recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Niv Sultan**, nada en Xerusalén o 16 de setembro de 1992, é unha actriz israelí.

Traxectoria
-----------

Niv naceu, criouse e educouse no barrio de Kiryat Menahem. Seus pais son Merav e Shlomo Sultan e teñen tres fillos máis. Realizou estudos no Estudio de Interpretación Artística de Yoram Levinstein. 

En 2013 participou, nun papel secundario, na segunda tempada da serie *Yomanei HaChofesh HaGadol* da Disney Channel israelí. En novembro de 2015 comezou a participar na serie de comedia *La Familia* na canle 10. En xaneiro de 2016 interpretou a Alma Gefen na serie *Susey Pere* xunto a Yon Tumarkin, Daniel Gad e Shira Naor e que se emitiu en Zoom da rede de cable HOT. En xuño de 2017 protagonizou a película xuvenil *Kimaat Mefursemet* e en xullo dese ano, participou na segunda tempada da serie dramática *Metim LeRega'.*
En 2018 protagonizou a serie *Yesh La Et* de Keshet 12 e o filme dirixido por Tal Granite e Sharon Maimon *Haneshef* e nese ano tamén participou no festival infantil Festigal e na serie *Eilat*. En 2020 protagonizou a serie de espionaxe *Tehran* da Kan 11 no papel de Tamar Rabinyan, unha axente do Mosad.

Notas
-----

1. ↑  "להתבגר": עלילה שקל להזדהות איתה. ביקורת". *frogi.co.il*. 3 de maio de 2015.
2. ↑  "כותרת=ניב סולטן: "אני ממש מפחדת להיכשל"". *frogi.co.il*. 25 de marzo de 2016.
3. ↑  "New Israeli Spy Thriller 'Tehran' Is Even Better Than 'Fauda'". *Haaretz*. 24 de xuño de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22680198
* IMDb: nm8115155
* TMDb: 1600651

 |
**Rolanda Marais**, nada na provincia de Gauteng 19 de xaneiro de 1978, é unha actriz surafricana, sobre todo coñecida polo papel da doutora Stefanie na telenovela de kykNET, *Binnelanders* .

Traxectoria
-----------

Ata os doce anos viviu en Xohanesburgo e logo mudouse cos seus pais a Wellington na rexión vinícola da provincia do Cabo Occidental. Logo de rematar a secundaria estudou arte dramática na Universidade de Cidade do Cabo e tamén se graduou no seu departamento de estudos afrikaans e neerlandeses.

No seu último ano de universidade, xa comezou a aparecer en producións profesionais e debutou na televisión en 2001 na miniserie *Lied van die Lappop*. En 2005 actuou na coprodución británica-surafricana *Out On A Limb* protagonizada por Neil Stuke. Tamén apareceu en varios anuncios. A partir de 2006 actuou na telenovela *Binnelanders* interpretando á doutora Stephanie. A partir de 2009 deixou de traballar como actriz independente e asinou contrato con *Stark Studios*. 

No teatro traballou co director Marthinus Basson en varias producións, e entre as obras máis salientables nas que actuou están 
*Romeo en Juliette* (1998) de Peter Verheist con Jana Cilliers, Antoinette Kellerman e David Minnaar, *Aars!* (2001) de Peter Verheist con Antoinette Kellermann e David Minnaar, *Moerkind* (2001) de Hein Eksteen, *Elke Duim 'n Koning* (2001) de Pieter Fourie, *The Two Gentlemen of Verona* (2003) de William Shakespeare, *Die Twaalfuurwals* de Chris Barnard (2007), *Dogma* (2014) de Christiaan Olwagen ou *Die Seemeeu* (2015) de Anton Chekhov.

En televisión actuou en *Charlie Jade* (2005), en dúas tempadas de *Zero Tolerance* da SABC 2 (2004) e na segunda tempada da serie dramática de SABC 1, *Intersexions* (2013). Marais tamén interpretou o papel de Analine King, viúva con tres fillos na serie de SABC 3, *High Rollers* (2013). En 2019 protagonizou a serie de suspense *Trackers* coprodución da surafricana M-Net, a norteamericana Cinemax e a alemá ZDF. No cinema protagonizou en 2012 o filme *Wolwedans in die Skemer* de Jozua Malherbe e en 2016 *Johnny is nie dood nie* de Christiaan Olwagen.

Notas
-----

1. ↑  "Rolanda Marais". *Afternoon Express*.
2. ↑  "Rolanda Marais". *tvsa.co.za*.
3. ↑  "Rolanda Marais" (PDF). *Artist Connection*.
4. ↑  "Klassieke Tsjechof in Afrikaans in die Baxter". *Maroela Media*. 22 de outubro de 2015.
5. ↑  "Trackers’ Rolanda Marais on being a mom and loving the Mother City". *The Plum List*. 22 de novembro de 2019. Arquivado dende o orixinal o 18 de outubro de 2020. Consultado o 15 de outubro de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13035942
* IMDb: nm1035706
* TMDb: 204110

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Piornedo.

**Santa Eufemia de Piornedo** é unha parroquia do concello de Castrelo do Val, na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2011 tiña 86 habitantes (43 mulleres e 43 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 138 habitantes.

Xeografía
---------

Está situada aproximadamente a 900 metros de altitude, na parte fonda das abas de Pena Nofre e Cabeza de Valdefeiras, con orientación sueste e espléndidas vistas. As súas terras dun labor agrogandeiro típico de montaña están delimitadas polos Regatos das Veiguiñas e Porto do Carro, afluentes do río Mente.

O seu nome, que se repite nos Ancares e na provincia de Cáceres indica terra de piornos e nos mellores tempos, antes da emigración contou con 65 veciños: hoxe queda menos da metade, que seguen cultivando patacas, castañas, millo e unha cabana importante de ovellas, aínda que a poboación, maioritariamente envellecida, vive das pensións.

