recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 42°38′N 77°06′O﻿ / ﻿42.633, -77.100

Xulgado do condado de Yates
O **condado de Yates** (en inglés *Yates County*) é un condado do estado de Nova York, Estados Unidos.

Xeografía
---------

Localización do condadoi de Yates no estado de Nova York
O condado ocupa unha superficie total de 974 km², da cal 875 km² é terra e 95 km² (o 9,99 %) é auga.

En 2020 tiña unha poboación de 24 774 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 28,3 hab./km². 

No ano 2000​ a renda per cápita media do condado era de $34,640, e o ingreso medio duunha familia era de $40,681. Nese ano os homes tiñan un ingreso per cápita de $29,671, contra $21,566 das mulleres. O ingreso per cápita do condado era de $16,781, e o 20,90 % da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional. 

A capital do condado é Penn Yan.

### Localidades

* Barrington
* Benton
* Dresden
* Dundee
* Italy
* Jerusalem
* Middlesex
* Milo
* Penn Yan
* Potter
* Starkey
* Rushville
* Torrey

Historia
--------

O condado foi fundado o 5 de febreiro de 1823, e debe o seu nome a Joseph C. Yates, quen, como gobernador do estado de Nova York, asinou a acta de constitución do condado.

Notas
-----

1. ↑  "US Census 2020 Population Dataset Tables for New York". United States Census Bureau. Consultado o 19-02-2022.
2. ↑  "Find a County". National Association of Counties. Arquivado dende o orixinal o 31-05-2011. Consultado o 19-02-2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Condado de Yates, Nova York*** |

### Ligazóns externas

* Web oficial do condado *(en inglés)*.
* Yates County, New York *(en inglés)*.
* Yates County information *(en inglés)*.
* Yates County en Curlie *(en inglés)*
* Yates County historical information *(en inglés)*.
* Summary history of Yates County and its towns*(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q56144
* WorldCat
* VIAF: 148923689
* EBID: ID
* GeoNames: 5145190
* GNIS: 974159
* ISNI: 0000 0004 0405 4348
* LCCN: n80104368
* MusicBrainz: ID
* OSM: 1837998
* TGN: 1003045

 |
**Pedro Lamas Cerezales**, coñecido como **Pedrín**, nado en Canteixeira (Valboa) en 1914, foi un guerrilleiro antifranquista berciano.

Traxectoria
-----------

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, xunto co seu irmán máis vello Gerardo uniuse ao grupo de fuxidos encabezado por David Fuentes "Velasco" que actuou na zona da Veiga, Valcarce, Valboa e Pedrafita do Cebreiro. Asistiu co seu irmán Gerardo ao Congreso de Ferradillo. Foi o único guerrilleiro que logrou fuxir no enfrontamento do 7 de maio de 1943 en Canteixeira, onde morreu o seu irmán Gerardo e outros guerrilleiros. Despois marchou á provincia de Lugo. Integrado nun grupo guerrilleiro con Manuel Gutiérrez Abella, Edelmiro Alonso García, Oliveros Fernández Armada e Adoración Campo Canedo, tivo un enfrontamento coa Garda Civil en Castiñeiras o 27 de outubro de 1948 que lle custou a vida ao garda Sabas Andrés Salazar. A Garda Civil detivo ao día seguinte a varios veciños de Castañeiras entre eles a Vicenta López Digón, enlace da guerrilla, e o seu fillo Jesús Camuñas López que acolleran aos guerrilleiros na súa casa, e foron asasinados esa noite. Pedro logrou pasar a Francia en 1948.

Notas
-----

1. ↑  "La ARMH exhumará a una madre y a su hijo asesinados en Villafranca por la Ley de Fugas". Arquivado dende o orixinal o 14 de novembro de 2021. Consultado o 14 de novembro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
**Oliveros Fernández Armada**, coñecido como **Negrín**, nado en Traspena (Covas, Baralla) cara a 1923, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Militante do PCE. Enlace da guerrilla queimado, en 1945 ingresou na Federación de Guerrillas de León-Galicia. Foi reclamado polo xuíz militar de Lugo en novembro de 1946 como encartado na causa 177/46 por roubo a man armada e relación con bandoleiros. Dende 1947 estivo integrado na II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia na zona do Bierzo, no grupo de Silverio Yebra Granja que tiña como comisario político a Francisco Martínez López. En 1948 negouse a marchar a Francia e a finais dese ano actuaba na fronteira das provincias de Lugo e León cos cenetistas Abelardo Macías Fernández e Victorino Nieto Rodríguez, o socialista Hilario Álvarez Méndez e Alpidia García Moral. Integrado nun grupo guerrilleiro con Manuel Gutiérrez Abella, Edelmiro Alonso García, Pedro Lamas Cerezales e Adoración Campo Canedo, tivo un enfrontamento coa Garda Civil en Castiñeiras o 27 de outubro de 1948 que lle custou a vida ao garda Sabas Andrés Salazar. A Garda Civil detivo ao día seguinte varios veciños de Castiñeiras, entre eles Vicenta López Digón, enlace da guerrilla, e o seu fillo Jesús Camuñas López que acolleran aos guerrilleiros na súa casa, e foron asasinados esa noite. O 17 de marzo de 1949 logrou escapar con Victorino Nieto do masacre de Vilasinde na Veiga de Valcarce, onde foi sorprendido o seu grupo e foron asasinados Abelardo Macías, Hilario Álvarez e Alpidia García. En outubro de 1949 reclamouno o xuíz militar de Lugo xunto con outros guerrilleiros encartados na causa 318/49. Logrou pasar a Francia en 1950.

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 25-11-1946, p. 2.
2. ↑  "La ARMH exhumará a una madre y a su hijo asesinados en Villafranca por la Ley de Fugas". Arquivado dende o orixinal o 14 de novembro de 2021. Consultado o 14 de novembro de 2021.
3. ↑  *El Progreso*, 5-10-1949, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 60. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la Sierra *(en francés)*

* Ficha en Memorial antifranquista y democrático *(en castelán)*
**Município de Imperatriz**| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
|

 |
| Estado | Maranhão |
| Superficie | 1.531 km² |
| PoboaciónDensidade | 232 560 (2006)170 hab./km² |
| Latitude | 5º 31' 33" S |
| Lonxitude | 47º 26`35" O |
| Altitude | 95 m |
| Distancia de Sao Luis | 637 Km |
| Código postal (CEP) | 65900-000 |
| Administración local | *Prefeitura Municipal de Imperatriz*- Rua Rui Barbosa, 201, Centro |
| Internet |  |
| Alcalde (*Prefeito*) | Ildon Marques |
| Mapa da cidade en Maranhão |
|  |

**Imperatriz** é a segunda cidade do Maranhão en poboación total. Sitúase nas marxes do río Tocantins enfronte ao estado de Tocantins. Actualmente é, xunto con cidades veciñas, unha grande produtora de soia, a cal é levada ata o porto da capital, Sao Luis por ferrocarril, para exportación. Hai tamén un importante comercio e servizos e algunhas industrias.

