recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jorge Eliécer Gaitán Ayala**, nado en Bogotá o 23 de xaneiro de 1898 e finado ibídem o 9 de abril de 1948, foi un xurista, escritor e político colombiano. Foi reitor da Universidade Libre (Colombia) entre 1936 e 1939, da cal, ademais, foi catedrático de Dereito Penal dende 1931 até a súa morte. Foi alcalde de Bogotá no ano 1936, titular en dous ministerios (Educación en 1940 e Traballo en 1944) e congresista durante varios períodos entre 1929 e 1948. Tamén foi candidato presidencial disidente do Partido Liberal nas eleccións de 1946 e o seu posterior xefe único, ademais que ía ser o candidato oficial do partido para as presidenciais de 1950 (que finalmente se desenvolveron en 1949 debido ó seu asasinato).

Traxectoria
-----------

Gaitán forxouse unha reputación como orador e defensor das causas populares, que consolidou grazas ás súas intervencións no debate sobre o masacre das Bananeras de 1928. O seu asasinato produciu enormes protestas populares inicialmente en Bogotá e logo a nivel nacional coñecidas como o "Bogotazo", e o inicio dun período sanguento na historia do país coñecido como "A Violencia".

As hipóteses sobre o crime de Gaitán mutaron co pasar dos anos; dende a teoría do asasino solitario ata que foi produto dunha conspiración internacional para evitar a chegada do socialismo, que naquel entón era igual que dicir comunismo, ó poder en Colombia. O 9 de abril do 2018, 70 anos despois do magnicidio de Gaitán, a Comisión da Verdade de Colombia (comisión creada no marco dos Acordos da Habana para a desmobilización da guerrilla das FARC) anunciou que solicitará á Fiscalía Xeral da Nación declarar este crime como delito de lesa humanidade, para así reabrir a investigación sobre as verdadeiras causas que motivaron o asasinato.

Notas
-----

1. ↑  Henao Hidrón, Javier. *Uribe Uribe y Gaitán, caudillos del pueblo*. Medellín: L. Vieco e Hijas Ltda. ISBN 9789583501791.
2. ↑  Baena Upegui. "Rectores de la Universidad Libre". *Universidad Libre. Libro de Oro* (en castelán). Bogotá: Escala. ISBN 978-958-33-0250-3.
3. ↑  Afiche oficial de campaña
4. ↑  "Jorge Eliécer Gaitán 1898-1948. Oportunidad frustrada". 4 de abril de 1999. Consultado o 30 de decembro de 2017.
5. ↑  "Jorge Eliecer Gaitán". 11 de setembro de 1998. Consultado o 30 de decembro de 2017.
6. ↑  "Gaitán: el impacto y el síndrome del 9 de abril". abril de 1988. Consultado o 30 de decembro de 2017.
7. ↑  "El círculo de conspiraciones sobre el 9 de abril de 1948". 9 de abril de 2012. Consultado o 30 de decembro de 2017.
8. ↑  "Los mitos del Bogotazo". 29 de xaneiro de 2011. Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2017. Consultado o 30 de decembro de 2017.
9. ↑  "Muerte de Gaitán, una venganza personal". 6 de marzo de 2001. Consultado o 30 de decembro de 2017.
10. ↑

* Portal:Colombia

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q132479
* WorldCat
* VIAF: 311112598
* BNF: 127734107
* BRE: 2340909
* CANTIC: a19297865
* EBID: ID
* FAST: 69159
* GND: 120589672
* ISNI: 0000 0001 1809 9705
* LCCN: n81026437
* NKC: jo2015867248
* NLA: 35923553
* NTA: 070712719
* OL: OL783230A
* SUDOC: 050838067

 |
**Mario Losada Laguna**, nado en Madrid o 13 de maio de 1997, é un futbolista español que xoga como dianteiro no Unionistas de Salamanca, da Primeira División RFEF.

Traxectoria
-----------

Nacido en Madrid, formouse como futbolista na canteira do Rayo Vallecano. En agosto de 2016 fichou polo Trival Valderas de Terceira División,  co que xogou durante os seguintes dous anos, marcando no segundo deles 14 goles.

En xullo de 2018 foi contratado polo Alcorcón para xogar no seu filial, tamén en Terceira.

O 1 de xuño de 2019 debutou co primeiro equipo na Segunda División, nun partido na casa ante o Gimnàstic de Tarragona, substituíndo na segunda parte a Borja Galán.

Notas
-----


1. ↑  [SIGNINGS | Santa Ana and Trival present new faces] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
2. ↑  [*ADA* B | Know the situation of the squad] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
3. ↑  [*Alfarero* failure to say goodbye to the season at the Santo Domingo] `|title-trad=` require `|title=` (Axuda) (en castelán).
Micelio fúnxico visto nunha calicata.
O **micelio** é o conxunto de filamentos (hifas) moi ramificados, de estrutura e composición variábel, que constitúe o aparello ou corpo vexetativo dos fungos. Dependendo do seu crecemento clasifícanse en reprodutores (aéreos) ou vexetativos. Os micelios reprodutores medran cara a superficie externa do medio e son os encarregados de formar os orgánulos reprodutores (endosporios) para a formación de novos micelios. Os micelios vexetativos encarréganse da absorción de nutrientes, medran cara abaixo, para cumprir a súa función.

Os corpos vexetativos da maioría dos fungos (e, polo tanto, o dos liques) están constituídos por filamentos unicelulares denominados hifas. As hifas medran tan só apicalmente no ápice. As hifas poden medrar con moita rapidez, até máis de 1 mm por hora. Por este motivo e polas frecuentes ramificacións xorde no substrato unha maraña ou embrollo de hifas cunha enorme superficie: o micelio.

Como as hifas non están cutinizadas, o micelio é moi sensíbel ao desecamento, mais, por outra banda, están moi capacitadas para absorber osmotroficamente as substancias disoltas. Este feito aprovéitano moitas plantas superiores formando simbiose cos fungos.

As hifas dos fungos inferiores non son septadas (non presentan divisións), organización sifonal.

As hifas dos fungos superiores presentan septos, divididas en cámaras e células; porén con furados, polo que tamén nestes fungos o plasma forma un continuo.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *micelio*.