Os primeiros emigrantes de Piornedo saíron cara ás minas de Riotinto (Huelva), ós Estados Unidos, Cuba e o Brasil, onde algúns fixeron fortuna. Veciños de Piornedo participaron como asalariados na construción da vía do tren Zamora - Ourense nos anos 30, morrendo e enfermando nas obras algúns deles. Posteriormente, nos anos 50, algúns instaláronse en Verín, País Vasco e Barcelona e nos 60 emigraron a Alemaña e Suíza principalmente. Nos anos 2000-2006 fíxose unha praza no centro da aldea, rodeada de lugares onde comer (forno de leña para pan ou para asar) e reunirse coa xente do lugar, axeitando a aldea para o turismo rural.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Piornedo

| Lugares da parroquia de Piornedo no concello de Castrelo do Val (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Monteveloso | Piornedo |

### Parroquias de Castrelo do Val

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Castrelo do Val |  |
| --- | --- |
| Campobecerros (Santiago) | Castrelo do Val (Santa María) | Gondulfes (Santa Cruz) | Nocedo do Val (San Salvador) | Parada da Serra (San Lucas) | Pepín (San Vicente) | Piornedo (Santa Eufemia) | Portocamba (San Miguel) | Servoi (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Castrelo do Val

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12397689
* código INE: 32021070000

 |
Maqueta da *Welthauptstadt Germania*.
***Welthauptstadt Germania*** ('Capital mundial Xermania' en alemán) foi o nome que lle deu Adolf Hitler á proxectada renovación de Berlín, parte da súa visión para o futuro de Alemaña despois da prevista vitoria na segunda guerra mundial. Albert Speer, «o primeiro arquitecto do Terceiro Reich», deseñou moitos dos plans para reconstruír a metrópole, dos cales só unha pequena parte foron realizados antes da guerra.

O nome *Welthauptstadt* ('capital mundial') foi elixido porque se considerou que a arquitectura de Berlín dese momento era demasiado provinciana e que era necesario elevar a cidade á categoría doutras capitais do mundo coma Londres, Moscova, París ou Washington.

Algúns dos proxectos, como a creación dun eixe de leste a oeste da cidade, que incluía a ampliación de *Charlottenburger Chaussee* (hoxe Straße des 17. Juni), o aeroporto de Tempelhof e a colocación da Columna da Vitoria no centro de Berlín, foron realizados. Outros, coma a construción d*o Volkshalle* ('Pavillón do pobo'), tiveron que ser cancelados polo comezo da segunda guerra mundial.

Arquitectura proxectada
-----------------------

### Avenida da Vitoria

A capital alemá ía ser organizada ao longo dun bulevar de case cinco quilómetros de longo e 120 metros de ancho que levaría o nome de Avenida da Vitoria (*Prachtallee*).

Este novo eixo norte-sur serviría para organizar grandes desfiles, polo que durante estes actos o tráfico sería pechado e desviado a unha autoestrada subterránea que pasaría por debaixo da avenida. Algunhas seccións deste túnel foron construídas e aínda existen a día de hoxe.

Maqueta do *Volkshalle*.
### *Volkshalle*

O *Volkshalle* ('pavillón do pobo') ou *Große Halle* ('gran pavillón') estaría situado no extremo norte da avenida, nun gran foro aberto coñecido como *Großer Platz*, cunha superficie de arredor de 350.000 m².

De ser construído, sería o maior espazo pechado que xamais fose construído no mundo. A cúpula chegaría aos 200 metros de altura e 250 metros de diámetro, dezaseis veces máis grande ca da basílica de San Pedro.

### Arco do Triunfo

Cara ao extremo sur da avenida atoparíase un arco do triunfo inspirado no de París, pero moito máis grande, chegando a superar os 100 metros de altura.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Welthauptstadt Germania Modificar a ligazón no Wikidata*** |
**Luís de Sá Bravo**, nado en Pontevedra o 29 de decembro de 1909, foi un mestre e político galego.

Traxectoria
-----------

Irmán de Hipólito de Sá Bravo. Estudou maxisterio en Pontevedra e foi presidente da FUE, rematando en 1932. O seu primeiro destino como mestre foi a escola do pósito da Illa de Arousa. Foi nomeado ministro de Cultura da República Federal da Illa de Arousa o 7 de outubro de 1934. Militou nas agrupacións socialistas de Pontevedra e Vilagarcía e foi vicesecretario da Federación de Colectividades Socialistas de Pontevedra e líder das Juventudes Unificadas. Participou e varios mitins da campaña electoral de febreiro de 1936 e no multitudinario mitin do primeiro de maio de 1936 na praza de touros de Pontevedra. Firme defensor do Estatuto de Autonomía de Galicia polo que fixo unha activa campaña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse ata o mes de xuño de 1939 en que se presentou ás autoridades. Ingresou na prisión de Pontevedra o 15 de xuño. Xulgado en consello de guerra o 26 de febreiro de 1940 foi condenado o 21 de marzo a 12 anos de reclusión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1940. Saíu en prisión atenuada o 17 de outubro dese ano. Suspendido como mestre en setembro de 1936, foi separado do servizo con baixa no posto. Exerceu a docencia no Colexio León XIII de Vilagarcía. Rehabilitado posteriormente, reingresou no corpo e foi mestre en Noia, Xanceda e Cambados nos anos sesenta.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*18-6-1932, p. 3.
2. ↑  *BOE*, 12-3-1940, p. 1325.
3. ↑  *BOE*, 11-5-1940.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-4-1963, p. 4.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 28-6-1967, p. 10.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O home da foto: Luis de Sá
* Luís de Sá Bravo na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q80830545
* DSBE: 42846\_sa-bravo-luis

 |
**Geo-IK-2**, tamén coñecidos como **Musson-2** (índice GRAU 14F31), é unha serie de satélites xeodésicos rusos sucesores dos satélites Geo-IK.

Características
---------------

A misión dos satélites Geo-IK-2 é recoller datos para mellorar as análises en xeodesia. O corpo do satélite é un cilindro presurizado de 1,3 m de diámetro e 1,3 m de altura que contén a electrónica e soporta a antena de alta ganancia e os paneis solares. Para facer as medicións habitualmente hai dous satélites en órbita, a unha altura de 1000 km. Os satélites teñen unha masa de 1400 kg e son lanzados mediante foguetes Rokot KM, co primeiro sendo lanzado o 1 de febreiro de 2011 e fallando por problemas co seu foguete portador.

