recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Uladzimir Karatkievič** (en belaruso: *Уладзімір Сямёнавіч Караткевіч*), nado en Orsha o 26 de novembro de 1930 e finado o 25 de xullo de 1984, foi un escritor belaruso, unha das figuras máis destacables da literatura belarusa da segunda metade do século XX .

Traxectoria
-----------

En 1954 graduouse en filoloxía pola Universidade de Kíiv. Primeiro estivo destinado como profesor de lingua rusa nunha escola nunha aldea da rexión de Kíiv (1954-56) e logo na súa cidade natal (1956-58). Máis tarde, completou cursos de literatura avanzada (1960), e despois de cinematografía (1962), ambos os dous en Moscova e despois converteuse nun escritor profesional. Comezou a escribir moi novo, os seus primeiros poemas, contos e artigos publicounos nunha revista escolar de Orsha durante a posguerra. Mentres estudaba en Kíiv compuxo poemas en belaruso e ruso e escribiu no verán de 1950 primeira versión da que sería a súa grande obra,*Дзікае паляванне караля Стаха*. En 1951 apareceron na revista do distrito de Orsha *Ленінскі прызыў* os dous primeiros poemas publicados, «Тут будет канал» (en ruso) e «Якубу Коласу» (en belaruso) aos que lle seguiron tres coleccións de versos. Así e todo foi sobre todo coñecido como narrador, publicou varias coleccións de relatos e catro novelas, a máis coñecida foi *Dzikaje paliavannie karalia Stacha* (*Дзікае паляванне караля Стаха*) en 1964. As súas novelas tratan do pasado histórico de Belarús, incluíndo a insurección de xaneiro de 1863 – 1865 sobre a que escribiu *Kalasy pad siarpom tvaim* (*Каласы пад сярпом тваім*) que se publicou en 1965. Karatkievič tamén escribiu varias pezas teatrais, ensaios, artigos, guións cinematográficos, e algunhas historias de detectives e de aventuras.

Notas
-----

1. ↑  Верабей А. Л. *Уладзімір Караткевіч. Жыццё і творчасць* / Пад рэд. Гарбачэўскай Т. А. — 2-е. — Мн.: Беларуская навука, 2005. — páx. 3 — ISBN 985-08-0666-4.
2. ↑  Макарэвіч А. М. Яфімава М. Б. і інш. Уладзімір Караткевіч // *Беларуская дзіцячая літаратура* / Пад рэд. А. М. Макарэвіча, М. Б. Яфімавай. — Мн.: Вышэйшая школа, 2008. — páx. 460 ISBN 978-985-06-1440-7
3. ↑  Верабей А. Л. *Уладзімір Караткевіч. Жыццё і творчасць* / Пад рэд. Гарбачэўскай Т. А. — 2-е. — Мн.: Беларуская навука, 2005. — páx. 7 — ISBN 985-08-0666-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q508975
* WorldCat
* VIAF: 64807662
* BNF: 17168521t
* FAST: 122639
* GND: 11898473X
* IMDb: nm0466611
* ISNI: 0000 0001 0980 6252
* LCCN: n83233217
* MusicBrainz: ID
* NKC: jn20011211239
* NTA: 123540860
* SUDOC: 164694943

 |
**Tiê Gasparinetti Biral** (São Paulo, 17 de marzo de 1980) é unha cantora brasileira de MPB, integrante do catálogo da Warner Music Brasil.

Biografía
---------

Tiê é neta da actriz Vida Alves, cursou *Relacións Públicas* na FAAP e estudou canto en Nova York. Foi modelo da *Ford Models* e chegou a actuar nun comercial dirixido por Fernando Meirelles, director premiado en Cannes. Foi dona dun *Café Brechó*, onde coñeceu ó tecladista Dudu Tsuda (Pato Fu) e ao compositor Toquinho, con quen gravou a súa primeira canción e viaxou polo Brasil e Europa. En 2009 lanzou o seu primeiro álbum chamado *Sweet Jardim*, que contou coa colaboración solidaria de diversos artistas, como Toquinho e outros artistas de corte independente de São Paulo.

Discografía
-----------

### Álbums

* 2009: *Sweet Jardim*
* 2011: *A Coruja e o Coração*
* 2014: *Esmeraldas*

### Sinxelos

**Lista de sinxelos**| Ano | Título | Mellor posición | Álbum |
| --- | --- | --- | --- |
| BRA |
| 2015 | "A Noite" | 47 | *Esmeraldas* |

Notas
-----

1. ↑  Billboard Brasil, ed. (10 de agosto de 2015). "Top 100 Billboard Brasil - Semanal". Arquivado dende o orixinal o 23/09/2015. Consultado o 10/08/2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10382780
* Discogs: 2716762
* IMDb: nm3517969
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 589727
* TMDb: 1503988

 |
Crego tonsurado á romana.
Chámase **tonsura** ao primeiro dos graos clericais o cal conferíase por man do bispo como disposición e preparación para recibir o sacramento da orde e cuxa cerimonia executábase cortando unha parte do cabelo, o situado na coroa da cabeza. Tamén se chama **tonsura** ao corte rapado resultante deste rito.

Signo de renuncia ao mundo, é tamén, coa adopción do hábito e o cambio de nome, un elemento dun ritual de morte e de renacemento que borra os pecados anteriores. A tonsura é unha práctica nacida a principios da Idade Media; non é coñecida durante os primeiros tempos da Igrexa e Xerome de Estridón ata a rexeitaba.

O cardeal católico romano John Henry Newman, do século XIX, escribiu o seguinte no seu *Essay on the Development of Christian Doctrine* (Ensaio sobre o desenvolvemento da doutrina cristiá): "O uso de [...] a tonsura [..] todos son de orixe pagá, e santificados pola súa adopción na Igrexa".

Distinguíanse os seguintes tipos de tonsura:

* *Tonsura escocesa*. A que se estendía dunha orella a outra e só na parte dianteira da cabeza.
* *Tonsura grega*. A que se estendía por toda a cabeza.
* *Tonsura romana*. Tonsura parcial e circular.

No seo da Igrexa Católica, a tonsura romana predominaba sobre as dúas outras formas e permaneceu vixente ata 1972, data na cal Paulo VI na súa Carta apostólica en forma de *motu proprio*, ***Ministeria quædam***, establece que "En diante non se confire xa a Primeira Tonsura".

