recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Moisés Rodríguez Pérez**, nado en Tui o 5 de marzo do 1971, é un político galego do PPdeG. Foi alcalde de Tui dende o 2011 ata o 2015.

Traxectoria
-----------

Foi elixido concelleiro en Tui do PPdeG en 1995. Foi un dos concelleiros populares que en febreiro de 1998 apoiou ao tamén edil conservador Antonio Fernández Rocha nunha moción de censura contra o alcalde do seu partido Miguel Ángel Capón Rey. Volveu a ser concelleiro en 1999 baixo a lista independentes de CPT encabezada por Rocha e coa que mantiveron o goberno logrado na moción de censura. En 2003 regresaron ao PPdeG e volveu a ser concelleiro, ao igual que en 2007, mantendo en ambas ocasións o goberno.

Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Tui en substitución de Rocha e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Non se presentou á reelección nas eleccións municipais de 2015, e deixou a política municipal tras 20 anos nela..

En febreiro de 2017 tomou posesión como deputado no Parlamento de Galicia, tras haber concorrido nas listas do PPdeG ás Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016. Presentouse nas listas do PPdeG ás eleccións autonómicas de 2020 e, aínda que tampouco saíu elixido á primeira, entrou en setembro de 2021 na cámara galega logo da renuncia de varios conselleiros aos seus escanos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Fernández Rocha** |  **Alcalde de Tui** 2011 - 2015 | Sucesor:**Enrique Cabaleiro González** |

Notas
-----

1. ↑  El alcalde de Tui anuncia consenso y pide a toda la corporación trabajo en conjunto
2. ↑  El alcalde de Tui no se presentará a las municipales
3. ↑  AMP.- Renuncian á súa acta de deputado os conselleiros de Facenda, Infraestruturas, Cultura, Sanidade e Medio Rural
4. ↑  T, X. A. (2021-09-16). "Renovación en el PP gallego tras la renuncia al escaño de siete conselleiros". *La Opinión de A Coruña* (en castelán). Consultado o 2021-09-16.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Tui

### Ligazóns externas

* Entrevista en infominho.com
**Moist von Lipwig** é un personaxe ficticio da saga de novelas de Discworld escritas por Terry Pratchett. É o protagonista das novelas *Going Postal* e *Making Money*.

Personaxe
---------

Pouco se sabe do pasado de Moist von Lipwig, á parte de que é orixinario de Überwald, perdeu a seus pais moi novo, e foi criado polo seu avó que se dedicaba a criar cans. Foi o colexio e máis tarde, cando escapou, converteuse nun estafador itinerante. Nun momento dado coñece a Cribbins, outro criminal que lle ensina os trucos do oficio. Máis adiante terá diferenzas creativas con este polo que a "sociedade" se separa, Moist xustifica isto dicindo que Cribbens: "é o tipo de persoa que lle dá mal nome ós criminais".

Na súa época de estafador, Moist tomaba vantaxe do feito de que non posuía faccións físicas peculiares ou distinguibles polo que era unha persoa fácil de esquecer. Segundo as numerosas descricións físicas referentes a súa persoa Moist ten: entre 20 e 30 anos de idade (en *Going Postal* indica que ten 26 anos), entre 1.80 m e 1.90 m estatura. Amais el axudábase de anteollos, bigotes falsos máis outros apéndices. Converteuse nun forxador experto cunha variedade de tintas e papeis, os cales leva encima no que el denomina "Mr Robinson's Box"(*A caixa do señor Robinson*).

Baixo un dos seus "personaxes", Albert Spangler, foi capturado na cidade de Ankh-Morpork, e condenado a morrer aforcado. O Patricio da cidade arránxao todo para que el non morra no momento do seu aforcamento e só perda o sentido. Así cando esperta atópase no despacho de Lord Vetinari e este ofrécelle un trato: unha nova vida traballando para o estado ou pode irse a súa antiga vida, con tódalas consecuencias que iso implica.

Libros nos que aparece
----------------------

* *Going Postal* (2004)
* *Thud!* (2005) (non como personaxe principal)
* *Making Money* (2007)
* Anunciado o libro *Raising Taxes*
Abelás.
**Núcula** (do latín *nucula* diminutivo de noz *nux*) ou *clusa* é un froito seco indehiscente —que non se abre de súpeto ao chegar—. Xeralmente unilocular e monospermo —contén unha única semente—, aínda que tamén pode ser polispermo e se orixinar dun ovario dotado de varios carpelos dos que só madura un, e procedente da división lonxitudinal da folla carpelar dun xineceo sincárpico en dúas ou máis partes. Son clusas os aquenios das labiadas e boraxináceas e tamén a landra (froito de carballos, sobreiras e aciñeiras) ou a abelá (froito da abeleira).

Porén tamén se chama núcula ou *nuculanio* a unha drupa pluricarpelar con epicarpo e mesocarpo carnosos, zumarentos, coriáceos ou, incluso, fibrosos e co endocarpo lígneo e endurecido, cunha ou máis sementes. Segundo esta interpretación de nuculanio, os tipos de froito *pomo* (mazá) ou a noz da nogueira inclúense no tipo núcula. Os froitos dos xéneros *Rhamnus* (sanguiños) e *Cornus* (sangomiños) son exemplos de nuculanios.

Núcula tamén é cada óso miúdo do *nuculanio* e sinónimo anticuado de oogonio nas carofíceas.

Froitos do sangomiño (*Cornus sanguinea*).
O figo (*Ficus carica*) é un sicono cuxas carabuñas, semellantes a sementes, son en realidade cada unha delas unha núcula.

Notas
-----

1. ↑  Font Quer, P. (1982). *Diccionario de Botánica. 8ª reimpresión*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. 84-335-5804-8.
2. ↑  Polunin, O. (1991). *Guía de campo de las flores de Europa. 4ª edición*. Barcelona: Ediciones Omega, S. A. p. 796. ISBN 84-282-0378-4.
3. ↑  Alcaraz Ariza, F.; et al. (2002). *Flora básica de la Región de Murcia*. *Sociedad Cooperativa de Enseñanza "Severo Ochoa"*. ISBN 54-600-9378-6.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Noz (froito)
***Nós, os inadaptados*** é un artigo ensaístico, de nove páxinas, do autor ourensán Vicente Risco, publicado no número 115 da revista *Nós*, o 25 de xullo de 1933 (pp. 115–123). Nel mostrou a súa concepción cíclica e espiritual da historia.

