* en Bioloxía, do resto do reino animal non é, sen dúbida, de orde biolóxica. Rir, consciencia, linguaxe, cultura ?... Finalmente, evócase en xeral un elemento que apunta ao seu intecto: o *Homo sapiens* manifesta a súa sabedoría, a súa intelixencia, na medida en que é quen de modificar o mundo que o rodea. Por ela, manexa o útil e transforma o seu contorno, modelándoo co seu pensamento e a súa man.

Notas
-----

1. ↑  Henri Bergson, *L’Évolution créatrice* (1907), Éd. PUF, coll. "Quadrige", 1996, chap. II, pp.138-140.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Homo sapiens
Coordenadas: 45°26′09″N 11°01′11″L﻿ / ﻿45.4358, 11.0197

A **estación de Verona Porta Vescovo** é unha estación de ferrocarril da cidade italiana de Verona que presta servizo aos trens rexionais de Trenitalia.

Historia
--------

A Porta Vescovo foi a primeira estación de ferrocarril da cidade, inaugurouse en 1847, durante a época austríaca, e foi unha estación moi frecuentada, Verona era entón unha das principais fortalezas militares de Europa e en tren viñan gran cantidade de tropas e convois militares, a propia localización da estación estaba condicionada ás esixencias defensivas, xa que se edificou próxima a unha ampla zona de uso militar, o *Campo de Marzo*, destinada a almacéns e a transportes militares. En 1852 inaugurouse unha nova estación, a da Porta Nuova máis próxima á cidade e despois da primeira guerra mundial a da Porta Vescovo acabou converténdose en secundaria.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estación de Verona Porta Vescovo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3971275
* Structurae: 20039859

 |
**Cándido Sánchez Rodríguez**, nado en Santiago de Compostela en 1905 e finado na Coruña o 9 de marzo de 1938, foi un ferreiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Metalúrxico en Compostela. Na República era presidente do sindicato metalúrxico afiliado á CNT e membro do Ateneo Libertario. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido por repartir follas clandestinas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte en representación da CNT do Comité da Fronte Popular que controlou a cidade nos primeiros días. Fuxiu ao monte Pedroso en compañía de Antonio Ramos Varela, Cesáreo Briones Varela e Luís García Pazos e permaneceu agochado nunha casa da rúa do Espírito Santo até que foi descuberto en xullo de 1937. Foi detido e entregado ás autoridades franquistas. Xulgado na Coruña por rebelión militar en xaneiro de 1938, foi condenado a pena de morte. Foi executado na Coruña o 9 de marzo de 1938 xunto con José Brandariz Ramos, Jaime Baella Pérez, Ángel Fernández Fernández, Ricardo Martín González, Marcelino Calviño Pato, Jesús López Casado e Felisardo Brandariz Souto.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-7-1937, p. 25.
2. ↑  *El Compostelano*, 17-1-1938, p. 2.
3. ↑  *El Compostelano*, 10-3-1938, p. 2.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 11-3-1938, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. p. 219. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Cándido Sánchez Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
Harvey Weinstein foi acusado de conduta sexual inapropiada cara a actrices e executivas.
O **efecto Weinstein** fai referencia a unha tendencia mundial onde as denuncias de acoso sexual e agresión sexual contra celebridades publicítanse e desencadean respostas de empresas e institucións. Leva o nome do produtor estadounidense Harvey Weinstein, cuxas acusacións de abuso sexual precipitaron un «recoñecemento nacional» inmediato contra o abuso sexual en 2017.

Composto por outros casos de acoso sexual a comezos do ano, os informes sobre Weinstein e a subseguinte campaña de cancelo #MeToo («eu tamén»), que alentou ás persoas a compartir as súas experiencias reprimidas de conduta sexual inapropiada, crearon unha serie de acusacións en múltiples industrias que provocaron a rápida expulsión de moitos homes en posicións de poder tanto nos Estados Unidos como, a medida que se estendeu, en todo o mundo. Na industria do entretemento, as acusacións levaron á saída de actores e directores por igual. Máis prominentemente, o actor Kevin Spacey, o comediante Louis C. K. e o cineasta Brett Ratner tiveron proxectos cancelados despois de polo menos seis acusacións cada un. Máis de 200 mulleres acusaron ó cineasta James Toback de acoso sexual. No xornalismo, as acusacións levaron á saída de editores, publicistas, executivos e presentadores. Noutras industrias, o chef John Besh e outros executivos de finanzas e relacións públicas foron despedidos.

Notas
-----

1. ↑  "The Harvey Weinstein effect".
2. ↑  "The ‘Weinstein effect’ hits a wall - The Boston Globe".
3. ↑  "Powerful men confronted as 'Weinstein Effect' goes global". CBS News.
4. ↑  "100 Powerful Men Accused of Sexual Misconduct in 2017". Arquivado dende o orixinal o 28 de decembro de 2017. Consultado o 06 de xullo de 2018.
**José Brandariz Ramos**, nado en Carral cara a 1888 e finado na Coruña en 9 de marzo de 1938, foi un canteiro e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Instalado na Coruña como canteiro. Delegado do Sindicato de Canteiros da Federación Local Obrera da CNT e socio do Centro de Estudios Sociales Germinal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado e formou parte dunha rede clandestina de militantes confederais. Detido no verán de 1937, foi xulgado por rebelión militar o 30 de outubro xunto con Jaime Baella Pérez, Ángel Fernández Fernández, Ricardo Martín González, Marcelino Calviño Pato, Jesús López Casado, Felisardo Brandariz Souto, Manuel Lantes Fernández, Juan Aguiar Brandariz, Juan Couso Martín e Roberto Seoane Ferreiro, e condenado a pena de morte. Foi fusilado o 9 de marzo de 1938 xunto con Cándido Sánchez Rodríguez, Jaime Baella Pérez, Ángel Fernández Fernández, Ricardo Martín González, Marcelino Calviño Pato, Jesús López Casado e Felisardo Brandariz Souto.

