recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Alba Caride nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996.
**Alba Caride Costas**, nada en Vigo o 24 de abril de 1980, é unha ex-ximnasta galega.

Traxectoria
-----------

Reside en Valladolid desde a súa infancia. Foi campioa de España en ximnasia rítmica en 1997 e representou o seu país en diversas competicións internacionais incluíndo os Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, onde acadou as semifinais.

Formou parte da selección española desde outubro de 1994 ata xullo de 2000, ano da súa retirada. As súas adestradoras foron, por orde cronolóxica, Sonia Conde, Silvia Yustos, Emilia Boneva, Mar Lozano, Ana Bautista e Dalia Kutkaite.

Os mellores resultados da súa carreira foron:

* 5ª no Europeo Júnior de Salónica en 1994.
* Semifinalista (19ª) en Atlanta 1996.
* 6ª en cinta no mundial de Budapest 1996.
* 13ª no Europeo de Patras en 1997.
* 5ª no Campionato do Mundo 1999 co equipo español de ximnasia artística.

Notas
-----

1. ↑  "Caride, campeona de España", *El Mundo*, 30 de xuño de 1997 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alba Caride Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Datos sobre Alba Caride

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2895166
* OCID: alba-caride-costas
* Sports Reference: alba-caride-1

 |
**Alasdair Fraser**, nado o 14 de maio de 1955 en Clackmannan (Escocia), é un violinista tradicional escocés. É o líder de The Skyedance Bance, que crearon a música para a película *Braveheart*.

Traxectoria
-----------

Alasdair Fraser naceu nunha familia de músicos comezou a tocar o violín aos oito anos. En 1973 gañou o concurso de violino do National Mod. Licenciouse en Física pola Universidade de Edimburgo e traballou para a British Petroleum Corporation. En 1981 foise aos Estados Unidos e catro anos máis tarde decide dedicarse á música. En 1983 fundou en California unha escola para aprender violino chamada 
Val da Lúa e na Illa de Skye mantén un seminario desde 1987, o "Sabhal Mor Ostaig Gaelic College". Gañou en dúas ocasións o Scottish National Fiddle Championship e dirixe a Orquestra de violinistas escoceses de San Francisco. É o propietario de Culburnie Records, compañía que produce os seus discos.

Alasdair Fraser é recoñecido internacionalmente como principal intéprete e profesor de violino tradicional escocés. Ten traballado con The Waterboys e The Chieftains e colaborado en máis de 50 discos como artista convidado, incluíndo composicións e interpretacións súas en recoilatorios de música celta e New Age. A súa música aparece nas bandas sonoras de películas como *Titanic*, *O derradeiro mohicano* e *Wyatt Earp*.

Nos últimos anos está a tentar reconstruír e revivificar a tradición escocesa do violino acompañado do cello.

Discografía
-----------

* *Dawn Dance*
* *The Driven Bow*
* *Fire and Grace* (álbum a dúo de violino e cello)
* *Legacy of the Scottish Fiddle, Vol 1*
* *Legacy of the Scottish Fiddle, Vol 2*
* *Portrait of a Scottish Fiddler*
* *Return to Kintail*
* *The Road North*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Escocia*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3324114
* WorldCat
* VIAF: 233166262
* BNF: 14049351f
* Discogs: 559443
* Europeana: ID
* FAST: 1512225
* GND: 13488390X
* IMDb: nm0292062
* ISNI: 0000 0003 6633 5826
* LCCN: n93053928
* MusicBrainz: ID
* SNAC: w6cw9wqs
* Songkick: 40421

 |
***Alas de Papel*** foi unha revista viguesa de arte, ciencia e literatura (poesía, ensaio e narrativa) publicada en castelán e galego e dirixida por Rufino Peral e Carmen Solla..

Comezou a publicarse en 1995 baixo o título Revista alas de papel e naceu con vocación de ser trimestral, mais non se publicou con esa periodicidade, xa que os intervalos de tempo nos exemplares dos que hai constancia foron de seis meses e un ano. O número cero publicouse en marzo de 1995, o número un en setembro de 1995  e xa baixo o nome Alas de Papel saíu o número dous en setembro do ano 1996 [].

Notas
-----

1. ↑  Depósito legal do exemplar número 1: VG 628 - 1994. Consultado o 27 de agosto de 2017
2. 1 2  "Ficha na BNE". Consultado o 26 de xuño de 2018.
3. ↑  "Revista Alas de papel". *catálogo Iacobus*. Consultado o 26 de xuño de 2018.
4. ↑  Rede de bibliotecas públicas de Galicia
5. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 07 de setembro de 2017. Consultado o 07 de setembro de 2017.
**Robert Steven Belew**, nado o 23 de decembro de 1949 en Covington, Kentucky, é un cantante, compositor, multi-instrumentista e produtor musical estadounidense. É sobre todo coñecido polo seu traballo na banda de rock progresivo King Crimson (que lidera dende 1981) e polo seu infrecuente enfoque impresionista de tocar a guitarra, que frecuentemente está relacionado con sons máis afíns aos animais e ás máquinas en vez de aos tons estándar do instrumento.

Amplamente recoñecido como un "instrumentista incriblemente versátil", Belew ten editados preto de 20 discos en solitario a través de Island Records e Atlantic Records, que mesturan un pop rock inspirado nos Beatles cun son máis experimental. O seu sinxelo de 2005 "Beat Box Guitar" foi nomeado ao Grammy pola mellor interpretación de rock instrumental. Ademais de ser membro de King Crimson, tamén tocou na banda de pop máis convencional The Bears e liderou o seu propio proxecto, Gaga, a finais dos 70 e principios dos 80. Ten traballado extensamente como músico de sesión e de xira, tocando con artistas como Talking Heads, David Bowie, Frank Zappa e Nine Inch Nails.

Belew recentemente comezou a deseñar instrumentos, colaborando con Parker Guitars para realizar o seu modelo persoal da Parker Fly. Esta guitarra é notablemente distinta á versión estándar, contendo electrónica avanzada e capacidade MIDI.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q363019
* WorldCat
* VIAF: 85528867
* AllMusic: mn0000498577
* BIBSYS: 5015642
* BNE: XX1572813
* BNF: 140138465
* CiNii: DA16751159
* Discogs: 55902
* Europeana: ID
* FAST: 124561
* Genius: Adrian-belew
* GND: 134325222
* ICCU: MODV551443
* IMDb: nm0067751
* ISNI: 0000 0000 8161 0898
* LCCN: n83154840
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0036717
* NNDB: 000033756
* NTA: 07039654X
* RocksBackpages: adrian-belew
* SNAC: w6vd8w49
* Songkick: 26081
* SUDOC: 085676896
* TMDb: 229620
* VGMdb: 19771

 |
**Adrasto**, personaxe da mitoloxía grega. Rei de Argos, fillo de Tálao.

