recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ángel Serran Yubero**, coñecido como **Ángel Serrano**, nado o 12 de marzo de 1942 en Madrid e un ex xogador e ex-adestrador profesional de baloncesto internacional español que xogou durante a meirande parte da súa carreira no Club Baloncesto Breogán de Lugo da Liga Española de Baloncesto. Como adestrador destaca a súa campaña 1986-1987 co Breogán na liga ACB. Foi internacional absoluto con España en 23 ocasións.

Traxectoria
-----------

### Xogador

Formado na canteira do Colexio Ateneo de Madrid, chegou ao primeiro equipo xogando dúas tempadas en Segunda División. Posteriormente xogaría no Agromán de Madrid durante dúas temporadas, para finalmente asinar durante un ano co Real Canoe. Posteriormente marcharía de Madrid cara Vitoria para asinar co equipo no que transcorreu case toda a súa carreira, o SD Kas de Vitoria. Finalmente xogaría un último ano no Club Baloncesto Breogán de Lugo.

* Ateneo Madrid (1961-1963)
* CB Agromán (1963-1965)
* Real Canoe (1965-1966)
* SD Kas (1966–1968)
* Breogán Lugo (1968–1976)

### Internacional

Ángel Serrano foi 23 veces internacional coa selección de baloncesto de España absoluta. Con ela participaría nos Xogos Mediterráneos de 1967, onde acabou no sexto lugar, no Eurobasket do mesmo ano, acabando na décima posición e no Mundial
Extraordinario de Chile.

### Adestrador

Como adestrador comezou na categoría xuvenil do Canoe para posteriormente adestrar ao primeiro equipo. Finalmente, anos despois, adestraría unha última tempada no Club Baloncesto Breogán da liga ACB.

* Real Canoe
* Breogán Lugo (1986–1987)

Estilo
------

Ángel Serrano era un aleiro que destacaba no xogo colectivo, defensa e tiro exterior.

Notas
-----

1. ↑  Ángel Serrano. Consagración en el Kas

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ángel Serrano: Consagración en el Kas
* Leche Río Breogán
* Selección española absoluta 1967

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q6173516
* FIBA: 63811

 |
**Ángel Barja Iglesias**, nado en Terroso, Vilardevós, o 5 de outubro de 1938 e finado en León o 12 de febreiro de 1987, foi un compositor galego.

Biografía
---------

Estuda o bacharelato en El Espino de Burgos e despois filosofía, psicoloxía e teoloxía en Valladolid. A súa intención era facerse eclesiástico, mais abandonou o proxecto para dedicarse á música. De feito, aos 16 anos xa compoñía pezas de música coral. Formouse nas diversas facetas da arte musical e en 1954 comezan as súas actividades como compositor.

Para ampliar e perfeccionar os seus coñecementos, viaxou por Italia, onde mantivo contactos con Petrassi, Porena, Bertolucci e o movemento de vangarda *Nuova Consonanta*, e tamén por Suíza e Austria. En 1972 instalouse en León para dedicarse ao ensino no conservatorio e á dirección do coro *Capela clásica*.

As súas composicións abranguen varios xéneros musicais e moi diversificadas linguaxes.

Premios
-------

* Premio Nacional de Composición, 1972.
* Premio Nacional de Composición, 1984.
* Premio Internacional da Real Academia de Belas Artes de Granada 1985.

Notas
-----

1. ↑  "Ángel Barja, compositor", nota necrolóxica en *El País*, 14 de febreiro de 1987 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Memorial Ángel Barja.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12403066
* WorldCat
* VIAF: 61623232
* BNE: XX953462
* BNF: 123559100
* FAST: 140839
* GND: 173593216
* ISNI: 0000 0000 5955 819X
* LCCN: n84143174
* NTA: 298102153
* SUDOC: 032550200

 |
**José Alfonso Osorio Rodríguez**, coñecido como **Catuxo**, nado en Paradela (Barral, Castrelo de Miño) o 6 de xaneiro de 1904 e finado no mesmo lugar o 18 de abril de 1975, foi un comerciante e político galego.

Traxectoria
-----------

Militante de Unión Republicana. En xullo de 1936 era alcalde de Castrelo de Miño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasouse á zona leal. Ao rematar a guerra foi detido e xulgado en Ourense por auxilio á rebelión na causa 755/39. Foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión o 4 de marzo de 1942. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi declarado exento.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Castrelo de Miño** 1936 | Sucesor:**?** |

Vida persoal
------------

Casou coa mestra nacional Luisa Novoa Vázquez, con quen tivo tres fillos: José Alfonso, María Luisa e David Adolfo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* José Alfonso Osorio Rodríguez na páxina web *Nomes e Voces*.

* Expediente de responsabilidades políticas de Alfonso Osorio Rodríguez, alias Catuxo.
**Juan Beltrán Muíños**, nado na Coruña o 26 de xuño de 1872 e finado na Habana o 13 de novembro de 1928, foi un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Secundou a Manuel Monteagudo na fundación do primeiro grupo esperantista da Coruña. Emigrou a Cuba a principios do século XX e residiu en Guanabacoa. Foi contable de comercio. Escribiu no *Diario de la Marina* unha sección de comentarios críticos de libros, e colaborou en *Galicia*, *Gráfico*, *El Comercio*, *Cuba*, *Guanabacoa Gráfica*, *Eco de Galicia*, *El Hogar*, *Labor Gallega*, *La Patria Gallega*, *Revista Bimestre Cubana*, *Actualidades*, *Boletín del Ferrol y su Comarca*, *Chic* e *Archivos del Folklore Cubano*. Usou os pseudónimos **Abofé**, **B**, **JBM**, **P Caranza**, **J** e **JB**. Foi membro da Sociedad Geográfica de Cuba. Foi presidente da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega. Morreu na Habana nun accidente de automóbil en 1929.

Obras
-----

* *Historia de una subasta y subasta de varias historias*, 1915.
* *Biografía de la señora Ana Aguado de Tomás, cantante que vivió de 1866 a 1921 y conoció la emigración revolucionaria*, 1922.
* *Las armas de Galicia*, 1923.

Notas
-----

1. ↑  *Diario de la Marina*, 14-11-1928, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. p. 38. ISBN 84-8472-069-1. Consultado o 13 de agosto de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q42909826
* WorldCat
* VIAF: 1206153126227524750001

 |
**Leopoldo Jesús Peynó Piñeiro**, nado en Lugo en 1869 e finado na Habana o 10 de outubro de 1948, foi un xornalista galego.

