recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jacinto Fernández Lago** foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi concelleiro en Tui en 1928. Na Segunda República foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril e foi primeiro tenente de alcalde. Logo da dimisión do alcalde José Garra Garra en decembro de 1933, foi elixido alcalde de Tui o 3 de xaneiro de 1934, permanecendo no cargo ata o 16 de outubro dese ano cando foi destituída a Corporación. Integrouse en Izquierda Republicana. Volveu ser alcalde o 21 de febreiro de 1936, cando foi reposta a corporación elixida en 1931, pero o 9 de marzo dese ano presentou a dimisión. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Añoveros Trías de Bes, Xabier; Martínez Gamallo, Loli (2007). *Los alcaldes de Tui del siglo XX. Historia de la ciudad a través de los plenos municipales*. Pontevedra: Deputación. ISBN 978-84-612-2481-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**José Garra Garra** |  **Alcalde de Tui** 1934 | Sucesor:**Pío Abundancia Álvarez** |
| Predecesor:**Manuel Cordovés Millet** |  **Alcalde de Tui** 1936 | Sucesor:**José Pérez Alonso** |
**Áurea Álvarez Varela**, nada o 13 de xullo de 1915 en Monterroso e finada no ano 2008, foi unha científica galega, pioneira das estudantes de ciencias na Universidade de Santiago de Compostela.

Traxectoria
-----------

O seu pai era José Álvarez Cabana, natural tamén de Monterroso e avogado de profesión. A nai chamábase Sofía Varela Cabana e era de Palas de Rei. Cursou estudos de Ciencias na Universidade de Santiago de Compostela entre 1931 e 1936. Foi profesora e deu clases en Vilalba (Lugo).

Casou con Javier Teijeira Brunet, que coñeceu cando eran estudantes. Tivo 7 fillos: Áurea, Gerardo, Javier, José Manuel, Rafael, Lourdes e Mª Jesús.

Notas
-----

1. ↑  Pintos (2016)
2. 1 2  Lema, Rafael. "Javier Teijeira, nacido en Ponte do Porto, pionero de la neurofisiología en España". *El Ideal gallego* (en castelán). Consultado o 2021-01-16.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pintos, Xoana (2016): "As mulleres nos estudos experimentais na Universidade de Santiago: 1910-1960". Tese de doutoramento. Universidade de Santiago de Compostela.
**Jens William Ægidius Elling**, nado en Oslo o 26 de xullo de 1861 e finado en 1949, foi un inventor noruegués, considerado o pai da turbina a gas.

Traxectoria
-----------

Patentou a súa primeira turbina a gas en 1884 pero non foi ata 1903 que construíu a primeira turbina desta clase que era capaz de xerar máis enerxía ca consumida. O seu aparello usaba tanto compresores rotativos e turbinas para producir 11 cabalos de vapor, e podía soportar temperaturas de 400 °C.

Seguiu a desenvolver o concepto e en 1912 desenvolveu un sistema de turbina a gas coa unidade da turbina e o compresor afastados. Elling tamén traballou no desenvolvemento das máquinas de vapor, bombas hidráulicas, compresores etc. En 1914 publicou *Billig opvarmning: veiledning i at behandle magasinovner økonomisk og letvint*.

Notas
-----

1. ↑  "Gas Turbine Engines - The History of Gas Turbine Engines". Arquivado dende o orixinal o 25 de setembro de 2019. Consultado o 04 de xaneiro de 2009.  Arquivado 25 de setembro de 2019 en Wayback Machine.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Ægidius Elling*** |

* Elling na Escola de Enxeñería da Unersidade de Oslo *(en noruegués)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q183478
* WorldCat
* VIAF: 2971148997592659870006
* BIBSYS: 90338023
* EBID: ID

 |
O **youth crew** é un sub-xénero do hardcore punk, definido sobre todo pola banda Youth of Today, que estivo principalmente activo nos anos 80, particularmente durante a escena hardcore de Nova York de 1988. O youth crew distínguese doutras escenas hardcore e punk pola súa furia, optimismo ou perspectiva moralista rimbombante, ademais do son vándalo do hardcore neoiorquino. As bandas orixinais de youth crew e os seus seareiros eran principalmente mozos *straight edge*, e algúns dos grupos posteriores afondaron nos intereses espirituais (particularmente Hare Krishna) e políticos.

Entre as súas primeiras influencias musicais están Minor Threat, Bad Brains, Negative Approach, Cro-Mags e Agnostic Front. Mentres que algunha música do youth crew é semellante ao hardcore melódico, o youth crew tamén inclúe rupturas intencionadas para facelo máis bailable nas actuacións ao vivo. Youth of Today foi unha banda moi sucia de youth crew, con voces abrasivas e cancións rápidas demasiado curtas como para incluír moita melodía (semellante aos primeiros tempos de Agnostic Front, e contrastando coa outra gran banda do xénero de Nova York, Gorilla Biscuits). Posteriores grupos de youth crew colleron máis influencias do heavy metal.
**Xoán II** **Gran Comneno** (en grego: Ιωάννης Β΄ Μέγας Κομνηνός, *Iōánnēs II Mégas Komnēnós),* nado aprox. en 1262 e finado o 16 de agosto de 1297, foi emperador de Trebisonda desde 1280 até 1297.

Traxectoria
-----------

Era o fillo máis novo do emperador Manuel I e a súa terceira esposa, Irene Siricaina, unha nobre trapisondesa. Xoán sucedeu no trono ao seu irmán Xurxo que foi traizoado polos seus arcontes no monte de Taurezion.

Durante o seu reinado o título dos gobernantes de Trebisonda cambiou, até entón, eles reclamaban o título tradicional dos emperadores bizantinos, «Emperador e Autócrata dos Romanos», pero a partir de Xoán II cambiouse a «Emperador e Autócrata de todo o Oriente, Iberia, e as Provincias Transmariñas», aínda que Iberia se perdeu no reinado de Andrónico I Xidos.

Xoán é o primeiro gobernante de Trebisonda coñecido por ter máis que uns poucos incidentes e insinuacións, xa que existe información suficiente para compor unha narración relacionada coa primeira parte do seu reinado. A crónica de Miguel Panaretos, que adoita ser concisa e mesmo críptica, é relativamente completa no reinado de Xoán, e as fontes externas engaden máis detalles ao rexistro de Panaretos. O emperador Xoán II enfrontou moitos desafíos no seu goberno, que explica en parte o seu matrimonio coa filla do emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo, Eudoxia Paleóloga.

