recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Un **sistema dixital** é un sistema de transmisión ou procesamento de información no cal a información se atopa representada por medio de cantidades físicas (sinais), as cales están tan restrinxidas que só poden asumir valores discretos. Os sistemas dixitais máis sinxelos tratan con sinais binarios, que só poden tomar dous valores, polo que reciben o nome de sistemas binarios.

Os sistemas dixitais tamén se denominan **sistemas de conmutación** dado que a orixe histórica da teoría de sistemas dixitais se atopa na necesidade de analizar e deseñar as redes de relés dos primeiros sistemas telefónicos.

A principal vantaxe dos sistemas dixitais respecto aos analóxicos (aqueles que poden asumir valores continuos na información que procesan) é que son máis fáciles de deseñar, poñer en funcionamento e depurar, xa que as técnicas empregadas en cada unha destas fases están ben establecidas.

As operacións dixitais son tamén moito máis sinxelas e a transmisión de sinais dentro do circuíto e entre circuítos é máis fiable ó empregar un conxunto discreto de valores.

O mellor argumento a favor da maior flexibilidade dos sitemas dixitais atópase nos actuais ordenadores ou computadoras dixitais, baseados integramente nos deseños e circuítos dixitais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sistema analóxico
* Álxebra de Boole

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q173285
* EBID: ID
* JSTOR: digital-data
* MAG: 2778864079

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Demostración do sistema de cámara virtual que amosa os parámetros da cámara que se poden axustar.
En videoxogos 3D, un **sistema de cámara virtual** ten como obxectivo controlar unha cámara ou un conxunto de cámaras para amosa unha vista dun mundo virtual en 3D. Os sistemas de cámara empréganse en videoxogos onde o seu propósito é amosar a acción no mellor ángulo posíbel; de maneira máis xeral, úsanse en mundos virtuais 3D cando se require unha vista en terceira persoa.

A diferenza dunha produción cinematográfica, os creadores de sistemas de cámaras virtuais teñen que lidar cun mundo interactivo e impredecible. Non é posíbel saber onde estará o personaxe xogador nos vindeiros segundos; polo tanto, non é posíbel planificar os planos como o faría un cineasta. Para resolver este problema, o sistema baséase en certas regras ou unha intelixencia artificial para escoller as tomas máis axeitadas.

Cóntanse tres tipos principais de sistemas de cámaras. Nos sistemas de cámara fixa, a cámara non se move e o sistema amosa o personaxe do xogador nunha sucesión de fotos fixas. As cámaras de seguimento, por outro banda, seguen os movementos do personaxe. Finalmente, os sistemas de cámaras interactivas están parcialmente automatizados e permiten ó xogador mudar directamente a vista. Para poñer en funcionamento sistemas de cámara, os desenvolvedores de videoxogos empregan técnicas como programación con restriccións, guións de intelixencia artificial ou axentes autónomos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Motor de xogo
**Store Koldewey**, (en danés, *Store Koldewey Ø*) que significa 'Gran Koldewey', é unha illa na King Frederick VIII Land, no nordés de Groenlandia.

Historia
--------

A illa foi visitada pola Segunda Expedición alemá do Polo Norte 1869-70, dirixida por Carl Carldewey e referida como Grosse Koldewey Insel na sección de astronomía do informe da expedición, pero isto non se pensou como nome oficial.

A illa actual mostrábase nos mapas de Koldewey como tres illas. Con todo, en 1906-08 a Danmark Expedition mostrou que estaban conectadas e acuñou o nome actual.

Xeografía
---------

Store Koldewey é a máis grande das *Illas Koldewey*. É unha illa longa e estreita que separa a Baía Dove ao oeste do Mar de Groenlandia. Entre a illa e o continente -a península de Germanialand, no norte hai un angosto estreito e Lille Koldewey ("Pequena Koldewey"), unha pequena illa dobre, así como algunhas rochas. O promontorio máis meridional da illa é Cabo Alf Trolle.

Notas
-----

1. ↑  Store Koldewey
2. ↑  *Prostar Sailing Directions 2005 Greenland and Iceland Enroute*, p. 125

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Store Koldewey*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1582639
* GEC: 0445788
* GeoNames: 2760184
* OSM: 13112195

 |
**Stopp Volden** (*Deter a violencia* en galego) é un programa nacional da Cruz Vermella Norueguesa que ten como obxectivo desenvolver medidas a aplicar localmente para crear un clima dentro da comunidade de sensibilización contra todo tipo de violencia e a resolución de conflitos mediante o diálogo, incidindo especialmente na violencia dentro do fogar e o acoso laboral.

Historia
--------

Stopp Volden formouse despois da morte de Andreas Stavseth, un mozo de dezasete anos, por un disparo nunha rúa de Oslo o 4 de marzo de 1995, espontánemente os seus amigos e moita outra xente manifestouse nas rúas para demostrar a súa repugnancia á violencia. *Dagbladet*, un dos principais xornais do país, comezou unha serie de artigos contra a violencia e as súas vítimas co título de *Stopp volden* e co deseño dunha palma da man aberta, sinal e nome que se converteron nos elixidos pola Cruz Vermella Norueguesa cando lanzou unha campaña contra a violencia, a xenofobia e o racismo que se converteu nun programa permanente. Seguindo o exemplo noruegués países outros países estableceron tamén campañas nacionais para deter a violencia como Lituania, Guatemala, Colombia ou Líbano.

Ligazóns externas
-----------------

* Stopp Volden na Cruz Vermella Norueguesa (en noruegués e inglés)
* Stopp Volden na Cruz Vermella Internacional (en inglés)
| Spanish Wells |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Bahamas |
| Localización | Océano Atlántico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2000) | 1.527 hab. |
| Superficie | 1 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas |  |
| Maior Altura |  |
|  |
| Localización |
| Posúe o número 30 neste mapa político de Bahamas |
|

**Spanish Wells** é unha pequena illa nas Bahamas, situada no norte da illa de Eleuthera e preto das pequenas illas de Caio St. George's e Charles Island. Mide menos de 3 km de longo cun ancho de aproximadamente 800 m. É tan pequena que moitos habitantes circulan ao redor da illa usando carros do golf. A súa superficie é de 1 km². Mentres que a poboación é de 1527 habitantes.

