recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Christel Takigawa** (en xaponés *滝川クリステル* ), nada como **Takigawa Lardux Christel Masami** (*滝川ラルドゥクリステル雅美*) en París o 1 de outubro de 1977, é unha presentadora de televisión xaponesa.

Traxectoria
-----------

Naceu en Francia de pai francés e nai xaponesa. Cando tiña tres anos volveu ao Xapón coa súa familia para se establecer en Kōbe, a localidade natal de súa nai, volveu marchar a Francia con 12 anos de novo e alí permaneceu un ano para volver de novo a Kōbe. Estudou literatura francesa na Universidade Aoyama Gakuin. No ano 2000, logo de se graduar, comezou a traballar para Kyodo Television, subsidiaria de Fuji Television, en diferentes programas informativos  e no servizo de continuidade. Dende 2002, e ata 2009, presentou *News Japan* de Fuji TV e entre 2007 e 2008 o informativo semanal dos domingos *Shinhōdō Puremia A* en Fuji News Network. Entre 2010 e 2013 presentou o informativo *M. Sunday* en Fuji TV. En 2013 foi a encargada de dar o discurso de invatición en Buenos Aires, en francés, diante do Comité Olímpico Internacional para a elección de Toquio como sede das Olimpiadas de 2020, a prensa eloxiou a súa disertación que se converteu nunha das pezas informativas máis relevantes do ano, e a palabra que elixiu para se referir á hospitalidade xaponesa, *omotenashi*, pasou a ser a palabra do ano no Xapón. É cabaleiro da Orde Nacional do Mérito de Francia.

Notas
-----

1. ↑  "滝川クリステルのフィレンツェ紀行 もう一枚のモナリザ 天才ダ・ヴィンチの謎を追う".BS Asahi, 4 de xaneiro de 2015
2. ↑  "Takigawa, Christel (Christel Takigawa, Japan/France)". The Midori Press
3. ↑  "滝川 クリステル".Phonics
4. ↑  "Christel Takigawa: Looking into Tokyo’s Olympic future", 17 de novembro de 2013
5. ↑  Elisa Ivana Pellicanò "Representing Japanese Hospitality: Takigawa Christelʼs Speech for the 2020 Tokyo Olympics" *Journal of International and Advanced Japanese Studies* Vol. 11, february 2019, pp. 89-98
6. ↑  "Remise de l’Ordre national du Mérite à Mme Christel Takigawa". Ambassade de France à Tokyo, 3 de marzo de 2019

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q909492
* WorldCat
* VIAF: 259485471
* NDL: 01228788
* WikiTree: Lardux-1

 |
O **esquematismo** é unha forma de representar obxectos reais cun estilo caracterizado polo uso de trazos simbólicos e simplificados que non pretenden ser realistas. O debuxo resultante, usualmente, omite detalles irrelevantes para a información que interesa resaltar e, así mesmo, os elementos son reducidos a diagramas arbitrarios ou convencionais que rozan a abstracción e que, malia iso, son doadamente accesibles á comprensión humana.

A miúdo engádense símbolos abstractos de difícil interpretación se o debuxo está fóra de contexto, pero a comprensión dos mesmo aumenta a medida que o espectador familiarízase cos elementos icónicos e diagramas empregados.

O esquematismo é un recurso artística que se dá en numerosas correntes ao longo de toda a Historia; pero tamén é utilizado noutros campos da vida humana nos que se necesita un sistema comunicativo universal e accesible, por exemplo, os sinais de tráfico, os planos, os esquemas de reparación ou montaxe de obxectos compostos, os procesos científicos (ex. a representación gráfica propia da fórmulación en química orgánica).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4514647
* AAT: 300034458
* MAG: 192328126

 |
**Francisco Antonio del Carmen de Acuña Coello y Torrado**, nado na Pobra do Caramiñal o 21 de maio de 1752, e finado en San Fernando del Valle de Catamarca en 1815, foi un comerciante, militar e terratenente galego.

Foi o último gobernante español da cidade arxentina de San Fernando del Valle de Catamarca previo á Revolución de Maio, e o primeiro en rexer de facto a cidade baixo o réxime revolucionario, aínda cando fora designado pola Coroa. Xenearca da familia Acuña de Catamarca cuxos descendentes ocuparon relevantes posicións na provincia e ante a nación durante os séculos XIX e XX.

Traxectoria
-----------

En 1766 solicitou co nome de Francisco de Acuña y Ocampo ser bolseiro do Colexio de San Xerome, dependente da Universidade de Santiago de Compostela. Para facelo houbo demostrar coñecementos de gramática, ser fillo lexítimo, "cristián vello e descendente de tal".

Tres anos máis tarde marchou a Buenos Aires, cidade na que "aprendeu o comercio" e permaneceu até 1772. Radicado en Catamarca por disposición real, desempeñouse como Defensor Fiscal e Comisionado de Temporalidades, Notario do Santo Oficio, Alcalde de 1.er. Voto, Tenente Gobernador, Sub-delegado da Real Facenda, Sarxento Maior da Praza, Comandante de Armas e Deputado ante o Consulado de Buenos Aires.
Christian Otto Mohr.
**Christian Otto Mohr**, nado en Wesselburen o 8 de outubro de 1835 e finado en Dresde o 2 de outubro de 1918, foi un enxeñeiro civil alemán, un dos máis celebrados do século XIX.

Traxectoria
-----------

Mohr pertenceu a unha familia terratenente de Wesselburen na rexión de Holstein e estudou na Escola Politécnica de Hannover. A comezos de 1855, durante os primeiros anos da súa vida laboral estivo traballando no deseño de vías de ferrocarril para as vías dos estados de Hannover e Oldenburg na actual Baixa Saxonia, deseñando algunhas pontes famosas e creando algún dos primeiros armados de aceiro.

Aínda nos seus primeiros anos construíndo vías de tren, Mohr sentíase moi interesado polas teorías de mecánica e a resistencia de materiais e no 1867, fíxose mestre de mecánica no Politécnico de Stuttgart e no 1873 no Politécnico de Dresde. Mohr tiña un estilo directo e sinxelo que era moi popular entre os seus estudantes. Retirouse en 1900.

Logros científicos
------------------

En 1874, formalizou, a até entón só intuitiva, idea dunha estrutura estaticamente indeterminada (hiperestática).

