recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xiz (programa de televisión).
**Xices** de cores.
O **xiz** (provén do grego *gupsos, ou* ‘xeso’, tomado a través do latín *gypsum, i*) é un tipo de arxila calcaria, sedimentaria, de textura fina e terrosa que se distingue pola súa cor clara, e pola suavidade e alta porosidade. É unha forma de calcita e orixinariamente formouse nas profundidades do mar pola compresión do plancto microscópico que se asentara no fondo mariño.

Descrición e orixe
------------------

O xiz é común en toda a Europa Occidental e adoitan observarse acantilados escarpados onde se atopan co mar en lugares como os acantilados de Dover na costa de Kent. 

### Composición

Pozo de giz aberto, Seale, Surrey, Reino UnidoPozo de **xiz** aberto, Seale, Surrey, Reino Unido.
Está composto principalmente por pequenos fragmentos de cunchas de calcita ou esqueletos de plancto, como os foraminíferos ou os cocolitóforos de 0,5 a 4 micras de tamaño, aínda que preto de 10% a 25% dun giz típico está composto por fragmentos que son de 10 a 100 micras de tamaño. Os fragmentos máis grandes inclúen esqueletos de plancto intactos e fragmentos esqueléticos de organismos máis grandes, como moluscos, equinodermos ou briozoos.

A xiz é normalmente calcita case pura, CaCO  
3 (carbonato de calcio), con só entre un 2% e un 4% doutros minerais. Estes son xeralmente cuarzo e minerais de arxila, aínda que ás veces tamén está presente o colofano (apatita criptocristalina, un mineral fosfato). Nalgúns leitos de xiz, a calcita converteuse en dolomita, CaMg(CO  
3)  
2, e nalgúns casos a xiza dolomitizada foi desdolomitizada de novo a calcita. 

O giz é moi poroso, con valores típicos de porosidade que oscilan entre o 35 e o 47 por cento. é identificable pola súa dureza, o contido en fósil e a súa reacción ao ácido (produce efervescencia ao contacto).

Uso
---

O xiz extráese para o seu uso na industria, como para a cal, ladrillos e masilla de construción, e na agricultura, para elevar o pH en solos con alta acidez.

Tamén se usa para "xiz de pizarra", para escribir e debuxar en varios tipos de superficies. Estes xices elabóranse xeralmente mesturando xeso con auga e algúns outros materiais tales como caolín, e espérase a que fragüe dentro dun molde especial. Unha vez que fraguou a mestura, desmóldase e sécase. Porén, tamén se poden fabricar a partir doutros minerais a base de carbonato. Adoita chamarse tamén así o composto de xeso que se usa no xogo de billar para fregar os tacos a fin de que non escorreguen ao golpear as bólas.

Notas
-----

1. ↑  "Xiz". *Portal das Palabras*. Consultado o 4 de setembro de 2016.
2. ↑  Hancock, Jake M. (1975-01). "The petrology of the Chalk". *Proceedings of the Geologists' Association* **86** (4): 499–535. ISSN 0016-7878. doi:10.1016/s0016-7878(75)80061-7.
3. ↑  "Chalk: Sedimentary rocks". *web.archive.org*. 2009-06-20. Archived from the original on 20 de xuño de 2009. Consultado o 2024-03-25.
4. 1 2  "Chalk: A biological limestone formed from shell debris". *geology.com*. Consultado o 2024-03-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q147690
* AAT: 300022413
* GEC: 0187101
* GND: 4179982-3

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Afanasii Makurov** (en ruso: *Афанасий Макуров*), nado como **Aggei Feodorovich Makurov** (en ruso: *Аггей Феодорович Макуров*) arredor de 1825 na aldea de Chudei (hoxe Ucraína) e finado o 1 de outubroxul./ 14 de outubro de 1905greg. en Vyzhnytsia (Ucraína), foi un bispo da Igrexa ortodoxa do vello rito lipovana co título de "Arcebispo de Belaia Krynytsa e Metropolita de todos os cristiáns ordoxos do vello rito".

Biografía
---------

Naceu arredor de 1825 na aldea de Chudei (entón parte de Austria-Hungría) nunha familia de vellos crentes. Até 1871 foi sacerdote na parroquia vello crente de Piscu (preto de Brăila, no Principado de Romanía). Logo de enviuvar, o 3 de xuño de 1871 foi elixido bispo de Brăila, recibindo a ordenación do metropolita Kiril Timofeev. Á morte deste, foi elixido metropolita de Belaia Krynytsa o 9 de maio de 1874.

En 1881 foi recibido polo emperador Francisco Xosé I de Austria, o que indicou o recoñecemento da xerarquía de Belaia Krynytsa polo goberno; en 1889, por iniciativa de Afanasii, foi aprobado un acordo co recoñecemento da Igrexa de Vello Rito nos territorios do Imperio.

Finou o 1 de outubroxul./ 14 de outubro de 1905greg. e está enterrado no cemiterio de Bila Krynytsia.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7  Панкратов, А. В. (2002). "АФАНАСИЙ". *Православная энциклопедия* **4**. Moscova: Церковно-научный центр «Православная энциклопедия». p. 11. ISBN 9785895720097.
2. 1 2 3 4 5  Мельников, Ө. Е. (1999). *Краткая история древлеправославной (старообрядческой) церкви*. Izd-vo BGPU. pp. 293–299.
3. 1 2 3  Писаревский, А. Ю. (2002). *Старообрядческие иерархи: справочные материалы*. p. 31.
***The Annotated Alice*** é un libro de 1960 de Martin Gardner que incorpora o texto dos principais contos de Lewis Carroll, *As aventuras de Alicia no país das marabillas* (1865) e *Alicia do outro lado do espello* (1871), así como as ilustracións orixinais de John Tenniel. Ten extensas anotacións que explican as referencias contemporáneas (incluíndo os poemas vitorianos que Carroll parodia), os conceptos matemáticos, os xogos de palabras e as tradicións vitorianas (como o xogo social *snapdragon*) que aparecen nos dous libros.

Historia
--------

O libro orixinal publicouse por primeira vez en 1960. Foi reimpreso varias veces e traducido ao francés, italiano, xaponés, portugués, ruso, castelán, alemán e hebreo.

En 1990 publicouse unha secuela, *More Annotated Alice*. Esta secuela non contén as notas laterais orixinais, e as ilustracións de Tenniel son substituídas polas de Peter Newell. Tamén contén o capítulo "suprimido" titulado "The Wasp in a Wig" (A avespa nunha perruca), que Carroll omitiu do texto de *Through the Looking-Glass* por recomendación de Tenniel.

