Cantiga de berce irlandesa.
Unha **cantiga de berce**, *arrolo* ou *anaina* é unha canción relaxante de ritmo suave, empregado para facer durmir os nenos. Practicamente cada cultura musical ten as súas propias formas de arrolos, adaptadas as súas particularidades musicais.

Características
---------------

*Berceuse*, de William-Adolphe Bouguereau (Século XIX)
En occidente a música das cantigas de berce adoitan a ser repetitivas e de ritmo lento, o que facilita a súa interpretación con abondosas melismas. En ocasións úsanse melodías que se empregan noutros ámbitos, tirándolle o cambiándolle a letra. A súa temática é moi variada: a ausencia dos pais, o medo, as preocupacións e traballos da nai, ... Non era raro falarlles de cousas que lles asustaban como animais (lobos e outras feras) ou seres fabulosos. Hai as letras nas que a nai avisa, de xeito máis ou menos claro, o seu amante que non soba, posto que o marido está na casa:

> 
> 
> 
> quen é este ghatiño
> que está no tellado
> que o meu maridiño
> está aquí deitado
> válghame dios
> que non me comprendedes
> esta noite nonhe
> mañá volveredes
> o ronrón ronrón
> mañá si e hoxe non
> 
> 

As estrofas poden estar previamente definidas ou improvisarse no momento, normalmente sobre estruturas xa construídas, paralelismos ou variando outras xa coñecidas. Non ten un ritmo característico nin unha estrutura ríxida. Dado que a finalidade é durmir o neno, poden repetirse estrofas ou incluír en ocasións pequenas frases musicais tararexadas máis curtas ou murmurios suaves, que seguen o ritmo da estrofa principal.

Exemplo
-------

*A RUN, RUN* (Cantiga popular)

> 
> 
> 
> A run run, run run, meu neno.
> A run run, a run run, meu amor.
> Dentro das pallas, hai un meniño,
> brando e roxiño, que dá primor.
> A run run, run run, meu neno.
> A run run, a run run, meu amor.
> O boi marelo, de comer deixa,
> e co alento, dálle calor.
> A run run, run run, meu neno.
> A run run, a run run, meu amor.
> 
>

Historia
--------

Créese que os cantos de berce lévanse empregando dende antigo. O arrolo latino 'Lalla, Lalla, Lalla, aut dormi, aut lacte' (Ou choras ou mamas) aparece como un escolio de Aulus Persius Flaccus, e pode ser a máis antiga das conservadas. En 1072 o escritorio turco Mahmud al-Kashgari fala dos cantos de berce turcos chamados 'balubalu' no seu libro 'Dīwānu l-Luġat al-Turk'. Tamén se especula que o termo inglés *lullaby* proceda de "Lilith-bye" or "Lilith-Abi" (en hebreo, "Vaite, Lilit"). Segundo a tradición xudía Lilit roubaba os nenos pola noite. Moitos versos medievais que falan do nacemento do neno Xesús pasaron a cultura popular con forma de arrolos.

Moitos compositores clásicos inspiráronse nos arrolos populares para as súas creacións. É habitual o uso do termo berceuse, palabra francesa que significa a un tempo arrolo e berce. A composición *Wiegenlied* Op.49 núm.4 que Brahams escribiu polo nacemento do seu segundo fillo pode que sexa o arrolo máis coñecido, e emprégase en multitude de aparellos para durmir os nenos. A *Berceuse* para piano, de Chopin (opus 57) tamén é moi coñecida. Maurice Ravel, Falla, Igor Stravinskii, George Gershwin, Franz Liszt, Camille Saint-Saëns e outros moitos compuxeron tamén este tipo de pezas. Curiosamente o *Arrorró* composto polo canario Teobaldo Power converteuse en 2003 no Himno da Comunidade Autónoma de Canarias.

Cancións coma "Nin non" de Lluís Llach, *Duerme negrito* de Atahualpa Yupanqui, son unha boa mostra de cancións de berce na música actual. En Galicia Fuxan os Ventos converteu unha *Cantiga de berce* nun canto de marcado carácter reivindicativo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cantiga de berce***  |

### Ligazóns externas

* Proxecto de recompilación de arrolos
* Canto de berce de Xacebáns

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193605
* AAT: 300400530
* BNCF: 15105
* BNF: 11965515q
* GEC: 0126610
* GND: 4189844-8
* JSTOR: lullabies
* LCCN: sh85078780
* NDL: 00566533

 |