recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Almina** foi unha cidade dos kaskas, que antes fora hitita.

Historia
--------

Os kaskas presumían que nunca podería ser recuperada polos hititas porque toda a comarca era un dominio das tribos máis feroces. Non obstante, o rei Suppiluliumas I entrou nela sobre o -1330, derrotou os kaskas e fortificou Almina, establecendo un mando hitita polo territorio, situándose el mesmo na montaña chamada Kuntiya, na rexión do río Sariya, colocou a Himiuli, que antes exercía un alto lugar na corte (era Xefe de Viños), e a Hannutti, Xefe dos Carros de Combate, situouno na cidade de Parparra.

Os civís hititas estableceron estacións nas cidades dos kaskas (que non estaban fortificadas) e vanse reasentar nas súas cidades amuralladas, e reforzouse a inicial fortificación de Almina.

Segundo Matthews & Glatz  estaría situada preto do Gök Irmak, o río Sariya das fontes hititas e Amnias das gregas, na actual provincia de Kastamonu.

Notas
-----

1. ↑  Matthews, Roger; Glatz, Claudia (2009). "The historical geography of north-central Anatolia in the Hittite period: texts and archaeology in concert". *Anatolian Studies* (59): 51–72.  p. 67
2. ↑  Matthews, Roger; Glatz, Claudia (2009). "The historical geography of north-central Anatolia in the Hittite period: texts and archaeology in concert". *Anatolian Studies* (59): 51–72.  p. 69.
Fernando III o Santo,creador do almirantado de Castela, miniatura da catedral de Santiago.
O **almirantado de Castela** foi unha dignidade castelá creada no século XIII e que perdurou ata o ano 1705.

Orixes do título
----------------

O Almirantado de Castela foi creado polo rei Fernando III o Santo logo da conquista de Sevilla. Este título atopábase revestido de grande autoridade, poder e preminencias que aparecen especificadas por Afonso X o Sabio na segunda Partida das Leis. Nela dicíase que quen fose elixido, había de chegar ante o rei ataviado con valiosas vestiduras de seda, recibir un anel na man dereita, en sinal da honra que se lle facía, unha espada representando o poder delegado, e un estandarte coas armas reais por *acabdillamiento* outorgado en representación do monarca.

O Almirante residía ordinariamente en Sevilla, por estar alí o estaleiro e ser lugar onde se armaban e organizaban as frotas e radicar alí tamén o tribunal especial marítimo. Entre as múltiples atribucións e facultades do Almirante, figuraban ter voz e voto de calidade no Consello.

O primeiro Almirante (1254) foi Ruy López de Mendoza.

Durante o reinado dos tres últimos Trástamara a institución do Almirantado transfórmase: "*o Almirante pasa a ser un palaciano que intriga para acrecentar as súas preeminencias*".

Desde 1405 ata 1705, en que este cargo desaparece, constitúese en patrimonio dos Enríquez, descendentes do infante Fadrique de Castela, fillo natural do rei Afonso XI o Xusticeiro. Don Alonso Enríquez, por concesión de Henrique III, foi o primeiro desta familia que ostentou o Almirantado.

En 1726 logo dun curto intervalo, sen haberse feito novo nomeamento de tal dignidade, Filipe V acordou non provela, e en 1737 fundiu os almirantados españois na suprema xerarquía de Almirante Xeral da Armada, concedida ao infante Don Filipe.

Notas
-----

1. ↑  Pérez de Embid, Florentino: El Almirantado de Castilla, Sevilla, 1994, páx.86 (en castelán)
2. ↑  "Pérez de Embid, Florentino: O Almirantado de Castela, Sevilla, 1994, páx.22 (en castelán)

Véxase tamén
------------

* Capitulacions de Santa Fe
* Preitos colombinos
**Aldo Puccinelli**, nado en Bientina o 25 de decembro de 1920 e finado en Livorno o 11 de marzo de 1994, foi un futbolista e adestrador italiano. Xogaba como dianteiro e militou durante 15 anos na Lazio, converténdose nun símbolo do club. É o segundo futbolista con maior número de partidos de liga disputados coa camiseta do club (339), só por detrás de Ștefan Radu.

Traxectoria
-----------

### Como xogador

Comezou a xogar ao fútbol no Pontedera e en 1940 foi fichado pola Lazio, na que militou durante os seguintes 15 anos. Chegou a Roma con só 20 anos, pisando por primeira vez unha gran cidade. Despois dun ano no club e con só dúas aparicións no primeiro equipo, gustoulle enseguida ao adestrador da tempada seguinte (1941-42), o austríaco Popovic, quen lle encomendou a camiseta de titular.

 Puccinelli (de pé, primeiro dende a dereita) ata o Lazio en 1940-1941
Empezou xogando na banda esquerda e só despois da guerra pasou a aparecer principalmente pola dereita. O 24 de maio de 1942 marcou o gol do empate (1-1) nun derbi coa Roma que máis tarde gañaría o *scudetto*.

A súa carreira tamén estivo influenciada polos acontecementos bélicos, que romperon un dos mellores momentos da súa carreira, xa que se viu obrigado a abandonar Roma e regresar á Toscana para estar preto da súa familia nos momentos máis duros do conflito. Despois da guerra, con todo, volveu á *"Cidade Eterna"* para retomar o seu lugar nas filas da Lazio.

Foi un elemento básico dunha formación que incluía, entre outros, aos irmáns Sentimenti (Lucidio, Vittorio e Primo), Francesco Antonazzi e Romolo Alzani. Con ese equipo, a Lazio acadou o cuarto posto en liga tres veces seguidas, entre finais dos anos 40 e principios dos 50. Disputou co club romano un total de 342 partidos oficiais (339 na liga e 3 na Copa Italia), nos que marcou 78 goles, e foi capitán do equipo na parte final do seu paso polo club.

En 1955 fichou polo Livorno, onde xogou ata 1957, cando colgou as botas.

### Adestrador

Unha vez rematada a súa carreira como futbolista, Puccinelli iniciou unha carreira como adestrador, que comezou a mediados da década de 1950 co Cuoiopelli toscano. Pasou despois polo Cascina, o Siena, o Empoli, o Viareggio, e en 1969 sentou no banco do Livorno, equipo que máis tarde dirixiría tamén na parte final da tempada 1974/75.

Faleceu en 1994 aos 73 anos.

Palmarés como adestrador
------------------------

Empoli
* **Serie D (1):** 1962/63.

