recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Calinico** ou **Kallinikos** (*Καλλίνικος* en grego) foi o exarca de Rávena (597 - 602 ou 603). É chamado *Gallicinus* por algúns historiadores porque o gran historiador longobardo Paulo o Diácono o chama *Gallicini patricii* , o que en galego é o *patricio Gallicinus* .

Os primeiros anos do seu goberno estiveron marcados por unha sorte relativamente boa.

En 598 asinouse un armisticio entre os bizantinos e os longobardos, e no ano seguinte foi establecido un período de paz formal de dous anos, no que se recoñeceu aos longobardos como señores soberanos das súas posesións. Sobre o ano 602, Calinico tentou renovar o tratado de paz, á vez que secuestraba á filla do rei longobardo Axilulfo e ao seu home para ter máis forza á hora de negociar. No canto diso, Axilulfo invadiu a Italia Imperial, destruíndo Padua e capturando Monselice. Pouco despois Calinico morreu e foi sucedido por Esmaragdo.


| Exarcado de Rávena |
| --- |
| *Segue a:* Romano | **Calinico, Exarca**(597-602) | *Precede a:* Esmaragdo |
|  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q609578
* DBI: ID

 |
**Calvert Watkins**, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 13 de marzo de 1933 e finado o 20 de marzo de 2013 nos Ánxeles, foi un filólogo e lingüista estadounidense.

Traxectoria
-----------

Foi profesor emérito de lingüística e de Filoloxía clásica na Universidade Harvard e tamén "Professor-in-residence" na Universidade de California nos Ánxeles (UCLA).

A súa tese de doutoramento, *Indo-European Origins of the Celtic Verb I. The Sigmatic Aorist* (Dublin Institute for Advanced Studies, 1962), que reflectía as ideas estruturalista de Jerzy Kuryłowicz, foi a base dunha nova perspectiva na lingüística comparada das linguas célticas e ao estudo do sistema verbal das Linguas indoeuropeas.

Watkins completou as súas contribucións aos estudos sobre a gramática indoeuropea coa publicación da *Indogermanische Grammatik III/1: Geschichte der Indogermanischen Verbalflexion* (1969). O seu labor sobre o vocabulario e a poética indoeuropea ten producido ata hoxe un amplo número de artigos publicados relativos (entre outras cousas) ás linguas célticas, anatólicas, grega, itálicas e indoiranias, materiais utilizados no posterior libro *How to Kill a Dragon: Aspects of Indo-European Poetics* (Oxford University Press, 1995).

Ademais contribuíu, no seu ámbito de competencia das linguas indoeuropeas, á primeira edición do *The American Heritage Dictionary of the English Language* e publicou *The American Heritage Dictionary of Indo-European Roots* (ISBN 0-618-08250-6).

A súa parella foi a sanscritista Stephanie Jamison.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Indoeuropeística.
* Indoeuropeos.
* Estudos celtas.

### Ligazóns externas

* Ensaio de Calvert Watkins sobre o Indoeuropeo, no "The American Heritage Dictionary of the English Language". Arquivado 14 de marzo de 2017 en Wayback Machine.
* *How to Kill a Dragon: Aspects of Indo-European Poetics*, Oxford University Press, II ed. 2000. limited preview
* Curriculum Vitae na páxina da Universidade Harvard].

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1227132
* WorldCat
* VIAF: 17742381
* BIBSYS: 90248856
* BNE: XX1045718
* BNF: 13757327c
* FAST: 1463780
* GND: 119223406
* ISNI: 0000 0001 0875 696X
* LCCN: n84226736
* LibraryThing: watkinscalvert
* NTA: 068843763
* OL: OL446265A
* Persée: 141767
* SUDOC: 066895529

 |
**Borja Prieto Valera**, nado nas Pontes o 10 de outubro de 1982, é un piragüista galego.

Traxectoria
-----------

Comezou a practicar o piragüismo no club local, o Xuvenil Endesa, onde conseguiu diversos éxitos de categorías xuvenís tanto a nivel galego como español. A súa primeira competición internacional tivo lugar no ano 2000, onde debuta no campionato de Europa júnior. Prieto proclamouse campión de Europa sub23 en 2004 en K2 (canda Saúl Craviotto), e posteriormente representou a España en varios campionatos europeos e mundiais e nos Xogos do Mediterráneo de Almería e de Pescara.

En 2009 comeza a adestrar o K4 1000m, co obxectivo de cualificar o equipo español para os Xogos de Londres. En 2010 abandona o club pontés e ficha polo Piraguamadrid da capital española.

Palmarés
--------

* Campión de Europa sub23 de K2 500 m (2004)
* Bronce no campionato de Europa absoluto en relevos 2009
* 4º no campionato mundial de Darmouth (2009), en K4 200m
* 10 veces campión galego (ata 2010)
* 9 veces campión de España (ata 2010)

Notas
-----

1. ↑  Portada, Web persoal.
2. ↑  Los gallegos Rodríguez Germade y Borja Prieto se acercan a Londres 2012 Arquivado 09 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 10/4/2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web oficial do deportista (desactualizada).
**Calvin Jerome Murphy**, nado o 9 de maio de 1948 en Norwalk, Connecticut, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou durante os seus trece anos de carreira nos San Diego / Houston Rockets da National Basketball Association (NBA). Actualmente traballa no equipo de televisivo de Root Sports dos Rockets. Cunha altura de 1,75 m, Murphy é o xogador máis baixo en formar parte do Basketball Hall of Fame e en participar nun All-Star.

Traxectoria
-----------

### Universidade

Nado en Norwalk, Connecticut, Calvin Murphy estudou na Universidade de Niágara durante tres anos, sendo elixido no primeiro equipo All-America en dúas ocasións e unha no segundo. Anotou 2.548 puntos nos 77 partidos que disputou (33,3 puntos por partido), unha das mellores marcas da historia da NCAA. Curiosamente a súa mellor tempada foi a de novato, na cal fixo unha media de 38,2 puntos por encontro.

### Profesional

A pesar desas cifras na súa etapa universitaria, e quizais por militar nunha universidade de segunda fila, non foi elixido no Draft da NBA de 1970 até a primeira posición da segunda rolda (posto 18 total), polos San Diego Rockets, equipo que ao ano seguinte se mudaría á cidade texana de Houston. Na súa primeira tempada, tras facer 15,8 puntos e 4 asistencias por partido, foi incluído no mellor quinteto de rookies. Durante as súas trece temporadas como profesional foi acumulando récords do seu momento, como o de mellor porcentaxe de tiros libres da historia da liga cando conseguiu un 95,8% (206 de 215 tiros libres). Tamén foi o máximo anotador histórico dos Rockets, até a chegada de Hakeem Olajuwon. Conseguiu chegar ás Finais da NBA en 1981, perdendo ante os Boston Celtics en 6 partidos. No total da súa traxectoria profesional, fixo unha media de 17,9 puntos e 4,4 asistencias por partido, cun 89,2% en tiros libres. En 1993 foi incluído no Basketball Hall of Fame.

