recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
﻿**Manuel Calvo Pumpido**, nado na Coruña o 23 de setembro de 1938 e finado en Santiago de Compostela o 27 de xullo de 2007, foi un empresario galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Luís Calvo Sanz, fundador do Grupo Calvo en 1940, do que era vicepresidente e conselleiro delegado.

Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade Complutense de Madrid en 1959. En 1962 comezou a súa traxectoria profesional como responsable do departamento de mercadotecnia de ESSO Petroleum. En 1963 fundou Hizarco Publicidad y Márketing, S.A. empresa que presidiu ata 1970, cando se incorporou ao Grupo Calvo e fundou Calvopesca. O seu coñecemento do mundo da publicidade fixo que a súa decidida aposta, en 1979, pola publicidade en televisión fose un éxito para o grupo conserveiro.﻿

A súa relación co fútbol chegoulle a través da súa empresa de publicidade Hizarco Publicidad y Márketing, S.A. que se encargaba de negociar e explotar a publicidade estática de varios estadios, entre os que se encontraba El Molinón. Esta relación levouno a subscribir accións da sociedade anónima deportiva Real Sporting de Gijón en 1992, o que o levou ao primeiro consello de administración da S. A. D. e, en 1994, á súa presidencia.

Notas
-----

1. ↑  Vázquez Sola, Manuel (6 de mayo de 2007). El País (ed.): «Calvo vuelve a tenerlo claro». Consultado o 12 de novembro de 2012.
2. ↑  Carbajo, Primitivo (28 de julio de 2007). El País (ed.): «Manuel Calvo, empresario». Consultado o 12 de novembro de 2012.
3. ↑  Agencia EFE (27 de julio de 2007). El Economista (ed.): «Fallece el vicepresidente del Grupo conservero Calvo, Manuel Calvo Pumpido». Consultado o 12 de novembre de 2012.
4. ↑  Rosety, Manuel (28 de julio de 2007). El Comercio (ed.): «Corazón rojiblanco». Consultado o 12 de novembro de 2012.
5. ↑  Rodríguez, Jorge; Barrio, Javier (28 de julio de 2007). El Comercio (ed.): «Fallece el ex presidente y empresario gallego Manuel Calvo Pumpido». Consultado o 12 de novembro de 2012.
Coordenadas: 40°46′06″N 111°54′04″O﻿ / ﻿40.768333, -111.901111

O **Vivint Smart Home Arena**, antes coñecido como **Delta Center** (1991–2006) e **EnergySolutions Arena** (2006–2015), é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Salt Lake City (Utah, Estados Unidos). Actualmente, é sede do equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA) Utah Jazz. Ten capacidade para 19.911 espectadores para partidos de baloncesto, a cal pode variar para outro tipo de actividades ou espectáculos, como o hóckey sobre xeo (14.000) ou concertos (20.000). Foi unha das sedes dos Xogos Olímpicos de Inverno de Salt Lake City 2002, acollendo as probas de patinaxe artística sobre xeo e patinaxe de velocidade sobre pista curta. Durante as Olimpíadas o pavillón foi coñecido como **Salt Lake Ice Center**.

Historia
--------

Interior do pavillón.
O pavillón foi pensado para acoller 20.000 espectadores nos partidos dos Utah Jazz da NBA e dos Salt Lake Golden Eagles, un equipo das ligas menores de hóckey sobre xeo, substituíndo ao xa demolido Salt Palace, que contaba con 12.616 localidades. O financiamento correu a cargo do empresario de Utah Larry H. Miller, comezando as obras o 22 de maio de 1990 e sendo inaugurado o 4 de outubro de 1991. O custo total ascendeu a 93 millóns de dólares.

O primeiro partido que se disputou nel foi o disputado entre os Golden Eagles e os Peoria Rivermen, o 16 de outubro de 1991, mentres que o primeiro partido de baloncesto foi un de pretemporada entre os Jazz e os New York Knicks, con vitoria destes últimos por 101-95. Nel foron celebrados diversos eventos de importancia, como os torneos de baloncesto masculino da Western Athletic Conference entre 1993 e 1995, o All-Star Game de 1993, o campionato dos Estados Unidos de Patinaxe artística sobre xeo en 1999, así como diversas probas dos Xogos Olímpicos de Salt Lake City 2002. En agosto de 1999 o teito da instalación viuse seriamente danado por un tornado, custando a súa reparación case 4 millóns de dólares. Vivint comprou os dereitos do nome do pavillón en outubro de 2015, substituíndo a EnergySolutions.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do Vivint Smart Home Arena

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q82294
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20003149

 |
Situación do municipio de Páez dentro do estado Apure
**Páez**  é un dos sete municipios que conforman o estado Apure de Venezuela.

De acordo coa estimación de 2007 do Instituto Nacional de Estatística de Venezuela, o municipio tiña unha pòboación de 111.059 habitantes, o que representa o 23,4 % da poboación do estado. No ano 2000 era de 93.010 habitantes.

A súa superficie é de 12.820 km², polo que a súa densidade de poboación é de 8,66 habitantes por quilómetro cadrado.

A capital do municipio é a cidade fronteiriza de Guasdualito que, en 2011, tiña unha poboación de 100.068 habitantes, sendo a segunda cidade en pobboación do estado, despois da súa capital, San Fernando de Apure.

Este municipio é un dos varios concellos venezolanos que levan o nome de "Pérez", na honra do heroe da independencia José Antonio Páez.

O alcalde do municipio Páez é José del Carmen Alvarado, reelixido o 23 de novembro de 2008 co 76 % dos votos

O municipio está dividido en cinco parroquias: Urbana Guasdualito, Aramendi, El Amparo, San Camilo e Urdaneta.

Ligazóns externas
-----------------

* paez-apure.gob.ve

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2483236
* GeoNames: 3631171
* OSM: 3419300

 |
Coordenadas: 51°30′10″N 0°00′11″L﻿ / ﻿51.502816666667, 0.0031166666666667

Vista exterior do Millenium Dome.
Interior do Millenium Dome.
O **Millenium Dome**, tamén chamado **O2 Arena** por razóns de patrocinio, é un recinto multiúsos da cidade de Londres, Inglaterra, inaugurado o 1 de xaneiro do ano 2000. O edificio orixinal foi construído para acoller as celebracións oficiais do cambio de século na cidade, levadas a cabo entre o 1 de xaneiro e o 31 de decembro de 2000. En 2007 foi reformado para poder acoller concertos ou eventos deportivos, cunha capacidade máxima para acoller a 23.000 persoas.

