recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Unha cunca de chocolate quente cuberta con nata batida dun bote a presión.
Pasteliños de nata, un dos usos típicos en pastelaría.
A **nata batida** ou **crema batida** é unha crema de leite que se bate enerxicamente até adquirir unha consistencia semisólida ou á que se lle engade ar ou gases inocuos. Diferénciase da crema chantillí en que esta sempre leva azucre e acostuma ir aromatizada, mentres que a nata batida non ten porque ser adozada. Contodo moitos autores considéranas sinónimos.

Se a nata ten un 30% ou máis de graxa pode ser mesturada con ar, de xeito que as burbullas de ar son capturadas nunha rede de pinguiñas de graxa e o coloide resultante adquire aproximadamente o dobre de volume da nata orixinal; porén, se o proceso de batido continúa as pingas de graxa péganse entre si destruíndo o coloide e formando manteiga e o líquido restante é soro de manteiga (cando dicimos que a nata se cortou). Ás veces engádeselle azucre glas ao coloide, co fin de endurecer a mestura e reducir o risco de exceso de batido.

Características
---------------

A nata batida prepárase normalmente cun batedor de globo (a man), un batedor eléctrico ou un batedor mesturador, aínda que tamén, con certa dificultade, pode facerse cun garfo. Cómpre ter en conta que o batido manual consegue un maior volume. Por outra banda, é primordial que tanto a nata como o garfo onde sexa batida e os utensilios de cociña estean fríos (entre 5 e 10 °C): a calor abranda a graxa da nata, e non permite que soba. A nata batida úsase popularmente para cubrir certas sobremesas (amorodos con nata), e tamén pasteis, cafés ou xeados.

Comercialización
----------------

A nata batida pode venderse prota para o seu uso en botes a presión; cando a crema sae da embocadura mestúrase co ar violentamente, producindo catro veces o volume da nata, o dobre do volume producido ao bater ar nela. Isto coñécese coma *squirty cream* no Reino Unido. Usando esta técnica, tamén pode ser preparada en dispensadores reutilizábeis, semellante a unha botella de sifón de auga carbonatada e utilizando cartuchos desbotábeis de baixo custo. A nata batida producida deste xeito é porén inestábel e tornará a un estado máis ou menos líquido en media hora ou unha hora. Polo tanto, o método non é axeitado para a decoración de alimentos que non serán inmediatamente servidos.

Notas
-----

1. ↑  VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Nata
* Chantillí
* *Smetana (lácteo)*

### Ligazóns externas

* Vídeo de como facer nata batida, a cunca e a nata deben saír da neveira, e estar a 6 °C

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q625957
* GND: 4290532-1
* JSTOR: whipping-cream
* LCCN: sh98005743

 |
A **nasalización** é un proceso fonético polo cal un son que normalmente é oral se pronuncia co veo do padal baixado, de xeito que, en maior ou menor medida, o ar tamén escapa a través do nariz.

Nasalización no galego
----------------------

No galego común actual só hai restos de nasalidade vocálica. A lingua antiga nasalizaba a vogal anterior a -N- intervocálico, e esta desaparecía. Mais logo o galego aproximouse ao castelán, apartándose do portugués, que é hoxe o romance que posúe maior cantidade de fonemas nasais. O galego moderno, ou eliminou a nasalidade pura e simplemente (GENUCULU > *xeonllo*), ou transformou a devandita nasalidade en *n* (*xeonllo*). Así temos outro xogo de alternancias: *gado/gando, coello/coenllo, mollo/monllo*. O sufixo -ANU deu nalgúns sitios -*ã*, e modernamente perdeuse a nasalidade, de xeito que tamén se dá a alternancia *irmá/irmán, ma/man*.

Ás veces foi a perda dunha consoante distinta de -N- a que produciu a nasalización ou a aparición dun *n*. No caso de *póla/ponla*, *esquecer/esquencer*, ou *sella/senlla*.

En todos estes casos, como se deixa ver, a nasalidade pertence á fonética histórica.

No galego actual non hai vogais nasais como fonemas, hai vogais nasalizadas por consoantes nasais contiguas. Falouse, coma dun caso especial, o caso de influencia do *n* velar intervocálico. É un *n* final de sílaba ao que se engade un son vocal. O *n* forma sílaba coa vogal anterior. O son vocal posterior pode ser o *a* signo de feminino, ou o *e* paragóxico. Na ortografía actual márcase cun *h* a separación de sílabas u oclusión glotal. A vogal anterior fica máis ou menos nasalizada. É o caso de *unha* e os seus compostos *algunha*, *ningunha*, por unha parte; e o de formacións ocasionais coma *corazonhe* (corazón), por outra. Dialectalmente, rexístranse outros casos.

As formas verbais ás que se engaden os pronomes enclíticos *o*, *a*, *os*, *as* cando aquelas rematan en *n*, como *fan*, *din*, *ten*, *pon*, *fun*, etc. asimilan o seu *n* co *l*- histórico -hoxe perdido- dos pronomes; de xeito que *fan-los* cambiouse en *fan-nos*, sendo velar o primeiro *n* e alveolar o segundo. Finalmente, o *n* velar conservouse só coma unha nasalización da vogal anterior. Hoxe escribimos ás veces *fano*, *tena*, *dinos*, *ponas*, mais as vogais anteriores ao *n* son dende logo nasais ou, cando menos, están nasalizadas. Por iso algúns escritores marcaron e marcan a nasalidade con outro *n*: *fannos*, *tenna*, etc.

Ás veces o *n* velar que resulta intervocálico é o final dun prefixo IN-. Os derivados que fórmanse así, toman na ortografía, despois do *n*, un *g* en lugar dun *h*: IN-ORDINE > *engorde*; o que rexistra unha variante da pronuncia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carballo Calero, Ricardo: *Gramática elemental del gallego común*. Editorial Galaxia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1606582
* MAG: 516976414

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nassau.

| Nassau, Illas Cook |
| --- |
|  |
| Vista da illa |
|  |
| Datos |
| Capital |  |
| País | Illas Cook |
| Localización | Océano Pacífico |
| Arquipélago |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2006) | 71 hab. |
| Superficie | 0.5 km² |
| Densidade |  |
| Coordenadas | 11°13′S 165°25′O﻿ / ﻿-11.217, -165.417 |
| Maior Altura | 9 m. |
|  |
| Localización |
| Localización |
|

**Nassau** é unha das Illas Cook setentrionais. Está situada a 89 km ao sueste de Pukapuka, de quen depende administrativamente. As súas coordenadas son: 11º 13' S 165º 25' O.

