recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Loren Wilber Acton**, nado en Lewiston, Montana, o 7 de marzo de 1936, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-51-F.

Traxectoria
-----------

Acton graduouse en ciencias pola Universidade do Estado de Montana en 1959 e ten un doutoramento pola Universidade de Colorado en 1965.

Foi seleccionado pola NASA para participar na misión STS-51-F como especialista de carga, pasando un total de 7,95 días no espazo. A súa función foi manexar os intrumentos do laboratorio Spacelab 2 para estudar o Sol e outros corpos celestes.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2022). "Acton, Loren Wilber" (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2022.
2. 1 2 3  NASA, ed. (agosto de 1985). "LOREN W. ACTON (PH.D.) PAYLOAD SPECIALIST" (PDF) (en inglés). Consultado o 8 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Loren Acton Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-51-F

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q732906
* NASA: acton-lw
* SNAC: w6vz15k9

 |
**Juan Rodríguez Vázquez**, coñecido como **Rito**, nado en Torbeo (Ribas de Sil) cara a 1912, foi un xastre e guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Tomás Rodríguez e Josefa Vázquez. Xastre en Torbeo. Militante do PSOE, participou en actos e propaganda do partido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Liderou un grupo de fuxidos que actuaba ao sur de Monforte, na conca do Sil. O 20 de xullo de 1937 mataron o carteiro de Torbeo. Foi detido o 7 de novembro de 1940 e xulgado en Lugo o 8 de maio de 1943 por rebelión militar. Foi condenado a 30 anos de reclusión, posteriormente conmutada por 20 anos e un día. En 1942 iniciose un expediente de responsabilidades políticas contra el. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo, da que saíu en liberdade condicional en xullo de 1944.

Notas
-----

1. ↑  "A primeira guerrilla antifranquista galega (1936-1939): un esforzo malogrado". Consultado o 04 de agosto de 2020.
2. ↑  *BOE*, 26-3-1943, p. 1166.
3. ↑  *BOE*, 22-8-1944, p. 6363.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabana, Ana (2013). *La derrota de lo épico*. Valencia: Publicacions de la Universitat de València. p. 178. ISBN 978-84-370-9089-4.

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión franquista en Lugo
Fálase de **linguaxe icónica** ao tratar a representación da realidade a través das imaxes. Esta realidade refírese á realidade visual, considerada nos seus elementos máis apreciados: as cores, as formas, e as texturas. Cando falamos de imaxes, o que varía con respecto a outros modelos de representación non é a relación de substituír, interpretar ou traducir esa realidade.

Dentro do iconismo atopamos imaxes que desempeñan a función de signo. A percepción dunha icona (imaxe) e a súa relación cunha realidade ou significado é posible mediante o proceso de recoñecemento que leva a cabo o seu receptor. Moitas teorías intentan explicar a linguaxe icónica.

Fálase de **grao de iconicidade** no sentido de relación de realismo dunha imaxe con respecto ao obxecto que representa. Un contorno é menos icónico que unha fotografía, á súa vez o é menos que o obxecto real que representa.

Notas
-----

1. ↑  Blanco Rodríguez, Luisa (2005). "Lengua y grafía. Recursos fónicos.". *Lenguaje Publicitario. La seducción permanente*. Ariel. pp. 159–160.
**Juan Salgado Riveiro**, coñecido como **Juan**, nado nas Casas dos Montes (Oímbra) e finado en Cambedo o 21 de decembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Nado nunha familia de músicos, tocaba o cornetín. Anarquista. Membro do grupo guerrilleiro de Mario Rodríguez Losada. Despois encabezou un grupo duns trinta guerrilleiros que loitaron na raia galaico portuguesa. Formou parte do grupo de Demetrio García Álvarez, do que foi lugartenente. Foi sorprendido cando estaba agochado na casa dunha familia de Cambedo o 21 de decembro de 1946 na batalla de Cambedo. Ao fuxir para as Casas dos Montes foi ferido; intentou retornar a Cambedo pero foi abatido polos axentes portugueses. O seu cadáver foi exposto no cemiterio de Chaves.

Notas
-----

1. ↑  Nalgunhas fonte aparece como **Juan García Salgado**.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Godinho, Paula (2017). "Liminarités, fissures et réécritures Un événement à la frontière entre le nord du Portugal et la Galice". *Cahiers de civilisation espagnole contemporaine* (18).
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 126. ISBN 84-8485-231-8.

### Outros artigos

* Batalla de Cambedo

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
* Cambedo, 1946: Que fazer com a memória silenciada?
Fumie Hihara tocando un koto.
O **koto** (琴 ou 箏) é un instrumento de corda xaponés de orixe chinesa.

Historia
--------

Este instrumento foi utilizado amplamente non só na interpretación da música tradicional, senón tamén en moitos xéneros contemporáneos.

Foi introducido desde a China durante a era Nara (710-793). Unha das obras máis coñecidas é *Rokudan no Shirabe.* Rokudan foi composta por Yatsuhashi Kengyō. Outra peza clásica moi coñecida é *Haru non umi* (Mar de primavera), de Michio Miyagi.

En época máis recente, foi utilizado pola banda de rock británica Queen, especialmente no disco *A Night at the Opera*, manexado por Brian May.

Tipos
-----

Hai varios tipos de koto:

* O máis tradicional ten de 13 cordas.
* O *jūshichigen* (lit. «17 cordas»), inventado polo soado músico Michio Miyagi (1894-1956).
* Kotos de 23 e 30 cordas desenvolvidos por unha das máis famosas intérpretes contemporáneas: Keiko Nosaka.
* *Hachijūxene* (lit. «80 cordas»), inventado por Michio Miyagi como un instrumento cromático que puidese axustarse aos requisitos técnicos das linguaxes musicais de tipo occidental. Este foi utilizado en só unha composición do mestre Miyagi. Desafortunadamente o único instrumento deste tipo foi destruído durante os bombardeos a Tokio, pero existe unha copia del no Museo de Michio Miyagi (Miyagi Michio Kinenkan) en Tokio.

