recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Oracle Corporation** é unha das maiores compañías de software do mundo. Os seus produtos van dende bases de datos (Oracle) até sistemas de xestión. Conta ademais, con ferramentas propias de desenvolvemento para realizar potentes aplicacións, como Oracle Designer, Oracle JDeveloper e Oracle Developer Suite. O seu CEO en 2011 é Larry Ellison. Hoxe Oracle é o estándar de ouro para a tecnoloxía de base de datos e aplicacións nas empresas en todo o mundo. A compañía é o provedor líder mundial de software de xestión de información e a segunda maior compañía de software independente. A adquisición de Sun dálle a Oracle un papel de liderado no campo do software.

Historia
--------

En 1977 Larry Ellison, con Bob Miner e Ed Oates, fundou a empresa so o nome **Software Development Laboratories** (**SDL**). Ellison inspirouse nun artigo escrito en 1970 por Edgar F. Codd sobre sistemas de xestión de bases de datos relacionais que tiña por título "A Relational Model of Data for Large Shared Data Banks". Soubo da base de datos IBM System R por un artigo que se publicara en *IBM Research Journal*. Ellison quería facer un produto Oracle compatible co System R, pero non foi quen ao manter IBM os códigos de erro de DBMAS en segredo. SDL mudou de nome e pasou a se coñecer como **Relational Software, Inc** (**RSI**) en 1979, e en 1983 mudou de novo o seu nome para **Oracle Systems Corporation**, en consonancia co seu principal produto Oracle Database. Nese momento Bob Miner era o xefe de programación. O 12 de marzo de 1986 a compañía saíu a bolsa initial public offering.. En 1995 Oracle Systems Corporation cambiou o seu nome a **Oracle Corporation**. En parte o seu éxito inicial debeuse ao uso da linguaxe de programación C para implementar os seus produtos, o que facilitou a portabilidade entre diferentes sistemas operativos, xa que a maioría eran compatibles con C.

Notas
-----

1. ↑  Bort, Julie (18 de setembro de 2014). "Where Are They Now? Look What Happened to the Co-founders of Oracle". *Business Insider*.
2. ↑  "Oracle's 30th Anniversary" (PDF). *Profit*. Oracle Corporation. Maio de 2007. p. 26. Consultado o 16 de xullo de 2010.
3. ↑  Codd, E. F. (1970). "A Relational Model of Data for Large Shared Data Banks". *Communications of the ACM* **13** (6): 377–387. doi:10.1145/362384.362685. Arquivado dende o orixinal o 12 de xuño de 2007. Consultado o 04 de maio de 2020. .
4. ↑  Niemiec, Richard (2003). *Oracle9i Performance Tuning Tips & Techniques*. New York: McGraw-Hill/Osborne. ISBN 978-0-07-222473-3.
5. ↑  "Oracle Corporation - Oracle FAQ". *www.orafaq.com*. Consultado o 2020-03-07.
6. ↑  "Investor Relations". *investor.oracle.com*. Consultado o 10 de agosto de 2017.
7. ↑  "About Oracle | Company Information | Oracle". Consultado o 2 de abril de 2020.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web de Oracle *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q19900
* WorldCat
* VIAF: 125944013
* EBID: ID
* GND: 5108943-9
* GRID: grid.419799.b
* ISNI: 0000 0004 4662 4679
* LCCN: nr94009943
* LEI: 1Z4GXXU7ZHVWFCD8TV52
* NDL: 00876920
* NKC: xx0064795
* NLA: 36021387
* SUDOC: 120239205

 |
**Sfera** ou **Geoid**, índice GRAU 11F621, foi unha serie de satélites artificiais da Unión Soviética lanzados entre 1968 e 1978 adicados á xeodesia.

Características
---------------

Os satélites Sfera foron os primeiros satélites soviéticos adicados á xeodesia para mellorar a precisión dos seus mapas. Os satélites tiñan forma cilíndrica e dispoñían de luces parpadeantes para poder ser fotografiados desde terra e localizalos cunha precións de entre 3 e 6 segundos de arco, permitindo precisións de entre 25 e 30 na determinación de distancias sobre a superficie terrestre. Tamén levaban a bordo un transmisor de radio que permitía determinar a velocidade dos satélites cunha precisión de 0,1 m/s mediante efecto Doppler. A órbita típica dos satélites Sfera era de 1200 km de altura cunha inclinación de 74º. Os satélites tiñan unha vida prevista de 6 meses, pero a maioría superárona. O sistema foi usado ata 1980, cando foron substituídos polos satélites Geo-IK. Lanzáronse un total de 18 satélites Sfera, todos eles mediante foguetes Kosmos 3M, cun deles non chegando a órbita por problemas do lanzador.

Historial de lanzamentos
------------------------

| Misión | Data de lanzamento | Foguete lanzador | Notas |
| --- | --- | --- | --- |
| Sfera 1 | 20 de febreiro de 1968 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 2 | 4 de xuño de 1968 | Kosmos-3M | Fallo |
| Sfera 3 | 30 de novembro de 1968 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 4 | 17 de marzo de 1969 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 5 | 24 de novembro de 1969 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 6 | 28 de abril de 1971 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 7 | 20 de novembro de 1971 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 8 | 25 de marzo de 1972 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 9 | 21 de decembro de 1972 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 10 | 8 de setembro de 1973 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 11 | 29 de abril de 1974 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 12 | 29 de agosto de 1974 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 13 | 12 de febreiro de 1975 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 14 | 24 de setembro de 1975 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 15 | 21 de xullo de 1976 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 16 | 25 de maio de 1977 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 17 | 24 de novembro de 1977 | Kosmos-3M | Éxito |
| Sfera 18 | 26 de decembro de 1978 | Kosmos-3M | Éxito |

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Mark Wade (2021). "Sfera" (en inglés). Consultado o 28 de febreiro de 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  Gunter Dirk Krebs (2021). Gunter's Space Page, ed. "Sfera (Geoid, 11F621)" (en inglés). Consultado o 28 de febreiro de 2021.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Kosmos 3M
* Geo-IK
**Shafrira Goldwasser** (en hebreo: *שפרירה גולדווסר* ), nada en 1958 en Nova York ) é profesora de Enxeñaría Eléctrica e Ciencias da Computación no MIT, e profesora de Matemáticas no Instituto Weizmann de Ciencias, Israel .

Traxectoria
-----------

Goldwasser obtivo a súa licenciatura en matemáticas en 1979, pola Universidade Carnegie Mellon, e o seu máster en 1981 e doutoramento en 1983 en informática na Universidade de California, Berkeley. Ingresou no MIT en 1983 e en 1997 converteuse na primeira RSA da facultade. É membro do grupo de informática teórica do MIT Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory.