Véxase tamén
------------

| * v
* c
* e
Micoloxía |
| --- |
| Terminoloxía | cogomelo, fungo; micorriza; anel, asco, basidio,  cortina, esporóforo, esporocarpo, espora, estipe, gleba, hifa, himenio, lamela, lévedo, micelio, mofo, píleo, veo, veo universal, volva |
| Especies | *Agaricales* (*Agaricus*: bóla de neve, champiñón común, fungo dos lameiros), *Amanita* (amanita branca, amanita dos Césares, cacaforra da morte, cacaforra dourada, francesiña, rebentabois), *Boletus*, cantarela, carallán, cerrote, cogomelo dos lamigueiros, cornizó, feixó do demo, fungato, matacandil, mildio, netorra, níscaro, oídio, pé azul, peido de lobo, pleuroto, ratiño, tortullo, trufa |
| Taxonomía e recursos | Index Fungorum, ascomicetos, basidiomicetos, Intoxicación por cogomelos velenosos, Fungos de Galicia, Os cogomelos na cultura popular galega |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q326228
* BRE: 2219504
* EBID: ID
* GEC: 0123421
* JSTOR: mycelium
* MAG: 133479454
* Treccani: micelio

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D025282
* MeSH: A19.687
* UMLS: C0949695

 |
Coordenadas: 39°29′00″N 0°22′19″O﻿ / ﻿39.4833, -0.372036

Situación do distrito na cidade de Valencia.
**La Saïdia** é o distrito número 5 de Valencia, situado ao norte da Ciutat Vella, e se estende dende a marxe esquerda do río Turia até a avenida do Doctor Peset Aleixandre. Ao leste linda coa rúa de General Elío, o comezo da avenida de Vicent Blasco Ibáñez, e ao oeste a avenida de Burjassot. Componse dos barrios de Marxalenes, Morvedre, Trinitat, Tormos e Sant Antoni. A súa poboación censada no 2009 era de 49.775 habitantes segundo o Concello de Valencia.

Toponimia
---------

En castelán usan o topónimo *Zaidía*, unha castelanización do valenciano *Saïdia*, que á súa vez deriva do palacio que tivo o rei andalusí Zayd.

Lugares destacables
-------------------

O distrito ten moitos lugares de destacable importancia. Un é o Mosteiro da Trinitat, no barrio homónimo. Anteriormente era o punto de confluencia das vías do *trenet de València* que se dirixían dende Rafelbunyol, Burjassot e o Cabanyal até a estación da Pont de Fusta, situado no punto máis meridional do distrito, hoxe en día é o moderno tranvía o que percorre de oeste a leste o distrito. Tamén dispón de importantes parques municipais como os Jardins del Real e o de Marxalenes.

Poboación
---------

O distrito tiña 49.320 habitantes en 2007, divididos en cinco barrios:

* Marxalenes (11.423)
* Morvedre (10.535)
* Trinitat (8.256)
* Tormos (8.960)
* Sant Antoni (10.146)

Notas
-----

1. ↑  "Districte 05. la Saïdia" (PDF). *Oficina de Estadística: Ayuntamiento de Valencia* (en valenciano e español). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de abril de 2010. Consultado o 27 de xaneiro de 2011.
2. ↑  "Marxalenes". *Gran Enciclopedia Temática de la Comunidad Valenciana*. Geografía. Editorial Prensa Valenciana. 2009.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***La Saïdia*** |

* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia

| * v
* c
* e
Distritos de Valencia |
| --- |
| Bandeira da Cidade de Valencia | 
* Ciutat Vella
* L'Eixample
* Extramurs
* Campanar
* La Saïdia
* Pla del Real
* L'Olivereta
* Patraix
* Jesús
* Quatre Carreres
* Poblats Marítims
* Camins al Grau
* Algirós
* Benimaclet
* Rascanya
* Benicalap
* Pobles del Nord
* Pobles de l'Oest
* Pobles del Sud

 | Escudo de Valencia |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3393007
* OSM: 5764479

 |
O **cinema de autor** é o cine no cal o director ten un papel preponderante ao basearse normalmente nun guión propio; realiza a súa obra á marxe das presións e limitacións que implica o cine dos grandes estudos comerciais, o cal permítelle unha maior liberdade á hora de plasmar os seus sentimentos e inquietudes no filme. No cine de autor, o autor é normalmente identificable ou recoñecible por algúns trazos típicos na súa obra.

Historia e características
--------------------------

Na década de 1960, un grupo de críticos de cine franceses, pertencentes á revista *Cahiers du Cinéma* e inspirados, entre outras cousas, polo texto de 1948 *Cámera Stylo* de Alexandre Astruc, comezan a suscitarse interrogantes arredor do rol do *auteur*, ou realizador, dentro dunha película. Estes críticos opoñíanse ás ideas do Neorrealismo italiano o cal propoñía que o autor cinematográfico por excelencia, era aquel capaz de plasmar a realidade tal cal era, sen manipulacións de ningunha índole, permitindo que o espectador interpretase esta "realidade" e fixase as súas propias conclusións. Con todo, para este grupo de críticos entre os cales figuraban Jean-Luc Godard con *À bout de souffle* (1960), François Truffaut cos *Les Quatre Cents Coups* (1959), Alain Resnais con *Hiroshima Mon Amour* (1959) e Claude Chabrol entre outros, o cine debía propoñer unha visión particular da realidade e revelar a presenza dun autor-director responsable polas imaxes proxectadas. Neste sentido, os realizadores da chamada Nouvelle Vague francesa utilizaban o medio cinematográfico para expresar opinións e ideas en cada unha das súas obras.

Estes autores pasarían logo do texto á acción filmando curtametraxes e longametraxes, dentro de dita corrente chamada Nouvelle Vague. O seu interese polas películas de realizadores afincados nos Estados Unidos (fosen ou non estadounidenses, pois gran parte eran europeos ou de orixe europea), especialmente por Alfred Hitchcock, quen malia ser británico, realizou boa parte da súa filmografía nos Estados Unidos; permítenlles sustentar os seus pensamentos sobre o que para eles era o "cine de autor" reconsiderando o seu desprezado talento e creatividade cinematográfica.

Con todo, a expresión "cine de autor" trae consigo múltiples problemas de interpretación. Por unha banda invita ao pensamento historicista de que o autor cinematográfico ten un desenvolvemento lineal da súa carreira, o que o fai predecible en relación aos seus traballos anteriores (isto non é necesariamente certo) e por outra banda a expresión "cine de autor" agrupa a unha serie de realizadores cinematográficos fora do sistema das grandes empresas produtoras de cine estadounidenses, convertendo inmediatamente en "autor" a calquera que pertenza a este grupo "externo".

