recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ponto.
Na mitoloxía grega, **Ponto** (en grego antigo Πόντος *Póntos*, 'mar'; en latín *Pontus*) foi un deus primixenio, anterior ós Titáns e ós deuses olímpicos. Foi fillo de Xea (a Terra) e irmán de Urano. Hesíodo escribe que Xea enxendrou a Ponto por si mesma, sen elemento masculino. Considérase a personificación masculina do mar.

> 
> 
> "*Así mesmo trouxo á luz ó estéril mar, de impetuosas ondas, o Ponto, sen o desexable amor*".
> (Hesíodo: *Teogonía* 131-132)
> 

Hixino afirmaba que foi fillo de Xea con Éter, o Ceo luminoso.

> 
> 
> "*De Éter e da Terra, a Dolor, o Engano, a Ira, a Pena, ... Temis, Tártaro, Ponto e os Titáns*".
> (Hixino: *Fábulas*, Prólogo, 3.)
>

Mitoloxía
---------

Uniuse a Xea e tivo con ela cinco fillos:

* Nereo, pai das Nereidas
* Taumante, pai, con Electra, das Harpías.
* Forcis e Ceto, irmáns e esposos entre si. Ceto era un terrible monstro acuático, e entre a descendencia que tiveron figuran as Górgonas, Tifón, Cérbero, a hidra de Lerna e outros seres monstruosos.
* Euribia, que casou con Crío, un dos titáns. Tiveron tres fillos: Astreo, Palas (ou Palante) e Perses.

> 
> 
> "*O Ponto enxendrou ó veraz Nereo, o maior dos seus fillos, ó que chaman o Ancián porque, infalible e bondadoso, non lle pasan inadvertidas as leis divinas, senón que coñece xustos e benévolos designios. Logo, uníndose a Xea, deu a luz ó gran Taumante, ó poderoso Forcis, a Ceto, de hermosas meixelas, e a Euribia, que ten un ánimo de aceiro nas entrañas*".
> (Hesíodo: *Teogonía* 234-240)
> 

Con Talasa, personificación do mar Mediterráneo, foi pai dos Telquines: Acteo, Megalesio, Órmeno e Lico.

Algunhas fontes fano tamén pai de Briareo, un dos Hecatonquiros.

Notas
-----

1. ↑  Este último comentario, segundo as tradutoras do texto de Hesíodo, debe aplicarse ós primeiros fillos da Terra (o ceo, as montañas e o mar). Posteriormente, uníndose a Urano, tería máis fillos: os Titáns.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponto Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed. 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* Hesíodo. *Teogonía*. Universidad de Salamanca. Curso 2009-2010. 11638: LUZ, MOLÉCULAS Y VIDA.
* Hixino: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190563
* EBID: ID
* LCCN: sh2002011041
* Theoi: Pontos

 |
**Edoardo Ballerini**, nado nos Ánxeles o 20 de marzo de 1970, é un actor, escritor e director italoamericano.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos e formación

De pai italiano, o poeta Luigi Ballerini, e nai estadounidense, creceu entre Nova York e Milán. Ten dobre nacionalidade e é bilingüe. A súa primeira educación foi en Nova York, despois asistiu á Universidade Wesleyana, para formarse en literatura. Despois da súa graduación con honores, recibiu unha bolsa para estudar latín en Roma. En Italia, descubriu un grupo de actores expatriados que estaban a formar unha compañía de teatro e decidiu unirse ao grupo. No outono seguinte asistiu a clases de interpretación en Nova York nos HB Studios e no The Lee Strasberg Theatre Institute. Máis tarde foi observador no Actors Studio No ano 2000 trasladouse aos Ánxeles.

### Primeiros papeis

O seu primeiro papel importante foi en *Looking for an Echo* (1998), onde os críticos sinalaron o seu potencial, interpretando ao fillo de Armand Assante. Despois desta actuación, Ballerini interpretou a un brillante *chef estrela* en *Dinner Rush* (2001), de Bob Giraldi, xunto a Danny Aiello. Aínda que a película non foi ben recibida nos Estados Unidos tras a súa estrea, foi ben recibida polo circuíto de cine independente de Nova York.

### Celebridade

É famoso polo seu traballo diante das cámaras como o drogadicto Corky Caporale en *The Sopranos* (2006-2007), o temperamental chef en *Dinner Rush* (2001) e o negociante da NFL en *Romeo Must Die* (2000). Traballou en numerosas películas e series, desde *I Shot Andy Warhol* (1996) a *Boardwalk Empire* (2010) de Martin Scorsese. O seu debut como director, *Good Night Valentino*, estreouse no Festival de Cine de Sundance de 2003, e conta con Ballerini interpretando á estrela do cine mudo Rodolfo Valentino.

Notas
-----

1. ↑  Love Proverb Arquivado 19 de setembro de 2005 en Wayback Machine.. *Worldfilm.about.com*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Edoardo Ballerini Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* Edoardo Ballerini na IMDb *(en inglés)*.
* Sitio web oficial de Edoardo Ballerini

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2320489
* WorldCat
* VIAF: 14485246
* Allmovie: p222929
* AlloCiné: 55976
* BIBSYS: 3018461
* GND: 128122782X
* IMDb: nm0050737
* ISNI: 0000000048152119
* LCCN: no2004073239
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 191549452
* TMDb: 21359

 |
A Penélope da Odisea de Homero tecía polo día e desfacía pola noite.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Penélope (homónimos).
"**Penélope**" é un poema de Xosé María Díaz Castro, incluído no poemario *Nimbos* (1961).

Descrición
----------

Extracto do poema nunha escultura na Insua dos Poetas.
Cando Díaz Castro fala da Pastoriza en "Penélope", faino do santuario de Santo Alberte ou da Pastoriza, en S. Breixo de Parga, chamado así por celebrarse nel unha romaría o primeiro domingo de agosto, en honor á Divina Pastora.
É a poesía máis coñecida do autor. Está incluída, xunto con "Terra sucada", "Quezais" e "Terra do tempo", na cuarta epígrafe ("Espranza") de *Nimbos*. De rima consoante e estrutura pendular, está formada por catro estrofas, cun total de dezaseis versos. Díaz Castro establece nela un paralelismo entre Galicia e Penélope, a muller que tecía de día e desfacía de noite. Este personaxe xa fora empregado na literatura galega por Rosalía nos poemas "Tecin soya á miña tea", de *Follas novas*, e "Desde los cuatro puntos cardinales", de *En las orillas del Sar*.