Notas
-----

1. ↑  "Calvin Murphy Bio". *NBA.com* (en inglés). Consultado o 10 de novembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en NBA.com
* Estatísticas en Basketball Reference Arquivado 21 de xuño de 2007 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1027716
* WorldCat
* VIAF: 72719435
* FAST: 78566
* IMDb: nm1736992
* LCCN: n81099276
* NNDB: 000042046
* BasketballHoF: calvin-murphy
* Basketball-Reference: murphca01
* NBA: 77669

 |
**Brecqhou** (ou en inglés, **Brechou**) é unha das Illas da Canle, situada ao oeste de Sark. A súa superficie é de aproximadamente un quilómetro cadrado. Administrativamente pertence a Sark, que á súa vez é parte do Bailiazgo de Guernsey.

Desde 1993 Brecqhou é propiedade dos irmáns David e Frederick Barclay, xemelgos idénticos, máis coñecidos como os copropietarios do xornal *The Daily Telegraph*.Brecqhou Stamps Segundo a Lei de Reforma de Sark de 1951, o tenente é David Barclay, quen ten dereito a ocupar o asento do tenente no Chief Pleas, o parlamento de Sark.

Nome
----

O nome *Brecqhou* deriva do nórdico antigo *Brekka* (pendente ou escarpado; cf. Bricquebec) e *holmr* (illa ou illote; ver *-hou*).

Xeografía
---------

A illa está separada de Sark por unha canle extremadamente estreita e angosta (Le Goulliot Passage), que, segundo a lenda, só foi atravesado unha vez por un barco nunha marea alta. Con todo, en realidade é atravesada con frecuencia polos iates durante cada verán e polos barcos de pesca durante todo o ano e ata forma parte da ruta tomada por acontecementos de Motonáutica ocasionais nas illas.

* vista aérea de Brecqhou.vista aérea de Brecqhou.
* Vista de Brecqhou, desde o norte de SarkVista de Brecqhou, desde o norte de Sark
* Os Irmáns Barclay recentemente constuiron unha mansión en BrecqhouOs Irmáns Barclay recentemente constuiron unha mansión en Brecqhou
* Vista de Brecqhou, desde o sueste.Vista de Brecqhou, desde o sueste.

| * v
* c
* e
Illas da Canle |
| --- |
| Bailía de Guernsey | 

|  |  |
| --- | --- |
| Alderney | 
* Burhou
* Les Casquets
* Ortac

 |
| Guernsey | 
* Bréhon
* Caquorobert
* Crevichon
* Herm
* Jethou
* Les Hanois
* Les Houmets
* Lihou

 |
| Sark | 
* Brecqhou

 |

 |
| Bailía de Jersey | 
* Jersey
* Les Dirouilles
* Les Écréhous
* Les Minquiers
* Pierres de Lecq

 |
| *Ver tamén Chausey* |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q904566
* EBID: ID
* GeoNames: 3042407

 |
***A.M.*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Wilco, publicado o 28 de marzo de 1995. O disco foi editado poucos meses despois da separación de Uncle Tupelo, un grupo de country alternativo que foi o predecesor de Wilco. Antes do lanzamento do álbum houbo un debate sobre se sería mellor que fose o disco de estrea de Son Volt, a nova banda do antigo vocalista de Uncle Tupelo, Jay Farrar.

Aínda que *A.M.* foi publicado antes do *Trace* de Son Volt', as recensións dos críticos foron modestas e as vendas baixas. Posteriormente os membros da banda considerárono un "fracaso", xaque *Trace* converteuse nun grande éxito comercial. Foi o derradeiro disco da banda en ser gravado cun estilo principalmente country alternativo, xa que nos seguintes traballos comezaron a expandir o seu son cara distintos xéneros.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas por Jeff Tweedy agás onde se indique.

1. "I Must Be High" – 2:59
2. "Casino Queen" – 2:45
3. "Box Full of Letters" – 3:05
4. "Shouldn't Be Ashamed" – 3:28
5. "Pick Up the Change" – 2:56
6. "I Thought I Held You" – 3:49
7. "That's Not the Issue" – 3:19
8. "It's Just That Simple" (John Stirratt) – 3:45
9. "Should've Been in Love" – 3:36
10. "Passenger Side" – 3:33
11. "Dash 7" – 3:29
12. "Blue Eyed Soul" – 4:05
13. "Too Far Apart" – 3:44

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1426229
* AllMusic: mw0000124792
* Discogs: 81280
* MusicBrainz: ID

 |
Cabalo bretón con arnés.
O  **cabalo albardeiro** é un cabalo de traballo usado pola súa capacidade de tracción. Os cabalos de tiro empregábanse para a labranza ou para arrastrar ferramentas agrícolas, e como forza motriz de carros e carruaxes. Tamén se usaron cabalos de tiro para mover maquinaria cun dispositivo mecánico axeitado. 
Os usos tradicionais anteriores refírense a animais de tiro pesado. Tamén hai cabalos de tiro lixeiro que permiten velocidades de desprazamento superiores.

Existen un gran número de razas de cabalo de tiro, cada un coas súas características pero que teñen en común a súa gran forza, a paciencia e un temperamento doce que os fixo indispensables para xeracións de granxeiros preindustriais. Un cabalo de tiro esixe un coidado e unha alimentación adecuadas en función do traballo requirido. Os custos de mantemento poden ser importantes.

Notas
-----

1. ↑  Definición de cabalo no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
2. ↑  William Martín-Rosset (1990). *L'Alimentation des chevaux*. Editions Quae. pp. 118 –. ISBN 9782738001948. Consultado o 11 de xaneiro de 2011.
3. ↑  Libro sobre o coidado dos cabalos de tiro. Arquivado 13 de setembro de 2011 en Wayback Machine.*(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q18562285
* AAT: 300266002
* EBID: ID
* GND: 4419913-2

 |
Cúpula da tribuna.
A **Biblioteca Nacional Central de Florencia** (en italiano *Biblioteca Nazionale Centrale dei Firenze*) é unha biblioteca pública nacional e unha das dúas bibliotecas centrais de Italia, xunto coa Biblioteca Nacional Central de Roma. Atópase en Florencia.

