recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**James Craig Adamson**, nado en Warsaw, Nova York, o 3 de marzo de 1946, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-28 e STS-43.

Traxectoria
-----------

Adamson graduouse en enxeñaría e como tenente segundo da Armada pola Academia Militar de West Point en 1969 e é máster en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Princeton en 1977.

Estivo empregado pola NASA no Centro Espacial Lyndon B. Johnson entre 1981 e 1992 traballando como piloto de probas e oficial de aerodinámica no control de misión durante a fase de probas do programa do transbordador espacial. Foi seleccionado como astronauta en 1984, participando nas misións STS-28 e STS-43 e pasando un total de 13,93 días no espazo. Retirouse da NASA en xuño de 1992, aínda que seguiu como consultor da axencia.

Notas
-----

1. 1 2 3  Mark Wade (2022). "Adamson, James Craig 'Jim'" (en inglés). Consultado o 9 de xullo de 2022.
2. 1 2 3  NASA, ed. (outubro de 2002). "JAMES C. ADAMSON (COLONEL, U.S. ARMY, RET.) NASA ASTRONAUT (FORMER)" (PDF) (en inglés). Consultado o 9 de xullo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***James C. Adamson Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* STS-28
* STS-43

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q649109
* NASA: adamson-jc

 |
***Alfagann é Flanagan*** é un libro escrito en 1996 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o quinto da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

Trama
-----

Principios de febreiro. Xa hai un mes que Nieves, unha das "corpos dez" de clase, está desaparecida. Malia que a carreira de detective de Flanagan está de capa caída, é contratado polo pai para que averigüe algo. Ao tempo, o pai pídelle información sobre Paco (o mozo da súa irmá Pili), e *Charcheneguer* pretende contratalo para que lle consiga un exame no instituto.

Flanagan descobre que o pai de Nieves lle mente, e que mente á súa muller. Coa colaboración de Blanca *Online*, outra dos "corpos dez", deduce que Nieves foi violada polo señor Lage, o xefe do seu pai, e que o pai, apertado pola ameaza do paro, prefire non denuncialo.

Un grupo de pícaros anda a loitar ó seu modo contra o señor Lage. Malia que ó principio ven a Flanagan como un inimigo, logo deciden que non é un mal tipo, e colaboran. Finalmente, aínda que nunha situación límite e logo de que o señor Lage ameace con disparar e matar a Nieves, chega a policía e o detén. Pero isto non serve de moito. Sae absolto da acusación da violación por falta de probas, e só está un ano na cadea polo delito de posesión de armas de fogo e ameazas. Por outra banda, Nieves é incapaz de recompoñer a súa vida, e finalmente mudará de barrio cos seus pais sen avisar a ninguén.

Narración
---------

Logo de varios fracasos, semella que o asunto do amor pinta ben para Flanagan, que anda amigado con Blanca *Online*.

Nesta ocasión Flanagan volve ser enganado pola xente para desviar a súa atención, pero finalmente todo acaba saíndo ben.  

O libro convértese nunha clara alegación contra o silencio nos casos de violación e abusos a menores. Hai que falar do tema, para evitar que se repitan os casos e para que os culpables non queden impunes.

O título, un anagrama, débese a que varias personaxes intercambian mensaxes escritas codificadas para se comunicaren.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Xerais

| * v
* c
* e
Libros da saga de Flanagan, escritos por Andreu Martín e Jaume Ribera |
| --- |
| *No demanis llobarro fora de temporada* (1987) - *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991) - *No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993) - *Flanagan de luxe* (1994) - *Alfagann é Flanagan* (1996) - *Flanagan Blues Band* (1997) - *Flanagan 007* (1998) - *Flanagan, só Flanagan* (2000) - *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003) - *O diario vermello de Flanagan* (2004) - *Eu tampouco me chamo Flanagan* (2006) - *Flanagan Flash-Back* (2009) - *Els bessons congelats* (2015) |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382755
* BiTraGa: 2600

 |
| Orquídea das barbas |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Liliopsida |
| Orde: | Asparagales |
| Familia: | Orchidaceae |
| Subfamilia: | Orchidoideae |
| Tribo: | Orchideae |
| Subtribo: | Orchidinae |
| Xénero: | '**Himantoglossum'** |
| Especie: | ''***H. hircinum''*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Himantoglossum hircinum'**(L.) Spreng. (1826) |

A **Orquídea das barbas**, ***Himantoglossum hircinum***, é unha orquídea do xénero *Himantoglossum*.

Descrición
----------

É unha herbácea perenne tuberosa. O talo, que pode alcanzar algo máis de 1 m de altura, é cilíndrico, de cor verde pálida e ás veces veteado de púrpura. Follas, tamén pálidas ou máis escuras, oblongo elípticas a lanceoladas e moi nervadas. As inferiores (basais), despréganse erectas ou estendidas, mentres as superiores, máis pequenas, abrazan o talo. A inflorescencia é unha espiga tamén cilíndrica de menos de 50 cm de alto cuberta de pequenas brácteas verdosas ou brancas veteadas de rosa. As flores esbrancuxadas a verdosas están manchadas de morado tanto exterior como interiormente. O perianto, contén sépalos e pétalos reunidos en casco, algo máis aberto no ápice. Un longo labelo de forma acintada e retorta colga cara abaixo ou, en espigas pequenas, esténdese horizontalmente. O froito é unha cápsula alargada con numerosas sementes diminutas. Unha soa planta pode producir até 30.000 sementes ao ano. Tamén se reproduce por división de tuberos ou pola formación de novos, o que leva a formar densas agrupacións ao redor da planta nai. 

Florece entre os meses de xuño a xullo. O característico aroma das flores, que segundo algúns lembra ao "cheiro a cabras", podería ser unha especialización para atraer ós seus polinizadores; moscas e insectos nocturnos. Na correspondencia epistolar entre dous investigadores, a principios do século , quedou rexistrada a observación da avespa *Odyneris parietum* polinizando flores en Sussex. Tamén se observou a diferentes especies de abellas (*Megachile maritima* e *Colletes cunicularis*), bolboretas, libélulas e escaravellos.

