recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Modelo:Infobox Biographie2**René Frotier de La Coste-Messelière**, foi un arquiveiro e historiador francés nado o 4 de decembro de 1918 en París e finado o 10 de maio de 1996 en Saint-Pierre-de-l'Isle. Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1993.

Traxectoria
-----------

### Orixes familiares e formación

A través do seu pai, o arqueólogo e helenista Pierre de La Coste-Messelière, descende dunha familia de Poitou que deu á Igrexa dous bispos e un senescal á realeza.

Despois de estudar na École des chartes, na que se licenciou en 1950 grazas a unha tese sobre o *pagus* e a viguerie de Melle, foi residente na Escola de Altos Estudos Hispánicos de Madrid de 1950 a 1952.

### Carreira e actividades científicas

En 1952, foi nomeado conservador dos Arquivos Nacionais onde desenvolveu toda a súa carreira até a súa xubilación en 1983, agás unha comisión de servizo no CNRS de 1960 a 1962. Ese mesmo ano ingresa na *Société des Amis de Saint Jacques de Compostelle* (Sociedade de Amigos de Santiago de Compostela), creada en 1950 por Jean Babelon (o seu primeiro presidente) e un grupo de intelectuais franceses, da que se converteu en secretario xeral. En 1970 fundou o *Centre d'études compostellannes*, para promover a investigación histórica sobre a peregrinación a Santiago de Compostela. Tamén está na orixe da *Association des Amis de Saint-Jacques-de-Compostelle* en Poitou-Charente-Vendée, creada en 1975. En 1978, á morte de Jean Babelon, pasou a ser presidente da Sociedade.

### Obra

Lista de obras publicadas por René Frotier de La Coste-Messelière  :

* "Chemins médiévaux en Poitou", *Bulletin philologique et historique* (1960), Vol. I, p. 207-223.
* "Écrits et actes royaux contre les abus des pèlerinages à l'étranger et pérennité du pèlerinage à Saint-Jacques-de-Compostelle", *Actes du 94e Congrès des sociétés savantes*, Pau, 1969, p. 115-128.
* "Sources et illustrations de l'histoire des établissements hospitaliers et du pèlerinage de Saint-Jacques-de-Compostelle, des passages de la Loire au grand chemin chaussé des pèlerins de Saint-Jacques", *Bulletin de la Société historique et scientifique des Deux-Sèvres- 2° série*, t.X, 1977, p. 1-77.
* *Sur les chemins de Saint-Jacques*, Perrin, París, 1999.

Notas
-----

1. ↑  Relevé des fichiers de l'Insee
2. ↑  Nécrologie par Didier Ozanam, *Bibliothèque de l'École des chartes*, 1996, p. 734-736.
3. ↑  Liste non exhaustive extraite des archives familiales Frotier de La Messelière.

Véxase tamén
------------

* Medalla de Galicia

Modelo:Liens
As **Coves del Cogul** son un dos sitios de pinturas rupestres máis destacadas da arte rupestre levantina, que se estendía durante o Paleolítico por todo o Oriente da Península Ibérica. O lugar, situado en El Cogul, na comarca de Les Garrigues (Lleida), é denominado **Roca dels Moros** (*Rocha dos Mouros*), constando o seu uso como un santuario ou lugar máxico polos iberos e romanos.

Foi descuberto polo párroco do lugar de El Cogul, Ramon Huguet, no ano 1908. Foron descritas por Ceferí Rocafort (*Las pinturas rupestres de Cogul*, Butlletí del Centre Excursionista de Catalunya, 1908). Unha segunda edición máis ampla foi publicada por Joan Cabré en *El arte rupestre en España* (1914).

As pinturas da *Roca dels Moros*, como toda a arte rupestre levantina, foron declaradas pola UNESCO Patrimonio da Humanidade.

A escena de danza é a máis famosa. Vense nove mulleres que van emparelladas, unhas pintadas en negro e outras en vermello; levan unhas pequenas saias longas e bailan arredor dun home nu co sexo ostensíbel, tal e como é representada a figura masculina en case toda a arte rupestre levantina.

Xuntamente coas figuras humanas hai representacións de diversos animais; así mesmo aparecen inscricións, posteriores, en alfabeto ibérico e en latín, unha das cales é un exvoto, cousa que indicaría que o lugar foi un santuario, cuxo uso se prolongou até as épocas ibérica e romana.

En total na *Roca dels Moros* hai 45 figuras, 7 das cales van gravadas na pedra e 38 pintadas en vermello claro, negro e vermello escuro. O conxunto está preparado para as visitas do público.

Bibliografía
------------

* Volume I da *Història de Catalunya*, dirixida por Pierre Vilar: *Prehistòria i història antiga*, de Joan Maluquer de Motes.
* Anna Alonso Tejada i Alexandre Grimal Navarro: L´Art Rupestre del Cogul. Primeres Imatges Humanes a Catalunya, Pagès Editors, Lleida, 2007 (ISBN 978-84-9779-593-7)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3390174
* GEC: 0018526
* WHC: 874-021

 |
Coordenadas: 41°50′03″N 1°27′27″O﻿ / ﻿41.834031, -1.457579

Torre de Magallón en 2018.
A **Torre de Magallón,** tamén denominada **Torre el Quez** ou **Torre de Alxeciras,** foi unha atalaia, ou torre de vixilancia fortificada, de orixe romana do século III ou musulmá, situada no concello zaragozano de Magallón, na comarca de Campo de Borja, na provincia de Zaragoza. Hoxe xa non existe.

Historia
--------

Aínda que existe documentación, na época de romanización da Península Ibérica, na que se menciona un asentamento romano chamado *Caraví* situado na calzada romana que unía Figueruelas e Tarazona e desa época se conserva a torre, un azud e a ponte de Fornoles, na actualidade, a torre é atribuída á presenza musulmá no séculos X-XI ou quizais no século XIII.