Na actualidade é o recinto que maior cantidade de entradas vende ó cabo do ano en todo o mundo, mesmo por diante do Madison Square Garden de Nova York. Nel téñense disputado encontros da NBA, encontros da NHL, o torneo de mestres da ATP, espectáculos da WWE, os campionatos do mundo de ximnasia artística e ducias de concertos, como os de Metallica, Rihanna, Elton John, Spice Girls, Led Zeppelin, Britney Spears, Beyoncé, AC/DC, Aerosmith, Alicia Keys, Avril Lavigne, Barbara Streisand, Backstreet Boys, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Coldplay, Green Day, Madonna, Muse, Pearl Jam, Prince, Shakira, The Rolling Stones, Bon Jovi, Lady Gaga, Justin Bieber, Depeche Mode, Usher, Rush, Miley Cyrus, Take That, Bryan Adams etc. Antes da súa morte, Michael Jackson tiña previsto facer 50 actuacións neste recinto entre o 13 de xullo de 2009 e o 6 de marzo de 2010.

En 2012 acolleu as competicións de ximnasia e baloncesto dos Xogos Olímpicos de Londres.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29014
* WorldCat
* VIAF: 240540003
* CinemaTreasures: 21133
* EBID: ID
* Structurae: 20000362

 |
**Sabino Bugallo Valiñas**, nado en Cerdedo-Cotobade, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Dirixente da Sociedade de Labregos e Canteiros de Castro e membro do Centro Republicano Radical Socialista de Cerdedo. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi cesado e detido o 11 de outubro. Procesado en Pontevedra, foi posto en liberdade o 14 de decembro de 1934 canda Carlos González Estévez, Antonio Sueiro Cadavid, Camilo Sueiro Bouzas, Francisco Varela Garrido, José Torres Paz e Alfredo Iglesias Álvarez. En febreiro de 1935 foi elixido presidente do Comité de Izquierda Republicana de Cerdedo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido no monte. Logrou embarcar en Vilagarcía de Arousa cara Cuba e logo marchou a Buenos Aires. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1940.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-12-1934, p. 14.
2. ↑  *El País*, 20-2-1935, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira, Dionisio (2006). *A II República e a represión franquista no concello de Cerdedo* (PDF). Cerdedo: Asociación Verbo Xido. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 24/12/2018. Consultado o 27/12/2019.

### Ligazóns externas

* Sabino Bugallo Valiñas na páxina web *Nomes e Voces*.
*Non confundir con Yolanda Díaz Pérez (Fene 1971), dirixente política galega, membro do Goberno de España.*

**Iolanda Díaz Gallego**, nada en Sarria en 1934, é unha activa colaboradora nas distintas actividades desenvolvidas pola emigración galega no Uruguai e Cataluña.

Traxectoria
-----------

Logo de estudar na Coruña Peritaxe Mercantil, rematando en 1952, ó ano seguinte trasladouse coa súa nai e irmáns a Montevideo, onde comezou a traballar no Banco de Galicia do que foi secretaria xeral. Na capital uruguaia mantivo unha estreita relación co colectivo de emigrantes e exiliados, colaborou na publicación da *Historia de Galicia* de Ramón Otero Pedrayo e participou na emisión radial *Sempre en Galicia* durante 20 anos. Foi unha das fundadoras do Teatro Popular Galego de Montevideo e do Patronato da Cultura Galega de Montevideo. En 1976 estabeleceuse coa súa familia en Barcelona. Alí participou na creación da Asociación O Penedo e colaborou entre 1973 e 1981 no programa *A Nosa Galicia* de Radio Miramar e na Radio Galega.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Graña Pérez, Beatriz (2003). *Voces da memoria: galegas exiliadas, emigradas e resistentes durante o réxime franquista*. Concello de Santiago e USC. ISBN 84-9750-267-1.
* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas [Das orixes a 1975]*. Edicións A Nosa Terra. p. 132. ISBN 978-84-8341-146-9.

### Ligazóns externas

* Yolanda Díaz Gallego: <<Toda unha vida adicada a Galicia>> 03/10/2012 - *El Progreso* (Sarria).
Imaxe da primeira edición do poemario
***Das Knaben Wunderhorn*** (*O rapaz do corno máxico* en tradución literal ó galego) é unha colección de poemas folclóricos recollidos por Achim von Arnim e Clemens Brentano a comezos do século XIX.

Orixe
-----

A obra foi publicada en dúas partes no 1805 e no 1808 na cidade de Heidelberg. Esta recollía cancións populares do sur de Alemaña que nalgúns casos foron modificadas e adaptadas por Arnim e Brentano. Naquela época (guerras napoleónicas, desenvolvemento do liberalismo político e do nacionalismo) as tradicións e expresións populares dos pobos tiñan grande acollida nos eidos culturais europeos. Os tres volumes da obra, adicados ó poeta Goethe, acadaron un grande éxito.

Influencias posteriores
-----------------------

Esta obra tivo un grande impacto no compositor Gustav Mahler. Outros compositores que musicaron algún dos poemas foron Felix Mendelssohn, Robert Schumann, Carl Loewe, Johannes Brahms e Alexander von Zemlinsky.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ciclo Wunderhorn por Gustav Mahler

### Bibliografía

* Libreto do CD: Des Knaben Wunderhorn. Sarah Conolly, Dietrich Henschel. Orquestre des Champs-Élysées. Harmonia Mundi, s.a.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q140453
* WorldCat
* VIAF: 181479351
* BNF: 12020355z
* EBID: ID
* GND: 4149165-8
* LCCN: n85249990
* NDL: 001220694
* NKC: unn2012727717

 |
Piares compostos da nave central da Catedral de Santiago
En enxeñería e arquitectura un **piar** ou **esteo** é un elemento vertical (normalmente de sección cadrada) sustentante exento dunha estrutura, destinado a recibir cargas verticais para transmitilas á cimentación e que, a diferenza da columna, ten sección poligonal. O máis frecuente é que sexa cadrado ou rectangular, pero pode ser tamén octogonal. Prioriza a súa capacidade portante, polo cal proxéctanse con liberdade de formas.

Na construción contemporánea é o elemento predominante para transmitir cargas verticais, podendo estar realizado en diversos materiais: bloques de fábrica, formigón armado, aceiro, madeira etc.

