recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Aldonza Lourenzo de Valadares**, (m. despois de 1360), foi unha nobre portuguesa, e nai de Alvar Pérez de Castro e Inés de Castro.

Xenealoxía
----------

Filla do nobre portugués Lourenzo Soares de Valadares, ricohome, conselleiro dos reis Afonso III e Dinis de Portugal, tenente de Riba Fouga e de Riba Minho e señor de Tangil, e de Sancha Nunes de Chacim, filla de Nuno Martins de Chacim, ricohome, tenente de Braganza, meiriño maior de Afonso III e mordomo maior do rei Dinis I de Portugal, e da súa segunda esposa, Teresa Nunes Queixada. O pai de Aldonza foi aio de Pedro Fernández de Castro, quen lle foi entregado pola súa nai para a súa protección despois da morte do seu pai. 

Tivo varias irmás de nai e pai, entre elas: Berenguela Lourenzo de Valadares, esposa de Afonso Téllez de Meneses *O Raposo*; Branca, que casou con Martín Eanes de Briteiros; Xoana, comendadora do Mosteiro de Santos até 1348; e Constanza e Beatriz Lourenzo de Valadares, ámbalas dúas monxas no Mosteiro de Arouca.

Biografía
---------

Aldonza, que nunca chegou a casar, mantivo unha relación con Pedro Fernández de Castro co que tivo dous fillos bastardos:

* Alvar Pérez de Castro, (m. en xullo de 1384), conde de Arraiolos e primeiro Condestable de Portugal;

* Inés de Castro (m. en 1355), raíña a título póstumo de Portugal, polo seu matrimonio secreto con Pedro I de Portugal.

A data de falecemento de Aldonza sería despois de 1360, ano no que figura unha doazón ao mosteiro de Ancede dos seus dereitos na igrexa de Leocadia de Lágea.

Referencias
-----------

1. ↑  De Sotto Mayor Pizarro, José Augusto (1997). *Linhagens Medievais Portuguesas* (en pt). p. 793-795.
2. 1 2  De Sotto Mayor Pizarro, José Augusto (1997). *Linhagens Medievais Portuguesas* (en pt). p. 796.
3. ↑  De Sotto Mayor Pizarro, José Augusto (1987). *Os patronos do Mosteiro de Grijo* (en pt). Porto. p. 30.
**Alessio Miceli**, nado en Roma o 30 de agosto de 1999, é un futbolista italiano que xoga como centrocampista na SD Logroñés, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Formouse como futbolista na canteira da Lazio, onde ocupou diferentes posicións, desde mediocentro ofensivo ata defensa central. O 23 de novembro de 2017 debutou co primeiro equipo, nun empate a un gol ante o Vitesse na fase de grupos da Europa League, partido no que substituíu nos minutos finais ao serbio Dušan Basta.

En 2018 desvencellouse da Lazio e fichou polo Feralpisalò , da Serie C. Na tempada 2019/20 xogou cedido no Olbia, da mesma categoría, pasando a continuación ao Piacenza. 

  

En xullo de 2021 fichou polo Dordrecht, co que xogou durante dúas campañas na Eerste Divisie. No verán de 2023 deixou os Países Baixos e instalouse en España, onde fichou pola SD Logroñés, da Primeira División RFEF.

Notas
-----

1. ↑  *www.sslazio.it* .  Falta o `|title=` (Axuda)
2. ↑   .  Falta o `|title=` (Axuda)
3. ↑  *UEFA.com* .  Falta o `|title=` (Axuda)
4. ↑   (Nota de prensa) (en Italian).  Falta o `|title=` (Axuda)
5. ↑   (Nota de prensa) (en Italian).  Falta o `|title=` (Axuda)
6. ↑   (en neerlandés) .  Falta o `|title=` (Axuda)
**Œthelwald**, finado despois de 655, foi un rei de Deira (651 – c. 655). Foi fillo de Oswald de Bernicia.

Traxectoria
-----------

Despois de que Oswine de Deira foi asasinado o rei Oswiu de Northumbria en 651, Aethelwald converteuse en rei de Deira, e consecuentemente alíase co inimigo de Oswiu, Penda de Mercia; segundo Beda, actuou como o guía de Penda durante a invasión deste en Northumbria en 655. Con todo, cando os exércitos de Oswiu e Penda se atoparon o 15 de novembro na Batalla de Winwaed, Aethelwald retirou o seu exército. Penda foi derrotado, de súpeto por culpa da retirada de Aethelwad, e despois Aethelwald parece que perdeu control de Deira, e Alchfrith foi instalado por parte do vitorioso Oswiu. Despois disto, o paradoiro de Aethelwald é descoñecido.

Aínda que el se aliou co pagán de Penda, Aethelwald foi un fervoroso cristián e é lembrado pola súa xenerosidade cara a Chad de Mercia, a quen lle outorgou terreo para un mosteiro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Kirby, D.P. (1992). *The Earliest English Kings*. Londres: Routledge. ISBN 0-415-09086-5.
* Price, A C (1915). *The County of the White Rose: An Introduction to the History and Antiquities of Yorkshire*. Brown.
* Stephens, W R; Hunt, W (1907). *A History of the English Church: Hunt, W. The English church from its foundation to the Norman conquest (597-1066)*. Macmillan and Company, Limited.

### Outros artigos

* Deira.
* Oswiu de Northumbria.
* Oswino de Deira.

| * v
* c
* e
Reis de Deira |
| --- |
| século VI | 
* Ælla (559–588)
* Æthelric (589–604)

 |
| século VII | 
* Æthelfrith (604–616)
* Edwin (616–632)
* Osric (633–634)
* Oswald (634–642)
* Oswiu (642–644)
* Oswine (644–651)
* Œthelwald (651–654)
* Oswiu (654–670)
* Alchfrith (656–664 – rei conxunto)
* Ælfwine (670–679)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272267
* PASE: 1338

 |
**Califa** (do árabe خليف *halif*, "sucesor") foi ou título que os líderes do islam usaron por varios séculos despois da morte de Mahoma.

Cando Mahoma morreu no ano 632 non deixou ningunha regra para o futuro goberno da comunidade musulmá. Foi entón elixido o seu sogro Abu Bakr al-Siddiq co título de *halífatu Rasuli.llah* (خليفة رسول الله, *sucesor do Mensaxeiro de Deus*). Despois, todos os sucesivos gobernantes, empezando por Umar ibn al-Khattab, foron chamados **califas**.

