recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Coordenadas: 42°45′56″N 7°34′02″O﻿ / ﻿42.76569, -7.56722

Centro Socio-Cultural Manuel Oreste Rodríguez López.
O **Centro socio-cultural Manuel Rodríguez López** é un centro con facilidades bibliotecarias e informáticas e espazo social para uso da comunidade situado en Paradela. Está adicado ó poeta, escritor e cronista Manuel Rodríguez López, para o uso da comunidade, e nel celébrase anualmente o Certame Literario Manuel Oreste Rodríguez López.

Historia
--------

O centro inaugurouno en 2001 Manuel Fraga Iribarne. A este novo edificio foi onde se trasladou a antiga Casa de Cultura de Paradela adicada a Manuel Rodríguez López, inaugurada no 1990. Dende 1995 lévase celebrando alí o certame que chegou á décimo sétima edición no 2012. A entrega de premios celébrase anualmente en decembro.

Biblioteca do centro.

Descrición
----------

O centro ten unha biblioteca sita no último piso, que se usa como biblioteca de Paradela. Tamén ten un auditorio onde se celebran ocasións de importancia no concello de Paradela. O centro tamén contén unha sala con ordenadores que pode usar o público, e que se pode usar como un lugar social, con xornais, naipes etc.

Notas
-----

1. ↑   (p.39) Libro de obras premiadas da 6a. edición do certame literario Manuel O. Rodríguez López

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* Certame Literario Manuel Oreste Rodríguez López
O **Centro Vermeer de Delft** (en neerlandés: *Vermeer Centrum Delft*) é unha institución museística localizada na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, que alberga unha exposición permanente sobre a vida e a obra de Johannes Vermeer, un dos pintores máis famosos da idade de ouro da pintura holandesa, así como doutros pintores da súa época. 

O nome de Veermer está moi fortemente asociado a Delft, a cidade onde naceu en 1632, e onde pasou toda a súa vida e desenvolveu a súa produción.

O edificio
----------

O centro está na canle Voldersgracht, no centro histórico de Delft, preto da Gran Praza, na localización histórica do gremio de pintores e artistas de San Lucas, onde o alcalde G. Meerman decidiu en 1661 reconstruír a capela do antigo asilo de anciáns.

A exposición
------------

Malia non dispor de ningunha das pinturas orixinais de Vermeer, este centro é o único lugar do mundo en que se poden ver simultaneamente 37 reproducións das súas obras máis significativas, ordenadas con criterios cronolóxicos, que ofrecen unha imaxe completa da traxectoria de Johannes Vermeer.

Unha exposición permanente achega información sobre a época en que viviu Vermeer e sobre o estudio onde traballou. Hai tamén unha proxección constante sobre unha pantalla de 12 metros de ancho que amosa a intensa relación de Vermeer coa vila de Delft.

No segundo andar pódese ver outra exposición permanente, titulada "Mensaxes de amor de Vermeer", que se centra no simbolismo que o pintor lle imprimiu á súa pintura. Nesta planta hai tamén unha pequena tenda de regalos e libraría.

O Centro Vermeer de Delft abriu as súas portas en 2007 e está xestionado integramente por voluntarios. O número de visitantes é cada vez maior, e en 2011 chegou aos 35.000.

O centro está aberto os sete días da semana e ofrece visitas guiadas a grupos. Para os visitantes individuais, hai un percorrido con servizo de son gratuíto a través de todas as salas.

Outros museos
-------------

Nos Países Baixos albérganse sete pinturas orixinais de Vermeer, no museo Mauritshuis, na Haia, e no Rijksmuseum, en Ámsterdam.

Notas
-----

1. ↑  "Vermeer Centrum Delft Arquivado 18 de outubro de 2019 en Wayback Machine.". No sitio web oficial do Concello de Delft. *(En neerlandés)*
2. ↑  "Vermer Centrum Delft". En *WhichMuseum.com. (En neerlandés e en inglés)*
3. ↑  Horarios, prezos, contacto e informacións relevantes. *(En neerlandés)*
4. ↑  "De collectie: Vermeer". No sitio web oficial do museo Mausitshuis. *(En neerlandés e en inglés)*
5. ↑  "Johannes Vermeer". No sitio web oficial do Rijksmuseum. *(En neerlandés e en inglés)*

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Centro Vermeer de Delft Modificar a ligazón no Wikidata*** |

### Outros artigos

* Delft
* Johannes Vermeer

### Ligazóns externas

* Sitio web oficial do Centro Vermeer de Delft*(en neerlandés)*
* Essential Vermeer *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q7921517
* WorldCat
* VIAF: 307471289
* LCCN: no2014041587

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Chamadoira.
**Chamadoira** é un apelido galego de natureza toponímica, que ten a súa orixe no concello de Cerdedo-Cotobade, no barrio de Chamadoira. Podería provir dun termo latino que designaba os lugares fronteirizos ou simplemente zonas entre dous territorios determinados, sinónimo de fito ou marco.

Rexístrase o topónimo, segundo datos do Arquivo do Reino de Galicia no ano 1745:

> 
> 
> Los vecinos de San Martín de Figueroa con los del lugar de Chamadoira. Auto ordinario sobre reparar y mantener la mitad del puente
> 
>

Distribución xeográfica
-----------------------

En Galicia, segundo a Cartografía dos apelidos de Galicia, con datos do censo de 2001 había un total de 254 persoas con ese apelido, principalmente nos concellos de Pontevedra, Vigo e Gondomar.

