recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Inauguración do Xardín dos Combatentes da Nove en Madrid. Rafael está no centro da foto, á beira de M. Carmena.Inauguración do Xardín dos Combatentes da Nove en Madrid. Rafael está no centro da foto, á beira de M. Carmena.
**Rafael Gómez Nieto**, nado en Adra o 29 de xaneiro de 1921 e finado en Estrasburgo o 31 de marzo de 2020, foi un militar español do século XX.

Traxectoria
-----------

Rafael Gómez participou na Guerra civil española, chaamado a filas pola chamada "Leva do Biberón", loitando no Exército Republicano Español, participando na Batalla do Ebro.

Ó rematar a guerra, pasou a Francia, quedando internado no Campo de internamento de Saint-Cyprien. Catro meses despois chegou a Alxeria co seu pai, internado en Argelès. Despois da Campaña en África Occidental da segunda guerra mundial polos Aliados formou parte da 9.ª Compañía da 2.ª División Blindada de Francia que, integrada por republicanos españois, foi a primeira unidade militar aliada que entrou en París tras a súa reconquista.

Morreu nunha residencia de anciáns en Estrasburgo (Francia), cidade na que vivía dende 1955, polo COVID-19. Foi o último supervivente dos membros da 9.ª Compañía que entraron en París.

Notas
-----

1. ↑  "Fallece con coronavirus Rafael Gómez, último superviviente de 'La Nueve', la compañía de españoles que liberó París de los nazis". *eldiario.es*. 31 de marzo de 2020. Consultado o 31 de marzo de 2020.
2. 1 2 3 4  Playà Maset, Josep (31 de marzo de 2020). "Fallece el último superviviente de la compañía que liberó París de los nazis". *La Vanguardia*. Consultado o 31 de marzo de 2020.
3. ↑  Fernández, Juan José (2019-08-31). "Rafael Gómez, el último de La Nueve: "No hagáis guerras, solo las ganan los ricos"". *elperiodico* (en castelán). Consultado o 2020-03-31.
4. ↑  "Muere por coronavirus el último superviviente de los españoles que liberaron París de los nazis". *ELMUNDO* (en castelán). 2020-03-31. Consultado o 2020-03-31.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Amado Granell
*Home dels nassos* segundo un almanaque do século XIX.
O ***home dels nassos*** (en galego: *Home dos fociños*) é unha personaxe da mitoloxía catalá que ten tantos fociños como días lle restan ó ano. Porén, só se pode ver o 31 de decembro ou aninovo. Facéndose visible só o último día do ano, a personaxe da mitoloxía ten, como todos os seres humanos, un único nariz, e polo tanto, pode ser calquera persoa.

Tradicionalmente, explícaselles ós nenos que o último día do ano aparece o Home dels nassos, unha persoa que ten tantos fociños como días ten o ano. Cóntaselles de tal xeito que os nenos imaxinan unha persoa monstruosa con 365 narices na súa faciana, sen pensar que o 31 de decembro só resta un día para rematar o ano. Malia que esta tradición ten un forte arraigo na cidade de Barcelona, tamén está presente en diversas poboacións catalás que presentan nalgúns casos pequenas variacións ou localismos.

Notas
-----

1. 1 2 3  Amades 2005: p. 256
2. ↑  Amades 2005: p. 257

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Cataluña*** |

### Bibliografía

* Amades, Joan. *Costumari Català* (papel)`|format=` require `|url=` (Axuda) **1** (2005a ed. ed.). Barcelona: Edicions 62. pp. 255–260. ISBN 84-297-5719-8.

### Ligazóns externas

* Imaxes sobre o Home dels Nassos en Tarragona
* Orixes do Home dels Nassos en Elefant Trompeta[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3113925
* GEC: 0231577

 |
***Tirano Banderas*** é unha novela publicada por Ramón del Valle-Inclán en 1926. É a primeira novela do ciclo esperpéntico que irá seguida da serie "El ruedo ibérico" a partir de 1927. Considérase a obra cume no desenvolvemento novelesco do esperpento. Esta novela foi incluída na lista das 100 mellores novelas en castelán do século XX do xornal español *El Mundo*.

Argumento
---------

Narra a caída do ditador suramericano Santos Banderas, que dirixe a rexión ficticia de Santa Fe de Tierra firme de modo despótico e cruel manténdose no poder grazas ao terror e á opresión. A obra describe o comportamento do tirano e o comezo dun movemento revolucionario que acabará por derrocalo ante a súa torpeza.

Trazos da obra
--------------

Esta obra aborda literariamente a ditadura no que se coñece como novela do ditador, que ten a súa orixe en *Facundo: Civilización y Barbarie*, e cultivou entre outros autores Augusto Roa Bastos. O Tirano non xorde dunha realidade recoñecible senón que é unha síntese de trazos de Suramérica. Ante o recurso do esperpento, desfilan os mozos intelectuais, os caciques, os pobres, o ditador etc. Un gran logro da obra é a selección do léxico, cheo de variados americanismos que crean unha atmosfera recoñecible na que desenvolver a temática da obra. É notable a planificación da novela ao modo fragmentario, con capítulos breves que representan escenas pechadas, o que produce unha forte sensación de ritmo interno. A descrición é plenamente deformadora e degradante. É moi valiosa a descrición da sociedade hispanoamericana, froito dun coñecemento próximo da mesma; dado que Valle Inclán realizara unha viaxe a México xa en 1892.

Notas
-----

1. ↑  Lista completa de las 100 mejores novelas polo xornal *El Mundo*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q516499
* BNE: XX1923189

 |
**Ekin** foi unha organización nacionalista vasca clandestina durante parte da ditadura franquista.

Traxectoria
-----------

Ekin (en éuscaro, "emprender, iniciar" ou "insistir") xurdiu como grupo de estudo universitario en Bilbao en 1952. Trataba de dar carácter de continuidade ás súas reunións semanais nas cales discuten temas relativos á cultura. Entre os seus membros atopábanse fillos de familias acomodadas e incluso algúns membros de EIA que foran detidos en 1950. Co fin de protexerse da policía, o grupo permaneceu pechado a novos membros durante o ano seguinte á súa fundación. Asemade, os seus integrantes procuraron formarse nas súas principais áreas de interese: o coñecemento do pobo vasco, a súa historia e a súa cultura.

En principio, os membros de EKIN mostraban un profundo respecto e simpatía cara ós militantes do PNV, así como ós membros do Goberno vasco no exilio. Ademais, interesábanse por coñecer a política vasca da guerra e a inmediata posguerra. O entusiasmo tornouse decepción tralos primeiros contactos.

