recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Kogoro Mouri** (毛利 小五郎, *Mōri Kogorō*?) é un personaxe ficticio e protagonista da serie *O detective Conan*, creado por Gosho Aoyama.

Vida de Mouri
-------------

Kogoro Mouri era un toleirán de pequeno. Na infancia, coñeceu a Eri Kisaki, coa que se levaba mal, aínda que remataron por casar. Como oficio, Kogoro fíxose axente de policía baixo as ordes do inspector Megure. Durante esta etapa, tivo que capturar un criminal, e, para facer isto, dispararlle á súa muller. Por iso foi expulsado do corpo. Neste tempo tivo unha filla, Ran Mouri.

Eri marchou da casa e se separou de Kogoro, quen tivo que quedar con Ran. Para gañar cartos fíxose detective privado, pero resultou ser un investigador pésimo. As súas grandes afeccións eran o alcol, as mulleres, o tabaco e as carreiras de cabalos, algo que non axudou moito a que prosperase o negocio. Sorte que contaba el con Ran, que mercaba e preparaba a comida, axudando o seu pai.

Ó comezo da historia, Kogoro segue a ser un detective pésimo. Cando conta coa axuda do pequeno Conan Edogawa, comezan a choverlle casos, e considera ó cativo coma o seu amuleto. Axiña, o pequeno Conan dorme a Kogoro cun dardo anestesiante para resolver os casos, e imita a súa voz coa paxariña moduladora de voces, explicando unha vez máis o crime: que pode ser sinxelamente un secuestro, un asasinato, un suicidio ou mesmo un accidente.

Así, gaña o alcume de *Kogoro dormente* ou *Kogoro o durmiñón*, e comeza a gañar sona por todo o país. O inspector Megure conta con el para resolver os casos e elevar á policía xaponesa ó talle que se merece, pero aínda así considera que Mouri trae mala sorte para os crimes. Kogoro segue sen volver con Eri, discutindo continuamente con ela, pero admira a Yoko Okino, unha célebre actriz e cantante da que está profundamente namorado.

| * v
* c
* e
*O detective Conan* de Gosho Aoyama |
| --- |
| Franquía | Capítulos ·  Episodios ·  Música |
| Personaxes | Shinichi Kudo ·  Ran Mouri ·  Kogoro Mouri ·  Kaito Kuroba ·  Shiho Miyano ·  Organización dos Homes de Negro ·  Sharon Vineyard |
| Filmes | *Explosión no rañaceos* ·  *A décimo cuarta vítima* ·  *O derradeiro mago do século* ·  *Engaiolado nos seus ollos* ·  *Conta atrás cara ao ceo* ·  *A pantasma de Baker Street* ·  *Encrucillada na antiga capital* ·  *O mago do ceo prateado* ·  *Strategy Above the Depths* · *The Private Eyes' Requiem* · *Jolly Roger in the Deep Azure* · *Full Score of Fear* · *The Raven Chaser* · *The Lost Ship in the Sky* · *Quarter of Silence* · *The Eleventh Striker* · *Private Eye in the Distant Sea* · *Lupin III vs. Detective Conan: The Movie (crossover)* · *Dimensional Sniper* · *Sunflowers of Inferno* · *The Darkest Nightmare* · *The Crimson Love Letter* · *Zero the Enforcer* · *The Fist of Blue Sapphire* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q599685
* MyAnimeList: 1746

 |
O **fútbol no Acerbaixán** comezou a ser escrito a partir da obtención da independencia de Acerbaixán, o ano 1991, cando a Asociación de Federacións de Fútbol de Acerbaixán pasou a integrar a FIFA e da UEFA en 1994, podendo participar do fútbol en todas as súas categorías.

A selección de fútbol de Acerbaixán foi fundada en 1992, tras o desmembramento da Unión Soviética e quedou inscrita na FIFA e na UEFA en 1994. Este equipo é dos menos competitivos de Europa e nunca se clasificou para unha fase final dun mundial ou dunha Eurocopa.

O Neftçi Baku PFC foi un dos grandes equipos do campionato soviético, chegando a participar de competicións do fútbol europeo. A selección soviética nacional tamén contou con futbolistas azarís, como Anatoliy Banishevskiy, no Mundial de Fútbol Inglaterra 1966.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fútbol en Acerbaixán*** |

### Outros artigos

* Premyer Liqasi

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial da Asociación de Federacións de Fútbol de Acerbaixán
* Sitio web Acerbaixán Arquivado 20 de novembro de 2018 en Wayback Machine. da FIFA.com
***Lemmings*** é un videoxogo programado orixinariamente para a computadora Commodore Amiga, deseñado por DMA Design e publicado por Psygnosis no ano 1991 e que tivo versións en PC, así como en videoconsolas como NES, SNES, Master System, Mega Drive, Game Boy, PlayStation ou PSP.

Características
---------------

O xogo sitúase entre o puzzle e a estratexia en tempo real, e consiste en controlar unhas unidades (os lemmings) conducíndoas a través de diversos obstáculos (barrancos, paredes, montañas...) e co obxectivo de chegar a unha posición final. Estas unidades están capacitadas para realizar unha serie de accións, entre as que se encontran as de construír escaleiras, bloquear o paso a outros lemmings, lanzarse en paracaídas etc. Tamén teñen a opción de suicidarse (suponse para o caso de que sexa imposible terminar a partida por perder demasiados lemmings).

No momento da creación de *Lemmings* había unha conciencia crecente dos dereitos de autor da música, por iso a maioría dos temas son arranxos e regravación de clásicos (de dominio público) para evitar problemas de copyright, de autores coma Offenbach, Mozart, Tchaikovsky, Chopin ou Wagner.

Pingus é unha variante GNU de Lemmings.
Este xogo tamén estivo dispoñible para os ordenadores Atari ST.

Notas
-----

1. ↑  MobyGames *(en* *inglés)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Wikispecies:Lemmus lemmus

### Ligazóns externas

* The Lemmings Encyclopedia *(en* *inglés)*.
* Lemmings Universe *(en* *inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q864177
* Abandonia: 37
* AtariAge: 1898
* Atari Legend: 2101
* BNF: 165770240
* Gamebase64: 4344
* GameRankings: 588437
* Gaming-History: 106945
* GiantBomb: 3030-1446
* GND: 4311276-6
* Guardiana: 1778
* Hall of Light Amiga: 872
* HowLongToBeat: 5277
* IGDB: lemmings
* IMDb: tt0856087
* LCCN: sh91006440
* Lemon Amiga: 676
* Lemon 64: 1513
* MobyGames: lemmings
* PCGW: Lemmings
* Ready64: 332
* Redump: 36259
* VGG: 73895
* World of Spectrum: 0009370

 |
**Juliana Pasha**, nada en Tirana o 20 de maio do 1980, é unha cantante albanesa gañadora do Festivali I Këngës 48.