Lenda e características
-----------------------

Vítima da rivalidade dinástica, para se salvar tivo que fuxir a Corinto, onde reinaba Polibia. Consegue facerse co trono de Sición, ao casar coa herdeira. Ao morrer seu pai, faise rei de Argos, grazas á axuda de Anfiarao.

Tivo dúas fillas, Arxia e Deipile. Adrasto consulta o oráculo de Delfos para elixirlles esposos: o oráculo, enigmaticamente, recoméndalle dar ás fillas ao león e ao xabarín que combaten na súa casa.

Un día chegaron á súa casa dous heroes exiliados: Polinices de Tebas e Tideo de Calidone; cando combatían no patio do seu palacio, Adrasto acudiu para os afastar e concedeulles en matrimonio as súas fillas.

Dirixiu a expedición para repoñer a Polinices no trono de Tebas, pero fracasou.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q223152
* WorldCat
* VIAF: 309841222
* EBID: ID
* FAST: 797137
* GEC: 0000798
* LCCN: no2014083510
* SUDOC: 238375269

 |
Acordo Tripartito de Madrid.  
     Sáhara Occidental (Sáhara Español)     España     Marrocos     Mauritania
**Acordo Tripartito de Madrid** ou **Acordos de Madrid** é o nome simplificado da **Declaración de principios entre España, Marrocos e Mauritania sobre o Sáhara Occidental**, asinada o 14 de novembro de 1975 en Madrid entre os representantes de España, Marrocos e Mauritania sobre o ata entón denominado Sáhara Español. Componse dunha declaración política e varios anexos secretos.

Declaración
-----------

A declaración política estipula que España transferirá a administración do Sáhara Occidental. Esa transferencia faise a unha administración temporal tripartita composta por España, Marrocos e Mauritania.

A validez xurídica deste acordo foi cuestionada polo Secretario Xeral Adxunto de Asuntos Xurídicos e Asesor Xurídico das Nacións Unidas, Hans Corell, nun importante ditame o 29 de xaneiro de 2002 sobre a legalidade dos acordos petroleiros asinados por Marrocos. Na actualidade, o ente encargado de mediar no problema é a Misión de Nacións Unidas para o referendo no Sáhara Occidental.

Situación na actualidade
------------------------

O certo é que, despois deste acordo, a ONU non considerou a Marrocos (nin, no seu momento, a Mauritania) como potencias administradoras do territorio do Sáhara Occidental, que segue figurando na lista da ONU como único territorio español pendente de descolonización.

Xunto ao acordo político existían uns anexos secretos, dos que só unha parte foi filtrada. Os anexos secretos económicos estipulaban a cesión a Marrocos do 65% da empresa Fos Bucraa, que explotaba os ricos xacementos de fosfatos do Sáhara Occidental, a cambio de que España obtivese dereitos de pesca para 800 barcos durante 20 anos. Os acordos secretos en materia de pesca foron incumpridos por Marrocos.

Politicamente, os acordos de Madrid foron un paso importante da dinastía alauí na consecución do seu proxecto de Gran Marrocos. A importancia do apoio prestado polos Estados Unidos foi considerado por algúns analistas como definitivo.

Notas
-----

1. ↑  Declaración de principios entre España, Marruecos y Mauritania sobre el Sahara Occidental, Fuente: "United Nations Treaty Series", extraoficialmente «Acuerdo tripartito de Madrid» o «Acuerdo de Madrid».
2. ↑  Carta de data 29 de xaneiro de 2002 dirixida ao Presidente do Consello de Seguridade polo Secretario Xeneral Adxunto de Asuntos Xurídicos, Asesor Xurídico.
3. ↑  Página oficial en español
4. ↑  Resolución 1495
5. ↑  Library of Congress. Country Studies: Mauritania.
6. ↑  "Carta do 29 de xaneiro de 2002 do Subsecretario Xeneral para Asuntos Legais ao Presidente do Consello de Seguridade." (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de agosto de 2016. Consultado o 19 de maio de 2015.
7. ↑  "Anexos económicos.". Arquivado dende o orixinal o 27 de outubro de 2009. Consultado o 19 de maio de 2015.
8. ↑  Jacob Mundy "Le Monde diplomatique" English edition. January 2006

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sáhara Español
* Historia do Sáhara Occidental
**Alberto Armesto García**, nado en Maceda o 18 de xaneiro de 1920, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Era zapateiro. En 1935 ingresou na Juventud Comunista de Ourense, e cando en 1936 se formaron as Juventudes Socialistas Unificadas, foi o seu secretario de propaganda. Foi atendido dunha ferida na perna no Cuarto de Socorro de Ourense o 18 de xullo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi detido o 25 de decembro. Xulgado o 22 de novembro de 1937, foi condenado a 24 anos de prisión. En 1939 estaba preso na Prisión Provincial de Ourense onde permaneceu até 1943. Intentou fugarse o 11 de setembro co médico Enrique Robles Soldevilla, e como castigo foi trasladado ao Penal de Castigo del Coto (Xixón). Estivo recluído no Penal del Coto ata que grazas ao indulto do 9 de outubro de 1945 saíu en liberdade provisional o 22 de novembro. Polas súas actividades políticas, foi decretada a súa detención o 15 de setembro de 1947. Fuxiu a Portugal a principios de outubro con Manuel López Santos e Francisco Doval Fernández. Detido, estivo preso no cárcere lisboeta de Forte de Caixas. Conseguiu o permiso para emigrar a Guatemala e en xuño de 1948 saíu para ese país vía Nova York e México. De alí pasou a Venezuela. As últimas novas que se teñen del sitúano como adiviño de certa fama no Perú.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-7-1936, p. 9.
2. ↑  "Base de datos da Represión en Ourense". Arquivado dende o orixinal o 12 de xullo de 2013. Consultado o 29 de marzo de 2014.
3. ↑  "La fiesta del domingo en la Prisión Provincial" en *La Región*, 26-9-1939, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Trasterrados. Dicionario do exilio galego*. Santiago de Compostela: Galicia Hoxe. 2005. p. 21. ISBN 84-8064-151-7.
* Taracena Arriola, Arturo (2017). *Guatemala, la República Española y el Gobierno Vasco en el exilio (1944-1954)*. Ciudad de México: UNAM. pp. 179–180. ISBN 978-607-02-9907-0.
**Acrisio** foi un personaxe da mitoloxía grega.

