recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Localización das illas na Irlanda.
As **Illas Blasket** (en lingua irlandesa *Na Blascaodaí* - de etimoloxía incerta. Podería ter orixe na voz norueguesa "brasker" que significa "lugar perigoso") son un grupo de illas situadas na costa oeste de Irlanda que forman parte do condado de Kerry.

Historia
--------

O arquipélago estivo habitado até o ano 1953, e a práctica totalidade da poboación tiña o irlandés como lingua materna. Os habitantes foron evacuados á illa de Irlanda o 17 de novembro de 1953. Algúns emigraron ós Estados Unidos e aínda hoxe se poden atopar os seus descendentes en Springfield, Massachusetts, mentres que outros ficaron na veciña península de An Daingean, dende a cal poden ver o seu antigo fogar.

Debido á súa localización remota e o seu difícil acceso, os insulares foron obxecto de diversos estudos antropolóxicos e lingüísticos en torno á fin do século XIX e comezos do século XX, particularmente por parte de escritores e lingüistas como Robin Flower, George Derwent Thomson e Kenneth H. Jackson. Grazas ó seu traballo e o doutros, téñense publicado varios libros que tratan sobre as tradicións e forma de vida dos antigos poboadores das illas. Entre eles destacan as obras *An tOileánach* de Tomás Ó Criomhthain, *Peig* de Peig Sayers e *Fiche Blian ag Fás* de Muiris Ó Súilleabháin.

Illas
-----

As seis principais illas do arquipélago son:

* Beiginis
* Illa de Gran Blasket
* Inis na Bró
* Inis Tuaisceart
* Inis Mhic Uileáin
* An Tiaracht

Vista das Illas Blasket durante o solpor.

Galería de imaxes
-----------------

* Agricultores co tractor pasando a carón das casas abandonadas.Agricultores co tractor pasando a carón das casas abandonadas.
* Vista da Illa de Gran Blasket dende Dún Chaoin na península de An Daingean.Vista da Illa de Gran Blasket dende Dún Chaoin na península de An Daingean.
* Embarcadoiro preto de Dún Chaoin na Península de An Daingean.Embarcadoiro preto de Dún Chaoin na Península de An Daingean.
* Illa de Gran Blasket.Illa de Gran Blasket.
* Illa de Gran Blasket vista dende Slea Head na Península de An Daingean.Illa de Gran Blasket vista dende Slea Head na Península de An Daingean.
* Illas Blasket vistas dende Dunmore Head.Illas Blasket vistas dende Dunmore Head.

Notas
-----

1. ↑  Stagles, Joan and Ray, *The Blasket Islands: Next Parish America*. Dublin: O'Brien Press, 1980 (new edn. 1998).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Irlanda*** |

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Illas Blasket*** |

* Blasketislands.ie
* Blasketislands.com
* The Blascaod Centre en Dún Chaoin

| * v
* c
* e
Illas Blasket |
| --- |
| Illas | Beiginis ·  Illa de Gran Blasket ·  Inis na Bró ·  Inis Tuaisceart ·  Inis Mhic Uileáin ·  An Tiaracht |
| Xente | Tomás Ó Criomhthain ·  Muiris Ó Súilleabháin ·  Peig Sayers |
| Lista de illas de Irlanda |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q881960
* WorldCat
* VIAF: 248632898
* GeoNames: 2966106
* NKC: ge293539

 |
Coordenadas: 51°32′55″N 9°15′49″O﻿ / ﻿51.54861, -9.26361

**Skibbereen** (en irlandés: ***An Sciobairín***) é unha localidade situada no condado de Cork da provincia de Munster (República de Irlanda), cunha poboación no 2016 de 2778 habitantes. Skibbereen está situada no suroeste do país, a pouca distancia da cidade de Cork e da costa do océano Atlántico.

Historia
--------

### A Fame

A vila de Skibeeren foi duramente golpeada pola Gran Fame (en irlandés: *an Gorta Mór*) entre os anos 1845 e 1852, como relata o maxistrado Nicholas Cummins nunha carta dirixida a Arthur Wellesley, duque de Wellington, e publicada no xornal *The Times* de Londres na Noiteboa de 1846. O Skibbereen Heritage Centre estima que entre 8,000 e 10,000 vítimas da Gran Fame están enterradas nas fosas do cemiterio de Abbeystrewery, preto da vila. A pesar de que a exactitude dos datos da época da fame é cuestionada, os rexistros indican un descenso da poboación de 58,335 habitantes en 1841 a 32,412 en 1861.

*Skibbereen* tamén é o nome dunha canción sobre a Gran Fame, e o impacto que esta mais o goberno británico tiveron nas xentes de Irlanda. A canción, coñecida coma *Dear Old Skibbereen*, adopta a forma de conversación entre un pai e o seu fillo. Nela, o fillo pregunta ao pai por que emigrou da terra que el quería tanto.

No Skibbereen Heritage Centre hai unha exhibición permanente para conmemorar a memoria das vítimas da Gran Fame. O pobo tamén foi o punto central do primeiro National Famine Memorial Day de Irlanda, o 17 de maio do 2009. Skibbereen foi seleccionada por ser unha das zonas máis gravemente afectadas pola Gran Fame. O comité da conmemoración acordou que a peza central do día da memoria rotase entre as catro provincias irlandesas cunha frecuencia anual.

Notas
-----

1. ↑  "Ireland - All Towns Statistics". *www.citypopulation.de* (en inglés). Consultado o 19/11/2021.
2. ↑  "A Famous Letter". *www.failteromhat.com* (en inglés). Consultado o 19/11/2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Skibbereen Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1930746
* WorldCat
* VIAF: 126946346
* GeoNames: 2961459
* GND: 1211417387
* LCCN: no89010463
* TGN: 1043011
* WOEID: 562234

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Ganancias territoriais francesas grazas ao tratado de Aquisgrán (1668).
O **Tratado de Aquisgrán**, ou **Paz de Aquisgrán**, tamén coñecido como **Tratado de Aix-la-Chapelle**, foi asinado o 2 de maio de 1668 entre España e Francia –representadas respectivamente polo barón de Bergeick e Jean-Baptiste Colbert– e con el púxose fin á guerra de Devolución entre ambos os países.