Tivo unha importante influencia no cine asiático, consolidando a figuras do talle de Nagisa Ōshima con películas como *Violence at High Noon* (1966), *Cruel Story of Youth* (1960) e *L'empire des senses* (1976).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q13209138
* GND: 4248197-1

 |
Coordenadas: 39°28′07″N 0°23′14″O﻿ / ﻿39.4687, -0.387142

Situación do distrito na cidade de Valencia.
O Xardín Botánico.
As Torres de Quart.
A Estación Norte.
**Extramurs** (en galego: *Extramuros*) é o nome que recibe o distrito número 3 da cidade de Valencia. Limita coa Ciutat Vella polo nordeste, L'Eixample polo sueste, Campanar polo noroeste e l'Olivereta, Patraix e Jesús polo suroeste. A súa poboación censada no 2009 era de 49.940 habitantes segundo o Concello de Valencia. Coñecido como o *ensanche pobre* fronte ao *ensanche rico* do distrito de L'Eixample.

Poboación
---------

Extramurs tiña 50.076 habitantes en 2007, distribuídos entre catro barrios:

* el Botànic (6.499)
* la Roqueta (4.668)
* la Petxina (15.479)
* Arrancapins (23.430)

Elementos destacados
--------------------

Dous elementos moi importantes a destacar son as Torres de Quart e o Xardín Botánico da Universitat de València. No extremo sur atópase a Estación do Norte, nó ferroviario e terminal da rede de Proximidades de Valencia.

Notas
-----

1. ↑  "Districte 03. Extramurs" (PDF). *Oficina de Estadística: Ayuntamiento de Valencia* (en valenciano e español). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 05 de abril de 2010. Consultado o 27 de xaneiro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia *(en castelán)*

| * v
* c
* e
Distritos de Valencia |
| --- |
| Bandeira da Cidade de Valencia | 
* Ciutat Vella
* L'Eixample
* Extramurs
* Campanar
* La Saïdia
* Pla del Real
* L'Olivereta
* Patraix
* Jesús
* Quatre Carreres
* Poblats Marítims
* Camins al Grau
* Algirós
* Benimaclet
* Rascanya
* Benicalap
* Pobles del Nord
* Pobles de l'Oest
* Pobles del Sud

 | Escudo de Valencia |
**José Gabriel Condorcanqui Noguera**, **marqués de Oropesa** chamado igualmente **José Gabriel Túpac Amaru**, nado en Surimana, Canas, Vicerreinado do Perú o 19 de marzo de 1738 e finado en Cuzco o 18 de maio de 1781, coñecido posteriormente como **Túpac Amaru II** ou simplemente **Túpac Amaru**, foi un caudillo indíxena líder da maior rebelión anticolonial que se deu en Hispanoamérica durante o século XVIII. Descendía de Túpac Amaru I (derradeiro Sapa Inca, executado polos españois no século XVI).

Liderou a denominada «Gran rebelión» que se desenvolveu no Vicerreinado do Río da Prata e o Vicerreinado do Perú, pertencentes ó Reino de España, rebelión iniciada o 4 de novembro de 1780 coa captura e posterior execución do corrixidor Antonio de Arriaga.

Curaca (xefe nativo) de Surimana, Tungasuca e Pampamarca, era adiñeirado e adicábase ó comercio. Tratábase dun personaxe de orixe mestiza (foi marqués de Oropesa) no que confluía o sangue do Sapa Inca Túpac Amaru coa dos crioulos. De feito, durante unha gran parte da súa vida, sendo criado até os 12 anos polo sacerdote crioulo Antonio López de Sos e logo no Colexio San Francisco de Borja, mostrou preferencia polo crioulo chegando a dominar o latín e a empregar refinadas vestimentas hispanas, pero posteriormente vestiu como un nobre inca, fixo uso activo da lingua nativa quechua na súa vida e proclamas, e foi excomulgado da Igrexa católica.

No Perú foi recoñecido como o fundador da identidade nacional peruana. Foi unha figura capital para o réxime velasquista (1968-1975) e dende entón permaneceu reivindicado no imaxinario popular.

Notas
-----

1. ↑   Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. APU SAHUARAURA, Justo, Noticia importante para el conocimiento de la posteridad, en: Cornejo Bouroncle, Jorge Op. cit. p. 133.
2. ↑  Usou indistintamente os dous nomes.
3. ↑  *Enciclopedia Temática del Perú*.
4. ↑  , 1781.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Micaela Bastidas

* Portal:Perú

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q315937
* WorldCat
* VIAF: 84037753
* BNE: XX1142037
* BNF: 119647182
* BRE: 4221173
* CERL: cnp02088204
* DBE: jose-gabriel-condorcanqui
* DeutscheBio: 1042607214
* EBID: ID
* FAST: 1851901
* GEC: 0067923
* GND: 118521764
* ISNI: 0000 0003 7429 0621
* LCCN: n50053310
* NDL: 00621579
* NKC: jn20000701853
* NTA: 073133361
* SELIBR: 383185
* SNAC: w6x16x74
* SUDOC: 027650316

 |
Valor absoluto
O **valor absoluto** (chamado tamén **módulo**) dun número complexo {\displaystyle z} (representado como {\displaystyle |z|}) ven dado pola seguinte expresión:

{\displaystyle |z|={\sqrt {\mathrm {Re} (z)^{2}+\mathrm {Im} (z)^{2}}}}

Podemos notar que o **valor absoluto** dun número sempre tomará valores non-negativos, é dicir:

{\displaystyle \forall {z}{\in }\mathbb {C} \;|z|\geq 0}

A propiedade máis importante do **valor absoluto** é a seguinte:

{\displaystyle |z|=\left|-z\right|\Longleftrightarrow {\sqrt {\mathrm {Re} (z)^{2}+\mathrm {Im} (z)^{2}}}={\sqrt {\mathrm {Re} (-z)^{2}+\mathrm {Im} (-z)^{2}}}}

De forma que:

{\displaystyle z=a+\mathrm {i} b\Longrightarrow |z|={\sqrt {a^{2}+b^{2}}}}

{\displaystyle -z=-a-\mathrm {i} b\Longrightarrow \left|-z\right|={\sqrt {a^{2}+b^{2}}}}

