recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Northwest Airlines Corp.**, normalmente abreviado como **NWA**, foi unha gran aeroliña estadounidense fundada en 1926 e absorbida por Delta Air Lines tras unha fusión. Aprobada o 29 de outubro de 2008, a fusión converteu a Delta na aeroliña máis grande do mundo ata a unión American Airlines e US Airways o 9 de decembro de 2013. Northwest continuou operando co seu nome ata que a integración das aeroliñas foi completada o 31 de xaneiro de 2010.

Northwest tiña a súa sede en Eagan, Minnesota, preto do aeroporto de Minneapolis/Saint Paul. Despois da segunda guerra mundial fíxose dominante no mercado transpacífico cun centro de conexións en Tokyo (inicialmente no aeroporto de Haneda e posteriormente no de Narita). Despois de mercar Republic Airlines en 1986, Northwest tamén estableceu grandes centros de conexións no aeroporto de Detroit e no aeroporto de Memphis. En 1993 iniciou unha alianza estratéxica con KLM coa que tiña un centro de conexións coordinado conxuntamente no aeroporto de Ámsterdam. As operacións de Detroit e Minneapolis quedaron como centros de conexións de Delta. Porén, as operacións de Memphis chegaron a máis de 300 por día antes da fusión.

Antes de unirse a Delta, Northwest era a sexta aeroliña máis grande do mundo en termos de millas voadas en voos regulares de pasaxeiros domésticos e internacionais, e a sexta máis grande dos Estados Unidos en millas por pasaxeiro en voos domésticos. Ademais de operar unha das redes domésticas máis grandes dos Estados Unidos, Northwest levaba a máis pasaxeiros a través do océano Pacífico (5,1 millóns en 2004) que calquera outra aeroliña estadounidense, e levou máis carga doméstica que outra aeroliña de pasaxeiros do país.

Os voos rexionais para Northwest eran operados co nome Northwest Airlink por Mesaba Airlines, Pinnacle Airlines e Compass Airlines. Northwest Airlines tiá unha parte minoritaria de Midwest Airlines, mantendo o 40% das accións da compañía.

Notas
-----

1. ↑  Northwest Airlines (ed.). "Carta de Northwest Airlines". Archived from the original on 17 de abril de 2008. Consultado o 28 de novembro de 2018.
2. ↑  The Wall Street Journal (ed.). "American Airlines, US Airways Complete Merger". Consultado o 28 de novembro de 2018.
3. ↑  "Midwest Air Group Board Executes Definitive Merger Agreement With TPG Capital". *Midwest Airlines*. Archived from the original on 20 de decembro de 2008. Consultado o 2018-11-28.
A **Sociedad Pro-Monte Santa Tecla** fundouse no ano 1912 como promotora das primeiras escavacións arqueolóxicas e estudo do castro de Santa Trega e é a encargada da xestión do museo actual. Contou entre os seus socios de mérito ao historiador e membro da Real Academia Española Juan Domínguez Fontela ou na súa presidencia a un persoeiro como o indiano Manuel Lomba Peña.
Esta sociedade tamén foi a creadora das hoxe en día moi recoñecidas e multitudinarias Festas do monte de Santa Trega, festa creada no ano 1913 cunha "xuntanza campestre" dos socios da Sociedad Pro-Monte Santa Trega.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Villa Álvarez, Joaquín Miguel (2004). *La Sociedad Pro-Monte Santa Tecla (1ª parte: 1912-1928: la presidencia del indiano puertorriqueño Manuel Lomba Peña)*. A Guarda: Patronato Municipal do Monte Santa Tegra.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre Galicia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **Saab 340** é un avión bimotor turbohélice deseñado e producido nun principio por un consorcio entre Saab e Fairchild. Segundo o plan inicial Saab construiría a fuselaxe e a cola e realizaría a montaxe final en Linköping (Suecia), mentres Fairchild sería responsable das ás e das carlingas dos motores. Tras o cesamento da produción por parte de Fairchild, as ás foron montadas en Suecia.

Orixinalmente designado como SF340, o primeiro voo do avión foi o 25 de xaneiro de 1983. Despois de que Fairchild saíse do proxecto en 1984, a designación foi cambiada a 340A. Unha versión mellorada do 340A, o 340B, introduciu motores máis potentes e un temón de cola maior en 1989. A versión final, o 340B Plus, incorporou melloras que tamén foron intrucididas ao mesmo tempo no Saab 2000, e entraron en servizo en 1994.

Unha das melloras introducidas no 340B Plus fai a instalación dun sistema de control activo de ruídos na cabina, para reducir os niveis de ruídos para os pasaxeiros. O primeiro 340B plus foi entregado a Hazelton Airlines en Australia en 1995. Outro cambio con respecto aos modelos anteriores foi o traslado do baño do final da cabina de pasaxe ao espazo entre esta e a zona de mando. Isto incrementou a capacidade total de carga, xa que na súa posición orixinal invadía parte da zona para a mesma.

Debido ao descenso das vendas, a produción do Saab 340 rematou no ano 1998.

Notas
-----

1. ↑  "Saab 340". *Airliners.net*. Consultado o 2022-04-11.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q277491
* GND: 4463841-3

 |
**Norður-Ísafjarðarsýsla**| 

|  |
| --- |
|  |
|  |

 |
| Mapa |
| Norður-Ísafjarðarsýsla en azul no extremo noroccidental da illa. |
| Información |
| País |  Islandia |
| Rexión | Vestfirðir |
| Subdivisións |  |
| Superficie | 1.958 km2 |
| Poboación | 2.679 hab. (2007) |
|

**Norður-Ísafjarðarsýsla** é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado no nortoeste del país, na súa península máis grande.

Xeografía
---------

Este condado está localizado na península máis nórdica do país, limitando polo leste co condado de Strandasýsla, polo sur co de Austur-Barðastrandarsýsla, e ao oeste co condado de Vestur-Ísafjarðarsýsla e a cidade independente de Ísafjörður. conta cunha extensión de 1.958 quilómetros cadrados de superficie. O seu clima é frío, como en case toda Islandia. O fuso horario empregado é o Atlantic/Reykjavik, que é empregado no resto do país.

