recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 41°07′10″N 29°04′31″L﻿ / ﻿41.119444444444, 29.075277777778

Imaxe vía satélite do Bósforo, o Mar Negro, o Mar de Mármara e a cidade de Istambul.
O **Bósforo** é un estreito marítimo entre o mar Negro e o mar de Mármara (que no seu outro extremo comunica co mar Mediterráneo a través do estreito dos Dardanelos) e que separa Europa e Asia, á beira do cal está situada a cidade de Istambul (Constantinopla).

Hai dúas pontes sobre este estreito. A ponte Bogazici, de 1074 metros de largo, completouse en 1973. A segunda ponte, a Fatih Sultan Mehmede, posúe unha lonxitude de 1014 metros, completouse en 1988 e atópase a case a cinco quilómetros ao norte da primeira.

Un túnel ferroviario de 13,7 quilómetros foi construído e estimouse a súa entrada en funcionamento para o 2012. Aproximadamente 1400 metros do túnel foron construídos baixo o estreito, a unha profundidade de 55 metros.

Etimoloxía
----------

O nome procede do grego *bos*: boi + *foros*: pasar, trasladar, xa que na antigüidade era común atravesar tal estreito cun odre inflado confeccionado coa pel dun boi. A palabra grega foi modificada posteriormente en lingua turca coma *Boğaziçi*.

Formación xeolóxica
-------------------

O Bósforo formouse ao redor do 5600 a. C. cando unha as augas do mar Mediterráneo e o mar de Mármara inundaron o val fluvial dun extenso lago de auga doce próximo que, coa irrupción das augas do mar de Mármara a través do Bósforo, converteuse no mar Negro actual.[]

Notas
-----

1. ↑  "Marmaray tunnel completed" (en inglés). Railway Gazette International 20.10.2008. 2008. Arquivado dende o orixinal o 27/07/2010. Consultado o 09/01/2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bósforo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Convención de Montreux: Acerca da navegación polo estreito.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35958
* WorldCat
* VIAF: 304916055
* BNF: 152399830
* BRE: 1879907
* EBID: ID
* GEC: 0011655
* GeoNames: 745043
* GND: 4007830-9
* LCCN: sh85015919
* NKC: ge399174
* Pleiades: 520977
* SUDOC: 029821630
* Trismegistos: 61002

 |
Unha **vilaia** ou **vilaiete** (en árabe **ولاية wilaya**; en turco e persa, **vilayet**; en húngaro: **vilájet**) é unha subdivisión administrativa dalgúns países musulmáns.

Uso moderno
-----------

Dependendo do país, pode ser traducido como "provincia", "prefectura", "estado" e outros.

* Afganistán: componse de 24 provincias;
* Alxeria: divídese en 48 provincias;
* Marrocos: divídese en 16 rexións gobernadas por un vali, as cales se subdividen en vilaias, sendo entidades de segundo nivel;
* Malaisia: divídese en 13 negeri (estados) e 3 *wilayah persekutuan* (territorios federais);
* Mauritania: componse de 13 vilaietes (por veces chamados rexións), subdivididos en 53 *moughataa*;
* Omán: divídese en 4 *mohafazat* e 5 *mintaqah*, estas últimas subdivididas en vilaietes (por veces chamados distritos);
* Kenya: componse de 8 provincias subdivididas en vilaietes (ás veces chamados distritos);
* Uzbekistán: divídense en *viloyatlar* (singular: *viloyat*);
* Sudán: componse de 26 vilaietes (por veces chamados estados);
* Tanzania: as 26 rexións do estado, chamadas mkoa en suahili, divídense en distritos, wilaya en suahili.
* Taxiquistán: divídese en *viloyatho* (singular: *viloyat*);
* Tunisia: componse de 24 vilaietes (ولاية *wilāyah*), chamados *gouvernorats* en francés;
* Turcomenistán: divídese en *welayat*.

Uso histórico
-------------

A pronunciación turca da palabra (orixinalmente árabe) **vilayet**, era o nome das provincias do Imperio Otomán.
No Imperio Otomán, unha reforma administrativa de 1864 dividiu o territorio en vilaietes.

Entre 1541 e 1686 existiu a vilaia Buda na Hungría conquistada polos turcos otománs, a cal era a principal despois das outras vilaias húngaras de Temesvár (1552), Eger (1596), Nagykanizsa (1600), Várad (1660) e Érsekújvár (1663). Logo de ser reconquistado polos Habsburgo, volveuse a unificar o reino de Hungría, e as vilaias deixaron de existir.

Outros usos
-----------

Os campos de refuxiados saharauís de Tinduf atópanse divididos en catro asentamentos, denominados wilayas, cada un dos cales está composto de varias dairas.

En hindi e urdú, o termo *Vilayet* é usado para referirse a calquera país estranxeiro.

En árabe, o termo ولاية *wilāyah* é usado para referirse os estados dos Estados Unidos, e todo o país é designado الولايات المتحدة (*al wilāyat al mutahidah*).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19576
* EBID: ID
* GEC: 0151363

 |
**Aleksei Ilyich Chirikov** (Алексей Ильич Чириков en ruso), nado na gobernatura de Tula o 24 de decembro de 1703 e finado en Moscova en novembro de 1748, foi un navegante e capitán ruso.

Traxectoria
-----------

En 1721, Chirikov graduouse na Academia Naval. Entre 1725 e 1730 e entre 1733 e 1743, foi subordinado de Vitus Bering durante a primeira e segunda expedicións a Kamchatka. O 15 de xullo de 1741 Chirikov (no seu barco *San Paulo*) foi o primeiro europeo en chegar á costa noroeste de Norteamérica, e a partir de entón descubrir parte das Illas Aleutianas. En 1742 Chirikov dirixiu unha partida de busca do *San Pedro*, o buque de Bering. Durante a viaxe, especificou a localización da Illa de Attu. Chirikov tomou parte na creación do mapa final dos descubrimentos rusos no océano Pacífico (1746).

Zonas da illa Kyushu, a illa Attu, a baía Anadyr, a baía Tauyskaya, e unha montaña submarina do Pacífico levan o seu nome.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q32765
* WorldCat
* VIAF: 52493128
* BNF: 13174663q
* BRE: 4686844
* CERL: cnp00548789
* EBID: ID
* FAST: 313153
* GND: 119159473
* ISNI: 0000000031764952
* LCCN: n92112371
* NKC: jn20000700354
* SNAC: w6h20zb7
* SUDOC: 144451972

 |
**Zain Javadd "Zayn" Malik**, nado o 12 de xaneiro de 1993, coñecido simplemente como **Zayn**, é un cantautor británico.

