recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Æscwine**, ou **Erkenswine**, nas xenealoxías reais anglosaxoas está listado como o primeiro rei de Essex. Se realmente existiu, debeu facelo durante o século VI.

Traxectoria
-----------

Hai moi pouca evidencia dispoñíbel acerca da súa existencia. O seu nome *Æscwine* primeiro aparece nunha xenealoxía saxoa que se conserva na Biblioteca Británica Add. MS 23211, presumibelmente de finais do século IX. Nesta xenealoxía dise que foi fillo de Offa, fillo de Bedca, fillo de Sigefugl, fillo de Swæppa, fillo de Antsecg, fillo de Gesecg, fillo de Saxnot (deus dos saxóns), este último fillo de Odín.

A información máis profunda é fornecida por traballos de historiadores que escriben nos séculos XII e XIII, por exemplo: Henrique de Huntingdon *Historia Anglorum*, Roger de Wendover *Flores Historiarum* e Mateo de París *Chronica Majora.* Estes, con todo, substitúen o nome *Æscwine* por Erkenwine. Segundo estes relatos, Erkenwine foi pai de Sledd.
 Roger de Wendover e Mateo de París afirman que Erkenwine fundou o reino de Essex en 527 e reinou desde aquel ano até 587, ano da súa morte e sucesión por parte do seu fillo Sledd.  A extensión do seu reinado parece improbábel para ese tempo. Alternativamente, as xenealoxías incluídas nos traballos de Guillerme de Malmesbury e Xoán de Worcester (*Chronicon* B) suxiren que Sledd foi o primeiro rei de Essex e na Biblioteca Británica Add as xenealoxías suxiren reis máis tardíos como Offa, Sigered e Swithred.

Notas
-----

* Yorke, Barbara. "O Reino dos saxóns do leste." *Inglaterra anglosaxoa* 14 (1985): 1-36.

| * v
* c
* e
Reis de Essex |
| --- |
| Orixes | 
* Aescwine
* Sledd de Essex

 |
| século VII | 
* Saeberht de Essex
* Saeweard de Essex
* Seaxred de Essex
* Sigeberht *Parvus*
* Sigeberht *Sanctus*
* Swithhelm de Essex
* Sigehere de Essex
* Saebbi de Essex

 |
| século VIII | 
* Sigeheard de Essex
* Swaefred de Essex
* Offa
* Swaefberht de Essex
* Selered de Essex
* Swithred de Essex
* Sigeric I

 |
| século IX | 
* Sigered
* Ecgberht de Wessex
* Sigeric II
* Aethelwulf de Wessex

 |
Relación entre as partes interesadas segundo a Guía **PMBOK**. (en portugués)
Colectar os requisitos segundo o PMBOK: móstranse as entradas, ferramentas e técnicas, e saídas deste proceso.
Organigrama de coñecementos e procesos do **PMBOK** (en francés).
O **Project Management Body of Knowledge**, tamén coñecido como **PMBOK**® é un conxunto de prácticas en xestión de proxectos definidas polo Project Management Institute (PMI) e constitúen a base da metodoloxía de xestión de proxectos do PMI. Estas prácticas compílanse na forma dunha guía, chamada Guía do Conxunto de Coñecementos de Xestión de Proxectos, ou Guía PMBOK.

Guía PMBOK
----------

A **Guía PMBOK** é unha guía que identifica o subconxunto do conxunto de coñecementos en xestión de proxectos, amplamente recoñecido como boa práctica na maioría dos proxectos e utilizado como base polo Project Management Institute (PMI). Unha boa práctica non significa que o coñecemento e as prácticas deban aplicarse uniformemente a todos os proxectos sen considerar se é apropiado.

A Guía PMBOK tamén fornece e promove un vocabulario común para discutir, escribir e aplicar a xestión de proxectos, posibilitando o intercambio eficiente de informacións entre os profesionais de xestión de proxectos.

### Conxunto de coñecementos en xestión de proxectos

O coñecemento de xestión de proxectos descrito no Guía PMBOK consiste en:

* Definición do ciclo de vida do proxecto
* Cinco grupos de procesos de xestión de proxectos
	+ Iniciación
	+ Planificación
	+ Execución
	+ Control
	+ Peche
* Nove áreas de coñecemento que son respectivamente:
	+ Xerencia de integración de proxectos
	+ Xerencia de ámbito de proxectos
	+ Xerencia de tempo de proxectos
	+ Xerencia de custo de proxectos
	+ Xerencia de cualidade de proxectos
	+ Xerencia de recursos humanos de proxectos
	+ Xerencia de comunicacións de proxectos
	+ Xerencia de riscos de proxectos
	+ Xerencia de adquisicións de proxectos

Notas
-----

1. ↑  O acrónimo PMBOK® é unha marca rexistrada do Project Management Institute, ver ( Arquivado 12 de outubro de 2007 en Wayback Machine.).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* PMI's website Arquivado 10 de outubro de 2010 en Wayback Machine.
* Cómo usar el PMBok (en español)
* PMI® Sao Paulo
* Capítulo 01 - Introdución.pdf Tradución libre do PMBOK, V 1,0, dispoñíbel a través da Internet polo PMI MG en maio de 2000

Notas
-----

* Project Management Institute, ed. (2004). *A Guide to the Project Management Body of Knowledge (PMBOK® Guide)* (Third Edition ed.). ISBN 1-930699-45-X.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1135909
* WorldCat
* VIAF: 181306228
* OL: OL16506273W

 |
**STS-115** foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 9 de setembro de 2006 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.

Características
---------------

STS-115, con seis astronautas a bordo, foi a primeira misión dun transbordador que retomou a construción da Estación Espacial Internacional despois da perda do Columbia na misión STS-107 en 2003 e da misión de probas STS-114 en 2005. A tripulación estaba formada polo comandante Brent W. Jett, o piloto Christopher J. Ferguson e os especialistas de misión Heidemarie M. Stefanyshyn-Piper, Joseph R. Tanner, Daniel C. Burbank e Steven G. MacLean.

