| Ganso bicocurto |
| --- |
| 
 |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante (LC)Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | Anseriformes |
| Familia: | Anatidae |
| Subfamilia: | Anserinae |
| Tribo: | Anserini |
| Xénero: | *Anser* |
| Especie: | ***A. brachyrhynchus*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Anser brachyrhynchus'**Baillon, 1834 |

O **ganso bicocurto** (*Anser brachyrhynchus*) é unha ave migratoria de tamaño mediano do grupo dos gansos auténticos, que pasa o inverno no noroeste de Europa e cría en Groenlandia, Islandia e Svalbard. A especie foi descrita por primeira vez en 1833 por François Baillon. É unhas das especies incluídas no *Acordo para a protección das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia* (AEWA).

Descrición
----------

É un ganso de entre 60 e 75 cm de longo, 135 a 170 cm de envergadura de alas e de 1.800 a 3.300 gramos de peso. Ten o bico curto, de cor rosa brillante coa punta e a base negras e as patas rosas. O corpo e gris acastañado, a cabeza e o pescozo son castaños escuros. A parte posterior do lombo é abrancazada e cola gris coa punta branca. A parte superior das cobertoiras das alas é azul agrisada pálida. O seu aspecto é moi semellante ó do ganso campestre (*Anser fabalis*), do que foi considerado unha subespecie, e do que se distingue principalmente pola cor dos pés, que son rosas e non alaranxados coma no ganso campestre, e pola parte central rosa do bico.

Voz
---

Son aves ruidosas, en especial cando voan, momento no que o ruído das bandadas pode ser enxordecedor. A súa voz e un trompeteo de ton alto. Cando se senten ameazados deixan ouvir un xeito de asubio.

Distribución xeográfica
-----------------------

Esta especie adoita xuntarse con exemplares doutras especies durante as migracións. Os seus cuarteis de inverno principais están nas illas Británicas, Bélxica e nos Países Baixos, tamén nas zonas costeiras do norte de Alemaña e en Dinamarca. Son raros de ver nas terras interiores. As aves británicas crían en Groenlandia e Islandia (sobre todo no glaciar de Hofs-Jökull, mentres que os gansos continentais o fan en Svalbard.
Exemplares errantes aparecen ocasionalmente no Quebec e Newfundland.

A protección contra a caza nas zonas de invernada permitiu un forte crecemento das súas poboacións nas últimas décadas. En Gran Bretaña o número de invernantes pasou dos 30.000 de 1950 os 292.000 de 2004. En Dinamarca e os Países Baixos contábanse uns 34.000 exemplares en 1993.

Hábitat
-------

ganso de bico curto
Durante o inverno viven sobre todo en praderías, veigas de ríos e mesmo en prados de cultivo intensivo. Durante o verán forman colonias grandes en zonas de rochas pobres en vexetación, nas lameiras que deixan os glaciares ó se derreteren, en zonas húmidas, páramos e lagos. En Islandia aniñan tamén en zonas de lavas solidificadas. As illas fluviais véñenlles tamén a xeito, ofrecéndolles protección perante depredadores coma o raposo ártico.

Alimentación
------------

A súa dieta é case exclusivamente vexetariana. Durante o verán aliméntase da vexetación da tundra ártica, tanto na auga como na terra firme. No inverno comen todo tipo de plantas e herbas, sen renunciar as producións agrícolas, e poden causar danos nas colleitas, aínda que tamén benefician determinados cultivos como os da pataca ou da remolacha, ó alimentarse dos restroballos que quedan despois da colleita, reducindo as posibilidades de transmisión de enfermidades das plantas.

Vista de parte dun bando no inverno

Ecoloxía e reprodución
----------------------

Ovos de ganso bicocurto.
Anser brachyrhynchus
Os gansos de bico curto mudan as plumas a mediados de xullo, cando os parruliños novos levan xa de dúas a tres semanas fóra do ovo. Os adultos son daquela incapaces de voar durante uns 25 días.