En España con datos procedentes da Estatística do Padrón Continuo, data de 01/01/2016 hai 407 persoas con este apelido (243 lévano como primeiro apelido e 164 como segundo), por mor da emigración, en lugares como A Rioxa, Asturias ou Guadalaxara. Tamén se atopan en abundancia na Arxentina e o Brasil.

Liñaxe e pedras armeiras
------------------------

Segundo a GEG, é de orixe galega. Levaron como brasón en ouro, dúas bandas de azur, acompañadas de 5 roeis da mesma cor, 3 no oco central e un nos outros ocos.

Notas
-----

1. ↑  Cartografía dos apelidos de Galicia
2. ↑  Instituto Nacional de Estadística

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Arquivo do Reino de Galiza Arquivado 30 de abril de 2018 en Wayback Machine.
**Albertson Van Zo Post**, nado en Cincinnati, Ohio o 28 de xullo de 1866 e finado en Nova York o 23 de xaneiro de 1938, foi un enxeñeiro civil, escritor e tirador de esgrima americano, que gañou cinco medallas olímpicas.

Traxectoria
-----------

Nos Xogos Olímpicos de 1904 gañou a medalla de ouro nas modalidades de vara individual e florete por equipos, a de prata en florete individual e a de bronce en espada e sabre individual, malia ser cidadán norteamericano sen relación con Cuba, a base de datos do COI inclúe as súas medallas como gañadas por Cuba, agás unha como parte do Equipo Mixto. Oito anos despois en Estocolmo chegou aos cuartos de finais nos Xogos Olímpicos de 1912 en florete, espada e sabre individual e non pasou da primeira rolda en espada por equipos.
Ao longo da súa carreira gañou o título nacional do seu país en florete (1895), espada (1896 e 1912) e sabre (1901, 1902 e 1903)

Como escritor publicou dúas novelas *Retz* (1908) e *Diana Ardway* (1913).

Notas
-----

1. ↑  "Albertson Van Zo Post Olympic Results". *sports-reference.com*. Arquivado dende o orixinal o 28 de xullo de 2011. Consultado o 2010-04-02.
2. ↑  Olympic.or Base de datos do COI

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* perfil

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1369254
* IMDb: nm0692876
* Sports Reference: albertson-van-zo-post-1

 |
Fotografía do chan debaixo dun bosque de piñeiro de Australia mostrando alelopatía.
En botánica chámase **alelopatía** ao fenómeno de interferencia química que consiste na liberación de susbstancias químicas por parte dunha planta que son daniñas para outras plantas competidoras.

O mesmo concepto esténdese ás relacións de competencia bioquímica entre os outros seres vivos.

O termo alelopatía creouse no ano 1937 polo científico Hans Molisch baseándose nas verbas gregas que significan *dano mutuo*.

A incompatibilidade que é apreciada entre algunhas é por mor da liberación de substancias volátiles, xeralmente por parte das follas, ou pola excreción de toxinas a través das raíces.

As interferencies alelopáticas acostuman ser provocadas pola combinación de diversas substancias.

As funcións prexudicadas máis frecuentes son a asimilación de nutrientes, o crecemento, a fotosíntese, a respiración, a síntese de proteínas, a permabilidade da membrana celular e mais a actividade encimática.

En moitos casos a acción inhibidora vai a cargo de compostos fenólicos coma por exemplo os que fan que o xirasol dificulte o crecemento da soia ou que as follas do piñeiro interfiran no crecemento doutras plantas .

No chamado *cansazo* ou *esgotamento dos solos* despois de anos de monocultivo estaría implicado, entro outros factores, o fenómeno alelopático.

É moi sonado en Galicia a alelopatía que producen os compostos das follas do eucalipto, que dificultan a xermolación de moitas outras especies no subsolo dos eucaliptais.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q190334
* BNCF: 42722
* BNE: XX535615
* BNF: 12293956g
* BRE: 1813774
* FAST: 805522
* GND: 4141919-4
* JSTOR: allelopathy
* LCCN: sh85003645
* MAG: 31241831
* NDL: 00576959
* SUDOC: 03178903X
* Treccani: allelopatia

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D064089
* MeSH: G16.024

 |
**Alfredo García Caramés**, nado en Cabanelas (Liripio, A Estrada) o 20 de decembro de 1915 e finado no mesmo lugar o 7 de marzo de 2006, foi un albanel e militar galego.

Traxectoria
-----------

Na República marchou traballar de albanel a Madrid e afiliouse á CNT. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pillouno en Madrid e alistouse nas milicias gallegas. Foi membro do Batallón de Milicias Populares Galegas e escolta e chofer de Enrique Líster. Coa caída da República pasou a Francia e estivo internado nos campos de Argelès-sur-Mer, Vernet d'Ariège e Bacarès. Marchou a México, arribando a Nuevo Laredo o 29 de febreiro de 1940. Traballou nun almacén de cereais. Permaneceu en México ata 1956, cando volveu a Galicia. Marchou novamente ao ano seguinte, e volveu en varias ocasións, para regresar definitivamente en 1962. Estableceuse primeiro na Coruña e dedicouse á construción, despois instalouse en Marín, para finalmente retornar a Cabanelas. Finou en Cabanelas o 7 de marzo de 2006.

