recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Matraz erlenmeyer de 50 ml
O **matraz erlenmeyer**, tamén coñecido como **erlenmeyer** é un matraz con forma de cono truncado deseñado polo químico inglés Emil Erlenmeyer, e un dos recipientes de vidro máis amplamente utilizados no traballo de laboratorio.

Función
-------

Emprégase para armar estruturas de destilación ou para provocar a reacción de substancias que precisan un longo período de quecemento; e tamén para conter líquidos que se queren conservar durante longos períodos de tempo, ou protexer da incidencia directa da luz solar.

Técnicas en que se usa
----------------------

Emprégase para realizar mesturas por axitación e para a evaporación controlada de líquidos, xa que a súa forma troncocónica evita en gran medida a perda do líquido; ademais ao dispor dun colo estreito é posible tapalo con rollas, sobre todo das de tipo esmerilado, ou con algodón hidrófobo.

Tamén se emprega no canto do clásico vaso de precipitados cando é preciso axitar constantemente un medio líquido (como ocorre nas titulacións) sen perigo de derramalo, ou cando se traballa con reaccións químicas violentas.

Serve tamén para quentar substancias a temperaturas altas aínda que non vigorosamente; para esta tarefa é máis acaído o matraz de destilación.

En microbioloxía emprégase para preparar caldos de cultivo.

Notas
-----

1. ↑  "Erlenmeyer Flask: Function & Dimensions". *Study.com*. Consultado o 12/07/2017. (require rexistro (?)).

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Matraz erlenmeyer Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q207490
* AAT: 300425145
* GND: 4648993-9
* MAG: 61460702

 |
Os **premios da Crítica Cinematográfica** (en inglés: *Critics' Choice Movie Awards*) son uns premios concedidos pola Broadcast Filme Critics Association en recoñecemento da excelencia en logros cinematográficos.

Dende a súa primeira edición, as galas emitíanse na canle VH1, pero no ano 2013 empezaron a emitirse en The CW.

Sede
----

Dende 2006 até 2009, os premios celebráronse na Santa Monica Civic Auditorium. De 2010 a 2012, celebráronse no reformado e histórico Hollywood Palladium. A décimo novena cerimonia realizouse o 16 de xaneiro de 2014, en directo dende Barker Hangar en Santa Monica, California.

Notas
-----

1. ↑  "CW grabs Critics' Choice Movie Awards".
2. ↑  Barker Hangar 3021 Airport Ave #203, Santa Monica, CA - Google Maps
3. ↑  "Critics' Choice Movie Awards". Arquivado dende o orixinal o 31 de xaneiro de 2013. Consultado o 27 de xuño de 2018.
4. ↑  "The CW to Broadcast the 'Critics Choice Movie Awards' & 'Critics Choice Television Awards' in 2014". The CW press release. Arquivado dende o orixinal o 18 de setembro de 2013. Consultado o 27 de xuño de 2018.
O **Premio Nacional de Literatura da Generalitat de Cataluña** (en catalán, *Premi Nacional de Literatura de la Generalitat de Catalunya*) é un galardón literario que, desde 1995, concede a Generalitat de Cataluña aos escritores que máis destacaran pola súa traxectoria na literatura catalá.

O xurado que outorga os premios está presidido polo conselleiro de Cultura da Generalitat. A entrega do premio lévase a cabo nunha cerimonia que se celebra en calquera punto da xeografía catalá, e é presidida polo Presidente da Generalitat.

Este premio forma parte do conxunto dos Premios Nacionais da Generalitat de Cataluña, que se conceden en nove categorías máis: cine, danza, fomento do catalán, xornalismo, patrimonio cultural, música, teatro, artes plásticas e cultura popular.

O premio está dotado con 18.000 euros.

Autores premiados
-----------------

* 1995 - Joan Perucho
* 1996 - Josep Palau i Fabre
* 1997 - Pere Gimferrer
* 1998 - Miquel Martí i Pol
* 1999 - Jordi Pere Cerdà
* 2000 - Quim Monzó
* 2001 - Carme Riera
* 2002 - Baltasar Porcel
* 2003 - Màrius Sampere
* 2004 - Emili Teixidor
* 2005 - Toni Sala
* 2006 - Biel Mesquida
* 2007 - Francesc Serés
* 2008 - Joan Margarit
* 2009 - Jaume Pòrtulas
* 2010 - Miquel de Palol
* 2011 - Marta Pessarrodona

Notas
-----

1. ↑  elsingulardigital.cat (ed.). "Mariscal, Premi Nacional de Cultura en Disseny i Pessarrodona en Literatura". Arquivado dende o orixinal o 12 de decembro de 2011. Consultado o 18 de xuño de 2012.
**QuikScat**, abreviatura de *Quick Scatterometer* (*Dispersómetro rápido*), é un satélite artificial fóra de servizo da NASA lanzado o 20 de xuño de 1999 mediante un foguete Titan II SLV desde a base Vandenberg da Forza Aérea para estudar os océanos terrestres.

Características
---------------

QuikScat foi deseñado como un substituto rápido para facer as observacións de dispersometría que se perderon coa avaría do satélite ADEOS 1, motivo polo cal recibe o nome que leva. Levou tan só 11 meses construír e lanzar o satélite grazas ao uso de equipamento xa existente para construír outro satélite que se atopaba suspendido. QuikScat levaba a bordo un único instrumento, o dispersómetro SeaWinds, que consistía nun radar de microondas para medir a velocidade e dirección do vento preto da superficie oceánica independentemente das condicións meteorolóxicas.

Nave
----

O satélite foi construído usando o bus BCP-2000 (*Ball Commercial Platform 2000*), cunha masa de 970 kg. Usaba dous paneis solares para producir electricidade, que era almacenada en baterías.

