recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Os **aloencimas** ou **alocimas** (tamén aloenzimas ou alozimas) son formas variantes dun encima que están codificados por diferentes alelos dun mesmo locus. Isto é o oposto dos isoencimas, que son encimas que realizan a mesma función, pero que están codificados en xenes situados en diferentes loci.

Os aloencimas son encimas biolóxicos comúns que mostran altos niveis de conservación evolutiva funcional a través de filos específicos e reinos. Son utilizados en filoxenética como marcadores moleculares que estiman as historias evolutivas e as relacións entre diferentes especies. Isto pode facerse porque os aloencimas non teñen a mesma estrutura. Poden ser separados por electroforese capilar. Porén, algunhas especies son monomórficas para moitos dos seus aloencimas o que fai difícil para os filoxenetistas a estimación da historia evolutiva desas especies e deben utilizar outros métodos.

Estes encimas xeralmente realizan funcións moi básicas que se encontran en todas as formas de vida. Un exemplo é a ADN polimerase, o encima que repara e copia o ADN. Cambios significativos neste encima reflicten eventos significativos na historia evolutiva dos organismos. Como se esperaba, a ADN polimerase presenta diferenzas relativamente pequenas na súa secuencia de aminoácidos entre filos e mesmo reinos.

A clave para escoller un bo aloencima utilizable en comparacións de múltiples especies é elixir un que é tan variable como sexa posible pero que está presente en todos os organismos. Comparando a secuencia de aminoácidos do encima nas especies, debería verse unha maior semellanza de aminoácidos nas especies que están máis estreitamente emparentadas, e menor nas que están emparentadas máis distantemente. Canto menos conservado está o encima máis diferenzas de aminoácidos haberá mesmo entre especies relacionadas.

Notas
-----

1. ↑  "Allozyme Electrophoresis and Population Structure in the Snowy Campion". Arquivado dende o orixinal o 17 de xuño de 2013. Consultado o 3 de xullo de 2016.
2. ↑  Parker, Patricia G. *et al.* (March 1998). "What Molecules Can Tell Us About Populations: Choosing and Using a Molecular Marker". *Ecology* **79** (2): 361–382.
3. ↑  Bader, James M. "Measuring Genetic Variability in Natural Populations by Allozyme Electrophoresis" (PDF). Association for Biology Laboratory Education. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de marzo de 2016. Consultado o 14 April 2013.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Filoxenética
* Evolución molecular
* Homoloxía (bioloxía)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q412368
* MAG: 139992175

 |
Coordenadas: 43°30′14.19″N 8°11′38.24″O﻿ / ﻿43.5039417, -8.1939556

**Cerámica Arzúa** foi unha empresa galega xa desaparecida, con sede en Narón, adicada ao sector da construción.

Historia
--------

En 1935 Manuel Arzúa Villa, do Rosal, chega á Ares. Alí edificou unha vivenda e unhas construcións para facer olas e outros obxectos cerámicos para uso doméstico. Co tempo o negocio medrou e comezou a facer ladrillos e tellas.

A comezos da década de 1940 o seu fillo Manuel Arzúa Núñez montou un obradoiro en Castro (Narón), na estrada de Freixeiro a Valdoviño e Cedeira. Nesta zona de abundante material: Gadoi, O Feal, As Lagoas, Os Amenadás e As Forcadas o río Freixeiro. Comezou a fabricar o mesmo que na telleira de Ares.
Nos anos 1950 e 1970 fabrican louza coa dirección de Isidoro Oliveira con formas galego-portuguesas.

En 1946 trasladaron os obradoiros a Freixeiro, onde pasaron dun forno de lume de leña e de carbón a un forno Hoffmann de 611 m³ por vapor, gas pobre ou electricidade.

A empresa tivo o seu mellor tempo na década de 1980 ao instalar un forno continuo en liña producindo material de construción para as obras da zona de Ferrol. Antes da paletización dos materiais de construción para a súa distribución a empresa empregaba camións MAN con remolques colectores desmontables. Os tixolos debían ser cargados a man nos camións e nas obras descargados tamén a man o que supoñía ter os camións parados. A empresa empregaba colectores remolque de cor laranxa que deixaba nas obras para os albaneis. Unha vez baleirados eran recollidos pola empresa. A crise enerxética, os altos custos da enerxía, os constantes melloras nos produtos, a paletización do material de construción que supoñía uns custos en maquinaria que fixeron da empresa non viable xunto coa entrada de material de construción doutros lugares de Galiza e ata de fóra de Galiza.

Os terreos que ocupaba a empresa, unha gran parcela entre O Alto do Castiñeiro e Freixeiro foron en parte expropiados para a construción da autovía e o resto ocupouse na construción dunha urbanización.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cerámica Verea

### Ligazóns externas

* Páxina web cos produtos da empresa
* Patentes da empresa: Semi-vigueta perfeccionada para forjados, Pieza cerámica para la construcción *(en castelán)*
* Imaxe da empresa no arquivo histórico do concello de Narón
* Cerámica Arzúa
Un **catálogo musical** ou **catálogo temático** é unha serie de obras dun determinado compositor, arquivo ou outros documentos musicais, no que se ordenan e numeran as obras de acordo con distintos criterios. Pode seguirse unha orde cronolóxica, en función da data de composición (ou da estrea), segundo o tipo de composición ou ambos os criterios. Tamén serve para ordenar as obras presentes en coleccións bibliotecarias ou particulares. 

A súa finalidade é ordenar cada unha das obras dunha forma adecuada dando todos os datos posibles, como a data de composición e publicación, localización do manuscrito en caso de existir, colección á que pertence, lugar e data da estrea, etc.

A elaboración dun catálogo depende da cantidade e a calidade da información dispoñible sobre o compositor. Mozart, a partir de 1784, e Haydn elaboraron en vida senllos catálogos temáticos, aínda que quedaron incompletos.

