recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Caldeirada de raia.
Caldeirada de raia.
A **caldeirada de peixe** (ou simplemente **caldeirada**) é un cocido tradicional da cociña portuguesa e galega elaborado con diferentes peixes cocidos xuntos nun caldeiro (de aquí o seu nome). É un prato que se serve quente e sinxelo de preparación, é típico alimento dos pescadores da zona costeira do Atlántico tanto de Portugal como de Galicia.

Características
---------------

O ingrediente principal é unha variada oferta de peixes, xeralmente emprégase rodaballo, congro, pescada, raia etc é dicir *peixes de rocha* que aguantan ben unha cocción, e patacas cortadas en *panadeira* xunto con cebola, a cocción realízase nuns vinte minutos e adoita aromatizarse con follas de loureiro e pementa negra e un pouco vinagre. Antigamente os pescadores empregaban na caldeirada os peixes de menor valor, ou aqueles que rompían nas redes de pescar, ás veces para sazonar o peixe engadíaselle algo de auga do mar ao caldeiro.

Servir
------

A caldeirada pode ser máis ou menos líquida dependendo da cantidade de peixe empregada, nalgúns casos é unha sopa con gran sabor concentrado de peixe, noutros casos é un prato cheo de anacos de peixe cocido. En calquera caso sérvese sempre quente, ás veces adoita acompañarse cuns anacos de pan torrado para poder aproveitar a sopa. Adóitase acompañar ben cun albariño ou un ribeiro.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Ranchos de a bordo. Cocina de nuestros pescadores*, Cristino Álvarez, 2ª Ed. 1995.

### Outros artigos

* Bouillabaisse, variante da cociña francesa.
Syrniki
Os ***Syrniki*** (en lingua rusa: Сырники, ucraíno: *сирники*; belaruso: *сырнікі*) é un prato típico da cociña rusa que se elabora como blinis (unha especie de chulas ou filloas) emprega queixo quark. Adoita empregarse coma decoración *smetana* (crema aceda), marmelada, mel, compota de mazá, ou froitas do bosque. Nalgunhas ocasións engádense pasas. Na cociña rusa coñécese a miúdo coma *tvorozhniki* (творо́жники).

Características
---------------

O *syrniki* faise de queixo fresco graxo que se mestura con fariña ovo e azucre. Nalgunhas ocasións engádese vainilla. En moitos casos a mestura da masa de soporte frítese en aceite vexetal. A idea é que a codia do *blini* (chula) sexa crocante. Adoita comerse nos almorzos e sobremesas. A súa simplicidade e os seus ingredientes fai que sexa moi popular nos países de Europa do Leste. A denominación **syrniki** deriva da verba сыр que en ruso (que se translitera como: *syr*), significa "queixo". Polo tanto a palabra *syrniki*, sería algo como *queixada* (filloa de queixo).

Notas
-----

1. ↑  "Origin of the word *syrniki* in Russian". Arquivado dende o orixinal o 08 de decembro de 2008. Consultado o 12 de febreiro de 2015.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | A Galipedia ten un portal sobre: ***Rusia*** |

* Pierogi
* Varéniki
* Quarkkäulchen
* Chula
O Pazo de Luxemburgo
O Pazo de Luxemburgo
O **Pazo de Luxemburgo**, (en francés *Palais du Luxembourg*) é un pazo de comezos do século XVII atopado en París. Encargado en 1615 por María de Médicis ao arquitecto Salomon de Brosse, foi o resultado das reformas do inmoble xa existente na época de Francisco de Luxemburgo. Actualmente é a sede do Senado de Francia. 

O Pazo de Luxemburgo servía máis como residencia secundaria que como pazo oficial urbano. A súa planta corresponde á característica dos palacios franceses, como o de Verneuil no que interveu Salomon de Brosse. Ten un patio cadrado, a Corte de Honra, un salón de entrada coroado por unha cúpula, a Cúpula Tournon e pavillóns repetidos no corpo da vivenda. Foi habilitado na década de 1720 para aloxar a Raíña Viúva de España, Luisa Isabel de Orleáns, filla do rexente Duque de Orleáns. 

As novidades, como o corpo da vivenda que ten unha grande amplitude en relación ás dúas ás, e a parte central monumental, distinguen o palacio. O Pazo de Luxemburgo é o resultado da libre inspiración tomada do Palacio Pitti, Florencia, Italia, solicitado por María de Médicis que, aburríndose no Louvre, desexaba atopar o espírito florentino e a dozura que lle transmitía, especialmente a través do emprego do almofadado de pedra na arquitectura do edificio máis que a mestura de ladrillo e pedra, como a que se atopa, por exemplo, no pavillón de caza do Palacio de Versalles. 

A parte dereita do pazo estaba reservada para a raíña, e a da esquerda para Lois XIII. Unha serie de cadros encargáronse a Rubens para cada un dos seus departamentos, pero só o destinado a María de Médicis levouse a cabo. Na actualidade pódense ver expostas 13 teas feitas para o pazo nunha sala do Louvre. 

Os xardíns do pazo están abertos ao público e constitúen unha das principais superficies arbóreas do interior de París. Os Xardíns de Luxemburgo están considerados como os máis belos de París. Os xardineiros que os coidan procuran que a súa beleza prevaleza durante todas as estacións do ano.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Senado de Francia
* Xardín do Luxemburgo

### Ligazóns externas

* Portail du Palais du Luxembourg (en francés)
* Visite virtuelle du Palais du Luxembourg (en francés)
* Photos du Palais et des jardins (en francés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q329852
* WorldCat
* VIAF: 171768437
* BAV: ADV10002305
* BRE: 2162396
* GeoNames: 6452878
* GND: 4297008-8
* LCCN: n2018029010
* Mérimée: PA00088653
* NKC: xx0136283
* Structurae: 20006044
* SUDOC: 154826774
* ULAN: 500310024

 |
*Daifuku*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O ***daifuku*** (大福,?, literalmente ‘gran sorte’) ou ***daifukumochi*** (大福餅?) é un *wagashi* (doce xaponés) consistente nun pequeno *mochi* (pastel de arroz glutinoso) cun recheo doce, comunmente *anko*, pasta adozada de feixóns vermellos *azuki*.