Traxectoria
-----------

Traballou como xornalista en Galicia e emigrou a Cuba en 1906. Militou no galeguismo co musicólogo ortigueirés Sinesio Fraga. Foi un destacado membro do grupo de escritores e artistas galegos en Cuba, denominado La Cacharrería. Traballou como cronista oficial do Centro Galego e promoveu a creación da Asociación Iniciadora e Protectora da Academia Galega na Habana. Colaborou en diversos periódicos da emigración galega como *El Ideal Gallego*, *Follas Novas*, *Suevia* (da que foi redactor-xefe dende 1910), *La Región Gallega*, *Curros Enríquez*, *Alma Gallega*, *La Noche*, *Diario Español*, *Cultura Gallega* e no prestixioso xornal cubano *Diario de la Marina*. Dirixiu *Vivero en Cuba* (1911-1932) editada pola Sociedade Vivero y su Comarca, *La Raza* (1913) e *Suevia* (1916). Usou os pseudónimos **Farruco de Lugo**, **P y No**, **Fray Cauterio**, **Fray Modesto**, **J. Oniep**, **Lucas** e outros. Foi depositario da correspondencia de Manuel Murguía e doutros cargos da Academia Galega.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2002). *Los españoles en las letras cubanas durante el siglo XX. Diccionario Bio-Bibliográfico*. Sevilla: Renacimiento. p. 137. ISBN 84-8472-069-1. Consultado o 12 de maio de 2013.

### Ligazóns externas

* Biografía na edición facsímile de *Cultura Gallega*
**Antonio Pérez García**, coñecido como **Rey**, nado en Canaval (Sober) o 25 de febreiro de 1899 e finado na Habana o 5 de abril de 1965, foi un músico e político galego.

Traxectoria
-----------

Era dono da fábrica de cerámica de Canaval. Fixo estudos musicais no Conservatorio Nacional de Madrid, e aprobou a carreira de piano en só dous exames, obtendo Premio Especial. Dirixiu bandas e orquestras das provincias de Ourense e Lugo, entre elas a Banda de Música de Sober nos anos trinta. Na República militou no Partido Republicano Gallego e foi presidente do Comité Republicano-Agrario de Canaval. Foi alcalde de Sober co triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir a Cuba disfrazado de cura coa falsa identidade de **Antonio Rodríguez Álvarez**. Foi xulgado por rebelión e declarado en rebeldía. En Cuba chegou a ser un respectado compositor e pianista.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Sober** 1936 | Sucesor:**Daniel Álvarez Carnero** |

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2009). *El exilio republicano español en Cuba*. Madrid: Siglo XXI. p. 496. ISBN 978-84-323-1387-5. Consultado o 16 de xaneiro de 2013.

### Ligazóns externas

* Antonio Pérez García "Rei", alcalde en 1936
* 

* Antonio Pérez García na páxina web *Nomes e Voces*.
* Xenocidio galego: a súa expresión en Sober
**José María Bourio Fernández**, nado en Lugo o 11 de decembro de 1907 e finado no mesmo concello o 16 de febreiro de 1986, foi un profesor e político galego.

Traxectoria
-----------

Funcionario da Delegación de Traballo, foi contador do Colexio Pericial Mercantil (1932). En 1936 era profesor de mercantil, caligrafía e debuxo no Instituto Feminino de Lugo. Afiliado á UGT, foi vicesecretario da Federación Provincial Trabajadores de Lugo (1932). Foi secretario das Juventudes Socialistas (1932), secretario de actas das Juventudes Socialistas Unificadas (1936) e membro da Agrupación Socialista lucense. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido e agochado nos montes de Barreiros ata que puido embarcar rumbo a Cuba vestido de cura con identidade falsa. Xulgado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas, foi sancinado en ausencia. En Cuba traballou como dependente da Ferretería Celestino Joaristi y Cía. e despois como xefe de vendas da empresa norteamericana Remintong Rand. Adquiriu a nacionalidade cubana. En 1947 regresou a Galicia con permiso de tres meses e dous anos despois con toda a familia con intención de quedar, pero tiveron que volverse por problemas na renovación do permiso de estancia. En Cuba mantivo contacto co Círculo Republicano Español e a Casa de la Cultura. En 1958 regresou definitivamente a Galicia.

Vida persoal
------------

* Casou con Isabel Villarino del Riego e foi pai de José e Carlos Bourio Villarino.

Notas
-----

1. ↑  Bourio, profesor republicano de Barreiros que huyó a Cuba disfrazado de cura

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Domingo Cuadriello, Jorge (2009). *El exilio republicano español en Cuba*. Madrid: Siglo XXI. p. 380. ISBN 978-84-323-1387-5.
* Repertorio biobibliográfico do exilio galego

### Ligazóns externas

* Ficha en Represión Franquista en Lugo
* 

* José María Bourio Fernández na páxina web *Nomes e Voces*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q76952784
* DSBE: 3021\_bourio-fernandez-jose-maria

 |
Estatua (agora retirada) en Cambados de Manuel Fraga como Gran Mestre do Capítulo Serenísimo do Albariño.
O **Capítulo Serenísimo do Albariño** é unha asociación de Cambados dedicada a promover e difundir a cultura do viño albariño.

Son os encargados de fallar o mellor caldo na festa do albariño nas categorías de ouro, prata e bronce, escollido por un xurado profesional. Así mesmo, a asociación ten a encomenda de dar o pregón da festa.

Xerarquicamente conta cun Gran Mestre, un Chanceler, un Copeiro Maior e damas e cabaleiros. En caso de ausencia do Gran Mestre será o Copeiro maior quen exerza coma tal. Dous pregoeiros destacados ó longo da historia son José María Castroviejo e Álvaro Cunqueiro.

A primeira acta dun premio data do ano 1969, todas as elaboradas desde entón recóllense nun volume editado por Bibliófilos Gallegos, unha obra que contén unha recompilación histórica con cita expresa a todos os viños e adegas premiados desde os anos 60 ata a actualidade. Nese mesmo ano, Manuel Fraga Iribarne foi nomeado Gran Mestre do Capítulo Serenísimo do Albariño.