Historia
--------

A biblioteca foi fundada en 1714 cando Antonio Magliabecchi, un famoso erudito italiano, legou a súa colección completa de libros, que comprende aproximadamente 30.000 volumes, á cidade de Florencia. Dende 1743 requírese que unha copia de cada obra publicada na Toscana sexa cedida á biblioteca. Orixinalmente coñecida como *a Magliabechiana*, a biblioteca abriuse ao público en 1747. As súas propiedades combínanse coas da Biblioteca Palatina, en 1861, e en 1885, a biblioteca foi rebautizada como Biblioteca Nacional Central de Florencia, ou BNCF. Desde 1870, a biblioteca recolleu as copias de todas as publicacións italianas.

Desde 1935, as coleccións están aloxadas nun edificio deseñado por César Bazzaniu e Vincenzo Mazzei, situado ó longo do río Arno de Santa Cruz. Antes disto, atopábanse en varias salas da Galería dos Uffizi.

O Sistema Nacional de Bibliotecas (SBN), situado no BNCF, é responsable da automatización dos servizos de biblioteca e da indexación das explotacións nacionais.

O seu fondo bibliográfico consta de máis de cinco millóns de volumes, entre manuscritos, incunables, mapas xeográficos, partituras musicais e documentos autógrafos.

Lamentablemente, unha gran inundación do río Arno en 1966 danou case un terzo dos fondos da biblioteca, en especial, as súas publicacións periódicas e coleccións Magliabechi e Palatino. O Centro de Restauración estableceuse posteriormente, ó que se atribúe a recuperación de moitos obxectos de valor incalculable. Con todo, aínda queda moito traballo por facer, e algúns artigos perdéronse definitivamente.

Xoias bibliográficas
--------------------

* O manuscrito *Sidereus Nuncius*, de Galileo.

Notas
-----

1. ↑  "florencia.es". Consultado o 23 de novembro de 2012.
2. ↑  «elmundo.es»

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Biblioteca Nacional Central de Florencia*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q460907
* WorldCat
* VIAF: 143744216
* BAV: ADV10179786
* BIBSYS: 90165113
* BLBNB: 000615319
* BNE: XX90631
* BNF: 118844890
* CANTIC: a10050449
* CiNii: DA00575942
* EBID: ID
* FAST: 583242
* GEC: 0009950
* GND: 1003299-X
* Google Maps: 7753755629067623820
* ISNI: 0000 0001 2331 5054
* LCCN: n83160011
* NKC: kn20020422021
* NLA: 36098136
* NLG: 295083
* openMLOL: 65464
* PTBNP: 154497
* Structurae: 20062850
* SUDOC: 02663502X
* ULAN: 500304810

 |
Adarve da muralla de Lugo, moi frecuentado polos lucenses
Un **adarve** ou camiño de rolda (do árabe: «*ad-darb*» ou, segundo outras fontes, «*adz-dzir-we*» como «muro de fortaleza»), é un corredor estreito situado sobre unha muralla, protexido ao exterior por un parapeto ameado, que permitía tanto facer a rolda aos sentinelas, como a distribución de defensores.

Comunica os diferentes elementos de defensa vertical, como postos de vixilancia ou outros. Pode ser cuberto ou voado entre dúas torres que defenden a porta principal do Castelo. Foi moi utilizado nas fortificacións da Idade Media.

Tamén se denomina adarve nas cidades islámicas medievais, aos canellóns que conducen a casas privadas que dispoñen dunha porta ao comezo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *adarve*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Adarve Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q299232
* GND: 4467817-4

 |
A **Autovía do Sur** ou **A-4**, antigamente coñecida como **Autovía de Andalucía**, é unha das seis autovías radiais de España e comunica Madrid con Andalucía. É parte da E-5 da Rede de Estradas Europeas.

Construíuse seguindo o trazado da estrada nacional N-IV, que une as cidades de Madrid, Córdoba, Sevilla e Cádiz entre outras. Atravesa o Parque Natural de Despeñaperros na provincia de Xaén, que separa as comunidades de Andalucía e Castela-A Mancha, mediante grandes obras de enxeñaría.

Ata o ano 1991, a autovía partía de Madrid e remataba no quilómetro 37. O proxecto orixinal consistía en construír a autovía dende Madrid ata Sevilla con motivo da Expo'92, co cal en 1992 quedou rematada ata Sevilla.

Entre Sevilla e Cádiz non existe autovía, senón que hai unha autoestrada de peaxe, a AP-4. Entre ambas as dúas cidades aínda queda o tramo orixinal sen desdobrar da N-IV como alternativa gratuíta á AP-4 dende Dos Hermanas ata o Aeroporto de Xerez.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de autoestradas e autovías de España
* N-IV
* Autoestrada AP-4

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1512847
* WorldCat
* VIAF: 4144782694627392216

 |
O proxecto **3 Corner Satellite**, tamén coñecido como **3CS**, **3CornerSat** e **3CSat**, consistiu orixinalmente nun conxunto de tres satélites artificiais construídos e deseñados por varias universidades (a Universidade de Colorado en Boulder, a Universidade do Estado de Arizona e a Universidade do Estado de Novo México) conxuntamente co Laboratorio de Investigación da Forza Aérea. Finalmente foron lanzados dous dos tres satélites o 21 de decembro de 2004 mediante un foguete Delta IV Heavy desde Cabo Cañaveral, entrando nunha órbita moito máis baixa do prevista e desintegrándose pouco despois na atmosfera.

Características
---------------

O proxecto 3CS pretendía o deseño e construción de tres pequenos satélites por parte de estudantes de tres universidades estadounidenses. Cada universidade encargaríase dun satélite:

* o satélite *Sparky*, da Universidade do Estado de Arizona
* o satélite *Ralphie*, da Universidade de Colorado en Boulder
* o satélite *Petey*, da Universidade do Estado de Novo México

Os tres satélites deberían ter sido lanzados nun transbordador espacial en 2003, pero a destrución do Columbia na súa reentrada atmosférica durante ese mesmo ano alterou os plans de lanzamento do proxecto. Finalmente se lles ofreceu a posibilidade de lanzar dous dos satélites (*Sparky* e *Ralphie*) debido a limitacións de espazo e peso no voo inaugural do foguete Delta IV Heavy. Un problema no rendemento do novo foguete fixo que os satélites entrasen nunha órbita moito máis baixa do previsto, dunha altura máxima de 105 km en lugar dos 180 por 240 km orixinais, producindo a súa reentrada pouco despois do lanzamento.