Durante a engalaxe producíronse impactos de espuma desprendida do tanque principal contra o escudo térmico e as ás do transbordador, pero os novos procedementos de revisión do vehículo mediante cámaras unha vez en órbita non mostraron danos. O Atlantis levou á estación a viga P3/P4 de 17 toneladas con dous paneis solares para proporcionar enerxía que foi instalada durante tres paseos espaciais e o módulo loxístico Leonardo con subministracións a bordo. A nave acoplouse ao porto PMA-2 da estación ás 14:52 GMT do 6 de xullo e trasladou o módulo Leonardo ao día seguinte para a súa descarga pola tripulación. Durante a misión tamén se probaron técnicas de reparación de losetas térmicas. O 14 de xullo Leonardo foi devolto á bodega de carga do transbordador e o día 17 o Atlantis desacoplouse para iniciar a viaxe de retorno.

O transbordador volveu a terra sen incidentes en Cabo Cañaveral o 21 de setembro de 2006.

Notas
-----

1. ↑  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "STS 115" (en inglés). Consultado o 22 de xaneiro de 2018.
2. 1 2  "Note verbale dated 12 January 2007 from the Permanent Mission of the United States of America to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (07-030707(E)). 27 de xuño de 2007: 4. Consultado o 22 de xaneiro de 2018.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (21 de marzo de 2017). "STS 115" (en inglés). Consultado o 22 de xaneiro de 2018.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "STS-115 / ISS 12A" (en inglés). Consultado o 22 de xaneiro de 2018.
5. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2016). Gunter's Space Page, ed. "Shuttle" (en inglés). Consultado o 22 de xaneiro de 2018.
6. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mark Wade (2011). "STS-115" (en inglés). Consultado o 22 de xaneiro de 2018.
7. 1 2 3  NASA (2 de abril de 2008). "STS-115" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 03 de abril de 2022. Consultado o 31 de outubro de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***STS-115 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Transbordador espacial
* Transbordador espacial Atlantis

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q217531
* NSSDC ID: 2006-036A
* SCN: 29391

 |
O **sendeiro das Greas** é unha ruta de sendeirismo de gran percorrido homologada e rexistrada pola Federación Galega de Montañismo como GR 58. Cumpre coa normativa da Federación Española de Deportes de Montaña y Escalada (FEDME).

Características
---------------

Trátase do máis longo dos sendeiros de gran percorrido en Galicia e discorre por tódolos municipios da mancomunidade de Vigo. Realiza un percorrido circular de gran tamaño e son necesarias varias xornadas para realizalo completo. Son moi numerosos os atractivos ambientais, atravesando paraxes de gran beleza onde non faltan bos exemplos de arquitectura popular, como os muíños da Devesa, a carballeira de Barragán, a fraga e as ribeiras de Couñago, un foxo de lobos, o bosque das ribeiras do río Borbén, o río Zamáns, os muíños das Maquías, as marismas do Miñor, a costa acantilada de Baiona ou a fraga de Oliveira. Tamén hai importantes monumentos que axudan a interpretar a cultura destas terras, como o conxunto megalítico de Monte Penide, a Mámoa do Rei, o castro de Chandebrito, o castelo de Soutomaior ou edificios de singular factura como os pazos de Pegullal, Aballe e Picoña, no municipio de Salceda de Caselas.

O percorrido atravesa os municipios de Vigo, Redondela, Soutomaior, Fornelos de Montes, Pazos de Borbén, Mos, Ponteareas, O Porriño, Salceda de Caselas, Tui, Gondomar, Baiona e Nigrán.

Notas
-----

1. ↑

| Rutas de sendeirismo de Redondela |
| --- |
| Sendeiro das Greas  ·  Vieiro da Franqueira  ·  Ruta das Pedras  ·  Ruta da auga  ·  Rural de Galicia. G.R. 94 |
**Benito Ramallo Gómez**, nado en Noia o 17 de febreiro de 1901 e finado en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 1972, foi un mestre e político galego. Foi nomeado alcalde de Baiona en xuño de 1936, tras a dimisión de Manuel Godoy Agrelo por motivos persoais.

Traxectoria
-----------

Foi un mestre avanzado que apostou pola ensinanza en Baiona, sendo un dos precursores das escolas nocturnas de Baiona nas que os alumnos eran numerosos. Tamén foi presidente do Consello Local de Primeira Ensinanza de Baiona e conseguiu varias subvencións para bibliotecas nos centros educativos do concello.

Foi moi activo na súa vida pública e impartiu cursos nas misión pedagóxicas para nenas en Baiona. Tamén foi moi afeccionado ao teatro a nivel afeccionado. Foi secretario do Liceo Marítimo de Baiona nos anos da II República.

Formaba parte da corporación do Concello de Baiona cando gobernaba Manuel Godoy Agrelo, ocupando o cargo de primeiro tenente de alcalde. Cando o alcalde dimitiu en xuño de 1936, Benito Ramallo fíxose cargo da alcaldía de forma interina. Formou goberno nese mesmo mes, e nomeou primeiro tenente de alcalde a Agustín Villafines González, albanel de Baiona e militante do Partido Sindicalista.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba Agustín Villafines á fronte da alcaldía. Foron cesados do goberno en agosto de 1936, e Benito Ramallo foi xulgado por rebelión militar. A causa foi sobresida de forma provisional, e foi separado do servizo como mestre e baixa na escala o 11 de maio de 1940.

Vida persoal
------------

Casou con María del Carmen Iglesias Moreno e foi pai de José Luis e Manuel María Ramallo Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 16-11-1972, p. 31.
2. ↑  Faro de Vigo (16/06/1936). "Faro de Vigo". *Faro de Vigo*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Méixome, Carlos (2021). *Catas na memoria. A persecución franquista no Val de Miñor*. Santiago de Compostela: Laiovento. pp. 24–33. ISBN 978-84-8487-506-2.

### Ligazóns externas

* Benito Ramallo na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Godoy Agrelo** |  **Alcalde de Baiona** xuño de 1936 - agosto de 1936 | Sucesor:**Agustín Villafines González** |
**Cristina Villó**, nada na Coruña, Galicia en 1818 e finada en Valencia en 1884, foi unha soprano galega.

