recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Anne Marie Ghislaine Nicole Navaux**, coñecida como **Anne Philipe**, nada o 20 de xuño de 1917 en Bruxelas e finada o 16 de abril de 1990 en París, foi unha escritora francesa. Casou co coñecido actor francés Gerard Philipe.

Traxectoria
-----------

Licenciada en filosofía e antropoloxía, cineasta e escritora, Anne Philipe foi educada pola súa nai, os seus pais divorciáronse pouco despois do seu nacemento. Despois de estudar filosofía, foise de Bélxica e trasladouse a Francia.

En 1938 casou con François Fourcade, sinólogo francés, tomando o nome de Nicole Fourcade. Tiveron un fillo, Alan, nado o 28 de xullo de 1939. En decembro de 1946, Nicole Fourcade trasladouse xunto co seu marido a Nanjing, na China, onde era asesor cultural da Embaixada de Francia. Volveron os tres a trasladarse a Caxemira, na India, no ano 1948, recorrendo a antiga Ruta da seda cunha caravana. Nicole Fourcade foi a primeira muller francesa en cruzar o deserto de Xinjiang. Uns anos despois (en 1955 publicaría *Caravanes d’Asie* (en francés, "Caravanas de Asia"), baseado nestas viaxes.

Despois do seu divorcio, volveu casar en 1951 co famoso actor francés Gerard Philipe, que coñecera en 1942 en Niza converténdose en bos amigos durante unha estadía nos Pireneos. O seu novo nome de casada pasou a ser Anne Philipe. Tiveron dous fillos, Anne-Marie Philipe, nada en 1954, e Oliver Philipe, nado en 1956. En marzo de 1953, a parella trasladouse a Clery, compaxinando etapas nesta vila con outras na rue de Tournon, en París.

Ademais de *Caravanes d’Asie*, Anne Philipe comezou a publicar informes (sobre Venezuela, Xapón, Cuba) e facer documentais en Asia e África. Pero foi o seu libro *O tempo dun salaio* (*Le Temps d’un soupir*, traducido ó galego por X.M.Beiras), que a revela como unha grande escritora. *Le Temps d’un soupir* foi publicado en 1963, conta con emoción e modestia as últimas semanas de vida en común con Gerard Philipe, que morreu o 25 de novembro de 1959 ós 37 anos de idade. Relata con magnífica dignidade e moderación a intensidade do amor que tivo polo seu marido.

Posteriormente publicou máis libros, entre eles, *Les Rendez-vous de la colline* (1966), *Spirale* (1971), *Ici, là-bas, ailleurs* (1974), *Un été près de la mer* (1977), *Les Résonances de l'amour* (1982), *Je l'écoute respirer* (1984). Anne Philipe é a autora, xunto con Guy Weelen, dunha monografía sobre o pintor Arpad Szenes. Tamén publicou *L'Éclat de la Lumière* (1978), que é unha serie de entrevistas cos pintores Maria Helena Vieira da Silva e Arpad Szenes.

Anne Philipe finou en París en 1990. Os seus restos descansan xunto ós de Gérard Philipe, no cemiterio de Ramatuelle. Á súa morte deixou unha novela inacabada.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2851237
* WorldCat
* VIAF: 100234096
* BIBSYS: 90051332
* BLBNB: 000321190
* BNE: XX1083002
* BNF: 11919557k
* CiNii: DA03109593
* DeutscheBio: 11859379X
* EGAXA: vtls000958055
* FAST: 16280
* FemBio: 21957
* GND: 11859379X
* ISNI: 0000 0001 0928 6859
* LCCN: n50047698
* NDL: 00452712
* NKC: xx0003789
* NLA: 35420743
* NTA: 068688881
* PTBNP: 191405
* SUDOC: 027070425

 |
**Aline Frazão**, nada o 17 de xuño de 1988 en Luanda, é unha cantante e compositora angolana.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira musical con 9 anos e dende entón tivo oportunidade de cantar varios estilos de música como o fado, MPB, o jazz e a música tradicional de Angola e Cabo Verde. Con 15 anos comezou a escribir as súas primeiras cancións, tocando a guitarra con influencias do Brasil, en especial da bossa nova. Ós 18 anos mudouse para Lisboa ó ingresar no curso de Ciencias da Comunicación, e compaxinou a facultade con pequenas colaboracións en diversos proxectos de música e teatro. Despois diso, continuou a súa viaxe pasando por Barcelona, Madrid e Santiago de Compostela, onde foi premiada no certame aRitmar da EOI.

Foi en Madrid onde comezou a facer concertos acústicos en bares e salas, interpretando versións de clásicos da música angolana, cabo-verdiana e brasileira, e tamén temas autorais. Procurando unir dúas paixóns - viaxar e cantar -, Aline actuou en diversas cidades como París, Dublín, Lisboa, Luanda, Bruxelas, Londres e Buenos Aires.

Discografía
-----------

* *A Minha Embala* (2009)
* *Clave Bantu* (2011)
* *Movimento* (2013)
* *Insular* (2015)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* aRitmar

### Ligazóns externas

* Facebook oficial
* Vimeo oficial
* A cantora angolana Aline Frazão defende trocar o termo Lusofonia por Galeguia (nosdiario.gal)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16336392
* WorldCat
* VIAF: 332146462560127771566
* Discogs: 3725043
* GND: 1100354360
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 3442041

 |
A **Axencia Europea de Seguridade Aérea** (en inglés European Aviation Safety Agency ou EASA) é unha axencia da Unión Europea con tarefas normativas e executivas no campo da seguridade aérea civil. Baseada en Colonia, a EASA creouse o 15 de xullo de 2002 e acadou a súa funcionalidade plena no ano 2008, asumindo as funcións das Autoridades Conxuntas de Aviación (Joint Aviation Authorities ou JAA). Os países da Asociación Europea de Libre Comercio teñen garantida a súa participación na axencia.

As responsabilidades da EASA inclúen a análise e investigación da seguridade, autorizando operadores estranxeiros, asesorando a redacción da lexislación da UE, poñendo en funcionamento e monitorizando regras (como as inspeccións nos estados membros), dándo certificacións de tipo de avións e compoñentes e aprovando as organizacións relacionadas co deseño, fabricación e mantemento de produtos aeronáuticos.

Como parte do *Ceo Único Europeo II*, a axencia recibiu tarefas adicionais. Entre outras cousas, a EASA poderá certificar bloques funcionais aéreos se participan máis de tres partes.