A illa ten unha forma ovalada e é a única do grupo norte das Cook que non ten unha lagoa interior. A superficie total é de 1,3 km². Ten grandes plantacións de cocos e de taro que exportan a Pukapuka. A poboación total era de 72 habitantes no censo do 2001. Non dispón de aeroporto.

O nome tradicional era *Te Motu-ngaongao* que significa 'a illa deserta'. Foi descuberta en 1834 polo capitán norteamericano Elihu Coffin, no baleeiro Mary Mitchell. O ano seguinte foi visitada polo baleeiro estadounidense Nassau, e despois polo Newport. Coñeceuse tamén cos nomes de *Mitchell Island* e *Newport Island*.

A illa foi explotada, ata o 1945, por unha compañía europea que plantou cocos. O goberno das Cook adquiriu a illa e en 1951, foi adquirida polos habitantes de Pukapuka.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q961641
* WorldCat
* VIAF: 315126033
* EBID: ID
* GeoNames: 4035633
* LCCN: sh85089907

 |
| *Nasua* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Subfilo: | Vertebrata |
| Clase: | Mammalia |
| Subclase: | Theria |
| Infraclase: | Placentalia |
| Orde: | Carnivora |
| Suborde: | Caniformia |
| Familia: | Procyonidae |
| Subfamilia: | Procyoninae |
| Xénero: | ''***Nasua''*** |

 |
| Especies |
| *Véxase o texto* |

***Nasua*** é un xénero de pequenos mamíferos omnívoros americanos da superfamilia Canoidea e a familia dos prociónidos. Reciben o nome de coatís.

Distribución
------------

Coatí, Parque Nacional Iguazú.
Habitan en América dende o sur dos Estados Unidos até as provincias arxentinas de Córdoba, Entre Ríos, Tucumán, Misiones e o noroeste do Uruguai. Están adaptados principalmente a biomas cálidos e tépedos nos que predomine unha foresta densa, sendo a poboación de Arizona case unha excepción. Tamén se atopan nalgunhas zonas de México como Quintana Roo (Playa del Carmen), Iucatán (Costa) e Novo León (Sierra Madre).

Características
---------------

Miden entre 40 a 140 cm de lonxitude, segundo a especie. O máis frecuente é que os exemplares adultos midan máis de 80 cm. Nesta medición cóntase a súa alongada cola que ten por si soa unha lonxitude equiparable á do resto do corpo. As súas alturas a nivel da cruz son moi reducidas (raramente máis de 30 cm). Posúen extremidades curtas concluídas en fortes unllas que lles permiten furar chans de terra bastante duros, fociño alongado e puntiagudo que lles facilita un excelente olfacto, ollos relativamente grandes e orellas curtas.

A pelame dos coatís ten cores que varían dende o castaño ó negro pasando polo avermellado.

Especies
--------

* *Nasua nasua*
* *Nasua narica*

Notas
-----

1. ↑  Definición de coatí no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikispecies posúe unha páxina sobre:  ***Nasua*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nasua***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q148628
* BRE: 2672399
* EBID: ID
* MAG: 2777050136

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Nasua
* Dyntaxa: 6007826
* EOL: 14190
* Fossilworks: 41257
* GBIF: 2433530
* iNaturalist: 41669
* IRMNG: 1292255
* ITIS: 180578
* MSW: 14001624
* NCBI: 9650
* Soortenregister: 177062
* uBio: 105748
* ZooBank: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Baño (homónimos).

**O Baño** é un lugar da parroquia de Mugardos no concello de Mugardos na provincia da Coruña. Tiña 166 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 80 homes e 86 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 72 habitantes. Este aumento significativo na poboación foi debida á construción dunha nova urbanización no lugar.

O topónimo *O Baño* procede dun termo medieval *Ouana*, que aparece testemuñado no século XIII, e que quizais fixese referencia a un río. A reinterpretación como un artigo (*o*) mais un substantivo, levaría tamén a unha reacomodación do xénero e a unha modificación da terminación *-a* en *-o*.

Notas
-----

1. ↑  Boullón Agrelo, Ana Isabel (2011). "O artigo na toponimia galega: aspectos da estandarización". *Revista Galega de Filoloxía* (12): 11–35. ISSN 1576-2661.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Mugardos

| Lugares da parroquia de San Xulián de Mugardos no concello de Mugardos |  |
| --- | --- |
| O Apelón | A Areosa | O Baño | Casas Novas | O Cristo | O Esteiro | A Fraga | As Lagoas | Mariocos | Mugardos | O Peteiro | A Redonda | As Roibeiras | Simou | As Viñas |

### Parroquias de Mugardos

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Mugardos |  |
| --- | --- |
| Franza (Santiago) | Meá (San Vicente) | Mugardos (San Xulián) | Piñeiro (San Xoán) |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Noriaki Kasai** (葛西 紀明, かさい のりあき, Kasai Noriaki), nado o 6 de xuño de 1972 en Shimokawa, Hokkaidō é un saltador de esquí xaponés.

En 1992 gañou o seu primeiro campionato importante, o Campionato do Mundo de Salto de Esquí de Harrachov. Coneguiu a medalla de prata en trampolín grande por equipos nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1994 de Lillehammer. Nos Campionatos do Mundo de Esquí Nórdico obtivo un total de cinco medallas, dúas pratas (trampolín grande por equipos: 1999, 2003) e tres bronces (trampolín individuall: 2003, trampolín grande individual: 2003, e trampolín grande por equipos: 2007). Kasai tamén gañou a competición de salto de esquí no Festival de esquí de Holmenkollen en 1999. Kasai competiu en cinco xogos olímpicos, o seu mellor posto individual foi un quinto lugar en trampolín grande nos Xogos de 1994.

