|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
|  |
| Mapa Cor-de-rosa |

 |
| SerieHistoria de Portugal |
| Portugal na prehistoria |
| Portugal prerromano |
| Romanización: Lusitania e Gallaecia |
| Visigodos e Suevos |
| Dominio árabe e a *Reconquista* |
| Condado Portucalense |
| Independencia de Portugal |
| Dinastía de Borgoña |
| Crise de 1383-1385 |
| Dinastía de Avis |
| Descubrimentos e Expansión Portuguesa |
| Imperio portugués |
| Crise sucesoria de 1580 |
| Dinastía Filipina |
| Restauración da Independencia |
| Dinastía de Braganza |
| Terremoto de Lisboa de 1755 |
| Guerra Peninsular |
| Revolución Liberal (24/08/1820) |
| Vilafrancada e Abrilada |
| Guerras liberais |
| Convención de Évora-Monte |
| Revolución de Setembro,Revolta dos Marechais e Patulea |
| Rexeneración e Fontismo |
| O mapa cor-de-rosa e o ultimato británico |
| Revolución do 5 de outubro de 1910 e Proclamación da República |
| Goberno Provisorio |
| I República |
| Ditadura militar e o Estado Novo |
| Guerra de Ultramar |
| Revolución dos Caraveis |
| III República |
| Por tópico |
| Historia militar |
| Historia diplomática |
| Historia cultural |
| Categoría: Historia de Portugal |

O **Ultimato británico de 1890** foi un ultimato do goberno británico - entregado o 11 de xaneiro de 1890 por un "Memorando" - a Portugal, para a retirada das forzas militares existentes no territorio comprendido entre as colonias de Mozambique e Angola, no actual Cimbabue, a pretexto dun incidente ocorrido entre portugueses e Macololos. A zona era reclamada por Portugal, que a incluíra no famoso Mapa Cor-de-rosa, reclamando a partir da Conferencia de Berlín unha franxa de territorio que ía de Angola á *contra-costa*, ou sexa, a Mozambique.

A imposibilidade de resistencia leva á inmediata caída do goberno, sendo nomeado o 14 de xaneiro un novo ministerio presidido por António de Serpa Pimentel.

Iníciase un profundo movemento de descontento social, implicando directamente á familia reinante, vista como demasiado próxima dos intereses británicos, na decadencia nacional patente no ultimato. Os republicanos capitalizan este descontento, iniciando un crecemento e alongamento da súa base social de apoio que levará á proclamación da I República portuguesa o 5 de outubro de 1910.

Alimentando ese ambiente de case insurrección, o 23 de marzo, António José de Almeida, estudante universitario en Coímbra e futuro presidente da república, publica un artigo co título *Bragança, o último*, que será considerado calumnioso para o rei e o levará á cadea, e o 11 de abril ponse á venda o *Finis Patriae* de Guerra Junqueiro ridiculizando a figura do rei. Formalizando a decadencia portuguesa, o 20 de agosto asínase o Tratado de Londres entre Portugal e Gran Bretaña, definindo os límites territoriais de Angola e Mozambique. O tratado foi publicado no *Diário do Governo* o 30 de agosto e presentado ó parlamento na sesión do 30 de agosto, o que desencadea novas protestas e nova caída do goberno.

En consecuencia da cesión perante os intereses británicos, aparece en Lisboa a Liga Liberal, movemento de protesta presidido por Augusto Fuschini coa participación de João Crisóstomo contra o Tratado de Londres. A Liga promoveu unha reunión, no *Teatro São Luís*, na que participaron cerca de 400 oficiais.

Despois de 28 días de crise política é nomeado a 14 de outubro un goberno extra-partidario, presidido por João Crisóstomo. O goberno é apoiado pola Liga Liberal, retomándose progresivamente a calma.

Estes acontecementos desencadeados polo **Ultimato británico do 11 de xaneiro de 1890** marcaron de forma indelébel a evolución política portuguesa, desencadeando unha cadea de acontecementos que desemboca na fin da monarquía constitucional e no reforzamento na consciencia colectiva portuguesa do apego ó imperio colonial, que despois tivo pesadas consecuencias ó longo do século XX.