recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Escudo da SA.
A **Sturmabteilung** ou **SA** (que pode traducirse do alemán como **División de Asalto**) funcionou como organización paramilitar do partido nazi alemán. Desempeñou un papel clave no ascenso ao poder de Adolf Hitler nos anos 30. Os membros da SA eran comunmente coñecidos como os camisas pardas pola cor do seu uniforme, e para distinguilos dos membros da SS (Schutzstaffel), que eran coñecidos como os camisas negras.

Historia
--------

O termo Sturmabteilung orixinalmente proviña das tropas especializadas de asalto usadas por Alemaña na campaña da primeira guerra mundial en marzo de 1918. En lugar dun asalto en gran masa, a Sturmabteilung estaba organizada en pequenos equipos duns poucos soldados. Isto permitía aos alemáns enfrontarse ás liñas británicas e francesas ao longo de decenas de quilómetros.

O mesmo Adolf Hitler fundou a SA en Múnic no ano 1921. Ao principio funcionaba como un grupo de escoltas para vixiar a orde nas reunións do partido. Orixinalmente o comandante das SA foi Hermann Göring, pero tras o Putsch de Múnic este fuxiu a Suecia e o comando pasou a Ernst Röhm, o maior inimigo de Göring dentro do partido. Baixo o liderado de Röhm, a SA medrou en importancia dentro da estrutura de poder nazi, chegando a sumar centos de miles de membros. A SA levou a cabo numerosos actos de violencia fundamentalmente en contra de grupos socialistas e comunistas durante os anos 20, normalmente en pelexas na rúa menores. As SS acabaron asumindo o rol orixinal da SA.

Despois da toma de poder de Hitler en 1933, a SA buscaba máis poder e víase a si mesma como unha substitución do exército alemán. Isto incomodou ao exército regular (Reichswehr), que xa estaba molesto co partido nazi. Tamén engadiu tensión o que outros líderes dentro do partido (incluídos Göring pola súa vella inimizade con Röhm, e Heinrich Himmler, líder da SS que competía cos camisas pardas) visen a Röhm, coa súa poderosa SA, como unha ameaza para as súas ambicións persoais.

Para aliarse coas forzas conservadoras dentro do exército alemán e fortalecer así a súa posición dentro do partido nazi, Hitler ordenou a execución do líder da SA, que ocorreu o 30 de xuño de 1934, no que é coñecido como a *Noite dos coitelos longos*. Victor Lutze converteuse no novo líder da SA, e a organización foi pronto marxinada da estrutura do poder nazi.

Líderes da SA
-------------

* Emil Maurice (1920-1921)
* Hans Ulrich Klintzsche (1921-1923)
* Hermann Göring (1923)
* Ningún (1923-1925)
* Franz Pfeffer von Salomon (1926-1930)
* Adolf Hitler (1930-1931)
* Ernst Röhm (1931-1934)
* Viktor Lutze (1934-1943)
* Wilhelm Scheppmann (1943-1945)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q150793
* WorldCat
* VIAF: 138308139
* BNF: 11962069j
* BRE: 3525220
* EBID: ID
* FAST: 577957
* GND: 63215-6
* ISNI: 0000 0001 1512 8347
* LCCN: n83001585
* NKC: kn20090828001
* SUDOC: 027619249

 |
**Álvaro Pérez López**, nado na Coruña o 13 de febreiro de 1973, é un avogado e político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Estudou en dereito, exercendo como avogado desde 1997 e colaborando cun despacho da capital herculina como especialista en dereito medioambiental. Foi asesor técnico da Consellería de Medio Ambiente (1999-2002), foi profesor de dereito ambiental da Escola de Práctica Xurídica da Universidade de Santiago de Compostela (2000-2002), foi asesor para asuntos parlamentarios na Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda (2002-2005) con Alberto Núñez Feijóo e coordinador do grupo popular no Parlamento de Galicia (2005-2009). Tras a vitoria de Núñez Feijóo en 2009 asumiu a dirección xeral do Gabinete da Presidencia da Xunta (2009-2012), cesando para ir no número 10 nas listas do PPdeG na provincia da Coruña nas eleccións autonómicas de 2012, resultando elixido pero renunciou á acta tras a toma de posesión de Núñez Feijóo para asumir de novo a dirección xeral do Gabinete da Presidencia da Xunta o 14 de decembro de 2012.

Notas
-----

1. ↑  thesauro.com
2. ↑  ""Feijóo destituye a siete altos cargos para llevarlos en las listas del PPdeG", *La Voz de Galicia*, 13 de setembro de 2012". Arquivado dende o orixinal o 22 de abril de 2015. Consultado o 09 de abril de 2015.
3. ↑  "PP de Culleredo". Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 09 de abril de 2015.  Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
4. ↑  Feijóo presidiu a toma de posesión do director xeral do Gabinete da Presidencia, Álvaro Pérez López Sala de Comunicación, Xunta de Galicia, 14 de decembro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Parlamento de GaliciaArquivado 09 de agosto de 2020 en Wayback Machine.
**Berta Quintremán Calpán**, nada en Alto Biobío, Rexión de Biobío, o 20 de xullo de 1937, é unha activista mapuche de orixe pehuenche.

Quintremán comezou a gañar apoio e notoriedade nacional na década do noventa xunto á súa irmá, Nicolasa Quintremán, na causa por evitar a construción da central hidroeléctrica Ralco na comuna de Alto Biobío. Os seus esforzos valéronlle algúns recoñecementos e ser figura principal de dous documentais.

Traxectoria
-----------

Berta naceu o 20 de xullo de 1937 no Alto Biobío, na Rexión de Biobío, Chile. O seu pai foi Segundo Quintremán, quen viviu a maior parte da súa vida na localidade de Ralco Lepoy.

Nos anos noventa, xunto á organización Mapu Zomoche Newen (en galego, *Mulleres coa forza da terra*), realizaron diversas xestións para impedir a construción da central hidroeléctrica Ralco, asistindo a reunións con autoridades rexionais e nacionais apelando ó recoñecemento da súa cultura. Deste xeito, en 1997 as irmás Quintremán entregaron unha carta ó entón presidente Eduardo Frei Ruiz-Tagle co fin de ensinar a disconformidade da comunidade mapuche co proxecto de desenvolvemento eléctrico.