Técnica
-------

Para pulsar o koto utilízanse tres uñas (tsume つめ) feitas de bambú ou marfil, colocadas sobre os dedos polgar, índice e medio da man dereita. A forma desas uñas varía de acordo coa escola de interpretación: Yamada e Ikuta. A función básica da man esquerda é a de premer nas cordas durante a execución, co fin de cambiar levemente a afinación e facer ornamentación sobre algúns sons.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q289037
* AAT: 300205681
* BRE: 2103840
* EBID: ID
* GND: 4136591-4
* MIMO: 3668
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00576785
* NKC: ph536922

 |
***Les morts ont tous la même peau*** é unha novela negra en lingua francesa, escrita por Boris Vian e publicada en 1947 co pseudónimo de Vernon Sullivan.

Trama
-----

Dan é un home mestizo de Nova York que logrou facerse un lugar na sociedade dos homes brancos, sen que estes coñezan as súas orixes. Casado e cun fillo, a súa vida discorre como porteiro nun club até que un día un home que di ser o seu irmán faille chantaxe e ameaza con desvelar as súas verdadeiras raíces. Dan decide asasinalo, o que o leva a novos problemas e novos crimes.

Características
---------------

A obra foi unhas das primeiras novelas negras ambientadas no mundo negro do barrio do Bronx, na mesma época en que comezaban autores como Chester Himes. Ao tempo, o tratamento da violencia polo protagonista desde un punto de vista tranquilo, relaciona esta obra coa de Jim Thompson.

Notas
-----

1. ↑  "Primal noir", artigo de James Sallis no *Los Angeles Times*, 4 de maio de 2008 (acceso o 11 de marzo de 2012). *(en inglés)*.
**Juan Salgado Pérez**, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 22 de decembro de 1886 e finado en Cambados o 30 de outubro de 1978, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Ramón Salgado Betanzos e irmán de Ramón Salgado Pérez. Estudo o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1908. Asentouse en Cambados onde abriu despacho profesional. Foi xuíz municipal de Meis en 1920. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Cambados o 18 de xaneiro de 1924, ocupando o cargo até 1930. Volveu ser alcalde de Cambados durante a Segunda República. Finou en Cambados con 91 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Andrés Quintanilla Alonso** |  **Alcalde de Cambados** 1924 - 1930 | Sucesor:**Manuel Silva Núñez** |
| Predecesor:**Juan Vidal Fraga** |  **Alcalde de Cambados** 1933 - 1935 | Sucesor:**José Manuel Silva Losada** |

Recoñecementos
--------------

Recibiu a Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort.

Vida persoal
------------

Casou con Marina Fariña Gómez e foi pai de Dolores Salgado Fariña.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 31-10-1978, p. 70.
2. ↑  *Diario de Pontevedra*, 9-4-1920, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gallego Rei, Mario; Milleiro Sánchez, Celso Xavier; Moreira Docampo, Xosé Manuel (2012). *Para despois do silencio. O Concello de Meis da II República a Guerra Civil*. Vigo: Ir Indo. p. 196. ISBN 978-84-7680-692-0.

### Ligazóns externas

* Alcaldes de Cambados dende 1909 ata 2008
**Juan Segade Vidal**, nado en Melide en 1888 e finado no mesmo concello o 3 de setembro de 1947, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1920. Médico de asistencia pública domiciliaria do Concello de Melide dende 1924. Foi cabo do Somatén de Melide en 1927. Na República estivo adscrito ao Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 instruíronlle un expediente instigado pola Falange de Melide. Estivo agochado no convento dos frades Pasionistas de Melide. Foi destituído como médico municipal en 1937. Foi multado con dez mil pesetas e desterrado a Vimianzo polo gobernador civil por desafecto ao réxime en setembro de 1937. Retornou a Melide, e foi recadador e axente executivo de contribucións da zona de Arzúa. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Abriu en Melide o Sanatorio Quirúrgico del Carmen en 1945. Axudou ao guerrilleiro Curuxás en varias ocasións. Finou en Melide o 3 de setembro de 1947.

Vida persoal
------------

Casou en Melide con Carmen Rodríguez Prado en 1911, e foi pai de Rafael (que finou en Melide o 9 de xuño de 1940 aos 23 anos) e María Amelia Segade Rodríguez.

Notas
-----

1. ↑  *El Eco de Santiago*, 25-5-1920, p. 1.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 2-10-1924, p. 4.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 30-7-1927, p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 17-9-1937, p. 2.
5. ↑  *BOE*, 15-9-1942, p. 3618-3619.
6. ↑  Necrolóxica en *La Noche*, 3-9-1947, p. 3.
7. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 11-12-1911, p. 2.
8. ↑  *El Ideal Gallego*, 28-6-1944, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Simón Lorda, David (2011). "Recuperando a Memoria (histórica) na sanidade galega (II): Médicos, Practicantes e "Maquis": O apoio á guerrilla e aos represaliados na posguerra" (PDF). *Cadernos de Atención Primaria* **18**: 166.
**Juan Ramos Camarero**, nado en Íllora, Granada en 1944 e finado en Barcelona o 14 de outubro de 2011, foi un político comunista español.

Traxectoria
-----------

Aos 13 anos estableceuse en Cornellá de Llobregat, onde traballou na empresa Siemens. Durante os anos 1960 ingresou en Comisións Obreiras (CCOO) e formou parte dos xurados de empresa no Sindicato Vertical. Tamén militaba no Partido Socialista Unificado de Cataluña (PSUC), do que foi membro do comité executivo. Así mesmo foi secretario da Confederación do Metal de CCOO de Cataluña.

Foi elixido deputado ao Congreso pola circunscrición electoral de Barcelona nas eleccións xerais de 1977 e 1979. Dimitiu do seu escano para presentarse ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1980, nas que foi elixido. Membro do chamado *sector pro-soviético* do PSUC, en decembro de 1981 foi expulsado e en 1982 fundou, con Pere Ardiaca e outros escindidos, o Partido dos Comunistas de Cataluña (PCC).

