recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Peole**, tamén denominado **Péole** e **PEOLE** (acrónimo de *Preliminaire EOLE*) foi un satélite artificial francés lanzado o 12 de decembro de 1970 mediante un foguete Diamant B desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.

Características
---------------

Peole foi o primeiro satélite de comunicacións experimental francés e o primeiro lanzado polo CNES desde o Centro Espacial de Kourou. Foi inxectado nunha órbita inicial case ecuatorial de 230 km de apoxeo e 222 km de perixeo, cun período orbital de 89 minutos e 15,0 graos de inclinación orbital.

A misión de Peole foi principalmente servir de proba como precursor para o satélite EOLE, establecendo a factibilidade de recoller datos e telemetría de globos meteorolóxicos movéndose libremente pola atmosfera arredor do mundo.

Entre outros sistemas, Peole probou un sistema de estabilización mediante gradente gravitatorio e os sistemas de adquisición de datos dos globos meteorolóxicos. Adicionalmente os paneis solares do satélite foron usados para probar os efectos da radiación espacial en células solares de sulfuro de cadmio e teluro de cadmio.

Peole tiña forma de octaedro regular con 70 cm de distancia entre esquinas opostas e 55 cm de alto, con oito paneis solares que sumaban un total de 5920 células solares e que emerxían do corpo do satélite nun ángulo de 45 graos tras despregarse posteriormente á inserción orbital. O receptor de comandos de a bordo funcionaba a unha frecuencia de 136,350 MHz cunha potencia de 1 vatio. As probas de recepción de datos meteorolóxicos fixéronse a través dunha antena do satélite que apuntaba a terra e que funcionaba a 400,190 MHz e 4 vatios de potencia.

Peole reentrou na atmosfera terrestre o 16 de xuño de 1980 tras completar a súa misión con éxito.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "PEOLE" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (26 de agosto de 2014). "PEOLE 1" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2016.
3. 1 2  "Note verbale dated 28 January 2004 from the Permanent Mission of France to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (04-51402). 2 de marzo de 2004: 3. Consultado o 24 de xaneiro de 2016.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "Péole" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2016.
5. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2016). Gunter's Space Page, ed. "Péole" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2016.
6. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2011). "Peole" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eole (satélite)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5644850
* NSSDC ID: 1970-109A
* SCN: 04801

 |
Vista satélite da península Arábica.
**Arabia** é unha vasta península localizada en Oriente Medio, na unión de África e Asia, ao leste de Etiopía e ao norte de Somalia, ao sur de Palestina, Xordania e Mesopotamia, e ao suroeste do Irán. É unha rexión maioritariamente de clima desértico que forma o deserto de Arabia e é tamén coñecida como **Península Árabe** ou **Arábica**.

Historia e características
--------------------------

A península de Arabia limita co mar Vermello e mailo golfo de Aqaba ao suroeste, co mar Arábigo ao sueste e co golfo de Omán e mailo golfo Pérsico ao nordés.

Está conformada polos seguintes países:

Mapa político.
* Arabia Saudita (1 960 582 km², 24 300 000 habitantes)
* Iemen (527 970 km², 20 000 000 habitantes)
* Omán (212 460 km², 3 000 000 habitantes)
* Emiratos Árabes Unidos (83 600 km², 3 500 000 habitantes)
* Kuwait (17 820 km², 4 460 000 habitantes)
* Qatar (11 437 km², 770 000 habitantes)
* Bahrain (665 km², 670 000 habitantes)

Arabia Saudita é o país de maior superficie dentro de Arabia, por iso ás veces confúndese o nome da península completa con este país que, alén diso, exerce unha grande influencia sobre os seus veciños.

A rexión foi tradicionalmente habitada por pobos nómades, debido a que a escaseza de auga e a aridez do chan, transforman a rexión nun lugar inhóspito para a agricultura. Durante moitos anos, a maior parte dos países que a compoñen estiveron atrasados en canto á tecnoloxía. No século XX, o achado de enormes reservas de petróleo e gas natural na península permitiu aos países fomentar un importante desenvolvemento económico, e as súas casas reais atópanse entre as máis ricas do mundo.

A pesar do crecemento debido á exportación do petróleo, a inestabilidade política da rexión e o aínda incipiente desenvolvemento das áreas económicas non relacionadas coa exploración de hidrocarburos fan perigar o futuro da rexión cando as reservas comecen a esgotarse.[]

A pesar dos avances, produto do petróleo, hoxe en día os beduínos continúan levando a súa vida errante, aínda que en moitos casos substituíran os camelos por vehículos con motor e moitos dos seus membros, que ven perigar o futuro desta forma de vida, emigraron ás cidades. Mesmo o propio goberno tratou de incentivar a estes grupos para que se asenten nalgunha urbanización.

Medina e A Meca, as dúas cidades sagradas do islam atópanse en Arabia. Os musulmáns deben peregrinar a Meca canto menos unha vez na súa vida, polo cal cada ano chegan centos de milleiros de musulmáns de todo o mundo a visitar a cidade.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31945
* WorldCat
* VIAF: 258470059
* BNE: XX451121
* BNF: 11941820r
* BRE: 1825785
* EBID: ID
* FAST: 1240131
* GEC: 0004655
* GeoNames: 6957697
* GND: 4002529-9
* LCCN: sh85006293
* NKC: ge128674
* OSM: 5631846
* Orthodox Encyclopedia: 75810
* Peakbagger: 44
* Pleiades: 29475
* SUDOC: 027358976
* TGN: 1012700
* Trismegistos: 281

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D001083

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Tough Guys Don't Dance.

***Tough Guys Don't Dance*** é unha novela de Norman Mailer, publicada en 1984.

Trama
-----

Tim Madden é un escritor, ex-convicto, duns 40 anos, alcohólico e enganchado á marihuana, e casado cunha muller rica. Ás tres semanas de que a súa muller o abandonara, e tras unha noite de xolda, teñen lugar uns estraños sucesos, que non lembra por completo. A partir de aí, intentará descubrir a quen pertence o sangue que apareceu no seu coche, quen deixou as cabezas da súa esposa e doutra muller nunha leira onde cultiva cánnabis, e outras mortes. Enfrontándose ó xefe de policía, ó exmarido da súa muller (á vez que excompañeiro seu de instituto e de prisión), e a dous veciños da súa vila, e coa axuda do seu pai, vai desenredando o misterio.