Vida persoal
------------

Foi pai de Felisardo Brandariz Souto.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 31-10-1937, p. 3.
2. ↑  *El Compostelano*, 10-3-1938, p. 2.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 11-3-1938, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. pp. 36, 39–40, 249, 268. ISBN 84-87783-79-1.

* Grandío Seoane, Emilio (2001). *Vixiancia e represión na Galicia da guerra civil: o "Informe Brandariz", (A Coruña, 1937)*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-017-X.

* Fernández Prieto, Lourenzo; et al. (2011). *A represión franquista na comarca da Coruña*. Santiago de Compostela: Edicións Laiovento. pp. 53–54. ISBN 978-84-8487-288-7.

### Ligazóns externas

* José Brandariz Ramos na páxina web *Nomes e Voces*.
*The Harp of Erin*, pintado por Thomas Buchanan Read.
**Ériu** (/ˈeːrʲu/), tamén coñecida como **Éire** ou **Erin**, na mitoloxía irlandesa, filla de Ernmas dos Tuatha Dé Danann, era a matrona epónima deusa de Irlanda. O seu marido era Mac Gréine (fillo do sol). Co príncipe Elatha dos Fomorianos foi a nai de Bres. O nome inglés para Irlanda vén do nome Ériu e «land» que procede dunha lingua xermánica, o antigo noruegués ou o anglosaxón.

Papel e representación mítica
-----------------------------

Xunto ás súas irmás, Banba e Fodla, era parte dun triunvirato de deusas. Cando os milesianos chegaron de Galiza cada unha das tres irmás pediu que o seu nome fose dado ao país. Foilles concedido, aínda que Ériu (Éire) converteuse no máis usado (Banba e Fodla aínda se utilizan ás veces como nomes poéticos para Irlanda, así como Albión o é para Gran Bretaña).

Ériu, Banba e Fodhla considéranse deusas da soberanía. Segundo Seathrún Céitinn, as tres deusas irlandesas foron as mesmas Badb, Macha e Móirríoghan (Mórrigan). Do mesmo xeito que Ériu, dise que Badhbh é filla de Ernmas, e pode que ambas as deusas sexan, por tanto, equivalentes.

Etimoloxía
----------

O léxico reconstruído proto-celta da Universidade de Gales considera a palabra *Φīwerjon* (nominativo singular *Φīwerjō*) a raíz etimolóxica do nome Ériu. Esta forma celta implica o termo proto-indoeuropeo *piHwerjon*, relacionado con *piHwer*, «gordo». Esta palabra *piHwer* vén do sánscrito *pīvan, pīvari* (feminino) ou *pīvara* que significan «gordo», «cheo», «abundante». Isto viría significar «terra de abundancia», «terra de fartura».

Alegoría de Irlanda
-------------------

Erin considérase unha das personificacións nacionais de Irlanda. Debido a que Hibernia foi moi empregada polos xornais unionistas, as publicacións nacionalistas de Irlanda preferiron usar a imaxe de Erin e de Kathleen Nin Houlihan.

* Erin aparece desolada ao descubrir que perdeu máis de tres millóns de fillos (irlandeses) en corenta anos.Erin aparece desolada ao descubrir que perdeu máis de tres millóns de fillos (irlandeses) en corenta anos.
* Charles Stewart Parnell protexendo a Erin.Charles Stewart Parnell protexendo a Erin.
* Lord Salisbury mostra a súa presa —Erin— un busto da raíña Vitoria.Lord Salisbury mostra a súa presa —Erin— un busto da raíña Vitoria.
* Erin ofrece a Charles Stewart Parnell un tributo do pobo.Erin ofrece a Charles Stewart Parnell un tributo do pobo.
* Erin fai un pudding mentres Pat trae ingredientes de «axuda internacional».Erin fai un *pudding* mentres Pat trae ingredientes de «axuda internacional».
* Erin invita os ingleses a visitar Irlanda.Erin invita os ingleses a visitar Irlanda.

Notas
-----

1. ↑  *Lebor Gabála Érenn*. Online translation at www.ancienttexts.org
2. ↑  Astro-Theology and Sidereal Mythology
3. ↑  Proto-celta (en inglés) English Lexicon.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ériu*** |

### Outros artigos

* Éire
* Illa de Irlanda
* Tuatha Dé Danann
* Breogán
* Míl Espáine
* Milesianos
* Mitoloxía celta
* Mitoloxía irlandesa

* Portal:Historia
* Portal:Irlanda
* Portal:Celtas
Unha **prensa hidráulica** é un mecanismo conformado por vasos comunicantes impulsados por pistóns de diferente área que, mediante pequenas forzas, permite obter outras maiores. Os pistóns denomínanse pistóns de auga, xa que son hidráulicos. Estes fan funcionar conxuntamente ás prensas hidráulicas por medio de motores 2.1.

