recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **voo 804 de EgyptAir** foi un voo regular de pasaeiros entre o Aeroporto de París-Charles de Gaulle e o Aeroporto Internacional do Cairo, operado por EgyptAir, que se estrelou no mar Mediterráneo o 19 de maio de 2016 ás 02:33 (UTC+2).

O control de tráfico aéreo non recibiu ningunha chamada de emerxencia, aínda transmitíronse sinais de terse detectado fume nun dos baños do avión e na baía dee aviónica a través do sistema ACARS pouco antes de que o avión desaparecese do radar. A causa do desastre aínda está sendo investigada.

Había 66 persoas a bordo: 56 pasaxeiros, 7 tripulantes e 3 gardas de seguridade. Non se atoparon superviventes. Atopáronse restos do aparello no mar a uns 290 km ao norte de Alexandria. Case catro semanas despois do accidente identificáronse varias seccións principais da fuselaxe no fondo marino, e ámbalas dúas caixas negras foron recuperadas nunca operación de busca e recuperación multinacional. O 29 de xuño funcionarios exipcios anunciaron que a gravadora de datos de voo indicaba fume no avión, e que se atoparon danos por altas temperaturas nalgúns dos restos da parte dianteira do aparello.

Cara novembro de 2016 non se deran máis explicacións sobre as razóns que puideran levar ao accidente, un feito criticado polo ministro francés de asuntos exteriores Jean-Marc Ayrault en agosto de 2016. No mes de decembro funcionarios exipcios dixeron que foran atopados restos de explosivos nos corpos.

Notas
-----

1. ↑  Sanchez, Ray. CNN, ed. "EgyptAir 804: Wreckage and recorder show signs of heat, smoke". Consultado o 16 de xaneiro de 2017.
2. ↑  Lexology (ed.). "Air Safety: The Fate of EgyptAir Flight 804". Consultado o 16 de xaneiro de 2017.
3. ↑  Amr, Dina. Daily News Egypt, ed. "French foreign minister calls for quicker investigations on EgyptAir MS804 crash". Consultado o 16 de xaneiro de 2017.
4. ↑  Breaking News (ed.). "Breaking News Egypt Air Flight 804". Consultado o 16 de xaneiro de 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q24091473
* ASN: 20160519-0

 |
**John Backus**, nado en Filadelfia o 3 de decembro de 1924 e finado en Oregón o 17 de marzo de 2007, foi un informático estadounidense, gañador do Premio Turing en 1977 polos seus traballos en sistemas de programación de alto nivel, en especial polo seu traballo con FORTRAN.

Traxectoria
-----------

Para evitar as dificultades de programación das calculadoras da súa época, en 1954 Backus encargouse da dirección dun equipo de investigación da IBM que tiña como misión crear unha linguaxe de programación máis próximo á notación matemática normal. Dese proxecto xurdiu a linguaxe FORTRAN, a primeira das linguaxes de programación de alto nivel que tivo un impacto importante, ata comercial, na emerxente comunidade informática.

Tras a realización de FORTRAN, Backus foi un membro moi activo do comité internacional que se encargou do proxecto de linguaxe ALGOL. Nese contexto propuxo unha notación para a representación das gramáticas usadas na definición dunha linguaxe de programación (as chamadas gramáticas libres de contexto). Tal notación coñécese como BNF, ou Forma Naur-Backus (Backus-Naur Form), unindo o seu nome co de Peter Naur, un informático europeo do comité ALGOL que contribuíu á súa definición.

Nos anos 1970, Backus interesouse sobre todo pola Programación funcional, e proxectou a linguaxe de programación FP, descrita no texto que lle serviu para gañar o premio Turing, "Can Programming be Liberated from the Von Neumann Style?". Trátase dunha linguaxe de uso fundamentalmente académica, que con todo animou un gran número de investigacións. O proxecto FP, transformado en FL, terminouse cando Backus se xubilou da IBM, en 1991.

John Backus faleceu o sábado 17 de marzo de 2007, á idade de 82 anos na súa casa en Ashland, Oregón por causas naturais, de acordo coa declaración da súa familia.

Notas
-----

1. ↑  Steve Lohr (19 de marzo de 2007).*John W. Backus, 82, Fortran Developer, Dies*. *New York Times*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q92746
* WorldCat
* VIAF: 163243510
* DBLP: 6475
* EBID: ID
* FAST: 1508492
* GEC: 0283443
* ISNI: 0000 0001 1211 5225
* LCCN: n92106806
* MR: 28950
* NKC: xx0204479
* NNDB: 000129689
* OL: OL7081445A
* Scopus: 36864264900
* SNAC: w6w66qzg
* Treccani: john-w-backus
* WikiTree: Backus-1385
* zbMATH: backus.j-w

 |
**Luis Santos López**, nado en Mansilla de las Mulas (León) o 30 de abril de 1887, foi un profesor, avogado, xornalista e escritor español.

Traxectoria
-----------

Foi redactor de *La Tribuna* e *Informaciones*. En 1918 foi nomeado profesor axudante de Francés do Instituto Cardenal Cisneros de Madrid. En 1921 foi nomeado profesor de Francés do Instituto e da escola Normal de Ourense, foi despois catedrático de Francés do Instituto de Ourense. En 1929 abriu un bufete de avogado en Ourense. En 1935 permutou a súa praza pola de Luís Cremades, pasando a ser catedrático de Francés do Instituto de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Foi suspendido de emprego e soldo en novembro. Foi confirmado no cargo de catedrático do Instituto de Pontevedra en novembro de 1937, con perda dos haberes correspondentes aos seis meses de suspensión de emprego e soldo.

Vida persoal
------------

Casou con Julia Santos e foi pai de Enrique, Luisa e Julia Santos Santos.

Notas
-----

1. ↑  Escalafón de los catedráticos numerarios de Institutos Nacionales de Segunda Enseñanza
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 16-8-1936, p. 7.
3. ↑  *El Progreso*, 10-11-1936, p. 2.
4. ↑  *El Pueblo Gallego*, 10-11-1937, p. 7.
**Berta de Kent**, **Santa Berta** ou **Santa Aldeberga** (c. 565 - c. 612) foi unha princesa franca da dinastía merovinxia para converterse na raíña de Kent ao casar co rei pagán Aethelberht de Kent no 580. A súa influencia levou á cristianización da Inglaterra anglosaxoa. Posteriormente foi canonizada como santa debido ao seu papel relixioso na historia inglesa.

