recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Aracne, por Gustave Doré (ilustración para o *Purgatorio* de Dante).
**Aracne** (en grego antigo ἀράχνη, "araña") na mitoloxía grega era unha famosa traballadora dos labores de bordado que tivera por mestra a Palas (Atenea).

Mito
----

Aracne era unha moza, filla de Idmón. Vivía no Colofon e alí era unha famosa traballadora dos labores de bordado de tal xeito que recibía encargos de todas as partes do mundo e moitas visitas que contemplaban cheas de pracer as súas primorosas obras. Ao mirala tecer, nos seus movementos notábase que fora ensinada por Palas, malia que ela o negaba. A deusa, ofendida, desafiouna a un reto no que as dúas tiñan que tecer e logo comparar as obras para ver cal era a mellor.

Palas disfrazada de vella, foi onda Aracne e díxolle que rectificase, e que así Palas perdonaríaa. Aracne díxolle enfadada que se tiña fillas que lle dese os consellos a elas, que ela non ía rectificar, e que se de verdade quería que rectificase porque non llo pedía a Palas. Entón Palas apartou a figura da vella e mostrouse. Cada unha colocouse nun lugar e comezaron a tecer. Terminado o traballo puido observarse como a creación da deusa era bastante perfecta pero tamén a de Aracne era dunha beleza sen par. Esta representara diversos episodios da mitoloxía e era especialmente fermosa a representación de Zeus e a choiva de ouro que a acompañaba. Palas, que representara o esplendor dos deuses do Olimpo, non puido encontrar imperfección algunha na obra e chea de envexa destruíuna por completo. Posteriormente, segundo algunhas fontes, Aracne quedou presa nos séculos e estivo a piques de morrer estrangulada. Segundo outra lenda, foi a propia Aracne a que intentou suicidarse chea de dor pola destrución da súa magnífica peza, pero Palas non o permitiu para convertela en araña condenándoa a tecer o resto da súa vida.

Influencias na arte
-------------------

*Las hilanderas* de Diego Velázquez que representa ao fondo o mito de Aracne.
O mito de Aracne inspirou a Diego Velázquez para facer o seu cadro *Las Hilanderas*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Ovidio: *Metamorfose*.
* Belmonte, M. e Burgueño, M.: *Diccionario de Mitología*. Ed. Libsa 2003 *(en castelán)*.
* Grimal, P.: *Diccionario de Mitología. Griega y Romana*. Ed. Paidós 1994
* Peck, Harry Thurston (1898). "Arachne". *Harpers Dictionary of Classical Antiquities*. pp. xiii.23.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Aracne*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190082
* WorldCat
* VIAF: 205157641039938221309
* BNF: 124050757
* CERL: cnp00577055
* GEC: 0004686
* GND: 123681065
* Gutenberg: 5211
* LCCN: nb2019012893
* SUDOC: 033155348

 |
Coordenadas: 46°57′46″N 7°27′54″L﻿ / ﻿46.962778, 7.465

O **estadio Wankdorf** (en alemán: *Wankdorfstadion*) foi un estadio de fútbol que estaba situado no barrio de Wankdorf, en Berna, Suíza. Xogaba nel como local o BSC Young Boys. Foi construído en 1925 e acolleu importantes partidos internacionais, como as finais do Mundial de 1954, da Copa de Europa 1960-61 e da Recopa de Europa 1988/89.

O estadio foi demolido en 2001, e substituído en 2005 polo Stade de Suisse (hoxe chamado Stadion Wankdorf), situado no mesmo lugar.

Historia
--------

O estadio Wankdorf orixinal foi inaugurado en 1925 despois dun período de sete meses de obras. Tiña unha capacidade de 22.000 espectadores e o primeiro partido internacional que albergou celebrouse o 8 de novembro de 1925. 18.000 espectadores presenciaron aquel día a vitoria por 2-0 da selección suíza sobre Austria.

 Vista do estadio durante a súa demolición en 2001.
De 1933 a 1939, o estadio foi gradualmente ampliado, engadíndoselle un campo de adestramento adicional e, finalmente, construíndose novas bancadas para aumentar a capacidade ata os 42.000 espectadores. Para a Copa do Mundo de 1954, o estadio foi demolido e pouco antes de comezar o torneo inaugurouse un novo con capacidade para 64.000 espectadores. O 4 de xullo de 1954 disputouse nel a histórica final coñecida como a "Milagre de Berna", a inesperada vitoria por 3-2 da selección alemá sobre o equipo húngaro, converténdose o estadio nunha icona da historia do fútbol.

Albergou dúas grandes finais máis. A primeira delas foi a final da edición 1960/61 da Copa de Europa entre o Benfica e o FC Barcelona, na que saíu vitorioso o equipo portugués por 3-2. En 1989, o estadio foi a sede da final da Recopa de Europa, na que o Barcelona derrotou por 2-0 á Sampdoria.

O último partido no estadio xogouse o 7 de xullo de 2001. Nel, o Young Boys empatou 1–1 contra o FC Lugano.

A continuación o estadio foi demolido e no verán de 2005 inaugurouse no seu lugar o novo Stade de Suisse.

Mundial de Fútbol de 1954
-------------------------

O estadio Wankdorf acolleu cinco partidos do Mundial de Fútbol de 1954, incluída a final.

| Data | Hora (UTC+1) | Equipo 1 | Res. | Equipo 2 | Redondo | Asistencia |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 16 de xuño de 1954 | 18:00 | **Uruguai** | 2–0 |  Checoslovaquia | Grupo 3 | 20.500 |
| 17 de xuño de 1954 | 18:00 | **Alemaña Occidental** | 4–1 |  Turquía | Grupo 2 | 28.000 |
| 20 de xuño de 1954 | 17:10 | **Inglaterra** | 2–0 |   Suíza | Grupo 4 | 43.119 |
| 27 de xuño de 1954 | 17:00 | **Hungría** | 4–2 |  Brasil | Cuartos de final | 40.000 |
| 4 de xullo de 1954 | 17:00 | **Alemaña Occidental** | 3–2 |  Hungría | Final | 62.500 |

Notas
-----

1. ↑  "Alemania conquista el Campeonato Mundial de Fútbol". *El Correo Gallego* (en castelán) (25119). 6 de xullo de 1954. p. 5. Consultado o 10 de marzo de 2022.
2. ↑  "Alemania histórica: La Mannschaft y el Milagro de Berna" (en castelán). Consultado o 10 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Galería de imaxes do antigo estadio Wankdorf e do novo Stade de Suisse
Estatua da Esfinxe.
Na mitoloxía grega, a **Esfinxe** (Gl-esfinxe.ogg pronunciación (axuda ·  info)) (en grego antigo Σφίγξ, quizais de σφίγγω, ‘estrangular’) era un monstro feminino ó que se lle outorgaba rostro de muller, peito, patas, e rabo de león, e ademais tiña ás de ave rapina.