Inviste os seus novos membros mediante a imposición da tradicional capa azul.
**Milagros Rubio Salvatierra**, nada en Tudela en 1952, é unha política de Navarra pertencente ó partido Batzarre. É voceira da Asemblea Antipolígono.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa militancia política nos últimos anos da ditadura franquista na súa localidade natal no seo do Movemento Comunista de España (MCE), posteriormente transformado en Movemento Comunista (MC), e logo en Euskadiko Mugimendu Komunista (EMK), do que foi unha das dirixentes máis salientables en Navarra, responsabilidade que seguiu ocupando nas súas organizacións sucesoras (Batzarre dende 1987).

Ó celebrarse as primeiras eleccións municipais democráticas trala morte de Franco, en 1979, foi elixida concelleira en Tudela, como candidata da Asociación Navarra de Concellos de Esquerdas (ANAI), a candidatura promovida por Euskadiko Mugimendu Komunista e a Organización de Esquerda Comunista (integrada esta última no MC en 1979), que obtivo tres concelleiros. Dende entón, Milagros Rubio renovou a súa acta de concelleira en todas as eleccións municipais levadas a cabo nas listas do EMK ou as súas organizacións sucesoras (en 1983 como Asemblea de Esquerdas da Ribeira; en 1987 e 1991 como Asemblea de Esquerda de Tudela; e dende 1995 como Batzarre ou como a coalición na que se integrase: Batzarre-Asemblea de Esquerdas en 1995, en 1999 como Batzarre-Euskal Herritarrok, en 2003 como Batzarre e en 2007 como Nafarroa Bai. En 2011 foi a candidata á alcaldía da coalición Esquerda-Ezkerra, formada por Batzarre e Esquerda Unida de Navarra (IUN-NEB). A coalición quedou en terceiro lugar, obtendo catro concelleiros.

Tamén foi elixida parlamentaria foral nas eleccións de 1999, dentro da lista de Euskal Herritarrok, da que formaba parte Batzarre. Ó rachar Batzarre a súa coalición con EH tralo final da tregua de ETA en marzo de 2000, Rubio integrouse no grupo mixto do Parlamento de Navarra. Foi cabeza de lista nas eleccións forais de 2003, sen conseguir a súa candidatura exceder o límite do 3% necesario para entrar no Parlamento. Nas eleccións xerais de 2011 encabezou a lista de Esquerda-Ezkerra ó Senado. Para as eleccións ó Parlamento Europeo de 2014 figurou no posto número 26 da Esquerda Plural.

Notas
-----

1. ↑  Angel Raimundo Fernández González (1999). "Revistas literarias y poetas de la Ribera de Navarra" (218). ISSN 0032-8472.
2. ↑  "La asamblea Antipolígono denuncia un nuevo ejercicio con fuego real en Bardenas". *diariodenavarra.es* (en castelán). 2016-11-02. Consultado o 2020-04-23.
3. ↑  Antepasados de Luis Antonio de Ortiz Pinedo
4. ↑  Homenaje por el 25 aniversario de los Ayuntamientos Democráticos[*Ligazón morta permanente*], Boletín municipal de Batzarre, nº 55, Tudela, xullo 2004.
5. ↑  IU y Batzarre presentan un proyecto para "ganar la batalla a la resignación", EFE, 29 de xaneiro de 2011 (publicado en *ABC*.
6. ↑  Batzarre elige a Milagros Rubio candidata al Senado por Izquierda-Ezkerra Arquivado 25 de abril de 2014 en Wayback Machine. *ABC*, 23 de setembro de 2011.
| *Euoplocephalus*Rango fósil: Cretáceo Superior |
| --- |
| Esqueleto de *Euoplocephalus tutus*. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Sauropsida |
| Superorde: | Dinosauria |
| Orde: | Ornithischia |
| Familia: | Ankylosauridae |
| Xénero: | *Euoplocephalus*Lambe, 1910 |
| Especie: | *E. tutus*Lambe, 1902 |

 |
| Sinonimia |
| * *Stereocephalus tutus* Lambe, 1902/small>
 |

***Euoplocephalus*** (/juːˌɒploʊˈsɛfələs/ yoo-OP-loh-SEF-ə-ləs) é un xénero de dinosauros anquilosáuridos herbívoros moi grandes, que viviron durante o Cretáceo Superior no que hoxe é o Canadá. Só ten unha especie nomeada, *Euoplocephalus tutus*.

O primeiro fósil de *Euoplocephalus* foi atopado en 1897 en Alberta. En 1902, chamouse *Stereocephalus*, pero ese nome xa se lle puxera a un insecto, polo que foi cambiado en 1910. Máis tarde, atopáronse moitos máis restos de anquilosáuridos do Campaniano de América do Norte e moitas veces formaban xéneros separados. En 1971, Walter Coombs concluíu que todos pertencían a *Euoplocephalus*, que daquela era un dos dinosauros máis coñecidos. Porén, recentemente, os expertos chegaron á conclusión contraria, limitando os achados auténticos de *Euoplocephalus* a preto dunha ducia de exemplares. Estes inclúen unha serie de esqueletos case completos, polo que se sabe moito sobre a construción do animal.

*Euoplocephalus* alcanzou 5,3 metros (17 pés) de lonxitude e 2 toneladas métricas (2,2 toneladas curtas) de masa corporal. O seu corpo era baixo e moi plano e ancho, de pé sobre catro robustas patas. A súa cabeza tiña un curto fociño caído cun peteiro córneo para morder as plantas que eran dixeridas no intestino grande. Do mesmo xeito que outros anquilosáuridos, *Euoplocephalus* estaba en gran parte cuberto por placas de armadura ósea, entre elas filas de grandes escudos ovalados de crista alta. O pescozo estaba protexido por dous aneis óseos. Tamén podería defenderse activamente de depredadores como *Gorgosaurus* usando un pesado garrote ao final da súa cola.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q130885
* EBID: ID
* MAG: 2781246630

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 4530833
* Fossilworks: 38838
* GBIF: 4823340
* IRMNG: 1213691

 |
**Aina Vidal Sáez,** nada no barrio de Gràcia (Barcelona) o 22 de marzo de 1985, é unha política catalá, deputada no Congreso dos Deputados.

Traxectoria
-----------

Afiliada a Joves d'Esquerra Verda dende 2005 e a Comisións Obreiras desde 2006, é membro do Consello Nacional de Iniciativa per Cataluña-Verdes e Coordinadora Nacional de Acción Mozos-Mozos da Comisión Obrera Nacional de Cataluña. Foi membro do Consello de Relacións Laborais de Cataluña de maio de 2013 a xaneiro de 2016

Foi membro do Consello Nacional da Mocidade de Cataluña e do Consello da Mocidade de Barcelona. Tamén é membro de Som Energia, Médicos Sen Fronteiras, Amnistía Internacional e Esplais Cataláns, así como do comité federal de Comisións Obreiras de Cataluña.