Traxectoria
-----------

Berta foi criada preto de Tours, filla do rei de París Cariberto I e da súa esposa Ingoberga. Cando casou con Aethelbert no 580 puxo como condición que se lle permitise practicar a súa relixión, polo que levou ao seu capelán, Liudhard, con ela a Inglaterra. Unha antiga igrexa romana foi restaurada para Berta nas aforas da cidade de Canterbury e dedicouna a San Martiño de Tours, sería a capela privada da raíña Berta antes de que Agostiño chegase de Roma. A actual Igrexa de San Martiño continúa no mesmo lugar, incorporando a muralla romana da igrexa orixinal no coro.

O papa Gregorio I enviou unha misión dirixida por Agostiño de Canterbury, para restaurar o cristianismo a Inglaterra en 596. A acollida favorable da misión á súa chegada en 597 debeuse na súa maioría á influencia de Berta. Sen o seu apoio e a boa vontade de Aethelberht, os asentamentos monásticos e a catedral probablemente se construíran noutro lugar. En 601, o papa Gregorio dirixiu unha carta a Berta, na que a eloxiou moito pola súa fe e coñecemento das letras.

Os rexistros anglosaxóns indican que Berta tivo dous fillos: Eadbald de Kent e Aethelburg de Kent. Ela é nomeada nas xenealoxías de varios dos relatos medievais da "Lenda Real de Kent".

A data da súa morte, posiblemente 612, está en disputa.

Notas
-----

1. ↑  "Gregory of Tours, History of the Franks, Book 4". *Fordham.edu* (en inglés). Consultado o 2022.
2. 1 2 3  Wace, Henry; Piercy, William C. "Bertha, wife of Ethelbert, King of Kent". *A Dictionary of Early Christian Biography and Literature to the End of the Sixth Century* (en inglés). ISBN 1-56563-460-8.
3. ↑  "Santa Bertha, reinas y abadesas". *preguntasantoral.blogia.com* (en castelán). Archived from the original on 11 de maio de 2009. Consultado o 2022.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Igrexa de San Martiño de Canterbury
* Reino de Kent
* Dinastía Merovinxia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q238352
* EBID: ID
* GEC: 0009572
* ODNB: 2269
* PASE: 10354
* WikiTree: Merovingian-48

 |
**Jasmine Blackwater-Nygren**, nada como Blackwater en 1995/1996, é unha política navajo que é a Primeira Dama da Nación Navajo dende 2023. Foi representante do 7º distrito lexislativo de Arizona na Cámara de Representantes entre 2021 a 2023, sendo a lexisladora máis nova de Arizona.

Traxectoria
-----------

### Carreira política

Blackwater-Nygren foi nomeada no sétimo distrito lexislativo de Arizona despois de que o demócrata Arlando Teller renunciase para ocupar un cargo no Departamento de Transporte dos Estados Unidos. Non se presentou ás eleccións en 2022.

Vida persoal
------------

Blackwater-Nygren é membro da Nación Navajo e casou con Buu Nygren, quen se converteu en Presidente da Nación Navajo o 10 de xaneiro de 2023.

Notas
-----

1. ↑  Gómez, Laura (11 de febreiro de 2021). "Jasmine Blackwater-Nygren sworn in as youngest Arizona lawmaker". *Arizona Mirror* (en inglés). Consultado o 11 de febreiro de 2021.
2. ↑  Oxford, Andrew. "Arizona Democratic lawmaker Arlando Teller resigns to take position with Biden administration". *AZCentral*.
3. ↑  Fonseca, Felicia (9 de novembro de 2022). "Buu Nygren wins Navajo Nation president, beats incumbent". *Washington Post*. AP.

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Muller
**Antonio Pérez Pérez**, nado na Costa (Albarellos, Boborás) e finado en Baiona en 1986, foi un afiador e político galego.

Traxectoria
-----------

Emigrou a Asturias e despois, nos anos vinte, a Baiona. Traballou construíndo estradas e de mineiro, ata asentarse definitivamente en Baiona como afiador. Na segunda guerra mundial integrouse nun grupo comunista da Resistencia. que realizaba labores de sabotaxe e información e facilitaba a fuxida de xudeus e pilotos aliados, a través dos Pireneos.
En xaneiro de 1943 foi detido na Operación Escuma de Mar en compañía de Thérèse Manathon, Eladio Crespo, Jacinto Sánchez e Augusto García. Pasou polas prisións de Baiona e Bordeos, onde sufriu tortura, e chegou a Compiègne en xuño. Foi deportado a Buchenwald o 17 de xaneiro de 1944 xunto con outros 229 españois. Ingresou no campo co número 40623 e, despois do período de corentena no campo pequeno, pasou ao block 40, no campo principal, onde sobreviviu traballando de carpinteiro. Foi liberado polas tropas americanas o 11 de abril de 1945. Regresou a Baiona, onde volveu traballar como afiador. Conseguiu a nacionalidade francesa en 1948, e militou no PCF ata o seu falecemento. Nunca regresou a Galicia.

Vida persoal
------------

Casou en Baiona con Escolástica, de orixe navarra. En 1931 naceu a súa única filla, Dominique Pérez.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía de Antonio Pérez Pérez
**Doñana** é un espazo natural protexido español situado en Andalucía, entre as provincias de Cádiz, Huelva e Sevilla, que conta con 108.086 ha (54.251 ha no Parque Nacional, e 53.835 ten no Parque Natural). Comprende tanto o **Parque Nacional de Doñana** (creado en 1969) como o **Parque Natural de Doñana** (creado en 1989 e ampliado en 1997), e a súa grande extensión de marismas acolle durante o inverno a numerosas especies de aves acuáticas, que adoitan alcanzar cada ano os 200.000 individuos. 

Debido a súa proximidade ao lugar de encontro do Atlántico e do Mediterráneo, o Estreito de Xibraltar, en Doñana pódense observar máis de 300 especies diferentes de aves ao ano, ao ser lugar de paso, cría e invernada para miles delas (acuáticas e terrestres) europeas e africanas. Aquí repousan aves acuáticas de toda Europa Occidental, localizándose infinidade de especies nas marismas e arredores procedentes de África e Europa. 

