recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**José Díaz López**, coñecido como **O Naranxo**, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi concelleiro de Monforte de Lemos e primeiro tenente-alcalde na corporación presidida por Julio Pérez Orozco. Cando Julio Pérez foi destituído, foi nomeado alcalde-presidente da comisión xestora de Monforte de Lemos en xuño de 1938. Informes da Garda civil dan conta do seu nepotismo, e foi recordado pola súa crueldade. Cesouo no cargo en novembro de 1941.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Julio Pérez Orozco** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1938 - 1941 | Sucesor:**Julio García Rodríguez** |

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 31-8-1937, p. 5.
2. ↑  Souto Blanco, María Jesús (2003). "Una "revuelta de hambre" en la Galicia del primer franquismo: O Saviñao" (PDF). *Pasado y memoria* (2): 242–254. Consultado o 21 de xullo de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alcaldes del siglo XX en Monforte (1936-1947)
***A Chave d'os Rayos*** foi un periódico publicado en Caldas de Reis en 1922.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en xaneiro de 1922. No seu primeiro número anunciaba que "saldrá cando conveña" e proclamábase "defensor d’os intereses galegos e d’a xente honrada contra os pícaros". Dirixido por Laureano Salgado Rodríguez, entre os seus colaboradores figuraron Jaime Solá, Ramón Salgado Rodríguez, Antonio Palacios e José Palacios. *El Ideal Gallego* cualificouno como "defensor de los labradores gallegos y fustigador del caciquismo!". En abril anunciouse a publicación dun número extarordinario dedicado ás vodas de prata do cardeal José María Martín de Herrera.

Notas
-----

1. ↑  *El Compostelano*, 19-1-1922, p. 1.
2. ↑  *Vida Gallega*, 15-2-1922, p. 9.
3. ↑  "En el convento de San Patrik. El nimbo de la Virgen de la Roca y la Asociación de la Prensa de Vigo", *El Pueblo Gallego*, 4-4-1924, p. 11.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 19-1-1922, p.
5. ↑  *El Compostelano*, 21-4-1922, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Los años de la eclosión de la prensa en Caldas de Reis
***Las Dos Regiones*** foi un periódico editado en Meira entre 1908 e 1909.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico de intereses generales* apareceu en xaneiro de 1908. Fundado e dirixido por Gumersindo Gómez Otero. Constaba de catro páxinas, compostas a catro columnas. En principio bimensual, a partir do número 13, de xullo de 1908, fíxose semanal, saíndo cada sábado. Contén noticias locais, nacionais e estranxeiras e artigos de agricultura, gandería, comercio, industria, festas, cultura, tribunais e sucesos e algúns poemas. Ten as seccións: Oficial, Religiosa, Correspondencia (cartas dos lectores), Corresponsales e Últimas noticias. Publica tamén necrolóxicas e un folletín, e na última plana hai anuncios comerciais. Entre os seus colaboradores figuran José Manuel Rivero, Constantino Fraguas, Ángel Guerra e J.A. López. O periódico debe o seu nome á rede de correspondentes, colaboradores e subscritores con que contaba a ambos lados do río Eo e servía de enlace entre os seus habitantes e os emigrantes en Cuba. Editábase na Imprenta del Sucesor de A. Villarmarín de Lugo. Cesou a súa publicación probablemente en 1909.

Notas
-----

1. ↑  *El Regional*, 11-1-1908, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Salgado, Benigno (2007). Sociedade Anónima Xestión do Plan Xacobeo, ed. *"El Agricultor: agrarismo solidario e rexionalismo lingüístico" en El Agricultor. Edición Facsimilar*. Santiago de Compostela. pp. 7–166.

### Ligazóns externas

* Ficha e exemplares na Biblioteca Digital Hispánica
Antonio de Mendoza, vicerrei da Nova España (1569-1581).
O título de **vicerrei** corresponde ao máis alto representante do rei nun estado, ou nunha colonia, do que é titular o monarca. Este estado ou colonia denomínase **vicerreinado**.

A **vicerraíña** é unha muller que exerce esta función, caso raro, porque dita función comprende tamén a comandancia militar do territorio, ou a esposa dun vicerrei.

A alusión etimolóxica ao rei fai que o vicerrei estea considerado como máis importante que un gobernador xeral, inclso nos casos en que sexa sinónimo deste rango administrativo.

Nuns poucos casos, nalgunhas coroas, o título (e a función, a menos que o título non estea directamente ligado a ela) resérvase a membros da familia real.

Orixe do termo
--------------

O título de *virrey* aparece no século XIV nun documento en latín de Pedro o Cerimonioso (1381). A mediados do século XVI introduciuse ns Coroa de Aragón a palabra *virrey* derivada da palabra *visrei* xa utilizada polo menos no século XV, e do catalán pasaría ao castelán *visorey*. Nos documentos da Corona de Aragón do século XV (1428), redactados en latín, empregábase o termo *vice rex* para refirirse ao vicerrei de Sicilia.

Notas
-----

1. ↑  **vicerreinado** no dicionario da RAG.
2. ↑  **vicerrei** no dicionario da RAG.
3. ↑  Antonio Rubió y Lluch (1947). *Diplomatario de Oriente catalán (1401-09): colección de documentos para la historia de la expedición catalana a Oriente y los ducados de Atenas y Neopatria*. Institut d'Estudis Catalans. pp. 522–. GGKEY:GTBN2GHED23. Consultado o 26 de agosto de 2016.
4. 1 2  Juan Corominas (1976). *Diccionario crítico etimológico de la lengua castellana. 4,R-Z, p. 1112*. Ed. Gredos. ISBN 978-84-249-1324-3. Consultado o 26 de novembro de 2016.
5. ↑  P. Filippo Rotolo; P. Filippo Rotolo OFM Conv. (2006). *Il Beato Matteo d'Agrigento e la provincia francescana di sicilia nella prima metà del secolo XV.* Officina di Studi Medievali. pp. 260–. ISBN 978-88-88615-58-5. Consultado o 26 de agosto de 2016.
6. ↑  Joseph Shatzmiller (1994). *Jews, Medicine, and Medieval Society: Joseph Shatzmiller*. University of California Press. pp. 156–. ISBN 978-0-520-08059-1. Consultado o 26 de agosto de 2016.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

Aznar, Daniel; Hanotin, Guillaume; May, Niels F. (dir.) (2014): *À la place du roi. Vice-rois, gouverneurs et ambassadeurs dans les monarchies française et espagnole (XVIe-XVIIIe siècles). Madrid*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q244741
* AAT: 300025472
* BNCF: 72453
* EBID: ID
* GEA: 20731
* GEC: 0150901
* GND: 4188462-0
* Treccani: vicere

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O queixo *roquefort*.
**Roquefort** é o nome dunha variedade de queixo orixinalmente francés (de Roquefort-sur-Soulzon, situada na rexión de Occitania) producido con leite de ovella callado. 

