recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Semental
Semental
O **asno andaluz**, por veces tamén chamado **cordobés** por se-la súa principal área de dispersión, é unha raza de burros introducida en Andalucía desde o Norte de África hai uns 3.000 anos (é un descendente do *Equus asinus africanus*). O censo de reprodutores con suficiente grao de pureza estímase en 73 exemplares (datos de 1999).

Descrición
----------

É un animal de gran talle (145–160 cm de alzada, nos machos, e 135–150 cm, nas femias), peso duns 370 kg (os machos) e perfil subconvexo. Conformación robusta, perfil subconvexo, fronte ampla e órbitas dos ollos saíntes no seu bordo posterior, o que produce un ollo lixeiramente oblicuo. Orellas ergueitas e de proporcións medias, moi móbiles. Pescozo musculoso, co bordo superior lixeiramente convexo, con crinas finas e caídas a un lado. Liña dorsolumbar recta, tronco cilíndrico e amplo e ventre recollido. Rabo con abundantes sedas no extremo.
A capa típica é torda clara, rodada, con pelo fino.

Burro majorero
--------------

Nas illas Canarias existe outra variedade, da mesma orixe, denominada **burro majorero**. Foi introducido nas illas a través de Fuerteventura, ó redor do ano 1450.

Posúe a capa torda, de gris escuro a parda, coas degradacións características no fociño, ollos, ventre e bragada. Resulta característico o **listón** no espiñazo e escápulas.

Protección
----------

Dispón de *Libro Xenealóxico* desde 1939.

O Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación recoñece como entidade de criadores de équidos , concretamente do **burro andaluz**, a *Unión de Ganaderos y Arrieros de la Gran Raza Asnal Andaluza*, domiciliada en Écija (Sevilla). No caso do **asno majorero** trátase da *Asociación SOO Grupo para la Conservación y Fomento del Burro Majorero*, domiciliada en Fuerteventura (Las Palmas).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Burro (artigo principal)
* Burro zamorano-leonés.
* Burro catalán (a e **raza mallorquina**, unha variante).
* Burro de las Encartaciones (do País Vasco).

### Ligazóns externas

* 
*
O **voo 389 de Cubana de Aviación** era un voo regular doméstico de pasaxeiros dende o aeroporto Mariscal Sucre de Quito ata o aeroporto Simón Bolívar (no presente aeroporto José Joaquín de Olmedo) en Guayaquil. O 29 de agosto de 1998 o Tupolev Tu-154M que operaba o voo pasouse da pista, esmagando varios edificios e chocando contra un campo de fútbol en Quito mentres engalaba do aeroporto. O avión estoupou e incendiouse morrendo 70 persoas a bordo. 10 persoas en terra tamén morreron no accidente.

O comité de investigación da Dirección Xeral de Aviación Civil ecuatoriana concluíu que o accidente foi causado debido a un fallo mecánico que levou a unha engalaxe abortada. A tripulación esqueceu seleccionar os interruptores das válvulas hidráulicas do sistema de control. Mentres acelaraban para engalar o avión non se levantou. Abortouse a engalaxe e o voo 389 saíuse da pista. É o segundo peor accidente de aviación en Ecuador tras o accidente aéreo de Cuenca dun Boeing 737-200 en 1983.

Notas
-----

1. ↑  "Dozens dead in Ecuador crash". *BBC*. Consultado o 2018-12-23.
2. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Tupolev Tu-154M CU-T1264 Quito-Mariscal Sucre Airport (UIO)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2018-12-23.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6164961
* ASN: 19980829-0

 |
O **Antoinette Perry Awards for Excellence in Theatre** ou máis comunmente **Premio Tony**, é o nome do premio que recoñece ás obras do teatro de Broadway. Entrégao a *American Theatre Wing* nunha cerimonia anual na cidade de Nova York.
As regras para os premios Tony establécense en "Rules and Regulations of The American Theatre Wing's Tony Awards" e son considerados o maior premio dado no teatro dos Estados Unidos, equivalente ao Oscar no cinema, o Grammy na música e o Emmy na televisión. O premio vótao un grupo de aproximadamente 700 xuíces das distintas áreas da industria do entretemento e da prensa.

Historia
--------

O premio creouse en 1947 por un comité da American Theatre Wing encabezado por Brock Pemberton. O nome do premio lembra a actriz e directora Antoinette "Tony" Perry, fundadora da American Theatre Wing falecida en 1946.

A primeira cerimonia de entrega tivo lugar o 6 de abril de 1947, no hotel Waldorf Astoria de Nova York. Desde 1967 a entrega é retransmitida por televisión.

Críticas
--------

Polas características especiais dos Tony, moitos críticos suxeriron que estes premios son principalmente un vehículo de promoción para un reducido número de grandes empresas de produción e donos de teatros da cidade de Nova York.

Para recibir unha candidatura, unha obra de teatro ten que estrearse nun dos 39 teatros do distrito de Broadway en Manhattan durante o último ano. A causa de que moitas obras de éxito quedan no mesmo teatro ano tras ano, nun ano típico tan só 20 ou 25 obras son candidatas e como hai 27 categorías, a maioría das novas obras reciben candidaturas.

Ao limitarse os premios ao circuíto de Broadway a maioría das obras de teatro profesionais dos Estados Unidos non poden ser candidatas, independentemente da súa calidade. A única excepción á regra é o Premio Tony ao Mellor Teatro Rexional, que pode recibir calquera teatro profesional do país.

Notas
-----

1. ↑  Gans, Andrew (18 de decembro de 2007). Playbill, ed. "League of American Theatres and Producers Announces Name Change". Arquivado dende o orixinal o 21 de decembro de 2007. Consultado o 13 de setembro de 2013.
2. ↑  Nassour, Ellis (10 de xuño de 2011). "From The 2011 Tony Playbill: Who Was the Original 'Tony'?". *Playbill*. Arquivado dende o orixinal o 06 de maio de 2013. Consultado o 4 de xullo de 2013.
3. ↑  Nassour, Ellis. tonyawards.com, ed. "Who Is 'Tony'?". Consultado o 13 de setembro de 2013.
4. ↑  Bloom, Ken (2004). Taylor & Francis, ed. *Broadway - Its History, People and Places*. ISBN 978-0-415-93704-7. .
5. ↑  Okrent, Daniel (9 de maio de 2004). "The Public Editor; There's No Business Like Tony Awards Business". *The New York Times*. Consultado o 13 de setembro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Premios Tony

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191874
* EBID: ID
* MusicBrainz: ID

 |
O **voo 742 de Viasa** era un voo regular internacional dende Caracas ata Miami cunha escala en Maracaibo. O 16 de marzo de 1969 o DC-9-30 que operaba a ruta golpeou varias liñas eléctricas tras engalar e esnafrouse contra o distrito de La Trinidad de Maracaibo. As 84 persoas a bordo morreron, xunto con 71 en terra.

