Himeneo nun mosaico da sala 3 das Termas de Neptuno, en Ostia Antica.
**Himeneo** (en grego antigo Ὑμέναιος), tamén chamado **Himen**, é un deus da mitoloxía grega, encargado das cerimonias de matrimonio, inspirador das festas e as cancións. **Himeneo** é tamén un xénero de poesía lírica grega cantada durante a procesión da noiva á casa do noivo, na que se apelaba ao deus, en contraste co epitalamio, que se cantaba no limiar nupcial.

*Himeneo travestido durante un sacrificio a Príapo*. Óleo de Nicolás Poussin.
Himeneo asistía aos connubios, e cando non o facía o matrimonio resultaría desastroso, polo que os gregos corrían vivamente gritando o seu nome. Presidiu moitas das vodas dos mitos gregos, incluídas as de todas as deidades e os seus descendentes.

Himeneo era celebrado na antiga canción matrimonial de orixe descoñecida *Hymen o Hymenae, Hymen* recollida por Caio Valerio Catulo Os termos «himno» e «himen» proceden desta celebración.

Orixes
------

Himeneo era o fillo de Baco/Dioniso e de Venus/Afrodita. Noutras tradicións era fillo de Apolo e unha das Musas. Outras historias danlle unha orixe lendaria. Nun dos fragmentos conservados do *Catálogo de mulleres* atribuído a Hesíodo dise que Magnes «tivo un fillo de extraordinaria beleza, Himeneo. E cando Apolo viu o rapaz namorou del e non abandonou a casa de Magnes». Porén, segundo a *Suda*, o *eraste* de Himeneo foi Tamiris.

*A paz* de Aristófanes termina con Trixeo e o Coro cantando a canción nupcial, co retrouso «¡Oh Himen! ¡Oh Himeneo!» típico para unha canción deste tipo.

Representación
--------------

Polo menos desde o renacemento italiano, Himeneo adoita ser representado na arte como un home novo levando unha grilanda de flores e sostendo un facho acendido nunha man.

Fontes
------

*Cupido reaviva o facho de Himeneo*. Escultura de George Rennie.
Himeneo aparece mencionado na *Ilíada* de Homero, na descrición da forxa do escudo de Aquiles:

> 
> 
> Alí representou tamén dúas cidades de homes dotados de palabra. Nunha celebrábanse vodas e festíns: as noivas saían dos seus cuartos e eran acompañadas pola cidade á luz de fachos acendidos, oíanse repetidos cantos de himeneo, mozos danzantes formaban círculos, dentro dos cales soaban frautas e cítaras, e as matronas admiraban o espectáculo desde os vestíbulos das casas.
>  *Ilíada* XVIII. 490
> 

Outras fontes clásicas son:

* Ovidio, *Heroidas* VI, 44; XXI, 157; *As metamorfoses* I, 480; IX, 796;
* Virxilio, *Eneida* I, 651; IV, 99; IV, 127.
* Catulo, poema LXII.

Aparece tamén na obra de Safo:

> 
> 
> Alta debe ser a cámara —
>   
> Himeneo!
>   
> Facédea alta, construtores!
>   
> Un noivo ven —
>   
> Himeneo!
> 
> 
>   
> Como o propio deus da guerra, o máis alto dos altos!
> 
> 

E é mencionado tamén en dúas obras de William Shakespeare: *A tempestade* e *Como gustedes*, onde se une ás parejas ao final:

> 
> 
> Himeneo poboa a cidade:
>   
> Honrade todo casamento.
>   
> Honra e prez, gloria sen par
> 
> 
>   
> a Himeneo, deus da cidade.
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Catullus Arquivado 30 de maio de 2010 en Wayback Machine. en *Religio Romana*.
2. 1 2  Encyclopaedia Britannica, *hymen*
3. ↑  OMACL: Hesiod, the Homeric Hymns and Homerica: Marriage of Ceyx to Doubtful fragments Arquivado 05 de decembro de 2004 en Wayback Machine. *(en inglés)*.
4. ↑  *Peace* Arquivado 01 de decembro de 2005 en Wayback Machine. libreto do drama de Aristófanes *(en inglés)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* P. Maas, «Hymenaios» *REF* **9** (1916) páx. 130-34.

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Himeneo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q506770
* WorldCat
* VIAF: 309661663
* BNF: 15082918j
* BRE: 2360369
* EBID: ID
* GND: 1054945144
* LCCN: no2015082223
* SUDOC: 146168445
* Theoi: ErosHymenaios

 |