Esta variedade de queixo presenta unha masa de consistencia cremosa e esfarelada, con casca húmida e sabor acentuado e picante.

Na súa fabricación, así como na das variedades Gorgonzola e Camembert, son inxectados fungos (balores) na masa. No queixo roquefort inxéctase o sal e o fungo *Penicillium roqueforti*, para logo seguir por un proceso de maduración de tres meses. Son estes fungos os que desenvolven no *roquefort* a aparencia característica con veos verde-azulados, que lle dan o sabor especial.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Queixo
* Lista de queixos do mundo

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Roquefort*** |

* Páxina web en castelán sobre o queixo roquefort.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189221
* BNCF: 51397
* BNF: 12049875j
* EBID: ID
* GEC: 0139769
* JSTOR: roquefort-cheese
* LCCN: sh85115391

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C0452786

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Democracia.

***La Democracia*** foi un periódico editado en Caldas de Reis entre 1904 e 1911.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Semanario defensor de los intereses morales y materiales del distrito*, apareceu o 17 de decembro de 1904. Sucesor de *El Demócrata*. Foi unha publicación de tendencia republicano-lerrouxista promovida por Adolfo Mosquera e dirixida por Ramón Paz Villar. Foi denunciado por inxurias e calumnias a un sacerdote pola publicación do artigo "Contrastes. Un cura de ayer y un cura de hoy", e o seu director procesado e xulgado na Audiencia Provincial en novembro de 1906. En 1909 cambiou o seu subtítulo por *Semanario liberal demócrata*. Aínda se publicaba en abril de 1911.

Notas
-----

1. ↑  *La Correspondencia Gallega*, 20-11-1906, p. 3.
2. ↑  *Noticiero de Vigo*, 27-4-1911, p. 22.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
***El Mirlo Blanco*** foi un periódico editado en Caldas de Reis entre 1909 e 1913.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Periódico católico-social*, apareceu en novembro de 1909. Era propiedade de Laureano Salgado Rodríguez e estaba dirixido polo seu sobriño Laureano Salgado de la Riva. Saíu á rúa con motivo da iniciativa de Laureano Salgado Rodríguez de erixir o monumento á Virxe da Rocha en Baiona. Aparecía tres veces ao mes. O número 7 apareceu en xaneiro de 1913.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de Galicia*, 11-1-1913, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Mirlo Blanco, El". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* *El Mirlo*

### Ligazóns externas

* "A Virxe da Rocha: un singular proxecto de Antonio Palacios, por Xosé Ramón Iglesias Veiga" (17/9/2012). Instituto de Estudos Miñoranos
**Josefa Asunción Morgade Rúa**, nada en Rairiz de Veiga en 1986, é unha política e xestora sanitaria galega, alcaldesa de Rairiz de Veiga.

Traxectoria
-----------

Profesionalmente é enfermeira e psicóloga. Graduada en Psicoloxía Clínica, en paralelo á súa carreira política foi directora dunha residencia de anciáns en Monterrei.

Figurou como número 2 da candidatura do PPdeG ao concello de Rairiz de Veiga nas eleccións de 2015. Neses comicios o PPdeG obtivo unha ampla maioría e Xoaquín Rodríguez Ambrosio foi reelixido alcalde. Poucos meses despois, en decembro, Ambrosio viuse obrigado a dimitir tras ser condenado por prevaricación a oito anos de inhabilitación, polo que o pleno escolleu no seu canto a Asunción Morgade como alcaldesa. Con todo, Morgade non contou co apoio de dous concelleiros do PPdeG que foran do PPdeG antes de que os anteriores concelleiros do BNG, co exalcalde á cabeza, se integrasen no seu grupo. No momento de converterse en alcaldesa foi a alcaldesa máis nova da provincia de Ourense.

Nas eleccións de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixida con maioría absoluta. Para as eleccións de 2023 a dirección provincial do PPdeG designou outro candidato a alcalde, e Asunción Morgade incorporouse á candidatura do PSdeG, á fronte do cal revalidou a alcaldía con maioría absoluta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xoaquín Rodríguez Ambrosio** |  **Alcaldesa de Rairiz de Veiga** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Asunción Morgade será la candidata del PP en Rairiz de Veiga
2. ↑  "Josefa Asunción Morgade Rúa". *Dateas* (en castelán). Consultado o 2023-04-19.
3. ↑  "Sin nuevos casos confirmados en la comarca en las últimas 24 horas: 55 positivos frente a los 324 negativos". *Diario do Támega*. 2020-04-16. Consultado o 2023-04-19.
4. ↑  Huete, Cristina (29 de xuño de 2015). "Condenado por prevaricación un alcalde del PP que arrasó en las urnas". *elpais.com* (en castelán). Consultado o 19 de abril de 2023.
5. ↑  Asunción Morgade toma posesión como alcaldesa en Rairiz de Veiga, *La Región*, 15/12/2015.
6. ↑  "La alcaldesa por el PP de Rairiz de Veiga ficha por el PSOE". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2023-04-18. Consultado o 2023-04-19.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rairiz de Veiga
**Pierre-Hippolyte-Ernest Martinenche**, nado en Calvisson, Gard, en 1869 e finado en Croix du Var o 1 de decembro de 1941, foi un escritor e hispanista francés.

