recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Justs Sirmais** (nado o 6 de febreiro de 1995), tamén coñecido simplemente como **Justs**, é un cantante letón. Representou a Letonia no Festival de Eurovisión 2016 coa canción "Heartbeat".

Biografía
---------

Sirmais naceu o 6 de febreiro de 1995 en Kekeva, Letonia. Estudou no Instituto Estatal de Riga núm. 1.

O 31 de xaneiro de 2016, Sirmais foi anunciado como un dos doce cantantes da segunda tempada do *Supernova*, o show que usa Letonia para elixir o seu representante para o Festival de Eurovisión. El competiu coa súa canción "Heartbeat", escrita pola cantante representante de Letonia do Festival de Eurovisión 2015, Aminata. Na primeira convocatoria o 7 de febreiro, Sirmais gañou co 40% do televoto. El competiu na semi-final o 21 de febreiro e conseguiu chegar á final. O 28 de febreiro, gañou a final nacional e foi escollido para representar ao seu país no Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia.

Discografía
-----------

### Sinxelos

* "Heartbeat" (2016)

Notas
-----

1. ↑  "Justs Sirmais". Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2016. Consultado o 8 de febreiro de 2016.
2. ↑  "Latvia: Supernova 2016 acts to be revealed on 31 January". *ESCToday.com*. Arquivado dende o orixinal o 26 de xaneiro de 2016. Consultado o 24 de xaneiro de 2016.
3. ↑  "20 songs in Latvian line up revealed". *European Broadcasting Union*. Consultado o 31 de xaneiro de 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22806904
* WorldCat
* VIAF: 25146285339915371048
* AllMusic: mn0003506669
* Discogs: 5010935
* Genius: Justs-sirmais
* IMDb: nm8143601
* ISNI: 0000 0004 6555 7301
* MusicBrainz: ID

 |
**Justo Eliseo Areal Barros**, nado en Tui o 14 de xuño de 1862 e finado en Vigo o 8 de xullo de 1902 foi un militar, xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Exerceu a profesión de militar e dedicouse á literatura, sendo poeta eventual en lingua galega, como mostra o *Na morte de Alberte García Ferreiro*. Tamén editou o volume *Poesías inéditas del P. Feijóo* (1901). Colaborou en diversos periódicos da época, como *Follas Novas* da Habana, *Revista Gallega* e *La Integridad* co pseudónimo **Prisco** e que se reproduciron posteriormente en *Casas solariegas de Galicia. Apuntes genealógicos* (1889). Elaborou o estudo *Fragmentos de historia de Galicia* (1900), cun prólogo de Galo Salinas e que recolle textos xa publicados en *La Integridad* co título de Efemérides. Con motivo da súa morte compuxéronse na súa honra varios poemas e textos en prosa, tanto en galego coma en castelán, que se publicaron en Buenos Aires baixo o título *Corona fúnebre a la memoria de D. Justo E. Areal* (1903).

Publicou en galego os relatos "O dito d´un parvo" (1898, *El Eco de Galicia* da Habana) e "Derrepica" (1900, *El Eco de Galicia* de Bos Aires).

Notas
-----

1. ↑  Escrito en Vigo en 1902 e recollido por Uxío Carré Aldao na antoloxía que incluíu na súa *Literatura Gallega*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Centro Ramón Piñeiro, ed. (2003). *Narradores ocasionais do século XIX (Relato breve)* (PDF). Santiago de Compostela. pp. 25–26. ISBN 84-453-3736-X. Consultado o 8 de novembro de 2013.
**Justo Pelayo de la Cuesta Núñez**, nado en Marín o 1 de novembro de 1823 e finado en Madrid o 15 de abril de 1889, foi un avogado e político, ministro de Facenda durante o reinado de Afonso XII, no gabinete de José Posada Herrera.

Traxectoria
-----------

Tras estudar Dereito nas universidades de Compostela e Madrid, logrou o doutoramento en 1846, iniciando a súa carreira política ó obter unha acta de deputado no Congreso por Pontevedra nas eleccións de 1853, escano que volvería obter nas eleccións celebradas entre 1863 e 1865. En 1872 pasou ó Senado ó resultar elixido por Ávila sendo, en 1881, nomeado senador vitalicio.

Foi ministro de Facenda entre o 9 de xaneiro e o 13 de outubro de 1883.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Juan Francisco Camacho de Alcorta** |  **Ministro de Facenda** 1883 | Sucesor:**José Gallostra y Frau** |

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no CongresoArquivado 31 de outubro de 2020 en Wayback Machine.
* Ficha no Senado

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9016851
* DBE: justo-pelayo-de-la-cuesta-nunez
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 29660
* Senadores de España (1834-1923): 814

 |
Churequeiros esbardallando o lixo.
**Chureca** é o nome do maior vertedoiro de lixo de Managua, Nicaragua. Está situado no extremo nor-occidental da cidade, ao lado do lago Xolotlán (lago Managua) e rodeado polo barrio de Acahualinca.

Cunha dimensión superficial dunhas 40 hectáreas e unha profundidade media de 30 metros, o vertedoiro recibe unhas 1.300 toneladas diarias de residuos sólidos urbanos.

Debido á súa localización, ás súas dimensións crecentes e á falta dun plan de tratamento, La Chureca supón un enorme problema medioambiental: os efluentes lixiviados infíltranse nos acuíferos e contaminan as súas aguas, así como as do lago. O gas metano xerado pola descomposición dos residuos orgánicos escapa á atmosfera contribuíndo a reforzar o efecto invernadoiro a escala global. Ademais constantes fogos espontáneos producen unha atmosfera irrespirable que afecta aos habitantes dos barrios próximos.

Esperando o camión.
O problema podería ser moito maior se non se contara coa acción dos "churequeros", cidadáns pobres que, en número aproximado de 1.500, recollen do vertedoiro os materiais que poden ser reciclados ou teñen algunha posibilidade de comercialización (vidro, plásticos, metais, papel e cartón, fundamentalmente). Isto xera unha actividade económica da que se benefician miles de familias, algúns de cuxos membros se dedican á recolección de materiais, ao lavado, ao almacenamento, ao transporte ou á súa comercialización. Até 2.500 persoas poden estar directamente implicadas nalgunha destas tarefas, principalmente nos barrios limítrofes a Chureca, onde se utilizan as propias vivendas como almacéns. Un dos barrios, habitado por unhas 200 familias, atópase dentro do propio vertedoiro.