Traxectoria
-----------

Flla dun músico, maior do rexemento, que tivo que ir vivir a Madrid. Dende a nenez, Cristina amosou extraordinario interese pola arte da lírica. Dotada dunha fermosa voz, foi aceptada no Conservatorio de Madrid, onde o seu pai a inscribiu seguindo o consello do músico Tomás Genovés (que ía casar coa súa irmá Elisa). Alí foi a primeira estudante pensionada. Aínda que non hai ningún posto vacante, fixo tales avances no centro que cando só tiña dezaoito anos os seus profesores afirmaron que xa era unha artista perfecta, e xa a continuación, fixo a súa presentación en Valencia coa ópera *La straniera* de Bellini, sendo recibida con grandes aplausos do público.

De Valencia, foi a Zaragoza, e máis tarde a Lisboa, a Málaga, e, finalmente a Madrid, onde o público lle deu unha entusiasta benvida. Non pasou moito até que foi a Italia, e dise que logo de escoitala cantar a romanza de *Lucrezia Borgia*, Donizetti declarou: "non oín xamais voz máis fermosa que a desta cantante española*. Contratada polo Gran Teatro de Ámsterdam, a súa popularidade medrou tanto na capital que cando ía facer compras, os comerciantes non querían cobrarlle nada.*

Regresou a Italia, e máis tarde a España, retirándose dos escenarios no cumio da súa fama e das súas facultades, con pouco máis de 35 anos. A última vez que aparece nos xornais é con motivo dunha actuación de *Rigoletto* de Verdi na cidade de Valencia, onde vivía. Morreu nesta cidade no ano 1884.

Tres das súas irmás comezaron carreiras líricas e dúas delas, Matilde Villó e Elisa Villó, cantaron no Gran Teatre del Liceu de Barcelona. Deuse o feito de que Cristina e Matilde cantaron xuntas nunha mesma función neste teatro, a ópera *Norma* de Vincenzo Bellini, o 17 de decembro de 1851.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Blanco Coris, José (24 de maio de 1924). "Fotografías de antaño - Cantantes famosas". *La Esfera*: 30.
2. ↑  *Diccionario biográfico-bibliográfico de efemérides de músicos españoles* (en castelán) **4**. Madrid: Imprenta á Cargo de D. Antonio Perez Dubrull. 1868. p. 373.
3. ↑  "Varessi i la Villó". *La España*: 2. 11 de xuño de 1854.
4. ↑  "Noticias generales". *El Día* (Madrid): 3. 28 de novembro de 1884.
5. ↑  "Noticias del reino". *El castellano*: 3. 25 de xaneiro de 1841.
6. ↑  Gran Teatre del Liceu (ed.). "Óperas representadas en el Gran Teatro del Liceo desde 1847 hasta 1936" (PDF). p. 24. Arquivado dende o orixinal (pdf) o 14 de xaneiro de 2018. Consultado o 13 de xaneiro de 2018.
7. ↑  Gran Teatre del Liceu (ed.). "Óperas representadas en el Gran Teatro del Liceo desde 1847 hasta 1936" (PDF). p. 61. Arquivado dende o orixinal (pdf) o 14 de xaneiro de 2018. Consultado o 13 de xaneiro de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Enciclopedia Espasa *Volum núm. 68, páx. 2616* (ISBN 84-239-4568-5)

* Portal:Ópera
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19998232
* WorldCat
* VIAF: 87710673
* BNE: XX863656
* ISNI: 0000 0000 6112 9749

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Manuel Vidal.

**Manuel Vidal Martínez**, nado en Vimianzo e finado en novembro de 1937, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou á Arxentina, onde fixo un pequeno capital. Retornou a Vimianzo e mercou uns muíños industriais en Pasarela. Na Segunda República militou en Unión Republicana. Foi concelleiro de Vimianzo e foi elixido terceiro tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse para evitar as represalias. Pasou por varias casas de Calo e Traba de Laxe, e permaneceu algún tempo nun faiado en condicións moi precarias. Morreu en novembro de 1937 a consecuencia das duras condicións do agocho. Para evitar descubrir aos donos da vivenda na que estaba agochado, a familia trasladou clandestinamente o cadáver nun cabalo durante a noite, comunicando o seu falecemento ás autoridades cando xa estaba no domicilio familiar. Obrigaron a soterralo fóra da porta do cemiterio para que a súa tumba fose pisada por todos, e os que asistiron ao enterro foron multados. Decretaron a incautación dos seus bens por un valor de 7.500 pesetas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Nomes e Voces.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30608428
* WorldCat
* VIAF: 107001536
* BNE: XX4825150

 |
O **Parque nacional Bayerischer Wald**, ou Parque Nacional da Foresta Bávara en tradución ó galego, atópase na rexión Baviera, no sur de Alemaña.

Características
---------------

O parque foi declarado no 1970 e conta cunha superficie de 13.500 hectáreas. O hábitat predominante é o bosque e a alta montaña. É colídante co Parque Nacional de Sumava, localizado nos montes de Bohemia, na República Checa. Os bosques situados nas partes máis elevadas teñen sido moi afectados pola choiva ácida.

Vexetación e fauna
------------------

As árbores predominantes son as faias e os abies alba. Tamén están presentes as especies arbustivas coma o sorbus aucuparia e o viburnum opulus. A fauna presente consta do Moucho de Tengmalm, a pita do monte, o cervo, o xabaril, o corzo e o lince boreal.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial do parque *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q704124
* WorldCat
* VIAF: 237441945
* CDDA: 667
* EBID: ID
* GND: 4495089-5
* GRID: grid.452215.5
* ISNI: 0000 0004 7590 7184
* LCCN: sh85090164
* NKC: ge128523
* OSM: 1864214
* SUDOC: 161912184
* WDPA: 667

 |
**José Maria de Abreu** foi un compositor brasileiro, coñecido popularmente como o **Rei do Valse**, naceu en 1911 e faleceu en 1966. Natural de Jacareí, São Paulo, viviu a maior parte da súa vida en São Paulo pero o seu pasamento foi no Río de Xaneiro. Aprendeu música de seu pai, a finais dos anos 20 principiou a gravar as súas composicións, compuxo xunto con Francisco Mattoso, un dos clásicos románticos brasileiros da década de 1930: *Boa Noite Amor* (1936), gravado por Francisco Alves. A partir de 1942 con Jair Amorim escribiu os seus mais coñecidos éxitos, entre os cales salientan *Um Caminho e Você* (1948), *Pegando fogo* (con Francisco Mattoso en 1939) e *Alguém Como Tu* (1952), interpretados por Dick Farney.