Narración
---------

Está ambientada en Cape Cod, Massachusetts, na costa leste dos Estados Unidos.

Adaptacións
-----------

Foi levada ó cine polo propio Norman Mailer en 1987, co mesmo título de *Tough Guys Don't Dance*, con Ryan O'Neal como protagonista.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3790778
* EBID: ID

 |
**Petrona de la Cruz**, nada en Zinacantán (Estado de Chiapas) o 23 de setembro de 1965, é unha escritora mexicana en lingua tzotzil e lingua castelá.

Traxectoria
-----------

Fixo os estudos primarios e secundarios na súa vila natal, e comezou o Bacharelato en San Cristóbal de las Casas. Entre 1989 e 1992 estudou teatro en San Jtz’ibajom con Francisco Álvarez e Ralph Lee, e fixo cursos de produción radiofónica. De 1992 a 1994 promoveu a lectura en lingua tzotzil en bibliotecas de escolas rurais. En 1994 xunto con Isabel Juárez Espinosa formou o centro para mulleres indíxenas FOMMA (Fortaleza de la Mujer Maya), en San Cristóbal de las Casas. En 2002 foi bolseira do Consello Nacional para a Cultura e as Artes en 2002.

Algunhas das súas obras dramáticas foron representadas en Australia, Canadá, Estados Unidos, México e diversos países de Latinoamérica.

Obra
----

* *Yo soy toztzil* (1995)
* *Una mujer desesperada*
* *Madre olvidada*
* *Dulces y amargos sueños*
* *Infierno y esperanza*
* *Desprecio paternal*
* *La monja bruja*
* *Soledad y esperanza*

Recoñecementos
--------------

* Premio Rosario Castellanos en Literatura do goberno do Estado de Chiapas (1992)
* Medalla Rosario Castellanos do Congreso del Estado de Chiapas (2019)

Notas
-----

1. 1 2 3  "Medalla "Rosario Castellanos" será otorgada a la dramaturga Petrona de la Cruz Cruz". *Voces Feministas* (en castelán). 5 de agosto de 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q70853787
* WorldCat
* VIAF: 61307319
* BNE: XX1641066
* GND: 1220806986

 |
Prazas de soberanía de España, agás Alborán, Ceuta e Melilla.
As **prazas de soberanía** son parte do territorio baixo soberanía española, sendo os demais a España peninsular, as illas Baleares, as illas Canarias, Ceuta e Melilla.

As prazas de soberanía son pequenos territorios situados no mar de Alborán, estreito de Xibraltar e costa norteafricana. Administrativamente dependen directamente do Goberno central de Madrid. Son polo tanto territorio tamén da Unión Europea. Estas prazas de soberanía son:

* Illas Chafarinas,
* Illas Alhucemas,
* Peñón de Vélez de la Gomera,
* Illa Perejil, pequeno illote preto de Ceuta, causa dun enfrontamento entre España e Marrocos no 2002, propiamente non se trata dunha praza de soberanía, senón que é terra de ninguén [].

Cando España lle concedeu a independencia a Marrocos en 1956, non cedeu os illotes e prazas do norte marroquí que tiña dende o século XVI, moito antes da colonización de Marrocos de comezos do século XX. Porén, estas prazas son reclamadas polo reino alauíta.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191011
* EBID: ID

 |
Cruceiro do Hío cun pedestal en forma de mesa
En arquitectura, denomínase **pedestal** ou **peaña** o soporte prismático destinado a soster outro soporte maior, conformando a parte inferior dunha columna. Xeralmente, componse de tres partes:

* *zócolo*
* *dado* ou *neto*
* *cornixa*

Cando o pedestal é corrido, e sustenta unha serie de columnas, chámase *estilóbata*, a parte superior deste denomínase *estereóbata*, e pode está adornado con molduras.

Dáse tamén o nome de pedestal a todo soporte en forma de columna curta e ancha que sostén unha estatua ou obxecto análogo. Pola súa banda, chámase *pedículo* cando a base funciona como pé, ou pequena columna, en que se apoia un obxecto maior que ela, por exemplo, unha pía bautismal ou un púlpito.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *pedestal*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12014132
* AAT: 300001744
* BNCF: 72337
* EBID: ID
* LCCN: sh2007004901
* MAG: 2778611943

 |
*Brachypelma* sp. unha das arañas chamadas tarántulas en América.
As **tarántulas** son as arañas máis grandes da familia licósidos (*Lycosidae*), especialmente membros do xénero *Lycosa* como *L. tarantula*. Os colonizadores do Novo Mundo pasaron a chamar *tarántulas* ás arañas moito máis grandes, das familias americanas *Theraphosidae* e *Dipluridae*. Na lingua inglesa a palabra *tarantula* reférese só a estas últimas e aos licósidos chámanlles *wolf spiders* (arañas lobo).

Características
---------------

Un gran licósido, denominado tarántula en Europa.
As da familia Theraphosidae caracterízanse por teren patas longas que acaban en poutas, e o corpo revestido de pilosidade. Habitan rexións temperadas e tropicais de América, Asia, África e Oriente Medio. Cando aínda están a medrar, pasan por unha fase na que mudan a pel (ecdise). Contrariamente a outros arácnidos, as tarántulas non producen veleno, se ben os pelos das súas costas e abdome segregan substancias urticantes se se senten ameazadas. O seu tamaño medio está entre 15 e 25 centímetros (coas patas estendidas), pero existen especies que poden acadar maiores dimensións, como a *Teraphosa blondi*, que vive na América do Sur.

