recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Celestino Luís Crespo Crespo**, nado en Betanzos en 1913 e finado na mesma vila o 19 de febreiro de 1965, foi un mestre, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o Bacharelato na Coruña e ingresou na escola Normal de Maxisterio. Afiliouse a Falange Española o 4 de febreiro de 1934. Mobilizado durante a guerra, cando rematou foi mestre en Betanzos. Nos anos cincoenta foi mestre da escola graduada anexa á Escola Normal de Santiago de Compostela. Integrouse na vida cultural da posguerra compostelá formando parte do grupo dos "Catorce de Osebe", escritores, artistas e xornalistas en torno á figura de Aquilino Iglesia Alvariño. Foi o primeiro escritor que publicou un libro en galego en Galicia, *Brétemas mariñás*, trala guerra civil (1946). Escribiu dúas obras máis *Estampas brigantinas* e *Agarimos* que non chegaron a se publicar. Colaborou en *La Voz de Galicia*, *El Correo Gallego* e *La Noche*. Finou en Betanzos o 19 de febreiro de 1925.

Vida persoal
------------

Casou con María de los Remedios Garrido Salorio e foi pai de José Luis, María del Carmen e Marcelino Crespo Garrido.

Notas
-----

1. ↑  Torres Regueiro, Xesús (2018). "Un achegamento á Falange local: O libro de afiliados á Falange de Betanzos (1936-1967)". *Anuario Brigantino* (41): 237–279.
2. ↑  Necrolóxica en *La Noche*, 19-2-1965, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández del Riego, F. (1992) [1990]. *Diccionario de escritores en lingua galega* (2ª ed.). Do Castro. p. 542. ISBN 84-7492-465-0.

* Vilavedra, Dolores, ed. (1995). *Diccionario da literatura galega. Autores* **I**. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-019-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12385888
* WorldCat
* VIAF: 169261774
* BNE: XX1235081

 |
As **consoantes palatais** son consoantes articuladas co corpo da lingua elevado contra o padal duro (a parte media da cavidade superior da boca). As consoantes articuladas co ápice da lingua curvada cara a atrás contra o padal chámanse retroflexas.

As **consoantes palatalizadas** son consoantes con outra articulación primaria que teñen como articulación secundaria a articulación palatal, é dicir, estas consoantes pronúncianse ademais de coa obstrución ou estreitamento no punto de articulación primario articúlanse coa elevación da parte media de lingua cara ó padal duro. Este tipo de articulación palatalizada é común en moitos fonemas das linguas eslavas e en moitas consoantes palato-alveolares doutras linguas.

As consoantes palatais que teñen signos específicos no Alfabeto Fonético Internacional son:

| AFI | Descrición | Exemplo |
| --- | --- | --- |
| Lingua | Ortografía | AFI | Significado |
|  | Nasal palatal | Castelán | *a**ñ**o* | [a**ɲ**o] | 'Ano' |
|  | Oclusiva palatal sorda | Húngaro | *ha**tty**ú* | [hɒ**cː**uː] | 'cisne' |
|  | Oclusiva palatal sonora | Margi | ***ɟ**aɗí* | [**ɟ**aɗí] | 'chepa dunha vaca' |
|  | Fricativa palatal sorda | Alemán | *ni**ch**t* | [nɪ**ç**t] | 'non' |
|  | Fricativa palatal sonora | Castelán | *ra**y**o* | [ra**ʝ**o] | 'raio' |
|  | Aproximante palatal | Inglés | ***y**es* | [**j**ɛs] | 'si' |
|  | Aproximante lateral palatal | Italiano | ***gl**i* | [**ʎ**i] | 'os' (masculino plural) |
|  | Implosiva palatal sonora | Suahili | *hu**j**ambo* | [hu**ʄ**ambo] | 'ola' |
|  | clic palatal | Nǁng | **ǂ**oo | [**ǂ**oo] | home |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Freixeiro Mato, X. R. (2006). *Gramática da lingua galega I: fonética e fonoloxía*. Vigo: A Nosa Terra. p. 131-190. ISBN 978-84-8341-060-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q231978
* EBID: ID
* JSTOR: palatal-consonants
* MAG: 2776528105

 |
**Celestino Torres Rodríguez**, nado na Pobra do Brollón en 1921 e finado na Coruña o 16 de agosto de 2005, foi un empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Empresario do sector da madeira, foi vocal do Consello Económico Sindical de Galicia e do Consello Provincial de Empresarios. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido alcalde de Monforte de Lemos por UCD. Foi un dos fundadores de Coalición Galega en 1983. Nas municipais de 1983 volveu ser elixido alcalde por Coalición Galega cunha ampla maioría absoluta. En 1985 renunciou á alcaldía por ser elixido deputado do Parlamento de Galicia. Nas municipais de 1987 volveu ser elixido alcalde de Monforte de Lemos pola Coalición Progresista Galega, o mesmo que nas municipais de 1991 encabezando a Converxencia Nacionalista Galega, renunciando outra vez en setembro de 1993 por ser elixido de novo deputado no Parlamento de Galicia, agora como independente dentro do grupo socialista. Nas municipais de 1999 encabezou a candidatura da CNG para tentar recuperala alcaldía de Monforte que o seu partido perdera en 1995 en favor do PPdeG, conseguindo un lixeiro avance pero sen lograr recuperala alcaldía. Nas municipais de 2003 foi o número 2 de Iniciativa Galega (INGA), formación creada pola CNG e outras formacións independentes da provincia lucense, e foi elixido concelleiro, apoiando ao goberno do BNG e PSdeG encabezado polo nacionalista Severino Rodríguez Díaz, pese a que á candidata de INGA lle foi ofrecida a alcaldía por parte do PPdeG e contaba co apoio da outra concelleira electa pola formación. Mantívose como concelleiro ata o seu falecemento o 16 de agosto de 2005.

