recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O Arcanxo Miguel na igrexa de Santa María do Azougue, Betanzos.
O **arcanxo Miguel** (en hebreo: מיכאל *Migha-El*, "*Quen coma Deus?*" en árabe: ميخائيل *Mījā'īl*; en grego: Μιχαήλ *Mikhaíl*; en latín: *Michael*), tamén coñecido por **San Miguel**, é o Xefe dos Exércitos de Deus nas relixións xudía, islámica e cristiá (Igrexas católica, ortodoxa, copta e Anglicana).

Para os hebreos é o protector de Israel e patrón da sinagoga. A Igrexa Católica considérao como patrón e protector da Igrexa Universal; e o primeiro dos sete arcanxos, xunto con Gabriel e Rafael. Supostamente tocará a trompeta o día do arrebatamento (1° Tesalonicenses 4, 16), e é o encargado de frustrar a Lucifer ou Satanás, inimigo principal de Miguel por ser o arcanxo dos anxos caídos ou do mal (Apocalipse 12:7). Por iso, na arte represéntase coma un anxo con armadura de xeneral romano, ameazando cunha lanza ou espada a un demo ou dragón. Tamén adoita ser representado pesando as almas na balanza, pois segundo a tradición, el tomaría parte no Xuízo Final, imaxe inspirada no Xuízo de Anubis do Antigo Exipto e recibe o nome de *psicostasia*.

Notas
-----

1. ↑  *O temible xuízo da balanza* Arquivado 27 de maio de 2010 en Wayback Machine. *(en castelán)*.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Miguel (nome de varón)
* Arcanxo Gabriel
* Arcanxo Uriel
* Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Miguel

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arcanxo Miguel*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q45581
* WorldCat
* VIAF: 49524228
* BNF: 15124791g
* CERL: cnp00586809
* DeutscheBio: 118733591
* EBID: ID
* FAST: 458379
* GEC: 0042644
* GiantBomb: 3005-13032
* GND: 118733591
* ISNI: 0000 0000 7995 0674
* LCCN: n2001096929
* NKC: ph553841
* NTA: 160767962
* Orthodox Encyclopedia: 2563460
* SUDOC: 165119047

 |
Coordenadas: 37°24′12″N 121°58′12″O﻿ / ﻿37.4034, -121.97

O **Levi's Stadium** é un estadio situado na cidade de Santa Clara, California (Estados Unidos), aproximadamente a 64 km de San Francisco. Desde 2014 é o estadio local dos San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Tras xogar desde 1973 en Candlestick Park, os 49ers decidiron construír un novo estadio, sendo a súa idea inicial mantelo en Candlestick Point (San Francisco). O proxecto, que incluía plans de mellora urbanística no barrio non puido ser levado a cabo ao fracasar as negociacións co concello. Así, decidiron trasladar o seu proxecto a Santa Clara, onde xa estaba a sede administrativa do equipo. Finalmente, o estadio foi inaugurado o 17 de xullo de 2014. O estadio conta con capacidade para albergar a 68.500 espectadores, ampliábeis até os 75.000.

Historia
--------

Tras a decisión de construír un novo estadio en Santa Clara por parte os San Francisco 49ers da NFL, o recinto comezouse a construír en abril de 2012, sendo finalmente inaugurado dous anos despois. Este estadio substitúe ao Candlestick Park, o cal foi demolido en febreiro de 2015. A empresa de vestimenta Levi Strauss & Co. é o patrocinador titular do estadio. Ademais de albergar os partidos dos 49ers, o estadio é sede da Foster Farms Bowl da NCAA, ademais dun partido anual dos San Jose Earthquakes da Major League Soccer. Tamén foi sede do partido inaugural da Copa América Centenario de fútbol.

Pola súa banda, utilizouse para un partido amigable de fútbol entre México e Chile o 6 de setembro, un partido da National Hockey League en 2014, un partido da National Hockey League entre San Jose Sharks e Los Angeles Kings en 2015, o espectáculo de loita libre profesional WrestleMania 31 en 2015, cunha asistencia de 76.976 espectadores, e a Super Bowl 50 en 2016. A súa capacidade oficial é de 68.500 espectadores, ampliábel até os 75.000 para eventos especiais. O estadio é de ceo aberto e conta con céspede natural, 2.500 metros cadrados de teito verde, 1.800 metros cadrados de paneis solares, e un sistema de reciclaxe de auga para rega e baños.

Interior do Levi's Stadium.

Eventos
-------

### Super Bowl

*Artigo principal**:* Super Bowl.

| Data | Edición | Equipo | Puntos | Equipo | Puntos | Asistencia |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 7 de febreiro de 2016 | L | **Denver Broncos** | 24 | Carolina Panthers | 10 | 71.088 |
|

### Copa América Centenario

*Artigo principal**:* Copa América Centenario.

| Data | Fase | Selección |  | Resultado |  | Selección | Espectadores |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 de xuño, 2016 | Primeira fase | **Estados Unidos** |  | **0:2** |  | **Colombia** | **71.088**
 |
| 6 de xuño, 2016 | Primeira fase | **Arxentina** |  | **2:1** | Chile | **Chile** | **72.864** |
| 13 de xuño, 2016 | Primeira fase | **Uruguai** | Uruguai | **3:0** |  | **Xamaica** | **40.166** |
|
| 18 de xuño, 2016 | Cuartos de final | **México** |  | **0:7** | Chile | **Chile** | **72.864** |

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* San Francisco 49ers

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7419343
* MusicBrainz: ID

 |
A **festa da castaña e do cogomelo** celébrase no concello de Riós a primeira fin de semana de novembro. Esta festa lévase celebrando dende o ano 1994, durante dous días (sábado e domingo) en que se desfruta dos produtos típicos da zona. Dende o ano 2008 esta festa está recoñecida como Festas de interese turístico de Galicia.

Caracteerísticas
----------------

A festa comeza cun vídeo de promoción sobre o Concello de Riós, a continuación actúan diferentes grupos e tamén as pandeireteiras da banda de gaitas do concello e por último para rematar este primeiro día celébrase un magosto popular onde os pratos típicos a degustar son empanadas, pan, chourizos, castañas e bica.

O domingo a xornada comeza coa apertura das casetas onde hai produtos artesanais, xa sexan produtos gastronómicos da zona ou pezas feitas a man. Outra das actividades levadas a cabo este día é unha exposición que recolle a historia das mulleres do rural e do traxe tradicional do Entroido. Toda a festa é amenizada tanto por unha charanga como pola banda de gaitas do concello. Estes son os encargados de acompañar as autoridades por toda a festa. 