Mohr foi un entusiasta das ferramentas gráficas e desenvolveu un método para representar de xeito visual as tensións en tres dimensións, previamente proposto por Carl Culmann. En 1882 desenvolveu o método gráfico en dúas dimensións para a análise do tensor de tensións, coñecido coma círculo de Mohr e o usou para propor a nova teoría de resistencia de materiais, baseada no esforzo cortante. Tamén desenvolveu o diagrama Williot-Mohr para o desprazamento de armaduras e a teoría de Maxwell-Mohr para a análise de estruturas estaticamente indeterminadas.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Círculo de Mohr

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q75811
* WorldCat
* VIAF: 13088436
* DeutscheBio: 117586390
* EBID: ID
* GEC: 0043067
* GND: 117586390
* ISNI: 0000 0000 1334 3732
* MGP: 95512
* SUDOC: 191315192
* zbMATH: mohr.otto

 |
Casa Sindical (actual Ministerio de Sanidade e Consumo), Madrid.
Vista da Casa Sindical de Madrid.
Sede do antigo periódico *Arriba*.
**Francisco de Asís Cabrero Torres-Quevedo** nado o 4 de outubro de 1912 en Santander e finado o 26 de febreiro de 2005 en Madrid foi un arquitecto español.

Traxectoria
-----------

Ingresou en 1932 na Academia de Belas Artes de San Fernando e dous anos despois na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Durante os seus anos de estudante, viviu en Madrid na casa do seu avó materno o inventor Leonardo Torres-Quevedo. A Guerra Civil supuxo un parón na súa formación e non obtivo o título de arquitecto ata 1942. A principios da década de 1940 comeza a traballar cos arquitectos Germán Álvarez de Sotomayor, Luis Gámir, Eduardo Olasagasti e José Antonio Coderch, viaxando a Italia, onde conoceu a Giorgio de Chirico e a Adalberto Libera, tomando contacto coa arquitectura de Giuseppe Terragni. En 1949, xunto con Rafael Aburto, ganou o primeiro premio do concurso para a Casa Sindical en Madrid, considerado o primeiro edificio moderno construído a instancias do goberno franquista trala Guerra Civil, que se converteu na súa obra máis coñecida.

Obras destacadas
----------------

* A Casa Sindical (actual Ministerio de Sanidade e Consumo) fronte ó Museo do Prado de Madrid (1949).
* A Escola Nacional de Hostalaría en Madrid, (1959).
* O edificio do periódico *Arriba* no Paseo da Castellana nº 222 de Madrid, (1962).
* Casa do concello de Alcorcón (1973).
* Ampliación do Parque Sindical.

En 1992 publicou a súa obra sobre Arquitectura titulada *"Cuatro Libros de Arquitectura"*.

Premios
-------

* 1990 Medalla de Ouro da Arquitectura.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía, planos e fotografías dos proxectos de Francisco Cabrero en *perso.wanadoo.es*.
* Biografía e proxectos en *soloarquitectura.com*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391630
* WorldCat
* VIAF: 96312060
* BNE: XX1725019
* BNF: 14590914m
* DBE: francisco-de-asis-cabrero-torres-quevedo
* FAST: 1943060
* GND: 122685652
* ISNI: 0000 0000 7826 957X
* LCCN: n2008056121
* SUDOC: 117539619
* ULAN: 500087071

 |


1. ↑  País, Ediciones El (2005-03-02). "Francisco de asís cabrero, la arquitectura bien hecha". *El País* (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 2019-03-22.
**Francisco de Gouveia Martins Sarmento**, nado en Guimarães o 9 de marzo de 1833 e finado na mesma vila o 9 de agosto de 1899, foi un destacado arqueólogo e escritor portugués.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Coímbra, dedicouse con gran paixón ao estudo da arqueoloxía. Fixo o estudo e escavación sistemática e metódica da citania de Briteiros e Sabroso, preto de Guimarães (1874-1879), onde residía na Casa da Ponte, hoxe convertida en Museu da Cultura Castreja.

Tamén cultivou a poesia e colaborou con asiduidade en revistas e publicacións científicas.

Entre as súas obras pódense citar: *Os Argonautas*; *Ora Marítima*; *Lusitanos, Lígures e Celtas*.

No museo da Sociedade Martins Sarmento en Guimarães consérvanse gran parte dos obxectos arqueolóxicos atopados nas súas escavacións.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da Sociedade Martins Sarmento
* Francisco Martins Sarmento e Galiza

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre unha personalidade é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10284995
* WorldCat
* VIAF: 8801929
* FAST: 144834
* GND: 138024707
* ISNI: 0000 0000 6632 2601
* LCCN: n84231446
* NTA: 145749754
* Nupill: 20192
* OL: OL6156035A
* openMLOL: 148498
* PTBNP: 24325
* SUDOC: 075604825

 |
Coordenadas: 39°29′41″N 0°21′51″O﻿ / ﻿39.494722, -0.364167

O **Estadi Ciutat de València** é un estadio de fútbol da cidade de Valencia, no que xoga os seus partidos oficiais o Levante Unión Deportiva. Atópase situado na Rúa San Vicente de Paúl, 44, no barrio de Orriols.

Foi inaugurado en 1969 baixo a presidencia de Antonio Román e cambiou de nome varias veces, antes do actual o seu nome era o de **Nou Estadi**. O Levante UD xogaba os seus partidos anteriormente no campo de Vallejo.

O campo ten unha capacidade de 25.354 espectadores. As dimensións do terreo de xogo son de 107 x 68 metros.

Zonas do estadio
----------------

Actualmente no estadio hai 8 zonas diferenciadas para os espectadores desde onde se poden presenciar os partidos. Estas son: 

* Palco VIP *l'Alqueria*
* *Tribuna*
* *Bancada Central Alta*
* *Bancada Central Baixa*
* *Gol Orriols Alto*
* *Gol Orriols Baixo*
* *Gol Alboraia Alto*
* *Gol Alboraia Baixo*

Novo estadio
------------

O Levante UD presentou ao ministro de Administracións Públicas, Jordi Sevilla, un proxecto dun novo estadio de 40.000 espectadores, rodeado de auga, xunto á nova dársena da Copa do América. O Estado, que é a quen pertence o chan, non rexeita de entrada a idea e empraza ao club a desenvolver o plan para logo da Copa do América, "cando se constitúa a nova sociedade estatal" que xestionará o porto de Valencia.

O novo estadio estará rodeado de mar por tres dos seus catro lados, cun aparcadoiro subterráneo para 3.000 coches e xunto á base do Desafío español. O proxecto está dirixido por Alejandro Escribano, o mesmo arquitecto do Nou Mestalla. Os terreos están ocupados actualmente polo grupo naval Boluda, que está disposto a trasladar os seus estaleiros ao porto de Sagunt. O club pretende unha permuta dos terreos, propiedade do Estado, para edificar o seu novo campo sen custo algún, contando así mesmo co visto e prace do Concello de Valencia.