Distribución e hábitat
----------------------

Distribúese por Europa meridional, desde o oeste de España, até o leste dos Balcáns e Hungría e África do norte occidental. 
Medra en prados, áreas rochosas, e bosques abertos, con preferencia de substratos calcáreos.

Sinonimia
* *Orchis hircina* (L.) Crantz 1769
* *Loroglossum hircinum* (L.) Rich. 1817
* *Aceras hircinum* (L.) Lindl. 1835

Notas
-----

1. ↑  *Guía das orquídeas de Galicia*. Carlos Cortizo Amaro e Elvira Sahuquillo Balbuena. 2006, Baía Edicións
2. 1 2  P.D. C arey y L. Farrel (2002). "BIOLOGICAL FLORA OF THE BRITISH ISLES - *Himantoglossum hircinum* ( L.) Sprengel" (221): 206 – 218. Consultado o 18 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* J. Claessens, J. Kleynen: *European orchids* - polinizadores de *Himantoglossum hircinum*
**Fabián Ariel Orellana Valenzuela**, nado en Santiago de Chile o 27 de xaneiro de 1986, é un futbolista chileno. Xoga de centrocampista para o Real Valladolid da Liga Santander.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores de Colo-Colo, porén foi descartado polon primeiro equipo a causa da súa baixa estatura, polo que ficha polo Audax Italiano. Co equipo chileno obtivo a primeira praza na fase regular do Campionato Clausura en 2007, o que lle valeu a clasificación para a Copa Libertadores para a seguinte tempada.

As súas boas actuacións espertaron o interese de varios equipos de América e Europa, fichando finalmente polo Udinese Calcio en 2009. Porén so chegou a disputar encontros amigábeis de pretempada, xa que foi cedido ao Xerez CD da Primeira División Española para a tempada 2009/2010 e ao Granada CF na 2010/11 para axudar ao equipo a ascender á máxima categoría.

Tras os bos resultados, xa que marcou goles decisivos para o ascenso do club, o Granada fichouno en propiedade. Porén as malas relacións co adestrador do equipo, Fabriciano González, fixeron que saíse cedido a outro equipo antes de comezar a tempada.

Na tempada 2011/12 chega cedido con opción de compra ao Celta de Vigo, por aquel entón en Segunda División. Debutou co equipo na primeira xornada, o 26 de outubro de 2011, e finalizou a tempada disputando 33 encontros con 13 tantos e 11 asistencias, colaborando no ascenso do equipo a Primeira División.

A pesar dos esforzos do Celta o alto prezo do xogador fixeron que volvese a Granada ao ano seguinte. Porén o equipo vigués recuperariao no mercado de inverno, por un prezo de 1,2 millóns de euros e o 40% dunha futura venda.

### Coa selección de fútbol

Foi convocado pola Selección de fútbol de Chile absoluta nas eliminatorias para o Mundial de Fútbol Suráfrica 2010 contra as seleccións de Arxentina e Perú trala lesión do titular Alexis Sánchez, porén non chegaría a debutar.

Pouco despois foi convocado por Marcelo Bielsa para formar parte da selección sub-23 que iría ao *Torneo Esperanzas de Toulon*, en Francia, onde a selección chilena rematou na segunda posición cunha grande actuación de Orellana.

O seu bo papel levouno a debutar finalmente coa Selección o 15 de outubro de 2008 ante Arxentina, marcando o gol do triunfo, a causa deste gol foi alcumado *O histórico* xa que era o primeiro triunfo na historia de Chile sobre Arxentina na fase previa dun Mundial. O 10 de outubro de 2010 tamén anota un dos goles da vitoria sobre Colombia, vitoria que clasificou a Chile para a Copa do Mundo.

En 2010 debutou nun Mundial de Fútbol disputando un encontro en Suráfrica 2010.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 03 de febreiro de 2013. Consultado o 02 de febreiro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q367851
* IMDb: nm4921848
* As: 17695
* BDFutbol: 12484
* FIFA: 281252
* FootballDatabase: 39532
* Fussballdaten: orellanafabian
* NFT: 23554
* Soccerway: 21710
* Transfermarkt: 60890
* Worldfootball: fabian-orellana

 |
**Domingo Alberto Tarasconi**, nado o 20 de decembro de 1903 e finado o 3 de xullo de 1991 en Buenos Aires foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de dianteiro centro.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar en Atlanta co que debutou en 1921. Ao ano seguinte fichou por Boca Juniors co que disputou 236 encontros e anotou 193 goles en dez anos. No club xeneize gañou catro campionatos de afeccionados (1923, 1924, 1926 e 1930), un campionato profesional (1931), 5 Copas da Arxentina e 1 Campionato de Honra (1925). Foi o máximo anotador da liga arxentina nos campionatos de 1922 (11 goles), 1923 (40 goles), 1924 (16 goles) e 1927 (32 goles).

Participou na xira que Boca realizou por Europa en 1925 e na que anotou seis tantos.

Deixou Boca no ano 1932, xogando posteriormente en Newell's Old Boys, *Club General San Martín* e Argentinos Juniors.

No ano 1934, xogando no *Club General San Martín* na liga de afeccionados, volveu ser o máximo goleador do campionato con 16 goles.

Tarasconi é o cuarto máximo goleador de Boca Juniors con 193 goles, por detrás de Martín Palermo (222), Roberto Cherro (220) e Francisco Varallo (194).

### Coa selección de fútbol

Debutou coa Selección de fútbol da Arxentina en 1922, coa que se declarou medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1928 dos que tamén foi o máximo goleador con 11 goles en catro encontros. Tamén foi Campión da Copa América en tres ocasións, 1925, 1927 e 1929.