Instrumentos
------------

Os Geo-IK-2 dispoñen de tres instrumentos:

* O radar altímetro SADKO, construído por Thales Alenia.
* Reflectores láser na superficie do satélite para medir a distancia cara ao satélite desde terra.
* Receptores Glonass e GPS.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Geo-IK-2 1 (Musson-2 1, Kosmos 2470) | 1 de febreiro de 2011 | Rokot KM | Fallo do foguete lanzador. |
| Geo-IK-2 2 (Musson-2 2, Kosmos 2517) | 4 de xullo de 2016 | Rokot KM | Éxito |
| Geo-IK-2 3 (Musson-2 3, Kosmos 2540) | 30 de agosto de 2019 | Rokot KM | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2020). "Geo-IK-2" (en inglés). Consultado o 26 de abril de 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gunter Dirk Krebs (2020). Gunter's Space Page, ed. "Geo-IK-2 (Musson-2, 14F31)" (en inglés). Consultado o 26 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Rokot KM
* Geo-IK
**Mercagalicia** é unha sociedade cuxo obxectivo é a distribución alimentaria que ten as súas instalacións en Santiago de Compostela, e que comezou a súa actividade en 1993 concentrándose principalmente no sector de froitas e hortalizas.

Instalacións
------------

As súas instalacións están no Polígono Industrial do Tambre, no concello de Santiago de Compostela, e contan cunha superfice de 63.000 m2.

As actividades principais realízanse nunha nave de 11.500 m2, e dende o 2004 conta tamén cunha cetaria de marisco.

Tamén hai un edificio administrativo e zona comercial para dar servizos a todos os usuarios do mercado.

No seu recinto tamén se atopa a Plataforma de Distribución da Empresa DIA e a empresa de transportes por estrada Transportes Martínez Souto.

Facturación
-----------

No ano 2013 comercializáronse en Mercagalicia 14.000 toneladas de froitas, hortalizas e patacas, e 203.000 kg de mariscos.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Sitio web de Mercagalicia Arquivado 24 de decembro de 2015 en Wayback Machine. *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Mercagalicia *(en castelán)*
Divisións administrativas da Unión Soviética no ano 1989.
O **Soviet das Nacionalidades** (en ruso: Совет Национальностей) era unha das dúas cámaras do Soviet Supremo da Unión Soviética, creado pola Constitución da Unión Soviética de 1936. Funcionou entre os anos 1938 e 1991. A diferenza do Sóviet da Unión, o Sóviet das Nacionalidades estaba composto polas distintas nacionalidades (repúblicas) da Unión Soviética.

O Sóviet das Nacionalidades gozou dos mesmos dereitos que o Sóviet da Unión, tanto na área das iniciativas lexislativas, coma na resolución doutras cuestións. Tiña autonomía para elixir o seu presidente, que dirixía as sesións da cámara, así coma aos seus catro vicepresidentes e ás comisións permanentes.

Composición e forma de elección
-------------------------------

O Soviet das Nacionalidades estaba composto por 625 deputados, e os seus membros eran elixidos de forma universal, igualitaria, directa e secreta, de acordo cos principios da democracia socialista. Coa regra de igualdade de representación das diferentes nacionalidades soviéticas, o soviet estaba formado pola mesma cantidade de representantes de cada unha das Repúblicas da Unión Soviética:

* 32 deputados por cada república (sen contar outras unidades autónomas que podían estar dentro da república, que enviaban membros de forma separada)
* 11 deputados por cada república autónoma
* 5 deputados por cada óblast autónomo
* 1 deputado por cada distrito nacional

Presidentes do Soviet das Nacionalidades
----------------------------------------

| Nome | Período |
| --- | --- |
| Nikolái Shvérnik | 1938 - 1946 |
| Vasili Kuznetsov | 1946 - 1950 |
| Zhumabay Shayakhmetov | 1950 - 1954 |
| Vilis Lācis | 1954 - 1958 |
| Janis Peive | 1958 - 1966 |
| Justas Paleckis | 1966 - 1970 |
| Yadgar Sadikovna Nasriddinova | 1970 - 1974 |
| Vitalijs Rubenis | 1974 - 1984 |
| August Voss | 1984 - 1989 |
| Rafiq Nishonov | 1989 - 1991 |

Véxase tamén
------------

* Soviet Supremo da Unión Soviética
* Presidium do Soviet Supremo da Unión Soviética
***Awake*** é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de metal progresivo Dream Theater, publicado o 4 de outubro de 1994 a través do selo East West Records. Foi o derradeiro disco do grupo en contar co teclista Kevin Moore, que anunciou a súa decisión de deixar a banda durante a gravación do traballo.

Gran parte do material para *Awake* foi escrito en sesións de composición entre febreiro e abril de 1994, durante as cales Dream Theater foi presionado polo seu selo para producir un álbum tan exitoso como *Images and Words* (1992) cun sinxelo semellante a "Pull Me Under". A discográfica quería que a banda producise un disco máis orientado cara ao metal, agardando que fose máis doado de comercializar. John Purdell e Duane Baron produciron, gravaron e mesturaron o traballo. A portada do álbum, deseñada pola banda, contén numerosas referencias as letras das cancións.

Listaxe de cancións
-------------------

Toda a música composta por Dream Theater, agás onde se indique.

| N.º | Título | Letras | Duración |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "6:00"   | Kevin Moore | 5:31 |
| 2. | "Caught in a Web"   | James LaBrie, John Petrucci | 5:28 |
| 3. | "Innocence Faded"   | Petrucci | 5:42 |
| 4. | "I. Erotomania"   | (instrumental) | 6:44 |
| 5. | "II. Voices"   | Petrucci | 9:53 |
| 6. | "III. The Silent Man" (music: Petrucci) | Petrucci | 3:47 |
| 7. | "The Mirror"   | Mike Portnoy | 6:45 |
| 8. | "Lie"   | Moore | 6:33 |
| 9. | "Lifting Shadows Off a Dream"   | John Myung | 6:05 |
| 10. | "Scarred"   | Petrucci | 10:59 |
| 11. | "Space-Dye Vest" (música: Moore) | Moore | 7:29 |
| 74:56 |

| Disco extra no Xapón |
| --- |
| N.º | Título | Duración |
| 1. | "Eve"   | 5:05 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q258671
* AllMusic: mw0000121769
* Discogs: 52081
* MusicBrainz: ID

 |
La instrucción de mercaderes (1544).
**Luís Saravia de la Calle**, nado en La Rioja no século XVI, foi un sacerdote e doutor en Teoloxía.

