**Sebastocrátor** (en grego: σεβαστοκράτωρ, sebastokratōr; búlgaro e serbio Севастократор, *sevastokrator*) foi un título nobiliario no Imperio bizantino. Tamén foi utilizado polos gobernantes doutros estados que limitaban co dito imperio ou estaban dentro da súa área de influencia.

A palabra é un composto de *sebastos* ('venerábel', o equivalente grego do latín *Augustus*) e *crátor* ('gobernante', o mesmo elemento que se atopa en *autocrátor*, 'emperador'). A esposa dun ***sebastocrátor*** era chamada ***sebastocrátorissa*** (σεβαστοκρατόρισσα) en grego ou ***sevastokrátitsa*** (севастократица) en búlgaro e serbio.

Historia
--------

O título foi creado polo emperador Aleixo I Comneno para honrar ao seu irmán máis vello, Isaac Comneno. Segundo Ana Comnena, Aleixo fixo isto para elevar a Isaac por encima do rango de *César,* que xa prometera ao seu cuñado, Nicéforo Melisseno. Ana Comnena compara o rango de sebastocrátor a «un segundo emperador», e tamén rexistra que xunto co *César* un *sebastocrátor* tiña o dereito a levar unha coroa (pero non o diadema imperial). Durante a dinastía Comneno, o título seguiu sendo o máis alto por baixo do emperador até 1163 cando o emperador Manuel I Comneno creou o título de *déspota.* Durante ese período, o título concedíaselles exclusivamente aos membros da familia imperial, principalmente aos fillos menores do emperador.

Despois do desmembramento do Imperio bizantino pola Cuarta Cruzada en 1204, o título foi adoptado no Imperio latino, o Imperio de Nicea, e o Segundo Imperio búlgaro. En Nicea e no posterior Imperio bizantino restaurado, o título seguiu sendo unha das máis altas dignidades da corte, e case sempre se restrinxía aos membros da familia imperial. O último posuidor coñecido do título foi Demetrio Cantacuzeno, un gobernante no Peloponeso a finais do século XIV.

Segundo as fontes, a cor distintiva asociada co título era o azul: o traxe cerimonial do *sebastocrátor* incluía medias azuis e botas azuis. Ao redor do ano 1260, segundo Xurxo Acropolita, os *sebastocrátores* que eran membros da familia imperial distínguense dos que non o eran por teren bordadas as aguias reais nos seus zapatos. Para a época de Pseudo-Codinos a mediados do século XIV, as aguias bordadas sobre un campo vermello era estándar. Segundo Codinos, o traxe cerimonial tamén incluía unha túnica vermella (*clámide*) e a coroa (*stefanos*) de cor vermella e ouro. O *sebastocrátor* tamén tiña a prerrogativa de asinar documentos cunha tinta especial de cor azul.

Bulgaria
--------

Kaloyan herdou o título posiblemente do seu pai Alexandre, un fillo de Iván Asen I de Bulgaria.

Serbia
------

O título tamén foi adoptado na corte medieval de Serbia, baixo os reis e emperadores da dinastía Nemanjić.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Macrides, Ruth (2007). *George Akropolites: The History*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.
* Parani, Maria G. (2003). *Reconstructing the Reality of Images: Byzantine Material Culture and Religious Iconography (11th to 15th Centuries)*. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-12462-2.