recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***China*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Música*** |

O ***Yuejing*** ou ***Clásico da música*** (chinés tradicional: 樂經; chinés simplificado: 乐经; *pinyin*: *Yuèjīng*; Wade-Giles: *Yüeh4-ching1*) foi un dos libros clásicos do confucianismo, perdido contra a dinastía Han. Foi considerado coma o "Sexto Clásico" por autores coma Sima Qian, e pénsase que tería sido importante nas interpretacións tradicionais do *Shijing* 詩經 ou *Clásico da poesía*.

Historia
--------

Sobreviven trazas da obra noutros textos, coma o *Zuo zhuan* 左傳 ou *Os anais de Zuo*, o *Zhou li* 周禮 ou *Os ritos dos Zhou*, e no *Yueji* 樂記 ("Rexistro da Música"), décimo noveno volume do *Liji* 禮記 ou *Clásico dos Ritos.* Segundo o *Han shu* 漢書 ("Libro dos Han"), o músico Dou Gong 竇公, do reino de Wei, entregou unha copia do *Yuejing* ao emperador Wen dos Han.

O erudito da dinastía Qing Shao Yichen 邵懿辰 (1810-1861) propuxo a hipótese de que o libro nunca existiu. Esta tese foi recuperada recentemente por algúns estudosos contemporáneos, como Luke Waring. Porén, a versión máis aceptada é que todas as copias se destruiron durante a queima dos libros e o enterramento dos eruditos promovida polo emperador Qin Shihuang, tal e como se recolle na historia dinástica dos Song. A poética de Liu Xie 劉勰 (465-522), o *Wenxin diaolong* 文心雕龍, comparte a mesma idea.

Notas
-----

1. ↑  *Records of the Historian: Chapters from the Shih Chi of Ssu-Ma Ch’Ien* (en inglés). Columbia University Press. 1969. ISBN 978-0-231-89116-5.
2. ↑  "The Shih Ching or Book of Poetry". *Wayback Machine*. Arquivado dende o orixinal o 09-09-2005. Consultado o 14-02-2024.
3. ↑  Waring, Luke (2022-09). "Who said there was a Classic of Music?". *Early China* (en inglés) **45**: 467–514. ISSN 0362-5028. doi:10.1017/eac.2022.3.
4. 1 2  Theobald, Ulrich. "Yuejing 樂經 (www.chinaknowledge.de)". *www.chinaknowledge.de* (en inglés). Consultado o 2024-02-14.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Confucianismo
* Os Catro Libros e os Cinco Clásicos
| *Aliivibrio finisterrensis* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Bacteria |
| Filo: | Proteobacteria |
| Clase: | Gammaproteobacteria |
| Orde: | Vibrionales |
| Familia: | Vibrionaceae |
| Xénero: | *Aliivibrio* |
| Especie: | ***A. finisterrensis*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Aliivibrio finisterrensis'**Beaz-Hidalgo et al. 2010 |
| Sinonimia |
| "Vibrio finisterrae" Beaz-Hidalgo et al. 2007  |

***Aliivibrio finisterrensis*** sp. nov. é unha nova especie de bacterias gramnegativas da familia Vibrionaceae, que foi descuberta en diversas partes da costa galega vivindo en ameixas polos investigadores da Universidade de Santiago de Compostela Roxana Beaz-Hidalgo, Alejandra Doce, Sabela Balboa, Juan L. Barja e Jesús L. Romalde. O seu nome fai referencia a *finisterra* (o fin da terra en latín), xa que Galicia na antigüidade romana era considerada o fin do mundo.

Descubrimento
-------------

Nunha serie de estudos comezados en 2004 e 2005 da flora bacteriana da costa galega, illáronse da ameixa xaponesa (*Ruditapes philippinarum*) cultivada en Galicia catro cepas de bacterias coas características das vibrionáceas, e moi relacionadas con outras especies do xénero *Aliivibrio*, pero diferentes delas, polo que se propuxo en 2010 a creación da nova especie *A. finisterrensis*. As análises de hibridación ADN-ADN coas outras especies do xénero confirmaron que os valores estaban por debaixo do 70%, o que xustificaba a creación da nova especie.

Características
---------------

A especie ten forma de bacilo de 1,36–2,15 microns de lonxitude e 0,80–1,05 microns de largura, e as células poden aparecer soas, en pares ou en agregados de moitas células. Ten un flaxelo polar e é anaerobia facultativa. Forma colonias arredondadas de marxes lisas. Fermentan a glicosa sen produción de gas e son oxidase e catalase positivas. Algunhas cepas reducen os nitratos. Viven optimamente a concentracións do 1 ao 3% de NaCl e o seu rango de temperaturas vai de 4 a 35 °C. A diferenza doutras vibrionáceas, esta especie non é bioluminescente. Son urease positivas e fermentan a xentiobiosa.

Notas
-----

1. ↑  UniProt Taxonomy Aliivibrio finisterrensis
2. ↑  Global Catalogue os Microorganisms Aliivibrio finisterrensis Arquivado 03 de setembro de 2014 en Wayback Machine.
3. ↑  All microbes Aliivibrio finisterrensis species Arquivado 03 de setembro de 2014 en Wayback Machine.
4. ↑  LPSN Aliivibrio
5. 1 2  Roxana Beaz-Hidalgo, Alejandra Doce, Sabela Balboa, Juan L. Barja
and Jesús L. Romalde. Aliivibrio finisterrensis sp. nov. isolated from Manila clam, Ruditapes philippinarum and emended description of the genus Aliivibrio. International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology (2010), 60, 223–228. DOI 10.1099/ijs.0.010710-0. PMID 19648323.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Gallaecimonas, outra bacteria descuberta en Galicia.

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BacDive: 17254
* GBIF: 5908975
* IRMNG: 11898258
* ITIS: 959182
* NCBI: 511998
* WoRMS: 570697

 |
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  **Florida Gators** |  |

 |
| **División** | División I da NCAA |
| **Subdivisión en fútbol americano** | Football Bowl Subdivision (FBS) |
| **Conferencia** | Southeastern Conference |
| **Alcume** | *Gators* |
| **Mascota** | *Albert E. Gator* |
| **Estadio de fútbol americano** | Ben Hill Griffin Stadium(93.548 espectadores) |
| **Pavillón de baloncesto** | Stephen C. O'Connell Center(12.000 espectadores) |
| **Estadio de béisbol** | Alfred A. McKethan Stadium(5.000 espectadores) |
|  |

Ben Hill Griffin Stadium
O'Connell Center
O'Connell Center
**Florida Gators** é o equipo deportivo da Universidade de Florida en Gainesville, Florida. Os equipos dos Gators participan nas competicións organizadas pola NCAA, e forman parte da Southeastern Conference.