En 1984, participou co PCC e outros partidos na fundación do Partido Comunista dos Pobos de España (PCPE), do que Ignacio Gallego foi elixido primeiro secretario xeral e Juan Ramos Camarero membro do Comité Central. En 1988 substituíu como secretario xeral ao destituído Gallego e encabezou o sector contrario a continuar en Izquierda Unida, o que motivou a ruptura do PCC co PCPE. En 2002 foi relevado do seu cargo como secretario xeral do PCPE polo sindicalista canario Carmelo Suárez.

Morreu en outubro de 2011 aos 67 anos de idade.

Notas
-----

1. ↑  "El congreso de los comunistas prosoviéticos eligió por unanimidad a Ignacio Gallego como secretario general". *El País* (en castelán). 16 de xaneiro de 1984. Consultado o 5 de xuño de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista *El País*, 14 de abril de 1982
* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 07 de xuño de 2019 en Wayback Machine..

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9015914
* BNE: XX5403509

 |
**Michele Perniola** é un cantante italiano coñecido por representar a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2013 e no Festival de Eurovisión 2015 xunto con Anita Simoncini coa canción "Chain of Lights".

Carreira musical
----------------

En decembro de 2012, foi o campión na sexta edición do popular concurso infantil da televisión italiana RAI *Ti lascio una canzone*, no cal alcanzou a fama.

No ano 2013 foi escollido para representar a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2013 coa canción "O-o-O Sole intorno a me" (O-o-O Sol ao meu redor en galego). Quedoun nunha décima posición (de 12 participantes) con 41 puntos.

En novembro de 2014 é elixido para representar a San Marino no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Anita Simoncini, unha compoñente do grupo The Peppermints, o cal representou a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2014 e do que tamén forma parte unha irmá de Michele.

Notas
-----

1. ↑  "San Marino JESC 2013" (en inglés). *ESCKaz.com*. Consultado o 1-11-2013.
2. ↑  "About Michele Perniola" (en inglés). *UER*. Arquivado dende o orixinal o 19-10-2014. Consultado o 23-10-2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* San Marino no Festival de Eurovisión
* San Marino no Festival de Eurovisión Júnior

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15111851
* Discogs: 3904438
* Europeana: ID
* IMDb: nm7343156
* MusicBrainz: ID

 |
**Kelly Kwalik**, nado en 1955 e finado en Timika o 16 de decembro de 2009, foi un líder independentista e comandante militar do Movemento Papúa Libre, unha organización separatista da Papúa Occidental, en Indonesia.

Conflito de Papúa
-----------------

*Artigo principal**:* Conflito de Papúa.
Kwalik, un coñecido separatista, levaba anos na lista dos máis buscados de Indonesia. A policía indonesia acusou a Kwalik de ser o responsable dunha serie de tiroteos e ataques dirixidos á empresa mineira estadounidense Freeport-McMoRan, que opera grandes minas de cobre e ouro na Provincia de Papúa. Nunha reunión de 2009 coa policía, Kwalik negou reiteradamente a responsabilidade dos ataques.

### Crise de reféns de Mapenduma

*Artigo principal**:* Crise de reféns de Mapenduma.
O nome de Kwalik gañou a atención internacional cando o 8 de xaneiro de 1996, el e a súa milicia mantiveron a 26 membros da Expedición Lorentz 95, formada por cidadáns indonesios e internacionais. Isto provocou unha crise de reféns que durou 5 meses e que provocou a morte de dous dos reféns cando as forzas especiais militares indonesias, Kopassus, dirixidas polo comandante Prabowo Subianto levaron a cabo unha operación de rescate. Esta serie de acontecementos tamén levou ao tiroteo de Timika de 1996 en 1996 que matou a 16 persoas no aeroporto de Timika.

Asasinato
---------

O 16 de decembro de 2009, Kwalik recibiu un disparo nunha redada policial nun dos seus escondedoiros no barrio Gorong-Gorong de Timika. A policía afirmou que Kwalik estaba armado cando lle dispararon mentres tentaba fuxir. Kwalik morreu nun hospital de Timika.

O corpo de Kwalik foi depositado no edificio do Consello Lexislativo de Mimika. O seu cadaleito estaba cuberto cunha bandeira da estrela da mañá, mais a policía rexeitou a petición da familia e os seus seguidores de Kwalik para ondear esa bandeira no seu funeral. O funeral católico de Kwalik foi oficiado polo bispo John Philip Saklil da diocese católica romana de Timika. Foi enterrado en Timika.

Despois da morte de Kwalik, o Movemento Papúa Libre nomeou en xaneiro de 2010 a Jeck Kemong como novo comandante supremo da súa á militar, o Exército de Liberación Nacional de Papúa Occidental e comandante rexional do Nemangkawi.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "OPM leader Kwalik dies after shooting incident". *Radio New Zealand International*. 2009-12-16. Consultado o 2010-02-26.
2. 1 2  Vaswani, Karishma (2009-12-16). "Indonesia police 'kill' Papua separatist Kelly Kwalik". *BBC News*. Consultado o 2010-02-26.
3. ↑  "ICRC role during the Irian Jaya hostage crisis (January-May 1996)". *International Committee of the Red Cross*. 1999-08-27. Consultado o 2014-03-19.
4. ↑  "Kwalik's men riot at Mimika Legislative Council". The Jakarta Post. 20 de decembro de 2009. Consultado o 21 de marzo de 2021.
5. 1 2 3 4  "Police Ban Morning Star Flag At Funeral Of Papuan Separatist Leader". *Jakarta Globe*. 2009-12-21. Arquivado dende o orixinal o 2010-01-24. Consultado o 2010-02-26.
6. ↑  "Free Papua Movement appoints new military commander". *Radio New Zealand International*. 2010-01-19. Consultado o 2010-02-26.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Un **Krai** (en ruso: *край*, a miúdo traducido como "rexión" ou "territorio" ) é un termo usado para referirse a varias das 83 rexións administrativas de Rusia. O seu plural en ruso é **края**, *kraia*.

A palabra *krai* (que tamén significa *fronteira* ou *final*), utilízase sobre todo para rexións situadas na periferia económica e xeográfica. Nos idiomas romances usouse a palabra "marca" (e equivalentes) co mesmo significado durante séculos.