Elabóranse moitas variedades de *daifuku*. O máis común é un *mochi* branco, verde claro ou rosa claro recheo con *anko*, que adoita vir en dous tamaños, un pequeno e outro do tamaño da palma da man. Algunhas variedades conteñen pezas de froita enteira (as máis das veces amorodos), mesturas de froita e *anko* ou pasta de melón esmagado. Case todos os *daifuku* recóbrense cunha fina camada de amidón de millo ou taro para evitar que se peguen entre si, ou aos dedos. Algúns recóbrense con azucre glas ou cacao.[] Aínda que o *mochitsuki* é o método tradicional de elaborar *mochi* e *daifuku*, tamén poden facerse no microondas.

Historia
--------

O *daifuku* foi chamado orixinalmente *harabuto mochi* (腹太餅,?, ‘pastel de arroz ventre groso’) por ir recheo. Máis tarde o nome cambiou a *daifuku mochi* (大腹餅,?, ‘pastel de arroz ventre grande’). Debido a que *fuku* (腹?) (‘ventre’) e *fuku* (福?) (‘sorte’) se pronuncian igual en xaponés, o nome cambiou máis adelante a *daifuku mochi* (大福餅,?, ‘pastel de arroz gran sorte’), propiciatorio da boa sorte. Para finais do século XVIII, o *daifuku* estaba gañando popularidade e a xente empezou a consumilo torrado. Tamén se usaban coma agasallo en ocasións cerimoniosas.

Variedades
----------

*Daifuku* enteiro e cortado.
*Yomogi daifuku* (蓬大福?)
Unha versión feita con *kusa mochi* (草餅?), que é *mochi* con sabor a artemisa.
*Ichigo daifuku* (イチゴ大福?)
Unha variante con amorodo e recheo docce, habitualmente *anko*, dentro dun *mochi* redondo pequeno. Ás veces úsanse cremas para o recheo doce. Por conter o amorodo, adoita mercarse na primavera. Foi inventado nos anos 1980. Moitas pastelarías atribúense a invención, non coñecéndose a súa orixe exacta.
*Yukimi Daifuku* (雪見だいふく?)
Unha marca de xeado de mochi fabricada pola compañía Lotte.

Notas
-----

1. ↑  "Not-So-Stressful Microwave Mochi". *The Fatty Reader* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 20 de xaneiro de 2013. Consultado o 28 de xuño de 2015.
2. ↑  "Daifuku". *Diccionario de Etimología* (en xaponés).

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Daifuku Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* *Mochi*
* *Anko*
**José Alonso Puente**, nado en Santiago de Compostela en 1913 e finado na mesma cidade o 28 de xaneiro de 2008, foi un mestre e sindicalista galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Alonso Vieites e sobriño de Eduardo Puente Carracedo. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre na Escola número 1 de Santiago se Compostela. En 1933 participou na creación da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza (ATE) de Santiago de Compostela. Representou á ATE de Compostela no Congreso fundacional da Federación Galega de Trabajadores de la Enseñanza da UGT celebrado en Vigo en mayo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Finou en Santiago de Compostela o 28 de xaneiro de 2008.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con María Cándida Vila Rodríguez o 20 de marzo de 1957, e foi pai de Chus, José e Marta Alonso Vila.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 29-1-2008, p. 51.
2. ↑  *El Correo Gallego*, 21-3-1957, p. 2.
Gonzalo Fernández de Córdoba foi un militar español que permitiu que a Coroa de Aragón mantivese o reino de Nápoles. Polas súas vitorias foi coñecido como *o gran capitán*.
**Gonzalo Fernández de Córdoba**, nado en Montilla o 1 de setembro de 1453 e finado en Granada o 2 de decembro de 1515, foi un militar español, alcumado **O Gran Capitán**. Loitou na conquista de Granada e na Guerra de Nápoles ás ordes dos Reis Católicos, e está considerado o inventor da guerra moderna.

Traxectoria
-----------

De neno foi parte do séquito de Isabel a Católica. Loitou a favor de Isabel na guerra civil castelá e en Granada. En recompensa polos seus destacados servizos, recibiu unha encomenda da Orde de Santiago, señorío de *Orjiva* e algunhas rendas sobre a seda granadina, o cal contribuíu a que se enriquecese.

### A guerra de Italia

 *O Gran Capitán*.
En 1495 foi chamado á guerra de Nápoles, onde tanto Fernando II de Aragón e o rei de Francia (naquel momento Luís XII). Tras unha curta campaña de tres anos e tras acadar importantes triunfos, volveu a España. Alí foi nomeado duque de Santángelo.

En 1500 foi enviado de novo a Nápoles para consolidar a posición de España en Nápoles tras un tratado con Francia. Os roces cos exércitos franceses, porén, conduciron ó enfrontamento con estes. Os franceses superaban amplamente en número ós españois, o que fixo que o Gran Capitán seguise tácticas defensivas, refuxiándose en prazas fortes. A grande estratexia do Gran Capitán conduciu á vitoria sobre os franceses en Ceriñola, en 1503. O comandante francés, o duque de Nemours, morreu en combate.

Grazas a esta vitoria, o exército español apropiouse de todo o reino de Nápoles. Luís XII de Francia mandou un novo exército, que foi derrotado en 1504 en Garellano. Tras estes acontecementos, o exército francés rendeuse en Gaeta.

De vicerrei á perda do favor real
---------------------------------

Terminada a guerra de Nápoles gobernou como vicerrei de Nápoles durante catro anos, mais foi deposto do goberno por temores de Fernando de Aragón de que se volvese demasiado poderoso e se independizase. O Gran Capitán intentou dar contas ó rei de que non tiña pensado traizoalo (no Arquivo de Simancas).