Afección dos Gators.
Os Gators son famosos polos seus equipos de fútbol americano, que gañou o título nacional en 1996 e 2006; e de baloncesto, que o fixo en dúas ocasións consecutivas, 2006 e 2007. O programa de baloncesto foi mediocre ata mediados dos anos 90, e no ano 2000, liderados por Mike Miller, chegaron á Final Four.

O equipo feminino de fútbol tamén gañou un título, en 1998.

Baloncestistas do nivel de Mike Miller, Jason Williams, Udonis Haslem, David Lee e Joakim Noah foron alumnos da Universidade de Florida, ademais do nadador español Martín López-Zubero.

Palmarés
--------

* Fútbol americano : 1996, 2006, 2008
* Baloncesto masculino : 2006, 2007
* Golf masculino : 1968, 1973, 1993, 2001
* Golf feminino : 1985, 1986
* Natación masculino : 1983, 1984
* Natación feminino : 1979 (AIAW), 1982
* Ximnasia : 1982 (AIAW)
* Tenis feminino : 1992, 1996, 1998, 2003
* Tenis feminino (indoor) : 1988, 1991, 1992, 1996, 1997, 1999
* Atletismo feminino (indoor) : 1992
* Fútbol feminino : 1998

Deportes
--------

Os *Gators* participan nas seguintes modalidades deportivas:

|  |  |
| --- | --- |
| * **Masculino**
	+ Fútbol americano
	+ Béisbol
	+ Baloncesto
	+ Cross
	+ Tenis
	+ Atletismo
	+ Golf
 | * **Feminino**
	+ Baloncesto
	+ Cross
	+ Golf
	+ Ximnasia
	+ Fútbol
	+ Softball
	+ Tenis
	+ Atletismo
	+ Lacrosse
	+ Voleibol
 |

### Baloncesto

Os Gators, cuxas orixes remóntanse a 1915, posúen o récord de 2 campionatos da NCAA gañados. O equipo da UF adestrado por Billy Donovan gañou 2 títulos en 3 tempadas.

Un total de 25 xogadores dos Gators chegaron á NBA.

### Fútbol americano

O equipo creouse en 1906. É, sen dúbida, o deporte que máis éxitos deu á UF, con 3 títulos da NCAA e 8 títulos de conferencia. Ademais, tres dos seus xogadores conseguiron o prestixioso Trofeo Heisman. Disputaron 35 *bowls*.

### Béisbol

Creado en 1912, ademais de 5 aparicións nas *World Series* universitarias. 7 xogadores desta universidade xogan actualmente na MLB.

Ligazóns externas
-----------------

* Gatorzone
* Gator Country
* Gatorpedia.com
* Gator Envy
* Flordia Gator News
O **Halo** é unha infraestrutura civil na cidade de Vigo, inaugurada o 16 de febreiro de 2024, que une a rúa García Barbón coa estación multimodal de trens e autobuses.

Características
---------------

Parte dende o centro comercial Vialia, pasa sobre a autoestrada AP-9 e contén dous ascensores, evitando un rodeo duns 2 quilómetros. A estrutura conta con dúas cabinas de 2,73 metros cadrados e unha capacidade para 17 persoas cada unha.

A obra levou 16 meses e tivo un orzamento de 15,8 millóns de euros. Trátase dun ascensor panorámico, translúcido, que salva 50 metros nuns 30 segundos. Conta con catro aeroxeradores que permiten aos ascensores funcionar coma elementos autosuficientes

Ademais da súa función como ascensor, o Halo preséntase como un miradoiro da cidade con vistas á ría de Vigo.

Sucesos
-------

O 7 de febreiro de 2024, antes da inauguración, un home de 31 anos suicidouse lanzándose desde o Halo. Tras a inauguración, o 22 de febreiro, un mozo de 21 anos faleceu do mesmo xeito.

Recoñecementos
--------------

O Halo recibiu o primeiro premio internacional de arquitectura Loop Design Awards, na categoría de arquitectura non construída no ano 2021.

Notas
-----

1. ↑  E. V. Pita (22 de febreiro de 2024). "El segundo suicidio en el ascensor Halo lleva al Ayuntamiento de Vigo a estudiar cómo reforzar la seguridad". *La Voz de Galicia* (en castelán).
2. ↑  "El ascensor 'Halo' de Vigo recibe un premio internacional entre 650 propuestas". Consultado o 29/02/2024.
As áreas en cor azul formaron parte do imperio colonial francés nalgún momento da súa historia.
Francia tivo posesións coloniais, en varias formas, dende comezos do século XVII ata os anos 60. Entre 1919 e 1939, na súa cúspide, o segundo imperio colonial francés estendíase por máis de 13 500 000 km² de terra. Incluíndo a Francia metropolitana.

O que queda hoxe en día deste grande imperio son centos de illas e arquipélagos localizados no Atlántico norte, no Caribe, no océano Índico, no Pacífico (no sur e no norte) e no Océano Antártico, así como tamén un territorio continental en América do Sur, a Güiana Francesa, que, sumada ó anteriormente mencionado, dá 123.150 km², o que se traduce en só o 1% da área do imperio colonial francés anterior a 1939, con 2 800 000 persoas vivindo neses territorios en 2020. Todas estas gozan de representación política total a nivel nacional, así coma tamén varían os grados de autonomía lexislativa e forman parte da rexión ultraperiférica da Unión Europea.

A maior parte do imperio estivo controlada polas Forzas Coloniais Francesas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179023
* BNCF: 32373
* BNF: 11934457h
* BRE: 4722569
* LCCN: sh85051201

 |
**Miqueas** foi un profeta de orixe campesiña de finais do século VIII a. C. proveniente de Mórexet, unha pequena aldea da fértil chaira de Shfelat a uns 30 quilómetros ao suroeste de Xerusalén. Foi autor do libro da Biblia que leva o seu nome.