Descrición
----------

Situada nas aforas da localidade, atopábase moi preto da ponte de Fornoles e tratábase dunha torre de planta rectangular de 6,90 x 10,20m construída con grandes perpiaños que alcanzaban os dous metros de altura (2,20 m) e tiña uns muros de 70 cm de grosor, sendo o resto engadidos de épocas posteriores. Era de propiedade particular e estaba cuberta cun tellado.

Catalogación
------------

A torre romana de Magallón foi incluída dentro da relación de castelos considerados Bens de Interese Cultural, como zona arqueolóxica, en virtude do disposto na disposición adicional segunda da Lei 3/1999, de 10 de marzo, do Patrimonio Cultural Aragonés. Esta listaxe foi publicada no Boletín Oficial de Aragón do 22 de maio de 2006.

En 2019, xa non existe e, no seu lugar, permanecen tres cruces.

Notas
-----

1. 1 2  "INVENTARIO FORTIFICACIONES ARAGONESAS. (A.R.C.A.)" (PDF). *castillosenaragon.es* (en castelán). Archived from the original on 26-08-2016. Consultado o 1-8-2020.
2. 1 2  "Torre de Magallón". *castillosnet.org* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 02-08-2020. Consultado o 1-8-2020.
3. ↑  "Torre". *sipca.es* (en castelán). 2019. Consultado o 1-8-2020.
4. ↑  "De visita por Magallón". *magallon.es* (en castelán). Consultado o 1-8-2020.
5. ↑  Boletín Oficial de Aragón. "ORDEN de 17 de abril de 2006, del Departamento de Educación, Cultura y Deporte, por la que se aprueba la relación de Castillos y su localización, considerados Bienes de Interés Cultural en virtud de lo dispuesto en la disposición adicional segunda de la Ley 3/1999, de 10 de marzo, del Patrimonio Cultural Aragonés". *benasque.aragob.es* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 02 de agosto de 2020. Consultado o 1-8-2020.
6. ↑  "Torre". *sipca.es* (en castelán). 2019. Consultado o 1-8-2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torre de Magallón Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha en ARCA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35619528
* SIPCA: 1-INM-ZAR-013-153-020

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Antofagasta (homónimos).

**Antofagasta** (Es-Antofagasta.ogg pronunciación (axuda ·  info)) é unha comuna e unha cidade do litoral do norte do Chile.

Xeografía
---------

Limita ó sur con Taltal, ó norte con Sierra Gorda, Mejillones e San Pedro de Atacama, ó oeste co Océano Pacífico e ó leste coa Provincia de Salta, Arxentina.

Administración
--------------

Capital da Provincia de Antofagasta e capital rexional da Rexión de Antofagasta, segundo o censo nacional, realizado no 2002 polo Instituto Nacional de Estatísticas de Chile, Antofagasta era a quinta cidade máis poboada do país con 285.255 habitantes, por detrás de Santiago, Valparaíso, Concepción e La Serena, e na última proxección demográfica levada a cabo polo INE no 2009, indicaba que a cidade tiña unha poboación estimada de 360.473 habitantes.

Historia
--------

Juan López, primeiro habitante de Antofagasta. Obra de Osvaldo Ventura López.
Foi fundada en 1870 e era parte de Bolivia, foi ocupada en 1879 polos chilenos e despois da Guerra do Pacífico continuou no poder dos chilenos.

### Economía

A cidade de Antofagasta encóntrase intimamente ligada á actividade mineira, sendo a zona mineira por excelencia do país. Na última década presentou un sostido crecemento nas áreas de construción, comercio, hospedaxe hoteleira, aumento demográfico, e un notable desenvolvemento urbano.

Notas
-----

1. ↑  "EN TORNO A LOS ANTECEDENTES DE LA RECLAMACION MARITIMA BOLIVIANA HASTA EL TRATADO DE PAZ DE 1904 ENTRE CHILE Y BOLIVIA Y DOS NEGOCIACIONES DURANTE EL SIGLO XX" (PDF). *bcn.cl/bibliodigital* (en castelán). Consultado o 20 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Antofagasta*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3612
* WorldCat
* VIAF: 146569688
* BRE: 702010
* GEC: 0004377
* GeoNames: 3899539
* GND: 4472501-2
* LCCN: n79086811
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge502099

 |
**Ana Rodríguez Montero**, nada en Cedeira en 1945, é unha mestra e política galega do PPdeG. Actualmente está xubilada.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Maxisterio. Concelleira e primeira tenente de alcalde de Cerdido, foi elixida alcaldesa logo da dimisión de Bernardino Breijo en abril de 2006. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cerdido e foi elixida alcaldesa con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixida alcaldesa tamén con maioría absoluta. Nas municipais de 2015 perde a alcaldía en favor do candidato do PSdeG-PSOE.

Xa xubilada, reside en Cerdido. Está casada co pintor Antonio García Candales.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Bernardino Breijo** |  **Alcaldesa de Cerdido** 2006 - 2015 | Sucesor:**Benigno Galego Castro** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cerdido

### Ligazóns externas

* Basterrechea, S. (10 de maio de 2011). "Ana Rodríguez: «Cuando me jubile, por fin podré ejercer de abuela al cien por cien»". *La Voz de Galicia*.
Coordenadas: 47°50′N 28°40′L﻿ / ﻿47.833, -28.667

Distrito de Șoldănești.
**Șoldănești** (en romanés: *Raionul Șoldănești*) é un condado (tamén chamado distrito ou *raion*) ao nordeste de Moldavia. O seu centro administrativo (ou *Oraș-reședință*) é a cidade de Șoldănești. Segundo a data do censo do 1 de xaneiro de 2005, o condado tiña unha poboación aproximada duns 42.200 habitantes. A súa área é duns 581 km² e unha densidade duns 72,66 hab/km². O actual presidente do distrito é Alexandru Relițchi.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Distrito de Șoldănești*** |

### Ligazóns externas

* Concello do Raion de Șoldănești *(en romanés)*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q865639
* GeoNames: 858808
* OSM: 1693561

 |
**Ana Belén Vázquez Blanco**, nada o 27 de xaneiro de 1975 en Bande, é unha política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

### Política local

Licenciada en Dereito pola Universidade de Vigo. Saltou rapidamente á política pois foi elixida concelleira de Bande polo PPdeG nas eleccións municipais de 1995, revalidando a súa acta nas eleccións de 1999 e 2003. Ocupou o cargo de concelleira de Cultura e Deporte e posteriormente de segunda tenente de alcalde. O 21 de novembro de 2006 foi elixida alcaldesa logo do falecemento do ata entón alcalde, Amador de Celis. Non se presentou ás eleccións municipais de 2007, encabezando a lista do PPdeG o seu entón marido José Antonio Armada.

