Estrutura tridimensional do interferón beta humano.
Os **interferóns de tipo I** humanos son un amplo conxunto de proteínas humanas do grupo dos interferóns (IFN).

Os interferóns funcionan como citocinas reguladoras que se unen a receptores de interferóns da superficie celular. Todos os IFNs de tipo I únense a un mesmo complexo receptor específico da membrana celular chamado receptor do IFN-α (IFNAR) que consta das cadeas proteicas IFNAR1 e IFNAR2.

Os IFNs de tipo I encóntranse en todos os mamíferos e hai moléculas similares (homólogas) en especies de aves, réptiles, anfibios e peixes.

Tipos en mamíferos
------------------

Os tipos que se encontran en mamíferos denomínanse IFN-α (alfa), IFN-β (beta), IFN-κ (kappa), IFN-δ (delta), IFN-ε (épsilon), IFN-τ (tau), IFN-ω (omega), e IFN-ζ (dseta, tamén chamado limitina).

### IFN-α

Os IFN-α prodúcenos os leucocitos. Están implicados principalmente na resposta inmunitaria innata contra a infección viral. Hai 13 subtipos deste interferón chamados IFNA1, IFNA2, IFNA4, IFNA5, IFNA6, IFNA7, IFNA8, IFNA10, IFNA13, IFNA14, IFNA16, IFNA17 e IFNA21. Os xenes que codifican estas moléculas de IFN-α están xuntos formando un *cluster* no cromosoma 9 humano.

O IFN-α tamén se pode fabricar sinteticamente para usalo como medicamento. A Denominación común internacional (DCI ou INN) deste produto é interferon alfa. O tipo recombinante é o interferon alfacon-1. Os tipos PEGilados son o interferon alfa-2a pegilado e o interferon alfa-2b pegilado.

### IFN-β

Os IFN-β prodúcenos en grandes cantidades os fibroblastos. Teñen actividade antiviral, a cal está implicada principalmente na resposta inmunitaria innata. Describíronse dous tipos de IFN-β, chamados IFN-β1 (IFNB1) e IFN-β3 (IFNB3) (hai un xene designado IFN-β2 que en realidade corresponde á IL-6). O IFN-β1 utilízase no tratamento da esclerose múltiple xa que reduce a taxa de recaída.

O IFN-β1 non é un tratamento apropiado para pacientes con esclerose múltiple progresiva, e non recorrente.

### IFN-ε, –κ, -τ, -δ, e –ζ

O IFN-ε, –κ, -τ, e –ζ parece actualmente que se presentan nunha soa isoforma en humanos, *IFNK*. O IFN-τ só o codifican os ruminantes, e é unha variante do IFN-ω. Ata agora, o IFN-ζ só se atopou en ratos, mentres que un homólogo estrutural, o IFN-δ pode atoparse nun conxunto de especies de mamíferos placentarios non primates e non roedores. A maioría, pero non todos os mamíferos placentarios codifican un IFN-ε funcional e teñen xenes IFN-κ.

### IFN-ω

O IFN-ω, aínda que del se describiu ata agora só unha soa forma funcional (*IFNW1*), ten varios pseudoxenes: *IFNWP2*, *IFNWP4*, *IFNWP5*, *IFNWP9*, *IFNWP15*, *IFNWP18*, e *IFNWP19* en humanos. Moitos mamíferos placentarios non primates expresan moitos subtipos de IFN-ω.

### IFN-ν

Este subtipo de IFN de tipo I describiuse recentemente como pseudoxene humano, pero é potencialmente funcional no xenoma do gato doméstico. En todos os demais xenomas de mamíferos placentarios non felinos, o IFN-ν é un pseudoxene; nalgunhas especies, o pseudoxene está ben preservado, mentres que noutras, está moi mutilado ou é indetectable. Ademais, no xenoma do gato, o promotor do IFN-ν está mutado deletereamente. É probable que a familia de xenes do IFN-ν se convertese en inútil antes da diversificación dos mamíferos. A súa presenza no bordo do locus do IFN de tipo I en mamíferos pode telo protexido da súa completa erradicación, permitindo a súa detección.

Fontes e funcións
-----------------

O IFN-α e o IFN-β segréganos moitos tipos celulares, entre os que están linfocitos (células NK, células B e T), macrófagos, fibroblastos, células endoteliais, osteoblastos e outras. Estimulan a macrófagos e células NK a realizar unha resposta antiviral, e son tamén activos contra tumores. Identificátonse tamén as células dendríticas plasmocitoides como os produtores máis potentes de IFNs de tipo I en resposta a antíxenos, polo que tamén se consideran células que producen de forma natural IFNs. ALgúns estudos actuais suxiren que forzando a expresión de IFN-α en macrófagos infiltrados en tumores, é posible causar unha activación máis efectiva de células dendríticas e a citotoxicidade de células efectoras inmunitarias.

O IFN-ω libérano os leucocitos no sitio dunha infección viral ou de tumores.

O IFN-α actúa como un factor piroxénico ao alterar a actividade de neuronas termosensibles no hipotálamo, o que causa a febre. Isto fano ao unirse ao receptor opioide e causar a liberación de prostaglandina-E2 (PGE2).

O IFN-α utiliza un mecanismo similar para reducir a dor; o IFN-α interacciona co receptor μ-opioide actuando como analxésico.

Nos ratos, o IFN-β inhibe nas células inmunitarias a produción de factores de crecemento, ralentizando así o crecemento de tumores, e inhibe a produción noutras células de factores de crecemento produtores de vasos sanguíneos, o que bloquea a anxioxénese nos tumores e dificulta que o tumor se conecte ao sistema de vasos sanguíneos.