Goldwasser ten dous fillos, Nathan Goldwasser e Rikva Goldwasser.

Carreira
--------

A investigación de Goldwasser inclúe as áreas de complexidade computacional, criptografía e teoría dos números. É a co-inventora dos sistemas de demostración interactiva. O seu traballo sobre a complexidade inclúe a clasificación de problemas de aproximación, mostrando que algúns problemas da clase NP seguen sendo difíciles aínda cando só se require unha solución aproximada.

Goldwasser gañou o Premio Gödel dúas veces: en 1993, polo artigo *The knowledge complexity of interactive proof systems*, e en 2001, polo artigo *Interactive Proofs and the Hardness of Approximating Cliques*. Tamén gañou o Grace Murray Hopper Prize en 1996 e o RSA Award in Mathematics en 1998. En 2001 foi elixida para a Academia Americana de Artes e Ciencias, en 2004 para a Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos e en 2005 para a Academia Nacional de Enxeñaría. Tamén foi seleccionada en 2007 como membro da IACR. Goldwasser foi o galardón 2008-2009 do Athena Lecturer Award polo comité da Association for Computing Machinery, concedido a mulleres destacadas en informática. Finalmente, recibe a Medalla Benjamin Franklin en Ciencias da Computación en 2010, concedida polo Instituto Franklin. En 2012:gaña o premio Turing. En 2017 foi galardoada co Premio Fundación BBVA Fronteiras do Coñecemento, na categoría de Tecnoloxías da Información e a Comunicación.

Notas
-----

1. ↑  Exponente: Shafi Goldwasser
2. ↑  World of Computer Science, biografía de Shafi Goldwasser
3. ↑  Premio Athena Lecturer
4. ↑  Goldwasser, Stubbe named Franklin Institute laureates
5. ↑  "Goldwasser, Micali Receive ACM Turing Award for Advances in Cryptography — Association for Computing Machinery". *web.archive.org*. 2013-03-16. Archived from the original on 16 de marzo de 2013. Consultado o 2022-07-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11609
* WorldCat
* VIAF: 63159637
* BIBSYS: 90376377
* DBLP: ShafiGoldwasser
* GND: 1207166243
* ISNI: 0000 0001 1066 9590
* LCCN: n89672123
* MGP: 35879
* MR: 74840
* NDL: 01070223
* NTA: 242597289
* ORCID: 0000-0003-4728-1535
* Scopus: 56084850700
* SUDOC: 109079183
* zbMATH: goldwasser.shafi

 |
Coordenadas: 37°46′32″N 3°46′03″O﻿ / ﻿37.775416666667, -3.7675

O **Nuevo Estadio de la Victoria** é un estadio de fútbol situado na cidade de Xaén, España. Foi inaugurado o 29 de agosto de 2001, en substitución do antigo estadio de la Victoria. É utilizado polo Real Jaén Club de Fútbol que milita en Segunda División.

Historia
--------

Inaugurouse o 29 de agosto de 2001, celebrándose o primeiro partido oficial o 2 de setembro. Ata entón, o Real Jaén disputaba os seus partidos no vello Estadio de la Victoria. O partido inaugural, de Segunda división, enfrontou ao Real Jaén co Poli Ejido, e acabou con vitoria por 3 a 1 do equipo xiennense. O primeiro gol oficial marcado no estadio foi obra de Goran Milošević no minuto 10, no lanzamento dunha falta cometida sobre Jurado no bordo da área. Os outros dous goles do Jaén foron obra de Jurado e Rueda, mentres que o gol ejidense marcouno Cañas.

Pola súa localización nos arredores de Xaén, e polas súas dimensións, o estadio énchese moito menos que o seu predecesor, o que unido á distancia desde as bancadas ao terreo de xogo, fai que o equipo non senta tan arroupado como o fixese no vello estadio.

O seu primeiro aforamento completo produciuse na fase de ascenso a Segunda División de 2009, cando se enfrontou á SD Ponferradina na segunda eliminatoria, gañando por 1 a 0 con gol de Joseba Arriaga, o que supuxo o paso á terceira e última rolda. No seguinte partido, contra o Villarreal B, por primeira vez ampliouse o aforamento con bancadas supletorias ata conseguir 4.650 localidades máis.

Galería de imaxes
-----------------

* Exteriores do estadioExteriores do estadio
* Tribuna e palcoTribuna e palco

Notas
-----

1. ↑  A 180 minutos da gloria Arquivado 12 de xuño de 2009 en Wayback Machine. - www.realjaen.com - Consultado o 7 de xuño de 2009
2. ↑  Haberá gradas supletorias para o domingo Arquivado 19 de xuño de 2009 en Wayback Machine. - www.realjaen.com - Consultado o 17 de xuño de 2009

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Nuevo Estadio de la Victoria Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Ficha do partido inaugural do Nuevo Estadio de la Victoria *(en castelán)*
* Primeiro gol no Nuevo Estadio de la Victoria, obra de Goran Milošević *(en castelán)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2004437
* OSM: 6423495

 |
**Severino Rodríguez Díaz**, nado en Marcelle (Monforte de Lemos) en 1956, é un político galego do BNG.

Traxectoria
-----------

Traballaba nunha xestoría. Militante do BNG dende 1990, ocupou diferentes cargos de responsabilidade a nivel local e comarcal. Nas eleccións municipais de 2003 foi elixido alcalde de Monforte de Lemos grazas ao apoio do PSdeG-PSOE e do concelleiro de Iniciativa Galega e exalcalde Celestino Torres, gobernando en minoría cos socialistas. Nas municipais de 2007 volveu ser elixido alcalde tras obter a maioría absoluta ao fornte do BNG. Nas municipais de 2011 foi tamén elixido alcalde ao sela candidatura máis votada, encabezando un goberno en minoría. En outubro de 2014 anunciou que non se presentaría á reelección nos comicios de maio de 2015, finalizando o seu mandato o 13 de xuño dese ano.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Nazario Pin** |  **Alcalde de Monforte de Lemos** 2003 - 2015 | Sucesor:**José Tomé Roca** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Monforte de Lemos
**Nuhase** foi un principado da zona ao oeste do Éufrates, na rexión de Alepo.

Sobre o -1500 Nuhase era un reino vasalo de Mitanni. Na metade do século –XV o faraón Tuthmosis III foi á zona e chegou ata Karkemish. O rei de Nuhase tivo que se someter, pero sen dúbida a contra a súa vontade, porque despois da conquista exipcia de Qadesh, cando todo o mundo daba os parabéns ao faraón, Nuhase sublevouse e Tuthmosis tivo que volver á zona, acorar a revolta, e instalar como rei a Taku. Ao cabo duns catro anos, Nuhase volvía estar en rebelión.