Os califas eran á vez xefes políticos e relixiosos. Como relixiosos non tiñan poder para prescribir ningún dogma pois se consideraba que a revelación divina fora completada e posta de manifesto a través de Mahoma. Non había nada que engadir. O territorio que estaba baixo a xurisdición dun califa chamouse desde entón **califato**.

Segundo o pensamento dos sunnitas, os catro primeiros califas do mundo islámico constituíron unha idade de ouro e foron chamados os "ben guiados" ou "catro califas xustos". Ademais impuxeron unhas esixencias para acceder ao califato:

* O califa debía ser un árabe e pertencer á tribo Quraxita (á que pertencía Mahoma).
* Un consello de anciáns que representase á comunidade islámica elixiría ao sucesor.
* O califa tiña como misión a difusión do islam.

Segundo o pensamento dos xiítas, o propio Mahoma designara un sucesor antes de morrer. Este sucesor era o seu xenro Ali ibn Abi Talib, casado coa súa filla Fátima. Alí e os seus sucesores serían pois para os xiítas os lexítimos califas.

Califatos do islam
------------------

Xurdiron ou creáronse os seguintes califatos, ata o seu abolición en 1924.

* Catro Califas Ortodoxos - Electos pola comunidade. Único califato recoñecido por sunnitas e xiítas.
* Califato Omeia (661-756) Primeiro califato hereditario de orientación sunnita. A súa capital foi Damasco.
* Califato Abbásida (756-1258). De orientación sunnita a súa capital foi Kufa (756-762) e logo Bagdad (762-1258).
* Califato fatimí (909-1171). De orientación xiíta. As súas capitais foron Cairuán (909-973) e O Cairo (973-1171).
* Califato Omeia de Córdoba (929-1031). De orientación sunnita.
* Califato Almohade (1145-1269). Capital Marrakech.
* Califato Abbásida en Exipto (1171-1571). De orientación sunnita.
* Califato Otomán (1571-1924). De orientación sunnita. A súa capital foi Edirne e Istambul (1453-1924). Turquía aboliu o califato na reforma constitucional de 1926.

Véxase tamén
------------

* Títulos reais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65997
* BNCF: 64291
* BNF: 12650190k
* BRE: 4728422
* EBID: ID
* FAST: 844318
* GEA: 2858
* GEC: 0087348
* GND: 4203255-6
* LCCN: sh85018927
* NDL: 00576275

 |
O ***Vocabvlario da Lingoa de Iapam*** ou ***Vocabulário da Língua do Japão*** (xaponés: 日葡辞書; "Dicionario xaponés-portugués") é un dicionario de xaponés, o primeiro elaborado para unha lingua occidental. Foi creado por misioneiros xesuítas lusos e publicado en Nagasaki no 1603. Inclúe 32.000 voces niponas traducidas ao portugués. Existe unha versión en castelán do 1630, e outra francesa do 1869.

Compilación
-----------

A Compañía de Xesús, coa colaboración de cristiáns xaponeses, compilou o dicionario ao longo de varios anos. O seu obxectivo era axudar aos misioneiros no estudo do idioma. Pénsase que o organizador do proxecto foi o sacerdote João Rodrigues, autor da primeira gramática nipoa, o *Nihon daibunjiten* 日本大文辞典 ("Gran dicionario do Xapón", 1604), e do *Nihongo kobunten* 日本語小文典 ("Breve enciclopedia do xaponés"), unha introdución á lingua para os misionarios.

Estrutura
---------

As súas entradas están ordenadas alfabeticamente. Cada palabra está transcrita no alfabeto latino, seguindo as convencións portuguesas. Tamén se identifican as palabras propias de dialectos rexionais, as formas faladas ou escritas, as expresións propias de mulleres ou dos nenos, os termos formais e o léxico de orixe budista. Estas indicacións fornecen aos lingüistas actuais de información valiosa sobre a evolución da lingua xaponesa durante o período Sengoku.

A obra tamén recolle datos sobre rimas, pronuncias individuais, significados, usos lingüísticos, nomes de plantas e animais, frases populares e costumes da época.Modelo:Referências

Notas
-----

* Portal:Xapón
* Portal:Portugal
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Anunciador.

***El Anunciador*** foi un xornal editado na Coruña de 1874 a 1895.

Traxectoria
-----------

Continúa a ***El Avisador***, fundado por Gonzalo Brañas Sánchez-Boado e Ezequiel Fernández Miranda, que se publicou de 1863 a 1874. Neste ano cambiou o seu título, mantendo como subtítulo ***Diario de La Coruña y de Galicia*** até outubro de 1891. A partir de novembro de 1892 pasou a ser ***Órgano de la Unión Republicana en la Región Gallega*** e en decembro dese ano volve a cambiar a ***Diario de Unión Republicana de La Coruña y de Galicia***. En marzo de 1895 cambiou o subtítulo por ***Diario decano e independiente de La Coruña y de Galicia***. Deixou de publicarse en outubro de 1895.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 52. ISBN 84-8288-137-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387368
* Galiciana: 3813

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Centinela.

***El Centinela*** foi un semanario editado en Chantada entre 1912 e 1914.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario independiente, defensor de los que rezan, trabajan y pagan*, o primeiro número saíu o 26 de maio de 1912. Foi unha publicación de tendencia católica agraria. O director era Lorenzo Vázquez Macedo, o administrador Ramón Gutiérrez Tojo e os redactores Julio Pérez de Guerra e Marcial García Cereijo. O 24 de decembro de 1913 adoptou o novo subtítulo de *Semanario chantadino independiente* baixo a nova administración de Jesús Vázquez Campo. Incluía temas de carácter agrario, relixioso e relacionados coa emigración, e informaba sobre as actividades de Acción Gallega. Posuía unha sección denominada *Municipalerías* e no número 40 inseriu un "Catecismo Municipal" semellante ao *Catecismo do labrego* de Lamas Carvajal. Mantivo unha constante polémica co periódico chantadino *La Comarca*. Deixou de editarse en maio de 1914 no número 104.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Centinela, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Fernández, Roi, "Cumple cien años el primer número de «El Centinela»" in *La Voz de Galicia*, 17-6-2012, p. L.

