recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A actual bandeira do estado de Xeorxia foi aprobada o 8 de maio de 2003. A bandeira ten dúas barras vermellas e unha branca, co escudo do estado (adoptado do selo estatal) sobre un campo azul na esquina superior esquerda. No escudo, o arco simboliza a constitución do estado e os piares representan as tres ramas do poder público: lexislativa, executiva e xudicial. As palabras do lema do estado "Sabedoría, Xustiza, Moderación", envólvense arredor dos piares, vixiado por unha figura masculina co traxe colonial como un soldado da Revolución Americana, cunha espada brandida que representa a defensa da Constitución. Outro lema, "In God We Trust", aparece baixo estes elementos, aínda que non forma parte do selo do estado nin do escudo. A bandeira ten trece estrelas, que representan a Xeorxia e aos outros 12 estados orixinais dos Estados Unidos de América.

Bandeiras históricas
--------------------

| Bandeiras históricas de Xeorxia |
| --- |
| Anterior a 1879 (non oficial) | 1879 - 1902 |
| 1902 – 1906 | 1906 – 1920 |
| 1920 - 1956 | 1956 - 2001 |
| 2001 - 2003 | 2003 - Actualmente |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q676623
* EBID: ID

 |
| Tauere |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 5 hab. |
| Superficie | 2 km² |
| Superficie lagoa | 60 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 17°22′S 141°29′O﻿ / ﻿-17.367, -141.483 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Tauere** é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa, incluído na comuna de Hao. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 85 km ao noroeste de Hao.

Xeografía
---------

É un atol pequeno de forma cadrada, de 8 km de longo, e unha superficie total de 2 km². A lagoa interior ten dous pasos ao océano. Está deshabitado, sen ningunha infraestrutura.

Historia
--------

Foi a décima illa que descubriu Pedro Fernández de Quirós, en 1606, chamándoa *Dezena*. En 1772, Domingo Bonaechea chamouna *San Simón e Xudas*. Outro nome histórico é *Resolution*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q671261
* WorldCat
* VIAF: 172672579
* GEC: 0511423
* GeoNames: 4033569

 |
**Arlindo do Carmo Pires Barbeitos**, nado en Catete o 24 de decembro de 1940 e finado en Luanda o 21 de marzo de 2021, foi un poeta angolano.

Traxectoria
-----------

En 1957 estableceuse en Portugal para estudar socioloxía, deixando o país poucos anos despois por motivos políticos Exliiouse en Francia e Alemaña, e estudou socioloxía, antropoloxía, filosofía, economía e estatística na Universidade de Frankfurt. En 1971 entrou no Movemento Popular para a Liberación de Angola, que loitaba pola independencia, e regresou á súa terra para dar clases na Fronte Leste. En 1972 regresou a Portugal para tratarse dunha doenza, e comezou o seu doutoramento en etnoloxía.

En 1975, coa independencia de Angola, regresou ao país. Foi profesor no Lubango, enviado cultural en Alxeria, e tradutor do primeiro presidente angolano, Agostinho Neto.

Faleceu o 31 de marzo de 2021, en Luanda, só 11 días despois da morte da súa esposa, Maria Alexandre Dáskalos.

Obra
----

* *Angola Angolê Angolema* (1975)
* *Nzoji (Sonho)* (1979)
* *O rio estórias de regresso* (1985)
* *Fiapos de Sonho* (1990)
* *Na Leveza do Luar Crescente* (1998)

Notas
-----

1. 1 2 3  "Morreu o nacionalista e poeta Arlindo Barbeitos" (en portugués). 1 de abril de 2021. Consultado o 6 de setembro de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q259777
* WorldCat
* VIAF: 61565283
* BLBNB: 000321162
* BNE: XX1216869
* BNF: 12053411z
* CiNii: DA17780946
* DeutscheBio: 1056689528
* EBID: ID
* GND: 1056689528
* ISNI: 0000 0001 1461 5450
* LCCN: n80119174
* NTA: 088681750
* Persée: 584612
* PTBNP: 7816
* SUDOC: 028765680

 |
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  **Arizona Wildcats** |  |

 |
| **División** | División I da NCAA |
| **Subdivisión no fútbol americano** | Football Bowl Subdivision (FBS) |
| **Conferencia** | Pacific Ten Conference |
| **Alcume** | *Wildcats* |
| **Mascota** | *Wilbur* |
| **Estadio de fútbol americano** | Arizona Stadium (56.000 espectadores) |
| **Pavillón de baloncesto** | McKale Center (14.454 espectadores) |
|  |

**Arizona Wildcats** é o equipo deportivo da Universidade de Arizona en Tucson, Arizona. Os equipos dos Wildcats participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forman parte da Pacific Ten Conference.

Programa deportivo
------------------

Os *Wildcats* participan nas seguintes modalidades deportivas:

|  |  |
| --- | --- |
| * **Masculino**
	+ Béisbol
	+ Baloncesto
	+ Campo a través
	+ Atletismo
	+ Fútbol americano
	+ Tenis
	+ Golf
	+ Natación
 | * **Feminino**
	+ Voleibol
	+ Baloncesto
	+ Campo a través
	+ Atletismo
	+ Fútbol
	+ Sóftbol
	+ Tenis
	+ Golf
	+ Ximnasia
	+ Natación
 |

### Baloncesto

O programa de baloncesto é un dos máis exitosos da universidade, dende que Lute Olson fíxose cargo do equipo en 1983. Até 2007, o equipo logrou unha xeira de 20 tempadas con 20 ou máis vitorias, aparecendo no Torneo da NCAA en 23 ocasións, e na Final Four en 1988, 1994, 1997 e 2001. En 1997, conseguiu o campionato ante os Kentucky Wildcats, os vixentes campións.

Un total de 35 *wildcats* chegaron a xogar na NBA, 11 dos cales compiten na actualidade, salientando entre eles a Steve Kerr, Damon Stoudamire, Mike Bibby, Andre Iguodala ou Gilbert Arenas.

### Béisbol e sóftbol

En béisbol, os Wildcats lograron o título nacional en 1976, 1980 e 1986, e en softbol na categoría feminina en sete ocasións.

