recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Somos unos animales*** é o segundo álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, gravado, producido e publicado por Área Creativa no 1991.

Á hora de gravar unha segunda entrega, o grupo faino nun principio de novo con Avispa, como xa fixeran co primeiro disco, *Rock transgresivo*. A localización do estudio, porén, esixe ao grupo trasladárense para gravar nel; é a discográfica a que lles cobre os gastos, pero as 10.000 pesetas diarias que lles dan de dieta para todo, incluído hotel, fan que Roberto Iniesta, líder da banda, pida que lles manden todo o diñeiro ao seu lugar de residencia, e diga que logo irán gravar. Desde a discográfica denéganlle a súa proposta, o que fai que a abandonen por outra discográfica independente, Área Creativa.

É con Área Creativa, unha vez superados os problemas con Avispa, coa que gravan o segundo disco, que conta cunha produción bastante superior á do primeiro disco, aínda estando feita de novo polo propio grupo. Este segundo traballo chega a vender 8.000 copias, aínda sen contar con ningunha promoción; con todo, aparecen novos problemas coa discográfica do momento (non cobran nada en concepto de dereitos de autor por este disco) failles abandonala de novo e buscaren outra. Destacan entre o seu repertorio temas como "Tu corazón", "La canción de los oficios", "Quemando tus recuerdos" e "Necesito droga y amor (Los camellos no me fían)", se ben non chega ao nivel doutros álbums de Extremoduro.

A música deste disco representa unha evolución respecto do seu predecesor, coa incorporación ocasional de novos instrumentos ao tradicional conxunto guitarra-baixo-batería; tamén conta con certas colaboracións de artistas externos ao grupo, como a de Rosendo Mercado acompañando a Iniesta como voz principal en "La canción de los oficios" e coa guitarra en "Perro callejero". As letras, pola súa banda, supoñen tamén unha mellora, e comezan a marcar ata onde chegarán en vindeiras entregas.

No ano 1995, o álbum é de novo lanzado pola discográfica Warner.

Contido
-------

### Lista de cancións

|  |  |
| --- | --- |
|  | Somos unos animales |
| **Nº** | **Título** | **Duración** |
| 01 | "Tu corazón" |  |
| 02 | "La canción de los oficios" |  |
| 03 | "Quemando tus recuerdos" |  |
| 04 | "V Centenario" |  |
| 05 | "J.D. La central nuclear" |  |
| 06 | "Ni príncipes ni princesas" |  |
| 07 | "Perro callejero" |  |
| 08 | "Desidia" |  |
| 09 | "Resolución" |  |
| 10 | "Necesito droga y amor (Los camellos no me fían)" |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7560515
* Discogs: 504945
* MusicBrainz: ID

 |
Proba do SCMaglev na Prefectura de Yamanashi Transrapid 09 nunha proba en Alemaña 
O **tren de levitación magnética**, tamén coñecido como **maglev** (derivado do inglés ***mag***netic ***lev***itation) é un tren que funciona con levitación magnética, caracterizada pola ausencia de contacto entre os vehículos e a vía por mor da utilización dun gran número de imáns para sustentarse. Este método é máis rápido, silencioso e suave ca os sistemas de transporte convencionais.

Existen dúas liñas comerciais de tren maglev que prestan servizo regular en 2015. O Sanghai Maglev, que é asemade o tren comercial máis rápido, cunha velocidade máxima de 430 km/h, e que conecta o Aeroporto Internacional de Sanghai Pudong con Pudong percorrendo a distancia de 30.5 quilómetros en 8 minutos e que comezou a operar en abril de 2004

En marzo de 2005, o Xapón comezou a operar a liña, de relativamente baixa velocidade,  HSST "Linimo"  na Expo Mundial de 2005, nos primeiros tres meses a liña transportou 10 millóns de pasaxeiros. Tanto Corea do Sur como a República Popular da China están a construír as súas propias liñas maglev de baixa velocidade,

Véxase tamén
------------

Notas
-----

1. ↑  MICHAEL, GEBICKI (27 November 2014). "What's the world's fastest passenger train". Stuff.co.nz. Consultado o 24 December 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160047
* AAT: 300228411
* EBID: ID
* GEC: 0281410
* GND: 4036988-2
* MAG: 196781063
* PSH: 1216

 |
**Sarah Afonso**, nada en Lisboa en 1899 e finada na mesma cidade en 1983, foi unha pintora e ilustradora portuguesa.

Traxectoria
-----------

De familia burguesa, filla dun oficial do Exército, pasou a xuventude na Provincia de Miño (Portugal), que a terá inspirado para unha temática popular de grande beleza e inxenuidade. En 1924, solteira, parte soa para París, despois de concluír os estudos na Escola Superior de Belas Artes de Lisboa, onde foi alumna de Columbano Bordalo Pinheiro. Será en París onde expón, con éxito, no *Salon d'Automne*. Entre 1928 e 1929, traballou no estudio dunha modista facendo deseños de moda, gosto que lle ficou, tendo colaborado mais tarde con deseños de moda para revistas portuguesas. Contra todas as convencións, tórnase a primeira muller a frecuentar o café *A Brasileira*, do Chiado, entón exclusivamente reservado ao sexo masculino. Contemporánea de Bernardo Marques, Carlos Botelho, entre outros, expuxo no primeiro *Salão de Artistas Independentes* en 1930.

Casou aos 35 anos con José de Almada Negreiros, tendo conciliado a vida de nai e de pintora. Fixo unha exposición individual en 1939 e participou na Exposição do Mundo Português, en 1940. En 1944 recibiu o Premio Amadeo de Souza-Cardoso. En 1953 integrou a delegación portuguesa na Bienal de São Paulo. Dedicou especial atención ás festas populares e ás tradicións portuguesas en cores doces e luminosas. Por ocasión do centenario do seu nacemento, en 1999, realizáranse exposicións conmemorativas en Viana do Castelo e no Porto.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Blog dedicado á pintora*
* *Sitio de mulleres portuguesas do século XX*
* *Blog dedicado á pintora*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q538731
* WorldCat
* VIAF: 31571692
* BNE: XX1704315
* BNF: 12475021r
* GND: 141975601
* ISNI: 0000 0000 6705 4151
* LCCN: no94012785
* PTBNP: 112197
* RKD: 95606
* SUDOC: 24945422X
* ULAN: 500076633

 |
Tren de aterraxe principal e de morro dun Airbus A330 da compañía Qatar Airways.
O **tren de aterraxe** é a parte de calquera aeronave encargada de absorber a enerxía cinética producida polo contacto entre a aeronave e a pista durante a fase de aterraxe e engalaxe.

