recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Non confundir con Fundación Alexandre Bóveda.

A **Agrupación Cultural Alexandre Bóveda** é unha asociación cultural nacida na Coruña o 17 de agosto de 1976 e que ten como obxectivos prioritarios a promoción e defensa da lingua e da cultura galegas e a divulgación da figura e pensamento de Alexandre Bóveda.

Actividade
----------

Realiza diferentes actividades de tipo sociocultural entre as que destaca a celebración do *Memorial de Teatro Amador Ibán Toxeiro*, os obradoiros de teatro e de xadrez, os clubs de lectura, actividades na defensa dos dereitos das mulleres, a publicación dos números da *Biblioteca Alexandre Bóveda*, exposicións etc. Tamén realiza un traballo de investigación con temas como o nacemento e a repercusión das Irmandades da Fala, a recuperación e divulgación do patrimonio toponímico galego, a interacción da lingua cos avances tecnolóxicos, entre outras moitas. En xaneiro de 2020 puxo en marcha o proxecto e a web *A Coruña das Mulleres*, destinada a construír un fondo documental, gráfico e audiovisual, sobre a memoria feminina da cidade da Coruña. En xaneiro de 2023 presentou o seu proxecto *A Coruña Literaria*, co obxectivo de poñer un foco sobre todo o que A Coruña ten feito arredor do libro e da lectura.

En 2017 recibiu o *premio Marcelino Liste* outorgado polo *Foro Cívico*, como recoñecemento do seu traballo a prol da xustiza e da liberdade e en 2023 o premio Moncho Valcarce pola defensa e promoción da terra.

Desde xaneiro de 2023 a súa sede está na rúa Santo André, 36, primeiro andar, no edificio do Circo de Artesáns.

* Acto de homenaxe a Alexandre Bóveda no Día da Galiza mártir, diante do seu monumento na Coruña.Acto de homenaxe a Alexandre Bóveda no Día da Galiza mártir, diante do seu monumento na Coruña.
* Acto no Teatro Rosalía de Castro, con motivo do XXI Memorial de teatro Ibán Toxeiro e o XX aniversario do Grupo de Teatro da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.Acto no Teatro Rosalía de Castro, con motivo do XXI Memorial de teatro Ibán Toxeiro e o XX aniversario do Grupo de Teatro da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.
* Presentación do poemario "Ritual para unha tribo capital do concello" de Manuel MaríaPresentación do poemario "Ritual para unha tribo capital do concello" de Manuel María

Notas
-----

1. ↑  "Teatro en el exilio por el XX aniversario". *La Opinión Coruña*. 14/11/2017.
2. ↑  "A Coruña reivindica a memoria das mulleres". *Nós Diario*. 6/01/2020.
3. ↑  Diario, Nós (2023-01-31). "Impulsan unha iniciativa para que A Coruña sexa 'Cidade da literatura'". *Nós Diario*. Consultado o 2023-07-16.
4. ↑  "A primeira edición do premio Marcelino Liste distingue a AC Alexandre Bóveda". *Sermos Galiza*. 8/12/2017. Arquivado dende o orixinal o 22/10/2018. Consultado o 22/10/2018.
5. ↑  Diario, Nós (2023-06-10). ""50 anos en defensa do patrimonio": A AC Alexandre Bóveda recibe o Premio Moncho Valcarce". *Nós Diario*. Consultado o 2023-07-16.
6. ↑  "Xa estreamos casa". *AC Alexandre Bóveda*. 2023-01-29. Consultado o 2023-02-01.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Federación de Asociacións Culturais Galegas

### Ligazóns externas

* A Coruña das Mulleres
* A Coruña Literaria
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Cunca (homónimos).
Deserto de Taklamakan, baixo a superficie do cal xace a cunca sedimentaria do Tarim, unha acumulación de varios quilómetros de espesor de sedimentos traídos desde a meseta tibetana (ao sur) e da cordilleira do Tian Shan (ao norte) pola rede fluvial. A lonxitude da cunca é duns 1000 km.
En xeoloxía e xeografía física, unha **cunca sedimentaria**, **conca sedimentaria** ou **bacía sedimentaria** é unha zona onde se depositan os sedimentos produto da erosión da superficie da Terra mediante, normalmente, acción fluvial.

Adóitase falar de cunca sedimentaria cando o espesor dos sedimentos é duns centos de metros e ten unha extensión de decenas de quilómetros cadrados, sendo habituais grosores de varios km e extensións de decenas de miles de km².

Exemplos de cuncas sedimentarias son: a conca do Ebro, a conca de Molasse (flanco norte dos Alpes), conca do Guadalquivir, conca do Ganxes (flanco sur do Himalaia), a bacía do Paraná.

A formación dunha cunca sedimentaria require unha achega de sedimentos e un lugar que favoreza a deposición dos mesmos.

A análise de cuncas é a parte da estratigrafía que se ocupa do estudo das cuncas sedimentarias. De feito, a análise das cuncas sedimentarias é o fin último dos estudos estratigráficos, integrando os datos estratigráficos dos materiais de recheo xunto a outros tectónicos, petrolóxicos, xeoquímicos etc.

A principal importancia social das cuncas sedimentarias é que nelas danse as condicións ideais para a maduración de hidrocarburos.

A principal relevancia desde o punto de vista científico é que a estrutura e idade do recheo sedimentario das cuncas constitúen o mellor rexistro de eventos de deformación tectónica e doutros procesos xeolóxicos.

Tipos de cuncas
---------------

### Cuncas sedimentarias de antepaís

Formadas xunto a oróxenos compresivos debido á flexión da litosfera terrestre baixo o peso das rochas apiladas durante a colisión tectónica. Ex.: Cunca do Ganxes, xunto ao Himalaia.

### Cuncas sedimentarias marxinais

Formadas nas marxes dos continentes, xeralmente fronte ás desembocaduras de ríos de importancia. Ex.: Delta do Nilo.

### Cuncas sedimentarias extensivas

Formadas en zonas onde a codia terrestre foi estendida e adelgazada. Ex.: *Graben* do Rin.

### Cuncas sedimentarias de *pull-apart*

Formadas en zonas de desgarre tectónico. Ex.: Mar Morto.