A cidade é considerada o portón de entrada da selva amazónica, para quen ven dende a capital ou dende o leste do estado, ou de estados veciños do Nordeste brasileiro.

Fai tamén parte dunha rexión de conflitos pola pose de terras, coñecida como *Bico de Papagaio*, situada ó sur do estado e tamén no veciño Tocantins. Estes conflitos agrarios moitas veces resultaron en mortes de traballadores rurais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Portal Oficial de Imperatriz *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504755
* WorldCat
* VIAF: 153968979
* GEC: 0451386
* GeoNames: 3398269
* LCCN: n83017204
* OSM: 332989

 |
**Manuel Lorenzo Varela Rodríguez**, nado en Chantada en 1951, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Diplomado en Ciencias Sociais, exerceu a súa actividade profesional como axente de seguros. Nas eleccións municipais de 1991 foi o número 2 da candidatura do PPdeG en Chantada, a cal foi a máis votada con 6 edís, se ben non accedeu ao goberno logo do apoio dos independentes do ata entón alcalde polo PPdeG Sergio Vázquez Yebra á formación Chantada Nova de Manuel Anxo Taboada Rodríguez. Foi portavoz do partido na oposición e encabezou a lista do PPdeG á alcaldía nas eleccións municipais de 1995 nas que foi a segunda forza máis votada tras Chantada Nova, ambas con 6 concelleiros. Ante a falta de acordo dos independentes de Yebra, que eran a chave do goberno con 3 edís, coas dúas principais formacións políticas chantadinas, os independentes de Taboada repetiron na alcaldía como lista máis votada. En xaneiro de 1996 presentou unha moción de censura coa que foi elixido alcalde ao contar nesta ocasión co apoio dos independentes de Yebra, cos cales pasou a gobernar e se acabaron integrando de novo nas filas do PPdeG. Nas municipais de 1999 e 2003 foi reelixido alcalde con maioría absoluta. En 2007 perdeu a maioría absoluta e a alcaldía en favor de Manuel Anxo Taboada, o cal pasara a formar parte do PSdeG-PSOE e estableceu un goberno de coalición co BNG. Nese mandato foi deputado provincial.

No congreso local do PP de Chantada de novembro de 2008 foi derrotado por Susana López Abella, que asumiu a presidencia da agrupación local. En outubro de 2009 formalizou o abandono do grupo municipal do PP chantadino, xunto con outros tres dos seis concelleiros populares, pasándo tamén a ser deputado non adscrito na Deputación de Lugo. En marzo de 2011 presentou o partido Independentes Terras do Asma (INTA) co cal se presentou ás eleccións municipais de 2011 e conseguiu recuperala a alcaldía ao sela lista máis votada. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo INTA e foi reelixido alcalde con maioría absoluta.

Papeleta para o Senado nas Eleccións de abril de 2019.
De cara ás Eleccións Xerais de 28 de abril de 2019 regresou ao PPdeG e foi elixido senador pola provincia de Lugo. Nas eleccións municipais de 26 de maio de 2019 volveu a ser cabeza de lista do PPdeG en Chantada e foi reelixido alcalde ó lograla maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Anxo Taboada Rodríguez** |  **Alcalde de Chantada** 1996 - 2007 | Sucesor:**Manuel Anxo Taboada Rodríguez** |
| Predecesor:**Manuel Anxo Taboada Rodríguez** |  **Alcalde de Chantada** 2011 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Susana López desbanca a Manuel Varela á fronte do PP de Chantada

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Eleccións municipais en Chantada

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Senado de España
**Kōshū-shi - 甲州市**  
| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
|  |
| Localización de Kōshū na prefectura de Yamanashi. |
|  |
| Localización da prefectura de Yamanashi no Xapón. |
| Información |
| País |  Xapón |
| Illa | Honshū |
| Rexión | Rexión de Chūbu, Rexión de Kōshin'etsu |
| Prefectura | Prefectura de Yamanashi |
| Superficie | 264,01 km2 |
| Poboación | 34.527 (2009) |
| Densidade | 131 h/km² |
| Alcalde | Atsushi Tanabe |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Kōshū** (甲州市, こうしゅうし, *Kōshū-shi*) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó nordés da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 264,01 km², a poboación é de 34.527 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 131 h/km².

O concello de Kōshū limita cos concellos de Yamanashi, Fuefuki, Ōtsuki, Kosuge, Tabayama (que son da prefectura de Yamanashi); e Chichibu (este último é da prefectura de Saitama).

Historia
--------

A cidade de Kōshū foi fundada após a fusión do concello de Enzan e dous concellos do distrito de Higashiyamanashi (*Katsunuma* e *Yamato*) o 1 de novembro de 2005.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da cidade de Kōshū *(en xaponés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q248723
* WorldCat
* VIAF: 295613958
* GeoNames: 7415917
* GeoNLP: dUOloz
* MusicBrainz: ID
* NDL: 001123740
* OpenCorporates: 1000020192139

 |
**Niterói**| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
|

 |
| Estado | Río de Xaneiro |
| Superficie | 130 km² |
| PoboaciónDensidade | 476 669 (2006)3 684 hab/km² |
| Altitude | 5 msnm |
| Distancia de Río de Xaneiro | 5 km (por mar)14 km (Ponte Rio-Niterói]) |
| Código Postal (CEP) | 24000-000 |
| Situación xeográfica | 22° 53' 00" S43° 06' 13" W |
| Goberno local | Prefeitura Municipal de Niterói - Rua Visconde de Sepetiba, 987 - Centro |
| Internet | Sitio oficial |
| Prefecto | Godofredo Pinto |
| Mapa de localización |
|  |

**Niterói** é unha cidade do estado brasileiro do Río de Xaneiro, situada a 5 km en liña recta da cidade do Río de Xaneiro, capital do estado, á cal está unida por unha ponte de 14 km de lonxitude. Cando a cidade de Río se converteu en *municipio neutro* e capital do Brasil independente, Niterói pasou a ser capital da entón *Provincia do Río de Xaneiro*, actualmente estado do Río de Xaneiro. En 1960 a capital do Brasil foi transferida a Brasilia e, 14 anos despois, en 1974, coa fusión entre o estado do Río de Xaneiro e o *estado da Guanabara* (formado pola cidade do Río de Xaneiro), Niterói perdeu o *status* de capital.