Función
-------

Durante a aterraxe, o tren debe absorber a enerxía cinética producida polo impacto. Os pneumáticos son o primeiro elemento que absorbe tal impacto, pero non é abondo; así o tren de aterraxe debe posuír un sistema de amortecemento para poder diminuír o impacto.

A velocidade de descenso dun avión na aterraxe, no momento de impacto co chan, é decisiva para a absorción de traballo dos amortecedores.

A expresión "enerxía de descenso" emprégase frecuentemente e é a enerxía cinética arbitrariamente asociada coa velocidade vertical. O sistema debe absorber a enerxía cinética, equivalente á caída libre do peso do avión dende 80 cm de altura.

O peso total do avión, a súa distribución sobre as rodas principais e a proa ou popa, a velocidade vertical de aterraxe, a cantidade de unidades de rodas, as dimensións e presión dos pneumáticos e outros, son os factores que inflúen sobre a amortecemento do choque e esta debe ser tal que a estrutura do avión non estea exposta a forzas excesivas.

Entón, a función do amortecedor do tren de aterraxe é reducir a velocidade vertical do avión a cero, de tal xeito que a reacción do chan nunca exceda dun certo valor, xeralmente un múltiplo do peso do avión, na aterraxe.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *tren*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q263421
* BNCF: 43789
* BNF: 16652796b
* EBID: ID
* GEC: 0215193
* JSTOR: landing-gear
* LCCN: sh2003003624
* MAG: 2779688405
* PSH: 11147

 |
Liñas de alta velocidade en Europa.
     270-300 km/h           250 km/h         200-230 km/h 
Un **tren de alta velocidade** (**TAV**), **tren rápido** ou **tren bala** é aquel que alcanza velocidades iguais ou superiores a 200 km/h sobre liñas existentes actualizadas, e 250 km/h sobre liñas especificamente deseñadas para tal efecto, segundo a UIC (Unión Internacional de Ferrocarrís).
En todos os casos trátase de vehículos e vías férreas desenvolvidas de forma conxunta, dado que as velocidades alcanzadas esixen de técnicas específicas.

O tren de alta velocidade está considerado como o medio de transporte máis seguro do mundo, por diante do avión. Nos últimos 60 anos só houbo cinco accidentes con vítimas mortais, sendo o máis grave o accidente de Eschede.

Trens de alta velocidade actuais
--------------------------------

Tren de Alta Velocidade Talgo 350 (Renfe serie 102)
RENFE Class 103 Siemens Velaro E en InnoTrans en Berlín
ICE (á fronte) e TGV xuntos
Coche dianteiro dos trens ICE 3. Resalta a separación da cabina con vidro e a vista panorámica frontal, así como o abundante espazo entre asentos. Os cintos non son necesarios.
O italiano *ElettroTreno ETR 200* en 1939 foi o primeiro servizo comercial de tren de alta velocidade. Logrouse a marca mundial de velocidade media en 1939, alcanzando os 203 km/h, preto de Pistoya.
O tren basculante italiano *Novo Pendolino* (*ETR 610* ) pode alcanzar unha velocidade máxima de 250 km/h.
ETR 1000.

Notas
-----

1. ↑  "Copia archivada". Arquivado dende o orixinal o 20 de xullo de 2011. Consultado o 20 de outubro de 2010.
2. ↑  "Leyendas urbanas sobre la alta velocidad". Arquivado dende o orixinal o 15 de decembro de 2021. Consultado o 15 de decembro de 2021.
3. ↑  "Trágico descarrilamiento en Alemania". La Nación. 4 de xuño de 1998. Consultado o 8 de outubro de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13402959
* EBID: ID
* GND: 4113934-3
* PSH: 11012

 |
**Tishsina** foi unha rexión do norte do Imperio Hitita ao norte de Hattusa, no límite cos kaskas, que recibía o seu nome dunha montaña. Suppiluliumas I saqueou a rexión na parte final do seu reinado, sobre o -1330. Ao bordo estaba o río **Marasanta** (Maraššanta), rexión chamada **Marasantiya**, lugar onde o foi atopar Kili-Teshub, fillo do ex rei Tushratta de Mittani, cando despois de fuxir de Babilonia, foi pedir a axuda do rei hitita. O hurrita presentouse diante do rei con só tres carros, dous hurritas e outros dous servidores, e un só equipamento de roupa. O rei recibiumo, falou con el e decidiu axudalo e, pouco despois, deulle unha filla en matrimonio e fíxoo rei de Mitanni.

A rexión de Tishsina e Marasantiya foi xeralmente dominada polos kaskas no século XIV a.C. pero sobre o 1270 a.c. foi reconquistada definitivamente por Hattusilis, rei de Hakpis, que despois foi Hattusilis III.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de rexións hititas históricas
A **República de Fiji está organizada administrativamente en catro divisións**, que se corresponden cos puntos cardinais, e que á súa vez están subdivididas en 14 provincias.

Características
---------------

Cada división ten un comisario, posto polo goberno de Fidxi. As divisións son basicamente agrupamentos de provincias e posúen poucas funcións administrativas. Cada provincia posúe unha Cámara Provincial que poden, dentro das súas provincias, crear leis e impostos, suxeitos á aprobación do goberno de Fidxi.
O goberno tamén é responsábel do nomear o cargo *Roko Tui,* xefe executivo da Cámara Provincial.

A illa de Rotuma, norte do arquipélago principal, aínda que está incluída na División Oeste para fins estatísticos (censo, por exemplo), porén, administrativamente, posúe autonomía interna coa súa propia cámara e poderes para lexislar sobre a maioría dos asuntos locais.