España recuperou as cidades de Cambrai (*Kamerijk*), Aire (*Ariën aan de Leie*) e Saint-Omer (*Sint-Omaars*), que foran conquistadas polas forzas francesas.

Lois XIV tamén tivo que devolver o Franco Condado de Borgoña. O rei francés, porén, puido reter as localidades de Ath, Armentières (*Armentiers*), Bergues (*Sint-Winoksbergen*), Charleroi, Cortrique, Douai, Menen, Orchies, Furnes (*Veurne*), Lille (*Rijsel*), Oudenarde (*Oudenaarde*) e Tournai (*Doornik*).

O tratado foi mediado e garantido pola Tripla alianza da Haia, formada por Inglaterra, as Provincias Unidas dos Países Baixos e Suecia, no *primeiro Congreso de Aix-la-Chapelle*. Desta maneira, Francia viuse obrigada a deter a súa expansión sobre os Países Baixos españois, aínda que por pouco tempo, xa que catro anos despois iniciaríase a Guerra franco-neerlandesa.

Notas
-----

1. 1 2 3  Coleman Phillipson (1916): *Termination Of War And Treaties Of Peace*, páx. 222.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q327270
* BRE: 1842355
* EBID: ID
* GEC: 0004609
* SUDOC: 109095030

 |
**Bacau**  
| 

|  |
| --- |
|  |
| Escudo |

 |
| Mapa |
|  |
| Información |
| País |  Romanía |
| Superficie | 43.1 km2 (área metropolitana) |
| Poboación | 210,469 (2004) |
| Densidade | 4064 h/km² |
| Alcalde | Romeo Stavarache |
|  |
| www.primariabacau.ro |

**Bacău** é a capital do condado de Bacău, na rexión de Moldavia, en Romanía.

Características
---------------

Localízase nas abas dos Cárpatos, na ribeira do río Bistrita. O Paso de Ghimesh une Bacău con Transilvania. A cidade cobre unha superficie de 41 km² na que viven 210.469 habitantes. É un centro industrial e preto da cidade está instalada unha refinaría de petróleo.

Durante a ocupación de Valaquia polos alemáns na primeira guerra mundial a cidade foi o cuartel xeral do exército romanés.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bacău*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10737004
* WorldCat
* VIAF: 236982378
* BRE: 1846848
* EBID: ID
* GEC: 0006510
* GeoNames: 8306520
* GND: 4346909-7
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge128704

 |
Brașov
**Brașov** (en húngaro: *Brassó*) é a capital do distrito (județ) localizado no centro de Romanía, ao sueste da rexión histórica de Transilvania, o Condado de Braşov. Foille outorgado o título de cidade-mártir pola participación dos seus cidadáns na Revolución romanesa de 1989.

Conforme ao censo de 2002, ten 283.901 habitantes. A estación de inverno Poiana Brașov está a 12 km do centro do concello, dispoñendo dunha infraestrutura desenvolvida para a práctica dos deportes de inverno.

A patroa da cidade é a Virxe María. A súa estatua está encima dun dos contrafortes da Igrexa Negra, que está orientado cara á Casa Sfatului, co escudo de Brașov esculpido debaixo, en relevo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82174
* WorldCat
* VIAF: 135411724
* BRE: 1882833
* EBID: ID
* EUFP: 957554416
* GEC: 0009998
* GeoNames: 6691648
* GND: 4073842-5
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge250822

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Localización de Ploieşti.
Vista aérea de Ploieşti.
**Ploieşti** é unha cidade romanesa, na que vivían 232.527 habitantes no 2006. É a terceira cidade máis poboada da rexión de Muntènia (Valaquia) e é capital do condado de Prahova. Está situada a 56 km ao norte de Bucarest e a 86 km de Brasov.

Clima
-----

A temperatura media anual é de 10,5 °C, con valores mínimos de -30 °C, rexistrados o 25 de xaneiro de 1942, entanto os máximos de 39,4 °C alcanzáranse o 10 de agosto de 1945. A cantidade media anual de precipitacións é de 600 mm. O ano máis chuvioso foi 1901, con 9639 mm, e o máis seco 1930, con só 305,3 mm. Ao ano, en media, 104 días rexistran precipitacións líquidas, e 26 días con neves.

O vento predominante é de dirección nordeste. A presión atmosférica é de 748,2 mm.

Historia
--------

O primeiro documento que fai referencia a Ploiesti data de 1413: "Capitanie a Ploiestiul". Foi refundada en 1593. En 1855 instalouse a primeira refinaría de petróleo, e en 1882 chegou o ferrocarril á cidade. En 1943, Ploiesti foi bombardeada polos norteamericanos, xa que na zona se descubriran novos campos de petróleo.

Economía
--------

Ploieşti goza de encanto polos parques e igrexiñas que posúe, mais é un núcleo totalmente industrial. É o segundo centro industrial de Romanía e un dos máis importants de Europa. Ten fama porque en Ploiesti fabrícanse os automóbiles "Dacia Logan", un dos coches de menor custo do mercado e, á vez, con boas prestacións.

É coñecida tamén por ser a capital da bebida nacional romanesa: "tuica", un licor de cereixa que pode chegar a adquirir 70º vol. Esta bebida faise tamén de pexego e mais de ameixa.

Ademais posúe industrias relacionadas co petróleo e de materiais de construción.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Ploieşti*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179585
* WorldCat
* VIAF: 125521777
* BRE: 5198879
* EBID: ID
* GEC: 0051555
* GeoNames: 8334810
* GND: 4335898-6
* LCCN: n83002053
* MusicBrainz: ID
* NKC: ge856670

 |
Codex *Gigas*
O **codex *Gigas*** (ou a ***Biblia do Demo***) é un manuscrito en pergameo escrito a comezos do século XIII en latín. Foi considerado na súa época coma a «oitava marabilla do mundo» debido ás súas dimensións (92 x 50,5 x 22 cm), o seu grosor de 624 páxinas e os seu peso de 75 kg.

A obra foi feita a man por un monxe beneditino, que tamén era copista e grafista, no mosteiro de Podlažice (en Chrudim, centro da actual República Checa), e foi destruído durante as guerras relixiosas do século XV.

