recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***El Eco de Santiago*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1896 e 1938.

Historia e características
--------------------------

Subtitulado *Diario Independiente*, *Diario de Compostela* e *Diario de la Tarde*, apareceu o 1 de marzo de 1896. Fundado por Ventura Villar, quen ao cabo de oito meses cedeu a propiedade ao administrador César Cid Pombo, estaba dirixido por Maximino Rodríguez Regalado. En outubro de 1899 foi mercado por Celestino Sánchez Rivera, que se converteu no novo director, e José Naveira, o redactor-xefe. Jesús Fernández González foi o seu redactor e administrador. Entre os colaboradores figuraron Juan Barcia Caballero, Francisco Romero Blanco, Javier Montero Mejuto, Santiago Montero Díaz, Alfredo Brañas, Pablo Pérez Costanti, Emilia Pardo Bazán, Aurelio Ribalta, Armando Cotarelo Valledor, o Marqués de Figueroa e Victoriano García Martí.

Estatuto de Galicia de 1936, que imprimiu a Tipografía «El Eco de Santiago».
De tendencia católico-conservadora, incluíu información de carácter xeral, principalmente novas do estranxeiro (Cuba e Filipinas), de Madrid, defendeu os intereses locais e incluíu outro tipo de contidos como traballos relacionados coa economía, a literatura, a historia, a moda ou a política, algúns textos en galego (de Rosalía de Castro, Ricardo Barros Pintos e Antonio Rey Soto). Dedicou un número de homenaxe a Pérez Lugín. Desde as súas páxinas atacouse ao federalista Pi i Margall, que pedía a independencia de Cuba. Tamén informou diariamente sobre a primeira guerra mundial e, durante a guerra civil, apoiou o alzamento franquista. Cesou a súa edición o 30 de setembro de 1938 ao fusionarse con *El Correo Gallego*, e pasou a denominarse *El Correo Gallego y El Eco de Santiago*.

Notas
-----

1. ↑  "1896. Primer treintenario de la fundación de EL ECO DE SANTIAGO. 1926", *El Eco de Santiago*, 1-3-1926, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12387411
* BVPH: 1029056
* Galiciana: 9213

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Voz del Agro.

***La Voz del Agro*** foi un periódico quincenal editado na Coruña entre 1932 e 1933.

Historia e características
--------------------------

Órgano de expresión do Partido Agrario Radical Gallego, apareceu en novembro de 1932. Dirixido por Amador Rodríguez Guerra, a publicación marcouse como obxectivo:

> 
> 
> *Denunciar injusticias, señalar defectos y defendernos los trabajadores de los atropellos que a diario se cometen con nosotros, al mismo tiempo que trabajaremos incansables porque Galicia salga del ostracismo del abandono en que vive para incorporarse con toda decisión al concierto de los pueblos libres que forjan con su esfuerzo la capacidad suficiente para bastarse a sí mismos*.
> 
> 

No segundo número, que apareceu a finais de 1932, recóllese a instancia dirixida ao presidente do Consello de Ministros na que se pide que "*cese la persecución contra vitales intereses de Galicia*". No cuarto número, publicado en febreiro de 1933, Amador Rodríguez recolle novamente a preocupación polas dificultades de transporte nun artigo dirixido ao Director Xeral de ferrocarrís. O último número do que hai noticia é o seis, aparecido en xuño de 1933, no que se inserta o programa do Partido Agrario Radical Gallego.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-11-1932, p. 6.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-12-1932, p. 8.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 10-2-1933, p. 5.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 29-6-1933, p. 6.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sobrino Ceballos, Juan; Domínguez Ferro, Manuel (2010). "Amador Rodríguez Guerra (1894-1936): Unha voz silenciada do agrarismo eumés" (PDF). *Cátedra. Revista eumesa de estudios* (17): 121–139. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de xuño de 2013. Consultado o 16 de xullo de 2013.
**Flora Murray**, nada en Murraythwaite, Escocia, o 8 de maio de 1869 e finada o 28 de xullo de 1923, foi unha doutora británica, membro da "Woman's Social and Political Union".

Traxectoria
-----------

Flora era filla de John Murray e Grace Harriet Graham. Asistiu á London Medical School for Women e completou os seus estudos na Universidade de Durham. Traballou uns anos en Escocia antes de regresar a Londres.

En 1905, Murray foi oficial médica no Belgrave Hospital for Children, máis tarde serviu como anestesióloga no Chelsea Hospital for Women.

### Sufraxismo

Ingresou en 1908 á "Unión Social y Política de Mulleres", realizando os seus oficios médicos entre as militantes. Foi oradora, marchou en concentracións e realizou probas de primeiros auxilios entre sufraxistas, acompañada por Emmeline Pankhurst e outros folguistas despois da súa saída de prisión.

### Hospital de mulleres para nenos

En 1912 fundou o Hospital de Mulleres para Nenos, en 688 Harrow Road, coa doutora Louisa Garrett Anderson. Proporcionou servizos de saúde a nenos desfavorecidos da zona e brindoulles ás mulleres a oportunidade de adquirir experiencia en pediatría.

Na primeira guerra mundial serviu en Francia no Corpo Hospitalario das Mulleres. Xunto á súa parella, a Dr. Louisa Garrett Anderson, estableceu hospitais militares para o exército francés en París e Wimereux. Os seus propósitos foron ao principio anulados polo exército británico, pero finalmente se lle permitiu continuar co seu traballo.

Os seus restos xacen na Igrexa da Santa Trindade xunto cos da súa colega Louisa Garrett Anderson en Penn, Buckinghamshire .

Recoñecementos
--------------

A doutora e pioneira da medicina, Flora Murray, aparecerá nol novo billete de 100 libras do Banco de Escocia.