Demografía
----------

Norður-Ísafjarðarsýsla ten unha poboación de 2.679 habitantes, que están repartidos nunha extensión de 1.958 quilómetros cadrados, tendo polo tanto unha densidade de poboación de 1,36 habitantes por quilómetro cadrado.

### Localidades

Norður-Ísafjarðarsýsla comprende as seguintes localidades:

| Localidade | Altitude (pés) | Poboación |
| --- | --- | --- |
| Arngerðeyri | 334 | 11 |
| Bæir | 708 | 136 |
| Baenshús | 173 | 15 |
| Berjadalsá | 0 | 93 |
| Furufjörður | 22 | 165 |
| Hesteyri | 3 | 104 |
| Hlíðarhús | 531 | 169 |
| Höfðaströnd | 0 | 157 |
| Höfði | 75 | 140 |
| Horn | 0 | 121 |
| Hrafnsfjarðareyri | 787 | 188 |
| Kjós | 183 | 172 |
| Látrar | 22 | 149 |
| Melgraseyri | 173 | 15 |
| Reykjafjörður | 0 | 71 |
| Sæból | 1276 | 61 |
| Skarð | 721 | 131 |
| Snæfjöll | 0 | 144 |
| Staður (hai dous núcleos de poboación co mesmo nome dentro deste condado) | 385 | 89 |
| Staður | 492 | 180 |
| Þaralátursfjörður | 216 | 136 |
| Tirðilmýri | 324 | 116 |
| Unaðsdalur | 324 | 116 |
|
O **río Anllo** é un pequeno curso fluvial galego da provincia de Lugo, afluente do Miño, no seu curso alto e pola súa marxe dereita.

Étimo
-----

O nome pode corresponder a un étimo latino \**rivu angulu*, "río en ángulo", posibelmente respondendo ao seu curso sinuoso, como está ben demostrado para Riaño, na provincia de León.

Descrición
----------

Sinal do río Anllo.
O **Anllo** nace ó pé do Cordal de Neda, na xunta dos regos da Ponte Vella e de Lousas, na ponte dos Currás, no concello lugués de Abadín, co nome de **rego da Xesta**. Nos seus primeiros quilómetros de percorrido recolle as augas de numerosos regos que baixan dende o Xistral e o Cordal de Neda, e recibe os nomes de **rego de Gontán**, e **río Abadín**. Logo de atravesar a parroquia das Goás recibe definitivamente o nome de **Anllo**. Penetra no concello de Cospeito e divídese en dous brazos: o dereito coñécese como río Guisande e desemboca no Támoga tras bañar a lagoa de Cospeito, mentres que o **Anllo** continúa polo brazo esquerdo. Máis adiante volve dividirse en dous, formando unha grande insua na parroquía de Roás. Despois de atravesar as parroquias de Momán e Xermar desauga no Miño no muíño do Toural, entre os lugares de Amorín (parroquia de Triabá, Castro de Rei) e Vilaguisada (parroquia de Xermar, Cospeito). O seu percorrido total é de 42 km.

O **Anllo** é un río de réxime pluvial, consonte unha pluviosidade de tipo oceánico. A media de precipitacións da súa conca de 1.166 mm anuais. []

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Instituto Geográfico Nacional de España. "SIXPAC, coordenadas 43°21'12.2"N 7°27'28.3"W" (Mapa). *Visor SIXPAC*. Consultado o 08/06/2019.
2. 1 2 3 4  Cañada, Silverio, ed. (2003). "Anllo". *Gran Enciclopedia Galega* **3**. El Progreso - Diario de Pontevedra. p. 42. ISBN 84-87804-05-5.
3. 1 2 3  Núñez Pérez, Manuel; Lois Lois, Adela; Daporta Padín, Mon (2007). *Os ríos de Galiza*. A Nosa Terra. Promocións Culturais Galegas, S.A. p. 40. ISBN 978-84-8341-136-0.
4. ↑  Cabeza Quiles, F. (2000). *Os nomes da terra*. *Toxosoutos, Noia (A Coruña)*. ISBN 84-89129-97-5.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ríos de Galicia
Occipicio nun rapaz.
O **occipicio** é o termo anatómico para se referir á parte da cabeza que se sitúa na zona inferior e posterior.

Importancia clínica
-------------------

O traumatismo do occipicio pode ocasionar crebadura da base do cranio. Un occipicio prominente é característico da trisomía 18 (a síndrome de Edwards), asociado a micrognacia (queixada pequena), pavillóns auriculares de implantación baixa e retardo mental.  Asóciase tamén á trisomía 9. A identificación da localización do occipicio fetal é importante no paristallo. Esta rexión emprégase ademais como punto de reparo anatómico durante a medición do perímetro cefálico, empregando unha fita métrica que se estende desde o occipicio até o arco superciliar.

Véxase tamén
------------

### Notas

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *occipicio*.
2. ↑  []
3. ↑  Sobre a micrognacia (páxina web oficial nlm.nih.gov, consultada o 5 de marzo de 2016)

### Outros artigos

* Óso occipital
* Sincipicio

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3321315
* MAG: 2778172420

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 49187
* TA: A01.1.00.003
* Uberon: 0005902

 |
**Scandinavian Airlines System Aktiebolag**, comercializada como **SAS Group** e **SAS AB**, é un grupo de aeroliñas con sede no edificio de oficinas SAS Frösundavik no municipio de Solna, Suecia. É a dona das aeroliñas Scandinavian Airlines, Blue1 e do 20% de Widerøe. SAS posuía tamén o 19,9% da desaparecida aeroliña española Spanair. Tamén é propietaria das compañías de servizos aeronáuticos SAS Business Opportunities, SAS Cargo Group, SAS Ground Services e SAS Technical Services. Ten ademais accións minoriatarias en Air Greenland, Estonian Air e Skyways Express. O SAS Group é propiedade parcialmente dos gobernos de Suecia, Dinamarca e Noruega, cun 21,4%, 14,3% e 14,3% das súas accións respectivamente. O 50% restante está en mans privadas, das cales só Foundation Asset Management ten unha porcentaxe significativa cun 7,6%. A compañía está listada nas bolsas de Oslo, Estocolmo e Copenhague.