A causa do accidente atribuíuse a sensores defectuosos na pista e cálculos para a engalaxe feitos con información errónea, que fixeron que o avión estivese sobrecargado en máis de 5 000 libras para as condicións do momento. Só dous días despois do accidente o ministro de traballo venezolano atribuíu a lonxitude da pista como un factor que axudou ao desastre.

Cando o DC-9 se encaraba cara Ziruma non conseguiu gañar altitude, e o motor esquerdo do avión golpeou contra un pau da luz. Cando o aparello se inclinou cara a esquerda un reflector impactou contra o tanque de combustible abríndoo. Tras golpear outro pau da luz a á esquerda desprendeuse do avión e o motor esquerdo estoupou incendiándose. O avión esnafrouse nun pequeno parque en La Trinidad. O impacto foi tan forte que o motor dereito separouse do aparello e impactou contra unha casa.

O voo 742 foi a primeira perda dun DC-9-30 e segue sendo o peor accidente dese modelo. Tamén foi o peor accidente en Venezuela ata o voo 708 de West Caribbean Airways 36 anos despois. Na época foi o accidente aéreo civil con máis mortes. O número de vítimas foi superado en 1971 polo voo 58 de All Nippon, onde morreron 162 persoas tras colidir contras un caza F-86.

Unha das persoas que morreu no accidente do voo 742 de Viasa foi o xogador dos San Francisco Giants Néstor Chávez.

Avión
-----

O DC-9 accidentado estaba alugado a Avensa e só levaba un mes en servizo. Fora construído tres meses antes do accidente e estaba equipado con dous motores turboventilador Pratt & Whitney JT8D-7.

Notas
-----

1. ↑  "Crashed plane said overloaded". *Daytona Beach Mourning Journal*. Consultado o 2018-12-10.
2. ↑  "DISASTERS: The Worst Ever". *Time* (en inglés). 1971-08-09. ISSN 0040-781X. Consultado o 2018-12-10.
3. ↑  "YV-C-AVD VIASA - Venezolana Internacional de Aviacion McDonnell Douglas DC-9-30". *www.planespotters.net* (en inglés). Consultado o 2021-11-25.
4. ↑  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident McDonnell Douglas DC-9-32 YV-C-AVD Maracaibo". *www.aviation-safety.net*. Arquivado dende o orixinal o 10 de decembro de 2018. Consultado o 2018-12-10.
5. ↑  "Registration Details For YV-C-AVD (VIASA - Venezolana Internacional de Aviacion) DC-9-32 - PlaneLogger". *www.planelogger.com*. Consultado o 2021-11-25.
As **toxinas de insectos** son varias toxinas de proteína producidas por diferentes especies de insecto. A familia dos redúvidos é unha das meirandes e máis morfoloxicamente diversas familias de insectos que se alimentan de grilos, eirugas e outros insectos. Algunhas especies de redúvidos son parasitos chuchadores de sangue dos mamíferos, que mesmo se alimentan de humanos. Pódense atopar habitualmente en gran parte do mundo e o seu tamaño varía desde uns poucos milímetros ata 3 ou 4 centímetros. A saliva tóxica dos redúvidos depredadores contén unha complexa mestura de péptidos pequenos e grandes para usos diversos, como inmobilizar e predixerir as súas presas, así como a defensa contra competidores e depredadores. As toxinas de insectos redúvidos son pequenos péptidos con conectividade disulfuro que teñen como obxectivo as canles iónicass. Son relativamente homólogos aos bloqueadores de canles de calcio omega-conotoxinas dos caracois cónicos mariños e pertencen á clase estrutural de cisteína de catro asas.

Unha destas pequenas proteínas, Ptu1, bloquea reversiblemente as canles de calcio de tipo N, pero ao mesmo tempo é menos específica para as canles de calcio de tipo L ou P/Q. Ptu1 ten 34 residuos de aminoácidos e está entrecruzado por 3 pontes disulfuro. Ptu1 contén unha rexión de folla beta formada por 2 febras beta antiparalelas e consiste nun núcleo compacto unido por disulfuro do que saen catro bucles, así como os extremos N e C-terminais. Algunhas toxinas dos insectos redúvidos están listadas a continuación:

* *Agriosphodrus dohrni* toxina Ado1.
* *Isyndus obscurus* toxina Iob1.
* *Peirates turpis* toxina Ptu1.

Notas
-----

1. ↑  Bernard C, Corzo G, Adachi-Akahane S, et al. (febreiro de 2004). "Solution structure of ADO1, a toxin extracted from the saliva of the assassin bug, Agriosphodrus dohrni". *Proteins* **54** (2): 195–205. PMID 14696181. doi:10.1002/prot.10513.
2. 1 2  Nakajima T, Corzo G, Nagao T, Kusui Y, Adachi-Akahane S (2001). "Novel peptides from assassin bugs (Hemiptera: Reduviidae): isolation, chemical and biological characterization". *FEBS Lett.* **499** (3): 256–261. PMID 11423127. doi:10.1016/S0014-5793(01)02558-3.
3. 1 2  Darbon H, Mosbah A, Nakajima T, Bernard C, Corzo G (2001). "Solution structure of Ptu1, a toxin from the assassin bug Peirates turpis that blocks the voltage-sensitive calcium channel N-type". *Biochemistry* **40** (43): 12795–12800. PMID 11669615. doi:10.1021/bi015537j.
**Thomas Nicholas "Tom" Meschery**, nado **Tomislav Nikolayevich Meshcheryakov** (en ruso: Томислав Николаевич Мещеряков) o 26 de outubro de 1938 en Harbin, Manchuria (actual China), é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto ruso-estadounidense que desenvolveu toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no sétimo posto da primeira rolda do Draft da NBA polos Philadelphia Warriors en 1961. Alí xogou durante seis temporadas, sendolle retirado o seu dorsal 14 na súa honra. Posteriormente, e antes da súa retirada, xoga durante catro temporadas nos Seattle SuperSonics. Foi o primeiro ruso en competir nunha liga profesional norteamericana. Tras a súa etapa deportiva, e téndose graduado en arte, foi profesor de instituto e un destacado poeta.