Co tratado entre Mitanni e *Exipto* (século -XV) probabelmente este país foi repartido, e así, mentres un dos reis era vasalo de Exipto, o outro érao de Mitanni.

Cando o rei Suppiluliumas I fixo a súa primeira campaña a Siria sobre o -1340 o primeiro gran territorio que conquistou foi Nuhase (ou Nuhassi), que tiña dous reis coñecidos (Sarrupsi, independente ou vasalo hurrita, e Addu-Nirari, vasalo exipcio). Sarrupsi, probabelmente sublevárase contra Mitanni (talvez inicialmente pensando en Exipto como alternativa ou talvez en favor de Artatama II, rei hurrita do oriente). Pero xustamente entón Tushratta de Mitanni presentouse na zona co seu exército, que eludira dar batalla aos hititas en Washukanni e se repregara cara a Siria.

Sarrupsi viuse ameazado e considerou prudente declararse vasalo de Suppiluliumas, que estaba na fronteira. Suppiluliumas apoderouse de Nuhase (ou polo menos de parte) e expulsou a Tushratta das súas posesións.

Pero unha vez salvo, Sarrupsi separouse da alianza hitita, non se sabe porqué, e foi deposto polo rei hitita e a parte do reino que lle correspondía foi doada a un rei vasalo chamado Takip-Sarri, ata entón rei de Ukulzat, unha das cidades de Nuhase.

Suppiluliumas escribiu ao outro rei de Nuhase, Addu-Nirari e pediulle o sometemento. Addu-Nirari pediu axuda ao seu señor o faraón, e aliouse con Itur-Addu rei de Mukish (Alalakh) e Aki-Tesup rei de Niya, que eran vasalos exipcios. O rei hitita derrotounos e fíxoos prisioneiros e os seus dominios foron anexionados ao novo reino de Khalap. Probabelmente o principado de Nuhase-Ukalzat permaneceu como vasalo deste.
Unha **nuclease** é un encima que pode cortar os enlaces fosfodiéster que unen os nucleótidos que forman os ácidos nucleicos. En publicacións antigas tamén se lles daba o nome de "polinucleotidases" e "nucleodespolimerases".

As nucleases divídense en dous grandes tipos, segundo onde corten o ácido nulceico, que son as endonucleases e as exonucleases, aínda que hai algunhas que teñen unha actividade que podería encadrarse nos dous grupos. As exonucleases cortan os enlaces fosfodiéster empezando polos extremos dos ácidos nucleicos. As endonucleases cortan ditos enlaces no interior da molécula. Segundo corten o ADN ou o ARN denomínanse desoxirribonucleases ou ribonucleases, respectivamente.

Polo seu mecanismo de acción as nucleases clasifícanse como hidrolases, e están dentro do grupo das esterases (clasificadas cos números EC do 3.1.11 ao 3.1.31).

Algunhas nucleases cortan o ADN en sitios específicos onde hai determinadas secuencias de ADN, que o encima recoñece. Así funcionan as endonucleases de restrición bacterianas. Estes encimas recoñecen unha secuencia específica para cada encima, e cortan o ADN en todos os puntos nos que se encontre dita secuencia, fragmentándoo. O corte pode ser recto ou poden formar extremos cohesivos (con curtos extremos monocatenarios complementarios que sobresaen. Son moi utilizados en biotecnoloxía. Un exemplo é a nuclease EcoRI da bacteria *Escherichia coli*, que ten a seguinte secuencia de recoñecemento e realiza o seguinte corte:

| Encima | Fonte | Secuencia de recoñecemento | Corte |
| --- | --- | --- | --- |
| *Eco*RI | *Escherichia coli* | 5'GAATTC3'CTTAAG | 5'---G AATTC---3'3'---CTTAA G---5' |

Os encimas de restrición foron descubertos na década de 1960 cando Stuart Linn e Werner Arber illaron dous tipos de encimas responsables da restrición do crecemento de fagos na bacteria *Escherichia coli*. Un dos encimas metilaba o ADN e denominouse metilase, e o outro clivaba o ADN non metilado en puntos concretos e denominouse *nuclease de restrición".*

Notas
-----

1. ↑  Avery, O.T. MacLeod, C.M. McCarty, M. (1944). Studies on the chemical nature of the substance inducing transformation of pneumococcal types: Induction of transformation by a desoxyribonucleic acid fraction isolated from Pneumococcus type III. J. Exp. Med. 79: 137-158.
2. ↑  Linn S. Arber, W. (1968). Host specificity of DNA produced by Escherichia coli, X. In vitro restriction of phage fd replicative form. Proc. Natl. Acad. Sci. USA. 59:1300-1306
3. ↑  Arber, W. Linn S. (1969) DNA modification and restriction. Annu. Rev. Biochem. 38:467-500

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Endonuclease
* Exonuclease
* Encima de restrición
* Proba de protección de nuclease
* Nuclease dedo de cinc
* Nuclease micrococal
* Nuclease S1
* Nuclease P1
* HindIII, EcoRI
* Endonuclease homing
* Dominio PIN

### Ligazóns externas

* Carta de exemplos de encimas de restrición
* Acción do encima de restrición EcoRI
* Nucleases

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q422529
* BRE: 2673129
* EBID: ID
* GEC: 0126833
* MAG: 2777271071
* NDL: 00575309
* NKC: ph705660

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* EC: 3.1.-.-

 |
**Sergio Fajardo Valderrama**, nado en Medellín o 19 de xuño de 1956, é un político, matemático, profesor universitario colombiano e candidato a presidente da República de Colombia. Foi Alcalde de Medellín de 2004 a 2007 e Gobernador do departamento de Antioquia de 2012 a 2015. Nas eleccións presidenciais de 2018 é candidato pola Coalición Colombia conformada polo Polo Democrático Alternativo, a Alianza Verde e o Movemento Compromiso Cidadán.

Traxectoria
-----------

Foi fórmula vicepresidencial do candidato Antanas Mockus nas eleccións presidenciais do ano 2010 co Partido Verde. Os medios de comunicación catalógano como un candidato de centro.

Como xornalista estivo enfocado en diferentes temas do eido nacional. Foi Subdirector do xornal El Colombiano e columnista de El Mundo, El Espectador e a revísta Dinero; traballou nos programas de televisión Operación Cidade de Telemedellín e Zanahoria de Teleantioquia e pertenceu ao equipo de Viva FM de Caracol Radio, cadea radial na que recalou durante os primeiros meses de 2008, como parte do equipo xornalístico do programa 6 AM - Hoy por hoy.

