recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Domingo Rodríguez Moscoso**, coñecido como **Patacheira**, nado en San Clodio (Ribas de Sil) o 2 de outubro de 1912 e finado en Cidade de México o 2 de marzo de 1982, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Albanel pintor. Afiliado á Sociedad de Oficios Varios (UGT) e á Agrupación Socialista de San Clodio en maio de 1931. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 estivo detido durante catro meses. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Afiliouse ao PCE, foi miliciano do Batallón Asturias 19 e tenente de Carabineiros. Encartado no sumario 1102/37, foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia onde foi recluído no campo de concentración de Argelès-sur-Mer. O 27 de xullo de 1939 chegou a Veracruz como polisón no vapor Mexique. En México afiliouse á Agrupación Socialista Española e dedicouse aos negocios. Fixo fortuna coa súa propiedade no estado de Xalisco.

Notas
-----

1. ↑  Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Domingo Rodríguez Moscoso na páxina web *Nomes e Voces*.
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego en PDF

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q106367480
* DSBE: 8247\_rodriguez-moscoso-domingo

 |
Unha corola de roseira brava.
A **corola** é o verticilo interno do perianto da flor, case sempre vistoso.

O concepto pode ser definido de xeito máis simple como o conxunto de follas modificadas dunha flor (pétalos). Os pétalos acostuman a estar dispostos libres entre si ou fusionados ós outros. Cando están fusionados, a porción estreita basal recibe o nome de tubo, a superior libre, limbo, e a abertura, fauce.

Están presentes só en anxiospermas.

Flores
------

As súas flores son xeralmente coloridas e con diversas variacións de cor, tamaño e forma. Cores "*esverdeadas*" acostuman a ser menos comúns. As cores son importantes na polinización pois atraen insectos que transportan o pole do estame dunha flor, ao carpelo doutra.

Polinización
------------

A polinización foi tema de numerosos estudos por parte do naturalista inglés Charles Darwin, contribuíndo de xeito substancial na formulación da súa Teoría da evolución (publicada en 1859 co nome de *A orixe das especies*).

Galería
-------

* *Cytisus scoparius*
* *Matthiola incana*
* *Lamiastrum galeobdolon*

Notas
-----

1. ↑  Analysis of theory of evolution of corolla elongation involving pollinating species, 25 de xullo de 2008 *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Inflorescencia
* Flor
* Froito

### Ligazóns externas

* A flor e as súas estruturas *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1840192
* EBID: ID
* GEC: 0166257
* LCCN: sh2020000767
* Treccani: corolla

 |
Cápsula da articulación glenoumeral.
A **cápsula articular glenoumeral** é a cápsula articular da articulación glenoumeral, cubrindo por completo a articulación. Insírese na cavidade glenoide da escápula e no pescozo umeral. É máis delgada nas partes superior e inferior e, a diferenza doutras cápsulas articulares, non mantén os ósos pegados, senón que permite unha separación de ata 2,5 centímetros. A laxitude da cápsula permite que a articulación teña moita maior amplitude de movementos.

Está reforzada na zona superior polo músculo supraespiñal e na zona inferior polo tríceps braquial. Por detrás ten os tendóns do músculo infraespiñal e redondo menor. Por diante, ten o tendón do músculo subescapular. Todos estes reforzos musculares axudan a manter a articulación estable e ao mesmo tempo ter unha mobilidade moi elevada.

Aperturas
---------

A cápsula posúe tres aperturas:

* Unha anterior, por debaixo do proceso coracoide. Estabiliza a unión entre a articulación e a bolsa deslizante do músculo subescapular.
* Unha posterior, por debaixo do tendón do músculo infraespiñal, inconstante.
* Unha sobre o úmero, para o paso do tendón da porción longa do bíceps braquial.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gray. Anatomy of the human body* *(en castelán)*. Edición de 1918 de dominio público.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4800938
* MAG: 2776455225

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Duio.

**San Vicenzo de Duio** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Fisterra. Segundo o IGE en 2018 tiña 321 habitantes (155 homes e 166 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 438 habitantes.

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial comezouse a construír en 1669, ao pé dun castro. De estilo barroco, foi saqueada durante a invasión napoleónica e un incendio destruíu os arquivos parroquiais. Foi reconstruída no século XIX.

Ten planta de salón cun gran presbiterio rectangular e unha soa nave, dividida en catro tramos. A fachada remata cunha espadana construída en 1863. Na capela maior destaca un gran retablo, presidido pola imaxe de San Vicenzo, o patrón da parroquia de Duio.

Por esta parroquia pasa a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Duio

| Lugares da parroquia de Duio no concello de Fisterra (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| O Bispo | O Castro de Duio | Denle | Ermedesuxo de Abaixo | Ermedesuxo de Arriba | Pardiñas | A Piteira | San Salvador de Duio | Vilar de Duio |

### Parroquias de Fisterra

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Fisterra |  |
| --- | --- |
| Duio (San Vicenzo) | Fisterra (Santa María) | San Martiño de Duio (San Martiño) | Sardiñeiro (San Xoán) |

Notas
-----

1. 1 2 3  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Fisterra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11140305
* código INE: 15037020000

 |
Coordenadas: 40°49′08″N 73°56′13″O﻿ / ﻿40.819, -73.937

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cotton Club (filme).
O **Cotton Club** foi un club nocturno de Nova York (Estados Unidos) que se mantivo aberto durante a Lei seca dos anos 1920.

Foi fundado en 1920 en Harlem, no barrio negro de Manhattan, aínda que xeralmente denegaban a admisión aos consumidores afroamericanos. O club foi aberto polo campión dos pesos pesados Jack Johnson, e o contrabandista e gánster Owney Madden adquiriu o club en 1923 mentres estaba encarcerado en Sing Sing e cambiou o nome do local ao de Cotton Club.

Foi un club mítico na época xa que era o escaparate das principais novidades musicais, como Fletcher Henderson, Duke Ellington, Count Basie, Bessie Smith, Cab Calloway, The Nicholas Brothers, Ela Fitzgerald, Louis Armstrong, Nat King Cole, Billie Holiday ou Ethel Waters. Os domingos eran frecuentes as "Celebrities Nights", ás cales asistían de público persoas destacadas da política e a cultura, como Jimmy Durante, George Gershwin, Al Jolson, Mae West, Irving Berlin, Eddie Cantor, o alcalde de Nova York Jimmy Walker ou outras celebridades.