Traxectoria
-----------

### Infancia

Nado na China, os seus pais foron emigrantes rusos que fuxiron da Revolución rusa de 1917. Posteriormente foron recolocados nun campo de internamento xaponés próximo á cidade de Toquio durante a segunda guerra mundial. Ao acabar esta, os seus pais emigraron aos Estados Unidos, estabelecéndose en San Francisco, California.

### Universidade

Meschery xogou cos *Gaels* do Saint Mary's College, onde en 1960 foi elixido no terceiro equipo All-American.

### Profesional

Foi elixido o sétimo posto do Draft da NBA de 1961 polos Philadelphia Warriors onde coincidiu con Wilt Chamberlain, xogador a quen anos máis tarde adicaría un dos seus poemas. Meschery deixou aos Warriors anos despois de trasladarse o equipo a San Francisco en 1965, para volver á súa Filadelfia natal e xogar cos 76ers. Con todo os Warriors, con Meschery como un dos seus puntais, e coa chegada de Rick Barry, chegaron ás finais da NBA, perdendo precisamente cos 76ers. Tras a final asinou un contrato con Seattle SuperSonics, onde pasou catro tempadas, para retirarse en 1971. Nos seus 10 anos como profesional fixo unha media de 12,7 puntos e 8,6 rebotes por partido.

Nada máis retirarse fíxose coas rendas de adestrador dos Carolina Cougars, equipo da ABA, onde permaneceu unha tempada, cun balance de 35 vitorias e 49 derrotas.

#### Equipos

* Philadelphia Warriors (1961-1962)
* San Francisco Warriors (1962-1967)
* Seattle SuperSonics (1967-1971)

Logros
------

* Unha vez All-Star da NBA (1963).
* Número 16 retirado por Golden State Warriors.

Notas
-----

1. ↑  Basketball Reference (ed.). "Tom Meschery coatching record" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 17 de xullo de 2015. Consultado o 18 de abril de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil de Tom Meschery en Warriors History
* Estatísticas de Tom Meschery como xogador Arquivado 11 de maio de 2012 en Wayback Machine.
* Estatísticas de Tom Meschery como adestrador Arquivado 17 de xullo de 2015 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1109900
* WorldCat
* VIAF: 24223099
* ISNI: 0000 0000 4583 9556
* LCCN: no98106984
* Basketball-Reference: meschto01
* NBA: 77584

 |
**Andrés Pinilla Fraga**, nado en Madrid cara a 1884 e finado en Carballo o 29 de setembro de 1936, foi un funcionario e político español afincado en Galicia.

Traxectoria
-----------

Foi nomeado capataz de vixilantes pola Xunta de Obras do Porto da Coruña en 1920. Despois foi conserxe do Colexio Notarial da Coruña. Foi vogal da directiva da Sociedade de Socorros Mútuos "El Ramo de la Virtud" en 1928. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil. O 28 de setembro apareceu o seu cadáver fusilado en Bértoa xunto co seu fillo Pedo, Juan Boedo Pardo e Francisco Miguel Fernández Díaz. Foron soterrados no cemiterio da localidade.

Os seus restos foron exhumados pola ARMH en setembro de 2023.

Vida persoal
------------

Casou na Coruña con Honorina Calvete Bermúdez e setembro de 1907, e foi pai de Pedro Pinilla Calvete.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 5-12-1920, p. 2.
2. ↑  *El Ideal Gallego*, 30-3-1928, p. 4.
3. ↑  «Día histórico» en Bértoa al encontrarse los posibles restos de los cuatro «paseados» en 1936
4. ↑  Exhumados los restos de los «paseados» hallados en el cementerio de Bértoa
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 6-9-1907, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Andrés Pinilla Fraga na páxina web *Nomes e Voces*.
**Carlos Boyero**, nado en Salamanca o 2 de maio de 1953, é un crítico de cine español.

Traxectoria
-----------

Durante a súa adolescencia adoitaba ler Charles Dickens e Dostoyevski, así como bandas deseñadas, sendo Corto Maltés o seu personaxe favorito. En 1971 comezou a estudar Ciencias da información na Universidade Complutense de Madrid, onde tivo como compañeiros de clase o actor Antonio Resines e o director Fernando Trueba. Con este último participou en 1974 como actor, xunto a Óscar Ladoire, na curtametraxe *Óscar y Carlos*.

Os seus inicios como crítico comezaron a finais dos anos 70 no semanario *La Guía del Ocio*, onde foi contratado por recomendación do seu compañeiro Fernando Trueba, que xa traballaba no semanario. Debido a que escribía con frecuencia críticas desfavorables que facían peligrar os contratos publicitarios do semanario e a relación da propia revista coas personalidades do mundo do cine foi despedido en 1986.

Despois de ser despedido comeza a traballar en *El Independiente* e *Diario 16*, ata o peche deste último no ano 2001, cando pasa a colaborar co xornal *El Mundo* e dende outubro de 2007 con *El País*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Artigos de Carlos Boyero
* Videoblog
* Páxina oficial de Boyero e Cía

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5749886
* WorldCat
* VIAF: 87789023
* BNE: XX895308
* ISNI: 0000 0000 6079 4093
* Rotten Tomatoes: carlos-boyero
* SUDOC: 223540013

 |
**Sharp Corporation** (シャープ株式会社, Shāpu Kabushiki-gaisha) é unha corporación xaponesa que deseña, fabrica e comercializa produtos electrónicos. A empresa foi fundada en 1912 e toma o nome dun dos seus primeiros inventos: o portaminas, en inglés: *Ever-Sharp mechanical pencil* (lapiseiro sempre afiado) inventado en 1915 por Tokuji Hayakawa fundador de Sharp.

Sharp é unha das máis grandes empresas fabricantes de televisores do mundo despois de Samsung, LG e Sony.

En 2007, Sharp tomou o control de Pioneer. En 2009 asociáronse para crear *Pioneer Digital Design and Manufacturing Corporation*, unha asociación no sector dos soportes ópticos.

Historia
--------

Calculadora Sharp
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro mecánico fundado en 1912 por Tokuji Hayakawa (早川 徳次). O primeiro dos seus moitos inventos foi unha presilla broche chamada 'Tokubijo'. O invento que deu nome á empresa foi o fío (sharp) que sempre tiñan os seus portaminas. O negocio dos lapiceiros automáticos foi destruído polo gran terremoto de Kantō en 1923, e a empresa mudouse para Osaka. Alí comezou a traballar no deseño de aparellos de radio que saíron ao mercado no ano 1925. En 1953 comezou a fabricar televisores.