Foi nomeado fillo adoptivo de Monforte.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Pablo Fernández Álvarez** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1979 - 1985 | Sucesor:**José Castiñeira Puente** |
| Predecesor:**José Castiñeira Puente** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1987 - 1993 | Sucesor:**José Castiñeira Puente** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Monforte de Lemos

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Obituario en *El País*
Unha casa cholet en El Alto.
O **cholet** é un estilo arquitectónico andino desenvolvido en Bolivia, no seo da coñecida como Nova arquitectura andina. Con máis de 60 proxectos construídos na cidade boliviana de El Alto, este tipo de construción comezou a aparecer na zona norte da Paz, e en Cochabamba, facéndose moi frecuente na cidade de El Alto, sendo moitos deles deseños do arquitecto Freddy Mamani.

O termo foi orixinado pola combinación das palabras "cholo" e chalé.

É unha construción coas características dun edificio de 3 a 7 niveis destinados a usos comerciais ou vivendas e na última planta é construído un chalé. O *cholet* é xeralmente habitado polo propietario do inmoble.

Notas
-----

1. ↑  Jeanne Kim. "Bolivia’s "spaceship architecture" showcases the new wealth of indigenous people".
2. 1 2  Nicolás Valencia. "Freddy Mamani y el surgimiento de una nueva arquitectura andina en Bolivia".
3. ↑  Elisabetta Andreoli. "Party Halls in El Alto, Bolivia by Freddy Mamani Silvestre".
4. ↑  "'Cholets', la nueva arquitectura boliviana, símbolo de la opulencia aymara".

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Cholet Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Arquitectura neoandina

### Ligazóns externas

* Coñece o "cholet", a mansión dos novos ricos bolivianos Arquivado 23 de outubro de 2016 en Wayback Machine. Consultado o 21 de xuño de 2014  *(en castelán)*
Chocolate branco
O **chocolate branco** é un produto doce obtido da mestura de manteiga de cacao, leite en po ou produtos lácteos e azucre (59,4%) e esencia de vainilla. Inventado en Suíza após a primeira guerra mundial, foi divulgado nos anos 80 pola Nestlé.

O punto de fusión da manteiga de cacao é elevado de abondo para manter o chocolate branco sólido a temperatura ambiente, mais suficientemente baixo como para facer que se funda na boca. En troques da cor normalmente escura do chocolate, o chocolate branco é amarelado claro ou marfil, o que ás veces leva a pensar que non contén cacao. O cacao engádese en forma de manteiga no canto de sólidos, polo que houbo certa discusión sobre se o chocolate branco é chocolate auténtico.

Historia
--------

O chocolate branco é un composto realizado por graxa hidropónica con aromatizantes e saborizantes.
Foi introducido por vez primeira en Suíza uns poucos anos após a primeira guerra mundial. O primeiro foi producido en 1930 pola compañía Nestlé nunha barriña chamada Galak (*Milkybar*). Un ano despois, M&M Candy introduciu nos Estados Unidos este tipo de chocolate, fabricándoo en Novo Hampshire. En 1948 
a Nestlé lanzou a barra Alpine White contendo chocolate branco e améndoa picada.

Efectos na saúde
----------------

Por mor de que non contén sólidos de cacao, o chocolate branco apenas contén vestixios de teobromina, un composto químico que dá a outros tipos de chocolate a súa característica cor marrón. Isto significa que o chocolate branco pode ser consumido por aqueles que deben evitala por motivos médicos. En contraste co chocolate branco, o negro contén unha gran cantidade desta substancia.

O chocolate branco só contén vestixios da cafeína presente nos sólidos de cacao.

Notas
-----

1. ↑  Definición en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia, Real Academia Galega
2. ↑  Revista Galileu. "A delícia sagrada". Arquivado dende o orixinal o 24/10/2007. Consultado o 30/12/2009.
3. ↑  Kummer, Corby (21 de decembro de 1988). "America Is Going Sweet on White Chocolate". *New York Times* (en inglés). Consultado o 3 de decembro de 2009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Chocolate
A expresión regular   
`(?<=\.) {2,}(?=[A-Z])` coincide con cadeas que teñen como mínimo dous espazos despois de punto (.) antes dunha letra maiúscula, como se destaca no texto superior.
En informática, unha **expresión regular** define un patrón usado para procurar cadeas de texto, segundo determinadas regras sintáctica. Constitúe un medio preciso de facer buscas. Con frecuencia vese abreviado como **regex** ou **regexp**.

As expresións regulares empréganas moitas linguaxes de programación, editores de textos e utilidades para procurar e manipular texto seguindo patróns determinados. O editor ed e o filtro grep, que aparecen en todas as variantes de Unix, foron os primeiros en popularizar o concepto de expresións regulares.

Un exemplo da sintaxe é a expresión regular `\beu`, que se pode empregar para procurar todas as veces que a cadea "eu" aparece en límites de palabra (que é o que significa o `\b`). Así, na cadea "eu vou a Bueu", `\beu` coincide co "eu" do principio, mais non co de "Bueu" (porque o "eu" aparece dentro da palabra e non inmediatamente a continuación dun límite de palabra).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185612
* BNF: 14626171d
* GND: 4506116-6
* LCCN: sh2018002310
* MAG: 121329065
* NDL: 01121341

 |
**Francisco Rodríguez Otero**, coñecido como **Paquiño de Figueiró**, nado en Tomiño o 1 de novembro de 1897 e finado en Mondariz o 4 de outubro de 1936, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Francisco Rodríguez Otero, sentado no centro, ás portas de "Aurora del Porvenir".
Farmacéutico de profesión, foi un político agrarista que presidiu a Federación Municipal Agraria de Tomiño. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Tomiño e presidente da Unión Patriótica. En 1926 renunciou como concelleiro de Tomiño e foi nomeado presidente da Entidade Local Menor de Goián. Foi correspondente de *El Pueblo Gallego* en Goián. Foi coorganizador e tesoureiro do Congreso Provincial Agrario (1929). Directivo da Sociedad Aurora del Porvenir en Tomiño. Ocupou o cargo de Secretario do Xulgado de Paz de Tomiño. Foi concelleiro en Tomiño en 1931. En decembro de 1933 abandonou a súa militancia no agrarismo. Foi membro do Partido Galeguista.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 acompañou a Antón Alonso Ríos a Tui e A Guarda en calidade de enlaces entre os diferentes Comités de Defensa da República do baixo Miño. Cando entraron as tropas en Tui fuxiu a Portugal o día 25 de xullo camiño do Brasil onde vivían as súas irmás. Cando entrou nun bar a tomar café un veciño falanxista recoñeceuno e denunciouno á policía lusa que o entregou a policía española polo posto internacional de Tui. Detido o 29 de xullo, o 6 de agosto foi internado no Seminario de Tui, que funcionaba como prisión. Tiña causa aberta en Vigo por traizón. O 4 de outubro de 1936 foi sacado da prisión e levado polos falanxistas ata Mondariz onde foi paseado con Hipólito Gallego Camarero, Fernando Rubio Estévez, Manuel Piñeiro Zúñiga, Domingo Páramos Núñez e Manuel Pérez Besada, aparecendo o seu corpo tirado na cuneta.