Notas
-----

1. ↑  Ficha en Departamento de Migración. Secretaría de Gobernación de México
2. ↑  *La Voz de Galicia*, Lalín-A Estrada, 14-10-1999, p. 46.
3. ↑  *La Voz de Galicia*, Lalín-A Estrada, 9-3-2006, L10.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "Alfredo García Caramés, o de Cabanelas". *Tabeirós-Montes* (8): 6–7. 1999.
* García, Valentín (2001). "Alfredo García Caramés: Lister e a súa peripecia dende Cabanelas" (PDF). *Actas do Congreso Internacional "O exilio galego"*. Santiago de Compostela: Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo. pp. 1798–1812. ISBN 84-96530-29-9.
* García, Valentín (2005). *Un soldado da historia. Alfredo García Caramés, asistente de Líster (1936-1939)*. Sada: Do Castro. ISBN 978-84-8485-193-6.

### Ligazóns externas

* Ficha en PARES
Ceirano 5 HP (1901)
**Ceirano GB & C** foi unha empresa de automóbiles, fundada en outubro de 1898 por Giovanni Battista Ceirano, Emanuele dei Bricherasio, Attilio Calligaris, Pietro Fenoglio e César Goria Gatti.

A sede da compañía estableceuse en Turín, onde en 1899 comezouse a construír un pequeno coche de dous asentos, o *Welleyes* deseñado por Aristide Faccioli. O Welleyes foi un grande éxito comercial para Ceirano, pero os directivos víronse incapaces de facer fronte á demanda do vehículo. A continuación, en xullo de 1898 Ceirano decidiu vender as plantas e as patentes a Giovanni Agnelli.

Os coches
---------

### Welleyes

O Welleyes presentouse o 30 de abril de 1899, foi deseñado por Aristide Faccioli, un dos enxeñeiros de automoción con máis talento nese momento. 
O coche estaba equipado cun motor bicilíndrico horizontal de 663 cm³, con transmisión de correa de coiro e caixa de cambios de dúas velocidades , capaz de alcanzar velocidades de 35–40 km/h de velocidade. O primeiro coche que fixo Fiat, o FIAT 3 ½ HP deriva directamente deste modelo.

### Outros modelos

Outros modelos de Ceirano: 

* 5 HP monocilíndrico Aster o De Dion, cilindrada 639 centímetros cúbicos.
* 06-08 HP Motor dianteiro monocilíndrico Aster o De Dion de 700 centímetros cúbicos, caixa de cambios de 4 velocidades+reversa, tracción traseira, freos mecánicos, suspensión con ballestas.
* 16 HP
***Angel Esquire*** é unha novela do escritor británico Edgar Wallace publicada orixinalmente en lingua inglesa en 1908. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar e publicada por Editorial Hugin e Munin en 2012.

Características
---------------

Esquire, de Scotland Yard, axuda a Jimmy Stannard, un elemento criminal, a resolver o crebacabezas da gran caixa forte que contén a fortuna que o vello Reale gardou nela, coa precaución de ocultar a combinación nun verso que serve como criptograma. Cando se le a última vontade do vello Reale, constátase que catro persoas poden beneficiarse dela. Dúas destas persoas son coñecidos membros dunha banda ás que nada deterá para gañar a posesión da fortuna. Jimmy e o seu amigo enfróntanse con eles nun *thriller* moi característico da escrita de Wallace.

Foi levada ao cinema en 1919 por W.P. Kellino co título de *Angel Esquire*.

Notas
-----

1. 1 2  *Angel Esquire*. Traducido por Alejandro Tobar (1ª ed.). Santiago de Compostela: Editorial Hugin e Munin. 2012. ISBN 978-84-939647-5-7 – vía Biblioteca da Tradución Galega.
2. ↑  Editorial Hugin e Munin (ed.). "Catálogo da Editorial Hugin e Munin (actualizado o 1 de xaneiro de 2019)" (PDF). p. 9. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de abril de 2019. Consultado o 26 de marzo de 2019.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Libro e Google Books *(en inglés)*

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q61378458
* BiTraGa: 4943

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: As Chás.

| As Chás |
| --- |
|  |
| Cruceiro |
|  |
| **Diocese**: | Ourense |
| **Arciprestado**: | Os Milagres |
| **Área**: | - km² |
| **Poboación**: | 115 hab. (2014) |
| **Densidade**: | - hab./km² |
| **Entidades de poboación**: | 13 |
|

**San Xoán das Chás** é unha parroquia eclesiástica galega que se localiza no arciprestado dos Milagres na diocese de Ourense, e que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos, o de Maceda na comarca de Allariz - Maceda e o de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2014 tiña 115 habitantes (55 homes e 60 mulleres), o que supón unha diminución de 83 habitantes en relación ao ano 2000.

As entidades do Alto do Rodicio, Barreiros, Bouzas, A Caseta e O Rodicio pertencen ao concello de Maceda; as de Cacharrequille, As Chás, Cordelle de Abaixo, Os Currás, A Laxe, O Medón, As Ratoeiras e Retorta ao concello de Montederramo.

Véxase tamén
------------

### Outros artigos

* As Chás, Maceda
* As Chás, Montederramo
**Alfredo Canalejo Martínez-Fontenla**, nado na Coruña en 1898 e finado na mesma cidade o 8 de agosto de 1974, foi un escritor galego.

Traxectoria
-----------

*Contos*, Lar, 1927,
Foi profesor no Sanatorio Marítimo de Oza. Pertenceu ás Irmandades da Fala e tras marchar a Francia para estudar na Sorbona volveu a Galicia en 1927. Publicou unha recolleita de catro narracións en 1927 titulada *Contos* e unhas poucas narracións máis da prensa da época. Na Segunda República foi secretario de La Juventud Republicana da Coruña (1931) e logo presidente en 1932, e en 1933 dirixiu o semanario *La Draga*. Afectado pola Guerra Civil española non volveu publicar pero seguiu a escribir profusamente.