En 1964, Sharp fabricou a primeira calculadora transistorizada do mundo. Tardou varios anos para desenvolver o produto, xa que non tiña experiencia na fabricación de dispositivos de cómputo nese momento. Dous anos máis tarde, en 1966, Sharp presentou a súa primeira calculadora de circuítos integrados utilizando 145 circuítos integrados bipolares Mitsubishi. En 1969 presentou a primeira calculadora LSI.

Outro avance importante foi a presentación en 1973 da pantalla LCD, tecnoloxía que aínda continúa a fabricar Sharp.

En marzo de 2012, a compañía de electrónica Hon Hai (comunmente coñecida como Foxconn) acordou mercar unha participación do 10 por cento en Sharp Corporation por 806 millóns de dólares, e a compra de ata o 50 por cento das pantallas LCD producidas na factoría de Sharp en Sakai, Xapón.

Sharp en España
---------------

Sharp abriu delegación en España en 1989 para fabricar televisores e outros produtos para o mercado europeo. En 2012 instalou en Cornellà de Llobregat (Barcelona) un centro de excelencia I+D+i desde onde se desenvolverán os futuros produtos de catálogo de televisores LCD Aquos da marca en Europa.

Notas
-----

1. ↑  Sharp España instala su nueva sede central en Conellà de Llobregat *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Sharp *(en varias linguas)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q53227
* WorldCat
* VIAF: 138395360
* CiNii: DA01612647
* EBID: ID
* GRID: grid.410831.f
* ISNI: 0000 0001 1551 0511
* LCCN: n82057438
* LEI: 353800YEPK9PD7QO3449
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00274187

 |
**Bangka** é unha illa situada fronte á costa sueste de Sumatra, en Indonesia. Ten 11 910 km² e 789 809 habitantes (2003), a maioría da poboación é chinesa, historicamente traballadores nas minas de estaño.

Hai unha pequena illa adicional chamada Pulau Bangka no norte das Célebes, Indonesia.

Xeografía
---------

Separada de Sumatra polo estreito de Bangka, ao norte limita co Mar da China Meridional, ao leste coa illa de Belitung a través do estreito Gaspar e ao sur co Mar de Xava. A principal cidade da illa e capital da provincia de Bangka-Belitung é Pangkalpinang. Sungailiat é a segunda cidade máis grande da illa de Bangka. Muntok é o porto principal no oeste. A cidade máis importante na rexión meridional é Toboali, Koba un importante centro mineiro de estaño, tamén situada na parte sur da illa, e Belinyu unha cidade famosa polos seus produtos do mar. Hai 4 portos de mar en Bangka, Muntok no afastado oeste, Belinyu no extremo norte, Sadai no extremo sur, e Pangkal Balam é o máis próximo a Pangkal Pinang.

A maioría das zonas xeográficas da illa están formadas por chairas baixas, pantanos, pequenos outeiros, praias, campos de pementa branca e explotacións mineiras de estaño.

Historia
--------

Bangka foi cedida ao Reino Unido polo sultán de Palembang en 1812, pero en 1814 intercambiouse cos Países Baixos por Cochin na India. A illa foi ocupada polo Xapón desde febreiro de 1942 até agosto de 1945. Converteuse en parte da Indonesia independente en 1949. A illa, xunto coa veciña Belitung, formaba parte da provincia de Sumatra do Sur (Sumatera Selatan), pero en 2000 as dúas illas convertéronse na nova provincia de Bangka-Belitung. Bangka é famosa por outros dous acontecementos, o masacre da illa de Bangka de enfermeiras australianas polos xaponese na segunda guerra mundial e como é tratada no libro "Lord Jim" de Joseph Conrad.

Economía
--------

Desde 1710, Bangka foi un dos principais centros de produción do mundo de estaño. A produción de estaño é un monopolio do goberno de Indonesia, é a máis grande fundición de estaño en Muntok. A Pementa tamén se produce na illa.

Demografía
----------

A maioría dos habitantes son malaios e chineses, na súa maioría Hakka. A poboación divídese entre aqueles que traballan nas minas de estaño, plantacións de aceite de palma, as plantacións de caucho, pescadores e aqueles que traballan nas granxas de pementa.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Bangka Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188428
* WorldCat
* VIAF: 315527730
* BNF: 12412352w
* EBID: ID
* GeoNames: 1650312
* GND: 4518831-2
* LCCN: sh93002965
* OSM: 7314113

 |
**Ángela Banzas**, nada en Santiago de Compostela o 12 de maio de 1982, é unha escritora galega en lingua castelá.

Traxectoria
-----------

Estudou Ciencias Políticas da Administración na Universidade de Santiago, cursando tamén o mestrado de Administración de Empresas na Escola Europea de Negocios de Madrid e un diploma na University of Cambridge.

Traballou na consultaría de Administración Pública antes de dedicarse á escrita de novela tipo thriller.

En 2021 publicou *El silencio de las olas*. Conta a historia de Adela Roldán, cuxa vida se ve afectada polo pesadelo que a atormenta desde a infancia e a leva a unha aldea galega para investigar. En 2022 seguiu con *La conjura de la niebla*, que mestura a superstición e as lendas galegas coa investigación e un segredo familiar, a desaparición dunha adolescente, que sacode a pequena localidade de Illa de Cruces -unha illa ficticia inspirada na Illa de Arousa-. En 2023 saíu *La sombra de la rosa* na que explora o terreo dos autores malditos e xunta misterio, intriga, crime, segredos familiares e relacións públicas, unha historia chea de misterio e malditismo ambientada na Illa de Cortegada.

Presentación de *La sombra de la rosa*, Bueu 21/09/2023. Centro Social do Mar, Libraría Miranda.

Obra
----

* *El silencio de las olas* (2021). Debolsillo. 664 páxs. ISBN 9788491295051.
* *La conjura de la niebla* (2022). Suma. 464 páxs. ISBN 9788491295969.
* *La sombra de la rosa* (2023). Suma. 432 páxs. ISBN 9788491298007.

