recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Denes** é unha editorial valenciana fundada no ano 1987, especializada en libros en valenciano (ensaio, dicionarios, poesía, infantil) e tamén en castelán. empezou a actividade das súas edicións cos dicionarios e as obras do lexicógrafo Francesc Ferrer Pastor, que desenvolveu o seu traballo dende o ano 1956.

Descrición
----------

No seu catálogo atópase a *Col·lecció Rent* de literatura relixiosa contemporánea, dirixida por Agustí Colomer, que comprende diferentes xéneros: narrativa, poesía, ensaio, teatro, homilética e outros, que pon ao alcance do público un conxunto de obras sobre literatura de inspiración cristiá feita dende o século XIX aos nosos días, en valenciano. Son textos que reúnen os valores estéticos, culturais e espirituais duns escritores que mostran nas súas creacións a beleza e a profundidade dun humanismo ao mesmo tempo arraigado e transcendente, segundo o seu director. A colección alterna escritores da literatura universal e autores valencianos. O nome da colección, de resonancias evanxélicas, é tamén unha homenaxe aos valencianos que crearon a asociación *La Paraula Cristiana*, cuxo boletín titulábase *Rent*.

Notas
-----

1. ↑  Base de datos de editoriais Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
2. 1 2  Catálogo Libros infantiles y juveniles. Comunitat Valenciana. Bolonia 2010. Direcció General del Llibre, Arxius i Biblioteques
3. ↑  Agustí Colomer "Molts autors tenen un component religiós lligat al compromís social" en *Ciudad de Alcoy* o 3 de febreiro de 2013 *(en catalán)*.
4. ↑  Rafael Prats Rivelles, "Libros relixiosos" Arquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine. *Levante-EMV*, 14 de abril de 2008 *(en castelán)*.
5. ↑  "Un llibre inèdit de Domínguez Barberà inicia la col·lecció Rent" *Levante-EMV*, 23 de abril de 2008 *(en catalán)*.
6. ↑  Vicent Josep Escartí, "Rent i Martí Domínguez" *Saó*, n.º 329, xuño de 2008 *(en catalán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Edicions Tres i Quatre

### Ligazóns externas

* Editorial Denes

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16905871
* WorldCat
* VIAF: 168924536

 |
**Doris Leuthard**, nada en Merenschwand (cantón de Argovia) o 10 de abril de 1963, é unha política suíza, membro do Partido Popular Cristián Demócrata. É tamén orixinaria da comuna de Sarnen no cantón de Obwalden. Foi elixida como conselleira federal o 14 de xuño de 2006. O seu mandato comezou oficialmente o 1 de agosto do mesmo ano.

Traxectoria
-----------

Doris fixo os seus estudos primarios e secundarios nas localidades de Merenschwanden e Muri. Os estudos ximnasiais (medios) fíxoos na cidade de Wohlen no cantón de Argovia. Realizou estudos de dereito na Universidade de Zúric e obtivo a licenza para exercer a avogacía no cantón de Argovia en 1991.

A partir de 1989 Doris comeza a traballar nun estudo de avogados. Dous anos máis tarde obtivo a súa patente para exercer como avogada; a partir dese momento, Doris asóciase co estudo de avogados Fricker-Leuthard implantado en Wohlen e Muri.

Durante os anos 1990 entra a formar parte de varios consellos de fundacións e administracións. Entre algúns atópanse a Compañía eléctrica de Laufenburgo (*Elektrizitätsgesellschaft Laufenburg*) e o Novo Banco Argoviano (*Neue Argauer Bank*). Tamén estivo á fronte das Universidades populares de Argovia.

Foi membro do Consello escolar de Muri (Argovia) de 1993 ao 2000. Igualmente de 1996 a 1997 foi membro das autoridades de conciliación en materia de dereito de arrendamento. De 1997 ata 2000 foi membro do Gran Consello de Argovia. En 1999 é elixida para o Consello Nacional suízo, no cal se interesa nas comisións de economía e rendementos, así como a comisión de asuntos xurídicos.

Vicepresidenta do Partido Popular Cristián Demócrata desde 2001 ata 2004, data na cal se converte en presidenta do mesmo.

O 14 de xuño de 2006 Doris Leuthard é elixida Conselleira federal en substitución de Joseph Deiss quen renunciou ao seu cargo. A elección levouse a cabo na Asemblea federal, Doris foi elixida na primeira volta por 133 votos dun total de 234 votos válidos (240 posibles).

Desde o 1 de agosto de 2006, Doris Leuthard é a encargada do Departamento Federal de Economía (DFE).

Doris Leuthard é favorable á revisión da lei do asilo e á construción de novas centrais nucleares en Suíza. Oponse á privatización da compañía nacional de telecomunicacións (Swisscom) así como á adhesión de Suíza á Unión Europea. O 10 de decembro de 2008 foi elixida por 173 votos como Vicepresidenta da Confederación Suíza.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Doris Leuthard
* Información e foto

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q115442
* WorldCat
* VIAF: 100656643
* Dodis: P37086
* GND: 1050736621
* HDS: 046646
* ISNI: 0000 0000 8008 5585
* LCCN: n2009055455
* Munzinger: 00000025092
* SUDOC: 189526262

 |
Mentres que os lapis e rotuladores aínda se utilizan para bosquexar as ideas iniciais, hoxe en día as etapas de maquetación e documentación adoitan realizarse con computadoras.
O **deseño gráfico** é unha profesión cuxa actividade consiste en proxectar comunicacións visuais destinadas a transmitir mensaxes específicas a grupos sociais, con obxectivos determinados. Esta actividade axuda a optimizar as comunicacións gráficas. Tamén se coñece co nome de **deseño en comunicación visual**, deseño de comunicación visual ou deseño visual.

Por mor do crecemento masivo no intercambio de información, a demanda de deseñadores gráficos é maior que nunca, particularmente a causa do desenvolvemento de novas tecnoloxías e da necesidade de prestar atención ós factores humanos que escapan á competencia dos enxeñeiros que as desenvolven.

Algunhas clasificacións difundidas do deseño gráfico son: deseño gráfico publicitario, deseño editorial, deseño de identidade corporativa, deseño web, deseño de envase, deseño tipográfico, cartelaría, señalética, entre outros.

