**Seaxburh** (inglés antigo: Sexburh), tamén coñecida como Santa ***Sexburga*** de Ely, finada en 699, foi a raíña do rei Eorcemberht de Kent, tamén foi unha abadesa e unha santa da Igrexa católica.

As irmás da raíña Seaxburh foron: Aethelburg de Faremoutiers, Saethryth, Aethelthryth e posibelmente Withburh. O seu matrimonio co rei Eorcemberht deu como resultado dous fillos varóns e dúas fillas; ambos asumiron o cargo de reis. Despois da morte do seu esposo en 664, Seaxburh quedou no reino de Kent para coidar aos seus fillos e traballou como rexente ata que o seu fillo máis vello Ecgberht I de Kent tivo idade para gobernar.

Seaxburh fundou as abadías de Milton Regis e Minster-in-Sheppey, onde a súa filla Ermenilda tamén foi monxa. Mudouse ao mosteiro de Ely onde a súa irmá Aethelthryth era a abadesa, despois da morte da súa irmá no ano 679, Seaxburh converteuse na súa sucesora. Segundo Beda, no ano 695, despois de que o corpo da súa irmá estivo dezaseis anos nunha fosa común, fixo que o trasladasen a un sarcófago de mármore. No momento no que abriron a fosa, descubriron que o corpo de Aethelthryth estaba totalmente intacto, coma se acabase de morrer. A lenda de Aethelthryth atópase na *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, a cal celebra a santidade e as virtudes de Aethelthryth, pero de Seaxburh só fala do seu matrimonio, do feito de que sucedeu á súa irmá como abadesa e do traslado das reliquias da súa irmá.

A data exacta da morte de Seaxburh non é coñecida exactamente, pero a súa vida aparece recompilada despois de 1106 na *Vita Sexburge*, onde se describe a maior parte da súa vida, pero sobre todo a súa vida como monxa.

Traxectoria
-----------

### Familia

O pai de Seaxburh foi Anna, rei de Anglia Oriental, fillo de Eni, quen gobernou o reino de Anglia Oriental desde o ano 640 e morreu, xunto co seu fillo Jurmin, durante a batalla de Bulcamp no ano 653 ou 654.
As súas irmás foron Æthelburg e Saethryth, ambas abadesas da abadía de Faremoutiers en Brie, de feito Aethelthryth tiña outra irmá chamada Withburh, esta casou por primeira vez con Tonberht, un ealdorman dos Gyrwe meridionais nos Fens e por segunda vez con Ecgfrith de Northumbria. Withburh, finada en 743, foi se cadra tamén irmá súa.

Seaxburh casou con Eorcemberht de Kent e tivo como fillos aos reis Ecgberht I de Kent (finado en 673) e  Hlothhere de Kent (finada en 685) e a dúas fillas Eormenhild e Eorcengota.
Seaxburh ao morrer foi enterrada en Ely, xunto coas súas irmás Aethelthryth, Wihtburh e a súa filla Eormenhild.

### Matrimonio e viuvez

Mapa dos reinos anglosaxóns no século VII
A familia de Seaxburh uniuse coa familia real de *Magonsaete* mediante o seu matrimonio con Eorcemberht, o cal foi rei de Kent do 640 ao 664. Eorcemberht era o tío avó de Milburh e da súa irmá, Merewalh de Magonsætan.

Os seus fillos Ecgberht e Hlothhere convertéronse nun momento dado en reis de Kent. A súa filla Eorcengota converteuse en monxa en Faremoutiers e despois foi canonizada. Eorcemberht é mencionado na *Crónica anglosaxoa* durante o ano 640: 

> 
> 
> *Despois o seu fillo Eorcenberht tomou o mando do reino; durante o seu reinado eliminou todo culto ao diaño e foi o primeiro rei en establecer o festival de Pascua.*
> 
> 

 Na mesma pasaxe está a única referencia das Crónicas a Seaxburh e á súa filla Eorcengota, 

> 
> 
> *...þaes dohter wæs gehaten Erchongata halifemne. and wundorlic man thære modor wæs Sexburh Annan dohter East Engla ciningas*.
> *... a súa filla chamábase Eorcengota, unha persoa virtuosa e notábel, a súa nai foi Seaxburh, filla de Anna e do rei dos anglos orientais*.
> 
> 

Seaxburh e Eorcenberht tiveron unha segunda filla chamada Eormenhild, quen casou con Wulfhere de Mercia; despois da morte do seu esposo volveuse monxa para máis tarde ser canonizada. De acordo con Barbara Yorke, o matrimonio de Seaxburh co rei foi de suma importancia, non só pola unión de familias, senón porque estableceu as bases para a vida monástica feminina durante o período anglosaxón, xa que converteu o feito dunha exraíña retirarse a un mosteiro nun exemplo do desexábel que é a vida monástica para as mulleres da clase alta.