As obras dalgúns compositores, especialmente da época barroca e clásica, catalogáronse posteriormente a eles, identificando cunhas letras que designan ao erudito ou musicólogo concreto que realizou a catalogación, seguidas duns números que identifican a obra, normalmente asignados por orde cronolóxica. Empregáronse diversos métodos, como a orde cronolóxica e o número de opus, ou segundo o criterio do propio catalogador.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Catálogo temático (música)" *Enciclopedia Encarta Online*. 2008. Microsoft *(en castelán)*.

### Ligazóns externas

* Eugenio Delgado Parra; et al. (2008). "*Catálogo de manuscritos musicales del archivo Zevallos Paniagua: Obras de Cenobio y Manuel M. Paniagua*" (en español). México: CENIDIM. Arquivado dende o orixinal o 07 de abril de 2013. Consultado o 4 de xullo de 2008.
**Charles Moss Duke Jr.**, nado en Charlotte (Carolina do Norte) o 3 de outubro de 1935, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión Apolo 16. Pasou un total de 11,08 días no espazo.

Traxectoria
-----------

Duke foi o décimo e máis novo home en camiñar sobre a Lúa. Graduouse en ciencias pola Academia Navala dos Estados Unidos en 1957. É máster en Aeronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1964.

Foi seleccionado pola NASA mentres exercía de piloto de probas en abril de 1966, formando parte dos 19 astronautas seleccionados para formar parte do Proxecto Apollo. Foi membro da tripulación de soporte da misión Apollo 10 e CAPCOM da misión Apollo 11. Foi piloto de apoio do módulo lunar da Apollo 13.

Duke foi piloto do módulo lunar na misión Apollo 16 entre o 16 e o 27 de abril de 1972. O resto da tripulación estaba formada por John Young (comandante) e Thomas Mattingly (piloto do módulo de mando). Apollo 16 aterrou na rexión lunar de Descartes para estudar a zona e tomar mostras para o seu estudo. Duke pasou un total de 11,08 días no espazo. Retirouse da NASA en decembro de 1975 para pasar a traballar no sector priado, sendo propietario de Inversións Duke e presidente de Charlie Duke Enterprises.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2019). "Duke, Charles Moss Jr 'Chuck'" (en inglés). Consultado o 23 de xaneiro de 2020.
2. 1 2  NASA (ed.). "Charles M. DUKE, Jr." (en inglés). Consultado o 23 de xaneiro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Charles Duke***  |

### Outros artigos

* Apollo 10
* Apollo 13
* Apollo 16

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112284
* WorldCat
* VIAF: 20479947
* FAST: 261168
* GND: 118957120
* IMDb: nm0241169
* ISNI: 0000 0000 2636 9077
* LCCN: n88160366
* MusicBrainz: ID
* NASA: duke-cm
* NNDB: 000163863
* NTA: 424520974
* SUDOC: 235599573
* TMDb: 1195357
* WikiTree: Duke-2907

 |
| *Cervus elaphus corsicanus* |
| --- |
| Un cervo corso macho |
| Estado de conservación |
| Case ameazada |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Artiodactyla |
| Familia: | Cervidae |
| Xénero: | *Cervus* |
| Especie: | ***C. elaphus*** |
| Subespecie: | *corsicanus* |

 |

**Cervus elaphus corsicanus** é unha subespecie do cervo común que habita unicamente nas illas de Córsega e Sardeña.

Características
---------------

Caracterízase por ter os cornos máis rectos que outras variedades do cervo vermello, e pola súa menor envergadura (80-100 centímetros). Porén ten un bradido moito máis potente có dos seus conxéneres. Pénsase que chegou ás illas nas que habita sobre o 1200 A.C. moito antes incluso có ser humano, tratándose do mamífero máis grande que habita nestas illas.

Poboación
---------

A caza case rematou por completo con esta subespecie de cervo durante o século XX. Así no 1960 desapareceu do parque natural rexional de Córsega, que ocupa preto do 40% da illa. Grazas a un proxecto de conservación, foi reintroducido con éxito a partir de exemplares da poboación sarda, que daquela estaban en mínimos históricos.
Así, nos anos 1985, 1987 e 1994 trasladáronse os primeiros 14 individuos dende Sardeña e criáronse en recintos de aclimatación. Tras varias reproducións satisfactorias, no 1998 puideronse liberar os primeiros 16 especímes, comezando un proceso progresivo ata superar os 300 individuos totais na illa de Córsega.
Para evitar a endogamia, dentro dun proxecto LIFE, entre os anos 2012 e 2018 levouse a cabo o proxecto *One Deer, Two Islands* co traslado de 15 cervos máis dende Sardeña. Na actualidade tras trinta anos de traballo, a poboación de cervos en Córsega acada a cifra de 1500 exemplares. Namentres que hai preto de 10.000 exemplares en Sardeña.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cervus elaphus corsicanus***  |

### Ligazóns externas

* Web Oficial do proxecto LIFE *One Deer, Two Islands* *(en* *inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 4446413
* GBIF: 4262370
* iNaturalist: 524752
* ITIS: 898520
* MSW: 14200359
* NCBI: 141654
* TAXREF: 61021

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Carlos Vázquez González.

**Carlos Vázquez González**, nado en Neira de Cabaleiros (Láncara) en 1968, é un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fixo estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Os seus comezos nos medios de comunicación tiveron lugar no diario *El Progreso* de Lugo. En 2001 pasou a colaborar con *La Voz de Galicia*, sendo redactor neste xornal e locutor de Radio Voz, colaborando tamén coa Cadena SER e a COPE. Traballa como xornalista e fotoxornalista freelance para as revistas *ECO*, *Trasluz* e para o xornal *La Voz de Galicia*.

De 2004 a 2009 organizou canda a Concellería de Cultura e Turismo do Concello de Lugo unha Demostración de Oficios Tradicionais, feito que xunto coas reportaxes etnográficas publicadas en *La Voz de Galicia* e na revista *Trasluz* lle permitiu ao autor afondar na etnografía galega.

Actualmente vive na cidade de Lugo.