### Política nacional

Nas eleccións xerais do ano 2000 foi escollida deputada no Congreso por Ourense. Revalidou o seu cargo nas eleccións de 2004. Nas eleccións de 2008 perdeu a súa acta de deputada, porén en abril de 2009 regresou ao Congreso trala dimisión de Jesús Vázquez Abad. Nas xerais de 2011 volveu ser elixida deputada. Nas eleccións de 2015 non revalidou a súa acta, mais nas xerais de 2016 recuperouna.

En xullo de 2018 pasou a formar parte da executiva nacional do Partido Popular de Pablo Casado, sendo a responsable da área de Emigración. Nas eleccións xerais de abril de 2019 foi cabeza de lista do PP por Ourense e volveu ser elixida deputada, ó igual que nas xerais de novembro dese ano. Volveu ser cabeza de lista e deputada tralas elección xerais de 2023.

Papeleta das Xerais de abril de 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Amador de Celis** |  **Alcaldesa de Bande** 2006 - 2007 | Sucesor:**José Antonio Armada** |

Notas
-----

1. ↑  La diputada Ana Belén Vázquez asume la alcaldía de Bande en substitución del fallecido Amador de Célis
2. ↑  Ana Vázquez: "Estar en el equipo de Casado para nada me distancia de Baltar"

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ana Belén Vázquez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
* Eleccións municipais en Bande

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 25 de setembro de 2019 en Wayback Machine.
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Ramón Castro Ruz**, nado en Birán (Cuba) o 14 de outubro de 1924 e finado na Habana o 23 de febreiro de 2016, foi un enxeñeiro agrícola e político cubano, irmán máis vello dos dirixentes Fidel e Raúl Castro.

Traxectoria
-----------

Ramón foi o primoxénito de Ángel Castro Argiz e Lina Ruz González, emigrantes galegos en Cuba. Era apodado **Mongo Castro**. Estudou enxeñaría agrícola na Universidade da Habana, e despois volveu á granxa familiar para xestionala. En 1953 foi encarcerado durante a ditadura de Fulgencio Batista. Despois de ser liberado, mentres Fidel e Raúl loitaban nas montañas dirixindo á insurxencia do Movemento do 26 de xullo, Ramón coidaba dos seus pais e das colleitas. Segundo a biografía de Fidel Castro escrita por Jules Dubois en 1959, Ramón Castro organizou unha cadea de rebeldes das cidades ás montañas para conseguir armas, municións, medicamentos, subministracións e homes para axudar aos seus irmáns.

A pesar de non ser demasiado coñecido internacionalmente, foi un dos membros fundadores do Partido Comunista de Cuba e foi deputado da Asemblea Nacional.

Nun momento en que a gasolina era difícil de atopar, segundo Dubois, os coñecementos de Ramón en agricultura e enxeñería permitíanlle producir un combustible alcohólico a base de azucre de cana e aceite de rícino.

Traballou como asesor dos ministros cubanos de Agricultura e do Azucre e para outros tres ministerios. Foi o máximo responsable da política gandeira do Goberno de Cuba, durante o cal lanzou un plan de desenvolvemento lácteo e foi director do Plan Xenético Especial do Vale de Picadura.

Estivo casado con Aurora Castillo Valdivia, con quen tivo cinco fillos. Antes de morrer, vivía preto da Habana, nunha granxa onde traballaba na agricultura.

Notas
-----

1. 1 2  *Falleció el compañero Ramón Castro Ruz*, no xornal *Granma* o 23 de febreiro de 2016
2. ↑  "Cuba: muere Ramón Castro, el hermano mayor de Fidel y Raúl Castro". *BBC* (en castelán). 24 de febreiro de 2016. Consultado o 7 de outubro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *The other Castro brother*Arquivado 07 de xullo de 2017 en Wayback Machine. artigo de Michael Braga en *The Herald Tribune* o 15 de xuño de 2004. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q360346
* WorldCat
* VIAF: 48869426
* FAST: 441253
* LCCN: no99085556

 |
padre

**Juan José García Cota**, nado na Estrada o 16 de xuño de 1966, é un médico galego, especializado en medicina deportiva.

Traxectoria
-----------

Fillo dun garda civil, licenciouse en Medicina e Cirurxía e posteriormente especializouse en medicina deportiva. Traballa como traumatólogo na medicina privada.

Ademais é médico do Celta de Vigo e foino da selección española masculina de fútbol durante vinte e tres anos. Foino primeiro nas categorías inferiores, e logo desde os Mundiais de Suráfrica en 2010 da selección absoluta, cando o combinado español se proclamou campión do mundo. Continuou a selo de maneira continuada durante outras competicións internacionais, incluíndo os mundiais de Brasil 2014, Rusia 2018 e Qatar 2022. Ao pouco de rematar o mundial de Qatar, e despois da destitución do seleccionador Luis Enrique, a finais de decembro Cota tamén foi apartado das responsabilidades como médico da selección masculina.