Era fillo de Abante e Aglea. Loitou co seu irmán Preto pola herdanza de seu pai, rei de Argos. 

Casou con Euridice, coa que tivo a unha filla, Dánae. Un oráculo advertiuno de que o fillo da súa filla o ía matar, polo que encarcerou a Dánae, mais Zeus namorouse dela e baixo a forma dunha chuvia de ouro entrou na prisión. Desta unión naceu Perseo. Acrisio, cando o soubo, deixou a Dánae e ao fillo nunha caixa de madeira no medio do mar.

Despois de moitas aventuras, Perseo e a nai voltan a Argos, pero Acrisio, cando o soubo, deixaou a cidade refuxiándose en Larisa. Pero o destino tiña que se cumprir e Perseo foi chamado a Larisa para participar nos xogos fúnebres, e cando lanzaba o disco, este golpeou accidentalmente a Acrisio, o que lle provocou a morte.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q208017
* EBID: ID

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre mitoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Christophe Joseph Marie Dabiré**, nado en 1948, é un político de Burkina Faso que dende o 24 de xaneiro de 2019 é o Primeiro ministro do país. Foi nomeado para o cargo de Primeiro Ministro polo presidente Roch Marc Christian Kaboré trala renuncia de Paul Kaba Thieba e o seu gabinete. O 8 de decembro de 2021, o presidente Roch Marc Christian Kaboré cesou as funcións do seu primeiro ministro Christophe Marie Joseph Dabiré, autor dunha "carta de dimisión", que resultou automaticamente na de todo o goberno.

Dabiré representara anteriormente a Burkina Faso na Unión Económica e Monetaria de África Occidental, e pasou a ser ministro do expresidente Blaise Compaoré.

Dabiré desempeñouse baixo o goberno de Thomas Sankara como Director de Estudos e Proxectos no Ministerio de Economía e Planificación de 1984 a 1988, cando se converteu no Director Xeral de Cooperación no Ministerio de Economía e Planificación. Ocupou este cargo até 1992.

En 1992, Dabiré dirixiu o Departamento de Saúde, até 1997 cando foi responsable do Departamento de Educación Secundaria, Educación Superior e Investigación Científica de Burkina Faso, un cargo que ocuparía até o ano 2000. Durante ese tempo, foi membro da Asemblea Nacional de Burkina Faso como deputado do Congreso pola Democracia e o Progreso. Despois de ser reelixido como parlamentario da Asemblea Nacional en 2002, Dabiré cumpriu outro mandato de cinco anos que expirou en 2007.

Notas
-----

1. 1 2  "Burkina Faso: Christophe Joseph Marie Dabiré is new PM". 21 de xaneiro de 2019.
2. 1 2 3  "La biographie du nouveau chef du gouvernement, Son Excellence Christophe Joseph Marie DABIRE - Bienvenue sur le site Officiel du Premier Ministère du Burkina Faso". Arquivado dende o orixinal o 23 de xaneiro de 2019. Consultado o 09 de abril de 2019.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Ainu Mosir*** (en ainu: アイヌモシㇼ; lit. *a terra dos ainus*; Hokkaido) é un filme de 2020 dirixido por Takeshi Fukunaga. É unha coprodución entre o Xapón, a China e os Estados Unidos, e conta a historia dun rapaz ainu e os seus conflitos entre os seus pensamentos persoais, o Xapón moderno e o xeito tradicional de vida dos ainus. O filme estreouse no Festival de Cinema de Tribeca en abril de 2020.

Sinopse
-------

Kanto é un rapaz ainu de 14 anos que vive nunha pequena vila en Hokkaido. A súa nai ten unha tenda de agasallos ainu, despois de que o seu pai morrese. Kanto está descontento coa vida na vila, e desexa afastarse dela e da súa herdanza ainu, e vivir nunha gran cidade moderna. A vila en si é unha comunidade ainu tradicional que sobrevive a través da industria do turismo.

Despois da morte do seu pai, entra en contacto cun ancián ainu, Debo (Debo Akibe), un amigo do seu pai, que lle mostra algúns dos camiños dos ainus. Os residentes ainus da vila están recuperando unha tradición perdida chamada Iomante, unha controvertida matanza ritual dun oso, coa que algúns están de acordo, e outros ven como unha práctica que debería cambiarse. Kanto descobre o oso, gardado en segredo no bosque. Unha xornalista xaponesa (Lily Franky), visita a vila e entrevista os ainus sobre a súa situación actual, tratando tamén o ritual Iomante. Kanto segue visitando o oso no bosque, facendo amizade con el, e despois decide que non está de acordo co ritual.

Kanto atopa cintas de vídeo dos rituais de Iomante e míraas. Kanto comeza a descubrir a súa cultura, incluíndo algúns dos elementos máis místicos, e finalmente chega a apreciar algúns dos rituais.

Personaxes
----------

* Kanto Shimokura como Kanto
* Debo Akibe como Debo
* Emi Shimokura como Emi
* Lily Franky como xornalista xaponesa

Notas
-----

1. ↑  "Ainu Mosir". *Tribeca Film Festival*. Arquivado dende o orixinal o 17 de novembro de 2020. Consultado o 19 de decembro de 2020.
2. ↑  Winkelman, Natalie (17 de novembro de 2020). "'Ainu Mosir' Review: A Crisis of Cultural Identity". *The New York Times*.
3. ↑  Schilling, Mark (21 de outubro de 2020). "'Ainu Mosir': A coming-of-age tale, respectfully told". *The Japan Times*.
4. ↑  Lang, Jamie (11 de novembro de 2020). "Ava DuVernay's Array Releasing Drops Trailer for Takeshi Fukunaga's Netflix-Bound 'Ainu Mosir'". *Variety*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Ainu Mosir* na IMDb *(en inglés)*.