Misión
------

QuikScat funcionou sen problemas máis alá dos dous anos de deseño de vida orixinal ata completar dez anos de observacións que se viron interrompidos pola avaría o 23 de novembro de 2009 do mecanismo de rotación do dispersómetro, que imposibilitou o seu uso.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "QUIKSCAT" (en inglés). Consultado o 5 de agosto de 2016.
2. 1 2  "Note verbale dated 15 November 1999 from the Permanent Mission of the United States of America to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF) (99-91066). 9 de decembro de 1999: 5. Consultado o 5 de agosto de 2016.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  NASA (27 de abril de 2016). "QuikSCAT" (en inglés). Consultado o 5 de agosto de 2016.
4. ↑  Claude Lafleur (2010). "QuikScat" (en inglés). Consultado o 5 de agosde 2016.
5. 1 2 3 4 5  Gunter Dirk Krebs (2016). Gunter's Space Page, ed. "QuikScat" (en inglés). Consultado o 5 de agosto de 2016.
6. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2011). "QuikScat" (en inglés). Consultado o 5 de agosto de 2016.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* ADEOS 1

### Ligazóns externas

* Páxina de QuickScat na NASA

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1734511
* NSSDC ID: 1999-034A
* SCN: 25789

 |
**Margarita Mariscal de Gante y Mirón**, nada en Madrid o 10 de xaneiro de 1954, é unha política e xurista española, ministra de Xustiza no primeiro goberno de José María Aznar, sendo a primeira muller que se puxo á fronte desta carteira en España.

Traxectoria
-----------

Mariscal de Gante naceu en 1954, filla de Jaime Mariscal de Ghent, xuíz do Tribunal de Orde Público creado na España franquista. O irmán deste xuíz, o inspector Mariscal de Gante, foi tamén coñecido por convidar a Antonio González Pacheco, alias "Billy el Niño", a participar nunha celebración nunha comisaría de Madrid.

Mariscal de Gante estudou dereito na Universidade Complutense de Madrid, e en 1980 ingresou na carreira xudicial, ocupando unha praza no xulgado de Aguilar de la Frontera (Córdoba), e posteriormente de Aranjuez. En 1986 foi nomeada maxistrada do Xulgado de Primeira Instancia de Madrid, e o 6 de novembro de 1990, converteuse na primeira muller vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial.

Coa vitoria do Partido Popular nas eleccións xerais de 1996 foi nomeada ministra de Xustiza por parte de José María Aznar na formación do seu primeiro goberno, cargo que desenvolveu ata o final da lexislatura.

Nas eleccións xerais do ano 2000 foi elixida deputada ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Albacete. Dende abril de 2002 a xaneiro de 2004 foi vicepresidenta primeira da Mesa do Congreso. Dende o 23 de xullo de 2012 é membro do Tribunal de Contas, elixida por parte do Senado.

Notas
-----

1. 1 2  "Mariscal de Gante Mirón, Margarita". Congress of Deputies. Consultado o 5 de xuño de 2013.
2. ↑  La Policía cierra sin castigo la investigación al mando que invitó a Billy el Niño a su comisaría *(en castelán)*
3. 1 2 3  "Magistral conservadora". *El Pais*. 5 de maio de 1996. Consultado o 5 de xuño de 2013.
4. 1 2  "Spanish ministries". *Rulers*. Consultado o 17 de setembro de 2013.
5. 1 2  "Spain Ministers". *Women Guide*. Consultado o 5 de xuño de 2013.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrevista con Margarita Mariscal de Gante en *El Mundo*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Alberto Belloch** |  **Ministro de Xustiza de España** 1996 - 2000 | Sucesor:**Ángel Acebes** |
**María Victoria Fernández-Latorre Ozores**, nada en Madrid o 8 de xaneiro de 1906 e finada na mesma cidade o 19 de decembro de 2000, foi unha muller da burguesía galega.

Traxectoria
-----------

Foi a segunda filla de Juan Fernández Latorre, fundador de *La Voz de Galicia*, e de Felisa Ozores de Prado. Naceu no Palacio do Goberno Civil de Madrid, cando seu pai ocupaba o cargo de gobernador civil. Recibiu o seu nome por María Victoria Montero Ríos, filla de Eugenio Montero Ríos e esposa de Manuel García Prieto.

Residiu nun piso fronte ao Teatro Real de Madrid, e pasou longas estancias no pazo de Miraflores, en Oleiros. De nova, xunto coa súa irmá Felisa, tivo unha institutriz francesa.

En setembro de 1924 casou co enxeñeiro José Fernández-España Vigil, finado en 1927 en accidente de circulación. Con el foi nai de María Victoria Fernández-España (nada en xuño de 1925) e de María Josefa Fernández-España, que naceu cando o pai xa morrera. En abril de 1931 casou en segundas nupcias co licenciado en Farmacia Emilio Rey Romero, e foi nai de Emilio (1932), Paloma e Santiago Rey Fernández-Latorre (1938).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Falleció la hija del fundador de La Voz", artigo en *La Voz de Galicia*, 20 de decembro de 2000 *(en castelán)*.
Repsol é unha empresa española derivada da antiga CAMPSA (**Compañía del Monopolio de Petróleos**), á que se lle puxo o nome dun dos seus produtos a raíz da facilidade do seu pronunciamento.

Historia
--------

**Repsol S.A.** é unha sociedade anónima, fundada en 1987 e na súa orixe formada pola agrupación dunha serie de compañías, previamente pertencentes ao Instituto Nacional de Hidrocarburos (INH), con actividades na exploración, produción, transporte e refino de petróleo e gas. Tamén fabrica, distribúe e comercializa derivados do petróleo, produtos petroquímicos e gas licuado e vende gas natural.

O seu nome deriva da marca de lubricantes comercializada por REPESA (*Refinería de Petróleos de Vertedoiros*), pola súa notoriedade e fácil pronuncia en diferentes idiomas e co obxectivo de transformarse nunha marca líder, de prestixio e recoñecemento mundial. En 1991, o Instituto Nacional de Hidrocarburos (INH) ante a inminente desaparición do monopolio estatal de petróleos fixouse o obxectivo de crear unha empresa de capital mixto público - privado que explotase os activos petroleiros do Estado. Á hora de buscarlle nome realizouse unha enquisa a nivel de rúa e as dúas únicas palabras que a xente recoñeceu e asociou co mundo do petróleo foron CAMPSA (distintivo do antigo monopolio) e REPSOL. Obviamente, elixiuse esta última para dar nome á nova sociedade.