O proceso que levaría a cabo sería o seguinte: pola venda do seu antigo estadio en Orriols por un valor de 165 millóns de euros, que depende da recualificación das instalacións actuais. Con esa venda custearíase a construción do novo estadio no novo terreo, construído sobre terreo público. O club prevé, doutra banda, que a explotación comercial do estadio sexa encargada á empresa multinacional Area que xa xestiona outros recintos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* O estadio no sitio oficial do Levante

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1122715
* MusicBrainz: ID

 |
**Francisco Martelo Villar**, nado o 3 de marzo de 1945 en Redondela, é un médico cirurxián galego.

Traxectoria
-----------

Nado en Redondela estudou na Universidade de Santiago de Compostela, na que se licenciou en 1968 e obtivo o título de doutor en 1989. Posteriormente obtivo en 1975 o título de especialista en cirurxía plástica e cirurxía xeral na Universidade Complutense de Madrid.

En 1969 obtivo, por concurso-oposición a praza de médico interno e residente da Cidade Sanitaria Francisco Franco de Madrid. En 1970 comezou o seu período de formación como médico residente en cirurxía plástica, con formación básica nos servizos de cirurxía xeral e cirurxía plástica na referida cidade sanitaria. A partir do 1 de abril de 1975 foi médico adxunto contratado do Hospital Primero de Octubre de Madrid, praza que de maneira definitiva obtivo por concurso de méritos o 1 de decembro de 1975.

Desde xullo de 1975 a maio de 1977 traballou no Hospital Saint George de Londres. De vola a España, o 15 de xullo de 1977 obtivo a praza de xefe da sección de cirurxía plástica do Hospital Virgen de la Arrixaca de Murcia.

O 24 de setembro de 1980 foi nomeado xefe do servizo de cirurxía plástica e queimados da Cidade Sanitaria Juan Canalejo da Coruña, no que o 9 de xullo de 1981 foi nomeado director médico do centro de traumatoloxía e rehabilitación. Neste hospital (hoxe Complexo Hospitalario Universitario A Coruña) traballou até a súa xubilación en 2011.

Ademais, foi profesor asociado da Universidade da Coruña, da materia de cirurxía en terapia ocupacional e fisioterapia desde 2008 a 2011.

En 2021, no pleno extraordinario da Real Academia de Medicina de Galicia foi elixido presidente, por unanimidade, titular da cadeira de cirurxía plástica, estética e reparadora. Sucedeu no cargo ao profesor Xosé Carro Otero, titular de historia da medicina, falecido.

O 16 de decembro de 2021 foi nomeado vogal electivo do órgano directivo da Fundación Barrié. O presidente da fundación, José María Arias Mosquera, explicou que o nomeamento responde á «dilatada experiencia e ao recoñecido prestixio no ámbito da saúde» de Martelo Villar, así como o seu «firme compromiso pola investigación e á contribución ao progreso da medicina».

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Biografía na web da RAMCG. Consultada o 11 de outubro de 2022.
2. ↑  Francisco Martelo Villar, presidente de la Real Academia de Medicina de Galicia en *asomega.es*.
3. ↑  Martelo Villar, presidente de la Real Academia de Medicina de Galicia en *redaccionmedica.com*.
4. ↑  "Francisco Martelo Villar, nuevo vocal del patronato de la Fundación Barrié en A Coruña". *La Voz de Galicia* (A Coruña). 17 de decembro de 2021. Consultado o 11 de outubro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Gravación da entrevista con motivo da súa elección como presidente da RAMCG en *asomega.es*
Coordenadas: 41°57′41″N 2°49′43″L﻿ / ﻿41.961389, 2.828611

O **Estadi Municipal de Montilivi** é un estadio de fútbol da cidade de Xirona, en Cataluña, España. É un recinto deportivo que alberga os partidos do Girona Futbol Club, equipo que milita actualmente na Primeira División. Está situado no barrio de Montilivi.

O estadio, inaugurado o 14 de agosto de 1970, ten capacidade para 9.282 espectadores, todos eles sentados. A marca histórica de asistencia foi de 25.000 espectadores a principios dos 70 nun partido contra o FC Barcelona.

En xuño de 2010 e tras máis de 7 meses de atraso respecto ao prazo previsto, a bancada lateral do Estadi de Montilivi, estaba finalizada. Aínda que ao non estar acabados os accesos á mesma, non se puido estrear na tempada 2009/10. Xunto ao estadio existe un campo auxiliar cunhas dimensións menores (90 x 45 m) tamén de céspede natural.



Vista panorámica do estadio.

Vista panorámica do estadio.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha do estadio na web do concello de Xirona *(en catalán)*
Coordenadas: 43°28′44″N 08°14′35″O﻿ / ﻿43.47889, -8.24306
*Para o artigo sobre o lugar, véxase **Ferrol Vello, Mera de Abaixo, Ortigueira***

Unha vista de Ferrol Vello ou Ferroliño desde os peiraos.
O nome da rúa do Castro evoca as orixes de Ferrol no Ferrol Vello.
**Ferrol Vello** é un barrio histórico, orixe mariñeira da cidade de Ferrol, orientado cara ao porto e refuxiado no fondo da ría de xeito compacto.

Evolución e características
---------------------------

Ata o século XVIII a vila de Ferrol non se estendía alén do propio Ferrol Vello e dependía das casas nobiliarias dos Lemos e dos Andrade. A comunicación co exterior facíase especialmente por mar sendo a comunicación por terra de case illamento. Ao longo do tempo mantivo a súa estrutura medieval dun xeito continuado, aínda apreciable no trazado viario e no parcelario urbano.

A tipoloxía edificatoria é diversa e vai dende casas con solaina e tipicamente mariñeiras ata aqueles edificios que presentan unha notable arquitectura art déco modernista ou racionalista. O seu estado de conservación é deficiente e as intervencións das últimas décadas moi desafortunadas.

Protección
----------

O barrio de Ferrol Vello está protexido dende o ano 2001 como conxunto dentro do PXOM. No 2006 a Comisión cidadá pola recuperación de Ferrol Vello solicitou a súa declaración como Ben de Interese Cultural á Consellería de Cultura e Deporte que, naquel momento, dirixía a conselleira do BNG Ánxela Bugallo. A incoación do procedemento para declarar Ben de Interese Cultural produciuse o 27 de febreiro de 2009, dous días antes das eleccións ao Parlamento de Galicia. Logo de case 24 meses de procedemento administrativo, no que inicialmente se deixou sen efecto a incoación da declaración, Ferrol Vello foi declarado Ben de Interese Cultural, en categoría de Conxunto Histórico, polo Consello da Xunta de Galicia o 10 de febreiro de 2011, admitindo os recursos da Comisión Cidadá Pola Recuperación de Ferrol Vello e outras entidades como o Concello de Ferrol.