Vida persoal
------------

Berta foi protagonista de dous documentais: *Berta y Nicolasa, las hermanas Quintremán* (2002), dirixido por Alejandra Toro, explora as vidas de ambas as mulleres, detallando aspectos das súas crenzas, costumes, familias e a súa participación co colectivo Mapu Zomoche Newen. *El velo de Berta* (2004) enfócase particularmente en si mesma e o rol que tomou fronte ás erradas negociacións e protestas contra a empresa multinacional Endesa.

O ano 2000 xunto á súa irmá Nicolasa, recibe en Alemaña o premio Petra Kelly polo compromiso que presentou na súa loita non violenta en contra da construción de mega represas.

### Morte de Nicolasa Quintremán

O 24 de decembro de 2013, o corpo sen vida de Nicolasa Quintremán foi atopado flotando nas augas do lago artificial Ralco. A muller saíra da súa casa durante a tarde do día anterior. Tras o seu funeral tres días máis tarde, Berta falou coa prensa. "Con sentimentos quedei, quedei sen brazo. Que me poñan outro brazo eles, que son capacitados, os empresarios", comentou aos medios lamentando a perda da súa irmá.

Notas
-----

1. ↑  "Encuentran muerta a dirigente pehuenche Nicolasa Quintreman en aguas del lago Ralco".
2. ↑  "Funeral de papay Nicolasa Quintreman: Berta Quintreman habla con prensa (27dic13)".

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Central hidroeléctrica Ralco
**Juan Pablo Orrego Silva**, nado en 1949, é un músico, ecoloxista e activista chileno.

Carreira musical
----------------

Foi baixista da banda chilena Blops, á cal se integrou en 1968 por intermedio do seu primo Felipe Orrego. Estivo no grupo até 1973, cando se separaron. En 1974 participou dunha breve reagrupación e logo formou parte unha vez máis do conxunto entre 1978 e 1981, ano en que se trasladou ao Canadá.

En 2001, Orrego formou parte do reencontro dos Blops, que durou até 2003.

Activista
---------

Foi fundador e coordinador do Grupo de Acción por el Biobío, grupo que organizou unha serie de protestas en defensa das comunidades pehuenches na rexión do Biobío, e contra os danos ambientais que produciría a construción de centrais hidroeléctricas no río Biobío, incluíndo os proxectos Pangue e Ralco. Este traballo fíxoo receptor do Premio Goldman para o medio ambiente en 1997, e do Premio ao Sustento Ben Gañado en 1998, considerado como o «Premio Nobel Alternativo».

Desde 2006 participa na campaña *Patagonia sin presas* en contra do proxecto HidroAysén. É presidente da ONG Ecosistemas, e director de International Rivers desde xullo de 2014.

Notas
-----

1. ↑
2. 1 2  "Copia archivada". Arquivado dende o orixinal o 05 de setembro de 2014. Consultado o 3 de xullo de 2015.
3. ↑  "South & Central America 1997. Juan Pablo Orrego. Chile. Rivers and Dams". Goldman Environmental Prize. Consultado o 7 de novembro de 2014.
4. ↑  "THE RIGHT LIVELIHOOD AWARDS 1998. Juan Pablo Orrego.". THE RIGHT LIVELIHOOD AWARDS. Arquivado dende o orixinal o 30 de novembro de 2010. Consultado o 7 de novembro de 2014.
5. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de novembro de 2014. Consultado o 24 de abril de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q225673
* WorldCat
* VIAF: 12137469
* Discogs: 1404648
* LCCN: no2008172898

 |
**Marta Lucía Ramírez Blanco**, nada en Bogotá o 4 de xullo de 1954, é unha política e avogada colombiana, vicepresidenta de Colombia, sendo a primeira muller que ocupou este cargo. Foi Ministra de Comercio Exterior (1998-2002) durante o goberno do conservador Andrés Pastrana, embaixadora de Colombia en Francia (2002). Tralas eleccións presidenciais de 2002 nas que Álvaro Uribe Vélez gañou a presidencia da República, Marta Lucía foi nomeada como Ministra de Defensa de Colombia, sendo a primeira e única muller en ocupar este cargo. No ano 2006 resultou elixida como Senadora da República polo Partido da Unidade Nacional, posteriormente renunciou ó senado. En 2009 renunciou ao Partido da Unidade Nacional manifestando falta de garantías para a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2010. En 2018, trala vitoria nas eleccións presidenciais de 2018 de Iván Duque foi nomeada vicepresidenta de Colombia.

Traxectoria
-----------

Foi candidata presidencial polo Partido Conservador Colombiano nas Eleccións Presidenciais do 2014, sendo a terceira candidata máis votada na primeira volta electoral co 15,52 % correspondido a 1.998.780 votos, soamente por detrás do candidato Presidente Juan Manuel Santos e do candidato polo Partido Centro Democrático Óscar Iván Zuluaga quen foi o gañador na Primeira Volta co 29 % dos votos. Na Segunda Volta electoral apoiou ó candidato opositor Óscar Iván Zuluaga quen foi derrotado con 6.905.001 votos correspondente ó 44,98 % dos votos.

En setembro de 2017 anunciou novamente que se lanzaría á presidencia, esta vez por sinaturas e renunciando ó partido Conservador debido ós escándalos de corrupción nos que están envoltos algúns dos seus líderes e por non atopar garantías para a súa candidatura. Foi precandidata presidencial apoiada polo movemento cidadán "Por unha Colombia Honesta e Forte-Marta Lucía", participou na consulta da centrodereita gañada por Iván Duque, de quen será fórmula vicepresidencial por quedar no segundo lugar con máis dun millón cincocentos mil votos .

Marta Lucía Ramírez e o expresidente Andrés Pastrana Arango convertéronse en duros críticos do presidente Juan Manuel Santos, polo manexo dado á economía, as relacións con Venezuela e principalmente polo proceso de paz adiantado coas FARC. No plebiscito refrendatorio dos Acordos da Habana, asumiu a súa postura polo NON, coincidindo co expresidente Álvaro Uribe Vélez. Tras ser derrotada na consulta da Grande Alianza por Colombia converteuse na candidata Vicepresidencial polo Centro Democrático ás Eleccións Presidenciais do 2018.

Notas
-----

1. 1 2  "Marta Lucía Ramírez: La mujer conservadora".
2. ↑  "Congreso de la República de Colombia". Senado de la República de Colombia.