Notas
-----

1. ↑  Flora Murray. findagrave.com
2. ↑  "SR Birth Search Return for birth of Flora Murray 1869".
3. 1 2  Geddes, J. F. (2007). "Deeds and words in the suffrage military hospital in Endell Street" **51** (1): 79–98. PMC 1712367. PMID 17200698. doi:10.1017/s0025727300000909.
4. ↑  "Medical pioneer Dr Flora Murray features on new bank note". *BBC News* (en inglés). 2022-04-04. Consultado o 2022-04-15.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4794074
* WorldCat
* VIAF: 1613842
* FemBio: 20347
* GND: 1221167464
* Gutenberg: 55675
* LCCN: n89613206
* ODNB: 56304
* SUDOC: 254181112
* WikiTree: Murray-22303

 |
O **Texo** (*Tajo* en castelán; *Tejo* en portugués) é o río máis longo da Península Ibérica, que atravesa na súa parte central, seguindo un rumbo leste-oeste, cunha leve inclinación cara ao suroeste. Nace na Fuente de García, na Serra de Albarracín, que pertence aos Montes Universales (Teruel), a 1.593 m de altitude, e desemboca no Océano Atlántico xunto a Lisboa, formando un esteiro coñecido como o Mar da Palla, no que verte un caudal medio de 444 m³ por segundo.

Características
---------------

Percorre unha lonxitude de 1.008 km, 816 deles por territorio español, onde discorre por catro comunidades autónomas (Aragón, Castela-A Mancha, Madrid e Estremadura) e un total de seis provincias (Teruel, Cuenca, Guadalaxara, Madrid, Toledo e Cáceres).

Logo de formar fronteira entre España e Portugal ao longo de 47 km, entra neste último país. Aquí percorre 145 km, a través das rexións tradicionais de Alto Alentexo, Ribatexo e Estremadura, nas que se integran os distritos de Portalegre, Santarém e Lisboa.

Nas súas beiras érguense cidades españolas como Aranjuez, Toledo e Talavera de la Reina, e portuguesas como Abrantes, Santarém e Lisboa.

A súa conca ten unha superficie total de 80.600 km². É a de maior poboación da Península Ibérica, con máis de dez millóns de habitantes. Nela intégranse as áreas metropolitanas de Madrid e Lisboa.

A conca do Texo alcanza unha capacidade total de encoro ao redor dos 14.500 hm³. Polo que respecta ao territorio español, atópase regulada pola *Confederación Hidrográfica del Tajo*, organismo dependente do Ministerio de Medio Ambiente. O Transvasamento Texo-Segura deriva parte do caudal do río cara á zona suroriental de España.

O seu curso alto está incluído dentro do Parque Natural do Alto Texo, na provincia de Guadalaxara. Tamén o seu curso medio-baixo está protexido legalmente, mediante o Parque Nacional de Monfragüe, localizado na provincia de Cáceres. Máis adiante atópase Parque Natural do Texo Internacional, entre a provincia de Cáceres e Portugal. Na súa desembocadura atópase a Reserva Natural do Estuario do Texo.

Os seus principais afluentes son: Jarama, Guadarrama, Alberche e Alagón, pola dereita; e Guadiela e Salor pola esquerda.

Galería de imaxes
-----------------

* Porto de LisboaPorto de Lisboa
* Vista do esteiro do TexoVista do esteiro do Texo

Notas
-----

1. ↑  O tramo de 47 km nos que o río delimita a fronteira entre España e Portugal é coñecido como *Texo Internacional*.
2. ↑  
Portal Auga (n/d). Portal Auga, ed. "¿Cómo funciona el trasvase Tajo-Segura?" (en castelá). Arquivado dende o orixinal o 2007. Consultado o 25 de novembro 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Río Texo*** |

### Ligazóns externas

* Confederación hidrográfica do Texo *(en castelán)*
* Pontes sobre este curso de auga (mapa/imaxes) en Wikidata.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q14294
* BNE: XX451175
* BRE: 4184136
* EBID: ID
* GEC: 0064990
* GeoNames: 2262787
* GND: 4105749-1
* NKC: ge1088207
* OSM: 2127463
* Pleiades: 256463
* TGN: 7016546

 |
***El Baluarte de Galicia*** foi un periódico editado en Mondoñedo en 1893.

Traxectoria
-----------

Apareceu o 27 de febreiro de 1893. Saía á rúa bisemanalmente, os luns e os xoves nun principio, e despois os mércores e sábados. Periódico político de Viveiro e Mondoñedo ao servizo do deputado liberal Servando Fernández Victorio. Estaba dirixido por Alfredo García Dóriga e entre os seus colaboradores figuraban Antonio Noriega Varela e José María Riguera Montero. Mantivo polémicas con *El Diario de Mondoñedo*.

Notas
-----

1. ↑  *El Lucense*, 2-3-1893, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. ISBN 84-7492-489-8.
* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. p. 163. ISBN 84-8192-110-6.
* Vilavedra, Dolores, ed. (1997). *Diccionario da literatura galega. Publicacións Periódicas* **II**. Vigo: Editorial Galaxia. p. 67. ISBN 84-8288-137-X.
A **batalla de Aclea** foi un acontecemento bélico que tivo lugar no 851 (aínda que para outras fontes foi non 852) entre anglosaxóns e viquingos daneses nalgún lugar de Ockley, Surrey.

Contexto
--------

Os saxóns de Aethelwulf, rei de Wessex, tiveron que facer fronte a outra onda de invasores daneses. Aínda que non existen moitos detalles sobre a batalla, a maior parte da información procede da *Crónica anglosaxoa* na que se mencionan, ese ano, 5 ataques viquingos no sur de Inglaterra:

> 
> 
> *350 Naves [viquingas] asucaron o Támese arrasando Canterbury e Londres, obrigando a Beorhtwulf, rei de Mercia, fuxir co seu exército cara ao sur do Támese en Surrey, e o rei Aethelwulf e o seu fillo Aethelbald co exército de Wessex loitaron contra eles en Oak Field [Aclea], e fixeron a maior matanza de invasores pagáns que ouvimos até o día de hoxe,obtendo a vitoria.*
> 
> 

Nun período de constantes enfrontamentos cons viquingos, a partir do 793, a batalla de Aclea foi unha excepcional vitoria dos anglosaxóns pois as invasións fóronse intensificando até a chegada do Grande exército pagán no 865. Daquela, a batalla de Aclea quedara reducida a unha simple anécdota histórica.

Localización
------------

A localización exacta da batalla aínda non se identificou con certeza. A proposta con máis partidarios é a de Oakley en Surrey mais tamén se teñen considerado Oakley Wood, preto de Merstham (Surrey) ou Oakley en Hampshire.