Historia e características
--------------------------

Historicamente, a illa foi utilizada como a última parada para os galeóns españois, antes de regresar a Europa, onde se cargaban de auga para o camiño, de aí o nome da illa (alxibe español).

Os primeiros colonos eran aventureiros de Eleuthera, Bermudas, que en 1647 afundíronse xunto aos seus barcos nun lugar chamado "Costas do Diaño". Logo de vivir nunha cova en Eleuthera, terminaron chegando a Spanish Wells. A eles uniranse máis tarde os colonos leais que fuxían da Revolución Americana.

Na actualidade, Spanish Wells é un centro para a pesca da lagosta. Anteriormente, o cultivo de ananás era a actividade económica máis importante. Nos últimos anos 70 e os anos temperáns 80, este distrito sirviu como centro para o contrabando de drogas ilícitas desde Suramérica a Norteamérica. A illa sufriu importantes danos durante o furacán Andrew en 1992 e Floyd en 1999. Moita xente en Spanish Wells e nos seus arredores comparten o apelido Pinder. A maioría da extensa poboación é branca.

Hai, ultimamente, moita preocupación pola introdución da especie estranxeira do Lionfish ás augas que rodean o St. Georges Cay. Estes peixes que non teñen ningún depredador natural, están matando aos peixes que son a fonte da renda principal para a industria pesqueira das illas. Convertéronse na fonte dunha certa tensión entre Spanish Wells e outras illas de Bahamas. O Atlantis Paradise Island, é considerado o posible responsable do lanzamento dos ovos do Lionfish no mar, que desde entón se expandiron ata Spanish Wells e Eleuthera. Ninguén oficialmente nomeouse responsable deste acto.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1771681
* GeoNames: 8030558
* OSM: 3776669

 |
HMS Astute (S119), submarino nuclear avanzado de ataque
Un **submarino nuclear** é un submarino que se move por medio dun reactor nuclear. As vantaxes de rendemento dos submarinos nucleares fronte aos "convencionais" submarinos diésel-eléctricos son considerables. A propulsión nuclear independente do aire permite ao submarino manterse máis tempo baixo a superficie, ao non necesitalo para a combustión. A gran cantidade de enerxía xerada polo reactor tamén permite aos submarinos nucleares operar a unha alta velocidade durante períodos de tempo longos, e apenas consomen combustible para operar. As últimas xeracións de submarinos nucleares non necestitan recargar o combustible en todo o seu período útil de 25 anos.

Notas
-----

1. ↑  "Naval Technology – SSN Astute Class – Attack Submarine" (en inglés).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Submarino nuclear*** |

### Outros artigos

* Submarino

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q757554
* EBID: ID
* GND: 4295778-3
* JSTOR: nuclear-submarines
* LCCN: sh85093113
* NDL: 00562402

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Teodomiro.

**Teodomiro** (en árabe **تدمير Tūdmir**) duque (*dux*) visigodo do século VIII gobernador de provincia visigoda de *Aurariola*, no sueste da Península ibérica, nos arredores da actual Rexión de Murcia. Posteriormente coa dominación islámica, e mercé a un famoso e documentado Tratado asinado con Abd al-Aziz ibn Musa en abril de 713, gobernou a título de rei un territorio cristián visigodo autónomo dentro de Al-Ándalus, denominado kora de Tudmir, territorio que abarca aproximadamente na actualidade a Provincia de Alacant e a Rexión de Murcia, composto polas chamadas sete cidades que se citan no tratado, con capital en Orihuela.

O pacto asinado por Teodomiro parece que deixou de ter vigor coa instalación no territorio dunha parte do *yund* ou tropas sirias chegadas a Al-Ándalus uns anos antes desde *Ifriquiya* (provincia do norte de África). En calquera caso, cando Abderramán I creou a nova división administrativa, parece que o pacto non estaba en vigor.

Palacio
-------

En Riba-roja de Túria, preto de Valencia, tivo un complexo palaciano que foi escavado durante varias campañas. O xacemento, denominado Pla de Nadal, foi descuberto en 1971 e entre 1981 e 1989 foi escavado pola arqueóloga Empar Juan. En 2019, rematouse a investigación das case catro mil pezas atopadas nel.

Notas
-----

1. ↑  Olaya, Vicente G. (29-12-2019). "El último rey godo no fue don Rodrigo". *elpais.com* (en castelán). Consultado o 2-1-2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia do Reino de Tudmir por J. Martín Quintana *(en castelán)*
* O Reino de Tudmir : Aurariola en Cervantes Virtual *(en castelán)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xuvia.

Desembocadura na ría de Ferrol
O **Grande de Xuvia**, ou simplemente **Xuvia** e ás veces incorrectamente como *Xubia*, é un río galego na provincia da Coruña, que forma a ría de Ferrol.

Percorrido
----------

Nace nos montes da Serra, a 460 metros de altura, cerca de Tafornelos, no concello de Somozas. Logo dun percurso total de 31 km, desemboca entre Xuvia, no concello de Narón e Santa María de Neda, no municipio homónimo, no fondo da ría de Ferrol.

Afluentes
---------

Os seus afluentes principais son o río das Ferrerías, e pola esquerda o río Castro.

Caudal
------

O caudal medio do Grande de Xuvia, na foz, é de 5,517 m³/s.

Protección
----------

As concas do *Grande de Xuvia* e maila do río Castro forman parte da zona especial de conservación Xuvia - Castro, que conta cunha área protexida de 2.074 ha e que está previsto que aumente até un total de 3.024 ha.