En 1999 publicouse *The Definitive Edition*. Combina as notas de ambas obras e presenta as ilustracións de Tenniel en calidade mellorada.

Gardner tamén compilou un volume complementario, *The Annotated Snark*, dedicado ao clásico poema de Carroll*, The Hunting of the Snark*.

En 2015 publicouse *The Annotated Alice: 150th Anniversary Deluxe Edition*, combinando os traballos anteriores de Gardner e ampliado por Mark Burstein, presidente emérito da Lewis Carroll Society of North America. Inclúe máis de 100 anotacións novas ou actualizadas, máis de 100 ilustracións de Salvador Dalí, Beatrix Potter, Ralph Steadman e outros 42 artistas e ilustradores (ademais da arte orixinal de Sir John Tenniel) e unha filmografía de todas as películas relacionadas con Alicia do estudoso de Carroll David Schaefer.

Edicións en inglés
------------------

* *The Annotated Alice: Alice's Adventures in Wonderland & Through the Looking Glass by Lewis Carroll, Illustrated by John Tenniel* por Martin Gardner (1960), Nova York, Bramhall House ISBN 0-517-02962-6
* *More Annotated Alice* por Martin Gardner (1990) ISBN 0-394-58571-2
* *The Annotated Alice: The Definitive Edition* por Martin Gardner (1998/1999) ISBN 0-393-04847-0
* *The Annotated Alice: 150th Anniversary Deluxe Edition* por Martin Gardner e Mark Burstein (2015) ISBN 978-0-393-24543-1

Notas
-----

1. ↑  *The Annotated Alice: Alice's Adventures in Wonderland & Through the Looking Glass by Lewis Carroll, Illustrated by John Tenniel* by Martin Gardner (1960), Nova York, Bramhall House ISBN 0-517-02962-6
2. ↑  "The Annotated Alice". *wwnorton.com* (en inglés). Consultado o 2023-08-11.

Véxase tamén
------------

* Matemáticas e arte

### Ligazóns externas

* Descrición na páxina web da editorial
* Recensión en *The New Statesman*, 25 de decembro de 2000, de Will Self
**Marun Laham** (en árabe: *مارون لحّام*, *"Mārūn Laḥḥām"*), nado o 20 de xullo de 1948 en Irbid (Xordania), é un eclesiástico católico latino árabe, arcebispo de Tunes entre 2005 e 2012, e vigairo patriarcal en Xordania entre 2012 e 2017

Traxectoria
-----------

Naceu en Irbid, o 20 de xullo de 1948. Entre 1961 e 1972 estudou Filosofía e Teoloxía no seminario patriarcal de Bait Xala. O 24 de xuño de 1972 foi ordenado sacerdote do patriarcado latino de Xerusalén polo patriarca Giacomo Giuseppe Beltritti.

Entre 1972 e 1975 foi vigairo parroquial de Cristo Rei en Amán, e entre 1975 e 1976 vigairo parroquial en Al-Fuhais. Marchou como misioneiro *fidei donum* a Dubai, onde atendeu ás diferentes comunidades cristiás. Volveu en 1979 a Amán como vigairo, e entre 1981 e 1988 foi párroco en Madaba.

Entre 1988 e 1992 doutorouse en Teoloxía pastoral pola Pontificia Universidade Lateranense, cunha tese sobre a catequese de adultos no territorio patriarcal, e á súa volta a Xerusalén foi encargado de dirixir as escolas patriarcais até 1994, e posteriormente foi reitor do seminario de Bait Xala.

O 8 de setembro de 2005 foi nomeado bispo de Tunes polo papa Bieito XVI. Recibiu a conagración episcopal de mans do patriarca Mixail Saba o 2 de outubro. Cando a sé foi elevada a arquidiocese o 22 de maio de 2010, pasou a ser o seu arcebispo.

O 19 de xaneiro de 2012 Bieito XVI nomeouno vigairo patriarcal de Xordania, arcebispo auxiliar de Xerusalén e arcebispo titular de *Medaba*. Permaneceu no cargo até a súa renuncia o 4 de febreiro de 2017.

| Dignidades da Igrexa católica |
| --- |
| Predecesor:**Fuad Twal** |  **Bispo de Tunes** 2005 - 2010 | Sucesor:**(Elevación da sé)** |
| Predecesor:**(Elevación da sé)** |  **Arcebispo de Tunes** 2010 - 2012 | Sucesor:**Ilario Antoniazzi** |
| Predecesor:**Salim al-Sair** |  **Bispo auxiliar de XerusalénVigairo patriarcal para Xordania** 2012 - 2017 | Sucesor:**Wiliam Xumali** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1394835
* WorldCat
* VIAF: 36897268
* Catholic-Hierarchy: lahh
* GND: 1024993930
* ISNI: 0000000061471472
* NTA: 143320084
* SELIBR: 252049

 |
**Bogdan Agopsowicz** (en ucraíno: *Богдан Агопсович*, *"Bohdan Ahopsovych"*), nado o 2 de marzo de 1908 en Kuty (hoxe Ucraína) e finado en maio de 1940, foi un sacerdote católico armenio galiciano, morto ao tratar de fuxir da URSS.

Traxectoria
-----------

Naceu o 2 de marzo de 1908 en Kuty, unha vila de Galicia con importante poboación armenia, e entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria (Austria-Hungría), na fronteira co Ducado de Bucovina. Graduouse na Academia Teolóxica de Lviv, e posteriormente foi ordenado sacerdote no rito armenio en 1936. Até 1939 exerceu de vigairo da catedral armenia de Lviv e permaneceu alí coa ocupación soviética, sendo Dionizy Kajetanowicz administrador apostólico da arquidiocese armenia. Durante a ocupación, axudou a soldados polacos a fuxir cara a Romanía.

Debido a que os soviéticos querían trasladalo ao gulag en Siberia, en maio de 1940 tentou fuxir da URSS e foi executado pola garda de fronteiras ao tentar cruzar o río Cheremosh para pasar a Romanía. Descoñécense o lugar e a data exactos.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Madała, Tadeusz (1996). *Polscy księża katoliccy w więzieniach i łagrach sowieckich od 1918 r* (en polaco). Retro. p. 17. ISBN 9788390529264.
2. 1 2  Марцинек, Т (2010). "Рождение и смерть армянской католической церкви в Галиции Куты на Черемоше 1717-1947". *Исследования по арменистике в Украине* (en ruso) (Simferopol) **2**: 50–53.
3. 1 2 3 4 5  Чаплицкий, Бронислав; Осипова, Ирина Ивановна (2000). *Книга памяти: мартиролог Католической церкви в СССР*. Серебряные нити. p. 8.
**Ricardo Héctor Zunino**, nado o 13 de abril de 1949, Cidade de San Juan, Arxentina, é un ex-piloto de automobilismo, que participou na Fórmula Un desde 1979 ata 1981.