Carrexando lixo.
Cunha poboación aproximada de 18.000 persoas, a situación socio-económica dos barrios que arrodean Chureca é de extrema pobreza, marxinación e exclusión social. A maior parte das casas están construídas basicamente con chapas de cinc e aceiro, e carecen en gran medida dos servizos urbanos básicos.

No vertedoiro conflúen a un mesmo tempo os 1.500 churequeiros, os camións da recollida de lixo, a maquinaria de nivelación, os empregados municipais, carros que serven para o transporte dos materiais recollidos aos centros de almacenamento, unhas duascentas vacas que pacen por alí diariamente, un fume permanente que xorde do lixo, así como centenares de zopilotes que acoden ao lugar a alimentarse, presentando esta estampa unha idea das condicións de vida da xente do lugar.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Chureca***  |
***La Nación*** é un xornal matutino da Arxentina, editado na cidade de Buenos Aires. Foi fundado polo expresidente Bartolomeu Mitre e o seu primeiro exemplar publicouse o 4 de xaneiro de 1870. De formato "saba", é o segundo diario en cantidade de circulación no país.

Historia
--------

Ao seu primeiro director e fundador sucedérono os seus fillos, Bartolomeu Mitre y Vedia e Emilio Mitre. Este último creou *S.A. La Nación* en 1909, a cal segue sendo a sociedade propietaria do diario. Entre 1909 e 1912 os co-directores foron os netos do fundador, Luís e Jorge. Logo o primeiro presidiría o directorio, e o segundo sería director xornalístico. En 1932 Luís Mitre asume ambas as funcións, que mantén ata a súa morte en 1950. Desde entón ata a súa morte en 1982 o diario sería conducido por Bartolomeu Mitre, bisneto do fundador, e desde 1982 ata o presente (2007) por Bartolomeu Mitre, tataraneto do fundador.

É visto polo xeral como un dos diarios arxentinos máis prestixiosos e con maior traxectoria, que soubo ter unha continuidade no seu estilo e orientación ao longo do tempo. Actualmente é o segundo diario en cantidade de circulación na Arxentina, detrás de *Clarín*.

O seu lema é: "La Nación será una tribuna de doctrina" (A Nación será unha tribuna de doutrina).

Orientación política
--------------------

De tendencia tradicionalmente conservadora, adoita ser a vía de expresión de sectores afíns á Igrexa Católica, ás Forzas Armadas e aos grandes produtores agropecuarios da Arxentina. Con todo, polas súas columnas e notas de opinión pasaron personalidades das máis variadas cores políticas.

La Nación en Internet
---------------------

En 1995 La Nación lanzou o seu sitio web, chamado inicialmente *La Nación Line*. Actualmente é o segundo sitio de noticias máis visitado da Arxentina, detrás da versión dixital de Clarín.

Seccións
--------

O diario conta con 5 seccións fixas diarias: 

* **Sección primeira:** Política, información general, exterior, ciencia, opinión etc.
* **Sección segunda:** Economía.
* **Sección terceira:** Deportes.
* **Sección cuarta:** Espectáculos.
* **Sección quinta:** Clasificados.

e 16 suplementos semanais:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Revista.
* Tecnoloxía.
* Ao volante.
* Moda e Beleza.
* Turismo.
* Campo.
 | * Enfoques.
* Cultura.
* Arquitectura.
* Empregos.
* Comercio Exterior.
* Countries.
 | * Propiedades.
* Inmobles Comerciais.
* Arte.
* Saúde.
* Comunidade (Mensual).
 |

Na súa última páxina publícanse as tiras cómicas. Entre elas, as de Maitena e Liniers.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de La Nación

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1507630
* BRE: 3354341
* EBID: ID
* ISSN: 0325-0946
* Treccani: la-nacion

 |
***Killing Joke*** é o álbum de estrea da banda inglesa de post-punk Killing Joke, editada en agosto do ano 1980 a través do selo E'G Records. O disco foi gravado a principios de 1980, baixo a produción da mesma banda, pouco despois dunha pequena xira para promocionar o EP *Almost Red*. As letras das cancións foron escritas por polo líder e vocalista Jaz Coleman, que expresou as súas opinións en temas como a política, amorte, a hipocrisía, a natureza humana, a polución ou o exhilio.

A canción "Requiem" foi versionada por Foo Fighters en 1997 como cara-b do sinxelo "Everlong", e o tema "The Wait" versionouno Metallica en 1987 no *The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited*, sendo editado posteriormente como sinxelo. Esa canción tamén apareceu na película *School of Rock*.

*Killing Joke* acadou o número 39 na lista británica de álbums en 1980 e del sacáronse: "Wardance", "Change" e "Requiem".

Listaxe de cancións
-------------------

Edición orixinal británica

| Cara 1 |
| --- |
| N.º | Título | Letras | Música | Duración |
| 1. | "Requiem"   | Jaz Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 3:45 |
| 2. | "Wardance"   | Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 3:49 |
| 3. | "Tomorrow's World"   | Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 5:31 |
| 4. | "Bloodsport"   | instrumental | Walker, Youth, Ferguson | 4:46 |

| Cara 2 |
| --- |
| N.º | Título | Letras | Música | Duración |
| 1. | "The Wait"   | Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 3:45 |
| 2. | "Complications"   | Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 3:08 |
| 3. | "S.O.36"   | Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 6.52 |
| 4. | "Primitive"   | Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 3:37 |

Edición orixinal estadounidense
O edición orixinal nos Estados Unidos conta co tema "Change" entre as cancións "Complications" e "S.O.36". "Change" foi posteriormente publicada como sinxelo non oficial.

| N.º | Título | Letras | Música | Duración |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 9. | "Change"   | Coleman | Coleman, Walker, Youth, Ferguson | 4:01 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1040702
* Discogs: 15387
* MusicBrainz: ID

 |
**Santa María de Lampai** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Teo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 286 habitantes (146 homes e 140 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación en 4,3 km², o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 297 habitantes.