> 
> 
> *Un paso adiante i outro atrás, Galiza*  
>        Primeiro verso de *Penélope*, que se repite ao final.
> 
> 

Traduciuse ao francés na antoloxía *Terre d'Espagne* de Francoise Pechère e faise referencia a ela na revista alemá *Humboldt*. Foi incluída en *Sete leccións de poesía* (Espiral Maior, 2009) de Manuel Forcadela. O profesor Andrés Pociña dixo: *"Penélope" de Díaz Castro paréceme a mellor definición poética, a máis fermosa e máis tráxica, de cantas se fixeron sobre Galicia*.

Notas
-----

1. ↑  Rodríguez Fer, Claudio: "O poema «Penélope» de Díaz Castro", en Gil Hernández, Antonio (coord.) *Comentario de textos literarios*, Madrid, Alhena, 1986, páx. 141-153.
2. ↑  Requeixo, Armando: "Orixes da escrita: Penélope" Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. 19/2/2016.
3. ↑  Nogueira, Chus (2007): "O imaxinario na literatura galega actual", no Congreso Galeusca.
4. ↑  Edición orixinal de *En las orillas del Sar*, páxinas 155-156.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz Castro, Xosé María; *Nimbos*, Editorial Galaxia, Vigo, 1961 (Vista previa  en Google Books).
* Diéguez Lois; "«Penélope»: un poema na esperanza", Asociación Cultural Xermolos, *Homenaxe a X. M. Díaz Castro*, Guitiriz, 1987, páx. 34-35.

### Ligazóns externas

* Xosé María Díaz Castro recitando o seu poema Penélope, a partir do minuto 7:00 no programa Zigzag diario da TvG2
* Versión musicada por Mini e Mero en Youtube
* Versión musicada Arquivado 10 de decembro de 2019 en Wayback Machine. polos alumnos do IES Poeta Díaz Castro.
* "Penélope" [*Ligazón morta*] recitada por Manuel María.
**Ventura Sierra Vázquez**, nado en Vilariño de Conso o 13 de outubro de 1942, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido alcalde de Vilariño de Conso con maioría absoluta polo PSdeG-PSOE. Nas seguintes eleccións de 1983, 1987 e 1991 logrou de novo a alcaldía con maioría absoluta á fronte da candidatura socialista.

Nas municipais de 1995 pasou a formar parte do PPdeG xunta o seu equipo de goberno. Tras non lograr a maioría absoluta, perdeu a alcaldía en favor da candidata do BNG Manuela González Losada, grazas a un pacto co PSdeG-PSOE. Con todo, en abril de 1996 recuperou a alcaldía grazas a unha moción de censura apoiada por un tránsfuga exsocialista. Nas municipais de 1999 volveu presentarse polo PPdeG e continuou na alcaldía tras lograla maioría absoluta, de igual forma que nas municipais de 2003. 

Nas municipais de 2007 perdeu a maioría absoluta, polo que o candidato do PSdeG-PSOE Arcadio González Rodríguez arrebatoulle a alcaldía grazas a un pacto co BNG. Tras diversas discrepancias entre os socios de goberno, o alcalde dimitiu en xuño de 2009, polo que recuperou a alcaldía pola indisciplina dun concelleiro do BNG que non apoiou ó novo candidato do PSdeG. Volveu gañar as eleccións municipais de 2011 e 2015 con maioría absoluta. 

O 20 de xullo de 2017 presentou a súa renuncia ao pleno do concello, logo de ter sido condenado a sete anos de inhabilitación para cargo público por contratar a 29 persoas sen convocatoria pública. Ocupou o seu posto a primeira tenente de alcalde Melisa Macía Domínguez.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Vilariño de Conso** 1979 - 1995 | Sucesor:**Manuela González Losada** |
| Predecesor:**Manuela González Losada** |  **Alcalde de Vilariño de Conso** 1996 - 2007 | Sucesor:**Arcadio González Rodríguez** |
| Predecesor:**Arcadio González Rodríguez** |  **Alcalde de Vilariño de Conso** 2009 - 2017 | Sucesor:**Melisa Macía Domínguez** |

Notas
-----

1. ↑  O popular Ventura Sierra dirixe Vilariño de Conso en minoría desde xuño Arquivado 23 de agosto de 2017 en Wayback Machine. *La Voz de Galicia*, 10/10/2009.
2. ↑  Dimite Ventura Sierra tras ser condenado por prevaricación *La Voz de Galicia*, 20/07/2017.
3. ↑  Melisa Macía brinda diálogo á oposición como nova alcaldesa Arquivado 23 de agosto de 2017 en Wayback Machine. *La Voz de Galicia*, 05/08/2017.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilariño de Conso

### Ligazóns externas

* Ventura Sierra Vázquez: Se está invirtiendo donde hay más votos
* Pequena historia da alcaldía de Vilariño de Conso
**Anthony Berkeley Cox**, nado o 5 de xullo de 1893 e finado o 9 de marzo de 1971, foi un escritor británico de xénero policial. Escribiu baixo varios nomes: **Francis Iles**, **Anthony Berkeley**, e **A. Monmouth Platts**. Berkeley era moi prominente entre os escritores da delincuencia do seu tempo (a Idade de Ouro do Detective de Ficción), e estaba estreitamente relacionado cos outros neste campo, incluídos os de Agatha Christie, Dorothy L. Sayers e G. K. Chesterton no Club dos Detectives.

Traxectoria
-----------

Naceu en Watford (Inglaterra) e estudou na Sherborne School e logo no University College de Londres. Serviu no exército durante a primeira guerra mundial. Foi xornalista, contribuíndo á revista Punch e a The Humorist, de Londres, e tamén traballor como revisor suplente da revista literaria John O'London's Weekly, en 1938. Foi ademais revisor para o xornal Daily Telegraph, na década de 1930, baixo o pseudónimo de Francis Iles, para o Sunday Times despois da segunda guerra mundial, e para The Guardian dende mediados dos anos 1950 a 1970.