As súas cifras anotadoras nos Xogos Olímpicos de 1928, unha media de 2,75 goles por encontro, constitúen o récord en competición oficial internacional.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas do xogador *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q966255
* FootballDatabase: 141065
* Sports Reference: domingo-tarasconi-1
* Transfermarkt: 585557
* Worldfootball: domingo-tarasconi

 |
**Flora de Córdoba,** máis coñecida como **Santa Flora**, foi unha muller mozárabe do século IX, martirizada nos tempos de Abderramán II. É considerada santa pola Igrexa católica.

Haxiografía
-----------

A fonte máis fiable sobre as vidas e martirios de Flora e María é Santo Euloxio, quen as coñeceu persoalmente e foi testemuña do seu martirio.

Flora naceu en Córdoba. Era filla de nai cristiá, natural de *Ausinianos* (a actual Villarrubia de Córdoba), e de pai musulmán, natural de Sevilla, que se estableceron en Córdoba. O matrimonio tiña varias fillas e un fillo. Flora era a máis nova. As irmás foron educadas na fe cristiá da súa nai e o fillo na musulmá do seu pai. 

Flora era devota, austera e observadora da súa relixión, practicando xaxún a diario. En idade adolescente, Flora e os seus irmáns quedaron orfos de pai. Até ese momento practicara libremente o cristianismo, pero, a partir de entón, o seu irmán, de fe musulmá, tentou a conversión das súas irmás.

Durantes os anos comprendidos entre 850 e 860, houbo en Córdoba persecucións relixiosas contra os cristiáns que se saldaron coa morte dun cincuenta mártires mozárabes. 

As irmás convértense pero Flora mantense firme nas súas crenzas. Flora finalmente foxe e escóndese, pero ante as represalias que o seu irmán está a tomar con algúns clérigos aos que acusaba de escondela, regresou a casa. Alí ratifícase na súa fe. 

O irmán téntaa convencer con promesa e ameazas. Como Flora non cede, o seu irmán lévaa ante o tribunal, onde confesa ante o cadí o ser cristiá e o consagrar a Deus a súa virxindade. É torturada e flaxelada. Foi levada á súa casa para ser curada e tentar convertida ao islam, pero non renega da súa fe e novamente foxe. 

Permanece un tempo en casa dun cristián e logo en *Osaria*, a actual Torredonjimeno. Atopouse con María na igrexa de Santo Acisclo cando rezaba para soportar o martirio. Decidiron entregarse xuntas. María foi condenada por blasfemia tras condenar a Mahoma ante o tribunal e Flora por apostasía, en 851. Presentouse voluntariamente ante o cadí, xunto con María, arróxasllas nun calabozo e, chegado o día da execución, é publicamente degolada tras haber signado o sinal da cruz. O seu corpo quedou exposto para escarmento e, tras uns días, guindado ao río Guadalquivir.

As cabezas de Flora e María depositáronse na igrexa de san Acisclo.

Referencias
-----------

1. 1 2 3  "Santas Flora y María, mártires mozárabes de Córdoba". 24 de diciembre de 2012. Arquivado dende o orixinal o 8 de diciembre de 2015. Consultado o 3 de diciembre de 2015.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)
2. 1 2 3  *Obras completas de San Eulogio. Edición bilingüe*. Real Academia de Córdoba de Ciencias, Bellas Letras y Nobles Artes. 1959. ISBN 978-84-600-3036-2.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)
3. ↑  Flórez de Setién y Huidobro, Enrique (1792). *España Sagrada. Tomo X.* p. 266. Consultado o 3 de diciembre de 2015.
4. 1 2  "Santa Flora de Córdoba". Consultado o 3 de diciembre de 2015.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)
5. ↑  Ros Caballar, Carlos (2010). *Flora y María, mártires mozárabes*. *Centre de Pastoral Litúrgica*. ISBN 978-84-9805-410-1.
Representación do *Ecce Homo* na procesión da semana santa en Pontevedra (2009).
**Ecce Homo** é unha locución latina de uso contemporáneo en varias linguas que significa literalmente "Velaquí o home", simboliza o Cristo coa coroa de espiñas na Paixón de Cristo. No uso contemporáneo representa un home maltratado e con feridas.
A expresión atópase, en tradución do hebreo, na Vulgata, sendo o equivalente da frase grega *ιδου ο ανθρωπος* (*Idou ho Anthrōpos*) do Evanxeo de Xoán. Esta locución acadou un simbolismo importante na cultura occidental coa representación do Cristo sufrindo.

O *Ecce Homo* nas artes
-----------------------

En arte occidental chámase *Ecce Homo* a representación do Cristo sufrindo coa coroa de espiñas, sexa na escena evanxélica con Poncio Pilatos ou non.

*Ecce Homo*, título
-------------------

Con referencia ao sufrimento do Cristo alúdese o simbolismo que leva o tema ao longo da arte occidental dándolle título *Ecce Homo* a obras ou manifestacións artísticas.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ecce Homo*** |

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escrita*(en castelán)* *(en galego)*

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre relixión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q534805
* EBID: ID
* GEC: 0100132

 |
Na mitoloxía grega, **Bentesicime** (o Bentesicima) era filla de Poseidón e Anfitrite. O seu nome deriva do grego βένθος *bénthos*, "fondo mariño" .

Poseidón tivo numerosa descendencia, e entre os fillos que tivo estaba Eumolpo, nacido de Quíone, filla de Bóreas, o deus do vento do norte. Temerosa de que o soubese o pai, botou ó meniño ó mar, pero Poseidón puido salvalo e levouno a Etiopía a que o criase a súa filla Bentesicime .

> 
> 
> "*Quíone uniuse a Poseidón e, ás agachadas do seu pai, deu a luz a Eumolpo e, para non ser descuberta, botou á criatura por un precipicio. Recolleuno Poseidón e levouno a Etiopía e entrogouno a Bentesicime, filla súa e de Anfitrite, para que o criase*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* III, 15, 4)
> 

Máis tarde, Bentesicime casouno cunha das súas fillas, pero Eumolpo intentou violar á outra das fillas de Bentesicime, polo que foi enviado ó exilio, en Tracia, xunto co seu fillo Ísmaro, e alí conspirou contra Texirio, rei de Tracia e o seu consogro, polo que tivo que fuxir a Eleusis. Ó final, Eumolpo terminaría chegando a ser rei de Tracia pero morreu a mans de Erecteo, rei de {Atenas. Poseidón enfureceuse pola morte do seu fillo e pediu vinganza a Zeus, e este matou cun raio a Erecteo.