Esta festa conta cunha degustación de produtos como son chourizos, castañas asadas e viño, esta está en todo momento amenizada por unha banda de música tradicional. Tamén os restaurantes teñen por costume preparar un menú de xantar tradicional.

Dende o ano 2017 faise entrega da Castaña de Ouro. Ata este ano víñase facendo un tour ciclista polas aldeas que forman o Concello de Riós, cada ano ían por unhas diferentes para que non sempre fose a mesma ruta. Antes de ir comer facíase a entrega de premios aos tres participantes que chegasen primeiro a meta.

Notas
-----

1. ↑  "O Consello da Xunta deste xoves declarará a Festa da Castaña e dos cogumelos de Riós de interese turístico". *Ourense Dixital*. 31 de xullo de 2008.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 30 de abril de 2019. Consultado o 30 de abril de 2019.
**San Vicente de Zaragoza**, tamén coñecido como **San Vicente de Huesca** ou **San Vicente Mártir,** e tamén coas variantes **Vicenzo** e **Vicencio****,** foi un clérigo hispanorromano, diácono de San Valerio de Zaragoza.

Segundo a tradición, Vicente foi acusado da predicación da fe e martirizado baixo o goberno de Diocleciano.

A persecución en Hispania
-------------------------

Non se sabe con certeza se naceu en Huesca ou en Zaragoza. Durante a persecución de Diocleciano, Valerio, bispo de Zaragoza, e Vicente foron prendidos no ano 303 por orde do prefecto Publio Daciano, e trasladados a Valencia. Valerio foi condenado ao desterro, mentres que Vicente sufriu o martirio. A súa morte produciuse en data imprecisa —a tradición asígnalle o 22 de xaneiro— no ano 304 ou 305. De acordo á lenda, antes de morrer, fixo converterse ao cristinianismo o seu verdugo.

Martirio de Vicente
-------------------

Imaxe de San Vicenzo, en Vimianzo, representado cun corvo ao seu carón.
Vicente foi colocado nun ecúleo. Rompéronlle os brazos e as pernas, azoutárono, e abríronlle as carnes con uñas de garfos de aceiro. Mais, sen conseguir os seus propósitos, Daciano ordenou que fose desollado e colocado nunha grella sobre brasas quentes e sal. Foi guindado máis tarde a un alxube, onde morreu. O seu corpo foi abandonado nun vertedoiro (onde se levantaría unha ermida, hoxe parroquia de San Vicente Mártir en Benimámet), onde foi defendido por un corvo fronte á ameaza dun lobo. Daciano ordenou lanzar o seu cadáver ao mar cunha pedra de muíño, pero o corpo foi devolto á beira. Este foi recolleito e escondido pola comunidade cristiá.

Iconografía e culto
-------------------

Adoita aparecer en pintura coas vestimentas do seu rango, acompañado por un corvo ou suxeito a unha moa de muíño ou unha grella. Estes símbolos fan referencia ao seu longo e atroz martirio.

É patrón de 31 parroquias galegas coa variante **San Vicenzo** e de 67 coa variante **San Vicente**.

Cultura popular en Galicia
--------------------------

En Galicia, adoitábase invocar para a bendición da masa e do pan e, por tal motivo, era considerado patrón dos panadeiros. Algunhas das frases empregadas son:

* *San Vicente te acrecente*
* *San Vicente, meu parente, que me puxo a man na frente*

Véxase tamén
------------

* Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Vicente
* Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Vicenzo

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6  Ferro Ruibal, Xesús; et alii (1992). *Diccionario dos nomes galegos*. Ir Indo.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Abad, Xoán C. (2022). *In hac lacrimarum valle. Guía ilustrada para recoñecer os santos patróns dos templos da provincia de Pontevedra*. Instituto de Estudos Vigueses.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q318974
* WorldCat
* VIAF: 72193475
* BNE: XX1151266
* BNF: 11943905m
* BVMC: 29431
* CERL: cnp00542818
* DBE: san-vicente
* DeutscheBio: 118937065
* FAST: 1856124
* GEA: 12803
* GEC: 0070337
* GND: 118937065
* ISNI: 0000 0000 1059 0869
* LCCN: n82165705
* NKC: xx0269882
* NTA: 238150739
* Orthodox Encyclopedia: 158452
* SUDOC: 16739245X

 |
Zatulovskaia o 16 de xaneiro de 1964
**Tatiana Zatulovskaia** (hebreo: *טטיאנה זטולובסקיה*; ruso: *Татьяна Яковлевна Затуловская*), nada en Bakú (RSS de Acerbaixán) o 8 de decembro de 1935 e finada en Ascalón (Israel) o 2 de xullo de 2017, foi unha xadrecista israelí (anteriormente soviética e rusa). Foi tres veces campioa do Campionato Soviético Feminino e dúas veces campioa mundial Sénior Feminina. Foi nomeada Mestra Internacional Feminina en 1961 e Gran Mestra Feminina en 1976. Durante a súa vida tamén foi enxeñeira xeolóxica e ximnasta.

Zatulovskaia gañou o Campionato Soviético Feminino de Xadrez en 1960, 1962 e 1963. Representou a URSS nas Olimpíadas Femininas de Xadrez en 1963 e 1966, e gañou a medalla de ouro do equipo en ambas ocasións. Obtivo tamén unha medalla de prata individual en 1963 e un ouro individual en 1966. Durante as décadas de 1960 e 1970 clasificouse en varias ocasións para os campionatos Interzonais e os Torneos de Candidatas previos aos Mundiais Femininos de Xadrez.

En 1993 gañou o Mundial Feminino Sénior cunha puntuación de 10 puntos sobre 11 (10 vitorias, 0 derrotas e 2 táboas). Repetiu ese éxito en 1997. En 2000 emigrou a Israel, país ao que representou nas Olimpíadas Femininas de Xadrez de 2002 en Bled (Eslovenia).

Notas
-----

1. ↑  "RIP Tatiana Zatulovskaya (1935-2017)". *Chess Federation of Russia* (en inglés). 2 de xullo de 2017. Consultado o 4 de abril de 2023.
2. ↑  Sunnucks, Anne (1976). *Encyclopaedia of Chess* (en inglés). Robert Hale. p. 588. ISBN 9780709146971.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Tatiana Zatulovskaia nas Olimpíadas Femininas de Xadrez

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q272403
* BRE: 5197955
* 365chess: Tatiana\_Zatulovskaya
* ChessGames.com: 45245
* ChessTempo: 233865
* FIDE: 4109902

 |
**Ana María Josefina Alvajar López**, nada na Coruña en 1918 e finada en Madrid o 31 de decembro de 2005, foi unha escritora e violinista galega.

