recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ash** é unha banda de rock alternativo de Irlanda do Norte formada en 1992 por Mark Hamilton (baixo) e Tim Wheller (vocal e guitarra).

Traxectoria
-----------

Tralo descubrimento sa súa paixón pola música, anímanse a tocar novos*covers* e a principios dos anos '90, tras escoitar bandas como Twisted Sister e Iron Maiden, deciden formar unha banda de heavy metal cunha amiga da infancia, chamada Vietnam. Tras un par de concertos buscaron un batería, encontrando a Rick Murray, dous anos maior ca eles. Finalmente deixan de lado o heavy metal animados por outro tipo de sons coma os de Nirvana, Mudhoney ou os Pixies, comezando a compoñer as súas propias cancións. Un dato curioso sobre a orixe do nome da banda é que o elixiron ao azar nun dicionario.

Crearon tres maquetas, "*Solar Happy*" en xuño, "*Shed*" e "*Home Demo*" en setembro. "*Goldfinger*" foi o seu primeiro lanzamento en 1996, un dos singles do traballo, xunto con "*Oh Yeah*", que os catapultou cara a fama. O álbum chegaría ao Top dos Charts en Gran Bretaña. En 1997 deron un concerto no London Astoria, e participaron no Glastonbury Festival. Outros discos destacados son *Nu-Clear Sounds* e *Free All Angels*.

Tras lanzar "*Twilight Of The Innocents*" en 2007, o grupo decidiu non volver sacar un disco de estudio, e só dar a coñecer a súa música a través de sinxelos esporádicos.

Actualmente destaca o proxecto A-Z series, que consiste en descargas dixitais dende a súa web oficial.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Trailer* | 1994 | Infectious Records |
| *1977* | 1996 | Infectious, Home Grown |
| *Nu-Clear Sounds* | 1998 | Infectious Records |
| *Free All Angels* | 2001 | Infectious Records |
| *Meltdown* | 2004 | Infectious Records |
| *Twilight of the Innocents* | 2007 | Infectious Records |
| *Kablammo!* | 2015 | earMUSIC |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
* Entrevista en Record Overplayed webzine Arquivado 05 de marzo de 2012 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q724582
* WorldCat
* VIAF: 155043090
* AllMusic: mn0000615304
* BIBSYS: 5069107
* BNF: 139982830
* Discogs: 48819
* GND: 10311044-6
* IMDb: nm2776995
* ISNI: 0000 0001 1011 1773
* LCCN: no00038901
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0101499
* Songkick: 68976

 |
**Marie Eugène François Thomas Dubois**, nado en 1858 e finado en 1940, foi un anatomista holandés famoso por descubrir o *Homo erectus* en Xava en 1891.

Traxectoria
-----------

Fillo dun farmacéutico de Eijsden, quedou fascinado pola historia natural dende moi novo, foi un excelente estudante e graduouse como doutor en 1884, e pasou a ensinar anatomía na Universidade de Ámsterdan, pero un ano despois xa estaba nas Indias Orientais Holandesas na procura do elo perdido entre o humano e o simio, seguindo as teorías de Ernst Haeckel e Alfred Rusell Wallace. Na época era común o crenza, collida de Darwin, que os humanos evoluíran nos trópicos, e a crenza de Dubois que os humanos estaban emparentados cos xibóns, propios de Indonesia levouno alí como oficial médico do exército holandés. Chegou a Sumatra en decembro de 1887, instalouse en Padang acompañado da súa muller e fillo. Durante o seu tempo libre dedicábase a buscar fósiles, axiña os resultados prometían polo que o goberno destinou ao seu servizo dous enxeñeiros e 50 traballadores convictos, pero fracasaron na súa busca polas difíciles condicións, un enxeñeiro morreu e parte dos traballadores fuxiron.

En 1890, tras sufrir un ataque de malaria, foi destinado a Tulungagung, no leste de Xava, dous anos antes un mineiro atopara un cranio fósil, e comeza buscando no mesmo lugar que aparecera o fósil (Xava central) para máis tarde buscar nos depósitos fluviais do río Solo para o que se lle asignan dous enxeñeiros e un grupo de traballadores convictos, e entre outros fósiles en agosto de 1891 atoparon un fragmento dunha bóveda cranial fósil e un molar e tras a paréntese provocada pola tempada de choivas, ao ano seguinte un fémur e un dente, todos restos do coñecido posteriormente como o home de Xava, aínda que un primeiro momento pensou que sería algunha clase de chimpancé extinguido.

En 1894, Dubois, publicou unha descrición dos seus fósiles, chamándoo *Pithecanthropus erectus*, ao que describía como metade simio, metade humano. En 1895 regresou a Europa, onde deu a coñecer os seus decubrimentos, uns poucos científicos recibíronno estusiasticamente, pero a maioría mostrouse en desacordo coa súa interpretación, aínda así participou en congresos e conferencias científicas ata comezos de século, retirouse do exército colonial e aceptou un posto como profesor de xeoloxía na Universidade de Amsterdam e optou pola discreción sobre os seus descubrimentos ata 1923 ao permitir a outros científicos estudar os seus fósiles xunto a restos de Piténcatro que descubrira anos atrás.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q317176
* WorldCat
* VIAF: 52494698
* BMT: 171010
* BNF: 12044482h
* BPN: 12556170
* BRE: 1972438
* DeutscheBio: 119241447
* EBID: ID
* FAST: 182230
* GEC: 0023044
* GND: 119241447
* ISNI: 0000000081317368
* LCCN: n86132471
* NKC: nlk20000084739
* NTA: 071482210
* OL: OL122347A
* Persée: 141313
* RKD: 427233
* SNAC: w66x0j86
* SUDOC: 028653971
* Treccani: marie-eugene-dubois
* WikiTree: Dubois-3280

 |
**Antonio Benito Fandiño Martínez**, nado na parroquia de Santa María do Camiño (Santiago de Compostela) o 22 de xullo de 1779 e finado cara a 1834, foi un destacado liberal e escritor en lingua galega.

Traxectoria
-----------

Nado no seo dunha familia afidalgada procedente de Albixoi (Mesía). Levou unha vida axitada e turbulenta, debido á súa ideoloxía política. Debido ao seu desacordo coas autoridades civís e eclesiásticas, Fandiño comezou a colaborar con medios de difusión liberal, o cal lle custou varias estadías na cadea.