Divisións e provincias
----------------------

División administrativas das Illas Fidxi

| División(capital) | Provincia | Presidente da Cámara (2005) | Área(km²) | Poboación(1996) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Central(Suva) | Naitasiri | Ratu Solomoni Boserau | 1.666 | 126.641 |
| Namosi | Ratu Kiniviliame Taukeinikoro | 570 | 5.742 |
| Rewa | Pita Tagi Cakiverata | 272 | 101.547 |
| Serua | Atunaisa Lacabuka | 830 | 15.461 |
| Tailevu | Josefa Seruilagilagi | 755 | 48.216 |
| Norte (Labasa) | Bua | Ratu Filimoni Ralogaivau | 1.379 | 14.988 |
| Cakaudrove | Sitiveni Rabuka | 2.816 | 44.821 |
| Macuata | Ratu Aisea Katonivere | 2.004 | 80.207 |
| Leste(Levuka) | Kadavu | Ratu Josateki Nawalowalo | 478 | 9.535 |
| Lau | Ratu Josefa Basulu | 487 | 12.211 |
| Lomaiviti | Ratu Jo Lewanavanua | 411 | 16.214 |
| Oeste(Lautoka) | Ba | Ratu Ovini Bokini | 2.634 | 192.197 |
| Nadroga-Navosa | Ratu Sakiusa Makutu | 2.385 | 54.083 |
| Ra | Simione Naikarua | 1.341 | 30.904 |
| Rotuma *(dependencia)* | Injimo Managreve | 46 | 2.810 |
|
En música, os **sons graves** son os sons de baixa frecuencia do espectro audible (20 Hz- 20.000 Hz), son sons que están a menos de 250 Hz.

O son é unha sensación percibida polo oído ao recibir variacións de presión, que son xeradas por movementos vibratorios. os sons transmítense a través de calquera medio elástico: gases, líquidos e sólidos. Polo xeral chegan ao noso sistema auditivo polo aire da atmosfera e propáganse con éxitos debido  aos compoñentes desta coma o osíxeno. As ondas graves son omnidireccionais e, ao ser o valor da frecuencia inversamente proporcional ao tamaño da onda, son máis grandes que as agudas, polo que chegan a máis espazo que as agudas. Tamén debido ao tamaño, son as menos afectadas por fenómenos como a refracción, difracción etc.

Por outro lado, como definición máis precisa, unha enciclopedia de grao superior dinos:

Nos apartados de reprodución de sons ou audiovisuais, xeralmente estas frecuencias son reproducidas por medio dun woofer ou subwoofer.

Notas
-----

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q810451
* MAG: 508431459

 |
En estatística e procesamento de imaxes, o **suavizado** ou ***smoothing*** serve para crear unha función aproximada que intente captar os patróns máis importantes do conxunto de datos, eliminando o ruído. Durante o suavizado, os puntos de datos dun sinal modifícanse para reducir os puntos individuais, de xeito que aqueles puntos que están por debaixo dos do contorno se elevan para obter un sinal máis suave. Para o suavizado úsanse moi variados algoritmos. O suavizado de datos faise habitualmente a través do histograma, o estimador de densidade máis simple.

Algoritmos de suavizado
-----------------------

Un dos algoritmos máis empregados é a "media móbil", que se emprega en numerosas ocasións para captar as tendencias importantes en repetidas enquisas estatísticas dunha serie de datos, deixando de lado o ruído. Esta técnica emprégana xeralmente os fabricantes para a representación das curvas de resposta na frecuencia de altofalantes. A filosofía deste post-procesado dos valores dunha curva de resposta en frecuencia é eliminar da gráfica os picos esaxeradamente estreitos para ser percibidos como tales polo oído, aínda que o efecto secundario sexa facer as curvas de resposta máis atractivas na documentación técnica. O máis usual é empregar un suavizado dun terzo de oitava (por razóns psicoacústicas) ou media oiava.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hastie, T.J. and Tibshirani, R.J. (1990), Generalized Additive Models, Nova York: Chapman and Hall. Chapter on data smoothing from the instruction manual for Wolfram Research's Mathematica.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q775963
* JSTOR: data-smoothing
* MAG: 3770464

 |
Unha onda sonora, en cinza, representada dixitalmente en vermello.
O **son dixital** consiste na representación dixital dun sinal eléctrico dunha onda sonora por medio do código binario, obténdose pois unha secuencia de valores enteiros.

O proceso de conversión carrexa unha perda de datos, e é sabido que o son dixital nunca poderá representar o son analóxico de maneira plena, mais, a evolución tecnolóxica chegou a un alto grao de precisión, até o punto de que as diferenzas non sexan perceptibles polo oído humano.
A precisión da representación dixital do son varía de acordo coa taxa de mostraxe de frecuencia e a cantidade (profundidade) de bits para cada mostra. Canto maiores sexan estes valores, maior será a fidelidade do son dixital en relación ao son analóxico.

Un sinal analóxico é aquel cunha amplitude que pode tomar en principio calquera valor, isto é, o seu nivel en calquera mostra non está limitado a un conxunto finito de niveis predefinidos como é o caso dos sinais cuantificados. Un sinal dixital é aquel cunhas dimensións (tempo e amplitude) que non son continuas senón discretas, o que significa que o sinal necesariamente terá uns determinados valores fixos predeterminados en momentos tamén discretos.

O proceso que envolve, na captación ou gravación, a conversión do son analóxico en dixital e, na reprodución, a conversión do son dixital en analóxico, permite que o son sexa almacenado e reproducido por medio dun CD, MiniDisc ou DAT, de bandas sonoras de filmes dixitais, de arquivos de son en diversos formatos, como WAV, AIFF, MP3, OGG, e outros medios.

Mostraxe dixital dun sinal de son.
A **mostraxe** consiste en fixar a amplitude do sinal eléctrico a intervalos regulares de tempo (taxa de mostraxe). Para cubrir o espectro audible (20 a 20000 Hz) adoita bastar con taxas de mostraxe de algo máis de 40000 Hz, con 32000 mostras por segundo teríase un ancho de banda similar ao da radio FM ou unha fita de casete, é dicir, permite rexistrar compoñentes de até 15 kHz, aproximadamente.
Para reproducir un determinado intervalo de frecuencias necesítase unha taxa de mostraxe de pouco máis que o dobre (Teorema de mostraxe de Nyquist-Shannon).

A **cuantificación** consiste en converter o nivel das mostras fixadas no proceso de mostraxe, normalmente, un nivel de tensión, nun valor enteiro de rango finito e predeterminado. Por exemplo, utilizando cuantificación linear, unha codificación linear de 8 bits discriminará entre 256 niveis de sinal equidistantes (28).