### Cuncas sedimentarias carbonatadas

Formadas por acumulación de carbonato cálcico biótico. Ex.: Cunca do mar Caribe.

Notas
-----

1. ↑  Vera Torres, J. A. (1994). Editorial Rueda, ed. *Estratigrafía. Principios y métodos*. Madrid. p. 806. ISBN 84-7207-074-3.
Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas (ou unidades lingüísticas):

* relacións de incompatibilidade (véxase antonimia).
* relacións de inclusión.
* e relacións entre significantes e significados (sinonimia, homonimia e polisemia).

Como a homonimia, a polisemia está ligada á evolución histórica das linguas e implica a atribución de varios significados a un só significante.

A polisemia supón que un único significante adquiriu, ó longo de varias etapas evolutivas da lingua, distintas significacións que, dalgún xeito, están emparentadas: *Desmontar* significa por unha banda 'facer que alguén baixe dunha cabalaría ou, por extensión, do sitio en que está montado'; pero tamén significa 'botar abaixo, desacreditar, demostra-la falsidade dunha teoría, hipótese, argumentación'.

En contraposición coa homografía, a polisemia prodúcese pola evolución semántica diverxente dunha mesma forma etimolóxica, mentres que a homografía xorde coa evolución formal converxente de dous ou máis étimos distintos. Así, mentres os dous significados ou acepcións de *desmontar* proceden dunha mesma orixe latina, no caso de *cantaba* existen dous étimos diferentes: *cantabam* para a primeira persoa e *cantabat* para a terceira, que evolucionaron e converxeron nunha forma coincidente.

| * v
* c
* e
Semántica |
| --- |
| Subdisciplinas | 
* Semántica léxica
* Semántica gramatical
* Onomasioloxía
* Semasioloxía

 |
| Métodos | Análise sémica |
| Unidades | 
* Significado
* Acepción
* Sema
* Semema
* Arquisemema
* Clasema
* Campo semántico

 |
| Relacións | 
* Monosemia
* Polisemia
* Homonimia
* Sinonimia
* Relación de inclusión
* Antonimia
* Meronimia
* Holonimia

 |
| Perspectiva cognitiva | 
* Categorización
* Metáfora
* Metonimia

 |
| Temas relacionados | 
* Denotación
* Connotación
* Virtuema
* Lexema
* Lexicoloxía
* Lexicografía
* Dicionario

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q191928
* BRE: 3154032
* GND: 4199267-2
* JSTOR: semantic-ambiguity
* LCCN: sh85104730
* MAG: 2780276568
* NDL: 01099034
* PSH: 6821

 |
**Ferdinand von Zeppelin**, nado en Constanza (Baden-Württemberg) o 8 de xullo de 1838 e finado en Berlín o 8 de marzo de 1917, foi un inventor alemán.

Traxectoria
-----------

Este xeneral de Cabalaría serviu sucesivamente nos exércitos de Württenberg, Prusia e o Imperio Alemán. Ferdinand von Zeppelin entrou en contacto coa navegación aerostática durante a Guerra de Secesión americana (1861-65), na cal realizou varias ascensións en globo de observación para o exército do Norte. En 1890 abandonou o exército para dedicarse a desenvolver un globo ríxido dirixible con motor, que se coñecería co nome de Zeppelin.

Terminou o seu primeiro dirixible en 1900. Era de estrutura ríxida e serviu de prototipo para moitos modelos posteriores. O primeiro cepelín estaba formado por unha fileira de 17 cámaras de gas recubertas de tea encauchada e o conxunto ía encerrado nunha estrutura cilíndrica cuberta por unha tea de algodón de superficie uniforme. Tiña 128 m de longo, 12 m de diámetro e admitía un volume de hidróxeno de 11,3 millóns de litros. Controlábase con temóns a proa e a popa e tiña dous motores de combustión interna Daimler de 11 kW (15 CV), cada un dos cales impulsaba dous propulsores. Os pasaxeiros, a tripulación e o motor ían en dous góndolas de aluminio suspendidas diante e detrás. O primeiro destes dirixibles probouse na zona do lago Constanza en 1900, aínda con moitos problemas técnicos. Na primeira proba, o 2 de xullo de 1900, o dirixible transportou a cinco persoas, alcanzou unha altura de 396 m e percorreu unha distancia de 6 km en 17 minutos. En 1906 realizou unha viaxe de 24 horas por terras suízas, que empezou a espertar o entusiasmo tanto do público como do goberno alemán.

En 1909 Ferdinand von Zeppelin creou unha compañía de transporte aéreo de pasaxeiros mediante dirixibles (DELAG). Durante a primeira guerra mundial (1914-18) foron empregados máis de cen dirixibles polo exército e a mariña de Alemaña, tanto en tarefas de recoñecemento (cun papel importante na batalla de Xutlandia) como para o bombardeo aéreo do territorio inimigo (os alemáns bombardearon varios puntos de Inglaterra en 1915-17).

Así e todo, a súa lentitude, o seu tamaño e a súa fraxilidade facíaos moi vulnerables á artillaría antiaérea, unha vez que esta fixo a súa aparición, polo que deixaron de empregarse para os bombardeos despois do fracaso dun ataque sobre Londres en 1917.

Morto nese mesmo ano, Ferdinand von Zeppelin non chegou a ver cumprido o seu soño de organizar voos transatlánticos, que se fixo realidade entre 1928 e 1937. Os dirixibles seguiron utilizándose con fins comerciais durante todo o período de entreguerras (ata 1940).

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q75780
* WorldCat
* VIAF: 58145857782823020533
* BIBSYS: 90507252
* BMT: 209840
* BNF: 121437483
* BRE: 4675808
* CERL: cnp02033686
* DeutscheBio: 118636545
* Discogs: 3064310
* EBID: ID
* FAST: 73721
* GEC: 0073256
* GND: 118636545
* ISNI: 000000006642865X
* LCCN: n81061562
* NKC: mzk2005273198
* NLA: 35792009
* NNDB: 000113650
* NTA: 09926403X
* OL: OL2315159A
* SELIBR: 236845
* SNAC: w6nz91gg
* SUDOC: 029912458
* ULAN: 500059369
* WikiTree: Von\_Zeppelin-39

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Marca.
Mapa con todos os condados da Marca hispánica e Vasconia (que non formaba parte dela), a comezos do século IX.
Unha **marca**, na Idade Media, era un territorio fronteirizo dun imperio ou un reino relativamente extenso. Estaban gobernadas directamente por un señor feudal (a miúdo, un marqués, cuxo nome deriva precisamente de "marca"), que exercía nela poderes civís e militares, e cuxa dependencia ou independencia do poder central dependía da maior ou menor capacidad deste para manter a súa autoridade e o control efectivo sobre a totalidade do seu territorio, cuestión especialmente delicada, dada a tendencia do feudalismo á disgregación do poder.

