recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
A **inmunoterapia**, **bioterapia**, **terapia biolóxica**, **terapia modificadora da resposta biolóxica** ou **terapia MRB**, en medicina, refírese ó conxunto de estratexias de tratamento para estimular ou repor o sistema inmunitario fronte ó cancro, infeccións ou outras doenzas así como para minguar os efectos secundarios de tratamentos moi agresivos usados contra o cancro. O obxectivo pode ser profiláctico (preventivo) ou terapéutico (curativo ou de mantemento). Dentro dos tratamentos biolóxicos están os anticorpos monoclonais, as vacinas e os denominados factores de crecemento.

As moléculas activas implicadas na inmunoterapia denomínanse inmunomoduladores. A maior parte son citoquinas e algunhas delas, por exemplo o factor estimulante de colonias de granulocitos (G-CSF, Granulocyte colony-stimulating factor) ou o interferón, xa están a ser usados en clínicas. Outros tipos de citoquinas, como as interleuquinas 1, 2, 6, 8 e o factor de necrose tumoral [TNF-α], están a utilizarse en numerosos ensaios clínicos e outros estudos preliminares para un futuro uso en inmunoterapia.

Notas
-----

1. ↑  Definición de Inmunoterapia, Diccionario del Cáncer, INC

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1427096
* BRE: 2006182
* EBID: ID
* GEC: 0115575
* JSTOR: immunotherapy
* MAG: 2777097442
* NDL: 00567589
* PSH: 12761

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D007167
* MeSH: E02.095.465.425

 |
As **Illas Subantárticas de Nova Zelandia** comprenden os cinco grupos máis meridionais das illas periféricas de Nova Zelandia. Son designados colectivamente como da Patrimonio da Humanidade UNESCO.

A maioría das illas atópanse preto do bordo sueste do continente somerxido, centrado en Nova Zelandia, chamado Zealandia, que foi separado de Australia hai de 60 a 85 millóns de anos, e da Antártida hai 85-130 millóns de anos. Comparten algunhas características coa illa Macquarie de Australia ao oeste.

Historia
--------

Ata 1995, o persoal investigador científico estivo estacionado permanentemente nunha estación meteorolóxica na illa Campbell, Nova Zelandia. Desde entón, as illas están deshabitadas, aínda que periodicamente son visitadas por investigadores e turistas. A protección das reservas reforzouse en 2014, converténdose no santuario natural máis grande do país.

Illas
-----

Illas AntípodasIlla Antípodas, Illa Bollons, Illas Barlovento, Illa Orde Lees, Illa Leeward, Illa Sur
Illas AucklandIlla Auckland,  Illa Adams, Illa Disappointment,  Illa Enderby,  Illa Ewing,  Illa Rose
Illas Bountygrupo principal, grupo central e illotes do grupo oriental
Illas CampbellIlla Campbell / Motu Ihupuku,  Illa Dent,  Illa Folly, Illa Jacquemart
Illas Snares / Tini HekeAlert Stack,  Illa Broughton, Illa High,  Illa North East,  Illas da cadea occidental
### Reclamacións territoriais

Nova Zelandia tamén ten reclamacións territoriais, mantidas en suspenso segundo o Sistema do Tratado Antártico, sobre varias illas próximas ao continente antártico, incluíndo:

* Illa Ross e o resto do arquipélago Ross
* Illas Balleny: Illa Young, Illa Buckle, Illa Sturge, ademais de varios illotes máis pequenos
* Illa Roosevelt
* Illa Scott e Haggits Pillar

Destas, a illa Ross está habitada por persoal científico de varias estacións de investigación, especialmente en McMurdo Sound e Base Scott.

Notas
-----

1. ↑  "New Zealand Sub-Antarctic Islands". *UNESCO World Heritage Centre*. World Heritage List. Consultado o 2019-09-08.
2. ↑  Fox, M. (2014-03-02). "Birds, seals, penguins protected". *Stuff News*. Consultado o 2019-08-09.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illas subantárticas de Nova Zelandia Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Illas subantárticas, Departamento de Conservación
* Clasificación da UNESCO para as illas subárticas
* Castaways: Wrecked on a subantarctic island - *Te Ara* - the Encyclopedia of New Zealand

| * v
* c
* e
Patrimonio da Humanidade en Nova Zelandia |
| --- |
|  | Parque Nacional de Tongariro (1990)  ·  Te Wahipounamu (1990)  ·  Illas subantárticas de Nova Zelandia (1998) |  |
| Patrimonio da Humanidade  ·  Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q46275
* WHC: 877

 |
**María Isabel Salazar Bello**, nada na Cidade de México o 2 de novembro de 1949, é unha cirurxiá e política galega.

Traxectoria
-----------

### Formación

Licenciouse en Medicina, especializándose en Cirurxía Xeral. É diplomada en Sanidade e facultativa de *cupo* de Cirurxía xeral da área central do Servizo Galego de Saúde en Lugo, onde reside.

### Política

En política, militou sempre no PSdeG. Foi deputada por Lugo deste partido na quinta lexislatura do Parlamento autonómico galego, entre 1997 e 2001.

Entre 2004 e 2008 foi deputada no Congreso, na oitava lexislatura das Cortes Xerais. Acompañaba na lista a José Blanco López e foi a primeira vez en que o PSOE conseguía dous deputados pola provincia de Lugo. No Parlamento, foi voceira adxunta da comisión mixta de relacións co Defensor del Pueblo. Participou nos relatorios sobre os proxectos de Lei de Desenvolvemento Sostible do Medio Rural e de Lei do Consello Xeral de Colexios de Ópticos e Optometristas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados Arquivado 26 de setembro de 2020 en Wayback Machine.
**Isabel López Lajas**, nada en Valverde do Fresno, Estremadura, en 1884 e finada en 1967, foi unha escritora en galego de Estremadura.

Traxectoria
-----------

Estudou no colexio do seu concello natal e cando rematou a escola primaria non continuou cos estudos, pero continuou lendo, e as lecturas de Rosalía de Castro fixéronlle identificar a súa lingua coa da escritora galega.

