recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**María Fernández Rey**, coñecida como **María Rey**, nada en Vigo en 1967,[] é unha xornalista e presentadora de televisión galega.

Traxectoria
-----------

Aos tres anos trasladouse coa familia a Tomiño. Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid comezou a traballar na emisora de Vigo da Cadena SER. Logo pasou a TVE onde dirixiu os servizos informativos do centro territorial de Madrid. Logo incorporouse ao departamento de televisión da Agencia Efe e en 1992 regresou a Antena 3 para presentar o informativo da fin de semana canda Roberto Arce e a edición diaria, con Pedro Piqueras.

En 1996 pasou a Antena 3, onde se fixo cargo da información parlamentaria. Paralelamente preside a Asociación de Periodistas Parlamentarios dende ese mesmo ano. A partir de 2012 comezou a colaborar coa edición española do *Huffington Post*.

Vida persoal
------------

Está casada desde 1998 co xornalista Manuel Campo Vidal. É filla de quen chegou a ser alcalde de Tomiño José Luis Fernández Lorenzo durante máis de dúas décadas.

Notas
-----

1. ↑  BODA DE MARÍA REY Y CAMPO VIDAL

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9030145
* WorldCat
* VIAF: 4147905263079092800
* BNE: XX5640250
* GND: 1144181917
* SUDOC: 220151814

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Miguel Ángel Rodríguez (homónimos).
**Miguel Ángel Rodríguez González**, chamado **Chisco** por mor da familia, nado en Esgos e finado o 3 de decembro de 2001 no Alto do Couso, foi un veterinario e político galego, alcalde de Esgos.

Traxectoria
-----------

Fillo de Amelia González e José Manuel Rodríguez, propietarios dun coñecido restaurante local, sobriño de Manuel Ángel Rodríguez, político local que foi alcalde de Esgos moitos anos, Miguel Ángel Rodríguez estudou veterinaria. 

Integrante da candidatura municipal de Alianza Popular que encabezaba seu tío, o alcalde Manuel Ángel Rodríguez, nas eleccións de 1987, a renuncia temporal do tío levouno á alcaldía entre 1987 e 1989, e foi de novo substituído polo tío ao cabo deses dous anos. 

Foi xefe de saúde pública na delegación de Sanidade, e tamén adegueiro de viño, impulsor da adega Leirabella (en Leiravella), enmarcada na denominación de orixe da Ribeira Sacra.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Manuel Ángel Rodríguez** |  **Alcalde de Esgos** 1987 - 1989 | Sucesor:**Manuel Ángel Rodríguez** |

Vida persoal
------------

Faleceu nun accidente de moto no alto do Couso. No enterro, oficiado polo bispo de Ourense, Carlos Osoro, falou Xosé Luís Baltar, daquela presidente da Deputación. 

Anos despois do seu falecemento o irmán máis novo, Mario Rodríguez, tamén foi alcalde de Esgos.

Notas
-----

1. 1 2  "Aplausos en la despedida". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2001-12-06. Consultado o 2022-01-06.
2. 1 2  "Amelia González, la gran matriarca de los Chisco". *La Región* (en castelán). 2022-01-06. Consultado o 2022-01-06.
3. ↑  Huete, Cristina (2012-07-22). "La maraña dinástica del baltarismo". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2022-01-06.
4. 1 2  "El ex-alcalde de Esgos Miguel Ángel Rodríguez pierde la vida en la carretera". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2001-12-04. Consultado o 2022-01-06.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Esgos

### Ligazóns externas
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Seira.

**Seira** é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 132 habitantes (63 homes e 69 mulleres).

Na cultura popular
------------------

O grupo de música tradicional galega Aquí e Alá menciona Seira na canción *A taberna do Pemento*, incluída no seu álbum "Imos á romaría".

> 
> 
> *A taberna do Pemento*
> Hai unha taberna en Seira que lle chaman O Pemento;  
> 
> eu alí vou polo aire, alí veño polo vento!  
> 
>   
> 
> Se vas a Seira á do Pemento nalgún momento as gaitas soarán.
> 
> 
>  Aquí e Alá. 2023.
> 
>

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Seira

| Lugares da parroquia de Seira no concello de Rois (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| O Casal | O Cruceiro | A Eirexa | Lamego | A Meana | A Peroxa | A Peruca | Seira |

### Parroquias de Rois

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Rois |  |
| --- | --- |
| Augasantas (San Vicente) | Buxán (San Xoán) | Costa (San Miguel) | Ermedelo (San Martiño) | Herbogo (San Pedro) | Leroño (Santa María) | Oín (Santa María) | Ribasar (Santa Mariña) | Rois (San Mamede) | Seira (San Lourenzo) | Sorribas (San Tomé) | Urdilde (Santa María) |

Notas
-----

1. ↑   "A taberna do Pemento". *Aquí e Alá*. 2023. Consultado o 19-11-2023.
O **Premio de Investigación en Humanidades e Ciencias Sociais Olimpio Arca** foi convocado por primeira vez no ano 2017 polo concello de Cuntis para premiar investigacións referidas ao ámbito das Humanidades e das Ciencias sociais.

Descrición
----------

O premio recibe o seu nome do escritor e mestre nado en Cuntis, Olimpio Arca. De feito, a creación do mesmo tivo lugar coa dupla intención de homenaxear e conmemorar a figura de Olimpio Arca polas súas contribucións aos ámbitos da escola, a etnografía, a literatura, así como pola recuperación do patrimonio; motivo polo que cómpre ser recordado como un exemplo polo seu compromiso coas causas da instrución e da cultura.

A convocatoria está destinada a traballos que versan sobre ciencias sociais e humanidades (arqueoloxía, etnografía, historia, filoloxía, literatura etc.), de temática galega e que supoñen unha achega orixinal e novidosa ao coñecemento de calquera das disciplinas obxecto da convocatoria.

Gañadores
---------

* 2017: Xosé Fuentes Alende, polo traballo "Os exvotos na relixiosidade popular de Galicia".
* 2018: Miguel García-Fernández, polo traballo "As mulleres e a práctica testamentaria na Galicia medieval. Bases para unha historia social das mulleres galegas (1100-1550)".