* Portal:Colombia
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6774142
* WorldCat
* VIAF: 172330275
* GND: 171213572
* ISNI: 0000 0001 2253 4669
* LCCN: no2011115877
* NTA: 400364565
* SUDOC: 160115574

 |
Bronisław Malinowski cuns habitantes das illas Trobriand. O seu traballo de campo baseouse na observación e na comunicación.
A **etnografía** (do grego *ethnos* *(έθνος)* - "tribo, pobo", *grapho* *(γράφειν)* - "eu escribo"; literalmente "descrición dos pobos") é un método de investigación da antropoloxía. Consiste na compilación de datos no terreo e tendo como informantes aos integrantes dunha comunidade dada. Os datos recolleitos consisten na descrición pormenorizada dos seus costumes, crenzas, mitos, xenealoxías, historia etc. Dita información obtense maiormente por medio de longas entrevistas con membros da comunidade ou informantes claves delas.

Evolución da etnografía
-----------------------

Foi Bronislaw Malinowski, no seu clásico estudo *Os Argonautas do Pacífico Occidental* (publicado en 1922), quen marcou a historia da antropoloxía moderna ao propor unha nova forma de etnografía, desenvolvendo detalladas e atentas observacións *in situ*. Tras a súa obra, viñeron outras etnografías clásicas, como *Naven* de Gregory Bateson, *Nós, os Tikopía* de Raymond Fyrth.

Principalmente a partir da antropoloxía interpretativa, autores como James Clifford, Clifford Geertz e George Marcus comezaron a discutir o papel político, literario e ideolóxico da antropoloxía e da súa escrita.

Exemplos famosos de Etnografías contemporáneas son *Xamanismo, Colonialismo e o Home Salvaxe* de Michael Taussig, *O negocio do Miche: A prostitución viril en Sao Paulo* de Néstor Perlongher, e *Os Araweté: Os Deuses Caníbais* de Eduardo Viveiros de Castro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martyn Hammersley, Paul Atkinson, *Etnografía. Métodos de investigación*. Editorial Paidós, 2ª edición
* Anthony Giddens, Simon Griffiths. *Sociología*. Alianza Editorial, 4ª edición
* Ward H. Goodenough, Alfred Harris, *Description & Comparison in Cultural Anthropology*, Aldine Transaction, 2006, ISBN 0-202-30861-8, ISBN 978-0-202-30861-6 Vista previa incompleta en Google Books

### Outros artigos

* Etnoloxía
* Antropoloxía clásica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q132151
* AAT: 300054319
* BRE: 4917000
* EBID: ID
* GEA: 5367
* GEC: 0107000
* JSTOR: ethnography
* MAG: 179454799
* NKC: ph137601
* PSH: 14136
* Treccani: etnografia

 |
Zenódoto ou **Zanodoto** de Éfeso (Ζηνόδοτος), gramático grego, crítico literario, e estudoso de Homero; primeiro bibliotecario da Biblioteca de Alexandría; alumno de Filetas de Cos; natural de Éfeso. Viviu durante os reinados dos primeiros dous tolomeos, e alcanzou a cima da súa reputación cara a 280 a.C.

Traxectoria
-----------

Foi o primeiro director da Biblioteca de Alexandría e o primeiro editor crítico (διορθώτης *diorthōtes*) de Homero. Os seus compañeiros de tarefa foron Alexandre de Etolia e Licofrón de Calcis, a quen estaban encomendados os escritores tráxicos e cómicos, respectivamente, quedando para o propio Zenódoto Homero e os poetas épicos.

Aínda que se lle reprochou a súa arbitrariedade e un coñecemento insuficiente do idioma grego, o seu traballo constituíu unha sólida base para a crítica futura. Tras cotexar os diferentes manuscritos da biblioteca, refugou ou marcou os versos dubidosos, traspuso ou alterou liñas e introduciu novas lecturas. É probábel que fose responsábel da división dos poemas homéricos en vinte e catro libros cada un (utilizando maiúsculas para a Ilíada e minúsculas para a Odisea), e posibelmente fose o autor do cálculo dos días da Ilíada na Tabula Iliaca.

Non parece que escriba ningún comentario sobre Homero, pero as súas γλῶσσαι (*glōssai*, listas de palabras infrecuentes) homéricas probabelmente foron a fonte de explicacións de Homero atribuídas polos gramáticos a Zenodoto. Tamén deu leccións sobre Hesíodo, Anacreonte e Píndaro, se é que non publicou edicións deles. Foi chamado poeta épico pola Suda, e #atribúenlle tres epigramas da *Antoloxía Palatina.*

Parece tamén que existiron outros dous gramáticos do mesmo nome:

1. *Zenódoto de Alexandría*, alcumado ὁ ἐν ἄστει (ho en astei—"o da cidade", i.e. Alexandría)
2. *Zenodoto de Mallo*, discípulo de Crates, quen como o seu mestre atacou a Aristarco de Samotracia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* R. Pfeiffer (1968), *History of Classical Scholarship* (Oxford), pp. 105–22
* L.D. Reynolds e N.G. Wilson (1991), *Scribes and Scholars* (3rd edition, Oxford), pp. 8–12

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189718
* WorldCat
* VIAF: 87948535
* BIBSYS: 97002860
* BNE: XX958927
* CERL: cnp00573751
* DeutscheBio: 118636502
* EBID: ID
* GEC: 0073254
* GND: 118636502
* ISNI: 0000 0000 2139 7917
* SELIBR: 345222
* Treccani: zenodoto-di-efeso

 |
**Xavier Victoriano Soto Valenzuela**, nado en Vigo en 1893 e finado en Lugo o 17 de decembro de 1936, foi un escritor, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Avelino Soto Collarte e Milagros Valenzuela Moreno. Empregado mercantil. Militante nacionalista, foi presidente da Mocidade de Vigo (xuventudes das Irmandades) en 1921, e escribiu nese ano con Manuel Antonio o manifesto "Terra Ceibe", que se publicou como panfleto e despois foi reproducido polo periódico *A Nosa Terra*, como resposta á negativa do pleno do Concello de Vigo a que a bandeira galega ondease o día de Santiago ao carón da española. Foi director de *La Garra*, elixido presidente da Agrupación Artística en decembro de 1922, cargo do que dimitiu ao cabo duns días. Presidiu a Asociación de Empregados Mercantís Mercurio, e en representación desta asociación foi nomeado concelleiro de Vigo en abril de 1929.

Durante a República foi concelleiro en Vigo nas filas da Alianza Agraria. Participou na Asemblea Galega de Compostela en xullo de 1932 que nomeou a comisión encargada de redactar o Estatuto de Autonomía. Instalado en Viveiro, foi presidente da Comisión de Iniciativas en 1935. Foi elixido secretario do comité local de Izquierda Republicana de Viveiro en novembro de 1935. En febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Viveiro e elixido tenente alcalde. Foi presidente do Comité local de Autonomía de Viveiro.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Viveiro o 27 de xullo. Trasladado a Lugo, foi xulgado por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 17 de decembro, ás 8, nas tapias do cuartel da Garda Civil.