Vista parcial do *Museu de Arte Contemporánea* e da cidade de Niterói.
Posúe como actividades económicas o comercio e os servizos, a industria (destacando a industria naval) e en menor escala o turismo. Nela sitúase o Museo de Arte Contemporánea, proxecto do arquitecto Oscar Niemeyer, con vistas á baía de Guanabara.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Niterói Turismo
* Museo de Arte Contemporánea de Niterói
* Prefeitura Muncipal de Niterói. Páxina da alcaldía do municipio.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q178725
* WorldCat
* VIAF: 130192210
* EBID: ID
* GEC: 0046161
* GeoNames: 6322041
* GND: 4196703-3
* LCCN: n81026822
* MusicBrainz: ID
* OSM: 2220789
* SUDOC: 06992953X
* TGN: 7017092

 |
**Andrea Brachfeld**, nada en Utica (estado de Nova York) en 1954, é unha frautista profesional americana experta en Jazz Latino.

Traxectoria
-----------

Frautista, compositora, arranxista, profesora de música e empresaria, Andrea Brachfeld foi no seus comezos unha graduada da escola de música de Manhattan The High School of Music and Art. Estudante de Hubert Laws, Jimmy Heath, George Coleman, e Mike Longo destacou xa entón como músico de improvisación.

Comezou como músico profesional aos 16 anos, tempo dende o que tocou funk, country western, charanga, salsa, jazz latino e jazz americano. As súas colaboracións máis habituais foron con Wayne Wallace, Bobby Carcassés, Oscar Hernández, Alfredo de la Fé, Ralph Irrizarry, Tito Puente, Ray Barretto, Joe Newman, Hubert Laws, Nestor Torres, Dave Valentín, Paquito D’Rivera, Kenwood Dennard, Hilton Ruiz, Steve Turre, Wycliffe Gordon, Wallace Roney, ou Bill O’Connell.

O seu primeiro éxito de crítica e público chegou cando formaba parte da banda latina Charanga ’76, situándoa na fama da música Salsa daquel entón e como pioneira dese estilo de música entre as norteamericanas.

Durante o bacharelato recibiu o Louis Armstrong Award for Outstanding Student polos seus comezos tocando jazz. *Downbeat magazine* sinalou[*cando?*] a Andrea como a frautista de jazz contemporáneo de máis calidade. Agraciada dúas veces co Latin New York Music Award. 

Durante os oitenta emigrou a Venezuela, despois de ser contactada polo empresario Renato Capriles, na súa chegada tivo a honra de abrir o escenario para Chick Corea e Paco de Lucía no ano 1982.

No seu primeiro CD de Jazz Latino *Remembered Dreams* combina harmonía do Jazz con ritmos latinos. No segundo, *Back With Sweet Passion*, emprega dinamismos da charanga e invita ao gañador do Grammy Oscar Hernandez ao piano e Alfredo De La Fé ao violín. No seu terceiro CD *Beyond Standards* incúe as voces de Pedrito Martínez. No seu último álbum latino *Into the World: A Musical Offering* colabora con Mike Longo, Paul West, e Brian Lynch.

Notas
-----

1. ↑  "Andrea Brachfeld". 10 de xuño 2022. Consultado o 27 de decembro de 2023.

Véxase tamén
------------

* Andrea - Ligia (Video Oficial)

* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4754983
* WorldCat
* VIAF: 100144782707063510655
* AllMusic: mn0000034029
* Discogs: 428719
* Europeana: ID
* GND: 1057445207
* LCCN: n2015060847

 |
**Sybil Wettasinghe** (cingalés: *සිබිල් වෙත්තසිංහ*), nada en Ginthota o 31 de outubro de 1927 e finada en Sri Jayawardenapura-Kotte o 1 de xullo de 2020, foi unha ilustradora e escritora infantil srilankesa, considerada a decana da literatura infantil en Sri Lanka, escribiu máis de 200 libros para nenos que se traduciron a diversas linguas.

Traxectoria
-----------

A segunda de cinco irmáns, seu pai era contratista e seu avó fora escultor. Pasou os primeiros seis anos da súa infancia na vila de Ginthota, nos arredores de Galle, e realizou a educación primaria na escola busdista local. Tras mudarse a súa familia a Colombo cando tiña seis anos ingresou na escola do Convento da Sagrada Familia de Bambalapitiya.

En 1942 seu pai enviou algúns debuxos de Sybil para unha exposición nunha galería de arte, e alí viunos o director do Royal Primary, H. D. Sugathapala, e ofreulle ilustrar un libro de texto para primaria. Con 17 entrou no xornal *Lankadeepa* e en 1952 cambiou para traballar no grupo Lakehouse para se converter na ilustrador principal do xornal *Janatha*, e foi a primeira muller en Sri Lanka en traballar a tempo completo como xornalista. Escribiu, ademais de ilustrar, en diversas publicacións do grupo como *Sunday Observer*, *Silumina*, *Daily News* e *Sarasaviya*. En 1955 casou con Dharmapala Wettasinghe, o editor xefe de Lakehouse News; a parella tivo catro fillos e cinco netos.
En 1952 mentres traballaba en Janatha realizou o seu primeiro intento de escribir ficción, foi co conto *Kuda Hora* na páxina infantil do xornal e que acabou desenvolvendo nun libro que se publicou en 1956 co mesmo título e foi o primeiro libro infantil que se publicou no país e que se acabou por converter no máis famoso da autora, gañador do premio ao mellor libro estranxeiro en 1986 e ao libro máis popular en 1987 da Asociación de Bibliotecas do Xapón. Inspirada polo seu éxito do seu primeiro libro continuou a escribir ata realizar máis de 200 libros infantís no decurso da súa vida. Por *Meti Gedara Lamai* gañou o premio Literario Estatal de 1992.