O nome procede do italiano *tarantola* e alude á cidade de Taranto, na Puglia, rexión italiana meridional que posúe un clima mediterráneo seco que permite que sexan abundantes estas arañas. A súa popularidade ten que ver co efecto supostamente mortal da súa picadura, que en realidade non é tan grave coma a dun par de arañas máis pequenas, *Loxosceis rufescens* e *Latrodectus tredecimguttatus* (viúva negra), que tamén se encontran na rexión. Supúñase que unha axitación constante como a que produce a picadura (tarantismo) era a forma apropiada de combater os seus efectos e deuse en chamar tarantela a certa danza que ten un ritmo veloz semellante a eses movementos. Atribuíase a Pirro, rei do Epiro, importar a araña desde o seu país de orixe (no norte de Grecia) como unha forma de guerra biolóxica na súa contenda cos romanos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213383
* BNCF: 43634
* BRE: 3172222
* EBID: ID
* GND: 4127132-4
* JSTOR: tarantulas
* MAG: 2777542356
* NKC: ph117149

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Theraphosidae
* BioLib: 133493
* BugGuide: 1961
* EOL: 170
* EPPO: 1THPSF
* FE: 10635
* FE-New: ID
* Fossilworks: 257475
* GBIF: 5650
* iNaturalist: 47424
* IRMNG: 101227
* ITIS: 847765
* NCBI: 6895
* Plazi: ID
* uBio: 5553422
* WSC: urn:lsid:nmbe.ch:spiderfam:0010

 |
**Taliabu** é a maior illa (2.913 km²) e máis occidental das Illas Sula, que á súa vez forma parte das illas Molucas en Indonesia. Atópase ao oeste das illas Mangole e Sanana.

Xeografía
---------

Taliabu atópase ao leste de Sulawesi, está separada da veciña illa de Mangole, polo Estreito de Capalulu. O punto máis alto está en Taliabus 1.157 m, o litoral da illa ten unha lonxitude de 410´5 quilómetros. Taliabu é montañosa e boscosa, e escasamente poboada. A cidade principal é Lekitobi no suroeste da illa.

Historia
--------

Taliabu orixinalmente pertencía a sultán de Ternate. En 1683 converteuse en colonia dos Países Baixos. Logo da segunda guerra mundial en 1949 pasou a pertencer á agora independente Indonesia. Ao principio era parte da provincia de Molucas, desde 1999 pertence á provincia de Maluku Utara.

Poboación
---------

A poboación de Taliabu probablemente é orixinaria da rexión oriental de Sulawesi, son similares étnica e culturalmente aos pobos de Buru e Ceram, a maioría é de ascendencia malaio-polinesia. Mentres que no pasado dominaban principalmente as crenzas indíxenas, hoxe en día o islam é a relixión predominante en Taliabu.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27868248
* GeoNames: 1625428
* LCCN: sh99010805

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Testa (homónimos).
En Botánica, a **testa** é a máis externa das dúas camadas que constitúen o episperma ou tegumento que arrodea a semente das plantas espermatófitas. A camada máis interna denomínase tegme. A testa deriva dun dos tegumentos do óvulo: a primina. A testa é usualmente de consistencia dura e resistente. A súa función é a de protexer a semente da contorna. Algunhas semenetes forman proxeccións da testa que favorecen a absorción de auga no intre da xerminación ou que actúan coma protección suplementaria. En case todas as sementes, o micrópilo a través do cal penetrara o tubo polínico no óvulo, persiste en forma dun pequeno buraco da testa. Nas anxiospermas, un funículo une a semente á placenta polo interior da parede do froito. Ao retirar a semente fica unha cicatriz miúda ou fío que sinala o punto de inserción do funículo.
Nalgunhas ximnospermas, coma o *Ginkgo* e os *Cycas*, a testa das sementes presenta unha consistencia mol e carnosa e se denomina «sarcotesta», e , envolvendo o endosperma co embrión, a máis interna chamada «sclerotesta». A sarcotesta pode estar vascularizada e presentar óleos ou botar cheiros a ácido butírico, coma no caso do *Ginkgo biloba*.

Notas
-----

1. ↑  Botánica. El embrión y la semilla. Consultado el 9 de julio de 2010.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Font Quer, P. (1982). *Diccionario de Botánica. 8ª reimpresión*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. 84-335-5804-8.
* Parodi, L.R. 1987. Gramíneas. En: *Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería.* Tomo I. Segundo Volume. Descrición de plantas cultivadas. Editorial ACME S.A.C.I. Buenos Aires, PP: 1112.
* Strassburger, E. 1994. *Tratado de Botánica*. 8va. edición. Omega, Barcelona, 1088 p.
Coordenadas: 53°59′38.4″N 01°09′21.6″O﻿ / ﻿53.994000, -1.156000

| Tesouro de Overton |
| --- |
| O Tesouro de Overton no Museo de Yorkshire |
| · **Data do depósito**: Ca. 205 d. C.
· **Período ou cultura**: Imperio Romano
· **Lugar de aparición**: Overton, Yorkshire Norte.
· **Coordenadas**: 53°59′38.4″N 01°09′21.6″O﻿ / ﻿53.994000, -1.156000
· **Data do achado**: 24 de setembro de 2016.
· **Descubridor**: 
· **Composición**: 37 denarios romanos.
· **Materiais**: prata e cerámica.
· **Conservación**: Museo de Yorkshire. |

O **tesouro de Overton** é un tesouro composto por 37 moedas romanas de prata dos séculos I a III d. C. descuberto en 2016 en Overton, Yorkshire Norte, Inglaterra.

Descuberta e escavación
-----------------------

O tesouro foi achado por un detector de metais o 24 de setembro de 2016, nunha leira próxima a Overton, en Yorkshire Norte, e a súa aparición foille comunicada, como é preceptivo, ao *Portable Antiquities Scheme*.

Contido
-------

O tesouro contén 37 moedas de prata, todas elas denarios, que foron emitidas entre o reinado de Domiciano como emperador menor do seu pai Vespasiano (69-79 d. C.) e o reinado de Septimio Severo (198-209 d. C.). Foron emitidas a nome de 17 autoridades diferentes e a máis recente data de 205 d. C.

Malia a gran variedade de datas, todas as moedas poderían ter estado en circulación a principios do século III.

É probable que as moedas fosen depositadas nun recipiente de cerámica, do que só se acharon algúns fragmentos.