Con diferentes institucións científicas no seu interior que velan por un desenvolvemento axeitado das bisbarras limítrofes e a conservación dalgunhas especies moi delicadas que habitan nel, considérase a maior reserva ecolóxica de Europa. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1994. No ano 2006 o parque recibiu 376.287 visitas. 

O seu nome provén segundo algúns do de Dona Ana de Silva e Mendoza, esposa do VII Duque de Medina-Sidonia. Segundo outros de Ana Mallarte, casada con Sancho de Herrera, arrendatario dos pastos da parte de El Palacio en 1545.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Doñana*** |

* Real Decreto 2412/1969, de 16 de outubro, de creación do Parque Nacional de Doñana (BOE nº 257, de 27.10.1969) Arquivado 06 de marzo de 2016 en Wayback Machine. *(en castelán)*
* Web oficial do Parque Nacional de Doñana - Rede de Parques Nacionais Arquivado 23 de decembro de 2014 en Wayback Machine. *(en castelán)*
* Junta de Andalucía. Consejería de Medio Ambiente. Parque Nacional de Doñana *(en castelán)*
* Consejería de Cultura - Bienes Patrimonio Mundial *(en castelán)*


| * v
* c
* e
Parques nacionais de España |
| --- |
| 
* Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
* Arquipélago de Cabrera
* Cabañeros
* Caldera de Taburiente
* Doñana
* Garajonay
* Illas Atlánticas de Galicia
* Monfragüe
* Ordesa e Monte Perdido
* Picos de Europa
* Serra de Guadarrama
* Serra Nevada
* Tablas de Daimiel
* Teide
* Timanfaya

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q463141
* WorldCat
* VIAF: 169671015
* BNA: 000050526
* BRE: 1965938
* CDDA: 389012
* EBID: ID
* GEC: 0022746
* GeoNames: 7303371
* GND: 4195771-4
* LCCN: sh88001128
* NKC: xx0084185
* OSM: 10036176
* SUDOC: 028630971
* TGN: 1101496
* Trismegistos: 38989
* WDPA: 389012
* WHC: 685

 |
**Escola Internacional de Dereito e Economía** (en lituano: *Tarptautinė teisės ir verslo aukštoji mokykla*, *TTVAM* en inglés: *International School of Law and Business, ISLB*) é unha institución privada de educación superior en Vilnius, Lituania. Forma parte de entidades colaboradoras do Grupo Compostela de Universidades (GCU) e na XX Asemblea Xeral o premio GCU que outorga a Xunta foi entregado alí.

Historia
--------

A facultade abriuse o 1 de setembro de 1998 como Daugvilienė Business High School, polo nome do seu primeiro director, Daiva Daugvilienė.

A súa forma xurídica é uždaroji akcinė bendrovė (UAB, empresas con capital social de máis de 2500 €).

O 24 de agosto de 2001 outorgóuselle o estatuto de universidade. En setembro de 2009, o antigo Colexio de Dereito e Economía de Vilnius (en lituano: *Vilniaus teisės ir verslo kolegija*, *VTVK* ) foi renomeado como International School of Law and Economics.

Estrutura
---------

### Facultades

* Facultade de Dereito (Dekan Doz. Raimundas Kalesnykas )
* Facultade de Económicas
* Facultade de Informática
* Facultade de Humanidades

### Profesorado e alumnado

Entre os seus profesores están os viceministros Dalius Bitaitis e Julius Morkūnas, o ministro de Interior Eimutis Misiūnas, o xuíz Aurelijus Gutauskas e a avogada Vesta Kasputė campioa de xadrez de Lituania (WFM). Entre os seus alumnos están Justas Džiugelis (membro do Seimas en 2016) e a cantante Ieva Zasimauskaitė-Kiltinavičienė.

Xestión
-------

* Director: Daiva Daugvilienė
* Subdirectora de Actividade Académica: Izolda Krutkienė
* Subdirector Studium: Gitana Jurgelaitienė
* Subdirectora de Calidade: Aurelija Rudaitienė

Notas
-----

1. ↑  "El Grupo Compostela de Universidades abre el plazo de presentación de candidaturas para el XVIII Premio Internacional Grupo Compostela-Xunta de Galicia". *Fundación Galicia Europa* (en castelán). 2014-02-07. Consultado o 2022-07-22.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***International School of Law and Business*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial da Escola Internacional de Dereito e Economía (en lituano, ruso e inglés)
**Picheleiro** é un xentilicio non oficial co que se designa aos habitantes da cidade galega de Santiago de Compostela.

Orixe
-----

O termo, etimoloxicamente de orixe francesa, orixinouse pola rivalidade con outras vilas galegas. Ao ter Santiago de Compostela unha longa tradición de grandes artesáns prateiros e acibecheiros, os picheleiros eran artesáns que facían picheis e diversos trebellos de cociña. Para esta tarefa, servíanse do estaño, un metal moito menos nobre. De aí o xentilicio.

A industria do estaño en Compostela tivo unha importancia capital, tal e como indica Eladio Rodríguez no seu dicionario:

> 
> 
> *Los picheleiros constituyeron en Santiago desde mucho antes del siglo XV una floreciente industria... Los picheleiros no se limitaban a hacer jarras y vasijas, sino que fabricaban platos grandes y pequeños, vinajeras, cálices, custodias, copones, linternas, fuentes, escudillas, saleros, salseros, tazas, candeleros, asas, xarneiras, cruces y picheles redondos, cuadrados, grandes y pequeños...*
> 
>

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *picheleiro*.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* García, Constantino (2003): *O Libro das Palabras (Obra periodística completa)*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. Consellería de Educación e Ordenación Universitaria. Dirección Xeral de Política Lingüística. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 84-453-3682-7.
* Rodríguez González, Eladio (1958-1961): *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*. Vigo: Galaxia.

### Outros artigos

* Cascarilleiro
* Peltre
**Holonimia** é unha noción semántica que se opón a meronimia, do mesmo xeito en que se opoñen o todo e a parte. Así, por exemplo, *bicicleta* é un holónimo mentres que *pedal*, *aro* e *guiador* son merónimos.