Notas
-----

* *Grande História Universal Ediclube*, 2006.
* *Nova Enciclopédia Portuguesa*, Ed. Publicações Ediclube, 1996.

Fontes
------

* Wikipedia en portugués (versión do 17 de setembro de 2007)
* Cliquemusic Arquivado 25 de xuño de 2008 en Wayback Machine.
**Ramón Díaz Freijo**, nado en Viveiro en 1848 e finado na mesma vila o 22 de maio de 1924, foi un médico, político e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Iniciou estudos relixiosos, pero abandonounos para dedicarse á medicina. Activista revolucionario nos seus tempos mozos. Foi presidente do Comité Republicano de Viveiro, patrón do Colexio Insigne e director de Sanidade do Porto de Viveiro. Dirixiu o semanario *El Vivariense* na súa segunda etapa. Foi concelleiro de Viveiro.

Coñecido como "Pai dos pobres", pois atendía aos enfermos gratuitamente e, en ocasións, contribuía á compra de medicamentos e alimentos. Cos seus bens constituíuse en 1931 a Fundación Ramón Díaz Freijo onde atendían a doce pobres durante os meses de inverno. Os seus amigos erixiron un monumento na súa memoria en 1934.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* A.Lage-Seara (2022) "Reloj de un conservador a un republicano. De Bartolomé Basanta a Ramón Diaz Freijo". Mundiario.

* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). Deputación Provincial, ed. *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo. pp. 261–262. ISBN 84-8192-110-6.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Alto.
Coordenadas: 43°29′57″N 8°11′40″O﻿ / ﻿43.499198799713, -8.1945034378658

**O Alto do Castiñeiro** é un barrio de Narón no concello coruñés de Narón. Está situado no sur do concello e limita ao norte co barrio de Piñeiros, ao sur co da Gándara, ao leste co do Couto, e ao oeste co concello de Ferrol e o barrio da Solaina.

Este barrio tamén é coñecido polo nome da parroquia que o conforma, sendo este o de San Xosé Obreiro. A parroquia naceu nos anos sesenta logo da segregación da parroquia matriz que era a do Couto. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

Poboación
---------

Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 5.589 habitantes no ano 2007 dos cales eran 2.718 homes e 2.871 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 4.669 habitantes. É o barrio que máis medrou nos últimos anos, debido en gran parte ó traslado da Casa do Concello e outros servizos como o Centro de Saúde.

Galería de imaxes
-----------------

* Casa da CulturaCasa da Cultura
* BibliotecaBiblioteca
* Pazo da CulturaPazo da Cultura

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Narón

| Barrios de Narón no concello de Narón, na provincia da Coruña |  |
| --- | --- |
| O Alto do Castiñeiro | O Couto | A Gándara | Piñeiros | A Solaina | Xuvia |

### Parroquias de Narón

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Narón |  |
| --- | --- |
| Castro (Santa María) | Doso (San Lourenzo) | Narón | Pedroso (San Salvador) | San Xiao de Narón (San Xiao) | Sedes (Santo Estevo) | Trasancos (San Mateo) | O Val (Santa María a Maior) |
**Jesús Tato Lens**, nado en Santiago de Compostela cara a 1859 e finado en Lynhurst (Nova Jersey) o 22 de agosto de 1929, foi xornalista e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba cara a 1890. Pasou despois a outros países centroamericanos, ata chegar aos Estados Unidos de América e instalarse en Nova York. Dedicouse ao xornalismo, foi correspondente de *Vida Gallega* en Nova York, e escribiu para esta revista unha serie de biografías de ricos emigrantes galegos. Foi un dos fundadores da Unión Benéfica Española e da casa de Galicia en Nova York, e delegado da Cruz Vermella Española en Nova York.

Foi un líder obreiro. Nos últimos anos da súa vida dedicouse ao ensino do español.

Vida persoal
------------

Casou na Habana con Carmela Pardo Suárez en 1891.

Notas
-----

1. ↑  Outras fontes afirman que naceu en Vigo.
2. ↑  *Vida Gallega*, 31-7-1910, p. 16.
3. ↑  "Los gallegos en New-York", *Vida Gallega*, 30-4-1910, 15-5-1910 e 30-7-1910.
4. ↑  *Eco de Galicia*, 2-10-1925, p. 24.
5. ↑  *El Ideal Gallego*, 8-11-1928, p. 8.
6. ↑  *Vida Gallega*, 20-10-1927, p. 28
7. ↑  "El entierro del señor Jesús Tato Lens hoy", *La Prensa*, 24-8-1929, p. 3.
8. ↑  *El Regional*, 7-2-1891, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Varela-Lago, Ana (2008). "A emigración galega aos Estados Unidos: Galegos en Louisiana, Florida e Nova York (1870-1940)" (PDF). *Estudos Migratorios* **I** (2): 63–84.
**Gerardo Castro Montoya**, finado en Lugo o 21 de maio de 1928, foi un impresor e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Tipógrafo que chegou a Lugo a finais do século XIX para facerse cargo da Imprenta Católica. Foi director de *El Heraldo* (1892-1893) e en 1894 mercoulle a Manuel Soto Freire a imprenta de *El Lucense* e pasou a ser o novo director do periódico; dirixiu despois *La Razón* (1912-1914). Imprimiu *O Gaiteiro de Lugo* e obras de Ramón Salgado Toimil e Miguel García Teijeiro.

Vida persoal
------------

Casou con Juana Lamas Neira e o seu fillo Gerardo Castro Lamas sucedeuno na imprenta.

Notas
-----

1. ↑  *El Regional*, 22-5-1928, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pardo-Gil Magadán, Mª José (2004). "Notas sobre el Lugo anterior a la guerra civil y su ambiente literario. El primer Ánxel Fole" (PDF). *CROA: Boletín da Asociación de Amigos do Museo do Castro de Viladonga* (14): 55–70. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 04 de marzo de 2016. Consultado o 28 de outubro de 2014.
O ***New-York Tribune***, tamén escrito ***New York Tribune***, foi un xornal estadounidense do século XIX e XX, publicado entre 1841 e 1966.