Notas
-----

1. ↑  "Carta apostólica *Ministeria quaedam*". Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2008. Consultado o 07 de marzo de 2008.

Notas
-----

* *O contido deste artigo incorpora material do Dicionario Enciclopédico Gaspar e Roig de 1870, o cal atópase no dominio público.*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q273761
* EBID: ID
* GEC: 0214259
* MAG: 2778629746
* Treccani: tonsura

 |
**Tlacaelel** (do náhuatl: o que anima o espírito - o desposuído; *tlacatl*, persoa; *elel*, de gran corazón e de fortes e rigorosas entrañas), nado en 1398 e finado en 1480, foi un guerreiro, pensador, economista, estadista e reformador relixioso mexica.

Traxectoria
-----------

Desempeñouse no cargo de xefe de goberno ou sumo sacerdote *Cihuacóatl* (muller serpe), un asesor ou conselleiro de varios huey tlatoanis (grandes oradores) mexicas e rematou asumindo o poder tralo trono do señorío mexica durante cincuenta anos (1428-1478), segundo a historiografía actual. Conselleiro de tres tlatoanis (quizais até de cinco): Itzcóatl, Moctezuma Ilhuicamina e Axayácatl. Sobrino de Itzcóatl e irmán de Chimalpopoca e de Moctezuma Ilhuicamina. Foi o autor intelectual da reforma relixiosa, ideolóxica e histórica máis importante na historia dos mexicas.

Notas
-----

1. ↑  Miguel León Portilla. "Tlacaélel, un sabio poder detrás del trono". Letras Libres. Como ideólogo, hizo posible la formación de una nueva imagen del ser de los mexicas, tanto en su conciencia histórica como en su concepción religiosa. Para ello, convenció al hueytlatoani Itzcóatl, para que se quemaran los códices o libros de anales, en los que el pueblo mexica aparecía débil y pobre, y se reescribiera su historia a la luz de la grandeza que estaba alcanzando.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2341986
* GEC: 0066196

 |
Anverso dun **tálero de Prusia** de 1777 cuñado en Berlín a nome de Frederico II.
Reverso da mesma moeda
O **tálero de Prusia** (en alemán: *Preußischer Taler*), tamén coñecido como **reichstaler de Prusia**, foi a principal unidade monetaria do Reino de Prusia entre 1750 e 1857.

Historia
--------

A partir de 1750, este tálero tiña un valor diferente ao do reichstaler utilizado nos estados alemáns do norte como unidade de conta, equivalente a ​1⁄12 dun marco de Colonia de prata fina, ou 16,70357 g, en lugar dos ​1⁄14 do reichstaler de Prusia amoedado. O cambio foi determinado polo financeiro e director da Casa da Moeda de Berlín Johann Philipp Graumann (1706-1762), no marco dunha reforma do sistema monetario prusiano, motivo polo cal este sistema de 14 táleros por marco pasou a ser coñecido como *Graumannscher Fuß* ("Pé de Graumann").

Ata 1821, o tálero prusiano dividíase en Brandenburgo en 24 *groschen*, e cada un deles en 12 *pfennige*. En Prusia propiamente dita, estaba subdividido en 3 floríns (*gulden*), cada un deles en 30 *groschen* e cada groschen en 18 *pfennige*. En 1821, a moeda de Prusia foi unificada, e o tálero pasou a estar dividido en 30 *silebrergroschen*, cada un de 12 *pfennige*. Foi a raíz desta reforma cando o reichstaler pasou a denominarse oficialmente "tálero de Prusia" (*Preußischer Taler*).

Finalmente, en 1857, o tálero de Prusia foi substituído polo vereinsthaler, instituído pola Unión Alfandegueira Alemá (*Zollverein*), que pasou a constituírse no novo padrón da maior parte do territorio alemán.

Notas
-----

1. ↑  "Preußischer Taler". En *Münzen Lexikon.* Reppa.de.
2. 1 2  "Graumannscher Fuß". En *Münzen Lexikon.* Reppa.de.
3. ↑  "Vereinstaler". En *Münzen Lexikon.* Reppa.de.
4. ↑  "German Zollverein Arquivado 15 de setembro de 2019 en Wayback Machine.". En Ackermann, M. et al. (2008). *Encyclopedia of World History*. Vol. I. Facts On File. ISBN 9780816063864. Páxinas 155-156.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cuhaj, G. S.; Michael, T. (2013). *Standard Catalog of World Coins: 1701-1800*. 6ª ed. Krause Publications. ISBN 978-1440238840
* Krause, C. L.; Mishler, C. (1991). *Standard Catalog of World Coins: 1801-1991*. 18ª ed. Krause Publications. ISBN 0-87341-150-1

### Outros artigos

* Tálero
* Reichstaler
* Vereinstaler
* Reichsmünzordnung
* Unión Alfandegueira Alemá
***Todo isto che darei*** (en castelán: *Todo esto te daré*) é unha novela negra en lingua castelá escrita pola autora vasca Dolores Redondo, publicada pola Editorial Planeta. Foi traducida ao galego por María Dolores Torres París e publicada por Edicións Xerais.

Foi a gañadora da 65ª edición do Premio Planeta,​ concurso ao que se presentou co título de *Sol de Tebas* e baixo o seudónimo de Jim Hawkins.

Trama
-----

Manuel Ortigosa, un afamado escritor, atópase rematando a súa última novela no seu domicilio de Madrid cando recibe a noticia de que o seu marido acaba de falecer nun accidente de tráfico na Ribeira Sacra. Tras a súa viaxe para identificar o cadáver, empeza a procura da verdade nunha contorna e unha familia na que nada é o que parece.

Premios
-------

* Premio Planeta 2016

Notas
-----

1. ↑  Ganadora Premio Planeta 2016
2. ↑  Premio Planeta. Ganadores
3. ↑  Dolores Redondo gana el Premio Planeta de Novela 2016

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29872584
* BiTraGa: 5280

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tártaro (mitoloxía).
Segundo a mitoloxía grega, **Tártaro** é a personificación desa rexión do inframundo coñecida co mesmo nome de Tártaro, onde os deuses encerraban ós seus inimigos: Urano e Cronos ós Ciclopes, e Zeus ós Titáns e ós Xigantes.

Mitoloxía
---------

Tártaro, xa como deus, uniuse a Xea (A Terra), coa que tivo dous fillos, monstruosos: Tifón e Equidna. Algúns autores engaden tamén á aguia de Zeus e a Tánatos, un ser masculino que simboliza a Morte, aínda que Hesíodo o fai fillo de Nicte (a Noite), xunto a Hipno (o Sono) .