Xoán chegou a Trebisonda o 25 de abril de 1282 coa súa esposa, e pouco despois atopouse con dúas ameazas. A primeira viña do seu irmán Xurxo, que volvera a Trebisonda, e tentou, sen éxito, recuperar o trono. A seguinte, da súa media irmá Teodora, que o depuxo en 1284, para gobernar por pouco tempo. Xoán foi reposto non máis tarde de 1285.

Notas
-----

1. ↑  Trapp, Erich; Walther, Rainer; Beyer, Hans-Veit; Sturm-Schnabl, Katja (1981). "12106. Κομνηνὸς ̓Ιωάννης ΙΙ.". *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit* (en alemán) **5**. Viena: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.
2. ↑  William Miller. *Trebizond: The last Greek Empire of the Byzantine Era: 1204-1461*, 1926 (Chicago: Argonaut, 1969), p. 29
3. ↑  Panaretos, *Chronicle*, ch. 5; translated by Bryer, "The fate of George Komnenos," p. 333f

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.

| * v
* c
* e
Emperadores de Trebisonda |
| --- |
| 
* Aleixo I (1204-1222)
* Andrónico I Gidos (1222-1235)
* Xoán I Aksukhos (1235-1238)
* Manuel I (1238-1263)
* Andrónico II (1263-1266)
* Xurxo (1266-1280)
* Xoán II (1280-1284)
* Teodora (1284-1285)
* Xoán II (1285-1297, 2ª vez)
* Aleixo II (1297-1330)
* Andrónico III (1330-1332)
* Manuel II (1332)
* Basilio (1332-1340)
* Irene Paleóloga (1340-1341)
* Ana (1341)
* Miguel (1341)
* Ana (1341-1342, 2ª vez)
* Xoán III (1342-1344)
* Miguel (1344-1349, 2ª vez)
* Aleixo III (1349-1390)
* Manuel III (1390-1416)
* Aleixo IV (1416-1429)
* Xoán IV (1429-1459)
* David (1459-1461)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q452041
* BMT: 177850
* BRE: 2016754
* Treccani: giovanni-ii-comneno-imperatore-di-trebisonda

 |
**Xoán II de Brabante**, chamado *o Pacífico*, nado o 27 de setembro de 1275 e finado en Tervuren o 27 de outubro de 1312, foi duque de Brabante e de Limburgo de 1294 ata a súa morte. Foi fillo de Xoán I de Brabante e de Margarida de Dampierre.

Traxectoria
-----------

En 1290 casou na abadía de Westminster con Margarida de Inglaterra, filla de Eduardo I, e de Leonor de Castela. Este concerto matrimonial inscribíase nun conxunto de alianzas ideado por Eduardo para dispor de apoios no seu enfrontamento co rei de Francia Filipe IV o Fermoso.

A participación de Xoán, duque desde 1394, na liga contra Francia encabezada por Eduardo, con Guido de Dampierre, conde de Flandres e outros señores foi, con todo, sumamente dubitativa, e en 1300 a alianza quedou disolta polas vacilacións dos seus compoñentes antes de lanzar o ataque. Desde o primeiro momento houbo de facer fronte ademais a revoltas internas e tumultos nas cidades, promovidos polos grupos burgueses enriquecidos coa industria e o comercio paneiro, que reclamaban acabar cos privilexios do patriciado urbano. Anveres, Malinas, Bolduque, Lovaina e por último Bruxelas en 1306 se amotinaron sucesivamente e momentaneamente lograron expulsar delas aos patricios.

Sometidas as cidades desencadeouse unha onda de persecucións contra os xudeus, protexidos polo duque que percibía os seus impostos.

Angustiado polas débedas e gravemente enfermo do *mal de pedra*, en 1312 convocou en Kortenberg á nobreza e os representantes das cidades, nas que persistían as mostras de descontento. O resultado da reunión foi a aprobación da Carta de Kortenberg que limitaba a imposición de novas cargas fiscais, establecía mecanismos de control da xustiza e recoñecía ás cidades os seus privilexios e dereito consuetudinario, ademais de crear un consello no que estarían presentes membros da nobreza e do pobo.

Morreu o 27 de outubro de 1312, ao mes de asinar a Carta, deixando como herdeiro a un fillo único home de pouco máis de doce anos, Xoán III.

Notas
-----

1. ↑  Van Hasselt, *Historia de Béljica y Holanda*, pp. 148-149.
2. ↑  Van Hasselt, *Historia de Béljica y Holanda*, pp. 149-150.
3. ↑  Van Hasselt, *Historia de Béljica y Holanda*, p. 150.
4. ↑  Van Hasselt, *Historia de Béljica y Holanda*, pp. 150-151.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xoán II de Brabante*** |

### Bibliografía

* Van Hasselt, André e Van Hasselt, M. *Historia de Béljica e Holanda*, Madrid-Barcelona, Imprenta do Imparcial, 1884.
* Wauters, Alphonse, «Jean II», Académie royale de Belgique, Biographie nationale, vol. 10, Bruxelles, 1889, p. 216-237.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Xoán I** | **Duque de Brabante e Limburgo**1294 - 1312 | Sucesor:**Xoán III** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q703470
* WorldCat
* VIAF: 10203437
* BMT: 110464
* BPN: 08497717
* CERL: cnp00166160
* DeutscheBio: 10094759X
* GND: 10094759X
* ISNI: 0000 0000 0157 2781
* NTA: 379212935
* WikiTree: Reginar-2

 |
**Xoán II** ( ? – entre 994 e 998), príncipe longobardo, foi conde palatino de Salerno no 980 e rexente polo príncipe Pandulfo II.

Biografía
---------

Fillo de Lamberto de Spoleto, foi desterrado do principado no 981, cando o duque Mansón I de Amalfi derrocou ao xove soberano e se apoderou do trono. O goberno do amalfitano e do seu fillo Xoán foi moi opresivo e a poboación de Salerno estourou nunha revolta. No 983 Mansón e o fillo foron expulsados e Xoán Lamberto, duque de Spoleto, foi elixido príncipe de Salerno.