Obra
----

### Narrativa

* *Unha de romanos*, 2001, Kékeres, Vigo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog do autor en archive.org.
* Carlos Vázquez González na páxina web da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.
Coordenadas: 43°03′57″N 8°12′04″O﻿ / ﻿43.065847, -8.201144

**Cerámica Verea** é unha empresa galega do sector da cerámica con sede en Lanzá, Mesía.

Historia
--------

Cerámica Verea fundouse en Mesía en 1968. Na zona hai amplos xacementos de arxila que son explotados dende hai moito tempo. Na zona houbo outras empresas adicadas ao sector, principalmente na fabricación de ladrillos das cales só queda Campo Brick do grupo Campo e Cerámica Verea.
Cerámica Verea é a última empresa do sector que fabrica tella en Galiza aínda que tamén fabrica e comercializa accesorios para a montaxe de tellados, ladrillos especiais e para hórreos, botelleiros cerámicos e chemineas.

Antigamente só fabricaban nos meses de verán pola imposibilidade de secar as tellas antes de cocelas. A mediados dos anos 1970 fabricaron un túnel de secado e comezaron a automatización do proceso de fabricación. En 1990 ampliaron a fábrica, a zona de almacenaxe da materia prima e a produción. Hoxe a empresa é unha das máis importantes do sector en España e vende os seus produtos nos Estados Unidos, Francia, Portugal, Porto Rico ou México. A empresa fabrica 80 millóns de tellas ao ano.

A empresa ten certificacións ISO 9001 e ISO 14001.

Notas
-----

1. ↑  "Cerámica Verea patenta un sistema único en España para el montaje de cubiertas. La Voz de Galicia 24 de abril de 2008". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 12 de maio de 2013.
2. ↑  "Cerámica Verea acomete un investimento de 2.000 millóns para duplicar a súa produción. La Voz de Galicia". Arquivado dende o orixinal o 14/03/2016. Consultado o 12/05/2013.
3. ↑  "Cerámica Verea no se pone techo y llevará sus tejas de Mesía a USA. El Corrego Gallego". Arquivado dende o orixinal o 26 de agosto de 2014. Consultado o 12 de maio de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Verea *(en varias linguas)*
Construción dun caracol Pascal
En matemáticas, os **caracois de Pascal** son curvas en forma de corazón. A **cardioide** é un caso especial, que ten un punto de retroceso. Os caracois de Pascal son un caso particular de epitrocoide no que os dous círculos empregados para xerar a curva teñen o mesmo raio.

En coordenadas polares a súa ecuación é

{\displaystyle r=a+b\sin \theta \ }
E en coordenadas cartesianas é

{\displaystyle (x^{2}+y^{2})^{2}-(a^{2}+2by)(x^{2}+y^{2})+b^{2}y^{2}=0\,} .
Cambiando as variables x e y da ecuación anterior, tamén se obtén un caracol de Pascal, que en coordenadas polares é

{\displaystyle r=a+b\cos \theta \ }
O caracol de Pascal é unha curva alxébrica plana.

Historia
--------

A investigación formal sobre estas curvas atribúese a Étienne Pascal, pai de Blaise Pascal. Pero o artista renacentista alemán Albrecht Dürer foi quen por primeira vez investigou estas curvas. O libro de Durero *Underweysung der Messung* ("Instrución sobre medidas") contén métodos xeométricos específicos para producir caracois de Pascal.

Visualización
-------------

Un caracol Pascal, un cardioide e un trisector, respectivamente.

Notas
-----

1. ↑  "*Underweysung der Messung*". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 10 de novembro de 2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Caracol de Pascal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Cardioide
* Epicicloide
* Epitrocoide
* Lemniscata
* Espiral de Arquímedes
* Espiral logarítmica

### Ligazóns externas

* Caragol]. Programa que permite a modificación interactiva dos parámetros que definen o caracol e permite visualizar a xeración mecánica da curva.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q733697
* BRE: 2322775
* GEC: 0167293
* MAG: 20584934

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cego (homónimos).
Fosa ileocecal superior.
O **cego**, no ser humano, é o primeiro anaco do intestino groso. É as máis das veces intraperitoneal. A seguir atópase o colon ascendente pasando de intra a retroperitoneal. Por iso fórmanse uns recesos no arranque do mesoapénice e unión ileocecal. A válvula ileocecal fica no lugar do íleo terminal e vai desembocar no cego. Esta desembocadura realízase por medio dunha abertura lonxitudinal arrodeada de músculo circular (o lonxitudinal continúase directamente co colon ascendente e o cego). A súa función é posibelmente atrasar o progreso do contido intestinal cara ao intestino groso.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Enciclopedia Libre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185317
* BNCF: 38421
* BNF: 12302332w
* BRE: 3625512
* EBID: ID
* JSTOR: cecum
* LCCN: sh85021593

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 14541
* MeSH: D002432
* MeSH: A03.556.124.526.209
* NCIt: C12381
* TA: A05.7.02.001
* Uberon: 0001153
* UMLS: C0007531

 |
William de Ockham empregou o termo para describir as interaccións do Sol, a lúa e os planetas.
En física, a **acción a distancia** é o concepto de que un obxecto pode ser movido, alterado ou afectado sen ser tocado fisicamente (como no contacto mecánico) por outro obxecto. É dicir, é a interacción non local de obxectos que están separados no espazo.

Este termo utilizouse con máis frecuencia no contexto das primeiras teorías da gravidade e do electromagnetismo para describir como responde un obxecto á influencia de obxectos distantes. Por exemplo, a lei de Coulomb e a lei da gravitación universal de Isaac Newton son estas primeiras teorías.

De forma máis xeral, "**acción a distancia**" describe o fracaso das primeiras teorías atomísticas e mecanicistas que buscaban reducir toda a interacción física á colisión. A exploración e resolución deste fenómeno problemático levou a importantes desenvolvementos na física, desde o concepto de campo, até as descricións do enredo cuántico e as partículas mediadoras do Modelo estándar.