Cando en 1999 Repsol adquiriu practicamente a totalidade das accións da petroleira estatal arxentina YPF, a sociedade pasou a chamarse Repsol YPF, S.A. constituíndo unha empresa multinacional integrada de petróleo e gas natural, converténdose nunha das maiores petroleiras privadas do mundo, con operacións en máis de trinta países, e sendo a maior compañía privada enerxética en Hispanoamérica, en termo de activos.

Repsol opera en máis de 30 países e emprega a máis de 37 000 persoas de múltiples nacionalidades.

O grupo Repsol YPF opera principalmente nas áreas de: 

Sede (Madrid).
* Exploración e produción.
* Refino e comercialización.
* Química.
* Gas e Electricidade.

En 2020 comeza a redución da importancia do petróleo na empresa, tendo reducido a menos da metade as exploracións de novos xacementos petrolíferos en relación a 2019, e a unha terceira parte en relación a 2008.

Notas
-----

1. ↑  "La historia de Repsol: nueve décadas construyendo el futuro". *REPSOL* (en castelán). Consultado o 2020-12-17.
2. ↑  lainformacion.com (2020-12-17). "Repsol abandona el petróleo y prepara su salida de cinco mercados estratégicos". *La Información* (en castelán). Consultado o 2020-12-17.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Repsol Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Refinería da Coruña

### Ligazóns externas

* Sitio web de Repsol YPF

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q174747
* WorldCat
* VIAF: 147259558
* BLBNB: 000328887
* BNE: XX96917
* BNF: 169805179
* EBID: ID
* EUFP: 999768913
* GEC: 0242147
* GND: 1081399899
* GRID: grid.425909.3
* ISNI: 0000 0000 9367 5891
* LCCN: no88004084
* LEI: BSYCX13Y0NOTV14V9N85
* MAG: 66855515

 |
**Margarita Lamela Louzán**, nada en Cee en 1970, é unha política e avogada galega do PSdeG-PSOE.

Traxectoria
-----------

Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cee, pasando de 1 a 2 concelleiros e formando parte da oposición ó goberno de Ramón Vigo. Nas municipais de 2019 volveu se-la candidata do PSdeG-PSOE e nesta ocasión foi elixida alcaldesa ó encabeza-la lista máis votada, pasando 2 a 4 concelleiros e gobernando en minoría. 

Dende febreiro de 2022 ocupa unha das vicesecretarías da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG. 

Nas eleccións municipais de 2023 volveu ser a candidata do PSdeG-PSOE e conseguiu revalida-la alcaldía con maioría absoluta, pasando de 4 a 7 concelleiros.

Vida persoal
------------

É filla do anterior alcalde socialista Manuel Lamela Lestón.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Cee

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Entrevista en *La Voz de Galicia*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Ramón Vigo Sambade** |  **Alcaldesa de Cee** 2019 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |
*Para información sobre a cantante española, véxase La Bella Dorita*.

**María Yáñez Anllo**, nada en Lugo o 1 de setembro de 1978, é unha xornalista, editora e guionista galega.

Traxectoria
-----------

Logo de estudar Xornalismo na Universidade de Santiago, entre 2001 e 2003 converteuse en directora da revista electrónica Bravú.net, un e-magazine de cultura alternativa. Ao rematar ese proxecto traballou durante algúns anos como guionista así como desenvolvendo proxectos para Continental Producciones, mentres abría e mantiña o blog Todo Nada, unha das referencias importantes do fenómeno blog en Galicia.

En 2005 converteuse en directora de Vieiros, asemade que abandona o blog. Posteriormente, en 2006, deixou a dirección dese xornal electrónico e dedícase a labores de xornalista freelance (*El País*, *20 minutos*), e como guionista para a televisión. É a propietaria da editorial dixital Ediciós da Rotonda.

Dirixiu na TVG o programa *O país dos ananos* e traballou para a compañía galega A Navalla Suíza. Foi unha das socias fundadoras da iniciativa a prol do galego GalegoLab. En 2015 pasou a formar parte da xunta directiva da Academia Galega do Audiovisual.

É a creadora e directora da revista dixital *Vinte*.

Notas
-----

1. ↑  "Ficha de Yáñez na páxina da compañía". Arquivado dende o orixinal o 15 de decembro de 2011. Consultado o 18 de decembro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de María Yáñez
* "A Internet" en *Somos ben curiosos* (TVG) presentado por Marta Doviro.
***Republic*** é o sexto álbum de estudio da banda inglesa New Order, editado o 3 de maio de 1993 a través do selo London Records. Foi o seu primeiro traballo publicado despois da desaparición de Factory Records.

O álbum acadou o número 1 no Reino Unido, sendo o último traballo da banda en acadar esa posición. O disco recibiu unha nomeación ao Mercury Music Prize. Seu principal sinxelo, "Regret", é tamén o último en acadar o *top 5* no seu país.

A banda entrou en hiato despois nun concerto no Reading Festival promocionando o disco en agosto de 1993. É sabido que ao vocalista Bernard Sumner non lle gusta viaxar a Norteamérica, e os reportaxes de prensa suxiren que a presión da parte da xira que se ía a realizar nesa parte do planeta contribuíu á separación temporal da banda, que volvería a reunirse en 1998.

Listaxe de cancións
-------------------

Todos os temas compostos por Gillian Gilbert, Peter Hook, Stephen Morris, Bernard Sumner e Stephen Hague.

1. "Regret" – 4:08
2. "World" – 4:44
3. "Ruined in a Day" – 4:22
4. "Spooky" – 4:43
5. "Everyone Everywhere" – 4:24
6. "Young Offender" – 4:48
7. "Liar" – 4:21
8. "Chemical" – 4:10
9. "Times Change" – 3:52
10. "Special" – 4:51
11. "Avalanche" – 3:14

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1931971
* AllMusic: mw0000097060
* Discogs: 40488
* MusicBrainz: ID

 |
Menorquino occidental      Menorquino oriental
O **menorquino** é o dialecto do catalán falado na illa de Menorca, nas Illas Baleares. Forma parte do catalán balear e pertence ao bloque oriental do catalán.