O 28 de febreiro de 2004, ós 31 anos e 8 meses de idade, Kasai converteuse no máis vello dos gañadores dunha proba da Copa do Mundo.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q343346
* WorldCat
* VIAF: 310521493
* BIBSYS: 1499865477493
* CiNii: DA18045734
* LCCN: no2018093031
* Munzinger: 01000006012
* NDL: 001173483
* FIS: 29533
* FIS: 29533
* OCID: noriaki-kasai
* Sports Reference: noriaki-kasai-1

 |
Un F/A-18 Hornet a velocidade transónica xusto antes de acadar a velocidade do son.
O **Número de Mach** ({\displaystyle \mathrm {Ma} } or M) é a relación que existe entre a velocidade dun corpo que se despraza nun determinado medio e a velocidade do son nese fluído nas mesmas condicións físicas, en particular á mesma temperatura e presión. Recibe o nome do físico e filósofo austríaco Ernst Mach. Utilízase a miúdo para representar a velocidade dun obxecto que viaxa a velocidades próximas ou superiores á do son.

Cálculo
-------

O número de Mach é un número adimensional empregado de xeito usual para expresa-las velocidades dos avións. Cando se fala de Mach 1, estase a dicir que o avión voa á velocidade do son, Mach 2 fai referencia a que a súa velocidade é dúas veces a velocidade do son etc. Como a velocidade do son nun determinado medio depende, entre outros factores, da temperatura, a velocidade dun avión viaxando a Mach 1 dependerá da súa altitude e das condicións atmosféricas.

Os réximes de voo das aeronaves clasifícanse segundo o número de Mach do seguinte xeito:

* Subsónico: M < 0,7
* Transónico: 0,7 < M < 1,2
* Supersónico: 1,2 < M < 5
* Hipersónico: M > 5

O seu valor está expresado pola seguinte fórmula:

{\displaystyle \ M={\frac {v\_{s}}{u}}}
onde

{\displaystyle \ M} é o número de Mach
{\displaystyle \ v\_{s}} é a velocidade do obxecto (relativa á do medio)
{\displaystyle \ u} é a velocidade do son no medio

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q160669
* BRE: 2195253
* EBID: ID
* GEC: 0038937
* GND: 1132664268
* JSTOR: mach-number
* MAG: 165231844

 |
Onda que vibra dúas veces nun metro, polo que ten unha lonxitude de onda de 0,5 m e un número de onda de 2 m-1.
O **número de onda** e unha magnitude de frecuencia que indica o número de veces que vibra unha onda nunha unidade de distancia. Na literatura científica adóitase representar coa letra grega nu con til: {\displaystyle {\tilde {\nu }}}. As súas unidades no sistema internacional son os ciclos por metro (ou metros recíprocos, m−1). Porén, en campos como a espectroscopia de infravermellos, resulta máis útil empregar os ciclos por centímetro (ou centímetros recíprocos, cm−1), unha unidade que o sistema cexesimal de unidades tamén denomina Kayser (K).

Esta magnitude defínese como a inversa da lonxitude de onda:

{\displaystyle {\tilde {\nu }}={\frac {1}{\lambda }}}
onde *λ* é a lonxitude da onda no medio.

Número de onda circular
-----------------------

O **número de onda circular** ou **número de onda angular**, representado coa letra *k*, é unha magnitude derivada do número de onda utilizada por razóns de simplicidade na ecuación que describe como vibra unha onda:

{\displaystyle f(x,t)=A\cdot sen(\omega t-kx)}
Esta ecuación indica como a intensidade da vibración se corresponde a *f(x,t)*, a un tempo *t* determinado e partindo dunha posición inicial *x* determinada, é función da amplitude da vibración *A*, da frecuencia angular *ω* e do número de onda angular *k*.

Debido a súa forma sinusoidal, é máis cómodo expresar o número de onda en radiáns por metro no lugar de ciclos por metro. Sabendo que un ciclo comprende 2π radiáns, a partir da definición de número de onda obtense o número de onda circular:

{\displaystyle k={\frac {2\pi }{\lambda }}}

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q192510
* EBID: ID
* GND: 4189558-7
* MAG: 121130766

 |
Categoría lingüística que diferencia a cantidade de persoas que forman parte dunha entidade semántica: en galego, temos singular e plural, pero estes non son os únicos números. En linguas coma o árabe, hai outro número dual, que diferencia ás entidades que en galego serían plurais pero que están formadas por só dúas cousas. Do mesmo xeito, hai linguas que posúen un número chamado trial, e mesmo outras que teñen quatrial. O caso que pode parecer estraño é o nular.

Un número distinto destes é o paucal, que especifica entidades plurais que están formadas por varias partes pero que non chegan a sumar unha cantidade excesiva: así un enxame pediría un plural mentres que o número de fiestras dunha casa esixiría usar o paucal.

A tipoloxía lingüística demostrou que a existencia de determinadas variantes clasificadoras do número segue un universal lingüístico con forma de xerarquía:

* tódalas linguas teñen un número;
* se existe plural, debe haber un singular;
* se unha lingua ten dual, deberá ter plural;
* que teña trial obriga a que teña dual;
* se aparece un paucal é necesario que existan os outros dous;

Así establécese unha orde: singular → plural → dual → trial → paucal.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Singular e plural en galego.
* A formación do plural no galego (Curso de lingua galega nos Galilibros)

| * v
* c
* e
Categorías da lingüística |
| --- |
| 
* caso
* xénero
* número
* persoa
* tempo
* aspecto
* modo
* voz

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104083
* BRE: 4687068
* EBID: ID
* GEA: 10290
* GEC: 0196641
* GND: 4172173-1
* JSTOR: grammatical-number
* MAG: 195776649

 |
**Nonpalidece** é un grupo musical arxentino de música reggae fundado en 1996 por Néstor Ramljak (voz e guitarra), Facundo Cimas (baixo), Diego Bravo (guitarra) e Galo Llorente (batería); adheríndose logo máis músicos como Bongo Pato e Leo Rodríguez (percusión), Bruno Signaroli (trompeta), Agustín Azubel (saxo), Germán Bonilla (batería) e Martín Mortola (teclado).