Notas
-----

1. 1 2 3  "Detalle - Deputación de Pontevedra". *boppo.depo.gal*. Consultado o 4/1/2019.
2. ↑  Salgado, Fernando (17/11/2017-11-17). "Cuando solo queda la fe, Xosé Fuentes aborda el tema de los exvotos". *Diario de Pontevedra* (en castelán).
3. ↑  "Miguel García Fernández recibe el Premio de Investigación Olimpio Arca". *Faro de Vigo* (en castelán). Consultado o 2019-05-31.
4. ↑  "Miguel García Fernández recibe el premio Olimpio Arca, en Cuntis". *La Voz de Galicia* (en castelán). 2019-06-02. Consultado o 2019-06-03.
5. ↑  "CV Académico". *Miguel García-Fernández* (en inglés). Consultado o 2019-05-31.
**Randolph James Bresnik** é un piloto de probas e astronauta estadounidense que participou nas misións STS-129 e Soiuz MS-05. Pasou un total de 10,80 días no espazo.

### Biografía

Bresnik naceu o 11 de setembro de 1967 en Fort Knox, Kentucky. É graduado en Sistemas de Aviación pola Universidade de Tennessee-Knoxville en 2002 e polo Air War College en 2008. Está casado con Rebecca Burgin e ten un fillo e unha filla.

Foi seleccionado pola NASA en maio de 2004 e pasou a ser astronauta oficialmente en febreiro de 2006. Formou parte da tripulación das misións STS-129 e Soiuz MS-05.

Notas
-----

1. 1 2 3  NASA, ed. (2018). "Randolph "Komrade" Bresnik (Colonel, U.S. Marine Corps, Ret.) NASA Astronaut" (en inglés). Consultado o 20 de agosto de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Randolph Bresnik*** |

### Outros artigos

* STS-129
* Soiuz MS-05

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q722127
* NASA: bresnik-rj

 |
**James Michael Carpenter**, nado en 1956, é un entomólogo estadounidense.

Traxectoria
-----------

Carpenter estudou na Universidad Estatal de Míchigan, onde acadou o B.S. en 1977, e na Universidade Cornell, onde obtivo o seu Ph.D. en 1983.

Entre outros cargos desempeñados cómpre citar:

* Profesor adxunto do *City College of New York* desde 1996 á actualidade.
* Conservador asociado de Himenópteros no *American Museum of Natural History* (Museo Norteamericano de Historia Natural), desde 1992 a 1995, e conservador desde 2010 á actualidade;
* Cadeira da División de Zooloxía de Invertebrados do *American Museum of Natural History* desde 2012 á actualidade.
* Profesor da *Richard Gilder Graduate School* do *American Museum of Natural History* desde 2008 á actualidade.
* Profesor adxunto do *City College of New York* desde 1996 á actualidade.

### Traballos recentes

As súas publicacións recentes abranguen temas desde a taxonomía até a etoloxía, e continúa investigando a sistemática da familia dos véspidos en todo o mundo, á que se refiren a maior parte dos traballos publicados. O foco xeográfico estivo especialmente nas partes orientais e adxacentes da rexión paleártica. As publicacións que tratan sobre as avespas de Vietnam forman parte dunha colaboración de 20 anos con científicos de Hanoi. As publicacións da India proceden dunha colaboración iniciada hai uns seis anos, que agora engloba a dous grupos de investigación, en Kozhikode e Bengaluru. As publicacións relativas á China e Paquistán representan os primeiros froitos das colaboracións iniciadas hai máis de dous anos. Tamén continúa a publicar sobre os véspidos da rexión neotropical, especialmente do Brasil e da Güiana Francesa, con coautores cos que comezou a colaborar hai 20 anos en ambos os casos.

Notas
-----

1. 1 2  Páxina web do autor.
2. ↑  Curriculum Vitae.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22109363
* WorldCat
* VIAF: 19387727
* NKC: xx0213713
* ORCID: 0000-0001-6754-8028
* ResearchGate: James-Carpenter
* Scopus: 35609718200
* SUDOC: 168888459

 |
**Olaya Pérez Pazo**, nada en Caracas o 7 de xuño de 1983, é unha xogadora de voleibol e voleibol praia galego-venezolana. Competiu nos Xogos Olímpicos de 2016.

Traxectoria
-----------

Naceu en Caracas, sendo filla dunha parella de emigrantes galegos con orixe en Canaval, Sober. Seu pai Francisco fora futbolista en Galicia e xogou nas categorías inferiores do Celta de Vigo e no Arenteiro, ata que unha lesión o fixo abandonar o fútbol e emigrar a Venezuela.

Xunto á súa irmá xemelga Rebeca, estudou nos Estados Unidos, onde formou parte dos equipos de voleibol da Universidade de Texas en Arlington e da Universidad Rice. En 2006 instalouse en Monforte, onde xogou durante dúas tempadas co AD A Pinguela, e na tempada 2008/09 militou no Club Voleibol Albacete.

Posteriormente pasou a competir en voleibol praia e formou parella coa viguesa Alejandra Simón, coa que disputou a Liga Mundial e coa que se proclamou campioa de España en 2010. Representou a Venezuela nos Xogos Olímpicos de 2016, formando parella con Norisbeth Agudo, pero sen conseguir meterse na fase eliminatoria, despois de obter unha vitoria e dúas derrotas no seu grupo e de perder a repesca contra a parella alemá Büthe-Borger.

Notas
-----

1. ↑  "Las hermanas Pazo reforzarán A Pinguela la próxima campaña". *La Voz de Galicia* (en castelán) (Monforte ed.). 2 de xullo de 2006. p. L13.
2. ↑  "Tándem gallego camino de Londres". *La Voz de Galicia* (en castelán). 16 de marzo de 2010. Consultado o 23 de setembro de 2021.
3. ↑  "Traxectoria de Olaya Pazo". *volleybox.net* (en inglés). Consultado o 23 de setembro de 2021.
4. ↑  Antelo, Iván (12 de xullo de 2010). "La pareja gallega Simón-Pazo, nueva campeona de España". *La Voz de Galicia* (en castelán). Consultado o 23 de setembro de 2021.
5. ↑  "Voleibol praia nos Xogos Olímpicos de 2016". *rio2016.com* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 22 de setembro de 2016. Consultado o 23 de setembro de 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26211214
* Sports Reference: olaya-perez-1

 |
A **Domus Municipalis** (Casa do Municipio) de Braganza é un edificación de estilo románico, famoso por ser a única edificación románica civil de toda a Península Ibérica, se obviamos os pazos medievais conservados (incluídos os pazos obispais e arcebispais, pois coma "lugares de residencia", han de ser considerados tamén coma "edificacións civís").