Estas marcas existiron en varias entidades políticas da Idade Media: no Imperio carolinxio, no Sacro Imperio Romano Xermánico e en al-Andalus.

Marcas no Imperio carolinxio
----------------------------

Evolución territorial do Imperio carolinxio (768-811).
Taifas en 1037.

*Artigo principal**:* Imperio carolinxio.
Concretamente con esa denominación instauráronse por Carlomagno as divisións territoriais defensivas para fixar as fronteiras ante os inimigos exteriores: (árabes, na Marca hispánica; saxóns, na Marca saxoa; bretóns, na Marca bretoa; longobardos —até a súa derrota—, na Marca lombarda, e ávaros, na Marca ávara; posteriormente tamén se creou unha para os maxiares, a Marca de Friúl).

As marcas carolinxias estaban gobernadas por un marqués. Os ducados eran a unión de varios condados ou marcas baixo a autoridade dun duque.

Marcas en Al-Andalus
--------------------

*Artigo principal**:* Al-Andalus.
En al-Andalus estruturáronse tres marcas fronteirizas:

* a Marca Superior (*al-Tagr al-Ala*), con capital en Zaragoza,
* a Marca Media (*al-Tagr al-Awsat*), cuxa capital era Toledo, e
* a Marca Inferior (*al-Tagr al-Adna*), con capital en Mérida.

A división do califato de Córdoba en reinos de taifas no século XI determinou a transformación das marcas fronteirizas en reinos independentes (taifa de Zaragoza, taifa de Toledo, taifa de Badaxoz).

Notas
-----

1. ↑  Véxase a etimoloxía e a 3ª acep. da voz **marqués** no DRAE.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Marca do Friuli
* Marca Hispánica
* Marca da Liguria oriental
* Marca de Toscana
* Marca de Turín
* Marca de Verona
Herdeiro do primeiro ducado de Baviera, o ducado de Baviera no século X.
O **ducado de Baviera** era un antigo estado do Sacro Imperio Romano Xermánico.

Historia e características
--------------------------

Sobre o ano 600, o territorio do actual estado libre de Baviera estaba ocupado por tres tribos: os *Baiern* que lle deron os eu nomea o país, os francos e os suabos. Mentes que a actual Baviera do Norte caía baixo a soberanía dos francos, os alamáns e os bávaros formaban, no sur, territorios soberanos separados polo río Lech.

Nos seus principios, o ducado de Baviera estendíase lonxe cara ao leste e o sur, ata a Carintia actual, a Baixa Austria e Italia. Pero o corazón do país situábase sobre o río Danubio. Nos séculos X e XI, estes territorios viron nacer os ducados de Baviera, de Carintia e de Austria. A principal sede ducal era Ratisbona.

Nos séculos XIV e XV, Baviera foi dividida en diversas reparticións. Cómpre agardar polo regulamento sucesorio adoptado en 1506 para que o ducado se transmita sen repartición ao primeiro fillo nado de liñaxe masculina. Así ficou at ao século XIX.

As teses de Martiño Lutero atoparon moitos adeptos mesmo nas cidades da actual Baviera. Así, a cidade de Augsburgo esta ligada á Confesión de Augsburgo, profesión de fe dos estados protestantes presentada na dieta imperial en 1530, así como á paz de Augsburgo de 1555 que confiaba ao príncipe o poder de decidir a relixión dos seus súbditos. Os soberanos bávaros, especialmente MaximilianoI (1598-1651), impuxeron o catolicismo no país na época da Contrarreforma.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Primeiro ducado de Baviera
* Alta Baviera
* Lista dos duques de Baviera
* Lista dos electores de Baviera
* Reino de Baviera
* Lista dos reis de Baviera

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q47261
* WorldCat
* VIAF: 145503235
* LCCN: n86110759

 |
**Fernando IV** da Casa de Habsburgo, nado en Viena o 8 de setembro de 1633 e finado o 9 de xullo de 1654, foi coroado rei de Bohemia en 1646, rei de Hungría e Croacia en 1647 e Rei de Romanos o 31 de maio de 1653. 

Foi o primoxénito do emperador Fernando III de Habsburgo e da súa primeira esposa María Ana de Austria. Os seus avós maternos foron Filipe III de España e Margarida de Austria. Era o irmán máis vello de Mariana de Austria e Leopoldo I.

Traxectoria
-----------

Cando era novo, Fernando IV tomou o papel do seu pai como arquiduque de Austria. En 1646, Fernando IV converteuse en rei de Bohemia, compartindo o papel co de duque de Cieszyn e co seu pai, o emperador Fernando III. Foi coroado o 5 de agosto de 1646. Fernando IV tamén compartiu o papel de rei de Hungría e Croacia co seu pai; a súa coroación tivo lugar o 16 de xuño de 1647 en Pressburg, na actual Eslovaquia.

Despois de que os franceses tentasen modificar o sistema de elección do rei dos romanos, o emperador Fernando III aproveitou un recente declive no prestixio de Francia, e puido instalar a Fernando IV como rei dos romanos, e herdeiro *de facto* do Sacro Imperio Romano Xermánico nas eleccións imperiais de 1653. Foi coroado en Ratisbona o 18 de xuño de 1653 despois de gañar o cargo o 31 de maio de 1653. Porén, Fernando IV morreu inesperadamente de varíola en Viena o 9 de xullo de 1654. Antes da súa morte, estaba previsto que casase coa filla de Filipe IV de España, María Teresa de España, a súa curmá. Á morte de Fernando III, Leopoldo I foi elixido emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico.