Palmarés
--------

* Baloncesto masculino : 1997
* Béisbol : 1976, 1980, 1986
* Softbol : 1991, 1993, 1994, 1996, 1997, 2001, 2006
* Golf masculino : 1992
* Golf feminino : 1996, 2000

Ligazóns externas
-----------------

* Web Oficial dos Wildcats
**Antonia Rodríguez López**, nada en Soulecín (Santigoso, O Barco de Valdeorras) o 6 de xaneiro de 1925 e finada en París o 7 de setembro de 2012, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

Traxectoria
-----------

Filla de Domingo Rodríguez Fernández e Amalia López, un dos seus irmáns, Rogelio, pasouse ao Exército republicano. Isto trouxo consigo o encarceramento do pai e doutro irmán, que pasaron seis meses na prisión do Barco. O 18 de outubro de 1939 os seus pais foron fusilados en Soulecín, e os seus catro irmáns fuxiron ao monte, onde caeron en combate coas forzas franquistas entre 1941 e 1949. Coa súa irmá Consuelo Rodríguez López (Chelo) actuaron como axentes do Servizo de Información Republicana (SIR), como enlaces coa guerrilla,

Antonia e Chelo estiveron encarceradas no Barco, Ponferrada e León. E ao comprobar que perigaba a súa vida, escaparon para o monte, á denominada Cidade da Selva, situada nos montes da Serra do Eixo (Carballeda de Valdeorras), onde se encontraba o campamento base dos guerrilleiros. Alí continuaron a súa relación cos guerrilleiros asturianos César e Arcadio Ríos Rodríguez.

Tiveron que fuxir en xullo de 1946, cando as forzas franquistas descubriron o campamento. Antonia e Chelo Rodríguez ocultáronse en casas de apoio de Ourense e O Bierzo, ata que se tiveron que separar en Berlanga del Bierzo (León), en 1947, despois de chegar á conclusión de que xa houbera "demasiadas mortes na familia".

Antonia marchou co guerrilleiro César Ríos. Conseguiron embarcar para Francia en outubro de 1948, en Luanco (Asturias), e dous días despois atracaron no porto de Saint-Jean-de-Luz (Francia). Primeiro residiron no sur do país como exiliados, e máis tarde instaláronse en París, onde César Ríos traballou como practicante. Tiveron unha filla, Irma Ríos, que é profesora de español. César Ríos faleceu en 1997.

Recoñecementos
--------------

O Concello do Barco rendeu homenaxe en xullo de 2004 aos pais de Antonia, Domingo Rodríguez e Amalia López, colocando un monólito no camiño denominado lugar de Sampaio (Soulecín), onde fora fusilado o matrimonio.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2011). *Mulleres na guerrilla antifranquista galega*. Brión: Laiovento. ISBN 978-84-8487-211-5.

### Ligazóns externas

* "La penúltima guerrillera de Galicia", *Faro de Vigo*, 18 de setembro de 2012 *(en castelán)*
* "Antonia Rodríguez López, luchadora sin pistola", *El País*, 16 de setembro de 2012 *(en castelán)*.
* "Antonia Rodríguez López. Para sempre na lembranza", *Sermos Galiza*, 12 de setembro de 2012.
A entrada.
A abadía vista dende o río Mayenne.
A **Abadía de Port du Salut** (en francés **Abbaye de Notre-Dame du Port du Salut**) é unha fundación bieita, especialmente trapista, de 1815 feita polo monxe Bernard de Girmond.

Historia e localización
-----------------------

Bernard de Girmond, primeiro abade, en 1815.
A abadía localízase en Entrammes, no departamento de Mayenne (Países do Loira, Francia), nun val entre as cidades de Entrammes e Nuillé-sur-Vicoin.

Foi aprobada oficialmente como abadía o 10 de decembro de 1816 polo papa Pío VII.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Abadía de Port du Salut***  |

### Ligazóns externas

* Web oficial da abadía de Port du Salut *(en francés)*.


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre arquitectura é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
A **CREPA** (**Central Reguladora de Produtos Agrícolas**) foi unha institución franquista encargada de fixar a cota de produtos agrícolas para vender a prezo de taxa.

Historia e características
--------------------------

Era a encargada de fixar a cota forzosa que debía entregar cada concello a partir dos informes que elaboraban as Seccións Agronómicas a raíz das declaracións xuradas de superficie de cultivos de cada concello e dos rendementos medios dos diferentes produtos intervidos.

Posteriormente a Xunta Local Agrícola, composta polo alcalde, o xefe local de FET y de las JONS, o secretario do Concello e tres agricultores de entre os maiores contribuíntes, estipulaba o repartimento da cota por parroquias, e alí, a Xunta parroquial, integrada polo párroco, o alcalde de barrio e o mestre, facía o repartimento final entre os veciños. O sistema favorecía a comisión de todo tipo de arbitrariedades en función da situación e do grao de poder dos veciños no concello e nas respectivas parroquias, das envexas,inimizades persoais, amiguismos e corrupcións.

Foi implantado a partir da campaña 1944/45.

Tiñan que entregar unha cota forzosa de determinadas producións agrícolas (millo, trigo e centeo, patacas,leguminosas...) pagadas a prezo de taxa.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Conflitos institucionais na Galicia da posguerra. As "Hermandades Sindicales de Labradores y Ganaderos" diante dos organismos da administración do Estado e dos concellos
**Antonina Alexandrovna Kymytval**, nada en Muhomornoe o 22 de abril de 1938 e finada o 29 de outubro de 2015 en Abinsk, foi unha poeta chukchi.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha aldea do distrito de Anadyr no seo dunha familia de pastores tradicionais. Perdeu a seus pais moi nova e educouse nun internado, con dez anos comezou a a escribir poesía. En 1958-59 estou na escola pedagóxica de Anadyr. Despois de licenciarse, traballou en Ust-Belsky. Publicou os seus primeiros poemas na revista *Дальний Восток*, no almanaque *На Севере Дальнем*, e en xornais da rexión. En xuño de 1957 foi a Moscova para participar no VI Festival Mundial da Xuventude e os Estudantes. Dende 1960 foi viceeditora do xornal *Советская Чукотка* e nese ano publicou en Magadan , o primeiro libro de poemas *Линлин’ин грэп*que se traduciu dous anos despois ao ruso. A segunda colección de poemas, *Гыныкы* publicouse en 1967, traducida ao ruso en 1969 por Vladimir Sergeev. En 1966-1967 estudou no Instituto de Literatura Maxim Gorki en Moscova.