Historia
--------

A construción data do século XII, aínda que sufriu algunha modificación no século XVI. Construída en estilo románico. En 1910 foi declarada monumento histórico.

Descrición
----------

É un edificio de planta pentagonal irregular, que se atopa dentro do recinto do castelo ou cidadela de Braganza. É unha construción de dous andares. O inferior, un semisoto, é unha dependencia abovedada e pechada que servía de depósito de auga, imprescindible no caso de asedio.

O andar superior, con arcos de medio canón e banco corrido de cantería en todo o perímetro, servía de sala de reunión para os edís da cidade, de aí o seu nome de Domus Municipalis.

Interior da Domus Municipalis no centro pódense ver os sumidoiros da cisterna.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Domus Municipalis*** |

### Outros artigos

* Castelo de Braganza

### Ligazóns externas

* Sitio oficial da Cámara Municipal de Braganza
* Información sobre o monumento

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323504
* Structurae: 20019275

 |
Ópera de Sydney, Sydney (Australia), 1956–73.
**Jørn Utzon**, nado en Copenhaguen o 9 de abril de 1918 e finado o 29 de novembro de 2008, foi un arquitecto dinamarqués de recoñecido prestixio en todo o mundo.

Traxectoria
-----------

Fillo dun enxeñeiro naval, medrou en Dinamarca. En 1957 gañou inesperadamente o concurso para unha nova casa da ópera na cidade australiana de Sydney. Nos seguintes anos, Utzon gradualmente desenvolveu un xeito para a construción das enormes cunchas que cobren os dous muros.

Tamén tiña plans espectaculares para o interior dos vestíbulos, pero por motivos políticos, o novo goberno electo do estado de Nova Gales Sur parou os pagamentos ao arquitecto, polo que este deixou o país en 1966. Nunca volveu.

A Casa da Ópera de Sydney rematouse finalmente e foi aberta no 1973 pola raíña Isabel II, sendo agora un dos máis recoñecibeis edificios do mundo.

En marzo de 2003, Utzon foi galardoado co título de Doutor Honoris pola Universidade de Sydney. O fillo do arquitecto aceptou o galardón en nome do seu o pai, o cal estaba moi enfermo para viaxar a Australia. Utzon foi galardoado tamén coa Orde de Australia e coa Chave da Cidade de Sydney. Estivo tamén envolto nos traballos de remodelación e redeseño da casa da ópera, principalmente no ástrago da entrada, seguindo o acordo feito no ano 2000. No ano 2003, o arquitecto dinamarqués recibiu o maior honor coma arquitecto, foi galardoado co Premio Pritzker.

Véxase tamén
------------

Edificios Elineberg, Helsingborg (Suecia), 1954–66.
### Ligazóns externas

* The Edge of the Possible, 58 minute documentary, 1998, Dir: Daryl Dellora, Film Art Doco Pty Ltd. *(en inglés)*

Modelo:PremiosPritzker


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q180398
* WorldCat
* VIAF: 109411665
* BIBSYS: 90357423
* BNB: ID
* BNE: XX1188295
* BNF: 12537421p
* BRE: 4703355
* CANTIC: a10583324
* CiNii: DA02013819
* DeutscheBio: 119044102
* Dialnet: 1956247
* EBID: ID
* FAST: 1718009
* GEC: 0068757
* GND: 119044102
* ISNI: 0000000121473606
* KulturNav: ID
* LCCN: n84149671
* Munzinger: 00000022094
* NDL: 00459434
* NKC: js20060120103
* NLA: 36091799
* NNDB: 000352393
* NTA: 146483456
* openMLOL: 215017
* RKD: 232322
* SELIBR: 323657
* SNAC: w6708cgv
* SUDOC: 034639470
* ULAN: 500001199
* WikiTree: Utzon-1

 |
**José Mariano Quindós Tejada**, nado en Ferrol o 29 de xaneiro de 1822 e finado en Madrid o 3 de xaneiro de 1900, foi un aristócrata e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo póstumo de José María Quindós Pardo, V Marqués de San Sadurniño, e de María Segunda Tejada Eulate. A súa nai casou despois con Francisco Aguirre O'Neale, tendo como medio irmáns a Manuel Aguirre de Tejada, primeiro conde de Tejada de Valdeosera, e a Patricio Aguirre de Tejada, primeiro conde de Andino. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela.

Foi nomeado Xentilhome de Cámara con Exercicio da raíña Isabel II por Real Orde do 8 de novembro de 1843. En 1848 ingresou na Maestranza de Ronda. En 1859 casou con Fernanda Villaroel Goicolea, vizcondesa da Frontera, filla de José Villaroel Ibarrola, vizconde da Frontera e de María Goicolea Ariza, e irmá do II duque da Conquista. Con ela tivo un fillo e unha filla: Fernando Quindós Villaroel, sucedeu á súa nai no vizcondado da Frontera, morrendo antes có seu pai; María de la Natividad Quindós Villaroel, nada en 1863, sucedeuno no marquesado de San Sadurniño.

Foi Alcalde Corrixidor de Madrid durante algúns meses en 1865. En 1861 fora designado senador vitalicio, ocupando o seu escano até 1868 e despois entre 1877 e 1900. Foi un dos senadores que en 1864 pediron o abandono da Illa de Santo Domingo.