Notas
-----

1. ↑  "El médico de la Selección vive el Pilar en familia ocho años después". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2019-01-10.
2. ↑  "Cota, médico del Celta, entre los 50 mejores facultativos de la sanidad privada de España". *Faro de Vigo*. Consultado o 10 de xaneiro 2019.
3. ↑  "La Federación Española prescinde de Cota como doctor de la selección". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2022-12-29. Consultado o 2022-12-29.
**Raquel Arias Rodríguez**, nada en Proendos (Sober) o 2 de abril de 1966, é unha xornalista e política galega do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciada en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Traballou en Radiocadena Española e Radio Nacional de España. Foi redactora de informativos na Radio Galega en Santiago de Compostela. Tamén colaborou nos xornais *El Progreso* e *La Voz de Galicia* e foi correspondente de *El Mundo* na provincia de Ourense. De 1996 a 1999 foi responsable do gabinete de prensa do concello de Monforte de Lemos.

Foi alcaldesa de Sober polo PPdeG entre 1999 e 2009 e deputada provincial entre 1999 e 2003 e 2007 e 2008. Foi elixida deputada no Congreso pola provincia de Lugo nas eleccións xerais de 2008. Dimitiu como deputada en 2009 para desempeñar o cargo de delegada territorial da Xunta de Galicia en Lugo. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.

Na actualidade exerce o cargo de Delegada Territorial da Xunta de Galicia e forma parte da Executiva do PPdeG como coordinadora de Medio Rural. Tamén optou á presidencia provincial do Partido Popular de Lugo, pero resultou derrotada pola daquela alcaldesa de Mondoñedo, Elena Candia López. Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saíu elixida deputada por Lugo.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  Cedrón, María; García Calvo, Lorena (19 de febreiro de 2024). "Este es el nuevo Parlamento de Galicia, diputado a diputado". *lavozdegalicia.es* (en castelán). Consultado o 21 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Sober
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 07 de decembro de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Jesús Vázquez Pérez** |  **Alcaldesa de Sober** 1999 - 2009 | Sucesor:**José Gómez Vázquez** |
**Chang'e 5-T1** foi un satélite de demostración tecnolóxica para unha sonda lunar chinesa de retorno de mostras. Foi lanzada o 23 de outubro de 2014 mediante un foguete CZ-3C desde o centro de lanzamento de Xichang.

Características
---------------

Chang'e 5-T1 foi lanzada a unha órbita lunar de retorno libre para probar a tecnoloxía, técnicas e dispositivos necesarios para traer de volta da Lúa unha mostra da superficie.

A nave estaba composta por un bus e unha cápsula de retorno para simular unha misión real á superficie lunar. Á volta da súa órbita desde as proximidades da Lúa a cápsula de retorno separouse do bus e reentrou na atmosfera terrestre, aterrando en paracaídas e demostrando que funcionaba tal como estaba previsto. O bus tiña forma cúbica, de 2,0 x 1,7 x 2,2 m e está baseado no bus DFH-3, usando un par de paneis solares para xerar enerxía. Nun dos laterais do bus atopábase a cápsula de retorno con forma hemisférica e uns 335 kg de masa.

Chang'e 5-T1 foi posta en órbita mediante un foguete Longa Marcha 3C e inxectada nunha órbita translunar, achegándose a un mínimo de 11.300 km da Lúa o 27 de outubro e volvendo cara a Terra. A uns 5000 km da Terra a cápsula separouse do bus, facendo unha reentrada dobre o 31 de outubro coa finalidade de disipar enerxía no primeiro contacto coa atmosfera (a unha velocidade duns 11 km/s) para reentrar definitivamente a menor velocidade. A cápsula foi recuperada en Siziwangqi, na Mongolia Interior. O bus quedou en órbita tras pasar preto da Terra. Tras un par de manobras posicionouse no punto de Lagrange L2 do sistema Terra-Lúa para despois abandonalo e entrar en órbita lunar a unha altura de 200 km para facer diversas probas.

Notas
-----

1. 1 2 3  N2YO (2022). Real Time Satellite Tracking, ed. "CHANGE E 5-T1" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2022.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (28 de outubro de 2022). "Chang'e 5-T1" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2022.
3. 1 2 3  "Note verbale dated 31 January 2017 from the Permanent Mission of China to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (17-01771 (E)). 22 de marzo de 2017: 6. Consultado o 23 de decembro de 2022. [*Ligazón morta*]
4. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2022). Gunter's Space Page, ed. "Chang'e 5-T1 (CE 5-T1)" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2022.
5. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2022). "Chang'e-5" (en inglés). Consultado o 23 de decembro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Chang'e 1
* Chang'e 2
* Chang'e 4

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18328127
* NSSDC ID: 2014-065A
* SCN: 40283

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Carlos Iglesias.

**Carlos Iglesias Cores**, nado na Illa de Arousa en 1981, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

É licenciado en Dereito. Nas municipais de 2011 foi o número 2 do PSdeG-PSOE na Illa de Arousa, sendo primeiro tenente de alcalde, concelleiro de urbanismo e portavoz do goberno. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura socialista, trala renuncia a presentarse á reelección do alcalde José Manuel Vázquez Vázquez, e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Foi reelixido alcalde con maioría absoluta tralas municipais de 2019. En decembro de 2019 foi elixido vicepresidente da Mancomunidade do Salnés. Non se presentou á reelección nas municipais de 2023, sendo sucedido á fronte do PSdeG e finalmente da alcaldía polo seu compañeiro Luis Arosa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Illa de Arousa

### Ligazóns externas

* *Carlos Iglesias asume Urbanismo y será el portavoz del gobierno*. *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.
* «Os auténticos irredutibles somos nós» (26/5/2015). *La Voz de Galicia*.
* Carlos Iglesias, alcalde de A Illa: «No tengo hijos; vivo bien» (21/9/2021). *La Voz de Galicia* *(en castelán)*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Manuel Vázquez Vázquez** |  **Alcalde da Illa de Arousa** 2015 - 2023 | Sucesor:**Luis Arosa** |




1. ↑  Carlos Iglesias no se volverá a presentar como candidato a la Alcaldía de A Illa de Arousa
***Life with Father*** é un libro humorístico autobiográfico escrito en 1936 por Clarence Day, Jr. Foi adaptado ó teatro por Lindsay e Crouse e representado en Broadway en 1939. En 1947 foi convertido en filme e en 1953 nunha serie de televisión.