> 
> 
> "*Cando os deuses venceron ós Titáns, Xea, aínda máis rabiosa, xaceu con Tártaro e deu a luz en Cilicia a Tifón, que tiña unha natureza híbrida de home e bestia.*"
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* I, 6, 3)
>

Notas
-----

1. ↑  Hesíodo: *Teogonía* 212-214.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed. 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto]
* Hesíodo. *Teogonía*. Universidad de Salamanca. Curso 2009-2010. 11638: LUZ, MOLÉCULAS Y VIDA
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ªed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
**Webmaster** ou **webmistress** ou a súa tradución galega **xestor(a) de web** na súa denominación para o xénero feminino refírese á persoa ou persoas responsables dun sitio web específico.

Nunha páxina pequena, o Webmaster adoita ser o dono, deseñador e programador da web, ademais ser o encargado na redacción, edición e publicación do contido. En sitios máis grandes, as funcións do Webmaster serán maiores, actuando este como coordinador e supervisor das actividades de todos os integrantes que traballan con el, sendo en ocasións tamén un empregado do dono do sitio web, polo que, en virtude do antes mencionado, podemos considerar ó Webmaster como aquela persoa que pode exercer só unha ocupación dentro do proxecto.

O enderezo de correo electrónico do webmaster/webmistress a miúdo é usada como ponte de contacto co sitio. Exemplo: webmaster@exemplo.com usado comunmente na parte final de cada páxina web.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre informática é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41674
* JSTOR: webmasters

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xosé Cora (homónimos).

**Xosé Cora Rodríguez**, nado no Porto do Barqueiro (Mañón) en 1922 e finado na Coruña o 28 de febreiro de 2008, foi un xurista galego, primeiro Valedor do Pobo.

Traxectoria
-----------

Ingresou na carreira xudicial en 1950. O seu primeiro destino foi o xulgado de primeira instancia e instrución de San Vicente de la Barquera, e despois xa en Galicia ocupou praza nos xulgados de Corcubión, Quiroga e Sarria. Ascendeu a maxistrado en 1961 con destino na Audiencia Provincial de Badaxoz, e volveu ao ano seguinte a Galicia como maxistrado xuíz en Ourense.

No ano 63 foi designado xuíz instrutor do caso do metílico, un envelenamento masivo pola produción de alcol de consumo humano elaborado a base de alcol metílico e que provocou 51 falecidos en España. En 1983, José Cora incorporouse como maxistrado na Audiencia Provincial de Ourense, e en xullo de 1983 foi designado presidente da Audiencia Territorial da Coruña. Posteriormente foi o primeiro presidente do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, durante un ano escaso, entre marzo de 1989 e maio de 1990, cando se xubilou como xuíz. Durante eses meses, a súa angueira principal foi aplicar a Lei de demarcación de Galicia para desenvolver o sistema xudicial galego.

Xosé de Cora foi nomeado Valedor do Pobo en 1990, o primeiro da historia da institución. Foi o encargado de poñela en funcionamento e dotala de práctica de traballo, e foi renovado no seu posto en 1995 polo consenso do Parlamento. Estivo no cargo ata febreiro de 2002, 20 meses máis do que lle correspondía, por falta de acordo das forzas políticas galegas no nomeamento dun substituto.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**non existía** |  **Presidente do TSXG** 1989 - 1990 | Sucesor:**Xosé Ramón Vázquez Sandes** |
| Predecesor:**non existiu** |  **Valedor do Pobo** 1990 - 2002 | Sucesor:**Xosé Ramón Vázquez Sandes** |
A **técnica do Sudán III** é un método utilizado fundamentalmente para demostrar triglicéridos, aínda que tamén serve para tinguir outros lípidos.

Pertence ó grupo de colorantes indiferentes, que son aqueles que non teñen afinidade por estruturas ácidas ou básicas. Son insolubles na auga e tinguen aquelas substancias que teñen un poder de disolución superior ó do líquido empregado para prepara-la solución colorante.

Fundamento
----------

Os colorantes para graxas son máis solubles nas propias graxas que no medio no que van disoltos. Así, ó bañar a graxa coa solución do colorante este tende a disolverse na graxa que se vai cargando do colorante. Por regra xeral estes colorantes sempre van en solución alcohólica ou ben nunha mestura de alcohol/acetona ou alcohol/auga.

Tecido control e diana
----------------------

O tecido diana para esta técnica é o tecido adiposo e os lípidos en xeral. O fixador ideal é o formol 10%, e o grosor óptimo de corte é de 4 a 6 micrómetros.

Procedemento
------------

Os reactivos empregados son o Sudán III, escarlata e hematoxilina. Primeiro cómpre desparafinar e hidratar para posteriormente lavar en auga destilada. Seguidamente engádese o Sudan III máis 40 gotas de vermello escarlata e déixase de 1 a 24 horas, tralas que se volve a lavar con auga corrente. Engádese hematoxilina (para o contraste) e déixase durante 5-10 minutos para posteriormente lavar en auga corrente e tras outros 5 minutos proceder a montar. Os resultados aparecerán en vermello.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sudán III en StainsFile *(en inglés)*
* Catálogo xeral de tinguidos *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3321897
* MAG: 2779051290

 |
Tánatos, detalle dunha columna do templo de Artemisa en Éfeso, ca. 325-300 a.C.
Na mitoloxía grega, **Tánatos** (en grego Θάνατος Thánatos, «morte») era a personificación da morte non violenta. O seu toque era suave, como o do seu irmán xemelgo Hipnos, o soño. A morte violenta era o dominio das súas irmás, amantes do sangue, as Keres, asiduas ao campo de batalla. O seu equivalente na mitoloxía romana era Mors.

Era unha criatura dunha escuridade aglaiante. Homero e Hesíodo facíano fillo de Nix, a noite, e xemelgo de Hipnos, insinuando que ambos os irmáns discutían cada noite quen levaría a cada home. Desempeña un papel pequeno nos mitos, pois quedou ensombrecido por Hades, o señor dos mortos.