Foi deputada por Barcelona na XIª, XIIª, XIIIª e XIVª lexislatura no Congreso dos Deputados. Na XIª, foi elixida membro de Barcelona para as eleccións xerais españolas de 2015 da lista de En Comú Podem, sendo un dos tres deputados que obtivo ICV dentro da coalición (xunto con Josep Vendrell e Jaume Moya). Seguiuno sendo na XIIª lexislatura, resultado das eleccións xerais do 26 de xuño de 2016, seis meses despois da anterior, lexislatura que na que se produciu, o 1 de xuño de 2018, a moción de censura que supuxo o cambio de presidente, e rematou en febreiro de 2019. Continuou sendo membro da XIIIª lexislatura, de maio a setembro de 2019 e da XIVª lexislatura, que comezou coa constitución das Cortes o 3 de decembro de 2019.

En xaneiro de 2020, trala súa ausencia na votación da primeira rolda para o candidato á presidencia, anunciou que tiña cancro.

Notas
-----

1. 1 2  "Aina Vidal Sáez". *es.linkedin.com* (en castelán). Consultado o 8-1-2020.
2. ↑  "Aina Vidal". *encomupodem.cat* (en catalán). Arquivado dende o orixinal o 24-10-2020. Consultado o 8-1-2020.
3. ↑  "Ficha de Aina Vidal na XIª lexislatura". *congreso.es*. Arquivado dende o orixinal o 15-08-2020. Consultado o 10-1-2019.
4. ↑  Josep Vendrell, Aina Vidal i Jaume Moya escollits diputats i diputada al Congrés per En Comú Podem Arquivado 10 de abril de 2016 en Wayback Machine. a iniciativa.cat
5. ↑  "Ficha de Aina Vidal na XIIIª lexislatura". *congreso.es*. Consultado o 10-1-2020.
6. ↑  "Pedro Sánchez, finalment president del govern espanyol". *ccma.cat* (en catalán). 1-6-2018. Consultado o 10-1-2020.
7. ↑  "Ficha de Aina Vidal na XIVª lexislatura". *congreso.es*. Consultado o 10-1-2020.
8. ↑  "La diputada dels comuns al Congrés Aina Vidal anuncia que té càncer". *naciodigital.cat* (en catalán). 6-1-2020. Consultado o 10-1-2020.
9. ↑  "La diputada dels comuns Aina Vidal anuncia que té un càncer". *vilaweb.cat* (en catalán). 6-1-2020. Consultado o 10-1-2020.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aina Vidal Sáez Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Entrevista con Aina Vidal na revistajovent.cat
O **Hapoel Gilboa Galil** (en hebreo: הפועל גלבוע גליל‎) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Gan Ner. O club xoga na Liga Lemuit, a segunda división israelí. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Gan Ner con capacidade para 2500 espectadores.

Historia
--------

O club foi fundado en 2008 pola fusión do Hapoel Gilboa (que previamente se fusionara co Hapoel Afula, os cales recuperaron a súa independencia) e o Hapoel Galil Elyon. O club continuou coa praza do Hapoel Galil Elyon na Ligat ha'Al, a primeira división de baloncesto israelí. O acordo de fusión foi nun principio para xogar o 70% dos partidos na cidade de Gan Ner e o outro 30% do Hapoel Galil Elyon en Kfar Blum, aínda que na práctica a gran maioría dos encontro xóganse en Gan Ner.

En maio de 2010, o Hapoel Gilboa Galil gañou o campionato despois de derrotar aos campións defensores do título, e grandes dominadores do baloncesto de Israel, o Maccabi Tel Aviv, cun marcador de 90-77 na final dos playoffs.

Títulos
-------

* **Ligat ha'Al: 1**
	+ 2010

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en hebreo)*
A **casa da Torre** é un pazo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia homónima.

Descrición
----------

A casa da Torre funciona na actualidade coma albergue para peregrinos no Camiño Portugués de Santiago.
A construción da casa data do século XVI pola familia Prego de Montaos, cuxo brasón loce na entrada principal do pazo. O estilo do edificio é de tipo renacentista, e na súa fachada érguese unha torre a catro augas que lle dá nome ao pazo. Até o século XIX o pazo aínda contaba cunha estrutura amurallada que o arrodeaba.

Está situado na Praza de Ribadavia, e pola súa beira sur discorre o río Alvedosa.

Ao longo da historia foi a sede municipal antes de situarse a casa do concello onde está na actualidade. Tamén foi empregada coma sede dunha empresa de autobuses.

Na actualidade constitúe o único pazo de titularidade pública do concello, sendo empregado coma o albergue da vila na ruta portuguesa do Camiño de Santiago. Tamén conta cunha biblioteca, un salón de actos e varias salas de exposicións.

Notas
-----

1. ↑  "Pazo Torres Agrelo". Caminoxacobeo.
2. ↑  Casa da Torre na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
3. ↑  "Turismo de Redondela". Concello de Rendela. Arquivado dende o orixinal o 04 de setembro de 2011. Consultado o 25 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Juan Manuel López-Chaves Meléndez e Grato Enrique Amor Moreno: *Inventario Pazos y Torres de la provincia de Pontevedra* (tomo I), pp. 192–193. Deputación de Pontevedra, 1988. ISBN 84-86845-09-2.

### Outros artigos

* Redondela, Redondela

### Ligazóns externas

* Anecdotario redondelán. Arquitectura Civil. Pazos e outros.
O **pazo de Aballe** é unha construción civil situada no lugar da Feira, na parroquia de Santa María de Salceda (concello de Salceda de Caselas). A propiedade inclúe unha leira de catro hectáreas.

Historia e características
--------------------------

A familia Aballe (ou *Avalle*) ten como casa soar a fortaleza de San Paio de Fiolledo, e chegou a ter propiedades en Ponteareas, Fornelos de Montes e Cambados.

O pazo é de traza maioritariamente barroca, se ben conserva elementos de diferentes etapas. Conserva unha inscrición no frontón situado sobre o portón coa data 1787. Malia estar en estado de abandono durante certo tempo, foi restaurado na década de 1980.