Historia do deseño gráfico
--------------------------

A definición da profesión do deseñador gráfico é máis ben recente, no que se refire á súa preparación, a súa actividade e os seus obxectivos. Aínda que non existe consenso acerca da data exacta na que naceu o deseño gráfico, algúns o datan durante o período de entre guerras. Outros entenden que comeza a identificarse como tal para finais do século XIX.

Pode argumentarse que comunicacións gráficas con propósitos específicos teñen a súa orixe nas pinturas rupestres do Paleolítico e no nacemento da linguaxe escrita no terceiro milenio a. C. Pero as diferenzas de métodos de traballo, ciencias auxiliares e formación requirida son tales que non é posible identificar con claridade ó deseñador gráfico actual co home da prehistoria, co xilógrafo do século XV ou co litógrafo de 1890.

A diversidade de opinións responde a que algúns consideran como produto do deseño gráfico calquera manifestación gráfica e outros soamente aquelas que xorden como resultado da aplicación dun modelo de produción industrial; é dicir, aquelas manifestacións visuais que foron "proxectadas" contemplando necesidades de diversos tipos: produtivas, simbólicas, ergonómicas ou contextuais.

Notas
-----

1. ↑  Frascara, Jorge (2000) p. 17.

Véxase tamén
------------

* Comunicación visual
* Debuxo técnico
* Editor de gráficos vectoriais
* Historia do debuxo técnico
* Ilustración
* Imaxes xeradas por ordenador
* Vector

### Bibliografía

* Frascara, Jorge (2000). *Diseño Gráfico y Comunicación* (Séptima ed.). Ediciones Infinito. ISBN 9879637054. [*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185925
* AAT: 300054181
* BNCF: 9850
* EBID: ID
* GEA: 4711
* GEC: 0112633
* JSTOR: graphic-design
* MAG: 15724806
* NDL: 00562640
* NKC: ph116550
* PSH: 13969

 |
A **Dinastía Comneno Ducas** (en grego: Κομνηνός Δούκας, *Komnēnós Dúkas*) foi unha rama da dinastía imperial bizantina dos Anxos, que gobernou sobre Epiro, Tesalia e Tesalónica entre 1205 e 1318.

Membros
-------

* Miguel I Comneno Ducas, déspota de Epiro (1205-1215). Fillo de Xoán Ducas.
* Constantino Comneno Ducas (?-despois 1242), déspota. Fillo de Xoán Ducas.
* Teodoro Comneno Ducas, déspota de Epiro (1215-1230), emperador de Tesalónica (1227-1230). Fillo de Xoán Ducas.
* María Petralifina. Esposa de Teodoro.
* Manuel Comneno Ducas, emperador de Tesalónica (1230-1237). Fillo de Xoán Ducas.
* María Asenina Comnena. Esposa de Manuel Comneno Ducas.

Constantino Comneno Ducas. Fillo de Miguel I.
Teodora Comnena Ducaina. Filla de Miguel I.
María Comnena Ducaina. Filla de Miguel I.
Miguel II Comneno Ducas, déspota de Epiro (1230-1266/68). Fillo de Miguel I.
Xoán Comneno Ducas, déspota de Tesalónica (1237-1244). Fillo de Teodoro Comneno Ducas.
Demetrio Comneno Ducas, déspota de Tesalónica (1244-1246). Fillo de Teodoro Comneno Ducas.
Irene Comnena Ducaina. Filla de Teodoro Comneno Ducas.
Ana Ducaina Anxelina (?-1286). Filla de Teodoro Comneno Ducas.
Nicéforo I Comneno Ducas, déspota de Epiro (1268-1297). Fillo de Miguel II.
Ana Paleóloga Cantacucena (?-despois 1313). Esposa de Nicéforo I.
Xoán Comneno Ducas. Fillo de Miguel II.
Demetrio. Fillo de Miguel II.
Helena Anxelina Ducaina (1242-1271). Filla de Miguel II.
Ana Comnena Ducaina (?-1286). Filla de Miguel II.
Xoán I Ducas de Tesalia, sebastocrátor de Tesalia (1268-1289). Fillo de Miguel II.
María. Filla de Nicéforo I.
Tamar Anxelina Comnena. Filla de Nicéforo I.
Tomé I Comneno Ducas, déspota de Epiro (1297-1318). Fillo de Nicéforo I.
Constantino Ducas de Tesalia, sebastocrátor de Tesalia (1289-1303). Fillo de Xoán I Ducas.
Xoán II Ducas de Tesalia, gobernante de Tesalia (1303-1318). Fillo de Constantino Ducas

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *The* *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, 1991.
* John V.A. Fine Jr. *The Late Medieval Balkans*, Ann Arbor, 1987.
* Nicholas Cheetham, *Mediaeval Greece*, Yale University Press, 1981.
* D.I. Polemis, *The Doukai*, Londres, 1968.

| * v
* c
* e
Déspotas de Epiro |
| --- |
| Dinastía Comneno Ducas | 
* Miguel I Comneno Ducas (1205-1215)
* Teodoro Comneno Ducas (1215-1230)
* Manuel Comneno Ducas (1230-1231),
* Miguel II Comneno Ducas (1231-1268)
* Nicéforo I Comneno Ducas (1268-1289)
* Tomé I Comneno Ducas (1289-1318)

 |
| Dinastía Orsini | 
* Nicolao Orsini (1318-1323)
* Xoán Orsini (1323-1335)
* Nicéforo II Orsini (1335-1337;1356-1359)

 |
| Casa de Nemanjić | 
* Simeón Uroš (1359-1366)
* Tomé II Preljubović (1367-1384)
* María Anxelina Ducaina Paleóloga (1384-1385)

 |
| Dinastía Buondelmonti | 
* Esaú de Buondelmonti (1385-1411)
* Giorgio de' Buondelmonti (1411)

 |
| Dinastía Tocco | 
* Carlos I Tocco (1411-1429)
* Carlos II Tocco (1429-1448)
* Leonardo Tocco (1448-1479)

 |
**Ilustración de 1898, obra de Louis Loeb (1866 – 1909): Demóstenes ante a *ekklesía* no ano -346.**
A ***ekklesía*** ou ***ecclesía*** (do grego antigo «ἐκκλησία» *ekklēsía*) era a principal asemblea da democracia ateniense na Grecia clásica. Foi instaurada por Solón no 594 a.C. e tiña un carácter popular, aberta a todos os cidadáns varóns con 2 anos de servizo militar, mesmo aos *tetes*.