Biografía
---------

En 2007 presentouse por primeira vez ó Festivali I Këngës, coa canción Nje qiell te ri, conseguindo un terceiro posto. En 2008, Juliana volveuse a presentar, esta vez con Luiz Ejlli, representante albanés no Festival da Canción de Eurovisión 2006, conseguindo un segundo lugar coa canción Nje Jëte. En 2009, finalmente conseguiu a vitoria no Festival, gañando a Anjeza Shahini coa canción Nuk Mundem Pa Ty (Non podo sen ti). Juliana representou a Albania no Festival de la Canción de Eurovisión 2010 en Oslo, Noruega, en maio de 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Kejsi Tola** | **Albania no Festival da Canción de Eurovisión**2010 | Sucesor:**Aurela Gaçe** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q229800
* WorldCat
* VIAF: 67145542604596641918
* BNF: 16228396c
* Discogs: 1818624
* Europeana: ID
* ISNI: 0000 0000 9985 9587
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 3070651

 |
Partido de fútbol australiano.
Fútbol Australiano Feminino
Balón oficial
O **fútbol australiano** é unha combinación de fútbol gaélico e rugby []. Xógase cunha pelota ovalada, nun gran campo tamén ovalado. É o deporte nacional de Australia.

Regras
------

En cada equipo xogan 18 xogadores. Hai catro postes en cada extremo do campo, dous na liña de meta, separados por unha distancia de 6,4 metros, e outros dous exteriores 6,4 metros máis atrás.

Os goles (6 puntos) conséguense facendo pasar a pelota limpamente entre os postes da portería. Os tantos *traseiros* (1 punto) obtéñense facendo pasar a pelota entre un poste de gol e un traseiro.

As principais técnicas son patear e tomar a pelota coas mans. Os xogadores poden golpear a pelota, pero non pasala. Un xogador pode correr coa pelota na man sempre que a bote no chan polo menos unha vez cada 10 metros. Un xogador tamén pode ser placado e se o xogador placado non da a pelota ao equipo contrario antes de 5 segundos, o equipo do placador, ten dado un penal. Polo demais, hai moi poucas regras.

Campionato Mundial
------------------

O campionato mundial comprende 12 seleccións nacionais. Xogouse nos anos 2002, 2005 e volverase a xogar no ano 2008. As nacións participantes son:

* Australia
* Nova Zelandia
* Nauru
* Samoa
* Irlanda
* Estados Unidos
* Canadá
* Inglaterra
* España
* Dinamarca
* Suráfrica
* Xapón
* Papúa Nova Guinea

Licenzas
--------

* **Australia**: 539.526 persoas.
* **Resto do Mundo**: 30.000 persoas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Liga de fútbol Australiana
* Páxina Web da Comisión de Deportes Australiana

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q50776
* BNCF: 67321
* EBID: ID
* GEC: 0521607
* JSTOR: australian-rules-football
* LCCN: sh85009637

 |
En botánica, a **fórmula floral** é unha maneira de representar simbolicamente e estrutura dunha flor mediante o uso de letras, números e outros signos. Tipicamente, utilízase a fórmula floral para representar as características morfolóxicas das flores dunha determinada familia de plantas, máis que as dunha especie en particular.

Símbolos
--------

Os seguintes son os símbolos máis utilizados:

**K** ou **Ca**= cáliz; por exemplo, Ca5 = indica que a flor ten 5 sépalos.  

**C** ou **Co**= corola; por exemplo, Co3(x) = significa que os pétalos se presentan nun número que é múltiplo de 3.  

**Z** = engádese se a corola é cigomorfa; por exemplo, KZ6 = indica unha corola cigomorfa con 6 pétalos
**A** = androceo; por exemplo, A∞ = significa que presenta moitos estames  

**G** = xineceo; así, G(3)1∞ = indica un xineceo de ovario súpero (por iso o "G" está suliñado), composto per 3 carpelos unidos entre si (por iso o número tres se pon entre parénteses), cun só lóculo e numerosos óvulos por lóculo. A cantidade de lóculos do ovario indícase como subíndice do número de carpelos, o número de óvulos por lóculo indícase como un expoñente.

Exemplo
-------

Exemplo da fórmula floral da especie *Diplotaxis muralis*:


|  |
| --- |
| Simboloxía utilizada para as fórmulas florais.

Exemplo: **\* K4 C4 A4+2 Ḡ(**2**)**
*Diplotaxis muralis*, flor con:
- Simetría central (actinomorfa)
- Cáliz con catro sépalos libres
- Corola con catro pétalos libres
- Seis estames tetradídimos
- Xineceo bicarpelar súpero con dous carpelos soldados Flor do exemplo de *Diplotaxis muralis* |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Font Quer, P. (1993): *Diccionario de Botánica*. (2 volumes) Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-335-0078-3
* Strasburger, E. (1994): *Tratado de Botánica*. 8ª ed. Barcelona: Ediciones Omega, S. A. ISBN 84-282-0079-0

### Outros artigos

* Flor.

### Ligazóns externas

* Universidad Nacional del Noreste. Facultad de Ciencias Agrarias. Corrientes. Argentina. Morfología de plantas vasculares. Tema 4: Flor, fórmula y diagrama floral. *(en castelán)* Consultada o 5 de agosto de 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1930761
* MAG: 2776571924

 |
Unha **fosfoproteína** é unha proteína que contén un grupo fosfato unido, que se engade por modificación postraducional. Pode levar unido un só grupo fosfato simple ou unha molécula complexa como o 5'-fosfo-ADN, enlazada polo fosfato. O aminoácido ao que está unido o fosfato adoita ser un residuo de serina, treonina ou tirosina (principalmente en eucariotas), ou de ácido aspártico ou histidina (principalmente en procariotas). Un exemplo de fosfoproteína é a caseína do leite.

A base de datos UniProt contiña máis de 90 000 entradas sobre fosfoproteínas en 2010. En 2013, a base de datos PhosphoSitePlus rexistrou arredor de 206 000 sitios de fosforilación en case 20 000 fosfoproteínas. Arredor dun terzo do proteoma dos mamíferos son fosfoproteínas.