Os piares reciben ás trabes que compoñen os forxados transmitindo a través destas as cargas que afectan a toda a área de influencia do piar. En forxados sen vigas a transmisión prodúcese a través dun ábaco.

A área da súa sección vén dada principalmente pola carga de pandeo e o momento flector que o piar deba soportar. Ás veces, e a imitación da columna, pode presentar tamén tres partes: base, fuste e capitel. Se no canto de exento vai acaroado ao muro denomínase pilastra. Tamén se poden presentar agrupados, xunto con columnas, conformando o chamado piar composto.

Os esteos empréganse en construcións coma as viñas, as casas ou os hórreos para permitir vans maiores e tabiques que non sexan de carga.

| * v
* c
* e
Elementos da arquitectura eclesiástica |
| --- |
| Áreas | Ábsida  ·  Absidiola  ·  Adro  ·  Claustro  ·  Coro  ·  Cruceiro  ·  Deambulatorio  ·  Nártice  ·  Nave  ·  Presbiterio  ·  Sancristía  ·  Transepto |
| Exterior | Arcobotante  ·  Arquitrabe  ·  Arquivolta  ·  Cabeceira  ·  Campanario  ·  Canzorro  ·  Chapitel  ·  Contraforte  ·  Espadana  ·  Fachada  ·  Gárgola  ·  Nicho  ·  Parteluz  ·  Pináculo  ·  Portada  ·  Porta  ·  Tiburio  ·  Tímpano  ·  Xamba |
| Interior | Altar  ·  Arcada  ·  Bóveda  ·  Capitel  ·  Ciborio  ·  Columna  ·  Coxía  ·  Cuncha  ·  Cúpula  ·  Galería  ·  Hemiciclo  ·  Imaxinaría  ·  Mosaico  ·  Pavimento  ·  Piar  ·  Retablo  ·  Rosetón  ·  Tribuna  ·  Triforio  ·  Vidreira |
| Outros | Arco  ·  Baixorrelevo  ·  Cogullo  ·  Florón  ·  Gablete  ·  Lobo  ·  Tramo  ·  Trazaría |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q335297
* AAT: 300000953
* BNCF: 27941
* GND: 4174014-2
* LCCN: sh85028763
* MAG: 157892014
* NDL: 00567098
* PSH: 205
* Treccani: pilastro

 |
Coordenadas: 42°53′29″N 8°31′31″O﻿ / ﻿42.891283611111, -8.5251588888889

O **Campo Municipal das Cancelas** é un recinto deportivo adicado ó fútbol situado a carón do cuartel da Garda Civil en Santiago de Compostela. As instalacións están xestionadas polo concello, o mesmo que o Estadio Multiúsos de San Lázaro e o Campo Municipal de Santa Isabel.

Características
---------------

O campo de fútbol foi construído en 1940 por membros do Victoria Fútbol Club de San Lázaro, equipo fundado en 1937, nuns terreos que foran propiedade de Felipe Romero Donallo e que ían ser convertidos nun cemiterio. O primeiro encontro xogado nas Cancelas enfrontou ó Victoria co San Cayetano.

O recinto conta cunha única tribuna cuberta, con capacidade para 600 seareiros. Os vestiarios están debaixo da tribuna. En 2007 fixéronse reformas no estadio por valor de 390.000 euros para mellorar os vestiarios e o terreo de xogo, que agora é de herba sintética cunhas dimensións de 100x65 metros.

A utilización do campo corresponde a equipos locais, e sobre todo a categorías inferiores, é dicir, rapaces de distintas idades. As liñas do campo permiten dividir o terreo de xogo para a práctica de fútbol 7.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Santiago de Compostela

### Ligazóns externas

* Información na páxina do Concello de Santiago de Compostela
* Obras de reforma do Campo das Cancelas

| * v
* c
* e
Instalacións deportivas en Santiago de Compostela |
| --- |
| **Estadios de Fútbol e Atletismo:** | Estadio Municipal Verónica Boquete de San Lázaro — Campo Municipal de Santa Isabel — Estadio de Atletismo da USC — Campo Municipal das Cancelas |
| **Pavillóns de Baloncesto e Fútbol sala:** | Pavillón Multiúsos Fontes do Sar — Pavillón Municipal de Santa Isabel — Pavillón Polideportivo da USC |
Imaxe da Torre de Hércules, desde onde Trezenzonio divisou a Illa Magna do Solstiticio.
**Trezenzonio** foi un monxe galego ao que a tradición atribúe a proeza de poder divisar e ata visitar unha das illas do Paraíso. As súas aventuras foron recollidas no *Trezenzonii de Solistitionis Insula Magna*, un códice medieval redactado en latín no século XI.

Historia
--------

Tras ser saqueada Galicia por unha das múltiples *razzias* coa que os musulmáns atribularon a rexión no século VIII, Trezenzonio dirixiuse á Torre de Hércules da Coruña. Alí dirixiu a súa mirada cara ao mar, onde con axuda dos primeiros raios do amencer puido divisar a chamada **Grande Illa do Solsticio** (*Magna Insula Solistitionis*), que estaba consagrada a Santa Tegra. Decidiu navegar cara a aquel lugar e tras desembarcar na illa arribou á cidade de **Cesárea**, onde destacaba unha gran basílica adornada con xoias e pedras preciosas. O clima naquela illa era delicioso, e había comida en abundancia. A dor, a fame, o medo e as desgrazas eran inexistentes. Permaneceu nela durante sete anos e, unha vez transcorrido este tempo, un anxo aparecéuselle e encomendoulle navegar de regreso a Galicia.

Por resistirse ás ordes divinas foi castigado coa lepra, e tivo que contemplar impotente como se podrecían durante o traxecto de regreso as probas que sobre a existencia da Grande Illa do Solsticio acumulara na nave. Trezenzonio, arrepentido, dirixiuse tralo seu desembarco á cidade de Tui, onde se atopou con Adelfio, bispo da cidade.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galifontes posúe textos orixinais acerca de:  ***Trezenzonii de Solistitionis Insula Magna*** |

### Bibliografía

* Díaz y Díaz, M. C. (1985). *Visiones del Más Allá en Galicia durante la Alta Edad Media*, Santiago de Compostela: Bibliófilos Gallegos.
* Azevedo, Pedro de (1918). "Viagem á ilha de Solistitionis (Ms. do século XIV)". *Boletim da Classe de Letras*. 12, 622-629. Academia das Ciências de Lisboa.