Vida persoal
------------

Casou con Oliva Albertino Salgado.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 10-8-1974, p. 43.
2. ↑  *El Compostelano*, 22-11-1923, p. 3.
3. ↑  Contos
4. ↑  *Vida Gallega*, 10-4-1931, p. 49.
5. ↑  *El Pueblo Gallego*, 17-1-1932, p. 5.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* *Dicionario biográfico de Galicia* **1**. Ir Indo Edicións. 2010-2011.
**Angels & Airwaves** é un supergrupo estadounidense de rock alternativo, liderado polo guitarrista e vocalista de Blink-182 Tom DeLonge. A banda tamén inclúe ao guitarrista David Kennedy (de Over My Dead Body, Hazen Street e Box Car Racer), ao batería Atom Willard (de The Offspring e Rocket from the Crypt), e ao baixista Matt Wachter (de 30 Seconds to Mars), que substituíu a Ryan Sinn en 2007.

O grupo leva editados catro álbums de estudio ata a data: *We Don't Need to Whisper* (2006), *I-Empire* (2007), *Love* (2010) e *Love: Part Two* (2011). Tamén lanzaron un documental chamado *Start the Machine* no ano 2008. O 2 de febreiro do 2011 a banda estreou a película de ciencia ficción *Love*. Tom Delonge dixo nunha entrevista que a banda está traballando en dúa novas películas con dous álbums de estudio.

Discografía
-----------

| Álbum | Ano | Selo |
| --- | --- | --- |
| *We Don't Need to Whisper* | 2006 | Geffen Records |
| *I-Empire* | 2007 | Geffen Records |
| *Love* | 2010 | Geffen Records |
| *Love: Part Two* | 2011 | To the Stars Records |
| *The Dream Walker* | 2014 | To the Stars Records |
| *Lifeforms* | 2021 | Rise Records |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q488562
* WorldCat
* VIAF: 148149329
* AllMusic: mn0000569600
* BNF: 15090141k
* Discogs: 517921
* Genius: Angels-and-airwaves
* GND: 10340440-5
* IMDb: nm2293210
* ISNI: 0000 0001 2180 4145
* LCCN: no2006055739
* MusicBrainz: ID
* NKC: xx0276822
* Songkick: 95328

 |
Coordenadas: 43°18′47″N 2°40′47″O﻿ / ﻿43.31306, -2.67972

A árbore de Gernika é o símbolo das liberdades vascas (biscaínas).
A **Casa de Xuntas de Gernika** (en éuscaro: *Gernikako Batzarretxea*) é un conxunto monumental con significación política que se sitúa na vila de Gernika-Lumo, en Biscaia, no País Vasco. O corazón do conxunto é a Árbore de Gernika, un carballo baixo o cal se celebraban as Xuntas do Señorío de Biscaia, e o edificio anexo que en tempos foi a igrexa de Santa María A Antiga.

Na actualidade é a sede das Xuntas Xerais de Biscaia, máximo órgano institucional da provincia, e está declarado Ben de Interese Cultural coa categoría de monumento.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Casa de Xuntas de Gernika***  |

### Ligazóns externas

* Casa de Xuntas de GernikaArquivado 12 de outubro de 2013 en Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q3055408
* WorldCat
* VIAF: 313533604
* GeoNames: 10297170

 |
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Coronel (homónimos).
**Coronel** é o rango militar máis alto dos oficiais superiores dos exércitos.

Xeralmente é o inmediato superior ao de Tenente Coronel e inmediatamente inferior ao de Xeneral de brigada.

Adoita exercer o mando en rexementos e bases militares.

Etimoloxía
----------

A palabra **coronel** vén do francés *colonel*, e este do italiano *colonnello* (de columna de soldados), de *colonna* (columna), do latín *columna*.

España
------

En España un *coronel* é o xefe superior dun rexemento do Exército de Terra, do Exército do Aire e da Infantaría de Mariña. Na xerarquía militar española, o grao de coronel dos exércitos de Terra ou Aire, e da Infantaría de Mariña, é o equivalente ao de capitán de navío na Armada Española.

O seu grao é o primeiro da milicia en que se adquire o tratamento de *señoría* (*usía*) e ten ben prescritas as súas obrigas nas ordenanzas do exército.

Como distintivo do seu grao, leva tres estrelas de oito puntas paralelas na bocamanga da levita ou casaca, debaixo do galón do morrión e na faixa ceñidora do **quepis** ou da gorra, e como signo de mando o bastón desde 1736.

* Divisa de coronel do Exército de Terra.Divisa de coronel do Exército de Terra.
* Divisa de coronel da Garda Civil.Divisa de coronel da Garda Civil.
* Divisa de coronel do Exército do Aire.Divisa de coronel do Exército do Aire.
* Divisa de coronel da Infantaría de Mariña.Divisa de coronel da Infantaría de Mariña.
* Divisa de capitán de navío da Armada Española.Divisa de capitán de navío da Armada Española.

Notas
-----

1. ↑  Definicións no *Dicionario da Real Academia Galega* e no Portal das Palabras para *coronel*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q104680
* AAT: 300236410
* BNCF: 59703
* BRE: 3155132
* EBID: ID
* GND: 4570115-5
* HDS: 008609
* NKC: ph188886

 |
**Casimiro Cubela García**, nado en San Xurxo de Sacos (Concello de Cotobade) o 2 de febreiro de 1908 e finado en Santa María de Trasmonte o 14 de agosto de 1986, foi un sacerdote e escritor galego.