Notas
-----

1. ↑  "B.I.C.". *Comisión cidadá pola recuperación de Ferrol Vello*.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Lugares de interese de Ferrol |
| --- |
| Lugares senlleiros | Arsenal •  Castelo de San Felipe •  Concatedral de San Xiao •  Ferrol Vello •  Capela de Nosa Señora das Angustias •  Capela de Nosa Señora das Dores •  Casa do Patín •  Igrexa de San Francisco •  Mercado de Ucha •  Ermida de Chamorro |
| Museos | Museo Naval •  Exposición Nacional da Construción Naval •  Museo da Natureza •  Ateneo Ferrolán •  Aquaciencia •  Centro Torrente Ballester |
| Parques e espazos naturais | 

|  |
| --- |
| Xardíns de Herrera •  Ría de Ferrol •  Cabo Prior |
| Praias | Caranza •  Doniños •  Esmelle •  Lumebó •  Ponzos • San Xurxo  •  Santa Comba |

 |
| Artes escénicas | Teatro Jofre |
Coordenadas: 41°23′35″N 2°08′00″L﻿ / ﻿41.393055555556, 2.1333333333333

O **Estadi de Sarrià** era un estadio de fútbol español, situado no barrio de Sarrià, na cidade de Barcelona. Serviu de sede habitual ao Reial Club Deportiu Espanyol durante décadas. Na actualidade, na extensión do antigo campo de fútbol sitúase un parque rodeado por novos edificios de vivenda que ocupan a área total do entón estadio.

Historia
--------

O *Estadi de la Carretera de Sarrià*, que por aqueles entón estaba localizado nos arredores de Barcelona, foi inaugurado no ano 1923 tras ser construído sobre un terreo coñecido como Can Ràbia. A obra tivo un custo total de 170.000 pesetas e supuxo un enorme esforzo económico para o club perico que ata tivo que realizar unha xira por Suramérica para axudar a financiar a obra.

Sarrià foi o escenario onde se logrou o primeiro gol da historia da Liga, obra de Pitus Prats na vitoria do RCD Espanyol ante o Real Unión de Irún (3-2).

En 1937 albergou a final da Copa da España Libre entre o Valencia CF e o Levante UD con vitoria deste último por 1-0.

En 1982, o estadio foi o escenario onde se disputaron os encontros correspondentes ao Grupo 3 da segunda rolda do Mundial de Fútbol de 1982 celebrado en España acollendo un triangular entre as seleccións da Arxentina, Italia e o Brasil.

Dez anos despois foi á súa vez unha das subsedes onde se disputou o torneo de fútbol dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992.

A última tempada na que o RCD Espanyol disputou os seus encontros como local no Estadi de Sarrià foi a 1996/97. Os problemas económicos do club obrigaron a vender o estadio a empresas inmobiliarias. O último partido xogado en Sarrià foi o 21 de xuño de 1997, partido no que o Espanyol gañou por 3 goles a 2 ao Valencia CF, sendo o xogador do conxunto visitante Iván Campo o autor do último tanto oficial marcado no estadio.

Partidos do Mundial de 1982
---------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Italia** |  |  **2:1** (0:0) |  | **Arxentina** | 29 de xuño de 1982 – Estadi de Sarrià, BarcelonaAsistencia: 43.000Árbitro: Nicolai Rainea (Romanía) |
| Tardelli 55' Cabrini 67' |  | Passarella 83' |
| 　 |

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Arxentina** |  |  **1:3** (0:1) |  | **Brasil** | 2 de xullo de 1982 – Estadi de Sarrià, BarcelonaAsistencia: 44.000Árbitro: Mario Rubio Vázquez (México) |
| Díaz 89' |  | Zico 11' Serginho 66' Junior 75' |
| 　 |

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Italia** |  |  **3:2** (2:1) |  | **Brasil** | 5 de xullo de 1982 – Estadi de Sarriá, BarcelonaAsistencia: 44.000Árbitro: Abraham Klein (Israel) |
| Rossi 5' 25' 74' |  | Sócrates 12' Falcão 68' |
| 　 |

Notas
-----

1. ↑  lavanguardia.es 80 anos de Liga Arquivado 15 de decembro de 2009 en Wayback Machine. consultado en agosto de 2009

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Vida y agonía de Sarriá" no YouTube

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1325234
* BRE: 5169685

 |
***Charmed*** é unha serie de televisión estadounidense creada por Constance M. Burge e producida por Aaron Spelling e a súa compañía Spelling Television, con Brad Kern como showrunner. A serie emitiuse orixinalmente a través da canle The WB durante oito tempadas dende o 7 de outubro de 1998 até o 21 de maio de 2006. Conta a historia de tres irmás, coñecidas como "The Charmed Ones", as máis poderosas bruxas de tódolos tempos, que usan o seu "poder de tres" combinado para protexer as vidas dos inocentes de forzas do mal como demos e bruxos. Cada irmá posúe poderes máxicos únicos que crecen e evolucionan, ó tempo que tratan de manter unha vida normal na cidade de San Francisco. Manter as súas identidades sobrenaturais separadas e en segredo das súas vidas ordinarias convértese a miúdo nun desafío para elas, xa que a exposición da maxia ten consecuencias de grande alcance nas súas diversas relacións e resulta nunha serie de investigacións do FBI ó longo da serie. Ó principio, a serie enfócase nas tres irmás Halliwell, Prue (Shannen Doherty), Piper (Holly Marie Combs) e Phoebe (Alyssa Milano). Despois da morte de Prue a finais da terceira tempada, a súa medio-irmá Paige Matthews (Rose McGowan) asume o seu lugar no "poder de tres" a partir da cuarta tempada.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Charmed Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* 

* *Charmed* na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q162371
* WorldCat
* VIAF: 182008824
* AlloCiné: 65
* BNF: 144843345
* Epguides: Charmed
* FilmAffinity: 600379
* GND: 4645324-6
* IMDb: tt0158552
* LCCN: n2005059723
* LUMIERE: 172524
* Metacritic: charmed
* OFDb: 10700
* OMDB: 2603
* TMDb: 1981
* TVcom: charmed

 |
A 41ª edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns terá lugar o ano 2013 nas localidades angolanas de Luanda e Namibe, sendo a primeira vez que se dispute a competición en África.