Durante o seu reinado, Xoán II tentou establecer o control propio sobre o mosteiro de San Massimo e as propiedades relacionadas, pero o plano fallou. Xunto coa súa muller Sichelgaita fundou Santa Maria de Domno, que puxo directamente baixo a autoridade da arquidiocese de Salerno. En efecto o mosteiro tivo moita fortuna xa baixo o primeiro abade, Radoaldo, pero os intentos de Xoán de controlar a relixión e as institucións eclesiásticas reduciuse a pouco máis ca isto. En xaneiro de 984 asociou ao trono ao seu fillo Guido, que morreu no 988. Entre xaneiro e marzo de 989 asociou ao goberno outro fillo, Guaimaro, o seu sucesor no trono. Deixou outros catro fillos: Pandulfo, Lamberto, Xoán e Pedro.

Segundo unha lenda relatada por Pier Damiani, en ocasión dunha erupción do Vesuvio, o príncipe Xoán exclamou que se trataba sen dúbida dun presaxio que anunciaba a morte dun home rico, que había seguramente de ser condenado ao inferno. O día seguinte, el mesmo foi atopado morto entre os brazos dunha prostituta.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LV Ginammi – Giovanni da Crema*. Roma, 2000.
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xoán III.

**Xoán III Ducas Vatatzés**, nado en 1193 e finado o 3 de novembro de 1254, foi un emperador bizantino, no exilio no Imperio de Nicea, de 1222 a 1254.

Traxectoria
-----------

Aínda que sufría epilepsia, logrou distinguirse tanto como soldado que en 1222 foi elixido para suceder ao seu sogro Teodoro I Láscaris. Casou coa filla de Láscaris, Irene Láscaris (Eirene Laskarina) en 1212. Tiveron un fillo, Teodoro, pero tras un accidente de cabalo de Irene, esta non puido volver ter fillos; entón, retirouse a un convento, tomando o nome de irmá Uxía, e alí morreu en 1239. Xoán volveu a casar con Constanza (Ana) de Sicilia, filla ilexítima de Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio, pero non tiveron descendencia.

Reorganizou os restos do Imperio bizantino (Imperio de Nicea) e grazas ás súas capacidades administrativas, fixo del un dos estados máis ricos e fortes do Mediterráneo oriental. Tras asegurarse a fronteira oriental cun acordo cos turcos selxúcidas, dedicouse a intentar recuperar as posesións europeas dos seus predecesores. Mentres a súa frota atacaba aos latinos no mar Exeo e estendía o seu reino a Rodas, o seu exército, reforzado con mercenarios occidentais, derrotaba ás forzas do emperador latino.

Aínda que non tivo éxito no asedio de Constantinopla, que levou a cabo de común acordo cos búlgaros en 1235, logrou a supremacía sobre os despotados de Tesalónica e Epiro. A definitiva reconquista de Constantinopla, algúns anos despois da súa morte, débese en gran medida aos seus esforzos previos.

| Imperio Bizantino |
| --- |
| *Segue a:* Teodoro I Láscaris | **Xoán III Ducas Vatatzés**(1222-1254) | *Precede a:* Teodoro II Láscaris |
| Dinastía Láscaris |

| * v
* c
* e
Emperadores de Nicea |
| --- |
| 
* Teodoro I Láscaris (1204-1222)
* Xoán III Ducas Vatatzés (1222-1254)
* Teodoro II Láscaris (1254-1258)
* Xoán IV Ducas Láscaris (1258-1261)
* Miguel VIII Paleólogo (coemperador 1259-1261; restaurador do Imperio Bizantino)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q37072
* WorldCat
* VIAF: 50018894
* BAV: ADV12020656
* BMT: 150905
* BNF: 12345519s
* BRE: 2016694
* CERL: cnp00397048
* DeutscheBio: 118639935
* EBID: ID
* GEC: 0034606
* GND: 118639935
* ISNI: 0000 0000 1213 4699
* NLG: 292766
* NNDB: 000101551
* Orthodox Encyclopedia: 469756
* WikiTree: Vatatzes-1

 |
O **Real Zaragoza Club Deportivo**, despois durante a República unicamente **Zaragoza Club Deportivo**, foi un equipo de fútbol español da cidade de Zaragoza, en Aragón. O club foi fundado en 1925, resultado da fusión entre a Real Sociedad Atlélica Stadium e o Zaragoza Foot-Ball Club. En 1932 fusionouse co Iberia Sport Club para formar o Zaragoza Foot-ball Club, actual Real Zaragoza.

Historia
--------

Tras varias fusións e absorcións dos clubs anteriores ao **Real Zaragoza Club Deportivo**, este nace froito da fusión entre o Zaragoza Foot-Ball Club e a Real Sociedad Atlética Stadium, adoptando o recoñecemento de Real outorgado ao Stadium, e sen modificar a tradicional camisa vermella con pantalón azul do mesmo, continúan así sendo coñecidos os xogadores do Real Zaragoza CD como "os tomates". O Zaragoza tomate xogaba no Campo de la Torre de Bruil, tamén coñecido como Campo de la Calle Asalto, por estar situado no número 13 desta.

Na tempada de 1928/29 queda 5º no Grupo B da Segunda División, grupo transitorio da categoría na que só os dous primeiros clasificados quedarían en Segunda. Durante a tempada 1929/30 figuraría na Terceira División, pero retírase debido a problemas económicos. Durante a tempada 30/31 queda como 4º clasificado no Grupo II da Terceira División. Disputaría a tempada 1931/32 en Rexional, co nome de **Zaragoza Club Deportivo** debido á instauración da Segunda República Española. Moi endebedado e con numerosos acredores, é apartado da competición por falta de pagamento e despois dado de baixa na Federación Aragonesa de Fútbol, no mes de decembro de 1931.

Finalmente tras conversacións entre o club e o Iberia Sport Club, que tamén se atopaba en mala situación, fusiónanse para dar orixe o 18 de marzo de 1932 ao Zaragoza Foot-ball Club, nome orixinal do actual Real Zaragoza.