Aproveitamento
--------------

Vista da presa do Rei no río Grande de Xuvia.
No río Grande de Xuvia sitúase a Presa do Rei, entre os concellos de Narón e Neda, propiedade de Galicia Textil e construída entre os anos 1791 e 1795, que proporcionou a enerxía para o funcionamento, durante o século XIX, dunha importante fábrica de moeda e fundición de cobre. Ten unha potencia de 200kW.

Ao pé do castelo de Naraío, no leito do río Castro está unha central hidroeléctrica augas abaixo. Ao final da guerra civil foi destruída en parte por unha bomba, procedendo despois á súa reconstrución.

Aínda que actualmente, por razóns legais, a produción e a distribución da enerxía eléctrica se atopen separadas na sociedade Hidroeléctrica Río Castro e Electra del Narahio, respectivamente, proceden do mesmo tronco de empresa familiar. A empresa matriz foi creada polo avó dos actuais propietarios, Manuel Orosa, en 1930. É unha das poucas pequenas hidroeléctricas que non foi absorbida polos grandes grupos do sector.

*Artigo principal**:* Real Casa da Moeda de Xuvia.
Existe unha estación de bombeo sen uso para a traída de auga e xa na ría de Xuvia Megasa ten unha captación de auga. Nos anos 1980 e principios dos 1990 houbo unha piscifactoría de troitas no río hoxe abandonada.

Breve historia do nome
----------------------

O río *Grande de Xuvia* corresponde seguramente ao río *Iubia*, citado por Pomponio Mela, entre os que desaugan no golfo dos Ártabros.

Durante a Idade Media é citado como *Iuvia*, *Xoyva*, entre outras denominacións. A fins do século XVIII, Lucas Labrada denomínao río *Xubia*.

Galería de imaxes
-----------------

* Conca fluvial do Grande de Xuvia en Galiza (en azul escuro)Conca fluvial do Grande de Xuvia en Galiza (en azul escuro)
* Muíño de XuviaMuíño de Xuvia
* Pedroso, NarónPedroso, Narón
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9071847
* GeoNames: 3120097

 |
O **río Guadiana Menor** é un río do sur da Península Ibérica que discorre polas provincias de Granada e Xaén, en Andalucía. Ten unha lonxitude total de 152 km (íncluída a lonxitude dunha das súas fontes, o río Barbata), e drena unha ampla conca de 7.251 km². Desemboca no río Guadalquivir.

Toponimia
---------

O nome ten unha orixe independente do río Guadiana, pois provén do seu nome orixinal hispano (Anas) co prefixo *Wadi*.

Xeografía
---------

O Guadiana Menor procede da confluencia dos ríos Fardes e Barbata ou Guardal, do que son afluentes o Castril, o Cúllar, o Baza e o Guadalentín, que non debe confundirse co afluente do río Segura, e no que se atopa o encoro do Negratín (Comarca de Baza, provincia de Granada).

Nalgúns casos aplícase tamén o nome de «Guadiana Menor» ao tramo entre o encoro e a confluencia co río Fardes aínda que, antigamente, este tramo era chamado «o río Grande», polo grande aumento de caudal que se producía ao chegar ao Guardal os ríos Castril e Guadalentín, máis caudalosos que o río principal.

A Confederación Hidrográfica do Guadalquivir publicou en 1977 un libro, chamado *Guadalquivires*, no que daba por boa a tese de que a verdadeira fonte do Guadalquivir é o río Guadiana Menor.

Conca hidrográfica
------------------

A súa conca inclúe a zona de Baza e Guadix, antigo mar interior no plioceno que abriu as súas augas ao Guadalquivir pola *Pechada do Negratín* formando o actual Guadiana.

Nesta antiga conca endorreica, á sombra de choivas, as precipitacións son moi escasas, o que sumado ao carácter do seu chan formado na súa maioría por yesos provoca que os ríos que conflúen cara ao Guadiana teñan carácter intermitente e irregular. A ampla conca engloba terreos das provincias de Granada, Xaén, Albacete, Murcia e Almería. O Canellón do Salgar, na pedanía de Topares (Almería) é o punto da conca do Guadalquivir onde máis distancia ten que percorrer a auga para chegar ata a súa desembocadura.

A conca do Guadiana Menor é a segunda en extensión dos afluentes do Guadalquivir cunha superficie de 7.251 km². A primeira é a do río Genil. Ademais dos mencionados anteriormente, os seus principais afluentes son os ríos Fardes e Guadahortuna.

Notas
-----

1. ↑  Barbata. Varios Autores: *Guadalquivires*. Confederación Hidrográfica do Guadalquivir, Cádiz, 1977. ISBN 84-85268-24-5

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Confederación Hidrográfica do Guadalquivir *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17748
* GEC: 0031291
* GeoNames: 2516933
* OSM: 2118495

 |
Representación teatral nunha cerámica, 350-340 a.C.
A **traxedia** é un xénero dramático no que as personaxes que interveñen acaban enfrontadas e na que a trama remata nun desenlace fatal.

Historia
--------

A orixe da traxedia é escura, mais pódese albiscar nos ditirambos, cantos e bailes en honra do deus Dioniso. Segundo a tradición foi Tespis o autor da primeira traxedia, non se conserva e tan só se sabe que o coro estaba formado por sátiros.

A traxedia naceu na Antiga Grecia nas obras de Tespis e Frínico, consolidándose máis adiante con Esquilo, Sófocles e Eurípides. Outros autores da época foron Querilo, autor de 170 traxedias e Prátinas, autor de 32.

Frínico inventou a traxedia con argumento histórico n'*A conquista de Mileto*, introduciu o verso iámbico e inaugurou a segunda parte nas traxedias. Con Esquilo fíxanse as regras fundamentais do drama tráxico, introduciu as máscaras e os coturnos e un segundo actor en escena que fixo posible a dramatización do conflito. A traxedia representábase cunha duración definida, tanto na ficción como na realidade: da alborada ao solpor. Os seus personaxes son heroes e deuses. Sófocles introduciu un terceiro actor, complicou as tramas, desenvolveu caracteres máis humanos, máis identificados co público. A rivalidade entre Esquilo e Sófocles contribuíu á evolución da traxedia.