Ten dúas alturas, con planta en forma de U. Na fachada principal ten unha escalinata central con balaustrada, que continúa nunha solaina con cinco arcos de medio punto e balaustrada. O tellado, a catro augas, ten gárgolas decorativas. No van situado sobre o portalón de acceso, hai un escudo en pedra en forma de corazón.

Galería de imaxes
-----------------

* Porta.Porta.
* Escudo.Escudo.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* López-Chaves Meléndez, J. M. e Amor Moreno, G. E.: *Inventario Pazos y Torres de la provincia de Pontevedra* (tomo I). Deputación de Pontevedra, 1988. ISBN 8486845092
A **Casa A Fundación** é unha casa señorial, probablemente do século XVII, situada no lugar da Costa (Mañufe, Gondomar). Actualmente en ruínas, asentábase sobre un pequeno outeiro sobre o río Folón (Río Pequeno na cartografía oficial) nomeado na zona como Río das Bouzas e tamén como Río da Costa. A vivenda principal tiña dúas plantas e dependencias auxiliares típicas dunha casa labrega na súa contorna: curral, corte, bodega, lagar e almacén. Para as labores de explotación contaba con muíño fariñeiro e unha levada de augas para o regadío.

Historia
--------

O titular da casa no século XIX era o presbítero Juan Antonio Fajo Besada, quen fixo testamento incluíndo a propiedade en 1865. Tras a súa morte a casa pasou por herdanza a Matilde Fajo Domínguez. No ano 1937 o ben pasou como herdanza a Francisco Casás Fajo e dende esa data mantense dentro dos seus descendentes e herdeiros durante o século XX.

Na descrición arquitectónica da casa, os irmáns Soliño Troncoso, salientan "a gran calidade dos perpiaños cos que está executada a casa", así como a boa construción dos arcos de descarga sobre linteis e ménsulas interiores.

Toponimia
---------

Durante os traballos de recollida de topónimos na parroquia de Mañufe, o historiador Anxo Rodríguez Lemos, constatou a presenza na memoria da veciñanza dos seguintes microtopónimos con vencello á mesma: 

**Edificio:** A Casa da Fundación

**Construcións auxiliares:** O Curral da Fundación, O Cuberto, A Bodega do Lagar

**Enxeños de labor:** A Levada da Fundación, O Muíño da Fundación, As Escaleiras do Muíño, A Tol.

Notas
-----

1. 1 2 3  Soliño Troncoso, Manuel; Mosquera Veleiro, José Luis; Soliño Troncoso, Alfonso; Soliño Troncoso, Antonio (1995). *Gondomar: historia, arte y territorio* (en Castelán). Vigo: Ir Indo. p. 281-285. ISBN 84-7680-225-0. OCLC 38830478.
2. ↑  "Toponimia de Gondomar". *Concello de Gondomar*. Arquivado dende o orixinal o 26/05/2020. Consultado o 14/06/2020.
[*Cómpren coordenadas*]

O **Pazo da Mota** é unha casa señorial galega situado no lugar da Mota na parroquia de Riobó, no concello da Estrada.

Historia
--------

O morgado do pazo da Mota foi fundado por Xoán Otero (1716-1799). O seu bisneto, o maxistrado Manuel Otero Maquieira, vendeu case toda a súa herdanza en 1852 a Ramón María Otero Estévez, que casara coa viúva do seu irmán Eduardo. Ramón e a súa esposa Ramona Arén, sen fillos, nomearon como herdeiros aos fillos ilexítimos de Pío Otero, Gumersindo e Blandina Concepción.

O edificio
----------

É un edificio de planta en "L", construído por planta baixa e piso. O portal de entrada ten un van alintelado recercado de moldura plana rematada con espadana. As fiestras son rectangulares recercadas de moldura. Ten galería e solaina. Conta cun celeiro integrado na casa e unha adega con bóveda de pedra.

Construcións anexas
-------------------

Ten un hórreo de 10 claros e fonte sobre a que sobresae o escudo de armas da familia Guntín Taboada. Pola fachada principal accédese á capela na que hai un cruceiro presidindo a entrada.

Notas
-----

1. ↑  Otero Vich, José Manuel: «Los Oteros…y la llamada de la selva» *Faro de Vigo*, 31/7/2010 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Bértolo Ballesteros, José Manuel (2012). "Pazo da Mota" (PDF). *A Estrada: Miscelánea histórica e cultural* (15): 283–306. Consultado o 23 de novembro de 2014.

### Outros artigos

* Pazos de Galicia

### Ligazóns externas

* Pazo da Mota
A **Casa Grande de Lentille** é un pazo situado na parroquia da Pena no concello de Cenlle. O pazo aséntase sobre zona moi rochosa, sendo os propios penedos parte da cimentación da casa e no ángulo leste da construción, baixo a solaina, aséntanse grandes penedos confundíndose co deseño do edificio.

Descrición
----------

Na actualidade ten planta en forma de U, coas coxías laterais de distinta lonxitude. A planta actual é froito de modificacións feitas en distintas épocas, malia iso aínda se pode ver o uso de material nobre e ben labrado indicativo das primeiras construcións en contraposición coas mais modernas engadidas ou enxertadas nos corpos máis antigos. Exemplo disto son as ventás con montante, en correspondencia co ancho daquelas.

A fachada principal actual é a que mira ao sueste, cun murallón de peche de reducida lonxitude, con portada e ameas. Sobre da portada de entrada vese o escudo de armas.

O piso máis alto ten tres xanelas, con cadanseus montantes, e un balcón de cemento e de feitura moderna.

* A fachada nordeste comeza cunha solaina que se apoia nun só piar de sección cadrada, feito de bos perpiaños e continúa cun lenzo de parede construído en perpiaño basto, con catro vans no seu piso superior.
* A fachada noroeste ten vans e unha porta que comunica a cociña coa leira.

Traspasado a portada atopámonos no patio exterior. As tres ás percórreas interiormente unha solaina interior, en forma de U, que dá ao patio seguindo a disposición das coxías. Apóiase sobre arquerías sostidas por piares, canzorros e pequenas ménsulas que sobresaen nos sobrazos dos arcos. Toda a solaina cóbrese con tellado, prolongación do da casa, sobre un gran beirado de madeira que se apoia en esveltas columnas de pedra pseudodóricas ou capiteis-zapata.