> 
> 
> "*Por esa época Eumolpo, fillo de Neptuno, chegou para atacar Atenas, porque dicía que a terra pertenecera ó seu pai. Foi derrotado co seu exército polos atenienses, pero Neptuno, para que Erecteo non se aledara coa morte do seu fillo, esixiu que a súa filla lle fora ofrecida en sacrificio. Así, ó ser sacrificada a súa filla Ctonia, as demais fillas matáronse conforme coa súa promesa; e a rogos de Neptuno, Xúpiter golpeou co seu raio ó propio Erecteo*".
> (Hixino: *Fábulas* 46)
>

Notas
-----

1. ↑  Véxase *Bentos*.
2. ↑  Ou ben, para que o criase a propia Anfitrite na casa de Bentesicime (Graves, px. 188).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bentesicime*** |

### Bibliografía

* Graves, Robert (2019). *Los mitos griegos*. Gredos. ISBN 9788424999940.  *(en castelán)*
* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q793088
* Theoi: NympheBenthesikyme

 |
**Pedro Roberto Silva Botelho**, nado en Salvador o 14 de decembro de 1989, é un futbolista brasileiro. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Levante UD.

Traxectoria
-----------

### Inicios

Despois de tres anos nas categorías inferiores do Galícia de Salvador marchou en 2005 a Santa Catarina para xogar nas bases do Figueirense. Antes xa de subir ao primeiro equipo chamou a atención dos técnicos do Arsenal que estaban buscando novos talentos no club de Florianópolis.

### Arsenal

En xullo de 2007, un acordo entre o Arsenal e o Figueirense levou a Pedro Botelho ao Emirates Stadium. Foi inmediatamente cedido polo Arsenal á UD Salamanca da Segunda División polo resto da tempada debido ao feito de que necesitaba un permiso de traballo para xogar en Inglaterra.

### UD Salamanca

Chega a España tras o acordo asinado co Arsenal polo cal o equipo londiniense cede ao club español aos seus xogadores extracomunitarios para que obteñan a nacionalidade española e deixen de ocupar praza extracomuntaria cando regresen ao club do Emirates Stadium. Froito deste convenio foi a chegada de Carlos Vela. Na primeira tempada no club charro non debuta ata xaneiro co 20 ás costas tras un problema burocrático, isto faille entrar máis tarde nos esquemas de Juan Ignacio Martínez. Na segunda tempada, aínda que non empeza como titular, gáñase a titularidade. Nesta tempada unha escapada a Madrid para ver o Real Madrid-Juventus da Liga de Campións da UEFA fai que lle sancionen con 3000€. Tamén foi apartado do equipo tras saltarse o código interno do vestiario, pero tras as súas desculpas, ao día seguinte volve adestrarse. O seu adestrador, David Amaral, di que estes erros son froito da súa mocidade. En xuño de 2009, o técnico David Amaral apártao definitivamente do equipo, tras negarse a adestrar, polo que a Unión Deportiva Salamanca e o Arsenal de mutuo acordo rescinden a cesión.

### Celta de Vigo

Tras os seus problemas co Salamanca Botelho foi cedido polo Arsenal ao Celta no mercado de verán. Actualmente Pedro Botelho é un dos alicerces máis importantes da defensa do Celta e titular indiscutible do seu técnico Eusebio Sacristán.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Perfil en oleole.es *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q359071
* As: 17943
* BDFutbol: 6350
* FootballDatabase: 34518
* ForaDeJogo: 198912140004
* Soccerway: 9116
* Transfermarkt: 26239

 |
**José García Liñares**, nado en Tordoia o 3 de xaneiro de 1950, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

### Carreira política

Arquitecto técnico. Concelleiro do PSdeG-PSOE en Cerceda, en febreiro de 1995 asumiu a alcaldía en funcións trala inhabilitación de Fernando Martínez González. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura PSdeG-PSOE á alcaldía de Cerceda e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. En marzo de 2011 foi elixido presidente da Federación Galega de Fútbol, ocupando o cargo ata decembro de 2014. Foi deputado provincial entre 1995 e 2011, e novamente de 2015 a 2019.

### Condena

En xaneiro de 2019 foi condenado a un ano e medio de prisión e 16 anos de inhabilitación por prevaricación e fraude á Administración pola licitación e adxudicación dunha obra en 2015 de 325.000 euros. Negouse a dimitir, e trala anulación do xuízo no que fora condenado puido concorrer ás eleccións municipais de 2019 e acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta á fronte do PSdeG-PSOE. Trala repetición do xuízo e a emisión dun novo fallo condenatorio en xaneiro de 2020 presentou a súa dimisión e foi substituído no mes de febreiro polo tamén socialista Juan Manuel Rodríguez García.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Fernando Martínez González** |  **Alcalde de Cerceda** 1995 - 2020 | Sucesor:**Juan Manuel Rodríguez García** |

Notas
-----

1. ↑  "José García Liñares es el nuevo presidente de la Federación Gallega". Arquivado dende o orixinal o 17 de decembro de 2011. Consultado o 30 de novembro de 2011.
2. ↑  Longueira, Toni (27-02-2019). "El alcalde de Cerceda, inhabilitado 16 años, en el pleno: «O alcalde son eu»". *lavozdegalicia.es*. Consultado o 28-02-2019.
3. ↑  Aguiar, Iván (2019-03-02). "Dos alcaldes para un mismo concello". *La Opinión de A Coruña* (en castelán). Consultado o 2023-11-04.
4. ↑  "Cerceda". *www.fegamp.gal*. Consultado o 2023-11-04.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "García Liñares, José". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cerceda

### Ligazóns externas

* Artigo en *La Voz de Galicia*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Baleal.