En lingua hebrea, o seu nome מִיכָה, Mika ou Miyá ou Michá, significa ‘quen como Yahveh?’.

Profecía
--------

O seu labor cumpriuse en tempos dos reis Jotán de Xudá, Acaz e Ezequías e foi contemporáneo dos profetas Isaías, Oseas e Amós. Demostrou un gran celo polo pacto con Yahveh e considerou que a infidelidade ao amor de Deus faise sentir na explotación do próximo. Amou ao seu pobo campesiño e pastoril e viu nel o interese de Yahveh. Denunciou os ricos e poderosos e os sacerdotes e falsos profetas que actuaban para conseguir poder e privilexios. Rexeitou o abuso dos aristócratas de Xerusalén contra a maioría do pobo campesiño e a instrumentalización da relixión para ocultar as inxustizas sociais.

A predicación de Miqueas foi de tal alcance que influíu para que Ezequías tentase algunhas reformas en Xudá.

Especial significado e valor representa o versículo *Miqueas 5:1* citado expresamente no Evanxeo de Mateu como profecía do lugar do nacemento do Mesías, Belén de Xudá.

Notas
-----

1. ↑  Miqueas 1:14
2. ↑  Miqueas 7:8
3. ↑  New Bible Dictionary, 2ª ed. Tyndale House Publishers, Inc. Wheaton, IL, USA.
4. ↑  C. Hugo Zorrilla: *Miqueas: portavoz del campesinado*. Ciudad de Guatemala: Semilla (3ª ed.), 1986.
5. ↑  Reis II 18:1-4
6. ↑  Miqueas 5:1
7. ↑  Mateo 2:5

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Miqueas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Libro de Miqueas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2804969
* WorldCat
* VIAF: 49576726
* BRE: 2219334
* DeutscheBio: 118641085
* EBID: ID
* FAST: 1680052
* GEC: 0042643
* GND: 118641085
* ISNI: 0000000073283620
* LCCN: n2007049168
* Treccani: michea

 |
**Sergio García Ferrera**, nado en Cádavos (A Mezquita) o 3 de maio de 1925 e finado no mesmo lugar o 26 de marzo de 2019, foi un mestre, médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Antonio Bernardo García Barros. Aos once anos foi enviado a estudar a Ourense co seu irmán e viviu cos seus tíos Fructuoso Manrique Martín e Marcial García Barros. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 detiveron ao seu pai e aos seus tíos aos que lle levaba comida á cadea de Ourense. Estudou Maxisterio en Santiago de Compostela e licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como médico interino no Barco de Valdeorras e despois en Guadalaxara. Diplomouse en Madrid en Medicina laboral e Sanidad Nacional. Exerceu como médico titular en Zamora e A Gudiña para finalmente trasladarse á Mezquita. Foi un dos fundadores do PSOE en Galicia. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE da Mezquita e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 1987 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde da Mezquita por maioría simple. Nas municipais de 1991 foi novamente elixido alcalde, nesta ocasión con maioría absoluta. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Andrés Prieto Rodríguez** |  **Alcalde da Mezquita** 1987 - 1995 | Sucesor:**Francisco José Montesinos Rodríguez** |

Recoñecementos
--------------

En 2013 inaugurouse en Cádavos unha praza co seu nome.

Vida persoal
------------

Casou na Gudiña con María del Carmen Pravos Rico.

Notas
-----

1. ↑  "El PSOE destacó el trabajo del exalcalde de A Mezquita, Sergio García Ferrera", *La Voz de Galicia*, Ourense, 1-9-2013, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais na Mezquita

### Ligazóns externas

* Homenaxe ao Dr. Sergio García, ex alcalde socialista da Mezquita
* Héroes o traidores, artigo de Sergio García Ferrera en *La Región*, *(en castelán)*.
* García Ferrera: 'É un orgullo que o lugar leve o meu nome
Entrada á Biblioteca Pública Municipal 'El Viejo Pancho' de RibadeoEntrada á Biblioteca Pública Municipal El Viejo Pancho de Ribadeo.
A **Biblioteca Pública Municipal El Viejo Pancho** é a biblioteca de referencia de Ribadeo, integrada na rede de bibliotecas públicas de Galicia.

Historia
--------

Nomeada como BPM El Viejo Pancho no 1957, recolle fondos anteriores. No 1927 fusionáranse a Biblioteca do Ateneo, datada de 1915, e a Biblioteca Popular Circulante, nada ese mesmo ano. A biblioteca resultante clausurouse no 1936, queimándose algúns libros durante a guerra civil. Abriu as portas de novo en 1941 na rúa San Francisco nº 3, incorporando algunha doazón particular, e pasando logo ós baixos da casa consistorial. Ditas instalacións foron criticadas nos xornais da época por inadecuadas.

Co novo nome pasou tamén a ter a súa sede nos baixos dun edificio emblemático, a Torre dos Moreno, e desenvolvendo a súa actividade arroupada pola Asociación de Amigos da Biblioteca, Socios Protectores, pedindo libros ás embaixadas etc. Nese local estivo 38 anos. Pola deterioración da Torre dos Moreno, en 1995 pasou de xeito provisional a un local na casa do concello, e logo de rematadas as obras de acondicionamento ó Patín (novembro de 1996, aínda que non foi inaugurada de xeito oficial ata o 14 de outubro de 1997), no edificio da antiga escola de náutica, que ocupa na actualidade (rúa Antonio Otero 17, 2024).

Foi o seu primeiro bibliotecario Leonardo Fernández Reinante, pasando logo a selo Mª Jesús Rañón. Dende 2023 ocupa o posto Mónica Martínez Martínez.