Os *krais*, *óblasts* e *repúblicas* teñen o mesmo status constitucional en Rusia. Algúns dos *krais* rusos son maiores que moitos países de Europa.

Un krai divídese en distritos (en ruso: *районы*, pronunciado: *raioni*).

Exemplos de *krais* son o krai de Krasnodar, o krai de Khabarovsk ou o krai de Stávropol.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

### Outros artigos

* Kraj
* Subdivisións de Rusia
Leucoplastos.
Os **leucoplastos** son plastidios que almacenan substancias incoloras ou pouco coloreadas. De acordo coa principal substancia de reserva son clasificados en:

1. amiloplastos, que almacenan amidón ,
2. eleoplastos ou oleoplastos, que almacenan lípidos, e
3. proteinoplastos , que almacenan proteínas.

Pola súa ausencia de pigmentos, os leucoplastos non son verdes, polo que se localizan preferentemente en tecidos non fotosintéticos da planta, como por exemplo as raíces. Poden especializarse no almacenamento masivo dalgunha substancia, como amidón, lípidos ou proteínas. Porén, en moitos tipos celulares, os leucoplastos non parecen ter como función principal ou única o almacenamento, e desempeñan un amplo rango de funcións biosintéticas, incluíndo a síntese de ácidos graxos, moitos aminoácidos, e compostos tetrapirrólicos como os grupos hemo. En xeral, os leucoplastos son moito máis pequenos cós cloroplastos e teñen unha morfoloxía variable, a miúdo descrita como ameboide.

Os leucoplastos poden estar conectados por extensas redes de estrómulos (túbulos membranosos), como foi observado en células epidérmicas das raíces, hipocótilos e pétalos, e en cultivos de células de tabaco en suspensión. Nalgúns tipos celulares en certos estadios do desenvolvemento, os leucoplastos están agrupados arredor do núcleo celular con moitos estrómulos estendidos cara á periferia da célula, como se observou en proplastidios no meristema da raíz.

Os etioplastos, os cales son cloroplastos pre-granais e inmaturos, pero que se poden orixinar a partir de cloroplastos privados de luz, carecen de pigmentos activos e tecnicamente poden considerarse tamén leucoplastos. Despois de varios minutos de exposición á luz, os etioplastos empezan a transformarse en cloroplastos funcionais e deixan de ser leucoplastos incoloros.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Henri Camefort, *Morphologie des végétaux vasculaires : cytologie.anatomie.adaptations*, Doin, 1996, 2ª edición (7ª reimpresión), 432 p. p. 32-49 ISBN 2-7040-0395-5
* curso de DEUG.

### Outros artigos

* Proteinoplasto.
* Eleoplasto.
* Etioplasto.
* Estrómulo.

### Ligazóns externas

* Stromules: a characteristic cell-specific feature of plastid morphology.

| * v
* c
* e
Estruturas e orgánulos da célula |
| --- |
| Sistema endomembranoso | Membrana celular - Núcleo (Nucléolo) - Retículo endoplasmático - Aparato de Golgi - ParentosomaVesículas (Lisosomas - Endosomas - Fagosomas - Vacúolos)Gránulo citoplasmático: Melanosoma - Microcorpo (Glioxisoma - Peroxisoma) - Corpo de Weibel-Palade |
| Endosimbiose | Mitocondria - Plastos (Cloroplasto - Cromoplasto - Amiloplasto) |
| Citoesqueleto | Microfilamentos - Filamentos intermedios - Microtúbulos - Centríolos |
| ADN | Cromosomas (Cromatina - Cromátide - Centrómero) - Plásmidos |
| Externas | Parede celular - Undulipodio: Cilio/Flaxelo - Acrosoma |
| Outras | Citoplasma - Ribosoma - Centro organizador de microtúbulos (Centrosoma - Corpo basal - Corpo polar do fuso) - Proteasoma - Inclusión citoplasmática |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q749609
* BNCF: 34817
* GEC: 0119217
* MAG: 181105192

 |
Adaptacións das pezas bucais dos insectos.  

**lr** (vermello): labro, **md** (verde): mandíbulas, **mx** (amarelo): maxilas, **lb** (azul): **labio**.
O **labio**, tamén chamado **labio inferior** ou ***labium*** (esta última voz do latín científico) é a máis posterior das pezas bucais dos insectos e algúns miriápodos (sínfilos). Sitúase tras das maxilas e representa o chan da boca.

Usualmente leva un par de pequenos apéndices chamados palpos labiais (estruturas diferentes das de igual nome nos moluscos bivalvos).

O labio é unha peza impar resultado da fusión de dous apéndices, o segundo par de maxilas. Comprende as seguintes partes:

* **Mento** (ou ***mentum***). Parte basal que conecta o labio coa cápsula cefálica.
* **Hipofarinxe**. Parte dorsal.
* **Paraglosas**. Parte apical.
* **Palpos labiais**. Proxecciónes laterais formadas por varios artellos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mandíbula (artrópodos)
* Maxila
* Pezas bucais
* Palpo labial

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre zooloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Mickaël Madar**, nado en París o 8 de maio de 1968, é un exfutbolista francés. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección francesa.

Traxectoria
-----------

Iniciouse profesionalmente no Sochaux francés na tempada 1987–88, club no que estivo tres campañas, mais xogando a 1989–90 no Stade Laval. Na tempada 1992–93 fichou polo AS Cannes, no que estivo dúas tempadas, até que foi traspasado ao AS Monaco en 1994.

No verán de 1996 chegou libre ao Deportivo da Coruña da man de John Toshack, realizando unha tempada sen problemas. Con todo, un duro enfrontamento na pretempada 1997–98 co novo adestrador, Carlos Alberto Silva, provocou que fose afastado do equipo e non xogase até que o técnico foi substituído por José Manuel Corral, á metade da campaña. Nos seus dous anos na Coruña xogou 26 partidos e anotou sete goles.