Persoa moi relixiosa, estableceu unha escola dominical para aprenderlles a ler e escribir ás rapazas da zona, que co tempo ampliou ós rapaces e a todos os días da semana. Nesa escola organizou un grupo de teatro, para o que escribiu sainetes en valverdeiro de contido moralizante que se representaron entre a Segunda República Española e os anos 1950. Foron os primeiros textos escritos en valverdeiro. 1998 Xosé Henrique Costas publicou seis destes sainetes.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Fontán, Sara (27 de maio de 2013). "Isabel López Lajas i u teatru (en) valverdeiru". *Sierra de Gata Digital*. Consultado o 14 de abril de 2019.
2. 1 2  Costas González, Xose Enrique (1999). "Valverdiano, lagarteiro e mañego". En Fernández Rey, Francisco; Santamarina, Antón. *Estudios de sociolingüística románica : linguas e variedades minorizadas*. [Santiago de Compostela]: Universidade de Santaigo de Compostela. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico. pp. 86–103. ISBN 9788481217728. OCLC 42932999.
3. ↑  López Lajas, Isabel (1998). *Seis sainetes valverdeiros* (1ª ed ed.). [Santiago de Compostela]: Positivas. ISBN 9788487783487. OCLC 432993852.
Levi Leipheimer en 2009.‎ 

**Levi Leipheimer**, nado o 24 de outubro de 1973 en Butte, Montana, é un ciclista estadounidense. Fíxose profesional en 1998 e deuse a coñecer na Vuelta a España 2001 na que rematou 3º na clasificación xeral. As súas características son axeitadas para as grandes voltas xa que se defende na montaña e destaca nas contra o reloxo. Ten sido campión nacional de ciclismo tanto en ruta como contra o reloxo, e acadou vitorias de etapa no Tour de Francia 2007 e na Vuelta a España 2008. Nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 foi medalla de bronce na proba de contra o reloxo.

Participacións nas Grandes Voltas
---------------------------------

A Levi Leipheimer fóronlle retirados tódolos resultados obtidos nas Grandes Voltas entre o 1 de xuño de 1999 e o 29 de xullo de 2007 pola súa relación coa trama de dopaxe existente no equipo US Postal durante o conxunto dos anos de vitorias de Lance Armstrong. Deste xeito, foi despoxado dos podios acadados na Vuelta 2001 e no Tour 2007, entre outros resultados.

|  | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Giro de Italia | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | 18º | **5º** | - | - | - |
| Tour de Francia | - | - | - | - | - | ~~**8º**~~ | ~~Ab.~~ | ~~**9º**~~ | ~~**5º**~~ | ~~12º~~ | ~~**3º**~~ | - | Ab. | 12º | 32º | 32º |
| Vuelta a España | - | - | - | - | ~~**3º**~~ | - | ~~58º~~ | - | - | - | - | **2º** | - | - | - | - |
|

*Ab = Abandono*

Equipos
-------

* **Comptel Data System** (1997)
* **Saturn Cycling Team** (1998-1999)
* **US Postal Service** (2000-2001)
* **Rabobank** (2002-2004)
* **Gerolsteiner** (2005-2006)
* **Discovery Channel Pro Cycling Team** (2007)
* **Astana** (2008-2009)
* **Team RadioShack** (2010-2011)
* **Omega Pharma-QuickStep** (2012)

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tour de Francia 2007

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Levi Leipheimer*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Levi Leipheimer *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q316904
* WorldCat
* VIAF: 300364063
* ISNI: 0000 0004 0358 1701
* LCCN: no2013045693
* Munzinger: 01000006814
* TMDb: 2842781
* CyclingArchives: 4044
* ProCyclingStats: 140549
* Sports Reference: levi-leipheimer-1

 |
**Jesús López Castiñeira**, nado en Lugo en 1890 e finado na Coruña o 10 de setembro de 1964, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Traballou na fundición de Julio Wonenburger e despois na Sociedad Española de Construcciones Metálicas. Emigrou aos Estados Unidos, e en Nova York traballou na Mapos Central Sugar Co. empresa coa que estivo destinado un tempo en Cuba. Foi secretario do Centro Andaluz de Nova York, onde exerceu tamén de animador cultural e participou como actor en diversas representacións.

Como xornalista colaborou na revista semanal barcelonesa *La Tribuna*, cos pseudónimos de El Terrible López e Santón de la Puntilla. Escribiu unha obra teatral, o xoguete cómico *Misticismo y Flamenquismo* (1919) e os artigos "Brujerías" (1913), "El Gobernador de la Tierra" (1914), "El Paraíso Perdido" (1915) e "Los náufragos del Potomac" (1915), así como os poemas "La Niña de los ojos de color del cielo" (poemita, 1914), "A S.M. Julia I" (1914) e a canción"¡Se la llevaron!" (1916).

Entrou en bancarrota, e logrou regresar a Galicia, onde casou coa súa moza Josefina González Canosa. Foi pai das escritoras Josefina López de Serantes e María Teresa López González, que asinaba co pseudónimo de Águeda de Vianney. Tivo outra filla chamada Carmen, morta con sete meses.

Notas
-----

1. ↑  *Hoja Oficial del Lunes*, 14-9-1964, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Reconstruyen la saga literaria iniciada por El Terrible López", artigo de Jaureguizar en *El Progreso* de Lugo, 6 de maio de 2015 *(en castelán)*.
*Lethrinus harak*
Os **Letrínidos** (Lethrinidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos por augas tropicais do Indopacífico occidental, aínda que a especie *Lethrinus atlanticus* se estende pola costa de África occidental, incluído o Mediterráneo.

Características
---------------

Corpo oblongo e comprimido. Unha aleta dorsal continua, con 10 espiñas e 8-10 radios brandos; a anal con 3 espiñas e 8-10 radios brandos; as pectorais longas e puntiagudas; as pélvicas de inserción torácida, cunha espiña e 5 radios brandos; caudal fendida.

Son peixes carnívoros que se alimentan no fondo de mares costeiros, principalmente cerca dos arrecifes de coral; algunhas especies posúen fortes molares cos que trituran as cunchas dos moluscos. 

Varias especies son hermafroditas protoxinos (é dicir, con inversión de sexo de femias a machos).