Traxectoria
-----------

Filla do político republicano César Alvajar e de Amparo López Jeán, era irmá de María Teresa, Amparo e Javier Alvajar López. Desde moi nova mostra inclinación pola música e pasou a formar parte da Orquestra Filharmónica, constituída por afeccionados baixo a dirección de Alberto Garaizábal e máis tarde da Orquestra de Cámara da Sociedade Filharmónica desta mesma cidade. Durante a guerra civil, separada de seus pais, que estaban en territorio republicano, ten que facer fronte ás dificultades económicas nun primeiro momento e máis tarde en coidar pola integridade de seus irmáns. Así, tivo que agochar seu irmán Javier nunha aldea, quen desertara do exército nacional para pasarse ao bando republicano e non puido reunirse cos seus pais, exiliados en Francia, mentres non liberaron a súa irmá María Teresa, presa no cárcere da Coruña. Por fin, puido xuntarse cos seus pais en 1940 na localidade francesa de Vimoutiers. Tras dous anos en Francia, volveu a Coruña en 1942, cidade na que se radicou até 1948, cando se trasladou a Madrid. No 2003 recibiu o Premio a la Lealtad Republicana da Asociación Manuel Azaña.

Obra
----

* *Vivencias* (1986)
* *Notas sobre Amparo Alvajar, exiliada gallega* (2003)
* *Soltanto lastre* (2005). Ediciós do Castro

Vida persoal
------------

Casou con Vicente Pérez García e foi nai de Javier, José Antonio, Ana María e Juan Luis Pérez Alvajar.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 2-1-2006, p. 42.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-146-9.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q12382955
* WorldCat
* VIAF: 4581005
* BNE: XX828655
* ISNI: 0000 0000 5940 668X
* LCCN: no2001055825
* SUDOC: 120663007

 |
| Circuíto de Misano Marco Simoncelli |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras | Gran Premio de Motociclismo de San Marino; Campionato do Mundo de Superbikes; Fórmula Renault; Blancpain Sprint |
| Localización | Italia Misano Adriatico, Provincia de Rimini, Emilia-Romagna, Italia |
| Lonxitude | 4,200 km. |
| Curvas | 16 |
| Volta rápida | 1:31.868 |
| Piloto récord | Jorge Lorenzo |
| Escudería récord | Yamaha YZR-M1 |
| Coordenadas | Coordenadas: 43°57′41″N 12°41′09″L﻿ / ﻿43.961375, 12.685958 |
|  |
| Vista do Circuíto |
| Vista aérea |
|

O **circuíto de Misano Marco Simoncelli** (ata 2006: ***Circuito Internazionale Santamonica***) é un autódromo na fracción de Santa Mónica, comuna de Misano Adriático, rexión de Emilia-Romaña, Italia. Inaugurouse en 1972 cunha extensión de 3.488 metros. En 1993, a súa lonxitude aumentou a 4.060 metros (coa opción dunha variante curta), e as instalacións se actualizaron varias veces durante esa década. Para que o Campionato Mundial de Motociclismo volvera a Misano, modificou o sentido de xiro (agora no sentido horario) e a pista ensanchouse a 14 metros, polo que a extensión pasou a ser de 4.180 metros.

Misano albergou numerosos grandes premios do Campionato do Mundo de Motociclismo: o Gran Premio de Motociclismo de Italia en 1980, 1984, 1989, 1990, 1991 e 1993; e o Gran Premio de Motociclismo de San Marino entre 1985 e 1987, e máis tarde desde 2007. O Campionato Mundial de Superbikes correuse por vez primeira en 1991 e máis tarde desde 1994.

Misano tamén albergou carreiras da Fórmula 2 Europea (desde 1977 ata 1984), o Campionato Mundial de Resistencia (en 1978), a BPR Global GT Series (en 1998), o Campionato da FIA de Sport Prototipos (en 1998) e o Campionato Alemán de Superturismos (en 1999). Na década de 2000, foi utilizado para campionatos internacionais de monoprazas, como a Fórmula 3000 Europea (en 1999, 2000, 2005, 2006 e 2008), a World Series by Renault (en 2006) e a Fórmula Master Internacional (en 2005), así como os campionatos italianos de Fórmula 3, Fórmula Renault, turismos e gran turismos.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Circuíto de Misano Marco Simoncelli Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Ligazóns externas

* Páxina web oficial do circuíto de Misano *(en italiano)*
Coordenadas: 40°31′24″N 3°54′00″O﻿ / ﻿40.5232, -3.8999

Cidade do Fútbol de Las Rozas
A **Cidade do Fútbol de Las Rozas** é un conxunto de instalacións deportivas propiedade da Real Federación Española de Fútbol, e onde ten a súa sede social esta federación.

Sitúase no municipio de Las Rozas, Comunidade de Madrid (España). Foi aberta en 2003.

Baseada nunha idea do arquitecto Gerardo Ayala, autor do proxecto coñecido como «Génesis», a Cidade do Fútbol está construída sobre unha superficie de 12 ha. Este proxecto custou ao redor de 42 millóns de euros.

Instalacións
------------

* A sede central da RFEF
* Cinco campos de fútbol
* Un ximnasio
* Zona de prensa
* Un pavillón multiúsos
* Unha residencia deportiva
* Unha área social e de formación
* Servizos médicos

Datos xerais
------------

**Dirección:**   
Ramón y Cajal, s/n  
CP: 28230  
Las Rozas (Madrid)

A Cidade do Fútbol atópase a uns 5 km do centro urbano de Las Rozas de Madrid, xunto ao parque empresarial de Las Rozas, a 24 quilómetros da capital. Para chegar, accédese pola estrada da Coruña (A-6) e atópase xunto ao centro comercial Las Rozas Village.

Notas
-----

1. ↑  A Cidade do Fútbol de Las Rozas ponse a punto para abrir as súas portas

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial *(en castelán)*
* Fotos da cidade do fútbol *(en castelán)*
**Elena Donaldson-Akhmilovskaia**, nada como *Elena Bronislavovna Akhmilovskaia* (ruso: *Елена Брониславовна Ахмыловская*) en Leningrado o 11 de marzo de 1957 e finada en Kirkland (Estados Unidos de América) o 18 de novembro de 2012, foi unha xadrecista estadounidense nada na Unión Soviética. En 1977 a FIDE outorgoulle o título de Gran Mestra Feminina. Ao gañar o Torneo Feminino de Candidatas en 1986, ese ano xogou contra Maia Chiburdanidze en Sofía polo título de Campioa Mundial Feminina, mais perdeu por 8½–5½.

