recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 9°42′13″S 160°03′43″L﻿ / ﻿-9.7036111111111, 160.06194444444

**Monte Popomanaseu** é a montaña máis alta das Illas Salomón. Atópase en Guadalcanal ao leste do Monte Makarakomburu. Con 2335 metros, é o pico máis alto no Pacífico insular Sur, con exclusión de Nova Guinea e as súas illas satélite. En todo o Pacífico Sur non hai montaña máis alta até chegar as Andes en América do Sur. O cume é unha meseta. Ten grande importancia cultural para os pobos indíxenas e sostén un hábitat vital para moitas especies endémicas e restrinxidas a Guadalcanal.

Notas
-----

1. ↑  "Mount Popomanaseu, Solomon Islands". *peakbagger.com* (en inglés). Consultado o 18 de decembro de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de puntos máis altos por país

### Ligazóns externas

* Información sobre a montaña en *peaklist.org* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q760819
* EBID: ID
* GeoNames: 2104222
* Peakbagger: 11822

 |
O **Mikoyan-Gurevich MiG-17** (designación OTAN: *Fresco*) é un caza subsónico deseñado para os roles de superioridade aérea e cazabombardeiro na Unión Soviética. Voou por vez primeira en xaneiro de 1950 e comezou a operar dous anos despois na Forza Aérea Soviética e na doutros países como China (co nome **Shenyang J-5**), Polonia (**PZL-Mielec Lim-6**), ou Vietnam.

A meirande parte das versións do MiG-17 non poden levar mísiles aire-aire, e usan os seus canóns para derrubar avións inimigos. Foi usado na Guerra de Vietnam e resultou ser unha ameaza efectiva contra os cazas supersónicos estadounidenses.

Variantes
---------

I-300
Prototipo.
MiG-17 ("Fresco A")
Versión do caza básico equipado co motor VK-1.
MiG-17A
Versión de caza co motor VK-1A.
MiG-17AS
Conversión multipropósito, con capacidade para levar foguetes non guiados e o mísil aire-aire K-13.
MiG-17P ("Fresco B")
Versión de caza todo-tempo equipada co rádar Izumrud.
MiG-17F ("Fresco C")
Versión de caza básica co motor VK-1F con poscombustión.
MiG-17PF ("Fresco D")
Versión de caza todo-tempo equipada co rádar Izumrud e o motor VK-1F.
MiG-17PM/PFU ("Fresco E")
Versión de caza con rádar e mísiles aire-aire K-5.
MiG-17R
Avión de recoñecemento co motor VK-1F e cámara.
MiG-17SN
Variante experimental con dúas tomas de aire e morro redeseñado para levar canóns de 23 mm para atacar obxectivos terrestres.. Non foi producida.
Shenyang J-5
Algúns exemplares retirados foron convertidos en brancos controlados remotamente.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q152976
* EBID: ID
* GND: 4549905-6
* LCCN: sh92004789
* NKC: ph591379

 |
Un **microprocesador** é unha *Unidade Central de Procesamento* (CPU), composta de transistores miniaturizados e outros elementos circuitais, todo incluído nun único circuíto integrado, tamén chamado microchip ou chip.

Ata que os microprocesadores chegaron, as CPUs estaban constituídas por válvulas de baleiro, que primeiro se substituíron por transistores individuais e logo por varios circuítos integrados separados.

Historia
--------

Entre 1968 e 1970 foi deseñado o Central Air Data Computer, un sistema integrado de control de voo. Este sistema empregaba un chipset denominado MP944, que se converteu no primeiro microprocesador da historia.

En 1971, tres enxeñeiros da empresa Intel Corporation crearon o Intel 4004, deseñado para a fabricación de calculadoras de pequenas dimensións. O primeiro microprocesador en saír ao mercado foi o Intel 8008 en 1972, que foi o que comezou unha familia de microprocesadores, entre as que está o Intel 8088, o microprocesador empregado nos IBM PC.

O Intel 8086 foi un dos primeiros de 16 bits e o primeiro axeitado para a multitarefa dos contornas gráficas de Windows e IBM OS/2.

Fabricantes
-----------

Na actualidade os procesadores máis frecuentes nos ordenadores domésticos son das compañías Intel (Pentium, Celeron, Itanium, Xeon); AMD (Opteron, Athlon, Turion); Via (VIA C7, VIA Eden-N, VIA Eden ESP, VIA C3-N, VIA C3) e IBM nos Macs actuais (Power PC G4 e G5). Outras compañías son Transmeta, Zilog e Motorola...

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5297
* BNCF: 17646
* BNF: 119325021
* BRE: 3348546
* EBID: ID
* GEC: 0123564
* GND: 4039232-6
* JSTOR: microprocessors
* LCCN: sh85084898
* MAG: 2780728072
* Treccani: microprocessore

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Enrique González.

**Enrique González Álvarez**, coñecido literariamente co sobrenome de **Quique Roxíos**, nado en Boal en 1964, é un escritor asturiano en lingua galega.

Traxectoria
-----------

Naceu no lugar de Roxíos, situado dentro da parroquia de Boal. Estudou Dereito na Universidade de Oviedo e exerce como funcionario de xustiza. Foi un dos socios fundadores da Mesa prá Defensa del Galego de Asturias e colaborou con diversas publicacións periódicas como *Ámbitu*, *La Voz de Asturias* ou *A Freita*. Publicou no ano 1999 o poemario *Teño dolo da túa risa* (Suplemento Literario "O Espello" da revista "A Freita"), en 2002 o libro de contos *Debaxo de nabis, sapis* (Colección "Castelo das letras" da MDGA) e en 2018 o libro de poesías *Personaxe desconocido*, (Editorial Canela) composto por tres poemarios incluído o que lle dá título que gañou o XVII Certame de Poesía Andoriña Voandeira da Irmandade de Centros Galegos en Euskadi.