O Gran Capitán retirouse a entón a Loja, aínda que tiña desexos de volver a Italia, e morreu en 1515.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Gonzalo Fernández de Córdoba*** |

* Terzo
* Renacemento

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q318699
* WorldCat
* VIAF: 42684349
* BMT: 162951
* BNE: XX1646114
* BNF: 12436308s
* BRE: 5912007
* CERL: cnp00562979
* DBE: gonzalo-fernandez-de-cordoba
* DeutscheBio: 121044386
* EBID: ID
* FAST: 353068
* GND: 121044386
* ISNI: 0000000121300692
* LCCN: nr95009957
* LibraryThing: decrdobagonzalofernn
* NKC: jo20191045468
* NTA: 070475415
* PARES: 49569
* SNAC: w6zw2wtr
* SUDOC: 085899755
* WikiTree: Fernandez\_de\_Córdoba-34

 |
***As tres Grazas*** é un cadro do pintor barroco Peter Paul Rubens, exposto no Museo do Prado de Madrid, España. Está pintado ó óleo e mide 221 cm de alto por 181 cm de ancho.

Análise do cadro
----------------

Como noutros cadros de tema mitolóxico, Rubens expón de xeito moi distinto ó dos artistas que o precederon. Esta obra do chamado príncipe dos pintores flamengos é a antítese da obra anterior de Rafael Sanzio *As Grazas*, caracterizada por un sentimento xeral de castidade. Representan ás fillas de Zeus e poden citarse como tipo de beleza ideal aínda que poden corresponder á beleza máis sensual. Aglaia, Talía e Eufrósine non foron para Rubens máis que unha escusa para pintar tres *academias* femininas, reprodución das exuberantes formas das súas habituais modelos.

A composición respecta o modelo clásico que representa ás Grazas completamente espidas e reunidas, pero cambia a relación entre as tres figuras que están conectadas entre si a través dos brazos, o veo transparente que as cobre, e as súas miradas, é dicir, psicoloxicamente, dando así nova unidade ó grupo. A disposición das Grazas forma un triángulo, estando a do medio de costas, coa cabeza volta e apoiada nas súas compañeiras.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cirlot, L. (dir.), *Museo del Prado I*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 6, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3809-3, páx. 185

### Ligazóns externas

* "As tres Grazas". *Museo do Prado*. Consultado o 01 de febreiro de 2019. *(en castelán)*
* "Audioguía educativa sobre o cadro *As tres Grazas*". Arquivado dende o orixinal o 10 de marzo de 2016. Consultado o 11 de marzo de 2017. *(en castelán)*
**Antonio Veiga Mejuto**, coñecido como **Cacharrón** e **Antonio Pérez**, finado o en Neda o 30 de agosto de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria
-----------

Militante comunista. O seu irmán Agustín Veiga Mejuto foi fusilado o 5 de marzo de 1938 no castelo de San Felipe. Era un enlace da guerrilla da zona de Ferrol. En 1948 cando ía ser arrestado, botouse ao monte e integrouse na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia no grupo de Francisco Martínez Leira. Foi abatido pola Garda Civil no Puntal (Neda) o 30 de agosto de 1951 con outros tres compañeiros, José Antonio Castro López, José Sancho Riera e José Freire Barcia.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Martínez, Lupe (2007). *Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948*. Vigo: A Nosa Terra. p. 137. ISBN 978-84-8341-166-7.
* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. p. 137. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la Sierra*(en francés)*
**Jon Mikel Aramburu Mejías**, nado en Caracas o 23 de xullo de 2002, é un futbolista venezolano que xoga como defensa na Real Sociedad B, da Primeira División RFEF de España.

Traxectoria
-----------

### Deportivo La Guaira

Formouse nas categorías inferiores do Deportivo La Guaira da súa Caracas natal, debutando co primeiro equipo na Primeira División o 23 de febreiro de 2020, nun partido ante o Portuguesa FC. Pechou a súa primeira tempada cun total de 17 partidos.

Afianzouse no equipo durante as seguintes dúas campañas, disputando un total de 67 partidos, 2 deles na Copa Libertadores e 5 na Copa Suramericana.

### España

O 3 de agosto de 2022 instalouse no País Vasco, fichando polo Real Unión da Primeira División RFEF. Co equipo de Irún marcou tres goles e repartiu dúas asistencias nun total de 33 partidos.

En agosto do ano seguinte cumpriu o seu soño de fichar pola Real Sociedad, club do que era afeccionado e cuxa camiseta xa vestira na disputa dun torneo amigable cando era cadete. Foi incorporado á Real Sociedad B, tamén de Primeira RFEF. O 1 de novembro de 2023 debutou co primeiro equipo da Real, na vitoria por 1-0 ante o Buñol na primeira rolda da Copa do Rei.

Selección nacional
------------------

Foi internacional coas seleccións sub-17, sub-20 e sub-23 de Venezuela.

Debutou coa selección venezolana absoluta o 18 de xuño de 2023, sendo titular na vitoria por 1-0 ante Guatemala en partido amigable.

Notas
-----

1. ↑  *Real Unión*, ed. (3 de agosto de 2022). "Jon Mikel Aramburu, nuevo jugador del Real Unión". Consultado o 15 de marzo de 2023.
2. ↑  "Jon Aramburu fichado por el filial de Real Sociedad". *La Vinotinto.com*. 1 de agosto de 2023. Consultado o 2 de noviembre de 2023.
3. ↑  "Jon Aramburu debutó con la Real Sociedad en la Copa del Rey". *La Vinotinto.com*. 1 de noviembre de 2023. Consultado o 2 de noviembre de 2023.
Coordenadas: 34°38′00″S 58°29′00″O﻿ / ﻿-34.63333, -58.48333
**Floresta** é un barrio situado ao oeste da cidade de Bos Aires, capital da Arxentina.

Localización
------------

As ordenanzas municipais nº 23.698 do 11 de xuño de 1968 e 26.607 do 4 de maio de 1972 estableceron os límites precisos de todos os barrios da Cidade de Bos Aires. Así, Floresta esténdese entre as rúas Juan Agustín García, Joaquín V. González, Av. Gaona, Cuenca, Portela, Av. Directorio, Mariano Acosta e Av. Segurola. Limita cos barrios veciños de Monte Castro, ao norte, Vila Santa Rita, ao nordeste, Flores, ao leste, Parque Avellaneda, ao suroeste, e Vélez Sársfield, ao oeste. Está situado na Comuna 10.