O club estivo pechado brevemente no ano 1925 pola venda ilegal de licor. Volveu abrir sen a constante presión da policía. Madden volveu ser encarcerado en Sing Sing en 1933, pero co privilexio de que de cando en vez as bailarinas e *strippers* podían acudir a deleitalo.

O club pechou definitivamente en 1940 e posteriormente reabriuse outro club no mesmo sitio co nome de Latin Quarter, ata que se derrubou o edificio en 1989 para construír un hotel. Abriuse un novo Cotton Club en Harlem en 1978, pero na rúa 125.

Cinema
------

* **Cotton Club** (1984), película dirixida por Francis Ford Coppola e protagonizada por Richard Gere, Gregory Hines, Diane Lane, Bob Hoskins, Nicolas Cage, James Remar e Laurence Fishburne nos papeis principais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 1931 German broadcast recording of a live performance in Cotton Club, New York City
* "Harlem Jazz: Essential Recordings" por Ted Gioia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1136776
* EBID: ID

 |
**Cándido Martínez Montenegro**, nado en Mondoñedo o 9 de marzo de 1831 e finado en Madrid o 21 de decembro de 1899, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1851). Foi Xuíz de paz en Mondoñedo e deputado provincial. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Mondoñedo nas eleccións de 1871 e volveu ser reelixido en 1872. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito de Mondoñedo nas sucesivas eleccións entre 1876 e 1899. Foi oficial de Fomento, Director Xeral de Correos e Telégrafos, conselleiro de Estado e ministro do Tribunal Contencioso-Administrativo.

Recoñecementos
--------------

O concello de Mondoñedo nomeouno Fillo Predilecto en 1890 e dedicoulle unha rúa (agora chamada rúa Eduardo Lence-Santar).

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Correo de Lugo*, 23-12-1899, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O 21 de decembro de 1899 morre Cándido Martínez Montenegro
* "Chambriles"

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386874
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 69740

 |
**Damián Álvarez Villalaín**, nado en Vigo o 18 de abril de 1958, é un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi redactor-xefe da revista *Tintimán*, redactor de *La Voz de Galicia* (1985-1986), xefe de Cultura de *Atlántico Diario* e xefe de prensa do concello de Santiago de Compostela (1988). Foi director do Centro Dramático Galego (1989-1991), subdirector de Editorial Galaxia (1991-2002), co-director da Biblioteca Básica de Teatro, director da Fundación Carlos Casares (2003-). Foi asesor de Emilio Pérez Touriño para asuntos culturais (2005-2009). É profesor da Escola Superior de Arte Dramática de Galicia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Curriculum na web da Asociación de Directores de Escena de España Arquivado 26 de xuño de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20536138
* WorldCat
* VIAF: 86682694
* BNE: XX1065831
* Dialnet: 177001

 |
O argumento en lóxica
---------------------

En lóxica, un **argumento** é a expresión lingüística dun razoamento. Un argumento está formado por enunciados que enlazan entre si, de maneira que un deles, denominado "conclusión", aparece como resultado dos demais, chamados "premisas" do argumento. No seguinte exemplo de argumento, os dous primeiros enunciados son as premisas e o terceiro é a conclusión que "deriva" ou "se deduce" daqueles:

*"Tódolos humanos son animais e tódolos animais son mortais. Xa que logo, tódolos humanos son mortais".*

O argumento en lingüística
--------------------------

O **argumento**, para os lingüistas transformacionais, é o participante que intervén no acontecemento do predicado. Os adxuntos ou circunstanciais non son argumentos porque son opcionais, non os necesita o predicado.

O argumento en narratoloxía
---------------------------

O **argumento** en narratoloxía é o resumo da historia, unha síntese que respecta a orde temporal dos sucesos narrados.

Este concepto oponse a trama, pois a trama sintetiza o relato, respectando a orde textual.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1780131
* MAG: 98184364

 |
**Castor Alonso Bar**, nado en Vigo o 16 de abril de 1928 e finado o 27 de febreiro de 1987 en Madrid, foi un político, avogado e empresario galego de Alianza Popular.

Traxectoria
-----------

Licenciado en dereito, dedicouse á industria da peletería e ao comercio. En 1959 creou a empresa Spica, dedicada a elementos tecnolóxicos. Na década dos sesenta, durante o franquismo, foi concelleiro de Vigo e tenente de alcalde con Salvador de Ponte y Conde de la Peña.

Secretario rexional de Alianza Popular a comezos da década dos oitenta, nas Xerais de 1982 foi candidato ao Senado pola provincia de Pontevedra encabezando a lista da coalición AP-PDP. Só permaneceu unha lexislatura na Cámara Alta, ata 1986, e falecería meses despois.

A finais da década dos cincuenta estivo na directiva da Asociación de Amigos da Ópera de Vigo. Tamén foi vicepresidente da Federación Española de Rugby e da de balonmán.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición
Ducto biliar.
O **ducto biliar** é un conxunto de ductos intra e extrahepáticos polos que discorre a bile producida no fígado até desembocar na segunda porción do duodeno.

Anatomía do ducto biliar
------------------------

A bile que excreta o fígado é colleitada por finos canalículos bilíferos que van confluíndo nas canles bilíferas e outras de maior calibre até a porta hepática. Cada porción hepática ten o seu conduto biliar (dereito e esquerdo); ambos fúndense nun conduto hepático común, que se une ó conduto cístico –procedente da vesícula biliar– para formar o conduto colédoco encargado de levar a bile até a porción descendente do duodeno.

A vesícula biliar está aloxada na foxa da cara visceral do fígado. Consta dun fondo, corpo, infundíbulo e pescozo que continúa co ducto cístico. A túnica mucosa é sumamente irregular, en forma de panal de abella, antes de continuar co ducto cístico. Na vesícula a secreción biliar almacénase ata que un estímulo adecuado causa a súa liberación pola contracción da súa parede muscular.