Notas
-----

1. ↑  Quique de Roxíos "Vivir sin patria que atenda lo tou", *Sermos Galiza*, 23 de febreiro de 2017
2. ↑  "El poeta de Boal Quique Roxíos gana un premio de poesía en gallego en el País Vasco", *El Comercio*, 20 de xuño de 2017
Coordenadas: 31°46′43″N 35°13′46″L﻿ / ﻿31.77861, -35.22944

Lugar tradicional do Gólgota, no interior da Igrexa do Santo Sepulcro.
O **Calvario**, tamén coñecido como o **Gólgota**, foi un sitio que se atopaba preto do exterior das murallas de Xerusalén. Neste lugar Xesús foi crucificado. Gólgota ou Gólgotha provén do grego Γολγοθᾶ; posteriormente escrito como Γολγοθᾶς. A palabra xorde da tradución ao grego no Novo Testamento dun termo arameo que se cre que puidese ser Gûlgaltâ. A Biblia traduce o termo como "Lugar de [a] Caveira", frase que figura en grego como Κρανίου Τόπος (*Kraníou Tópos*), e en latín como *Calvariæ Locus*, de onde deriva a palabra galega Calvario.

Notas
-----

1. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Calvary". Encyclopædia Britannica (Onceava ed.). Cambridge University Press.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Monte Calvario***  |

### Ligazóns externas

* Portal dos Sacro Montes, Calvarios e Conxuntos devocionais europeos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q170516
* WorldCat
* VIAF: 316602400
* BRE: 5367638
* EBID: ID
* GEC: 0013685
* NKC: ge1138871
* Orthodox Encyclopedia: 165249

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre relixión é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A **proba diabólica** (en latín, *probatio diabolica*) é unha expresión do ámbito do Dereito que describe a práctica de esixir unha proba imposible. Nunha *probatio diabolica* o interpelado deberá, por exemplo, demostrar que algo *non* ocorreu, a inexistencia de algo, ou a súa propia inocencia nun proceso xudicial, cando o correcto segundo o Dereito moderno é que a «carga da proba» corresponde a quen ha de probar a existencia de algo, ou probar a culpabilidade.

Os procedementos xudiciais do Antigo Réxime non respectaban a presunción de inocencia e adoitaban incorrer en absurdos lóxicos dos que os acusados non podían saír (por exemplo: se confesas, es culpable; se non confesas, nin aínda baixo tortura, é que o diaño deuche forzas para soportala, e xa que logo es tamén culpable).

Un exemplo de *proba diabólica* sería pedirlle a alguén que demostre que non existen os extraterrestres. Aínda que, hipoteticamente, sería posible demostrar a existencia de vida non terrestre (bastaría con mostrar un caso empiricamente contrastable), non é fácticamente posible demostrar a súa inexistencia. Probar a inexistencia (de culpa ou de calquera outra cousa) é tamén un imposible lóxico, que alimenta en moitos casos a pervivencia de crenzas como o fenómeno OVNI, a teoría da conspiración.

> 
> 
> Certificar o que non-é como proba de feitos negativos, no caso de que sexa posible, obriga á exhaustividade heurística comprobando pericialmente todas as posibilidades positivas do que si é, ou do que si pode ser , ou ben a razoamentos probatorios indirectos por redución ao absurdo, ou á proba por casos. É relativamente fácil probar o que si é e algo máis difícil probar o que si foi, pero resulta metafísicamente imposible, só por proba directa, a certificación do que non é, e máis imposible aínda se cabe, achegar certeza do que non foi, salvo en casos con coartadas excepcionalmente sólidas ou absurdos lóxicos incontrovertibles
> 
> 

Pola súa natureza xurídica e racionalmente perversa, este tipo de proba é rexeitada polos tribunais modernos suxeitos ao Estado de Dereito e aos procedementos garantistas, pois supón un investimento do *onus probandi* ou carga da proba. Por extensión, é tamén excluída de calquera procedemento racional de proba.

Notas
-----

1. ↑  Miguel Ángel Gallardo Ortiz, *Principios de metaperitación judicial para peritaje de peritajes en juzgados y tribunales*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Onus probandi*
* Presunción de inocencia
* Falacia ad ignorantiam

### Ligazóns externas

* Prueba de hechos negativos, en www.miguelgallardo.es
**Miguel Ángel Álvarez Villar**, nado en Vigo o 10 de febreiro de 1971, é un ex-remeiro galego. Foi campión de España e competiu na proba de dobre scull nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, conseguindo un diploma olímpico.

Traxectoria
-----------

A cidade de Vigo ós seus atletas.
Comezou a practicar remo no Club Remo Chapela, e en 1989 quedou cuarto no Campionato do Mundo de Remo Xuvenil disputado no Lago de Bled, en Iugoslavia, na proba de scull individual. Ao ano seguinte participou no seu primeiro Mundial absoluto, na illa de Tasmania, na mesma modalidade. En 1992 conseguiu a medalla de ouro na Copa das Nacións (antigo nome do Mundial sub-23), na modalidade de dobre scull, remando xunto a José Antonio Merín.

Participou con Merín na proba de dobre scull dos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, e logrou meterse na final, na que participaban seis embarcacións. Rematou finalmente no sexto posto, obtendo así un diploma olímpico. En 1994 foi campión de España no dobre scull xunto a José Ignacio Bugarín e quedou noveno no Campionato do Mundo celebrado en Indianápolis, na proba de cuádruplo scull.

Notas
-----

1. ↑  "Vigo rende homenaxe aos seus olímpicos e paralímpicos cun monumento". *VigoÉ*. 13/10/2016.
2. ↑  "Dobre scull nos Xogos Olímpicos de 1992". *sports-reference.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 18 de abril de 2020. Consultado o 20 de setembro de 2021.
3. ↑  "Campionatos de España de Remo" (PDF) (en castelán). Consultado o 20 de setembro de 2021.
4. ↑  "Cuádruplo scull no Campionato do Mundo de 1994". *worldrowing.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 15 de outubro de 2014. Consultado o 20 de setembro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do remeiro no sitio web oficial da Federación Internacional de Sociedades de Remo *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47482232
* OCID: miguel-angel-alvarez-villar
* Sports Reference: miguel-alvarez-1

 |
**Ramón Díaz Raña**, nado Arante-Ribadeo en 1938 e finado en Estremadura en xuño de 2022, foi un sacerdote e teólogo galego.

Foi referente dunha Igrexa comprometida co galego e con Galicia. Rematou secularizándose.

Traxectoria.
------------

Estudou no Seminario de Mondoñedo e Teoloxía na Universidade Pontificia de Comillas. Foi uns anos Secretario Particular do Bispo D. Jacinto Argaya. Neste tempo participou nas dúas derradeiras Sesións do Concilio Vaticano II. Volveu a Roma facer o Curso de Doutoramento en Teoloxía no Instituto de Espiritualidade da Universidade Gregoriana.