Historia
--------

Foi fundado por Horace Greeley como un xornal de centavos do Partido Whig en abril de 1841. Entre 1842 e 1866, o xornal chamouse ***New-York Daily Tribune***. A tribuna non só daba a coñecer as noticias de sucesos diarios, senón que abarcaba tamén temas como a opinión política, obras literarias, reformismo social e diversos logros intelectuais.

Tivo como colaboradores, entre outros, ao caricaturista de *charge* política Thomas Nast e ao filósofo e economista comunista Karl Marx. Durante a década de 1850 e comezos da década de 1860, Marx escribiu unha serie de artigos para este diario desde Londres. Estes artigos abordaban cuestións europeas e análises políticas, entre elas os artigos recollidos en *Revolutionary Spain* onde menciona a Galiza en diversas ocasións. Outra colaboradora destacada foi Margaret Fuller, a primeira muller en exercer a crítica literaria nun medio de comunicación de masas.

Horace Greeley, a través do *Tribune*, apoiou os inicios do Partido Republicano. En 1860 o *Tribune* apoiou a Abraham Lincoln como presidente dos Estados Unidos e durante a Guerra civil estadounidense. Porén, o xornal opúxose á súa reelección en 1864. Durante algún tempo o xornal tivo a maior tirada nos Estados Unidos. Os editoriais *do Tribune* foron moi lidos e axudaron a dar forma á opinión pública nos Estados Unidos.

### Século XX

En 1924 fusionouse co *New York Herald* para formar o *New York Herald Tribune*. Seguía sendo un importante diario dos Estados Unidos até que rematou a súa publicación en 1966.

Notas
-----

1. 1 2 3  Humanities, National Endowment for the. "New-York tribune. [volume]". ISSN 1941-0646. Consultado o 2023-09-15.
2. ↑  "Greeley". *Tulane.edu* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 17 de decembro de 2007. Consultado o 15 de setembro de 2023.
3. ↑  Marx, Karl; Engels, Friedich (2017-01-01). *La Revolución española* (en castelán). Ediciones AKAL. ISBN 978-84-460-4417-8.
4. ↑  "Revolutionary Spain: Karl Marx". *libcom.org* (en inglés). Consultado o 2023-09-15.
5. 1 2  Adam-Max Tuchinsky, *Horace Greeley's New-York Tribune: Civil War-era Socialism and the Crisis of Free Labor* (Ithaca, NY: Cornell University Press, 2009), pp. 11–12
6. ↑  "Elephind.com — New-York tribune.". *www.elephind.com*. Consultado o 2023-09-15.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Estados Unidos de América*** |


|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***New-York Tribune Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q983247
* WorldCat
* VIAF: 184276698
* EBID: ID
* GND: 4410050-4
* ISSN: 1941-0646
* LCCN: n50075317
* OCLC: 9405688
* SUDOC: 027614409

 |
Cimentos superficiais nunha casa e profundos nun rañaceos.
O **cimento** ou **alicerce**, termos usualmente empregados en plural, ou **cimentación** ou **fundación**, é o conxunto das estruturas utilizadas para transmitiren as cargas da construcións ao solo. Debido a que a resistencia do chan é, xeralmente, menor que os piares ou muros que soportará, a área de contacto entre o terreo e a cimentación será proporcionalmente máis grande que os elementos soportados (agás en solos rochosos moi coherentes).

Os cimentos son importantes, pois son o grupo de elementos que soportan a superestrutura, para o cal se emprega a chamada zapata de cimentación, que divide as cargas da edificación en partes iguais de xeito que ningunha exceda a outra.

Tipos de cimentación
--------------------

A elección do tipo de alicerces depende especialmente das características mecánicas do terreo, como a súa cohesión, o seu ángulo de rozamento interno, posición do nivel freático e tamén da magnitude das cargas existentes. A partir de todos estes datos calcúlase a capacidade portante, que, dependendo da homoxeneidade do terreo, úsase un ou outro tipo diferente de cimentación. Sempre que sexa posible, empréganse cimentos superficiais, xa que son menos custosos e máis simple de executar.

### Cimentos superficiais

Tecnicamente, os cimentos superficiais, rasos ou directos son aqueles en que a profundidade de escavación está a pouca distancia da base do edificio, sendo máis empregadas en casos de cargas leves, como residencias, ou no caso de solo firme. A viga de cimentación (baldrame) é o tipo máis simple de cimento superficial. É unha viga, que pode ser de albanelaría, de formigón ou formigón armado construída directamente no solo, dentro dun pequeno foxo. Outro tipo de cimento superficial é a zapata, que pode ser do tipo illada, corrida ou centrada.

* Zapatas illadas: soportan piares illados que poden ser interiores, medianeiros ou de esquina
* Zapatas combinadas: dous piares contiguos.
* Zapatas corridas: conxunto de tres piares ou máis ou muros.
* Pozos de cimentación: buratos para piares illados.
* Vigas de cimentación: integran de xeito linear varios piares ou un muro.
* Emparrillados: vigas de cimentación, en xeral, en retícula.
* Placas de cimentación.

### Cimentos profundos

Os cimentos profundos son máis utilizadas en casos de edificios altos en que os esforzos do vento se tornan considerábeis, ou nos casos en que o solo só atinxe a resistencia desexada en grandes profundidades. Os tipos máis comúns de cimento profundo son as estacas cónicas e as estacas flotantes. As estacas, conforme o material de que son constituídas, poden ser: de madeira, metálicas, formigón armado ou premoldadas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191360
* AAT: 300000919
* BNCF: 25062
* BNF: 11931426h
* EBID: ID
* GEC: 0109640
* LCCN: sh85051049
* MAG: 31110397
* NDL: 00566005
* NKC: ph127726
* PSH: 10548
* Treccani: fondazione

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Castro.
Coordenadas: 42°57′08″N 8°45′51″O﻿ / ﻿42.9522, -8.7643

**O Castro** é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase nunha zona alta do monte de pendente acusada descendente dirección norte. Linda ao norte con Salvande.