Galería de imaxes
-----------------

* Mural de animación á lectura próximo á bibliotecaMural de animación á lectura próximo á biblioteca
* Mural de Sargadelos á porta da biblioteca, lembrando a historia do edificioMural de Sargadelos á porta da biblioteca, lembrando a historia do edificio
* Vista parcial sala lecturaVista parcial sala lectura

Notas
-----

1. ↑  AAVV (2007). *50 aniversario. Biblioteca Municipal 'El Viejo Pancho'. Ribadeo*. Concellería de Cultura. Excmo. Concello de Ribadeo.
2. ↑  "Biblioteca". *Concello de Ribadeo*. Consultado o 2024-01-20.
3. ↑  Fotocopia-resume informativa sobre a historia da biblioteca.
4. ↑  agremon, Publicado por. "LEONARDO FERNÁNDEZ- REINANTE: Músico e compositor ribadense. Por Celia Castro". Consultado o 2024-01-20.
5. ↑  "Sede Electrónica de Ribadeo". *ribadeo.sedelectronica.gal*. Consultado o 2024-01-20.
**Amancio Bolaño e Isla**, nado nas Ermidas (O Bolo) o 19 de setembro de 1896 e finado en Cidade de México o 21 de xullo de 1971, foi un filólogo, catedrático e académico de orixe galega nacionalizado mexicano.

Traxectoria
-----------

Realizou os estudos de bacharelato no Instituto de Ensinanza Secundaria Cardenal Cisneros. Cursou tres anos da carreira de Dereito na Universidade Central de Madrid, pero optou por terminar a licenciatura en Letras na mesma universidade, foi discípulo de Ramón Menéndez Pidal, titulouse como filólogo en 1935. Iniciada a guerra civil española, viaxou a México. En 1947, obtivo un doutoramento en letras pola Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM), a súa tese foi un estudo bio-bibliográfico, histórico e literario de frei Alonso da Vera Cruz.

Exerceu a docencia impartindo moi diversas cátedras, entre elas latín, fonética, filoloxía románica, literatura española medieval, literatura do Século de Ouro, Cervantes, xeración do 98, novela picaresca, lingua portuguesa e outras máis. Foi profesor no Instituto Plurilingüe de Madrid, na Escola Nacional de Antropoloxía e Historia, no Colexio de México, na Universidade Iberoamericana, na Universidad de Las Américas de Puebla, no Colexio Francés Morelos, no Colexio Alemán "Alexander von Humboldt", no Liceo Franco-Mexicano, na Facultade de Filosofía e Letras da UNAM, e na Escola Nacional Preparatoria.

Nomeárono profesor emérito da Facultade de Filosofía e Letras da UNAM e profesor honorario da Universidade de Guanajuato. Foi membro da Academia de Belas Letras de Málaga e do Colexio de Licenciados e Doutores de Madrid.

Foi membro de número da Academia Mexicana da Lingua, tomou posesión da cadeira XXV o 24 de outubro de 1969 cun discurso comparativo entre o *Estebanillo González* e *El Periquillo Sarniento*.

Obra
----

Foi prologuista, editor e revisor de obras literarias antigas como *El conde Lucanor*, *El libro del buen amor* e *El poema del Mío Cid*. Como escritor, a súa obra é pedagóxica e de crítica literaria, entre seus libros atópanse:

* *Breve manual de fonética elemental*.
* *Manual de historia de la lengua española*.
* *Contribución al estudo bio-bibliográfico de fray Alonso de la Vera Cruz*.
* *Estudos literarios*.

Notas
-----

1. ↑  José Rojas Garcidueñas (1975). "Amancio Bolaño e Isla". *Semblanzas de académicos. (Nuestros Humanistas)*. Consultado o 2 de abril de 2011.
2. ↑  "Amancio Bolaño e Isla" (PDF). *100 UNAM. Universidade Nacional de México 1910-2010*. Consultado o 2 de abril de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5671666
* WorldCat
* VIAF: 163649564
* BNCHL: 000313863
* BNE: XX1209839
* GND: 1057419095
* ISNI: 0000000119997195
* LCCN: n85817131
* NLA: 35739502
* NTA: 129571547
* PTBNP: 1571425
* SUDOC: 102141258

 |
Restos de Gran Cimbabue.
**Monomotapa** foi un reino medieval (comezos século XV-1629) localizado entre os ríos Zambezi e Limpopo, nos actuais estados de Cimbabue e Mozambique, a súa capital era Gran Cimbabue. 
O nome polo que se coñece ao reino déronllo os portugueses, derivado de **Mwene Mutapa**, como se denominaba ao territorio que controlaba o monarca.

O reino estableceuse no século XV ao emigrar os karanga desde o sur que se estableceron na meseta que se estende entre os ríos Zambezi e Limpopo, de clima saudable e con importantes xacementos de ouro e cobre. Monomotapa chega ao cénit do seu poder por volta de 1440 grazas ao comercio de ouro que realizan as carabanas árabes e swahilis a través do porto de Sofala.

A chegada dos portugueses á costa a comezos do século XVI significou o declive de Monomotapa, no ano 1629 o rei monomotapa asinou un tratado de vasalaxe cos portugueses.

Economía e sociedade
--------------------

A base da economía da poboación era a agricultura baixo o sistema de estivada, cultivábase fundamentalmente sorgo e millo miúdo e algo de iñame e arroz que chegaba a través da costa. A gandería bovina tiña tamén grande importancia e era o elemento básico do comercio. Pero a riqueza do reino proviña das minas de ouro, os mineiros daban unha parte do ouro extraído ao rei e aos *ncoses* (grandes señores) a cambio de gando. Este ouro empregábase para adquirir bens de prestixio aos comerciantes da costa.

A unidade básica na que se organizaba a sociedade era a aldea, os seus habitantes compartían un devanceiro común, o seu xefe era o *mukuru* que representaba á aldea diante o *muzinda*, gran señor membro da aristocracia militar. No cumio da sociedade estaba o soberano, rei divino que tiña como función a a pervivencia colectiva do pobo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q854468
* WorldCat
* VIAF: 315527086
* EBID: ID

 |
**José Tomé Roca**, nado en Guitiriz o 3 de setembro de 1958, é un político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Profesor de Tecnoloxía Agraria na Escola de Capacitación Agraria de Monforte de Lemos. Foi Secretario Xeral de UGT Lemos e concelleiro en Monforte de Lemos polo PSdeG-PSOE. 

Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE no concello de Monforte de Lemos nas eleccións municipais de 2003, sendo primeiro tenete de alcalde e concelleiro de medio ambiente baixo a alcaldía do nacionalista Severino Rodríguez Díaz. Nas eleccións autonómicas de 2005 foi elixido deputado e volveu ser elixido nas autonómicas de 2009, aínda que causou baixa o 6 de setembro de 2011.