Clasificación
-------------

Divídese en dúas subfamilias e cinco xéneros:

* Subfamilia Lethrininae:
	+ Xénero *Lethrinus* (CuvierDesam, 1829)
* Subfamilia Monotaxinae:
	+ Xénero *Gnathodentex* (Bleeker, 1873)
	+ Xénero *Gymnocranius* (Klunzinger, 1870)
	+ Xénero *Monotaxis* (peces) (Bennett, 1830 )
	+ Xénero *Wattsia* (Chan e Chilvers, 1974)

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Letrínidos*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Letrínidos*** |

* Taxonomía FishBase *(en inglés)*
* Taxonomía ITIS

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q31402
* EBID: ID
* MAG: 2780203751

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Lethrinidae
* EOL: 5296
* Fossilworks: 266323
* GBIF: 8540
* iNaturalist: 55207
* IRMNG: 110350
* ITIS: 169129
* NCBI: 30848
* Plazi: ID
* uBio: 114196
* WoRMS: 151458

 |
**Hermann Janssen**, nado en Roomelse o 8 de outubro de 1888 e finado na mesma localidade o 5 de abril de 1971, foi un escritor alemán en frisón oriental.

Traxectoria
-----------

Na década de 1920 estivo emigrado nos Estados Unidos, na cidade de Cincinnati. Canda Gesina Lechte-Siemer foi un dos primeiros saterlandeses en traballar pola preservación do frisón oriental. Foi un dos membros fundadores da organización Seelterbuund fon 1952 para a promoción da lingua e que estableceu unha ortografía para escribila. En 1953 comezou a publicar a columna Lesebouk foar Seelterlound no periódico local *General Anzeiger*   que durou ata 1965 e que estaba dedicada á lingua e cultura de Saterland. En 1964 publicou *Dät Ooldenhuus*. Con Pyt Kramer editou o boletín literario *Seelter Trjoue* (1966-1972).

Obra
----

* *Deer waas iensen 'n oold Wieu*, libro de banda deseñada, tradución ao saterlandés do conto dos irmáns Grimm *Es war einmal eine alte Frau* con ilustracións de Tjeerd Bottema. Lavermann Drachten, 1960
* *Dät Ooldenhuus*, Ostendorp, Westrhauderfehn 1964
* *Ne Koare ful Spoas*, Seelter Trjoue, 1972

Notas
-----

1. ↑  Horst Haider Munske (2004)*Deutsch im Kontakt mit germanischen Sprachen* Walter de Gruyter, p. 89

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20636
* WorldCat
* VIAF: 286941214
* GND: 1057559903
* ISNI: 0000 0003 9279 7231
* NTA: 074262157

 |
**Jesús López Rodríguez**, nado en Vilagarcía de Arousa en 1974, é un sindicalista e político galego de Esquerda Unida e Comisións Obreiras.

Traxectoria
-----------

De longa traxectoria no labor sindical no seo de Comisións Obreiras de Galicia é presidente do comité de empresa de DS Smith Galicia (antiga Lantero) e foi responsable de acción sindical e negociación colectiva da FSC-CCOO de Galicia ata 2015. Militante de Esquerda Unida, encabezou en 2015 a candidatura de EU-SON á alcaldía de Vilagarcía de Arousa, que logrou tres concelleiros e de novo repetiu no primeiro lugar na candidatura de Vilagarcía en Común nas eleccións de 2019 mais quedou cun único representante no concello.

Notas
-----

1. ↑  "Os traballadores de DS Smith, antiga Lantero, anuncian movilizacións laborais". *Arousa TV*. 9 de febreiro de 2020.
2. ↑  "«Quiero devolverle a Vilagarcía lo que hizo por nosotros en Lantero»". *La Voz de Galicia*. 29 de marzo de 2015.
3. ↑  "«Outros presumen, pero nós somos unha confluencia de verdade»". *La Voz de Galicia*. 21 de maio de 2019.
| Lobo árabe |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Crítico |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Clase: | Mammalia |
| Subclase: | Theria |
| Infraclase: | Placentalia |
| Orde: | Carnivora |
| Suborde: | Caniformia |
| Familia: | Canidae |
| Subfamilia: | Canidae |
| Xénero: | *Canis* |
| Especie: | ***Canis lupus*** |

 |
| Nome trinomial |
| Canis lupus arabs |
| Distribución *Canis lupus arabs* (en azul)Distribución *Canis lupus arabs* (en azul) |

O **lobo árabe** (*Canis lupus arabs*) é unha subespecie do lobo. Anteriormente, a súa área de distribución comprendía parte significativa da Península arábica. Actualmente o seu hábitat vese reducido a pequenas rexións de Israel, Omán, Iemen, Xordania e Arabia Saudita

Características
---------------

É menor que os seus parentes euroasiático e americano. Posúe un cabelo de dimensións máis reducidas, cunha coloración cincenta. Non convive en mandas grande, cazando normalmente en parella ou en grupos de tres ou catro animais. Os seus ollos son marelos, aínda que algúns exemplares poden ter os ollos pardos, unha indicación de que os seus antepasados poden terse cruzado con cans salvaxes. Este último detalle poderá ser un factor de ameaza para a supervivencia da subespecie.

Estes lobos atacan e aliméntanse de calquera animal doméstico con tamaño até ao dunha cabra. Como resultado, os criadores de gando non deixan de tentar matalos con velenos ou trampas.

Aliméntanse de lebres, roedores, ungulados e carne putrefacta que atopan.

En Omán, a poboación lupina aumentou de maneira significativa dende que a caza foi prohibida, existindo a posibilidade forte de que se poidan restabelecer naturalmente nesta rexión. En Israel existen entre 100 e 150 individuos, na rexión do Negev e Ha'arava.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q624310
* MAG: 2778402876

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 1268196
* GBIF: 6164216
* iNaturalist: 636555
* ITIS: 726811
* MSW: 14000742

 |
|  |
| --- |
| **Historia da lingua grega**(ver tamén: alfabeto grego) |
| **Protogrego** (c. –2000)

---

 |
| **Micénico** (c. -1600–-1100)

---

 |
| **Grego antigo** (c. –800–-300)  *Dialectos*: Eolio, Arcadochipriota, Ático, Dórico, Macedonio, Xónico

---

 |
| **Koiné** (desde c. -300)

---

 |
| **Grego bizantino** (c. -330–1453)

---

 |
| **Grego moderno** (desde 1453) *Dialectos*: Capadocio, Chipriota,Demótico, Griko, Katharevousa, Póntico, Tsakonio, Ievánico |

A **katharévusa** ou **katharévousa** (en grego **καθαρεύουσα**, literalmente, *lingua purificada*) é unha forma do idioma grego creada no inicio do século XIX por Adamántios Koraís (1748-1833).

Historia
--------

Korais rexeitaba a influencia bizantina na lingua grega e era un crítico ácido da ignorancia do clero e da súa submisión ao Imperio Otomán. A *katharévusa* foi concibida para expurgar do grego as achegas estranxeiras sen con iso pretender volver ao grego antigo.

