recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Liceo Casino Vilagarcía de Arousa**, fundado en 1904, comezou sendo unha asociación composta principalmente por persoas de orixes obreiras; na actualidade é unha das entidades mais activas de Vilagarcía en actividades como o deporte.

Esta entidade posúe sección de baloncesto, tenis, atletismo, tenis de mesa, vela, pesca submarina e piragüismo.
Ademais organiza actividades sociais diversas tales como os bailes de carnaval tanto para nenos, como para mozos e adultos; e tamén os bailes de verán, os certames de cine, e o torneo de xadrez Adolfo Pedrido (chamado así en honor a un dos presidentes do Liceo)

O seu nome actual é Liceo Casino, e é unha fusión de varias entidades da cidade: O Club de Mar, O Liceo e o Casino. Esta fusión foi iniciativa do Liceo que posuía mais cartos e socios e foi posta en marcha polo presidente Vallejo.

O Liceo posuía a súa sede a carón do Concello de Vilagarcía que consistía nun pequeno complexo de oficinas, auditorio, cafetaría e nunha estancia anexa: o pavillón, chamado Adolfo Pedrido (nome doutro presidente).

Neste pavillón organizábanse os bailes de carnaval e todo o relacionado co equipo de baloncesto; ademais posuía a sala de musculación que moita xente do club empregaba con asiduidade. Organizábase tódolos anos un torneo social de verán no que se lle permitía xogar a todo aquel maior de 18 anos, co único requisito de ser socio ou beneficiario. Dende finais do ano 2006 este pavillón quedou en desuso e as actividades que se realizaban alí ata ese momento foron emprazadas na Casa do Movemento e no complexo deportivo local de Fontecarmoa.
| Pagan |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Estados Unidos |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | illas Marianas |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 47,23 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 18°06′N 145°46′L﻿ / ﻿18.10, 145.76 |
| Maior Altura | 570 m. |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

A **illa Pagan** pertence á cadea das illas Marianas do Norte, situada a aproximadamente 320 km ao norte de Saipan.

Características
---------------

Ten unha superficie de 47,23 km³, sendo a cuarta en tamaño das Illas Marianas do Norte. Está formada por dous estratovolcáns, de 570 e 548 m, unidos por unha franxa de terra.

Historia
--------

Habitada desde tempos históricos, pertenceu a España (a través de Guam) e ao Imperio Alemán. Posteriormente ocupada polo Xapón, pasou á administración da Sociedade de Nacións. Logo da segunda guerra mundial foi ocupada por Estados Unidos, permanecendo como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, co status de Estado libre asociado. Politicamente pertence ao Municipio das illas Marianas do Norte.

No 1981 ocorreu unha erupción que obrigou aos seus habitantes a abandonar a illa, con todo no 2006 a Forza Aérea dos Estados Unidos recoñeceu fotográficamente a illa, atopando sinais de habitantes, gando e unha rudimentaria pista de aterraxe.

Pagan Norte, o máis activo dos dous estratovolcanes na illa de Pagan.Pagan Norte, o máis activo dos dous estratovolcanes na illa de Pagan.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1126761
* WorldCat
* VIAF: 233681721
* EBID: ID
* GEC: 0509917
* GeoNames: 4041484
* LCCN: sh2013000084
* OSM: 7262520
* VOGRIPA: 1315

 |
**Licofrón** foi un sofista cuxa procedencia exacta e ano de nacemento e morte se descoñecen.

Traxectoria
-----------

As fontes de coñecemento das súas reflexións filosóficas proveñen de Aristóteles .

### Teoría do coñecemento

Licofrón di sobre o coñecemento que é a comuñón do saber coa alma, comuñón que se dá por si mesma. 

> 
> 
> *Outros afirman que [hai] unha comuñón coa alma, como o sofista Licofrón, que definía a ciencia como comuñón do saber coa alma.*
> Aristóteles, *Metafísica* VII 6, 1045b 8ss
> 

### Ontoloxía

Para solucionar a tensión entre o Un e o Múltiple, tema principal da filosofía presocrática, Licofrón negou o Ser, o que "é", tese que pode ser comparada coa de Gorxias:

> 
> 
> *Tamén os últimos filósofos antigos [Eleáticos, Heráclito] se desvelaban para que o mesmo obxecto non lles resultase ser, ao mesmo tempo, un e múltiple. Por iso, uns suprimiron o "é", como Licofrón*
> Aristóteles, *Física* I 2, 185b 25
> 

### Sobre a lei

Licofrón cre que a lei é un garante dos dereitos cidadáns, pero de ningún modo obriga aos mesmos a ser moralmente bos. 

> 
> 
> *a lei [é], tal como a definiu Licofrón, un garante dos dereitos recíprocos, incapaz, porén, de converter os cidadáns en bos e honestos*
> Aristóteles, *Política* III 9, 1280b 8
> 

### Sobre a igualdade social

Licofrón afirma que a nobreza é unha palabra baleira, e que non hai diferenzas reais entre "nobres" e "plebeos". 

> 
> 
> *É, acaso, [a nobreza] unha cualidade propia das persoas ilustres e valiosas ou, como escribiu o sofista Licofrón, unha palabra absolutamente baleira? [...] [El di que] en verdade, **non hai diferenza entre nobres e plebeos***
> 
>

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sofistas, testimonios y fragmentos. Ed: Editorial Gredos S.A. Madrid, 1996. Existe unha nova edición de 2006 co título de *Sofistas.* *Obras*, pero é exactamente a mesma obra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1584194
* WorldCat
* VIAF: 22528091
* CERL: cnp00285023
* DeutscheBio: 102397635
* GND: 102397635
* ISNI: 0000 0000 0488 5492
* LCCN: no2016144604
* Treccani: licofrone-il-sofista

 |
Botella e vasos de *ginjinha*.
O **licor de guindas** é un licor tradicional galego. Elaborado de xeito artesanal nas casas, é o principal licor caseiro do norte de Galicia, mentres que o licor café ten máis tradición no sur. Adoita tomarse na sobremesa de xantares especiais.