Na arte, Tánatos representábase como un home novo con barba levando unha bolboreta, unha coroa ou un facho investido nas súas mans. Ás veces ten dúas ás e unha espada suxeita ao seu cinto.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tánatos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Gonzalo Navaza (2003): *Erros e Tánatos*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 978-84-8302-993-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199647
* WorldCat
* VIAF: 77257290
* CERL: cnp00582694
* EBID: ID
* GND: 124787614
* IMDb: ch0229824
* LCCN: no2020015785
* Theoi: Thanatos

 |
Marca Universitat Pompeu Fabra - Barcelona
A **Universidade Pompeu Fabra** (**UPF**) é unha universidade pública catalá situada en Barcelona. Academicamente trátase dunha das universidades máis prestixiosas de España así como tamén a nivel europeo, quedando en primeiro lugar na clasificación estatal de produtividade científica no ano 2009.[] O seu nome rende homenaxe a Pompeu Fabra, lingüista catalán e autor do dicionario que leva o seu nome.

Centros docentes
----------------

A Universidade conta con sete facultades: 

* Humanidades
* Ciencias da Saúde e da Vida
* Ciencias Económicas e Empresariais
* Ciencias Políticas e Sociais
* Comunicación
* Dereito
* Tradución e Interpretación

Ademais conta cunha escola superior politécnica, oito departamentos (Economía e Empresa, Dereito, Ciencias Políticas e Sociais, Humanidades, Ciencias Experimentais e da Saúde, Tecnoloxías da Información e as Comunicacións, Comunicación, Tradución, Ciencias da Linguaxe), catro institutos universitarios de investigación (Instituto Universitario de Cultura, Instituto Universitario de Historia Jaume Vicens Vives, Instituto Universitario de Lingüística Aplicada, Instituto Universitario do Audiovisual), dúas plataformas interuniversitarias de posgrao (Instituto Barcelona de Estudos Internacionais -IBEI- e Barcelona Graduate School of Economics -Barcelona GSE-), e un instituto de educación continua propio (IDEC).

### Centros adscritos

* Escola Superior de Comercio Internacional -ESCI-
* Elisava Escola Superior de Deseño
* Escola Universitaria do Maresme -EUM-
* Escola Universitaria de Enfermería do Mar -EUIM-
* Escola Superior de Ciencias da Saúde -ESCS-

Titulacións
-----------

Actualmente, pódense cursar 19 titulacións de grao, 37 másteres oficiais e 9 programas de doutoramento, así como preto de sesenta programas de máster propios.

Campus
------

A UPF estrutura os seus estudos ao redor de tres campus e tres ámbitos de coñecemento: 

* Ciencias sociais e humanas (campus da Ciutadella);
* Ciencias e tecnoloxías da información e a comunicación (campus da Comunicación - Poblenou)
* Ciencias biomédicas (campus do Mar).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Universitat Pompeu Fabra *(en catalán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24543
* WorldCat
* VIAF: 142079581
* BNE: XX142870
* BNF: 14472585x
* CANTIC: a10171861
* Dialnet: 819106
* GEC: 0240704
* GND: 10014649-1
* Google Maps: 17859611687806754326
* GRID: grid.5612.0
* ISNI: 0000 0001 2172 2676
* LCCN: n92117499
* MAG: 170486558
* NKC: ko2009489159
* QS: ID
* SUDOC: 061332755
* THE: ID
* U-Multirank: ID

 |
**Ulisse Aldrovandi**, nado en Boloña en 1522 e finado na mesma cidade en 1605, foi un científico italiano.

Traxectoria
-----------

Fillo do conde Teseo Aldrovandi, secretario do Senado de Boloña. No ano 1529 quedou orfo. En 1538 peregrina a Roma e Santiago de Compostela. En 1539 comeza estudos de humanidades e leis nas universidades de Boloña e Padua.

En 1549 foi acusado de herexía polas súas relacións co anabaptista Camillo Renato e encarcerado en Roma durante 18 meses, durante ese tempo interésase pola botánica, zooloxía e a xeoloxía. En 1551 volve a Boloña, organiza numerosas expedicións para recoller plantas para a súa herboristería. En 1554 comeza a ensinar lóxica e filosofía na Universidade de Boloña, e en 1561 é o primeiro profesor de historia natural. Polos seus esforzos crease o Xardín Botánico de Boloña en 1568. En 1575 foi suspendido das súas actividades públicas durante cinco anos debido a unha disputa sobre a composición dunha menciña popular cos farmacéuticos e doutores de Boloña.

En 1577 solicita a axuda do papa Gregorio XIII, curmán da súa nai, para obter das autoridades de Boloña a restitución dos seus cargos e unha axuda financeira para editar as súas obras. Durante a súa vida formou amplas coleccións de botánica e zooloxía, que despois da súa morte pasaron ao museo da universidade.

Obras
-----

* *Ornithologiae, hoc est de vibus historia libri XII* (1599)
* *Ornithologiae tomus alter* (1600)
* *De animalibus insectis libri septem, cum singulorum iconibus ad vivum expressis* (1602)
* *Ornithologiae tomus tertius, ac postremus* (1603)
* *Historia serpenta et draconi*

* De piscibus, 1661*De piscibus*, 1661

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q321358
* WorldCat
* VIAF: 100190422
* BAV: ADV10258081
* BIBSYS: 2119941
* BLBNB: 000505320
* BMT: 120043
* BNA: 000026667
* BNE: XX1148686
* BNF: 12061844r
* Botanist: Aldrovandi
* CANTIC: a10038036
* CERL: cnp01323142
* CiNii: DA14053559
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118898825
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 12082
* GEC: 0002176
* GND: 118898825
* ICCU: UFIV068127
* ISNI: 0000 0001 1862 6480
* LCCN: n50035572
* NKC: jn20000720005
* NLA: 35832241
* NLG: 244667
* NNDB: 000048837
* NPG: mp144153
* NTA: 070804397
* OL: OL1422784A
* openMLOL: 84004
* PTBNP: 305
* RKD: 1020
* SELIBR: 170239
* SNAC: w6t46s3s
* SUDOC: 028873238
* Treccani: ulisse-aldrovandi
* ULAN: 500342675

 |
**Unión Demócrata Foral** (**UDF**) foi o nome dunha coalición electoral española de ámbito navarro que concorreu ás eleccións municipais e autonómicas de 1987. Formábana o Partido Demócrata Popular, o Partido Liberal, que abandonaran pouco antes Coalición Popular, e un pequeno partido democristián de ámbito navarro, o Partido Demócrata Foral. A súa cabeza de lista para as eleccións ao Parlamento de Navarra foi Jaime Ignacio del Burgo, do Partido Demócrata Popular.