As súas obras traducíronse ao xaponés, chinés, sueco, noruegués, danés, inglés, coreano, neerlandés e támil. Ademais editou o semanario infantil *Bindu* (1986) e en 2009 publicou a súa autobiografía.

Notas
-----

1. ↑  Malinda Seneviratne. "Illustrating the child in Sybil Wettasinghe". *infolanka*.
2. ↑  Byron Preiss, Kathy Huck e Jeffrey Garrett (1996). *The Best Children's Books in the World : A Treasury of Illustrated Stories*. Harry N. Abrams. p. 265.
3. ↑  Ajay Kamalakaran (5 de xullo de 2020). "Sri Lanka’s most famous children’s books author Sybil Wettasinghe dies at 92". *Scroll*.
4. ↑  Charles A. Gunawardena (2005 [2003]). *Encyclopedia of Sri Lanka* (2ª ed.). Sterling Publishers.
5. ↑  "Sybil presents ‘Kuda Hora’ in new garb". *Daily FT*. 9 de abril de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7659536
* WorldCat
* VIAF: 43328209
* BIBSYS: 5097999
* CiNii: DA08299871
* FAST: 198837
* GND: 1017987203
* ISNI: 0000 0000 8447 4414
* LCCN: n86123220
* NDL: 00460685
* NLA: 40211083
* NTA: 276344766
* SUDOC: 245384987

 |
Mapa do río **Anduin** e das áreas próximas

No legendarium do escritor inglés J. R. R. Tolkien, **Anduin o Grande** (An(d)= longo, e duin = río en sindarin) é un río ficticio que fica ó leste das Hitaeglir. O Anduin percorre aproximadamente 2500 quilómetros até a súa foz na baía de Belfalas, formando un delta chamado Ethir Anduin. No seu curso pasa a carón de importantes lugares na cosmoloxía tolkiniana como a fervenza Rauros, Caor Andros ou Minas Tirith. Frecuentemente, durante a Segunda Idade e Terceira Idade fixo as veces de raia entre varios reinos.

Historia
--------

Durante os Anos das Árbores os elfos marcharon cara ó oeste. Algúns dunha das tres liñaxes destes elfos, os teleri, seguiron o curso do Anduin cara ó sur pasando a ser denominados nandor, os que tornan. Estes elfos nunca chegaron a Valinor e decidiron asentarse nos bosques da rexión.

No val formado no seu tramo superior habitan os hobbits sendo a rama dos Nidios os que máis se achegaban á ribeira para vivir.

Foi neste río onde Isildur perdeu o Anel Dominante que posteriormente atoparía o hobbit Déagol e tempo despois a Irmandade do Anel tamén recorreu o Anduin, xa que foi a carón del onde a Irmandade se despediu de Galadriel e de Celeborn deixando atrás Lothlórien.

Notas
-----

1. ↑  J.R.R. Tolkien, *El Silmarillion*, booket, 2006, p.58
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 03 de xaneiro de 2018. Consultado o 03 de xaneiro de 2018.
3. ↑  J.R.R Tolkien, *El Silmarillion*, booket, 2006, p.421
4. ↑  F. Schneidewind, *Diccionario Tolkien*, Plaza&Janés, p.13
5. ↑  Karen Wynn, *Atlas de la Tierra Media*, timunmas, 2003, p.64
Coordenadas: 29°10′15″S 51°31′08″O﻿ / ﻿-29.17083, -51.51889

**Bento Gonçalves**| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
|

 |
| Estado | Río Grande do Sur |
| Superficie | 277,4 km² |
| PoboaciónDensidade | 100 643 (2007)376,5 hab/km² |
| Altitude | 691 m |
| Distancia de Porto Alegre | 109 km |
| Código postal (CEP) | 95700-000 |
| Administración local | *Prefeitura Municipal de Bento Gonçalves* - Rua Marechal Deodoro da Fonseca, 70, Centro |
| Internet |  |
| Alcalde (*Prefeito*) | Guilherme Pasin |
| Mapa da cidade en Río Grande do Sur |
|  |

**Bento Gonçalves** é un municipio brasileiro do estado de Río Grande do Sur. Atópase no medio da Serra Gaúcha, a 125 km de Porto Alegre, capital do estado. Localízase a 691 metros de altitude. A súa poboación en 2007 era de 100.643 habitantes.

A cidade é recoñecida como a "Capital Brasileira do Viño" e o segundo maior polo de fabricación de mobles do país. Está en 1° lugar no Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) no Río Grande do Sur, e no 6° lugar no Brasil, de acordo coa Organización das Nacións Unidas.

Foi fundada por inmigrantes italianos en 1875, e foi transformada en cidade en 1890. O seu gran desenvolvemento turístico ocorreu despois de 1967, cando foi organizada a I FENAVINHO ("Festa Nacional do Viño"), mostrando a produción local de viño e uva para todo o país.

A Catedral de Bento Gonçalves.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bento Gonçalves*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q548652
* WorldCat
* VIAF: 136057686
* EBID: ID
* GEC: 0448391
* GeoNames: 6319219
* OSM: 242504
* WOEID: 456804

 |
Salmo 1 da edición de 1562 do *Salterio de Xenebra*
A **salmodia exclusiva** é unha posición teolóxica adoptada por un grupo minoritario de protestantes, especialmente reformadas calvinistas, segundo a cal só se pode usar o canto congregacional dos salmos metificados e ningún outro tipo de cántico.

Orixe
-----

Os himnos ademais dos salmos foron compostos polos cristiáns dende os primeiros tempos da igrexa, pero os salmos foron preferidos pola igrexa primitiva e usáronse case exclusivamente até finais do século IV. Durante a Reforma Protestante, Martín Lutero e moitos outros reformadores, incluídos os asociados á tradición reformada, usaron himnos e salmos, pero Jean Calvino prefería os Salmos e foron a única música permitida para o culto en Xenebra. Iso converteuse na norma para os seguintes 200 anos de culto reformado.

Do século XX ao presente
------------------------

A himnodia tornouse aceptábel de novo para os reformados a mediados do século XIX, aínda que varias denominacións, especialmente os presbiterianos reformados, continúan coa práctica da salmodia exclusiva. Ademais, as igrexas que adoptan a salmodia exclusiva tamén tenden a opoñerse ao uso de instrumentos musicais nos servizos públicos.