Notas
-----

1. 1 2  "Ferdinand IV: Vain hopes". *habsburger.net*. Consultado o 2015.
2. 1 2  "Encyclopedia of chronology, historical and biographical". *archive.org*. Consultado o 2024.
3. ↑  *The Annals of Europe, or Regal Register; shewing the succession of the sovereigns, of Rome, Constantinople*. G. Robinson. 1779.
4. 1 2  Cooper, J. P. (1979). *The New Cambridge Modern History: Volume 4, The Decline of Spain and the Thirty Years War, 1609-48/4*. CUP Archive. p. 419.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q157103
* WorldCat
* VIAF: 311291634
* BMT: 147536
* CERL: cnp00401692
* DeutscheBio: 118880349
* EBID: ID
* FAST: 1951008
* GND: 118880349
* ICCU: MILV184238
* ISNI: 0000000122123886
* LCCN: no2015112264
* NKC: mzk2008464108
* SUDOC: 148725724
* WikiTree: Habsburg-96

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Este artigo amosa escritos xaponeses. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros. |

Gueixa de Toquio co shamisen, c. 1870s
Kitagawa Utamaro, c. 1803
Home tocando o shamisen mentres o outro canta
Shamisen acompañando a voces tradicionais, e un solo. (son)
O **shamisen** ou **samisen** (三味線?, literalmente "tres cordas"), tamén chamado **sangen** (三絃?, tamén "tres cordas"), é un instrumento tradicional xaponés tocado cun plectrum chamado *bachi*. A pronunciación en xaponés é "shamisen", pero ás veces é "jamisen" cando é sufixo (por exemplo: Tsugaru-jamisen). No oeste do Xapón e nas fontes do período Edo chámaselle "samisen."

Construción
-----------

O shamisen é un instrumento de corda pulsada. A súa construción segue un modelo semellante ó dunha guitarra ou banjo, empregando un pescozo e coas cordas estiradas ó longo dun corpo de resonancia. O pescozo do shamisen ofrece menos rozamento e é máis delgado que o dunha guitarra ou banjo. O seu corpo, chamado **dō** (胴?), aseméllase a un tambor, cun interior oco e unha pel tensada cara aos extremos.

Notas
-----

1. ↑  "The Stringed Instrument Database". Arquivado dende o orixinal o 14 de xaneiro de 2014. Consultado o 01 de agosto de 2012.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Sanxian
* Tsugaru-jamisen
* Yoshida Brothers
* Hiromitsu Agatsuma
* Sankyoku
* Gagaku
* Kokyu
* Sanshin
* Biwa

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q241337
* AAT: 300212678
* BRE: 4177705
* EBID: ID
* GEC: 0518734
* GND: 4179028-5
* MIMO: 3451
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00570082
* Treccani: shamisen

 |
**Antonio Otero Coira**, finado en Vigo en marzo de 1961, foi un empresario e editor galego.

Traxectoria
-----------

Empresario de Vigo. En 1933 era director do centro de cobros Veritas. En 1937 fundou e dirixiu a revista *Cartel* en 1937, e en xullo dese ano creou a Librería Editorial Cartel, para publicar unha colección de novela, "La Novela Nueva", que iniciou con *Romance de amor y guerra* de Ana María Díaz, e continuou con *Así como fue* e *Leyenda de aldea*, anunciando en outubro a convocatoria dun concurso de novela breve. Dono de Establecimientos Otero. En 1953 fixo unha proposta ao Concello de Vigo para solucionar o problema do transporte na cidade. Finou en Vigo en marzo de 1961.

Vida persoal
------------

Casou con María Luisa Ocaña Fernández, filla de Fernando Ocaña Larrín, en setembro de 1932, e foi pai de María Luisa, Ignacio, Fernando, Enrique e Cristina Otero Ocaña.

Notas
-----

1. ↑  *El Pueblo Gallego*, 3-2-1933, p. 8.
2. ↑  *El Pueblo Gallego*, 21-7-1937, p. 3.
3. ↑  *La Región*, 31-10-1937, p. 1.
4. ↑  *La Noche*, 23-4-1953, p. 2.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 15-3-1961, p. 2.
6. ↑  *El Pueblo Gallego*, 27-9-1932, p. 7.
O **blues rock** é un xénero musial que combina improvisacións de bluseiras sobre progresión de 12 compases do blues e extensas *boogie jams* con estilon rock and roll. O núcleo do son do blues rock está na guitarra eléctrica, no piano, no baixo e na batería, estando normalmente a guitarra eléctrica amplificada cun amplificador a válvulas, dándolle un carácter saturado.

O estilo comezou a desenvolverse nos anos 60 no Reino Unido e nos Estados Unidos. Bandas británicas, como The Rolling Stones e The Animals, e estadounidenses, como a Butterfield Blues Band e a Siegel–Schwall Band, experimentaron con música dos vellos *bluesmen* americanos, como Albert Kingand, Howlin' Wolf, Robert Johnson, Jimmy Reed, Muddy Waters e B.B. King. Mentres que as primeiras bandas de blues rock "intentaban tocar longas e complicadas improvisacións, que eran comúns nos discos de jazz", cara aos anos 70, o blues rock volveuse máis pesado e baseouse máis nos *riffs*. A principios dos 70 "as liñas entre o blues rock e o hard rock apenas eran visibles", xa que as bandas comezaron a gravar álbums á maneira que se faía co rock. Nos anos 80 e 90, os artistas de blues rock volveron ás súas raíces bluseiras, e algúns deles, como The Fabulous Thunderbirds e Stevie Ray Vaughan, flirtearon co estrelato no mundo do rock.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q193355
* LCCN: sh2003002221

 |
**Santiago Cid Harguindey**, nado en Verín en 1944 e finado no mesmo concello o 4 de xuño de 2021, foi un político galego.

Traxectoria
-----------

Foi un dos fundadores do Verín Club de Fútbol en 1971. En 1978 foi elixido membro da Cámara Agraria Provincial. Durante a transición foi nomeado membro da xestora municipal de Verín presidida por Carmen Lovelle. Militante de UCD, encabezou a candidatura de Verín nas eleccións municipais de 1979, sendo a forza máis votada pero sen lograla alcaldía tras apoiar o PSdeG a Carmen Lovelle (Coalición Democrática). Nese mandato foi deputado provincial e vicepresidente da Deputación provincial de Ourense. 

Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega ao concello de Verín e foi elixido alcalde por maioría simple. Nas municipais de 1987 encabezou a coalición de Alianza Popular e Centristas de Galicia e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. O 6 de febreiro de 1988, no primeiro congreso no Monte Medo (Baños de Molgas ), formou parte do comité executivo de Centristas de Galicia encabezado por Xosé Luis Baltar Pumar. En xuño de 1990 foi condenado a dez anos de inhabilitación por prevaricación. Nas municipais de 1991 volveu ser elixido alcalde como candidato de Centristas de Galicia, nesta ocasión con maioría simple. Foi deposto por unha moción de censura encabezada por Emilio González Afonso o 17 de outubro de 1991. En marzo de 1993 o Tribunal Supremo confirmou a súa inhabilitación de 10 anos, polo que abandonou a política. 

Tras cumprila condena, nas municipais de 2003 ecabezou a formación Verinenses Independentes e logrou 3 concelleiros, sendo chave de goberno. Tras non chegar a un acordo con ningún partido, continuou gobernando o PPdeG da man de Juan Manuel Jiménez Morán. Porén, en abril 2004 apoiou unha moción de censura que fixo alcalde a Emilio González Afonso (agora membro socialista), pasando a formar parte dun goberno tripartito co PSdeG e o BNG. Nas municipais de 2007 pasou de 3 a 1 concelleiro, recuperando o PPdeG a maioría absoluta, polo que renunciou a recollela súa acta de concelleiro e abandonou a primeira liña política.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Predecesor:**María del Carmen Lovelle Alén** |  **Alcalde de Verín** 1983 - 1991 | Sucesor:**Emilio González Afonso** |

Notas
-----

1. ↑  Fallece Santiago Cid Harguindey, exalcalde de Verín
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 3-6-1978, p. 15.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, 14-6-1990, p. 31.
4. ↑  *La Voz de Galicia*, 18-10-1991, p. 31.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Eleccións municipais en Verín
**César Sánchez**, nado en Sobrado en 1936 e finado na Coruña o 7 de maio de 2010, foi un músico e director de coro galego, coñecido por ser o creador da Escolanía del Recuerdo. Morreu por causa dunha pneumonía.

Traxectoria
-----------

### Formación e carreira

Estudou no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. De técnica autodidacta na ensinanza musical para nenos, fundou e dirixiu a primeira Escolanía no Colexio de La Salle de Santander, en 1952. Trasladouse a Madrid a mediados dos 50 e organizou o coro infantil do "Santo Ángel de la Guarda", alternando a súa dirección coa Escolanía do Santísimo Sacramento.

En 1960 fundou a Escolanía da "Sagrada Familia", pertencente ó colexio do mesmo nome, en Madrid. Un ano máis tarde incorporouse ó colexio dos Xesuítas de Chamartín, onde se fixo cargo da Escolanía do colexio Nuestra Señora del Recuerdo. O seu traballo une, ademais, o interese por incorporar nenos do suburbio á vida social mercede á súa integración a través da música.

Á fronte desta Escolanía interveu en máis de 100 concertos no Teatro Real de Madrid, realizou xiras por diversos países europeos, gravou discos e actuou en numerosos programas de radio e televisión.

Distincións
-----------

Recibiu a Medalla de Ouro da UNICEF pola súa entrega artística a favor dos nenos, e en 2004 a Encomenda de Afonso X O Sabio pola súa dedicación á música.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Entrega da Orde de Alfonso X Arquivado 25 de abril de 2006 en Wayback Machine. *(en castelán)*
| * v
* c
* e
Batallas da guerra da Independencia española entre 1808 e 1809 |
| --- |
| 
* Pancorbo
* Valmaseda
* Burgos
* Rosas
* Espinosa
* Tudela
* Somosierra
* Cardadeu
* Molins de Rey
* Sahagún
* Benavente
* Cacabelos
* Zaragoza
* Castellón
* Mansilla
* Elviña
* Val de Monterrei
* Vigo
* Ponte Sampaio

 |

A **batalla de Cabezón** foi un encontro bélico no lugar de Cabezón de Pisuerga, moi preto de Valladolid, nos inicios da guerra da Independencia española, o 12 de xuño de 1808, entre unha pequena forza española (que pomposamente foi chamada "Exército de Castela") e as tropas do xeneral Lasalle, que estaba ás ordes do Corpo do exército francés que dirixía o mariscal Bessières.

A batalla tivo lugar cando o pequeno exército, cuns 4 700 homes e 300 xinetes, provistos dun par de pezas de artillaría e dirixido polo xeneral Cuesta, reunido a presa para tentar defender Castela a Vella, foi despregado entre a ponte de Cabezón e o camiño de Burgos fronte as divisións francesas que se achegaban. No canto de encravarse na beira do río Pisuerga, Cuesta, levado polo entusiasmo dos seus homes, conducíu as súas tropas atravesando o río, contra un inimigo que practicamente o dobraba en número (9 000 homes). O resultado estaba cantado: a veterana cabalaría de Lasalle desfíxose con facilidade dos verdes recrutas de Cuesta e marchou sobre Valladolid. Os franceses tiveron 50 baixas, sendo o número de perdas españolas descoñecido.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Gates, David: *The Spanish Ulcer: A History of the Peninsular War.* Da Capo Press 2001. ISBN 0-306-81083-2.
**José María Rivero de Aguilar Otero**, nado en Santiago de Compostela cara a 1899 e finado en Ribasar (Rois) o 19 de xullo de 1972, foi un militar e político galego.

Traxectoria
-----------

Fillo de José Rivero de Aguilar Gutiérrez de la Peña. Militar formado en África dende 1921. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encargado polos golpistas para ordenar o tráfico ferroviario e poñelo a disposición das necesidades bélicas na xefatura do Servicio Nacional de Ferrocarriles. Tenente Coronel de Enxeñeiros, en 1944 foi nomeado Director Xeral de Renfe. En agosto de 1951 foi nomeado subsecretario do Ministerio de Obras Públicas, permanecendo no posto até abril de 1955.