Características
---------------

No seu ensaio -bandeira da xeración Nós- Risco expón os problemas persoais e comúns da súa época. Cre firmemente nunha casta moral verdadeira, pero non casta social, senón casta espiritual:


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| *E andivemos pelengrinando pol-as cosmogonías e pol-as culturas en demanda do insólito. Interrogamol-os misterios dos Egipcios en Samblico, en Plutarco, nos hierogliphos, en libros modernos como do egiptologo alemán Adolfo Erman en col da magia egipcia. Buscámosll'as voltas ao Budhismo; solagamos na teosofía, procuramos revelaciós no Popol Vuh de Guatemala, no Libro da Geración d' Adán dos Nabatheus, no Kalevala de Finlandia, en Eliphas Levi e mais en De Mirville. Eu mesmo metinme a estudal-as religiós da India, as seis Darshanas ortodoxas, os sistemas disidentes de Siddhartha e de Mahavisa, as filosofías malditas dos Lokayata, dos Saktistas e dos Thougs; cheguei a deprendel-as declinaciós e conjugaciós sanskritas, a ler decorrido o alfabeto devanagari.* | "|

Así pois neste ensaio explícanse as causas e os motivos do seu desapego cara ao mundo dos filisteos, das barrigas acomodadas que eles tanto denostaban. Tamén cita os gustos e preferencias literarias: Thomas Carlyle, Edgar Allan Poe, Charles Baudelaire, Gabriele d'Annunzio, Henrik Ibsen, Friedrich Nietzsche, Novalis, Jan van Ruusbroec, Omar Khayyam, Rabindranath Tagore, Ángel Ganivet, Joan Maragall, Rubén Darío, Afonso Lopes Vieira, José Maria Eça de Queirós, Teixeira de Pascoaes etc. E do paso da actitude contemplativa á actividade político-cultural narrando a viaxe interior que esta xeración realiza en busca das súas orixes e identidade en tempos de decadencia.

Notas
-----

1. ↑  Risco, Vicente (25/7/1933). "Nós, os inadaptados". *Nós (revista)* (115): 115–123.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lugrís Pérez, Ramón (1963). *Vicente Risco na Cultura Galega*. Editorial Galaxia.

### Ligazóns externas

* Manuscrito de "Nos, os inadaptados"Arquivado 03 de outubro de 2018 en Wayback Machine. Fundación Vicente Risco.
**Nicandro Golán Pereiro**, nado en Sada en 1905 e finado no mesmo concello o 9 de agosto de 1952, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José María Golán Blanco e Hermenigilda Pereiro Canle. Iniciou os estudos de Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, aínda que en 1929 trasladouse á Normal de Pontevedra. En decembro dese ano impartiu unha conferencia no Pósito de Sada sobre o tema "Nuestra emigración en Hispanoamérica". Integrouse no Centro Cultural Obrero de Sada do que foi elixido vicepresidente en xaneiro de 1931. Formou parte do grupo autonomista de Sada creado en novembro de 1932, e participou nos mitins pro Autonomía de 1933, como o de Gandarío celebrado o 12 de marzo.

En xaneiro de 1933 participou no mitin de Campolongo, promovido pola Sociedad Agraria Republicana de Castro, Leiro y Carantoña e pola Federación Agrícola Comarcal de Pontedeume con José Antonio Cabana Rodríguez, presidente desta última entidade e o deputado Ramón Suárez Picallo, do Grupo Galeguista de Sada. Mestre de Samoedo dende 1932, rematou os cursiños de selección do maxisterio en decembro de 1933. Foi mestre do Pósito de Corme (Ponteceso). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo por seis meses. Como resultado do expediente de depuración foi suspendido de emprego e soldo por un ano e trasladado fora da provincia. Foi destinado a Oviedo. Despois foi mestre en Senra (Ortigueira).

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-8-1952, p. 4.
2. ↑  *El Eco de Santiago*, 20-3-1929, p. 3.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-12-1929, p. 7.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-1-1931, p. 8.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-11-1932, p. 13.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-3-1933, p. 11.
7. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-1-1933, p. 8.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-12-1933, p. 11.
9. ↑  *Boletín Oficial de la Provincia de La Coruña*, 5-9-1936, p. 2.
10. ↑  *Boletín Oficial de la Provincia de La Coruña*, 21-9-1940.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gabriel, Narciso de (2021). *Vermellos e laicos. A represión fascista do maxisterio coruñés*. Vigo: Galaxia. p. 343. ISBN 978-84-9151-614-9.
**Mohammed ben Mizzian ben el Kasem**, nado en Mazzuza (Guelaya, na rexión do Rif), o 1 de setembro de 1897 e finado en Rabat o 1 de maio de 1975, foi un militar dos exércitos de España e Marrocos, nos que atinxiría a máxima graduación.

Participou na Guerra Civil española, acabando por ser nomeado Capitán Xeneral de Galiza, e logo das Canarias, por Francisco Franco. Cando Marrocos obtivo a súa independencia, no ano 1957, ben Mizzian ingresou no exército marroquí.

Biografía
---------

Seu pai era caid da cabila na súa vila natal. En 1913 foi enviado á Academia de Infantería de Toledo, que abandonou co grao de segundo tenente. Destinado ao Exército de África, ascendeu por méritos na Guerra do Rif (foi ferido nas accións de Annual en 1921), combatendo contra os insurrectos rifeños de Abd el Krim. En 1923 era xa capitán e, en 1925, comandante.

### Guerra Civil

Tralo Alzamento Nacional do Exército español en 1936, que se adianta ao día 17 de xullo no Marrocos español, ben Mizzian únese aos sublevados. Participou á fronte dos regulares —entón unidades de tropas marroquís— nos diversos movementos das tropas franquistas, desde o Sur de España até Madrid; e posteriormente noutras accións no Norte (Asturias —dirixindo aquí as tropas galegas enviadas en socorro de Oviedo—, Teruel, Ebro)... Cando o exército franquista toma Castelló, ben Mizzian era xa coronel.

### Capitán Xeneral de Galiza

Acabada a guerra, Ben Mizzian foi nomeado comandante xeneral de Ceuta. En 1944 foi promovido a xeneral, e en 1953 é ascendido a tenente xeneral, sendo destinado á VIIIª Rexión militar, é dicir Galiza, como Capitán Xeneral da mesma. Estivo a fronte da mesma, oficialmente, entre o 26 de xuño de 1953 e o 3 de xuño de 1955, é dicir case dous anos. Ao cesar en Galiza, ben Mizzian pasou a facerse cargo da Capitanía Xeneral das Illas Canarias.