Xavier Soto homenaxeado polo cadro de declamación Aurora de Sárdoma en 1924.

Obras
-----

É autor da comedia en galego *O lóstrego*, publicada en *La Concordia* en 1919, que foi estreada ese ano en Vigo polo cadro Juventud Artística. En febreiro de 1924 o cadro de declamación La Aurora de Sárdoma estreou a súa obra *Terra ceibe*.

Vida persoal
------------

Casou con María del Carmen Vázquez González en 1924.

Notas
-----

1. ↑  *Galicia. Diario de Vigo*, 26-12-1922, p. 1.
2. ↑  *Galicia. Diario de Vigo*, 29-12-1922, p. 2.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 22-1-1927, p. 6.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-4-1929, p. 6.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-7-1932, p. 10.
6. ↑  *El Progreso*, 26-9-1935, p. 2.
7. ↑  *El Progreso*, 21-11-1935, p. 6.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-2-1924, p. 5.
9. ↑  *El Pueblo Gallego*, 25-6-1924, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tato Fontaíña, Laura (1999). *Historia do teatro galego (das orixes a 1936)*. A Nosa Terra. pp. 98-99. ISBN 84-89976-98-8.
* "Quen era o arredista que coñeceu Ruth M. Anderson?". *Sermos Galiza*: 24–25. 3-4-2016.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

### Ligazóns externas

* 

* Xavier Soto Valenzuela na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
**Victorino de la Plaza**, nado en Payogasta, Salta, o 2 de novembro de 1840 e finado en Buenos Aires o 2 de outubro de 1919, foi un avogado, militar e político arxentino, que ocupou o cargo de Presidente da Arxentina entre 1914 e 1916, despois da morte de Roque Sáenz Peña ata completar o seu mandato.

Estudou Dereito en Buenos Aires e en 1868 logrou o doutoramento. Foi secretario de Dalmacio Vélez Sársfield e colaborou coa redacción do Código Civil arxentino. Foi ministro de Facenda de Nicolás Avellaneda (1876), e ministro de Relacións Exteriores (1882) e de Facenda (1883-1885) na primeira administración de Julio Argentino Roca. Foi elixido vicepresidente na fórmula da Unión Nacional presidida por Roque Sáenz Peña en 1910. Asumiu a presidencia trala morte de Sáenz Pena e gobernou o país entre 1914 e 1916. Correspondeulle velar pola limpeza das primeiras eleccións presidenciais baixo a *lei Sáenz Peña* de sufráxio universal. Retirado da política, morreu de pneumonía. Contraeu matrimónio en dúas oportunidades. A primeira vez con Dona Ecilda Belvis Castellanos, con quen non tivo fillos. A segunda vez foi coa escocesa Emily Henry, tiveron un fillo, Victoriano de la Plaza Henry.

| Presidentes da Arxentina |
| --- |
| *Segue a:* Roque Sáenz Peña | **Victorino de la Plaza**(1914-1916) | *Precede a:* Hipólito Yrigoyen |
| Partido Autonomista Nacional |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q599235
* WorldCat
* VIAF: 6645233
* BNA: 000027793
* BNF: 16552494n
* EBID: ID
* FAST: 360203
* GND: 1054162190
* ISNI: 0000 0000 4528 7560
* LCCN: n95078545
* OL: OL2523437A

 |
**TrueVisions** é unha operadora de televisión por cable e satélite de Tailandia pertencente a True Corporation, ata febreiro de 2007 denominábase **United Broadcasting Corporation** (UBC).

Desenvolvemento
---------------

En 1989 froito dun acordo da MCOT e IBC estableceuse un servizo de subscrición de televisión de nome IBC, que se fixo efectivo en outubro en Bangkok utilizando o sistema MMDS, ao longo de 1994 implementou o servizo nas principais cidades tailandesas utilizando o satélite Thaicom 1, os sinais televisivos transmitíanse mediante MMDS. TelecomAsia estaba interesado en establecer un servizo de televisión por cable e para iso estableceu a súa propia compañía UTV, que comezou a dar servizo en Bangkok en setembro de 1995. Finalmente o 1 de xullo de 1998 IBC uniuse con UTV formando a UBC que máis tarde cambiaría de nome para TrueVisions que a finais de 2008 tiña 799.837 subscritores, aos que ofrece case 200 canles de televisión, incluídos algúns producidos pola propia TrueVisions.
Vúmetro analóxico con indicador LED de saturación.
Vúmetro electrónico.
A resposta dun vúmetro (liña negra) comparándoa co nivel instantáneo de entrada (área gris). O nivel indícase en dB e o tempo en segundos.
Un **vúmetro** ou VU-meter (Volume Unit Meter) amosa o nivel de volume en unidades VU, que se inclúe nos equipos de son, como a mesa de mesturas, para indicarnos o volume do son.
Foi desenvolto orixinalmente en 1939 polo esforzo combinado de Bell Labs e os organismos de radiodifusión CBS e NBC para a medición e a normalización dos niveis de liñas telefónicas.

Consta dun instrumento de bobina móbil dun tipo determinado, alimentado por medio dun rectificador de onda completa que se alimenta á súa vez da liña mediante unha resistencia en serie. Non necesita máis fonte de enerxía para o seu funcionamento que o sinal de entrada.

É intencionalmente "lento" na medición (tempo de integración estándar 300 ms), promediando máximos e mínimos de curta duración para mostrar o volume percibido. A súa escala vai desde -20 VU até +3 VU, sendo 0 VU o correspondente a 1'23 V, para o nivel nominal (nivel medio que o fabricante emprega como referencia) de +4 dBu (en Europa).

Ademais, algúns vúmetros electrónicos tamén reflicten os picos ou máximos. Como regra xeral, os niveis de gravación deben ser tales que non superen a área vermella superior a 0 VU, ou só en contadas ocasións. Se o volume de gravación é demasiado alto, a calidade do son e a resposta en frecuencia é xeralmente máis pobre e os efectos de saturación recorte poden ser especialmente problemáticos para un sistema de gravación dixital. Tamén, se o nivel é demasiado baixo, os niveis de ruído serán altos en relación ao son principal.