Participou en procesos de paz como membro fundador da Comisión Facilitadora de Paz de Antioquia durante a gobernación do expresidente Álvaro Uribe e ditou conferencias sobre o conflito armado en Colombia.

Notas
-----

1. ↑  "Sergio Fajardo: de la ciencia a la política - Sergio Fajardo". Arquivado dende o orixinal o 30 de marzo de 2018. Consultado o 05 de maio de 2018.
2. ↑  ""La apuesta es ser presidente"". Arquivado dende o orixinal o 03 de setembro de 2018. Consultado o 05 de maio de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sergio Fajardo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q615734
* WorldCat
* VIAF: 33813873
* GND: 1062966112
* IMDb: nm4705798
* ISNI: 0000 0000 3812 638X
* LCCN: n2002011300
* MGP: 9937
* MR: 223723
* NKC: ntk20191035577
* NTA: 250274868
* SUDOC: 133873021
* zbMATH: fajardo.sergio

 |
Sergio Álvarez Moya con *Wisconsin*, "Championat von Hamburg", CSI 5\* Hamburgo 2011.
**Sergio Álvarez Moya**, nado en Avilés o 7 de xaneiro de 1985, é un xinete asturiano.

Traxectoria
-----------

Foi campión de Europa xuvenil no *Junior European Show Jumping Championships* de 2001, montando o cabalo Flash de la Ramée. Desde 2005 é membro do equipo español de Copa das Nacións. En 2006 renunciou ao seu último ano como júnior e disputou o campionato do mundo dese ano.

En xullo de 2010 logrou, co cabalo "Action Breaker", a terceira praza no Gran Premio de Aachen, a proba máis importante do CSI de Aachen.. En xuño de 2011 terminou en segunda posición no CSI de Cannes, pertencente ao Global Champions Tour..

Vida persoal
------------

É marido da empresaria galega Marta Ortega, con quen casou en Anceis (Cambre) o 18 de febreiro de 2012 e da que está separado.

Notas
-----

1. ↑  "España tiene equipo", *El Comercio*, 29/8/2007 *(en castelán)*.
2. ↑  Extraordinario resultado de Sergio Álvarez Moya, tercero en el Gran Premio de Aachen Arquivado 22 de agosto de 2010 en Wayback Machine. *Ecuestre Online*, 18/7/2010.
3. ↑  Magnífico segundo puesto de Sergio Álvarez Moya en el Gran Premio del CSI5\* de Cannes Arquivado 18 de agosto de 2011 en Wayback Machine. *Ecuestre Online*, 12/6/2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Sergio Álvarez Arquivado 05 de marzo de 2016 en Wayback Machine. na web da Federación Internacional de Equitación.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q116066
* Federación Ecuestre Internacional: 10007927
* Sports Reference: sergio-alvarez-3

 |
**Enoch Lewis "Nucky" Johnson**, nado en Galloway Township (Nova Jersey) o 20 de xaneiro de 1883 e finado en Northfield o 9 de decembro de 1968, foi un político e mafioso estadounidense de Atlantic City.

Traxectoria
-----------

Dende a década de 1910 até o seu encarceramento en 1941 tras ser declarado culpable por evasión de impostos, foi o principal promotor do clientelismo político relacionado co Partido Republicano que controlaba a cidade e mais o goberno do condado. Utilizou a súa posición política, primeiro como shériff e logo como tesoureiro do condado en beneficio propio; o seu ascenso ao poder cadrou coa máxima popularidade para Atlantic City ao ser erixir nun oasis á marxe da prohibición de alcohol a partir da aprobación da chamada lei seca; a súa organización tamén estivo involucrada no contrabando, os casinos e a prostitución.

En 2010 Martin Scorsese e Terence Winter levaron á televisión unha versión ficticia deste home, Nucky Thompson, como protagonista da serie *Broadwalk empire*, baseada no libro homónimo do xuíz Nelson Johnson. A serie produciuna HBO. O actor que desenvolve o papel de Nucky Thompson/Johnson é Steve Buscemi.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* The American "Mafia": Who was who ? - Enoch L. Johnson *(en inglés)*
* TIME.com: Atlantic City, New Jersey: Boardwalk Of Broken DreamsArquivado 23 de maio de 2011 en Wayback Machine. *(en inglés)*
* Rare photo of Nucky Johnson from the National Archives and Atlantic County Historical Society *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q291262
* WorldCat
* VIAF: 19024513
* EBID: ID
* FAST: 466390
* LCCN: n2001026602
* WikiTree: Johnson-77914

 |
**Sergio Olmos Pardo**, nado o 21 de setembro de 1986 en Elda (Alacant), é un ex xogador español de baloncesto profesional. Nas súas once tempadas coma xogador profesional destacan as tres que xogou no Básquet Coruña da Liga LEB Ouro, co que disputou nas tres ocasións o ascenso á Liga ACB.

Traxectoria profesional
-----------------------

O 1 de setembro de 2011, Olmos asinou un contrato de dous meses co Valencia Basket da Liga ACB, para axudar ó equipo durante a pretempada. Tras dous meses en Valencia, Olmos desvinculouse do equipo.

O 31 de xullo de 2012, Olmos asinou co Autocid Ford Burgos da Liga LEB Ouro.

O 27 de xullo de 2015, Olmos asinou un contrato dunha tempada co Leyma Básquet Coruña da LEB Ouro. O 4 de xullo de 2016, anunciouse a renovación de Olmos por unha tempada máis. O 7 de xullo de 2017, Olmos comprometeuse co Básquet Coruña por terceira tempada consecutiva tras renovar de novo o seu contrato. Tras tres tempadas na Coruña, nas que disputou tres fases de ascenso á Liga ACB, Olmos anunciou a súa marcha do equipo coruñés en xuño de 2018.

O 18 de xuño de 2018, anunciouse a súa fichaxe polo Fundación CB Granada, equipo debutante na LEB Ouro.

Tras dúas tempadas en Granada, e tras once tempadas no baloncesto profesional, Sergio Olmos anunciou a súa retirada o 17 de maio de 2020.