Conservación
------------

Logo de ser declarado formalmente como "tesouro", ao cumprir os requisitos necesarios para iso consonte a Lei do Tesouro de 1996, o achado foi adquirido polo Museo de Yorkshire a principios de 2018 e expúxose ao público por primeira vez en outubro dese mesmo ano.

Notas
-----

1. 1 2  Moss, R. (2017). "Roman coins found near Overton declared treasure". En *BBC News*. 27 de abril.
2. 1 2 3 4  Tilley, E. "The Overton Hoard: A Severan Hoard from North Yorkshire". *York Museums Trust*.
3. 1 2 3 4  "Coin hoard. Unique ID: YORYM-BE3F22". *Portable Antiquities Scheme*.
4. ↑  "The Treasure Act 1996". *Department for Culture, Media and Sport*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. Páxinas 56-59. ISBN 9781907427794

### Outros artigos

* Tesouro
**Stanley L. Miller**, nado en Oakland (California), o 7 de marzo de 1930 e finado o 20 de maio de 2007, foi un científico estadounidense principalmente coñecido polos seus estudos sobre a orixe da vida. Educouse na Universidade de California (obtendo a súa licenciatura en ciencias en 1951), onde foi estudante de Harold Urey. No experimento de Miller e Urey, levado a cabo en 1953 como estudante diplomado, realizou unha simulación das condicións da Terra primitiva en busca das reaccións químicas que puideron construír os seus primeiros bloques esenciais (aminoácidos e proteínas) simples. En 1954 obtivo o doutoramento en Química na Universidade de Chicago. Foi axudante de profesor entre (1958-1960), profesor asociado entre (1960-1968) e profesor de química na Universidade de California, San Diego en 1958, permanecendo no posto durante moitos anos.

Os seus estudos abarcan a orixe da vida (considerouse un pioneiro no estudo de exobioloxía), a ocorrencia natural de hidratos clatratos, e mecanismos xerais de anestesia. Foi membro da Academia Nacional de Ciencias, e recibiu unha Medalla Oparin.

Na década dos 50, Miller axudou a substituír a síntese abiótica de compostos orgánicos no contexto da evolución. Utilizou a simulación en laboratorio das condicións químicas na Terra primixenia para demostrar que a síntese espontánea destes compostos podería ser unha etapa precoz da orixe da vida.

Experimentos de Miller
----------------------

*Artigo principal**:* Experimento de Miller e Urey.
Experimento de Miller, levado a cabo con Harold Urey.
En 1953, Stanley Miller, un novo estudante de posgraduado, levou a cabo unha serie de experimentos no laboratorio de Harold Clayton Urey, que foron publicados ese ano na revista Science. Miller e Urey supuxeron, de acordo con Alexander Oparin e John Haldane, que a atmosfera terrestre primitiva estaba composta principalmente de NH3, H2O, CH4 e H2.

En 2008, os investigadores atoparon o aparello que Miller usou nos seus experimentos iniciais e co que analizou o material. Os experimentos, incluídas as simulacións, antes non relatadas, doutros ambientes, como gases liberados en erupcións volcánicas. A análise posterior descubriu máis aminoácidos e outros compostos de interese.

O experimento foi repetido en múltiples ocasións, obtendo compostos orgánicos diversos. Con todo, aínda non se obtiveron proteínas. Miller pasou gran parte da súa vida experimentando coa xeración da vida.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina de Stanley Miller na Universidade de California

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q130347
* WorldCat
* VIAF: 2754803
* BNB: ID
* BNF: 15049213r
* CiNii: DA00778258
* DeutscheBio: 133053989
* EBID: ID
* GEC: 0042528
* GND: 133053989
* ISNI: 0000 0001 1586 5726
* LCCN: nb2007010501
* NDL: 00450093
* NNDB: 000118657
* NTA: 070161038
* PTBNP: 96653
* SNAC: w63r206s
* SUDOC: 077761758

 |
Predominio de *súrzhik* en diferentes rexións de Ucraína. Datos do Instituto Internacional de Socioloxía de Kíiv (KIIS) para 2003. 
O termo ***súrzhik*** (en ruso*,* су́ржик) refírese ás variedades mixtas derivadas do contacto entre as linguas rusa e ucraína en varias rexións de Ucraína e os seus territorios limítrofes. Non hai necesariamente un conxunto de características comúns; algúns autores afirmaron que o termo é xeralmente aplicábel «á desobediencia ou descoñecemento das normas das variedades estándar de ruso e ucraíno».

A palabra *súrzhik* deriva de *súrozh*, termo ruso antigo para a mestura de fariña de trigo e centeo, no sentido de fariña de trigo adulterada. Neste senso, converteuse nunha etiqueta colectiva pexorativa para as variedades lingüísticas non-estándar que disolven a fronteira lingüística entre os idiomas estándar ruso e ucraíno.

Notas
-----

1. ↑  Khmelko, В.Є. "Лінгво-етнічна структура України: регіональні особливості та тенденції змін за роки незалежності" (PDF) (en ucraíno).
2. ↑  Bernsand 2001, p. 40.
3. ↑  Bernsand 2001, p. 38.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bernsand, Niklas (2001). "Surzhyk and National Identity in Ukrainian Nationalist Language Ideology" (pdf) (en inglés) (17): 38–47. ISSN 0945-4721.
* Kent, Kateryn (2010). "Language Contact: Morphosyntactic Analysis of Surzhyk Spoken in Central Ukraine." (PDF) (en inglés) (8): 33–53. Arquivado dende o orixinal (pdf) o 22 de febreiro de 2014. Consultado o 27 de maio de 2022.
| Tallerina |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Mollusca |
| Clase: | Bivalvia |
| Orde: | Cardiida |
| Superfamilia: | Tellinoidea |
| Familia: | Tellinidae |
| Xénero: | *Macomangulus* |
| Especie: | ***Macomangulus tenuis*** |

 |
| Nome binomial |
| *Macomangulus tenuis*(da Costa, 1778) |
| Sinonimia |
| *Macomangulus bourguignati* Locard, 1886*Macomangulus commutata* Monterosato, 1884*Macomangulus occidentalis* G. B. Sowerby II, 1867*Macomangulus lucida* Deshayes, 1848*Macomangulus tenuis angusta* Philippi, 1836*Macomangulus hyalina* Deshayes, 1835*Macomangulus rubens* Link, 1807*Macomangulus polita* Pulteney, 1799*Macomangulus exigua* Poli, 1791 |

Cunchas de tallerina mostrando a variedade de cores.
A **tallerina** ou **tellina** (*Angulus tenuis*, da Costa 1778; antes *Tellina tenuis*) é un molusco bivalvo da familia Tellínidos (Tellinidae), da orde Veneroida.