A bile, a partir da unión entre o ducto cístico e o ducto hepático común, segue polo ducto colédoco que discorre polo bordo libre do momento menor (ligamento hepatoduodenal). Logo colócase por detrás da porción superior do duodeno, atravesa a cabeza do páncreas para drenar finalmente na porción descendente do duodeno na papila duodenal unido ó ducto pancreático. A arteria hepática dereita emite a arteria cística destinada á irrigación da vesícula biliar. As relacións entre a arteria cística e o ducto cístico son de importancia cirúrxica na extirpación da vesícula biliar (colecistectomía).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q851111
* BNCF: 22362
* BNE: XX4911962
* EBID: ID
* GND: 4071547-4
* JSTOR: biliary-tract-surgical-procedures
* LCCN: sh85014009
* MAG: 2779777945
* NDL: 01061857

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 9706
* MeSH: D001652
* MeSH: A03.159.183
* NCIt: C12376
* TA: A05.8.02.013
* Uberon: 0002394

 |
**Cándido Viana Valentín**, nado en Badalona (provincia de Barcelona) o 10 de xaneiro de 1959, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.

Traxectoria
-----------

Formouse no Sant Gabriel, de Sant Adrià de Besòs. En 1973 pasou á canteira do FC Barcelona chegando a ser un referente do FC Barcelona B. En 1979 xogou cedido no Atlético Monzón mentres cumpría o servizo militar.

Ante a falta de oportunidades no primeiro equipo foi cedido ao CA Osasuna na Primeira División na tempada 1983/84. O seu bo papel fixo que fichase polo Celta de Vigo en agosto de 1984.

O primeiro ano en Vigo acadou o ascenso a Primeira División, porén na segunda tempada unha lesión no talón de Aquiles mantívoo sen xogar gran parte do ano, e ese ano o equipo volveu descender. A tempada 1986/87 sería a máis longa da historia da Liga, na que o Celta ascendeu despois dunha grande actuación dos dianteiros Baltazar, máximo goleador da categoría, e Pichi Lucas.

Deixou o Celta en agosto de 1989, e volveu a Cataluña para xogar no Palamós CF.

Unha vez retirado comezou a súa carreira de adestrador, dirixindo o Badaloní, Mataró, CF Badalona, AE Prat e Palamós CF.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12386877
* BDFutbol: 2922

 |
***Contra naturam*** é unha locución latina que significa literalmente "contra a natureza". Esta locución latina, que propiamente serve para denunciar o que é contrario ás leis da natureza, utilízase, sobre todo, nun contexto moral para denunciar aquelas relacións sexuais afastadas dos bos costumes, que se estigmatizan desde determinadas posicións ideolóxicas como contrarias ao que é natural. Nesta consideración estarían desde a homosexualidade ata a zoofilia, pasando polo incesto, sadismo, e un longo etcétera de prácticas supostamente desviadas.

Como ocorre con outras expresións latinas, adoita utilizarse incorrectamente en numerosas ocasións. Na fala corrente é habitual suprimir o [m] do acusativo latino, de modo que o máis normal é escoitar falar de comportamentos ou accións *contra* *natura*, sendo esta unha forma incorrecta, xa que a preposición *contra* rexe en latín o caso acusativo.

Este latinismo tamén se utiliza en contextos filosóficos, científicos ou xurídicos con sentido propio, afastados de valoracións morais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Latinismos na prensaArquivado 09 de novembro de 2013 en Wayback Machine.
La Caleta, Cádiz.
Almonte (Huelva), Parque Nacional de Doñana.
A **Costa da Luz** está conformada pola costa española do Golfo de Cádiz. É unha rexión do suroeste de Andalucía que se estende polas zonas costeiras das provincias de Huelva e Cádiz, desde a desembocadura do Guadiana ata Tarifa.

Características
---------------

Destaca o turismo nacional e tamén é destino para estranxeiros, franceses, ingleses e alemáns principalmente. O crecemento urbanístico dalgunhas zonas do litoral deixou beneficios económicos, pero tamén episodios de especulación e agresións medioambientais.

Dispón dunha oferta turística bastante relevante de prazas hoteleiras e de lecer, tanto de sol e praia, como rural, gastronómico e cultural, campos de golf, parques acuáticos e portos deportivos. As praias da Costa da Luz adoitan estar formadas por interminables dunas conformadas por finos areais e plantas autóctonas, escoltadas nalgunhas ocasións por piñeirais. Os elementos predominantes son a area dourada e moitas horas de sol ao día, en todas as estacións.

Destacan tamén os seus espazos protexidos: Doñana, Baía de Cádiz, cantil e marismas de Barbate, do Tinto e do Odiel, frecha de El Rompido, Lagoa de El Portil, Marismas de Isla Cristina entre outros, así como destinos importantes para o turismo cultural, como Baelo Claudia, cabo Trafalgar ou os lugares colombinos como o Mosteiro de La Rábida, Palos de la Frontera e Moguer.

O nome vénlle dado por unha luz viva que resalta as súas rúas, dunas e o reflexo do mar.

Localidades
-----------

As localidades da costa da Luz da provincia de Huelva son: Ayamonte, Isla Canela, Punta del Moral, Isla Cristina, Urbasur, Islantilla, Lepe, La Antilla, Cartaya, El Rompido, El Portil, Punta Umbría, Mazagón, Huelva, Matalascañas e a costa do Coto de Doñana, esta última sen actividade turística; e na provincia de Cádiz: Sanlúcar de Barrameda, Chipiona, urbanización Costa Ballena, Rota, urbanización de Valdelagrana, El Puerto de Santa María, San Fernando, Cádiz, Chiclana de la Frontera e a súa urbanización de Novo Sancti Petri, Conil de la Frontera, Los Caños de Meca, Barbate, Zahara de los Atunes, Vejer de la Frontera e Tarifa.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Costa da Luz*** |

* Web oficial da Costa da Luz de Huelva
* Web oficial da Costa da Luz de Cádiz

Coordenadas: 36°15′N 5°58′O﻿ / ﻿36.250, -5.967

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1136410
* WorldCat
* VIAF: 247154091
* GeoNames: 2514364
* GND: 4010614-7
* LCCN: sh85033202
* NKC: xx0117216

 |
**Archigram**, creado na década de 1960, foi un grupo arquitectónico de vangarda. Enmarcado no antideseño, era un grupo futurista e pro-consumista que se inspiraba na tecnoloxía co fin de crear unha nova realidade expresada a través de proxectos utópicos.