O conglomerado fundouse en 1951 como unha fusión entre as tres aeroliñas nacionais escandinavas, Aerotransport (ABA), Det Danske Luftfartselskab (DDL) e Det Norske Luftfartselskap (DNL), despois de que as tres viñesen cooperando en rutas internacionais dende 1946. Ata o ano 2001 as tres compañías nacionais posuíron unha participación fixa do SAS Group, e despois dese ano fusionáronse as súas accións. O SAS Group foi propietario do Rezidor Hotel Group e de Braathens, e tivo accións minoritarias de bmi, airBaltic, Thai Airways International e Lan Airlines. SAS foi fundadora do sistema de reservas coputerizado Amadeus e da alianza Star Alliance, da cal son membros varias das aeroliñas do grupo. SAS utiliza o programa de voo frecuente EuroBonus.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1345441
* WorldCat
* VIAF: 155766176
* OpenCorporates: 556606-8499

 |
***No te'n rentis les mans, Flanagan*** é un libro escrito en 1993 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o terceiro da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

Trama
-----

A historia comeza o 7 de xuño, primeiro día sen clase.

Flanagan está atormentado pola súa ruptura con Carmen Longo. E cando pretendía esquecela, no barrio ocorre un asasinato e o acusado é o mozo actual de Carmen.

Axiña se forma unha boa revolta no barrio contra o colectivo xitano, e aproveitando a escusa de que o acusado é desa etnia, moitos veciños de ideoloxía filonazi ou simplemene racistas organizan patrullas para evitar o acceso ó barrio de drogadictos, pero baixo esa escusa aproveitan para desafogarse, actuando con violencia e impunidade ante os máis débiles.

Remexendo no lixo, algo que xa fai para outro caso, atopa pistas sobre o asasinato, e descobre que está relacionado cunha trama urbanística, e que un traficante de drogas de mediana monta está implicado. Tras sufrir bastante violencia física nas súas carnes, é vítima dun ofrecemento de chantaxe, chegando a rexeitar 8 millóns de pesetas e un posto de traballo, pero mantendo a súa dignidade.

Narración
---------

Na mesma liña que o anterior e que os seguintes da saga, neste caso fala das inxustizas sociais e da marxinación dos xitanos simplemente polo feito de selo, sen mirar se os afectados son xustos ou pecadores. Tamén critica a impunidade dos poderosos, capaces de pagaren moito por deixaren sen castigo un asasinato, e sen escrúpulo ningún.

Neste libro Flanagan non ten moito tempo para as relacións amorosas. Séntese mal trala ruptura, e, malia coquetear con María Gual, son simplemente bos amigos.

| * v
* c
* e
Libros da saga de Flanagan, escritos por Andreu Martín e Jaume Ribera |
| --- |
| *No demanis llobarro fora de temporada* (1987) - *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991) - *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993) - *Flanagan de luxe* (1994) - *Alfagann é Flanagan* (1996) - *Flanagan Blues Band* (1997) - *Flanagan 007* (1998) - *Flanagan, só Flanagan* (2000) - *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003) - *O diario vermello de Flanagan* (2004) - *Eu tampouco me chamo Flanagan* (2006) - *Flanagan Flash-Back* (2009) - *Els bessons congelats* (2015) |
**PCI-Express** (anteriormente coñecido polas siglas 3GIO, 3rd Generation I/O) é un novo desenvolvemento do bus PCI que usa os conceptos de programación e os estándares de comunicación existentes, pero baséase nun sistema de comunicación serie moito máis rápido. Este sistema é apoiado principalmente por Intel, que comezou a desenvolve-lo estándar co nome de proxecto Arapahoe despois de retirarse do sistema Infiniband.

Características
---------------

PCI-Express non ten que nada ver con PCI-X, son totalmente diferentes. PCI-X é unha evolución de PCI, na que se consegue aumentalo ancho de banda mediante o incremento da frecuencia, chegando a ser 32 veces máis rápido co PCI 2.1. A súa velocidade é maior ca PCI-Express, pero presenta o inconveniente de que ao instalar máis dun dispositivo a frecuencia base se reduce e perde velocidade de transmisión.

PCI-Express está pensado para ser usado só coma bus local. Debido a que se basea no bus PCI, as tarxetas actuais poden ser reconvertidas a PCI-Express trocando soamente a capa física. A velocidade superior do PCI-Express permitirá substituír case tódolos demais buses, AGP e PCI incluídos. A idea de Intel é ter un só controlador PCI-Express comunicándose con tódolos dispositivos, en contraposición co actual sistema de ponte norte e ponte sur.

PCI-Express non é aínda suficientemente rápido para ser usado como bus de memoria. Isto é unha desvantaxe que non ten o sistema similar HyperTransport, que tamén pode ter este uso. Ademais non ofrece a flexibilidade do sistema InfiniBand, que ten rendemento similar, e ademais pode ser usado coma bus interno/externo.

En 2006, PCI-Express vese como un estándar das placas base para PC, especialmente en tarxetas gráficas. Marcas coma Ati Technologies e nVIDIA entre outras teñen tarxetas gráficas en PCI-Express.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bus PCI
* Bus AGP
* HyperTransport

### Ligazóns externas

* PCI-Express en Hispatech
* PCI-Express en aopen
* Infiniband en Hispatech
* Hypertransport en hypertransport.org Arquivado 22 de agosto de 2008 en Wayback Machine.
* Creating a Third Generation I/O Interconnect (PDF)
* Intel Developer Network for PCI Express Architecture
* Rapid I/O en HispaTech

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q206924
* GEC: 0518399
* MAG: 64270927

 |
**Solidaridade Galega Antifeixista** foi unha organización política creada en 1937 polos exiliados galegos en Valencia.

