|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa letras siríacas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **Igrexa siríaca maronita de Antioquía** (en lingua siríaca: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ, *ʿīṯo suryoiṯo morunoiṯo d'anṭiokia*; árabe: *الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية*, *al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya*; latín: *Ecclesia Maronitarum*), máis coñecida simplemente como **Igrexa católica maronita**, é unha Igrexa particular católica, en comuñón coa Santa Sé de Roma. Ten a súa orixe na comunidade fundada por Marón, un monxe siríaco do século IV venerado como santo. O primeiro patriarca maronita, san Xoán Marón, foi elixido a finais do século VII.

Malia ser reducidos en número, os maronitas continúan a ser un dos principais grupos etnorrelixiosos do Líbano. A diferenza doutras Igrexas católicas orientais, dende a súa orixe os maronitas sempre teñen estado en comuñón coa Igrexa de Roma e co papa.

Historia
--------

A Igrexa maronita toma o seu nome do seu fundador, san Marón († 410), un asceta siríaco amigo de Xoán Crisóstomo que a instituiu no século IV. Logo da súa morte os seus discípulos fundaron un mosteiro preto do seu túmulo, en Apamea, á beira do río Orontes. Dende os seus inicios, a comunidade maronita seguiu ao patriarca de Antioquía.

No século VII a comunidade maronita foi refundada e organizada por un monxe, o abade do mosteiro de Brad, en Siria. Xoán Marón foi o primeiro maronita en ter a dignidade episcopal; a súa ordenación tivo lugar en 676, e máis tarde (en 685) foi elixido patriarca de Antioquía. El foi o primeiro maronita en ter este encargo. Para escapar dunha persecución, decidiu deixar Siria e ir ao Líbano. Estabeleceuse en Bkirki, onde construíu un novo mosteiro no que depositou a máis valiosa reliquia para os maronitas: o cranio de San Marón. Dende aquela época, o mosteiro é a sé patriarcal.

A catedral maronita de Alepo.
Estatua do santuario de Nosa Señora do Líbano.
En 685 a Igrexa de Antioquía dividiuse entre os calcedonianos e os non calcedonianos, que se converteron na maioría. A comunidade maronita elixiu permanecer calcedoniana, e non se recoñeceu máis no patriarca Teófanes. Iniciou un período de autonomía, e os mosteiros tornáronse bispados.

Na época das cruzadas a Igrexa maronita retomou relacións coa Igrexa latina, da que nunca se separara formalmente. A unión foi selada algúns séculos máis tarde, en 1584, coa fundación, durante o pontificado de Gregorio XIII, do Colexio maronita de Roma.

Os maronitas foron protexidos por Francia, durante o dominio otomán de Oriente Medio.

Até o século XVIII a Igrexa maronita estaba só formalmente dividida en eparquías: en realidade, todos os bispos eran considerados como auxiliares do patriarca, o único e verdadeiro guía dos maronitas. En varias ocasións Propaganda Fide interveu para pedir a subdivisión canónica do patriarcado, pero os seus decretos non chegaron a ter efecto. O sínodo do Monte Líbano de 1736 instituiu canonicamente 8 eparquías, ademais da sé patriarcal, definindo para cada unha a súa xurisdición territorial: Alepo, Beirut, Biblos e Batrun, Chipre, Damasco, Baalbik, Trípoli e Tiro-Sidón. A Santa Sé aprobou as decisións do sínodo coa bula *Apostólica praedecessorum* do papa Bieito XIV do 14 de febreiro de 1742. Esta división permaneceu sen variacións até o inicio do século XX, cando foi creada a vigairía patriarcal de Exipto (1904), e foron separadas as de Tiro e Sidón (1906).

Cando o Líbano obtivo a independencia en 1943, os poderes do novo estado foron divididos entre as principais comunidades relixiosas. Os maronitas, que constituían a maioría da poboación, recibiron a Presidencia da República, cargo que continúan a manter hoxe.

Organización
------------

A Peshitta é a Biblia siríaca estándar, empregada pola Igrexa Maronita e outras igrexas. A imaxe é o texto de Éxodo 13:14-16, do ano 464.
A cabeza da Igrexa maronita é o patriarca de Antioquía dos maronitas, quen é elixido polos bispos maronitas e reside en Bkirki, ao norte de Beirut. Dende marzo de 2011 o patriarca é o cardeal Bixara Pedro al-Rai. Cando un novo patriarca e elixido e entronizado, pide o recoñecemento eclesiástico do Papa, mantendo deste xeito a comuñón coa Santa Sé. Como un dos patriarcas orientais, o patriarca a miúdo é creado cardeal polo papa, co rango de cardeal-bispo.

Os maronitas comparten co resto de católicos a doutrina, mais teñen as súas propias tradicións en canto á liturxia, teoloxía e espiritualidade; amais de manter unha disciplina e xerarquía diferenciadas das do resto de Igrexas particulares. A Igrexa maronota pertence á tradición antioquense e é de rito siro-antioquense occidental. A lingua siríaca é a súa lingua litúrxica propia. Porén, considéranse unha das Igrexas católicas orientais máis fortemente latinizadas, aínda que hai esforzos na recuperación de prácticas orientais.