Datos do club
-------------

* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 1
* **Tempadas en 3ª**: 2
* **Mellor posto na liga**: 5º (Grupo B da Segunda División, tempada 1928-29)

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *El sueño de ser grandes: Historia social del nacimiento del fútbol en Zaragoza, 1903-1936*. Pedro Ciria Amores. ISSN 2254-7606. Tesis doctoral. Universidad de Zaragoza. Facultad de Filosofía y Letras. Departamento de Historia Moderna y Contemporánea. Zaragoza, 2012. Texto completo
* *Zaragoza y su fútbol, un sentimiento histórico*. 2012, Pedro Ciria Amores. Artigo en *Rolde: revista de cultura aragonesa* (nº 141, p. 1-19). Texto completo

### Outros artigos

* Iberia Sport Club
* Real Zaragoza
**Sylvester Stewart**, nado 15 de marzo de 1943 e máis coñecido polo seu nome artístico **Sly Stone**, é un músico, compositor e produtor musical estadounidenses coñecido sobre todo como líder da banda Sly and the Family Stone, xogando un papel crítico no desenvolvemento do funk coa súa pioneira fusión de soul, rock, psicodelia e gospel nos anos 60 e 70. AllMusic dixo que "James Brown pode ter inventado o funk, pero Sly Stone perfeccionouno", e acredítao como "creandor dunha serie de discos eufóricos pero políticamente cargados que demostraron unha gran influencia en artistas de todas as orixes musicais e culturais". *Crawdaddy!* chamouno "o fundador do soul progesivo".

Nado en Texas e medrado na Bay Area do note de California, Stone dominaba varios instrumentos a curta idade e interpretab música gospel de neno cos seus irmáns (e futuros compañeiros de banda) Freddie e Rose. A mediados dos 60 traballou tanto como produtor musical para Autumn Records como disc jockey para a emisora de radio KDIA de San Francisco. En 1966, Stone e o seu irmán Freddie uniron as súas bandas para formar Sly and the Family Stone, un grupo de xénero mixto racialmente integrado. A banda conseguiría varios temas exitosos, como "Dance to the Music" (1968), "Everyday People" (1968), "Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)" (1969), "I Want to Take You Higher" (1969) "Family Affair" (1971) e "If You Want Me to Stay" (1973), e aclamados álbums como *Stand!* (1969), *There's a Riot Goin' On* (1971) e *Fresh* (1973).

A mediados dos 70 o abuso das drogas e o errático comportamento de Stone acabaron co grupo, sacando varios álbums en solitario pouco exitosos. En 1993 foi incluído no Rock and Roll Hall of Fame como membro do grupo. Participou nun tributo a Sly and the Family Stone nos premios Grammy de 2006, a súa primeira actuación en vivo dende 1987.

Notas
-----

1. ↑  "Sylvester "Sly Stone" Stewart Biography, Songs, & Albums". *AllMusic* (en inglés). Consultado o 2022-12-16.
2. ↑  *Contemporary musicians : profiles of the people in music*. Detroit, Mich.: Gale Research. ©1989-. p. 257. ISBN 0-8103-5403-9. OCLC 20156945.
3. ↑  "Sly and the family Stone". *Rock & Roll Hall of Fame*. Consultado o 2022-12-16.
Zapatistas do Exército Libertador do Sur a comezos do século XX.
**Zapatismo** é o termo empregado para referirse ao movemento encabezado por Emiliano Zapata, un dos líderes da Revolución Mexicana. As súas ideas foron postas en práctica no Plano de Ayala de 1911. As doutrina zapatista baséase nun repartimento xusto da terra, sendo unha prioridade que esta pase ás mans dos campesiños que a traballan, eliminando así o traballo servil e o caciquismo. Un dos seus lemas "a terra volverá a quen a traballa coas súas mans" pasou a ser o estandarte do agrarismo mexicano.

O termo "zapatista" tamén se empregou para referirse aos membros do Exército Libertador do Sur, encabezado polo propio Zapata. Dende 1994 tamén designa aos membros e simpatizantes do EZLN (Exército Zapatista de Liberación Nacional), aos que tamén se denomina neozapatistas.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* |

---
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Pazo.

**O Pazo** é un lugar da parroquia de Lira no concello coruñés de Carnota na Comarca de Muros. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.

Descrición
----------

Nesta zona case todas as casas son de pedra e están situadas de forma radiocéntrica, quedando no centro unha pequena praza, coñecida como O Claro. Alí hai tamén unha fonte moi antiga, que foi reconstruída en 2006 porque estaba bastante deteriorada. Hoxe en día presenta un aspecto máis atractivo.

Tamén destacan as súas fermosas vistas cara ás nosas praias e recunchos máis preciados. Dende alí pódese ver dende A Moa ata o porto de Lira. Ten un fácil acceso posto que se remodelaron as súas estradas fai pouco. É un lugar tranquilo con poucos habitantes.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares de Lira

| Lugares da parroquia de Lira no concello de Carnota (A Coruña) |  |
| --- | --- |
| Agrovello | A Beirada | O Carballal | Lira | Miñarzo | Paus | O Pazo | Portocubelo | Rates | Romarís | A Rúa | Sestelos | Sofán | Teixoeira |

### Parroquias de Carnota

| Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Carnota |  |
| --- | --- |
| Lariño (San Martiño) | Lira (Santa María) | O Pindo (San Clemente) | San Mamede de Carnota (San Mamede) | Santa Comba de Carnota (Santa Comba) |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: San Cristovo.

**San Cristovo** é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2010 tiña 21 habitantes dos que 15 eran homes e 6 eran mulleres.
Situado na estrada nacional entre Celanova e Vilavidal, está condicionado pola pequena industria dos aluminios.
O nome San Cristovo corrompeuse durante o franquismo a "San Cristobo" por influencia do castelán, como pode verse en sinais antigos á entrada da aldea. Nesta época, a poboación viuse menguada por unha forte emigración e vive un continuo despoboamento e envellecemento dende hai anos, como no caso de moitos lugares do interior ourensán, o que provocou que a meirande parte das antigas vivendas se atopen abandonadas ou en estado ruinoso.

| Lugares da parroquia de Paizás no concello de Ramirás (Ourense) |  |
| --- | --- |
| A Corredoira | Covelas | Fraguas | O Outeiro | Paizás | Pazos | Pereira | San Cristovo | A Silva | Tuño | Vilaboa | Vilaflor | Vilagarcía | Vilariño |


| Galicia | Provincia de Ourense | Parroquias de Ramirás |  |
| --- | --- |
| Casardeita (Santiago) | Escudeiros (San Xoán) | Freás de Eiras (Santa María) | Grixó (Santa Isabel) | Mosteiro (San Pedro) | Paizás (San Salvador) | Penosiños (San Salvador) | Rubiás (Santiago) | Santo André de Penosiños (Santo André) | Vilameá de Ramirás (Santa María) |
Coordenadas: 40°04′40″N 2°07′42″O﻿ / ﻿40.07778, -2.12833

Casas colgadas de Cuenca
As **Casas Colgadas**, tamén coñecidas como **Casas Voladas** ou **Casas del Rey**, é un conxunto de edificios civís situados en Cuenca, en España. No pasado eran frecuentes estas construcións na zona leste da cidade antiga, sobre a foz do río Huécar, aínda que hoxe só perduran unha pequena parte delas. De todas, as máis coñecidas son un conxunto de tres destas estruturas con balcóns de madeira.