De 1971 a 1990 estivo de Párroco en San Sadurniño. Alí foi animador do Grupo Saraibas, do festival *Cantareliña*, da revista *Pumariño*, ademais de participar en múltiples proxectos sociais da comarca. En 1996 colaborou con pseudónimo en El Ideal Gallego na sección "Carta aberta a D. Vicente": cartas que un grupo de fresgueses lle escribían ao crego e a contestación deste.

Mantivo unha estreita relación con Andrés Torres Queiruga, Segundo Leonardo Pérez López e Ramón Piñeiro. Foi co-fundador da Revista Encrucillada, primeiro Presidente da Asociación "Irimia", colaborador da revista *Irimia* e promotor das Romaxes de Crentes Galegos. Puxo en marcha a publicación catequética e litúrxica *Boa Nova*, arredor da que se reunían sacerdotes como Xosé Chao Rego, Xaquín Campo Freire, Manolo Mejuto, Alfonso Gil Montalbo, Leoncio Pía, Manolo Cillero ou Martinho Montero Santalha.

En 1975 o bispo destínao a Viveiro mais, perante as protestas da xente, ten que deixalo en San Sadurniño e as parroquias regálanlle un coche Dyan 6 e outros agasallos. Mesmo fixo de albanel en obras comunitarias.

No ano 1978 escribiu unha peciña de teatro, un auto de Nadal, que anos máis tarde se publicou co título *Recobrou o sorriso o Eleuterio,* asinada con Xosé Manuel Carballo*.* En 1990 deixou a parroquia para dedicarse a tarefas económicas, foi encargado da Librería Diocesana en Ferrol, deu clases de relixión, colaborou co Proxecto Home de Santiago.

En 1992 secularizouse, casou e desde 2003 viviu en Cáceres.

Foi un grade coñecedor de toda a poesía galega sobre todoe máis de Rosalía de Castro, sobre a que tentou facer a súa tese "Sentimento relixioso en Rosalía de Castro", aínda que non chegou a rematala.

Notas
-----

1. 1 2  ""Historia dunha vidiña" por Ramón Díaz Raña" (PDF). *falamedesansadurnino*. Consultado o 15 de xuño de 2022.
2. 1 2 3  Loureiro, Ramón (2022-06-06). "A Igrexa e a Cultura de Galicia perden a Ramón Díaz Raña, teólogo e experto na obra de Rosalía". *La Voz de Galicia*. Consultado o 2022-06-15.
3. ↑  "Ramón Díaz Raña – Luzes". Consultado o 2022-06-15.
4. ↑  "Nace "Pumariño"". *www.falamedesansadurnino.org*. Consultado o 2022-06-15.
5. ↑  "Ramón Díaz Raña, autor en Asociacion Irimia". *Asociacion Irimia*. Consultado o 2022-06-15.
6. ↑  "RECOBROU O SORRISO O ELEUTERIO. Ramón Díaz Raña Xosé Manuel Carballo - PDF Download grátis". *docplayer.com.br*. Consultado o 2022-06-15.
7. ↑  Diario, Nós (2022-06-15). "Raña e a nova Igreja Galega". *Nós Diario*. Consultado o 2022-06-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q112580425
* Dialnet: 3928872

 |
**Miklós Barabás**, nado o 10 de febreiro de 1810 en Mărcușa (Transilvania) e finado o 12 de febreiro de 1898 en Budapest, foi un pintor húngaro, o representante máis importante do estilo biedermeier en Hungría, coñecido en especial como retratista.

Traxectoria
-----------

Nado na Transilvania austrohúngara, estudou na escola protestante de Nagyenyed, continuando a partir de 1828 en Kolozsvár, alí aprendeu as técnicas da pintura, marchou a Viena por un tempo para perfeccionar os seus coñecementos, vivindo na pobreza intentou entrar na Academia de Belas Artes pero en 1830 estaba de volta en Kolozsvár. Grazas ao mecenado do xeneral Kisselev converteuse no retratista de moda en Bucarest, onde viviu entre 1831 e 1833. Logo decidiu realizar unha viaxe por Italia para continuar os seus estudos. En 1835 instalouse en Budapest e converteuse nun dos retratistas húngaros máis populares, ligado á vida cultural da cidade estableceu a Sociedade das Belas Arte en 1859, da que foi o seu presidente desde 1862 ata a súa morte. En 1867 foi elixido para o Parlamento de Hungría.

Galería
-------

* Miklós Barabás: Familia romanesa indo á feira (1843-44)Miklós Barabás: *Familia romanesa indo á feira* (1843-44)
* Miklós Barabás: Franz Liszt (1847)Miklós Barabás: *Franz Liszt* (1847)
* Miklós Barabás: Emanoil Gojdu (1843-44)Miklós Barabás: *Emanoil Gojdu* (1843-44)
* Miklós Barabás: László Teleki (1843-44)Miklós Barabás: *László Teleki* (1843-44)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pinturas de Miklós Barabás

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q790148
* WorldCat
* VIAF: 52010531
* BMT: 18344
* BNF: 155888204
* Bridgeman: 7337
* CERL: cnp00569578
* DeutscheBio: 122416376
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 136202
* GND: 122416376
* ISNI: 0000 0000 7849 6502
* LCCN: n84237705
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0217519
* NPG: mp50537
* OEBL: ID
* OL: OL1053255A
* RKD: 4258
* SUDOC: 182378101
* ULAN: 500018233

 |
O **rei Amador** foi rei dos angolares e líder da revolta de escravos que tivo lugar en 1595 nas illas africanas de San Tomé e Príncipe. Segundo algúns documentos históricos Amador era un escravo que fuxiu e mobilizou a todos os angolares, que xunto con outros africanos, crearon unha nación libre no medio das illas.

Historia da orixe dos angolares
-------------------------------

Hai diferentes versións sobre a orixe dos angolares, que habitan o sur da illa de San Tomé. A máis difundida entre os angolares é que eran escravos africanos traídos probablemente de Angola, e que sobreviviron a un naufraxio a poucos quilómetros da costa. Unha segunda versión sostén que eran escravos que se liberaron dos seus donos sobre 1470, cando os portugueses descubriron as illas, e que crearon unha nación libre chamada Quilombo ou Kilombo. Outra versión é a de que os angolares eran africanos do continente, que migraron cara ás illas moito antes da chegada dos portugueses.