A *ekklesía* era utilizada para designar maxistrados, de maneira que estes eran elixidos mediante sorteo, participando todos os atenienses que formasen parte da asemblea. Desta forma, tamén elixían de forma indirecta aos compoñentes do Areópago, quen eran elixidos polos maxistrados electos pola *ekklesia*.

Entre outras cousas, a asemblea tiña a última palabra no referente á lexislación ateniense, as declaracións de guerra, a firma da paz, a estratexia militar, a elección do *strategos* e outros oficiais e posuía a facultade de chamar aos maxistrados a render contas ante ela ao final do ano do seu mandato.

No século -V os seus membros ascendían a 43.000 persoas, con todo, só aqueles con riqueza suficiente como para poder pasar moito tempo lonxe de casa podían participar de forma habitual, ata que as reformas de Pericles nos anos -451 e -452, que supuñan un pago por desempeñar tarefas públicas, permitiron o acceso de todo cidadán, independentemente do seu nivel económico.

Ao principio reuníanse unha vez ao mes, pero máis tarde chegaron a reunirse tres ou catro veces mensuais. A axenda para a *ekklesía* establecíaa a Bulé, o consello dos cincocentos, non confundir nunca a Bulé coa asemblea popular. As votacións facíanse a man alzada.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Teoria iusfilosòfica de Jürgen Habermas *(tese doutoral)* (PDF) (en catalán). Universitat de Barcelona (Facultat de Filosofia).

| * v
* c
* e
Democracia ateniense |
| --- |
| Nove arcontes | Arconte epónimo · Arconte rei · Arconte polemarco · Arcontes tesmótetas (6) |  |
| Outros cargos | Estratego · Prítane · Epístata |
| Organismos e procedementos | Areópago · Bulé · Ecclesía · Ostracismo |
| Tribunais e xuíces | Heliea · Dietetas · Loxistas · Paredros · Tamías |
| Períodos non democráticos | Tiranía dos Pisistrátidas (-561 a -555 e -549 a -510) · Bulé dos Catrocentos (-411) · Trinta tiranos (-404 a -403) |
| Reformadores | Solón · Clístenes · Efialtes · Pericles · Teramenes |
| Reformas | Reforma de Solón · Reforma de Clístenes |
| Subdivisións administrativas | Tribo · Demos (Demarcos) |
| Política exterior | Liga delio-ática (Helenotamías) · Segunda liga delio-ática |
| Outro | Cidadanía na Grecia antiga |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q730392
* BNF: 12044840p
* BRE: 4941690
* EBID: ID
* LCCN: sh93004874
* Treccani: ecclesia

 |
**Daniel Caamaño Eiras**, coñecido como **Filiado**, nado en Padrón e finado en San Xurxo de Vea (A Estrada) o 22 de outubro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Jaime Caamaño Comparada. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, formou parte do Comité da Frente Popular que intentou oporse ao golpe. Foi detido e internado na prisión de Padrón. Foi xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela o 7 de setembro por rebelión militar, con José Pose Miguens, Faustino Liste Forján, Serafín Mariño Santos, José Tourís Castro e Luis García Abella, acusados de ser os autores do asalto ao tren en Osebe nas datas do golpe de Estado. José Pose, Faustino Liste, José Tourís e Serafín Mariño foron condenados a pena de morte e executados en Compostela o 12 de setembro de 1936 e Luis e Daniel foron condenados a cadea perpetua. Foi sacado da prisión e paseado na Baliña de San Xurxo de Vea o 22 de outubro de 1936, o seu cadáver apareceu cun tiro na caluga.

Vida persoal
------------

Estaba casado e tiña tres fillos.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 8-9-1936, p. 5.
2. ↑  Os 6 da Ponte do Regueiro

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Daniel Caamaño Eiras na páxina web *Nomes e Voces*.
Escudo de armas do Reino de Hawai.
A **Dinastía Kamehameha** (*Hale O Kamehameha* en lingua hawaiana) ou **Casa Kamehameha**, foi a familia reinante do Reino de Hawai entre a unificación das illas por Kamehameha I en 1810 e a morte de Kamehameha V en 1872. A dinastía descende da Familia Keōua, xa que Kamehameha I era o segundo fillo de Keōua Nui.

As súas principais contribucións foron a institución dunha forma de goberno baseada na constitución, a abolición dos antigos sistemas de normas e leis hawaianas (coñecidas como *Kapu*) en favor das leis occidentais, a proclamación do Edicto de Tolerancia dando liberdade de relixión, e a promulgación da Gran Mahele, que permitiu a propiedade privada das terras por primeira vez en Hawai.

Monarcas Kamehameha
-------------------

* Kamehameha I, *O Grande* (1795-1819)
* Kamehameha II, Liholiho, (1819-1824)
* Kamehameha III, Kauikeaouli, (1825-1854)
* Kamehameha IV, Alexander Liholiho, (1854-1863)
* Kamehameha V, Lot Kapuʻiwa, (1863-1872)

Liña de tempo
-------------

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Keouanui.org Arquivado 09 de agosto de 2009 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q601505
* WorldCat
* VIAF: 311776862
* LCCN: no2014148928

 |
**Doris Reisinger**, de solteira **Doris Wagner**, nada en Ansbach no ano 1983, é unha ex monxa e filósofa, teóloga e escritora alemá.

Biografía e traxectoria
-----------------------

Reisinger naceu como Doris Wagner en Ansbach en 1983 e uniuse á comunidade relixiosa católica Familia Spiritualis Opus (FOS) á idade de 19 anos. En 2008, aos 24 anos, Reisinger alegou que foi agredida sexualmente polo sacerdote austríaco Hermann Geissler, membro tanto de FOS como da Congregación para a Doutrina da Fe (CDF). Geissler renunciou á CDF en xaneiro de 2019 pero negou as acusacións na súa contra.

Reisinger deixou a orde en 2011 e terminou os seus estudos de teoloxía en 2014. O mesmo ano, publicou *Nicht mehr ich*. *Die wahre Geschichte einer jungen Ordensfrau*, a súa autobiografía, que relata as súas experiencias como vítima de agresión sexual dentro da Igrexa católica Romana. Reisinger critica que as xerarquías de moitas relixións e comunidades de fe, como a Igrexa católica, subordinan os individuos. Alega que estas comunidades a miúdo adoitaban proporcionar as condicións ideais para facilitar o asalto por parte dos homes de rango superior. A investigación criminal realizada pola policía en Alemaña e Austria contra o seu presunto violador non conduciu a ningunha condena. En Alemaña, as autoridades pecharon o caso porque a conduta do sacerdote non cumpría cos criterios dun delito, mentres que en Austria o caso pechouse porque o sacerdote afirmou de maneira convincente que a súa relación foi consentida.