En 1968 publicou o seu primeiro libro de poemas para nenos, ao que seguiron varios máis. Tamén escribiu pezas para o teatro de monicreques de Magadan. Unha das súas obras máis célebres é o poemario *Палёмтэлма типъэйн’эн* (1972) ao que seguiu *Гымнин ы’лгытын’ын* (1982). Nos seus últimos anos colaborou na tradución do Novo Testamento ao chuckchi e continuou a publicar poemas sobre todo en publicacións periódicas.

Notas
-----

1. ↑  Шпрыгов, Ю. М. Чукотская литература // *Краткая литературная энциклопедия* / гл. ред. А. А. Сурков. — М.: Сов. энцикл. 1962—1978. — Т. 8: Флобер — Яшпал. — 1975. — Стб. 559—560.
2. ↑  "Кымытваль Антонина Александровна" kolyma.ru

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4250822
* WorldCat
* VIAF: 262991961
* BNE: XX1088674
* BRE: 2126630
* FAST: 243365
* GND: 143369539
* ISNI: 0000 0003 8217 759X
* LCCN: no89000120
* NKC: js2012695036

 |
Explosión nuclear.
As **armas de destrución masiva** (ADM, en inglés WMD, *weapons of mass destruction*) son armas capaces de eliminar a un número moi elevado de persoas de xeito indiscriminado e causar grandes danos económicos.

Considéranse armas de destrución masiva as nucleares, biolóxicas e químicas. A expresión foi acuñada en 1937, e referíase ó bombardeo aéreo por parte da Luftwaffe nazi en apoio do exército sublevado na Guerra Civil Española, sendo o caso máis coñecido o de Guernica e os bombardeos sobre a poboación civil desarmada de Barcelona.

O uso actual desta expresión como sinónimo de armas nucleares, biolóxicas ou químicas foi creado na resolución 687 de Nacións Unidas en 1991. Esta resolución refírese á «ameaza que todas as armas de destrución masiva supoñen para a paz e seguridade», e menciona en particular as nucleares, biolóxicas e químicas, así como os tres tratados relevantes ás mesmas:

O uso desta expresión é motivo de controversia. Popularizouse sobre todo durante a crise de desarme iraquí en 2002 e serviu como pretexto para a Guerra de Iraq.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Guerra de Iraq

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arma de destrución masiva*** |

* 
* 
* Patrick Barriot e Chantal Bismuth: A clasificación de armas non ten sentido (Le Monde Diplomatique)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q49394
* BNCF: 13724
* BNF: 12523307p
* BRE: 2695234
* EBID: ID
* GND: 4197222-3
* HDS: 043953
* JSTOR: weapons-of-mass-destruction
* LCCN: sh96004190
* MAG: 2777765789
* NDL: 01005458
* PSH: 12296

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D054044

 |
O **Abadal** foi un coche construído entre 1912 e 1913. Considerado un coche de luxo veloz, cun deseño similar ao de Hispano-Suiza. Existían dous modelos: O primeiro tiña un motor de catro cilindros de 3 104 cc, e o segundo un motor de seis cilindros de 4 521 cc.

Pouco despois da creación da liña Abadal, a compañía belga Impéria comezou a fabricar o modelo, con licenza, chamándoos Impéria-
Abadal. En 1916 Abadal comprou os dereitos de Buick en España, desde ese ano, os modelos de Abadal construídos en Barcelona posuían motores Buick, pero non a carrocería. A estes automóbiles coñecéuselles como Abadal-Buicks.

M. A. Van Roggen (que traballara en Springuel) tomou o control da compañía belga, e fabricou uns 170 Impéria-Abadal máis. Ademais fabricou outros modelos, como un modelo deportivo de 16 válvulas de 2 992 cc e catro cilindros e tres prototipos de 5 630 cc. A compañía deixou de fabricar automóbiles en 1923.

Francisco (Paco) Abadal era un vendedor de Hispano-Suíza, ademais dun piloto de carreiras de Barcelona. Comezou o seu negocio en 1912 e, cando o abandonou, traballou para a General Motors. Os plans de General Motors, en 1930, para lanzar un prototipo chamado Abadal Continental nunca se levaron a cabo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Abadal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Historia da firma e fotografías en Autopasión 1/18
**Antonino Luís Castro Mosquera**, nado en Ribadumia e finado no mesmo concello o 8 de setembro de 1938, foi un xuíz de paz e político galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Barrantes. Cursou estudos de dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pero non rematou a carreira. Foi un dos fundadores do Umia F. C. en novembro de 1923. Foi nomeado xuíz muncipal de Ribadumia en decembro de 1923. Foi xuíz de paz en Barrantes e secretario de Izquierda Republicana de Ribadumia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 eludiu unha tentativa de dención no seu domicilio, logrou embarcar en Vilagarcía e marchar a Buenos Aires. Desde alí pasou a Francia. Volveu ao Madrid republicano para ser intervido dun cancro e regresou a Francia. Xa moi enfermo, a través da Cruz Vermella Internacional, puido volver a súa casa de Barrantes en 1938, morrendo ao pouco tempo. A súa muller Carmen Carbó foi depurada no seu posto de mestra.

Vida persoal
------------

Casou con Maria del Carmen Carbó Velilla e foi pai de María Eva, Esther, Alberto e María de los Remedios Castro Carbó.

Notas
-----

1. ↑  *La Noche*, 29-11-1962, p. 8.
2. ↑  *Faro de Vigo*, 16-12-1923, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Antonino Castro Mosquera na páxina web *Nomes e Voces*.
**Aquilino Sánchez Rodríguez**, nado en Oseira (San Cristovo de Cea) en 1874 e finado en Vilariño Frío (Montederramo) o 1 de novembro de 1936, foi un perito agrícola e político galego.