Estas vivendas denomínanse así por posuíren os balcóns en beiril; é dicir, sen material sólido baixo elas, aínda que están fixadas á parede de abaixo cara a dentro por soportes diagonais para non se derrubar.

De orixe incerta, tense constancia da súa existencia xa no século XV. Ao longo da súa historia pasaron por diversas remodelacións, a última realizada durante a década dos anos 20 do século XX.

Foron utilizadas como vivendas de uso particular e casa consistorial, aínda que actualmente aloxan un mesón e o Museo de Arte Abstracta Española.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Casas Colgadas Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* As Casas Colgadas na web de Turismo de Castela-A Mancha*(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2496001
* WorldCat
* VIAF: 81146937730213830135

 |
**Alpheus Spring Packard**, tamén coñecido como **Alpheus Spring Packard Sr.** para non confundilo cun dos seus fillos co mesmo nome, nado o 23 de decembro de 1798 e finado o 13 de xullo de 1884 foi un académico estadounidense que foi profesor durante máis de 40 anos no Bowdoin College.

Traxectoria
-----------

Packard estudou na Phillips Exeter Academy, e graduouse no Bowdoin College en 1816.

Foi o xenro do presidente do Bowdoin College, o reverendo Jesse Appleton, polo seu primeiro matrimonio con Frances Appleton. 

Formado como ministro (clérigo), pasou toda a súa vida porfesional no Bowdoin College, primeiro como titor (1819–1824) e logo como educador, bibliotecario, e despois como profesor de linguas antigas e literatura clásica (1824–1865), e durante os dous últimos anos da súa vida, foi o presidente en funcións do colexio desde o curso 1883–84 até a súa morte. 

Foi pai de catro fillos e unha filla da súa primeira esposa: Alpheus Spring Packard Jr. cirurxián na Guerra Civil, e famoso entomólogo que mantivo correspondencia con Charles Darwin (aínda que discrepaba das súas ideas), e profesor na Universidade Brown; William Alfred Packard; Charles A. Packard, e George Packard. 

Despois da morte da súa esposa Packard casou coa señora C. W. McLellan e tivo un quinto fillo, Robert L. Packard, que se formou, como todos os seus medio irmáns, en Bowdoin. 

Packard foi, ademais, unha figura clave na Sociedade Histórica de Maine desde a súa fundación en 1822 até a súa morte.

Algunhas obras
--------------

No Bowdoin College, George Mitchell enumerou trece publicacións de Packard. Entre elas:

* Editou e foi coautor (con Nehemiah Cleaveland) de *The History of Bowdoin College, with Biographical Sketches of its Graduates* (1882)
* Tamén editou *Works of the Rev. Jesse Appleton, with a memoir* (1836–1837), e
* *Xenophon's Memorabilia of Socrates, with English Notes* (1839; terceira edición, 1843).

Morte
-----

Morreu o 13 de xullo de 1884 en Squirrel Island, Maine. Está enterrado no Pine Grove Cemetery de Brunswick, Maine.

Notas
-----

1. ↑  Cleaveland, N. & A. S. Packard. History of Bowdoin College: with biographical sketches of its graduates from 1806 to 1879, inclusive. Boston J. R. Osgood & Co. (1882).
2. 1 2  "Prof. Alpheus S. Packard". *The New York Times*. 15 de xullo de 1884. Consultado o 5 de marzo de 2022.
3. ↑  "Tour a pé polo cemiterio de Pine Grove" (PDF). Pejescot Historical Society. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 31 de decembro de 2021. Consultado o 2 de marzo de 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q4735311
* WorldCat
* VIAF: 9742022
* FAST: 371629
* LCCN: nr96010367
* OL: OL2427365A
* SNAC: w69s32qx
* WikiTree: Packard-1228

 |
Zapatillas deportivas de Nike
Os **zapatos deportivos**, **deportivas**, **zapatillas** ou **tenis** son un tipo de calzado, fabricado xeralmente en pel e con sola de goma, que poden atarse mediante cordóns ou con velcro.

Foron deseñadas orixinalmente para facer deporte, aínda que hoxe en día moitas persoas, especialmente novas, úsanos como calzado habitual.

Historia
--------

En 1893 aparecen os primeiros zapatos deportivos. Estaban fabricadas en lona e servían para que os barqueiros non camiñasen con zapatos polo peirao.

Calzado deportivo usado.

Marcas populares
----------------

Entre as marcas máis populares atópanse Dolphito, Adidas, Nike, Reebok, Wilson, Pony, Umbro, New Balance, Converse, K-Kwiss, Puma, Lacoste, Shaq, Asics, Etnies, Brooks, C1rca, Emerica, Adio, DVS, DC Shoes, éS, Ipath, Osiris Shoes, Fallen, Lakai, Keen Footwear, Vans, ALIFE, Skechers, Power and British Knights, Quiksilver, Roxy, Bape, IceCream, FILA, HEAD, Geox, Yumas, Bambas ou Vitoria.

Véxase tamén
------------

* Calzado
* Deporte

Notas
-----

1. ↑  DRAG

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q815554
* AAT: 300225924
* GND: 4056418-6
* JSTOR: athletic-shoes
* NDL: 01162708

 |
A **Unión Obrera de la Construcción de la República Argentina** (UOCRA) é o sindicato que agrupa aos obreiros da industria da construción na República Arxentina. A UOCRA foi tradicionalmente un dos sindicatos grandes do sindicalismo arxentino, tamén chamados localmente *"gordos"*. Ás súas filas pertenceron Rogelio Coria e Rogelio Papagno, secretarios xerais.

Historia e características
--------------------------

A UOCRA foi creada en 1944, dentro da Confederación General del Trabajo (CGT), nucleando a diversos oficios que se mantiveron separados: pintores, albaneis, yeseros, parqueteros, marmolistas, escultores, modeladores, carpinteiros, aserradores, colocadores de mosaicos, colocadores de vidros, electricistas, calefaccionistas, picapedreros, entre outros.