Foi autor, en lingua vernácula, dun tratado de cambio e usura publicado na década de 1540, "*La instrucción de mercaderes*".

A súa obra non foi a única do seu tempo a tratar as cuestións monetarias. En poucos anos publicáronse en España outras coma "*Provechoso tratado de cambios"* de Cristóbal de Villalón (Valladolid, 1541) e o "*Tratado de los préstamos"* de Luís de Alcalá (Toledo, 1543). 
O contexto foi clave para impulsar a xeración de obras con esta temática. Coa chegada masiva de ouro e prata procedente de América, as divisas experimentaron unha devaluación que veu da man dunha alza sostida de prezos.
O libro de Saravia, en ton divulgativo, estaba dirixido tanto a mercaderes coma a eclesiásticos, e buscaba dilucidar sobre a licitude da usura e a moralidade ao redor dos incrementos de prezos.

Bibliografía
------------

Quirós García, Mariano (2008): *La "Instrucción de mercaderes" (1544) del doctor Saravia de la Calle y el léxico de la economía renacentista*

Ligazóns externas
-----------------

* Real Academia de Historia
**Agustín Reguera Ocampo**, nado en 1964 en Soutomaior, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela, foi traballador de banca. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG en Soutomaior e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. En 1999 foi reelixido cunha ampla maioría absoluta, ó igual que en 2003, 2007 e 2011. Foi deputado provincial dende 2007 ata 2009, ocupándose da área de Pesca e Asuntos Marítimos. En xuño de 2009 foi nomeado membro do consello asesor de RTVE en Galicia.

En 2015 e 2019 revalidou a alcaldía con maioría absoluta, pero de forma moito máis axustada que nas anteriores convocatorias. En 2023 foi superado polo BNG, polo cal perdeu a alcaldía en favor do nacionalista Manuel Lourenzo Sobral.

En xuño de 2023, tras cesar como alcalde, foi nomeado Delegado Territorial da Xunta de Galicia en Pontevedra.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Fernando Pereira Caamaño** |  **Alcalde de Soutomaior** 1995 - 2023 | Sucesor:**Manuel Lourenzo Sobral** |

Notas
-----

1. ↑  [

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Soutomaior.
**Serafín Areal Giráldez**, nado en 1855 e finado no Porriño o 8 de novembro de 1935, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Comerciante no Porriño. Foi o primeiro correspondente de *Faro de Vigo* no Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado vicesecretario do comité local da Unión Patriótica do Porriño en xullo de 1924. Coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da comisión xestora do Porriño o 25 de abril de 1931. Permaneceu no cargo ata agosto dese ano, pois as eleccións municipais que se repetiron o 31 de maio foron anuladas polo gobernador civil nun dos distritos electorais e houbo que repetirlas o 12 de xullo, obtendo finalmente a vitoria a conxunción republicano-socialista que logrou 10 concelleiros fronte aos 6 dos antigos upetistas, sendo elixido alcalde Marcial Peralba Fontáns. Finou no Porriño o 8 de novembro de 1935, con 80 anos.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Carrera Domínguez** |  **Alcalde do Porriño** 1931 | Sucesor:**Marcial Peralba Fontáns** |

Notas
-----

1. ↑  *Vida Gallega*, 30-11-1935, p. 39.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 8-7-1924, p. 7.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 28-4-1931, p. 7.
4. ↑  *El Tea*, 23-7-1931, p. 2.
5. ↑  *El Tea*, 3-8-1931, p. 2.
6. ↑  *El Tea*, 11-8-1931, p. 3.
7. ↑  *El Tea*, 8-11-1935, p. 3.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 14-11-1935, p. 11.
O **MG Metro 6R4** foi un automóbil de carreiras, MG Metro con homologación de grupo B. Foi construído por Rover e competiu no campionato mundial de rally entre 1985 e 1986. O seu mellor resultado foi o terceiro posto que logrou o piloto británico Tony Pond, xustamente durante o debut do coche, no Rally de Gran Bretaña de 1985.

Historia
--------

Rover decidiu crear un coche sen turbo, demostrando que podía ser tan competitivo como o resto de automóbiles do grupo B. Contratou aos enxeñeiros de Williams para poder construilo. Dispuña dun motor central de 3 litros, que alcanzaba os 400 CV de potencia, e dispuña de tracción ao catro rodas. A falta de financiamento da marca impediu que o coche fose un éxito.

Debutou no mundial en 1985 e competiu até 1986, momento no que os grupos B foron prohibidos, logrando un só podio, aínda que si conseguiu outros éxitos en competicións nacionais, como o título de pilotos con Didier Auriol en 1986 no campionato francés.

Do mesmo xeito que o resto dos automóbiles do grupo B, o Metro 6R4 seguiu competindo en competicións de rallycross, sendo un dos modelos con máis éxito.

Notas
-----

1. ↑  www.juwra.com. "Metro 6R4" (en inglés). Consultado o 11 de setembro de 2012.
2. 1 2  www.groupbrally.com. "MG Metro" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 6 de xullo de 2012. Consultado o 11 de setembro de 2012.
3. ↑  rallybase.nl. "French Rally Championship for Drivers Champions" (en inglés). Consultado o 24 de agosto de 2012.
**Fatima bint Hamad al-Fudayliyya**, coñecida tamén como **Al-Shaykha al-Fudayliyya**, finada en 1831, foi unha xurista e estudosa dos hadith musulmáns. É considerada unha das últimas eruditas dunha longa traxectoria de mulleres muhaddith.

Biografía
---------

### Primeiros anos

Fatima bint Hamad al-Fudayliyya naceu a finais do século XII da era musulmá, e pronto destacou na arte da caligrafía e as ciencias islámicas. Tivo especial interese nos hadith, documentouse abondo en dito ámbito, recibiu diplomas de numerosos eruditos e logrou por méritos propios unha excelente reputación como muhaddith.