### Ministro da Defensa de Marrocos

Cando Marrocos conseguiu a independencia, pasou á reserva no Exército español, o 22 de marzo de 1957, para ingresar no Exército marroquí. En 1964, o novo rei, Hassan II, nomeouno Ministro de Defensa. Dous anos despois foi destinado a Madrid, como embaixador de Marrocos en España. En 1970, foi ascendido a mariscal, a máxima graduación do Exército marroquí, e era promovido a ministro de Estado.

En 1975, afectado de grave doenza, foi trasladado a Madrid, para ser internado nun hospital militar, desde onde foi reenviado a Rabat, na que faleceu o 1 de maio dese ano.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3143081
* WorldCat
* VIAF: 1588152637756920220001
* BNE: XX5070370

 |
En economía, enténdese á ***familia*** como un axente económico que consome, aforra, inviste e ofrece servizos de traballo. Xunto coas empresas, son os principais axentes a nivel microeconómico.

Funcións económicas da familia
------------------------------

### Consumo

Ás veces os países son irracionais entendéndoo por sentido común. Isto faio a maioría e coñécese como a lei dos grandes números no consumo. Isto ocorre cando hai inflación, pois os bens soben de prezo constantemente.
o consumo na familia é moi importante porque se adquiren necesidades ou beneficios atopados

### Aforro familiar

Entendéndoo como a privación de consumo, as *familias* aforran de tres formas:

#### Aforro voluntario

Dise do aforro que as *familias* desexan realizar. Consiste fundamentalmente en depósitos en bancos ou outras institucións financeiras. Ao depositar, os bancos pagan unha taxa de interese de captación, pois están a captar recursos. O aforrante quere que esta taxa sexa alta. Se a taxa é baixa, hai pouco incentivo para o aforro voluntario. A racionalidade no aforro está determinada pola taxa de interese.

#### Aforro negativo

Enténdese por aforro negativo ou desaforro á utilización do diñeiro xa aforrado en momentos nos que non se conta cun ingreso.

#### Aforro forzoso

Consiste no sistema de seguridade social. A lei determina un aforro obrigatorio, o que pode ser para asegurar unha boa xubilación, manter un seguro de invalidez e de supervivencia etc.
O aforro forzoso é máis efectivo cando é de calidade, pois así a xente non o evade.

### Investimento

Entendéndoo como a creación neta de capital, un bo exemplo de investimento familiar é a compra dunha casa nova, pois ao construírse está a crearse capital. A racionalidade no investimento depende da taxa de retorno, é dicir, o que o investimento lle proporciona de volta ao investidor. Neste caso, á *familia*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Familia extensa
* Familia ensamblada
* Familia nuclear
* Familia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q259059
* BRE: 1965398
* EBID: ID
* GND: 4023744-8
* HDS: 007985
* JSTOR: households
* LCCN: sh85062594
* NDL: 01066358
* PSH: 1357

 |
*Polydactylus octonemus*
Os **Polinémidos** (Polynemidae) son unha familia de peixes da orde dos Perciformes, tanto mariños como de auga doce. Están distribuídos por tódolos mares tropicais e subtropicaies do mundo. O nome da familia vén do grego *poly* (moitos) e *nematos* (filamentos).

Características
---------------

A boca ábrese na parte inferior da cabeza (subterminal). Dúas aletas dorsais moi separadas, unha espiñosa e outra de raios brandos; a anal oposta á dorsal branda, cunha espiña anterior; as pélvicas son subabdominais, cunha espiña e 5 raios brandos; a caudal está profundamente furcada. As aletas pectorais están divididas en dúas seccións: a anterior é pequena, con raios unidos por membrana, e a posterior con 3 a 7 longos raios soltos (excepto no xénero *Polistonemus*, con 15 raios), o que lles dá un aspecto como de ter barba ó que se debe o nome común de *barbudos*.

Aliméntase de invertebrados bentónicos da arena que desenterra do fondo de lama.

Pode alcanzar 1,8 m de lonxitude máxima (para *Eleutheronema tetradactylum*).

Clasificación
-------------

*Eleutheronema tetradactylum*
Comprende oito xéneros e máis de 30 especies:

* Xénero *Eleutheronema* (Bleeker, 1862)
* Xénero *Filimanus* (Myers, 1936)
* Xénero *Galeoides* (Günther, 1860)
* Xénero *Leptomelanosoma* (Motomura e Iwatsuki, 2001)
* Xénero *Parapolynemus* (Feltes, 1993)
* Xénero *Pentanemus* (Günther, 1860)
* Xénero *Polydactylus* (Lacepède, 1803)
* Xénero *Polynemus* (Linnaeus, 1758)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Polinémidos***  |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Polinémidos*** |

### Ligazóns externas

* Taxonomía FishBase
* Taxonomía ITIS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q924957
* BRE: 2701208
* EBID: ID
* MAG: 2776475962

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Polynemidae
* EOL: 5262
* Fossilworks: 266163
* GBIF: 8592
* iNaturalist: 54192
* IRMNG: 114147
* ITIS: 170445
* NCBI: 30917
* Plazi: ID
* WoRMS: 125551

 |
O **Método Comunicativo** é unha abordaxe no ensino de linguas que pon a énfase na interacción como medio de estudo e como fin último. Pon o foco no sentido, isto é, no significado, na interacción entre os falantes, nas súas intencións e funcións lingüísticas. O ensino da gramática dos modelos tradicionais é abandonado ou permanece nun segundo plano.

Os aprendentes de linguas nos contextos en que se usa o método comunicativo practican a lingua meta a través da interacción con outros estudantes e co profesor ou instrutor. Úsanse xeralmente "textos auténticos" (escritos na lingua meta con propósitos adicionais ós da mera aprendizaxe lingüística), tanto na aula coma fóra da aula.

Os estudantes conversan acerca de experiencias persoais cos seus compañeiros e os profesores tratan temas fora do ámbito da gramática tradicional co fin de promover as 
en todos os tipos de situacións.

O obxectivo do método comunicativo é crear condicións que axuden na adquisición dun desempeño real nunha nova lingua a través da práctica con actividades que simulan unha interacción verdadeira sobre tópicos reais, e en ocasións mesmo conflitivos.

Nas clases en que se adopta este método, o profesor actúa como coordinador e facilitador da aprendizaxe, provendo materiais e situacións para que o estudante pense e interactúa na lingua meta. Entre as actividades que se levan a cabo nas aulas téndese a facer tarefas en pares ou grupos, normalmente colaborativas.