Información
-----------

Cada 29 de agosto conmemórase a chegada en 1857 da locomotora *La Porteña* ao lugar denominado deste xeito.

Este barrio é recoñecido polo número de emigrantes galegos que se estableceron nesta zona da cidade desde principios do século XX. Precisamente, a rúa Galicia termina aquí.

Notas
-----

1. ↑  Goberno da cidade autónoma de Bos Aires (ed.). "Floresta Buenos Aires Ciudad". *Buenos Aires Ciudad*. Consultado o 23-4-2018.

---

|  |  |
| --- | --- |
| Este artigo tan só é un bosquexo |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1429543
* BNA: 000030862
* GeoNames: 3433910
* OSM: 2221465
* TGN: 1004472

 |
Coordenadas: 41°21′36.1″N 2°6′28.19″L﻿ / ﻿41.360028, -2.1078306

Barrios de L'Hospitalet
**Sant Josep** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do distrito I da cidade xuntamente co Centre e Sanfeliu. Atópase no centro do municipio e limita ao norte con Les Planes e La Torrassa, ao leste con Santa Eulàlia, ao sur co Centre e ao oeste co Centre e Can Serra.

Características
---------------

Sant Josep queda enmarcado polo recadro que forman a avenida da Fabregada e a de Isabel la Catòlica pola parte de poñente, o Torrent Gornal por levante, ao norte a barreira formada polas vías do ferrocarril e ao sur a avenida do Carrilet. Neste marco espacial pódense encontrar as imprentas que ao longo do tempo deixaron todos os sectores industriais que tiveron unha actividade importante en L'Hospitalet de Llobregat: dende os muíños fariñeiros e as destilarías, ata os diversos aproveitamentos enerxéticos dos saltos de auga da Canle da Infanta ou as industrias cerámicas, téxtiles, metalúrxicas e químicas. De feito, Sant Josep configurouse como un rabal industrial, pero a posterior desaparición de moitas fábricas, así como a densificación da poboación, déronlle un carácter residencial.

Actualmente, o barrio vive unha revitalización urbanística coa construción de novas zonas de vivendas, como as que se están a edificar. O Centro Cultural Tecla Sala, que acolle a Biblioteca Central de Hospitalet, potencia tamén este novo espazo cidadán. Edificios como o comentado de Tecla Sala, ou doutras como Can Vilumara ou Cosme Toda, son unha boa mostra do patrimonio histórico hospitalense e recorda o pasado industrial do barrio. Sant Josep conta con monumentos urbanos destacados como unha escultura de Josep Guinovart ao parque da Serp. Este espazo é o escenario da festa maior do barrio, a primeira do calendario festivo da cidade, que ten lugar a principios de maio.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos e barrios de L'Hospitalet de Llobregat |
| --- |
| Distrito I | 
* Centre
* Sant Josep
* Sanfeliu

 | Escudo de L'Hospitalet de Llobregat |
| Distrito II | 
* Collblanc
* La Torrassa

 |
| Distrito III | 
* Santa Eulàlia

 |
| Distrito IV | 
* La Florida
* Les Planes

 |
| Distrito V | 
* Can Serra
* Pubilla Cases

 |
| Distrito VI | 
* Bellvitge
* El Gornal

 |
| Distrito económico | 
* Granvia L'H

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9073961
* GEC: 0060104

 |
Coordenadas: 41°22′06″N 02°06′02″L﻿ / ﻿41.36833, -2.10056

Barrios de L'Hospitalet
Parque de Can Boixeres
**Can Serra** é un barrio da cidade de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito V xunto co limítrofe barrio de Pubilla Cases.

Xeografía e características
---------------------------

Limita ao norte co concello de Esplugues de Llobregat e o barrio de Pubilla Cases, ao oeste co barrio de Sanfeliu, ao sur co barrio do Centre e ao leste co barrio de La Florida. É unha das zonas da cidade de maior altitude sobre o nivel do mar.

A vida cidadá aglutínase arredor da Plaça de la Carpa, do mercado e da Casa de la Reconciliació, parroquia do barrio onde se desenvolven unha gran parte das actividades das entidades do barrio. Tamén hai espazos verdes como os xardíns de Antonio Machado, o parque metropolitano de Les Planes ou o parque de Can Boixeres.

Transporte público
------------------

Está comunicado co resto da cidade grazas á rede de autobuses. Ademais hai unha estación da liña 1 do metro de Barcelona chamada Can Serra, e a estación de L'Hospitalet de Llobregat de Adif.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos e barrios de L'Hospitalet de Llobregat |
| --- |
| Distrito I | 
* Centre
* Sant Josep
* Sanfeliu

 | Escudo de L'Hospitalet de Llobregat |
| Distrito II | 
* Collblanc
* La Torrassa

 |
| Distrito III | 
* Santa Eulàlia

 |
| Distrito IV | 
* La Florida
* Les Planes

 |
| Distrito V | 
* Can Serra
* Pubilla Cases

 |
| Distrito VI | 
* Bellvitge
* El Gornal

 |
| Distrito económico | 
* Granvia L'H

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q11911834
* WorldCat
* VIAF: 135041599
* GEC: 0014437
* LCCN: n97022074

 |
Coordenadas: 41°22′05″N 02°06′34″L﻿ / ﻿41.36806, -2.10944

Barrios de L'Hospitalet
Comisaría dos Mossos d'Esquadra en Les Planes.
**Les Planes** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito IV xunto co limítrofe barrio de La Florida. Limita tamén cos barrios de La Torrassa, Pubilla Cases, Can Serra e Sant Josep.

Historia e características
--------------------------

É un barrio que naceu grazas á inmigración chegada na década de 1960 dende outras zonas de España. Caracterízase pola súa actividade comercial e as zonas de tapas arredor do tradicional Mercat dels Ocellets. A plaça Eivissa é un importante espazo de encontro, e o parque metropolitano de Les Planes é o máis extenso da cidade. Os principais eixos viarios son as avenidas de El Masnou e Miraflores, que son tamén importantes zonas comerciais.

