recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Folla de figueira.
Aplícase o adxectivo **caducifolio** (do latín *decidere*, caer) ás árbores ou arbustos que perden a súa follaxe durante unha parte do ano, a cal coincide na maioría dos casos coa chegada da época desfavorable, a estación máis fría nos climas temperados ou polares; algunhas árbores perden a follaxe durante a época seca do ano nos climas áridos. Estas árbores coñécense como árbores de folla caduca, decidua ou, de modo menos preciso tecnicamente, de folla caediza.

Moitas árbores e arbustos caducifolios florecen durante este período, xa que isto aumenta a efectividade da polinización. A ausencia de follas beneficia a dispersión do pole polo vento ou, no caso das plantas polinizadas por insectos, consegue que as flores sexan máis visibles para estes. Así e todo, esta estratexia non carece de riscos, xa que as flores poden resultar danadas pola xeada.

Cando as follas das árbores e arbustos caducifolios finalizan o período vexetativo e co cambio de cor da follaxe fican na árbore, denomínanse marcescentes. Dáse case sempre durante toda a estación fría (outono e inverno no hemisferio norte) até practicamente a saída das follas novas na seguinte primavera. É común en moitas especies de carballos, especialmente no cerquiño (*Quercus pyrenaica*), o caxigo (*Quercus faginea*), numerosos pés de faia (*Fagus sylvatica*) e mailos carpes (*Carpinus ssp.*). No sur de Galicia ás veces tamén se dá no carballo común.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Perennifolio
* Perenne

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1131316
* AAT: 300132413
* EBID: ID
* GEC: 0087007
* JSTOR: deciduous-trees
* MAG: 33283694

 |
**Unobtainium** é un termo usado en inglés (como se fose derivado do latín) para describir calquera material que posúa propiedades extraordinarias, únicas ou imposibles de obter actualmente no mundo real e que polo tanto é *unobtainable*, "inobtible" (pois procede deste termo *inglés* que significa "imposible de obter"). Este tipo de materiais son recorrentes na ciencia ficción. A súa versión en galego podería ser *inobtanio, inobtenio* ou *inobtinio* segundo se utilice a vogal temática *a* (como en Titanio), *e* (como en Rutenio) ou *i* (como en Actinio), aínda que debería ser calquera das dúas últimas pois procedería dun verbo (*obter*) da segunda conxugación.

Por exemplo, o "scrith", material que se usaría na construción dun anel ó redor do mundo, requiriría soportar forzas de tensión e compresión que van alén dos esforzos que as leis físicas convencionais permiten de momento para calquera material real. Outros exemplos poden ser os materiais dos que estarían feitos os cascos das naves de Star Trek ou Star Wars. Terían que soportar temperaturas de millóns de graos, cousa imposible para calquera material coñecido (fundiríanse e evaporaríanse).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q371198
* MAG: 2781178696
* TESF: unobtainium

 |
Spa de Salsomaggiore Terme en Italia
Un ***spa*** (do latín *Sanus Per Aquam*, i.e. "en boa saúde a través da auga") é unha designación técnica para un complexo turístico que fornece actividades de lecer saudábeis, xeralmente en contacto coa natureza. Aínda que afirmación de que a palabra "spa" sexa un acrónimo da expresión latina *sanus per aquam* ou "sanitas per aquam" ("saúde pola auga") parece carecer de fundamento. O termo *spa* posiblemente proveña da vila de Spa que xa na Idade Media, no século XIV os seus mananciais gañaron fama polas súas propiedades medicinais, e o manancial era coñecido como *Espa* ("fonte", en lingua valoa). A denominación posiblemente estea relacionada con *spargere* (en latín, 'lanzar aquí e acolá, espallar' (pingas).

Algunhas desas actividades son natación, sauna etc.

Notas
-----

1. ↑  A brief history of spa therapy, por A. van Tubergen e S. van der Linden.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Spa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Balneario
* Sauna castrexa
* Augas termais

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4946461
* GEC: 0082929
* GND: 4033803-4

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Glauco.
**Glauco** era, na mitoloxía grega, o fillo de Sísifo e Mérope, filla de Atlas. Sucedeu a Sísifo no trono da cidade de Éfira, hoxe Corinto.

Casou coa filla de Niso, Eurímede  ou Eurínome , e tivo un fillo, o heroe Belerofonte, que as tradicións consideran realmente fillo de Poseidón con Eurínome. De feito, Poseidón protexía a Belerofonte: cando este volvía de matar a Quimera para presentarse a Ióbates, este tendeulle unha trampa con intención de matalo, e para protexelo, Poseidón mandou grandes ondas que avanzaban tras el e asolagaron a chaira fronte ó palacio.

A sona de Glauco corresponde co momento e a forma da súa morte. Glauco fora vencido por Iolao, fillo de Ificles, nunha carreira de carros durante uns xogos fúnebres en honor a Pelias. Segundo Esquilo, puido morrer nun accidente da súa cuadriga durante a carreira ou durante o regreso a casa. Pero segundo outras tradicións, as eguas volvéronse rabiosas trala carreira, ben porque Glauco abeberou as eguas nunha fonte que resultou ser máxica, ben porque Afrodita as enfureceu como castigo a Glauco porque non as permitía aparearse, para que así fosen máis veloces; tamén se di que as alimentaba con carne humana para darlles forza nas carreiras pero como neste caso non lles tiña carne volvéronse contra el. O caso é que nese estado, as eguas o devoraron .

Corre outra lenda en torno a Glauco. Despois de beber nunha fonte cuxa auga confería a inmortalidade, ninguén o quixo crer por máis que el teimaba en dicirllo. Para demostralo botouse ó mar, e alí converteuse nun deus mariño que agoiraba a próxima morte a calquera mariñeiro co que se atopara.

Notas
-----

1. ↑  Segundo Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* I, 9, 3.
2. ↑  Segundo Hixino: *Fábulas* 157.
3. ↑  "*A Glauco, fillo de Sísifo, nos xogos fúnebres en honor a Pelias, as súas propias eguas devorárono* (Hixino: *Fábulas* 250, 3).