Eorcenberht morreu o 14 de xullo no 664, debido a unha praga que apareceu ese ano. Despois da morte do seu esposo Seaxburh quedou en Kent para educar aos seus fillos. A súa presenza no reino provocou unha grande influencia en cuestións políticas e relixiosas: exerceu como rexente mentres o seu fillo máis vello tiña a idade para ser coroado como rei e foi a fundadora da primeira abadía en Kent para mulleres en Milton. Tempo despois Seaxburh fíxose monxa e fundou a abadía do Minster-on-Sea. De acordo co Libro de Ely, unha crónica escrita en Ely no século XII, a Seaxburh foille outorgado o *veo da santidade* por Teodoro, arcebispo de Canterbury. Segundo a haxiografía de Seaxburh refuxiouse no mosteiro como monxa despois de ter un posto secular que non puido tolerar. 


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|   | Eorcenberht de Kent |   | Seaxburh de Ely |
|   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|   | Eormenhild |   | Wulfhere de Mercia |   | Ercongota |   | Ecgberht I de Kent |   | Hlothhere de Kent |
|   |

*Para unha árbore xenealóxica dos devanceiros de Seaxburh, ver Wuffingas.*
Tras a morte do seu esposo Seaxburh opúxose terminantemente a casar de novo, así que dedicou a súa vida á igrexa.

### Vida relixiosa en Ely

Unha ventá de vidreira representa a santa Seaxburh no refectorio da Catedral de Chester.
Pouco despois Seaxburh mudouse ao mosteiro dobre de Ely, onde a súa irmá Æthelthryth era abadesa. A historiadora Barbara Yorke mencionou que cabía a posibilidade de que Seaxburh e Seaxburh de Wessex fosen a mesma persoa, pero tamén di acontecementos relixiosos aos que deu pé Seaxburh, polo que a suposición foi descartada.

De acordo con Yorke, a decisión de Seaxburh de non buscar a outro esposo e volverse monxa volveuse unha tradición anglosaxoa en Ely para todas as mulleres viúvas. Seaxburh era descrita no Libro de Ely como unha "*pretiosa virago*", ou preciosa guerreira, tivo un grande éxito como abadesa cando a súa irmá morreu pola praga do 679. Probabelmente a súa experiencia política axudouna para lograr tantos avances durante o seu mandato no mosteiro.

No ano 695, Seaxburh decidiu trasladar o corpo da súa irmá Æthelthryth dunha fosa común a un sarcófago en Ely, despois de 16 anos da súa morte. O Libro de Ely describe este evento con detalle: Cando a súa tumba foi aberta, o corpo de Æthelthryth foi descuberto sen danos e o seu cadaleito e roupa tiñan poderes milagrosos. O seu sarcófago foi feito de mármore branco e axustárono á súa medida. Seaxburh supervisou a preparación do corpo da súa irmá, o cal foi aseado e vestido con nova roupa.

### Morte e veneración

A data exacta da morte de Seaxburh non é coñecida, pero de acordo co Libro de Ely, cando faleceu, Richard Bishop escribiu as memorias de Seaxburh e de todas as mulleres santas da época.

Seaxburh é mencionada nunha relación escrita dos máis antigos reis cristiáns de Kent e os seus familiares canonizados chamado *Kentish Royal Legend* (inglés antigo: *Þá hálgan*). Sendo raíña e á parte unha monxa canonizada, Seaxburh foi sumamente notábel na súa época e nesa obra.

Na *Catholic Encyclopedia* de 1913 aparece unha lista dos feitos e das mortes de varios santos e os seus milagres, de igual maneira todas as accións e as reliquias de Sexburh foron recompiladas despois de 1106. O libro *Vita Sexburge* describe a infancia de Seaxburh, o seu matrimonio con Eorcenberht e os seus últimos anos como monxa e abadesa en Ely.