O cardeal Sufair acelerou persoanlmente as reformas litúrxicas nos oitenta e noventa, que levaron á publicación en 1992 do novo misal maronita. O misal é unha viraxe ás formas orixinais da liturxia antioquense, eliminando a latinización litúrxica dos séculos pasados.

O celibato non está estritamente requirido para os sacerdotes e diáconos, podendo casar antes de seren ordenados; os monxes, porén, deben ser célibes, así como os bispos. Os eparcas e arquieparcas responden ante o patriarca.

Poboación
---------

*Artigo principal**:* Maronitas.
O número exacto de maronitas no mundo non se coñece con certeza. Estímanse máis de 3 millóns, segundo a Asociación Católica para o Benestar no Oriente Próximo.

Segundo un informe de 2007, hai arredor de are 930.000 maronitas no Líbano, onde constitúen aproximadamente o 22% da poboación. En Siria son un total de 51.000. Existe tamén unha comunidade maronita en Chipre, de arredor de 10.000 fieis, e que fala o seu propio dialecto árabe. Finalmente, hai unha salientable comunidade no norte de Israel, na rexión de Galilea, de 7.504 persoas, famosa polos seus intentos de conservación da lingua aramea.

Notas
-----

1. ↑  The Eastern Catholic Churches 2010 Arquivado 23 de setembro de 2015 en Wayback Machine. Ronald Roberson (fonte: Annuario Pontificio), 22 de agosto de 2010, *Catholic Near East Welfare Association*. *(en inglés)*
2. ↑  U.S. Department of State, ed. (2008). "Lebanon - International Religious Freedom Report". Arquivado dende o orixinal o 20 de xaneiro de 2012. Consultado o 01 de agosto de 2014.
3. 1 2 3  "Datos do Annuario Pontificio: *The Eastern Catholic Churches*" (PDF). 2008. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 06 de xullo de 2011. Consultado o 01 de agosto de 2014.
4. ↑  Maria Tsiapera (1969). Mouton and Company, ed. *A Descriptive Analysis of Cypriot Maronite Arabic*. A Haia.
5. ↑  Ministerio do Interior de Chipre (ed.). "European Charter for Regional or Minority Languages: Answers to the Comments/Questions Submitted to the Government of Cyprus Regarding its Initial Periodical Report" (PDF) (en inglés). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de novembro de 2010. Consultado o 01 de agosto de 2014.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Igrexa católica maronita Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Patriarcado maronita *(en inglés)* *(en árabe)*
* Eparquías maronitas *(en inglés)*
* Maronite History Project (enciclopedia wiki maronita)

| * v
* c
* e
Igrexas particulares na Igrexa católica |
| --- |
| Tradición alexandrina: | Igrexa católica copta · Igrexa católica eritrea · Igrexa católica etíope |
| Tradición antioquense: | Igrexa católica maronita · Igrexa católica siríaca · Igrexa católica siria malankara |
| Tradición armenia: | Igrexa católica armenia |
| Tradición bizantina: | Igrexa católica bizantina albanesa · Igrexa católica bizantina belarusa · Igrexa católica bizantina búlgara · Igrexa católica bizantina croata · Igrexa católica bizantina eslovaca · Igrexa católica bizantina grega · Igrexa católica bizantina húngara · Igrexa católica bizantina ítalo-albanesa · Igrexa católica bizantina macedonia · Igrexa católica bizantina melquita · Igrexa católica bizantina romanesa · Igrexa católica bizantina rusa · Igrexa católica bizantina ucraína · Igrexa católica bizantina rutena |
| Tradición caldea: | Igrexa católica caldea · Igrexa católica siria malabar |
| Tradición latina: | Igrexa católica latina |

| * v
* c
* e
Circunscricións da Igrexa católica maronita |
| --- |
| *Patriarcado maronita de Antioquía* |
| Arquieparquías: | Alepo · Antelias · Beirut · Chipre · Damasco · Haifa e Terra Santa · Tripoli · Tiro |
| Eparquías: | Baalbik-Dair al-Ahmar · Batrun · Biblos · Brooklyn · Buenos Aires · Ladaqiyah · México · Montréal · O Cairo · Os Ánxeles · París · Sahlah · São Paulo · Sidney · Sidón · Xubah-Sarba-Xuniyah |
| Exarcados apostólicos: | África Occidental e Central · Colombia |
| Exarcados patriarcais: | Xerusalén e Palestina · Xordania |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q64900
* WorldCat
* VIAF: 262834560
* BNCF: 19341
* EBID: ID
* GND: 16289967-1
* LCCN: n82111291
* NDL: 00576297
* NKC: kn20140217006
* Orthodox Encyclopedia: 2562390
* SUDOC: 050327674

 |