Akhmilovskaia, Gaprindashvili, e Alexandria na 27º Olimpíada de Xadrez, celebrada en Dubai en 1986.

Traxectoria
-----------

Donaldson-Akhmilovskaia naceu en Leningrado nunha familia dedicada ao xadrez. En 1969 a familia mudouse a Krasnoiarsk, onde se iniciou no círculo de xadrez do Pazo de Pioneiros local. Viviu en Sochi e posteriormente en Tbilisi de 1979 até 1988. Ese ano fuxiu aos Estados Unidos tras casar con John Donaldson, o capitán do equipo estadounidense, nas Olimpíadas de xadrez de Tesalónica (Grecia), de quen se divorciou posteriormente.
Dende 1990 viviu na área de Seattle co seu novo marido, Georgi Orlov, Mestre Internacional, o seu fillo e a súa filla, froito dun matrimonio anterior. Gañou o Campionato Feminino de Xadrez dos Estados Unidos en 1990 e 1994. En 1993 compartiu o premio con Irina Levitina. En 2010 recibiu o título de Instrutora FIDE.

O 18 de novembro de 2012 finou en Kirkland (Washington, Estados Unidos) por causa dun tumor cerebral que lle diagnosticaran nove meses antes.

Notas
-----

1. ↑  Di Felice, Gino (21 de novembro de 2017). *Chess International Titleholders, 1950-2016* (en inglés). McFarland. ISBN 9781476671321.
2. 1 2  Weber, Bruce (20 de novembro de 2012). "Elena Donaldson, Chess Champion in U.S.S.R. and Then U.S. Dies at 55". *The New York Times* (en inglés). Consultado o 20 de xaneiro de 2023.
3. ↑  "The Chess Games of Elena Donaldson-Akhmilovskaya". *chessgames.com* (en inglés). Consultado o 20 de xaneiro de 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q74744
* BRE: 3954501
* 365chess: Elena\_Akhmilovskaya
* ChessGames.com: 15604
* ChessTempo: 52982
* FIDE: 2000547

 |
| Circuíto de Pescara |
| --- |
|  |
| Plano do Circuíto |
|  |
| Datos |
| Carreiras |  |
| Localización | Italia Pescara, Italia |
| Lonxitude | 25,8 km |
| Curvas |  |
| Volta rápida (1957) | 9:44.6 |
| Piloto récord |  Stirling Moss |
| Escudería récord | Vanwall |
| Coordenadas | Coordenadas: 42°28′30″N 14°09′03″L﻿ / ﻿42.475, 14.150833333333 |
|  |
| Vista do Circuíto |
|  |
|

O **Circuíto de Pescara** é un circuíto de estrada de 25,8 km preto de Pescara, Italia. A pista tiña dúas longas rectas entre os pobos, así como esixentes curvas no trazado costeiro. Os camiños eran estreitos e cheos de fochancas, e os 25.8 Km. de lonxitude convertérono no circuíto máis longo. A primeira carreira tivo lugar en 1924.

O circuíto foi utilizado no 1957 para o Campionato mundial de Fórmula 1. A carreira se celebrou excepcionalmente a causa da improvisada cancelación do Gran Premio de Bélxica e dos Países Baixos. A última carreira foi en 1961. Despois o circuíto foi retirado permanentemente como un lugar de carreiras, xa que era imposible para os organizadores garantir a seguridade dos condutores e espectadores.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Pescara

| Ano | Piloto | Auto | Duración | Lonxitude | Voltas | Velocidade media | Data | GP de |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1957 |  Stirling Moss | Vanwall | 2:59:22.7 h | 25´8 Km. | 18 | 155´565 km/h | 18. Agosto | Italia Pescara |
**Joyce Hilda Banda**, nada en Zomba o 12 de abril de 1950, é unha avogada e política malauí. Exerceu a Presidencia da República desde o 7 de abril de 2012 até o 31 de maio de 2014, tralo falecemento do presidente Bingu wa Mutharika, converténdose na primeira muller en asumir a presidencia do país na historia e a segunda muller na historia de África en ser xefa de estado, despois de Ellen Johnson Sirleaf presidenta da República de Liberia. De 2009 a 2012 asumira a vicepresidencia do país.

Traxectoria
-----------

Foi membro do parlamento pola circunscrición de Zomba-Malosa e ministra de xénero, benestar do neno e servizos comunitarios ata que foi nomeada ministra de asuntos exteriores o 1 de xuño de 2006 polo presidente Bingu wa Mutharika. En 2009 asumiu a vicepresidencia do país, cargo que ocupou até 2012 cando se converteu na primeira muller presidenta da república e a segunda xefa de estado da historia de África.

É a fundadora da Asociación Nacional de Mulleres de Negocios.

En 2011 foi considerada pola revista Forbes como a terceira muller máis poderosa do continente africano.

Tamén en 2011 fundou o Partido Popular, agrupación política que lidera e antes do falecemento de Bingu wa Mutharika era considerada a forza que podía disputarlle a presidencia nas eleccións xerais de 2014.

Durante a elección presidencial de 2014 denunciou a falta de transparencia e tempo para estes comicios e pediu ao Tribunal Electoral suspender a constitución, isto despois de que o consello anunciase como gañador ao opositor Peter Mutharika, irmán do expresidente Bingu Wa. Con todo, o Tribunal fixo oídos xordos e finalmente o 31 de maio foi xuramentado Peter como novo presidente de Malaui.

Notas
-----

1. 1 2  "Malawi" (PDF). *Ministerio de Asuntos Exteriores del Reino de España*. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 5 de xaneiro de 2010.
2. ↑  "Malawi's President Mutharika dead". *Reuters* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 06 de abril de 2012. Consultado o 28 de marzo de 2021.
3. 1 2  "Mutharika starts second term as Malawi president" (en inglés). AFP. 18 de maio de 2009. Arquivado dende o orixinal o 30 de xuño de 2012. Consultado o 18 de decembro de 2009.
4. ↑  "The 20 most powerful women in Africa, no3: Joyce Banda". *Forbes* (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 13 de abril de 2012. Consultado o 9 de abril de 2012.
5. ↑  [*Ligazón morta*]

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Goberno de Malaui
* United Nations page re 1997 Africa Prize

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q57388
* WorldCat
* VIAF: 305858494
* EBID: ID
* GND: 1211974820
* IMDb: nm5588450
* ISNI: 0000 0004 2338 6057
* LCCN: nb2015012196
* Munzinger: 00000029132
* NTA: 369826957

 |
**Grupo 1500** é unha formación musical galega, vocal e instrumental, dedicada á interpretación da música antiga.

