recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
As **tres leis da robótica** son un conxunto de normas escritas por Isaac Asimov dentro do xénero literario da ciencia ficción, que a maioría dos robots das súas novelas e relatos están deseñados para cumprir.

Enunciado
---------

O enunciado definitivo (feito por Asimov e o editor John W. Campbell) destas leis quedou do seguinte modo:

1) Un robot non lle pode facer dano a un ser humano nin permitir tampouco que, por omisión, un ser humano resulte danado.

2) Un robot debe obedecer as ordes ditadas polos seres humanos, bardante no caso de que as devanditas ordes contraveñan a Primeira Lei.

3) Un robot debe protexer a súa propia existencia sempre e cando esa protección non contraveña a Primeira ou a Segunda Lei.

Notas
-----

1. ↑  *Laws of Robotics*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Frequently Asked Questions about Isaac Asimov*, *AsimovOnline* 27 de setembro de 2004. *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23758
* TESF: laws\_of\_robotics

 |
**Soiuz 18-1**, denominada así a posteriori, foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 5 de abril de 1975 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.

Características
---------------

Soiuz 18-1 estaba tripulada por Vasili Lazarev e Oleg Grigorievich Makarov. A engalaxe tivo lugar de maneira normal, pero despois da separación da segunda etapa a terceira etapa non se acendeu. O control de terra activou a torre de escape do foguete cando este se atopaba a 192 km de altura, separando a cápsula tripulada do resto do foguete e sometendo os dous cosmonautas a unha aceleración de máis de 20 G. A cápsula acabou aterrando de maneira accidentada nos montes Altai, cerca da fronteira con China, rodando por unha ladeira e sendo detida por arbustos pouco antes dun precipicio. Os cosmonautas temeron estar no lado chinés da fronteira, pero tras unhas horas foron atopados e asistidos por xente do lugar falando en ruso antes da chegada do equipo de rescate. Lazarev sufriu feridas internas debido á alta aceleración e á rodaxe da cápsula e nunca máis volveu a voar ao espazo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Soiuz 11A511
* Saliut 3
* Soiuz 10
* Soiuz 11
* Soiuz 12
* Soiuz 13
* Soiuz 14
* Soiuz 15
* Soiuz 16
* Soiuz 17
* Soiuz 18

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Mark Wade (2017). "Soyuz 18-1" (en inglés). Consultado o 3 de setembro de 2017.
2. 1 2 3 4  Gunter Dirk Krebs (2017). Gunter's Space Page, ed. "Soyuz 12, 17, 18, 21, 25 - 29, 31 - 40 (7K-T, 11F615A8)" (en inglés). Consultado o 3 de setembro de 2017.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Abelendo.
**San Lourenzo de Abelendo** é unha parroquia do concello ourensán de Porqueira na comarca da Limia. Segundo o IGE en 2011 tiña 150 habitantes (69 homes e 81 mulleres), 43 menos ca en 1999.

Historia
--------

A primeira mención escrita é a San Lorenço de Porquera nas *Noticias históricas de la Santa Iglesia Catedral de Orense* de Juan Muñoz de la Cueva (1772), onde se indica que Pedro Seguín, bispo da diocese de Ourense entre 1157 e 1169, era orixinario de Paradela de Abelenda, anexo da freguesía de San Lorenço de Porquera. Durante o Antigo Réxime pertenceu á xuridición de Rairiz de Veiga, e tamén formou couto *in-solidum* coas parroquias de Güín, Golpellas, Barxeles, Souto e Couso, con xuíz, escribán e ministros que formaban audiencia en Couso de Salas.

Demografía
----------

Os primeiros datos son do ano 1570, cando tiña cincuenta familias (sobre 250 habitantes). En 1683 tiña 70 familias En 1777 Pedro Gonzaléz de Ulloa anotou que a parroquia tiña cen familias, vasalos do seu señor o Conde de Monterrei.

No *Diccionario geográfico y estadístico de España y Portugal* de Sebastián Miñano indícase que tiña 313 habitantes. No *Diccionario enciclopédico escolar* de 1889 indícase que tiña 504 habitantes. En 1910 Abelendo tiña 543 habitantes. En 1940 a parroquia tiña 416 habitantes de dereito e 492 de feito, que pasarían a ser en 1950 494 de dereito e 459 de feito, e en 1960 314 de dereito e 303 de feito. En 1970 tiña 329 habitantes de dereito e 313 de feito, e en 1980 354 persoas de dereito e 351 de feito.

Xeografía
---------

San Lourenzo atópase situado a 650 metros de altura sobre o nivel do mar, na parte máis ao suroeste da comarca da Limia. A parroquia esta atravesada polo río Limia e polo seu afluente regueiro dos Vales. A súa máxima elevación son os Picoutos, con 940 metros de altura, na marxa co concello de Calvos de Randín.

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 332/1996, do 26 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da Provincia de Orense.
2. ↑  Pedro González de Ulloa (1777): *Estados do Conde de Monterrey*.
3. ↑  Allison M. Poska: *Regulating the people: The cathollic reformathion in seventheenth century*

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de San Lourenzo de Abelendo

| Lugares da parroquia de San Lourenzo de Abeleda no concello de Porqueira (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Reboreda | San Lourenzo |

### Parroquias de Porqueira

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Porqueira |  |
| --- | --- |
| Paradela de Abeleda (San Xoán) | Porqueira (Santa María) | Sabucedo (San Salvador) | San Lourenzo de Abeleda (San Lourenzo) | San Martiño de Porqueira (San Martiño) | Sobreganade (San Mamede) |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Porqueira

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7638916
* código INE: 32062010000

 |
Antiga provincia do Miño
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Miño (homónimos).
O **Miño** é unha antiga *provincia* (ou *rexión natural*) portuguesa, formalmente instituída por unha reforma administrativa que tivo lugar en 1936. As provincias nunca tiveron ningunha atribución práctica, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario habitual dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976.

Limitaba ao norte e a nordeste con Galiza, ao leste coa provincia de Trás-os-Montes e Alto Douro, ao sur co Douro Litoral e ao oeste co océano Atlántico.

Estaba formada por 23 concellos, integrando a totalidade dos distritos de Braga e Viana do Castelo. Tiña a súa capital na cidade de Braga.