Está decorado con tintas vermellas, azuis, amarelas, verdes e douradas. Cun excelente estado de conservación, conserva a unidade estilística coa que foi creado.

Contido
-------

O codex contén a versión completa da «Vulgata» da Biblia, a excepción dos Feitos dos Apóstolos e o Apocalipse. Tamén conta cunha serie de enciclopedias, coma as *Etimoloxías* de Isidoro de Sevilla, as *Antigüidades xudaicas* de Flavio Xosefo, a *Chronica Boemorum* ('Crónica dos checos', redactada en latín no século XII) de Cosmas de Praga e diversos tratados de historia, etimoloxía, fisioloxía, ademais dun almanaque con necrolóxicas e a lista de irmáns do mosteiro, fórmulas máxicas e outras noticias locais.

Historia
--------

O demo nunha páxina do códex
A lenda conta que o autor do codex *Gigas* foi condenado a ser emparedado vivo por un crime grave. Para conseguir a absolución, o monxe propuxo a escritura dunha obra nunha soa noite, para gloria do seu mosteiro.

Para poder cumprir coa súa promesa pediu axuda ó demo. Rematado o traballo, o monxe, coma recoñecemento, engadiu silandeiramente o retrato do seu *axudante* no manuscrito.

O 1594, o emperador Rodolfo II rescata o manuscrito xigante do mosteiro de Broumov, engadíndoo ás súas coleccións de obxectos raros.

Ó final da Guerra dos Trinta Anos (1618-1648), no 1648, as tropas protestantes suecas conquistan o castelo de Praga, apoderáronse das coleccións rudolfines. A *Biblia do demo* foi tomada coma botín de guerra polas tropas do xeneral sueco Konigsmark, conxuntamente cos outros obxectos de arte da célebre *Kunstkammer de Pragua* do emperador Rodolfo II (1552-1612).

Os soldados tamén apresaron o codex *Argenteus*, composto de letras de prata e ouro e creado a finais do ano 750, e que actualmente se atopa en Uppsala (centro de Suecia). Dende o século XVII, o codex *Gigas* ten saído do territorio sueco só en dúas ocasións, para ir o Metropolitan Museum de Nova York o 1970, e a Berlín.

Actualmente o codex gigas é custodiado na Biblioteca Real de Estocolmo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O *Codex Gigas* na Biblioteca Nacional de Suécia. *(en inglés)*
* Procura completa no *Codex Gigas* en alta resolución. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q212180
* WorldCat
* VIAF: 175882138
* GND: 4451634-4
* LCCN: n94018581
* NKC: unn2007410314
* SELIBR: 307262

 |
**Daniel Niebla García**, nado en 1933 e finado en Ferrol o 10 de marzo de 1972, foi un dos dous traballadores mortos nos sucesos do 10 de marzo de 1972.

Traxectoria
-----------

Traballador da Empresa Nacional Bazán. Logo do despedimento de dous líderes sindicais, Rafael Pillado e Julio Aneiros, o 10 de marzo de 1972 a Bazán pechou. Os traballadores protestaron nunha manifestación en que participaron os despedidos xunto co cadro de persoal de Bazán e os líderes sindicais Manuel Amor Deus e José María Riobó, entre outros. 

Os enfrontamentos de obreiros e forzas da orde terminaron coa morte por disparos da policía de Amador Rey. Daniel Niebla, que resultou malferido, morreu ao pouco de chegar ao hospital. Malia a represión, máis de 15 000 traballadores dos estaleiros e doutras empresas industriais de Vigo mobilizáronse en setembro e declararon unha folga xeral de dúas semanas. A esta seguíronos novos despedimentos masivos. Desta volta, Comisións Obreiras e outros movementos sindicais fóra do aparato franquista mostraron a súa capacidade de resposta e organización.

Notas
-----

1. 1 2 3  *Cuadernos de Ruedo Ibérico*. Éditions Ruedo Ibérico. 1976. p. 40. ISSN 0011-2488.
2. ↑  Pereiro, Xose Manuel (18 de xaneiro de 2006). "Julio Aneiros, veterano dirigente sindical gallego". *El País*. Consultado o 2 de abril de 2016.
3. ↑  Federación de Comisiones Obreras, ed. (17 de marzo de 2006). "Muere Julio Aneiros, histórico dirigente de CCOO y del PCG". Agencia EFE. Consultado o 2 de abril de 2016.
4. ↑  "La huelga general de Vigo de 1972 fue el mayor éxito histórico de la clase obrera gallega". *eldiario.es*. 15 de marzo de 2013. Consultado o 2 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Día da Clase Obreira Galega
Península de Santa Marta.
A **península de Santa Marta** atópase na parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona.

Historia
--------

Capela de Santa Marta.
Consérvanse petróglifos do neolítico e restos dun poboado castrexo da idade de ferro. No século XV construíuse unha ermida de estilo románico, que foi posteriormente reformada. No ano 1585 desembarcou na península o pirata Francis Drake coa intención de conquistar Monterreal, e incendiou a capela.

Xeografía
---------

Praia de Santa Marta.
A península atópase entre o porto de Baiona e a frecha litoral da Ladeira. Comprende unha praia con Bandeira Azul chamada Areal de Santo Estevo, aínda que comunmente se lle chama Praia de Santa Marta.

Festas na honra de Santa Marta
------------------------------

Todos os anos se festexa a romaría de Santa Marta o día 15 de agosto. Conta cunha novena e cunha procesión con moitos devotos na zona polos seus milagres.

Notas
-----

1. ↑  Turgalicia. "Capela de Santa Marta de Baíña". Consultado o 29/10/2014.
2. ↑  Turgalicia. "Santa Marta, praia". Consultado o 30/10/2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Castro de Santa Marta
**Bedhead** foi unha banda estadounidense de indie rock formada en Dallas, Texas, en 1991 e activa ata 1998. Os seus membros eran Matt e Bubba Kadane (voces e guitarra), Tench Coxe (guitarra), Kris Wheat (baixo), e Trini Martinez (batería). O grupo publicou varios EPs e tres álbums de estudio a través do selo Trance Syndicate, xirando de xeito intermitente. A música de Bedhead era xeralmente suave, con tres guitarras elñectricas e un baixo sobre vov¡ces cantadas ou faladas. Allmusic bautizou ao grupo como "a banda de indie rock por excelencia", e Tiny Mix Tapes deulle ao seu último álbum *Transaction de Novo* unha puntuación perfecta de 5/5.