### Valor absoluto dos números reais

Un **número real** é un número complexo con parte imaxinaria igual a 0, de forma que:

{\displaystyle x\in \mathbb {R} \Longrightarrow |x|=\left|-x\right|={\sqrt {x^{2}+0^{2}}}={\sqrt {x^{2}}}}

Así, para os números reais, existe unha definición alternativa de **valor absoluto**:

{\displaystyle \forall {x}{\in }\mathbb {R} \;|x|=\left\{{\begin{matrix}x,&{\mbox{si }}x\geq 0\\-x,&{\mbox{si }}x<0\end{matrix}}\right.}

O concepto de valor absoluto se pódese empregar para determinar a distancia entre dous puntos. Na física é moi usual falar do *módulo* ou *norma* para referirse á lonxitude dun vector.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q120812
* BRE: 2222126
* EBID: ID
* JSTOR: absolute-value
* MAG: 185870881

 |
**Spotify** é un servizo, fundado por Daniel Ek e Martin Lorentzon, para a reprodución de música vía streaming dispoñible nos sistemas operativos Microsoft Windows, Mac OS X e Linux (para este último, só nas súas versións de pago) e nos sistemas operativos de dispositivos móbiles Symbian, iPhone e Android. Permite escoitar temas musicais buscando por artista, álbum ou listas de reprodución creadas polos propios usuarios. O programa foi lanzado o 7 de outubro de 2008 ao mercado europeo, mentres que a súa implantación noutros países realizouse ao longo de 2009.

A empresa, que ten a súa sede en Estocolmo, Suecia, asinou acordos coas discográficas Universal Music, Sony BMG, EMI Music, Hollywood Records e Warner Music entre outras. Spotify contaba, o 15 de setembro de 2010, con preto de dez millóns de usuarios, dos que ao redor dun millón eran usuarios de pago. O Spotify cambiou o seu logotipo tres veces na súa historia: primeiro en 2013, despois en 2015 e, máis recentemente, en 2019, reflictindo a evolución da identidade da marca e o compromiso da empresa de manterse actualizada na industria de streaming de música.

En cifras oficiais, Spotify Ltd. declarou un ingreso bruto de 1.945 millóns de dólares en 2015. Este dato causou polémica, xa que a compañía, malia ter máis de 50 millóns de usuarios de pagamentos rexistrados, rexistrou perdas no mesmo ano.[*Verificar credibilidade*]

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Streaming
* The Playlist (serie de televisión de Netflix sobre **Spotify**)

Notas
-----

1. ↑  *Comunicado: Spotify anuncia acuerdos de licencia y su próximo lanzamiento (1)**, Europa Press* (en castelán)*.*
2. ↑  *Spotify anuncia acuerdos de licencia y su próximo lanzamiento*, *El Economista* *(en castelán)*.
3. ↑  *Spotify hits 10 million users and 10 million tracks* Arquivado 30 de outubro de 2011 en Wayback Machine. Wired.co.uk *(en inglés)*.
4. ↑  *Spotify reaches one million subscribers* Arquivado 30 de outubro de 2011 en Wayback Machine.*, Wired.co.uk* (en inglés)*.*
5. ↑  "Spotify Increases its price". *Spot Sungs*. Consultado o 4/8/2023.
6. ↑  "How to get Spotify Premium for free". *spotifyauthority.com*. Consultado o September 07, 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q689141
* WorldCat
* VIAF: 968162301478020270009
* EBID: ID
* GEC: 0523024
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0260511

 |
O **río de Zamáns**, tamén chamado **río de Vilaza** ou **río Amial**, é un curso de auga que discorre polos concellos de Vigo e Gondomar. É afluente do río Miñor.

Curso
-----

Encoro de Zamáns
Nace no Galiñeiro, na parroquia de Zamáns (Vigo). No seu leito construíuse o encoro de Zamáns. Discorre polas parroquias gondomareñas de Vincios e Vilaza. Na vila de Gondomar, concretamente ao carón da Paradela, conflúe co río das Rasas, para converterse no río Miñor.

Historia
--------

Muíño das Maquías
Na documentación medieval, tamén recibía o nome de *Miñor.* No século XVIII, xa estaba consolidado o actual nome.

Patrimonio e natureza
---------------------

Na parroquia de Zamáns atópase un conxunto etnográfico de cinco muíños restaurados a comezos do século XXI e unha senda. Cabe destacar tamén o muíño das Maquías e o encoro de Zamáns. Atravesa o núcleo urbano de Gondomar. Ás súas beiras atópase o paseo da Coelleira e unha pontella.

Galería de imaxes
-----------------

* Encoro de ZamánsEncoro de Zamáns
* Ponte do río Zamáns xunto á Pasaxe (Vincios).Ponte do río Zamáns xunto á Pasaxe (Vincios).
* Na Pasaxe (Vincios).Na Pasaxe (Vincios).
* En GondomarEn Gondomar
* En GondomarEn Gondomar

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5  Navaza, Gonzalo (2017). Boullón Agrelo, Ana Isabel, ed. *Toponimia miñorá: Miñor, Nigrán, Gondomar, Baiona*. *Estudar toponimia. Aproximacións metodolóxicas e interpretativas. Anexo 75 de Verba* (Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela). p. 84.
2. 1 2  "Ruta Sendeiro local de Zamáns. Concello de Vigo". *hoxe.vigo.org*. Consultado o 2023-10-26.
3. ↑  Atlántico (2019-12-08). "El río Zamáns tendrá pasarela en Gondomar ya este año". *Atlántico* (en castelán). Consultado o 2023-10-26.
En física o **campo gravitatorio** ou **campo gravitacional** é un campo de forzas que representa a gravidade. O tratamento que recibe este campo é diferente segundo as necesidades do problema:

* En *física clásica (non-relativista)*, o campo gravitatorio vén dado por un campo vectorial.
* En *física relativista*, o campo gravitatorio ven dado por un campo tensorial de segunda orde.