Traxectoria
-----------

Estudou Humanidades no colexio relixioso de El Espiño (Burgos) e despois Filosofía e Teoloxía no Seminario de Santiago de Compostela, onde coincidiu con Xosé Manuel Cabada e do que foi profesor auxiliar. Foi párroco de Santa María de Tomonde (1931), despois de Ribela e desde 1958 en Santa María de Trasmonte. Escribiu poemas en latín, galego e castelán, algúns deles publicados en *Vida Gallega* e *Acción* (Pontevedra). Sendo párroco de Ribela foi detido e procesado en 1948 por axudar á guerrilla e condenado a seis meses e un día de desterro.

Notas
-----

1. ↑  Necrolóxica en *La Voz de Galicia*, 15-8-1986, p. 53.
2. ↑  *El Noticiero Gallego*, 25-8-1930, p. 1-2.
3. ↑  Un cura represaliado: Casimiro Cubela.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* "CUBELA GARCÍA, Casimiro", artigo na *Gran Enciclopedia Gallega*
**Anita Faye Hill**, nada en Lone Tree, Oklahoma o 30 de xullo de 1956, é unha profesora da Universidade de Brandeis (Waltham, Massachusetts), avogada e activista coñecida porque en 1991 acusou o candidato á Corte Suprema dos Estados Unidos, Clarence Thomas, de acosala sexualmente mentres era o seu supervisor na EEOC (Equal Employement Opportunity Commission) na década dos 80. A utilización durante o xuízo do concepto "acoso sexual" significou o dar a coñecer e popularizar un termo que dende mediados dos 70 xurdiu nos círculos do movemento feminista radical.

Xuízo contra Clarence Thomas
----------------------------

O presidente naquel entón de Estados Unidos, George H. W. Bush, propuxo ó xuíz Clarence Thomas como nomeado á Corte Suprema en 1991. Este nomeamento trouxo diversas críticas debido a que Hill acusou ese mesmo ano a Thomas de acoso sexual. Nas audiencias de confirmación ó Senado de Thomas, Hill testificou que Thomas fixéralle achegamentos de índole sexual non desexados mentres el era o seu supervisor da EEOC na década de 1980.

### Consecuencias

Nese momento, a activista afroamericana viuse exposta a toda clase de críticas. Porén, un ano despois, en 1992, produciuse un aumento do número de norteamericanos que crían no seu testemuño. Isto serviu para levar o tema do acoso sexual á atención pública, provocando unha metamorfose nas relacións entre homes e mulleres no eido laboral. Aínda que non logrou frear a confirmación de Thomas como membro do máximo tribunal de xustiza dos Estados Unidos, o caso de Anita Hill serviu para destapar outros escándalos de abusos sexuais como o que concluíu coa destitución do secretario da Mariña dos Estados Unidos en xullo de 1992 tras investigarse que algunhas mulleres militares da Armada foron humilladas polos seus compañeiros durante unha Convención nas Vegas.

Notas
-----

1. ↑  *In Our Time: Memoir of a Revolution* (en inglés).
2. ↑  "La herencia de Anita Hill".

* Portal:Muller
* Portal:Feminismo

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q2850177
* WorldCat
* VIAF: 40183541
* BIBSYS: 90713799
* BNF: 165270108
* EBID: ID
* FAST: 300550
* FemBio: 13454
* GND: 119223198
* IMDb: nm0384043
* ISNI: 0000 0001 2129 3293
* LCCN: n92025286
* MusicBrainz: ID
* NDL: 00854593
* NKC: osd2014803555
* NNDB: 000025385
* NTA: 110444280
* OL: OL381816A
* SNAC: w6501698
* SUDOC: 083282599
* TMDb: 2089869

 |
**Casimiro Hernández Calvo**, nado en Cerezal de Peñahorcada (provincia de Salamanca) o 15 de novembro de 1941, é un político español do Partido Popular. Foi alcalde de Vilvestre, vicepresidente primeiro da Deputación Provincial de Salamanca e senador electo por Salamanca.

Traxectoria política
--------------------

Foi senador por Salamanca na III lexislatura (1986-1989), por Alianza Popular (dentro de Coalición Popular), obtendo 68.025 votos e sendo o 4º senador máis votado por Salamanca. Desempeñou os cargos de vogal da Comisión de educación, universidades, investigación e cultura, vogal da comisión de regulamento e vogal da comisión mixta para as relacións co tribunal de contas.

Na IV Lexislatura (1989-1993, polo Partido Popular), obtivo 85.027 votos, sendo o senador máis votado por Salamanca. Desempeñou os cargos de vogal da comisión de obras públicas, ordenación do territorio e medio ambiente, urbanismo, transportes e comunicacións. Vicepresidente 2º da comisión de asuntos iberoamericanos.

Na V Lexislatura (1993-1996, polo Partido Popular), obtivo 107.891 votos, sendo o senador máis votado por Salamanca. Desempeñou os cargos de vogal da comisión de defensa, secretario 2º da comisión de obras públicas, medio ambiente, transportes e comunicacións. Membro de relatorios para informar sobre textos legislativos e vogal da comisión de asuntos iberoamericanos.

Na VI Lexislatura (1996-2000, polo Partido Popular), obtivo 122.405 votos, sendo o 2º senador máis votado por Salamanca. Desempeñou os cargos de vogal da comisión de obras públicas, medio ambiente, transportes e comunicacións. Viceportavoz da comisión de asuntos iberoamericanos.