En 1999, un ano despois da disolución de Bedhead, Matt e Bubba Kadane formaron The New Year, unha banda cun estilo semellante a Bedhead's.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *WhatFunLifeWas* | 1994 | Trance Syndicate |
| *Beheaded* | 1996 | Trance Syndicate |
| *Transaction de Novo* | 1998 | Trance Syndicate |

Notas
-----

1. 1 2  "Bedhead Songs, Albums, Reviews, Bio & More". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2023-12-04.
2. ↑  "BEDHEAD-Articles/Press Archive". *web.archive.org*. 2011-06-08. Consultado o 2023-12-04.
3. ↑  "Bedhead - Transaction de Novo". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2023-12-04.
4. ↑  "Music Review: Bedhead - Transaction De Novo". *Tiny Mix Tapes* (en inglés). Consultado o 2023-12-04.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda
Entrevista a Miren Amuriza (en éuscaro).
**Miren Amuriza Plaza**, nada en Berriz, Biscaia o 1 de marzo de 1990, é unha bertsolari e escritora vasca, filla do tamén bertsolari Xabier Amuriza.

Traxectoria
-----------

Miren Amuriza viviu dende cativa no mundo do *bertso*, xa que acompañou ós seus pais que son bertsolaris, de vila en vila véndoos cantar.

No ano 2002, cantou por primeira vez en público ó participar no Campionato Escolar de Biscaia, e en 2003 xa logrou alzarse co triunfo na categoría de máis novas deste campionato. Ese mesmo ano foi a primeira vez que compartiu escenario xunto co seu pai ó cantar na bertso-afari de Andikoa.

Coa súa maioría de idade aparece en televisión na cadea ETB 1 xunto con outros bertsolaris do talle de Xabier Amuriza, Jexux Arzallus, Amets Arzallus e Maddalen Arzallus participando no programa Euskal Kantuen Gaua cantando a canción popular Gure Aitak amari.

En 2010, co gallo do bertso eguna, xunto coa súa amiga e tamén bertsolari Maddalen Arzallus, renderon unha soada homenaxe ás súas nais.

Amuriza é licenciada en Filoloxía Vasca pola Universidade de Vitoria-Gasteiz e ten un máster en Habilitación Docente en Educación Secundaria Obrigatoria, traballando de docente na Universidade de Mondragón.

Colaborou coa revista Anboto e a revista Argia escribindo artigos de opinión, e tamén colabora no xornal Berria e colaborou con algúns grupos de música, cantando e escribindo letras.

Notas
-----

1. ↑  Miren Amuriza eta Maddalen Arzallus bertso eguna 2010 (letra en castellano)
2. ↑  Perfil de Miren Amuriza en Anboto
3. ↑  Perfil de Miren Amuriza en Argia
4. ↑  Perfil de Miren Amuriza en Berria

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12263692
* BNE: XX5407468

 |
O creador deste movemento alternativo foi Rudolf Steiner, fundador da antroposofía. Estudou matemáticas, ciencias naturais e filosofía. Ademais tiña coñecementos na agricultura, música,canto, pintura etc.

Actualmente existen máis de 1000 escolas Waldorf, entre elas, 200 son centros de educación infantil e 646 de educación especial en diversos países; así mesmo, constan varias escolas públicas baseadas neste método. En Galicia existe a escola Meniñeiros nas Donas (Vilalvite, Friol).

Orixe
-----

A primeira escola creouse no 1919, en Stuttgart, Alemaña, a partir da proposta feita por Emil Molt, propietario e director de Waldorf-Astoria Cigarette, para servir ós fillos e fillas dos empregados da fábrica; máis tarde incorporáronse nenos e nenas externos á empresa.

Concepción da infancia
----------------------

A pedagoxía Waldorf divídese en tres etapas diferenciadas polas idades dos nenos e nenas: educación infantil (3-6 anos), primaria e secundaria. Cada unha delas pódese diferenciar polo desenvolvemento integral do neno ou nena ou polo estado de maduración. Destaca polas súass aprendizaxes adaptadas a cada idade conseguindo unha educación comprensiva.

O fin desta perspectiva é promover e crear os aspectos físicos, condutuais, emocionais, cognitivos, sociais e espirituais de cada persoa e incrementar e respectar o pensamento creativo e crítico.

Educación Infantil
------------------

A teoría pedagóxica Waldorf considera a imitación como principal ferramenta de aprendizaxe. Considera que a través dos espazos e tempos para o xogo creativo os nenos e nenas desenvolverán a imaxinación, unindo o desenvolvemento afectivo, físico e cognitivo.

No día a día destas clases, predominan as actividades artísticas o xogo libre e as tarefas prácticas. Na programación altérnanse actividades que requiran máis esforzo e concentración co xogo simbólico e libre. Na asemblea crean diferentes conflitos, para contrapoñer posturas, coñocer as diversas opinións e aprender a respetalas. 

A estética da clase intenta ser o máis parecida a un fogar. Resáltanse os materiais propiamente naturais e evítase o plástico. Steneir indicou que a ensinanza debe ser diferenciada, dando resposta ás necesidades e demandas que os alumnos e alumnas teñen.

Avaliación
----------

Nestas escolas avalíase o progreso dos nenos e nenas a través dos traballos en bloques académicos. Promóvese a autosuperación persoal máis que a competición entre alumnos e alumnas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tamara ChubarovskyArquivado 30 de abril de 2019 en Wayback Machine.
* De mi casa al mundo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q216690
* BNE: XX539320
* BNF: 11934971f
* FAST: 1170033
* GND: 4064409-1
* LCCN: sh85144872
* NDL: 01159221
* NKC: ph116719
* PSH: 8260
* SUDOC: 027272001

 |
**Juan Varela Bouza**, nado en Bañobre (Miño), foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Amelia e José Varela Bouza.. Foi acusado de executar o incendio da igrexa de Santa María de Castro o 10 de abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríuselle causa por deserción na que se certificaba que desapareceu do seu domicilio nos primeiros días de xullo. O 11 de agosto de 1937 conseguiu fuxir na lancha pesqueira "La Golondrina" xunto con Ricardo Pérez Medín e outros nove compañeiros e logrou chegar a Francia. as autoridades devolvéronos pola fronteira de Cataluña e chegaron a Barcelona o 17 de setembro. Incorporouse ao exército leal. Coa derrota da República foi detido. Estivo varios anos en prisión. Morreu a principios dos anos sesenta no máis absoluto abandono.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Regueira Cereijo, Rosario (2017). *Cando pasou o que pasou*. Noia: Toxosoutos. ISBN 978-84-947719-6-5.