Foi un dos fundadores e xogador (capitán) de Goián Fútbol Club.

Vida persoal
------------

Casou con Isaura Gómez Pérez en 1927 e foi pai de María Ivonne e Mario Rodríguez Gómez.

Notas
-----

1. ↑  Escola Aurora del Porvenir en patrimoniogalego.net.

Referencias

1. ↑  Jorge Pereira 2004, p. 115.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 19-10-1924, p. 9.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 24-8-1926, p. 11.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 9-8-1928, p. 7.
5. ↑  *El Tea*, 23-10-1929, p. 2.
6. ↑  *Tribuna*, 17-12-1933, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bouza Rey, Carmen (2011). *Izaura Gomes. De Lisboa a Galicia*. Concello de Tomiño.
* Rodríguez Gallardo, Ángel (2008). "A represión franquista no concello de Tui". *O Miño, unha corrente de memoria. Actas das Xornadas sobre a represión franquista no Baixo Miño (2006, 2007)*. Ponteareas: Alén Miño. p. 91. ISBN 978-84-930739-8-5.

### Ligazóns externas

* 

* Francisco Rodríguez Otero na páxina web *Nomes e Voces*.
* Jorge Pereira, Natalia (2004). "As escolas indianas en Tomiño" (PDF). *Pontenova* (10): 107–116. Archived from the original on 12 de marzo de 2016. Consultado o 02 de maio de 2019.
A **fotónica** é a ciencia da xeración, o control e a detección de fotóns, maiormente no espectro visible e infravermello próximo, pero que tamén se estende a outras porcións do espectro que abranguen o ultravioleta (lonxitudes de onda de 0,2 - 0,35 µm), infravermello de onda longa (8 - 12 µm) e infravermello afastado (75 - 150 µm), onde actualmente se están a desenvolver de xeito activo o láser de fervenza cuántica. A fotónica xorde como resultado dos primeiros semicondutores emisores de luz inventados a principios de 1960 en General Electric, MIT Lincoln Laboratory, IBM, e RCA, e feitos factibles na práctica por Zhores Alferov e Dmitri Z. Garbuzov, e colaboradores que traballaban no Ioffe Physico-Technical Institute, e case simultaneamente por Izuo Hayashi e Mort Panish, que traballaban nos Bell Telephone Laboratories.

Do mesmo xeito que as aplicacións da electrónica se ampliaron de maneira contundente desde que se inventou o primeiro transistor en 1948, seguen a aparecer novas aplicacións particulares da fotónica. As que se consideran aplicacións consolidadas e economicamente importantes dos dispositivos fotónicos de semiconductores abranguen: almacenamento óptico de datos, telecomunicacións por fibra óptica, impresión láser (baseada na xerografía), visualizadores e bombeo óptico en láseres de alta potencia. As aplicacións potenciais da fotónica son virtualmente ilimitadas e abranguen a síntese química, o diagnóstico médico, a comunicación de datos *on-chip*, a defensa con armas láser e a obtención de enerxía mediante fusión, entre outras aplicacións interesantes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* SECPhO - Cluster de fotónica que agrupa as empresas e os grupos de investigación máis importantes en España.
* Entrevista ao Dr. David Comedi, investigador do CONICET en fotónica.
* What is Photonics? (en inglés).
* BBC News: Sea mouse promises bright future (en inglés).
* En inglés e castelán.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre física é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q467054
* BNCF: 62181
* BNF: 12264233h
* GEC: 0268252
* GND: 4243979-6
* JSTOR: photonics
* LCCN: sh85101397
* MAG: 20788544
* PSH: 3458

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D055095
* MeSH: H01.671.617

 |
Un extintor.
Un **extintor** é un equipamento de protección contra incendios que se emprega para extinguir ou controlar lumes pequenos en situacións de emerxencia. Non está deseñado para sufocar lumes descontrolados nos que haxa risco para o usuario.

Os extintores máis estendidos consisten nun recipiente cilíndrico de aceiro que contén un axente extintor a presión (auga, escuma, bicarbonato de sodio...). Cando se abre unha válvula, o axente sae por un tubo que se ten que dirixir cara a base do lume para apagalo. Xeralmente contan cun dispositivo que prevén a súa activación accidental, que debe ser desactivado antes de emprega-lo extintor.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *extintor*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Incendio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190672
* AAT: 300024797
* BNCF: 37384
* BNF: 11981934j
* EBID: ID
* GEC: 0182722
* GND: 4204255-0
* LCCN: sh85048491
* MAG: 2778825863
* NKC: ph202549

 |
**Francisco Romero Zafra**, nado en La Victoria (provincia de Córdoba) o 25 de marzo de 1956, é un escultor e imaxineiro relixioso español.

Traxectoria
-----------

Santísimo Cristo da Saúde (1998). Parroquia de San Xoán Bautista, La Orotava.
No ano 2000 participou nunha exposición colectiva, de imaxinaría, organizada polo Concello de Espartinas e a Deputación de Sevilla, no Santuario da Virxe de Loreto, en Espartinas (Sevilla), sendo elixido como cartel anunciador a súa imaxe do Resucitado de Pozoblanco.

En 2001 participou na segunda exposición, no mesmo lugar e na exposición no Café Concerto Puertaoscura de Málaga. No ano 2002, participou de novo na exposición de Espartinas e en iMAGO Arcebispado de Viena, na Igrexa dos Agostiños do Palacio Real de Viena, sendo elixido como cartel anunciador, unha das súas obras.