* **Distrito de Braga**: Amares, Barcelos, Braga, Cabeceiras de Basto, Celorico de Basto, Esposende, Fafe, Guimarães, Póvoa de Lanhoso, Terras do Bouro, Vieira do Minho, Vila Nova de Famalicão, Vila Verde.
* **Distrito de Viana do Castelo**: Arcos de Valdevez, Caminha, Melgaço, Monção, Paredes de Coura, Ponte da Barca, Ponte de Lima, Valença, Viana do Castelo, Vila Nova de Cerveira.

Se a provincia existise nos nosos días contaría probabelmente con 24 municipios, xa que se creou un novo concello, na área do distrito de Braga: Vizela (en 1997, por secesión de Guimarães).

Para algúns xeógrafos, esta provincia, en conxunto co Douro Litoral, formaba unha unidade xeográfica maior: o Entre Douro e Minho.

Por outro lado, podía dividirse en dúas rexións: o **Alto Miño**, correspondente ao distrito de Viana do Castelo, e o **Baixo Miño**, correspondente ao distrito de Braga.

Actualmente, o seu territorio encontra-se na rexión estatística do Norte, repartindose pola totalidade das subrexións do Miño-Lima e do Cávado, e parcialmente polas subrexión do Ave (concellos de Fafe, Guimarães, Póvoa de Lanhoso, Vieira do Minho, Vila Nova de Famalicão e Vizela) e Támega (dous concelhos das Terras de Basto, a saber Cabeceiras e Celorico de Basto).

| * v
* c
* e
Provincias históricas de Portugal |
| --- |
| División medieval | 
* Alentexo
* Algarve
* Beira
* Entre Douro e Miño
* Estremadura
* Tras os Montes

 |
| División de 1832 | 
* Azores (Occidental, Central e Oriental)
* Alentexo
* Algarve
* Beira Alta
* Beira Baixa
* Douro
* Estremadura
* Madeira
* Miño
* Tras os Montes

 |
| Rexións naturais (década de 1930) | 
* Algarve
* Alto Alentejo
* Alto Douro
* Baixo Alentejo
* Beira Alta
* Beira Transmontana
* Beira Baixa
* Beira Litoral
* Douro Litoral
* Estremadura
* Miño
* Ribatexo
* Tras os Montes

 |
| División de 1936 | 
* Algarve
* Alto Alentejo
* Baixo Alentejo
* Beira Alta
* Beira Baixa
* Beira Litoral
* Douro Litoral
* Estremadura
* Miño
* Ribatexo
* Tras os Montes e Alto Douro

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q512317
* EBID: ID
* GEC: 0042603
* GND: 4101007-3
* WorldCat
* LCCN: n85047617

 |
Reserva da Biosfera da Serra do Rincón en Puebla de la Sierra.
A **reserva da biosfera da Serra do Rincón** sitúase no extremo nordés da Comunidade de Madrid.

Esta reserva abarca 15000 hectáreas, distribuída en cinco municipios: *La Hiruela*, *Horcajuelo*, *Montejo de la Sierra*, *Prádena del Rincón* e *Puebla de la Sierra*. A agricultura e oficios tradicionais permitiron a conservación da zona, mais tamén o despoboamento.Debido ós seus valores ecolóxicos, culturais (presenza de arquitectura popular) e paisaxísticos, a reserva foi declarada oficialmente en xuño de 2005 pola UNESCO.

Existen múltiples especies vexetais e animais de interese. Os bosques adoitan ser variados con presenza das faias, carballos, aciñeiras e piñeiros. Mais tamén existe a vexetación de ribeira, as praderías e os pastos. Entre a fauna, salientar o voitre leonado, a aguia real, o corzo, o cervo, o xabarín e o raposo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Guía turística del canal de Isabel II. La Sierra del Agua. El Pais/Aguilar, 2005 *(en castelán)*
Salon de L'Automobile de Paris 1946
O **Salón do Automóbil de París** (francés Mondial de l'Automobile) é un salón do automóbil bianual en París. Celébrase en torno a outubro, é un dos salóns do automóbil máis importantes, a miúdo con moitos debuts de novos prototipos e automóbiles de produción. Foi o primeiro salón do automóbil no mundo, iniciouse en 1898 polo pioneiro da industria, Albert de Dion. O salón lévase a cabo actualmente no París Expo en Porte de Versailles. O Mondial está organizado pola Organización Internacional de Construtores de Automóbiles, que o considera o salón do automóbil internacional máis importante.

Ata 1986 chamábase ***Salon de l'Automobile***, trocou o nome a *Mondial de l'Automobile* en 1988. O salón celebrábase a cabo anualmente ata 1976, cando pasou a ser unha bienal. Desde 1910 celebrouse no *Grand Palais*. En xaneiro de 1977 anunciouse que o Salón de París non se levaría a cabo ese ano debido á "actual situación económica". Ao mesmo tempo, os organizadores confirmaron que se planificaba o *Salón do Automóbil de París 1978*.

Notas
-----

1. ↑  "MotorWeek: News flashes". *Motor*: page 3. 22 de xaneiro de 1977.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Salón do Automóbil de París*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficialArquivado 09 de marzo de 2011 en Wayback Machine. *(en francés e inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1048801
* WorldCat
* VIAF: 151023281
* SUDOC: 181677520

 |
A reserva natural de **Wolon** (**Wolong** na transcrición internacional do alfabeto chinés), no suroeste da provincia chinesa de Sichuan, está dedicada á conservación dos pandas xigantes. Foi incluída na Patrimonio Mundial (lista de lugares) da UNESCO o 12 de xullo de 2006.

A reserva atópase no distrito de Wenchuan, a uns 130 km de Chen-du, a capital da provincia. Ten 200.000 hectáreas consagradas a estes animais, cunha poboación de 154 pandas xigantes (en 2006), o que representa a décima parte de todos os pandas xigantes chineses. Tamén ten un centro de reserva para pandas ananos.

Cazar pandas xigantes, unha das especies zoolóxicas máis ameazadas do mundo, está oficialmente prohibido na China dende 1962. Wolon creouse pois en 1963 e é a máis importante de todo o territorio chinés, onde existen ata 31 destas reservas. En 1980 o goberno chinés creou un centro de investigación permanente na reserva, denominado agora Centro de Cría de Pandas Xigantes de Wolon, que se dedica a estudar o comportamento da cría e do mantemento dos ecosistemas de bambú. Os resultados das súas pescudas expórtanse e aplícanse noutras reservas. En 2004, a reserva e distintos centros de investigación foron ligados por unha rede de telecomunicación sen fíos, o que lles permitiu aos biólogos e ecólogos evitar os desprazamentos polo territorio e vixiar discretamente o comportamento dos pandas xigantes.