Notas
-----

1. ↑  "Sergio Olmos firma por dos meses con el Valencia Basket". Arquivado dende o orixinal o 01 de novembro de 2011. Consultado o 01 de novembro de 2011.
2. ↑  "Sergio Olmos finaliza su vinculación con el Valencia Basket". Arquivado dende o orixinal o 21 de novembro de 2011. Consultado o 21 de novembro de 2011.
3. ↑  ADECCO ORO: Sergio Olmos, nuevo pívot para Burgos
4. ↑  El Básquet Coruña ficha a Sergio Olmos
5. ↑  Sergio Olmos renueva por el Leyma Básquet Coruña y afianza el proyecto naranja para la nueva temporada
6. ↑  Ángel Hernández y Sergio Olmos renuevan con el Leyma Básquet Coruña
7. ↑  Sergio Olmos anuncia su salida del Basquet Coruña
8. ↑  El Fundación CB Granada ficha al veterano pívot Sergio Olmos (Leyma Coruña)
9. ↑  Gracias por todo, Sergio

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Perfil en FEB.es *(en castelán)*
* Perfil en ACB.com *(en castelán)*
**Sergio Sauca Carrera**, nado en Madrid o 22 de xaneiro de 1963, é un xornalista español.

Traaxectoria
------------

Especializado en información deportiva, licenciouse en Ciencias da Información, rama Xornalismo, pola Universidade Complutense de Madrid. A súa primeira experiencia laboral foi en Radio España en 1983, cando aínda non finalizara os seus estudos universitarios.

En 1987 ingresa en Televisión Española, presentando o espazo *Teledeporte*. Posteriormente, entre 1990 e 1993, fíxose cargo da información deportiva da primeira edición do *Telediario*.

Desde 1993 estivo vinculado á Liga de Campións de fútbol, desenvolvendo labores de presentador, editor ou comentarista de partidos. Entre outros eventos deportivos, realizou a cobertura dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, Atlanta 1996, Atenas 2004 e Pequín 2008, e dos Campionatos do Mundo de Fútbol de Estados Unidos 1994, Francia 1998, Alemaña 2006 e Suráfrica 2010; as Eurocopas de Inglaterra 1996 e Bélxica-Holanda 2000 e de varias Copas Davis de tenis.

Desde 1997 presentou a franxa de deportes do *Telediario*, na edición de fin de semana ata setembro de 2009 e na segunda edición diaria desde esa data ata o verán de 2012. Tras uns meses en retransmisións deportivas (Champions League), en xaneiro de 2013 o seu rostro regresou ao informativo diario, neste caso, á edición das 15 horas, presentada por Ana Blanco.

En canto ás súas colaboracións en prensa escrita, a lista de publicacións inclúe El Semanal, El Mundo e Ronda Iberia.

E polo que se refire ás colaboracións radiofónicas, colabora no programa dirixido e presentado por Pepa Fernández *No es un día cualquiera* (en Radio Nacional de España), nas súas edicións do sábado.

Formou parte activa dos equipos de traballo que conseguiron dous premios Ondas, en 1992 con motivo da cobertura dos Xogos Olímpicos e en 2011, aos Servizos Informativos de TVE.

Notas
-----

1. ↑  El País, ed. (26 de decembro de 2012). "Marcos López pasa a la segunda edición del Telediario" (en castelán).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9076244
* IMDb: nm2142643

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos hebraicos. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

A **Palmach** (en hebreo: *פלמ"ח*) foi a unidade paramilitar de elite israelí integrada na Haganah. Estableceuse o 15 de maio de 1941, e en 1948 consitía en tres divisións e forzas auxiliares aéreas, navais e de intelixencia. Entre os líderes da Palmach estiveron Moshé Dayán, Itzhak Sadeh, Yigal Allon e Yitzhak Rabin.  

A Palmach influíu significativemente na sociedade israelí, os seus membros convertéronse nos altos mandos das Forzas de Defensa Israelís.

Historia
--------

Establecida polo exército británico e a Haganah para protexer palestina dunha posible invasión nazi e para axudar ás forzas británicas nunha posible invasión de Siria e Líbano, os británicos adestraron e armaron aos seus membros. Trala vitoria dos británicos en El-Alamein (1942) os británicos ordenaron o desmantelamento do Palmach, e a totalidade da organización pasou á clandestinidade, refuxiándose nos kibbutzs, combinando o entremamento militar co traballo agrícola.  

Entre 1945 e 1946 o Palmach realizou ataques contra da infraestrutura dos británicos en Palestina, pero tralo arresto da maioría dos líderes do Palmach o 29 de xuño de 1946, os ataques finalizaron. Na Guerra árabe-israelí de 1948 a Palmach organizou a defensa dos asentamentos xudeus contra das milicias árabes, o que deu tempo á Haganah a mobilizar á poboación e preparse para a guerra.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q385509
* WorldCat
* VIAF: 128906711
* BIBSYS: 2125558
* BNF: 11968948h
* EBID: ID
* GND: 16050609-8
* ISNI: 0000 0001 2254 1914
* LCCN: n80020611
* NKC: ko20211117558
* SUDOC: 027703754

 |
Monumento ó Capitán Nemo, en Cesantes, Redondela.
**Sergio Portela Campos**, nado en Madrid en 1970 e criado en Pontevedra desde 1971, onde reside, é un pintor, escultor e arquitecto galego, fillo dos tamén arquitectos César Portela e Pascuala Campos de Michelena.

Comezou na pintura pero pronto paso a outras áreas (escultura, arquitectura e fotografía), e existen esculturas súas en diferentes cidades galegas, como Pontevedra (Centro Social Caixanova), Vigo (Museo do Mar), Tui, Lalín, Redondela (Monumento ao Capitán Nemo), Vilalba, Santiago ou A Coruña, así como noutras cidades españolas.

Outras das súas actuacións foron a reconstrución do foxo do lobo no Concello de Cotobade así como de muíños de auga e de vento no mesmo concello.

Obra en Lalín
-------------

No ano 2002 construíu en Lalín un conxunto escultórico na carballeira da Crespa que no ano 2008 foi trasladado á carballeira do Rodo, próxima ó casco urbano. 

* 
* 
* 
*

Notas
-----

1. ↑  "Monumento ó Capitán Nemo (2003)". Arquivado dende o orixinal o 09 de abril de 2017. Consultado o 23 de febreiro de 2018.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Sergio Portela*** |

### Ligazóns externas

* Web do autor
* «A veces son tan importantes las obras como el lugar donde están hechas», entrevista de María Conde en *La Voz de Galicia*, 4 de xullo de 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11703756
* WorldCat
* VIAF: 87662695
* BNE: XX841861
* ISNI: 0000 0000 6055 6167

 |
Sergio Massa en 2012
**Sergio Tomás Massa**, nado en San Martín, Buenos Aires, o 28 de abril de 1972, é un político arxentino, fundador da Fronte Renovadora.