### Selección nacional

Foi internacional coa selección francesa en tres ocasións e anotou un gol.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q668252
* IMDb: nm11663828
* BDFutbol: 1971
* EUfootballInfo: 12685
* FootballDatabase: 1148
* L'Équipe: 3483
* NFT: 13975
* Soccerway: 222171
* Thefinalball: 54738
* Transfermarkt: 104068
* Worldfootball: mickael-madar

 |
A *Letra Q do leite* nun tanque refrixerado
O símbolo da **Letra Q do leite**, formado a partir de **LE**ite cru de vaca, **TRA**zabilidade e **Q**ualidade, é un sistema de identificación do leite e produtos lácteos obtidos e transformados en España, de forma que garantan a rastrexabilidade do leite producido e utilizado nas industrias transformadoras.

Características
---------------

Baséase nun sistema informatizado, de ámbito nacional e dependente do Ministerio de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño, que permite identificar e rexistrar tódolos movementos do leite cru de vaca en tódalas fases da produción e transformación, incluíndo produtores, transportistas, operadores, Administración e laboratorios, e o seu obxectivo é asegura-la rastrexabilidade e garantir unha calidade contrastada. Paralelamente, permite garantir unha diferenciación do leite producido en Galicia.

A **Letra Q**, cuxo deseño e tipografía están definidos legalmente, será de cor vermella e conterá a palabra "letra" en amarelo. O logotipo utilizarase para identifica-las explotacións, contedores, tanques frigoríficos, cisternas e documentación relacionada co leite elaborada baixo estas condicións. A maiores, cada explotación, cisterna ou tanque de frío identifícase mediante un código individual.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Real Decreto 217/2004, de 6 de febreiro, polo que se regulan a identificación e rexistro dos axentes, establecementos e contedores que interveñen no sector lácteo, e o rexistro dos movementos do leite (BOE nº 43, de 19.02.2004) .
	+ Modificado por Real Decreto 1600/2011, de 4 de novembro (BOE nº 287, do 29.11.2011) .
* Real Decreto 405/2010, de 31 de marzo, polo que se regula o uso do logotipo "Letra Q" na etiquetaxe do leite e dos produtos lácteos (BOE nº 79, de 1.04.2010) .

### Ligazóns externas

* Consellería do Medio Rural
* Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación
*Letras do noso tempo* é un libro de crítica literaria en lingua galega, de 246 páxinas, da autoría de Francisco Fernández del Riego, publicado en Vigo pola Editorial Galaxia, en xullo de 1974.

Contido
-------

Contén ensaios sobre a a obra de autores contemporáneos das literaturas en inglés, francés, grego, italiano, alemán e castelán, como John Dos Passos, Ernest Hemingway, William Faulkner, John Steinbeck, Henry Miller, Norman Mailer, Truman Capote, William Styron, Jack Kerouac, Graham Greene, William Golding, Lawrence Durrell, Louis-Ferdinand Céline, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Albert Camus, Alain Robbe-Grillet, Nathalie Sarraute, Michel Butor, Marguerite Duras, Claude Simon, Nikos Kazantzakis, Giorgos Seferis, Dino Buzzati, Alberto Moravia, Elio Vittorini, Cesare Pavese, Pier Paolo Pasolini, Vasco Pratolini, Italo Calvino, Ignazio Silone, Carlo Cassola, Giorgio Bassani, Robert Musil, Hans Erich Nossack, Hermann Kasack, Günter Grass, Heinrich Böll, Martin Walser, Peter Handke, Jorge Luis Borges, Miguel Ángel Asturias, Mario Vargas Llosa, Gabriel García Márquez, Juan Rulfo, Alejo Carpentier, Julio Cortázar, João Guimarães Rosa, Bertolt Brecht, Peter Weiss, Friedrich Dürrenmatt, Max Frisch, Jean Anouilh, Arthur Miller, Tennessee Williams, Tankred Dorst, Samuel Beckett, Eugène Ionesco, Arthur Adamov e Jean Genet.

Índice
* "Limiar"
* "O fenómeno novelístico norteamericano"
* "A novela francesa contemporánea"
* "Tres escritores ingleses"
* "Os gregos Kazantzakis e Seferis"
* "O chamado neorrealismo italiano"
* "Novelistas alemáns e o "grupo 47""
* "Literatura do "orbe novo""
* "A dramática contemporánea"
* "O teatro do absurdo"

Recepción
---------

Carlos Durán dixo do libro que "*a abondosa parte (case a mitade do libro) adicada á literatura en inglés e francés é do millor que se pode atopar hoxe en calquera língua culta e podería mesmo servir pra un curso de introdución a esas literaturas*", unha obra esta onde Fernández del Riego fai unha severa crítica da "*novela de protesta, que naceu nos Estados Unidos e veu desembocar na 'novela verdade' que en Truman Capote, por exemplo, dexenera en reportaxe xornalístico (tal é a manía polo dato e a documentación), chegando por ahí a un calexón sen saída na novela norteamericana*" en referencia a *In Cold Blood* de Truman Capote, aparecida en 1966.

Notas
-----

1. ↑  Vista previa en Google Books.
2. ↑  Durán, Carlos (outubro-novembro-decembro 1974). "Letras do noso tempo, por Francisco Fernández del Riego". *Grial* (Vigo: Galaxia) (46): 501–503. ISSN 0017-4181.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Historia da literatura galega* (1951)
* *Diccionario de escritores en lingua galega*

### Ligazóns externas

* Ficha do libro no centro de documentación da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.
* Twitter de Ramón Nicolás sobre *Letras do noso tempo*.
**Kraken Mare** é o lago máis grande na superficie da lúa de Saturno, Titán. Foi descuberto pola sonda Cassini no 2007 e recibiu o nome de Kraken, o lendario monstro mariño da mitoloxía nórdica.

Reflexo especular da rexión do Kraken Mare, detectada pola sonda Cassini o 8 de xullo do 2009
Con case toda seguridade Kraken Mare é o lago máis grande da rexión do polo norte de Titán, xa que conta con preto de 400.000 km2 (cinco veces máis có lago Superior de Norte América e un pouco máis có Mar Caspio, o lago máis grande da Terra) e a superficie total das áreas escuras que moi posiblemente sexan lagos non sería moi superior nestas estimacións (baseadas nas imaxes obtidas por radar) aos 510.000 km2 (un 40% máis de tamaño có Mar Caspio), polo cal este lago sería con moito o máis grande dos lagos da rexión do polo norte de Titán.