O centro ten dous tipos de acollida, as gaiolas de catividade e os espazos de semiliberdade. As gaiolas son de feito amplas parcelas cun cuarto cuberto onde durmir e un espazo aberto, mentres que os espazos de semiliberdade son cercados moi grandes onde os pandas poden adestrar as súas capacidades para viviren en liberdade. O centro ocúpase basicamente de coidar os pandas xigantes en tres situacións:

* educar os pandas que proceden dunha cría en catividade
* coidar dos pandas perdidos do seu grupo, ou feridos, ou que perderon a capacidade de sobrevivir no mundo salvaxe.
* educar os pandas que xa están listos para recuperar a liberdade

Ligazóns externas
-----------------

* Web da Reserva

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1464658
* OSM: 6447583
* WDPA: 95695

 |
Un peltasta tracio.
Os **tracios** foron un pobo indoeuropeo, que vivía na rexión de Tracia e en rexións próximas (territorios das actuais Bulgaria, Romanía, Moldavia e leste de Serbia). Falaban a lingua tracia.

Distribución xeográfica
-----------------------

Vivían nunha área moi extensa que comprendía a parte oriental da península Balcánica máis ou menos ata o val do Moravia, as rexións contiguas ó norte do Danubio (entre os montes Cárpatos e o río Dniéster), e algúns contrafortes en Asia Menor. O territorio estendíase dun lado a outro dos Balcáns, e á rexión dos xetas ao norte do Danubio ata máis aló do río Bug.

As tribos do sur, veciñas dos gregos, determinaron que, máis tarde, co nome de Tracia fose chamada a rexión actualmente dividida entre Grecia, Bulgaria e Turquía. Outros nomes de antigas rexións habitadas polos tracios eran: Moesia, Dacia, Escitia Menor, Bitinia, Misia, Panonia, e outras.

Extinción da etnia e o idioma
-----------------------------

Mapa da extensión xeográfica do idioma tracio.
A maioría dos tracios ou ben foron helenizados (a provincia de Tracia) ou romanizados (Dacia, etc.). Con todo, pequenos grupos de tracios, existisen quizais cando chegaron os eslavos aos Balcáns no século VI.

Os eruditos suxeriron que os albaneses actuais poderían ser tracios que mantiveron o seu idioma, pero é controvertido.

| * v
* c
* e
Indoeuropeística |
| --- |
| Linguas indoeuropeas | 
* Albanés
* Anatolio
* Armenio
* Báltico
* Céltico
* Dacio
* Eslavo
* Frixio
* Grego
* Indoiranio
* Itálico
* Tracio
* Tocario (B)
* Xermánico

 |
| Pobos indoeuropeos | 
* Albaneses
* Anatolios
* Armenios
* Bálticos
* Celtas
* Eslavos
* Gregos
* Indoarios
* Indoiranios
* Iranios
* Itálicos
* Tracios
* Tocarios
* Xermanos

 |
| Protoindoeuropeos | 
* Lingua
* Relixión
* Sociedade

 |
| Hipóteses *Urheimat* | 
* Hipótese anatolia
* Hipótese armenia
* Hipótese india
* Hipótese Kurgan
* TCP

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q144964
* BRE: 4735381
* EBID: ID
* GEC: 0214628
* NDL: 00573288
* NKC: ph118135

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
O Salón da Fama do Rock
O **Salón da Fama do Rock** é un museo situado en Cleveland, Ohio, Estados Unidos dedicado ao recordo e memoria dos artistas máis famosos e influentes implicados na industria da música, con especial foco no rock and roll, o edificio foi deseñado polo arquitecto I. M. Pei. Os primeiros en ser incluídos foron Chuck Berry, James Brown, Ray Charles, Sam Cooke, Fats Domino, The Everly Brothers, Buddy Holly, Jerry Lee Lewis, Little Richard e Elvis Presley.

Trámites de inclusión
---------------------

Deben pasar 25 anos tras lanzar o seu primeiro álbum para que unha banda ou músico poida entrar ao Salón da Fama. O xurado fórmano académicos, produtores e xornalistas que votan a músicos que consideran que tiveron influencia demostrable na historia da música rock.

Unha vez admitido no Salón da Fama, faise unha representación en cera do artista xunto co seu primeiro disco.

Véxase tamén
------------

Artistas no Salón da Fama do Rock

### Ligazóns externas

* Web oficial do Salón da Fama do Rock (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q179191
* WorldCat
* VIAF: 142188875
* EBID: ID
* GeoNames: 5168477
* GND: 3037262-8
* GRID: grid.431440.6
* IMDb: ev0003561
* ISNI: 0000 0004 0644 5609
* LCCN: no95009930
* Structurae: 20025591

 |
**Shalom aleikhem** ou **shalom aleichem** (do hebraico **שלום עליכם**) é unha expresión de cumprimento en hebraico que significa "A paz sobre vós", ao que se responde "Aleikhem shalom".

Este cumprimento é común no Oriente Medio, e é cognato do árabe *assalamu alaikum*. O cumprimento é empregado no plural, mesmo cando se refire á un único individuo, o que de acordo coa visión relixiosa pode ser interpretado como un cumprimento "ao corpo e á alma do individuo" .

Shalom Aleikhem como canción da vinda do Shabat
-----------------------------------------------

Shalom Aleikhem tamén é o nome dunha tradicional canción xudaica cantada no inicio do Shabat, onde se cumprimentan os anxos mensaxeiros de Deus que acompañan a xente da sinagoga até súas casas.

### Texto en hebraico

שָלוֹם עֲלֵיכֶם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאֲכֵי עֶלְיוֹן  

מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא  

בּוֹאֲכֶם לְשָׁלוֹם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאֲכֵי עֶלְיוֹן   

מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא   

בָרְכוּנִי לְשָלוֹם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאָכִי עֶלְיוֹן   

מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא   

צֵאתְכֶם לְשָלוֹם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאָכִי עֶלְיוֹן   

מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא

### Transliteración

Shalom aleikhêm malakhê hasharet malakhê el-yon  

mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu.  

Boakhêm leshalom malakhê hashalom malakhê el-yon,   

mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu.  

Barekhúni leshalom malakhê hashalom malakhê el-yon,  

mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu.  

Tsetekhêm leshalom malakhê hasharet malakhê el-yon,  

mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu.

### Tradución

Paz sobre vós, anxos servidores, anxos do Altísimo,  

Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el.  