Conta cunha obra social, OSPECON-CONSTRUÍR SALUD e está afiliada á Internacional de Traballadores da Construción e a Madeira (ICM).

En 2006 o seu secretario xeral é Gerardo Martínez, quen tamén se desempeña como vicepresidente da Internacional de Traballadores da Construción e a Madeira (ICM) por América Latina.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Movemento obreiro arxentino
* Confederación General del Trabajo (CGT)

### Ligazóns externas

* Sitio oficial *(en castelán)*
Baklava
A **baclava** (*baklava*) é un doce típico de Oriente Próximo, elaborado con varias camadas superpostas de masa filo que se reenchen cunha pasta de froitos secos esmagados, especialmente anacardios, pistachos, abelás, améndoas e sementes de sésamo, papoula ou outros grans, e bañado en mel ou xarope. Atópase con diferentes nomes, na gastronomía do Medio Oriente, do subcontinente indiano e dos Balcáns. Sérvese xeralmente como sobremesa nos países que formaron parte do antigo Imperio Otomán, sendo un dos pratos nacionais de Turquía. É común degustalo cun té.

A historia da baclava non está ben documentada, sendo a súa invención reivindicada por varios grupos étnicos. Mais hai fortes evidencias de que teña unha orixe turca de Asia Central, e que a súa forma actual fose desenvolvida nas cociñas imperiais do Palacio de Topkapi.

Galería de imaxes
-----------------

* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  Definición en escritura en galego en VV. AA. (2012) *Dicionario de alimentación e restauración*, Santiago de Compostela, Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega
2. ↑  "Receita de baclava no site AllRecipes.com.br". Arquivado dende o orixinal o 11 de decembro de 2015. Consultado o 10 de decembro de 2015.
3. ↑  PERRY, Charles. "The Taste for Layered Bread among the Nomadic Turks and the Central Asian Origins of Baklava", *in* *A Taste of Thyme: Culinary Cultures of the Middle East*. Ed. Sami Zubaida, Richard Tapper, 1994, p. 87 ISBN 1-86064-603-4.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***baklava*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q187495
* EBID: ID
* GEC: 0280889

 |
**Manuel Antonio Lourenzo Sobral**, nado en Soutomaior en 1979, é un político galego do Bloque Nacionalista Galego.

Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.Papeleta do BNG para as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor de Ensino Secundario en Redondela. Concelleiro en Soutomaior polo BNG dende 2013. Encabezou a candidatura do BNG en dito concello nas eleccións municipais de 2015 e 2019, conseguindo unha mellora notable dos resultados da súa formación e quedando no 2019 a 43 papeletas de lograla vitoria sobre o PPdeG.

Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi o número 4 da candidatura do BNG pola provincia de Pontevedra e foi elixido deputado. Volveu encabezar a candidatura do BNG en Soutomaior nas eleccións municipais de 2023 sendo a forza máis votada con 6 concelleiros, polo que foi elixido alcalde logrando o apoio da única concelleira do PSdeG, ca que formaría goberno.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Agustín Reguera Ocampo** |  **Alcalde de Soutomaior** 2023 - actualidade | Sucesor:**no cargo** |

Notas
-----

1. ↑  "Resolución do 15 de xuño de 2020 pola que se fan públicas as candidaturas proclamadas…" Diario Oficial de Galicia n.º 117, do 16/6/2020.
2. ↑  "Manu Lourenzo doblega a Reguera y alcanza la alcaldía". *Diario de Pontevedra*. 2023-05-29. Consultado o 2023-07-08.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Soutomaior

### Ligazóns externas

* Manuel Lourenzo Sobral Arquivado 17 de agosto de 2020 en Wayback Machine. na páxina web do Parlamento de Galicia.
Un dos 5 taboleiros atopados por Sir Leonard Woolley nas tumbas reais de Ur, que agora se atopa no Museo Británico.
Táboa de regras do 177 a. C.
**Xogo real de Ur** é a denominación que se deu a dúas pezas arqueolóxicas, interpretadas como xogos de mesa ou de taboleiro, atopadas nas tumbas reais de Ur por Sir Leonard Woolley na década de 1920. unha delas exhíbese no Museo Británico (Londres).

Son dúas táboas con incrustacións de taracea, que se datan na Primeira Dinastía de Ur, antes do 2600 a. C. o que as converte nun dos exemplos máis antigos deste tipo de obxectos, xunto co antigo xogo exipcio chamado Senet (do que existen rexistros posiblemente anteriores ao século XXXIII a. C.) ou as 60 pezas achadas en Shahr-i Sokhta (Irán, datado fai cinco mil anos). []

No xogo real de Ur participaban por dous xogadores, cada un con sete fichas (negras e brancas, como nas damas ou o xadrez), e usábanse tres dados tetraédricos. As regras do xogo son descoñecidas pero hai unha posible reconstrución do modo de xogo baseado nunha taboíña de arxila con escritura cuneiforme de orixe babilónico do 177-176 a. C.; e que permite supor que, como o Senet, era un xogo "de carreiras" ou "persecución", similar aos actuais parchís, backgammon ou o xogo da oca.

O posible movemento das pezas sobre o taboleiro.
unha versión "grafítica" do xogo no palacio de Sargón II (Museo Británico de Londres).
unha versión do xogo esgrafiada sobre unha parede foi recentemente descuberta nunha das portas custodiadas por figuras de *Lamasu* (touros alados con cabeza humana) do palacio de Sargón II (721-705 a. C.) en Khorsabad, agora no Museo Británico. Xogos similares foron descubertos noutras esculturas doutros museos.

Notas
-----

1. ↑  "El juego de Ur". Arquivado dende o orixinal o 20 de maio de 2022. Consultado o 16 de marzo de 2022.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Xogo Real de Ur*** |

### Bibliografía

* Jean-Marie Lhôte, *Histoire deas jeux de société*, 1994 Flammarion
* Jack Botermans, Tony Burrett, Peter Van Delft, Carla Van Splunteren, *Lle monde deas Jeux*, 1987 Cté Nlle deas Editions du Chêne
* Finkel Irving, *A tablette deas régles du jeu royal d'Ur*, Jouer dans l'Antiquité, cat. exp. Marseille, musée d'Archéologie méditerranéenne, 1991.
* "Iran's Burnt City Throws up World’s Oldest Backgammon", Persian Journal, 4 de decembro de 2004.