Considerado unha figura fundamental no desenvolvemento do xénero da novela de crime, Berkeley faleceu en 1971, aos 77 anos.
**Roberto Mauri**, nado en Roma o 19 de xullo de 1949, é un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano.

Traxectoria
-----------

Roberto Mauri cursou na súa xuventude o bacharelato científico e logo estudos universitarios de Arquitectura. Posteriormente asistiu a cursos de deseño industrial e gravado calcográfico, e finalmente ingresou, para se formar en medallística, na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado.

Logo do seu período formativo traballou como decorador de interiores e máis tarde ingresou no *Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato*, inicialmente no departamento de Fundición Artística e posteriormente no de Gravado, onde comezou a dedicarse profesionalmente á produción de medallas e moedas. Na ceca pública italiana foi un promotor da experimentación co microgravado e da introdución da informática no deseño e na produción dos cuños.

Obra
----

Anverso dos 50 céntimos de euro de Italia, creado por Roberto Mauri
Roberto Mauri é autor dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano, a República de San Marino e Uganda.

Unha das súas creacións máis recoñecibles é o anverso nacional italiano da moeda de 50 céntimos de euro coa figura da estatua ecuestre de Marco Aurelio da praza do Campidoglio, obra de Michelangelo.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Roberto Mauri". *Mebnet.altervista.org*
2. ↑  Catálogo de moedas deseñadas por Roberto Mauri. *Numista.com*
3. ↑  "50 Euro Cent". *Numista.com*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro

* Portal:Italia
**Agustina Elena Suárez Suárez**, nada en Avellaneda (Arxentina) en 1911 e finada en Caracas en 1988, foi unha mestra e activista antifranquista.

Traxectoria
-----------

Nada na Arxentina, onde estaban emigrados os seus pais, que eran da Baña. Regresaron a Galicia e asentáronse en Ser, e despois foron vivir a Santa Comba. Foi mestra en Freixeiro, e casou con Alfredo Caamaño Pato.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o seu marido Alfredo fuxiu. Elena foi detida e encarcerada en Negreira. Xulgada en Santiago de Compostela por excitación á rebelión o 30 de marzo de 1937 xunto con outros 31 veciños do partido xudicial de Negreira, foi condenada a pena de morte. Salvou pola súa condición de súbdita arxentina e finalmente foi sentenciada a oito anos de cárcere. Foi recluída na prisión da Coruña. Pasou polas prisións de Santiago, Burgos e penal feminino de Saturrarán. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1940. Foille retirado o título de mestra. En 1940 hai orde de ingresala nun hospital mental. Ao remate da guerra civil viaxou a Venezuela a través do porto de Bordeos e reencontrouse co seu home. Pouco despois chegaron os seus fillos. O matrimonio regresou en 1954 para unha breve visita ás terras de Santa Comba e Negreira.

Notas
-----

1. ↑  Personas encarceladas en la carcel de mujeres de Saturraran
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 8-12-1988, p. 54
3. ↑  *El Compostelano*, 30-3-1937, p. 2.
4. ↑  *BOE*, 13-2-1940, p. 743

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Elenita, a heroína antifranquista de Santa Comba"
* Elena Suárez Suárez na páxina web *Nomes e Voces*.
A **Orquestra Sinfónica Nacional de Colombia** (en castelán: *Orquesta Sinfónica Nacional de Colombia*) é unha orquestra colombiana fundada en 2003 e con sede en Bogotá.

Historia
--------

A orquestra foi fundada en 2003 tras a disolución da Orquestra Sinfónica de Colombia en decembro de 2002. A Orquestra Sinfónica de Colombia levaba en funcionamento desde 1952 baixo os auspicios do goberno de Colombia e foi disolta como parte dun amplo plan de privatización estatal. A Orquestra Sinfónica Nacional de Colombia forma parte da "Asociación Nacional de Música Sinfónica", unha organización sen ánimo de lucro que recibe un amplo apoio do goberno colombiano para manter a orquestra e para prestar apoio económico ás outras orquestras sinfónicas profesionais do país.

Dende 2003 até 2007, a dirección artística da orquestra estivo baixo a dirección de tres directores musicais: Luis Biava (director en residencia da Orquestra de Filadelfia até 2004), Alejandro Posada (daquela director da Orquestra Sinfónica de Castela e León), e Eduardo Carrizosa (daquela director da Orquestra Filharmónica de Bogotá). En 2007, a orquestra abriu un proceso de busca dun único director titular e director artístico. Esta procura levou ao nomeamento de Baldur Brönnimann como director principal e director artístico, que ocupou o cargo de 2008 a 2012. En 2016, Olivier Grangean converteuse en director principal e director artístico da orquestra.

Directores da orquestra
-----------------------

* Luis Biava (2003–2007, director musical conxunto)
* Alejandro Posada (2003–2007, director musical conxunto)
* Eduardo Carrizosa (2003–2007, director musical conxunto)
* Baldur Brönnimann (2008–2012, director principal e artísitico)
* Olivier Grangean (2016–2022, director principal e artísitico)
* Yeruham Scharovsky (2023–presente, director principal e artísitico)

Discografía
-----------

### Álbums ao vivo

Lista de álbums ao vivo| Título | Detalles do álbum | Posición | Certificacións |
| --- | --- | --- | --- |
| USClassical |
| *Sinfónico*(con Fonseca) | * Lanzamento: 9 de xullo de 2014
* Selo: EMI
* Formato: CD/DVD, descarga dixital
 | 17 | * ASINCOL: 3× Platinum
 |

Notas
-----

1. ↑  
*Sinfónico* appeared on Fonseca's Billboard chart database:Tropical Albums for Fonseca Billboard.com
2. ↑  "Fonseca Recibe Triple Disco De Platino Y Dos Nominaciones Al Latin Grammy®" (en Spanish). Alegria Magazine. 2014-10-08. Consultado o 2014-10-13.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da orquestra Arquivado 04 de setembro de 2023 en Wayback Machine. *(en castelán)*

* Portal:Colombia
* Portal:Música clásica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9287574
* WorldCat
* VIAF: 133995672
* LCCN: no96034148
* MusicBrainz: ID

 |
**Carolina Pascual Gracia**, nada en Orihuela (provincia de Alacant) o 17 de xuño de 1976, é unha ex-ximnasta rítmica española.