Notas
-----

1. 1 2  "THE BATTLE OF OCKLEY, A.D. 852." (PDF). *archaeologydataservice.ac.uk* (en inglés). Consultado o 5-8-2020.
2. ↑   *Crónica anglosaxoa: Manuscrito de Winchester (*Traducido por M. Swanton (2000), Phoenix Press)
3. ↑  Williams, Ann (1991) *A Biographical Dictionary of Dark Age Britain*, Seaby
4. ↑   "até o diía de hoxe" refírese a corenta anos máis tarde, cando principiou a escrita da Cronica anglosaxoa.
5. ↑  Swanton (2000), p. 64
6. ↑  Baker (1995), p. 28
7. ↑  Asser (2013), nota 38, p. 12

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Asser (traducido por Alban Gautier) (2013). *Histoire du roi Alfred* (en francés). París: Les Belles Lettres. ISBN 978-2-251-34063-0.
* Baker, Derek (1993). *England in the Early Middle Ages* (en inglés). Dallas: Academia. ISBN 978-0-85115-647-7.
* Keynes, Simon; Lapidge, Michael, eds. (1983). *Alfred the Great: Asser's Life of King Alfred & Other Contemporary Sources* (en inglés). Londres: Penguin Classics. ISBN 978-0-14-044409-4.
* Swanton, Michael, ed. (2000). *The Anglo-Saxon Chronicles* (en inglés). Londres: Phoenix Press. ISBN 978-1-84212-003-3.
***Cultura Campesina*** foi unha revista editada en Fene entre 1915 e 1917.

Historia e características
--------------------------

Subtitulada *Folleto-revista* (na contraportada incluía o lema *Instrucción y agrarismo*), apareceu a finais de 1915, ao servizo da sociedade agraria La Necesaria de Fene vencellada á Federación Agrícola Ferrol-Pontedeume. Revista mensual de 16 páxinas que incluía algunhas fotografías, estaba dirixida por Genaro Moreda Martínez e o administrador era Manuel Montero Corbeira. Entre os seus colaboradores figuraron Martín Lázaro Calvo, Francisco Cabo Pastor, Emiliano Balás Silva e Heraclio Pérez Placer. A partir do número de febreiro de 1917 asumiu a dirección Ramón Pena Miró, logo da detención do seu anterior director. O último número coñecido é o 24, que corresponde a agosto de 1917.

Notas
-----

1. ↑  *El Noroeste*, 22-3-1917, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabo Villaverde, Miguel (2003). Duen de Bux, ed. *Prensa agraria en Galicia*. Ourense. pp. 143–145. ISBN 84-932078-3-7.
* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la Prensa Gallega 1800-1986*. Sada: Do Castro. p. 511. ISBN 84-7492-489-8.
"Como Mordred foi morto por Artur, e como aquel conseguiu ferir fatalmente a Artur", por Arthur Rackham
A **Batalla de Camlann** foi a batalla final do rei Artur contra Sir Mordred, e nela o monarca foi ferido mortalmente.

Historia
--------

O arqueólogo Leslie Alcock data a batalla de Camlann no ano 490. A referencia máis antiga sobre esta batalla aparece nos *Annales Cambriae*, onde se relata que tal disputa ocorreu no ano 537, e menciona a Mordred (Medraut) mais non especifica que el e Artur loitaron en bandos contrarios:

> 
> 
> Gueith camlann in qua Arthur et Medraut corruerunt
> 
> 

(tradución: A disputa de Camlann na cal Artur e Mordred finaron)
Mais os *Annales de Tigernach* sinala o ano 541 para tal batalla. Na *Historia Regum Britanniae* o historiador galés Godofredo de Monmouth comenta tamén a batalla. Hai moitas probabilidades de que esta batalla acontecese, mais non se sabe quen foron os protagonistas reais.

O lugar exacto da batalla tamén se descoñece, aínda que hai varias hipóteses. Un dos sitios é Queen Camel, en Somerset, cerca de Cadbury (identificado tamén co mítico Camelot). O río que flúe nos outeiros próximos é o Río Cam. Outros sitios máis ao norte son Birdoswald ou Castlesteads, preto da Muralla de Adriano (un dos cales leva o nome latino de *Camboglanna*). Outras localidades hipotéticas son o río Camel na fronteira de Cornualla, e o río Camlann en Eifionydd, Gales.

O combate entre Artur e Mordred, ilustrado por N.C. Wyeth

Lenda
-----

Algunhas fontes din que a batalla foi ocasionada por un soldado que, contrariando as ordes do seu xeneral, desenvaiñou a súa espada para matar unha serpe. Tras este sinal, os exércitos do rei Artur e de Sir Mordred saíron á carga.
A contenda durou unha xornada enteira de loita, tras a cal o minguado e moi inferior en número exército de Artur derrotou as sanguinarias hordas de saxóns de Mordred. Ambos os dous líderes caeron ao final do día, pero Artur, segundo conta a lenda, foi trasladado aínda vivo a Avalon.

Notas
-----

1. ↑  Jean Markale, *Le Roi Arthur et la société celtique*, Payot, 1976

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Hunt, A. (2005). From Glein to Camlann: The life and death of King Arthur. *Vortigern Studies*.
Coordenadas: 32°45′09″N 79°52′30″O﻿ / ﻿32.75250, -79.87500

A **Batalla de Fort Sumter** foi un bombardeo realizado entre o 12 e o 13 de abril de 1861 polo exército dos Estados Confederados coa finalidade de expulsar a gornición federal que ocupada o Fort Sumter na baía de Charleston en Carolina do Sur. Esta batalla, que non causou ningunha baixa, marca o comezo da Guerra de Secesión (1861-1865) nos Estados Unidos, o conflito máis sanguento de tódalas acontecidas en territorio americano. 

As negociacións previas trataron de pactar a rendición das tropas que ocupaban o forte e as condicións do mesmo. Para ámbolos dous bandos, as accións previas tiñan como obxectivo estimular as tropas e convencer aos estados que aínda estaban indecisos a que se unisen á súa causa, intentando presentar ao adversario como o agresor no caso de que finalmente a guerra se fixese efectiva. O conflito comezou a xestarse co enfrontamento do gobernador de Carolina do Sur, Francis Wilkinson Pickens, co Presidente dos Estados Unidos en funcións, o demócrata James Buchanan. Este enfrontamento continuou posteriormente a través do Presidente do Goberno confederado Jefferson Davis co Presidente estadounidense Abraham Lincoln.