O libro
-------

Clarence Day escribiu este libro sobre a súa vida e a súa familia en clave de humor. As historias de seu pai, Clarence Day Sr, "Clare", contadas con ironía afectuosa, están tomadas de *The New Yorker*. Representan a clase media neoiorquina da década de 1890.

A obra teatral
--------------

A obra de Broadway de 1939 permaneceu en escena durante sete anos, converténdose na peza teatral non musical que máis tempo aguantou en cartel en toda a historia teatral neoiorquina, un récord que aínda mantén hoxe en día. Abriu no Empire Theatre o 8 de novembro de 1939 e resistiu ata o 8 de setembro de 1945. Continuou representándose en Broadway ata o 12 de xullo de 1947 e pechou despois de 3.224 funcións. Actuaban, entre outros, o propio Lindsay, a súa muller Dorothy Stickney, e Teresa Wright. A acción transcorre nunha estancia da casa dos Day en Madison Square nos anos oitenta do século XIX.

O filme
-------

A película de 1947, unha comedia cinematográfica, conta a verdadeira historia dun stockbroker que quere ser o xefe e señor da súa casa pero que se encontra con que a súa muller e os fillos o ignoran ata que comezan a esixirlle que cambie de vida. Tal e como se representa na autobiografía todos os nenos da familia son rubios excepto a prima representada por Elizabeth Taylor. Acompáñana William Powell, Irene Dunne, Taylor, Edmund Gwenn, Zasu Pitts, Jimmy Lydon e Martin Milner.

O filme foi adaptado por Donald Ogden Stewart a partir da obra teatral de Howard Lindsay e Russel Crouse, baseada no libro de Clarence Day, Jr.. Foi dirixida por Michael Curtiz e nomeada nos Premios da Academia polo mellor actor principal (William Powell), pola mellor dirección artística, pola mellor cinematografía en cor e pola mellor partitura musical dun filme cómico ou dramático.

A serie de televisión
---------------------

*Life With Father* (A vida con papá) foi convertida nunha serie de televisión en 1953, con Leon Ames e Lurene Tuttle como protagonistas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

C. Otis Skinner, 1976, *Life With Lindsay and Crouse*. Boston: Houghton, Mifflin & Co.

### Ligazóns externas

* Information about the film
* Information about the Broadway production


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2032599
* AFI: 25245
* Allmovie: v29266
* AlloCiné: 64456
* EBID: ID
* FilmAffinity: 772709
* IMDb: tt0039566
* LUMIERE: 241709
* OFDb: 59580
* OMDB: 97939
* Rotten Tomatoes: life\_with\_father
* Synchronkartei: 35944
* TMDb: 41465

 |
A **regra de Haldane** ou **lei de Haldane** e unha lei da teoría da evolución das especies relacionada coa hibridación das especies e por extensión coa súa separación.
A regra afirma que *cando na descendencia de dúas especies diferentes de animal un dos dous sexos non aparece, é raro ou estéril, este é sempre o sexo heterozigótico (heterogamético)*.

Esta lei foi formulada orixinalmente en 1922 polo biólogo británico J. B. S. Haldane.

En moitos organismos, coma os mamíferos ou as moscas do xénero *Drosophila* os machos son o sexo heterogamético (o que ten os cromosomas XY), e as femias o homogamético (cromosomas XX). Noutros animais, coma as aves ou as bolboretas, e nas plantas, en xeral a situación é a inversa. A norma foi testemuñada en diferentes tipos de hibridación.

Varias teorías tratan de explicar a base xenética da regra de Haldane.

* **A teoría da dominancia**: os híbridos heterogaméticos veríanse afectados por tódolos xenes X, recesivos e dominantes, implicados en incompatibilidades, mentres que os homogaméticos sono só polos dominantes.
* **A teoría da maior rapidez do macho**: Os xenes masculinos evolúen máis axiña, grazas á selección natural.
* **O pulo meiotico**: nas poboacións híbridas, elementos xenéticos "egoístas" inactivan as células espermáticas (un factor ligado a X inactiva un portador de Y e viceversa).
* **Teoría do X máis rápido**: Os xenes X teñen efectos máis importantes no illamento reprodutivo.

A teoría da dominancia é a admitida máis xeralmente, por ben que as teses non se exclúen entre elas e, potencialmente, poderían actuar xuntas para causar a inviabilidade e a esterilidade dos sexos heterogaméticos.

A regra de Haldane ten correspondencia coas observacións que amosan o vínculo sexual de determinados xens recesivos negativos, máis correntes entre os homes ca entre as mulleres, como os xenes que producen a hemofilia ou a cegueira á cor.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Coyne, J.A. (1985): "The Genetic Basis of Haldane's Rule". *Nature* 314(6013): :736-738. Consultado o 26 de xaneiro de 2007. NCBI Pubmed Abstract.
* Forsdyke, Donald (2005): *Haldane's Rule*. Version of 2005-DEC-6. Consultado o 11 de outubro de 2006.
* Haldane, J. B. S. (1922): "Sex Ratio and Unisexual Sterility in Hybrid Animals". *J. Genet*. 12: 101-109.
* Naisbit, Russell E. Jiggins, Chris D. Linares, Mauricio, Salazar, Camilo, Mallet, James. (2002): "Hybrid Sterility, Haldane's Rule and Speciation in Heliconius cydno and H. melpomene". *Genetics* 2002 161: 1517-1526

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1570701
* MAG: 65027523

 |
***Classe Operaia*** (en galego, ***Clase Obreira***) foi unha revista da esquerda extraparlamentaria italiana fundada en 1964 e activa até 1967. Subtitulábase "mensual político dos traballadores en loita". Os seus fundadores foron varios excolaboradores da revista *Quaderni Rossi*, da mesma orientación política, entre eles Mario Tronti e Alberto Asor Rosa. Nesta revista tamén comezaron a escribir novos autores como Toni Negri e Gaspare De Caro.