A diferenza da relación "hiperonimia / hiponimia", que tamén distingue dous conceptos de distinto nivel, a relación "**holonimia** / **meronimia**" non é tanto de inclusión conceptual canto de inclusión material. En efecto, na oposición "FLOR / Rosa, caravel, nardo", o hiperónimo (flor) é unha categoría máis abarcante que inclúe entre os seus membros á rosa, ao caravel e ao nardo, entre outras flores. En cambio, na oposición "casa / dormitorio, comedor, cociña", o holónimo nomea ao todo que inclúe materialmente (dormitorio, comedor etc.).

| * v
* c
* e
Semántica |
| --- |
| Subdisciplinas | 
* Semántica léxica
* Semántica gramatical
* Onomasioloxía
* Semasioloxía

 |
| Métodos | Análise sémica |
| Unidades | 
* Significado
* Acepción
* Sema
* Semema
* Arquisemema
* Clasema
* Campo semántico

 |
| Relacións | 
* Monosemia
* Polisemia
* Homonimia
* Sinonimia
* Relación de inclusión
* Antonimia
* Meronimia
* Holonimia

 |
| Perspectiva cognitiva | 
* Categorización
* Metáfora
* Metonimia

 |
| Temas relacionados | 
* Denotación
* Connotación
* Virtuema
* Lexema
* Lexicoloxía
* Lexicografía
* Dicionario

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q922789
* MAG: 2777506528

 |
**Nosa Señora do Rosario**, referida comunmente como **Virxe do Rosario**, é unha advocación da Virxe María venerada na Igrexa católica, que celebra o 7 de outubro a súa festa.

Historia
--------

Conta a lenda que a Virxe se apareceu en 1208 a San Domingos de Guzmán nunha capela do mosteiro de Prouilhe (Francia) cun rosario nas mans, que lle aprendeu a rezalo e lle dixo que o predicase entre os homes; ademais, ofreceulle diferentes promesas referentes ao rosario. O santo ensinóullelo aos soldados liderados polo seu amigo Simón IV de Montfort antes da Batalla de Muret, cuxa vitoria sería atribuída á Virxe. Por iso, Montfort erixiu a primeira capela dedicada a esta advocación.

No século XV a súa devoción decaera, polo que novamente a virxe se lle apareceu ao beato Alano da Rocha; pediulle entón que a revivise, que recollese nun libro todos os milagres levados a cabo polo rosario e recordoulle as promesas que séculos atrás fixera a san Domingos.

No século XVI, San Pío V instaurou a súa data o 7 de outubro, aniversario da vitoria na Batalla de Lepanto (atribuída á virxe), denominándoa A nosa Señora das Vitorias; ademais, agregou á ladaíña da Virxe o título de Auxilio dos Cristiáns. O seu sucesor, Gregorio XIII, cambiou o nome da súa festividade ao da nosa Señora do Rosario. Por mor da vitoria na batalla de Temesvár en 1716, atribuída por Clemente XI á virxe, o papa ordenou que a súa festa se celebrase pola Igrexa universal. León XIII, cuxa devoción por esta advocación fixo que fose alcumado o Papa do Rosario, escribiu unhas encíclicas referentes ao rosario, consagrou o mes de outubro ao rosario e incluíu o título de Raíña do Santísimo Rosario na ladaíña da Virxe.

tanto a Virxe de Lourdes na súa aparición de 1858 como a de Fátima en 1917 pediron aos seus aparecidos que rezasen o rosario. Gran parte dos papas do século XX foron moi devotos desta advocación, e Xoán Paulo II manifestou en 1978 que o rosario era a súa oración preferida.

É a patroa das batallas, así como de moitas localidades repartidas por todo o mundo, como A Coruña e Cádiz, e da Real Academia Galega de Belas Artes.

Notas
-----

1. ↑  "Aparicións da Virxe María: Virxe do Rosario". Arquivado dende o orixinal o 06 de outubro de 2014. Consultado o 30 de xaneiro de 2009.
2. 1 2 3  "A nosa Señora do Rosario". Arquivado dende o orixinal o 29 de xaneiro de 2009. Consultado o 30 de xaneiro de 2009.
3. ↑  Jesús Martí Ballester (2005). "Cántico a la Virgen del Rosario". Arquivado dende o orixinal o 02 de novembro de 2008. Consultado o 30 de xaneiro de 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Nosa Señora do Rosario*** |
**Tatiana Soteropoulos**, nada en Nicosia, é unha pintora, ilustradora e deseñadora de moedas greco-chipriota.

Traxectoria
-----------

Aínda que naceu en Nicosia, Tatiana Soteropoulos instalouse en Grecia coa súa familia logo da invasión turca de Chipre en 1974.

Posteriormente trasladouse aos Estados Unidos para cursar estudos superiores de Belas Artes cunha bolsa Fulbright no *Columbus College of Art and Design*, de Columbus, Ohio, onde se graduou coa especialidade de Ilustración e Publicidade.

Logo da súa formación instalouse permanentemente nos Estados Unidos e fixo traballos independentes para empresas de publicidade e tamén con editoriais, como ilustradora de libros infantís. A súa obra artística foi obxecto de exposicións, tanto individuais como colectivas, en diversas cidades do país, como Nova York, Nova Jersey, Miami e Os Ánxeles, e tamén noutros países, como Chipre, España, Eslovenia, Italia ou Eslovaquia.

Ademais, Tatiana Soteropoulos foi elixida polo Banco Central de Chipre para deseñar, xunto co artista estadounidense Erik Maell, os anversos nacionais sese país da serie completa de moedas do euro, desde a dun céntimo ata a de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002.

Notas
-----

1. 1 2 3  "Tatiana Soteropoulos". En *Saatchiart.com*
2. 1 2 3  "Tatiana Soteropoulos Arquivado 30 de setembro de 2022 en Wayback Machine.". *Artfinder.com*
3. ↑  Serie de moedas deseñadas por Tatiana Soteropoulos. *Numista.com*
4. ↑  "Cyprus: Euro and cent coins". *Deutsche Bundesbank. Eusosystem*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de deseñadores das moedas de euro
A **Virxe da Almudena** é unha advocación mariana da Igrexa Católica. É a patroa da cidade de Madrid e da Arquidiocese de Madrid, sendo venerada na Catedral de Santa María da Almudena. A súa festividade celébrase o 9 de novembro.

Orixe
-----

Segundo a tradición, a imaxe de Santa María a Real da Almudena, que anteriormente fora denominada como Santa María a Maior, foi atopada no ano 1085 durante a conquista da cidade de Madrid polo rei Afonso VI de León nun dos cubos ou torreóns encostados á muralla árabe, preto da Porta da Vega.