### Ligazóns externas

* Juan Varela Bouza na páxina web *Nomes e Voces*.
Igrexa dos Teatinos ou San Caetano.
A **Theatinerkirche** que tamén é coñecida como a igrexa dos Teatinos debido a que estivo ao cargo dos padres da orde dos teatinos desde 1675 até 1801, ou San Caetano. É unha igrexa dedicada a San Caetano, localizada no centro de Múnic, no estado Alemán de Baviera. A igrexa foi edificada entre 1663 e 1690, e fundada polo elector Fernando I María e maila súa dona, Enriqueta Adelaida de Savoia, como xesto de agradecemento polo nacemento do desexado herdeiro da coroa bávara, o príncipe Maximiliano Manuel, en 1662.

Arquitectura
------------

A igrexa erixiuse en estilo barroco tardío e italianizante. O proxecto foi obra do arquitecto italiano Agostino Barelli. O seu sucesor, Enrico Zuccalli, engadiulle as súas características dúas torres cunha altura de 64,60 metros e que non figuraban no proxecto orixinario. A cúpula, de 70,20 metros de altura e 17,70 metros de diámetro, acabouse en 1690. A fachada rococó foi acabada en 1768 por François de Cuvilles. A súa aparencia italiana e a súa cor amarela fixeron dela un dos símbolos da capital de Baviera e tiveron moita influencia sobre a arquitectura do Barroco no sur de Alemaña. A nave principal ten 72,50 metros de longo, 15,50 metros de anchura e 28,55 metros de altura.

Panteón dos reis da Baviera
---------------------------

Na igrexa encóntranse, entre outros, túmulos da Casa de Wittelsbach, a familia real de Baviera durante séculos.

* Maximiliano I e súa esposa María de Prusia
* Lois I
* Maximiliano II de Baviera
* Oto I de Grecia
* Carlos VII, Sacro Emperador Romano-Xermánico
* Maximiliano III de Baviera
* Carlos Teodoro de Baviera
* Rodolfo de Baviera

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Theatinerkirche Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 360° Panorama at the Theatinerkirche

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q259799
* WorldCat
* VIAF: 127844099
* GND: 4104570-1
* LCCN: n80135431

 |
Tallaríns con salsa boloñesa (*tagliatelle al ragù*, en italiano).
Boloñesa (*ragù*).
A **salsa boloñesa** é unha salsa que se acostuma empregar para acompañar pastas, así como coa polenta. É unha salsa espesa, de cor marrón-vermella, constituída principalmente por carne picada e mollo de tomate, moi típica das bisbarras da contorna de Boloña. En italiano denomínase *ragù,* como deformación do francés "ragoût".

Historia
--------

En outubro do ano 1982 unha delegación de Boloña que representaba a Accademia Italiana della cucina depositou na Camera di Comercio Industria Artigianato e Agricoltura di Bologna a receita oficial do *ragù bolognese*, co obxectivo de garantir a continuidade e o respecto á tradición gastronómica boloñesa en Italia e no mundo.

Características
---------------

Os seus ingredientes principais son, por unha banda, a carne picada (ou moída) de tenreira (ou de boi), touciño entrefebrado de porco, canda varias hortalizas (cenorias, apio e cebolas) e mollo de tomate. A estes ingredientes engádeselle viño branco, caldo de carne, manteiga e leite.

Usos
----

Os boloñeses serven esta salsa tradicionalmente con tallaríns frescos (*tagliatelle al ragù*), polenta ou ñoquis. Emprégase tamén como recheo da lasaña ou ás veces dos canelóns.

Fóra de Italia é moi empregado o prebe máis ou menos parecido *al ragù* cos espaguetes (*spaghetti alla bolognese* ou *spaghetti bolognese*). Mais, os espaguetes son un tipo de pasta máis propia de Nápoles e non pertence á cultura culinaria da rexión de Boloña.

Notas
-----

1. ↑  Gruppo Virtuale Cuochi Italiani. "The Classic Bolognese Ragù according the Accademia Italiana della Cucina". itchefs. Consultado o 14 de novembro de 2012.
2. ↑  Gruppo Virtuale Cuochi Italiani. "Il classico Ragù alla Bolognese secondo l'Accademia Italiana della Cucina" (en italiano). itchefs. Arquivado dende o orixinal o 26 de xullo de 2011. Consultado o 14 de novembro de 2012.
3. ↑  Carlo Alberto Tozzola; Bologna Cooking School. "Come fare le Tagliatelle con ragù alla bolognese" (en italiano). Newsfood.com. Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2012. Consultado o 14 de novembro de 2012.
4. ↑  Ricetta ragù alla bolognese
Lado sobrevivente da columnata do Templo de Hadriano.
Reconstrución.
O **Templo de Hadriano** é un templo ó emperador deificado Hadriano no Campus Martius de Roma, Italia, construído polo seu fillo adoptivo e sucesor Antonino Pío en 145 e agora incorporado na construción da Piazza di Pietra (Praza de pedra – que procede das pedras do templo empregadas para facer a praza). Outrora era erradamente coñecido como o **Templo de** **Neptuno**.

Historia
--------

Unha das paredes da cela aínda está de pé, con once columnas corintias con 15 metros de altura da columnata exterior asentadas sobre unha base de peperino con catro metros de altura. Os orificios de fixación do revestimento orixinal de mármore aínda están visibles. Esta fachada, xuntamente coa arquitrabe (reconstruída despois da Antigüidade), foi incorporada nun palacio papal do século XVII de Carlo Fontana, no presente a sede da Borsa di Roma. O edificio orixinalmente era octóstilo e tiña quince columnas en cada lado longo (catro delas perdéronse do lado que sobreviviu).