Na planta baixa, dende os arcos accédese aos habitáculos dedicados ao servizo e usos agrícolas, e a través da propia solaina accédese á planta alta dedicada a habitación e uso señorial, cunha serie de salóns intercomunicados entre si, como é habitual na maioría dos pazos.

A cuberta do edificio é a catro augas en tella que se une ao propio edificio mediante cornixa moldurada. Tres chemineas de distinta tipoloxía levántanse sobre o tellado. A da cociña con seis remates piramidais, a central de sección circular rematada cunha pequena cúpula con respiradoiros e artístico pináculo de peaña, pirámide e bóla.

No interior destaca pola súa conservación a cociña, con lareira e campá pequena de pedra que descansa sobre unha grosa columna con capitel e plinto moldurados, e colocada en ángulo. A cociña conserva o forno e o pavimento enlousado.

O oratorio estivo situado nun dos salóns, que segue existindo nunha parede enclaustrado baixo arco de medio punto peraltado un pequeno e artístico de madeira.

Como edificios secundarios sinalar a adega e unha fonte en construción abovedada de pedra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Pazos de Galicia

### Bibliografía

* Rivera Rodríguez, María Teresa: *Pazos Ourensanos*, Edilesa. Obra Social de Caixanova, 2000.
A **Torre do Mouro** é unha casa forte situada no lugar do Mouro na parroquia de Santa María de Ferreira de Pantón, no concello homónimo de Pantón.

Descrición
----------

A edificación consta de dúas partes: unha cadrada e outra máis longa, axeitadamente unidas entre si, formando un todo. A parte cadrada que corresponde á torre ten tres andares; na primeira, e polo sur aparece unha fiestra con derrrame exterior; na segunda, ábrese unha ventá das chamadas de balcón, con montante e tornachuvias. Polo solpor conta cunha fiestra tamén balconada con montante protexido por un arco de descarga; a nivel do último andar vese unha imposta corrida e unha serie de sinxelos modillóns. A parte rectangular, de dous andares, con fiestras balconadas o de arriba e cadradas fiestras o de abaixo. Pegada ao alzado sur sobe unha escaleira de dobre dirección e varanda de ferro, que leva á solaina que, a xeito de balcón voado, corre polo nacente á altura do andar principal. As paredes, de pedra corrente, agás as esquinas e os marcos dos vans que son de perpiaño. Á casa súmanselle, arrimadas, varias construcións, un curral, un alpendre, varias cortes e un forno do pan nun alpendre. Do curral, murado, sáese por un portón alintelado a unha verea que leva ao camiño público. Ademais consta de dúas entradas secundarias, unha do ancho para un carro de bois do país e outra só para o acceso de persoas.

Historia
--------

A principios do século XIX vivía na Torre do Mouro Xosé Xoán López, casado con Luísa García, descendentes de fidalgos. Fillo seu foi don Xosé López que contraeu matrimonio con María Gayoso Broza, filla natural de Bernardino Gayoso, da casa do Castro de Ferreira, e de Vicenta Pérez Broza.

Os devanditos Xosé López e María Gayoso tiveron por fillos, entre outros, a Xosé María, nado o 8 de decembro de 1831, e a Ramón, bautizado o 30 de outubro de 1827.

Notas
-----

1. 1 2  Rielo Carballo, Isaac (2016). *Pantón, historia e fidalguía*. Concello de Pantón. ISBN 978-84-617-4939-3.
A **torre de Balbén**, ou **torre de Valbén**, é un pazo do século XVIII situada no lugar de Balbén da parroquia de Vigo, do concello de Carral. En 1994 foi declarada Ben de Interese Cultural.

Historia
--------

Mandouna construír Pedro de Ponte, quen estaba casado con María de Omaña. Alí naceu o seu fillo Sebastián Vicente. A última propietaria foi María Jesús Etcheverría, de orixe vasco-francesa.

Descrición
----------

Ten dúas entradas, unha dianteira e outra traseira, e está constituído por numerosas ventás (20 aproximadamente). Ten tres balcóns, un na parte dianteira, outro na traseira e outro no lateral. A carón do balcón dianteiro ten un escudo. Na entrada ao pazo hai unhas escaleiras, e logo un camiño de pedra antes de chegar á porta da entrada. A construción está rodeada de arbustos, e ten un amplo xardín con árbores froiteiras, como nogueiras, castiñeiros ou maceiras. O recinto está rodeado por un muro de pedra.

Actualmente atópase en bo estado.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Torre de Balbén*** |

### Bibliografía

* Martínez-Barbeito, Carlos (1978): *Torres y Pazos de La Coruña*. Deputación da Coruña.
* García Iglesias, José Manuel (2001): *Guía dos Pazos de Galicia. A Coruña*. Editorial Galaxia.

### Ligazóns externas

* Descrición do pazo e localización, na web de Turgalicia.
* "La casa da «Fonte Quintá» en San Esteban de Cos", artigo de José Francisco Saavedra Rodríguez no *Anuario Brigantino* nº 32, 2009.



1. ↑  "Ficha da torre de Balbén no Plan Básico Autonómico da Xunta de Galicia" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de febreiro de 2021. Consultado o 28 de agosto de 2020.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Espiño.
Pazo do Espiño.
O **pazo do Espiño** é unha edificación localizada en Santiago de Compostela de arquitectura modernista erixida entre 1910 e 1915 por Jesús López de Rego, por encargo de Ramón Gutiérrez de la Peña Quiroga.

Características
---------------

Detalle do campanario da capela.
Detalle dunha gárgola.
Consta de dous andares e unha capela anexa na parte posterior. Trátase dun pazo residencial, e destacan as súas ameas na liña de cornixa, así como tamén polo tratamento de imitación de pedra dado aos seus muros de formigón, e mais polos detalles vexetais e figurativos (gárgolas) da súa decoración exterior, moldeados en cemento da época.

Está rodeado por abundante vexetación, entre a que sobresae unha carballeira que limita co pazo presidencial de Monte Pío, e a un quilómetro escaso da praza do Obradoiro.

En 2011 atopábase en estado ruinoso, malia que no inicio dun proceso de restauración.

### Polémica

Xa no século XX presentouse un proxecto para rehabilitar o espazo como parque público e para a construción dunha residencia da terceira idade. Durante o mandato de Conde Roa liberouse o solo coa intención de edificar 120 vivendas de luxo. O seu sucesor na alcaldía Ángel Currás, sinalou, pola contra, que a súa prioridade era o acondicionamento do espazo público: parque e rehabilitación do palacete modernista. Non obstante, colectivos de activistas denunciaron en 2012 a política de liberalización do solo do PP, como unha "privatización dos espazos e dereitos públicos". Finalmente foi expropiada a parte correspondente o parque e o pazo que foi habilitada e aberta ao público en agosto de 2014.