Sede
----

Inicialmente presentáronse catro candidaturas para acoller o campionato: Portugal, coa principal sede en Porto; Chile; Francia, con sede en La Roche-sur-Yon; e Angola, coa principal sede na capital, Luanda. O día 10 de outubro de 2010 o CIRH designaba á candidatura angolana como organizadora do torneo na asemblea celebrada en Dorbrinn (Austria). Luanda e Namibe serán as cidades que acollerán o torneo.

Notas
-----

1. ↑  Oferta para a organización de campionatos mundiais na web da FIRS
2. ↑  "*Agência AngolaPress*". Arquivado dende o orixinal o 06 de novembro de 2011. Consultado o 01 de agosto de 2012.
3. ↑  Organização aborda hoje preparativos [*Ligazón morta*] *Jornal de Angola*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |
**Franck Biancheri**, nado en Niza en 1961, é un político e politicólogo francés. Promotor da corrente politolóxica da anticipación, e de convicións europeístas, foi un dos fundadores e o actual presidente de Newropeans, un partido político transeuropeo.

Traxectoria
-----------

Como estudante, foi un dos impulsores da rede europea AEGEE, que chegou a reunir máis de 12.000 membros en toda Europa. Posteriormente, tamén se contou entre os promotores do programa Erasmus, que lle deu continuidade.

Como político, en 1989 lanzou a Initiative pour une Démocratie Européenne, un movemento que procuraba a creación dun partido político europeísta. Esta formación non conseguiu creala ata dezaseis anos despois, cando en 2005 presenta publicamente o partido Newropeans. Esta formación presentouse ás eleccións europeas de 2009 en Alemaña, Francia e os Países Baixos, onde acadou moi poucos votos e ningún eurodeputado.

Dende 2006 é o coordinador científico de Leap/Europe2020, un think-tank que traballa na anticipación de eventos políticos de relevancia internacional.

Obra
----

* *Crise mondiale. En route pour le monde d’après* (2010)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Web persoal oficial

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 19 de novembro de 2008. Consultado o 08 de marzo de 2011.
2. ↑  «L’émergence des Eurocitoyens», Prometheus, 1996
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q966092
* WorldCat
* VIAF: 225101991
* BNF: 16248987g
* ISNI: 0000 0003 6265 6315
* SUDOC: 151999104

 |
O **Campionato do Mundo de Fútbol Gaélico 2016** é un certame mundial deportivo de fútbol gaélico. É a segunda edición do Campionato do Mundo de Fútbol Gaélico, e celébrase en Dublín entre o 9 e o 12 de agosto. Nesta ocasión non se celebrará a copa mundial de clubs. Tanto no campionato masculino coma no feminino compite a selección de fútbol gaélico de Galicia.

Campionato masculino
--------------------

A competición consiste nunha fase de grupos, e en función dos resultados os equipos clasifícanse para dous trofeos diferentes, a Copa e Escudo. Os gañadores do grupo D e E disputarán a final da copa. O campión e subcampión do grupo F enfrontaranse pola final do Escudo. Haberá tamén un torneo de repesca para o resto de equipos.

* Grupo A: Canadá, Oriente Medio, Chicago, Arxentina
* Grupo B: Alemaña, Francia, Omán, San Francisco, Pequín
* Grupo C: Bretaña, Galicia, Nova York, Suráfrica.

Campionato feminino
-------------------

O campionato feminino ten tamén tres torneos. Tras a fase de grupos inicial, o campión e subcampión do grupo C disputarán a final da Copa, mentres que o campión e o subcampión do grupo D disputarán a final do Escudo. Haberá tamén un torneo de repesca, para o resto de equipos.

* Grupo A: Europa 1, Francia, Oriente Medio, Suráfrica
* Grupo B: Europa 2, Galicia, Nova York, Canadá
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Charolesa.
Un exemplar de boi de charolesa nunha feira de gando de Dunblane.
A **charolesa** é unha raza de vaca produtora de carne e orixinaria da rexión do Charolés, no sur de Borgoña (Francia).

Características
---------------

A charolesa é unha vaca branca, ás veces crema, de cor uniforme, e de gran tamaño. Os bois móvense entre os 1.000 e os 1.400 kg e as vacas adultas entre 710 e 900 kg. É unha vaca seleccionada especialmente para a produción de carne, con altas taxas de fertilidade e de embarazos múltiples, de crecemento rápido (2,5 kg por día), e que é capaz de pacer tamén sobre pastos mediocres.

Historia
--------

A raza é orixinaria das contornas de Charolles (a capital do Charolés, en Saône-et-Loire) e de Nevers (capital do Nivernais, en Nièvre). Como moitas outras razas de vacún, historicamente foi concibido como un animal de tiro, do que tamén se lle aproveitaba, en menor medida, o leite e a produción de becerros.

O 1 de abril de 1884 crease o primeiro libro de rexistro da raza charolesa, que considera 146 exemplares mellorados na zona de Nevers e dos que un 20% non son brancos, senón rubios ou de cor crema. Tres anos máis tarde aparece o libro de rexistro da "raza charolesa pura", que se basea unicamente en bois e vacas brancos. Ata 1920 non se fusionarán os dous libros de rexistro.

Durante o século XIX tentarase o cruzamento coa raza inglesa durham, pero o resultado serán animais menos resistentes, con menos capacidade para o traballo e cunha carne bastante graxenta. Así pois, os gandeiros mudaron a táctica e optaron por unha mellora xenética por selección, primando os animais máis aptos ara a produción cárnica.

A raza charolesa está ben espallada por todo o mundo. Ademais dos dous millóns de cabezas que se estiman no seu berce francés, atópanse exemplares nuns setenta países. As exportacións comezaron xa no século XIX (a América do Sur en 1879), e de posteriores cruzamentos naceron dúas razas distintas: a charbray, cruzada nos Estados Unidos cun cebú de raza brahmana, e o canchín, resultado de cruzala cun cebú de raza indubrazil no Brasil.

Rendibilidade
-------------

A carne ten pouca graxa no seu conxunto, pero si que a presenta entre as febras, o que a fai especialmente aprezada en gastronomía.

Véxase tamén
------------

* Razas de vacún

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Charolesa*** |

### Ligazóns externas

* Libro de rexistro da charolesa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4971219
* BNE: XX535245
* EBID: ID
* GND: 4367421-5

 |
O **Club Deportivo Alcoyano** (en valenciano: *Club Esportiu Alcoià*) é un club de fútbol de España da cidade de Alcoi na provincia de Alacant. Foi fundado en 1929 e milita actualmente no grupo 6 da Terceira división española.