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. ISBN 84-8192-110-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387380
* Galiciana: 579870

 |
**Brutus** é unha banda de post-hardcore belga do Brabante Flamengo. O grupo fundouse no ano 2013 e está formado por Stefanie Mannaerts (batería e voz), Peter Mulders (baixo) e Stijn Vanhoegaerden (guitarra).

Os seus membros coñecíanse de tocar noutras bandas. Stefanie e Peter tocaban en Refused Party Program, unha banda tributo a Refused, mentres que Stijn e Stefanie estaban na banda Starfucker.

En 2014 e 2015, Brutus tocou en varios festivais, como o Pukkelpop, o Rock Herk e o Dour Festival. En 2016 a banda viaxou a Vancouver para gravar o seu álbum de estrea coa axuda de Jesse Gander. *Burst* foi editado por Hassle Records (Europa) e Sargent House (no resto do mundo). O seu segundo álbum, *Nest*, apareceu no ano 2019. O 20 de outubro de 2020 Brutus lanzou o álbum ao vivo *Live in Ghent*, gravado o 29 de maio de 2019.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Burst* | 2017 | Hassle Records |
| *Nest* | 2019 | Hassle Records |
| *Live In Ghent* | 2020 | Hassle Records |
| *Unison Life* | 2022 | Hassle Records |

Notas
-----

1. ↑  "Meet Lars Ulrich-Endorsed Post-Hardcore Band Brutus". *Revolver* (en inglés). 2017-06-12. Consultado o 2022-07-02.
2. ↑  "Sargent House - Brutus". *sargenthouse.com*. Consultado o 2022-07-02.
3. ↑  "Live in Ghent, by BRUTUS". *BRUTUS* (en inglés). Consultado o 2022-07-02.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30335935
* AllMusic: mn0003590865
* Discogs: 4222279
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 285653

 |
***La Hora*** foi un semanario editado en Pontevedra entre 1931 e 1936.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario de izquierdas*, apareceu o 15 de maio de 1931. Co número 50, en xuño de 1932, cambiou o seu subtítulo por *Semanario socialista*, converténdose en voceiro oficioso da agrupación local do PSOE, e foi dirixido polo presidente da Sociedad de Tipógrafos (UGT), José Arán Vázquez. Interrompeu a súa publicación pola represión desatada logo da folga xeral revolucionaria de 1934. Na súa segunda xeira foi dirixido por Ramiro Paz Carbajal. Entre os seus colaboradores estaban Sebastián Rodríguez Carranza, Ramón Barreiro Rodríguez, Luís Carragal Peón, José Gómez Osorio, Amando Guiance Pampín, Julián Zugazagoitia e Sócrates Gómez. Mantívose ata o 18 de xullo de 1936.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391396
* Galiciana: 580270

 |
***El Eco de Cuntis*** foi un periódico editado en Cuntis en 1932.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Defensor de los intereses de la comarca*, apareceu o 14 de agosto de 1932. Era un periódico quincenal. Estaba dirixido por Emilio Dopazo Pérez, que foi substituído por José Arca Rivas dende o número 3, de 11 de setembro. O redactor xefe era Isaac Torres Campos e os redactores Juan Paz Sueiro, Antonio Iglesias Ares e Figaro de Madrid. Entre os colaboradores figuran Alfredo García Ramos, Roberto Blanco Torres, Cándido Porto, José Ameijeiras, José Barros Calvo e Elisardo Graña García; e Roberto Ameijeiras e José Sanmartín Soto (natural da Estrada e crego na parroquia de Ortoño), no eido artístico. O último número conservado é o 6, que se publicou o 26 de outubro de 1932.

Imprimíase na imprenta La Popular, que estaba na rúa Charino 7 en Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Cuntis*, 11-9-1932, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pazos Touriño, Belén; Pena Búa, Pilar (2000). "A prensa en Cuntis, El Eco de Cuntis". *A Taboada* (Asociación Cultural A Cabana, Asociación Cultural O Meigallo) (0-1).
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387406
* Galiciana: 3869

 |
Ji Yun (1724-1805), editor xefe da Bibliografía anotada dos Catro TesourosJi Yun (1724-1805), editor xefe da *Bibliografía anotada dos Catro Tesouros*
***Siku Quanshu Zongmu Tiyao*** ou ***Bibliografía anotada dos Catro Tesouros*** (chinés tradicional: 四庫全書總目提要; chinés simplificado: 四库全书总目提要; *pinyin*: *Sìkù Quánshū Zǒngmù Tíyào*; Wade-Giles: *Ssu4-k'u4 Ch'üan2-shu1 Tsung3-mu4 T'i2-yao4*) é un catálogo anotado de miles de obras que foron consideradas dignas de inclusión na *Siku Quanshu* (四库全书, "Biblioteca completa dos Catro Tesouros"). Trátase do meirande catálogo bibliográfico da China premoderna, cun total de douscentos capítulos. Comezouse a redactar no ano 1773, e non se completou até o 1798. Na súa elaboración interviron moitos autores, pero os borradores finais estiveron a cargo do editor xefe, Ji Yun (1724-1805 d.C.).

Contidos
--------

O libro contén notas bibliográficas de tres mil catrocentas sesenta e un obras recollidas en *Siku Quanshu*, así como breves referencias ao título doutras seis mil setecentas noventa e tres. Aínda así, omitíronse milleiros de libros, especialmente aqueles destruídos polos Qing por ser considerados contrarios aos manchús, a minoría étnica á que pertencía a dinastía gobernante. Os contidos de *Siku Quanshu Zongmu Tiyao* reflicten a influencia da Escola Han (汉学, *Hànxué*) nos círculos intelectuais de Qing.

Traducións
----------

* Guy, R.K. (1987). *The Emperor's Four Treasuries: Scholars and the State in the Late Ch'ien-lung Era*. Harvard University Press.