Obxectivos da misión
--------------------

3CS pretendía realizar experimentos tanto de observación terrestre como tecnolóxicos. Cada satélite levaba catro cámaras co conxunto das cales, entre tódolos satélites, pretendíase obter imaxes estereoscópicas de formacións nubosas. Os satélites tiña a suficiente intelixencia artificial como para permitirlles detectar diversos problemas e sucesos inesperados e cambia-lo seu comportamento en bases a eles.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "3CSat 1, 2, 3 (Nanosat 2)" (en inglés). Consultado o 25 de febreiro de 2012.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Mark Wade (2011). "3CSat" (en inglés). Consultado o 25 de febreiro de 2012.
**Bert Patenaude**, nado o 4 de novembro de 1909 en Fall River (Massachusetts) e finado o 4 de novembro de 1974 foi un futbolista estadounidense que xogaba na demarcación de dianteiro centro.

Traxectoria
-----------

Comezou a xogar profesionalmente no J & P Coats, pasando despois polo Fall River e o Yankees antes de rematar a súa carreira no NY Giants.

Tamén xogou coa Selección de fútbol do seu país, disputando o Mundial de Fútbol Uruguai 1930, no que aínda que non está claro é considerado o primeiro xogador en marcar un hat-trik na Copa do Mundo, adiantando por días ao arxentino Guillermo Stábile e ao galego José Pedro Cea.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Informe da FIFA sobre o primeiro Hattrick na Copa do Mundo[*Ligazón morta*]
* Ficha do xogador

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q360524
* WikiTree: Patenaude-853
* FIFA: 55992
* FootballDatabase: 106522
* NFT: 62502
* Soccerway: 110051
* Transfermarkt: 340465
* Worldfootball: bert-patenaude

 |
***Breaking Dawn*** (en galego, *Abrente* ou *Amencer*) é a cuarta e última novela da serie de vampiros e romance xuvenil *Twilight* de Stephenie Meyer. Divídese en tres libros ou seccións, o primeiro e o terceiro están contados desde a perspectiva de Bella Swan e o segundo desde a de Jacob Black, o lobishome amigo de Bella. Segundo a autora a obra está inspirada nas obras *O soño dunha noite de San Xoán* e *O mercader de Venecia*, ambas as dúas pezas de Shakespeare.

*Breaking Dawn* publicouse o 2 de agosto de 2008 nos Estados Unidos de América, cunha tiraxe inicial de 3,7 millóns de exemplares. Moitas librerías e centros comerciais abriron expresamente ese día toda a noite, vendendo 1,3 millóns de exemplares nas primeiras 24 horas, unha marca nunca conseguida pola editorial Hachette Book Group USA.

Notas
-----

1. ↑  Tamén podería ser calquera dos seus sinónimos: *Alba*, *Albor*, *Alborada*, *Amañecer*, *Aurora* ou *Rompente*; o título do libro refírese ao momento do día no que comeza a clarexar, cando a escuridade *rompe*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q53945
* EBID: ID
* ISFDB: 863194
* OL: OL5720022W

 |
**Brett W. Gurewitz**, nado o 12 de maio de 1962, alcumado *Mr. Brett*, é o guitarrista e compositor de Bad Religion. Tamén é o dono do selo discográfico Epitaph Records e de varias etiquetas irmás. Produciu álbums para Bad Religion, ademais de para artistas de Epitaph como NOFX, Rancid ou Pennywise. Gurewitz tamén ten un proxecto chamado Error, que tamén conta con Atticus Ross, Leopold Ross e Greg Puciato. Ademais é o cofundador da editorial de cómics e novelas gráficas Black Mask Studios.

Gurewitz fundou Bad Religion en 1980 con Greg Graffin, Jay Bentley e Jay Ziskrout. Tras publicar dous álbums e un EP, Gurewitz deixou a banda en 1983, pero regresou tres anos despois e gravou cinco álbums máis coa banda antes de asinar con Atlantic Records en 1993. O éxito do seu selo levou a Gurewitz a deixar Bad Religion novamente en 1994, dirixindo Epitaph a tempo completo. Durante ese tempo fóra de Bad Religion editou o sinxelo "Hate You" en 1996 co seu proxecto Daredevils e entrou nun período de adición ás drogas. En 1999 Gurewitz completou con éxito o seu proceso de rehabilitación e finalmente volveu a unirse a Bad Religion en 2001 para compoñer e gravar o álbum *The Process of Belief* (2002).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q506558
* WorldCat
* VIAF: 8321148997660059870001
* AllMusic: mn0000620790
* BIBSYS: 7012272
* Discogs: 255657
* Europeana: ID
* IMDb: nm1069256
* LCCN: n2017012128
* MusicBrainz: ID
* NNDB: 000098935
* TMDb: 139021

 |
**AMOS 3** (**עמוס 3** en hebreo) é un satélite de comunicacións comercial israelí lanzado por un foguete Zenit-3SLB o 28 de abril de 2008 desde o cosmódromo de Baikonur, en Casaquistán, a unha órbita xeoestacionaria. Foi o terceiro satélite de comunicacións israelí.

Características
---------------

AMOS 3 é operado por Spacecom. Foi situado nunha posición a 4º de latitude oeste para substituír a AMOS 1 (vendido a Intelsat e coñecido agora como Intelsat 24). Leva quince transpondedores en banda Ku e o seu tempo estimado de vida é de 18 anos.

Foi lanzado por un foguete Zenit na súa configuración Zenit 3SLB, sendo o primeiro lanzamento desta configuración e o primeiro contratado á organización Land Launch.

Orixinalmente o satélite debería ter sido posto en órbita en 2007, atrasándose para marzo de 2008, e sendo posposto ata o 24 de abril de 2008. O lanzamento do 24 de abril foi abortado por razóns técnicas. A causa foron problemas co sistema de erección e transporte do foguete, que fallou en retirarse e apartarse do foguete para o seu lanzamento.

Notas
-----

* Wade, Mark (2011). Encyclopedia Astronautica, ed. "AMOS 3" (en inglés). Consultado o 24 de xuño de 2011.
* Krebs, Gunter (14 de marzo de 2011). "Amos 3 (Amos 60)" (en inglés). Consultado o 26 de xuño de 2011.

1. 1 2 3 4  N2YO, ed. (2011). "AMOS 3" (en inglés). Consultado o 26 de xuño de 2011.
2. ↑  NASA, ed. (26 de abril de 2011). "Amos 3" (en inglés). Consultado o 26 de xuño de 2011.
3. ↑  "Spaceflight Now | Tracking Station | Worldwide launch schedule" (en inglés). Consultado o 26 de xuño de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* AMOS 1
* AMOS 2
* Zenit-3SLB

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14979
* NSSDC ID: 2008-022A
* SCN: 32794

 |
A **adiviña veronesa** (*indovinello veronese* en italiano) é un texto breve escrito nas marxes dun pergamiño, datado cara a finais do século VIII ou principios do século IX e que constitúe, xunto cos Xuramentos de Estrasburgo e os Cartularios de Valpuesta, o primeiro texto coñecido nunha lingua romance. Reza do seguinte modo: 

Adiviña veronesa.