Patrimonio
----------

A **igrexa de Santa María de Lampai** é de orixe románica e conserva a base estrutural: unha ábsida case cuadrangular e unha nave rectangular. A porta, situada na fachada, está rodeada dunha dobre arcada de medio punto volteada sobre columnas próximas. Tamén son destacables os arcos lobulados da arcada superior.

No interior da igrexa destaca a capela maior cuberta cunha bóveda de canón sostida por dúas arcadas de medio punto, subliñando o arco triunfal de entrada que se voltea sobre as columnas de capiteis vexetais.

En Mosteiro, a mesma aldea onde está a igrexa, existiu o mosteiro de San Paio, que dá nome ao lugar e que foi incendiado polos veciños en rebelión polos abusos sufridos polos monxes.

Dá nome ao couto de Lampai, un terreo pertencente actualmente á veciña parroquia de Cruces (Padrón), doado en 1156 polo rei Afonso VII ao plebeo Sancho Eanes.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Lampai

| Lugares da parroquia de Lampai no concello de Teo (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| A Agrela | Mosteiro | A Silva | Veitureira | Vilar do Bispo |

### Parroquias de Teo

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Teo |  |
| --- | --- |
| Bamonde (Santa María) | Cacheiras (San Simón de Ons) | Calo (San Xoán) | Lampai (Santa María) | Lucí (Santa Mariña) | Luou (Santa María) | Oza (Santa Baia) | Rarís (San Miguel) | Recesende (San Xoán) | Reis (San Cristovo) | Teo (Santa María) | Vilariño (San Tomé) |

Notas
-----

1. 1 2  DECRETO 189/2003, do 6 de febreiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia da Coruña.
2. ↑  Páxina oficial do concello de Teo Arquivado 31 de xaneiro de 2015 en Wayback Machine. datos das parroquias

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Teo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12391582
* código INE: 15082030000

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Lamas.

**Santo Isidro de Lamas do Biduedo** é unha parroquia do concello lugués de Triacastela na comarca de Sarria. No ano 2007 tiña 102 habitantes (56 homes e 46 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano 2000.

Toponimia
---------

O orónimo provén do latín lama, e indica un lugar con lama ou lodo.

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial está situada no núcleo de Lamas, nunha elevación do terreo. Foi construída en 1949, con estilo ecléctico de trazado neogótico e espadana clásica. Ten planta rectangular pechada cunha ábsida plana e cunha cuberta a dúas augas. O adro de acceso ten cuberta a catro augas. A fachada principal ten no lugar do rosetón un oco apuntado de iluminación. A espadana ten corpo central de dous ocos e medio punto con molduras e frontón triangular de remarte con pináculo e arco de medio punto. Na parte posterior sitúase a sancristía, máis baixa e reducida cá nave central.

No lugar do Biduedo hai unha capela adicada a San Pedro. Ten unha nave única duns 5 por 10 m, cun oco na fachada sur e cuberta a dúas augas con artesoado de madeira.

Galería de imaxes
-----------------

*Artigo principal**:* Galería de imaxes de Lamas do Biduedo, Triacastela.
* Tractor en Lamas do Biduedo.Tractor en Lamas do Biduedo.
* Igrexa parroquial.Igrexa parroquial.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Lamas do Biduedo

| Lugares da parroquia de Lamas do Biduedo no concello de Triacastela (Lugo) |  |
| --- | --- |
| O Biduedo | A Lagúa | Lamas | Meizarán |

### Parroquias de Triacastela

| Galicia | Provincia de Lugo | Parroquias de Triacastela |  |
| --- | --- |
| A Balsa (San Breixo) | Cancelo (San Cristovo) | Lamas do Biduedo (Santo Isidro) | O Monte (Santa María) | Santalla de Alfoz (Santalla) | Toldaos (San Salvador) | Triacastela (Santiago) | Vilavella (Santa María) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 6/2000, do 7 de xaneiro, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Lugo.
2. ↑  Ares Vázquez, Nicandro (2013). *Estudios de toponimia galega, tomo II*. Real Academia Galega. ISBN 978-84-87987-85-4.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Triacastela

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20547814
* código INE: 27062040000

 |
**Maite Emily Nkoana-Mashabane**, nada en Ga-Makanye, provincia de Limpopo, o 30 de setembro de 1963, é unha política surafricana. Foi Ministra surafricana de Relacións Internacionais e Cooperación desde 2009, relevando a Nkosazana Dlamini-Zuma, Ministra de Desenvolvemento Rural e Reforma da Terra desde 2018 e Ministra da Presidencia para as Mulleres, Mozos e Persoas con Discapacidades desde 2019.

É membro do Comité Executivo Nacional do Congreso Nacional Africano (ANC), partido político surafricano no que milita. Formou parte do Parlamento na Asemblea Nacional e ocupou cargos de diplomacia internacional.

Traxectoria
-----------

Nkoana-Mashabane naceu en Ga-Makanye, provincia de Limpopo. Durante a época do apartheid foi unha activista da Fronte Democrática Unida (UDF). Despois pasou a ser designada como Alta Comisionada do Sur de África á India e Malaisia. O seu exesposo Norman Mashabane, embaixador de Indonesia, foi acusado de acoso sexual.

Foi membro do Parlamento na Asemblea Nacional entre 1994 e 1995 e posteriormente foi enviada a misións diplomáticas en países como a India, Malaisia e as Maldivas.

Entre as súas referencias políticas, destaca ás mulleres que protagonizaron a Marcha de 1956, encabezada por Lilian Ngoyi, Helen Joseph, Albertina Sisulu e Sophia Williams-De Bruyn.

Nkoana-Mashabane foi nomeada Ministra de Relacións Internacionais e Cooperación de Suráfrica o 11 de maio de 2009 polo presidente Jacob Zuma. Foi Presidenta da Conferencia das Nacións Unidas de 2011 sobre Cambio Climático, celebrada na localidade surafricana de Durban do 28 de novembro ao 11 de decembro.

Ocupou as carteiras de Ministra de Relacións Internacionais e Cooperación desde o 26 de maio de 2014 até o 26 de febreiro de 2018 e de Ministra de Desenvolvemento Rural e Reforma Agraria o 27 de febreiro de 2018. 