Traxectoria
-----------

Nado e criado en Bradford, West Yorkshire, Malik fixo unha audición como solista no concurso *Factor X* no 2010. Ao ser eliminado, Malik, xunto a outros catro concursantes expulsados, formou a boy band coñecida como One Direction. Malik deixou a agrupación en marzo de 2015 e firmou un contrato como solista co selo RCA Records.

Adoptou un estilo alternativo e R&B co seu álbum debut *Mind of Mine* (2016) e a canción principal deste, "Pillowtalk". Malik converteuse no primeiro artista británico en debutar na primeira posición no Reino Unido e nos Estados Unidos simultaneamente. Malik recibiu numerosos galardóns nos American Music Awards, Billboard Music Awards e os MTV Video Music Awards. En decembro de 2018, lanzou o seu segundo álbum, *Icarus Falls*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3626950
* WorldCat
* VIAF: 267693813
* AllMusic: mn0002893678
* BLBNB: 001440450
* BNB: ID
* BNF: 17051377t
* CANTIC: a1192892x
* Discogs: 4852274
* EBID: ID
* FAST: 1934394
* Genius: Zayn
* GND: 1097410056
* IMDb: nm4098557
* ISNI: 000000038327771X
* LCCN: no2012116820
* MusicBrainz: ID
* NNDB: 000345649
* PTBNP: 1691928
* Songkick: 5200703
* TMDb: 1146050
* TVcom: zayn-malik
* WikiTree: Malik-101

 |
| Rongrik |
| --- |
|  |
| Atol Rongrik |
| Datos |
| País | Illas Marshall Illas Marshall |
| Illa principal | Jitoen |
| Linguas |  |
| Poboación (1999) | 0 hab. |
| Superficie | 1´68 km² |
| Superficie lagoa | 143´95 km² |
| Nº de illas | 17 |
| Coordenadas | 11°20′N 167°27′L﻿ / ﻿11.333, -167.450 |
| Maior Altura | 9 m.
  |
| Localización |
| Localización do atol Rongrik |
|

**Rongrik** (tamén coñecido como **Rongerik**, **Rongdrik** ou **Roñdik**) é un atol deshabitado de 1´68 km² no océano Pacífico. Está formado por 17 illas rodeando unha lagoa de 144 km². Forma parte da cadea Ralik nas Illas Marshall, atopándose a 200 km ao leste do atol Bikini. Estados Unidos recolocou neste atol aos habitantes do atol Bikini mentres levaba a cabo as probas nucleares. Logo de meses de fame negra e desnutrición foron trasladados a Kwajalein e finalmente a Kili.

Historia
--------

Rongrik foi reclamado polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés, aínda que a illa estaba deshabitada. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q697826
* GeoNames: 2079978
* GNIS: 1888545

 |
O río Yukon e os seus afluentes.
O **río Yukon** (en inglés: *Yukon River*) é un importante río do noroeste de América do Norte. Ten un curso de 3185 km e forma unha gran conca de 854 000 km². Discorre polos Estados Unidos e o Canadá. As súas augas desembocan no Mar de Bering, formando un delta en forma de abano case semicircular, cun brazo de maior tamaño e uns cantos moito menores. A anchura da súa canle é bastante variable, entre un quilómetro e máis de tres durante os últimos 1000 km do seu curso. Antes de abrirse para formar un delta na Baía de Norton, a súa anchura é de case dous quilómetros e medio.

A metade do curso do río transcorre en Alasca e a outra parte por Yukon, o Territorio canadense ao que lle dá nome. É o río máis longo de Alasca e Yukon, e foi un dos principais medios de transporte durante a febre do ouro de Klondike (Yukon), entre 1898 e 1899.

*Yukon* significa *gran río* en gwich'in. O río chámase *Kwiguk*, ou *gran corrente* en iupik.

Historia
--------

O río Yukon tivo gran relevancia histórica durante as glaciacións do Plistoceno xa que o seu val formou un corredor libre de xeos entre as montañas Rochosas e o glaciar do Nordés do Canadá co cal serviu de ruta de entrada da poboación asiática no continente americano. Esa poboación atravesou en distintas ondas o estreito de Bering, que formaba un istmo ao descender o nivel do mar uns 100 m (a profundidade do estreito de Bering é menor desta cifra) pola acumulación de xeo nos grandes glaciares do Canadá e de Europa do Norte e Central.

### O clima durante o Plistoceno

A aparición deste corredor libre de xeos en Alasca Central e no Canadá, ao leste das Rochosas, ten unha sinxela explicación polo efecto Foehn, xa que os ventos do oeste, que nestas latitudes son constantes durante todo o ano, veñen moi cargados de humidade desde o océano Pacífico, pero ven forzados a ascender pola proximidade das Montañas Rochosas a devandito océano. Este ascenso dá orixe a copiosas e continuas precipitacións ao oeste destas montañas, pasando á vertente oriental practicamente secos, ademais de que ao descender quéntanse sen intercambio de calor a unha temperatura que impide a acumulación dos xeos en forma de glaciares. Este corredor tiña unha fauna abundante e variada, que serviu para facilitar a penetración dos primeiros poboadores americanos.

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Río Yukon*** |

* Páxina do *Canadian Council for Geographic Education* cunha serie de artigos da historia do río Yukon *(en inglés)*.
* A ponte sobre o río Yukon en Dawson City *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104437
* WorldCat
* VIAF: 238415361
* BRE: 4932244
* EBID: ID
* GEC: 0073003
* GND: 4193339-4
* GNIS: 1416412
* LCCN: sh85149500
* NKC: ge260724
* OSM: 3319121
* Treccani: yukon

 |
O **especismo** é unha forma da discriminación. Implica tratar a membros dunha especie peor que a outros doutra especie mesmo cando os seus intereses son equivalentes.

Este termo é empregado a miúdo no campo da defensa dos animais, para afirmar que o especismo é un tipo de prexuízo de funcionamento similar a racismo ou o sexismo, pois sostén que o xeito no que se debe tratar a un individuo depende do grupo ao que pertence, non das súas características propias (en concreto, de que poida sentir), ou ben doutras características non relevantes. O especismo sería causa do uso de animais en prácticas crueis, no seu consumo como comida, roupa, para o lecer (como nas touradas) e para outros fins. Tamén implicaría a negativa para auxiliar a aqueles que están en situación de necesidade, en concreto no caso do sufrimento dos animais no mundo salvaxe.

