**Oleg Tistol**, nado no Óblast de Mykolaiv, Ucraína, o 25 de agosto de 1960, é un artista ucraíno, representante do neobarroco ucraíno e un dos líderes da "Nova Onda Ucraína".

Traxectoria
-----------

Oleg Tistol naceu no concello de Vradievka (Óblast de Mykolaiv). O seu pai foi o científico-agricultor Michael Fedorovich Tistol. En 1970 a súa nai, Bolgarina (Tistol) Valentina Sergeevna obtén un posto na dirección rexional de cultura. Oleg trasládase cos seus pais a Mykolaiv. Comeza a súa educación artística en 1972 na escola de arte para nenos que se fundou en Mykolaiv por iniciativa da súa nai. En 1974 ingresa na Escola Republicana de Arte de Kíiv, no Departamento de Pintura, e trasládase a Kíiv. En 1978-79 traballa como deseñador na Khudfond (Fundación de Arte) de Mykolaiv. Entre 1979 e 1984 Tistol estuda no Instituto Estatal de Artes Decorativas e Aplicadas de Lviv. En 1984-1986 serve no exército na unidade militar Makarov-1, onde se relaciona con Konstantin (Vinny) Reunov.

En 1988, Oleg casou coa pintora Marina Skugareva.

Durante a súa participación na primeira exposición soviético-estadounidense, Oleg Tistol coñece ao artista Dmitry Kantorov, que o convida á casa okupa Furmanny Lane de Moscova. A finais de 1988, Tistol e Reunov, en colaboración coa comisaria Olga Sviblova, comezan a expor as súas obras en Glasgow, Reiquiavik e Helsinqui. Entre 2002 e 2009, Oleg Tistol traballa coa comisaria Olga Lopuhova (proxecto retrospectivo conxunto Khudfond (2009)).

Desde 1993, vive e traballa na cidade de Kíiv.

Traballo
--------

Proxecto de billete ucraíno. **Roxelana**. 280х480 cm. Aceite encima tea, 1995.
A arte de Oleg Tistol (pinturas, instalacións a grande escala, fotografías, esculturas e obxectos de arte) sempre estivo no centro do proceso artístico, o que queda ilustrado pola súa participación regular nos eventos artísticos internacionais.

A arte de Tistol, que xurdiu no límite das épocas soviética e postsoviética, combinaba tanto a crítica á cultura soviética coa reavaliación dos seus clixés, como a atmosfera vital, alegre e lúdica, que definía en gran medida o atractivo da "nova onda ucraína". Combinando nas súas obras os símbolos nacionais e soviéticos, os mitos e as utopías, descubriu para si mesmo a noción de simulacro: unha copia sen orixinal. Esta paradoxal autosostenibilidade da propaganda como substitución do inexistente une inesperadamente a propaganda coa arte pop. A Tistol interesábanlle sobre todo os seus aspectos estéticos formais: ferros de estarcido, respaldos de cor, superficies suavemente pintadas.

As primeiras obras de Oleg Tistol, as pinturas a grande escala ("Zinovy Bogdan Khmelnitsky" (1988), "Reunificación" (1988), "A despedida de Slavyanka" (1989), "Exercicio con mazas" (1989)) demostran as principais características da "nova onda" ucraína: xogo libre cos símbolos, cores expresivas brillantes e unha especial "esaxeración" dos dispositivos artísticos

En 1987 Oleg Tistol e Konstantin Reunov pronunciaron o programa "Un Resoluto Bordo de Correo Nacional-Eclecticismo". A súa idea principal era a aspiración para perfilar o espazo nacional como tema para estudar, para renovar e reconsiderar a lingua da arte, tradicións de arte e fundacións da pintura. A tradición nacional, o cal é a miúdo identificado con "Barroco Cosaco", converteuse en obxecto de procura de pintores ucraínos. A mitoloxía doméstica das perspectivas mundiais, a retrospección das orientacións e a ambigüidade dos estereotipos representáronse como un drama cultural, como características tradicionais.

TV + Realismo. 25.12.2009. 150х200 cm. Óleo sobre lenzo. 2009.
Simultaneamente, a partir de mediados dos anos 90, Oleg Tistol e o seu compañeiro Mykola Matsenko comezaron a desenvolver o concepto de "Natsprom" ("Industria nacional"), ou un estudo dos estereotipos nacionais fixados na contorna. Os seus proxectos: "O Museo de Atatürk", "O Museo de Arquitectura", "O Museo de Ucraína", "A Nai das Cidades" -que combinaban pintura, fotografía e obxectos de arte- son un perfecto exemplo da claridade e adecuación do concepto, así como da posición estritamente determinada dos autores. A arquitectura aparece nesta serie, como unha decoración determinada, capaz de decorar ás máis sorprendentes representacións da vida. Ao mesmo tempo, despois de pasar polos filtros da visión artística, tanto os edificios famosos como os ordinarios, a encarnación de estilos e ambicións sociais pasadas, aparecen como visións e pantasmas, que en calquera momento están dispostas a ceder o seu lugar a novas fantasías arquitectónicas. Deste xeito, as obras dos artistas chamaron a atención do público ucraíno sobre un tema extraordinariamente importante de manipulación co patrimonio histórico marcado pola popularidade das "reconstrucións arquitectónicas" que colmaron moitas cidades ucraínas, de trazado tradicional, cos estilizados falsos edificios.