Historia e características
--------------------------

Impulsada por Castelao e Ramón Suárez Picallo para organizar as forzas republicanas nunha entidade que exercese a representación política de Galicia, creouse en 1937 no café Vodka de Valencia. O seu primeiro presidente foi Pedro Longueira Patiño e Luís Soto era o secretario xeral, sendo despois substituído por Elixio Rodríguez. Servía para conectar aos galegos en territorio leal coa emigración en América. Severino Iglesias Siso foi secretario administrativo, Xoán Xosé Plá secretario de asistencia e Ramón de Valenzuela secretario de Información e Prensa. A sede pasou despois a Barcelona, aos locais onde se localizaba a Oficina Galega de Información e Publicacións, que editaba a revista *Nova Galiza*. Entre os seus membros figuraron Alejandro Viana Esperón, Laureano Poza Juncal, Luciano Vidán Freiría, Marcial Fernández Vázquez, Bibiano Fernández Osorio-Tafall, Xosé Otero Espasandín, Arturo Cuadrado, Rafael Dieste, Amparo Alvajar, Ramón Rey Baltar, Florencio Delgado Gurriarán, Roxelio Rodríguez de Bretaña, Ramón Cabanillas Álvarez, Xoán López Durá, Serafín Ferro, Andrés Valín Salvador, Horacio Casas, Carlos Tomé Alonso, Benito Búa Rivas e Portela Valladares.
S Tupi (S-30) en Río de Xaneiro.
O **S Tupi (S-30)** é un submarino da Clase Tupi da Mariña do Brasil. Foi construído no estaleiro Howaldtswerke Deutsche Werft, en Kiel, na Alemaña, sendo lanzado ao mar en 28 de abril de 1987. Foi incorporado á Armada brasileira o 6 de maio de 1989.

É o primeiro submarino da Mariña brasileira construído dentro da estratexia de adquisición do dominio completo do ciclo "Proxecto, construción e Reparación" destes medios.

O seu proxecto está baseado no proxecto alemán do IKL-209 que orixinou no Brasil a Clase Tupi.

Orixe do nome
-------------

O submarino Tupi foi o terceiro buque e o segundo submarino a ostentar ese nome na Mariña do Brasil en honra a nación indíxena tupí. Este pobo habitaba o litoral brasileiro desde o Estado do Río Grande do Sur, para o Norte, ata o Estado do Maranhão.

Os outros barcos co mesmo nome foron Cruzador-Torpedeiro Tupy (1896) e o submarino S Tupy (S-11) (1936).

Características
---------------

* Desprazamento: 1.150 ton (por defecto), 1.440 ton (cargado en mergullo).
* Lonxitude total: 61,20 metros
* Diámetro do casco: 6,20 metros
* Velocidade: máxima de 11 nós na superficie e 21.5 nós cando inmerso.
* Profundidade de operación: superior a 200 metros
* Propulsión: diésel-eléctrica (4 motores diésel MTU 12V493 TY60 de 800 hp; 4 xeradores eléctricos AEG de 420 KW; 1 motor eléctrico)
* Electricidade: 2 xeradores de 1.280 kW
* Radio de acción: 10.000 millas náuticas e 50 días de autonomía
* Profundidade máxima de mergullo: 250 m
* Señores: 8 tubos lanzadores de torpedos, capacidade para 16 torpedos Mk 24 Tigerfish Torpedo.
* Tripulación: 33 homes

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Marinha do Brasil
***No ceo*** (en francés: *Dans le ciel*) é unha novela do escritor francés Octave Mirbeau. É a cuarta obra narrativa que Octave Mirbeau asinou co seu nome. Apareceu nas páxinas de *L’Écho de Paris* entre setembro de 1892 e maio de 1893, e publicouse en 1989 en volume independente.

Foi traducido ó galego por Xavier Senín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2015.

Sinopse
-------

Vincent Van Gogh, *A noite estrelada*, 1889
Mirbeau evoca o carácter tráxico da condición humana, condenada ao absurdo, á angustia existencial, á soidade e á incomunicación, a través da relación entre os seus dous personaxes principais: Georges, un escritor frustrado, que narra en primeira persoa algúns dos acontecementos da súa vida; e Lucien, un pintor innovador e máis esixente, inspirado directamente na figura de Vincent van Gogh, que se suicida cortándose a man culpable.

Notas
-----

1. 1 2  *No ceo*. Traducido por Xavier Senín (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2015. ISBN 978-84-943230-9-6 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 35. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de abril de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Dans le ciel*, ou la tragédie de l'artiste», artigo de Pierre Michel *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1152969
* BiTraGa: 5477

 |
Coordenadas: 62°12′06″N 59°25′55″L﻿ / ﻿62.20167, -59.43194

O **río Pechora** (tamén transliterado como *Petchora*) (en komi, Печӧра; ruso: *Пясина* nenezo, Санэроˮ яха ) é un río do norte da Rusia europea que desemboca no mar do mesmo nome (no mar de Barents, océano Ártico). Ten unha lonxitude de 1809 km (6° máis longo de Europa) e drena unha conca de 322 000 km². Administrativamente, discorre pola república de Komi e o distrito autónomo de Nenetsia.

Xeografía
---------

O Pechora nace nos Montes Urais, en Rusia e termina no mar Pechora, pasando por varias cidades, entre elas Pechora, que dá nome ao río. Pola súa posición nos meses de inverno permanece conxelado, mentres que o resto do ano pódese navegar por el.

Notas
-----

1. 1 2  "Río Pechora". *Ríos del planeta*. Consultado o 7 de xullo do 2020 *(en castelán)*.
2. 1 2  "Río Pechora". *EcuRed*. Consultado o 7 de xullo de 2020 *(en castelán)*.
3. ↑  "Río Pechora". *Absolut Viajes*. Consultado o 7 de xullo de 2020 *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Pechora*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8168
* WorldCat
* VIAF: 315158288
* BRE: 3137582
* EBID: ID
* GeoNames: 511792
* GND: 4235794-9
* NKC: ge651661
* OSM: 255408

 |
O **Saab 37 Viggen** ("raio") é un avión de combate sueco de curto a medio alcance, cun só asento e un só motor. Saab iniciou o seu desenvolvemento en 1952 e, tras a elección dunha radical configuración de á delta, o avión resultante realizou o seu voo de estrea o 8 de febreiro de 1967 e entrou en servizo o 21 de xuño de 1971. O Viggen ten a distinción de ser o primeiro deseño *canard* en ser producido nunha cantidade significativa.