Por herdanza familiar foi propietario do pazo do Faramello, onde faleceu aos 73 anos. Foi soterrado na capela de Alva da Catedral de Santiago de Compostela.

Vida persoal
------------

Casou en Santiago de Compostela con María de Lourdes Portela Rivas en 1927, e foi pai de Lourdes, José María e Bernardo Rivero de Aguilar Portela.

Recoñecementos
--------------

Foi nomeado fillo adoptivo de Vilagarcía de Arousa, Padrón, Monforte de Lemos e Ribeira e predilecto en Santiago de Compostela.

Notas
-----

1. ↑  *La Voz de Galicia*, 20-7-1972, p. 12.
2. ↑  *El Compostelano*, 9-12-1927, p. 3.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* O fiscal que acusou a Bóveda e tantas outras historias da familia Rivero de Aguilar Arquivado 21 de decembro de 2016 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q28355748
* Arquivo Histórico de Deputados (1810-1977): 96370

 |
**María de Pablos Cerezo**, nada en Segovia o 8 de novembro de 1904 e finada en Madrid o 1 de novembro de 1990, foi unha pianista, compositora e directora de orquestra española, sendo a primeira muller directora de orquestra en España. Pianista e compositora, María de Pablos salientou nos anos previos á guerra civil, a súa carreira truncouse debido a unha enfermidade.

Traxectoria
-----------

María de Pablos naceu en Segovia o 8 de novembro de 1904. Comezou a súa formación musical na cidade natal, estudando solfexo e piano e examinándose con matrícula libre no Conservatorio de Madrid. En 1905 seu pai, oficial de Correos, foi destinado en Madrid, polo que a familia trasladouse á capital de España, onde logo de vencer reticencias de seus pais proseguiu os seus estudos musicais como alumna oficial do conservatorio, cursando as materias de Harmonía (1917-21), Acompañamento (1917-19) e finalmente Composición (1921-27). No conservatorio madrileño contaría entre os seus mestres con Conrado del Campo.

Aos 23 anos, o 1 de xullo de 1927 conseguiu o primeiro Premio de Composición do Conservatorio de Madrid con, entre outras composicións, a obra vocal *Ave Verum* e o poema sinfónico *Castilla*, xa que era obrigatorio presentar unha composición deste xénero. As obras do alumnado que optaba ao premio foron presentadas no Teatro Cómico de Madrid pola Orquestra Filharmónica de Madrid baixo a dirección de Antonio Saco del Val, e coa participación de integrantes da Capela Real para as obras vocais. O tribunal, formado por Fernández Bordas, Pérez Casas, Villa e Bretón, outorgou por unanimidade o premio a María de Pablos.

En 1928, avalada por destacados músicos españois da época como Conrado del Campo, Fernández Bordas, Pérez Casas, Villa o Bretón, María de Pablos conseguiu unha bolsa para ampliar a súa formación na Academia de Belas Artes de Roma. Para o exame de Pablos compuxo *La infanta Desdén*, unha ópera nun acto para o exame con libreto de Luis Fernández Ardavín. Era a única muller que se presentaba para a bolsa e conseguiu unha puntuación tan alta que superou a todos os homes que se presentaban para conseguila. María de Pablos, pola súa condición de muller, tivo que trasladarse á capital italiana acompañada pola súa nai.

Notas
-----

1. 1 2 3 4  Álvaro, Carlos (25 de xuño de 2016). "«María de Pablos Cerezo fue un genio malogrado»". *El Norte de Castilla* (en castelán). Consultado o 21 de xullo de 2019.
2. 1 2 3  "MARÍA DE PABLOS CEREZO. Pianista, compositora y directora de orquesta" (en castelán). Centro de Documentación de Música y Danza. 2018. Arquivado dende o orixinal o 20 de xullo de 2019. Consultado o 21 de xullo de 2019.
3. ↑  Ruiz Mantilla, Jesús (19 de xullo de 2019). "La música olvidada de María de Pablos, primera mujer con batuta en España". *El País* (en castelán). Consultado o 21 de xullo de 2019.
4. ↑  Santiago Bolaños, Marifé (15 de novembro de 2016). "María de Pablos, también una desconocida". *Tribuna Feminista* (en castelán). Consultado o 21 de xullo de 2019.

* Portal:Música clásica
* Portal:España
* Portal:Muller

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q30313064
* DBE: maria-de-pablos-cerezo

 |
**Gabriela Serra e Frediani**, nada en Mataró o 18 de decembro de 1951, é unha mestra e activista catalá, membro do Parlamento de Cataluña coa CUP.

Traxectoria
-----------

Foi presidenta da Asociación de Veciños de Singuerlín en Santa Coloma de Gramenet, membro das Brigadas Internacionais de Paz en Guatemala entre 1987 e 1989 e presidenta da Federación Catalá de ONG para o Desenvolvemento. Tamén foi membro de Círculos Obreiros Comunista e do Movemento Comunista (MC). No presente, é membro do Entrepobles, a Fundación para a Paz, o Centro Delàs de Estudos pola Paz, a Plataforma de Paz e a Democracia e a Asemblea Nacional Catalá.

De cara ás eleccións ao Parlamento de Cataluña 2015, foi unha candidata da CUP, despois de ser elixida en primarias, converténdose en membro do Parlamento.

Notas
-----

1. ↑  "Gabriela Serra: "La política no canviarà fins que la mentalitat de la gent no canviï"". *Crític*. 6 de agosto de 2015.
2. ↑  "Los diez diputado electos". *La Vanguardia*: 21. 4 de outubro de 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q20876681
* IMDb: nm8196296

 |
A **connelita** é unha especie mineral rara, un clorosulfato de cobre hidratado, [Cu19(OH)32(SO4)Cl4·3H2O, que cristaliza no sistema hexagonal. Preséntase como penachos de cristais aciculares moi delicados dunha fina cor azul, e asóciase a outros minerais de cobre de orixe secundaria, como a cuprita e a malaquita. A súa aparición en Cornualla foi observada por Philip Rashleigh en 1802, e foi examinada químicamente por primeira vez polo profesor de Edimburgo Arthur Connell en 1847, de quen recibe o nome.