* Portal:Cine
* Portal:Xapón
* Portal:China
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104902469
* IMDb: tt9140354
* LUMIERE: 244113
* TMDb: 583090

 |
**AirAsia Berhad** é unha aeroliña de baixo custo malaia coa súa sede preto de Kuala Lumpur. É a aeroliña máis grande de Malaisia por tamaó de frota e destinos. O AirAsia Group opera voos regulares domésticos e internacionais a máis de 165 destinos en 25 países. O seu principal centro de conexións é o aeroporto internacional de Kuala Lumpur. As súas compañías afiliadas Thai AirAsia, Indonesia AirAsia, Philippines AirAsia e AirAsia India teñen centros de conexión nos aeroportos de Don Mueang, Soekarno-Hatta, Ninoy Aquino e Kempegowda respectivamente, mentres que a súa aeroliña irmá AirAsia X, céntrase en rutas de longo alcance.

AirAsia opera co custo unitario máis baixo do mundo de 0,023 dólares por asento dispoñible cada quilómetro, e cun factor de carga rendible do 52%. Ten cubertas o 100% das súas necedidaes de combustible para os próximos tres anos, logra un tempo de cambio dos avións de 25 minutos, ten un nivel de produtividade de tripulacións mellor que o de Malaysia Airlines e unha taxa de utilización media dos avións de 13 horas por día. No ano 2007 *The New York Times* describiu á aeroliña como unha "pioneira" da viaxe de baixo custo en Asia. AirAsia é patrocinadora das seleccións de fútbol de Malaisia e de Singapur, e do Queens Park Rangers F.C. Tamén foi patrocinadora do Manchester United e da xira da cantante Taylor Swift *The Red Tour* en Asia.

Frota
-----

En febreiro de 2018 a frota de AirAsia (quitando subsidiarias) estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de AirAsia**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A320-200 | 74 | — | 180 |  |
| Airbus A320neo | 18 | 252 | 186 |  |
| Airbus A321neo | — | 100 | 236 |  |
| Total | 92 | 352 |  |

Notas
-----

1. ↑  Routes Online (ed.). "AirAsia". Consultado o 30 de abril de 2018.
2. ↑  The New York Times (ed.). "Does Low Cost Mean High Risk?". Consultado o 30 de abril de 2018.
3. ↑  Centre for Aviation (ed.). "AirAsia up-gauges with a 100 A321neo order; outlook improves and China in its sights". Consultado o 30 de abril de 2018.
4. ↑  Airbus (ed.). "AirAsia receives its first A320neo". Consultado o 30 de abril de 2018.
5. ↑  Aviation Week (ed.). "AirAsia Orders 100 Airbus A321neos". Consultado o 30 de abril de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q406643
* WorldCat
* VIAF: 131736906
* LCCN: no2008034975

 |
**Ainhoa Lameiro Rodríguez**, nada en Salceda de Caselas o 21 de setembro de 2000, é unha deportista galega, que compite en piragüismo na modalidade de slálom.

En 2019 proclamouse subcampioa do mundo ao gañar a prata na proba de C1 por equipos do Campionato Mundial de Piragüismo en Slálom.

Traxectoria
-----------

Iniciouse no piragüismo aos 12 anos e entrou no Club Piragüismo Penedo de Tui, primeiro na modalidade de pista e pouco despois en augas bravas. No seu segundo ano proclamouse campioa de España da súa franxa de idade e aos 14 anos entrou no Centro Galego de Tecnificación Deportiva de Pontevedra, no que estivo catro anos

Participou en varios Europeos e Mundiais júnior logrando un bronce en 2018 xunto a Pau Echaniz no Mundial júnior en Ivrea (Italia), na categoría de C2 mixto. En 2019 competiu no Campionato Mundial sub-23 e debutou internacionalmente na categoría absoluta no Campionato Europeo celebrado en Pau, onde finalizou sétima no C1 feminino por equipos.

En setembro de 2019, no Campionato Mundial en La Seu d'Urgell, logrou a medalla de prata en C1 por equipos, xunto a Nuria Villarrubla e Klara Olazabal. Nese mesmo Mundial participou tamén en C2 mixto, xunto a Pau Echaniz, finalizando en oitava posición.

Palmarés internacional
----------------------


| Campionato Mundial |
| --- |
| Ano | Lugar | Medalla | Competición |
| 2019 | España La Seu d'Urgell | Medalla de prata Prata | C1 por equipos |

Notas
-----

1. 1 2  "Ainhoa Lameiro, la pionera que abrió un nuevo paso entre las aguas al piragüismo gallego". *La Voz de Galicia* (en castelán). 15 de maio de 2019. Consultado o 19 de decembro de 2019.
2. ↑  "Campionato Mundial Júnior 2018" (en inglés). Consultado o 19 de decembro de 2019.
3. ↑  "Campionato de Europa Pau 2019" (en inglés). Consultado o 19 de decembro de 2019.
4. ↑  "Ainhoa Lameiro y Luis Fernández logran dos platas históricas para Galicia". *Faro de Vigo* (en castelán). 25 de setembro de 2019. Consultado o 19 de decembro de 2019.
5. ↑  "Resultados Seu d'Urgell 2019" (PDF). *CanoeSlalom* (en inglés). Consultado o 19 de decembro de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ainhoa Lameiro en CanoeResults.eu *(en inglés)*.
* Ainhoa Lameiro na web da Federación Internacional de Piragüismo *(en inglés)*.
O **Acordo de Libre Comercio entre a China e Taiwán** (chinés: *海峽兩岸服務貿易協議* pinyin: *Hǎixiá Liǎng'àn Fúwù Màoyì Xiéyì*) é un acordo asinado entre a China continental e Taiwán que ten como obxectivo reducir as barreiras económicas e comerciais entre os dous territorios e é produto dun acordo xeral de comercio preferencial entre os dous países asinado en xuño de 2010 en Chongqing.

Contexto
--------

O acordo asinárono dúas organizacións semioficiais dedicadas ás relacións comerciais entre dous territorios o 21 de xuño de 2013 en Shanghai. O 18 de marzo de 2014, centos de estudantes taiwaneses ocuparon o Parlamento de Taiwán cando este ía referendar o acordo.

Acordo
------

O acordo consiste en catro capítulos e 24 artigos, e abre 64 sectores económicos taiwaneses aos investimentos da China continental a cambio da apertura de 80 sectores chineses .