A tradición da traxedia continuou en Roma. O primeiro autor foi Livio Andrónico e o máis coñecido Séneca. Non obstante, os romanos preferiron a comedia, de modo que a traxedia clásica permaneceu esquecida durante a Idade Media e non volveu aparecer ata o Renacemento por mor da influencia humanista e a súa procura das fontes clásicas, a comezos do século XVI fanse versións das traxedias dos autores clásicos e aparecen autores como Étienne Jodelle, Lope de Vega, Calderón de la Barca, Jean Racine, Pierre Corneille ou William Shakespeare.

Características
---------------

Respecto ó contido, na traxedia plásmase un conflito tráxico -por medio dun heroísmo que reflicte pateticamente valores relixiosos ou morais- que camiña cara a unha solución dolorosa ou funesta. Respecto ás funcións, a traxedia cumpre a función teatral de ser unha institución moral presentadora de xuízos sobre o comportamento humano, que oscila entre deleitar e ensinar. Na traxedia preténdese demostrar as veleidades do destino rexido de forma inexorable pola divindade, facilitando a comprensión da condición humana (ineludible e imprevisible.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Traxedia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Traxedia grega.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80930
* AAT: 300201026
* BNCF: 5490
* BNF: 11968717p
* BRE: 4199184
* EBID: ID
* GEC: 0147251
* GND: 4060591-7
* JSTOR: tragic-theater
* LCCN: sh2001009136
* MAG: 15347576
* NDL: 00563150
* NKC: ph138352
* PSH: 6996
* Treccani: tragedia

 |
***Vilarinho das Furnas*** é unha longametraxe documental de António Campos do ano 1971, rodada en 16 mm. É o seu segundo traballo na práctica cinematográfica da antropoloxía visual, realizado na tradición de Robert Flaherty e Jean Rouch. É un filme etnográfico, que marca o Novo Cinema Portugués no que, sobre todo no documental, para salvagardar a etnografía como unha das preocupacións predominantes.

Sinopse
-------

Situada ao pé da Serra Amarela, na rexión norte, entre o río Homem e a Ribeira do Eido, a aldea de Vilarinho da Furna quedou, en 1971, somerxida para sempre, debido á construción dun encoro. As augas que regaban as fértiles terras agrícolas serán o seu fin. Así, desaparecerían os hábitos tradicionais de réxime comunitario que, durante séculos, rexeron a vida da súa xente. "Vilarinho morre nas augas que o viu nacer".

Folla de datos
--------------

* Argumento: Antonio Campos
* Fonte: obra Vilarinho das Furnas, Aldea Comunitaria, de Jorge Dias
* Director: Antonio Campos
* Produtor: Antonio Campos
* Imaxe: Antonio Campos
* Son: Antonio Campos
* Rodaxe: xaneiro de 1969 - xuño de 1970
* Intérprete e narrador: Aníbal Gonçalves Pereira
* Deseño de son: Alexandre Gonçalves
* Montaxe: Antonio Campos
* Formato: 16 mm
* Duración: 77'
* Ano: 1971
* Financiamento: Fundación Calouste Gulbenkian

Festivais
---------

* I Festival de Cine de Santarém (outubro de 1971)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cinema de Portugal

### Ligazóns externas

* *Vilarinho das Furnas* de António Campos (1971)
* Vilarinho das Furnas, de António Campos, 1971 (Entrevista da RTP)
* O Documentarismo do Cine, de Manuela Penafria (Universidade de Beira Interior)

* Portal:Cine
* Portal:Portugal
**Ushas Mons** é un volcán de 2 km de altitude que está situado no hemisferio sur de Venus, exactamente nas coordenadas 24,3° S 324,6° E. O volcán está inzado de numerosos regueiros brillantes de lava e pódense ver fracturas en dirección norte-sur, moitas delas semellan terse formado despois de que a lava fose emitida á superficie. Na área central do cumio, pola contra, os regueiros máis novos permanecen sen fracturas. Pódese ver un cráter de impacto entre as fracturas na parte superior central da imaxe da caixa de información. A ligazón entre as fallas e vulcanismo é moi común neste tipo de volcáns en Venus, é pensase que son o resultado de xigantescas masas de material quente que se achega á codia de Venus, procedentes do propio manto do planeta, fenómeno semellante ó dos puntos quentes da Terra.

Notas
-----

1. 1 2 3  Gazetteer of Planetary Nomenclature. "Planetary Names: Mons, montes: Ushas Mons on Venus". Consultado o 15-11-2011.
2. ↑  JPL/NASA. "PIA00272: Venus - Simulated Color of Ushas Mons". Consultado o 15-11-2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mons
* Volcán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q586852
* GPN: 6248

 |
A **Unión Nacional Africana de Kenya** (*Kenya African National Union*), coa sigla **KANU**, é un partido político de Kenya.

O partido naceu en 1960 coa fusión da Unión Africana de Kenya (KAU), do Movemento Independente de Kenya e do Partido do Congreso do Pobo. O seu primeiro líder foi Jomo Kenyatta, que fora presidente da KAU dende 1943, e que se tornou o primeiro Presidente de Kenya.

Foi o partido maioritario do estado dende a súa independencia en 1963 e, no 1982, a Asemblea Nacional emendou a Constitución e crearía un país monopartidario. En 1991 a Asemblea revogou a emenda, mais nas eleccións de 1992 e 1997, o presidente Daniel arap Moi (sucesor de Jomo Kenyatta na KANU) mantivo a posición presidencial e de maioría no Parlamento.

No 2002, a KANU e o seu candidato presidencial, Uhuru Kenyatta, o fillo do primeiro presidente de Kenya, perdían por unha ampla marxe contra Mwai Kibaki, apoiado pola coalición NARC , rematando así case corenta anos de supremacía. Logo destas eleccións o partido divídese en dúas faccións, unha delas lideradas por Uhuru Kenyatta, uniuse ao Partido Liberal Democrático de Kenya (PLD), para formar o ODM-Kenya (sigla de Movemento Democrático Laranxa), mentres que o propio KANU ficaba numericamente enfraquecida. No 2007, a KANU entrou no Partido de Unidade Nacional, unha coalición que apoiou a 
Mwai Kibaki.