Biografía
---------

O seu pai, médico, morreu pronto, deixando orfos a Ernest e unha irmá, Lucie. A súa nai, unha muller moi instruída que daba clases de latín e grego, marchou a Nîmes con eles e alí abriu unha pensión, dedicándose ademais a dar clases a nenos que preparaba para entrar no liceo. Martinenche foi profesor agregado de letras en 1891 apenas uns meses en Digne e logo moito máis tempo en Nîmes. Ensinou retórica en 1899 e ao ano seguinte no liceo de Montpellier. Daquela doutorouse en letras pola Sorbona. Foi Profesor adxunto de Letras na Universidade de Montpellier entre 1900 e 1906. Neste último ano entra na Sorbona, onde obtén unha cátedra de español en 1919, que desempeña até 1937.

Recibiu o maxisterio de Ernest Dupuy, Émile Faguet e sobre todo Ferdinand Brunetière, que foi o seu profesor na Escola Mormal Superior. Percorreu España publicando artigos en revistas francesas, por exemplo na *Revue des Pyrenées* (1898). Consagrou a súa tese de licenciatura a *La Celestina* e a de doutoramento a *La comedia española en Francia desde Hardy a Racine*. Seis anos despois, en 1906, escribiu *Molière y el teatro español*. Editou *La Celestina* (1910, 1927, 1946) e colaborou asiduamente na *Revue Latine* dirixida por Émile Faguet; dá para a *Revue des Deux Mondes* unha análise do teatro de Benito Pérez Galdós e para *Revue Hispanique*, *Revue des Langues Romanes* e outras revistas de estudos hispánicos artigos e recensións críticas.

Obras
-----

* *La Comedia Espagnole en France. De Hardy a Racine.* París, Hachette, 1900.
* *Molière et le théâtre espagnol*
* *Propos d'Espagne*, París, Hachette, 1905.
* *Histoire de l´influence espagnole sur la littérature française. L´Espagne et le Romantisme français*. París, Hachette, 1922.
* *Quatenus: Tragicomoedia De Calisto E Melibea Vulgo Celestina Dita Ad Informandum Hispaniense Theatrum Valuerit...*
* *La Celestine*, La Renaissance du Livre, 1927.
* *La Célestine, Tragi-comédie de Calixte et Mélibée*, La Renaissance du Livre, 1946.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10274023
* WorldCat
* VIAF: 100025391
* ARAE: martinenche-ernest-1869-1939
* BAV: ADV12222765
* BNF: 12424616j
* BVMC: 57431
* GND: 1055093842
* ISNI: 0000000078337544
* LCCN: no00030101
* Léonore: 64719
* NKC: mub2015886887
* NLG: 120955
* NTA: 163037728
* Persée: 176379
* PTBNP: 89703
* SUDOC: 03337404X

 |
Panorámica da cidade, á beira do río Hudson.
**Troy** é unha cidade e municipio do condado de Rensselaer, no estado de Nova York, nos Estados Unidos de América.

Xeografía
---------

Localización do municipio de Troy no condado de Rensselaer.  
Á dereita, localiación do devandito condado no estado de Nova York.
Situado a unha altitude media de 152 msnm, o concello ocupa unha superficie de 28,5 km². Segundo o censo de 2010 a cidade tiña unha poboación de 50 129 habitantes, cunha densidade de poboación de 1 832,35 hab./km². A súa área metropolitana, nese mesmo ano, albergaba a 1 170 483 persoas.

Demografía
----------

Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, no ano 2000 os ingresos medios por fogar na cidade eran de 29 844 $, e os ingresos medios por familia eran de 38 631 $. Os homes tiñan uns ingresos medios de 30 495 $, fronte aos 25 724 $ das mulleres. A renda per cápita da cidade era de 16 796 $. Ao redor do 19,1 % da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.

Historia
--------

A cidade foi fundada en 1816.[] Troy é a sede do Instituto Politécnico Rensselaer, a universidade máis antiga de enxeñaría e técnica dos Estados Unidos, fundada en 1824. Debido á confluencia das principais vías navegábeis e unha xeografía apoiada pola enerxía hidráulica, a revolución industrial norteamericana iniciouse nesta área, convertendo a Troy na cuarta cidade máis rica de Norteamérica no século XX.

Galería de imaxes
-----------------

* Selo da cidadeSelo da cidade
* Mapa dos barrios de TroyMapa dos barrios de Troy
* Vista do distrito históricoVista do distrito histórico
* Edificio central do Instituto Politécnico RensselaerEdificio central do Instituto Politécnico Rensselaer
* Igrexa de St PaulIgrexa de St Paul
* Memorial de George Thomas no cemiterio de OakwoodMemorial de George Thomas no cemiterio de Oakwood

Notas
-----

1. ↑  Oficina do Censo dos Estados Unidos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Troy, Nova York Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial da cidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q600301
* WorldCat
* VIAF: 157074232
* BNF: 167769190
* EBID: ID
* FAST: 1202806
* GEC: 0445337
* GeoNames: 5141502
* GND: 4120078-0
* GNIS: 967902
* Google Maps: 3679861982571557436
* LCCN: n50052585
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge1044178
* OSM: 174387
* SUDOC: 133196542
* TGN: 7014660

 |
**Xoán Anleo**, nado en Marín en 1960, é un escultor e artista audiovisual galego. É profesor da Facultade de Belas Artes de Pontevedra, vive e traballa en Vigo.

Traxectoria
-----------

Licenciouse e doutorouse en Belas Artes pola Universidade de Castela-A Mancha. Formouse na Escola Massana de Barcelona, sendo influído polo ambiente conceptual de diferentes artistas cataláns, converténdose nun dos artistas máis experimentais da arte galega, distanciándose das propostas dese momento en Galicia. Formouse tamén na École des Arts Decoratifs de Xenebra (Suíza) e na California State University dos Ánxeles (EUA). Residiu no Brasil, no centro Capacete do Río de Xaneiro, en La Quiñonera (México D.F.), lugar de convivencia e creación para artistas da América Latina, en Towhouse, no Cairo (Exipto), en Duende, Rotterdam (Países Baixos), Reiquiavik (Islandia) e no centro Künstler und Atelierhaus der Stadt Duisburg, en Alemaña.

Traballa con diversos medios, como a escrita, instalación, fotografía, arte sonora ou danza contemporánea, a edición de múltiples e libros de artista así coma diversas publicacións. Ademais foi fundador dos grupos musicais Nómadas con Carlos Ordóñez e da triloxía Dirty Line, Taiwan e Hands Up! con Chiu Longina.