Antiga prensa hidráulica.
No século XVII, en Francia, o matemático e filósofo Blaise Pascal comezou unha investigación referente ao principio mediante o cal a presión aplicada a un líquido contido nun recipiente se transmite coa mesma intensidade en todas as direccións. Grazas a este principio pódense obter forzas moi grandes utilizando outras relativamente pequenas. Un dos aparellos máis comúns para alcanzar o anteriormente mencionado é a *prensa hidráulica*, a cal está baseada no principio de Pascal.

O rendemento da prensa hidráulica garda similitudes co a panca, pois obtéñense presións maiores que as exercidas, pero aminórase a velocidade e a lonxitude de desprazamento, en similar proporción.

### Cálculo da relación de forzas

Cando se aplica unha forza {\displaystyle F\_{1}\,} sobre o émbolo de menor área {\displaystyle A\_{1}\,} xérase unha presión {\displaystyle p\_{1}\,}:

Esquema de forzas e áreas dunha prensa hidráulica.
{\displaystyle p\_{1}={\frac {F\_{1}}{A\_{1}}}\,}
Do mesmo modo no segundo émbolo:

{\displaystyle p\_{2}={\frac {F\_{2}}{A\_{2}}}\,}
Obsérvase que o líquido está comunicado, logo polo principio de Pascal, a presión nos dous pistóns é a mesma, por tanto cúmprese que:

{\displaystyle p\_{1}=p\_{2}\,}
Isto é:

{\displaystyle {\frac {F\_{1}}{A\_{1}}}={\frac {F\_{2}}{A\_{2}}}\,} e a relación de forzas: {\displaystyle {\frac {F\_{1}}{F\_{2}}}={\frac {A\_{1}}{A\_{2}}}\,}
Logo a forza resultante da prensa hidráulica é:

{\displaystyle F\_{2}=F\_{1}{\frac {A\_{2}}{A\_{1}}}}
Onde:

{\displaystyle F\_{1}\,} = forza do émbolo menor en N, D, KgF gF  

{\displaystyle F\_{2}\,} = forza do émbolo maior en N, D, KgF gF  

{\displaystyle A\_{1}\,} = área do émbolo menor en m2, cm2, in2  

{\displaystyle A\_{2}\,} = área del émbolo maior en m2, cm2, in2

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q841217
* BNCF: 63525
* BRE: 3176333
* EBID: ID
* GND: 4160862-8
* LCCN: sh85063331
* MAG: 2780052225
* NKC: ph120961
* PSH: 5279

 |
A **Quinta de Bolívar** é unha casa museo de estilo colonial que se atopa na localidade de Bogotá, a cal ademais do seu interese arquitectónico é relevante dende o punto de vista histórico por servir como residencia de Simón Bolívar na cidade de Bogotá, capital do Novo Reino de Granada, e trala independencia, da Gran Colombia.

As orixes da Quinta de Bolívar remóntanse a 1680, cando o bacharel Pedro Solís de Valenzuela fixo doazón dunha porción de terra á capellanía da Ermida de Montserrate. Desta propiedade, a Ermida dispuxo até o 29 de xaneiro de 1800, cando o presbítero domiciliario e capelán da mesma, cóengo José Torres Patiño, a vendeu ó adiñeirado comerciante José Antonio Portocarrero, contador principal da Renda de Tabaco en Santafé, quen iniciou a construción da quinta como casa de recreo, podendo gozar da súa obra até 1810, cando faleceu. Os seus herdeiros non puideron efectuar o mantemento adecuado da quinta, debido a que se atopaban en exilio por ser partidarios da Coroa. Contra o ano 1819, a quinta atopábase nun estado de abandono extremo.

Despois da independencia, a propiedade foi comprada polo novo goberno independente como agasallo para Simón Bolívar. O Libertador ocupouna por primeira vez en 1821 e logo en 1826. Durante este período foi ocupada por un parente de Bolívar, quen a deixou descoidar novamente. Logo, en 1827, regresou o Libertador xunto con Manuelita Sáenz, quen converteu a quinta en lugar máis amable para a vida e centro de reunións políticas dos seguidores de Bolívar.

En 1830, a casa, coñecida nese entón como a **Quinta de Portocarrero**, foi traspasada a mans de José Ignaciano París, e durante o resto do século XIX tivo diferentes usos: foi sitio de reunións de grupos políticos conservadores, colexio de señoritas, casa de saúde, fábrica de bebidas e fábrica. En 1922, o Estado volveuna a comprar para a súa restauración e posta en funcionamento dun museo bolivariano.

O 17 de xaneiro de 1974, o Movemento 19 de Abril roubou a espada do Libertador, coa consigna "Bolívar, a túa espada volve á loita".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7272369
* WorldCat
* VIAF: 173297569

 |
**Auckland Rugby Football Union** é o organismo que regula as competicións de rugby na rexión de Auckland, en Nova Zelandia. O seu equipo representativo é un dos 14 equipos rexionais que compoñen o campionato nacional de liga (chamado *ITM Cup* por razóns económicas), unha das competicións de rugby máis importantes do mundo.

Palmarés
--------

O Auckland RFU é o equipo máis laureado da liga neozelandesa de rugby.

### Competicións nacionais

* **ITM Cup (16)** = 1982, 1984, 1985, 1987, 1988, 1989, 1990, 1993, 1994, 1995, 1996, 1999, 2002, 2003, 2005, 2007
* Ranfurly Shield = 16 conquistas e 148 defensas

### Competicións internacionais

* *Ver Super Rugby e Auckland Blues*.