Co nome de *ginjinha* é tamén un dos sinais de identidade da capital portuguesa. Foi un galego, Francisco Espiñeira, quen levou a Lisboa o licor de guindas, fundando en 1840 a primeira marca comercial de *ginjinha*, *Espinheira*, que continúa producíndose hoxe en día pola quinta xeración de descendentes de Francisco Espiñeira.

Elaboración
-----------

Establecemento de *ginjinha*, en Lisboa.
A guinda é o froito da guindeira, unha árbore do xénero *Prunus*, o mesmo có da cerdeira. Recóllense no mes de xuño e o seu sabor é moi acedo polo cal non se comen. Para preparar o licor de guindas, quítaselles o rabo e introdúcense nunha botella de boca ancha. A continuación bótase augardente ata cubrir as guindas e unha ramiña de canela. Tápase ben a botella e déixase en maceración durante corenta días, transcorridos os cales engádense 250 gramos de azucre por cada litro de augardente. Reméxese suavemente varias veces e pasada unha semana xa está listo para tomar. A cantidade de azucre pode variar para facer o licor máis ou menos doce segundo os gustos.

Na literatura
-------------

O escritor lugués Ánxel Fole remata o seu conto en castelán *Cuento de Navidad. El secreto del espejo*, cunha frase que fai referencia ao licor de guindas: *En la tallada copa fulgura un rubí*.

Notas
-----

1. ↑  avidaportuguesa.com (ed.). "Ginginha Espinheira" (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 19 de marzo de 2016. Consultado o 27 de marzo de 2016.
2. ↑  Diário de Notícias (ed.). "Ginjinha do Rossio teve bênção de um monge" (en portugués). Arquivado dende o orixinal o 08 de abril de 2016. Consultado o 27 de marzo de 2016.
3. ↑  Ánxel Fole (2003): *Obra literaria completa*, tomo III (obra en castelán). Ed. Galaxia. ISBN 84-8288-647-9

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pío Font Quer (1973): *Plantas medicinales, el Dioscórides renovado*. 2ª edición. Ed. Labor. ISBN 84-335-6151-1 *(en castelán)*

### Ligazóns externas

* "O licor de guindas" no blog gastronómico *Colineta* do xornal *La Opinión*.
Aleksandr Pushkin no Liceo imperial de Tsárskoye Seló.
Un **liceo** (do lat. ‘lyceum’, e á súa vez do gr. 'λύκειον' -lykeion-) é un centro de ensino, xeralmente institucionalizado dentro do sistema de educación media de moitos países, aínda que tamén pode designar asociacións culturais de índole diversa. O nome provén do *Liceo*, fundado por Aristóteles na Antiga Atenas, onde xurdiu a escola peripatética.

Orixe
-----

O *Liceo* era un do tres ximnasios de Atenas, un espazo dedicado ó exercicio físico e a discusión filosófica, a reflexión e o estudo. Alí rendíase culto a Hermes, ás musas e ó deus Apolo. A escola data do ano 335 a. C. cando Aristóteles comezou os seus ensinos, e continuou sendo centro de reunión dos peripatéticos. O liceo foi en gran parte destruído durante o saqueo de Atenas polo militar romano Lucio Cornelio Sila no ano 86 a. C. e a súa actividade decreceu considerablemente. Máis tarde, chamóuselle así ós establecementos de ensino filosófico en Roma.

Notas
-----

1. ↑  «Liceo». *Diccionario María Moliner* (en castelán).
2. ↑  «Le Lycée»*L'Encyclopédie Imago Mundi* (en francés).

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Grecia antiga*** |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16463
* AAT: 300343459
* BRE: 2148783
* GND: 4134838-2

 |
***O gardián invisible*** é unha novela policial en lingua castelá escrita pola autora vasca Dolores Redondo, publicada por vez primeira en 2013 co título orixinal ***El guardián invisible***. Foi traducida ao galego por Héctor Cajaraville, e publicada por Edicións Xerais en 2013. É o primeiro volume da triloxía do Batzán. No ano 2017, estreouse o filme *El guardián invisible* baseado na novela e protagonizado por Marta Etura.

Trama
-----

Amaia Salazar é inspectora da Policía Foral Navarra, formada nos Estados Unidos de América canda a axentes do FBI especializada en asasinos en serie. Asígnanlle a investigación da morte dunha rapaza cuxo cadáver apareceu a carón da súa vila natal, Elizondo. A moza apareceu á beira do río Bidasoa -que nesa altura recibe o nome de río Batzán- coas roupas esgazadas e os zapatos colocados no camiño, o pelo da pube depilado e un doce no seu lugar. Ao cabo, aparecen outras dúas rapazas nas mesmas circunstancias. Na vila convive coa súa familia, e lembra circunstancias traumáticas do seu pasado. Ao tempo, coñece personaxes da mitoloxía vasca.

Narración
---------

A obra está narrada en terceira persoa con narrador omnisciente. Hai numerosas analepses á infancia da protagonista.

Adaptacións
-----------

A obra foi traducida ao francés, alemán, inglés, turco, italiano, catalán, portugués do Brasil, noruegués, holandés, éuscaro, grego e galego. Está en proceso de produción a adaptación cinematográfica, dirixida por Peter Nadermann.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web de Xerais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31281729
* BiTraGa: 4960

 |
**Licor 43** é un licor de fabricación española.

Características
---------------

Contén un 31% de volume de alcol, é de textura espesa e de cor amarelento. Confecciónase con zumes de froitas. De feito, o nome de *43* procede dos 43 ingredientes cos que se fai o licor, entre eles vainilla e outras especias.

Adoita beberse acompañado con xeo, e normalmente mesturado con algún refresco, normalmente laranxa, cola ou lima[].

Empresa
-------

Distribúeo desde 1946 a empresa *Diego Zamora Conesa, e Cia S.R.C.* que máis tarde pasaría a denominarse *Diego Zamora S.A.*, e que ten a súa sede principal en Cartagena. Comercialízase en máis de 50 países, principalmente en Europa do Norte, Estados Unidos, Porto Rico e América Central, e considérase o licor español máis exportado[].

