recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José Sánchez Gacio**, nado en Mondoñedo en 1898 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 1980, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Constantino Sánchez Graña, secretario do Concello de Mondoñedo. Estudou o bacharelato en Lugo e dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Na República foi elixido concelleiro de Mondoñedo en 1931 pola ORGA. Foi presidente da Deputación de Lugo (1932). En outubro de 1934 foi cesado como concelleiro como consecuencia da folga xeral revolucionaria de 1934 e reposto en xaneiro de 1936. Integrouse en Izquierda Republicana e foi nomeado gobernador civil da Coruña (do 26 de febreiro ao 10 de abril de 1936). En xuño de 1936 era deputado provincial en representación de Izquierda Republicana, e vicepresidente do comité local Pro-Autonomía. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto e trasladado a Lugo con Guillermo Otero Villalba, Patricio Vijande Villar, Cándido Carreiras Domenech, Alfredo Martínez Martínez e José Ramón Villamarín Pallín. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión o 10 de abril de 1938 co seu irmán Constantino Sánchez Gacio, José Ramón Villamarín, Eloy Castro Dorrego, Guillermo Otero, Alfredo Martínez, Graciano Leivas Freire, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande e Emilio González Valoria, foi condenado a pena de morte. A sentenza foi conmutada a cadea perpetua. Finalmente foi deportado a Zamora.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Daniel Vázquez Campo** |  **Presidente da deputación de Lugo** 1932 - 1934 | Sucesor:**José Cobreros de la Barrera** |

Vida persoal
------------

Casou con Alicia Gómez Real, e foi pai de Talía e Silvia Sánchez Gómez.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pedreira, Ricardo (2006). *Consejo de Guerra por Rebelión Militar. Mindonienses condenados en 1937*. Mondoñedo: Asociación Amigos da Cidade de Mondoñedo.
* Serrallonga i Urquidi, Joan (2007). "El aparato provincial durante la Segunda República. Los gobernadores civiles, 1931-1939" (PDF). *Hispania Nova* (7). Consultado o 20 de xaneiro de 2013.

### Ligazóns externas

* Na memoria de José Sánchez Gacio
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Ficha en Nomes e Voces
**José Tato Lorenzo**, nado en Mondariz o 22 de decembro de 1886 e finado en Montevideo o 20 de setembro de 1969, foi un anarquista galego.

Traxectoria
-----------

En novembro de 1900 emigrou ao Brasil. Entre agosto de 1902 e setembro de 1903 permaneceu en Montevideo. Despois radicouse en Rosario, onde estivo en prisión polas súas ideas anarquistas en 1904. Marchou a Buenos Aires, traballou como vendedor de periódicos e colaborou en *La Protesta*. En 1911 foi deportado a España. En 1912 retornou a Montevideo. No Uruguai foi redactor de *Anarkos*, fundou os periódicos *El Hombre* (1916-1931) e *Inquietud* (1944-1950) e colaborou na prensa anarquista internacional. Escribiu o folleto *Materialismo y anarquismo* (1919).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 254–255. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Biografía*(en castelán)*
* Biografía*(en francés)*
**José Sobreira Fernández**, foi un mestre, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, obtendo o grao de mestre elemental en 1913. Foi nomeado mestre interino de Vilachán (Tomiño) en outubro dese ano. Pasou despois como interino polas escolas de Oia, Albeos (Crecente), Pías (O Rosal), Santa Cristina da Ramallosa e Renza (Vilagarcía de Arousa). En febreiro de 1923 foi nomeado mestre en propiedade da escola de Papucín (Frades), foi trasladao en novembro a Pereiras (Mos), e destinado a Sanín (Ribadavia) en 1928. Participou no mitin republicano de Razamonde (Cenlle) en maio de 1931. Colaborou en *El Pueblo*, *Noticiero del Avia*, *El Pueblo Gallego* e *El Noticiero Gallego*.

Foi mestre en Mourentán (Arbo) dende 1933. Participou nos actos do Primeiro de Maio en Cerdedo en 1934, e en Arbo en 1936. Foi concelleiro de Arbo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. No proceso de depuración foi sancionado coa separación do servizo e baixa no escalafón o 11 de maio de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1942. Rehabilitado, foi mestre en Cereixo dende 1943, despois de Folgoso, dende onde intentou permutar en 1948 co mestre de Gargantada (Sama de Langreo) Francisco Iglesias Jorge, denengándolla a Dirección Xeral de Ensino Primario por ter nota desfavorable no expediente de depuración; logo en Fornelos de Montes, e dende 1952 na Canda (Piñor).

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 1-10-1913, p. 2.
2. ↑  *El Progreso*, 29-10-1913, p. 1.
3. ↑  *Galicia Nueva*, 1-2-1923, p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 6-11-1923, p. 1.
5. ↑  *El Noticiero Gallego*, 8-12-1928, p. 3.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-5-1931, p. 8.
7. ↑  *La Hora*, 5-5-1934, p. 1.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-5-1936, p. 10.
9. ↑  "Maestros pontevedreses suspendidos", *La Voz de Galicia*, 13-8-1936, p. 6.
10. ↑  *BOE*, 23-11-1943, p. 4142.
11. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-3-1943, p. 5.
12. ↑  *BOE*, 30-11-1948, p. 5384.
13. ↑  *La Región*, 12-7-1952, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Sobreira Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.

* Base de datos de concelleiros represaliados
O **Palacio Real de la Granja de San Idelfonso** é unha das residencias da Familia Real Española. Está xestionado por Patrimonio Nacional e atópase aberto ao público.

Atópase situado no municipio segoviano de Real Sitio de San Idelfonso, na vertente norte da Serra de Guadarrama, a 13 quilómetros de Segovia e a uns 80 de Madrid. O seu nome provén dunha antiga granxa que os monxes xerónimos do mosteiro de El Parral tiñan nas inmediacións.

Historia
--------

O palacio foi mandando construír por orde de Filipe V de España. Teodoro Ardemans, mestre maior do Real Palacio e da Vila de Madrid, foi o encargado de realizar os planos e o proxecto do novo palacio, iniciándose as obras en 1721 e rematáronse no 1724.

Sufriu un incendio o 2 de xaneiro de 1918, no que se destruíron os frescos que decoraban os teitos da planta alta, algunhas lámpadas de cristal e bronce, mobles e unha importante colección de tapices.