Durante a primeira delas (1810-1814) escribiu *A casamenteira* (1812), a primeira obra teatral do século XIX conservada. A partir de 1820, dirixiu *El Heráclito Español y Demócrito Gallego*. Colaborou tamén en *Gazeta Marcial y Política de Santiago* e *Diario Cívico-Patriótico*. Fandiño foi moi perseguido a partir do cambio político de 1823, máis tarde foi condenado a traballos forzados no canal de Castela. Cumpriu presidio en Valladolid.

En 1849, celebrouse unha homenaxe na súa honra en Ourense, con motivo do cal se publicou *A Casamenteira*.

Segundo Ricardo Carvalho Calero, Fandiño é tamén autor do *Villancico que en la nochebuena del año 1812 cantaron los presos de la cárcel pública de Santiago* (en castelán), unha *Alborada*, unha *Moiñeyra* e mais un *Alalá* (en galego).

Notas
-----

1. ↑  Xosé Ramón Barreiro Fernández di que foi en 1832 en "A esaxerada vida de Antonio Benito Fandiño", *A casamenteira*, 2000.  
Ramón Mariño Paz di que foi cara a 1834 posto que o seu testamento é de 1834, en "Análise lingüística da obra en galego de Benito Fandiño Paz", *Papés d'emprenta condenada II*, 2008.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fandiño, Antonio Benito; Xosé R. Barreiro, Laura Tato e Carmen Blanco (intro.) (2000). Linteo, ed. *A casamenteira*. Ourense. ISBN 84-930058-6-X.

### Ligazóns externas

* Antonio Benito Fandiño na Biblioteca Virtual Galega.
Países participantes no Euromillóns:  
     Países fundadores (febreiro 2004)     Países restantes (outubro 2004)
O **Euromillóns** é unha lotaría europea, levada a cabo polos organismos encargados da lotaría en cada un dos países participantes. O primeiro sorteo tivo lugar o venres 13 de febreiro de 2004 en París. España, Francia e o Reino Unido foron os primeiros que tomaron parte, pero os organismos de lotaría de Austria, Bélxica, Irlanda, Luxemburgo, Portugal e Suíza uníronse posteriormente, o 8 de outubro de 2004. En Andorra tamén é posible xogar a través de administracións de Loterías y Apuestas del Estado.

O sorteo lévase a cabo todos os martes e venres pola tarde, e ten lugar en París. Os billetes de lotaría teñen un prezo de dous euros por participación na maioría dos países. Os premios, á parte do bote, son fixados de acordo á participación por país.

Países participantes
--------------------

| País | Nome | Operador nacional |
| --- | --- | --- |
| Austria Austria | Euro Millionen | Österreichische Lotterien |
| Bélxica Bélxica | Euro Millions | Loterie nationale |
| España España | Euro Millones | Loterías y Apuestas del Estado |
|  Francia | Euro Millions | la Française des jeux |
| Irlanda Irlanda | Euro Millions | The National Lottery |
| Luxemburgo Luxemburgo | Euro Millions | Loterie nationale |
| Portugal Portugal | Euro Milhões | Jogos Santa Casa |
| Reino Unido Reino Unido | Euro Millions | The National Lottery |
| Suíza Suíza | Euro Millions | Swisslos (Suíza alemá e italiana) |
| Loterie romande (Suíza romanda) |

Formato
-------

Para xogar:

* Elixa 5 números, que poden ser calquera do 1 ao 50.
* Elixa 2 estrelas da sorte, números do 1 ao 11.

Durante o sorteo, 5 números e 2 estrelas da sorte son extraídos ao chou de dúas máquinas con bombos que conteñen bólas numeradas. A máquina que contén os 50 números chámase *Stresa*, e a outra, que contén as 11 estrelas, é *Paquerette*.

Premios
-------

* 1ª Categoría: 5 números e 2 estrelas
* 2ª Categoría: 5 números e 1 estrela
* 3ª Categoría: 5 números
* 4ª Categoría: 4 números e 2 estrelas
* 5ª Categoría: 4 números e 1 estrela
* 6ª Categoría: 3 números e 2 estrelas
* 7ª Categoría: 4 números
* 8ª Categoría: 2 números e 2 estrelas
* 9ª Categoría: 3 números e 1 estrela
* 10ª Categoría: 3 números
* 11ª Categoría: 1 número e 2 estrelas
* 12ª Categoría: 2 números e 1 estrela
* 13ª Categoría: 2 números

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Loterías y Apuestas del Estado *(en castelán)*
* Páxina oficial da Française des Jeux *(en francés)*
**John Maclean**, nado en 1879 e finado en 1923, foi un político escocés.

Traxectoria
-----------

Naceu en Glasgow nunha familia orixinaria das Higlands. Maclean converteuse en mestre de escola e só entón acudiu á universidade, alí desenvolveu o seu pensamento político, na certeza que só a adopción do marxismo podía liberar ás masas traballadoras das súas condicións de vida. Integrouse na Federación Social Democrática (SDF) que máis tarde deu orixe ó Partido Socialista Británico, converténdose Maclean no seu líder en Escocia.

Opúxose á primeira guerra mundial por considerala unha guerra imperialista que dividía ós traballadores. En 1915 as autoridades cesárono no seu posto de mestre e en 1916 pasou pola prisión durante un ano. Tras a revolución soviética Lenin deulle o posto de cónsul soviético en Glasgow. Cando en 1920 o PSB e outros grupos organizaron o Partido Comunista de Gran Bretaña, Maclean intentou organizar, sen éxito, un Partido Comunista Escocés.

En 1923 fundou o Partido Republicano dos Traballadores Escoceces de tendencia independentista e comunista que buscaba a implantación dunha república comunista de Escocia que herdaría a tradición do comunismo de clans celta.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q671246
* WorldCat
* VIAF: 14899791
* BNF: 128502085
* FAST: 14334
* GND: 170101916
* ISNI: 0000000080942006
* LCCN: n50041829
* NKC: mub2015893014
* NLA: 35320208
* NTA: 130014249
* ODNB: 37721
* OL: OL5469388A
* SNAC: w6060w4f
* SUDOC: 110033663

 |
**Roberto Rey Martínez**, nado en Alemaña en 1975, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

Nado en Alemaña de pais emigrantes, con sete meses foi vivir cos avós a Galegos. Estudou en Pontecarreira, no IES de Ordes e fixo estudos de empresariais. Participou na candidatura do PPdeG ao concello de Frades nas municipais de 1999, e foi elixido concelleiro, ocupando a concelleira de Cultura e Deportes. Foi elixido concelleiro nas sucesivas eleccións. Logo da dimisión de Miguel Prado Patiño en setembro de 2012, foi elixido alcalde de Frades o 22 de setembro.