Traxectoria
-----------

Os principais membros do grupo foron: Peter Cook, Warren Chalk, Ron Herron, Dennis Crompton, Michael Webb e David Greene.
No panfleto *Archigram I* publicado en 1961 expuxeron as súas ideas. Ideas baseadas en visións de infraestruturas lixeiras coa última tecnoloxía, tecnoloxía de supervivencia, tecnoloxía clip-on, cápsulas espaciais e coa imaxinería do consumo masivo. Os seus proxectos ofrecían visións sedutoras dunha glamourosa era futura das máquinas; porén, os temas sociais e ambientais non foron contemplados.

Os proxectos de Archigram basean a súa visión futurista na obra do arquitecto italiano Antonio Sant'Elia. Backmister Fuller foi tamén unha importante fonte de inspiración. Os traballos de Archigram foron, á súa vez, fontes de inspiración de traballos posteriores como o Centro Georges Pompidou (1971) dos arquitectos Renzo Piano e Richard Rogers, así como a obra de Gianfranco Franchini e Future Systems.

Proxectos destacados
--------------------

### Plug-in-City, Peter Cook, 1964

*Plug-in-City* era unha mega-estrutura que non tiña construcións, tan só unha armazón de gran tamaño na que se podían encaixar cuartos en forma de cela ou compoñentes estandarizados.
O proxecto xestouse entre 1962 e 1966, propoñía unha cidade que evolucionase cos habitantes-usuarios. As cápsulas de vivenda colocábanse nunha estrutura en forma de A para obter iluminación e facilitar o acceso, o espazo interior que se xera ocúpao o comercio. Preséntanse distintas vías de transporte en función da velocidade, transporte vertical de mercadorías por medio de guindastres e escaleiras mecánicas para peóns.

### The Walking City, Ron Herron, 1964

A *Walking City* (cidade andante) era unha cidade deseñada con patas, para que se puidese mover ó lugar desexado. Era un proxecto moi custoso, xa que a enerxía necesaria para desprazar a cidade era imposible de financiar.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Crampton, Dennis (ed.) (1999). *Concerning Archigram...* Londres: Archigram Archives.

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q634145
* WorldCat
* VIAF: 133598154
* BNF: 12432133g
* CANTIC: a11645064
* GEC: 0246219
* GND: 5032884-0
* ISNI: 0000 0001 2265 1371
* LCCN: n95039004
* NKC: ko2018999300
* SUDOC: 033457727

 |
Raimbaut de Vaqueiras compuxo un descordo plurilingüe, usando o galego-portugués, entre outras linguas.
O **descordo** é un subxénero da lírica, consistente nunha composición caracterizada polas discordancias formais.

Exemplos
--------

Un descordo espectacular é o descordo do trobador Raimbaut de Vaqueiras, titulado *Eras quan vey verdeyar*, no cal o 'desacordo' xorde nas linguas: a primeira cobra está escrita en provenzal, a segunda en italiano, a terceira en francés, a cuarta en gascón e a quinta en galego-portugués, e ademais estas linguas reaparecen en dous versos dos dez que constitúen a última.

O único descordo coñecido en lingua galegao-portuguesa é "Agora me quer’eu ja espedir", de Nuno Eanes Cerzeo, con tres partes diferenciadas. Dunha banda catro estrofas de hendecasílabos, de cinco versos a primeira e seis as outras tres; doutra banda nove estrofas a modo de codia con finda, á súa vez con dúas partes distinguidas. No último verso emprega a metaliteratura, ao expresar o xénero da peza coa frase "e meu discord' acabarei"..

Un exemplo contemporáneo deste xénero é o "Mester de vixilia", de Arcadio López-Casanova.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *descordo*.
2. ↑  Raimbaut de Vaqueiras. "Eras quan vey verdeyar". *Trobar*.
3. ↑  Fuentes Canal, M. (1923). "Cantigas de Nuneannes Cerseo do cançoneiro Colocci-Barncuti". *Nós* (15): 10–11.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre literatura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
Praia de Mónsul, no Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar.
**Costa de Almería** é a denominación turística que recibe a franxa litoral da provincia de Almería, unha extensión de territorio que abarca 217 quilómetros de costa mediterránea e 13 municipios: desde Pulpí, no límite coa provincia murciana ata Adra, que limita coa provincia de Granada.

Desde o 16 de febreiro de 1928 o empresario turístico Rodolfo Lussnigg promocionaría a denominación Costa do Sol para a Costa de Almería, á que se refería orixinalmente de forma exclusiva. Con todo, hoxe en día, esta franxa litoral denomínase simplemente Costa de Almería , mentres que o nome Costa do Sol pasou a formar parte da franxa litoral que ocupa a provincia de Málaga.

Dentro da Costa de Almería poden atoparse destinos turísticos como Vera, Mojácar, Roquetas de Mar ou Almerimar, e espazos naturais como o Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar, a Paraxe Natural Punta Entinas-Sabinar, ou a Illa de San Andrés, entre outros.

Concellos
---------

* Adra
* Berja
* El Ejido
* Roquetas de Mar
* Enix
* Almería
* Níjar
* Carboneras
* Mojácar
* Garrucha
* Vera
* Cuevas del Almanzora
* Pulpí

Véxase tamén
------------

* Costa do Sol

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1053277
* GeoNames: 6949617
* NKC: ge502888

 |
**Esquema do interior da Terra.**  
 **B:** Descontinuidade de Gutenberg  
 **4:** Manto  
 **5:** Núcleo externo.
A **descontinuidade de Gutenberg** é a superficie de descontinuidade que marca a separación entre o manto inferior e núcleo externo da Terra, situada a uns 2 900 km de profundidade.