Amigo e persoa da máxima confianza do rei Afonso XII, trala súa morte foi nomeado titor e curador dos fillos do Infante Sebastián Gabriel de Borbón e Bragança por Real Decreto de 25 de abril de 1875, cargo que ocupou até 1886. Pouco despois foille concedida por tal motivo a Gran Cruz da Orde de Carlos III.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Ramón Osorio** | **Alcalde de Madrid**1865 - 1865 | Sucesor:**Marqués de Villaseca** |

Notas
-----

1. ↑  Gaceta de Madrid nº 133/1883
2. ↑  Gaceta de Madrid, 26 de xuño de 1865.
3. ↑  *Gaceta de Madrid*, 26 de abril de 1875.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5474328
* DBE: jose-mariano-de-quindos-y-tejada
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 92740
* Senadores de España (1834-1923): 2651

 |
**MP4-27**  
|  |
| Información |
| Fabricante | DallaraSpark Racing Technology |
| Deseñador | Frédéric Vasseur |
| Produción |  |
| Predecesor |  |
| Sucesor | *ningún* |
| Longo | 5.000 mm |
| Largo | 1.800 mm |
| Alto | 1.250 mm |
| Peso | 898 Kg. mínimo (con piloto) |
| Chasis | Monocasco de fibra de carbono e aluminio |
| Suspensión | Pushrod, amortecedores dobres con barra de torsión (adiante)Spring (atrás) |
| Motor | McLaren Electronic Systems MGU |
| Potencia | 200 KW |
| Transmisión | Hewland secuencial de cinco velocidades |
| Tracción |  |
| Freos | Dous sistemas hidráulicos de material libre |
| Prestacións |  |
| Pneumáticos | Michelin |
| Debut | ePrix 2014 de Pequín |
| Pilotos | 35 |
| Carreiras | 11 |
| Páxina oficial da Fórmula E |

O **Spark-Renault SRT 01E** é un monopraza eléctrico deseñado e construído especialmente para a tempada inaugural (2014-2015) da Fórmula E, competicón organizada pola Federación Internacional do Automóbil.

Desenvolvemento
---------------

Daniel Abt durante o ePrix de Berlín da tempada 2014-2015.
O Spark-Renault SRT 01E de Dragon Racing.
O desenvolvemento do monopraza comezou en setembro do ano 2012. Lucas di Grassi foi nomeado como piloto de probas oficial, facendo unha demostración do prototipo, o Formulec EF01 (construído no 2010). O Formulec EF01 contaba cun chasis construído por Mercedes GP e motores fabricados por unha marca que non é de coches, Siemens. O coche empregouse no vídeo de promoción oficial e para demostracións en cidades de todo o mundo.

O 1 de novembro de 2012, annciouse que McLaren Electronic Systems sería provedor do motor eléctrico, da transmisión e dos sistemas electrónicos para a Fórmula E. A organización Fórmula E encargoulle 42 monoprazas a Spark Racing Technologies. Para cumprir con este pedido, Spark asociuse ao coñecido fabricante italiano, Dallara.

O 28 de marzo do 2013, Michelin foi nomeado como subministrador exclusivo de pneumáticos. O 15 de maio do mesmo ano tamén se anunciou que a fabricante de coches francesa, Renault sería un socio técnico de Spark Racing Technologies. A experiencia de Renault cos seus programas de Renault Z.E. (Cero Emisión) e Fórmula 1, sería aproveitada para beneficio da Fórmula E. Ese mesmo día, Fórmula E revelou o deseño do tan esperado Spark-Renault SRT 01E.

O deseño das baterías correu a cargo de Williams Advanced Engineering, parte do Grupo Williams ao cal a escudería WilliamsF1 tamén pertenence.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Fórmula E

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
**Tomás Pérez Vidal**, nado en Casaio (Carballeda de Valdeorras) o 21 de decembro de 1954, é un político galego do Partido Popular de Galicia.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense de Madrid e con coñecementos de Dereito polo Real Centro Universitario María Cristina de El Escorial. Foi Subdirector xeral de Xestión Económica da Xunta de Galicia (1982) e Director xeral de Relacións Institucionais (1983-1985). Elixido deputado do Parlamento de Galicia na I e II lexislaturas, en 1985 foi elixido Vicepresidente do Parlamento. Foi presidente do Parlamento de Galicia, logo da morte do seu antecesor Antonio Rosón, entre o 13 de maio de 1986 e o 16 de xaneiro de 1990. Foi designado senador pola Comunidade Autónoma de Galicia na IV Lexislatura (1989). Foi concelleiro en Ourense logo das eleccións de 1991, deputado provincial na Deputación de Ourense e ao pouco de ser nomeado conselleiro de Agricultura, Gandería e Montes en 1991, abandonaría o seu asento no Senado. Continuaría de conselleiro ata 1997, cando foi substituído por Cástor Gago.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Senado de España

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Antonio Rosón Pérez** |  **Presidente do Parlamento de Galicia** 1986–1990 | Sucesor:**Vitorino Núñez** |
| Predecesor:**José Manuel Romay Beccaría** |  **Conselleiro de Agricultura, Gandería e Montes** 1991–1997 | Sucesor:**Cástor Gago** |
**Josep Francesc Ràfols i Fontanals**, nado en Vilanova i la Geltrú, o 20 de abril de 1889 e finado en Barcelona o 15 de xaneiro de 1965, foi un arquitecto, pintor e historiador de arte catalán. Membro do Cercle Artístic de Sant Lluc, fundou con Josep Llorens i Artigas o grupo artístico *Agrupació Courbet*. Dedicado máis á teoría ca á práctica da arquitectura, entre as súas obras destaca a Casa Méndiz, en Vilanova (1925), así coma a súa participación nas obras da Sagrada Familia.

Foi o primeiro biógrafo de Gaudí (*Antoni Gaudí*, 1928), profesor de Historia da Arte na Escola Massana desde a súa fundación até 1936 e o primeiro en ocupar a Cátedra Gaudí da Universidat Politècnica de Catalunya en 1956. Tamén foi dos primeiros en escribir sobre o Modernismo con *El arte modernista catalán*, (1943) e *Modernismo y modernistas* (1949), os primeiros estudos complexos sobre este movemento catalán. Teórico da arquitectura noventista, o seu estudo de Brunelleschi influíu na nova xeración de arquitectos cataláns a través da súa obra *Arquitectura del Renaixement italià* (1926).

Tamén autor de *Pere Blai i l'arquitectura del Renaixement a Catalunya* (1934) e *El arte romántica en España* (1954). O *Diccionario Biográfico de Artistas de Cataluña* (1951-1954) en tres tomos, posteriormente reeditado, é unha relación exhaustiva de artistas cataláns. Os seus libros, papeis, cartas (como a correspondencia con Joan Miró) e outros documentos consérvanse na Biblioteca de Catalunya.