Campo gravitatorio na física non-relativista
--------------------------------------------

Na física newtoniana, o campo gravitatorio é un campo vectorial conservativo con liñas de campo abertas. Pode definirse a partir da intensidade de campo como a forza por unidade de masa que experimentará unha partícula puntual situada ante a presenza dunha distribución de masa. As súas unidades son, polo tanto, as dunha aceleración, m s−2. Matematicamente pódese definir o campo como

{\displaystyle {\vec {F}}=m{\vec {g}}}
onde {\displaystyle {\vec {F}}} é a forza de gravidade experimentada pola partícula de masa m en presenza dun campo {\displaystyle {\vec {g}}}. 

O campo {\displaystyle {\vec {g}}} para unha distribución de masa esférica e central fóra da esfera é un vector de módulo *g*, dirección radial e que apunta á partícula que crea o campo.

{\displaystyle g={\frac {GM}{r^{2}}}\qquad (1)},
onde *r* é a distancia radial ao centro da distribución. No interior da esfera central o campo varía segundo unha lei dependente da distribución de masa (para unha esfera uniforme, medra linealmente desde o centro ata o radio exterior da esfera). A ecuación (1) por tanto só é válida a partir da superficie exterior que limita o corpo que provoca o campo, punto a partir do cal a intensidade do campo decrece segundo a lei da inversa do cadrado.

O interese de realizar unha descrición da interacción gravitatoria por medio dun campo radica na posibilidade de poder expresar a interacción gravitacional coma o produto de dous termos, un que depende do valor local do campo {\displaystyle {\vec {g}}} e outro, unha propiedade escalar que representa a resposta do obxecto que sofre a acción do campo.

A natureza conservativa do campo permite definir unha enerxía potencial gravitatoria tal que a suma da enerxía potencial e a enerxía cinética do sistema é unha cantidade constante. Así a cada punto do espazo podemos asignarlle un potencial Φ gravitatorio relacionado coa densidade da distribución de masa e co vector do campo gravitorio mediante a súa diverxencia e o seu gradiente:

{\displaystyle \Delta \Phi =4\pi \rho \,}
{\displaystyle {\vec {\nabla }}\Phi ={\vec {g}}}

Campo gravitatorio na física relativista
----------------------------------------

*Artigo principal**:* Teoría xeral da relatividade.
A teoría relativista de Einstein do campo gravitatorio é propiamente unha teoría da estrutura xeométrica local do espazo-tempo. Así, un campo gravitatorio interprétase nin máis nin menos que coma a curvatura de dito espazo-tempo que en presenza de materia deixa de ser plano.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q558066
* BNCF: 18349
* EBID: ID
* GND: 4072014-7
* JSTOR: gravitational-fields
* LCCN: sh85056560
* MAG: 14257148
* NKC: ph161670
* UAT: 667

 |
**Xosé Manuel Mosquera Carbón**, coñecido como **Xoseme Mosquera**, nado en Moreira (A Estrada) en 1960 e finado o 24 de maio de 1982, foi un escritor galego.

Traxectoria
-----------

Os primeiros anos da súa vida transcorreron na aldea. A mediados da década de 1970 matriculouse en Bacharelato e comezou a interesarse pola literatura. Tamén iniciou clases de guitarra. No final da ditadura comezou a transformarse nun escritor galeguista que critica a sociedade na que vive. En 1979 iniciou os estudos de Profesorado de EXB na Universidade de Santiago de Compostela. Formou parte da Asociación Cultural A Estrada e fundou con tres amigos o grupo de música folk Penadona. Xa coñecedor de padecer unha enfermidade pouco común, o lupus, empregou os últimos meses de vida na creación artística, de índole literaria e musical.

Mentres acababa o bacharelato participou na edición dun xornal infantil e escribiu os seus primeiros relatos. Nesta época tiña como modelo a Manuel García Barros e un tempo despois a Xosé Neira Vilas. Segundo pasan os anos establece unha boa relación co seu fillo, David Ovidio García. Posteriormente na súa etapa de estudante en Compostela traballa como escritor e músico. Nesta época coñeceu a Neira Vilas, Xosé Manuel Martínez Oca, Xosé Amancio Liñares Giraut e Xosé V. Ferreiros, que incentivaron os seus intereses literarios e musicais. Deu saída á súa paixón literaria de diversas formas, poesía, relatos breves e artigos no xornal *El Correo Gallego* e na revista literaria universitaria *Dorna*. A súa obra poética foi recompilada postumamente na obra-homenaxe *Dame a túa man* (Ed. Fouce, 1999).

Obra
----

A súa obra só abrangue un libro de poemas chamado *Dame a túa man*, editada por Edicións Fouce en 1999. O poemario recopila toda a obra poética.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Asociación Cultural da Estrada, ed. (1999). *Dáme a túa man. Personalidade e obra poética de Xosé Manuel Mosquera Carbón*.

### Ligazóns externas

* Biografía en Letras estradenses
* «Xoseme Mosquera foi un gran piar do asociacionismo»
**Xosé Xoán Fernández da Ponte**, nado en Tabeirós (A Estrada) o 17 de xullo de 1901 e finado na Baña o 26 de setembro de 1989, foi un poeta e docente galego, autor de obras en galego e castelán.

Traxectoria
-----------

Fillo de Manuel Fernández Caramés. Fixo os estudos de mestre en Santiago de Compostela rematándoos en 1919, con 18 anos e, ao non poder opositar pola idade, exerceu o ensino privado primeiro en Lalín e posteriormente durante tres anos no colexio Cuba da Baña. Aprobou as oposicións de 1923 e foi destinado á escola de Vinseiro, que rexentou durante nove anos. Durante a súa estadía como mestre en Vinseiro foi Secretario do Sindicato Agrícola Unión de Vinseiro y Cereijo e foi director interino do xornal estradense *El Emigrado* de outubro de 1932 a abril de 1933. Foi nomeado "Socio de Honor" pola Sociedad Hijos del Ayuntamiento de La Estrada en Cuba en 1932. Promoveu un premio en 1934 para incentivar a asistencia dos nenos á escola que acabou levando o seu nome (Premios Fernández da Ponte). En 1934 foi destinado a Noia por concurso, onde exerceu ata a súa xubilación en 1971. Foi director do Grupo Escolar de Noia.

Actividade literaria
--------------------

Comezou publicando poemas en *El Emigrado*, *Vida Gallega*, *El Compostelano*, *La Noche* e *Tapal*. asinaba ás veces co pseudónimo **Zenón de Ferjas**. A súa obra poética, en galego e en castelán foi recompilada e publicada co título *Latexos* pola Editorial Celta en 1979.