O 30 de maio de 2019 fíxose cargo do Ministerio da Presidencia para as Mulleres, Mozos e Persoas con Discapacidades.

Notas
-----

1. 1 2 3  Department of International Relations and Cooperation, ed. (2014). "Minister of international relations and cooperation of the Republic of South Africa. Profile: Ms Maite Nkoana-Mashabane" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13 de xaneiro de 2015. Consultado o 12 de agosto de 2015.
2. ↑  "Copia archivada". Arquivado dende o orixinal o 21 de agosto de 2010. Consultado o 14 de decembro de 2011.
3. ↑  "Maite Nkoana-Mashabane" (en inglés). Consultado o 10 de agosto de 2020.
4. ↑  Nkoana-Mashabane, Maite. "Maite Nkoana-Mashabane | We should learn from the example of the women marchers of 1956" (en inglés). Consultado o 10 de agosto de 2020.
5. ↑  Black, Richard (11 de decembro de 2011). BBC News, ed. "UN climate talks end with late deal" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 12 de agosto de 2015. Consultado o 12 de agosto de 2015.
6. ↑  "Maite Nkoana-Mashabane, Ms | South African Government". Consultado o 10 de agosto de 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q58160
* Munzinger: 00000028934

 |
O **G.S. Lavrio K.A.E.** (en grego: Γ.Σ. Λαυρίου K.A.E.), tamén coñecido en inglés como **Lavrio B.C.**, é un equipo profesional de baloncesto da localidade de Lavrio, Grecia. Fundado no ano 1990, o club compite actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. O logo do club é un bufo, o cal homenaxea ao dekadrachm, moeda da Antiga Grecia. O Koroivos xoga os seus partidos como local no Pavillón de Lavrio, recinto con capacidade para 1.700 espectadores.

Historia
--------

O Gymnastikos Syllogos Lavrio foi fundado no ano 1990, participando en categorías rexionais (ESKA) desde 1990 até 2002, ano no que conseguen o ascenso á Gamma Ethniki (4ª dvisión). Nesta categoría permanecen até o ano 2007, cando acadan o ascenso á Beta Ethniki (3ª división). Durante as dúas primeiras temporadas do equipo nesta categoría, a 2007–08 e a 2008–09, o equipo finaliza en sexto posto. Porén, na temporada 2009–10, conseguen proclamarse campións tras gañar no desempate ao Panelefsiniakos (24 vitorias por 6 derrotas). Así, por vez primeira no club, o club ascende á A2 Ethniki. Ao mesmo tempo, o equipo consegue gañar catro partidos na Copa de Grecia, sendo eliminados na segunda rolda da senda fase do torneo polo PAOK (73-83).

Durante a súa primeira temporada na Segunda División, en 2010–11, o Lavrio finaliza en cuarto lugar. Tras manternse nos postos intermedios da táboa clasificatoria durante as seguintes temporadas, en 2014–15 o equipo finaliza en terceiro lugar, o que unido ao descenso e desaparición do KAOD da A1 Ethniki, levou ao Lavrio á máxima categoría por primeira vez na súa historia. Ao ano seguinte o club consegue manter a categoría a falta dunha xornada para o final do campionato, podendo finalmente perder sen consecuencias na última xornada ante o Aries Trikala.

### Patrocinadores

Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* **Lavrio DHI** (2016–2017)
* **Lavrio Megabolt** (2017− )

### Traxectoria

| Ano | Categoría | División | Pos. | Playoffs | Copa | Europa |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|
| 2009–10 | 3 | B Ethniki | 1 | Ascende |  — | — |
| 2010–11 | 2 | A2 Ethniki | 4 |  |  — | — |
| 2011–12 | 2 | A2 Ethniki | 8 |  |  — | — |
| 2012–13 | 2 | A2 Ethniki | 5 |  |  — | — |
| 2013–14 | 2 | A2 Ethniki | 10 |  |  — | — |
| 2014–15 | 2 | A2 Ethniki | 3 | Ascende |  — | — |
| 2015–16 | 1 | A1 Ethniki | 9 |  |  — | — |
| 2016–17 | 1 | A1 Ethniki | 8 |  |  — | — |

Notas
-----

1. ↑  "Τίτλοι τέλους ο ΚΑΟΔ, το Λαύριο στην Α1" (en grego). gazzetta.gr. 04-09-2015. Consultado o 07-05-2018.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
**Manuel Baamonde Guitián**, nado en Monforte de Lemos e finado na mesma cidade o 1 de decembro de 1927, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Na Restauración foi alcalde de Monforte (1884-1885), deputado provincial de Lugo por Monforte, vicepresidente da Deputación de Lugo e presidente en 1885; foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Ribadeo en 1896. Foi gobernador civil de León e Valencia e oficial maior do Ministerio da Gobernación. Adscrito ao Partido Liberal, presentouse ás eleccións a deputados a Cortes polo distrito de Monforte fronte a Guillermo de Osma Scull, pero foi derrotado. Finou en Monforte de Lemos o 1 de decembro de 1927.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**?** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 1884 - 1885 | Sucesor:**?** |
| Predecesor:**Juan Paradela Sánchez** |  **Presidente da Deputación de Lugo** 1885 - 1886 | Sucesor:**Juan Paradela Sánchez** |

Vida persoal
------------

Foi pai de Roberto e Camilo Baamonde Robles.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-12-1927, p. 10.
2. ↑  *El Regional*, 2-12-1927, p. 2.
3. ↑  Necrolóxica en *ABC*, 2-12-1927, p. 24

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
* "Una monfortina de pro", *La Voz de Galicia*, 16 de xuño de 2004.
**Manuel Amil Barcia**, nado en Santiago de Compostela en 1906 e finado en Pontevedra en 1972, foi un sindicalista e político galego.

Traxectoria
-----------

Carpinteiro de profesión, asesor dos sindicatos de Santiago de Compostela no primeiro bienio republicano. Destacou como un líder do ramo da construción da CNT na Coruña durante a preparación do movemento revolucionario do 8 de decembro de 1933. Foi detido pola Garda Civil nos primeiros días e, ao saír do cárcere, dedicouse á propaganda dos métodos faístas que propugnaban a revolución. Foi detido novamente en outubro de 1934 pasando un ano na cadea. En decembro de 1935 participou nun mitin no Teatro Rosalía de Castro da Coruña xunto a Claro José Sendón e Federica Montseny. En xullo de 1936 participou no Pleno Nacional como delegado do sindicato de transportes, e alí sorprendeuno o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936.