No ano 2000 publicaron unha demo con catro temas, *Dread al control*, nos estudios de Karamelo Santo, regravado 3 anos máis tarde co selo Nuevas Versiones; a primeira versión fora de xeito independente.

No 2004 gravaron o disco chamado *Nuevo día*, editado por 4k Record. A finais dese ano achégase á banda Gustavo Pilatti, guitarrista e compositor, que xa compartira traballos con Néstor Ramljak. No 2005 empezaron a gravar o terceiro disco, *Hagan correr la voz*, publicado por Subterrania discos en maio de 2006.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Nonpalidece en myspace.com
* Nonpalidece en lastfm.es

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12393986
* AllMusic: mn0002026355
* Discogs: 4660186
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 65441

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Pasítea.
**As tres Grazas**, por Antonio Canova (Ermitage, San Petersburgo)
Na mitoloxía grega, **Pasítea** (en grego antigo Πασιθέα *Pasithea*, "relaxación"), era unha das Cárites (en grego antigo Χάριτες), máis coñecidas como **as tres Grazas**, e era a personificación da relaxación, a meditación, as alucinacións e todos os demais estados alterados da conciencia. 

Adoita dicirse que estas tres deidades eran fillas de Zeus e Eurímone, pero segundo o poeta Nono de Panópolis era filla de Hera, e de Dioniso.

Familia
-------

Pasítea estaba casada con Hipnos, o deus do sono.

As súas irmás eran Aglaia ("a resplandecente"), Eufrósine ("a alegría") e Thalía ("a florecente"). Na mitoloxía romana coñecíanse como as *Gratiae*, as "Grazas".

No libro 14 da *Ilíada* de Homero, Pasítea era unha das Cárites máis xoves. Hera prometeuna en matrimonio a Hipnos, o deus do sono a cambio dun favor: se o axudaba a dormir a Zeus.

Outra Pasítea
-------------

Segundo Hesíodo, Pasítea era tamén o nome de unha das Nereidas.

Notas
-----

1. ↑  Nono, *Dionisíacas*, 31.103.
2. ↑  Nono, *Dionisíacas*, 15.87; 33.4.
3. ↑  Homero, *Ilíada*, 14.268, 276
4. ↑  Hesíodo, *Teogonía* pp. 240 e seg.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1235379
* EBID: ID
* Theoi: KharisPasithea

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos chineses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

***Nove dragóns*** (en chinés: *九龍圖卷*) é un rolo manuscrito pintado polo artista chinés Chen Rong no ano 1244. É unha representación das aparicións dos dragóns que acompañan as nubes, os neboeiros, os remuíños, o lume e as montañas rochosas, unha pintura que reflicte as forzas dinámicas da natureza segundo o taoísmo. Os dragóns descritos son asociados cos nove fillos do Rei Dragón, xa que o número nove é considerado benéfico na astroloxía e crenzas populares chinesas.

A pintura contén múltiple inscricións e selos, e comeza polo lado dereito e remata polo esquerdo. O lado esquerdo presenta varios colofóns, incluíndo os de Zhang Sicheng e Dong Sixue, un oficial da dinastía Song. Dúas das inscricións da pintura foron feitas pola propia man do artista. A datación da obra está baseada nunha delas. Segundo a inscrición do final da pintura, o traballo foi inspirado por dúas outras pinturas, *Nove cabalos* de Cao Ba, e *Nove cervos*, atribuído a Huichong. Unha inscrición máis tardía do Emperador Qianlong di que ademais de eloxiar a pintura de Chen Rong, Qianlong ordenou a un pintor da corte que lle fixera unha copia.



Nove dragóns.

Notas
-----

1. ↑  Ponte Ryūrui. *Beyond Calligraphy*, ed. "Nine Sons of The Dragon King". Consultado o 17 de outubro de 2013.
2. 1 2 3  Digital Scrolling Paintings Project (ed.). "Nine Dragons". Arquivado dende o orixinal o 17 de outubro de 2013. Consultado o 17 de outubro de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* *Nove dragóns* no MFA *(en inglés)*
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Nora.
Nora en Viena, Austria.
London Eye á beira do río, en Londres.
Unha **nora** é un enxeño mecánico que consiste nunha roda de gran tamaño que xira verticalmente, á que van suxeitos unha especie de caixóns con asentos ; é unha das estruturas de lecer que se utiliza como diversión en verbenas e parques de atraccións. Está conformada por dúas rodas paralelas que xiran en torno ao mesmo eixo, suspendidas en dúas torres verticais e sustentando en cadansúa circunferencia uns habitáculos ou bancos oscilantes, que poden se ocupados por dúas ou máis persoas dependendo das dimensións. A primeira nora foi a coñecida como Nora de Chicago, construída para a Exposición Universal de Chicago de 1893.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *nora*.
2. ↑  "Bird's-Eye View of the World's Columbian Exposition, Chicago, 1893". *World Digital Library*. 1893. Consultado o 2013-07-17.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Noras*** |

### Ligazóns externas

* Noras *(en inglés)*

### Outros artigos

* Carrusel
* Montaña rusa
**José Norberto Uzal Tresandi**, nado en Vigo en 1971, é un avogado e político galego, exmembro do Partido Popular de Galicia.

Traxectoria
-----------

Concorreu nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1994 na candidatura de Falange Española Independiente. Foi director da Federación Galega de Municipios e Provincias e asesor xurídico do Concello de Cambados. Foi nomeado director xeral de Administración Local en 2009, cargo do que dimitiu en novembro de 2013. Foi asesor do grupo municipal do PPdeG de Rianxo e nas eleccións municipais de 2015 entrou na candidatura de PPdeG encabezada por Vanessa Martínez e foi elixido concelleiro de Rianxo. En marzo de 2016 dimitiu como concelleiro.