Traxectoria
-----------

Perito agrícola destinado no concello de Maside. Propagandista agrario, fundou e foi director do periódico *La Torre de Maside* en 1921. Durante a Segunda República militou no Partido Radical, pasando despois a Izquierda Republicana, foi concelleiro do Carballiño e foi elixido alcalde do Carballiño o 19 de abril de 1936, logo da dimisión de Felisindo Álvarez Xesteira para facerse cargo da presidencia da Deputación de Ourense.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 22 de xullo e trasladado o 2 de agosto en compañía de Joaquín Losada Filgueira cara Ourense. Chegados á prisión provincial incorporóuselles Francisco Paradela Núñez e os tres foron conducidos por un grupo de falanxistas á cadea de Viana do Bolo. Os milicianos deixaron a Aquilino Sánchez na prisión de Trives e continuaron cos outros dous que foron asasinados nas proximidades dos Codos de Larouco (A Pobra de Trives). Xulgado en Ourense en proceso incoado o 15 de setembro por adhesión á rebelión, foi absolto. Foi asasinado o 1 de novembro en Vilariño Frío (Montederramo) con Jacinto Santiago, Fructuoso Manrique Martín e Eligio Núñez Muñoz.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Felisindo Álvarez Xesteira** |  **Alcalde do Carballiño** 1936 | Sucesor:**Bernardino González Álvarez** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Novelle López, Laura; Prada Rodríguez, Julio (2002). "Da axitación republicana á represión franquista. O Carballiño (1930-1942)". *Boletín Auriense* (Grupo Marcelo Macías ; Museo Arqueolóxico Provincial). XXXII (XXXII): 171–194.
* Prada Rodríguez, Julio (2001). "Os mortos daquel outono... Unha aproximación ó proceso e asasinato de Aquilino Sánchez". *Ágora do Orcellón* (2).
* Prada Rodríguez, Julio (2004). *Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión*. Sada: Do Castro. pp. 214, 224–225. ISBN 978-84-8485-157-8.

### Ligazóns externas

* 

* Aquilino Sánchez Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.
* Unha placa recorda ao último alcalde republicano carballiñés, noticia en *La Voz de Galicia*
**Augustal** de Messina, con Frederico II no anverso como emperador romano
O **augustal** (latín: *augustale*) foi unha moeda de ouro cuñada no Reino de Sicilia. Foi establecida en 1231 por Frederico II, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Rei de Sicilia, cuñouse ata a súa morte en 1250 e tivo ampla circulación na Península Itálica. O mesmo nome déuselles tamén a algunhas moedas sicilianas de ouro posteriores de características e valor similares.

Foi cuñado nas cecas de Brindisi e Messina e, ademais da unidade, emitiuse tamén o medio augustal, con idéntico deseño e proporcional en tamaño e peso.

Caracterización
---------------

Detalle da característica aguia do reverso do **augustal**
O augustal tiña un peso nominal de 5,31 gramos e unha fineza de 20½ quilates (ou 854 milésimas de ouro puro). O seu valor legal era o dun terzo da onza siciliana de ouro.

Os augustais inspiraban a súa tipoloxía en modelos monetais romanos, particularmente nos áureos. Os seus tipos fixos amosan nos anversos o busto laureado do emperador con aparencia romana e nos reversos unha aguia coas ás estendidas, como símbolo imperial. 

As súas lendas están en lingua latina. A dos anversos é CAESAR AVG IMP ROM ("César Augusto, emperador dos romanos") e a dos reversos FRIDE RICVS, o nome do emperador.

Notas
-----

1. ↑  Kowalski, H. (1976). "Die Augustalen Kaiser Friedrichs II". En *Schweizerische Numismatische Rundschau*. 55: 77-150.
2. ↑  Travaini, L. "Augustale". En *Enciclopedia Federiciana*. Istituto dell'Enciclopedia Italiana Treccani.
3. 1 2  "Augustal". En Alfaro Asins, C. et al. (2009).
4. ↑  Grierson, P.; Travaini, L. (1998). Páxina 455. Páxina 187.
5. 1 2  Abulafia, D. (1992). Páxina. 222.
6. 1 2 3  Grierson, P.; Travaini, L. (1998). Páxina 172.
7. ↑  "Gold 1/2 augustalis of Frederick II". *American Numismatic Society*.
8. ↑  "Könige von Sizilien: Friedrich II. (1197–1250)". *Kunst Historisches Museum Wien*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Augustal*** |

### Bibliografía

* Abulafia, D. (1992). *Frederick II: A Medieval Emperor.* Oxford University Press. Páxina. 222. ISBN 978-0-19-508040-7
* Alfaro Asins, C. et al. (2009). *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid. ISBN 978-84-8181-405-7

* Amandry, M. (2001). *Dictionnaire de Numismatique*. Larousse. París. ISBN 978-2035050762
* Grierson, P.; Travaini, L. (1998). *Medieval European Coinage. Volume 14: Italy III: South Italy, Sicily, Sardinia*. Cambridge University Press. Páxinas 455. ISBN 978-0-521-58231-5
**Adolfo Pérez Abellás**, nado en Loureiro (Rouzós, Amoeiro) o 25 de setembro de 1952, é un profesor e político galego do PSdeG-PSOE, deputado pola Provincia de Ourense no Congreso dos Deputados nas lexislaturas XIIIª e XIVª.

Traxectoria
-----------

Papeleta das Eleccións xerais de abril de 2019.
Fixo o bacharelato nos Salesianos e estudou Maxisterio. Traballou como mestre en Guadalajara, Donostia e Ourense. É doutor en psicopedagoxía e profesor contratado doutor no Campus de Ourense da Universidade de Vigo. Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 e nas de novembro do mesmo ano, foi de segundo na lista do seu partido ao Congreso, obtendo un escano en ambas ocasións.

Ten un fillo e dous netos.

Notas
-----

1. ↑  Universidade de Vigo
2. ↑  "Ficha na páxina web do Congreso dos Deputados". Arquivado dende o orixinal o 27 de maio de 2020. Consultado o 26 de agosto de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Declaración pública de patrimonio (na XIII Lexislatura).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q66663483
* WorldCat
* VIAF: 169321478
* BNE: XX4618014
* Dialnet: 1016629
* PTBNP: 1535078
* Scopus: 55791381100

 |
Fresco dos comezos da época cristiá da catacumba dos Santos Marcelino e Pedro, Vía Labicana, Roma.
Xoán o Bautista bautiza a Xesús
O **bautismo** é un rito polo cal unha persoa se inicia nunha relixión.