Durante a Guerra Civil desempeñou o cargo de xefe de Exército do Centro e colaborou coa Agrupación de Gallegos Libertarios e co seu voceiro *Galicia Libre*. Cando se iniciaron as sondaxes coas organizacións obreiras e republicanas para formar a Comité de Defensa contra o Goberno de Negrín, o comité nacional da CNT elixiuno para constituír o comité de defensa da organización.

Unha vez acabada a guerra, foi detido no porto de Alacant e trasladado ao campo dos Almendros e despois a Madrid, onde foi xulgado e condenado. Saíu en liberdade en 1940. En 1944 volveu ser detido, cando se dirixía a Francia como informador das organizacións libertarias no exilio, e, de novo en Madrid, foi xulgado e condenado por un tribunal militar. Por unha xestión de Melchor Rodríguez, coñecido como o Ángel Rojo, foi trasladado aos destacamentos penais de Cuelgamuros para incorporarse á construción do Val dos Caídos, dos que fuxiu en 1948. Foi novamente detido e enviado ao penal de El Dueso, do que saíu en agosto de 1956. Dirixiuse á casa da súa irmá en Santiago de Compostela. Viviu máis tarde en Pontevedra, traballando como albanel, onde morreu en 1972.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Fernández, Eliseo; Pereira, Dionisio (2004). Positivas, ed. *O anarquismo na Galiza*. Santiago de Compostela. pp. 24–25. ISBN 84-87783-79-1.
**José María Pena López**, nado en Tabeirós (A Estrada) en 1879 e finado en Pontevedra o 5 de xuño de 1937, foi un industrial e político galego.

Traxectoria
-----------

Foi representante da axencia Ford, empregado-cuidador dun surtidor de gasolina de CAMPSA, propietario dun garaxe con stok de accesorios para automóbiles e da fábrica lixivias e bebidas El Águila Estradense. En 1936 foi elixido presidente do Frente Popular da Estrada. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión con Jesús Puente Fontanes, Ramón Fernández Rico, José Rodríguez Sangiao, Cándido Tafalla Froiz e Manuel Nogueira González, foi condenado a pena de morte e internado en San Simón. Foi executado en Pontevedra, no Km. 1 da Avda de Buenos Aires, rexistrándose a morte a causa de hemorraxia interna. En xaneiro de 1938 a Comisión de Incautación de Bens de Pontevedra mandou instruír expediente de responsabilidade civil contra José María e outros sete veciños de Cuntis, séndolles confiscados todos os bens. A principios dos anos cincoenta os herdeiros de José María venderon os inmobles a un industrial catalán, Salvador Cusidó Franco, quen instalou na fábrica unha manufactura téxtil.

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* José María Pena, empresario estradense fusilado

### Ligazóns externas

* Mortos
* 

* José María Pena López na páxina web *Nomes e Voces*.
**José María Paramés García-Barros**, nado en Ponteareas e finado en Madrid o 7 de novembro de 1936, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Pazo da Peregrina, residencia da familia Paramés García-Barros.
Fillo de Domingo Paramés González e Jabiera García-Barros Pena, propietarios da Casa de Granxa da Peregrina en Bertamiráns. Auxiliar do Ministerio de Fomento, foi elixido deputado polo distrito de Muros en 1919 como maurista e en 1920 como conservador. Nas eleccións a Cortes de febreiro de 1936 presentouse como candidato monárquico pola provincia da Coruña pero non foi elixido. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido en Madrid e encarcerado no Cárcere Modelo. Foi asasinado cos seus irmáns Carlos e Emilio e co seu tío Antonio Paramés González o 7 de novembro de 1936.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica *ABC*, 14-5-1939.
2. ↑  Candidatos *ABC*, 10-2-1936.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Matanzas de Paracuellos

### Ligazóns externas

* Ficha no Congreso dos Deputados
* Fotografías en *Historia Local de Ortoño e a Maía*:
**José María Ruiz-Mateos y Jiménez de Tejada**, Marqués de Olivara, nado en Rota (Cádiz) o 11 de abril de 1931 e finado en El Puerto de Santa María (Cádiz) o 7 de setembro de 2015, foi un empresario español fundador do holding Rumasa e, posteriormente, de Nueva Rumasa. Estivo casado con Teresa Rivero e tivo trece fillos, seis homes e sete mulleres.

Traxectoria
-----------

José María Ruiz-Mateos comezou a súa carreira empresarial cando só era un mozo, exportando viño a Inglaterra. Posteriormente fundou o holding Rumasa (230 empresas, 65.000 empregados). Pertenceu por liña materna ao Ilustre Solar de Tejada, corporación nobiliaria máis antiga do Reino de España.

### Expropiación de Rumasa

O 23 de febreiro de 1983 Rumasa foi expropiada polo goberno español do PSOE, presidido por Felipe González. O goberno alegou que Rumasa evitou pagos a Facenda durante anos, por un custo de varios millóns de pesetas. Tamén considerou que Rumasa estaba en bancarrota virtual, manténdose exclusivamente do amaño dos libros de contabilidade da empresa.

Ruiz-Mateos estivo en desacordo coa expropiación e demandou xudicialmente ao goberno, solicitando unha indemnización. Foi ao cárcere baixo a acusación de evasión de divisas, fraude e apropiación indebida.

En maio de 1989, Ruiz-Mateos propinou un puñazo na testa ao que fora Ministro de Facenda no intre da expropiación, Miguel Boyer, á saída do Xulgado de Instrución número 7 de Madrid.

### Falecemento

Ruiz Mateos foi ingresado o 17 de agosto de 2015 no hospital de El Puerto de Santa María (Cádiz), debido a unha rotura de cadeira producida tras unha caída. Tras ser operado, contraeu unha pneumonía que o fixo empeorar. Finalmente, faleceu o 7 de setembro de 2015 no mesmo centro hospitalario.