Notas
-----

1. ↑  "Dimite o director xeral de Administración Local tras a sanción á secretaria de Palas" *La Voz de Galicia*, 23-11-2013.
2. ↑  "Dimite el concejal del PP de Rianxo José Norberto Uzal" *La Voz de Galicia*, 1-3-2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Rueda ficha a un antiguo candidato de Falange
* O novo director xeral de Administración Local foi candidato falanxista ao Parlamento de Europa
Espectros de resposta normalizada dos conos humanos, S, M, L e tipo, os estímulos monocromáticos do espectro, con lonxitude de onda dada en nanómetros.
A **percepción da cor** é un fenómeno que se produce no fondo do ollo, onde existen millóns de células especializadas en detectar as lonxitudes de onda procedentes da nosa contorna. Estas células, principalmente os conos e os bastóns, recollen os diferentes elementos do espectro de luz solar e transfórmanas en impulsos eléctricos, que son enviados logo ó cerebro a través dos nervios ópticos. É o cerebro (concretamente a cortiza visual, que se atopa no lóbulo occipital) o encargado de facer consciente esta percepción.

Os conos concéntranse nunha rexión próxima ó centro da retina chamada fóvea. A súa distribución segue un ángulo de ó redor de 2°, medidos dende a fóvea. A cantidade de conos é de 6 millóns e algúns deles teñen unha terminación nerviosa que se dirixe cara ó cerebro. 

Os conos son os responsables da visión da cor e crese que hai tres tipos de conos, sensibles ás cores vermella, verde e azul, respectivamente. Dada a súa forma de conexión ás terminacións nerviosas que se dirixen ó cerebro, son os responsables da definición espacial. Tamén son pouco sensibles á intensidade da luz e proporcionan visión fotópica (visión a altos niveis).

Os bastóns concéntranse en zonas afastadas da fóvea e son os responsables da visión escotópica (visión a baixos niveis). Os bastóns comparten as terminacións nerviosas que se dirixen ao cerebro e, por conseguinte, o seu achegue á definición espacial resulta pouco importante. A cantidade de bastóns sitúase ao redor de 100 millóns e non son sensibles á cor. Os bastóns son moito máis sensibles que os conos á intensidade luminosa, polo que achegan á visión da cor aspectos como o brillo e o ton, e son os responsables da visión nocturna.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q374259
* EBID: ID
* GND: 4016454-8
* JSTOR: color-vision
* LCCN: sh85028654
* MAG: 61674017

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D055253
* MeSH: F02.830.816.964.124

 |
**Pilar Cancela Rodríguez**, nada en Stuttgart o 21 de agosto de 1967, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Filla de emigrantes galegos en Alemaña. Retornou a Galicia para estudar Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. É funcionaria da Xunta de Galicia dende 1993. Foi responsable do Servizo Xurídico e de Solución de Conflitos do Consello Galego de Relacións Laborais e directora xeral de Relacións Laborais (en 2003 e novamente en 2005). En 2013 foi elixida secretaria de Organización do PSdeG. Foi cabeza de lista da candidatura do PSOE pola provincia da Coruña nas catro eleccións xerais celebradas entre 2015 e novembro de 2019.

Trala dimisión de Xosé Ramón Gómez Besteiro o 18 de marzo de 2016, dirixiu a comisión xestora nomeada dende Ferraz ata a elección do novo secretario xeral do partido. En xuño de 2017 foi elixida secretaria da área de Políticas Migratorias e PSOE do Exterior na executiva de Pedro Sánchez. En xullo de 2021 foi nomeada secretaria de Estado de Cooperación Internacional.

Notas
-----

1. ↑  "La gallega Pilar Cancela Rodríguez ha sido elegida nueva secretaria de Área de Políticas Migratorias y PSOE del Exterior". *DLM*. 22 de xuño de 2017. Arquivado dende o orixinal o 10 de setembro de 2017. Consultado o 10 de setembro de 2017.
2. ↑  La diputada gallega Pilar Cancela, nombrada secretaria de Estado de Cooperación Internacional

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Pilar Cancela Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Congreso dos Deputados Arquivado 01 de decembro de 2020 en Wayback Machine.
* Pilar Cancela: "Existe a posibilidade de establecer os horarios de países europeos", entrevista en *Galicia Hoxe*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25509804
* Dialnet: 4273866

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Periclímeno (homónimos).
Na mitoloxía grega, **Periclímeno** foi o maior dos fillos de Neleo (fillo de Poseidón) e Cloris, filla de Anfión. Neleo foi expulsado polo seu irmán Pelias e marchou a Mesenia, onde fundou a cidade de Pilos.

Neleo e Cloris tiveron unha filla, Pero, e doce fillos: Tauro, Asterio, Pilaón, Deímaco, Euribio, Epilao, Frasio, Eurímenes, Evágoras, Alástor, Néstor e Periclímeno. 

Periclímeno destacaba pola súa gran forza  e era o máis valoroso dos fillos de Neleo. Poseidón concedeulle ademais a capacidade de cambiar de forma no animal que quixer e, cando Heracles atacou e conquistou Pilos, enfrontouse con Periclímeno. Este transformouse primeiro en león, logo en serpe e tamén en abella (ou mosca ou formiga, segundo outras fontes), para tomar finalmente a forma dunha aguia que intentou picarlle nos ollos. Pero todo iso non evitou que Heracles terminara matándoo coas súas frechas , para logo matar tamén ó resto dos seus irmáns, coa única excepción de Néstor, que se criaba fóra de Pilos .

> 
> 
> [Fala Néstor con Tleptólemo] "*Doce eramos os fillos de Neleo, unha xuventude admirable; os doce, excepto eu, sucumbiron á furia de Hércules, e que fose capaz de vencer ós demais pode soportarse, pero resulta asombrosa a morte de Periclímeno, a quen Neptuno, fundador do sangue de Neleo, outorgara o don de adoptar as figuras que quixera e logo abandonalas. Tomou este en van toda clase de formas e transformouse na ave que adoita levar os raios nas súas poutas e é a máis querida do rei dos deuses... O tirintio frecha el o seu arco, infalible, e mentres se eleva e paira entre as nubes, alcánzalle onde a ala se une ó flanco*".
> (Ovidio: *Metamorfosis* XII, 553-566)
> 

Periclímeno formou parte da expedición dos argonautas .