Estadio
-------

Vista do Eden Park de Auckland.
Eden Park é o estadio no que xoga os seus encontros como local o Auckland RFU. É un recinto cunha capacidade superior a 50.000 persoas.

Neste estadio tamén disputa os seus encontros o conxunto de Auckland Blues do Super Rugby, e nalgunhas ocasións nel tamén se disputan encontros de crícket.

A primeira vez que Auckland RFU xogou un encontro no Eden Park foi en 1925.

Rexións do rugby en Nova Zelandia.
O estadio foi ampliado por última vez en 2009 con motivo da disputa da Copa do Mundo de Rugby 2011 en Nova Zelandia.

Xogadores históricos
--------------------

Ó longo da historia do rugby neozelandés, Auckland RFU é o equipo que máis xogadores internacionais achegou á Selección de rugby de Nova Zelandia. Algúns dos xogadores máis importantes foron Wilson Whineray, Carlos Spencer, Zinzan Brooke, Michael Jones, Sean Fitzpatrick, Grant Fox, John Kirwan, Doug Howlett, Keven Mealamu ou Ali Williams.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* ITM Cup
* Ranfurly Shield
* Auckland Blues

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q758655
* WorldCat
* VIAF: 158663955
* LCCN: no2008100716

 |
**Miquel Baptista Gran Peris**, tamén coñecido como **Beato Bonaventura Gran** ou frei **Bonaventura de Barcelona**, nado en Riudoms o 24 de novembro de 1620 e finado en Roma o 11 de setembro de 1684, foi un frade franciscano catalán, fundador da *Riformella* (1662), proclamado beato pola Igrexa católica.

Traxectoria
-----------

Naceu en 1620 nunha modesta casa da rúa Butxaca de Riudoms que hoxe leva o seu nome. Casou aos 18 anos por expreso desexo do seu pai pero quedou viúvo aos poucos meses. Tras a morte da súa esposa, ingresou no convento de franciscanos de Escornalbou e procesou como relixioso o 14 de xullo de 1641, cambiando o seu nome polo de Bonaventura. Os anos seguintes foi destinado en Móra d'Ebre, Figueres, la Bisbal d'Empordà e Terrasa.

En 1658 foi enviado a Roma onde fundou o Santo Retiro, catro conventos entre os que se atopa o de Sant Bonaventura no monte Palatino. Foi conselleiro de catro Papas: Alexandre VII, Clemente IX, Clemente X e Inocencio XI. En 1662 fundou en Roma a *Riformella*, un movemento de reforma dentro da Orde dos Irmáns Menores Reformados da Estrita Observancia, para que os frades e sacerdotes franciscanos que se dedicaban ao apostolado popular puidesen recollerse en casas de recollemento e retiro espiritual, vivindo así o espírito fundacional da orde franciscana.

En 1679, a petición dos xurados riudomenses, enviou desde Roma as reliquias de San Bonifacio, San Julián e San Vicente. Desde entón, o segundo domingo de maio celébrase en Riudoms a festa das Santas Reliquias.

Morreu en Roma en 1684.

* Casa do nascimiento do Beato cunha capela adxacente coa súa imaxeCasa do nascimiento do Beato cunha capela adxacente coa súa imaxe
* Altar do Sagrario, onde se gardan os restos do BeatAltar do Sagrario, onde se gardan os restos do Beat
* Imaxe do Beato dentro da urnaImaxe do Beato dentro da urna

Veneración
----------

En 1775 foi declarado venerable e en 1906 foi beatificado polo Papa Pío X, despois de que se desen por probadas dúas curacións consideradas milagrosas. Unha delas produciuse en 1790 cando unha muller, que estaba en estado moi grave tras unha caída de cabalo, curouse ao ser tocada pola reliquia do beato. A outra curación ocorreu en 1818 cando outra muller, que quedara inconsciente durante tres días despois dun parto, recuperouse ao ser tocada por unhas reliquias do venerable.

En Riudoms consérvanse os seus restos mortais desde 1972, cando foron trasladados desde Roma. Actualmente atópanse na capela do Santísimo da igrexa de San Jaime. En Riudoms existe unha gran devoción polo beato e celébrase unha festa en honra súa cada 24 de novembro, na que se sacan os seus restos en procesión polo pobo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bonaventura Gran Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Breve biografía *(en italiano)*
* Páxina no convento de San Buenaventura en Palatino *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2060572
* WorldCat
* VIAF: 88819107
* BNE: XX4681353
* GEC: 0011091
* GND: 116419125X
* ISNI: 0000 0001 1683 2125

 |
Detección de obxectos para cidades intelixentes
A **detección de obxectos** é unha tecnoloxía informática relacionada coa visión artificial, intelixencia artificial e procesamento de imaxes que tenta detectar casos de obxectos semánticos dunha determinada clase (como humanos, edificios ou coches) en vídeos e imaxes dixitais. As áreas de detección de obxectos mellor desenvolvidas inclúen a detección de rostros e a detección de persoas. A detección de obxectos ten aplicacións en moitas áreas da visión por máquina, incluíndo a recuperación de imaxes e a videovixilancia.

Beneficios da detección de obxectos
-----------------------------------

Esta tecnoloxía ten o poder de clasificar só un ou varios obxectos dunha imaxe dixital á vez.