Está representado en importantes museos e coleccións coma o Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía, ARTIUM, Centro-Museo Vasco de Arte Contemporánea de Vitoria-Gasteiz, Centro Andaluz de Arte Contemporánea en Sevilla, Centro de Arte Dos de Mayo de Móstoles, Centre d'Art La Panera de Lleida, Museo Extremeño e Iberoamericano de Arte Contemporánea de Badaxoz, MUSAC, Museo de arte Contemporánea de Castilla y León e o CGAC, Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela.

Exposicións
-----------

* *Desorde*. Museo-Fundación Eugenio Granell de Santiago de Compostela. 2013
* *Cuadernos cuadrículados, habitaciones reservadas, envases dispuestos. Todo en orden*. Galería Ad Hoc de Vigo. 2009
* *Algo vivo cando todo está morto. Algo incerto ante tanta certeza*. Galería Magda Belloti. Festival Off de PhotoEspaña, Madrid 2008

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Pintores e Escultores Galegos na EXPO 92*. Xunta de Galicia.

### Ligazóns externas

* Web do artista *(en castelán)*
* Obras de Xoán Anleo Arquivado 07 de marzo de 2016 en Wayback Machine. na web Artdiscover *(en castelán)*
* Xoán Anleo no Festival PhotoEspaña 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533741
* WorldCat
* VIAF: 37806614
* BNE: XX1309300
* GND: 122704002
* ISNI: 0000000059366083
* LCCN: no2012076566
* SUDOC: 176314865

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade galega é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Józef Kowalski**, nado en Siedliska o 13 de marzo de 1911 e finado en Auschwitz o 4 de xullo de 1942, foi un sacerdote católico salesiano polaco asasinado no campo de concentración de Auschwitz durante a Segunda Guerra Mundial. Foi beatificado en Varsovia o 13 de xuño de 1999.

Traxectoria
-----------

Kowalski naceu en Siedliska (terceira partición de Polonia) o 13 de marzo de 1911, o sétimo dos nove fillos de Wojciech e Zofia Borowiec. Foi ordenado sacerdote salesiano o 29 de maio de 1938 en Cracovia e exerceu como secretario do provincial da congregación. Durante a ocupación alemá de Polonia os salesianos continuaron co seu labor educativo. A Gestapo arrestou a Kowalski o 23 de maio de 1941, xunto con outros 11 salesianos que traballaban en Cracovia. Foron levados á prisión de Montelupich e torturados.

### Auschwitz

O 26 de xuño de 1941 Kowalski foi enviado ao campo de concentración de Auschwitz, co número de prisioneiro 17.350 ou 17.950. Alí predicou en segredo aos compañeiros prisioneiros no Bloque 25 e tentou fortalecer a súa vontade de sobrevivir no campo. Absolveu condenados a morte, normalmente en segredo, mais polo menos unha vez en público no momento das execucións en masa. En Auschwitz era coñecido como Padre Józef. Nunha das veces que pasou lista, o Blockführer Gerhard Palitzsch descubriuno co seu rosario e ordenoulle pisalo. Kowalski negouse, polo que se lle asignaron traballos forzosos. Na última carta aos seus pais, Józef escribiu:

> 
> 
> Non vos preocupedes por min; estou nas mans de Deus. Quero que teñades a certeza de que sinto a Súa axuda en cada paso que dou. Malia todo, estou feliz e en completa paz.
> 
> 

O 3 de xullo de 1942 foi humillado, ridiculizado e fortemente golpeado polos gardas por ser sacerdote. Esa mesma noite sacárono do barracón, mallaron nel e posibelmente o afogaron. O corpo de Kowalski foi atopado o día seguinte e incinerado con outros. Tiña 31 anos.

En Polonia empezouse a venerar a súa figura após a Segunda Guerra Mundial. O papa Xoán Paulo II coñecérao persoalmente antes da guerra, cando Kowalski vivía e exercía na parroquia de San Estanislau Kostka en Dębniki, Cracovia. Nunha das súas visitas a Polonia, Xoán Paulo II beatificou a Kowalski en Varsovia. A misa ceremonial de tres horas tivo lugar o 13 de xuño de 1999, á que asistiron unhas 600.000 persoas, entre elas o entón presidente Aleksander Kwaśniewski. Kowalski foi un dos 108 Mártires polacos da Segunda Guerra Mundial beatificados polo papa aquel día.

Notas
-----

1. 1 2  Luxmoore, Jonathan (14 de xuño de 1999). "Pope blesses Poles martyred by the Nazis". *The Guardian* (en inglés) (Varsovia). Consultado o 5 de febreiro de 2024.
2. 1 2 3  "Józef Kowalski". *Salezjanie Don Bosco* (en polaco).
3. 1 2  "Blessed Jozef Kowalski". *CatholicSaints.Info* (en inglés).
4. 1 2 3  "Joseph (Józef) Kowalski. Priest and Martyr".
***Last Days*** é unha filme do director Gus Van Sant. É un relato ficticio dos últimos días do cantante de Nirvana Kurt Cobain. Foi exhibido nos teatros de Estados Unidos o 22 de xuño de 2005 e producido por HBO. O actor Michael Pitt interpreta o personaxe protagonista. Ademais, a película conta con aparicións de Kim Gordon (de Sonic Youth e coñecida de Cobain), Lukas Haas, Asia Argento, e Thadeus A. Thomas. Tamén, o autor e amigo de Van Sant, Harmony Korine, aparece nunha breve escena, facendo un papel similar ao de na película *Kids*.

*Last Days* é a terceira película do que o director chamou a súa "Triloxía da morte", que empezou con *Gerry* (2002) e continuou con *Elephant* (2003).

Proxecto
--------

Van Sant xa tiña pensado facer este proxecto dez anos anos, aínda que as ideas iniciais variarían por temor a demandas da viúva Cobain, Courtney Love, saíndo ao final un filme cuxo parecido á realidade é casualidade. A actriz Asia Argento, que interpretaba á muller do protagonista dixo que "non fixera de Courtney Love"".

Música
------

*Last Days* posúe dúas composicións do actor principal Michael Pitt: unha canción acústica titulada "Death to Birth", un tema eléctrico chamado "That Day". Hai outra peza, "Untitled", de Lukas Haas. Nunha escena o personaxe de Scott escoita "Venus in Furs" de Velvet Underground.