Supónse que en certas versións é filla de Equidna (víbora con corpo de muller, pero con rabo de serpe en lugar de pernas) e de Ortro (can de varias cabezas); outros fano fillo de Tifón, e outros do rei de Tebas (pai de Edipo).

Hera envía á Esfinxe a Tebas para castigar á cidade polo amor culpable que sentía Laio por Crisipo, fillo de Pélope (críase que foi a primeira relación homosexual). Así a esfinxe guareceuse nas montañas ó oeste de Tebas, e desde alí devoraba a todos os seres humanos que estiveran ó seu pé, atormentando ó país.

Antes de comer ós viaxeiros impoñíalles adiviñas imposibles de resolver, coa condición de que se os respondían correctamente non os devoraría. Ninguén os acertou ata que chegou Edipo. Unha adiviña era: "Que é o que ten catro patas pola mañá, dúas a mediodía e tres pola noite?". A resposta era o home, pois gatea cando é neno, camiña cando é adulto e de vello anda co bastón.

Outra adiviña era: "Eran dúas irmás, unha delas xera á outra, e esta a súa vez xera á primeira". A resposta é o día e a noite. Cando Edipo resolveu a adiviña, a esfinxe suicidouse.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Esfinxe Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Grande Esfinxe de Gizeh

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q151480
* AAT: 300375739
* BNCF: 14983
* BRE: 4175978
* EBID: ID
* GEC: 0105049
* GiantBomb: 3015-5450
* LCCN: sh85126609
* MAG: 2777299493
* NDL: 00575777
* NKC: ph700528
* SUDOC: 240569555
* Theoi: Sphinx
* Treccani: sfinge

 |
**Três Lagoas** é un municipio do Estado brasileiro de Mato Groso do Sur. Sitúase ao leste do estado, na divisa co estado de São Paulo ás marxes do río Paraná, a 337 km de Campo Grande, ao cal se liga pola estrada BR-262, e a 680 km da cidade de São Paulo, á cal se liga pola moderna estrada SP-300.

A cidade de Três Lagoas.
Situada nunha excelente localización xeográfica grazas ao río Paraná, as estradas e á pasaxe do ferrocarril e do gasoduto que ligan o Brasil a Bolivia, a cidade é un punto de concentración de transportes e almacéns de cargas en xeral, especialmente os produtos agropecuarios producidos na cidade e no seu contorno. As principais industrias da cidade son as téxteis, de calzados e de metalurxia. A cidade conta con enerxía hidroeléctrica xerada polo río Paraná e tamén por unha central termoeléctrica. O turismo non é moi expresivo na súa economía, e en xeral constitéese de visitantes interesados na pesca fluvial.

Vëxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Três Lagoas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Municipio de Três Lagoas
* Facultades Integradas de Três Lagoas
* UFMS Campus Três Lagoas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22067368
* GEC: 0456858
* GeoNames: 6323790
* OSM: 334044

 |
O **Mosteiro de Sopoćani** (en serbio: Сопоћани), unha doazón do Rei Estevo Uroš I de Serbia, construíuse entre 1259 e 1270, preto da fonte do río Raška na rexión de Ras, o centro do Estado medieval serbio. Foi declarado Patrimonio da Humanidade, en 1979 con Stari Ras.

Historia
--------

A igrexa dedicouse á Santísima Trindade e rematouse ao redor do ano 1265, o interior decorouse pouco despois. O arcebispo Sava II, que se converteu en xefe da igrexa ortodoxa serbia en 1263, está representado en procesión de arcebispos na zona do altar. Os frescos de Sopoćani son considerados por algúns expertos en arte medieval serbio como os máis bonitos da época. Na fachada occidental da nave existe un famoso fresco da Dormición da Virxe.

Fresco de Sopoćani.
No século XVI os monxes tiveron que deixar temporalmente o mosteiro varias veces debido á ameaza otomá. Finalmente, durante un dos ataques de 1689, os turcos otománs incendian o mosteiro e levaron o chumbo do teito. Os irmáns escapáronse con algunhas importantes reliquias a Kosovo pero non regresaron a Sopoćani. Que quedou abandonado durante douscentos anos, ata o século XX. A igrexa pouco a pouco foi decaendo: escaváronse as súas bóvedas, caeu a cúpula e os restos dos edificios que a rodeaban quedaron cubertos por lixo e terra.

Finalmente, durante o século XX o mosteiro foi restaurado e se asentou unha nova fraternidade de monxes. A pesar de haber estado sometidos durante dous séculos aos elementos, a maior parte dos frescos de Sopoćani conserváronse ben.

En 1979, o mosteiro foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco dentro do conxunto monumental Stari Ras e Sopoćani.

Galería
-------

* Edificio do mosteiro.Edificio do mosteiro.
* Detalle do fresco Dormición da Virxe de Sopoćani c. 1265Detalle do fresco Dormición da Virxe de Sopoćani c. 1265
* Detalle do fresco Dormición da Virxe.Detalle do fresco Dormición da Virxe.
* Stefan Uroš I co seu fillo DragutinStefan Uroš I co seu fillo Dragutin
* ShepherdShepherd

Notas
-----

1. ↑  "Stari Ras e Sopoćani". Sector da Cultura da UNESCO. Consultado o 28 de marzo de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Mosteiro de Sopoćani Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Stari Ras

### Ligazóns externas

* Páxina oficial
* BLAGO Fund: Sopoćani
* Vídeo aéreo de Sopoćani
* Sopoćani and Gradac - About the relation of funerary programmes of the two churches by Branislav Todić
* Representations of Lancet or Phlebotome in Serbian Medieval Art
| Raroia |
| --- |
|  |
| Atol |
| Datos |
| País | Francia |
| Illa principal |  |
| Linguas |  |
| Poboación (2007) | 303 hab. |
| Superficie | 19´5 km² |
| Superficie lagoa | 359 km² |
| Nº de illas |  |
| Coordenadas | 16°1′S 142°26′O﻿ / ﻿-16.017, -142.433Coordenadas: 16°1′S 142°26′O﻿ / ﻿-16.017, -142.433 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
| Localización do atol |
|

**Raroia** é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Makemo. Está situado a 740 km ao nordés de Tahití e a 6 km ao suroeste de Takume.