Ata o século XVII, o menorquino foi unha fala moi uniforme (e, polo tanto, con poucos trazos que o diferenciaran do balear), però a finais do século XIX, coas ocupacións que sufriu, perdeu esa homoxeneidade. O dialecto máis parecido é o mallorquino e, en concreto, a fala de Sóller.

Características
---------------

Un punto, pero, en que Menorca mantívose á marxe do proceso evolutivo do catalán continental foi no uso do *ə* tónico, que era xeral en toda a illa. Esta uniformidade mantense ata o final do século XIX. A partir do século XX, a *ə* tónico pasou a *e* pechado en Maó, e o mesmo cambio fíxose en Alaior e en Mercadal. Non obstante, en Ferreries e Ciutadella mantívose o son neutro, en parte por motivo psicolóxico, segundo afirmou Francesc de Borja Moll: pola reacción dos *ciutadellencs* contra os *maonesos*, consecuencia de antipatias seculares. A pronunciamento de *e* pechado de Maó foi obxecto de burla por parte de *ciutadellencs*, e isto inhibiu a progresión do seu uso ao sector occidental da illa.

Outra diferenza notable entre Maó e Ciutadella é a entoación.

Non tan resistente mostrouse o sector occidental da illa coa influencia chegada dende Cataluña a Maó dos morfemas flexivos *-és*, *-essis*, *-essin*. Hai sesenta anos as primitivas formas *-às*, *-assis*, *-assin* foron substituídas en Ciutadella.

No tratamento do grupo átono *ua*, o menorquino segue o exemplo do mallorquino e elimina a última vogal, que tamén cambia por unha *o* pero que se neutraliza e se pronuncia *u*: *aigu*, *llengu*, *Pascu*.

O *i* débil entre vogais pérdese, aínda que no pretérito imperfecto aínda queda xente que dexa oír dito *i*, pronunciando *deia*, *veia*... Este enmudamento do *ll* tamén dáse: *gúə* (*agulla*), *véə* (*vella*), *fúə* (*fulla*), *uréə* (*orella*), *páə* (*palla*). Este mesmo fenómeno prodúcese en certas vilas de Mallorca, especialmente en Sóller, Alcúdia e Capdepera.

Notas
-----



|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q968885
* Glottolog: meno1253
* GND: 7521107-5
* LINGUIST: cat-men

 |
**Marguerite Bervoets**, nada en 1914 e finada en 1944, foi unha resistente belga durante a segunda guerra mundial.

Traxectoria
-----------

Profesora en Tournai durante a invasión alemá, fundou dende 1941 un semanario clandestino, *La Délivrance*. Arrestada e xulgada, foi executada en Alemaña o 7 de agosto de 1944.

En agosto de 1942, Marguerite Bervoets e Cécile Detournay, que daquela formaban parte da Lexión Belga, acceden aos arredores do campo de aviación de Chièvres co fin de fotografar unhas baterías antiaéreas recentemente instaladas. As dúas mozas levan un saco con provisións e unha cámara fotográfica. Comezan a tomar fotos cando un sentinela alemán sorpréndeas e lévaas ante un oficial. As mozas mostran o seu saco e din que elas ficaban nunha granxa veciña para recoller vituallas e afirman que elas querían só facer unhas fotos da paisaxe para terminar uns carretes fotográficos. Desgraciadamente, o lugartenente alemán ordena unha investigación. No domicilio de Marguerite, atópanse unhas armas. A moza que presentira o seu destino xa citara no instituto unha frase de Maeterlinck:

> 
> 
> *"É fermoso saber sacrificarse, xa que o sacrificio comporta felicidade a outros".*
> 
> 

Despois duns meses na cadea hitleriana de Mons, Marguerite Bervoets e Cécile Detournay son deportadas a Alemaña para aí ser xulgadas. Marguerite é condenada a morte; Cécile a sete anos de traballos forzosos.

Dous anos máis tarde, o 7 de agosto de 1944, Marguerite Bervoets foi guillotinada nunha cadea nazi, en Wolfenbüttel ao mesmo tempo que outra figura da Resistencia belga, Fernande Volral. Cécile Detournay será ceibada pola tropas americanas en maio de 1945. Os xefes directos de Marguerite e de Cécile, Henri Deneubourg et Edouard Sourdeau, igualmente arrestados en agosto de 1942, foron tamén guillotinados na cadea de Wolfenbüttel o 1 de xuño de 1944.

En honor de Marguerite Bervoets, a escola de Mons (en Hainaut) onde fixo os tres derradeiros anos de humanidades leva o seu nome; é hoxe o Ateneo Real Marguerite Bervoets. Unha rúa de Mons leva igualmente o seu nome, e tamén unha rúa en Forest (Bruxelas) e incluso unha rúa de Guyancourt (preto de París). Atópanse tamén varios monumentos tanto na Bélxica como noutros estados (por exemplo nas ribeiras do lago de Como).

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial
* Sitio de Athénée Royal Marguerite Bervoets

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3290678
* WorldCat
* VIAF: 161503154
* FemBio: 3007
* ISNI: 0000 0001 1117 1380
* OL: OL5483192A
* SUDOC: 086079352

 |
O **Club Lleida-Llista Blava** é un club deportivo catalán da cidade de Lleida adicado ao hóckey a patíns e á patinaxe artística.

Traxectoria
-----------

O club foi fundado co nome de **Lista Azul** o 6 de abril de 1951 por un grupo de amigos que practicaran diferentes deportes mentres cursaban o bacharelato. Moitos deles eran, daquela, destacados comerciantes de Lleida. Ramon Barrufet foi o socio número 1 e o primeiro presidente do club. Posteriormente a presidencia pasou a Manolo Fregola Suñé, á vez que se inauguraba a pista de Cervantes, que sería o escenario da primeira tempada oficial do Llista Blava e do hóckey a patíns lleidatà.

En 1952 a pista de xogo foi trasladada ao *Frontó Lleida*, cunha capacidade para 1800 espectadores. Na tempada 1956-57 e Llista Blava debuta na Primeira División do hóckey a patíns español onde se manterá ata a 1959-60.

Un ano despois, en 1961, o equipo retorna á División de Honra. Aquela mesma tempada as instalacións do *Frontó Lleida* desapareceron e o Llista Blava viuse obrigado a xogar de novo na pista descuberta de Cervantes, feito que provoca unha baixada importante na asistencia de público aos partidos. A falta de incentivos e motivacións provocou que o equipo tivese que disputar a promoción de descenso e perdeu novamente a categoría.