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1232714
* WorldCat
* VIAF: 195889306
* BNF: 12364864m
* EBID: ID
* SUDOC: 032661428

 |
A **epífora** (do latín *ĕpĭphŏra*, e á súa vez do grego ἐπιφορά, "fluxo"; "repetición"; de ἐπί "ademais" e φορεῖν, "levar, pasar") é unha figura estilística de repetición de palabras a distancia. Consiste en repetir unha palabra ou grupo de palabras ó final dun verso, dunha estrofa ou dun período.

Exemplos
--------

* "Libremente" de Celso Emilio Ferreiro:

*Nós queríamos comer libremente*
*comer o pan de cada día. Libremente*
* *Now that of absence the most irksome **night**,*

*With darkest shade, doth overcome my **day**:*
*Since STELLA’s eyes wont to give me my **day**;*
*Leaving my hemisphere, leave me in **night**.*
*(Philip Sidney, Astrophel and Stella, LXXXIX)*

Notas
-----

1. ↑  Literary Devcies. Epiphora

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Figura estilística
* Anáfora
* Poliptoto
* Epanadiplose

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q963102
* MAG: 2777633432

 |
**Juan Vicente Rego López**, coñecido como **José Rego**, nado en Devesos (Ortigueira) o 8 de febreiro de 1887 e finado na Habana o 15 de agosto de 1976, foi un sindicalista e político galego.

Foi un dos fundadores en Cuba do Primeiro Partido Comunista, precursor do actual Partido Comunista de Cuba.

Traxectoria
-----------

Os seus pais levárono a Cuba cando tiña trece anos. Matriculouse na escola Concepción Arenal do Centro Gallego de La Habana onde conseguiu un certo nivel de instrución. Pero pronto tivo que poñerse a traballar primeiro como dependente nunha panadería, e despois como pasador. Con 17 anos afiliouse ao Gremio de Obreros de Lavado y Planchado, onde foi delegado de barrio, secretario financeiro e secretario xeral. Durante os gobernos de Menocal e Zayas participou nas grandes folgas que conmoveron o país.

En 1921, fundou, xunto ao pintor José Peña Vilaboa e ao tipógrafo Alfredo López, a Federación Obrera da Habana. Dous anos máis tarde, o 18 de marzo de 1923, crearon a Agrupación Comunista da capital. Nese ano foi detido durante unha asemblea na que participaba como dirixente da súa organización no Centro Obrero da Habana. Na Agrupación Comunista foi secretario contador (1923-1924) e tesoureiro (1925). En 1925 fundou o Primeiro Partido Comunista de Cuba con Pedro Peña, José Miguel Pérez e Carlos Baliño. No primeiro congreso foi elixido membro suplente do Comité Central e membro da Comisión Secretaria Fiscalizadora.

No partido encomendóuselle a atención ao traballo sindical, sobre todo coa emigración galega. Durante a ditadura de Gerardo Machado (1922-1933) destacou como líder do movemento sindical en defensa dos intereses do Frente Único Obrero.

En 1930 foi novamente detido dentro da política de persecución e terror que a ditadura machadista desatou contra os líderes sindicalistas tras asentarse no poder, pero grazas á mobilización de varias agrupacións de traballadores o Goberno viuse obrigado a liberalo. Foi expulsado do país en 1931, e regresou a Ortigueira. Nos dous anos que permaneceu en Galicia mantivo contactos co PCE da comarca e organizou aos mariñeiros de Espasante.

Co derrocamento de Machado, volveu a Cuba, incorporándose ao movemento sindical. Participou nas folgas de outubro de 1934 e marzo de 1935 nos primeiros anos da ditadura de Fulgencio Batista. Pola súa relación co tamén ortegano Pancho Pego conseguiu traballo como dependente en Partagás. Alí foi dirixente da sección sindical e do comité do Partido.

Trala declaración da guerra civil española, participou activamente cos republicanos españois, acompañando a Castelao á súa chegada a Cuba e asistindo a algúns dos actos antifranquistas nos que participou.

Co triunfo da Revolución cubana asumiu a administración da fábrica de tabacos da Sociedad de Amistad Cubano-Española (SACE).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía
Coordenadas: 43°08′19″N 5°49′21″O﻿ / ﻿43.13861199, -5.82241823

Vista da igrexa de Castieḷḷo.
Mapa parroquial de Ḷḷena.
**Castieḷḷo** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona centrooccidental do concello, ten unha extensión de 11,51 km² e linda ao norte e ao oeste coa parroquia de La Pola, ao sur coa de Campumanes, ao sueste coa de Felgueras e ao leste coa de Columbieḷḷo. Ten unha poboación de 407 habitantes segundo o INE de 2010, que se reparten entre os lugares de Ablano, La Casería, El Casitu, El Coveyu, Corravieya, La Cueva, Mamorana, Otero, La Rasa Riba, Ronzón, Sorribas, La Vega'l Ciigu e La Vega'l Rei.

O nome da parroquia fai referencia ao lugar onde se atopan a igrexa parroquial, adicada a Santa María, e o camposanto.

Notas
-----

1. ↑  "Topónimos oficiais do concello de Ḷḷena" (PDF). *sede.asturias.es*. Consultado o 6 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA. *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.

| * v
* c
* e
Asturias Parroquias de Ḷḷena  |
| --- |
| 
* Cabezón
* Campumanes
* Carabanzo
* Casorvía
* Castieḷḷo
* Columbieḷḷo
* Congostinas
* Chanos de Somerón
* Erías
* Felgueras
* Muñón Cimiru
* Muñón Fondiru
* Parana
* Payares
* Piñera
* La Pola
* Las Puentes
* Samiguel del Río
* Sotieḷḷo
* Teyeo
* Tuíza
* Viḷḷayana
* Xomezana
* Zurea

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8342126
* código INE: 33033050000

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Almazán.