Notas
-----

1. ↑  «*José María Ruiz Mateos, gravísimo*», en *Diario de Cádiz*, 6-9-2015 *(en castelán)*
2. ↑  «*Súbito empeoramiento de Ruiz-Mateos al contraer una neumonía*», *Diario de Jerez*, 25-8-2015. *(en castelán)*
3. ↑  "Muere Ruiz-Mateos a los 84 años de edad". *El País*. 7 de setembro de 2015.  *(en castelán)*
4. ↑  Javier Chicote. "Muere José María Ruiz-Mateos". *ABC*.  *(en castelán)*
5. ↑  «*Fallece José María Ruiz Mateos*», *La Voz Digital*, de 7-9-2015. *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1147998
* WorldCat
* VIAF: 141481353
* BNE: XX1102110
* FAST: 146201
* GEC: 21787631
* GND: 141885092
* ISNI: 0000 0000 9588 9340
* LCCN: n84192421

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: José María Pardo Montenegro.
**José María Pardo Montenegro Cordal**, nado en Rioaveso (Vilalba) o 1 de marzo de 1824 e finado en Mondoñedo en decembro de 1899, foi un avogado e político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou a segunda ensinanza e un ano de Teoloxía no Seminario de Mondoñedo. Marchou á Habana en 1843, onde ingresou na administración civil, sendo oficial na Aduana marítima. Traballou despois no Tribunal de Contas da illa. En 1864 regresou a España e ao ano seguinte foi nomeado auxiliar do Ministerio da Gobernación. Rematou a carreira de Dereito na Universidade Central de Madrid en 1868. Durante o Sexenio Democrático regresou a Galicia. Na Restauración foi elixido deputado provincial e deputado a Cortes polo distrito de Lugo nas eleccións de 1879. Fundou e dotou o Asilo de Mondoñedo.

Notas
-----

1. ↑  *La Ilustración Gallega y Asturiana*, 28-2-1880, p. 2.
2. ↑  *El Lucense*, 26-12-1899, p. 2

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533386
* DBE: jose-maria-pardo-montenegro-y-cordal
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 85190

 |
**Jorge Larena-Avellaneda Roig**, nado o 29 de setembro de 1981 nas Palmas de Gran Canaria é un futbolista que xoga na demarcación de centrocampista ofensivo.

Traxectoria
-----------

Formouse nas categorías inferiores do UD Las Palmas, debutando no primeiro equipo no ano 1999 en Segunda División e facéndose coa titularidade ao ano seguinte, xa na máxima categoría.

De cara á tempada 2002/03 fichou polo Atlético de Madrid, aínda que contou con minutos nunca chegou a asentarse no equipo titular, polo que foi traspasado ao Celta de Vigo no verán de 2005. O equipo vigués clasificouse esa tempada para disputar a Copa da UEFA pero Larena non contou con moito protagonismo.

Co descenso do equipo en 2007 e a venda de moitas das estrelas do equipo a importancia relativa de Larena no equipo aumentou, facendo moi boa tempada aínda que o equipo finalmente non conseguiu ascender. Este fracaso fixo que o Celta se tivera que desfacer dos xogadores con fichas máis altas, entre eles Jorge Larena, así no verán de 2008 fichou polo seu club de orixe, o UD Las Palmas.

No verán de 2011 rescinde o contrato que o unía ao UD quedando sen equipo nese momento, polo que adestraría co UD Vecindario para manter o estado de forma. O 31 de xaneiro de 2012 fichou polo SD Huesca e de aí sería traspasado ao Recreativo de Huelva.

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – Retorno á Copa da UEFA (2006/07) |
| --- |
| Pinto  ·  Ángel  ·  Placente  ·  Contreras  ·  Tamas  ·  Nené  ·  Oubiña  ·  Gustavo López  ·  Iriney  ·  Baiano  ·  Canobbio  ·  Esteban  ·  Lequi  ·  Núñez  ·  Perera  ·  |
| Jonathan Aspas  ·  Jorge Larena  ·  Bamogo  ·  Pablo García  ·  Guayre  ·  Jonathan Vila  ·  Yago Yao  ·  De Ridder  ·  George Lucas  ·  Areias  ·  Dani Abalo |
| Adestrador: Fernando Vázquez |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1703860
* BDFutbol: 1337
* FootballDatabase: 1363
* Soccerway: 58698
* Transfermarkt: 7761

 |
**Jorge Roberto Larraz Camardelli**, nado en Buenos Aires o 12 de abril de 1937 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 9 de agosto de 2016, foi un futbolista arxentino nacionalizado ecuatoriano. Xogaba como dianteiro e o seu primeiro club foi o Deportivo Armenio.

Traxectoria
-----------

Comezou a súa carreira en 1951 xogando para o Deportivo Armenio ata 1953. En 1954 trasladouse ao Gimnasia y Tiro de Salta, onde estivo ata 1956. Nese mesmo ano marchou a Ecuador para xogar no Emelec, club no que vestiu a camisola ata 1957, cando marchou para España, onde defendeu a elástica da UD Las Palmas. Máis adiante en 1960 incorporouse ao Granada CF, pero só ata 1961, momento no que volveu ás Illas Canarias, esta vez para xogar no CD Tenerife. 

En novembro de 1962 fichou polo Deportivo da Coruña, que ocupaba a penúltima posición da Primeira División. Debutou na xornada 9 contra o Osasuna, e anotoulle a Betancort o terceiro dos goles branquiazuis. Marcou dous goles máis, insuficientes para salvar o equipo do descenso a Segunda.

Comezou a tempada 1963/64 sen minutos no equipo adestrado por Roque Olsen, e en xaneiro ofreceuse ao Fabril, que mlitaba en Terceira. Disputou varias xornadas co equipo fabrilista con actuacións destacadas, ata que foi recuperado por Olsen para o primeiro equipo, co que acabou por lograr o ascenso a Primeira.

Ao ano seguinte fichou polo Racing de Ferrol co que rematou a súa carreira en 1965.

Faleceu nas Palmas de Gran Canaria o 9 de agosto de 2016.

Selección nacional
------------------

Foi internacional coa selección de Ecuador e participou na Copa América de 1957.