A revolta dos escravos
----------------------

O 9 de xullo de 1595, Amador e o seu pobo, os angolares, aliados con outros escravos africanos das plantacións, internáronse no bosque e loitaron contra os portugueses. Dise que ese día, Amador e os seus seguidores, izaron unha bandeira fronte aos colonos e proclamaron o rei Amador como rei de San Tomé e Príncipe, facéndoo el mesmo como "Rei Amador, liberador de todos os negros".

Entre 1595 e 1596, a illa de San Tomé foi dirixida polos angolares, baixo o mando do rei Amador. O 4 de xaneiro de 1596 foi capturado e enviado a prisión, e máis tarde executado polos portugueses.

Legado
------

Hoxe en día o rei Amador é recordado e considerado un heroe nacional nas illas. Dende o ano 2005, o 4 de xaneiro é festa nacional como homenaxe a Amador.

Unha imaxe súa está representada nos billetes do país. Trátase dunha creación do artista Pinásio Pina, pois non existen retratos reais de Amador.

En 2004, durante o Ano internacional de Conmemoración da Loita contra a Escravitude e a súa Abolición, o secretario xeral da Organización das Nacións Unidas, Kofi Annan, inaugurou unha estatua do rei Amador en San Tomé e Príncipe.

Un dos principais equipos de fútbol do país leva o Rei Amador no nome, a Unión Deportiva Rei Amador.

Notas
-----

1. ↑  Lemos, Carlos Neves (1975). *Esboço Histórico das Ilhas de S.Tomé e Príncipe.* (en portugués).
2. ↑  "O rei Amador, precursor do abolicionismo africano". *www.afrocentricite.com* (en francés). Consultado o 18 de maio de 2018.
3. ↑  "Billetes de San Tomé e Príncipe". *www.banknote24.eu*. Consultado o 16 de decembro de 2019.
Rudolf Rocker(sentado, o segundo empezando pola esquerda), con varios anarquistas londinienses.
**Rudolf Rocker**, nado en Maguncia o 25 de marzo de 1873 e finado preto de Nova York o 19 de setembro de 1958, foi un historiador e ilustre pensador e activista anarquista, alemán.

Os seus primeiros pasos en política deunos na socialdemocracia xermana, da cal, finalmente, afastouse, por discrepancias tácticas e teóricas. Rocker contribuíu ao pensamento libertario contemporáneo como poucas figuras fixérono; transformándose, deste xeito, nun dos homes máis recordados polo seu legado ao pensamento anarquista do século XX.

En Alemaña Rocker organizara a Freie Arbeiter-Union Deutschlands (FAUD).

A mellor obra de Rudolf Rocker, e a que nos entrega maiores indicios sobre o seu pensamento é *Nacionalismo e Cultura*. Nesta, sinala a ruptura existente entre o nacionalismo moderno e o proceso xeral da cultura, considerando ao ambiente intelectual en que se move un individuo máis forte que as supostas influencias do "espírito nacional".

Así mesmo, o primeiro capítulo da obra comentada anteriormente (que posúe máis de 550 páxinas), chámase *A insuficiencia do materialismo económico* no cal sitúa a "vontade de poder" como un factor histórico no desenvolvemento da humanidade. De igual xeito expón, como o fixese Max Weber anos antes, a imposibilidade de analizar a historia con métodos científicos e crítica, tamén, a visión de "simple superestrutura", que a escola marxista ten sobre o Estado.

*Nacionalismo e Cultura*, contén, en todo caso, unha variada cantidade de capítulos que abarcan desde o absolutismo europeo á manifestacións da arte contemporánea.

A bibliografía de Rocker conta con máis unha trintena de títulos, sen contar o achegue a numerosos diarios e a cantidade de conferencias dadas ao longo da súa axitada carreira.

En galego editouse o texto *Porque sou anarquista*, unha declaración da súa ideoloxía e actitude vital, que inclúe tres artigos: "Marx e as ideias libertárias", onde critica a falta de honestidade intelectual do comunista alemán Karl Marx e o seu desprezo por Proudhon; "O sistema dos sovietes e a ditadura do proletariado", e "O papel dos sindicatos na construção do socialismo".

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Porque sou anarquista*, textos en galego.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213562
* WorldCat
* VIAF: 14776058
* BIBSYS: 90152985
* BNB: ID
* BNCHL: 000060900
* BNE: XX1091997
* BNF: 119223326
* CANTIC: a10467919
* CiNii: DA03897479
* DeutscheBio: 118601687
* FAST: 43700
* GEC: 0056242
* GND: 118601687
* ICCU: RAVV073264
* IMDb: nm2577581
* ISNI: 0000 0001 0855 2895
* LCCN: n79115291
* LibraryThing: rockerrudolf
* NKC: skuk0004833
* NLA: 35458069
* NLG: 89467
* NTA: 069323224
* ODNB: 58606
* OL: OL129230A
* PTBNP: 217756
* SELIBR: 137403
* SNAC: w6765hnp
* SUDOC: 027105202

 |
**Ramón Fuentes Canal**, nado en Ourense cara a 1908 e finado na mesma cidade o 9 de decembro de 1936, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Avogado e funcionario de estatística. Foi vogal da directiva (1931) e despois presidente das Juventudes Socialistas de Ourense (1932), tamén presidiu a Federación de colectividades socialistas da provincia de Ourense en 1933. Pertenecía ao sector da esquerda do PSOE. Foi candidato do PSOE por Ourense nas eleccións de febreiro de 1936 pero non foi elixido. En abril de 1936 foi elixido compromisario do PSOE por Ourense para a elección do novo Presidente da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por rebelión militar, foi condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 9 de decembro de 1936 con 28 anos.

Notas
-----

1. ↑  Censo e directivas das sociedades obreiras e agrupacións locais ourensás de orientación socialista (1895-1936)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Ramón Fuentes Canal na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61059448
* DSBE: 6662\_fuentes-canal-ramon

 |
*Poularde aux morilles* (***Pularda*** á morchella), prato típico da rexión francesa de Franco-Condado.
Denomínase ***pularda*** a unha galiña castrada. A palabra *pularda* vén da lingua francesa *poularde*, de *poule*, galiña en francés antigo.