Notas
-----

1. ↑  Bassegoda Nonell, Juan (14 de xaneiro de 1976). "Un Personaje para la Historia - Josep Francesc Ràfols i Fontanals". *La Vanguardia* (en castelán) (34087): 45.
2. ↑  Mercader-Miret, Jaume (1982). *L'Escola Massana, viscuda*. Barcelona: Escola Massana. p. 166.

Ligazóns externas
-----------------

* Colección persoal de Josep Francesc Ràfols i Fontanals - Biblioteca de Catalunya

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3051129
* WorldCat
* VIAF: 67273527
* BNE: XX865705
* CANTIC: a10151138
* FAST: 65234
* GEC: 0053969
* GND: 119328771
* ISNI: 0000000079560684
* LCCN: n80160052
* NLA: 35680757
* NTA: 070136718
* PTBNP: 128387
* SUDOC: 075909790
* ULAN: 500040035

 |
Un **monitor de estudio** reproduce o sinal de son de forma transparente, dando unha resposta lineal, sen alteracións e sen coloración. Estes monitores sempre teñen unha marxe de erro, pero sempre será un sinal máis puro que calquera equipo hi-fi, que adoitan colorear o sinal en graves e agudos para facer un son máis "redondo" ou agradable. Son un dos elementos máis importantes nun estudio de gravación porque deles se sacará a mestura final.

Clasificación dos monitores
---------------------------

Os monitores activos teñen a fonte de alimentación integrada na súa caixa. Os pasivos, pola contra, necesitan unha alimentación externa mediante unha etapa de potencia. Para un estudio adoitan ser máis apropiados uns monitores activos, xa que necesitan menos espazo e proporcionan boa calidade.

Tipos de campos
---------------

Hai tres tipos de campos:

* Monitores de campo próximo: Usados en zonas non moi grandes (non superiores a unha habitación estándar) polo que non se necesita un volume elevado para traballar con eles.
* Monitores de campo medio: Son máis grandes ca os anteriores e alcanzan frecuencias máis graves. Poden ou non ir empotrados na parede, pero deben situarse a máis distancia que os de campo próximo (1 metro e medio ou 2 metros de distancia).
* Monitores de campo afastado: Conteñen case todo o espectro sonoro humano, teñen un son moi limpo e van empotrados na parede.

Situación dos monitores
-----------------------

En teoría a distancia entre os dous monitores debe ser a mesma que entre o monitor e a cabeza do ouvinte na posición de escoita (debe formar un triángulo equilátero). É importante que os monitores se encontren á altura dos oídos e elevados con algún estante ou material absorbente para evitar que o contacto coa superficie ríxida produza *comb-filtering* ou proporcione unha resposta diferente en frecuencias.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *(en castelán)*.
**Número decimal periódico** é un número racional cunha parte fraccional caracterizada por ter un **período punto** (cifras que se repiten infinitamente) na súa expansión decimal. Este período pode constar de diferentes partes:

\* Pode ser un único número, como en 1/3 = 0' **3**3333

\* Pode ser unha serie de números, como en 1/7 = 0' **142857**142857142857... 

O período indícase cun arco sobre a cifra ou conxunto de cifras que se repiten.

Tipos de números periódicos
---------------------------

* **Periódico puro**: cando xusto despois da coma hai unha ou varias cifras repetitivas infinitamente. Exemplo: {\displaystyle 34,555\dots =34,{\overset {\frown }{5}}}, onde *5* é o período.
* **Periódico mixto** (tamén dito *semiperiódico*): cando após a coma hai unha ou máis cifras que non se repiten, seguidas por unha o varias que si o fan. Exemplo: {\displaystyle 1,91222\dots =1,91{\overset {\frown }{2}}}, onde *91* non se repite pero si o fai o *2*.

Fracción correspondiente a un número periódico
----------------------------------------------

Unha fracción pode dar un número decimal periódico. Son exemplos disto **1/9** , **1/3**, **2/27** ou **7/12**.

Páxinas relacionadas
--------------------

* 0.999...
* Número racional
Os resultados das eleccións de 1985 déronlle ao aliancista Fernández Albor a oportunidade de reeditar o seu goberno en minoría, mais agora co apoio dos once deputados de Coalición Galega, en vez do da UCD. 

Este apoio dos da piña a Albor supuxo a confrontación interna entre os conservadores –que aprobaban manter a colaboración coa Coalición Popular– e a á progresista, liderada por González Mariñas, que vía con mellores ollos conformaren un goberno alternativo cos socialistas. Estes últimos acabarían por se escindir do grupo parlamentar, con cinco deputados dos once, para rematar por formaren o seu propio partido político: o Partido Nacionalista Galego (PNG-PG).

Por outra banda, as liortas entre Fernández Albor e o seu vicepresidente, Xosé Luís Barreiro Rivas, que chegaron a supór a intervención do propio líder nacional do partido, Manuel Fraga, acabaron coa saída de Barreiro Rivas tanto do goberno como do grupo parlamentar, acompañado por outros catro deputados, cos que formaría a Unión Democrática Galega, que terminaría por se unir aos coagas, sumando de novo once deputados no parlamento e deixando aos populares con vinte e nove deputados.

O cambio da aritmética parlamentaria posibilitou o Pacto dos Tilos entre González Laxe do PSdeG, Barreiro Rivas –agora líder de CG– e González Mariñas, líder do PNG-PG. Segundo dito pacto, e co apoio dos deus deputados do PSG-EG e a abstención do único deputado do BNG, os socialistas presentarían unha moción de censura para formaren un goberno alternativo ao de Fernández Albor.

Lograron, deste xeito, sacaren adiante a moción de censura, a primeira que trunfaba na aínda nova democracia española, e formaren un goberno tripartito que duraría até o final da lexislatura en 1990, cando non puideron revalidar a maioría parlamentar malia os grandes resultados dos socialistas, obténdoa o PP con Manuel Fraga de candidato e co apoio de CdG.