En 1953, o grupo comezou a abrirse ó exterior, impartindo cursos de formación cos que esperaba captar a novos membros. A través do PNV chegaron a coñecer a EGI, proporcionando o partido a infraestrutura necesaria para que EKIN se dese a coñecer en Guipúscoa. Porén, as intencións do PNV eran controlar a EKIN e integrala en EGI, e conseguiuno ó fundirse ambas organizacións en 1956. As intencións de control foron denunciadas por EKIN, o que aumentou a tensión entre o partido e os mozos. En 1958, o BBB (*Bizkai Buru Batzar*) decide expulsar de EGI a Benito del Valle, membro de EKIN. É entón cando estoupan as tensións latentes dende hai tempo entre o conservadorismo do PNV e a orientación socialista que tomaba EKIN. O grupo non aceptou a expulsión e produciuse unha división no seo de EGI entre aqueles que permaneceron fieis ó PNV e aqueles máis próximos a EKIN. O grupo disidente decidiu crear unha nova organización no verán de 1959, Euskadi Ta Askatasuna (ETA).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q961755
* WorldCat
* VIAF: 137485275
* Auñamendi: 45985
* ISNI: 0000 0001 1940 2788

 |
Coordenadas: 33°45′27″N 84°24′03″O﻿ / ﻿33.7575, -84.400833333333

O **Georgia Dome** é un estadio multideportivo cuberto situado na cidade de Atlanta, Xeorxia (Estados Unidos), co centro de cidade ao leste e Vine Cityao oeste. Inaugurado en 1992, serve como estadio local dos Atlanta Falcons da National Football League (NFL) e os Georgia State Panthers da NCAA, ambos equipos de fútbol americano. Ademais, acolle a Peach Bowl desde 1992 e o SEC Championship Game desde 1994. Alén diso, nos Xogos Olímpicos de 1996, o Georgia Dome albergou competicións de ximnasia, baloncesto e balonmán. No momento da súa apertura, era o estadio cuberto máis grande do mundo, sendo superiormente superado polo AT&T Stadium de Arlington, Texas e o Millennium Stadium de Cardiff, Gales.

Eventos
-------

O recinto foi sede dos partidos como local dos Atlanta Hawks da NBA entre 1997 e 1999, durante a construción da Philips Arena. Tamén se xogou alí o Final Four do Campionato da División I de Baloncesto Masculino da NCAA de 2002, 2007 e 2013. O 2 de xaneiro de 2006, polas consecuencias do Furacán Katrina sobre o Louisiana Superdome, o Georgia Dome recibiu o Sugar Bowl de fútbol americano universitario. No Georgia Dome xogáronse partidos de fútbol desde 2009. En devandito ano enfrontáronse as seleccións de México e Venezuela, e os clubs América e AC Milan. En 2010 enfrontáronse América e o Manchester City. En 2011 xogou México contra Bosnia. En 2013 realizáronse dous partidos da Copa de Ouro da Concacaf: Panamá contra Cuba e México contra Trinidad e Tobago. Ademais, en 2014 xogaron alí México e Nixeria ante 68.212 espectadores. O estadio tamén acolleu o *WrestleMania XXVII* o 3 de abril de 2011 cun total de 71.617 espectadores.

### Super Bowl

*Artigo principal**:* Super Bowl.

| Data | Edición | Equipo | Puntos | Equipo | Puntos | Asistencia |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 30 de xaneiro de 1994 | XXVIII | **Dallas Cowboys** | 30 | Buffalo Bills | 13 | 72,817 |
| 30 de xaneiro de 2000 | XXXIV | **St. Louis Rams** | 23 | Tennessee Titans | 16 | 72,625 |
|

Notas
-----

1. ↑  1996 Summer Olympics official report. Arquivado 28 de maio de 2008 en Wayback Machine. Volume 1. p. 540.
2. ↑  1996 Summer Olympics official report. Arquivado 27 de setembro de 2007 en Wayback Machine. Volume 3. pp. 451, 456.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1058931
* GeoNames: 4196938
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20000372

 |
Coordenadas: 41°29′45″N 81°41′07″O﻿ / ﻿41.495833333333, -81.685277777778

O **Progressive Field** é un parque de béisbol das Ligas Maiores (MLB) situado no centro da cidade de Cleveland, Ohio (Estados Unidos). Lar dos Cleveland Indians, é xunto co Quicken Loans Arena parte do Complexo Deportivo e de Entretemento Gateway. No ano 2008 foi considerado por unha enquisa entre seareiros realizada por *Sports Illustrated* como o mellor estadio da MLB.

O estadio foi inaugurado co nome de **Jacobs Field** en 1994 para substituír o Cleveland Stadium, recinto que compartían cos Cleveland Browns da National Football League (NFL). No 2008, a Progressive Corporation, compañía de seguros con sede no suburbio de Mayfield, adquiriu os dereitos de nome do estadio durante 16 anos por 58 millóns de dólares. O anterior nome proviña dos propietarios da franquía, Richard e David Jacobs, que adquiriran os dereitos após a inauguración do recinto. Actualmente, o estadio é coñecido ás veces de forma informal como "The Jake" en referencia o primeiro nome.

No momento de inauguración do estadio, tiña capacidade para albergar 42.865 espectadores. Entre 1995 e 2001 conseguiron encher o estadio durante 455 xogos consecutivos. Debido a diferentes reformas ao longo dos anos, a capacidade do estadio foise modificando, chegando aos 45.569 espectadores en 2010. Após as reformas das feitas nos anos 2014 e 2015, onde se reconfiguraron múltiples áreas do estadio, a capacidade viuse reducida até os 34.788 espectadores. Con todo, a capacidade é ampliábel por medio de localidades supletorias.

Notas
-----

1. ↑  "Gateway Property". Gateway Economic Development Corporation. Arquivado dende o orixinal o 04 de outubro de 2013. Consultado o 31 de marzo de 2019.
2. ↑  "MLB Ballpark Rankings: Cleveland Indians". *Sports Illustrated*. 2008.
3. ↑  Hoynes, Paul (2 de abril de 2011). "Few Fans and Less Pitching Haunt Cleveland Indians in 8-3 Loss to Chicago White Sox". *The Plain Dealer* (Cleveland).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cleveland
* Cleveland Indians

### Ligazóns externas

* Páxina web do estadio en mlb.com/indians
* Progressive Field Seating Chart

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1154053
* GeoNames: 5159027
* Structurae: 20004332

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Patria Gallega.