Notas
-----

1. ↑  Ryder, Richard D. 2010. "Speciesism Again: The Original Leaflet", Critical Society, 2, 1-2
2. ↑  Duignan, Brian. "Speciesism"*Encyclopedia Britannica*
3. ↑  Singer, Peter 2011. *Liberación Animal*, Madrid: Taurus
4. ↑  Horta, Oscar. 2019. *Na defensa dos animais*. Rianxo: Axóuxere

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ética Animal (2014) "Especismo", *Ética y Animales*.
* Especismo.org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203986
* BNCF: 63560
* BNF: 171468165
* EBID: ID
* GND: 4417632-6
* JSTOR: speciesism
* LCCN: sh00007220

 |
| Illa dos Piñeiros |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Francia |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago | Nova Caledonia |
| Linguas |  |
| Poboación (2006) | 2.000 hab. |
| Superficie |  |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 22°37′S 167°29′L﻿ / ﻿-22.617, -167.483 |
| Maior Altura | 262 m. pic Nga |
|  |
| Localización |
| Localización da illa |
|

A **Illa dos Piñeiros** (en francés: Ile des Pins), en kanaka:*Kunyié*) é unha illa situada no océano Pacífico, no arquipélago de Nova Caledonia, un territorio de ultramar de Francia. A Illa dos Piñeiros a miúdo é alcumada *l'île a plus proche du paradis*( "A illa máis próxima ao paraíso") e é famosa para o snorkeling e o mergullo en e ao redor da lagoa de cores. Moitas especies de peixes tropicais e corais poden verse na auga transparente.

A illa ten unhas medidas de 15 km por 13 km. Atópase ao sueste de Grande Terre, a illa principal de Nova Caledonia e está a uns 100 quilómetros ao sueste da capital Numea. Hai un aeroporto (código ILP) con 1.097 metros de pista. A **Illa dos Piñeiros** está rodeada pola Barreira de Coral de Nova Caledonia.

Os habitantes da illa son principalmente nativos kanaka melanesios e a poboación é aproximadamente de 2.000 habitantes (ano 2006).

A illa é rica en vida animal, e é o fogar de moitas criaturas únicas como o Gecko Crested ciliatus Rhacodactylus e o Rhacodactylus leachianus que é o lagarto máis grande do mundo .

O **pic Nga** é o punto máis alto da illa, co 262 metros de altura.

Historia
--------

A illa foi descuberta polo Capitán James Cook en 1774, na súa segunda viaxe a Nova Zelandia. O Capitán Cook deu nome á illa logo de ver os piñeiros nativos (*Araucaria columnaris*). Dise que en realidade nunca desembarcou na illa, pero ao ver os signos de vida (fume) supuxo que estaba habitada. Na década de 1840 chegaron tanto misioneiros protestantes e católicos, xunto cos comerciantes que buscaban madeira de sándalo.

Francia tomou posesión da illa en 1853, momento no que os nativos Kunies optaron pola relixión católica. En 1872 a illa converteuse nunha colonia penal francés, o fogar de preto de 3.000 deportados políticos da Comuna de París.

Galería
-------

* A baía de Saint JosephA baía de Saint Joseph
* A baía d'UpiA baía d'Upi
* Piragua tradicionalPiragua tradicional
* Posta de sol na baíaPosta de sol na baía

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa dos Piñeiros Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q292500
* WorldCat
* VIAF: 242270966
* EBID: ID
* GeoNames: 2138787
* GND: 4378001-5
* LCCN: sh87007300

 |
O **escudo dos Estados Federados de Micronesia** é un selo de forma circular, e figura nel unha palmeira sobre un illote representado esquematicamente de cor marrón. A palmeira e o illote están situados sobre un fondo de cor azul escura que simboliza o océano Pacífico. Sobre o océano aparecen representados, de cor azul clara, o ceo e a bandeira da Federación coas súas catro estrelas brancas, de cinco puntas cada unha, que simbolizan os catro grupos de illas que se uniron para formar os Estados Federados de Micronesia.

Baixo a palmeira, nunha fita de cor branca, pode lerse o lema nacional, "*Peace, Unity, Liberty*" ("*Paz, Unidade, Liberdade*"). Debaixo da fita figura o número *1979*, ano no que catro dos distritos do Territorio Fiduciario ratificaron unha nova Constitución para converterse nos Estados Federados da Micronesia.

O fondo de cor azul (claro e escuro) está rodeado por un bordo de cor branca, limitado na súa parte exterior por unha trama de cor azul. Neste bordo aparece escrita a lenda: "*Government of the Federated States of Micronesia*" ("*Goberno dos Estados Federados de Micronesia*").
A **bandeira de Tokelau** foi adoptada polo parlamento local de dito territorio dependente de Nova Zelandia en maio de 2008. Ata esa data, a bandeira oficial correspondía á bandeira de Nova Zelandia.

A bandeira de Tokelau está composta por un fondo azul mariño sobre o que hai un triángulo curvado de cor amarela con catro estrelas formando a Cruz do Sur no cantón. O fondo representa o océano Pacífico mentres que as estrelas son unha referencia a Nova Zelandia e ós tres atois que forman Tokelau (Atafu, Nukunono e Fakaofo) e a illa Swains, reclamada por Tokelau pero baixo administración actual dos Estados Unidos de América (a través da Samoa Americana).

En 1989 foi deseñada unha bandeira de carácter non oficial destinada a representar a Tokelau. Esta bandeira consiste nun pano de cor azul no que figuran tres aneis concéntricos dourados. Estes aneis aparecen cortados na súa parte esquerda e dereita. No corte dos aneis que está situado máis preto do mastro hai tres estrelas brancas de cinco puntas cada unha e no que está máis afastado, unha palmeira de cor verde. As estrelas e os aneis representan de igual forma ós atois do arquipélago, aínda que non inclúen a Swains.