> 
> 
> Se pareba boves,  
> alba pratàlia aràba  
> et albo versòrio teneba,  
> et negro sèmen seminaba
> 
>

Significado
-----------

Trátase dun testemuño autorreferencial: a descrición do acto de escribir feita polo propio amanuense. É unha adiviña frecuente na literatura tardolatina.

"Diante de si guiaba os bois, araba un lameiro branco, tiña un arado branco e sementaba unha semente negra".

O significado é a escritura. Os bois representan os dedos, partes de traballo do corpo; o lameiro branco era unha folla ou pergamiño; o arado branco, a pluma, que nese tempo adoitaban ser de ganso (brancas); e a semente negra, a escritura.

Orixes
------

Atopado na Biblioteca Capitual de Verona en 1924, o códice procede de España, case con total seguridade de Toledo, desde onde puido ser trasladado a Cagliari e Pisa, antes de chegar definitivamente a Verona. Diversos trazos do dialecto veronés detectados no texto (como *versorio* co sentido de *arado*, así como os imperfectos de indicativo en *-eba*) permiten deducir que o autor foi un amanuense veronés, probablemente da mesma Biblioteca Capitular.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2641504
* WorldCat
* VIAF: 181442589
* GND: 1248690281

 |
**AMOS 2** (**עמוס 2** en hebreo) é un satélite de comunicacións comercial israelí lanzado por un foguete Soiuz o 27 de decembro de 2003 desde o cosmódromo de Baikonur, en Casaquistán, a unha órbita xeoestacionaria. Foi o segundo satélite de comunicacións israelí.

Características
---------------

AMOS 2 é operado por Spacecom. Foi situado nunha posición a 4º de latitude oeste e da servizo a Oriente Medio (incluíndo Israel), Europa e a costa leste dos Estados Unidos grazas ós seus once transpondedores en banda Ku.

AMOS 1 usou un motor de combustible líquido de 400 Newton para alcanzar a órbita xeoestacionaria tralo lanzamento por parte do Soiuz. Ten dez propulsores para o control de actitude, cada un cun pulo de 10 Newtons. Inicialmente levaba 450 kg de propelente (monometil hidracina e MON 3).

A lonxitude do satélite, cos paneis solares despregados, é de 11,5 metros. Estabilízase nos tres eixos mediante sensores de Terra e de Sol e mediante volantes de inercia. Os paneis xeran 1700 vatios de potencia, con baterías de níquel-cadmio como apoio.

AMOS 1 e AMOS 2 foron colocados cerca un doutro para crear unha localización común, permitiendo ós usuarios dos satélites aumentar o acceso ós servizos sen antenas adicionais.

Notas
-----

* Wade, Mark (2011). Encyclopedia Astronautica, ed. "AMOS 2" (en inglés). Consultado o 24 de xuño de 2011.

1. 1 2 3 4  N2YO, ed. (2011). "AMOS 2" (en inglés). Consultado o 24 de xuño de 2011.
2. ↑  NASA, ed. (26 de abril de 2011). "Amos 2" (en inglés). Consultado o 24 de xuño de 2011.
3. ↑  Krebs, Gunter. Gunter's Space Page, ed. "Amos-1 -> Intelsat 24" (en inglés). Consultado o 24 de xuño de 2011.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* AMOS 1
* AMOS 3

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14975
* NSSDC ID: 2003-059A
* SCN: 28132

 |
**AM 0644-741** é unha galaxia lenticular non barrada, e é tamén unha galaxia anular, que está a 300 millóns de anos luz de distancia na constelación de Volans. O núcleo amarelado foi unha vez o centro dunha galaxia espiral normal, e o anel que rodea actualmente o centro ten uns 150.000 anos luz de diámetro. Tense teorizado con que o anel é o resultado dunha colisión con outra galaxia, o cal provocou unha interrupción gravitacional que causou que o po da galaxia se condensase e se formasen estrelas, o que obrigou a estas a expandirse cara a fóra, creando o anel. O anel é unha rexión de formación desenfreada de estrelas dominada por novas, masivas e quentes estrelas azuis. As rexións de rosa ó longo do anel son nubes difusas de hidróxeno brillante que é fluorescente, xa que é bombardeado cunha forte luz ultravioleta procedente das estrelas azuis. Modelos de simulación galáctica suxiren que o anel de AM 0644-741 seguirase expandindo durante preto doutros 300 millóns de anos, despois do cal comezará a desintegrarse.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  "Nasa/Ipac Extragalactic Database". *Resultados para AM 0644-741*. Consultado o 19-09-2014.
2. ↑  "The Lure of the Rings". *News Release Number: STScI-2004-15*. HubbleSite. April 22, 2004. Consultado o March 31, 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q295479
* SIMBAD: NAME Lindsay-Shapley Ring

 |
**Bert Willis Karlsson**, nado o 21 de xuño de 1945 en Skövde, é un empresario discográfica, político e personalidade da televisión sueco, foi unha figura prominente do partido Nova Democracia.

Traxectoria
-----------

Como propietario e director da discográfica Mariann Grammofon AB, fundada en 1972, Karlsson foi unha cara familiar para o público sueco como a persoa que estaba por tras da famosa cantante Carola Häggkvist. En 1984 fundou o parque temático Skara Sommarland.

En 1991 estableceu con Ian Wachtmeister o partido populista Nova Democracia, que logrou a atención dos medios de comunicación máis importantes e nas eleccións lexislativas de setembro o partido recibiu 6'7 por cento dos votos. Sen experiencia política anterior, Karlsson entrou no Riksdag.

Ao desaparecer Nova Democracia por mor das loitas internas e a perdeu da súa representación parlamentaria nas eleccións de 1994, Karlsson volveu aos negocios. Entre 2002 e 2005 artellou o programa de telerrealidade *Fame Factory* e foi xuíz nas primeiras cinco temporadas (2007-2011) do programa "Talang" de TV4, a versión sueca de *America's Got Talent*. En 2008 mantiña e operaba 13 empresas, entre elas Jokarjo AB e Budgetgrossisten AB.