A fosforilación de proteínas é un importante mecanismo regulatorio nas células. A fosforilación realízana proteína quinases e a desfosforilación, fosfatases.

As fosfoproteínas propuxéronse como biomarcadores para o cancro de mama.

Notas
-----

1. 1 2  UniProt Keyword - Phosphoprotein
2. 1 2  "Phosphoproteins in extracellular vesicles as candidate markers for breast cancer". Arquivado dende o orixinal o 14/06/2021. Consultado o 15/07/2020.
3. ↑  Cozzone AJ (1988). "Protein phosphorylation in prokaryotes". *Annu. Rev. Microbiol.* **42**: 97–125. PMID 2849375. doi:10.1146/annurev.mi.42.100188.000525.
4. ↑  Liquid Biopsy Could Get Boost from Phosphoproteins. 2017

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fosforilación de proteínas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q423934
* GEC: 0109982
* JSTOR: phosphoproteins
* MAG: 2777061661
* PSH: 6195

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* KEGG: C00562
* MeSH: D010750
* MeSH: D12.776.744

 |


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Pais posando coa súa filla falecida, simulando que esta viva.
A **fotografía de defuntos** foi unha práctica que, basicamente, consistía en vestir un cadáver recente coas súas roupas persoais e facelo partícipe dun último retrato grupal, cos seus compañeiros, familiares ou amigos.

Historia
--------

A fotografía de defuntos é unha práctica que nace case coa mesma fotografía (un 19 de agosto de 1839) en París, pero logo esténdese rapidamente cara a outros países. Había diferentes escenografías, como defuntos á mesma mesa cos familiares vivos, meniños na cama ou xente maior coa roupa de gala.

Esta era unha práctica moi común, e en Galicia levárona a cabo fotógrafos como Virxilio Viéitez, Joaquín Pintos, Francisco Zagala, Maximino Reboredo, Ramón Caamaño, José Moreira, Raniero Fernández ou Pedro Brey.

Na cultura
----------

Na película *The Others* (de Alejandro Amenábar e interpretada por Nicole Kidman), a protagonista descobre que os seus criados son fantasmas porque atopa un destes retratos de defuntos no que aparecen os tres personaxes xa mortos.

Notas
-----

1. ↑  Silvia R. Pontevedra (6 de marzo de 2010). "Los fotógrafos de la eternidad". *El País* (en castelán).
2. ↑  "Virxilio Viéitez". *50 fotografías con historia*.
3. ↑  Luisa Segura Albert (3 de novembro de 2013). "Esa extraña costumbre de fotografiar a los muertos". *RTVE*.
4. ↑  Eduardo Rolland (31 de decembro de 2018). "Os fotógrafos de mortos en Galicia: arte, superstición e negocio". *GCiencia*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Retrato fotográfico

### Bibliografía

* de la Cruz Lichet, Virginia (2013). *El retrato y la muerte: La tradición de la fotografía post mortem en España*. Temporae. ISBN 978-84-15-80114-6.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q575945
* LCCN: sh91006353
* NKC: ph139099

 |
Función dos linfocitos (células) T
O **linfocito CD4+**, tamén chamado **linfocito Th** (*helper*), linfocito T colaborador ou linfocito T axudante, é un linfocito derivado dun linfocito T no timo. Neste órgano unha parte dos timocitos en maduración deixan de expresar o complexo CD8 e só expresan CD4. É por este motivo polo que a estas células se lles denomina CD4 positivas. Unha vez rematada a súa maduración tímica este tipo celular posúe:

* Receptor de células T, como o resto das células T. A maior parte é receptor tipo αβ.
* Complexo CD4
* Reacciona co complexo maior de histocompatibilidade tipo II, que presenta antíxenos esóxeno.

Funcións do linfocito T colaborador
-----------------------------------

Encárgase de coordinar a resposta inmune. Ten funcións na inmunidade celular e humoral. A célula T colaboradora será activada no ganglio linfático por contacto cun antíxeno esóxeno. Efectuado este contacto pode ocorrer:

* Linfocito T efector, capaz de diferenciarse a Th1 e Th2
* Linfocito T de memoria, que precisa dun segundo contacto

Os linfocitos Th efectores á súa vez diferéncianse en:

* Th1: Aparecen polo contacto con interleucina-2
* Th2: Aparecen polo contacto con interleucina-4

Funcións do linfocito Th1
-------------------------

Colabora coa inmunidade celular, activando linfocitos T ou forzando a outras células presentadoras de antíxenos a activalos. Colabora tamén coa inmunidade innata ao liberar TNF (factor de necrose tumoral) e interferón gamma. Estas dúas substancias activan aos neutrófilos e particularmente o interferón gamma activa tamén aos macrófagos. O interferón ten a maiores efectos antivirais, bloqueando a entrada e/ou replicación dos virus nas células. Ten ademais actividade inhibitoria sobre os Th2.

Funcións do linfocito Th2
-------------------------

Traballa na inmunidade humoral, xa que activa aos linfocitos B. Con eles interaccionan:

* MHC-II da célula B co TCR do linfocito Th2
* B27 da célula B co CD4 do linfocito Th2
* CD40 da célula B co CD40L do linfocito Th2

Ademais, atenúa a resposta inmune innata, ao diminuír a actividade de macrófagos, neutrófilos e células Th1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q632518
* EBID: ID
* JSTOR: lymphocyte-activation
* MAG: 2781136212

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 70572
* MeSH: D015496
* MeSH: A11.118.637.555.567.569.200

 |
A **fotografía erótica** é un tipo de fotografía que mostra o corpo humano, realizando poses eróticas, mostrando espidos.

Historia e características
--------------------------

Xurdiu no século XIX. Na primeira metade do século XIX, o espido foi un dos temas preferidos dos artistas. Vinculouse ás disciplinas deportivas e ás ciencias, perdendo as súas características eróticas.

Aínda que a represión en canto á sexualidade era severa, moitos artistas (fotógrafos ou pintores) viron a posibilidade de rexistrar o corpo humano espido. A primeira aproximación ao espido fotográfico realizouna o francés Louis Jacques Mandé Daguerre cando tomou en 1839 unha fotografía a estatuas e chamounas *Natureza morta con esculturas*. Estas facían alusión ao Tres Grazas no estilo da Antigüidade Clásica.