* Lopes Frazão da Silva, Andréia Cristina (2013). "Algumas considerações sobre a obra *De Solistitionis Insula Magna*". XXVII Simpósio Nacional de História. Natal.

### Ligazóns externas

* Viaxeiros peninsulares a Ultratumba
* Texto do *Trezenzonii de Solistitionis Insula Magna*.
**José María Taberneiro Fraiz**, coñecido como **Rolo**, nado na Madanela de Montes (Forcarei) e finado en Alba o 11 de agosto de 1936, foi un agrarista e político galego.

Traxectoria
-----------

Agrarista. Candidato socialista ás eleccións municipais de 1922, foi elixido concelleiro na corporación presidida por Saturnino Monteagudo. Cando ao cabo de tres meses o alcalde se pasou con parte dos seus correlixionarios ao bando de José Riestra López, quedaron como minoría José María Taberneiro e outros tres concelleiros socialistas, Alfredo Iglesias Álvarez, Jesús Valiñas Bouzas e José Campos Valiñas. Coa ditadura de Primo de Rivera emigrou aos Estados Unidos de América e traballou como picador na minería de carbón na zona dos Grandes Lagos

Coa Segunda República retornou a Forcarei e abriu unha tenda en Vilapouca. Militante do PSOE, logo da vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado e concelleiro e elixido segundo tenente de alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi perseguido e tiroteado preto do seu domicilio por varios falanxistas souteláns e fuxiu á aldea de Grobas no Candán. O 11 de agosto decidiu presentarse en Vilapouca, fiando nas garantías dun significado simpatizante dos facciosos á súa muller conforme non lle vai pasar nada. Esa noite os falanxistas detéñeno no seu domicilio e baixárono nunha camioneta a Pontevedra, acompañado de Severino Bugallo Valiñas, Jesús González González, José Torres Paz, José Cortizo González e Manuel Garrido "o Negro", detidos no Cuartel da Garda Civil de Cerdedo. Ao día seguinte, aparecen mortos na estrada Pontevedra-Santiago, no lugar de Alba, Taberneiro, Jesús González, José Torres e José Cortizo. Deron por morto a Manuel Garrido "o Negro", mais deu sobrevivido.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 7-4-1922, p. 2.
2. ↑  Forcarei visto a través do periódico "Acción Social"

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* José Mª Taberneiro "O Rolo de Vilapouca"

### Ligazóns externas

* José María Taberneiro Fraiz na páxina web *Nomes e Voces*.
| *Eumedonia eumedon* |
| --- |
| *Eumedonia eumedon* |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Lycaenidae |
| Xénero: | *Eumedonia* |
| Especie: | ***E. eumedon***Esper, 1780 |

 |

***Eumedonia eumedon*** (sin. *Aricia eumedon*) é unha bolboreta da familia Lycaenidae, subfamilia Polyommatinae e tribo dos Polyommatini (Esper, 1780).

Distribución
------------

Atópase distribuída na zona paleártica.

Descrición
----------

É unha pequena bolboreta que ten dimorfismo sexual: a parte superior do macho é de cor gris máis ou menos escura cunha franxa branca; a da femia é de cor marrón con algunhas manchas de cor laranxa submarxinais nas ás posteriores tamén cunha franxa branca. O reverso é de cor beige cun negrón difuso decorado cunha liña submarxinal de puntos amarelos alaranxados aliñados cunha fila de puntos negros rodeados de branco. 

Ten unha envergadura alar de 26-30 mm. Os adultos voan de maio a agosto, dependendo da localización.

As eirugas aliméntanse de especies de *Geranium* e *Erodium*.

Taxonomía
---------

Esta bolboreta foi incluída nos xéneros *Plebejus*, *Plebeius*, *Polyommatus* e *Aricia*, pero os estudos moleculares recentes demostraron que *Eumedonia* é un xénero válido, diferente aos anteriores xéneros mencionados.

### Sinónimos

* *Aricia eumedon* (Esper, 1780)
* *Plebeius eumedon* (Esper, 1780)
* *Plebejus eumedon* (Esper, 1780)
* *Papilio chiron* (Rottemburg, 1775)

Notas
-----

1. ↑   Aricia eumedon
2. ↑  *(en alemán)*  Aricia eumedon

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biodiversidad Virtual: *Aricia eumedon*
* Moths and Butterflies of Europe and North Africa: *Aricia eumedon* (inglés)
* European Butterflies and Moths: *Aricia eumedon*
* Eurobutterflies.comː *Eumedonia eumedon* (inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Dyntaxa: 201150
* EOL: 265517
* GBIF: 1933793
* iNaturalist: 548481
* IRMNG: 10289867
* LepIndex: 203001
* TAXREF: 54191

 |
***Das Café der toten Philosophen. Ein philosophischer Briefwechsel für Kinder und Erwachsene*** (*O café dos filósofos mortos*) é un libro escrito por Nora K e Vittorio Hösle e publicado en 1998.

Resumo
------

Nace da curiosidade e as reflexións dunha nena de once anos chamada Nora K, interesada en atopar respostas a múltiples preguntas sobre as realidades da vida. Preguntas que lle contesta un filósofo amigo da familia, Vittorio Hösle.

Tras ler o libro O mundo de Sofía de Jostein Garder, Nora dáse de conta que moitas das preguntas sobre as que viña reflexionando fai tempo, podíanse catalogar como filosóficas. Nese momento é cando coñece a Vittorio, co que comeza un intercambio de cartas no que a filosofía e a nenez son os protagonistas.

O que teñen en común a filosofía e a nenez é o asombro ante o mundo. De aí que a inxenuidade sexa imprescindible para a filosofía, por iso cando un neno pregunta os porqués da vida en ocasións os adultos escorren a pregunta por medo as consecuencias das respostas reais.

Entre a realidade e a fantasía das conversacións mantidas entre Nora e Höslen cos distintos filósofos (Sócrates, Descartes, Platón, Santo Agostiño...), tanto no café coma nos múltiples lugares descritos no libro, créase así e todo unha larga reflexión por ambos os lados, tanto por Nora como por Höslen, das cuestións máis dispares que os nosos filósofos foron deixando a través da historia.