Nas eleccións municipais de 2019 obtivo de novo a alcaldía.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Miguel Prado Patiño** |  **Alcalde de Frades** 2012 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  Concello de Frades na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Frades

### Ligazóns externas

* Frades - Roberto Rey elixido novo alcalde de Frades[*Ligazón morta*]
A **Ordem do Mérito Cultural** (OMC) é unha orde honorífica dada a personalidades brasileiras e estranxeiras como forma de recoñecer as súas contribucións á cultura do Brasil. A insignia é unha cruz de Santiago, no centro, un libro aberto labrado de ouro sobre unha coroa de loureiro circundado pola lenda "ORDEM DO MÉRITO CULTURAL".

Historia
--------

Instituíuse a través do artigo 34 da lei nº 8.313 de 23 de decembro de 1991 e polo decreto nº 1.711 de 22 de novembro de 1995 durante a presidencia de Fernando Henrique Cardoso. A OMC é a maior honra concedida aos artistas e personalidades brasileiras e estranxeiras pola súa contribución á cultura brasileira.

O 5 de novembro de cada ano, cando se conmemora o Dia Nacional da Cultura, disponse a realización da entrega das insignias. A admisión na Orde é feita polo decreto do presidente da república diante da proposta do chanceler da Orde, co beneplácito do parecer favorábel do consello.

### A suspensión

O ex-presidente do Brasil Jair Bolsonaro rompeu coa entrega dos pasados 20 anos deixando de homenaxear artistas e comunidades pola súa contribución á cultura brasileira. A Ordem do Mérito Cultural só foi concedida até o goberno de Temer e recuperado por Luiz Inácio Lula da Silva.

Notas
-----

1. ↑   / OMC História

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
A **batalla de Guadalete (**en árabe clásico**: معركة وادي لكة)** foi un conflito bélico que tivo lugar no ano 711 preto do río Guadalete, na provincia de Cádiz. Supuxo a fin do reino visigodo e deu comezo á invasión musulmá da Península Ibérica.

A partir de crónicas árabes dos séculos X e XI, afirmouse o enfrontamente entre o exército visigodo, comandado por derradeiro rei, Don Rodrigo, e un exército musulmán procedente do norte de África e que entrou na Península grazas ós partidarios de Vitiza, o anterior rei, que preferían que accedese o trono o fillo deste, Akhila, e que estivo comandado por Tariq ibn Ziyad, ás ordes co califato omeia de Damasco.

Como consecuencia da batalla, o rei Don Rodrigo foi morto, rematou o reino visigodo, e comezou a invasión musulmá da Península Ibérica. Anos despois, no 722, a Batalla de Covadonga daría comezo á Reconquista.

Notas
-----

1. ↑  Galisteo, Roger (2012). *Otra historia de Córdoba*. Bubock Publishing. p. 111. ISBN 978-84-686-2707-6.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Batalla de Guadalete Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Historia de España

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre historia é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q504172
* EBID: ID
* GEC: 0031269

 |
**Mariano Manuel Otero Castelao**, nado en Rianxo cara a 1907 e finado na Coruña o 12 de febreiro de 1986, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Era curmán de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Na Segunda República foi concelleiro en Rianxo en marzo de 1936. Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Rianxo, pero logrou escapar do cárcere coa axuda dun falanxista amigo. Estivo fuxido até 1938, cando se presentou ao Gobernador civil de Pontevedra. Instalouse en Vigo, onde traballou como xastre e fixo amizade con Xosé Velo. En decembro de 1942 foi detido, sufriu malleiras e tiveron que extirparlle o bazo. Foi condenado a 3 anos de cadea, saíndo en liberdade vixiada aos 20 meses. En marzo de 1945 foi novamente detido acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Comesaña, Leandro Aroca, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Aníbal González e Rosa González Calvo. Pasou despois un ano agochado con Xosé Velo en Moreiras, até que logrou pasar a Portugal, onde embarcou cara Venezuela. Pertenceu a directiva do Lar Gallego. Retornou a Galicia. Foi expulsado de España en tres ocasións. En 1966 seguía vixente a orde de prohibición de entrada. Instalouse definitivamente en Vigo en 1970. Pero ante a constante vixilancia da brigada político social, marchou para A Coruña, onde faleceu aos 76 anos.

Vida persoal
------------

Casou con Encarnación Fuentes Iglesias.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 13-2-1986, p. 59.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos, Xesús (27-4-2007). "Mariano Otero Castelao, ou unha detención que non cesa". *La Voz de Galicia*: L8.
* Santos, Xesús; Comoxo, Xosé (2010). Deputación da Coruña, ed. *Rianxo na súa historia. Consecuencias da Guerra Civil (1936-1939)*.
* Nacionalismo e guerrilla: Un capítulo da loita antifranquista na Galiza

### Ligazóns externas

* Mariano Otero Castelao na páxina web *Nomes e Voces*.
A Bolsa de Valores de Nova York ou New York Stock Exchange.
Bolsa de Madrid.
A **bolsa de valores**, ás veces simplemente **bolsa**, é un mercado onde se venden ou compran activos financeiros, como accións, obrigacións etc. Tamén se pode dicir que estas compravendas se realizan sobre a lei da oferta e a demanda.

A bolsa de valores é un estabelecemento privado onde os seus membros realizan negociacións de compravenda de accións de sociedades ou compañías anónimas, así como títulos ou bonos públicos e privados, certificados, títulos de participación e unha variedade de instrumentos de investimento. As bolsas de valores fomentan o aforro e o investimento a longo prazo, fortalecendo o mercado de capitais e impulsando o desenvolvemento económico e social dun país.