Notas
-----

1. ↑  Sfetcu, Nicolae (2019-01-12). "Newton’s action at a distance – Different views". *Telework* (en inglés). Consultado o 2022-07-28.
2. ↑  Hesse, Mary B. (Decembro de 1955). "Action at a Distance in Classical Physics". Isis. 46 (4): 337–353. doi:10.1086/348429. JSTOR 227576. S2CID 121166354

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Acción a distancia*** |

### Outros artigos

* Principio de localidade

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1407429
* EBID: ID
* MAG: 1235157

 |
Río Lérez ao seu paso polo salto do Anllo.
En dinámica de fluídos, o **caudal** é o volume de fluído que pasa por determinado elemento na unidade de tempo en determinado sistema ou elemento. Exprésase na unidade de volume dividida pola unidade de tempo (ex: m³/s).
No caso de concas de ríos, os caudais adóitanse expresar en metros cúbicos por segundo ou miles de metros cúbicos por segundo. Son variables no tempo e no espazo e esta evolución pódese representar cos denominados hidrogramas.

Fórmula
-------

Dada unha área *A*, e un fluído con velocidade uniforme *v* e un ángulo θ (respecto da perpendicular á superficie), entón o fluxo é

{\displaystyle \phi =A\cdot v\cdot \cos \theta .}
No caso particular de que o fluxo sexa perpendicular á área A (sendo θ = 0 e {\displaystyle \cos \theta =1}), logo o fluxo é:

{\displaystyle \phi =A\cdot v.}

Se a velocidade do fluído non é uniforme ou a área non é plana, o fluxo debe calcularse por medio dunha integral:

{\displaystyle \phi =\iint \_{S}\mathbf {v} \cdot d\mathbf {S} }

onde *d***S** é a superficie descrita por:
{\displaystyle d\mathbf {S} =\mathbf {n} \,dA,}
con **n** (vector unitario) normal á superficie e *dA* a magnitude diferencial da área.

Se se ten unha superficie *S* que pecha un volume *V*, o teorema da diverxencia establece que o fluxo ao través da superficie é a integral da diverxencia da velocidade **v** nese volume:

{\displaystyle \iint \_{S}\mathbf {v} \cdot d\mathbf {S} =\iiint \_{V}\left(\nabla \cdot \mathbf {v} \right)dV.}

O caudal na enxeñería civil
---------------------------

O caudal dun río é fundamental no dimensionamiento de:

* Presas hidráulicas
* Obras de control de avenidas

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Río

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8737769
* EBID: ID
* MAG: 81660378

 |
Exemplo dun anime cel cun debuxo a lapis.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Cel** (セル画, *seru-ga*?) chamada *anime cel*, é unha folla semi tansparente usada para o debuxo previo ó proceso de animación. É usado na industria da animación tradicional, onde cada folla representa un fotograma; o seguinte paso no proceso é usar unha táboa de tempos, que indica a posición dun **Cel** (セル画, *seru-ga*?) na secuencia animada. O celuloide foi usado durante a primeira metade do século XX, pero debido á súa condición de inflamable, foi substituído por un composto de acetato de celulosa. Co constante crecemento da animación por computadora, o uso de *cels* foi ós poucos abandonado. Os estudos Disney deixaron de usar *cels* nos seus debuxos animados en 1990, cando chegou un programa de animación por computadora a substituílos.

Técnica
-------

Ilustración do acomodo de cels para compor unha escena, con dous personaxes debuxados en dous cels superpostos sobre un fondo.
Os personaxes son debuxados nun cel. Unha vez rematado o debuxo, en produción agrégase un fondo estático feito por separado. Isto axuda reducindo o número de veces que unha imaxe debe ser redebuxada e dividir o traballo de forma máis eficiente. Earl Hurd é considerado o inventor desta técnica, cando patentou o proceso no ano 1914.

O debuxo rematado era coloreado por separado a man ou usando técnicas diferentes; os estudos de animación Production I.G até 1999 seguían usando *cels* para a maioría das súas animacións e pintaban a man os seus traballos; para as liñas e a definición final da escena, dende 1960 úsase o xerografado. Outro importante avance na técnica foi o proceso de foto-transferencia, visto por primeira vez en *The Black Cauldron* en 1985.

Notas
-----

1. ↑  "Animanga Services - Information about cels and animation".
2. ↑  "The Art of Disney and Sotheby's". ISSN 1041-617X.
3. ↑  *Disney Animation: The Illusion Of Life*. Disney Editions. ISBN 078-686070-7.
4. ↑  "University of Dallas - History of computer graphics and animation". Arquivado dende o orixinal o 02 de xuño de 2017. Consultado o 25 de outubro de 2018.
5. ↑  "Huitula - Production IG anime production process".
6. ↑  *Film Cartoons: A Guide to 20th Century American Animated Features and Shorts*. ISBN (nº).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1052736
* AAT: 300263511
* MAG: 53911467

 |
***Abrígate*** é unha coprodución cinematográfica galego-arxentina, dirixida por Ramón Costafreda no ano 2007. Rodouse entre Betanzos e A Coruña no verán de 2006 e primeira longametraxe do devandito director galego trala TV-movie *Máis ca irmáns*.

A película rodouse en galego e castelán, respectando o idioma orixinal dos protagonistas, varios dos cales (Celso Bugallo, María Bouzas, Luis Zahera, Isabel Naveira, María Salgueiro, Pepo Suevos) son actores galegos.

É unha comedia escrita polo guionista da exitosa película arxentina *El hijo de la novia*, Fernando Castets e producida por Continental Producciones, Oberon Cinematográfica, Patagonik Film Group, TVG e Patagonik Film Group. A súa estrea foi o 24 de maio de 2007.