Imaxe
-----

A imaxe que se conserva actualmente na catedral de Madrid é de estilo gótico tardío, realizada posiblemente entre os séculos XV e XVI. Representa a María como raíña con túnica avermellada e rico manto recamado, con volta en cor azul, que cobre os seus ombreiros e cae en pliegues tubulares por diante. Sostén ao Neno, espido, con ambas mans. É unha talla de boa calidade artística, en madeira dourada e policromada. A súa realización atribúese ao círculo de Sebastián de Almonacid ou ben a Diego Copín de Holanda, ambos escultores activos en Toledo a finais do século XV.

Véxase tamén
------------

* Catedral de Santa María a Real da Almudena de Madrid
***In girum imus nocte et consumimur igni*** é un filme francés de 1981 dirixido por Guy Debord. É o sexto e derradeiro filme de Debord. A película de 95 minutos describe a sociedade de consumo e a alienación capitalista, poñendo en evidencia a condición de escravos modernos. Ademais de ser un dos filmes máis críticos cara á sociedade moderna, tamén relata algunhas etapas da vida de Debord.

O título en latín é un palíndromo que significa: "Damos voltas na noite e somos consumidos polo lume". Este palíndromo foi utilizado posteriormente por Umberto Eco na súa novela *O nome da rosa* (1980).

Estreouse subtitulado en galego o 26 de novembro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).

Notas
-----

1. ↑  cgai.xunta.gal (ed.). "In girum imus nocte et consumimur igni no Centro Galego de Artes da Imaxe". Consultado o 28 de xuño de 2021.

  

* Portal:Cine
* Portal:Francia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1059989
* AlloCiné: 38542
* FilmAffinity: 885302
* IMDb: tt0240610
* LUMIERE: 24079
* OFDb: 111949
* OMDB: 59043
* Rotten Tomatoes: in-girum-imus-nocte-et-consumimur-igniwe-spin-around-the-night-consumed-by-the-fire
* TMDb: 61662

 |
**Andoni Ortuzar Arruabarrena**, nado en Abanto Zierbena (Biscaia) o 13 de xullo de 1962, é un xornalista e político vasco pertencente ao Partido Nacionalista Vasco (PNV), ex director de EITB, exmembro do Parlamento Vasco e presidente do PNV.

Traxectoria
-----------

Naceu na localidade de Sanfuentes, Abanto Zierbena, na Zona Mineira de Biscaia. Estudou Ciencias da Información, rama xornalismo, na Universidade do País Vasco. Cando acabou a carreira entrou como redactor en Radio Popular de Bilbao e, posteriormente, en 1981 no xornal *Deia* onde se mantivo ata 1987. En *Deia* foi responsable das Seccións de Laboral e Euskadi-Política. Militante do sindicato ELA pertenceu ao comité de empresa dese medio chegando a ser presidente do mesmo.

Actividade política
-------------------

En setembro de 1987 abandonou *Deia* e incorporouse ao Departamento de Presidencia, Xustiza e Desenvolvemento do Goberno Vasco como asesor encargándose da xefatura de prensa e das relacións internacionais. En febreiro de 1991 foi nomeado Asesor de Comunicación e Difusión na Secretaría da Presidencia e asignado á entón recentemente creada Secretaría Xeral de Acción Exterior. Desde 1992 desempeñou o posto de Coordinador desta Secretaría, con responsabilidades directas na preparación de misións institucionais vascas ao exterior e a programación das visitas oficiais a Euskadi de personalidades e mandatarios estranxeiros.

En xaneiro de 1995, dentro dun novo gabinete de goberno, ocupou o posto de Secretario Xeral de Acción Exterior, baixo a dependencia directa do lehendakari.

Tivo tamén as responsabilidades de Presidente do Consello Asesor Vasco de Cooperación ao Desenvolvemento, Vicepresidente do Consello Asesor coas Colectividades Vascas e membro da Comisión Bilateral Euskadi-Estado para Asuntos Europeos.

En xullo de 1999 é nomeado director xeral de EITB (a radio e televisión pública vasca), cargo que mantivo ata xaneiro de 2008 cando foi nomeado presidente do Bizkai Buru Batzar do PNV, o órgano de dirección dese partido en Biscaia, en substitución de Iñigo Urkullu.

En marzo de 2009 recolle a acta de membro do grupo parlamentario Euzko Abertzaleak-Nacionalistas Vascos no Parlamento Vasco, cargo que ocupa ata o 31 de xaneiro de 2012.

O 12 de xaneiro de 2013 é elixido Presidente do Euskadi Buru Batzar do PNV, cargo que revalidou no marco da Asemblea Xeral do PNV celebrada en Iruña os días 13 e 14 de febreiro de 2016.

Notas
-----

1. ↑  Batzar, Euzkadi Buru. "Gure Burukideak: Andoni Ortuzar Arruabarrena". *www.eaj-pnv.eus* (en castelán). Consultado o 2019-01-18.
2. ↑  "Andoni Ortuzar - Noticias, reportajes, vídeos y fotografías". *Libertad Digital* (en castelán). Consultado o 2019-01-18.
O **voo 148 de Air Inter** era un servizo regular de pasaxeiros dende o aeroporto de Lión Satolas ata o aeroporto de Estrasburgo. O 20 de xaneiro de 1992 o Airbus A320 que operaba a ruta esnafrouse nas montañas Vosges, preto de Mont Sainte-Odile, mentres realizaba un circuíto para aterrar no aeroporto de Estrasburgo. 87 das 96 persoas a bordo morreron, mentres que as nove restantes resultaron feridas.

Avión
-----

O aparello era un Airbus A320-111, con rexistro F-GGED e número de serie 15. Voara por vez primeira o 4 de novembro de 1988 e fora entregado a Air Inter o 22 de decembro. No momento do accidente levaba acumuladas un total de 6 316 horas de voo.

Accidente
---------

O voo 148, comandado polo capitán de 42 anos Christian Hecquet e o primeiro oficial de 37 Joël Cherubin, saíu do aeroporto de Lión Satolas. Mentres era vectorizado para unha aproximación VOR/DME á pista 05 do aeroporto de Estrasburgo esnafrouse ás 19:20:33 CET contra as montañas a unha altura duns 800 metros.

O pilotos non tiveron ningún aviso do inminente impacto porque Air Inter non tiña equipado ese avión cun sistema de alerta de proximidade ao terreo (GPWS).