Notas
-----

1. ↑  lecturalia.com. "Ángela Banzas: libros y biografía autora". *Lecturalia* (en castelán). Consultado o 2023-09-19.
2. ↑  "Angela Banzas - Biografía y mejores libros". *La Vanguardia* (en castelán). 2022-11-23. Consultado o 2023-09-19.
3. ↑  lecturalia.com (2023-07-20). *La conjura de la niebla - Ángela Banzas* (en castelán).
4. ↑  "Ángela Banzas: "Os silencios e a ironía están no noso ADN. Forman parte da alma galega"". *Pontevedra Viva*. 2022-09-11. Consultado o 2023-09-19.
5. ↑  lecturalia.com. *La sombra de la rosa - Ángela Banzas* (en castelán).
6. ↑  Pontevedra, Diario de (2023-09-19). "Ángela Banzas: "La maternidad me hizo valiente para lanzarme a la escritura"". *Diario de Pontevedra*. Consultado o 2023-09-19.
O **Ducado de Pavia** foi un ducado longobardo cuxo territorio comprendía o Pavese e a capital Pavia, ao mesmo tempo capital do reino longobardo ata o 774, cando foi conquistada polos francos tras un cerco durante nove meses.

Pavia converteuse en longobarda no 572 cando Alboíno dobregou a resistencia entre violencias e devastacións, pero non se erixiu en capital inmediatamente: Preferiuse Verona no mesmo ano, e a morte de Alboíno fixo que se reunisen todos os 35 duques longobardos en Pavia para a elección de Cleph como novo rei.

Os ducados, daquela, estaban estreitamente conectados cos comandantes (*duces*, que guiaban as *farae*, grupos militares familiares) que se situaban no territorio preferentemente nas vellas cidades fortificadas romanas, é verosímil xa que logo supoñer que o ducado de Pavia nacese mesmo no 572 e tivese como primeiro duque a Zabano, que participara na invasión de Italia con Alboíno.

Notas
-----

1. ↑  G.Galasso, *Storia d'Italia*, Vol. I, p. 16

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Ducados longobardos.
* Pavia.
* Longobardos.

| * v
* c
* e
Ducados do Reino longobardo |
| --- |
| Langobardia Maior | 
Ducado de Friúl • 
Ducado de Ceneda • 
Ducado de Treviso • 
Ducado de Vicenza • 
Ducado de Verona • 
Ducado de Trento • 
Ducado de Parma • 
Ducado de Piacenza • 
Ducado de Reggio • 
Ducado de Brescia • 
Ducado de Bérgamo • 
Ducado de San Giulio • 
Ducado de Turín • 
Ducado de Asti • 
Ducado de Pavia • 
Ducado de Tuscia
 |
| Langobardia Minor | 
Ducado de Spoleto • 
Ducado de Benevento
 |
Para o filme véxase: Diamante de sangue (filme).
Buscador de diamantes en Serra Leoa.
Os **diamantes de sangue** ou **diamantes de guerra** son aqueles diamantes obtidos nunha zona de guerra, mediante o uso de escravos ou persoas en réxime de semiescravitude. Usualmente asócianse cos que financiaban os conflitos que tiveron lugar a mediados dos anos 90 e a comezos da primeira década do terceiro milenio en África Occidental.

Nalgúns casos, as Nacións Unidas sancionaron a exportación destes diamantes, argumentando que financian exércitos enfrontados a gobernos legais ou ben involucrados en graves violacións dos Dereitos humanos prolongando desta forma os conflitos. En concreto, sinalábase á UNITA de Angola e ó Revolutionary United Front de Serra Leoa como provedores de diamantes de guerra. Nestes casos, usualmente son vendidos no mercado negro.

Cultura popular
---------------

En 2006 estreouse o filme *Diamante de sangue*, no cal se fai un relato sobre o xeito no que as grandes multinacionais explotadoras de diamantes os adquiren no mercado ilegal e como manipulan o mercado legal e os seus prezos. Pola súa banda, a canle History Channel difundiu un documental chamado *Diamantes de sangue*, sobre o negocio dos Diamantes de Conflito e como lograron erradicar isto nos países de América.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Postura da ONU
* Informe dos diamantes en Angola Arquivado 16 de marzo de 2011 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q464026
* EBID: ID
* JSTOR: conflict-diamonds
* LCCN: sh2007000030

 |
Limo seco arrastrado polo furacán Ike, Galveston, Texas, Estados Unidos
O **limo** (do latín *limus*, 'lodo', 'barro', 'sedimento') é un material solto cunha granulometría comprendida entre á da area fina e á da arxila.

É un sedimento clástico incoherente transportado en suspensión polos ríos e polo vento, que se deposita no leito dos cursos de auga ou sobre os terreos que foron inundados.

Para que se clasifique como tal, o diámetro das partículas de limo ten que oscilar entre os 0,002 mm e os 0,06 mm.

É típico e famoso o limo depositado polo río Nilo despois das inundacións periódicas que achegaban terreo fértil para a agricultura desde o antigo Exipto até que este fluxo se interrompiu pola construción da presa de Asuán.

Ao non ter cohesión, é un terreo problemático para edificar sobre el e, en obras de arquitectura ou enxeñaría, é necesario adoptar sistemas especiais de cimentación.

Pódense distinguir: 

* o **limo orgánico**, formado por barro mesturado con restos vexetais, e
* o **limo inorgánico**, con inclusión de po de rochas. Neste tipo encóntrase o loess pampeano ou o chinés; é un limo fino, sen estratificación.

Granulometría
-------------

Dentro da clasificación granulométrica das partículas do solo, os limos ocupan o seguinte lugar na escala:

**Escala granulométrica**| Partícula | Tamaño |
| --- | --- |
| Arxilas | < 0,002 mm |
| Limos | 0,002 – 0,06 mm |
| Areas | 0,06 – 2 mm |
| Gravas | 2 – 60 mm |
| Cantos rolados | 60 – 250 mm |
| Bloques | >250 mm |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Limo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Area
* Arxila
* Loess

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q270699
* AAT: 300379483
* BRE: 2004609
* EBID: ID
* GEC: 0191541
* GND: 4179765-6
* JSTOR: silts
* MAG: 161222754

 |
**Mikel Erentxun Acosta**, nado en Caracas (Venezuela) o 23 de febreiro de 1965, é un cantautor vasco, máis coñecido como **Mikel Erentxun**. Residente en Donostia dende 1973, foi o vocalista de Duncan Dhu xunto a Diego Vasallo (e anteriormente Juan Ramón Viles) antes de comezar a súa carreira en solitario.