Caracterízase porque as ondas sísmicas **S** non poden atravesala, e porque as ondas sísmicas **P** diminúen bruscamente a súa velocidade, pasando de 13 a 8 km/s.

Baixo este límite é onde se xeran as correntes electromagnéticas que dan orixe ao campo magnético terrestre, grazas á acción convectiva do rozamento entre o núcleo externo, formado por materiais ferromagnéticos e o manto.

Leva o nome do seu descubridor, Beno Gutenberg, sismólogo alemán, que a descubriu en 1914.

Notas
-----

1. ↑  Tarbuck, E. J. & Lutgens, F. K. (2005): *Ciencias de la Tierra*, 8ª ed. Madrid: Pearson Educación S. A. ISBN 84-205-4400-0

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lillo Beviá. José *et al.* (1995): *Geología*. Paterna, Valencia: Editorial ECIR. ISBN 84-7065-073-4

### Outros artigos

* Descontinuidade
* Descontinuidade de Mohorovičić
* Descontinuidade de Lehmann
* Estrutura interna da Terra

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeoloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1330051
* EBID: ID
* JSTOR: core-mantle-boundary
* MAG: 127723449

 |
| *Arcella* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Dominio: | Eukaryota |
| Reino: | Amoebozoa |
| Clase: | Tubulinea |
| Orde: | Arcellinida |
| Familia: | Arcellidae |
| Xénero: | ***Arcella***Ehrenberg, 1832 |

 |

*Arcella sp.*
***Arcella*** é un xénero de amebas testadas ou Arcellinida, que xeralmente se encontra en augas doces e sobre musgos e raramente no solo. Unha característica distintiva de *Arcella* é a testa (cuberta dura) cun oco no seu centro desde o que emerxen pseudópodos con forma de dedos. É un dos xéneros de testáceos de maior tamaño.

Características
---------------

As *Arcella* están tipicamente encerradas dentro dunha testa (cuberta, cuncha) quitinosa con forma de parasol, que ten unha soa abertura central a través da cal se estenden os pseudópodos que utiliza para a locomoción e captura do aimento. Nalgunhas especies esta abertura está rodeada dun anel de poros. A testa está composta de materia orgánica, ten un diámetro de ata 300 µm e é transparente ou de cor amarela clara nas *Arcella* novas, pero faise marrón conforme aumenta a súa idade debido á progresiva deposición de compostos de ferro e manganeso. A diferenza doutros xéneros, a testa non incorpora grava miúda ou outros corpos estraños para reforzar a súa resistencia.

Nos todas as especies de *Arcella* teñen o mesmo número de núcleos, dos que pode haber un só, como nalgunhas *A. hemisphaerica*, ou ata 200, como en *A. megastoma*, aínda que a maioría son binucleadas. Teñen tamén moitos vacúolos contráctiles, e poden formar vacúolos de dióxido de carbono no seu citoplasma para flotar ata a superficie da auga.

Nutrición e distribución
------------------------

*Arcella* habita en pozas de auga doce, augas eutróficas, pantanos, musgos, e follas caídas húmidas. Só unhas poucas especies poden atoparse no solo. Nútrense de diatomeas, algas verdes unicelulares ou protozoos flaxelados e ciliados.

A maioría das especies están distribuídas en todo o mundo, pero algunhas teñen distribucións máis restrinxidas, como por exemplo *A. brasiliensis* e *A. rota*, que son endémicas de Suramérica.

Aliméntanse estendendo os seus pseudópodos para rodear as súas presas e arrastralas ao interior do microorganismo.

Especies
--------

Describíronse unhas 130 especies e subespecies do xénero *Arcella* ata agora. Entre elas salientaremos as seguintes:

* *Arcella arenaria*
* *Arcella artocrea*
* *Arcella catinus*
* *Arcella conica*
* *Arcella dentata*
* *Arcella discoides*
* *Arcella excavata*
* *Arcella gibbosa*
* *Arcella hemisphaerica*
* *Arcella megastoma*
* *Arcella vulgaris*

Notas
-----

1. ↑  "*Arcella* Ehrenberg, 1832". National Institute for Environmental Studies, Japan.
2. 1 2  Ralf Meisterfeld and Edward Mitchell (2008). "*Arcella* Ehrenberg 1832".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q971534
* MAG: 2780997869

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 62286
* GBIF: 3210404
* iNaturalist: 245926
* ITIS: 43959
* NBN: NHMSYS0020787540
* WoRMS: 136753

 |
Praia de Pineda de Mar, na costa do MaresmeA **Costa do Maresme** é o nome de carácter turístico asignado á costa barcelonesa que coincide co litoral da comarca do Maresme, desde Montgat ata o río Tordera, en Blanes.

A poucos quilómetros ao norte de Barcelona esténdese a estreita franxa costeira alargada entre a Cordilleira Litoral, que a protexe dos ventos do norte e o mar Mediterráneo. Identifícase con longas praias areosas, atractivas poboacións mariñeiras e núcleos de gran tradición turística.

Grazas á suavidade do clima, a luminosidade mediterránea da paisaxe e a súa idónea situación xeográfica, é zona residencial e turística de primeira magnitude, acollendo nos últimos anos parte da súa nova poboación con orixe na cidade de Barcelona que trasladou a súa primeira residencia á veciña comarca do Maresme.

No Maresme, ademais da tradicional actividade agrícola, centrada sobre todo no cultivo da vide, a floricultura e a horta, destaca a industria téxtil e de tecidos de punto. A pesca concéntrase en Arenys de Mar, primeiro porto pesqueiro da Costa do Maresme, tamén ten outras instalacións portuarias de tipo deportivo como a de El Masnou ou a de Port Balís en Sant Andreu de Llavaneres.

Con poboacións pioneiras no desenvolvemento do turismo como Caldes d'Estrac, ou xa posteriormente Calella, Pineda de Mar ou Malgrat de Mar no Alt Maresme.

Ligazóns externas
-----------------

* O portal oficial de turismo da Costa do Maresme

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q519659
* NKC: ge250318

 |
Unha vista da Cuíña dos Pardais.
A **cuíña dos Pardais** (en ruso: Воробьёвы горы, *Vorobiovy Gory*), chamada **de Lenin** entre 1935 e 1999, é un outeiro na marxe dereita do río Moscova e un dos puntos máis altos da capital rusa, cunha altitude de 220 metros por riba do nivel do mar.