Tras a segunda guerra mundial, un amplo e longo debate político opuña os defensores da forma popular, o grego demótico (en grego *δημοτική*), aos partidarios da *katharévusa*.

A *katharévusa* recibiu estatuto de lingua oficial en 1830, pero nunca se tornou de uso corrente (non era de feito a lingua do pobo) e só en 1976 foi substituída polo grego demótico.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q35961
* EBID: ID
* Glottolog: kath1248
* LINGUIST: ell-kat

 |
Unha **imaxe '***óptica'* é unha figura formada polo conxunto de puntos onde converxen os raios que proveñen de fontes puntuais do obxecto tras a súa interacción co sistema óptico. A imaxe pode ser real ou virtual.

A **imaxe real** é a que se forma cando, tras pasar polo sistema óptico, os raios de luz son converxentes. Esta imaxe non se pode percibir directamente co sentido da vista, pero se pode rexistrar colocando unha pantalla no lugar onde converxen os raios.

A **imaxe virtual** é a que se forma cando, tras pasar polo sistema óptico, os raios diverxen. Para o sentido da vista, os raios parecen vir dende un punto polo que non pasaron realmente. A imaxe percíbese no lugar onde converxen as prolongacións deses raios diverxentes. É o caso da imaxe formada por un espello plano. As imaxes virtuais non se poden proxectar sobre unha pantalla.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4115103
* MAG: 92630104

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D061848
* MeSH: E01.370.350.589

 |
**Katherine Esther Jackson**, nada como **Kattie B. Screws** o 4 de maio de 1930 no Condado de Barbour, Alabama, é a matriarca da familia de artistas Jackson.

Traxectoria
-----------

Jackson naceu como **Kattie B. Screws** no Condado de Barbour, Alabama, filla de Martha (nada Upshaw; 14 de decembro de 1907 – 25 de abril de 1990) e Prince Albert Screws (16 de outubro de 1907 – 21 de xaneiro de 1997). Cando tiña catro anos, o seu pai cambioulle o apelido a "Scruse" e o nome a Katherine Esther. A máis nova de dúas irmás, Jackson contraeu a polio con dous anos, mais sobreviviu a enfermidade. Os efectos da enfermidade deixoulle unha coxeira permanente. Con catro anos, a familia mudouse a East Chicago, Indiana, un suburbio de Chicago, e a continuación a Gary, Indiana no noroeste de Indiana. Cando era nova, Jackson aspiraba a converterse en cantante country pero desanimouse ó ver que non existían estrelas de country afroamericanas. Os seus pais divorciáronse cando aínda era nova. No instituto, uniuse á banda de música. En 1947, coñece a Joseph Jackson. Despois dun ano de relación, que comezou despois de que Joseph anulase un vello matromonio, casaron en novembro de 1949. En xaneiro de 1950, mercaron unha casa de dous cuartos en Gary. Durante os primeiros anos como matrimonio, cantaron xuntos, con Joseph tocando a guitarra. Despois de que a carreira de Joseph como boxeador fracasase, continuou a traballar na Inland Steel Company East Chicago mentres ela criaba ós seus dez fillos. (O irmán xemelgo de Marlon, Brandon, morreu pouco despois de nacer).

Fillos
------

Katherine e Joe Jackson tiveron dez fillos.

* Maureen Reillette "Rebbie" Jackson (nada o 29 de maio de 1950)
* Sigmund Esco "Jackie" Jackson (nado o 4 de maio de 1951)
* Tariano Adaryll "Tito" Jackson (nado o 15 de outubro de 1953)
* Jermaine La Jaune Jackson (nado o 11 de decembro de 1954)
* La Toya Yvonne Jackson (nada o 29 de maio de 1956)
* Marlon David Jackson (nado o 12 de marzo de 1957)
* Brandon Jackson (nado o 12 de marzo de 1957, morto ó pouco tempo de nacer)
* Michael Joseph Jackson (29 de agosto de 1958 – 25 de xuño de 2009)
* Steven Randall "Randy" Jackson (nado o 29 de outubro de 1961)
* Janet Damita Jo Jackson (nada o 16 de maio de 1966)

Notas
-----

1. ↑  Jackson, Katherine; Rich Wiseman (1990). *My Family, the Jacksons*. St. Martin's Paperbacks. ISBN 0-312-92350-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q238402
* WorldCat
* VIAF: 113608995
* FAST: 1933775
* GND: 1082564230
* IMDb: nm1808277
* ISNI: 0000 0000 8314 8756
* LCCN: n91057125
* NDL: 00468846
* NNDB: 000206061
* SNAC: w655080d
* TMDb: 1137185
* WikiTree: Screws-36

 |
A **igrexa de San Pedro de Angoares** é a igrexa parroquial de Angoares, no concello de Ponteareas. É un templo románico.

Descrición
----------

Ten a súa orixe nun mosteiro probablemente visigodo. No século XII construíuse a igrexa románica como un edificio de planta de cruz latina e testeiro recto. A antiga fachada románica desapareceu logo dunha reforma feita en 1900. A actual, de estilo neogótico, carece de valor arquitectónico.

É destacable a colección de canzorros antropomorfos e zoomorfos (coma cuadrúpedes, cabezas de bóvidos e outros animais). Algúns dos personaxes esculpíronse sentados coas mans suxeitando a cabeza, como se estivesen meditando.

No muro norte da ábsida consérvase unha banda prerrománica e unha lousa con decoración de lacería que se conserva na sancristía.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista lateral de igrexa.Vista lateral de igrexa.
* Brazo sur do transepto.Brazo sur do transepto.
* Canzorros.Canzorros.
* Canzorros.Canzorros.

Notas
-----

1. ↑  "Igrexa parroquial de San Pedro de Angoares". *turismo.gal*. Consultado o 8 de xaneiro de 2018.

Véxase tamén
------------

* Arte románica
As **Irmás Bieitas Armenias** (en polaco: *Panny Benedyktynki Ormiańskie*) foron unha orde relixiosa feminina da Igrexa católica armenia, baseada na regra de San Bieito. A orde estivo activa na arquieparquía de Lviv até a segunda guerra mundial, e foi a única orde de rito armenio que existiu nos territorios da Coroa do Reino de Polonia.

