recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Lago Taupo.
O **lago Taupo** é, cos seus 606 km2 o máis extenso de Nova Zelandia.

Situación
---------

Encóntrase situado a 357 metros de altura na zona central da illa Norte. Ten unha profundidade máxima de 159 metros e aliméntase das augas do río Waikato. É notable pola troita e a Anguilla australis. Tamén é unha importante zona turística.

A uns minutos do sur do Lago está o Parque Nacional de Tongariro, primeiro Parque Nacional de Nova Zelandia cos seus tres volcáns .No lado occidental do lago esta Pureora Forest Park e ao leste do lago, o Parque Forestal Kaimanawa.

A cidade de Taupo encóntrase na beira nororiental do lago e a de Turangi no extremo meridional deste .

Fotografía dende satélite dá NASA do lago Taupo.

Historia
--------

O lago encóntrase nunha caldeira creada tras unha enorme erupción volcánica hai aproximadamente 26.500 anos. Segundo os expedientes xeolóxicos, o volcán entrou en erupción 28 veces nos últimos 27.000 anos. Estímase que a primeira erupción, coñecida como a erupción de Oruanui, expulsou 800 quilómetros cúbicos de material e encheu varios centos de quilómetros cadrados de terra circundante para logo derrubarse e formar a caldeira. No ano 181 considérase que tivo lugar a erupción máis grande na Terra nos últimos 5.000 anos.

O Lago Taupo é o maior lago de auga doce no hemisferio sur. []

Lenda
-----

Ngatoroirangi foi o responsable da súa creación cando subía ao cumio do monte Tauhara, onde ante el tiña unha gran cunca de po. Arrancaba unha árbore de totara e lanzábao na cunca de po pero aterraba ao revés. As súas pólas perforaban a terra e a auga doce para formar "o mar de Taupo". Esta árbore é considerada aínda visible baixo a auga aproximadamente a 70 metros da orilla en Wharewaka. Logo arrancou guechos do seu manto e botounos á auga onde se convertían no peixe nativo do lago.

Notas
-----

1. ↑  Web Serturista*(en castelán)*.
2. ↑  Páxina oficial do Lago Taupo Arquivado 13 de outubro de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199903
* WorldCat
* VIAF: 315530197
* EBID: ID
* GEC: 0067478
* GeoNames: 2181740
* GND: 4449010-0
* LCCN: sh93002630
* OSM: 1130806

 |
**María José Ulla Madroñero**, nada na Coruña o 6 de xuño de 1945 e finada en Madrid o 30 de xaneiro de 2022, foi unha modelo, Miss España (1964) e empresaria galega.

Traxectoria
-----------

O seu pai era de Consuegra (Toledo). Foi elixida Miss España en 1964 en Madrid. O evento, que contou con vinte e dúas participantes, celebrouse no Teatro Cervantes de Málaga o 9 de maio de 1964. Entre os organizadores do evento estaba o seu futuro esposo, o xornalista José Antonio Plaza, con quen casou cinco anos despois. Tiveron unha filla chamada Carmen. 

Participou nas seleccións de Miss Mundo (Londres, 14 de novembro de 1964) onde conseguiu ser Top 15 e Miss Universo (Miami Beach, 1 de agosto de 1964), onde non conseguiu clasificarse. Posteriormente dedicouse á música, sendo unha das fundadoras do primeiro conxunto músico vocal feminino de España, "Las chic", xunto a Ángela Escribano, Isabel Anger e a dinamarquesa Doris Ken. Foi tamén unha empresaria de éxito no sector audiovisual.

Notas
-----

1. ↑  "María José Ulla Miss España 1964" (PDF). *Triunfo* (103) (Madrid). 23 de maio de 1964. pp. 42–43. Consultado o 1 de febreiro de 2022.
2. ↑  Redacción (31 de xaneiro de 2022). "Fallece en Madrid María José Ulla, que fue miss España en 1964". *El Correo Gallego* (A Coruña). Consultado o 1 de febreiro de 2022.
3. ↑  Redacción (15 de xullo de 2017). "Historia Miss España (Años 60)". *Thetruebeauty*. Consultado o 1 de febreiro de 2022.
4. ↑  Redacción (31 de xaneiro de 2022). "Muere María José Ulla, Miss España 1964". *Semana* (Madrid). Consultado o 1 de febreiro de 2022.
5. ↑  "Las Chic". *La Fonoteca*. 2022. Consultado o 16 de febreiro de 2022.
O **lago de Atitlán** é o accidente hidrográfico máis importante do departamento de Sololá en Guatemala. É unha das principais fontes económicas do departamento, pois ademais de ser un centro turístico de moito atractivo, serve de moito apoio comercial.

Nas marxes do lago érguense os volcáns de Atitlán (3537 msnm), Tolimán (3158 msnm) e volcán San Pedro (3020 msnm). O lago atópase a 1560 metros sobre o nivel do mar e ten 18 km de lonxitude. A súa profundidade, que varía en moitos puntos, é descoñecida. Porén, sondáronse máis de 350 metros de profundidade.

Toponimia
---------

Atitlán e Panajachel en 1900.
O significado da palabra «Atitlán» deriva etimoloxicamente do náhuatl, é un topónimo aglutinado que se estrutura na seguinte forma: Atl significa «Auga», *Titlan* significa «entre». 
A palabra *Atl* («auga») perde a súa terminación «tl» para unirse coa palabra *titlan* («entre»), polo tanto, a palabra «Atitlán» tradúcese como «Entre as augas».

Notas
-----

1. ↑  Los Focos Eruptivos Cuaternarios de Guatemala, Otto H. Bohnenberger, Instituto Centroamericano de Investigación y Tecnología Industrial, Guatemala

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q273276
* WorldCat
* VIAF: 315530206
* BNF: 119927662
* GEC: 0005948
* GeoNames: 3599628
* LCCN: sh85009162
* TGN: 1115475

 |
**José Manuel Fernández Sobrino**, nado en Vilardevós en xullo de 1936, é un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Asentou de novo no barrio da Ponte da vila de Ourense. Desenvolveu a súa actividade profesional en torno á cadea de radio Cope de Ourense, onde era comentarista habitual e retransmitía os partidos do CD Ourense nos desprazamentos. Foi nun destes desprazamentos, en Cambados onde despois do partido caeu enfermo dunha paraplexía que o deixou nunha cadeira de rodas. Dende entón as súas aparicións en antena foron diminuíndo en favor dos seus compañeiros Miguel Domínguez e Ricardo Seguín.

