O **Conservatorio Nacional Superior de Música e Danza de París** (CNSMDP) é unha institución pública de carácter administrativo, que ten a súa orixe no *Conservatoire de musique* fundado o 3 de agosto de 1795 (16 de termidor, ano III) pola Convención. O CNSMDP ofrece ensino profesional de música, danza e outras materias relacionadas.

Historia
--------

Lois XIV crea a *Academia Real de Música* por decreto do 28 de xuño de 1669. A Academia está relacionada coa Casa do Rei. Por outra banda, o Consello de Estado do rei do 3 de xaneiro de 1784 funda a *Escola Real de Canto e Declamación* que se instala no *Hôtel des menus plaisirs*. Estas dúas institucións son os primeiros signos dunha vontade de estruturar e de tomar en serio o ensino das artes dramáticas e musicais. 

### Instituto Nacional de Música

Á Escola Real de Canto e Declamación, a Revolución engade unha *Escola Municipal de Música* (1792). A estes dous establecementos sucede, o 8 de novembro de 1793 (18 de brumario do ano II), o primeiro bosquexo dun establecemento único adicado á formación de músicos: o *Instituto Nacional de Música*, fundado por un decreto da Convención Nacional e dotado dun presuposto distinto, baixo a dirección de François-Joseph Gossec.

### Conservatorio de Música

Edificio do Conservatorio (ata 1911), dende aquela Teatro do Conservatorio (París).Apenas dous anos máis tarde, a Convención Nacional decide por unha lei do 3 de agosto de 1795 (16 de termidor do ano III) o establecemento do Conservatorio de Música no lugar do Instituto Nacional de Música. A nova estrutura é administrada por unha xunta directiva composta por Gossec, Méhul e Cherubini, con Bernard Sarrette no cargo de *comisario encargado da organización*. O ensino limítase ás disciplinas instrumentais, particularmente cordas e ventos.

En 1800 Sarrette faise cargo da institución, e as ensinanzas do Conservatorio esténdense tamén á arte dramática e á danza. En 1806 François-Antoine Habeneck crea a orquestra de alumnos e ese mesmo ano, o Conservatorio pasa a chamarse *Conservatorio de Música e Declamación*, denominación que será conservada, con algunha excepción, ata 1934, cando a institución será bautizada como *Conservatorio Nacional de Música e Arte Dramática*. 

### Conservatorio de Música e Declamación

Pechado no tempo da Restauración borbónica debido á súa orixe revolucionaria, o Conservatorio, dende 1816, foi transformado na *Escola Real de Música e Declamación* baixo a administración dun inspector xeral, François-Louis Perne. Este troco tradúcese en reducións do número de mestres e actividades. A institución non recobrará a súa consideración ata 1822, cando Cherubini é nomeado director. No entanto, haberá que agardar ata 1830 para ver o nome de Conservatorio oficializado de novo.

Cherubini estruturará a institución en formas que son aínda hoxe recoñecibles: instauración dun sistema de concurso de entrada e saída, elaboración de métodos oficiais de ensino, apertura cara a un número máis grande de instrumentos (piano, arpa, contrabaixo, trompeta, canto etc.).

Nesta época, as escolas de música de Lille e Tolosa son relacionadas co Conservatorio por Orde do 20 de decembro de 1826 e en 1850 é promulgado un regulamento de réxime interno.

Os sucesores de Cherubini á fronte do Conservatorio, Esprit Auber (1842-1871), Ambroise Thomas (1871-1896), Théodore Dubois (1896-1905), Gabriel Fauré (1905-1920), Henri Rabaud (1920-1941) e Claude Delvincourt (1941-1946), desenvolverán o *Conservatorio de Música e Declamación* a un grao que o fará un punto de referencia e excelente do ensino musical en toda a Europa. En 1864 fúndase o Museo de instrumentos musicais e en 1905, un decreto detalla a organización do Conservatorio, os nomeamentos, os tratamentos, os adiantos e as penas disciplinarias do corpo docente e administrativo, a organización dos exames, incluso a composición dos xurados de admisión. As disciplinas ensinadas amplíanse á escrita musical, a historia da música e a novos instrumentos (órgano, viola, clarinete). Os profesores son músicos ou compositores de gran prestixio, e a súa influencia marcará duraderamente a vida musical europea, mentres que os xurados do concurso se abren ás personalidades alleas á institución como (Debussy, Ravel, Dukas, Messager).

### Conservatorio Nacional Superior de Música e Danza de París

En 1946, as actividades de arte dramática do *Conservatorio de Música e Declamación* foron obxecto dunha reestruturación independente, separándose desta institución o Conservatorio Nacional Superior de Arte Dramática de París, mentres que as actividades musicais e de danza foron reagrupadas no *Conservatorio Nacional Superior de Música e Danza de París*. Esta institución tamén ten sede na cidade de Lión.

Baixo o impulso dos seus directores Marcel Dupré (1954-1956), Raymond Loucheur (1956-1962) 
e Raymond Gallois-Montbrun (1962-1983) foron ampliados os seus plans de estudo, introducindo novas disciplinas e establecendo os *ciclos de perfeccionamento*, inaugurados con *master classes* impartidas polos máis grandes instrumentistas do momento (Mstislav Rostropóvich, Christa Ludwig, Wilhelm Kempf etc).