Notas
-----

1. ↑  "*Ilimitada*", segundo Graves, px. 591.
2. ↑  Pseudo-Apolodoro II, 7, 3.
3. ↑  Hixino contradi a versión dos outros mitógrafos e di que "*Evitou a morte ó transformarse en aguia grazas a un don do seu avó Neptuno*" (*Fábulas* 10, 2). Outras fontes din que Atenea o advertiu da metamorfose en abella e que Heracles o matou neste estado.
4. ↑  "*Por ser aínda novo criábase entre os xerenios*" (Pseudo-Apolodoro II, 7, 2). Segundo Hixino, Apolo concedeulle vivir os anos arrebatados ós seus irmáns e viviu durante tres xeracións (Hixino: *Fábulas* 10, 3). Outras tradicións din que morreu canda os outros irmáns (Grimal, s.v. *Neleo*).
5. ↑  Pseudo-Apolodoro I, 9, 16; Hixino 14, 14; Graves, px. 629.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Graves, Robert (2019). *Los mitos griegos*. Gredos. ISBN 9788424999940.  *(en castelán)*
* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Ovidio (2015 (reimpr. 2017)). *Metamorfosis. Tradución de Antonio Ramírez de Verger*. Alianza Editorial. ISBN 9788420697208.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*
| *Perimisio* |
| --- |
|  |
| Estrutura dun músculo esquelético co perimisio indicado na parte superior no centro. |
|
|
| Latín | *Perimysium* |
|
| Gray's | *pág.373* |
|
|
|
|
|
|
|
|

O **perimisio** é unha vaíña de tecido conectivo que rodea cada fascículo de fibras musculares dun músculo (xeralmente cada fascículo contén de 10 a 100 ou máis fibras musculares). O perimisio é o que crea ou individualiza ditas agrupacións de fibras (fascículos).

O perimisio é unha membrana fibro-elástica formada de elastina e coláxeno que ten a función de envolver o fascículo muscular para protexer e manter as fibras organizados para potenciar a acción muscular.

O perimisio podería xogar un papel na transmisión de movementos contráctiles laterais. Esta hipótese está apoiada na existencia de "placas de unión perimisiais" no músculo flexor do corpo radial de ungulados construídas por E. Passerieux et al. A comprensión global da organización da rede de coláxeno do perimisio, e da súa continuidade e diversidade aínda non foi observada e descrita totalmente en todas as partes do músculo.

Notas
-----

1. ↑  Passerieux E. Rossignol R, Letellier T, Delage JP. Physical continuity of the perimysium from myofibers to tendons: involvement in lateral force transmission in skeletal muscle. J Struct Biol. 2007 Jul;159(1):19-28. Epub 2007 Mar 3. PMID 17433715

### Outros artigos

* Endomisio
* Epimisio
* Tecido muscular

### Ligazóns externas

* Histoloxía en cytochemistry.net

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3543470
* EBID: ID
* MAG: 2777853221

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 9728
* TA: A04.0.00.042
* Uberon: 0011900

 |
O **Nuova Pallacanestro Gorizia** foi un club de baloncesto italiano con sede na cidade de Gorizia, Friúl-Venecia Xulia. Fundado no ano 1999, foi o herdeiro da **Unione Ginnastica Goriziana**, club que participou durante anos na máxima categoría do baloncesto italiano. Desapareceu no ano 2010.

Historia
--------

A Union Ginnastica Goriziana foi fundada no ano 1868, sendo estabelecida a sección de baloncesto oficialmente en 1934. O equipo consegue chegar en 1952 á Serie A, máxima categoría do baloncesto italiano, permanecendo nela durante dúas temporadas. Posteriormente a Goriziana xogaría outras cinco temporadas na Serie A nos anos 1960 (1961-62, 1963-65, 1966-67, 1969-70) sen conseguir nun permanecer dúas temporadas consecutivas. A partir de 1975 e aré 1984, o club alternou continuamente entre a Serie A e a Serie A2, permanecendo a continuación de na segunda divisón até 1998. Tras un novo ascenso á Serie A, aínda que consegue manter a categoría, vende os seus deportivos ao Scavolini Pesaro, pasando a xogar na terceira divisón. O equipo comeza o seu camiño na Serie B1 cun novo nome: Nuova Pallacanestro Gorizia. Porén, os éxitos deportivos non acompañan, e tras descender á Serie C en 2010, o propietario do equipo négase a seguir financiando o club, o que propicia a súa desaparición.

### Patrocinadores

Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* **Zoppas Gorizia** (1961–1962)
* **Unione Ginnastica Goriziana** (1962-1964)
* **Splugen Brau Gorizia** (1966-1970)
* **Patriarca Gorizia**(1975–1976)
* **Pagnossin Gorizia** (1976-1980)
* **Tai Ginseng Gorizia** (1980-1981)
* **San Benedetto Gorizia** (1981–1984)
* **Segafredo Gorizia** (1984-1988)
* **San Benedetto Gorizia** (1988–1990)
* **Brescialat Gorizia** (1994-1996)
* **Dinamica Gorizia** (1996-1997)
* **S.D.A.G. Gorizia** (1998-1999)

Notas
-----

1. ↑  Basso, Davide (22 de marzo de 2015). "A causa della crisi il grande basket non c’è più". *Il Piccolo* (en italiano). Consultado o 10 de setembro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Estatísticas na web da Lega
* A Historia
Sony XEL-1 (2008), primeiro televisor en empregar unha pantalla OLED, e tamén o máis pequeno en produción (3 mm)
Un **OLED**, acrónimo de ***organic light-emitting diode*** (en galego, ***díodo orgánico emisor de luz***), é un tipo de LED no que a capa electroluminiscente é unha película de materia orgánica que xera e emite luz en resposta a unha determinada estimulación eléctrica. A capa de material semicondutor orgánico sitúase entre dous eléctrodos, e normalmente cando menos un deses eléctrodos é transparente.

Desenvolvemento
---------------

Os OLED utilízanse en pantallas de televisor, monitores, móbiles ou PDA, e tamén se usan en fontes de luz para iluminar espazos, debido ao seu estadio de desenvolvemento aínda emiten menos luz por unidade de área que os baseados no sistema LED.