Localización da rodaxe
----------------------

A película foi rodada en Hudson Valley, rexión do Estado de Nova York. Un tratamento feito polo cinematógrafo Harris Savides escurece a imaxe e fai recordar a atmosfera da rexión noroeste dos Estados Unidos.

Notas
-----

1. ↑  *Asia Argento Denies Last Days Role Is Based On Courtney Love* *FemaleFirst.co.uk*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial en castelán Arquivado 27 de xaneiro de 2010 en Wayback Machine.
* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q526162
* WorldCat
* VIAF: 247145542609896640378
* AFI: 63442
* Allmovie: v325765
* AlloCiné: 56258
* Box Office Mojo: lastdays05
* CineRessources: 96584
* EBID: ID
* FilmAffinity: 206795
* IMDb: tt0403217
* LCCN: no2015170521
* LUMIERE: 23835
* Metacritic: last-days
* OFDb: 74481
* OMDB: 1665
* Rotten Tomatoes: last\_days
* Synchronkartei: 17869
* TheNumbers: Last-Days-(2005)
* TMDb: 1665
* TVcom: gus-van-sants-last-days
* TVGuide: 191241

 |
Isópodo: o maxilípodo está sinalado coa sigla *Mxp*.
Anfípodo: o maxilípodo esdtá sinalado co nome *maxillipède*.
En zooloxía, chámamse **maxilípedos**, **maxilípedes** ou *patas maxilas* aos apéndices torácicos de moitos artrópodos (crustáceos e miriápodos), que serven para auxilialos na alimentación.

Encóntranse próximos á boca e poden teren pequenas quelas para aseguraren os alimentos.

Etimoloxía
----------

O termo maxilípedo entrou nas liguas modern as a través do francés *maxillipède*, construído polos elementos *maxilli-*, tirado do latín *maxilla*, 'mandíubula', e *-pède*, derivado do latín *pēs, pedis*, 'pé', 'pata'.

Crustáceos
----------

Nos crustáceos das clases dos malacostráceos, maxilópodos e ramipedios, os maxilípedos son apéndices dos primeiros segmentos torácicos ou **toracómeros** (do 1º ao 3º), anteriores e fusionados co céfalon, que están incorporados á cabeza como pezas bucais adicionais para a manipulación do alimento.

Miriápodos
----------

Nos miriápodos, os maxilípedos son cada un dos apéndices do tronco dalgús destes animais que asumen funcións tróficas (prensión ou mastigación dos alimentos) propias dos apéndices cefálicos. Concretamente nos quilópodos son cada un dos apéndices do primeiro par do tronco, modificados como garras dirixidas para adiante (forcípulas) e adpatados para a captura das presas, e coas que lles ixenctan veleno.

Notas
-----

1. ↑  Coordinadores: Jaime Gómez Márquez, Ana Mª Viñas Díaz e Manuel González González. Redactores: David Villar Docampo e Luís Vale Ferreira. Revisores lingüísticos: Víctor Fresco e Mª Liliana Martínez Calvo. (2010). *Dicionario de bioloxía galego-castelán-inglés.* (PDF). Xunta de Galicia. p. 112. ISBN 978-84-453-4973-1.
2. ↑  Metazoa "Crustacea" no sitio do Educandário "Imaculada Conceição" de Florianópolis, Brasil[*Ligazón morta*]. Consultado o 15 de marzo de 2017.
3. ↑  Consultado no *Trésor de la Langue Française informatisé* Arquivado 02 de maio de 2017 en Wayback Machine. o 15 de marzo de 2017.
4. ↑  Garrido, Carrlos (1997): **maxilípede** (Arthropoda:Crustacea).
5. ↑  Garrido, Carrlos (1997): **maxilípede** (Arthropoda:Myriapoda).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Garrido, Carlos (1977): *Dicionário terminológico quadrilíngue de Zoologia dos Invertebrados*. A Corunha: Associaçom Galega da Lingua. ISBN 84-87305-12-1.

### Outros artigos

* Malacostráceos
* Maxilópodos
* Ramipedios
* Miriápodos
* Quilópodos
* Forcípula

### Ligazóns externas

* Crustaceamorpha: Appendages Universidade de California, Berkeley *(en inglés)*
* Maxilliped Natural History Museum of Los Angeles County. Crustacea: Glossary *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2604514
* EBID: ID

 |
En zooloxía, o termo **labro**, derivado do latín *labrum*, 'labio', 'beizo', é unha estrutura poresente en diversos grupos de invertebrados, como en insectos, miriápodos e crustáceos, e nos extintos trilobites.

Insectos, miriápodos e custáceos
--------------------------------

**Desenvolvemento das pezas bucais nos insectos:**  
(A), saltón; (B), abella;, (C), bolboreta; (D) femia dun mosquito.  
Lenda: a, antenas; c, ollo composto; lb, labio; LR, labro; MD, mandíbulas; mx, maxilar; hp, hipofarinxe. O labro, en vermello.
Nos insectos, miriápodos e crustáceos, o labro, tamén denominado **labio superior**, é un esclerito dorsal impar do aparato bucal que recobre as mandíbulas.

Trátase dunha dobra quitinosa que se proxecta na parte superior da cabeza, especialmente no clípeo, co que se une pola súa parte posterior mediante o chamado *suco clípeo-labral*, o que lle permite certa mobilidade, por enriba ou por siante da cavidade bucal, sobre as mandíbulas.

Representa o teito da boca; na súa cara interna ou ventral localízase a epifarinxe, unha estrutura levemente esclerosada e provista de sedas sensoriais. A súa función é gustativa.

A forma primitiva do labro é ancha e aplanada, como nos ortópteros ou os coleópteros, pero nalgunhas ordes, como nos dípteros, está moi modificado.

Trilobites
----------

Nos trilobites denomínase labro a unha proxección cuticular impar, media, da cabeza, situada no lado ventral, cubrindo por detrás a boca.

Notas
-----

1. ↑  **labro**, 2º artigo, en Garrido, Carlos (1997).
2. ↑  **labro**, 1º artigo, en Garrido, Carlos (1997).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Corunha: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-8730-512-1.