### Estudos

Foi tamén experta en fiqh (xurisprudencia islámica) e tafsir(interpretación do Corán). Ás súas conferencias na Mecaasistiron moitos muhaddith de sona, quen recibiron certificacións dela, entre eles, Umar al-Hanafi e Muhammad Salih. Os eruditos que estudaron con ela enxalzaron a súa devoción, honradez e práctica do zuhd (ascetismo islámico). Foi, así mesmo, tida en alta estima pola fermosa caligrafía dos seus libros.

### Últimos anos e morte

Cara ao fin da súa vida estabeleceuse en Makkah (Exipto otomán), onde fundou unha valiosa biblioteca pública. Morreu en 1831 (Hijri 1247).

Notas
-----

1. 1 2 3  Nadwi, Mohammad Akram (2007). *Al Muhaddithat: the women scholars in Islam* (en inglés). Londres: Interface Publishers. p. 263. ISBN 978-0955454547.
2. 1 2 3  Siddiqi, Muhammad Zubayr (1993). "Hadith Literature - Its origin, development and special features: Women Scholars of Hadith". *The Islamic Texts Society* (en inglés) (Cambridge): 117–123.
**Errol Sitahal** é un actor indo-trinitense, residente no Canadá, que actuou en varios filmes de Hollywood, ademais do teatro e da televisión. En 1995, interpretou a *Ram Das*, o mordomo indio, no filme *A princesiña*. No mesmo ano tamén apareceu con Chris Farley e David Spade nunha escena do filme *Tommy Boy*. No 2004 fixo o papel de *Dr. Patel*, pai de *Kumar* (Kal Penn) e o irmán máis vello de Kumar *Saikat* (Shaun Majumder), no filme *Harold & Kumar Go to White Castle*.

Nos anos vindeiros, interpretou numerosos papeis de teatro en Toronto e Trinidad e Tobago.
No 2009, interpreta a *Babaji*, o avó de *Indie Mehta*, na serie de televisión canadense *How To Be Indie*.

Filmografía
-----------

| Ano | Título | Papel | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| 1995 | *A princesiña* | Ram Dass |  |
| 1995 | *Tommy Boy* | (segundo home Yes) |  |
| 2004 | *Harold & Kumar Go to White Castle* | Dr. Patel (pai de Kumar) |  |
| 2008 | *Harold & Kumar Escape from Guantanamo* | Dr. Patel (pai de Kumar) |  |
|

Premios
-------

* 1999 Nomeamento ó premio *Toronto-Dora* como mellor actor secundario.
* 1984 Premio *Trinidad Cacique Awards* como mellor actor e premio especial pola excelencia no teatro.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5395624
* Allmovie: p697185
* IMDb: nm0803179
* TMDb: 1235235

 |
**Anthony Ray Parker**, nado en Saginaw (Míchigan) o 13 de maio de 1958, é un actor estadounidense.

Traxectoria
-----------

En 2011 residía nos Ánxeles (California). Durante anos, a finais dos anos 1990 e inicio dos 2000, Parker estableceuse en Nova Zelandia e tivo unha carreira destacada na televisión en varios espectáculos como socio de Paul Suzanne. Apareceu no filme *Matrix* como "Dozer". No 2006, Parker protagonizou o filme de John Cena, *The Marine*. Tamén apareceu no filme de terror *Dead Air*.

Filmou unha serie de programas de televisión e filmes en Australia e Nova Zelandia.

Anthony Ray Parker ten unha filla e dous fillos, os cales actualmente residen en Nova Zelandia.

Filmografía
-----------

| Ano | Filme | Papel | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 | *The Fast Lane* |  |  |
| 2008 | *Dead Air* |  |  |
| 2007 | *TKO* | Slim |  |
| 2006 | *The Marine* | Morgan |  |
| 2000 | *Xena: Warrior Princess* | Mephistopheles |  |
| 1999 | *Matrix* | Dozer |  |
| 1996 | *The Frighteners* |  |  |

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3324448
* IMDb: nm0662562
* TMDb: 9378
* TVcom: anthony-ray-parker

 |
Unha cadeira curul deseñada probablemente por Karl Friedrich Schinkel, feito en madeira tallada e dourada ca. 1810 en Berlín, posteriormente restaurado e tapizado por un comerciante privado.
Unha **cadeira curul**, do latín *sella curulis*, é un deseño de cadeira pregable e transportable, coñecida polos seus usos na Roma antiga e en Europa ata o século XX. Na Roma primitiva era símbolo do poder político ou militar, esta percepción trasladouse a outras civilizacións, foi utilizado neste sentido por reis de Europa, Napoleón e outros.

Historia
--------

### Roma Antiga

Na República Romana e no Imperio Romano, a cadeira curul (*sella curulis*, supostamente de *currus*, "carro") era o asento no que os maxistrados que tiñan *imperium* tiñan dereito a sentar. Isto inclúe ditadores, *magistri equitum*, cónsules, pretores, ediles *curules*, e os promaxistrados, os titulares temporais ou *de facto* destes cargos. Ademais, os censores e o flamen de Xúpiter (*Flamen Dialis*) tamén podían sentar na cadeira curul, aínda que estes títulos carecían de *imperium*. Livio escribe que aos tres *flamines maiores* ou sumos sacerdotes da tríade capitolina dos deuses principais se lles concedeu a honra da cadeira curul.

Notas
-----

1. ↑  Livius, Titus (1974). *Ab Urbe Condita: Volume I: Book I*. Robert Maxwell Ogilvy. ISBN 978-0-19-814661-2.
A Cadeira Eames Lounge acompañada da súa otomá.
Unha **otomá** é unha peza de mobiliario que non ten respaldo nin brazos. Poden ser dende un sofá tapizado ata un asento acolchado máis pequeno usado como mesa, meso ou repousapés. O asento pode ter gonzos e formar unha tapa para almacenaxe interior. A versión máis pequena adoita colocarse preto dunha cadeira ou sofá como parte da decoración da sala de estar ou pode usarse como asento á beira do lume.