UDF obtivo 3 deputados nas eleccións ao Parlamento de Navarra, grazas aos 17.663 votos conseguidos (6,32%), e formou un grupo parlamentario propio. En 1989, tras a refundación do Partido Popular, na que se integraron os partidos que compuñan UDF, os dous parlamentarios de Alianza Popular integráronse no grupo parlamentario de UDF, creando o Grupo Parlamentario Popular composto por 5 membros.

UDF tamén conseguiu un concelleiro no concello de Pamplona.

Notas
-----

1. ↑  Resultados das eleccións autonómicas en Navarra, na páxina de eleccións españolas de Carles Tek]
2. 1 2  Crónica sumaria da segunda lexislatura do Parlamento de Navarra (1987-1991), por Martín Mª Razquin Lizárraga, letrado maior do Parlamento de Navarra
3. ↑   Goberno de Navarra (ed.). "Instituto Navarro de Estadística" (en español). Consultado o 23 de xuño de 2009.
**José Ulisses de Pina Correia e Silva**, nado en Praia, Cabo Verde, o 4 de xuño de 1962, é un político, economista e profesor universitario caboverdiano.

Traxectoria
-----------

Nacido na capital caboverdiana, Praia, o día 4 de xuño de 1962, fixo a súa formación primaria e secundaria no Liceo Domingo Ramos e seguidamente licenciouse en 1988 polo Instituto Superior de Economía e Xestión da Universidade Técnica de Lisboa (UTL).

Logo de rematar os seus estudos superiores, entre 1989 e 1994 tivo unha importante experiencia no sector bancario, o que levou a ser o Director do Departamento de Administración do Banco de Cabo Verde.

Seguidamente entrou no mundo da política como membro do partido Movemento para a Democracia (MPD) e pasou a pertencer ó goberno como Secretario de Estado de Facenda entre 1995 e 1998, e un ano máis tarde até o 2000, foi Ministro de Facenda. Durante a etapa na que se desempeñou como ministro, cómpre salientar o achegamento do escudo caboverdiano en relación co euro, tamén tivo un grande impacto na economía do país, logrando así un crecemento económico e a creación de emprego.

Entre 2002 e 2007 exerceu como profesor da Universidade Jean Piaget de Cabo Verde, na que impartiu cursos sobre o Control da Estratexia corporativa e da Economía da empresa.

Antes de iniciar o seu primeiro mandato como Presidente da Cámara Municipal do Distrito de Beach, foi elixido como deputado na Asemblea Nacional de Cabo Verde, onde máis tarde foi Xefe do Grupo Parlamentario do seu partido "MPD" dende marzo de 2006 até marzo de 2008 e ó mesmo tempo asumiu o posto de Vicepresidente.

Dende xuño de 2013 é o Presidente do MPD e tamén do Comité executivo da organización internacional "Unión de Cidades Capitais Luso-Áfro-Américo-Asiática (UCCLA)" e dende novembro de 2014 do "IDC - África".

Como líder do seu partido, actualmente tras gañar cunha maioría absoluta as Eleccións Parlamentarias de marzo de 2016, dende o día 22 de abril en sucesión de José Maria Neves, é o novo 6º Primeiro Ministro de Cabo Verde.

Notas
-----

1. ↑  "Presidente da Comissão Executiva (2013-2015)". Consultado o 22 de xuño de 2016.
2. ↑  "MpD ganha maioria nas legislativas de Cabo Verde". 20 de marzo de 2016. Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2016. Consultado o 26 de xuño de 2016.
3. ↑  "José Maria Neves felicita Ulisses Correia Silva por ter vencida as eleições com". 22 de marzo de 2016. Consultado o 26 de xuño de 2016.
4. ↑  "Ulisses Correia e Silva nuevo Primer Ministro de Cabo Verde". 24 de abril de 2016. Consultado o 26 de xuño de 2016.
5. ↑  "Ulisses Correia e Silva eleito primeiro-ministro de Cabo Verde". 21 de marzo de 2016. Consultado o 26 de xuño de 2016.
6. ↑  "Ulisses Correia e Silva será el próximo primer ministro de Cabo Verde". 21 de marzo de 2016. Arquivado dende o orixinal o 13 de agosto de 2016. Consultado o 26 de xuño de 2016.
7. ↑  "Ulisses Correia e Silva será el próximo primer ministro de Cabo Verde". 21 de marzo de 2016. Consultado o 26 de xuño de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23899522
* WorldCat
* VIAF: 96716266
* ISNI: 0000 0000 6934 8444
* LCCN: n2009047951

 |
A **Unión Deportiva Mutilvera** é un equipo de fútbol español da localidade de Mutiloa, en Navarra. Fundouse en 1968 e actualmente compite na Segunda División B Española.

Historia
--------

Foi fundado en 1968 empezando a xogar no Trofeo Boscos da Comarca de Pamplona.

No ano 1993 inscríbese a Unión Deportiva Mutilvera no rexistro de asociacións deportivas para a práctica do fútbol, tenis e pelota. É na tempada 1996/97 cando o club comeza a súa andaina en categoría superior federando o primeiro equipo en Primeira Rexional de Navarra.

Na 2001/02 xoga por primeira vez en Terceira División. Desde entón a Mutilvera é un dos equipos fortes do grupo XV; consegue 3 subcampionatos (2004/05, 2007/08 e 2012/13) e consegue clasificarse para a promoción de ascenso a Segunda División B en 9 tempadas.

A tempada 2015/16 tras ser cuarto clasificado no grupo XV de Terceira División. Consegue ascender a Segunda División B despois de eliminar o play off a Gimnástica de Torrelavega, Zamora CF e UB Conquense polo que a tempada 2016/17 xogará por primeira vez na súa historia na categoría de bronce do fútbol español.