O proceso de Daguerre non permitía a representación da figura humana, pola necesidade de longas exposicións, polo que incluíu esculturas da forma humana nas súas naturezas mortas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Revista Chilena de Antropoloxía Visual *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1361392
* LCCN: sh85101279

 |
**Frantz Fanon**, nado en Fort-de-France o 20 de xullo de 1925 e finado en Bethesda (Maryland) o 6 de decembro de 1961, foi un psiquiatra e autor francés da illa de Martinica. Teórico da descolonización, centrou a súa análise nas consecuencias psicolóxicas da colonización sobre o colonizado, os seus traballos inspiraron os movementos de liberación dos últimos corenta anos.

Traxectoria
-----------

Aos 18 anos deixou Martinica para unirse na Dominica ás Forzas Francesas Libres, participou na guerra en Europa, estivo na batalla de Alsacia. En 1945 volveu a Martinica por breve tempo, regresou a Francia para estudar medicina e psiquiatría. En 1951 realizou a súa residencia en psiquiatría con Francesc Tosquelles, exiliado catalán fundador da psicoterapia institucional. En 1953 estableceuse en Alxeria como xefe de servizo no Hospital Psiquiátrico de Blida-Joinville, introduciu métodos modernos de socioterapia ou psicoterapia institucional que adaptou á cultura dos doentes musulmáns.

En Francia escribiu o seu primeiro libro, *Peau noire, masques blancs* publicado en 1952, libro no que afirma que ser colonizado é máis que ser subxugado fisicamente, tamén o é culturalmente, perder unha lingua e asumir outra, xa que "Falar (unha lingua)... significa sobre todo asumir unha cultura, (implica) absorber o contido dunha civilización".

En 1954 ingresou na Fronte de Liberación Nacional. En decembro de 1956 dimitiu do seu posto, expulsado de Alxeria en xaneiro de 1957 marchou a Tunisia onde colaborou co órgano central de prensa do FLN, *El Moudjahid*.

A súa obra fundamental foi *Les damnés de la terre* (1961) cun limiar de Jean-Paul Sartre, o libro concíbeo como un manifesto pola loita anticolonial e a emancipación do terceiro mundo, mesmo pola vía violenta.

Morreu de leucemia nos Estados Unidos.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Frantz Fanon Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193670
* WorldCat
* VIAF: 22490
* Allmovie: p221758
* BIBSYS: 90087331
* BLBNB: 000199310
* BNA: 000034817
* BNB: ID
* BNE: XX899301
* BNF: 120165772
* BRE: 4705917
* CANTIC: a19111599
* CiNii: DA01278873
* DeutscheBio: 118686070
* Discogs: 1065374
* Dodis: P27474
* EBID: ID
* EGAXA: vtls000931194
* Europeana: ID
* FAST: 45829
* GEC: 0025958
* GND: 118686070
* ICCU: RAVV032735
* IMDb: nm1148635
* ISNI: 0000 0001 2098 1385
* LCCN: n79133201
* LibraryThing: fanonfrantz
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000012489
* NDL: 00439202
* NKC: ola2003162766
* NLA: 35075268
* NLG: 309061
* NNDB: 000196181
* NTA: 068382650
* OL: OL134914A
* PTBNP: 25777
* SELIBR: 186645
* SNAC: w62v4fx2
* SUDOC: 028302257
* TMDb: 1501425
* Treccani: frantz-fanon
* WikiTree: Fanon-1

 |
***Galicia Confidencial*** é un xornal galego que comezou a editarse en 2003 en formato blog. Foi fundado por Xurxo Salgado. Actualmente é un dos xornais en galego de referencia, sendo un dos sitos web máis visitados en Galicia. No ano 2017, segundo a clasificación global de Alexa, Galicia Confidencial ocupaba o terceiro posto entre os xornais de Galicia, só superado polos sitios web de *La Voz de Galicia* e *Faro de Vigo*.

Xurxo Salgado, creador da publicación.
En canto ó seu financiamento, os orzamentos do xornal fornécense na meirande parte de microachegas proporcionadas polos propios lectores, así como doazóns anónimas e subscricións ao servizo Galicia Confidencial Plus, ademais de publicidade. Diversas personalidades, sobre todo políticos, colaboran semanalmente nas súas páxinas de opinión. Entre eles destacan o escritor Séchu Sende, políticos como Carlos Aymerich, Santi Domínguez ou Guillerme Vázquez (BNG), Telmo Martín (PP), Mar Barcón (PSdeG), Rafael Cuíña (CxG), ou Carlos Vázquez Padín (CXXI).

Notas
-----

1. ↑  Galicia Confidencial. "GC é o xornal que máis crece en Internet e sitúase terceiro en Galicia, tras La Voz e Faro de Vigo". *Galicia Confidencial*. Consultado o 2018-11-01.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 29 de outubro de 2012. Consultado o 06 de novembro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* GaliciaConfidencial.gal
**João de Sousa Carvalho**, nado o 22 de febreiro de 1745 en Estremoz (Portugal) e finado no Alentexo contra o 1798, foi un compositor e profesor portugués.

Vida
----

João de Sousa Carvalho naceu en Estremoz en 1745, fillo de Paulo de Carvalho e de Ana Maria Angélica. Dende o 28 de outubro de 1753 estudou en Vila Viçosa, no colexio dos Santos Reis Magos, e a partir de 1761 no *Conservatorio di S. Onofrio* de Nápoles con Carlo Cotumacci. En 1766 a súa obra *La Nitteti* (con libreto de Pietro Metastasio) foi interpretada en Roma. En 1767 volveu a Portugal, e o 22 de novembro dese mesmo ano adheriuse á Irmandade de Sta. Cecília en Lisboa, foi nomeado profesor de contrapunto do Seminario da Patriarcal, onde máis tarde exerceu como mestre entre 1769 e 1773, e mestre de capela entre 1773 e 1798. Entre os seus alumnos destacaron António Leal Moreira, João José Baldi, e o célebre compositor de ópera Marcos Portugal. En 1778 converteuse en profesor de música da familia real portuguesa substituíndo a Davide Perez no cargo. Ao finalizar o seu servizo, retirouse nunha propiedade que tiña no Alentexo, onde morreu contra o ano 1798.

Carvalho foi o compositor máis importante da súa xeración e un dos máis importantes na historia da música do seu país. A súa numerosa obra sacra foi escrita no estilo de Niccolò Jommelli. A súa ópera seria, e as súas serenatas, foron realizadas nos pazos reais de Ajuda e de Queluz.

