**The Durutti Column** é unha banda inglesa de post-punk formada en 1978 en Manchester. A banda é un proxecto do guitarrista Vini Reilly que adoita a estar acompañado do batería Bruce Mitchell. Outros membros actuais do grupo son Keir Stewart (baixo, teclados e harmónica) e Poppy Morgan, a moza de Reilly (piano).

Historia
--------

### Primeiras formacións

En 1978 Tony Wilson e Alan Erasmus, que máis tarde serían compañeiros en Factory Records, formaron unha banda con membros da banda local de punk rock Fast Breeder, o batería Chris Joyce e o guitarrista Dave Rowbotham. Fixéronse chamar The Durutti Column. O 25 de xaneiro o antigo guitarrista da banda local de punk rock Ed Banger and The Nosebleeds, Vini Reilly, uniuse a eles, ao que lle seguiu o vocalista Phil Rainford semanas máis tarde. Finalmente, a finais de febreiro, Tony Bowers, antigo membro de Alberto Y Lost Trios Paranoias, uniuse como baixista. A formación completouse pero só durante un tempo, xa que Rainford foi despedido en xullo, sendo substituído por Colin Sharp, que se converteu nun dos compositores da banda.

A banda tocou no club Factory e gravou dous temas para a primeira edición de Factory Records, o recompilatorio *A Factory Sample* (no que tamén estaban Joy Division, John Dowie e Cabaret Voltaire). Xusto antes de gravar o seu álbum de estrea, o grupo separouse despois dunha disputa entre Wilson e Erasmus pola elección do produtor, Martin Hannett. Reilly foi o único membro que permaneceu no grupo, mentres que Rowbotham, Bowers e Joyce formarían The Mothmen. Os dous últimos serían membros de Simply Red durante anos, e Sharp continuou na música formando The Roaring 80s, SF Jive e Glow e tamén adicouse á actuación.

The Durutti Column converteuse así no proxecto en solitario de Reilly dende entón; o batería Bruce Mitchell e outros músicos contribuíron ocasionalmente nas gravaciósn e nas actuacións, e Mitchell e Wilson xestionaron o grupo durante a súa etapa en Factory e algúns anos despois.

O nome da banda deriva dunha falta de ortografía do nome Buenaventura Durruti, que liderou unha columna de anrquistas durante a Guerra civil española (a Columna Durruti). Un póster de 1967 da Internacional Situacionista incluía a frase "The Return of the Durutti Column", que se converteu no nome do primeiro álbum do grupo.

### Factory Records

O seu primeiro álbum, *The Return of the Durutti Column*, aparecido en 1980. Foi unha colaboración entre Reilly e o produtor Martin Hannett. As primeiras copias tiñan unha portada feita con papel de lixa. Isto, ao igual que o título do disco, inspirouse nunha broma situacionista, un libro (*Mémoires* de Guy Debord, membro da Internacional Situacionista) cunha capa de papel de lixa que destrozaba os outros libros do estante. A música era distinta a calquera gravada por un grupo de post-punk da época; a pesar de que Reilly se identificaba como un artista "new wave", o disco contiña nove suaves pezas instrumentais de guitarra. A música incluía elementos do jazz, folk, música clásica e o rock. A produción de Hannett incluía a inclusión de ritmos electrónicos e outros efectos, coma sons de paxaros no tema "Sketch for Summer". O álbum estivo acompañado por un flexidisc con dous temas de Hannett só.

*LC* ("Lotta Continua") foi editado en 1981. Gravouse sen Hannett, pero co percusionista Bruce Mitchell, o compañeiro máis habitual de Reilly e *manager* ocasional. O EP *Deux Triangles*, lanzado en 1982, contén tres temas instrumentais, co piano destacando máis que a guitarra. *Another Setting* (1983) contaba tamén con Reilly e Mitchell, pero en 1984 ingresaron no grupo Richard Henry (trombón), Maunagh Fleming (corno inglés e óboe), Blaine Reininger (violín e viola), Mervyn Fletcher (saxofón), Caroline Lavelle (violonchelo) e Tim Kellett (trompeta). O álbum *Without Mercy*, arranxado por John Metcalfe, foi un intento dunha evocación instrumental do poema "La Belle Dame sans Merci" de John Keats.

Kellett e Metcalfe quedaron na banda (Metcalfe tocando a viola) e apareceron xunto a Reilly e Mitchell en *Circuses and Bread, editado por Factory Benelux en 1985, e* Domo Arigato*, un álbum ao vivo gravado en Toquio.*

Kellett deixou o grupo para unirse a Simply Red, pero apareceu como convidado en *The Guitar and Other Machines* (1987). Este álbum tiña un son máis directo que os discos anteriores, con voces de Stanton Miranda e o entón compañeiro de Reilly, Pol, e o uso dun secuenciador e unha caixa de ritmos ademais da batería de Mitchell. O álbum foi producido por Stephen Street, que tamén produciu o álbum en solitario de Morrissey *Viva Hate* (1988), onde Reilly tocou a guitarra.

*Vini Reilly* (1989), tamén producido por Reilly e Street, conta cun extensivo uso de samplers, con loops sampleados de vocalistas como Otis Redding, Tracy Chapman, Annie Lennox e Joan Sutherland, usadas como bases de varios temas.