Morfoloxía
----------

Trátase dun molusco de pequeno tamaño, que non supera os 2 cm de eixo maior, marcadamente aplanado, coa cuncha fráxil e inequivalva (a valva dereita é algo maior que a esquerda). O perfil é oval, cos extremos apuntados. Marxe interior dentada.

A superficie é lisa, con liñas concéntricas moi finas. A cor é moi variable: branca, rosada, amarela, ás veces uniformes pero normalmente con bandas concéntricas máis escuras. Moi raramente, a cor varía dunha valva á outra. O periostraco é transparente. O interior é da mesma cor que a superficie externa, aínda que en tons máis pálidos.

Hábitat e bioloxía
------------------

Distribúese pola costa europea do Atlántico, desde Noruega a Marrocos, incluíndo o Mediterráneo.

Vive sobre fondos de area na franxa infralitoral ata profundidades de poucos metros. Pode enterrarse ata os 13 cm de profundidade.

Ser, é comestible pero non ten valor comercial.

Ríos Panisse atopou os seguintes sinónimos nos distintos portos da costa galega: *cadelucha*, *chirla*, *chisga*, *margarita e* tellina real*.*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* RAMONELL, Rosa: *Guía dos mariscos de Galicia*. Galaxia, Vigo 1985.
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.

### Outros artigos

* Lista de bivalvos de Galicia

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Tallerina*** |

* Ficha en World Register of Marine Species
* Ficha en Asturnatura.com

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1884947
* MAG: 2779138609

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Tellina\_tenuis
* EOL: 440114
* EUNIS: 61595
* Fossilworks: 116444
* GBIF: 2286904
* iNaturalist: 483084
* IRMNG: 10245919
* ITIS: 81122
* NBN: NBNSYS0000178304
* NCBI: 429179
* SeaLifeBase: 48568
* WoRMS: 141595
* ZooBank: ID

 |
**The Jimi Hendrix Experience** foi unha banda de rock psicodélico anglo-estadounidense formada en Londres en outubro de 1966. Formada polo cantante, compositor e guitarrista Jimi Hendrix, o baixista e corista Noel Redding e o batería Mitch Mitchell, o grupo estivo activo ata xuño de 1969, e editou tres exitosos álbums de estudio. Despois de que Redding deixase o grupo, Hendrix e Mitchell estiveron xuntos noutros proxectos. The Experience "reuníuse" en 1970 con Billy Cox ata a morte de Hendrix no mes de setembro dese ano. Redding morreu en 2003 e Mitchell sería o último membro orixinal en morrer, en novembro do 2008.

Amplamente recoñecida como unha grande influencia no desenvolvemento do hard rock e o heavy metal a finais dos 60 e máis alá, The Experience foi coñecida polas habilidades, estilo e carisma do seu líder Jimi Hendrix, que foi elixido como un dos mellores guitarristas por varias publicacións e autores. Os tres álbums de estudio da banda, *Are You Experienced* (1967), *Axis: Bold as Love* (1967) e *Electric Ladyland* (1968), aparecen na revista da *Rolling Stone* do 500 mellores álbums de todos os tempos, nas posicións 15, 82 e 54 respectivamnte. En 1992 The Jimi Hendrix Experience foi introducida no Rock and Roll Hall of Fame.

Discografía
-----------

* *Are You Experienced* - 1967
* *Axis: Bold as Love* - 1967
* *Electric Ladyland* - 1968

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1407424
* WorldCat
* VIAF: 121287736
* AllMusic: mn0000088906
* BIBSYS: 62748
* BNE: XX123534
* BNF: 13903943m
* Discogs: 255672
* EBID: ID
* GND: 5050417-4
* IMDb: nm3061310
* ISNI: 0000 0001 2149 4204
* LCCN: nr89009143
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0028516
* NLA: 35575396
* Songkick: 432829
* SUDOC: 112320554

 |
A **Teoría M** é unha das candidatas a converterse na Teoría do todo. Ten a súa orixe na Teoría das cordas segundo a cal todas as partículas son en realidade diminutas *cordas* que vibran a certa frecuencia e nós vivimos nun universo vibrante, o cal requiere 10 dimensións.

A teoría M é unha das solucións propostas para a descoñecida teoría de todo, a cal combina as 5 teorías das supercordas e supergravedade en 11 dimensións. De acordo co Dr. Edward Witten, quen propuxo a teoría, son necesarias ferramentas matemáticas, moitas das cales aínda teñen que ser inventadas, para un total entendemento da mesma.

Características da teoría M
---------------------------

A teoría M contén moito máis que só cordas. Contén tanto obxectos de maior como menor dimensionalidade. Estes obxectos son chamados p-branas\* onde p denota a súa dimensionalidade (así, 1-brana podería ser unha corda e 2-brana unha membrana) ou d-branas (se son cordas abertas). Obxectos de maiores dimensións sempre estiveron presentes na teoría das cordas pero nunca puideron ser estudados antes da Segunda Revolución das Supercordas debido á súa natureza non-perturbativa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Michael J. Duff, The Theory Formerly Known as Strings.pdf The Theory Formerly Known as Strings, *Scientific American*, febreiro 1998, pp.64-69 dispoñible na NIKHEF Library.
* John Gribbin, *The Search for Superstrings, Symmetry, and the Theory of Everything*, ISBN 0316329754 , Little, Brown