Unidade VU
----------

A unidade de volume (VU) defínese como:
"O indicador de volume marca 0 VU cando se conecta á saída unha resistencia de 600 ohms, para un sinal sinusoidal de 1000 Hz."

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mesa de mesturas
* Decibel

### Ligazóns externas

* Rane Pro Audio Reference definition for VU meter
* Q&A on the Standard Volume Indicator by John McNight
* A New Standard Volume Indicator and Reference Level by Chinn, Gannett & Morris
* The Bewildering Wilderness - "Navigating the complicated and frustrating world of audio standards"
* Audio Level Meters
* VU meter vídeo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q285136
* GEC: 0151314
* MAG: 145805289

 |
**Vítor Manuel Fernandes dos Santos** (coñecido artisticamente como **Vítor Santos**), nado en Algés, Oeiras, en 1946, é un escultor, medallista e deseñador de moedas portugués coñecido por ser o creador dos anversos da primeira serie de moedas do euro de Portugal.

Traxectoria
-----------

Vítor Santos cursou estudos superiores de Escultura na Facultade de Belas Artes da Universidade de Lisboa (FBAUL), onde despois acadou un mestrado en Deseño. Posteriormente formouse como deseñador e gravador litográfico na Escola de Artes Decorativas António Arroio, da mesma cidade.

Moeda de 100 escudos de 1997
Como medallista foi un dos fundadores do grupo de escultores medallistas *Anverso/Reverso* e é membro da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). A súa obra está en varias coleccións particulares e en institucións como o Museo Británico, onde se expón a súa medalla do 50 aniversario da *Polyphonia Schola Cantorum*.

A primeira moeda deseñada por Fernandes dos Santos foi a bimetálica de 100 escudos cuñada pola Imprensa Nacional-Casa da Moeda en 1997 en conmemoración da Exposición Mundial de Lisboa de 1998.

Anverso da moeda dun euro de Portugal (2010)
Logo da integración de Portugal na Eurozona, Vítor Manuel Fernandes dos Santos foi o vencedor do concurso nacional para os deseños dos anversos nacionais das moedas de euro portuguesas. O deseñador inspirouse para iso nos selos reais do primeiro rei de Portugal, Afonso Henriques: na de dous euros e na dun euro, o selo real de 1144; nas de 50, 20 e 10 céntimos, o selo real de 1142; e nas de 5, 2 e 1 céntimo, o primeiro selo real, de 1134.

Ademais das moedas ordinarias en circulación, Fernandes dos Santos encargouse tamén dos deseños de diversas moedas conmemorativas cuñadas en metais nobres destinadas ao coleccionismo e ao investimento. Entre elas, a moeda de ouro de cinco euros conmemorativa dos 150 anos do primeiro selo postal portugués, emitida en 2003, foi premiada na XXIII Conferencia de Directores de Ceca (San Francisco, 2004) como a moeda conmemorativa con acabamento *proof* tecnicamente máis avanzada.

Notas
-----

1. ↑  "*Colecção EROS. Os autores". Escultor.com.pt*
2. 1 2  "Vítor Santos: Desenhar a moeda foi importante, mas não trouxe reconhecimento". En *Diário de Notícias*. 29 de decembro de 2011.
3. 1 2 3  "Vitor Manuel Fernandes Santos: Curriculum Vitae". *Escultor.com.pt*
4. ↑  "Vitor Santos". *The British Museum*.
5. ↑  "100 Escudos Expo 98". *Numista.com*
6. ↑  "1 Euro 2nd map". *Numista.com*.
7. ↑  "Portugal". *Banco Central Europeu. Eurosistema*.
8. 1 2  Moedas do euro deseñadas por Vítor Manuel Fernandes dos Santos / V. M. F. dos Santos. *Numista.com*
9. ↑  "Moeda corrente > Euro". *Imprensa Nacional-Casa da Moeda*.
10. ↑  "5 Euro First Portuguese Stamp; Gold". *Numista.com*
11. ↑  "Moeda corrente > Euro > Prémios e galardões atribuídos à ". *Imprensa Nacional-Casa da Moeda*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro
**Võ Nguyên Giáp**, nado o 25 de agosto de 1911 en An Xa, provincia de Quảng Bình (Vietnam), e finado o 4 de outubro de 2013 en Hanoi, foi un militar vietnamita

Traxectoria
-----------

Era fillo dun mandarín de segunda clase, e fixo estudos de Dereito e Historia en Hue. Foi militante comunista desde os anos 30 do século XX. En setembro do 1939, logo da prohibición do Partido Comunista, Giáp trasladouse á China, onde coñeceu a Hô Chi Minh, con quen creou o Viet Minh na conferencia de Chingsi, en maio de 1941. A finais dese ano Giáp marchou ás montañas do Vietnam para formar os primeiros grupos guerrilleiros.

Dirixente militar do Vietminh, en decembro de 1944 capturou un punto militar francés, logo de ter formado os primeiros batallóns das súas forzas armadas. Iniciada a Guerra de Indochina en decembro de 1946, logo do bombardeo de Haiphon por parte de Francia, retirouse cara á China, ata que en outubro de 1950 ocupou a zona montañosa fronteiriza. A partir de entón, a guerrilla difúndese por Vietnam e Laos. Mais Giáp sempre considerou que só a formación dun auténtico exército podería derrotar os colonialistas.

A fins de 1953 Giáp aceptou o reto francés dunha batalla definitiva: a Dien Bien Phu, na que, despois de varias semanas de combate, as tropas vietnamitas saíron vencedoras o día 7 de maio de 1954. O que se consideraba imposíbel, a vitoria de colonizados sobre un exército occidental en campo aberto, fora logrado.

Logo da conferencia de Xenebra, Suíza, que recoñecía a independencia das colonias francesas en Indochina, Giáp pasou a ser ministro de defensa de Vietnam do Norte. Simultaneamente, dirixiu as operacións no Sur contra o exército dos norteamericanos e os seus aliados. Logrou converter o fracaso da ofensiva de 1968 nun éxito político, ao demostrar aos estadounidenses que enfrontaban unha guerra inacabable.

Despois do fracaso da ofensiva da Pascua de 1972 foi cesado temporalmente do mando das operacións, pero conservou a cadeira de ministro de defensa. Entre 1976 e 1991 ostentou o cargo de viceprimeiro ministro.