Traxectoria
-----------

Mikel Erenchun foi o vocalista do grupo Duncan Dhu xunto a Diego Vasallo e anteriormente con Juan Ramón Viles. Editaron o seu primeiro álbum titulado *Por tierras escocesas* en 1985, e estiveron en activo até o ano 2001, no que publicaron *Crepúsculo*, conformando un dos grandes grupos dos anos oitenta. Fixeron varias recompilacións dos seus grandes éxitos, e tamén lles fixeron o disco tributo *Cien gaviotas donde irán… un tributo a Duncan Dhu*, no que colaboraron, entre outros, Los Secretos, La Cabra Mecánica, Carlos Goñi, Amaia Montero, Leiva, Andrés Calamaro, Hombres G e Álex Ubago.

En 2013, Duncan Dhu volveron á escena co álbum de estudio *El duelo* e o álbum recompilatorio 1, facendo unha nova xira por España e o estranxeiro.

Discografía
-----------

* *Naufragios* - 1992
* *El abrazo del erizo* - 1995
* *Acróbatas* - 1998
* *7 años* (Só nos Estados Unidos) - 2000
* *Te dejas ver* - 2000
* *Ciudades de paso* - 2003
* *Éxitos* - 2004
* *El corredor de la suerte* - 2006
* *Tres noches en el Victoria Eugenia* - 2008
* *Detalle del miedo* - 2010
* *24 golpes + Eléctrica PKWY* - 2012
* *Corazones* - 2015
* *Corazón Salvaje* EP - 2015
* *El Hombre sin Sombra* - 2017

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3750752
* WorldCat
* VIAF: 46139908
* AllMusic: mn0000183635
* Auñamendi: 46075
* BNE: XX1028416
* Discogs: 492933
* Europeana: ID
* Genius: Mikel-erentxun
* GND: 134832949
* IMDb: nm0258844
* ISNI: 0000 0000 5920 6661
* LCCN: n2003073290
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 136621

 |
O **voo 625 de Air Mauritanie** foi o accidente dun Fokker F28 Fellowship 4000 que se esnafrou ao aterrar no aeroporto de Tidjikja, Mauritania, o día 1 de xullo de 1994 durante unha tormenta de area. Os 4 tripulantes e 76 dos 89 pasaxeiros morreron no sisintro. Foi o peor accidente dun Fokker 28 e o peor accidente aéreo de Mauritania.

Avión
-----

O avión accidentado era un Fokker F28-4000 Fellowship (número de serie 11092) que fixera o seu primeiro voo o 3 de xullo de 1975. O aparello estaba impulsado por dous motores turboventiladores RB183-555-15H. O 30 de xullo de 1976 o avión foi entregado a Linjeflyg co rexistro PH-SIX. En abril de 1978 converteuse á variante -4000 variant, e pasou á frota de NLM Cityhopper o 17 dese mes. O 27 de abril de 1979 foi alugado a Libyan Arab Airlines (o rexistro seguía sendo o mesmo). O 26 de febreiro de 1980 alugouse a Pars Air e o seu rexistro cambiou a EP-PBG. O 26 de novembro o aparello regresou a Linjeflyg, e foi rexistrado PH-SIX novamente. O 15 de decembro de 1983 o avión vendeuse a Air Mauritanie recibindo o rexistro 5T-CLF.

Accidente
---------

O aparello operaba o voo MR625 (outras fontes din que o número de voo era o MR251) entre Nouakchott e Tidjika. A bordo había 89pasaxeiros e 4 tripulantes. A aterraxe en Tidjika realizouse no medio dunha tormenta de area. O F28 fixo varias aproximacións ao aeroporto antes de realizar unha aterraxe moi dura que causou que o tren de aterraxe dianteiro colapsase e o avión saíse da pista, esnafrándose contra un afloramento rochoso e incendiándose. Só 13 pasaxeiros sobreviviron ao accidente.

Notas
-----

1. 1 2  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Fokker F-28 Fellowship 4000 5T-CLF Tidjikja Airport (TIY)". *aviation-safety.net*. Consultado o 2020-12-13.
2. ↑  "1994 - 1636 Flight Archive". *Flightglobal*. 2016-12-27. Archived from the original on 27 de decembro de 2016. Consultado o 2020-12-13.
3. ↑  "Fokker 28 Fleetlist". *www.fokker-aircraft.info*. Consultado o 2020-12-13.
4. ↑  "Crash of a Fokker F28 in Tidjikdja: 80 killed". *B3A Aircraft Accidents Archives*. 2014-07-28. Archived from the original on 28 de xullo de 2014. Consultado o 2020-12-13.
5. ↑  "Air Mauretanie F28 crashes in sandstorm". *Flight International*. 13-19 de xullo de 1994. p. 10
*Non confundir con Santo Amaro*.
San Mauro na igrexa de San Bieito do Campo en Santiago de Compostela.
Bieito de Nursia ordena a san Mauro que rescate a San Plácido. Fra Filippo Lippi, cara a 1445.
Escultura de Mauro de Anjou en Pontevedra.
**Mauro de Anjou**, nado en Roma no ano 511 e finado o 15 de xaneiro de 584, abade de Glanfevil, chamado despois san Mauro do Loira ou de Anjou, foi un relixioso cristián do século VI.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha familia nobre, fillo do senador Equitius. Foi o primeiro discípulo de San Bieito e enviado a Francia, segundo a tradición, no ano 543 para fundar mosteiros. Gobernou como abade durante moitos anos o convento fundado por el, e no 582 retirouse á clausura, morrendo o 15 de xaneiro de 584. O santoral da Igrexa Católica celebra nesa data o día de **San Mauro**.

Tradicións
----------

Determinadas tradicións falan dos seus poderes de taumaturgo. Nos relatos dos milagres de San Bieito de Nursia, recollidos por Gregorio I Magno, fálase de como rescatou ao rapazolo Plácido dun lago sen saber nadar. Relato que ten a ensinanza de estimular ao monxe a entregar a vida polo irmán confiándose na providencia e non nas propias capacidades. Atribúeselle a curación de doentes e necesitados, polos que sempre se preocupaba, de aí que a devoción popular estea moi espallada por Galicia. As mesmas tradicións falan das súas conversas co conde Gaidulfo, inimigo declarado dos monxes.

Reliquias
---------

Documentos dun Sínodo diocesano de 1501 afirman que as súas reliquias estaban gardadas en Almendral, na rexión de Estremadura. Estas reliquias foron trasladas á catedral de Badaxoz polo bispo bieito Frei José de la Zerda o ano 1643. Quedaron parte das reliquias en Almendral, existindo tradicións de que algunhas se encontraban en Montecasino, Fosano e Marsella e, por suposto, na propia Glanfeuil.