O accidente ocorreu pola noite, con nubes baixas e neve lixeira. Porén, a resposta dos equipos de emerxencia foi lenta, xa que os primeiros en atopar o lugar do accidente foron os xornalistas catro horas despois.

O voo 148 foi o terceiro dunha serie de accidentes causados, polo menos en parte, polo que se cría que era unha falta de familiaridade dos pilotos co sofisticado ordenador do Airbus A320. A Oficina de Investigación e Análise para a Seguridade da Aviación Civil (BEA) cre que o voo 148 se esnafrou debido a que os pilotos configuraron sen querer o piloto automático no modo de Velocidade Vertical, en vez de no modo de Ángulo de Traxectoria do Voo, insertando "33" por "3.3° como ángulo de descenso", o que para o piloto automático significaba unha taxa de descenso de 3 300 pés (1 000 m) por minuto.

Os investigadores determinaron que non houbo unha única causa do accidente, senón que múltiples factores contribuíron ao desastre. Na aproximación ao aeroporto o control de tráfico aéreo avisou incorrectamente á tripulación de que o avión estaba á dereita da pista, causando que os pilotos experimentasen unha gran carga de traballo. Cando os investigadores ingresaron a velocidade de descenso, que fora establecida nun simulador de voo, o avión inicialmente non se esnafrou. Investigacións posteriores revelaron, porén, que cando se introducía unha pequena cantidade de turbulencias, o sístema de seguridade do piloto automático aumentou aínda máis o ángulo de descenso, engadíndose así á cadea de eventos que levaron ao accidente.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  "Informe do accidente". *BEA*. Arquivado dende o orixinal o 13 de xuño de 2012. Consultado o 2019-1-5.
2. ↑  "Air Inter F-GGED (Airbus A320 - MSN 15) | Airfleets aviation". *www.airfleets.net*. Consultado o 2019-01-05.
3. ↑  "The Final Blow". *Mayday*. Tempada 9. 2010. Discovery Channel Canada / National Geographic Channel.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2631349
* ASN: 19920120-0
* LCCN: sh2008001160

 |
Coordenadas: 43°50′12.44″N 103°37′27.79″O﻿ / ﻿43.8367889, -103.6243861
O **monumento a Cabalo Tolo** (inglés: *Crazy Horse Memorial*) é unha montaña-monumento en construción, localizado nas Black Hills de Dacota do Sur. Ten a forma do guerreiro lakota Cabalo Tolo, montando a cabalo e sinalando o horizonte.

O monumento é un conxunto que consiste no monumento-montaña, o Museo Indio de Norte América e o Centro Cultural Nativo Americano. Atópase en terra considerada sagrada polos nativos americanos, a trece quilómetros do Monumento nacional Monte Rushmore.

A estatua terá unha anchura de 195 metros e unha altura de 172 metros. A cabeza de Cabalo Tolo terá 27 metros de altura. A construción do monumento comezou en 1948, e aínda hoxe dista moito de rematar.

Notas
-----

1. ↑  Walker, Carson (2 de xuño de 2008). "Crazy Horse Memorial turns 60 with no end in sight". *boston.com*. Arquivado dende o orixinal o 29 de abril de 2010. Consultado o 16 de xaneiro de 2009.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Monumento a Cabalo Tolo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do Monumento a Cabalo Tolo *(en inglés)*

* Portal:Pobos indíxenas de América
* Portal:Estados Unidos de América

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1139250
* WorldCat
* VIAF: 154057553
* EBID: ID
* GNIS: 1262979
* ISNI: 0000 0001 0319 4961
* LCCN: nr96030954

 |
O **voo 1866 de Alaska Airlines** era un servizo regular dende Anchorage, Alasca, ata Seattle, Washington, con varias escalas. O 4 de setembro de 1971 o Boeing 727 que operaba a ruta esnafrouse contra unha montaña en Haines Borough, preto de Juneau, Alasca durante a aproximación para aterrar. 111 persoas morreron. Foi o primeiro accidente dun reactor con vítimas mortais de Alaska Airlines, e o peor accidente cun único avión da historia do Estados Unidos ata o día 24 de xuño de 1975, cando se esnafrou o voo 66 de Eastern Airlines. Ata a data é o peor accidente da historia de Alaska Airlines.

Accidente
---------

O avión era un Boeing 727-100 con rexistro N2969G fabricado no ano 1966. Acumulaba 11 344 horas de voo antes do accidente. O voo 1866 orixinárase en Anchorage, Alasca, e fixera escalas en Cordova e Yakutat. Por diante tiña outras dúas escalas en Juneau e Sitka antes de rematar o voo en Seattle. O avión aterrou en Yakutat ás 11:07 a.m e engalou ás 11:35 a.m. cara Juneau.

O capitán do voo era Richard C. Adams, de 41 anos. Pilotando o avión estaba o primeiro oficial Leonard D. Beach, de 32. James J. Carson era o segundo oficial. Beach e Carson levaban en Alaska Airlines dende 1966. Adams fora contratado pola aeroliña en 1955.

No avión viaxaban sete membros da tripulación en 104 pasaxeiros.

O avión golpeu a vertente oriental dun canón na cordilleira Chilkat do Bosque Nacional Tongass a 2 500 pés, a 35 km ao oeste de Juneau. O avión desintegrouse no impacto ás 12:15 p.m. Non houbo superviventes.

Investigación
-------------

A NTSB publicou o seu informe o 11 de outubro de 1972. No informe afirmábase que a causa probable do accidente foi "unha visualización de información de navegación engañosa sobre o progreso do voo ao longo do curso do localizador que deu lugar a un descenso prematuro por debaixo da altura libre de obstáculos. A orixe ou natureza da información de navegación engañosa non se puido determinar. A Xunta conclue ademais que a tripulación non utilizou todas as axudas á navegación dispoñibles para comprobar o progreso do voo ao longo do localizador nin tampouco se requiriron esas axudas para ser usadas. A tripulación tampouco realizou a requirida indentificación de radio das instalacións de navegación pertinentes".

Na historia de Alaska Airlines do escritor de aviación Robert J. Serling *Character and Characters*, publicada en 2008, inclúese unha descrición da investigación da NTSB e de investigacións independentes posteriores.