Traxectoria
-----------

Estudou dereito na Universidade de Belgrano entre 1990 e 1994 pero non chegou a rematar a carreira. Comezou a militar nos seus anos de instituto na liberal conservadora Unión do Centro Democrático chegando a ser presidente provincial. En 1996 entrou no Partido Xusticialista, foi deputado na Cámara de Deputados da Provincia de Buenos Aires (1999-2002), director da Administración Nacional da Seguridade Social (2002-2007), alcalde de Tigre (2007-2008 e 2009-2013), xefe de gabinete de ministros da Arxentina (2008-2009). Xa desligado do kirchnerismo, encabezou en 2013 a lista pola provincia de Buenos Aires da recentemente constituída Fronte Renovadora, logrando escano na Cámara de Deputados da Nación Arxentina. Foi tamén dirixente do Club Atlético Tigre, situado na cidade bonaerense de Vitoria. Candidato á presidencia da Arxentina de 2015, nas primarias previas quedou terceiro tras de Daniel Scioli e Mauricio Macri.

Actualmente é o presidente da Cámara de Deputados da Nación Arxentina dende o 10 de decembro de 2019.

Notas
-----

1. ↑  Fíxoo máis tarde, en 2013 "En plena campaña, Massa se recibió de abogado con un 9, perfil.com, 18 de xullo de 2013 Arquivado 28 de setembro de 2015 en Wayback Machine.
2. ↑  «Confirmado: Sergio Massa será candidato a diputado» Arquivado 27 de setembro de 2015 en Wayback Machine..
3. ↑  «Sergio Massa será candidato a diputado nacional».
4. ↑  ""Sergio Massa es el nuevo jefe de Gabinete", perfil.com 23 de xullo de 2008". Arquivado dende o orixinal o 28 de setembro de 2015. Consultado o 26 de setembro de 2015.
5. ↑  ""Sergio Massa queda el tercero en las primarias y llama a superar la división", infolatam.com, 9 de agosto de 2015". Arquivado dende o orixinal o 27 de setembro de 2015. Consultado o 26 de setembro de 2015.
**Sant Ferran de ses Roques** é unha localidade de Formentera e unha das tres parroquias nas que se divide a illa.

Xeografía
---------

A parroquia inclúe o núcleo turístico de Es Pujols e as vendas de Es Molí (s'Estany, sa Punta, ses Roques e ses Salines). A localidade de Sant Ferran pertence á venda de Ses Roques. A venda de Ses Salines inclúe as salinas de En Marroig, hoxe abandonadas, a península de Es Trucadors e as illas de s'Espalmador e s'Espardell, todo incluído no Parque Natural de ses Salines.

A localidade tiña 756 habitantes no censo de 2007, pero a maioría da poboación é diseminada. O total da parroquia ten 2.951 habitantes:

* Es Pujols (núcleo): 656 hab.
* Ses Salines (diseminado): 10 hab.
* Sant Ferran (núcleo): 756 hab.
* Sant Ferran (diseminado): 1.529 hab.

Sant Ferran atópase no centro da illa, no cruzamento entre as localidades de Sant Francesc, Es Pujols e El Pilar de la Mola, atravesado pola estrada principal que cruza a illa. Está nunha chaira entre os pequenos montes de Ses Roques, Sa Punta, o Molí d'en Teuet e Ses Mesquides, o lago Pudent e Es Pi d'es Català. En dirección nordés no límite entre Ses Roques e Sa Punta está a cala en Baster.

Entre Ses Roques i Es Pi des Català atópase a Cova d'en Jeroni, unha cova subterránea con forma de gran volta e coas clásicas formacións de estalactitas e estalagmitas.

Historia
--------

A área que actualmente ocupa Sant Ferran conta con poboación dispersa desde o século XVIII. En 1875 creouse a parroquia pero a igrexa non se construíu ata 100 anos máis tarde. A monarquía española pretendía que o templo se edificase nas Reais Salinas, que eran de titularidade reguenga desde a súa confiscación en 1715. O bispo quixo compracer a vontade real e isto foi en contra dos desexos e intereses dos fieis, que non vivían preto dos estanques, senón que vivían nas vendas de Sa Punta e Ses Roques, moi afastadas das salinas. Como resultado, Sant Ferran foi durante moitos anos unha parroquia sen igrexa rexida polo párroco de Sant Francesc. Finalmente, a igrexa foi inaugurada o 30 de xuño de 1889. O cemiterio comprendido dentro do mesmo terreo non se construíu ata 1903. A partir de entón foise consolidando o núcleo, que serviu de aglutinador da poboación dispersa de Ses Roques e Sa Punta.

Festividades
------------

* 30 de maio, festa de Sant Ferran.

Notas
-----

1. ↑  A venda é un tipo de división territorial de Formentera, por debaixo da parroquia.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Cova d'en Jeroni *(en catalán)*
* Fonda Pepe *(en inglés)*

Coordenadas: 38°42′25″N 1°27′30″L﻿ / ﻿38.70694, -1.45833

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q662752
* GEC: 0059789
* GeoNames: 6696037

 |
Planta de Sant Benet
**Sant Benet de Bages** é un antigo mosteiro bieito de estilo románico situado no concello de Sant Fruitós de Bages en Cataluña.

Historia
--------

O mosteiro aséntase sobre un terreo adquirido en 950 polo matrimonio nobre Sala e Ricarda coa intención de edificar un mosteiro de uso particular que xa tiña monxes no ano 960 e que estaba baixo a dependencia directa de Roma. A igrexa consagrouse no ano 972. Unha incursión musulmá descruíu o mosteiro no ano 1002 e tivo que ser reedificado. A pesar da fama que logrou o mosteiro ao longo do século XI no ano 1074 pasou a depender do mosteiro de Sant-Ponç de Tomièiras deica o 1108 recuperou a súa independencia. Tras un segundo ataque musulmán en 1125 a igrexa que quedara totalmente destruída foi reconstruída inspirándose no estilo lombardo. En 1835 os monxes abandonan o mosteiro como consecuencia da lei de desamortización de Mendizábal, posteriormente o mosteiro converteuse nunha fábrica e residencia particular.