### Outros artigos

* Xogo de mesa
* Disco de Festo
* Xogo da oca

### Ligazóns externas

* The Royal Game of Ur, inclúe historia e regras de xogo suxeridas.
* Royal Game of Ur pages, Historia das regras e enlaces.
* The Royal Game of Ur, Xogar con outro xogador.
* Artigo na revista Time sobre o xogo
* Xogo para móbil. Forgotten Game of Ur

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q937315
* BGG: 1602

 |
Localización da úvula nun deseño da boca humana.
A **úvula** -popularmente chamada **pinguelo**, **pingallón** ou **campaíña**- é unha pequena estrutura cónica que colga do bordo inferior do veo do padal, no padal brando, na boca.

Características
---------------

Está delimitada superiormente pola zona libre do veo do padal, por abaixo pola raíz da lingua, e polos laterais polas tonsilas (amígdalas) e por unha zona do veo do padal. O espazo que fica entre os laterais do padal recibe o nome de istmo das fauces. Esta eminencia anatómica ten popularmente moitos sinónimos: campaíña, pinguelo, pingallón, choca.

Está formada por tecido conxuntivo e mucosa, ademais de tres músculos: o tensor e o elevador do padal, e o propio músculo da úvula. Funciona co resto do padal brando separando a cavidade bucal da nasal e impedindo que a comida e os líquidos cheguen a esta última no vómito.

Existe o son uvular na fala, no que na articulación do son intervén a úvula.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q273538
* EBID: ID
* GEC: 0149625
* MAG: 2778661947

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* FMA: 55022
* MeSH: D014609
* MeSH: A14.549.617.780.729
* NCIt: C12232
* TA: A05.2.01.004
* Uberon: 0001734
* UMLS: C0042173

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Xunta de Galicia (homónimos).
Non confundir con Xunta Superior de subsidios, armamento e defensa de Galicia.
A **Xunta Superior de Galicia** de 1836 foi unha xunta constituída na cidade da Coruña polos carlistas galegos, ao comezo da primeira guerra carlista, e que foi presidida por Xosé María Bermúdez Acevedo, Señor de Ramiráns e Vilardefrancos, así como Rexedor Perpetuo de Ferrol.

En 1836 Xosé María Bermúdez que, xunto a súa esposa, Xacoba de Cisneros Puga, máis coñecida como a Condesa de Gimonde, foron dos máis fervorosos partidarios galegos do infante Carlos María Isidro de Borbón, o irmán de Fernando VII, tratou de organizar unhas milicias galegas para proclamar rei de España ao Duque de Molina, o infante Carlos, en detrimento da súa sobriña Isabel II.

Notas
-----

1. ↑  Barreiro Fernández, Xosé Ramón (1976): *El carlismo gallego*. Santiago: Pico Sacro. (Obra revisada e reeditada en 2008, e publicada en galego como *O carlismo galego* en Laiovento).

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Condado de Ximonde
* Xunta Suprema do Reino de Galicia (1808)
* Xunta Superior do Reino de Galicia (1846)
A **Primeira Cámara dos Estados Xerais** (en neerlandés: *Eerste Kamer der Staten Generaal*) constitúe a cámara alta do parlamento neerlandés. Tamén é coñecido co nome de Senado A súa sede está no complexo de edificios históricos do Binnenhof, na Haia, que alberga a outras institucións políticas do país.

Composición
-----------

Está integrada por 75 senadores que representan ás provincias dos Países Baixos e aos territorios do Reino no Caribe. Cada unha das doce provincias conta con candaseu consello provincial (*Proviciale Staten*) que actúa como asemblea lexislativa dese territorio. Estes son renovados cada catro anos por sufraxio universal e nos tres meses posteriores a súa elección deben proceder a escoller aos membros que os representarán na cámara alta dos Estados Xerais. Ademais, dende 2017, os tres territorios do Caribe (Aruba, Curaçao e Sint Maarten) que forman parte do Reino dos Países Baixos, tamén envían aos seus representantes.

A diferenza dos membros da Segunda Cámara, os membros da Primeira Cámara non teñen dedicación exclusiva e a Primeira Cámara só sesiona un día por semana.

Mapa do Reino dos Países Baixos cuxos territorios teñen representación na Primeira Cámara dos Estados Xerais

Funcións
--------

O seu rol é o de representar os intereses da cidadanía orientando a tal fin a política, controlar a acción do Goberno e lexislar. Con todo, as súas atribucións son máis limitadas que ás reservadas á Segunda Cámara, aínda que ten un papel fundamental no proceso lexislativo dos Países Baixos. 

Unha das principais diferenzas entre ambas cámaras é que a Primeira Cámara non pode introducir emendas aos proxectos de lei presentados polo executivo. Dado que a Primeira Cámara só pode votar a favor ou en contra da totalidade do proxecto. É por iso, que, ás veces, unha maioría dos senadores remiten nunha comunicación oficial cunha posición para que o ministerio que promove a lexislativo valore algunha modificación antes da presentación no Senado. Nesa carta, os membros da Primeira Cámara propoñen algún cambio á considerar para gañar o voto favorable da cámara. Se o goberno acepta á introdución dese troco, o proxecto de lei chámase "proxecto emendado" e tamén debe contar coa aprobación da Segunda Cámara.

No control do goberno, os membros da Primeira Cámara poden interpelar aos ministros e secretarios de Estado e tamén poden censurar a súa tarefa. De feito, dado que os membros do executivo son responsables ante o parlamento, se a Primeira Cámara (ou a Segunda) emitise un voto de non confianza nun ministro, este debe dimitir.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Estados Xerais dos Países Baixos
* Segunda Cámara dos Estados Xerais

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial da Primeira Cámara dos Estados Xerais (en neerlandés)

Notas
-----

1. ↑  "Elections (English)". *Eerste Kamer*. Consultado o 21-3-21.
2. 1 2  Ramkema, H. (2008). *Reseña del Sistema Político Neerlandés*. NIMD e Instituut voor Publiek en Politiek. ISBN 978-90-79089-03-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q59486
* GRID: grid.465164.4
* ISNI: 0000 0004 0621 2610

 |
Daiqiri
**Daiquiri** é unha familia de cócteles cuxos ingredientes principais son ron, zume de limón e azucre ou outro edulcorante.

O Daiquirí é unha das seis bebidas básicas indicadas no clásico de David A. Embury *A arte de mesturar bebidas*. No libro, tamén suxire algunhas variacións.

Un cóctel similar moi popular no Brasil é a Caipiriña, que inclúe cachaça.

