Evanxeo de María Madalena.
O **gnosticismo** (do grego Γνωστικισμóς: gnostikismós; de Γνωσις: gnosis, «coñecemento») é un conxunto de correntes sincréticas filosófico-relixiosas que chegaron a mimetizarse co cristianismo nos tres primeiros séculos da nosa era. Acabou por converterse nun pensamento declarado herético despois dunha etapa de certo prestixio entre as intelectuais cristiás. De feito, pode falarse dun gnosticismo pagán e dun cristián, aínda que o máis significativo acadouse como rama heterodoxa do cristianismo primitivo.

Teoloxía
--------

A **teoloxía gnóstica** vén da palabra *gnose*, que procede á súa vez do verbo *gignósko*, que significa coñecer. Polo tanto, será coñecia como un coñecemento superior, interno, espiritual e iniciatico. No grego clásico e no popular, denominábase como *koiné*, o que na actualidade é coñecido como epísteme.

En filosofía, epísteme significa "coñecemento científico", o cal é oposto a "opinión". Pola contra, gnosis refírese ao coñecemento, en oposición á ignorancia ou agnose.

Ao contrario do coñecemento científico, a gnose é un coñecemento que nace no corazón de forma misteriosa e intuitiva.[] É pois a busca do coñecemento, non o intelectual, senón o que lle dá sentido á vida humana. Este vólvese pleno cando o home encontra a súa esencia eterna e marabillosa.[]

O obxecto do coñecemento da Gnose é Deus, ou todo aquilo que vén del. Toda gnose parte do punto de confirmación da existencia dun deus totalmente transcendente. "Coñecer" significa ser e actuar no ámbito divino, neste caso do ser humano. Por iso o termo *coñecer* implica a salvación de todo mal ou Ego, no cal poida estar a persoa que posúa ese coñecemento.

Isto é tanto un concepto relixioso e psicolóxico, como científico, filosófico e artístico. A partir da visión gnóstica, o significado da vida parece unha transformación e unha visión interior, o que hoxe en día coñecemos como psicoloxía profunda.

Pódese dicir que no ámbito relixioso, a gnose é unha sensación dolorosa que tanto mulleres como homes senten pola separación entre o humano e o ser divino.[] No fondo, tamén se cre que a pretensión é encontrar a relación entre os humanos e a divindade.

Para Carl Gustav Jung, moitos gnósticos só eran psicólogos. Pensaba que a gnose era un coñecemento psicolóxico, é dicir, que todo o que abarcaba proviña do subconsciente. Jung chegou a esta conclusión a través da concentración da atención sobre o chamado factor subxectivo, que consiste na acción de demostrar a influencia do subconsciente sobre a conciencia. Así pois, foi grazas a esta teoría como explicou o paralelismo entre a simboloxía gnóstica e a psicoloxía profunda.

Notas
-----

1. ↑  Sinónimo de ignorancia
2. ↑  É dicir, que a súa existencia non precisa ser demostrada.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Wolfgang Kosack: *Geschichte der Gnosis in Antike, Urchristentum und Islam.* Texte, Bilder, Dokumente. 525 Seiten. Verlag Christoph Brunner, Basel 2014. ISBN 978-3-906206-06-6

### Outros artigos

* Deísmo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48420
* AAT: 300055963
* BNCF: 3160
* BNE: XX526919
* BNF: 11939057m
* BRE: 2365557
* EBID: ID
* GEC: 0112375
* GND: 4021391-2
* JSTOR: gnosticism
* LCCN: sh85055466
* MAG: 2780831315
* NDL: 00576434
* Orthodox Encyclopedia: 165189
* PSH: 7962
* Treccani: gnosticismo

 |