Froito da súa experiencia como comentarista deportivo chegou a escribir sobre o CD Ourense. Así no ano 2002 publicouse *Club Deportivo Ourense: 1952-1977*. En 2003 publicou a segunda parte da historia do Club: *Club Deportivo Ourense: 1977-2002. Otros 25 años hasta el Cincuentenario*.

Cos anos retomou a súa actividade literaria, coa publicación dun libro sobre o barrio ourensán da Ponte, que naquela época era concello de seu, co nome de Ponte Canedo. O libro, titulado *La vida en A Ponte hasta 1960: de las viñas al asfalto*, presentouse o 30 de setembro de 2010 na igrexa de Santiago das Caldas.

Notas
-----

1. ↑  Cándida Andaluz (25 de febreiro de 2018). "«Lo que más se echa de menos al llegar a una edad es a los amigos»". *La Voz de Galicia*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Información do libro CD Ourense[*Ligazón morta*], na web da Deputación de Ourense

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9014247
* BNE: XX1709271

 |
**María de León y Delgado**, nada en El Sauzal o 23 de marzo de 1643 e finada en San Cristóbal de La Laguna o 15 de febreiro de 1731, foi unha irmá leiga e mística pertencente á Orde de Predicadores (dominicos) e popularmente coñecida nas Illas Canarias como "La Siervita" e "Sor María de Jesús", nome este último que adoptou cando recibiu os hábitos.

A súa vida relixiosa foi austera, sinxela e chea de milagres, de feito, é un dos maiores casos de portentos sobrenaturais e milagrosos arredor dunha persoa, onde salientan xa non só a incorruptibilidade do seu corpo, senón todos os prodixios e milagres que rodearon a súa vida, entre os que destacan: estigmas, éxtases, levitación, hipertermia, clarividencia e bilocación, entre outros.

Esta relixiosa morreu en cheiro a santidade, aínda que esta fama devocional tívoa mesmo dende antes da súa morte. Hoxe en día, é unha das figuras históricas de orixe canaria máis veneradas do arquipélago, conxuntamente con Pedro de Betancur e José de Anchieta. Igualmente a devoción cara a "La*Siervita*" é unha das máis importantes da illa de Tenerife en particular e das Illas Canarias en xeral. Actualmente estase tramitando o proceso para a súa beatificación.

Notas
-----

1. ↑  "Varias notas sobre la siervita" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de maio de 2019. Consultado o 10 de xaneiro de 2019.
Muralla de Lugo.
Unha **muralla** é un muro pechado destinado á protección e defensa dun determinado sitio.

Historia e características
--------------------------

As murallas usáronse dende a prehistoria e foron moi comúns na Idade Media. Algunhas arrodeaban un castelo, outras unha cidade (como as murallas de Lugo, Xirona ou Ávila) e outras formaban grandes liñas defensivas, como a Gran Muralla Chinesa.

Algunhas complementábanse con torreóns e fosos para aumentar a súa inexpugnabilidade. A parte máis complexa de construír son as portas, que representa asemade o punto feble e o máis importante, pois eran estes os únicos puntos de entrada e saída do recinto.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *muralla*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Muralla Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Muro

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57346
* AAT: 300002485
* BNCF: 17994
* BNE: XX525622
* GEA: 9258
* GEC: 0125308
* NDL: 01212662
* PSH: 286

 |
***Madrygal. Revista de Estudios Gallegos***, é unha revista plurilingüe que se publica en Madrid dende 1998.

Historia
--------

Apareceu en 1998 por iniciativa do Departamento de Filoloxía Románica, Eslava e Lingüística Xeral da Universidade Complutense de Madrid, co obxectivo de contribuír á consolidación, desenvolvemento e difusión da lingua, literatura e cultura galegas dende fóra de Galicia e máis alá do seu ámbito educativo, filolóxico ou político. A publicación leva no título as iniciais de Madrid e Galicia como punto de partida para establecer un diálogo transfronteirizo, especialmente condensado nas áreas iberorrománica e hispanoamericana.

Conta coa seccións Artigos, Crónica, Creación, Traducción, Entrevista e Recensións.

Está subvencionada pola Dirección Xeral de Política Lingüística. A primeira directora foi María Josefa Postigo Aldeamil ata o número 4, cando pasou a compartir este cargo con Carmen Mejía Ruiz, anteriormente subdirectora e a partir do número 7 a súa única directora. Alonso Zamora Vicente figura como director honorífico.

Notas
-----

1. 1 2 3  *GEG*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.

### Ligazóns externas

* Páxina web de Madrygal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15750739
* Dialnet: 907
* ERA: 11981
* ISSN: 1138-9664
* Latindex: 7069

 |
O **Nantes Atlantique Rink Hockey**, ou **NARH** é un dos dous equipos de hóckey a patíns da localidade de Nantes (Países do Loira) xunto con Association Sportive de Toutes Aides) e un dos catro clubs da área da cidade xunto coa Amicale Laïque des Couëts de Bouguenais e a Amicale Laïque de Saint Sébastien.

Historia
--------

O club foi fundado en 1991 trala fusión de dous clubs da cidade para tentar ter un equipo na elite do hóckey francés. O seu equipo sénior foi evolucionando nestes 20 anos ata chegar á Nationale 1, liga que gañou na tempada 1994-95. Ao longo da súa historia participou en varias ocasións en competicións europeas, aínda que non conseguiu gañar ningún título continental. O seu mellor resultado na Copa de Francia da tempada 2008-09 cando chegou á semifinal, onde perdeu fronte ao HC Quévert por 4 a 1.

Palmarés
--------

**1 Nationale 1:** 1994-95

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Nantes Atlantique Rink Hockey
A **lingua anaang**, tamén coñecida como **ibibio occidental**, é unha lingua que forma parte do grupo ibibio-efik. É a lingua nativa do pobo anaang de Nixeria. Segundo o ethnologue, en 1991 tiña 1 400 000 falantes. Segundo o joshuaproject, ten 2 335 000.

O anaang está estreitamente relacionado coas outras linguas ibibio-efik: o efik, o ibibio e o ukwa. As linguas ibibio-efik forman parte da familia das linguas do río Cross, dentro da gran familia de linguas benue-congo.

Os falantes de anaang viven no estado de Akwa Ibom, concretamente nos LGAs Ikot Ekpene, Essien Udim, Abak, Ukanafum e Oruk-Anam.

Dialectoloxía e desenvolvemento da lingua
-----------------------------------------

Os dialectos da lingua anaang son o *Ikot Ekpene*, o *Abak* e o *Ukanafum*.