### Outros artigos

* Céfalon
* Clípeo
* Mandíbula (artrópodos)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q360768
* MAG: 2775889985

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* Uberon: 0005905

 |
O **caso dativo** aplícase a substantivos e pronomes. Este caso marca normalmente o complemento indirecto, polo que serve para expresar a persoa ou cousa que recibe o dano ou proveito da acción verbal. Así que responde ás preguntas: «a quen?» ou «para quen?», formuladas ao verbo. Por exemplo: *o neno escribe unha carta **ao seu pai***. Pero ademais existen outros usos como o de posesión, por exemplo en latín vulgar e, en menor medida, o latín clásico.

O seu nome vén do latín *datiuus*, do verbo *dare*, "dar".

O uso do dativo era común entre as primeiras linguas indoeuropeas e continúa usando en numerosas linguas como as eslavas, as bálticas e as xermánicas, entre outras. Ademais, hai linguas non indoeuropeas que tamén empregan este caso con formas similares. Por exemplo as linguas fino-húngaras, o navaho e o xaponés.

Algunhas das linguas enque se emprega ou se utilizou o dativo son:

* polaco por exemplo: "dobrej szafie" - "a bo armario".
* checo.
* feroés.
* alemán.
* grego clásico (e en ocasións grego moderno).
* húngaro.
* islandés.
* latín.
* letón.
* lituano.
* Inglés antigo.
* romanés.
* ruso.
* sánscrito.
* serbocroata.
* eslovaco.
* esloveno.
* yiddish.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Acusativo y dativo. Texto de María José Echarte Cossío. Publicado pola Revista Española de Lingüística.
* Tipología lingüística: Dativo y datividad. Artigo escrito por Karmele Rotaetxe Amusategui e publicado na Revista Española de Lingüística.

| * v
* c
* e
Caso gramatical das linguas aglutinantes e flexivas |
| --- |
| 
* ablativo
* acusativo
* comitativo
* dativo
* ergativo
	+ ergatividade
* inesivo
* nominativo
* vocativo
* xenitivo
* temporal

 |
| Categoría:Morfosintaxe |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q145599
* EBID: ID
* GEC: 0095844
* GND: 4192476-9
* MAG: 29417503
* NKC: ph975694

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Escapo (homónimos).
Escapo floral.
En botánica, o **escapo**, ás veces denominado **escapo floral**, é o caule que está desprovisto de follas e que presenta as flores no ápice.

Os escapos son frecuentes nas monocotiledóneas (clase das *Liliopsida*), en cuxo caso o escapo nace dun rizoma ou dun bulbo.

As familias máis representativas en canto á formación do escapo floral son asd das *Amaryllidaceae*, *Balsaminaceae*, *Liliaceae*, *Papaveraceae*, *Droseraceae*, *Violaceae* e *Bromeliaceae*.

O termo foi proposto por Linneo na súa obra *Philosophia Botanica*.

Usos culinarios
---------------

Os escapos de ceboliños, *Allium tuberosum* (cebola silvestre e/ou allo silvestre) e allos pódense utilizar como alimento.

Etimoloxía
----------

O termo escapo deriva do latín *scapus*, 'caule das plantas'.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  **escapo**, en Font Quer, P. (1993): *Diccionario de botánica*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-3350-076-7 (tomo I).
2. ↑  Etoh, T. & Simon, P. W. (2002). "Diversity, fertility, and seed production of garlic". En H. D. Rabinowitch & L. Currah, eds. *Allium crop science: recent advances*. CABI Pub.
3. ↑  **2scape** no *Merriam Webster Dictionary*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q887261
* MAG: 2775873933

 |
O río Orontes ao seu paso por Antioquía.
Os muros de Antioquía subindo polo Monte Silpius na época das cruzadas.
*Este artigo é sobre unha cidade de Oriente Próximo. Para o departamento colombiano, véxase Antioquia.*
**Antioquía** (en turco: *Antakya*; ou "Αντιόχεια" en grego) é unha cidade que se atopa na rexión do Mediterráneo de Turquía. É a capital da provincia de Hatay e conta con 360.652 habitantes.

Historia
--------

Situada na marxe oriental do río Orontes, foi fundada a finais do século IV a.C. por Seleuco I Nicátor como capital do seu imperio en Siria. Seleuco I servira como xeneral con Alexandre o Grande e o nome de *Antiochus* era frecuente entre membros da súa familia.

Antioquía ocupa un importante lugar na historia do cristianismo. Foi nesta cidade onde Paulo predicou o seu primeiro sermón cristián nunha sinagoga e onde os seguidores de Xesús foron chamados *cristiáns* por primeira vez (*Feitos dos Apóstolos* 11,26). Ao expandirse o cristianismo, Antioquía foi unha das sedes dos catro patriarcados orixinais, xunto con Xerusalén, Alexandría e Roma.

Antioquía foi chamada a Raíña de Oriente, situada sobre o camiño entre Oriente e Occidente e como tal un importante centro de comercio. Durante moitos séculos foi unha das principais cidades do Imperio Romano, cunha poboación de medio millón de habitantes. O emperador Aureliano erixiu varias estruturas públicas monumentais e logo Constancio II construíu unha catedral octogonal, a cal foi destruída nun terremoto no ano 526. Os persas capturaron a cidade no 540. Os bizantinos recuperaron Antioquía, pero finalmente sucumbiu ante os musulmáns no 636.

A cidade (**انتاكيّة**, **Antākiyyah** en árabe) permaneceu baixo control árabe ata 969, cando foi recuperada polo emperador bizantino Nicéforo II Focas. A cidade caeu novamente en 1085; esta vez, a mans dos turcos selxúcidas. Trinta anos despois foi conquistada polos cruzados durante a Primeira Cruzada e converteuse en capital do Principado de Antioquía. A maior parte dos séculos XII e XIII estivo baixo os cruzados, ata que foi capturada polo sultán mameluco Baibars en 1268. Este destruíu a cidade de tal xeito que nunca máis volveu ser unha cidade importante.

En 1517 foi conquistada polos otománs e pasa a formar parte do Imperio otomán ata o fin da primeira guerra mundial, pasando entón a formar parte da moderna Turquía, a pesar de que na actualidade siga sobrevivindo un forte sentimento sirio entre os seus habitantes. Antakya é hoxe a capital da provincia turca de Hatay.