Historia
--------

A otomá ten as súas raíces no mobiliario no Imperio Otomán na actual Turquía, onde era a peza central dos asentos residenciais, xeralmente deseñada como unha plataforma baixa de madeira destinada a ser amontoada con almofadas. Foi deseñado por primeira vez como un mobiliario seccional que envolvía tres paredes dunha habitación, antes de evolucionar en versións máis pequenas que se adaptaban á esquina dunha habitación ou asentos circulares acolchados que rodeaban unha columna ou poste nunha sala pública.

A otomá foi finalmente traída a Europa desde o Imperio Otomán a finais do século XVIII e recibiu o nome do seu lugar de orixe. O exemplo máis antigo coñecido do uso do nome é *ottomane* en 1729, e ao longo dunha xeración entrou en todos os boudoirs, pero orixinalmente parece que foi moito máis grande que o actual.

Galería
-------

* Otomá americano (1840)Otomá americano (1840)
* Reconstrución do interior dunha casa típica de Buda (Budapest) no Museo de Historia de Budapest.Reconstrución do interior dunha casa típica de Buda (Budapest) no Museo de Historia de Budapest.
* Otomá Longhorn (1880–90)Otomá Longhorn (1880–90)

Notas
-----

1. ↑  "Ottoman". Volume 20.
2. ↑  "Definition of OTTOMAN". *merriam-webster.com*. Consultado o 2017.
3. ↑  "Ottoman". *thefreedictionary.com*.
4. ↑  "Ottomans For Decoration and Storage". *publicdesigncenter.org*. Arquivado dende o orixinal o 2014. Consultado o 2012.
5. ↑  "Ottoman". *britannica.com*. Arquivado dende o orixinal o 2012. Consultado o 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3545350
* AAT: 300038440
* EBID: ID
* GEC: 0138746

 |
O **Siljan** en Dalarna é o sétimo lago máis grande de Suecia en tamaño. O lago atópase a 161 metros sobre o nivel do mar e ten unha superficie de 293 km². Xunto cos veciños Orsasjön e Insjön a súa área é de 354 km². A súa maior profundidade son 134 metros. O lago desagüa a través do río Östendal cara ao río Dal.

Hai uns 365 millóns de anos un meteorito impactou a zona que hoxe é coñecida como Siljansringen (o anel de Siljan). O Siljan, Orsasjön, Skattungen, Oresjön e os pequenos lagos en Bodadalen son o anel exterior do cráter do meteorito. O cráter mide uns 50 km de diámetro e ten unha profundidade máxima de 160 metros, sendo o sitio de impacto máis grande coñecido en Europa.

Nome
----

O nome *Siljan* aparece por vez primeira no ano 1442 na frase *nordhan Silghis sio* (ao norte do lago Siljan), e provén da forma do sueco antigo *Sylghir*. O nome está relacionado coa palabra dialectal gotlandesa *sylgå* (fluír no fondo) e o verbo sueco *svälja* (tragar). Ao longo do leito mariño do Siljan hai unha profunda canle dende o sur de Mora ata o Österviken en Leksand, que nalgúns lugares ten máis de 100 metros de profundidade.

Segundo o lingüista Johan Ernst Rietz o nome podería estar realacionado coa palabra *sel* (augas tranquilas), pero segundo o tamén lingüista Elof Hellquist esa interpretación é imposible debido á forma máis antiga *Silghis sio*.

Notas
-----

1. ↑  "Siljan - Uppslagsverk - NE.se". *www.ne.se*. Consultado o 2023-01-09.
2. ↑  *Svenskt ortnamnslexikon : utarbetat inom Språk- och folkminnesinstitutet och Institutionen för nordiska språk vid Uppsala universitet*. Uppsala: Språk- och folkminnesinstitutet. 2003. ISBN 978-91-7229-020-4. OCLC 56599861.
3. ↑  Sil i Johan Ernst Rietz, *Svenskt dialektlexikon* (1862-1867)
4. ↑  Sillen i Elof Hellquist (1906), "Studier öfver de svenska sjönamnen deras härledning ock historia", *Svenska landsmål ock svenskt folklif* 20: 611-812
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Li Da** (chinés tradicional: 李達; chinés simplificado: 李达; *pinyin*: Lǐ Dá), nado en Yongzhou o 2 de outubro do 1890 e finado en Wuhan o 24 de agosto do 1966, foi un filósofo marxista chinés.

Traxectoria
-----------

Li Da foi director do Departamento de Publicidade do Partido Comunista da China, do que foi fundador en xullo do 1921. En setembro dese mesmo ano, creou a Editorial do Pobo, primeira editora do partido. Li abandonou o partido no 1923, xa que consideraba a cooperación co Kuomintang como un xiro cara ao reformismo. Con todo, seguiu a manter relacións próximas con membros do partido.

Li traduciu numersosas obras do marxismo europeo ao chinés. O seu libro máis importante foi *Shehuixue dagang* 社会学大纲 ("Rudimentos de socioloxía", 1937), que influíu no pensamento de Mao Zedong. Li contribuiu a popularizar a Nova Filosofía en China, unha corrente que tivo gran relevancia na Unión Soviética durante a década dos 30.

Tras a constitución da República Popular da China no 1949, Li volveu ao partido. Foi presidente da Universidade de Hunan entre o 1949 e o 1953, e da Universidade de Wuhan entre o 1952 e o 1966. Non obstante, foi moi criticado e, incluso, linchado ao comezo da Revolución Cultural. Faleceu no 1966, e non sería rehabilitado até a morte de Mao.

Vida persoal
------------

Li estivo casado con Wang Huiwi, coa que tivo tres fillos. A súa filla máis vella, Li Xintian, morreu dunha enfermidade durante a segunda guerra sino-xaponesa. Tiveron outros dous fillos: unha rapaza, Li Xinyi, e mais un rapaz, Li Xintian, un dos introdutores da psicoloxía médica na China.