Notas
-----

1. ↑  "Terrible incendio en La Granja: El Palacio Real y la Colegiata destruidos". *ABC* (en castelán).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tratado de San Ildefonso (1800)
* Patrimonio Nacional

### Ligazóns externas

* Descrición do pazo na web de *Patrimonio Nacional* *(en castelán)*.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1540732
* WorldCat
* VIAF: 316428562
* BNE: XX131205
* BNF: 12286682q
* EBID: ID
* GND: 4625567-9
* JCyL: 11567
* SUDOC: 031701256

 |
**José Torres Santiso**, nado en 1902 e finado en Xuvia (Narón) o 22 de febreiro de 1949, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Torres Teijeiro. Cabo da Garda Civil do posto da Coruña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado de Orde Público de Cedeira. Enrolouse no exército sublevado na compañía expedicionaria da Comandancia da Coruña destacada en Boadilla del Monte e foi ascendido a sarxento por méritos de guerra en maio de 1937. Tenente da Garda Civil do posto de Neda, foi axustizado pola guerrilla en Xuvia, diante da súa casa cando baixaba do tranvía, en febreiro de 1948.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Fernández Freijeiro** |  **Alcalde de Cedeira** 1936 | Sucesor:**Higinio Bustabad Freire** |

Vida persoal
------------

Casou con Marina Iglesias Fernández e foi pai de María del Carmen Torres Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  *BOP A Coruña*, 3-10-1936, p. 1.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-5-1937, p. 2.
3. ↑  *La Noche*, 24-2-1949, p. 1.
4. ↑  *El Correo Gallego*, 25-2-1949, p. 3.
5. ↑  *El Correo Gallego*, 2-3-1949, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Suárez, Xosé Manuel (2021). *Fuxidos e guerrilleiros no Norte de Galicia*.
Localización da constelación de Musca Borealis.
**Musca Borealis**, a Mosca Boreal, foi unha pequena e feble constelación situada entre Aries, Triangulum e Perseus. Actualmente xa non forma parte das constelacións oficiais e as súas estrelas volveron á constelación de Aries. A súa estrela máis brillante era Bharani (41 Arietis), de magnitude aparente 3,61.

A historia e a orixe de Musca Borealis son confusos; o primeiro en introducila foi Petrus Plancius no 1612 baixo o nome de **Apis**, a abella. Máis tarde Jakob Bartsch cambioullo por **Vespa** (a avéspora) no seu atlas de 1624, nome que tamén lle foi dado nos seus comezos á actual Musca, a cal se atopa ó sur de Crux. O astrónomo Johannes Hevelius rebautizouna coma Musca no seu atlas de 1690, se ben despois engadiulle o termo Borealis para distinguila da *Musca Australis*.

Musca Borealis foi rexeitada no século XVIII pola meirande parte dos astrónomos debido á confusión de nomes que orixinaba xunto con Musca (Australis), aínda que non por isto deixaron de aparecer asterismos coas mesmas estrelas. Por exemplo, as mesmas estrelas foron utilizadas no 1674 polo francés Ignace-Gaston Pardies para formar **Lilium**, a flor de lis de Francia, pero este asterismo nunca chegou a ser unha constelación.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Apis
* Lilium

### Ligazóns externas

* Musca Borealis. Obsolete constellations (Shane Horvatin)Arquivado 17 de xullo de 2012 en Wayback Machine.
* Musca Borealis. Star Tales (Ian Ridpath)

|  |
| --- |
| **Constelacións obsoletas**  incluíndo Argo Navis de Ptolomeo |
| Anser | Antinoo | Argo Navis | Asterion | Cancer Minor | Cerberus | Chara | Custos Messium | Felis | Frederici Honores/Gloria Frederici | Gallus | Globus Aerostaticus | Jordanus | Lochium Funis | Machina Electrica | Malus | Mons Maenalus | Musca Borealis | Noctua | Officina Typographica | Polophylax | Psalterium Georgii/Harpa Georgii | Quadrans Muralis | Ramus Pomifer | Robur Carolinum | Sceptrum Brandenburgicum | Sceptrum et Manus Iustitiae | Solarium | Tarandus vel Rangifer | Taurus Poniatovii | Telescopium Herschelii | Testudo | Tigris | Triangulum Minor | Turdus Solitarius | Vultur |

|  |
| --- |
| **Nomes Obsoletos** de Constelacións |
| Apis | Phoenicopterus | Serpentarius | Vespa | Xiphias |
**José Ricardo Sevil Sevil**, coñecido como **Ricardo** ou **Valenciano**, nado en Abiego (provincia de Huesca) en 1911 e finado en Checoslovaquia, foi un militar e guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Militante das Juventudes Socialistas Unificadas, na guerra civil foi nomeado comisario político da 1ª Brigada Mixta, logo do ascenso de Santiago Álvarez ao posto de comisario da 11 División. Logo foi comisario da 45° División. Exiliado na URSS, participou na defensa de Moscova contra os nazis integrado nunha unidade de guerrilleiros como comisario político. En 1947 abandonou a Unión Soviética e trasladouse a Francia. Foi enviado a Galicia o 31 de outubro de 1949 como secretario xeral do PCE de Galicia coa misión de aplicar as consignas de desmilitarización da guerrilla e de entrismo no sindicato vertical, xunto con Valentín Fernández González. Os poucos guerrilleiros activos non estaban dispostos a obedecer as ordes de ser enviados ao estranxeiro. Substituíu a Manuel Fernández Soto como secretario do Comité Rexional e organizou o novo Comité con Melchor Díaz como secretario de organización, Valentín Fernández González, responsable do traballo no Exército e na Mariña, Francisco Rey Balbís, secretario de propaganda, Francisco Martínez Leira, delegado de Ferrol, José Antonio Cortiñas Blas (M. Vega), delegado da Coruña, un delegado de Pontevedra e O Madrileño, delegado de Vigo. No verán de 1951 aconselláronlle marchar a Francia para escapar da represión. Despois instalouse en Checoslovaquia, onde finou.

Vida persoal
------------

Foi pai de Lidia Servil, que casou con Pedro García Iglesias en Checoslovaquia.