No mesmo ano, participou coa doazón dun busto de barro cocido nunha exposición que organizaba Cayetana Fitz-James Stuart, na sala de arte Garduño, a beneficio da Asociación Sevillana de Esclerose Múltiple.

Tamén participou en varias exposicións realizadas en Pozoblanco, Martos, La Victoria e La Rambla. De novo, na coresma de 2004, participa na exposición no Café Concerto Puertaoscura de Málaga con dous bustos de Dolorosa.

As súas obras están estendidas polas provincias de Xaén, Córdoba, Málaga, Granada, Rexión de Murcia, Salamanca, Badaxoz, Tenerife e Cádiz. Dúas das súas obras, o busto da nosa Señora da Soidade e O noso Pai Xesús Cativo de España, forman parte do fondo do Xunta Pro Semana Santa en España.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Francisco Romero Zafra Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina de Francisco Romero ZafraArquivado 29 de marzo de 2017 en Wayback Machine.
Fachada sur do edificio ao longo da ribeira do río Liffey.
**Four Courts** ou **Na Ceithre Cúirteanna** en (irlandés, é un edificio situado en Dublín (República de Irlanda), que é a sede do Tribunal Supremo de Irlanda, o Alto Tribunal de Irlanda, e o Tribunal Central Criminal de Irlanda. O edificio foi construído por James Gandon (tamén arquitecto da Custom House) mirando ao río Liffey entre 1796 e 1802.

Historia
--------

No século XVII Irlanda atopábase baixo dominio británico e sometida, polo tanto, á lei do reino, máis foi establecido un sistema paralelo de leis mesmo antes da independencia. Contra o ano 1775 moitos crían nunha revisión completa do sistema xurídico irlandés, e para apoiar esta decisión elixiuse a localización de Four Courts para converterse no asentamento do poder xudicial.

O primeiro arquitecto en comezar os traballos en 1776 foi Thomas Cooley, quen traballou principalmente na construción do tribunal oeste. Á morte de Cooley, en 1784, James Gandon retomou o tribunal oeste, engadiu tres cortes máis, un vestíbulo e a cúpula.

En 1916, os republicanos apoderáronse do edificio durante o Alzamento de Pascua.

En 1922, 120 anos despois da súa construción, durante a guerra civil irlandesa, Michael Collins (xefe das forzas pro-tratado) desaloxou aos rebeldes brutalmente. Con esta acción o edificio foi practicamente destruído a causa dun bombardeo ordenado polo Goberno Británico contra os rebeldes contrarios ao Tratado Angloirlandés. Nese bombardeo, a Oficina do Rexistro Civil situada nun edificio contiguo ardeu con toda a súa documentación histórica e legal que se remontaba ao século XII.

Contra o 1932 restauráronse os edificios principais seguindo os planos orixinais de Gandon.

Descrición
----------

Sobre o pórtico de seis columnas corintias, érguese unha cúpula con lanterna, cuberta de cobre, coroada polas figuras de Moisés, a Xustiza, a Piedade, a Sabedoría e a Autoridade. o corpo central está flanqueado por dúas ás nas que se encontran os catro tribunais orixinais: Common Pleas, Chancery, Exchequer e King's Bench.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Four Courts web tour*(en inglés)*
* Courts Service of IrelandArquivado 06 de outubro de 2006 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* The Bar Council *(en inglés)*
* The National Archives of Ireland *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1439960
* EBID: ID
* GeoNames: 6949196

 |
A **frigoría** (símbolo: **fg**) é unha unidade de enerxía informal para medir a absorción de enerxía térmica. Equivale a unha quilocaloría negativa. Podería definirse, como extensión da definición de quilocaloría do Sistema Técnico, como a enerxía que se precisa para reducir 1 °C de temperatura dun quilogramo de auga a 15,5 °C, a presión atmosférica normal. A pesar do seu uso, a unidade non existe no Sistema Técnico.

Usos e aplicacións
------------------

Emprégase en sistemas de refrixeración: frigoríficos, aires acondicionados.

Os anglosaxóns utilizan como unidade a BTU (British Thermal Unit: unidade térmica británica), que equivale a 0,252 kcal, é dicir, que unha frigoría (ou quilocaloría) equivale a unhas 4 BTU.

1 quiloxulio equivale a 0,239 frigorías.

A evaporación dun gramo de auga produce unhas 0,540 frigorías.

Unidade de potencia
-------------------

Erroneamente emprégase a palabra «frigoría» como unidade de potencia, sendo o exacto nese caso **frigoría hora** (fg/h), que serve para expresar a potencia dun sistema de refrixeración, sendo máis común utilizar o kW para este fin. Un aparato comercial de aire acondicionado doméstico posúe unha capacidade de arrefriamento de aproximadamente entre 2000 e 3000 frigorías/hora. Tamén poden verse comercializados en BTU.

Unha frigoría/hora é equivalente a 1,163 W (vatios), polo tanto un vatio equivale aproximadamente a 0,860 frigorías/hora.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1086691
* GEC: 0110435

 |
O **ext3**, ou **terceira versión do sistema de ficheiros estendido**, é un sistema de ficheiros con *journaling* que está obtendo unha significativa popularidade entre os usuarios do sistema operativo GNU/Linux. A pesar de non ser tan eficiente nin escalábel coma outros sistemas semellantes como ReiserFS ou XFS, ten a vantaxe de que os usuarios poden migrar dende o popular sistema ext2 sen ter que facer backup dos seus datos para restauralos posteriormente.

O sistema de ficheiros ext3 engade un "diario" (un ficheiro chamado .journal que fica oculto na partición) sen o cal queda un sistema ext2 correcto. Un sistema ext3 pode ademais ser montado e empregado como un ext2, e as utilidades de mantemento que valen para este tamén valen para aquel; isto último implica que o sistema ext3 dispón dunha colección de utilidades de mantemento máis maduras e probadas que os seus rivais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ext2
* Jounaling

### Ligazóns externas

* Linux ext3 FAQ *(en inglés)*
**Francisco Horacio Rodríguez Suárez**, coñecido como **Paquiño**, nado en Abelleira (Muros) o 24 de decembro de 1898 e finado no mesmo concello o 3 de xaneiro de 1996, foi un mestre, empresario e político galego.