Trátase dunha carne moi apreciada polo seu delicado sabor. É rica en graxas infiltradas que se dispoñen baixo a súa musculatura, o que é moi acaído para os alimentos que se cociñan no forno.

As galiñas castradas non producen ovos, polo que a súa carne resulta diferente no seu sabor.

Para a produción das galiñas *pulardas* é preferible a escolla de razas de galiñas clásicas como a raza *catalá do Prat* e a *negra castelá*.

Castración
----------

O procedemento tradicional para obter as *pulardas* baseábase en crialas na escuridade e sen permitir que se axitasen nin se movesen moito.

As técnicas modernas consisten en extirpar un dos ovarios da galiña nova. É unha operación delicada e grazas a que estas se manteñen con pouca luz, reducen a rexeneración dos seus ovarios.

Algúns produtores crían as *pulardas* case ceibas e a carne producida sabe ben diferente á daquelas que non se moven.

Alimentación
------------

A dieta das pulardas consiste en gran medida en cereais. Debe tamén ter derivados de produtos lácteos, leguminosas e vexetais nunha taxa mínima de 5%.

Sacrificio
----------

Sacrifícase cando a galiña se achega aos 3 quilos de peso en vivo (dúas veces en comparación a unha galiña normal). 

Acada este peso aos seis ou sete meses de idade.

Os machos que se someten á castración con obxectivos iguais á produción de *pulardas* son chamados capóns.

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pularda*** |

1. ↑  "Dicionario de alimentación e restauración" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 11 de abril de 2016. Consultado o 05 de xaneiro de 2017.
A **Masía Freixa** (en catalán: *Masia Freixa*) é un edificio modernista da cidade de Terrasa que se atopa no parque de Sant Jordi, antigos xardíns e terreos adxacentes na masía, dentro do barrio de Ca n'Aurell. Construída en 1896, foi pensada orixinalmente como unha fábrica de fiado e foi reformada entre 1907 e 1914 por Lluís Muncunill i Parellada, que a transformou na residencia familiar do industrial téxtil Josep Freixa. O arquitecto converteuno nunha das xoias do modernismo da cidade, coa súa estrutura de arcos e voltas de inspiración gaudiniana e os muros pintados de branco, de onde sobresae unha alta torre.

Durante moitos anos abeirou o Conservatorio Municipal de Música, que foi trasladado a un edificio de nova construción no Campus Universitario, no barrio do Cemiterio Vello. A día de hoxe acolle as oficinas do Valedor do Pobo e a Oficina de Turismo do Concello, alén da sede da rede de Turismo Industrial de Cataluña.

Galería de imaxes
-----------------

* Detalle do soportal cos arcos parabólicos de portas e fiestras e o balaústres cerámicos
* Soportal
* Soportal e cúpula
* Rotonda e torre
* Pequeno soportal de entrada
* Detalle do tellado e a torre
* Tellado sinuoso
* Porta de arco parabólico
* Fiestra de arco parabólico
* Interior, porta de arco parabólico
* Interior da rotonda, con ventanais de arco rebaixado
* Interior, arcos parabólicos

Notas
-----

1. ↑  Bofarull, Anna Maria (marzo 2010). "Inspiració gaudiniana". *Sàpiens* (Barcelona): p. 65. ISSN 1695-2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5405716
* Structurae: 20030150

 |
Pulseira iraniana.
Unha **pulseira** é un elemento decorativo, xeralmente de forma cilíndrica que se adoita poñer nos pulsos aínda que tamén hai modelos fabricados para os pés, as nocelleiras ou o pene.

Normalmente son de metais preciosos, como o ouro ou a prata, pero tamén as hai de moi diversos materiais: de fantasía, de madeira, de fío etc.

Historia e evolución
--------------------

Antes utilizábanse pulseiras de ouro, o que representaba o gran poder económico dos seus donos. 
Co paso do tempo foron evolucionando e fabricáronse de distintas formas e con diferentes elementos. Antigamente, os celtas deseñaron un tipo de pulseiras, chamadas torques, de gran valor pola beleza dos deseños. Cando as pulseiras van unidas tamén se denominan *escravas* e cando son sólidas e con forma de cilindro máis amplo, reciben o nome de brazaletes.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Pulseira*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201664
* AAT: 300045991
* BNCF: 64018
* BNF: 11969386n
* EBID: ID
* GND: 4143017-7
* JSTOR: bracelets
* LCCN: sh85016233

 |
O **Rally da Coruña de 1986** foi a 16ª edición de dito rally e a última proba da tempada 1986 do Campionato de Galicia de Rally. 

Celebrouse o 8 de novembro de 1986, sendo cancelado aos poucos minutos de comezar debido a un accidente que provocou a morte dun espectador e feriu a varias persoas máis.

Itinerario
----------

Estaban programados 228,8 km de percorrido, dos cales 66,6 km eran cronometrados e estaban divididos en dez pasadas por catro treitos diferentes do seguinte xeito: dúas pasadas polos treitos de Cambre (3,6 km), e Ois-A Espenuca (6,6 km) e tres polos de Doroña (8,3 km) e Vilouzás (7,1 km).

Desenvolvemento
---------------

O primeiro en tomar a saída foi o Renault 5 GT Turbo dos xa campións José Mora e Luís Moya, que pouco despois de arrincar saíuse da estrada e foi bater contra unha casa. Once minutos despois tomou a saída o coche número 18, outro GT Turbo pilotado polo vigués José Manuel Diz e copilotado por Germán Gómez. A poucos quilómetros da saída o piloto perdeu o control despois dun salto nun cambio de rasante e precipitouse sobre o público. O vehículo golpeou fortemente a Fernando Alonso Vilán, un veciño do Graxal de 36 anos que se atopaba filmando o rally en vídeo, falecendo ao instante. Ademais resultaron feridas varias persoas, a maioría nenos, dous deles de gravidade. Os feridos foron trasladados ao Hospital Universitario da Coruña e ao materno infantil Teresa Herrera.

A Escudería Centollo, organizadora do rally decidiu a suspensión total deste e non se declarou ningún gañador.

Xuízo
-----

Case cinco anos despois, en outubro de 1991 celebrouse na Coruña un xuízo no que se condenou ao piloto José Manuel Diz a unha multa de 20.000 pesetas, a retirada do carnet de conducir durante dous meses e a pagar unha indemnización de 14 millóns de pesetas. Ademais obrigouse a dúas compañías aseguradoras a facerse cargo das indemnizacións, así como á Escudería Centollo.