Xeografía
---------

O atol ten forma ovalada, de 43 km de longo e 14 km de ancho. A superficie total é de 41 km². Dispón dun paso navegable ao interior da lagoa. A vila principal é Garumaova. A poboación total era de 184 habitantes no censo do 1996, que viven principalmente da pesca e a perlicultura. Non dispón de infraestruturas.

Historia
--------

Foi descuberto en 1605 por Pedro Fernández de Quirós. Historicamente tamén se coñeceu cos nomes: *Fugitiva* e *Barclay de Tolley*. En 1947 fíxose famoso pola historia da Kon Tiki. O noruegués Thor Heyerdahl construíu unha barca tradicional de madeira e bambú, parecido aos que utilizaban os incas para desprazarse polo lago Titicaca. Para demostrar que era posible a navegación prehistórica e o poboamento da Polinesia desde América, fixo unha viaxe de 101 días desde Perú ata Raroia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q666634
* WorldCat
* VIAF: 214735871
* GEC: 0511403
* GeoNames: 4033730
* NKC: xx0126732
* OSM: 6062928

 |
Ortro morto ós pés de Heracles (á esquerda, coa pel do león de Nemea) e de Xerión (á dereita). Nótense as dúas cabezas de Ortro (510-500 a. C. Colección Estatal de Antigüidades, Múnic)
**Ortro** ou **Orto**  era un can monstruoso, con dúas cabezas, irmán de Cérbero (este, de tres cabezas). Era fillo, como Cérbero, de Equidna e Tifón.

Uníndose á súa nai, Equidna, enxendrou á Esfinxe. Segundo Hesíodo, tiveron a Fix (un monstro que causaba estragos entre os cadmeos) e o León de Nemea (a quen tamén matou Heracles) .

Morto por Heracles
------------------

Pertencía ó xigante Xerión, a quen llo dera Atlas, o seu primeiro dono. Servía como can de garda do pastor Euritión, que alindaba as afamadas vacas vermellas de Xerión na illa Eritia.

O décimo traballo que ordenou Euristeo a Heracles foi traerlle as as vacas vermellas de Xerión. Tras diversas aventuras chegou á illa Eritia. Ortro ventouno axiña e abalanzouse sobre el, pero Heracles matouno dun golpe da súa maza. Euritión acudiu a axudar ó can, pero tamén morreu ás mans de Heracles. Finalmente, matou a Xerión e roubou o gando, regresando a Grecia.

> 
> 
> "*Cando chegou a Eritía acampou no monte Abante; o can, en canto o sintiu, arremeteu contra el, pero Heracles golpeouno coa maza e deu morte ó boieiro Euritión, que acudira en auxilio do can*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* II, 5, 10)
>

Notas
-----

1. ↑  **Ortro**, segundo Grimal, s. v. *Ortro*; **Orto**, segundo Pseudo-Apolodoro (II, 5, 10) e Hesíodo (*Teogonía* 294, 310).
2. ↑  Hesíodo: *Teogonía* 327-328.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ortro*** |

### Bibliografía

* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s. v. *Ortro*.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed. 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* Hesíodo. *Teogonía*. Universidad de Salamanca. Curso 2009-2010. 11638: LUZ, MOLÉCULAS Y VIDA.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q336230
* GiantBomb: 3005-16559
* Theoi: KuonOrthros

 |
Coordenadas: 25°38′S 57°09′O﻿ / ﻿-25.633, -57.150

**Paraguarí** é unha poboación de Paraguai, capital do Departamento homónimo, distante 66 km da capital do país, Asunción, coa cordilleiras dos Altos ó norte, e a sur unha extensa sabana. No censo do 2002 posuía unha poboación de 22.154 habitantes. Limita polo norte con Pirayú, polo leste con Escobar, polo sur con Sapucaí, Acahay e Carapeguá, e polo oeste con Yaguarón.

Paraguarí é un lugar simbólico na historia de Paraguai, sendo chamado "Berce da Independencia Nacional", xa que o 13 de xaneiro de 1811, os paraguaios yegros, gamarra e cabañas e as súas tropas derrotaron ao exército arxentino comandado polo xeneral Dr. Manuel Belgrano no combate do Cerro Mbaé, asegurando así a independencia de Paraguai.

Paisaxe de Paraguarí
Foi fundada en 1775 nun outeiro, por Agustín Fernando de Pinedo, por orde de Carlos III, tempo despois da expulsión dos xesuítas de Paraguai.
En Paraguarí instaláronse numerosos españois, de Burgos e Andalucía moitos, que gustaban das corridas de touros, por iso a cidade é coñecida tamén polos seus toureiros.

O 18 de agosto de 1960 constituíuse en Distrito.

Economía
--------

Mercado
A expansión agropecuaria da zona posibilita que Paraguarí sexa o centro de abastecemento de Asunción.

Principalmente é un centro comercial de venda de produtos agrícolas dos seus habitantes. Tamén é un importante centro de ensinanza da rexión.

Existen canteiras de onde se extrae granito e caolín.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q917103
* WorldCat
* VIAF: 236114031
* EBID: ID
* GeoNames: 3437600
* GND: 4559970-1
* LCCN: n82111098
* MusicBrainz: ID
* WOEID: 379187

 |
**San Martiño de Taurianova** é unha fracción (*frazione*) da comuna de Taurianova, na rexión de Calabria, provincia de Reggio Calabria, área metropolitana de Reggio di Calabria, en Italia.

Conta cuns 2 000 habitantes.

Xeografia
---------

San Martiño dista uns 60 km de Reggio di Calabria e 110 km da capital rexional Catanzaro.

A vila está situada nunha das poucas zonas planas de Calabria, a *Piana di Gioia Tauro*. Esta posición é moi favorábel porque permite chegar rapidamente ao mar (a 15 km) e ás montañas (a 7 km). O clima é abafante no verán e húmido no inverno.

Historia
--------

A orixe de San Martiño remóntase a mediados do século X, polos refuxiados da antiga cidade de Tauriana, destruída polas invasións musulmás.