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre gastronomía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
***O vizconde demediado*** é unha novela fantástica escrita en lingua italiana por Italo Calvino e publicada en 1952 co título orixinal de ***Il visconte dimezzato***. Foi traducida ao galego por Silvia Gaspar, e publicada por Edicións Xerais en 1988 con ilustracións de Salvador Pereira.

É a primeira parte da triloxía *I nostri antenatti*, continuada por *O barón rampante* e *O cabaleiro inexistente*.

Trama
-----

O vizconde Medardo de Terralba e o seu escudeiro Kurt (Curzio) marchan pola chaira de Bohemia para unirse ao exército cristián para loitar contra as tropas otomás. No primeiro día de batalla un soldado turco derriba ao pouco experimentado vizconde do seu cabalo. O nobre continúa loitando a pé, pero é partido en dous por unha bala de canón que o golpea no medio do peito.

Como resultado da lesión, o vizconde Medardo convértese en dúas persoas: Gramo (o Triste) e Buono (o Bo). Os doutores militares salvan a Gramo suturándoo á metade, e axiña regresa a Terralba. Pola súa parte, Buono é atopado por un grupo de ermitáns no medio dunha pila de corpos, cúrano e axúdano a recuperarse. Logo dunha longa peregrinación, Buono regresa a casa.

Gramo vive no castelo, causando mal entre os habitantes dos seus dominios, mentres que Buono vive na fraga e axuda ás persoas menos afortunadas. Os dous namoran de Pamela, unha campesiña. Pamela prefire a Buono, pero os seus pais ordénanlle que case con Gramo. O día da voda casa con Buono porque Gramo chega tarde. Gramo reta a Buono a un duelo, no que os dous resultan gravemente feridos.

Trelawney, o doutor da vila, cose ambos corpos, e o novo vizconde adopta o bo das dúas figuras, vivindo feliz o resto da súa vida xunto a Pamela.

Narración
---------

A obra está narrada en primeira persoa polo sobriño orfo do vizconde. Trátase dun narrador omnisciente, pois coñece os pensamentos dos diversos personaxes e as accións que ocorren lonxe del.

### Tempo e espazo

A acción desenvólvese a mediados do século XVIII.

O espazo onde ten lugar a acción principal é o Xenovesado, segundo lle di o vizconde ao emperador. Trátase dunha zona costeira, pois alí preto se achega o capitán Cook para levar o doutor.

### Personaxes

* **Medardo**, o vizconde de Terralba.
* O **narrador**, o rapaz sobriño do vizconde. Foi criado na vila pero afastado da corte.
* **Dr. Trelawney**, un médico inglés, que navegou xunto ao capitán James Cook. O seu nome fai referencia ao personaxe da novela de Robert Louis Stevenson *A illa do tesouro*.
* **Pamela**, unha pastora.
* **Sebastiana**, a señora que criou o vizconde.
* **Pietrochiodo**, carpinteiro da corte.
* **Ezequiel**, líder da colonia hugonote.
* **Esaú**, fillo de Ezequiel.
* **Aiolfo**, o antigo vizconde, pai de Medardo.
* **Curzio**, o escudeiro do vizconde.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Roig, B.; Domínguez, M.; Mociño, I. (2006). *Produción da literatura infantil e xuvenil en galego* (CD-ROM). ISBN 978-84-611-5082-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q389380
* BiTraGa: 2629
* ISFDB: 1327334
* OCLC: 59025268

 |
***O tío Plácido*** (***Tonton Placide*** en lingua francesa) é a cuarta historia de banda deseñada da serie do personaxe Bieito Fendeferro, creada por Peyo. Apareceu en 1968, entre os números 1555 e 1584 da revista *Spirou*, e foi publicada como álbum en 1969.

Foi traducido ao galego por Miguel Vázquez Freire, e publicado por Editorial Casals en outubro de 1990.

Trama
-----

Bieito Fendeferro vai pasar as vacacións á casa do seu tío Plácido. Este traballa de gardacostas dos servizos secretos, encargado da vixilancia de políticos importantes. O seu superior, o coronel, encárgalle que vixíe o ministro de Finanzas dun país estranxeiro, que vén recoller uns documentos importantes para a impresión de billetes de banco. Plácido protesta porque está tamén de vacacións pero o xefe dille que é unha misión sen risco e que pode levar con el ao cativo, pois trátase simplemente de escoltar ao home até o aeroporto.

Porén, unha banda de ladróns quere roubarlle a maleta ao ministro, e comeza un secuestro e unha persecución, na que Bieito toma parte para axudar ao seu tío.

### Personaxes

* Bieito Fendeferro
* O tío Plácido
* Monsieur Chnick, ministro de Facenda do principado de Fürengrootsbadenschtein.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3312173
* BiTraGa: 3682

 |
***O gardián das palabras*** (en inglés: *The Pagemaster*) é un filme de animación e fantasía protagonizado por Macaulay Culkin, Christopher Lloyd, Patrick Stewart, Whoopi Goldberg, Frank Welker e Leonard Nimoy. O filme foi dirixido por Joe Johnston (na parte non animada) e por Glenn Chaika (na animación).

Sinopse
-------

Richard Tyler, un neno de 10 anos de idade, vive obsesionado polas estatísticas e ten medo practicamente a todo. Os seus pais exasperados tentaron varias formas de darlle valentía ó seu fillo, pero teñen pouco éxito. O pai de Richard mándao mercar unha bolsa de cravos para que el poida construír unha casa na árbore. Pero Richard vese atrapado nunha treboada e refúxiase na biblioteca. Alí coñece o Sr. Dewey, un excéntrico bibliotecario que procura rapidamente un libro axeitado para Richard e dálle un carné de biblioteca. Porén Richard non quere ningún libro; só quere chamar os seus pais e volver para a casa. O Sr. Dewey indícalle ó rapaz onde hai un teléfono. Richard vaga polos corredores buscándoo, ata que dá cunha gran rotonda, cuxa bóveda está pintada con personaxes de ficción clásicos. Richard non se decata da auga que pinga dende o seu abrigo, e ó moverse cae dando coa cabeza no chan e queda inconsciente. Cando esperta, atopa as pinturas da rotonda desfacéndose, chorreando e formando unha onda de cor que o transforma a el e á biblioteca en debuxos.