É un dos clubs históricos da Comunidade Valenciana, cunha traxectoria de 4 tempadas en Primeira División e 12 en Segunda. O seu maior logro na Liga é un 10º posto en Primeira na tempada 1947-48.

Himno
-----

O himno oficial do club titúlase **La Moral del Alcoyano**, con música de Miguel Peidró e Jaime Lloret e letra de Armando Santacreu, foi composto en 1979 por motivo das vodas de ouro do club. En 2004, coincidindo co 75º aniversario da entidade, modernizouse a música e foi interpretado polo cantante alcoyano José Zamora. Tamén se fixo unha versión coa letra en valenciano.

Uniforme
--------

* **Uniforme titular**: Camiseta de franxas branquiazuis, pantalón azul e medias branquiazuis.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta cunha cruz vermella, pantalón vermello e medias vermellas.

Estadio
-------

O Club Deportivo Alcoyano xoga os seus partidos no estadio El Collao. El Collao é unha instalación deportiva municipal inaugurada en 1929, con capacidade para 4.500 espectadores e con dimensións de 102 x 65 metros. Debido á súa singular construción, adóitase dicir que é un campo con estilo inglés, e habitualmente presenta boas entradas de público.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª**: 4
* **Tempadas en 2ª**: 12
* **Tempadas en 2ªB**: 28
* **Tempadas en 3ª**: 31 (Incluída a 2019/20)
* **Posto na Clasificación histórica da Primeira división**: 50º
* **Mellor posto en Primeira**: 10º (tempada 47-48)
* **Peor posto en Primeira**: 15º (tempada 50-51)

Palmarés
--------

* **Segunda División de España (3)**: 1944-45, 1946-47, 1949-50
* **Segunda División B de España (1)**: 2008-09
* **Terceira División de España (5)**: 1954-55, 1956-57, 1966-67, 1981-82, 1996-97
* Subcampión de Terceira División (3): 1961-62, 1962-63, 2003-04

Filial
------

*Artigo principal**:* Club Deportivo Alcoyano B.
O **CD Alcoyano B**, creouse na tempada 2007-08 en Segunda Rexional, conseguindo o ascenso directo esa mesma tempada ao terminar campión do seu grupo. Na actualidade milita en Primeira Rexional. Este filial ten como obxectivo formar aos mozos para que nun futuro poidan dar o salto ao primeiro equipo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Club Deportivo Alcoyano*** |

* Sitio web oficial
* Escola do Alcoyano

| * v
* c
* e
Primeira División RFEF - Grupo 2 · 2022-23 |
| --- |
| Alcoyano · Amorebieta · Atlético Baleares · Barcelona B · Bilbao Athletic · Calahorra · Castellón · Cornellà · Eldense · Gimnàstic · Intercity · La Nucía · Murcia · Numancia · Osasuna B · Real Sociedad B · Real Unión · Sabadell · SD Logroñés · UD Logroñés |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q837238
* GEC: 0002052

 |
***Cartas literarias a una mujer*** é unha obra en prosa de Gustavo Adolfo Bécquer. Está formada por catro cartas publicadas por entregas no xornal *El Contemporáneo* o 20 de decembro de 1860, o 8 de xaneiro e o 4 e 24 de abril de 1861. Malia a brevidade destas, foron consideradas nalgúns estudos, coma os de Rafael Montesinos, a base da razón poética de Bécquer.

Seguindo un modelo de literatura epistolar, expoñen un diálogo ficticio cunha muller. Nel, o autor vai debullando a súa teoría sobre o que son a poesía, os sentimentos ou o amor. É especialmente coñecida a pregunta que o poeta formula xa ao inicio da *Carta I*:

> 
> 
> *¿Qué es la poesía?*
> -¿Qué es poesía?- me dices mientras clavas
> en mi pupila tu pupila azul;
> ¿Qué es poesía? ¿Y tú me lo preguntas?
> 
> 
> Poesía... ¡eres tú!
> 
> 

Estes diálogos imaxinarios, aparentemente sinxelos, en ocasións tórnanse en reflexións con maior consistencia filosófica. Aproxímanse ao binomio "sentir e pensar", xa enunciado na poesía metafísica do século XVII, a *filosofía sensista* previa ao Romanticismo. Esta herdaríaa máis adiante Miguel de Unamuno. De feito, así sucede cando Bécquer escribe:

> 
> 
> Antes de ahora te lo he dicho. Yo nada sé, nada he estudiado, he leído un poco, he sentido bastante, y he pensado mucho, aunque no acertaré a decir si bien o mal. Como sólo de lo que he sentido y pensado he de hablarte, te bastará sentir y pensar para comprenderme.
> 
> 

Publicadas con anterioridade ao conxunto da obra poética de Bécquer, as *Rimas*, teñen, en opinión de parte da crítica, unha certa unidade con elas.

Notas
-----

1. ↑  Montesinos 1977.
2. ↑  Bécquer/Montesinos 1995, p. 31.
3. ↑  López Castro, Armando. "La conciencia poética de Bécquer" (PDF). *Revista "Bulería" de la Universidad de León* (en español). Consultado o 11 de xaneiro de 2018.
4. ↑  González Gandiaga, Nora (2003). "Hacia una conciencia de lo poético: Cartas literarias a una mujer de Gustavo Adolfo Bécquer". *CELEHIS-Revista del Centro de Letras Hispanoamericanas* (en español) (12): 301–304.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Montesinos, Rafael (1977). *Bécquer, biografía e imagen*. Barcelona: Editorial RM. Premio Nacional de Literatura 1977 e Premio Fastenrath 1979 da Real Academia Española
* Bécquer, Gustavo A. (1995). Rafael Montesinos, ed. *Rimas*. Cátedra. ISBN 9788437613437.
**Francisco Higuera Fernández**, nado en Escurial (provincia de Cáceres) o 30 de xaneiro de 1965, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de dianteiro.

Traxectoria
-----------

Debutou en Primeira División co Real Mallorca na tempada 1983-84, pero afianzouse nesta categoría cando fichou polo Real Zaragoza, equipo no que militou nove tempadas e co que gañou unha Copa do Rei na tempada 1993-94 e unha Recopa de Europa ante o Arsenal FC en 1995. A final da Copa do Rei disputouna ante o Celta de Vigo e o propio Higuera foi quen marcou o gol decisivo na quenda de penaltis despois de que o porteiro maño Andoni Cedrún lle detivese un penal ao xogador céltico Alejo.