Entre as igrexas que practican a salmodia exclusiva están: Congregacións Reformadas Holandesas, Igrexa Reformada Puritana no Brasil e a Igrexa Escocesa, que mantén os cantos en gaelico escocés.

O grupo maioritario das igrexas reformadas non practica e oponse á salmodia exclusiva, alegando que a posición restrinxe o ensino de toda a Biblia a través dos cantos, reducindo os cantos só aos Salmos, mentres que toda Biblia sería apta para cantar no culto público.

Notas
-----

1. ↑  Old, Hughes Oliphant (2002). *Worship: Reformed according to Scripture*. Louisville, KY: Westminster John Knox Press. páx. 36. ISBN 978-0664225797.
2. ↑  "A Igrexa Puritana Reformada defende a salmodia exclusiva". Consultado o 13 de xullo de 2018. [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

* Salmos
* Salterio
* Salterio métrico
* Saltério de Fingoi
**Ousmane Viera Diarrassouba**, nado en Daloa, Costa do Marfil o 21 de decembro de 1986, é un futbolista marfilés. Xoga como defensa e o seu actual equipo é o Sepsi Stânfu Gheorghe da Liga I romanesa.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira profesional en 2003 no seu país, xogando para o Réveil Clube de Daloa. En xaneiro de 2008 asinou un contrato co CFR Cluj de Romanía. Un ano despois foi cedido ao FC International Curtea de Arges e, en 2010, foi traspasado ao CS Pandurii Târgu Jiu.

Participou nos Xogos Olímpicos de Pekín, xogando como titular todos os partidos que Costa do Marfil disputou no campionato: contra Arxentina, Serbia, e Australia, na fase de grupos, e ante Nixeria, nos cuartos de final.

O 1 de xuño de 2014, logo de ser incluído na lista preliminar en maio, Viera foi ratificado na nómina definitiva de 23 xogadores que representarán ao seu país na Copa Mundial de Fútbol facendo desta a terceira ocasión na que disputará o torneo.

### Participacións en Copas do Mundo

Xogou na Copa Mundial de Fútbol de 2014

Clubs
-----

| Club | País | Ano |
| --- | --- | --- |
| Réveil Club de Daloa | Costa do Marfil | 2003-2008 |
| CFR Cluj | Romanía | 2008-2009 |
| FC Internațional Curtea de Argeș (cedido) | Romanía | 2009-2010 |
| CS Pandurii Târgu Jiu | Romanía | 2010-2013 |
| Çaykur Rizespor | Turquía | 2013-2016 |
| Adanaspor | Turquía | 2016-2017 |
| Sepsi Sfântu Gheorghe | Romanía | 2018- |

Palmarés
--------

### Campionatos internacionais

| Título | Club | País | Ano |
| --- | --- | --- | --- |
| Copa Africana de Nacións | CIV  | Guinea Ecuatorial | 2015 |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Football Database
* Ficha en Romanian Soccer (en inglés)
* Ficha en Welt Fussball (en alemán)
* Ficha en Transfermarkt (en alemán)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q241742
* As: 25060
* FIFA: 291332
* FootballDatabase: 61732
* NFT: 53617
* Soccerway: 65929
* Transfermarkt: 69014
* Worldfootball: diarrassouba-viera

 |
**María Beatriz Molinos Vidal**, nada en Fontenlos (Entíns, Outes) en 1964 é unha aparelladora e política galega, exalcaldesa de Outes.

Traxectoria
-----------

Estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. Nas eleccións municipais de 2015 figurou na candidatura do Partido Popular de Galicia ao concello. Foi elixida concelleira e ocupou a concellería de Facenda. En agosto de 2016 accedeu á alcaldía logo da renuncia de Carlos López Crespo, o alcalde anterior, que levaba 21 anos no cargo e que concorreu nas listas do Partido Popular nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi derrotada por Compromiso Outes, sendo relevada na alcaldía por Manuel González López. Nese mandato foi deputada provincial ata xullo de 2021. Nas municipais de 2023 foi número 5 da candidatura do PPdeG e foi elixida concelleira, se ben o seu grupo non logrou recuperala alcaldía.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Carlos López Crespo** |  **Alcaldesa de Outes** 2016 - 2019 | Sucesor:**Manuel González López** |

Notas
-----

1. ↑  "Beatriz Molinos: "É necesario alcanzar un gran acordo social que aposte realmente pola conciliación e a corresponsabilidade"". *El Correo Gallego*. 26 de abril de 2019.
**Santo Antônio do Monte** é un municipio do estado de Minas Xerais, no Brasil. A súa poboación en 2007 era de 25.694 habitantes (estimación do IBGE/2008). Está a 194 km de Belo Horizonte, capital do estado de Minas Xerais. A cidade é máis coñecida como Samonte.

Historia
--------

Santo Antonio do Monte é un municipio de orixe portuguesa, en particular de açorianos, que chegaron a estas terras a través de Pitangui, no século XVIII. Comezou a ser poboado a mediados do século XVIII.

Economía
--------

A maior fonte de renda do municipio de Santo Antonio do Monte é a fabricación de fogos de artificio, facendo esta cidade o maior polo produtor de artigos pirotécnicos de Occidente.

Festas
------

Os festivos municipais son os días 13 de xuño (data do patrón, San Antonio de Padua) e 16 de novembro, data da elevación á categoría de cidade (o que ocorreu en 1875).

As principais festas da cidade son a Exposición Agropecuaria, que ocorre xeralmente en xuño ou xullo, e a Festa do Foguete, que ocorre, en setembro.
**Xosé Manuel Sánchez Aguión**, nado en Boimorto en 1956, é un sindicalista galego e actual secretario xeral do Sindicato Nacional de Comisións Obreiras de Galicia.

Traxectoria
-----------

Afiliado a CCOO desde 1977, estivo ligado nos inicios á Federación Agroalimentaria de CCOO debido á súa formación como capataz agrícola e ex xefe de explotación no Instituto Nacional de Investigacións Agrarias de Mabegondo. Desa federación foi secretario xeral entre 1980 e 1988 e, posteriormente, entre 1988 e 1996, foi secretario xeral da Unión Comarcal de CCOO da Coruña .