Neste lugar están a igrexa parroquial, os dous cemiterios existentes na parroquia e un cruceiro. Neste lugar aínda se pode ver o recinto circular do castro de maiores dimensións do concello, castro a día de hoxe cuberto de eucaliptos, piñeiros e vexetación.

Demografía
----------

Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres. No 2009 eran 20 habitantes: 11 homes e 9 mulleres.

Paisaxe
-------

Núcleo tradicional disperso que crece en torno á igrexa parroquial e ao longo da pista. Predominio da vivenda de tipo chalé de grandes dimensións sobre a tradicional de pedra.

Están catalogados 5 hórreos.

Presenza de pequenas hortas e froiteiras, ademais de milleiras e pastos. En zonas máis afastadas hai piñeiros, castaños, carballos e eucaliptos.

Servizos urbanísticos
---------------------

| Servizos | Tipo |
| --- | --- |
| Abastecemento auga | Traída e pozo de barrena |
| Saneamento | Pozo negro |
| Electricidade | Si |
| Iluminación pública | Si |
| Telefonía | Si |
| Recollida lixo | Si |
| Transporte | Escolar |

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares da Baña

| Lugares da parroquia da Baña no concello da Baña (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Cachopiña | Canlís | A Castiñeira | O Castro | Fampousa | Guende | Liñares | Meán | Paredes | Salvande | San Salvador | San Vicenzo | Señor | Vesía | Vilariño | Vilarnovo | Xasoso |

### Parroquias da Baña

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias da Baña |  |
| --- | --- |
| A Baña (San Vicenzo) | Barcala (San Xoán) | O Barro (Santa Mariña) | Cabanas (San Miguel) | Corneira (San Cristovo) | A Ermida (San Salvador) | Fiopáns (San Pedro) | Lañas (Santa Baia) | Marcelle (Santa Cristina) | Ordoeste (Santa María) | A Riba (San Xoán) | San Cibrán de Barcala (San Cibrán) | Sanamede do Monte (San Mamede) | Suevos (San Mamede) | Troitosende (Santa María) |


1. 1 2  "PXOM A BAÑA - ESTUDO MEDIO RURAL" (PDF).
Coñécese como **conurbación do centro de Inglaterra** á gran rexión urbanizada de forma anular en torno aos Peninos. Este macizo fai ás veces de pulmón verde do conglomerado. Polo sur o continuo urbanizado únese, a través da área de Northampton, coa megalópole da rexión de Londres.

Características
---------------

A xénese da conurbación do centro de Inglaterra é o resultado do desenvolvemento dunha sociedade eminentemente urbana como a británica. O Reino Unido é un dos máis urbanizados do mundo e o primeiro que naceu ao calor da revolución industrial, na segunda metade do século XVIII e perante todo o XIX. A rexión onde todo este fenómeno comezou é xustamente a que conforma esta conurbación:

* ao noroeste o aglomerado que comparten Manchester e Liverpool, o porto da megalópole no mar de Irlanda;
* inmediatamente ao nordeste, o Yorkshire urbano entre Leeds e Sheffield;
* máis ao sur, as Midlands: primeiro Nottingham, Derby e Leicester; despois, sen solución de continuidade, cara ao suroeste aparece a grande área metropolitana de Birmingham, a segunda cidade do país, e ao noroeste desta, pechando o vasto anel urbano en torno aos Peninos, a área de Stoke on Trent, moi preto do sur de Manchester.

O desenvolvemento industrial temperán desta rexión provocou pronto moitos problemas que leva asociada a industrialización, polo que o século XX foi época dunha decadencia e unha dura reconversión que aínda non terminou para toda a área.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* imaxe actualizada do satélite
**Jessie Lipscomb**, nada en Grantham o 13 de xuño de 1861 e finada o 12 de xaneiro de 1952, foi unha escultora inglesa.

Traxectoria
-----------

Jessie Lipscomb foi filla dun representante dunha mina de carbón e unha camareira. En 1875, a familia trasládase a Peterborough. Asistiu ao Royal College of Art que era naquel tempo como se chamaba a National Art Training School en South Kensington. Gañou o Queen's Prize en 1882 e a Medalla de Prata Nacional en 1883, após o cal visitou París coa idea de continuar a súa educación. Dúas licenciadas anteriores da National Art Training School - Amy Singer e Emily Fawcett - xa vivían en París, e compartían un estudio coa moza Camille Claudel. En xaneiro de 1884 a nai de Camille escribiulle a Jessie confirmando o acordo de que Jessie se aloxaría coa familia de Claudel por 200 francos ao mes.

En 1886 Jessie e Camille viaxaron xuntas a Inglaterra onde visitaron a familia de Jessie en Peterborough. Neste tempo Jessie exhibía un busto de terracota *Day Dreams* ("Soños de día") na Royal Academy, e en Nottingham.

A relación de Lipscomb con Claudel agostouse e Claudel afirmou que nunca quixo ver Lipscomb outra vez. Con todo, Lipscomb foi unha das poucas persoas que visitou Claudel moitos anos máis tarde cando foi confinada no manicomio de Montdevergues.

Escultura
---------

En 1887 exhibiu outra peza de terracota titulada *Sans Souci*, e un retrato de xeso de Camille Claudel. Ese ano tamén exhibiu un busto do modelo italiano *Giganti* ambos os dous na Royal Academy e en Nottingham.

Vida persoal
------------

Casou con William Elborne o 26 de decembro de 1887 e estabelecéronse en Manchester.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Camille Claudel: A Life* de Odile Ayral-Clause *(en inglés)*
* *Correspondence* de Camille Claudel

### Ligazóns externas

* Algunhas das súas esculturas
* Unha fotografía tomada por ela de Auguste Rodin e o seu *The Gates of Hell*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q511177
* WorldCat
* VIAF: 2413148122893295200008
* Europeana: ID
* GND: 1132958717
* NKC: xx0207995

 |
**Rogelio Pampols Morer**, nado en Almacelles (Lleida) o 6 de maio de 1936, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro.