Obras
-----

* *Latexos*, 1979.
* *Noesba*, 2001.

Recoñecementos
--------------

* En 1963 foille concedida a Cruz de Alfonso X el Sabio, que lle foi entregada nunha homenaxe popular en xullo de 1964.
* Unha rúa de Noia leva o seu nome.
* O 31 de agosto de 2002 os veciños de Tabeirós rendéronlle unha homenaxe e descubriron unha placa na súa casa natal.

Vida persoal
------------

Casou coa mestra María Asunción García Amigo, filla do médico da Baña Baltasar García Seoane, o 15 de decembro de 1934.

Notas
-----

1. ↑  *Primer escalafón de maestros de escuelas nacionales existentes en 31 de diciembre de 1933*. Madrid: Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. 1934. p. 34.
2. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 27-9-1989, p. 66.
3. ↑  *El Emigrado*, 30-4-1928, p. 1.
4. ↑  "Tabeirós rindió homenaje al maestro José Fernández",*La Voz de Galicia*, Lalín-A Estrada, 1-9-2002, p. L6.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha en Letras estradenses

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16658277
* WorldCat
* VIAF: 62836951
* BNE: XX923971
* ISNI: 0000 0000 5955 8851
* LCCN: n80019691

 |
**Marcelino Castro Prieto**, nado en Xermade cara a 1898, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Veciño de Roupar. Foi concelleiro de Xermade durante a ditadura de Primo de Rivera e pertenceu á Unión Patriótica. Na Segunda República foi elixido alcalde de Xermade, aínda que a súa elección foi anulada por cuestións legais. Foi presidente do comité de Izquierda Republicana de Xermade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu para evitar a súa detención. Logrou exiliarse en Cuba, arribando á illa en febreiro de 1937. Retornou a Roupade en 1940.

Notas
-----

1. ↑  *BOP Lugo*, 22-2-1926, p. 2.
2. ↑  *Vanguardia Gallega*, 21-6-1932, p. 2.
3. ↑  *Diario de la Marina*, 16-2-1937, p. 12.
4. ↑  Lamela, Luís (2023). *A loita dos perdedores*. Santiago de Compostela: Laiovento. p. 19. ISBN 978-84-8487-635-9.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Cabana, Ana (2013). *La derrota de lo épico*. Valencia: Publicacions de la Universitat de València. p. 178. ISBN 978-84-370-9089-4.
A **Sociedade Galega de Terminoloxía (SGaT)** é unha asociación sen ánimo de lucro formada por persoas interesadas na terminoloxía galega.

Historia
--------

O día 6 de outubro do ano 2004 diferentes investigadores, tradutores e especialistas en terminoloxía reuníronse en Santiago de Compostela, en dependencias do Consello da Cultura Galega para constituíren a Sociedade Galega de Terminoloxía. Nesta reunión formounse unha Comisión Promotora, que convocou a todas as persoas interesadas a participar na súa primeira Asemblea Xeral, que tivo lugar o día 27 de xaneiro de 2005, ás 17.00 h, no Salón de Graos da Facultade de Filoloxía da USC. Nesta xuntanza presentouse oficialmente a asociación e elixiuse a súa primeira Xunta Directiva, ao tempo que se debateron as liñas de traballo que a entidade desenvolverá no futuro.

### Primeira Xunta Directiva

Na antedita asemblea quedou constituída a primeira xunta directiva da SGaT, formada polas seguintes persoas:

* Presidenta: Iolanda Galanes Santos
* Vicepresidente: Luís Daviña Facal
* Secretaria: Berta Castaño Torrado
* Tesoureira: Anxos Sobriño Pérez
* Vogal 1º: Ana Martínez Fernández
* Vogal 2º: José Ramóm Pichel Campos
* Vogal 3º: Salvador Pérez Froiz
* Vogal 4 º: Manuel Núñez Singala

O día 8 de xuño de 2005, a Sociedade Galega de Terminoloxía organizou un acto académico, na sede do Consello da Cultura Galega, no Pazo de Raxoi, para presentar as súas actividade para este ano, a súa páxina web e diverso material informativo. Neste acto pronunciou unha conferencia a presidenta da Asociación Española de Terminoloxía, Teresa Cabré, co título "Xestión terminolóxica das linguas minorizadas: presentación xeral e algúns apuntamentos sobre o galego".

O día 25 de abril de 2006 a profesora Rute Costa Vilhena, presidenta da Asociación Europea de Terminoloxía e da Associação Portuguesa de Terminologia, pronunciou, no Salón de Actos do Consello da Cultura Galega, a conferencia "A cooperación en terminoloxía no contexto internacional", acto organizado en colaboración co Consello da Cultura Galega.

Fins da sociedade
-----------------

A SGaT ten como obxectivos, entre outros, facilitar o coñecemento e a cohesión entre as persoas relacionadas coa terminoloxía en Galicia, promover accións formativas e propiciar o intercambio de información e coñecementos neste eido.

Notas
-----

1. 1 2  Créase a Sociedade Galega de Terminoloxía CCG, 13/10/2004. Consultada o 4 de outubro de 2018.
2. ↑  A Sociedade Galega de Terminoloxía convoca a súa primeira Asemblea Xeral CCG, 26/01/2005. Consultada o 4 de outubro de 2018.
3. 1 2  Sociedade Galega de Terminoloxía (SGaT) Xunta de Galicia. Consultada o 4 de outubro de 2018.
4. ↑  A Sociedade Galega de Terminoloxía inicia as súas actividades cunha conferencia de Mª Teresa Cabré CCG, 7/6/2005. Consultada o 4 de outubro de 2018.
5. ↑  A terminóloga portuguesa Rute Costa fala en Santiago de cooperación internacional, en Vieiros.com.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web da SGaT.
* Estatutos da SGaT.
* Xusto A. Rodríguez Río: "A modernización terminolóxica e o uso do galego en contextos científico-técnicos: o papel das universidades".
**Ingo Schwichtenberg**, nado en Hamburgo o 18 de maio de 1965 e finado no mesmo lugar o 8 de marzo de 1995, foi un dos fundadores da banda alemá de *heavy metal* Helloween, en 1984, e o seu batería até 1993. É o autor da idea e dos deseños do *ex-libris* da banda: *The Pumpkin* (a cabaza).