Durante a dominación normanda, un dos acontecementos máis importantes do Reino de Sicilia tivo lugar no seu castelo, polo que primeiro foi elevada a condado e máis tarde á sede dos tribunais ou estados xerais para que a actual *Piana di Gioia Tauro* fose entón chamada "Piana di Saint Martino".

Durante a revolta de 1059 foi escollida por Roberto Guiscardo e o seu irmán Roxerio de Altavilla como base para a reconquista do territorio e foi na *Piana di San Martino* onde se produciu a batalla decisiva a raíz da cal os normandos recuperaron o control de Calabria chegando á final derrota dos bizantinos e no control de Reggio Calabria. A vitoria celebrouse co matrimonio de Roxerio de Altavilla con Xudite de Évreux no castelo de San Martiño (1062).

En 1255, baixo os Hohenstaufen, o capitán Gervasio colocou o seu cuartel xeral no castelo de San Martiño. Corrado di Truichio derrotou á xente de Messina no *Piano della Corona*.

Durante as *Vésperas sicilianas*, San Martiño foi o lugar de enfrontamentos entre os anxevinos e os aragoneses. En 1283 Carlos II de Anjou (daquela príncipe de Salerno) converteu o castelo na base para a defensa dos territorios circundantes e, o 30 de marzo dese mesmo ano convocou un solemne Parlamento de prelados, baróns, deputados e bos homes do Reino, no que se propuxéron, se discutiron e se aprobaron as novas Constitucións da Monarquía.

Pedro III de Aragón regresou a San Martiño como rei en 1285 para establecer un acordo co papa Honorio V, o seu protector, contra a República de Venecia.

Durante o terremoto de 1783 a cidade quedou completamente arrasada, favorecendo así o crecemento dos pobos veciños. Foi reconstruída noutra localidade, e máis tarde converteuse nunha fracción do municipio de Taurianova.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web sobre San Martiño de Taurinova Arquivado 09 de agosto de 2021 en Wayback Machine. en *nuke.sanmartinoditaurianova.it* *(en italiano)*.
* S. Martino: un paese e un Santo Arquivado 17 de outubro de 2021 en Wayback Machine. en *brutium.info* *(en italiano)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1158745
* GeoNames: 2523421
* NKC: ge693289

 |
**Enrique Rajoy Leloup**, nado en Santiago de Compostela o 27 de marzo de 1882 e finado na mesma cidade o 23 de marzo de 1966, foi un xurista e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi fillo do forcareiés Mariano Rajoy Dobarro (1848-1931), garda civil, e a súa segunda muller, a arteixá Rosa Leloup González (1849-1916). Tivo dúas irmás: Pilar (nada en 1879) e Elisa (nada en 1886). Enrique naceu no número 5 da praciña das Ánimas, en Santiago de Compostela.

Sendo mozo foi oficial do concello de Conxo e posteriormente secretario accidental. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1910, foi profesor de Dereito Civil na mesma Universidade. Foi decano do Colexio de Avogados compostelán. Elixido concelleiro de Santiago de Compostela en 1931 formando parte da coalición monárquica, promoveu o desenvolvemento autonómico de Galicia durante a Segunda República. Foi secretario da Comisión Redactora do Estatuto de Galicia (1932) e do Comité Central de Autonomía de Galicia (1932-1936). Defendeu a autonomía como forma política porque permitía un control máis directo e efectivo do pobo. En 1937 foi sancionado e apartado da docencia na Universidade, ao igual ca 45 outros profesores. En 1952 permitíuselle regresar ao cargo de decano do Colexio de Avogados.

Vida persoal
------------

Casou coa santiaguesa Mercedes Sobredo Brandariz (nada en 1883) e foi pai de Mariano, Pilar, Mercedes e Enrique Rajoy Sobredo e avó de Mariano Rajoy.

Obras
-----

* *Pluralidad objetiva del delito producida por el mismo sujeto*, 1923.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cores, Baldomero (2005). Deputación, ed. *Enrique Rajoy Leloup. Un protagonista do autonomismo galego*. Pontevedra. ISBN 84-8457-213-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q8776224
* WorldCat
* VIAF: 43050364
* BNE: XX1658525
* GND: 134227816
* ISNI: 0000 0000 8445 9046
* LCCN: no2010128455
* SUDOC: 137387148
* WikiTree: Rajoy-3

 |
Localización do departamento no Uruguai
**Maldonado** é un departamento uruguaio que se acha na costa sur do país.

Limita polo norte con Lavalleja, polo leste con Rocha, polo sur co Río da Prata e o océano Atlántico, e polo oeste con Canelones.

A súa superficie é de 4.793 km², e ten unha poboación estimada de 140.192 habitantes segundo o censo de 2004. A capital departamental é Maldonado, aínda que Punta del Este é a zona máis populosa.

Fronte ás costas continentais deste departamento atópanse as pequenas illas de Lobos e Gorriti.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Intendencia Municipal de Maldonado
* Maldonado na *Enciclopedia geográfica de Uruguay*
* Breve recensión xeográfica do departamento de Maldonado *(en castelán)*
* Fotos de Maldonado, Punta del Este, Punta Ballena, Casapueblo, José Ignacio, Piriápolis, La Barra, Sierra De Las Animas

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q331196
* BNF: 12207478h
* GEC: 0039444
* GeoNames: 3441890
* ISNI: 0000 0004 0528 345X
* MusicBrainz: ID
* OSM: 1635117
* TGN: 7002649

 |
**Paul Vidal de la Blache,** nado en Pézenas, Herault (Languedoc) o 22 de xaneiro de 1845 e finado en Tamaris-sur-Mer, Provenza o 5 de abril de 1918, foi un xeógrafo francés, considerado como o pai da Xeografía rexional.

Biografía académica
-------------------

Durante a súa estada en Atenas realizou diversas viaxes polo Mediterráneo que espertaron a súa curiosidade xeográfica. Nesa época leu a obra de Alexander von Humboldt e a de Carl Ritter. A súa tese doutoral (1872) estivo dedicada aos epitafios gregos da Asia Menor, e grazas á mesma foi nomeado profesor da universidade de Nancy entre 1873-1877. Máis tarde o foi da École Normale Supérieure de París en 1877-1878 e, logo, catedrático de xeografia na Sorbona entre 1898-1909, onde demostrou grande interese pola historia antiga.