Historia
--------

A orde foi fundada en Lviv entre 1675 e 1676 por tres monxas procedentes de Kamianets-Podilskyi. Grazas ao apoio do arcebispo de Lviv Wartan Hunanian recibiron do concello da cidade un terreo no distrito armenio para construír un mosteiro. Inicialmente recibían atención espiritual do párroco da catedral, Onufry Asłanowicz, e estaban gobernadas pola abadesa latina Eleonora Kazanowska. A autorización papal para estabelecer unha congregación diferenciada chegou de Alexandre VIII en 1690. A nova orde seguía a regra de San Bieito, mais conservaba o rito e a pertenza á Igrexa católica armenia. O 24 de decembro de 1692 o arcebispo Hunanian recibiu a profesión solemne das primeiras 14 irmás.

A orde estaba gobernada por unha abadesa. En 1701 foi elixida a primeira no cargo, Marianna Nersesowiczówna, irmá do bispo coadxutor Deodat Nersesowicz.

No mosteiro tiñan unha coñecida e valorada escola feminina, á que acudían non só rapazas armenias, senón tamén polacas e rutenas. Tiñan tamén unha granxa en Lychakiv, e unha capela dedicada á Virxe do Perpetuo Socorro, consagrada o 29 de setembro de 1898 polo arcebispo Izaak Mikołaj Isakowicz.

Logo da segunda guerra mundial e a partir de 1946, logo das perdas territoriais de Polonia, deixaron Lviv e pasaron a vivir coas irmás bieitas de Lubiń. En 1958 trasladáronse a Wołów. A ausencia de vocacións nativas e a práctica desaparición da comunidade armenia en Polonia levaron a que en 1961, baixo a dirección de Jadwiga Jóżak, fixesen un cambio de rito á Igrexa latina, desaparecendo como orde relixiosa diferenciada.

Lista de abadesas
-----------------

* Marianna Ksawera Nersesowiczówna (1701-1710)
* Helena Fortunata Spendowska (1710-1751)
* Magdalena Benedykta Manuczkiewiczówna (1751-1772)
* Marianna Alojza Augustynowiczówna (1772-1788)
* Magdalena Ryspyma Matiaszewiczówna (1772-1788)
* Gertruda Ksawera Teodorowiczówna (1789-1796)
* Barbara Weronika Piramowiczówna (1796-1827)
* Marianna Kolumba Nadejówna (1827-1839)
* Ludwika Krzysztofowiczówna (1839-1843)
* Rozalia Kajetana Sarkisiewiczówna (1843-1893)
* Joanna Alojza Janowiczówna (1895-1927)
* Elekta Orłowska (1928-1954)
* Jadwiga Jóżak (1954-1961) - "irmá maior" até a unión coas bieitas latinas

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Smirnow, Jurij (2002). *Katedra ormiańska we Lwowie: dzieje archidiecezji ormiańskiej lwowskiej*. Lviv: Wydawn. San Set. ISBN 9788388417559.
Aos Irmáns Pinzón en Palos de la Frontera.
Os **irmáns Pinzón**, que foron Martín Alonso, Vicente Yáñez e Francisco Martín, foron tres destacados mariños españois, membros da familia Pinzón, naturais de Palos de la Frontera, na provincia de Huelva, quen viviron de finais do século XV e comezos do XVI, e que participaron activamente na primeira viaxe de Cristovo Colón, que tivo como resultado o descubrimento de América, amais de noutras viaxes de descubertas e exploración.

Martín Alonso e Vicente Yáñez, capitáns das carabelas *La Pinta* e *La Niña*, respectivamente, son os irmáns mais coñecidos, pero hai un terceiro, menos popular, que fora a bordo da carabela *La Pinta* como maestre: Francisco Martín. Martín Alonso foi o home grazas ao cal conseguiuse que a mariñeiría da zona do Tinto-Odiel animarase a participar na empresa colombina. Así mesmo apoiou economicamente o proxecto aportando cartos da súa facenda persoal. Francisco, o maestre de *La Pinta*, parece que, ademais de no primeiro viaxe, participou tamén no terceiro e cuarto dos viaxes colombinos, pero, por ser seu nome moi común, seus datos biográficos confúndense con outros homónimos da súa época. Por último, Vicente Yáñez, o menor dos tres irmáns, ademais de participar no primeiro viaxe de Colón, unha vez finado o monopolio colombino, realizou outros viaxes de descubrimento pola súa conta, entre os que cabe destacar o descubrimento do Brasil.

A participación dos Pinzón foi crucial para a empresa descubridora, xa que ninguén estivo disposto a enrolarse con Colón ata que o maior dos irmáns, Martín Alonso, rico e afamado armador da zona, deu seu apoio á empresa española.

Notas
-----

1. ↑  ORTEGA, Ángel. Tomo III, págs. 37-110.
2. ↑  DE LAS CASAS, Bartolomé. "Capítulo XXXIV". *Historia de las Indias*. Tomo I. p. 256. Consultado o 18 de outubro de 2008.
3. ↑  ORTEGA, Ángel. Tomo III, págs. 135-137.
4. ↑  GOULD, Alice B. Pág. 132 y siguientes.
5. ↑  ORTEGA, Ángel. Tomo III, págs. 111-112.
6. ↑  IZQUIERDO LABRADO, Julio (1999). "Vicente Yáñez Pinzón". Consultado o 18 de outubro de 2008.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Vicente Yáñez Pinzón. Biografías y vida *(en castelán)*.
* Irmáns Pinzón, Enciclopedia GER *(en castelán)*.
**Juan Sieiro González**, nado en Maside o 2 de febreiro de 1835 e finado en Ourense o 30 de outubro de 1893, foi un filósofo e profesor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Bacharelato no Seminario de Ourense e empezou a carreira de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e rematouna na de Madrid. Ao mesmo tempo estudou Teoloxía na Universidade Pontificia de Toledo. Gañou a cátedra de Grego no Instituto de Pontevedra, pero logo da supresión da cátedra pasou á de Filosofía no Instituto de Ourense. Alí permaneceu ata a súa morte en 1893.

Colaborou en *La Ilustración Gallega y Asturiana*, *Las Provincias*, *El Eco de Orense*, *El Heraldo*, *Galicia* e *Las Provincias* de Madrid, con artigos de crítica literaria e fundou o xornal *El Alerta* en Pontevedra en 1864.

Pensamento
----------

Juan Sieiro foi un dos principais representantes do krausismo en Galicia e así se reflicte na súa filosofía e no contido das súas clases.