O anaang ensínase en escolas de primaria e é empregado na televisión.

Relixión
--------

O 99% dos falantes de anaang pertencen a relixións cristiás. Concretamente, o 33% son seguidores de relixións evanxélicas.

Notas
-----

1. 1 2 3  anaang en ethnologue.com
2. ↑  Okon E. Essien, 1986, *Ibibio names: their structure and their meanings*
3. 1 2 3  anaang en joshuaproject.net

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2845320
* ELCat: 8598
* Ethnologue: anw
* Glottolog: anaa1238

 |
O **Nantes Basket Hermine** é un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Nantes, Países do Loira. Fundado en 1907, actualmente compite na LNB Pro B, segunda categoría do baloncesto galo. Disputa os seus partidos como local na Salle de la Trocardière, un pavillón inaugurado en 2015 con capacidade para 4 185 espectadores.

Historia
--------

O Hermine de Nantes foi fundado en 1891 como padroado parroquial da igrexa de Sainte-Anne co nome de "Les Enfants nantais de Sainte-Anne". A construción da igrexa e a creación da parroquia baixo o patrocinio de Santa Ana poden explicarse polo feito de que o barrio albergaba entón unha numerosa comunidade de bretóns orixinarios sobre todo da Baixa Bretaña que se asentaban no barrio desde o século XIX, sendo Santa Ana a patroa da Bretaña. O club tomou o nome de "Hermine de Nantes" en 1907, nome que escolleu a sección de ximnasia. En heráldica, o armiño aparece no escudo da Bretaña desde comezos do século XIV.

Xogadores
---------

### Destacados

* Francia Olivier Allinéi
* Francia Christian Beuchet
* Francia Laurent Cazalon
* Francia Jérôme Dessart
* Francia Boris Dallo
* Francia Cédric Ferchaud
* Francia Nicolas Gayon
* Estados Unidos Chris Coleman
* Estados Unidos Allen Durham
* Estados Unidos Rashaun Freeman
* Estados Unidos Marquis Gainous
* Estados Unidos Kenny Grant
* Estados Unidos Malcolm Huckaby
* Estados Unidos Eddie Lucas
* Estados Unidos Floyd Miller
* Estados Unidos George Reese
* Estados Unidos Marcus Relphorde
* Estados Unidos Steve Watson
* Estados Unidos Brendan Winters
* Polonia Aaron Cel
* Polonia Joe McNaull
* República Democrática do Congo Jonathan Kasibabu
* República Democrática do Congo Carl Ona-Embo
* Senegal Malick Badiane

Adestradores
------------

* Francia Antoine Michon (2005−2011)
* Francia Guillaume Quintard (2011−2013)
* Francia Franck Collineau (2013−2017)
* Francia Jean-Baptiste Lecrosnier (2017)
* Serbia Nedeljko Ašćerić (2017−2018)
* Francia Jean-Baptiste Lecrosnier (2018−2021)
* Francia Jean-Marc Dupraz (2021−presente)

Palmarés
--------

**Leaders Cup da Segunda División**

* **Campións (1):** 2020

Notas
-----

1. ↑  "Salle sportive métropolitaine". *pss-archi.eu*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en francés)*
A seguinte é unha lista de integrais de funcións exponenciais.

{\displaystyle \int e^{cx}\;dx={\frac {1}{c}}e^{cx}}
{\displaystyle \int xe^{cx}\;dx={\frac {e^{cx}}{c^{2}}}(cx-1)}
{\displaystyle \int x^{2}e^{cx}\;dx=e^{cx}\left({\frac {x^{2}}{c}}-{\frac {2x}{c^{2}}}+{\frac {2}{c^{3}}}\right)}
{\displaystyle \int x^{n}e^{cx}\;dx={\frac {1}{c}}x^{n}e^{cx}-{\frac {n}{c}}\int x^{n-1}e^{cx}dx}
{\displaystyle \int {\frac {e^{cx}\;dx}{x}}=\ln |x|+\sum \_{i=1}^{\infty }{\frac {(cx)^{i}}{i\cdot i!}}}
{\displaystyle \int {\frac {e^{cx}\;dx}{x^{n}}}={\frac {1}{n-1}}\left(-{\frac {e^{cx}}{x^{n-1}}}+c\int {\frac {e^{cx}dx}{x^{n-1}}}\right)\qquad {\mbox{(para }}n\neq 1{\mbox{)}}}
{\displaystyle \int e^{cx}\ln x\;dx={\frac {1}{c}}\left(e^{cx}\ln |x|-\int {\frac {e^{cx}dx}{x}}\right)}
{\displaystyle \int e^{cx}\sin bx\;dx={\frac {e^{cx}}{c^{2}+b^{2}}}(c\sin bx-b\cos bx)}
{\displaystyle \int e^{cx}\cos bx\;dx={\frac {e^{cx}}{c^{2}+b^{2}}}(c\cos bx+b\sin bx)}
{\displaystyle \int e^{cx}\sin ^{n}x\;dx={\frac {e^{cx}\sin ^{n-1}x}{c^{2}+n^{2}}}(c\sin x-n\cos x)+{\frac {n(n-1)}{c^{2}+n^{2}}}\int e^{cx}\sin ^{n-2}x\;dx}
{\displaystyle \int e^{cx}\cos ^{n}x\;dx={\frac {e^{cx}\cos ^{n-1}x}{c^{2}+n^{2}}}(c\cos x+n\sin x)+{\frac {n(n-1)}{c^{2}+n^{2}}}\int e^{cx}\cos ^{n-2}x\;dx}
{\displaystyle \int {1 \over \sigma {\sqrt {2\pi }}}\,e^{-{(x-\mu )^{2}/2\sigma ^{2}}}\;={\frac {1}{2\sigma }}(1+{\mbox{erf}}\,{\frac {x-\mu }{\sigma {\sqrt {(}}2)}})}
O **a'tong** é unha lingua sino-tibetana, do grupo bodo-garo, estreitamente relacionada coas linguas koch, rabha, bodo e garo..

O pobo a'tong vive no curso baixo do río Someswari ou Simsang, na India (nas Garo Hills, estado de Meghalaya) e en Bangladesh (distrito de Mymensingh). O dialecto falado en Bangladesh, denominado Ating, é significativamente diferente do da India. A última investigación sobre o número de falantes é de comezos do século XX, dando 15.000 falantes (10.000 nas Garo Hills e 5.000 en Mymensingh).

