**Alateo** (ou **Odoteo**, denominado así por Claudiano; en latín: *Alatheus/Odathaeus*), morto no 387, foi un xefe e caudillo godo. As súas orixes son incertas. Mentres García Moreno afirma que, probabelmente, era un membro da dinastía dos Amalos e que fora pai do rei Ataulfo (r. 410–415), outros historiadores discrepan desta idea.

Traxectoria
-----------

Alateo aparece citado por vez primeira no 376 na obra de Amiano Marcelino. Nese momento, trala morte de Vitimiro, o caudillo dos grutungos, loitando contra os hunos, quedou encargado como rexente xunto con Sáfrax, de protexer a Viderico, o fillo de Vitimiro. Nesa época, segundo o relato, posuía un estatuto equivalente ao do *dux* romano. Despois de seren derrotados polos hunos, xunto con Sáfrax, comandou ao grupo dos grutungos que se negaron a seren dominados polos hunos até as beiras dos Dniester.

No 376, os dous caudillos xunto a outro oficial gótico chamado Famobio, marcharon cara o Danubio, cando os tervingos de Fritixerno acababan de cruza-lo río baixo o permiso imperial do emperador Valente (reinado 364-378), pero a eles non se lles concedeu. 

### Guerra Gótica de 376–382

Dende ese momento, comandou varias incursións contra o Imperio Romano de Oriente entre 376 e 387. Así, no 377, aliados cos nobres tervingos Fritixerno e Alavivo, derrotaron un exército romano na batalla de Ad Salices (baixo Danubio). Pouco despois, participou xunto con Sáfrax, de novo aliados cos tervingos, na batalla de Adrianópole (378), durante a cal comandou a maior parte da cabalaría grutunga. O seu papel foi decisivo na destrución do flanco esquerdo da cabalaría romana durante a batalla e o posterior cerco á infantaría pesada dos xenerais Traxano e Víctor, que deu a vitoria ao bando bárbaro.

Trala batalla de Adrianópole, separáronse dos tervingos e saquearon varias cidades de Tracia e o norte de Grecia e partiron cara a Pannonia, que tamén foi saqueada.

### Asentamento en Panonia

Finalmente, conseguiron negociar a paz co emperador occidental Graciano (reinado 367–383), quen firmou un tratado polo que os seus grutungos poderían asentarse en Pannonia. Alateo e Sáfrax permaneceran tranquillos durante un tempo mais polo 386, cando intentaban atravesar o Danubio para se internar no Imperio romano, foron derrotados polo xeneral romano Prómoto, ás ordes de Teodosio I o Grande. Trala derrota, asentouse na desembocadura do Danubio cos seus homes, ata que decidiu enfrontarse de novo a Prómoto en 387, sendo esta a súa última batalla, xa que morreu durante o combate coas tropas romanas.

Notas
-----

1. 1 2  Smith 1867, p. 90
2. 1 2  García Moreno 2007, p. 339
3. ↑  Kulikowski 2007, p. 126
4. ↑  Christensen 2002, p. 142
5. ↑  Heather 2003, p. 46
6. ↑  Frassetto 2003, p. 46
7. ↑  Wolfram 1990, p. 72
8. ↑  MacDowall 2001, p. 36
9. 1 2  Martindale 1971, p. 802
10. 1 2  Heather 2003, p. 50

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Christensen, Arne Søby (2002). *Cassiodorus, Jordanes and the History of the Goths: Studies in a Migration Myth* (en inglés). Copenhague: Museum Tusculanum Press. ISBN 9788772897103.
* Heather, Peter (2003). *The Visigoths from the Migration Period to the Seventh Century: An Ethnographic Perspective* (en inglés). Woodbridge, Suffolk: Boydell & Brewer Ltd. ISBN 1843830337.
* Heather, Peter (2018). *Emperadores y bárbaros.* (en castelán). Barcelona: Crítica. ISBN 978-84-17067-78-6.
* Kulikowski, Michael (2007). *Rome's Gothic Wars* (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-84633-1.
* Smith, William, ed. (1867). *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (en inglés). Boston: Little, Brown and Company.
* Wolfram, Herwig (1988). *History of the Goths* (en inglés). Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520069831.

### Outros artigos

* Grutungos

* Ostrogodos

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**Vitimiro** | **Rei dos grutungos**
Rexente xunto con Sáfrax**376 - ??** | Sucesor:  |