Sinopse
-------

A película ten por protagonista e Valeria (Manuela Pal), unha arxentina de ascendencia galega que deixa a súa terra natal trasládase a vivir a unha vila da provincia da Coruña co obxectivo de atopar e coñecer as súas raíces. Nesta aventura atoparáse con persoas dispares, especialmente cando emprenda a busca do seu amante, un home maduro chamado Yves, que se produce durante a noite de San Xoán. Unha vez descuberta a morte de Yves, acabará por namorarse de Marcelo (Félix Gómez) o fillo deste, entrando nunha encrucixada que a súa xefa Adela (María Bouzas) lle axudará a resolver.

Equipo técnico
--------------

* **Dirección artística**: Curru Garabal
* **Produción**: Pancho Casal, Antonio Chavarrías, Juan Vera
* **Produción Executiva**: Carmen de Miguel
* **Eléctrico**: Alberto Díaz Blanco´Bertitxi´
* **Axudante de dirección**: Pepo Alba
* **Script**: Encarna Alonso
* **Xefatura de son**: Arturo Vaquero

Premios
-------

* Festival de Cine Latinoamericano de Lleida: premio do público e á mellor actriz (María Bouzas)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* IMDb
* Fórmula TV
* Consello da Cultura Galega
* Axencia Audiovisual Galega

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5655408
* FilmAffinity: 405326
* IMDb: tt0836632
* LUMIERE: 29503
* Rotten Tomatoes: wrap-up-abrigate
* TMDb: 127437

 |
**Adolfo Atienza Landeta**, nado en Madrid o 1 de decembro de 1927 e finado o 9 de xullo de 2008 na mesma cidade, foi un futbolista español. Xogaba de extremo dereito.

Traxectoria
-----------

Pese a iniciarse no fútbol na súa cidade natal, no barrio de *Tetuán de las Victorias* e no *Club Deportivo Cuatro Caminos*, pronto emigrou a Galiza aos 14 anos de idade, ao ser destinados seus pais, mestres, a Santiago de Compostela.

Con 15 anos debuta en 1ª Rexional co Club Arenal, tres anos despois na tempada 1947-48 ficha polo Club Santiago da Terceira División, equipo máis importante da cidade compostelá. Porén militaría pouco tempo no equipo xa que no mes de decembro de 1947 ficha polo Celta de Vigo dirixido por Ricardo Zamora, para ser cedido ao Club Berbés de Vigo debido á gran competencia do equipo céltico.

Ao ano seguinte debuta en Balaídos en Primeira División contra o FC Barcelona.

Nesta primeira etapa en Vigo de seis tempadas, sempre en primeira división, anota 45 goles en 109 encontros.

Estas cifras fan que sexa convocado aos adestramentos da Selección española de fútbol en seis ocasións, aínda que non chegaría a debutar en partido oficial. Tamén chamaría a atención do Real Madrid, que o ficha no verán de 1953 por 600 000 pesetas e a cesión do extremo Guasí.

O extremo madrileño militaría no equipo branco ata o ano 1955 coincidindo coa chegada de Alfredo Di Stéfano, disputando 25 encontros e logrando 8 tantos.

Da disciplina merengue pasaría ao UD Las Palmas e posteriormente ao Real Jaén.

O 6 de setembro de 1958 Adolfo Atienza regresa ao Celta a cambio do traspaso de Alvarín e a cesión de Bolitos ao club andaluz.

Esta segunda etapa en Vigo non foi tan brillante como a primeira rematando co descenso do equipo ao final desa tempada. A seguinte campaña no Celta, a 1959-60 sería a última do xogador madrileño na disciplina, abandonándoa antes de rematar a tempada.

Rematou a súa carreira futbolística na SD Ponferradina.

Palmarés
--------

Real Madrid
* Liga de España: 1953–54, 1954–55
* Copa Latina: 1954–55

Persoal
-------

Era irmán do tamén futbolista Ángel Atienza, coñecido como Atienza II.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8188501
* BDFutbol: 9555
* Transfermarkt: 313791

 |
**Ángela Elisa Paradela Núñez**, coñecida como **Angelita Paradela**, nada en Ourense en marzo de 1901 e finada na mesma cidade en 1991, foi unha mestra e pedagoga galega.

Traxectoria
-----------

Filla de José Paradela Domínguez e Juana Núñez Cid, e irmá de Francisco Paradela Núñez. Foi mestra da Escola superior de nenas de Ourense en 1914, e foi nomeada mestra de Cortegada en 1915. Comezou a dar clases de matemáticas na escola de Juan Xesta con 17 anos. En 1926 foi destinada á escola de Reádegos (Vilamarín). Pioneira en ideas durante a Segunda República, montou unha academia na rúa Capitán Eloy. Nos anos sesenta deixou a academia e creou un novo centro educativo para adaptarse á EXB na antiga Casa Cuevas da rúa Progreso.

Recoñecementos
--------------

Dende 2007 unha praza do barrio de Barrocás de Ourense leva o seu nome.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 7-2-1914, p. 2.
2. ↑  *Diario de Galicia*, 30-9-1915, p. 1.
3. ↑  Una vida dedicada a la docencia

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Angelita Paradela Núñez
* Angelita Paradela (el colegio en los 50) Florentino Moreton
**Adolf Heinrich Claus Hansen** nado o 29 de novembro de 1859 Copenhague, Dinamarca, e finado o 28 de outubro de 1925, coñecido como **Adolf Heinrich-Hansen**, foi un pintor arquitectónico danés. O seu pai, Heinrich Hansen, tamén era pintor de arquitectura. Ao final da súa vida, recorreu á pintura de animais.

Historia
--------

Era fillo do pintor de arquitectura e máis tarde profesor Heinrich Hansen e Margrethe Elisabeth Burmeister. Estudou teoloxía durante catro anos na Universidade de Copenhague antes de decidir seguir os pasos do seu pai.

Daquela probabelmente xa tiña traballado como axudante do seu pai. Estudou na escola de debuxo de CF Andersens e na Real Academia Danesa de Belas Artes de 1883 a 1886. Recibiu unha bolsa de viaxe da Fundación Carlsberg en 1890. Tivera o seu debut na Exposición de Charlottenborg en 1885 e alí expuxo até 1909. Tamén estivo representado na Exposición Nórdica en 1888 e nas Exposicións Universais de París en 1889 e Chicago en 1893 e expuxo en Berlín e Múnic entre 1883 e 1899. 'Den Frie Udstilling' acolleu unha exposición especial das súas obras en 1911.