***La Patria Gallega*** foi unha revista editada na Habana entre 1912 e 1913.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Revista Semanal Ilustrada: Órgano de los Intereses Gallegos en La Habana*, apareceu a comezos de 1912. Estaba dirixida por José Bargueiras e o administrador era Manuel Rodríguez. Ofreceu información de carácter xeral sobre acontecementos relacionados con Galicia e coas actividades do Centro Galego e o seu centro de saúde La Benéfica. Tamén había noticias chegadas de Galicia e do labor das asociacións de emigrantes. Entre os seus colaboradores figuraban Manuel Gómez Cordido, Manuel Carrillo Cortizas, Nicolás R. López e Ramón Castiñeira (outros aparecían cos pseudónimos de Jotabé, Teodoble, P. Tardo e Un fraile). En galego publicou relatos de Asieumedre (Manuel Lugrís Freire) e poemas de Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Salvador Golpe, Xan Labrada, Manuel Carrillo, E. Lumia e Juan Barcia Caballero. O último número coñecido é o 82, que apareceu o 27 de xullo de 1913.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Neira Vilas, Xosé (2011). *A prensa galega de Cuba*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5020-1. Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2018. Consultado o 21 de abril de 2018.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391416
* Galiciana: 577353

 |
| Erebia triarius |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Nymphalidae |
| Xénero: | *Erebia* |
| Especie: | ***E. triarius***De Prunner, 1798 |

 |

A ***Erebia triarius***, ou ***E. triaria***, é un lepidóptero pertencente á familia Nymphalidae, á subfamilia Satyrinae e ao xénero *Erebia* .

Denominación
------------

*Erebia triarius* foi nomeada por Leonardo De Prunner en 1798.

Sinónimos: *Erebia hispanica* Gumppenberg, 1888 ; *Erebia triaria* de Prunner, 1798; *Erebia triaria pyrenaica* (Prunner, 1798); *Papilio evias* Godart, 1823.

Descrición
----------

A *E. triaria* é unha pequena bolboreta, barrada de cor marrón escuro cunha banda post-discal laranxa decorada con ocelos negros centrados en branco de tamaño desigual, xeralmente cinco na parte dianteira e catro na parte traseira.

* Erebia triarius ♂.*Erebia triarius* ♂.
* Erebia triarius ♂  △.*Erebia triarius* ♂ △.

Bioloxía
--------

### Período de voo e invernada

Voa desde mediados de abril ata mediados de xullo dependendo da localización e da altitude  .

### Plantas hóspedes

As plantas hóspedes das eirugas son varias Poaceae: *Festuca ovina*, *Poa pratensis* e *Stipa*  .

Ecoloxía e distribución
-----------------------

Está presente no sur de Europa en forma de numerosos grupos illados no norte de Portugal e España, sur de Francia e Suíza, norte de Italia, sur de Austria, oeste de Italia, Eslovenia, sur de Bosnia e Serbia e Albania.

### Biotopo

Reside nos claros.

Notas
-----

1. ↑  INPN taxonie
2. 1 2 3 4  Tom Tolman, Richard Lewington, *Guide des papillons d'Europe et d'Afrique du Nord*, Delachaux et Niestlé, 1998 - ISBN 2603011146
3. ↑  funet

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tom Tolman, Richard Lewington, *Guide des papillons d'Europe et d'Afrique du Nord*, Delachaux e Niestlé, 1998 - ISBN 2603011146

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* euroButterflies
* *(en inglés)* Moths and Butterflies of Europe and North Africa
* Fotos de Guy Padfield

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2627743
* MAG: 2776876538

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 137640
* EUNIS: 90719
* FE: 441348
* FE-New: ID
* GBIF: 5134850
* iNaturalist: 362048
* IRMNG: 10261965
* IUCN: 173261
* LepIndex: 140386
* NCBI: 2561292

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1492289

 |
**Eladio Pérez Romero**, finado en Ourense o 13 de xaneiro de 1940 foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Concelleiro en Ourense, foi nomeado alcalde en abril de 1909, permanecendo no cargo até xuño dese ano. Deputado provincial, foi vicepresidente da Deputación. Foi elixido presidente da Deputación de Ourense en agosto de 1921. Na Segunda República militou no Partido Radical, foi nomeado membro da Comisión Xestora da Deputación en febreiro de 1934, permanecendo no cargo até decembro de 1935.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Rodríguez Iglesias** |  **Alcalde de Ourense** 1909 | Sucesor:**Juan Fuentes García** |
| Predecesor:**José Sabucedo Morales** |  **Presidente da deputación de Ourense** 1921 -1922 | Sucesor:**José Torres Pintos** |

Vida persoal
------------

Casou con María Avila Domínguez.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 14-1-1940, p. 1.
2. ↑  *Gaceta de Galicia*, 14-4-1909, p. 1.
3. ↑  *Diario de Pontevedra*, 4-8-1921, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Os Presidentes da Deputación
Coordenadas: 26°42′00″N 0°10′00″L﻿ / ﻿26.7, 0.16666666666667

Reggane.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Reggane** (do bérber "Argan"; en árabe: *رقان*) é unha vila comuna, e a capital do distrito de Reggane, na Vilaia de Adrar, no centro de Alxeria. Reggane atópase no deserto do Sáhara preto dun oasis. Segundo o censo de 2008, tiña unha poboación de 20 402 persoas, mentres que en 1998 contaba con 14 179, o que supón un crecemento anual do 3,8%. Os bérberes viven en Reggane e arredor dela.

Notas
-----

1. 1 2  "Population: Wilaya d'Adrar" (PDF) (en francés). Office National des Statistiques Algérie. Consultado o 1 de xullo de 2013.
2. ↑  "Algeria Communes". Statoids. Consultado o 8 de marzo de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q582905
* WorldCat
* VIAF: 104144647634743905759
* BNF: 166984703
* GeoNames: 2483761
* SUDOC: 190932333

 |
A **ermida da Asunción da Virxe e de Santa Marta** é unha capela do barrio costeiro do Burgo, na parroquia de Santa Mariña de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona.

Arquitectura
------------

Conserva vestixios do románico de transición. Pódese datar de finais do século XII[] e comezos do XIII.

Placa.
É de planta rectangular cunha soa nave. A cuberta é a dúas augas. A fachada occidental ten unha porta de medio punto formada por 12 doelas, probablemente do século XVI. A espadana é sinxela e pequena, cun só oco. A porta sur e os canzorriños conservan o estilo románico. A sancristía foi engadida na reforma do XVIII.