**O Baleal** é unha aldea da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. 

Non se encontra rexistrada no Nomenclátor de Galicia, xa que se encontra englobada dentro dos Portelos. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada. 

Atópase nas proximidades da beiramar, moi preto da Arquiña, lugar de relevancia cultural e arqueolóxica, por ser, segundo as narracións orais da veciñanza, onde apareceu a Virxe da Cela.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Baredo

| Lugares da parroquia de Baredo no concello de Baiona (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Agro | Bouza | O Cabreiro | As Cadeiras | O Cancelo | O Caneiro | O Carballo | O Lombo | A Ponte | Os Portelos | O Río | Rocamar | A Torre |

### Parroquias de Baiona

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Baiona |  |
| --- | --- |
| Baíña (Santa Mariña) | Baredo (Santa María) | Baiona (Santa María de Fóra) | Baiona (Santa María) | Belesar (San Lourenzo) | Santa Cristina da Ramallosa (Santa Cristina) |

Notas
-----

1. ↑  "O Baleal". *Galicia Nomeada*. Consultado o 02-05-2023.
**Galegoz**, proxecto musical galego inspirado no grupo Gorillaz que pretendía crear un grupo de música virtual que fixese música electrónica de fusión, e puidese desenvolver actividades nos eidos do teatro e a videocreación. Nace como un proxecto aberto á participación e á colaboración con músicos doutras bandas.

Historia
--------

A finais de 2005 sacan o sinxelo *Galician Chimpanzee*, que ten unha boa acollida entre o público. Este feito unido a outros motivos fixeron que a idea do grupo virtual fose abandonada, pasando os seus formantes a convertelo nun conxunto físico que puidese dar concertos en vivo. Constitúese así unha banda que recolle a moitos músicos con experiencia noutros proxectos musicais como Xenreira, Nen@s da Revolta, A Matraca Perversa, O Jarbanzo Negro, Os Diplomáticos de Monte-Alto, Mutantes Metálicos Band ou A Compañía do Ruído.

En febreiro de 2006 sacarán, xa constituídos como banda, o disco *Galician Chimpanzee*, que presentarán nunha xira por toda Galiza e outras partes do Estado español.

A súa primeira formación foi: Marcos Payno (voz), Denís Mutante (voz), Pulpiño Viascón (batería, percusións e voz), Manuel Payno (trompeta e coros), Alex Salgueiro (frauta traveseira e teclado), Tómás Ruido (técnico de son) e Matías Olazábal (guitarra). A formación fica, en principio, aberta a moitas colaboracións, polo que nunca se pode falar de formación estábel. Proba diso son as constantes intervencións de membros do Colectivo Perverso e a incorporación nas voces, para a xira do verán de 2006 de Bayo, membro de Django FM e Bayo y Fa Palermo, dúas bandas de Madrid. Tamén se incorporarán un Dj e un Vj. No 2007 o Doutor Chou incorpórase á banda que na actualidade segue coa mesma formación.

As xiras da formación non perden de vista a perspectiva teatral coa que nacía o proxecto, incluíndo un espectáculo próximo á performance. Tamén o estilo procura manterse o máis próximo posíbel á experimentación electrónica, mesturándoa con outros estilos como o ska e o funk, e procurando sempre un resultado divertido.

En abril de 2007 sacan o seu novo disco *Revolution Dance*, un traballo onde as influencias da música disco dos 70 se mesturan con proclamas revolucionarias. O traballo será presentado nunha xira que os leva a tocar por diversos lugares de Galiza.

En 2008 sacan o seu último disco ata o momento, *Viñeron da Galiza Interior*, que se pode baixar gratuítamente en aregueifa.net.

GalegoZ ten compartido escenario con grupos como Manu Chao, Asian Dub Fundation, Us3, Muchachito Bombo Inferno, Dios ke te crew ou Boom Club.

Discografía
-----------

* *Galician Chimpanzee* (Ouvirmos, 2006).
* *Revolution Dance* (Ouvirmos, 2007).
* *Viñeron da Galiza Interior* (A Regueifa Plataforma, 2008)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Myspace do grupo
**Ongewenste Vreemdeling** é un filme surafricano en afrikaans de 1974 dirixido por Jans Rautenbach e producido por Emil Nofal, baseado nunha obra radiofónica de CF Beyers-Boshoff é un drama romántico que se rodou en Knysna e Wilderness na provincia do Cabo Occidental.

Características
---------------

A colaboración entre Rautenbach e Nofal marcou unha época e foi o máis próximo a un movemento cinematográfico no cinema surafricano. Non obstante, o filme principiou un camiño que levou a un menor idealismo e unha retirada do debate público por parte do director.

Argumento
---------

Gerhard Steenberg é un asasino en liberdade condicional que viaxa ata o Duiwelsvallei( val do diaño), un lugar onde ata o diaño ha camiñar e inmíscise nas peculiares vidas dos seus habitantes. Inicialmente todo vai ben, mais logo chega a morte, os celos, a vinganza de sangue e a traizón. Gerhard queda enredado nun triángulo amoroso e nin sequera o suicidio da súa moza expulsa ao descoñecido fóra do val. Só o sangue, o propio, o da súa exmuller e do seu mellor amigo Bergsma, arredarano do lugar.

Personaxes
----------

* Marie Tjaden Tromp como Matilda
* Marié du Toit como Eleen
* Sandra Kotzé como Lida
* Barry Trengove como Bergsma
* Dulcie van den Bergh como tía Ralie
* Marius Weyers como Gerhard Steenberg
* Sann de Lange

Notas
-----

1. ↑  Arrie S. De Beer (1993) *Mass Media for the Nineties: The South African Handbook of Mass Communication*. J.L. van Schaik, p. 165
2. ↑  Annette Kuhn, Susannah Radstone (1994) *The Women's Companion to International Film*. University of California Press, p. 334
3. ↑  Keyan Tomaselli (2013) *The Cinema of Apartheid: Race and Class in South African Film* Routledge, p. 91

* Portal:Cine
* Portal:Suráfrica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13035675
* IMDb: tt0366849
* OFDb: 143050
* TMDb: 1180597

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xesta.