**Pedro Almazán Ramos**, nado en Ferrol cara a 1909 e finado no mesmo concello o 21 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Fixo a carreira de Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1929. Foi mestre da escola de Ferrol Vello dende 1932, e despois de Bardaio (Cores, Ponteceso) e de Quinta (O Val, Narón). Foi elixido vogal da Alianza de Izquierda Republicana de Ferrol en 1933. Militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado polos franquistas o 21 de agosto de 1936 e a súa morte foi rexistrada a mans da "Fuerza Pública".

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 9-10-1929, p. 2.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 16-4-1932, p. 4.
3. ↑  *El Eco de Santiago*, 18-4-1934, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 1-2-1933, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Pedro Almazán Ramos na páxina web *Nomes e Voces*.
Coordenadas: 43°02′32″N 5°47′13″O﻿ / ﻿43.04231899, -5.7868402

Vista da parroquia de Chanos de Somerón.
Mapa parroquial de Ḷḷena.
**Chanos de Somerón** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Ocupa 4,04 km² da zona centromeridional do concello, e linda ao norte coa parroquia de Las Puentes, ao leste coa de Payares, ao sur coa de Samiguel del Río e ao oeste coa de Teyeo. Os seus 39 habitantes (INE, 2010) viven na propia vila, asentada nunha chaira na beira esquerda do río Valgrande. Os habitantes da vila, que foi noemado *Vila máis bonita de Asturias* en 1968, son coñecidos como *papariqueros* ou *paparicos*.

Chanos de Somerón na cultura popular
------------------------------------

A vila é chá, como acreditan varios ditos populares en lingua asturiana:

*En Chanos, como ye tan chano,*  

*picha l'agua hasta la rodicha.*

*En Chanos, como ye tan chano,*  

*toda'l agua picha na ería'l Calechano.*

A parroquia tamén é coñecida polos seus chícharos (en asturiano: *arbeyos*). Como di o dito popular:

*Pa vainas, Payares, y pa arbeyos, Chanos*.

Notas
-----

1. ↑  "Topónimos oficiais do concello de Ḷḷena" (PDF). *sede.asturias.es*. Consultado o 6 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA. *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.

| * v
* c
* e
Asturias Parroquias de Ḷḷena  |
| --- |
| 
* Cabezón
* Campumanes
* Carabanzo
* Casorvía
* Castieḷḷo
* Columbieḷḷo
* Congostinas
* Chanos de Somerón
* Erías
* Felgueras
* Muñón Cimiru
* Muñón Fondiru
* Parana
* Payares
* Piñera
* La Pola
* Las Puentes
* Samiguel del Río
* Sotieḷḷo
* Teyeo
* Tuíza
* Viḷḷayana
* Xomezana
* Zurea

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13146904
* código INE: 33033110000

 |
***Lume de cobiza*** é unha novela negra de Miguel Anxo Fernández Fernández, publicada en abril de 2011. É a cuarta entrega das aventuras do detective de orixe galega residente nos Ánxeles Frank Soutelo.

Trama
-----

Frank Soutelo vén de vacacións en agosto de 2006 a Muros, a casa da súa tía e a súa curmá. Ten unha breve estancia en Madrid por cuestións administrativas, que aproveita para visitar cadros de Goya, Velázquez, Picasso e Vermeer.

Ao chegar a Galiza atópase coa vaga de incendios forestais, e na prensa e na sociedade hai un debate sobre os motivos desta vaga. Impútanse a intereses urbanísticos, ás persoas que traballan na extinción de incendios, e mesmo a motivos políticos.

A súa curmá pídelle que axude a unha amiga de Sanxenxo á que lle morreu o fillo. A autopsia di que morreu de sobredose de heroína, pero a nai e o pai non o cren así. Logo de entrevistar á moza, ao pai e á nai do rapaz, descobre que era un militante ecoloxista, que loitaba contra os intereses urbanísticos do construtor Marcial Dalama.

En Santiago de Compostela reencóntrase cun coñecido dos Ánxeles, o sepultureiro Sugar Jones, que di andar por Galiza como doutor participante nun congreso, pero do que sospeita que está involucrado no roubo dun libro no arquivo-biblioteca da catedral.

Ponse en contacto cunha detective local que a axude no caso, e tamén recibe apoio dun ex-garda civil que rexenta un bar en Muros. Finalmente, logran que un mercenario serbio confese que colaborou na morte do rapaz, provocada pola secretaria do empresario Marcial Dalama.

Narración
---------

Como nas anteriores entregas, o libro é narrado en primeira persoa. Ao estar fóra dos Estados Unidos, Frank Soutelo lamenta non poder facer efectiva a súa licenza de detective nin poder usar armas. Reitera o seu gusto polo sexo, a gastronomía galega e o cinema.

Aproveita para regresar aos sitios xa coñecidos (como a praza do Obradoiro), pero tamén para coñecer novos lugares, como O Carballiño ou Soutelo de Montes, de onde era seu pai. Alí colle tres landras para plantar carballos en California.

A súa relación con Pat Pérez, a súa secretaria, segue parada.

Adaptacións
-----------

Está previsto que a novela sexa adaptada ao cinema, nun proxecto dirixido por Ángel de la Cruz.

Notas
-----

1. ↑  "Ángel de la Cruz dirixirá a adaptación audiovisual das historias do detective Frank Soutelo", artigo en *Cultura galega*, 23 de xuño de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina da editorial.
O signo de risco biolóxico é un símbolo convencional sen ningunha relación co que representa.
Un **signo** (do latín "signum", á súa vez do grego "σημειόν") é unha entidade que ten o significado doutra entidade, sendo a partícula máis pequerrecha no ámbito da expresión. Deste xeito, non obstante, trátase dun elemento complexo que leva consigo unha información significativa, así como da parte máis importante dunha mensaxe que chega aos nosos sentidos a través do sentido da vista ou o oído.