Tamén xogou na Primeira División Mexicana co Puebla Fútbol Club, á súa volta a España ficha polo Xerez CD en Segunda División B. Trala súa retirada converteuse en director deportivo do club.

En 2009 foi contratado polo Lorca Deportiva CF como director deportivo pero foi cesado. Esa mesma tempada ficha polo Orihuela CF para desempeñar a mesma función.

Foi internacional coa Selección de fútbol de España en seis encontros oficiais e marcando un gol, disputou as Eurocopas de Suecia 1992 e Inglaterra 1996 e o Mundial dos Estados Unidos 1994.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2632151
* WorldCat
* VIAF: 86727382
* BNE: XX1083466
* FAST: 372201
* ISNI: 0000 0000 4171 1643
* LCCN: no96016826
* BDFutbol: 815
* EUfootballInfo: 8335
* FootballDatabase: 23406
* NFT: 14942
* Transfermarkt: 184499
* UEFA: 5832

 |
**Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho**, nado en Vila Viçosa (distrito de Évora, Alentexo) o 28 de decembro de 1726, e finado en Madrid o 6 de febreiro de 1780, foi un militar, diplomático e administrador colonial portugués.

Traxectoria
-----------

Ocupou varios postos militares no Reino de Portugal, e despois exerceu o cargo de Gobernador e de Capitán Xeneral no Reino de Angola entre 1764 e 1772, sucedendo a António de Vasconcelos e sendo sucedido por António de Lencastre.

O 7 de xaneiro de 1768, sendo Gobernador de Angola, Sousa Coutinho ordenou a unha brigada de enxeñeiros que elixise o lugar onde se instalaría unha fortaleza-presidio, a que lle deu o nome de Novo Redondo, o que representou a fundación da cidade hoxe coñecida como Sumbe.

Despois de deixar o Goberno de Angola foi nomeado embaixador en España, falecendo no exercicio das súas funcións.

Vida familiar
-------------

Era fillo de Rodrigo de Sousa Coutinho, vedor da Casa Real, e de Maria Antónia de São Boaventura e Meneses Paim.

Foi pai de Rodrigo de Sousa Coutinho, primeiro conde de Linhares; de Domingos António de Sousa Coutinho, primeiro conde e marqués do Funchal; de Francisco Maurício de Sousa Coutinho, Gobernador Xeral da Capitanía do Grão-Pará (Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarves), e de José António de Meneses e Sousa Coutinho, membro do Consello de Rexencia do Reino.

Notas
-----

1. ↑  Rulers.org - Angola
2. ↑  worldstatesmen.org - Angola
3. ↑  John Stewart (2006): *African States and Rulers* 3ª ed. Jefferson, Carolina do Norte, USA. ISBN 978-0-7864-2562-4.
4. ↑  Sumbe - Imenso potencial turístico Arquivado 13 de setembro de 2019 en Wayback Machine.. *Austral*, Revista de Bordo da TAAG/SAP Viajar, 3 de novembro de 2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sumbe

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17280328
* WorldCat
* VIAF: 99623509
* PTBNP: 237648

 |
**Franco Emanuel Platero Figueroa**, nado en San Juan o 22 de xullo de 1992, é un xogador de hóckey a patíns arxentino, que xoga de defensa-medio no Oliveirense da Liga portuguesa.

É irmán de Matías Platero, xogador do Sporting de Portugal e curmán de Mario Rodríguez, do CP Grosseto.

Traxectoria
-----------

Tras deixar a súa Arxentina natal recalou en Italia, onde debutou co Amatori Lodi na liga italiana na tempada 2013/14. Tras gañar a Copa de Italia na tempada 2015/16, a Supercopa e a liga na tempada seguinte, fichou polo Hockey Breganze para a tempada 2017/18. Xogou unha soa tempada no club do Véneto, xogando as semifinais da Copa CERS, onde o equipo caeu eliminado fronte ao Lleida de Bruno e Roberto Di Benedetto. En 2018 fichou polo Forte dei Marmi, co que conquistou unha nova liga italiana.

Ao ano seguinte instalouse en Galicia para xogar no Deportivo Liceo. Co equipo de Juan Copa acabou subcampión da OK Liga nas tempadas 2019/20 e 2020/21, nos dous casos por detrás do FC Barcelona, e conquistou a Copa do Rei de 2021, despois de derrotar ao equipo catalán na final. Uns días despois da final da Copa anunciouse a súa marcha do equipo coruñés para fichar polo Oliveirense portugués.

Palmarés
--------

### Amatori Lodi

* **Liga italiana (1)**: 2016/17.
* **Copa de Italia (1)**: 2015/16.
* **Supercopa de Italia (1)**: 2016.

### Forte dei Marmi

* **Liga italiana (1)**: 2018/19.

### HC Liceo

* **Copa do Rei (1)**: 2021.

Notas
-----

1. ↑  "OC Barcelos - ICG Software Lleida, la gran final de la Copa CERS" (en castelán). 28 de abril de 2018. Consultado o 2 de decembro de 2020.
2. ↑  "El campeón de la Liga y de la Supercopa espera al Liceo". *El Ideal Gallego* (en castelán). 16 de outubro de 2019. Consultado o 2 de decembro de 2020.
3. ↑  "La FEP da por finalizada la competición de la OK Liga". *DxT Campeón* (en castelán). 3 de maio de 2020. Consultado o 2 de decembro de 2020.
4. ↑  "O Liceo gaña a décima Copa do Rei". 13 de xuño de 2021. Consultado o 18 de xuño de 2021.
5. ↑  "Franco Platero, Fabri Ciocale e o Liceo separan os seus camiños". *Hockey Club Liceo da Coruña*. 17 de xuño de 2021. Consultado o 18 de xuño de 2021.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en ceroacero.es
O **Club Natació Terrassa** é unha asociación deportiva, que foi formada o 3 de xuño de 1932 na cidade de Terrassa. Dende a súa proclamación como club, ten coma o seu principal obxectivo o fomento e a práctica da natación e do wáter-polo. Tamén inclúe outras actividades deportivas.

As súas instalacións sitúanse na zona olímpica da cidade de Terrassa e dispón dunha superficie de 43.000 metros cadrados. En 2008 constituíuse coma o primeiro club da cidade de Terrassa diante do equipo de fútbol da cidade, do mesmo nome, polo que respecta a número de seareiros socios e á capacidade de oferta deportiva e social e o cuarto de Cataluña.