Transporte público
------------------

Está comunicado co resto da cidade grazas á rede de autobuses. Ademais hai unha estación do metro de Barcelona: Florida, da liña 1.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Distritos e barrios de L'Hospitalet de Llobregat |
| --- |
| Distrito I | 
* Centre
* Sant Josep
* Sanfeliu

 | Escudo de L'Hospitalet de Llobregat |
| Distrito II | 
* Collblanc
* La Torrassa

 |
| Distrito III | 
* Santa Eulàlia

 |
| Distrito IV | 
* La Florida
* Les Planes

 |
| Distrito V | 
* Can Serra
* Pubilla Cases

 |
| Distrito VI | 
* Bellvitge
* El Gornal

 |
| Distrito económico | 
* Granvia L'H

 |
A **tenencia feudal** (do latín vulgar *tenentia,ae*: 'o que se ten, bens', de *tenens,entis*, participio presente de *tenēre*: 'ter') era unha das tres divisións do feudo ademais dun título gobernativo, como representante da autoridade do rei. Nos reinos cristiáns da península Ibérica correspondía a unha vila ou pequena rexión. A tenencia non daba dereito de propiedade e era temporal, cedida polo rei ou señor a un vasalo para o seu uso e/ou goberno, sen implicar que o concedente perdese a propiedade ou que implicase un dereito hereditario para o destinatario.

A posesión dunha tenencia denotaba unha gran honra, pero tamén implicaba grandes responsabilidades. Os tenentes eran orixinalmente os responsables de proporcionar cabaleiros e soldados para o exército feudal do rei, administraba xustiza, recadaba os impostos reais e militares, e os ingresos resultantes usualmente repartíanse a partes iguais entre o tenente e o rei.

Notas
-----

1. ↑  "Tenencia feudal". *Gran Enciclopedia Larousse*. 1991. ISBN 84-3207-370-9.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Tenente (Idade Media)
* Feudo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3518201
* EBID: ID

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: El Rebelde.
***El Rebelde***, foi un periódico editado en Pontevedra entre 1913 e 1914.

Traxectoria
-----------

Subtitulado *Quincenario Republicano Radical*, apareceu o 15 de xuño de 1913. A partir do número 9 do 15 de outubro cambiou o seu subtítulo por *Quincenario Republicano Radical Autónomo* e dende o número 12 do 1 de decembro pasou a ser *Quincenario de la Unión Republicana*. Editado polo sector mozo do Partido Republicano Radical de Pontevedra, o administrador era Bernardino González Paz e estaba dirixido por Manuel Torres Iglesias. A raíz da visita a Pontevedra do líder radical Alejandro Lerroux en 1913, amosáronse en desacordo coa moderación do partido e fundaron o Partido Radical Autónomo de Pontevedra que ingresou na conxunción republicano-socialista. Foi suspendido por orde gobernativa en marzo de 1914. O director, Manuel Torres, foi procesado e xulgado en febreiro de 1916 por inxurias e calumnias a Ángel Míguez.

Notas
-----

1. ↑  *El Progreso*, 4-10-1913, p. 1.
2. ↑  *Marín*, 5-4-1914, p. 3.
3. ↑  *La Libertad*, 10-2-1916, p. 1.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Pereira Martínez, Carlos (2004). "A Familia Poza: Un exemplo de republicanismo e librepensamento en Pontevedra" (PDF). *Anuario Brigantino* (27): 265–312. Consultado o 13 de decembro de 2013.
* Santos Castroviejo, Iago; Nores Soliño, Antonio (2005). A Nosa Terra, ed. *Historia de Cangas, 1900-1936. Unha ribeira de pescadores*. Vigo. p. 786. ISBN 84-96403-74-2.
| Papuxa real |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante (LC)Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Aves |
| Orde: | Passeriformes |
| Familia: | Sylviidae |
| Xénero: | ***Sylvia*** |
| Especie: | ***S. hortensis*** |

 |
| Nome binomial |
| ***Sylvia hortensis***(Gmelin, 1789, Francia) |
| Subespecies |
| * Sylvia hortensis *hortensis*
* Sylvia hortensis *crassirostris*
 |

 *Sylvia hortensis* 
*Cuculus canorus bangsi* + *Sylvia hortensis*
A **papuxa real** (*Sylvia hortensis*) é unha pequena especie de ave do xénero Sylvia dentro da familia Sylviidae.

Descrición
----------

Presenta unha lonxitude de entre 14 e 16 cm, sendo por tanto unha papuxa grande, maior que a papuxa das amoras. A súa plumaxe en machos adultos é de coloración gris escura na cabeza, gris abrancazada nas partes inferiores, presentando gorxa branca. O ollo presenta un chamativo iris de cor branca. O peteiro é fusco e as patas de cor lousa. As femias e inmaturos teñen a cabeza dun ton máis pálido.

Distribución
------------

A papuxa real é unha especie circunmediterránea, ou o que é o mesmo, está moi estendida nas rexións europeas que bordean o mar Mediterráneo así como na rexión setentrional de África. Localízase na península ibérica e Marrocos, estendéndose a súa distribución por todo o mediterráneo até Turquía incluída, localizándose polo leste facendo límite no Cáucaso, Irán e Casaquistán, onde tamén se atopan. Cara ao norte de Europa esténdense até os Alpes, apenas e raramente atopándose en Suíza.

Hábitat
-------

Habita distintos medios pois aínda que prefire matogueiras e campos baldíos tamén vive en bosques abertos cunha vexetación de certo porte. As maiores densidades de poboación desta especie obsérvanse cara aos 700 m.

Nutrición
---------

Aliméntase principalmente de arañas, bagas, insectos e as súas larvas.