Un signo natural é unha entidade que posúe unha relación casual coa entidade significante, como un relampo como signo de tormenta. Un signo convencional ten significado de seu por acordo, así como un punto quere dicir que a oración remata. O signo está en contraste co símbolo, o cal *representa* outra cousa (por exemplo unha bandeira pode ser o símbolo dunha nación). Ao falarmos de signo, non existe motivación nin semellanza formal entre aquilo que se emprega para determinar e o obxecto ou idea á que se quere facer referencia. A asociación destas dúas caras (significante e significado) é puramente convencional.

Notas
-----

1. ↑  D. B. shvoong.es, ed. "Diferencia entre signo y símbolo" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 21-09-2009. Consultado o 10-09-2009.
2. ↑  A. Juri, Juan José. "Signos y símbolos" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 28-08-2009. Consultado o 10-09-2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Signo*** |

### Outros artigos

* Signo lingüístico
* Dobre articulación
* Terminoloxía
* Signos non lingüísticos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3695082
* BRE: 1994398
* NDL: 00996764

 |
**Wayra JaponAndes** (ワイラハポナンデス?) é un grupo musical folclórico boliviano-xaponés fundado en 2015 e conformado por músicos japoneses residentes en Bolivia.

Historia
--------

A banda fundouse en 2015 con cinco membros xaponeses residentes en Bolivia e amantes da música boliviana tradicional: Hiroyuki Akimoto, Makoto Shishido, Kohei Watanabe, Takahiro Ochiai e Kenichi Kuwabara. Cada un dos membros orixinais pertencía xa a unha banda, tal como o caso de Hiroyuki Akimoto, membro do grupo musical Anata Boliva, e Makoto Shishido, membro dos Kjarkas. A banda ten como base musical a fusión das culturas dos seus membros e o seu país de residencia, polo cal fan uso de instrumentos xaponeses e andinos para recrear diversas cancións dos xéneros Jp-op, anime, tradicionais bolivianas e xaponesas, entre outros. As súas cancións usan o xaponés e o español, así como o aimará e o quechua sureño. No 2016 a banda sacou o seu primeiro disco de nome *Gracias Bolivia*, a maneira de homenaxe ao país que actualmente os acolle. En 2019 Kenichi Kuwabara deixou a agrupación, incorporándose no seu lugar Mayuu Kobayashi. Ademais de concertos en diversas cidades de Bolivia, a agrupación presentouse tamén noutros países de América Latina e o Xapón.
Coordenadas: 43°11′23″N 5°51′13″O﻿ / ﻿43.18974571, -5.85365668

Mapa parroquial de Ḷḷena.
**Muñón Cimiru** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Ocupa o seu extremo noroccidental e linda ao norte cos concellos de Riosa e Mieres, ao leste coa parroquia de Viḷḷayana, ao sueste coa de Muñón Fondiru, ao sur coa de La Pola e ao oeste de novo co concello de Riosa. Ten unha extensión de 9,28 km² e viven nela (INE, 2010) 100 persoas, que se reparten entre o lugar homónimo e os de La Culquera Baxu, La Culquera Riba, Los Fueyos, La Ilesia, La Maerá, La Maramuniz, La Muela, Pelái, Reconcos, Santu Medero, La Soterraña, El Trechuru, El Venceyal e La Bildosa. Outras entidades de poboación menores son Les Cortines, Cuatrovientos, Cuviḷḷa e Malpica.

Notas
-----

1. ↑  "Topónimos oficiais do concello de Ḷḷena" (PDF). *sede.asturias.es*. Consultado o 6 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA. *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.

| * v
* c
* e
Asturias Parroquias de Ḷḷena  |
| --- |
| 
* Cabezón
* Campumanes
* Carabanzo
* Casorvía
* Castieḷḷo
* Columbieḷḷo
* Congostinas
* Chanos de Somerón
* Erías
* Felgueras
* Muñón Cimiru
* Muñón Fondiru
* Parana
* Payares
* Piñera
* La Pola
* Las Puentes
* Samiguel del Río
* Sotieḷḷo
* Teyeo
* Tuíza
* Viḷḷayana
* Xomezana
* Zurea

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13147793
* código INE: 33033120000

 |
Coordenadas: 43°00′55″N 5°47′07″O﻿ / ﻿43.01540109, -5.78514345

Igrexa de Samiguel del Río.
Mapa parroquial de Ḷḷena.
**Samiguel del Río** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Esténdese por 1,93 km² da cunca superior do río Valgrande, que nace no seu territorio, na parte máis meridional do concello. Linda ao leste e ao sur coa parroquia de Payares, coa de Teyeo ao oeste e coa de Chanos de Somerón ao norte. Só conta cun lugar habitado, o de Samiguel, no que viven os seus 26 habitantes (INE, 2010).

Notas
-----

1. ↑  "Topónimos oficiais do concello de Ḷḷena" (PDF). *sede.asturias.es*. Consultado o 6 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA. *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.

| * v
* c
* e
Asturias Parroquias de Ḷḷena  |
| --- |
| 
* Cabezón
* Campumanes
* Carabanzo
* Casorvía
* Castieḷḷo
* Columbieḷḷo
* Congostinas
* Chanos de Somerón
* Erías
* Felgueras
* Muñón Cimiru
* Muñón Fondiru
* Parana
* Payares
* Piñera
* La Pola
* Las Puentes
* Samiguel del Río
* Sotieḷḷo
* Teyeo
* Tuíza
* Viḷḷayana
* Xomezana
* Zurea

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13148006
* código INE: 33033180000

 |
**Transcriptoma** ou **transcritoma** refírese ao conxunto completo de transcritos (ARNs mensaxeiros, ARNs ribosómicos, ARNs transferente, microARNs e outros ARNs) dun organismo dado, órgano, tecido ou liñaxe celular. Polo tanto, é o reflexo directo da expresión dos xenes.
O perfil do transcriptoma pode variar segundo o momento (nunha dada fase do ciclo celular, por exemplo), estado fisiolóxico, estímulos físicos, químicos, biolóxicos ou doenzas. 
Como son os ARNm os codificadores das proteínas e, por consecuencia, o centro dos intereses da busca de *xenómica funcional*; na práctica quedou establecido que o transcriptoma abarca o conxunto desta especie de ARN. 
Entre tanto, recentemente, os investigadores incluíron os *microARNs* no concepto de transcriptoma por representaren unha clase moi importante de pequenos ARNs (contendo aproximadamente 20 a 22 nucleótídos) que controlan a expresión xénica ao nivel post-transcricional, impedindo a tradución dos RNAm en proteínas.