As súas cores son o branco e o vermello coma distintivo da súa bandeira e escudo.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 17 de febreiro de 2008. Consultado o 21 de febreiro de 2009.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Wáter-polo
* Asociación Española de Clubs de Waterpolo
* División de Honor de Wáter-polo

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do club Arquivado 12 de maio de 2015 en Wayback Machine.

| * v
* c
* e
División de Honra 2008-09 |
| --- |
|  Centre Natació Mataró -  Club Esportiu Mediterrani -  Real Canoe N.C. -  Club Natació Barcelona -  CN Helios -  Ondarreta Alcorcón Arena -  Club Natació Atlètic-Barceloneta -  Club Natación Martiánez -  Club Natació Sant Andreu -  CW Navarra -  Club Natació Sabadell -  Club Natació Terrassa |


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3395066
* WorldCat
* VIAF: 134205632

 |
| Franco congolés |
| --- |
| **Franc Congolais  en francés** |
| Código: | CDF |
| Ámbito: |  República Democrática do Congo |
| Símbolo: | FC |
| Fracción: | 100 *centimes* |
| Moedas: | 25 e 50 céntimos e 1 franco |
| Billetes: | 1, 5, 10, 20 e 50 céntimos 1, 5, 10, 20, 50, 100, 200 e 500 francos |
| Emisor: | Banco Central do Congo |
| Taxa de troco:15-1-2006 | 1 EUR = 528,27 CDF1 USD = 438,07 CDF |
| *Troco actual* |

O **franco congolés** e a moeda oficial da República Democrática do Congo. Normalmente abréviase como FC e o sei código ISO é CDF. Cada franco congolés divídese en 100 *centimes* (céntimos).

Historia
--------

Durante o dominio colonial belga introduciuse o denominado franco do Congo Belga, quun franco belga. Dende 1916, o franco colonial tamén circulaba en Ruanda de Burundi. En 1960, trala independencia do país, pasou a ser coñecido simplemente como franco congolés. O franco foi a moeda do país ata 1967, cando foi substituída polo zaire a razón de 1.000 francos por zaire, mais entre 1960 e 1963 Katanga emitiu o seu propio franco.

Logo dunha forte desvalorización da moeda, en 1993 o antigo zaire substituíuse polo novo zaire a razón de 3 000 000 zaires vellos por un novo. O franco congolés pasou a empregarse novamente en 1997, en substitución do novo zaire a razón de 100.000 novos zaires por franco.

Moedas e billetes
-----------------

### Moedas

As moedas contan con variados deseños, mais dende o seu restablecemento deixaron de acuñarse, sendo substituídas polos billetes. As moedas que aínda están en circulación equivalen a 25 e 50 céntimos, e a un franco, e están realizadas en metais non preciosos para vender aos coleccionistas estranxeiros.

| Denominación | Emisión | Metal | Forma | Diámetro | Bordo | Anverso | Reverso |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|
| **25 Céntimos** | 2002 | Aluminio | Circular |  | Estriado | León e facial | Fauna e ano |
| **50 Céntimos** | 2002 | Aluminio | Circular |  | Estriado | León e facial | Personaxes e ano |
| **1 Franco** | 2002 | Latón | Circular |  | Estriado | León e facial | Fauna e ano |
|

### Billetes

A emisión de 1997 incluíu billetes de 1, 5, 10, 20 e 50 céntimos, e de 1, 5, 10, 20, 50 e 100 francos. Os billetes de 200 francos foron emitidos por primeira vez no ano 2000, seguidos dos de 500 francos no 2002.
En 2010, o Banque Centrale du Congo emitiu 20 millóns de billetes de 500 francos para conmemorar o 50 aniversario da independencia de Bélxica.

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 12 de agosto de 2011. Consultado o 24 de agosto de 2011.

### Ligazóns externas

* *(en francés)* Banco Central do Congo Arquivado 16 de xaneiro de 2011 en Wayback Machine.
O **Club Lleida Esportiu** é un club de fútbol de España da cidade de Lleida, Cataluña. Foi fundado en 2011 e xoga na Segunda División B.

Historia
--------

O día despois de que Sisco Pujol, presidente do EFAC Almacelles fixésese coa *Unidade Produtiva* (os dereitos federativos para xogar na categoría) da desaparecida Unió Esportiva Lleida decidiu presentar a súa dimisión irrevogable por certos desentendidos entre a directiva á hora da repartición accionarial, Sisco pretendía un 51% e os demais directivos apostaban por entregarlle un 50% 
Os demais integrantes do **Lleida Esportiu**, deciden continuar co proxecto e nomean a Albert Esteve como presidente en funcións á espera da elección do novo máximo representante do club.

Á parte de Sisco Pujol, un dos vogais chamado Eduard Sentias que tiña que facerse cargo da área económica do club tamén presenta a dimisión. Así, o novo responsable da área económica será Albert Jové, que substitúe a Eduard Sentias; o avogado Sebastià Mothe ocupará a área xurídica e Jordi Esteve xestionará a área deportiva.

Estadio
-------

*Artigo principal**:* Camp d'Esports.
O Camp d'Esports é un dos campos de fútbol máis antigos de España. Inaugurouse o 1 de xaneiro de 1919, e nel xogou un dos primeiros clubs de Lleida, o *Joventut FC*. O seu deseño correu a cargo do arquitecto leridano Adolf Florensa. Ademais de fútbol, o campo albergou outros deportes.

Co paso do tempo, o Camp d'Esports sufriu varias ampliacións e remodelacións, para dotalo dun maior aforamento. A maior renovación deuse en 1993, cando se homologou ás normas da Liga de Fútbol Profesional con medidas de seguridade, iluminación e eliminación das localidades sen asento. Actualmente o campo segue aberto, e nel xoga os seus partidos o Club Lleida Esportiu.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 4
* **Tempadas en 3ª**: 0

### Historial na liga

| Tempada | Categoría | Posición |
| --- | --- | --- |
| 2011/12 | 2ªB | 7º |
| 2012/13 | 2ªB | 4º |
| 2013/14 | 2ªB | 3º |
| 2014/15 | 2ªB |  |

Véxase tamén
------------

* Unió Esportiva Lleida

| * v
* c
* e
Segunda División RFEF - Grupo 3 · 2021-22 |
| --- |
| Andratx · Badalona · Brea · Cerdanyola del Vallès · Ebro · Ejea · Espanyol B · Europa · Formentera · Huesca B · Ibiza Islas Pitiusas · Lleida Esportiu · Numancia · Peña Deportiva · Prat · Tarazona · Terrassa · Teruel |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1040719
* GEC: 0037657

 |