Encabezou a candidatura socialista en Monforte de Lemos en 2007 e 2011, mellorando progresivamente os seus resultados, se ben os nacionalistas mantiveron a alcaldía (con maioría absoluta no primeiro caso e maioría simple no segundo), co cal formou parte da oposición. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e logrou a vitoria con 6 concelleiros, polo que foi elixido alcalde e gobernou minoría. 

Nas eleccións municipais de 2019 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE e acadou unha ampla maioría absoluta con 11 concelleiros, o que lle permitiu revalidar o cargo de alcalde de Monforte de Lemos. Impulsado por estes resultados, en xullo de 2019 foi elixido presidente da Deputación de Lugo. En febreiro de 2022 foi elixido Secretario Provincial do PSdeG-PSOE de Lugo, tras alcanzar un acordo de integración co alcalde de Castroverde Xosé María Arias Fernández, o cal pasou a selo seu vicesecretario xeral. Nas eleccións municipais de 2023 revalidou a alcaldía con maioría absoluta e foi reelixido presidente da Deputación.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Severino Rodríguez Díaz** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 2015 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
| Predecesor:**Darío Campos Conde** |  **Presidente da Deputación Provincial de Lugo** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
| Predecesor:**Patricia Otero Rodríguez** |  **Secretario xeral do PSdeG-PSOE da Provincia de Lugo** 2022 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Monforte de Lemos

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
**Francisco Xabier Casares Mouriño**, nado en Xinzo de Limia o 10 de abril de 1946, é un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu como pediatra. Foi director médico do Complexo Hospitalario Cristal-Piñor de Ourense. Militante do PSdeG, foi concelleiro de Sanidade e Servizos Sociais na cidade de Ourense, onde vivía, entre 1991 e 1995, sendo o seu alcalde Manuel Veiga Pombo. En paralelo, nese mandato foi portavoz do PSdeG na Deputación de Ourense. Tralas eleccións de 1995 foi portavoz municipal do PSdeG en Ourense así como coordinador provincial do partido.

Foi elixido parlamentario pola provincia de Ourense nas eleccións autonómicas de 1997, ano no que ademais accedeu ao Comité Federal do PSOE. A finais de 1998 renunciou como concelleiro e coordinador para centrarse na súa labor no Parlamento. Volveu ser elixido parlamentario nas autonómicas de 2001. Deixou o Parlamento en abril de 2002.

Como irmán de Carlos Casares, na actualidade (2021) é o presidente da Fundación que leva o nome do escritor. Ademais, é presidente do Liceo Recreo Ourensán, unha institución cultural da cidade de Ourense.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Veiga Pombo** |  **Coordinador Provincial do PSdeG en Ourense** 1995 – 1998 | Sucesor:**Gonzalo Iglesias Sueiro** |

Vida persoal
------------

Foi irmán de Carlos Casares e, por tanto, cuñado de Kristina Berg e tío de Håkan Casares e Christian Casares.

Notas
-----

1. ↑  "Xabier Casares: «Acórdome do meu irmán Carlos moitas veces cada día»". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2021-04-01. Consultado o 2021-04-01.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, Feliciano, ed. (2002). "Casares Mouriño, Xabier". *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI* (en castelán). Santiago de Compostela: *El Correo Gallego*. p. 111. ISBN 84-8064-113-4.
* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Cristóvão Jaques**, tamén coñecido como **Cristóvão Valjaques**, nado c. 1480 no Algarve, Reino de Portugal e finado despois de 1530, foi un nobre, explorador e navegante portugués de orixe aragonesa. Era fillo ilexítimo de Pero Jacques, lexitimado por Xoán II (1481–1495) e posteriormente feito nobre pola Casa Real de Manuel I (1495–1521). Casou cunha filla de Francisco Portocarreiro, coa que tivo tres fillos.

Traxectoria
-----------

En 1503 chegou por primeira vez á costa do Brasil na frota comandada por Gonçalo Coelho.

En 1516, ao mando de dúas carabelas, encargouse de patrullar a costa do Brasil co fin de desalentar as incursións dos piratas franceses. En novembro dese ano desembarcou nunha gran baía, á que chamou Baía de Todos os Santos. No río da Prata loitou e encarcerou a moitos franceses. Viaxou arriba e abaixo pola costa ata 1519.

O 21 de xullo de 1521 embarcou desde a desembocadura do río Texo cara ao Brasil, fundou un posto avanzado en Itamaracá, Pernambuco, un dos portos máis populares da costa brasileira, onde había moita madeira do Brasil ( *Caesalpinia echinata* ) e tiña frecuentes contactos entre indíxenas e europeos, antes de ir cara ao sur ata o río da Prata e entrar no río Paraná durante unhas 23 leguas (uns 140 km) ata preto da actual cidade de Rosario por primeira vez.

Finalmente, en 1526, foi nomeado, polo rei Xoán III, gobernador de todas as partes do Brasil, en substitución de Pero Capico en Pernambuco, e volveu de novo ao mando dun barco e cinco carabelas, tendo innumerables batallas cos piratas franceses. En 1527 capturou tres galeóns franceses en Recôncavo, Baía. Pero a crueldade que exerceu cara aos prisioneiros causoulle problemas importantes con Xoán III (1521–1557).

Ao regresar a Portugal, fixo unha oferta ao rei, na que Jacques levaría mil colonos, pola súa conta, para comezar a ocupación permanente das novas terras no Brasil, pero nada saíu da proposta.

Os rexistros mostran que, só catro anos despois da chegada dos portugueses a Brasil, os franceses percorreron as costas do río Paraguaçu, tratando cos nativos. Non obstante, o descubrimento oficial do río atribúese a Cristóvão Jacques, comandante da expedición en 1526. Tres ríos desembocan na baía de Todos os Santos: o Jaguaripe , o Subaé e o Paraguaçu.

Nunha carta de Vicente do Salvador, consta que Christóvão Jacques atopou unha illa (xa controlada polos franceses), no curso inferior do río Paraguaçu dous barcos que comerciaban cos indios, e foron afundidos. No lugar existiría unha vila denominada posteriormente aldea de Nossa Senhora do Rosário da Cachoeira, a principios do século XVII parcela de Gaspar Dias Adorno, ideal para a expansión interior da capitanía.