Tras case unha década tocando en Helloween, comezou a ter problemas de esquizofrenia e de depresión maníaca, desencadeados pola inxestión abusiva de bebidas alcohólicas, drogas, o que, segundo a banda, foi o factor responsábel do seu suicidio.

A situación chegou ao límite no final dun concerto, no Xapón, en 1993, cando Ingo tivo unha forte crise psicótica, o que levou a que fose suspenso de actuar con Helloween até tratar a súa dependencia de drogas, tendo que ser substituído por Richie Abdel Nabi (que tocou só até ao final da xira) en plena digresión de promoción do traballo *Chameleon*.

Despois de deixar o grupo, e ser substituído por Uli Kusch, abandonou tamén a medicación psiquiátrica. O seu estado de saúde agravouse tras a morte repentina do seu pai, o que fixo que se mergullase na súa tristeza e que as crises esquizofrénicas se tornasen máis frecuentes.

En marzo de 1995, con 29 anos, puxo fin á súa vida tirándose ás vías do metro, na estación de *Friedrichsberg*, en Hamburgo.

Está enterrado no cemiterio de *Waldfriedhof Volksdorf*, en Hamburgo.

En 1996, o seu ex-colega de banda, Michael Kiske (ex-Helloween), dedicoulle algunhas músicas, como "Always" e "Do I Remember a Life?", do álbum *Instant Clarity*. Foi en 1996, tamén, cando Helloween lle dedicou o álbum *The Time of the Oath*.

Discografía
-----------

Como batería, participou nos seguintes álbums de Helloween:

* 1985 - *Helloween*
* 1985 - *Walls of Jericho*
* 1987 - *Keeper of the Seven Keys: Part 1*
* 1988 - *Keeper of the Seven Keys: Part 2*
* 1991 - *Pink Bubbles Go Ape*
* 1993 - *Chamaleon*

Participou tamén como co-autor dalgúns temas dos álbums arriba referidos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ingo Schwichtenberg en findagrave.com *(en inglés)*
* Páxina-memorial dedicada a Ingo *(en alemán)* *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q649198
* WorldCat
* VIAF: 101144648528772592663
* Discogs: 487247
* Europeana: ID
* ISNI: 0000 0001 3289 3147
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0197571

 |
**Luís Celeiro Álvarez**, nado en Samos o 25 de decembro de 1955, é un xornalista e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Licenciado en Ciencias da Información (rama de Xornalismo) pola Universidade Complutense de Madrid, é doutor en Socioloxía e Ciencia Política, pola Universidade de Santiago de Compostela.

Desenvolveu a súa actividade como xornalista en *A Nosa Terra*, o semanario *Tempo Galego*, correspondente de *Diario 16* en Galicia, colaborador de *La Voz de Galicia*, *El Progreso*, *La Región*, *El Correo Gallego* e *O Correo Galego*, xunto con outra serie de publicacións diarias e semanais. Entre 1991 e 1996 foi xefe do Gabinete do Conselleiro, primeiro, de Relacións Institucionais e, despois, de Cultura. En xuño de 1996 retomou a súa actividade como director de Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela. No ano 1997 encargáronlle a dirección da súa publicación xornalística e, en novembro de 1999, a do diario dixital *USC. Xornal electrónico*, o primeiro xornal diario electrónico das universidades do Estado Español. Actualmente é xefe do Gabinete de Comunicación e profesor Asociado na Facultade de Ciencias da Comunicación nesta mesma Universidade.

Obras
-----

### Ensaio

* *El Escolar, El Faro de Veiga e La Voz de Ortigueira*, 1989.
* *Xacobeo: bibliografía*, 1994.
* *Os Gabinetes de comunicación en Galicia : portavoces de organizacións, fontes abertas ós medios*, 1995, Tese de doutoramento. USC.
* *Elías Valiña*, 1996, Xunta de Galicia.
* *Fiz Vergara Vilariño, poeta nos eidos da bremanza*, 2003, Fundación Caixa Galicia.
* *Elías Valiña, o valedor do Camiño: 1955-1989*, 2007, Xunta de Galicia.
* *Elías Valiña, valedor del Camino: 1955-1989*, 2007, Xunta de Galicia.

### Obras colectivas

* *A Comunicación na empresa e na institución*, 2000, Ir Indo.
* *Apuntes sobre a prensa comarcal en Galicia*, 1990.
* *Sucasas*, 1993.
* *Estratexias dos medios locais galegos na fin de século*, 1999.
* *Realidade social galega*, 2000.

Premios
-------

* Premio Literario Ánxel Fole, 2002.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12392500
* WorldCat
* VIAF: 86761720
* AELG: 265
* BNE: XX1097141
* Dialnet: 2532003
* GND: 1033996262
* ISNI: 0000 0000 6072 8256
* SUDOC: 112139523

 |
Unha partida de xadrez **armaxedón**, tamén coñecida como **morte súbita**, é na que, xeralmente en modo lóstrego (cinco minutos por xogador para toda a partida), quen xoga coas pezas brancas dispón de máis tempo para realizar as súas xogadas. Porén, ten a obriga a gañar a partida, mentres que quen xoga coas pezas negras obtén a vitoria en caso de táboas. Este tipo de partida adoita utilizarse como desempate definitivo cando todos os intentos previos resultaron insuficientes.

Entre os torneos que empregan este sistema de desempate destacan os realizados mediante encontros individuais ou por eliminación directa, como os campionatos mundiais. O desempate por armaxedón estipulouse como último recurso a partir dos encontros do Mundial de xadrez de 2006.

En 2016 propúxose un nome distinto, ao disputarse o campionato mundial con esta cláusula. Alberto Paglilla, xornalista de xadrez italo-arxentino, ideou o "minuto d'oro". Argumentou que a diferenza dun minuto nunha partida lóstrego, ben sexa de máis ou de menos, é valiosa e enorme. Por contra, "armaxedón" é máis afastado.

Notas
-----

1. ↑  Perdomo, Leandro. "Reglas de desempate en ajedrez". *The Zugzwang Blog* (en castelán). Consultado o 15 de novembro de 2022.
2. ↑  "Armagedón". *Chess.com* (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 15 de novembro de 2022. Consultado o 15 de novembro de 2022.
3. ↑  "¿Que es el Armagedón en el ajedrez". *Chess.com*. Consultado o 15 de novembro de 2022.