En *Obey the Time* (1990) Mitchell toca en só un tema, converténdose de certa maneira nun álbum en solitario de Reilly. Este disco está fortemente influenciado pola música dance contemporánea. Acompañouno o sinxelo "The Together Mix", editado a principios de 1991, e que se converteu na derradeira edición da banda co selo Factory Records.

### Despois de Factory

Durante os primeiros anos despois de deixar Factory, os únicos álbums editados por The Durutti Column foron *Lips That Would Kiss* (unha colección dos seus primeirosa sinxelos, contribución a recompilatorios e material non lanzado anteriormente editado en 1991), *Dry* (1991) e *Red Shoes* (1992), con versións alternativas e descartes.

O antigo membro Dave Rowbotham foi asasinado en 1991, e posteriormente os Happy Mondays adicaríanlle o tema "Cowboy Dave".

En 1993 Tony Wilson intentou resucitar Factory Records, e *Sex and Death* sería a primeira edición de Factory Too (subsidiaria de London Records). O álbum foi novamente producido por Stephen Street, con Mitchell e Metcalfe, e nel colaborou Peter Hook de New Order no tema "The Next Time". *Time Was Gigantic ... When We Were Kids*, editouse en 1998 e foi producido por Keir Stewart, que tamén tocou no álbum e dende entón traballa frecuentemente con Reilly.

Os oito álbum editado para Factory (*The Return of the Durutti Column*, *LC*, *Another Setting*, *Without Mercy*, *Domo Arigato*, *The Guitar and Other Machines*, *Vini Reilly* e *Obey the Time*) serían reeditados con material adicional por Factory Too/London entre 1996 e 1998. Nese último ano, The Durutti Column contribuíu con "It's Your Life Baby" no recompilatorio *Onda Sonora: Red Hot + Lisbon* para a loita contra a SIDA, producido pola Red Hot Organization.

Factory Too desaparaceu en 1998, e os seguintes traballos da banda foron lanzados polos selos independentes Artful Records (*Rebellion* (2001), *Someone Else's Party* (2003), *Keep Breathing* (2006), *Idiot Savants* (2007)) e Kookydisc (*Tempus Fugit* (2004), *Sunlight to Blue... Blue to Blackness* (2008)). Un disco só dispoñible como descarga dixital, *Heaven Sent (It Was Called Digital, It Was Heaven Sent)*, apareceu no ano 2005.

Discografía
-----------

* *The Return of the Durutti Column* - 1979 (Factory Records)
* *LC*, LP Factory Records 1981 (Factory Records)
* *Live at the Venue* - 1983 (VU)
* *Another Setting* - 1983 (Factory Records)
* *Amigos Em Portugal* - 1983 (Fundação Atlântica)
* *Without Mercy* - 1984 (Factory Records)
* *Domo Arigato*- 1985 (Factory Records)
* *Circuses and Bread* - 1986 (Factory Benelux)
* *Valuable Passages (comp)* - 1986 (Factory Records)
* *Live at the Bottom Line New York* - 1987 (ROIR)
* *The Guitar and Other Machines* - 1987 (Factory Records)
* *The First Four Albums* - 1988 (Factory Records)
* *Vini Reilly* - 1989 (Factory Records)
* *The Sporadic Recordings* - 1989 (TTTTTTTTT)
* *Obey the Time* - 1990 (Factory Records)
* *Lips That Would Kiss* - 1991 (Factory Benelux)
* *Dry* - 1991 (Materiali Sonori)
* *Red Shoes* - 1992 (Materiali Sonori)
* *Sex & Death* - 1994 (Factory Too)
* *Sex & Death - The CD Rom* - 1995 (Rom Mac/Win Factory Too)
* *Fidelity* - 1996 (Les Disques du Crépuscule)
* *Time Was Gigantic... When We Were Kids*  - 1998 (Factory Too)
* *Rebellion* - 2001 (Artful Records)
* *The Return of the Sporadic Recordings* - 2002 (CDD Kooky Records)
* *Someone Else's Party* - 2003 (Artful Records)
* *Tempus Fugit* - 2004 (Kooky Records)
* *Faith - Subscrition Group '04* - 2004 (thedurutticolumn.com/Kooky Records)
* *The Best of The Durutti Column* - 2004 (Wanner Music)
* *Heaven Sent (It Was Called Digital. It Was Heaven Sent)* - 2005 (F4 Records) arquivos MP3
* *Keep Breathing* - 2006 (Artful Records)
* *Sub Group ‘06*  - 2006 (thedurutticolumn.com/Kooky Redords)
* *Sporadic Three* - 2007 (Kooky Records)
* *Idiot Savants* - 2007 (Artful Records)
* *Live In Bruxelles 13.8.1981* - 2007 (LTM Recordings)
* *Sunlight To Blue… Blue to Blackness* - 2008 (Kooky Records)
* *Treatise On The Steppenwolf*  - 2008 (LTM Recordings)
* *Love In The Time Of Recession*  - 2008 (Artful Records)
* *Four Factory Records* - 2009 (Kooky Records)
* *A Paean To Wilson* - 2009 (Kooky Records)
* *The Durutti Column 2001-2009* - 2009 (Artful Records)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***The Durutti Column Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1724658
* WorldCat
* VIAF: 133840387
* AllMusic: mn0000129308
* BNF: 139031004
* Discogs: 637432
* GND: 10288808-5
* IMDb: nm3091949
* ISNI: 0000000115125744
* LCCN: no98057102
* MusicBrainz: ID
* RocksBackpages: durutti-column-The
* Songkick: 101245

 |