Véxase tamén
------------

Política de Kenya

Notas
-----

1. ↑  ElectionGuide.org Resultados das eleccións de 2002 Arquivado 25 de agosto de 2009 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1422517
* BRE: 2253574
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Viveiro (homónimos).
Un **viveiro** é o conxunto de instalacións agronómicas no que se plantan, xermolan, madurecen e endurecen todo tipo de plantas. Adóitaselle dar tamén o nome de viveiro aos establecementos comerciais que só venden plantas ornamentais(sen produción).

Infraestrutura
--------------

Calquera viveiro de mediana produción require de, alo menos, un:

* Umbráculo, lugar abeirado dos raios directos do sol, choiva e ar. A proteccion pode ser con láminas translúcidas ou coa follaxe de certos tipos de plantas rubideiras.
* Invernadoiro de policarbonato
* Invernadoiro de vidro
* Encoro
* Terreo de cultivo ao ar libre

E, en casos máis complexos, pode posuír: 

* Laboratorios
* Lisímetro de pesada
* Estación meteorolóxica
* Coutadas experimentais

### Substrato empregado

Xeralmente trátase de turba rubia, ou ben mesturas destas con vermiculita, perlita, la de roca ou fibra de coco.

### Rega

Crucial para o bo desenvolvemento da cultura, se ben demasiada pode ocasionar micose e outras doenzas fúnxicas. 

### Adobo

Empréganse fertilizantes de liberación lenta ou líquidos a base de N-P-K ou microelementos. Tamén se empregan algúns biostimulantes, *starters* (iniciadores), enraizantes a base de aminoácidos e algas.

### Contedor

Na fase de alcouve adoita tratarse de bandexas de 60 alvéolos de 240 cc onde a cepeira pode posuír unha forte raíz primaria non espiralada e multitude de raíces secundarias. Durante o desenvolvemento da planta esta se transplanta a contedores maiores, até de varios litros.

### Luz

Necesaria para a fotosíntese e para evitar micose. A selección de lonxitudes de onda do seuespectro electromagnético ha ser controlada en invernadoiros e umbráculos.

### Temperatura e humidade ambiental

Xa que afecta ao grao de transpiración e evaporación.

### Presenza de micorrizas

Que facilitan o desenvolvemento de biomasa vexetal e a súa resistencia ao estrés hídrico.

Tipos de viveiros
-----------------

* De plantas ornamentais
* De especies forestais
* De especies agrícolas

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Viveiro*** |

### Outros artigos

* Alcouve
A **Universidade Abat Oliba CEU** (en catalán e oficialmente: *Universitat Abat Oliba CEU*) é unha universidade privada fundada no ano 2003 e situada en Barcelona, Cataluña (España). A súa denominación rende homenaxe á memoria do Abade Oliba.

É unha das 3 universidades españolas pertencentes á Fundación Universitaria San Pablo CEU, unha institución fundada en 1933 pola Asociación Católica de Propagandistas, organismo creado á súa vez en 1908 polo Pai xesuíta Ángel Ayala.

Historia
--------

A Universitat Abat Oliba CEU ten a súa orixe no Centro Universitario Abat Oliba CEU, que creou a Fundación San Pablo-CEU no ano 1973 mediante un convenio de adscrición e colaboración coa Universidade de Barcelona. Iniciou as clases na súa primeira sede da Avenida Pearson de Barcelona o ano 1974 e, desde entón formou a máis de 8.500 licenciados universitarios.

En 1993 trasládase ao Campus de Bellesguard, e como Centro Docente de Ensino Superior Abat Oliba CEU, xa imparte a totalidade das licenciaturas en Dereito e Administración e Dirección de Empresas, así como o primeiro ciclo da licenciatura en Economía.

Dez anos despois, a nova Universitat Abat Oliba CEU é recoñecida pola Lei 20/2003, do 4 de xullo, do Parlamento de Cataluña, creando dous centros en Barcelona: a Facultade de Ciencias Sociais e a Escola Politécnica de Enxeñería.

Titulacións de Grao
-------------------

**Ciencias da Comunicación**

* Xornalismo (50% en inglés)
* Xornalismo (50% en inglés) + Ciencias Políticas
* Publicidade e Relacións Públicas
* Xornalismo + Relacións Públicas

**Ciencias Económicas e Empresariais**

* Mercadotecnia e Dirección Comercial
* Dirección de empresas
* Dirección de empresas + Dereito
* Economía e Xestión

**Dereito e Ciencias Políticas**

* Dereito
* Dereito + Dirección de empresas
* Dereito + Ciencias Políticas
* Dereito + Criminoloxía e Seguridade
* Ciencias Políticas
* Criminoloxía e Seguridade

**Humanidades e Ciencias da Educación**

* Educación Primaria
* Educación Infantil
* Educación Infantil + Educación Primaria

**Psicoloxía**

* Psicoloxía

Titulacións de Posgrao
----------------------

* Masters Universitarios
* Títulos propios
* Doutoramentos
* Cursos de Especialización

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial da UAO *(en catalán)* *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326342
* WorldCat
* VIAF: 163767627
* BNE: XX5034716
* CANTIC: a10386865
* GEC: 0277798
* GND: 1033871583
* GRID: grid.448532.c
* MAG: 2801339427
* U-Multirank: ID

 |
**Valentiniano III**, nado en Rávena o 2 de xullo de 419 e finado en Roma o 16 de marzo de 455, foi un emperador romano de Occidente entre os anos 424 e 455. Foi o fillo máis vello de Constancio III e Gala Placidia, filla do emperador Teodosio. Recibiu o título de césar o 23 de outubro de 424 en Constantinopla, e tras unha curta guerra en Italia, foi instituído como emperador (Augusto) de Occidente en Roma o 23 de outubro de 425.