Que súa vinda iso sexa en paz, anxos da paz, anxos do Altísimo,  

Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el.  

Abenzóame coa paz, anxos da paz, mensaxeiros do Altísimo,  

Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el.  

Que súa partida iso sexa en paz, anxos da paz, anxos do Altísimo,  

Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cancións folclóricas xudaicas
O **Lengüelle** é un río galego, afluente do Tambre pola súa marxe dereita, na provincia da Coruña.

Percorrido
----------

Nace no municipio de Tordoia, no monte dos Curros a uns 350 m de altura, atravesando unha pequena parte deste municipio, para a continuación formar o linde entre os municipios de Trazo e Oroso, entre os cales rende as súas augas ao Tambre, preto do lugar de Vendas do Lengüelle, en Trazo, e da Estación de Oroso, en Oroso. A súa lonxitude total é de preto de 27 km e a súa conca hidrográfica abrangue unha área de 328 km².

Afluentes
---------

Os principais afluentes do Lengüelle son o Cabrón pola esquerda, e o río de Pontepedra pola esquerda.

Réxime hídrico
--------------

É un curso de réxime pluvial, de tipo oceánico, correspondendo a unhas precipitacións medias na súa conca de 1.600 mm anuais.

Outros datos
------------

A pesar da pouca importancia xeográfica do Lengüelle, Eduardo Pondal fíxoo figurar nun dos seus poemas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9071878
* GeoNames: 3118540

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Sopa de miso
A **sopa de miso** (味噌汁, misoshiru) é unha sopa xaponesa cuxo principal ingrediente é o miso, que ao tempo dálle o seu nome. É un dos pratos principais da gastronomía xaponesa.

Ingredientes e elaboración
--------------------------

A sopa de miso está composta por dous ingredientes esenciais: o *dashi* (caldo de peixe) que é a base da sopa e o *miso* (masa aromatizada de soia) que se disolve no dashi. Adóitanse usar dous tipos distintos de miso, o *Shiro-Miso* (branco, suave e con pouco sal) ou o *Aka-Miso* (vermello, forte e salgado).

Os ingredientes máis habituais nesta sopa son o Tōfu en forma de cubiños, as algas wakame e a ceboliña ou porro. Pode levar outros ingredientes coma verduras (patacas, cenoria, daikon, repolo etc), carnes, peixes ou cogomelos.

Costumes
--------

Esta sopa é un acompañamento básico da gastronomía xaponesa que se serve en almorzos, xantares e ceas. Nunca se serve como prato único e adoita acompañar o arroz branco e un ou dous pratos máis. No inverno adoita acompañar comidas frías coma o suxi.

É habitual servila en pequenas cuncas lacadas para bebela directamente delas sen utilizar culler, aínda que os ingredientes sólidos se coman cos pauciños.

Variedades
----------

Existen numerosas variedades dependendo das rexións do Xapón que teñen os seus propios ingredientes e tipos de miso. Inda que é un prato tradicional moi antigo comezouse a consumir popularmente a partir do período Muromachi (1392-1573).
Túmulo funerario dos reis Silla en Corea.
Un **túmulo** é o nome que recibe unha morea de terra e pedras sobre unha tumba ou varias, e que se remonta á época das Idades de Pedra, de Bronce e de Ferro. En Galicia atopamos restos de túmulos en todo o territorio.

Orixinariamente consistía nunha morea de rochas que recubrían directamente o corpo, mais a súa estrutura foi modificada e estes soterramentos foron cubertos por terra até formar verdadeiras montañas artificiais, ao longo dos séculos, e medrando en tamaño até chegar a se converter en cámaras funerarias nas que repousaban tanto o guerreiro morto como as súas armas e as súas principais pertenzas. En ocasións acollían o soterramento de numerosos individuos. A aparición dos túmulos está habitualmente relacionada cunha forma de reivindicación de dereitos sobre as terras nas que se situaban. Canto menos visíbeis desde o lonxe eran os asentamentos, máis visíbeis se facían os túmulos, a xeito de indicadores de que o territorio estaba ocupado.

Túmulo etrusco de cámara na cidade de Blera.

Clasificación pola súa forma
----------------------------

Túmulos (*barrow*): en campá (*bell*), disco (*disc*) e cunca (*bowl*).
Adóitanse distinguir pola súa forma e reciben os nomes a seguir:

* alongado;
* en campá;
* en disco;
* en cunca;
* en lomba.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Túmulo*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Vexa a entrada do Galizionario acerca de  ***Túmulo*** |

### Outros artigos

* Mámoa
* Arquitectura prehistórica
* Cairn
* Outeiro primixenio
* Cultura dos Túmulos
* Dolmen
* Menhir
* Crómlech
* Megalitismo
* Pirámide

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34023
* AAT: 300391495
* GEC: 0148789
* GND: 4160740-5
* JSTOR: tumuli
* MAG: 2779783274
* NKC: ph166542
* Treccani: tumulo

 |
**María Sonsoles de Icaza y de León**, marquesa de Llanzol, nada en Ávila o 13 de agosto de 1914 e finada en Madrid o 21 de xaneiro de 1996, foi unha aristócrata española. Unha das súas fillas, Carmen Díez de Rivera, foi coñecida pola súa actividade política.

Traxectoria
-----------

Foi a filla máis nova de Francisco Asís de Icaza e Beña e Beatriz de León e Loynaz. O seu pai era embaixador mexicano e recoñecido poeta. A súa nai era sobriña de Dona María del Pilar de León y Gregorio, I Marquesa de Squilache, nada na Habana e criada en Granada. O matrimonio tivo seis fillos: Beatriz, María del Carmen, Ana María, Francisco de Asís, María de la Luz e María Sonsoles.

O 28 de maio de 1925 o seu pai faleceu e a familia comezou a ter problemas económicos. A súa irmá María del Carmen, convertida na irmá máis vella tras a morte de Beatriz, decidiu axudar economicamente á familia. Comezou a escribir primeiro en xornais e máis adiante novelas coas que alcanzou gran popularidade.

O 12 de febreiro de 1936, con 21 anos, Sonsoles casou con Francisco de Paula Díez de Rivera y Casares, marqués de Llanzol e 24 anos maior. O matrimonio tivo tres fillos: Sonsoles, Francisco e Antonio.