Notas
-----

1. ↑  Bert Karlsson en P1 Sverigesradio
2. ↑  "De kan skratta för miljoner". *Expressen*. 24 de xuño 2008. Arquivado dende o orixinal o 01 de xullo de 2010. Consultado o 10 de setembro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q352831
* WorldCat
* VIAF: 53359255
* Discogs: 547659
* IMDb: nm0439606
* ISNI: 0000 0000 5335 8541
* LCCN: n93036852
* MusicBrainz: ID
* SELIBR: 192725

 |
A **AP-15** ou **Autoestrada de Navarra** é unha autoestrada do norte de España. que percorre a Comunidade Foral de Navarra de norte a sur. Comeza no enlace 17 da AP-68 á altura de Tudela, e finaliza en Irurtzun, onde continúa baixo a denominación de A-15 cara a Donostia, tendo unha lonxitude total de 112,15 km. En Irurtzun comeza tamén a A-10 en dirección a Vitoria.

A autovía foi construída entre 1974 e 1980. Está dividida en dous tramos (Tudela-Pamplona e Pamplona-Irurtzun) ambos os dous unidos por un tramo de autoestrada libre de peaxe, a rolda de Pamplona Oeste (A-15).

A Sociedade Concesionaria da autoestrada é a empresa Autoestradas de Navarra, S.A. máis coñecida polo seu acrónimo «Audenasa» cuxo 50% pertence ao grupo Itínere e o outro 50% restante ao Goberno de Navarra.

Notas
-----

1. ↑  "Itínere saca a bolsa a Autoestrada de Navarra". Diario de Navarra. 20 de abril de 2008. Consultado o 16 de novembro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de autoestradas e autovías de España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q788255
* OSM: 3986098

 |
***Candy Apple Grey*** é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Hüsker Dü, publicado en marzo de 1986. Foi o seu primeiro disco a través dun grande selo, Warner Bros. Records, aínda que esta discográfica xa presionara ao grupo para editar *Flip Your Wig*, que finalmente lanzou SST Records. *Candy Apple Grey* tamén marca o final da transición da banda do hardcore punk a un estilo máis redondeado que posteriormente sería coñecido como rock alternativo ou rock universitario. Como viña sendo normal, Bob Mould e Grant Hart compuxeron as cancións do álbum individualmente. Aínda que o primeiro estilo máis frenético do grupo é evidente, *Candy Apple Grey* tamén conta con material máis introvertido e atenuado, incluíndo unha cantidade relativamente grande de guitarras acústicas.

Os sinxelos editados para este traballo foron "Sorry Somehow" e "Don't Want To Know If You Are Lonely", ámbalas dúas compostas e cantadas por Hart. O último foi caompañado por un vídeo promocional que chegou a aparecer na MTV. *Candy Apple Grey* foi o primeiro álbum de Hüsker Dü en entrar na lista *Billboard 200*, pero aínda que apareceu na radio e na MTV non baixou do posto 140.

Listaxe de cancións
-------------------

| N.º | Título | Escritor(es) | Duración |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "Crystal"   | Bob Mould | 3:28 |
| 2. | "Don't Want to Know If You Are Lonely"   | Grant Hart | 3:29 |
| 3. | "I Don't Know for Sure"   | Mould | 2:27 |
| 4. | "Sorry Somehow"   | Hart | 4:25 |
| 5. | "Too Far Down"   | Mould | 4:37 |
| 6. | "Hardly Getting Over It"   | Mould | 6:02 |
| 7. | "Dead Set on Destruction"   | Hart | 2:59 |
| 8. | "Eiffel Tower High"   | Mould | 2:49 |
| 9. | "No Promise Have I Made"   | Hart | 3:39 |
| 10. | "All This I've Done for You"   | Mould | 3:09 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q749535
* AllMusic: mw0000650271
* Discogs: 30051
* MusicBrainz: ID

 |
A bricbarca portuguesa *NRP Sagres*.
A **bricbarca** é, tradicionalmente, un veleiro de tres mastros.

Estrutura
---------

O seu aparello está formado por velas cadradas nos dous primeiros paus, chamados trinquete e maior, ao estilo dos bergantíns ou das fragatas; é dicir, con velas dispostas nos paus colgando de vergas transversais respecto ao eixe lonxitudinal da nave (o que vai desde a proa até a popa). A súa característica distintiva é a de ter un terceiro mastro, o de mesana, con velas cangrexa e escandalosa.

As bricbarcas podían teren catro ou máis paus; isto é, no centro tiñan dous ou tres paus maiores, pero sempre só o último (o de mesana) era o de velas cangrexa e escandalosa.

Diferenzas con outros veleiros
------------------------------

As bricbarcas diferéncianse das goletas e dos pailebotes en que estes teñen só un pau (o trinquete) con vela cadrada e os subsecuentes teñen velas cangrexas.

Historia
--------

A bricbarca apareceu na segunda metade do século XVII, empregándose de forma usual até o século XIX. Caracterizábase pola gran superficie vélica que era capaz de despregar para os seus desprazamientos oceánicos. As bricbarcas das mariñas de guerra que ían artilladas con canóns denominábanse corvetas.

Hoxe en día nas armadas modernas, como calquera gran veleiro, as bricbarcas utilízanse principalmente como barcos escolas. A xeito de exemplo temos as catro bricbarcas irmás construídas polos Astilleros Celaya S. A. (Bilbao, España), para as armadas hispanoamericanas:

* ARC *Gloria* de Colombia (Botada en 1967)
* BAE *Guayas* de Ecuador (Botada en 1976)
* ARBV *Simón Bolívar* de Venezuela (Botada en 1979)
* ARM *Cuauhtémoc* de México (Botada en 1982)

Notas
-----

1. ↑  Definición de bricbarca\* no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
2. ↑  *Dicionario galego de construción naval*
3. ↑  Rabe, Fritz A. "Breve historia de los aparejos". Histarmar. Consultado o 29 de xuño de 2016.
4. ↑  "Distintos aparejos en buques de vela". Histarmar. Consultado o 29 de xuño de 2016.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bricbarca***  |

### Outros artigos

* Bergantín
* Corveta
* Fragata
* Goleta

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q216057
* AAT: 300233046
* EBID: ID
* GEC: 0086069
* GND: 4570541-0
* KulturNav: ID

 |
Unha das primeiras colisións rexistradas en ALICE.Unha das primeiras colisións rexistradas en ALICE.
**ALICE** (acrónimo de **A Large Ion Collider Experiment**) é un dos sete experimentos do gran colisor de hadróns nas instalacións da Organización Europea para a Investigación Nuclear en Xenebra.