Traxectoria
-----------

Membro da socieade agraria Amigos Mútuos de Abelleira e Torea, foi un dos promotores da Federación Agraria do Partido de Muros creada en 1922. Foi mestre de Torea dende 1925 e a partir de 1928 mestre de Serres. Fundou en 1934 a empresa construtora S Rodríguez dedicada ás obras marítimas. Membro da Agrupación de Trabajadores y Agricultores de Serres e militante do PSOE. Participou como representante da sociedade La Potección Social Esteirana de Muros na asemblea para o Estatuto de Autonomía de Galicia de xuño de 1931. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Muros. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido. Fuxiu e estivo agochado na súa casa ata que foi detido pola Garda Civil auxiliada polas milicias das Juventudes de Acción Popular, o 10 de xaneiro de 1937. Xulgado en Santiago de Compostela en consello de guerra o 12 de xuño por rebelión, foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso na Prisión da Coruña ata que saíu en liberdade vixiada en xullo de 1940. Depurado, foi separado definitivamente do servizo e baixa no posto. Ao saír do cárcere dedicouse á contrata de obras na súa empresa. Rehabilitado, foi mestre de Tal. Nas eleccións municipais de 1983 figurou como candidato número catro de Unidade Galega á alcaldía de Muros.

Vida persoal
------------

Casou con Juliana Fernández Mayo e foi pai de Lourdes, María, Ángel, Segundo e Francisco Rodríguez Fernández.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 4-1-1996, p. 73.
2. ↑  *Heraldo de Galicia*, 25-6-1922, p. 6.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-6-1993, p. 61.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 5-6-1931, p. 1.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-8-1936, p. 2.
6. ↑  *El Correo Gallego*, 16-1-1937, p. 4.
7. ↑  *BOP*, 8-7-1940.
8. ↑  *La Voz de Galicia*, Santiago, 30-3-1983, p. 26.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gabriel, Narciso de (2019). "A represión dos mestres republicanos de Muros". *Sarmiento* **23**: 257–289.
* Gabriel, Narciso de (2021). *Vermellos e laicos. A represión fascista do maxisterio coruñés*. Vigo: Galaxia. pp. 278–291. ISBN 978-84-9151-614-9.

### Ligazóns externas

* Francisco Rodríguez Suárez na páxina web *Nomes e Voces*.
A **Copa Breogán** é un torneo de fútbol gaélico de carácter amigable e que enfronta ao equipo galego de Fillos de Breogán (A Coruña) cos Nemo Rangers (Cork), o equipo con mellor palmarés de Irlanda.

Historio
--------

O torneo naceu no 2011 froito do acordo de colaboración entre os dous clubs realizado durante o mes de agosto dese mesmo ano durante a visita que os herculinos realizaron a Irlanda. A primeira edición celebrouse na cidade deportiva da Torre na Coruña o día 4 de setembro do 2011. Nesta primeira edición, o conxunto galego enfrontouse a un dos equipos filiais do Nemo Rangers, dada a enorme superioridade existente entre os dous equipos, mais ao final impuxéronse os irlandeses na recta final por un axustado 26-30, con 7 goles e 5 puntos para os galegos fronte aos 6 goles e 12 puntos dos irlandeses. Está previsto que a segunda edición da Copa Breogán sexa organizada polos Nemo Rangers en Cork no 2012, coa intención de alternar a sede cada ano.

O trofeo
--------

O trofeo consiste nunha Torre de Hércules de Sargadelos, que foi doada polo Instituto de Estudos Irlandeses Amergin na primeira edición.

Palmarés
--------

| Edición | Ano | Campión | Subcampión | Resultado |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| I | 2011 | **Nemo Rangers** | Fillos de Breogán | 30 (6-12) - 26 (7-05) |

Notas
-----

* El Nemo Rangers gana al Fillos la primera Copa Breogán en La Opinión de A Coruña *(en castelán)*
* La Torre albergou a primeira Copa Breogán entre Fillos e o irlandés Nemo en La Voz de Galicia
* A primeira edición da Copa Breogán, todo un éxito en La Voz de Galicia
**Francisco Javier Mulero Villena**, nado en Barcelona o 17 de agosto de 1966, é un exfutbolista español que xogaba de defensa central e líbero. Formado na canteira do FC Barcelona, destacou especialmente no Mallorca e no Compostela, disputando todas as tempadas do club santiagués na Primeira División.

Traxectoria
-----------

Formouse na canteira do FC Barcelona e xogou nos seus dous filiais, en Segunda B e Segunda. A pesar de xogar como defensa central, na súa última tempada no Barcelona B, foi o terceiro máximo goleador do equipo con 11 tantos, só por detrás de Pinilla e Geli.

En 1990 foi cedido ao Real Burgos, da Primeira División. Debutou na máxima categoría na primeira xornada contra o Cádiz, e foi titular no equipo de Novoa toda a tempada, formando parella de centrais con José Luis Ribera. Ao ano seguinte saíu nunha nova cesión, ao Mallorca adestrado por Serra Ferrer, co que descendeu a Segunda na súa primeira campaña. Xogou dúas tempadas máis no equipo balear, disputando un total de 96 partidos.

En 1994 fichou pola SD Compostela de Castro Santos, que acababa de ascender á Primeira División por primeira e única vez na súa historia. Durante os seguintes anos formou na defensa compostelá xunto a futbolistas como Bellido, Nacho, Mauro ou Tocornal, e disputou 154 partidos oficiais en seis anos. Deixou o club no ano 2000, xogando unha última tempada co Nàstic en Segunda B, onde logrou o ascenso a Segunda antes de retirarse en 2001. Trala súa retirada foi secretario técnico do club catalán.

Notas
-----

1. ↑  "Villena, libero del Mallorca, se compromete con el Compostela". *La Voz de Galicia* (en castelán). 25 de xuño de 1994. p. 53.
2. ↑  "Villena deja el Compostela después de seis campañas". *La Voz de Galicia* (en castelán). 7 de xuño de 2000. p. 57.
3. ↑  "Rafa y el Nástic". *La Voz de Galicia* (en castelán). 15 de xullo de 2001. p. 37.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en BDFutbol *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11922982
* Transfermarkt: 259506

 |
A expedición no polo Sur. De esquerda a dereita: Amundsen, Hanssen, Hassel e Wisting (foto feita polo quinto membro, Bjaaland).
A primeira **expedición en chegar ao polo Sur Xeográfico** foi encabezada polo explorador noruegués Roald Amundsen. El e catro compañeiros chegaron ao polo o 14 de decembro de 1911, cinco semanas antes que unha expedición británica encabezada por Robert Falcon Scott chamada Expedició Terra Nova. Amundsen e o seu equipo retornaron de forma segura até a base, e máis tarde, coñeceron que Scott e os seus catro compañeiros morreran na viaxe de retorno.