Notas
-----

1. 1 2  "李达：党的一大会议召集人--党史频道--人民网". *dangshi.people.com.cn*. Consultado o 2024-01-25.
2. 1 2 3 4  "李达 - 搜狗百科". *baike.sogou.com*. Consultado o 2024-01-25.
3. ↑  Knight, Nick (2019-06-17). *Li Da And Marxist Philosophy In China*. New York: Routledge. ISBN 978-0-429-49923-4. doi:10.4324/9780429499234/li-da-marxist-philosophy-china-nick-knight.
4. ↑  "著名心理学家李心天逝世，系中国共产党早期领导人李达之子\_中国政库\_澎湃新闻-The Paper". *www.thepaper.cn*. Consultado o 2024-01-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6538724
* WorldCat
* VIAF: 22951521
* BNB: ID
* CiNii: DA07354963
* FAST: 68114
* GND: 119434946
* ISNI: 0000000116072410
* LCCN: n81018639
* NDL: 00748448
* NKC: jo2015882472
* NLA: 36603664
* NTA: 140990445
* OL: OL1553209A
* SUDOC: 110979400

 |
Edificio da alfándega na Raia entre Galiza e Portugal, que deixou de ter uso en 1986 ao entraren España e mais Portugal no mercado común.
Unha **alfándega** (do árabe *al-fundaq*, "hospedaría") ou **aduana** (do árabe *ad-dīwān*, "rexistro", "escritorio") é unha oficina situada nalgún porto, aeroporto ou fronteira para cobrar taxas das mercadorías que se importan e exportan. Na época moderna teñen a responsabilidade de vixiar as fronteiras, concretadas polos Estados mediante cadansúa organización. Réxense polas regras de cada Estado, mais teñen a función principal de controlar as importacións e exportacións, e a cobranza dos impostos pertinentes.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *alfándega*.
2. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *aduana*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alfándega*** |

### Outros artigos

* A Raia
* Couto Mixto
* A Aduana

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q182290
* GEA: 248
* GEC: 0099980
* JSTOR: customs-duties
* NDL: 00574590
* NKC: ph687588
* PSH: 1665

 |
**Carlos María Cortezo Prieto de Orche**, nado en Madrid o 1 de abril de 1850 e finado na mesma cidade o 24 de agosto de 1933, foi un médico e político español.

Traxectoria
-----------

Estudou no colexio de San Carlos e en 1870 chegou a ser médico decano do Hospital da Princesa e do corpo de Beneficencia. En 1891 foi membro da Real Academia de Medicina. Conseguiu o nomeamento de catedrático da Universidade de Granada, que non exerceu.

Republicano, participou na política xunto a Emilio Castelar. Foi elixido deputado polo distrito de Sahagún (León) en 1891. En 1898 foi elixido polo distrito de Ponteareas e en 1899 polo distrito de Bande. Volveu ser elixido deputado por Bande en 1901 e 1903.

Monumento a Carlos Cortezo no Parque do Retiro (Madrid).
Foi impulsor do estudo das bacterias no campo médico. Vocal do Consello de Sanidade, redactou unha reforma para a prevención de epidemias. Nomeado por primeira vez Director xeral de Sanidade en 1899, creou o Instituto de Hixiene Afonso XIII. Nomeado por segunda vez Director xeral de Sanidade en 1902 ata 1904, estableceu a vacina obrigatoria contra a varicela. Foi ministro de Ministro de Instrución Pública e Belas Artes do 8 de abril de 1905 ao 23 de xuño de 1905 no goberno de Raimundo Fernández Villaverde. Foi elixido senador pola provincia de Ourense en 1905 e en 1906 nomeado senador vitalicio. Foi conselleiro de Estado. En 1927 foi nomeado representante por dereito propio na Asemblea Nacional Consultiva. Fundador da Sociedade Española de Hixiene. En 1929 foi nomeado director da Real Academia de Medicina.

Durante os anos 20 foi defensor do esperanto, e presidente da Asociación Española de Esperanto.

Obras
-----

* *Lecciones de patología y clínica médica*, 1880.
* *Estudio sobre el cólera morbo asiático*, 1884.
* *Tendencias de la medicina moderna*, 1890.
* *Diferenciación sensitiva*.
* *Paseos de un solitario*, 1923.

Recoñecementos
--------------

Polas súas contribucións médicas e políticas foille concedido o Vélaro de ouro en 1931.

Nomeado Fillo predilecto da cidade de Madrid, ten unha rúa con seu nome e unha estatua no Retiro, obra de Miguel Blay Fábregas en 1921.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Morán V. : Carlos María Cortezo y Prieto de Orche. Revista de la Organización Médica Colegial. Outubro de 1998.

### Ligazóns externas

* Biografía na Real Academia de Medicina
* Ficha no Senado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8263848
* WorldCat
* VIAF: 67534104
* ARAE: cortezo-prieto-carlos-maria-1850-1933
* BNE: XX1109811
* DBE: carlos-maria-cortezo-y-prieto
* Galiciana: 17548
* GND: 129024473
* ISNI: 0000000368401620
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 28330
* Senadores de España (1834-1923): 786

 |
***Os fillos da terra*** (na versión orixinal *Earth's Children*) é o nome dunha hexaloxía, escrita pola escritora estadounidense Jean M. Auel e cuxo primeiro libro foi traducido ó galego por Xurxo Bértola. Os feitos da historia acontecen en Europa, no Paleolítico, a mediados da Glaciación de Würm. A protagonista da serie é unha muller de Cro-Magnon chamada Ayla. A serie vendeu máis de 45 millóns de exemplares en todo o mundo.

Segundo declara Auel, ela estaba interesada en escribir un libro narrativo ambientado na prehistoria. Estaba interesada especialmente nunha época do plistoceno na que conviviron dúas especies humanas: os *Homo sapiens* e os *Homo neanderthalensis*. Aínda que ambos grupos habitaban ó longo todo o continente, durante a narración déixase entrever en varias ocasións que os Cro-Magnon estaban a desprazar pouco a pouco ós Neanderthal, que se dirixen lentamente cara á extinción.

Exemplares
----------

* *O clan do oso das cavernas*, 1980
* *O val dos cabalos*, 1982
* *Os cazadores de mamuts*, 1985
* *As chairas do tránsito*, 1990
* *Abeiros de pedra*, 2002
* *A terra das covas pintadas*, 2011

A autora afirmou nunha entrevista concedida en Londres en 2011 que a saga remata con este sexto exemplar, aínda que non descarta seguir escribindo outras novelas ambientadas na mesma época, á marxe da serie.