Notas
-----

1. ↑  Galería de Comisarios políticos del Ejército Popular
2. ↑  La apasionante biografía del niño de la guerra que asesoró al «Che» y sufrió el desencanto del comunismo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez, Santiago (1991). "Testemuño de José Sevil". *Memoria da guerrilla*. Vigo: Xerais. pp. 211–212. ISBN 84-7507-535-5.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-231-8.
* Santidrián Arias, Víctor Manuel (2003). *Historia do PCE en Galicia (1920-1968)*. Sada: Do Castro. pp. 303–317. ISBN 978-84-8485-079-3.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
| *Nereocystis luetkeana* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Protista |
| Filo: | Ochrophyta |
| Clase: | Phaeophyceae |
| Orde: | Laminariales |
| Familia: | Laminariaceae o Lessoniaceae |
| Xénero: | ''***Nereocystis''***A. Postels & F.J. Ruprecht (1840) |

 |
| Especie |
| ***Nereocystis luetkeana*** |

***Nereocystis***, chamada en inglés *Bull Kelp* (alga touro) é unha alga laminaria xigante. Etimoloxicamente significa "vexiga de serea", en alusión ao neumatocisto xigante que presenta para favorecer a súa flotabilidade e que contén os gases O 2, CO 2, N 2 e CO.  Forma grosos leitos nas rochas e é un compoñente importante dos bosques de algas. É común na costa do Pacífico desde California até Alasca.

Debuxo de Haeckel (1904)
Pode crecer até un máximo de 36 m e producir de 30 a 64 láminas (follas), cada unha delas pode chegar até os 4 m de longo e 15 cm de grosor. Posúe un rizoide ramificado para a súa fixación e o estipe que é cilíndrico mide ducias de metros.

Notas
-----

1. ↑  Foreman, Ronald E. (1976). "Physiological aspects of carbon monoxide production by the brown alga *Nereocystis luetkeana*" **54** (3-4): 352–360. ISSN 1916-2804. doi:10.1139/b76-032.
**Najla Bouden Romdhane** (en árabe, **نجلاء بودن رمضان** ) ( Kairouan, 1958) é unha xeóloga e política tunisiana, actual primeira ministra. Nomeada en setembro de 2021, é a primeira muller que ocupa o cargo de primeira ministra no mundo árabe .

Traxectoria
-----------

Naceu en 1958 en Cairouan. É enxeñeira e profesora de educación superior na Escola Nacional de Enxeñeiros de Tunisia, especializada en xeociencias. En 2011 converteuse en directora xeral de Calidade do Ministerio de Educación Superior e Investigación Científica. En 2015 ocupou o cargo de xerente de proxectos na oficina do ministro Salim Shoura.

Desde setembro de 2016 ocupou o cargo de xefa da unidade de xestión por obxectivos no mesmo Ministerio co fin de aplicar o proxecto de reforma da educación superior para apoiar a empregabilidade dos títulos de educación superior. O 29 de setembro de 2021, o presidente tunisiano Kaïs Saied nomeouna primeira ministra co mandato de formar e dirixir un novo goberno.

Notas
-----

1. 1 2  Salem, Mostafa (29 setembro, 2021). "Tunisia's president appoints woman as prime minister in first for Arab world".
2. ↑  "Tunisian leader names new PM with little experience at crisis moment" (en inglés). 2021-09-29.
3. ↑  "Tunisia: President names female prime minister amid turmoil" (en inglés).
4. ↑  "Tunisian President Names Obscure Official as Premier Amid Crises" (en inglés). 2021-09-29.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108741355
* WorldCat
* VIAF: 27135273
* BNF: 12317045t
* GND: 1242168583
* ISNI: 0000 0000 0176 6201
* Munzinger: 00000032718
* SUDOC: 032070241

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Nakano Takeko** (中野 竹子?), nada en 1847 e finada en 1868, foi unha samurai xaponesa, ou onna-bugeisha, do dominio de Aizu, que loitou e morreu durante a guerra Boshin. Nakano, nada en Edo, era a filla de Nakano Heinai, un oficial de Aizu. Foi adestrada nas artes marciais e instruída en literatura, e foi adoptada polo seu mestre Akaoka Daisuke. Despois de traballar co seu pai adoptivo na instrución de artes marciais durante a década de 1860, Nakano entrou en Aizu por vez primeira en 1868.

Durante a batalla de Aizu, loitou cunha naginata (unha arma de hasta xaponesa) e foi a líder ad hoc das forzas femininas de combate que loitaron independentemente na batalla, xa que os retenedores de Aizu non lle permitiron loitar como parte oficial do exército do dominio. Esta unidade foi coñecida posteriormente como o exército de mulleres (娘子隊, *Jōshitai*?).

Mentres lideraba unha carga contra as tropas do Exército Imperial Xaponés do dominio Ōgaki, recibiu un disparo mortal no peito. No canto de deixar que o inimigo capturase a súa testa como un trofeo, pediulle á súa irmá, Yūko, que lla cortase e a enterrase. Foi levada ó templo Hōkai (na actual Aizubange, Fukushima) e enterrada debaixo dun piñeiro.

Un monumento dedicado a ela foi erixido a carón da súa tumba no templo Hōkai; e o almirante da Mariña Xaponesa Dewa Shigetō estivo involucrado na súa construción.

Representación de Nakano Takeko e a súa unidade de mulleres no festival de outono de Aizu, en 2006.
Durante o festival anual de outono en Aizu, un grupo de mullere mozas vestindo hakama e bandanas brancas toman parte nunha procesión, conmemorando as accións de Nakano e a súa banda de mulleres loitadores do Joshigun.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Yamakawa Kenjirō; Munekawa Toraji (1926). *Hoshū Aizu Byakkotai jūkyūshi-den*. Wakamatsu: Aizu Chōrei Gikai. pp. 63–64.
2. ↑  Hoshi Ryōichi (2006). *Onnatachi no Aizusensō*. Tokyo: Heibonsha. p. 80.
3. ↑  Yamakawa Kenjirō; Munekawa Toraji (1926). *Hoshū Aizu Byakkotai jūkyūshi-den*. Wakamatsu: Aizu Chōrei Gikai. p. 69.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nakano Takeko Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Muller*** |

### Outros artigos

* Hangaku Gozen
* Tomoe Gozen
* Shizuka Gozen

### Bibliografía

* Hoffman, Michael (9 de outubro de 2011). The Japan Times, ed. "Women warriors of Japan".
* Kincaid, Chris (9 de agosto de 2015). "Japan’s Warrior Women". *Japan Powered*.  (incl. "The Women's Army – the *Joshigun*")
* Smithsonian Institution (2015). "Samurai Warrior Queens". *Smithsonian Channel*. Arquivado dende o orixinal o 10 de abril de 2019. Consultado o 03 de novembro de 2017.
* Szczepanski, Kallie (1 de abril de 2017). "Images of Samurai Women". *ThoughtCo*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2090429
* WorldCat
* VIAF: 255929972
* WikiTree: 中野-5

 |
**Neroli Susan Fairhall** MBE, nada en Christchurch o 26 de agosto de 1944 e finada o 11 de xuño de 2006, foi unha atleta de Nova Zelandia e a primeira competidora parapléxica nos Xogos Olímpicos.