Traxectoria
-----------

Acadou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1992, entre outras preseas coa selección nacional de ximnasia rítmica de España. Tamén foi campioa de España en categoría de honra (1991). Entre outros recoñecementos, posúe a Orde Olímpica do Comité Olímpico Español (1992), a Medalla de Ouro da Xeneralidade Valenciana ao Mérito Deportivo (1992) e a Medalla de Prata da Real Orde do Mérito Deportivo (1994).

Recoñecementos
--------------

Dá nome a unha glorieta en Alacant, unha rúa en Orihuela e un parque en Correntías Medias (Orihuela).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández del Valle, Aurora (1995). *Gimnasia rítmica deportiva: aspectos y evolución*. ESM. ISBN 978-84-85977-60-4.
* Martín, Montse y Manel (2017). *Pinceladas de rítmica* (1ª ed.). Libros.com. ISBN 978-84-17023-48-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q886897
* FIG: 3264
* OCID: carolina-pascual-gracia
* Sports Reference: carolina-pascual-1

 |
Cantantes inuit de katajjaq.
Canto difónico puro.
O **canto difónico** (ou **canto dos harmónicos**) é o canto de dous ou máis sons ó tempo por unha única persoa, que ó manipular os espazos da cavidade bucal resalta os harmónicos da propia voz. Esa experiencia conduce a novos planos de escoita e de emisión vocal. En certas culturas, é usado para a meditación.

Esa técnica é bastante popular na Asia Central, de onde vén súa orixe entre mongois e tuva. O amplo uso na música tradicional tamén se verifica na Suráfrica, entre as mulleres xosa, nas que a técnica é frecuentemente acompañada por chamada e resposta. En América do Norte, o seu uso tradicional está en grupos indíxenas como os inuit, sendo practicado xeralmente por mulleres. Pola súa natureza suave, ese canto era usado como cantiga de ninar. Tamén é usado no Tíbet polos lamas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Huun-Huur-Tu

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q691771
* JSTOR: overtone-singing
* LCCN: sh98002560

 |
**Eliezer Otílio Setton**, nado en Maceió o 21 de xaneiro de 1957, é un cantante e compositor brasileiro de forró.

Traxectoria
-----------

Fillo de Salomão Setton Neto, que foi Rei Momo no carnaval de Maceió durante 19 anos consecutivos, e de Terezinha Otílio Setton, Eliezer Setton comezou a compor en 1976 e o ano seguinte participou no seu primeiro festival de música, o que resultou na súa primeira gravación, *Desesperança*, e a entrada no xa existente Grupo Terra, un fito da cultura alagoana de finais da década de 1970 e o inicio da de 1980.

En 1983, despois de distinguirse no IV Festival Universitario de Música, promovido polo Directorio Central Estudantil da Universidade Federal de Alagoas, conquistando o segundo e terceiro posto como compositor, alén do premio ao mellor intérprete, aventurouse como músico nocturno actuando en Maceió, São Paulo (1984) e Río de Xaneiro (1985-1989), facendo o tradicional voz e violón. De volta a Maceió, en 1989, continuou actuando en festivais, culminando coa participación no Canta Nordeste (transmitido en directo pola Rede Globo para toda a rexión), quedando finalista en 1994 e 1995 coas cancións *Serra Pau* e *Quem dera que sesse*, respectivamente.

Compositor ecléctico, é na música nordestina onde máis se distinguiu. Da colaboración con Pedro Sertanejo, pai de Oswaldinho do Acordeon, xurdiu *Campo Formoso*, gravado por Eliezer nun disco de Pedro Sertanejo, en 1982. Da colaboración con Oswaldinho do Acordeon, naceu, entre outras, *Na hora H*, canción que Elba Ramalho gravou en 1992 e presentou para o VI Premio SHARP. Elizer converteuse nun dos referentes do forró e numerosos intérpretes gravaron os seus temas.

En 2009, Eliezer amplía o seu abano de xéneros e grava o CD "Brasil - Hinos à Paisana", cun repertorio que atinxe dez dos máis representativos himnos do cancioneiro cívico brasileiro.

En 2011, Eliezer volta ao forró co CD "O Quelso", que presenta unha versión da popular "*My way*", co título "*Bem a meu jeito*".

Discografía
-----------

* 1996: Cio do Grão
* 1998: Das Coisas da Minha Terra
* 2000: Ventos do Nordeste
* 2003: Oração do Forró
* 2004: O Carnaval Alagoano de Eliezer Setton
* 2005: Amores do Meu Forró
* 2009: Brasil - Hinos à Paisana
* 2010: Alagoaníssimo
* 2011: O Quelso

Notas
-----

* Dicionario Cravo Albin da Música Popular Brasileira Arquivado 23 de setembro de 2014 en Wayback Machine.
* Luciano Pires- Café Brasil

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10271889
* Discogs: 1677099

 |
**Uliana Pernazza**, nada en Roma o 2 de xaneiro de 1959, é unha gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana.

Traxectoria
-----------

Uliana Pernazza estudou medallística entre 1979 e 1983 na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, en Roma, e en 1984 entrou a formar parte do cadro de gravadores da ceca pública.

A súa obra componse dun un bo número de medallas e, sinaladamente, de moedas circulantes e conmemorativas emitidas tanto para Italia como para a Cidade do Vaticano e a República de San Marino, entre as que cabe destacar o anverso da serie de moedas en euros do Vaticano de 2002 coa efixie de Xoán Paulo II, creado xunto con Guido Veroi.