Notas
-----

1. ↑  Unión Europea (ed.). "EASA". Consultado o 31 de xullo de 2017.
2. ↑  Eur-lex.europa.eu (ed.). "Regulation of the European Parliament and of The Council". Consultado o 31 de xullo de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q276255
* WorldCat
* VIAF: 268555462
* GND: 10125476-3
* GRID: grid.494102.a
* ISNI: 0000 0004 5937 5157
* LCCN: no2013026088
* MAG: 2801289941
* SUDOC: 10694892X

 |
**Annajetske (Annejet) van der Zijl,** nada o 6 de abril de 1962 en Leeuwarden, é unha xornalista, historiadora e escritora neerlandesa.

Traxectoria
-----------

Annejet van der Zijl medrou nunha familia de mestres en Frisia. Realizou estudos secundarios nun instituto cristián na súa cidade natal. Entrou na Universidade de Ámsterdam, alí primeiro estudou historia da arte e logo xornalismo. En 1998 realizou en Londres un mestrado en xornalismo internacional. Traballou como redactora da revista HP/De Tijd.

Libros
------

O seu primeiro libro. *Jagtlust* publicouse en 1998 e alí traza a historia da célebre vila do mesmo nome, en Het Gooi, desde a súa construción en 1871 ata a época recente, así como a biografía do seu máis célebre ocupante, Fritzi Harmsen van Beek, musa de artistas nas décadas de 1950 e 1960.

En 1998 deixou a redacción de *HP/De Tijd* para escribir a biografía da escritora Annie M.G. Schmidt, encargada polo fillo da escritora Flip van Duyn e a súa editora Ary Langbroek, que buscaban unha obra que seguise o modelo anglosaxón: a historia o máis completa posible e contada dun xeito pracenteiro. Publicouse en 2002 co título de *Anna*  e inspirou unha serie de televisión,*Annie M.G.* que se emitiu en 2010.

*Sonny Boy* (2004), é unha reconstrución literaria baseada nas cartas que deixaron os amores reais e prohibidos de Waldemar Nods, un mozo surinamés, e Rika van der Lans, unha muller neerlandesa casada, na década de 1930 e a segunda guerra mundial. O libro converteuse nunha obra moi popular, con medio millón de exemplares vendidos só nos Países Baixos, foi traducida a varias linguas e fíxose un filme de título homónimo, dirixido por Maria Peters e que tivo a súa estrea en 2011.
En 2010 aprobou o doutoramento pola Universidade de Ámsterdam, cunha biografía do príncipe Bernhard, que publicou con igual título *Bernhard*. En 2013 publicou *Moord in de Bloedstraat* e en 2014 *Gerard Heineken,* a biografía ata entón descoñecida do fundador das cervezas Heineken. 
Para novembro de 2015 está previsto que saia do prelo*De Amerikaanse prinses*.

Premios
-------

* 2003: Zeeuwse Boekenprijs - *Anna*
* 2006: Littéraire Witte Prijs
* 2010: M.J. Brusseprijs - *Bernhard*
* 2012 Gouden Ganzenveer

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Annejet van der Zijl Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en neerlandés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2190308
* WorldCat
* VIAF: 234868
* BNF: 14465276n
* Discogs: 3722341
* Europeana: ID
* GND: 131704664
* IMDb: nm3836274
* ISNI: 0000 0000 8349 4261
* LCCN: n99038856
* NKC: hka2010590943
* NTA: 151484767
* SUDOC: 117768685
* TMDb: 237146

 |
Estruturas do Diamante e do grafito. **Alotropía** (Química) é a propiedade que posúen determinados elementos químicos de presentarse baixo estruturas moleculares diferentes, coma o osíxeno, que pode presentarse como osíxeno atmosférico (O2) e como ozono (O3), ou con características físicas distintas, como o fósforo, que se presenta como fósforo vermello e fósforo branco (P4), ou o carbono, que o fai como grafito, diamante e fulereno. Para que a un elemento se lle poida denominar como alótropo, as súas diferentes estruturas moleculares deben presentarse no mesmo estado físico.

A explicación das diferenzas que presentan nas súas propiedades atopáronse na disposición dos átomos de carbono no espazo. Por exemplo, nos cristais de diamante, cada átomo de carbono está unido a catro átomos de carbono veciños, adoptando unha ordenación en forma de tetraedro que lle confire unha particular dureza.

No grafito, os átomos de carbono están dispostos en capas superpostas e en cada capa ocupan os vértices de hexágonos regulares imaxinarios. Deste xeito, cada átomo está unido a tres da mesma capa con máis intensidade e a un da capa próxima en forma máis débil. Isto explica porqué o grafito é brando e untuoso ao tacto. A mina de grafito do lapis forma o trazo porque, ao desprazarse sobre o papel, adhírese a este unha pequena capa de grafito.

O diamante e o grafito, por seren dúas substancias simples diferentes, sólidas, constituídas por átomos de carbono, reciben a denominación de **variedades alotrópicas** do elemento carbono.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q81915
* EBID: ID
* GND: 4141977-7
* LCCN: sh85003716
* MAG: 33425260

 |
A **alfa-manosidose** é unha desorde de depósito lisosomal provocada pola actividade deficiente da enzima alfa manosidase. Nos humanos, é causada por unha mutación xenética recesiva autosómica. No gando é causado polo envelenamento crónico con swainsonina.

Síntomas
--------

Características faciais con alfa-manosidose. A. Xemelgos de 18 mese. B. Os mesmos xemelgos con 8 anos. C. Rapaz de 27 anos.
Os síntomas varían considerablemente no seu comezo e gravidade. O comezo da forma máis severa, a tipo III, comeza nos primeiros meses de vida e inclúe unha rápida progresión de atraso mental, aumento do fígado e do bazo (esplenomegalia), perda de oído, infeccións respiratorias e anormalidades esqueléticas. Acotío, a aparencia dun individuo afectado inclúe as seguintes características faciais: fronte saínte, tabique nasal nivelado, nariz pequeno e boca ancha. A debilidade muscular e as anormalidades espiñais poden ocorrer por mor da acumulación de material de almacenamento no músculo. Unha forma menos severa de alfa-manosidose implica discapacidade intelectual leve a moderada que se desenvolve durante a nenez ou a adolescencia.