A obra de Vidal de la Blache
----------------------------

Preocupouse pola acción humana sobre o medio físico no que está inmerso e, en certa maneira, polas diferentes modalidades de adaptació a unhas condicións físicas máis ou menos difíciles. Foi un dos promotores dos estudos de xeografía rexional en Francia, mediante os seus discípulos Jules Sion, Jean Brunhes, Albert Demangeon ou Emmanuel de Martonne, que conformaron o que se denominou a Escola Xeográfica Francesa. Creou e dirixiu a revista Annales de Géographie (1891) e dirixiu a colección *Geographie Universelle*.

Vidal de la Blache foi non só un precursor da xeografia rexional francesa, senón aínda do estudo da rexión e da comarca (*pays*) como áreas onde se efectúan as relacións entre fenómenos físicos (*milieu*) e humanos (*genre de vie*, modo de vida), que dan lugar a unha paisaxe particular (*paysage*). Combateu decididamente o determinismo ambiental, que posteriormente Lucien Febvre denominaría posibilismo, e foi partidario dunha aproximación científica aos fenómenos de tipo **indutivo** e **historicista**.

Obras
-----

* *Hérode Atticus. Étude critique sur la vie*, (1872)
* *États et nations d'Europe* (1881)
* *La terre, géographie physique et économique*, (1883)
* *Atlas général d'histoire et de géographie* (1894)
* *Tableau de la géographie de la France*,(1903)
* *La France de l'Est*, (1917)
* *Principes de géographie humaine* (1918).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Paul Vidal de la Blache Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Textos de Vidal de la Blache *(en francés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q311865
* WorldCat
* VIAF: 54155397
* BAV: ADV11237953
* BIBSYS: 90664237
* BLBNB: 000381950
* BNE: XX871821
* BNF: 11928211d
* BRE: 1912458
* CANTIC: a10175180
* CiNii: DA00990536
* DeutscheBio: 119210657
* EBID: ID
* FAST: 245245
* GEC: 0070459
* GND: 119210657
* ICCU: MILV141396
* ISNI: 0000000120961413
* LAC: 0009D6225
* LCCN: n89605412
* Léonore: [LH//2700/17 17]
* NDL: 00459743
* NKC: uk2011644130
* NLA: 35561677
* NLG: 88498
* NTA: 073210242
* OL: OL370220A
* openMLOL: 112499
* Persée: 246200
* PTBNP: 338756
* SNAC: w64t9r8f
* SUDOC: 027184099
* Treccani: vidal-de-la-blache-paul
* UNZ: DeLaBlachePVidal

 |
**Schoinoussa** (en grego: *Σχοινούσα*) é unha illa grega e unha comunidade das Cícladas. Atópase ao sur da illa de Naxos, no grupo das Cícladas menores. A poboación era de 206 habitantes no censo de 2001. A súa superficie é de 8.512 km².

Localización
------------

Schoinoussa esta situada a uns 6 km ao sur de Naxos. As illas máis próximas son Irakleia a 3 km ao suroeste, e Kato Koufonisi a 3 km ao nordés. Ten un máximo de 4´5 quilómetros de longo e 3 km de ancho, con numerosas pequenas baías.

Historia
--------

Os achados arqueolóxicos demostran que Schoinoussa foi habitada desde tempos antigos antes do 2º milenio a.C. A abundancia de cerámica demostra parte das grandes actividades comerciais durante o período bizantino. Desde finais do século 11 d.C. a illa foi propiedade do mosteiro Chozoviotissa (Παναγία Χοζοβιώτισσα) en Amorgos.

Logo da conquista de Constantinopla durante a Cuarta Cruzada Schinoussa pasou ao dominio de Venecia no Ducado do Arquipélago, fundado en 1207, por Marco Sañudo. Presumiblemente, durante era otomá, estivo deshabitada debido aos piratas.

O Protocolo de Londres de 1829 Schoinoussa igual que as outras illas das Cícladas pasaron a formar parte do novo estado grego. Habitantes de Amorgos acomodáronse na metade do século XIX na illa. A principios do século XX, moitas persoas abandonaron a illa cara a Atenas. Durante a segunda guerra mundial Schinoussa foi ocupada por Italia desde 1941 ata 1943 e logo no 1944 polo Exército alemán. Debido á mal situación económica, moitas persoas víronse forzadas a saír da illa logo da guerra.

Subdivisións locais
-------------------

A illa ten 206 habitantes e consta das aldeas de:

* Panagia ou Schinoussa (Σχοινούσσα ((194)))
* Mesaria (Μεσαριά ((12)))
* O porto de Mersini (Μερσίνι) non se rexistra nas estatísticas oficiais

E as illas deshabitadas:

* Argilos (Άργιλος)
* Klidoura (Κλιδούρα) ou Gaidoura (Γαϊδούρα)
* Ofidoussa (Οφειδούσσα)
* Aspronisi (Ασπρονήσι )

Economía
--------

A poboación vive principalmente da agricultura, xunto co turismo.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Schoinoussa Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Lista de illas de Grecia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q776776
* GeoNames: 253651
* GND: 4838884-1
* OSM: 530783
* Pleiades: 599928

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **batalla de Sekigahara** (関ヶ原の戦い, *Sekigahara no tatakai*) foi unha batalla decisiva na historia do Xapón que tivo lugar o 21 de outubro de 1600 (*Keichō* 5, décimo quinto día do noveno mes segundo o antigo calendario) en Sekigahara (actual prefectura de Gifu). Durante este conflito enfrontáronse os exércitos das dúas principais faccións do país: os seguidores de Toyotomi Hideyori (Exército do Oeste) e os de Tokugawa Ieyasu (Exército do Leste). Había quen consideraba que Toyotomi Hideyori, fillo de Toyotomi Hideyoshi, un dos grandes unificadores do Xapón, era quen tiña que converterse no dirixente do país; tamén había os que daban o seu apoio a Tokugawa Ieyasu, un dos daimios ou señores feudais máis prominentes do país, para que se convertese no dirixente.

A vitoria do «Exército do Leste» de Ieyasu fíxolle pasar á historia como o «derradeiro dos grandes unificadores do Xapón» xunto con Oda Nobunaga e Toyotomi Hideyoshi. Ademais, despexou o camiño para que obtivese o de título *shogun*, a máxima autoridade política e militar do Xapón daquela. Como resultado da batalla, estabeleceuse o shogunato Tokugawa, o derradeiro shogunato da historia, que se estendería durante máis de 250 anos á fronte do goberno.