Competiu en 11 Grandes Premios de Fórmula 1. No Gran Premio do Canadá de 1979 substituíu a Niki Lauda na escudería Brabham, chegando sétimo. Despois do Gran Premio de Francia de 1980 foi substituído por Héctor Rebaque.

En 1981 correu para Tyrrell os Grandes Premios do Brasil e a Arxentina. As súas dúas mellores actuacións foron en carreiras fóra de campionato: o Gran Premio de España de 1980 e o Gran Premio de Suráfrica de 1981, ambos con Brabham, chegando a estar segundo nesta última.

En 1979 gañou unha carreira do campionato Aurora, a bordo dun Arrows, no circuíto de Brands Hatch.

Na Arxentina tivo unha destacada actuación no Turismo Nacional, coroándose Campión Arxentino da clase "C" en 1975 e 1976, alternando un Fiat 125 cun Fiat Coupé.

Logo da súa retirada das pistas, dedicouse a negocios de hostalería na súa provincia natal.

### Resultados completos na Fórmula Un

(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

| ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | Pos | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1979 | ParmalatRacing Team | Brabham BT49 | Cosworth V8 | ARX | BRA | RSA | USW | ESP | BEL | MON | FRA | RU | ALE | AUT | NED | ITA | CAN7 | USARet | NC | 0 |
| 1980 | ParmalatRacing Team | Brabham BT49 | Cosworth V8 | ARX7 | BRA8 | RSA10 | USWRet | BELRet | MONNSC | FRARet | RU | ALE | AUT | NED | ITA | CAN | USA |  | NC | 0 |
| 1981 | Tyrrell Racing | Tyrrell 010 | Cosworth V8 | USW | BRA13 | ARX13 | SMR | BEL | MON | ESP | FRA | RU | ALE | AUT | NED | ITA | CAN | CPL | NC | 0 |

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ricardo Zunino Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172229
* DriverDB: ricardo-zunino
* RacingReference: Ricardo\_Zunino

 |
**Alvar Peres de Castro**, chamado o Vello, nado en 1310 e finado en 1384, foi un aristócrata galego, fillo de Pedro Fernández de Castro, señor de Lemos e da nobre portuguesa Aldonza Lourenzo de Valadares.

Figura importante do reino de Galiza, tamén o foi do reino de Portugal, pois foi o primeiro condestable de Portugal e ostentou os títulos de Conde de Arraiolos e de Viana e señor de Cadaval e de Ferreira. Estaba emparentado coa antiga monarquía galega, e tamén coa castelá.

Traxectoria
-----------

En 1371 recibiu de mans de Fernando I de Portugal, rei de Portugal, o título de conde de Viana. Foi nomeado en 1382, condestable de Portugal, título creado por Fernando I de Portugal. Á súa morte, o cargo de condestable de Portugal pasou a ser desempeñado por Nuno Álvares Pereira. Faleceu en 1384.

Xenealoxía
----------

Foi fillo de Pedro Fernández de Castro, señor de Lemos, e da nobre portuguesa Aldonza Lourenzo de Valadares. Era neto por parte paterna de Fernando Rodríguez de Castro e de Violante Sánchez de Castela, filla ilexítima de Sancho IV de Castela. Por parte materna era neto de Lourenzo Soares de Valadares, señor de Tangil, e de Sancha Nunes Chacín. Foi medio irmán de Fernán Ruiz de Castro, señor de Lemos, e de Xoana de Castro, a Desamada, e irmán de Inés de Castro, segunda esposa de Pedro I de Portugal.

Contraeu matrimonio con María Ponce de León, filla de Pedro Ponce de León o Vello, señor de Marchena e de Bailén e tataraneto do rei Afonso IX de León coa que tivo varios fillos:

* Beatriz de Castro e Ponce de León. Contraeu matrimonio en 1384 na cidade de Lisboa con Pedro de Lara, conde de Mayorga, fillo ilexítimo de Juan Núñez de Lara, señor de Lara e de Biscaia.
* Sabela de Castro e Ponce de León. Contraeu matrimonio en 1385 con Pedro Enríquez de Castela, conde de Trastámara, condestable de Castela, e neto de Afonso XI de Castela.
* Alonso de Castro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3323531
* DBE: alvar-perez-de-castro
* WikiTree: Castro-1829

 |
Wallace H. Hartley no centro da fotografía.
**Wallace Henry Hartley**, nado o 2 de xuño de 1878 e finado o 15 de abril de 1912 no océano Atlántico norte, foi un violinista, director da orquestra que viaxaba no RMS Titanic na súa viaxe inaugural. Fíxose famoso ao dirixir aos oito membros do grupo mentres o barco se afundía o 15 de abril de 1912.

Unha das máis famosas lendas do RMS Titanic é a relativa a súa banda de música. Durante o naufraxio, os oito membros da banda, dirixidos por Wallace, situáronse no salón de primeira clase nun intento de que os pasaxeiros non perderan a esperanza. Máis tarde continuaron tocando na parte de popa da cuberta de botes. Non deixaron de tocar incluso cando xa era seguro que o barco afundiría.

Sen superviventes
-----------------

Ningún dos integrantes da banda sobreviviu ao naufraxio e desde entón houbo moita especulación respecto a cal foi a última melodía que interpretaron. Algúns testemuños din que a derradeira canción foi o himno "Nearer, my God, to Thee" (Máis Preto, Oh Deus de Ti). Por outra banda, existen tres versións da devandita canción en ninguén puido confirmar exactamente cal delas foi a que interpretaron e se realmente foi a última.

O corpo de Hartley foi un dos recuperados que puido ser identificado. O seu funeral en Inglaterra contou coa presenza de miles de persoas. A pesar de ser considerado como un heroe no seu país, a navieira White Star Line cobrou a súa familia polo custo da perda do seu uniforme.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Wallace Hartley en Titanic-Titanic.com (en Inglés)
* Wallace Hartley's Monumento en Titanic-Titanic.com
* Wallace Hartley Información na Encyclopedia Titanica

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q715176
* WorldCat
* VIAF: 24286044
* FAST: 492137
* ISNI: 0000000045890642
* LCCN: no2003031818
* MusicBrainz: ID
* ODNB: 100993
* WikiTree: Hartley-1845

 |
**Joseph-Marie Leray**, nado en Montoir-de-Bretagne (Francia) o 25 de xaneiro de 1854 e finado en Nonouti (Kiribati) o 17 de outubro de 1929, foi un misioneiro católico francés, vigairo apostólico das Illas Gilbert entre 1897 e 1926.