Notas
-----

1. ↑  Chiang, Sing-chen (2005). *Collecting the Self: Body and Identity in Strange Tale Collections of Late Imperial China* (en inglés). Brill. p. 37.
2. 1 2 3  Wilkinson, Endymion (2000). *Chinese History: A Manual* (en inglés). Harvard University Press. pp. 275-276.
3. 1 2  Guy, R. Kent (1987). *The Emperor's Four Treasuries: Scholars and the State in the Late Ch'ien-lung Era* (en inglés). Harvard University Press. pp. 122–123.
4. ↑  Wilkinson, Endymion (2000). *Chinese History: A Manual* (en inglés). Harvard University Press. p. 274.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q856376
* WorldCat
* VIAF: 182291300
* BNF: 12117341x
* GND: 7544851-8
* LCCN: n85228144
* NDL: 00635930
* SUDOC: 029576830

 |
**Santa María das Paradellas** é unha parroquia do concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2023 tiña 15 habitantes (8 home e 7 mulleres).

Xeografía
---------

### Situación

Sitúase ao sur do concello. Linda polo norte coa parroquia de Santa Cristina de Caxide e a capital do concello. Polo leste limita coa parroquia da Hedrada. Ao sur fai fronteira coa parroquia das Chás, no veciño municipio de Montederramo. Polo oeste dá co concello de Xunqueira de Espadanedo e tamén coa parroquia das Chás.

Dista 8 quilómetros da capital do concello e 20 da capital da comarca, Castro Caldelas.

### Demografía

Xa se ve que ata o século XX, a zona estaba bastante máis poboada do que agora. No 2000, vivían nas Paradellas 46 persoas (23 homes e 23 mulleres). Dende entón, a crise demográfica continúa debido á emigración e ao envellecemento dos veciños.

| Ano | 2000 | 2004 | 2008 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Poboación | 46 | 38 | 37 | 34 |
| Variación (%) | - | -13,0% | -2,6% | -8,1% |

Historia
--------

En 1842, segundo Pascual Madoz estaba dividida entre as parroquias de Caxide e Hedrada. Nese momento vivían 107 persoas no conxunto das dúas aldeas, das que 23 tiñan a condición de veciños.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares das Paradellas

| Lugares da parroquia das Paradellas no concello de Parada de Sil (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Celeirón | As Paradellas |

### Parroquias de Parada de Sil

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Parada de Sil |  |
| --- | --- |
| Caxide (Santa Cristina) | Chandrexa (Santa María) | Forcas (San Mamede) | A Hedrada (Santiago) | Parada de Sil (Santa Mariña) | As Paradellas (Santa María) | Pradomao (San Xiao) | Sacardebois (San Martiño) | San Lourenzo de Barxacova (San Lourenzo) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  "Instituto Galego de Estatística, consulta do nomenclátor". Xunta de Galicia.
3. ↑   Tomo XII Páx. 685

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Parada de Sil

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383699
* código INE: 32057060000

 |
A ***Rivista italiana di numismatica*** é unha publicación peiódica de edición anual especializada en materia numismática. Trátase da revista científica italiana máis antiga das existentes na actualidade.

Historia
--------

A *Rivista italiana di numismática* fundouse en 1888 da man de Ercole e de Francesco Gnecchi. O seu primeiro director foi Solone Ambrosoli, quen asumiu o posto durante os primeiros dous anos da revista Ambrosoli foi sucedido na dirección polos fundadores, os irmáns Gnecchi, durante os seguintes vinte e oito anos. Nos anos 1918 e 1919 dirixiu a revista o numismático Lodovico Laffranchi, que lle imprimiu unha modernización e a dotou de recoñecemento internacional.

En 1892, o grupo de numismáticos que sostiña a revista fundou a *Società Numismatica Italiana* e, como consecuencia, a revista constituíuse no órgano oficial da nova sociedade.

A partir de 1979, os primeiros números da revista pasaron a estar dispoñibles en fieis reproducións dos orixinais, baixo a responsabilidade do editor Aldo Ausilio di Padova.

O seu director actual é Andrea Saccocci.

Notas
-----

1. ↑  *Rivista italiana di numismatica* 1888: "Prefazione".
2. ↑  *Rivista italiana di numismatica* 1890: "Ai lettori".
3. 1 2 3  Gorini, G. (1988).
4. ↑  Savio, A. "Lodovico Laffranchi". *I Grandi Numismatici*. Società numismatica Italiana.
5. ↑  *Rivista italiana di numismatica* 1892: "Notizie varie".
6. ↑  "Comitato Scientifico". No espazo da Revista na web da SNI.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rivista italiana di numismatica*** |

### Outros artigos

* Società numismatica italiana

### Bibliografía

* Gorini, G. (1988). "Cento anni di Rivista italiana di numismatica". En *Rivista italiana di numismatica*. XC. Milán.

### Ligazóns externas

* Espazo da *Rivista italiana de numismatica* na web da *Società numismatica italiana*.
***Yunque*** foi unha revista editada en Lugo entre 1931 e 1932.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico de vanguardia política*, apareceu o 14 de maio de 1931, despois de escindirse do semanario *Guión*. Dirixida por Ánxel Fole, aínda que tamén participaba nestas tarefas de dirección Francisco Lamas López e Arturo Cuadrado, e confeccionada por Ánxel Johán, continuou a liña do grupo Ronsel. Nela colaboraron Luis Manteiga, Francisco Lamas López, Carlos Martínez-Barbeito, Luís Pimentel, Xulio Sigüenza, Álvaro Cunqueiro, Luís Seoane e Santiago Montero Díaz. As ilustracións estaban asinadas por Luís Seoane, Manuel Colmeiro Guimarás, Carlos Maside, Xosé Eiroa, Romero Boelle, Ánxel Johán e a arxentina Norah Borges. Incluíu artigos de temas socio-políticos de tendencia progresista próxima ao comunismo, ademais de ilustracións dos grandes creadores galegos. Publicou por vez primeira o "Madrigal â cibdá de Santiago" de Federico García Lorca. Cesou co número 6 en outubro de 1932.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Yunque". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.

### Ligazóns externas

* *Yunque. Periódico de vanguardia política, Lugo 1931-1932* edición facsímile do Centro Ramón Piñeiro
***El Támega*** foi un semanario editado en Verín entre 1898 e 1936.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Revista semanal ilustrada*, apareceu en setembro de 1898. Semanario de ideoloxía conservadora, foi a sexta publicación desta vila e a máis importante polo seu interese e pola súa duración. Fundado por Lino García Vázquez, o seu propietario e director, entre os seus colaboradores estaban Eloy Luís André, Waldo Álvarez Insua, José Arjiz Salgado, José María Pereda Álvarez e Xesús Taboada Chivite.