Conta cun miradoiro dende o que se contempla unha ampla vista panorámica da cidade, situado nunha chaela sobre un arboredo corgueiro cun desnivel de 85 metros sobre a superficie do río. Baixo a cuíña, e da outra banda do río, atópase o estadio Luzhniki (antigo Estadio Lenin), onde se celebraron as cerimonias de apertura e peche dos Xogos Olímpicos de verán de 1980. Preto del está o mosteiro de Novodevichi, exemplo sobranceiro do barroco Naryshkin.

Non moi lonxe do miradoiro está a ponte de Luzhniki, que atravesa o río para ligar a avenida Komsomolsky e a avenida Vernadsky. É unha ponte de dous niveis, o superior está aberto ao tráfico rodado e o inferior á circulación do metro, cunha pasaxe peonil. Neste nivel está a estación de metro Vorobiovy Gory, construída con paredes de vidro que permiten aos pasaxeiros apreciar a súa localización sobor do río.

Alexandre I de Rusia quixo construír a catedral de Cristo Redentor nesta lomba, mais o seu sucesor Nicolao I paralizou as obras e a catedral foi levantada preto do Kremlin, no seu lugar actual.

Na actualidade, o principal edificio da cuíña dos Pardais é a Universidade Lomonosov, o máis alto dos sete rañaceos mandados construír por Stalin na década de 1940 en Moscova. Cunha altura de 240 metros contando a antena, foi o edificio máis alto de Europa dende a súa inauguración en 1953 ata 1990. A poucos metros do miradoiro pódese visitar a pequena igrexa da Trindade.

Durante o Mundial de fútbol de 2018, a cuíña dos Pardais acolleu o maior *fan fest* do torneo, un espazo de entremento para os seareiros asistentes á competición.

Teleférico
----------

O 27 de novembro de 2018 abriu un teleférico entre o cume e o complexo deportivo Luzhniki. Ata 2016 houbo nesa zona un trampolín de salto de esquí, data na que se desmontou con vistas a construír unha área de lecer con instalacións para deportes de neve, cun novo trampolín, pistas de esquí e snowboard e un escorregadoiro para zorras.

Notas
-----

1. ↑  "El teleférico sobre el estadio Luzhniki entra en funcionamiento seis meses después del Mundial - RTVE.es" (en castelán). 2018-12-29. Consultado o 2019-07-14.
O **cután** é un polímero que forma parte da cutícula de moitas plantas, xunto coa cutina. O cután crese que é un polímero hidrocarbonado, mentres que a cutina é un poliéster, pero a estrutura e a síntese do cután non se comprenden aínda ben.

O cután foi detectado primeiramente como un compoñente insaponificable, resistente á desesterificación por hidrólise alcalina, que aumenta en cantidade nas cutículas dalgunhas especies como *Clivia miniata* cando chegan á madurez, aparentemente substituíndo á cutina segregada nas fases iniciais do desenvolvemento. As probas de que o cután é un polímero hidrocarbonado veñen de que os produtos da súa pirólise son unha serie homóloga característica de pares de alquenos e alcanos.

A súa preservación potencial é moito mellor ca a da cutina, polo que se preserva mellor no rexistro fósil.

O cután foi detectado inicialmente en *Clivia miniata* e en *Agave americana*, pero despois illouse de moitas plantas de ambientes secos con follas suculentas e case todas con fotosíntese CAM.

Notas
-----

1. 1 2  Briggs, D.E.G. (1999). "Molecular taphonomy of animal and plant cuticles: selective preservation and diagenesis". *Philosophical Transactions of the Royal Society B: Biological Sciences* **354** (1379): 7–17. doi:10.1098/rstb.1999.0356.
2. ↑  Schmidt, H. W. and Schönherr, J. (1982) Development of plant cuticles - occurrence and role of non-ester bonds in cutin of *Clivia miniata* Reg. leaves, Planta, 156, pp. 380–384.
3. ↑  Nip, M. Tegelaar, E. W. de Leeuw, J. W. Schenck, P. A. and Holloway, P. J. (1986) A new non-saponifiable highly-aliphatic and resistant bioploymer in plant cuticles. Evidence from pyrolysis and 13C-NMR analysis of present-day and fossil plants. Naturwissenschaften, 73, pp. 579–585.
4. ↑  Boom, A.; Sinningedamste, J.; Deleeuw, J. (2005). "Cutan, a common aliphatic biopolymer in cuticles of drought-adapted plants". Organic Geochemistry 36 (4): 595. DOI:10.1016/j.orggeochem.2004.10.017.
| Daniele Bennati |
| --- |
|  |
| Información persoal |
| Nacemento | Daniele Bennati 24 de outubro de 1980 (41 anos) Arezzo, Italia |
| Nacionalidade |  Italia |
| Páxina web oficial |
| Equipo |
| **Último equipo** | Lampre-Fondital |
| Equipo(s) Pro |
| 2002-200320032004**20052006-** | Acqua e SaponeDomina Vacanze-ElitronPhonakLampre-CaffitaLampre-Fondital |
| Principais vitorias |
| * 2 tiradas no Tour de Francia 2007
* 1 tirada na Vuelta 2007
 |

**Daniele Bennati**, nado en Arezzo, Italia, o 24 de setembro de 1980, é un ciclista italiano, especializado en espríns.

Traxectoria deportiva
---------------------

Daniele Bennati
Faise profesional en 2002 ao fichar polo equipo italiano Acqua e Sapone, e nese mesmo ano obtén a súa primeira vitoria, unha tirada da Volta a Austria. Ao ano seguinte ficha polo conxunto Domina Vacanze-Elitron, e consegue tamén dúas tiradas menores, unha na Volta ao Mediterráneo e outra na Volta a Polonia.

