*Estudo Op. 10, n.º 2* de Chopin: unha rápida escala cromática na man dereita utilízase para desenvolver os dedos máis débiles desa man.

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
*Estudo Op. 25, n.º 11* de Chopin

Interpretado por Martha Goldstein

---

*Estudo Op. 8, n.º 12* de Scriabin

Interpretado por Awadagin Pratt. |
| 

---

*Información sobre ficheiros multimedia.* |

Un **estudo** (a miúdo aparece en francés como ***étude***) é unha peza musical instrumental, xeralmente breve, de dificultade considerable que foi deseñada para practicar unha determinada destreza técnica na execución dun instrumento solista. Por exemplo, o *Estudo Op. 25 n.º 6* de Frédéric Chopin exercita ao pianista en tocar rapidamente intervalos de terceira cromáticos, o *Op. 25 n.º 7* salienta o lograr unha melodía cantable nunha textura polifónica; e o *Op. 25 n.º 10* aborda as oitavas paralelas.

Historia
--------

### Século XIX

Os estudos musicais foron compostos desde o século XIX, sobre todo por Carl Czerny, pero foi Chopin quen transformou o estudo nun xénero musical importante. Os estudos poden estar en distintas formas e ás veces están agrupados en esquemas máis longos — os *Estudos sinfónicos* de Robert Schumann leva o título na súa segunda versión *Études en forme de Variations*. 

Tamén foron escritos estudos para outros instrumentos, por exemplo os estudos para violín de Rodolphe Kreutzer e os estudos para guitarra de Villa-Lobos.

Os estudos que son máis amplamente admirados son aqueles que transcenden a súa función práctica e son apreciados simplemente pola súa música. Por exemplo, os *Estudos* de Chopin son considerados non só tecnicamente difíciles, senón tamén musicalmente moi poderosos e expresivos. 

Un caso extremo atópase en estudos que a duras penas poderían considerarse música, estando compostos de figuras repetitivas que se desexan só como un exercicio físico. Destes, os máis coñecidos son os de *The Virtuoso Pianist* de Charles-Louis Hanon (1873).

No entanto, os *Études d'exécution transcendante* de Liszt son excepcionalmente dificultosos e requiren dunha excelente técnica, de feito, son dos máis difíciles de toda a música clásica. Entre eles destacan o número 5 e o 12 "Chasse neige". Ademais, hai que engadir que estes estudos posúen unha beleza musical e lírica destacable, é dicir, non só serven para a práctica técnica senón que poden ser interpretados en salas de concertos.

Algúns mestres argüen que os estudos que non son musicais e só serven para desenvolver os dedos non teñen ningún valor, e mesmo poden ser daniños - Abby Whiteside é un exemplo de educadora que invocou o total abandono dos exercicios do tipo que fixeron Hanon e Czerny. 

O século XIX tamén foi testemuña dunha serie de coleccións de estudos que foron escritos para instrumentos distintos do piano. Os *Estudos para violín* de Rodolphe Kreutzer, Federigo Fiorillo e outros; así como *Estudos para violoncelo* de Friedrich Dotzauer e Friedrich Grützmacher, algúns dos cales se seguen utilizando como ferramentas de ensino musical na actualidade.

### Século XX

A principios do século XX publicouse unha serie de importantes coleccións de estudos. Os *Études* para piano de Claude Debussy (1915) axústanse á regra "unha faceta de técnica por peza", pero presentan estruturas pouco ortodoxas con moitos contrastes nítidos e moitos se concentran en sonoridades e timbres propios do piano, máis que en puntos técnicos. Os *53 Estudos sobre os estudos de Chopin* de Leopold Godowsky (1894-1914) están construídos sobre os *Études* de Chopin: as adicións e cambios de Godowsky elevaron a música de Chopin a novos, ata entón descoñecidos, niveis de dificultade. Outros estudos importantes deste período inclúen *12 Études* de Heitor Villa-Lobos para guitarra (1929) e pezas de compositores rusos: os *Études Tableaux* de Sergei Rachmaninoff (1911, 1917) e varias coleccións de Alexander Scriabin (todas para piano).

A mediados do século XX a vella tradición do estudo estaba en gran parte abandonada. A obra de Olivier Messiaen *Quatre études de rythme* ("Catro estudos sobre o ritmo", 1949-50) non foron composicións didácticas, senón experimentos con escalas de duración, así como con dinámica,  figuracións, coloración e tons. Os *études* de John Cage, *Etudes Australes* (1974–75) para piano, *Etudes Boreales* (1978) para violoncello ou piano e *Freeman Etudes* (1977–80, 1989–90) para violín, son pezas  indeterminadas baseadas en mapas de estrelas, e algunhas das obras máis difíciles do repertorio. Os tres libros de Études de György Ligeti (1985, 1988-94, 1995) son quizais os máis próximos á vella tradición porque tamén se concentran nunha técnica particular. Os *100 Transcendental Studies* ("Estudos trascendentais", 1940-1944) de Kaikhosru Shapurji Sorabji, que toman a Godowsky e Liszt como o seu punto de partida, céntranse frecuentemente en elementos técnicos particulares, así como en varias dificultades rítmicas.

Notas
-----

1. ↑  *The New Grove Encyclopedia of Music and Musicians*
2. ↑  Fredrik Ullén. "100 Transcendental Etudes (1940–44)". The Sorabji Archive. Consultado o 01-08-2013.
3. ↑  Marc-André Roberge. "Notes on the Études transcendantes". Sorabji Resource Site. Consultado o 01-08-2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estudo*** |

### Outros artigos

* Carl Czerny
* Frédéric Chopin: *Estudos de Chopin*
* Franz Liszt: *Grandes Études de Paganini*; *Études d'exécution transcendante*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207841
* EBID: ID
* GEC: 0230371

 |