Outras bandeiras
----------------

* Bandeira de Nova Zelandia, uso oficialBandeira de Nova Zelandia, uso oficial
* Bandeira non oficial de uso local (1989-2008)Bandeira non oficial de uso local (1989-2008)

Notas
-----

1. ↑  Council for the Ongoing Government of Tokelau. "Newsletter" (en inglés). Consultado o 13/06/2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Tokelau en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Oceanía |
| --- |
| 
* Australia
* Fidxi
* Illas Marshall
* Illas Salomón
* Indonesia
* Kiribati
* Micronesia
* Nauru
* Nova Zelandia
* Papúa Nova Guinea
* Palau
* Samoa
* Timor Leste
* Tonga
* Tuvalu
* Vanuatu

 |
| 
* Bandeiras de estados libres asociados

 |
| 
* Illas Cook
* Niue

 |
| 
* Bandeiras de dependencias e outros territorios

 |
| 
* Illas Cocos
* Guam
* Hawai
* Illas Marianas do Norte
* Illa de Nadal
* Illa Norfolk
* Nova Caledonia
* Illa de Pascua
* Illas Pitcairn
* Polinesia Francesa
* Samoa Americana
* Tokelau
* Wallis e Futuna

 |
O **Bugatti Type 49** foi un coche de alta gama producido entre 1930 e 1934 polo fabricante francés Bugatti.

Perfil e características
------------------------

O *Tipo 49* naceu en 1930 para substituír o Tipo 44, do que mantivo substancialmente o cadro con largueiros e traveseiros de aceiro e a súa medida de distancia entre eixes. Tamén son similares as suspensións no eixe dianteiro suspensión de bésta semielíptico e no eixo traseiro bésta de cuarto de elipse. O sistema de freos tamén volveu confirmar a solución do freo de tambor nas catro rodas con control por cable. En cambio, o motor era novo, aínda que non era máis que unha evolución do 3 litros de 8 cilindros en liña montado no *Tipo 44*, no que o diámetro aumentou de 69 a 72 mm, para unha cilindrada total de 3257 cm3. Outra novidade, sempre relacionada co motor, foi a ignición obtida mediante unha dobre buxía para cada cilindro. Este motor foi o último, na produción de Bugatti, en ter a válvula tipo motor cun só árbore de levas en cabeza e o cilindro con tres válvulas por cilindro. Así actualizado, o motor chegou a ofrecer unha potencia máxima de 90 HP, aínda que as prestacións se mantivesen máis ou menos sen cambios en comparación coas do *Tipo 44* .

Estilisticamente, o *Tipo 49* xa ofrecía algunhas variantes de carrozaría fabricadas pola casa Molsheim, aínda que a súa estrutura de chasis separada finalmente permitiu ao propietario que o coche tamén fose construído por carroceiros externos. As carrozarías fabricadas en Bugatti para o *Tipo 49* foron todas deseñadas por Jean Bugatti, un aspecto visible na forma sinuosa e envolvente dos paragolpes, especialmente os dianteiros, cuxa curva descendente cara ao centro da carrozaría foi tan gradual como para ir reducindo o espazo horizontal reservado para o estribo, antes de volver a dar forma ao guardalamas traseiro. Obviamente, a tracción era a nas rodas traseiras e realizábase mediante unha caixa de cambios manual de 4 velocidades e un embrague seco multidisco, as primeiras unidade estiveron equipados cun embrague multidisco nun baño de aceite.

A produción do *Tipo 49* cesou en 1934 para ser substituído polo exclusivo Tipo 57.

Galería
-------

* Tamén CupéTamén Cupé
* Tamén CabrioletTamén Cabriolet
* Tamén RoadsterTamén Roadster

Notas
-----

Referencias

1. ↑  *Bugatti - Una leggenda legata all'Italia*, Daniele Buzzonetti, 2018, Consorzio Banche Popolari, pag.204

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bugatti Type 49 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* *Bugatti, l'évolution d'un style*, Paul Kestler, 1975, Edita Denoël ISBN 2-88001-002-0
* *Bugatti - Personenwagen seit 1909*, Wolfgang Schmarbeck / Gabriele Wolbold, 2009, Motorbuch Verlag ISBN 978-3-613-03021-3
* *Bugatti - Una leggenda legata all'Italia*, Daniele Buzzonetti, 2018, Consorzio Banche Popolari.

### Outros artigos

* Bugatti

### Ligazóns externas

* Páxina dedicada ó Bugatti *Tipo 49*
Neste mapa ficticio da saga *Parque Xurásico* pódese apreciar a suposta localización xeográfica da illa de Sorna no arquipélago *As Cinco MOrtes*.
A **Illa Sorna** é unha illa ficticia da novela de Michael Crichton *The Lost World* e nos posteriores filmes baseados nela, *Parque Xurásico*, *The Lost World: Jurassic Park* e *Jurassic Park III*. É a segunda illa da empresa InGen que posúe dinosauros. Pertence á cadea de illas ficticias coñecidas como As Cinco Mortes.

Ó contrario da illa Nublar, onde os dinosauros estaban en gaiolas con arames electrificados para ser exhibidos ó público, na illa Sorna estes campaban ceibos.

Descrición
----------

Segundo o filme, a illa Sorna estaría aproximadamente a 207 millas de Costa Rica, no océano Pacífico. Está a 87 millas da illa Nublar.

Cando John Hammond artellou o parque, deseñou o lugar para que funcionara como granxa de produción. Consta de varios tipos de instalacións que serviron ós traballadores, científicos e programadores. No recinto principal atópase a administración e os aloxamentos dos científicos e enxeñeiros. Ademais, está a Administración de Embrións, o lugar onde se desenvolvían as crías, e onde tamén se levou a cabo o Proxecto Spinosaurus, que non estaba na lista oficial de InGen.

No campamento de traballadores están os postos dos empregados e contratistas de InGen, e é onde vivían a maioría deles. É un recinto pechado e electrificado. Dentro está o Centro de Enerxía Xeotérmica, as radios principais, e o control total da illa Sorna.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* JPLegacy: Worlds Largest Jurassic Park Encyclopedia

### Outros artigos

* Illa Nublar
* Michael Crichton

| * v
* c
* e
*Parque Xurásico* |
| --- |
| Novelas | 
* *Jurassic Park*
* *The Lost World*

 |
| Filmes | 
* *Parque Xurásico*
* *The Lost World: Jurassic Park*
* *Jurassic Park III*
* *Jurassic World*
* *Jurassic World: Fallen Kingdom*
* *Jurassic World: Dominion*

 |
| Música | 
* *Parque Xurásico*
* *The Lost World: Jurassic Park*
* *Jurassic Park III*
* *Jurassic World*

 |
| Novelas spin-off | 
* *Jurassic Park Adventures: Survivor*
* *Jurassic Park Adventures: Prey*
* *Jurassic Park Adventures: Flyers*

 |
| Atraccións | 
* Jurassic Park: The Ride
* Jurassic Park Rapids Adventure
* Canopy Flyer
* Dino-Soarin'
* The Flying Dinosaur
* Jurassic World

 |
| Relacionados | 
* Animais clonados
* Personaxes
* Videoxogos
* Canción
* Illa Nublar
* Illa Sorna
* *Lego Jurassic World: The Indominus Escape*

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q931902
* GiantBomb: 3035-1714

 |
**Ramón Esturao Calvo**, nado en Vidaloíso (Brión) o 31 de decembro de 1909 e finado en Guadalaxara (México) en 2002, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Fixo o Bacharelato en Santiago de Compostela e iniciou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Na Segunda República ingresou en Izquierda Republicana, pero marchou a Vanguardia de Izquierda Republicana co seu amigo Xoán Xesús González en 1933.