Producíronse varias distintivas variacións do Viggen para realizar roles de ataque (AJ 37), recoñecemento aéreo (SF 37), patrulla marítima (SH 37) e adestrador bipraza (SK 37). A finais dos 70 introducíuse a versión de caza-interceptor todo-tempo JA 37. En novembro de 2005 o Viggen foi retirado do servizo na Forza Aérea de Suecia, o único operador do modelo, sendo substituído polo novo Saab JAS 39 Gripen.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q263786
* GND: 7626943-7
* LCCN: sh85143319

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre aviación é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
| *Ognorhynchus icterotis* |
| --- |
| Exemplar en Colombia |
| Estado de conservación |
| En perigo |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | Psittaciformes |
| Superfamilia: | Psittacoidea |
| Familia: | Psittacidae |
| Subfamilia: | Arinae |
| Tribo: | Arini |
| Xénero: | ***Ognorhynchus***Bonaparte, 1857 |
| Especie: | ***O. icterotis*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Ognorhynchus icterotis'**(Massena & Souancé, 1854) |

O ***Ognorhynchus icterotis*** é unha ave pertencente á familia dos Psitácidos.

Distribución e protección
-------------------------

A mediados dos anos 90 do século XX só se coñecían 20 exemplares da especie no Ecuador. No 1998, esta poboación desapareceu e dábase a especie por extinta. Mais había rumores de que sobrevivía unha poboación nos Andes colombianos. Polo que lanzouse o proxecto *Ognorhynchus* pola Fundación ProAves, a Fundación Loro parque, a American Bird Conservancy e a Zoologische Gesellschaft für Arten und Population sschutz, para a recuperación da especie. No 1991 atopáronse 81 exemplares nos Andes Centrais de Colombia, departamento de Tolima. E en xaneiro de 2001, descubriuse unha segunda poboación de 63 exemplares nos Andes Occidentais, departamento de Antioquía. No 2015 estas poboacións aumentaron os seus efectivos, ata 4251 exemplares en Antioquía e de 949 en Tolima. Debido a isto en 2010, a UICN reduciu a categoría de ameaza de *En perigo crítico* a *En perigo*.
Esta especie é extremadamente dependente da palma *ceroxylon quindiuense*, especie tamén ameazada. Por esta razón, era preocupante que as forestas desta especie eran cada vez máis pequenas e estaban máis fragmentadas. Para recuperar a especie leváronse a cabo reforestacións masivas, declaráronse varias reservas naturais e eliminouse o acceso do gando as forestas con exemplares de palma máis xuvenís. Ademais, no ámbito do Parque Nacional Lar Hermosas, tamén se levaron diversas accións para a protección da especie.

Notas
-----

1. ↑  "*Ognorhynchus icterotis*". *Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 2013. Consultado o 26 November 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Waugh D. (Xuño 2016). "Aratinga orejigualda, el loro que pudo esquivar la extinción". *Quercus* (364).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web da fundación loro parque *(en* *inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Ognorhynchus\_icterotis
* BirdLife: 22685760
* eBird: yeepar1
* EOL: 1177988
* GBIF: 2480100
* iNaturalist: 19315
* IRMNG: 11058361
* ITIS: 554905
* IUCN: 22685760
* NCBI: 2282775
* Species+: 3587
* Xeno-canto: Ognorhynchus-icterotis

 |
**Schneider Electric** é un grupo industrial europeo adicado principalmente ao sector eléctrico. Produción, transformación, distribución e consumo eléctrico. A empresa vende en 190 países e ten máis de 200 fábricas.

Historia
--------

A empresa foi fundada polos irmáns Eugène I e Adolphe Schneider en Le Creusot, Francia. Nos inicios a empresa era unha empresa metalúrxica pesada, pioneira no sector. Nos anos 1905 comezaron a traballar na nova industria eléctrica fabricando locomotoras. Ampliando o negocio á fabricación de compoñentes de automóbiles e posteriormente armamento. En 1950 xa baixo a dirección de Charles Schneider comezou a medrar mercando outras empresas do sector eléctrico: Merlin Gerin (1992), Telemecanique (1988), Square D (1991), posteriormente mercaría Modicon.

En España
---------

A empresa chega a España nos anos 1950 que marca Telemecanique ca empresa Manufacturas Metálicas Madrileñas. A filial da empresa créase nos anos 1960 en 1969 crearíase a fábrica de Xetafe. Nos anos 1980, nace Merlin Gerin España despois de mercar Gardy. Posteriormente a empresa mercou: Cabimetal, Mesa, MGE UPS, Himel, Eunea, Cevelsa, SquareD e Semat entre outras. Schneider Electric España ten a súa sede corporativa en Barcelona.

Notas
-----

1. ↑  "La historia del Grupo Schneider Electric en España". Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2015. Consultado o 28 de febreiro de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49053
* GRID: grid.425876.a
* ISNI: 0000 0004 1791 2866
* LEI: 969500A1YF1XUYYXS284

 |
O **Northrop F-5** é unha familia de cazas lixeiros supersónicos deseñada inicialmente como un proxecto financiado de forma privada a finais dos anos 50 por Northrop Corporation. Hai dous modelos principais, as variantes **F-5A** e **F-5B Freedom Fighter** orixinais, e as variantes amplamente actualizadas **F-5E** e **F-5F Tiger II**. O equipo de deseño elaborou ún caza pequeno e aerodinámico ao redor de dous motores compactos e de gran potencia General Electric J85, centrándose no rendemento e nun mantemento barato. Máis pequeno e sinxelo que contemporáneos como o McDonnell Douglas F-4 Phantom II, o F-5 é máis barato de mercar e operar, facendo del un popular avión de exportación. Aínda que foi deseñado principalmente para o rol de superioridade aérea diúrna, o avión tamén é unha capaz plataforma de ataque a terra. O F-5A entrou en servizo a principios dos anos 60. Durante a guerra fría fabricáronse máis de 800 unidades ata 1972 para os aliados dos Estados Unidos. Aínda que nesa época a USAF non necesitaba un caza lixeiro, mercou uns 1 200 adestradores Northrop T-38 Talon, baseados no deseño do caza N-156.