En 1940 iniciou unha relación extramatrimonial co entón ministro franquista Ramón Serrano Suñer, casado coa irmá da muller de Francisco Franco. En 1942 Sonsoles tivo unha filla extramatrimonial, Carmen Díez de Rivera, quen, con todo, será recoñecida polo seu marido como propia. De feito, o matrimonio nunca se separou. Sonsoles e Ramón mantiveron a súa relación durante case dúas décadas, até que a filla de ambos anunciou o seu noivado co fillo máis novo de Ramón, o seu medio irmán. Foi entón cando ambos descubriron o parentesco que os unía.

Foi amiga do deseñador de alta costura Cristóbal Balenciaga, quen deseñou mesmo os vestidos de comuñón das súas fillas. Era considerada unha das mulleres máis elegantes de España.

> 
> 
> "Cando [Sonsoles de Icaza] camiñaba pola Gran Vía, as mulleres xirábanse."
> Elio Berhanyer, deseñador de moda
> 

> 
> 
> "Non era especialmente guapa, mais destacaba pola súa personalidade e estilo."
> José Luis Kastiyo, autor
> 

Sonsoles faleceu aos 81 anos, o 21 de xaneiro de 1996 en Madrid. A súa filla Sonsoles Díez de Rivera doou vestidos seus deseñados polo seu amigo Cristóbal Balenciaga ao Museo Balenciaga.

Celebridade
-----------

A súa aventura extramatrimonial e a paternidade real da súa filla foron de coñecemento público. A xornalista Nieves Herrero escribiu a novela semibiográfica *Lo que escondían sus ojos*, onde relata devanditos acontecementos. A novela foi adaptada á televisión e estreada en novembro de 2016. A actriz Blanca Suárez interpretou o papel de Sonsoles.

Notas
-----

1. ↑  "Carmen de Icaza". *biblioromance.es*. Consultado o 2022-07-21.
2. ↑  "Sonsoles de Icaza y León, la dama que escandalizó a la alta sociedad". 7 de setembro de 2013. Consultado o 22 de xullo de 2022.
3. ↑  Tras las huellas granadinas de los Icaza en el Ideal

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22672536
* WorldCat
* VIAF: 316755558
* CANTIC: a12143030

 |
Logotipo empregado por Radio Oriental
**Radio Oriental** é unha das emisoras de radio uruguaias máis antigas do país. A súa programación combina a actualidade informativa, deportiva e o entretemento cos asuntos relativos á relixión católica.

Historia
--------

Radio Oriental comezou a emitir o 12 de novembro de 1928 baixo o nome de Radio Westinghouse, xa que foi a empresa Westinghouse quen proporcionou os equipos para o inicio das súas emisións, anos máis tarde adoptou a denominación á actual de Radio Oriental. 

Edificio do Club Católico, sede de Radio Oriental.
En 1969 a emisora é adquirida polo Grupo Monte Carlo, unha empresa xornalística propietaria doutros medios de comunicación. Ese mesmo ano os estudos comezan a ocupar o mesmo edificio que Radio Monte Carlo, na Avenida 18 de xullo 1224. Durante eses anos, as emisoras compartiron a súa sede e as súas edicións informativas transmitidas en simultáneo. En decembro de 2003 é vendida e adquirida pola Arquidiócesis de Montevideo grazas a fondos recibidos do exterior. Desde 2006 emite "Sempre en Galicia", o programa de radio en lingua galega máis lonxevo en emisión. 

### Estudios

Os seus estudios están situados na rúa Cerrito 475, na Cidade Vella de Montevideo e a súa antena emisora atópase na Avenida Cesar M. Gutiérrez no barrio Abayubá próximo ao límite do departamento de Montevideo co departamento de Canelones. A emisora transmite en amplitude modulada pola frecuencia de 770 kHz, en canle libre internacional e a súa transmisor ten unha potencia de 100 kW, sendo a emisora privada de maior potencia do Uruguai e podendo ser sintonizada na Arxentina e no Brasil.

Notas
-----

1. ↑  "VENTA DE RADIO ORIENTAL" (en castelán). Consultado o 2021-04-01.
2. ↑  "Wayback Machine" (PDF). 2010-02-14. Archived from the original on 14 de febreiro de 2010. Consultado o 2021-04-01.
3. ↑  Faraldo, Manuel L. (2020-09-08). "Sempre en Galicia, el programa de radio en gallego más longevo, cumple 70 años en Montevideo" (en castelán). Consultado o 2021-04-01.
4. ↑  "Sempre en Galicia / Hemeroteca / Fondos documentais / Consello da Cultura Galega". *consellodacultura.gal*. Consultado o 2021-04-01.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Radio Oriental 770 AM
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Río Mao.

O **río Mao** é un curso fluvial galego. Nace nos altos da serra de San Mamede, no concello ourensán de Montederramo, e desauga no río Sil, entre os concellos da Teixeira e Parada de Sil.

Traxecto
--------

Comeza o seu curso como un río de montaña, e axiña chega á capital do concello, Montederramo. Forma un só encoro, o de Leboreiro, no concello de Montederramo. Este encoro posúe unha central hidroeléctrica, A Fábrica da Luz, que se sitúa preto da desembocadura. Desemboca varios quilómetros máis abaixo da presa, no encoro de Santo Estevo, formando un canón, dos máis impresionantes da provincia de Ourense. O río descende en moi poucos quilómetros dende os 860 msnm en Leboreiro até os 240 no Sil.

No val, preto da súa desembocadura, están a capela e necrópole de San Vítor de Barxacova. Ademais, na mesma zona, existe unha ruta que discorre por unha pasarela de madeira.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q23995558
* GeoNames: 3117479

 |
**Stobart Air** é unha aeroliña rexional da República de Irlanda con sede en Dublín e que opera en Irlanda, Reino Unido, Francia e a Illa de Man baixo as marcas de Aer Lingus Regional, BA CityFlyer e KLM Cityhopper. Stobart Air ten bases operativas en Cork, Dublín e a Illa de Man para Aer Lingus Regional. A aeroliña ten 570 empregados.

Fundouse como **Aer Arann** en 1970 pero no ano 2014 refinanciouse e cambiou o seu nome a *Stobart Air*. **Aer Arann** foi unha aeroliña rexional tamén baseada en Dublín que operaba servizos regulares en nome de Aer Lingus Regional.

Historia
--------

### Aer Arann

Aer Arann foi fundada en 1970 por James Coen e Ralph Langa para proporcionar servizos entre Galway e as Oileáin Árann na costa oeste de Irlanda. O seu primeiro voo foi no mes de agosto dese ano entre Galway e Inis Mór usando un Britten-Norman Islander.

