**Antonio Valladares de Sotomayor**, nado en Rianxo o 30 de xullo de 1737 e finado en Madrid en 1820, foi un escritor e xornalista galego da Ilustración. Asinou as súas obras con todo tipo de pseudónimos e anagramas.

Traxectoria
-----------

Procedente dunha familia de pequenos fidalgos, marchou a Madrid en 1760. En 1785 era membro da Sociedade Económica de Amigos do País de Osuna. Como xornalista editou os 34 volumes do *Semanario Erudito que comprende varias obras inéditas, críticas, morales, instructivas, políticas, históricas, satíricas y jocosas de nuestros mejores autores antiguos y modernos* (1787-1791), continuado en 1816 no *Nuevo semanario erudito*.

A finais da década de 1770 comezou a escribir teatro para gañar a vida, en colaboración con José Ibáñez e José López de Sedano. Nos anos seguintes obtivo os seus primeiros éxitos, chegando a máis de cen pezas dramáticas, incluídas traducións e refundicións. As súas obras tiveron unha grande aceptación popular, pese ás críticas que recibiu de dramaturgos e comediógrafos neoclásicos menos exitosos e elitistas, como Juan Pablo Forner ou Leandro Fernández de Moratín, que veían nel o autor máis representativo da escola de Luciano Francisco Comella. Porén, os primeiros románticos tiveron del unha idea moi diferente, e así Ramón Mesonero Romanos referiuse a el como "home de bastante erudición e bo gusto". Defendeu a ideoloxía da Ilustración e a estética neoclásica entre o pobo.

Obras súas son *Vida interior de Felipe II* (1788), *Historia de la isla de Puerto Rico* (1788), *Tertulias de invierno en Chinchón* (catro tomos, 1815-20) ou *La verdad como es en sí, o razones que convencen de la falsa y equívoca expresión que asienta que "peca mortalmente el que hace comedias o concurre a ellas"*, (impreso en Madrid e reimpreso en Orihuela en 1815), folleto este que foi denunciado á Inquisición e procesado, pero non prohibido.

Entre os xéneros que cultivou no seu teatro está a comedia heroica (*Defensa de La Coruña por la heroica María Pita*, 1784); a comedia de maxia con *El mágico del Mogol* (representada en 1782); a comedia lacrimóxena ou comedia sentimental, chamada polos franceses *comedie larmoyante*, con pezas como *La Cándida* (estrenada en 1781). Obtivo éxito como sainetista con pezas como *El español afrancesado* (1777), *Los caldereros* (1780), *Boda a la moda* (1782), *Cómicos de repente* (1782) ou *El tonto alcalde discreto*, (1820).

Entre 1797 e 1807 imprimiu os nove tomos de *La Leandra*, novela que acadou tamén grande éxito. Neste xénero tamén se inclúen as *Tertulias de invierno en Chinchón* (1815-20). En 1804 conseguiu imprimir o *Almacén de frutos literarios inéditos*, prohibido nada máis saír por Godoy.

Traduciu e adaptou obras de Gresset, Mercier, Fenouillot de Falbaire e Carlo Goldoni. Fixo tamén unha versión de *El delincuente honrado* de Gaspar Melchor de Jovellanos.

Notas
-----

1. ↑  Don Antonio Valladares de Sotomayor: nuevos datos biográficos

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4777017
* WorldCat
* VIAF: 100955027
* BNE: XX954477
* BNF: 120744139
* CERL: cnp01323822
* DBE: antonio-valladares-de-sotomayor
* FAST: 433029
* GND: 136011543
* ISNI: 0000 0001 2347 9550
* LCCN: n99033779
* NTA: 216694787
* PTBNP: 1186615
* SNAC: w6xh11tx
* SUDOC: 029033519

 |