Richard é abordado polo Gardián das Palabras, que o envía a unha viaxe na sección de ficción para atopar a "saída". Ó longo do camiño, Richard faise amigo de tres libros "humanizados"; Aventura, un libro pirata; Fantasía, un libro de contos de fadas; e Terror, un libro de medo. Os tres acordan axudar a Richard a atopar a saída se lles promete sacalos da biblioteca co seu carné.

Personaxes
----------

* Macaulay Culkin como Richard Tyler.
* Christopher Lloyd como Mr. Dewey/The Pagemaster.
* Ed Begley, Jr. como Alan Tyler (o pai de Richard).
* Mel Harris como Claire Tyler (a nai de Richard).
* Patrick Stewart como Aventura.
* Whoopi Goldberg como Fantasía.
* Frank Welker como Terror.
* Leonard Nimoy como Dr. Jekyll e Mr. Hyde.
* George Hearn como Capitán Acab de Moby Dick.
* Jim Cummings como Long John Silver.
* Phil Hartman como Tom Morgan.
* Ed Gilbert como George Merry.
* Betty Jean Ward como The Queen of Hearts.
* Dorian Harewood, Richard Erdman, Fernando Escandon, e Robert Picardo como diversos piratas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na IMDb *(en inglés)*
* Ficha en Filmaffinity *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1196110
* AFI: 60420
* Allmovie: v132238
* AlloCiné: 11617
* BCDB: 23402
* Box Office Mojo: pagemaster
* FilmAffinity: 544632
* IMDb: tt0110763
* LUMIERE: 865
* OFDb: 9704
* Rotten Tomatoes: pagemaster
* Synchronkartei: 4794
* TheNumbers: Pagemaster-The
* TMDb: 15139
* TVcom: the-pagemaster

 |
**O gran día de Xirona** (en catalán: *El gran dia de Girona*) é unha pintura ó óleo de grandes dimensións (4,96 x 10,82 m) realizada por Ramon Martí i Alsina. Malia que non está datada, os estudosos sitúana entre 1863 e 1864. É a meirande obra de cabalete da historia da pintura catalá. O proceso de creación alongouse preto de 10 anos e estivo a piques de levar á ruína ó autor en diversas ocasións. Actualmente forma parte da colección do Museo Nacional de Arte de Cataluña, e atópase exposta en depósito na sede da Generalitat de Cataluña de Xirona, na igrexa do Antigo Hospital Santa Caterina.

En 1938, durante a Guerra Civil Española, o cadro foi vítima duns bombardeo mentres estaba exposta no Palau de les Belles Arts de Barcelona. Para protexelo, foi enrolado e gardado nunha das salas de reserva do MNAC, agardando s ser restaurado. Alí ficou por uns 70 anos, até que foi finalmente restaurada entre 2009 e 2010.

Notas
-----

1. ↑  3cat24.cat (ed.). "El quadre «El gran dia de Girona», de Ramon Martí Alsina, veurà la llum després de 70 anys". Consultado o 23 de xaneiro de 2011.
2. ↑  Número d'inventari 012084-000

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***O gran día de Xirona***  |

### Outros artigos

* Arte de Cataluña
***O home invisible*** (en inglés: *The Invisible Man*) é unha novela de ciencia ficción escrita por H.G. Wells. Orixinalmente serializada en *Pearson's Weekly* en 1897, foi publicada como unha novela ese mesmo ano. O home invisible do título é "Griffin", un científico dedicado á investigación da óptica que inventa un xeito de igualar o índice de refracción dos corpos co do ar polo que non absorben nin reflicten a luz e fainos invisible. Consegue con éxito levar a cabo este procedemente no seu propio corpo, mais erra no seu intento de revertelo. Un apaixonado de violencia aleatoria e irresponsable, Griffin converteuse nunha personaxe icónica do terror de ficción. Malia que as obras anteriores de Wells, *A máquina do tempo* e *A illa do doutor Moreau*, foron escritas empregando narradores en primeira persoa, nesta ocasión emprega o punto de vista en terceira persoa.

Foi traducida ó galego por Francisco Bedoya Díaz e publicado por Xerais en 1991.

Notas
-----

1. 1 2  *O home invisible*. Traducido por Francisco Bedoya Díaz (1ª ed.). Vigo: Edicións Xerais. 1991. ISBN 84-7507-545-2 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  *The Science of Fiction and the Fiction of Science: Collected Essays on SF Storytelling and the Gnostic Imagination*. McFarland. 2009. p. 41, 42.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***O home invisible Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Grandes do noso tempo

### Ligazóns externas

* *O home invisible* no Proxecto Gutenberg *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1539509
* BiTraGa: 268
* BNE: XX2036580
* EBID: ID
* Gutenberg: 5230
* ISFDB: 29172
* MusicBrainz: ID

 |
A **Liga Mundial de wáter-polo** (*FINA Water Polo World League*) é unha competición creada en 2002 coa intención de capitalizar a crecente popularidade do wáter-polo, principalmente en Europa, América do Norte e Australia.

A competición é disputada por seleccións estatais durante a tempada cun premio de mil millóns de dólares paara o gañadoor. No ano 2004 iniciouse a competición feminina. É organizada pola FINA.

Formato
-------

A liga é disputada nunha primeira fase de grupos onde se enfrontan en partidos de ida e volta. Os grupos, catro en total, están formados por 3 ou 4 equipos e distribuídos segundo os criterios xeográficos e de ránking.

A competición iníciase en xuño. Os tres primeiros de cada grupo avanzan ás semifinais. Os tres primeiros de cada grupo semifinal clasifícanse para as Superfinais do mes de agosto

Liga Mundial masculina
----------------------

| Ano | Sede | Ouro | Prata | Bronce |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2002 | Patras |  Rusia |  España |  Hungría |
| 2003 | Nova York |  Hungría |  Italia |  Estados Unidos |
| 2004 | Long Beach |  Hungría |  Serbia |  Grecia |
| 2005 | Belgrado |  Serbia |  Hungría |  Alemaña |
| 2006 | Atenas |  Serbia |  España |  Grecia |

Liga Mundial feminina
---------------------

| Ano | Sede | Ouro | Prata | Bronce |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2004 | Long Beach |  Estados Unidos |  Hungría |  Italia |
| 2005 | Kirishi |  Grecia |  Rusia |  Australia |
| 2006 | Atenas |  Estados Unidos |  Italia |  Rusia |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial da FINA
* Vilacom
**Orlets 2** ou **Yenisey** foi un tipo de satélite de recoñecemento fotográfico ruso sucesores dos Orlets 1.