Formación
---------

O grupo conta cunha formación estable de seis músicos, ampliando tanto a formación coma os instrumentos segundo os programas. Son colaboradores habituais Abraham Cupeiro (corneta, frautas e gaita) e Arquímedes Artal (viola de gamba e *lirone*). Na actualidade está dirixido por Andrés Díaz.

Traxectoria
-----------

O gruo fundouse no ano 2005, e o seu repertorio abrangue desde a música composta nos séculos centrais e finais da Idade Media até a música do Renacemento e o primeiro Barroco, tomando como referente central o ano 1500. Na interpretación e composición dos seus programas emprega instrumentos medievais e renacentistas.

Para alén da súa actividade concertística, o grupo desenvolve outros proxectos musicais, tales como bandas sonoras para audiovisuais e teatro (como a curtametraxe *Cadea Perpetua* ou os documentais *O Mariscal* e *Cetreiros do Século XXI*), guías e concertos monográficos, ademais da colaboración con outras formacións no eido da música antiga (*Silva de Sons*, *Os Menestreis de 1500*, etc).

O grupo actuou no festival "Espazos Sonoros" (edicións do 2008 e 2012), a "Festa da Istoria" de Ribadavia, o ciclo "Músicas na Compañía" da USC, así como noutros eventos, tanto da xeografía galega como da europea (Portugal, Francia, Austria, etc).

Programas
---------

Os programas xiran arredor de diferentes xéneros temáticos: *Eamus videre…* – ciclo da Semana Santa nos cancioneiros do século XVI - ; *Do divino e o mundo* – un percorrido pola música antiga, do século XIII ao XVI - ; ou *Amor e Danza na Europa das Nacións* - viaxe musical imaxinaria pola Europa do século XVI.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Galiciantunes.com
2. ↑  Ficha na páxina da Consellería de Cultura de Galicia *(en castelán)*
3. ↑  *Música medieval e indulgencia plenaria en la catedral de Lugo*, artigo en *La Voz de Galicia, 23 de decembro de 2016* (en castelán)*.*
4. ↑  *El grupo 1500 en concierto: Cancioneros del siglo XVI y cantigas del Rey Afonso X*, artigo en Musicaantigua.com, o 7 de decembro de 2013 *(en castelán)*
5. ↑  *La Diócesis de Lugo celebra que su catedral tenga la indulgencia perpetua*, artigo en *El Progreso*, 19 de decembro de 2016 *(en castelán)*
6. ↑  *Concierto del Grupo 1500*, artigo en *La Voz de Galicia*, 2 de maio de 2008 *(en castelán)*.
7. ↑  *El escritor Vidal-Folch analizará en Santiago las figuras de Cervantes y Shakespeare en el 4º centenario de sus muertes*, artigo en La Vanguardia, o 23 de abril de 2016 *(en castelán)*
8. ↑  *Un viaje musical a través de cinco siglos con el Grupo 1500* Arquivado 30 de maio de 2020 en Wayback Machine. artigo en El Correo Gallego, o 14 de setembro de 2011 *(en castelán)*

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina web
**María del Amparo Alvajar López Jeán**, nada na Coruña o 11 de agosto de 1916 e finada en Monção en maio de 1998, foi unha xornalista, tradutora e escritora galega.

Traxectoria
-----------

Filla do político republicano César Alvajar e de Amparo López Jeán, era irmá de Ana María Alvajar, María Teresa Alvajar López e Javier Alvajar López. Destacou dende nova polos seus dotes musicais e intelectuais. Estudou Comercio na Coruña. Na Segunda República traballou no concello da Coruña e foi secretaria de Casares Quiroga. Co triunfo da Fronte Popular marchou a Madrid a traballar para os Servizos Secretos do Ministerio da Gobernación que dirixía Casares Quiroga. Logo do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a Valencia onde casou con Arturo Cuadrado. Despois trasladouse co goberno até Barcelona onde naceu a súa única filla, Silvia. Exiliouse en Francia e embarcou en Bordeos cara a Buenos Aires. Amparo viviu na Arxentina até 1955, onde publicou artigos e ensaios sobre o teatro e sobre Galicia e fixo traducións ao castelán. Tamén estreou as comedias dramáticas *Amada y Tú* e *Un balcón para los Lester*. Casou posteriormente cun avogado arxentino co que se trasladou a México. Anos despois volveu separarse, e trasladouse a traballar a Nova York como tradutora da ONU. Despois marchou a París, onde traballou como tradutora do *Correo da UNESCO*. En 1961 foi directora do equipo de tradución da OIT en Xenebra e tamén foi tradutora no Comité de Desarme, na Organización de Enerxía Atómica e durante a conferencia sobre seguridade europea. Cando se xubilou trasladouse a vivir a Monção onde morreu en maio de 1998.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada* (DVD). El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8.
* Marco, Aurora (2007). *Dicionario de Mulleres Galegas*. Edicións A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-146-9.
* Pérez Leira, L. (2009). *Mulleres da emigración* (bilingüe: galego-castelán). Galicia en el Mundo. ISBN 978-84-936759-9-8.

### Ligazóns externas

* "Amparo Alvajar". *Álbum de Galicia* do Consello da Cultura Galega.
* "Amparo Alvajar". *Álbum de Mulleres* do Consello da Cultura Galega.
* Pérez Leira, Lois (30/5/2014). "Amparo Alvajar: unha vida marcada pola guerra civil" *Galicia Confidencial*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20533369
* WorldCat
* VIAF: 45199610
* BNE: XX1132644
* FAST: 1428757
* GND: 123090369
* ISNI: 0000 0000 4119 1991
* LCCN: no2001055802
* SUDOC: 097530468

 |
| *Cucurbita ficifolia* |
| --- |
| Froito e follas. |
| Clasificación científica |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Reino: | Plantae |
| División: | Magnoliophyta |
| Clase: | Magnoliopsida |
| Orde: | Cucurbitales |
| Familia: | Cucurbitáceas |
| Subfamilia: | Cucurbitoideae |
| Tribo: | Cucurbiteae |
| Xénero: | *Cucurbita* |
| Especie: | ***C. ficifolia*** |

 |
| Nome binomial |
| *Cucurbita ficifolia*Bouché, 1837 |
| Sinonimia |
| * *Cucurbita melanosperma* Gasp. 1855
* *Pepo ficifolia* (Bouché) Britton
 |

A **cidreira caiota** é unha planta da familia das cucurbitáceas, que dá a **cidra caiota**, un froito cunha polpa utilizada na alimentación especialmente para facer doces.