Algúns lingüistas afirman que o a'tong podería ser un dialecto da lingua Koch, e os a'Tong considéranse parte do pobo garo, a pesar de que o a'Tong non é comprensible para o resto dos garos. A lingua goza de gran vitalidade, úsanna todos os grupos de idade no seu territorio tradicional.

Notas
-----

1. ↑  Jacquesson, François. 2006. La réconstruction du passé: le cas des langues boro-garo. *Bulletin de la Société Linguistique de Paris* 101(1), 273-303

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ethnologue *(en inglés)*
* Proxecto Rosetta *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5646
* ELCat: 1582
* Ethnologue: aot
* Glottolog: aton1241

 |
**Mada'in Saleh** (ou Madain Saleh) (en árabe: مدائن صالح , *madāʼin Ṣāliḥ*, "cidades de Saleh"), tamén denominada **Al-Hijr** ("lugar da rocha"), é unha antiga cidade localizada no norte de Hejaz (na actualidade Arabia Saudita, a 22 quilómetros da cidade da Al-`Ula (árabe العلا). Na Antigüidade, a cidade estaba habitada por thamudis e nabateos sendo denominada como **Hegra**.

Algunhas das inscricións atopadas na zona están datadas cara ao segundo milenio antes de Cristo. Con todo, todos os elementos arquitectónicos restantes dátanse no período das civilizacións Thamudi e Lihyan.

En 2008, a UNESCO proclamou a Mada'in Saleh Patrimonio da Humanidade, converténdose no primeiro lugar de Arabia Saudita en conseguilo.

Localización
------------

O sitio arqueolóxico de Mada’in Saleh está situado a 20 km ó norte da cidade de Al-`Ula, 400 km ó noroeste de Medina, e a 500 km sueste de Petra, Xordania. O sitio está nunha chaira, ós pés dunha meseta de basalto, que forma parte das montañas Hijaz. As partes oeste e noroeste do sitio teñen un nivel freático que pode ser alcanzado a unha profundidade de 20 m. O lugar é coñecido pola súa paisaxe desértica, marcada por afloramentos de arenita de varios tamaños e alturas.

Turismo
-------

O sitio arqueolóxico de Al Hijr – Madain Salih.
Mada'in Saleh está considerada os segundos restos da cultura nabatea máis importante tras Petra. Nabataea.net indica que 131 tumbas se atopan espalladas ao longo de 13,4 quilómetros xunto con cisternas, murallas, torres, etc.

Notas
-----

1. ↑  Al-Hijr Archaeological Site (Madâin Sâlih), Unesco.
2. ↑  Official announcement as World Heritage Site
3. ↑  ICOMOS Evaluation of Al-Hijr Archaeological Site (Madâin Sâlih) World Heritage Nomination". World Heritage Center.
4. ↑  Hizon, Danny. "Madain Saleh: Arabia's Hidden Treasure – Saudi Arabia".
5. ↑  Información de nabataea.net

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mada'in Saleh*** |

### Outros artigos

* Petra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q27356
* WorldCat
* VIAF: 129141316
* EBID: ID
* GEC: 0513533
* GeoNames: 104645
* LCCN: n91047319
* Pleiades: 814675
* Trismegistos: 16842
* WHC: 1293

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **lago Balkash** (casaco: *Балқаш Көлі, Balqash Köli*; ruso: *Озеро Балхаш, Ozero Balkhash*) é un gran lago endorreico que ocupa unha depresión pechada na área suroriental de Kazhakhstán, e que forma parte da ampla cunca endorreica da Asia Central que inclúe entre outros o mar Caspio e o mar de Aral. Cunha superficie de 16996 km², é un dos lagos máis grandes de Asia e o duodécimo lago continental máis grande do mundo. A súa altura media é de 320 m sobre o nivel do mar e drena unha gran cunca de 413000 km².

No lago desaugan sete ríos, sendo o principal o río Ili, que proporciona a maior parte da auga da ribeira, mentres que outros, como o río Karatal, proporcionan auga tanto en superficie como achegando fluxo subsuperficial. O Ili aliméntase da precipitación (en gran parte o desxeo de primavera) das montañas da China, na rexión de Xinjiang. Os outros ríos, de menor caudal, son o Lepsa, o Aksu, o Byan, o Kapal e o Koksu.

De xeito semellante ao que sucede no mar de Aral, o lago está diminuíndo a causa do uso extensivo que se fai da auga procedente dos ríos que o alimentan. O lago está dividido case en dúas partes por unha península, que deixa a zona occidental de auga doce e a oriental de auga salgada. A profundidade media do lago é de 5,8 m, e a máxima é de 25,6 m.

A cidade máis grande da zona do lago tamén se chama Balkhash e ten uns 66 000 habitantes. As principais actividades industriais na zona son a minaría, o procesamento de minerais e a pesca. O lago permanece xeado dende finais de novembro ata principios da primavera.

Notas
-----

1. ↑  Lake Balkhash, International Lake Environment Committee
2. ↑  "Lake Balkhash". Encyclopedia Britannica. Consultado o 29 de xaneiro de 2009.
3. ↑  Zektser, Igor S.; Everett, Lorne G (2000). *Groundwater and the Environment: Applications for the Global Community*. CRC Press. p. 76. ISBN 1566703832.
4. ↑  Shahgedanova, Maria (2002). *The Physical Geography of Northern Eurasia*. Oxford University Press. pp. 140–141. ISBN 0198233841.
5. ↑  Kawabata, Yoshiko; et al. (1997). "The phytoplankton of some saline lakes in Central Asia". *International Journal of Salt Lake Research* **6** (1): 5–16. doi:10.1007/BF02441865.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Información da xeografía e bioloxía de Balkhash (en inglés).
* O 'tesouro nacional' casaco ameazado (en inglés).
* United Nations Environmental Programme details on Lake Balkhash
* "Central Asia: Kazakhstan, aid bodies work to save major lake" 13 March 2007 RadioFreeEurope/RadioLiberty
* Balkhash – friends meeting (forum)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q134485
* WorldCat
* VIAF: 130376876
* BRE: 1848111
* EBID: ID
* GEC: 0007048
* GeoNames: 1525796
* GND: 4644329-0
* NKC: ge889430
* OSM: 35904

 |
Vista parcial do lago Hòb, dende a súa ribeira oriental. Esta é a zona de maior largo e tamén a de maior fondura.
O **lago Hòb** (**Hope** en inglés) é un loch cerrado situado na parte máis setentrional de Escocia.