A sentenza concluíu que Diz debería ter reducido a velocidade ao detectar espectadores no bordo da estrada. O presidente da Escudería Centollo foi absolto do delito de imprudencia e da falta de neglixencia, dos que estaba acusado.

Notas
-----

1. ↑  "Un muerto y dos heridos graves, al ser arrollados por un turismo que participaba en el rally de La Coruña". *La Voz de Galicia* (en castelán). 9 de novembro de 1986. p. 1.
2. ↑  "El accidente mortal del rally de La Coruña se produjo en el primer tramo de velocidad, al salir de un cambio de rasante". *La Voz de Galicia* (en castelán). 9 de novembro de 1986.
3. ↑  "El piloto que causó la muerte a una persona en un rally de La Coruña tendrá que pagar 14 millones de indemnización". *La Voz de Galicia* (en castelán) (A Coruña ed.). 16 de outubro de 1991. p. 28.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Rally San Froilán** |  **Campionato de Galicia de Rally** Tempada 1985 | Sucesor:**-** |
Perfil do Rainbow Warrior.
O **Rainbow Warrior** ("Guerreiro do arco da vella") foi o barco insignia da organización non gobernamental internacional Greenpeace.

Historia e características
--------------------------

Foi construído en Aberdeen, Escocia, en 1955 e inicialmente foi utilizado polo ministerio de agricultura británico como barco de investigacións. Máis adiante converteuse en barco de pesca no Mar do Norte até a súa adquisición por Greenpeace en 1978. O seu nome provén dunha antiga profecía dos nativos de Norteamérica. Foi afundido pola Dirección Xeral de Seguridade Exterior (DGSE), os servizos de intelixencia franceses, en Auckland, Nova Zelandia, o 10 de xullo de 1985, provocando a morte do fotógrafo e activista de Greenpeace Fernando Pereira.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Rainbow Warrior Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Dargaville Maritime Museum onde están expostos os mastros do Rainbow Warrior. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q627265
* WorldCat
* VIAF: 146514330
* BIBSYS: 90373731
* EBID: ID
* GND: 4139989-4
* IMO: 5329786
* LCCN: n86082929

 |
O **pululano** (tamén chamado en parte da literatura **pululana**) é un polisacárido formado por unidades de glicosa (un glucano), que producen certos fungos. O polímero é liñal e consta de unidades de maltotriosa, polo que é un α-1,4- ;α-1,6-glucano. Os tres residuos de glicosa que forman a maltotriosa están conectados entre si por enlaces glicosídicos α-1,4, mentres que as sucesivas maltotriosas están unidas por enlaces glicosidicos α-1,6. O pululano prodúceo a partir do amidón hidrolizado por fermentación o fungo *Aureobasidium pullulans*, de tipo lévedo.

Como é un polímero comestible practicamente sen sabor, o seu principal uso comercial é na fabricación de películas comestibles solubles e transparentes, que se utilizan en varios produtos para ter bo alento ou de hixiene bucal. Úsase na produción de cápsulas para suplementos dietéticos, recubrimentos, gomas de mascar e xelatinas. Como aditivo alimentario, ten o número E E1204.

O polulano é estable en solución acuosa entre os pHs 3 e 8. É doadamente soluble en auga, pero non en solventes orgánicos. As disolucións son viscosas pero sen formar xeles.

Algunhas bacterias, como por exemplo *Klebsiella*, producen encimas que degradan o polulano chamados pululanases.

Notas
-----

1. ↑  pullulan *Medical Subject Headings* (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.
2. ↑  Consultar as voces pululano e pululana en Google Scholar en portugués e castelán, por exemplo.
3. ↑  Thomas P. West. Pullulan Production by Aureobasidium pullulans ATCC 201253 Cells Adsorbed onto Cellulose Anion and Cation Exchangers. ISRN MicrobiologyVolume 2012 (2012), Article ID 140951, 4 pageshttp://dx.doi.org/10.5402/2012/140951.
4. ↑  Characteristics of pullulan based edible films Arquivado 06 de novembro de 2004 en Wayback Machine. (abstract)
5. 1 2  Pullulan

* Diagrama químico do pululano.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q419779
* MAG: 2779257994

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 9057-02-7
* ChEBI: 27941
* DTXSID: DTXSID301010857
* E: E1204
* ECHA: 100.029.938
* MeSH: C009109
* RxNorm: 1425878
* UMLS: C0072595
* UNII: 8ZQ0AYU1TT

 |
O **Mikoyan-Gurevich MiG-9** (ruso: Микоян и Гуревич МиГ-9, designación USAF: **Type 1**, designación OTAN: **Fargo**) foi o primeiro caza turborreactor desenvolvido por Mikoyan-Gurevich nos anos inmediatamente posteriores á segunda guerra mundial. Usaba motores alemáns BMW 003 desenvolvidos con enxeñería inversa. Categorizado como un caza a reacción de primeira xeración, tivo un éxito moderado, pero sufriu problemas persistentes con apagóns de motor cando disparaba os seus canóns a grandes altitudes debido a inxestión de gases das armas. Probáronse varias configuracións de armamento, pero ningunha solucionou o problema. Avaliáronse tamén outros motores, pero non chegou a probarse ningún en voo debido a que o prototipo do Mikoyan-Gurevich MiG-15 prometía un rendemento superior.

Fabricáronse un total de 610 avións, incluídos prototipos, e o tipo entrou en servizo en 1948 coa Forza Aérea Soviética. Polo menos 372 avións transferíronse ás Forza Aérea do Exército Popular de Liberación en 1950 para defender as cidades chinesas contra os ataques aéreos de Taiwán e para adestrar a pilotos chineses en reactores. O MiG-9 foi rapidamente substituído polo MiG-15.

