O **Gran Premio dos Estados Unidos de 1978** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 1 de outubro de 1978 no circuíto de Watkins Glen de Watkins Glen, Nova York. Foi a 15ª carreira da tempada de Fórmula Un de 1978, e o 28º Gran Premio dos Estados Unidos desde o primeiro *Gran Premio de América* que se celebrou en 1908 e a 21º desde o primeiro Gran Premio dos Estados Unidos en Riverside de 1958. Esta carreira tamén se coñece como o **GP do leste dos Estados Unidos** co fin de distinguila do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos, celebrada o 2 de abril de 1978 en Long Beach (California).

Resumo da Carreira
------------------

Mario Andretti volveu a casa como o campión do mundo recentemente coroado e colocou o seu Lotus 79 na pole, ante unha multitude de máis de 150.000 afeccionados, pero o Ferrari de Carlos Reutemann completado un varrido das dúas carreiras dos Estados Unidos en 1978 ao terminar en 19 segundos por diante do australiano Alan Jones. Andretti, pilotaba por primeira vez desde que gañara o título e morrera o seu compañeiro de equipo Ronnie Peterson no Gran Premio de Italia, tivo problemas de freos desde o principio e finalmente retirouse co motor roto.

Como consecuencia do ocorrido no Gran Premio de Italia dúas semanas antes, a Asociación de Pilotos Grand Prix (GPDA) tivo un encontro centrado en torno a Riccardo Patrese, o piloto a quen a GPDA culpaba polo choque múltiple en cadea e a morte de Peterson en Monza. A GPDA interpuxo unha medida cautelar para impedir que Patrese participara a fin de semana do Gran Premio dos Estados Unidos de 1978, polo que Patrese non puido participar en ningún evento relacionado co fin de semana. Patrese, que cría que el non tiña a culpa do accidente fatal en Monza, estaba furioso por esta actuación, e tratou de deter a disputa da carreira, isto non o favoreceu.

O venres foi cálido e asollado, e Andretti só tardou 11 voltas para establecer unha nova marca de 1:39.82. Máis tarde reduciuna a 1:38.92, por diante dos Ferrari de Reutemann e o novato canadense Gilles Villeneuve, e dos dous Brabham de Niki Lauda e John Watson. O americano Brett Lunger, a piques de pilotar a súa última carreira de Fórmula Un, estaba ao volante dun Ensign por primeira vez, logo de que o seu McLaren resultase danado no accidente na primeira volta en Monza que co tempo cobrouse a vida de Peterson. Bobby Rahal fichou por Formula Atlantic como compañeiro de Jody Scheckter, o equipo do Canadá Walter Wolf Racing participou con dous coches por primeira vez.

O domingo na carreira, Andretti tomou o liderado, Emerson Fittipaldi e Héctor Rebaque (nos lugares 13 e 23), queimaron os seus embragues na saída. A carreira de Rebaque terminou, pero Fittipaldi conseguiu pór o seu coche en marcha, coidou á súa condución mentres se refrescaba, e logo pilotou brillantemente a través da pista para terminar finalmente quinto!

Logo dunha volta, Andretti tivo unha vantaxe da lonxitude de catro coches sobre Reutemann e Villeneuve. Eles eran seguidos por Jones, Lauda, Jarier, Hunt, Watson e Scheckter. Sabendo que o coche tiña un problema de freos, Andretti esperaba poder facerlle fronte, como fixera en Monza. Pero, inmediatamente, a súa vantaxe comezou a desintegrarse. Na terceira volta, Reutemann pasouno, e na cuarta volta, pasouno Villeneuve. Como os Ferrari afastábanse, Jarier entrou na volta 11 na 11ª posición para cambiar un pneumático dianteiro desinflado. Cando volveu á pista, o coche aínda tocaba o chan, pero unha vez que a súa carga de combustible alixeirouse, correu coma un tolo, establecendo a volta rápida unha e outra vez, chegando a alcanzar o terceiro posto nun determinado momento.

> 
> *Case a metade de carreira, Ferrari estaba correndo cunhas cómodas primeira e segunda posicións. Logo, na volta 23, de repente ao motor de Villeneuve explotoulle un pistón, e Jones, que superara a Andretti dúas voltas antes, situouse segundo, 35 segundos detrás de Reutemann. Na volta 25, Lauda pasou a Andretti para a terceira praza, e tres voltas máis tarde, o motor de Andretti explotou, deixando sen alento á multitude. O interese real na carreira neste momento converteuse na batalla entre Scheckter e Jean-Pierre Jabouille co Renault. Cando o motor de Lauda tamén explotou xusto unha volta logo de Andretti, Jabouille veuse de súpeto no terceiro lugar. Jarier pechaba o grupo a un ritmo notable.*
> 
> 
> 

Jabouille atopouse con problemas de freos, polo que foi superado por Scheckter e Jarier. Jarier pasou a ser terceiro. Desafortunadamente, a espectacular remontada de Jarier ata o terceiro lugar terminou a tres voltas e media o final cando se lle acabou o combustible, dando Scheckter a terceira posición. Reutemann chegou a meta case vinte segundos por diante de Jones logo de facer unha carreira impecable e logrando a súa segunda vitoria americana da tempada e a terceira da súa carreira. O cuarto posto de Jabouille anotou os primeiros puntos para Renault e os primeiros para un motor turboalimentado, presaxiando o cambio radical da Fórmula Un nos próximos anos.