Para estudaren o transcriptoma os investigadores utilizan métodos de análise a grande escala como SAGE (*serial analysis of gene expression*) e os *microarrays* ou micromatrices (micromatrices de ADNc), as micromatrices de oligos e os (chips de ADN). Recentemente o método de secuenciamento a grande escala chamado de "deep sequencing" foi introducido no estudo do transcriptoma, mais debido ao seu alto custo a as dificultades de análise dos datos, ese método aínda non é rotina.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q252857
* JSTOR: transcriptomics
* MAG: 162317418

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D059467
* MeSH: G02.111.873.750

 |
Coordenadas: 43°05′12″N 5°49′45″O﻿ / ﻿43.08657868, -5.82924044

Igrexa de Sotieḷḷo.
Mapa parroquial de Ḷḷena.
**Sotieḷḷo** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona central do concello e linda coa parroquia de Campumanes ao norte, coa de Erías ao leste e nordés, coa de Xomezana ao sur e coa de Zurea ao oeste. Ten unha extensión de 4,64 km² e unha poboación de 56 habitantes (segundo datos de 2017). A totalidade dos habitantes da parroquia están empadroados na vila homónima, aínda que tamén existe a localidade de Alceo e o lugar de San Bras.

Notas
-----

1. ↑  "Topónimos oficiais do concello de Ḷḷena" (PDF). *sede.asturias.es*. Consultado o 6 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* VV.AA. *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.

| * v
* c
* e
Asturias Parroquias de Ḷḷena  |
| --- |
| 
* Cabezón
* Campumanes
* Carabanzo
* Casorvía
* Castieḷḷo
* Columbieḷḷo
* Congostinas
* Chanos de Somerón
* Erías
* Felgueras
* Muñón Cimiru
* Muñón Fondiru
* Parana
* Payares
* Piñera
* La Pola
* Las Puentes
* Samiguel del Río
* Sotieḷḷo
* Teyeo
* Tuíza
* Viḷḷayana
* Xomezana
* Zurea

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3663220
* código INE: 33033190000

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Constante (homónimos).

**Constante Moreda Vázquez**, nado no barrio de Cabral-Sello (naquel entón concello de Lavadores) en 1894 e finado o 10 de decembro de 1936 no Monte do Castro de Vigo, foi un gaiteiro galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Moreda Outeiral. Peiteador de profesión, compaxinou dende novo o seu traballo coa militancia no PCE. Ademais era un afamado gaiteiro que mesmo chegou a gañarlle un concurso ao mítico gaiteiro de Soutelo Avelino Cachafeiro. Arredor de 1928 formou o cuarteto "Airiños de Cabral", como compañeiros tiña ao seu alumno Manuel Oliveira Blanco, na gaita, Vicente Clemata "Firma" no tambor e Román Salgueiro no bombo. A última actuación de Constante Moreda co seu grupo foi o día 18 de xullo de 1936 en plenas festas patronais de Santa Mariña de Cabral. Foi xulgado por rebelión militar e sentenciado a pena de morte. Foi executado no Monte do Castro o 10 de decembro de 1936 co seu pai Manuel Moreda Outeiral, o seu irmán José Moreda Vázquez, Urbano Rodríguez Moledo, Manuel Núñez Álvarez, Antonio Sayar Carrera, Manuel Acuña Gómez, Fernando Costas Méndez, Luís Ferreira Vieitez, José González Andreu e Luís Martínez Román.

Notas
-----

1. ↑  "Homenaje a los fusilados", *La Voz de Galicia*, Vigo, 11-12-2005, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Constante Moreda na páxina web *Nomes e Voces*.
**Operación Reconquista de España** foi o nome que se lle deu á **invasión do Val de Arán** por guerrilleiros antifranquistas españois (baixo dirección comunista) desde Francia en 1944.

Historia
--------

A intención destes guerrilleiros, na súa meirande parte veteranos da guerra civil española e a Resistencia francesa, era renovar a guerra en España estabelecendo unha cabeza de ponte en territorio español, na crenza de que, unha vez comezada esta, os aliados os axudarían a derrubar o goberno de Franco, instaurando un goberno da Unión Nacional Española (UNE).

O 19 de outubro de 1944 uns tres mil homes penetraron no val. Con todo, a falta de apoio popular, o feito de que o goberno español estivese ao tanto dun posíbel ataque e a carencia de armamento pesado impediulles tomar Vielha ou o porto da Bonaigua, de forma que as tropas franquistas rexeitaron facilmente a invasión. O 27 de outubro iniciouse a retirada do que foi o último intento de derrotar a Franco pola forza.

Segundo os datos oficiais, na **Operación Reconquista** morreron 129 guerrilleiros, 214 foron feridos e 218 feitos prisioneiros, dos que a unha boa parte lle foi aplicada a pena de morte.
**Patricia Otero Rodríguez**, nada en Monforte de Lemos o 15 de abril de 1979, é unha avogada e política galega do PSdG-PSOE, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral de Lugo.

Papeleta das Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.

Traxectoria
-----------

É licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleira e 2ª tenente de alcalde de Burela tralas eleccións municipais de 2015. Concorreu ás primarias para a Secretaría provincial do PSdeG-PSOE de Lugo en decembro de 2017, quedando en terceira posición tralo concelleiro en Friol e deputado provincial Álvaro Santos (elixido en primeira volta) e o alcalde de Castroverde Xosé María Arias Fernández. Causou alta como deputada autonómica o 11 de setembro de 2018 en substitución de José Antonio Quiroga Díaz.