Nos anos 80, a compañía ampliou os seus servizos coa liña entre Galway e Dublín. En 1994 Padraig O’Ceidigh e Eugene O'Kelly mercaron a compañía, comezando un período de maior expansión. En 1998 creouse a liña Sligo-Dublín.

No 2002 comezaron os servizos ao Reino Unido e Jersey coas liñas entre Cork e Birmingham. Seguindo o éxito das rutas co Reino Unido, no 2004 a compañía introduciu o servizo entre Galway, Waterford e Cork con Lorient, o primeiro paso da aeroliña irlandesa na Europa continental. Tamén no 2004 establecéronse voos con Nantes, tamén na Bretaña.

En 2008 Aer Arann asinou un acordo de franquía con Nex Aviation e comezou a voar a Ámsterdam, Bordeos, Málaga e Faro usando avións British Aerospace 146 durante os meses de verán. O servizo a Ámsterdam, operado cun ATR 72-500, rematou o 14 de xaneiro de 2009.

Frota
-----

### Frota actual

En agosto do 2010 a frota de Aer Arann estaba formada por un total de 12 avións:

* ATR 42: 5 (48 ou 50 pasaxeiros)
* ATR 72: 3 (68 ou 70 pasaxeiros)
* Britten-Norman Islander: 3 (9 pasaxeiros)
* Saab 340: 1 (34 pasaxeiros)

### Frota histórica

* ATR 72-500 (actualmente opera con Aer Lingus Regional)
* BAe 146-200
* Fokker 50
* Piper PA-31 Navajo
* Short 360

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Stobart Air*** |
Bernart de Ventadorn, trobador provenzal do século XII
Trobador, á esquerda, nunha ilustración do Cancioneiro de Ajuda
Os **trobadores** máis antigos eran poetas líricos en lingua de oc ligados ás cortes de entre a segunda metade do século XI e o século XIII. O nome provén do verbo *trobar*, que significaba "compor versos".

Historia e características
--------------------------

A área na que foron activos incluía o Languedoc, a Provenza, Auvernia, Poitou, Limosín e Cataluña. Sábese da existencia de preto de cincocentos trobadores e téñennos chegado as composicións duns 400. Eran de extracción social moi variada: nobres, cregos, burgueses, e plebeos.

O tema fundamental da produción trobadoresca era o amor, entendido como amor cortés. As composicións máis típicas foron as cancións, así como o sirventés, a tenzón, a pastorela ou a danza. Son tipos de rima moi acentuada. O *trobar clus* ("fechado") contiña sentidos voluntariamente escuros e o *trobar leu* era claro e explícito.

Musicalmente apartábanse tanto do canto gregoriano como da polifonía para adoptaren formas musicais que se asemellan ao que hoxe se coñece como canción, con ritmos acusados, división en estrofas e estribillos e o uso de instrumentos musicais para realzar a voz.

O trobador máis antigo de que se ten noticia foi Guillerme IX de Aquitania. Outros trobadores coñecidos son Jaufré Rudel, Raimbaut d'Aurenga, Arnaut Daniel, Giraut de Bornelh, Bernart de Ventadorn, Aimeric de Peguilhan, Uc de Saint Circ e Sordel, que era italiano.

A poesía dos trobadores tivo unha influencia considerábel sobre Dante e Petrarca e, en xeral, sobre todo o desenvolvemento da lírica amorosa europea.

En Galiza e no norte de Portugal tamén xurdiu a figura do trobador ao redor de comezos do século XII, e grazas a el e a outros creadores de cantigas xurdiu unha das primeiras líricas europeas de maior calidade.

Un *trouvère* era un poeta medieval do norte de Francia, especialmente da Picardía, contemporáneo dos *troubadours* occitanos. Ao igual que estes, compuñan sobre tópicos parecidos, pero en lingua d'oïl. Creaban tamén cancións de xesta e romances bretóns.

Coñécese o nome dalgúns deles: Jean Bodel, Blondel de Nesle ou Conon de Béthune.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Trobadorismo
* Cultura trobadoresca

### Ligazóns externas

* Información sobre trobadores e xograis galego-portugueses *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q186370
* AAT: 300021291
* BNCF: 23450
* BNE: XX528459
* BNF: 11933710f
* BRE: 5700997
* EBID: ID
* GEA: 12439
* GEC: 0215756
* GND: 4186337-9
* JSTOR: troubadours
* LCCN: sh85138082
* NDL: 00573329
* NKC: ph126765

 |
| Trocozoos |
| --- |
| 
 A larva trocófora dos trochozoos |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Subreino: | Eumetazoa |
| Sen clasificación: | Bilateria |
| Superfilo: | Lophotrochozoa |
| Sen clasificación: | **Trochozoa** |
|

 |
| Filo |
| * **Filo Annelida**
* **Filo Mollusca**
* **Filo Hyolitha †**
* **Filo Sipuncula**
* **Filo Nemertea**
 |

Os **Trocozoos** (**Trochozoa**) forman un grupo de varios filos de animais protóstomos, que teñen en común o feito de estar unidos pola presenza nas fases embrionarias de larvas trocóforas, as cales teñen dúas bandas de cilios arredor da metade do seu corpo.

Recentes estudos de ADN parecen confirmar a unidade deste grupo, sendo polo tanto un grupo monofilético e tendo como grupos moi próximos os lofoforados. Esta é a razón pola que se creou un clado que os asocia nun único grupo e que leva o nome de lofotrocozoos.
Ata hai pouco, os artrópodos (insectos e crustáceos) considerábanse posibles parentes próximos dos anélidos, isto estaba baseado no feito de que ámbolos dous grupos están segmentados, pero os artrópodos non posúen larva trocófora e ademais non existen evidencias moleculares que apoien unha estreita relación entre estes grupos.

Bibliografía
------------

1. ↑  Giribet, G. (2008). "Assembling the lophotrochozoan (=spiralian) tree of life". Philosophical transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological sciences 363 (1496): 1513–1522.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lofotrocozoos
* Lofoforados

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12401420
* GEC: 0282521

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* Fossilworks: 67157
* iNaturalist: 503223

 |
***Sticky Fingers*** é o noveno álbum da banda inglesa de rock The Rolling Stones, publicado o 23 de abril de 1971 a través do selo Rolling Stones Records. É o primeiro álbum do grupo editado a través do seu propio selo, despois de ter asinado un contrato dende 1963 con Decca Records no Reino Unido e con London Records nos Estados Unidos. É tamén a primeira aparición de Mick Taylor nun álbum dos Rolling Stones e o primeiro sen contribucións do guitarrista e fundador Brian Jones e no que Mick Jagger aparece acreditado tocando a guitarra.