As capacidades de detección de obxectos son un elemento clave na construción de robots capaces de desenvolver tarefas útiles en ambientes humanos xenéricos e non preparados. Utilízanse amplamente en tarefas de visión por ordenador como anotacións de imaxes, recoñecemento de actividade, detección de rostros, recoñecemento de rostros, co-segmentación de obxectos de vídeo e moito máis. Tamén se usa para rastrexar obxectos, por exemplo rastrexar unha pelota durante un partido de fútbol, rastrexar o movemento dun bate de crícket ou rastrexar unha persoa nun vídeo.

Notas
-----

1. ↑  Beard, Marty. "It's Time to Focus on Computer Vision". *learn.alwaysai.co* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 22 de xaneiro de 2021. Consultado o 2021-01-26.
2. ↑  Ganesh, Prakhar (2019-10-07). "Object Detection : Simplified". *Medium* (en inglés). Consultado o 2021-01-26.
3. ↑  "Object Recognition - an overview | ScienceDirect Topics". *www.sciencedirect.com*. Consultado o 2021-01-26.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Robótica

### Ligazóns externas

* Computer vision Arquivado 27 de xaneiro de 2021 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3045304
* MAG: 71681937

 |
**Carl Michael Bellman**, nado en Södermalm (Estocolmo) o 4 de febreiro de 1740 e finado o 11 de febreiro de 1795, foi un poeta sueco. Bellman é unha figura central da canción tradicional sueca e a súa influencia é moi importante na música sueca e na literatura escandinava en xeral.

Traxectoria
-----------

Casa natal de Bellman en Södermalm (extractada do Nordisk familjebok).
Carl Michael Bellman foi fillo do avogado Johan Arendt Bellman (fillo), secretario do palacio real, e de Catharina Hermonia, filla do pastor luterano Michael Hermonius. Bellman comezou a escribir en 1757, as súas primeiras poesías tiñan carácter relixioso. A partir de 1760 comezou a ser coñecido polas súas cancións de pousada (*dryckesvisor*) e parodias bíblicas.

En 1770 comezou a traballar no que ía ser *Fredmans epistlar*, con problemas económicos constantes, a súa situación mellorou despois do golpe de Gustavo III, quen se converteu no seu protector e posibilitou que mellorase a súa situación económica.

Obras
-----

As súas obras principais son *Fredmans sånger* (1791) e *Fredmans epistlar* (1790), entre as dúas inclúe unhas 150 cancións, a maioría versan sobre o mundo das tabernas e pousadas. Un mestre do ritmo e da rima, cun marabilloso sentido na combinación da letra e da música, que unhas veces collía de pezas musicais contemporáneas e outras eran de creación propia, anovando e arriquecendo a canción tradicional parodiando e renovando os estilos literarios contemporáneos. As letras, celebrando a embriaguez e o pracer sexual conxúgase co amor, a morte e as cualidades do presente, reflicten a vida dos baixos fondos de Estocolmo do século XVIII. Bellman contou co apoio do rei Gustavo III de Suecia, e a súa composición Gustafs skål, converteuse nun himno real informal.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Carl Michael Bellman*** |

### Ligazóns externas

* Bellman.net
* Projekt Runeberg: Carl Michael Bellman
* Carl Michael Bellman page na Bibliioteca Pública de Kuusankoski
* Carl Michael Bellman page en Poemist.com

* Portal:Suecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312498
* WorldCat
* VIAF: 22155503
* BAV: ADV10295847
* BIBSYS: 90197870
* BNE: XX1203431
* BNF: 12024765b
* BRE: 1874130
* CANTIC: a11415794
* CERL: cnp00543763
* CiNii: DA02880426
* DeutscheBio: 118508709
* Discogs: 457539
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 37657
* GEC: 0008850
* GND: 118508709
* Gutenberg: 44224
* IMDb: nm0069106
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0001 0877 7963
* KulturNav: ID
* LCCN: n79065938
* LibriVox: 9547
* LOC-Jukebox: 1830
* MusicBrainz: ID
* NKC: jn20000720020
* NLA: 36552437
* NTA: 068762151
* OL: OL1135794A
* openMLOL: 49427
* RKD: 6276
* SELIBR: 177214
* SNAC: w6gx4cgt
* SUDOC: 027561216
* TMDb: 1402725
* WikiTree: Bellman-106

 |
Coordenadas: 42°29′06″N 1°39′00″O﻿ / ﻿42.484985, -1.649973

A **estación de Olite-Erriberri** é unha estación de tren de Adif situada no municipio español de Olite, en Navarra. Dispón unicamente de servizos de Media Distancia operados por Renfe.

Situación ferroviaria
---------------------

A estación atópase no punto quilométrico 133,4 da liña de ferrocarril que une Castejón con Altsasu, as dúas localidades en Navarra, a 385 metros de altitude.

Historia
--------

A estación foi aberta ao tráfico o 15 de setembro de 1860 coa apertura do tramo Caparroso-Pamplona da liña férrea que pretendía unir Zaragoza con Navarra por parte da Compañía do Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona. Esta última non tardaría en unirse coa compañía do ferrocarril de Zaragoza a Barcelona dando lugar á compañía dos Ferrocarrís de Zaragoza a Pamplona e Barcelona. O 1 de abril de 1878 a súa mala situación económica forzouna a aceptar unha fusión con Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a integración de Norte na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

A estación
----------

Sitúase ao leste do núcleo urbano. O edificio para viaxeiros nunha ampla estrutura realizada con ladrillo de base rectangular, dúas alturas e tellado en pico de varias vertentes. Os seus vans, sete portas e sete xanelas en ambas as fachadas están decorados con arcos de medio punto. Ten dúas plataformas, unha lateral e outra central á que acceden dúas vías. No exterior existe un aparcadoiro habilitado.