O bautismo na relixión católica
-------------------------------

No catolicismo, o bautismo é o sacramento de iniciación na relixión, volvéndose os individuos que son bautizados membros da comunidade católica. Este sacramento adoita ser dado a nenos acabados de nacer, pero tamén a adultos que se converten ó catolicismo. Consiste en verter auga bendita na cabeza de quen se vai a bautizar sobre unha pila bautismal.

Tódolos membros da comunidade cristiá deben ser bautizados para selo, ata o mesmo Xesucristo foi bautizado por Xoán o Bautista, quen dicía non ser o verdadeiro profeta a quen bautizaba: *eu bautizareivos con auga, El bautizaravos con Espírito Santo.*

Así, nos inicios do cristianismo houbo unha gran cantidade de bautizados, nos que os xefes dos pobos bautizaban xunta a eles á súa xente. Houbo tamén monarcas coma Carlomagno que fixeron converterse ó catolicismo ós seus vencidos.

Este sacramento é establecido pola seguinte cita da Biblia:

Xoán 3:5-6: *Xesús contestou: En verdade, en verdade dígovos que a menos que un home naza de novo en auga e no Espírito Santo, non poderá entrar no Reino dos ceos. O que nace da carne é carne, o que nace do Espírito é espírito.*

O bautismo noutras relixións
----------------------------

O bautismo non é soamente propio da relixión católica, senón que é un rito bastante común nunha gran cantidade de relixións.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bautismo***  |

### Outros artigos

* Bautismo anticipado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35856
* AAT: 300069030
* BNCF: 1876
* BNE: XX4344954
* BNF: 119655131
* BRE: 2110774
* EBID: ID
* GEA: 2035
* GEC: 0162942
* GND: 4059150-5
* HDS: 025623
* JSTOR: baptism
* LCCN: sh85011718
* MAG: 2777314847
* NDL: 00570737
* Orthodox Encyclopedia: 2459045

 |
**Carlos Monasterio Valeiro**, nado na Coruña cara a 1890 e finado en Fraga (Huesca) en 1938, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Visita á campa de Vicente Viqueira en Ouces (Bergondo), en 1930. Co gallo da homenaxe a Manuel Lugrís Freire. De esquerda a dereita, Víctor Casas, Carlos Monasterio, Benito Ferreiro, Lugrís, familiar de Bernardino Varela, Emilio González López, Salvador Mosteiro, asistente descoñecido, Bernardino Varela e Manuel María González.
Estudou na Escola Superior de Comercio da Coruña e fíxose perito mercantil. Foi inspector-instrutor do Asilo da Coruña (1917), interventor do concello de Ortigueira (1928) e administrador de libros da Deputación da Coruña (1929). Amigo de Alfredo Somoza, foi un dos fundadores das Irmandades da Fala da Coruña da que foi secretario en 1922 e despois vogal e tesoureiro. O 18 de maio de 1930 fundou con Fernando Osorio Docampo e Ánxel Casal o semanario republicano *Adelante*, que se mantivo até mediados de 1931. Coa República foi secretario particular de Casares Quiroga. Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Sobrado dos Monxes. Foi detido e condenado a morte, pero conseguiu a conmutación da pena e fuxiu a Lisboa, de onde marchou a Chile para reunirse cos seus irmáns. Permaneceu en Chile ata mediados de 1937, e volveu á España republicana sendo nomeado comisario político na fronte de Aragón. Morreu en Fraga (Huesca), ao ser alcanzado por unha bomba nun ataque aéreo.

Vida persoal
------------

Casou con Silvina Ruibal Fraga en 1924 e foi pai de Carlos Monasterio Ruibal.

Notas
-----

1. ↑  Diéguez, Uxío-Breogán (2016). "As Irmandades da Fala, fitos e logros no seu fecundo evoluir (1916-1931)". *As Irmandades da Fala (1916-13931): reivindicación identitaria e activismo socio-político-cultural no primeiro terzo do século XX*. Edicións Laiovento. ISBN 978-84-8487-330-3.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 3-5-1929, p. 4.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "A memoria da ‘xeración perdida de 1936’, recuperada no presente"". *Nós Diario*. 10/11/2020.

### Outros artigos

* I Asemblea Nacionalista

### Ligazóns externas

* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
O **adopcionismo** foi unha doutrina relixiosa segundo a cal Xesús Cristo era un simple ser humano, elevado a unha dignidade semellante á de Deus despois da súa morte, momento no que foi adoptado por Deus. O adopcionismo é propio do pensamento cristián primitivo.

As súas orixes veñen da tradición xudía, no que o mesías era un ser humano elixido por Deus para elevar o pobo xudeu por riba do resto dos pobos, e da tradición grega na que existían heroes elevados á condición divina por medio da apoteose logo de extraordinarias fazañas. O adopcionismo foi condenado nos concilios de Nicea (325) e Calcedonia (381).

Rexurdiu a fins do século VIII na Península Ibérica e na Septimania con Elipando de Toledo e Fiz de Urgell. En 784, o arcebispo Elipando ditou unha profesión de fe durante un concilio celebrado en Sevilla co fin de condenar as doutrinas de Mixecio, que predicaba na Bética. Porén, esta profesión de fe deu lugar a unha controversia que tivo como defensores a Elipando de Toledo e ao bispo Fiz de Urgell e en contra a Beato de Liébana, Alcuíno de York, Bieito de Aniano, Paulino de Aquilea e, especialmente, a Carlomagno, quen utilizou o seu poder para afogar a desviación doutrinal e as súas intencións políticas.

O adopcionismo foi condenado por vez primeira no Concilio de Ratisbona, en 792. Fiz de Urgell foi feito abxurar en Roma despois do concilio. Sucedéronse máis condenas: No 794 no Concilio de Frankfurt, no 797 no Concilio de Cividale, no 798 no Concilio de Roma, sendo papas Hadrián I e León III; Alcuíno de York emprendeu unha campaña amigábel, Teodulfo e Leidrado viaxaron a Urgell en misión. Finalmente, Fiz e Alcuíno enfrontáronse perante a Corte de Aquisgrán en 799 e Fiz renunciou ás ideas adopcionistas, desaparecendo así a herexía, favorecido pola morte de Elipando.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q366287
* AAT: 300055988
* EBID: ID
* GEC: 0075041
* MAG: 2778963535
* Orthodox Encyclopedia: 82495

 |
**Carlos Muiños Reboredo**, tamén coñecido coma **Carlos Dula**, nado o 17 de agosto de 1941 en Redondela é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro. É primo do tamén futbolista Germán Muíños.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar a fútbol en varios equipos infantís de Redondela o mesmo tempo que practicaba outros deportes coma a natación é o wáter-polo, chegando a ser campión galego dos 200 m bolboreta en 1957.