Traxectoria
-----------

Tiña só seis anos de idade cando recibiu o título de Augusto, e durante a súa minoría de idade encargouse do goberno primeiro súa nai e despois, a partir de 433, Aecio. Súa nai arranxou o seu matrimonio con Eudoxia, filla de Teodosio II, emperador de Oriente. Con ela tivo dúas fillas: Eudoxia e Placidia.

O seu reinado resultou marcado polo desmembramento do Imperio de Occidente; a conquista da provincia de África polos vándalos en 439; o definitivo abandono de Britania en 446; a perda de gran parte de Hispania e Galia, nas que se estableceron os bárbaros; e o saqueo de Sicilia e das costas occidentais do Mediterráneo polas frotas de Xenserico.

En contrapartida, fronte a tantas calamidades, tamén se produciu a gran vitoria de Aecio sobre Atila en 451, cerca de Châlons na batalla dos Campos Cataláunicos, e as súas vitoriosas campañas contra os visigodos no sur de Galia (426, 429 e 436) e fronte a distintos invasores no río Rin e no río Danubio (428-431).

O peso dos impostos resultaba cada vez máis insoportábel segundo se ía debilitando o poder de Roma, e en consecuencia a lealdade das provincias que ían quedando ía a menos por momentos. Rávena foi a residencia habitual de Valentiniano, mais tivo que fuxir a Roma cando se acercou Atila, o cal, tras saquear o norte de Italia, morreu ao ano seguinte (453). Atila reclamaba que a irmá de Valentiniano -chamada Honraia- se lle entregara como esposa.

En 454, Aecio, cuxo fillo casara coa filla máis vella do emperador, foi asasinado a traizón por Valentiniano. Mais o 16 de marzo do ano seguinte, o propio emperador foi tamén asasinado por dous bárbaros clientes de Aecio. Valentiniano non só careceu da habilidade para gobernar o imperio nunha época de grave crise, senón que ademais agravou os perigos a causa do seu egotismo e o seu carácter vingativo.

As fontes orixinais que temos sobre o reinado de Valentiniano III son as *Crónicas* de Próspero de Aquitania, a *Historia Gótica* de Xordanes, escrita no século VI, e a obra do poeta Sidonio Apolinar.

| Imperio Romano |
| --- |
| *Segue a:* Xoán Primicerius | **Valentiniano III**(424-455) | *Precede a:* Petronio Máximo |
| Teodosianos |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170026
* WorldCat
* VIAF: 56825259
* BAV: ADV10924706
* BMT: 140743
* BNF: 144141434
* CANTIC: a11232237
* CERL: cnp00542667
* DeutscheBio: 118931962
* EBID: ID
* FAST: 120446
* GEC: 0068998
* GND: 118931962
* ISNI: 0000 0000 6137 8462
* LCCN: n83206568
* NTA: 074755986
* openMLOL: 424981
* Orthodox Encyclopedia: 153943
* SUDOC: 115386742
* Treccani: valentiniano-iii-imperatore
* WikiTree: Flavii-1

 |
**Valentín García Escudero**, nado en Ribadavia en 1833 e finado en Pontevedra o 4 de abril de 1912, foi un notario e político galego.

Traxectoria
-----------

En 1859 estableceuse en Pontevedra como Notario e secretario do Xulgado de 1ª Instancia. Republicano, amigo de Emilio Castelar e Eugenio Montero Ríos, do que foi socio na adquisición da illa de Tambo. Foi alcalde de Pontevedra. Foi elixido deputado polo distrito de Ponte Caldelas nas eleccións de 1872 e volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1873.

Matilde Temes Trujeda, esposa de Valentín García Escudero e nai de Valentín García Temes.
Casou con Matilde Temes Trujeda. O seu fillo Valentín García Temes foi o dono do Café Moderno de Pontevedra. Era tío de Vicente García Temes.

Notas
-----

1. 1 2  Necrolóxica en *La Correspondencia Gallega*, 5/4/1912, p. 2.
2. ↑  "La plaza que Valentín García donó a Pontevedra" *Faro de Vigo*, 1/4/2012 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 19 de setembro de 2019 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12401666
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 43730

 |
*Non confundir con Valentín García Gómez (1963), político extremeño do PSOE*.
**Valentín García Gómez**, nado en Abades (Silleda) o 10 de xuño de 1970, é un sociolingüista e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou mestrado en Administración Local na mesma universidade. Foi responsábel do Servizo de Normalización Lingüística do Concello da Estrada (1994-2011). Foi presidente da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) (1996-2002). A finais de 2011 asumiu a coordinación técnica da Rede de Dinamización Lingüística. En xaneiro de 2012 foi nomeado secretario xeral de Política Lingüística substituíndo a Anxo Lorenzo Suárez.

No ano 2017 foi recoñecido como Xuíz Honorario do Couto Mixto.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Anxo Lorenzo Suárez** |  **Secretario Xeral de Política Lingüística** 2012 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santorum, Gracia (2009). Fervenza, ed. *Dicionario de escritores de Deza*. A Estrada. p. 34. ISBN 978-84-96368-00-2.

### Ligazóns externas

* Biografía na web da CTNL
* Entrevista[*cando?*][*Ligazón morta*] en *El Correo Gallego*
Nogueira, Candedo, Aleixandre, Monteagudo e Formoso, na presentación do manifesto *Chamamento polo Galego* en 2013.
**Valentina Formoso Gosende**, nada en Riba de Mar (Tarás, Outes) en 1970, é unha activista da normalización lingüística do galego.

Traxectoria
-----------

Licenciouse en Filoloxía galego-portuguesa e hispánica. É doutora coa tese *A lingua galega no ámbito empresarial: usos e representación sociolingüísticas*. É profesora de ensino secundario.

Como activista na normalización do galego creou e dirixiu o departamento de normalización lingüística da Confederación de Empresarios de Galicia, participou e dirixiu Equipos de normalización lingüística de centros de ensino e a Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística.