Cando estalou o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse a un rexemento de artillaría, e logrou fuxir embarcando na Coruña no barco inglés Orbita o 21 de setembro rumbo á Habana. En Cuba ocupouse de actividades de propaganda na embaixada española da Habana. Ao ano seguinte regresou ao campo republicano vía Francia. Alistouse nunha brigada da 11ª División e participou na ofensiva de Aragón co grao de tenente. Estivo na defensa de Teruel e foille encomendada a organización do V Corpo do Exército en Cataluña. Ascendeu por méritos de guerra chegando a ser capitán no exército da República e comandante do V Rexemento. Foi capitán do Batallón Galego do V Rexemento de Enrique Líster. Coa caída da fronte de Cataluña pasou a Francia en febreiro de 1939 e foi internado na prisión de Montpellier e máis tarde no campo de refuxio nº 3 de Agde. Exiliouse en México embarcando no buque Ipanema que chegou a Veracruz o 7 de xullo de 1939. Levouse ao exilio a bandeira galega coa que combateran as milicias, e despois entregouna ao Museo Carlos Maside.

En México creou, xunto con outros xefes e oficiais exiliados, a Asociación de Militares Leales a la República, que presidiu durante tres anos. Estivo vencellado ao Padroado da Cultura Galega de México e á revista *Vieiros*, e foi amigo persoal de Luís Soto, Carlos Velo, Florencio Delgado Gurriarán e Arturo Souto. Traballou como vendedor de libros, dirixiu a produción dunha industria de mosaicos, foi xerente da fábrica Celmex de fabricación de cubertos, pero dedicouse, sobre todo, á venda de equipos de oficina chegando a representar en nove estados á empresa de computadoras electrónicas UNIVAC de Sperry Rand Cop.

Vida persoal
------------

Casou con Adelina Santaló Cortina, filla de Miquel Santaló Parvorell, refuxiado político catalán, coa que tivo dous fillos.

Notas
-----

1. ↑  Tojo Ramallo, José Antonio (1990). Do Castro, ed. *Testimonios de una represión. Santiago de Compostela Julio 1936 - Marzo 1937*. Sada. p. 95. ISBN 84-7492-498-7.
2. ↑  Ficha no Departamento de Migración de México

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Asilados politicos españoles a bordo del vapor Ipanema

### Ligazóns externas

* Os que perdemos

* Ramón Esturao: Unha vida no exilio vídeo
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego

* Ficha no PARES
**José Alguero Penedo**, nado en Betanzos en 1872 e finado en Xixón o 2 de marzo de 1956, foi un avogado, notario, fotógrafo, debuxante e xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do capitán do exército Miguel Alguero Nicolau, natural de Ascó. Fixo o bacharelato en Santiago de Compostela e estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela obtendo a licenciatura en 1892. Foi profesor de Xeografía do Colegio Privado de Bentanzos no curso 1897-98. Exerceu como fiscal municipal de Betanzos (1898-99). Aprobou as oposicións e foi nomeado notario de Negreira en 1904, permanecendo nese posto até 1924 cando se trasladou a Betanzos. Participou no faladoiro A Cova Céltica. Foi redactor de *¡Ya Somos Tres!*, *El Valdoncel* e *El Mendo* e colaborou en *Revista Gallega*, *El Brigantino*, *El Progreso*, *El Noroeste*, *Galicia Moderna*, *Revista Núñez* e *Anuario Brigantino*. Escribiu apropósitos para o antroido de Betanzos.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de rebelión militar e xulgado en consello de guerra en maio de 1937 con José Rivas Acea e Manuel Cachaza Carro; foi absolto pero foi desterrado a Xixón, onde volveu exercer como notario. Finou en Xixón o 2 de marzo de 1956.

Fotógrafo afeccionado, consérvanse medio cento das súas imaxes de Negreira, e tamén foi debuxante. Amigo de Emilia Pardo Bazán, de quen foi secretario particular, foi membro correspondente da Real Academia Galega.

Recoñecementos
--------------

Unha rúa de Betanzos leva o seu nome dende 1980.

Vida persoal
------------

Casou en Negreira con Josefa Caamaño Rodríguez en 1911, e foi pai de Miguel (médico), José (aparellador) e Luis Alguero Caamaño (avogado).

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica, *La Voz de Galicia*, 13 de marzo de 1956.
2. ↑  La enseñanza secundaria en Betanzos en el siglo XIX: El Instituto Libre y los Colegios Privados
3. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 24-2-1904. p. 2.
4. ↑  *El Compostelano*, 26-3-1924, p. 2.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 24-5-1937, p. 2.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 3-3-1956, p. 7.
7. ↑  Tuñas recupera el archivo fotográfico del notario Alguero
8. ↑  Correspondencia José Alguero Penedo (1872-1956)
9. ↑  "Betanzos: Sustitución de nombres de calles y nuevas denominacines", *La Voz de Galicia*, 28-3-1980, p. 36.
10. ↑  *Diario de Galicia*, 10-2-1911, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Torres Regueiro, Xesús (1988). "Os animadores da prensa local (II)" (PDF). *Anuario Brigantino* **11**: 69–70. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de xullo de 2014. Consultado o 15 de xuño de 2014.