Recoñecido como un dos maiores estrategos do século XX, consideraba que a base do poder militar residía no apoio dos campesiños e a táctica da "guerra prolongada".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Étoile Rouge - Textos de Giáp (dont armée du peuple)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179910
* WorldCat
* VIAF: 111084565
* BNE: XX1484833
* BNF: 120196412
* BRE: 1928469
* CANTIC: a11223261
* CiNii: DA04447423
* DeutscheBio: 118694634
* EBID: ID
* FAST: 1899397
* GEC: 0071593
* GND: 118694634
* IMDb: nm0900721
* ISNI: 0000 0001 2018 8758
* LCCN: n80036581
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000005769
* NDL: 00459829
* NKC: jn20040202027
* NLG: 102314
* NNDB: 000177254
* NTA: 075164469
* Persée: 659308
* PTBNP: 55682
* SELIBR: 100091
* SNAC: w6sx96f0
* SUDOC: 028341112
* WikiTree: Võ-27

 |
**Valentín Losada Vázquez**, nado en Rianxo en 1874 e finado en Cangas o 19 de decembro de 1937, foi un crego galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Losada Caamaño e Manuela Vázquez Seco. Os seus padriños foron os seus tíos Gregorio Sánchez Triñanes e María Vázquez Seco, avós maternos do poeta Manuel Antonio. Estudou Teoloxía no Seminario Conciliar de Santiago de Compostela, e máis tarde doutorouse en Dereito Canónico. Tras ser ordenado sacerdote foi destinado a Pontevedra como catedrático de Relixión e Historia Sagrada no Instituto da Cidade e na Escola Normal, ao tempo que exerceu como coadxutor na parroquia de San Bartolomeu.

En 1903 concedéuselle a parroquia de Cangas, e desde mediados de xaneiro de 1905 foi coadxuntor *in capite* da mesma, pasando a ser ecónomo trala morte do crego José Martínez. En decembro dese ano a corporación municipal solicitou ao arcebispo compostelán José María Martín de Herrera que Valentín fose nomeado párroco en propiedade, cargo ao que accedeu logo do concurso de curatos de 1910. En 1911 participa na misa maior da Virxe de Guadalupe en Rianxo, e en agosto de 1912 na misa da capela da Virxe Peregrina de Pontevedra. En Cangas acolleu o seu sobriño Manuel Antonio, que decidiu entón non ser cura.

En 1930 foi destinado ás parroquias de Santa Susana e San Frutuoso de Santiago de Compostela, e trala súa marcha o concello de Cangas nomeouno fillo adoptivo. En 1931 volve predicar na misa da Virxe de Guadalupe, e en setembro de 1933 predica na misa da Virxe dos Dolores en Sorribas (Rois). En decembro dese ano preside por parte do clero o enterro de Alejandro Rodríguez Cadarso.

Na guerra civil española mostrouse partidario do bando nacional: asiste en Rianxo a celebracións por toma de capitais españolas, e asistiu a arengas que daban os falanxistas desde o balcón do Concello. En decembro de 1937 asistiu a Cangas á misa da Inmaculada e á de Santa Lucía, e finou alí, sendo enterrado no cemiterio municipal a carón da súa nai. En 1938 o concello de Cangas púxolle o seu nome á rúa onde falecera.

Galería de imaxes
-----------------

* Tumba de Valentín Losada no cemiterio de Cangas.Tumba de Valentín Losada no cemiterio de Cangas.
* Rúa Valentín Losada en Cangas.Rúa Valentín Losada en Cangas.

Notas
-----

1. ↑  Foi bautizado o 6 de decembro de 1874.
**Àngel Colom i Colom**, nado en Rupit i Pruit (provincia de Barcelona) o 22 de decembro de 1951, é un político catalán, diplomado en maxisterio e mestre de escola, ligado ao independentismo catalán.

Traxectoria
-----------

Desenvolveu a súa carreira política en tres partidos políticos: Esquerra Republicana de Catalunya, o Partit per la Independència e, despois, en Convergència Democràtica de Catalunya. No seu día formou parte de *La crida a la solidaritat*.

En 1988 saíu elixido deputat do Parlament de Catalunya, como número tres da candidatura de ERC, tras Joan Hortalà e Josep-Lluís Carod-Rovira.

En 1996, canda a Pilar Rahola, abandonou ERC para formar un novo partido, o Partit per la Independència.

Despois da disolución do PI, Colom, no ano 2000, pasou a militar en Convergència Democràtica de Catalunya.

De maneira recente, viuse implicado no escándalo de corrupción de Fèlix Millet e o Palau de la Música.

Obra
----

* *Contracte amb Catalunya* (1995)

Recoñecementos
--------------

* Memorial Josep Vidal i Llecha (1986, segunda edición)

Notas
-----

1. ↑  *Àngel Colom: "Acceptar l’autonomisme és una capitulació"*, entrevista en unilateral.cat, 14 de marzo de 2018 *(en catalán)*.
2. ↑  *Colom y Rahola se escinden de ERC para crear un nuevo partido independentista*, *El País*, 9 de outubro de 1996 *(en castelán)*.
3. ↑  Ficha en Worldcat.org *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista co persoeiro, eltemps.cat, 13 de outubro de 2019 *(en catalán)*.
* *El independentismo gandhiano de Ángel Colom*, *El País*, 16 de marzo de 1992 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2586896
* WorldCat
* VIAF: 11107223
* BNE: XX843588
* CANTIC: a10675620
* GEC: 0240587
* ISNI: 0000 0000 2034 0273
* LCCN: n78062459
* SUDOC: 120183439

 |
O **Premio Espasa de Ensaio** é un premio literario outorgado, desde 1984, pola Editorial Espasa-Calpe para a difusión de traballos xornalísticos, de reflexión ou de divulgación.

