**Nikolai Mikhailovich Karamzin** (en ruso: *Никола́й Миха́йлович Карамзи́н*), nado en Znamenskoie, provincia de Simbirsk o 1 de decembro de 1766 e finado en San Petersburgo ou 3 de xuño de 1826, foi un escritor, historiador e tradutor ruso do sentimentalismo ou prerromanticismo ruso.

Traxectoria
-----------

Naceu no seo dunha familia noble, procedente do príncipe tártaro converso Kara-Murza. O seu pai foi un oficial do exército ruso. Cursou estudos primarios con titores e profesores particulares; en San Petersburgo coñeceu o poeta Ivan Dmitriev e dende os catorce anos estudou no colexio alemán do profesor Schaden, en Moscova.

Iniciou a carreira militar, mais abandonouna apenas transcorrido un ano. Participou activamente na vida social e cultural de Moscova frecuentando as tertulias de Nikolai Novikov, erudito e masón que privaba entre a intelectualidade rusa de fines do XVIII. Viaxou en 1789 por Alemaña, Francia, Suíza e Inglaterra. Colaborou asiduamente en varias revistas literarias e editou outras como *Xornal de Moscova* e *Vestnik Evropy*.

Amigo persoal do tsar Alexandre I, foi admirado e respectado e recibiu honras e recompensas. Introduciu a sensibilidade prerromántica nas letras rusas con *Cartas dun viaxeiro ruso* (1791-1792), labradas sobre o modelo de Laurence Sterne e a súa *A Sentimental Journey Through France and Italy*; *Bednaya Liza* (1792) e *Yuliya* (1796). En 1802 e 1803 editou a revista *Vestnik Evropy*. Nomeado historiógrafo do tsar (1803), traballou ata a súa morte en *Istoriya gosudarstva Rossiyskogo* ("Historia do Estado Ruso", 1816-1826).

Faleceu de tuberculose e os seus restos repousan no cemiterio do mosteiro de Alexandre Nevski, en San Petersburgo.

Obra
----

Empezou a súa carreira literaria cunha serie de traducións entre as que destacan a súa versión de *Xulio César* de Shakespeare, *Emilia Galotti* de Lessing, obras de Albrecht von Haller e tratados de masonaría como *Acerca das obras de Deus no reino natural*. Alcanzou a fama cunha serie de novelas que se afastaba dos patróns habituais do xénero; en *Bednaya Liza* a trama aparentemente sentimental e amorosa encobre unha certa problemática social: é a historia dunha moza campesiña que, seducida e abandonada por un mozo aristócrata, se suicida. A vida rural idealizada e o sincero aínda que tardío arrepentimento do mozo pon as cousas no seu sitio e suavizan a conflitividade do argumento; considérase a súa obra mestra neste xénero. Outras novelas súas son *Frol Silin*, de ambiente rural tamén idealizado, e a novela histórica *Natalya, boyarskaya doch*, que conta unha historia amorosa na Rusia do século XVII. A máis interesante é quizais *Marfa-posadnitsa* (1803), que trata sobre a caída da cidade-república de Novgorod, último bastión das liberdades cívicas, baixo o poder totalitario de Iván o Terrible. A novela *Un cabaleiro dos nosos tempos* representa un intento de crear a novela psicolóxica e posúe certos visos autobiográficos. As novelas *Ostrov Borngolm* e *Sierra Morena* marcan un cambio de estilo decidido cara ao romanticismo a causa do exotismo dos ambientes e os países afastados, os lúgubres castelos, as personaxes misteriosos e as paixóns volcánicas, entre outros elementos típicos desta estética.

Os seus criterios estéticos e literarios quedaron reflectidos en numerosos ensaios e tratados escritos ao longo da súa vida. Nun deles titulado *Que precisa o autor?*, maniféstase abertamente contra as regras formais e estéticas do neoclasicismo e contrapón á sublime necesidade e frío raciocinio deste a expresividade, a emotividade e o lirismo do autor.

Como poeta, Karamzin está representado por un curto número de pezas e algunhas baladas: "Raisa", "O conde Guerinos" e un poema épico inacabado, "Ilia de Murom". Porén, representan un claro avance en canto a que se separan dos xéneros literarios propios do neoclasicismo, como foron a oda e a sátira.