**As Xestas** é unha das aldeas históricas da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. 

Non se encontra rexistrada no Nomenclátor de Galicia, xa que se encontra erroneamente englobada dentro das Cadeiras. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación[]. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada. 

É un pequeno núcleo de casas dispostas arredor dun camiño, na parte máis meridional da parroquia.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Baredo

| Lugares da parroquia de Baredo no concello de Baiona (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| O Agro | Bouza | O Cabreiro | As Cadeiras | O Cancelo | O Caneiro | O Carballo | O Lombo | A Ponte | Os Portelos | O Río | Rocamar | A Torre |

### Parroquias de Baiona

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Baiona |  |
| --- | --- |
| Baíña (Santa Mariña) | Baredo (Santa María) | Baiona (Santa María de Fóra) | Baiona (Santa María) | Belesar (San Lourenzo) | Santa Cristina da Ramallosa (Santa Cristina) |

Notas
-----

1. ↑  "As Xestas". *Galicia Nomeada*. Consultado o 02-05-2023.

Notas
-----
***Bieito Dubidoso*** é unha novela fantástica de Roque Cameselle, publicada por Edicións Xerais en 2003. A obra está baseada nun guión cinematográfico do propio autor.

Trama
-----

A narración comeza en Tui, en 1152. Bieito Dubidoso é un rapaz de 9 anos, fillo dun comerciante de xílgaros. Gústanlle os xogos de maxia.

Durante a preparación dun envío nun barco mercante, o pai de Bieito sofre o ataque dun grupo de viquingos, pero mediante un tradutor dille ao xefe que lle conseguirá o que queira se os deixa a salvo. O xefe, tomándoo a risa, pídelle a neve das súas terras, pero Bieito é quen de conseguilo mediante un truco. O grupo de viquingos marcha, deixando a unha rapaza de orixe franca que tiña raptada, e que desde entón se converterá na persoa máis querida para Bieito.

O bispo de Tui ten un conflito político co bispo de Compostela, Diego Xelmírez, co rei de Galiza Fernando II e co rei de Portugal Afonso Henriques. Pero ademais ten un coflito a nivel local coa familia de Bieito, polo que este se ve metido de cheo na política do momento.

Narración
---------

A obra está narrada en terceira persoa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* O pequeno mago

### Ligazóns externas

* Ficha do libro na páxina da editorial.
*Holland America Line. Servicio de vapores extra-rápidos á los puertos de Cuba y México. Para la Habana, Veracruz y Tampico saldrá de Vigo…*. Anuncio na portada de *Faro de Vigo*, 6/6/1923.
Os **galegos en México** son os inmigrantes galegos, e os seus descendentes, que se asentaron en México, e que contan con máis de 10 000 membros aproximadamente dispersos principalmente na Cidade de México, Estado de México, San Luis Potosí, Querétaro, Veracruz, Xalisco, Puebla, Michoacán, Campeche e Nayarit. Chegaron procedentes da Habana, Cuba, contra o Porto de Veracruz entre os anos 1821 e 1877, fuxindo da fame e nas presións políticas, que existían en Cuba. A súa segunda chegada a México produciuse entre a década de 1920 e a de 1970.

|  |
| --- |
| Parte da serie sobre o |
| Pobo galego |
|  |
| 
Por país |
| **Demografía de Galicia****Diáspora**Alemaña · Arxentina · Brasil · Cuba · Estados Unidos de América · Francia · México · Reino Unido · Suíza · Uruguai · Venezuela |
| Cultura |
| Arquitectura · Arte · Baile · Gastronomía · Literatura · Loita · Música · Mitoloxía · Relixión · Símbolos · Traxe |
| 
Linguas |
| **Galego**Dialecto bercianoXergas: Barallete · Verbo dos arxinas |
| Historia de Galicia |
| * v
* c
* e
 |

O Centro Galego de México, na capital é unha asociación cultural, onde se difunde e transmite a cultura galega a todo aquel que estea interesado nela. O Centro Galego de México (con diferentes nomes) é o principal difusor de Galicia en México dende 1911. Unha porcentaxe de galegos mantívose unida polos apelidos, a lingua, o folclore, a gastronomía, os negocios e a música, pero outra importante porcentaxe viuse absorbida pola cultura mexicana sen intención algunha de formar parte das asociacións de españois instituídas no país.

Galería de imaxes
-----------------

* Centro Galego en México.Centro Galego en México.
* Monumento no Centro Galego de México co gallo do seu aniversario.Monumento no Centro Galego de México co gallo do seu aniversario.

Notas
-----

1. ↑  Vieiros. "Languages and religions - Data, indicators". Arquivado dende o orixinal o 07 de xaneiro de 2012. Consultado o 9 de novembro de 2009.  Cidadáns galegos nas votacións.
2. ↑   Gallegos fuera de Galicia

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Centro Galego de México
**Pau Resta Tell**, nado en La Tallada d'Empordà, Xirona, o 14 de novembro de 2000 é un futbolista español que xoga como defensa central no Sabadell, da Primeira División RFEF.

Carreira
--------

Formouse como futbolista nas categorías inferiores do Girona e na tempada 2019/20 debutou co filial do club, o Girona B, na Primeira Catalá, xogando varios partidos e participando do ascenso do equipo á Terceira División, onde disputaría 30 partidos en dúas tempadas. Na seguinte campaña contribuíu con 17 partidos e 3 goles ao segundo posto do filial, que quedou ás portas de conseguir un segundo ascenso consecutivo.

Con só 18 anos realizou a pretempada co primeiro equipo do Girona ás ordes de Juan Carlos Unzué, sendo convocado polo primeiro equipo en tres partidos.

Na tempada 2021/22 fichou polo Albacete Balompié para xogar co seu filial, o Atlético Albacete, na Terceira División RFEF. Disputou 24 partidos co filial e foi convocado de xeito habitual polo primeiro equipo, dirixido polo coruñés Rubén de la Barrera. Debutou co Albacete nun partido da Copa do Rei contra o Cádiz, tres días antes de realizar a súa estrea tamén na Primeira División RFEF, ante o Algeciras.