Ó longo do tempo sufriu moitas modificacións, debido a que foi saqueadas polos ingleses, entre eles o pirata Francis Drake en maio de 1585.

Santa Marta
-----------

Santa Marta é venerada nesta capela con gran devoción. O día 15 de agosto, celébrase unha romaría. Santa Marta dálle nome á península, ó castro e á praia.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Delegación diocesana de Patrimonio (2008). *Arciprestado de Miñor*. Vigairía de Pastoral Tui-Vigo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Capela de Santa Marta do Burgo*** |

### Ligazóns externas

* Capela de Santa Marta de Baiña en Turgalicia.
Coordenadas: 42°28′40″N 0°52′10″L﻿ / ﻿42.477882, 0.869363

**Boí Taüll**| Situación | Pireneo Catalán |
| País | España |
| Información:  - Cota mínima - Cota máxima - km. alpino - km. esquiáb. |  2.038,7 metros2.750,3 metros45,30046,034 |
| Pistas de esquí:   Verdes   Azuis   Vermellas  Negras   -  De fondo | 1072610 |
| Remontes: - Telesquís  - Telecadeiras - Telecabinas - Cintas |  6  7  0  3 |
| Neve artificial:  - Canóns  - Superficie |  205 20,2 km |
| Contacto:  - Páxina web  - Correo-e  - Teléfono  - Fax |  Boitaullresort.com boi@boitaullresort.es 902 406 640 |

**Boí Taüll** é unha estación de esquí do Pireneo Catalán, situada no municipio de La Vall de Boí, na provincia de Lleida.

Descrición
----------

Coas cotas máis altas do Pireneo (2.750 metros cota máxima e 2.038 metros cota mínima) e unha privilexiada situación encarada ao norte, a estación garante unha neve de excelente calidade. Ademais, ofrece un completo dominio esquiable con 10 pistas verdes, 7 azuis, 26 vermellas e 10 negras, algunhas con desniveis de ata 750 metros e sen pistas horizontais. Boí Taüll cos seus 2020 metros de altitude de cota mínima, convértese na estación de esquí pirenaica con máis metros de altitude de cota mínima.

Servizos
--------

Dispón de multitude de servizos,aparcadoiro con 1.500 prazas, restaurantes, cafetarías, dúas escolas de esquí, servizo de alugueiro de material de esquí e de snowboard de 500 m², reparación de material, heliporto, servizo médico, zona infantil,...

Tamén existe a freeXperience, unha zona dedicada exclusivamente ao snowpark.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*
**Katyavala Bwila I**, ou simplemente **Katyavala I**, nado no Reino Lunda, c. 1680 e finado no Reino Bailundo c. 1720, foi o primeiro Soma Inene do Reino Bailundo e, polo tanto, o fundador do país Bailundo, a máis grande de todas as nacións ovimbundu.

O seu nome é incerto, xa que "Katyavala" pode significar "soberano" e "Bwila" pode traducirse como "pobos que van", quizais cun significado de "rei dos pobos errantes", en referencia á súa política de unir pobos sen líder arredor dun rei centralizador.

Traxectoria
-----------

O seu lugar de nacemento é incerto, dándose ás veces como nado no Reino de Cassange e outras no Reino Lunda. O certo, con todo, é que naceu nas inmediacións do ano 1680, sendo membro dun dos clans semi-nómades de cazadores e pastores bangalas (ou imbangalas), que vivían migrando entre as terras destes reinos e as mesetas máis meridionais.

Na idade adulta foi considerado o sucesor natural do seu pai no liderado do clan, cando, debido ás diferenzas na condución dun ritual de sacrificio de animais, entrou en forte disputa co seu patriarca, feito que o obrigou a fuxir da rexión do Humbe, onde se asentara o seu clan, primeiro a Cuanza Norte, e despois á rexión de Halavala.

Na rexión de Halavala converteuse, nas proximidades do ano 1700, no ideólogo da centralización política de cinco ombalas (cidades ou aldeas) ovimbundas: Hala-Vala, Quiaca, Calique, Andulo e Vilé. Converteuse en Soma Inene (rei), e asentou o seu poder na ombala de Halã-Vala (actual cidade de Bailundo), facendo desta a capital do novo Reino Bailundo.

A súa visión unificadora dos pobos da Meseta Central de Angola, nun intento de contrarrestar o avance da influencia do imperio colonial portugués, situouno como un dos grandes estadistas da historia dos pobos de Angola.

Morreu nas inmediacións do ano 1720, sendo substituído polo seu fillo, Jahulu I. Foi enterrado no monte Halavala.

Homenaxes
---------

O campus da Universidade Agostinho Neto de Benguela, cando foi elevado a universidade, pasou a chamarse Universidade Katyavala Bwila.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Sungo, Marino Leopoldo Manuel (2015). "O reino do Mbalundu: identidade e soberania política no contexto do estado nacional angolano atual" (PDF). *Universidade Federal de Santa Catarina* (en portugués). Consultado o 20 de maio de 2021.
2. ↑  Smith, Edwin W. (1920). *The Ila-speaking people of Northern Rhodesia* (en inglés). Toronto: Macmillan and CO. Limited.
3. ↑  Ceita, Constança do Nascimento da Rosa Ferreira de (2015). "Silva Porto na África Central – VIYE / ANGOLA: história social e transcultural de um sertanejo (1839-1890)" (en portugués). Consultado o 20 de maio de 2021.
4. ↑  "Huambo: Historial do reino do Bailundo contado aos Jovens de Cabinda" (en portugués). 11 de outubro de 2014. Arquivado dende o orixinal o 20 de maio de 2021. Consultado o 20 de maio de 2021.
5. ↑  "Historia da Universidade Katyavala Bwila". *ukb.ed.ao* (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 20 de maio de 2021. Consultado o 20 de maio de 2021.
Coordenadas: 41°25′13″N 1°47′37″L﻿ / ﻿41.42028, -1.79361

**Freixenet** é unha empresa familiar de orixe catalá adicada á produción e comercialización de cava e viños. Actualmente o Grupo Freixenet ten 18 adegas en sete países.