Traxectoria
-----------

Leray foi ordenado sacerdote en 1879, e en 1886 profesou como membro dos Misioneiros do Sagrado Corazón. Foi un dos primeiros tres misioneiros católicos enviados en 1887 ás Illas Gilbert, que chegaron a Nonouti en 1888.

O 24 de xullo de 1897 foi nomeado vigairo apostólico das Illas Gilbert e bispo titular de *Remesiana*. Recibiu a consagración episcopal o 26 de xuño de 1898 de mans de Pierre-Emile Rouard, bispo de Nantes.

Retirouse en 1926. Finou en Nonouti o 17 de outubro de 1929.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en Catholic-Hierarchy.org *(en inglés)*

| Dignidades da Igrexa católica |
| --- |
| Predecesor:**(creación da vigairía)** |  **Vigairo apostólico das Illas Gilbert** 1897 - 1926 | Sucesor:**Joseph Bach** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19471851
* Catholic-Hierarchy: leraj

 |
**Ireneu** (en serbio: *Иринеј*), nado en Vidova (Serbia) o 28 de agosto de 1930 e finado en Belgrado o 20 de novembro de 2020, foi o patriarca de Serbia dende o 22 de xaneiro de 2010, e polo tanto cabeza da Igrexa ortodoxa serbia.

Traxectoria
-----------

Naceu o 28 de agosto de 1930 na aldea de Vidova, e foi bautizado co nome de Miroslav. Cursou a educación primaria na súa aldea natal, e en 1951 graduouse polo seminario teolóxico de Prizren. Posteriormente ampliou os seus estudos nas Facultades de Teoloxía da Universidade de Belgrado e da Universidade de Atenas. Logo de graduarse, serviu no exército.

En outubro de 1959 foi tonsurado monxe polo patriarca Xermán, patriarca de Serbia no mosteiro Rakovitsa, tomando o nome de Ireneu. O 24 de outubro de 1959 foi elevado ao rango de hierodiácono e o 27 de outubro ao de hieromonxe. Posteriormente ocupou diversos cargosː foi profesor do Seminario Teolóxico de Prizren entre 1959 e 1968, xefe da escola monástica do mosteiro de Ostrog en 1969, e profesor e reitor do seminario de Prizren dende 1971 até 1974.

En maio de 1974 foi elixido bispo vigairo do patriarca de Serbia, co título de Moravic. Recibiu a ordenación episcopal o 14 de xullo de 1974. Ao ano seguinte, na reunión do Sínodo da Igrexa ortodoxa serbia entre o 21 e o 28 de maio de 1975, foi elixido bispo de Niš, tomando posesión de dita eparquía o 15 de xuño do mesmo ano.

O 22 de xaneiro de 2010 foi elixido patriarca da Igrexa ortodoxa serbia. Como patriarca, posicionouse en contra do establecemento da Igrexa ortodoxa de Ucraína por parte do patriarca Bartolomeu, así como dos intentos de crear igrexas autocéfalas en Montenegro e Macedonia do Norte.

O 4 de novembro de 2020 foi hospitalizado en Belgrado por causa dunha insuficiencia cardíaca. Porén, finou na capital serbia o 20 de novembro por COVID-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q336711
* WorldCat
* VIAF: 219208367
* FAST: 1942458
* GND: 101933682X
* ISNI: 0000000139239471
* LCCN: n2011081937
* NKC: js2012695943

 |
**Daniel-Ange de Maupeou d'Ableiges**, nado en Bruxelas o 17 de outubro de 1932, é un sacerdote católico latino francés. É coñecido por ser o fundador da escola de oración e evanxelización *Jeunesse-Lumière* e polas súas obras de espiritualidade.

Traxectoria
-----------

Daniel-Ange naceu en Bruxelas en 1932, fillo dun oficial da Mariña francesa e dunha piloto da aviación belga, ambos católicos. Estudou en Suíza e Inglaterra, até que descubriu a súa vocación en xullo de 1946. En 1950 entrou na abadía bieita de San Mauricio e San Mauro de Clervaux, en Luxemburgo. En 1952 comezou os estudos de Filosofía no seminario maior de Aix-en-Provence. En 1954 fixo o servizo militar como enfermeiro no hospital de Liexa. Participou na fundación da Fraternidade da Virxe dos Pobres en Pontenx-les-Forges. Posteriormente continuou os estudos de Teoloxía cos dominicanos de Tolosa en 1957.

Foi enviado polos seus superiores a Ruanda entre 1958 e 1971. Volveu a Europa en 1971, e continuou a estudar Teoloxía en Friburgo antes de retirarse durante cinco anos a unha ermida en Ardèche. Foi ordenado sacerdote en Lourdes o 23 de xullo de 1981 por Bernardin Gantin, legado papal. En 1984 fundou a escola de evanxelización *Jeunesse-Lumière*.

Ten realizado 220 viaxes de evanxelización en 42 países, e intervén a miúdo nos medios de comunicación. É doutor honoris causa pola Universidade Católica de Lublin dende 2009.

Obra
----

* *Les feux du désert: Solitudes*. Rémy Magermans. 1973.
* *Les feux du désert: Silences*. Rémy Magermans. 1973.
* *Les feux du désert: Présences*. Rémy Magermans. 1973.
* *Le Chant royal: Ton nom de braise*. Éditions Saint-Paul. 1978.
* *Le Chant royal: Baume est ton nom*. Éditions Saint-Paul. 1978.
* *Les Blessures que guérit l'amour*. Éd. Saint-François-de-Sales. 1979.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9201272
* WorldCat
* VIAF: 14768306
* BAV: ADV11275454
* BNE: XX1162422
* BNF: 11898548v
* FAST: 108330
* GND: 114740771
* ISNI: 0000000073572086
* LAC: 0014A0448
* LCCN: n83014635
* NDL: 00929188
* NKC: jn19981000556
* NTA: 07488512X
* PTBNP: 107793
* SUDOC: 026810638

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos armenios. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Avedis Pedro XIV Arpiarean** (en armenio: *Աւետիս Պետրոս ԺԴ. Արփիարեան*, *Awetis Petros ŽD. Arp’iarean*), nado o 13 de abril de 1856 en Eğin (Imperio Otomán) e finado o 26 de outubro de 1937 en Bsumar (Líbano), foi o 14º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 9 de outubro de 1931 até o seu pasamento.