Premiados
---------

2018 Sergio del Molino, *Lugares fuera de sitio*  

2017 Stanley G. Payne, *En defensa de España: desmontando mitos y leyendas negras*  

2016 Ángela Rodicio, *Las novias de la Yihad*  

2015 Fernando Trías de Bes, *El libro prohibido de la economía*  

2014 Risto Mejide, *Urbrands*  

2013 Mario Alonso Puig, *El cociente agallas. Si cambias tu mente, cambias tu vida*  

2012 Leopoldo Abadía, *El economista esperanzado*   

2011 Diego Carcedo, *Entre bestias y héroes*   

2010 Manuel Cruz, *Amo, luego existo. Los filósofos y el amor*  

2009 Abel Hernández, *Suárez y el Rey*  

2008 Ana Ramírez Cañil, *La mujer del maquis*  

2007 Albert Boadella, *Adiós Cataluña. Crónicas de amor y de guerra*   

2006 Víctor Gómez Pin, *Entre lobos y autómatas*   

2005 Irene Lozano, *Lenguas de guerra*   

2004 Daniel Innerarity, *La sociedad invisible*  

2003 Juan Antonio Rivera, *Lo que Sócrates diría a Woody Allen*  

2002 Arcadi Espada, *Diarios*  

2001 José María Calleja, *¡Arriba Euskadi! La vida diaria en el País Vasco*  

2000 Luis Racionero, *El progreso decadente*  

1999 Antonio Escohotado, *Caos y orden*  

1998 Vicente Verdú, *Señoras y señores*  

1997 Jon Juaristi, *El bucle melancólico*  

1996 Manuel Leguineche, *Los ángeles pérdidos*  

1995 Luis Rojas Marcos, *Las semillas de la violencia*  

1994 Fernando Arrabal, *La dudosa luz del día*  

1993 Ramón Tamames, *La España alternativa*  

1992 Margarita Rivière, *Lo cursi y el poder de la moda*  

1991 Enrique Gil Calvo, *Estado de fiesta*  

1990 Victoria Camps, *Virtudes públicas*  

1989 Justino Sinova, Miguel A. Quintanilla, Ramón Vargas-Machuca, *La utopía racional*  

1988 Amando de Miguel, *La España oculta, la España sumergida*  

1987 Salvador Giner, *El destino de la libertad*  

1986 Javier Tusell, *Los hijos de la sangre* e José María de Areilza, *La Europa que queremos*  

1985 Foi declarado deserto  

1984 Olegario González de Cardedal, *El poder y la conciencia*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Editorial Espasa Calpe Arquivado 24 de setembro de 2015 en Wayback Machine.
**José Alfonso Couce Doce**, nado en Ferrol en 1928 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 2015, foi un forense e político galego.

Traxectoria
-----------

Médico forense de profesión, xa durante a ditadura franquista foi concelleiro do Concello de Ferrol. Nas eleccións municipais de 1987 foi cabeza de lista de Alianza Popular en Ferrol e fíxose coa alcaldía, con Arsenio Fernández de Mesa como primeiro tenente de alcalde. Porén, o 8 de setembro de 1989 unha moción de censura apoiada polo PSOE, Izquierda Unida, un concelleiro do CDS e outro concelleiro tránsfuga popular arrebatoulle o cargo e pasou a ser alcalde o seu curmán, o socialista Manuel Couce Pereiro. O 18 de abril de 2000 recibiu unha encomenda de prata da Orden Civil de Sanidad. Faleceu en Ferrol o 1 de setembro de 2015 aos 87 anos.

Notas
-----

1. 1 2  "Fallece el médico y exalcalde de Ferrol Alfonso Couce Doce".
2. 1 2  "Couce Doce: «Fui el primero en pedir la Universidad para Ferrol»".
3. ↑  "Veinticinco años del día que situó a Ferrol en el mapa del transfugismo".
4. ↑  "El médico y ex alcalde de Ferrol Couce Doce recibe la Orden Civil de Sanidad". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 04 de novembro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ferrol

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xaime Quintanilla Ulla** |  **alcalde de Ferrol** 1987 - 1989 | Sucesor:**Manuel Couce Pereiro** |
**Ángel Ron**, nado en Santiago de Compostela o 24 de xullo de 1962, é un banqueiro galego. Foi presidente do Banco Popular Español, o terceiro grupo bancario de España por capitalización.

Traxectoria
-----------

Ángel Ron licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e en 1984, con 22 anos, entrou a formar parte da dirección rexional de Galicia do Banco Popular Español. En 1989 noméano director xeral da Caja Cooperativa de Promoción y Crédito, un banco de aforro especializado en microcréditos. En 1991 pasa a desempeñar a mesma responsabilidade no Banco de Depósitos ata 1995.

A finais dese ano noméano director rexional de Asturias-Cantabria, do Banco Popular Español, onde administrou un negocio de 2.000 millóns de euros, 52 sucursais e ao redor duns 300 empregados.

No ano 1998 accede á sede central de Madrid, cando o nomean director xeral da Rede Comercial do Grupo Popular, que incluía os 5 bancos rexionais (entre eles o Banco de Galicia), así como todas as sociedades financeiras dependentes do grupo. En marzo de 2002, noméano conselleiro delegado e dous anos despois, presidente executivo do Grupo Banco Popular. En 2006 accede á presidencia do consello de administración.

Neste tempo, o Banco Popular adquiriu o Banco Nacional de Crédito (BNC) e desembarcou no mercado estadounidense coa compra en 2007 de Totalbank.

O 30 de novembro de 2016 foi destituído polos accionistas do Banco Popular pola súa mala xestión, sendo relevado por Emilio Saracho.

### Outros cargos

Ángel Ron é membro, ademais, do Internacional Advisory Board de Allianz, do Institut International d'Études Bancaires, da Internacional Monetary Conference e é membro do padroado da Fundación Príncipe de Asturias, da Fundación Universitaria Comillas, da Fundación de Ayuda contra la Drogadicción e de FEDEA.

Notas
-----

1. ↑  "Banco Popular releva a Ron y lo sustituye por Emilio Saracho"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9098369
* Dialnet: 1181828

 |
**Xavier Ribalta** nado en Tàrrega, na provincia de Lleida, en 1943, é un músico catalán.

Traxectoria
-----------

É fillo dunha familia de fortes vencellos coa terra e mais co catalanismo[]. Estas raíces estarán presentes sempre na súa forma de compor e de interpretar.

O seu nome é un dos primeiros que conforman a Nova Cançó, pero desde os seus inicios segue un camiño independente, persoal e comprometido que o levará a un autoexilio por non poder traballar no seu país. En 1968 é multado e prohíbeselle cantar en todo o territorio español, prohibición que seguirá vixente ata o ano 1975.

A obra de Xavier Ribalta personifica a orientación máis xenuína da Cançó Catalá. A riqueza musical das súas composicións, valoradas en todo o mundo, o rigor na elección dos poetas musicados e a forza da interpretación son as súas armas principais. No fondo prevalece un aire épico, convertido en partitura que sae dunha voz profunda e chea, sempre á procura da ancha expansión do "vento libre" como dixera Rafael Alberti.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5214585
* WorldCat
* VIAF: 86736536
* BNE: XX1087146
* Discogs: 3199887
* GEC: 0055292
* GND: 1232439444
* ISNI: 0000 0000 6026 4834
* SUDOC: 164844031

 |
**Juan Carlos Serrano López**, nado en Portomarín o 30 de xuño de 1965, é un empresario e político galego do PPdeG, que foi alcalde de Portomarín.