Notas
-----

1. ↑  "Alaska Airlines". *www.historylink.org*. Consultado o 2018-12-23.
2. 1 2 3  Ranter, Harro. "ASN Aircraft accident Boeing 727-193 N2969G Juneau, AK". *aviation-safety.net*. Arquivado dende o orixinal o 28 de xullo de 2013. Consultado o 2018-12-23.
3. ↑  "SitNews: 40 Years ago, 111 died in Alaska Airlines Crash Near Juneau By DAVE KIFFER". *www.sitnews.us*. Consultado o 2019-01-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4708491
* ASN: 19710904-0

 |
A **Caixa de Aforros de Vigo, Ourense e Pontevedra** máis coñecida pola súa marca comercial **Caixanova**, foi unha entidade financeira privada, activa entre 2000 e 2010.

Historia
--------

Constituíuse o 17 de xullo do ano 2000, en virtude dun acordo de fusión alcanzado polas súas respectivas Asembleas Xerais no mes de xuño do mesmo ano das caixas seguintes: Caixa de Aforros Municipal de Vigo (fundada en 1880) e Caixa de Aforros Provincial de Ourense (fundada en 1933) e Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra (fundada en 1930).

A fusión realizouse en dous tramos, o primeiro coa fusión entre a Caixa de Vigo e a de Ourense, dando lugar a *Caixa de Aforros de Vigo e Ourense*, que posteriormente se fusionou coa de Pontevedra para dar lugar a Caixanova.

Sede de Caixanova en Pontevedra.
Caixanova conforma co Banco Gallego, do que posúe o 50% do seu capital social, a primeira plataforma financeira de Galicia integrada por unha caixa e un banco, e que conta con 676 oficinas operativas -a maior rede de Galicia- e 3.660 empregados, (datos do 31 de decembro de 2006). Mercede ó ambicioso plan de expansión que está levando a cabo, xa está presente en case toda España e en países como Portugal, Francia, Suíza, Alemaña, Estados Unidos, México, Venezuela ou Brasil.

O investimento crediticio do grupo superaba no exercicio 2005 os 12.000 millóns de euros.

O volume de negocio que xestiona aproximábase, ó peche do exercicio 2006, ós 41.000 millóns de euros, ano en que acadou un resultado positivo (antes de impostos) de 200,8 millóns de euros.

No ano 2010 fusionouse con Caixa Galicia, dando lugar a Novacaixagalicia.

Actividade
----------

Notas
-----

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Caixanova". *Diciopedia do século 21* **1**. Do Cumio, Galaxia e do Castro. 2006. p. 393. ISBN 978-84-8288-942-9.

### Ligazóns externas

* Sitio web de "Caixanova" (arquivo).
* Caixavigo e Ourense. Anuncio de fusión *DOG* nº 113 do 12/06/2000. p. 9.028. Xunta de Galicia.
***Morgana en Esmelle*** é unha novela en lingua galega escrita por Begoña Caamaño e publicada por Editorial Galaxia en 2012. Gañou o Premio Ánxel Casal da Asociación Galega de Editores ao mellor libro de ficción, o Premio da AELG á mellor obra de narrativa, o Premio da Crítica de narrativa galega e mais o Premio Antón Losada Diéguez de creación literaria no 2013.

Trama
-----

*A sedición de Merlín*, cadro de Edward Burne-Jones usado na capa do libro, 1864 (Birmingham Art Gallery).
No castelo de Tintaxel vive o rei Garlois, a súa muller Igraine e mais Morgana, a filla de ambos. Nunha batalla Garlois resulta malferido, e o mago Merlín logra que Uther de Pendragón, o nobre que derrotara a Garlois, adopte a aparencia deste e deixe preñada a Igraine. Froito da relación nace Artur. Anos despois, Merlín fai que Artur case con Xenevra, co propósito de convertelo en caudillo dos celtas en Britania e acadar a cristianización do seu pobo.

Pola súa banda, Morgana marcha coa súa tía Viviana á illa de Ávalon, a formarse e desenvolver a súa sabedoría, regresando a Camelot para a voda do seu irmán. Mais malia os propósitos de Merlín, o amor entre Artur e Xenevra non é tal, posto que Xenevra está namorada de Lancelot e Artur da súa irmá.

Narración
---------

A novela, escrita en terceira persoa, alterna varios narradores: Felipe de Amancia, Merlín, a propia Morgana e as *Crónicas de Ávalon*. Os dous primeiros amosan unha visión persoal deses personaxes, e os textos tomados das *Crónicas* pretenden dar unha visión máis obxectiva.

A trama entronca coa Materia de Bretaña e co mundo fabuloso descrito por Álvaro Cunqueiro na terra de Miranda na obra *Merlín e familia*. Con todo, esta é unha novela que pretende botar sobre o asunto unha mirada feminina, resaltando o papel de Viviana e Morgana fronte ás pretensións de Merlín.

Notas
-----

1. ↑  "Morgana en Esmelle", artigo sobre o libro na revista *Andaina* nº 60, xaneiro de 2012.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha na web de Editorial Galaxia.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20546696
* ISBN: 978-84-9865-412-7
* OL: OL30419068M

 |
**Alejandro Rodríguez Rodríguez**, nado en 1954, é un político galego do PPdeG.

Traxectoria
-----------

É corretor de seguros. Presentouse ás eleccións municipais de 2003 no concello de Oia encabezando a candidatura do PPdeG en substitución de Álvaro Miniño Rodríguez e conseguiu se-la candidatura máis votada, aínda que perdeu a maioría absoluta da que gozaba ata entón o partido. Porén, foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada ó non chegar a un acordo os demais grupos. Ó longo dese mandato conseguiu gobernar grazas ó apoio dun edil tránsfuga socialista. Nas eleccións municipais de 2007 e 2011 foi reelixido alcalde con maioría absoluta.