Notas
-----

1. ↑  "Larraz ya entrenó ayer en Riazor". *El Progreso* (en castelán) (17190). 8 de novembro de 1962. p. 6. Consultado o 14 de xullo de 2021.
2. ↑  "Larraz e Igartúa, al Fabril". *La Voz de Galicia* (en castelán). 17 de xaneiro de 1964. p. 5.
3. ↑  "Fallece Jorge Larraz, el pibe que vino a la UD en los años 50"
4. ↑  Southamerican Championship 1957

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en BDFútbol
* Entrevista en Tinta Amarilla.es

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q5935401
* Transfermarkt: 309720

 |
***Jia*** (en chinés: *家*, pinyin: Jiā, Wade-Giles: Chia) é unha novela autobiográfica do autor chinés han Ba Jin, cuxo alcume litarario era Li Feigan (1904-2005). A novela é unha crónica do conflito interxeracional entre as vellas formas e as aspiracións progresistas no seo dunha familia de clase alta da cidade de Chengdu, unha próspera pero provinciana cidade de Sichuan a comezos da década de 1920, seguindo o Movemento pola Nova Cultura. A novela foi moi popular entre a xuventude chinesa e estabeleceu ó seu autor como a voz da súa xeración.

Sinopse
-------

A historia céntrase nos tres irmáns da familia Gao, Juexin, Juemin e Juehui, e os seus conflitos coa autocracia opresiva da súa familia. O idealista e rebelde Juehui, o máis novo dos irmáns, é o protagonista principal, e é a miúdo comparado co seu irmán meirande, Juexin, que ten un carácter feble, accede a tódalas demandas do seu avó e vive apreixoado nunha vida que non quere.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Decker, David. "Chronicle of Revolt: Fate vs. Choice." in: Lin, Phylis Lan, Ko-wang Mei, e Huai-chen Peng (editores). *Marriage and the Family in Chinese Societies*. University of Indianapolis Press, 1 de xaneiro de 2002. p.235-248. ISBN 1880938014, 9781880938010.
* Lang, Olga. *Pa Chin and His Writings: Chinese Youth Between Two Revolutions*. Cambdridge, Mass. Harvard University Press, 1967.
* Mao, Nathan K. *Pa Chin*. Boston: Twayne Publishers, 1978.
* Ru, Yu-ling. *The Family Novel: Toward a Generic Definition*. Nova York: Peter Lang, 1992.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4215790
* EBID: ID

 |
**Ji Yun-Nam** (en coreano: 지윤남), nado en Pyongyang o 20 de novembro de 1976) é un ex-futbolista norcoreano. Xogaba de mediocentro defensivo ou lateral esquerdo e militou no 25 de Abril da liga de Corea do Norte. Foi internacional coa selección norcoreana, coa que disputou o Mundial de 2010 en Suráfrica.

Selección nacional
------------------

Foi internacional coa selección da República Democrática Popular de Corea en 32 ocasións, 8 delas en partidos de clasificación para a Copa Mundial da FIFA. Aínda que estaba acostumado a xogar de mediocentro defensivo, coa selección ocupou o posto de lateral esquerdo.

Representou ao seu país no Mundial de 2010, en Suráfrica, marcando o único gol do seu equipo no campionato. Foi o 15 de xuño de 2010, na derrota da primeira xornada contra a selección brasileira, batendo ao gardameta Júlio César nos minutos finais do partido (2-1).

Notas
-----

1. ↑  "Brasil - Corea do Norte 2010". *FIFA* (en inglés). Consultado o 1 de xaneiro de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador en National-Football-Teams.com *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q213110
* FIFA: 210106
* NFT: 4857
* Transfermarkt: 68554
* Worldfootball: yun-nam-ji

 |
**José Manuel García Buitrón**, nado en Toreno (Provincia de León) o 14 de xuño de 1945 e finado en Madrid o 17 de setembro de 2022, foi un médico e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo dun médico que morreu novo e dunha mestra. Con once anos marchou estudar ao colexio dos Maristas de Palencia. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (1969), despois fixo nefroloxía en Barcelona e uroloxía en Madrid. Comezou a súa carreira no Complexo Hospitalario Universitario A Coruña en 1975. Foi un dos creadores do Sindicato Galego de Sanidade. Foi responsable da Oficina de coordinación de Transplantes, realizado o primeiro en Galicia o 21 de xaneiro de 1981; posteriormente realizou transplantes noutros países como Trinidad e Tobago e Cuba. Foi director-xerente do Hospital Universitario da Coruña.

Foi candidato por Unidade Galega nas eleccións municipais do 3 de abril de 1979. Militou en Esquerda Galega ata 1986 e despois pasou ao PSdeG-PSOE formalizando o seu ingreso en 2007. Responsable da área de Sanidade de Podemos Galicia. Nas eleccións xerais de 2015 presentouse ao Senado por En Marea pola provincia da Coruña e foi elixido senador. Finou en Madrid o 17 de setembro de 2022.

Notas
-----

1. ↑  Fallece José García Buitrón, exgerente del Chuac

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Barrera, F. ed. (2002). *Gallegos. Quién es quien en la Galicia del siglo XXI*. *El Correo Gallego*. ISBN 84-8064-113-4.

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha na páxina web do Senado de España

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q22122576
* Dialnet: 5152247

 |
**José García García**, nado en Silleda o 13 de febreiro de 1922 e finado na mesma vila o 28 de outubro de 2007, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Estudou o bacharelato no Instituto da Estrada. Foi delegado da Organización Juvenil Española (1943-1947) e secretario do Sindicato Vertical de Silleda (1946-1951). Funcionario do concello de Silleda, foi secretario da Junta Municipal do Movimiento (1951-1976). Formou parte dos grupos directivos de Acción Católica e de Cáritas Diocesana. A partir de 1946 promoveu o cooperativismo agrario, sendo presidente de dúas cooperativas provinciais e de UTECO-Pontevedra. Promoveu a Asociación Agraria Provincial (GAP) da que foi vicepresidente, federada na Rexional e Nacional UFADE.

Na Transición foi elixido membro do Comité Executivo do Partido Gallego Independiente no seu primeiro Congreso Federal constituínte en febreiro de 1977. O PGI integrouse na UCD e foi elixido Senador pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 1977. En 1979 volveu ao Senado tamén pola UCD.