Servizos ferroviarios
---------------------

### Media Distancia

| Liña MD | Trens | Orixe/Destino |  | Destino/Orixe |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|
| **26** | **Rexional** | **Zaragoza-Delicias** |  | **Pamplona-Iruña** |
|
| **26** | **Rexional** | **Castejón de Ebro** |  | **Vitoria-Gasteiz** |
|

Notas
-----

1. ↑  "Rede ferroviaria española" (PDF). Ministerio de Fomento. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 23 de setembro de 2010. Consultado o 10 de maio de 2013.
2. ↑  Memoria de FZP páxina 3, froito da Xunta Xeral de Accionistas celebrada o 8 de xuño de 1861.
3. 1 2  Zaragoza á Pamplona y Alsasua *spanishrailway*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información na páxina de Adif
Densidade de afroamericanos nos Estados Unidos no ano 2020.
O termo **afroamericano** designa os descendentes dos negros africanos levados á forza polos europeos a América para dedicalos ao traballo escravo. Moitos afroamericanos son tamén descendentes de europeos ou amerindios.

Estados Unidos
--------------

O termo orixinouse nos Estados Unidos para designar o grupo étnico descendente de individuos da África Negra levados de forma forzada para traballar como escravos nas plantacións dos estados do sur ou empregados no servizo doméstico a partir do século XVII e en especial no XVIII. O termo estenderíase pouco a pouco por todo o continente, e hoxe emprégase tamén para designar a calquera individuo americano descendente de africanos, con independencia da súa nacionalidade. Para designar os afroamericanos dos Estados Unidos emprégase tamén o termo "afroestadounidense".
A principios do século XX, os movementos do nacionalismo negro estadounidenses chegaron a estender o concepto até que chegou a designar a calquera individuo non descendente de europeos brancos. Así Wallace Fard Muhammad, fundador de Nación do Islam, e figura importante no desenvolvemento do nacionalismo negro era descendente de polinesios.

Nos anos 60, coa superación dos postulados do nacionalismo racial, os movementos de esquerdas vinculados coa negritude desenvolveron o discurso de que a pertenza ao grupo era unha cuestión voluntaria e dependente da situación social, e non podía estar baseada en conceptos raciais. Así, grupos como os Panteras Negras tiveron militantes de orixe asiática, como Richard Aoki e mesmo branca, como James Cronwell. Esta perspectiva é asumida até hoxe pola corrente principal dos nacionalistas afroamericanos de todo o continente.

Segundo o censo de 2003 hai 37 100 000 afroamericanos, o que representa o 12,9% da poboación norteamericana. Aproximadamente un 55% vive nos estados do sur, aínda que é Nova York onde se atopa a maior concentración, con 2 000 000 de afroamericanos.

Resto de América
----------------

Ademais dos Estados Unidos, diversos países americanos teñen unha porcentaxe importante de individuos de orixe afroamericana. Pódense destacar os casos de Haití, o Brasil, a República Dominicana, Colombia etc. Hoxe en día constitúen un 10% da poboación do continente, sendo unha das minorías máis importantes e tamén das máis discriminadas.

Notas
-----

1. ↑  "Dicionario". *Real Academia Galega*. Consultado o 2022-08-14.

Véxase tamén
------------

* Clasificación dos seres humanos
* Raza negra
* Racialización
* Racismo
* Racismo ambiental

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49085
* AAT: 300018125
* BNE: XX4576466
* BNF: 119768348
* BRE: 1841915
* EBID: ID
* FAST: 799558
* GND: 7506235-5
* JSTOR: african-americans
* LCCN: sh85001932
* MAG: 2909777860
* NCL: 015858846
* NKC: ph117317

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D001741
* MeSH: M01.686.508.100.100

 |
O **aeroporto de Nuuk** (IATA: **GOH**, OACI: **BGGH**) é un aeroporto que serve a Nuuk, a capital de Groenlandia. Serve como base técnica e cidade focal para Air Greenland, a aeroliña nacional do país, unindo a capital con varias cidades do oeste e suroeste de Groenlandia, incluído o centro de conexións da aeroliña no aeroporto de Kangerlussuaq. Con voos cara a Islandia, o aeroporto de Nuuk é tamén un dos seis aeroportos internacionais do país, pero Reiquiavik é o seu único destino internacional.

A comezos dos anos 60 hidroavións da creada recentemente Air Greenland aterraron no porto de Nuuk. En 1965 a aeroliña investiu nunha frota máis robusta baseada no grande helicóptero Sikorsky S-61, que serviu a cidade durante as seguintes catro décadas, incluso despois da construción dun aeroporto con capacidade para operar os avións STOL de Havilland Canada Dash 7 que dominan o aeroporto dende os anos 70.

O aeroporto construíuse para servir a cidade máis grande de Groenlandia, aínda que debido a problemas de espazo nunha localización montañosa e a problemas meteorolóxicos non é capaz de proporcionar servizo a grandes avións de pasaxeiros ou de longo alcance. Unha grande ampliación non é unha opción aceptable debido á proximidade coa área urbanizada dos distritos periféricos de Nuuk, aínda que o tema continúa a ser obxecto dun debate interno no país.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| Air Greenland | Aasiaat, Ilulissat, Kangerlussuaq, Kulusuk, Maniitsoq, Narsarsuaq, Nerlerit Inaat, Paamiut, Qaanaaq, Sisimiut **Estacional:** Reiquiavik-Keflavík |
| Air Iceland Connect | Reiquiavik |
| Air Nunavut | **Chárter:** Aeroporto de Iqaluit |

Notas
-----

1. ↑  Air Nunavut (ed.). "Where we fly". Consultado o 7 de febreiro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do aeroporto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1139968
* GeoNames: 6295697
* Google Maps: 12537674905766048967
* IATA: GOH
* ICAO: BGGH

 |
**Antonio Carballeira Muñiz**, nado en Meirás (Sada) en 1910 e finado en Veigue o 12 de agosto de 1936, foi un sindicalista sadense.