No final do seu mandato coruñés entrou a formar parte da Comisión Executiva Nacional de CCOO de Galiza como responsábel de Organización e Finanzas, e máis tarde de Organización, cargo no que permaneceu até 2009, cando se presentou para substituír a Xan María Castro após o retiro deste á fronte do sindicato. Foi elixido secretario xeral no IX Congreso do sindicato, ese mesmo ano, e reelixido en 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xan María Castro** |  **Secretario xeral de CCOO de Galicia** Xosé Manuel Sánchez Aguión2009-2017 | Sucesor:**Ramón Sarmiento** |

Notas
-----

1. ↑  Entrevista a Sánchez Aguión no diario Galicia Hoxe Arquivado 24 de setembro de 2019 en Wayback Machine. Consultado o 8 de febreiro de 2010.
2. ↑  Perfil de Sánchez Aguión no portal Galicia Dixital Consultado o 8 de febreiro de 2010.
3. ↑  "Finalizou o 10 Congreso do Sindicato Nacional de CC.OO. elixindo como secretario xeral a Xosé Manuel Sáchez Aguión.". *ccoo.gal*. 28 de xaneiro de 2013. Consultado o 28 de maio de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* CCOO
* Sindicato Nacional de Comisións Obreiras de Galicia

### Ligazóns externas

* Web de CCOO de Galiza Arquivado 25 de xaneiro de 2010 en Wayback Machine.
**Liu Ling** (chinés tradicional: 劉伶; chinés simplificado: 刘伶; *pinyin*: *Liú Líng*; Wade-Giles: *Liu2 Ling2*), nado no 221 e finado no 300, foi un poeta e erudito chinés do período dos Tres Reinos. Formou parte dos Sete Sabios da Fraga de Bambú.

Nome
----

O nome de Liu Ling é moitas veces escrito de maneira errónea como 劉靈.

Traxectoria
-----------

Liu Ling naceu no reino de Pei, actual Suzhou (provincia de Anhui), durante a dinastía Jin do Oeste. Hai pouca información biográfica sobre el ou a súa familia, aínda que é descrito como baixo e pouco atractivo. Nos seus primeiros anos participou na corte como conselleiro, defendendo os principios do *wuwei* e outros valores daoístas, pero foi destituído por incompetente. Posteriormente, abrazou unha vida de retiro, coma outros dos Sete Sabios.

Foi recoñecido como un excéntrico amante do alcohol. As imaxes máis antigas do autor, atopadas en varias tumbas de Nanjing, amósano bebendo viño, e o seu poema máis célebre titúlase "Eloxio do viño". Nesta peza, amosa o seu desprezo polos ritos e a etiqueta social, defendendo os valores de Laozi ou Zhuangzi. Un conto popular afirma que era sempre seguido por un servo, quen levaba unha botella de viño e unha pa, posto que tiña que estar preparado para ofrecerlle bebida ou enterralo se morrese. Segundo outras historias, adoitaba camiñar espido pola súa casa, xa que consideraba que os seus cuartos, a súa casa e o universo enteiro eran a súa roupa.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "Liu Ling". *web.archive.org*. 2011-10-05. Arquivado dende o orixinal o 05 de outubro de 2011. Consultado o 2023-12-14.
**Juan Ruiz**, nado en Alcalá de Henares cara a 1284 e finado cara a 1351, foi un sacerdote e escritor castelán, coñecido como **arcipreste de Hita**.

Traxectoria
-----------

Pouco é o que se coñece da súa vida. Probablemente estudou en Toledo, pasou na cadea varios anos entre 1337 e 1350 por orde do arcebispo de Toledo Gil Albornoz, e alí escribiu a súa única obra, o *Libro de buen amor*. Este libro encerra unha protesta polas posturas integristas daquel prelado, que pretendía estender á súa diocese a doutrina papal do celibato obrigatorio, fronte á tradición hispánica da barraganía, ou contrato de convivencia dun sacerdote cunha muller, máis asentada nun territorio multicultural como era a diocese de Toledo, na que xa se estendera a herexía do adopcionismo de Elipando. A súa postura aparece na "Cantiga dos clérigos de Talavera", que parece que foi a que motivou a orde de prisión do arcebispo. Esta postura crítica cara o alto clero emparenta a Juan Ruiz coa literatura goliarda medieval, así como o restante contido desenfadado e crítico da obra. Estímase 1350 como data da súa morte porque ao ano seguinte era outro xa o arcipreste de Hita.

Juan Ruiz é considerado como o primeiro lírico español. Mostra unha cultura ampla e unha linguaxe rica, que gusta de acumular sinónimos parciais e de repetir o mesmo concepto de distintas maneiras, o que o relaciona coa técnica do sermón. A linguaxe é popular e coloquial, moi viva e creativa. Por outra banda, a súa obra mostra un coñecemento das paixóns humanas e caracterízase polo equilibrio entre a delicadeza e a desvergoña, que logra mediante unha intelixencia fina, ambigua e irónica, pese ao que a obra posúe brío e audacia.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q434597
* WorldCat
* VIAF: 163823217
* ARLIMA: 301
* BIBSYS: 14009033
* BNA: 000050026
* BNE: XX1151597
* BNF: 120198617
* BRE: 3518502
* BVMC: 659
* CANTIC: a10203102
* CERL: cnp01321996
* CiNii: DA0188629X
* DBE: juan-ruiz
* DeutscheBio: 11875033X
* Discogs: 1467724
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1845003
* GEC: 0004874
* GND: 11875033X
* Gutenberg: 6830
* ICCU: CFIV041760
* ISNI: 000000011243009X
* LCCN: n80045028
* NKC: jn19990210544
* NTA: 068873557
* OL: OL625586A
* PTBNP: 608339
* SNAC: w6447b98
* SUDOC: 028343964

 |
***Servizo de Correos*** (en inglés: *Post Office*) é unha novela en inglés escrita por Charles Bukowski e publicada en 1971 por Black Sparrow Books co título orixinal de ou ***Post Office***. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar, publicada en 2011 pola editorial Hugin e Munin. Do mesmo modo que *Pan con xamón* está considerada unha obra autobiográfica da súa infancia, esta novela é unha autobiografía dos seus anos posteriores. Está protagonizada por Henry Chinaski, o alter ego de Bukowski.