Traxectoria
-----------

Naceu en Eğin, actual cidade turca de Kemaliye. En marzo de 1884 foi ordenado sacerdote e o 23 de setembro de 1890 foi nomeado bispo de Harput. Recibiu a ordenación episcopal en novembro de mans do patriarca Estevo Pedro X.

O 29 de abril de 1898 foi nomeado arcebispo auxiliar do patriarcado de Cilicia, e arcebispo titular de Anazarbus. O 27 de agosto de 1911 foi nomeado arcebispo de Marasc, e o 25 de xuño de 1928 foi novamente trasladado como arcebispo auxiliar á curia patriarcal. O 9 de outubro de 1931 foi elixido patriarca de Cilicia, cargo no que permaneceu até o seu pasamento en Bsumar (Líbano), o 26 de outubro de 1937.

| Dignidades da Igrexa católica |
| --- |
| Predecesor:**Paulo Pedro XIII Terzean** |  **Patriarca de Cilicia** 1931 - 1937 | Sucesor:**Gregorio Pedro XV Aghachanean** |

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en Catholic-Hierarchy.org

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q790331
* Catholic-Hierarchy: arpi

 |
En álxebra abstracta, unha **estrutura alxébrica** é unha reunión dun conxunto E e dun número finito de operacións, internas ou externas, definidas nel. O conxunto E chámase soporte da estrutura e un mesmo soporte pode formar diversas estruturas.

Para representar abreviadamente unha estrutura, escríbese entre paréntese a letra que indica o conxunto de soporte e os signos das operacións. Por exemplo: (E , + , \* , .K) describe unha estrutura que ten un soporte E e as operacións internas (+) e (\*), e a externa (.) con dominio de operadores K.

Principais estruturas alxébricas
--------------------------------

As distintas estruturas alxébricas clasifícanse segundo as propiedades que cumpren as operacións sobre un conxunto determinado.

* Semigrupo
* Monoide
* Grupo
* Grupo abeliano
* Anel
* Corpo
* Módulo
* Espazo vectorial
* Sistema numérico (Non confundir con sistema de numeración)

Notas
-----

* Irving Adler (1970). *La Nueva Matemática*. *Bos Aires: Editorial Universitaria de Buenos Aires, Colección Ciencia Joven, 288 páxinas, en rústica. Tradución do inglés: Jorge Jáuregui. Orixinal:* The New Mathematics*, The John Day Company, New York*.
* Birkhoff, Garrett; MacLane, Saunders (1963). *Álgebra Moderna*. *Barcelona: Editorial Vicens-Vives*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q205464
* BNCF: 17841
* EBID: ID
* GEC: 0267702
* GND: 4001166-5
* MAG: 182419690
* NKC: ph118347
* PSH: 7230

 |
**Lino Pérez Fernández**, nado en Ribadeo, foi un xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de Celestino Pérez Andrade e Ramona Fernández Soto, emigrou sendo mozo a Arxentina, onde traballou no Banco de Boston. Casou coa irmá de Francisco Lanza. Integrouse na Sociedade Centro Ribadeo y Distritos e foi presidente da Federación de Sociedades da provincia de Lugo (1926). Foi o principal animador da Sociedade d'Arte Pondal que deu lugar á Sociedade Nazonalista Pondal e colaborou no seu voceiro *A Fouce*. Tamén colaborou en *Céltiga* e *El Despertar Gallego*. En 1927 integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales e deu clases de xeografía de Galicia na sede de Salta. Cando a escisión na Federación, permanece na nacionalista e integrouse como contador na Xunta Executiva. A fins de 1930 rompeu coa Sociedade Nazonalista Pondal e permaneceu na Federación converténdose nun dos principais redactores do *Galicia*, no que tamén asinaba unha columna como **Xandomar**. Foi elixido Secretario xeral da Federación (1931-1932) e redactou a nova Declaración de Principios e o Estatuto Federal. Colaborou en *Opinión Galeguista*. En 1936 participou no comité de apoio ás candidaturas da Fronte Popular española. En 1938 integrouse no Grupo Galeguista de Bos Aires e logo na Irmandade Galega. En 1943 recibiu unha homenaxe da colectividade na Casa de Galicia e en 1946 foi invitado especial no banquete das vodas de prata da Federación. En 1960 visitou Galicia e ao ano seguinte deu unha conferencia na Casa de Galicia na que afirmou que en España había liberdade. En 1962 foi expulsado da Irmandade Galega.

Notas
-----

1. ↑  *Opinión Gallega*, 203, maio-1962, p. 8.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Díaz, Hernán M. (2007). *Historia de la Federación de Sociedades Gallegas*. Buenos Aires: Fundación Sotelo Blanco-Biblos. p. 239. ISBN 9789507865749. Consultado o 14 de abril de 2014.
**Grigoris Buniatyan** (en armenio: *Գրիգորիս Բունիաթյանը*), nado en Ēǰmiaçin (Armenia) o 26 de agosto de 1946 e finado en Khárkiv (Ucraína) o 7 de marzo de 2015, foi un eclesiástico armenio-apostólico, arcebispo de Ucraína.

Traxectoria
-----------

### Primeiros anos

Naceu o 26 de agosto de 1946 en Ēǰmiaçin. Completou a súa educación primaria e secundaria na súa vila natal, e en 1960 ingresou no seminario de Ēǰmiaçin. En 1965 foi ordenado diácono, e entre 1966 e 1967 continuou os seus estudos na Academia Teolóxica de Moscova. Á súa volta a Armenia foi secretario da publicación oficial da Santa Sé de Ēǰmiaçin até 1968.

A comezos de 1969 foi asignado á igrexa de San Gregorio o Iluminador de Òrǰonikije. No mesmo ano foi ordenado sacerdote, e posteriormente serviu na comunidade armenia de Rostov do Don. En 1971 marchou a Francia para continuar os seus estudos na Universidade Católica de Lión, servindo na igrexa de Santiago de Lión. Entre 1973 e 1975 realizou o servizo militar no Exército Vermello. Continuou os seus estudos entre 1975 e 1979 na Universidade Católica de París, exercendo o seu ministerio na catedral de San Xoán Bautista. Volveu a Armenia en 1979 e foi nomeado decano do seminario de Ēǰmiaçin durante o curso 1979-1980.

### Episcopado

En 1981 trasladouse á Arxentina para exercer de párroco da catedral armenia de Buenos Aires, e en 1982 foi elixido primado da diocese da Arxentina. Recibiu a consagración episcopal de mans de Vazgen I en 1983.