O formato máis usado de son dixital PCM linear é o do CD de son: 44,1 kHz de taxa de mostraxe e cuantificación de 16 bits (que mide 65536 niveis de sinal diferentes) e que, na práctica, permite rexistrar sinais analóxicas con compoñentes ata os 20 kHz e con relacións *sinal a ruído* de máis de 90 dB.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173114
* JSTOR: digital-audio
* MAG: 87687168

 |
A **teosofía** (do grego *theosophia*, de *theos*, divino, e *sophia*, sabedoría) é unha doutrina que mantén que todas as relixións son proxeccións e tentativas do home por coñecer *"o Divino"* e que, en consecuencia, cada relixión posúe unha parte da verdade.

Características
---------------

A teosofía foi fundada polos pensadores da Antigüidade. A orixe do termo atópase nos filósofos de Alexandría, os philalèthes (do grego *phil*, que ama, e *aletheia*, verdade). A palabra teosofía data do século III e débese a Ammonios Saccas e os seus discípulos, que fundaron o sistema teosófico ecléctico. O método consiste, por unha banda, en coñecer a experiencia do divino pola éxtase espiritual e a intuición directa, e por outra en razoar por analoxías. Por este motivo chamábase aos discípulos de Ammonios Saccas *"os analoxistas"*, por mor do seu hábito de interpretar as lendas, mitos e narracións sacras segundo unha lóxica de analoxía e de correspondencia.

O *Concise Oxford Dictionary* describe a teosofía como unha das varias filosofías que profesan alcanzar o coñecemento de Deus a través do éxtase espiritual, da intuición directa ou de relacións individuais especiais, en particular un movemento moderno que segue as ensinanzas hinduístas e budistas e que busca a fraternidade universal.

Os seguidores da teosofía manteñen que hai un corpo de verdade que constitúe a base de todas as relixións. A teosofía, afirman, representa unha visión moderna do "Sanatana Dharma" (a *"Eterna Verdade"*) como a correcta relixión do home. A Teosofía Cristiá é o coñecemento de Deus e de Xesús obtido a través da intuición directa da esencia Divina.

Sociedade teosófica
-------------------

O termo *teosofía* corresponde tamén a un sistema de crenzas moderno, que foi utilizado por Helena Petrovna Blavatsky para definir tematicamente a súa propia doutrina. Con Henry Steel Olcott e William Quan Judge fundou a Société théosophique (Sociedade teosófica) en 1875. Esta organización espiritualista está emparentada con outros movementos iniciáticos cos cales ten trenzados numerosos lazos ata hoxe (Masonería, Rosa-Cruz, Martinismo).

Os cinco símbolos máis destacados no selo da Sociedade Teosófica son a Estrela de David, o Ankh, a esvástica, o Ouroboros e o Aum. Arredor está escrito o lema *"Non hai maior relixión que a verdade"*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178671
* AAT: 300056000
* BNCF: 16986
* BRE: 4187820
* EBID: ID
* GND: 4059789-1
* HDS: 011398
* JSTOR: theosophy
* MAG: 500070807
* NDL: 00571166
* NKC: ph116434
* PSH: 7963
* TESF: theosophy

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos armenios. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Armenia** está organizada político-territorialmente en once subdivisións. Destas once, dez son chamadas provincias, *marzer* (en armenio մարզեր), en singular *marz* (մարզ), que é derivada da palabra persa *marz*, cuxo significado é fronteira, límite. Iereván é tratada separadamente e recibe status especial de *hamaynq* (համայնք) por ser a capital do país. O líder do executivo en cada unha das 10 provincias é o *marzpet* (մարզպետ) ou gobernador da *marz*, nomeado polo goberno de Armenia. En Iereván, o líder do executivo é o prefecto, escollido polo presidente.

Divisións administrativas
-------------------------

Provincias de Armenia
* Aragatsotn (Արագածոտնի մարզ)
* Ararat (Արարատի մարզ)
* Armavir (Արմավիրի մարզ)
* Gegharkunik (Գեղարքունիքի մարզ)
* Kotayk (Կոտայքի մարզ)
* Lori (Լոռու մարզ)
* Shirak (Շիրակի մարզ)
* Syunik (Սյունիքի մարզ)
* Tavush (Տավուշի մարզ)
* Vayots Dzor (Վայոց Ձորի մարզ)
* Iereván (Երևան)

Comunidades (*hamaynkner*)
--------------------------

Dentro de cada provincia están as comunidades (*hamaynkner*, singular*hamaynk*). Cada comunidade é autogobernada e consiste dunha ou máis localidades (*bnakavayrer*, singular *bnakavayr*). As localidades son clasificadas como cidades (*kaghakner*, singular*kaghak*) ou vilas (*gyugher*, singular*gyugh*). En 2007, Armenia posuía 915 comunidades, das cales 49 eran consideradas urbanas e 866 consideradas rurais. A capital, Iereván, tamén ten o estatuto dunha comunidade. Alén diso, Iereván é dividida en doce distritos semi-autónomos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Provincias de Armenia en www.statoids.com *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Provincias de Armenia |
| --- |
| Provincias | 
* Aragatsotn
* Ararat
* Armavir
* Gegharkunik
* Kotayk
* Lori
* Shirak
* Syunik
* Tavush
* Vayots Dzor

 |  |
| Cidade con status especial | 
* Iereván

 |
**Toda Irlanda**, en inglésː *All-Ireland*, é un nome que enfatiza a illa de Irlanda no seu conxunto, sen ter en conta a coexistencia de dous Estados soberanos no lugar. Contrasta deste xeito con expresións como **República de Irlanda** ou **Irlanda do Norte**, que se aplican a xurisdicións específicas que existen na illa. Moitos deportes organízanse baixo unha base común.

"**All Ireland**" úsase a miúdo como unha forma abreviada do **All Ireland Championship**, celebrado por deportes organizados na illa. En particular:

* Campionato Sénior de Fútbol Irlandés, no fútbol gaélico
* Campionato Sénior de Hurling da Irlanda, no hurling

Moitos deportes organízanse de forma común, por exemplo, fútbol americano, baloncesto, boxeo, crícket, curling, xogos gaélicos, hóckey sobre herba, golf, Rugby League e Rugby Union, caso en que o equipo internacional adoita denominarse simplemente como "Irlanda". Outros son organizados principalmente sobre unha base común, pero con equipos internacionais tanto de da illa de Irlanda como de Gran Bretaña; nese caso os xogadores de Irlanda do Norte poderán optar por calquera dos dous -estes inclúen tenis, natación, atletismo e calquera evento olímpico. Algúns outros teñen organizacións e equipos separados de Irlanda do Norte e da República de Irlanda, incluíndo, entre outros, Fútbol e Billar *snooker*.