Traxectoria
-----------

Fairhall comezou a practicar tiro con arco após dun accidente de moto que a deixou paralizada de cintura para abaixo, acabando coa súa carreira atlética anterior. Foi quen de competir nos Xogos Olímpicos de 1984 e acadou o posto número 35. Fairhall foi a primeira parapléxica que competiu nos Xogos Olímpicos.

Fairhall gañou a medalla de ouro cando se introduciu o tiro con arco por primeira vez nos Xogos da Commonwealth en Brisbane en 1982.

Foi campioa nacional por moitos anos e gañou medallas e títulos nos Xogos Paralímpicos, os Campionatos do Mundo de Tiro con Arco e outros torneos internacionais. Participou nos Xogos Paralímpicos de 1972, en 1980, en 1988 e 2000. Nos seus primeiros xogos competiu en atletismo. Nos Xogos Paralímpicos de 1980 participou en atletismo e tiro con arco, gañando unha medalla de ouro neste último. Nos Xogos Paralímpicos de 1988 e de 2000 só competiu en tiro con arco.

En 1983, Fairhall foi galardoada como membro da Orde do Imperio Británico pola súa contribución ao tiro con arco e ás persoas con discapacidade. Continuou adestrando no seu club de tiro con arco en Christchurch despois de retirarse. Morreu o 11 de xuño de 2006 con 61 anos por unha doenza relacionada coa súa discapacidade.

Notas
-----

1. 1 2  "Tributes flow for archery legend Fairhall". *The New Zealand Herald*. 13 de xuño de 2006. Consultado o 20 de xullo de 2020.
2. ↑  "Archived copy". Arquivado dende o orixinal o 18 de xuño de 2006. Consultado o 20 de xullo de 2020.
3. ↑  "The London Gazette". *London Gazette* (49214). 31 de decembro de 1982. p. 48.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil de Neroli Fairhall en olympic.org.nz *(en inglés)*
* Perfil de Neroli Fairhall na páxina do Comité Olímpico Internacional *(en inglés)*
* Neroli Faihall en paralympics.org.nz *(en inglés)*
* Perfil de Neroli Faihal na páxina do Comité Paralímpico Internacional *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269929
* Munzinger: 01000001324
* IPC: neroli-fairhall
* OCID: neroli-fairhall
* Sports Reference: neroli-fairhall-1

 |
**Joaquín Martín Martínez**, nado na Coruña en 1878 e finado na mesma cidade o 31 de agosto de 1936, foi un funcionario, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Propietario do Colexio Integral e logo do Grupo Escolar. Foi elixido concelleiro da Coruña en decembro de 1909 e Presidente da Juventud Republicana da Coruña (1911). Funcionario do Concello da Coruña, do que chegou a ser secretario nos anos dez. Membro da Liga Gallega e de Solidaridad Gallega, foi secretario da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi detido e estivo preso polos sucesos da folga xeral de 1917. Dirixiu o semanario *Acción Coruñesa* e a revista *Galicia Industrial y Comercial* a partir de febreiro de 1929. Militou no Partido Reformista de Melquíades Álvarez e na República en Unión Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado na Coruña por rebelión militar foi condenado a pena de morte. Foi executado no Campo da Rata o 31 de agosto de 1936, xunto a Alfredo Suárez Ferrín, Manuel Guzmán García, Francisco Prego Campos, Ramón Maseda Reinante e Francisco Mazariegos Martínez.

Recoñecementos
--------------

Unha rúa da Coruña leva o seu nome.

Vida persoal
------------

Casou con Elvira Rodríguez, filla de José Rodríguez Martínez, e foi pai do futbolista e adestrador Cheché Martín.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-2-1929, p. 8.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 1-9-1936, p. 4.
3. ↑  Fernández Caamaño, José M. (7-2-2016). "El médico que no entendía de horarios ni clases sociales". *El Ideal Gallego* (en castelán). Consultado o 2-1-2017.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Contribucións a unha historia da Universidad Popular da Coruña
* 

* Joaquín Martín Martínez na páxina web *Nomes e Voces*.
O **nervio musculocutáneo** é un nervio do membro superior orixinado polo tronco secundario anteroexterno ou superior. Toma as raíces raquídeas C5, C6, C7 e algunhas veces, tamén C4. Coma nervio, atópase na parte externa da axila e vai cara a parte interna do brazo, fura un músculo e pasa á superficie anterior do brazo, situándose entre o plano muscular superficial e o fondo. Segue descendendo e achégase á parte externa. No cóbado faise superficial e pasa pola canle bicipital. A este nivel dá dúas ramas terminais sensitivas puras, unha anterior e outra posterior.

Relacións
---------

Na axila é a rama máis externa do plexo braquial. Na orixe aparece preto do nervio radial e xa no brazo pasa preto da arteria umeral. Na parte anterior fura o músculo coracobraquial e sitúase entre o bíceps braquial e o braquial anterior.

Ramas colaterais
----------------

Ao longo do seu traxecto dá as seguintes ramas colaterais sensitivas:

* Anastomose para o nervio mediano.
* Rama sensitiva para o cóbado.
* Rama para o músculo coracobraquial.
* Rama para o músculo braquial anterior.
* Dúas ramas para o bíceps braquial.

Tamén dá tres ramas motoras que constitúen o eixo neuromuscular do musculocutáneo, innervando aos seguintes músculos:

* Coracobraquial.
* Braquial anterior.
* Bíceps braquial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1758126
* EBID: ID
* MAG: 2777334352

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 37064
* MeSH: D009138
* TA: A14.2.03.024
* Uberon: 0003724

 |
**Ner Tamid** (*Luz Perpetua* en hebreo) é o nome dunha comunidade xudía galega, radicada na cidade da Coruña, a primeira que se formou en Galicia dende o Edicto de expulsión dos Reis Católicos do 1492, exactamente 515 anos despois. A comunidade formouse no verán do 2007, a partir dun grupo informal que se xuntaba para estudar e comentar a Torá, así coma para celebrar o Shabat e outras festas xudías.