Outras moitas cidades do imperio seléucida foron chamadas Antioquía, a maioría fundadas por Seleuco I Nicátor.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Antioquía*** |

### Outros artigos

* Ceca de Antioquía
* Antioquía do Orontes
* Toma de Antioquía
* Imperio Seléucida
* Seleucia do Tigris
* Escola de Antioquía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80561
* WorldCat
* VIAF: 257569269
* BNF: 119430650
* EBID: ID
* GeoNames: 323779
* GND: 4085823-6
* NKC: ge139163
* Treccani: antiochia-di-siria
* WOEID: 2344073

 |
**Ramón Ferreiro Lago**, nado en Mondoñedo o 20 de xaneiro de 1872 e finado no Carballiño o 25 de xullo de 1962, foi un avogado, escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Jesús Ferreiro Hermida e Pascuala de Lago Baamonde Montenegro Pérez Villarmea. Estudou dereito. Fundou en Valladolid a *Revista Notarial de Castilla la Vieja* (1898). Ingresou por oposición no notariado en 1907. Foi notario en Ledesma (1912), Belchite (1915), Cerdedo (1916), Rábade (1918) e Vilalba (1924), onde fundou a Unión Ciudadana Anticaciquil da que foi secretario. En 1925 pasou a ser notario de Lodosa (Navarra) e ao ano seguinte do Carballiño.

No Carballiño dirixiu os periódicos *Hermandad* (1928), *Vanguardia Republicana* (1931) e *La Tribuna Forense Gallega*. Colaborou en *Faro Villalbés*. Foi membro do Partido Republicano Gallego e despois integrouse en Izquierda Republicana da que foi elixido presidente no Carballiño. En novembro de 1934 pasou a desempeñar a notaría de Carballo.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado na Coruña por rebelión e o seu proceso foi sobresido. Foi novamente xulgado na Coruña en 1939 por inxurias ao xefe do Estado, acusado de insultar a Franco durante unha representación teatral, e novamente sobresido. No franquismo foi notario na Estrada (1940) e Sueca, onde se xubilou en 1947. 

Finou no Carballiño o 25 de xullo de 1962.

Obras
-----

* *Código civil. Cuestiones selectas*, 1897.
* *Condición juridica de la mujer. Estudio filosófico, historico y del código civil*, 1902.
* *El gobierno de Sancho. Estudio filosófico-crítico* (con José María de Mariscal y Luis), 1905.
* *Los nuevos horizontes del Derecho civil y el provenir de la institución notarial*, 1917.

Recoñecementos
--------------

Era cabaleiro da Orde de Afonso XII e comendador da Orde de Sabela a Católica.

Vida persoal
------------

Casou con Concepción Rodríguez Meyre en 1906. Foi tío de Fernando, Ramón Ferreiro Rodríguez e de Julio García-Gabilán Ferreiro.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 13-6-1918, p. 2.
2. ↑  *El Regional*, 14-1-1926, p. 3.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-6-1934, p. 10.
4. ↑  *ABC*, 28-7-1962, p. 37.
5. ↑  *El Eco de Santiago*, 4-9-1906, p. 1.
6. ↑  Yebra de Ares, A. B. (2005). *Pazos y señoríos de la provincia de Lugo* **III**.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Artigo "Ferreiro Lago, Ramón" da *Gran Enciclopedia Galega*.
* Fernández, Miguel Anxo (1992). *O Carballiño. Vellas historias vellas fotografías. 1870-1970*. O Carballiño: XOCIVIGA. p. 15.

### Ligazóns externas

* Xenealoxía Cao de CordidoRamón Ferreiro Lago na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20532828
* WorldCat
* VIAF: 3607160791862402860009
* BNE: XX1269055

 |
**Matei Basarab**, nado en Brâncoveni (Olt) en 1588 e finado en Bucarest o 9 de abril de 1654, foi príncipe de Valaquia entre 1632 e 1654.

Reinado
-------

Durante a maioría do seu reinado, Matei estivo ocupado con defenderse das incursións moldavas en Valaquia, triunfando en 1637, 1639 e 1653- véxase a Batalla de Finta. Foi un dono iluminado, coñecido por introducir en Valaquia a prensa (1634) e creado o primeiro código de leis valaco, así como por ser patrón das artes e da relixión (fundador da primeira escola superior no seu Principado). Construíu máis de 45 igrexas e mosteiros, sendo comparado para isto con Estevo III de Moldavia.

A súa elección en 1632 significou a primeira excepción dunha regra establecida polo hábito. Matei Basarab era soamente un boiardo (da familia Craioveşti), sen ser familiar dos príncipes anteriores - aínda que quizais se podería dicir o mesmo acerca de Mihai Viteazul. O motivo da súa elección foi a reacción dos boiardos autóctonos fronte á competición dos boiardos infiltrados de Grecia e do Levante mediterráneo. Quizais por estas circunstancias especiais Matei adoptou o nome "Basarab" - asociado a unha liñaxe lexítima fabricada.

O reinado de Matei Basarab coincide tamén coa derradeira etapa da decadencia dos nobres pequenos, o resultado da presión política dos boiardos e dos drásticos cambios económicos (a rebelión dos militares "seimeni" baixo Constantin Şerban ten probablemente a mesma causa).

Semella que o príncipe planeaba a emancipación fronte ao Imperio otomán, así como a dominación sobre Moldavia. Mantivo unha relación estreita co gobernador transilvano Xurxo II Rákóczi, un vasalo dos otománs ambicioso, poderoso, e con máis autonomía ca Matei.