Os participantes nas operacións das bolsas, son especialmente os demandantes de capital (empresas, organismos), os oferentes de capital (aforradores, investidores) e os intermediarios. A negociación nas bolsas de valores efectúase a través de intermediarios que son membros da bolsa, coñecidos usualmente co nome de corretores, sociedades de corretaxe de valores, casas de bolsa, axentes de bolsa ou comisionistas, consonte ás denominacións que lles asignan as leis de cada país.

Historia
--------

A primeira bolsa moderna foi creada en Ámsterdam a comezos do século XVII, en 1602, aínda que se citan precedentes anteriores. A comezos do século XIII, comerciantes de Bruxas reuníanse na casa dun tal Van der Burse. En 1309 estas xuntanzas informais institucionalizaronse e o lugar converteuse na "Bolsa de Bruxas" (en francés *burse* é *bolsa*). A idea espallouse con rapidez por Flandres e outras terras próximas, de xeito que logo foron abertas "Bolsas" en Gante e Ámsterdam.

Actualmente estas institucións existen en innúmeros países, sendo a máis importante do mundo, ata agora, a Bolsa de Nova York, que recentemente iniciou a súa transformación para se converter nunha rede electrónica de negociación similar ao mercado Nasdaq, tamén norteamericano, que se atopa nun proceso para obter a autorización necesaria para transformarse nunha bolsa de valores. A Bolsa de Madrid data de 1831, a de Bilbao de 1881 e a de Barcelona de 1915, mentres moito máis recente é a de Valencia (1981) Salvo países excesivamente pequenos, ou de réxime comunista, como Cuba ou Corea do Norte, a maioría dos países teñen unha bolsa.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* New York Stock Exchange

### Ligazóns externas

* Bolsa de Madrid
* Borsa de Barcelona

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11691
* AAT: 300005229
* BNCF: 13331
* BNF: 119500555
* BRE: 4717020
* EBID: ID
* GiantBomb: 3015-2343
* GND: 4079188-9
* JSTOR: stock-exchanges
* LCCN: sh85128191
* MAG: 200870193
* NDL: 00572100
* NKC: ph134669
* Treccani: borsa

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Domingo Villar (homónimos).

**Domingo Villar Torres**, coñecido como **Domingo de Cancela**, nado en San Martiño de Condes (Friol) o 17 de xuño de 1913 e finado en Ferrol o 20 de marzo de 2006, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Aos catorce anos emigrou a Matarrosa del Sil (O Bierzo) para traballar nas minas de carbón. Afiliouse a UGT e ao PSOE en 1931. Foi despedido do traballo por participar na folga xeral revolucionaria de 1934. Coa vitoria do Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi readmitido na mina e incorporouse ao seu antigo posto de traballo.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao Batallón Máximo Gorki, e resultou ferido nun enfrontamento co exército franquista en Grado. Foi ingresado no Hospital de Mieres e unha vez curado, enviárono a Covadonga. Reincorporouse á fronte, e participou na defensa de Bilbao, chegando ata Gernika-Lumo. Ao caer a fronte de Asturias, o 21 de outubro de 1937, tratou de chegar a Galicia con once compañeiros, pero foron feitos prisioneiros. Foi internado na prisión de San Marcos (León), xulgado e sentenciado a pena de morte, logo conmutada por 30 anos de prisión. Ingresou no penal de Burgos, onde permaneceu preto de tres anos. En 1941 foi enviado a redimir penas a unha explotación mineira de Fabeiro de onde fuxiu con Gerardo Canedo Fernández e Amadeo Ramón Valledor na noiteboa de 1942. Na fuxida perderon o camiño e deron con outro grupo de fuxidos liderado por Amadeo Serafin Fernández Ramón "Santeiro", co que permaneceron até integrarse no grupo de Marcelino Fernández Villanueva. Membro activo da III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa.

Vida persoal
------------

Casou en Lión con Luisa Pilar Escartín Abadía o 12 de outubro de 1968, coa que se estableceu no Seixo (Mugardos) uns anos despois do final da ditadura de Franco. Luisa morreu en Mugardos o 27 de decembro de 2002. Os derradeiros anos da súa vida pasounos en Viveiro. Finou en Ferrol o 20 de marzo de 2006. As súas cinzas foron depositadas no mar do Vicedo.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, Ferrol, 28-12-2002, p. 8.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 21-3-2006, p. 53.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Parrado, Carlos (2009). *Curuxás, o guerrilleiro que non cazou Franco*. Vigo: A Nosa Terra. pp. 201–203. ISBN 84-87783-79-1.

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 140. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* O último sobrevivente dos escapados de Lugo
* Ficha en Los de la sierra Arquivado 20 de marzo de 2017 en Wayback Machine. *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q29034878
* DSBE: 3632\_villar-torres-domingo

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Asperelo.

**Asperelo** é un lugar da parroquia de Galez no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 46 habitantes (25 homes e 21 mulleres).

Nesta aldea naceu o escritor, historiador e político Benito Fernández Alonso.

> 
> 
> Asperelo en donde como ráfaga de viento vi deslizar mis años infantiles. (...)  
> Asperelo cuyo derivado es de aspereza, etimología que demuestra su posición topográfica, que por cierto no es muy favorable; pero todo esto no obsta para que no me averguence de pertenecer a él, y por más que no lo parezca encierra pen si antigüedades de algún provecho para la historia. Esta pequeña aldea, si así puede llamarse a un grupo de casas con techumbre cubierta con paja de centeno, revela la pobreza de sus habitantes y guarda como un cofre a través de los siglos algunos datos importantes en el que al parecer nadie ha reparado.
> *El río Limia y sus contornos* (1879).
>

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Galez

| Lugares da parroquia de Galez no concello de Entrimo (Ourense) |  |
| --- | --- |
| Asperelo | A Feira Vella |
 Galez | Olín | As Quintáns |

### Parroquias de Entrimo

| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Entrimo |  |
| --- | --- |
| Entrimo (Santa María a Real) | Galez (San Fiz) | A Illa (San Lourenzo) | A Pereira (San Facundo) | Venceáns (San Tomé) |

Notas
-----

1. ↑  INE (ed.). "Instituto Nacional de Estadística. Nomenclátor. Relación de unidades poblacionales" (en castelán). Consultado o 24.febreiro.2013.
2. ↑  IGE (ed.). "IGE - Nomenclátor de Galicia – Entrimo – Galez". Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2020. Consultado o 24.febreiro.2013.
3. ↑  Aquí van incluídos os habitantes de Olín, pois no IGE aparecen sumados.
EasyJet A319, no aeroporto de Ámsterdam Schiphol.
**easyJet** (nome oficial: **easyJet Airline Company Limited**) é unha aeroliña de baixo custo británica con sede no Aeroporto de Londres-Luton, no Reino Unido. Ten bases (*hubs*) en 24 aeroportos europeos e está composta por unha frota con máis de 200 avións. easyJet é a aeroliña máis grande do Reino Unido en número de pasaxeiros transportados.