Vida persoal
------------

Casou con Lidia Otero Alonso.

Notas
-----

1. ↑  "Adiós al silledense que fue senador en dos mandatos" *La Voz de Galicia*, 30/10/2007 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado
***O existencialismo é un humanismo*** (*L'existentialisme est un humanisme*) é unha obra filosófica de Jean-Paul Sartre, publicada en 1946 e considerada como a exposición da súa concepción filosófica, o existencialismo.

Orixe da obra
-------------

O 29 de outubro de 1945, ao acabar a segunda guerra mundial, o filósofo Jean-Paul Sartre deu unha conferencia en París co título "O existencialismo é un humanismo". Sen permiso do autor, Nagel, que presidía a conferencia, editou en 1946 un texto sobre a charla de Sartre. Nesta conferencia houbo unha discusión entre Sartre e Pierre Naville, un filósofo marxista.

Jean-Paul Sartre o que pretendía era falar do marxismo contra os comunistas. Acercándose a autores da época como Maurice Merleau-Ponty, Gyorgy Lukács, Henri Lefèbvre, Claude Lefort, Pierre Naville, Roger Garaudy e Jean Hyppolite. O amigo de Sartre, Paul Nizan, xa falecido, era o único filósofo daquela época que faltaba. Nizan era un home do Partido Comunista Francés, no que Sartre vía un modelo de inflexibilidade moral necesario para os anos de posguerra.

Contido do libro
----------------

O ser humano empeza por existir, rodeado de circunstancias, como por exemplo o medio natural, onde por si mesmo debe saber como sobrevivir sen axudas nin pistas. O home vai cambiando por si mesmo, non como na natureza. O home é libre de facer o que queira, enfrontándose ás consecuencias que poden aparecer pola vida.

> 
> 
> ...o primeiro paso do existencialismo é o de pór todo home é responsábel de si mesmo, non queremos dicir que o home é responsábel da súa estrita individualidade, senón que é responsábel de todos os homes.
> 
> 

No existencialismo, segundo un dos autores presentes na conferencia, existe un tipo de filosofía dotando á pequena burguesía dunha filosofía que lle permita chegar a ser a vangarda do movemento revolucionario internacional.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Sartre, Jean Paul (1990). A Trabe de Ouro, ed. *O existencialismo é un humanismo*. Santiago de Compostela. ISBN 9 788478 240937.


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1247929
* BNF: 136111110
* EBID: ID

 |
***Kick Off*** é un videoxogo desenvolvido por Anco para Atari ST en 1989, deseguida apareceu a versión para Amiga seguida das versións para Amstrad CPC, Atari 8-bit, Commodore 64, NES, SNES e ZX Spectrum.

A diferenza dos simuladores de fútbol anteriores a pelota non se pega ós xogadores senón que os xogadores teñen que ir empuxando a bóla na dirección que desexen que vaia, o que dá realismo ó xogo e contribuíu ó grande éxito do xogo, ó que seguiron varias secuelas. Ademais incorpora numerosas accións que poden suceder ó longo do xogo como faltas, penaltis, mostra de cartóns amarelos e vermellos, tácticas, cornes etc. Poden participar de 1 a 4 xogadores elixindo entre diferentes categorías desde a internacional á liga xuvenil.

* Kick Off 2 World Cup - Kick Off 2 World Tournament

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q508004
* BNF: 177349770
* GameRankings: 567295
* Hall of Light Amiga: 2558
* MobyGames: kick-off
* World of Spectrum: 0002687

 |
**Maria Elizabeth Simbrão de Carvalho** foi embaixadora de Angola en Bélxica, Luxemburgo e a Unión Europea de 2009 a 2018. Foi substituída por Georges Rebelo Pinto Chikoti.

Traxectoria
-----------

Simbrão estudou na Universidade Agostinho Neto de Angola, onde obtivo unha licenciatura en dereito. Incorporouse ao Ministerio de Relacións Exteriores en 1976, onde asumiu varias asignacións importantes, en particular como Secretaria de Relacións Exteriores do Presidente de 1986 a 1990. Despois dun período como Conselleira na Embaixada de Angola en Bonn, traballou como Directora Xeral de Asuntos legais, consulares e litixios no Ministerio de Relacións Exteriores de 1994 a 1999. Logo foi nomeada Cónsul Xeral en Lisboa, onde traballou até 2007.

Foi nomeada Embaixadora de Angola en Bélxica, Luxemburgo e a Unión Europea en abril de 2009. En xaneiro de 2013, no Día Nacional da Cultura de Angola, fixo fincapé na necesidade de investir en cursos de arte, a preservación do patrimonio construído e a investigación cultural en Angola.

Despois de nove anos de servizo, Elizabeth Simbrão foi relevada das súas funcións como embaixadora de Bélxica polo presidente João Lourenço en febreiro de 2018. Foi substituída por Georges Rebelo Pinto Chikoti, quen se ocupou até marzo de 2020.

Notas
-----

1. ↑  "Diplomat in Belgium highlights Angola's contribution to peace". 14 de novembro de 2015. Consultado o 17 de febreiro de 2022.
2. ↑  "Appointment of H.E. Mr Georges Rebelo Pinto CHIKOTI, as the Head of Mission of the Republic of Angola to the European Union to replace H.E. Ms Maria Elizabeth Augusto Simbrão de Carvalho" (PDF). Consultado o 10 de maio de 2020.
3. ↑  "Nova embaixadora na Bélgica apresenta sexta-feira cartas figuradas" (en portugués). ANGOP. 22 de abril de 2009. Consultado o 12 de maio de 2020. [*Ligazón morta*]
4. ↑  "Angola: Ambassador Elizabeth Simbrão Speaks of Angolan Culture in Belgium". All Africa. 4 de febreiro de 2013. Consultado o 12 de maio de 2020.
5. ↑  "Angola: President Sacks Ambassadors". All Africa. Consultado o 7 de febreiro de 2018.
6. ↑  Bultynck, Guy. "You knew him as Ambassador of Angola, come and meet him as the future Secretary General of the ACP, H.E. Dr Georges Rebelo Pinto CHIKOTI !". CBL ACP. Consultado o 27 de febreiro de 2020.