Unha pantalla OLED non precisa retroiluminación, o que lle confire un nivel de grises máis profundos e posibilita que sexa máis fina e lixeira que a LCD. De xeito semellante, en condicións de pouca luz ambiente, como cuartos escuros, unha pantalla OLED pode ter unha proporción de contraste máis alta que unha pantalla LCD usando lámpadas fluorescentes de cátodo frío ou o máis recentemente desenvolvido retroiluminación LED.

Existen dúas familias principais OLED, as baseadas en pequenas moléculas e aquelas que empregan polímeros. Ao engadir ions móbiles ao OLED créase a célula electroquímica luminescente ou LEC, que ten un modo de operación diferente.

Os dispositivos OLED poden usar un método de corrente matriz, que pode ser:

* Pasiva (PMOLED), utilizada sobre todo en pequenas pantallas
* Activa (AMOLED), que require un transistor de película fina, empregado sobre todo en pantallas grandes.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q209593
* GND: 4762455-3
* MAG: 150759737
* NDL: 00562034

 |
**OUAS** é unha organización educativa pública de Finlandia, coñecida pola abreviatura en inglés *Oulu University of Applied Sciences*. Esta Universidade de Ciencias Aplicadas de Oulu, coñécese en finés como *Oulun ammattikorkeakoulu*.

Descrición
----------

Distribúe os seus catro campus no norte de Finlandia. Tres na cidade de Oulu, capital do municipio do mesmo nome, e un cuarto na cidade de Oulainen, a 100 km de distancia.

A OUAS ocupa a 650 docentes que imparten formación a 9.000 alumnos.

Actividade
----------

A oferta formativa abrangue 35 programas de grao e mestrado nas disciplinas de ciencias sociais, cultura e recursos naturais renovables, enxeñería, información comercial e saúde.

Con énfase en I+D+I, fai especial fincapé nos estudos de Enerxía, recursos naturais e Medio Ambiente, así como de Saúde e benestar no futuro. Todas as disciplinas oriéntanse á mellora do modelo construtivo condicionado ao chan e clima autóctono, con propostas enerxéticas intelixentes, economía de recursos naturais, sostibilidade e baixa produción de carbono.

Actualidade
-----------

Alén o persoal docente fixo, á OUAS adhírense directores, coordinadores, planificadores e xestores financeiros para o desenvolvemento de proxectos, tanto a nivel local como rexional, nacional e transfronterizos.

Tras disolver a súa sociedade con NPP-Sustainable Living Assistant (SuLA) e OCTES e PELLETime, grazas ao financiamento de NPA desenvolve o seu proxecto estrela, o e-Lighthouse, sendo así mesmo asociada no proxecto NPA Smart-Fish, buscando potenciar o desenvolvemento socioeconómico local do norte de Finlandia.[]

Notas
-----

1. ↑  "Oulu University of Applied Sciences - EUROPEAN SOCIAL FUND - European Commission". *EUROPEAN SOCIAL FUND* (en inglés). Consultado o 2019-05-15.
2. ↑  "Oulu University of Applied Sciences – Presentation". Consultado o 2019-05-15.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web da OUAS *(en inglés)*
**Natalia González Beneitez**, nada en Viana do Bolo en 1982, é unha política galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Diplomada en Maxisterio de Inglés pola Universidade de Vigo. Foi secretaria da alcaldía de Ourense de 2007 a 2015, así como asesora do grupo municipal socialista de 2015 a 2019. Nas eleccións municipais de 2019 foi a número 2 da lista do PSdeG-PSOE en Ourense e foi elixida concelleira. Pese a que os socialistas gañaron as eleccións, con 9 concelleiros de 27, quedaron na oposición debido ó pacto entre Democracia Ourensana e o PPdeG que fixo alcalde a Gonzalo Pérez Jácome, e pasou a ocupala a viceportavocía do grupo municipal. Foi designada membro do Comité Federal do PSOE durante o 14 Congreso Nacional do PSdeG en decembro de 2021. En marzo de 2022 resultou elixida como nova Secretaria Xeral da Agrupación Socialista da cidade de Ourense, a cal levaba máis de 2 anos nunha situación de interinidade cunha xestora. Postulouse inicialmente como candidata ás primarias para encabezala candidatura socialista en 2023, xunto co anterior candidato e secretario provincial Rafael Rodríguez Villarino, pero a Executiva galega suspendeu as primarias e nomeou ao exalcalde Francisco Rodríguez Fernández como candidato. Ante isto, Villarino renunciou como portavoz no concello, pasando González a asumila portavocía. En febreiro de 2023 anunciouse que sería a número 2 da lista encabezada por Rodríguez, sendo a máis votada na asemblea de ratificación da candidatura.

Notas
-----

1. ↑  Natalia González Beneitez, nueva secretaria xeral de la Agrupación Municipal del PSdeG de Ourense
2. ↑  El PSOE avanza en la lista de Ourense para las elecciones municipales

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Ourense
***Pedrá*** é o quinto álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, gravado no 1993 e producido por Raúl e Biri e publicado por DRO no 1995.

Non se trata realmente dun disco de Extremoduro, senón de máis bien unha obra colectiva de Robe Iniesta, líder do grupo, e diversos colaboradores e amigos procedentes doutras bandas; estes son, concretamente, Iñaki "Uoho" Antón, de Platero y tú, tocando a guitarra, os teclados, a percusión e o trombón de baras, Dieguillo, de Quemando Ruedas, Cicatriz, Antisocial, ó baixo, Gary, de Quattro Clavos, á batería e Selu (ex Reincidentes) ao saxofón. Con todo, non lles foi permitido publicalo como un traballo do Proxecto Pedrá tal como pretendían, co que finalmente viu a luz como un disco máis de Extremoduro. Ademais, o seu lanzamento foi atrasado dous anos, desde a súa gravación no 1993 ata a súa publicación no 1995.

Entre outras cousas este atraso debeuse a que, dado o seu carácter experimental, ningunha discográfica accedeu a publicárllelo; finalmente foi DRO, con quen xa lanzaran dous traballos, a que o fixo. Realmente trátase dunha obra estraña: contén unha soa canción, titulada de igual modo que o álbum, cunha duración de vinte e nove minutos e medio. O tema sofre diversos cambios de ritmo durante a súa execución, e realmente podería dividirse en multitude de temas distintos; ademais, úsase unha instrumentación máis variada da habitual nos discos anteriores de Extremoduro.