Opera 830 rutas por toda Europa, e 104 entre Europa e aeroportos do norte de África, vendendo directamente ao usuario por Internet ou por teléfono sen necesidade de pasar por axencias de viaxes. Recentemente varias webs de viaxes online permiten reservar voos de easyJet nas súas páxinas utilizando a tecnoloxía de *scrapping*.

easyJet pertence á Asociación de Aeroliñas Europeas de Baixo Custo, ou ELFAA polas súas siglas inglesas (*European Low Fares Airline Association*).

Políticas de igualdade
----------------------

En 2017 a directora xeral da aerolínea, Carolyn McCall, anunciou a posta en marcha do "programa Amy Johnson", co nome da pioneira ingresa da aviación, co obxectivo de que no 2020 o 20 % dos seus pilotos sexan mulleres.

Frota
-----

A data de xuño de 2017, a frota de easyJet estaba formada polos seguintes avións:


**Frota de EasyJet**| Avión | Total | Ordes | Pasaxeiros | Notas |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A319 | 132 | - | 156 | - |
| Airbus A320ceo | 114 | 20 | 186 | - |
| Airbus A320neo | 2 | 98 | 186 | - |
| Airbus A321neo | 1 | 30 | 236 | Entregas a partir de 2018 |
| Total | 249 | 148 |  |

Notas
-----

1. ↑  "Frota EasyJet". *Airfleets*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191551
* WorldCat
* VIAF: 129219299
* EUFP: 910784896
* GND: 7641476-0
* LCCN: n2006010079
* LEI: 2138001S47XKWIB7TH90

 |
**Aircraft Transport and Travel** foi unha aeroliña británica fundada durante a primeira guerra mundial. Era unha subsidiaria de Airco e foi a primeira aeroliña en operar un servizo internacional regular (entre Londres e París).

Historia
--------

O 5 de outubro de 1916 George Holt Thomas fundou Aircraft Transport and Travel (AT&T). Usando unha frota de antigos biplanos militares Airco DH.4A, operou voos de socorro entre Folkestone e Gante. O 15 de xullo de 1919 a compañía realizou un voo de proba a través da canle da Mancha, a pesar da falta de apoio do goberno británico. Voado polo tenente H Shaw nun Airco DH.9 entre a base da RAF de Hendon e o aeroporto de París-Le Bourget, a viaxe durou 2 horas e 30 minutos a un prezo de 21 libras por pasaxeiro.

O 25 de agosto de 1919 a compañía usou Airco DH.16 para iniciar un servizo regular do aeródromo londiniense de Hounslow Heath ata Le Bourget, o primeiro servizo regular do mundo. A aeroliña en pouco tempo gañou reputación pola súa fiabilidade, a pesar dos problemas coa mala meteoroloxía. En novembro de 1919 gañou o primeiro contrato civil de correo aéreo británico. Prestáronlle seis Airco DH.9A da RAF para operar estes voos entre Hawkinge e Colonia. En 1920 os avións regresarían á Royal Air Force.

En febreiro de 1920, coa súa compañía nai Aircraft Manufacturing Company Limited (Airco), AT&T, tamén coñecida como Airco Air Express, pasou a formar parte do grupo BSA. A aeroliña continuou operando baixo o control de Frank Searle, de Daimler Hire Limited.

Ademais do servizo entre Londres e París, AT&T tamén operou un voo entre o aeroporto de Croydon e Ámsterdam no nome de KLM. O 17 de maio de 1920 un DH.16 (G-EALU) de AT&T operou o primeiro servizo de KLM entre Londres e Amsterdam.

AT&T continuou operando, pero Daimler-BSA retirou o seu apoio e superada polas débedas foi posta en liquidación en novembro de 1920, realizando o seu derradeiro voo o 17 de decembro. A principios de 1921 os seus activos foron mercados por Daimler e uníronse a Daimler Air Hire Limited nunha nova compañía chamada Daimler Airway Limited que continuou os servizos.

Cara 1921 seis compañías operaban o servizo de Londres a París, tres francesas e tres británicas. As aeroliñas francesas estaban recibindo axudas do goberno do seu país, e como protesta as tres británicas pararon os seus servizos o 28 de febreiro de 1921.
Situación do Capcir no departamento de Pireneos Orientais.
Vista de Les Angles.
O **Capcir** é unha comarca situada no sur de Francia, no departamento de Pireneos Orientais, na rexión de Languedoc-Rosellón. Forma parte da Cataluña Norte. A súa capital é Formiguères.

Ata a firma do Tratado dos Pireneos formou parte de Cataluña, e máis concretamente do condado de Cerdaña. Limita ao norte cos departamentos de Aude e Ariège. Está situada ao nordés da Alta Cerdaña e ao noroeste do Conflent. O río Aude régaa de sur a norte. Mantén certo pouso lingüístico e cultural cataláns a pesar da prohibición da devandita lingua en documentos oficiais so pena de invalidar o contido imposta por Lois XIV de Francia.

O Capcir forma unha meseta situada a 1500 metros de media, e é a ligazón entre o alto val do Aude e a Cerdaña. Esta comarca, rural ata hai pouco, creceu considerablemente durante o últimos corenta anos, grazas ao seu atractivo turístico. O Capcir ten dous sobrenomes: o Pequeno Canadá ou a Pequena Siberia. Isto dá unha idea do clima que ás veces pode haber no inverno. O nome de Siberia parece particularmente apropiado porque o Capcir representa un dos últimos refuxios en Europa occidental dunha planta ártica, a *Ligularia sibirica*.