Notas
-----

1. ↑  Pazo do Espiño na páxina web colaborativa Patrimonio Galego.
2. ↑  "El modernismo olvidado de la casa del escultor López Pedre". *www.elcorreogallego.es* (en castelán). Consultado o 2022-02-22.
3. ↑  Ficha en TurGalicia
4. ↑  *Ocupan a Finca do Espiño para reinvindicala como espazo público*, información en *Praza Pública* o 12 de outubro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Galería fotográfica en Flickr.
**Scholastic** (ou **Scholastic Inc.**) é unha editorial de libros coñecida por facer materiais educativos. A empresa posúe todos os dereitos de publicación da saga *Harry Potter* nos Estados Unidos. Scholastic Inc. é a editorial de libros infantís máis grande do mundo.
Na década de 1970, Scholastic era coñecida principalmente polo seu Scholastic Book Clubs, un servizo de pedidos por correo que se ocupaba de libros infantís, e polas súas revistas dirixidas a mozos: *Wow*, para estudantes de preescolar e primaria, *Dynamite*, para preadolescentes, e *Bananas*, para adolescentes.

Scholastic fixo medrar o seu negocio ao adquirir outras empresas, entre as que están Klütz, a compañía de produción televisiva animada Soup2Nuts e mais a editorial Grolier, que publica a *Grolier Multimedia Encyclopedia* e *The New Book of Knowledge*.

Notas
-----

1. ↑  Perfil corporativo en Yahoo!

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1155729
* WorldCat
* VIAF: 124402590
* BNF: 14021936v
* GRID: grid.437773.3
* ISFDB: 1
* ISNI: 0000 0004 0626 2650
* LCCN: n85195338
* LEI: QGWP1ZESIPWYSJQLR088
* MusicBrainz: ID
* OL: OL2703421A
* TePapa: 15021

 |
**Editorial Luis Vives**, tamén coñecida polo acrónimo **Edelvives**, é unha editorial española de ámbito estatal adicada a publicación de libros de texto, material educativo e literatura. Debe o seu nome ao impresor Luis Vives.

Historia e características
--------------------------

Está vencellada dende a súa orixe coa orde relixiosa dos Irmáns Maristas. Comezou chamándose **Editora escolar (Hnos. Maristas)**, con sede en Barcelona dende 1924. En 1932 cambiao de nome, e en 1936, co comezo da Guerra Civil Española cambiou o taller tras o incendio do edificio que o albergaba. En 1937 mudou a sede Zaragoza.

Notas
-----

1. ↑  *Historia de la editorial Edelvives* Arquivado 15 de outubro de 2017 en Wayback Machine. na páxina web da Gran Enciclopedia Aragonesa

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Editorial Tambre

### Ligazóns externas

* Páxina web da editorial *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q21002750
* WorldCat
* VIAF: 133568625
* BNE: XX120065
* BNF: 15158410d
* GEA: 4868
* GND: 16123958-4
* LCCN: no2012001207

 |
**Minihi Levenez** é unha asociación bretoa de inspiración católica creada en 1984 a iniciativa de Francis Barbu, bispo de Quimper e Léon  e baixo a dirección do sacerdote e escritor Job an Irien para unir ás persoas de cultura bretoa e fe cristiá da súa diocese. A asociación ten ao seu cargo a editorial homónima que publica unha revista de igual nome ao da asociación e libros na súa maioría bilingües de inspiración cristiá. Tamén edita as traducións bretoas da Biblia e o misal.
A asociación organiza conferencias para dar a coñecer o patrimonio relixioso da diocese, organiza peregrinacións a outros países celtas: Irlanda, Escocia, Cornualla, Gales para seguir as orixes dos primeiros santos bretóns vidos do outro lado da Canle da Mancha. E mais tamén organiza peregrinacións a Terra Santa. Organiza cursos de bretón para adultos e obradoiros de cantos relixiosos bretóns, incluíndo a edición de libros de cánticos con CD. A editorial publica sobre todos libros sobre santos bretóns ou célticos, de espiritualidade e de arte relixiosa bretoa e algunhas obras de banda deseñada para nenos, como a tradución bretoa de *Les Aventures de Loupio* de Jean-François Kieffer. Entre outros autores publicaron obras na súa editorial Yves-Pascal Castel, Bernard Tanguy ou Fañch Morvannou.

Notas
-----

1. ↑  "Le breton à l'église ? Job an Irien conseille". *Le Telégramme*. 22 de setembro de 2007. Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 24 de marzo de 2014.
2. ↑  "Idee cadeau pour Noel : Les Aventures de Loupio en breton". *AR GEDOUR MAG*. Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 24 de marzo de 2015.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de Minihi Levenez *(en bretón)* *(en francés)*
**Angela Beesley Starling**, nada o 3 de agosto de 1977 en Norwich, é unha empresaria británica, fundadora, xunto a Jimmy Wales, de Wikia.

Traxectoria
-----------

Traballa na Fundación Wikimedia desde 2003. En 2010 era a vicepresidenta da empresa Wikia. Desde o 21 de febreiro de 2006, forma parte do Comité de Comunicacións da Fundación Wikimedia, e preside a Xunta Consultiva da fundación. Contribuíu con ferramentas e información para a Fundación Wikimedia e Wikia. Ten conta de usuario en diferentes proxectos Wikimedia.

O 23 de novembro de 2008 casou co desenvolvedor de MediaWiki Tim Starling, con quen vive en Nova Gales do Sur, Australia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* User:Angela A páxina de usuario na Wikipedia en inglés. *(en inglés)*
* Co-founder Angela Beesley on Wikia *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q219533
* WorldCat
* VIAF: 2223317
* ISNI: 0000 0001 1791 1327
* LCCN: no2006069763
* NNDB: 000124455
* NTA: 297664476
* OL: OL3140292A
* SUDOC: 249993252

 |
Igrexa da *Collegiata* ou *Santa Maria dell'Elemosina* en Catania, obra salientable do barroco siciliano, realizada por Stefano Ittar cara ao 1768.
**Stefano Ittar**, nado contra 1730 e finado en 1789, foi un arquitecto italiano.