Un aspecto importante deste método é que se concentra na capacidade do alumno en transmitir as súas ideas e experiencias.
**Pepe Jeans London**, ou simplemente **Pepe Jeans**, é unha marca de roupa inglesa que nun período de tempo moi curto pasou a encabezar as tendencias da moda mundial no que se refire á moda vaqueira. É unha das marcas de moda que ten máis produción e que máis vende no mercado da moda mundial.

A súa sede está localizada en Londres, a cidade onde se fundou, mentres que as oficinas centrais e a sede fiscal da compañía está en San Felíu de Llobregat, preto de Barcelona.

Historia
--------

En 1973, os irmáns Shah (Nitin Shah, Arun Shah e Milan Shah) abriron unha pequena tenda de roupa no mercado de Portobello Road, no oeste de Londres, co obxectivo de vender as súas creacións. O éxito foi tal que en 1975 xa abriran catro *boutiques* na capital británica. O rápido crecemento da súa nova sociedade, PEPE (UK), permitiulles abrir unha tenda en Kings Road, ademais dun taller e varias oficinas.

Os anos que seguiron a 1980 foron moi beneficiosos para a compañía. Pepe Jeans rematou de impoñerse no mercado coma un dos líderes europeos de moda vaqueira, e comezou a comercializar a súa roupa en numerosos países do mundo, coma India en 1989.

En 1992 Pepe Jeans introduciu o seu logo actual.

Caras da marca
--------------

* Jason Priestley
* Natalia Vodianova
* Kate Moss
* Cristiano Ronaldo
* Sienna Miller
* Fernando Torres

Véxase tamén
------------

### Outras páxinas

* Tommy Hilfiger

### Ligazóns externas

* Páxina oficial en inglés
**Josep Sales i Coderch**, nado en Barcelona o 4 de xullo de 1954 e finado en Vallclara o 11 de xuño de 1994, foi un poeta, compositor e pintor catalán, máis coñecido co nome artístico de **Pepe Sales**.

Traxectoria
-----------

Sobriño do escritor Joan Sales e do pintor Gaietà Sales, foi o oitavo de once irmáns dunha familia de fortes conviccións cristiás. En 1973 foi arrestado por posesión de haxix, permanecendo un ano na prisión Modelo de Barcelona. En 1975 fixo pública a súa orientación sexual gai no ámbito familiar e social. A súa vida e obra estiveron marcadas pola adicción ás drogas, a súa homosexualidade, a prisión franquista e a utopía revolucionaria.

Influído polo ambiente familiar, comezou a pintar sendo novo. Posteriormente coñeceu a Peter Sinfield, o letrista do grupo inglés King Crimson, co que chegou a establecer unha forte amizade. En 1984 fundou o grupo de rock Bocanegra xunto con Víctor Obiols. Durante catro anos Sales foi o ideólogo, letrista e representante doo grupo. A súa música está influenciada pola estética de Rimbaud, Pasolini, Keith Richards e William Burroughs. Entre 1989 e 1991 foi director artístico do programa cultural *Glasnost*, emitido no circuíto catalán de TVE.

En 1988 diagnosticóuselle sida, enfermidade que provocou a súa morte en 1994. Deixou escrito o poemario *Quadern 50. Cançons d'amor i droga*.

En 2003 o músico Albert Pla fixo o disco *Cançons d'amor i droga* a partir dese poemario. O 7 de xuño de 2007 rendéuselle unha homenaxe no Teatre-Auditori de Granollers, co título de Nit d'amor i droga - Una nit amb Pepe Sales. Nel participaron Albert Pla, Nacho Vegas, Víctor Bocanegra, Mazoni e Jordi Busquets, sendo dirixido por Rafael Moll. Tamén en 2007 realizouse o documental *Pepe Sales: Pobres, pobres que els donguin pel cul*, dirixido por Albert Pla e Lulú Martorell.

Obra
----

* *50 cançons d'amor i droga*. Poemario póstumo inédito. Edición de Lulú Martorell.
* Bocanegra: *Bocanegra U*, 1986 (CD, 2006)
* *Sense re, sense remei* (LaBreu Edicions, 2009) compilación do poemario de Pepe Sales, publicando os dietarios e correspondencia do autor en varias épocas da súa vida, así como unha mostra da súa obra pictórica e retratos fotográficos.

Notas
-----

1. ↑  "Primer aniversari Josep Sales i Coderch". *La Vanguardia* (en catalán). 11 de xuño de 1995.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pepe Sales
* *Pepe Sales: Pobres, pobres que els donguin pel cul*; documental.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9058200
* WorldCat
* VIAF: 307468576
* BNE: XX1337831
* Discogs: 5309914
* IMDb: nm2288929
* LCCN: no2014038433

 |
Restos do templo e a pirámide de Menkaure (Gizeh) 
**Menkaure**, **Micerinos**. (2532 - 2503 a.C.) foi o penúltimo faraón da dinastía IV. Construtor da terceira pirámide do conxunto de Gizeh. Fillo de Quefrén e neto de Queops.

O que sabemos da súa vida son datos de carácter anecdótico que lle debemos a Herodoto, que o define coma un monarca moi piadoso e xusto gobernante. O seu complexo piramidal escavouno George Reisner aínda que a pirámide xa fora asiduamente visitada dende o século XIX, incluído o Coronel Howard Vyse que sacou o sartego da súa situación e tratou de levalo a Inglaterra por mar, pero o barco que o trasladaba o *Beatrice* naufragou en outubro de 1838 fronte ás costas españolas, preto de Cartaxena.

A pirámide, moito menor que as dos seus antecesores, sufriu varios cambios durante a súa construción dende o seu plan orixinal, e posiblemente xamais foi acabada. No complexo piramidal acháronse varias estatuas en diversas formas de representación como as Tríades, algunhas representado xunto coa súa esposa Khamerernebty II. Destaca unha Tríade atopada pola expedición de *Harvard-Boston* no templo do Val do rei en 1908, feita en cuarcita gris e onde aparece representado coa deusa Hathor e a personificación do nomo XVII do Alto Exipto.

Titulatura
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Xeróglifo |  **Eterno coma os espíritos (Ka) de Re** |

| Imperio Antigo |
| --- |
| *Segue a:* Baefra | **Micerinos**(-2532 a.c.-2502 a.c.) | *Precede a:* Shepseskaf |
| Dinastía IV |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200986
* WorldCat
* VIAF: 16553808
* BMT: 54405
* DeutscheBio: 12315815X
* EBID: ID
* FAST: 1834379
* GEC: 0042352
* GND: 12315815X
* ISNI: 0000 0000 3755 2563
* LCCN: n99014132
* NKC: mzk2006337380

 |
**María José Bueno Márquez**, máis coñecida como **Pepa Bueno**, nada en Badaxoz en 1964, é unha xornalista española, presentadora de televisión e radio.