Historia
--------

A empresa ten as súas orixes na unión de dúas familias especializadas no sector do viño: os Ferrer, propietarios da herdade a Freixeneda orixinaria do século XIII, e os Salas, fundadores de Casa Sala. Pedro Ferrer Bosch casou con Dolores Sala Vivé. As orixes de Freixenet foron na produción de cava como alternativa á produción de viño en 1914. Nos anos 1920 e 1930 a marca comezou a acadar sona e ata en 1935 chegaron a vender cava nos Estados Unidos. A Guerra Civil Española fixo que a familia perdese o control da empresa que durante a guerra civil española e a segunda guerra mundial fixeron que a empresa crecese moi lentamente. En 1941 sacaron ao mercado a súa marca "Carta Nevada" e en 1974 Freixenet lanza "Cordón Negro" que véndese xa en máis de 140 países. Desde os anos 1970 Freixenet comezou a súa expansión nos mercados internacionais.

A día de hoxe Freixenet é a empresa que máis cava vende fóra de España. Dende os anos 1920 a empresa caracterízase por unha publicidade diferenciadora. Os seus carteis e dende 1977 polos seus anuncios de televisión polo Nadal.

Marcas
------

Freixenet
Viño Oroya, especial para suxi.
* Segura Viudas
* René Barbier
* Castellblanch
* Canals Nubiola
* Conde de Caralt
* Vionta (Albariño Rías Baixas)
* Morlanda
* Valdubón
* Henri Abelé
* Gloria Ferrer
* Sala Vivé
* Wingara Wine Group
* Yvon Mau
* Fra Guerau
* Viento Sur
* Arerunguá
* Solar Viejo
* Oroya (viño suxi)
* Terra Nova

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cava

### Ligazóns externas

* Páxina web de Freixenet *(en varias linguas)*
* Vionta Albariño Rías Baixas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1427663
* WorldCat
* VIAF: 3134154329458626970003
* GEC: 0242632

 |
**Samuel Carrera**, nado no Porriño, é un rapeiro galego, coñecido co nome artístico de **Duke Sam**.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira no hip hop escribindo as súas primeiras rimas e a facendo as primeiras gravacións na casa. Aínda que Duke Sam levaba xa varios anos en activo, destacado como un dos mellores freestylers nas batallas comunitarias, o seu debut discográfico chegou en 2006, cando coñeceu a Puto Coke quen se ofreceu para producir e gravar o seu primeiro disco titulado "Origami". Un ano despois, xunto con Dikeyti (produtor e MC), formou o seu propio colectivo artístico, estudio e selo independente baixo o nome de "Track Asedio". Track Asedio consolidouse en Galicia como unha sólida plataforma para artistas de hip hop e que hoxe conta con numerosos MCs, produtores e disc-jóckeis así como varios discos autoeditados que suman centos de vendas e miles de descargas. Duke Sam foi un dos artistas hip hop máis prolíficos e activos do panorama galego. As letras destacan a acidez e o sarcasmo que pon nas súas críticas, de marcado carácter social e reivindicativo aínda que tamén cheo de boas mensaxes.

Discografía
-----------

### Álbums

* *Origami* (2006)
* *Papiroflexia* (2007)
* *Solo para personal autorizado* (2009)
* *El extraterrestre* (2010)
* *El vendedor del humo* (2011)
* *Planeta Absurdo* (2014)
* *Relatos de un don nadie* (2018)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Canle de Youtube

Notas
-----

1. ↑  "Duke Sam". *cunninga.es*. Consultado o 2023.
2. ↑  "Duke Sam". *hhgroups.com*. Consultado o 2023.
Coordenadas: 42°39′44″N 7°25′08″O﻿ / ﻿42.662269444444, -7.4188611111111

O **encoro de Vilasouto** é un pantano artificial situado no concello do Incio, na provincia de Lugo, entre as parroquias de Vilasouto, Eirexalba e Goó, que forma parte da conca do río Mao.
Ten unha capacidade máxima de 21 hm³ e ocupa unha extensión de 111 ha, tendo unhas dimensións de 2 km de longo e 1,5 km de ancho, aproximadamente.

Construíuse en 1969, coa intención de solucionar os problemas de abastecemento de auga de boa parte da Terra de Lemos, mediante o regadío do Val de Lemos. O encoro anegou terras e vivendas, afectando sobre todo ás parroquias de Vilasouto, Eirexalba e Goó, sendo os núcleos do Barreal, A Illeira e Outeiro os máis afectados. O encoro tamén asolagou na paraxe coñecida como *Agro do Pepe* rochas con petróglifos que quedan mergulladas durante as épocas de intensas choivas. Tamén quedou en desuso a antiga igrexa de San Mamede de Vilasouto, construíndose unha nova no centro da vila actual.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estado actual do encoro de Vilasouto *(en castelán)*
* Galería de Imaxes do Encoro na páxina do concello
* Ruta turística do Encoro de Vilasouto *(en galego)*

  



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8775404
* SNCZI-IPE: 1796

 |
**Fabio Álvarez González**, nado en Ourense en 1988, é un pianista galego.

Traxectoria
-----------

Formouse de neno na escola municipal da Pobra de Trives, no conservatorio de Ourense e no Conservatorio Superior de Música do País Vasco, neste caso co pianista Emmanuel Ferrer-Lalöe como mestre. Marchou despois en 2015 a Nova York, onde proseguiu estudos, neste caso de mestrado, con Phillip Kawin na Escola de Música de Manhattan.

Ten actuado internacionalmente como pianista solista e como concertista con orquestra en distintos lugares de Galicia, resto de España, Francia e os Estados Unidos. Aínda que ten traballado outros estilos, a súa preferencia artística é a música para piano contemporánea.

Discografía
-----------

* Musical Zodiac: onde interpreta *Makrokosmos I* e *Makrokosmos II*, de George Crumb.
* *Mad Rush* (IBS, 2021), onde interpreta pezas de Philip Glass.

Vida persoal
------------

Reside en Nova York, onde dá clase de piano.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web profesional

Notas
-----



1. 1 2  González, Fabio Álvarez. "Fabio Álvarez González". *www.emusicarte.es* (en castelán). Consultado o 2021-05-01.
2. ↑  "Reseña ı Musical Zodiac - Fabio Álvarez". *Melómano Digital* (en castelán). 2019-08-05. Consultado o 2021-05-01.
3. ↑  Región, La (2021-04-30). "Fabio Álvarez: "Mi nuevo disco, 'Mad Rush', nació por las calles de Nueva York"". *La Región* (en castelán). Consultado o 2021-05-01.
4. ↑  "Biografía". *fabioalvarez*. Arquivado dende o orixinal o 01 de maio de 2021. Consultado o 2021-05-01.
Coordenadas: 50°04′07″N 8°38′43″L﻿ / ﻿50.068611, 8.645278

O **Deutsche Bank Park**, usualmente coñecido polo seu nome orixinal, **Waldstadion**, é un estadio de fútbol da cidade de Frankfurt, en Alemaña. Pertence ó club Eintracht Frankfurt, que xoga a Bundesliga. O primeiro Waldstadion foi inaugurado en 1925 e durante a segunda guerra mundial foi empregado en eventos políticos. En 1974, xogáronse tres partidos do mundial de 1974.