O disco adoita a ser considerado un dos mellores dos Rolling Stones, e contén cancións como a exitosa "Brown Sugar" e a influenciada polo folk "Wild Horses", xunto cos de 2 partes con inspiracións latinas "Can't You Hear Me Knocking". O álbum sería certificado triplo platino nos Estados Unidos.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por Mick Jagger e Keith Richards, agás onde se indique.

| Cara 1 |
| --- |
| N.º | Título | Duración |
| 1. | "Brown Sugar"   | 3:48 |
| 2. | "Sway"   | 3:50 |
| 3. | "Wild Horses"   | 5:42 |
| 4. | "Can't You Hear Me Knocking"   | 7:14 |
| 5. | "You Gotta Move" (Fred McDowell/Gary Davis) | 2:32 |

| Cara 2 |
| --- |
| N.º | Título | Duración |
| 6. | "Bitch"   | 3:38 |
| 7. | "I Got the Blues"   | 3:54 |
| 8. | "Sister Morphine" (Jagger/Richards/Marianne Faithfull) | 5:31 |
| 9. | "Dead Flowers"   | 4:03 |
| 10. | "Moonlight Mile"   | 5:56 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q745850
* AllMusic: mw0000195498
* Discogs: 23828
* EBID: ID
* MusicBrainz: ID

 |
**Shawn Rhoden**, nado en Kingston o 2 de abril de 1975 e finado o 6 de novembro de 2021, foi un fisicoculturista xamaicano-estadounidense. Gañou o Míster Olympia 2018, derrotando ao sete veces invito Phil Heath. Foi o fisicoculturista de maior idade en gañar o título de Míster Olympia á idade de 43 anos e cinco meses.

Primeiros anos
--------------

Nacido en Kingston, Xamaica, Rhoden emigrou aos Estados Unidos en 1990 e estableceuse en Maryland. Pasou por un período de alcoholismo tras a morte do seu pai, Lloyd, en 2002, pero superouno coa axuda da súa amiga Lenore Carroll.

Carreira profesional
--------------------

Durante a súa adolescencia aspirou a ser futbolista. En 1992 comezou a involucrarse no culturismo grazas á inspiración dun ex Míster Universo, Yohnnie Shambourger. Tras unha carreira como afeccionado na que sufriu varias lesións e caeu na adición ao alcohol, gañou o seu cartón IFBB Prol en 2010. Foi o 11.º no Míster Olympia 2011 (o seu debut), o 3.º no Míster Olympia 2012 e o 4.º na competición Míster Olympia 2013. Rhoden foi terceiro en Míster Olympia 2014 e 2015. En 2016 foi segundo. En 2018 converteuse no novo Míster Olympia en substitución de Phil Heath. Foi o fisiculturista de maior idade en gañar o título, á idade de 43 anos e 5 meses.<

Vida persoal
------------

Casou con Michelle Sugar en 2018. Con todo, debido a problemas persoais e acusacións de infidelidade, divorciáronse. Rhoden faleceu dun ataque ao corazón o 6 de novembro de 2021.

Problemas legais
----------------

Foi acusado de agredir sexualmente a unha protexida mentres visitaba Salt Lake City (Utah), en outubro de 2018, pouco despois da súa vitoria en Míster Olympia. En xullo de 2019 foi acusado formalmente no estado de Utah de violación e abuso sexual. Alegouse que Rhoden convidou a unha muller casada, á que estivera asesorando, a súa habitación nun hotel en Salt Lake, onde tiveron lugar as accións denunciadas. A compañía American Media LLC, que é o organismo organizador do concurso Míster Olympia, emitiu un comunicado en xullo de 2019, sinalando que se decidiu prohibir a Rhoden a súa participación no concurso Míster Olympia 2019, así como en futuras competicións. O organismo reitor do deporte do culturismo e o fitness, a IFBB, emitiu un comunicado en xullo de 2019 a través do representante Jim Manion, no sentido de que non se tomarían medidas contra Rhoden ata que se recompilase máis información.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Morre o culturista Shawn Rhoden con 46 anos". *Men's Health*. 6 de novembro de 2021. Consultado o 7 de novembro de 2021.
2. 1 2  "Shawn Rhoden - profile".
3. 1 2  The Wheel Deal, *Flex*
4. ↑  "Former Mr. Olympia Shawn Rhoden Reportedly Dead At 46 Years Old". 6 de novembro de 2021. Consultado o 6 de novembro de 2021.
5. ↑  Ladon, Jacob (18 de xullo de 2019). "Everything We Know So Far in Shawn Rhoden Case: Mr. Olympia to Pledge bail in Utah".
6. ↑  Ladon, Jacob (12 de xullo de 2019). "American Media LLC Revokes Shawn Rhoden's Eligibility for the 2019 Mr. Olympia".
7. ↑  Salmon, Jonathan (15 de xullo de 2019). "Jim Manion Gives Official Statement on Shawn Rhoden Case".
**Semmy Schilt**, tamén coñecido como **Sem Schilt**, nado en Rotterdam o 27 de outubro de 1973, é un loitador profesional neerlandés de K-1 e MMA. Practica o Daido Juku karate, e foi tres veces consecutivas campión do Mundo do Gran Premio de K-1.

Traxectoria
-----------

Participou por vez primeira no Grand Prix de K-1 na edición de 2005. O 19 de novembro, no primeiro combate, gañou a Ray Sefo por decisión. Nas semifinais loitou co anterior campión, o seu compatriota Remy Bonjasky, ao que venceu por *knockout* no primeiro asalto. Na final tamén gañou a Glaube Feitosa por *knockout* no primeiro asalto.

Revalidou o título nas edicións de 2006 e 2007, nas dúas ocasións disputando a final ante Peter Aerts.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q311016
* WorldCat
* VIAF: 296342060
* Allmovie: p475263
* AlloCiné: 622751
* BNF: 16663527d
* Europeana: ID
* IMDb: nm2470827
* ISNI: 0000 0004 0164 8351
* TMDb: 89328
* Sherdog: 467

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre deporte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Sika AG** é unha empresa química fundada por Kaspar Winkler en 1910. É unha empresa mundial con sede en Baar, Suíza. Fabrica e comercializa produtos para a construción e a industria.