Características
---------------

O lago Hòb esténdese alongadamente de sur a norte, nas terras antes pertencentes ao condado de Sutherland e agora sumidas na área municipal da Terra Alta. É alimentado polas augas do Srath Mòre, o río que forma o val de An Srath Mòr e desemboca na ría de Euraboil polo curto río Hòb, que non chega ao quilómetro de curso. É polo tanto un lago pechado, pero moi próximo ao mar, o que permite o acceso de especies piscícolas. O seu largo máximo é de 1.200 m, cunha lonxitude que rolda os 8 km, e unha fondura máxima de 55 m.

As súas ribeiras están despoboadas: só un pequeno lugar no seu extremo norte (Hope, no seu nome oficial inglés) prové algúns servizos orientados á pesca deportiva. Nas proximidades da ribeira leste, e dominando o lago, sitúase o monte Beinn Hòb, o munro máis setentrional de Escocia.

Aproveitamento
--------------

O lago Hòb é coñecido por ser un lugar frecuente de pesca deportiva, particularmente dunha variedade de troita que ten comportamentos migratorios (marcha ao mar a desovar), e do salmón. A pesca é máis habitual na ribeira oeste.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1867237
* GeoNames: 2646638

 |
Os **nanomateriais** son materiais que posúen graos estruturais na orde de 10−9m, ou un nanómetro.

O control, manipulación e fenómenos da materia a escala nanométrica, cuxas propiedades difiren das observadas en maior escala, son obxecto de estudo da nanociencia e da nanotecnoloxía.

Descrición
----------

Os nanomateriais presentan propiedades especiais en virtude da súa escala nanométrica e son empregados en proxectos de nanotecnoloxía. Varían en canto ao tamaño, composición química, forma e superficie.

As nanopartículas, nanoesferas e outros materiais nanoestruturados son nanomateriais de interese por presentaren aplicacións en campos tan diversificados como a mecánica, a óptica, a electrónica, a química e a bioquímica.

Outro tipo de nanomateriais son os denominados nanocompósitos, formados pola unión de dous ou máis compoñentes, sendo que nun deles as súas partículas posúen dimensións da orde de nanómetros. Estas dimensións aumentan a interacción entre a partícula e o medio, mellorando en moito algunhas propiedades do nanocompósito en relación ao compoñente puro.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Nanotecnoloxía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q967847
* AAT: 300379585
* BNCF: 54387
* BNF: 124693847
* GND: 4342626-8
* JSTOR: nanomaterials
* LCCN: sh93000864
* MAG: 138631740

 |
**Mad Season** foi un supergrupo de rock alternativo que xurdiu como un proxecto paralelo levado a cabo por algunhas figuras importantes da escena grunge de Seattle en 1994. Inicialmente, estivo formada polo guitarrista Mike McCready de Pearl Jam, o vocalista Layne Staley de Alice in Chains, o batería Martin Barret de Screaming Trees e o baixista John Baker Saunders.

Mad Season publicou un único álbum, *Above* (1995), e é coñecida polo seu sinxelo "River of Deceit". A banda pasou a estar en hiato semi-permanente en 1996 debido a conflitos de calendario dos membros e aos problemas coas drogas de Layne Staley. A finais dos 90 intentou resucitarse o grupo sen Staley, pero finalmente disolveríase tras a morte do baixista John Baker Saunders en 1999. Layne Staley morrería tres anos máis tarde dunha sobredose.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q376283
* WorldCat
* VIAF: 130345677
* AllMusic: mn0000814871
* BNF: 139778892
* Discogs: 69953
* Genius: Mad-season
* IMDb: nm5608293
* ISNI: 0000 0001 0660 4874
* LCCN: no2013048554
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0028344
* Songkick: 483452

 |
**Iso España** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Madrid de 1953 ata 1959. O nome da marca foi «Iso».

Historia da Compañía
--------------------

A empresa *Iso Motor Italia S.A.* estableceuse en Madrid e iniciou a produción en 1953 do Iso Isetta italiano. En 1959 cesou a produción logo de preto de 1.000 exemplares producidos. 

Presentábanse como os vehículos italianos Iso Isetta, con tres ou catro rodas. Utilizaban un motor monocilíndrico de 236 cc. Ademais da versión habitual en forma de ovo tamén fabricaron unha camioneta.

Os vehículos desta marca pódense ver en varios museos.

Furgoneta Iso España

Notas
-----

1. ↑  Isettacarro

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Walter Zeichner: *Kleinwagen International.* Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1999, ISBN 3-613-01959-0

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Iso España Modificar a ligazón no Wikidata*** |
3-fenilcromen-4-ona.
3-fenilcromán (isoflaván), o esqueleto das isoflavanas.
Os **isoflavonoides** son un tipo de compostos fenólicos flavonoides. Son compostos bioloxicamente activos, como fitoestróxenos, producidos polas plantas da familia Fabaceae.

Os isoflavonoides son derivados da vía de biosíntese dos flavonoides a través da liquiritixenina ou narinxenina.

Os pterocarpanos son derivados dos isoflavonoides.

Características químicas
------------------------

Os flavonoides (en senso estrito) teñen un esqueleto de 2-fenilcromen-4-ona, pero o esqueleto dos isoflavonoides é a 3-fenilcromen-4-ona (número CAS 574-12-9, fórmula C15H10O2) sen ningunha substitución de grupos hidroxilo na posición 2 (caso das isoflavonas), ou é o esqueleto 3-fenilcromán (isoflaván, número CAS 4737-26-2) (caso das isoflavanas, por exemplo, o equol).

Notas
-----

1. ↑  Isoflavonoid biosynthesis on www.ncbi.nlm.nih.gov/biosystems/
2. ↑  superpathway of pterocarpan biosynthesis (via formononetin) on metacyc.org

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Flavonoide
* Isoflavona

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3234924
* MAG: 2778379183

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ChEBI: 50753

 |
**Lingua franca** é unha expresión latina para lingua de contacto ou lingua de relación resultante do contacto e comunicación entre grupos ou membros de grupos lingüisticamente distinguidos para o comercio internacional e outras interaccións máis extensas.

Historia e características
--------------------------

No Imperio Romano e no milenio seguinte a lingua franca foi a lingua grega no oriente e o latín no occidente.

O portugués serviu de lingua franca na África e Asia os séculos XV e XVI. Cando os portugueses comezaron a explotar os mares da África, América, Asia e Oceanía, tentaron comunicarse cos nativos mesturando unha versión da lingua franca, influenciada pola portugués coas linguas locais. Cando navíos da ingleses e franceses chegaron para competir cos portugueses, a tripulación tentou aprender ese "Portugués truncado". A través de sucesivas mudanzas ao longo do tempo, a lingua franca, xunto co vocabulario portugués, foi substituída pola lingua dos pobos en cuestión.