Tras gañar a Competición Internacional de Avións de Combate en 1970, un programa co obxectivo de proporcionar cazas efectivos de baixo custo a aliados estadounidenses, Northrop introduciu o F-5E Tiger II de segunda xeración en 1972. Esta actualización incluía motores máis potentes, máis capacidade de combustible, unha maior área de á é extensións do bordo de ataque melloradas para mellores taxas de xiro, repostaxe en voo opcional, e aviónica mellorada que incluía un radar aire-aire. Principalmente usado por aliados dos Estados Unidos, tamén opera neste país para apoiar os exercicios de adestramento. Operou nunha ampla gama de roles, sendo capaz de realizar tarefas de ataque tanto contra obxectivos no aire como en terra, e foi amplamente utilizado na guerra de Vietnam. Fabricáronse un total de 1 400 Tiger II antes de que a produción rematase en 1987. Máis de 3 800 F-5 e os relacionados adestradores T-38 foron producidos en Hawthorne, California. As variantes F-5N/F están en servizo coa Armada dos Estados Unidos e o Corpo de Marines como adestradores adversarios. Máis de 400 avións estaban aínda en servizo en 2021.

O F-5 tamén foi desenvolvido nunha versión de recoñecemento dedicada, o RF-5 Tigereye. O F-5 tamén serviu como punto de inicio para unha serie de estudos de deseño que resultaron nos cazas navais Northrop YF-17 e F/A-18. O Northrop F-20 Tigershark foi unha variante avanzada que sucedeu ao F-5E que finalmente foi cancelada cando non apareceron clientes de exportación.

Notas
-----

1. ↑  "Northrop F-5E/F Tiger II in Service with Vietnam". *web.archive.org*. 2015-12-22. Archived from the original on 22 de decembro de 2015. Consultado o 2022-04-19.
2. ↑  "The US Navy -- Fact File". *web.archive.org*. 2008-03-07. Archived from the original on 07 de marzo de 2008. Consultado o 2022-04-19.
3. ↑  Hoyle, *Flight International*, 2021, p. 10
O río **Paraíba do Sul** e un río brasileiro que nace no estado de São Paulo, percorre unha parte do sueste de Minas Xerais, fai o linde natural deste estado co de Río de Xaneiro, e desemboca no océano Atlántico. A súa cunca hidrográfica está situada entre as latitudes 20°26' e 23°39'S e as lonxitudes 41° e 46°30'W e ten unha área duns 57.000 km², que se espalla polos tres estados.

Localización e características
------------------------------

A rexión do río Paraíba do Sul (tamén coñecido como río Paraíba) encóntrase hoxe cos seus ecosistemas moi alterados. A foresta orixinal (coñecida como *Mata Atlántica*) actualmente só existe en parques e reservas forestais. O propio río ten o seu curso mudado por sucesivas represas, destinadas a abastecer de auga e electricidade as poboacións veciñas, incluíndo as grandes cidades do seu vale nos estados de São Paulo e Río de Xaneiro, e tamén a rexión metropolitana da cidade de Río de Xaneiro. A grande actividade industrial e as poboacións nas súas marxes botan nel unha importante cantidade de polución.

A rexión central do Val do Paraíba foi a primeira gran rexión produtora de café no Brasil no século XIX, coa súa economía baseada en grandes propiedades rurais e no traballo escravo. Coa perda de importancia da súa produción cafeteira para o interior do estado de São Paulo, houbo un estancamento económicoa. Despois da creación da *Compañia Siderúrxica Nacional* (a primeira fábrica de aceiro do Brasil, creada por Getúlio Vargas no 1943) a rexión pasou por un proceso de industrialización que a transformou nunha das máis importantes rexións industriais do Brasil.

O val do río Paraíba do Sul é atravesado polo ferrocarril *Estrada de Ferro Central do Brasil* e pola estrada *Rodovia Presidente Dutra*, que ligan a rexión coas cidades do Río de Xaneiro e de São Paulo.

### Cidades máis grandes do val do Río Paraíba do Sul

**No estado de São Paulo**

* São José dos Campos
* Taubaté

**No estado do Río de Xaneiro**

* Campos
* Resende
* Volta Redonda

**No estado de Minas Xerais**

* Juiz de Fora (xunto ó río Paraibuna, afluente do Paraíba do Sul)
* Além Paraíba

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1807293
* WorldCat
* VIAF: 125145857834023020373
* BLBNB: 000000754
* BRE: 2706799
* EBID: ID
* FAST: 1243735
* GEC: 0048956
* GeoNames: 3455140
* LCCN: sh85097809
* SUDOC: 027407578

 |
As distintas **escalas de sensibilidade fotográfica** están clasificadas en función do tipo de emulsión fotográfica presente na película. A sensibilidade dunha película fotográfica é a velocidade coa que a súa emulsión fotosensible reacciona á luz. Algunhas marcas fotográficas falan de E.I. isto é Exposure Index ou Índice de Exposición.

O índice de exposición ou sensibilidade dunha película indícase mediante as escalas ASA, DIN, ISO ou GOST (escala soviética actualmente en desuso).

Escalas normalizadas
--------------------

### ASA

A escala ASA (American Standard Asociation) é igual á escala ISO (International Standard Office) que é a que se está impondo internacionalmente. Na escala ASA cando o número dobra o seu valor a sensibilidade da película duplícase, ou o que é o mesmo, aumenta nun diafragma. Así, unha película de 400 ASA ten o dobre de sensibilidade que un de 200 ASA.