Notas
-----

1. ↑  "La Gazzetta dello Sport" (en italiano). 2 de decembro de 1959. p. 5.
2. ↑  "Morto Aldo Puccinelli, ex grande della Lazio". *Corriere della Sera* (en italiano). 12 de marzo de 1994. p. 36.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3609299
* Transfermarkt: 515854

 |
Coordenadas: 39°27′43″N 8°23′06″O﻿ / ﻿39.462, -8.385

A illa e Almourol, co seu castelo
**Almourol** é unha pequena illa no curso medio do río Texo, un pouco máis abaixo da súa confluencia co río Zézere, frote a cidade de Tancos.

Ten 310 m de longo por 75 m de largo, e é coñecida polo castelo de Almourol, situada nela. 

Pertence á freguesía da Praia do Ribatejo, concello de Vila Nova da Barquinha, distrito de Santarém. 

Dista 4 km de Vila Nova da Barquinha.

O xeneral e político romano do século II a.C. Décimo Xunio Bruto Galaico, que dirixiu as campañas de conquista da Gallaecia, no curso da campaña para estabilizar e castigar as tribos rebeldes do territorio ao norte do río Texo logo da morte de Viriato, estableceu o seu cuartel nunha illa, identificada hoxe coa de Almourol.

Notas
-----

1. 1 2  Gordalina, Rosário (1997): Castelo do Almourol. Sistema de Informação para o Património Arquitectónico (SIPA). Lisboa *(en portugués)*.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Castelo de Almourol. A lenda e a história *(en portugués)*.
* Almourol. Galería de fotos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4734014
* GeoNames: 8468665

 |
**Yahya ibn Ismail ibn Yahya Al-Qádir**, finado o 28 de outubro de 1092, membro da dinastía Banu Di-l-Nun, foi rei do reino taifa de Toledo entre 1075 e 1085 e de Valencia desde 1085 até a súa morte .

Sucedeu no trono ao seu avó Al-Mamún cando este morreu asasinado en 1075.

En 1079 as revoltas na taifa toledana e o acoso que sufría por parte do rei da Taifa de Badaxoz, Al-Mutawakkil que tomou a cidade, fixéronlle fuxir e solicitar a axuda do rei Afonso VI quen acudiu no seu auxilio e aproveitou para facerse coa cidade relegando a Al-Qádir como gobernador de Valencia.

Como gobernador valenciano tivo que enfrontarse ás acometidas do rei da taifa de Zaragoza, Al-Mutamin, polo que novamente solicitou o auxilio de Afonso VI que enviou tropas ao mando de Álvar Fáñez feito que en 1092 provocaría unha revolta popular que depuxo a Al-Qádir e o executou.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía en biografiasyvidas.com *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3391914
* DBE: al-qadir
* EBID: ID

 |
| *Anthicidae* |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Arthropoda |
| Clase: | Insecta |
| Orde: | Coleoptera |
| Suborde: | Polyphaga |
| Infraorde: | Cucujiformia |
| Superfamilia: | Tenebrionoidea |
| Familia: | **Anthicidae**Latreille, 1819 |

 |
| Xéneros |
| *uns 100 xéneros* |
| Sinonimia |
| * Notoxidae
* Ischaliidae
 |

Os **antícidos** (**Anthicidae**) son unha familia de coleópteros polífagos. A familia comprende unhas 3500 especies nuns 100 xéneros. A maioría das especies son de pequeno tamaño e teñen aparencia de formiga.

Características
---------------

A cabeza estréitase xusto enfronte do pronoto formando un pescozo, e o extremo posterior do pronoto é xeralmente tamén estreito. As patas e antenas son delgadas, aumentando a súa aparencia de formiga, e o corpo está escasamente cuberto con pelos longos.

Os escaravellos adultos son omnívoros, consomen pequenos artrópodos, pole, fungos... Algúns tipos teñen interese para controis biolóxicos, xa que comen os ovos ou larvas de pragas. 

Moitos membros da familia séntense atraídos pola cantaridina, que parece que acumulan e que disuade os seus posibles depredadores.

Os membros do xénero *Anthelephila* teñen aparencia de formigas.

Subfamilia
----------

Inclúe as seguintes subfamilias:

* Anthicinae
* Copobaeninae
* Eurygeniinae
* Ischaliinae
* Lemodinae
* Macratriinae
* Steropinae
* Tomoderinae

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Bugguide.net. Family Anthicidae - Antlike Flower Beetles
* Atlas of the family Anthicidae of Russia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q887250
* EBID: ID
* MAG: 2776195981
* NKC: ph809817

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BioLib: 14395
* BugGuide: 27414
* Dyntaxa: 2001092
* EOL: 7482
* EPPO: 1ANTCF
* FE: 11088
* FE-New: ID
* Fossilworks: 69534
* GBIF: 7771
* iNaturalist: 85586
* IRMNG: 101050
* ITIS: 114405
* NBN: NHMSYS0020151265
* NCBI: 219442
* Plazi: ID
* Soortenregister: 156574
* WoRMS: 150709

 |
**Antonio Paleo Saavedra**, nado no Seixo (Mugardos) o 10 de maio de 1919 e finado en Hericourt en 2004, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Mariñeiro en San Cibrao. Foi un dos fundadores da UGT en Cervo. Repartiu propaganda do PCE desde Oviedo, e despois encargouse de descargar armas nalgúns portos estratéxicos para a resistencia contra o fascismo. En 1944 foi procesado con José María Urquiola Iglesias, Severino González Guitián e outros no sumario 390/44 do Xulgado Militar Especial de Oviedo por un delito contra a Lei de Seguridade do Estado. Estivo refuxiado en Vigo con nome falso. Botouse ao monte e foi detido e estivo preso no castelo de San Felipe de Ferrol. Foi enlace entre o grupo de José Neira Fernández e os outros grupos da comarca do Eume. Mostrouse sempre oposto ao control comunista da guerrilla. Foi o organizador da evasión do Santa Teresa, a fuxida dun grupo de guerrilleiros vinculados ao PCE que operaban no norte de Lugo e na comarca do Eume, que na madrugada do 12 ao 13 de decembro de 1946 embarcaron a bordo do "Santa Teresa" na praia da Abrela, no Vicedo e chegaron a Baiona o 20 de decembro. En Francia afiliouse ao PCE e militou no PCF.