Traxectoria
-----------

Na tempada 1959–60 debutou en Primeira División co Real Zaragoza, onde permaneceu até a tempada seguinte, participando tan só en 2 partidos en total na primeira campaña, sendo o suplente de Enrique Yarza.

Na tempada 1962–63 xogou co Deportivo da Coruña en Primeira División, sendo o suplente de Antonio Betancort. Esa campaña o equipo descendeu a Segunda División. Na tempada 1963–64 o equipo resultou campión da categoría, xogando Pampols como titular case toda a campaña (o seu suplente foi Padrón). Na tempada 1964–65 foi relegado á suplencia pola chegada de Juan María Benegas. Novamente o equipo descendeu a Segunda División ao remate da campaña.

Na tempada 1965–66 fichou polo CE Europa de Segunda División, onde permaneceu 3 campañas.

Palmarés
--------

### Club

Deportivo
* Segunda División: 1963–64

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en bdfutbol.com *(en castelán)*
* Datos do xogador en ceroacero.es *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Deportivo da Coruña – Tempada 1961–62 |
| --- |
| *Campión de Segunda División – 4º ascenso a Primeira División* |
| 
* 1 Pampols
* 2 Pegaso
* 3 Aurre
* 4 Lariño
* 5 Manín
* 6 Domínguez
* 7 Valentín
* 8 J. Blanco
* 9 Veloso
* 10 Amancio
* 11 Gento II
* 12 Emery
* 13 F. Mendonça
* 14 Revuelta
* 15 Ledo
* 16 Bellón
* 17 Moncho
* 18 Alonso
* 19 Igartua
* 20 Botana
* 21 E. Díaz
* 22 Antonio
* 23 Mella
* 24 Sanjuán
* 25 Loureda
* 26 Lamelo
* Adestrador: Otxoa

 |
Coordenadas: 40°44′53″N 4°06′02″O﻿ / ﻿40.748055555556, -4.1005555555556

Cara sur de La Peñota.
**La Peñota** é unha das montañas máis importantes da serra de Guadarrama, situada no sistema Central, cunha altitude de 1945 metros. Está situada no límite da Comunidade de Madrid e a provincia de Segovia. A súa cara sur está dentro do termo municipal madrileño de Los Molinos e a norte no termo segoviano de El Espinar. Álzase entre o porto de Guadarrama, ao oeste do pico, o val da Fuenfría, ao leste, e o val do río Moros, ao norte.

Características
---------------

Cumio central, e máis alta, de La Peñota.
A cima componse de tres pequenas cumes de granito visibles desde determinados lugares. Alí está situado o vértice xeodésico que o testemuña.

A súa cima constitúe un dos mellores miradoiros da serra, desde a que se ve gran parte das chairas madrileña e segoviana. Na súa ladeira sur predominan sobre todo as pradarías alpinas, as rochas e as matogueiras baixas de montaña. En cambio, a súa vertente norte está cuberta case enteiramente por un bosque de piñeiros silvestres. Esta montaña está dentro do Parque Nacional de Guadarrama.

Na ladeira sur, a unha altitude de 1650 metros e moi preto do colado do Rei atópase un piñeiro silvestre moi peculiar coñecido como Piñeiro Solitario ou de San Roque. Ten uns 27 metros de alto, 6 metros de perímetro ao ombreiro, 18 metros de ancho de copa, máis de 350 anos de idade e pode ser o piñeiro silvestre máis grande de España. Atópase illado doutros piñeiros xa que foi un dos poucos sobreviventes dun incendio que arrasou a zona para mediados do século XX.

Ascensión
---------

Cara norte de La Peñota vista desde o colado de Cerromalejo (1774 m).
Pódese chegar á cima de La Peñota por un camiño que sae da estación de Cercedilla. Non ten dificultade técnica pero o desnivel acumulado é de 800 metros. Este carreiro ascende en sentido noroeste pola ladeira leste de La Peñota ata alcanzar o colado de Cerromalejo (1774 m). Nese punto o camiño ascende pola crista da montaña cara ao sur ata alcanzar a cima.

Outra ruta de acceso é desde o porto de Guadarrama ou dos Leones. Esta ruta ten algo máis de dificultade que a anterior, sobre todo no inverno, pero en ausencia de neve pódese realizar nas mesmas condicións que a outra.

Vista panorámica desde a cima.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Peñota Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Ruta a La Peñota na web Andanzas Arquivado 22 de xaneiro de 2020 en Wayback Machine.
* Panorámica desde La Peñota

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5964816
* GeoNames: 3119250

 |
Reconstrución dun cadafalso no Castelo de Argüeso, Cantabria, España.
Un **cadafalso**  é unha fortificación ou baluarte de madeira das torres e murallas medievais. Penduraba apoiándose en canzorros ou trabes de madeira ou pedras que sobresaían, incrustadas no muro. Normalmente estaban cubertos e non adoitaban ser permanentes, senón instalarse durante un asedio. En tempos de paz, crese que os cadafalsos almacenábanse como elementos prefabricados.

Tiña unha finalidade militar, pois posuían pequenos vans ou seteiras tanto na parte frontal coma no chan. Isto, unido a que sobresaían respecto do lenzo da muralla ou torre, ampliaba o campo de tiro dos defensores ao longo da muralla e, especialmente, permitía un tiro vertical cara abaixo sobre os atacantes das torres. No entanto, ao estaren feitos de madeira, ardían de xeito doado. Posteriormente, foron substituídos por matacáns, que eran permanentes e en pedra e que supuxeron unha mellora respecto dos cadafalsos.

En moitas construcións en pedra que sobreviviron da época medieval, delátase a existencia deste elemento pola presenza dos pequenos vans que regularmente puntean a fachada trazando a liña por baixo dun van máis grande que era a porta de acceso aos cadafalsos, como pode verse na españolas Torre de Pero Niño (Cantabria) ou na de Aldealseñor (Soria).

Sobreviviron algúns cadafalsos medievais, incluíndo exemplos na torre setentrional do castelo de Stokesay, en Shropshire (Reino Unido) e en Laval (Francia). A cidadela interior de Carcasona, tamén en Francia, amosa cadafalsos reconstruídos en madeira.