### Ligazóns externas

* José Alguero Penedo na páxina web *Nomes e Voces*.
* José Alguero Penedo Arquivado 22 de decembro de 2021 en Wayback Machine.
Coordenadas: 50°05′26″N 7°20′26″L﻿ / ﻿50.090539, 7.340506

**Geierlay** é unha ponte colgante situada no centro do estado alemá de Renania-Palatinado a 66 km da cidade capital Maguncia. Modelouse en base ao exemplo de ponte de suspensión simple nepalés. O nome foi escollido en concurso e representa o nome popular da área de monte na que está situado. Ocupa o punto medio da Hunsrück, unha cordilleira baixa, nesta localización a ponte salva o val que divide os concellos de Sosberg e Mörsdorf.

### Sendeirismo

A ponte conecta cos tramos 19 e 20 do Saar-Hunsrück-Steig, unha popular ruta de 410 km a través das vilas de Perl, Trier (as dúas seguindo o trazado do río Moselle) e Boppard (seguindo o Río Rin).

### Popularidade

Pouco máis dun ano despois da súa inauguración, a ponte subiu ao posto 85 na lista das atraccións turísticas máis populares de Alemaña nunha sondaxe realizada sobre 40.000 visitantes procedentes de 66 países. Desta maneira, a ponte sitúase diante de atraccións como o autódromo Nürburg Ring ou a famosa cervecería Hofbräuhaus en Múnic, segundo a listaxe elaborada pola Oficina Nacional de Turismo de Alemaña. Unha webcam preparada na ponte rexistrou xa a máis de 370 000 turistas cruzando o Geierlay[*cando?*].

A construción da ponte foi criticada dende instancias gobernamentais e políticas. En agosto de 2015, auditores do estado desaconsellaron o investimento ao cualificar de "pouco realista" a cantidade de 190 000 visitantes ao ano prevista polos promotores do proxecto. Porén, pouco despois da inauguración da ponte, o 3 de outubro de 2015, a afluencia de visitantes superou a cifra estimada.

Notas
-----

1. ↑  Geierlay *(en inglés)*
2. ↑  Geierlay Arquivado 16 de abril de 2018 en Wayback Machine.*(en castelán)*
Vista aérea do portaavións USS Franklin D. Roosevelt (CV-42) da U.S. Navy, no mar Mediterráneo, en 1976/77.
Un **portaavións** é buque de guerra deseñado para transportar e operar avións de recoñecemento ou combate, de xeito que serve como base aérea móbil.

Os primeiros modelos eran buques acoirazados adaptados para embarcaban un pequeno número de hidroavións, e foron empregados na primeira guerra mundial. A súa importancia foi recoñecida e nas seguintes décadas construíronse xa modelos deseñados especificamente para realizar funcións de transporte, aterraxe e engalaxe de aeronaves. Durante a segunda guerra mundial tiveron un papel protagonista na estratexia naval, sobre todo no océano Pacífico. Na actualidade existen diversos tipos de portaavións, segundo o seu tamaño, o tipo de avións que pode operar ou a función para a que foi deseñado. Adoitan navegar coa compaña de varios buques, formando un grupo naval do cal é o buque de mando.

O número de portaavións en servizo no mundo non supera as 20 unidades:

* Estados Unidos: 10.
* Italia: 2.
* España, Brasil, Rusia, Francia, Reino Unido, China, India e Tailandia: 1.

Dous destes 20 portaavións foron construídos en Ferrol, o español Juan Carlos I (L-61) e mailo tailandés HTMS Chakri Naruebet. Un terceiro tamén foi construído nos mesmos estaleiros, o xa retirado Príncipe de Asturias (R-11).

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *portaavións*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Portaavións Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Juan Carlos I (L-61) na web da Armada *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17205
* AAT: 300212608
* BNCF: 19001
* BNF: 119593613
* BRE: 3921087
* EBID: ID
* GEC: 0133690
* GND: 4128512-8
* JSTOR: aircraft-carriers
* KulturNav: ID
* LCCN: sh85002736
* NDL: 00566319
* NKC: ph122259

 |
Coordenadas: 55°20′00″N 10°58′00″L﻿ / ﻿55.333333333333, 10.966666666667

Localización do Gran Belt en Dinamarca.
A **ponte do Gran Belt** (en dinamarqués: *Storebæltsforbindelsen*) conecta as illas danesas Selandia e Fionia. A ponte forma parte de toda unha estrutura de unión entre devanditas illas, cruzando todo o estreito do Gran Belt, con arredor de 16 quilómetros entre ambos os extremos da ponte, e pasando por unha pequena illa denominada Sprogo. O tramo colgante, de 1,62 km, coñecido como a *Ponte de Oriente*, atópase no centro do tramo entre Sprogo e Selandia. É a terceira ponte colgante máis longa do mundo por detrás da Gran Ponte de Akashi Kaikyō e da ponte de Xihoumen da provincia de Zhejiang na China, programada para concluírse en outubro de 2009. Foi deseñado polo estudo de arquitectura danesa Dissing + Weitling.

A ponte substituíu o servizo de transbordador que fora o principal medio de cruzamento do Gran Belt durante máis de 100 anos. A ponte foi aberta ó tráfico rodado en xullo de 1998, así como ó transporte ferroviario, que conta con dobre vía. A un custo estimado en 21,4 mil millóns de coroas danesas (prezos de 1988), é o maior proxecto de construción na historia de Dinamarca. A súa operación e mantemento levan a cabo por A/S Storebælt baixo Sund & Bælt. A súa construción e mantemento son financiados polas peaxes de vehículos e trens.

A ponte reduciu significativamente os tempos de viaxe: antes o transbordador levaba preto dunha hora e agora o Gran Belt pódese cruzar nuns 10 minutos. A construción da Ponte do Gran Belt e da ponte de Oresund que, en conxunto, permitiron a unión do continente europeo con Suecia e o resto de Escandinavia a través de Dinamarca, acurtando en gran medida o camiño alternativo por terra a través de Finlandia.

Notas
-----

1. ↑  "The Bridge". A/S Storebælt. Arquivado dende o orixinal o 29 de xuño de 2013. Consultado o 4 de decembro de 2008.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ponte do Gran Belt Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ponte do Gran Belt en bridge-info.org *(en inglés)*

* Portal:Dinamarca

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213962
* WorldCat
* VIAF: 438145424564586830295
* EBID: ID
* FAST: 1921014
* LCCN: sh2015000129
* Structurae: 10000004

 |
**Antonio Núñez Jiménez**, nado o 20 de abril de 1923 en Alquízar, antiga provincia da Habana, e finado o 13 de setembro de 1998 na Habana foi un científico, revolucionario e político cubano.