O seu status coma mar de hidrocarburos foi confirmado polas imaxes e datos obtidos por radar. Só unha porción do mar escaneada por radar, pero coma se pode ver na imaxe da caixa de información, o seu tamaño e moito máis grande, coma así reflicte a imaxe de fondo feita no espectro visible.

Unha illa existente neste mar recibiu o nome de Mayda Insula.

Coma parte do proxecto da Titan Saturn System Mission, propúxose que esta sonda probase amarar no Kraken Mare para analiza-la súa composición, profundidade e outras moitas propiedades.

Imaxe dos lagos do polo norte de Titán. Pódese ver completo e cara á esquina inferior dereita o Ligeia Mare, á súa esquerda e atravesado por unha parte do mapa en branco, pódese ve-lo Kraken Mare coa súa grande illa do norte, a Mayda Insula; máis o norte (case sobre o polo) vese parte do Punga Mare.

Notas
-----

1. 1 2  JPL (ed.). "Cassini Finds Hydrocarbon Rains May Fill Titan Lakes" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 29/06/2010. Consultado o 22/04/2010.
2. ↑  Gazetteer of Planetary Nomenclature (ed.). "Titan: Kraken Mare" (en inglés). Consultado o 03-09-2018.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Titán (lúa)
* Lagos de Titán
* Ligeia Mare
* Lista dos accidentes xeolóxicos de Titán

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Kraken Mare*** |

* Map of Titan's north pole, based on radar imagery, showing Kraken Mare's location (imaxe dos lagos do polo norte de Titán con nomenclatura incluída.) *(en inglés)*
* Cassini-Huygens: Multimedia-Images *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1165873
* GPN: 14399

 |
Magda Goebbels
**Johanna Maria Magdalena Goebbels**, nada en Berlín en 1901 e finada en 1945, foi a muller de Joseph Goebbels, considerada a primeira dama do Terceiro Reich.

Traxectoria
-----------

### Orixe e primeiros anos

Filla de Auguste Behrend e de Oskar Ritschel, un rico enxeñeiro, que se divorcian cando Magda tiña tres anos. A súa nai casa con Richard Friedländer, un industrial xudeu. En 1906 trasládase a vivir co seu pai a Bruxelas, pouco despois a súa nai e padrasto trasládanse tamén a vivir á capital belga, e para o curso Magda queda interna no colexio das ursulinas. Co comezo da primeira guerra mundial en 1914 vese obrigada a marchar coa súa familia a Berlín. O seu pai, que se trasladara a Bad Godesberg e a quen Magda visitaba regularmente, influíu no seu achegamento ao budismo.

### Matrimonios

En 1920 coñece a Günter Quandt, un dos homes máis ricos de Alemaña, co que casa o 4 de xaneiro de 1921 tras converterse ao protestantismo. En novembro tivo ao seu primeiro fillo, Harald. Pero o matrimonio non ía ben e comeza a manter relacións co dirixente sionista Chaim Arlosoroff, irmán dunha das súas mellores amigas. En 1929 divorciase de Quandt. En 1930 asistiu a un acto do NSDAP no que o participaba Goebbels e queda tan impresionada polo seu discurso que se afiliou ao partido nazi e consegue traballar como voluntaria nos arquivos da sede central do NSDAP, onde coñeceu persoalmente a Goebbels. O 19 de decembro de 1931 casaban, despois dunha suxestión de Adolf Hitler.

### Descendencia

Con Goebbels tivo seis fillos:

* **Helga** Susanne (1 de setembro de 1932 † 12)
* Hildegard (**Hilde**) Traudel (13 de abril de 1934 † 11)
* **Helmut** Christian (2 de outubro de 1935 † 9)
* Hedwig (**Hedda**) Johanna (19 de febreiro de 1937 † 8)
* Holdine (**Holde**) Kathrin (1 de maio de 1938 † 7)
* Heidrun (**Heide**) Elisabeth (20 de outubro de 1940 † 4)

### Terceiro Reich e suicidio

Logo da chegada de Hitler ao poder, Joseph Goebbles asumiu o posto de ministro de propaganda (marzo de 1933) e Magda asume o papel de primeira dama e modelo da nai alemá.

O 22 de abril de 1945, cando xa non quedaba moito para rematar a guerra Magda instálase coa súa familia no búnker da chancelaría, onde permanecía Hitler. O 1 de maio de 1945 Magda envelenou os seus fillos con cianuro e despois ela e o seu home suicidáronse.

Notas
-----

1. ↑  "*Biographie Magda Goebbels*. Deutsches Historisches Museum". Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2007. Consultado o 02 de novembro de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57202
* WorldCat
* VIAF: 27862969
* BNF: 12514848p
* DeutscheBio: 11854005X
* FAST: 57744
* FemBio: 11325
* GND: 11854005X
* ISNI: 0000 0001 2209 7382
* LCCN: n80089708
* NKC: jx20090811019
* NNDB: 000180180
* NTA: 238517624
* SELIBR: 286027
* SNAC: w6df6s7z
* SUDOC: 034387935
* WikiTree: Ritschel-10

 |
**Leopoldo V**, nado en 1157 e finado o 31 de decembro de 1194, coñecido como *o Virtuoso*, foi duque de Austria da familia Babenberg entre 1177 e 1194 e duque de Estiria de 1192 a 1194.

Traxectoria
-----------

Leopoldo era o fillo de Henrique II, duque de Austria, tamén coñecido como Henrique II Jasomirgott e da emperatriz bizantina Teodora Comnena. En 1172, casou con Helena, filla do rei Géza II de Hungría, e tiveron dous fillos: Federico I e Leopoldo VI. A irmá máis vella de Leopoldo, Inés de Babenberg, casou en 1166 con outro fillo do monarca húngaro, o posterior rei Estevo III de Hungría. Desta maneira este dobre matrimonio pretendía achegar as dúas dinastías que reinaban en territorios fronteirizos. Porén, á morte do rei húngaro, Inés volveu ó ducado de Austria.