Notas
-----

1. ↑  *Boletín Oficial da Provincia de Oviedo*, 20-1-1945, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* A evasión guerrilleira no "Santa Teresa" Arquivado 20 de marzo de 2017 en Wayback Machine.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra *(en francés)*

* A Mariña lembra as vítimas do fascismo Arquivado 19 de marzo de 2017 en Wayback Machine.
Ilustración na revista anticlerical francesa de La Calotte, en 1908.
O **anticlericalismo** é un movemento histórico contrario ao clericalismo, é dicir, á influencia excesiva das institucións relixiosas nos asuntos políticos.

Características
---------------

A súa base sostén que as crenzas relixiosas pertencen ao ámbito exclusivamente privado do cidadán e con todo, as organizacións que as sustentan, ao formarse como institucións, exercen influencias indesexables, políticas e públicas, no conxunto social. Tamén se denomina anticlericales aos que, mantendo crenzas relixiosas, cuestionan o papel de mediador que exerce o clero na profesión de fe.

Nun sentido estrito, o anticlericalismo é un laicismo combatente e activo que trata de manter dentro do ámbito persoal as conviccións relixiosas. As derivacións deste pensamento foron moitas: nuns casos o movemento anticlerical foi acompañado de actos violentos contra edificios relixiosos ou contra as persoas; noutros tivo un contido máis intelectual e político.

Aínda que o anticlericalismo existiu en todas as épocas, foi na Ilustración cando os filósofos, como o mesmo Voltaire, atacaron de forma sistemática á Igrexa católica e aos sacerdotes, sendo unha das máis claras consecuencias daqueles movementos a expulsión dos xesuítas en países como España e Francia entre outros. O anticlericalismo incrementouse durante a revolución francesa e continuou máis tarde coa irrupción do marxismo. En todos os casos, a defensa por parte da Igrexa dos modelos absolutistas ou das accións represivas contra os movementos obreiros, así como a tradición de estar ao lado do poder político ou económico, foron detonantes do anticlericalismo social. As manifestacións anticlericales condenaron de forma tallante a participación da Igrexa en calquera ámbito do poder político, así como singularmente a educación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q478004
* BNCF: 29311
* BNE: XX525123
* BNF: 126480514
* GEA: 893
* GEC: 0078884
* HDS: 030177
* JSTOR: anticlericalism
* LCCN: sh85005606
* MAG: 2777299946
* PSH: 2870
* Treccani: anticlericalismo

 |
**Antonio Manchón Quílez**, nado en Xàtiva en 1836 e finado en 1910, foi un debuxante e xilógrafo valenciano. Era tío e padriño do tamén debuxante Ramón Manchón Herrera.

Gravado de Manchón, dun debuxo de Gerardo Meléndez y Conejo, da porta norte da Catedral de Ourense.

Traxectoria
-----------

Realizou estudos de debuxo, pintura e gravado na Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Valencia. Na cidade do Turia, traballou no obradoiro de Carlos Capuz, onde deprendeu a entallar en buxo.

Despois abandonou Valencia e estivo en Barcelona, en París (onde foi pupilo de François Auguste Trichon) e en Londres, lugares onde ampliou os seus estudos artísticos. Acabada a súa viaxe por Europa, instalouse en Madrid e exerceu como xilógrafo para moitas revistas da época, coma *La Ilustración Republicana Federal*, *La Ilustración Gallega y Asturiana*, *La Ilustración Española y Americana*, *El Arte de España* ou *El Museo Universal*, ademais de traballar na ilustración de diversas novelas, destacando especialmente a edición de 1868 de '*Don Quixote da Mancha* do editor Urbano Manini, entre outros traballos e colaboracións.

Notas
-----

1. ↑  Pedro Casado Cimiano (2006). *"Diccionario biográfico de ilustradores españoles del siglo XIX"*. Ollero y Ramos Editores. Madrid. *(en castelán)*
2. ↑  Antoni Martínez i Revert (2008). *"Aportaciones de la obra de Blai Bellver a la Historia del diseño gráfico y del producto"*. Tesis Doctoral. Universidad Politécnica de Valencia. p. 231. *(en castelán)*
3. ↑  *Galería canaria de retratos: Ramón Manchón* por Carlos Gaviño de Franchy *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Antonio Manchón*** |

### Bibliografía

* Ossorio y Bernard, Manuel (1868). "Manchón (D. Antonio)". *Galería biográfica de artistas españoles del siglo XIX* **2**. Madrid: Imprenta de Ramón Moreno. p. 20.

### Ligazóns externas

* Biografía de Antonio Manchón na páxina web da Biblioteca Municipal de Xátiva *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17424180
* BNE: XX1013585

 |
| «Achilles Last Stand» |
| --- |
|  |
| canción de Led Zeppelin |
| do álbum *Presence* |
| Lanzamento | 31 de marzo de 1976 |
| Formato |  |
| Gravada | Musicland StudiosNovembro-decembro de 1975 |
| Xénero musical | Heavy metal, hard rock |
| Lingua(s) | {{{lingua}}} |
| Duración | 10:25 |
| Discográfica | Swan Song |
| Produtor(es) | Jimmy Page |
| Escritor(es) | Jimmy Page / Robert Plant |
| Cronoloxía |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| «-» | «Achilles Last Stand» | «"For Your Life"» |

 |
| Miscelanea | {{{miscelanea}}} |

"**Achilles Last Stand**" é unha canción da banda británica de rock Led Zeppelin. Contida no seu sétimo álbum de estudio *Presence*. Lanzada o 31 de marzo de 1976, a canción abre o álbum *Presence*. Foi escrita por Jimmy Page e Robert Plant na casa de Page, en Malibú (California), onde botaron un mes mentres Plant se recuperaba das mancaduras que sufrira nun accidente de coche en Grecia en 1975. A canción foi entón gravada na Musicland Studios en Múnic, Alemaña.

Con 10 minutos e 25 segundos de duración, "Achilles Last Stand" é a terceira canción máis longa da banda, detrás só de "In My Time of Dying" con 11:06 e "Carouselambra" con 10:34. É famosa polo poderoso son de batería de John Bonham, o galopante baixo de John Paul Jones (tocado nun Alembic personalizado de oito cordas) e o overdub de arranxo de orquestra de Jimmy Page na guitarra (as pistas de guitarra foron gravadas en Múnic nunha única sesión). Page aplica o control de paso durante a produción desta canción para acelerala, unha das poucas veces que utilizou ese dispositivo no estudio para temas de Led Zeppelin.