A Comunidade actualmente está integrada por medio cento de familias de toda Galicia. Os seus membros son tanto xudeus de orixe asquenací e sefardí coma conversos. En canto ás tendencias, malia a súa adscrición ao xudaísmo reformista, os seus membros son de calquera tendencia, coma a ortodoxa, a masortí, ou a reformista.

Notas
-----

1. ↑  *"Shabat" en A Coruña*, en La opinión de A Coruña

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Shabat
* Festas xudías

| * v
* c
* e
**Pobo xudeu en Galicia** |
| --- |
| Historia | Historia do pobo xudeu en Galicia  •  Ataques á sinagoga de Ourense |  |
| Comunidades | Allariz  •  A Coruña (*Ner Tamid*)  •  Betanzos  •  Celanova  •  Mondoñedo  •  Monforte de Lemos  •  Ourense  •  Pontedeume  •  Pontevedra  •  Ribadavia  •  Ribadeo  •  Santiago de Compostela  •  Tui  •  Vilanova dos Infantes |
| Sinagogas | Ourense  •  Ribadavia |
| Outros | Asociación Galega de Amizade con Israel  •  Biblia Kennicott  •  Centro de Información Xudía de Galicia |
Shunt, serie e compound.
A **autoexcitación** do motor vén dada cando a **corrente continua** que percorre as bobinas indutoras procede da mesma máquina de corrente continua.

Aproveitando a existencia dun certo magnetismo remanente, por mor do ciclo de histérese que presentan os materiais magnéticos, este fluxo remanente provoca que ó xirar o inducido se xere nel unha pequena forza electromotriz (f.e.m.), que convenientemente aplicada ó circuíto de excitación, dará lugar a unha pequena corrente inducida que reforzará o magnetismo remanente de inicio, o que provocará que a f.e.m. inicial se vexa reforzada, xerando unha maior corrente que dará maior excitación, reforzándose o fluxo, producindo un novo aumento de f.e.m. e así sucesivamente ata conseguir o punto de cebado da máquina, no que se alcanza un punto de estabilidade de tensión en bornes da máquina, dando lugar a que se manteña constante a corrente de excitación e polo tanto tamén o fluxo indutor. Este punto de estabilidade alcánzase por mor de que os materiais magnéticos presentan un cóbado de saturación a partir do cal aínda que se aumente a corrente de excitación, non pode aumentarse a magnetización do núcleo magnético.

Segundo sexa a conexión entre as bobinas do debado indutor e do inducido, distínguense tres tipos de máquinas autoexcitadas: shunt ou derivación, serie e composta ou compound.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Motor de corrente continua
* Motor de excitación independente
O **Museo de Sitio de Palenque "Alberto Ruz Lhuillier"** atópase na zona arqueolóxica de Palenque no estado mexicano de Chiapas, no Km 6.5 da estrada ramal Palenque-Zona Arqueolóxica. É administrado polo Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia e resgarda pezas atopadas e rescatadas nesta área da cultura maia que floreceu durante o Período Clásico mesoamericano.

Instalacións
------------

O actual inmoble tivo como precedente un museo inaugurado en 1957. Foi bautizado na honra do arqueólogo francés, nacionalizado mexicano, Alberto Ruz Lhuillier, quen descubriu a tumba de K'inich Janaab' Pakal (Pakal "o Grande") no Templo das Inscricións en 1952.

Galería
-------

* Escrita maiaEscrita maia
* Taboleiro en altorrelevoTaboleiro en altorrelevo
* Taboleiro en altorrelevoTaboleiro en altorrelevo
* Máscara mortuoria da Raíña VermellaMáscara mortuoria da Raíña Vermella
* Ofrenda mortuoria atopada no sartego da Raíña VermellaOfrenda mortuoria atopada no sartego da Raíña Vermella

Notas
-----

1. ↑  "Museos". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2018. Consultado o 23 de setembro de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Museo Alberto Ruz Lhuillier Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial Arquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine. *(en castelán)*
**Nereu de Oliveira Ramos**, nado en Lajes o 3 de setembro de 1888 e finado en São José dos Pinhais o 16 de xuño de 1958, foi un político brasileiro. Foi vice-presidente da República no goberno de Eurico Gaspar Dutra (1947-1951). Electo para o Senado en 1954 polo seu estado, Santa Catarina, tornouse líder do Senado no ano seguinte. No fin de 1955, de acordo coa Constitución brasileira de 1946, tornouse presidente do Brasil, despois da enfermidade de João Café Filho (vice-presidente de Getúlio Vargas, que cometera suicidio en 1954) e do impedimento de Carlos Coimbra da Luz (presidente da Cámara dos Deputados, e segundo na xerarquía para ocupar a presidencia da República no caso de morte ou impedimento do titular).

Nereu Ramos gobernou o Brasil ata a pose de Juscelino Kubitschek, presidente electo do Brasil no final de 1955. Tivo que gobernar o país baixo estado de sitio debido á grave crise política desencadeada polo suicidio de Getúlio Vargas.

Coa pose de Juscelino en 31 de xaneiro de 1956, Nereu Ramos asumiu o Ministerio da Xustiza. No ano seguinte volveu ó Senado. Morreu o 16 de xuño do 1958 nun accidente de avión.

| Presidentes do Brasil |
| --- |
| *Segue a:* Carlos Luz | **Nereu de Oliveira Ramos**(11 de novembro 1955-31 de xaneiro 1956) | *Precede a:* Juscelino Kubitschek de Oliveira |
| *Partido Social Democrata* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q319427
* WorldCat
* VIAF: 16363329
* FAST: 299768
* ISNI: 0000 0000 3267 4027
* LCCN: n89242794
* OL: OL564391A
* WikiTree: Oliveira\_Ramos-3

 |
Musaca.
A **musaca** (en grego: μουσακάς, transl. *musaká*; eslavo meridional: *мусака* / ​*musaka*; ambas do turco *musakka*, á súa vez do árabe مسقعة, transl. *musaqqaʿa* 'arrefriado'), é unha especialidade gastronómica do Oriente Medio, típico das gastronomías grega e turca e zonas limítrofes, moi semellante á lasaña pero sen pasta, que se elabora principalmente con carne picada e berenxenas, dispostas en camadas e cociñadas no forno. A carne adoita ser de carneiro, tamén leva tomate, e sempre vai condimentada con aceite, cebola e herbas e fortemente adubado con pementa.