Características
---------------

ALICE, é un experimento de física nuclear deseñado para facer chocar ións de chumbo de alta enerxía con outros ións e con protóns, para explorar un estado exótico superquente da materia, coñecido como plasma quark-gluón, que se pensa existía no universo primitivo.

En 2019 está a ser mellorado coa participación de cinco laboratorios a nivel mundial, entre eles, Berkeley. constará de 24 000 sensores de silicio e espérase que entre en operación no 2021.

Notas
-----

1. 1 2  Jr, Glenn Roberts. "How to get a particle detector on a plane". *symmetry magazine* (en inglés). Consultado o 2019-09-21.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Berkeley Lab
Vista parcial da Lista de Reis de Abidos
**Abidos** era unha cidade do Antigo Exipto pertencente ao VIII nomo do Alto Exipto. O seu nome exipcio era **Abdjw**, *o outeiro do relicario*, xa que nel se conservaba a cabeza sagrada de Osiris.

Aquí se atoparon as táboas dos reis coa lista dos primeiros 77 reis e os restos das tumbas reais das primeiras dinastías e dos templos de Osiris, de Seti I, de Ramsés II.

Historia
--------

|  |
| --- |
| En xeróglifo: |
|  |

Os primeiros restos arqueolóxicos datan do 4.000 a.C. Posteriormente foi o lugar máis importante de enterramento das primeiras dinastías de reis exipcios. Tras o traslado da capital a Menfis, os reis continuaron a construír tumbas ficticias. A fins da V dinastía xurdiu o culto a Osiris, e o rei local Jenti-Amentiu foi asimilado a el. O mito de Osiris asentouse fortemente na cidade, xa que segundo a tradición na cidade estaba a cabeza de Osiris, e os ritos do soterramento ficticio do rei transformáronse nos *misterios de Osiris*, nos que se representaba a morte e a resurrección do deus. Isto comportou que Abidos se convertese na cidade santa de Osiris, á que acudían milleiros de peregrinos.

O último edificio construído foi o novo templo de Nectanebo I, na 30 dinastía. Na época ptolomea a cidade decaeu e acabou deshabitada.

Arquitectura
------------

Un dos principais edificios é o Templo de Seti I que foi construído en memoria de Osiris, é o máis grande de todos os edificios construídos en Abidos. O templo, construído sobre un terreo en pendente, ten unha planta en forma de **L**. O edificio compúñase de dous mastros, dous patios, dúas salas hipóstilas e un conxunto de edificios auxiliares: almacéns ou pequenas capelas dedicadas a Nefertum e Ptah-Sokar. Aínda que mantén unha distrubución clásica, destaca polo feito de conter sete santuarios que o converten en único dentro da arquitectura exipcia, os santuarios estaban dedicados a Seti I, Ptah, Ra-Horajty, Amón-Ra, Osiris, Isis e Horus. Todo o conxunto está rodeado por un muro.

O Templo de Ramsés II (1298 a.C), é un pequeno edificio ao noroeste do templo de Osiris, para lle dar ao espírito de Ramsés unha relación estreita con Osiris.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Abidos Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192268
* WorldCat
* VIAF: 35144648232849371610
* BNF: 16014840m
* BRE: 660909
* EBID: ID
* GEC: 0000246
* GeoNames: 361885
* GND: 4000323-1
* LCCN: sh91004865
* NKC: ge903474
* Pleiades: 756512
* TGN: 6000031
* Treccani: abido
* Trismegistos: 34

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Beethoven (homónimos).

**Beethoven** é un cráter situado na superficie do planeta Mercurio, concretamente nas coordenadas 20,92° S e 123,66° O. Ten un diámetro de 630,38 km e recibiu o seu nome en honra ó compositor alemán Ludwig van Beethoven. É o undécimo cráter de impacto máis grande do Sistema Solar e o terceiro maior de Mercurio.

Ó contrario doutros moitos cráteres de tamaño semellante que existen na Lúa, Beethoven non ten un sistema múltiple de aneis. Os restos dos depósitos de material expulsado polo cráter durante a formación do mesmo, aparecen *apagados* e en moitos lugares están moi pouco definidos. A beira do cráter de Beethoven está parcialmente *borrado* por eses mesmos restos de material e ademais por materiais procedentes das planicies que rodean o cráter, o que fai que Beethoven sexa pouco *visible*. O chan do cráter está tamén cuberto con materiais procedentes das planicies que rodean o cráter, polo cal o chan ten unha refractividade e unha cor semellantes ás chairas que rodean o cráter. Ó contrario do que sucede na cunca de Caloris, non aparecen fisuras, fendas nin *grabens* no interior de Beethoven.

Spudis e Prosser suxeriron que posiblemente Beethoven se formase ó final do período de formación dos cráteres tipo c3 ou a principios do período de formación dos cráteres do tipo c2, o cal significa que é máis vello cá Caloris Basin. A profundidade de Beethoven foi estimada en 2,5 ± 0,7 km, a partir de modelos de elevación dixitalizados baseados na imaxes de Mercurio tomadas pola sonda Mariner 10. Esta profundidade é significativamente menor cá dos cráteres e cuncas lunares de tamaño semellante, o cal indicaría que probablemente a forma da cunca Beethoven *se relaxara* despois da súa formación. Tamén existe unha ampla elevación topográfica na marxe noroeste de Beethoven.

Notas
-----

1. ↑   Outras fontes outórganlle un diámetro un pouco menor: 625 km.

1. 1 2 3 4  USGS Astrogeology (ed.). "Planetary Names: Crater, craters: Beethoven on Mercury". *Gazetteer of Planetary Nomenclature*. Consultado o 23-03-2012.
2. 1 2 3 4  André, S.L.; Watters, T.R.; Robinson, M.S. e o *seu equipo*. (2005). "A topographic analysis of Beethoven Basin, Mercury". *Lunar and Planetary Science* **36**: 1.871. Bibcode:2005LPI....36.1871A.
3. 1 2 3  Mohit, P. Surdas; Johnson, Catherine L.; Barnouin-Jha, Olivier e o *seu equipo*; Maria T.; Solomon, Sean C. (2009). "Shallow basins on Mercury: Evidence of relaxation?". *Earth and Planetary Science Letters* **285** (3-4): 355–363. Bibcode:2009E&PSL.285..355M. doi:10.1016/j.epsl.2009.04.023.
4. ↑  Conferencia de Trask, N.J. (1976). "History of basin development on Mercury". Publicado no libro "Lunar Science Institute Contribution, Conference on Comparisons of Mercury and The Moon." Novembro 15-17, 1976. vol. 262, p. 36.
5. ↑  Spudis, P.D.; Prosser, J.G.; (1984). "Geologic map of the Michelangelo quadrangle of Mercury" (Mapa). *U.S. Geological Survey Miscellaneous Investigations Series*. 1:5,000,000. Sección I-1659.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q48666
* GPN: 660