Receita
-------

3/4 ron branco 
1/4 zume de limón 
1 culleradiña de azucre glasé.

Preparar en cocteleira con xeo triturado. Axitar vigorosamente, coar, e servir en vaso de cóctel moi 

frío.

Orixes
------

O nome de *Daiquirí* é o nome dunha praia preto de Santiago de Cuba e dunha mina de ferro nesa zona, é unha palabra de orixe taína. O daiquiri foi inventado por un enxeñeiro de minas norteamericano, chamado Jennings Cox, quen se atopaba en Cuba na época da Guerra Española-Americana.

Orixinalmente a bebida servíase nun vaso alto cheo de xeo picado. Unha culleradiña de azucre vertiase sobre o xeo e o zume dunha ou dous limas era espremido sobre o azucre, seis ou nove centilitros de ron branco finalizaban a mestura. O vaso era entón enfríado axitando unha culler de mango longo. Máis tarde, o Daiquirí evolucionou para ser mesturado nunha cocteleira cos mesmos ingredientes pero con xeo picado. Logo dunha axitación vigorosa, vértese nun vaso frauta refrixerado.

O consumo da bebida estivo localizado ata 1909, cando o almirante Lucius W. Johnson, un oficial médico da armada americana, probou a bebida de Cox. Johnson posteriormente introduciuna no 'Army and Navy Club' en Washington, D.C. e os bebedores de daiquirí aumentaron nunhas poucas décadas.

Variacións
----------

* **Daiquirí Floridita** - con licor marrasquino, creado por Constantino Ribalaigua Vert en 'El Floridita'.
* **Daiquirí Hemingway** ou **Papa Dobre** - dous medidas e media de ron branco, zume de dous limóns e medio pomelo, seis pingas de licor marrasquino, sen azucre, que se serve conxelado.
* **Banana Daiquiri**, daiquiri coa metade dun plátano.
* **Strawberry daiquiri** - normal con fresa engadida.

Notas
-----

1. ↑  The United Confederation of Taíno People. "Taíno Dictionary" (en Spanish). Arquivado dende o orixinal o 16 de outubro de 2007. Consultado o 2007-10-18.
2. ↑   Hemingway's Daiquirí - article in German
3. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 30 de setembro de 2011. Consultado o 18 de febreiro de 2013.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Daiquiri Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

### Outros artigos

### Ligazóns externas

* Digital Images regarding Jennings Cox including an original daiquiri recipe from the Carmen Puig Collection Arquivado 18 de febreiro de 2013 en Wayback Machine. held by the Cuban Heritage Collection of the University of Miami Libraries

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q917361
* GEC: 0095688

 |
**Figura 1** : Fluxo de CO 2 durante un período de 24 horas, medicións obtidas polo método EC. O método de **covarianza de vórtices turbulentos** ou ***Eddy Covariance*** (EC) proporciona unha medida directa do intercambio neto, é dicir, a cantidade absorbida ou emitida de dióxido de carbono (CO2), vapor de auga e calor entre unha superficie vexetal e o atmosfera. Baséase no principio de que o fluxo vertical dunha magnitude (escalar ou vectorial) na capa superficial é proporcional á covarianza da velocidade vertical do vento e á concentración da magnitude.

A **Figura 1** mostra as medicións realizadas co método *Eddy Covariance* para o fluxo de CO2, durante 24 horas, nunha rexión forestal. Obsérvase que durante as horas nocturnas o fluxo de CO2 é positivo, grazas á respiración da biomasa e á non aparición da fotosíntese. Durante o día, porén, o fluxo é negativo debido principalmente á realización da fotosíntese polas árbores.

As primeiras medicións mediante este método realizáronse hai aproximadamente 40 anos, pero só recentemente os avances tecnolóxicos permitiron utilizalo para medicións continuas, que nos últimos anos proporcionaron unha valiosa información sobre o balance de carbono (C), ata o punto de ser capaz de estimar o secuestro ou as emisións anuais de moitos ecosistemas.

A **figura 2** amosa un ecosistema forestal e algúns instrumentos que posibilitaron o uso da técnica EC.

**Figura 2** : O uso do método EC nun ecosistema.
O sistema de medida **EC** debe estar composto por un anemómetro sónico, un analizador de gases CO2 /H2O de ciclo aberto e un sistema de adquisición, gravación e procesamento de datos (un conversor/controlador analóxico/dixital e un ordenador portátil)

Cando se sitúa o equipo de medición nunha torre micrometeorolóxica, o método **EC** ofrece varias vantaxes: non altera o medio ambiente, fornece unha medida media do fluxo para unha área que pode chegar ata 800 m dependendo de varios factores e permite un rexistro continuo a longo prazo dos fluxos. Este método aporta datos importantes sobre os procesos que controlan a troca de CO2 e vapor de auga e sobre como o ecosistema responde ás variacións climáticas. Porén, hai dificultades a resolver, como a non concreción completa do balanço enerxético, incluso en condicións ideais de medición, o que pode levar a subestimacións dos fluxos de CO2.

Notas
-----

1. ↑  "Eddy Covariance". *www.atm.helsinki.fi*. Consultado o 2023-07-30.

Véxase tamén
------------

* Ecoloxía de ecosistemas
**Caledonia** (do galo e britónico *caled*, que deu en *kalet*, "duro", en bretón) é o antigo nome latino de Escocia, que designaba a parte de Britania ao norte do muro de Hadrián, e despois do de Antonino.

Historia
--------

Nunca foi conquistada polos romanos, nin sequera a expedición militar de Cneo Xulio Agrícola conseguiu someter a zona ao Imperio Romano. Segundo Tácito, unha frota romana circunnavegouna, verificando así o carácter insular de Britania. Na actualidade designa unha comarca setentrional do Reino Unido, en Escocia, ao norte do istmo comprendido entre os esteiros do río Clyde e do Forth.

Os pictos ou caledonios habitaron o lugar até o século VII d. C, cando foron conquistados polos escotos, de onde provén *Scotia*, o nome de Escocia.

Notas
-----

1. ↑  Tácito. *Vida de Agrícola*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Caledonia*** |

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Escocia*** |

* Caledonian Stadium
* Calidón
* Calidón (cidade)
* Calidonia, Panamá
* Celidonia
* Gatelo e Scota
* Muro de Hadrián
* Nova Caledonia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1048625
* EBID: ID
* Pleiades: 89132
* Trismegistos: 19920

 |