Notas
-----

1. 1 2  "Uliana Pernazza". *http://mebnet.altervista.org*
2. ↑  Catálogo de moedas deseñadas por Uliana Pernazza. *Numista.com*
3. ↑  "Uliana Pernazza". *Numismatica-italiana.lamoneta.it*
4. ↑  "2 Euro - Ioannes Paulus II". *Numista.com*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro

### Ligazóns externas

* Vídeo: Incisore IPZS moneta Perugia: Uliana Pernazza (IPZS)

* Portal:Italia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3547919
* BMT: 113529

 |
**Alba Guzmán Falcón**, nada en Ourense o 24 de maio de 2003, é unha escritora galega.

Traxectoria
-----------

Fixo secundaria no IES Eduardo Blanco Amor de Ourense. En 2022 estaba estudando Enxeñaría Mecánica na Universidade de Vigo. Gañadora do certame Xuventude Crea de novela curta por *Xoaniña de Deus*, con 19 anos xa levaba gañados premios en 22 certames literarios, entre os que destacan o de microrrelatos da Real Academia Galega, os Premios Minerva ou o do Concello de Ames.

Confesa nunha entrevista:

> 
> 
> Xa levo un par de anos adicándome a escribir e a ser un pouco activista cultural defendendo a literatura galega, pero realmente eu quero seguir adicándome á ciencia. Considérome unha persoa multidisciplinar, no colexio sempre che meten na cabeza que es de ciencias ou de letras, pero non, pódenche gustar as dúas cousas e non pasa nada, pódese ser escritora e enxeñeira.
> 
> 

Sobre a obra *Xoaniña de Deus* sinala:

> 
> 
> "Xoaniña de Deus" é a protagonista da novela, é unha muller que padece alzhéimer, e a obra supón unha especie de berro polas persoas que están a perder a memoria. Desenvólvese en capítulos curtos, que contan a historia que está a suceder no presente, e capítulos longos que son os diarios que Xoañiña vai escribindo para poder lembrar cousas e poder volver a lelas coma se fora a súa vida, e vainos descubrindo moitos personaxes, sentimentos de toda a súa vida, e as súas derrotas e vitorias.
> 
>

Vida persoal
------------

É filla de Óscar Guzmán.

Publicacións
------------

* *Xoaniña de Deus* (2022). Vigo: Xerais. 128 páxs. ISBN 978-84-1110-170-7. ePub: ISBN 978-84-1110-179-0.

Notas
-----

1. ↑  "O certame Xuventude Crea 2021 premia un poemario de Brais Lamela e unha novela curta de Alba Guzmán". *La Voz de Galicia*. 2021-11-01. Consultado o 2022-10-19.
2. ↑  "Alba Guzmán: «Na escola, en lugar de baixar ao recreo ía a biblioteca para rescatar un libro»". *La Voz de Galicia*. 2022-01-17. Consultado o 2022-10-19.
3. ↑  Diario, Nós (2021-05-08). "Álex Gallego e Alba Guzmán gañan o IV Concurso de microrrelatos da RAG e PuntoGal". *Nós Diario*. Consultado o 2022-10-19.
4. ↑  "Alba Guzmán e Lara Hernández son as gañadoras dos Premios Literios Minerva". *peleteiro.com*. Consultado o 2022-10-19.
5. ↑  "autor/a A Editorial Xerais". *www.xerais.gal*. Consultado o 2022-10-19.
6. 1 2  Región, La (2021-11-19). "Alba Guzmán: "Gústame a ciencia, pódese ser escritora e enxeñeira"". *La Región*. Consultado o 2022-10-19.
7. ↑  "O pai e a filla que lograron o soño común de ser escritores". *La Voz de Galicia*. 2023-04-17. Consultado o 2023-04-17.
8. ↑  "Ficha do libro Editorial Xerais". *www.xerais.gal*. Consultado o 2022-10-19.
9. ↑  "Con 19 anos e xa ten novela de Xerais". *La Voz de Galicia*. 2022-11-02. Consultado o 2022-11-03.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Alba Guzmán Falcón: Pola igualdade de xénero.* YouTube
***Shameless*** é unha serie de televisión estadounidense de comedia dramática desenvolvida por John Wells que debutou en Showtime o 9 de xaneiro de 2011 e finalizou o 11 de abril do 2021. É unha adaptación da serie británica do mesmo nome creada por Paul Abbott. A serie está ambientada no sur de Chicago e fílmase por toda a cidade.

Argumento
---------

A serie representa a familia de Frank Gallagher, pai solteiro de seis fillos. Mentres pasa os seus días baixo os efectos do alcol é Fiona Gallagher, a súa filla maior, quen se fai responsable do resto dos seus irmáns.

Notas
-----

1. ↑  "It's showtime for 'Shameless' stars in Chicago" (en inglés). 13 de noviembre de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23599
* WorldCat
* VIAF: 316569423
* AlloCiné: 7634
* Epguides: Shameless\_US
* GND: 1256147621
* IMDb: tt1586680
* LCCN: no2015090402
* LUMIERE: 112348
* Metacritic: shameless-us
* OFDb: 203919
* OMDB: 30868
* Rotten Tomatoes: shameless
* TMDb: 34307
* TVcom: shameless

 |
Coordenadas: 43°41′00″N 77°57′00″O﻿ / ﻿43.68333333, -77.95

Esclusas da canle de Eisenhower.
Na súa acepción máis ampla, a **Canle de San Lourenzo** (en inglés: *Saint Lawrence Seaway*, en francés: *voie maritime du Saint-Laurent*) é un curso de auga profundo, de 3.700 km de lonxitude, un sistema de canles que permite aos buques procedentes do océano Atlántico alcanzar a cabeza dos Grandes Lagos de América do Norte ata o lago Superior. Pero segundo a lei, esténdese só desde Montreal ao lago Erie, incluíndo a canle Welland que permite salvar as cataratas do Niágara.

Características
---------------

A primeira parte da vía marítima é unha cadea de canles ao longo do río San Lourenzo que comprende sete esclusas (cinco canadenses, dúas americanas). A vía comeza no porto de Montreal, onde a canle do South Shore (esclusas Saint-Lambert e Sainte-Catherine) permite salvar os rápidos de Lachine. Ao oeste da illa de Montreal e do lago San Luís, a canle e as dúas esclusas de Beauharnois permiten ir máis aló da central hidroeléctrica de Beauharnois.