Traxectoria
-----------

Juan Serrano é o dono e xerente de Aviporto, unha empresa de fertilizantes obtidos a partir dos excrementos das galiñas.

Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Portomarín sendo o máis votado, pero sen maioría absoluta, polo que a alcaldía foi para o PSdeG-PSOE tras pactar un goberno co BNG. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou de novo a candidatura popular, logrando nesta ocasión maioría absoluta e sendo elixido alcalde. Revalidou a maioría absoluta nas sucesivas eleccións de 2015 e 2019. A mediados deste último mandato, en outubro de 2021, dimitiu para deixar paso á alcaldía ao concelleiro Pablo Rivas, alegando que xa cumprira os seus obxectivos. A seguir, foi nomeado senador no Senado de España por designación autonómica do Parlamento de Galicia en substitución de Xesús Vázquez Abad, e tomou posesión do escano o 2 de novembro do 2021. En maio de 2022 cedeu o seu escano a Alberto Núñez Feijóo, e en agosto foi nomeado director da Casa de Galicia en Madrid.

Notas
-----

1. ↑  "Un futuro impredecible". *elprogreso.es*. Consultado o 2021-10-18.
2. ↑  "Aviporto, la valorización del estiércol de pollo". *seleccionesavicolas.com*. Consultado o 2021-10-18.
3. ↑  "Juan Serrano dimite como alcalde de Portomarín y deja paso a su segundo". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2021-10-18. Consultado o 2021-10-18.
4. ↑  X.M.P. (3 de novembro de 2021). "Serrano toma posesión como senador y deja atrás su etapa como alcalde de Portomarín". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 4 de novembro de 2021.
5. ↑  A Xunta recoloca o ex-senador que cedeu o seu escano a Feijóo como director da Casa de Galicia en Madrid

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Portomarín
* Lista de senadores galegos desde a Transición

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Silvia Rodríguez Díaz** |  **Alcalde de Portomarín** 2011 - 2021 | Sucesor:**Pablo Rivas** |
**Xosé Manuel Barreiro Fernández**, nado en Lugo o 18 de setembro de 1957, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Barreiro é militante do Partido Popular, deputado no Parlamento galego (1997-2007), deputado da Deputación de Lugo (2007-), senador pola provincia de Lugo (2008-...), presidente provincial do PP (2002-) e vicepresidente da executiva galega do partido (2006-).

Está casado e ten dúas fillas. Licenciouse en 1983 en Ciencias Económicas e Empresariais, disciplina na que é doutor e catedrático de Universidade.

En 1995 entrou na política. Ese ano, converteuse, apadriñado por Francisco Cacharro Pardo, en concelleiro do PP en Lugo, na candidatura que encabezou Joaquín García Díez nas eleccións municipais. Foi a primeira que acadou unha maioría absoluta para o PP e el ocupouse da área de Economía, na que fixo un amplo traballo de posta ao día das contas municipais.

Papeleta para o Senado nas Eleccións de abril de 2019.
Nas eleccións municipais de 1999 renunciou a continuar no Concello, para se centrar só no traballo parlamentario. En xaneiro de 2003, Manuel Fraga nomeouno conselleiro de Medio Ambiente, en plena crise do Prestige. O 10 de setembro de 2004 foi designado vicepresidente segundo da Xunta. Nas eleccións autonómicas de 2005 encabezou por primeira vez a candidatura do PP en Lugo. A comezos de 2006 competiu con Alberto Núñez Feijóo por ser o sucesor de Fraga no PPdeG.[] Perdeu, pero quedou de vicepresidente. En xullo de 2006 foi nomeado candidato á presidencia da Deputación nas eleccións municipais de 2007. Nas Eleccións xerais de 2008 foi elixido senador pola provincia de Lugo, cargo que revalida en 2011. Nesa ano converteuse ademais en voceiro do Partido Popular no Senado.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Carlos del Álamo** |  **Conselleiro de Medio Ambiente** 2003 - 2005 | Sucesor:**Pachi Vázquez** |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xosé Manuel Barreiro Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Bareiro Fernández, José Manuel". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 56. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Blog de Xosé Manuel Barreiro
A **Liga Comunista Revolucionaria** (**LCR**) foi un partido político comunista e trotskista español fundado en 1971 por militantes do grupo catalán Comunisme, que procedía da Frente de Liberación Popular. Constituía a sección española do Secretariado Unificado da IV Internacional e pretendía ser un partido revolucionario que rexeitaba a colaboración entre clases e propugnaba un modelo territorial baseado na confederación de repúblicas.

Historia
--------

Adhesivo contra a Constitución española en Galiza, 1978.
### Anos 70

En 1972 escíndese dela un pequeno grupo, a Liga Comunista, que volverá á organización en 1978. En 1973 intégrase nela unha escisión de ETA, a ETA VI Asemblea, co que consegue implantación no País Vasco, denominándose LCR-ETA (VI) ata 1976. Nas eleccións de 1977 patrocina a candidatura da Frente por la Unidad de los Trabajadores, e participa en diversas candidaturas da esquerda comunista ata os anos 80, cando propugna a abstención nas eleccións.

### Anos 80

A finais dos 80 comeza a colaborar co Movimiento Comunista, unha organización de orixe maoísta, promovendo mobilizacións contra a OTAN, contra as bases americanas, os GAL e apoiando o movemento feminista e os dereitos dos homosexuais. Nas primeiras eleccións ó Parlamento Europeo apoiou a candidatura de Herri Batasuna, a pesar de ser críticas cos métodos de ETA.

### Anos 90

En 1991 a LCR unificouse co MC formando a confederación Izquierda Alternativa, pero deseguida xurdiron as tensións ao consideraren a maioría dos militantes da LCR que foran absorbidos polo MC. En 1992 IA dividíase quedando co nome os antigos militantes da LCR, mentres os de MC collían o nome de Liberación. En Galiza, a fusión LCR-MC adoptou o nome de Inzar e no ano 1993 integrouse no BNG.

Notas
-----

1. ↑  País, El (1976-09-18). "Liga Comunista Revolucionaria". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2022-07-17.
2. ↑  "Historia de la Liga Comunista Revolucionaria (1971-1991)" (PDF). *vientosur.info* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3133199
* WorldCat
* VIAF: 152528539
* GEA: 7995
* GEC: 0037785
* LCCN: n86081108

 |