En 1990 foi nomeado primado da diocese de Širak. En 1992 inaugurou a Academia Teolóxica de Širak en Gyumri, e foi elevado ao rango de arcebispo. Entre 1998 e 1999 foi administrador da Igrexa en Moldavia.

Entre 1999 e 2001 foi vigairo xeral da diocese de Armavir. En 2001 foi nomeado primado da diocese de Ucraína.

Finou no cargo o 7 de marzo de 2015, nunha visita a Khárkiv.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17  "Archbishop Grigoris Buniatyan, head of Armenian Church Diocese of Ukraine died". *Religious Information Service of Ukraine (risu.org.ua)* (en inglés). 7 de marzo de 2015. Consultado o 29/10/2018.
2. ↑  "ՎԱԽՃԱՆՎԵԼ Է ՈՒԿՐԱԻՆԱՅԻ ՀԱՅՈՑ ԹԵՄԻ ԱՌԱՋՆՈՐԴ Տ. ԳՐԻԳՈՐԻՍ ԱՐՔԵՊԻՍԿՈՊՈՍ ԲՈՒՆԻԱԹՅԱՆԸ". *Hrparak.am* (en armenio). 8 de marzo de 2015. Arquivado dende o orixinal o 04/07/2018. Consultado o 30/10/2018.
|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |

**Carlos Alberto Menditeguy**, nado en Buenos Aires o 10 de agosto de 1914 e finado o 27 de abril de 1973 foi un piloto de carreiras e xogador de polo arxentino. Participou en 11 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, logrando un podio, e anotando un total de nove puntos de campionato.

Traxectoria
-----------

Foi todo un deportista. No polo chegou ao maior hándicap posible, 10. Unha vez apostou que en só tres meses lograría ser *scracht*, é dicir, lograr a suma ideal de golpes, o par do campo. Roberto De Vicenzo comentou: "Souben desa aposta e dixen 'non o consegue nin tolo'. Pero fíxoo e é marca mundial".[]

Menditeguy foi enterrado no Cemiterio de La Recoleta en Bos Aires.

### Brigitte Bardot

Estábase por disputar un dos Grandes Premios de Fórmula 1 do ano 1956 e Carlos Menditeguy era un dos pilotos oficiais da casa Maserati. O arxentino sen aviso previo, faltou á cita nos adestramentos e tamén para a carreira. Os directivos da marca, atónitos e cheos de preocupación, non se explicaban o ocorrido. Pouco despois a causa saíu á luz. *Charly* estaba na Costa Azul en compañía dunha famosa actriz francesa: Brigitte Bardot. Obviamente, iso causou a desafectación do equipo por indisciplina. Con todo, coa maior naturalidade contestou: *non era unha oportunidade para desprezar ¿non?*.

Resultado completos na Fórmula Un
---------------------------------

(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

| Ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | Pos. | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1953 | Equipe Gordini | Gordini Type 16 | Gordini 6 en liña | ARXRet | 500 | NED | BEL | FRA | GBR | ALE | SUI | ITA |  |  | NC | 0 |
| 1954 | Onofre Marimón | Maserati A6GCM/250F | Maserati 6 en liña | ARXNTS | 500 | BEL | FRA | GBR | ALE | SUI | ITA | ESP |  |  | NC | 0 |
| 1955 | Officine Alfieri Maserati | Maserati 250F | Maserati 6 en liña | ARXRet | MON | 500 | BEL | NED | GBR | ITA5 |  |  |  |  | 19º | 2 |
| 1956 | Officine Alfieri Maserati | Maserati 250F | Maserati 6 en liña | ARXRet | MON | 500 | BEL | FRA | GBR | ALE | ITA |  |  |  | NC | 0 |
| 1957 | Officine Alfieri Maserati | Maserati 250F | Maserati 6 en liña | ARx3 | MONRet | 500 | FRARet | GBRRet | ALE | PES | ITA |  |  |  | 14º | 4 |
| 1958 | Scuderia Sud Americana | Maserati 250F | Maserati 6 en liña | ARX7 | MON | NED | 500 | BEL | FRA | GBR | ALE | POR | ITA | MAR | NC | 0 |
| 1960 | Scuderia Centro Sud | Cooper T51 | Maserati Straight-4 | ARX4 | MON | 500 | NED | BEL | FRA | GBR | POR | ITA | USA |  | 19º | 3 |

Notas
-----

1. ↑  Jenkins, Richard. "The World Championship drivers - Where are they now?". OldRacingCars.com. Consultado o 2007-07-29.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q172111
* DriverDB: carlos-menditeguy
* RacingReference: Carlos\_Menditeguy

 |
**Asdrúbal Esteban Fontes Bayardo**, coñecido como "Pocho", nado o 26 de decembro de 1922 en Pan de Azúcar, Uruguai, e finado o 9 de xullo de 2006 en Montevideo, foi un piloto de carreiras uruguaio.

Traxectoria
-----------

Durante a segunda metade de finais da década de 1950, Fontes Bayardo participou na serie altamente competitiva Fórmula Libre arxentina, que foi evolucionando aos poucos ata ser disputada cos regulamentos da Fórmula Un. Gañou a primeira carreira celebrada no circuíto do Pinar de Montevideo en outubro de 1956, co seu Maserati 4CLT propulsado por un motor Chevrolet V8, tamén gañou en Interlagos en novembro de 1957 co mesmo coche.

Viaxou a Europa en 1959 para participar no Gran Premio de Francia de 1959 coa Scuderia Centro Sud, pilotando un vello Maserati 250F, co cal non chegou a cualificar. Regresou a América do Sur, onde continuou na Fórmula Libre e tamén participou en carreiras de resistencia.

Na década de 1960 tiña un concesionario de Gneeral Motors en Pan de Azúcar, San Carlos e Maldonado, e director dunha empresa produtora de camionetas baseadas nas Opel en Pan de Azúcar baixo o nome de "Marina". Máis tarde traballou para unha axencia asociada ao BSE (Banco de Seguros del Estado), unha gran corporación bancaria uruguaia..

Bayardo morreu na súa casa en Montevideo en xullo de 2006. O circuíto urbano de Piriápolis leva o seu nome.