Notas
-----

1. ↑  Roces DP (2004). "Efficacy of enzyme replacement therapy in alpha-mannosidosis mice: a preclinical animal study". *Hum. Mol. Genet.* **13** (18): 1979–88. PMID 15269179. doi:10.1093/hmg/ddh220.
2. ↑  Gotoda Y, Wakamatsu N, Kawai H, Nishida Y, Matsumoto T (outubro de 1998). "Missense and nonsense mutations in the lysosomal alpha-mannosidase gene (MANB) in severe and mild forms of alpha-mannosidosis". *American Journal of Human Genetics* **63** (4): 1015–24. PMC 1377481. PMID 9758606. doi:10.1086/302048.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q250449
* MAG: 2780279328

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 31422
* DOID: DOID:3413
* GARD: 6968
* GeneReviews: NBK1396
* ICD-9: 271
* ICD-10: E77.1
* KEGG: H00139
* MeSH: D008363
* MeSH: C16.320.565.202.607.500
* NCIt: C84548
* OMIM: 248500
* Orphanet: 61
* UMLS: C0024748

 |
Placa conmemorativa na casa natal (León)
**Alonso Pérez de Guzmán**, nado en León en 1256 e finado en Gaucín (Málaga) en 1309, foi un nobre castelán pertencente á casa ducal de Medina Sidonia. Duque de Niebla e alcumado **Guzmán o Bo** (*Guzmán el Bueno*), era fillo bastardo do adiantado maior de Andalucía, Pedro Núñez de Guzmán.

Por desavinzas cos seus irmáns abandona o reino de Castela e ponse ó servizo do sultán de Marrocos. Volve a Castela en 1291, chamado por Sancho IV, quen quería aproveita-lo seu coñecemento e relacións cos musulmáns na súa loita cos benimeríns polo control do estreito de Xibraltar. Participa na conquista castelá de Tarifa no 1292, e é nomeado alcaide da praza en 1293.

É aquí de onde xorde a lenda de *Guzmán o Bo*, xa que o sultán benimerín Ibn Ya'qub e o infante Xoán, irmán do rei, intentan conquista-la praza en 1294. Como unha frota aragonesa estaba a piques de chegar para rompe-lo asedio, os benimeríns intentan acelera-la rendición da praza capturando ó fillo de Guzmán e ameazando con matalo se o alcaide non rendía Tarifa. Segundo a lenda, Guzmán non só non se rendeu senón que ofreceu ós sitiadores o seu propio coitelo para que cumprisen a súa ameaza, cousa que fixeron, xesto heroico que lle gañou o alcume "O Bo".

O asedio fracasou finalmente, e Guzmán seguiu combatendo contra os musulmáns no sur de España ata a súa morte na Serranía de Ronda.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4734497
* WorldCat
* VIAF: 86859205
* BNE: XX1518725
* BNF: 16766257d
* CERL: cnp00694386
* DBE: alonso-perez-de-guzman
* DeutscheBio: 130668907
* FAST: 37836
* GEC: 0031888
* GND: 130668907
* ISNI: 0000 0000 2442 1062
* LCCN: n79067355
* PARES: 49803
* SUDOC: 18207563X
* WikiTree: Pérez\_de\_Guzmán-6

 |


1. ↑  Alonso Pérez de Guzman en Real Academia de Historia
O **Airbus Helicopters X6** é un concepto de deseño para un helicóptero pesado bimotor de 19 asentos destinado a substituír ou complementar ao Airbus Helicopters H225.

Desenvolvemento
---------------

En xuño de 2015 Airbus Helicopters anunciou o inicio dunha fase de desenvolvemento de concepto de dous anos, incluíndo un panel de asesoramento para clientes: dirixíase ao mercado do transporte comercial, á industria do gas e o petróleo e aos traballos de busca e rescate, aiming for entry into service around 2022-23.

En xuño de 2017 a Comisión Europea aprobou unha axuda estatal de 377 millóns de euros ($420 million) reembolsable que tiña que devolverse en oito anos: 330 millóns procedían de Francia e 47,25 de Alemaña. Sería o primeiro helicóptero comercial de Airbus controlado por fly-by-wire e debería ofrecer un menor nivel de ruído e un 15-20% menos de consumo de combustible e de gastos directos de operación en comparación con helicópteros da época. Para impulsar o aparello propúxose o motor Safran Aneto.

En xaneiro de 2018 o seu desenvolvemento conxelouse debido á falta de subministración de determinadas tecnoloxías, e aínda que o mercado do H225 se mantivo forte en 2017 con 44 pedidos, o mercado do petróleo e o gas en mar a fóra diminuíu; os 377 millóns de axuda de Francia e Alemaña aínda non estaban asignados pero podían usarse se o X6 se lanzaba. O mercado do petróleo e o gas en mar a fóra continuou baixando xa que os campos petrolíferos do mar do Norte, o seu principal cliente, continúan esgotándose e o prezo do petróleo é demasiado baixo como para financiar novas operacións.

Notas
-----

1. 1 2  "Airbus Helicopters launches X6 concept phase". FlightGlobal. Consultado o 3 de novembro de 2018.
2. ↑  "Airbus Helicopters secures X6 launch aid approval". FlightGlobal. Consultado o 3 de novembro de 2018.
3. ↑  "Airbus Obtains State Loans for X6 Development". Aviation Week Network. Consultado o 3 de novembro de 2018.
4. ↑  "Safran launches new Aneto engine on Leonardo AW189". FlightGlobal. Consultado o 3 de novembro de 2018.
5. ↑  "Airbus Helicopters delays launch of X6 programme". FlightGlobal. Consultado o 3 de novembro de 2018.

| * v
* c
* e
Aeronaves de Airbus |
| --- |
| Ala fixa | 

|  |  |
| --- | --- |
| Civís | 
* A220
* A300
* A300 Beluga
* A310
* A320
	+ A318
	+ A319
	+ A321
* A320neo
* A330
* A340
* A350
* A380
* E-Fan
	+ experimental
* A330neo
	+ en desenvolvemento
* NSR
	+ proposto

 |
| Militares | 
* A310 MRTT
* CC-150 Polaris
* A330 MRTT
* A400M
* C212
* CN235
* C295
* HC-144
* Mako/HEAT
	+ retirado
* KC-45
	+ proposto
* Eurofighter Typhoon

 |

 |
| Helicópteros | 

|  |  |
| --- | --- |
| Civís | 
* BK 117
* EC120 (H120)
* EC130 (H130)
* EC135 (H135)
* EC145 (H145)
* EC155 (H155)
* H160
* EC175 (H175)
* EC225 (H225)
* AS332 (H215)
* AS350 (H125)
* AS355
* SA/AS365
* X3
	+ experimental
* X6

 |
| Militares | 
* AS532
* AS550 (H125M)/AS555
* AS565
* EC635 (H135M)
* EC645 (H145M)
* EC665
* EC725 (H225M)
* HH/MH-65
* NH90
* UH-72

 |

 |
**Alonso Mancebo** foi un rexedor do concello de Pontedeume no século XVI. A súa dona, Catalina Torquemada deixou no seu testamento en 1548 todos os seus bens ao seu marido, mais impón a condición de que se respectasen as catro capelanías na capela que fundaran, e que o sobrante do destinado a tal fin fora para casar orfos e vestir pobres.