Notas
-----

1. ↑  Nome en galego en *Dicionario de alimentación e restauración*, VV.AA. 2012, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  ""moussaka."". *The American Heritage Dictionary of the English Language*. Bartleby.com. Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2008. Consultado o 2008-04-17.
3. ↑  ""moussaka."". *Dictionary.com Unabridged (v 1.1)*. Lexico Publishing Group, LLC. Consultado o 2008-04-17.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lasaña de valquiria

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206918
* EBID: ID
* GEC: 0125426

 |
**Jean-Marc Bosman**, nado o 30 de outubro de 1964, é un futbolista belga retirado, que xogaba como mediocampista ofensivo. Entre 1983 e 1988 defendeu as cores do Standard de Liège, asinando despois co RFC Liège, equipo no que xogou até 1990. Cando Bosman quixo asinar polo US Dunkerque, o RFC Liège quixo impoñer un pago por parte do equipo francés, polo cal o xogador levou o caso ós xulgados.

Caso Bosman
-----------

A defensa de Jean-Marc Bosman formulou que interpretando os artigos 48, 85 e 86 do Tratado de Roma do 25 de marzo de 1957, prohíbese que as asociacións ou federacións deportivas nacionais e internacionais poidan establecer nos seus regulamentos algunhas disposicións que limiten o acceso dos xogadores profesionais estranxeiros (pero cidadáns da Comunidade Europea) ás competicións que organizan, e tamén que os clubs de fútbol poidan esixir e percibir o pago dunha cantidade de diñeiro pola contratación dun dos seus xogadores por parte dun novo club unha vez rematado o seu contrato.

O Tribunal de Xustiza da Unión Europea con sede en Luxemburgo e con data de 15 de decembro de 1995, ditou unha sentenza na cal declarou ilegais as indemnizacións por traspaso, e as cotas de estranxeiros de xogadores nacionais de estados membros da Unión Europea.

Vida posterior
--------------

Bosman xogou no CS Saint-Denis francés unha tempada antes de retirarse do fútbol en 1991. 9 anos despois do comezo do xuízo, recibiu uns 780.000 euros como indemnización. En 2011 publicouse que Bosman actualmente é alcohólico e vive na miseria.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de JM Bosman *(en francés)*
* Sentenza do Caso Bosman *(en francés)*
* "Bosman es alcohólico y vive en la miseria", artigo de *Marca*, 21 de marzo de 2011 *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q320948
* WorldCat
* VIAF: 481149066351265600415
* EBID: ID
* FAST: 414014
* GND: 121096661
* LCCN: n98020961
* Munzinger: 01000004847
* NKC: xx0245597
* NTA: 147949173
* FootballDatabase: 164189
* Transfermarkt: 244754

 |
**Joan Oliver Sallarès**, nado en Sabadell en 1899 e finado en Barcelona en 1986, foi un escritor e xornalista catalán. Cultivou a poesía (baixo o pseudónimo de Pere Quart), teatro, narración e tradución.

Traxectoria
-----------

Tumba de Joan Oliver.
Considerado un dos cinco poetas cataláns máis importantes do século XX, a súa poesía foi valorada como a máis orixinal de todas. O seu primeiro libro de poemas, *Les decapitacions* (1934), xa adianta como será despois a súa poesía: áxil, anecdótica e atraída polo realismo, reflexo da traumática experiencia da guerra civil española e o exilio, cunha desolada e escéptica visión do mundo. Procedente dunha familia da burguesía industrial, cofundador do Grup de Sabadell con Francesc Trabal e Armand Obiols, mantén como escritor un estilo marcado pola ironía contra as convencións. Como tradutor recibe na década dos cincuenta o Premio do Presidente da República Francesa pola versión del misantrop de Molière. En 1970 é distinguido co *Premio de Honra das Letras Catalás*. Nos anos oitenta recibe os premios *Ciutat de Barcelona, Josep Maria de Sagarra de tradución* e o da *Generalitat de Cataluña de poesía*. Non obstante, fiel ao seu inconformismo e á súa actitude crítica, rexeita a *Creu de Sant Jordi da Generalitat*.

Foi membro e Socio de Honra da *Associació d'Escriptors en Llengua Catalana*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Joan Oliver*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2381616
* WorldCat
* VIAF: 24596566
* BNE: XX876111
* BNF: 118871547
* CANTIC: a10132016
* DBE: joan-oliver-i-sallares
* FAST: 8348
* GEC: 0047165
* GND: 119338785
* IMDb: nm2459104
* ISNI: 0000 0000 8363 0999
* LCCN: n50025261
* MusicBrainz: ID
* NTA: 129033006
* OL: OL5635039A
* SUDOC: 027995070

 |
**Juan Hernández y Delgado**, na relixión **Juan de Jesús**, nado en Icod de los Vinos, Tenerife, bautizado o 20 de decembro de 1615, e finado en San Cristóbal de La Laguna o 6 de febreiro de 1687, foi un frade franciscano e místico español.

Traxectoria
-----------

Naceu en Icod, no norte da illa de Tenerife. Bautizado na parroquia de San Marcos, recibiu o nome de Juan, coma o avó materno. Foi descendente do último mencey guanche de Daute, Diego de Baute, honrado polos Reis Católicos con brasón e herdanzas, quen testou declarándose "guanche e católico". Aos dez anos traballou como aprendiz de toneleiro en Garachico. O dono do negocio maltratou ao neno e nunha ocasión botouno ó lume: o neno perdeu a vista dun ollo. Aprendeu a ler e mudouse á cidade de Puerto de la Cruz, onde comezou a sentir fenómenos místicos, incluída unha famosa levitación que as crónicas din que foi vista por moitos residentes na cidade, sorprendidos polo feito.