A localidade tipo é Wheal Providence en Carbis Bay en Cornualla. Fóra de Cornualla atopáronse en máis de 300 lugares do mundo, incluíndo Almería, Badaxoz, Namaqualand en Suráfrica, Bisbee en Arizona (EUA) e Neuquén en Arxentina.

 Estrutura cristalina de **Connellita**: *Código de cores:* Cu: cobre, S: oliva, O: vermello, Cl: verde; Célula: maxenta

Notas
-----

1. ↑  Dana, James Dwight (1997). *Dana's new mineralogy : the system of mineralogy of James Dwight Dana and Edward Salisbury Dana*. Nova York : Wiley. ISBN 978-0-471-19310-4.
2. 1 2  Connellite: Connellite mineral information on Mindat.org

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Connellita*** |

* Cristal
* Cristalografía
* Sulfato de cobre (II)
**Alfonso Soto**, nado en Ribadavia en 1953, abreviado como **Fon**, é un pintor galego.

Traxectoria
-----------

Con estudos en formación profesional, traballou como obreiro, primeiro en Vigo e logo en Ourense, desempeñando distintos oficios, actividade profesional que compaxinou coa pintura. Dedicouse ó estudo dos movementos artísticos do século XX, como o cubismo e o expresionismo, experimentou con diferentes técnicas e materiais como spray, acrílico, terra ou cartolina. De formación autodidacta, compartiu estudio con Ramón Conde, Miguel Mosquera, Miguel Carballo e Emilio Cid na década de 1970. Na década de 1980 incorporouse como deseñador na firma de moda Adolfo Domínguez.

Notas
-----

1. 1 2 3  "A necesaria recuperación da obra de Fon". *La Voz de Galicia*. 29-12-2023. Consultado o 14-03-2024.
2. 1 2 3 4  "Alfonso Soto "Fon"". Museos de Galicia: Xunta de Galicia. 2023. Consultado o 14-03-2024.
3. ↑  "A mostra Alfonso Soto Fon amosa a traxectoria do artista desde o Museo Etnolóxico de Ribadavia". Xunta de Galicia. 28-12-2023. Consultado o 14-03-2024.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* "Fon, en Ribdavia". RTVE Galicia ( Twitter). 12 de marzo de 2024. O @museoetnoloxico acolle unha exposición monográfica de Alfonso Soto, un pintor local con cincuenta anos de traxectoria.
PTC Integrity
**PTC Integrity** é un software de xestión do ciclo de vida das aplicacións, (en inglés, *software system lifecycle management (SSLM)*) deseñado como Software privativo cunha interface en escritorio e outra web, nun modelo de cliente/servidor. A aplicación dá soporte de enxeñaría ao Modelo V permitindo crear requisitos de sistema e crear unha trazabilidade cara aos requisitos de software, as respectivas arquitecturas, a creación e ligazón de tests asociados, permite crear e manter defectos en rede e a integración de software. Finalmente o Software provee ao usuario dos KPI (key performance indicator) do sistema.

A ferramenta
------------

A empresa norteamericana PTC (Parametric Technology Corporation) fundada en 1985, con base en Boston, está especializada en softwares que sorporten enxeñaría de procesos en industrias moi reguladas e verticais onde se audite regularmente a conformidade do sistema, como os requisitos da automoción Automotive SPICE ou a industria médica. A empresa é propietaria do código de Creo, Windchill ou Mathcad, e en 2007 compra o software MKS Integrity, para rebautizalo como PTC Integrity en 2011. 

O Software actualmente mantén os seguintes bloques de funcionalidades : 

* PTC Integrity Asset Library : Un editor de arquitectura de sistemas que permite o deseño en diferentes modelos, sen que o usuario teña que duplicar os datos, xa que o código desta funcionalidade é capaz de ligar as arquitecturas aínda que fosen creadas con principios e modelos diferentes.

* PTC Integrity Modeler : Soporte para a linguaxe de modelado de sistemas SysML 2.0.

* PTC Integrity Process Check : Scripts que apoian a automatización de auditorías. Baséase nas preguntas estándar que pode facer un auditor e ten preparados os resultados de forma automática.

* PTC Integrity Process Consumer : Unha wiki interna auto-xerada polo sistema.

* PTC Integrity Process Director : Funcionalidades para os xerentes dos proxectos, onde poden visualizar as métricas e resultados dos tests, cantos requisitos foron xa implementados no software etc ...

* PTC Integrity Process Perspective : Un editor de presentacións.

* PTC AgileWorx : Unha guía ao proceso de creación Áxil de software.

Notas
-----

1. ↑

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Sitio web de PTC[*Ligazón morta*]
* Documentación sobre o uso da ferramenta PTC
Torre da homenaxe do Castelo de Almourol, en Portugal, destacada no interior da cintura de murallas.
O "torreón dos Andrade", en Pontedeume.
Esta torre da homenaxe dos Andrade hoxe fai parte do Parador de Vilalba.
A **torre da homenaxe** é a parte da estrutura central do castelo medieval na que se concentran os dormitorios e principais salas e constitúe o principal punto de poder e último reduto de defensa. Esta torre é máis alta do que a *cerca* de muralla, permitindo o tiro directo para fora desta. É frecuentemente de planta cuadrangular, coa entrada no primeiro piso, sendo o acceso apenas posíbel por unha escada de madeira, facilmente removíbel ou eliminada se fose o caso de perda do resto das estruturas. Nela están a armería e o pozo principal.

Tamén pode ter planta circular, hexagonal, octogonal ou en forma de polígono irregular. De feito, moitos castelos son pouco máis que unha torre da homenaxe.

As máis antigas consistían nunha simple torre cadrada con muros anchos e cara ao século XI adquiriran xa as características típicas. A súa forma e función mudaron co tempo e variaban coa rexión.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q91165
* AAT: 300003694
* BNF: 11948553k
* BRE: 1965694
* EBID: ID
* GEC: 0214431
* GND: 4139790-3

 |
O **Forte de San Francisco de Lovelhe** (en portugués **Forte de São Francisco de Lovelhe**, tamén denominado **Forte de Azevedo**, ou **Forte de Lovelhe**), é unha fortaleza situada en Lovelhe, no concello portugués de Vila Nova de Cerveira (distrito de Viana do Castelo).