Características
---------------

Os Orlets 2 eran versións melloradas dos Orlets 1. Tamén eran satélites de recoñecemento que usaban unha cámara panorámica e película fotográfica que era devolta á Terra para a súa análise, pero en lugar de oito cápsulas, como os Orlets 1, usaban 22 cápsulas para poder enviar máis material fotográfico. A maior masa dos satélites fixo que tiveran que ser lanzados mediante foguetes Zenit 2. En total lanzáronse dous Orlets 2, un en 1994 e outro en 2000.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Orlets 2-1 (Kosmos 2290) | 18 de xullo de 1989 | Soiuz U | Éxito |
| Orlets 2-2 (Kosmos 2372) | 1 de outubro de 1990 | Soiuz U2 | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2020). "Orlets-2" (en inglés). Consultado o 1 de decembro de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Orlets-2 (Yenisey, 17F113)" (en inglés). Consultado o 12 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Zenit 2
* Orlets 1
**Man's Ruin Records** foi un selo discográfico independente estadounidense fundado e dirixido polo artista Frank Kozik. Despois do lanzamento do primeiro disco de Man's Ruin en 1994, titulado *Experimental Audio Research (EAR): Delta 6*, Kozik traballou con artistas aos que quería editar; tamén deseñou todas as carátulas dos lanzamentos. O catálogo do selo é moi amplo e inclúe dende bandas relativamente famosas, como The Hellacopters, Nebula, Kyuss, High on Fire, Entombed, Turbonegro, Queens of the Stone Age e The Sex Pistols, ata descoñecidas como FuckEmos, Soulpreacher, Angelrot e Los Cowslingers. Oficialmente o selo desapareceu no ano 2002.

Operacións
----------

Man's Ruin non tiña contratos asinados cos artistas que editaba. As gravacións licenciábanse por un período de entre 2 e 5 anos e todos os dereitos pertencían ás bandas. Os beneficios dos lanzamentos dividíanse ao 50% entre o grupo e o selo. Os carteis e portadas de Man's Ruin aínda son moi codiciados e os vinilos de edicións limitadas continúan aumentando o seu valor por dous motivos: a meirande parte das portadas foron serigrafiadas e numeradas polo propio Kozik, e todos os discos foron lanzados en edicións de 5.000 copias ou menos. Os máis buscados do catálogo de Man's Ruin sempre foron os discos de The Desert Sessions, que foron publicados en edicións moi limitadas de vinilos transparente e de cor.

Man's Ruin especializouse en producir e editar EPs en 10" con edicións limitadas. Era normal que un mesmo álbum se lanzase en diferentes versións, como o primeiro lanzamento de Queens of the Stone Age en 1998, que foi publicado a través de Man's Ruin en tres edicións: 2.500 discos negros, 300 verdes, 200 laranxa/amarelos (unha posterior tirada de 198 copias en vinilo azul foi realizada independentemente pola banda). A meirande parte dos discos editados pola discográfica eran coloreados.

O selo foi distribuído inicialmente nos Estados Unidos e no Reino Unido por Mordam Records, e posteriormente durante un breve período de tempo, non moi exitoso, por RED Distribution, que resultou na disolución da etiqueta despois dunha serie de problemas. A nivel internacional encargouse da distribución a compañía sueca House of Kicks. A diferenza da maioría das edicións actuais, os lanzamentos internacionais de Man's Ruin non eran distintas ás estadounidenses. Porén, non era estraño que as portadas do vinilo e do CD fosen diferentes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2289028
* Discogs: 34161
* MusicBrainz: ID

 |
**Orlando L. Serrell**, nado en 1968, é un "savant adquirido" estadounidense (alguén que presenta habilidades 'sabias' despois dunha lesión ou enfermidade do sistema nervioso central (SNC), a diferenza dunha persoa que nace con trastorno autista ou outra discapacidade do desenvolvemento).

Adquisición e habilidades
-------------------------

**Serrell** non posuía ningunha habilidade especial até que foi golpeado por unha pelota de béisbol no lado esquerdo da súa cabeza o 17 de agosto de 1979, antes de facer once anos. Serrell caeu ao chan, pero finalmente recuperouse e continuou xogando ao béisbol. Non buscou ningún tratamento médico porque non llo dixo aos seus pais; durante moito tempo, sufriu dores de cabeza. Finalmente, a dor de cabeza rematou, pero Serrell pronto notou que tiña a capacidade de realizar cálculos calendáricos dunha complexidade sorprendente. Tamén pode recordar o tempo, así como (en diferentes graos) onde estaba e o que fixo todos os días desde o accidente.

Vida persoal
------------

Serrell reside en Newport News, Virxinia.

Notas
-----

1. ↑  "Orlando Serrell – My Personal Blog" (en inglés). Consultado o 2022-07-31.
2. ↑  "Daniel Tammet - The Boy With The Incredible Brain [1/5]". Consultado o 2022-07-31.
3. ↑  "Savant". *wireheading.com* (en inglés).
4. ↑  "Spontaneous Savant - Orlando Serrell on Discovery Channel". Consultado o 2022-10-04.
5. ↑  "About". *OrlandoSerrell.com*. Arquivado dende o orixinal o 09 de abril de 2022. Consultado o 04 de outubro de 2022.
6. ↑  "Index". *OrlandoSerrell.com*. Arquivado dende o orixinal o 17 de novembro de 2021. Consultado o 04 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Orlando Serrell*** |

### Outros artigos

* Savant
**Oasis** foi unha banda británica de rock formada en Manchester no ano 1991. Nos seus comezos estaba formada por Liam Gallagher (vocalista), Paul Arthurs (guitarrista), Paul McGuigan (baixista) e Tony McCarroll (batería), e tocaban baixo o nome de The Rain. Mudaron o seu nome a Oasis cando, invitado polo seu irmán máis novo, entra no grupo Noel Gallagher, converténdose en líder, guitarrista principal e compositor da banda.