En Francia o culto desprazouse no século XVIII a Saint-Germain-des-Prés, onde os revolucionarios franceses dispersaron as reliquias polas rúas de París.

Significación
-------------

Deu nome á congregación de San Mauro. No século IX aparece unha *Vida de San Mauro* atribuída aos seus discípulos que tivo moita sona en Francia. A abadía de Glanfeuil foi unha meta de peregrinación local, ao igual que as veciñas Fleury e Mans, que dicían ter reliquias de San Bieito e da irmá deste Santa Escolástica, respectivamente

Adoita representarse cunha muleta e unha balanza. É patrón dos zapateiros e dos artesáns do cobre, así como das illas dos Azores. O culto popular atribúelle longas viaxes alén do fin da terra e está considerado como un santo especialmente milagreiro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Mauro, san* na EGU

### Outros artigos

* Amaro o Peregrino

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q380345
* WorldCat
* VIAF: 7342383
* BMT: 136544
* BNF: 15018341d
* CERL: cnp00542094
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118911546
* FAST: 1833665
* GND: 118911546
* ISNI: 0000 0004 1983 6545
* LCCN: nr2004029300
* SUDOC: 113610718

 |
**Xerome Emiliani**, nado en Venecia en 1486 e finado en Somasca o 8 de febreiro de 1537, fundador dos Cregos Regulares de Somasca adicada á atención dos marxinados e enfermos e particularmente á infancia e á xuventude desamparada.

Traxectoria
-----------

Fillo de Anxo Emiliani, senador da República veneciana. Orfo de pai aos dez anos, seguiu a carreira militar guerreando contra o Papa e a Liga de Cambrai en defensa do seu Estado. Foi alcaide e rexente de Caltelnuovo di Quero sul Piave, caendo prisioneiro cando os franceses, aliados do Papa e unidos a el na Liga de Cambrai, tomaron a praza. Conseguiu escapar, e máis tarde, en 1516, retomou o cargo e fíxose cargo da viúva do seu irmán falecido e dos seus catro fillos.

Coñeceu a Caetano de Thiene en 1527, o que influíu en que se implicase ao servizo do hospital de enfermos incurables de Venecia. Asemade, abriu un obradoiro para formar a nenos e xente nova marxinada. Entregado á cura de enfermos durante as epidemias, en 1531, el mesmo se contaxia. Recuperado, entrega todos os seus bens aos pobres e parte a Bérgamo para fundar con varios laicos obras de atención a orfos, prostitutas e enfermos. Espallou a súa acción a varias cidades italianas como Milán, Pavia ou Brescia. En 1534, funda a Congregación de servos dos Pobres, máis tarde denominada Somasca, aínda que el non entra na mesma.

En febreiro de 1534, desatada unha epidemia de peste e adicado á atención dos apestados, el mesmo se contaxia mortalmente.

Significación
-------------

Foi beatificado o 23 de abril de 1747 por Bieito XIV e canonizado o 12 de outubro 1767 por Clemente XIII. A súa festa celébrase o 8 de febreiro.

É patrón de Treviso e Venecia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q451914
* WorldCat
* VIAF: 13503658
* BAV: ADV12490512
* BNE: XX1062672
* CANTIC: a10546042
* CERL: cnp00542604
* DBI: ID
* DeutscheBio: 118930176
* FAST: 275768
* GND: 118930176
* ICCU: UFEV366968
* ISNI: 0000 0000 5433 9860
* LCCN: nr90018674
* NKC: xx0029858
* NTA: 120316234
* SUDOC: 168454823
* Treccani: santo-girolamo-emiliani

 |
| Hipparchia hermione |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Lepidoptera |
| Familia: | Nymphalidae |
| Xénero: | *Hipparchia* |
| Especie: | ***H. hermion***Linnaeus, 1764 |

 |

A ***Hipparchia hermione*** é unha especie de lepidóptero pertencente á familia Nymphalidae, á subfamilia Satyrinae e ao xénero *Hipparchia* .

Descrición
----------

A *Hipparchia hermione* é de cor marrón escura cunha banda submarxinal branca, no bordo unha franxa intercalada e unha gran mancha ocular negra no vértice das patas dianteiras e unha segunda pequena e outra pequena nas patas traseiras, moi discretamente pupiladas.

A parte traseira da fronte é semellante: marrón cunha banda submarxinal branca e a mancha ocular negra pupilada de branco no ápice mentres que os cuartos traseiros son marróns marmoreados e brancos cunha banda branca ancha. Sen dimorfismo sexual.

* Vista dorsal.Vista dorsal.
* △ Reverso.△ Reverso.

Bioloxía
--------

### Período de voo e invernada

A *Hipparchia hermione* voa nunha xeración entre xuño e agosto  .

### Plantas hóspedes

As plantas hóspedes da súa eiruga son varias Poaceae: *Brachypodium sylvaticum*, *Brachypodium pinnatum*, *Festuca ovina*, *Festuca rubra.*

Ecoloxía e distribución
-----------------------

A *Hipparchia hermione* está presente en varios lugares illados, en Marrocos, no norte de África, en parte de España, Francia e Italia, logo en Europa central e ata o Kurdistán e Asia Menor  .

### Biotopo

Reside en ladeiras rochosas.

Sistemática
-----------

A especie *Hipparchia hermione* foi descrita polo naturalista sueco Carl von Linné en 1764 baixo o nome inicial *Papilio hermione*  .

### Sinonimia

* *Papilio hermione* Linnaeus, 1764 protonimo
* *Papilio alcyone* Schiffermüller, 1775;
* *Hipparchia alcyone* (Schiffermüller, 1775) Sinónimo aínda moi utilizado na literatura.
* *Papilio aelia* Hoffmansegg, 1804,.

### Taxonomía

#### Subespecies

* *Hipparchia hermione caroli* en Marrocos, pero a miúdo considérase *Hipparchia ellena caroli* .
* *Hipparchia hermione genava* tamén considerada unha especie separada *Hipparchia genava* Fruhstorfer, 1907; reside en Suíza.

Notas
-----

1. 1 2 3  Tom Tolman, Richard Lewington, *Guide des papillons d'Europe et d'Afrique du Nord*, Delachaux e Niestlé, 1988, ISBN 978-2-603-01649-7
2. ↑  funet
3. ↑  Linnaeus, 1764 Mus. Lud. Ulr.: 281

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Tom Tolman, Richard Lewington, *Guide des papillons d'Europe et d'Afrique du Nord*, Delachaux e Niestlé, ISBN 978-2-603-01649-7
* Lionel G. Higgins e Norman D. Riley, *Guide des papillons d'Europe*, Delachaux e Niestlé 1988 (Lausanne).