A importancia desta batalla, que foi o derradeiro episodio de toda unha campaña militar, reside en que permitiu rematar cunha época de constantes conflitos e loites internas. Posteriormente, estabeleceríase unha paz case absoluta ó longo e amplo do arquipélago, só interrompida por revoltas menores, que duraría até o retorno do emperador do Xapón como máxima autoridade durante a Restauración Meiji (1866-1869).

Malia que non se soubo con exactitude a cifra dos soldados presentes no campo de batalla, a maioría dos especialistas aseguran que aquel día se deron cita entre 170 000 e 200 000 guerreiros, e mesmo algúns afirman que esta batalla foi a meirande ocorrida en chan xaponés en toda a súa historia.

Notas
-----

1. 1 2  Thomas A. Stanley i R.T.A. Irving (ed.). "The Story of the Battle of Sekigahara" (en inglés). Consultado o 30 de abril de 2020.
2. 1 2 3  Bryant, Anthony (1995). Osprey Publishing, ed. *Sekigahara 1600: The final struggle for power*. pp. 25. ISBN 1-85532-395-8.
3. 1 2  Masaru Fujimoto (ed.). "Fight for the future" (en inglés). Japan Times. Arquivado dende o orixinal o 19 de decembro de 2012. Consultado o 9 de marzo do 2009.
4. ↑  "The Battle of Sekigahara". Consultado o 9 de setembro de 2008.
5. ↑  "Japan - AD 1573-1615 Momoyama" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 27 de abril de 2009. Consultado o 6 de marzo de 2009.
6. ↑  "Edo Period" (en inglés). Consultado o 6 de marzo de 2009.
7. ↑  Turnbull, 2003:47.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q234188
* EBID: ID
* LCCN: sh85119654
* NDL: 00570565

 |
**Luis Carrero Blanco**, nado en Santoña, Cantabria, o 4 de marzo de 1904 e finado en Madrid o 20 de decembro de 1973, foi un militar e político español. Ocupou diversos cargos no goberno franquista, e foi asasinado por ETA cando era presidente do goberno de España durante a etapa final desa ditadura.

Traxectoria
-----------

### Formación

Ingresou na Escola Naval en 1918 contando con 14 anos e tomou parte na campaña de Marrocos de 1924-1926.

### A guerra civil

Ao iniciarse a guerra civil fuxiu ante o temor de ser executado por milicias republicanas e refuxiouse nas embaixadas de México e Francia, ata que en xuño de 1937 conseguiu evadirse á zona nacional.

Situado ao mando do destrutor Huesca e, posteriormente, dun submarino, chegou a ser xefe de Operacións do Estado Maior da Mariña.

### Cargos de Goberno

No ano 1940 redactou un informe recomendando a neutralidade española na segunda guerra mundial. Desde entón converteuse no home de confianza de Franco, sendo nomeado subsecretario (1941), ministro da Presidencia (1951) e logo vicepresidente (1967), o que supuxo un incremento crecente do seu peso específico no goberno do Estado. No seu labor procurou limitar a influencia dos falanxistas, promoveu a modernización económica e administrativa do Estado, aínda que sempre dentro do franquismo, e apoiou a planificación da sucesión monárquica do réxime, na figura de Xoán Carlos I.

En xuño de 1973 foi nomeado presidente do goberno, o que facía pensar que se convertería no home forte do Estado á morte do ditador e no alicerce sobre o cal se sustentaría o franquismo sen Franco. Pero o seu falecemento o 20 de decembro de 1973 nun atentado perpetrado por ETA en Madrid ("Operación Ogro") abortou esas expectativas.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Luis Carrero Blanco*** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Francisco Franco Bahamonde** |   **Presidente do Goberno de España** 1973 (9 de xuño - 20 de decembro) | Sucesor:**Torcuato Fernández Miranda** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q313117
* WorldCat
* VIAF: 71483736
* BAV: ADV10294831
* BNE: XX899271
* BNF: 124346560
* CANTIC: a10059751
* DBE: luis-carrero-blanco
* DeutscheBio: 11851153X
* Dodis: P52282
* EBID: ID
* FAST: 84787
* GEC: 0015363
* GND: 11851153X
* ISNI: 0000 0000 8151 2892
* LCCN: n82000519
* Munzinger: 00000011481
* NKC: osd20211123523
* NTA: 070385491
* PTBNP: 156005
* SNAC: w6r36zz3
* SUDOC: 033485011
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 22140

 |
O **condado de Daviess** (en inglés: *Daviess County*) é un condado pertencente ao estado estadounidense de Kentucky. No censo de 2000, o condado tiña unha poboación de 91.545 habitantes. Forma parte da área metropolitana de Owensboro, cidade esta que ten a capitalidade do condado.

O condado de Daviess  fundouse en 1815 e recibiu o seu nome na honra de Joseph Hamilton Daveiss, o fiscal que levou o caso contra Aaron Burr.

Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1.233 km²,  dos que 1.197 km² son de terra e 36 km² (o 2,91 %) corresponden a auga.

Xeografía
---------

### Condados estremeiros

* Condado de Spencer, Indiana (nordés).
* Condado de Hancock (leste).
* Condado de Ohio (sueste).
* Condado de McLean (suroeste).
* Condado de Henderson (oeste).
* Condado de Warrick, Indiana (noroeste).

Demografía
----------

No censo de 2000, había 91.545 persoas, 36.033 fogares e 24.826 familias residentes no condado. A densidade de poboación era de 198 persoas por milla cadrada (76/km²). En 2000 había 38.432 unidades unifamiliares, cunha densidade de 83 por milla cadrada (32/km²). A repartición por razas do condado era de 93,69 % brancos, 4,35 % afroamericanos, 0,13 % amerindios, 0,43 % asiáticos, 0,02 % insulares do Pacífico, 0,44 % doutras razas e 0,94 % de dúas ou máis razas. O 0,92 % da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.

A renda media dos fogares do condado era de 36.813 dólares e o ingreso medio por familia era de 45.404 dólares. En 2000 os homes tiñan uns ingresos medios de 35.295 dólares e as mulleres de 21.971 dólares. A renda per cápita do condado era de 18.739 dólares e o 12,30 % da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional.

Cidades e núcleos de poboación
------------------------------

* Maceo.
* Masonville.
* Owensboro.
* Whitesville.