O 17 de agosto de 1186, negociouse o Pacto de Georgenberg, polo cal Estiria e a parte central da Alta Austria foron amalgamadas no ducado de Austria despois de 1192. Este foi o primeiro paso cara á creación da Austria moderna.

A terceira Cruzada
------------------

É lembrado principalmente fóra de Austria pola súa participación na terceira cruzada. Chegou para tomar parte no sitio de Acre na primavera de 1191, navegando dende Zadar na costa do Mar Adriático. Púxose ó mando do que quedaba das forzas imperiais logo da morte de Federico VI de Suabia en xaneiro dese ano.

Despois da rendición de Acre, as bandeiras do Reino de Xerusalén, Ricardo I de Inglaterra, Filipe II de Francia e Leopoldo foron izadas na cidade polo curmán de Leopoldo, Conrado de Montferrato. Pero Ricardo quitou a bandeira de Leopoldo. Ricardo tamén estivo baixo sospeita de estar involucrado no asasinato de Conrado pouco despois de ser elixido rei de Cisxordania en abril de 1192. Na viaxe de retorno, Ricardo ía disfrazado e debeu parar en Viena, onde foi recoñecido (supostamente polo seu anel) e foi arrestado no distrito de Erdberg (moderno Landstraße). Por algún tempo estivo prisioneiro en Dürnstein, logo foi levado ante o emperador Henrique VI do Sacro Imperio Romano Xermánico e foi acusado da morte de Conrado. O gran rescate que se pagou, que se supón de arredor de 23 toneladas de prata, serviu para a fundación da casa de moeda en Viena e utilizouse para construír murallas novas da cidade, así como para edificar as cidades de Wiener Neustadt e Friedberg en Estiria. Porén, o duque foi excomulgado polo papa Celestino III por facer prisioneiro a un compañeiro de cruzada.

En 1194 Leopoldo sufriu un accidente. Un cabalo esmagoulle un pé ó caer sobre el durante un torneo en Graz. Finalmente morreu de gangrena, aínda baixo pena de excomuñón, sendo enterrado na abadía de Heiligenkreuz.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q319713
* WorldCat
* VIAF: 81321883
* CERL: cnp01164808
* DeutscheBio: 137082118
* EBID: ID
* GND: 137082118
* WikiTree: Österreich-2

 |
Lobos cerebrais:  

Azul: Lobo frontal  

Verde: **Lobo temporal**  

Rosa: Lobo occipital  

Amarelo: Lobo parietal
O **lobo temporal** ou **lóbulo temporal** é un dos lobos cerebrais, situado na cara externa de cada hemisferio cerebral. Limita por diante coa cisura perpendicular externa, o polo temporal do hemisferio, a beira inferior do hemisferio e a cisura de Silvio, que o separa do lobo parietal. Posúe dous sulcos, o sulco temporal superior e o inferior; e tres circunvolucións, primeira, segunda e terceira circunvolución.
A súa función é analizar a información que chega polo oído e a fala. Tamén é responsábel do equilibrio e da memoria a curto prazo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Lobo temporal*** |

### Outros artigos

* Lobo (cerebro)
* Lobo (anatomía)

| * v
* c
* e
Lobos cerebrais |
| --- |
| Lóbulo ou lobo | Frontal · Parietal· Temporal · Occipital |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q744385
* EBID: ID
* GND: 4184705-2
* JSTOR: temporal-lobe
* MAG: 2781099131
* NDL: 01162352

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 61825
* MeSH: D013702
* MeSH: A08.186.211.200.885.287.500.863
* NCIt: C12353
* NeuroLex: birnlex\_1160
* TA: A14.1.09.136
* Uberon: 0001871
* UMLS: C0039485

 |
| Makatea |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital | Moumu |
| País | Francia |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Tuamotu |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 61 hab. |
| Superficie | 24 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 15°49′S 148°13′O﻿ / ﻿-15.817, -148.217 |
| Maior Altura | 80 m. |
|  |
| Localización |
| Localización de Makatea |
|

**Makatea** é unha illa das Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Rangiroa. Está situada ao noroeste do arquipélago, a 230 km ao nordés de Tahití e a 82 km de Rangiroa.

É unha das poucas illas das Tuamotu que non é un atol. É unha plataforma elevada de coral a 80 m sobre o nivel do mar, de 7,5 km de longo e 7 km de ancho. A superficie total é de 24 km²;. O guano das aves mariñas alagou a lagoa formando, co coral calcáreo, unha area fosfatada. O fosfato foi explotado desde o 1917 ata a acabarse no 1966.

A vila principal é Moumu, con 94 habitantes no censo de 2003. A actividade principal é a agricultura, a produción de copra e o comercio de caranguexos de coco. Atópanse os raros restos do único camiño de ferro da Polinesia, hoxe abandonado.

Antigamente era denominada *Papa Tea*, que quere dicir «roca branca». Foi descuberta en 1722, polo neerlandés Jakob Roggeveen que a chamou *Recreación*. Tamén se coñeceu como a illa de *Roggeveen*. 

MakateaMakatea

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q118904
* WorldCat
* VIAF: 247218894
* EBID: ID
* GEC: 0511356
* GeoNames: 4034294
* LCCN: sh2003011185
* NKC: ge1158887

 |
**Makea Takau Ariki** (1845 - 1911), foi a ariki da dinastía Makea Nui Ariki, unha das tres xefaturas da tribo *Te-au-o-Tonga* de Rarotonga nas Illas Cook.

Traxectoria
-----------

Sucedeu a seu tío Makea Abela Ariki en 1871. na década de 1860 casou con Ngamaru Rongotini Ariki, un dos tres arikis de Atiu. Reinou durante corenta anos, nunha época crucial para as Illas Cook, en 1885 visita co seu home a Nova Zelandia, onde a presentan como a raíña de Rarotonga, por medo a unha expansión francesa na rexión asina á súa volta á illa xunto con Tinomana Mereana Ariki e os arikis de Atiu unha petición demandando a protección da coroa británica, en setembro ao paso dun navío de guerra francés por Avarua izou a bandeira británica, convertendo a illa de facto en protectorado británico, oficializándose nunha cerimonia de izado da bandeira británica en outubro ao chegar á illa un barco de guerra británico. Frederick Moss foi o primeiro residente británico, que puxo en vigor unha organización federal cun parlamento e un goberno, Makea Takau converteuse na cabeza do consello executivo aínda que o residente británico lle deu máis poder político a Makea Vakatini Tepou o te Rangi Ariki. Aínda que Makea Takau se opuxo a unha anexión a Nova Zelandia finalmente tivo lugar o 7 de outubro de 1900, confirmando o novo residente neozelandés, Walter Edward Gudgeon, a Makea Takau como xefe do goberno.