O testamento de Alonso Mancebo e do ano 1557, e nel mantén as condicións impostas pola súa dona. Xorde deste modo a que sería coñecida como Obra Pía de Mancebo, que actuou como tal durante tres séculos. A partir de 1838 o diñeiro destinouse á instrución pública.

Unha rúa do centro histórico de Pontedeume leva o seu nome por acordo da corporación municipal de 14 de decembro de 1895.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía Arquivado 20 de xuño de 2012 en Wayback Machine. no artigo de Carlos de Castro Álvarez, *Nombres ilustres en las calles, plazas y jardines de Pontedeume*, do nº 11 (2006) da revista Cátedra (en castelán).
**Airbourne** é unha banda australiana de hard rock formada en Warrnambool no ano 2003. Adoita a ser comparada co grupo tamén australiano AC/DC. Os seus compoñentes principais son o vocalista e guitarrista Joel O'Keeffe, o seu irmán, o batería Ryan O'Keeffe, e o guitarrista e corista David Roads. Posteriormente uníuselles o baixista Justin Street. O seu álbum de estrea, *Runnin' Wild*, foi publicado en xuño do 2007 e entrou no *top 30* da ARIA Albums Chart. O disco entraría tamén nas listas de álbums británicas e na *Billboard 200* estadounidense. O seu segundo disco, *No Guts. No Glory.*, apareceu en marzo do ano 2010 entrando no *top 20* da ARIA Chart, no *top 40* no Reino Unido e aparecendo tamén na *Billboard 200*. O seu terceiro traballo, *Black Dog Barking* foi publicado o 31 de maio do 2013.

Discografía
-----------

* *Runnin' Wild* - 2007 (EMI, Capitol, Roadrunner)
* *No Guts. No Glory.* - 2010 (EMI, Roadrunner)
* *Black Dog Barking* - 2013 (Roadrunner)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q408139
* WorldCat
* VIAF: 123621099
* AllMusic: mn0000930444
* BNF: 157255409
* Discogs: 165993
* Genius: Airbourne
* IMDb: nm3089646
* ISNI: 0000 0001 0719 7983
* LCCN: n2015012951
* MusicBrainz: ID
* NKC: pna2014804689
* Songkick: 428244
* SUDOC: 158361644

 |
**Andrés Gil Municio**, nado na provincia de Segovia e finado en Madrid o 24 de outubro de 1957, foi un avogado e político español, que fixo gran parte da súa carreira política en Galicia.

Traxectoria
-----------

Irmán de Dámaso Gil Municio e procedente de Alameda del Valle (Segovia). Foi elixido deputado provincial polo distrito de Riaza-Sepúlveda en 1917 e 1921. Logo do seu matrimonio con Asunción Paradela en 1920 trasladouse a Monforte de Lemos, onde estivo vinculado ao movemento agrarista católico. Durante a II República traballou como delegado da Mutualidade Agropecuaria en Ourense. Presidiu o Partido Agrario Español de Monforte e foi proclamado candidato para as eleccións de novembro de 1933. Tivo enfrontamentos co alcalde Rosendo Vila Fernández. Participou no mitin do Bloque Nacional en Monforte nas eleccións de febreiro de 1936. Puxo a estrutura do PAE ao servizo da conspiración contra a República, e o 21 de xullo de 1936 armou e mobilizou a algúns caseiros e afiliados do Sindicato Agrario de Monforte para axudar a Garda Civil a quebrar a resistencia ao golpe de Estado. Posteriormente instalouse en Madrid onde desenvolveu a súa carreira como avogado, e regresaba a Fiolleda nos veráns[].

Vida persoal
------------

Casou en Madrid en xuño de 1920 con María de la Asunción Paradela Arias, filla de Alfredo Paradela Martínez e neta de Manuel Arias Rodríguez, que fora alcalde de Monforte de Lemos, e tivo seis fillos: María Asunción, Andrés, Pedro, María Pilar, María Natividad e Francisco Javier Gil Paradela. Foi o avó de Fiorella Faltoyano.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *ABC*
2. ↑  Memoria presentada por la presidencia de la Asociación General de Ganaderos de España Arquivado 16 de abril de 2014 en Wayback Machine..
3. ↑  "Lugo. Proclamación de candidatos" in *El Pueblo Gallego*, 14-11-1933, p.14.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 14-2-1936, p. 9.
5. ↑  'Veña encargarse do seu fillo que llo deixamos aí morto'
6. ↑  *El Norte de Galicia*, 23-6-1920, p. 1.
**Annemiek van Vleuten**, nada en Vleuten (Utrecht) o 8 de outubro de 1982, é unha ciclista dos Países Baixos.

Traxectoria
-----------

Forma parte da escuadra navarra do Movistar. Comezou a competir a nivel profesional no ano 2008 no equipo Vrienden van het platteland e conseguiu a primeira vitoria na Novilon Eurocup Ronde Van Drenthe. No ano 2019 xa superara a sesenta vitorias como profesional entre as que destacan dos Giro Rosa (2018 e 2019), La Course by Le Tour de France do ano 2018 ou a Strade Bianche de 2019.

É tres veces campioa do mundo de ciclismo en ruta, acadando dous ounos na proba contra o crono de 2017 e 2018 e unha na proba en ruta de 2019 ande rodou escapada do pelotón durante 106 quilómetros e sacando mais de dous minutos a súa gran rival Anna van der Breggen.

Participou nos Xogos Olímpicos de Londres onde axudou a súa compatriota Marianne Vos a acadar o ouro e tamén nos Xogos de Río onde sufriu unha terrible caída mentres lideraba a proba no descenso de Vista Chinesa.

Notas
-----

1. ↑  "Annemiek van Vleuten | Wins". *www.procyclingstats.com*. Consultado o 2020-04-26.
2. ↑  Rivas, Jon (2019-09-28). "Annemiek Van Vleuten logra el oro en la prueba femenina". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2020-04-26.
3. ↑  TV, Público (2016-08-07). "Público Tv - Escalofriante caída de la ciclista holandesa Annemiek van Vleuten en los Juegos de Río". *Público TV* (en castelán). Consultado o 2020-04-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q289826
* Munzinger: 01000009666
* CyclingArchives: 40699
* ProCyclingStats: 134509
* Sports Reference: annemiek-van-vleuten-1

 |
**Andrés Escobar Saldarriaga**, nado en Medellín o 13 de marzo de 1967 e finado na mesma cidade o 2 de xullo de 1994, foi un futbolista colombiano que competiu pola selección nacional do seu país e mais no seu club, o Atlético Nacional.