Foi alcalde de Vilvestre antes de 1979 como alcalde franquista, entre 1979 e 1983 por Unión de Centro Democrático, e entre 1983 e 1987 por Alianza Popular. Nas eleccións de 1987 obtivo os 7 concelleiros por Alianza Popular. Nas eleccións de 1991 obtivo 6 dos 7 concelleiros polo Partido Popular.

Tamén foi vicepresidente primeiro da Deputación Provincial de Salamanca entre 1979 e 1992.

Vida persoal
------------

Foi profesor de EXB e director do Colexio Público de Vilvestre. Está casado e ten dous fillos.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Ficha de Casimiro Hernández Calvo no Senado de España *(en castelán)*.
***Anxo de terra*** (1ª edición, 1950) ou ***Anjo de terra*** (edición de 1980) é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero.

Características
---------------

A preocupación existencial, a incógnita sobre o eu, a dúbida como única verdade accesíbel ao humano, a figura do anxo, a consciencia da condición humana e o desexo de retorno ao paraíso, forman o discurso poético do autor.

Segundo Henrique Rabuñal: *é un retrato do poeta como anxo de terra que aspira a subir ao ceo, coma anxo da néboa e da señardade que contempla o verdor da terra e cisma no sentido da morte*. Para Henrique Dacosta: *o home, neste poemario, será concebido como o tal anxo da terra, como o que se move entre a covarde arxila de que está construído e a ansia de tentar alcanzar o paraíso perdido*.

Poemas
------

Na edición de 1980 inclúense: 

* *Retrato de poeta*

> 
> 
> ...  
> E as orellas do poeta;  
> medran atal as dun sátiro triste  
> nos seus rostos de lama  
> cujos ollos ja leron os oráculos  
> e cujas moas ja non roen a vida  
> como a carne dun deusa cazada  
> na fraga do solpor 
> 
> 

* *Anjo de terra*

> 
> 
> Anjo de terra, de cobarde argila,  
> que co teu po queres rubir ao ceo.  
> Entre o verde e o azul fas o teu niño.  
> Da nube e do piñeiro pendurado,   
> arrandeando entre o que foge e dura  
> ...
> 
> 

* *Verdor 1*
* *Verdor 2*
* *Nome lanzal*
* *Cidade dos anjos*

> 
> 
> Oh, cidade dos anjos. Asas loiras,  
> brancas penas que escreben polos ares  
> maiúsculas de exames prudentes.  
> Vila no vento alicerzada. Voas   
> batendo nubes. Os teus pazos de ouro  
> Polos ollos de Deus alapeados.   
> ...
> 
> 

* *Choiva*
* *Rolda da morte*
* *A vida*
* *home*
* *Ven ti acó*
* *Muller*
* *Beleza de muller*
* *Danza*
* *Égloga entre o verde e o azul*

Notas
-----

1. ↑  Carballo Calero, Ricardo (1950). *Anxo de Terra*. Colección Benito Soto.
2. ↑  Carballo Calero, Ricardo (1980). *Pretérito imperfeito (1927-1961)*. Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-047-7.
3. ↑  Villamayor 1996, p. 1042.
4. ↑  Rabuñal, Henrique (2020). *Ricardo Carvalho Calero. O anxo da terra*. Galaxia. p. 130. ISBN 978-84-9151-436-7.
5. ↑  Dacosta, Henrique (2020). *Carvalho Calero, vida e obra dun ser polifacético*. Edicións Xerais de Galicia. p. 49. ISBN 978-84-9121-625-4.
6. ↑  Carballo Calero 1980, p. 84.
7. ↑  Carballo Calero 1980, p. 85.
8. ↑  Carballo Calero 1980, p. 89.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Carballo Calero, Ricardo (1980). *Pretérito imperfeito (1927-1961)*. Sada: Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-047-7.
* Villamayor, Sindo (1996). *Historia da Literatura Galega*. 33. O silencio interior (1940-1950). Vigo: Edicións A Nosa Terra. ISBN 84-89679-05-3.

### Outros artigos

* *Pretérito imperfeito (1927-1961)*
**Ari Thorgilsson** (***Ari Þorgilsson***, en islandés), tamén coñecido coma **Ari o Erudito** (***Ari fróði***, en islandés), nado en 1067 e finado o 9 de novembro de 1148, foi un historiador, escritor e o principal cronista medieval islandés.

Traxectoria
-----------

Membro do clan dos Haukdælir, unha das principais familias medievais islandesas, crese que chegou a ser ordenado crego, mais non se sabe con certeza. Pouco máis se coñece da vida persoal de Ari.

Familiarizado coas crónicas latinas e en contacto coa tradición oral islandesa, é autor dos principais libros das sagas nórdicas: o *Libro dos Islandeses*, onde narra os sucesos principais da historia de Islandia dende o tempo do seu primeiro colono, o noruegués Ingólfr Arnarson, arredor do 870 e ata o 1120, e o *Libro dos Reis*, que conta a historia dos reis de Noruega. Probablemente fose tamén o autor do *Libro dos Asentamentos*, onde se refire ao descubrimento e colonización de Islandia, así como á xenealoxía dos seus primeiros poboadores

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Portela, Elías, 2010. Introdución en *Saga dos Groenlandeses. Saga de Erik o Roxo*, tradución de Elías Portela, Rinoceronte Editora.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q355194
* WorldCat
* VIAF: 29507857
* ARLIMA: 3624
* BAV: ADV10002784
* BIBSYS: 94010178
* BRE: 1828064
* CERL: cnp00943395
* CiNii: DA06884644
* DeutscheBio: 100418996
* EBID: ID
* FAST: 1514025
* GND: 100418996
* ISNI: 0000 0001 0962 351X
* LCCN: nr93039581
* NKC: mub20231180779
* NTA: 071335285
* OL: OL1920683A
* openMLOL: 155815
* SELIBR: 212479
* SUDOC: 059065613
* Treccani: ari-thorgilsson
* WikiTree: Þorgilsson-40

 |
Cesare Balbo defende aos estudantes durante a revolución de 1821.
**Cesare Balbo**, nado en Torino o 21 de novembro de 1789 e finado o 3 de xuño de 1853, foi un escritor e político italiano, presidente do Consello do Reino de Sardeña.