Notas
-----

1. ↑  Machado, Roberto Pinheiro (2018). *Brazilian History: Culture, Society, Politics 1500-2010*. Cambridge Scholars Publishing. ISBN 978-1-5275-1209-2.
2. ↑  Montón-Subías, Sandra; Berrocal, María Cruz; Martínez, Apen Ruiz (2016). *Archaeologies of Early Modern Spanish Colonialism*. Springer. ISBN 978-3-319-21885-4.
3. ↑  Wood, A. J. R. Russell (1968). *Fidalgos and Philanthropists: The Santa Casa da Misericórdia of Bahia, 1550–1755*. Springer. ISBN 978-1-349-00172-9.
Coordenadas: 43°17′51″N 1°58′07″O﻿ / ﻿43.2976, -1.9687

O **Donostia Arena 2016** é un recinto multiúsos situado na zona deportiva de Anoeta en Donostia, Guipúscoa (Euskadi). Cunha capacidade para 11.000 espectadores é o lugar no que xoga os seus partidos o Lagun Aro GBC de baloncesto.

Historia
--------

Esta é a construción estrela do espazo de ocio de Illunbe, no que inicialmente había multitude de locais de hostalaría, multicines etc. Unha das características máis rechamantes deste recinto é a súa cuberta retráctil, que se desprega ou se contrae segundo as necesidades. A súa utilización inicial baseábase nas corridas de touros, pero co paso do tempo ha ir diversificando a súa oferta. Actualmente é o baloncesto o que centraliza a actividade do recinto.

Actividades
-----------

A parte do baloncesto no recinto organízanse touradas, concertos de música, campionatos de motos freestyle de motos etc.

Notas
-----

1. ↑  "San Sebastián Arena 2016-ren banaketa". Arquivado dende o orixinal o 16 de febreiro de 2012. Consultado o 25 de abril de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial de Illumbe

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3324721
* GeoNames: 10345469

 |
***Tortilla Flat*** é unha novela escrita por John Steinbeck, con doses de drama.

Trama
-----

Danny herda unha propiedade, e torna rapidamente o centro dos acontecementos en Tortilla Flat. Non sendo por natureza un bo empreendedor, o mesmo trata de dilapidar ese patrimonio xuntamente con seus compañeiros, sexa para matar a interminábel sede de viño ou para conseguir unha moza interesante. Ao longo do percorrido varias figuras pasan pola vida de Danny, sempre participando dos seus días de ocio e de confusións. Steinbeck utilizou unha boa dose de seu ton irónico aliado cun humor intelixente, dando vida a este libro e tornándoo un dos seus clásicos.

Foi levado ao cinema nos anos 1940 con Spencer Tracy no papel principal.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sparknotes.com: *Tortilla Flat* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q606720
* WorldCat
* VIAF: 214772187
* BNF: 14534020s
* EBID: ID
* GND: 4619525-7
* LibraryThing: 1942772
* OCLC: 576516
* OL: OL23201W

 |
Coordenadas: 43°29′28.56″N 8°11′31.07″O﻿ / ﻿43.4912667, -8.1919639

**Poligal** (Polipropileno de Galicia SA) é unha empresa galega fundada no polígono da Gándara, Narón (A Coruña) adicada á fabricación de película de polipropileno. Ten delegacións comerciais en Barcelona e Sevilla. E no estranxeiro en Alemaña, Francia, México e Portugal.

Historia
--------

Poligal (Narón) e Polipropigal (Portugal) son empresas do Grup Peralada. Poligal foi fundada en Narón en 1991. Dende 2017 ten fábrica en Polonia. O grupo Peralada é unha empresa familiar catalá e ten a súa orixe en 1904 coa marca Hispano Suiza adícase a diversos sectores como o lecer, o viño, a cultura e a industria.

Poligal fabrica plástico empregado en envoltorios en todo tipo de produtos comerciais ou sector alimentario. 
Poligal ten dúas liñas de produción cunha capacidate total de fabricación de 22.000 toneladas/ano das cales 6.500 toneladas son metalizadas en Narón.

A empresa pechou o exercicio de 2011 cunhas perdas de 8 millóns de euros.

Produtos
--------

Película de polipropileno biorientado (BOPP)

* Metalizado
* Transparente
* Pigmentado
* Mate

Notas
-----

1. ↑  El Grup Peralada, conglomerado de historia y lujo. Arquivado 01 de outubro de 2012 en Wayback Machine. *(en castelán)*
2. ↑  Los trabajadores de Poligal rechazan las medidas de ajuste propuestas por la empresa. La Voz de Galicia *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de poligal Arquivado 20 de xuño de 2012 en Wayback Machine. *(en castelán)*
* Páxina web do Grup Peralada
Coordenadas: 43°29′23.36″N 8°12′11.04″O﻿ / ﻿43.4898222, -8.2030667

**Odeón Shopping** ou **Centro Comercial Odeón** é un complexo comercial e de lecer de Narón situado no polígono da Gándara, limítrofe con Ferrol. O nome do centro é o da empresa promotora, unha empresa catalá que posteriormente, en 2008, vendeu o centro comercial ao grupo portugués Dolce Vita.

Ten un número de visitantes de entre 4,4 e 4,6 millóns ao ano.

Características
---------------

No momento da súa inauguración en 2002 Odeón era o centro comercial máis grande de Galiza con 52.672 metros cadrados construídos e tivo no seu primeiro ano de funcionamento 5,3 millóns de visitas.

Odeón foi construído no polígono industrial da Gándara, nunha parcela paralela á estrada de Castelao. Esta modificación do uso do terreo e a superficie construída levou ao xulgado ao arquitecto de Narón que finalmente en marzo de 2013 foi absolto.

O centro comercial tiña no seu proxecto inicial un aparcadoiro soterrado baixo del e unha soa planta. Durante a súa construción o proxecto foi ampliado e modificado engadindo outra planta xa que estaban tódolos locais previstos vendidos. A nova planta ocupouse con cines, salón de birlos e locais de hostalería. Durante a construción, o día 12 de xuño de 2002, produciuse o derrubamento de parte da estrutura ferindo a varios traballadores.