Traxectoria
-----------

Comeza a súa carreira profesional nos servizos informativos de Radio Nacional de España-Estremadura, de onde pasou, como xefa de informativos a RNE-Aragón, á vez que colabora co xornal *Diario 16*.

Tras pasar pola xefatura de informativos en Madrid da emisora de radio pública, en 1991 incorpórase a Televisión Española e, concretamente, ao seu Centro Territorial en Andalucía, onde presentou e dirixiu o informativo rexional. Máis tarde fixo o propio no Centro Territorial de Madrid.

En setembro de 1996 asume a subdirección e copresentación, xunto a Jose Toledo, do programa de actualidade *Gente*. Durante case oito anos aparece diariamente na pequena pantalla, dando noticia da crónica de sucesos acaecida no país.

Tras o nomeamento de Fran Llorente como director dos servizos informativos de TVE, é seleccionada para substituír a Luis Mariñas no programa diario de entrevistas e actualidade política *Los desayunos de TVE*, labor que desempeñou entre 2004 e 2009. Entre marzo e xuño de 2008, ademais, conduciu o magacín matinal *Esta mañana* na mesma cadea.

Ocasionalmente escribe artigos de opinión en *El Periódico de Catalunya*.

Colabora activamente coa Asociación Escola para Todas, un ente sen ánimo de lucro e cuxo principal obxectivo céntrase na escolarización de nenas en Camboxa. Pepa Bueno é embaixadora de Escola para Todas de Marie Claire.

En setembro de 2009 fíxose cargo da segunda edición do Telediario en TVE, en substitución de Lorenzo Milá.

A partir do 2 de setembro de 2012 presenta xunto con Gemma Nierga o programa líder das mañás da radio española *Hoy por hoy* da Cadena SER.

Premios
-------

* La Sabina de Prata (1996), polo Club de Opinión *La Sabina* de Zaragoza.
* Micrófono de Oro (2008), por *Los desayunos de TVE*.
* Medalla de Estremadura (2009)
* Premio Francisco Cerecedo de Periodismo (2010), da Asociación de Periodistas Europeos.

Notas
-----

1. ↑  ABC (13 de xullo de 2004). "Pepa Bueno sustituye a Luis Mariñas en "Los Desayunos de TVE"".
2. ↑  El Diario de Córdoba (24 de marzo de 2008). "Pepa Bueno debuta no novo magacín 'Esta mañana'". Consultado o 29 de marzo de 2016.
3. ↑  rtve.es (16 de outubro de 2009). "Pepa Bueno, embajadora de "Escuela para todas", un proyecto solidario en Camboya".
4. ↑  rtve.es (10 de xuño de 2009). "Pepa Bueno presentará el Telediario 2; Lorenzo Milá, nuevo corresponsal en Washington".
5. ↑  Cinco Días (16 de xuño de 2012). "Pepa Bueno y Gemma Nierga presentarán el 'Hoy por Hoy' de la SER".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog de Pepa Bueno en rtve.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3329445
* Discogs: 4775023
* IMDb: nm1715201

 |
**Josefina García**, máis coñecida como **Pepa Noia**, nada en Buenos Aires o 6 de xullo de 1921 e finada na mesma cidade o 31 de agosto de 2015, foi unha muller de orixe galega coñecida polo seu activismo dentro das Nais da Praza de Maio, asociación da que foi unhas das fundadores e que ten por obxectivo reclamar xustiza pola desaparición dos seus fillos pola acción da ditadura militar na Arxentina.

Traxectoria
-----------

Estaba, dende os vinte anos, casada con Juan Carlos Noia, do que tomou o apelido e co que tivo catro fillos. A terceira, María Lourdes, psicóloga e docente, foi secuetrada en 1976, así como tamén o seu compañeiro sentimental, Enrique Mario Mezzadra, liberado o 21 de outubro dese ano. O fillo da parella, de ano e medio de idade, quedou entón ao coido da avoa. Ao longo de catro décadas de busca, Pepa Noia apenas logrou recadar datos sobre a desaparición da súa filla a cargo da Xunta militar.

En 2010 foi distinguida como cidadá ilustre de Buenos Aires.

Notas
-----

1. ↑  *Morre Pepa Noia, a galega fundadora de Madres de Plaza de Mayo* Arquivado 06 de outubro de 2015 en Wayback Machine. nova en Sermos Galiza.
2. ↑  O 30 de abril de 1977 Pepa Noia foi a primeira en chegar á Praza de Maio.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pepa Noia, archivos por la memoria *(en castelán)*
* "Pepa Noia". *Álbum de Mulleres* do Consello da Cultura Galega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20895091
* WorldCat
* VIAF: 297702984
* BNA: 000039930

 |
**Nils Hjalmar Odhner**, nado en 1884 e finado en 1973, foi un zoólogo sueco especializado en malacoloxía.

Traxectoria
-----------

Durante a súa vida foi profesor de zooloxía de invertebrados no Museo Sueco de Historia Natural, de Estocolmo.

Así mesmo, foi membro da Real Academia Sueca das Ciencias.

Describiu numerosísimos taxons. Entre eles, a clase dos *Monoplacophora*.

O World Register of Marine Species (WoRMS) recolle 490 especies mariñas, e outros taxons, descritos e denominados por el. Hoxe, porén, moitos destes nomes considéranse como sinónimos.

Taxons na súa honra
-------------------

Entre a especies nomeadas na súa honra están::

* *Doris odhneri* (MacFarland, 1966)
* *Tritonia nilsodhneri* Marcus, 1983

Abreviatura
-----------

A abreviatura **Odhner** emprégase para recoñecer a Nils Hjalmar Odhner como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

Notas
-----

1. ↑  Monoplacophora Odhner, 1940 no WoRMS.
2. ↑  WoRMS: Taxons nomeados por Odhner

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q364755
* WorldCat
* VIAF: 119733588
* BAV: ADV11058029
* BIBSYS: 2012836
* CiNii: DA16067543
* DeutscheBio: 117095842
* GND: 117095842
* ISNI: 0000 0001 1580 6830
* LCCN: n86040329
* NTA: 18159482X
* SELIBR: 342275
* SUDOC: 147531756

 |
Toros de pescada á galega con cachelos.
A **pescada á galega** é un prato típico da cociña galega cuxo principal ingrediente é a pescada (*Merluccius merluccius*) cocida. A pescada férvese na auga convenientemente salgada. Adóitase servir acompañada de pequenas patacas ou cachelos, e nalgunhas ocasións engádeselle tamén coma gornición: ameixas ou vieiras. O prato, como a cociña galega en xeral, é sinxelo de preparar e moi saudábel.