Obra
----

* *Do estigma á estima. Propostas para un novo discurso lingüístico*, en Edicións Xerais.

Notas
-----

1. ↑  "'Os activistas da lingua' no IES Félix Muriel de Rianxo. Web serie "Aquí medra a lingua" (1x03)". Consultado o 2022-04-19.
2. ↑  "Formoso Gosende, Valentina". *Xerais*. Consultado o 10 de xullo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Intervención na Xornada "Educación plurilingüeː Situación en Galicia. Relatorio *Do marco ás aulas*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55442850
* Dialnet: 1017115

 |
**Valentín Castreje Lizancos**, tamén escrito **Valentín Castrege**, nado en 1923 e finado na Coruña o 9 de outubro de 2002, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fareiro de profesión, foi candidato pola UCD á alcaldía de Fisterra nas municipais de 1979 saíu elixido rexedor. Foi reelixido en 1983 e en 1987, nesta ocasión en representación de Coalición Progresista Galega, a plataforma electoral de Coalición Galega. 

En 1991 gañou as eleccións tamén, neste caso en representación do Partido Popular, pero perdeu a maioría absoluta e apoiou como alcalde ó único edil do CDS, Fernando Carrillo Ugarte. Porén, a posterior falta de entendemento entre ambos supuxo que Carrillo formase un goberno co PSdeG-PSOE e o BNG en marzo de 1992.

Foi de novo candidato nas municipais de 1995, pero non recuperou a maioría absoluta e o goberno entre centristas, socialistas e nacionalistas continuou co socialista Ernesto Ínsua Olveira na alcaldía. Volveuse presentar ás eleccións en 1999, conseguiu cinco concelleiros (maioría relativa) e recuperou a alcaldía ante a falta de acordo dos outros partidos, gobernando en minoría.

Faleceu a poucos meses do termo desa lexislatura, en outubro de 2002.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Ínsua Castro** |  **Alcalde de Fisterra** 1979 - 1991 | Sucesor:**José Fernando Carrillo Ugarte** |
| Predecesor:**Ernesto Ínsua Olveira** |  **Alcalde de Fisterra** 1999 - 2002 | Sucesor:**José Manuel Traba Fernández** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Fisterra
**Eduardo Fidalgo Álvarez**, nado en Ourense en 1901, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Empregado de banca en Ourense, militou no socialismo e foi secretario xeral da Asociación de Traballadores de Banca de Ourense que presidía Juan Manuel González Gándara, e dirixente da Federación Galega de Banca da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 24 de agosto e encarcerado en Ourense. Grazas ás xestións do cónsul de Cuba en Vigo que lle concedeu a nacionalidade cubana, foi liberado o 12 de setembro e marchou a Cuba. Instalouse na Habana, onde se vinculou á Casa de la Cultura e participou en actos antifranquistas. Dedicouse aos negocios e montou unha fábrica de chourizos. En 1962 foi elixido vogal da Sociedad de Amistad Cubano-Española.

Vida persoal
------------

Foi pai de Eduardo Fidalgo Cerreda.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 26-12-1933.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2009). *El exilio republicano español en Cuba*. Madrid: Siglo XXI. p. 414. ISBN 978-84-323-1387-5.
**Luís E. Rey**, nado na Coruña en 1883, foi un médico, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou sendo novo á Habana. Pedicuro, rexía un salón quiropédico. En 1908 fundou a revista *A Terriña*, en 1917 *Alma Gallega* e en 1921 *El Gurugu*, periódico antimonárquico que foi clausurado polas autoridades. Foi Vocal da Federación Anticlerical Cubana. En 1920 presidiu a Agrupación Artística Gallega. Colaborou en *El Imparcial*, *La Panera*, *La Alborada* e *La Patria Gallega* usando ás veces os pseudónimos Dr. Yer e Quis A. Tanar. A súa novela *Suevia* foi adaptada ao teatro e representada en 1923. Durante a República retornou a Galicia. Como consecuencia do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que exiliarse en Cuba e retomou o seu traballo coa colonia galega formando parte da Agrupación Artística Gallega.

Obras
-----

* *Suevia o Un puñado de verdades sobre la emigración femenina. Novela gallega circunstancial*, 1920.

Vida persoal
------------

Casou con Laura Carballal Estévez.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. p. 145. ISBN 84-8472-069-1. Consultado o 17 de xaneiro de 2013.
**Ulpiano Benito Piña**, nado en Valeixe (A Cañiza) o 21 de marzo de 1885 e finado na Habana o 4 de xuño de 1972, foi un farmacéutico e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba con 25 anos e rematou o Bacharelato en Jovellanos (Matanzas). Estudou Farmacia na Habana e gradouse en 1921. Na capital abriu e o seu propio establecemento. Regresou a España e revalidou os seus estudos en Madrid. Estableceuse en Tui coa súa segunda muller, Carmen Castiñeira, onde tivo farmacia, droguería e óptica. De ideas republicanas, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 requisáronlle a farmacia. Fuxiu a Lisboa co médico Hermenegildo Losada Loureiro, onde embarcou para Francia. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía; tamén foi expedientado por responsabilidades políticas e sancionado. De Francia marchou a Nova York e despois volveu a Cuba. Radicouse en Baracoa onde volveu abrir unha farmacia. Marchou despois a Puriales de Caujerí, onde fundou outra farmacia, para finalmente establecerse na Habana.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2009). *El exilio republicano español en Cuba*. Madrid: Siglo XXI. p. 251. ISBN 978-84-323-1387-5. Consultado o 16 de xaneiro de 2013.