Créditos
--------

* Robert Plant - vocais
* Jimmy Page - guitarra
* John Paul Jones - baixo de oito cordas
* John Bonham - batería

Notas
-----

1. ↑  
	* O apóstrofo, que debe estar na frase "Achilles' Last Stand" no inglés correcto, non está presente no título da música.
2. ↑  Brad Tolinski e Greg Di Bendetto, "Light and Shade", *Guitar World*, Janeiro de 1998.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Lewis, Dave (2004). Omnibus Press, ed. *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin* (en inglés). p. 96. ISBN 0-7119-3528-9.
* Welch, Chris (1998). Thunder's Mouth Press, ed. *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song* (en inglés). p. 160. ISBN 1-56025-818-7.

### Ligazóns externas

* Páxina oficial de Led Zeppelin

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2080315
* MetroLyrics: ID
* MusicBrainz: ID

 |
**Antonio Manuel García Yáñez**, nado en Ares o 9 de maio de 1948, é un exfutbolista galego. Xogaba na demarcación de defensa.

Traxectoria
-----------

Tras xogar na SD Compostela ficha polo Celta de Vigo na tempada 1971/72 recentemente clasificado para disputar a Copa da UEFA, dado o bo momento do equipo vigués e a xuventude do defensa non contou con oportunidades no primeiro ano.

Ao ano seguinte co cambio de adestrador contou con algún minuto co primeiro equipo pero non pasou de convocatorias esporádicas. Ao rematar esa tempada fichou polo Real Valladolid da Segunda División, onde tampouco contou con moitas oportunidades.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1971-72 (debut na Copa da UEFA) |
| --- |
| Gost  ·  Pedrito  ·  Manolo  ·  Domínguez  ·  Hidalgo  ·  Juan  ·  Rivera  ·  Almagro  ·  Lezcano  ·  Rodilla  ·  Jiménez  ·  Rivas |
| Alarcia  ·  Castro  ·  Sanromán  ·  Navarro  ·  Canario  ·  Suco II  ·  Payno  ·  Fernández Amado  ·  Villar  ·  Dolfi  ·  Doblas  ·  Robles  ·  Yáñez |
| Adestrador: Juan Arza |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534189
* BDFutbol: 5861

 |
**Alternativa Galega** (AG) foi un partido político galego de ideoloxía centrista, dirixido por Pastor Alonso Paz, antigo alcalde de Noia polo BNG e formado por antigos membros de Coalición Galega. Nas eleccións xerais españolas de 1993 e nas eleccións ao Parlamento de Galiza de 1993 só obtivo pouco máis de 3.000 votos e ningún escano. O partido disolveuse un tempo despois e parte dos seus membros pasaron anos máis tarde a Terra Galega.

No 2012, Terra Galega inseríuse na coalición Compromiso por Galicia en vista das eleccións autonómicas dese mesmo ano.

En setembro de 2012, Esquerda Unida e Anova - Irmandade Nacionalista crean unha coalición electoral de cara aos comicios autonómicos do 21 de outubro chamada Alternativa Galega. Por mor de que esta etiqueta segue rexistrada desde o ano 1993, en referencia ao devandito partido dirixido por Pastor Alonso Paz, vense na obriga de mudar o nome por Alternativa Galega de Esquerda.

Referencias
-----------

1. ↑  *Beiras e EU asinan o pacto no que non estará Compromiso por Galicia* Arquivado 10 de marzo de 2016 en Wayback Machine. La Voz de Galicia
2. ↑  *La coalición de Anova y Esquerda Unida se llamará Alternativa Galega de Esquerdas* Arquivado 13 de setembro de 2012 en Wayback Machine. La Voz de Galicia
Os **anomalistas** eran unha escola de gramáticos gregos que defendía a importancia das irregularidades na estrutura da lingua grega, opoñéndose así aos analoxistas.

Este debate apareceu no século II a.C. en relación coa importancia que se debería dar á regularidade no estudo dos fenómenos lingüísticos. Para os anomalistas, a gramática concebíase como unha colección de excepcións. Non negaban a importancia da analoxía, mais pretendían pór en envidencia que existían numerosas irregularidades que non se podían explicar. Para eles, a lingua non era produto dunha convención humana, o que a tería feito regular, senón froito das forzas da natureza. Para a redacción de gramáticas preferían a descrición do uso fronte aos esquemas lóxicos.

Entre as anomalías que se podían citar no grego estaban que o artigo era *ho* en masculino, *he* en feminino mais *to* en neutro. Insistían tamén nas distorsións que existían na lingua entre o número ou xénero gramatical e a realidade: *Athenai* ("Atenas") é plural mais designa simplemente unha cidade; *paidion* ("neno") é neutro.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12383015
* GEC: 0078689

 |
**Afnix** (chamado *Aleph* ata o 2003) é unha linguaxe de programación funcional mutihilos con alcance dinámico de variables e soporte para o paradigma de programación orientada a obxectos.

O interpretador de Afnix está escrito en C++ e prové integración en tempo de execución que inclúe a posibilidade de instanciar clases de C++, utilizar métodos virtuais, lanzar e atrapar excepcións. Disponse tamén dunha interfase para facilitar a integración de librerías externas.

Afnix está dispoñible para varias versións das plataformas UNIX, Linux e FreeBSD. A documentación inclúe unha guía de usuarios e o material de referencia. Está distribuído como software libre.