Características
---------------

Adóitase servir de xeito que no prato teñamos un toro de peixe por persoa. A pescada adoita cocerse xunto coas patacas (cortadas en cachos) en auga axeitadamente salgada, cunha concentración salina semellante á da auga mariña (é dicir uns *36 gramos* de sal por litro de auga). Mentres se prepara a pescada faise unha allada, mollo que se prepara frixindo allos na tixola cun chisco de aceite de oliva até ficaren dourados, ao final engádesele un pouco de pemento en po. A allada sérvese deitándoa sobre o peixe xa no prato.

Notas
-----

1. ↑  Dionisio Pérez, (1929), *«Guia del buen comer español»*, ed Maxtor, p-253
2. ↑  Antonio D. Olano, (1975) *Guía secreta de Madrid*, Primera Edición ,Página 268
**Nicholas Haddock** (1686-26 de setembro de 1746), foi un almirante da Mariña Real Británica e membro do Parlamento.

Haddock era o segundo fillo do almirante Richard Haddock, e desde pequeno educárono para seguir os pasos de seu pai, ós dezaseis anos serviu como gardamariña con distinción na Batalla de Rande en 1702. Ascendido a tenente serviu no sitio de Barcelona en 1706, e na Batalla de Cabo Passaro en 1718 como o capitán do navío de 70 canóns *Grafton*. En 1732 nomeárono para comandar *The Nore* e foi o comandante en xefe da frota británica no Mediterráneo de 1738 a 1742, bloqueando con éxito a costa española, pero non conseguiu un enfrontamento directo coa frota española. Ascendérono a vicealmirante en 1741 e almirante en 1744.

Haddock foi membro do parlamento por Rochester, tradicionalmente reservado a oficiais navais distinguidos, desde 1734 ata a súa morte.

Ligazóns externas
-----------------

* Portrait of Nicholas Haddock, at the National Maritime Museum
* Portrait of Nicholas Haddock, at the National Portrait Gallery

Bibliografía
------------

* Concise Dictionary of National Biography (1930)
* Robert Beatson, *A Chronological Register of Both Houses of Parliament* (Londres: Longman, Hurst, Res & Orme, 1807)
* *The History and Topographical Survey of the County of Kent: Volume 5 (1798)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3133300
* WorldCat
* VIAF: 232007653
* BMT: 70990
* CERL: cnp01423611
* DeutscheBio: 101974782X
* GND: 101974782X
* NPG: mp55156
* ODNB: 11848
* SNAC: w65q96cf

 |
O **período orbital** (tamén chamado **período de revolución orbital**) e o tempo que tarda un planeta, un satélite, ou outro obxecto orbitante en completar a súa órbita.

Cando se fala de obxectos orbitantes arredor do Sol existen dous tipos de períodos orbitais:

* O **período sideral** é a medida do tempo que tarda o obxecto en completar unha volta arredor do Sol, tomando como punto de referencia unha estrela fixa. Considerase como o auténtico período orbital do obxecto, sendo o que ollaría un observador inmóbil que non orbitara arredor do sol.
* O **período sinódico** é a medida do tempo que tarda o obxecto en volver aparecer no mesmo punto do ceo respecto do Sol, cando se observa dende a Terra. Este período ten en conta que a Terra, lugar dende onde se observa o obxecto, tamén orbita arredor do Sol. E, polo tanto, o tempo que transcorre entre dúas conxuncións sucesivas co Sol, sendo así mesmo o período orbital aparente.

O período sideral e o sinódico difiren dado que a Tierra, á súa vez, da voltas arredor do Sol.

Relación entre o período sideral e o período sinódico
-----------------------------------------------------

Copérnico estableceu unha fórmula matemática relacionando os períodos sideral e sinódico dun planeta. Sendo:

*E* = o período sideral do planeta Terra (o ano sideral, non equivale ao ano trópico).
*P* = o período sideral do outro planeta.
*S* = o período sinódico do outro planeta (observado dende a Terra).
Perante un tempo *S*, a Terra movese nun ángulo de (360°/*E*)*S* (asumindo unha orbita circular) e o planeta movese (360°/*P*)*S*.

No caso dun planeta interior (un planeta que tarda menos que a Terra en dar unha volta ao Sol).

{\displaystyle {\frac {S}{P}}360^{\circ }={\frac {S}{E}}360^{\circ }+360^{\circ }}
e usando a álxebra obtense

{\displaystyle P={\frac {1}{{\frac {1}{E}}+{\frac {1}{S}}}}}
Para un planeta exterior, derívase de xeito análogo:

{\displaystyle P={\frac {1}{{\frac {1}{E}}-{\frac {1}{S}}}}}
En xeral, coñecendo o período sidereo doutro planeta e o da Terra, *P* e *E*, o período sinódico pode ser facilmente calculado:

{\displaystyle S={\frac {1}{\left|{\frac {1}{E}}-{\frac {1}{P}}\right|}},}

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Órbita.
* Inclinación orbital.
* Semieixo maior.
* Semieixo menor .
* Excentricidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37640
* EBID: ID
* JSTOR: synodic-period
* MAG: 32224563

 |
**Nicholas Cummins**, nado en 1808 e finado en 1885, foi un xuíz de paz irlandés que exerceu no condado de Cork.

Transcendencia durante a Gran Fame
----------------------------------

Cummins fíxose coñecido despois de enviar unha carta aberta a Arthur Wellesley, o Duque de Wellington, que escribiu tras visitar a zona de Skibbereen. Na visita, un impresionado Cummins testemuña os efectos devastadores da Gran Fame irlandesa, que describe de forma extremadamente gráfica. O maxistrado tamén distribuíu devandita carta a diferentes xornais, chegando a publicarse no The Times na Noiteboa de 1846. A misiva acadou repercusión pública mundial e provocou unha vaga de solidariedade sen precedentes coa sociedade irlandesa.A carta tamén se difundiu e publicou en xornais irlandeses, británicos e americanos, co fin de recadar fondos para paliar as consecuencias da Gran Fame. Como repercusión directa desta carta naceu en Londres a British Relief Association, o primeiro de xaneiro de 1847. Esta organización non relixiosa doou sumas de diñeiro a Irlanda e o sobriño do propio Cummins formou parte do comité director.