En decembro de 1902 iniciou unha segunda etapa coa cabeceira ***Nuevo Támega***, coa que se mantivo ata 1936. Nos anos da Segunda República pasou a subtitularse por *Semanario Republicano Independiente*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Valcárcel López, Marcos (1987). Deputación Provincial, ed. *A prensa en Ourense e a súa provincia*. Ourense. ISBN 84-505-5721-6.

### Ligazóns externas

* Semanarios de Verín: 1875-1936 Arquivado 03 de decembro de 2019 en Wayback Machine.
Coordenadas: 51°30′50″N 0°06′42″O﻿ / ﻿51.513777777778, -0.11152777777778

A Fleet Street en 2005.
**Fleet Street** é unha rúa en Londres, Inglaterra, bautizada en homenaxe ao río Fleet. Foi a sede da prensa británica até á década de 1980. Mesmo despois de que o último gran representante dos medios, a Reuters, deixase a zona en 2005, o nome da rúa continúa a ser usado como unha metonimia para a prensa nacional británica.

Historia
--------

A primeira tipografía de Inglaterra foi instalada aquí a finais do século XV por un asistente de William Caxton. En 1702, o primeiro xornal, The Daily Courant, foi publicado na Fleet Street - a súa localización era conveniente tanto en relación á City canto a Westminster, principais fontes de novas. Dende entón, Fleet Street pasou a ser o centro da industria editorial de Londres. As rotativas baixo as oficinas do diario foron abandonadas en 1987, cando a nova tecnoloxía permitiu producir xornais lonxe do centro, en áreas como Wapping e Docklands. 

Os dramaturgos Shakespeare e Ben Jonson eran fregueses da vella Mitre Tavern, hoxe no n.º 37.

Na esquina ao nordeste da rúa hai un busto do escrito Edgar Wallace, que traballara alí para o *Daily Mail* antes de acadar sona internacional como autor e guionista.

Notas
-----

1. ↑  Weinreb, Ben; Hibbert, Christopher; Keay, Julia; Keay, John (2008). The London Encyclopaedia. Pan MacMillan. ISBN 978-1-4050-4924-5. (p. 875).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fleet Street Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Bellot, Hugh H.L (1902). Methuen, ed. *The Inner and Middle Temple: Legal, Literary and Historical Associations*.
* Brooke, Alan (2012). Amberley Publishing Limited, ed. *Fleet Street: The Story of a Street*. ISBN 978-1-4456-1138-9.
* Hampton, Mark (2004). University of Illinois Press, ed. *Visions of the Press in Britain, 1850–1950*. ISBN 978-0-252-02946-2.
* Moore, Tim (2003). Vintage, ed. *Do Not Pass Go*. ISBN 978-0-09-943386-6.

### Ligazóns externas

* Edificios e estruturas en Fleet Street en Wikidata.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q846686
* WorldCat
* VIAF: 315146680
* LCCN: sh90003968
* NKC: ge1196398

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Yan Jia** (chinés simplificado: 严嘉; *pinyin*: *Yán Jiā*), coñecido artisticamente como **Vash**, é un director de cinema chinés contemporáneo. Nado o 22 de agosto de 1985 en Guiyang, provincia de Guizhou, é coñecido internacionalmente polo filme *Shéntàn Pú Sōnglíng Zhī Lánruò Xiānzōng* (2019), protagonizado por Jackie Chan. Esta película foi proxectada no Festival Nits de Cinema Oriental de Vic, con subtítulos en catalán.

Traxectoria
-----------

Yan Jia estudou deseño de interiores no Reino Unido. Posteriormente, volveu a China para estudar cinema en Shanghai. Alí, traballou na rodaxe das películas *Mission: Impossible III* (2006) e *The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor* (2008). No ano 2010, participou no programa de televisión *Wo yao pai dianying* 我要怕电影 ("Quero facer unha película") e contribuíu aos efectos especiais de *Batman: Under the Red Hood*. En 2014, coescribíu a súa primeira película *3D Shi ren chong* 3D食人虫 ("Os insectos comedores de persoas 3D"). En 2019 e 2023 dirixíu as películas *Shéntàn Pú Sōnglíng Zhī Lánruò Xiānzōng* 神探蒲松龄之兰若仙踪 ("O detective Pu Songling") e *Ju ji shou* 狙击手 ("O francotirador"), respectivamente.

Filmografía
-----------

* 《3D食人虫》(2014)
* 《神探蒲松龄之兰若仙踪》(2019)
* 《狙击手：逆战》(2023)

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  "严嘉". *豆瓣* (en chinés). Consultado o 2023-12-03.
2. 1 2  "Vash | Director, Writer, Visual Effects". *IMDb* (en inglés). Consultado o 2023-12-03.
3. 1 2  "THE KNIGHT OF SHADOWS - EL CABALLERO DE LAS SOMBRAS". *Festival Nits de cinema oriental de Vic* (en castelán). Consultado o 2023-12-03.
4. ↑  "神探蒲松龄 (Shentan Pu Songling)". *dtieao.uab.cat*. Consultado o 2023-12-03.
5. ↑  Vash (2014-10-10). "Shi ren chong". Consultado o 2023-12-03.
6. ↑  Vash (2023-01-13). "Ju Ji Shou: Ni Zhan". Consultado o 2023-12-03.

Véxase tamén
------------

**Ligazóns externas**

* Vash (IMDb)
* 严嘉 Vash (Douban)
| *Ingua* |
| --- |
|  |
| Rexión inguinal (en amarelo) e *zona púbica* '(en azul): 1. plano interespinal, 2. músculo recto abdominal, 3. conduto inguinial (se indica un, pero se atopa en ambos lados). |
|
|
| Latín | *[TA]: inguen;[TA]: regio inguinalis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

Na anatomía humana, a **ingua** (o adxectivo é "inguinal", como en canle inguinal) ou **virilla** é a zona de unión (tamén coñecida como a rexión inguinal) entre o abdome e a coxa a cada lado do óso pube. Isto tamén é coñecido como o Compartimento medial da coxa que consiste nos músculos adutores da cadeira ou nos músculos da ingua. Un tirón no músculo da ingua xeralmente refírese a unha dolorosa lesión debida ao estirar os músculos adutores dos músculos adutores da cadeira.