Está formada polas comunas de Les Angles, Fontrabiouse, Formiguères, La Llagonne, Matemale, Puyvalador e Réal.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cataluña do Norte

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q15478
* WorldCat
* VIAF: 243165759
* BNF: 11951261w
* GEC: 0014585
* GeoNames: 3028743
* LCCN: sh86004950
* OSM: 13433227
* SUDOC: 02748260X

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Tindouf** (en bérber: *Tinduf*; en árabe: *تندوف*) é unha cidade de Alxeria que se atopa na provincia de Tinduf, a 1460 quilómetros ó suroeste de Alxer. En 2010, a súa poboación era de 47 965 habitantes, ós cales se suman 90 000 refuxiados procedentes do Sáhara Occidental.

Xeografía
---------

Localízase xeograficamente no extremo suroeste de Alxeria, limitando con Marrocos polo oeste, o territorio non autónomo do Sáhara Occidental polo suroeste e Mauritania polo sur. Preto deste lugar atópanse os campamentos de refuxiados do Sáhara Occidental.

Linguas
-------

A lingua oficial é o árabe, que comparte a súa importancia histórica, cultural e comercial co francés. Ademais, preto de 2000 refuxiados saharauís son castelanfalantes bilingües.

Notas
-----

1. ↑  "Tinduf" (PDF).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q328510
* WorldCat
* VIAF: 154830855
* EBID: ID
* FAST: 1232312
* GeoNames: 2476301
* LCCN: n85043006
* OSM: 4101596

 |
Vía de ancho ibérico en Amusco (Palencia).
Denomínase **largo** ou **ancho ibérico** ao largo de 1.668 mm que teñen a maioría das vías férreas de España e Portugal.

O ancho ibérico utilízase en todas as liñas férreas principais de vía ancha da Península Ibérica, fóra das liñas de alta velocidade, que utilizan o ancho estándar europeo de 1.435 mm, coñecido como largo internacional.

Historia
--------

Discútese a razón pola que se adoptou un ancho distinto que no resto de Europa, que utiliza un ancho de 1.435 mm. A razón máis crible é que a orografía española, ao ser máis accidentada que a do resto de Europa, esixía o uso de locomotoras máis potentes e, polo tanto, de caldeiras maiores, e para manter a estabilidade das locomotoras era necesario un ancho de vía maior. Outros din que o emprego de caldeiras maiores aumentaba a presión do vapor sobre os pistóns, feito que se desmentiu posteriormente. Outra razón que se deu, que non é lóxica aínda que si moi popular é que tras a recente invasión francesa tratábase dunha cuestión militar para impedir que os exércitos se movesen rapidamente por medio do ferrocarril nunha hipotética nova invasión.

O goberno decidiu adoptar un ancho uniforme en todas as liñas de ferrocarril importantes para facilitar futuras interconexiones entre elas. Este ancho de vía foi de 6 pés casteláns, que, cando se adoptou o sistema métrico internacional, resultou ser de 1.672 mm.

Tras a guerra civil, a xestión das liñas de vía ancha pasou ao Estado, para o que fundou a compañía Renfe, actualmente xestionada por Adif. Por esta razón, o ancho de 1.668 mm, ancho ibérico (en portugués, *bitola ibérica*) é coñecido tamén como «*ancho RENFE*».

Nalgúns puntos do norte de España, con todo, a orografía é tan abrupta que os desmontes e raios de curvatura que esixiría a vía ancha farían prohibitiva a construción das liñas, polo que se adoptou a vía estreita, con obra e material rodante menores que os que circulaban polo resto das liñas.

A diferenza de anchos entre España e Europa dificultou a comunicación, polo que na década de 1980 abordouse a tarefa de modificar o ancho de vía. Seguíronse dous camiños: un deles consiste en que cando se fan modernizacións ou reparacións das liñas substitúense as travesas orixinais por travesas de formigón pretensado bivalentes, de modo que, no futuro, a tarefa de cambiar o ancho de vía de todas as liñas, faise con tan só cambiar os carrís existentes á posición do ancho europeo. O outro camiño consistiu en adoptar o ancho europeo desde un principio nas liñas de alta velocidade que se construísen, para que puidesen integrarse facilmente na *Rede Europea de Alta Velocidade*. A desvantaxe desta elección é que os ferrocarrís de Alta Velocidade non poden seguir a outros destinos próximos polas vías de ancho ibérico a velocidades normais, como ocorre noutros países, o que en parte se compensa pola posibilidade de ter trens de cambio de ancho rápido, como a proporcionada pola patente española Talgo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Largo internacional
* Cambio de ancho
A **Mecánica cuántica** é a parte da física que estuda o movemento das partículas moi pequenas, e, á vez, a base da Teoría cuántica en calquera campo.
O concepto de partícula "moi pequena" atende ó tamaño no que comezan a notarse efectos como a imposibilidade de coñecer con exactitude infinita e ó tempo a posición e a velocidade dunha partícula (ver Principio de indeterminación de Heisenberg), entre outros. A estes efectos acostuma denominárselles "efectos cuánticos". Así, a Mecánica cuántica é a que rexe o movemento de sistemas nos que os efectos cuánticos son relevantes. Tense documentado que ditos efectos son importantes en materiais mesoscópicos (uns 1.000 átomos ou menores).

Bases
-----

As suposicións máis importantes desta teoría son:

* A enerxía non se intercambia de xeito continuo. En todo intercambio enerxético hai unha cantidade mínima involucrada.
* Ó ser imposible fixar á vez a posición e a velocidade dunha partícula, renúnciase ó concepto de traxectoria, vital na Mecánica Clásica. En troques diso, o movemento dunha partícula queda rexido por unha función matemática que asigna, a cada punto do espazo e a cada instante, a probabilidade de que a partícula descrita se atope en dita posición nese momento (ó menos, na interpretación da Mecánica cuántica máis usual, a probabilística ou "de Copenhague"). A partir desa función, ou función de onda, obtéñense en teoría tódalas magnitudes do movemento.

Aínda que a estrutura formal da teoría está ben desenvolta, non pasa o mesmo coa súa interpretación, que segue a ser obxecto de controversias.