Características
---------------

Obxectos predefinidosMáis de 50 palabras reservadas e predicados. Librerías de listas, vectores, táboas de hash, conxuntos de bits e grafos.
Programación funcionalSoporte para lambda-expresións con clausuras explícitas.
Orientación a obxectosMecanismo de obxectos con herdanza simple e resolución dinámica de símbolos. Extensión de clases predefinidas con posibilidade de reescribir métodos. Membros de clase e métodos estáticos.
Motor multifiosMotor multifios con mecanismo de protección automática de obxectos contra acceso concorrente. Mecanismo de bloqueo de lectura e escritura e activación de fíos por obxectos de condición.
Expresións regularesinclúe resultados exactos ou parciais e mecanismo de substitución.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Afnix.org

| * v
* c
* e
Linguaxes de programación |
| --- |
| Baixo nivel | 

|  |  |
| --- | --- |
| Primeira xeración | Código máquina |
| Segunda xeración | Assembly |

 |
| Alto nivel | 

|  |  |
| --- | --- |
| Terceira xeración | 
* A+
* ABC
* Algol
* B
* BASIC
* C
* C++
* C#
* COBOL
* CPL
* D
* E
* Fortran
* Go
* Java
* JavaScript
* Lisp
* Objective-C
* PL/1
* Pascal
* Smalltalk
* Visual Basic .NET

 |
| Cuarta xeración | 
* Clarion
* Clipper
* Clojure
* Common Lisp
* Erlang
* GNU Octave
* Haskell
* Lisp
* Lua
* Julia
* Perl
* PHP
* Prolog
* Python
* R
* Ruby
* Rust
* S
* Scilab
* Stata
* SQL

 |
| Quinta xeración | 
* Mercury
* OPS5
* Prolog

 |

 |
| 
* Ambiente de desenvolvemento
* Metaprogramación
* Programación a nivel funcional
* Programación estruturada
* Programación non estruturada
* Programación imperativa
* Programación modular
* Programación multidimensional
* Orientación a obxectos

 |
**Antonio de Viana**, nada en La Laguna, Tenerife en 1578 e finado en 1650?, foi un historiador, médico e poeta canario. Estudou en Sevilla a Licenciatura de Medicina, que rematou en 1606. É posiblemente nesta cidade onde coñeceu a Lope de Vega.

Traxectoria
-----------

Dende 1607 prestou os seus servizos ó Cabido de Tenerife para levar a cabo a atención dos doentes do hospital. Tamén en Sevilla ocupou a praza de médico cirurxián do Hospital do Cardeal. En 1630, ante o notable aumento da súa fama, os seus contemporáneos tinerfeños conseguiron convencelo e levalo novamente á illa, co seu antigo cargo. En 1633, trasladouse ás Palmas, onde exerceu gran parte da súa profesión. Foi médico do bispo Charangas, elevando aínda máis a súa reputación entre membros de tribunais e altas personalidades doutros órganos que daquela residían na cidade grancanaria.

En canto á súa faceta de historiador e poeta achácaselle que nos seus escritos inventara parte dos nomes guanches que aparecen. Viera y Clavijo tamén se baseou nalgúns dos escritos do poeta Viana para parte da *Historia de Canarias*, co consecuente erro na denominación dos nomes aborixes que perduraron até o noso tempo.

Obras
-----

* *Antigüedades de las Islas Afortunadas*(1604), poesía de gran valor que achega unha importante información sobre costumes, etnografía e linguas.
* *Conquista de Tenerife*.
* *Aparecimiento de la imagen de la Candelaria*.
* *Discurso en la herida que sufrió Juan Bautista Silman* (1637).

Notas
-----

1. ↑  [Alejandro Cioranescu: El poema de Antonio de Viana, incluido en *Anuario de estudios atlánticos*, nº. 16, pags. 67-144 (1970).
2. ↑  Juan Álvarez Delgado: La división de la isla de Tenerife en nueve reinos, op. cit. nº 31, pags. 61-132 (1985).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8201870
* WorldCat
* VIAF: 72283483
* BNE: XX1093222
* BVMC: 19148
* CERL: cnp00458545
* DBE: antonio-de-viana
* FAST: 1855894
* GND: 122752902
* ISNI: 0000 0000 6633 3108
* LCCN: n80113156
* NKC: xx0266078
* NTA: 119602458
* SUDOC: 076472264

 |
Amante medieval sendo izado nunha cesta (ilustración do **Codex Manesse** do século XIV.
**Amor cortés** foi un concepto europeo medieval de actitudes, mitos e en definitiva unha etiqueta para enaltecer o amor, e que xerou varios xéneros de literatura medieval, incluíndo a novela.

Historia e características
--------------------------

Xurdiu nas cortes ducais e principescas das rexións de cultura occitana, onde se denominaba *fin’amor*, a finais do século XI. En esencia, o amor cortés era unha experiencia contraditoria entre o desexo erótico e a realización espiritual, "*un amor ao mesmo tempo ilícito e moralmente elevado, paixonal e auto-disciplinado, humillante e exaltante, humano e transcendente*".

A expresión "*amor cortés*" foi popularizada por Gaston Paris en 1883,[] e desde entón ten caído so unha ampla variedade de definicións e usos, sendo mesmo considerado como unha ficción romántica do século XIX. A súa interpretación, orixes e influencia continúan a ser asunto de discusión.

Notas
-----

1. ↑  NEWMAN, Francis X. ed. (1968). The Meaning of Courtly Love, VII. *(en inglés)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* D'Assunção Barros, *Os trovadores medievais e o amor cortês – reflexões historiográficasArquivado 27 de maio de 2016 en Wayback Machine.*, "Alethéia", UFG, Ano 1, vol.01, n°1, abril/maio de 2008. *(en portugués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q851650
* BNCF: 51294
* EBID: ID
* GND: 4039496-7
* LCCN: sh98007565

 |
**Afognak** (en alutiiq: *Agw’aneq*, ruso: '**Афогнакъ'**) é unha illa de Alasca nos Estados Unidos, situada a 5 km ao norte da illa Kodiak e separada do continente polo estreito de Shelikof.

Está a 69´2 km. de leste a oeste e 37 km de norte a sur e ten unha superficie de 1.812´58 km², polo que é a 18ª illa máis grande dos Estados Unidos. A costa está dividida por moitas baías longas e estreitas. O punto máis alto ten 776 m.

Os densos bosques de abetos de Afognak son o fogar de osos marróns, alces de Roosevelt e cervos de Sitka. Moitas persoas visitan a illa para cazar e pescar.

Historia
--------

 Regato que flue desde o lago Malina
Habitada por aleutianos dende o 4.000 a.C. basea a súa economía na pesca e caza, e no intercambio comercial con outras illas.  

En 1784 os rusos chegaron á illa, obrigando a moitos aleutianos a deixar a illa para traballar nos navíos rusos. O andazo de varíola de 1837-1840 matou gran parte da poboación nativa da illa.
Unha comunidade de empregados retirados da Compañía Ruso-Americana asentouse ao carón da principal vila aleutiana da illa, co tempo acabou por se unir con ela, creando unha comunidade mixta.

O censo dos Estados Unidos de 1890 observou unha serie de asentamentos ao longo da liña de praia preto da aldea alutiiq de *Ag’waneq* (coñecida tamén como Afognak), incluíndo a vila de Rutkovsky, habitado por un grupo de empregados xubilados da Compañía ruso-americana.