Traxectoria
-----------

O máis destacado da súa carreira foi a participación co seu club na Copa Libertadores de 1989 e coa Selección colombiana no Mundial de Fútbol xogado en Estados Unidos en 1994. Ao regresar ao seu país tras o mundial, despois de marcar un gol en propia meta, foi traxicamente asasinado na súa cidade natal. Escobar formou parte dunha das seleccións máis lembradas do seu país, xogando con deportistas como René Higuita, o Pibe Valderrama, Freddy Rincón, Tino Asprilla, Leonel Álvarez ou o Tren Valencia, entre outros, dirixidos por Pacho Maturana.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Darío Escobar, pai do futbolista asasinado Andrés Escobar: "*la justicia no existe en Colombia*".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q210616
* WorldCat
* VIAF: 108026890
* FAST: 1932785
* LCCN: no2010036729
* FIFA: 174526
* FootballDatabase: 13859
* L'Équipe: 12151
* NFT: 17522
* Soccerway: 103849
* Transfermarkt: 102153
* UEFA: 100759
* Worldfootball: andres-escobar

 |
**Andrés Corbal Hernández**, finado en Pontevedra o 4 de outubro de 1935, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Voda de Andrés Corbal e Amelia Villanueva, 1920.
Politicamente liberal, foi concelleiro de Pontevedra dende 1910. Foi elixido síndico en 1912 e alcalde da cidade en 1914. Tivo enfrontamentos con moitos membros da Corporación. Durante o seu mandato a Corporación pediu ao Goberno a abolición da pena de morte. Foi suspendido do seu cargo polo gobernador civil o 7 de setembro de 1915. Foi masón.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pedro Martínez Casal** |  **Alcalde de Pontevedra** 1914 - 1915 | Sucesor:**Luis Boullosa Mariño** |

Vida persoal
------------

Casou con Amelia Villanueva en 1920.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 5-10-1935, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira Martínez, Carlos (2004). "A Familia Poza: Un exemplo de republicanismo e librepensamento en Pontevedra" (PDF). *Anuario Brigantino* (27): 265–312. Consultado o 1 de xaneiro de 2013.
**Kurkov** en Varsovia en maio de 2007.
**Andrei Iurievich Kurkov** (en ruso Андре́й Ю́рьевич Курко́в), nado en San Petersburgo (Rusia) o 23 de abril de 1961, é un escritor ucraíno en lingua rusa. Até o momento[*cando?*] publicou 13 novelas e cinco obras de literatura infantil, amais de artigos en diversas publicacións. A súa obra está enmarcada na realidade postsoviética, e inclúe elementos como o humor negro e o surrealismo. Foi traducido a 25 linguas, pero aínda non ao galego.

Traxectoria
-----------

Kurkov era fillo dun piloto de probas e dunha médico. Comezou a escribir con sete anos, trala morte de dúas das súas tres mascotas, cun poema sobre a soidade do hámster que quedara vivo. Tamén fixo poemas sobre Lenin, influenciado pola educación soviética vixente no seu momento.

Dado que tiña experiencia como tradutor do xaponés, ao iniciar o servizo militar foi adscrito á KGB, se ben logrou ser cambiado á policía militar, o que le permitiu máis liberdade nese período. Nesa etapa, que pasou como vixilante de prisións en Odesa, foi cando escribiu as súas obras para a rapazada.

A súa primeira novela foi publicada xusto dúas semanas antes da caída da Unión Soviética. Nesa tumultuosa situación social e política iniciouse no mundo da autoedición e distribución, pedindo cartos ás súas amizades para crear unha editorial independente. Organizou a distribución por toda Ucraína, e tamén distribuíu exemplares polas tendas das rúas comerciais.

Ao igual que outros escritores de éxito, custoulle atopar o seu primeiro contrato editorial, atopándose con que rexeitaron a súa obra máis de 500 veces, nunha época en que tiña oito novelas case finalizadas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q356965
* WorldCat
* VIAF: 97345421
* BIBSYS: 5092702
* BNE: XX1550056
* BNF: 13560639c
* DeutscheBio: 121109739
* GND: 121109739
* ICCU: TO0V370791
* IMDb: nm0475779
* ISNI: 0000 0001 2144 6499
* LCCN: n93020336
* LibraryThing: kurkovandrey
* Munzinger: 00000025505
* NDL: 00970669
* NKC: xx0118594
* NLG: 188078
* NTA: 190745797
* OL: OL734805A
* SELIBR: 320396
* SUDOC: 052520307
* TMDb: 1397899

 |
| *Corbicula fluminea* |
| --- |
| Ameixa asiática mostrando o típico desgaste do umbo. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Mollusca |
| Clase: | Bivalvia |
| Subclase: | Heterodonta |
| Orde: | Veneroida |
| Suborde: | Sphaeriacea |
| Superfamilia: | Corbiculoidea |
| Familia: | Corbiculidae |
| Xénero: | *Corbicula* |
| Especie: | ***C. fluminea*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Corbicula fluminea'**(O. F. Müller, 1774) |

A **ameixa asiática** é unha variedade de molusco, semellante a unha ameixa, propia de augas doces. Identifícase como *Corbicula fluminea* e considérase como especie invasora dos ecosistemas nos que se instala.

Área de distribución
--------------------

Foi detectada no río Miño por vez primeira na Península Ibérica, a finais dos anos oitenta, e bautizada como **ameixa xaponesa de auga doce** ou **ameixa asiática**.

A área natural de distribución é o sueste asiático, onde se utiliza para consumo. De aí pasou ós Estados Unidos en 1924, onde fora introducida por inmigrantes chineses. A chegada a España pode explicarse por importacións de ameixa xaponesa desde Portugal, pero tamén cabe a posibilidade de que viñese adherida ós cascos dos barcos, como aconteceu con outras especies invasoras, como foi o caso do mexillón cebra (*Dreissena polymorpha*).

En España xa foi atopada en Cataluña, Aragón, Andalucía e Estremadura. En Galicia pode atoparse con preocupante frecuencia nos fondos areosos do curso do Miño desde Salvaterra a Tui (Xurxo Pérez Pintos e Xosé Bouzó Fernández, 2004) e tamén noutros ríos galegos, así como na lagoa de Antela no Vilar de Santos ou no regato Pontiñas, en Lalín.