Dentro do banco están aínda os restos da cela sen ábsida que poden ser vistos, antigamente cubertos por unha bóveda de canón termada por columnas entre as cales estaban os trofeos de batalla. A base das columnas tiña relevos de personificacións das provincias do imperio (algúns dos cales están hoxe no Museo Nacional Romano e nos Museos Capitolinos) e amosan unha política menos belixerante de Hadriano en relación ó seu predecessor, Traxano.

O templo tiña unha grande arcada cadrada rodeada de columnas en *giallo antico* que se abría para a *Via Lata* (actual *Via del Corso*) a través dun arco de triunfo, identificado despois como o "Arco de Antonino" en fontes posteriores, mais tamén foi chamado "Arco de Claudio" e "Arco de Tosetti", o nome da familia que habitaba a *Piazza Sciarra* (desaparecida despois do alongamento da *Via del Corso*). Malia ter sido derrubado por estar en ruínas no século XVIII, o seu nome sobrevive na *Via dell'Archetto*.

Notas
-----

1. ↑  "History tour - Borsa di Roma" (en italiano). Borsa Italiana. Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 21 de setembro de 2017.
2. ↑  "Pedestal Relief, Roman trophies of war, from Temple of Hadrian" (en inglés). Scholar Resource. Arquivado dende o orixinal o 27 de agosto de 2007. Consultado o 21 de setembro de 2017.
3. ↑  "Província de Acaia" (en italiano). Musei Capitolini.
4. ↑  "Templo de Adriano" (en italiano). VRoma. Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 21 de setembro de 2017.
5. ↑  "Templo de Adriano" (en italiano). VRoma. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 21 de setembro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q431062
* WorldCat
* VIAF: 125537844
* GeoNames: 8015140
* GND: 4224551-5
* LCCN: n84093997
* SUDOC: 119551446

 |
En verde escuro África do Norte segundo a ONU, en verde claro África do Norte desde un punto de vista exclusivamente xeográfico.
**África do Norte** é a rexión máis ao norte do continente africano, separada polo deserto do Sáhara da África Subsahariana. Segundo a ONU o norte de África abrangue os territorios seguintes: Alxeria, Exipto, Libia, Marrocos, Sudán, Tunisia e o territorio disputado do Sáhara Occidental. As cidades autónomas españolas de Ceuta e Melilla son xeograficamente parte da África do Norte xunto con enclaves menores como: Perejil, Peñón de Vélez de la Gomera, Illa de Alhucemas e as Chafarinas, así como as illas Canarias, Madeira e Salvaxes, Mauritania, Malí, o Níxer e o Chad. Máis raramente aparecen formando parte de África do Norte, Etiopía e Eritrea.

Clima
-----

A rexión caracterízase polo clima mediterráneo debido á influencia do Mediterráneo e o clima desértico polo Sáhara.

Poboación
---------

No territorio que segundo a ONU constitúe África do Norte a poboación está formada por tres grandes grupos, os bérberes e os tuaregs, os árabes e os pobos nilóticos. Os árabes e os bérberes arabizados falan dialectos árabes, os bérberes falan dialectos bérberes e os pobos nilóticos dialectos bérberes e árabe. O francés, a antiga lingua colonial en Marrocos, Alxeria e Tunisia ten uso entre unha parte das clases medias. A maioría da poboación profesa a relixión islámica, os coptos de Exipto son cristiáns seguidores da Igrexa copta, e unha parte dos pobos nilóticos son cristiáns ou animistas. Tradicionalmente existía unha importante comunidade xudía, aproximadamente 700.000 antes de 1948 pero tras a creación do estado de Israel a maioría emigraron alí e quedan menos de 15.000.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27381
* WorldCat
* VIAF: 315124797
* AAT: 300016586
* EBID: ID
* GeoNames: 7729887
* GND: 4042482-0
* LCCN: sh85001631
* NKC: ge128640

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000352
* UMLS: C0001745

 |
África Austral (Subrexión da ONU)
     Definición máis común da África austral (incluíndo o anterior)
     Comunidade para o Desenvolvemento da África Austral (SADC)
Coñécese como **África Austral**, **África do Sur** ou *África subsahariana*, á parte sur do continente africano. Comprende o conxunto de territorios situados ao sur do Sáhara. Normalmente considérase que forman parte desta magna rexión africana os seguintes territorios e estados:

* Angola
* Botswana
* Comores
* Eswatini
* Lesoto
* Madagascar
* Malawi
* Mauricio
* Mayotte (dependencia francesa)
* Mozambique
* Namibia
* Reunión (dependencia francesa)
* Santa Helena (dependencia británica)
* Suráfrica
* Zambia
* Zimbabue

Nalgúns lados tamén se inclúen as Seychelles e o Territorio Británico no Océano Índico, e noutros exclúense os estados insulares das Comores, Madagascar e Mauricio e as dependencias francesas de Mayotte e a Reunión, considerándoas partes da África Oriental.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27394
* WorldCat
* VIAF: 152394654
* BNF: 162726316
* EBID: ID
* GeoNames: 9406051
* GND: 4058393-4
* LCCN: sh85001653
* NKC: ge128639
* SUDOC: 027374750

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000353
* MeSH: Z01.058.290.175

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
| Inis Mhic Uileáin |
| --- |
|  |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Irlanda Irlanda |
| Localización | Océano Atlántico |
| Arquipélago | Illas Blasket |
| Poboación | 0 hab. |
| Coordenadas | 52°03′N 10°36′O﻿ / ﻿52.050, -10.600 |
| Maior Altura | 135 msnm. |
|  |
| Localización |
|  |
|

**Inis Mhic Uileáin** (ás veces tamén coñecida como **Inishvickillane** na súa forma inglesa), é unha das illas que forman o arquipélago irlandés das Illas Blasket, no condado de Kerry.

A illa estivo habitada de forma intermitente durante os séculos XIX e XX por unha ou máis familias. De feito, aínda se poden atopar nela as ruínas de antigos edificios de pedra. Na década de 1970, o antigo Taoiseach Charles Haughey construíu unha casa que empregaba como residencia de verán e fixo introducir unha manda de cervos que hoxe en día seguen a habitar a illa.