Reacción en Taiwán
------------------

O 18 de marzo de 2014 varios centos de mozos taiwaneses ocuparon o hemiciclo do parlamento taiwanés, manifestándose contra a aprobación do acordo polo lexislativo , considerando que o acordo prexudica a economía de Taiwán deixándoa vulnerable ás presións políticas de Pequín

Notas
-----

1. ↑  Christophe Jqffrelot,La frontière sino-taiwanaise"CERISCOPE", 21/03/2014
2. ↑  Taipei Times, SERVICES PACT: TSU knocks cross-strait service trade agreement, 23 de xuño de 2013
3. ↑  Brice Pedroletti,A Taipei, l'accord de libre-échange sino-taïwanais provoque la colère des étudiants"Le Monde", 20/03/2014
4. ↑  "Protesters occupy Taiwan parliament over China trade deal". *BBC*. 19 de marzo de 2014. Consultado o 19 de marzo de 2014.
5. ↑  Slideshare, ed. (13 de setembro de 2013). "服貿自救寶典(I) : 服貿協議將對誰有影響". Consultado o 19 de marzo de 2014.
**Ana María Urchueguía Asensio**, nada en Donostia o 9 de outubro de 1952, é unha política vasca de ideoloxía socialdemócrata. Foi a primeira Alcaldesa de Lasarte-Oria tras a súa constitución como concello independente en 1986 Durante tres lexislaturas foi xunteira nas Xuntas Xerais de Guipúscoa. Foi senadora durante a V Lexislatura. Tamén foi Delegada do País Vasco en Chile e o Perú de 2010 a 2013.

Traxectoria política
--------------------

Con 27 anos, ocupou o seu primeiro cargo institucional como concelleira no concello de Hernani nas primeiras eleccións municipais democráticas, naquela época, gran parte do actual concello de Lasarte-Oria pertencía ó termo municipal de Hernani.

O 31 de xaneiro de 1986, as Xuntas Xerais de Guipúscoa aprobaron constituír o municipio de Lasarte-Oria, segregando parte dos termos municipais de Hernani, Andoain e Urnieta. A Deputación Foral de Guipúscoa nomeou unha comisión encabezada por Ana Urchueguía para que gobernase o novo municipio até as seguintes eleccións municipais. Finalmente a política socialista gobernou durante 24 anos despois de gañar seis eleccións seguidas.

Durante a súa traxectoria como alcaldesa sufriu de preto a violencia de ETA, especialmente cando o seu compañeiro de partido e primeiro tenente alcalde Froilán Elespe foi asasinado pola banda armada o 21 de marzo de 2001.

No 2010, renunciou ó seu cargo de alcaldesa ó ser nomeada Delegada do País Vasco en Chile e Perú, cargo do que cesou en 2013 tras ser desaloxado o seu partido, o PSE, do Goberno Vasco.

Notas
-----

1. ↑  Urchueguía será delegada de la SPRI en Chile y dejará la Alcaldía de Lasarte-Oria, Diario Vasco, 23 de febreiro de 2010
2. ↑  El Gobierno vasco cesa a los delegados internacionales nombrados por López, El Correo, 8 de xaneiro de 2013

Véxase tamén
------------

* Ficha no Senado
*Para o xénero máis común ver artigo **Abies**.*

Follaxe de *Abies grandis*
O **abeto** é o nome co que se coñece a diversas especies de árbores dos xéneros ***Picea*** e ***Abies*** da familia Pinaceae nativas de bosques temperados de Europa, Asia e América do Norte. Acostuman ser especies de montaña ou alta montaña no sur de Europa. En Galicia non aparece ningunha especie de xeito natural malia seren comúns en xardinaxe.

Algunhas especies dos xéneros ***Pseudotsuga*** e ***Cunninghamia*** tamén reciben o nome de abeto, por exemplo o abeto de Douglas (*Pseudotsuga menziesii*).
Adoitan ser especies forestais de bos crecementos e madeira de calidade. Pola súa forma cónica e o seu arume sempre verde acostuman empregarse coma ornamentais, especialmente en xardinaxe ou coma árbores de Nadal.

O bosque formado por abetos denomínase **abetal**.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre botánica é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


1. ↑  Termo documentado no Dicionario da Real Academia Galega (DRAG).
2. ↑  "abetal". *TERGAL*. Consultado o 20/02/2019.
O **acoso físico** é unha forma de acoso que consiste na persecución ininterrompida e intrusiva a un suxeito co que se pretende iniciar ou restablecer un contacto persoal contra a súa vontade. O termo úsase no ámbito da socioloxía, psicoloxía, o dereito e as Ciencias naturais.

En psicoloxía utilízase o termo acoso para referirse a un trastorno que sofren algunhas persoas e que as leva a espiar a súa vítima, seguila pola rúa, chamala por teléfono, mandarlle cartas, mensaxes sms, agasallos, escribindo o seu nome en muros de zonas moi visíbeis ou mesmo ameazala e cometer actos violentos contra ela.

Así mesmo, este trastorno pode deberse a unha obsesión desenvolvida cara á vítima.

Tamén se debe considerar que moitos casos de acoso non necesariamente se derivan dunha obsesión persoal; débese lembrar que a intención de acosar é, á parte de conseguir información da vítima, un recurso para facerlle a vida difícil ou até imposible.

Gobernos, sobre todo autoritarios e totalitarios, usan o acoso como unha medida para manter o control do seu país mediante unha policía secreta capaz de invadir a vida persoal de cidadáns sospeitosos e buscar evidencias que os poderían incriminar. 
Grupos como a SS, a Gestapo, a Checa, a FBI, a CIA e a NKVD son exemplos notábeis.

Véxase tamén
------------

* Acoso escolar
* Acoso laboral
* Trastorno por estrés postraumático

Notas
-----

1. ↑  Villacampa Estiarte, Carolina, *Stalking y Derecho Penal. Relevencia jurídico-penal de una nueva forma de acoso*. Iustel, 2009, ISBN 978-84-9890-052-1, p. 14

* Información sobre o acoso e medidas para evitalo *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163942
* BNCF: 34359
* EBID: ID
* GND: 4551174-3
* JSTOR: stalking
* LCCN: sh93005214
* MAG: 2778030639
* NDL: 00827214

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D055807

 |
**Acasto**, fillo de Pelias, foi rei de Iolco, na Tesalia. Foi un dos homes que acompañaron a Xasón e os argonautas.