Resultado completos na Fórmula Un
---------------------------------

(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

| Ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Pos. | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1959 | Scuderia Centro Sud | Maserati 250F | Maserati 6 en liña | MON | 500 | NED | FRANSC | GBR | ALE | POR | ITA | USA | NC | 0 |

Notas
-----

1. ↑  "Autosuruguayos - Marina (Spanish)". Arquivado dende o orixinal o 16 de febreiro de 2008. Consultado o 16 de xaneiro de 2016.
2. ↑  "Where are they now?" at www.oldracingcars.com
3. ↑  El Observador (Uruguay) - Death notices 11 xullo 2006.
4. ↑  Asdrúbal "Pocho" Fontes, se denomina el Callejero de Piriápolis Arquivado 12 de febreiro de 2016 en Wayback Machine. Info Maldonado, 10 de novembro de 2011

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Asdrúbal Fontes Bayardo*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |

### Bibliografía

* Alfredo Parga - "Historia Deportiva del Automovilismo Argentino".

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2453991
* DriverDB: azdrubal-fontes-bayardo

 |
**Jeronim Isidor Chimy**, nado o 12 de marzo de 1919 en Radway (Canadá) e finado o 19 de setembro de 1992 en Vancouver (Canadá), foi un eclesiástico canadense greco-católico ucraíno, 1º bispo de New Westminster dende o 27 de xuño de 1974 até o seu pasamento.

Traxectoria
-----------

Naceu nunha familia de ucraínos, fillo de Evstafii Chimy e Anna (de apelido de solteira Yahniy). Ao rematar a súa educación, uniuse á Orde de San Basilio Magno, facendo a profesión solemne o 27 de xullo de 1941. Foi ordenado sacerdote o 29 de xuño de 1944 logo de completar os estudos teolóxicos. Posteriormente marchou a Roma, onde doutorouse en Dereito canónico en 1966 pola Pontificia Universidade Lateranense. En Roma, entre 1961 e 1974 traballou na curia xeral dos basilianos, e a partir de 1966 foi tamén reitor do Pontificio Colexio Ucraíno de San Xosafat.

O 27 de xuño de 1974 foi nomeado por Paulo VI bispo da nova eparquía de New Westminster. Recibiu a consagración episcopal o 5 de setembro de 1974 de mans de Maksym Hermaniuk. Exerceu o cargo até o seu pasamento en Vancouver o 19 de setembro de 1992.

Notas
-----

1. ↑  Блажейовський, Дмитро (1996). *Ієрархія Київської Церкви (861—1996)* (en ucraíno). Lviv: Каменяр. p. 351.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1687762
* WorldCat
* VIAF: 88604790
* Catholic-Hierarchy: chimy
* GND: 1102227609
* ISNI: 0000000062118304
* NTA: 106961055
* SUDOC: 151237808

 |
**Imre Alfréd Erőss**, nado o 7 de xullo de 1909 en Prisian (Austria-Hungría, hoxe Romanía) e finado o 31 de xullo de 1950 en Cluj (Romanía), foi un eclesiástico húngaro católico latino, bispo auxiliar de Alba Iulia entre 1949 e 1950.

Traxectoria
-----------

De ascendencia maxiar, estudou no Liceo Piarista de Timișoara e quería ser xesuíta, mais o seu pai se llo prohibiu. Comezou estudos en Târgu Secuiesc e posteriormente comezou os estudos de Teoloxía en 1929 en Alba Iulia para continualos na Pontificia Universidade Gregoriana. Foi ordenado sacerdote o 27 de outubro de 1935 e inicialmente foi capelán dos hospitais de Cluj, entre 1938 e 1941 prefecto do seminario de Alba Iulia, e até 1944 profesor de Dogmática en Cluj. A partir dese ano traballou nos campos de refuxiados de Zirc, e a comezos de 1949 volveu a Romanía, onde decidiu permanecer malia a chegada do réxime socialista.

O 2 de febreiro de 1949 Eröss foi consagrado bispo en segredo na capela da nunciatura en Bucarest por Gerald Patrick O'Hara, e tivo como co-consagrantes ao bispo de Alba Iulia Áron Márton e ao bispo auxiliar de Lugoj Ioan Ploscaru.

O 31 de xullo de 1950 finou no hospital en Cluj e foi enterrado no cemiterio de Turda.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  "**Erőss** *Alfréd*". *Magyar Katolikus Lexikon* (en húngaro). Consultado o 8/11/2018.
2. 1 2 3 4 5 6  Padurean, Claudiu (10 de decembro de 2014). "Alfred Eross și Gyozo Macalik, apostolii iubirii". *România Liberă*.
3. ↑  "Imre Alfréd Erőss". *Le Petit Episcopologe* (113).
4. ↑  "Imre Alfréd Erőss". *Revue des Ordinations Épiscopales* **1949** (6).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q563093
* WorldCat
* VIAF: 300244335
* BAV: ADV10303027
* Catholic-Hierarchy: eross
* GND: 1034195255
* ISNI: 0000000403432466
* NTA: 067747353

 |
Retablo maior da basílica de Cracovia
*Salutación do Anxo* (1517-1518) por Stoss en Lorenzkirche, Nuremberg
**Veit Stoss** (en polaco: *Wit Stwosz*) (nado entre 1445 e 1450 en Horb am Neckar e morto o 20 de setembro de 1533 en Nuremberg), foi un escultor alemán considerado como o máis importantes da súa época no territorio do sur de Alemaña e Cracovia, na Galitzia de Polonia.

En 1477 estabeleceu o seu taller en Cracovia, pero en 1496 retornou a Nuremberg. Con Adam Kraft e Peter Vischer, considéraselle o representante máis importante da última escultura gótica de Alemaña. Era un escultor rápido, de grande habilidade técnica, que na súa mocidade foi capaz de transmitir un naturalismo extremo. Talvez correspondese a riscos do seu propio carácter, pois os documentos do seu tempo descríbeno como un "cidadán inquieto, bulideiro". Os seus traballos posteriores, porén, mostran unha profundidade indubidábel de sentimentos. En canto á cuestión das súas obras, as últimas investigacións sinálano como o creador de gran parte das obras ata agora atribuídas ao célebre Peter Vischer.

Durante a súa etapa en Cracovia en 1477, no seu primeiro traballo, construíu un altar de madeira policromada magnífico na Basílica de Santa María. No centro, case de tamaño natural, a Virxe morre non brazos dun apóstolo. Outro altar na mesma igrexa describe seis escenas da vida de Santo Estanislau. As calidades excepcionais deste traballo, especialmente a animación do retrato e a eficacia compositiva, comportaron que unha comisión lle encargue a tumba do rei Casimiro IV Jagellón para a catedral de Wawel, tamén en Cracovia, que realiza en mármore vermello.