Reisinger foi unha das cinco protagonistas do documental *#Female Pleasure*, dirixido pola cineasta suíza Barbara Miller e estreado no Festival de Locarno de 2018. A película fala sobre a sexualidade no século XXI desde a perspectiva dunha muller e sobre a continua represión das mulleres nas estruturas patriarcais.

Publicacións
------------

* *Nicht mehr ich. Die wahre Geschichte einer jungen Ordensfrau.* Edition a, Wien 2014, ISBN 978-3-99001-109-6 .
* Con Klaus Mertes; *Spriritueller Missbrauch in der katholischen Kirche*. Herder, Freiburg 2019, ISBN 978-3-451-38426-4 .

Notas
-----

1. 1 2  Pullella, Philip (29 de xaneiro 2019). "Vatican official resigns after abuse accusation by ex-nun" (en inglés). Consultado o 6 de maio de 2019.
2. 1 2  Agnew, Paddy (3 de febreiro de 2019). "'Vatican official came into my room and raped me': ex-nun" (en inglés). Consultado o 6 de maio de 2019.
3. 1 2  Schulschenk, Lara (22 de novembro de 2018). "Jenseits von Eden" (en alemán). Consultado o 6 de maio de 2019.
4. ↑  Cwienk, Jeannette (7 de febreiro 2019). "Doris Reisinger: For clergy, 'I was the perfect victim'". Consultado o 6 de maio de 2019.
5. ↑  "Review: #Female Pleasure" (en inglés). Consultado o 2022-02-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61732446
* WorldCat
* VIAF: 313417884
* GND: 1064946046
* IMDb: nm3802212
* LCCN: no2020095754
* SUDOC: 254852246

 |
**Ewart Douglas Horsfall**, nado en Liverpool o 24 de maio de 1892 e finado en Devizes o 1 de febreiro de 1974, foi un remeiro británico, medallista olímpico en Estocolmo 1912 e Antuerpen 1920.

En Estocolmo formou equipo con Edgar Burgess, Leslie Wormwald, Sidney Swann, James Angus Gillan, Arthur Garton, Alister Kirby, Philip Fleming e Henry Wells (temoneiro) como membro do *Leander Club*, logrando a medalla de ouro en competición con outro equipo británico que representaba ao club *New College*.

En 1920 obtivo a súa segunda medalla, quedando segundo tras o equipo dos Estados Unidos, os seus compañeiros de equipo foron Guy Oliver Nickalls, Richard Lucas, Walter James, John Campbell, Sebastian Earl, Ralph Shove, Sidney Swann e Robin Johnstone (temoneiro).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ewart Horsfall en Sports Reference *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1814405
* OCID: ewart-douglas-horsfall
* Sports Reference: ewart-horsfall-1

 |
**Elvira Méndez de la Torre** **Rodríguez**, nada en Ribadeo o 31 de marzo de 1873 e finada en Toledo en 1974, foi unha mestra galega.

Traxectoria
-----------

No 1897, desprazada xa a Madrid coa familia, obtivo o título de Mestra de Primeiro Ensino na Normal Central de Maestras (Universidade Central de Madrid), presentándose a dúas oposicións e aprobando ambas ese mesmo ano. Foi Premio de Honor na Escuela de Pintura y Grabado de Madrid no 1902, data a partir da que iniciuo primeiro a súa formación internacional e logo a súa proxección no traballo. Así foi pensionada polo Ministerio de Instrución Pública para formarse en Traballo Educativo en Ripatransone (Italia), estudar Psicoloxía e Antropoloxía en París e graduarse no 1905 como Profesora de Anormais (correspondente á actual Educación Especial) en Milán.

Traballou nas escolas normais de Segovia e Ávila. No 1910, comezou a traballar en Toledo, onde promoveu cantinas escolares, ropeiros e colonias (colonia veraniega de Pedrosa, Santander, cun sistema de axudas), iniciativas daquela novidosas. Creou a '*Decena*', entidade que axudaba as alumnas pobres.

No 1926 foi nomeada concelleira de Toledo. Entre 1926 e 1930 promoveu a nova Escola Normal na vila.

Soltera, relixiosa e con carácter forte, foi membro segrar da Orde 3ª Carmelita. Ao facer 100 anos foi homenaxeada coa Cruz de Afonso X o Sabio.

Notas
-----

1. 1 2  ACADEMIA (2012-10-07). "La Escuela Normal Superior de Maestras de Toledo (1900-1953) por Ramón Sánchez González". *Real Academia de Bellas Artes y Ciencias Históricas de Toledo* (en castelán). Consultado o 2019-03-13.
2. ↑  Sánchez González, Ramón (2011). "Doña Elvira Méndez de la Torre, una "toledana" ilustre rescatada del olvido". *Archivo secreto: revista cultural de Toledo* (5): 44–64. ISSN 1695-4742.
3. ↑  "Dos ribadenses innovadoras de la enseñanza y una de ellas concejala en Toledo en 1926". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-03-10. Consultado o 2019-03-12.
**FENYA** (**Fabricaciones Eléctricas Navales y Artilleras**) foi unha empresa fundada no barrio ferrolán de Canido polo enxeñeiro José María González-Llanos, fundador de Astano.

Orixes
------

A idea de crear a empresa xorde entre empregados de Bazán. Nos anos iniciais á posta en marcha da empresa traballan no seu primeiro produto, un teléfono naval de patente e deseño propio.

Teléfono de mamparo Fenya.
Fenya fabricou tres deseños de teléfonos con variantes:

* Teléfono de peito
* Teléfono de mamparo
* Teléfono de escritorio

Posteriormente fabricaron centrais telefónicas. Como industria auxiliar fabricou equipamento eléctrico para buques, cadros eléctricos e motores eléctricos chegando a ser unha das principais empresas auxiliares navais de Ferrol. Ofreceu melloras aos traballadores como un economato como o de Bazán e apoiar actividades culturais e deportivas.

A súa imaxe de marca era un logotipo en fondo vermelo ou azul escuro, cun electroimán co nome de Fenya. Os seus produtos levaban a marca da empresa nunha placa metálica co logo da empresa e o texto *Fabricaciones Eléctricas Navales Y Artilleras, S.L. El Ferrol del Caudillo*.