En 1966 o equipo xoga no velódromo do *Camp d'Esports*. Posteriormente, en 1983, o Llista Blava comeza a xogar no pavillón cuberto da Bordeta, logo de dezasete anos xogando na pista descuberta da estrada de Huesca.

En 1993 catalanizouse o nome do club, e en 1996 con motivo do seu 45º aniversario organizouse a primeira *Gran Patinada de Lleida*.

No ano 2000 o Llista Blava acadou o ascenso á División de Honra do hóckey a patíns español e nas seguintes tempadas consolidouse. Nesta época, o club trasladouse ao Pavelló Onze de Setembre e debutou en competición europea na Copa CERS.

No 2005, logo dunha mala tempada, o Lleida Llista Blava perdeu outra vez a categoría, situación á que se lle ha de sumar unha desastrosa balanza económica.

A seguinte tempada, porén, o equipo volve ascender á máxima categoría, cun equipo de xogadores completamente renovado e un corpo técnico motivado para a misión de manteren a categoría. De momento, malia todo, os resultados (tanto deportivos como económicos) non o acompañaron.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey a patíns*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do club
O **Premio Hugo á mellor presentación dramática** é entregada anualmente para filmes, episodios de televisión ou outros traballos dramatizados relacionados coa fantasía ou a ciencia ficción do ano anterior. O Premio Hugo é entregado anualmente pola World Science Fiction Society para a mellor realización en traballos de fantasía ou ficción científica do ano anterior. O premio é en homenaxe a Hugo Gernsback, fundador da pioneira revista de ficción científica *Amazing Stories*, e xa foi oficialmente coñecido como *Science Fiction Achievement Award*. Xa foi descrito como "unha boa vitrina para ficción especulativa" e "o máis coñecido premio literario para traballos de ficción cientítica".

Notas
-----

1. ↑  "The World Science Fiction Society Rules 1971". *World Science Fiction Society*. Arquivado dende o orixinal o 07 de maio de 2011. Consultado o 12 de novembro de 2011.
2. ↑  "The Locus index to SF Awards: About the Hugo Awards". *Locus*. Arquivado dende o orixinal o 03 de xaneiro de 2010. Consultado o 12 de novembro de 2011.
3. ↑  Jordison, Sam (7 de agosto de 2008). "An International Contest We Can Win". *The Guardian*. Consultado o 12 de novembro de 2011.
4. ↑  Cleaver, Emily (20 de abril de 2010). "Hugo Awards Announced". *Litro*. Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2012. Consultado o 12 de novembro de 2011.
Coordenadas: 41°54′22″N 12°28′35″L﻿ / ﻿41.90611, -12.47639

Mausoleo de Augusto.
A entrada ó mausoleo de Augustus.
O **Mausoleo de Augusto** (en italiano: *Mausoleo di Augusto*) é unha gran construción funeraria contruída para o emperador romano Augusto no ano -28 que se atopa no Campo de Marte de Roma, Italia. O mausoleo localízase na Piazza Augusto Imperatore, preto da esquina coa Via di Ripetta que percorre a beira do Tíber. A súa área abrangue o equivalente a uns poucos bloques da cidade, e está entre San Carlo al Corso e o museo da Ara Pacis. 

O mausoleo estivo nun proceso de restauración que rematou en abril de 2019, momento no cal foi aberto ó público.

Notas
-----

1. ↑  Sarah Bond (8 de maio de 2017). "Take a Look at the New Renovations of the Mausoleum of Augustus Caesar". Forbes.com. Consultado o 7 de agosto de 2017.
2. ↑  Nick Squires (16 de xaneiro de 2017). "Giant mausoleum in Rome that held the remains of the emperor Augustus to be restored after decades of neglect". The Daily Telegraph. Consultado o 7 de agosto de 2017.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mausoleo de Augusto***  |

### Ligazóns externas

* Mausoleum Augusti en LacusCurtius
* Imaxes do Mausoleo de Augusto
* Sitio oficial

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q770847
* WorldCat
* VIAF: 239172984
* GeoNames: 6269266
* GND: 4349570-9
* LCCN: sh94005170
* Pleiades: 281368358

 |
Os **premios Irmandade do Libro** foron uns galardóns que se celebraron ao longo de 19[] edicións organizados pola Federación de Librarías de Galicia. Tiñan por obxecto distinguir obras literarias galegas, escritas preferentemente en lingua galega, e constaban de diversas modalidades: mellor libraría, mellor centro de ensino, premio ao fomento da Lectura, libro do ano para o público adulto, libro infantil e/ou xuvenil do ano, obra editorial e autor ou autora do ano. A partir da creación da Gala do Libro Galego en 2016 -que agrupou os galardóns da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, da Asociación Galega de Editores e da propia Federación de Librarías de Galicia-, os premios Irmandade do Libro deixaron de celebrarse.

Listaxe de premiados
--------------------

### Premio Irmandade do Libro ao mellor libro galego do ano

* 2011: *Non hai noite tan longa* (Xerais) de Agustín Fernández Paz
* 2012: *A noite branca* (Xerais) de Francisco X. Fernández Naval

Notas
-----

1. ↑  XXIV Premios Irmandade do Libro Arquivado 11 de abril de 2018 en Wayback Machine..
2. ↑  *Nace la Gala do Libro Galego tras un acuerdo histórico del sector*, *Faro de Vigo*, 21 de novembro de 2015 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da Federación de Librarías de Galicia.
* Bases da XXIV edición Arquivado 11 de abril de 2018 en Wayback Machine..
Exemplo de arte psicodélica.
A **psicodelia** (do grego antigo ψυχή = psychẽ «alma», e δηλοῦν = dẽloun «visibilizar, amosar») é un movemento da contracultura aparecido contra mediados da década de 1960 no que se pon en valor a percepción sensorial causada por diversas substancias alucinóxenas, ben presentes en certos vexetais ou ben obtidas mediante un proceso de síntese, tales como a ayahuasca, algunhas variedade de cogomelos, coma a *psilocybes*, o LSD, o MDMA, a mescalina ou outras de máis recente fabricación.