Uniforme
--------

* **Uniforme titular**: Camiseta branca, pantalón azul e medias brancas con detalles granates.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta vermella, pantalón vermello e medias vermellas.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª:** 0
* **Tempadas en 2ª:** 0
* **Tempadas en 2ª B:** 1
* **Tempadas en 3ª:** 15

Palmarés
--------

* Subcampión da Terceira División (3): 2004-05, 2007-08, 2012-13.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Segunda División RFEF - Grupo 2 · 2021-22 |
| --- |
| Ardoi · Arenas Club · Burgos Promesas · Cayón · Gernika Club · Izarra · Laredo · Mutilvera · Náxara · Osasuna B · Peña Sport · Racing Rioja · Rayo Cantabria · Real Sociedad C · San Juan · Sestao River · Tropezón · UD Logroñés B |
A **Unión Cultural San Bernabé** foi unha agrupación de coro e teatro fundada polo mestre Argimiro Rico Trabada na aldea de San Bernabel (Martín, Baleira) durante a Segunda República.
Estaba formada por máis de vinte persoas, e o propio Argimiro Rico era o director. Na actuación da Festa da Árbore en San Bernabel o día 10 de maio de 1934, o coro interpretou a varias voces "Os Pinos", un himno á árbore e o himno das Xuventudes Galegas. Logo varios nenos da agrupación cultural recitaron as poesías de Rosalía de Castro "Terra a Nosa", "Adeus ríos, adeus fontes" e "Airiños". En canto ás actuacións teatrais representaron *A Morriña* de Antón Presa Viso , *Bodas de Ouro* e *Coroa de Flores*. Outra das súas actuacións foi na Fonsagrada o 8 de novembro de 1934 co obxectivo de recadar fondos para unha Biblioteca Popular en San Bernabel. Entre as obras que representaron estaban *Noite de Ruada* de Leandro Carré ou *Bodas d´Ouro* de G. Salinas. En canto á parte musical interpretaron entre outras pezas "Alborada Gallega", "Lonxe da Terriña", "Dous Amorores" e "Os Pinos". En canto á actuación do día da inauguración da citada biblioteca, o 20 de outubro de 1935  estaba prevista a interpretación entre outras obras de *Alalá da Mariña*, *Alalá de Triacastela*, *Alalá de Betanzos*, varios himnos e muiñeiras.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, xoves, 17 de maio de 1934, px. 12.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, sábado, 13 de novembro de 1934, px. 13.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, sábado, 17 de outubro de 1935, px. 11.
**Vaipolorío** é un colectivo que nace en Pontevedra en novembro de 2001 ante a necesidade de recuperar o río dos Gafos, cunha gran deterioración medioambiental. Naceu con 35 socios fundadores, sen cota algunha. Na actualidade (2010), considera que calquera persoa que colabore nas súas actividades, forma parte do colectivo.

Historia e características
--------------------------

Recolle a testemuña doutras asociacións que comezaran esa tarefa, como a Asociación Cultural Chan do Vilar de Figueirido, a Asociación de Veciños San Andrés de Figueirido, a Asociación Cultural O Toxal de Bértola, a Asociación Cultural San Cibrán de Tomeza, a Asociación de Veciños Heroes do Campo da Porta de Salcedo e a Asociación de Veciños Río Gafos de Pontevedra.

O seu ámbito territorial de actuación son os concellos de Vilaboa e Pontevedra. O seu domicilio social está no edificio de Preescolar de Cabanas, en Salcedo.

As súas fins son: "a promoción, o coidado, a defensa, a limpeza e o manteñemento do río dos Gafos, así como todas aquelas actividades e accións que vaian en beneficio do dito río e do seu entorno, en todo o seu percorrido, dende o seu nacemento en Figueirido (Vilaboa) ata a súa desembocadura na ría de Pontevedra."

As actividades realizadas son a limpeza periódica do río e das súas marxes, a creación de rutas e obradoiros medio ambientais, a catalogación de flora e fauna, ou a recuperación da toponimia.

Recoñecementos
--------------

* Premio Cidade de Pontevedra 2001, outorgado polo Concello de Pontevedra, no apartado de institucións, pola defensa do medio natural.

* Premio Amigos de Pontevedra 2004, outorgado pola Asociación Amigos de Pontevedra, no apartado de institucións polo traballo de recuperación do río dos Gafos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do colectivo
Anna Swan, coñecida por padecer xigantismo, xunto aos seus pais.
O **xigantismo** é unha enfermidade hormonal causada pola excesiva secreción da hormona do crecemento, durante a idade do crecemento, antes de que se peche a epífise do óso. Se esta situación ocorre despois, recibe o nome de acromegalia.

Características
---------------

Trátase dun crecemento desmesurado en especial de brazos e pernas causado pola glándula hipófis, acompañado do correspondente crecemento en estatura de todo o corpo. Cando aparece na infancia antes de que a osificación normal finalizase, a súa orixe adoita estar nunha sobreprodución da hormona do crecemento por parte da hipófise anterior.

Os defectos hereditarios que impiden a osificación normal durante a puberdade permiten que o crecemento continúe, o que produce xigantismo. Debido a que a hormona do crecemento diminúe a capacidade de secreción das gónadas, o xigantismo adoita estar acompañado do enfraquecemento das funcións sexuais e recibe entón o nome de xigantismo eunucoideo. Con todo, pode haber xigantismo sen estas alteracións sexuais. Os individuos afectados por calquera tipo de xigantismo presentan debilidade muscular. Aínda que como todas as cousas poida que se dea esta debilidade muscular xunto coas alteracións sexuais ou simplemente o individuo non sofre destas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Acromegaly and Gigantism article* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q501829
* BNCF: 43907
* EBID: ID
* GEC: 0111974
* GND: 4274047-2
* JSTOR: gigantism
* MAG: 2777872460

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 30730
* DOID: DOID:2446
* GARD: 6506
* ICD-9: 253.0
* ICD-10: E22.0
* KEGG: H01618
* MedlinePlus: 001174
* MeSH: D005877
* MeSH: C05.116.099.492
* Orphanet: 99725
* UMLS: C0017547

 |
***Valkyrie*** é un filme estadounidense de 2008 ambientado na Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial, dirixido por Bryan Singer, o protagonista principal é Tom Cruise como o coronel Claus von Stauffenberg, conta tamén coa actuación de Kenneth Branagh, Bill Nighy, Eddie Izzard, Terence Stamp e Tom Wilkinson. A súa estrea foi o 25 de decembro de 2008 nos Estados Unidos. O custo de produción foi de 75 millóns de dólares e a recadación de 200.276.784 $ en todo o mundo.

Produción
---------

A elección de Cruise causou controversia entre os políticos alemáns e os familiares de von Stauffenberg por ser Cruise membro da Igrexa da Ciencioloxía, organización que o goberno alemán non considera de natureza relixiosa e que intentou ilegalizar, arquivando finalmente a medida por non atopar actividades ilegais ou anticonstitucionais.