Nora e Höslen neste libro repasan ideas dispares como se os soños e a realidade son mundos totalmente distintos, se deus existe e nos leva cara a unha verdade ou engánanos. Se as ideas son nosas ou xa existían de antes e non simplemente as retomamos, se somos máquinas ou realmente sentimos. Se o tempo existe unicamente na nosa conciencia, pois o pasado non existe o presente é minúsculo e o futuro aínda non chegou. Se o que a xente prefire ver o reflexo ou a realidade poida ser unha forma de loucura.

Notas
-----

1. ↑  Rafael Díaz Riera (18 de febreiro de 1998). "El Café de los filósofos muertos". *ACE Prensa* (en castelán).
Tribunal da Chancelería de Delaware en Georgetown, especializado en materia mercantil.
O **Dereito mercantil** é aquela rama do Dereito Privado que regula o conxunto de normas relativas aos comerciantes no exercicio da súa profesión, aos actos de comercio legalmente cualificados como tales e ás relacións xurídicas derivadas da realización destes actos.

Diferenciación co Dereito civil
-------------------------------

Para poder facer unha distinción entre Dereito civil e Dereito mercantil, pódese facer unha diferenciación relativa ás obrigacións e contratos. No Dereito español existen numerosas obrigacións e contratos que contan cunha dobre regulación civil e mercantil. Para diferencialas podemos atender a dous criterios:

* Criterio subxectivo, segundo o cal será mercantil calquera obrigación ou contrato que conte coa simple presenza dun empresario.
* Criterio obxectivo, segundo o cal un contrato será mercantil ou civil atendendo a súa natureza.

No Dereito español optouse polo segundo criterio.

O artigo 2 do Código de Comercio de 1885 limita a materia mercantil aos actos de comercio. Porén, non se queda aquí e no se queda aquí e vai máis aló utilizando dous criterios suplementarios como o da inclusión e o da analoxía. O primeiro deles aparece no propio artigo 2 e di que será mercantil todo aquel contrato que estea incluído no Código de Comercio. O segundo criterio determina que aqueles contratos ou obrigacións que reúnan as características similares ás dun contrato regulado polo Código de Comercio, podería ser tamén considerado como mercantil.

Notas
-----

1. ↑  "Notarios y Registradores" (en castelán). Consultado o 10 de marzo de 2016.
2. 1 2  "Código de Comercio" (en castelán). Consultado o 10 de marzo de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q219186
* BNCF: 9947
* BNF: 133408829
* GEC: 0177013
* GND: 4023249-9
* HDS: 009612
* JSTOR: commercial-law
* LCCN: sh85028940
* MAG: 86432685
* NDL: 00572070
* NKC: ph115517
* PSH: 9088
* Treccani: diritto-commerciale

 |
**Al Jazeera** ( **الجزيرة**, *a illa* ou *a península* en árabe) é unha canle árabe de televisión por satélite radicada en Qatar.
Fundouse en 1996 polo goberno qatarí, converteuse na principal canle de noticias do mundo árabe. En orixe gratuíta e financiada polo goberno, a emisora comezou a cobrar polos seus servizos e independizouse financeiramente. A partir de 1998 emite 24 horas e ten a súa maior audiencia en Oriente Próximo e entre os emigrante árabes en Europa.

A canle fíxose coñecida internacionalmente logo dos ataques do 11 de setembro de 2001, cando se produciu a intervención norteamericana en Afganistán, ao ser a única canle internacional en ter correspondentes no país.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web de Al Jazeera *(en árabe)* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Al Jazeera*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13477
* WorldCat
* VIAF: 172920101
* BNF: 14598482n
* BRE: 1815651
* CANTIC: a12191346
* EBID: ID
* GEC: 0276562
* GND: 4699478-6
* LCCN: n2002059089
* NDL: 01010566
* NKC: kn20100819001
* SUDOC: 071279709

 |
Cadro do suízo Albert Anker, "*Die Ziviltrauung*" (1887). A regulación do casamento civil é propio do Dereito de Familia. 
O **dereito de familia** ou tamén chamado **dereito familiar** é o conxunto de normas e institucións xurídicas que regulan as relacións persoais e patrimoniais dos membros que integran a familia, entre si e respecto de terceiros.

Natureza xurídica
-----------------

Tradicionalmente considerouse que o dereito de familia é unha póla do dereito civil; porén, posto que este último se estrutura sobre a base da persoa individual e dado que habitualmente estimouse que as relacións de familia non poden quedar rexidas só por criterios de interese individual e a autonomía da vontade, gran parte da doutrina considera que é unha póla autónoma do dereito, con principios propios. Porén, para considerarse autónoma, é preciso que se dean tres supostos: a independencia doutrinal, a independencia lexislativa e a independencia xudicial.

Varios países recolleron lexislativamente este cambio doutrinario ditando un Código de Familia (á parte dun Código Civil). Ese foi o caso de Alxeria, Bolivia, o Canadá, Cuba, Nicaragua, Costa Rica, O Salvador, Filipinas, Venezuela, Honduras, Malí, Marrocos, Panamá, Polonia e Rusia, entre outros.

Notas
-----

1. ↑  "Código de Familia de El Salvador, pdf". Arquivado dende o orixinal o 14 de xuño de 2017. Consultado o 05 de xuño de 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q384014
* BNCF: 18508
* EBID: ID
* GEA: 5481
* HDS: 027303
* JSTOR: family-law
* MAG: 131932780
* NDL: 00567634
* NKC: ph116052
* PSH: 9064

 |
Centro internacional de Bogotá.
O presidente Juan Manuel Santos Calderón definiu 5 puntos principais para estimular o crecemento da economía de Colombia: industrias extractivas, agricultura, infraestrutura, construción de casas e innovación tecnolóxica. O país é o terceiro exportador de petróleo para os Estados Unidos.

Historia recente
----------------

Colombia reportou en 1999 o primeiro crecemento negativo desde a década de 1930, rompendo un récord de crecemento sostido envexado polas demais economías da rexión. Esta crise tivo varias causas: un retroceso do consumo privado logo de anos de crecemento desaforado froito da liberalización da economía, incremento sostido do déficit fiscal resultado das novas obrigas creadas pola Constitución de 1991, un sistema de banda cambiaria que se viu afectado pola crise asiática e rusa, a cal perdeu credibilidade despois de varios intentos errados por defendela por parte do Banco da República (banco central) e un avultado déficit en conta corrente.

