**Ricberht**, gobernou brevemente Anglia Oriental, un reino anglosaxón independente que hoxe inclúe os condados ingleses de Norfolk e Suffolk.

Traxectoria
-----------

Segundo a obra de Beda, *Historia Ecclesiastica gentis Anglorum*, Ricberht asasinou a Eorpwald de Anglia Oriental aproximadamente en 627, pouco despois de que Eorpwald sucedese ao seu pai Rædwald como rei, tras o que fora bautizado como cristián. Tras a morte de Eorpwald, Ricberht puido terse convertido en rei, unha posibilidade que non é mencionada por Beda. Anglia Oriental volveu ao paganismo por tres anos, antes de que Sigeberht e Ecgric se convertesen en reis conxuntos e terminasen co período de apostasía.

Inglaterra do norte e do leste no século VII
### O asasinato de Eorpwald

Unha representación da morte de Eorpwald, por John Speed
Pouco despois da súa conversión, Eorpwald foi asasinado por Ricberht, posibelmente como resultado dunha reacción pagá á conversión de Anglia Oriental. Non sabemos nada acerca da ascendencia de Ricberht, a pesar de que o seu nome pode indicar que era membro da elite, quizais emparentado con Eorpwald. A única fonte acerca de Ricberht, a *Historia Eclesiástica*, di que "Eorpwald, non moito tempo despois de abrazar a fe cristiá, foi morto por un Ricberht, un pagán;" ("Uerum Eorpuald non multo, postquam fidem accepit, tempore occisus est uno uiro gentili nomine Ricbercto;"). Descoñecemos os detalles da morte de Eorpwald.

### Goberno

Os historiadores xeralmente manteñen que, se Ricberht alcanzou o trono, sucedería a Eorpwald e tería gobernado tres anos. Beda non o menciona máis, indicando só que "a provincia estivo errada por tres anos" ("*et exinde tribus annis prouincia in errore uersata est*"), antes da ascensión do irmán ou medio irmán de Eorpwald Sigeberht e o seu parente Ecgric.

Os estudosos foron incapaces de determinaren as datas exactas dos reinados neste período, incluíndo o de Ricberht, con algunha certeza. Higham sinala que o feito de que Ricberht fose capaz de gobernar durante tres anos nunha época en que Edwin era o poder máximo entre os anglosaxóns, implica que Ricberht contou co apoio dos Anglos Orientais para derrocar a Eorpwald, considerado "demasiado compracente" cara ao rei northumbriano.

Michael Wood e outros historiadores especularon acerca de que Ricberht puido ser enterrado no barco funerario de Sutton Hoo, preto da principal corte dos Wuffingas en Rendlesham, pero a maioría de expertos consideran a Rædwald como o candidato máis probábel. Martin Carver utilizou a evidencia do que el considera como prácticas pagás en Sutton Hoo para teorizar que o barco funerario representa un desafío pagán "provocado pola ameaza percibida dunha misión cristiá depredadora".

### Sucesores

Cara a 630, o cristianismo fora restablecido en Anglia Oriental cando Sigeberht e Ecgric reinaron conxuntamente. Ecgric, que puido ser un subrei até a abdicación de Sigeberht en 634, parece que se mantivo pagán. non hai evidencia ningunha de que Ecgric adoptase ou promovese o cristianismo: Beda non escribiu nada indicando que fose cristián, en contraste co seu eloxio ao devoto Sigeberht, primeiro rei inglés en recibir un bautismo e educación cristiáns antes da súa sucesión.

Notas
-----

1. ↑  Speed, *The Counties of Britain*, p.31.
2. ↑  Yorke, *Kings and Kingdoms*, p.67.
3. ↑  Bede, *Ecclesiastical History* ii. 15.
4. ↑  Yorke, *Kings and Kingdoms*, p.62.
5. ↑  Kirby, *English Kings*, p.66.
6. ↑  Higham, *The Convert Kings*, p. 182.
7. ↑  Wood, *In Search of the Dark Ages*, p. 66.
8. ↑  Hoggett, *The Archaeology of the East Anglian Conversion*, p. 93.
9. ↑  Kirby, *English Kings*, p.67.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Beda (1999). *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*. (available at Google Books): Oxford University Press. ISBN 0-19-283866-0.
* Higham, N. J. (1997). *The Convert Kings: Power and Religious Affiliation in Early Anglo-Saxon England*. Manchester: Manchester University Press. ISBN 0-7190-4828-1.
* Hoggett, Richard (2010). *The Archaeology of the East Anglian Conversion*. Woodbridge, Suffolk: The Boydell Press. ISBN 978-1-84383-595-0.
* Kirby, D.P. (2000). *The Earliest English Kings*. London and New York: Routledge. ISBN 0-4152-4211-8.
* Wood, Michael (2005). *In Search of the Dark Ages*. London: BBC. ISBN 978-0-563522768.
* Yorke, Barbara (2002). *Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England*. London and New York: Routledge. ISBN 0-415-16639-X.

| * v
* c
* e
Reis de Anglia Oriental |
| --- |
| Orixes | 
* Wehha
* Wuffa
* Tyttla

 |
| século VII | 
* Raedwald
* Eni ?
* Earpwald
* Ricberht ?
* Sigeberht
* Ecgric
* Anna
* Æthelhere
* Æthelwald
* Ealdwulf

 |
| século VIII | 
* Ælfwald
* Beonna
* Æthelberht I
* Hun ?
* Æthelred I
* Æthelberht II
* Offa de Mercia
* Eadwald

 |
| século IX | 
* Cenwulf de Mercia
* Ceolwulf de Mercia
* Beornwulf de Mercia
* Æthelstan
* Æthelweard
* Eadmund o Mártir

 |
| Dominio danés | 
* Oswald
* Æthelred II
* Guthrum I
* Eohric
* Aethelwold de Wessex
* *Guthrum II*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q706356
* PASE: 1760

 |