Adaptación cinematográfica
--------------------------

Desta saga fíxose en 1985 unha adaptación do primeiro dos seis libros, titulada *The Clan of the Cave Bear*, protagonizada por Daryl Hannah. O filme foi un fracaso comercial polo que se cancelou a produción dun segundo filme.

A autora das novelas, afirmou en varias entrevistas que no quedou contenta coa adaptación e que, polo momento, non tiña ningún interese en que a historia sexa levada de novo ó cine.

Notas
-----

1. ↑  O clan do oso das cavernas en galego
2. ↑  "Jean M. Auel en Londres". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2011. Consultado o 24 de marzo de 2013.
3. 1 2  "Respostas de Jean M. Auel ás preguntas dos seus fans". Arquivado dende o orixinal o 28 de xullo de 2011. Consultado o 24 de marzo de 2013.
Lembranza de Chris Gueffroy sobre o aínda parcialmente derruído muro, preto do Reichstag. Inverno 1989/90.
**Chris Greffroy**, nado o 21 de xuño de 1968 e finado o 6 de febreiro de 1989, foi a derradeira persoa en morrer mentres intentaba escapar a través do Muro de Berlín.

Traxectoria
-----------

Xunto co seu amigo Christian Gaudian, Gueffroy procurou na noite do 5 ao 6 de febreiro de 1989 escapar de Berlín Oriental a Berlín Occidental, ao longo da canle do distrito de Britz. Os dous crían que o Schießbefehl, a orde de disparar a calquera persoa que intentase cruzar a muro, fora levantada. Subindo a último valo do enreixado de metal, os dous foron descubertos e as tropas da NVA, que vixiaban a fronteira abriron fogo. A Gueffroy dez tiros déronlle no peito e morreu de vez. Gaudian, gravemente pero non fatalmente ferido, foi arrestado e condenado o 24 de maio de 1989 a un encarceramento de tres anos pola corte de distrito de Pankow por atravesar ilegalmente a fronteira.

En setembro de 1989 Gaudian foi liberado en polo goberno alemán oriental e o 17 de outubro de 1989 transferírono a Berlín Occidental. Os catro soldados implicados ao principio obtiveron unha mención honoraria (*der Grenztruppen de Leistungsabzeichen*) e un premio 150 marcos cada un. Con todo, logo da reunificación do leste e da República Federal de Alemaña a corte rexional de Berlín procesounos, dous deles saíron en liberdade en xaneiro de 1992, outro viu a súa sentenza suspendida e ó último, Ingo Heinrich, responsable do tiro mortal no corazón, foi condenado ao principio a tres anos e medio de cárcere. Nunha apelación ao Bundesgerichtshof (Alto Tribunal de Xustiza) en 1994 o veredicto rebaixouse a dous anos.

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Chris Gueffroy Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q552913
* WorldCat
* VIAF: 175210612
* DeutscheBio: 1014621208
* GND: 1014621208
* WikiTree: Gueffroy-13

 |
**Desiderio Comesaña Prado**, nado en Pontevedra en 1900 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1956, foi un anarcosindicalista galego, implantou o sindicato Confederación Nacional do Traballo nas comarcas de Pontevedra, O Morrazo e O Salnés durante a Segunda República Española.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa militancia sindicalista na emigración arxentina. Retornado a Pontevedra, en 1927 foi presidente da Sociedade de Camareiros. Na mesma cidade foi membro fundador da Sociedad Obrera de Cultura, da Federación Local de Trabajadores da CNT e do periódico *¡¡Revolución!!*. Porén, debido ó control mantido polo PCE local, deixou esas agrupacións, ingresando na Sociedad de Camareros do Comité Rexional Galaico da CNT.

### Anarquismo

En 1932 fundou o Ateneo Obrero de Divulgación Social e colaborou na creación do grupo anarquista Natura, a partir do cal en 1933 artellouse o primeiro comité rexional da Federación Anarquista Ibérica coa axuda de Francisco Iturralde Cabeza de Vaca, funcionario de telégrafos. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido pola policía na praza da Ferrería de Pontevedra o 7 de outubro; procesado o 26 de outubro pola súa actuación contraria ao bando de guerra, o 21 de novembro acordouse o sobresemento provisional da causa.

Moi coñecido na comarca do Morrazo, representou ó sindicato de Moaña Fraternidad Marinera no Congreso da CNT celebrado en Zaragoza en maio de 1936.

### Golpe militar

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, no Nadal de 1937 fuxiu a Portugal xunto a Ubaldo López a través de Ponte Barxas (Padrenda) coa axuda de Elena Pintado Martín. Foron detidos pola policía portuguesa logo de seren delatados por un confidente de Lavadores. Inicialmente condenado a morte, conmutóuselle a pena pola de prisión perpetua. Tras pasar por varios penais, como as minas de Fontao (Vila de Cruces), en 1943 concedéronlle a liberdade condicional no Destacamento Penal das minas de volframio de Silleda, retomando axiña o contacto co Comité Rexional Galaico na clandestinidade. Foi subdirector da Compañía de Seguros Santa Lucía en Pontevedra e desde a súa correduría de seguros colaborou coas actividades da Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas.

Vida persoal
------------

Casou con Elena Matos Torres, filla de Eduardo Matos Portela, en febreiro de 1934, e foi pai de Aurora e Esther Comesaña Matos.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *El Pueblo Gallego*, 17-2-1956, p. 9.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 18-2-1956, p. 9.
3. ↑  Desiderio Comesaña, outubro de 1934.
4. ↑  *BOE*, 12-10-1943, p. 9876.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela: Positivas. p. 64. ISBN 84-87783-79-1.

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2006). *O movemento libertario en Galiza (1936-1976)*. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 84-8341-059-1.
* Íñiguez, Miguel: *Enciclopedia histórica del anarquismo español* (tomo 1); Vitoria, 2008. ISBN 978-84-612-4219-1

### Ligazóns externas

* Desiderio Comesaña Prado na páxina web *Nomes e Voces*.