O **lábaro cántabro**, tamén coñecido como **lábaru cántabru** ou soamente **lábaro** ou **lábaru**, é o nome co cal se coñece a recreación moderna e contemporánea dun antigo estandarte militar coñecido polos romanos como cantabrum. No presente, represéntase cun fondo de cor maxenta sobre o cal está bordado un círculo rodeado dunha decoración xeométrica con catro medias lúas enfrontadas dúas a dúas que combina o estandarte militar coa simboloxía das estelas cántabras.

Nas últimas décadas o seu uso popularizouse na comunidade autónoma de Cantabria, sendo visible especialmente en eventos deportivos e festas rexionais. No ano 2016, o Parlamento de Cantabria recoñeceuno como «símbolo identitario do pobo cántabro», aínda que sen substituír a bandeira oficial de Cantabria.

Historia
--------

Sabemos polos escritos de Tertuliano e Minucio Félix que existía entre as lexións romanas un estandarte chamado *cantrabrun*, que consistía nun pendón de tea vermella que estaba suxeito nun traveseiro fixado perpendicularmente ao mastro de subxección do estandarte. Coma as lexións tiñan outro pendón parecido chamado *vexillum*, é de supoñer que o que os diferenciaba era o motivo do bordado.

Este tipo de estandartes estaba bastante difundido entre os pobos célticos e aparece representado no Arco de Orange e en acusacións celtibéricas. Suponse que o seu uso se tomou das tropas auxiliares cántabras que serviron nas lexións romanas, como tamén tomaron as tácticas militares da cabalaría coñecidas coma *circulus cantabricus* e *cantabricus impetus*.

Etimoloxicamente, lábaro procede de *lab* (falar), voz amplamente representada nas linguas celtas. *Llafar* é falar, falador, idioma, voz, mentres que no antigo córnico e bretón, *lavar* é palabra e, en irlandés antigo, *labar* é charlatan e *labrad* significa fala.

No fragor da batalla, os estandartes eran utilizados para enviar ordes e sinais, xa que era imposible escoitar a voz de mando, de aí o seu nome que significa "o que fala".

Varios autores déronse conta dunha influencia indirecta dos cántabros a través do seu estandarte militar "*cantabrum*". Polo non resulta moi descabellado pensar que os antigos cántabros posuíran un estandarte chamado *lábarum* de tea vermella e cun bordado de forma cruciforme. É moi amplo o estudo realizado por Montes Neira, onde coida atopar o lábaro cántabro en varias estelas discoideas xigantes de Cantabria, especialmente a de Zurita, aínda que estas estelas xigantes son tipicamente cántabras. Tamén hai algunha representación en Biscaia e Asturias (Coaña). Está formada por catro crecentes lunares rematadas en círculo e cun punto central, o que lle dá forma de cruz. A representación deste símbolo non é exclusivo de Cantabria, xa que hai achados en toda a Península Ibérica e mais en Europa, especialmente na zona de Aquitania, onde varían os motivos ornamentais, pero a súa representación astral é exclusiva de Cantabria. Pero non se pode afirmar con total seguridade que a representación da estela sexa a mesma que ía bordada na tea do **lábaro cántabro** e moito menos que sexa o *cantabrum* romano, xa que o uso de estandartes durante as batallas era unha práctica moi estendida entre os pobos celtas e xermánicos. A cor vermella da tea ten a súa razón, xa que os pobos indoeuropeos relacionaban esta cor coas súas deidades guerreiras e cazadoras.

Notas
-----

1. ↑  Boletín Oficial del Parlamento de Cantabria Página 2128 15 de marzo de 2016 Núm. 85
2. ↑  El lábaro es reconocido como símbolo del pueblo cántabro
3. ↑  Ondeou por primeira vez nun edificio público o 21 de xullo de 2006, en Comillas.
4. ↑  Matasellos conmemorativos de Correos. Homenaje al Lábaru Cántabru. Santillana del Mar
5. 1 2  Boletín Oficial del Parlamento de Cantabria Página 1978 7 de marzo de 2016 Núm. 81
6. ↑  Boletín Oficial del Parlamento de Cantabria Página 13951 11 de febrero de 2019 Núm. 470

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Peralta Labrador, Eduardo (2003). *Los Cántabros antes de Roma* (2ª ed.). Cantabria: Real Academia de la Historia. ISBN 84-89512-59-0.
* Montes de Neira Monte, Luis Ángel (1978. Reeditado en 2004). "El Lábaro Cántabro". *Los Cántabros* **1** (3). p. 9 a 33.