A vía marítima deixa Quebec polo lago Saint-François e a Primeira nación do Consello dos mohawk de Akwesasne para pasar entre a provincia de Ontario e o estado de Nova York ata o lago Ontario. A canle Wiley-Dondero (esclusas Snell e Eisenhower) permite ir máis aló da central hidroeléctrica Moses-Saunders. A esclusa curta de Iroquois tamén permite ir máis aló da presa Iroquois que controla o nivel do lago Ontario.

A vía marítima abriuse á navegación o 25 de abril de 1959 (apertura oficial o 26 de xuño de 1959 pola raíña Isabel II do Reino Unido e o presidente norteamericano Dwight D. Eisenhower). A canle está baixo unha administración conxunta canadense e americana.

A construción da vía marítima supuxo a introdución involuntaria de especies non indíxenas animais e vexetais nos ecosistemas acuáticos de San Lourenzo e dos Grandes Lagos, como o mexillón cebra e a lamprea de mar.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Canle de Suez
* Canle de Panamá

### Ligazóns externas

* Great Lakes St. Lawrence Seaway System web site *(en inglés)*
* The Saint Lawrence Seaway Development Corporation *(en inglés)*
* The Lost Villages Historical Society *(en inglés)*
* Excerpt from the *Illustrated London News, January 11, 1862* describing the *Canals of Canada*. *(en inglés)*
* Exchange of Notes, amending 1959 Agreement of Application of Tolls *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q753288
* WorldCat
* VIAF: 237536533
* BNF: 166987958
* BRE: 3541939
* EBID: ID
* GeoNames: 5135490
* GND: 7854585-7
* LCCN: sh87007224
* NKC: ge565325
* SUDOC: 027736946

 |
Comercio de artigos de coiro en Abéché, Chad.
A economía do Chad aínda depende da agricultura de subsistencia, pero hai perspectivas coa explotación do petróleo. As primeiras reservas comezaron a ser exploradas en outubro de 2003 O país posúe abundantes xacementos, principalmente na conca de Doba. Un oleoduto transporta o petróleo ata beiras do Océano Atlántico, no Camerún.

O país tamén posúe uranio, aínda que non é explotado.

Na rexión tropical do sur prodúcese algodón que é industrializado no país, e ten potencial para outros tipos de cultivos tamén. Outros cultivos importantes no país son o sorgo, arroz, patacas, mandioca. Outras industrias importantes son a industria téxtil e o envasado de carnes.

O Índice de Desenvolvemento Humano da ONU coloca o país como o 5º máis pobre do mundo, xa que o 80% da súa poboación vive debaixo do limiar de pobreza.

As exportacións de algodón, gando e goma arábiga son as máis importantes fontes de ingresos externos despois do petróleo. Tamén o diñeiro enviado por traballadores no exterior é unha importante fonte de ingresos. Ademais o país é dependente de axuda estranxeira e capital externo para os investimentos públicos e privados.

Recentemente a economía foi afectada polo alto custo de repatriar persoas que fuxiron da violencia no Sudán do Sur e na República Centroafricana. Os principais obstáculos aos investimentos son as infraestruturas limitadas, poucos traballadores cualificados, excesiva burocracia e corrupción.

O principal socio comercial de Chad é a Unión Europea.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  CIA. "The World Factbook". Arquivado dende o orixinal o 18 de maio de 2020. Consultado o 6 de xullo de 2014.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
O **Wouri** (tamén grafado **Vouri** ou **Vuri**) é un río do Camerún, que desemboca no océano Atlántico despois de percorrer 160 km.

Percurso
--------

O Wouri está formado pola confluencia doutros dous ríos, o Ykam e o Makombé, que se xuntan 32 km ao nordeste da cidade de Yabassi. O Wouri flúe a partir de aí por 160 km, en dirección sueste, até formar o seu estuario á par da cidade de Douala, o porto máis importante e o principal centro industrial do Camerún, no suroeste do país, sobre o golfo da Guinea.

Navegabilidade
--------------

O río é navegábel por 64 km, augas arriba, a contar desde Douala.

Exploración e nomes
-------------------

Cóidase que foi o explorador e navegante portugués Fernão do Pó, ou Fernando Poo, o primeiro europeo que se achegou ao estuario do río Wouri, arredor do ano 1472. El e os seus acompañantes notaron a abundancia de camarónss e langostíns que había no río, polo que o denominaron *Rio dos Camarões*, de aí procede, precisamente, o nome do país: Camerún.

A ponte de Bonabéri

A ponte Bonabéri
----------------

Na década de 1950, durante o período colonial, os franceses construíron unha ponte sobre o Wouri, que ligaba a cidade de Douala coa de Bonabéri. Dita ponte tornouse nun dos eixos máis importantes para a economía do oeste camerunés, polo intenso tráfico que soporta. En 2004 a ponte sufriu importantes obras de rehabilitación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1405842
* WorldCat
* VIAF: 153885224
* EBID: ID
* GeoNames: 2221061
* OSM: 6900796

 |
**Louis Joel Mordell**, nado en Filadelfia o 28 de xaneiro de 1888 e finado en Cambridge o 12 de marzo de 1972, foi un matemático británico de orixe estadounidense, coñecido pola investigación pioneira na Teoría de números.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha familia Xudea de extracción Lituana. Educouse na Universidade de Cambridge, onde completou os Cambridge Mathematical Tripos como estudante do St John's College, Cambridge, a partir de 1906. Graduouse en 1909.
Despois de graduarse Mordell comezou a investigación independente sobre certas ecuacións diofantianas: a cuestión dos puntos enteiros na curva cúbica, e o caso especial do que agora se chama Ecuación de Thue, a Equación de Mordell

{\displaystyle y^{2}=x^{3}+k.}

No 1913 colocouse no Birkbeck College de Londres. Durante a primeira guerra mundial participou nos traballos relacionados coa guerra, mais tamén produciu un dos seus principais resultados, probando en 1917 a propiedade multiplicativa da función tau de Srinivasa Ramanujan. A proba foi por medio dos Operadores de hecke, que aínda non tiñan dito nome en honor a Erich Hecke; foi, en retrospectiva, un dos principais avances na teoría de formas modulares.