En 2004 ficha polo conxunto suízo do Phonak Hearing Systems, pero bota gran parte da tempada enfermo e non obtén ningunha vitoria. Ao ano seguinte ficha xa polo Lampre-Coffita, e nesa tempada é convocado pola selección italiana para acudir aos mundiais de ciclismo en estrada. Despois vence na Volta á Toscana, en tres tiradas da Volta a Alemaña e en dúas da Volta a Polonia. Ademais, queda segundo, por detrás de Erik Zabel, na París-Tours.

E 2006, co equipo mudado a Lampre-Fondital, vence no Memorial Marco Pantani e na Volta ao Piemonte, ademais de conseguir unha tirada na Volta á Comunidade Valenciana, unha na Volta a Cataluña e dúas máis na Volta a Polonia, entre outras carreiras menores. En 2007 consegue dúas vitorias de tirada no Tour de Francia, con chegada á vila de Los Sarrasins e a final en París e unha na Volta a España.

Características
---------------

De amarelo na meta (Santiago) da 2ª tirada da Vuelta a España
É un corredor alto, de 1,84 m e cun peso de 73 kg, especialista en espríns e particularmente naqueles onde non participan demasiados corredores.

Principais vitorias
-------------------

* 1 tirada no Tour de Francia 2007
* 1 tirada na Vuelta 2007, a tirada con saída e chegada en Vigo.
* 5 tiradas na Volta a Polonia, en 2003, 2005 e 2006
* 3 tiradas na Volta a Alemaña 2005
* O Memorial Marco Pantani do ano 2006
* A Volta ao Piemonte en 2006
* 1 tirada da Volta a Cataluña en 2006
* 4 tiradas da Volta á Comunidade Valenciana en 2006 e 2007.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial do ciclista

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q363917
* CyclingArchives: 1921
* ProCyclingStats: 140550

 |
**AtlasGlobal**, chamada *Atlasjet* ata o 31 de marzo de 2015, é unha aeroliña turca con sede en Istanbul, que opera voos domçesticos regulares e servizos internacionais de pasaxeiros ademais de voos chárter, a meirande parte deles dende a súa base no aeroporto de Istanbul-Atatürk.

Historia
--------

A aeroliña creouse o 14 de marzo de 2001 e iniciou as súas operacións o 1 de xuño do mesmo ano. Naceu co nome *Atlasjet International Airlines* e fundouse como subsidiaria de Öger Holdings. No ano 2004 o ETS Group mercou o 45% das accións, e chegou a controlar o 90% en febreiro de 2006 tras facerse co control do 45% que tiña Öger Holdings.

En agosto de 2012 AtlasGlobal Airlines contratou a Ryan International Airlines, unha aeroliña chárter estadounidense, para operar voos de peregrinación relixiosa a cidades como Medina e Tel Aviv. En xaneiro de 2013 AtlasGlobal non cumpríu cos pagamentos a Ryan International, o que levou ao final da cooperación sen previo aviso. Ryan International Airlines, que xa se atopaba nun proceso de reorganización por bancarrota, non foi capaz de recuperarse das perdas e enfrontouse a dificultades económicas que levaron á súa liquidación.

Atlasjet anunciou que pasaría a chamarse AtlasGlobal o 1 de abril de 2015.

Frota
-----

En xaneiro de 2018 a frota de AtlasGlobal estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de AtlasGlobal**| Avión | En servizo | Pedidos | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| C | Y | Total |
| Airbus A319-100 | 1 | — | 8 | 126 | 134 |  |
| Airbus A320-200 | 5 | — | 8 | 156 | 164 |  |
| Airbus A321-100 | 2 | — | 8 | 192 | 200 |  |
| Airbus A321-200 | 14 | — | 12— | 192216 | 204216 |  |
| Boeing 737-800 | 1 | — | 8 | 156 | 164 |  |
| Total | 23 | — |  |

Notas
-----

1. 1 2  Aero Telegraph (ed.). "Atlasjet zeigt globale Ambitionen". Consultado o 14 de marzo de 2018.
2. ↑  AtlasGlobal (ed.). "Headquarters And Call Center". Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2018. Consultado o 14 de marzo de 2018.
3. ↑  WREX (ed.). "Rockford's Ryan International Airlines liquidating". Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2018. Consultado o 14 de marzo de 2018.
4. ↑  NYC Aviation (ed.). "Charter carrier Ryan International Airlines ceases operations". Consultado o 14 de marzo de 2018.
5. ↑  Planespotters (ed.). "AtlasGlobal Fleet Details and History". Consultado o 14 de marzo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da aeroliña
Damon Lindelof na Comic-Con 2007.
**Damon L. Lindelof**, nado o 24 de abril de 1973 en Teanack, Nova Jersey, é un guionista e executivo de televisión.

Traxectoria
-----------

Foi cocreador, produtor e guionista principal da serie de televisión *Lost*. Damon tamén escribiu e produciu *Crossing Jordan*, e escribiu para *Nash Bridges*, *Wasteland*, e a serie de antoloxía da MTV *Undressed*. Anteriormente fixera o traballo de revisar guións para a Paramount, a Fox, e os Alan Ladd studios.
Lindelof é un autoproclamado *fan* de Stephen King e semella ter incluído moitas referencias aos seus traballos na serie *Lost*, sobre todo da serie *The Dark Tower*. Cando era universitario, Damon era membro dun grupo de música chamado Petting Zoo.

Actualmente[*cando?*] está producindo un cómic para a Marvel Comics chamado *Ultimate Wolverine vs. Hulk*, que ten lugar no universo Ultimate Marvel.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Damon Lindelof Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q310556
* WorldCat
* VIAF: 21914705
* Allmovie: p413734
* AlloCiné: 105388
* BIBSYS: 6043509
* BNB: ID
* BNE: XX4607283
* BNF: 15086269g
* Box Office Mojo: damonlindelof
* CANTIC: a11785603
* CineRessources: 299745
* GiantBomb: 3040-100562
* GND: 1029529108
* IMDb: nm0511541
* ISNI: 0000 0001 1561 9058
* LCCN: no2007027355
* NDL: 01069090
* NKC: mzk2007386106
* NTA: 39599067X
* SUDOC: 166487805
* TMDb: 28974

 |
Dan Carter cos Crusaders no Super Rugby.
**Dan Carter**, nado en Leeston, preto de Christchurch, o 5 de marzo de 1982, é un xogador neozelandés de rugby. É máximo anotador da historia da selección de rugby de Nova Zelandia, dos Crusaders e do Super Rugby. Foi premiado como mellor xogador internacional do mundo no ano 2005 pola IRB, e ven de superar a Jonny Wilkinson como máximo anotador de puntos da historia.