Vendeu os terreos que ocupaba en Canido a unha inmobiliaria e trasladou os obradoiros ao polígono da Gándara en Narón. A empresa pechou definitivamente en 1997.

Notas
-----

1. ↑  "HEMEROTECA La totalidad de la plantilla de Fenya demandaba a la empresa por los despidos". *La Voz de Galicia*. Consultado o 27 de xuño de 2018.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Negral, Justino (2013). *FENYA: 1941-1961 Fabricaciones eléctricas navales y artilleras. La fábrica de Canido y sus patentes.* Madrid: Liber Factory. p. 240. ISBN 978-84-9949-226-1.
***Del Roig al blau. La transició valenciana*** (*Do vermello ao azul. A transición valenciana*) de 2004 é un documental sobre a transición española no País Valenciano entre os anos 1975 e 1982, desde a morte de Francisco Franco ata a aprobación do Estatuto de Autonomía.

Historia e características
--------------------------

Nel relátanse as grandes manifestacións, as primeiras eleccións, e a que se chamará a Batalla de Valencia, a partir de entrevistas a algúns dos actores políticos e sociais que máis interviron naquel momento.

O documental nace como iniciativa dun proxecto presentado por Albert Montón á edición 2001-2002 do *Master de Producció i Edició de Continguts Audiovisuals* do *Taller d'Audiovisuals* da Universidade de Valencia. A idea espertou o interese e o documentalista Llorenç Soler asumiu a súa dirección e Miquel Francés a produción.

O nome do documental cóllese dun libro de Alfons Cucó, quen viviu en primeira persoa moitos daqueles acontecementos, que posteriormente analizou e documentou.

Entrevistados
-------------

* Periodistas
	+ Juan José Pérez Benlloch
	+ María Consuelo Reyna
	+ Rosa Solbes
* Creadores
	+ Joan Genovés
	+ Manuel Molins
* Músicos
	+ Lluís Miquel
	+ Vicent Torrent
* Políticos
	+ Ricard Pérez Casado
	+ Héctor Villalba
	+ Xavier Marí
	+ Vicent Soler
	+ Josep Guia
	+ Vicent Alvarez
	+ Eliseu Climent
	+ Javier Aguirre de la Hoz
	+ Pasqual Martín Villalba
	+ Ignacio Carrau
	+ Pere Mayor
	+ Manuel Girona
	+ Miquel Ramón Izquierdo
	+ Francesc de Paula Burguera
	+ María Dolores García Broch

Premios
-------

* Premio do público á mellor película valenciana na VII Edición dos Premios Tirant.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Blaverismo
* Euskal Pilota

### Ligazóns externas

* Ficha do documental, con ligazón para ver o documental en Internet. *(en catalán)*
* Entrevista a Miquel Francés. *(en catalán)*
* Entrevista a Albert Montón.[*Ligazón morta*] *(en catalán)*
* Noticia sobre o documental. Arquivado 12 de febreiro de 2007 en Wayback Machine. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3311128
* FilmAffinity: 973828
* IMDb: tt0482247
* TMDb: 952980

 |
---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---

Mapa do departamento da Mancha. En cor amarela clara, a rexión do *Contentin*; en cor parda clara, a rexión do *Avranchin*.
O **Cotentín** (en francés *Le Contentin*) é unha península francesa situada na rexión de Normandía e que se corresponde globalmente cos límites do antigo país normando do mesmo nome, na antigüidade chamado tamén *Pagus Constantiensis* (país de Coutances).

É unha parte do macizo Armoricano que se estende entre o estuario do río Vire e a baía do Monte Saint-Michel , no límite coa Bretaña.

A península do Contentín forma comprende do departamento da Mancha.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463529
* WorldCat
* VIAF: 246607433
* EBID: ID
* GEC: 0020369
* GeoNames: 3023420
* GND: 4230235-3
* NKC: ge128973
* OSM: 5729610

 |
O **festival de Salzburgo** é un importante festival de música e teatro, que se leva a cabo na cidade austríaca de Salzburgo, vila natal de Wolfgang Amadeus Mozart. Está considerado un dos festivais de música e teatro máis concorridos do mundo.

Historia
--------

O primeiro destes festivais tivo lugar en 1877 pero logo descontinuouse en 1910.

En 1918, ao rematar a primeira guerra mundial, a idea de realizar un festival ao redor da figura de Mozart foi retomada, da man do poeta e dramaturgo Hugo von Hofmannsthal, o compositor Richard Strauss, o director Max Reinhardt e o director de orquestra Franz Schalk.

O obxectivo principal do festival durante estes primeiros anos era, non só celebrar a figura de Mozart, senón tamén xuntar fondos para a construción dun teatro do festival. En 1927 foi inaugurado o Festspielhaus (teatro do festival), un teatro de ópera.

O repertorio musical concentrábase principalmente nas obras de Mozart e Strauss, pero outros traballos como os clásicos de Viena, *Fidelio* de Beethoven, ou a ópera bufa italiana tamén foron representados.

Máis adiante foise agregando máis diversidade ás realizacións presentadas, como *Tristán e Isolda* de Wagner e tamén *Falstaff* de Verdi.

Desde 1934 ata 1937, Toscanini dirixiu un gran número de representacións.

Cando o partido nazi chegou ao poder en Alemaña, o festival adquiriu un novo rol, xa que recrutaba a aqueles artistas que eran perseguidos polo goberno de Hitler. Este rol viuse logo reducido entre 1938 e 1944, pois unha gran cantidade destes artistas atopábase exiliada, ou prefería non facer presentacións baixo o réxime nazi. A pesar de todo, os organizadores lograron que o festival se seguise realizando durante toda a segunda guerra mundial.