Obra
----

* *L’amore industrioso*, 1769 (revived 1943, 1967)
* *Eumene* (dramma serio per musica), 1773
* *L’Angelica* (serenata), 1778
* *Perseo* (serenata), 1779
* *Testoride* argonauta (dramma), 1780 (revived 1987)
* *Seleuco, re di Siria* (dramma), 1781
* *Everardo II, re di Lituania* (dramma), 1782
* *Penelope nella partenza da Sparta* (dramma per musica), 1782
* *L’Endimione* (dramma per musica), 1783
* *Tomiri* (dramma per musica), 1783
* *Adrasto, re degli Argivi* (dramma per musica), 1784
* *Nettuno ed Egle* (favola pastorale), 1785
* *Alcione* (dramma per musica), 1787
* *Numa Pompilio II, re dei romani* (serenata), 1789
* *Te Deum*, 1769, 1789, 1792

Bibliografía
------------

* Robert Stevenson/Manuel Carlos de Brito: *Carvalho, João de Sousa*, Grove Music Online ed. L. Macy,
* Manuel Carlos de Brito: *Opera in Portugal in the Eighteenth Century* (Cambridge, 1989)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2247998
* WorldCat
* VIAF: 76511296
* AllMusic: mn0001748078
* BNE: XX1574737
* BNF: 14001550w
* BRE: 2045783
* CERL: cnp01073073
* Discogs: 2021958
* Europeana: ID
* GND: 122978560
* ICCU: PARV498505
* ISNI: 0000 0001 1575 6511
* LCCN: n82132829
* MusicBrainz: ID
* NKC: js20021111007
* NTA: 158182944
* PTBNP: 86559
* SUDOC: 160614015

 |
**João Braga**, nado en Alcântara (Lisboa) o 15 de abril de 1945, é un fadista portugués. Destaca por representar a variante clásica e aristocrática do fado. Tamén é coñecido polas súas ideas conservadoras, católicas e monárquicas.

Traxectoria
-----------

O seu interese pola música comeza cedo. Aos dezanove anos xa interpreta cancións doutros artistas no seu contorno escolar, aínda que non será até 1963 que a súa carreira musical vira cara ao fado. No 1967 grava o seu primeiro EP "É Tão Bom Cantar O Fado", seguido por outros tres que anticiparán o disco de 1968 "Recado a Lisboa", co que colleita un enorme éxito. No 1969 asinará un contrato coa Philips que o consolida como un profesional da canción. Nese mesmo ano participa no primeiro festival de jazz de Portugal, en Cascais.

Dende entón ten gravado máis de trinta traballos discográficos e dado innúmeros concertos por todo o país e polas cidades máis importantes do mundo. súa carreira musical converteuse nunha das máis lonxevas e constantes da música portuguesa.

O 22 de maio de 1990, no Teatro São Luís, entrégaselle a Medalla de Mérito Cultural da Câmara Municipal de Lisboa, converténdose no primeiro fadista en recibila. Ese ano sae *Terra de Fados*, o seu primeiro traballo en formato CD.

O 30 de xaneiro de 1997 conmemora os trinta anos de carreira, cun concerto homenaxe celebrado no Teatro Tivoli de Lisboa. No 1999 recibirá no Porto o Premio de Carreira.

Figura viva do fado, é destacábel o seu esforzo constante por apoiar ás figuras emerxentes, sendo descubridor ou promotor de fadistas de renome como Kátia Guerreiro ou Mafalda Arnauth.

A súa carreira musical conviviu sempre coa colaboración en diversos medios de comunicación, sinaladamente na prensa, onde participou das revistas *O Volante*, *Eles e Elas* e *Sucesso*, tamén fundou xornais como *Musicalíssimo* e *O Século Ilustrado*. Ao mesmo tempo, é unha cara coñecida na televisión portuguesa, debido á súa constante participación en debates políticos, onde fai alarde frecuentemente das súas profundas conviccións conservadoras. Tamén é habitual a súa participación en tertulias deportivas, defendendo o club do que é fan: o Sporting Clube de Portugal.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1294307
* AllMusic: mn0000141077
* Discogs: 1193258
* IMDb: nm2825176
* MusicBrainz: ID
* TMDb: 3667730

 |
**João Belchior Marques Goulart**, nado o 1 de marzo de 1919 e finado o 6 de decembro de 1976, coñecido popularmente como **"Jango"**, foi un político brasileiro e o 24.º presidente do seu país, de 1961 a 1964. Antes diso, tamén foi o vicepresidente, de 1956 a 1961, sendo elixido con máis votos que o presidente, Juscelino Kubitschek.

Traxectoria
-----------

De 18 de xuño de 1953 a 23 de febreiro de 1954, foi ministro de Traballo, Industria e Comercio do segundo goberno de Getúlio Vargas (1951 - 1954), sendo obrigado a renunciar tras conceder un incremento do 100% do salario mínimo, o que causou unha forte reacción entre empresarios e prensa. Presidente nacional do PTB, converteuse no principal nome laboral do país tras o suicidio de Getúlio.

### Presidencia do Brasil

Deveu presidente do Brasil despois da renuncia de Jânio Quadros, o 25 de agosto de 1961. Nese día, Jango estaba na China e asumiu a presidencia o presidente do Congreso brasileiro, Ranieri Mazzilli. Durante o seu goberno, o Brasil experimentou a volta do Parlamentarismo, ata un plebiscito o 1964, cando retornou o presidencialismo.

Logo da revolta dos mariñeiros e do discurso no Automóbil Club do Brasil - que representaba unha quebra da xerarquía militar -, o 31 de marzo de 1964 o xeneral Olimpio Mourão Fillo iniciou o desprazamento de tropas de Juiz de Fora (MG) en dirección ao Río de Xaneiro. Este foi o inicio da "Revolución Redentora", forma como ficou coñecido o golpe de estado que derrubou o goberno de João Goulart entre os militares.

O 1 de abril de 1964, Jango volveu a Brasilia e, de alí, para o Rio Grande do Sul. Leonel Brizola, seu cuñado e gobernador do estado, suxeriu un novo movemento de resistencia, pero Goulart non acatar para evitar "derramamento de sangue" (unha guerra civil). Jango exiliouse no Uruguai e na Arxentina, onde morreu en 1976. O día 2 de abril, o Congreso Nacional declarou a vacances de João Goulart no cargo de presidente, entregando o cargo de xefe da nación de novo ao presidente da Cámara dos Deputados Ranieri Mazzilli.