Características
---------------

Esta melón é de cor verde con manchas brancas no exterior e no interior contén unha polpa branca e moi fibrosa, empregada para facer doces e sobremesas. As sementes son negras e o froito, cando está maduro, ten unha pel bastante dura,  podendo chegar a pesar de 1 a 4 kg.

Pode ser confundida facilmente con algunhas variedades de sandía, que tamén se usan para facer doces.

### Orixe

A orixe evolutiva desta especie encóntrase en América Central ou do Sur, cos rexistros arqueolóxicos máis antigos rexistrados no Perú, datados entre o 3000 e o 4000 a.C.

### Usos

En Portugal e o Brasil, especialmente no sur, a súa polpa cocida utilízase para facer o doce de *gila* ou *chila*. Este doce está en fíos brancos e emprégase en infinidade de receitas tradicionais.

No Brasil, non é unha planta moi convencional, cultivada a pequena escala polos agricultores familiares, principalmente nos estados de Rio Grande do Sul e Santa Catarina  .

O froito inmaturo, aínda que moi pouco usado, tamén se pode usar na alimentación, e a planta tamén ten propiedades medicinais.

* 
* 
*

Notas
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  "Abóbora-Gila (Cucurbita ficifolia), uma Hortaliça Pouco Convencional Cultivada no Rio Grande doSul" (PDF). *Embrapa Clima Temperado. Pelotas, RS. 2010*. 2010. Consultado o 10/09/2018.
2. ↑  "M.M.P.N.D. - Sorting Cucurbita names". *www.plantnames.unimelb.edu.au*. Consultado o 2023-04-06.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* CPACT - Embrapa

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores taxonómicos | 
* APDB: 26134
* BioLib: 38901
* Ecocrop: 5032
* EOL: 584294
* EPPO: CUUFI
* EUNIS: 168489
* FNA: 250013997
* GBIF: 2874512
* iNaturalist: 181590
* IPNI: 292369-1
* IRMNG: 10595185
* ITIS: 505907
* NBN: NHMSYS0000457757
* NCBI: 37645
* PalDat: Cucurbita\_ficifolia
* PlantList: kew-2747136
* POWO: ID
* TAXREF: 93548
* Tela Botanica: 20228
* Tropicos: 9201088
* PLANTS: CUFI2

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* UMLS: C1006987
* UNII: K995BLB9RE

 |
**Juan José Pujana Arza**, nado en Bilbao o 13 de xaneiro de 1943 e finado na mesma cidade o 2 de febreiro de 2022, foi un político do País Vasco, que foi Presidente do Parlamento Vasco na súa primeira e segunda lexislatura tras a transición política (1980-1987). Foi candidato a alcalde polo PNV no municipio de Elorrio nas eleccións de 2011.

Biografía
---------

Licenciado en Dereito, membro primeiro do Partido Nacionalista Vasco e, máis tarde, un dos fundadores de Eusko Alkartasuna, foi Conselleiro de Ordenación Territorial, Urbanismo e Medio Ambiente do Consello Xeral Vasco durante o período preautonómico (1978-1980) en substitución de Juan Ajuriaguerra e sendo Lehendakari Ramón Rubial. Foi elixido deputado ó Parlamento Vasco nas tres primeiras lexislaturas (1980-1990), e Presidente do mesmo até 1987. Na terceira e cuarta lexislatura de España foi designado senador pola comunidade autónoma do País Vasco (1987-1991).

Dende que abandonou a actividade política institucional foi coordinador xeneral de Musikene, o Centro Superior de Música do País Vasco, tradutor de obras clásicas ó éuscaro e membro da Real Sociedade Bascongada de Amigos do País.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha no Senado.
* Ficha no Parlamento Vasco.
* Quen é quen, Musikene
* Juan José Pujana substitúe a Juan Ajuriaguerra no Consello Vasco, El País, 2 de setembro de 1978.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q9015689
* Auñamendi: 119275

 |
**The Dismemberment Plan** foi unha banda de indie rock estadounidense baseada en Washington, D.C. formada o 1 de xaneiro de 1993. Tamén coñecida como **D-Plan** ou **The Plan**, o nome deriva dunha frase da industria usada polo vendedor de seguros Ned Ryerson na popular comedia *Atrapado no tempo*. Os seus membros son Eric Axelson (baixo), Jason Caddell (guitarra), Joe Easley (batería), e Travis Morrison (voces e guitarra). Axelson, Caddell, Morrison e o batería orixinal Steve Cummings formaron a banda na universidade, tras coñecerse mentres asistían a distintos institutos do norte de Virxinia (Axelson, Cummings, e Morrison ían ao Lake Braddock Secondary School en Burke, Virxinia). Cummings deixou o grupo tras gravar o seu álbum de estrea e foi substituído por Easley, cementando a formación do grupo.

The Dismemberment Plan lanzou catro álbums de estudio antes de separarse en 2003, sendo considerado o mellor deles o aclamado *Emergency & I* de 1999. A banda reuniuse a principios de 2011, xirando polos Estados Unidos e o Xapón e lanzando un álbum ao vivo. Posteriormente lanzaron un novo álbum en outubro de 2013, *Uncanney Valley*.

Discografía
-----------

### Álbums

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *!* | 1995 | DeSoto Records |
| *The Dismemberment Plan Is Terrified* | 1997 | DeSoto Records |
| *Emergency & I* | 1999 | DeSoto Records |
| *Change* | 2001 | DeSoto Records |
| *Uncanney Valley* | 2013 | Partisan Records |

Notas
-----

1. ↑  "The Dismemberment Plan". *Ink 19* (en inglés). Consultado o 2023-04-20.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina da banda

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1986472
* WorldCat
* VIAF: 145828872
* AllMusic: mn0000152242
* Discogs: 438732
* ISNI: 0000 0000 9842 0783
* MusicBrainz: ID
* Songkick: 240151

 |
Coordenadas: 44°48′56″N 20°29′06″L﻿ / ﻿44.815517, 20.485111

O **Hala Aleksandar Nikolić** (serbio: Хала Александар Николић / *Hala Aleksandar Nikolić*), antes coñecido como **Hala Pionir** (Хала Пионир / *Hala Pionir*), é un pavillón deportivo situado na cidade de Belgrado, Serbia, na municipalidade de Palilula. A capacidade da cancha é de 8.150 espectadores.