Por razóns descoñecidas Stoss retornou a Nuremberg, onde executou unha gran cantidade de obras, mais cómpre ter en conta que só algúns dos traballos que se lle atribúen son auténticos, pois en tempos pasados calquera peza importante no Sur de Alemaña imputábaselle ao taller de Stoss. Quizais a súa mellor obra sexa a "Salutación do Anxo" na Igrexa de San Lourenzo de Nuremberg (1518): o arcanxo, de figura finamente executada, e María, están envoltos por unha coroa enorme de rosas, entre as que figuran os sete gozos de María. Outras producións excelentes, pero menos célebres son: a táboa conmemorativa de Konrad Imhoff, agora no Museo nacional de München, e mais o *Xesús Cristo cargando a Cruz* e o *Enterramento de Cristo* na Igrexa de Nosa Señora de Nuremberg.

Outros traballos importantes son o altar da catedral de Bamberg, en Schwabach e máis esculturas en Nuremberg.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q163800
* WorldCat
* VIAF: 35249570
* AGORHA: 134574
* BAV: ADV10016041
* BIBSYS: 90071631
* BLBNB: 000299666
* BMT: 47514
* BNE: XX4699164
* BNF: 11959823x
* BRE: 4922511
* CERL: cnp01319377
* DeutscheBio: 118618768
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 1849450
* GEC: 0064234
* GND: 118618768
* ISNI: 0000000109642286
* KulturNav: ID
* LCCN: n80145086
* NKC: xx0005676
* NLA: 35210284
* NLG: 219003
* NNDB: 000097849
* NTA: 06953828X
* RKD: 75562
* SNAC: w69s5m8g
* SUDOC: 02759114X
* Treccani: veit-stoss
* ULAN: 500007868

 |
**Kiro Stojanov** (en macedonio: *Киро Стојанов*), nado en Radovo (R.S. de Macedonia) o 9 de abril de 1959, é un eclesiástico católico, bispo de Skopje dende 2005 e da Asunción da Virxe María en Strumica-Skopje dende 2018.

Traxectoria
-----------

Naceu en Radovo, entón na R.S. de Macedonia, parte da República Federal Socialista de Iugoslavia, o 9 de abril de 1959. O 6 de abril de 1986 foi ordenado sacerdote.

O 4 de xaneiro de 1999 foi nomeado bispo auxiliar de Skopje e bispo titular de *Centuriones*. Recibiu a consagración episcopal o 1 de maio de mans do arcebispo Miroslav Stefan Marusyn, secretario da Congregación para as Igrexas Orientais, e tivo como co-consagrantes ao arcebispo de Skopje-Prizren Joakim Herbut e ao bispo de Križevci Slavomir Miklovš.

O 20 de xullo de 2005 foi nomeado bispo de Skopje e exarca apostólico de Macedonia.

O 31 de maio de 2018 o exaercado apostólico foi elevado ao rango de eparquía, e Stojanov pasou a ser o seu primeiro bispo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1743560
* WorldCat
* VIAF: 36497533
* Catholic-Hierarchy: stojanov
* LCCN: no95002479

 |
**Fabio Maria Asquini**, nado o 14 de agosto de 1802 en Fagagna e finado o 23 de decembro de 1878 en Roma, foi un eclesiástico católico latino, cardeal da Igrexa católica dende 1844, quen desempeñou varios encargos na Curia Romana.

Traxectoria
-----------

Naceu o 14 de agosto de 1802 en Fagagna. O 26 de febreiro de 1825 foi ordenado sacerdote.

O 2 de outubro de 1837 foi nomeado arcebispo titular de Tarso. Recibiu a consagración episcopal o 8 de outubro seguinte de mans do cardeal Carlo Odescalchi.

O 22 de decembro de 1837 foi nomeado nuncio apostólico en Sicilia.

O 9 de abril de 1839 foi nomeado secretario da Congregación dos Bispos e Regulares.

O 22 de xaneiro de 1844 o papa Gregorio XVI creouno cardeal *in pectore* e nomeouno patriarca titular de Constantinopla. 

Foi proclamado cardeal publicamente o 24 de abril de 1845, co título de cardeal-presbítero de Santo Stefano al Monte Celio. Participou no conclave de 1846 que elixiu a Pío IX.

O 2 de maio de 1847 foi nomeado prefecto da Congregación para as Indulxencias e as Reliquias. 

O 8 de maio de 1863 foi nomeado prefecto da Congregación da Inmunidade Eclesiástica. Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

O 12 de xullo de 1872 foi nomeado secretario da Secretaría dos Breves aos Príncipes e para as Cartas Latinas. O 21 de setembro de 1877 foi nomeado cardeal-presbítero de San Lorenzo in Lucina.

Participou no conclave de 1878 que elixiu a León XIII. Finou no cargo o 23 de decembro de 1878, en Roma.

Notas
-----

1. ↑  *Catalogo alfabetico di tutti i padri del Concilio Io Ecumenico Vaticano*. Osservatore Romano. 1870. p. 5. **Asquini Fabio Maria** Cardinale dell'Ordine dei Preti.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1390563
* WorldCat
* VIAF: 4615159478052827990002
* BAV: ADV12032199
* Catholic-Hierarchy: asq
* ICCU: IEIV054839
* SNAC: w6ff6m59

 |
**Gerry Lopez**, nado en Honolulu o 7 de novembro de 1948, tamén coñecido como  **Mr. Pipeline**, é un surfeiro, xornalista e actor estadounidense.

Traxectoria
-----------

Coñecido por Mr. Pipeline pola súa grande habilidade e pracer ó surfear, foi campión de 1972 e 1973 do Pipe Masters, un dos máis importantes campionatos de surf do mundo; deporte que pratica dende a nenez. Tamén e deseñador e empresario da área do surf, producindo e deseñando táboas dende a década de 1970. Tamén no surf, traballou como xornalista para algunhas revistas especializadas e en 2008 lanzou un linro sobre o mundo do surf.

Lopez tamén traballou como actor, participando en filmes como *Big Wednesday*, *Conan o bárbaro*, *North Shore*, *Step Into Liquid* (2003) e *Riding Giants* (2004), entre outros.

Notas
-----

1. ↑  Surfing still shapes the life of a landlocked Gerry Lopez Los Angeles Times
2. ↑  gerry Lopez Frequency - The Snowboarders Jornal

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* Gerry Lopez na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q533270
* WorldCat
* VIAF: 1398858
* Allmovie: p43210
* AlloCiné: 70777
* FAST: 125960
* IMDb: nm0520068
* ISNI: 0000000032305176
* LCCN: n83314527
* MusicBrainz: ID
* SUDOC: 242001149
* TMDb: 4330

 |