Ademais de locais comerciais o centro comercial ten cines, locais de hostalería e un hotel inaugurado en 2006. En 2015 foi mercado por Patron Capital e Eurofund Capital Partners. En 2018 o centro comercial foi reformado interiormente e na imaxe exterior. Inditex pechou a súa tenda de Zara en Ferrol trasladándoa a Odeón.

Notas
-----

1. ↑  Odeón mantiene facturación pese a bajar un 2 % en visitas. La Voz de Galicia, Ferrol
2. ↑  El arquitecto que informó las licencias de Odeón, absuelto de un delito urbanístico *Diario de Ferrol*.
3. ↑  "O fiscal pide a inhabilitación dun enxeñeiro polo accidente de Odeón". *La Voz de Galicia*. Arquivado dende o orixinal o 01 de xullo de 2013. Consultado o 04 de marzo de 2013.
4. ↑  Dos fondos de inversión adquieren el centro comercial Dolce Vita de Narón *La Voz de Galicia*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Odeón *(en castelán)*.
***El Emigrado*** foi un periódico trimensual aparecido na Estrada entre 1920 e 1940.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Órgano de las sociedades de emigrados y agricultores del municipio de A Estrada y patrocinado por la Sociedad Hijos de La Estrada, de Cuba*, apareceu o 15 de setembro de 1920. Fundado polos irmáns Albino e Maximino Matalobos e Xosé Otero Abelleira. En 1930 cambiou a súa cabeceira pola de *Periódico galeguista*. Dirixido inicialmente por Xosé Otero Abelleira, e despois por José Fernández da Ponte (como director interino, 1932-1933), José María Sánchez Brea (1933-1935) e Manuel Durán Durán, que tivo que abandonar a redacción en 1936 polo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. A partir dese momento, a orientación ideolóxica dos seus contidos variou, facéndose cargo da dirección novamente Xosé Otero Abelleira.

Nos seus comezos foi unha publicación de tendencia anticaciquil, que incluíu artigos de apoio á autonomía de Galicia, ao Estatuto e á Irmandade Nazonalista Galega. Contaba tamén cunha sección literaria na que se recolleu poesía e recensións de libros. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel García Barros, que comezou a publicar nel os seus *Contiños da Terra*, Rafael Varela Pazo, Ramiro Alfonso Castro Dono, Manuel González Rodríguez, José Cortés Fernández e Ramón Puente Barcala.
*El Emigrado* cesou a súa edición o 16 de decembro de 1940.

Notas
-----

1. ↑  "16 años de vida", *El Emigrado*, 30-9-1936, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Emigrado, El". *Enciclopedia Galega Universal*. Ir Indo. 1999-2002. ISBN 84-7680-288-9.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387420
* Galiciana: 2706

 |
*Samfaina* catalá.
A ***samfaina*** é unha preparación catalá a base de berenxena e cabaciña cortados en anaquiños e rustridos con allo picado e cebola e tomate relados en aceite de oliva. Pódese engadir tamén pemento verde do tipo italiano e vermello cortados en cachiños e algunhas herbas, con moderación, como tomiño ou romeu. En Cataluña adóitase comer coma acompañamiento de carnes (tipicamente costela de porco, coello, polo etc.) ou peixes (atún, bacallau etc.), que acostuman rematarse de cociñar na mesma tixola ou pota da *samfaina*.

Oríxe e etimoloxía
------------------

Segundo a *Enciclopèdia Catalana* (enciclopedia catalá) o substantivo *samfaina* atópase escrito por vez primeira en 1890, e provén do anterior *samfònia* que, á súa vez, deriva do latín *symphōnĭia* (sinfonía).

Notas
-----

1. ↑  "Enciclopedia Catalá". Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2019. Consultado o 03 de outubro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* *Ratatouille*
* Rustrido

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4892759
* GEC: 0140983

 |
**Carlos Alberto Montes Marqués**, nado no Carballiño en 1966, é un historiador e político galego do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi director da emisora Cablevisión do Carballiño (1997). En 1999 foi nomeado director da Escola Taller Arenteiro. Nas eleccións municipais de 2003 foi o número 2 da lista do PSdeG-PSOE e foi elixido concelleiro do Carballiño e tenente alcalde. Logo da renuncia de Pachi Vázquez para se presentar ás eleccións autonómicas do 2005, foi elixido alcalde do Carballiño en maio dese ano. Nas municipais de 2007 foi o candidato do PSdeG á alcaldía do Carballiño e foi elixido alcalde ó selo cabeza de lista máis votado. Foi deputado provincial (2007-2011). Presidiu a comisión da sección de vilas termais da FEGAMP e foi membro da executiva do mesmo departamento da FEMP. Renunciou a presentarse á reelección en 2011, sendo substituído á fronte do PSdeG por Francisco Fumega e da alcaldía por Argimiro Marnotes Fernández.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pachi Vázquez** |  **Alcalde do Carballiño** 2005 - 2011 | Sucesor:**Argimiro Marnotes Fernández** |

Obras
-----

* *As orixes do Carballiño (1600-1750)*, Centro de Estudios Chamoso Lamas, 2003.

* *Alarifes do Carballiño*, Centro de Estudios Chamoso Lamas, 2023.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ourense, 3-12-1999, p. 43.
2. ↑  Carballiño, una villa con futuro termal
3. ↑  Carlos Montes presenta o seu libro "Alarifes do Carballiño"

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Carballiño
O mástique.

O **mástique** é unha resina obtida do lentisco (*Pistacia lentiscus*). A resina véndese no mercado en forma de gotas ou lágrimas arredondadas, de arredor de 5 mm de diámetro.

É amarela clara, bastante brillante, ficando máis opaca co tempo. Pode ser quebradiza, mais amolece coas baixas temperaturas. O mástique fresco disólvese en alcol e esencia de terebintina, formando un verniz perfectamente claro, sendo insolúbel nas esencias minerais. A cidade grega de Mastichochoria é coñecida coma un importante centro produtor do mástique.

Emprégase xeralmente na construción, para reencher ocos, tapar xuntas estáticas ou con lixeiro movemento tales como: xuntas de carpintaría (madeira, aluminio e PVC) de obra, vidros, entre outras utilidades.

O mástique utilízase na gastronomía turca coma base do sorbete *dondurma*.