Do mesmo xeito, o termo pódese usar en referencia a competicións anuais de certas formas de música e arte tradicionais, como *Fleadh Cheoil na hÉireann* na música irlandesa ou *Féis Éireann* en danza Irlandesa.

Tamén se usa como o título de Primado de toda Irlanda, o crego maior de cada unha das Igrexas cristiás máis adheridas entre a poboación, a Igrexa Católica Romana e a Igrexa de Irlanda, ambos chamados de "arcebispo de Armagh" (véxase *Arcebispo de Armagh (Igrexa de Irlanda)* e *Arquidiocese de Armagh*)

No republicanismo irlandés úsase a miúdo a expresión *Counties of Ireland*: 32 condados distintos dos tradicionais 26 condados da República e os 6 restantes de Irlanda do Norte. Nese contexto úsase a expresión condados da *República de Toda Irlanda ("All Irish Republic)* distinguíndoo dos 26 condados da República de Irlanda.

O Republican Sinn Féin (escisión do Sinn Féin que o Departamento de Estado dos Estados Unidos considera terrorista) celebra unha concentración na véspera de cada "Senior All Ireland Championship" na rúa O'Connell de Dublín.

A Academia Irlandesa de Cine e Televisión (Irish Film & Television Academy, IFTA) é unha organización de toda Irlanda centrada no cine e a televisión.

Notas
-----

1. ↑  "www.sportni.net/PerformanceSport/Governing+Corpos". Arquivado dende o orixinal o 2014-04-01. Consultado o 2016-07-06.
2. ↑  "Country Reports on Terrorism: Chapter 6 Terrorist Groups" (PDF). State.gov. p. 97. Consultado o 2013-02-22.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Irlanda*** |

### Outros artigos

* Campionatos de Toda Irlanda
Alxeria divídese actualmente en 48 vilaias, 553 dairas (sorte de comarcas) e 1.541 baladías (ou concellos). A capital e a cidade máis grande de cada vilaia, daira e baladía alxerianas teñen sempre o mesmo nome que a vilaia, a daira ou a baladía onde está situadas. De igual forma aplícase para a daira máis grande da vilaia ou a baladía máis grande da daira.

As vilaias
----------

Segundo a constitución alxeriana, unha vilaia é unha "colectividade territorial" que goza de certa liberdade económica. A Assemblée Populaire Wilayale (APW, ou Parlamento Popular da Vilaia, é a entidade política que rexe unha provincia. Un "valín" (prefecto) dirixe cada vilaia. Esta persoa elíxea o presidente de Alxeria para tomar as decisións da APW. A APW ten tamén un presidente, que o elixen os seus membros.

As divisións administrativas cambiaron varias veces desde a independencia da nación. Ao agregar novas vilaias, a numeración das vellas mantívose, de aí que a orde actual non sexa alfabética. Coa súa ordenación numérica oficial, (desde 1983) actualmente hai as seguintes: 

Mapa das vilaias de Alxeria numeradas de acordo á orde oficial.

|  |  |
| --- | --- |
| 1 Adrar
2 Chlef
3 Laghouat
4 Oum el-Bouaghi
5 Batna
6 Béjaïa
7 Biskra
8 Béchar
9 Blida
10 Bouira
11 Tamanrasset
12 Tébessa
13 Tlemcen
14 Tiaret
15 Tizi Ouzou
16 Alxer
17 Djelfa
18 Jijel
19 Sétif
20 Saïda
21 Skikda
22 Sidi Bel Abbes
23 Annaba
24 Guelma | 25 Constantina
26 Médéa
27 Mostaganem
28 M'Sila
29 Mascara
30 Ouargla
31 Orán
32 El Bayadh
33 Illizi
34 Bordj Bou Arréridj
35 Boumerdès
36 El Taref
37 Tinduf
38 Tissemsilt
39 El Oued
40 Khenchela
41 Souk Ahras
42 Tipasa
43 Mila
44 Aïn Defla
45 Naama
46 Aïn Témouchent
47 Ghardaïa
48 Relizane |
**Socorro García Conde**, nada en 1968 na Pontenova, é unha política galega ligada ao BNG.

Traxectoria
-----------

É veciña das Moas de Arriba, na parroquia de Figueiras e ten dous fillos. Licenciada en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela ata a súa entrada no goberno municipal desenvolveu o seu labor profesional no propio Concello de Santiago onde é técnica de normalización lingüística.

Participou na fundación da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización Lingüística e na comisión técnica do Arquivo de Planificación Lingüística do Consello da Cultura Galega. Entre outros traballos e co-autora do volume *A normalización língüística a debate* (Edicións Xerais, 2002).

### Política

Militante do BNG desde 1989 actualmente fai parte do Consello Local de Compostela, do cal foi responsábel desde 2004 até principios do 2007. Tamén ten sido membro das direccións Nacional e Comarcal da CIG-Administración e do Consello Confederal da CIG.

No Concello de Santiago ten exercido como representante sindical pola CIG chegando a presidir o Comité de Empresa.

Entrou por primeira vez na corporación municipal de Santiago en maio de 2007 sendo Concelleira da Cidade Histórica e Rehabilitación até maio de 2008. Desde ese ano é a Tenente de Alcalde de Compostela e Concelleira de Cultura e dos Centros Socioculturais. Tamén exerce como portavoz do Goberno de Santiago e Portavoz do Grupo Municipal do BNG no Concello.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Néstor Rego** |  **Tenente de alcalde de Santiago** 2008 - 2011 | Sucesor:' |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Santiago de Compostela

### Ligazóns externas

* BNG de Santiago. Arquivado 26 de xaneiro de 2021 en Wayback Machine.
* Compostela Cultura. Arquivado 14 de abril de 2010 en Wayback Machine.
* Rede de CSC de Santiago.
***The Eagle*** é unha longametraxe de xénero épico, dirixida por Kevin Macdonald que foi estrada no 2011. Adaptada por Jeremy Brock dende a novela de aventuras de Rosemary Sutcliff *The Eagle of the Ninth* (1954),o filme conta a historia dun xove oficial romano que busca recuperar o Estandarte Romano da Aguia que a lexión do seu pai perdeu no norte de Gran Bretaña. A historia está baseada no feito histórico da desaparición da Legio IX Hispana no norte de Escocia no ano 117.