Os plans iniciais de Amundsen centrábanse no Ártico e na conquista do polo Norte por medio dun barco crebaxeos. Con este obxectivo obtivo o uso do barco de exploración polar de Fridtjof Nansen, o *Fram*, e emprendeu unha extensiva campaña de recollida de fondos para a expedición. As preparacións para esta expedición interrompéronse cando, en 1909, os exploradores americanos Frederick Cook e Robert E. Peary afirmaran por separado que chegaran ao polo Norte. Entón, Amundsen mudou os seus plans e comezou a prepararse para a conquista do polo Sur. Inseguro de até que punto a opinión pública e os seus partidarios lle darían apoio, gardou en segredo o cambio de plans. Até o comezo da expedición, en xuño de 1910, a maioría de membros da tripulación crían que se estaban a embarcar nunha expedición ártica.

Amundsen estabeleceu a súa base Antártica, a *Framheim*, na baía das Baleas na barreira de xeo de Ross. Despois de meses de preparación, de estabelecer depósitos de aprovisionamento e dunha saída nula que case acabou en traxedia, el e a súa tripulación partiron cara ao polo en outubro de 1911. Durante a viaxe descubriron o glaciar Axel Heiberg, que seguiron durante a ruta cara ao altiplano polar e finalmente cara ao polo Sur. O dominio dos membros da expedición do uso de esquís e a súa habelencia cos cans de zorras aseguraron unha viaxe relativamente pouco problemática. Entre os outros éxitos da expedición cóntanse a primeira exploración da península de Eduardo VII e unha extensa exploración oceanográfica.

Aínda que o éxito da expedición foi moi aclamado, a historia do fracaso heroico de Scott eclipsou a súa vitoria. Do mesmo xeito, algúns sectores criticaron moito a decisión de Amundsen de manter en segredo os seus auténticos plans. Porén, os historiadores modernos recoñeceron sen reservas a habilidade e o valor da expedición de Amundsen. A base científica permanente no polo leva o seu nome, xunto co de Scott.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Expedición Amundsen***  |

### Outros artigos

* Lista de expedicións á Antártida

### Ligazóns externas

* *The South pole: An Account of the Norwegian Antarctic Expedition in the Fram* de Roald Amundsen en Internet Archive e Google Books *(en inglés)*
* *The South pole: An Account of the Norwegian Antarctic Expedition in the Fram* de Roald Amundsen en LibriVox (audiobooks) *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8414
* EBID: ID

 |
**Francisco de Aguiar Seixas e Ulloa**, nado en Betanzos en 1632 e finado en Cidade de México o 14 de agosto de 1698, foi un relixioso católico galego, bispo de Michoacán e arcebispo de Nueva España.

Biografía
---------

Placa na Igrexa de Santiago en Betanzos
Foi fillo de Alonso Vázquez de Seixas e Lobeira, rexedor perpetuo de Betanzos, e de Mariana de Ulloa. Estudou nas universidades de Santiago de Compostela e de Salamanca, chegando a ser reitor da primeira entre 1668 e 1674.

O 20 de agosto de 1677 foi nomeado bispo de Michoacán (actual arquidiocese de Morelia), polo que embarcou cara a América ao ano seguinte. Permaneceu tres anos no cargo, ao ser nomeado arcebispo de Nueva España (actual Arquidiocese de México) por Inocencio XI en 1680. Ocupou a cátedra o 2 de xaneiro de 1682, sendo unha das súas primeiras medidas a fundación e construción do Seminario Conciliar de México. Tamén mandou construír diversas obras adicadas á beneficencia, coma un hospital para enfermas mentais, o colexio de San Miguel de Belén e a Casa de Misericordia. En 1695 acometeu o derrubamento e o inicio das obras do Santuario da Nosa Señora de Guadalupe, rematado en 1709.

Ascético e moralista, da súa labor coma arcebispo destacan a prohibición das pelexas de galos, das touradas e das representacións teatrais. Ademais, durante o seu episcopado tivo fortes conflitos coa poetisa e dramaturga Sor Juana Inés de la Cruz: en plena Inquisición española, o prelado vía incompatible a súa condición de relixiosa co carácter profano de gran parte da súa obra.

Trala súa morte foi soterrado na capela de San Filipe da catedral mexicana.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Verdín y Molina** |  **Bispo de Michoacán** 1677 - 1680 | Sucesor:**Antonio de Monroy** |
| Predecesor:**Payo Enríquez de Rivera Manrique** |  **Arcebispo de México** 1680 - 1698 | Sucesor:**Juan de Ortega Cano Montáñez y Patiño** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Los gallegos y el Nuevo Mundo en la época virreinal*. Grupo Nono Art. Banco Pastor, 1987.
* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). 2005. ISBN 84-87804-88-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8962589
* WorldCat
* VIAF: 313571787
* Catholic-Hierarchy: deaguir
* DBE: francisco-de-aguiar-seijas-y-ulloa
* SUDOC: 182855651

 |
**Félix Couchoro**, nado en Ouidah (actual Benín) o 30 de xaneiro de 1900 e finado en Lomé en 1968, foi un escritor togolés.

Traxectoria
-----------

Estudou nunha misión católica e exerceu como profesor dunha escola católica. En 1929 publicou *L'Esclave* na revista *La dépêche africaine* de París, a segunda novela publicada en francés por un africano.