Morfoloxía
----------

A cuncha é de cor marrón. Presenta unhas estrías concéntricas moi apertadas e marcadas, alcanzando tamaños de ata 4–5 cm de lonxitude, normalmente menores (ó redor dos 2 cm). Resulta característico o desgaste do **umbo** (vértice apical que sobresae da articulación ou charnela)

Impacto ambiental
-----------------

Posúe unha elevada capacidade reprodutora, polo que alcanza altísimas densidades, de ata 20.000 individuos por metro cadrado, e pode causar importantes danos nas infraestruturas hidráulicas, así como en centrais hidroeléctricas. Provoca tamén importantes alteracións na cadea trófica e chega a desprazar ós bivalvos autóctonos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de bivalvos de Galicia

### Ligazóns externas

* Confederación Hidrográfica do Guadiana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q728187
* MAG: 2777158103

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Corbicula\_fluminea
* BioLib: 3009
* DORIS: 1461
* Dyntaxa: 261399
* EPPO: COICFL
* EUNIS: 101382
* FE: 337875
* FE-New: ID
* GBIF: 8190231
* iNaturalist: 64006
* IRMNG: 10974027
* ISC: 88200
* ITIS: 81387
* IUCN: 155736
* NBN: NHMSYS0020528151
* NCBI: 45949
* SeaLifeBase: 48777
* Soortenregister: 137187
* TAXREF: 163433
* WoRMS: 181580

 |
**Antonio Domínguez Lamela**, finado en Palma Soriano (Cuba) o 23 de decembro de 1954, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba, onde foi director e propietario da Central Eléctrica de Palma Soriano. Retornou a Coruña en 1924 e foi promotor urbanístico. Era o propietario do edificio das oficinas da Electra Popular Coruñesa, da que foi vogal do consello de Administración. Foi vicepresidente da xunta directiva da Cámara Oficial da Propiedade Urbana en marzo de 1936. Foi socio do Casino Republicano da Coruña e un dos fundadores da Alianza Republicana en maio de 1931, da que formou parte da primeira directiva. Afiliouse a Partido Radical e formou parte da xunta municipal da Coruña dende 1931. Foi membro do Consello da Agrupación a la Tercera República en abril de 1933. Integrouse no Partido Republicano Radical-Demócrata constituído en xuño de 1934 e foi vogal vocal da directiva, e en agosto de 1935 pasou a ser vogal da directiva de Unión Republicana. Afiliouse á masonería en Cuba e ao retorno exerceu de Segundo Venerable e vicepresidente da loxa Pensamiento y Acción. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de masón e detido pola Policía e a milicia dos Caballeros de La Coruña a noite do 24 de agosto, pasando a arresto domiciliario o 29. Fixo unha doazón de 500 pesetas para que o autorizasen a saír de España, pero non foi suficiente. O 7 de outubro foi sancionado con 2.500 pesetas. Nese mes puido exiliarse en Cuba. Sufriu expediente de responsabilidades políticas en 1941 e foi encausado polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo.

Vida persoal
------------

Casou en Cuba e foi pai de Jaime, Blanca e Dulce María Domínguez Catá.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 28-12-1954, p. 8.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 11-4-1934, p. 12.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-3-1936, p. 7.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-5-1931, p. 7.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 9-10-1931, p. 2.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 2-4-1933, p. 5.
7. ↑  *La Voz de Galicia*, 19-6-1934, p. 2.
8. ↑  *La Voz de Galicia*, 17-8-1935, p. 7.
9. ↑  *La Voz de Galicia*, 13-9-1936, p. 6.
*Retrato da Princesa Anna, nai do Emperador Ivan VI* por Louis Caravaque.
**Ana Leopoldovna** (А́нна Леопо́льдовна), tamén coñecida como **Anna Karlovna** (А́нна Ка́рловна), nada en 1718 e finada o 18 de marzo 1746, foi rexente da Rusia por algúns meses (1740 - 1741) durante a infancia do seu fillo bebé Iván, era a filla de Catarina (irmá da Emperatriz Ana) e de Carlos Leopold, o duque de Mecklenburg-Schwerin.

Traxectoria
-----------

En 1739 casou con Antonio Ulrich (1714 - 1776), fillo de Fernando Alberto, duque de Brunswick-Wolfenbüttel. A 5 de outubro de 1740 a emperatriz Ana adoptou como o seu fillo o recentemente nado Iván e proclamou herdeiro ao trono ruso. Algúns días logo desta proclamación a emperatriz faleceu (28 de outubro 1740), deixando instrucións acerca da sucesión, e designando o seu favorito Ernst Biron, duque de Courland, como rexente. Biron, con todo, fíxose nunha persoa detestada polo pobo ruso, e Ana Leopoldovna tivo pouca dificultade a destrona-lo (8 de novembro de 1740). Asumiu entón a rexencia, e tomou o título de Gran Duquesa, pero sabendo pouco do carácter da xente con quen ela tería que lidar, e aínda menos das convencións e da política de goberno ruso, acabando por levar rapidamente a querelas cos seus partidarios principais.

A decembro de 1741, a filla de Pedro o grande, que polos seus hábitos rusos era a favorita dos soldados, incitou os gardas a revoltárense e, logo de superar unha débil oposición, ascendeu ao trono como Emperatriz Isabel.

O réxime vitorioso, aprisionou de entrada a familia na fortaleza de Dünamünde preto de Riga, acabando posteriormente polos exiliar para Kholmogory, a norte do Río Dvina. Ana eventualmente morreu a 18 de marzo de 1746 durante o parto. O seu fillo Ivan VI foi asasinado en Shlisselburg a 16 de xullo de 1764, mentres o seu marido Antonio Ulrich faleceu en Kholmogory a 19 de marzo de 1776. Os seus demais catro fillos foron liberados da prisión en 1780 e foron vivir para a Xutlandia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ana Leopoldovna*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q159651
* WorldCat
* VIAF: 62342202
* BMT: 209376
* BNF: 13333870t
* BRE: 694927
* CERL: cnp00894165
* DeutscheBio: 118649515
* EBID: ID
* FAST: 392553
* FemBio: 977
* GND: 118649515
* ISNI: 0000 0000 4178 9328
* LCCN: no97033653
* NKC: jx20130613001
* RSL: 000008555
* SUDOC: 035748397
* WikiTree: Mecklenburg-Schwerin-29

 |
***A procura do falso Grial*** é unha novela negra escrita por Manuel Forcadela, publicada en 2006 por Editorial Galaxia. Trátase da cuarta entrega das aventuras de Toni Barreiro.