Notas
-----

1. ↑  "A Famous Letter Cork J.P Writes to the Duke of Wellington". Consultado o 5 de marzo de 2022.
2. ↑  "Manager Terri’s painstaking research verified Cummins’ letter as original". Consultado o 5 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lyons, Francis Stewart Leland (1973): *Ireland since the Famine*. Fontana.
Familia de pastores nómades da rexión tibetana de Naptso.
Unha nai e o seu fillo dun pobo beduíno nómade (National Geographic) Foto do 2005.
Os **nómades** (do grego: **νομάδε**, "nómade", "o que deixa os rabaños nos pastos") son comunidades que se trasladan dun lugar a outro, no canto de establecerse permanentemente nun só lugar. Estímase que, no planeta, ao redor de 30 a 40 millóns de persoas pertencen a pobos nómades.

Os primeiros seres humanos foron nómades, mais aínda é a forma de vida de moita poboación do mundo.

Durante a Prehistoria, ó non coñecer o home a agricultura nin a gandaría, víase obrigado a seguir os rabaños dos animais dos que se alimentaba para cazalos e sustentarse, ó mesmo tempo que cazaba ou pescaba outros animais e recolectaba produtos vexetais.

O home descubriu a agricultura e a gandaría durante o Neolítico. Grazas a iso, moitas poboacións puideron asentarse nas terras que ocupaban e convertérense en sedentarios. Porén, nalgúns lugares do mundo era necesario desprazar constantemente o gando para que este puidese seguir pacendo unha vez que esgotaba o pasto dun lugar; ou era necesario buscar novas zonas onde cultivar plantas, coma nas selvas tropicais, onde se cultivaban (e séguese cultivando) sobre as cinsas dos terreos queimados, que unha vez cultivados, abandónanse e búscanse novos terreos.

Durante a antigüidade e a Idade Media houbo un gran número de pobos nómades. Moitos deles causaron estragos en grandes países sedentarios, como as invasións bárbaras no Imperio Romano, ó cal fragmentaron; ou as invasións mongois sobre a China e outras moitas rexións asiáticas e europeas, as cales devastaron e conquistaron.

Hoxe a maioría da poboación mundial é sedentaria, ou semisedentaria (coma en Bangladesh, país situado no delta de grandes ríos, a maioría do terreo é tan cambiante que é necesario abandonar as casas para construílas en novos sitios varias veces durante a vida).

Algúns exemplos de conxuntos diferenciables de pobos nómades que hoxe existen son os seguintes:

* Tribos amazónicas
* Tribos mongois
* Masais
* Pigmeos
* Esquimós

Notas
-----

1. ↑  *Nomads - The Facts* Arquivado 27 de agosto de 2002 en Wayback Machine. (consultado o 16 de agosto de 2011) (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q128393
* AAT: 300252844
* BNCF: 17788
* BNF: 13318500m
* BRE: 2104532
* EBID: ID
* GEC: 0196628
* GND: 4042452-2
* LCCN: sh85092204
* NDL: 00574403
* NKC: ph121920

 |
Tumba de Micipsa.
**Micipsa** (? - 118 a.C.) (en tifinagh: MKWSN), fillo e sucesor de Masinisa, foi un rei de Numidia. Herdou o trono en 148 a.C. e reinou durante preto de trinta anos.

Á morte do seu pai, o poder repartiuse entre Micipsa e os seus irmáns Gulussa e Mastanabal, que se ocuparon respectivamente da dirección do exército e da administración de xustiza. A súa política exterior foi unha continuación da de Masinisa, apoiando a Roma contra Cartago na terceira guerra púnica, e logo nas guerras lusitanas contra Viriato, nas que enviou arqueiros, tiradores de funda e elefantes a Escipión Emiliano.

Micipsa foi o pai de Hiempsal e Aderbal. Adoptou ao seu sobriño Iugurta (fillo do seu irmán Mastanabal) que chegou a ser no seu día rei de Numidia. Á súa morte, o reino dividiuse entre os tres, pero pronto impúxose Iugurta sobre os seus competidores.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Micipsa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q54223
* EBID: ID
* GEC: 0042375

 |
**Nupraptor** é unha personaxe de videoxogo que aparece no primeiro xogo da serie Legacy of Kain. En Blood Omen, a súa voz interprétaa Richard Doyle.

Historia
--------

Nupraptor serviu como gardían do alicerce da mente por aproximadamente 500 anos, despois do ataque do vampiro Vorador ao Círculo dos Nove ata a súa morte a mans de Kain. Como Gardían do Alicerce da Mente, Nupraptor posuía poderes coma telekinese, telepatía, empatía e clarividencia. Nupraptor era o amante de Ariel, a Gardiá do Equilibrio, e logo da súa morte, caeu en pena e tolemia. Isto levouno a coserse os ollos e maila boca para illarse do mundo exterior. Debido á unión psíquica que todos os membros do círculo comparten, tamén o resto dos membros foron contaxiados coa súa tolemia.

Cando Kain comezou a súa viaxe para acabar cos membros do círculo, Nupraptor foi a súa primeira vítima. cando o novo vampiro enfrontouse a Nupraptor, Malek o Sarafan apareceu para protexelo. Nupraptor fixo irse a Malek para poder loitar con Kain só, unha batalla que rematou coa vitoria de Kain e a morte de Nupraptor, logo disto Kain tomou a cabeza de Nupraptor para restaurar o Alicerce da Mente.

| * v
* c
* e
*Legacy of Kain* |
| --- |
| Xogos | 
* *Blood Omen*
* *Soul Reaver*
* *Soul Reaver 2*
* *Blood Omen 2*
* *Defiance*

 |
| Personaxes principais | 
* Kain
* Raziel
* Moebius
* Deus Ancián
* Mortanius
* Hylden Lord
* Ariel
* Vorador
* Janos Audron
* Turel
* Umah

 |
| O Círculo dos Nove | 
* Nupraptor
* Malek
* Bane
* Azimuth
* Dejoule
* Anarcrothe
* Moebius
* Mortanius
* Ariel

 |
| Outras Personaxes | 
* Dumah
* Rahab
* Zephon
* Melchiah
* Morlock
* Guillerme o Xusto
* Rei Ottmar

 |
| Razas | 
* Os antigos
* Vampiros
* Hylden
* Sarafan

 |
| O Mundo de Nosgoth | 
* A Batalla do Último Descanso
* Soul Reaver

 |
Os **núcleos** son en xeral cámaras de cría, de 3, 4 ou 5 marcos móbiles. A idea é que un pequeno grupo de abellas atope no núcleo un espazo reducido para que poida regular a temperatura interior do mesmo facilmente. Unha vez que este núcleo ten suficiente número de abellas, é trasladado á cámara de cría onde comeza a expandirse, ata chegar a cubrir con abellas os 10 cadros ou os que conteña o tipo de colmea que utilicemos. Respéctanse as dimensións de longo e profundidade do tipo de colmea con que traballamos, pero redúcese o ancho, adecuando as dimensións a un menor número de cadros.