Tipos en non mamíferos
----------------------

Nas aves foron caracterizados IFNs de tipo I, que foron asignados preliminarmente a subtipos (IFN I, IFN II e IFN III), pero a súa clasificación definitiva en subtipos deberá agardar a que se estuden máis extensamente os xenomas de aves.

Atopáronse IFNs de tipo I funcionais en lagartos, que poden atoparse en bases de datos de xenomas de lagartos.

Purificáronse os IFNs de tipo I de tartarugas (na década de 1970), que lembran aos seus homólogos de mamíferos.

Inferiuse a existencia de IFNs tipo I de anfibios ao descubrírense os xenes que codifican as súas cadeas receptoras, pero non foron aínda purificados nin os seus xenes clonados.

Clonáronse IFNs de tipo I de peixes (óseos) en varias especies de teleósteos. Con poucas excepcións, e en claro contraste cos IFNs de aves e especialmente de mamíferos, preséntanse como xenes únicos (aínda que se atoparon xenes múltiples en xenomas de peixes poliploides, posiblemente orixinados por duplicación de xenomas completos). A diferenza dos xenes de IFNs de amniotas, os xenes de IFN de tipo I de peixes conteñen intróns, en posicións similares ás dos seus ortólogos de certas interleucinas.

Notas
-----

1. ↑  Schultz U, Kaspers B, Staeheli P (2004). "The interferon system of non-mammalian vertebrates". *Dev. Comp. Immunol.* **28** (5): 499–508. PMID 15062646. doi:10.1016/j.dci.2003.09.009.
2. ↑  Samarajiwa SA, Wilson W, Hertzog PJ (2006). "Type I interferons: genetics and structure". En Meager A. *The interferons: characterization and application*. Weinheim: Wiley-VCH. pp. 3–34. ISBN 978-3-527-31180-4.
3. ↑  Oritani K, Tomiyama Y (2004). "Interferon-ζ/limitin: novel type I interferon that displays a narrow range of biological activity". *Int. J. Hematol.* **80** (4): 325–31. PMID 15615256. doi:10.1532/ijh97.04087.
4. ↑  Hardy MP, Owczarek CM, Jermiin LS, Ejdebäck M, Hertzog PJ (2004). "Characterization of the type I interferon locus and identification of novel genes". *Genomics* **84** (2): 331–45. PMID 15233997. doi:10.1016/j.ygeno.2004.03.003.
5. ↑  Todd S, Naylor SL (1992). "New chromosomal mapping assignments for argininosuccinate synthetase pseudogene 1, interferon-beta 3 gene, and the diazepam binding inhibitor gene". *Somat. Cell Mol. Genet.* **18** (4): 381–5. PMID 1440058. doi:10.1007/BF01235761.
6. ↑  American Academy of Neurology (febreiro de 2013). "Five Things Physicians and Patients Should Question". *Choosing Wisely: an initiative of the ABIM Foundation*. American Academy of Neurology. Arquivado dende o orixinal o 01 de setembro de 2013. Consultado o 1 de agosto de 2013. , que cita:

	* La Mantia L, Vacchi L, Di Pietrantonj C, Ebers G, Rovaris M, Fredrikson S, Filippini G (2012). La Mantia, Loredana, ed. "Interferon beta for secondary progressive multiple sclerosis". *The Cochrane database of systematic reviews* **1**: CD005181. PMID 22258960. doi:10.1002/14651858.CD005181.pub3.
	* Rojas JI, Romano M, Ciapponi A, Patrucco L, Cristiano E (2010). Rojas, Juan Ignacio, ed. "Interferon Beta for Primary Progressive Multiple Sclerosis". *The Cochrane database of systematic reviews* (1): CD006643. PMID 20091602. doi:10.1002/14651858.CD006643.pub3.
7. ↑  Escobar G, Moi D, Ranghetti A, Ozkal-Baydin P, Squadrito ML, Kajaste-Rudnitski A, Bondanza A, Gentner B, De Palma M, Mazzieri R, Naldini L (Jan 2014). "Genetic engineering of hematopoiesis for targeted IFN-α delivery inhibits breast cancer progression.". *Sci Transl Med.* **6** (217): 217. PMID 24382895. doi:10.1126/scitranslmed.3006353. Arquivado dende o orixinal o 12 de abril de 2015. Consultado o 24 de febreiro de 2015.
8. ↑  Wang YX, Xu WG, Sun XJ, Chen YZ, Liu XY, Tang H, Jiang CL (2004). "Fever of recombinant human interferon-alpha is mediated by opioid domain interaction with opioid receptor inducing prostaglandin E2". *J. Neuroimmunol.* **156** (1-2): 107–12. PMID 15465601. doi:10.1016/j.jneuroim.2004.07.013.
9. ↑  Jablonska J, Leschner S, Westphal K, Lienenklaus S, Weiss S (abril de 2010). "Neutrophils responsive to endogenous IFN-beta regulate tumor angiogenesis and growth in a mouse tumor model". *J. Clin. Invest.* **120** (4): 1151–64. PMC 2846036. PMID 20237412. doi:10.1172/JCI37223. Resumo divulgativo – *Helmholtz Centre for Infection Research*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Interferón de tipo II

### Ligazóns externas

* Interferon Type I *Medical Subject Headings* (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6046488
* EBID: ID
* MAG: 2778278966

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D007370
* MeSH: D12.644.276.374.440.890
* UMLS: C0021743

 |