Após varios meses de negociacións, o ataque ao forte provocou a mobilización do exército federal por parte de Abraham Lincoln e precipitou ao país á unha guerra fraticida.

Notas
-----

1. ↑  National Park Service (ed.). "Fort Sumter Battle Summary". Consultado o 14 de marzo de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Batalla de Fort Sumter Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Monumento Nacional Fort Sumter

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q543165
* LCCN: sh95002217

 |
**Thee Headcoatees** foi unha banda inglesa de garage formada por mulleres e fundada en Chatham, Kent, en 1991. O grupo foi parte da escena Medway. As súas membros foron Holly Golightly, Kyra LaRubia, Ludella Black e "Bongo" Debbie Green.

Historia
--------

Thee Headcoatees foi formada por Billy Childish como un grupo de apoio para a súa banda Thee Headcoats. A banda anterior de Ludella Black, The Delmonas, realizara a mesma función para os anteriores grupos de Childish, comezando con The Milkshakes. As súa cancións estaban principalmente compostas por Billy Childish e eran temas que non encaixaban cos seus propios concertos. Despois de que Holly Golightly fixese un cameo con Thee Headcoats, Childish engadíuna á formación de The Delmonas, e pouco despois a banda pasou a chamarse Thee Headcoatees.

Como banda de apoio, Thee Headcoatees inicialmente só tocaría un feixe de cancións para quentar ao público para Thee Headcoats. O seu tema "Headcoat Girl", aparecido no recompilatorio *The Sisters of Suave*, incuso indica "I wanna be a headcoat girl" (quero ser unha rapaza *headcoat*). En 1991 a banda lanzou o seu primeiro álbum, *Girlsville*, a través do selo Hangman Records. Estaba formado por cancións escritas por Billy Childish e versións de temas de The Kinks ("Last Plane Home"), The Beatles ("Run For Your Life"), The Tamrons ("Wild Man") e máis. En 1998 Debbie Green marchou da banda, quedando reducida a un trío para o seu derradeiro álbum, *Here Comes Cessation*. Thee Headcoatees continuaron xirando con Thee Headcoats ata a súa disolución en 1999.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *Girlsville* | 1991 | Hangman Records |
| *Have Love Will Travel* | 1992 | Vinyl Japan |
| *Ballad of the Insolent Pup* | 1994 | Vinyl Japan |
| *Bozstik Haze* | 1997 | Vinyl Japan |
| *Punk Girls* | 1997 | Sympathy for the Record Industry |
| *Here Comes Cessation* | 1999 | Vinyl Japan |

Notas
-----

1. ↑  "Thee Headcoatees Songs, Albums, Reviews, Bio & More". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2024-01-12.
2. ↑  "The DELMONAS". *Damaged Goods* (en inglés). Consultado o 2024-01-12.
3. ↑  "THEE HEADCOATEES". *Damaged Goods* (en inglés). Consultado o 2024-01-12.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* MySpace da banda
**Xosé Luís García García**, nado nos Ánxeles (Brión) o 26 de setembro de 1953, é un político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de emigrantes, pasou parte da súa infancia na emigración. É funcionario do Servizo Galego de Saúde en excedencia. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a "Candidatura Galega Independente" á alcaldía de Brión e foi elixido alcalde con maioría simple. Nas seguintes eleccións foi reelixido con amplas maiorías absolutas, manténdose na mesma candidatura ata a súa integración no PSdeG-PSOE en maio do 2006. Foi fundador e presidente da Federación Galega de Concellos Rurais, a cal se integrou na FEGAMP no 1996. 

Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura socialista e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 e 2015 volveu revalidala maioría absoluta. Foi elixido deputado provincial en 2007 e 2015. Nas eleccións municipais de 2019 volveu ser escollido alcalde con maioría absoluta. En setembro de 2020 anunciou a súa renuncia á alcaldía e o abandono da vida política por razóns familiares, sendo substituído polo seu número 2 Pablo Lago Sanmartín.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Brión** 1979 - 2020 | Sucesor:**Pablo Lago Sanmartín** |

Notas
-----

1. ↑  "Nome de Xosé Luís na páxina do concello". Arquivado dende o orixinal o 23 de novembro de 2013. Consultado o 19 de xaneiro de 2014.
2. ↑  Concello de Brión na FEGAMP

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Brión

### Ligazóns externas

* Ficha en galegos.info
* Entrevista en *El Correo Gallego*
**Henri Bouchard**, nado o 13 de decembro de 1875 en Dijon e finado o 30 de novembro de 1960 en París, foi un escultor francés.

Traxectoria
-----------

Fillo dun carpinteiro, Bouchard formouse na Académie Julian e no estudo de Louis-Ernest Barrias antes de entrar na *Ecole des Beaux-Arts* de París. Gañou o Premio de Roma en 1901. A súa atención estivo centrada nos modelos da antigüidade, cara aos peóns, as figuras cotiás e os traballadores comúns. O mesmo Bouchard converteuse en profesor da Academia Julian en 1910.

En novembro de 1941 Bouchard foi parte dun grupo de pintores e escultores franceses que aceptaron unha invitación oficial de Joseph Goebbels para realizar unha gran mostra itinerante na Alemaña nazi. Outros artistas que aceptaron a invitación foron Charles Despiau, Paul Landowski, André Dunoyer de Segonzac, e os artistas fauvistas Kees van Dongen, Maurice de Vlaminck e André Derain. Tras a súa volta Bouchard tivo palabras amábeis sobre o trato recibido durante a estadía dos artistas Alemaña nazi. Tras a Liberación, en 1944, Bouchard foi suspendido do seu profesorado, acusadp de colaboracionismo e condenóuselle ao ostracismo por parte de moitos antigos partidarios[].