Leis e reformas
---------------

Pénsase que Matei Basarab e o seu contemporáneo, o príncipe moldovo Vasile Lupu, introduciron as primeiras leis escritas nos dous Principados. Con todo, os dous códigos practicamente idénticos non van en contra da tradición, senón que son traducións ao romanés dos costumes bizantinas, aludidas en documentos das décadas precedentes. As dúas coleccións do reinado de Matei son *Pravila da Govora* (1640) e *Pravila lui Matei Basarab* ("O Código de Matei Basarab"; tamén coñecido como *Îndreptarea Legii* - "O Arranxo da Lei", de 1652).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q719546
* WorldCat
* VIAF: 22988422
* CERL: cnp00563261
* DeutscheBio: 121092070
* EBID: ID
* FAST: 1833531
* GND: 121092070
* ISNI: 0000000078623428
* LCCN: n83150784
* NKC: jo20191052684
* SNAC: w6t75ncc
* SUDOC: 080189857

 |
Imaxe das extravagancias atribuídas aos fanariotas: Nicholas Mavrogenes pasa por Bucarest nunha carruaxe tirada por cervos (1780).
Os **fanariotas** (grego: Φαναριώτες, romanés: *Fanarioţi*) eran membros das familias gregas prominentes que residían en Phanar (o moderno Fener), o principal barrio grego de Constantinopla (Istambul), onde está situado o Patriarcado Ecuménico.

Historia e características
--------------------------

Os fanariotas dominaron a administración do Patriarcado e interviñeron con frecuencia na elección de prelados, mesmo do Patriarca Ecuménico, quen ten o estatuto de *"primus inter pares"* entre os bispos ortodoxos do leste.

Algúns membros destas familias, que acumularan grandes fortunas e influencia durante o século XVII, ocuparon importantes cargos políticos e administrativos no Imperio otomán, como o de intérprete principal da Sublime Porta, (dende 1669 até 1821 os fanariotas serviron de dragománs no goberno otomán ou en embaixadas estranxeiras compartindo co ministro de asuntos exteriores otomán a dirección da política exterior do imperio) como intérpretes do kaptan bajá (almirante da frota otomá), exercendo funcións de goberno nas illas da frota otomá e tamén entre os anos 1711-1716 e 1821, foron nomeados "gospodaros" ou *hospodares* (voivodas ou príncipes) dos Principados Danubianos (Moldavia e Valaquia), a ese período chámaselle habitualmente a "época fanariota" na historia de Romanía.. Xunto con dignatarios da Igrexa e as persoas influentes das provincias, os fanariotas representaron á clase gobernante grega durante o reinado otomán, até a Guerra de independencia de Grecia. Durante a guerra de independencia, os fanariotas tiveron un papel importante e influenciaron ás decisións da Asemblea Nacional, o corpo representativo dos revolucionarios gregos, quen se xuntaron en seis ocasiones entre 1821 e 1829.

Notas
-----

1. ↑  "Phanariote", Encyclopedia Britannica 2006
2. ↑  Os nomes Fener e Φανάρι (*Fanari*) son derivados da palabra náutica grega significando "faro" (literalmente "lanterna" ou "lámpada")  
"*Τριανταφυλλίδης En liña Dictionary*". *Φανάρι (ναυτ.)*. Consultado o 7 de outubro de 2006.
3. ↑  Clogg, Richardo. *Historia de Grecia*. Cambridge University press. ISBN 84 8323 040 2.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q645118
* EBID: ID
* NKC: ph263241
* Treccani: fanariota

 |
***La Coalición Republicana*** foi un semanario editado en Vigo en 1886.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Publicación defensora de los intereses republicano-coalicionistas*, apareceu o 14 de marzo de 1886, como órgano do Partido Democrático-Progresista de Manuel Ruiz Zorrilla e Nicolás Salmerón. Fundado e dirixido por Delio Fernández Chao. Foron os seus redactores Ángel Bernárdez Rodríguez e Luis A. Mestre e entre os seus colaboradores estaban Eduardo Chao, Teófilo Braga e Nicolás Salmerón. Apareceron 37 números, cesando a súa publicación o 21 de novembro dese ano.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Álvarez Blázquez, José Mª (1980). "La prensa periódica viguesa en el siglo XIX". *Vigo en su historia* (en castelán). Caja de Ahorros Municipal de Vigo. pp. 544–546. ISBN 84-7231-494-4.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

### Outros artigos

* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20542457
* Galiciana: 3843

 |
As Hébridas Interiores en vermello e a Hébridas Exteriores en alaranxado. O verde son terras escocesas
As **Illas Hébridas** (**Innse Gall** en gaélico escocés, **Hebrides** en inglés) son un extenso arquipélago na costa oeste de Escocia. Pertencen politicamente ao Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte.

Desde o punto de vista xeolóxico, o arquipélago está composto polas rochas máis antigas das illas Británicas. Presentan comunmente formas ásperas, recortadas e afiadas, debido aos diferentes axentes de erosión que actúan sobre elas. Xeoloxicamente están constituídas na súa maioría por gneis, especialmente as máis occidentais, por xistos (Jura e Islay) e por rochas basálticas (Mull, Skye e Staffa) que se presentan en forma de espectaculares columnas. Teñen un clima tépedo-frío e moi húmido.

División
--------

Comunmente as Hébridas adoitan dividirse en dous grupos:

* As Hébridas Interiores compostas entre outras por Skye, Mull, Islay, Jura ou Staffa.
* As Hébridas Exteriores compostas entre outras por Lewis, Harris, Bernera, North Uist, South Uist ou Santa Kilda.

As Hébridas Interiores son unha prolongación do territorio escocés e están separadas das Hébridas Exteriores por unha fonda depresión tectónica cuberta polas augas do mar. A 90 e 35 km respectivamente ao oeste das Hébridas Exteriores xorden das augas do Océano Atlántico os farallóns deshabitados de Flannan e Santa Kilda, que carecen de todo interese económico. A maioría dos falantes nativos de gaélico escocés habitan ou viven nas illas.

As Hébridas ocupan en conxunto unha superficie de 7.285 km cadrados, cunha poboación duns 70.000 habitantes a ocuparen un cento de illas, mentres que outras catrocentas están deshabitadas. Os principais recursos económicos dos insulares son a pesca, a cría de gando bovino e ovino, a produción artesanal de *tweed*, a destilación de whisky e, como actividade secundaria, o cultivo de hortalizas e cereais. A cidade máis importante é Stornoway (na illa de Lewis), que é un porto pesqueiro.

* Portal:Escocia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q123377
* WorldCat
* VIAF: 136497476
* BNE: XX462612
* BNF: 11952050x
* BRE: 2347595
* EBID: ID
* GEC: 0032305
* GeoNames: 2647204
* GND: 4023925-1
* LCCN: sh85059893
* NKC: ge485185
* SUDOC: 027492923
* TGN: 7008908

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D006363
* UMLS: C0018864

 |