***Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures)*** é unha obra dramática de Eduardo Blanco Amor publicada por Laiovento en 1990. Posteriormente foi traducida ao catalán.

Prólogo de Luís Pérez
---------------------

*O teatro de E. Blanco Amor en busca de actores.*

Blanco Amor escribiu a peza en 1973 e en 1974 leulla a un grupo persoas (Manuel Lourenzo, Francisco Pillado, Xan Guisán...).

En 1976 a Editorial Cuadernos para el Diálogo, Edicusa, publicou unha versión de *Farsas para títeres* en castelán co título *Farsas y autos para títeres*, na que se incluía o texto inédito *Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures)*, que a censura fixo arrincar materialmente dos exemplares impresos. No mesmo ano a editorial fixo unha segunda edición na que xa incluíu o texto.

En 1980 foi publicada en castelán pola revista *Pipirijaina*. A versión castelá é máis libre, está adaptada lingüisticamente para un público que ten interiorizada unha historia teatral diferente á nosa.

En 1990 Laiovento publica só o texto galego, idioma no que foi pensada e escrita a obra.

> 
> 
> "*é unha farsa esperpéntica de carácter político, na que os grandes e pequenos nomes están aludidos: a farsa dunha suposta xustiza humana, occidental, coa música de fondo do pasodobre da Festa Nacional, a guerra civil... Os elementos aparecen estilizados, pero describen unha realidade absurda, esperpéntica, perto das concepcións de Valle e de Arrabal. As voces en off axudan a alongar esta imaxe deformadora. Peza coherente, complexa e áspera de tono, é unha visión lúcida da realidade, posta en escena por uns títeres grotescos (p. 18)"*
> 
>

Contido
-------

Carta de Blanco Amor a Carlos Laíño o 19-4-1978.
* Uxier, sen idade
* Presidencio, vello
* Segredoiro, sen idade
* Paisán ou Presunto, 40 anos
* Acusativo Vertical, 60 anos
* Muller ou Convicta-Confesa, 30 anos, que son 20
* Defensorio Tolerado, 25 anos

Sala do Tribunal de Inxustiza en Jacobusland.

**Acción escénica pantomímica**.

Os letrados están debruzados e adormecidos, cada tanto espertan, escorrentan as moscas, endereitan o peluquín etc.

**Acción mixta**.

Voz en off: *Audiencia pública*. O espantallo ponse a tremer. Aparece o Uxier e sae unha cabeza degolada, moi ensanguentada e risoña. Tira con ela coma se fose un birlo e colle unha chave antiga de darlle corda aos reloxos; con ela vai espertando os letrados. Aparece o Presidencio, fraco, ollos de tolo, leva un colar honorífico con forma de porquiño. Espreguízase, senta e le os folios da mesa.

**Acción-diálogo.**

Represenación dun xuízo esperpéntico no que todo está amañado e o que menos importa é a xustiza. O xuíz está máis interesado nas súas nécoras ca nos feitos, non se escoitan os acusados nin interesan os feitos. Todo é unha farsa, pouco importa o que digan o Paisano, a Muller ou os veciños de Trasariz de Embaixo acusados de reunión ilegal cando o que estaban era a botar unha partida de cartas na cantina. Cando, ao final, o Paisano pode falar, conclúe:

> 
> 
> En los años treita y seis  
> cando naide la ajardaba  
> escomenzó de arrepente  
> la liorta máis disjraciada  
> (*Baixa o telón adispacio*.)  
>  Aínda non mediara el vrau  
> por las calendas de Julio,  
> se armó da le diosescristo  
> en la Corte y otros puntos.  
> (*Cerra o telón*.)  
> La guente se echó a las calles  
> y la tropa uniformada.  
> Unos din "revolución"  
> y outros, prenuncian "crozada.  
>   
> Como siempre el probe poebo  
> pra quien dicen que es el trunfo,  
> el solo pajó la guerra  
> con un millón de difuntos... (p.47)
> 
>

Importancia
-----------

Na Historia da Literatura Galega da AS-PG:

> 
> 
> "*o grotesco atinxe unha extraordinaria forza expresionista. Algo que se advirte xa nos nomes dos personaxes: Presidencio, Secretostio, Acusativo Vertical, Defensorio Tolerado... e tamén no espacio escénico indicado polo autor: Sala do Tribunal de Inxustiza de Jacobusland. Blanco Amor dá grande importancia ás acotacións, ás veces extensas e meticulosas, como cando sinala exactamente o tempo que ten de durar un voo musical de moscóns, 90 segundos, tomado do coñecido fragmento de Rimsky-Korsakov que se encontra na súa ópera O Tsar Saltón. O esperpento valleinclanesco está presente, mais Blanco Amor leva os seus entes de ficción, que non personaxes, ata os maiores extremos de deformación sarcástica. O romance de cego e romaría, sobre a guerra civil, que encerra a obra deixa un sabor acedo porque desaparece o grotesco e festivo e se adiviña a terríbel realidade que se agacha após a representación."*
> 
> 

Segundo Laura Tato:

> 
> 
> "*O autor fai unha descarnada pintura da esperpéntica xustiza da ditadura; é unha tráxica resposta á grotesca mascarada xudicial que se viveu no Estado nos últimos anos dunha etapa da nosa historia que semellaba eterna... A denuncia máis directa fica reflectida nos nomes das leis, das institucións e dos detentores do poder: Tribunal de Volveporoutra, Visorrei Territorial Doutor Suevio Muxindo, Leis de Eilledoi e Fodímola... A figura do Paisán que cerra a obra é paralela ao Cego que abre O Mariscal de Cabanillas..."*
> 
> 

Para o *Diccionario da literatura galega*:

> 
> 
> "*Na liña do esperpento polítcio e xudicial, foi pensada para representacións do teatro independente na agonía do franquismo e, incorporando tópicos da crítica política e ideolóxica, resíntese do seu conxuntural destino."*
> 
> 

Segundo Xosé Ramón Pena:

> 
> 
> "*A peza, cuxo cantar de cego final anuncia a proximidade do 18 de xullo e que incorpora algúns lugares comúns da crítica socio-política do teatro dos anos 70, así como moitos dos seus procedementos dramáticos e esceno-técnicos, convértese no artifacto de denuncia do absurdo autoritarismo xudicial."*
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Blanco Amor, Eduardo (1990). *Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures)*. A Biblioteca do Arlequín. Sotelo Blanco. ISBN 84-7824-030-6.
2. ↑  "Eduardo Blanco Amor e o teatro: Commemoració LLetres Gallegues 1993 [Procés a Jacobusland]". *bibliotraducion.uvigo.es*. Arquivado dende o orixinal o 15 de setembro de 2019. Consultado o 2019-07-17.
3. ↑  Blanco-Amor, Eduardo (1976). *Farsas y autos para títeres*. Editorial Cuadernos para el Diálogo. p. 209.
4. ↑  "Enciclopedia Historia Literatura Galega". *literaturagalega.as-pg.gal*. Consultado o 2019-08-24.
5. ↑  "O teatro de Eduardo Blanco Amor" (PDF). *illa.udc.es*. Consultado o 24/08/2019.
6. ↑  Vilavedra, Dolores (Coord) (1995). *Diccionario da literatura galega I. Autores*. Ed. Galaxia. p. 80. ISBN 84-8288-019-5.
7. ↑  Pena, Xosé Ramón (2019). *Historia da literatura galega IV. De 1936 a 1975. «A longa noite»*. Xerais. p. 479. ISBN 978-84-9121-481-6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tato Fontaíña, Laura (1993). O teatro de Eduardo Blanco Amor.