Notas
-----

1. ↑  Información do condado de Daviess en *NACo County Explorer* Arquivado 07 de outubro de 2015 en Wayback Machine.. *(En inglés)*
2. ↑  Datos do Condado de Daviess na web da *Oficina do Censo dos EEUU Arquivado 08 de xaneiro de 2015 na Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos*. *(En inglés)*

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Condados dos Estados Unidos de América

### Ligazóns externas

* Sitio web do Condado de Daviess. *(En inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q400757
* WorldCat
* VIAF: 123222261
* GeoNames: 4289518
* GNIS: 516876
* LCCN: n85173551
* OSM: 1846516
* TGN: 2000786

 |
***Mel de abellón*** é unha novela de Torgny Lindgren, publicada por vez primeira en 1995 co título orixinal en lingua sueca de ***Hummelhonung***.

Trama
-----

Unha escritora, logo de dar unha charla nunha vila de Västerbotten, no norte de Suecia, remata vivindo nunha aldea illada cun home ancián que a vai recoller. O home, Hadar, ten un irmán chamado Olof que vive noutra casa a unha curta distancia, pero os irmáns evítanse como á peste e levan moitos anos sen teren contacto. Doentes os dous, a súa única esperanza é sobrevivir ó outro. O único modo que ten Hadar para saber que Olof segue vivo é ver se sae fume da súa cheminea.

A chegada da escritora convértese en catalizador: os irmáns comezan a desvelarlle o seu pasado, e ao tempo ela sérvelles de canle de comunicación por primeira vez en décadas, aínda que sexa de forma indirecta.

Adaptacións
-----------

A novela foi adaptada a ópera en 2001 por Carl Unander-Scharin. Foi traducida ao galego por Marta Dahlgren, publicada en 2013 pola Editorial Hugin e Munin.

Notas
-----

1. 1 2  *Mel de abellón*. Traducido por Marta Dahlgren (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2014. ISBN 978-84-941211-6-6 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Gradvall, Jan; Nordström, Björn; Nordström, Ulf; Rabe, Annina (2009): *Tusen svenska klassiker*. Norstedts Förlagsgrupp. ISBN 978-91-1-301717-4 *(en sueco)*.
3. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 20. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de abril de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web da editorial.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q10527110
* BiTraGa: 4946

 |
**Agustín Álvarez Araujo**, coñecido como **Tito** ou **Caralladas**, nado en Rorís (Teis, Vigo) en 1918 e finado en Vigo o 30 de maio de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Carpinteiro veciño do Paraixal (Teis) e militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado e participou na guerra civil no exército franquista. Desertor do exército, estivo preso en Mozarrifar (Zaragoza). Foi novamente arrestado en 1945, pero logrou escapar. Uniuse ao grupo de Manuel Simón Campos, activo na área de Vigo e o sur da provincia de Pontevedra, en outubro de 1946. En novembro de 1946 incorporouse ao destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en Teis o 30 de maio de 1947.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Abad Gallego, Xoán Carlos (2005). *Héroes o forajidos. "Fuxidos" y guerrilleiros antifranquistas en la comarca de Vigo*. Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. p. 464. ISBN 84-89599-33-5.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. pp. 34–35. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en los de la sierra *(en francés)*
Raloxifeno.
O **raloxifeno** é un medicamento que está indicado no tratamento da osteoporose en mulleres posmenopáusicas. A súa acción principal é diminuír a probabilidade de que se produzan fracturas vertebrais neste grupo de pacientes, mais non diminúe o risco de fractura de cadeira.

Pertence ó grupo terapéutico dos moduladores selectivos do receptor de estróxeno, polo que a súa acción débese a que se une ós receptores estroxénicos existentes en diferentes tecidos. No óso diminúe a resorción ósea, polo que favorece o aumento de masa ósea e diminúe a probabilidade de fractura vertebral. En troques, actúa sobre o útero de maneira antagonista ós estróxenos, polo que non provoca o crecemento do endometrio nas mulleres posmenopausicas nin causa sangrado uterino. Tampouco estimula o tecido mamario polo que ten acción antagonista sobre este órgano e inhibe o trofismo e por esas razóns é utilizado no tratamento de cancro de mama preferentemente, polo que se deixou de usar o tamoxifeno, que é un agonista parcial do receptor estroxénico en útero aínda que sexa antagonista de estróxenos en mama.

Notas
-----

1. ↑  *Raloxifeno*. Ficha técnica o resumen de característiscas del producto. Agencia europea del medicamento. Consultado el 2 de enero de 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q425223
* EBID: ID
* MAG: 2779889926

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* ATC: G03XC01
* CAS: 84449-90-1
* ChEBI: 8772
* ChEMBL: CHEMBL81
* ChemSpider: 4859
* DrugBank: 00481
* DTXSID: DTXSID3023550
* ECHA: 100.212.655
* IUPHAR: 2820
* KEGG: C07228
* NDF-RT: N0000022103
* PubChem: 5035
* RxNorm: 72143
* UMLS: C0244404
* UNII: YX9162EO3I

 |
**Elías López Delgado**, nado en Córgomo (Vilamartín de Valdeorras) cara 1894 e finado en Ourense 7 de novembro de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Comerciante e viticultor do Córgomo. Tesoureiro do Partido Galeguista de Vilamartín de Valdeorras. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Asturias. Combateu no Batallón Galicia do Exercito do Norte. Coa caída de Asturias retornou a Valdeorras e integrouse na guerrilla no grupo do Corgomo liderado por Antonio Arias Prada, que operou nas Terras de Valdeorras de finais de 1937 até finais de 1939. Detido, foi xulgado en Ourense o 30 de agosto de 1940 por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi fusilado en Ourense o 7 de novembro de 1940 con Antonio Arias Prada.

Notas
-----

1. ↑  *La Región*, 8-11-1940, p. 2.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Nacionalismo e guerrilla: Un capítulo da loita antifranquista na Galiza

### Ligazóns externas

* Elías López Delgado na páxina web *Nomes e Voces*.
* Nacionalismo a man armada
Na mitoloxía grega, **Libia** foi unha ninfa, filla de Épafo e neta, polo tanto, de Ío e Zeus. Uniuse a Poseidón, ó que lle deu dous fillos, Axenor e Belo. Épafo deu o nome da súa filla ó país de Libia, o territorio ó oeste do río Nilo, no noroeste de África.