Antonio Núñez (primeiro pola dereita) xunto ao Che Guevara (centro), Fidel Castro (primeiro pola esquerda) e Augusto Martínez Sánchez (segundo pola dereita) o 5 de marzo de 1960 na marcha en resposta ao atentado ao barco *La Coubre*.

Traxectoria
-----------

### Coma científico

A nivel puramente académico obtivo o grado de Doutor en Filosofía e Letras en 1951 pola Universidade da Habana, en Ciencias Xeográficas pola Universidade de Lomonosov de Moscova en 1960. Sendo fundador da *Sociedade Espeleolóxica de Cuba* en 1940.

Tamén ten unha ampla traxectoria como explorador, participando en varias expedicións, como ao Polo Norte en 1972, á Antártida en 1982 ou as exploracións que desenvolveu pola Cordilleira dos Andes dende Perú ata Venezuela. Tamén dirixiu a expedición *En canoa do Amazonas ao Caribe* (1987-1988), na que se percorreron vinte países das concas do Amazonas e do Orinoco e o Mar das Antillas. A maiores levou a cabo investigacións xeográficas na China, África, Illas Galápagos ou a Illa de Pascua.

Foi fundador e presidente da Academia das Ciencias de Cuba entre 1962 e 1972. Tamén foi presidente da Sociedade Espeleolóxica de Cuba, da Comisión Nacional de Monumentos, do Centro de Estudos de Arte Rupestre de América Latina e do Caribe, da Sociedade Cubana de Xeografía e da Fundación da Natureza e o Home.

Foi respectado academicamente tanto en Cuba coma no estranxeiro, recibindo máis de 95 condecoracións e 180 diplomas. En 1995 recibiu o diploma de *Cuarto descubridor de Cuba* e recoñecido como Membro de mérito da Academia das Ciencias de Cuba e como Doutor Honoris Causa en Ciencias Xeográficas da Universidade da Habana.

### Coma revolucionario

Combateu na Guerra de Liberación de Cuba que levou ao triunfo á Revolución Cubana baixo as ordes de Ernesto Che Guevara, chegando ao grado de Capitán. No Goberno Revolucionario ocupou diversos e importantes postos da administración, coma Director do Instituto Nacional da Reforma Agraria (1959-1962), Xefe de Artillaría (1960-1962), Embaixador de Cuba no Perú (1972-1978), Viceministro de Cultura (1978-1989) ou Deputado da Asemblea Nacional (1976-1993). Tamén foi membro fundador do Partido Comunista de Cuba.

Publicacións
------------

Ao longo da súa vida publicou máis de 190 libros e folletos e 1665 artigos, así coma documentais e entrevistas para o cine e a televisión, sendo *Nuestra América* (*Edicións Pueblo y Educación*, 1992) unha das súas obras con máis repercusión.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da Fundación Antonio Núñez JiménezArquivado 10 de decembro de 2013 en Wayback Machine. *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2660129
* WorldCat
* VIAF: 66479108
* BIBSYS: 3443
* BNA: 000050114
* BNE: XX1033559
* BNF: 120179046
* CANTIC: a10131267
* FAST: 77244
* GND: 1056587466
* ISNI: 0000000109102378
* LCCN: n81089443
* NKC: ola2007365043
* NTA: 071393471
* Persée: 8996
* SUDOC: 028318501

 |
**José María Fernández Ladreda y Menéndez Valdés**, nado en Oviedo o 14 de marzo de 1885 e finado en Siero o 20 de setembro de 1954, foi un militar e político asturiano.

Traxectoria
-----------

Estudou bacharelato en Oviedo, e en 1903 ingresou na Academia de Artillaría de Segovia. Alí recibiu ao ano seguinte a Cruz de primeira clase do Mérito Militar con distintivo branco pola súa aplicación e boa conduta, e ao rematar o terceiro ano dos seus estudos recibiu o emprego de segundo tenente alumno de artillaría. En agosto de 1908 saíu da academia ascendido a tenente primeiro da arma, sendo destinado a Valladolid e ao ano seguinte á comandancia de Melilla.

En 1910 foi designado profesor axudante da Academia de Artillaría. Escribiu en colaboración co capitán Martínez Vivas un *Tratado elemental de Química general aplicada*, que en 1911 foi declarado libro de texto da academia. Co mesmo colaborador escribiu tamén *Química del carbono*.

Ascendeu a capitán en 1914 e ao ano seguinte foi destinado ao Taller de Precisións, Laboratorio e Centro Electrotécnico de Artillaría, destino acorde coas súas afeccións, que lle permitiu desempeñar comisións técnicas que lle valeron recompensas. Así, en 1917 recibiu a cruz de primeira clase do Mérito Militar pola súa obra *Pólvoras y explosivos modernos*, escrita tamén xunto a Martínez Rivas. En 1919 marchou comisionado aos Estados Unidos de América para ampliar estudos.

Tras pedir unha excedencia no exército, en 1924 obtivo a licenciatura de Ciencias pola Universidade de Oviedo. Durante o goberno de Miguel Primo de Rivera foi alcalde de Oviedo entre 1924 e 1926. En 1927 volveu ao exército, pasando despois en varias ocasións á situación de excedente para dedicarse á dirección de industrias privadas e aos estudos científicos, cos que colaborou en revistas especiais e sobre os que publicou diversos traballos de química, electroanálise e metalurxia.

Trala proclamación da Segunda República, e estando retirado do exército, organizou en Asturias o partido da CEDA, sendo elixido deputado a Cortes en 1933. Tralo Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que deu pé á Guerra Civil, Oviedo uniuse aos sublevados por orde do xefe da gornición, o xeneral Antonio Aranda, e quedou sitiada por tropas e milicianos leais á República. Como comandante, Fernández Ladreda formou na cidade o batallón de voluntarios para a súa defensa.

Tempo despois foi elixido membro da Real Academia de Farmacia e da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais. Foi ministro de Obras Públicas entre 1945 e 1951.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535527
* WorldCat
* VIAF: 74887222
* BNE: XX1189528
* DBE: jose-maria-fernandez-ladreda-y-menendez-valdes
* GND: 12783527X
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 37940

 |
A **raza zamorano-leonesa** é unha raza autóctona de burros caracterizada pola abundante e longa pelaxe (que se utilizou na elaboración de mantas) e a súa capa típica escura, case negra (descrita tecnicamente como "negra mal tinxida"), con degradacións cara ao gris prateado ó redor do fociño e dos ollos e nas axilas, ventre e bragadas.