Estes músculos adutores da cadeira que compoñen a ingua e compóñense do adutor curto, adutor longo, adutor maior, gracilis e pectíneo. Estes músculos da ingua complementan a coxa (achegan o fémur e o xeonllo ata a liña media). A ingua esta innervada polo nervio obturador, con dúas excepcións: o músculo pectínico é innervado polo nervio femoral e a porción do adutor maior está innervado polo nervio tibial.

Na ingoa, debaixo da pel, hai de tres a cinco ganglios linfáticos inguinais profundos que desempeñan un papel no sistema inmunitario. Estes poden inflamarse debido a certas enfermidades, o máis común é unha infección simple e o menos probable, un cancro. Unha cadea de ganglios linfáticos inguinais drena aos nodos profundos.
 
Nun procedemento de flebografía, a ingoa é o lugar preferido para as incisións para meter un catéter no sistema vascular.
 
O ligamento inguinal vai desde o tubérculo pubiano ata a espiña ilíaca superior anterior e a súa anatomía é moi importante para as operacións de hérnia.
 

Tirón muscular na ingoa

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *virilla*.
2. ↑  Dorland's (2012). *Dorland's Illustrated Medical Dictionary* (32nd ed.). Elsevier. p. 739. ISBN 978-1-4160-6257-8.
3. ↑  "WebMB.com: Groin problems and injuries". Consultado o 2008-08-23.
4. ↑  "American Running Association". Arquivado dende o orixinal o 19 de marzo de 2006. Consultado o 2008-08-23.
5. ↑  Kenneth S. Saladin (2010). *Anatomy & Physiology: The Unity of Form and Function* (5th ed.). McGraw Hill. OCLC 743254985.
6. ↑  "GetBodySmart.com". Arquivado dende o orixinal o 31 de maio de 2020. Consultado o 11 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ingua Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q211159
* GEC: 0102520
* GND: 4380267-9
* MAG: 2779967601
* Treccani: inguine

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 24040
* MeSH: D006119
* TA: A01.2.04.006
* Uberon: 0008337
* UMLS: C0018246

 |
Veleiro entre bateas, xunto á Illa de Arousa
Un **veleiro** é unha embarcación propelida por un velame, conxunto de velas de tecido de corte e formato apropiado, apoiado nun ou máis mastros e controlada por un conxunto de cabos chamados *cordoalla*. Posúe tamén unha *quilla* e un *leme* ou temón que impiden a deriva e forzan o conxunto avante.

Técnica
-------

O veleiro é propelido pola sustentación dinámica que o vento produce entre as dúas faces da vela, como nas ás dun avión. Adicionado ao traballo da quilla, que evita a deriva, fai que a embarcación obedeza ao temón. Por iso consegue navegar case contra o vento (ata 45 graos) e sen apenas vento a favor.

Historia
--------

De invención que se perde no tempo, temos novas das primeiras embarcacións a vela polo mar Mediterráneo. Gregos e despois os romanos entre outros, comezaron a utilizar barcos que aproveitaban o vento a favor, con velas aínda non desenvolvidas. A vela chamada *latina*, cun corte case triangular e maniobrável, foi utilizada en barcos pesqueiros ao fin da Idade Media, polos xenoveses no seu comercio con Bizancio e despois polos navegadores ibéricos, que realizaron os grandes descubrimentos nas súas carabelas.

Tiveron o seu apoxeo no comezo do século XIX, cando os grandes *clippers* eran os reis dos mares, foron superados como medio de transporte polas embarcacións a vapor, mais sobreviviron como barcos de lecer e deporte .

Estabilidade
------------

Esquema de forzas.
A estabilidade nun veleiro é a capacidade que ten a embarcación de volver á posición vertical cando escora; canta máis estabilidade, con máis forza tenderá o veleiro a se erguer. Canto máis baixo estea o centro de gravidade, maior estabilidade terá o barco.
Mais un exceso de estabilidade non é bo, pois somete a esforzos innecesarios a todas as estruturas da cuberta (convés), dicíndose entón que o barco é duro.
Un defecto de estabilidade leva que o barco sexa "frouxo", é dicir, que tarda moito en erguerse de novo tras un golpe do mar ou tras calquera outra causa que saque ao barco da súa posición vertical. Esta característica é típica dos buques de pasaxe, para que os tripulantes viaxen cómodos sen ser sometidos a grandes balances e esforzos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Barco
* Iate
* Vela
* Navío

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170483
* AAT: 300233013
* BNCF: 12259
* BNF: 11932609q
* BRE: 2322366
* EBID: ID
* GEC: 0216993
* GND: 4054232-4
* KulturNav: ID
* LCCN: sh85116536
* NDL: 00562943
* NKC: ph115734
* PSH: 13755

 |
A **bandeira estelada** ou simplemente **estelada** considérase a bandeira que simboliza a independencia de Cataluña ou dos Países Cataláns (aínda que no País Valenciano tamén hai a estrelada, que evolucionou de xeito paralelo á *Senyera* coroada valenciana).

A súa orixe data dos inicios do século XX e naceu da fusión dos catro paus tradicionais co triángulo coa estrela do mesmo tipo que tiña a bandeira de Cuba. Puxérase ese modelo xa que Cuba era un estado que se independizara había pouco da España, e era polo tanto un referente.

Hai dous tipos principais:

* A chamada estelada azul (*estelada blava*), que é a primeira e que se atopou en publicacións do 1918.
* A chamada estelada vermella (*estelada roja*). Hai quen ve connotacións na cor vermella da estrela e emparenta o vermello coa defensa dun estado independente comunista.

Non quedou fixada a orientación da estrela e ás veces ten un costado paralelo co lado curto da bandeira e ás veces co lado longo.

Algúns grupos minoritarios intentaron implantar outros tipos de bandeiras estreladas con diferentes cores, mais sempre sen éxito.