De volta a África editou o xornal *L'éveil Togo-Dahoméen* ata 1935, crítico coa administración colonial en 1941 trasladouse a Togo e formou parte do Comité da Unidade Togolesa, formación nacionalista. En 1954 ten que se instalar en Ghana, regresou logo da vitoria nacionalista en 1960, e traballou para o Servizo Nacional de Información e publicou novelas por entregas no xornal *Togo Presse*

Obra
----

* *L'Esclave*, 1929
* *Amour de féticheuse*, 1941
* *Drama d'amour à Anecho*, 1950
* *L'héritage cette peste*, 1963

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3092429
* WorldCat
* VIAF: 27075619
* BIBSYS: 6078274
* BNF: 12012259b
* BRE: 2126096
* FAST: 169152
* GND: 118903594
* ISNI: 0000 0000 3534 068X
* LCCN: n85327677
* NLA: 48864091
* NTA: 310642086
* OL: OL1111807A
* SUDOC: 028247345

 |
Cocido de Lalín.
O **cocido de Lalín** é un prato típico da vila galega de Lalín e, en xeral de toda a comarca do Deza, elaborado a partir dos produtos procedentes do porco.

Ao redor deste prato, moi popular na gastronomía galega, celébranse, na mesma vila, a Feira do cocido de Lalín ou Festa do cocido e o Mes do cocido.

Existe, ademais, unha Orde protectora, a Encomenda do cocido.

Impulsado polo concello, pola Concellería de Promoción Económica, esta especialidade culinaria está presente na *Feria Internacional de Turismo de Madrid* (Fitur) e noutros moitos certames deste tipo.

Feiras
------

### A feira do cocido

*Artigo principal**:* Feira do cocido de Lalín.
As orixes da feira do cocido de Lalín, que se celebra o domingo anterior ao domingo de entroido, encóntranse nunha reunión que os alcaldes da comarca de Deza tiveron en 1968 destinada a encontrar estratexias de difusión e comercialización dos produtos típicos da gastronomía da comarca.

En 1999 esta festa foi declarada de Interese Turístico autonómico e, en 2010, de Interese Turístico Nacional.

A festa compleméntase cunha serie de actos festivos como bailes, desfile de carrozas e a Gala da Gastronomía de Galicia.

### O mes do cocido

*Artigo principal**:* Mes do cocido de Lalín.
Desde o día 15 de xaneiro até o 14 de febreiro, o concello de Lalín organiza o chamado mes do cocido que ten como finalidade a de impulsar o sector hostaleiro da comarca baseándose no típico e famoso prato do cocido. O lema que se utiliza é *De San Amaro a San Valentín, Mes do Cocido en Lalín*.

Conta coa participación da Concellería de Promoción Económica e de varios restaurantes da vila (en 2006 máis de 26 establecementos e máis de 3.000 prazas de comedor) que se comprometen a realizar o prato a diario.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cocido
* Festa do cocido de Lalín
* Mes do cocido de Lalín
* Encomenda do Cocido

### Ligazóns externas

* *Cocido de Lalín: el triunfo del marrano*, por *Caius Apicius* (Cristino Álvarez Herrera) *(en castelán)*.
* Mes do cocido de Lalín
O **Club Patín Cibeles**, fundado e 1953 e disolto en 1987, foi un equipo español de hockey sobre patíns, da cidade de Oviedo.

Foi o primeiro equipo de fóra de Cataluña en gañar a Copa do Rei, en 1980, tras derrotar 4-0 ao FC Barcelona na final disputada en Salamanca. Ao ano seguinte, en 1981, o Cibeles proclamouse subcampión da Recopa de Europa.

Historia
--------

En 1974 ascendeu por vez primeira á máxima categoría de hockey sobre patíns de España, entón denominada *División de Honra*, ao clasificarse en segundo lugar da Primeira División. As súas clasificacións na máxima categoría foron as seguintes:

|  |  |
| --- | --- |
| **Ano** | **Posto** |
| 1975 | 9 |
| 1976 | 11 |
| 1977 | 6 |
| 1978 | 10 |
| 1979 | 6 |
| 1980 | 9 |
| 1981 | 7 |
| 1982 | 3 |
| 1983 | 7 |
| 1984 | 9 |
| 1985 | 4 |
| 1986 | 10 |
| 1987 | 6 |

En 1987 o Cibeles clasificouse sexto na liga de División de Honra, e xogou o seu último partido no Palacio dos deportes de Oviedo derrotando ao Noia por 11 goles a 0. O último gol do Cibeles marcouno Lolo Paredes. O día 3 de xuño desaparece o C.P. Cibeles.

Uniforme
--------

O uniforme titular do equipo estaba comprendido por unha camiseta vermella, un pantalón azul e unhas medias vermellas.

Palmarés
--------

* 1980: Campión Copa do Rei
* 1981: Subcampión Recopa de Europa, Subcampión Copa do Rei.

Ademais, o Cibeles participou dúas veces na Recopa de Europa e tres na Copa da CERS.

Notas
-----

1. ↑  El CIBELES en DIVISIÓN DE HONOR

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Club Patín Cibeles en HoqueiPatins.cat *(en catalán)*
* Historia do Club Patín Cibeles
Cortexo sexual dun macho de antílope da India (*Antilope cervicapra*).
En bioloxía denomínase **cortexo sexual** ou **cortexo nupcial**, e mesmo **parada nupcial**, o comportamento animal cando o macho dunha determinada especie busca, durante a época de celo, o apareamento cunha femia. En moitos casos, hai unha loita, case sempre incruenta, entre os machos que teñen a vista posta na mesma femia.

Moitas especies animais exhiben durante este período unha serie de comportamentos máis ou menos ritualizados como, por exemplo, a **danza nupcial**. Frecuentemente implican a exhibición de características físicas, a produción de sons especiais ou o ofrecemento de agasallos á femia. Este tipo de comportamentos obsérvanse máis frecuentemente, e de forma máis desenvolvida, nas aves.

O cortexo sexual aumenta a dispoñibilidade para o apareamento, ao aumentar a motivación sexual dos individuos. Tamén actúa como un selector do individuo macho máis apto para o apareamento. Paralelamente, diminúe a agresividade intraespecífica entre os membros da parella, e tamén entre todos os individuos daquelas especies que se reúnen en mandas durante o período reprodutivo, e que son fortemente territoriais o resto do ano.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Costa, F. (1996): "Especies gemelas". *Ciencia hoy*, Volumen 6, Nº32.