Obras
-----

* *Catecismo y Filosofía*, 1872.
* *Psicología y Lógica*, 1872.
* *El latinismo en el dialecto gallego*, 1879.
* *Principios de Psicología o antropología psíquica, lógica y ética*, 1882.
* *Sociología*, 1888.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Quintas Ferreño, Francisco Javier (2016). *Juan Sierio González: Educador krausista, heterodoxo, masón*. Masónica.
* Rivas García, Manuel; Domínguez Prieto, Xosé; Lozano Paz, Moises (2005). *Dicionario galego de Filosofía*. Santa Comba: Tresctres. ISBN 84-933588-9-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391277
* WorldCat
* VIAF: 213093220
* BNE: XX1121674
* DBE: juan-sieiro-gonzalez
* SUDOC: 078816513

 |
Extracto de *Basic by Isotype* de Neurath, 1937.En deseño gráfico e socioloxía, **Isotype** (un acrónimo de *International System of Typographic Picture Education* ) é un sistema baseado en pictogramas, deseñado polo profesor e filósofo austríaco Otto Neurath e o ilustrador Gerd Arntz para comunicar información dun xeito sinxelo e visual, sen o uso (ou cun uso limitado) da linguaxe escrita e falada. En castelán traduciuse como *isotipo*.

Sinais en Padrón que cumpren coas premisas de sinxeleza, recoñecibilidade e inmediatez
Fila de desempregados, pictograma deseñado por Gerd Arntz
*Isotype* desenvolveuse para difundir información cuantitativa con obxectivos sociais: segundo as intencións orixinais de Neurath, os profesores debían usar Isotype para facilitar a comprensión dos nenos, pero finalmente revolucionou a **sinalización pública**, a **infografía** e a **representación dos cuantitativa de datos**. Miles de palabras exprésanse a través dunha imaxe, e mesmo non habendo interpretacións universais podemos falar de "linguaxe internacional para imaxes" ou "linguaxe visual auxiliar".

Desde o punto de vista visual débese moito ás liñas limpas e á estética realista e Art déco. As características de cada signo do sistema son: sinxeleza, recoñecibilidade, inmediatez. Os signos non deben ser demasiado detallados, deben ser comprensibles sen a axuda de palabras e deben permitir un uso similar aos tipos de letra. A paleta de cores é limitada, suxírese o uso de só 7 cores, suficientemente diferentes entre si para ser sempre identificadas polo observador: branco, azul, verde, amarelo, vermello carmín, marrón e negro. Neurath teorizou tres niveis de lectura: *"Unha imaxe que faga un bo uso do sistema debe transmitir toda a información importante sobre o elemento que representa.* *A primeira vista ves os elementos máis importantes, na segunda o menos importante, na terceira os detalles. No cuarto, non se debe coller nada ".*

Neurath fundou o Isotype Institute coa súa muller Marie Reidemeister.

En Isotype é posible rastrexar obxectivos comúns co proxecto *Geoscope de* Buckminster Fuller.

Os seguintes proxectos poden considerarse derivados de Isotype:

* o sistema de pictogramas deseñado por Otl Aicher para identificar os deportes dos Xogos Olímpicos de 1972
* os estudos realizados polo Instituto Americano de Artes Gráficas (AIGA) para o Departamento de Transporte dos Estados Unidos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Isotype revisited
* Gerd Arntz Web Archive Arquivado 18 de agosto de 2017 en Wayback Machine.
* Anticast#153 - O Legado do isotype
* Otto Neurath | Pictorial Statistics
* Otto Neurath (OEGWM)
* Stroom Den Haag - After Neurath
* From The Nonverbal Dictionary, by David B. Givens

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q735209
* JSTOR: isotypes

 |
***Irmandiñas*** é un ensaio de Aurora Marco, publicado en 2021 e editado pola Editorial Laiovento, gañador do Premio Follas Novas do Libro Galego 2021 na categoría de ensaio e investigación.

Neste ensaio preténdese "recuperar , visibilizar, valorizar e homenaxear mulleres que se entregaron con paixón á defensa da terra e da lingua, ao espallamento do ideal galeguista e republicano, á escrita, ao ensino, ao desenvolvemento editorial galego, á música, ao teatro, á actividade investigadora, á actividade política...". Un libro que nos seus catorce capítulos recolle as vidas de mulleres vinculadas ás Irmandades da fala, ao Seminario de Estudos Galegos, ao Partido Galeguista, *A Nosa Terra* ou agrupacións teatrais e coros no período 1916-36. Entre elas Micaela Chao Maciñeira, Elvira Bao Maceiras, María Miramontes, Amalia Álvarez Gallego, Olimpia Valencia, Jacinta Landa, Daría González García, María Luz Morales, Amparo López Jeán, Francisca Herrera Garrido, Emilia Docet, María Antonina Sanjurjo. 

Un labor complicado porque como sinala a autora *"*o desinterese da historiografía galega polas investigacións de xénero, unido á invisibilidade de que foron obxecto as mulleres e a escasa valoración do seu activismo e das súas traxectorias por parte dalgunhas familias, explican que, nesta altura, non poidamos ofrecer uns mínimos trazos biográficos da maioría daquelas doantes, aínda que si reproducimos os nomes de todas porque, como é ben sabido, o que non se nomea, non existe*".*

Notas
-----

1. 1 2  Diario, Nós. "Aurora Marco: "Fica aínda moito por facer no proceso de visibilizar as mulleres que nos precederon"". *Nós Diario*. Consultado o 2021-07-18.
2. ↑  Pérez Pena, Marcos. "Unha ducia de irmandiñas". *Praza Pública*. Consultado o 2021-07-18.
3. ↑  González, David (2020-07-30). "Recensión: Aurora Marco, Irmandiñas". *palabradegatsby* (en castelán). Consultado o 2021-07-18.
4. ↑  Dopico, Montse (2020-03-06). "Irmandiñas: as mulleres esquecidas das Irmandades da Fala". *Praza Pública*. Consultado o 2021-07-18.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Presentación de Irmandiñas na FLIV 2021.
A **igrexa de Sant Quirze de Pedret** está situada no termo de Cercs, na comarca catalá do Berguedà.