Historia e perfil da revista
----------------------------

O primeiro número de *Classe Operaia* saíu en xaneiro de 1964. De 1964 a 1966 os editores da revista foron Asor Rosa e Mario Tronti.

A audiencia principal que buscaba *Classe Operaia* eran os traballadores industriais, o que a distinguía doutros proxectos do momento, de carácter máis académico. A revista era de orientación obreirista, unha liña de pensamento marxista antiautoritaria e antiburocrática desenvolvida en Italia nos anos 60.

Nun dos primeiros editoriais da revista titulado "Lenin in Inghilterra" (galego: "Lenin en Inglaterra"), asinado por Mario Tronti declarábase a necesidade de mudar a tradición marxista que incluía a modificación da perspectiva dominante do período e se afirmaba que tal cambio estaba relacionado, en primeiro lugar, coa clase obreira e as súas loitas e co capital e o seu desenvolvemento.

O derradeiro número da revista apareceu en marzo de 1967.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Classe Operaia - LE RIVISTE E I GIORNALI DI MOVIMENTO
2. 1 2  Fabio Guidali (2021). "Intellectuals at the factory gates: Early Italian operaismo from Raniero Panzieri to Mario Tronti". Labor History. 62 (4): 463. doi:10.1080/0023656X.2021.1955095. S2CID 237713870.
3. 1 2 3  Andrew Anastasi (2020). "Book review. New Uses for Old Thought: Mario Tronti's Copernican Revolution, 50 Years On". Critical Sociology. 46 (7–8): 1304. doi:10.1177/0896920520911995. S2CID 219079732.
4. ↑  Tarì, M. (2016). *Un comunismo más fuerte que la metrópoli: La Autonomía italiana en la década de 1970*. Traficantes de Sueños.
5. ↑  Roggero, Gigi (June 2010). "".. 13 (2): 204. doi: (2 xuño 2010). "Organized Spontaneity: Class Struggle, Workers' Autonomy, and Soviets in Italy". *Working USA: The Journal of Labor and Society* (en inglés) **13** (2): 201–212. doi:10.1111/j.1743-4580.2010.00283.x.
O *Endurance* con todo o velame despregado (ca. 1915).
A **expedición imperial transantártica** (1914-1917), máis coñecida como **expedición Endurance**, foi a última expedición importante da idade heroica da exploración da Antártida. Deseñada por Sir Ernest Shackleton, aspiraba a ser a primeira en atravesar por terra o continente antártico. Despois de que en 1911 a expedición Amundsen chegase ó Polo Sur, Shackleton dixo que a travesía do continente era o "único grande obxectivo principal das viaxes antárticas". A expedición non conseguiu cumprir este propósito, pero é lembrada como unha historia épica de heroísmo e supervivencia.

Shackleton estivera no Antártico entre 1901 e 1904 formando parte da expedición Discovery do Capitán Scott, e liderara a expedición Nimrod entre 1907 e 1909. A nova expedición requiría, dunha banda, unha tripulación principal que navegaría polo mar de Weddell e que desembarcaría na costa aproximadamente na latitude 78°S, preto da baía de Vahsel, como preparación para unha marcha transcontinental en dirección ó mar de Ross, atravesando o Polo Sur. Paralelamente, un grupo de apoio, o equipo do mar de Ross, viaxaría até o lado oposto do continente, estabelecería un campamento no estreito McMurdo, e dende alí prepararía unha serie de depósitos de subministración ó longo da barreira de xeo de Ross, ó pé do glaciar Beardmore. Estes depósitos serían esenciais para a supervivencia do equipo transcontinental, xa que non levarían provisións de abondo para toda a travesía. A expedición dispoñía de dous barcos: o *Endurance*, que levaría o equipo de Shackleton polo mar de Weddell, e o *Aurora*, ás ordes do capitán Aeneas Mackintosh, que levaría o equipo do mar de Ross até o estreito McMurdo.

O *Endurance* quedou atrapado no xeo do mar de Weddell antes de chegar á baía de Vahsel, e malia os esforzos por ceibar o barco, foron á deriva cara ó norte nun bloque de xeo durante o inverno antártico de 1915. Finalmente, o bloque desfíxose e afundiu o barco, deixando sobre o xeo os 28 homes da tripulación, que se viron sometidos a unha serie de duras probas: meses de espera en campamentos improvisados sobre o xeo, unha viaxe en botes salvavides até a illa Elefante, unha segunda travesía de 1 300 km nun bote aberto, o *James Caird*, e atravesar as montañas de Xeorxia do Sur, para, finalmente, ser rescatados sen unha soa baixa. Namentres, o equipo do mar de Ross tivo que superar grandes dificultades para cumprir a súa misión, despois de que o *Aurora* fose arrincado das súas amarras durante un vendaval e non puidesen retornar. Os depósitos instaláronse como estaba previsto, pero a operación custou tres vidas.

Notas
-----

1. ↑  Shackleton 1983, prologo de *South*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Expedición Endurance Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de expedicións á Antártida

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1162294
* WorldCat
* VIAF: 124288074
* BIBSYS: 9071047
* BLBNB: 000301485
* FAST: 1409297
* GND: 7577761-7
* LCCN: no99001019
* NKC: mzk2007378623
* SNAC: w65x6m9f

 |
A **ulexita** é un mineral do grupo V (boratos), segundo a clasificación de Strunz. É un borato hidratado de sodio e calcio. Pode ser incoloro ou de cor branca.

Foi nomeado así en homenaxe ao químico alemán George Ludwig Ulex (1811 – 1883), que foi o primeiro en describilo, en 1850.