Para que o novo gabinete da Xunta funcionara con total normalidade constituíuse un órgano de dirección entre os tres partidos chamado Comisión de Coordinación Política, que estaría formada polos líderes dos tres partidos políticos que ían constituír o novo goberno.

Composición
-----------

* Presidencia da Xunta: Fernando González Laxe (PSdeG)
* Vicepresidencia da Xunta: Xosé Luís Barreiro Rivas (CG)
* Consellaría de Presidencia e Administración Pública: Pablo González Mariñas (PNG-PG)
* Consellaría de Ordenación do Territorio e Obras Públicas: Antolín Sánchez Presedo (PSdeG)
* Consellaría de Traballo e Benestar Social: Miguel Martínez Losada (PSdeG)
* Consellaría de Economía e Facenda: Fernando Salgado García (PSdeG)
* Consellaría de Industria, Comercio e Turismo: Santos Oujo Bello (CG)
* Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria: Javier Suárez Vence (CG)
* Consellaría de Cultura: Alfredo Conde Cid (PSdeG)
* Consellaría de Sanidade: Pablo Padín Sánchez (CG)
* Consellaría de Agricultura: Francisco Sineiro (PSdeG)
* Consellaría de Pesca: Xosé Rodríguez Peña (PNG-PG)
**CaixaBank** é un banco español con sede operativa en Barcelona e sede social en Valencia. Foi fundado en Barcelona en 2011, pola *Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona*, máis coñecida como la Caixa, que achegou os activos e pasivos do negocio bancario da mesma.

A 31 de decembro de 2018, os activos de CaixaBank eran de 386.622 millóns de euros, sendo a terceira entidade financeira española por volume de activos. Nesa data contaba cunha rede de 5.110 oficinas, 37.440 empregados e 15,7 millóns de clientes.

Cotiza na Bolsa de Madrid (CABK) e forma parte do índice IBEX 35.

Historia e características
--------------------------

CaixaBank agrupa o negocio bancario, asegurador e algúns dos investimentos do Grupo "la Caixa". Anteriormente a empresa denominábase "Criteria CaixaCorp S.A." e tiña un papel de entidade de investimento de capital dentro do grupo, non obstante, o 1 de xullo de 2011, no marco da reestruturación do sistema financeiro en España, decidiu cambiar a súa denominación por "CaixaBank S.A." así como a súa función dentro da estrutura financeira do grupo, pasando a englobar a actividade bancaria do conxunto empresarial.

CaixaBank é herdeiro da actividade financeira e bancaria que ata o momento da súa creación viña exercendo a *Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona* ("la Caixa") sendo agora o responsable de xestionar as oficinas, carteira de clientes, capital e activos que ata ese momento eran propiedade da caixa. Esta entidade tamén agrupa o negocio de seguros e reaseguros como propietaria única do VidaCaixa Grupo, ademais dos investimentos en banca internacional e en Telefónica e Repsol.

A pesar de que, tras a segregación do negocio da caixa de aforros, a actividade en banca retallista e comercial non a desempeña xa a extinta caixa, CaixaBank continúa utilizando nas súas sucursais e nas súas comunicacións publicitarias o pseudónimo comercial "la Caixa", deixando a marca "CaixaBank" só para fins institucionais.

Notas
-----

1. ↑  CaixaBank (6 de outubro de 2017). "El Consejo de Administración de CaixaBank aprueba trasladar su domicilio social a Valencia".
2. ↑  CaixaBank, Informe Financiero Anual 2018

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de CaixaBank (corporativa)
* Sitio web de CaixaBank (comercial)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q847225
* WorldCat
* VIAF: 127853805
* GEC: 0520817
* GRID: grid.483719.0
* ISNI: 0000000417815986
* LEI: 7CUNS533WID6K7DGFI87

 |
**Toni Nakić**, nado o 1 de xuño de 1999 en Šibenik, é un xogador croata de baloncesto profesional internacional. Formado nas categorías inferiores do GKK Šibenka, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,00 m, xoga nas posicións de ala e ala-pivote. Na temporada 2021−22 foi o MVP das Finais da HT Premijer liga, máxima categoría do baloncesto croata.

Traxectoria
-----------

Nado en Šibenik, Nakić comezou a xogar desde os 14 anos no principal equipo da súa cidade natal, o GKK Šibenka. a xogar ao baloncesto. No Šibenka destacou nas temporadas 2018−19 e 2019−20, onde promediou preto de 16 puntos, 5 rebotes e 3 asistencias por encontro. O seu rendemento levouno a asinar en 2020 polo Cibona Zagreb, equipo onde xogou tanto na liga doméstica como na Liga ABA. Co equipo da capital croata conseguiu o título de liga en 2022, onde achegou 8 puntos e 3 rebotes por encontro cunha porcentaxe en lanzamentos de tres do 43,5%, sendo ademais nomeado mellor xogador das finais da liga. A nivel internacional xogou tanto para todas as categorías inferiores como para a selección absoluta de Croacia.

### Clubs

Ao longo da súa carreira, Nakić ten xogado para os seguintes equipos profesionais:

* Croacia GKK Šibenka (HTPL, 2014–2020)
* Croacia Cibona Zagreb (ABA / HTPL, 2020−2022)
* Galicia CB Breogán (ACB, 2022− )

Palmarés
--------

* **Campión da Liga de Croacia (1)**: 2022
* **Campión da Copa de Croacia (1)**: 2022
* **MVP das Finais da Liga de Croacia (1)**: 2022
* **Medalla de Prata no Eurobasket 2018**

Notas
-----

1. ↑  "Toni Nakic, novo xogador do Río Breogán". *CB Breogán*. 5 de xullo de 2022. Consultado o 5 de xullo de 2022.
2. 1 2  "Toni Nakić, Basketball Player". *Proballers* (en inglés). Consultado o 15 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en ABA Liga *(en inglés)*
* Perfil en Proballers *(en inglés)*
* Perfil en Draft Express *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q65127771
* Euroleague: 007580
* FIBA: 115935

 |
**O Universo nas túas mans** (**Hands on Universe**, **HOU** polo seu nome en inglés) é un proxecto a escala global (G-HOU) co obxectivo contribuír á renovación do ensino da ciencia. Céntrase na investigación da astronomía e o espazo e introduce aos estudantes en problemas abertos relacionados, permitíndolles desenvolver a súa curiosidade e creatividade.