O primeiro goberno de Álvaro Uribe (2002-2006) enfrontou desafíos económicos moi difíciles, entre eles reformar o sistema de pensións e diminuír a taxa de desemprego. Dous dos principais produtos colombianos, petróleo e café, afrontan un futuro incerto; a produción de petróleo veu diminuíndo nos últimos anos como consecuencia do declive nos principais campos petroleiros do país: Caño Limón e Cusiana. Por outra parte, a produción cafeteira viuse afectada seriamente na última década debido ós baixos prezos internacionais do café xerados polo fracaso do pacto da Organización Internacional do Café que representou á saída do maior consumidor mundial, Estados Unidos.

Estímase que a produción de coca e o tráfico de cocaína moven o equivalente ao 10% do Produto interno bruto do país.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "*The World Factbook.*". Arquivado dende o orixinal o 13 de maio de 2009. Consultado o 12 de novembro de 2013.
2. ↑  CIA. "Real GDP (purchasing power parity)". *The World Factbook* (en inglés).
Selo das Nacións Unidas conmemorativo do Tribunal Internacional de Xustiza.
O **dereito internacional** é o conxunto de normas, convenios e tratados que regulan as relacións entre os distintos estados e tamén concirne a estrutura e funcións das organizacións internacionais. O dereito internacional difire dos sistemas xurídicos en que se aplica a estados máis que a cidadáns privados e está integrado por acordos entre estados - tratados internacionais (tratados propiamente, pactos, convenios, cartas), memorandos, intercambio de notas diplomáticas, anexos, protocolos de tratados–, polo costume internacional, así como polos principios xerais do dereito. Tradicionalmente, diferénciase entre dereito internacional público e dereito internacional privado pero é o primeiro o que se adoita denominar simplemente dereito internacional, por canto o dereito internacional privado non configura un sistema autosuficente.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4394526
* AAT: 300054418
* BNCF: 7413
* BNF: 12654022s
* EBID: ID
* GEC: 0228693
* GND: 4063693-8
* HDS: 009619
* JSTOR: international-law
* LCCN: sh85067417
* MAG: 55447825
* NDL: 00566399
* NKC: ph122815
* PSH: 9139
* Treccani: diritto-internazionale

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D000069516
* MeSH: I01.880.604.583.466
* UMLS: C4042791

 |
O **Juvecaserta Basket** é un club de baloncesto italiano da cidade de Caserta, Campania. Fundado no ano 1951, os seus maiores éxitos foron o título de Liga en 1991 e de Copa en 1998. Tras competir desde a temporada 2010−11 na máxima categoría do baloncesto italiano, en 2017 debido a problemas financeiros perden a categoría. Desde a temporada 2020−21 o equipo non está inscrito en ningunha competición. O Juvecaserta xoga os seus partidos como local no PalaMaggiò, pavillón con capacidade para 6 387 espectadores.

Historia
--------

O club foi fundado en 1951 por un grupo de seguidores locais do baloncesto co nome de Sporting Club Juventus. O nome do equipo foi escollido por Santino Piccolo, fan do equipo de fútbol homólogo de Turín. O equipo botou a andar nas pistas de arxila do Liceo Classico Pietro Giannone. Os maiores éxitos do club chegan a partir da segunda metade da década de 1980. O primeiro éxito foi a participación na final de Liga da temporada 1985–86, onde perden por 2 partidos a 1 contra o Simac Milano. Volverían repetir final na temporada seguinte, volvendo perder de novo ante os de Milán. Porén, finalmente conseguirían alzarse co campionato na temporada 1990–91, tamén ante os Milano, sendo o primeiro equipo do sur de Italia en conseguir facerse co título. Antes, en 1988, xa conseguiran o seu primeiro título o gañar a Copa ante o Divarese Varese (113-100). A nivel europeo conseguen chegar eses anos á final da Copa Korać en 1986, onde perden ante o Banco di Roma Virtus (72-73), e á final da Copa Saporta de 1989, onde perden ante o Real Madrid (117-113). Na tempada 1997−98, o club declárase en bancarrota. En 2004, dous equipos da cidade de categorías inferiores uníronse baixo o nome Juvecaserta. Na temporada 2009−10 regresan á Serie A, onde permanecen até 2017, cando son descendidos á Serie D debido a problemas financeiros.

### Patrocinadores

* **Juventus Caserta** (1975–76, 1978–79)
* **Il Diario Caserta** (1979–80)
* **Latte Matese Caserta** (1980–82)
* **Indesit Caserta** (1982–85)
* **Mobilgirgi Caserta** (1985–87)
* **Snaidero Caserta** (1987–89)
* **Phonola Caserta** (1989–93)
* **Onyx Caserta** (1993–94)
* **Pepsi Caserta** (2000–01)
* **Centro Energia Caserta** (2001)
* **Ellebielle Caserta** (2001–02)
* **Centro Energia Caserta** (2002–03)
* **Pepsi Caserta** (2003–08)
* **Eldo Caserta** (2008–09)
* **Pepsi Caserta** (2009–11)
* **Otto Caserta** (2012)
* **Juve Caserta** (2013)
* **Pasta Reggia Caserta** (2013−2017)
* **Decò Caserta** (2018−2021)

Palmarés
--------

### Competicións domésticas

* **Liga de Italia**
	+ **Campións (1):** 1991
	+ *Subcampións (2):* 1986, 1987
* **Copa de Italia**
	+ **Campións (1):** 1988
	+ *Subcampións (2):* 1984, 1989

### Competicións europeas

* **Copa Saporta**
	+ *Subcampións (1):* 1989
* **Copa Korać**
	+ *Subcampións (1):* 1986

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 03 de agosto de 2021 en Wayback Machine. *(en italiano)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Maruxa.

**Maruxa** é un telefilme rodado en Galicia, dirixido por Juan de Orduña e estreado en 1969. Trátase dunha adaptación para Televisión Española de Maruxa, a ópera do compositor catalán Amadeu Vives, sobre un libreto de Luis Pascual Frutos.

Argumento
---------

Maruxa e Pablo son dous pastores namorados que viven felizmente ata que un día chega Rosa, a dona do lugar e leva a Maruxa como criada para separala de Pablo, de quen tamén ela está namorada. Mentres, Antonio, noivo de Rosa, cheo de celos, tenta namorar a Maruxa. Pero o capataz Rufo intercede e fai que os pastores se volvan atopar e desbarata os plans de Rosa e Antonio.