O día 10 de abril, João Goulart tivo os seus dereitos políticos cesados por 10 anos, tras a publicación da Lei Institucional Número Un (AI-1).

| Presidente do Brasil |
| --- |
| *Segue a:* Ranieri Mazzilli | **João Goulart**(1961-1964) | *Precede a:* Ranieri Mazzilli |
| *Partido Traballista Brasileiro* - PTB |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34982
* WorldCat
* VIAF: 57980772
* BNF: 12460725n
* BRE: 1935207
* DeutscheBio: 119077442
* EBID: ID
* FAST: 124222
* Filmportal: ID
* GND: 119077442
* ISNI: 0000 0001 1445 1839
* LCCN: n82258715
* Munzinger: 00000009399
* NKC: jo2017965674
* NTA: 072482168
* OL: OL6778049A
* SNAC: w62f7s4w
* SUDOC: 033778930
* Treccani: joao-goulart
* WikiTree: Marques\_Goulart-1

 |
Liñaxe do rei Aelfwald de Anglia Oriental no Textus Roffensis, version R da *Anglian Collection*.
As ***Genealogiae regum Anglorum*** ou ***Anglian Collection*** é unha colección de xenealoxías reais e listaxe de monarcas anglosaxóns que sobreviven en catro manuscritos dos cales dous se atopan na Biblioteca Británica, un terceiro documento no Corpus Christi College (Cambridge) e o cuarto na Catedral de Rochester. Por orde cronolóxica de composición:

| Versión | Institución | Manuscrito |
| --- | --- | --- |
| V | Biblioteca Británica | Biblioteca Cotton Vespasian B vin. fols. 104–109 |
| C | Corpus Christi College (Cambridge) | CCCC 183 |
| T | Biblioteca Británica | Cotton MS. Tiberius B v. vol. 1, fols. 2–73 e 77–88, e Cotton MS. Nero D ii. fols 238–241. |
| R | Catedral de Rochester | A.3.5, os *Textus Roffensis* |

Contido
-------

Todos os manuscritos conteñen xenealoxías dos reinos de Deira, Bernicia, Mercia, Lindsey, Kent e Anglia Oriwental- Tres dos manuscritos (C, T e R) tamén contén a xenealoxía do reino de Wessex e unha lista de monarcas de Northumbria e Mercia.

As xenealoxías preséntanse en orde inversa, comezando co gobernante do momento no que foi composta e nomeando cada sucesiva xeración ata chegar a Woden, e, no caso de Lindsey, máis alá. Todos os manuscritos semellan derivar dunha fonte común, hoxe perdida.

Notas
-----

1. ↑  David Dumville, "The Anglian collection of royal genealogies and regnal lists", in Clemoes, ed. Anglo-Saxon England 5, pp. 23–50. doi:10.1017/S0263675100000764
2. ↑  O orixinal consérvase nos arquivos de Medway (City Ark), Strood

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Clemoes, Peter (2007) *Anglo-Saxon England 5*, Cambridge University Press ISBN 0-521-03862-6
**Jozef Adamec**, nado en Vrbové o 26 de febreiro de 1942, é un antigo futbolista e adestrador eslovaco.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira, xa como dianteiro, nos equipos xuvenís do Iskra Vrbové, e profesionalizouse en 1959 nas ringleiras do Spartak Trnava, o club que por máis tempo defendeu. Durante o servizo militar (daquela aínda co estado de Checoslovaquia), entre 1961 e 1963, xogou no Dukla Praga, o equipo do exército. Pasou aínda polo Slovan Bratislava e, xa no fin da súa carreira, no Slovan Viena, de Austria. Coa Selección de fútbol de Checoslovaquia xogou 44 partidos entre 1960 e 1973 marcando 14 goles.

Como adestrador estivo ao cargo de dous dos seus antigos clubs, o Spartak Trnava e o Slovan Bratislava. Adestrou tamén a Selección de fútbol de Eslovaquia entre 1999 e 2001.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q529479
* WorldCat
* VIAF: 83995820
* GND: 1162973226
* ISNI: 0000 0000 5601 9262
* NKC: jn19990009483
* EUfootballInfo: 80
* FIFA: 174325
* FootballDatabase: 54139
* NFT: 20155
* Transfermarkt: 234403
* UEFA: 38255
* Worldfootball: jozef-adamec

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre deporte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O **General Dynamics F-111 Aardvark** foi un interceptor e avión de ataque táctico de alcance medio que tamén realizou labores de bombardeiro estratéxico, recoñecemento e avión de guerra electrónico nas súas diversas versións. Desenvolvido nos anos 60 por General Dynamics, entrou en servizo no ano 1967 coa USAF. A Real Forza Aérea Australiana (RAAF) tamén pediu o avión e comezou a operar o F-111C en 1973.

O F-111 foi pioneiro en varias tecnoloxías aeronáuticas, como ás de xeometría variable, motores turbofan con poscombustión e afterburning turbofan engines, e rádar automatizado de seguimento de terreo a voos a baixo nivel e alta velocidade. O seu deseño influencio a modelos posteriores con ás de xeometría variable, e algunha das súas avanzadas características foron dende entón comúns. Durante o desenvolvemento inicial, o F-111 pasou por varios problemas e moitos dos roles que debería desempeñar, como intercepción naval, co F-111B, non se materializaron.

As versións da USAF do F-111 retiráronse nos anos 90, sendo o F-111F retirado en 1996 e o EF-111 en 1998. Sería substituído polo F-15E Strike Eagle para ataques de precisión de alcance medio, e polo B-1B Lancer en misións de bombardeo supersónico. A RAAF foi o derradeiro operador do F-111, onde serviu ata decembro do ano 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q270990
* EBID: ID
* GND: 7577940-7
* LCCN: sh85046726

 |
**Julio Gutiérrez Rubio**, nado en Vitoria o 24 de agosto de 1923 e finado en Madrid o 11 de outubro de 2014, foi un avogado e político español, da época franquista.

Traxectoria
-----------

Aínda que estudou o bacharelato en Madrid, licenciouse en dereito pola Universidade de Salamanca, onde comezou a militar nas organizacións políticas franquistas, primeiro como xefe do SEU no seu distrito universitario e despois como reitor do Colexio Maior Universitario «San Miguel Árcangel». Instalado como avogado, en 1961 e designado procurador en Cortes por Francisco Franco e ao ano seguinte alcalde de Salamanca. Ocupou ese posto durante catro anos, os dous últimos simultanéandoos co goberno civil de Palencia. En 1966 deixou a alcaldía salmantina, e en 1967 a provincia de Palencia pola de Huelva, onde foi gobernador ata 1969, pois despois pasou a Córdoba ata 1970. Posteriormente foi nomeado delegado nacional de Prensa e Radio e vicesecretario xeral do Movemento, posto que ocupou entre 1973 e 1974.