### Outros artigos

* Física

### Ligazóns externas

* M-Theory-Cambridge
* M-Theory-CaltechArquivado 12 de outubro de 2006 en Wayback Machine.
* The Elegant Universe Cunha serie de vídeos de divulgación on line sobor das principais teorías cosmolóxicas, da Relatividade de Einstein á Teoría M.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q232184
* EBID: ID
* GND: 4612243-6
* JSTOR: m-theory
* MAG: 33402499

 |
Darwin, pai da teoría da evolución por selección natural
A **Teoría da Evolución**, exposta por Charles Darwin na súa obra *A orixe das especies*, propón a competencia e a aptitude como mecanismos evolutivos, na idea da *supervivencia dos máis aptos*. A teoría establece que os distintos individuos non nacen coas mesmas características. Algunhas destas poden ser máis aptas que as que herdan outros individuos (en termos de velocidade ou forza, por exemplo), o que fai que a longo prazo estes organismos teñan maiores probabilidades de supervivencia. Así, pouco a pouco, a especie verase poboada por estes individuos que, ó teren maiores probabilidades de supervivencia, tenderán a ter máis descendencia. E así sucesivamente, ata que tódolos individuos novos da especie herden esas novas características (ou poden ser cambios da suficiente magnitude para constituír un grupo diferenciado do grupo conformado polos individuos sen estas características). Neste punto ocorreu unha evolución dentro da especie.

Existen variantes desta teoría coñecida como *darwinismo*: a Canónica ou *Teoría da Evolución dos Individuos* (que considera ós individuos como centro da evolución) e a *Teoría da Evolución das Especies* (que considera as especies como obxecto da evolución), encadradas nunha corrente de pensamento científico denominado *neodarwinismo*.[]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Evolución
* A evolución como feito e teoría

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11640129
* NDL: 00571038

 |
Dos elementos orbitais, o plano orbital represéntase como **P1**.
Tamén se pode ver un plano orbital en relación con seccións cónicas, definíndose a traxectoria orbital como a intersección entre un plano en un cono. As órbitas parabólica (1) e hiperbóica (3) son órbitas de escape, mentres que as elíptica e circular (2) son cativas.
O **plano orbital** dun obxecto orbitando ao redor doutro é o plano xeométrico no cal está contida a órbita. Bastan tres puntos no espazo para definir o plano orbital: o centro do obxecto máis pesado, o centro do segundo obxecto (obxecto que orbita) e o centro deste último obxecto transcorrido un tempo.

Por definición, a inclinación dun planeta no sistema solar é o ángulo entre o seu plano orbital e o plano orbital da Terra, que define a eclíptica. Noutros casos, por exemplo unha lúa ou un satélite en órbita ao redor doutro planeta, é conveniente definir a inclinación da órbita do satélite como o ángulo entre o seu plano orbital e o ecuador do planeta.

Satélites artificiais
---------------------

Para os vehículos de lanzamento e os satélites artificiais, o plano orbital é un parámetro definitorio dunha órbita. Precisarase dunha gran cantidade de propulsor para cambiar o plano orbital dun obxecto. Outros parámetros, como o período orbital, a excentricidade e a fase da órbita modifícanse de xeito máis doado mediante sistemas de propulsión.

A ventá de lanzamento dun vehículo de lanzamento xeralmente está determinada polos momentos nos que o plano orbital obxectivo se cruza co sitio de lanzamento.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Elementos orbitais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q800358
* MAG: 63436455

 |
Os **tambores metálicos de Trinidad e Tobago**, tamén coñecidos como **steelpan**, **pan** ou **steeldrums**, son varios instrumentos musicais e un xénero da música de Trinidad e Tobago. Cando os trinitenses se refiren ao conxunto que executa música cos tambores metálicos, empregan o termo *steelband*, que en galego se traduce como *banda de aceiro*.

Os steelpan son instrumentos de percusión que posúen unha afinación nunha escala pentatónica, aínda que existen algúns deles que son afinados nunha escala diatónica ou escala cromática. Para fabricar un destes tambores, empréganse contedores de aceiro de cincuenta e cinco galóns (aproximadamente 200 litros) dos que se empregan nos repartimentos de petróleo. De feito, un dos nomes nativos de Trinidad para este instrumento, *drum*, deriva do termo inglés co que se designan os tanques que se empregan na confección do tambor. O tambor metálico é correctamente chamado **steelpan** ou **pan**, en tanto que é un instrumento da familia dos idiófonos, e non se trata propiamente dun tambor, que é un membranófono.

O son do tambor metálico de Trinidad e Tobago é moi recoñecíbel en músicas caribeñas tropicais e no xénero calipso.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Tambores metálicos de Trinidad e Tobago*** |

### Outros artigos

* Calipso

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6610630
* AAT: 300212773
* EBID: ID
* GND: 4589753-0
* LCCN: sh94002502
* MIMO: 2978
* MusicBrainz: ID

 |
O **Plano Piloto** de Brasilia, no Distrito Federal, foi proxectado por Lúcio Costa, vencedor do concurso de 1957 do proxecto urbanístico para a Nova Capital do Brasil. A forma do plano está inspirado nunha cruz. O formato da área compárase, comunmente, co plano dun avión, aínda que Lúcio Costa defendeu a tese de que a Capital Federal podía compararse cunha bolboreta.

O proxecto consistiu basicamente nun eixo central (chamado popularmente *Eixão* ou *Eixo Rodoviário*) no sentido norte-sur; e un Eixo Monumental, no sentido leste-oeste. A creación arquitectónica dos monumentos centrais foi deseñada por Oscar Niemeyer. O *Eixo Rodoviário* está formado polas Ás Norte e Sur, e por unha parte central, onde se encontran as "ás" que forman a estrada principal. Nas "ás" creáronse os grandes quinteiros residenciais, os quinteiros comerciais e os entre-quinteiros de lecer (onde tamén hai escolas e igrexas). O Eixo Monumental componse da "Esplanada dos Ministérios" e da Praza dos Tres Poderes, ao leste; da estación de autobuses, sectores das autoridades, comerciais, lecer e hoteleiros, no centro; e da Torre de TV de Brasilia, do sector deportivo, estadio Mané Garrincha, autódromo e Praza Burití, ao oeste.