Na década de 1890, ensinou perspectiva tanto na Escola de Arte para Mulleres como na Academia. Visitou o Imperio Alemán, Bélxica, Italia e Normandía.

Obras
-----

As obras de Heinrich-Hansen inclúen pinturas arquitectónicas de igrexas e castelos, especialmente os seus interiores. Tamén pintou paisaxes urbanas, especialmente dos centros históricos de Herman. Tamén traballou na illa de Fanø, pintando interiores con mulleres con roupa tradicional. Tamén pintou algúns retratos. Ao final da súa vida, recorreu á pintura animal, especializándose en cabalos e cans.

Vida persoal
------------

Heinrich-Hansen casou con Karen Margrethe Leuning, filla do posterior ministro de Xustiza Carl Peter Gram Leuning. Divorciáronse en 1917 e máis tarde casou con Ellen Marie Irene Kretzschmer.

Galería
-------

* Mulleres xogando ao billar(1895)*Mulleres xogando ao billar*(1895)
* Arranxando ramos de verán (1899)*Arranxando ramos de verán* (1899)
* Muller lendo en interior*Muller lendo en interior*
* 
* 
* Paisaxe urbano alemán*Paisaxe urbano alemán*
* Interior*Interior*
* Interior*Interior*

Notas
-----

1. ↑  "kunstnerId". *www.kulturarv.dk* (en danés).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Adolf Heinrich-Hansen Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Adolf Heinrich-Hansen en Kunstindeks Danmark
* Adolf Heinrich-Hansen en artnet

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12300568
* WorldCat
* VIAF: 96655738
* GND: 1097159388
* RKD: 35857
* ULAN: 500144908

 |
***Angband*** é un videoxogo clasificado dentro dos xénero *roguelike* de alxubes, derivado do similar videoxogo *Moria*. Baséase nas historias de J. R. R. Tolkien, nas que Angband é a fortaleza de Morgoth. A última versión está dispoñible para os principais sistemas operativos, incluíndo UNIX, Windows, Mac OS X e Android. Foi desenvolvido por varias persoas de forma comunitaria e aberta, sendo publicado coma *freeware* baixo a licenza libre GPLv2.

Sistema de xogo
---------------

A finalidade do xogo é explorar uns cen niveis dun alxube, nos que o xogador debe ir mellorando o seu equipo e gañando experiencia mentres loita con varios inimigos inspirados na mitoloxía de Tolkien principalmente, loitando finalmente con Morgoth no último nivel. O xogo parte dun nivel exterior, a cidade, onde o xogador pode comprar e vender armas, armaduras, pocións etc. Cada nivel do alxube xérase aleatoriamente, facendo a cada nivel único en canto a disposición e contidos. O combate ten lugar en base a quendas, e o xogador dispón dun inventario limitado para os obxectos que vai atopando ao longo dos niveis.

Gráficos
--------

Gráficos nativos do xogo
Os gráficos nativos do xogo están feitos con código ASCII de 128 caracteres, pero permite empregar varios paquetes de gráficos simples que melloran a visualización do xogo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Terra Media*** |

### Ligazóns externas

* Sitio oficial *(en inglés)*
* Foro oficial en oook.cz *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244140
* IGDB: angband
* MobyGames: angband

 |
Catedral da Maior, en Marsella
A **catedral de Santa María a Maior de Marsella**, denominada en francés **Sainte-Marie-Majeure**, coñecida tamén como **Catedral de la Major** ou **basílica de Sainte-Marie-Majeure**, de evocación oriental por mor do seu estilo neobizantino, é a Catedral de Marsella, (Bocas do Ródano, Provenza, Francia). Foi construída na segunda metade do século XIX, entre 1852 e 1893.

Historia
--------

O século XIX significou para a cidade un período de crecemento económico, social e demográfico. Engalánase con edificios importantes: a estación Saint-Charles (1848), o Pazo da Bolsa (1852), o Pazo Longchamp (1862), o Pazo do Pharo (1854) ou a basílica Notre-Dame de la Garde (1864). É neste contexto onde se decide a construción dunha nova catedral, segundo os patróns marcados polo arquitecto Léon Vaudoyer.

A catedral da Maior eríxese sobre unha explanada entre o Vello Porto e o «novo» porto de comercio, preto do barrio da Joliette e do Forte Saint Jean. A súa arquitectura e a súa ornamentación interior, en mármore e pórfiro, dánlle un aspecto particular para un edificio relixioso.

Foi transformada en basílica menor por León XIII o 24 de xaneiro de 1896.

Galería de imaxes
-----------------

* 
*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Catedral de Santa María a Maior de Marsella*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1419757
* WorldCat
* VIAF: 233290265
* EgliseInfo: cathedrale-la-major
* GND: 7715696-1
* LCCN: no2012038884
* Mérimée: PA00081326
* OPR: 113678
* Structurae: 20010528

 |
Un **anión** é un ión con carga eléctrica negativa. O seu nome provén de que nun campo eléctrico creado por ánodo e cátodo, achégase ó ánodo, polo positivo. Entre os anións máis habituais atópanse os formados cando un átomo dun elemento non metálico gaña un ou máis electróns.

Así, cando un átomo de cloro adquire un electrón dá lugar ao anión ou ión cloruro:

Cl + 1 e- → Cl-.
Cando un átomo de xofre adquire dous electróns dá lugar ao anión ou ión sulfuro:

S + 2 e- → S2-.
Cando un átomo de nitróxeno adquire tres electróns dá lugar ao anión ou ión nitruro:

N + 3 e- → N3-.
Outras veces o anión, especialmente se é poliatómico, fórmase pola rotura ou disociación dunha molécula.