Ten capacidade para 52.000 espectadores. Unha das súas características principais é un monitor central e o teito retráctil, para protección nos días de chuvia (que fallou na final entre o Brasil e a Arxentina da Copa de Confederacións de Fútbol de 2005) ou nos días de moita calor (como no encontro Corea do Sur e Togo, do mundial de 2006). Entre 2005 e 2020 o estadio chamouse Commerzbank-Arena após un contrato de patrocinio co dito banco, pasando posteriormente a adquirir o seu actual nome. Neste estadio xogáronse encontros do Mundial de Fútbol de 1974 e de 2006. Nesa última edición a súa capacidade foi reducida a 48.132 prazas.

Encontros do Mundial de Fútbol Alemaña 1974
-------------------------------------------

No antigo **Waldstadion**:

* 13 de xuño: Grupo 2 Brasil Brasil 0 - 0 Iugoslavia Iugoslavia
* 18 de xuño: Grupo 2 Escocia Escocia 0 - 0 Brasil Brasil
* 22 de xuño: Grupo 2 Escocia Escocia 1 - 1 Iugoslavia Iugoslavia

Encontros do Mundial de Fútbol Alemaña 2006
-------------------------------------------

* 10 de xuño: Grupo B Inglaterra Inglaterra 1 - 0 Paraguai Paraguai
* 13 de xuño: Grupo G Corea do Sur Corea do Sur 2 - 1 Togo Togo
* 17 de xuño: Grupo D Portugal Portugal 2 - 1 Irán Irán
* 21 de xuño: Grupo C Países Baixos Países Baixos 0 - 0 Arxentina Arxentina
* 1 de xullo: Cuartos de Final Brasil Brasil 0 - 1 Francia Francia

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Deutsche Bank Park*** |

### Ligazóns externas

* Commerzbank-Arena
* Foto por Satélite - Google Maps (Antes da reforma)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q157273
* BRE: 5118379
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20003445

 |
Coordenadas: 42°48′35″N 0°30′22″O﻿ / ﻿42.80972222, -0.50611111

**Astún**|  |
| Localización | Pireneo aragonés |
| País | España España |
| Comunidade | Aragón Aragón |
| Información: - Cota mínima - Cota máxima - km alpino - km fondo - km esquiables |  1.658 m.2.300 m.--39,9 |
| Pistas de esquí:  Verdes  Azuis  Vermellas  Negras -  De fondo -  De eslalon | 5162310-- |
| Remontes: - Telesquís - Telecadeiras - Telecabinas - Cintas transportadoras | -5-3 |
| Neve Artificial: - Canóns - Superficie | 1509 km |
| Contacto: - Páxina web | Páxina oficial |

**Astún** é unha estación de esquí situada no Pireneo Aragonés, no concello de Jaca, na provincia de Huesca. Está situada a 32 km de Jaca, 100 km de Huesca e 140 km de Pamplona.

Descrición
----------

A estación de esquí de Astún, veciña de Candanchú e preto da fronteira con Francia, dispón de 42 km en pistas esquiables. O seu pico máis alto é La Raca, de 2.300 metros de altitude e un desnivel de 300 metros. Ao seu ao redor creouse unha cidade para atender aos clientes, con hoteis, restaurantes ou tendas de equipo especializado, entre outros.

A estación púxose en marcha o 18 de decembro de 1976, con só dous telecadeiras, un a La Raca e outro a Sarrios. Desde aquel momento foise ampliando tanto en pistas e instalacións de esquí como en servizos. Actualmente a estación ocupa dous vales de alta montaña: La Raca-Sarrios e Truchas, cada un dos cales é accesible desde a base mediante un telecadeira.

Desde o ano 2009 é posible comprar un abono conxunto entre esta e a estación de Candanchú, conectadas por autobús e que poñen a disposición do esquiador 80 km de pistas.

Servizos
--------

No inverno ofrece todos os servizos das estacións de esquí: remontes, enfermaría, restauración e escola de esquí. Pero no verán tamén se manteñen abertos varios telecadeiras como o de "Los Lagos" que accede ata a zona de Truchas. Na zona ofrécense excursións e actividades como sendeirismo, descenso de barrancos, ráfting, BTT, escalada etc.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q752368
* GeoNames: 7289615

 |
Coordenadas: 55°50′59″N 4°12′20″O﻿ / ﻿55.849711111111, -4.2055888888889

O **Celtic Park** é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Glasgow. Foi inaugurado en 1892 e serve de localía ao Celtic FC. Tamén é coñecido coma *Parkhead* por estar chantado nesa avenida e como *The Paradise* ou simplemente *Paradise* grazas ós bos momentos que alí puideron pasar moitos seareiros. O estadio ten unha capacidade de 60.355 prazas todas elas de sentar sendo o estadio con meirande capacidade da Escocia e o segundo do Reino Unido en canto a clubs se refire.

Este é o segundo Celtic Park xa que no primeiro localizado noutro lugar da cidade escocesa o club estivo a disputar os seus partidos ata o 20 de Santiago de 1892, é dicir, durante preto de 4 anos xa que a institución foi fundada no 1888.

O que foi trocando ó longo destes máis de cen anos que o Celtic leva xogando no actual Celtic Park foi o número dedicado ás bancadas. De feito, o récord de asistencia ó campo rexistrouse no 1 de xaneiro de 1938 cunhas 92.000 persoas metidas no estadio nun Old Firm, é dicir, nun partido disputado contra o Rangers.

A última remodelación ata os nosos días data do 1995.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Celtic Park Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Datos do estadio en footballgroundguide.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q216037
* EBID: ID
* GeoNames: 6288559
* MusicBrainz: ID

 |
**Fernando Felipe Fernández**, nado en Ourense o 1 de maio de 1805 e finado na mesma cidade o 19 de abril de 1885, foi un sacerdote e político galego.