Home moi fiel ao réxime franquista, o rei Xoán Carlos I desígnouno senador en 1977. Estivo na Cámara Alta unicamente esa lexislatura constituínte, onde ocupou unha cadeira no Grupo Mixto. Despois de abandonar a política dedicouse á avogacía.

Recoñecementos
--------------

* Gran Cruz do Mérito Militar
* Gran Cruz de Isabel a Católica
* Gran Cruz de Cisneros
* Encomenda con Placa do Xugo e as Frechas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391302
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 53140

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Julio Prieto.

**Julio Prieto Martín**, nado o 21 de novembro de 1960 en Madrid é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Formado nas categorías inferiores do Atlético de Madrid debutou co primeiro equipo en 1981, porén nun principio non tivo moita continuidade no equipo e foi cedido ao CD Castellón. Ao comezo da tempada 1987/88 foi finalmente traspasado ao Celta de Vigo, sendo o máximo goleador do equipo o ano do seu debut con oito tantos. Ao ano seguinte perdeu protagonismo trala chegada do dianteiro brasileiro Amarildo pero mantívose nas súas cifras goleadoras.

Deixou o equipo galego tralo descenso do mesmo á Segunda División en 1990, e tras dúas tempadas no CP Mérida retirouse xogando no Talavera CF.

Palmarés
--------

* Copa do Rei: 1985 e 1991.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3821864
* BDFutbol: 1710
* FootballDatabase: 55083
* Transfermarkt: 121098
* Worldfootball: julio-prieto

 |
**Fobos 2** foi unha sonda espacial soviética lanzada cara Marte o 12 de xullo de 1988 mediante un foguete Proton K/D-2 desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Fobos 2 foi unha sonda espacial soviética que, xunto coa súa case xemelga Fobos 1, foi enviada a estudar Marte e o seu satélite Fobos. Sucesoras das sondas Vega 1 e Vega 2 destinadas a estudar Venus, os obxectivos das sondas Fobos era estudar a contorna interplanetaria, o Sol, o plasma nas proximidades de Marte, estudar a superficie e atmosfera do planeta e estudar a composición superficial de Fobos. Ambas sondas contaron con colaboración internacional, con 14 países contribuíndo con experimentos ou infraestrutura.

A sonda estaba composta por unha sección principal presurizada con forma de toro que contiña a electrónica da nave, rodeando un módulo cilíndrico coa instrumentación científica e, por debaixo do conxunto, catro tanques esféricos de hidracina para a propulsión e o control de actitude, formado por 28 propulsores: 24 cun pulo de 50 N e catro de 10 N. Ademais cada sonda levaba unha subsonda que tería que ser soltada na superficie de Fobos para estudiala, e Fobos 2 levaba un pequeno aterrizador que tería sido capaz de saltar entre varios puntos da lúa.

A sonda entrou en órbita de Marte, recollendo datos científicos, pero na súa aproximación final cara Fobos perdeuse o contacto coa nave e nunca se chegou a recuperar. A investigación apuntou a un problema do ordenador de a bordo como causa do fallo da misión.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  N2YO (2023). Real Time Satellite Tracking, ed. "PHOBOS 2" (en inglés). Consultado o 16 de abril de 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  NASA (28 de outubro de 2022). "Phobos 2" (en inglés). Consultado o 16 de abril de 2023.
3. 1 2 3  "Note verbale dated 19 October 1988 from the Permanent Mission of the Union of Soviet Socialist Republics to the United Nations addressed to the Secretary-General" (PDF) (88-26476 (E)). 25 de outubro de 1988: 2. Consultado o 16 de abril de 2023.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2023). Gunter's Space Page, ed. "Fobos 1, 2" (en inglés). Consultado o 16 de abril de 2023.
5. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2023). "Fobos 1F" (en inglés). Consultado o 16 de abril de 2023.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Fobos 2*** |

### Outros artigos

* Proton K/D-2
* Fobos 1

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2147975
* NSSDC ID: 1988-059A
* SCN: 19287

 |
**Julio Pérez Orozco**, nado en Monforte de Lemos e finado en Buenos Aires o 3 de xullo de 1941, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Luis Pérez Guitián. Na República foi presidente do casino de Monforte, e concelleiro polo Partido Agrario Español. Foi detido en abril de 1936 por facer parte na trama golpista en Monforte. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado concelleiro de Monforte de Lemos e primeiro tenente-alcalde en novembro. Despois do pasamento do alcalde Alfredo Hermida Losada, foi nomeado alcalde-presidente da comisión xestora de Monforte de Lemos en abril de 1937. Foi cesado no cargo por irregularidades en xuño de 1938. Marchou a Arxentina e finou en Buenos Aires ao pouco de chegar, o 3 de xullo de 1941.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Alfredo Hermida Losada** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1937 - 1938 | Sucesor:**José Díaz López** |

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-3-1935, p. 13.
2. ↑  'Veña encargarse do seu fillo que llo deixamos aí morto'
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-11-1936, p. 11.
4. ↑  *El Progreso*, 1-8-1941, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Alcaldes del siglo XX en Monforte (1936-1947)
A **lei cero da termodinámica** parte da noción de comparación entre quente e frío. Se observarmos a diferenza térmica polo contacto coa pel podemos chegar a avaliacións erradas de sensación de calor e frío. Porén, é pola observación dos elementos quentes e fríos que chegamos á conceptuación de temperatura .

Logo a lei cero postulouse da seguinte forma: *se os corpos A e B están en equilíbrio térmico cun corpo C, entón A e B están en equilíbrio térmico un co outro, ou sexa, a temperatura deses sistemas é a mesma.*

Este principio, realmente unha definición, é o que fornece a base para a construción das escalas de temperatura, isto é, para a medición da temperatura. Tamén permite a construción de instrumentos para poder medir a temperatura dun sistema.

### Dedución da Lei Cero a partir do Segundo Principio da Termodinámica

O principio cero, de feito, pode deducirse da segundo principio da termodinámica dunha maneira moi sinxela.