Notas
-----

1. ↑  Earle, *Two of the Saxon Chronicles Parallel*, p. 27.
2. ↑  Fryde et al, *British Chronology*, p. 8.
3. ↑  Sims-Williams, *Religion and Literature*, p. 101.
4. ↑  Fryde et al, *British Chronology*, p. 13.
5. ↑  Swanton, *Anglo-Saxon Chronicle*, p. 27.
6. ↑  Earle, *Saxon Chronicles Parallel*, p. 27.
7. ↑  Yorke, *Nunneries*, p. 27.
8. ↑  Ver Dockray-Miller, pp. 13-14, para o texto de Lambeth Palace MS 427 en inglés antigo e moderno, que dá conta da construción do mosteiro de Sheppey, e fai alusión ao emprego de man de obra escrava por parte de Seaxburh: *'Entón próugolle á santa raíña Seaxburh que alí se construíse para o pracer e a honra súa construír e establecer un mosteiro, de modo que antes os homes dicían que durante trinta anos non se detivo o son dos chirriantes carros nin dos queixosos escravos...'*  (Dockray-Miller, *Motherhood and Mothering in Anglo-Saxon England*, pp. 13-14.
9. ↑  Beda, *Historia Ecclesiastica*, iv, 1.
10. ↑  Yorke, *Nunneries*, p. 26.
11. ↑  Fairweather, *Liber Eliensis*, p. 69.
12. ↑  Ridyard, *Royal Saints*, p. 90.
13. ↑  Yorke, *Nunneries*, p. 43.
14. ↑  Yorke, *Nunneries*, p. 31.
15. ↑  Fairweather, *Liber Eliensis*, p. 376.
16. ↑  Williams et al, *Dark Age Britain*, p. 30.
17. ↑  Dockray-Miller, *Motherhood and Mothering in Anglo-Saxon England*, p. 13.
18. ↑  Ridyard, *Royal Saints*, p. 53.
19. ↑  Fairweather, *Liber Eliensis*, pp. 56-61.
20. ↑  Ridyard, *The Royal Saints*, p. 179.
21. ↑  Fairweather, *Liber Eliensis*, p. 278.
22. ↑  Stafford, *Queen Emma and Queen Edith*, pp. 168-169.
23. ↑  Ridyard, *Royal Saints*, pp. 57-58.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Beda; Bertram Colgrave; R. A. B. Mynors. *Bede: Ecclesiastical History of the English People*. Clarendon Press. ISBN 978-0-19-953723-5. ; Bertram Colgrave; R. A. B. Mynors (2008). : Ecclesiastical History of the English People. Cambridge: Clarendon Press.
* Burns, Paul (ed.). *Butler's Lives of the Saints: February*. Burns & Oates. ISBN 0-86012-251-4. , Alban (1998) [1756-9]. Burns, Paul, ed. Butler's Lives of the Saints: February. Tunbridge Wells: Burns & Oates.
* Crook, John (2000). *The Architectural Setting of the Cult of Saints in the Early Christian West*. Oxford University Press. 2012. ISBN 0-19-820794-8.  Oxford, Nova York: \* Dockray-Miller, Mary (2000). *Motherhood and Mothering in Anglo-Saxon England*. St. Martin's Press. ISBN 0-312-22721-3.  Nova York: St. Martin's Press.
* Earle, John (1865). Earle, John. *Two of the Saxon Chronicles Parallel* (en Old English). Clarendon Press. OCLC 10565546.  (en old English). Oxford: Clarendon Press.
* Fairweather, Janet (2005). Liber Eliensis: a History of the Isle of Ely from the Seventh Century to the Twelfth. Woodbridge: Boydell Press. ISBN 1-84383-015-9.
* Fryde, E. B.; Greenway, D. E.; Porter, S.; Roy, I. (1986). *Handbook of British Chronology* (3rd edición). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-56350-X.
* *Goscelin of Saint-Bertin* (2004) [11th century]. Love, Rosalind C. ed. Goscelin of Saint-Bertin: the Hagiography of the Female Saints of Ely. Oxford, Nova York: Oxford University Press. ISBN 0-19-820815-4.
* Ridyard, Susan Janet (1988). The Royal Saints of Anglo-Saxon England: a Study of West Saxon and East Anglian Cults. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-30772-4.
* Sims-Williams, Patrick (1990). Religion and Literature in Western England, 600-800. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-38325-0.
* Stafford, Pauline (2001). Queen Emma and Queen Edith: Queenship and Women's Power in Eleventh-Century England. Oxford, Malden: Blackwell. ISBN 0-631-22738-5.
* Williams, Ann; Smyth, Alfred P.; Kirby, D. P. (1991). A biographical dictionary of dark age Britain: England, Scotland, and Wales, c.500-c.1050. Londres: B A Seaby Ltd. ISBN 1-85264-047-2.
* Yorke, Barbara (2003). *Nunneries and the Anglo-Saxon Royal Houses.* Londres, Nova York: Continuum. ISBN 0-8264-6040-2.

### Ligazóns externas

* Abbey Church of The Blessed Virgin Mary and Saint Sexburgha Arquivado 24 de decembro de 2017 en Wayback Machine.
* Páxina de Alaric Hall, *A Life of Saint Mildrith*, que contén a versión en inglés antigo da lenda de Mildrith coñecida como *Þá hálgan*, ou a *Kentish Royal Legend*.
* Unha páxina sobre a pintura parietal medieval no sitio da English Parish Church mostra dúas pinturas do século XIII en Willingham, Cambridgeshire, de Æthelthryth e un santo descoñecido, sobre o que se sospeita se sería unha imaxe de Seaxburh.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q269875
* WorldCat
* VIAF: 154034934
* LCCN: no2010168464
* ODNB: 25150
* PASE: 1770
* WikiTree: Wuffinga-1

 |