O idioma francés serviu de lingua franca axiña, sendo a lingua da diplomacia na Europa a partir do século XVII; aínda é a lingua de traballo de institucións internacionais, usada en documentos varios, desde pasaportes até formularios do correo aéreo.

Na maior parte da Asia, África e partes da Oceanía e Europa o árabe foi lingua franca desde o século VII, sendo utilizado desde as Filipinas até o Senegal.

O alemán serviu de lingua franca en gran parte da Europa durante os séculos XIX e XX, especialmente en negocios.

O inglés é a lingua franca actual no mundo dos negocios internacionais no occidente e na diplomacia.

Noutras rexións do mundo, outras linguas teñen o papel de lingua franca: KiSwahili na África oriental, ruso nas rexións da antiga Unión Soviética, hindi (xunto co inglés) na India, urdú no Paquistán (tamén xunto co inglés), malaio no sueste asiático, bislama nas illas do Pacífico, o árabe (falado por 1.000 millóns de persoas ao redor do mundo e moi utilizado aínda no comercio) e varias linguas crioulas noutros lugares e épocas.

O Chinés mandarín tamén ten a función de prover unha lingua falada común entre os chineses que falan diversos dialectos inintelixíbeis entre si.

O xaponés é a lingua franca do Xapón, usada no cotián e na tecnoloxía.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Bilingüismo
* Multilingüismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80839
* AAT: 300411979
* BNCF: 12416
* BNF: 11948153g
* BRE: 2145156
* EBID: ID
* GND: 4191537-9
* JSTOR: lingua-franca
* LCCN: sh85077209
* MAG: 159789966

 |
**Nadir Eraldo Prates**, coñecido como **Laerte III**, nado en São Gabriel, Río Grande do Sur, o 2 de xuño de 1933 e finado en Porto Alegre o 2 de xullo de 2016, foi un futbolista brasileiro, que xogaba como centrocampista.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira como futbolista no Cruzeiro de Belo Horizonte en 1951. Alí comezou a ser chamado Laerte III, como sucesor no medio do campo do equipo mineiro de Laerte Cunha (Laerte I) e Alfredo Laerte de Oliveira (Laerte II). Tamén coincidiu no equipo co seu irmán Marco Antônio, alcumado Laerte IV. En 1953 realizou co equipo unha xira por Europa e Asia, disputando partidos contra importantes clubs como o Real Madrid. O Cruzeiro conseguiu empatar sen goles co equipo madrileño, nun encontro no que a Laerte lle tocou marcar a Di Stéfano.

Tralo regreso da viaxe fichou polo Vasco da Gama, no que xogou durante a seguinte década completa, conquistando varios títulos, entre eles dous Campionatos Cariocas. Posteriormente xogou no Portuguesa do Río de Xaneiro, no Independiente de Santa Fe de Bogotá, no Junior de Barranquilla e no Deportivo Lara venezolano, no que rematou a súa carreira en 1971.

Vida persoal
------------

Foi pai dos tamén futbolistas Jair Gonçalves Prates, alcumado "o Príncipe Jajá" e Marcelo Prates.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Morreu Laerte III craque cruzeirista que brilhou na primeira excursão à Europa em 1953" (en portugués). 2 de xullo de 2016. Consultado o 7 de setembro de 2022.
2. ↑  "Alfredo Laerte de Oliveira". *gremiopedia.com* (en portugués). Consultado o 7 de setembro de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q113805423
* Thefinalball: 514108

 |
O **dusun cental**, tamén coñecido como **bunduliwan** (en dusun: Boros Dusun), é unha das linguas máis xeneralizadas faladas polo pobo dusun (incluíndo o pobo kadazan) que habitan en Sabah, Malaisia.

Estandarización lingüística kadazandusun
----------------------------------------

O que se denomina como *dusun central* (ou simplemente *dusun*) e *Kadazan costeiro* (ou simplemente *Kadazan*) considéranse altamente mutuamente intelixibles; moitos consideran que estes forman parte dunha única lingua.

Baixo os esforzos da Asociación Cultural Kadazandusun de Sabah, en 1995 seleccionouse o dialecto central dundu-liwan para servir de base para unha lingua estandarizada "kadazandusun". Esta variedade, falada nos vales de Bundu e Liwan da Serra Crocker (agora partes dos actuais distritos de Ranau, Tambunan e Keningau), foi escollida por ser a máis mutuamente intelixible en relación con outros dialectos "dusun" ou "kadazan".

Notas
-----

1. ↑  Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". *unesdoc.unesco.org*. Consultado o 11 de xullo de 2022.
2. ↑  "Official Language & Dialects". *Kadazandusun Cultural Association Sabah* (en inglés). Consultado o 2 de xuño de 2021.
3. ↑  Lasimbang, Rita; Kinajil, Trixie (2004). "Building Terminology in the Kadazandusun Language". *Current Issues in Language Planning* (en inglés) **5** (2): 131–141. doi:10.1080/13683500408668253.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a proba da Wikipedia en  ***Lingua dusun*** |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos coreanos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Palwolui Christmas*** (8월의 크리스마스 Nadal en agosto) é un filme de Corea do Sur dirixido por Heo Jin-hode e estreado o 24 de xaneiro de 1998. Han Suk-kyu e Shim Eun-ha foron os principais protagonistas desta película romántica. Foi un éxito relativo en Corea, con 400.000 espectadores en Seúl e con presenza en festivais internacionais como o de Cannes. Existe un remake xaponés 8-gatsu no Kurisumasu (8月のクリスマス) realizado por Shunichi Nagasaki en 2005.

Sipnose
-------

Jung-won é un fotógrafo de trintaetantos anos que padece unha enfermidade grave en fase terminal, malia iso, continúa a facer unha vida normal ata que un día coñece a Da-rim.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q494789
* Allmovie: v162443
* AlloCiné: 17594
* FilmAffinity: 284602
* IMDb: tt0140825
* LUMIERE: 27401
* OFDb: 5538
* OMDB: 59590
* Rotten Tomatoes: 351280672
* TMDb: 26935

 |
**Ismail Qemali**, nado en Vlorë o 16 de xaneiro de 1844 e finado en Bari o 24 de xaneiro de 1919, foi un líder nacionalista albanés, fundador do estado independente de Albania no ano 1912 e primeiro ministro ata o comezo da primeira guerra mundial no ano 1914.