No 1920, ocupou un cargo de profesor na UMIST. Alí desenvolveu unha terceira área de interese dentro da teoría dos números, a xeometría dos números. O seu traballo básico sobre o teorema de Mordell é de 1921 a 1922, así como a formulación da conxectura de Mordell. Foi orador convidado do Congreso Internacional de Matemáticos (ICM) en 1928 en Boloña e en 1932 en Zúric e orador pleno do ICM en 1936 en Oslo.

Tomou a cidadanía británica en 1929. En Manchester tamén configurou o departamento, ofrecendo postos a varios matemáticos destacados que foran forzados a abandonar os seus postos no continente europeo. Levou a Reinhold Baer, G. Billing, Paul Erdős, Chao Ko, Kurt Mahler e Beniamino Segre. Tamén recrutou a J. A. Todd, Patrick du Val, Harold Davenport e Laurence Chisholm Young.

En 1945, volveu a Cambridge como membro da Universidade de St. John's, cando foi elixido para a Cátedra Sadleirian, e converteuse en xefe de departamento. Retirouse oficialmente en 1953. O seu libro Diophantine Equations (1969) está baseado en conferencias, e dá unha idea do seu estilo discursivo. Mordell di que odiaba as tarefas administrativas.

Notas
-----

1. ↑  Cassels, J. W. S. (1973). *Louis Joel Mordell 1888-1972*. *Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society* **19**. pp. 493–520. doi:10.1098/rsbm.1973.0018.
2. ↑  *Biographies/Mordell*.
3. ↑  Mordell, L. J. (1937). *Minkowski's theorems and hypotheses on linear forms* **1**. pp. 226–238.
4. ↑  "history/Ledermann/Ch8".

Véxaxe tamén
------------

### Outros artigos

* Grupo de Mordell-Weil

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q726833
* WorldCat
* VIAF: 35241141
* CiNii: DA02260330
* DeutscheBio: 117713155
* FAST: 129119
* GND: 117713155
* ISNI: 0000000109642147
* LCCN: n84802238
* MGP: 44940
* MR: 352064
* NPG: mp131939
* NTA: 146891090
* ODNB: 31463
* SNAC: w6m06v1g
* SUDOC: 081269757
* zbMATH: mordell.louis-joel

 |
**Paseo aleatorio** en dúas dimensións.
Oito **paseos aleatorios** subindo e baixando a partir de 0.
Un **paseo aleatorio** é unha secuencia matemática que describe un camiño que consiste en tomar sucesivos pasos aleatorios. É un concepto fundamental en diversos campos da Ciencia como a matemática, física, química, economía e ciencias da computación, reflectindo procesos estocásticos ou aleatorios en distintos contextos.

Historia
--------

O concepto de paseo aleatorio ten raíces históricas, con primeiras discusións atribuídas a Karl Pearson en 1905. Pearson propuxo un problema simple relacionado con pasos aleatorios nunha carta a *Nature*, xerando un amplo interese e estudo posterior neste fenómeno.

Notas
-----

1. ↑  Weisstein, Eric W. "Random Walk". *mathworld.wolfram.com* (en inglés). Consultado o 2024-03-05.
2. ↑  Pearson, K. (1905). "The problem of the random walk". *Nature*. 72: 294.

Véxase tamén
------------

* Movemento browniano

### Ligazóns externas

* Malkiel, Burton G. (2003). *The Random Walk Guide to Investing: Ten Rules for Financial Success*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre matemáticas é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q856741
* BNCF: 45885
* BNF: 119358404
* BRE: 3838789
* EBID: ID
* JSTOR: random-walk
* LCCN: sh85111357
* MAG: 121194460
* NDL: 00571555

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Barón.

| O Barón |
| --- |
|  |
| Igrexa de San Fiz. |
|  |
| **Diocese**: | Ourense |
| **Arciprestado**: | O Carballiño |
| **Área**: | - km² |
| **Poboación**: | 66 hab. (2014) |
| **Densidade**: | - hab./km² |
| **Entidades de poboación**: | 14 |
|

**San Fiz do Barón**, ou **San Fiz do Varón**, é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado do Carballiño, na diocese de Ourense que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos: o do Carballiño e o de San Amaro. Segundo o IGE no ano 2014 tiña 66 habitantes, deles 31 eran homes e 35 eran mulleres, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano 1999 cando tiña 88 habitantes.

Pertencen ao concello do Carballiño os lugares do Barón Pequeno, Bifós, Cabana, O Campo, Cima de Vila, Covela, Elfe, Fonteantiga, Lodeiro, Sarandín, Souto e A Veiga; e ao concello de San Amaro os de Cabana e Souto.

Galería de imaxes
-----------------

* Igrexa de San Fiz.Igrexa de San Fiz.
* Antigo lagar en San Fiz.Antigo lagar en San Fiz.

Notas
-----

1. ↑  ***O Barón*** segundo o nomenclator oficial da Xunta (1 Arquivado 13 de maio de 2006 en Wayback Machine. e 2 Arquivado 22 de novembro de 2005 en Wayback Machine.) e outras fontes coma a *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* ou a *Enciclopedia Galega Universal* (Entrada)*, e* **O Varón** *segundo fontes coma a diocese de Ourense ou o concello do Carballiño Arquivado 16 de xullo de 2011 en Wayback Machine..*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* O Barón, O Carballiño
* O Barón, San Amaro
*Este artigo trata sobre a vila de Portugal, para a vila de Israel véxase Nazaret, para a belga véxase Nazareth.*


A **Nazaré** é unha vila portuguesa, pertencente ao distrito de Leiria, con cerca de 10.300 habitantes.

Localización
------------

O actual espazo urbano da vila aglutina tres antigos poboados, Pederneira, Sítio da Nazaré e Praia da Nazaré e novos barrios da segunda metade do século XX, como a Urbisol ou o Rio Novo, xurdidos a consecuencia da expansión natural dos tres núcleos primitivos.

A vila é sede dun pequeno municipio con 80,49 km² de área e 15 158 habitantes (2011), subdividido en 3 freguesías, Nazaré, Valado dos Frades e Famalicão. O municipio é rodeado a norte, leste e sur polo concello de Alcobaça e a oeste confina co océano Atlántico.