Traxectoria
-----------

Fillo do aristócrata Prospero Balbo, que ocupaba unha alta posición na corte, a súa nai morreu cando el tiña tres anos, polo que se educou na casa da súa bisavoa, a condesa de Bugino. En 1798 marchou co seu pai a París. Entre 1808 e 1814 serviu o réxime napoleónico en Florencia, Roma, París e Iliria, á caída de Napoleon volveu ao seu país, ingresou no exército e realizou misións políticas en París e Londres. Tras a revolución de 1821, que el desaprobaba, foi suspendido nas súas funcións acusado de simpatizar con ela e tivo que marchar ao exilio, pouco despois permitíuselle volver, pero as súas tentativas de volver ao servizo público fracasaron, polo que se dedicou á literatura, en 1848 foi nomeado membro da Comisión electoral e converteuse no primeiro ministro constitucional do Piemonte, pero só estivo no posto uns meses.

Balbo foi un defensor da independencia de Italia do control estranxeiro, para o que pensaba unha confederación de estados independentes baixo a supremacía do Papa e con Piemonte xogando un papel prominente.

Autor de *La vita di Dante* (1839) e *La speranze d'Italia* (1843) e *Sommario della storia d'Italia* (1848)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Commons ten máis contidos multimedia sobre:  ***Cesare Balbo*** |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q1056738
* WorldCat
* VIAF: 39401540
* BAV: ADV10110714
* BNE: XX843793
* BNF: 12076869h
* BRE: 1848147
* CANTIC: a10983156
* CERL: cnp00401166
* DBI: ID
* EBID: ID
* FAST: 159375
* GEC: 0006951
* GND: 118829513
* Gutenberg: 8896
* ICCU: CFIV013197
* ISNI: 0000 0001 0889 5142
* LCCN: n85065469
* NKC: ola2005262897
* NLA: 35968816
* NLG: 152527
* NTA: 067568890
* OL: OL152709A
* openMLOL: 38
* SNAC: w6n335j4
* SUDOC: 029065437
* Treccani: cesare-balbo

 |
O **alpinismo**, ou **montañismo**, é unha disciplina deportiva que consiste en realizar excursións polas montañas. É tamén o conxunto de técnicas, coñecementos e habilidades orientadas á realización deste obxectivo. O alpinismo é un deporte, pero quen o realizan están convencidos de que, moito máis que iso, é un estilo de vida e de ver o mundo que os arrodea.

O montañismo atópase dividido en doce especialidades: sendeirismo, media montaña, alta montaña, expedicións, escalada deportiva, escalada clásica (subdividida á súa vez en escalada en rocha e escalada en xeo), esquí de travesía, barranquismo, dúatlon en montaña, medio maratón de montaña e maratón de montaña.

O termo montañismo moitas veces se entende como o deporte practicado nas altas montañas, é dicir, o montañismo de altura. Así quen ascende ás montañas se lle chama alpinista e non a quen só practica unha das especialidades mencionadas. Tamén cando se fala dun curso ou manual de montañismo, este enfócase ao excursionismo polas montañas e non a toda a gama de especialidades que se mencionan.

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alpinismo***  |

### Outros artigos

* Boulder

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre deporte é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---


|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q36908
* BNCF: 3130
* BNF: 13340853q
* BRE: 1815997
* EBID: ID
* FAST: 1028334
* GEA: 9010
* GND: 4005694-6
* HDS: 016338
* JSTOR: mountaineering
* LCCN: sh85087816
* MAG: 49585166
* NDL: 00573462

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Identificadores | 
* MeSH: D009051

 |
Alpes dináricos.
Os **Alpes Dináricos** (*Alpi Dinariche*, en italiano; *Dinaridi* ou *Dinarsko gorje* en croata e serbio) son unha cordilleira situada na Europa meridional que abrange partes de Eslovenia, Croacia, Bosnia e Hercegovina, Serbia Montenegro e Albania.

A cordilleira esténdese ó longo de 645 km pola costa do mar Adriático, no sentido noroeste-sueste, dende os Alpes Xulianos (noroeste) ata o macizo Šar-Korab, onde pasa ó sentido norte-sur. A maior elevación dos Alpes Dináricos é o monte Prokletije, na fronteira do Montenegro oriental coa Albania setentrional, co cume a 2.692 m, chamado Lago Cimo (Maja Jezerce en albanés, Jezerski vrh en serbio).