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* euroButterflies
* *(en inglés)* Russian insects
* *(en inglés)* Moths and Butterflies of Europe and North Africa
* Papillons de Poitou-Charentes

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 51765
* Dyntaxa: 201093
* EOL: 136407
* FE: 441550
* FE-New: ID
* GBIF: 1918868
* iNaturalist: 326765
* NCBI: 1678387

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C4099188

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Advocacións das parroquias galegas.
O día de Santiago Apóstolo é o 25 de xullo, día da Patria Galega.
O **santoral** é o conxunto das persoas veneradas na Igrexa Católica como santos ou beatos nunha data do calendario determinada. Actualmente, a Igrexa continúa o costume paleocristián de conmemorar o aniversario da morte dos mártires. Debido á canonización de persoas ao longo dos séculos, todos os días do ano conmemoran polo menos un santo.

Non soamente se lembra desta maneira o martirio na actualidade, senón que tamén os santos falecidos por causas naturais, antigamente chamados *confesores* en contraposición coas *testemuñas* (μάρτυρες), están incluídos no calendario. Existen tamén festividades (Pascuas, Pentecoste ou a Epifanía) relacionadas con eventos da vida de Xesús e a historia eclesiástica.

Na época medieval era frecuente indicar as datas dos eventos en relación ao calendario eclesiástico, datándoos por exemplo no "terceiro día do Advento" ou na "noite de San Xoán". Do mesmo xeito, o nome de pía dos rapaces adoitaba asignarse segundo a festividade que se celebrase no día do seu nacemento ou bautismo. Aínda que isto é menos frecuente hoxe en día, nalgúns países de tradición católica ou ortodoxa consérvase o costume de saudar e felicitar as persoas no día do seu santo.

Estímase que actualmente hai máis de 10 000 beatos e santos, segundo datos tomados de fontes históricas e do martiroloxio católico, no entanto, a Igrexa católica non fai pública ningunha cifra oficial.

O reverendo Alban Butler publicou *Lives of the Saints* (*Vidas dos Santos*) en 1756, que contén 1486 santos. A obra "2,565 Saints" editada polo pai Herbert Thurston, S.J. e o autor británico Donald Attwater, contén as vidas dese número de santos.

Notas
-----

1. ↑  Todo sobre os Santos en Catholic Online (USA) FAQs- Saints and Angels *(en inglés)*
2. ↑  2565 santos Arquivado 24 de agosto de 2013 en Wayback Machine. *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Claudio Leonardi, Andrea Riccardi, Gabriella Zarri (2000). Claudio Leonardi, Andrea Riccardi, Gabriella Zarri (2000). *Diccionario de los santos, Volumen 1*. Editorial San Pablo. ISBN 9788428522588.
* Claudio Leonardi, Andrea Riccardi, Gabriella Zarri (2000). Claudio Leonardi, Andrea Riccardi, Gabriella Zarri (2000). *Diccionario de los santos, Volumen 2*. Editorial San Pablo. ISBN 9788428522571.

### Outros artigos

* Martiroloxio
**Laureano Álvarez Martínez**, nado en Ortigueira o 20 de marzo de 1912 e finado na Coruña o 18 de setembro de 1991, foi un mestre e político galego.

Vida persoal
------------

Era fillo de Ramón Álvarez Fustes, avogado ortigueirés e xornalista (que fundou o periódico *El Eco Ortegano*). Casou con Antonia Torres Pajón, filla do boticario Pascual Torres, en 1940, e foi pai de Laureano, Sura, Marta, Ramón e Flor Álvarez Torres. Viveu en Ortigueira, Cariño, Régoa (Cedeira) e finalmente A Coruña. Faleceu na Coruña e foi enterrado no cemiterio municipal de Requeixo, na vila de Ortigueira.

Traxectoria
-----------

Foi redactor de *La Voz de Ortigueira*. Fíxose mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela. Militou no Partido Galeguista, integrándose no núcleo galeguista de Ponte Mera, que fundara o poeta e mestre Victoriano Taibo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, por recomendación do cura de Ortigueira Jesús Márquez Cortiñas, que dirixía unha academia de bacharelato na que daba clases, afiliouse a Falange Española con Álvaro Cunqueiro. Aínda así, e a pesar de ser miope, tivo que marchar á fronte para fuxir da persecución. Ao regreso encontrouse coa inhabilitación como mestre. Despois foi mestre da Escola Graduada de Ortigueira. En 1942 aprobou as oposicións de Maxisterio, e en 1944 foi destinado a Régoa (Cedeira). Foi procurador dos tribunais en Ortigueira e despois funcionario do Concello da Coruña.

Mantivo unha intensa actividade intelectual, como conferenciante, colaborador en radio (Radio Coruña EAJ 41), e secretario do Padroado de San Andrés de Teixido, creado en 1967, e impulsado pola deputación provincial da Coruña.

Participou no coro Cántigas da Terra, para o que escribiu a estampa *Romaxe de San Andrés de Teixido* en 1955. Foi durante crítico de arte de *La Voz de Galicia* e colaborou en *Grial*. Foi Cronista Oficial de Ortigueira dende 1971 ata o seu falecemento en 1991. Académico correspondente da Real Academia Galega, o 2 de xuño de 1990 foi elixido numerario da Real Academia Galega de Belas Artes.

Notas
-----

1. ↑  *El Correo Gallego*, 25-4-1940, p. 2.
2. 1 2  López-Keller Álvarez, Carlos (19999). *Homenaje a Laureano Álvarez*. Concello de A Coruña. ISBN 84-86836-11-5.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 2-7-1942, p. 3.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-2-1944, p. 3.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 25-5-1955, p. 2.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 19-9-1991, p. 68.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López-Keller Álvarez, Carlos (1999). "Poemas de Laureano Álvarez Martínez". *Madrygal* (2): 93–108.

### Ligazóns externas

* ¡Qué desvergüenza! Arquivado 11 de agosto de 2021 en Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Julio Dávila Díaz** |  **Cronista de Ortigueira** 1971 - 1991 | Sucesor:**Carlos Breixo Rodríguez (2015-actualidade)** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q108047167
* WorldCat
* VIAF: 86708887
* BNE: XX1076242

 |