O nome de Plano Piloto, orixinariamente atribuído ao proxecto urbanístico da cidade, pasou a ser o nome para designar toda a área construída segundo este plano inicial. Hoxe, o Plano Piloto e o Parque Nacional de Brasilia constitúen a chamada Rexión Administrativa I (Brasilia), denominada comunmente como Brasilia.

O Plano Piloto, denominado como Brasilia, é Patrimonio Mundial da Humanidade dende 1987.

Galería
-------

* 
* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  Guía de Brasilia - histórico Memorial do Plano Piloto de Brasília Arquivado 17 de xaneiro de 2012 en Wayback Machine.
2. ↑  A História de Brasília: Um pouco sobre Lucio Costa Arquivado 25 de xuño de 2007 en Wayback Machine.
3. ↑  Os primeiros passos da capital Arquivado 27 de febreiro de 2009 en Wayback Machine.. SECOM - Secretaria de Comunicação da Universidade de Brasília (UnB)
4. ↑  "O que é "Brasília" e o que é "Distrito Federal"?". Arquivado dende o orixinal o 29 de xullo de 2005. Consultado o 29 de xullo de 2005.
5. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Oscar Niemeyer
* Lucio Costa
* Juscelino Kubitschek

### Ligazóns externas

* Brasilia -UNESCO World Heritage Site

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391360
* WHC: 445

 |
**Planificación**, no sentido máis universal implica ter un ou varios obxectivos a realizar xunto coas accións requiridas para concluír exitosamente.

Dado que a planificación pode aplicarse en moi diversos ámbitos da acción do home, mencionaremos algúns dos máis populares:

a. Empresas

b. Goberno

c. Demografía

d. Persoal

e. Enxeñaría civil

f. Enxeñaría de Software

g. Contabilidade

Por exemplo:

No ámbito empresarial a *Planificación Estratéxica* axuda a que as empresas teñan claros os seus obxectivos e así poidan definir un programa de accións para realizalos. Dese xeito separan un problemática complexa en porcións pequenas que se han de ir realizando aos poucos.

Asignar os recursos a cada tarefa, xa sexan tempo, diñeiro ou horas/home é responsabilidade dos encargados da planificación. Así como a orde en que se realizará cada tarefa.

Na maioría das empresas os obxectivos de planificación resúmense en obter beneficios para os seus accionistas, empregados, a sociedade e o medio ambiente.

A planificación divídese en: estratéxica, táctica, operativa e normativa. A primeira realízase a longo prazo, as seguintes a mediano prazo e a última a curto prazo. Dependendo da natureza da organización deberanse aplicar un conxunto de plans aliñados para a súa actuación.

A planificación estratéxica dáse dentro das organizacións no nivel directivo, ou no máis alto nivel de mando. A planificación táctica, adoita chamarse media, dáse en directivos medios. A planificación operativa dáse nos empregados, no nivel máis baixo da organización. A planificación normativa é a encargada de fixar as normas coas cales se rexerá a organización, determinar as regras ou leis dentro do sistema, sexa cal fose a súa natureza.

Para lograr unha adecuada función das organizacións hai que aliñar os tres tipos de planificacións, realizando en cada tramo as adecuacións pertinentes.

A actitude de cada planificación, realizada no nivel desexado, require unha definición, pode ser:

1.- Planificación interactiva.

2.- Planificación reactiva.

3.- Planificación normativa.

A planificación interactiva oriéntase para ter o control sobre o futuro, polo que o presente é moi importante xa que dá pauta a dicir como se vai a ir construíndo o futuro desexable e o reproducilo fielmente como se desexa. Actualmente as empresas máis fortes e de tecnoloxía adoitan empregala.

A planificación reactiva, é simplemente realizar accións encamiñadas a seguir como actualmente se atopa a organización, non se pensa no futuro, se non en manter o que actualmente ten a organización.

### Notas

Ackoff, Russell. "El paradigma de Ackoff".

Miklos, Tello. "Planificación interactiva".

Miklos, Tello. "Planificación prospectiva".

Juárez, Socorro. "Sistema de Administración Integral para a E.B.R.C.E.B.D.F."

### Véxase tamén

* Sistema de planificación de recursos da empresa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q309100
* AAT: 300054425
* BNCF: 7595
* BNF: 11972123q
* EBID: ID
* GEC: 0132445
* GND: 4046235-3
* LCCN: sh85102696

 |
**Tasilón de Baviera**, nado en 560 e finado en 610, foi o segundo duque de Baviera desde o 591 até a súa morte.

Traxectoria
-----------

Tasilón era membro da familia dos axilolfingos, probabelmente fillo de Garibaldo, primeiro duque de Baviera, e de Waldrada, filla de Wacho, o oitavo rei longobardo da Lombardía.

Non se sabe a ciencia certa a relación entre Tasilón e Garibaldo, sábese soamente que seguramente non eran pai e fillo, porén tiñan unha estreita relación familiar. Ningún documento dá o nome do pai de Taslón I, pero como é pai de Garibaldo II e sucedeu a Garibaldo I, que tivo outros fillos, considérase que Tasilón I era o fillo máis vello de Garibaldo I.

Pouco se sabe deste duque. Paulo Diácono, na súa *Historia Langobardorum* só o menciona dúas veces, en 591, cando 
Childeberto II, rei dos Francos de Austrasia ao final da guerra contra os francos, o entronizou como rei de Baviera, e no 609, ano da súa morte, asasinado polos eslavos que invadiran Baviera.

A guerra entre francos e bávaros comezara co predecesor de Tasilón, o seu suposto pai Garibaldo, cando Childeberto non aceptou concertar certos matrimonios políticos para manter a paz. 

O feito de que Childeberto nomeara a Tasilón rei, demostra que o control de Baviera estaba en manos dos francos desde o século VI. 

Paulo Diácono narra ademais que Tasilón espandeu rapidamente o seu territorio cara a terras eslavas.

Tasilón morreu o ano 610 e foi sucedido polo seu fillo Garibaldo II.