O Museo Bouchard de París foi aberto en 1962 e pechado en 2007, na escola estudo do escultor na rúa de Yvette, 25. As súas coleccións, incluída unha gran figura de Apolo copia da do Palacio de Chaillot, así como máis de cen traballos, entre pezas en bronce, esculturas de pedra, e modelos en escaiola orixinais, foron transferidos ao Museo da Piscine en Roubaix.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Henri Bouchard Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Musée Bouchard *(en francés)*
* Asociación de amigos de Henri Bouchard *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2745340
* WorldCat
* VIAF: 14780362
* AGORHA: 110454
* BMT: 104451
* BNF: 12005847h
* Bridgeman: 33138
* DeutscheBio: 119039958
* Europeana: ID
* FAST: 324089
* GND: 119039958
* ISNI: 0000000080552315
* LCCN: n93062275
* Léonore: 48014
* OL: OL332210A
* RKD: 210000
* SAAM: 522
* SNAC: w6129qfr
* SUDOC: 028169700
* ULAN: 500001316
* Sports Reference: henri-bouchard-1

 |
Vila Winter vista dende Pico de la Zarza.
A **vila Winter** ou **casa Winter** está situada na localidade de Cofete, na illa canaria de Fuerteventura, fronte á cordilleira que atravesa a península de Jandía. Foi deseñada polo enxeñeiro alemán Gustav Winter, nado en 1893 na Selva Negra. Winter traballou en España dende 1915 e destacouse polos seus moitos proxectos en Fuerteventura e Gran Canaria. 

A casa foi construída en 1946, presenta dous andares, soto, unha torre na parte nordés cunha vista de 360 graos e un balcón na fronte. Posúe unha estraña distribución, con grosas paredes, portas tabicadas, túneis e mesmo un búnker. Foi renovada en 1985 e probabelmente esperaban facer dela un restaurante ou un hotel, algo que aínda resulta dubidoso. Dende 1997 pertence á empresa Lopesan.

Lendas
------

Esta casa é obxecto de numerosos contos e lendas: unha delas conta que está construída sobre terreos que teñen exactamente a mesma forma e en proporción o mesmo tamaño que a illa. Ademais, a súa posición nestes terreos casa perfectamente coa posición real de Fuerteventura. 

Díxose que serviu como base de aprovisionamento para a frota de submarinos nazis durante a segunda guerra mundial, aínda que pode dicirse que iso resulta materialmente imposíbel, pola escasa profundidade das augas na zona. Esta lenda mestúrase con outras tan inverosímís, como que puido ser gozada para festas por oficiais nazis durante a guerra (realmente, a casa nunca chegou a acabarse durante o conflito) ou que (o cal sería mesmo máis razoábel) puido servir como morada dalgún alto dignatario alemán fuxido tras a contenda, ao amparo do acubillo que lle dispensarían os militares españois, aínda bastante próximos aos réximes totalitarios da época. Aínda así, non deixan de ser lendas que profundaron o encanto fantástico do lugar, rodeado dunha longa, bela e case virxe praia.

Dentro da casa hai unha habitación con desaugadoiros no chan e o que parece ser un forno crematorio, e algúns cren que era empregada como un laboratorio ou para facer operacións de cirurxía estética.

Segundo algúns expertos, a torre da casa puido ser usada como un posto de vixilancia dende o cal se recibían comunicacións dos submarinos e se emitían sinais luminosos.

Na literatura
-------------

Alberto Vázquez-Figueroa, na súa novela *Fuerteventura* (1999) relata unha historia de intriga e espionaxe durante a segunda guerra mundial e que responde á lenda máis estendida sobre esta parte da illa de Fuerteventura; a casa dos Winter como casa de repouso para oficiais dos temíbeis submarinos alemáns.

Na súa novela *El contenido del silencio* (2011), Lucía Etxebarria relata a presunta historia da casa Winter. Segundo a nota da autora, servíase de dúas fontes, pero a verdade non fica aclarada.

Notas
-----

1. 1 2  Última batalla en la misteriosa villa Winter de Cofete. *Diario de Fuerteventura*.
2. 1 2 3  ¿Tuvo Hitler una base secreta en Fuerteventura? Las leyendas del refugio de los submarinos nazis. *El Español*.
3. ↑  El misterio Winter. *Eldiario.es*.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Adelante.

***Adelante*** foi un periódico editado na Coruña entre 1930 e 1931.

Historia e características
--------------------------

Semanario republicano, apareceu o 18 de maio de 1930. Fundado por Fernando Osorio Docampo, Carlos Monasterio Valeiro e Ánxel Casal, estaba dirixido por Fernando Osorio. A comisión promotora estaba formada por Fernando Osorio Docampo, Enrique Freijido García, César Alvajar Diéguez, Eduardo Paredes Rodríguez, Ramón Lago Portela, Antonio Zapata Fernández e Fernando Balsa Antón. Despois foi dirixido por César Alvajar. Publicou extraordinarios e suplementos. Foi multado e censurado polo Gobernador civil. Publicou un número extraordinario con motivo do aniversario da I República o 11 de febreiro de 1931. O 20 de febreiro de 1931 foi secuestrado por publicar un artigo de Luis Jiménez de Asúa. O seu director, Fernando Osorio, foi acusado de sedición e xulgado na Coruña en abril de 1931. Coa proclamación da República pasou a ser diario o 18 de maio de 1931, co subtítulo de *Diario republicano de la tarde*, co compromiso dos fundadores-propietarios, de suspendelo cando fose aprobada a Constitución, momento no que cada un deles recobraría a súa independencia política. Porén, cesou a súa publicación un pouco antes, o 15 de agosto de 1931.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-5-1930, p. 1.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 20-5-1930, p. 7.
3. ↑  *El Orzán*, 11-5-1930, p. 1.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 30-7-1930, p. 1.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 6-9-1930, p. 5.
6. ↑  *La Voz de Galicia*, 12-2-1931, p. 2.
7. ↑  *La Voz de Galicia*, 22-2-1931, p. 7.
8. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-4-1931, p. 6.
9. ↑  *El Orzán*, 19-5-1931, p. 2.
10. ↑  *El Orzán*, 16-8-1931, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Dónega, Marino (1971). "Un home, unha aventura, un tempo: Fernando Osorio do Campo". *Grial: Revista galega de cultura* (Editorial Galaxia) (33): 333–338.
Non confundir con Astarot.
Ilustración de Astaroth
Segundo certos autores de demonoloxía, **Astaroth** é o rei do Inferno, sendo Lucifer o Emperador e Satanás o sedutor de mulleres. Os seus principais axudantes son tres demos chamados Aamon, Pruslas e Barbatos. No Dictionnaire Infernal, Astaroth é representado coma un home espido con ás, mans e pés de dragón e un segundo par de ás con plumas baixo o principal, levando unha coroa, sostendo unha serpe nunha man e cabalgando un lobo ou un can. De acordo con Sebastian Michaelis, é un demo de primeira xerarquía, que seduce empregando a tendencia á pereza e á vaidade. O seu adversario é Santo Bartolomé, que pode protexer contra el porque venceu as tentacións de Astaroth. Para outros, aprende matemáticas e artesanía, pode volver invisibles ós homes, guía ata tesouros ocultos e contesta a calquera pregunta que se lle faga.