Localización actual
-------------------

En 1984 comezou o traslado do Conservatorio á coñecida como Cité de la musique, realizada polo arquitecto Christian de Portzamparc, no XIX Distrito. Os novos locais foron inaugurados en 1990 e conteñen, sobre 15.400 m² (34.000 m² de campus), 78 aulas, 70 estudios de traballo, 3 salas de exames e de concurso, 7 salas para orquestra, 3 salas públicas, unha sala de órgano, unha sala de arte lírica, o espazo *Maurice Fleuret*, un centro de música electroacústica e espazos comúns. Acolle a máis de 1.200 estudantes e as súas ensinanzas están estruturadas, con 350 mestres, en 9 departamentos: 

* Disciplinas vogais (canto).
Musicoloxía e análise musical.
Disciplinas teóricas e dirección de orquestra.
Disciplinas instrumentais clásicas e contemporáneas.
Música Antiga.
Jazz e improvisación.
Pedagoxía musical.
Formación sobre o son.
Disciplinas coreográficas.

A tutela administrativa do Estado sobre o CNSMDP é exercida pola Dirección de Música, de Baile, de Teatro e dos Espectáculos, Subdirección da Formación Profesional e das Empresas Culturais, do Ministerio da Cultura e da Comunicación.

Antigos alumnos destacados
--------------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Adolphe Adam (1803-1856).
* Charles-Valentin Alkan (1813–1888).
* Louis Aubert (1877-1968).
* Jean-Pierre Aumont (1911–2001).
* Georges Auric (1899–1983).
* George Benjamin (1960–).
* Idil Biret 1942.
* Georges Bizet (1838–1875).
* Louis Bleuzet (1871-1941).
* André Bloch (1873-1960).
* Nicolas Bochsa (1789-1856).
* Nadia Boulanger (1887-1979).
* Pierre Boulez (1925–-).
* André Caplet (1878–1925).
* Robert Casadesus (1899-1972).
* Alfredo Casella (1883-1947).
* Richard Clayderman (1953-).
* Gustave Charpentier (1860–1956).
* Ernest Chausson, (1855-1899).
* Henri Cliquet-Pleyel (1894–1963).
* Alfred Cortot (1877–1962).
* Juan Crisóstomo de Arriaga (1806–1826).
* Léo Delibes (1836-1891).
* Claude Debussy (1862–1918).
* Théodore Dubois (1837–1924).
* Claude Delvincourt (1888-1954).
* Roger Désormière (1898-1963).
* Louis Diémer (1843-1919).
* Paul Dukas (1865–1935).
* Marcel Dupré (1886–1971).
* Maurice Duruflé (1902–1986).
* Henri Dutilleux (1916–).
 | * George Enescu (1881–1955).
* Jean Françaix (1912–1997).
* André Gedalge (1856-1926).
* Charles Gounod (1818-1893).
* Jacques Halévy (1799–1862).
* Arthur Honegger (1892-1955).
* Philippe Hurel (1955–).
* Jacques Ibert (1890-1962).
* Vincent d'Indy (1851-1931).
* Louis Jullien (1812-1860).
* Charles Koechlin (1867-1950).
* Katia Labèque (1950–-).
* Marielle Labèque (1952–-).
* Édouard Lalo (1823–1892).
* Jean Langlais (1907–1991).
* Raoul Laparra (1876-1943).
* Jacques Loussier (1934-).
* Jean-Yves Malmasson (1963–).
* Jean-Étienne Marie (1917–1989).
* Neville Marriner (1924–).
* Yves Nat (1890-1956).
* Olivier Messiaen (1908–1992).
* Darius Milhaud (1892–1974).
* Víctor Mirecki Larramat (1847-1921).
* Pierre Monteux (1875–1964).
* Tristan Murail (1947–).
* Jules Massenet (1842-1912).
* Ginette Neveu (1919–1949).
 | * Pierre Pierlot (1921-2007).
* Jean-Luc Ponty (1942-).
* Georges Prêtre (1924–).
* Henri Rabaud (1873-1949).
* Maurice Ravel (1875–1937).
* Camille Saint-Saëns (1835-1921).
* Pablo Sarasate (1844–1908).
* Florent Schmitt (1870–1958).
* Germaine Tailleferre (1892–1983).
* Jacques Thibaud (1880–1953).
* Ambroise Thomas (1811-1896).
* Paul Tortelier (1914–1990).
* Charles Tournemire (1870-1939).
* Edgar Varèse (1883 - 1965).
* Stéphanie Dupri (1988 -).
* Ricardo Viñes (1876–1943).
* Paul Wehage (1963–).
* Nausica Poblet Heinrich (1983–).
 |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns

* Páxina do CNSMDP *(en francés)*
* Efectos da [Declaración de Boloña na formación musical profesional en Europa
* Asociación Europea de Conservatorios (AEC)*(en inglés)*
* As institucións públicas do Ministerio de Cultura de Francia (ficheiro PDF) *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463055
* WorldCat
* VIAF: 144434906
* BNE: XX141521
* BNF: 118633265
* BRE: 2320660
* EBID: ID
* GND: 4374866-1
* GRID: grid.466331.5
* ISNI: 0000000121758572
* LCCN: no97033312
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2008480104
* SUDOC: 030464579

 |