Foi constituído por un consorcio de máis de 20 institucións de todo o mundo que desenvolven instrumentación, exercicios e aplicacións informáticas para dar canle, dirixir e motivar o proceso de descubrimento no ensino medio. A súa orixe foi a Universidade de Berkeley (Estados Unidos).

Desde 2009, aproveitando o Ano Internacional da Astronomía, a Unión Astronómica Internacional (UAI) ten promovido un programa para levar á comunidade educativa a paixón polo descubrimento científico: o Programa de Formación de Profesores Galileo (GTTP, Galileo Teacher Training Program). HOU é colaborador deste programa.

No 2019, HOU está a traballar en proxectos asociados: descobre o COSMOS, as infraestruturas electrónicas para unha aula electrónica atractiva e a radio Comenius.

Notas
-----

1. ↑  "HOU - España". *www.houspain.com*. Consultado o 2019-04-19.
2. ↑  "Año Internacional de la Astronomía - csic.es". *sede.csic.gob.es*. Consultado o 2019-04-19.

Ligazóns externas
-----------------

Web de HOU en España
**Montserrat Valcárcel Armesto**, nada no Incio en 1971, é unha enxeñeira e investigadora galega, deputada no Parlamento de Galicia no grupo do Bloque Nacionalista Galego.

Traxectoria
-----------

É doutora en Enxeñaría Agroforestal, e dende 1997 é profesora da Escola Politécnica Superior de Enxeñaría do Campus Terra de Lugo, pertencente á Universidade de Santiago de Compostela. Entre 2018 e 2022 foi vicerreitora de Coordinación do campus lucense. 

Presentouse nas listas do BNG ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 2024 pola provincia de Lugo no posto número 3, saíndo elixida deputada.

Notas
-----

1. ↑  "La exvicerrectora Montserrat Valcárcel irá de número 3 en las listas del BNG de Lugo". *La Voz de Galicia*. 13 de xaneiro de 2024. Consultado o 28 de febreiro de 2024.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Montserrat Valcárcel*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados da XII Lexislatura do Parlamento de Galicia
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xénero.
O **xénero**, no campo da bioloxía, é unha unidade sistemática das clasificacións por categorías taxonómicas.

Características
---------------

Componse de especies (aínda que existen xéneros monoespecíficos) e, en moitos casos, constitúe un grupo tan natural que é de dominio vulgar: o xénero *Pinus*, integrado por numerosas especies de piñeiros que usualmente teñen unha nomenclatura binomial semellante á biolóxica (piñeiro albar, piñeiro negral, piñeiro carrasco etc.), é unha unidade "xenérica" en sentido corrente.

O nome xenérico ten de ser un substantivo, sen que existan regras precisas para a súa desinencia.

O concepto de xénero e a propia verba foron establecidos por Tournefort. Carl von Linné aceptounos, concretando así o seu pensamento: "Hai tantos xéneros coma fructificacións semellantes producidas por diversas especies naturais" (Palau, na tradución da *Phylosophya botanica*, de Linneo, p. 84). Orixinariamente Linneo e os botánicos da súa escola estableceron os xéneros sobre a base dos caracteres da frutificación.

Na actualidade, para o establecemento de xéneros tómanse multitude de caracteres. Por exemplo, tratándose de plantas superiores considéranse a morfoloxía xeral da flor, a filotaxe, a anatomía etc.

Ao igual que ocorre con outros niveis, na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varios **xéneros** poden agruparse en **superxéneros**, e os individuos dun **xénero** poden organizarse en **subxéneros**. Estes, á súa vez, poden organizarse en **infraxéneros**.

Un **notoxénero** é un nivel de clasificación análogo ó xénero pero creado por hibridación doutros (dous ou máis), máis habitual no caso das plantas que dos animais.

### Niveis de clasificación

|  |
| --- |
| Familia |
| [Subfamilia]
[Infrafamilia] [Tribo] |
| [Superxénero] |
| Xénero |
| [Subxénero][Infraxénero] |
| Especie |
| [Subespecie] |

Notas
-----

* Os niveis obrigatorios marcáronse con fondo rosa.
* A clasificación ordéase de xeral a concreto.

| * v
* c
* e
Sistema de Clasificación biolóxica |
| --- |
| Conceptos base | 
* Sistemática
* Taxonomía
* Cladística
* Clasificación científica
* Filoxenia

 |
| Taxons | 
* Dominio
* Reino
* Filo / División
* Clase
* Orde
* Familia
* Tribo
* Xénero
* Especie
* Subespecie
* Variedade
* Cultivar

 |
| Conceptos asociados | 
* Organismo
* Taxon
* Clado
* Fenética
* Árbore filoxenética
* Orixe común
* Taxonomía de Linneo
* Zootaxonomía
* Sistema dos Tres Dominios
* Tipo

 |
| Normas | 
* Nomenclatura binomial
* Código Internacional de Nomenclatura Botánica
	+ Botánica
* Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica
	+ Zooloxía
* Código Internacional de Nomenclatura de Bacterias
* Código Internacional de Nomenclatura de Plantas Cultivadas
* Clasificación dos virus
* PhyloCode
* BioCode

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34740
* BRE: 3512197
* EBID: ID
* JSTOR: genera
* MAG: 157369684

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Vida Gallega (homónimos).

***Vida Gallega*** foi unha revista mensual gráfica que fundou Jaime Solá en Vigo. O primeiro número saíu en xaneiro de 1909 con portada de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao e o último en 1938, publicándose un total de 697 números.

Características
---------------

Redacción de *Vida Gallega* en 1909. José Gil Gil, Juan Tato Lens, Jaime Solá, Julián García Larrú e Julián Iglesias.
Apareceu co carácter de "ilustración regional" e co afán de dotar a Galicia dunha revista gráfica de prestixio e calidade. As súas páxinas centrais impresas en ocogravado foron unha crónica do acontecer diario da vida galega, con abundante material gráfico, especialmente do propio Jaime Solá, e de Xosé Gil, o seu primeiro director artístico. Colaboraron tamén os máis sinalados fotógrafos das cidades, retratistas das vilas e afeccionados á fotografía. Na revista apareceron os máis importantes acontecementos sociais e políticos que se sucederon en Galicia e nas comunidades de emigrantes galegos (Portugal, Madrid, Suramérica). Entre os seus colaboradores estiveron Eduardo Padín cos seus debuxos (foi subdirector entre 1924 e 1927) e Manuel Lustres Rivas.