De acordo con Francis Barret, Astaroth é o príncipe dos acusadores e inquisidores. Segundo algúns demonoloxistas do século XVI, os ataques deste demo contra os humanos son máis fortes durante o mes de agosto.

O seu nome parece provir do da deusa Ashtart / Astarté, que na biblia Bulgata Latina se traduciu por Astharthe (singular) e Astharoth (plural). Esta última forma transformouse na Biblia do Rei Xaime en Ashtaroth. Parece que a forma plural foi tomada do latín ou dalgunha outra tradución por aqueles que non sabían que era plural nin que era o nome dunha deusa, véndoo só como o nome doutro deus a parte de Deus e, polo tanto, un demo.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q830172
* GiantBomb: 3005-17597

 |
**Raymond Corbin**, nado o 23 de abril de 1907 en Rochefort, Charente Marítimo, e finado o 1 de marzo de 2002 en Boulogne-Billancourt, Altos do Sena, foi un medallista, deseñador de moedas, escultor e ilustrador francés.

Traxectoria
-----------

Anverso dos 100 francos de 1984 coa imaxe de Marie Curie, obra de **Raymond Corbin**
Corbin tivo entre os seus profesores a Henri Dropsy durante os seus estudos na Escola Nacional Superior de Bellas Artes de París, entre 1931 e 1934. Posteriormente, el mesmo o sucedería como profesor titular de Gravado de Medalla, en 1955. Do mesmo xeito, Raymond Corbin foi elixido para ocupar o lugar de Dropsy na Academia de Belas Artes en 1970.

Outro dos profesores sobranceiros de Corbin foi o escultor Vléric, na Escola Germain Pilon.

Entre os seus traballos máis salientables de Corbin están as moedas dun dinar de Tunisia de 1968 e de 1970, a moeda francesa de 100 francos conmemorativa de Marie Curie, que lle foi encomendada en 1984, e a moeda dun franco de 1995 conmemorativa do *Institut de France*.

Medalla do 30 aniversario da SÉNA (1993), obra de **Raymond Corbin**
Como deseñador de medallas, entre outras moitas, é o autor da que conmemora o 30 aniversario da Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos, de París.

En escultura destaca o seu *Maquis*, altorrelevo que adorna monumento na honra dos combatentes franceses, no Mont-Valérien, na vila de Suresnes.

Estivo casado con Charlotte Suret-Canale (Charlotte Corbin), tamén deseñadora, finada o 14 de novembro de 2008.

Recoñecementos
--------------

### Honras

* Cabaleiro da Lexión de Honra.
* Oficial da Orde Nacional do Mérito.
* Cabaleiro das Palmas Académicas.
* Oficial das Artes e as Letras.

### Premios

* (1936): Premio Blumenthal.
* (1969): Premio Germain Pilon, polo conxunto da súa obra.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  "Raymond Corbin". *Académie des Beaux-Arts*.
2. ↑  Charlet, C. (2016). "Un demi-siécle de SENA, par Laurence Calmels". En *CGB.fr. Informations numismatiques*.
3. ↑  "Les hauts reliefs du mémorial de la France combattante". *Le Mont-Valérien*.
4. ↑  "L'aventure Familiale". *Charlotte Corbin à Paris*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3420771
* WorldCat
* VIAF: 699723
* AGORHA: 134244
* BAV: ADV10281802
* BMT: 178519
* BNF: 12246258x
* FAST: 276442
* GND: 119344726
* ISNI: 0000 0003 8508 1999
* LCCN: n90701972
* RKD: 260919
* SUDOC: 02868916X
* ULAN: 500123508

 |
Coordenadas: 43°29′7.49″N 8°13′50.03″O﻿ / ﻿43.4854139, -8.2305639

**Diario de Ferrol** é un xornal galego fundado na cidade de Ferrol en 1998 e editado por *El Ideal Gallego* na Coruña.

Historia
--------

Antes da fundación de *Diario de Ferrol* houbo na cidade outros xornais. Entre os anos 1969 e 1980 editouse *Ferrol Diario*. Coincidindo coa crise do sector naval e a súa reconversión a desaparición do xornal. Editouse posteriormente *El Norte* entre 1980 e 1981. Esta crise afectou duramente á cidade de Ferrol é a toda a comarca. Da mobilización social e laboral destes anos fíxose evidente a necesidade dunha prensa local. *La Voz de Galicia* era o xornal de referencia na cidade. O xornal coruñés tiña e aínda ten unha importante delegación en Ferrol pero co seu discurso centrado na cidade da Coruña e lonxe da defensa dos intereses de Ferrol. Estas diferenzas e en moitos casos sen prestar atención a problemas locais distanciou á cidade do xornal que chegou a ser boicoteado polos traballadores que se negaron a mercalo en protesta pola cobertura que daba ás súas protestas. En 1998 *El Ideal Gallego* xornal fundado en Ferrol pero editado na Coruña decidiu converter a súa edición local de Ferrol que sempre tivo boa acollida, aínda que non era quen de competir con *La Voz de Galicia*, nun novo xornal co nome de *Diario de Ferrol*. O xornal tivo boa acollida dende os seus inicios esgotando a súa primeira edición. O xornal non foi quen de solucionar as carencias informativas de *La Voz de Galicia* pero soubo achegar máis as novas da cidade pero mantendo a distancia cos conflitos políticos e sociais. Co idioma galego o xornal mantivo a liña pasiva aparecendo en situacións moi concretas e máis forzado polo contexto das novas que trata.

Chegou a acadar unha tirada máxima de 10.000 a 12.000 exemplares. En 2004 saíu a versión web do xornal pero con contidos moi limitados. Non habendo primeiramente hemeroteca dispoñible para consultar xa que actualizábase a web cada xeira e as novas deixaban de estar dispoñibles.