Notas
-----

1. ↑  "Designations of Soviet and Russian Military Aircraft and Missiles". *designation-systems.net*. Consultado o 2022-04-25.
**Marco Aurelio Probo** (en latín, **Marcus Aurelius Probus**) nado en Sirmium (Pannonia) no ano 237 e finado preto desa mesma vila no ano 282, foi un militar e político do Imperio Romano.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha humilde familia. Dende novo amosara o seu valor, xa que fora elixido tribuno militar por Valeriano. Cos emperadores Claudio II, Aureliano e Tácito participou en diversas campañas. Era xeneral e Prefecto de oriente, e trala morte de Marco Claudio Tácito as lexións de Siria non aceptaron o nomeamento de Floriano como emperador. Probo enfrontouse a Floriano, que quedara loitando contra os bárbaros en Occidente. A táctica deste era deixar pasar o tempo, pero moitos lexionarios pasáronse ó bando de Probo, e Floriano morreu asasinado polas súas tropas. O Senado apresurouse a aceptalo e nomealo emperador no 276.

Probo enfróntase con éxito a tódalas invasións dos godos, os vándalos, os francos e os burgundios, pobos de orixe escandinava que pasaran á Xermania e agora facían incursións na Galia. Así a todo, pactou con algúns grupos para que se establecesen nos *limes* do imperio, a cambio de que loitasen contra as invasións doutros pobos.

Negociou a paz con Persia, venceu os sármatas no norte e os isauros no leste e, unha vez conseguida a estabilidade e a paz, dedicouse a proxectar e construír numerosas obras públicas. Rematou en Roma a muralla de Adriano e dispuxo dalgunhas reformas que en tempos de Diocleciano se viron rematadas.

Puxo o exército a facer labores civís. Os lexionarios empezaron por limpar canles de rego nas terras de labranza para abastecer o imperio do necesario gran. Pero, este labor non esta moi ben vista por moitos destes, que consideraban un traballo aldraxante para un soldado. Preto de Sirmium, a cidade natal do emperador, nunha mañá en que estaba a pasear o emperador, un grupo de soldados deulle morte. Con el morre un dos mellores emperadores do século III, sendo tamén moi prezado polo pobo de Roma e o Senado. O elixido para substituílo foi Marco Aurelio Caro**.**

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Probo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de emperadores romanos

| Imperio Romano |
| --- |
| *Segue a:* Tácito | **Probo**(276-282) | *Precede a:* Caro |
| Emperadores Ilirios |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187068
* WorldCat
* VIAF: 72190445
* BAV: ADV11725091
* BMT: 140725
* BNF: 146098693
* BRE: 3178403
* CERL: cnp00589136
* DBE: probo
* DeutscheBio: 118793446
* EBID: ID
* FAST: 436660
* GEC: 0052794
* GND: 118793446
* ISNI: 0000 0000 6154 8601
* LCCN: n99054990
* NKC: jx20050223003
* NTA: 075004992
* SELIBR: 229451
* SUDOC: 075732882
* Treccani: probo

 |
**Richard Estes** (nado o 14 de maio de 1932 en Kewanee, Illinois ) é un pintor estadounidense que gañou notoriedade polas súas pinturas de estilo hiperrealista. Está considerado un dos fundadores do movemento fotorrealista de finais dos anos 60, xunto con artistas como Chuck Close, Malcom Morley, Don Eddy e Duane Hanson. 

Unha característica da súa pintura é o uso complexo de superficies con luz reflectida. A partir de 1967 comeza a pintalos, e dende entón a súa obra ten os edificios reflectidos en estruturas cristalinas e lisas como escaparates, cabinas telefónicas, ou o capó dun coche. O pintor tamén reproduce reflexos distorsionados e ás veces borrosos en superficies uniformes e non lisas, como as ondas de auga en movemento.

A vida
------

A unha idade nova, a súa familia trasladouse a Chicago. Alí estudou no Art Institute of Chicago, de 1952 a 1956, onde se interesou pola obra de pintores realistas como Edgar Degas, Thomas Eakins ou Edward Hopper, todos eles representados no museo. En 1956, despois de rematar os seus estudos, Eakins instalouse definitivamente en Nova York. Nos anos seguintes, traballou como artista gráfico para diversas revistas e axencias de publicidade en Nova York e España, onde residiu en 1962. En 1966 xa tiña o capital suficiente para dedicarse á súa pintura. En 1968, realizou a súa primeira exposición individual na Allan Stone Gallery, en Nova York.

A maioría das súas obras de principios dos sesenta representan habitantes da cidade realizando actividades cotiás. Ao redor de 1967, o artista comeza a pintar fiestras e edificios con cristais e, sobre todo, as imaxes reflectidas que se mostraban nestas ventás. Os seus cadros baseáronse en fotografías en cor, nas que Estes buscaba captar a natureza evanescente dos reflexos, que podían cambiar debido á iluminación e á hora do día.

Colección públicas
------------------

Estes está representado nalgúns dos principais museos do mundo, incluíndo o Museum of Modern Art, de Nova York, a National Gallery of Art, de Washington, D.C. o Art Institute of Chicago, o High Museum of Art, de Atlanta e o Museo Thyssen-Bornemisza, de Madrid.

Referencias
-----------

1. ↑  Biografia de Richard Estes, Gallerease
2. 1 2  Graham Thompson, *American Culture in the 1980s (Twentieth Century American Culture)*, Edinburgh University Press, 2007 (Inglês)
3. ↑  Biografia de Richard Estes (Inglês)
4. ↑  Richard Estes, Encyclopaedia Britannica (Inglês)
5. ↑  Biografia de Richard Estes (Inglês)
6. ↑  Biografia de Richard Estes, Artsy (Inglês)
| Raposo de orella curta |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Case ameazada |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Mammalia |
| Orde: | Carnivora |
| Familia: | Canidae |
| Subfamilia: | Caninae |
| Xénero: | ***Atelocynus***Cabrera, 1940 |
| Especie: | ***A. microtis*** |

 |
| Nome binomial |
| ***Atelocynus microtis***(Sclater, 1883) |
| DistribuciónDistribución |

O **raposo de orella curta** (*Atelocynus microtis*) é un cánido propio de Suramérica, con preferencia en áreas boscosas con pouca acción humana disturbante. Mide de 70 a 100 cm de longo de corpo e 30 cm de cola, que cando pende perpendicular ao chan vaina arrastrando. Pesa até 9 kg e ten unha altura de 35 cm. Ten patas curtas e áxiles, e orellas curtas e redondeadas, de 3 a 5 cm. Este cánido distínguese pola súa trompa de raposo e a grosa cola. A súa pelaxe é negra e gris vermella. Móvese coma un felino, e come pequenos mamíferos, peixes, insectos, froitas, réptiles. A especie na Lista de Especies en Risco.