Historia
--------

Igrexa de Nosa Señora da Nazaré.
Os primeiros asentamentos eran inmediatamente sobre zonas costeiras agrupados nos núcleos de Pederneira e Sitio. As poboacións tiveron que se defender de ataques piratas que foron frecuentes ata o século XIX. Sobre as orixes existe a lenda da Nazaré á que fan referencia varios textos históricos.

O municipio, e a freguesía de Nazaré designáranse *Pederneira* até 1912, ano en que, por lei, o topónimo foi alterado para Nazaré. O antigo concello da Pederneira tivo foro, en 1514, dado por Don Manuel I, e estivo integrado nos *coutos de Alcobaça*.

A Pederneira, actualmente un dos barrios da vila da Nazaré, mantén aínda o edificio dos antigos pazos do Concello, o pelouriño, a igrexa Matriz da nosa Señora das Areas e a igrexa da Misericordia, como testemuños da súa antiga condición de vila sede de concello.

Vista nocturna do Sítio da Nazaré.

Turismo
-------

O atractivo turístico de Nazaré residía antigamente na tipoloxía de vila tradicional mariñeira e nas súas fermosas e grandes praias aínda que actualmente este turismo fixo mudar o urbanismo e sociedade mariñeira da vila. O turismo ten unha grande importancia na economía da vila consolidándose como destino preferente de turismo.

O topónimo Nazaré está intrinsecamente ligado á Lenda da Nazaré.

As freguesías do concello da Nazaré son as seguintes:

* Famalicão
* Nazaré
* Valado dos Frades

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nazaré Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Nazaré *(en portugués)*
* Rádio Nazaré

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q497179
* WorldCat
* VIAF: 154796870
* GeoNames: 8010551
* GND: 4266003-8
* LCCN: n82140982
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1075677
* OSM: 5399255
* SUDOC: 02775894X
* TGN: 7010974
* WOEID: 744516

 |
**José Baldomero Fernández Calviño**, nado en Santa Cruz de la Palma o 18 de setembro de 1923 e finado na Coruña o 12 de novembro de 2017, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato no Instituto de Ensinanza Media da Coruña. Diplomouse na Escola de Socioloxía en Madrid e obtivo o título de Graduado Social na Escola da Universidade de Santiago de Compostela. Funcionario da Administración Local. En Madrid ingresou no Frente de Juventudes e foi Delegado de Juventudes e Secretario Local do Movimiento Nacional en Narón. Foi procurador nas Cortes franquistas en representación das confrarías de pescadores como presidente da Federación de Confrarías de Pesca de España. Na transición afiliouse ó Partido Gallego Independiente, foi senador (1977-1982) coa Unión de Centro Democrático e conselleiro de Pesca (1979-1982). Finou na Coruña o 12 de novembro de 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:' |  **conselleiro de Pesca** 1979-1982 | Sucesor:**Ramón Díaz del Río** |

Vida persoal
------------

Casou con Marián Posse Mariño.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 13-11-2017, p. 29.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11033112
* PACE: 1954
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 36620

 |
**José Luis Ferro Iglesias**, nado en Cartelle en 1970, é un político galego vinculado ao Partido Popular de Galicia.

Traxectoria
-----------

Foi sacerdote, monitor de autoescola e traballa na residencia San Carlos de Celanova. Foi concelleiro de Cultura de Celanova. Logo da dimisión de Antonio Mouriño Villar en setembro de 2012, foi elixido alcalde de Celanova. 

Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PPdeG e revalidou a alcaldía con maioría absoluta. Nas municipais de 2019 perdeu a maioría absoluta e a alcaldía, entrando como novo rexedor Antonio Puga Rodríguez, de Celanova Decide, co apoio do PSdeG e do BNG. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi elixido deputado.

Notas
-----

1. ↑  José Luis Ferro se perfila como sucesor de Mouriño al frente del Concello de Celanova
2. ↑  El abogado Antonio Puga, nuevo alcalde de Celanova

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Celanova
* Lista de deputados da XI Lexislatura do Parlamento de Galicia

### Ligazóns externas

* Entrevista en *Faro de Vigo*
* «Celanova necesita un hotel, la ausencia de plazas hoteleras es un lastre». Entrevista en *La Voz de Galicia*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Mouriño Villar** |  **Alcalde de Celanova** 2012 - 2019 | Sucesor:**Antonio Puga Rodríguez** |
As **igrexas de San Pedro de Terrasa** (en catalán: *esglésies de Sant Pere de Terrassa*) son un conxunto monumental formado polas igrexas románicas de San Pedro, San Miguel e Santa María, situadas na confluencia dos torrentes de Vallparadís e Monner, no antigo núcleo visigodo de Ègara, orixe da vila de Sant Pere de Terrassa, hoxe un barrio da cidade.

Son testemuñas da sé episcopal do bispado de Ègara, constituído contra o ano 450. Sobre unha basílica paleocristiá construíuse a antiga Catedral de Ègara. Cando o bispado desapareceu no século VIII, o conxunto foi perdendo poder e a antiga catedral foi reconstruída cunhas dimensións moito máis cativas, xa de factura románica. O espazo é ocupado pola igrexa de Santa María, do século XII, onde se instalou unha canónica augustiniana proveniente da abadía de Ruf de Aviñón, en Francia, que ficaría até o 1592. 

A igrexa de San Pedro, parroquia de Terrasa, perdeu a condición parroquial no ano 1601, cando o priorado e a parroquialidade foron trasladadas ó Santo Espírito de Terrassa, malia que a recuperou no século XIX. No primeiro terzo do século XX as tres igrexas foron obxecto de estudo e restauración por parte de Josep Puig i Cadafalch, que tamén fixo escavacións en Santa María e San Miguel. O conxunto foi declarado monumento nacional en 1931 e ben de interese historicoartístico en 1985.

Notas
-----

1. ↑  Generalitat de Catalunya (ed.). "Acord de Govern: El conjunt de les esglésies de Sant Pere de Terrassa rebran més d'1 milió d'euros per treballs de restauració". *web*. Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2015. Consultado o 29 de novembro de 2015.