En 1646, tomou o hábito franciscano e ingresou como irmán laico no convento de San Juan Baptista de Puerto de la Cruz, tomando o nome de Juan de Jesús. Fixo todo tipo de traballos, ata que foi trasladado ao convento de San Diego del Monte, preto da cidade de San Cristóbal de La Laguna. Alí gañou a fama de santidade pola súa humildade, caridade cara aos pobres e enfermos, a súa capacidade de oración e os fenómenos místicos que tiña (visións, etc.). Alí coñeceu a María de Jesús de León y Delgado, a que lle deu moitos consellos espirituais. O 6 de febreiro de 1687, Frei Juan de Jesús morreu cunha gran reputación de santidade: tiña 71 anos e levaba tempo enfermo.

Foi enterrado na igrexa de San Diego do Monte, onde era venerado. Na actualidade estase a procesar a beatificación.

Notas
-----

1. 1 2  "Fray Juan de Jesús, camino de Santidad". Arquivado dende o orixinal o 21 de outubro de 2013. Consultado o 28 de setembro de 2019.
2. 1 2  "Fray Juan de Jesús, camino de Santidad". Arquivado dende o orixinal o 21 de outubro de 2013. Consultado o 21 de outubro de 2013.
3. ↑  Nace en Tenerife la Sociedad de Amigos de Fray Juan de Jesús
4. ↑  La ermita celebra dos aniversarios centenarios este año

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q574008
* WorldCat
* VIAF: 316874613
* BNE: XX1583980
* CANTIC: a1076804x

 |
**Lard** é unha banda estadounidense de hardcore punk/música industrial formada no ano 1988 como un proxecto paralelo por Jello Biafra (voces; antes en Dead Kennedys), Al Jourgensen (guitarra; tamén en Ministry), Paul Barker (baixo; tamén en Ministry), e Jeff Ward (batería; fora membro de xira con Ministry). Co paso dos anos varios membros máis de Ministry tocaron con Lard, como Bill Rieflin, Mike Scaccia, e Rey Washam.

Ao igual que a meirande parte do traballo de Biafra, as cancións de Lard son furiosamente políticas (a guerra contra as drogas é un tema particularmente común) pero a miúdo cun toque de humor.

Lard nunca xirou oficialmente e só tocou ao vivo un feixe de veces, a meirande parte delas na área de San Francisco (onde Jello vive e dirixe o seu selo Alternative Tentacles). A banda tocou durante a xira de 1988 de Ministry e nas súas datas entre 1989 e 1990. Tocou unha vez en Chicago tras rematar a gravación de *The Last Temptation Of Reid*, unha vez nos Ánxeles en marzo de 2003 tras un concerto de Ministry, e en San Francisco, Portland e Seattle en setembro de 2004 durante a xira *Evil Doer* de Ministry. Debido a que os seus membros clave están activos noutros proxectos é pouco probable que a banda realice xiras no futuro.

Segundo unha entrevista de marzo de 2009 con Jourgensen, el e Biafra están traballando nun novo álbum de Lard, que será gravado no estudio de Jourgensen en El Paso. Porén, segundo outra entrevista con Biafra en xaneiro de 2010 este indicou que non era probable un novo traballo da banda, dicindo "Eu e Al falamos diso durante anos, pero nunca fomos capaces de ter un momento para intentalo e armalo".

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *The Last Temptation of Reid* | 1990 | Alternative Tentacles |
| *Pure Chewing Satisfaction* | 1997 | Alternative Tentacles |

Notas
-----

1. ↑  Strong, Martin Charles (1999). *The great alternative & indie discography*. Edinburgh: Canongate. ISBN 978-0-86241-913-4. OCLC 42135747.
2. ↑  McIver, Joel. (2000). *Extreme metal*. London: Omnibus. ISBN 978-0-7119-8040-2. OCLC 44533330.
3. ↑  "SuicideGirls". *SuicideGirls*. Consultado o 2020-07-09.
4. ↑  Alarcon, Norma (1982). "We've Never Been Women, We've Never Been Nobodies". *Feminist Studies* **8** (1): 178. ISSN 0046-3663. doi:10.2307/3177586.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q371372
* WorldCat
* VIAF: 150296951
* AllMusic: mn0000780616
* BNF: 14004914v
* Discogs: 91860
* GND: 10295212-7
* ISNI: 0000 0001 0726 9895
* LCCN: no98023569
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2003197162

 |
**Juan y Junior**, foi un dúo musical español. Os seus integrantes son Juan Pardo Suárez, máis coñecido como Juan Pardo (Palma de Mallorca, 1942) e Antonio Morales Barretto, máis coñecido como "Junior" (Filipinas, 1943-2014).

Traxectoria
-----------

Xuntos comezaron a súa carreira primeiro en Los Pekenikes e posteriormente en Los Brincos nos anos 60. Dous anos máis tarde deciden comezar a súa carreira como dúo. En outubro de 1967 formaron o dúo Juan y Junior. A súa discografía é breve (tan só seis sinxelos) pero chea de éxitos.

En 1968 encargaríanse de compor toda a banda sonora e temas musicais da película *Solos los dos*, dirixida por Luís Lucía Mingarro e protagonizada por Marisol e Sebastián Palomo Linares. O último éxito foi *Anduriña*, balada que emocionou o pintor Pablo Picasso ata o punto de ofrecer un dos seus gravados para ilustrar a súa funda.

Un incidente ocorrido cando Juan, en ausencia de Junior, trata de corrixir unha gravación coa súa voz en lugar da do seu compañeiro, foi o desecandenante da súa extinción como dúo,[] tomando cada un deles carreiras en solitario: breve a de Junior e máis larga a de Juan Pardo, con éxitos como "A Charanga", "A miña Guitarra", "María Magdalena" etc.

Cabe apuntar que a canción "A dos niñas" foi creada pensando en Rocío Dúrcal e Marisol.
Junior casou con Rocío Dúrcal, sendo esta unha parella moi sólida, tivo tres fillos.