Ver tamén
---------

* Xadrez
* Xadrez rápido
O Aragats
O Aragats localízase no noroeste de Armenia

|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos armenios. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

O **Monte Aragats** (en armenio: *Արագած*) con 4 095 m de altitude é o punto máis elevado de Armenia.

Situación e características
---------------------------

O Aragats érguese na provincia de Aragatsotn, no noroeste do país e da súa capital Iereván. É un antigo estratovolcán extinto, cunha cima cuádrupla de picos que conforman as beiras do cráter.
No sur da montaña sitúase a importante cidade de Ashtarak, e noutros lados aséntanse vilas e aldeas.

Usos da montaña
---------------

O monte é un popular destino alpinístico para os montañeiros locais e visitado por turístas nos meses estivais. Nas súas ladeiras levántase o Observatorio Byurakan, ben coñecido, un dos prinicipais observatorios astronómicos mundiais, e a fortaleza Amberd, medieval.

Lendas
------

Segundo unha lenda, Grigor Lusavorich (Gregorio o Iluminador), subiu até o cume do Aragats para rezar, sendo testemuña dunha luz que baixou desde o ceo até a súa persoa. A lenda sostén que a mesma luz é visible hoxe, mais só os elixidos son quen de vela.

Galería
-------

* Vista aérea mostrando os catro picos da cimaVista aérea mostrando os catro picos da cima

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Monte Aragats*** |

### Ligazóns externas

* *(en inglés)* Breve descrición en Cilicia.com Arquivado 09 de xuño de 2021 en Wayback Machine.
* *(en inglés)* Monet Aragats

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q203568
* BRE: 1825827
* EBID: ID
* GEC: 0004695
* GeoNames: 616943
* NKC: xx0116241
* VOGRIPA: 89

 |
O **Bnei Herzliya** (en hebreo: בני הרצליה, literalmente: *Fillos de Herzliya*), coñecido como até 2013 como **Bnei HaSharon**, é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Herzliya. O club xoga na Ligat ha'Al, máxima competición israelí. Disputa seus partidos no HaYovel Herzliya, con capacidade para 1 750 espectadores e no MetroWest, para 2 500.

Historia
--------

O club creouse a partir da fusión de dous equipos en 2002, o Bnei Herzliya, que acababa de perder a categoría, e o Maccabi Ra'anana, con graves problemas financeiros. Antes da súa fusión, o Bnei Herzliya conseguiu seu único título, a Copa de Israel en 1995. Tras a fusión, seu mellor resultado na liga o logrou en 2004, 2007 e 2008, chegando ás semifinais do campionato. A finais da temporada 2010−11 finalizou a fusión, xogando o equipo unicamente na cidade de Herzliya.

Palmarés
--------

* **Copa de Israel**
	+ **Campións (1)**: 1995

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial Arquivado 22 de xullo de 2012 en Wayback Machine. *(en hebreo)* *(en inglés)*
A **praia de l'Arbeyal** é a praia máis occidental das do concello de Xixón, en Asturias. A praia de l'Arbeyal é a terceira praia en importancia da cidade, lindante cos populares barrios da Calzada e do Natahoyo. Recentement recuperou o seu aspecto orixinario tras décadas de quedar relagada fronte ao auxe industrial da zona. Son estes barrios, ademais, os que conceden á praia a súa idiosincrasia e o seu dinamismo. É unha zona socialmente moi activa, e que tamén o é urbanisticamente, facendo crecer a Xixón cada ano máis cara ao oeste.

Foi inaugurada no ano 1995, recuperando o seu primitivo aspecto, perdido a raíz do auxe industrial da cidade. Anteriormente chamada coñecíase como **praia de La Casera** debido á industria que estaba nos seus arredores. Está situada nun enclave eminentemente industrial, aínda que nas súas inmediacións existen varias zonas verdes.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Praia de l'Arbeyal Modificar a ligazón no Wikidata*** |

* Información sobre as praias na web do concello de Xixón

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9060803
* OSM: 2324779

 |
**Aminath Faiza**, nada o 29 de setembro de 1924 e finada en Malé o 25 de febreiro de 2011, foi unha escritora maldivana en lingua maldivana.

Traxectoria
-----------

(Daisy Maa) Aminath Faiza comezou a escribir poesía aos dezaseis anos, inspirada polo seu tío materno, o poeta Bodufen Valhugey Seedhi. "Thiththibe", como Faiza o chamaba, recitáballe os seus poemas cando os remataba.

Na década de 1950 comezou a dar a coñecer a súa obra, cando Mohamed Amin Didi, o primeiro Presidente das Maldivas, creou o Lhen Veringe Gulzaar (Xardín da Poesía Maldivana). Aminath Faiza foi elixida a Daisy Maa, a margarida do xardín. Desde entón publicou a súa obra en revistas e xornais, así como diversos libros de compilacións. Os seus poemas son de temática amorosa, social, relixiosa e nacionalista.
Faiza colaborou con Rayyithunge Muthagaddim, o primeiro partido político fundado nas illas Maldivas, da man do presidente Mohamed Ameed Didi. Traballou como directora adxunta da antiga escola Madrasat-ul Saniyya, e no Centro de Investigacións Históricas e Lingüísticas das Maldivas, período no que axudou a recompilar o dicionario maldivo. Escribiu o seu último poema no 50 aniversario da escola Iskandhar o 5 de febreiro de 2011.

Morreu logo de sufrir un ictus no Hospital Indira Gandhi Memorial en Malé. Foi soterrada no cemiterio de Aa Sahara. Tivo tres fillos, Ahmed Abbas, Aminath Abbas e Mohamed Hilmy, e seis netos, Eleena Ahmed Abbas, Mona Ahmed Abbas, Marina Ahmed Abbas, Kashif Hilmy, Hathif Hilmy e Yadhya Hilmy.

Recoñecementos
--------------

* Premio Nacional de Recoñecemento (1980)
* Premio Nacional de Honra (1996)

Notas
-----

1. ↑  "Famed Maldivian poet Faiza passes away". *Haveeru Daily*. 25 de febreiro de 2011. Arquivado dende o orixinal o 22 de xullo de 2011. Consultado o 26 de febreiro de 2011.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* http://aminathfaiza.com
* "A national figure who provided inspiration for thousands of young women and men". *Maldives National University*. Archived from the original on 22 de agosto de 2011. Consultado o 24 de setembro de 2019.