Sinopse
-------

Século II d.C. O lexionario romano Marcus Aquila (Channing Tatum) e o seu escravo celta Esca (Jamie Bell) emprenden a busca da Novena Lexión, que desapareceu vinte anos antes nalgunha parte do Norte de Escocia e á cuxa fronte atopábase un xeneral que resulta ser o pai do lexionario Aquila.

Personaxes
----------

* Channing Tatum como Marcus Aquila
* Jamie Bell como Esca
* Donald Sutherland como tío de Marcus
* Mark Strong como Guern
* Tahar Rahim como Príncipe do pobo do mar
* Denis O'Hare como Lutorius
* Douglas Henshall como Cradoc

Produción
---------

Macdonald tentou facer o filme o máis fiel historicamente, pero o certo é que na rodaxe a xente das tribos fala gaélico escocés, cando esta lingua probablemente non se espallou na rexión ata o século V; polo que a lingua picta é probablemente a empregada por eses pobos.

Na actualidade só o 1% dos escoceses fala gaélico, limitando os posibles actores a 60,000 persoas. En agosto do 2009, bastantes rapaces gaélico falantes fixeron audicións para o papel do rapaz da xente do mar, pero sen éxito, polo que Macdonald organizou outra audición en Glasgow para o papel, que lle foi dado a Thomas Henry, de Newbarnsley, Belfast, o cal foi educado en gaélico irlandés.

Notas
-----

1. ↑  BoxOfficeMojo

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Filmaffity *(en castelán)*
* Ficha na IMDb *(en inglés)*

* Portal:Cine
* Portal:Estados Unidos de América
* Portal:Reino Unido
* Portal:Roma antiga
* Portal:Celtas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81145
* Allmovie: v462915
* AlloCiné: 128855
* Box Office Mojo: eagleoftheninth
* FilmAffinity: 323799
* IMDb: tt1034389
* WorldCat
* LCCN: no2010182359
* LUMIERE: 35728
* Metacritic: the-eagle
* OFDb: 196901
* OMDB: 21299
* Rotten Tomatoes: the-eagle-of-the-ninth
* Synchronkartei: 19053
* TheNumbers: Eagle-The
* TMDb: 49494
* TVcom: the-eagle-2011
* TVGuide: 309616

 |
A **Universidade Ramon Llull** (en catalán: *Universitat Ramon Llull*) é unha universidade privada de inspiración cristiá situada en Barcelona, Cataluña (España), nomeada así en recordo do beato Ramon Llull.

Historia
--------

Foi fundada o 1 de marzo de 1990 e aprobada polo Parlamento de Cataluña o 10 de maio de 1991. As súas institucións fundadoras foron: 

* Facultade de Filosofía da Universidade Ramon Llull, cuxo orixe remontar ao século pasado.
* Instituto Químico de Sarrià (IQS), que iniciou as súas actividades universitarias o ano 1916.
* Fundación Blanquerna, fundada en 1948.
* Enxeñería e Arquitectura La Salle con máis de cen anos de existencia.

O 10 de outubro de 1989 estas institucións, baixo a presidencia do Cardeal Narcís Jubany e xunto á *Fundación Círculo de Economía* e o apoio de personalidades representativas da sociedade civil catalá, constituíron a fundación que creou a universidade: **Universidade Ramon Llull Fundación Privada**. Actualmente a Fundación ostenta o goberno supremo da URL a través do seu padroado.

Desde a súa constitución, a URL tivo unha estrutura de federación que potencia a personalidade dos centros que a integran. Nos seus anos de existencia, a Universidade Ramon Llull estendeu progresivamente as súas actividades e foi integrando ás seguintes novas institucións federadas, ata alcanzar as 10 institucións que actualmente a compón:

* Observatorio do Ebro.
* ESADE (Escola Superior de Administración e Dirección de Empresas).
* Facultade de Educación Social e Traballo Social Pere Tarrés.
* Instituto Universitario de Saúde Mental Vidal i Barraquer.
* Instituto Borja de Bioética.
* Turismo Sant Ignasi (TSI).

Como centro asociado, atópase a Escola Superior de Deseño (ESDI).

Froito desta evolución foi a creación de novas facultades e escolas así como a ampliación da oferta de estudos ata, actualmente, 46 titulacións. A partir do curso 2006/2007 a Universidade Ramón Llull empezou a ofrecer estudos de posgrao oficiais dentro do marco do Espazo Europeo de Educación Superior.

Notas
-----

1. ↑  "Institucións federadas da URL". Arquivado dende o orixinal o 07 de setembro de 2011. Consultado o 10 de novembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da Universidade Ramon Llull *(en catalán)*
* Lei 12/1991 de 10 de maio, de recoñecemento da Universidade Ramón Llull *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24576
* WorldCat
* VIAF: 143742682
* BNE: XX89479
* BNF: 162646575
* CiNii: DA15449624
* GEC: 0240705
* GND: 10007275-6
* GRID: grid.6162.3
* ISNI: 0000 0001 2174 6723
* LCCN: nr98017613
* MAG: 5593406
* NKC: ko2010557217
* QS: ID
* SUDOC: 11416696X
* ULAN: 500289642
* U-Multirank: ID

 |
**The Plant List** é unha lista de nomes botánicos de especies de plantas creada polos Royal Botanic Gardens, Kew e o Missouri Botanical Garden lanzada en 2010. Pretende ser completa, é dicir, conter todos os nomes das especies coñecidas.

Existe tamén un proxecto complementario chamado International Plant Names Index (IPNI, Índice de Nomes de Plantas Internacional), no cal os xardíns de Kew están tamén implicados. O IPNI ten como obxectivo proporcionar detalles da publicación do nome e non pretende determinar cales son os nomes aceptados para as especies. Os novos nomes que se publican son engadidos automaticamente desde o IPNI ao World Checklist of Selected Plant Families (Lista de Comprobación Mundial de Familias de Plantas Seleccionadas), unha base de datos que é a base de The Plant List.