### Ligazóns externas

* A mi abuelo, el Dr. Ulpiano B. Piña que se vio obligado a morir en el destierro
* Un protector gallego de indígenas en Cuba Noticia en *Faro de Vigo*
* 

* Ulpiano Piña na páxina web *Nomes e Voces*.
**Pedro Vázquez Rábade**, nado en Saavedra (Begonte) en 1908, foi un escritor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fixo os seus primeiros estudos en Lugo. Marchou despois a Madrid onde estudou contrapunto, harmonía, piano e violín co mestre Conrado del Campo na Escuela de Bellas Artes de San Fernando. Foi profesor de violín e solfexo na sociedade Anaquiños d’a Terra. Pouco antes de producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 marchou a Cuba co seu irmán Raimundo. Publicou poemas en *Cultura Gallega* e *Cultura Hispánica*. Despois trasladouse a Camagüey onde publicou na prensa local. Logo do triunfo da Revolución foi dirixente do movemento cultural de Camagüey. Anos despois marchou de Cuba.

Obras
-----

En 1937 apareceu o seu poemario *Invisibres com’o vento* (con 47 poemas en galego e 16 en castelán). Posteriormente publicou os poemarios *Así va la vida* (1940), *Un mundo nuevo* (1944) e *Ahora es la hora*, nos anos sesenta.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. pp. 169–170. ISBN 84-8472-069-1. Consultado o 7 de marzo de 2014.
**Trebelliano** (en latín, Trebellianus), finado polo 260 ou 268, foi un usurpador romano contra o emperador Galieno que aparecía na lista de *Tyranni Triginta* (en galego, *Trinta tiranos*) da *Historia Augusta*. Os historiadores modernos consideran que é un personaxe ficticio inventado por un dos autores da *Historia*, de nome Trebelio Polio.

Descrición
----------

Segundo a *Historia Augusta*, Trebeliano era un bandoleiro de Cilicia, quen denominaba a súa fortaleza nas montañas isaurias, Palacio, coa mesma denominación có palacio imperial no Palatino de Roma. Tamén estableceu unha ceca e se autoconcedeu o título de emperador. Pero sendo tentado a deixar o seu agocho e descender á chaira, foi atopado e asasinado por Causisoleo, de orixe exipcia, un dos xenerais de Galieno (*dux Gallieni*), irmán de Aurelio Teodoto quen derrotara a Musio Emiliano, outro usurpador exipcio.

Trebeliano tamén é citado por Eutropio mais esa pasaxe considérase unha interpolación posterior ou unha confusión con Regaliano, outro usurpador do Danubio, -e, de feito, varias edicións de Eutropio emendan o texto con Regaliano-. Neste último caso, é posible que esta pasaxe servise de inspiración ao autor da *Historia* para realiza-lo seu Trebeliano.

Notas
-----

1. 1 2  Körner, Christian (6 de decembro de 1999). "Usurpers under Gallienus". *De imperatoribus Romanis* (en inglés). Consultado o 7 de outubro de 2021.
2. ↑  Smith (1876), p. 1.170
3. ↑  *Breviarium*, IX, 8
4. ↑  Leadbetter, William (24 de setembro de 1998). "Regalianus (260 A.D.)". *De Imperatoribus Romanis* (en inglés). Consultado o 7 de outubro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Smih (1876). Smith, William, ed. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. III* (en inglés). Londres: John Murray.

### Outros artigos

* Trebellia gens
***Trece anos de Branca*** é un libro de Agustín Fernández Paz publicado en 1994 por Edicións Xerais. Nese mesmo ano gañou o Edebé de Literatura Xuvenil.

Nun principio a obra era un relato curto que figuraba no libro *Rapazas* (1993), mais acabou por converterse nun libro. Segundo o propio autor "é unha novela intimista, máis de sentimentos que de accións, pero de lectura áxil e agradable".

Sinopse
-------

Branca é unha nena que cae enferma de hepatite cando vai cumprir trece anos, e debe pasar na cama unha tempada. Iso permítelle lembrar intres importantes da súa vida, ó tempo que o lector descobre a súa personalidade e os seus sentimentos máis íntimos.

Traducións
----------

Está traducido a linguas como o catalán (*Tretze anys de Blanca*, tradución de Joan Hernández Pau), o castelán (*Trece años de Blanca*; tradución de Rosa M. Vilariño) e o éuscaro (*Albak hamahiru urte*, tradución de Iñaki Ugarteburu).

Premios
-------

* 1994: Premio Edebé de Literatura Xuvenil.

Notas
-----

1. ↑  "Fernández Paz consegue o premio Edebé Xuvenil" (PDF). *El Correo Gallego*. 1 de febreiro de 1994. Consultado o 12 de xullo de 2016.
2. ↑  Rodríguez, Pilar (25 de febreiro de 1994). "Para saír fóra de Galicia xa non fai falla escribir soamente en castelán" (PDF). *El Correo Gallego*. Consultado o 12 de xullo de 2016.
3. ↑  Fernández Paz, Agustín. "Trece anos de Branca". Consultado o 12 de xullo de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Trece anos de Branca en agustinfernandezpaz.gal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31280814
* BiTraGa: 1570

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Tahini** ou **tahina** (en árabe: *طحينية*, en hebreo: *טחינה*, en turco: *Tahin* que significa *fariña*) é unha pasta feita con sementes de sésamo moídas que se emprega en moitos pratos da gastronomía en Oriente Medio.

Emprego
-------

Prato de hummus e ful, rematado con tahini, aceite de oliva, e adornado con pirixel picado.
É un ingrediente esencial do hummus (puré de garavanzos) e do baba ganush (puré de berenxenas). Pode tomarse tamén untada en pan (principalmente, en pan de pita) e aliñada, e adóitase diluír en zume de limón e auga, engadindo opcionalmente allo para formar un mollo que acompaña diversos pratos, como as brochetas de carne (os chamados pinchos morunos), a carne asada (shawarma), as croquetas de garavanzos ou fabas (faláfel), ensaladas, etc.

Notas
-----

1. ↑  Ghillie Basan, Jonathan Basan (2006), The Middle Eastern Kitchen: A Book of Essential Ingredients with Over 150 Authentic Recipes, p.146, Hippocrene Books

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tahini Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Hummus

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q383389
* EBID: ID

 |