Procede do *Equus asinus somaliensis*, coma as outras razas de burros negros do norte de España, e estivo amplamente representada nas provincias de Zamora e Salamanca, quedando agora reducida a uns poucos lugares de Zamora nun centro de recuperación de razas asnais en perigo de extinción en Écija (Sevilla).

Descrición
----------

Burro de raza zamorano-leonesa (marzo 2006).
O pescozo é recto e musculoso, a cruz pouco desenvolvida e o recadén elevado (o que lle dá un aspecto menos ergueito có burro catalán ou o andaluz, por exemplo), o dorso recto e o ventre prominente e caído (carácter propio das razas rústicas). As patas son fortes e curtas, con pelo abundante.

A cabeza é grande e alargada. As orellas, de ancha base, separadas cara ós lados e inclinadas, con pelos longos no seu bordo interno que ás veces caen en forma de trenzas que alí denominan, comunmente, *pinganillos*. Tamén é moi característico o crecemento de pelo na rexión intermandibular, a modo dunha barba.

O peso medio dos machos chega ós 350 kg, cunha alzada duns 150 cm, e o das femias, a 250–300 kg.

Protección
----------

O *Libro Xenealóxico* desta raza foi creado nos anos corenta, nas provincias de León e Zamora, pero isto non tivo ningún efecto significativo na conservación da raza. En 1980, o Ministerio de Agricultura e Pesca catalogouna como de *protección especial* e en 1997 estaba considerada como *en perigo de extinción*. A partir de 1982 é obxecto de medidas de protección e reprodución controlada no *Servizo de Cría Cabalar e Remonta* de Écija.

O censo da raza, segundo a *Asociación de Criadores ASZAL*, é duns 1.300 exemplares, dos que só 35 son machos aptos para a reprodución.

O Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación recoñece como entidade de criadores de équidos organ ofic reconoc.pdf, concretamente do burro de raza zamorano-leonesa a *Asociación Nacional de Criadores de Ganado Selecto de Raza Asnal Zamorano-Leonesa* (ASZAL), domiciliada en Zamora.

Véxase tamén
------------

### OUtros artigos

* Burro (artigo principal)
* Asno andaluz (e o **burro majorero**, unha variante).
* Burro catalán (a e raza mallorquina, unha variante).
* Burro de las Encartaciones (do País Vasco).

### Ligazóns externas

*
**Joaquín Seijo Alonso**, nado en Ferrol o 30 de outubro de 1913 e finado en Venezuela en 1958, foi un profesor e militar galego.

Traxectoria
-----------

Afiliado á Agrupación Socialista de Santiago de Compostela dende 1929, foi presidente das Xuventudes Socialistas. Licenciado en Dereito, Matemáticas e Filosofía e Letras (1935), foi profesor de historia moderna e contemporánea na Academia Xelmírez. Catedrático de Xeografía e Historia. En 1936 conseguiu a cátedra de historia do Instituto Maragall de Barcelona. Membro da Federación Española de Trabajadores de la Enseñanza (UGT) dende 1936. Durante a guerra civil foi comandante de Artillaría da 3ª División e comandante xeneral de Artillaría na base naval secundaria de Rosas. Casou en 1937 en Valencia con Concha Castroviejo. Exiliouse en México, onde chegou a bordo do Siboney en xuño de 1939. En México traballou no Instituto Técnico Industrial de Tijuana.

Notas
-----

1. ↑  Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17413442
* DSBE: 6483\_seijo-alonso-joaquin

 |
**Ramón Rivero de Aguilar Otero**, nado en Santiago de Compostela e finado en Madrid o 9 de maio de 1957, foi un fiscal e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Rivero de Aguilar Gutiérrez de la Peña. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1923, e doutorouse ao ano seguinte. En 1925 era profesor auxiliar na Facultade de Dereito. En 1930 aprobou as oposicións á fiscalía e foi nomeado fiscal da Audiencia de Pontevedra pasando en 1933 a fiscal da Audiencia da Coruña. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 presentouse voluntario e foi nomeado tenente auditor e exerceu como fiscal nos consellos de guerra, entre eles o de Alexandre Bóveda para quen solicitou a pena de morte.

En agosto de 1939 foi nomeado Secretario Técnico do Servizo Nacional de Prisións e en setembro de 1940 Fiscal de Tasas na provincia de Segovia e despois nas de Palencia, Santander e Zaragoza, para converterse en xaneiro de 1945 en Fiscal Provincial de Tasas de Pontevedra. Permaneceu nese posto até que en 1950 foi trasladado a Madrid como fiscal da Audiencia e, dous anos despois a Pamplona. En 1954 foi nomeado fiscal do Tribunal Supremo. Finou en Madrid nun accidente de aviación en 1957.

Vida persoal
------------

Casou con María de las Mercedes Díaz de Rábago Paseiro en 1931, e logo do falecemento desta, coa súa irmá María Teresa Díaz de Rábago Paseiro.

Notas
-----

1. ↑  César Lorenzo (1 de decembro de 2016). "O fiscal que acusou a Bóveda e tantas outras historias da familia Rivero de Aguilar". *Biosbardia*. Arquivado dende o orixinal o 21 de decembro de 2016. Consultado o 10 de decembro de 2016.
2. ↑  *El Compostelano*, 7-1-1931, p. 2.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28355746
* BNE: XX1419152

 |
**Aquilino Herce Coumes-Gay**, nado na Coruña o 5 de febreiro de 1844 e finado en Madrid o 27 de decembro de 1885, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Luís Herce Coumes-Gay e Bruno Herce Coumes-Gay. Ingresou como cadete no corpo de Artillaría en Segovia en 1859, en 1867 foi nomeado tenente e uns anos despois capitán, chegando a comandante. Amigo de Romero Robledo, na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Coruña nas eleccións de 1876. Foi gobernador civil de Guadalajara (1880), Zaragoza (1880-1881) e Barcelona (1884-1885) e director xeral de Correos e Telégrafos.

Vida persoal
------------

Casou con Osoria Laguna.

Notas
-----

1. ↑  "Don Aquilino Herce Coumes-Gay" (PDF). *Revista de Telégrafos* (113): 49–51. 1885. Consultado o 14 de febreiro de 2015.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-12-1885, p. 3.
3. ↑  *La Correspondencia de España*, 29-12-1885, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos DeputadosArquivado 24 de setembro de 2015 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20535384
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 53550

 |