### Outros artigos

* Apareamento
* Dimorfismo sexual
* Estro

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre bioloxía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10968643
* EBID: ID
* GND: 4219459-3
* MAG: 130039590

 |
O **Club Español de Madrid** foi un club de fútbol da cidade de Madrid. O club foi fundado orixinalmente en 1900. En 1902, unha escisión no club deu lugar ao Real Madrid.

O Club Español foi campión do Campionato Centro en 1904 e 1909. En 1904 o presidente da Federación Madrileña de Foot-Ball, quen tamén era presidente do Club Español, declarou ao club campión da Copa do Rei. Con todo, esta reclamación non foi recoñecida polos demais clubs participantes, que declararon gañador ao Athletic de Bilbao. O Club Español foi finalista en 1909 e 1910 da Copa do Rei.

Primeiros anos
--------------

O fútbol foi introducido en Madrid polos profesores e estudantes da Institución Libre de Ensino. Entre eles figuraban varios graduados das universidades de Oxford e Cambridge. En 1895 fundaron o **Foot-ball Sky**, un club que xogaba os domingos pola mañá na Moncloa. En 1900 unha escisión dentro deste club viu a aparición de dous novos clubs, **New Foot-Ball de Madrid** e **Club Español de Madrid**. O primeiro presidente do Club Español foi Julián Palacios. En 1902 Palacios axudou a formar un novo club, **Sociedad Madrid FC**, máis tarde convertido no Real Madrid.

### Copa do Rei de 1904

En 1904 o Club Español gañou o Campionato Rexional Centro, unha liga rexional utilizada como clasificación para a Copa do Rei. Con todo, a posterior competición, xogada en Madrid, terminou nun caos. Na rolda inicial o Club Español xogou contra o Madrid FC con resultado dun 5-5. Ambos os equipos negáronse a xogar tempo extra e organizouse un partido de desempate para o día seguinte. Con todo o Madrid FC non se presentou e deuse por gañador ao Club Español. Na semifinal xogaron contra o FC Moncloa. O Club Español abandonou o partido con 1-0 por mor dunha grave lesión dun xogador do Club Español. O Club Español foi declarado gañador e avanzou á final. Con todo, unha mestura da datas da final resultou en ser declarado gañador o Athletic de Bilbao sen xogar un partido. O presidente da *Federación Madrileña de Foot-Ball*, quen tamén era presidente do Club Español, tratou de declarar gañador ao Club Español, que se presentou a xogar noutra data. Con todo, os outros clubs negáronse a recoñecer esta reclamación.

### Copa do Rei de 1909 e 1910

En 1909 o Club Español gañou o Campionato Centro unha vez máis, e de novo clasificouse para a Copa do Rei. Na semifinal derrotou ao FC Barcelona por 3-2 pero logo perdeu 3-1 na final co Club Ciclista de San Sebastián.

En 1910 organizáronse dúas copas, a Copa do Rei e a **Copa FEF** na que xogou o Club Español xunto co FC Barcelona e o Deportivo da Coruña. A competición xogouse como unha mini-liga e no partido decisivo gañou o FC Barcelona ao Club Español por un 3-2. O Club Español, que gañara 3-1 contra o Deportivo, terminou como subcampión.

Palmarés
--------

* **Campionato Rexional Centro (2)**: 1904, 1909
* Subcampión da Copa do Rei (2): 1909, 1910

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Morbo: La historia del fútbol español* (2003), Phil Ball.
**Cecilia Tarela Barreiro**, nada en Pontecesures en 1977, é unha política galega do BNG.

Papeleta dos candidatos ao Senado por Pontevedra nas Eleccións Xerais de 2016.

Traxectoria
-----------

Traballadora da CIG, estudou Administración e Finanzas. Foi responsable local do BNG de Pontecesures e concelleira dende 2007, sendo a terceira tenente de alcalde dende 2011. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do BNG en Pontecesures conseguindo 2 concelleiros e foi elixida alcaldesa grazas a un pacto de goberno cos concelleiros de Terra Galega e do PSdeG. En xaneiro de 2016 os dous concelleiros de Terra Galega abandonaron o goberno tripartito e en maio dese ano presentaron unha moción de censura xunto ao PP e Independentes de Pontecesures que fixo alcalde ao popular Juan Manuel Vidal Seage. Foi candidata ao senado nas Eleccións xerais de España de 2016. Encabezou de novo a candidatura do BNG nas municipais de 2019 logrando de novo 2 concelleiros e sen recuperala alcaldía, dado que o PPdeG mantivo a maioría cos seus socios, sendo tamén superada como segunda forza polo PSdeG.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Luís Álvarez Angueira** |  **Alcaldesa de Pontecesures** 2015 - 2016 | Sucesor:**Juan Manuel Vidal Seage** |

Notas
-----

1. ↑  Cecilia Tarela asume el mando emocionada y reivindica "el final de los personalismos"
2. ↑  Cecilia Tarela espera movimientos
3. ↑  "Cecilia Tarela: "El tripartito se retrata solo: el soberbio, la autoritaria y el incapaz de trabajar"". Arquivado dende o orixinal o 02 de maio de 2016. Consultado o 05 de maio de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Pontecesures

### Ligazóns externas

* «En Pontecesures vainos a marcha». Entrevista en *La Voz de Galicia*
Selo da Corte Suprema de Xustiza de Colombia.
Palacio de Xustiza.
A **Corte Suprema de Xustiza de Colombia** (en castelán: *Corte Suprema de Justicia de Colombia*) é o órgano xudicial máis alto en asuntos civís e penais e asuntos de procedemento criminal e civil en Colombia. O Tribunal Supremo de Colombia é a autoridade máis alta en relación á interpretación de lei administrativa, lei constitucional e a administración da maxistratura.

O tribunal consiste en vinte e tres xuíces, elixidos pola mesma institución en lista conformada polo Consello Superior da Xudicatura para termos individuais de oito anos. A Corte Suprema reúnese no Palacio de Xustiza da Praza de Bolívar, en Bogotá.

Notas
-----

1. ↑  "Constitución Política de Colombia.". *Alcaldía de Bogota*. Article 237, Article 239.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Colombia*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3001110
* WorldCat
* VIAF: 131940694
* LCCN: n81005286

 |