Traxectoria
-----------

Estou Filosofía e Teoloxía no Seminario Conciliar de Ourense e logo na Universidade de Santiago de Compostela, na que se licenciou no ano 1831. Párroco de Santa Eufemia en Ourense, tamén foi Catedrático de Filosofía no seminario ourensán e membro da xunta de inspección do Instituto de segundo ensino de Ourense. Participou, en 1842, na constitución da Deputación Arqueolóxica provincial, sendo o seu primeiro secretario.

Foi cóengo das catedrais de Lugo, nomeado en 1860, e de Ourense, dende 1861. Nesta última foi distinguido como mestre-escola tres anos máis tarde. Nas eleccións xerais de 1871 foi elixido deputado por Ourense como representante do carlismo. Nesas eleccións foron elixidos outros cinco deputados polo carlismo galego: Joaquín Hernández Rodríguez polo distrito de Ordes, Luciano Puga Blanco polo de Santiago, Agustín Saco Quiroga polo de Chantada, Ramón Somoza Saavedra polo de Sarria e Benito Sánchez Freire polo de Arzúa. Con todo, a súa traxectoria como deputado foi breve: causou baixa o 24 de xaneiro de 1872 pois convocáronse eleccións para o 3 de abril. Faleceu en abril de 1885.

Notas
-----

1. ↑  Vizconde de la Esperanza (1871). *La Bandera Carlista en 1871. Historia del desarrollo y organizacion del partido Carlista desde la revolucion de Setiembre ... y biografias y retratos de los senadores y diputados Carlistas elegidos por el voto de la nacion* (en castelán). Editorial del Pensamiento Español. pp. 92–93.
2. ↑  "Instalación de la Diputación Arqueológica de la provincia de Orense". *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense*. Setembro de 1930. Consultado o 20-9-2023.
3. ↑  Barreiro Fernández, Xosé Ramón; López Morán, Beatriz; Mínguez Goyanes, Xosé Luís. "Parlamentarios de Galicia: biografías de deputados e senadores (1810-2003)". *Real Academia Galega*. Parlamento de Galicia - Real Academia Galega. p. 246. Consultado o 2023-09-20.
4. ↑  Comesaña Paz, Alfredo (2016-09-19). *Hijos del Trueno: La Tercera Guerra Carlista en Galicia y el Norte de Portugal* (en inglés). SCHEDAS. ISBN 978-84-16558-36-0.
5. ↑  "Crónica regional". *El Regional*. 19-4-1885. Consultado o 20-9-2023.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados(en castelán)
**Explorer 38**, tamén coñecido como **Radio Astronomy Explorer A**, **RAE-A** e **RAE-1**, foi un observatorio espacial do programa Explorer da NASA lanzado o 4 de xullo de 1968 mediante un foguete Delta J desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.

Características
---------------

Explorer 38 foi o primeiro observatorio espacial da NASA adicado a observar o ceo en ondas de radio a frecuencias entre 0,2 e 20 MHz. O seu obxectivo principal foi o Sol. Cunha masa de 193 kg, o observatorio estabilizábase mediante gradente gravitatorio e consumía 25 W de potencia eléctrica. A antena do satélite estaba formada á súa vez por dúas antenas formando unha X: unha antena de 229 m de longo en V apuntando en sentido contrario á Terra unida polo seu vértice a outra antena en V da mesma lonxitude e cunha inclinación de 60° entre as uves. O observatorio levaba tamén unha antena para telemetría. Os datos almacenábanse nunha grabadora de cinta que comezou a fallar aos dous meses de estar en órbita. Explorer 38 cumplíu a súa misión, pero as observacións estaban cheas de interferencia, tanto natural (tormentas eléctricas, auroras polares) como artificial. Lanzouse un segundo observatorio, Explorer 49 (RAE-B) que foi posto en órbita lunar para minimizar as interferencias.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  N2YO (2023). Real Time Satellite Tracking, ed. "EXPLORER 38 (RAE-A)" (en inglés). Consultado o 30 de setembro de 2023.
2. 1 2  "Letter dated 31 October 1968 from the Permanent Representative of the United States of America addressed to the Secretary-General" (PDF) (68-25206). 12 de novembro de 1968: 3. Consultado o 30 de setembro de 2023.
3. 1 2 3 4 5 6 7  NASA (28 de outubro de 2022). "RAE-A" (en inglés). Consultado o 30 de setembro de 2023.
4. 1 2 3  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "RAE A (Explorer 38)" (en inglés). Consultado o 30 de setembro de 2023.
5. 1 2 3 4  Mark Wade (2023). "RAE" (en inglés). Consultado o 30 de setembro de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Explorer 38*** |

### Outros artigos

* Delta J
Coordenadas: 44°26′14″N 26°09′09″L﻿ / ﻿44.4372, 26.1525

O **Arena Națională** é un estadio de fútbol da cidade de Bucarest, en Romanía, construído entre 2008 e 2011, que foi inaugurado o 6 de setembro de 2011, cunha capacidade para acoller a 55.600 seareiros sentados nas bancadas.

Este recinto ven a substituír o anticuado Stadionul Lia Manoliu (derrubado en 2007) como estadio nacional, no cal disputará tódolos seus encontros como local a Selección de fútbol de Romanía dende 2011 en diante. Igualmente será o recinto no que se celebrarán cada ano as finais da Copa de Romanía e da Supercopa de Romanía. Este foi o estadio escollido pola UEFA para que o 9 de maio de 2012 se levase a cabo nel a final da UEFA Europa League 2011-12, na que o Atlético de Madrid bateu ó Athletic Club.

Dous clubs teñen xogado como locais neste estadio dende a súa inauguración. Un deles é o Steaua de Bucarest, que disputa os seus encontros de liga e de competicións europeas. O outro é o FC Oțelul Galați, que xogou alí os seus 3 encontros da Liga de Campións da UEFA 2011-12 como local.

O Arena Națională é 1 dos 8 estadios que constitúen a candidatura de Romanía e Bulgaria para acoller a organización da Eurocopa do ano 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Arena Națională *(en romanés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q338602
* MusicBrainz: ID

 |
*Transfiguración*. 1487-1495. Por Giovanni Bellini, actualmente no Museo Nazionale di Capodimonte, en Nápoles.
A **Transfiguración de Xesús** é un episodio do Novo Testamento no cal Xesús é transfigurado (ou "metamorfoseado") e se torna "radiante" no alto dunha montaña. Os evanxeos sinópticos  e unha epístola  fan referencia ao evento. Nestes relatos, Xesús e tres dos seus apóstolos, Pedro, Santiago e Xoán, van a unha montaña (coñecida como Monte da Transfiguración). Alí, Xesús comeza a brillar e os profetas Moisés e Elías aparecen ao seu lado, conversando con el. Xesús é entón chamado "Fillo" por unha voz no ceo - presuntamente Deus Pai - como xa ocorrera antes no seu bautismo.