A época reprodutora comeza a primeiros de xuño, despois que os bandos se concentren nos seus lugares de cría a mediados de maio, onde forman colonias pouco compactas. As femias poñen entre 3 e 7 ovos brancos, nun niño elevado sobre o terreo e cubertos con penuxe. A incubación prolóngase durante unhas tres semanas e media. Os machos non chocan os ovos, aínda que vixían a niñada e á súa parella. Os gansos novos poden voar ós dous meses de saíren do ovo. Cando os adultos acaban de remudar as plumas, forman bandos cos gansos novos, que, a partir de finais de agosto, comezan a regresar ás zonas de invernada. Os gansos bicocurtos adoitan empezar a criar cando teñen uns tres anos.

Notas
-----

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Anser brachyrhynchus*". *Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 26 November 2013.
2. ↑  Hans-Heiner Bergmann; Hans-Wolfgang Helb; Sabine Baumann; *Die Stimmen der Vögel Europas – 474 Vogelporträt mit 914 Rufen und Gesängen auf 2.200 Sonogrammen*, Aula-Verlag, Wiesbaden 2008, ISBN 978-3-89104-710-1, S. 43
3. ↑  Alderfer, S. 4
4. ↑  Snow, D. W. & Perrins, C. M. (1998). *The Birds of the Western Palearctic* Concise Edition. OUP ISBN 0-19-854099-X.
5. ↑  Collier, M. et al. eds. (2005). *Waterbirds in the UK 2003/04*. Wetland Bird Survey, BTO/WWT/RSPB/JNCC ISSN 1353-7792 ISBN 1-904870-50-3.
6. ↑  Banks, A. et al. eds. (2006). *Waterbirds in the UK 2004/05*. Wetland Bird Survey, BTO/WWT/RSPB/JNCC ISBN 1-904870-77-5.
7. ↑  Kolbe, S. 105

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ganso bicocurto Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Jonathan Alderfer (Hrsg): *Complete Birds of Northamerica*, National Geographic, Washington, D.C. 2006, ISBN 0-7922-4175-4
* Bergmann, Hans-Heiner, Helmut Kruckenberg & Volkhard Wille (2006): Wilde Gänse - Reisende zwischen Wildnis und Weideland, G. Braun Verlag, Karlsruhe
* T. Bartlett: *Ducks And Geese - A Guide To Management.* The Crowood Press, 2002, ISBN 1-85223-650-7
* Hartmut Kolbe: *Die Entenvögel der Welt.* Ulmer Verlag 1999, ISBN 3-8001-7442-1
* Madsen, J. G. Cracknell & Tony Fox (1999): Goose Populations of the Western Palearctic, Wetlands International, Wageningen.
* Josep del Hoyo; Andrew Elliott & Jordi Sargatal (Hrsg): *Handbook of Birds of the World (Volume 1: Ostrich to Ducks). Lynx Edicions, Barcelona, 1992, ISBN 84-87334-10-5*
* Bradley C. Livezey: A phylogenetic analysis of recent anseriform genera using morphological characters. *Auk* **103**(4): 737-754. PDF en inglés
* Erich Rutschke: *Wildgänse, Lebensweise - Schutz - Nutzung*, Berlin: Parey, 1997

### Ligazóns externas

* O ganso bicocurto na Lista Vermella da IUCN
* RSPB A to Z of UK Birds Arquivado 11 de abril de 2009 en Wayback Machine. (inglés)
* Vídeos do ganso bicocurto en Internet Bird Collection (inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Anser\_brachyrhynchus
* Avibase: AFA7EE7470F000E9
* BioLib: 8432
* BirdLife: 22679872
* CMS: anser-brachyrhynchus
* Dyntaxa: 232268
* eBird: pifgoo
* EOL: 45510527
* EPPO: ANSEBR
* EUNIS: 877
* FE: 96475
* FE-New: ID
* Fossilworks: 369032
* GBIF: 2498024
* GNAB: pink-footed-goose
* IBC: ID
* iNaturalist: 7007
* IRMNG: 10767173
* ITIS: 175036
* IUCN: 22679872
* NBN: NHMSYS0000530150
* NCBI: 132585
* SeaLifeBase: 155248
* Soortenregister: 139886
* TAXREF: 2725
* WoRMS: 416683
* Xeno-canto: Anser-brachyrhynchus

 |