Cancións
--------

* "La caza"
* "Nada"
* "Tiempo de amor"
* "A dos niñas"
* "Nos falta fe"
* "Anduriña"
* "Bajo el sol"
* "Tres días"
* "Para verte reír"
* "Lo que el viento se llevó"
* "En San Juan"
* "Tus ojos"

Discografía
-----------

### Álbums

* *Juan y Junior* (1969)

### Sinxelos

* *La caza/Nada* (1967)
* *Nos falta fe/Bajo el sol* (1967)
* *A dos niñas/Tres días* (1967)
* *A dues nenes/Tres días* (1967)
* *Anduriña/Para verte reír* (1968)
* *Tiempo de amor/En San Juan* (1968)
* *Lo que el viento se llevó/Tus ojos* (1969)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Anduriña", *No bico un cantar*, TVG, 26/02/2013.
* «Juan y Junior. Dúo de carrera efímera pero con gran calidad en las distancias cortas» en lafonoteca.net *(en castelán)*.
* «Brincos 67: refundación del grupo» en Pop Thing *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3396268
* WorldCat
* VIAF: 120707209
* BNF: 169017310
* Discogs: 1168726

 |
Museo Marítimo de Frisia.
O **Museo Marítimo de Frisia** (*Fries Scheepvaart Museum* en neerlandés e *Frysk Skipfeart Museum* en frisón) é un museo localizado na cidade frisoa de Snits dedicado á historia da navegación e da construción naval en Frisia, con modelos de barcos antigos, pinturas marítimas ou reconstrucións dos interiores de navíos; e mais tamén á práctica dos deportes náuticos e da historia local. O museo recibe uns 23.000 visitantes ao ano.

Historia
--------

En 1938 pola iniciativa do entón alcalde Lucas Poppinga organizouse unha exposición temporal dedicada aos barcos de Frisia durante a Sneekweek que tivo maior repercusión do esperado, acudindo unhas 3600 persoas e tomouse entón a decisión de crear un museo permanente que se instalou no orfanato de Kruzebruorrestrjitte. Durante a segunda guerra mundial os alemáns confiscaron o edificio do museo e toda a colección tivo que se trasladar ao faiado. Despois da guerra encargouse a Herre Halbertsma a reorganización do museo, e a colección mudouse para a casa da súa tía-avoa na rúa Lytssân, el xunto con Albert Sustring encargáronse do museo ata 1976, a partir de entón o museo profesionalizouse, organizáronse a Fundación do Museo Marítimo de Frisia e a Asociación do Museo Marítimo de Frisia, encargándose da dirección Sytse ten Hoeve ata 2005 cando o substituíu Meindert Seffinga.

Notas
-----

1. ↑  "*Vacature medewerker vrijwilligerscoördinatie - marketing & PR*". Arquivado dende o orixinal o 12 de setembro de 2019. Consultado o 18 de decembro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial *(en neerlandés)* *(en alemán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q893334
* WorldCat
* VIAF: 146144783044445841395
* GND: 815460-0
* LCCN: no2015150769
* SUDOC: 188624058

 |
| *Muscularis mucosae* |
| --- |
|  |
| Sección da parede do duodeno dun gato na que poden observarse a mucosa e a **muscularis mucosae** entre outras estruturas. |
|
|
| Latín | *lamina muscularis mucosae (TA A05.4.01.016)* |
|
| Gray's | *pág.1144* |
| Sistema | Dixestivo |
|
|
|
|
|
|
|

A **muscularis mucosae** (**lamina muscularis mucosae**) é o fino estrato de fibras musculares que forma parte da mucosa que tapiza a parede interna de diferentes partes do tubo dixestivo, principalmente o esófago, estómago, intestino delgado e intestino groso. Non debe confundirse coa túnica muscular ou *muscularis externa* que tamén está formada por músculo liso pero ten maior grosor e está en posición máis externa (máis lonxe da luz do tubo).

A primeira capa (a máis interna) da parede do tubo dixestivo é a túnica mucosa. Está en contacto cos alimentos en dixestión e os zumes dixestivos. A túnica mucosa consta á súa vez de varias capas: o epitelio superficial, a lámina propia na que se encontran os vasos sanguíneos que nutren o epitelio, e a *muscularis mucosae*, que non é máis que unha fina capa de músculo liso en contacto coa lámina propia. Debaixo están as outras tres capas do tubo dixestivo, que son a túnica submucosa, a túnica muscular formada por músculo liso, e a túnica serosa, que é a capa máis externa.

En medicina a *muscularis mucosae* serve de punto de referencia para describir as lesións da parede do estómago e outros órganos do tubo dixestivo. Se existe unha lesión na parede do estómago que non chega á *muscularis mucosa*, a lesión chámase erosión, pero se a lesión é máis profunda e chega a dito nivel denomínase úlcera.

Notas
-----

1. ↑  Elvira Estrada Flores, María del Carmen Uribe Aranzábal: *Atlas de histología de vertebrados.* Universidad Autónoma de México, 2002, ISBN 968-36-9866-2. Consultado o 1-9-2010
2. ↑  Antonio Martín Duce: *Patología quirúrgica*, Elsevier España S.A. 2005, ISBN 84-8174-739-4. Consultado o 1-9-2010

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6133133
* MAG: 2777960253

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 68413
* TA: A05.4.01.016
* Uberon: 0001974

 |
**Juan Manuel Ávila Francés**, nado en Cuenca o 24 de maio de 1967, é un político español, membro do PSOE e alcalde de Cuenca desde 2011.

Nacido en Cuenca, pasou parte da súa infancia en Huete, o pobo dos seus pais, onde cursou estudos de Educación Básica. Máis tarde trasladouse a Cidade Real, onde realizou os seus estudos de Bacharelato e con 17 anos mudouse coa súa familia a Cuenca, onde fixo COU. En Madrid licenciouse en Ciencias Económicas e Empresariais na Universidade Autónoma de Madrid. Entre 1993 e 2001 traballou como asesor do Defensor do Pobo, até que foi nomeado Delegado da Consellaría de Benestar Social da Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha en Cuenca baixo o goberno de José Bono.

Membro do PSOE, en 2003 foi elixido concelleiro polo PSOE no Concello de Cuenca, sendo nomeado tenente de alcalde en 2005 polo entón alcalde José Manuel Martínez Cenzano, até a vitoria do PP nas eleccións municipais de 2007. Entre 2007 e 2011 desempeñou o cargo de Presidente da Deputación Provincial de Cuenca.

En outono de 2010 presentou a súa candidatura ás eleccións municipais do 22 de maio de 2011, gañando os comicios por maioría absoluta, obtendo 13 concelleiros fronte a 12 do candidato do PP e daquelas alcalde, Francisco Javier Pulido. Desde o 11 de xuño de 2011 ostenta o cargo de alcalde do concello de Cuenca.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luis Muelas** | **Presidente da Deputación Provincial de Cuenca**2007-2011 | Sucesor:**Benjamín Prieto Valencia** |
| Predecesor:**Francisco Javier Pulido** | **Alcalde de Cuenca**2011-actualidade | Sucesor:***No cargo*** |