Descendencia
------------

Dunha esposa descoñecida, tivo un fillo, Garibaldo II (falecido en 640), que o sucedeu.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Garibaldo I** | **Duque de Baviera**591 – 610 | Sucesor:**Garibaldo II** |

Notas
-----

1. 1 2 3  Foundation for Medieval Genealogy
2. 1 2  Settipani 1989, p. 88-9

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Christian Settipani (1989): *Les Ancêtres de Charlemagne* París: Editions Christian. ISBN 2-9064-8328-1.

### Outros artigos

* Dinastía Axilolfinga
* Primeiro ducado de Baviera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q705150
* WorldCat
* VIAF: 64808288
* CERL: cnp00544791
* DeutscheBio: 119008866
* FAST: 1850301
* GND: 119008866
* LCCN: n90682932
* WikiTree: Agilolfing-13

 |
**Petra Barnés González**, nada en Madrid o 9 de abril de 1908 e finada no mesmo lugar en 1992, foi unha das pioneiras españolas no campo da química. Foi seleccionada para traballar no laboratorio do Instituto Nacional de Física e Química, durante a Idade de Prata

Traxectoria
-----------

Petra Barnés tivo tres irmás ( Dorotea, Adela e Ángela), e tres irmáns (Urbano, Franciso e Juan). Os seus pais, Dorotea González e Francisco Barnés Salinas, que eran institucionistas, procuraron que as súas fillas estudasen igual que os seus fillos. Francisco Barnés Salinas foi catedrático de historia do Instituto-Escola, deputado en 1931 e ministro de instrución pública e belas artes, en 1933, co goberno de Manuel Azaña, e despois, en 1936 no de Santiago Casares Quiroga primeiro e, despois, con José Giral.

As catro irmás Barnés cursaron estudos universitarios: Dorotea e Adela licenciáronse en química, Petra en farmacia e Ángela en filoloxía árabe. Petra foi alumna do Instituto-Escuela desde o terceiro curso de secundaria. Cursou os estudos de farmacia, licenciándose en 1932, con premio extraordinario de licenciatura, do que se daba cumprida noticia na prensa. Petra foi profesora encargada de curso no Instituto-Escola, durante 1931 a 1933. Compaxinou o seu traballo na Universidade Central co do laboratorio Instituto Nacional de Física y Química.

En 1936 o seu marido Francisco Giral obtivo por oposición a cátedra de Química Orgánica aplicada á Farmacia na Facultade de Farmacia da Universidade de Santiago de Compostela.

### Exilio

A guerra civil española e a ditadura franquista obrigáronlle a exiliarse, elixindo México como lugar de residencia, onde chegou en 1939 co seu marido, Francisco Giral, e cos seus dous fillos, Ángela e Francisco Giral Barnés. Na súa ficha de entrada faise constar que era farmacéutica e mestra.

O matrimonio elixiu o exilio en México, porque alí ambos tiñan traballo no laboratorio do Centro Politécnico Nacional.

Xuntos descubriron a fórmula da giralgenina.

Notas
-----

1. ↑  Magallón Portolés, Carmen (2011). "Químicas en la edad de Plata" **1** (107): 94 a 101. ISSN 1575-3417. Consultado o 21 de marzo de 2016.
2. ↑  "Mujeres y segunda enseñanza en Madrid (1931-1939). El personal docente femenino en los institutos de bachillerato". 2014. Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2016. Consultado o 21 de marzo de 2016.  `|first1=` sen `|last1=` in Authors list (Axuda)
3. ↑  "Francisco Giral González no Álbum da ciencia". *consellodacultura.org*. Consultado o 2021-09-25.
4. ↑  "Persona - Barnés González, Petra (1910-1992)". *PARES*. Consultado o 2021-09-25.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* La saga de las Barnés: Dorotea (1904-2003), Adela (1908), Petra (1910-1992) y Ángela (1912) no blog Mujeres con Ciencia
Un **plano secuencia** é, no cinema e na televisión, unha técnica de planificación de rodaxe que consiste na realización dunha toma sen cortes durante un tempo bastante dilatado, podendo usar travellings e diferentes tamaños de planos e ángulos no seguimento dos personaxes ou na exposición dun escenario. Pódese utilizar para un efecto dramático e narrativo se se fai correctamente, e en tomas en movemento a miúdo lógrase mediante o uso dunha plataforma rodante ou unha steadicam.

Un dos máis famosos planos secuencia da historia do cine pertence ó comezo do filme *Touch of Evil* de Orson Welles, no que o suspense, centrado en cando estalará unha bomba colocada nun coche que atravesa o centro da cidade, combínase coa presentación da parella protagonista, todo iso envolto polo ritmo sincopado dun tema de Henry Mancini.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Cine*** |

### Bibliografía

* *A History of Narrative Film*, de David Cook (ISBN 0-393-97868-0)
Coordenadas: 51°29′28″N 0°07′37″O﻿ / ﻿51.491, -0.127

Fachada da Tate Britain.
**Tate** é o museo nacional de arte moderna do Reino Unido acollido principalmente na cidade de Londres. Comprende catro galerías: Tate Britain (aberta en 1897), Tate Liverpool (1988), Tate St Ives (1993) e Tate Modern (2000), coa aínda a galería online, Tate Online (1998). Foi fundada orixinalmente co nome de *National Gallery of British Art* e renomeada tras Henry Tate fundar un edificio especialmente para ela en Millbank, Londres.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* TATE ETC. MagazineArquivado 26 de setembro de 2008 en Wayback Machine. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q430682
* WorldCat
* VIAF: 155600523
* BAV: ADV10231421
* BIBSYS: 90086561
* BLBNB: 000397285
* BNE: XX139271
* CANTIC: a10162665
* CiNii: DA00327780
* EBID: ID
* GEC: 0067448
* GND: 1003324-5
* GRID: grid.422817.a
* ISNI: 0000 0001 2334 0073
* LAC: 0007H3779
* LCCN: n80046785
* NDL: 00628773
* NKC: kn20070504009
* NLA: 35284175
* NLG: 225304
* PTBNP: 1551069
* ULAN: 500301641

 |