Notas
-----

1. ↑  HERMIDA, PATRICIA. "O Diario de Ferrol defende os seus 13 anos de historia". *El Correo Gallego*. Arquivado dende o orixinal o 11 de febreiro de 2013. Consultado o 7 de febreiro de 2013.
2. ↑  "Germán Castro analiza la historia de los diarios ferrolanos 'Ferrol Diario' y 'El Norte'". *MUNDIARIO* (en castelán). Consultado o 2022-03-03.
3. ↑  Alonso, Pol. "Historia del Diario de Ferrol". *Overblog*. Arquivado dende o orixinal o 17 de agosto de 2013. Consultado o 1 xullo de 2013.
4. ↑  "Diario de FerroI". *estructuradelacomunicacion.wikispaces.com*. Arquivado dende o orixinal o 13 de abril de 2020. Consultado o 01 de xullo de 2013.
A **bandeira nacional de Vanuatu** foi adoptada o 13 de febreiro de 1980.

Tras conseguir a independencia en 1980, as cores do Partido Vanua'aku (vermello, verde, amarelo e negro) foron escolleitos para ser a base da bandeira nacional. Unha comisión parlamentaria optou polo deseño final tras unhas presentacións de artistas locais.

O verde representa a riqueza das illas, o vermello é o símbolo do sangue dos homes e o negro é a cor dos habitantes orixinais de Vanuatu. O Primeiro Ministro do país solicitou a inclusión de franxas marelas para facer resaltar o negro. O amarelo con forma de *Y* representa a luz do Evanxeo (en Vanuatu é aproximadamente o 90% cristián).

O emblema no negro é un queiro dun xabarín -o símbolo da prosperidade que se leva como colgante nas illas-, xunto con dúas follas dun fieito local chamado *namele*. As súas 39 frondas representan os 39 membros da Asemblea Lexislativa de Vanuatu.

Outras bandeiras
----------------

* Pavillón naval. Pavillón naval.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Vanuatu en Flags of the World *(en inglés)*

| * v
* c
* e
Bandeiras dos estados de Oceanía |
| --- |
| 
* Australia
* Fidxi
* Illas Marshall
* Illas Salomón
* Indonesia
* Kiribati
* Micronesia
* Nauru
* Nova Zelandia
* Papúa Nova Guinea
* Palau
* Samoa
* Timor Leste
* Tonga
* Tuvalu
* Vanuatu

 |
| 
* Bandeiras de estados libres asociados

 |
| 
* Illas Cook
* Niue

 |
| 
* Bandeiras de dependencias e outros territorios

 |
| 
* Illas Cocos
* Guam
* Hawai
* Illas Marianas do Norte
* Illa de Nadal
* Illa Norfolk
* Nova Caledonia
* Illa de Pascua
* Illas Pitcairn
* Polinesia Francesa
* Samoa Americana
* Tokelau
* Wallis e Futuna

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185285
* EBID: ID

 |
**Jaime Carvajal y Urquijo**, marqués de Isasi, nado en Llodio o 9 de xuño de 1939, é un empresario español.

Traxectoria
-----------

Compañeiro de estudos e amigo do rei Xoán Carlos I cando este aínda era príncipe de Asturias, licenciouse en Dereito na Universidade Complutense de Madrid e ten tamén un mestrado en Economía pola Universidade de Cambridge.

En 1962 herda o marquesado de Isasi en 1962. En 1977 foi designado senador polo propio monarca, e na cámara alta incorporouse ao grupo de senadores da Agrupación Independente. Non se presentou á reelección nos comicios de 1979.

Como empresario, ao remate dos seus estudos incorporouse ao Banco Urquijo, primeiro a través de empresas filiais e en 1969 na área internacional. En 1973 foi designado director xeral da entidade e cando en 1978 se fai co cargo de presidente do consello de administración, o Urquijo é xa o noveno banco do país. Durante o seu período á fronte do banco produciuse o asasinato dos marqueses de Urquijo, propietarios da entidade, feito que conmocionou a opinión pública española. Posteriormente pasou a liderar o Banco Hispano Industrial, e abandonouno cando se produciu unha reestruturación do grupo do Banco Hispano Americano en 1985.

Foi posteriormente presidente de Ford España, e tamén das empresas Advent International, Parques Reunidos, Ericsson España e ABB S.A. É membro do consello de administración de Ferrovial, e na actualidade o seu vicepresidente.

Notas
-----

1. ↑  Jaime Carvajal, presidente del Banco Urquijo, *El País*, 1/11/1978

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Senadores de España por designación real
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Litoral.
***Litoral*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1953 e 1958.

Historia e características
--------------------------

Apareceu en 1953 co subtítulo de *Periódico de Pontevedra y su provincia*. De periodicidade bisemanal (luns e xoves), a partir de abril de 1956 publícase tres veces por semana (luns, mércores e venres). Dirixido por Amancio Landín Carrasco, e polo seu irmán Rafael Landín Carrasco dende xuño de 1955, no consello de administración estaban José Pazó Montes, Xosé Filgueira Valverde e Francisco Javier Sánchez Cantón. Nela apareceron algunhas colaboracións de Celso Emilio Ferreiro e os primeiros textos de Méndez Ferrín, baixo o pseudónimo de Laín Feixoo. Cesou a súa edición o 19 de outubro de 1956.

### Segunda etapa

Tivo unha segunda etapa, entre o 17 de agosto de 1957 e o 18 de xaneiro de 1958, editada por Domingo González Lucas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Santos Gayoso, Enrique (1990). *Historia de la prensa gallega 1800-1986*. Cuadernos do Seminario de Sargadelos (en castelán) **52**. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-489-8.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20549363
* WorldCat
* VIAF: 140111856

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Olláparo (homónimos).
***Olláparo***, co subtítulo *Revista da Sociedade Cultural Chirlateira* é unha revista de información e creación fundada en Cedeira co obxectivo de revitalizar, dende unha perspectiva local, o pensamento crítico e os estudos cedeirenses logo da ditadura franquista, con especial atención á memoria histórica, á normalización lingüística e á recuperación cultural. O deseño integral de cada portada por un ilustrador foi un dos seus sinais de identidade.

Publicouse de forma irregular dende 1984 a 1999 en Gráficas Paramés e Gráficas Adral e dende 2011 ten formato dixital.