A erupción do Volcán Katmai en 1912 cubriu a vila de Afognak de lava e foi abandonada en 1964 polos seus 200 habitantes despois dun tsunami que arrasou a illa, a poboación asentouse na veciña illa de Kodiak, creando a vila de Port Lions, onde constituíron a Native Village of Afognak, tribo recoñecida polo goberno federal.

Ag'waneq foi abandonado despois do terremoto do Venres Santo de 1964 que devastou a illa. Os descendentes dos nativos de Alasca da illa recoñécense oficialmente como habitantes da aldea nativa de Afognak. A maioría deles agora viven en Port Lions ou Kodiak.

A principios do século XXI, existían algúns pequenos campamentos madeireiros e albergues de pesca na illa. Unha comunidade de rusa de Vellos creentes viven en Aleneva. A economía baséase na subsistencia e na explotación forestal. O transporte está proporcionado por un hidroavión de flotadores desde Kodiak ás varias áreas ao redor da illa. O Censo dos Estados Unidos do 2000 informaba unha poboación de 169 persoas.

Notas
-----

1. ↑  UAF: Alaska Native Place Names
2. ↑  Карта Ледовитого моря и Восточного океана (1844)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Afognak Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Alaska Department of Fish and Game island map
* Alaska Community Database - Afognak

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q279794
* GEC: 0000866
* GeoNames: 5878811
* GNIS: 1893180
* LCCN: sh85001528
* OSM: 3956825
* TGN: 7019709

 |
***Amor vedado, ópera argentina en un acto en siete escenas*** (en galego ***Amor vedado, ópera arxentina nun acto en sete escenas***) é a única ópera do compositor galego Andrés Gaos. Trátase dunha ópera nun acto dividido en sete escenas con letra e música do propio compositor. A súa estrea tivo lugar no Palacio da Ópera da Coruña o 8 de outubro de 2009.

Historia
--------

A ópera foi composta en torno a 1915, cando Gaos residía na cidade arxentina de Buenos Aires. A pesar de que o propio compositor a considerou unha das súas mellores obras, ningún teatro lírico na época se interesou pola ópera, que permaneceu case un século esquecida ata que foi recuperada polo compositor e musicólogo galego Joam Trillo.

A súa estrea non tivo lugar ata 50 anos despois da morte do compositor, cando con motivo do ano Gaos, a Orquestra Sinfónica de Galicia baixo a batuta de Víctor Pablo Pérez e as voces de Marta Matheu (soprano), o Albert Montserrat (tenor) e José Antonio López (barítono) xunto co Coro da OSG baixo a dirección de Joan Company, estreou a ópera no escenario Palacio da Ópera da Coruña.

Características
---------------

Musicalmente, a única ópera de Gaos está composta para tenor, soprano, barítono, corpo de baile, coro mixto, banda militar e orquestra e estrutúrase sobre o folclore arxentino. A obra, escrita nun acto, está dividida en sete escenas, das cales a primeira delas ("Baile") e a sexta ("Tormenta") son exclusivamente orquestrais. A primeira escena desplega un corpo de baile con típicas vestimentas gauchas. Na penúltima escena anticípase o tráxico desenlace da obra, no que un desgarrador dúo da soprano e o tenor sela o destino dos protagonistas. Destaca a gran dificultade das partes solistas.

Notas
-----

1. ↑  "Síntesis Biográfica". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2015. Consultado o 24 de outubro de 2013.
2. ↑  La Orquesta Sinfónica de Galicia estrena en A Coruña la ópera 'Amor vedado', del gallego Andrés Gaos en Europa Press
3. 1 2  La Sinfónica comienza el Año Gaos con el estreno de 'Amor vedado' en El País
4. ↑  A Sinfónica estrea hoxe "Amor vedado" de Andrés Gaos Arquivado 29 de outubro de 2013 en Wayback Machine. en Galicia Hoxe
5. ↑  "Prólogo de la Biografía". Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2015. Consultado o 24 de outubro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Ópera*** |

### Ligazóns externas

* Sitio web sobre Andrés Gaos *(en castelán)* *(en inglés)*
* Etractos da ópera en YouTube
**Antonio de Remesal**, nado en Allariz en 1570 e finado en Madrid en 1619, foi un eclesiástico e historiador galego, cronista en Centroamérica.

Traxectoria
-----------

No ano 1593 ingresa no convento de San Esteban de Salamanca, da orde dominica.

Trasladouse a América en 1613 como acompañante de frei Alonso de Galdo, que fora nomeado bispo de Comayagua (Honduras). Anteriormente ao comezo desta viaxe, Remesal reunira información sobre os dominicos en Filipinas, e comezara a escribir un libro sobre frei Bartolomé de las Casas. Chegou a Guatemala en 1614 e viviu no convento de Santo Domingo, onde desempeñou o cargo de confesor do gobernador provincial e comezou a estudar Guatemala e Chiapas onde se documentou con variada información que máis tarde utilizaría nos seus escritos.

Comezou en 1615 a súa obra como historiador, e esta publicouse en 1619 baixo o título de *Historia de la provincia de San Vicente de Chiapas y Guatemala* ou *Historia general de las Indias Occidentales y particular de la Gobernación de Chiapa y Guatemala*; ademais dos temas mencionados no títulos os libros posúen información sobre as illas Filipinas, sobre Oaxaca e o Perú, a conquista de Pedro de Alvarado e sobre Bartolomé de las Casas.

A súa obra foi impresa en España, e Remesal mesmo levou a América cinco caixas de exemplares, mais foron confiscados polo deán da catedral de Guatemala Felipe Ruiz del Corral, quen era comisario do Tribunal da Inquisición. Na súa obra Remesal realizaba duros ataques aos conquistadores da zona (seguindo a liña de Bartolomé de las Casas), polo que Ruiz del Corral acusouno de difamación de personaxes e institucións, impedíndolle que se difundise o libro.