 |
*Véxase tamén**:* 5-androstenediol.
4-androstenediol.  
Nome IUPAC: (3*S*,8*R*,9*S*,10*R*,13*S*,14*S*,17*S*)-10,13-dimetil-2,3,6,7,8,9,11,12,14,15,16,17-dodecahidro-1*H*-ciclopenta[*a*]fenantreno-3,17-diol.   
Número CAS: 1156-92-9.
O **4-androstenediol** ou **androst-4-ene-3-beta,17-beta-diol**  é un esteroide que intervén no metabolismo dos andróxenos. É un dos dous androstenediois; o outro é o 5-androstenediol (que se diferencian pola posición do dobre enlace), que é convertido en testosterona. O 4-androstenediol sintetízase na glándula adrenal e nas gónadas a partir da deshidroepiandrosterona (DHEA) por acción do encima 17beta-hidroxiesteroide deshidroxenase. Despois é metabolizado a testosterona polo encima 3beta-hidroxiesteroide deshidroxenase. A taxa de conversión a testosterona é de arredor do 15,76%, case o triplo ca a da androstenediona, debido á utilización dunha vía encimática diferente. Non existe unha conversión directa a estróxeno, aínda que ten lugar algunha aromatización secundaria no metabolismo.

O 4-androstenediol está estruturalmente máis próximo á testosterona ca o 5-androstenediol, e ten efectos androxénicos.

Os androstenediois téñense usado como esteroides anabolizantes .

Uso médico e comercial
----------------------

O químico norteamericano Patrick Arnold ten unha patente do ano 1999 sobre o "Uso do 4-androstenediol para incrementar os niveis de testosterona en humanos".

Biosíntese
----------

Esteroidoxénese.

Notas
-----

1. ↑  PubChem compound 4-Androstenediol
2. ↑  ChemSpider 4-Androstenediol
3. ↑  Inaba M, Nakao T. Conversion of 4-androstenediol and 5-androstenediol to testosterone, and conversion of dehydroepiandrosterone to 4-androstenediol by rat testis in vitro. Endocrinol Jpn. 1966 Jun;13(2):160-72. PMID 4225645.
4. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 08 de xaneiro de 2011. Consultado o 17 de maio de 2012.
5. ↑  "Use of 4-androstenediol to increase testosterone levels in humans". Arquivado dende o orixinal o 18 de marzo de 2011. Consultado o 17 de maio de 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3324829
* MAG: 2778489166

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* CAS: 1156-92-9
* ChEBI: 34386
* ChEMBL: CHEMBL195836
* ChemSpider: 120071
* DrugBank: 01526
* DTXSID: DTXSID5036505
* HMDB: HMDB0005849
* KEGG: C14210
* PubChem: 136297
* UNII: G10EHA9I0D

 |
***My Beautiful Laundrette*** ("A miña fermosa lavandaría"), é un filme británico estreado o 18 de novembro de 1985, dirixido por Stephen Frears e con guión de Hanif Kureishi. A fita ofrece unha visión sobre unha relación homosexual e a vida da comunidade asiática no Londres da época de goberno de Margaret Thatcher.

Trama
-----

Omar (Gordon Warnecke) é o fillo dun xornalista paquistaní que vive en Londres pero que detesta Inglaterra, o seu trato aos inmigrantes e a súa política internacional. En troques, o seu tío paterno, Nasser, é un home integrado na sociedade inglesa e un exitoso empresario, activo membro da comunidade asiática da capital. O pai de Omar pídelle ao tío que lle dea a Omar un traballo, e tras traballar un breve período lavando coches nun garaxe do seu tío, asígnanlle a tarefa de rexentar unha lavandaría en declive para sacala adiante, e el pon todo o seu empeño niso.

Entre tanto o coche de Omar é atacado por un grupo de ultradereitistas que gritan consignas racistas. Entre os extremistas Omar recoñece a un vello amigo do colexio, Johnny (Daniel Day-Lewis). Tras o reencontro Johnny acepta axudar a Omar na lavandaría e ambos retoman unha relación amorosa que interromperan ao deixar os estudos.

A relación entre ambos os dous verase influenciada pola situación económica, a antiga banda de Johnny e tamén por Tania, a filla de Nasser. Ademais, móstranse as relacións sociais dos demais membros da familia de Omar.

Tras varias vicisitudes ambos os mozos continúan xuntos e rexentando dúas novas lavandarías.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *My Beautiful Laundrette* na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q735314
* Allmovie: v33989
* AlloCiné: 2107
* BBC: b0074pwl
* Box Office Mojo: mybeautifullaundrette
* EBID: ID
* FilmAffinity: 689602
* IMDb: tt0091578
* OFDb: 14243
* OMDB: 11785
* Rotten Tomatoes: my\_beautiful\_laundrette
* Synchronkartei: 13314
* TheNumbers: My-Beautiful-Laundrette
* TMDb: 11240
* TVcom: my-beautiful-laundrette
* TVGuide: 106977

 |
***A montaña de Sainte-Victoire, vista dende Bibémus*** é un cadro do pintor francés Paul Cézanne. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 65 cm de alto e 81 cm de largo. Foi pintado entre 1898 e 1900. Actualmente, atópase no Museo de Arte de Baltimore, Estados Unidos.

Esta obra pertence ao xénero paisaxístico, un dos favoritos de Cézanne, xunto ao bodegón e mailo retrato. É, ademais, un dos seus temas predilectos: a montaña de Sainte-Victoire, macizo calcáreo do sur de Francia, entre os departamentos de Bocas do Ródano e Var. Cézanne, cos seus cadros, fíxoa famosa.

Adicoulle numerosos cadros en dúas épocas distintas: de 1882 a 1890 e de 1901 ata a súa morte. Esta visión dende Bibémus enmárcase na súa segunda época.

Cézanne non pretendía unha representación estática da paisaxe. Quería lograr a unidade entre a cor, a composición, a superficie e a tectónica. Ademais, buscaba dar unha base teórica ás súas experiencias e experimentos.

Notas
-----

1. ↑  **P. F. R. Carrassat**, *Maestros de la pintura*, Spes Editorial, S.L. 2005. ISBN 84-8332-597-7 , pp.230-235
2. ↑  **Christa von Lengerke**, «Del Impresionismo al Art Nouveau» en *Los maestros de la pintura occidental*, Taschen, 2005, páx. 512, ISBN 3-8228-4744-5