En 1955 pasou a formar parte do equipo xuvenil do CD Choco, co que participou no campionato de España de 1957. Ese mesmo ano acadou o subcampionato galego de afeccionados co equipo sénior do club. Tras un ano no Zeltia de Porriño ficha polo Celta de Vigo no ano 1960, porén antes de comezar a tempada sae cedido ao seu club de orixe, o Choco CD recentemente ascendido á Terceira División, o ano seguinte repetiría cesión co mesmo detino.

No verán de 1962 ficha polo Pontevedra CF, equipo co que acada o ascenso a Primeira División e consegue debutar na máxima categoría a pesar de non contar con demasiadas oportunidades. En 1964 pasa ao Racing de Ferrol, no que milita durante cinco tempadas, ao final das cales ficha polo CD Choco onde se retira do fútbol.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Berto V. T. (13 de marzo de 2016). "Carlos Dula". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61061220
* BDFutbol: 7976

 |
Portada do tratado entre británicos e o "rei católico en Madrid"
A palabra castelá ***asiento*** utilízase nos textos históricos para designar un tratado ou contrato comercial mediante o cal un país ou grupo de comerciantes recibía da coroa española unha ruta comercial ou o monopolio do comercio dun produto.

*Os asientos* para o tráfico de escravos foron especialmente lucraticos, polo que son os máis coñecidos, a saber, o dereito de *asiento* outorgado por España aos escravos portugueses para o tráfico de escravos a América durante o dominio filipino (principalmente entre 1595 e 1640), ou, antes diso, os *asientos* de Manuel Caldeira (1513-1593), ou o dereito de *asiento* concedido por 30 anos a Inglaterra ao remate da guerra de sucesión española.

Notas
-----

1. ↑  John Horace Parry (1990). *The Spanish Seaborne Empire*. pp. 269. ISBN 0-520-07140-9 GB.
2. ↑  Johannes Postma (1990). *The Dutch in the Atlantic Slave Trade, 1600-1815*. pp. 46. ISBN 978-0-521-36585-7 GB.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Asiento*** |

* Pedro Gomes Reinel
* Asiento de Negros
* Guerra da orella de Jenkins
* Compañía dos Mares do Sur

### Ligazón externa

* Flip - Asiento
**Antonio Santi Giuseppe Meucci**, nado en Florencia o 13 de abril de 1808 e finado en Nova York o 18 de outubro de 1889, foi un inventor italiano, coñecido como o creador do teléfono.

Traxectoria
-----------

Estudou na Academia de Belas Artes da capital de Toscana, traballando posteriormente como empregado da alfándega e como técnico de escenarios no Teatro da Pergola, onde coñeceu á súa futura esposa, Ester Mochi.

Estudou enxeñería química e enxeñería industrial. Foi preso entre 1833-1834 por participar no movemento de liberación italiano. Casou no día 7 de agosto de 1834 con Ester Mochi. Despois foi acusado de participar na conspiración do Movemento de Unificación Italiana e foi preso novamente, durante tres meses.

En outubro de 1835 Meucci e a súa muller deixaron Florencia para nunca máis volver. Emigraron para o continente americano, parando primeiro en Cuba onde Meucci aceptou un emprego no Gran Teatro de Tacon na Habana. En 1850, Meucci e a súa muller emigraron para os Estados Unidos, e chegaron a Clifton (en Staten Island, preto da cidade de Nova York) onde Meucci viviu o resto da súa vida.

En 1856 Meucci construíu un teléfono eletromagnético para conectar o seu escritorio co seu cuarto localizado no segundo andar, por causa do reumatismo da súa esposa.

Pero , debido a dificultades financeiras, Meucci apenas conseguiu pagar a patente da súa invención. Acabou vendendo o prototipo do teléfono a Alexander Graham Bell, que en 1876 o patentou como invención súa. Meucci denunciouno, mais acabou falecendo durante o xuízo e o caso foi encerrado.

Así, Bell foi considerado durante moitos anos como inventor do teléfono, mais o traballo de Meucci foi recoñecido postumamente o 11 de xuño de 2002 cando o Congreso dos Estados Unidos aprobou a resolución Nº. 269 na cal se recoñeceu que o inventor do teléfono foi, na realidade, Meucci e non Alexander Graham Bell.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antonio Meucci Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q273314
* WorldCat
* VIAF: 50026966
* BNF: 12237702q
* CERL: cnp01333841
* DBI: ID
* DeutscheBio: 119043459
* FAST: 326932
* GEC: 0276840
* GND: 119043459
* ISNI: 0000 0000 5538 7637
* LCCN: n93080578
* NKC: stk2007383452
* SNAC: w6877tf4
* SUDOC: 03109368X
* Treccani: antonio-meucci
* WikiTree: Meucci-2

 |
**Adolph Rickenbacher**, tamén escrito como **Rickenbacker** (Suíza 1886 - 1976), foi o fundador da compañía fabricante de guitarras Rickenbacker.

Naceu en Suíza en 1886, pero emigrou de mozo aos Estados Unidos e estableceuse nos Ánxeles pouco antes de 1920. Cambiou o seu apelido a Rickenbacker en parte debido aos sentimentos antialemáns existentes nos Estados Unidos despois da primeira guerra mundial, pero tamén para capitalizar a popularidade do seu curmán Eddie Rickenbacker, un famoso piloto estadounidense da guerra.

Fundou unha empresa que fabricaba corpos de metal para a National String Instrument Corporation a principios dos anos 20, e así foi como coñeceu a George Beauchamp e a Paul Barth, cos que fundaría a Ro-Pat-In Company en 1931. En 1932 eles fabricaron a primeira guitarra hawaiana coa caixa de aluminio (a famosa *frying pan* ou *tixola*) e en 1934 cambiáronlle o nome á empresa por Electro String Instrument Corporation, aínda que lle chamaron aos instrumentos Rickenbackers debido á fama do apelido grazas ao curmán de Adolph. Cando a produción rematou en 1939 a empresa fabricara unhas 2 700 guitarra *frying pan*.