A súa faceta máis importante é a de historiador. Dende 1803 consagrouse á investigación histórica con método rigoroso e o tsar Alexandre I nomeouno historiógrafo oficial, concedeulle unha pensión de 2000 rublos ao ano e permitiulle o acceso directo a todos os arquivos. En 1818 presentou ao tsar os primeiros oito tomos da súa monumental historia do estado ruso, concibida segundo o modelo que ofrecía a obra do historiador británico Edward Gibbon. 

Isto valeulle un recoñecemento enorme, títulos, honras, o nomeamento de cabaleiro de primeira clase da Orde de Santa Ana e 60 000 rublos. Catro anos despois publicou outros catro tomos, concluíndo desa maneira a súa obra capital.

Karamzin como filólogo
----------------------

Karamzin está recoñecido por introducir a letra Ë/ë no alfabeto ruso pouco despois de 1795, substituíndo a forma anticuada Ю/ю. Ironicamente, o uso daquela forma adoita ser menospreciada, aparecendo habitualmente como E/e nos libros, á parte de nos dicionarios e nos libros escolares para nenos.

Notas
-----

1. ↑  Hans Jensen, *Sign, Symbol and Script* (Londres: George Allen and Unwin Ltd, 1970), p. 499
2. ↑  Еськова, Н. (2000). "ПРО БУКВУ Ё". *Nauka i Zhizn* (4).
3. ↑  Еськова, Н. (2008). "И ЕЩЁ РАЗ О БУКВЕ Ё". *Nauka i Zhizn* (7).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nikolai Karamzin Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* Anderson, Roger B. *N.M. Karamzin's Prose: The Teller and the Tale*. Houston: Cordovan Press, 1974.
* Black, J.L. *Nicholas Karamzin and Russian Society in the Nineteenth Century: A Study in Russian Political and Historical Thought*. Toronto: University of Toronto Press, 1975 (hardcover, ISBN 0-8020-5335-1).
* Cross, A.G. *N.M. Karamzin: A Study of His Literary Career, 1783–1803*. Carbondale, IL: Southern Illinois University Press, 1971 (ISBN 0-8093-0452-X).
* *Essays on Karamzin: Russian Man-of-Letters, Political Thinker, Historian, 1766–1826 (Slavistic Printings and Reprintings; 309)*. Edited by J.L. Black. The Hague; París: Mouton, 1975.
* Grudzinska Gross, Irena. "The Tangled Tradition: Custine, Herberstein, Karamzin, and the Critique of Russia", *Slavic Review*, Vol. 50, No. 4. (Winter, 1991), pp. 989–998.
* [Karamzin, N.M.] *Selected Prose of N.M. Karamzin*. Trans. and Intr. by Henry M. Nebel, Jr. Evanston, IL: Northwestern University Press, 1969.
* Nebel, Henry M. Jr. *N.M. Karamzin: A Russian Sentimentalist*. The Hague: Mouton & Co. 1967.
* Pipes, Richard. *Karamzin's Memoir on Ancient and Modern Russia: A Translation and Analysis (Russian Research Center Studies; 33)*. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1959.
* Fraanje, Maarten. *Nikolai Karamzin and Christian Heinrich Spiess: "Poor Liza" in the Context of the Eighteenth-Century German Suicide Story*. Study Group on Eighteenth-Century Russia Newsletter Volume 27 (1999).

### Ligazóns externas

* Karamzin's History of the Russian State *(en ruso)*
* Karamzin's Aglaia I-II, 2nd edition (1796) *(en ruso)*
* Karamzin. Poem *(en ruso)*
* English translations of 4 epigrams, "Inscriptions on a Statue of Cupid"

* Portal:Rusia
* Portal:Historia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191598
* WorldCat
* VIAF: 71438262
* BAV: ADV10301859
* BIBSYS: 90054156
* BNCHL: 000555220
* BNE: XX1073390
* BNF: 12204456g
* BRE: 2044717
* CERL: cnp01330453
* CiNii: DA01888036
* DeutscheBio: 118640089
* Dodis: P59634
* E-Enlightment: karamnikol023432
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 53566
* GEC: 0035366
* GND: 118640089
* HDS: 041432
* ICCU: IEIV006579
* IMDb: nm0438880
* ISNI: 0000000120963937
* LCCN: n80046331
* NDL: 00514196
* NKC: jn20000603300
* NLA: 35313102
* NLG: 145995
* NTA: 070206880
* OL: OL4281935A
* openMLOL: 145727
* Orthodox Encyclopedia: 1680981
* PTBNP: 140017
* SELIBR: 192634
* SUDOC: 027325911
* UNZ: KaramzinNikolaiM
* WomenWriters: ID

 |