Voz
---

Emite un agradable canto en forma gorxeo en ton alto e forte, intercalando algunhas notas estridentes e certos asubíos. A súa voz de alarma é moi similar á do resto das papuxas, emitindo un seco e brusco *tec tec* ou *tac tac* que é repetido insistentemente.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Papuxa real*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* BirdLife: 22735012
* GBIF: 10630343
* IUCN: 22735012

 |
O **abung** é unha lingua malaio-polinesia de Indonesia, considerado tradicionalmente un dialecto da lingua lampung  

ISO/DIS 639-3: abl

Distribución xeográfica
-----------------------

O territorio tradicional abung está no sur de Sumatra, na provincia de Lampung, entre o río Tulang Bawang polo norte, o océano Índico polo oeste, o estreito de Sunda polo sur e o mar de Xava polo leste. A maioría viven esparexidos en aldeas de hábitat disperso.

Falantes
--------

770.000 (2000)

Dialectos
---------

Jabung, Menggala e Kota Bumi

Historia
--------

Antes do século XV os abung vivían nas montañas ao oeste, Por volta de 1450 os primeiros clans abung emigran ás terras baixas. Nos últimos anos o goberno indonesio recolocou no seu territorio a milleiros de xavaneses, creando tensións e provocando mudanzas etnoculturais.

Notas
-----

1. ↑  Nazaruddin Udin, M. Adnan Bahsan, Badri Nawar, Effendi Sanusi e Hery Yufrizal *Sistem morfologi verba bahasa Lampung dialek Abung*, Pusat Pembinaan dan 
Pengembangan Bahasa, Iacarta, 1990

Ligazóns externas
-----------------

Abung no Ethnologue

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12473424
* Ethnologue: abl
* Glottolog: lamp1242

 |
Relacións masa-radio para enanas brancas consistindo nunca gas frío de Fermi con A/Z=2. "CM" denota a masa límite de Chandrasekhar.
En astrofísica, o **límite de Chandrasekhar** é o límite da cantidade de masa estelar máis aló do cal a dexeneración de electróns (por aplicación do principio de exclusión de Pauli) non é capaz de contrarrestar a forza de gravidade nun remanente estelar, producíndose o colapso da estrela. Equivale a aproximadamente 1,44 veces a masa solar, e é a masa máxima posible para unha anana branca.

Este valor é proporcional ao cadrado da fracción de masa dos electróns. Nunha anana branca normal hai dous nucleóns por cada electrón, o que equivale a un peso molecular por partícula de 2 pero en determinadas condicións pódese dar unha diminución da cantidade de electróns mediante a súa captación por parte dos núcleos. Isto reduciría a masa de Chandrasekhar.

O seu valor foi calculado polo astrofísico indio Subrahmanyan Chandrasekhar en 1930 cando tiña 19 anos. De xeito independente o físico ruso Lev Davidovich Landau fixo o mesmo cálculo.

Unha estrela dexenerada con masa por embaixo do límite de Candrasekar deixará de contraerse pola gravidade estabilizándose como unha anana branca, mentres que unha estrela con masa por riba do citado límite continuará a contraerse pode dar lugar a unha estrela de neutróns ao expulsar a gravidade aos electróns dos átomos da estrela (dando lugar a unha supernova) mentres o principio de exclusión entre neutrons e protons poida contrarrestar a gravidade xerada pola masa estelar restante tal coma descubriu Landau; ou chegar a formar un burato negro cando a gravidade e superior a o principio de exclusión entre neutróns e protóns, o que descubriron teoricamente J.R. Oppenheimer e G.M. Volkoff no ano 1939 cando publicaron o artigo *"On Massive Neutron Cores"* na revista *Physical Review*, e que deu lugar ao chamado límite de Tolman–Oppenheimer–Volkoff para estrelas de neutróns dexeneradas.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q51366
* BRE: 4680054
* EBID: ID
* GEC: 0017345
* GND: 4805871-3
* MAG: 67576285

 |
A **catedral da Santísima Trindade** (en inglés, ***Cathedral of the Holy Trinity***, popularmente coñecida como ***Christ Church***) é a máis antiga das dúas catedrais medievais da cidade, sendo a outra a Catedral de San Patricio. Foi sede do arcebispo de Dublín (actualmente parte da Igrexa de Irlanda, de confesión anglicana) desde os tempos medievais e está consagrada á Santa Trindade.

Historia
--------

Foi fundada en 1028 polo rei viquingo Sigtrygg Silkiskegg. Situouse nun terreo alto desde o que se observaba o asentamento viquingo de Wood Quay.

San Lorenzo Ou´Toole, que foi en 1152 o primeiro arcebispo irlandés, comezou a ampliación e reconstrución da primitiva catedral nórdica. Cando os normandos invadiron gran parte da illa de Irlanda, a antiga catedral nórdica foi substituída por unha de estilo normando por iniciativa do arcebispo John Cumin. Esta catedral posuía un gran número de criptas que servían como cimentos, o que comprometeu a estabilidade do edificio e levou a constantes derrubamentos e reparacións.

Durante a época victoriana, entre 1871 e 1878, o templo experimentou unha restauración significativa coordinada por George Edmund Street. As obras evitaron o derrubamento dalgunhas das súas partes, pero á vez supuxeron un cambio drástico da obra medieval, polo que na actualidade pode resultar difícil distinguir as decoracións das diferentes épocas.

Nave central da catedral. A catedral foi utilizada en 1487 para a coroación de Lambert Simnel como "Eduardo VI", un pretendente ao trono británico que tentou, sen éxito, derrocar a Henrique VII de Inglaterra.

Antigamente críase que a catedral contiña a tumba de Richard FitzGilbert de Clare, máis coñecido como *Strongbow*, un dos principais líderes da invasión normanda, que chegou a Irlanda a invitación do rei Dermot MacMurrough e cuxa chegada marca o inicio da intervención inglesa en Irlanda. En realidade, a tumba orixinal foi destruída hai séculos e outra tumba medieval foi trasladada ao pouco tempo dende Drogheda á catedral, colocada no sitio da orixinal e identificada como tal. Na Idade Media prestábase xuramento ante a tumba de *Strongbow*, segundo indican os rexistros da catedral.

A capela de San Lourenzo O'Toole conserva o corazón deste bispo, o cal foi roubado en marzo de 2012 e recuperado en abril de 2018.