Contido
-------

### Lista de cancións

|  |  |
| --- | --- |
|  | Pedrá |
| **Nº** | **Título** | **Duración** |
| 01 | "Pedrá" | 29:26
  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3313048
* MusicBrainz: ID

 |
| Picanzo vermello |
| --- |
| Macho
Femia |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | Passeriformes |
| Familia: | Laniidae |
| Xénero: | *Lanius* |
| Especie: | ***L. collurio*** |

 |
| Nome binomial |
| *Lanius collurio*Linnaeus, 1758 |

*Lanius collurio*.
*Cuculus canorus canorus* + *Lanius collurio*
O **picanzo vermello** (*Lanius collurio*) é un membro da familia dos picanzos.

Este paxaro cría na maior parte de Europa e Asia occidental e pasa os invernos no África tropical. O seu número está a minguar, estando probablemente extinguido en Gran Bretaña, aínda que é frecuente velos durante a migración. É unha especie protexida en Gran Bretaña.

Mide 16–18 cm de lonxitude; come grandes insectos, pequenos paxaros, ratos de campo e lagartas. 
Coma outros picanzos caza dende lugares elevados, e empala os cadáveres sobre arames ou espiñas para usalos como despensa.

A cor xeral das partes superiores do macho é avermellada. Ten a cabeza gris azulada e o típico anteface negro dos picanzos a través do ollo. As partes baixas son de cor rosa pálido, e a cola ten un modelo branco e negro semellante ao da collalba.

Na femia e paxaros novos a parte superior é marrón e ristada. A parte inferior é de cor ante e ristada.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Picanzo vermello***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q26671
* BRE: 1984080
* EBID: ID
* GND: 4171573-1

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* ADW: Lanius\_collurio
* Avibase: F2CEFD1A4EA5F608
* BioLib: 8969
* BirdLife: 22705001
* Dyntaxa: 102626
* eBird: rebshr1
* EUNIS: 1098
* FE: 97116
* FE-New: ID
* GBIF: 2492852
* iNaturalist: 12038
* IRMNG: 11178730
* ITIS: 560720
* IUCN: 22705001
* NBN: NHMSYS0000530423
* NCBI: 56324
* Soortenregister: 139587
* TAXREF: 3807
* Xeno-canto: Lanius-collurio
* ZooBank: ID

 |
O **piso** é o **chan**, a superficie sobre a que se anda. Normalmente chámase piso cando falamos dunha superficie inferior horizontal dun espazo arquitectónico, sendo a verba chan máis xeral. Por extensión tamén se chama **piso** á superficie de táboas onde o carro leva a carga.

Piso con pavimento de parqué.

Homónimos
---------

* Chámase tamén **piso**, **andar** ou **planta** aos diferentes niveis dun edificio.
* Igualmente na linguaxe coloquial recibe o nome de piso a vivenda nun edificio de varias plantas
* Tamén se lle chama **piso** aos materiais que conforman a superficie superior do chan: pavimento, incluso os das zonas exteriores á edificación.
* En calzado, **piso** fai referencia á sola do zapato.

Numeración dos pisos en edificios
---------------------------------

Hai discrepancias nos costumes de numerar os pisos ou andares nos edificios entre os diferentes países.

Na meirande parte de Europa, Iberoamérica e na Mancomunidade Británica de Nacións, o piso situado no nivel do terreo é a **planta baixa** ou **planta terrea**, e o piso de enriba é o **primeiro andar**, manténdose o emprego continental europeo que pasa de moda a partir da construción de palacios.

En Francia, por exemplo, o termo para a planta baixa é *rez de chaussée* (rentes do chan). Nos Estados Unidos e no Canadá (agás no Quebec), o piso terreo é, polo xeral, o primeiro andar e o piso de enriba é o segundo andar. Este sistema tamén é usado en Chile, Rusia e outros países da ex Unión Soviética. A China segue o sistema estadounidense, porén os números usados son cardinais (un, dous, tres etc.) en lugar dos ordinais (primeiro, segundo, terceiro ou terzo).

Nalgúns edificios, especialmente en hoteis non existe a planta número trece, pasando a numeración da planta doce á catorce. Isto é por mor ao pavor irracional ao número 13, chamado triscaidecafobia.

Na construción tradicional galega, a casa adoitaba ter só dous pisos: a planta terrea (planta baixa) e o sobrado (primeiro andar), ademais do faiado.

Véxase tamén
------------

* Arquivado 22 de xullo de 2013 en Wayback Machine.</ref>.
**Pishuru** foi unha cidade habitada por kaskas na rexión de Ishupitta, que sobre o -1320 acadou a hexemonía comarcal e reconstruíu Palhwisa, que o rei Mursilis II incendiara un ano antes; pero o rei hitita volveu e incendiouna por segunda vez; os kaskas de Pishuru ocuparon entón a cidade de Kuzastarina que Mursilis atacou e reconquistou.

Pishuru non perdeu a hexemonía e mantívoa ao comezar o século –XIII. Ishupitta e Daistipassa, cidades próximas, ambas da Terra Alta Hitita, volvéronse aliadas de Pishuru e apoderáronse das terras de Landa, Marista e algunhas cidades fortificadas dos hititas; os hititas non os puideron conter e os kaskas continuaron avanzando ao sur cruzando o río Marasanda ou Maraššanda e chegando ata a terra de Kanis (Kanesh). As cidades de Kurustama, Gazzuira e outra cuxo nome non se pode ler (pero que comeza por Ha...) uníronse aos kaska e atacaron as cidades hititas das inmediacións. Durmitta tamén quedou baixo control kaska e atacou a comarca de Tuhuppiya. Os kaskas non atoparon ningún obstáculo na terra de Ippasanama (Ippaššanama), e puideron seguir ata atacaren a terra de Suwatara. Só dúas cidades, unha delas Istahara (a outra non se pode ler), escaparon aos ataques kaska.