Descubrimentos
--------------

En 2014 The Plant List tiña 1.064.035 nomes científicos de plantas co rango de especie, dos cales 350.699 eran nomes de especies aceptados, pertencentes a especies de 642 familias e 17.020 xéneros.
The Plant List acepta aproximadamente 350.699 especies únicas, e 470.624 sinónimos para esas especies, o que indica que moitas especies foron denominadas na literatura con máis dun nome. En 2014, The Plant List determinou que outros 243.000 nomes máis están "sen resolver", o que significa que os botánicos non foron quen ata agora de determinar se son especies separadas ou unha duplicación das 350.699 especies únicas.

Repercusión pública
-------------------

Cando se lanzou The Plant List en 2010 (o Ano Internacional da Biodiversidade), atraeu a aención dos medios de comunicación polos seus obxectivos tan completos. Por exemplo, Fox News salientou o número de nomes sinónimos que se encontraron, suxerindo que isto reflectía unha "falta sorprendente" de biodiversidade na Terra." The Plant List tamén suscitou atención por estar construída sobre os traballos do naturalista inglés Charles Darwin, quen na década de 1880 comezou unha lista de plantas chamada Index Kewensis (IK).
Os xardíns de Kew engadiron unha media de 6.000 especies por ano desde a primeira publicación do IK con 400.000 nomes de especies. Porén, o Index Kewensis (que dende o ano 1913 evitaba realizar xuízos taxonómicos nas súas citas) forma parte actualmente do IPNI en vez de *The Plant List*.

Notas
-----

1. ↑  "World's Largest Plants Database Assembled". discovery.com. 2010. Arquivado dende o orixinal o 13 de xullo de 2012. Consultado o 10 de xuño de 2016.
2. ↑  "Summary Statistics". *The Plant List*. Arquivado dende o orixinal o 23 de maio de 2019. Consultado o 27 de xuño de 2014.
3. ↑  Claire Bates (5 January 2011). "Botanical A-Z via Kew: British experts complete database of every plant name on the planet - all 1.25million of them". London: Daily Mail.
4. 1 2  "World's Plant Life Far Less Diverse Than Previously Thought". Fox News. 30 December 2010.
5. ↑  "About the Index Kewensis". International Plant Names Index. 2004.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* International Plant Names Index
* Wikispecies

### Ligazóns externas

* The Plant List - páxinaweb oficial Arquivado 23 de maio de 2019 en Wayback Machine.
| Sarigan |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Estados Unidos |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Illas Marianas |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 4,97 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 16°42′18″N 145°46′48″L﻿ / ﻿16.70500, -145.78000 |
| Maior Altura | 538 m |
|  |
| Localización |
| Localización de sarigan |
|

**Sarigan** é unha pequena illa das Illas Marianas do Norte. A illa atópase a 153 km ao norte de Saipan e ten unha superficie de 4.966 km². Anteriormente a illa estivo poboada, pero segundo o censo realizado no 2000 está deshabitada.

A illa foi descuberta en 1669 polo español Diego Luis de San Vitores, que tamén iniciou a súa colonización. Desde 1900 ata 1945, houbo en Sarigan unha poboación Chamorra que traballou na produción de copra. A illa é unha reserva natural, esta deshabitada desde principios de 1990, cando se iniciou un proxecto para librar Sarigan das especies introducidas polos humanos, só quedan uns poucos gatos. A illa é o lugar proposto para o traslado de aves en perigo de Guam e Saipan.

A aterraxe en Sarigan é difícil debido aos cantís que rodean a illa. Ten moitos barrancos e vales con densa vexetación tropical.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1144360
* WorldCat
* VIAF: 238119545
* GEC: 0510079
* GND: 4542139-0
* VOGRIPA: 1319

 |
**The Postal Service** foi un supergrupo estadounidense de música electrónica composto polo vocalista Ben Gibbard (de Death Cab for Cutie), o produtor Jimmy Tamborello (de Dntel and Headset) con Jenny Lewis (de Rilo Kiley) nos cros, teclados e samplers ao vivo. Para a xira de reunión do grupo en 2013 uníuselles Laura Burhenn para proporcionarlles máis voces e instrumentos.

O grupo publicou o seu álbum de estrea, *Give Up*, en 2003 a través do selo Sub Pop Records, con boas críticas en xeral. O disco chegou ao posto 114 da lista estadounidense *Billboard 200*, recibindo a certificación de platino por parte da Recording Industry Association of America.

Discografía
-----------

* *Give Up* - 2003 (Sub Pop Records)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1239214
* WorldCat
* VIAF: 139759337
* AllMusic: mn0000894962
* BNF: 14631581t
* Discogs: 92936
* Genius: The-postal-service
* IMDb: nm5744850
* ISNI: 0000 0000 9487 5326
* LCCN: n2004065345
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 96050

 |
**Tiberino Silvio**, ou simplemente **Tiberino**, foi un rei de Alba Longa, segundo a mitoloxía romana. Sucedeu a Capeto II.

Viviu no século -X. Era fillo de Capeto II e neto de Capis, que á súa vez era fillo de Capeto I, fillo de Alba tataraneto de Eneas.

Morreu combatendo preto dun río, e o seu corpo foi arrastrado por este. O río foi rebautizado como Tíber na súa honra. Tivo un fillo chamado Agripa, que o sucedeu no trono. Agripa foi pai do tirano Rómulo Silvio, pai de Aventino, tataravó de Rómulo e Remo, e epónimo do monte Aventino, segundo o historiadores Tito Livio e Dionisio de Halicarnaso.

Tiberino reinou en Alba Longa durante 8 anos.

Xenealoxía
----------

Eneas, fillo de Anquises e Venus, fuxiu xunto á súa familia a Italia. Ascanio, fillo de Eneas, fundou a cidade de Alba Longa. Eneas casa con Lavinia, de quen ten a Silvio, sucesor de Ascanio. A maioría dos descendentes de Silvio serán reis de Alba Longa ou reis latinos. Silvio deixou un fillo, Eneas Silvio, sucedido polo seu fillo Latino Silvio. Este será pai de Alba, que terá un fillo chamado Atis ou Capeto I. Atis foi avó de Capeto II por medio do seu fillo Capis, e Capeto II foi o pai de Tiberino Silvio.

Os descendentes de Tiberino Silvio coñecidos son os seguintes: Tiberino Silvio - Agripa Silvio - Aventino - Procas - Numitor e Amulio - Rea Silvia - Rómulo e Remo.

Fontes
------

Tito Livio.

Dionisio de Halicarnaso.