Os núcleos están construídos de madeira similar ao das cámaras de cría, sendo en xeral de menor calidade, porque serán utilizados só na tempada reprodutiva. A cantidade de cadros que poden albergar depende do tipo de clima, xa que os núcleos se confeccionan a partir de dous cadros de cría, podendo facelos ata con catro. Sempre é necesario deixar lugar para un marco de mel e pole, ou na súa falta un alimentador interno para apoiar o seu desenvolvemento.

Presentan piqueiras pequenas en lugares fríos, para que non perdan temperatura. Se se atopan nunha zona cálida adoitan colocárense á sombra, para que o pequeno grupo de abellas inicial logre arrefrialo ou quentalo facilmente. O traspaso posterior á cámara de cría debe facerse cando a poboación aumentou o suficiente como para prosperar nun habitáculo das dimensións da colmea a onde vaia ser trasladada a nova colonia.

Véxase tamén
------------

* Colmea
* Colmea Langstroth
* Colmea Dadant
* Colmea horizontal
* Colmea Lusitana
**Plataforma per Catalunya** (*PxC*) é un partido político de Cataluña, cuxo núcleo político é a crítica das políticas de inmigración catalás. É cualificado de xenófobo e ultradereitista. A Plataforma, identificáse como un partido identitario e populista.

Historia e características
--------------------------

O programa político de PxC baséase na oposición á inmigración islámica, que considera unha ameaza para os principios democráticos imperantes na sociedade catalá, e reclama a aplicación de "tolerancia cero" ante a delincuencia e o terrorismo, a defensa dos valores tradicionais da familia e a protección do medio ambiente. O partido propón unha regulación máis sólida ante a inmigración.

Nas eleccións municipais de 2003 obtivo un 10% de votos na cidade barcelonesa de Vic, cidade da cal é natural o seu presidente, Josep Anglada. Nas eleccións autonómicas de 2003 chegou a reunir case 5.000 votos en toda Cataluña, sendo estas as súas primeiras eleccións, o que non abondou para entrar no parlamento catalán.

Tralas eleccións municipais de 2007, PxC ten concelleiros en sete localidades catalás: Vic, Manresa, Manlleu, e Roda de Ter (Barcelona), Cervera e Sant Martí de Riucorb (Lleida), Olot (Xirona) e Vendrell (Tarragona).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Plataforma per Catalunya *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2737634
* WorldCat
* VIAF: 134317962
* GEC: 0283623

 |
**Nuria Rubio García**, nada en Villaseca de Laciana o 1 de abril de 1988, é unha política e sindicalista leonesa.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha localidade do concello de Villablino no seo dunha familia mineira. Formouse como técnica en educación infantil e logo estudou maxisterio na Universidade de León ata a súa graduación en 2012. Comezou a súa actividade política nas Xuventudes Socialistas de León en 2009, foi secretaria de organización das Xuventudes Socialistas de León entre 2012 e 2015 e secretaria de mocidade da agrupación socialista de León entre 2013 e 2016 e secretaria de organización do PSOE de León dende 2017. Dende outubro de 2021 é membro do comité federal do PSOE. En 2019 encabezou a lista do seu partido ás Cortes de Castela e León pola provincia de León e repetiu posición nas eleccións de 2022. No sindicato UXT foi responsable do departamento de mocidade de León.

Notas
-----

1. ↑  "Los leoneses Ibán García del Blanco y Nuria Rubio formarán parte del Comité Federal". *León Noticias*. 17 de outubro de 2021.
2. ↑  "Cendón encabeza la lista del PSOE de León al Congreso, Salvador Vidal al Senado y Nuria Rubio a las Cortes". *Astorga Digital*. 10 de marzo de 2019.
3. ↑  "El PSOE repite la lista a las Cortes". *La Nueva Crónica*. 28 de decembro de 2021.
O **nóumeno**, do grego *νοούμενα*, termo empregado por Platón para falar das ideas, propiamente "o que se pensa", e que é o neutro plural substantivado de *νοούμενος*, participio presente pasivo de νοέω, *noéo*, 'comprender', 'intelixir', que é o obxecto tal como sería en si mesmo, introduciuno, na filosofía moderna, Immanuel Kant no contexto das teorías do *idealismo obxectivo*, doutrina epistemolóxica que se complementa coa teoría metafísica de que o obxecto coñecido non ten máis realidade que o seu ser pensado polo suxeito; mediante a autoconciencia deste, a verdadeira esencia do obxecto desvélase como a actividade subxectiva de pensamento como algo real e non abstracto.

A definición que antecede corresponde as escolas filosóficas que van camiño ao idealismo alemán, e en concreto a Kant. Non obstante, Kant é ao mesmo tempo materialista, pois contempla a existencia do mundo exterior, independentemente do home, cognoscíbel para este, aínda que non na súa totalidade.

O idealismo distingue entre

1. o fenómeno, que é o obxecto en tanto que é coñecido (como "aparece" fronte aos sentidos e á intelixencia), e
2. o nóumeno, que é o obxecto tal como sería en si mesmo.

As características principais deste movemento, resumindo, son:
Non coñecemos as cousas tal e como son en si (nóumeno), senón o que aparece (percibimos) aquí e agora (fenómeno).

* O suxeito constrúe, polo menos en parte, o obxecto: para Kant o suxeito é activo no sentido de que inflúe no coñecido a partir das súas estruturas aprióricas e dos procesos que nelas descansan.
* O coñecemento é independente da experiencia, porque os obxectos do coñecemento son os xuízos *a priori*.
* Pero ao coñecemento só podemos chegar a través da experiencia, porque o obxecto do coñecemento son os xuízos sintéticos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Escola filosófica.
* Idealismo.
* Immanuel Kant.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q239581
* EBID: ID
* GND: 4746100-7
* JSTOR: noumena
* MAG: 2779264209

 |