Desde a creación desta bandeira creáronse moitas outras bandeiras independentistas que tamén teñen unha estrela, como a Estreleira galega, a occitada, a aragonesa ou a saharauí.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lenda das catro barras de sangue
* Independentismo catalán
* Estreleira galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q148002
* GEC: 0516613

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vida Agraria.
***Vida Agraria*** foi un periódico editado en Tui entre 1922 e 1923.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Boletín Oficial de la Federación Agraria Judicial del Partido de Tuy*, apareceu en marzo de 1922. O seu director foi Jenaro Carrera, substituído despois por Enrique Jaso Paz. De periodicidade mensual, deixou de publicarse a finais de 1922 para reaparecer en xaneiro de 1923 unha vez liberados os dirixentes das sociedades agrarias detidos a consecuencia dos sucesos de Gullarei. A súa liña, próxima ao obreirismo local, é contraria ao sistema foral, con críticas a Mariano Ordóñez García e a *La Integridad*. O último número coñecido (o 20) corresponde a novembro de 1923.

Notas
-----

1. ↑  Segundo unha carta ao director aparecida en *La Integridad* o 8-6-1922, p. 2-3, que cita os números 2 e 3 de *Vida Agraria* que corresponden respectivamente ao 29 de abril e 27 de maio.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo Villaverde, Miguel (2003). Duen de Bux, ed. *Prensa agraria en Galicia*. Ourense. pp. 237–239. ISBN 84-932078-3-7.
A **Igrexa de Santa Clara** é un templo católico localizado na freguesía da Sé, na cidade do Porto, en Portugal. No seu interior podemos encontrar un dos mellores exemplares da arte da talla dourada do Barroco Xoanino.

Construída ao lado do treito máis visíbel das Murallas Fernandinas, tanto a Igrexa de Santa Clara, coma o mosteiro do que formaba parte, ficaron concluídos en 1457. A obra debeuse a unha demanda das freiras franciscanas clarisas que pretendían renovar o mosteiro anterior, do século XIII, máis pequeno e modesto.

Coa supresión de varios mosteiros máis pequenos nas diversas localidades entre o século XV e o século XVI, as freiras fóronse congregando en Santa Clara levando para este as súas rendas, sendo unha delas unha portaxe por todas as mercadorías que pasaban polo Río Douro.

A finais do século XIX, coa morte da última freira, o mosteiro fechou, o que causou algunha deterioración do edificio. Posteriormente, sendo patrimonio do estado, fixéronse obras de restauración para adaptalo a Centro de Saúde e outras institucións de carácter social e público.

A entrada da igrexa arránxase cunha porta barroca, datada de 1697 e reformulada no século XVIII, con elementos renacentistas como columnas salomónicas e capiteis corintios. No interior podemos albiscar toda a magnificiencia desta igrexa, toda cuberta por talla dourada (técnica escultórica típica de Portugal, na que madeira é tallada e posteriormente revestida por unha película de ouro) da primeira metade do século XVIII.

Galería de imaxes
-----------------

* InteriorInterior
* TeitoTeito
* TeitoTeito

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Igreja de Santa Clara*** |
Os **diploblásticos** ou **diblásticos** son animais que terminan o seu desenvolvemento embrionario na fase de gástrula e, por tanto, teñen só dúas follas embrionarias, ectoderma e endoderma, carecendo de mesoderma. Entre o ectoderma e o endoderma existe unha capa, ás veces con algunhas células, denominada mesoglea, que non é de orixe mesodérmica e por tanto non é homóloga do mesénquima dos acelomados.

Os dous filos de diblásticos son os cnidarios e os ctenóforos. Teñen unha cavidade gástrica cun só orificio que actúa como boca e ano, e que equivale ao blastóporo embrionario, carecen de cabeza e de sistema nervioso centralizado e teñen simetría radiada.

Antigamente reuníase a estes dous grupos baixo o nome de celentéreos ou celenterados, agrupación que hox se considera parafilética e carece de valor taxonómico.

Véxase tamén
------------

* Triploblásticos
* Acelomados
* Celoma
* Celomados
* Pseudocelomados

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2332651
* GEC: 0099200
* MAG: 134294343
* Treccani: diblasteri

 |
Coordenadas: 42°40′25″N 8°19′12″O﻿ / ﻿42.6735546, -8.3199452

Fervenza de Férveda.
A **fervenza de Férveda** é un salto de auga situado no lugar de Férveda, na parroquia de Escuadro (Silleda). Trátase dun desnivel do río de Escuadro de aproximadamente uns 15,7 metros de altura, máis outro pequeno que parte da poza ou *mergulleira* de 4,8 metros. Forma parte da zona especial de conservación (ZEC) das Brañas de Xestoso da Rede Natura 2000.

O sendeiro
----------

Trátase dun percorrido de tipo lineal de 2,7 quilómetros de lonxitude, cun grao de dificultade baixo, agás nos últimos 200 metros de ascenso ata o pé da fervenza. O punto de inicio sitúase no chamado muíño de Varela, preto da igrexa de San Salvador de Escuadro, a carón do cal hai atopar un lavadoiro comunitario que data de 1952. Así, en todo o trazado, duns 45 minutos de duración, atópanse seis muíños de rodicio coñecidos como o muíño de Varela, o da Regueira, o das Carballeiras, o de Outeiro, o de Bataneiro e o de Herdeiros.

Flora e fauna
-------------

A flora desta paraxe está composta polo bosque de ribeira con árbores autóctonas como carballos, castiñeiros, amieiros, bidueiros, salgueiros, freixos, acivros, loureiros, silvarveiras, fentos reais e heterófilos.

En canto á fauna destacan animais de grande importancia ecolóxica coma falcóns e corvos. Aínda que tamén podemos atopar lavandeiras, gorrións e anduriñas. Outras especies moi abundantes son o xabaril e rato silvestre. Entre os peixes destaca a troita común, mentres que entre os insectos atopamos abundantes cabalos do demo.

Elementos de interese da zona
-----------------------------

Entre os diferentes monumentos próximos á Fervenza de Férveda destaca a igrexa de San Salvador de Escuadro, de estilo románico e datada do século XII. Asociada, tamén, á tradición relixiosa, no lugar da Penadauga destaca unha famosa pena que amorea auga de chuvia no seu interior e que segundo a tradición cura as enfermidades da pel e dos ollos. Mentres que no lugar de Cascaxide atopamos unha casa señorial do século XVIII coñecida como Pazo de Cascaxide, que conta cun bosque anexo ao edificio, o cal tamén forma parte do proxecto europeo Rede Natura 2000. Nas Brañas de Xestoso destaca tamén a lagoa Sacra de Olives.