Trama
-----

A acción desenvólvese en Vigo. Toni Barreiro é un ex-lexionario e ex-boxeador (alcumado "O Touro do Calvario") que traballa para unha xestoría, encargándose xeralmente de lograr que a xente pague débedas pendentes.

Nesta ocasión encárgaselle que atope unha antiga copa de madeira con incrustacións de pedra que foi roubada nun chalé do Val Miñor. Nin a alarma soou, nin o can ladrou, nin houbo pegadas, agás unha fiestra forzada. A procura semella moi difícil, pero os donos da peza asegúranlle que non van reparar en gastos, ó ser unha peza de gran valor sentimental. Coa axuda do seu compañeiro Elvis, intentarán atopalo.

En Porto un vello xudeu alemán infórmaos de que a peza está feita en Palestina hai uns 2000 anos, e con outras pistas deducen que o cáliz é o Santo Graal. Comezan a ser ameazados (e mesmo intentan asasinar a Toni) para que deixen de investigar. Toni infórmase ben, e descobre que un velliño vigués, que se fai chamar cun nome anódino, non é outro que Heinrich Himmler, o comandante das Schutzstaffel alemás.

Seguindo unha das múltiples intuicións de Toni, descobren preto de Baiona unha cova mariña onde se agochaban submarinos desde a segunda guerra mundial. A cova, conectada cunha mina de volframio, é usada agora por unha sociedade secreta encargada de custodiar o Santo Graal. A sociedade, de doce persoas, seguidora dos Cabaleiros da Táboa Redonda, celebra naquel lugar ritos secretos, chegando mesmo a secuestrar en Balaídos e asasinar o Secretario Xeral da ONU.

Ó igual que nos tres libros anteriores da saga de Toni Barreiro, faise un profundo retrato da cidade olívica. Doutra volta os edificios grises e o tráfico contaminante volven ser personaxes propios. Neste caso, a neve a piques de chegar tamén ten un gran papel, relacionada coas intuicións de Toni, que desde o principio pensa que o asunto se resolverá cando comece a nevar.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina da editorial
**Antonio Dieter Moure Areán**, nado en Ourense en 1951, é un mestre e empresario galego, presidente da Confederación de Empresarios de Galicia.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Arte e director dun centro de formación profesional privado da capital ourensá, o colexio Valle Inclán, que fundou en 1975, ostentou varios cargos relacionados co asociacionismo empresarial e máis tamén con outros tipos de asociacionismo. Foi presidente da Federación Galega de Balonmán, é impulsor do colectivo de valorización do románico O Sorriso de Daniel, e tamén parte do equipo directivo da Confederación de Empresarios de Galicia durante oito anos, baixo a presidencia de Antonio Fontenla. Tamén como dirixente empresarial foi presidente das empresas de formación de Ourense e secretario da asociación española de empresas dese mesmo sector.

A finais de 2015 Moure presentou a súa candidatura para suceder o dimitido Fernández Alvariño. Enfrontouse a outro candidato nado en Ourense, José Manuel Pérez Canal, a quen se impuxo en xaneiro de 2016 por unha escasa marxe. Porén, só uns meses despois, aínda antes de se facer o ano de mandato, presentou a súa dimisión.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Fernández Alvariño** |  **Presidente da CEG** 2016 | Sucesor:**pendente de elección** |

Notas
-----

1. ↑  "Antonio Dieter Moure Areán, nuevo presidente de la CEG". *La Región* (en castelán). 15 de xaneiro de 2016. Consultado o 15 de xaneiro de 2016.
2. ↑  "Dimite el presidente de la CEG, Antonio Diéter Moure, al quedarse sin apoyo en las provincias". *La Voz de Galicia* (en castelán). 7 de outubro de 2016. Consultado o 7 de outubro de 2016.
**Ana María Viñas Díaz**, nada en 1966, é unha bióloga galega.

Traxectoria
-----------

Doutora en Bioloxía, e profesora titular de Xenética da facultade de Bioloxía da Universidade de Santiago de Compostela.

O seu labor como investigadora céntrase na análise dos mecanismos de determinación e diferenciación sexual no rodaballo.

Interésanlle tanto a caracterización dos xenes implicados nestes procesos como a análise da conservación das rexións xenómicas nas que estes xenes se localizan noutras especies de peixes. O estudo deste carácter produtivo tan relevante en peixes, abórdase globalmente integrando análises de mapeo xenético e físico, citoxenómica, análises de expresión xénica e de xenómica comparada.

A doutora Viñas foi unha das coordinadoras do *Dicionario de Bioloxía galego-castelán-inglés*.

Notas
-----

1. ↑  Profesorado doutor con vinculación permanente USC.
2. 1 2 3  Ana María Viñas Díaz en Acuigen.
3. ↑  "Dicionario de bioloxía: galego - castelán - inglés". *Real Academia Galega*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57944259
* BNE: XX5052053
* Dialnet: 3801659
* ORCID: 0000-0002-1153-9701
* ResearcherID: L-1292-2014
* Scopus: 7003687521

 |
**Antonio Cendón González**, nado en Lousado (Piñor) o 30 de xaneiro de 1837 e finado no Carballiño o 9 de marzo de 1863, foi un pintor e caricaturista galego.

Traxectoria
-----------

*Paisaxe da Ponte de Ourense*.
Fillo de Juan Cendón Carvallal, mestre de cantería e experto en fábricas de papel, e Juana González. Estudou en Ourense e Santiago de Compostela, marchando despois a Madrid, onde traballou como miniador de fotos nos estudios de Juliá e Laurent, introducindo en España as caricaturas fotográficas, e pintor de paisaxes. Obtivo éxito coas caricaturas de celebridades da política, das letras e das artes.

Finou aos vinte e seis anos de idade, de "calenturas", segundo os rexistros da época.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Murguía, Manuel (1886). *Los precursores*. A Coruña, Biblioteca Gallega, *La Voz de Galicia*.

### Ligazóns externas

* "*Paisaxe da ponte de Ourense*. Antonio Cendón" Arquivado 26 de xuño de 2012 en Wayback Machine. *Peza do mes*, setembro de 2011. Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. ISSN 1579-9956

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26035958
* WorldCat
* VIAF: 5661150033045211180004

 |
**Ana Kalandadze**, nada en Chokhatauri o 15 de decembro de 1924 e finada en Tbilisi o 11 de marzo de 2008, foi unha poeta xeorxiana .