Mito
----

Enviou a Medea e Xasón ao exilio acusados da morte de seu pai e dispuxo a celebración de grandes xogos nos que interveu Peleo. Astidamia, muller de Acasto, namorouse de Peleo, pero ao non acceder este aos seus desexos acusouno de tentar seducila. Para se vingar Acasto convidouno a unha cacería, rouboulle a espada marabillosa que lle dera Hefesto e abandonouno entre os centauros no monte Fella, pero foi salvado por Quirón, sabendo que tiña que ser o pai de Aquiles.

Peleo, axudado por Xasón, marcha entón contra Iolco e remata coas vidas de Acasto e Astidamia, entregando o reino de Iolco a Tesalio, fillo de Xasón.


---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre mitoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Alberto Álvarez Martín**, chamado artisticamente **Alberto Carpo**, nado en León o 21 de decembro de 1936 e finado na Coruña o 11 de xaneiro de 2015, foi un pintor galego.

Traxectoria
-----------

Mudouse coa súa familia á Coruña cando aínda era un neno, e na cidade herculina botou a maior parte da súa vida. En 1960 abandonou os seus estudos universitarios para formouse en París, primeiro no deseño de moda e logo nas artes gráficas e deseño publicitario. Despois de cinco anos na capital francesa proseguiu a súa carreira en Barcelona, Madrid e finalmente na Coruña.

Alberto Carpo foi encadrado no grupo A carón coruñés, a canda Mon Vasco, Xoti de Luis, Manuela Folgado, Jaime Cabanas, Xosé Tomé, Elvira Blanco, José Eduardo Martínez, Chelín, Rafael Correa Corredoira, Enrique Ferrer e Alberto Permuy.

A súa arte é fundamentalmente figurativa, onde predominan a representación de mulleres. Tamén destacou como retratista de personalidades do seu tempo, entre os que estiveron Camilo José Cela ou Manuel Fraga, e como autor de autorretratos.

Obra
----

Parte da súa obra foi adquirida por algunhas das coleccións de arte máis importantes de Galicia, como a de ABANCA, a da Deputación da Coruña ou a do Concello da Coruña.

En 2011 expuxo na Coruña, comisariada polo concello, unha antolóxica da súa obra titulada *Testemuño*.

Notas
-----

1. ↑  Alberto Carpo pintor, TV Coruña, 2010, publicado en YouTube en 2012.
2. ↑  Adeus a Alberto Carpo Arquivado 18 de xaneiro de 2015 en Wayback Machine. *Vivir na Coruña*, revista cultural coruñesa, 11 de xaneiro de 2015.
3. ↑  Mon, Fernando, *Pintura Contemporánea en Galicia*, Caixa Galicia, 1987.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego* / *O Correo Galego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Ligazóns externas

* Alberto Carpo na Fundación María José Jove *(en castelán)*.
* Reportaxe de TV Coruña sobre o autor (2010-12)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18759194
* WorldCat
* VIAF: 232938469
* BNE: XX1672866

 |
O **accidente do Marisquiño** foi un suceso acontecido no paseo das Avenidas na noite do 12 de agosto de 2018 en Vigo durante a celebración do festival de deportes urbanos O Marisquiño. Non houbo vítimas mortais pero si feridos de diversa consideración. 

As causas do derrubamento foron o exceso de peso que soportaba a estrutura de madeira, que non estaba pensada para soportar concertos.

Suceso
------

O accidente aconteceu ás 23:58 horas do 12 de agosto de 2018, cando cedeu a estrutura da formigón sobre a que descansaba a plataforma de madeira do paseo marítimo das Avenidas, no porto de Vigo, durante o concerto de música da cantante Rels B.

Centos de persoas asistentes ao espectáculo caeron ao mar. Non se contabilizou ningunha vítima mortal. O número de feridos estableceuse en 377 persoas, aínda que de diversa consideración chegaron a 467. A aseguradora do festival, pola contra, foi condenada a pagas o custo da asistencia ás vítimas, logo dun fallo do TSXG.

En setembro dese mesmo ano o parlamento de Galicia creo unha comisión de investigación para esclarecer responsabilidades sobre o accidente.

Investigación
-------------

Tras o suceso estableceuse unha investigación xudicial para tratar de dilucidar a responsabilidade do accidente. O Concello de Vigo defendía a tese de que era Portos de Galicia, concretamente o porto de Vigo, quen era propietario dos terreos. Porén, o porto defendía que, malia seren os propietarios das instalacións, os encargados do seu mantemento era o órgano municipal. Finalmente o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia fallou a prol destes últimos.

Notas
-----

1. ↑  A. Leyenda, Sandra Penelas, Rafa López, Amara Santos, M. Clavero (13 de agosto de 2018). "Accidente de O Marisquiño de Vigo: 5 heridos graves y 377 heridos al ceder el paseo de As Avenidas". *Faro de Vigo*. Consultado o 23 de novembro de 2018.
2. ↑
3. ↑  "El TSXG concluye que la aseguradora de O Marisquiño debe pagar la asistencia a los heridos del accidente de 2018". *Galicia Press*. 6 de maio de 2020. Consultado o 4 de agosto de 2022.
4. ↑  "Composición de la Comisión de investigación sobre lo accidente producido durante la celebración del festival del Marisquiño.". *Parlamento de Galicia*. Consultado o 4 de agosto de 2022.
5. ↑  Sampedro (15 de febreiro de 2019). "Caride deriva a culpa do derrubamento do Marisquiño ao porto: «Había un vicio oculto que ninguén detectou»". *La Voz de Galicia*. Consultado o 4 de agosto de 2022.
6. ↑  A.L. (10 de marzo de 2022). "El TSXG considera que el Concello era el responsable de mantener la zona del accidente de O Marisquiño". *Faro de Vigo* (en español). Consultado o 4 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* O Marisquiño
* Accidente de Angrois
O **acceso libre** é un movemento xurdido nos anos noventa co obxecto de artellar un novo sistema de comunicación científica a través das novas tecnoloxías. Xorde fundamentalmente a causa dos fortes incrementos de prezos das revistas científicas, debidos ó carácter monopolístico que lle imprimiron á información científica os grandes grupos editoriais internacionais. Nado de proxectos individuais como ArXiv.org, está sendo asumido polos organismos de investigación (Declaración de Berlín) e por institucións políticas de investigación (Parlamento británico). Na actualidade segue dúas vías de comunicación científica complementarias: as revistas de acceso libre e os arquivos institucionais.