### DIN

Pola contra, o sistema DIN (Deutsche Industrie Normen) pode parecer algo menos inmediato, pois o valor da sensibilidade dóbrase cando o valor DIN aumenta en tres unidades. Así, unha película de 22 DIN ten o dobre de sensibilidade que unha de 19 DIN. Con todo, este sistema permite fraccionar a sensibilidade en terzos de diafragma dunha forma moito máis precisa que co sistema ASA, co que o control da exposición é máis preciso (se partimos dun Filme de sensibilidade 19 DIN, un de 20 DIN terá unha sensibilidade 1/3 de diafragma maior, un de 21 DIN 2/3 de diafragma maior e, por fin, unha de 22 DIN ten 1 diafragma máis de sensibilidade).

### ISO

O sistema ISO, é en realidade a fusión dos sistemas ASA e DIN, pois nel indícanse ambos os valores (así, por exemplo, unha película terá unha sensibilidade ISO 100/21 ).

Equivalencias de escalas de sensibilidade
-----------------------------------------

As equivalencias das escalas ASA, ISO, DIN e GOST soviética móstranse no seguinte cadro:

```
          ASA/ISO      DIN         GOST
             16          13      11
             32          16      27
             64          19      55
            125          22     110
            200          24     160
            400          27     360
            800          30     720
           1200          32    1125
           2000          34    1800
```

Como resumo do anterior podemos dicir que un número da escala alto indica que o valor da sensibilidade da película é grande, polo que a igual cantidade de luz na escena e fronte a unha película de valor de sensibilidade baixo menor será o tempo que requirirá para impresionar a emulsión.
ide:Kecepatan filme
non:Filmhastighet

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24613
* EBID: ID
* MAG: 169879849

 |
**Softengine** é unha banda de rock adolescente formada en Seinäjoki en Finlandia, que conseguiu representar a Finlandia no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Something Better".

Carreira musical
----------------

### 2011-2013: Formación e inicios

A banda formouse na cidade finlandesa de Seinäjoki, no verán de 2011, na casa dos avós do cantante, compositor e guitarrista Topi Latukka. Chegaron ao seu cúmio no verán do 2013, despois de escribir multitude de cancións, practicando, dando concertos e tras o éxito recollido pola banda nalgunhas competicións.

### 2013-2014: Festival da Canción de Eurovisión

O 10 de decembro de 2013, anunciouse que Softengine sería un dos participantes de Uuden Musiikin Kilpailu, a preselección finlandesa para Eurovisión. O 11 de xaneiro de 2014 presentaron a súa canción coa cal pretendían representar ao país titulada ***'Something better'***, cousa que conseguiron o 1 de febreiro de 2014, impoñendose ao resto de competidores. Presentaron o vídeo 

Softengine actuando no Festival de Eurovisión 2014
coa versión definitiva da canción o 21 de marzo de 2014.

Durante o sorteo das semifinais tocoulle actuar na segunda destas, na 8ª posición, acadando nesta a terceira posición cun total de 97 puntos e clasificándose así para a gran final do concurso o 10 de maio. Nesta última actuou na posición número 18, e quedou na clasificación final na posición número 11, cun total de 72 puntos. Actualmente están traballando no seu primeiro álbum.

Discografía
-----------

### Sinxelos

| Ano | Título | Posición | Álbum |
| --- | --- | --- | --- |
| FIN |
| 2014 | "Something Better" | — | *We Created the World* |
| 2014 | "Yellow House" | — | *We Created the World* |
| 2014 | "The Sirens" | — | *We Created the World* |
| 2014 | "What If I?" | — | *We Created the World* |
| 2015 | "All About You & I" | — | *From Earth, From Ashes, From Dust* |
| 2015 | "Big Fat Bass Drums" | — | *From Earth, From Ashes, From Dust* |
| 2016 | "Grateful" | — | *From Earth, From Ashes, From Dust* |
| 2016 | "Grateful" | — | *From Earth, From Ashes, From Dust* |
| 2016 | "Free Rider" | — | *Sinxelo sen álbum* |
| 2016 | "She Is My Messiah" | — | *Sinxelo sen álbum* |
|

Álbums
------

We Created the World

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15621672
* AllMusic: mn0003241306
* Discogs: 3672993
* ISNI: 0000 0004 7097 9197
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 7767514

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Noalla.

**Santo Estevo de Noalla** é unha parroquia que se localiza no concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 2.552 habitantes (1.322 mulleres e 1.230 homes), o que representa unha estabilidade demográfica respecto ós últimos anos: en 2009 tiña 2.561 habitantes; en 2008, 2.533; e en 2000, 2.453.

Limita ó norte coa ría de Arousa; ó noroeste co istmo da Lanzada, do concello do Grove; ó oeste e ó sur co océano Atlántico; e ó leste coas parroquias de Vilalonga, Gondar, Adina e Arra. A parroquia ten unha superficie de 8,7 km2, o que a converte na parroquia máis extensa do concello. Consta de 17 entidades de poboación.

Xentilicio
----------

Noalla no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no Catastro de Ensenada, 1752.
O seu xentilicio é **noallino**.

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial —a máis grande do concello— foi orixinariamente de estilo románico, conservándose desa época dúas arquivoltas apuntadas na fachada. Consta dunha soa nave, dividida en tres tramos: os dous máis occidentais están cubertos por bóveda de cruzaría, e o terceiro, xunto coa capela, con bóveda de canón.

Na fachada occidental, no tímpano figura un calvario do século XVIII. No lado esquerdo ten acaroada unha torre-campanario, rematada en cúpula, e ó pé unha pequena imaxe de Santo Estevo Mártir.