Elenco
------

### Actores

* María José Alfonso como Maruxa
* Ramón Pons como Pablo
* Paca Gabaldón como Rosa
* Rafael Guerrero como Antonio
* José María Prada como Rufo

### Voces

* Dolores Pérez Cayuela como voz de Maruxa.
* Luis Sagi Vela como voz de Pablo.
* Josefina Cubeiro como voz de Rosa.
* Julio Julián como voz de Antonio.
* Chano Gonzalo como voz de Rufo.

Produción
---------

O filme foi rodado na provincia de Lugo, nas inmediacións do concello de Láncara. As voces que se escoitan non son as dos actores, senón que se utilizaron as dunha gravación de EMI dese mesmo ano dirixida por Federico Moreno Torroba.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do filme en Filmaffinity (en castelán).
* Ficha do filme en IMDb (en inglés).

Notas
-----

1. ↑  "Maruxa". *www.lazarzuela.webcindario.com*. Consultado o 10 de agosto de 2018.
**Hugo Daniel Fernández Vallejo**, nado en Montevideo o 2 de febreiro de 1945 e finado en Puebla de Zaragoza o 1 de agosto de 2022, foi un futbolista e adestrador uruguaio, que xogaba como lateral dereito.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira no Nacional, co que debutou en partido oficial en decembro de 1965, nunha derrota por 0-1 ante o Danubio no estadio Centenario. Ao ano seguinte conquistou o seu primeiro campionato uruguaio. A continuación pasou polo Racing de Montevideo, Gimnasia y Esgrima, Cerro e Defensor, antes de recalar no máximo rival do seu primeiro club, o Peñarol, no que militou tres anos, gañando dous novos campionatos de liga (en 1974 e 1975). Conquistou tamén co equipo negro e amarelo a 29ª edición do Trofeo Teresa Herrera en Riazor, onde foi expulsado xunto a Cruyff nas semifinais contra o Barcelona, por unha lea entre ambos.

En xullo de 1975 desembarcou no fútbol español, fichando polo Tenerife, de Segunda División, onde coincidiu cos tamén uruguaios Montero Castillo, Ferreira e Kraus. Debutou co equipo de Felipe Mesones na primeira xornada da tempada 1975/76 e foi titular durante 36 dos 38 partidos de liga, formando parella de centrais xunto ao histórico Molina. Continuou sendo un alicerce da defensa durante a seguinte campaña, acompañado habitualmente por Julio Durán, pero o seu contrato foi rescindido a comezos da campaña 1977/78, por motivos económicos.

Acto seguido regresou a América e xogou dous anos no Puebla mexicano, antes de volver ao Peñarol, co que gañou o seu cuarto campionato uruguaio en 1981. Pechou a súa carreira no Atlas mexicano en 1981.

Trala súa retirada iniciou en Peñarol a súa carreira como adestrador, carreira que se desenvolveu principalmente en México, onde pasou polos bancos de Puebla (en tres etapas), Tigres, Tampico Madero, Irapuato, Veracruz, Lobos de la BUAP e Dorados de Sinaloa. Tamén dirixiu ao Nacional de Montevideo e ao Toshiba do Xapón.

Palmarés
--------

### Como futbolista

Nacional
* **Primeira División (1):** 1966.

Peñarol
* **Primeira División (3):** 1974, 1975, 1981.

### Como adestrador

Dorados de Sinaloa
* **Torneo Clausura de Ascenso (1):** 2007.

Notas
-----

1. ↑  "LIGA MX: Fallece Hugo Fernández, ex jugador de Puebla" (en castelán). 1 de agosto de 2022. Consultado o 19 de agosto de 2022.
2. ↑  "Nacional - Danubio 1965". *atilio.uy* (en castelán). Consultado o 19 de agosto de 2022.
3. ↑  "Falleció Hugo Fernández, exjugador y DT de Nacional y Peñarol" (en castelán). 1 de agosto de 2022. Consultado o 19 de agosto de 2022.
4. 1 2 3 4  "Fallece Hugo Fernández, recordado jugador del CD Tenerife en los años setenta". *eldiario.es* (en castelán). 2 de agosto de 2022. Consultado o 19 de agosto de 2022.
5. ↑  "Nombran a Hugo Fernández técnico del Puebla" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 19 de agosto de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador co Club Nacional *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q325975
* Soccerway: 578277
* Transfermarkt: 732956
* Worldfootball: hugo-fernandez

 |
Un micrófono AKG C451B.
Os **dispositivos** ou **aparatos electrónicos** consisten nunha combinación de diversos elementos ou compoñentes organizados en circuítos, destinados a controlar e aproveitar os sinais eléctricos, a diferenza dun dispositivo eléctrico, o cal serve para controlar e aproveitar o fluxo da corrente eléctrica.

Comparemos o funcionamento dun dispositivo eléctrico e dun dispositivo electrónico para notar mellor o concepto anterior: Unha lámpada eléctrica aproveita o fluxo eléctrico para producir enerxía luminosa, mentres que un aparato amplificador de son gobernará, mediante os seus circuítos electrónicos, os sinais provenientes dun micrófono, e os sinais excitadores dos altofalantes.

Un ordenador, está composto de diferentes dispositivos e circuítos electrónicos que cumpren variadas funcións, esencialmente gobernando sinais eléctricos, como por exemplo os producidos na unidade láser do lector de CD-ROMs.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2858615
* BNF: 11931631n
* NKC: ph119887

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A radiación térmica en luz visíbel pode ser vista neste metal incandescente.
A práctica do uso de cores para determinar a temperatura dunha peza de metal (normalmente) ferroso procede dos ferreiros. Moito antes de que os termómetros estivesen amplamente dispoñíbeis, era necesario na metalurxia saber en que estado se atopaba o metal para o seu tratamento térmico e o único xeito de facelo era quentalo até unha cor que se sabía mellor para o traballo.

O termo ***roxo***, aínda que recentemente variou o seu matiz semántico, tanto en galego como en portugués, en ambos designaba até unha época relativamente recente a cor vermella (como en inglés *red hot* e *red heat,* e en castelán *rojo vivo)* e en particular a cor dos corpos incandescentes.
En galego tamén se emprega a expresión "a lume vivo".