Notas
-----

1. ↑  Declaración de Berlín
2. ↑  Parlamento británico: Science and Technology - Tenth Report

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Recursos educativos abertos

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Acceso libre Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q232932
* BNCF: 50001
* BNF: 14601976q
* GND: 7525775-0
* MAG: 2777482740
* NKC: ph570647
* PSH: 13939

 |
Coordenadas: 42°30′24″N 1°31′14″L﻿ / ﻿42.50667, -1.52056

Casa de la Vall
A **Casa de la Vall** é un edificio centenario da cidade de Andorra la Vella, sede do parlamento do país, o Consell General, dende a súa constitución e sede do antigo Consell de la Terra. Dende 2011 só é a sede das sesións tradicionais do parlamento, como a constitutiva ou a de Sant Tomàs, mentres que o resto de sesións teñen lugar no novo edificio parlamentario.

Está declarado ben de interese cultural.

Historia e características
--------------------------

O edificio construíuse en 1580 como casa señorial e torre de defensa da familia Busquets. En 1702 foi comprada polo entón Consell de la Terra, baixo o mandato do Síndic General Joan Antoni Torres. A partir de 1866, o Consell de la Terra converteuse en Consell General.

Escudo dos Busquets
Na porta principal atópase o escudo da familia Busquets (unha árbore) e o escudo de Andorra. A planta do edificio é rectangular e conta con dous andares. Un antigo pombal con forma de torre destaca nunha esquina. No xardín situado na parte frontal hai unha escultura conmemorativa do primeiro centenario da Nova Reforma que representa o tradicional baile da morisca e é obra de Josep Viladomat (1967).

No andar infeiror atópase a administración de xustiza co Tribunal de Cortes. Na primeira planta, a planta nobre da casa familiar, atópase a Sala do Consell, unha capela dedicada a Sant Ermengol e o Armario das Sete Chaves onde se conservan os documentos históricos de Andorra pechados cunha chave por cada unha das parroquias. Conserva tamén a antiga cociña, á que se accede dende a Sala dels Passos Perduts onde se celebran actos protocolarios. No segundo piso, chamado *Cap de casa*, hai unha sala polivalente, utilizada por exemplo para albergar exposicións.

Durante o 2015, a Casa de la Vall foi, xunto co Museo do Tabaco e o Centro de Arte de Escaldes-Engordany, un dos lugares máis visitados.

Notas
-----

1. ↑  Andreu, Iago (11 de marzo de 2011). *El síndic obre el nou Consell 15 anys després d'iniciar el procés*. *El Periòdic d'Andorra*.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)
2. ↑  Govern d'Andorra (ed.). "Casa de la Vall". *Patrimoni Cultural d'Andorra*. Arquivado dende o orixinal o 18 de outubro de 2019. Consultado o 15 de agosto de 2017.
3. ↑  *Casa de la Vall: de casa pairal a seu del Consell General*. Govern d'Andorra. febreiro de 1997. p. 17. ISBN 99920-0-141-0.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Casa de la Vall Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Sitio web oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1046548
* WorldCat
* VIAF: 316746949
* LCCN: sh2007002544

 |
Coordenadas: 17°7′48″N 88°51′57″O﻿ / ﻿17.13000, -88.86583

A dama de cristal en Actun Tunichil Muknal.
**Actun Tunichil Muknal** (ou a **Cova do Sepulcro de Cristal**) é unha cova de Belize, preto de San Ignacio, no distrito de Cayo , que é un salientable sitio arqueolóxico maia que inclúe de esqueletos, cerámicas e olaría. Hai varias áreas con restos esqueletos na cámara principal. O máis coñecido é "a dama de cristal", o esqueleto dunha adolescento (unha moza de 18 anos), posibelmente vítima de sacrificio, cuxos ósos foron calcificados, cunha aparencia cristalizada.

As cerámicas do sitio son significativos en parte por ter "buratos de morte", o cal indica que foron empregados con propósitos cerimoniais. Moitos dos artefactos maias e outros restos están completamente calcificados no chan da cova. Un dos artefactos, coñecido como "ola do mono", é un dos catro obxectos dese tipo atopados en toda América Central. Os maias tamén modificaron as formacións da cova, nalgúns casos para crear altares para as ofrendas, noutros para crear siluetas de facianas e animais ou para proxectar unha imaxe de sombra na cova. A cova está decorada extensamente nos pasos superiores.

Notas
-----

1. ↑  "The Crystal Maiden of the Actun Tunichil Muknal Cave: Belize Cave Containing the Sparkling, Calcite Covered Skeletons of Mayan Children, Sacrificed to the Rain God." Atlas Obscura. URL: .
2. ↑  "Actun Tunichil Muknal". Belize Tourism Board. Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2012. Consultado o 6 de xuño de 2012.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Actun Tunichil Muknal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Marachov, Nick and Williams, Nick (ed) *Below Belize* ca. 1991.
* Miller, Tom *Tunichil Muknal* The Canadian Caver vol 21 no 2, 1989.
* Williams, Nick *An Introduction to Cave Exploration in Belize*. Journal of Cave and Karst Studies 58(2):69-75

### Ligazóns externas

* Actun Tunichil Muknal en TravelBelize.org

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q344570
* GeoNames: 6941511

 |
**Activo tóxico** (ou en inglés *toxic asset*) é o denominación coa que os fondos de investimento adoitan designar determinados activos financeiros cuxo valor caeu de forma significativa e para os que xa non hai un mercado operativo, polo que non poden ser postos de novo á venda a un prezo satisfactorio. O termo comezou a utilizarse de xeito habitual durante a crise financeira de 2008, ou crise das hipotecas subprime, cando o valor das vivendas atopábase aumentado por mor da especulación económica durante a burbulla inmobiliaria.

Cando o mercado de activos tóxicos deixa de estar operativo, denomínase «mercado conxelado». Os mercados dalgúns activos tóxicos conxeláronse en 2007 e o problema agravouse considerablemente durante a segunda metade do ano 2008. Isto debeuse a varios factores: o valor destes activos era moi sensible ás condicións económicas, e o aumento de incerteza financeira nesas condicións dificultou facer estimacións do valor deses activos. Os bancos e outras grandes institucións financeiras non estaban dispostos a vender os activos a prezos moi reducidos, porque isto os obrigaría a reducir os seus activos declarados, o que, en teoría, os convertería en insolventes.