A Transfiguración é un dos milagres de Xesús nos evanxeos, distinto dos demais pois, neste caso, o obxecto do milagre é o propio Xesús. Tomé de Aquino consideraba a Transfiguración como o "maior dos milagres", unha vez que el complementou o bautismo e mostrou a perfección da vida no ceo. A Transfiguración é tamén un dos cinco grandes puntos da vida de Xesús na narrativa dos evanxeos (os outros son o bautismo, a crucifixión, a resurrección e a ascensión).

Notas
-----

1. 1 2 3  *Transfiguration* by Dorothy A. Lee 2005 ISBN 978-0-8264-7595-4 pages 21-30
2. 1 2  Lockyer, Herbert, 1988 *All the Miracles of the Bible* ISBN 0-310-28101-6 page 213
3. ↑  *1* "17". *BibleGateway* (en castelán). , *2* "9". *BibleGateway* (en castelán).  e *28* "9". *BibleGateway* (en castelán).
4. ↑  *16* "1". *BibleGateway* (en castelán).
5. ↑  Clowes, John, 1817, *The Miracles of Jesus Christ* published by J. Gleave, Manchester, UK page 167
6. ↑  Henry Rutter, *Evangelical harmony* Keating and Brown, London 1803. page 450
7. ↑  Karl Barth *Church dogmatics* ISBN 0-567-05089-0 page 478
8. ↑  Nicholas M. Healy, 2003 *Thomas Aquinas: theologian of the Christian life* ISBN 978-0-7546-1472-2 page 100
9. ↑  *Essays in New Testament interpretation* by Charles Francis Digby Moule 1982 ISBN 0-521-23783-1 page 63
10. ↑  *The Melody of Faith: Theology in an Orthodox Key* by Vigen Guroian 2010 ISBN 0-8028-6496-1 page 28

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Transfiguración de Xesús Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Milagres de Xesús
* Basílica da Transfiguración

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201201
* BNCF: 56338
* BNF: 119858498
* BRE: 3175905
* EBID: ID
* GEC: 0214841
* LCCN: sh85070134
* NKC: ph329302

 |
Coordenadas: 45°28′41″N 9°07′26″L﻿ / ﻿45.478055555556, 9.1238888888889

O **Stadio Giuseppe Meazza**, coñecido tamén como **San Siro**, nome do barrio no que se localiza, é un campo de fútbol da cidade de Milán, Italia. Nel disputan os seus partidos como locais o Milan e o Inter de Milán. Ten capacidade para 80.018 espectadores.

Historia
--------

O estadio comezou a súa construción en 1925 no distrito de San Siro, de onde obtivo o seu primeiro nome. Foi idea do entón presidente do AC Milan, Piero Pirelli.

Foi inaugurado o 19 de setembro de 1926 nun partido onde se enfrontaron o Inter de Milán e AC Milan, que finalizou co resultado de 6 a 3 a favor do Inter. O 3 de marzo de 1980 foi rebautizado en honra de Giuseppe Meazza, bicampión do mundo con Italia e ex xogador do AC Milan e Inter. A miúdo se coñece aínda ao estadio co seu nome antigo, San Siro, especialmente por parte dos afeccionados milanistas.

O Inter de Milán comezou a xogar de local no estadio en 1947. San Siro é un dos 23 estadios elite da UEFA. Actualmente o estadio é propiedade municipal e a súa capacidade é de 150.000 espectadores.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Stadio Giuseppe Meazza*** |

### Outros artigos

* FC Internazionale Milano
* AC Milan

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133566
* BRE: 4588056
* GeoNames: 6693813
* GiantBomb: 3035-934
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 38588
* Structurae: 20012304

 |
**Maja Haderlap**, nada en Eisenkappel-Vellach, Carintia, o 8 de marzo de 1961, é unha escritora austríaca de orixe eslovena que emprega o alemán e o esloveno nas súas creacións literarias.

Traxectoria
-----------

Nada no seo da comunidade de eslovenos de Carintia, logo de cursar o ensino media en Klagenfurt trasladouse a Viena para estudar dramaturxia e xermanística na universidade. Durante esta etapa escribiu os seus primeiros poemarios en esloveno: *Žalik pesmi* (1983)*, Bajalice* (1987) e *Pesmi* (1989). Exerceu como docente no Instituto de Literatura Comparada da Universidade de Klagenfurt e entre 1992 e 2007 foi directora do teatro municipal da cidade. Tamén foi editora da revista cultural en esloveno *Mladje.*

Autora de varios obras de lírica, ensaio e narrativa, destaca a súa novela *Engel des Vergessens* (2011). Nela adéntrase no trauma colectivo derivado da persecución dos nazis aos eslovenos de Carintia e a difícil convivencia logo da segunda guerra mundial. Para iso mostra a historia da súa familia: o seu avó partisano e a súa avoa internada no campo de concentración de Ravensbrück, mentres que o seu pai foi torturado con dez anos. As consecuencias marcan a vida das xeracións posteriores polo que continúa a obra rememorando a construción da súa identidade baixo as discriminacións e humillacións que decote sufrían os eslovenos de Carintia nas décadas de 1960 e 1970. 

A obra colleitou grande éxito entre o público e a crítica e foi merecente dalgúns dos máis importantes galardóns literarios de Austria en 2011 como o Ingeborg Bachmann, o Bruno-Kreisky-Preis e o Rauriser Literaturpreis de 2011. Grazas a sona acadada, o libro foi traducido a diferentes idiomas e consolidou a Haderlap como unha das autoras de referencia tanto das letras en alemán como en esloveno.

Notas
-----

1. ↑  "Le prix Ingeborg-Bachmann à Maja Haderlap". *Livres Hebdo* (en francés). Consultado o 2021-08-05.
2. ↑  Um 15:54, 05 01 2012 (2012-01-05). "Maja Haderlap erhält Bruno-Kreisky-Buch-Preis". *Die Presse* (en alemán). Consultado o 2021-08-05.
3. ↑  "Rauriser Literaturpreis für Maja Haderlap". *salzburg.orf.at* (en alemán). 2012-02-07. Consultado o 2021-08-05.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Maja Haderlap (en alemán e esloveno)