Sinopse
-------

O argumento de Valkyrie é un trasunto atentado do 20 de xullo dun grupo de oficiais alemáns contra Hitler e a utilización da Operación Valquiria, un plan de emerxencia ideado pola reserva territorial do exército, para facerse co control de Alemaña.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*
* Web Oficial *(en castelán)*
* Ficha na IMDb *(en inglés)*

Notas
-----

1. ↑  Valkyrie Box Office Mojo ata o 13 de abril de 2009

* Portal:Cine
* Portal:Estados Unidos de América
* Portal:Segunda Guerra Mundial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159054
* WorldCat
* VIAF: 181331181
* Allmovie: v392441
* AlloCiné: 127129
* Box Office Mojo: valkyrie
* EBID: ID
* FilmAffinity: 199416
* Filmportal: ID
* GND: 1061222519
* IMDb: tt0985699
* LUMIERE: 30414
* Metacritic: valkyrie
* OFDb: 158303
* OMDB: 14664
* Rotten Tomatoes: valkyrie
* Synchronkartei: 14129
* TheNumbers: Valkyrie
* TMDb: 2253
* TVcom: valkyrie
* TVGuide: 291857

 |
A **Universidade Internacional de Cataluña** (en catalán: *Universitat Internacional de Catalunya*), coñecida polo acrónimo **UIC**, é unha universidade privada con sede en Barcelona, Cataluña (España). Ten dous campus, un en Barcelona e outro en Sant Cugat del Vallès. Conta na actualidade con máis de 4.500 alumnos nas 19 titulacións oficiais que ofrece. A taxa de inserción laboral das súas egresados é do 95%, segundo estatísticas oficiais de 2011, a maior porcentaxe do sistema universitario catalán.

O seu ideario está baseado no humanismo cristián, e ofrece atención pastoral a través do Servizo de Capellanía, que está encomendado á Prelatura do Opus Dei.

Historia
--------

A UIC foi fundada en 1997, e recoñecida polo Parlamento de Cataluña pola Lei 11/1997, de 1 de outubro.

### Reitores

* 2010- Pere Alavedra Ribot
* 2001-2010 Josep Argemí Renom
* 1997-2001 Jordi Cervós Navarro

Centros docentes
----------------

* Escola Superior de Arquitectura (ESARQ)
* Facultade de Ciencias Económicas e Sociais
* Facultade de Medicina e Ciencias da Saúde
* Facultade de Odontoloxía
* Facultade de Ciencias Xurídicas e Políticas
* Facultade de Ciencias da Comunicación
* Facultade de Humanidades
* Facultade de Educación

A universidade dispón ademais dunha Clínica Universitaria de Odontoloxía (CUO), aberta ao público.

Véxase tamén
------------

### Ligazónse externas

* Sitio web oficial *(en varias linguas)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3329652
* WorldCat
* VIAF: 154093702
* BNE: XX192723
* BNF: 14501540f
* EUFP: 994972069
* GEC: 0245005
* GND: 10118584-4
* GRID: grid.410675.1
* ISNI: 0000 0001 2325 3084
* LCCN: no2005087728
* SUDOC: 070719098
* U-Multirank: ID

 |
Torre de Barciela
Coordenadas: 42°33′38.9″N 8°21′56.4″O﻿ / ﻿42.560806, -8.365667
A **Torre de Alarma de Barciela**, **Torre de Alarma de Castrelo**, **Torre vella de Barciela** ou, simplemente, **Torre de Barciela** é unha construción do século XV situada no lugar da Barciela, parroquia de Santa Mariña de Castrelo do concello pontevedrés de Forcarei, na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes.

Descrición
----------

É unha torre de planta cuadrangular dividida en tres corpos cunha escaleira arredor polo exterior do acceso. No primeiro corpo hai unha fornalla de arco semicircular de grandes doelas; o segundo corpo parte dunha plataforma de chegada ás escaleiras onde se facían os sinais luminosos e forma unha especie de espadana con arco de medio punto situado xa no terceiro corpo, rematando un pequeno frontal con beiral e un pináculo na cima.

Foi declarada Ben de Interese Cultural co código (R.I.)-51-0008964-00000.

Notas
-----

1. ↑  Torre de Alarma de Castrelo en Turgalicia.
2. ↑  Plan Xeral de Ordenación Municipal de Forcarei Arquivado 03 de setembro de 2014 en Wayback Machine. Boletín Oficial de Pontevedra, n.º 136 de 17-6-2002.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Boga Moscoso, R.. *Guía dos Castelos medievais de Galicia*. Edicións Xerais de Galicia, 2003. ISBN 84-9782-035-5

### Outros artigos

* Lista de monumentos da provincia de Pontevedra

### Ligazóns externas

* Parroquia de Santa Mariña de Castrelo na páxina do Concello de Forcarei
**Xosé Lorenzo González**, alcumado **O Pinchudo**, nado en Bealo, Boiro, a finais do século XIX, foi un gaiteiro galego.

Traxectoria
-----------

"O Pinchudo" naceu nunha casa labrega ao nordeste da Aldea Grande.

O 4 de agosto do 1907 estreouse en público na festa da Nosa Señora de Exipto de Abanqueiro. Estaba acompañado polos "Pinchudiños", seu irmán Francisco á caixa e Manuel Quintáns, o "Machoquiñas" do Aguerio ao bombo, de sete e cinco anos, aos que el mesmo instruía no oficio da música.

Aprendeu a tocar o clarinete da man de Manuel "O Bicho" tamén alcumado "O Chosco de Rinlo".

El e seu irmán pasaron a formar parte da Banda de Música de Rianxo, pero ao desfacerse en 1908, quedaron sen formación, ao desartellarse tamén a Banda do Araño.

Con outros músicos de Bealo, Taragoña, Cespón, Araño e Asados, reunidos nunha carpintería de Beluso, formou a Banda de Música de Bealo, que tocou por vez primeira o 19 de marzo de 1911 no adro da Igrexa Parroquial.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade galega é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José Luis Rodríguez (homónimos).

**Xosé Luís Rodríguez Pardo**, nado na Coruña o 13 de decembro de 1936 e finado na mesma cidade o 12 de xuño de 2018, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Participou no Consello da Mocedade e na fundación do Partido Socialista Galego en 1963 e no Consello de Forzas Políticas Galegas. Foi fundador da Agrupación Cultural O Galo de Santiago (1961) e da Agrupación Cultural O Facho da Coruña (1963). Formou parte das primeiras directivas de ADEGA.