Traxectoria
-----------

**Carter** debutou co Canterbury RFU na liga neozelandesa de rugby, a NPC, no ano 1999. Dous anos despois, no ano 2001 tamén debutou cos Canterbury Crusaders no Super 12, e foi chamado por primeira vez para xogar cos *All Blacks* no 2003 na posición de centro. Considerado unha das meirandes superestrelas deste deporte dende o comezo do profesionalismo, é xunto a Jonny Wilkinson un dos dous grandes aperturas do século XXI. No 2009 asinou un contrato de 6 meses co USA Perpignan francés, aínda que só xogou 5 partidos antes de lesionarse. El volveu a Nova Zelandia para xogar na NPC unha vez recuperado, mentres que Perpignan gañaba o Top 14.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Equipos** | **Tempadas** | **Títulos** |
| Canterbury RFU | 1999 - | 4 NPC (2001, 2004, 2008, 2009) |
| Crusaders | 2001 - | 4 Super Rugby (2002, 2005, 2006, 2008) |
| All Blacks | 2003 - | 6 Tri Nations (2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2010) |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Selección de rugby de Nova Zelandia
* Xogador Internacional do Ano da IRB

### Ligazóns externas

* Perfil de Daniel Carter en AllBlacks.com *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q726199
* WorldCat
* VIAF: 76072836
* BRE: 3455359
* FAST: 1649225
* IMDb: nm3482458
* ISNI: 0000 0004 4883 6229
* LCCN: no2006074147
* SUDOC: 191996734
* EPCR: DC219721
* ItsRugby: 1720
* SCRUM: 14233

 |
Legalidade de Uber nas cidades onde opera ou operou algunha vez.   
En **verde**, sen restriccións; en **rosa**, permitido pero con limitacións; en **vermello**, prohibido.   
*Nota: en España volveu ser legal en 2016*.
O **conflito entre a empresa Uber e os taxistas tradicionais** é a disputa xurdida a raíz do comezo dos servizos da primeira en cada país. En España, a empresa de software móbil Uber, comezou a operar en Barcelona, de xeito que puña en contacto a condutores particulares con usuarios da aplicación para contratar o servizo de transporte. En setembro dese mesmo ano comezou a operar tamén en Madrid. Neste contexto, os taxistas iniciaron diversas protestas contra un servizo que consideraban competencia desleal, en consonancia con outras protestas que se produciron nos diferentes países onde Uber operaba.

O 11 de xuño de 2014, nunha acción concertada en Barcelona e outras cidades europeas, os taxistas bloquearon as rúas como xeito de protesta en contra do que percibían coma unha ameaza contra os seus intereses e o futuro do sector. O argumento dos taxistas baseábase no feito de que Uber e outros servizos baseados en aplicacións intelixentes semellantes tiñan unha vantaxe inxusta ao non estaren suxeitos aos mesmos tipos de taxa nin regulamentación ca os taxis. A empresa, por outra banda, defendíase argumentando que os seus servizos só se limitan a facilitar o contacto entre particulares e que non se trataban dunha empresa de transportes.

Notas
-----

1. ↑  Serrato, Fran. EL País, ed. "Uber regresa a Madrid con licencias de vehículos con conductor.". Consultado o 1 de abril de 2016.
2. ↑  "Protesting Taxi Drivers Attack Uber Car Near Paris". *TechCrunch*. 13 xaneiro 2014.
3. ↑  Tran, Mark (11 xuño 2014). "Taxi drivers in European capitals strike over Uber". *The Guardian* (en inglés).
4. ↑  "Photos: Taxis Blockade European Cities in Uber Strike"". *The Wall Street Journal* (en inglés). 11 xuñ 2014.
5. ↑  La Vanguardia (ed.). "Uber se defiende ante el tribunal tildando de "obsoleta" la ley de taxis.". Consultado o 1 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Competencia desleal
* *Blablacar*

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Uber
**Bernardino Varela Docampo**, nado na Coruña en 1889 e finado na mesma cidade o 24 de marzo de 1944, foi un mariño e político galego.

Traxectoria
-----------

Visita á campa de Vicente Viqueira en Ouces (Bergondo), en 1930. Co gallo da homenaxe a Manuel Lugrís Freire. De esquerda a dereita, Víctor Casas, Carlos Monasterio, Benito Ferreiro Pardo, Lugrís, familiar de Bernardino Varela, Emilio González, Salvador Mosteiro, Francisco Abelaira, Bernardino Varela e Manuel María González.
Piloto e capitán da mariña mercante. Fundou a Escola de Náutica da Coruña onde foi profesor de Cosmografía e Navegación. Foi administrador da empresa Castromil. Militou na Irmandade da Fala da Coruña e foi un dos asinantes do Manifesto Nacionalista da Asemblea de Lugo. Despois militou no Partido Galeguista e foi secretario do periódico *A Nosa Terra*. Traduciu ao galego textos para as representacións teatrais das Irmandades. Foi o editor do primeiro conto para nenos en galego.

Vida persoal
------------

Casou con Elvira Bao Maceiras e foi pai de Elvira e de Bernardino Varela Bao.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-3-1944, p. 3.
2. ↑  Diéguez, Uxío-Breogán (2016). "As Irmandades da Fala, fitos e logros no seu fecundo evoluir (1916-1931)". *As Irmandades da Fala (1916-13931): reivindicación identitaria e activismo socio-político-cultural no primeiro terzo do século XX*. Edicións Laiovento. ISBN 978-84-8487-330-3.
3. ↑  *Galicia. Diario de Vigo*, 25-10-1922 , p. 2.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bernardino Varela do Campo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* I Asemblea Nacionalista

### Ligazóns externas

* "Elvira Varela Bao" Arquivado 07 de outubro de 2017 en Wayback Machine. (2013). Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña. *Nomes e Voces*.