Historia
--------

A fortificación data da época da guerra da restauración portuguesa, integrante da liña defensiva que guarnecía a marxe esquerda do río Miño e o treito do litoral atlántico portugués. Iniciado en 1642, por orde do Xeneral e Mestre de Campo Francisco de Azevedo e Ataíde, formaba un conxunto coa Atalaia de Lovelhe e co castelo de Vila Nova de Cerveira, asediado en 1643. As obras rematáronse en 1663.

O forte estivo desguarnecido até mediados do século XVIII, malia que na época se consideraba que, non obstante as súas pequenas dimensións, tiña maiores potencialidades de defensa cá fortificación de Cerveira.

### Da Guerra Peninsular á actualidade

En 1797 Rodrigo de Lencastre mandou reconstruír o forte, que unha década despois tería un papel importante na defensa activa da rexión fronte ás invasións das tropas napoleónicas durante a Guerra Peninsular. En 1809 unha explosión no interior do forte, provocada polo exército francés, destruíu gran parte da estrutura da casamata.

Despois deste evento, o **forte de Lovelhe** non volveu ser recuperado, permanecendo desde entón abandonado.

Na actualidade a Comunidade Intermunicipal do Val do Miño está a desenvolver un Plano Director das Fortalezas Transfronteirizas do Val do Miño, con vistas á valorización e divulgación das fortificacións que constitúen o sistema defensivo da fronteira luso-galega, no cal se insire o **Forte de São Francisco**.

Características
---------------

Erguido conforme ós modelos e tipoloxías da arquitectura militar seiscentista, o forte presenta planta pentagonal, sendo composto por cinco baluartes, catro de dimensións iguais, dispostos lateralmente dous a dous, e un quinto, maior, edificado na parede da porta de armas. En cada un dos ángulos dos baluartes foron dispostas garitas circulares.

Notas
-----

1. ↑  Cardoso, Augusto--Pedro Lopes (2021-01-01). *D. Francisco de Azevedo e Ataíde: Subsídios para a sua biografia*. p. 107. ISBN 978-989-26-2104-3.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Inventario do Patrimonio Arquitectónico (DGEMN) Arquivado 23 de decembro de 2005 en Wayback Machine. *(en portugués)*
* Forte de Lovelhe (Pesquisa de Património / IGESPAR)[*Ligazón morta*] *(en portugués)*
***Brave Little Tailor*** é unha curtametraxe animada de 1938 producida por Walt Disney Productions e distribuída por RKO Radio Pictures. A animación é unha adaptación do conto de fadas *O xastriño valente* con Mickey Mouse como protagonista. Foi dirixida por Bill Roberts e conta con música orixinal de Albert Hay Malotte. As voces dos personaxes son as de Walt Disney como Mickey, Marcellite Garner como Minnie, e Eddie Holden como o xigante.

*Brave Little Tailor* foi nomeado ó Oscar á mellor curtametraxe animada na 11ª edición dos premios en 1939, pero perdeu fronte a outra produción de Disney, *Ferdinand the Bull*. En 1994, foi escollida como unha das mellores animacións de debuxos de tódolos tempos por membros do eido da animación. A lista foi recollida no libro *The 50 Greatest Cartoons*.

Notas
-----

1. ↑  "Brave Little Tailor Arquivado 17 de xaneiro de 2013 en Archive.is". *www.bcdb.com*, 12 de abril de 2012

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* 

* *Brave Little Tailor* na IMDb *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2095700
* Allmovie: v6965
* AlloCiné: 16113
* BCDB: 3983
* FilmAffinity: 279138
* IMDb: tt0029943
* LUMIERE: 233978
* OFDb: 47636
* TMDb: 57472

 |
***Don Juan*** é unha novela en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester, publicada en 1963 en Ediciones Destino. Nun inicio foi concibida coma unha obra de teatro baseada na figura de Don Juan. Torrente Ballester dá a súa visión sobre os motivos que levan ao personaxe a ter a súa actitude, afastándoo do tópico romántico e achegándoo desde unha visión humorístico a unha rebeldía contra Deus.

Trama
-----

A acción está ambientada en París cara a 1960. Alí o narrador coñece a un personaxe que se fai chamar *Leporello*, e que lle conta que é un diaño ao servizo de Don Juan. Pouco a pouco, alternando con regresións á Sevilla do século XVII narradas polo propio Leporello, e con accións do propio narrador en París, vaise coñecendo a vida de Don Juan e os seus sentimentos e ideas máis persoais.

Narración
---------

A obra está narrada en primeira persoa, e o narrador podería ser o propio Torrente Ballester. Inclúe abundantes críticas teolóxicas (incluíndo debates entre a visión xesuíta e dominica) e literarias (poesía e teatro castelán do século XVII).

Dentro da narración do século XVII hai catro espazos principais: a cidade de Salamanca (onde estuda Don Juan), Sevilla (onde vive o pai e ten a facenda), Nápoles (a onde escapa tras matar a Diego de Ulloa e onde coñece a Dona Ximena). A cidade de París aparece representada no século XX, facendo referencia á vida cultural: o teatro de Samuel Beckett, Eugène Ionesco e Jean Cocteau, anos despois da *résistance*.

Problemas coa censura
---------------------

***Don Juan*** tivo problemas coa censura franquista, debido a que boa parte dos censores eran eclesiásticos. O encargado de avaliar a obra, dada a importante carga teolóxica da novela, pretendía suprimir pasaxes determinantes no texto. Ante o risco de mutilación irreparable, o autor escribiu unha extensa carta ao daquela ministro de responsable da censura, Manuel Fraga Iribarne, rebatendo punto por punto as obxeccións postas polo censor. O Ministro pediu que o asunto fose revisado persoalmente polo Director Xeral de Información, máximo responsable da censura, quen avaliando o informe do censor e a carta de Torrente, foi revisando o manuscrito. Con esta intervención salvouse a maior parte da novela, especialmente as pasaxes que Torrente consideraba fundamentais.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha Arquivado 14 de maio de 2011 en Wayback Machine. na web da editorial *(en castelán)*.