Características
---------------

A igrexa consta dunha única nave e tres ábsidas, sobre unha cripta e cun campanario enriba da bóveda do cruceiro. A nave é de 7.5 metros de largo por 30 de longo e está cuberta cunha volta de canón de 12.5 metros de alto, apoiada sobre arcos. Ten dúas portas, por unha delas accédese ao claustro, que se sitúa na zona sur da igrexa e conserva as catro galerías orixinais, contén un total de 64 capiteis situados ao longo das galerías e agrupados por pares, a maioría está decorado con motivos ornamentais, predominando os vexetais e animais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3326666
* WorldCat
* VIAF: 267129422
* LCCN: n85190912

 |
| Nui |
| --- |
|  |
|  |
| Datos |
| País | Tuvalu |
| Illa principal | Fenua Tapu |
| Linguas | Tuvalés e inglés |
| Poboación (2002) | 548 hab. |
| Superficie | 2´83 km² |
| Superficie lagoa | km² |
| Nº de illas | 21 |
| Coordenadas | 07°13.28′S 177°9.36′L﻿ / ﻿-7.22133, -177.15600 |
| Maior Altura |  |
| Localización |
|  |
|

**Nui** é un dos 9 *distritos* (tres deles consisten en 1 illa, e 6 son atois con varias illas) do país de Oceanía, Tuvalu. Ten unha poboación de 548 persoas (censo de 2001).

Xeografía
---------

Nui consiste en aproximadamente 21 illotes. Estes son:

* Fenua Tapu
* Meang
* Motupuakaka
* Pakantou
* Piliaieve
* Pongalei
* Talalolae
* Tokinivae
* Unimai
* E polo menos outros 12 illotes menores.

A illa máis grande, e máis ao nordés é Fenua Tapu, á cal séguenlle Meang (a máis ao oeste), Tokinivae, Pongalei, Talalolae, Pakantou, Unimai, Piliaieve e Motupuakaka. A única illa habitada é Fenua Tapu, na cal hai dúas veciñanzas.

Linguas
-------

Os habitantes de Nui falan xilbertense, o idioma de Kiribati e tuvalés, e a lingua oficial de Tuvalu, xa que os devanceiros de Nui eran orixinarios de Kiribati.

Deporte
-------

É a sede do equipo de fútbol homónimo, o Nui, que compite na *A-Division* de Tuvalu.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q547997
* WorldCat
* VIAF: 144379206
* EBID: ID
* GEC: 0515678
* GeoNames: 2110341

 |
**Santiago Casal Cao**, nado en 1898 en Vigo e finado en 1982, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de extremo esquerdo.

Traxectoria
-----------

Procedente do Real Club Fortuna de Vigo formou parte do primeiro cadro de xogadores da historia do Celta de Vigo despois da fusión do Fortuna co Real Vigo Sporting Club en 1923.

Casal debutou co Celta en partido oficial no Campionato galego de fútbol o 2 de decembro dese mesmo ano ante o Racing de Ferrol (7-1), proclamándose o equipo vigués campión desta e das dúas seguintes edicións.

A única competición a nivel estatal que existía no momento era o Campionato de España, a actual Copa do Rei pero na súa primeira participación o Celta tivo que enfrontarse a un dos favoritos, o Athletic de Bilbao, quedando eliminado. Esta primeira experiencia compensouna ao ano seguinte, chegando a semifinais ante o Arenas de Getxo tras perder 1-0 en Getxo e empatar a uns en Vigo, case igualando ao papel do Vigo Sporting que en 1908 foi subcampión do campionato.

Esa segunda tempada rematou cun amigábel en Madrid ante o Real Madrid que rematou cun empate a dous goles, os tantos vigueses marcáronos Polo e o propio Casal.

Na tempada 1924-25 disputase o primeiro derbi Celta-Deportivo, gañando na ida o Depor por 3-0 e gañando o Celta en Vigo por idéntico resultado, marcando Casal un dos goles.

Por aquel entón o Celta tamén disputou amigábeis, non só contra equipos das capitais de España e Portugal senón contra a Selección de fútbol do Uruguai, campioa olímpica, e o CA Boca Juniors, precisamente contra este último foi titular Casal acompañando na dianteira a Polo e Chicha.

En 1928 Casal deixa o Celta e retírase do fútbol en activo.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Berto V. T. (6 de xaneiro de 2013). "Santiago Casal". *Yo jugué en el Celta* (en castelán).

| * v
* c
* e
Celta de Vigo – 1923 (primeira convocatoria de xogadores) |
| --- |
| 
* Isidro
* Lilo
* Rubido
* Otero
* Pasarín
* Juanito
* Daniel
* Caito
* Torres
* Balbino
* Queralt
* Hermida
* Pombo
* Cruces
* Córdoba
* Bienvenido
* Nolasco

 |
| 
* Máximo Costas
* Reigosa
* Chiarroni
* Posada
* Polo
* Correa
* Gerardito
* Ramón González
* Caride
* Pedro Pinilla
* Salvador
* Miguelito
* Casal

 |

| * v
* c
* e
Primeiro derbi entre Deportivo e Celta |
| --- |
| **Resultado**: 3-0   •   **Data**: 9 de novembro de 1924 |
| Deportivo | 
* Mulero
* Otero
* Abelardo
* José María
* Pombo
* Vasco
* Leonardo
* Ramón
* Chiarroni
* Pereiro
* Alonso

 |
| Celta | 
* Rubido
* Juanito
* Pasarín
* Queralt
* Balbino
* Hermida
* Reigosa
* Chicha
* Correa
* Polo
* Casal

 |
| Outros datos | **Campo**: Riazor   •   **Competición**: Campionato de Galicia de fútbol   •   **Tempada**: 1924/25 |
Sensō-ji. Noite do 27 de outubro de 2017
**Sensō-ji** é un popular templo budista situado no distrito de Asakusa (浅草), Toquio. Outros nomes polo o que é coñecido son o Templo de Asakusa Kannon (pola devoción á deusa Kannon) ou, simplemente, Templo de Asakusa. A súa gran popularidade como atracción turística ven derivada do seu xigantesco Chōchin presidindo a entrada exterior.

O templo
--------

O templo posúe unha porta exterior que é coñecida como a "porta do trono", en xaponés KaminariMon (雷門 – símbolos que podemos ler no Chōchin) que nos dá a entrada á Nakamise-dōri (仲見世通り), un corredor de tendas (maiormente adicadas aos souvenirs e á alimentación) antes de desembocar no propio templo, conformado por : a porta interior (Hōzōmon), as edificacións adxuntas (para ler a fortuna, comprar amuletos ou purificarse), unha pagoda de cinco niveis e o altar principal, lugar onde se realizan maiormente os rezos.

Este é o templo onde se acolle a festividade de Sanja Matsuri , un dos máis importantes de Toquio.