A teoría cuántica foi desenvolta no seu xeito básico ó longo da primeira metade do século XX. O intercambio discreto de enerxía manifestouse por cuestións relacionadas con:

* Espectro da radiación do corpo negro, resolto por Max Planck coa cuantización da enerxía.
* Explicación do efecto Fotoeléctrico, dada por Albert Einstein.
* O efecto Compton.

O desenvolvemento formal da teoría foi obra dos esforzos conxuntos de moitos (e moi bos) físicos e matemáticos da época como Erwin Schrödinger, Werner Heisenberg, Albert Einstein, P.A.M. Dirac, Niels Bohr e Von Neumann entre outros (a lista é longa). En xeral, a rexión de orixe da Mecánica cuántica pode localizarse na Europa central, en Alemaña e Austria, e no contexto histórico do primeiro terzo do século XX.
O **castro de Coaña**, tamén chamado **El Castrillon** ou **Castilón**, é un castro sito na freguesía de Villacondide, preto do lugar de Porto, no concello de Coaña, na zona occidental do Asturias, en España. Atópase na beira esquerda do río Navia, nun pequeno outeiro sobre o rego Xarriou.

O castro data do século I, perdendo importancia a partir do século III. Foi o primeiro castro que se estudou. É actualmente Monumento Histórico Artístico e conta desde 1993 cunha Aula Didáctica.

Morfoloxía
----------

O castro consta dunha acrópole rodeada dunha muralla, que só se conserva na súa parte oeste, un poboado defendido cunha muralla máis débil e cun baixo nivel de urbanización, pola desorde construtiva que amosan as vivendas, exentas e, na maioría, de planta circular. Fóra das fortificacións hai un terceiro espazo que é coñecido como o *recinto sacro*, onde destaca a existencia de estanques.

Arqueoloxía
-----------

O castro foi escavado por José María Flórez en 1877; por Antonio García Bellido e Juan Uría Riu en 1940; e por Francisco Jordá Cerdá en 1958.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cervantes Virtual. García Bellido, Antonio. *El Castro de Coaña (Asturias). Nuevas aportaciones*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1049918
* DARE: 25858

 |
**Francisco Escáneo Franco**, nado en Beluso (Bueu) o 25 de novembro de 1896 e finado en Marín o 7 de decembro de 1936, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Cuba na década de 1910. Traballou no ferrocarril e perdeu unha perna nun accidente laboral. Integrouse no movemento obreiro da illa. Retornou a Bueu, converteuse en empresario de transporte (autobuses e camións) e comerciante e involucrándose na política. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Bueu nas eleccións municipais que se repetiron en maio. Militante do Partido Galeguista, foi elixido vogal o grupo local de Bueu cando se constituíu en abril de 1932, e vicepresidente do grupo local en xaneiro de 1934. Logo da vitoria da Fonte Popular en febreiro de 1936 volveu ser nomeado concelleiro de Bueu, pero renunciou ao cargo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fóronlle confiscados os automóbiles da súa empresa. Finalmente foi detido na madrugada do 7 de decembro e conducido ao depósito municipal de Bueu. Xunto cos tamén detidos Francisco García Villanueva, Jacinto Lamosa Novas e José Seijas Camiña foron asasinados esa madrugada. O cadáver de Francisco Escáneo apareceu nas inmediacións do Cemiterio Municipal de Marín xunto co de Jacinto Lamosa. Escáneo, soterrado no Cemiterio de Marín, foi inscrito inicialmente coma un cadáver descoñecido, e foi identificado o 20 de marzo de 1981, aínda que a familia sempre soubo do seu asasinato e do lugar de enterramento.

Recoñecementos
--------------

O 7 de xullo de 1979 o Concello de Bueu acordou dedicarlle unha rúa a Francisco Escáneo.

Vida persoal
------------

Casou con Josefa Pérez Santaclara en 1924, e foi pai de María Luisa, Josefa e Rosario Escáneo Pérez.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-6-1931, p. 9.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-4-1932, p. 9.
3. ↑  *El Pueblo Gallego*, 30-1-1934, p. 11.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 13-3-1936, p. 12.
5. ↑  *Galicia*, 3-8-1924, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Memoria familiar, historia de todos: el caso de Francisco Escáneo Franco

### Ligazóns externas

* Ricardo Gómez Buceta e a represión no Bueu de Massó
* Francisco Escáneo Franco na páxina web *Nomes e Voces*.
**Pedro Piñeiro Hermida**, nado no Valadouro en 1946, é un mestre e político galego vinculado ao PSdeG-PSOE que foi alcalde de Rianxo entre 1994 e 2011

Traxectoria
-----------

Pedro Piñeiro instalouse nos anos 70 na vila mariñeira de Rianxo coma mestre do CEIP A.D.R. Castelao, do cal chegou a ser director ata o seu acceso á alcaldía do concello. Nas eleccións municipais de 1991 foi elixido concelleiro polo PSdeG-PSOE ocupando a área de Cultura, ata a renuncia de Xosé Bravo Frieiro á alcaldía en abril de 1994, tralo cal foi elixido novo rexedor a partir do 9 de maio seguinte. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e logrou a alcaldía con maioría absoluta, ampliando os apoios que o partido lograra 4 anos antes. Nas municipais de 1999 revalidou novamente a alcaldía, con resultados similares ós anteriores comicios. Nas municipais de 2003 revalidou de novo a alcaldía ampliando notoriamente o seu respaldo, subindo de 9 a 11 concelleiros e logrando o maior número de votos logrado por ningún partido en Rianxo.

Nas municipais de 2007 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e revalidou novamente a alcaldía con maioría absoluta, se ben experimentou un considerable retroceso de apoio e baixou de 11 a 9 concelleiros. Neste último mandato foi elixido deputado provincial. Durante todo este tempo foi independente, sen chegar a afiliarse ao PSdeG. Renunciou a presentarse á reelección nas municipais de 2011, polo que o 11 de xuño foi sucedido por Adolfo Muíños (BNG). En 2012, foi condenado polo TSXG a seis meses de prisión e 14 anos de inhabilitación por delitos de prevaricación urbanística na concesión dunha licenza a un taller de pedra propiedade dun familiar dun dos membros da corporación de goberno, construído sobre chan non urbanizable, e por non tomar medidas para repoñer a legalidade.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xosé Bravo Frieiro** |  **Alcalde de Rianxo** 1994 - 2011 | Sucesor:**Adolfo Muíños Sánchez** |

Notas
-----

1. ↑  Pedro Piñeiro abandona y no será cabeza de lista en Rianxo Arquivado 08 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *El Correo Gallego*, 3/7/2010.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Rianxo
A **Universidade de Ciencias Aplicadas de Oulu** (**Oulun ammattikorkeakoulu**, coñecido como **OUAS** polas siglas en inglés) é unha organización educativa pública de Finlandia, con sede en Oulu.