Notas
-----

1. ↑  Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, Xunta de Galicia. (eds.). "Brañas de Xestoso". Consultado o 27 de outubro de 2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Turismo Silleda
* Turismo Santiago Arquivado 12 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine.
**Pedro de Mascarenhas**, nado en Mértola cara a 1484 e finado en Goa (India) o 23 de xuño de 1555, foi un navegante, explorador e administrador colonial portugués. Foi o primeiro europeo que descubriu en 1512 a illa de Diego García no océano Índico e tamén atopou nesa viaxe a illa Mauricio, aínda que é probable que non fose o primeiro explorador portugués en facelo, pois expedicións anteriores como as de Diogo Dias ou Afonso de Albuquerque puideron habela atopado.

Traxectoria
-----------

Grazas ao impulso dado ás viaxes de exploración pola fundación en 1499 da Casa da Índia (a *Compañía das Indias Portuguesas*, destinada a controlar o comercio colonial coa India), Mascarenhas, fillo dunha familia rica, reuniu unha frota de barcos coa que emprendeu unha serie de viaxes de exploración e comercio de especias na costa do norte de África e Mozambique.

A finais de 1511, cando estaba nas proximidades do cabo de Boa Esperanza, o levantamento da rexión de Goa (probablemente instigados por Adil Shah, que quería liberar a península India do goberno de Albuquerque e os portugueses), levou a que Mascarenhas tomase a iniciativa de separarse da frota para atopar un xeito máis rápido de chegar á India. Nese momento, o longo camiño á India era o da navegación costeira seguindo a costa oriental de África ata a costa de Malabar. Mascarenhas emprendeu rumbo ao leste en augas non coñecidas e descubriu algunhas illas, Rodrigues, e bautizou outras, Reunión e Mauricio, á que lle deu o nome de Cerne, do grupo de illas ao leste de Madagascar que agora leva o seu nome (que ademais das anteriores, inclúe as Agalega e o banco de Cargados Carajos; en 1528 o tamén navegante portugués Diogo Rodrigues foi quen bautizou esas illas como illas Mascareñas na súa honra.)

Mascarenhas serviu como capitán xeneral da colonia portuguesa de Malaca de 1525 a 1526. Das súas actividades posteriores emprendidas grazas ao prestixio da súa viaxe e os seus descubrimentos, sábese que participou nunha expedición a Tunisia en 1535 e que tamén representou os intereses portugueses en Roma tralo seu nomeamento como embaixador do rei Xoán III de Portugal no séquito enviado a Roma en 1538. Nese mesmo ano Mascarenhas serviu na frota do terceiro vicerrei portugués das Indias, don García de Noronha.

En 1554, Mascarenhas foi nomeado Vicerrei da India portuguesa, desempeñando o seu cargo desde Goa, a capital das posesións portuguesas en Asia. Suponse que morreu nove meses máis tarde en Goa, en 1555, na idade de 71 anos. Foi sucedido no vicerreinado por Francisco Barreto.

Notas
-----

1. ↑  Robert Kerr, ed. (1812). "Conquest of India". *A General History and Collection of Voyages and Travels*. Edinburgh: William Blackwood. pp. 411.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q527755
* WorldCat
* VIAF: 172653477
* FAST: 1968777
* GND: 1205571329
* ISNI: 0000000122740710
* LCCN: no2011112874
* NTA: 144244322

 |
Fabián (esq) e Arturito (dta).
**Os da Ría** è unha banda de música de Santiago de Compostela, activa entre 2009 e 2017 e de novo dende 2022 coa formación orixinal. O seu repertorio musical recorre, desde o territorio do absurdo, da crítica máis ácida e da parodia, a vida social, cultural e política de Galicia.

Traxectoria
-----------

O grupo naceu nas Ultranoites da desaparecida Sala Nasa. Ademais das súa actividade musical participan en movementos en defensa da lingua galega e promocionan o seu uso. Eles mesmos describen o seu tipo de música como "canción lixeira galegueira mais con moito sentimento".

Carlos Meixide (Coñecido musicalmente por Arturo Puy) e Tomás Lijó (Coñecido musicalmente por Fabián Santomé), coñécense xa desde 1995, xa integrados no mundo da música. Daquela Arturo tiña en mente algún proxecto con Teo Cardalda, e Fabián facía correccións lingüísticas para as cancións de Manolo Muñiz. No 2009 únense e en compañía de catro músicos forman Os da Ría: Suso Pián (teclado), Eneko Toba (guitarra), Roque Permuy (baixo), Ramón Reynolds (batería) e Arturo e Fabián (voz).[]

Discografía
-----------

### Disco Díscolo (2012)

No Nadal de 2012 lanzaron o seu disco "Díscolo", polo cal ampliaron a banda con tres dos membros da Magnifique Band dos Homes sen Medo e o Coro da Ra nalgunhas cancións. O disco foi gravado nos Estudos A Ponte.

| Cancións do disco |
| --- |
| "Froilán terceiro, ti es o noso herdeiro" |
| "Infanta Elena" |
| "Chinchín polo borrachín do pueblo" |
| "Hoxe é un día distinto, é o día do viño tinto" |
| "Caramba, que guapa estas" |
| "Alberte Núñez Feixóo" |
| "Sin duda leo a Neruda" |
| "A Conga de Uxío Novoneyra" |
| "Esta canción non é moi boa pero chega ao corazón" |
| "Galicia, Hai que apandar" |
| "Virando louco" |
| "Bicos, bicos, gústanme os bicos" |
| "Miguel Delibes" |
| "Fernando Ónega" |

### Disco Póstumo (2015)

| Cancións do disco |
| --- |
| "Parrillada de amor" |
| "Unha nova Galicia" |
| "Rosita Fernández Teijeiro" |
| "Lokita Lopone" |
| "Parolada" |
| "Fimno Galego Rancheira" |
| "Toma cachondexo" |

### Os da Ría íntimos

Tempo despois do lanzamento de "Díscolo" Arturo e Fabián están acompañados só polo seu pianista para acercarse mais ó público.

Notas
-----

1. ↑  Os da Ría no Facebook
2. ↑  Quadra Producións (2013-12-23). "Os da Ría Concerto Disco Discolo". Consultado o 2017-10-08.