Así, a disociación dunha molécula de cloruro de hidróxeno dá lugar ao ión cloruro, xunto cun protón ou ión H+.

HCl → Cl- + H+
A disociación da molécula de ácido sulfúrico dá lugar ao ión sulfato, SO42-, xunto con dous protóns:

H2SO4 → SO42- + 2 H+

Anións diversos
---------------

* Hidróxido
* Haloxenuros:
	+ Fluoruro
	+ Cloruro
	+ Bromuro
	+ Ioduro
* Formas básicas de oxoácidos:
	+ Nitrato
	+ Sulfato
	+ Acetato
* O ADN é un anión, así como moitas proteínas.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *anión*.
2. ↑  "anión". *TERGAL*. Consultado o 05/07/2022.

Véxase tamén
------------

* Polianión
* Radical anión
* Tensoactivo aniónico
* Deterxente aniónico

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q107968
* AAT: 300264241
* BNCF: 47311
* BNF: 119820093
* EBID: ID
* GND: 4130938-8
* JSTOR: anions
* LCCN: sh85005295
* PSH: 5469

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 22563
* MeSH: D000838
* MeSH: D01.248.497.158
* UMLS: C0003075

 |
A catena Enki é unha cadea de cráteres de impacto en Ganímedes, causado posiblemente por un cometa fragmentado. A imaxe cobre unha área duns 190 quilómetros de ancho. Imaxe da NASA
En astronomía, unha **catena** é unha cadea de cráteres de impacto sobre a superficie dun corpo astronómico, coma o especifica a Unión Astronómica Internacional na súas regras de nomenclatura planetaria.

Pénsase que as catenas son producidas polo impacto dun corpo que foi fragmentado por forzas gravitatorias, nunha cadea de corpos menores que seguen aproximadamente a mesma traxectoria, ou por actividade volcánica, ou tamén poden ser cráteres secundarios dun impacto maior. Un exemplo é o impacto contra Xúpiter do cometa Shoemaker-Levy 9. Durante as misións do programa Voyager a Xúpiter, foron detectadas 13 catenas en Calisto e 3 en Ganímedes.

Téñense atopado cadeas de cráteres na Lúa, a miúdo radiando de cráteres máis grandes, polo que se cre que poidan tratarse de impactos secundarios producidos polo material expulsado no intre da colisión, ou por actividade volcánica produto da fisura resultante.

Notas
-----

1. ↑  "Gazetteer of Planetary Nomenclature - Descriptor Terms (Feature Types)". Consultado o 2008-02-03.
2. ↑  "Apollo over the Moon - Chapter 5: Craters". Arquivado dende o orixinal o 19 de abril de 2013. Consultado o 2008-02-03.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q498794
* MAG: 2780879407

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Albino.

**Albino Jara Benegas**, nado o 28 de febreiro de 1877 en Luque e finado o 15 de maio de 1912 en Asunción, foi un militar e presidente "de facto" da República de Paraguai en 1911.

Traxectoria
-----------

Estudou ata o cuarto curso na Facultade de Dereito. Aos 20 anos obtén unha bolsa de estudos en Chile, na Academía Militar; de aí sae como alférez. De regreso ao seu país ascende a tenente e en 1904 a capitán. En 1908 é ascendido a coronel. Pasarían 3 anos ata que realizase un golpe de estado e se autoproclamase presidente, derrocando ao presidente constitucional, Manuel Gondra.

Asumiu o cargo o 17 de xaneiro de 1911, aos 33 anos de idade. Durante o seu goberno estableceuse un sistema educativo comparado cos modelos de Estados Unidos e Europa[]. Foron pavimentados 40 km² das rúas de Asunción[], fundou o Instituto Histórico e Xeográfico de Paraguai, e traballou para que o ferrocarril chegará ata a cidade de Encarnación para posteriormente unirse a conexión con Posadas (Arxentina).

O 5 de xullo de 1911 foi deposto e levado ao porto para expulsalo cara a Bos Aires.

En 1912 retornou a Paraguai. Quixo organizar unha revolución contra o goberno de Pedro Pablo Peña, pero non o logrou. Ferido de bala na acción foi encarcerado e, como consecuencia das feridas, faleceu o 15 de maio de 1912.

| Presidente de Paraguai |
| --- |
| *Segue a:* Manuel Gondra | **Albino Jara**(17 de xaneiro-5 de xullo 1911) | *Precede a:* Liberato Marcial Rojas |
| *Partido Liberal Radical Auténtico* |

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 13 de marzo de 2007. Consultado o 29 de agosto de 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q861599
* WorldCat
* VIAF: 310661373
* GND: 1057467413

 |
Coordenadas: 15°49′09″S 48°06′30″O﻿ / ﻿-15.81917, -48.10833

Localización da rexión.
**Ceilândia** é unha rexión administrativa do Distrito Federal do Brasil.

Historia
--------

A Casa do Cantador, un dos seus símbolos.
Os primeiros rexistros da ocupación de orixe europea datan do século XVIII e mostran que os primeiros poboados foron instalados para buscar metais preciosos. Nos anos cincuenta, coa transferencia da capital do Brasil do Río de Xaneiro a Brasilia, as comunidades creceron. En 1969, con só 9 anos de vida, Brasilia xa tiña case 80.000  habitantes vivindo en *favelas*.

As favelas posicionáronse como un dos problemas sociais máis importantes na axenda brasiliense. Recoñecendo a gravidade do problema, o gobernador Hélio Prates da Silveira solicitou a erradicación das *favelas* á Secretaría de Servizos Sociais. Ese mesmo ano foi creada a Comisión de Erradicación das *Favelas*. Foi entón cando xurdira a Campaña de Erradicación das Invasións (CEI). Creouse unha zona, ao norte de Taguatinga (nas antigas terras da Facenda Guarioba) para transferir aos habitantes das *favelas* mais próximas ao Plano Piloto. A partir da sigla "CEI". creouse o nome de Ceilândia.