Traxectoria
-----------

Casa natal de Ana Kalandadze en Khidistavi
Naceu no seo dunha familia campesiña na aldea de Khidistavi da rexión de Guria. Formouse no instituto de Kutaisi ata 1941 e logo continuou estudos de filoloxía na Universidade Estatal de Tbilisi para graduarse en linguas caucásicas en 1946. Os seus primeiros poemas publicounos nas revistas *Literatura da khelovneba* e *Mnatobi* no ano da súa graduación. Dende 1952 traballou como investigadora principal no departamento de lexicoloxía do Instituto de Lingüística Arnold Chikobava da Academia de Ciencias de Xeorxia. En 1953 apareceu a súa primeira colección de poemas e sucesivas recolleitas da súa poesía apareceron en 1958, 1960, 1967 e 1976. Publicou máis de 700 poemas nun estilo elaborado con rimas sutiles e curtas, raramente con máis de oito versos, e un lirismo persoal, que acadaron moita popularidade dende o comezo e moitos deles transformáronse en cancións populares. Dende 1993 foi académica da Academia de Ciencias de Xeorxia. 

Traduciu ao xeorxiano a Stéphane Mallarmé e Aleksandr Pushkin entre outros poetas clásicos.

Notas
-----

1. ↑  Donald Rayfield (2013). *The Literature of Georgia: A History*. Routledge. p. 274.
2. ↑  "100 Poems". *Georgian National Book Center*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3646283
* WorldCat
* VIAF: 80443470
* FAST: 1722371
* GND: 136030025
* ISNI: 0000 0001 1449 5663
* LCCN: no89018966
* NKC: xx0089715
* OL: OL214401A
* SUDOC: 192764446

 |
***A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey*** (en inglés: *The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society*) é unha novela histórica de Mary Ann Shaffer e Annie Barrows publicada en 2008. En 2016 foi traducida ao galego pola editorial Rinoceronte. O libro está ambientado en 1946 e é unha novela epistolar, composta de cartas que os personaxes escriben uns aos outros.

En 2018 fíxose unha adaptación cinematográfica na que Lily James fixo o papel protagonista de Juliet Ashton.

Argumento
---------

Entre o 8 de xaneiro e o 17 de setembro de 1946 hai un denso intercambio de cartas entre numerosos personaxes, entre os que van xurdindo gradualmente os principais: Juliet Ashton, unha nova escritora de certo éxito e un pequeno grupo de habitantes da illa de Guernsey. A historia que se desenvolve refírese á experiencia vivida polos habitantes da illa durante a Segunda guerra mundial, cando os alemáns ocuparon a illa como posible ponte para a invasión de Inglaterra. Os habitantes tiveron que sufrir unha grave privación material e moral. Evitouse todo contacto con Gran Bretaña, onde todos os nenos foran transportados para estaren a salvo antes da chegada dos alemáns. A pesar da pobreza e tristeza das súas vidas, con todo, aos insulares non lles faltaron momentos de alivio e ledicia, grazas sobre todo á imaxinación e xenerosidade de Elizabeth McKenna, que creou a Sociedade Literaria como pretexto para explicar por que ela e outros tres amigos estaban fóra das súas casas despois do toque de queda.

Notas
-----

1. ↑  rinoceronte.gal (ed.). "A Sociedade Literaria e do Pastel de Pel de Pataca de Guernsey". Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2021. Consultado o 11 de febreiro de 2021.
2. ↑  Randomhouse.com (ed.). "The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society » Authors". Consultado o 11 de febreiro de 2021.
3. ↑  Laura Thompson (30 de agosto de 2008). "Review: *The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society* by Mary Ann Shaffer". *The Daily Telegraph*. Londres. Consultado o 11 de febreiro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do libro na páxina de Rinoceronte Editora Arquivado 15 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. *(en galego)*
* O libro na páxina oficial de Annie Barrows *(en inglés)*
* *A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey* no sitio web da BITRAGA.
* A Sociedade Literaria e do Pastel de Pel de Pataca de Guernsey na plataforma de préstamo de obras de GaliciaLe.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7738446
* BiTraGa: 5538
* OCLC: 191089812
* OL: OL9334372W

 |
**Antonio Chaves del Río**, nado en Cambados o 17 de setembro de 1886 e finado en Barro o 28 de decembro de 1936, foi un sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Mariñeiro. Era presidente do Sindicato de Industrias Pesqueiras y Oficios Varios (CNT). Foi Patrón Maior do Pósito de Cambados. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. O 24 de setembro foi posto a disposición do comandante militar de Pontevedra polo delegado de Orden Público xunto a Elías Porto Trigo e José Manuel Silva Losada, detidos no cárcere de Cambados. Xulgado en Consello de guerra o 10 de decembro de 1936, con José Manuel Silva Losada, Peregrino Pontevedra González, Juan José Varela Oubiña, Manuel Bugallo Martínez e Manuel Martínez Piñeiro, foi condenado por rebelión militar a unha pena de reclusión perpetua coa accesoria de interdición e inhabilitación absoluta perpetua. O 28 de decembro de 1936 aplicáronlle a lei de fugas en Curro (Barro) co pretexto dun traslado dende a illa de San Simón ao cárcere de Pontevedra.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 11-12-1936, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O dereito a saber. Antonio Chaves del Río
* 

* Antonio Chaves del Río na páxina web *Nomes e Voces*.
**Ana Mato Adrover**, nada en Madrid o 24 de setembro de 1959, é unha política española que pertence ao Partido Popular. Foi Ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade do Goberno de España dende o 22 de decembro de 2011 ata novembro de 2014. É irmá de Gabriel Mato, tamén político.

Foi tamén vicesecretaria xeral do Partido Popular, encargada da organización do partido e de temas electorais, entre 2008 e 2012. Anteriormente foi eurodeputada do Parlamento Europeo entre o ano 2004 e 2008.

Está separada do exalcalde de Pozuelo de Alarcón, Jesús Sepúlveda, imputado polo Caso Gürtel, co que ten tres fillos. Dimitiu como Ministra o 26 de novembro de 2014 pola súa implicación no Caso Gürtel. Uns meses despois anunciu a súa retirada da política, se ben continuou no seu posto de deputada ata a disolución das Cortes previa ás eleccións lexislativas de 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:***ningún*** |  **Vicesecretaria xeral do Partido Popular** 2008 - 2012 | Sucesor:**Carlos Floriano** |
| Predecesor:**Leire Pajín** |  **Ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade de España** 2011 - 2014 | Sucesor:**Alfonso Alonso** |

Notas
-----

1. ↑  Dimite Ana Mato tras su implicación en el ‘caso Gürtel’ por el juez Ruz. *El País*.
2. ↑  Ana Mato renuncia a ir en las listas del PP y abandona la vida política. *La Región*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q287892
* PACE: 7322

 |