A partir de 1946, o festival de Salzburgo comezou a converterse nun símbolo da identidade cultural de Austria. Incluíndo polo menos unha ópera do século XX en todas as súas edicións, e promovendo a innovación musical a través da inclusión de novos directores e compositores nos repertorios.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Ligazóns externas

* www.salzburgfestival.at Sitio oficial *(en alemán)*.
* Artigo na enciclopedia aeiou *(en inglés)*.
* Información xeral do festival *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q256443
* WorldCat
* VIAF: 154559280
* BNF: 122686447
* BRE: 1986820
* EBID: ID
* GEC: 0058394
* GND: 1001775-6
* ISNI: 0000 0001 1092 0087
* LCCN: n50048717
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20110117006
* SUDOC: 029943884

 |
Modelo estrutural dun enhanceosoma. O ADN bicatenario móstrase en verde e rosa; o dominio en hélice superenrolada de unión ao ADN ATF-2/c-Jun móstrase en púrpura; o factor de resposta ao interferón móstrase en beis; e o NF kappa B móstrase en laranxa (subunidade p105) e azul (subunidade p65).
O **enhanceosoma** (do inglés *enhanceosome* e, literalmente, *amplificosoma*) é un complexo proteico de orde superior que se ensambla nos amplificadores (*enhancers*) dos xenes e regula a expresión dun xene diana, especificando a localización, temporalización e magnitude da resposta. A unión e ensamblaxe das proteínas activadoras é cooperativa debido ás interaccións proteína-proteína enerxeticamente favorables formadas no complexo.

O exemplo mellor coñecido de enhanceosoma actúa sobre o xene do interferón beta humano, o cal está regulado á alza en células que son infectadas por virus. Tres proteínas activadoras (NF-κB, unha proteína activadora do interferón como IRF-3, e o complexo ATF-2/c-Jun) únense cooperativamente á rexión amplificadora dese xene situada *augas arriba* en infeccións virais. A interacción está mediada por unha cuarta proteína, a HMG-I, a cal axuda a estabilizar o complexo ao promover as interaccións entre proteínas. O enhanceosoma ensamblado recruta a maquinaria transcricional, como a ARN polimerase na rexión promotora para iniciar a expresión xénica.

Notas
-----

1. 1 2  Merika, M; Thanos, D (abril de 2001). "Enhanceosomes". *Current opinion in genetics & development* **11** (2): 205–8. PMID 11250145. doi:10.1016/s0959-437x(00)00180-5.
2. ↑  Panne D, Maniatis T, Harrison SC. An atomic model of the interferon-beta enhanceosome. Cell. 2007 Jun 15;129(6):1111-23. PMID 17574024. PMCID PMC2020837. DOI 10.1016/j.cell.2007.05.019
3. ↑  Junming Yie, Kate Senger, and Dimitris Thanos. Mechanism by which the IFN-β enhanceosome activates transcription. PNAS vol. 96 no. 23. 13108–13113. doi: 10.1073/pnas.96.23.13108  Arquivado 03 de febreiro de 2016 en Wayback Machine.
4. 1 2  Panne, D (abril de 2008). "The enhanceosome". *Current Opinion in Structural Biology* **18** (2): 236–42. PMID 18206362. doi:10.1016/j.sbi.2007.12.002.
5. ↑  Dimitris Thanos, Tom Maniatis. Virus induction of human IFNβ gene expression requires the assembly of an enhanceosome. Cell. Volume 83, número 7, 29 de decembro de 1995, páxinas 1091-1100. doi: 10.1016/0092-8674(95)90136-1
6. ↑  Nikhil Munshi, Menie Merika, Junming Yie, Kate Senger, Guoying Chen, Dimitris Thanos. Acetylation of HMG I(Y) by CBP Turns off IFNβ Expression by Disrupting the Enhanceosome. Molecular Cell. Volume 2, Número 4, p457–467, outubro de 1998. doi: .

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Enhanceosome Molecule of the Month (febreiro de 2010) por David Goodsell

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17094770
* MAG: 2777181808

 |
**Dámaso Ledesma Hernández**, nado en Ciudad Rodrigo o 3 de febreiro de 1866 e finado en Salamanca o 13 de xuño de 1928, foi un relixioso, investigador e musicólogo español.

Traxectoria
-----------

Estudou no seminario de Ciudad Rodrigo, e foi ordenado sacerdote en 1889. Formouse como músico profesional e foi organista na catedral de Salamanca a partir de 1896.

Colaborou na confección do *Cancionero Salmantino*, publicado en 1907, e foi un dos investigadores máis amplamente recoñecidos da música popular tradicional salmantina, coñecido como "folklore charro". Compuxo o "Himno a Ciudad Rodrigo" para coros e orquestra, estreado no Teatro Nuevo. Compuxo tamén o pasodobre "Bienvenida" para el ganadero Antonio Pérez Sanchón Tabernero.

En 1906 foi nomeado académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
En 1977 creouse a Coral Mirobrigense Dámaso Ledesma.

Notas
-----

1. ↑  López Garañeda, J.: "Dámaso Ledesma, el cura del pasodoble", na páxina web da Federación Taurina de Valladolid *(en castelán)*.
2. ↑  Dámaso Ledesma Arquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine. na páxina web *Ciudad Rodrigo* *(en castelán)*.
3. ↑  Coral Mirobrigense Dámaso Ledesma Arquivado 13 de abril de 2020 en Wayback Machine. na páxina web *Ciudad Rodrigo* *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q55688549
* WorldCat
* VIAF: 87085272
* BNE: XX1310514
* BNF: 177650970
* GND: 103890165
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0004 4915 4107
* LCCN: n96107050
* SUDOC: 243418663

 |
O **Exército Zapatista de Liberación Nacional** (**EZLN**) é unha organización mexicana de carácter político, que nos seus comezos foi militar. A súa inspiración política é o zapatismo, o marxismo e o socialismo libertario, e a súa estrutura militar é a guerrilla. O seu obxectivo é, segundo o subcomandante Marcos, "*A toma do poder? Non, só algo máis difícil: un mundo novo.*", e na Declaración da Selva Lacandona estableceuse: "...loita por traballo, terra, teito, alimentación, saúde, educación, independencia, liberdade, democracia, xustiza e paz...acadar o cumprimento destas demandas básicas do noso pobo formando un goberno do noso país libre e democrático".

Saíu á luz pública no estado mexicano de Chiapas o 1 de xaneiro de 1994, cando un grupo de indíxenas armados intentaron ocupar 7 cabeceiras municipais o mesmo día en que entraba en vigor o "Tratado de Libre Comercio de América do Norte" (TLC), durante o goberno de Carlos Salinas de Gortari; cuestionando o sistema político mexicano sobre as súas promesas de modernidade. O seu obxectivo era o derrocamento do presidente elixido e o establecemento dunha democracia participativa. Trala represión militar recibida, emprendeuse unha actividade política, mantendo un carácter de esquerda radical. O seu mando é nomeado Comité Clandestino Revolucionario Indíxena-Comandancia Xeral (CCRI-CG) do EZLN.