> 
> 
> "*Épafo reinou sobre os exipcios e casou con Menfis, filla de Nilo, e co seu nome fundou a cidade de Menfis e enxendrou unha filla, Libia, da que tomou nome o país de Libia. De Libia e Posidón naceron os xemelgos Axenor e Belo*".
> (Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica* II, 1, 4)
> 

Algunhas fontes considérana filla de Ío, e non a súa neta; ou filla de Océano, e irmá de Asia e Europa. Tamén, outras tradicións din que Poseidón e Libia tiveron máis fillos: Enialio, Busiris (que se considera fillo de Poseidón con Lisianasa, outra das fillas de Épafo), Fénix (que é un dos fillos de Axenor) e mesmo Atlas.

Ío fora transformada en vaca por Hera, celosa das amantes de Zeus, ou polo propio Zeus, para salvagardala das iras de Hera. Fuxindo da persecución desta, foi dar a Exipto, onde recuperou a forma humana e deu a luz a Épafo, terminando casando con Telégono, o rei do país. Cando Épafo foi adulto, sucedeu a Telégono no trono e casou con Menfis, filla do deus-río Nilo, con quen tivo tres fillas, Libia, Lisianasa e Tebe. Non obstante, para Hixino, Épafo casou con Casiopea e tiveron a Libia .

Notas
-----

1. ↑  Esta Europa vén sendo a filla de Axenor, raptada por Zeus en forma de touro branco.
2. ↑  *Fábulas* 149. Esta Casiopea non ten relación con Casiopea, nai de Andrómeda, que presumía de ser máis fermosa que as Nereidas e foi castigada por Poseidón.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Grimal, Pierre (1981). *Diccionario de mitología griega y romana*. Paidós. ISBN 9788449324574.  *(en castelán)*
* Hixino (2009). *Fábulas mitológicas*. Alianza Editorial. ISBN 9788420650722.  *(en castelán)*
* Pseudo-Apolodoro (2016). *Biblioteca mitológica*. Alianza Editorial. ISBN 9788491044277.  *(en castelán)*
**Luis Pereiro Vázquez**, nado en Monterroso en 1935, é un político galego vinculado ao PPdeG.

Traxectoria
-----------

Dende os 22 anos foi concelleiro en Monterroso, chegando a ser tenente de alcalde. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas encabezando a candidatura da UCD e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nese mandato foi designado deputado provincial. En 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega e revalidou a alcaldía por maioría absoluta. 

En febreiro de 1986 ingresou en Alianza Popular, formación que encabezou en 1987 e coa que revalidou a alcaldía por maioría absoluta. Xa como PPdeG, continuou encabezando a formación conservadora en Monterroso e foi reelixido alcalde por maioría absoluta nos comicios de 1991 e 1995. Nas eleccións de 1999 perdeu a alcaldía logo de que o PSdeG-PSOE lograse a maioría absoluta, polo que pasou a selo portavoz popular na oposición ata o final do mandato, tralo cal se retirou da primeira liña política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**-** |  **Alcalde de Monterroso** 1979 - 1999 | Sucesor:**Antonio Gato Soengas** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Monterroso

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Noticia en *La Voz de Galicia*
**Damien Hirst**, nado en Bristol (Reino Unido) o 7 de xuño de 1965, é un artista británico pertencente ao grupo chamado Young British Artists («novos artistas británicos», ou YBAs polas súas siglas en inglés). É unha figura protagonista na escena da arte en Inglaterra dende comezos da década de 1990 e é internacionalmente coñecido como o artista vivo coa obra mellor pagada.

Obra
----

A morte é o tema central do seu traballo. É coñecido sobre todo polas súas series de *Historia natural* (*Natural history*), nas cales, animais mortos (como quenllas, ovellas ou vacas) son preservados, ás veces diseccionados, en formol. Un dos seus traballos máis icónicos é *A imposibilidade física da morte na mente de algo vivo* (*The Physsical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living*). Trátase dunha quenlla tigre de 14 pés de longo inmersa nunha vitrina de formol. Debido á descomposición do animal, foi substituído por un novo exemplar no 2006. A súa venda por dez millóns de dólares no 2004 fixo de el o segundo artista vivo máis caro, despois de Jasper Johns.

En xuño do 2007, Hirst logrou superar a Jasper neste apartado coa venda de *Cofre de medicinas* (*Medicine Chest*), na exposición Lullaby Spring, por nove millóns seiscentas cincuenta mil libras esterlinas, na casa de poxas Sotheby's en Londres. O 30 de agosto do 2007, Hirst superou a súa anterior venda de Lullaby Spring co seu traballo *Polo amor de Deus* (*For the Love of God*), unha caveira humana auténtica, toda ela incrustada de diamantes, 8.601 en total, que alcanzou os cincuenta millóns de libras esterlinas (74 millóns de euros), pagados por un grupo investidor descoñecido (posteriormente, descubriuse que o propio Hirst, o seu representante e un dos seus galeristas pertencían ao consorcio). Outra gran venda foi a conseguida por *O becerro de ouro* (*The golden calf*), pola que obtivo en Sotheby's 10,34 millóns de libras (uns 14 millóns de euros). Calcúlaselle unha fortuna superior aos mil millóns de dólares, sendo máis rico que outros coñecidos magnates británicos como Mick Jagger ou Elton John.

Tamén é coñecido polas súas pinturas xigantes (*spin paintings*), feitas nunha superficie circular xiratoria, e polas súas pinturas de puntos (*spot painting*), consistentes en filas de círculos coloreados ao azar; estas obras foron moi imitadas en gráficos comerciais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q294326
* WorldCat
* VIAF: 96063124
* AAG: 6670
* AllMusic: mn0001265331
* Belvedere: 11007
* BMT: 31618
* BNE: XX5600804
* BNF: 13492545z
* Bridgeman: 21474
* CANTIC: a11202166
* DeutscheBio: 119210738
* Discogs: 1707076
* EBID: ID
* Europeana: ID
* FAST: 329247
* Filmportal: ID
* GEC: 0522439
* GND: 119210738
* IMDb: nm1257393
* ISNI: 0000 0003 6880 389X
* LCCN: no93026968
* MusicBrainz: ID
* Munzinger: 00000022201
* NKC: jo2009299451
* NNDB: 000088901
* NPG: mp14191
* NTA: 165531142
* openMLOL: 123991
* Pinakothek: damien-hirst
* RKD: 128845
* SNAC: w61j9rbn
* SUDOC: 050261886
* Tate: 2308
* TMDb: 558273
* ULAN: 500057379

 |