Traxectoria
-----------

Nado nunha familia nobre, tras cursar os estudos primarios na súa cidade natal estudou secundaria en Ioánina e trasladouse a Istambul, onde participou nos esforzos por estandarizar o idioma albanés e a creación dunha asociación cultural albanesa.

Dentro do Imperio Otomán desempeñou importantes funcións na administración. Porén as súas políticas liberais e as peticións de reformas democráticas levárono a confrontarse co círculos de poder de Istambul. A Sublime Porta condenouno a prisión, sendo indultado sete anos despois.

Foi un dos fundadores e principais figuras do Congreso Nacional Albanés, así como o pai da Declaración de Independencia de Albania e da formación dun goberno independente o 28 de novembro de 1912. De xeito simbólico o alzamento da bandeira albanesa en Vlorë por parte de Isa Boletini, Luigj Gurakuqi e o propio Qemali puxo punto final a case quiñentos anos de dominio otomán.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Historia de Albania *(en varias linguas)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46932
* WorldCat
* VIAF: 7486133
* BMT: 156494
* BNF: 12460343g
* CiNii: DA1291571X
* DeutscheBio: 118866729
* EBID: ID
* FAST: 209588
* GND: 118866729
* ISNI: 0000 0000 8354 2227
* LCCN: n87928723
* NLA: 35345414
* NLG: 142265
* OL: OL69791A
* SUDOC: 163503923
* WikiTree: Kamal-17

 |
O Middelsee
O **Middelsee** foi un antigo brazo de mar situado en Frisia (Países Baixos) que constituía en orixe o esteiro do río De Boarn.

Desenvolvemento
---------------

Penetraba ata o leste de Boalsert, comunicando co Marne e formando un arco que transcorría primeiro en dirección oeste-leste ata chegar un pouco ao norte de Snits a partir de onde collía unha dirección sur-norte. A súa foz situábase no que agora é o concello de Het Bildt e marcaba o límite entre as rexións frisoas de Westergoa e Eastergoa e que agora percorre o río De Swette. Gradualmente a partir do século XI o Middelsee foise recubrindo con sedimentos, cara a 1100 o Marne o Middelsee deixan de se comunicar, a ruptura con esta corrente de auga acelerou o desecamento do Middelsee, e toda a parte meridional, entre Boalsert e Snits desaparecera contra 1200. Para comezos do século XV o Middelsee estaba reducido ao norte da súa extensión orixinal e a comezos do século XVI formouse o *polder* de Het Bildt. Todas estas terras gañadas ao mar, *nije lannen* (novas terras), eran moi fértiles e utilizáronse fundamentalmente para os cultivos, con relativamente poucos asentamentos.
**Mr. Degrees** é unha banda de hard rock creada en Betanzos en xuño de 2011. Está formada por Alfonso R. á batería, Diego L. ó baixo e coros, Iñaki L. á guitarra e coros, Marcos L. á guitarra e coros e Jose P. á voz.

Historia
--------

As súas orixes están intimamente ligadas á banda Casual Troupe, banda da mesma cidade e da que proveñen a maioría dos seus membros, activa desde agosto de 2007. En xuño de 2011 Diego L. substituíu a Nacho no baixo, e a banda decidiu mudar o nome. Mr. Degrees é o nome dunha das primeiras composicións da banda.

Influencias
-----------

Aínda que cada un dos membros da banda posúe influencias moi diferentes, na procura dun estilo propio chegaron a un nexo común, apousentado sobre os estilos do hard rock dos anos setenta coma Deep Purple, Rainbow ou U.F.O. canda a toques do hard rock máis oitenteiro como Van Halen ou Scorpions e outros do blues rock coma Rory Gallagher.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Facebook da banda
O Jebel Shams
O Jebel Shams localízase ao oeste de Mascate
**Jebel Shams** ou **Jebel as-Shams** (en árabe: جبل شمس , *Monte do Sol*) é un montala localizada no nordeste de Omán , que con 2.980 m de altitude constitúe a maior elevación do país, e tamén da parte oriental da Península Arábiga.

Descrición
----------

O Jebel Shams forma parte da cadea dos Montes Al-Hajar, un cordal montañoso que se estende polo interior do país, no nordeste, a unha distancia da costa que oscila entre os 50 km e os 250 km. O material montañoso está constituído por rochas ígneas e consiste en serpentina, diorita e basalto, rochas típicas das rexión do sueste da Península Arábiga.

O clima da zona é bastante extremado, aínda que o país está atravesado polo Trópico de Cáncer, de modo que a temperatura media no verán é duns 20 °C, pero no inverno as medias caen até baixo 0 °C.

O teito da cadea, o Jebel Shams, está incluído nun macizo menor da cadea, o Jebel Akhdar, ou *Montaña Verde*. Neste macizo as precipitacións son algo maiores, duns 300 mm anuais, o que permite o mantemento de horticultura, principalmente árbores froiteiras (milgrandas, pexegos, noces), no fondo dos vales, que xustifican a denominación de *verde*.

O Jebel Shams érguese a uns 150 km ao oeste da capital, Mascate, pero só dista uns cantos quilómetros da cidade de Nizwa.

Véxase tamén
------------

* Montes Al-Hajar
* Jebel Akhdar
* Nizwa

Vista desde a cima do Jebel Shams

Notas
-----

1. ↑  a altura do monte ten sido dada en rangos de cifras que van desde os citados 2.980 m até 3.075 m, esta é a cifra oficial que fornece o Ministerio de Información de Omán

Ligazóns externas
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1261915
* GeoNames: 286476
* Peakbagger: 10480

 |
**Jeff Widener**, nado o 11 de agosto de 1956 en Long Beach (Estados Unidos), é o fotógrafo da Associated Press que tomou a imaxe mundialmente coñecida como *O rebelde descoñecido* en 1989 durante as protestas da Praza Tian'anmen. A fotografía mostra a un home protestando desarmado e solitario ante unha columna de tanques que avanzaban por unha avenida de Pequín.

Widener tomou a foto dende o sexto piso do Hotel Beijing, dende preto de 800 metros de distancia, cunha lente de 400mm. Foi nomeado para o Premio Pulitzer por "Spot News Photography" en 1990 por isto.

No ano 2006, el traballa como fotógrafo da *Honolulu Advertiser*.