Características
---------------

A versión en papel estivo coordinada en diferentes etapas por X. A. Villar Piñón, Xosé A. Brocos e Vicente Loureiro e contou cun comité de redacción composto por Xosé F. Nebril, Fernando Igrexas, Gabriel Beceiro e Bernardo Bereijo, entre outros. O seu depósito legal é C-549/84, e o seu obxectivo vai ser a divulgación da creación cultural, dende unha perspectiva galeguista, crítica e independente.

Os primeiros números da revista van ser ilustrados por diversos artistas, como Laxeiro, Permuy, Siro, Masito ou Rafael L. Loureiro, e contou coa colaboración de escritores e intelectuais galegos como Xosé Luís Méndez Ferrín, Montero Santalha, Carvalho Calero, Ramón Martínez López, Xosé Neira Vilas, Carlos Casares, o poeta Henrique Rabuñal, os historiadores Felipe Senén e Elixio Villaverde, o economista Xosé Manuel Beiras Torrado, o cineasta Chano Piñeiro, o arqueólogo Emilio Ramil entre outros autores cedeireses. Presenta ademais estudos locais do historiador Rafael Usero.

En formato electrónico, está coordinada dende Xirona por Gabriel Beceiro e dende Cedeira por Fernando Igrexas. Este novo *Olláparo* retoma a liña editorial da primeira xeira dende unha perspectiva altermundista que tenta ensarillar o local e o global.

### Números

1. Portada Laxeiro/ Xosé Luís Méndez Ferrín (1984).
2. Portada Masito / Manuel María Carlos Casares (1984).
3. Portada Siro / Carvalho Calero. Retrato de Ramón Martínez López feita por Luis Seoane (1985-86).
4. Portada Quintana-Martelo / Avelino Pousa Antelo / Francisco Rodríguez (1986).
5. Portada Permuy.
6. -
7. -
8. -
9. Rafael L. Loureiro (1988)
10. -
11. Portada Rafael L. Loureiro / (1987)
12. 12.

Como proxecto dixital "Ollaparo" deu comezo en 2011 con *Ollaparo. Blogue* e co proceso de dixitalización retrospectiva.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cedeira.

### Ligazóns externas

* Web da revista
* Facebook
O **Remodernist film** ou **cinema remodernista** é un tipo de cinema desenvolvido nos Estados Unidos e no Reino Unido a finais da década de 1990 e comezos do século XXI e que estaba directamente relacioando co Stuckismo, movemento artístico británico e o seu manifesto Remodernismo.

Historia
--------

O remodernismo reivindicaba unha volta aos significados emocionais e espirituais na arte, así como ás estruturas narrativas e á subxectividade. Trasladando isto ao cinema supuña volver de novo unha ollada á Nouvelle Vague, o No Wave Cinema e o cinema punk; mais tamén outros autores que non poden ser clasificados en ningún dos grupos anteriores como Andrei Tarkovskii, Yasujiro Ozu, Robert Bresson, F. W. Murnau, Wong Kar-wai, Jean Vigo, Jean Epstein ou Nicholas Ray.

Entre as primeiras mostras desta corrente están *Youngblood* (1995) de Harris Smith, *Shooting at the Moon* (1998-2003) de Jesse Richards e Nicholas Watson e *Medway Bus Ride* (1999) de Wolf Howard.

Porén, non será ata 2004 que se conformen como movemento ao fundar Harris Smith e Jesse Richards o grupo Remodernist Film and Photography, que unía a fotógrafos e cineastas cuns principios comúns próximos aos do Stuckismo. O 8 de marzo de 2008 o seu filme *Shooting at the Moon* tivo a súa estrea en Londres no Horse Hospital durante o FLIXATION Underground Cinema Club.

Logo dunha parada creativa o grupo anda na procura de fondos para iniciar e continuar novos proxectos a partir de 2009.

Manifesto
---------

O 27 de agosto de 2008 Jesse Richards publicou o Remodernist Film Manifesto con 15 puntos reivindicando, entre outras cousas, "unha nova espiritualidade no cinema" e a utilización da intuición na rodaxe, e definindo os filmes remodernistas coma "unha maneira de rodar espida, mínima, lírica e de tipo punk".

Máis adiante dicíase:

> 
> 
> *As ideas xaponesas de wabi-sabi (a beleza da imperfección) e mono no aware (a conciencia do pasaxeiro das cousas e os agridoces sentimentos que acompañan o seu pasar), teñen a capacidade de amosar a verdade da existencia e deben ser sempre consideradas á hora de realizar un filme remodernista.*
> 
> 

Tamén hai algunha declaración polémica no manifesto criticando a Stanley Kubrick, o cinema feito con cámaras dixitais e a Dogma 95.

Notas
-----

1. 1 2
2. ↑
3. ↑

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Jesse Richards
* Wolf Howard
* Nicholas Watson
* Amos Poe
* Stuckismo
* Remodernismo
* No Wave Cinema
* Cinema underground

### Ligacións externas

* Remodernist Film Seeks Outside Help *(en inglés)*
* Official Blog for Remodernist Film/Jesse Richards *(en inglés)*
* Interview with Remodernist filmmaker and photographer Jesse Richards on MYARTSPACE.com *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: La Semana.

***La Semana*** foi unha revista editada en Monforte de Lemos entre 1924 e 1925.

Historia e características
--------------------------

De periodicidade semanal, apareceu no outono de 1924, promovida polos editores de *Alborada*. Fundada e dirixida por Manuel Hermida Balado, foi órgano da Unión Patriótica de Monforte de Lemos. A redacción estaba formada polo director, Manuel Hermida e Julio Suárez Sánchez, que se encargaba de facer a crítica política. Trataba fundamentalmente temas literarios e nela colaboraron Jerónimo Díez Gervás, Carlos Sánchez-Taíz e José Gayoso Lois. Cesou a súa publicación en 1925.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Baamonde, Miguel Ángel (1994). *Medio siglo de periodismo monfortino*. Lugo: Deputación Provincial. p. 106. ISBN 84-8192-024-X.
* Teijeira Fanego, Mari Paz; Torre Rioyo, María de la (1997). *A prensa en Lugo: dous séculos de historia*. Lugo: Deputación Provincial. p. 231. ISBN 84-8192-110-6.