Traxectoria
-----------

Ittar naceu en Ovruch (entón na Comunidade Polaco-Lituana, hoxe en Ucraína), onde seu pai, membro da familia aristocrática Guidone de Hittar, fóra refuxiado debido a un conflito co Grande Ducado de Toscana.

Cando Stefano era aínda novo, a súa familia trasládase a Roma, onde puido estudar arquitectura baixo a protección do cardenal Alessandro Albani e influenciarse polas realizacións de Francesco Borromini.

Despois dunha breve estancia en España, Ittar instálase en Catania, na Illa de Sicilia, en 1765. A vila estaba fortemente danada polo sismo de 1693, grazas aos esforzos de Giovanni Battista Vaccarini que reconstruíra barrios enteiros no estilo barroco.

Entre as realizacións de Stefano Ittar en Catania, cóntanse a Igrexa de *San Martino ai Bianchi*, Igrexa *San Placido* e sobre todo a fachada da *Collegiata*, considerada coma obra mestra e coma un modelo na técnica do claro-escuro.

Dous dos fillos de Stefano, Enrico e Sebastiano, chegaron tamén a ser afamados arquitectos locais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Barroco siciliano


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q736369
* WorldCat
* VIAF: 126575403
* CERL: cnp00502591
* DBI: ID
* DeutscheBio: 128640502
* GND: 128640502
* ULAN: 500186421

 |
Os tres reinos. Silla, Baekje e Gaya.
A **Confederación Gaya** (tamén chamada "Garak" e "Gara") foi un estado menor da península de Corea, no val do Nakdong, na época denominada dos "Tres Reinos" (primeiros séculos da nosa era). Estes reinos eran Silla (ou Shilla), Goguryeo, e Baekje.

Consistía nunha confederación de moitos estados controlados por un xefe local co título de "Wang" (Rei). Orixinalmente foron nove, mais coñécense só algúns como Geumgwan (Bon) Gaya, ou Dae (Mioyama) Gaya. Tivo unha existencia autónoma entre o 42 e o 532, ano no que foi absorbida por Silla. Pouco máis se sabe acerca de Gaya (etnia, política, feitos, cronoloxía etc.).

Historia
--------

Segundo o mito das súas orixes lendarias, un cofre con seis ovos descendeu do ceo, dos que naceron seis xigantes, que se converteron nos novos gobernantes de Gaya. O maior foi Gim Suro. Este, despois de consolidar o seu poder e da construción da súa capital, casou coa princesa india Heo Hwangok, que fora enviada por orde celestial ao seu país. A raíña soñaba cun oso e deu a luz ao príncipe herdeiro Godeung. É confuso o mito da orixe da dinastía: se descende de Gim Suro ou do oso macho que a raíña atopou no seu soño.[]

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Confederación Gaya Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28084
* WorldCat
* VIAF: 154045456
* BNF: 14475972d
* LCCN: nr92011461
* NDL: 00979757
* TGN: 7031999

 |
Coordenadas: 39°53′00″N 4°17′00″L﻿ / ﻿39.8833, 4.28333

Illa do Rei, no porto de Maó, Menorca.
A **illa do Rei** é un illote do porto de Maó, situado diante da vila de Es Castell (ao sur) e de Cala Llonga (ao norte), en Menorca.

Debe o seu nome ao desembarcou do rei Afonso III no ano 1287, cando chegou para conquistar a illa aos musulmáns.

Está caracterizada pola silueta das ruínas do antigo hospital militar, construído polos ingleses no século XVIII. Durante a dominación británica chamoulla *Bloody Island* (illa sanguenta) polas súas funcións de hospital. O recinto funcionou ata mediados do século XX, cando foi abandonado e iniciouse unha profunda decadencia. Actualmente, a través da asociación de *Amics de l'Illa de l'Hospital* (Amigos da Illa do Hospital), estase recuperando o illote e está previsto que os labores finalicen en 2011, cun orzamento de 3,5 millóns de €.

Tamén se conservan aínda os restos dunha basílica paleocristiá do século VI.

Neste illote vive unha lagarta endémica, a *Podarcis lilfordi balearica*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q935618
* GEC: 0054720

 |
Storyboard
Os **storyboards** son ilustracións mostradas en secuencia co obxectivo de servir de guía para entender unha historia, previsualizar unha animación ou seguir a estrutura dunha película antes de realizarse ou filmarse.
Consiste esencialmente nunha serie grande de viñetas da película ou algunha sección da película producida de antemán para axudar aos directores e os cineastas a visualizar as escenas e atopar problemas potenciais antes de que estes ocorran. Os storyboards inclúen instrucións ou apuntamentos necesarios que servirán ao equipo de traballo para que este se desenvolva dentro dun plan preestablecido. Grazas a este elemento, o director pode fraccionar a súa filmación sen seguir estritamente a orde lóxica da trama.

O proceso de creación do storyboard, na súa forma actual, foi desenvolvido no estudo de Walt Disney durante principios dos anos 1930, logo de varios anos de procesos similares que foron empregados en Disney e outros estudos de animación. O storyboard fíxose popular na produción de películas de acción viva durante principios dos anos 1940.
Na creación dunha película con calquera grao de fidelidade a unha escritura, un storyboard proporciona unha disposición visual de acontecementos tal como deben ser vistos polo obxectivo da cámara. No proceso de creación do storyboard, os detalles máis técnicos complicados no traballo dunha película poden ser descritos de xeito eficiente no cadro (a imaxe), ou na anotación ao pé do mesmo.

#### Publicidade

O storyboard emprégase tamén de forma intensiva na publicidade como un instrumento útil para presentar o proxecto de anuncio de televisión ou spot ao cliente por parte da axencia. Neste caso o storyboard ten unha definición menor que o equivalente cinematográfico. Unha vez aprobada a idea polo anunciante, o realizador e o director de fotografía aportarán o seu talento na elaboración dun shooting, unha versión máis técnica do nivel do story board cinematográfico) que reflicte polo miúdo cada plano, de cara a planificación da produción.

No proceso de presentación ao cliente do spot emprégase tamén o animatic, unha animación en vídeo das viñetas do story board con música e diálogos. Ao integrar a banda sonora e representarse en movemento permite unha valoración máis intuitiva do futuro spot e facilitar tanto a comprensión do proxecto polo anunciante como a valoración do proceso antes de comezar a produción.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q334667
* AAT: 300213156
* EBID: ID
* JSTOR: storyboards
* MAG: 2777080924

 |