Trala dimisión de Álvaro Santos en xuño de 2019 concorreu novamente ás primarias pola secretaría provincial no mes de xullo, sendo elixida nesta ocasión cun 68% dos votos fronte ao alcalde de Castroverde Arias Fernández. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 encabezou a lista do PSdG-PSOE pola Circunscrición electoral de Lugo, renovando a acta de deputada autonómica. Dende decembro de 2021 é Secretaria de Pesca na Executiva Nacional Galega encabezada por Valentín González Formoso, cesando como secretaria provincial en Lugo ao non concorrer á reelección no Congreso de febreiro de 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Álvaro Santos** |  **Secretaria xeral do PSdeG-PSOE da Provincia de Lugo** 2019 - 2022 | Sucesor:**José Tomé Roca** |

Notas
-----

1. ↑  Patricia Otero, nueva secretaria provincial del PSOE
2. ↑  "Resolución do 15 de xuño de 2020 pola que se fan públicas as candidaturas proclamadas…" Diario Oficial de Galicia n.º 117, do 16/6/2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Patricia Otero Rodríguez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Parlamento de Galicia Arquivado 12 de agosto de 2020 en Wayback Machine.
Sirio A, exemplo de estrela branca da secuencia principal.
En astronomía, denomínase **estrela branca da secuencia principal** a unha estrela de tipo espectral A e de clase de luminosidade V.

Este tipo de estrelas non debe confundirse coas ananas brancas, que son remanentes estelares de escasa masa.

Características físicas
-----------------------

As estrelas brancas da secuencia principal, como indica o seu nome, son estrelas situadas na secuencia principal no diagrama de Hertzsprung-Russell, o que implica que -ao igual que no Sol- a súa enerxía provén da fusión de hidróxeno en helio.

De tipo A na clasificación de Harvard, o seu espectro posúe liñas bastante intensas de hidróxeno, así como liñas de metais ionizados. A súa temperatura superficial varía entre 7100 e 9750 K e a súa masa está comprendida entre 1,5 e 3 masas solares.

Estrelas brancas da secuencia principal máis próximas
-----------------------------------------------------

Na seguinte táboa recóllense as estrelas brancas da secuencia principal a menos de 77 anos luz da Terra.

| Nome | Denominación de Bayer | Tipo espectral | Masa(soles) | Distancia(anos luz) | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Sirio A | Alfa Canis Majoris | A0-1 Vm | 2,02 | 8,6 |  |
| Altair | Alfa Aquilae | A7 V-IV | 1,7 | 16,7 | Subxigante? |
| Fomalhaut | Alfa Piscis Austrini | A3 V | 2,3 | 25,1 |  |
| Vega | Alfa Lyrae | A0 V | 2,135 | 25,3 |  |
| Denébola | Beta Leonis | A3 V | 1,75 | 36,2 |  |
| Cástor Aa | Alfa Geminorum Aa | A1 V | 2,4 | 51,6 |  |
| Cástor Ba | Alfa Geminorum Ba | A2-5 V | 1,9 | 51,6 |  |
|  | Alfa Circini | A-F1 IV-Vp | 1,8 | 53,5 | Subxigante? |
| Duhr | Delta Leonis | A4 V | 2,2 | 57,7 |  |
|  | Iota Centauri | A2 V | 2,5-2,6 | 58,6 |  |
| Sheratan A | Beta Arietis | A5 V | ~ 2 | 59,6 |  |
|  | Beta Pictoris | A5 V | 1,8 | 62,9 |  |
|  | Zeta Leporis | A2-3 V | 1,9 | 70,2 |  |
|  | Épsilon Serpentis | A2 Vm | 1,85 | 70,3 |  |
| Heze | Zeta Virginis | A3 V | 1,9 | 73,2 |  |
| Alphecca | Alfa Coronae Borealis | A0 V | 2,7 | 74,7 |  |
|  | Kappa Phoenicis | A7 Vn | 2,9 | 76,7 |  |
|

Fonte: A stars within 100 light-years (Solstation)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Estrela branca da secuencia principal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Clasificación estelar

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q471805
* BNCF: 57233
* MAG: 115286727
* UAT: 3

 |
**José Ángel Fernández Meis**, coñecido como **Meis**, nado no Grove e finado en Francia en 1998, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Membro das Juventudes Comunistas e do PCE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado na illa de Sálvora con outros compañeiros, pero foi detido. Para salvar a vida alistouse no exército nacional e en setembro de 1937 intentou pasarse á zona republicana na fronte de Aragón. Foi detido e condenado a morte por deserción en Zaragoza en 1938. A pena foi conmutada por 30 anos de reclusión maior e despois por 12 anos e un día de reclusión menor. Pasou primeiro polo campo de prisioneiros da Academia Militar de San Gregorio (Zaragoza), logo a cadea de Zaragoza, do Dueso (Santoña) e o Batallón de Traballadores nº 121, en Aragón. Posteriormente pasou polas prisións de Burgos, Celanova e Ourense. En 1941 foi destinado a un batallón de traballadores no campo de internamento das minas de Fontao. Alí foi un dos responsables da reorganización do PCE, converténdose no secretario de organización da primeira dirección do partido na clandestinidade encabezada por Belarmino Álvarez como secretario xeral. Saíu en liberdade provisional o 18 de abril de 1944. Logo de obter a liberdade definitiva en 1946 marchou a Trintxerpe onde traballou de mariñeiro. De alí marchou a Nantes, onde morreu.

Notas
-----

1. ↑  Santidrián Arias, Víctor Manuel (2003). *Historia do PCE en Galicia (1920-1968)*. Sada: Do Castro. p. 273. ISBN 978-84-8485-079-3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Carlos (1998). *Sur la route des Sables*. Nantes: Centre d’histoire du travail.
* Pereira, Dionisio (2010). *Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)* (PDF). Vigo: Xerais. pp. 337–338.