É un dos cánidos máis raros e menos coñecidos do mundo. Crese que ten hábitos nocturnos e solitarios.

Vive na selva tropical a cerca de 1.000 msnm, na cunca do río Amazonas na Arxentina, Brasil, Perú, Ecuador, Colombia e probábelmente Venezuela.

Notas
-----

1. ↑  Leite-Pitman, M.R.P. & Williams, R.S.R. (2011). "*Atelocynus microtis*". *Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2011.2* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 18 January 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q331850
* EBID: ID

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Atelocynus
* EOL: 312857
* Fossilworks: 232941
* GBIF: 2434454
* iNaturalist: 42097
* IRMNG: 10860780
* ITIS: 552773
* IUCN: 6924
* MSW: 14000693
* NCBI: 68722

 |
O **Rally Rías Baixas de 1992** foi a 28ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rally, así como para a Copa de España de Rallys. Celebrouse o 9 de agosto de 1992 e o vencedor foi Germán Castrillón, a bordo dun Ford Sierra RS Cosworth.

Resumo
------

Germán Castrillón correu esta edición do rally con José Manuel López Castrillón como copiloto, en vez da habitual Estrella Castrillón, que decidiu ver o rally como espectadora, despois das queimaduras sufridas no grave accidente da edición anterior. O Ford Sierra RS Cosworth de Castrillón colocouse primeiro xa nos primeiros treitos, pero con pouca diferenza sobre o Peugeot 309 GTI de Manolo Senra. Con todo, o que parecía un novo duelo entre os dous pilotos rematou antes de tempo, pois no primeiro treito da segunda sección, en Camos, Senra sufriu unha saída de pista e non puido continuar a carreira. Deste xeito Castrillón levantou o pé do acelerador nos treitos finais e logrou unha cómoda vitoria con máis de dous minutos de vantaxe sobre Javier Piñeiro, segundo, e Javier Paz, terceiro.

Clasificación
-------------

| Pos | Piloto | Copiloto | Vehículo | Tempo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Galicia Germán Castrillón | Galicia José Manuel López Castrillón | Ford Sierra RS Cosworth | 1h19:45 |
| 2 | Galicia Javier Piñeiro | Galicia Carlos Cascallar | Lancia Delta Integrale 16V | 1h21:53 |
| 3 | Galicia Javier Paz | Galicia Manuel García | Citroën AX Sport | 1h22:41 |
| 4 | Francia Marc Etchebers | Galicia Humberto González | Ford Sierra Cosworth | 1h23:27 |
| 5 | Galicia José María Banga | Galicia Modesto González | Citroën AX Sport | 1h24:01 |
| 6 | Galicia Jesús Campos | Galicia Faustino Suárez | Renault Clio | 1h24:45 |

Notas
-----

1. ↑  "Castrillón, sin rival en el Rías Baixas". *La Voz de Galicia* (en castelán). 10 de agosto de 1992. p. 27.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Rally Rías Baixas 1992 en ewrc.com *(en inglés)*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Rally de Ferrol** |  **Campionato de Galicia de Rally** Tempada 1992 | Sucesor:**Rally da Coruña** |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Mikhail Mikhailovich Bakhtin** (en ruso: *Михаи́л Миха́йлович Бахти́н*), nado en Orel o 17 de novembro de 1895 e finado en Moscova o 7 de marzo de 1975, foi un pensador, filósofo, crítico literario e semiólogo ruso que tivo unha influencia significativa no pensamento occidental en teoría literaria, ética, filosofía da linguaxe e como teórico da cultura e arte europea.

Traxectoria
-----------

Bakhtin medrou en Vilnius e Odesa, estudou filoloxía e literatura clásica na Universidade de San Petersburgo. Xa en 1918 Bakhtin comezou a formar a súa propia escola de pensamento, nesa data formáronse o que se deu en coñecer como o círculo Bakhtin, e que eran xuntanzas de intelectuais que compartían gran variedade de intereses como a filosofía alemá, a física contemporánea, e cuestións significativas na vida social e máis especificamente na creación artística, poñendo en valor o xeito que a linguaxe rexistraba os conflitos entre os grupos sociais. Os seus escritos inspiraron especialistas que traballaron en diferentes campos (marxismo, semiótica, estruturalismo, crítica relixiosa) e máis en disciplinas tan diversas como crítica literaria, historia, filosofía, antropoloxía e psicoloxía. Malia que Bakhtin participou nos debates sobre estética e literatura que tiveron lugar na Unión Soviética da década de 1920, a súa posición non se coñecería ben ata que o redescubriron os eruditos rusos da década de 1960, xa que debido á purgas de Stalin arrestárono en 1929 pasando os seis anos seguintes desterrado en Kustanai (Casaquistán). Durante o ano 1929 e mentres permanecía detido nun hospital editouse o primeiro libro que publicaba co seu nome, *ПРОБЛЕМЫ ТВОРЧЕСТВА ДОСТОЕВСКОГО* ("Problemas na arte de Dostoievski") e foi precisamente a súa reedición en 1963 a que marcaría o seu redescubrimento.

Notas
-----

1. ↑  Encyclopaedia Britannica
2. ↑  Internet Encyclopedia of Philosophy

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185375
* WorldCat
* VIAF: 88958796
* BAV: ADV10218109
* BIBSYS: 90124800
* BLBNB: 000170732
* BNB: ID
* BNCHL: 000063053
* BNE: XX1126791
* BNF: 118899349
* BRE: 1857587
* BVMC: 74148
* CANTIC: a20032298
* CiNii: DA00229373
* DeutscheBio: 118505653
* Dialnet: 156747
* EBID: ID
* EGAXA: vtls000968749
* Europeana: ID
* FAST: 54331
* GND: 118505653
* ICCU: CFIV008138
* ISNI: 0000 0001 2102 9425
* LAC: 0061J0528
* LCCN: n80053231
* NDL: 00432139
* NKC: jn19990210073
* NLA: 35012523
* NLG: 267247
* NTA: 068443501
* OL: OL326962A
* Persée: 237
* PTBNP: 116670
* SELIBR: 220783
* SNAC: w6fg5vj3
* SUDOC: 026701626
* Treccani: michail-michajlovic-bachtin
* UNZ: BakhtinMikhail

 |