Na actualidade, a Santa Sé reclama o templo coma a catedral da diocese católica de Dublín.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Catedral da Santísima Trindade de Dublín Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina oficial (en inglés)
* Repique das campás da catedral (en inglés)

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1067803
* WorldCat
* VIAF: 158720589
* EBID: ID
* GeoNames: 6949194
* GND: 4600803-2
* LCCN: nr93047782
* MusicBrainz: ID
* NKC: ko2007396118
* Songkick: 514086
* SUDOC: 060319925

 |
**José Altabella Hernández**, nado en Caspe en 1921 e finado en Madrid o 28 de decembro de 1995, foi un xornalista e profesor español.

Traxectoria
-----------

Foi bolseiro do Centro de Estudios Históricos, sección de Bibliografía (1935-1936). Despois foi bolseiro da Hemeroteca Municipal de Madrid (1947-1951), correspondente de *L´Écho de la Presse et de la Publicité*, colaborador de *Gaceta de la Prensa Española* (1942-72); *Mundo Estudios de Información*; *Comunicación XXI*, e *AEDE*, e xefe de sección de ABC de Madrid dende 1967.

Profesor da Escola Oficial de Xornalismo (1951-1975) e da Escola de Xornalismo da Igrexa (1966-1974). Cursou a carreira de Ciencias da Información, licenciándose en 1976 coa primeira promoción e foi nomeado profesor desa Facultade da Universidade Complutense, sendo o primeiro catedrático de Historia do Xornalismo Español.

Obras
-----

É autor de numerosos libros sobre historia do xornalismo. Ocupouse da prensa galega, sobre a que publicou os artigos:

* "El periodismo lucense hasta nuestros días", 11/8/1958, *El Progreso*.
* "Notas para una historia de la prensa en Orense", 1960.
* "Síntesis histórica del periodismo vigués", 1960-61.
* "Faro de Vigo y su proyección histórica", 1965. Con Francisco Leal Insua

Notas
-----

1. ↑  Fallece el periodista José Altabella

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Biografía Arquivado 13 de setembro de 2016 en Wayback Machine. na Enciclopedia Aragonesa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q17518553
* WorldCat
* VIAF: 69165938
* BNE: XX838402
* BNF: 145302284
* CANTIC: a11908245
* Dialnet: 50150
* GEA: 744
* GND: 1057680079
* ISNI: 000000008040198X
* LCCN: n80104893
* SUDOC: 050763857

 |
| Escalo |
| --- |
|  |
| Estado de conservación |
| Pouco preocupante (LC)Pouco preocupante |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Animalia |
| Filo: | Chordata |
| Clase: | Actinopterygii |
| Subclase: | Neopterygii |
| Infraclase: | Teleostei |
| Superorde: | Ostariophysi |
| Orde: | Cypriniformes |
| Suborde: | Cyprinoidea |
| Familia: | Cyprinidae |
| Xénero: | *Squalius* |
| Especie: | *S. carolitertii* |

 |
| Nome binomial |
| *Squalius carolitertii*Doadrio, 1988 |
|  |
| Sinonimia |
| *Leuciscus carolitertii* Doadrio, 1988 |

O **escalo** (*Squalius carolitertii*, Doadrio 1988; antes *Leuciscus carolitertii*) é un peixe de augas doces propio dos ríos do noroeste de España e norte de Portugal. Pertence á familia Cyprinidae, da orde dos cipriniformes.

O epíteto específico do nome científico (*carolitertii*) déuselle en honor do rei Carlos III de España.

Morfoloxía
----------

É un peixe de tamaño mediano, con talles máximos de 25 cm de lonxitude. Corpo alongado e fusiforme, cabeza ancha e grande, con dúas series de dentes farínxeos

Ten unha aleta dorsal curta e alta, con 3 raios simples e 7-9 raios ramificados, situada á altura da aleta pelviana ou algo posterior. Liña lateral lixeiramente curva.

A cor é marrón agrisada ou verdosa, con reflexos; os flancos amarelos ou verdosos e o ventre prateado. Unha banda negra pouco aparente percorre os flancos.

Hábitat e bioloxía
------------------

É unha especie endémica do noroeste da Península Ibérica, estando presente nos ríos Douro, Texo, Miño, Umia, Lérez e Mondego, así como nos seus afluentes. En Galicia é pouco abundante.

Aliméntase de altas e pequenos invertebrados.

En Galicia
----------

Segundo Eladio Rodríguez, é "*inferior a ésta* [á troita] *en calidad de su carne. En algunas comarcas se llama CABEZUDO*". E engade: "*Dice Cuveiro en su Diccionario que donde hay escalos no se ve una trucha; según Cornide, el ESCALO parece ser el ANDURIÑO; y no faltan quienes crean que el ESCALO puede ser una variedad de la carpa*". O *anduriño* é a cría do salmón.

Notas
-----

1. ↑  Crivelli, A.J. (2006). "{{{taxon}}}". *Lista Vermella de especies ameazadas.* (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Escalo Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Bibliografía

* RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Eladio: *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*. Galaxia, Vigo 1958-1961.
* RODRÍGUEZ VILLANUEVA, X. L. e VÁZQUEZ, Xavier: *Peixes do mar de Galicia* III. Edicións Xerais de Galicia, Vigo 1995.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q513837
* MAG: 2780560930

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EOL: 340282
* EUNIS: 314305
* FE: 304558
* FE-New: ID
* FishBase: 9811
* GBIF: 2365743
* iNaturalist: 113001
* IUCN: 61261
* NCBI: 273620
* WoRMS: 1011808

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1685068

 |
Národní muzeum.
O **Museo nacional** (en checo: *Národní muzeum*) é un dos principais museos de Praga. Ocupa un edificio neorrenacentista situado no alto da Praza de Venceslau, a principal da cidade. O seu vestíbulo central serve tamén de panteón dos grandes checos.

Historia
--------

Fundouse en 1818 como Museo patriótico de Bohemia (*Vlastenecké muzeum v Čechách*). En 1848 toma o nome de Museo checo (*České muzeum*), de 1854 a 1919 o de Museo Real checo (*Muzeum Království českého*). O edificio ocupado polo museo é obra do Josef Schulz, o arquitecto do Teatro Nacional de Praga, construído na mesma época (1885-1890).