Traxectoria
-----------

Labrego e albanel da parroquia sadense de Meirás, desenvolveu as súas actuacións no ámbito do sindicalismo agrario e do comunismo. Directivo e fundador da Asociación Agraria de Meirás (1931-1932), do Sindicato de Profesiones Varias de Meirás (1932-1936) e do Ateneo de Cultura Política y Social de Sada (1935-1936). Foi, asemade, directivo do Radio Comunista de Sada e, como tal, integrante da Comisión encargada de realizar a campaña a prol do Estatuto de autonomía.

Cando se prosuciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse nos montes de Meirás, na compaña de Juan Antonio Suárez Picallo, Manuel Prego Chas, José Mosquera Rey e Gumersindo Montero. A comezos de agosto trasladáronse os tres primeiros á Coruña, onde foron delatados e capturados polos falanxistas. Logo de sufriren torturas, foron asasinados. Os seus cadáveres apareceron o 12 de agosto do 1936 no monte das Abeleiras, na parroquia de Veigue.

En decembro do 2007 inaugurouse en Sada unha pedra cunha placa en homenaxe aos represaliados polo franquismo, onde figura o nome de Antonio Carballeira.

Notas
-----

1. ↑  Alí foi atopado o seu cadáver. Onde morreu non se sabe de certo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Prieto, Lourenzo; et al. (2011). *A represión franquista na comarca da Coruña*. Santiago de Compostela: Edicións Laiovento. p. 60. ISBN 978-84-8487-288-7.

* Fernández Santander, C.: *Alzamiento y Guerra Civil en Galicia. 1936-1939*, Ediciós do Castro, 2007.

* Lamela, Luis (2002). *A Coruña, 1936. Memoria convulsa de una represión*. Sada: Do Castro. p. 157.
* Velasco Souto, C.: 1936. *Represión e alzamento militar en Galiza*, A Nosa Terra, 2006.

* Arquivo do Reino de Galicia, Fondo do Goberno Civil, G-2552 e G-2563.

### Ligazóns externas

* Antonio Carballeira Muñiz na páxina web *Nomes e Voces*.
* Información sobre a represión do 1936 en Sada
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Viaduto do Ulla. Coordenadas: 42°45′26″N 8°24′26″O﻿ / ﻿42.75711767733, -8.4071533873954

Fomento segue a rotular as súas obras en Galicia só en castelán.
O **viaduto do Ulla**, tamén coñecido como **viaduto de Reguenga**, é unha infraestrutura construída para salvar o paso do río Ulla, situada na autoestrada AP-53 (sector dependente do ministerio de Fomento da Autoestrada Central Galega) entre os concellos de Vedra (A Coruña) e Silleda (Pontevedra).

Características
---------------

Encóntrase no Tramo I, Santiago-Silleda, da autoestrada central galega, de 33,6 km de lonxitude, sendo o viaduto máis longo dos doce que ten este tramo.

O viaduto, sobre o río Ulla, no límite das provincias da Coruña e Pontevedra, conta 700 m de lonxitude, ten 16 vans e calzadas separadas que franquean o val do Ulla. A altura sobre o río no van que o cruza é de 65 m.

O viaduto arranca na parroquia Santa Cruz de Ribadulla (Vedra), preto do lugar do Coto, onde se encontra a *Área recreativa de Agronovo*, e remata no lugar de Reguenga da parroquia de Cervaña (Silleda). moi preto da limítrofe parroquia de Arnois, xa no concello da Estrada.

Notas
-----

1. 1 2  ACEGA-AP53 Acega. Santiago de Compostela-Alto de Santo Domingo Arquivado 05 de maio de 2015 en Wayback Machine. en Itínere.
2. ↑  "Área recreativa de Agronovo" Arquivado 19 de setembro de 2019 en Wayback Machine. en *El Correo Gallego*, 19-03-2012
3. ↑  Cervaña na web do concello de Silleda.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Viaduto do Ulla (AP-9)

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de ACEGA
A **maison des Babayagas** é unha creación orixinal de residencia para mulleres maiores situada en Montreuil (Seine-Saint-Denis), cuxa deseñadora foi Thérèse Clerc, activista feminista francesa.

Concepto
--------

Cunha perspectiva diferente sobre o envellecemento, a Maison des Babayagas, que recoñece no seu nome a figura de Baba Iagá, unha vella bruxa dun conto ruso, constitúe un proxecto particularmente innovador. Foi concibido como un "fogar anti-xubilación" permitíndolles ás mulleres que viven nel coidarse e axudarse mutuamente para envellecer ben.

Liderado por unha asociación, pretende ser un lugar para vivir que favoreza a autonomía e a democracia participativa. Ademais, está acompañado dunha universidade popular, UNISAVIE.