Trama
-----

Chinaski consegue traballo nos Ánxeles como carteiro substituto do Servizo Postal dos Estados Unidos. Na primeira etapa, repartindo sen rutas fixas, adoita tardar máis do establecido, o que lle supón rifas dos xefes. Despois consegue unha ruta fixa, pero ao pouco decide deixalo. Casa e marcha a Texas, pero regresa na procura doutros traballos. Pouco despois, divórciase e regresa ás estafetas.

Logo dun período de dous anos, convértese en fixo, e o traballo na oficina vólvese rutineiro e aburrido. Sobrelévao con borracheiras, mulleres (e cunha filla) e apostando nos hipódromos.

Anterior selo do Departamento de Correos dos Estados Unidos.

Narración
---------

Esta é a primeira novela de Bukowski, e está "dedicada a ninguén". Nela, o autor ten unha cínica visión do mundo. Cobre o período en que traballou de carteiro, desde 1952 aproximadamente até 3 anos despois, e desde o seu regreso en 1958 até 1969.

Segundo o documental *Born into This*, o fundador e propietario de Black Sparrow Press, John Martin, ofreceu a Bukowski 100 $ ao mes para o resto da vida se deixaba de traballar de carteiro e se dedicaba a escribir a tempo completo. Aceptou, e escribiu esta obra en "vinte e unha noites", segundo di ao comezo de *Women*.

Aparecen personaxes femininos da vida de Bukowski, como Jane Cooney Baker ("Betty"), que era alcohólica e 11 anos maior, ou a súa primeira muller, Barbara Frye ("Joyce"), que aparece retratada coma unha ninfómana.

Notas
-----

1. 1 2  *Servizo de Correos*. Traducido por Alejandro Tobar (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2011. ISBN 978-84-939647-0-2 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 4. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 28 de marzo de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.
3. ↑  "Una editorial se estrena con Bukowski y Twain en gallego", artigo de Iago Martínez en *El País*, 21 de decembro de 2011 *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha Arquivado 05 de outubro de 2013 en Wayback Machine. na web da editorial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2290467
* BiTraGa: 5165
* LibraryThing: 7177
* OL: OL50457W

 |
Localización de Gauteng na República de Suráfrica
Coordenadas: 26°S 28°L﻿ / ﻿-26, -28

**Gauteng** é unha das nove provincias que forman a República de Suráfrica. A súa capital é Johannesburgo. 

Está situada ao noroeste do país, limitando ao norte con Limpopo, ao leste con Mpumalanga, ao sur co Estado Libre e ao oeste con Noroeste.

Antigamente formaba parte da provincia de Transvaal, até as eleccións multirraciais do 27 de abril de 1994. Ao principio chamouse *Pretoria-Witwatersrand-Vereeniging* (PWV) pero en decembro dese ano recibiu o nome actual.

Situada no corazón do Highveld (Alto Veld), Gauteng é a provincia máis pequena do país, con só un 1,4 % da súa superficie, pero está altamente urbanizada.

O nome Gauteng provén da lingua sesotho, e significa "Terra do ouro", en referencia á minaría deste metal precioso que se instalou na zona tras o descubrimento de 1886 en Johannesburgo. A frase en sesotho deriva do vocábulo en lingua afrikaans "goud" (ouro) máis o sufixo de lugar "-ng".

Xeografía
---------

Situada a unha altitude media de 1 652 msnm, a superficie da provincia é de 18 176 km2.

Segundo o censo de 2011, a súa poboación era de 12 272 263 habitantes. polo que a súa densidade de poboción nese ano era de 680 hab./km² (a maior de Suráfrica), estimándose que en 2022 sexa de 
16 100 000.

Linguas
-------

Densidade de poboación
Segundo o censo de 2011, en Gauteng as linguas máis faladas eran:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Grupos étnicos |  | Linguas |
| Negros | 73,8 % | Zulú | 21,5 % |
| Brancos | 19,9 % | Afrikaans | 14,4 % |
| Mestizos | 3,8 % | Sotho do sur | 13,1 % |
| Asiáticos | 2,5 % | Inglés | 12,5 % |

Notas
-----

1. ↑  General Overview of Gauteng" (PDF). Makiti Guides and Tours (Pty) Ltd.
2. ↑  About Gauteng". Gauteng Provincial Government.
3. 1 2 3  Census 2011: Census in brief (PDF). Pretoria: Statistics South Africa. 2012. ISBN 978-0-6214-1388-5.
4. ↑  Mid-year population estimates, 2021 (PDF) (Report). Statistics South Africa. 19 de xullo de 2021, p. 3.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gauteng*** |

### Ligazóns externas

* Goberno provincial. Páxina oficial *(en inglés)*.
* Turismo de Gauteng *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q133083
* WorldCat
* VIAF: 266894834
* EBID: ID
* GEC: 0261539
* GeoNames: 1085594
* GND: 7576225-0
* LCCN: no95037436
* MusicBrainz: ID
* OSM: 349344
* TGN: 7017576

 |

| * v
* c
* e
Provincias de Suráfrica |
| --- |
| 
* O Cabo Oriental
* Estado Libre
* Gauteng
* KwaZulu-Natal
* Limpopo
* Mpumalanga
* O Cabo Setentrional
* Noroeste
* O Cabo Occidental

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Hórreo.
**Suárbol** é unha parroquia do concello leonés de Candín, na comarca do Bierzo. Na actualidade está deshabitado. Suárbol pertence ao ámbito lingüístico galego-berciano, e os seus habitantes falaban un dialecto do galego chamado ancarés.

Segundo as versións dos maiores do lugar, antes chamábase Ambasaugas, porque hai dous ríos na aldea: un á entrada e outro á saída.

Patrimonio
----------

Suárbol caracterízase pola súa arquitectura tradicional: os hórreos e as pallozas típicas dos Ancares. Tivo a palloza máis grande do Bierzo, coñecida como a *Gran palloza de Suárbol*, pero ardeu en 1957; hoxe en día queda o terreo onde se levantaba esta palloza. No entanto, aínda se conservan varias pallozas en bo estado no lugar.

Os hórreos son de planta cadrada e cubertas de lousa coma a inmensa maioría dos edificios de Suárbol, que substituíron os seus teitos por tellados de lousa.

O monumento máis importante de Suárbol é a Igrexa parroquial, declarada Ben de Interese Cultural en 1995. É un edificio de estilo barroco clasicista do XVII. O cemiterio da aldea atópase dentro da Igrexa.