Notas
-----

1. ↑  Carta do Subcomandante Insurxente Marcos a Gaspar Morquecho, 2 de febreiro de 1994. Citado por Alejandro Raiter e Irene Muñoz (1995) Arquivado 29 de outubro de 2013 en Wayback Machine.
2. ↑  "Decomisa la Sedena Manual político-militar del EZLN". Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2010. Consultado o 17 de novembro de 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188590
* WorldCat
* VIAF: 122204186
* BNF: 12484666b
* EBID: ID
* GEC: 0243176
* ISNI: 0000 0001 2284 6873
* LCCN: n94070361
* NKC: kn20050907032
* SUDOC: 034051171

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dámaso Carrasco.

**Dámaso Luis Ramón Carrasco Duaso**, nado en Vilagarcía de Arousa en 1907 e finado no mesmo concello o 16 de xaneiro de 1987, foi un xornalista, fotógrafo e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Pío Carrasco Iglesias, que fundou unha consignataria de buques en Carril. A finais dos anos vinte incorporouse ao negocio familiar co seu irmán Pío Carrasco Duaso. Asistiu ao Pacto de Lestrobe. Foi correspondente de *El Pueblo Gallego* en Vilagarcía de Arousa de setembro de 1930 a 1936. Foi presidente da Irmandade Galeguista de Vilagarcía de Arousa e vicepresidente (1933) e foi elixido concelleiro do Partido Galeguista por Vilagarcía no III Congreso do Partido Galeguista (1934). Participou nos mitins da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936.

Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 traballaba na consignataria da súa familia, compartindo o traballo coa afección á fotografía. Foi detido, xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con outros republicanos de Vilagarcía, foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Foi internado no campo de concentración San Simón, onde fixo algunhas instantáneas dos prisioneiros. Foi posto en liberdade por conmutación da condena en agosto de 1939. Tamén foi sancionado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. En 1948 foi condenado a dous anos de prisión polo seu vencellamento á Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas.

Logo da morte de Franco integrourse no Partido Galeguista, sendo elixido secretario xeral do comité de Vilagarcía en 1981. Despois foi nomeado presidente de Honra do Partido Galeguista de Vilagarcía de Arousa. Finou en Vilagarcía de Arousa o 16 de xaneiro de 1987.

Vida persoal
------------

Casou con María Josefa Valdés e foi pai de María José, Dámaso, Pika e Julio Carrasco Valdés.

Notas
-----

1. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 22-1-1937, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Vilagarcía, 22-7-1981, p. 31.
3. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 17-1-1987, p. 50.
4. ↑  Necrolóxica en ABC

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Dámaso Carrasco Duaso na páxina web *Nomes e Voces*.
O **Exército dos Estados Confederados** organizouse o 6 de marzo de 1861 para defender os creados Estados Confederados de América das accións militares do goberno dos Estados Unidos durante a Guerra Civil Americana.

Historia e características
--------------------------

Como moito, calcúlase que 1,4 millóns de homes loitaron no Exército Confederado durante a guerra. Aínda que gañou un número significativo de batallas (particularmente no teatro de operacións oriental, baixo o xeneral Robert E. Lee), a falta dun control centralizado do Exército e de loxística e a vantaxe da man de obra dos Estados Unidos condenaron aos Estados Confederados e ao seu exército á derrota en maio de 1865.

O 23 de xuño de 1865, Stand Watie, de Oklahoma, converteuse no último xeneral confederado en ser derrotado. Ao momento da rendición final os Confederados estaban divididos en tres rexións, unha totalmente embolsada en Carolina do Norte, outro acurralados en Florida e sur de Alabama incomunicada por un bloqueo manual e a última en Texas illada das demais forzas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Civil War rank insignia* Arquivado 01 de xullo de 2007 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1125021
* WorldCat
* VIAF: 138178009
* LCCN: n80001144
* NKC: xx0033984

 |
O **Teneré** é unha rexión desértica no centro meridional do deserto do Sáhara, Níxer. Dise que as enormes dunas de area de Temet e a súa maxestosa e máxica paisaxe fan que o sexa o deserto máis fermoso do mundo. A verba **teneré** para un tuareg significa "deserto" e así traducida á lingua árabe deulle o seu nome ó deserto do Sáhara.

A maior cidade do Teneré é Agadez, nas abas das montañas Aïr. Hai tamén asentamentos en varios oasis que se basean na extracción de sal.

O deserto tamén é coñecido pola árbore do Teneré, no seu tempo a máis afastada do mundo. Malia ser a única árbore en varios centos de quilómetros, en 1973 un camión francés sorprendentemente derrubouna e remprazouse por unha escultura metálica, depositando a orixinal no Museo Nacional de Níxer.

Notas
-----

1. ↑  "Eastern Mali to Niger to Timbuktu - 2-19 September 06" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272521
* WorldCat
* VIAF: 126821642
* BNF: 13906974m
* EBID: ID
* FAST: 1239875
* GEC: 0507128
* GeoNames: 2477150
* Glottolog: tene1246
* GND: 4059451-8
* SUDOC: 027898067
* TGN: 1103433

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Dáctilo.
Patas dun crustáceo (gnatópodo ou maxilípedo (pata con función trófica) e pereiópodo (pata marchadora), mostrando os segmentos: os distais son os dáctilos.
Tentáculo da lura *Illex illecebrosus* co dáctilo tentacular distal.
En zooloxía, denomínase **dáctilo** a dúas estruturas corporais presentes en senllos grupos de invertebrados:

Crustáceos
----------

En moitos crustáceos o dáctilo é o segmento terminal do seus apéndices torácicos. En certos casos, como nos decápodos, o dáctilo, canda o propodio, forma a quela ou pinza. Nos decápodos comestíbeis, o dáctilo coñécese popularmente como **uña**.

Cefalópodos
-----------

Nos cefalópodos o dáctilo é a porción final dos brazos ou *raxos*. É estreito e, a miúdo, está caracterizado pola colocación asimétrica das ventosas e pola ausencia dunha membrana de protección dorsal.

Etimoloxía e nome científico
----------------------------

O termo dáctilo procede do grego antigo δάκτυλος *dáktylos*, "dedo". Na linguaxe científica internacional, denomínase coa súa adaptación ao latín científico, *dactylus*, que é tamén o nome desta estrutura en inglés, idioma que non adapta os nomes científicos latinos.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Quela
* Pata (artrópodos)
* Ventosa (zooloxía)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5207822
* MAG: 2780926403

 |
A **dedución** ou **razoamento dedutivo** foi descrito por primeira vez por filósofos da Antiga Grecia, en especial Aristóteles.

