Coordenadas: 41°26′25″N 02°8′44″L﻿ / ﻿41.44028, -2.14556

Parque do Laberint d'Horta.
O **parque do Laberint d'Horta** é un xardín histórico situado no distrito de Horta-Guinardó de Barcelona, o máis antigo que se conserva na cidade. Atópase na antiga propiedade da familia Desvalls, nunha ladeira da serra de Collserola. Iniciado en 1794 e acabado na súa primeira fase en 1808, foi obra do arquitecto italiano Domenico Bagutti. O parque inclúe un xardín neoclásico do século XVIII e un xardín romántico do século XIX.

Historia
--------

Plano do labirinto.
As obras iniciáronse en 1794, cando Joan Antoni Desvalls i d'Ardena, sexto marqués de Llupià e marqués consorte de Alfarrás, propietario do terreo, creou o deseño dun xardín neoclásico coa colaboración do arquitecto italiano Domenico Bagutti. A execución das obras correu a cargo de Jaume e Andreu Valls e do xardineiro francés Joseph Delvalet. Naquel entón, Sant Joan d'Horta era un concello independente, que foi anexionado á cidade de Barcelona en 1904.

A mediados do século XIX, os descendentes do marqués ampliaron o parque, baixo a dirección do arquitecto Elies Rogent, polo lado do torrente d'en Pallós, cun xardín romántico con parterres, prazas, grandes árbores e unha fervenza. Ademais, engadiuse ó xardín neoclásico unha canle de auga entre o socalco superior e o intermedio.

Os xardíns foron escenario de recepcións ós reis Carlos IV (1802), Fernando VII (1828) e Afonso XIII (1908).

En 1880, creouse un xardín doméstico á beira do palacio Desvalls. A finais do século XIX, esta propiedade converteuse no escenario de veladas sociais e culturais con representacións de teatro ó aire libre: os fornelos do socalco intermedio foron escollidos por Joan Maragall para realizar representacións de teatro clásico. O 10 de outubro de 1898, estreouse a traxedia *Ifigenia en Tauris* de Goethe, traducida por Maragall e dirixida por Adrià Gual.

En 1967, a familia Desvalls cedeu o parque ó Concello de Barcelona, que o abriu ó público en 1971, tras unha restauración efectuada por Joaquim Casamor. En 1994, foi sometido a unha nova restauración con fondos da Unión Europea, a cargo de Patrizia Falcone.

No presente, o parque é un xardín-museo cun número de visitantes limitado (máximo 750 persoas ó mesmo tempo), para preservar o ámbito natural e as estruturas da área. O antigo palacio acolle dende 1993 o Centro de Formación do Labirinto, instituto municipal para a formación en xardinaría, así como unha biblioteca especializada igualmente en xardinaxe.

En 2006 rodouse unha escena do filme *O perfume* do director Tom Tykwer.

Vexetación
----------

Ademais do labirinto, formado por sebes de alcipreste (*Cupressus sempervirens*), o parque conta con numerosas especias vexetais, entre as que se atopan: buxo (*Buxus sempervirens*), tileiro (*Tilia tomentosa*), cedro do Himalaia (*Cedrus deodara*), teixo (*Taxus baccata*), cocula (*Cocculus laurifolius*), árbore de Xúpiter (*Lagerstroemia indica*), aciñeira (*Quercus ilex*), loureiro (*Laurus nobilis*), secuoia (Sequoia sempervirens), piñeiro (*Pinus halepensis* e *Pinus pinea*), carballo (*Quercus robur*), evónimo (*Euonymus japonicus*), lourentino (*Viburnum tinus*), pitósporo (*Pittosporum tobira*), agracejo do Xapón (*Berberis thunbergii*), hedra (Hedera helix), flor do amor (*Agapanthus umbellatus*), fentos (*Nephrolepis exaltata*), xilbarbeira (*Ruscus aculeatus*), freixo (*Fraxinus ornus*), plátano (*Platanus acerifolia*) etc.

Elementos do parque
-------------------

Estanque á saída do labirinto.
Preto da entrada do parque atópase o antigo palacio da familia Desvalls, edificio con elementos de estilo neoárabe e neogótico. Dentro deste conxunto consérvase tamén a Torre Subirana, antiga torre medieval de defensa, orixinaria do século VIII. Xunto ó palacio atópase unha fonte heráldica, cunha columna coroada por un can alado e a figura dun pelicano, así como o chamado *Jardí dels boixos*, no que xunto ós elementos vexetais destacan varios bustos e relevos, como os dedicados a *Urano*, *Os continentes*, *O rapto de Europa* e *O rapto de Anfítrite*.

O parque, cunha superficie de 9,1 ha, está dividido en dúas partes: un xardín neoclásico e un xardín romántico. Por todas partes atópanse pezas escultóricas, algunhas con motivos da mitoloxía grega e outras con motivos rústicos, así como un gran número de fontes, chafarices e balsas de auga.

Galería de imaxes
-----------------

* Palacio Desvalls.Palacio Desvalls.
* Estanque e pavillón neoclásico.Estanque e pavillón neoclásico.
* Fonte da Ninfa Exeria.Fonte da Ninfa Exeria.
* Gruta de Eco e Narciso.Gruta de Eco e Narciso.
* Escalinata do Belvedere.Escalinata do Belvedere.
* Estatua de Eros no centro do labirinto.Estatua de Eros no centro do labirinto.
* Panorama - Parc del Laberint.Panorama - Parc del Laberint.

Notas
-----

1. ↑  Kluckert 2007, p. 249.
2. ↑  Añón Feliú & Luengo 2003, p. 198.
3. 1 2  Cirici A. *Barcelona pam a pam*.
4. ↑  «Parque del Laberint d'Horta» Arquivado 11 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine..
5. ↑  «Relieves del jardín del boj».

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Barcelona*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Parque do Laberint d'Horta Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Añón Feliú, Carmen; Luengo, Mónica (2003). *Jardines de España*. Lunwerg. ISBN 84-9785-006-8.
* Kluckert, Ehrenfried (2007). *Grandes jardines de Europa*. Ullmann. ISBN 978-3-8331-6225-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1435468
* WorldCat
* VIAF: 247417807
* GEC: 0036193
* GeoNames: 10300370

 |