Notas
-----

1. ↑  "guide2womenleaders.com Cook Islands Heads". Arquivado dende o orixinal o 06 de xuño de 2011. Consultado o 24 de decembro de 2010.
2. ↑  History of the Cook Islands: The British period www.ck

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3280730
* TePapa: 39193

 |
O **Movemento Alternativo Indíxena e Social** (en castelán: *Movimiento Alternativo Indígena y Social*; ou **MAIS**) é un partido político colombiano, xurdido do seo da Organización Nacional Indíxena de Colombia, de ideoloxía indixenista, progresista e agrarista.

Historia
--------

Fundouse no ano 2013 no concello caucano de Santander de Quilichao. O 9 de marzo de 2014, nas eleccións lexislativas de Colombia de 2014, o partido alcanzou un escano no Senado da República de Colombia con Luis Evelis Andrade. O 11 de marzo de 2018, nas eleccións lexislativas de Colombia de 2018, MAIS alcanzou con Feliciano Valencia un escano da circunscrición indíxena no Senado; tamén obtivo dous escanos da Cámara de Representantes con Abel David Jaramillo Largo pola circunscrición indíxena, e con César Pachón como representante por Boyacá.

Notas
-----

1. ↑  Rexistraduría Nacional de Colombia Resultados Arquivado 12 de marzo de 2018 en Wayback Machine. *Eleccións 2018*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pobos indíxenas de Colombia
* Organización Nacional Indíxena de Colombia

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

* Portal:Colombia
* Portal:Pobos indíxenas de América
**John Bartlett**, nado en Plymouth (Massachusetts) en 1820 e finado en 1905, foi un escritor e editor norteamericano.

Traxectoria
-----------

Foi un neno esperto, que comezou a ler aos tres anos, e con nove leu toda a Biblia. Cando tiña dezaseis anos marchou a Cambridge (Massachusetts) e traballou na librería que fornecía a Harvard. En 1849 adquiriu a librería. Coñecido pola súa memoria para as citas, comezou a recollelas e en 1855 publicou a primeira edición de *Familiar Quotations*, que nas súas 258 páxinas tiña entradas de 169 autores, aínda que a terceira parte formábana citas da Biblia e das obras de William Shakespeare.

En 1862 vendeu a librería e durante a guerra civil americana serviu na U.S. Navy. En 1863 entrou na editorial Little, Brown and Company, e nese ano apareceu a cuarta edición do seu libro de citas por esa editorial, que segue a publicala e revisala actualmente.

Bartllet tamén escribiu libros de xadrez e pesca e compilou un libro de concordancias de Shakespeare, *Complete Concordance to Shakespeare's Dramatic Works and Poems* (1894), que aínda é o libro estándar da súa clase.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3397832
* WorldCat
* VIAF: 846339
* BIBSYS: 2007600
* BNF: 102994626
* CERL: cnp00417299
* EBID: ID
* FAST: 55101
* GND: 120538210
* Gutenberg: 6896
* ISNI: 0000 0001 0854 5927
* LCCN: n80060941
* NKC: mzk2009539563
* NLA: 35014653
* NNDB: 000084857
* NTA: 068420757
* OBP: ID
* OL: OL767187A
* openMLOL: 135508
* SNAC: w6rn3ghv
* SUDOC: 078081785

 |
Moeda contemporánea de León V.
**León V**, chamado **o Armenio**, nado no 775 e finado o 24 de decembro do 820, foi emperador bizantino entre 813 e 820, tras distinguirse como xeneral durante os reinados de Nicéforo I e Miguel I.

Traxectoria
-----------

Tras prestar un gran servizo ao emperador Miguel I na guerra contra os árabes en 812, foi chamado en 813 para loitar na campaña contra Bulgaria. Aproveitando o descontento das tropas, deixou ao emperador na estacada na batalla de Adrianópolis e a continuación puxo en marcha unha revolta contra el. León xustificou a súa usurpación derrotando sucesivamente aos búlgaros que pretendían asediar Constantinopla (814-817).

As súas enérxicas medidas represivas contra os bogomilos e os iconódulos deron lugar a unha importante oposición, e logo de abortar unha conspiración liderada polo seu amigo Miguel Psello, co encarceramento deste último, León foi asasinado na capela de palacio o día de noiteboa de 820.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Miguel I Rangabé | **León V o Armenio**(813-820) | *Precede a:* Miguel II |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q41641
* WorldCat
* VIAF: 365727
* BAV: ADV10924846
* BMT: 140759
* BRE: 2135170
* CERL: cnp00166437
* DeutscheBio: 100951791
* EBID: ID
* FAST: 1830525
* GEC: 0037692
* GND: 100951791
* LCCN: n97117355

 |
**José Muíño Domínguez**, nado en 1969 en Nantón (Cabana de Bergantiños), é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Veterinario de profesión. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cabana de Bergantiños e foi elixido alcalde con maioría absoluta ó lograr 7 concelleiros. Revalidou a alcaldía en 2007 e 2011 ampliando a maioría absoluta a 8 e 9 concelleiros, respectivamente. No 2015, tralo conflito da mina de Corcoesto no cal se posicionou a favor da mina a pesar da oposición de numerosos veciños, revalidou de novo a alcaldía con maioría absoluta, se ben sufriu desgaste e baixou a 7 concelleiros. No 2019 e 2023 revalidaría de novo a alcaldía con maioría absoluta conseguindo 8 e 7 edís, respectivamente.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Enrique Díaz Varela** |  **Alcalde de Cabana de Bergantiños** 2003 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cabana de Bergantiños

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*