Desde hai 150 anos o museo domina a praza de Venceslau e é un símbolo ineludible da cultura e a nación checas. En agosto de 1968, trala Primavera de Praga, a súa fachada foi danada polos tiros dos tanques das unidades do Pacto de Varsovia que invadiran Praga e tomaban posición ao redor dos estudos da Radio Checoslovaca, situados non lonxe de alí.

Vëxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Museo Nacional de Praga*** |

* Sitio del Museo nacional

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q188112
* WorldCat
* VIAF: 16146635701641982566
* BNF: 11866625c
* GND: 1010865-8
* GRID: grid.425401.6
* ISNI: 0000 0001 1940 3633
* LCCN: n81006503
* MAG: 2799340341
* MusicBrainz: ID
* NKC: kn20010709075
* NLA: 35090763
* OSM: 85291
* SELIBR: 125614
* SUDOC: 026415046

 |
Este artigo trata sobre o concello rural do condado de Augustów. Para a vila homónima e concello urbano véxase: Augustów.
Localización do concello no condado de Augustów.
O **concello de Augustów** é un concello *(gmina)* rural do condado de Augustów, en Polonia. O seu centro administrativo é a vila de Augustów, aínda que non pertence ao concello e constitúe un concello separado.

O concello ten unha superficie de 266,52 km2, e unha poboación total de 6.675 habitantes (2006).

| * v
* c
* e
 Voivodato de Podlaquia | Concellos do condado de Augustów |
| --- |
| Concellos urbanos | Augustów |  |
| Concellos rurais | Augustów  ·  Nowinka  ·  Płaska  ·  Bargłów Kościelny  ·  Sztabin |
| Concellos mixtos | Lipsk |


---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
| Rabaza |
| --- |
|  |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| (sen clasif.) | Angiospermae |
| (sen clasif.): | Eudicotyledoneae |
| (sen clasif.): | Asteridae |
| Orde: | Apiales |
| Familia: | Apiaceae |
| Xénero: | *Angelica* |
| Especie: | ***A. pachycarpa*** |

 |
| Nome binomial |
| '**Angelica pachycarpa'**Lange. |

A **rabaza** (***Angelica pachycarpa***) é unha herbácea perenne nativa do noroeste da Península Ibérica, e naturalizada en Nova Zelandia. Medra en forestas, herbeiras e nas beiras dos regatos e, ocasionalmente, cultívase coma ornamental pola súa follaxe brillante e as súas flores en umbelas abrancazadas.

Descrición
----------

*Angelica pachycarpa* é unha planta carnosa, grosa, de curta duración. Medra sobre un metro de altura, e ten unha follaxe verde escura moi brillante. As flores son dun branco cremoso até un ton averdado en umbelas planas de 10 a 20 cm de ancho. A follaxe e os talos ocos teñen un arrecendo anisado feble. Os talos son teñen sucos. A follaxe básica é de pinnada a dous ou tres e moi peciolada; as follas do talo son de 1 a 3 pinnadas con pecíolos moi curtos. O froito é de até 12 milímetros de longo, marrón con ás de cor clara, e ten un recendo semellante ao pemento.

*Angelica pachycarpa* atópase na comunidade Crithmo-Armerion maritimae (Géhu 1968) da península ibérica (cantís marítimos de Galicia) que tamén inclúe especies coma: *Armeria berlengensis*, *Armeria euscadiensis*, *Armeria maritima* subsp. *miscella*, *Armeria pubigera* subsp. *depilata*, *Armeria pubigera* subsp. *pubigera*, *Centaurea borjae*, *Daucus gingidium* subsp. *atlanticum*, *Leucanthemum ircutianum* subsp. *crassifolium*, *Leucanthemum merinoi*, *Leucanthemum pluriflorum*, *Rumex acetosa* subsp. *biformis*, *Rumex rupestris*, *Sesamoides suffruticosa* subsp. *latifolia*, *Silene uniflora*, *Spergularia rupicola* subsp. *rupicola*, *Trifolium occidentale*.

Nomes comúns
------------

* Rabaza, brizo mariño, anxélica mariña

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *rabaza*.
2. ↑  Méndez, J.; Rubido, J.; Mato, M. C. (1973). "Coumarins of Angelica pachycarpa". *ISSN* **29** (3): 371–372. doi:10.1007/BF01926538.
3. 1 2  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 06 de outubro de 2014. Consultado o 01 de outubro de 2014.
4. ↑
5. ↑  Nomes vulgares galegos en blog de plantas e animais a través de Buscatermos da USC.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2849410
* MAG: 2778066966

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* EPPO: ANKPC
* EUNIS: 152379
* GBIF: 5537578
* iNaturalist: 337790
* IPNI: 837722-1
* ISC: 112271
* NBN: NHMSYS0100000506
* NCBI: 2831626
* PlantList: kew-2639199
* POWO: ID
* TAXREF: 610711
* Tela Botanica: 85359
* Tropicos: 1700305

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C5479179

 |
Coordenadas: 40°18′31″N 3°41′04″O﻿ / ﻿40.30861111, -3.68444444

Vista aérea do Cerro de los Ángeles.
O **Cerro de los Ángeles** é un cerro testemuña situado no termo municipal de Xetafe, a uns 10 km ao sur de Madrid. A súa fama reside en que foi tradicionalmente considerado como o centro xeográfico da Península Ibérica.

Sobre a explanada situada na cima do cerro atópanse a Ermida da Nosa Señora dos Anxos, do século XIV, e o Monumento ao Sagrado Corazón, construído en 1919 e inaugurado polo rei Afonso XIII. Tamén hai o Seminario Diocesano Nosa Señora dos Apóstolos, lugar de formación para os sacerdotes que realizarán o seu labor apostólica na Diocese de Xetafe.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Cerro de los Ángeles*** |

* Sitio web oficial do Cerro de los Ángeles
* Cerro de los Ángeles, Diocese de Xetafe

  


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3314909
* WorldCat
* VIAF: 316733787
* GeoNames: 3130037
* TGN: 1100116

 |