Galería de imaxes
-----------------

* Entrada con Chōchin, Sensō-ji AsakusaEntrada con Chōchin, Sensō-ji Asakusa
* Gardián do Hōzōmon, Outubro 2017.Gardián do Hōzōmon, Outubro 2017.
* Chōchin Outubro 2017Chōchin Outubro 2017

Notas
-----

1. ↑  Hur, Nam-lin (2000). *Prayer and Play in Late Tokugawa Japan: Asakusa Sensōji and Edo Society*. Harvard University Asia Center.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio oficial do templo de Sensō-ji *(en xaponés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q615183
* WorldCat
* VIAF: 182149106024968490836
* CiNii: DA03460470
* EBID: ID
* GeoNames: 6956253
* GND: 7618873-5
* LCCN: n84019420
* NDL: 00299773
* ULAN: 500309730

 |
**Senén Bernárdez Ferrán**, nado en Ourense o 28 de abril de 1962, é un director, realizador, guionista e creador de programas de televisión galego.

Traxectoria
-----------

É fillo de Senén Bernárdez Álvarez, presidente de Coalición Galega e ex deputado e senador.

Licenciouse en Ciencias da Imaxe na Facultade de Ciencias da información da Universidade Complutense de Madrid en 1985. En novembro dese ano comezou a traballar na TVG. A partir de 1989 empezou a realizar e dirixir diversos tipos de programas como retransmisións, música en directo, teatro, magazines ou documentais.

Dirixiu os programas *Atalaia*, *Espacio aberto*, algúns capítulos de *Sombras de Crime*, *Gallaecia Fulget: Historia da Universidade de Santiago de Compostela*, *O Científico na Antártida*, *Montevideo: pintando o ceo máis azul*, *Europeos: Destinos cruzados*, *Alalá* e *No bico un cantar*.

Notas
-----

1. ↑  "Senen Bernardez". *LinkedIn*. Consultado o 085/08/2022.




|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20534783
* LinkedIn: senenbernardez

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: O Campo.

**Santa María do Campo** é unha parroquia que se localiza no concello de Marín. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 374 habitantes (199 mulleres e 174 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 373 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 344 habitantes, sendo 173 homes e 171 mulleres.

Patrimonio
----------

A igrexa parroquial é un templo de orixe románica, de finais do século XII e comezos do XIII. Desa época consérvase un arco triunfal no interior, rudo, estreito e apuntado, a través do que se accede ao presbiterio rectangular. A nave é do século XVI, mantendo unhas pinturas murais góticas en mal estado de conservación. Pertenceu á Encomenda de San Xoán.

Lugares e parroquias
--------------------

### Lugares do Campo

| Lugares da parroquia do Campo no concello de Marín (Pontevedra) |  |
| --- | --- |
| Ameal | Oubiña | A Rúa Nova | Sobreiras |

### Parroquias de Marín

| Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias de Marín |  |
| --- | --- |
| Ardán (Santa María) | O Campo (Santa María) | Marín (San Xián) | Marín (Santa María do Porto) | Mogor (San Xurxo) | San Tomé de Piñeiro (San Tomé) | Seixo (Nosa Señora do Carme) |

Notas
-----

1. 1 2  Decreto 219/1998, do 2 de xullo, polo que se aproba o nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de Pontevedra.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Lugares de Marín

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12954530
* código INE: 36026020000

 |
**Gumersindo Seijido López**, coñecido como **Sindo Seixido**, nado en Limodre (Fene) en 1922 e finado en 2018, foi un guerrilleiro antifranquista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Aos 26 anos entrou en Astano como oficial torneiro e despois foi xefe de taller. Converteuse en enlace da guerrilla de Juan Pérez Dopico (Xan de Xenaro). Tamén tivo contacto con Foucellas e Gómez Gayoso. Logo da caída de Xan de Xenaro en 1949 fuxiu á Coruña. Pasou por Madrid, Valencia, Barcelona, Xirona, Port Bou, onde cunha piragua pasou a Francia. Foi detido pola policía francesa e encarcerado. Conseguiu un pasaporte cubano e embarcou no Havre para a Habana. Logo da Revolución foi director de Mantemento no Ministerio de Industria.

Obras
-----

* *A gloria é un afiador*, 1992.

* *Huellas de amor en la memoria*, 2009.

Notas
-----

1. ↑  Sindo Seixido, enlace de la guerrilla antifranquista, en la memoria y en el corazón

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Sindo" por Siro. *La Voz de Galicia* (Ferrol), 10-8-2014, p. 12.

### Ligazóns externas

* ¿Qué une a Foucellas, El Che, Xosé Neira Vilas y Lee Harvey Oswald?

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q63341452
* WorldCat
* VIAF: 14047013
* BNE: XX1146496
* GND: 137390017
* ISNI: 0000 0000 5928 6913
* LCCN: n97002149

 |
***O espírito do cabaleiro*** (en alemán: *Geisterritter*) é unha novela de literatura xuvenil escrita pola autora alemá Cornelia Funke. Unha adaptación teatral da novela foi representada no Thalia Theatre de Hamburgo en 2012.

Traduciuna ó galego María Xesús Bello Rivas e publicouna Edicións Xerais en outubro de 2011.

Sinopse
-------

A novela está narrada por Jon Whitcroft, de 11 anos, que é enviado contra a súa vontade a un internado en Salisbury despois dunha campaña sen éxito para desfacerse do noivo da súa nai, a quen chama desdeñosamente O Barba. Unha vez no internado, descobre, para a súa decepción, que non está nada mal.

Na súa sexta noite escoita o bufar dos cabalos e ve a tres xinetes a cabalo: todos transparentes, con contusións escuras e os ollos queimados. Ningún dos outros rapaces pode velos. Á noite seguinte, as pantasmas reaparecen e perseguen a Jon ata as paredes da catedral. Chámanlle "Hartgill" (o nome de solteira da súa nai) e prometen volver e matalo.

A procura desesperada de Jon para descubrir por que as pantasmas están detrás del lévao ao misterio dun asasinato centenario. Mentres tanto, aínda é perseguido polas pantasmas vingativas, polo que coa axuda dunha nova amiga, Ella, convoca a unha nobre pantasma: Sir William Longspee, o Cabaleiro Pantasma do título, para protexelo. Finalmente descobren unha verdade complicada e corrixen un terrible mal.

Notas
-----

1. 1 2  *O espírito do cabaleiro*. Traducido por María Xesús Bello Rivas (1ª ed.). Vigo: Edicións Xerais. 2011. ISBN 978-84-9914-296-8 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  "Geisterritter". *Goodreads*. Consultado o 1 de maio de 2016.
3. ↑  *Geisterritter* at Thalia Theater [texto alemán]
4. ↑  "O espírito do cabaleiro en Xerais". *www.xerais.gal*. Consultado o 23 de xaneiro de 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q25340476
* ISFDB: 1619367

 |