Rickenbacker, aínda que nunca estivo convencido do potencial do negocio das guitarras, continuounas fabricando ata 1953, cando vendeu a compañía Rickenbacker ao empresario Francis Hall.

Adolph Rickenbacker morreu en 1976.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q365497
* WikiTree: Rickenbacher-47

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Baldomero Lois.
**Baldomero Lois Pérez**, nado en Santiago de Compostela o 18 de abril de 1877 e finado en 1939, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Lois Otero e Josefa Pérez. Fixo o bacharelato no Instituto de Santiago (1880-1885). En 1885 comezou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela que continuou na Universidade Central de Madrid (1887-1888), regresou de novo á Universidade compostelá en 1889 a examinarse dalgunhas materias. Traballou como oficial do Ministerio de Estado e como xornalista, participando na organización da Asamblea de la Prensa de Provincias, que tivo lugar en Madrid en 1909. Foi redactor de *Gaceta de Galicia*, colaborou en *El Derecho* de Ourense e foi correspondente e axente de *La Voz de Galicia* en Madrid (1913-1922). Asinou moitos dos seus artigos co pseudónimo **Silo** (anagrama do seu primeiro apelido). Tamén participou na *Enciclopedia Jurídica* e tratou de ferrocarrís estratéxicos de Galicia en *El Ejército Español* (1888) e *El Correo Militar* (1902). Elaborou a memoria presentada na inauguración do Centro Galego de Madrid, do que foi secretario. Foi funcionario do Ministerio de Estado e secretario de Manuel García Prieto.

Obras
-----

Publicou no periódico *O Galiciano* dous relatos en galego: "Unha romaxe n-a miña terra" (1888) e "Pobre Xuana" (1889). Tamén é autor de *Páginas de actualidad*, que publicou con E. Alonso Orea en 1895.

Notas
-----

1. ↑  Noticia en *El Compostelano*, 19-6-1939, p. 2
2. ↑  Segundo o documento *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)*, a data de nacemento foi o 18 de abril de 1877, pero esta data non é concordante coa do seu paso polo Bacharelato, que comezou en 1880. Centro Ramón Piñeiro, ed. (2003). *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela. pp. 183–184. ISBN 84-453-3736-X. Consultado o 14 de febreiro de 2017.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 9-2-1983, p. 121.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Centro Ramón Piñeiro, ed. (2003). *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela. pp. 183–184. ISBN 84-453-3736-X. Consultado o 14 de febreiro de 2017.

### Ligazóns externas

* Fotografía de Baldomero Lois
**Antonio Molins Valls**, coñecido como **Noi**, nado en Barcelona, foi un militar e guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria
-----------

Ingresou voluntario na Mariña en xuño de 1936. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era mariñeiro no Almirante Cervera. Desertou e quixo ir a Asturias con Evaristo Candelas, Ramón Vizoso e Demetrio. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Integrouse no grupo Neira. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia coa súa muller Evangelina Pigueiras xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa. Despois marchou a Cuba.

Notas
-----

1. ↑  El último superviviente de los escapados de Lugo

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 97. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* 

* Antonio Molins Valls na páxina web *Nomes e Voces*.

* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*
*"Neste lugar ás dúas beiras da estrada ao mencer do 15 de setembro de 1936 apareceron asasinados polos fascistas os corpos de*  
*Marcial Araújo Conde*  
*Eugenio Arbones Castellanzuelo*  
*Luís Bilbatúa Zubeldia*  
*Segundo Echegaray García*  
*Adolfo Morgade Pazos*  
*Abraham Muñoz Arconada*  
*Inocencio Taboada Montoto.*  
  
*O pobo non esquece*.  
*15 de setembro de 2007."*
**Adolfo Morgade Pazos**, nado en Pontevedra e finado en Vigo o 15 de setembro de 1936, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou no Colexio de San Luís Gonzaga de Pontevedra. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1911. Logo de casar en 1913 marchou a Buenos Aires, onde foi médico do Hospital Español. Regresou en 1918 e instalouse como médico en Pontevedra e máis tarde en Vigo. Tiña casa en Borela (Cerdedo-Cotobade). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido no Frontón e asasinado polos falanxistas en Cabral o 15 de setembro con Eugenio Arbones Castellanzuelo, Segundo Echegaray García, Abraham Muñoz Arconada, Luís Bilbatúa Zubeldia, Inocencio Taboada Montoto e Marcial Araújo Conde.

Vida persoal
------------

Casou en Pontevedra con Pilar Cebral Barcia en 1913.

Notas
-----

1. ↑  "Un recuerdo que no fue bien acogido por algunos". *La Voz de Galicia* (en castelán). 24/10/2007.
2. ↑  *Diario de Galicia*, 7-6-1911, p. 2.
3. ↑  *El Diario de Pontevedra*, 31-10-1918, p. 2.
4. ↑  "Un monumento recordará a un grupo de siete personas fusiladas en Cabral en septiembre de 1936" *La Voz de Galicia*, 16/9/2007 *(en castelán)*.
5. ↑  *El Progreso*, 20-6-1913, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Adolfo Morgade Pazos na páxina web *Nomes e Voces*.
Lexislación relativa á adopción por parte de parellas homosexuais en Europa
     Legal
     Posibilidade de adoptar o fillo da parella homosexual
     Ilegal
A **adopción por parte de parellas homosexuais** é legal en Bélxica, os Países Baixos, Suecia, Suráfrica, España, Islandia o Reino Unido e en certos territorios do Canadá e os Estados Unidos. Dinamarca, Francia, Alemaña e Noruega permiten a adopción do fillo do outro membro dunha parella de feito ou unión civil.

Dende a regulación do matrimonio entre persoas do mesmo sexo contémplase esta posibilidade tamén no Estado Español. Anteriormente diversas comunidades autónomas xa permitían a adopción conxunta ás parellas de feito. España foi dos primeiros estados nos que se acadou a igualdade total en materia de matrimonio e adopción para as parellas homosexuais; cando entrou en vigor a nova lexislación española, o 3 de xullo de 2005, as leis holandesas aínda non permitía ás parellas homosexuais adoptar nenos estranxeiros.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17900
* BNF: 166006329
* FAST: 939051
* LCCN: sh95007363

 |
**Asier Polo**, nado en Bilbao, é un violonchelista español. Ten realizado gravacións en selos como RTVE, Marco Polo, Claves e Naxos.