### Ligazóns externas

* José Ángel Fernández Meis na páxina web *Nomes e Voces*.
Aplicacións de ebonita en obxectos do século XIX.
A **ebonita** é unha resina sintética de natureza plástica, como o PVC, o polietileno e o PET, rica en xofre (aproximadamente o 20 ou o 30% da súa composición) e aceite de liñaza. Foi inventada a partir da contribución concomitante, porén en separado, de científicos estadounidenses e británicos durante a década de 1830, tendo sido Charles Goodyear o primeiro en sintetizala do xeito como a coñecemos hoxe, a través da aplicación do processo de vulcanización de caucho natural. En 1851, el usou óxido de zinc como recheo. Hoxe obtense a partir de varios cauchos sintéticos. É coñecida popularmente como "caucho duro" e foi chamada polo nome de "vulcanita", durante o século XIX, por causa do seu proceso de fabricación. Como proposta da utilización deste materialen troques do ébano gañou o nome que ten hoxe e o termo vulcanita pasou a ser empregado para o mineral.

É utilizada na industria para unha gran variedade de produtos que requiren durabilidade como birlos, o caucho presente nos coches, palletas para instrumentos de vento, peites, plumas estilográficas, tubaxes, botóns, xoiaría e como illamento eléctrico.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *ebonita*.
2. 1 2 3 4 5  SANTIAGO, Emerson. Ebonite. Publicado en InfoEscola, o 5 de abril de 2012. Páxina visitada o 24 de setembro de 2012.
3. ↑  Hartgummi (Ebonite) *(en* *alemán)*
4. ↑  "eboDUST Ebonite/Hard-rubber dust". Arquivado dende o orixinal o 05 de decembro de 2014. Consultado o 29 de novembro de 2018.
5. ↑  Seymour, Raymond Benedict; Deaning, Rudolph D. (1987). *History of Polymeric Composites*. VSP. p. 374.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ebonita Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q461714
* GEC: 0100115
* MAG: 163210376
* NDL: 00561764

 |
**Xoán Xosé Plá Fernández**, nado en Viveiro en 1906, foi un farmacéutico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do farmacéutico viveirense Xosé Plá Zubiri e sobriño de Xoán Pla Zubiri. Farmacéutico en Viveiro. Durante a Segunda República militou no Partido Galeguista de Viveiro, ao que se afiliou en 1932 e foi secretario do Grupo Galeguista de Viveiro en 1936. Foi candidato galeguista nas eleccións a compromisarios para a elección do presidente da República en abril de 1936. Foi nomeado director da Escola de Traballo de Viveiro.

No golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 atopábase en territorio leal á república e durante a Guerra Civil participou na creación das Milicias Populares Galegas, foi delegado do corpo de Carabineiros, e colaborou en *Nova Galiza*. En Barcelona foi secretario de asistencia de Solidaridade Galega Antifeixista. Coa fin da guerra civil fuxiu a Francia, incorporándose ao maquis. Logo da liberación de Francia estableceuse en Montauban.

En Francia foi un dos artífices da creación do Frente Liberador Gallego, ligado á loita guerrilleira, constituído en Tolosa a finais de 1944 e promovido por Enrique Líster e o PCE, e do que Plá foi presidente. Tivo un importante papel no nacemento do Bloque Repubricán Nazonal Galego. Foi representante do Partido Galeguista do interior no exilio. Mantivo unha liña de desconformidade coa actuación política de Castelao. Tamén estivo na nómina dos servizos de información do PNV. A última noticia sobre Plá é a súa participación nos actos de apoio que se desenvolveron no sur francés contra a sentenza de morte de seis activistas de ETA a finais de 1970.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-4-1936, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Diéguez Cequiel, Uxío-Breogán; Velasco, Carlos (2012) [2010]. "Da repressom franquista à resistência". *Entre la construcció nacional i la repressió identitària* (PDF). Museu d’Història de Catalunya. p. 319.
* Diéguez Cequiel, Uxío-Breogán (2017). "El exilio europeo del nacionalismo gallego a partir de 1939. Francia y la figura de Xohán Xosé Plá". *Cahiers de civilisation espagnole contemporaine* (18). Consultado o 29 de xuño de 2021.

* Pereira Martínez, Carlos: "César Alvajar Diéguez e o republicanismo galego en Europa" *Anuario Brigantino* 2002, n.º 25.
**Amiloidose** é un termo xenérico, empregado para facer referencia a un grupo de doenzas de etioloxía diversa e prognóstico e tratamento variables, cunha característica común: todas elas están causadas polo depósito extracelular dun material, denominado material amiloide. Este material, de natureza proteica, insoluble e resistente á proteólise, foi bautizado por Virchow debido á súa afinidade por colorantes iodados, semellante á do amidón.

O material amiloide
-------------------

*Artigo principal**:* Amiloide.
Representación 3D dunha proteína.
O material amiloide é de orixe proteico, insoluble e resistente á proteólise.

Pode tinguirse con diversas técnicas, como a de hematoxilina-eosina e a tioflavina T, pero a característica máis típica do amiloide é o seu tinguidura con vermello Congo, tras a cal adquire birrefrinxencia verde mazá ó ser exposto á luz polarizada. Estas características relacionadas coa tinguidura débense á estrutura química adquirida polos precursores proteicos que forman o amiloide, independentemente da súa natureza e é, por tanto, común a todos eles.

O material amiloide está formado nun 95% por fibras de amiloide.

Estas fibras de amiloide son polímeros insolubles formados por subunidades proteicas de baixo peso molecular que proveñen de precursores solubles que adquiren unha estrutura secundaria anormal en lámina β-antiparalela. O outro 5% do material amiloide corresponde a factores que, probablemente, contribúen á estabilización das fibras, dos cales os máis importantes son o compoñente sérico P (unha molécula da familia das pentraxinas, moi similar á proteína C reactiva) e proteoglicanos e glicosaminoglicanos, procedentes da matriz extracelular do tecido de depósito.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q816798
* BNCF: 37838
* BNF: 121275003
* BRE: 1818080
* EBID: ID
* JSTOR: familial-amyloidosis
* LCCN: sh85004724
* MAG: 2778427807
* NDL: 00569790
* NKC: ph766109

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* DiseasesDB: 633
* DOID: DOID:9120
* eMedicine: 335414
* HPO: HP:0011034
* MeSH: D000686
* MeSH: C18.452.845.500
* NCIt: C2868
* OMIM: 105210
* Orphanet: 69
* Patientplus: amyloidosis-pro
* UMLS: C0002726

 |
Vista do outeiro de Ladakalnis
Lago Tauragnas
Igrexa de Palūšė, feita de madeira
O **Parque Nacional de Aukštaitija** (en lituano *Aukštaitijos nacionalinis parkas*) é un parque nacional no nordés de Lituania, uns 100 km ao norte de Vilnius. Establecido en 1974 é o máis antigo dos 5 parques nacionais en Lituania. Ao comezo chamouse Parque Nacional de Lituania RSS subliñando que era o primeiro parque deste tipo na república. En 1991 establecéronse outros 4 parques sendo rebautizado entón como Aukštaitija.