Orixe
-----

O termo tivo un uso limitado polo menos ata 2006. Angelo Mozilo, fundador de Countrywide Financial, podería ser unha das primeiras persoas quen empregou o termo «tóxico» para se referir a determinados produtos hipotecarios en correos electrónicos enviados durante a primavera de 2006, segundo revelaron informes da SEC:

> 
> 
> «[A relación préstamo/valor dun 100% nun crédito subprime é] o produto máis perigoso que existe e non pode haber nada que sexa máis tóxico…»
> 28 de marzo de 2006.
> 

Con respecto aos préstamos subprime 80/20 de Countrywide, Angelo Mozilo afirmou:

> 
> 
> «Nunca vin un produto máis tóxico en todos os anos que levo no negocio. Non só está subordinado ao primeiro, é que o primeiro xa é subprime. Ademais, as puntuacións na escala FICO están por debaixo de 600, por debaixo de 500 e algunhas por debaixo de 400[.] Tendo en conta a baixada dos valores inmobiliarios […] o produto vai seguir empeorando.»
> 17 de abril de 2006.
>

Notas
-----

1. ↑  Expansión (ed.). "Activo tóxico: definición.". Consultado o 21 de outubro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Banco malo
* Alugamento social
* Desfiuzamento
* Fondo voitre

### Ligazóns externas

* Mi casa es un activo tóxico. El País.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2734947
* MAG: 2780948763

 |
O **accidente de Cans** foi un accidente de autobús que tivo lugar en 1955 na aldea de Cans, e no que faleceron 31 persoas.

Datos
-----

O accidente sucedeu na mañá do 26 de febreiro de 1955, cando un coche de liña que facía o percorrido entre O Porriño e Ponteareas se saíu da estrada ao seu paso por Cans. O vehículo envorcou e incendiouse. Unha boa parte dos cadáveres foron carbonizados.

Consecuencias
-------------

Faleceron 31 persoas. Once máis, incluído o condutor, foron feridas, e unicamente dúas persoas resultaron ilesas. Non se realizaron investigacións sobre as causas. O condutor, que era natural de Redondela emigrou posteriormente ao Brasil.

No lugar do accidente erixiuse un monumento de lembranza financiado por un grupo de emigrantes en Bos Aires.

Notas
-----

1. ↑  Cuando Cans fue Angrois, artigo de Alfonso Pato para *El País*, 4/8/2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Treinta y una personas muertas al volcar e incendiarse un autobús de línea, cerca de Porriño (Pontevedra)". *ABC* (en castelán). 27-2-1955. Consultado o 21-5-2016.
Alois Alzheimer
**Alois Alzheimer**, nado en Marktbreit (Baviera) o 14 de xuño de 1864 e finado en Breslau o 19 de decembro de 1915, foi un psiquiatra e neurólogo alemán.

Traxectoria
-----------

Alzheimer identificou por vez primeira os síntomas do mal que despois se coñecería como alzhéimer. Observounos nunha paciente que viu en 1901, e publicou en 1906 os descubrimentos que fixo ao examinar *post mórtem* o seu cerebro.

Alzheimer estudou nas universidades de Tubinga, Berlín e Würzburg, onde se licenciou en Medicina en 1887. Ao ano seguinte estivo cinco meses asistindo a enfermas mentais, antes de ocuparse dunha consulta nun asilo mental de Frankfurt. Alí coñeceu ao neurólogo Franz Nissl (1860-1919). Gran parte do traballo de Alzheimer en patoloxía cerebral baséase no método de Nissl, que consistía nunha tintura de prata das seccións histolóxicas.

Foi cofundador e copublicador da revista *Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie*. Non escribiu ningunha obra en solitario.

En decembro de 1915 Alzheimer enfermou durante unha viaxe en tren a Wrocław. Probablemente afectoulle unha infección de estreptococo que lle provocou febre e insuficiencia renal. Morreu aos 51 anos dun ataque ao corazón.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Alois Alzheimer*** |

### Ligazóns externas

* Who Named It? - Alois Alzheimer *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q70530
* WorldCat
* VIAF: 21274463
* BLBNB: 001023599
* BNF: 124428192
* BRE: 1816656
* CANTIC: a10810511
* DeutscheBio: 119142872
* EBID: ID
* FAST: 281903
* GEC: 0003253
* GND: 119142872
* ICCU: CFIV074520
* ISNI: 0000 0000 9260 5736
* LCCN: n89225720
* NDL: 00998419
* NKC: nlk20000078565
* NLA: 35609162
* NNDB: 000165719
* NTA: 067507867
* SELIBR: 258509
* SUDOC: 033253331
* WikiTree: Alzheimer-11

 |
Castelo de Santa Bárbara en Zaragoza. Construído como castelo ó redor do século XIII, reconstruído *a posteriori* como ermida.
O termo latino ***a posteriori*** ten varios significados, porque se pode referir a tempo ou a lugar, pero sempre quere dicir o que vén a seguir, "o que está detrás" ou "despois doutra cousa", sexa referido ao lugar ou ao tempo. Esta expresión, *a posteriori*, úsase, polo xeral, referida ao tempo, facendo a función de complemento circunstancial; leva diante a preposición *a*, que expresa punto de partida. Así que a expresión completa quere dicir: "partindo desde a continuación de algo", "despois de que algo pasou". Emprégase cando alguén di ou fai algo unha vez que pasou a situación, cando tense todos os elementos de xuízo, e entón xa se sabe que é e como se podería facer. En español adóitase dicir a touro pasado.

Cóntase que cando Cristovo Colón estaba explicando nunha reunión de cortesáns os seus descubrimentos duns novos mundos, todos lle dicían que era unha fazaña que non entrañaba ningunha dificultade, que eles tamén poderían telo feito. Entón, Colón, sen dicir unha palabra na súa defensa, propúxolles que puxesen un ovo cocido de pé no seu sentido vertical. Todos intentárono, pero ningún o conseguiu, e dicían que aquilo era imposible. Colón, cando viu que ningún o lograba, cascou un pouco unha das puntas, co que o ovo puido manterse erguido. Entón todos dixeron que así eles tamén eran capaces: ou sexa, que *a posteriori* todo é doado.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Recompilación de usos na prensa escritaArquivado 15 de marzo de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q300637
* EBID: ID
* GEC: 0159774

 |