No 27 de marzo de 1971, o gobernador Hélio Prates daba un paso fundamental para, na data, a cidade satélite de Ceilândia. Ese día transferíronse as primeiras 20 familias a Ceilândia. Hoxe, a cidade posúe preto de 398.374 habitantes (PDAD 2010/2011) e é a rexión administrativa con máis habitantes do Distrito Federal.

En 2013 lanzouse o documental "A cidade é uma só" , de Adirlei Queiroz, no que se conta a historia da creación de Ceilândia.

Seguridade
----------

A rexión administrativa de Ceilândia é unha con maior número de homicidios do Distrito Federal. Entre xaneiro e maio de 2012 ocorreron 64 homicidios na cidade, unha media de case 13 homicidios por mes.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de xullo de 2013. Consultado o 24 de xullo de 2013.
2. ↑
3. ↑  Secretaria de Estado de Seguridade Pública do Distrito Federal  Arquivado 22/10/2013, en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ceilândia*** |

### Ligazóns externas

* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1002818
* WorldCat
* VIAF: 124999839
* GeoNames: 3466489
* LCCN: n81101589

 |
Localización de Taxcurgán (en rosa),dentro da Prefectura de Caxgar.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Condado Autónomo Taxico de Taxcurgán** (sariculés **Toshqurghon Tujik Oftunum Noja** en IPA2 /tɔʃqyrʁɔn tuʤik ɔftunum nɔja/; uigur*تاشقۇرقان تاجىك*
ئاپتونوم ناھىيىسى/Tashqurqan Tajik Aptonom Nahiyisi/Taxk̡urk̡an Tajik Aptonom Nah̡iyisi*,chinés 塔什库尔干塔吉克自治县, pinyin* Tǎshìkù'ěrgàn Tǎjíkè zìzhìxiàn*; ás veces escrito* Taxkorgan*,* Tashkorgan*,* Taschkurgan *etc. dependendo de que lingua use a fonte) é un dos condados da Prefectura de Caxgar (*Kashgar*) ao oeste de Xinxiang.*

Xeografía
---------

O Condado de Taxcurgán sitúase na parte oriental da meseta do Pamir, onde o Cunlún (*Kunlun*), Kara Kunlun, Hindukux e as montañas de Tian Xan conflúen, facendo fronteira co Afganistán (Corredor do Vaghán (*Vaxan*), co Taxiquistán (Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso) e a parte paquistaniana da Caxemira. A capital do condado é a Cidade de Taxcurgán.

A extensión territorial do condado é 178 quilómetros do norte ao sur, e 140 quilómetros do leste para o oeste, a área total é aproximadamente 52.400 km², nunha altitude media por riba de 4.000 metros.

Clima
-----

A temperatura media é de 3.3 °C, con veráns máximos arredor de 32 °C e invernos con mínimas arredor de -39 °C; precipitacións medias son de 68.3 mm.

Poboación
---------

A poboación total de Taxcurgán é de 27.800 habitantes, dos cales un 84% son sariculís (tamén chamados *taxicos chineses* ou *taxicos*]], pobo pamir, un 4% son han e un 12% doutras etnias. (Datos oficiais de 1995).

Historia
--------

Durante a Dinastía Han, Taxcurgán era coñecida co nome de Pulí (Púlí 蒲犁); durante a Dinastía Tang, foi un protectorado dos Partos, durante a Dinastía Yuan formou parte do Imperio Chaghatai (Ghanato de Chaghatai). O condado Autónomo Taxico de Taxcurgán foi creado en 1954 e forma parte da Prefectura de Caxgar (Kashgar).

Principais Cidades
------------------

| Convencional | Sariculés  (in IPA) | Uigur  (K̢ona Yezik̢) | Uigur  (Yengi Yezik̢) | Chinés | Pinyin |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Taxcurgán | tɔʃqyrʁɔn |  | Taxk̢urƣan | 塔什库尔干 | Tǎshìkù'ěrgàn |
|  | ta |  |  |  |
| Tiznaf | tiznef |  | Tiznap | 提孜那甫 | Tízīnàfǔ |
|  | ðavðɔr |  |  |  |
|  | waʧa |  |  |  |
| Baldir | baldir |  |  |  |
|  | marjɔŋ |  |  |  |
| Brinsol | bryŋsol |  |  |  |
| Tin | tyŋ |  |  |  |
|  | quʁuʃluʁ |  |  |  |
| Mazar | mazur muʧaŋ |  | Mazar | 麻扎 | Mázhā |
|  | mulin ʧaŋ |  |  |  |
|

Véxase tamén
------------

* Lingua sariculesa

Ligazóns externas
-----------------

* Páxina oficial do Goberno autónomo do Condado Autónomo Taxico de Taxcurgán, (en chinés).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q911737
* WorldCat
* VIAF: 128129703
* GeoNames: 1279900
* LCCN: no93007890
* OSM: 2748432

 |
**Alberto Varela Paz**, nado en Vilagarcía de Arousa en 1975, é un avogado e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

É licenciado en Dereito. Traballou como asesor xurídico de Urbanismo no Concello de Vilagarcía desde 2006. Tras gañar unhas primarias en novembro de 2014 foi candidato do PSdeG á alcaldía de Vilagarcía nas eleccións municipais de 2015, obtendo 8 concelleiros e sendo elixido alcalde como candidato da lista máis votada, gobernando en minoría con apoios puntuais. Nas eleccións de 2019 foi reelixido alcalde cunha maioría absoluta de 12 concelleiros. En novembro dese mesmo ano converteuse en presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias. Nas municipais de 2023 perdeu a maioría absoluta ao baixar a 9 concelleiros e foi reelixido alcalde co apoio do BNG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Tomás Fole Díaz** |  **Alcalde de Vilagarcía de Arousa** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Biografía". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 18 de xuño de 2015.
2. ↑  "Alberto Varela Paz, elixido novo presidente da Fegamp na X Asemblea Xeral da Federación". *www.fegamp.gal*. Consultado o 2021-03-10.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilagarcía de Arousa

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*