Clasificación
-------------

A carreira foi gañada polo Ferrari pilotado por Carlos Reutemann.

| Pos | Nº | Piloto | Construtor | Voltas | Tempo/Retirada | Grella | Puntos |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 11 |  **Carlos Reutemann** | **Ferrari** | 59 | 1:40:48.800 | 2 | **9** |
| 2 | 27 | Australia **Alan Jones** | **Williams**-**Ford** | 59 | +19.739 segs | 3 | **6** |
| 3 | 20 | Unión Sudafricana **Jody Scheckter** | **Wolf**-**Ford** | 59 | +45.701 segs | 11 | **4** |
| 4 | 15 | Francia **Jean-Pierre Jabouille** | **Renault** | 59 | +1:25.007 | 9 | **3** |
| 5 | 14 |  **Emerson Fittipaldi** | **Fittipaldi**-**Ford** | 59 | +1:28.089 | 13 | **2** |
| 6 | 8 | Francia **Patrick Tambay** | **McLaren**-**Ford** | 59 | +1:50.210 | 18 | **1** |
| 7 | 7 |  James Hunt | McLaren-Ford | 58 | +1 volta | 6 |  |
| 8 | 22 |  Derek Daly | Ensign-Ford | 58 | +1 volta | 19 |  |
| 9 | 18 | Francia René Arnoux | Surtees-Ford | 58 | +1 volta | 21 |  |
| 10 | 3 | Francia Didier Pironi | Tyrrell-Ford | 58 | +1 volta | 16 |  |
| 11 | 26 | Francia Jacques Laffite | Ligier-Matra | 58 | +1 volta | 10 |  |
| 12 | 21 |  Bobby Rahal | Wolf-Ford | 58 | +1 volta | 20 |  |
| 13 | 23 |  Brett Lunger | Ensign-Ford | 58 | +1 volta | 24 |  |
| 14 | 17 | Suíza Clay Regazzoni | Shadow-Ford | 56 | +3 voltas | 17 |  |
| 15 | 55 | Francia Jean-Pierre Jarier | Lotus-Ford | 55 | Sen combustible | 8 |  |
| 16 | 36 | Alemaña Rolf Stommelen | Arrows-Ford | 54 | +5 voltas | 22 |  |
| Ret | 37 | Italia Arturo Merzario | Merzario-Ford | 46 | Caixa de cambios | 26 |  |
| Ret | 9 | Países Baixos Michael Bleekemolen | ATS-Ford | 43 | Fuga aceite | 25 |  |
| Ret | 1 | Austria Niki Lauda | Brabham-Alfa Romeo | 28 | Motor | 5 |  |
| Ret | 5 |  Mario Andretti | Lotus-Ford | 27 | Motor | 1 |  |
| Ret | 2 |  John Watson | Brabham-Alfa Romeo | 25 | Motor | 7 |  |
| Ret | 4 | Francia Patrick Depailler | Tyrrell-Ford | 23 | roda | 12 |  |
| Ret | 12 |  Gilles Villeneuve | Ferrari | 22 | Motor | 4 |  |
| Ret | 10 | Finlandia Keke Rosberg | ATS-Ford | 21 | Transmisión | 15 |  |
| Ret | 16 | Alemaña Hans Joachim Stuck | Shadow-Ford | 1 | sistema combustible | 14 |  |
| Ret | 25 |  Héctor Rebaque | Lotus-Ford | 0 | Embrague | 23 |  |
| NSC | 19 | Italia Beppe Gabbiani | Surtees-Ford |  |  |  |  |

Posicións logo da carreira
--------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Clasificación no campionato de pilotos

| Pos | Piloto | Puntos |
| --- | --- | --- |
| 1 |  Mario Andretti | 64 |
| 2 |  Ronnie Peterson | 51 |
| 3 |  Carlos Reutemann | 44 |
| 4 | Austria Niki Lauda | 44 |
| 5 | Francia Patrick Depailler | 32 |

 | Clasificación no campionato de construtores

| Pos | Construtor | Puntos |
| --- | --- | --- |
| 1 |  Lotus-Ford | 86 |
| 2 |  Brabham-Alfa Romeo | 53 |
| 3 | Italia Ferrari | 49 |
| 4 | Reino Unido Reino Unido Tyrrell-Ford | 36 |
| 5 | Francia Ligier-Matra | 19 |

 |

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Carreira anterior:**Gran Premio de Italia de 1978** | **Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIATemporada 1978** | Carreira seguinte:**Gran Premio do Canadá de 1978** |
| Carreira anterior:**Gran Premio dos Estados Unidos de 1977** | **Gran Premio dos Estados Unidos** | Carreira seguinte:**Gran Premio dos Estados Unidos de 1979** |

Notas
-----

* Líderes por volta: Mario Andretti 2 voltas (1-2); Carlos Reutemann 57 voltas (3-59).
* A raíz do accidente mortal de Ronnie Peterson no Gran Premio de Italia de 1978, esta carreira foi a primeira en usar o procedemento xa habitual de ter un equipo médico especialmente adestrado detrás dos coches na liña de saída da carreira e que ségueos durante a maior parte da primeira volta. Nesta carreira, o coche médico golpeou un bordillo e voou polo aire por un curto período de tempo.

### Bibliografía

* Rob Walker (xaneiro de 1979). "19th United States Grand Prix: Mario Unlucky, Carlos Superb". *Road & Track*, 100-103.

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Gran Premio dos Estados Unidos de 1978 Modificar a ligazón no Wikidata*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Fórmula 1*** |