Historia
--------

A igrexa é unha mostra salientable da arquitectura prerrománica. Está composta por tres naves. A nave central é a máis alta e antiga (século IX) sendo coroada por unha ábsida trapezoidal. As naves laterais corresponden a unha ampliación do século X, rematando en dúas absidiolas. Como o edificio aséntase sobre unha pendente, a nave norte queda a un nivel superior e comunícase coa central a través de dúas aberturas con arco de ferradura.

En 1959 o bispado de Solsona cedeulla ó concello de Berga para o seu coidado. Entre os anos 1959 e 1964 foi restaurada baixo a dirección do arquitecto *Camil Pallàs*. Posteriormente no 1989 levouse a cabo outra restauración encabezada polo arquitecto *Antoni González*. Desta volta tamén se fixeron traballos de arqueoloxía e de investigación histórica. O cal permitiu respectar a aparencia orixinal do século X.

Pinturas
--------

Na igrexa atopáronse pinturas dun gran valor artístico e histórico. Datan posiblemente de finais do século XI. As da nave norte mostran os martirios dos santos da igrexa: *sant Quirze* e *Santa Julita*, un fragmento que representa o sacrificio de Isaac e unha representación de bustos de diversos santos. A absidiola sur mostra pinturas tamén románicas do século XI. Nelas mostrase a virxe entronizada co neno Xesús e unha representación da parábola das virxes prudentes e das virxes necias. 

Pinturas da absidiola sur
Ademais tamén existen motivos vexetais e cortinas coma decoración. Estas pinturas foron arrincadas no 1922 e consérvanse no MNAC e no museo diocesano e comarcal de solsona. No 1995 *Emili Julià* fixo unhas reproducións dos orixinais na propia igrexa.

Pinturas da ábsida central
Porén as pinturas máis importantes son as da ábsida central, prerrománicas do século X. Unha delas mostra unha cruz radial e dentro dela un cabaleiro con lanza e estandarte. Este cabaleiro é rodeado por un can, unha pequena cruz, unha figura humana e dous paxaros. Fóra da cruz móstrase unha figura humana e o outro lado outra figura axeonllada cun bastón e unha fogueira diante. Está última figura ten sido identificada coma o demo. Noutro extremo da ábsida existe outra pintura representando un home orante con barba e cos brazos estendidos dentro dun círculo decorado con motivos zigzagueantes. A composición é coroada por un paxaro que se ten identificado cunha aguia ou un pavo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q950772
* WorldCat
* VIAF: 147022859
* GND: 4244483-4
* LCCN: nr93048764

 |
A **Igrexa de San Pedro de Viveiro** é un templo de culto católico situado na parroquia de San Pedro de Viveiro (concello de Viveiro) na provincia de Lugo. De estilo románico, dende o ano 1974 está considerada coma Ben de Interese Cultural, dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.

Historia
--------

O actual templo data de finais do século XII. Porén, a súa orixe remóntase até o século VI, como o pon de manifesto unha epígrafe situada nun perpiaño exterior no que se fai mención a unha restauración do século X. É a máis antiga da zona. Foi posteriormente ampliada e reformada nos séculos XII e XVII. Ademais do seu interese arquitectónico, no seu interior gárdase unha importante escolma de tallas.

Características
---------------

Presenta un estilo románico de gran pureza, fabricada en cantaría e cachotaría de granito, con parte dos seus muros caleados A cuberta é de lousa, a dúas augas. Consta de nave principal e lateral separadas por arcos de medio punto. Salienta a ábsida semicircular. Na fachada, a porta principal arránxase cun arco de medio punto sen enfente ningún, con espadana de dobre corpo e dous vans. Porta lateral románica, tapiada. No beirado salientan os antigos canzorros con diversas formas, especialmente os da ábsida. Existen varias inscricións nos muros exteriores.

No interior atopamos un arco triunfal, bóveda de canón en nave, retablo maior neoclásico e lateral barroco, con tallas de interese e varias pezas antigas.

Galería de imaxes
-----------------

* Vista da ábsida e do cruceiro.Vista da ábsida e do cruceiro.
* Vista posterior coa ábsida e a sancristía.Vista posterior coa ábsida e a sancristía.
* Detalle dunha ménsula.Detalle dunha ménsula.
* Detalle da xanela.Detalle da xanela.
* Ábsida.Ábsida.
* Detalle da inscrición no muro.Detalle da inscrición no muro.
* Cruceiro de San Pedro de Viveiro, no adro da igrexa, do século X.Cruceiro de San Pedro de Viveiro, no adro da igrexa, do século X.

Notas
-----

1. ↑  Igrexa Parroquial de San Pedro de Viveiro en Turgalicia.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Arquitectura románica en Galicia
* Igrexa de San Francisco de Viveiro
* Igrexa de Santa María do Campo de Viveiro
**Juan Nieto Dios**, "Chiquita", nado na Illa de Arousa no 1925 e finado en Pontevedra o 14 de outubro de 1995, foi un armador e político galego.

Traxectoria
-----------

Armador, nas eleccións municipais de 1983 foi cabeza de lista da Unión Isleña Democrática ó concello de Vilanova de Arousa e logrou un concelleiro. Non obstante, e pese a que o PSdeG-PSOE quedara ó bordo da maioría absoluta, os demais grupos políticos apoiárono como alcalde, o cal levantou gran polémica entre os socialistas e na Illa de Arousa, onde el residía e os socialistas lograran un esmagador triunfo, denunciándose presións a varios dos concelleiros que o apoiaron para que o fixesen. Este contexto foi de gran tensión, tendo que cambiar a súa residencia a Vilanova tras diversas ameazas mentres que o líder socialista Sito Vázquez tamén sufriu ameazas e unha agresión. Desta forma, e trala progresiva perda de apoios na corporación, perdeu a alcaldía tras unha moción de censura en outubro de 1985 que supuxo que os socialistas recuperasen o goberno. A moción tivo lugar uns días despois do feito máis relevante ocorrido baixo o seu mandato, a inauguración da ponte entre a Illa e Vilanova.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Vázquez García** |  **Alcalde de Vilanova de Arousa** 1983 - 1985 | Sucesor:**José Vázquez García** |

Vida persoal
------------

Casou con Palmira Pouso Dios e tiveron 15 fillos. Faleceu o 14 de outubro de 1995 no Hospital Provincial de Pontevedra tras sufrir un derramamento cerebral.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia* ed. Arousa, 15-10-1995, p. 41.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Vilanova de Arousa

### Ligazóns externas

* Inauguró el puente, pretendió romper la tradición y sufrió la primera moción de censura
* La 'mafia' del contrabando mediatiza las crisis que atraviesan los principales ayuntamientos de la ría de Arosa
* Homenaje a la matriarca de una gran familia
A **lingua inglesa** é un idioma da rama Xermánica occidental da rama anglofrisia falado por máis de 300 millóns de persoas como lingua materna en todos os continentes e varios centos de millóns máis como lingua secundaria.