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Xunta de Castela e León. "Antonio de Remesal" (en castelán). artehistoria.jcyl.es. Arquivado dende o orixinal o 16 de maio de 2008. Consultado o 3 de maio de 2009.
2. ↑  "Historia General de las Indias Occidentales (Tomos 1 y 2)" (en castelán). Consultado o 13 de xaneiro de 2015.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Enciclopedia Microsoft Encarta*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5700289
* WorldCat
* VIAF: 284852632
* BNB: ID
* BNE: XX1351481
* BNF: 14637266j
* CERL: cnp00120314
* DBE: antonio-de-remesal
* FAST: 1843633
* GND: 1056335661
* ISNI: 0000 0001 1748 7968
* LCCN: n88294319
* NTA: 075003333
* SUDOC: 12488976X

 |
| Arrecife Indispensable |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Illas Salomón |
| Illa principal | Illote Little Nottingham (no Arrecife Medio) |
| Linguas |  |
| Poboación | Deshabitado (2013) |
| Superficie |  |
| Superficie lagoa |  |
| Nº de illas | 3 atois |
| Coordenadas | 12°40′S 160°25′L﻿ / ﻿-12.667, -160.417 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

O **Arrecife indispensable** son unha cadea de tres grandes atois de coral no Mar do Coral. Atópanse a uns 50 km ao sur da illa de Rennell, separados dela pola canle Trough. A cadea esténdese sobre unha lonxitude de 114 km. e a súa anchura media é de 18 km.

Administrativamente o Arrecife Indispensable pertence á provincia Rennell e Bellona nas Illas Salomón.

Os tres atois son escarpados e cada un encerra unha gran e profunda lagoa. Están separados por pasaxes profundas de dous e tres quilómetros de ancho. Os Arrecifes Indispensable están aliñados en dirección NO-SE

* Arrecife Norte, ten 18 km de longo e ata 7 km de ancho. O bordo do atol ten dúas aberturas estreitas no norte e noroeste. O arrecife ten unha área total de 100 quilómetros cadrados, incluíndo a lagoa e o arrecife. Non hai illotes.
* Arrecife Medio, ten 51 km. Little Nottingham é un pequeno illote situado preto do centro do arrecife. Ademais da súa lagoa principal, o Arrecife Medio ten unha pequena lagoa separada ao norte. A superficie total ten uns 300 km².
* Arrecife Sur ten 21 km de longo e ata 8 km de ancho. Encerra unha lagoa de 18 a 35 metros de profundidade. A superficie total supera os 100 km².

Historia
--------

O barco *Neptuno* embarrancou no Arrecife Indispensable o 3 de agosto de 1868 e perdeuse. A tripulación foi rescatada polo *SS Boomerang*.

Durante a Batalla do Mar de Coral o 7 de maio de 1942, dous avións xaponeses B5N2 (EI-306 e probablemente o EI-302) voando en misión de recoñecemento desde o portaavións Shōkaku (翔鶴 grúa voadora) quedaron abandonados no Arrecife indispensable debido á falta de combustible.

Na década de 1980 o Goberno das Illas Salomón detivo un buque de Taiwán adicado á caza furtiva da ameixa xigante existente no Arrecife Indispensable. Os corais e especies de peixes en perigo de extinción tamén están sendo saqueados polo comercio de acuarios.

Notas
-----

1. ↑  LUNDSTROM, John B. *The First Team: Pacific Naval Air Combat from Pearl Harbor to Midway*. Annapolis, Maryland : Naval Institute Press, 2005. ISBN 1-59114-471-X. page 205

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arrecife Indispensable*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* 
* Corais:
* Barcos afundidos:
* Ecoloxía:

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q202990
* GeoNames: 2178768

 |
**Antonio Parga Sánchez**, nado na Coruña o 14 de xuño de 1882 e finado en Tashkent o 8 de novembro de 1942, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Maquinista da Armada. En 1903 aprobou o exame de aprendiz de maquinista. En marzo de 1906 foi chamado para prestar servizo en Ferrol. En septembro de 1915 pasou a ser terceiro maquinista, en marzo de 1918 segundo maquinista e en febreiro de 1923 primeiro maquinista. Dende xaneiro de 1924 a xullo de 1925 foi alumno na Academia de Enxeñeiros Maquinistas de Ferrol pasando a ser profesor da mesma en 1929. Foi condecorado en xaneiro de 1911 coa Medalla da Campaña de Melilla; en marzo de 1912 coa Cruz de Prata ao Mérito Naval con motivo da avaría do cruceiro *Reina Regente* en xaneiro anterior e coa Medalla de Prata da Real Orde de Sabela a Católica polo servizo prestado durante a folga ferroviaria dese ano, e en xaneiro de 1929 coa Cruz ao Mérito Naval de 1ª Clase. Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Ferrol. Perteneceu á masonaría co nome simbólico de «Pablo Iglesias» formando parte da loxa «Francisco Suárez nº 10». En 1931 ingresou no Corpo de Intervención Civil da Mariña trasladándose a Madrid en 1932 onde se incorporó á Agrupación Socialista. Ascendido a capitán maquinista da Armada, dende abril de 1932 foi xefe de Administración de 3ª Clase. Finalizada a guerra civil exiliouse na Unión Soviética onde estaban os seus fillos Antonio e Carmen Parga Parada, casada con Manuel Tagueña Lacorte.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 7-4-1932, p. 9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Parga, Carmen (2002). *Antes que sea tarde*. Madrid: Compañía Literaria. ISBN 9788482130439.

### Ligazóns externas

* Ficha de Antonio Parga Sánchez
**Alexandre o etolo** (latín *Alexander Etolus*, grego antigo Ἀλέξανδρος ὁ Αἰτωλός) foi un poeta e escritor grego, o único representante coñecido da poesía etolia.

Traxectoria
-----------

Era fillo de Sátiro e Estratoclea, e naceu en Pleuron en Etolia, aínda que pasou gran parte da súa vida en Alexandría, onde foi considerado un dos sete poetas tráxicos que conformaron as Pléiade tráxica. Floreceu ao redor do -280, durante o reinado de Ptolomeo II Filadelfo. O rei encargoulle de recoller todas as traxedias e dramas satíricos existentes, e deulle un despacho na Biblioteca de Alexandría. Pasou un tempo con Antágoras de Rodas e Arato na corte de Antígono II Gonatas.

### Obras

A pesar da súa distinción como poeta tráxico, parece que o consideraban mellor escritor de poemas épicos, elexías, epigramas e *cynaedi*. Entre os seus poemas épicos atopamos os títulos e algúns fragmentos de tres pezas: *O pescador* (ἁλιεὺς, Ateneo de Naucratis, 7.296), *Kirka* ou *Krika* (tamén citado por Ateneo, 7.283), que, porén, di que é dubidoso, e *Helena* (Bekker, Anecd. páx. 96.).