Lugares onde se atopa
---------------------

Encóntrase en rexións áridas, praias salinas e lagos salinos resecados. Está xeralmente asociado cos minerais pickeringita, nitratina, halita e glauberita Os maiores depósitos coñecidos están nos Estados Unidos (California e Nevada), Chile (Rexión de Tarapacá) e Casaquistán.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de minerais

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ulexita*** |

* Ministerio de Educación e Ciencia - Minerais Arquivado 07 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine. *(en castelán)*
* Mindat.org *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q409611
* BRE: 4698159
* EBID: ID
* GEC: 0149054
* MAG: 2779783611
* Mindat: 4085

 |
A **glauconita** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos e dentro destes pertence ás micas. É un hidroxi-silicato con numerosos ións metálicos, con numerosas variedades, até o punto de que máis que un mineral, a glauconita case é considerada como un grupo de minerais.

A cor é distintivamente verde, podendo ter tonalidade azulada ou amarelada. Normalmente encóntrase en forma de agregados redondeados, con partículas escamosas, como todas as micas, pero de gran moi fino.

O seu nome provén do grego *glaukos*, que significa azul-verdoso, en alusión á súa cor. A verba *glauconio* usouse antes de 1823, cando se renomeou *glauconita*.

Ambiente de formación
---------------------

Mineral común nas secuencias sedimentarias desde o Cámbrico até a actualidade, sendo o compoñente principal das arenitas verdes, precisamente chamadas así polo seu alto contido en glauconita.

Formado por alteración diaxenética da biotita depositada nun ambiente sedimentario mariño superficial, empregado polos xeólogos como indicador do ambiente de sedimentación mariño.

Localización, extracción e uso
------------------------------

Abunda nas areas terciarias mariñas do mar Báltico e en numerosas rochas sedimentarias repartidas por todo o mundo. En España son glauconíferas as arenitas e arxilas de Guadalajara e Cuenca.

A glauconita emprégase na industria téxtil, na industria azucareira e na industria cervexeira. Polo seu contido en potasio tamén se usou para a elaboración de fertilizantes agrícolas. Outro uso é como colorante non tóxico e resistente aos axentes atmosféricos.

Notas
-----

1. ↑  Rieder et.al. 1998, Nomenclature of the Micas: IMA Mica Subcommittee report, Canadian Mineralogist 36: 905-912.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de minerais

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Glauconita*** |

* Datos sobre localización de glauconita
* Sitio web con datos de glauconita
* Galería de imaxes de glauconita en Internet:

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q423034
* AAT: 300311425
* BRE: 2363838
* EBID: ID
* MAG: 2776386860
* Mindat: 1710

 |
A **willemita** é un mineral do grupo dos silicatos de fórmula **Zn2(SiO4)**. A súa composición química corresponde a un 72,96% de ZnO e un 27,04% de SiO2. Como impurezas máis comúns contén aluminio, ferro, manganeso e chumbo.
Foi descuberto en 1830, e denominouse así na honra do rei Guillerme I dos Países Baixos (*Willem I*).
Ocasionalmente tamén recibe o nome de **belxita**.

Propiedades
-----------

Willemita e esperita baixo luz ultravioleta.
A willemita pode ter diversas cores —branca, verdosa, amarelada, gris, pardo, azul-verde— e ten brillo graxo ou mate.
É un mineral fluorescente e fosforescente, de cor verde brillante baixo luz ultravioleta de onda curta e raios X.

Se ben é un dos poucos silicatos que pertence ao sistema cristalino trigonal, a súa rede é romboédrica.

Morfoloxía e formación
----------------------

Os cristais da willemita son fibrosos, romboédricos ou tabulares.
É un silicato de cinc secundario relativamente común en moitos depósitos de zinc ou chumbo-zinc que conteñen ou contiveron blenda; fórmase a partir deste último mineral pola oxidación nun ambiente silíceo.
Xeralmente está asociado á pedra calcaria, aínda que tamén aparece asociado tipicamente á cincita vermella e á franklinita.

Depósitos
---------

Son escasos os xacementos deste mineral, podéndose destacar os de Franklin (Nova Jersey), onde aparece asociado a cincita e franklinita, e os de Arizona, ambos nos Estados Unidos. En México hai depósitos en Bolaños (Xalisco) e Batopilas (Chihuahua).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de minerais

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Willemita*** |

* Willemita (Mindat.org)
* Willemite (Webmineral)
* Handbook of Mineralogy Arquivado 11 de outubro de 2008 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q409139
* EBID: ID
* GEC: 0151364
* MAG: 2779865747

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 14374-77-7

 |
A **Lei de Illas de Guano** (**Guano Islands Act**) foi unha lei aprobada polo Congreso dos Estados Unidos o 18 de agosto de 1856 que autorizaba á cidadanía dos EUA a tomar posesión das illas con depósitos de guano. Estas illas poden estar en calquera parte do mundo, sempre que non estean ocupadas ou baixo xurisdición doutros gobernos. Tamén permite que dende a presidencia dos Estados Unidos se poida facer uso da forza militar co fin de protexer estes dereitos.

*Whenever any citizen of the United States discovers a deposit of guano on any island, rock, or key, not within the lawful jurisdiction of any other Government, and not occupied by the citizens of any other Government, and takes peaceable possession thereof, and occupies the same, such island, rock, or key may, at the discretion of the President, be considered as appertaining to the United States.* (primeira sección da *Acta de Islas Guaneras*)
En galego:

*Cando calquera cidadán dos EUA descubra un depósito de guano sobre calquera illa, roca, ou caio, non dentro da xurisdición legal de calquera outro goberno, e non ocupada por cidadáns de calquera outro goberno, e tome posesión pacificamente, e ocupe, xa sexa, illa, roca ou caio, pode, segundo a discreción do Presidente, ser considerado pertencente aos Estados Unidos*
A Acta de Illas Guaneras atópase en estatutos federais tales como o Código dos Estados Unidos, Título 48, Capítulo 8, Seccións 1411-1419.