Tamén é o fogar de importantes colonias de aves mariñas, entre as que destacan o paíño pequeno, o arao papagaio e o fulmar boreal.

| * v
* c
* e
Illas Blasket |
| --- |
| Illas | Beiginis ·  Illa de Gran Blasket ·  Inis na Bró ·  Inis Tuaisceart ·  Inis Mhic Uileáin ·  An Tiaracht |
| Xente | Tomás Ó Criomhthain ·  Muiris Ó Súilleabháin ·  Peig Sayers |
| Lista de illas de Irlanda |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2094533
* WorldCat
* VIAF: 315164408
* GeoNames: 2963610

 |
Coordenadas: 61°59′N 17°04′L﻿ / ﻿61.983, -17.067

|  |
| --- |
| **Concello de Nordanstig***Nordanstigs kommun* |
|  |
| Svensgård en Å |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Hälsingland |
| **Condado** | Gävleborg |
| **Capital** | Bergsjö |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 9 488 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 2 526,52 km² |
| **Densidade** | 6,93 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | nordanstig.se |

**Nordanstig** é un concello sueco no condado de Gävleborg. A súa capital é Bergsjö. Dende 1980 a tendencia de poboación vén sendo negativa, e en setembro do ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 9 488 habitantes.

Ao longo da costa hai unha franxa dunha milla de ancho de terreo baixo que transita cara a un terreo montañoso primitivo cara ao interior. No oeste co concello as alturas acadan uns 500 metros. O 90% da superficie do municipio está cuberta de bosque e durante moito tempo a industria forestal ten sido a súa principal actividade económica, aínda que no presente o princial empregador é o concello.

Xeografía
---------

O concello atópase no norte do condado de Gävleborg e limita co municipio de Sundsvall, no condado de Västernorrland, ao norte, co de Ljusdal ao oeste, e co de Hudiksvall ao sur, estes dous últimos tamén en Gävleborg.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-12-31.
2. ↑  "Folkmängd och befolkningsförändringar - Kvartal 3, 2022". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-12-31.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q514805
* WorldCat
* VIAF: 145577675
* GeoNames: 2689383
* ISNI: 0000 0004 0432 8011
* LCCN: n95029781
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-2312
* OSM: 935645

 |
O **Tratado de París** foi asinado o 30 de maio de 1814 polo cal remataba a guerra entre Francia e a Sexta Coalición, formada polo Reino Unido, Rusia, España, Austria, Suecia, Portugal e Prusia. É posterior ao Tratado de Fontainebleau (1814) que incluía a abdicación de Napoleón I e a restauración da Casa de Borbón en Francia.

Historia
--------

Os termos do tratado foron pouco severos con Francia, para evitar o evidente descontento popular que ameazaba a restauración de Luís XVIII de Francia tras o período revolucionario. Permitíuselle conservar as fronteiras de 1792, incluíndo uns 8.495 km² de territorio capturado en 1790-92, destacando Landau in der Pfalz, Saarlouis, Saarbrücken, Aviñón, Condado Venaissin, Condado de Montbéliard, Mandeure, Mulhouse e parte de Savoia, como Chambéry e Annecy.

A maioría das colonias que Francia perdera durante o transcurso de Guerras napoleónicas foron devoltas, coa excepción de Malta, Tobago, Santa Lucía, a Illa Mauricio e o arquipélago Chagos, que pasaron a ser territorios británicos. Así e todo, os aliados vitoriosos foron conscientes da posibilidade de que Francia chegase a ter outra vez acordos con outros estados, e con isto en mente, os territorios circunstantes a Francia foron reforzados.

Os actuais países de Bélxica, os Países Baixos e Luxemburgo foron unidos baixo a Casa de Orange para formar un estado máis forte, o Reino Unido dos Países Baixos; había provisións similares no sur ao consolidar o reino de Piamonte-Sardeña que recuperaba o Condado de Niza. Unha provisión secreta, marcaba que Venecia podería ser transferida a Austria. Así mesmo a Confederación do Rin, que era a herdeira do Sacro Imperio Romano Xermánico, quedou disolta tras esta derrota napoleónica e terminaría sendo substituída pola Confederación Xermánica. 

Restaurouse nas súas posesións italianas a Fernando III, no Gran Ducado de Toscana. A María Beatriz de Leste no Ducado de Massa e Carrara e ao seu fillo Francisco IV no Ducado de Módena.

Garantíuselle a Suíza a súa independencia e entregóuselle o municipio de Le Cerneux-Péquignot. No Congreso de Viena ademais recibiría Valais, Xenebra, o Bispado de Basilea e o Principado de Neuchâtel (en unión persoal con Prusia).

O tratado tamén estipulaba que Francia debería abolir gradualmente a escravitude, durante un período de cinco anos, con incentivos económicos e territoriais dos británicos.

O seu negociador foi Charles Maurice de Talleyrand.

Cando definitivamente caeu Napoleón tras os Cen Días houbo outro Tratado internacional en París moito máis desfavorable para os franceses e, ademais, celebrouse o Congreso de Viena para resolver os temas europeos pendentes.

Notas
-----

1. ↑  "Tratados de París - EcuRed". Consultado o 31 de agosto de 2019.
2. ↑  "Congreso de Viena". Consultado o 31 de agosto de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Texto completo do Tratado Definitivo de Paz (París, 30 de maio de 1814)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q740724
* BNF: 36378772w
* BRE: 2320918
* EBID: ID
* HDS: 017227

 |
Modelo:Info/Universidade/Wikidata

 Campus central da universidade, onde só se atopa a facultade de Dereito. Estes edificios inspiráronse na obra do arquitecto prusiano Karl Friedrich Schinkel .
A **Universidade de Oslo** (noruegués : *Universitetet i Oslo* ; latín: *Universitas Osloensis*) é a máis antiga das universidades de Noruega. Fundouse no 1811, cando o país se atopaba baixo dominio dinamarqués, sendo rei Federico VI. Está situada na capital do país, Oslo. En 2019, contaba con preto de vinte e oito mil estudantes, e máis de seis mil empregados.É a alma máter de cinco premios Nobel: Fridtjof Nansen, Ragnar Frisch, Odd Hassel, Ivar Giaever e Trygve Haavelmo.