 A cor visible dun obxecto quentado até a incandescencia (de 550 °C a 1300 °C).
 A lonxitude de onda máxima e a cantidade total irradiada varían coa temperatura segundo a lei de desprazamento de Wien. Aínda que isto mostra temperaturas relativamente altas, as mesmas relacións valen para calquera temperatura até o cero absoluto. A luz visible está entre 380 e 750 nm.

Chapman
-------

Segundo o *Workshop Technology* de Chapman, as cores que poden ser observadas no aceiro son:

| Cor | Temperatura [°C] | Temperatura [°F] |
| --- | --- | --- |
| Desde | A | Desde | A |
| Vermello negro | 426 | 593 | 799 | 1100 |
| Vermello moi escuro | 594 | 704 | 1100 | 1299 |
| Vermello escuro | 705 | 814 | 1300 | 1497 |
| Vermello de cereixa | 815 | 870 | 1498 | 1598 |
| Vermello de cereixa lixeira | 871 | 981 | 1599 | 1798 |
| Roxo-laranxa | 982 | 1092 | 1799 | 1998 |
| Amarelo | 1093 | 1258 | 1999 | 2296 |
| Branco amarelo | 1259 | 1314 | 2297 | 2397 |
| Branco | 1315+ | 2397+ |

Stirling
--------

En 1905, a Stirling Consolidated Boiler Company publicou un conxunto de valores lixeiramente diferente: 

| Cor | Temperatura [°C] | Temperatura [°F] |
| --- | --- | --- |
| Vermello: Xusto visíbel | 977 °F (525 °C) |
| Vermello atenuado | 1 290 °F (699 °C) |
| Vermello de cereixa atenuado | 1 470 °F (800 °C) |
| Vermello de cereixa pleno | 1 650 °F (900 °C) |
| Vermello de cereixa claro | 1 830 °F (1 000 °C) |
| Roxo - Laranxa profundo | 2 010 °F (1 100 °C) |
| Roxo - Laranxa claro | 2 190 °F (1 200 °C) |
| Calor branca | 2 370 °F (1 300 °C) |
| Branco brillante | 2 550 °F (1 400 °C) |
| Branco cegador | 2 730 °F (1 500 °C) |

Véxase tamén
------------

* Temperatura de cor
* Temperatura da cor
* Corpo negro

Notas
-----

1. ↑  "Termo "roxo" nos dicionarios históricos do galego. "Dise auga roxa á agua a ferver. É transposición ou sinestesia popular da cor roxa do metal en fusión á sensación de calor".".
2. ↑  "Sobre o uso de "roxo" en portugués no século XVI".
3. ↑  Chapman, W. A. J. (1972). Elsevier Butterworth-Heinemann, ed. *Workshop Technology, Part 1* (5ª ed.). ISBN 978-0713132694.
4. ↑  Visto a luz ténue.
5. ↑  *Stirling, a book on steam for Engineers*. 1905. p. 50. ASIN B006RXDG3W.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7305336
* MAG: 2776912065

 |
**Marie-Bernadette Charier** é unha saxofonista francesa.

Traxectoria
-----------

Realizou os seus estudos musicais nos Conservatorios Nacionais da Rexión de Nantes, con Jean-Pierre Magnan, e Bordeos, con Jean-Marie Londeix. É profesora especializada en música contemporánea no Conservatorio de Bordeos. En 1993 creou unha clase de interpretación deste tipo de música para todos os instrumentos. Á parte de ser docente en Bordeos, participa en diferentes máster-class e concertos por todo o mundo, ademais de pertencer ao Ensemble Próxima Centauri, grupo de música contemporánea do que ela é directora artística.

Dedicáronlle ao redor de cen obras orixinais para saxofón e gravou 10 discos.

O consello que lle da aos saxofonistas é: "que sexan esixentes. A arte non soporta a mediocridade. Isto significa que hai que traballar seriamente e moito. Non unicamente o saxofón, senón interesarse por todas as artes. Canta máis cultura ten o artista, de referencias diversas, máis libre será de elixilas".

Notas
-----

1. 1 2  rafadiaz (2016-07-23). "SaxRules.com: con Marie Bernardette Charrier". *SaxRules.com* (en castelán). Consultado o 2020-02-28.
2. ↑  "Marie-Bernadette Charrier.". *www.adolphesax.com*. Consultado o 2020-02-28.

* Portal:Música
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q97218461
* WorldCat
* VIAF: 37182120
* BNF: 148167580
* Discogs: 731107
* GND: 111216233X
* ISNI: 0000 0000 4894 866X
* LCCN: n2008062135
* SUDOC: 114721203

 |
A **Alianza da Esquerda Democrática** (en polaco: *Sojusz Lewicy Demokratycznej*, **SLD**) é o principal partido político de esquerdas de Polonia, fundado como tal o 15 de abril de 1999. É a terceira forza política no Sejm, cámara baixa da Asemblea Nacional da República, a esperas das eleccións do 2011. Unha coalición entre a SLD e o PSL gobernou Polonia entre 1993 e 1997 e entre 2001 e 2003.

A maior parte dos seus membros estiveron no SdRP (*Socjaldemokracja Rzeczypospolitej Polskiej*, Socialdemocracia da República de Polonia). A SdRP, canda outros partidos socialistas e socialdemócratas, formaron unha coalición de denominada *Sojusz Lewicy Demokratycznej* en 1991.
Na coalición integráronse tamén antigos membros do PZPR (*Polska Zjednoczona Partia Robotnicza* - Partido Obreiro Unificado Polaco), que gobernou Polonia antes de 1989.

En 1999 a coalición transformouse en partido, perdendo algúns membros.

Para as eleccións de 2001 formou coalición con Unión do Traballo, obtendo máis de cinco millóns de votos, o 42% do total. Formou goberno co Partido Popular Polaco (PSL) con Leszek Miller como Primeiro Ministro.

Nas eleccións parlamentares do 2005, a SLD obtivo o 11,3% dos votos. A finais do 2006 formouse Esquerda e Demócratas, unha alianza entre a SLD e outros pequenos partidos do centroesquerda polaco como Unión do Traballo, Socialdemocracia de Polonia, ou Partido Democrático – demokraci.pl. A coalición obtivo o 13% dos votos nas eleccións do 2007, e disolveuse en abril do 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q953174
* WorldCat
* VIAF: 147936504
* EBID: ID
* GND: 4556323-8
* ISNI: 0000 0001 1015 9523
* LCCN: n2001022429
* NKC: ko2004227569

 |