Tivo unha segunda época entre 1954 e 1963 cando Xosé Iglesias Presa adquiriu a revista. Nesta etapa editáronse 77 números e estivo dirixida por Fabriciano Fernández Serra. A fins de 1956 a sede trasladouse á cidade de Lugo.

Notas
-----

1. ↑  Ribao Fernández, Roberto (2007) *A fotografía na revista Vida Gallega: un silandeiro universo de sentido* Arquivado 13 de decembro de 2013 en Wayback Machine. USC.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Vida Gallega". *Diccionario enciclopédico galego universal* **59**. *La Voz de Galicia*. 2003-2004. p. 59. ISBN 84-7680-429-6.
* "Vida Gallega". *Enciclopedia Galega Universal* **16**. Ir Indo. 1999-2002. p. 345. ISBN 84-7680-288-9.
* "Vida Gallega". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da Literatura Galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. pp. 488–489. ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos

* Vida Gallega (A Habana)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Vida Gallega Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Galicia anos 50. Un país retratado nas páxinas de Vida GallegaArquivado 10 de agosto de 2007 en Wayback Machine. Alvarellos Editora.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9093501
* BNE: bise0000167111
* Galiciana: 3983
* ISSN: 9958-9028

 |
**José Domínguez Benavides**, coñecido como **Bena**, nado en Ponteareas e finado en Venezuela en 1985, foi un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo do médico de Ponteareas Manuel Domínguez Sánchez e irmán de Manuel Domínguez Benavides. Estudou en Santiago de Compostela e dirixiu unha revista estudantil. Emigrou a Arxentina, onde colaborou en varios xornais. Retornou a Galicia en 1924. Na República foi redactor de *Estampa* de Madrid. Foi nomeado cónsul da República Española en Niza. Chegou a Venezuela en 1940. Participó na fundación do xornal *El Nacional* con Henrique Otero Vizcarrondo e o seu fillo Miguel Otero Silva, onde exerceu como secretario de redacción, xefe de información e xefe de cables. Tamén colaborou na fundación de *Ultimas Noticias* en 1941. Formou parte do grupo de profesores que fundaron a Escola de Comunicación Social (antes Escola de Periodismo) da Universidade Central de Venezuela. Foi fundador da Asociación Venezolana de Periodistas. En 1948 marchou coa muller Ida Gramcko a Moscova, onde fora nomeada encargada de negocios con rango de embaixadora. Volveu cando foi derrocado Rómulo Gallegos e loitou na clandestinidade contra a ditadura.

Vida persoal
------------

Casou en 1945 coa poeta venezolana Ida Gramcko, que tivo relación con Blanco Amor durante a súa estadía en Venezuela.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-8-1924, p. 1.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 29-7-1934, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Campos Álvarez, Xosé Ramón (2006). "El exilio gallego en Venezuela y su papel en el asociacionismo (1949-1960)" (PDF). *Minius* **XIV**: 7–32. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 13 de xullo de 2020. Consultado o 5 de decembro de 2020.
**Kélétigui Diabaté**, nado 1931 e finado en Bamaco o 30 de novembro de 2012, foi un músico maliense, considerado un "mestre sen disputa" do balafon, e unha das "meirandes figuras da música contemporánea de Malí".

Biografía
---------

Diabaté naceu en 1931 nunha familia de músicos de sona, e aprendeu a tocar a guitarra e o saxofón así como o balafon. A finais dos anos 50, axudou a formar a "Orchestre de la Garde Républicaine", que fixo xira por África Occidental. Converteuse en membro fundador, como guitarrista, da L'Orchestre National "A" da République de Mali, tamén coñecida como Formación A, que se constituíu coa independencia de Malí en 1960. Un álbum da banda foi lanzado tardiamente en Alemaña en 1970.

Máis tarde uniuse ós Les Ambassadeurs, a banda liderada polo cantante Salif Keita despois de 1972. Desenvolveu o seu estilo de interpretación en concertos con músicos de jazz americanos, incluíndo o vibrafonista Lionel Hampton e a cantante Ella Fitzgerald, durante unha xira nos Estados Unidos en 1978, patrocinada pola Rockefeller Foundation, e a partir de entón empregou a miúdo dous balafon xuntos, compensados cun semitón.

Volveuse unir a Salif Keita en 1989, interpretando no álbum de Keita *Ko-Yan*, e noutros álbums de varios artistas, incluíndo a Zap Mama, Ketama e Bonnie Raitt. Dende 1993, tocou coa Symmetric Orchestra, liderada polo intérprete de kora Toumani Diabaté. Entre 1998 e 2009, interpretou como guitarrista da banda de Habib Koité Bamada, tomando parte no proxecto de xiras do grupo co Art Ensemble of Chicago, *The Art Ensemble of Africa*. Tamén gravou o seu propio álbum, *Sandiya*, en 2004, co selo musical belga Contre-Jour.

Diabaté finou en Bamaco en novembro de 2012 á idade de 81 anos. El seguiu actuando ata un mes antes do seu pasamento.

Notas
-----

1. 1 2  AFP, *Renowned Malian musician Keletigui Diabate dies*, 1 December 2012. Accessed 3 December 2012
2. 1 2  Kélétigui Diabaté at African Guild. Accessed 3 December 2012
3. 1 2 3 4 5  Cumbancha.com, *Kélétigui Diabaté (1931-2012)* Arquivado 06 de decembro de 2012 en Wayback Machine.. Accessed 3 December 2012
4. 1 2  Biography by Craig Harris at Allmusic.com. Accessed 3 December 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q895775
* WorldCat
* VIAF: 19877876
* AllMusic: mn0000071572
* BNF: 14010624k
* Discogs: 628471
* Europeana: ID
* GND: 1032383836
* ISNI: 0000000035126464
* LCCN: n93103191
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0040733
* SUDOC: 187155569

 |