O tema dos "estereotipos" foi continuado por Oleg Tistol na súa serie de pinturas "Xeografía nacional" (1998-2004), na que combinou "o local" e "o estranxeiro", o auténtico e o prestado, o étnico e a problemática global. As fontes desta serie foron as antigas revistas ilustradas con fotos etnográficas de "diferentes tribos". O exotismo nacional víase aquí como a estratexia contemporánea de "vender marcas locais no mercado global".

Na década de 2000, a principios de 2010, Oleg Tistol retratou a algúns dos seus contemporáneos.

Desde 2006 Tistol traballa no proxecto "U. B. K." (a abreviatura rusa de "Costa Sur de Crimea"). Continuando coa súa procura de estereotipos, o pintor atópaos na súa vida cotiá. O tema principal do proxecto son as palmeiras do peirao de Ialta. Tamén é a continuación do tema "xeografía nacional", onde Crimea é o símbolo de lugar de vacacións, de relaxación, de paraíso. Tistol séntese atraído pola súa contorna creada polo home, que transforma a paisaxe en parte dunha cultura, xa que as palmeiras non son árbores autóctonas de Crimea, senón que foron plantadas alí no século XX, formando o seu "novo estereotipo". As diferentes técnicas, como a fotografía, a pintura e o debuxo, utilizadas en "U. B. K.", pasaron unhas a outras. O proxecto contén os cadros pictóricos e os ciclos de gravados, nos que se utilizan como fondo as páxinas dos cadernos escolares, as notas rápidas, os bosquexos casuais, os recibos dos supermercados, as facturas dos hoteis e as lavandarías, as cartas, as invitacións ás exposicións pasadas e os billetes de avión.

Bienais
-------

* 2001 - "O Primeiro Proxecto ucraíno" en 49.ª exposición Internacional da arte moderna en Venecia.
* 1996 - Moscova international photobiennial "Interphoto".
* 1994 - "setembro 17.º", 22.º Bienal en São Paulo.

Coleccións
----------

* PinchukArtCenter, Kíiv, Ucraína.
* Stedelijk Museo, Amsterdam, Países Baixos.
* Colección Norton Dodge, Estados Unidos.
* Museo de Historia de Moscova, Rusia.
* Ministerio de cultura de Turquía, Ancara.
* Fondo Christoph Merian Stiftung, Basilea, Suíza.

Notas
-----

1. ↑  "Oleg Tistol" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 27 de febreiro de 2021. Consultado o 2020-05-28.
2. ↑  G. Sklyarenko. Tele-realisms of Oleg Tistol. (Скляренко Г. "Телереалізми" Олега Тістола) // Fine Art (Образотворче мистецтво). - 2009.- № 2
3. ↑  B. Groys
4. ↑  Sirchina, M. "Non só no teu país es único. Non hai tal cousa nin sequera en Europa "(o retrato de Gennadiy Kozub, o fundador do proxecto de arte contemporánea Biruchiy). Fakty i Kommentarii. 11 de xaneiro de 2014. *(en ruso)*
5. ↑  G. Sklyarenko. Palm trees for Roxelana. (Пальми для Роксолани) // Artigo para o catálogo "Oleg Tistol. U. B. K." - К. 2008.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sklyarenko G. "Oleg Tistol Khudfond- varias palabras sobre a beleza de estereotipos" (Худфонд Олега Тистола : кое-что о красоте стереотипов) // Reserva' taller(Майстерня книги). -2009
* Sklyarenko G. De "Bolotiana Lukroza" a "A Nai de Cidades". Fantasías arquitectónicas de Oleg Tistol e Mykola Matsenko. (Від "Болотяної Лукрози" до "Матері городов". Архітектурні фантазії Олега Тістола та Миколи Маценко) // Kiev (Київ), 2006.- №4
* Barbara Bauermeister. O REP do Tempo Novo. (Der Rep Der Neuen Zeit) // Sieter.- 2005.- № 34
* Janet Koplos. De Paredes y Arte // Vagabundo en América, xullo 1992.
* Jan Hein Sassen. Oleg Tistol // Wanderlieder, Stedelijk Museo, 1991
* Sviblova O. Buscando a fin feliz. (В поисках счастливого конца) // Fonte. (Родник)- 1990.- №5(41)
* Akinsha K. Poética do surzhik ou o Côtelette de Kiev // arte Decorativa (Декоративное искусство), 1989.- №3
* Larisa Kaszuk. Furmanny Zaulek, Furmanny Lane // Фурманный переулок - Furmanny Zaulek - Furmanny Camiño. - Dom Slowa Polskiego.-1989

### Ligazóns externas

* Oleg Tistol, na exposición virtual Strange TimeArquivado 27 de febreiro de 2021 en Wayback Machine.
* Oleg Tistol En www.gif.ru Arquivado 20 de febreiro de 2020 en Wayback Machine.
* Artmajeur
* Saatchi Galería on-line[*Ligazón morta*]

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4458163
* WorldCat
* VIAF: 194682687
* Europeana: ID
* GND: 1052362192

 |