  

A Universidade de Oslo fai parte da Rede de Universidades das Capitais da Europa (UNICA), unha organización de 24 universidades con énfase nas políticas urbanas e de xestión universitaria.

Organización
------------

A Universidade de Oslo está organizada en oito facultades: Teoloxía, Dereito, Medicina, Humanidades, Matemáticas e Ciencias Naturais, Odontoloxía, Ciencias Sociais e Ciencias da Educación. Ofrece formación en vinte áreas de estudo.

Para alén diso, integra dezasete museos, catro hospitais, unha estación biolóxica en Drøbak, unha estación ecolóxica de alta montaña en Finse e a Estación Arqueolóxica de Isegran. Conta tamén con dúas institucións no estranxeiro: o Instituto Noruegués de Roma e o Centro Franco-Europeo de Humanidades e Ciencias Sociais de París.

Posicionamento
--------------

No ano 2023, a Universidade de Oslo quedou no posto global 73.º do Ranking de Shanghai. É a entidade norueguesa con maior puntuación nesta listaxe. A situación é semellante no QS World University Ranking do 2024, no que acadou a posición 117.Modelo:Referências

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Tor Ivar Hansen. "Universitetet i Oslo" (en norueguês). Consultado o 15 de dezembro de 2021.
2. ↑  "UNICA, Network of Universities from the Capitals of Europe". *www.unica-network.eu*. Consultado o 2023-12-07.
3. ↑  "ShanghaiRanking-Univiersities". *www.shanghairanking.com*. Consultado o 2023-12-07.
4. ↑  "ShanghaiRanking's Academic Ranking of World Universities". *www.shanghairanking.com*. Consultado o 2023-12-07.
5. ↑  "QS World University Rankings 2024". *Top Universities* (en inglés). Consultado o 2023-12-07.

Véxase tamén
------------

* Páxina web da Universidade de Oslo
Coordenadas: 58°36′N 16°12′L﻿ / ﻿58.600, -16.200

|  |
| --- |
| **Concello de Norrköping***Norrköpings kommun* |
|  |
| Casa do concello |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Östergötland |
| **Condado** | Östergötland |
| **Capital** | Norrköping |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 145 176 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 2 047,65 km² |
| **Densidade** | 97,13 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | norrkoping.se |

**Norrköping** é un concello sueco no condado de Östergötland. A súa capital é a cidade de Norrköping. A poboación leva medrandono concello dende a década dos 80, e no mes de setembro de 2022 o municipio tiña 145 176 habitantes.

Ao longo da costa norte de Bråviken e o lago Glan, o municipio está dividido por unha gran zona de fallas, cunha chaira cultivada no sur e un bosque de coníferas no norte. O río Motala cos seus saltos en Norrköping foi utilizado xa dende a Idade Media por distintas industrias, e durante o século XIX e ata a década de 1970 Norrköping foi un municipio téxtil, producindo en certos períodos ata o 80% da produción téxtil de Suecia. Posteriormente esa industria substituíuse por outros tipos de actividades económicas.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-12-31.
2. ↑  "Folkmängd och befolkningsförändringar - Kvartal 3, 2022". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-12-31.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504676
* WorldCat
* VIAF: 130341057
* BNF: 14426334d
* GeoNames: 2688367
* ISNI: 0000 0004 0512 9778
* LCCN: n94090689
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-0456
* OSM: 935447
* SUDOC: 17695998X
* TGN: 7009845

 |
Coordenadas: 61°01′N 14°32′L﻿ / ﻿61.017, -14.533

|  |
| --- |
| **Concello de Mora***Mora kommun* |
|  |
| Oficinas municipais de Mora |
|  |
| Escudo |
| **País** | Suecia Suecia |
| **Landskap** | Dalarna |
| **Condado** | Dalarna |
| **Capital** | Mora |
| **Área e poboación** |
| **Poboación** | 20 670 habitantes |
| **Censo** | 2022 |
| **Área** | 3 111,48 km² |
| **Densidade** | 7,35 hab./km² |
| **Mapa** |
|  |
|
| **Outros datos** |
| **Web** | morakommun.se |

**Mora** é un concello sueco no condado de Dalarna. A súa capital é a localidade de Mora. No mes de setembro de 2022 vivían no municipio 20 670 persoas.

O concello atópase no centro de Dalarna e limita ao leste co municipio de Rättvik, ao sueste co de Leksand, ao sur co de Vansbro, ao oeste co de Malung-Sälen, ao noroeste co de Älvdalen e ao norte co concello de Härjedalen.

Administración histórica
------------------------

A área do concello correspóndese coa das parroquias de Mora, Sollerön, Venjan e Våmhus. Nelas fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.

A localidade municipal de Morastrand estableceuse o 8 de outubro de 1893 e disolveuse en 1908 cando se formou o köping de Morastrand a través dunha excisión do municipio rural de Mora.

A reforma municipal de 1952 non afectou a ningunha división da zona.En 1959 o concello rural de Mora incorporouse ao köping que ao mesmo tempo pasou a chamarse Mora köping.

O concello de Mora fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir do köping e dos municipios rurais de Sollerön, Våmhus e Venjan.

Notas
-----

1. ↑  "Län och kommuner i kodnummerordning". *web.archive.org*. 2017-05-05. Archived from the original on 05 de maio de 2017. Consultado o 2022-12-29.
2. ↑  "Folkmängd och befolkningsförändringar - Kvartal 3, 2022". *Statistiska Centralbyrån* (en sueco). Consultado o 2022-12-29.
3. ↑  Andersson, Per (1993). *Sveriges kommunindelning 1863-1993*. Mjölby: Bokförlaget Draking. ISBN 978-91-87784-05-7. OCLC 33359784.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504239
* WorldCat
* VIAF: 135039863
* GeoNames: 2691395
* GND: 4201607-1
* ISNI: 0000 0004 4657 0690
* LCCN: n96123699
* MusicBrainz: ID
* OpenCorporates: 212000-2213
* OSM: 304100

 |