Virxilio, Eneida.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eneas.
* Reis latinos.
* Agripa.
* Rómulo
* Alba Longa.
A taboíña de Venus de Ammisaduqa exposta no Museo Británico.
A **Taboíña de Venus de Ammisaduqa** é unha táboa de arxila achada na biblioteca do rei Asurbanipal en Nínive do século VII a. C. de 17,14 cm de lonxitude por 9,2 de ancho, que amosa observacións sobre a aparición e desaparición do planeta Venus recollidas durante o reinado do monarca babilonio Ammisaduqa mil anos antes, cuarto sucesor de Hammurabi. Está exposta no British Museum.

Importancia
-----------

A importancia desta táboa, escrita en cuneiforme, radica en que grazas ás observacións astronómicas que recolle, e coñecendo a duración dos reinados de cada rei a través das Listas Reais, foi posible situar absolutamente o oitavo ano do reinado de Ammisaduqa e, con relación a el, os anos do resto dos reis da I Dinastía amorita de Babilonia e do resto de reis do Próximo Oriente Antigo.

Porén, a inconsistencia e ambigüidade dos datos fornecidos pola taboíña non permitiu que se acadase o consenso entre os expertos, polo que existen ata cinco cronoloxías diferentes para esta época do Oriente Próximo: ultralonga, longa, media, curta e ultracurta. Por exemplo, para o ano de inicio do reinado do propio Ammisaduqa, as cronoloxías longa, media e curta propoñen:

* Longa: 1702 a. C.
* Media: 1646 a. C.
* Curta: 1582 a. C.

Investigación
-------------

A táboa forma parte do conxunto Enuma anu enlil (*Os días de Anu e Enlil*), tratado de astroloxía babilonia, que interpreta fenómenos astronómicos en clave de agoiros para o futuro. Foi publicada inicialmente en 1870 por Henry Creswicke Rawlinson e George Smith como *Enuma Anu Enlil Tablet 63*, en *Tablet of Movements of the Planet Venus and their Influences* (*The Cuneiform Inscriptions of Western Asia*, volume III).

A súa importancia cronolóxica foi recoñecida por primeira vez en 1912, cando Franz Xaver Kluger logrou identificar o *Ano do Trono de Ouro* mencionado no texto co oitavo ano do reinado de Ammisaduqa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Tablilla de Venus de Ammisaduqa (c. 1646 - c. 1626 BC): Punto de partida de todas las cronologías antiguas* Arquivado 21 de agosto de 2013 en Wayback Machine. blog da Doutora en Historia Ana María Vázquez Hoys *(en castelán)*.
* *Cuneiform tablet with observations of Venus*, ficha da táboa no *British Museum* *(en inglés)*.
***The End of the F\*\*\*ing World*** é unha serie británica de comedia negra e drama. Está baseada na novela gráfica homónima de Charles Forsman. O primeiro episodio estreouse orixinalmente a través de Channel 4 no Reino Unido o 24 de outubro de 2017, despois do cal os oito episodios da primeira tempada foron estreados en All 4. Netflix encargouse da distribución internacional e lanzouna en todo o mundo o 5 de xaneiro de 2018. Conta a historia de James (Alex Lawther), un rapaz de 17 anos que pensa que é un psicópata, e Alyssa (Jessica Barden), unha compañeira de clase rebelde que ve en James unha oportunidade de fuxir do seu fogar. Gemma Whelan, Wunmi Mosaku, Steve Oram, Christine Bottomley, Navin Chowdhry, Barry Ward e Naomi Ackie aparecen nos papeis secundarios.

A serie está baseada na serie de banda deseñada de Forsman *The End of the Fucking World*, que foi recollida nun libro no ano 2013. O creador da serie Jonathan Entwistle contactou con el sobre a posibilidade de facer un filme, e creouse unha curtametraxe en 2014. No seu canto, encargouse unha serie de oito episodios, cuxa rodaxe comezou en abril de 2017. Foi escrita por Charlie Covell, e os episodios foron dirixidos por Entwistle e Lucy Tcherniak. En agosto de 2018, a serie foi renovada para unha segunda tempada, que se estreou en Channel 4 o 4 de novembro de 2019, despois do cal os oito episodios foron emitidos en All 4, e internacionalmente a través de Netflix o día seguinte. Covell declarou antes da estrea da segunda tempada que non se produciría unha terceira tempada.

A serie foi louvada polo seu guión, execución e temática, así como polas interpretacións de Lawther e Barden. Foi nomeado nos British Academy Television Award á mellor serie dramática.

Notas
-----

1. ↑  BAFTA (ed.). "Bafta TV Awards 2018". Consultado o 15 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *The End of the F\*\*\*ing World* na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30636463
* AlloCiné: 22881
* Epguides: EndoftheFingWorld
* FilmAffinity: 566155
* IMDb: tt6257970
* LUMIERE: 157440
* Metacritic: the-end-of-the-fing-world
* Rotten Tomatoes: the\_end\_of\_the\_f\_ing\_world
* TMDb: 74577
* TVcom: the-end-of-the-fing-world

 |
HP Compaq tablet PC
Un **tablet PC** é un ordenador a medio camiño entre un ordenador portátil e un PDA, no que se pode escribir a través dunha pantalla táctil. Un usuario pode utilizar un apuntador (estilo ou stylus) para traballar co ordenador sen necesidade de teclado ou rato. Este aparato foi propugnado por Microsoft e outros fabricantes.[]

Esta modalidade de ordenador portátil supuxo un avance significativo na aplicación dos estudos en lingüística computacional.[]

Existen modelos que só achegan a pantalla táctil a modo de encerado, sendo así moi lixeiros. Tamén hai ordenadores portátiles con teclado e rato, chamados convertibles, que permiten rotar a pantalla e colocala como se dun encerado se tratase, para o seu uso como tablet PC.

Sistema Operativo
-----------------

O sistema operativo que empregan a maioría destes dispositivos é unha evolución do Windows XP optimizado para traballar con procesadores móbiles, que consomen menos enerxía. O software especial que proporciona este sistema operativo permite realizar escritura manual, tomar notas a man alzada e debuxar sobre a pantalla.

Empresas fabricantes
--------------------

A empresa española Tuxum creou o primeiro ordenador-encerado que funciona con GNU/Linux,[] concretamente cunha metadistribución de Debian, adaptada para lle engadir recoñecemento de escritura. Outros fabricantes de tablet PC son HP e Fujitsu.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q842936
* BNCF: 54290

 |