Opostamente ao razoamento indutivo no cal se formulan leis a partir de feitos observados, o razoamento dedutivo infire eses mesmos feitos baseándose na lei xeral.

En lóxica, a dedución é unha modalidade de razoamento no cal a verdade das premisas non converte en verdadeira a conclusión, senón que a conclusión dun razoamento dedutivo só é probable. Así pois, nun razoamento dedutivo poden afirmarse as premisas e, asemade, negar a conclusión sen contradicirse.

Un exemplo:

Todos os homes son libres.
Aristóteles é un home.
Disto dedúcese que Aristóteles é libre. Observemos que inda que as premisas son razoamentos xerais substentables, a conclusión é doada de refugar por ter un campo de perspectiva reducido.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q484284
* BNCF: 19631
* BRE: 1944163
* EBID: ID
* GND: 4011271-8
* JSTOR: deductive-reasoning
* MAG: 97364631
* NDL: 00561931

 |
**Débora Campos Vázquez**, nada en Buenos Aires en 1973, é unha xornalista arxentina de expresión galega.

Traxectoria
-----------

Filla de galegos, formouse en Ciencias da Comunicación na Universidade de Buenos Aires. Traballou como xornalista en medios como *Clarín*, *El Día*, *Página 12*, *Vieiros* ou a *Radio Galega*. Profesora de xornalismo na universidade bonaerense, é dinamizadora de actividades culturais galegas en Buenos Aires. Entre 2009 e 2012 foi membro da executiva da Asociación Internacional de Estudos Galegos e dende setembro de 2012 é a súa presidenta.

O 25 de marzo de 2011 foi elixida académica correspondente da Real Academia Galega.

Notas
-----

1. ↑  A RAG elixe a Xosé Luis Regueira como novo académico de número Arquivado 01 de xuño de 2011 en Wayback Machine. *Xornal de Galicia*, 25/03/2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog da xornalista e escritora

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5555256
* LinkedIn: débora-campos-vazquez-ba6ab658

 |
Imaxe satélite do deserto sirio.
Deserto entre Deir ez-Zor e Tadmor.
O **deserto sirio** (en árabe: بادية الشام, bādiyat ash-shām) é unha combinación de estepa e deserto que se atopa no norte da península de Arabia e abrangue 500.000 quilómetros cadrados. O deserto é moi rochoso e chan.

O deserto sirio é parte da rede Al-Hamad, que inclúe partes de Turquía, Siria, Iraq, Xordania e Arabia Saudita. Limita ó oeste co val de Orontes, e a súa fronteira polo leste é o Éufrates.

No norte, o desierto dá paso ás zonas máis fértiles de herba. No sur, percorre os desertos do sur da península de Arabia. Moitos pequenos desertos existen no deserto de Siria, como Palmira. Damasco atópase nun oasis. A paisaxe do desierto formouse por fluxos de lava volcánica da rexión de Jebel Druso no sur de Siria.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2008. Consultado o 13 de xaneiro de 2008.
3. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Xeografía de Siria
* Xeografía de Iraq

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q339162
* BRE: 3665778
* EBID: ID
* Treccani: deserto-siriaco

 |
**Elafónisos** (grego Ελαφόνησος) é unha pequena illa grega entre o Peloponeso e Citera. Atópase na costa de Cabo Malea e Vatika. A superficie da illa é de 19 km².

A poboación é de entre 300 e 350 persoas durante o inverno, pero se incrementa dramaticamente nos meses de verán. Durante xullo e agosto o número de turistas chega a máis de 3.000 por día (traendo con eles uns 1.600 coches). Moitas persoas visitan a illa polas súas praias de area branca. Entre as máis coñecidas das súas praias están *Sarakiniko*, *Fragos* (Simos) e *Panagias Nissia*, todas cheas de augas azulverdosas.

Elafónisos é de lonxe a illa habitada máis grande do arquipélago do Peloponeso, e a única que é un concello independente. Tamén hai algúns descubrimentos arqueolóxicos para explorar na illa e nas augas circundantes. A igrexa principal da comunidade é Agios Spyridon (en grego: Άγιος Σπυρίδων), que está construída sobre un pequeno illote separado da terra, que está conectado por unha ponte sobre augas pouco profundas co resto da illa. A superficie do concello tamén inclúe 3 km² na parte continental que consiste principalmente na famosa *praia de Punta*.

No continente, aproximadamente, a uns 6´5 km. ao leste está Neapoli (en grego: Νεάπολη) do municipio de Vatika. Preto de 8´5 km ao sur do está *Cabo Frangos* (en grego: Φράγκο) na illa de Citera.

Poboación histórica
-------------------

| Ano | Poboación da illa | Poboación do concello |
| --- | --- | --- |
| 1981 | 611 | — |
| 1991 | 653 | 725 |
| 2001 | 625 | 745 |
| 2011 | 816 | 1.041 |
|

Historia
--------

Na antigüidade, Elafónisos non constituía unha illa senón unha península co nome "Onou Gnathos" (grego: Όνου Γνάθος) (Queixada de Burro), de acordo a Pausanias. Xusto á beira da costa de Elafonisos atópase o lugar arqueolóxico de Pavlopetri, unha cidade afundida que se remonta a principios dos anos do terceiro milenio AEC e crese que foron reclamados polo mar ao redor do 1000 AEC.

Referencias
-----------

1. ↑  Description of Greece book 3, chapter 22, section 10
"kalousi de Onou gnathon tên akran". (2.94), (1.97) and Strabo Geography (2.22), (2.71), (4.22), (4.28)[*Ligazón morta*]
2. ↑  "Lost Greek city that may have inspired Atlantis myth gives up secrets". *the Guardian* (en inglés). 2009-10-16. Consultado o 2022-04-08.

Véxase tamén
------------

* Outras illas gregas

### Ligazóns externas

* Elafonisos Municipality(Grego)
* Elafonisos (Inglés)
* Elafonissos(Inglés) Arquivado 05 de marzo de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q96408
* WorldCat
* VIAF: 244324236
* DARE: 43584
* GeoNames: 262818
* GND: 7582802-9
* OSM: 3752846
* Pleiades: 570533

 |