O seu nome en castelán (*almáciga*) dálle nome a un barrio e un parque de Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. ↑  "VB Bureau de Projetos e Textos — "Dicionários Gastronômicos"". Arquivado dende o orixinal o 01 de xullo de 2014. Consultado o 22 de maio de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q318367
* AAT: 300014837
* BRE: 2191554
* EBID: ID
* GEC: 0122156
* GND: 4672899-5
* LCCN: sh2008000735
* MAG: 2910938170

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000069997
* MeSH: D20.215.721.500.626
* UNII: 7446H202QW

 |
**Argimiro Marnotes Rodríguez**, nado en Lobás (O Carballiño) é un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Arxentina, e ao retornar converteuse en pequeno empresario do metal. Entrou no Concello do Carballiño como concelleiro en 1972 polo terzo sindical, sendo nomeado alcalde en 1977. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía do Carballiño e foi elixido alcalde, revalidando o cargo nas eleccións municipais de 1983, en que encabezou a candidatura de Coalición Galega. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura da Coalición Progresista Galega e foi elixido alcalde outra vez. Logo seguiu de concelleiro ata 1999, primeiro no grupo de goberno e despois, dende 1995, na oposición.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Javier Perea Rodríguez** |  **Alcalde do Carballiño** 1977 - 1991 | Sucesor:**José Luis García Rodríguez** |

É pai do tamén político Argimiro Marnotes Fernández.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais no Carballiño

### Ligazóns externas

* "Paixón pola política local", artigo en *La Voz de Galicia*, 29 de xuño de 2008.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Comba.
*Este artigo trata sobre unha santa inglesa, para o santo irlandés véxase Columba de Iona*.
**Comba de Cornualla**, máis coñecida como **Santa Comba de Cornualla**, foi unha santa da Igrexa católica que seica viviu no século VI, nada en Lothian (Escocia) e finada en Ruthvoes, Cornualla. É popular en Cornualla e outras nacións celtas. A súa historia lendaria mestúrase coa da galega Comba de Sens, quizais por tradicións celtas cristianizadas.

Comba de Cornualla é venerada pola Igrexa católica e mais o anglicanismo; a súa festividade celébrase o 11 de novembro. Simbolízase cunha póla de palma e/ou unha espada.

Lenda
-----

Segundo a lenda, disque Comba se converteu ao cristianismo cando o Espírito Santo se lle apareceu en forma de pomba (*columba* en latín). A lenda está documentada nun manuscrito conservado na Biblioteca de Cambridge (Reino Unido), escrito por Rosecarrack durante o reinado de Isabel I de Inglaterra, quen afirmou ter tomado a lenda de información local.

Segundo a lenda, Comba foi a filla do rei Lodan e mais da raíña Manigild, ambos os dous pagáns. Comba, para escapar do casamento cun príncipe tamén pagán, embarcouse cara Cornualla preto de Trevelgue Head, onde desembarcou. Aló foi seguida polo príncipe; despois a través da fraga que agora é Porth Beach, por Rialton e Treloy, até que finalmente o príncipe a capturou en Ruthvoes, dúas millas ao sur de St. Columb Major. Nese lugar o príncipe decapitouna polo desplante, e onde caeu o sangue abrollou un arroio cuxo rego formou un río, aínda sen nome, que desemboca en St. Columb Porth, seguindo o camiño que fixera Comba.

Análise
-------

O historiador británico David Nash Ford suxestiona que os nomes dos pais de Santa Comba, Lodan e Manigild, son en realidade formas terxiversadas dos nomes do rei Lot e da raíña Morgause, da Lenda do Rei Artur.

Esta historia é ademais moi semellante á da galaica Santa Comba de Sens do século III e tamén á de Santa Comba de Córdoba do século IX. Polo tanto, é probábel que as lendas de Santa Comba de Cornualla e de Santa Comba de Córdoba foran unha adaptación da lenda de Santa Comba de Sens []. Isto non quere dicir que non teñan existido as tres. Simplemente que as súas lendas poderían ter sido tomadas unhas das outras. Incluso, as lendas das distintas Santa Comba son moi semellantes á da náiade grega Aretusa.

Comba é un nome común entre os irlandeses.
**Condor Flugdienst GmbH**, comercializada como **Condor**, é unha aeroliña de vacacións alemá baseada en Frankfurt. Opera voos regulares a destinos de ocio no Mediterráneo, Asia, África, Norteamérica, Suramérica e o Caribe. A súa base principal atópase no aeroporto de Frankfurt, dende a cal saen a meirande parte dos seus voos de longa distancia. Ten ademais bases secundarias para voos mediterráneos nos aeroportos de Múnic (de onde tamén parten voos de longa distancia), Hamburgo, Hannover, Düsseldorf, Stuttgart, Leipzig/Halle e Berlín-Schönefeld.

Condor é a terceira aeroliña alemá máis grande en tamaño de frota e pasaxeiros transportados. É unha subsidiaria do Thomas Cook Group británico, pero aínda comparte co seu antigo dono, Lufthansa, o seu programa de viaxeiro frecuente Miles & More, e as súas salas *business* no aeroporto de Frankfurt. Condor Airlines é tamén socio do Mileage Plan de Alaska Airlines.

Frota
-----

En agosto de 2017 a frota de Condor estaba formada polos seguintes avións:


Frota de Condor| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| B | Y+ | Y | Total |
| Airbus A320-200 | 9 | — | — | 24 | 156 | 180 |  |
| Airbus A321-200 | 7 | — | — | 24 | 186 | 210 |  |
| 196 | 220 |
| Boeing 757-300 | 10 | — | — | 26 | 249 | 275 |  |
| Boeing 767-300ER | 16 | — | 18 | 35 | 205 | 258 |  |
| 180 | 233 |
| Total | 42 | — |  |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña

Notas
-----

1. ↑  Condor (ed.). "Condor wird neuer Meilen Partner von Alaska Airlines". Consultado o 9 de outubro de 2017.
2. ↑  "Global Airline Guide 2017 (Part One)". *Airliner World* (Key Publishing Ltd) (outubro de 2017): 14.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q312517
* WorldCat
* VIAF: 175952857
* GND: 16167226-7
* LEI: 549300LOR7YWQRDHQY83
* OpenCorporates: M1103\_HRB83385

 |