  

O 1 de setembro de 2022 asinou como novo xogador do Sabadell, de Primeira RFEF.

1. ↑  "Pau Resta se une al proyecto del Alba". 1 de septiembre de 2022. Consultado o 18 de abril de 2023.
2. ↑  "Pau Resta se marcha al CE Sabadell". 1 de septiembre de 2022. Consultado o 18 de abril de 2023.
3. ↑  "Pau Resta y el Centre d’Esports Sabadell han llegado a un acuerdo para la contratación del futbolista empordanense". 1 de septiembre de 2022. Consultado o 18 de abril de 2023.
O **solresol** é unha lingua artificial deseñada polo francés François Sudre a partir de 1827. O solresol alcanzou unha breve popularidade, alcanzando o seu punto máximo coa publicación *Grammaire du Solrésol* de Boleslas Gajewski en 1902. Está baseada en notas musicais, polo que pode asubiar ou tocar un instrumento musical. así como falar. Ten só sete unidades mínimas: as sete notas básicas. Esta escaseza de fonemas, non obstante, supón unha gran versatilidade á hora de transmitir a lingua por medios distintos ao convencional. Así, por exemplo, o solresol pódese escribir de varias maneiras seguindo codificacións establecidas: nun pentagrama, cos números do 1 ao 7, coas iniciais das notas (d, r, m, f, so, l, s). , cun alfabeto estenográfico de sete figuras sinxelas, coas sete cores do arco da vella. Pódense utilizar outros sistemas non gráficos, como xestos e códigos de pulsación, por exemplo.

Do mesmo xeito que con linguas como o ro, as palabras divídense en categorías de significado, en función da primeira sílaba ou nota musical. As palabras que comezan por 'sol' teñen significados relacionados coas artes e as ciencias; os que comezan por 'solsol', enfermidade e medicina (por exemplo solresol é "lingua", mentres que solsolredo é "xaqueca").

Unha característica única de solresol é que algúns antónimos obtéñense dicindo as sílabas, ou notas, ao revés. Así, fala significa "bo" ou "sabrosa", mentres que lafa significa "malo".

Despois dun éxito relativamente breve, caeu no esquecemento ante linguas máis exitosas como o esperanto. A pesar diso, aínda hai unha pequena comunidade de entusiastas do solresol espallados polo mundo, e mellor quen de comunicarse entre eles a través de Internet que nunca.

Notas
-----

1. ↑  sidosi: A compilation of information about Solresol, the universal musical language

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Solresol Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Wiki en solresol
* Gramática do solresol de Boleslas Gajewski

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36764
* LCCN: sh2005002484

 |
Os santos **Clodio, Lupercio e Victorio**, nados e finados na Gallaecia, na actual León, foron tres soldados do exército romano, mártires durante a persecución aos cristiáns en 304. Son venerados como santos pola Igrexa católica.

Lenda
-----

A tradición considerounos fillos de san Marcelo o Centurión e di que foron martirizados en León, durante o reinado de Diocleciano; nada máis se sabe da súa existencia. A súa festividade litúrxica fíxose coincidir coa de Marcelo, o 30 de outubro. No antifonario mozárabe da catedral de Toledo, hai unha interpolación do século XI, que menciona os nomes dos santos que foron achados no arquivo de Toledo entre os que se atopan este tres e relaciónaos con Marcelo.

A relación paterno filial destes santos e Marcelo tamén foi descrita como apócrifa. Algúns escritos din que é máis probable a tese de que Clodio, Lupercio e Vitorino fosen soldados de orixe hispánica e que fosen mártires en León, o que explicaría o seu culto arraigado no antigo Reino de León e territorios próximos. A coincidencia das datas ao martirologio romano faría que se crease unha lenda que a explicase, e por iso é polo que pasasen a converterse en fillos de Marcelo.

Outra lenda, totalmente extemporánea, dicía que este Clodio, fillo de Marcelo, fundou un mosteiro preto da cidade de León, que sería o mosteiro de San Clodio, xa desaparecido.

Veneración
----------

As reliquias dos santos foron trasladadas en varias ocasións. Fernando I de Castela instalounas na colexiata de Santo Isidoro, en León. O ano 1173 leváronas a unha igrexa dedicada ao tres mártires, onde estiveron ata que foi derrubada en 1834. Entón, trasladáronse á igrexa de San Marcelo, en León, onde están actualmente.

Notas
-----

1. ↑  "Guía de nomes galegos". *Real Academia Galega*. Consultado o 2023-11-05.
2. 1 2  "SANTOS MARCELO, CLAUDIO, LUPERCIO Y Victorio". Consultado o 17 de junio de 2019.
3. ↑  "Santi Claudio, Luperco e Vittorico su santiebeati.it". Consultado o 17 de junio de 2019.
4. ↑  Carrillo, Martín (1634). *Anales cronologicos del mundo* (en castelán). en el Hospital Real y General de Nuestra Señora de Gracia. Consultado o 17 de junio de 2019.
**José Manuel Pose Santamaría**, nado o 15 de abril de 1977, é un adestrador de fútbol galego.

Traxectoria
-----------

Despois de adestrar entre outros equipos o Dorneda CF, na tempada 2010–11 dirixiu a SD O Val, en Preferente Autonómica. En outubro de 2011 foi contratado como adestrador do Betanzos CF, en substitución de Óscar Gilsanz, debutando en Terceira División  e realizou unha campaña histórica no club. Máis tarde, firmou un contrato co Negreira en 2014 e mantivo ao club na Terceira División. Tras tres anos no club, decidiu non renovar.

O 2 de xaneiro de 2018 foi presentado como novo adestrador do CF Noia, de Terceira División, en substitución de Jaime Sánchez. O 19 de marzo de 2019 foi cesado, por falta de confianza da directiva. O seu substituto foi José Manuel Martínez "Secho".