Suárbol tamén posúe outros bens históricos como unha Calzada romana que unía as minas de ouro en Ibias (Asturias) coas do Bierzo. Tamén destacan os baixorelevos de Suárbol, de significado descoñecido.

Festas
------

A principal festa é a do Corpus que a celebran os emigrantes, cando volven ao lugar.

Notas
-----

1. ↑  Ricardo Carballo Calero: *Gramática del gallego común*, p.120.
2. ↑  suarbol.es *(en castelán)*.
3. 1 2 3 4  Patrimonio de Suárbol Arquivado 29 de outubro de 2013 en Wayback Machine..
4. ↑  BOE N.º 71, 24 de marzo de 1995.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Candín
* Serra dos Ancares
* O Bierzo
**Julio Quirós Estévez**, nado en Vigo e finado en 1991, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

*Ós alcaldes de Teis: Manuel Martínez Ramos e Julio Quirós Estévez 1936-1937 e a tódolos que con eles colaboraron na defensa de Teis. Os veciños de Teis, decembro, 1997.*
Mestre albanel. Logo da dimisión de Manuel Martínez Ramos, foi designado membro da Comisión xestora do concello de Teis polo gobernador civil o 27 de febreiro de 1936, e ao día seguinte tomou posesión e foi elixido alcalde de Teis. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en outubro xunto co primeiro tenente alcalde Manuel Andrade Moreria e a súa muller María Luisa Gómez. Estivo preso en San Simón. Xulgado en Vigo por auxilio á rebelión, a súa causa foi sobresida provisionalmente. Despois emigrou a Arxentina. Regresou en dúas ocasións a Galicia.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 29-2-1936, p. 3.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-10-1936, p. 10.
3. ↑  "Xeración perdida" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de setembro de 2019. Consultado o 05 de setembro de 2019.
4. ↑  "La independencia de Teis", *La Voz de Galicia*, 5-12-1997, p. 34.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Julio Quirós Estévez na páxina web *Nomes e Voces*.
**KwaZulu-Natal**|  |
| Superficie | 92.100 km² (7,5% do total do país) |
| Poboación Total (2001) - Densidade demográfica |  9 426 000 (21,6% do total)102/km² |
| Linguas | isiZulu (80,59%), Inglés (13.6%), Xosa (2.3%), Afrikaans (1.5%) |
| Capital | Pietermaritzburg |
| Outros centros importantes | Durban, Empangeni, Kokstad, Ladysmith, Newcastle, Port Shepstone, Richards Bay, KwaDukuza, Tongaat, Ulundi, Vryheid |
|  |

**KwaZulu-Natal** (tamén coñecida como **KZN**; e anteriormente chamada **Natal**) é unha provincia de Suráfrica localizada na súa costa oriental, tendo como fronteiras: ó norte, Mozambique, Eswatini e a provincia de Mpumalanga; ó oeste, o Lesoto e a provincia do Estado Libre; e, ó sur, a provincia do Cabo Oriental. Ten unha área de 86.967 km2 e unha poboación de 8 713 000 habitantes (estimativa de 1995).

Como capital histórica tivo a Ulundi, corte real dos zulús, antiga capital do bantustán de Kwazulu; mais actualmente a capital administrativa da provincia é Pietermaritzburg. En Durban habita a maior parte da xente, polo que se considera a capital económica.

A cidade de Durban é unha área con gran crecemento, con máis de tres millóns de habitantes, sendo a segunda maior cidade do estado. Posúe o maior porto de África, e un dos maiores do Índico, comunicada por ferrocarril ao resto do territorio. A principal industria é e do refinado do azucre. Tamén posúen gado ovino, vacún, leite, cítricos, maínzo, sorgo, algodón e plátanos. Nos arrabaldes de Durban prodúcese téxtil, caucho, fertilizantes, papel, procesado de alimentos e refinarías de petróleo.

Áchanse plantas de procesado de aluminio en Richards Bay, na costa central. Ademais posúe importantes depósitos de carbón e madeira.

Durante o apartheid, a poboación negra viuse obrigada a vivir nunha economía gandeira de subsistencia.

O turismo representa un importante sector da economía de KZN, especialmente o turismo costeiro estival.

Segundo un censo do 2001, o 23% da poboación de 20 anos ou máis non recibira ningún tipo de educación escolar, cun 5% de universitarios. Existe a Universidade de KwaZulu-Natal

| * v
* c
* e
Provincias de Suráfrica |
| --- |
| 
* O Cabo Oriental
* Estado Libre
* Gauteng
* KwaZulu-Natal
* Limpopo
* Mpumalanga
* O Cabo Setentrional
* Noroeste
* O Cabo Occidental

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81725
* EBID: ID
* GeoNames: 972062
* GND: 4606999-9
* MusicBrainz: ID
* OSM: 349390

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Unha cabeceira de madeira.
A **cabeceira** ou **testeira** é un moble que se pega á parte da cama onde se deita a cabeza. Antigamente usado para illarse do frío e da humidade, o seu uso moderno é o estético. Normalmente conta cuns pés independentes dos da cama para estabilizarse, aínda que vai pegado entre a cama e a parede.

Historia
--------

Historicamente, as cabeceiras servían para illar as camas das correntes de aire e do frío en edificios menos illados, estaban feitas de madeira mellor illante térmico ca pedra ou o ladrillo. Construídos para crear espazo baleiro contra a parede (facendo os piares extremos máis grosos), permitían que o aire máis frío baixase ao chan no canto de sobre a cama.

Cabeceira de Romeu e Xulieta.
Hoxe, en residencias con mellor calefacción e illamento, as cabeceiras cumpren principalmente unha función estética, así como funcións prácticas menores, como evitar que as almofadas se caian da cama. Poden incluír espazo para almacenar libros e bens persoais, e comodidades como luces ou teléfonos. As cabeceiras das camas hospitalarias poden incorporar funcións de coidados críticos.

Notas
-----

1. ↑  "cabeceira". *academia.gal*. Consultado o 2023.
2. ↑  "testeira". *academia.gal*. Consultado o 2023.
3. ↑  "The Headboards Original Purpose" [O propósito orixinal das cabeceiras]. *mybedboard.com*. Arquivado dende o orixinal o 2014. Consultado o 2023.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ábsida