Oasis é considerado un dos grupos máis destacados da historia do Reino Unido e da música rock, por ser quizais o máximo expoñente do movemento britrock xunto con Blur e por ser tamén un dos grupos máis senlleiros da música a nivel mundial na década dos 90. Boa proba diso son as 11 millóns de copias vendidas do seu álbum debut *Definetely Maybe*, as 26 millóns do seu segundo álbum, *(What´s the story)Morning Glory*, que se converteu no segundo disco máis vendido na historia do Reino Unido por detrás do aclamado *Sargent Pepper´s Lonely Hearts Club Band*, e as 420.000 copias vendidas o día da posta á venda do seu terceiro álbum de estudio, *Be Here Now*, que logrou converterse no disco máis rapidamente vendido na historia do seu país.

A súa principal e máis notable influencia musical foi The Beatles, mais tamén beberon doutros grupos como The Rolling Stones, The Who, The Kinks, Sex Pistols, The Smiths, Neil Young, The Stooges e The Stone Roses. Por outra banda foron, xunto con Blur, un dos máximos expoñentes do Britpop.

En agosto do ano 2009 Noel Gallagher anunciou a súa saída da banda despois dun altercado nos camerinos con Liam antes dun concerto. O resto dos seus membros, liderados por Liam Gallagher, decidiron continuar traballando xuntos baixo o nome Beady Eye.

Influencias musicais
--------------------

Musicalmente, Oasis citou como as súas principais influencias a The Beatles, The Who, Sex Pistols e The Stone Roses. Tamén nomearon, en menor medida, a The Stooges, The Kinks, The Smiths, The Rolling Stones e Neil Young.

Gran cantidade de bandas citaron a Oasis como unha das súas maiores influencias, entre elas Arctic Monkeys, The Killers, The Coral, Jet e Kasabian.

Discografía
-----------

### Álbums de estudio

* *Definitely Maybe* - 1994 (Creation Records)
* *(What's the Story) Morning Glory?* - 1995 (Creation)
* *Be Here Now* - 1997 (Creation)
* *Standing on the Shoulder of Giants* - 2000 (Big Brother)
* *Heathen Chemistry* - 2002 (Big Brother)
* *Don't Believe the Truth* - 2005 (Big Brother)
* *Dig Out Your Soul* - 2008 (Big Brother)

### Álbums ao vivo

* *Familiar to Millions* - 2000 (Big Brother)

### Recompilatorios

* *The Masterplan* - 1998 (Creation)
* *Stop the Clocks* - 2006 (Big Brother)
* *Time Flies... 1994–2009* - 2010 (Big Brother)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q382890
* WorldCat
* VIAF: 137513486
* AllMusic: mn0000393345
* Discogs: 140140
* EBID: ID
* GEC: 0245593
* Genius: Oasis
* GND: 2174678-3
* IMDb: nm2089687
* LCCN: n92073961
* MusicBrainz: ID
* MyAnimeList: 7452
* NDL: 00893671
* NKC: ko2004250117
* Songkick: 548892
* VGMdb: 12297

 |
**Manuel Porto Verdura**, nado en Torreboredo (Souto, A Estrada) o 9 de agosto de 1909 e finado en Camagüey en 1999, foi un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba en 1926, con 17 anos. Traballou en El Águila de Nigoy, a fábrica de vasoiras propiedade do seu veciño e parente Manuel Porto Verdura. É autor da novela *El hijo de Mariana* e dos relatos "Recordando a Claribel" e "Cantos Marín y el mar", este dedicado ao futbolista galego Eduardo Cantos Marín, que emigrou a Cuba en 1923. Tamén escribiu unha extensa autobiografía mecanografada, depositada por Neira Vilas no Museo Manuel Reimóndez Portela.

Notas
-----

1. ↑  Neira Vilas dona al Museo estradense el legado documental de Manuel Porto Verdura

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Coca, Juan R.; Aragón, Milton (2017). "Análise socio-hermenéutica dos imaxinarios sobre a realidade social do centro de Galicia" (PDF). *A Estrada Miscelanea Histórica e Cultural* **20**: 7–35.

### Ligazóns externas

* Manuel Porto Verdura e A Estrada
**Manuel Posada García-Barros**, nado en Vigo en 1868 e finado na mesma cidade o 4 de outubro de 1933, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi vicepresidente da Cámara de Comercio, alcalde de Vigo (1903) e presidente do Partido Liberal vigués, representaba en Vigo a política de Montero Ríos. Promoveu *Vigo Liberal* e fundou o periódico *Heraldo de Vigo* (1912-1914). En 1914 presidiu o *Círculo Cultural, Mercantil e Industrial de Vigo*.

Nas eleccións de 1916 foi elixido deputado polo distrito de Muros. Volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1918. Nas eleccións de 1923 foi elixido deputado polo distrito de Illescas (Toledo).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Prudencio Nandín Vicente** |  **Alcalde de Vigo** 1903 | Sucesor:**Joaquín Pérez Boullosa** |

Notas
-----

1. ↑  *Gaceta de Galicia*, 28-2-1903, p. 3.
2. ↑  "CIRCULO CULTURAL MERCANTIL E INDUSTRIAL DE VIGO, Juntas en la Historia.". Arquivado dende o orixinal o 24 de xaneiro de 2012. Consultado o 19 de agosto de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 12 de setembro de 2019 en Wayback Machine.
**Manuel Pérez Prieto**, nado na Habana e finado en Castropol o 30 de setembro de 1982, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, rematando a carreira en 1932. Instalouse como médico en Ribadeo en decembro de 1933. Militante do Partido Galeguista, foi concelleiro de Ribadeo. Na campaña das eleccións de febreiro de 1936 foi un dos oradores dos mitins antifascista de Rinlo, en decembro de 1935, Vilaframil, a principios de xaneiro, e Cubelas, a finais dese mes. O 16 de marzo de 1936 foi elixido presidente do comité local de Izquierda Republicana. Participou en varios mitins da campaña pro Estatuto en xuño de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e foi declarado en rebeldía. Integrouse no exército republicano en Asturias. Cou caída de Asturias foi detido e estivo no cárcere do Coto de Xixón. Foi xulgado en consello de guerra en Oviedo en febreiro de 1939 e condenado a cadea perpetua. Estivo preso en Burgos, Palencia e finalmente na Prisión Central de Celanova, onde exerceu como médico e da que saíu en liberdade condicional en novembro de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1940. Cando saíu da prisión volveu exercer como médico en Ribadeo e despois en Castropol.