O termo foi creado polo psiquiatra Humphry Osmonden 1957 e popularizado polo moviment hippy. Abrangue distintos tipos de arte, entre elas a música ou a pintura; é común referirse a esta arte como arte lisérxica.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Psicodelia*** |

### Outros artigos

* Neopsicodelia

### Ligazóns externas

* Historia da psicodelia *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q666011
* GEC: 0275078

 |
**Santa María de Merza** é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2014 tiña 403 habitantes (199 homes e 204 mulleres), 121 menos ca en 2004 (272 homes e 252 mulleres) e 146 menos ca en 1999. Ten dez entidades de poboación.

Hidrografía
-----------

O río Toxa crea, antes de desembocar no río Deza, unha das fervenzas máis importantes de Galicia, a fervenza do Toxa. Á beira deste río atópase o mosteiro de Carboeiro, considerado un dos mellores expoñentes do románico galego. Aínda que tanto a fervenza coma o mosteiro pertencen aos termos do concello de Silleda, existe unha ruta de sendeirismo por esta parroquia que une ambas as localizacións.

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial conserva elementos da primitiva fábrica románica, da segunda metade do século XII. A ábsida semicircular, dividida ao exterior en tres partes por dúas semicolumnas apoiadas, cunha fiestra seteira no central; a arquivolta tórica en semicírculo peraltado da porta principal; o arco triunfal, a bóveda de canón e algúns canzorros.

O seu pasado fidalgo queda reflectido no Pazo da Torre, con escudo, chemineas e contorno arborado; na casa dos Villar-Somoza, do século XVIII; e nas de Caxide (no Outeiro) e Parceiro (en Sulago).

Música
------

A Banda Artística de Merza, fundada en 1828, é a agrupación popular máis antiga de Galicia e está considerada como unha das mellores bandas de música de España tras gañar o "Certame Internacional de Bandas de Música Villa de Altea" dúas veces.

Lecer
-----

A praia fluvial da Carixa coa súa ponte inacabada de 1928.

Galería de imaxes
-----------------

* Ábsida da igrexa parroquial.Ábsida da igrexa parroquial.
* Arco da Carixa sobre o río Deza.Arco da Carixa sobre o río Deza.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Merza

| Lugares da parroquia de Merza no concello de Vila de Cruces (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| A do Breixa |  Carrás | Espil | A Moa | O Outeiro | Paradela | Reboredo | Silvares | Sulago | Valboa |

### Parroquias de Vila de Cruces

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Vila de Cruces |  |
| --- | --- |
| Añobre (San Pedro) | Arnego (Santa María) | Asorei (Santa María) | Bascuas (Santa Mariña) | Besexos (San Fiz) | Bodaño (San Mamede) | Brandariz (San Miguel) | Camanzo (San Salvador) | Carbia (San Xoán) | As Cruces (Nosa Señora da Piedade) | Cumeiro (San Pedro) | Duxame (San Miguel) | Ferreirós (San Xes) | Fontao (Santiago) | Gres (Santiago) | Larazo (San Xoán) | Loño (San Mamede) | Merza (Santa María) | Obra (San Tomé) | Oirós (Santa María) | Ollares (Santa María) | Piloño (Santa María) | Portodemouros (San Salvador) | Sabrexo (Santa María) | Salgueiros (San Pedro) | San Pedro de Losón (San Pedro) | San Tomé de Insua (San Tomé) | Toiriz (San Xoán) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Vila de Cruces

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10998433
* código INE: 36059200000

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Omaha.

Os **omaha** son un pobo indíxena recoñecido federalmente como unha tribo, que reside na reserva india Omaha no nordeste de Nebrasca e o oeste de Iowa, nos Estados Unidos de América. A finais do século XVII, os omaha migraron dende a área do alto Missouri e as chairas até o val do río Ohio. Falan a lingua omaha, unha lingua síux moi semellante á fala dos ponca. Os ponca formaban parte dos omaha antes de separarse noutra tribo a mediados do século XVIII.

Arredor do ano 1770, os omaha convertéronse no primeiro pobo das chairas do norte en adoptar a cultura ecuestre. Desenvolvendo "The Big Village" (*Ton-wa-tonga*) en 1775 no norte de Nebrasca, os omaha crearon unha gran rede de comercio cos primeiros colonos europeos e os exploradores francocanadenses. Controlaron o comercio da pel e o acceso a outras tribos do alto Missouri.

Omaha, Nebrasca, a meirande cidade do estado, leva o seu nome por este pobo. Non se coñece que se ergueran en armas contra os Estados Unidos, e axudaron ó bando unionista na guerra civil estadounidense.

Notas
-----

1. ↑  Definición de omaha no *Dicionario de Galego* de Ir Indo e a Xunta de Galicia.
2. ↑  Paulette W. Campbell, "Ancestral Bones: Reinterpreting the Past of the Omaha" Arquivado 11 de xaneiro de 2018 en Wayback Machine. *Humanities*, November/December 2002, Volume 23/Number 6, consultado o 26 de agosto de 2011

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q120601
* GND: 4043524-6
* LCCN: sh85094665
* NKC: ph548878
* Treccani: omaha

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

**Masato Matsuura** (松浦 真在人, *Matsuura Masato*?), nado o 1 de outubro de 1964 na prefectura de Kanagawa (Xapón), máis coñecido como Max Matsuura, é un produtor musical xaponés e tamén un dos donos dun dos selos discográficos máis poderosos de Asia, Avex Trax. Masato é coñecido principalmente por descubrir novos artistas nos bares de karaoke para convertelos en grandes estrelas, case sempre conseguíndoo. Foi o que descubriu a Ayumi Hamasaki, da que agora é o seu grande amigo, e tamén por revivir a carreira de Ami Suzuki tras abandonar o seu anterior selo discográfico.