Historia
--------

O Pavillón Pionir Hall foi construído en 1973, en tan só once meses, pola empresa construtora "Energoprojekt". Nesa época, o baloncesto iugoslavo estaba en pleno apoxeo, e aínda que Pionir ten organizado moitos eventos deportivos diferentes, como voleibol ou balonmán, rapidamente se fixo coñecido como un santuario do baloncesto.

O equipo nacional de Iugoslavia gañou o ouro europeo en 1975, baixo o seu teito, e tamén trouxo sorte aos campións de Lituania, o Žalgiris Kaunas, en 1998 cando gañaron a Copa Saporta. O Partizan trasladouse ao Pionir en 1992, despois de deixar ao seu antigo pavillón, o "Hala sportova", xa que se quedara obsoleto para un club que estaba a piques de tomar o trono europeo. O Pionir é hoxe un moderno polideportivo totalmente equipado, que pode cumprir satisfactoriamente as normas básicas das competicións europeas.

Notas
-----

1. ↑
2. ↑  Srpska, RTRS, Radio Тelevizija Republike Srpske, Radio Television of Republic of. "Дворана "Александар Николић" проширује се на 10.000 мјеста". *СПОРТ - РТРС*. Consultado o 2022-11-20.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Hala Pionir[*Ligazón morta*]
Coordenadas: 45°48′09″N 15°57′48″L﻿ / ﻿45.802561, 15.963267

O **Košarkaški centar Dražen Petrović** (tamén en croata *Dvorana Dražen Petrović*) é un pavillón deportivo cuberto situado en Zagreb, Croacia. É a cancha onde xoga os seus partidos como local o club de baloncesto profesional KK Cibona. Ten capacidade para 5.400 espectadores.

Historia
--------

O pavillón foi construído en 1987, coñecido entón co nome de Cibona Sports Center. En 1993 cambiou ao nome coma homenaxe ao lendario xogador croata de baloncesto de Europa e a NBA, membro do Basketball Hall of Fame, Dražen Petrović. Petrović, que xogou no Cibona Zagreb, morrera ese mesmo ano, con tan só vinte e oito anos, anos nun accidente de tráfico, na metade da súa carreira.

Eventos
-------

O cardenal Franjo Kuharić organizou o primeiro Concerto de Nadal en Cibona en 1989, celebrándose dende aquela anualmente. O pavillón tamén foi escenario de moitos concertos, destacando grupos coma, Pink, Nightwish, Pain, Muse, Bryan Ferry, James Brown, Boney M, Seal, Joe Cocker, Simple Minds, José Carreras, Michael Bolton, Diana Krall ou Pet Shop Boys.

Notas
-----

1. ↑  "Tereza i Thompson obradovali narod". Arquivado dende o orixinal o 25 de febreiro de 2009. Consultado o 25 de abril de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* ZagrebInfo.net - Košarkaški centar Dražen Petrović
* Cibona.com - Dvorana
Mapa da illa
A **illa Hoste** é unha das illas máis austrais de Chile, situada na comuna de Cabo de Fornos, Provincia da Antártica Chilena, XII Rexión de Magalláns e da Antártida Chilena. Está situada entre a illa Navarino polo leste e a illa Grande de Terra do Fogo polo norte, da cal está separada polo canle Beagle. Forma parte do Parque Nacional Alberto de Agostini. O punto máis meridional da illa é o falso Cabo de Fornos, na península de Hardy

A fins do século XIX foi profusamente explorada e documentada por unha expedición científica francesa a bordo da nave "Romanche". Posteriormente foi ocupada parcialmente por concesións gandeiras do goberno chileno sen éxito e logo abandonada. Algunhas familias yámanas habitárona ata fins do século XX tamén arrasadas por pescadores e aventureiros. A fins dos anos setenta, como consecuencia da tensión bélica entre Chile e a Arxentina, utilizouse como refuxio para naves de guerra chilenas, sen ser habitada en forma permanente.

Nas postrimerías do século XX foi obxecto dunha expedición científico - xeográfica dirixida polo enxeñeiro Jorge Milla, que atravesou desde o Estero Fouque, no sector oriental, atravesou o lago A Monneraye e arribou ata a Baía Xeada no Estero Ponsonby. O grupo alcanzou o seo Ano Novo, situado na parte austral da illa. Determinouse que a cuberta vexetal presente é débil e fráxil sendo todo o chan da illa saturado de auga, con todo pola topografía parece adecuada para a súa exploración en kaiak. O sector oriental da illa, península Cook, permanece inexplorado. O sector norte e occidental, foron habitados e explorados en certos períodos.

O acceso á Illa Hoste actualmente pode realizarse por vía marítima, utilzando as naves que realizan o tráfico entre Punta Arenas e Porto Williams pola Canle Beagle. En tal caso convén descender do buque no PS Yámana situado na ribeira norte da Canle Beagle na Illa de Terra do Fogo e desde alli cruzar en kaiak ata a Illa Hoste.

Na súa novela *Magellania*, Jules Verne describiu unha república imaxinaria na illa Hoste.

Notas
-----

1. ↑  South America Island High Points above 1000 meters

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Illa Hoste Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena

### Ligazóns externas

* Mayor altura islas Sud América - sobre 1000 metros.
* Isla Hoste
* Montes Sampaio en península Dumas, Isla Hoste

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1418816
* WorldCat
* VIAF: 322145857063422921689
* GeoNames: 3887815
* OSM: 2716398

 |
Coordenadas: 43°17′18″N 2°59′27″O﻿ / ﻿43.288236, -2.990733

O **Bizkaia Arena** é un pavillón multiúsos situado no complexo Bilbao Exhibition Centre, en Barakaldo, Biscaia (Euskadi). É o maior pavillón de usos múltiples en España, xa que pode albergar até 26.000 persoas, 18.640 para a maioría dos deportes de interior. Forma parte do Complexo Bilbao Exhibition Centre (BEC), a Feira de Mostras de Bilbao.

Usos
----

O lugar é escenario habitual de partidos de baloncesto, contando cunha capacidade para este deporte de 15.414 espectadores. Dende 2009, é o o fogar do Bilbao Basket (en 2007 e 2008, utilizouse en diversas ocasións para os encontros máis atractivos). O pavillón foi sede da fase final da Copa do Rei de Baloncesto 2010, e unha das sedes do Mundial de Baloncesto 2014. Varios grupos internacionais de música realizaron concertos no Bizkaia Area, incluíndo Bryan Adams (2005), The Who (2006), Bruce Springsteen (2007), AC/DC (Black Ice World Tour, 2009), Leonard Cohen (2009), Jonas Brothers (2009), Rammstein (2009) ou Chuck Berry. O recinto tamén foi utilizado para outro tipo de espectáculos como ópera,, discursos políticos e reunións relixiosas.