Vida persoal
------------

Casou con Sara Díaz Vega, e foi pai de Ramona, Manuel, Claudio e Maika Pérez Díaz.

Notas
-----

1. ↑  *La Nueva España*, 1-10-1982, p. 32.
2. ↑  *El Compostelano*, 20-5-1932, p. 2.
3. ↑  *Las Riberas del Eo*, 16-12-1933, p. 6.
4. ↑  *Las Riberas del Eo*, 28-12-1935, p. 1.
5. ↑  *Las Riberas del Eo*, 4-1-1936, p. 6.
6. ↑  *Las Riberas del Eo*, 25-1-1936, p. 1.
7. ↑  *Las Riberas del Eo*, 21-3-1936, p. 2.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-6-1936, p. 1.
9. ↑  *BOE*, 1-12-1940, p, 8262-82623.
10. ↑  *BOE*, 27-1-1941, p, 419.
11. ↑  *Las Riberas del Eo*, 2-9-1950, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pérez Díaz, Claudio; Pérez Moratilla, Claudia (2003). *Un gorro ruso*. Vigo: Xerais. ISBN 978-84-1110-295-7.

* "Claudín de Dona Eudosia" Arquivado 28 de febreiro de 2018 en Wayback Machine. artigo de Xosé Ramón Ermida Meilán en *Terra e Tempo*, 22 de novembro de 2012.

### Ligazóns externas

* 

* Manuel Pérez Prieto na páxina web *Nomes e Voces*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Les Planes.
Núcleo de Les Planes, visto dende o Mas Guimbau.
**Les Planes** é un núcleo de poboación do barrio de Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes do distrito de Sarrià-Sant Gervasi, na cidade de Barcelona.

Inclúe os núcleos diferenciados de Mas Sauró, Mas Guimbau e El Rectoret e atópase na vertente do Vallès da serra de Collserola. Durante moitos anos foi basicamente un lugar de veraneo con hoteis, fontes e as populares áreas de merenda. A principios do século XX xurdiu o primeiro núcleo urbanizado e a partir da segunda metade do mesmo transformouse nunha barriada humilde sen orde. Non foi ata 1980 cando se aprobou un plan de actuación urbanística.

No núcleo atópase a estación de Les Planes das liñas S1 e S2 do Metro do Vallès da rede de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Les Planes en Wikimapia

Coordenadas: 41°25′59.46″N 2°05′41.33″L﻿ / ﻿41.4331833, -2.0948139
**Manuel Pita Armada**, nado en Cariño cara a 1910, foi un sindicalista libertario galego.

Traxectoria
-----------

Nado no seo dunha familia acomodada da vila de Cariño, foi un dos fundadores do Sindicato da Industria Pesquera de Cariño (1933), integrado na CNT. Como consecuencia da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido no cárcere de Ortigueira e sufriu prisión no castelo de San Filipe. Despois do triunfo electoral da Fronte Popular saíu do cárcere ao beneficiarse dunha amnistía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 embarcou no boniteiro Arkale coa directiva do sindicato rumbo ao porto francés de Saint Nazaire. De Francia trasladouse a Almería onde prestou servizo na base naval e axudou ao seu irmán José Pita na posta en marcha da industria pesqueira en Adra. Integrado na Agrupación de Gallegos Libertarios, colaborou no seu voceiro *Galicia Libre*. Coa derrota republicana exiliouse en Orán onde foi confinado nun campo de concentración, pero puido entrar en Francia por medio do SERE e embarcou rumbo a Chile no buque Winnipeg cos seus irmáns José e Vicente. Instalouse en Valparaíso onde traballou nunha compañía de seguros. Continuou vinculado ao movemento libertario en Chile até ben entrados os anos cincuenta.

Na literatura
-------------

A súa historia foi recreada na novela *Winnipeg* (2013) de Hixinio Puentes.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 3-11-1934, p. 2.
2. ↑  Lista de refuxiados do Winnipeg

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 197–198. ISBN 84-87783-79-1.

### Ligazóns externas

* Vencidos, mais non derrotados
***La tesis de Nancy*** é unha novela en lingua castelá de Ramón J. Sender, publicada en 1962 en México por Editorial Atenea. É o primeiro volume dunha pentaloxía seguida por *Nancy, doctora en gitanería* (1974), *Nancy y el Bato loco* (1974), *Gloria y vejamen de Nancy* (1977) e *Epílogo a Nancy: bajo el signo de Taurus*, (1979).

Trama
-----

Nancy é unha rapaza de Pensilvania que vai a Alcalá de Guadaira para preparar unha tese sobre Antropoloxía e Filoloxía hispánica.

Narración
---------

A obra consta de dez cartas, das cales nove son escritas por Nancy á súa curmá Betsy, e unha por esta a Nancy. Ramón J. Sender aparece na nota introdutoria como amigo de Betsy e tradutor das cartas.

O fío argumental serve como pano de fondo para presentar a sociedade sevillana de mediados do século XX a través de confusións lingüísticas (polo dialecto andaluz da lingua castelá e a xerga caló do pobo xitano, así como polos dobres sentidos e os xogos de palabras) e malentendidos polas convencións sociais.

Hai moitas referencias a obras literarias e musicais de diversas épocas. Do mesmo modo, hai moitas referencias lingüísticas a recursos estilísticos, etimoloxías ou usos. Amais da propia Alcalá de Guadaira e Sevilla, aparecen espazos como Itálica, Carmona ou Tarifa.