Matsuura foi obxecto dunha grande controversia cando considerou deixar Avex Music Group xunto cun dos seus fundadores, Tom Yoda. Moitos artistas, incluíndo Hamasaki, afirmaron que deixarían o selo acompañando a Matsuura se el se ía do mesmo. Debido a isto, as accións da discográfica desplomáronse. A situación rematou cando Yoda reasinou con Avex Trax.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Blog de Max Matsuura

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q565134
* AllMusic: mn0001331157
* Discogs: 228404
* Europeana: ID
* MusicBrainz: ID
* VGMdb: 36047

 |
**Matriarcado** é un termo que se aplica, ás veces laxamente, a sociedades nas que existe unha preponderancia da autoridade feminina en aspectos importantes da vida pública ou privada. En antropoloxía enténdese como tal o sistema onde as mulleres teñen o dominio sobre os homes e organizan co seu poder as esferas da vida social. A palabra matriarcado derive da palabra latina *mater*, «nai», así como da palabra grega *archein*, «gobernar».

O mito do matriarcado en Galiza
-------------------------------

No encontro *Mulleres e antropoloxía en Galicia* no Consello da Cultura Galega en 2019 consideraron que houbo un imaxinario en Galicia de que houbera un matriarcado en Galiza que aínda estaba presente na opinión pública a esa altura.

Notas
-----

1. ↑  Hermida, Xermán (2019-06-13). "Os estereotipos sobre a sociedade tradicional seguen a condicionar a visión sobre muller galega hoxe". *culturagalega.org*. Consultado o 2019-11-03.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barfield, Thomas (2000) *Diccionario de Antropología*, Siglo XXI, México.

* Portal:Muller
* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q185681
* BNCF: 39181
* BNE: XX524858
* BNF: 11939511p
* BRE: 2193527
* EBID: ID
* GEC: 0122276
* GND: 4037966-8
* JSTOR: matriarchies
* LCCN: sh85082204
* MAG: 515430869
* NKC: ph561679
* Treccani: matriarcato

 |
O **Lørenskog Ishockeyklubb** ou **Lørenskog IK** é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Lørenskog, Noruega. Actualmente xoga na máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués, a GET-ligaen. Xoga os seus partidos como local no Lørenskog Ishall, un pavillón con capacidade para 1.350 espectadores.

Historia
--------

O Lørenskog IK foi fundado en 1963. No seguinte período competiu con regularidade na segunda categoría do hóckey sobre xeo noruegués, a 1. divisjon, e na GET-ligaen (máxima categoría). Na tempada 2007-08 o club ascendeu novamente á máxima categoría, onde compite ininterrompidamente dende aquela. O maior logro do equipo chegou na tempada 2011-12, cando alcanzou rematou a liga regular na segunda posición a final nos *play-offs*, perdendo fronte ao Stavanger Oilers (primeiro na liga regular) por 4 a 2.

Xogadores destacados
--------------------

* Marco Charpentier
* Andrew Martin
* Dominic Noël
* Dan LaCouture
* Tommy Jakobsen

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Hóckey sobre xeo*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en noruegués)*
Os **purépechas** (etnónimo ***p'urhépecha*** [pʰuˈɽepet͡ʃa]) son un pobo indíxena que habita primordialmente no estado de Michoacán, no México. Actualmente hai mesmamente grupos migrantes establecidos noutros estados da República Mexicana, así como nos Estados Unidos. Actualmente dedicanse á agricultura e a gandaría.

Foron chamados **tarascos** polos españois, sendo esta a hispanización dunha palabra da súa lingua que significa "cuñado" ou "sogro". As razóns desta denominación foron discutida durante moito tempo, sen que exista un acordo ao respecto.

Homes purépechas na súa chabola, en 1899.

Notas
-----

1. ↑  "Purépecha". Arquivado dende o orixinal o 03 de marzo de 2016. Consultado o 26 de decembro de 2016.
2. ↑  "Entrada tarasco en Digalego". Arquivado dende o orixinal o 06 de marzo de 2017. Consultado o 06 de marzo de 2017.

* Portal:Pobos indíxenas de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45009
* BNF: 119753606
* BRE: 5097362
* EBID: ID
* LCCN: sh85132469

 |
Por un breve espazo de tempo, pensouse na posibilidade da existencia dunha **Lúa de Mercurio**, é dicir, un satélite natural ou lúa na órbita do planeta Mercurio. Así, o 27 de marzo do 1974, dous días antes de que a sonda Mariner 10 sobrevoase Mercurio, instrumentos na Terra comezaron a rexistrar incrementos nas cantidades de radiación ultravioleta na veciñanza de Mercurio, o cal, de acordo cun astrónomo, "*esta non debería estar aí*". Ao seguinte día, a radiación desaparecera, e volvería a reaparecer tres días despois, o que daba a aparencia de que o obxecto do cal proviña esta radiación estaba aparentemente desligado de Mercurio.. Algúns astrónomos especularon coa posibilidade de que se tivese detectado unha estrela, pero outros argumentaban que o obxecto debía ser unha *lúa*, citando a emisión de radiación en dúas direccións diferentes e que tamén que por aqueles tempos pensábase que a radiación de alta enerxía non podía penetrar tanto a través do medio interestelar. E sumandose a estes argumentos, a velocidade do obxecto foi calculada en 4 quilómetros por segundo (2,4 millas por segundo), o cal coincidía coa velocidade esperada dunha lúa. Nunha entrevista ó descubridor, este dixo que se o descubrimento era confirmado, gustaríalle que fose nomeado coma 'Charley'. Cando se lle preguntou o porque, el respondeu "Unha vez tiven un can con ese nome, e sempre quixera pórlle nome a algo despois de ter aquel can".[]

Sen moita demora, a "lúa" foi detectada afastándose de Mercurio, e foi identificada coma unha estrela, 31 Crateris. A orixe da radiación detectada o 27 de marzo aínda é descoñecida.

A Lúa de Mercurio, aínda que inexistente, deu paso a un descubrimento moi importante para a astronomía: a radiación ultravioleta, foi atopada, e esta non era completamente absorbida polo medio interestelar coma se pensaba nun principio.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Mercury's Moon

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* A segunda lúa da Terra

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1349809
* MAG: 191089046

 |
O **mes do cocido de Lalín** é unha iniciativa do concello de Lalín que ten como principal finalidade potenciar o sector da hostalaría local mediante unha campaña de mercadotecnia específica, que se desenvolve desde hai anos desde o 15 de xaneiro ata o 14 de febreiro, facendo bo o lema *"De San Amaro a San Valentín, Mes do cocido en Lalín"*.