Estudou con E. Pascu, M. Kliegel e I. Moniguetti, e na Escola Superior de Música Raíña Sofía (entroutros centros). Ao pouco tempo de comezar os seus estudos gañou o primeiro premio de violonchelo, así como de música de cámara na versión española dos concursos de Xuventudes Musicais (1987 e 1989).

En España tocou coa meirande parte das orquestras, incluíndo unha xira suramericana coa ONE baixo a dirección de Frühbeck de Burgos. Así mesmo, tocou con outras orquestras internacionais como a Orquestra Nacional de Bordeos e a Orquestra da Ópera de Niza, entroutras moitas. Tamén se ten presentado en festivales nacionais e internacionais.

Tocou con algúns dos máis importantes artistas da súa época como Alfredo Kraus, o Cuarteto Janacek, ou Gérard Caussé. Con Alfredo Kraus colaborou como solista durante os últimos anos da súa vida.

Compañeiro habitual da pianista de Legazpi Marta Zabaleta.

Imparte clase no Centro Superior de Música del País Vasco-Musikene e toca un violonchelo Francesco Rugieri (Cremona 1689).

Premios
-------

* "Ollo Crítico" de Radio Nacional (2002)
* Premio Fundación C.E.O.E. á interpretación Musical (2004)

Ligazóns externas
-----------------

* Máis información, entrevista, e son sobre Asier Polo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3392739
* WorldCat
* VIAF: 19880984
* BNE: XX1439374
* Discogs: 2931287
* Europeana: ID
* GND: 128470526
* ISNI: 0000 0000 4837 7641
* LCCN: no2005047198
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 161597998

 |
**Antonio Negreira Noya**, nado en Insua (San Román, Val do Dubra) en 1956, é un profesor e político galego.

Traxectoria
-----------

Profesor de Formación Profesional. No 2003 foi candidato á alcaldía de Val do Dubra polo BNG e logrou se-la segunda forza máis votada tralo PPdeG, mellorando resultados en 2007 e 2011, cando os populares lograron a maioría absoluta pola mínima. Trala convocatoria de 2011 foi elixido deputado provincial por Santiago. En 2012 abandonou o BNG renunciando á acta de deputado, pero mantendo a de concelleiro. 

Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura de Son de Val do Dubra-ANOVA, gañou as eleccións con maioría simple e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. tendo que enfrontarse a un bloqueo constante por parte dos grupos da oposición, o PPdeG, TEGA (escindidos dos populares) e un concelleiro independente. Presentouse novamente como candidato ao concello nas municipais de 2019, e malia que volveu se-la lista máis votada, pese a perder 2 concelleiros en favor do PSdeG, non foi reelixido alcalde, logrando a alcaldía José Manuel Varela Ferreiro, do PPdeG, co apoio de TEGA e un concelleiro independente. Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura de Anova e foi a terceira forza con 3 concelleiros, apoiando a investidura do socialista Diego Díaz Méndez (tamén 3 concelleiros pero con máis votos), pasando a se-lo primeiro tenente de alcalde deste e concelleiro de obras.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Camilo Varela Mariño** |  **Alcalde de Val do Dubra** 2015 - 2019 | Sucesor:**José Manuel Varela Ferreiro** |

Notas
-----

1. ↑  Manteiga, Marcos (2 de maio de 2019). "Antonio Negreira Noya: "Puxemos Val do Dubra ao servizo dos veciños e rematamos coas prácticas de privilexios"". *El Correo Gallego*. Arquivado dende o orixinal o 05 de maio de 2019. Consultado o 31 de agosto de 2019. [...] Antonio Negreira naceu en Insua, Val do Dubra, e aínda que en principio resístese, confesa que xa ten 63 anos [...]
2. ↑  Araújo, E. (14 de abril de 2012). "El único diputado provincial del BNG por Santiago se va del partido y renuncia al acta". *La Voz de Galicia* (en castelán).
3. ↑  A. R. E. (14 de xuño de 2015). "Antonio Negreira consigue la alcaldía de Val do Dubra solo con sus votos". *La Voz de Galicia*.
4. ↑  Araújo, E. (16 de xuño de 2019). "José Manuel Varela devuelve la alcaldía de Val do Dubra al PP con el voto de Terra Galega y del concejal independiente". *La Voz de Galicia*.
5. ↑  Concello de Val do Dubra na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Val do Dubra
Exemplar do *Guru Granth Sahib*. O texto do *Asa di var* está nas *angs* 462 a 475
**Asa di var** é un var escrito por Nanak Dev Ji, o fundador do sikhismo en punjabi. Na súa forma canónica, recollida na obra *Guru Granth Sahib* compilada polo gurú Arjan, consta de 24 *pauris* (estrofas) e cada unha precedida por dous ou máis *shaloks* (parellas de versos), totalizando 59; son na súa maioría (44) escritos polo propio Nanak pero outros 15 son obra do seu inmediato sucesor, Angad. A composición, que é unha gabanza a Deus, forma parte do ritual do sikhismo interpretada polos *kirtania* nos templos e congregacións sikhs no servizo da primeira hora da mañá. Ha de se interpretar nun estilo melodioso establecido por Arjan seguindo o modelo do var *Tunda Asraje* que conta a historia do rei Asraja, que quedou maneto (*tunda*) ao lle amputar unha man, e tiña fama de bravo e piadoso.

Notas
-----

1. ↑  Forma en punjabi moderno, a orixinal era *Asa ki var*
2. ↑  Oda ou balada típica da poesía punjabi. Christopher Shackle e Arvind Mandair (2013) *Teachings of the Sikh Gurus: Selections from the Sikh Scriptures*. Routledge, p. 33
3. ↑  Mohinder Kaur Kapoor, Sukhbir Singh Kapoo (2004) *Guru Nanak's Asa Di Var*. Sterling Publishers, p. 1
4. ↑  H. S. Singha (2000) *The Encyclopedia of Sikhism*. Hemkunt Press, p. 22
5. ↑  Amrik Singh (1999) *The Khalsa: A Saga of Excellence*. Media Transasia, p. 171