Historia
--------

A principios do século XIX, o guano era cobizado por ser un excelente fertilizante. En 1855, dende os Estados Unidos sóubose dos depósitos de guano do océano Pacífico. O Congreso aprobou o Acta de Illas Guaneras para aproveitar eses xacementos.

A acta permitía especificamente que as illas debesen ser consideradas como parte dos Estados Unidos, aínda que tal posesión podía ser anulada se os depósitos de guano esgotábanse.

Baixo esta lei, máis de 100 illas foron reclamadas. Algunhas aínda seguen baixo dominio estadounidense, como as illas Baker, Jarvis, Howland, o arrecife Kingman ou os atois Johnston, Palmyra e Midway. A posesión da illa Navassa, pola súa parte, é disputada con Haití. Os bancos Serranilla e Baixo Novo son reclamados por múltiples países. En 1971, os EUA e Honduras asinaron un tratado no que recoñecían a soberanía hondureña sobre as illas Swan.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Texto do Código dos EE.UU. Título 48, Capítulo 8 (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q513470
* EBID: ID

 |
| Ailinglaplap |
| --- |
|  |
| Atol Ailinglaplap |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (1999) | 1.959 hab. |
| Superficie | 14´69 km² |
| Superficie lagoa | 750´29 km² |
| Nº de illas | 56 |
| Coordenadas | 7°30′34″N 168°44′10″L﻿ / ﻿7.50944, -168.73611 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol de Ailinglaplap |
|

**Ailinglaplap** é un atol de 56 illas no océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall. Atópase a 152 km. ao noroeste do atol Jaluit. A súa superficie total é de só 14´7 km², pero encerra unha lagoa interior de 750 km². A economía do atol está dominado polas plantacións de coco. A poboación do atol era de 1.959 habitantes en 1999. A illa Jabat atópase na costa de Ailinglaplap. O expresidente das Illas Marshall, Kessai Note naceu na illa Jeh.

"Ailinglaplap" tradúcese como "atol moi grande" ('aelon' (atol)+'laplap' (sufijo superlativo)), debido ao tamaño das illas. Os tres principais centros de poboación en Ailinglaplap son os asentamentos de Woja, no extremo oeste do atol, Jeh no nordés, e Airok Bouj no sur.

A poboación do atol é de 1.959 persoas (1999). O actual presidente das Illas Marshall, Kessai Note naceu aquí.

Historia
--------

Ailinglaplap foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884. Varias estacións comerciais europeas establecéronse nas illas Ailingkaplap como parte do comercio de copra. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.

Hai 3 aeroportos no atol, servidos por Air Marshall Islands cando as súas aeronaves están en funcionamento: 

* aeroporto de Ailinglaplap AIP atópase ao sur: liña: O aeroporto 7°16′45″N 168°49′32″L﻿ / ﻿7.27917, -168.82556 .
* aeroporto de Jeh JEJ está situado ao nordés: aeroporto 07°33′54″N 168°57′42″L﻿ / ﻿7.56500, -168.96167 .
* aeroporto de Woja WJA atópase a oeste: aeroporto 7°27′03″N 168°33′00″L﻿ / ﻿7.45083, -168.55000.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio illas Marshall
* Entry at Oceandots.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q405165
* GeoNames: 7303492
* GND: 4775805-3
* GNIS: 1888520

 |
| Jemo |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | Deshabitada |
| Superficie | 0.22 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 10°07′N 169°33′L﻿ / ﻿10.117, -169.550 |
| Maior Altura | 10 m. |
|  |
| Localización |
| Localización da illa de Jemo |
|

**Jemo** é un atol deshabitado no océano Pacífico, da cadea Ratak nas Illas Marshall ao nordés de Likiep. A illa é de forma ovalada, e ocupa o extremo suroeste dunha estreita cordilleira submarina que se estende cara ao nordés por varios quilómetros. A súa superficie total é de só 0´16 km². A illa usase tradicionalmente como unha reserva de alimentos para os habitantes de Likiep.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio das illas Marshall
* Oceandots entry for Jemo Island

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q715830
* GeoNames: 2080382
* GNIS: 1888532

 |
| Lae |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2009) | 319 hab. |
| Superficie | 1´4 km² |
| Superficie lagoa | 17´7 km² |
| Nº de illas | 20 |
| Coordenadas | 08°56′10″N 166°14′15″L﻿ / ﻿8.93611, -166.23750 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol Lae |
|

**Lae** é un atol de 20 illas, forma un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall, Océano Pacífico. A superficie total é de 1´4 km² e a lagoa interior abarca 17´7 km². Atópase aproximadamente a converter 47 km. ao leste de Ujae. A poboación do atol ascende a 319 persoas aproximadamente.

Historia
--------

Lae foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, Lae quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. Forma parte da República independente das Illas Marshall desde 1986.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio das illas Marshall
* Entry at Oceandots.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q741121
* GeoNames: 7303503
* GNIS: 1888535

 |
| Ujae |
| --- |
|  |
| Atol Ujae |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal | Ujae |
| Linguas |  |
| Poboación (1999) | 448 hab. |
| Superficie | 1,86 km² |
| Superficie lagoa | 185,94 km² |
| Nº de illas | 14 |
| Coordenadas | 09°03′00″N 165°39′00″L﻿ / ﻿9.05000, -165.65000 |
| Maior Altura | 9 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol Ujae |
|

**Ujae** é un atol de 15 illas no océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall. A súa superficie total é de só 1´86 km², pero que encerra un lagoa de 185´94 km². Atópase aproximadamente a 122 km. ao oeste de Kwajalein.

A poboación de Ujae era de 448 en 1998.

Historia
--------

Ujae foi reivindicado polo Imperio Alemán xunto co resto das illas Marshall en 1884. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.

Ligazóns externas
-----------------

* Sitio das illas Marshall
* Entry at Oceandots.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q697802
* GeoNames: 7303514
* GNIS: 1888547

 |