O parque ocupa 405,7 de km². Atópase nos concellos de Ignalina (50%), Utena (25%) e Švenčionys (25%). O parque posúe un 2,1% de áreas estritamente protexidas ocupan nas que só poden entrar persoal do parque. Máis do 70% do territorio está cuberto por bosques. O 80% dos bosques están cubertos por piñeiros algúns deles de máis de 200 anos de idade.

Diversidade biolóxica
---------------------

No parque atópanse 64 especies de plantas, 8 de fungos, 48 de aves que se atopan no libro vermello de Lituania. O parque é famoso pola súa diversidade biolóxica. Por exemplo, o 59% de todas as especies de plantas en Lituania pódense atopar no parque que cobre menos do 1% do territorio do país.

Augas
-----

Ao longo do parque existen 126 lagos espallados polos bosques e outeiros. A miúdo están interconectados por regatos e é un sitio moi frecuentado polo turismo con kaiaks de auga. Dado que o parque foi creado hai máis de 30 anos, a infraestrutura de auga para o turismo atópase moi desenvolvida. Hai moitos sitios para alugar un barco ou un kaiak. Os lagos cobren 59,30 quilómetros cadrados (ou 15,5%) do territorio do parque. O máis grande dos lagos é o lago Kretuonas (8,29 km ² de superficie). O lago Tauragnas, o máis fondo de Lituania (60,5 metros), tamén se atopa aquí. Hai 14 lagos que son máis grandes que 1 km². 6 lagos están entre 0,5 e 1 km² e 35 lagos - 50 e 5 hectáreas. O resto son menores de 5 ha, e algúns deles están convertendose lentamente en pantanos.

Un dos máis famosos lugares de interese turístico no Parque é o outeiro Ladakalnis, dende o cal pódense ver 6 lagos. Trátase dun monumento xeomorfolóxico.

Vilas
-----

Hai 116 aldeas no parque cuns 2.300 residentes. As primeiras vilas menciónanse no século XIV. A máis famosa é Palūšė onde reside a administración do parque. A súa igrexa, construída en 1750, é considerada a máis antiga igrexa de madeira en Lituania; aparece no billete dun litas. Stripeikiai é a máis antiga aldea no parque. Agora é coñecida polo seu singular lituano Museo do Antigo apicultura. Ginučiai é outra famosa aldea. Un dos principais atractivos turísticos do parque é o muíño de auga do século XIX. É un dos poucos muíños que aínda ten o mecanismo orixinal. Está catalogado coma monumento da enxeñaría. Dous outeiros fortificados de importancia nacional están nas proximidades.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q400200
* WorldCat
* VIAF: 234786994
* GND: 4662077-1
* LCCN: n82067678
* NKC: ge319094
* WDPA: 62272

 |
Localización de Duchesne dentro de Utah.
**Duchesne** é un condado do estado de Utah, Estados Unidos. A súa superficie é de 8.433 km², a poboación de 14.371 habitantes (2000)e a súa densidade de poboación é 2 h/km². O condado estableceuse en 1915, a súa capital é Duchesne e a principal vila é Roosevelt, a parte norte do condado está ocupado por unha parte dos Montes Uintah. A maioría da súa poboación é de raza branca, concretamente o 90.15%, o 5.35% é de orixe nativa americana e o 3.53% hispana. Orixinalmente case todo o condado era parte da Reserva India dos Uintah e Ouray establecida en 1860 pero o Congreso dos Estados Unidos reduciu a súa extensión a principio do século XX e hoxe as terras tribais do condado están esgazadas en dúas zonas.

Mapa do condado de Duchesne

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26564
* WorldCat
* VIAF: 143085014
* GeoNames: 5774137
* GNIS: 1448021
* OSM: 1744357
* TGN: 2002107

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Domingo Rodríguez Rodríguez**, coñecido como **Inca** e **Domingo das Perdices**, nado en Corzos (A Veiga) en 1909 e finado en Francia en 1999, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa nai morreu queimada viva cando os falanxistas da zona lle prenderon lume á casa familiar. Formu parte do grupo de Alfredo Yáñez Domínguez (Aguirre) con Panarra, Serio, José Vega Seoane Animas e Sinsegundo, antigos membros da Sociedad Obrera y Campesina de Xares que actuaban na Cabreira, Ponferrada, Viana do Bolo, O Bolo, O Barco de Valdeorras e A Gudiña. Militante do PCE. Foi xulgado en Ourense por asasinato e declarado en rebeldía. En febreiro de 1937 procederon a incautación dos seus bens. Trasladouse á zona republicana de Asturias. A principios dos anos corenta era o xefe do grupo guerrilleiro que actuou na serra dos Corzos e na Terra do Bolo e Valdeorras dentro da II Agrupación da Federación de Guerrillas de León-Galicia do que formaban parte Mario Morán García, Arcadio Ríos Rodríguez, Alfredo Yáñez Domínguez e José Vega Seoane. Despois incorporouse ao grupo Cándido Losada Estévez (Malvavisco). En 1948 logrou fuxir de Galicia e exiliarse en Francia. Morreu na rexión de París en 1999.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 7-2-1937, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 122. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* A Ciudad de la Selva na documentación escrita (II): os primeiros grupos de fuxidos na bisbarra
* Domingo Rodríguez Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*