A súa **historia** pasa por varias etapas ao longo de máis de 1500 anos. Antes de chegar á posición de lingua franca mundial da que desfruta hoxe, o inglés evolucionou desde as linguas dos invasores xermanos de Britannia no século V D.C. que con substrato latín, escandinavo e celta foron conformando o inglés antigo. Posteriores invasións, como a Normanda de 1066 e adiantos tecnolóxicos como a introdución da imprenta permitiron forxar a lingua inglesa falada hoxe.

O inglés antes do inglés: Antecedentes
--------------------------------------

Inglés antigo (*Old English*)
-----------------------------

*Véxase inglés antigo*

Inglés medio (*Middle English*)
-------------------------------

*Véxase inglés medio*

Inglés moderno temperán (*Early Modern English*)
------------------------------------------------

Inglés moderno (*Modern English*)
---------------------------------

Semellanzas coa historia da lingua galega
-----------------------------------------

O programa da CRTVG Ben falado! estabeleceu semellanzas entre a historia da lingua inglesa e a historia da lingua galega, falando dos "séculos escuros do inglés".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q784975
* MAG: 2780174114

 |

1. ↑  ; ;
**Ken Andrews**, nado como **Kenneth Andrew Doty** o 18 de xuño de 1967, é un músico, cantante, compositor e produtor estadounidense. Andrews naceu en Seattle, Washington, e estudou nunha escola de cine nos Ánxeles antes de que a súa banda Failure asinase un contrato co selo Slash Records.

Carreira
--------

Andrews é coñecido sobre todo por ser cofundador, principal vocalista, guitarrista, baixista e co-compositor da banda de rock alternativo Failure. Tamén tocou en Replicants, unha banda de versións onde tamén tocaban membros de Tool. Tras a separación de Failure en 1997 gravou música baixo o nome de ON, e posteriormente montou e liderou a banda Year of the Rabbit. Andrews tocou en solitario, ademais de colaborar nunha "banda dixital" chamada Digital Noise Academy con Justin Meldal-Johnsen, Sharky Laguana (Creeper Lagoon), Jordon Zadorozny e Charlotte Martin (coa que Andrews casou en 2005), entre outros. En 2014 Andrews reuniuse cos membros de Failure Greg Edwards e Kellii Scott. Xuntos iniciaron unha xira por Norteamérica, que incluíu dúas datas con A Perfect Circle e Puscifer para celebrar o 50 aniversario de Maynard James Keenan.

Ademais do seu traballo como músico, Andrews tamén produciu e mesturou material de moitos artistas, como Nine Inch Nails, Beck, Lostprophets, Pete Yorn, A Perfect Circle, Tenacious D, Black Rebel Motorcycle Club, Candlebox ou Mae, entre outros. Tamén destaca a súa participación na produción de "You Know My Name", o tema para a película do 2006 de James Bond *Casino Royale*, interpretada polo líder de Soundgarden Chris Cornell.

Notas
-----

1. ↑  "Replicants | Biography & History". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2019-11-02.
2. ↑  Epting, Chris. "Maynard James Keenan Celebrates His 50th Birthday in Style". *Loudwire* (en inglés). Consultado o 2019-11-02.
*Artigo principal**:* Semana Santa de Viveiro.
A **Irmandade do Prendemento** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.

Características xerais
----------------------

A Irmandade emprega capa e *capirote*brancos, con hábito de cor vermella, que leva bordado o emblema. Este está formado pola coroa de espiñas cruzada pola lanza e a esponxa e, no centro, a columna coa soga.

Procesións
----------

Durante a Semana Santa, a Irmandade do Prendemento encárgase de sacar as seguintes procesións:

* Procesión do Prendemento (Xoves Santo)
* Procesión da Paixón (Venres Santo)

Estandarte
----------

O estandarte da Irmandade do Prendemento é obra das monxas Concepcionistas de Viveiro e data do ano 1954. O seu tecido é de veludo granate, sobre o que está bordado en prata os símbolos da Paixón de Cristo, así como motivos florais. Unha elegante grilanda de flores, talos e follas serve de marco ao elemento principal, símbolo da Paixón e mostra a columna e o látego circunscritos na Coroa de Espiñas. Á súa vez, todo este conxunto é atravesado por dúas frechas. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío de prata a inscrición «Irmandade do Prendemento» así como a data de confección en números romanos.

| * v
* c
* e
  Confrarías e Irmandades da Semana Santa de Viveiro |
| --- |
| Venerable Orde Terceira Franciscana  ·  Confraría do Santísimo Rosario  ·  Confraría do Santísimo Cristo da Piedade  ·  Irmandade do Prendemento  ·  Irmandade das Sete Palabras  ·  Irmandade da Santa Cruz  ·  Confraría do Nazareno dos de Fóra  ·  Confraría da Misericordia |
**Juan Francisco Outeiral Outeiral**, nado en Boiro e finado en Santiago de Compostela o 23 de febreiro de 1937, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Transportista. Cuñado de Juan Somoza Rebollido. Militante socialista, en 1935 presidiu a agrupación local do PSOE. Foi concelleiro en Boiro logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído o 21 de agosto. Detido meses despois, foi xulgado en Santiago de Compostela en consello de guerra e condenado a morte. Foi fusilado no cemiterio de Boisaca o 23 de febreiro de 1937 xunto co seu compañeiro de corporación Rodrigo Álvarez Gantes. Con eles tamén foron fusilados José Maceiras, Santiago Miranda, Ramón Lojo, Bautista Torrado e Braulio Castro.

Vida persoal
------------

Casou con Encarnación González Reino.

Homenaxes
---------

Foi homenaxeado polo concello de Boiro no Día da Galiza Mártir de 2007.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Rodríguez Gallardo, Antón (29-9-2006). "Represión contra catro concelleiros da República". *La Voz de Galicia*: Barbantia L8.  `|data-acceso=` require `|url=` (Axuda)

### Ligazóns externas

* 

* Juan Outeiral na páxina web *Nomes e Voces*.
* El himno sonó para Juan Outeiral