A Concellería de Comercio difunde o nome, a dirección e o teléfono dos case 30 restaurantes lalinenses que colaboran no Mes do Cocido para que calquera persoa ou colectivo que desexe acudir a Lalín a comer cocido entre o 15 de xaneiro e o 14 de febreiro teña cumprida información sobre a totalidade dos establecementos nos que pode facer a súa reserva.

O feito de que nesta iniciativa se implicaran no ano 2011 un total de 29 restaurantes achegaran até 4.000 prazas á capacidade diaria que ofertan todos estes establecementos, ofrecendo ao mesmo tempo un amplo abano de posibilidades en canto a modalidades de preparación do cocido e tamén no referente aos prezos (que podían oscilar entre os 12 e os 45 euros, dependendo de variábeis como a categoría do establecemento, os viños servidos ou as sobremesas). 

O obxectivo do Mes do Cocido é que colectivos, grupos de amigos ou familias se acheguen a Lalín a celebrar os seus encontros, compartindo un cocido preparado coas mellores viandas. A Concellería de Comercio pretende que esta convocatoria sirva como revulsivo do sector da hostalaría e da restauración na costa de xaneiro, garantindo a presenza de milleiros de persoas en Lalín para comer e mercar nos comercios locais.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Cocido de Lalín
* Feira do cocido de Lalín

### Ligazóns externas

* Feira do CocidoArquivado 07 de xullo de 2018 en Wayback Machine.
O **Premio Nacional de Literatura Asturiana** (**Premiu Nacional de Lliteratura Asturiana**) é un galardón literario que concede cada tres anos a Academia de la Llingua Asturiana ao escritor ou escritora destacada pola súa traxectoria na literatura en lingua asturiana. O premio só pode ser concedido a unha persoa de cada vez, e non pode ser outorgado a título póstumo. A primeira edición foi en 2017.

O xurado que outorga os premios está formado polo Presidente ou Presidenta da Academia de la Llingua Asturiana, tres membros numerarios da institución, un representante da Consellería de Educación e Cultura do Goberno de Asturias, e dúas personalidades de recoñecido prestixio do mundo universitario especialistas en literatura asturiana.

O premio está dotado con 3000 euros, un medallón distintivo do escultor Adolfo Manzano, e a publicación dunha pequena antoloxía
representativa da produción literaria da persoa agraciada.

Edicións celebradas
-------------------

Tras a publicación das bases do premio o 15 de setembro de 2016 e a apertura do prazo para a presentación de candidaturas, resultaron finalistas Xuan Bello, Antón García, Roberto González-Quevedo, Berta Piñán e Xuan Xosé Sánchez Vicente. O 13 de xaneiro de 2017 fíxose público o veredicto do xurado, que deu como gañador o autor de Tinéu Xuan Bello.

O xurado destacou que o mesmo «asitió l'asturianu nel mapa de la lliteratura estatal ya internacional» referíndose concretamente á súa obra *Historia universal de Paniceiros*. Nesta edición o xurado estivo composto por Ana María Cano (Presidenta da Academia), Xosé Antón González Riaño, Xosé Ramón Iglesias e Carmen Muñiz Chacón (académicos de número), Fernando Padilla Palicio (representante da Consellería) e os profesores da Universidade de Oviedo José Luis García Martín e Leopoldo Sánchez Torre.

Notas
-----

1. ↑  Bases Premiu Nacional de Lliteratura Asturiana
2. ↑  Yá se conocen los finalistes al Premiu Nacional de Lliteratura Asturiana 2017, en *Asturies*.
3. ↑  Xuan Bello, ganador del primer Premiu Nacional de Lliteratura Asturiana
A **psicoloxía clínica** ocúpase da atención a persoas que sofren algún tipo de sufrimento, ben sexa motivado polos trastornos mentais, ben por aqueles do desenvolvemento das potencialidades da persoa. Basea a intervención na importancia do coñecemento dos principios fundamentais que teñen valor para o ser humano, e ten por obxectivo o estudo da conduta humana co fin de contribuír de xeito excepcional á persoa na súa vida cotiá.

Considérase que esta área da psicoloxía xurdiu no ano 1896, cando Lightner Witmer deu inicio á primeira clínica psicolóxica na Universidade de Pensilvania. Na primeira metade do século XX, a psicoloxía clínica estivo enfocada na avaliación psicolóxica, con pouca atención polo tratamento. Este enfoque viuse invertido despois da década de 1940.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q199906
* BNCF: 19425
* BNF: 11966962k
* BRE: 2198100
* EBID: ID
* JSTOR: clinical-psychology
* MAG: 70410870
* NDL: 00569537
* PSH: 9226

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D011586

 |
Keys no Aegon International Tennis, en Devonshire Park, Eastbourne en xuño de 2015.
**Madison Keys**, nada en Rock Island (Illinois) o 17 de febreiro de 1995, é unha tenista estadounidense.

Traxectoria
-----------

Xunto con outras xogadoras novas estadounidenses como Sloane Stephens ou Coco Vandewhege están chamadas a ser o recambio xeracional de Venus e Serena Williams. Posúe no seu palmarés os torneos de Standford 2017, Birmingham 2016 e Eastbourne 2014 ademais de ser finalista noutros importantes campionatos como Roma, Montreal ou Charleston.

A súa mellor participación nun Grand Slam foron no US Open de 2017 onde perdeu a final contra a súa compatriota Sloane Stephens e o Open de Australia de 2015 cando quedou ás portas da final ó caer na semifinal contra Serena Williams.

Notas
-----

1. ↑  admin (2017-09-11). "Madison Keys". *WTA Tennis* (en inglés). Consultado o 2017-09-20.
2. ↑  "Madison Keys: 'No he podido jugar mi mejor tenis en la final'". *Blog Tenis: Punto de Break* (en inglés). Consultado o 2017-09-22.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q34403
* Munzinger: 01000009423
* ITF: 100133824
* OCID: madison-keys
* Scoresway: 28086
* Sports Reference: madison-keys-1
* WTA: 316959

 |