Partidario de achegarse ao PSOE formou parte con Ceferino Díaz e Fernando González Laxe do Colectivo Socialista-PSG, constituído o 2 de abril de 1978. Plasmaron o seu proxecto no manifesto coñecido como Documento dos 19, foron expulsados do PSG e integráronse no PSdeG-PSOE.

Participou na elaboración do Estatuto dos dezaseis, e nas Cortes Xerais no texto material do Estatuto de Autonomía de Galicia. Foi deputado pola provincia da Coruña na I lexislatura (1979-1982) e senador na II e III lexislatura (1982-1989).

Colaborou en distintos medios de prensa, como no desaparecido *Xornal.com*

Notas
-----

1. ↑  Redacción (13 de xuño de 2018). "Falece o socialista Xosé Luís Rodríguez Pardo, cofundador do PSG". *Sermos Galiza*. Arquivado dende o orixinal o 13 de xuño de 2018. Consultado o 13 de xuño de 2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
* Ficha no Senado
* Biografía en galegos.info

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15055512
* DSBE: rodriguez-pardo-jose-luis

 |
Vista aérea de Osimo, cidade onde e asinou o tratado.
O **tratado de Osimo** foi asinado o 10 de novembro de 1975 pola República Federal Socialista de Iugoslavia e a República italiana en Osimo, provincia de Ancona, e nel que foi dividido o Territorio Libre de Trieste. O tratado escribiuse en francés e entrou en vigor o 11 de outubro de 1977.

O acordo baseábase nun "Memorando de Entendemento" asinado en Londres en 1954 (coñecido como *Memorando de Londres*), que outorgaba a administración civil provisional da Zona A a Italia, e da Zona B a Iugoslavia. O tratado de Osimo fixo definitiva esta situación. A Zona A, incluída a cidade de Trieste, pasou a conformar a provincia italiana de Trieste, aínda que Iugoslavia viu garantido o libre acceso ao porto de Trieste.

O Ministerio de Exteriores italiano nunca estivo envolvido na negociación, pois esta foi levada case exclusivamente por Eugenio Carbone, entón Director Xeral do Ministerio de Industria e Comercio, que tamén asinou o tratado por parte do goberno italiano. O Ministro de Asuntos Exteriores iugoslavo, Miloš Minić, asinou o tratado por parte de Iugoslavia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Territorio Libre de Trieste
* Venecia Xulia

### Ligazóns externas

* Elementos económicos do tratado *(en italiano)*.
* Páxina web dedicada ao tratado *(en italiano)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q933745
* WorldCat
* VIAF: 212920071
* GND: 7577696-0

 |
O **UNII** ou ***Unique Ingredient Identifier*** (Identificador de ingrediente único) é un identificador non patentado (non propietario), libre, único e inequívoco, non semántico e alfanumérico vinculado á estrutura molecular dunha substancia química e/ou á información descritiva polo Sistema de Rexistro de Substancias (*Substance Registration System*, SRS) da FDA norteamericana. Un UNII sempre ten unha lonxitude de dez caracteres e xérase aleatoriamente, para que non conteña ningunha información inherente sobre o momento de entrada ou o tipo de substancia.

O SRS utilízase para xerar identificadores permanentes e únicos para as substancias en produtos regulados, tales como ingredientes de medicamentos. O sistema utiliza a estrutura molecular e a información descritiva para definir unha substancia e xerar un UNII. O principal modo usado para a definición dunha substancia é pola súa estrutura molecular representada nun plano bidimensional. Cando unha estrutura molecular non está dispoñible (por exemplo, produtos botánicos), o UNII defínese a partir da información descritiva.

O procedemento e manexo do SRS proporciónao o Consello SRS, que inclúe expertos da FDA e da United States Pharmacopeia (USP).

Exemplos
--------

| Termo preferido | UNII |
| --- | --- |
| Testosterona | 3XMK78S47O |
| Metadona | UC6VBE7V1Z |
| Auga | 059QF0KO0R |

Notas
-----

1. ↑  William A. Hess (2007) in "Substance Registration – UNII Presentation.
2. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Substance Registration System - Unique Ingredient Identifier (UNII)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6593799
* MAG: 2910994475

 |
**Anthony James Leon**, nado en Durban, Natal o 15 de decembro de 1956, coñecido simplemente como **Tony Leon**, é un político surafricano, que desempeñou o cargo de líder da oposición do seu país entre 1999 e 2007, sendo líder do Partido Demócrata e, con posterioridade, do partido Alianza Democrática (DA), que desde a súa fundación é a principal forza opositora ao goberno do Congreso Nacional Africano (ANC). Desde a chegada da democracia a Suráfrica é o líder da oposición que máis tempo ostentou devandito cargo. Aínda sendo membro da DA, exerceu como embaixador de Suráfrica ante Arxentina entre 2009 e 2012. Antes diso foi membro do Parlamento entre 1994 e 2009.

Desde 2012, Leon foi presidente executivo de Resolve Communications (Pty) Ltd, unha organización de defensa da reputación e consultoría de comunicacións estratéxicas baseada en Suráfrica e asesora principal de K2 Intelligence, unha organización de investigación internacional e análise de risco con base en Londres e Nova York. A consultoría foi fundada por Jules e Jeremy Kroll en 2009. Leon tamén é columnista contratado de Times Media Group Ltd, as súas columnas aparecen semanalmente ou mensualmente en *Business Day*, *Sunday Times* e *Times*,. Leon foi votado décimo sexto no Top 100 dos surafricanos máis importantes na canle de televisión SABC3.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  Leon, Skweyiya, Balfour earmarked for diplomatic posts *Mail & Guardian*, 3 de agosto de 2009
3. ↑  "Time has come for me to go, says Leon". Independent Online. 27 de novembro de 2006. Consultado o 27 de novembro de 2006.
4. ↑  Zille does the Mitchell s Plain shuffle to lure key Cape votes *Business Day*. 19 de marzo de 2009
5. ↑  Great South African list-topper no surprise IOL. 27 de setembro de 2004

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina persoal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1391067
* WorldCat
* VIAF: 101183916
* EBID: ID
* FAST: 433883
* GND: 139444718
* ISNI: 0000 0000 7888 2892
* LCCN: no99037269
* Munzinger: 00000023321
* NTA: 26421059X

 |