Notas
-----

1. 1 2  Scoresway.us Bizkaia Arena Capacity: 15414.
2. 1 2  Eurocupbasketball.com The Club Scene: Bizkaia Bilbao Basket - The club was allowed to host four regular season games at Bizkaia Arena - against Real Madrid, Barcelona, Tau and Guipuzkoa Basket - and managed to set an all-time ACB attendance record by hosting 15,414 fans in the game against Tau..
3. ↑  "Que é o Bilbao Exhibition Centre". Arquivado dende o orixinal o 26 de xullo de 2008. Consultado o 25 de abril de 2010.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial
* Sitio web oficial do Bilbao Basket
* Sitio web oficial do Bilbao Exhibition Centre

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q879272
* MusicBrainz: ID

 |
O baptisterio de San Xoán.
O **baptisterio de San Xoán** (en italiano *battistero di San Giovanni*) é un edificio relixioso situado en Florencia, Toscana (Italia). É particularmente famoso polos seus tres conxuntos de portas de bronce, de considerábel valor artístico. 

Atópase na Piazza del Duomo, ao oeste da catedral de Santa María del Fiore. Até o século XIX, todos os cidadáns católicos de Florencia eran bautizados neste baptisterio. Está incluída na categoría de basílicas menores.

Historia
--------

Durante moito tempo, creuse que o baptisterio foi orixinariamente un templo romano dedicado ao deus Marte, o deus tutelar da vella Florencia.

Adoito acredítase a Dante coma o creador desta lenda, mais isto non é correcto. O seu creador foi Giovanni Villani no século XIV. Porén, escavacións realizadas no século XX demostraron que había un muro romano do primeiro século atravesando a praza do baptisterio. Probabelmente foi construído sobre os restos dunha torre de garda romana nunha esquina deste muro, ou outro edificio romados. De todos os xeitos, sábese con certeza que un primeiro baptisterio octogonal foi construído aquí no século IV ou V da nosa era e foi posteriormente substituído por outro baptisterio cristián no século VI d. C.

A súa construción atribúese a Teodelinda, raíña dos longobardos (570-628) para conmemorar a conversión do seu marido, o rei Autario. Foi a segunda basílica da cidade despois da de San Lourenzo, fóra do muro da cidade, e precedeu á igrexa de Santa Reparata. Foi inaugurada o 4 de marzo de 897, cando un enviado do Sacro Imperio Romano Xermánico asentouse por primeira vez alí para impartir xustiza. Probabelmente, as pilastras de granito foron tomadas do foro romano de Florencia, onde se atopa actualmente a Piazza della Repubblica. Durante ese tempo, o baptisterio atopábase arrodeado por un cemiterio de sartegos romanos, empregados coma tumbas por importantes familias florentinas (agora no Museo dell'Opera del Duomo).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q732511
* WorldCat
* VIAF: 146841425
* BIBSYS: 90502638
* EBID: ID
* FAST: 719825
* GeoNames: 6697946
* GND: 4097997-0
* Google Maps: 525288664026154365
* LCCN: nb2008022829
* SUDOC: 25014185X

 |
Coordenadas: 33°51′52″N 118°15′40″O﻿ / ﻿33.864444444444, -118.26111111111

O **StubHub Center**, antes coñecido como **The Home Depot Center**, é un estadio multiúsos estadounidense situado na Universidade Estatal de California en Carson, California. Está situado aproximadamente a 16 km ao sur do centro da cidade dos Ánxeles. Con capacidade para 27.000 espectadores para fútbol e de 30.000 para fútbol americano, actualmente serve como estadio local para Los Angeles Galaxy da Major League Soccer (MLS) e Los Angeles Chargers da National Football League (NFL).

Historia
--------

Inaugurado no ano 2003 co nome de The Home Depot Center, en 2013 mudou a súa denominación a StubHub Center. Foi o segundo estadio da MLS designado especificamente para o fútbol. Actualmente o único equipo que xoga de local neste estadio é Los Angeles Galaxy, xa que os outros dous equipos que tamén o facían (Chivas USA e o equipo feminino, Los Angeles Sol) desapareceron. O estadio foi lugar de grandes acontecementos deportivos coma a final da Copa do Mundo feminina 2003, os MLS All-Star Game tamén en 2003 e en diversas ocasións foi sede da MLS Cup (6 veces). Ademais do foi sede de peleas de boxeo, das tres primeiras edicións do USA Sevens e no 2005 do USA Outdoor Track and Field Championships entre outros eventos. Tamén acolleu no seu interior concertos de grupos como Heroes del Silencio, Green Day ou Linkin Park.

Panorámica do estadio
---------------------



Durante a disputa da MLS Cup en 2008

Durante a disputa da MLS Cup en 2008

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Páxina oficial do estadio Arquivado 24 de decembro de 2018 en Wayback Machine. *(en inglés)*

Referencias
-----------

1. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 14 de marzo de 2013. Consultado o 01 de setembro de 2015.
2. ↑  "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 26 de agosto de 2012. Consultado o 01 de setembro de 2015.
3. ↑  https://gl.wikipedia.org/wiki/H%C3%A9roes\_del\_Silencio\_Tour\_2007

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q200684
* GeoNames: 6946525
* GiantBomb: 3035-1434
* MusicBrainz: ID
* Structurae: 20060514

 |
Coordenadas: 41°12′00″N 0°34′10″L﻿ / ﻿41.2, 0.56944444

Central nuclear de Ascó
A **Central nuclear de Ascó** é unha central nuclear española situada no concello catalán de Ascó, na provincia de Tarragona, na marxe dereita do río Ebro.

Está formada por dous reactores, I e II, de auga a presión (PWR): un de 1032,5 MWe, e outro de 1027,2 MWe. O seu sistema de refrixeración consta dunha torre de tiro natural, dúas baterías de tiro forzado e do propio río Ebro.

O primeiro reactor empezou a operar en decembro de 1984 e o segundo en marzo de 1986.

A central nuclear de Ascó, xunto coa de Vandellòs, está xestionada pola Asociación Nuclear Ascó-Vandellòs, que está participada por Endesa e Iberdrola.

Notas
-----

1. ↑  "ANAV: Datos técnicos.". Arquivado dende o orixinal o 25 de xuño de 2010. Consultado o 02 de abril de 2016.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Central nuclear de Ascó*** |

* Visita á central nuclear de Ascó
* Endesa Educa: Funcionamento da central nuclear

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1640098
* WorldCat
* VIAF: 175807654
* GEC: 0005594

 |