Realización
-----------

Thérèse Clerc comezou a pensar niso en 1995, logo da morte da súa nai. O proxecto, moi avanzado en 2003, no medio dun ano de vaga de calor, enfrontouse a numerosas dificultades, particularmente en termos de financiamento. Non obstante, acabou grazas á obstinación de Thérèse Clerc e ao apoio que recibiu. Os traballos comezaron en outubro de 2011 e a maison des Babayagas foi inaugurada en febreiro de 2013.

O edificio de seis andares dispón de vinte e un cuartos para mulleres con máis de sesenta anos e catro para mozas con menos de trinta anos. As áreas comúns acollen actividades abertas ás residentes, tales como obradoiros de deseño.

Carta
-----

A base para a vida nesta comunidade intencional é unha carta desenvolvida e escrita.

Outros artigos
--------------

* Thérèse Clerc
* Comunidade intencional
* Baba Iagá

Notas
-----

1. 1 2 3  Harau, Juliette (2016-02-22). "La Maison des Babayagas, l’« anti-maison de retraite » à Montreuil". *Le Monde.fr* (en francés). ISSN 1950-6244. Consultado o 2016-06-21.
2. 1 2 3  "éducation populaire". *www.educationpopulaire93.fr*. Arquivado dende o orixinal o 13 de febreiro de 2018. Consultado o 2016-06-22.
3. ↑  Rodier, Anne (2010-02-15). "A Montreuil, la Maison des Babayagas pose un regard différent sur le vieillissement". *Le Monde.fr* (en francés). ISSN 1950-6244. Consultado o 2016-06-08.
4. 1 2 3  Manier, Bénédicte (2012). *Un million de révolutions. Comment les citoyens changent le monde tranquilles*. Les Liens qui Libèrent (LLL). p. 328. ISBN 979-10-209-0009-8. .
5. ↑  redaction. "Thérèse Clerc, La maman des Babayagas". *nananews.fr*. Consultado o 21 de xuño de 2016.
6. ↑  "Les Babayagas, la silver solidarité au quotidien". *Libération.fr*. Consultado o 2016-06-08.
7. ↑  "Mort de Thérèse Clerc, fondatrice de la Maison des Babayagas". *TV5MONDE*. 2014-12-24. Consultado o 2016-06-21.
**José Antonio Lorenzo Rodríguez** é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Representante de comercio. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular á alcaldía de Mondariz-Balneario e foi elixido alcalde con maioría absoluta. En 1987 encabezou a formación Independientes de Galicia e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. En 1991 encabezou a formación Independentes de Mondariz-Balneario e revalidaría a alcaldía novamente con maioría absoluta. Tralas municipais de 1995 pasou a formar parte do PPdeG e revalidou a alcaldía con maioría absoluta. Continuou como alcalde con maioría absoluta á fronte do PPdeG ata 2023, cando renunciou a presentarse á reelección e foi substituído á fronte da alcaldía polo nacionalista César Gil Bernárdez.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Julián Troncoso** |  **Alcalde de Mondariz-Balneario** 1983 - 2023 | Sucesor:**César Gil Bernárdez** |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Mondariz-Balneario
O **aeroporto de Kuressaare** (IATA: **URE**, OACI: **EEKE**) é un aeroporto estoniano situado a 2,8 quilómetros ao sur da cidade de Kuressaare, na illa de Saaremaa.

A súa primeira pista de aterraxe foi construída na segunda metade dos anos 30 e o aeroporto inaugurouse oficialmente o 6 de marzo de 1945. O tráfico incrementouse durante os anos seguintes e entre 1949 e 1953 había entre 10 e 14 voos diarios entre Kuressaare e Talín. Durante ese tempo ao redor de 400 pasaxeiros voaba directamente a través do aeroporto. As súas instalacións non tiveron electricidade ata o ano 1958. A terminal actual foi construída en 1962 e a segunda pista, a 05/23, en 1976. En 1999 alongouse a pista principal e en 2007 modernizouse a terminal.

Aeroliñas e destinos
--------------------

| Aeroliñas | Destinos 
 |
| --- | --- |
| Transaviabaltika | Talín |
| FLN Frisia Luftverkehr | **Estacional:** Ruhnu |

Notas
-----

1. ↑  Great Circle Mapper (ed.). "URE - Airport". Consultado o 17 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web do aeroporto Arquivado 28 de xaneiro de 2022 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q892425
* GeoNames: 6296536
* IATA: URE
* ICAO: EEKE

 |
Coordenadas: 38°15′23″N 85°45′20″O﻿ / ﻿38.2564, -85.7555

**Actor's Theatre of Louisville** é un theatro que se atopa no barrio Downtown da cidade de Louisville, en Kentucky. Fundado no ano 1964 polo produtor local Richard Block e o actor Ken Jenkins e deseñado en 1974 como *Teatro do Estado de Kentucky*, funciona como unha asociación sen ánimo de lucro.

O edificio que alberga o teatro provén da reunión de dous edificios antigos:o Old Bank of Louisville que é un National Historic Landmark e o inmoble Myers-Thompson Display. Cada primavera, o teatro acolle o festival internacional *Humana Festival of New American Plays* que presenta ó público talentos mozos dende 1976. Cada ano, fanse máis de 600 representacións en 30 producións clásicas ou contemporáneas. O teatro tamén ofrece clases para afeccionados e profesionais.

Notas
-----

1. ↑  *(en inglés)* 40th Anniversary Highlights: 1969: Putting Down Roots: The Actors Theatre of Louisville Builds a Stage to Call Home Arquivado 17 de maio de 2008 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2823763
* IBDB: 78712

 |