Das súas elexías aínda quedan algúns fermosos fragmentos, conservados por Ateneo (4.170, XI. páx. 496, xv. páx. 899), Estrabón (XII. páx. 556, XIV. páx. 681) Partenio de Nicea (*Erotica* 4 Xoán Tzetzes *Ad Lycophr.* 266). Os seus *Cynaedi*, ou Ἰωνικὰ ποιήματα ("ioniká poiémata" 'poemas xónicos'), son mencionados por Estrabón e Ateneo. Aulo Xelio conserva algúns versos anapestos en loanza de Eurípides.

Notas
-----

1. 1 2  William Smith (ed.). *A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. Little, Brown and Company.
2. ↑  *Suídas*, *s. v.*
3. ↑  Eudocia p. 62
4. ↑  Pausanias, *Descrición de Grecia* II. 22. § 7
5. ↑  escoliasta, a Hom *Il.* XVI. 233

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Meineke, *Analecta Alexandrina* (1843).
* Bergk, *Poetae Lyrici Graeci*
* Auguste Couat, *La Poésie alexandrine* (1882).

* Este artigo contén textos derivados da edición de 1911 da *Encyclopædia Britannica*, dispoñible sen restricións coñecidas de dereito de autor. Esta obra derivada atópase dispoñible baixo as licenzas GNU Free Documentation License e Creative Commons Atribución-CompartirIgual 3.0 Unported.
* Smith, William, ed. (1867). *A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (en inglés). Boston: Little, Brown and Co.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q622261
* WorldCat
* VIAF: 308292915
* BIBSYS: 95005653
* BNF: 16719692q
* CERL: cnp00397324
* CiNii: DA16768300
* DeutscheBio: 118647962
* EBID: ID
* FAST: 445596
* GND: 118647962
* LCCN: n00036747
* NKC: jo2018983025
* NTA: 06973710X
* SUDOC: 261807986

 |
**Aitzol Iriondo Yarza**, alias *Gurbitz* e *Barbas,* nado en Donostia o 8 de marzo de 1977, é un membro da organización terrorista ETA, xefe militar de devandita organización dende o 17 de novembro de 2008, até a súa detención o 8 de decembro seguinte. Substituíu a Mikel Garikoitz Aspiazu Rubina, *Txeroki* como líder de ETA.

Está acusado de asasinar o verán de 2000 en Tolosa ó ex gobernador civil de Guipúscoa, o socialista Juan María Jáuregui. E crese que tamén acabou a tiros coas vidas do edil socialista Froilán Elespe en 2001 en Lasarte e do policía municipal Joseba Pagazaurtundúa en 2003 en Andoain.

Ademais, a Garda Civil ten a certeza de que tamén asasinou en 2008 ó edil socialista Isaías Carrasco e que participou en decembro de 2007 no dobre crime de gardas civís en Capbreton, Francia.

Segundo as forzas antiterroristas españolas considéraselle "moi esixente, pide atentados importantes [...] Está convencido da vitoria, de seguir coa loita, de dobregar ó Estado español [...] Di que hai que ter o noso sangue preparado para ser derramada por Euskal Herria".

O 8 de decembro de 2008 foi detido en Francia pola Garda Civil e a Policía francesa, xunto a Eneko Zarrabeitia, alias "Sorgin", e Aitor Artetxe, cando o tres acudían a unha cita nunha igrexa da localidade francesa de Gerde.

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***País Vasco*** |
**Augusto Ulloa Castañón**, nado en Santiago de Compostela o 22 de abril de 1823 e finado en Madrid o 26 de marzo de 1879, foi un avogado, xornalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor de Dereito Político e Penal na Universidade Central de Madrid, cargo que abandonou para dedicarse ao xornalismo e á política. Afiliouse á Unión Liberal e, logo do triunfo da Revolución de 1854, foi elixido deputado por Lugo (1854), A Fonsagrada (1858, 1863, 1864, 1871, 1872 e 1876), A Coruña (1865) e Mondoñedo (1869). Foi director xeral de Ultramar (1858-1863), subsecretario de Estado (1856) e ministro de Mariña (1863), de Fomento (1864) e de Estado (1874) ata a Restauración. Colaborou con distintos xornais como *El Tribuno*, *El Clamor Público* e *El Voto Nacional* (que tamén dirixiu) e publicou *Revista de Indias* (1868). Participou na Revolución de 1868 e votou a favor de Amadeu I. Foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia*. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Couceiro Freijomil, Antonio (1951-53). *Diccionario bio-bibliográfico de escritores* (en castelán). Bibliófilos Gallegos.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11680056
* WorldCat
* VIAF: 78597836
* BNE: XX1520307
* DBE: augusto-de-ulloa-y-castanon
* ISNI: 0000 0000 4768 7218
* LCCN: no2008120577
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 115420

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Amilladoiro.
Un **amilladoiro** ou **milladoiro** é unha morea de pequenas pedras que xorde ao se iren amontoando a través do tempo, por mor do costume de romeiros e peregrinos de deixaren cadansúa pedra ao se dirixir a algún santuario relixioso.

Posíbeis orixes e continuidade na actualidade
---------------------------------------------

A crenza popular vencella o levantamento destes amilladoiros co día do Xuízo Final. Na pasaxe bíblica sinálase que cando chegar o día do xuízo final *as pedras falarán e darán trestemuño* do cumprimento na peregrinación, por iso o peregrino leva e deposita as pedras. Tamén se vencella as pedras a un posible simbolismo das almas que están no purgatorio por non realizar un ofrecemento realizado en vida. Ou mesmo a unha orixe baseada en rituais funerarios prehistóricos para manter a ligazón entre o finado e a comunidade. Este costume podería estar aínda vixente no rito informal de deitar unha presa de terra sobre o cadaleito antes de tapalo.

Costumes análogos
-----------------

En Mongolia existe o costume do *овоо* ("ovoo"), unha morea de pedras e obxectos varios que se xuntan nun paso de montaña, nunha encrucillada etc. E chámase *овоо тахих* ("ovoo takhikh") a deixar unha ofrenda na honra dos espíritos do "ovoo".

Notas
-----

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 11 de outubro de 2007. Consultado o 17 de decembro de 2007.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Mámoa.
* Santo André de Teixido.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7321974
* AAT: 300006960
* EBID: ID
* MAG: 2776332012

 |