Sika ten filiais en 76 países e 15.254 traballadores (en 2011).

Sika comercializa produtos baixo máis de 600 marcas incluíndo Sikaflex®, Sika ViscoCrete®, SikaBond®, Sikafloor®, Sika CarboDur® Sikagard®, Sikaplan®, Sikament®, Sikadur®, SikaLastic®, SikaRoof® MTC, Sika Unitherm® e Sika Sarnafil®. Sika AG é o nome legal da empresa para o grupo, incluíndo a organización internacional de Sika, Sika Technology AG (Investigación e Desenvolvemento) e Sika Services AG (funcións corporativas de tódalas filiais do mundo).

Historia
--------

En 1910 a compañía foi fundada por Kaspar Winkler. As invencións de Winkler eran produtos para a protección e limpeza do granito (conservación e puído). Winkler logo desenvolveu un produto, cunha base química para acelerar o callado e o endurecemento de morteiro e formigón, que selaba simultaneamente. En 1912 establecéronse as primeiras filiais en Alemaña. A falta dunha xestión eficaz e unha rede insuficiente obstaculizou a expansión. Coa contratación dun director, que era responsable da expansión, establecéronse en 1926 a 1928 empresas en Inglaterra, Italia e Francia. En 1918 a empresa fixo probas exitosas cos Ferrocarrís Suízos (SBB) e Sika fixo posible a seladura e polo tanto a operación do ferrocaril eléctrico en San Gotardo. Eran 67 túneles (59.000 m2 abovedados) e a seladura fíxose cunha mestura de cemento Portland e morteiro Sika.

Fritz Schenker, fillo de Kaspar Winkler, a partir de 1935 fomentou a expansión global da compañía. Sika tiña antes da segunda guerra mundial representantes en Europa, América e Asia. En 1971 toma a dirección da empresa. Nos anos 1960 Sika entrou nunha grave crise: a quebra podíase previr con dificultade. En 1980 inventaron o revolucionario monocompoñente de poliuretano adhesivo chamado Sikaflex para a industria automotriz. Nos anos 1990 Sika desfíxose de negocios pouco rendibles.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Sika *(en varias linguas)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q691382
* WorldCat
* VIAF: 146669050
* GRID: grid.426166.1
* HDS: 043908
* ISNI: 0000 0004 0582 1609
* LEI: 549300R3N69ECGYPU434

 |
A **V Asemblea Agraria de Galicia** celebrouse en Ribadavia o 23 e 24 de novembro de 1913.

Historia e características
--------------------------

Participaron 150 asociacións agrarias. Houbo enfrontamento entre a liña técnica e os partidarios de Basilio Álvarez. Acción Gallega presentou como candidato á presidencia a Joaquín Núñez de Couto que obtivo 12 votos fronte a 37 que recibiu Emilio Gómez Arias, xefe local do Partido Liberal. Pero os partidarios de Basilio Álvarez conseguiron a renuncia como secretario da Asemblea de Emilio Canda Adán despois dun monumental escándalo. Basilio Álvarez criticou o desenvolvemento do encontro.

Notas
-----

1. ↑  *El Noroeste*, 24-11-1913, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* IV Asemblea Agraria de Galicia
* VI Asemblea Agraria de Galicia

| * v
* c
* e
Asembleas agrarias |
| --- |
| 
**I** - Monforte (1908)   •  
**II** - Monforte (1910)   •  
**III** - Monforte (1911)   •  
**IV** - Ribadavia (1912)   •  
**V** - Ribadavia (1913)   •  
**VI** - Redondela (1915)   •  
**VII** - A Coruña (1919)
 |
Logotipo de Renfe Integria
Cartel de entrada aos talleres de Renfe Integria na estación de Miranda de Ebro.
**Renfe Integria** é a marca comercial baixo a cal traballa a empresa de mantemento de material ferroviario española **Renfe Fabricación y Mantenimiento, S. A.**, unha sociedade anónima propiedade do operador ferroviario Renfe Operadora.

Anteriormente, Renfe Integria era unha Unidade de Negocio integrada en Renfe Operadora. Foi segregada do devandito ente en xaneiro de 2013 a causa do plan do Goberno de España para a segregación das actividades de Renfe Operadora en catro sociedades anónimas da súa propiedade.

Os labores de Renfe Integria comprenden o mantemento, fabricación e remodelación do material ferroviario de Renfe Operadora, a reparación dos compoñentes do devandito material, así como a súa venda e alugueiro. Tamén ofrece exerce labores de consultoría en enxeñería de produtos ferroviarios. Tras a integración de FEVE en Renfe Operadora en xaneiro de 2013, Renfe Integria é tamén a encargada do mantemento dos trens de vía estreita herdados da devandita empresa.

Notas
-----

1. ↑  Renfe divídese en catro sociedades distintas

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial
Xurado da Secesión de Berlín
A **Secesión de Berlín** (**Berliner Secession**) foi unha asociación artística fundada por artistas berlineses en 1898 como unha alternativa á *Asociación de Artistas de Berlín*, que estaba dirixida polo estado e era de carácter conservador.

Historia e características
--------------------------

Ese ano, 1898, o xurado do *Salón oficial* rexeitou unha paisaxe de Walter Leistikow, quen era unha figura clave entre un grupo de novos artistas interesados no desenvolvemento moderno da arte. Sesenta e cinco novos artistas foron os membros fundadores da *Secesión*.

Max Liebermann foi o primeiro presidente da *Secesión de Berlín*, e propuxo que Paul Cassirer e o seu curmán Bruno actuasen como axentes de negocios.

En 1901 Bruno Cassirer dimitiu da *Secesión*, de xeito que puido dedicarse enteiramente á editorial Cassirer. Paul asumiu a dirección da galería Cassirer, e apoiou a varios artistas da *Secesión*, incluíndo os escultores Ernst Barlach e August Gaul, así como á promoción dos impresionistas e posimpresionistas franceses.

Entre os membros da *Secesión* destacan: Max Beckmann, Lovis Corinth, Lyonel Feininger, Georg Kolbe, Käthe Kollwitz, e Max Slevogt.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Paret, Peter: *The Berlin Secession. Modernism and its enemies in Imperial Germany*, Harvard University Press 1980

### Outros artigos

* Sezession (movemento artístico)
* Secesión de Viena

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q700347
* WorldCat
* VIAF: 137539945
* EBID: ID
* GND: 113624-0
* LCCN: no2002009723

 |