Personaxes
----------

* **Nancy**: estudante duns vinte e catro anos.
* **Francisco Antolín Reyes "Curro"**: mozo xitano de Nancy.
* **Joaquín Gómez "Quin"**: banderilleiro.
* **Mrs. Dawson**: escocesa de mediana idade, coa que vive Nancy.
* **Mrs. Adams**: antiga profesora de Nancy, actualmente retirada.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sender, R. J. (1999): *La tesis de Nancy*. Edición de Francisco Troya e Pilar Úcar. Barcelona, Ed. Casals. ISBN 978-84-218-2073-5
**O xastriño valente** é o conto de fadas número 20 dos irmáns Grimm, pola súas colleitas de contos de tradición oral que tornaron en contos infantís.

Resumo do conto
---------------

Un xastre estaba sendo molestado por sete moscas mentres traballaba e decidiu acabar con elas, e o fixo dunha soa vez. Orgulloso da súa proeza, pois non é cousa doada, fiou unha cinta onde puxo *Sete dun golpe*, e decidiu que o mundo debía saber da súa proeza, e votou a andar. No camiño, atópase cun xigante que, pensando que a frase refírese a homes en vez de moscas, lle mostra respecto. Pero o xigante pono a proba en numerosas ocasións, das que o xastreciño valente sae indemne grazas ó seu enxeño. Despois de desfacerse del, chega a un reino onde a frase *Sete dun golpe* é interpretada como o lema dun poderoso guerreiro, e impresionados, encárganlle liberar a rexión de dous xigantes, un unicornio e un temíbel xabaril que teñen asustados os seus habitantes. En troques recibirá a metade dun reino e a man dunha princesa. Empregando novamente a súa intelixencia, o xastreciño valente supera os retos que enfronta conseguindo despois a súa recompensa.

Adaptación da Disney
--------------------

Mickey Mouse aparece no filme de debuxos animados da Disney *Brave Little Tailor* baseado neste conto.

Notas
-----

1. ↑  Jacob and Wilheim Grimm, *Household Tales*,"The Brave Little Tailor"

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Irmáns Grimm

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q326838
* WorldCat
* VIAF: 177402985
* BiTraGa: 525
* GND: 4148853-2
* LCCN: n79148619
* MusicBrainz: ID

 |
***O caderno vermello*** (en francés: *Le Cahier rouge*) é unha obra memorística de ficción escrita por Benjamin Constant en 1807 e publicada de maneira póstuma en 1907.

Foi traducido ó galego por Marie Abraira e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.

Trama
-----

Nesta obra atópanse multitude de elementos autobiográficos de Constant, quen a aborda dende punto de vista humorístico, entre frívolo e insolente, algo que só se verá limitado perante a autoridade paterna, Louis-Arnold-Juste Constant de Rebecque, coronel dun rexemento suízo ao servizo do Reino de Holanda en 1772.

Benjamin Constant evoca neste libro a súa etapa como estudante universitario na Universidade de Edimburgo, onde se encontraría con James Mackintosh e tamén co historiador escocés Malcolm Laing.

Notas
-----

1. 1 2  *O caderno vermello*. Traducido por Marie Abraira (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2016. ISBN 978-84-945403-5-6 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 77. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de abril de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Texto de *Le Cahier rouge* *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3220748
* BiTraGa: 5395

 |
**Obdulia Díaz**, finada en 1985, foi unha muller ourensá coñecida polo seu labor asistencial no barrio da zona antiga de Ourense. Estímase que, ao longo de varias décadas, chegou a criar máis de douscentos nenos e nenas.

Traxectoria
-----------

A chamada "Avoa Obdulia" vivía na zona antiga de Ourense e asistía os nenos do barrio, normalmente fillos de prostitutas, acolléndoos na súa casa, lavándoos e dándolles de comer. A señora Obdulia chegou a traballar de cociñeira para o gobernador en tempos da segunda república, pero tras quedar viúva e con tres fillos, o seu medio de vida era o oficio de lavandeira. Lavaba sabas por encargo na fonte das Burgas.

Torre do Baño. Escultura*Torre do Baño*, escultura de Manuel Penín na praza de Saco y Arce (Ourense).
En xaneiro de 2011 foi inaugurada en Ourense unha estatua de Manuel Penín, titulada *Torre do Baño*, na praza de Saco y Arce, como homenaxe a esta figura silenciosa da historia local.

Notas
-----

1. ↑  Noguerol, Jaime. "La camada de Obdulia". *La Región (ed. dixital)*. Consultado o 10 marzo 2018.
2. 1 2  Huete, Cristina (29 xaneiro 2011). "Ourense descubre una heroína: La ciudad repara el olvido de la mujer que cuidó 200 hijos de prostitutas". Consultado o 10 marzo 2018.
3. ↑  Rivas, Chito. "Avoa e nai de nenos propios e alleos". *La Region*. Consultado o 10 de marzo de 2018.
4. ↑  *Escultura Manuel Penín en Plaza Saco y Arce* (Telemiño Ourense). 28 xaneiro 2011.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
**Obadele "Oba" Thompson**, nado o 30 de marzo de 1976, é un deportista barbadense. Thompson é o gañador da única medalla olímpica dun representante do país. Conseguiu a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 2000 en atletismo, na proba de 100 metros lisos. Participou en tres Xogos Olímpicos (1996, 2000 e 2004), e foi finalista en cada un deles. As súas mellores marcas foron 9,87 segundos nos 100 metros, 19,97 segundos nos 200 metros lisos (ámbolos dous récords de Barbados), e 45,38 segundos nos 400 metros lisos. Mantén o récord mundial dos 55 metros lisos en interior (5,99 segundos) dende 1997.

Notas
-----

1. ↑  "Obadele THOMPSON". *iaaf.org*. Consultado o 21 de febreiro de 2018.
2. ↑  "USTFCCCA Collegiate Track and Field Records ::: USTFCCCA". *www.ustfccca.org* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 17 de xuño de 2018. Consultado o 21 de febreiro de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q366517
* IAAF: 9873
* OCID: obadele-thompson
* Sports Reference: obadele-thompson-1

 |