Dende a temporada 2021/22 traballou para as categorías inferiores do Deportivo da Coruña coordinando a metodoloxía da canteira. Ó final da temporada 2022/23 desvinculouse do club branquiazul, coincidindo coa marcha de Fran González da área de Abegondo.

  

É profesor de táctica na Escola Galega de Adestradores da Federación Galega de Fútbol. Colaborou en medios de comunicación como La Voz de Galicia, RadioVoz e Radio Marca.

Notas
-----

1. ↑  "Pose firma por el Betanzos hasta final de temporada"
2. ↑  "José Manuel Pose confía en conseguir la salvación del Noia"
3. ↑  "José Manuel Pose abandona el banquillo del Noia"
4. ↑  "Secho recala en el Noia con el imperativo de lograr el ascenso"

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do adestrador en lapreferente.com *(en castelán)*
O **Tribunal Supremo de Israel** é a máxima institución xudicial do Estado de Israel. A Lei Básica: o poder xudicial (1984) regula as súas competencias, composición e funcionamento. A súa sede está en Xerusalén.

Características
---------------

O Tribunal Supremo está á cabeza do sistema xudicial do Estado de Israel e ten unha dupla función. Dunha parte é a máxima instancia de apelación en material civil e penal e doutra encárgase da revisión xudicial das medidas do goberno.

Os fallos do Tribunal Supremo son de obrigado cumprimento no país agás para ela mesma, seguindo o principio de *stare decisis*. As súas decisións gañan notoriedade internacional cando se pronuncian sobre cuestións derivadas do conflito árabe-israelí, os dereitos dos árabes de Israel ou a corrupción no goberno.

O número de xuíces determínao a Knesset, actualmente está fixado en 15. Os seus membros son designados polo Presidente do Estado de Israel seguindo o consello dunha comisión especial composta por xuíces do Tribunal Supremo, do Colexio de Avogados e personalidades públicas. Os xuíces son cargos vitalicios pero cesan ao cumprir os 70 anos de idade, aquel que leve máis tempo servindo no Tribunal é o presidente.

Notas
-----

1. ↑  "The Judiciary: The Court System" (en inglés). Ministerio de Asuntos Exteriores de Israel]. Consultado o 5 de xaneiro de 2016.
2. ↑  "Israel’s high court unique in region". *The Boston Herald* (en inglés). 9 de setembro de 2007. Arquivado dende o orixinal o 1 de maio de 2011. Consultado o 5 de xaneiro de 2016.
3. ↑  "Legal Research Guide: Israel". *Library of Congress*. Consultado o 31-1-2021.
4. ↑  "Estado: poder xudicial". *Embaixada de Israel en Madrid*. Consultado o 31-1-2021.
5. ↑  "Basic Law: judiciary (1984)". *Knesset*. Consultado o 31-1-2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Tribunal Supremo de Israel *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q399798
* WorldCat
* VIAF: 141911350
* BNF: 14595896q
* GND: 14513-0
* ISNI: 0000 0001 2172 0507
* LCCN: n82024264
* NKC: kn20050413019
* NLA: 35446842

 |
**Eladio Marcos Rodríguez**, coñecido como **Marcos da Abeleda**, nado en Doade (Sober) en 1908 e finado en Ourense o 14 de xullo de 2000, foi un mestre e pintor galego.

Traxectoria
-----------

Orfo aos tres meses, foi criado en Abeleda (A Teixeira) pola súa avoa materna. Un tío médico emigrado en Cuba envioulles cartos para que Eladio puidera estudar. Rematou o bacharelato en Ourense e marchou a Madrid onde traballou nun taller de decoración e foi á Escola de Artes e Oficios. Fixo o servizo militar en África e pasou un curso intensivo de Maxisterio para converterse en mestre. Foi destinado á escola de Santa Tegra de Abeleda de Castro Caldelas. Escribiu poemas que apareceron en *Vida Gallega*, *La Región* e *Faro de Vigo*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído do seu cargo. Debido á súa experiencia militar como sarxento, en Ceuta, chamárono para facer de instrutor de recrutas en Ourense. Despois foi destinado a Asturias, onde coñeceu a Fina Priedes, unha rapaza que acababa de saír da cadea e coa que casou ao rematar a guerra. Con ela instalou unha academia en
Monforte de Lemos. Foi pintor e debuxante, realizando varias exposición en 1945. A súa academia foi pechada por orde gobernativa en 1948. Exiliouse en Buenos Aires coa súa familia en xaneiro de 1949. Na Arxentina fixo retratos, sendo famosos o de Uxío Carré Aldao, do Centro Gallego, e o de Alberto García Ferreiro do Centro Orensano. Retornou en 1975 e conseguiu a reincorporación no ensino, sendo destinado ao Colexio Público de Ribadavia e logo a Barbantes. Ao xubilarse instalouse en Ourense.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Eladio Marcos Rodríguez, mestre en Monforte, "Marcos da Abeleda"

### Ligazóns externas

* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
* Eladio Marcos Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
Orfeo, personaxe da mitoloxía grega, representado por Cesare Gennari cun violín, instrumento que non foi inventado ata o século XVI.
Un **anacronismo** (do grego ἀνά 'contra' e χρόνος 'tempo') refírese a algo que non se corresponde ou parece non corresponder coa época á que se fai referencia. Por exemplo, se nunha obra de teatro que se desenvolve durante a antiga república romana aparecera un personaxe usando unha computadora, a computadora sería un anacronismo.

Hai dous tipos de anacronismos: paracronismos e procronismos. O *paracronismo* consiste en situar feitos do pasado nunha época posterior, por exemplo unha carruaxe de cabalos circulando por unha autovía. O *procronismo* consiste en colocar feitos dunha época posterior nunha anterior, por exemplo, un lexionario romano levando un reloxo dixital. Os anacronismos poden ser reais ou ficticios e, se son ficticios, intencionados ou non intencionados.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ucronía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189203
* BNF: 181027136
* EBID: ID
* GEC: 0078034
* GND: 4200594-2
* MAG: 36597679

 |