Descrición
----------

Distribúe os seus catro campus no norte de Finlandia. Tres na cidade de Oulu, capital do municipio do mesmo nome, e un cuarto na cidade de Oulainen, a 100 km de distancia. A OUAS ocupa 650 docentes que imparten formación a 9.000 alumnos.

Actividade
----------

A oferta formativa abrangue 35 programas de grao e mestrado nas disciplinas de ciencias sociais, cultura e recursos naturais renovables, enxeñería, información comercial e saúde.

Con énfase en I+D+I, fai especial fincapé nos estudos de Enerxía, recursos naturais e Medio Ambiente, así como de Saúde e benestar no futuro. Todas as disciplinas oriéntanse á mellora do modelo construtivo condicionado ao chan e clima autóctono, con propostas enerxéticas intelixentes, economía de recursos naturais, sostibilidade e baixa produción de carbono.

Actualidade
-----------

Alén o persoal docente fixo, á OUAS adhírense directores, coordinadores, planificadores e xestores financeiros para o desenvolvemento de proxectos, tanto a nivel local como rexional, nacional e transfronterizos.

Tras disolver a súa sociedade con NPP-Sustainable Living Assistant (SuLA) e OCTES e PELLETime, grazas ao financiamento de NPA desenvolve o seu proxecto estrela, o e-Lighthouse, sendo así mesmo asociada no proxecto NPA Smart-Fish, buscando potenciar o desenvolvemento socioeconómico local do norte de Finlandia.[]

Notas
-----

1. ↑  "Oulu University of Applied Sciences - EUROPEAN SOCIAL FUND - European Commission". *EUROPEAN SOCIAL FUND* (en inglés). Consultado o 2019-05-15.
2. ↑  "Oulu University of Applied Sciences – Presentation". Consultado o 2019-05-15.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da OUAS *(en inglés)*
**Luis González Bravo**, nado en Cádiz o 8 de xullo de 1811 e finado en Biarritz o 1 de setembro de 1871, foi un Periodista e político español.

Traxectoria
-----------

Estudou leis en Alcalá de Henares. Militante do Partido Progresista durante a Rexencia de María Cristina de Borbón participou na Milicia Nacional, foi Deputado por Cádiz en 1841, adquirindo máis moderación, o que lle permitiu co apoio de Narváez para ser nomeado Presidente do Consello de Ministros dende o 5 de decembro de 1843 até o 3 de maio de 1844.

### Presidente

Traballou para Narváez disolvendo a Milicia Nacional, declarou o estado de sitio, disolveu os concellos, impuxo a censura á prensa e acusou Salustiano Olózaga de tratar de intrigar en contra da futura raíña Isabel II cando era Presidente do Consello. Creou a Garda Civil.

A súa caída do goberno levouno como diplomático a Lisboa. Tras o seu regreso a España e ante as súas palabras contra os propios compañeiros que o apoiaran, fuxiu durante a revolución de 1854 temendo pola súa vida. Xa en 1864 foi nomeado Ministro da Gobernación con Narváez cando a política española tiña xa un claro ton reacionario, sendo responsable dos denominados Sucesos da noite de San Daniel, debendo dimitir en 1865 para regresar de novo ao ano seguinte como MInistro da Gobernación e en 1868 outra vez Presidente do Consello. A súa actuación *visceral* foi un máis dos elementos que desataron a revolución de 1868 que deu paso ao Sexenio Democrático e a caída de Isabel II. Exiliouse a Biarritz e uniuse aos carlistas. Foi membro da Real Academia Española.

| Reinado de Isabel II de España |
| --- |
| *Segue a:* Salustiano Olózaga | **Luis González Bravo**(1843-1844) | *Precede a:* Ramón María Narváez y Campos |
| Presidente do Goberno de España |

| Reinado de Isabel II de España |
| --- |
| *Segue a:* Ramón María Narváez y Campos | **Luis González Bravo**(1868-1868) | *Precede a:* José Gutiérrez de la Concha |
| Presidente do Goberno de España |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q940626
* WorldCat
* VIAF: 87723843
* BNE: XX870523
* BNF: 169594434
* BVMC: 2675
* DBE: luis-gonzalez-brabo-y-lopez-de-arjona
* GEC: 0030495
* GND: 1215911955
* IMSLP: ID
* ISNI: 0000 0000 6032 4075
* OL: OL7177598A
* SNAC: w66x0nd7
* SUDOC: 182137465
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 49410

 |
Pedro Barba
**Pedro Barba** (tamén chamada ***Casas de Pedro Barba***) é unha localidade situada na parte oriental da illa canaria de La Graciosa, que pertence administrativamente ao concello lanzaroteño de Teguise, na provincia das Palmas, España. Trátase do núcleo de poboación máis setentrional de todas as Canarias, e o máis próximo á Península Ibérica, da que dista 1.034 km en liña recta ata o cabo de Trafalgar.

Historia
--------

Foi o primeiro asentamento da illa, xurdindo en 1880 á calor dunha fábrica de salgadura de peixe.

Demografía
----------

Segundo o Instituto Nacional de Estadística de España, no ano 2019 este núcleo contaba con 3 habitantes censados.

**Variación demográfica de Pedro Barba**| 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 0 | 0 | 2 | 4 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 1 | 3 | 2 | 2 | 3 | 3 | 3 |

Comunicacións
-------------

Está comunicada por unha estrada sen asfaltar co porto da outra localidade habitada da illa, Caleta de Sebo, enlace marítimo coa veciña illa de Lanzarote. A súa praia é duns 110 metros, e ten zona de fondeo.

Notas
-----

1. ↑  "Los restos arqueológicos más antiguos de Canarias están en La Graciosa". El Día. 07/10/2012.
2. ↑  Instituto Nacional de Estadística[*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

* Caleta de Sebo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3330610
* GeoNames: 2512808

 |