Widener gañou numerosos premios da Society of Professional Journalists e quedou en segundo lugar en imaxe no 2004 nos premios da National Press Photographers Association.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Jeffwidener.com Web oficial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2122902
* WorldCat
* VIAF: 305195237
* Discogs: 3319676
* FAST: 1947030
* GND: 1231236612
* ISNI: 0000 0004 1850 2906
* LCCN: n2013052339

 |
Micrófono inalámbrico aberto para mostrar a batería interna.
Un **micrófono inalámbrico**, como o seu nome indica, é aquel micrófono que non precisa de cable para ser conectado a un equipo ao que queiramos asociar. Captan as ondas sonoras e transmítenas como ondas electromagnéticas. Estas ondas electromagnéticas actúan como portadoras, moduladas a razón das ondas sonoras previamente convertidas en tensión. O tipo de modulación adoita ser en frecuencia (FM), aínda que tamén podería ser en amplitude (AM) ou outros.
Os micrófonos inalámbricos adoitan traballar en VHF ou UHF. 
Cada aparello consta de dúas partes, un transmisor e un receptor, que traballan coa mesma frecuencia.
Algúns modelos empregan infravermellos, pero estes non permiten a liberdade dos de radiofrecuencia.

Algúns modelos operan nunha única frecuencia fixa, mais os máis avanzados, permiten a escolla da frecuencia na que se quere transmitir para evitar interferencias, podéndose empregar varios micrófonos a un mesmo tempo.

O transmisor recollerá o sinal do micrófono, aumentarao para o seu tratamento, mediante un previo, e logo faralle unha pre-énfase, aumentando as frecuencias agudas (sobre 3 kHz), para contrarrestar o inevitable ruído de alta frecuencia que se produce na transmisión.
Nótese que a amplitude do sinal de son determina a modulación da frecuencia, logo se o emisor non admite grandes rangos dinámicos, comprímese en emisión e descomprímese no receptor.
A transmisión polo aire faina unha onda portadora producida por un oscilador, que pasa polo modulador (FM) dando lugar a un sinal modulado (en FM). Para que a antena dea transmitido o sinal, conta con amplificación RF, coa antena do receptor agardando por ela.

A banda de frecuencias na que emiten os micrófonos inalámbricos, como todo o espazo de radiofrecuencias, está administrado polo Estado.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Micrófono inalámbrico*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3123407
* MAG: 2780642455

 |
**John Paul Henry Daniel Richard Grimes** e **Edward Peter Anthony Kevin Patrick Grimes**, nados en Dublín, Irlanda o 16 de outubro, 1991, son un dúo irlandés de música pop. Son dous irmáns xemelgos que cantan baixo o nome de **Jedward**. En 2009 apareceron na sexta tempada de The X Factor (Reino Unido) cos seus nomes reais John & Edward gañando unha gran popularidade e quedando en sexto lugar. Dende entón o seu mentor no concurso, Louis Walsh, é tamén o seu representante.
Jedward lanzaron tres álbums de estudio: *Planet Jedward*, *Victory* e *Young Love.* *Planet Jedward* e *Victory* alcanzaron o dobre disco de platino en Irlanda mentres que *Young Love* foi disco de ouro. Tamén lanzaron nove sinxelos, incluíndo "Under Pressure (Ice Ice Baby)" (mash-up de Under Pressure de Queen e a canción Ice Ice baby de Vanilla Ice), "**Lipstick**", a canción coa que representaron a Irlanda no Festival da Canción de Eurovisión 2011, e "**Waterline**", coa que representaron en Eurovisión ó seu país en 2012.

Jedward tamén son coñecidos polo seu traballo en televisión, incluíndo os seus traballos de presentadores dos programas infantís *Jedward's Big Adventure* de ITV2 e *OMG! Jedward's Dream Factory* de RTE.

Notas
-----

1. ↑  "Jedward bow out of X Factor show".
2. ↑  "Louis Walsh signs X Factor duo John and Edward".
3. ↑  "2010 Certification Awards".
4. ↑  "2011 Certification Awards".
5. ↑  "2012 Certification Awards". Arquivado dende o orixinal o 29 de abril de 2013. Consultado o 20 de xullo de 2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q201811
* WorldCat
* VIAF: 173682205
* AllMusic: mn0002432092
* Discogs: 1789098
* Europeana: ID
* Genius: Jedward
* GND: 16181296-X
* IMDb: nm3637749
* ISNI: 0000 0004 6913 8390
* LCCN: n2011045527
* LinkedIn: planetjedward
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 2789141

 |
Modelo dun FORMOSAT-3, uns satélites baseado no bus Microstar.
**Microstar** é un Bus construído pola empresa Orbital Sciences Corporation deseñado para pequenos satélites lanzados mediante os foguete Pegasus ou Taurus.

Características
---------------

MicroStar está pensado para poder lanzar varios satélites apilados nun único lanzamento. Soporta cargas útiles de ata 68 kg e ten un tempo de funcionamento esperado de entre 3 e 5 anos en órbita. O bus básico consiste en tres aneis apilados verticalmente, dos cales un é o núcleo cos sistemas primarios e os outros dous sirven para acomodar a carga útil, coa opción de engadir aneis adicionais para cargas máis voluminosas.

Satélites co bus Microstar
--------------------------

* Orbcomm
* FORMOSAT 3
* MUBLCOM

Notas
-----

1. 1 2  Mark Wade (2020). "Microstar" (en inglés). Consultado o 19 de setembro de 2020.
2. 1 2  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "OSC: MicroStar" (en inglés). Consultado o 19 de setembro de 2020.
Nas plantas, as micrósporas (e ás veces as macrósporas) fórmanse por meiose en tétrades.
En bioloxía, unha **micróspora** é unha pequena espora, en contraste coa **macróspora** máis longa.

En botánica, as micrósporas son desenvoltas nos gametófitos masculinos, e as macrósporas nos gametófitos femininos. A combinación de micrósporas e macrósporas pódese atopar só en organismos heterospóreos. Nas plantas con semente as micrósporas forman os grans de pole, e as macrósporas desenvólvense coa semente. Moitas das plantas que se reproducen por esporas sen semente só producen unha clase de esporas. Nos fieitos as plantas heterospóreas son acuáticas ou semiacuáticas, incluído os xéneros *Marsilea*, *Regnellidium*, *Pilularia*, *Salvinia*, e *Azolla*. Esta condición é tamén coñecida no xénero de Lycophyta *Selaginella*.

Notas
-----

1. ↑  "Micróspora". *Real Academia Galega*. Consultado o 13 de setembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2452297
* EBID: ID
* JSTOR: microspores
* MAG: 121807389

 |