Notas
-----

1. ↑  Termo en galego en *Dicionario visual da construción*, Santiago de Compostela, Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, 2004

* Dicionario do románico aragonés
* Terminoloxía de castelos C
* A arte románica: Fortificacións Militares... Torres (Atalaias), Murallas e Castelos

Véxase tamén
------------

### Artigos relacionados

* Matacán

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19783
* AAT: 300005054
* EBID: ID

 |
Coordenadas: 47°42′14″N 6°37′16″L﻿ / ﻿47.703794, 6.621161

A **capela Notre Dame du Haut** (nome completo en francés: *Chapelle Notre-Dame-du-Haut de Ronchamp*), coñecida informalmente como **Ronchamp**, é unha capela de culto católico construída entre 1950 e 1955 en Ronchamp, Francia polo arquitecto Le Corbusier, sendo un dos exemplos máis destacables de arquitectura relixosa no século XX.

Foi declarada Patrimonio da Humanidade como parte do conxunto «Obra arquitectónica de Le Corbusier - Contribución excepcional ao Movemento Moderno» no ano 2016. Recibe cada ano unhas 80.000 visitas.

Lugar
-----

A capela atópase nun outeiro preto de Belfort, no leste de Francia. Nese lugar, existía unha capela de peregrinación adicado á Virxe María, pero foi destruído durante a segunda guerra mundial.

Para algúns críticos, a natureza que rodea o conxunto arquitectónico posúe moitas semellanzas coa Acrópole de Atenas, dende o ascenso no fondo do outeiro ata os eventos arquitectónicos e da paisaxe ó longo do camiño, xa que non se pode ver o edificio ata que non se alcanza case totalmente o cume do monte.

Arquitectura
------------

Le Corbusier abandona neste edificio os seus principios de estandarización e da máquina estética, construíndo un edificio específico para o lugar. A planta da igrexa está composta dunha nave de formas curvilíneas, con dúas entradas nos costados, un altar principal e tres capelas baixo as torres. No exterior, na súa fachada leste, e pechada polos muros e a cuberta, existe tamén un altar e un púlpito para a celebración de misas ao aire libre.

A súa estrutura é de formigón armado e cachotaría. A cuberta, composta exlusivamente de formigón armado, é o resultado da inversión dunha cúpula tradicional, sendo convexa cara abaixo e cóncava cara arriba. Está parcialmenta apoiada en piares, deixando unha franxa de separación entre a mesma e os cerramentos, pola cal penetra a luz ao interior.

Vista do outeiro no que se atopa a capela.

Ampliación
----------

En 2011 levouse a cabo unha obra de ampliación do conxunto, levada a cabo por Renzo Piano en colaboración co paisaxista francés Michel Corajoud. Esta ampliación non interfire na visión dende a capela e ábrese cara á paisaxe. Este novo edificio substitúe o antigo centro de visitantes.

Notas
-----

1. ↑  Bianchini, Riccardo. "Notre Dame du Haut Chapel by Le Corbusier – Ronchamp" (en inglés).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Capela Notre Dame du Haut Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do sitio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q638250
* WorldCat
* VIAF: 167423284
* BIBSYS: 90087030
* EBID: ID
* FAST: 641819
* GND: 4234305-7
* ISNI: 0000 0001 2105 0128
* LCCN: n88670726
* Mérimée: PA00102263
* NKC: ko20201076516
* OPR: 143055
* TGN: 1100086
* WHC: 1321-012

 |
A **Unión Ciclista Internacional** (**UCI**) é a asociación de federacións nacionais de ciclismo. Foi creada o 14 de abril de 1900 en París integrando inicialmente ás federacións de Francia, Bélxica, Italia, Suíza e Estados Unidos de América sendo o seu primeiro presidente o belga Emile de Beukelaer.

Actualmente a sede da UCI está en Aigle (Suíza) e o presidente en funcións é dende setembro do 2013 o británico Brian Cookson.

Historia
--------

Sede da UCI en Aigle, Suíza.
A UCI foi fundada o 14 de abril de 1900 en París polas organizacións nacionais de ciclismo de Francia, Bélxica, Italia, Suíza e os Estados Unidos.

En 1965, presionados polo Comité Olímpico Internacional, a Unión Ciclista Internacional dividiuse en dúas federaciós coordinadas pola UCI: a "Federación Internacional de Ciclismo Afeccionado" (FICA) e a "Federación Internacional de Ciclismo Profesional" (FICP). A Federación de Afeccionados colocou a súa sede en Roma, a Federación Profesional en Luxemburgo e a UCI en Xenebra.

A Federación de afeccionados era a máis grande das dúas novas organizacións, xa que contaba con 127 membros diferentes de cinco continentes. Estaba dominada polos países de Europa do leste, que na súa maioría eran afeccionados. Ademais, as carreiras dos Xogos Olímpicos eran só para afeccionados. Estes ciclistas só se enfrontaban aos profesionais en raras ocasións.

En 1992, a UCI unificou a FIAC e a FICP, fusionándoas dentro dela. Toda a organización trasladou a sede a Lausana.

### Funcións

A función principal que realiza a UCI é a de promover e favorecer o ciclismo como deporte en todos os seus hámbitos e apoiar ao colectivo de ciclistas que levan a cabo o deporte. Outras das funcións principais son:

* Revisar e mellorar o regulamento no caso de que sexa necesario.
* Levar a cabo un programa de formación ciclista.
* Organizar probas e campionatos ciclistas para reforzar o deporte e a competición.
* Revisar o calendario ciclista internacional para o correcto funcionamento e a viabilidade das probas en función dos requerimentos que se presentan ao longo da tempada.
* Manter as relacións co Comité Olímpico Internacional para a colaboración na organización de todo o relacionado cos futuros eventos relativos ao ciclismo en cada unha das edicións dos Xogos Olímpicos e Paralímpicos.
* Potenciar e fomentar a loita contra o dopaxe no ciclismo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ciclismo

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da UCI *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Unión Ciclista Internacional*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48663
* WorldCat
* VIAF: 136238922
* BNE: XX142632
* BNF: 12977324z
* EBID: ID
* GEC: 0068377
* GND: 5173947-1
* ISNI: 0000 0001 2164 7194
* LCCN: n2005016171
* SUDOC: 144210770

 |