Nas eleccións municipais de 2015 perdeu a maioría absoluta, aínda que foi forza máis votada con 4 dos 11 edís. Desta forma, perdeu alcaldía ó votar o PSdeG con 3 concelleiros, Converxencia Galega con 3 e o BNG con 1, á candidata socialista Rosa María Otero Carballa como nova alcaldesa Meses máis tarde, en outubro de 2015 renuncia á súa acta de concelleiro en Oia motivado pola perda de votos nas eleccións municipais, aínda que posteriormente dita dimisión se interpretou que estaba motivada para facilitar a posterior moción de censura presentada polo seu partido e Converxencia Galega que lle devolvería a alcaldía ós populares o mes seguinte de novembro.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Álvaro Miniño Rodríguez** |  **Alcalde de Oia** 2003 - 2015 | Sucesor:**Rosa María Otero** |

Notas
-----

1. ↑  La primera alcaldesa de Oia deja la puerta abierta a los pactos
2. ↑  El exalcalde de Oia renuncia a su acta de concejal y a la portavocía del PP *Faro de Vigo*, 5/10/2015 *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Oia

### Ligazóns externas

* Entrevista en *La Voz de Galicia*
**Eduardo Óscar Camaño**, nado en Buenos Aires o 17 de xuño de 1946, é un avogado e deputado arxentino, que foi presidente interino de seu país entre 31 de decembro de 2001 (logo de que Adolfo Rodríguez Saá renunciase ao seu cargo de Presidente interino) e 2 de xaneiro de 2002.

Traxectoria
-----------

Foi intendente da cidade de Quilmes entre 1987 e 1991, e presidente da Cámara de Deputados do Congreso da Nación Arxentina durante o goberno de Fernando de la Rúa.

No momento en que Rodríguez Sáa renunciou, ao non haber Vicepresidente, a Lei 20.972 —de acefalia— indicaba que debía exercer o Poder Executivo o Presidente Provisional do Senado, feito que non foi posible posto que o mesmo — Ramón Puerta — renunciara días antes alegando problemas de saúde. De acordo á mencionada lei, o exercicio do Poder Executivo quedaba entón en mans do Presidente da Cámara de Deputados, que nese momento era Eduardo Camaño.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lista de presidentes da Arxentina

| Presidentes da Arxentina |
| --- |
| *Segue a:* Adolfo Rodríguez Saá | **Eduardo Camaño**(31 de decembro de 2001-2 de xaneiro de 2002) | *Precede a:* Eduardo Alberto Duhalde |
| *Partido Xusticialista* |
O ***Oxford English Dictionary*** (abreviado ***OED***) é un dicionario publicado pola editorial Oxford University Press, considerado o máis erudito e completo dicionario da lingua inglesa, así como o principal punto de referencia para o seu estudo etimolóxico, así como a unha completa e definida explicación da súa sintaxe e a súa gramática.

Características
---------------

O 30 de novembro de 2005 incluía unhas 301 000 entradas principais, a través de 350 millóns de caracteres. Ademais das entradas principais, contén 157 000 combinacións e derivados en letra grosa, e 169 000 frases e combinacións en letra grosa cursiva, até un total de 616 500 expresións. Hai 137 000 pronuncias, 249 000 etimoloxías, 577 000 referencias cruzadas, e 2 412 400 citas ilustrativas.
A intención da obra é recoller todos os usos e variantes coñecidos de cada palabra en todas as variedades do inglés de todo o mundo, pasadas e presentes, así como as súas etimoloxías, historia, pronuncia, etc. É o punto de partida de moitos estudos sobre a lingua inglesa, e a orde no que se listan alí as distintas grafías das palabras ten moita influencia sobre o inglés escrito de moitos países.

A realización de tal obra débese á tradición enciclopedista do século XIX, que conseguiu axuntar os esforzos de multitude de lectores baixo a coordinación de James Murray, o editor orixinal do dicionario.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q44996
* WorldCat
* VIAF: 179862099
* BNF: 12264507s
* EBID: ID
* GEC: 0048072
* GND: 4185017-8
* LCCN: n85201132
* OCLC: 17648714
* SUDOC: 031429297

 |
A **Lei de Independencia de Ghana de 1957** é unha lei do Parlamento do Reino Unido que concedeu á Costa de Ouro o pleno goberno responsábel dentro da Commonwealth de Nacións británica baixo o nome de Ghana. A lei recibiu o consentimento real o 7 de febreiro de 1957 e Ghana independizouse o 6 de marzo de 1957.

Camiño á independencia
----------------------

A lexislación de independencia comezou a tomar forma tras o regreso do Partido da Convención do Pobo ao poder nas eleccións xerais de Costa de Ouro de 1954. O partido gañou 79 de 104 escanos. O goberno de Costa de Ouro expresou a súa esperanza de lograr a independencia durante a duración da nova asemblea.

Unha disputa na Costa de Ouro sobre a forma da Constitución despois da independencia aínda estaba sen resolver ata 1956. Ese mesmo ano, o goberno do Reino Unido declarou publicamente que sempre que contase co apoio dunha "maioría razoable", o Reino Unido estaba disposto a lexislar para que a Costa de Ouro tivese independencia dentro da Commonwealth británica. O Secretario de Estado para as Colonias engadiu que "a pertenza plena á Commonwealth é, por suposto, unha cuestión diferente e é un asunto de consulta entre todos os membros existentes da Commonwealth". Esta distinción reflectía a opinión de que a membresía plena da Commonwealth requiría o consentimento de todos os membros da Commonwealth. En última instancia, todos os membros da Commonwealth consentiron a adhesión plena de Ghana á Commonwealth. O acordo da Commonwealth con isto foi anunciado polo primeiro ministro do Reino Unido o 21 de febreiro de 1956. As patentes reais que constitúen a oficina do Gobernador Xeral de Ghana e as instrucións reais ao Gobernador Xeral foron emitidas o 23 de febreiro de 1956 e entraron en vigor o 6 de marzo de 1956. Un decreto en consello proporcionou a Ghana a súa primeira constitución.

Día da independencia
--------------------

A data da independencia do 6 de marzo foi escollida pola súa importancia histórica: O 6 de marzo de 1844, un grupo de xefes de Ghana asinaron un tratado co entón gobernador británico. Ese tratado, que pasou a ser coñecido como o vínculo, pasou a simbolizar a soberanía do goberno local das autoridades indíxenas.

Notas
-----

1. ↑  "THE GOLD COAST (GHANA): MINISTERS AND OFFICIALS III<subtitle>THE KEY TO RESPONSIBLE GOVERNMENT</subtitle>". *Parliamentary Affairs*. 1956. ISSN 1460-2482. doi:10.1093/oxfordjournals.pa.a054448.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  de Smith, S. A. (xullo de 1957). "The Independence of Ghana". *The Modern Law Review* **20** (4): 347–363. JSTOR 1092185. doi:10.1111/j.1468-2230.1957.tb00448.x.