Nesta parroquia atópase o castro da Lanzada, a carón da torre da Lanzada. Tamén posúe un bo número de restos megalíticos na zona de Monte Faro.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de Noalla, Sanxenxo.
* Capela en AiosCapela en Aios
* Fonte de OnsFonte de Ons
* Lavadoiro de PontesLavadoiro de Pontes
* Praia de Bolos, xunto á ermida da LanzadaPraia de Bolos, xunto á ermida da Lanzada

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Noalla

| Lugares da parroquia de Noalla no concello de Sanxenxo (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Aios | O Casal | Os Caseiros | Codesal | Cova de Pazos | Fonte de Ons | A Igrexa | A Lanzada | Mourelos | O Pombal | Quintáns | A Revolta | Salgueiro do Mato | Soutullo | Telleiro | O Tombelo | Tramalleiro |

### Parroquias de Sanxenxo

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Sanxenxo |  |
| --- | --- |
| Adina (Santa María) | Arra (San Amaro) | Bordóns (San Pedro) | Dorrón (San Xoán) | Gondar (San Tomé) | Nantes (Santa Baia) | Noalla (Santo Estevo) | Padriñán (San Xenxo) | Vilalonga (San Pedro) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.
2. ↑  "Xentilicios\_0.pdf" (PDF). p. 25. Consultado o 22 de xullo de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web do concello de Sanxenxo *(en castelán)*
* Igrexa de Santo Estevo de Noalla *(en castelán)*

### Outros artigos

* Lugares de Sanxenxo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395984
* código INE: 36051070000

 |
**Sofia "Sonya" Kenin** , nada en Moscova o 14 de novembro de 1998 é unha tenista estadounidense, clasificada como a xogadora 139 do mundo en agosto de 2017 .

Sofía Kenin, 2015

Carreira deportiva
------------------

### Júnior

En 2014 gañou a Fed Cup Júnior como membro do equipo dos Estados Unidos e nese ano tamén representou ao seu pais nos Xogos Olímpicos Júnior de Nanjing En 2015 gañou o Campionato Nacional do USTA feminino e chegou á final do US Open Júnior, clasificándose como a número 2 do ITF júnior.

### Profesional

En 2016 gañou os seus dous primeiros títulos como profesional da ITF en Wesley Chapel (Florida) e Sacramento (California). No US Open de 2017 superou a primeira rolda por vez primeira, derrotando a Lauren Davis e Sachia Vickery, antes de perder coa campioa de 2006, Maria Sharapova, na terceira rolda.

Notas
-----

1. ↑  Sofia Kenin Arquivado 03 de setembro de 2017 en Wayback Machine. na Federación Internacional de Tenis
2. ↑  "US Open 2017 Women's Singles Draw." (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de outubro de 2017. Consultado o 03 de setembro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18679122
* WorldCat
* VIAF: 1792158127380415150009
* GND: 1204084629
* Munzinger: 01000010295
* ITF: 100225911
* Scoresway: 32234
* WTA: 320942

 |
Serra Madrona, parte de Serra Morena.
**Serra Morena** é un cordal que constitúe o reborde meridional da Meseta Central da Península Ibérica.

Características
---------------

A súa aparición produciuse na Era Terciaria, como froito do movemento da oroxenese alpina, cando a presión da placa africana afectou o zócolo do macizo hespérico e os sedimentos depositados nas súas beiras. De xeito que máis que dun pregamento pódese falar dunha combinación de flexión e falla, con presenza de materiais duros e antigos, xunto con outros máis plásticos e novos. De feito, máis semella unha grande enfesta que un cordal, pois actúa como chanzo de descenso desde a Meseta até a depresión do río Guadalquivir, que a flanquea polo Sur.

Esténdese uns 400 km polo norte de Andalucía e en dirección leste-oeste, incluíndo en si varias serras: Serra Madrona, a Serra de Aracena, Serra de Hornachuelos etc.

Presenta unha gran riqueza mineira, explotada desde tempos prehistóricos, ademais do aproveitamento forestal, cinexético e gandeiro. Na actualidade boa parte da súa superficie está protexida pola declaración de varios destas paraxes ou Parques Naturais, como son: Despeñaperros, a Serra de Andújar (Xaén), a Serra de Cardeña-Montoro, o Parque Natural da Serra de Hornachuelos, Serra Norte de Sevilla, e a Serra de Aracena (Huelva).O seu monte máis alto é a Bañuela, 1.330 msnm, en Serra Madrona.

Identifícase co *Saltus Castulonensis* dos romanos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Serra Morena*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q686362
* WorldCat
* VIAF: 428145424585486830908
* EBID: ID
* GEC: 0062643

 |
O **río Ogooué** é un longo río do oeste de África central que desemboca no océano Atlántico, o río máis importante de Gabón. A súa conca hidrográfica drena case a totalidade de Gabón, con algúns afluentes que chegan á República do Congo, Camerún, e Guinea Ecuatorial. O 90% da conca entra nos límites do país e cobre as dúas terceiras partes do país.

Xeografía
---------

Cunha lonxitude duns 1200 km (900 km segundo outras fontes), o Ogooué é relativamente curto en relación ós grandes ríos africanos e boa parte da súa conca está cuberta por selvas con escasa poboación humana, dado o seu clima tropical húmido, moi pouco saudable para o ser humano.

Nace na república do Congo, nos montes Ntalé, a unha altitude de 840 metros. É navegable un longo tramo do seu curso e nas súas ribeiras hai escasas poboacións, sendo as máis destacadas, Luanda, Lambaréné, Ndjole, Booué, Kankan, Ndoro, Lastoursville, Moanda e Franceville. O Ogooué, despois de seguir un curso de leste a oeste, desauga no océano Atlántico a través dun delta pantanoso, duns 100 km de ancho e 100 km de longo, ó sur de Port-Gentil. Fronte á súa desembocadura, a uns 450 km, atópase a illa volcánica de Annobón.

Albert Schweitzer, o médico, filósofo e teólogo franco-alemán, Premio Nobel da Paz en 1952, tomou o seu val como centro de operacións.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Maria Petringa, *Brazza, A Life for Africa*, 2006, ISBN 978-1-4259-1198-0 (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q750021
* BRE: 2288265
* EBID: ID
* GEC: 0046932
* GeoNames: 2396927
* GND: 4116735-1
* TGN: 1128025

 |