Sexa inicialmente un sistema illado Σ formado por dous subsistemas Σ1 e Σ2 sexa *E* a enerxía total e *E*1 e *E*2 = *E* - *E*1 as enerxías dos dous subsistemas. Funcionalmente tense que *S*(*E*) = *S*(*E*1)+*S*(*E*2), se admitimos como única variable independente *E*1 e derivamos:  

  

{\displaystyle {\frac {dS}{dE\_{1}}}={\frac {dS\_{1}}{dE\_{1}}}+{\frac {dS\_{2}}{dE\_{2}}}{\frac {dE\_{2}}{dE\_{1}}}={\frac {dS\_{1}}{dE\_{1}}}-{\frac {dS\_{2}}{dE\_{2}}}=0}  

  

De onde se segue que:  

  

{\displaystyle {\frac {dS\_{1}}{dE\_{1}}}={\frac {1}{T\_{1}}}={\frac {1}{T\_{2}}}={\frac {dS\_{2}}{dE\_{2}}}}

Se aplicamos o anterior principio a un sistema Σ*AB* formado por dúas partes Σ*A* e Σ*B* de ducimos que *TA* = *TB*. Facendo o mesmo cun sistema Σ*BC* formado por Σ*B* e Σ*C* chegamos a *TB* = *TC*, e polo tanto, *TA* = *TB* = *TC*.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190983
* EBID: ID
* MAG: 68755742

 |
| Sistema educativo español |
| --- |
| **Réxime xeral** |
| * Educación infantil
* Educación primaria
* Educación secundaria
	+ Educación secundaria obrigatoria
	+ Bacharelato
	+ Formación profesional
* Ensino superior
	+ Grao
	+ Mestrado
	+ Doutoramento
 |
| **Réxime especial** |
| * Ensinanzas artísticas
* Ensino de idiomas
* Ensinanzas deportivas
 |

A **Lei Orgánica 6/2001 de Universidades (LOU)** foi unha lei española, que reformou a estrutura e o funcionamento da educación universitaria.Foi promulgada o 21 de decembro de 2001 polo segundo goberno do José María Aznar (PP).

Derrogou a Lei orgánica 11/1983 de Reforma Universitaria (LORU), que foi a primeira lei que configurou a estrutura e goberno das Universidades españolas para adaptar esta Institución aos preceptos da Constitución Española de 1978.

O proceso de aprobación da lei de Universidades do 2001 tivo moita oposición social, xerando grandes manifestacións estudantís.

No ano 2007, sendo xa presidente do Goberno José Luís Rodríguez Zapatero, (PSOE), a LOU, á súa vez, foi modificada pola Lei orgánica 4/2007, do 12 de abril.

Cando o PSOE estaba na oposición xa se opuxera frontalmente a ela e no discurso de investidura do novo presidente do goberno, anunciouse que a LOU ía ser reformada de inmediato. A reforma realizouse en abril do ano 2007, previamente publicouse o Real decreto 1393/2007, do 29 de outubro, polo que se establecía a ordenación dos ensinos universitarios oficiais para a súa adaptación ao denominado Proceso de Boloña e a iniciación do Espazo Europeo de Educación Superior.

Notas
-----

1. ↑  .Boletín Oficial del Estado-A-2001-24515
2. ↑  
.Boletín oficial del Estado-A-1983-23432
3. ↑  Especial diario El Mundo
4. ↑
5. ↑  Discurso investidura de Jose Luis Rodríguez Zapatero
6. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* LEI ORGÁNICA 6/2001, do 21 de decembro, de Universidades

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5974263
* BOE: BOE-A-2001-24515

 |
**Leire Pajín Iraola**, nada en Donostia en 1976, é unha política española afiliada ao Partido Socialista Obrero Español que foi ministra de Sanidade e Consumo.

Traxectoria
-----------

Desde moza reside en Benidorm onde cursou o Bacharelato. Licenciada en Socioloxía pola Universidade de Alacant en 1998. Foi presidenta da Asociación de Estudantes Campus Jove (1995-1997) e membro do Claustro e da Xunta da Facultade de Económicas e Socioloxía da Universidade de Alacant (1995-1999).

Como outras funcións tamén foi, entre outros cargos en diferentes organizacións, membro do Comité Federal das Juventudes Socialistas de España, secretaria de Política Institucional das Juventudes Socialistas de Benidorm, presidenta de Solidariedade Internacional e membro do Padroado da Fundación Jaime Beira.

No ano 2000 foi elixida deputada pola provincia de Alacant. Nas eleccións de 2004 renovou o seu escano encabezando a lista do PSOE por Alacant. En abril dese mesmo ano, deixa a súa acta de deputada, para tomar posesión do cargo de Secretaria de Estado de Cooperación Internacional. En 2008 volve ser candidata por Alacant, esta vez como número dous, tralo ministro de Sanidade Bernat Soria. Secretaria de Organización do PSOE desde o XXXVII Congreso Federal (4, 5 e 6 de xullo de 2008), en substitución de José Blanco López, quen pasou a desempeñar o cargo de vicesecretario xeral do PSOE.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Blanco López** |  **Secretaria de Organización do PSOE** 2008–2010 | Sucesor:**Marcelino Iglesias** |
| Predecesor:**Trinidad Jiménez** |  **Ministra de Sanidade e Consumo** 2010 - 2011 | Sucesor:**Ana Mato** |

Notas
-----

1. ↑  Leire Pajín Secretaria de organización del PSOE Arquivado 06 de xullo de 2008 en Wayback Machine. noticia do xornal *Público*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q435199
* GEC: 0522537

 |
As **leis de Clarke** son tres leis que o escritor británico de ciencia ficción Arthur C. Clarke (1917-2008) formulou ao redor do avance científico, e enuncian o seguinte:

1. Cando un ancián e distinguido científico afirma que algo é posible, é case seguro que está no correcto. Cando afirma que algo é imposible, moi probablemente estea equivocado.
2. A única maneira de descubrir os límites do posible é aventurarse un pouco máis aló, cara ao imposible.
3. Calquera tecnoloxía o suficientemente avanzada é indistinguible da maxia.

Clarke formulou a primeira destas leis no ensaio *Hazards of Prophecy: the Failure of Imagination*, que se atopa no libro *Profiles of the Future* (1962).

Nunha edición revisada dese mesmo libro (de 1973), Clarke desenvolveu a segunda lei e propuxo a terceira, coa idea de redondear o número: «Se tres leis foron suficientes para Newton, modestamente decido parar aquí», agregou.

Destas leis, a máis amplamente coñecida é a terceira.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Leis de Newton
* Leis de Asimov

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q513453
* TESF: clarkes\_laws

 |