Os Alpes Dináricos constitúen a área máis accidentada e montañosa de Europa, exceptuando ós Alpes suízos. Están formados esencialmente de rocha sedimentaria, secundarias e terciarias de dolomita, calcario, arenito e conglomerados formados polos mares e lagos que cubrían a rexión no pasado.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q189915
* WorldCat
* VIAF: 239467640
* BRE: 1956849
* EBID: ID
* GEC: 0002959
* GeoNames: 3202027
* GND: 4091011-8
* NKC: ge138022

 |
Un **concurso de televisión** (en inglés: *Game show*) é un xénero de programa de televisión onde persoas comúns ou celebridades, en equipos ou non, participan nunha proba que pode incluír probas de intelixencias ou probas físicas co obxectivo de gañar puntos ou premios. En caso de competicións premiadas, entre os premios comúns adoitan estar contías de diñeiro, casas, coches, viaxes ou vales de compras, xeralmente por empresas patrocinadoras. Moitos dos concursos de televisión son adaptacións de programas transmitidos pola radio.

Non se consideran concursos os programas que teñen como obxectivo revelar cantantes, pois traen na súa esencia unha disputa de talentos avaliados polo público ou por xurados, e non un xogo con regras exactas como propón o concurso.

Os concursos con probas que consisten normalmente nun conxunto de preguntas e respostas tamén se designan en inglés *quiz shows*.

Notas
-----

1. ↑  "game show". *Cambridge English Dictionary* (en inglés). Consultado o 2020-07-31.
2. ↑  Woisin, Matthias (1989). *Das Fernsehen unterhält sich : die Spiel-Show als Kommunikationsereignis* (en alemán). Frankfurt: P. Lang. ISBN 3-631-41568-0.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Game Shows

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q846662
* GND: 4246301-4
* JSTOR: game-shows

 |
Localización do condado de Antigonish dentro de Nova Escocia
O **condado de Antigonish** é un condado da provincia canadense de Nova Escocia, situado no norte da provincia, no estreito de Northumberland Strait. A sede do condado é a vila de Antigonish onde se sitúa a Saint Francis Xavier University. O condado é de lingua maioritaria inglesa pero nel está a pequena vila acadiana de Pomquet que data de 1774.

Historia
--------

En 1784, creouse o condado de Sydney, establécendose as súas fronteiras o 16 de decembro de 1785. En 1818, fundouse a localidade de St. Mary's Township que tiña unha parte no condado de Sydney e outra no de Halifax. En 1822 a parte localizada en Halifax integrouse no condado de Sydney. En 1836 creouse o condado de Guysborough con parte do condado de Sydney e este mudou de nome en 1863 denominándose Antigonish, palabra de orixe micmac.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q575491
* WorldCat
* VIAF: 148982286
* GeoNames: 5886183
* LCCN: n85025316
* MusicBrainz: ID

 |
As "Alpujarras"
Capileira e Bubión, das aldeas das Alpujarras
La **Alpujarra** (ou Las **Alpujarras**) é unha comarca histórica de Andalucía, no sur de España. Inclúe parte da provincia de Granada e parte da provincia de Almería, nas saias da parte sur de Serra Nevada.

Las Alpujarras e Galicia
------------------------

Malia a distancia, a comarca de Las Alpujarras tivo unha importante relación histórica con Galicia na segunda metade do século XVI, cando, despois do remate da Reconquista e da posterior expulsión dos mouriscos do desaparecido reino de Granada, estes foron substituídos por colonos procedentes do norte peninsular, unha boa parte dos cales eran galegos, xurdindo o que poderiamos chamar a primeira grande emigración dirixida e documentada que fixeron os galegos. Foi auspiciada polo monarca Filipe II, reinado no que tivo lugar a difícil repoboación, que levou a Las Alpujarras milleiros de galegos, na súa maior parte de condición social pobre, moitos dos cales morreron polo camiño, falecendo outros ao chegaren ao seu punto de destino, no Hospital Real de Granada. Malia as penurias e as dificultades que tiveron que sufrir, moitos emigrantes galegos quedaron para sempre na súa nova e esixente terra de acollida, como o proban, aínda hoxe, os abundantes e característicos apelidos galegos, que se rexistran nas vilas e nas aldeas de Las Alpujarras. Algúns destes son: Rivas, Santiago, Portela, Gallego, Gallegos, Bolaños (por Bolaño), Chamorro, Pereira, Carballo, Rega, Moraña, Loureiro, Samos, Puga, Acosta, Dapena, Figueroa, Gándara, Abelenda, Abuín, Antelo, Agrela, Bayo, Bayón, Casal, Casanova, Arnela, Aneiros, Taboada, Saavedra, Rosón, Cachafeiro, Devesa, Pichel, Rivadeneira, Rivadulla, Vilasuso, Vilardebós, Vilela etc. apelidos que tamén se documentan na cidade de Granada, importante centro receptor, a posteriori, de emigrantes, o cal, ao estar preto de Las Alpujarras, recibiría, a través dos anos, moitos descendentes de repoboadores galegos, os cales, aguilloados pola necesidade, cambiarían o campo alpuxarreño pola urbe máis próxima na procura de traballo.

Notas
-----

1. ↑  Cabeza Quiles, Fernando, *Galegos en Las Alpujarras granadinas*. Noia. Edit. Toxosoutos. 2003. ISBN 84-95622-81-5

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Alpujarras***  |

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q661868
* GEC: 0002966
* GeoNames: 7521822
* NKC: ge502890

 |

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre xeografía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.* *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
**Alpidia García Moral**, coñecida como **Maruxa**, nada en Sobrado en 1905 e finada en Vilasinde (A Veiga de Valcarce) o 17 de marzo de 1949, foi unha guerrilleira antifranquista do Bierzo.

Traxectoria
-----------

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu home foi paseado en outubro. Comezou a colaborar coa guerrilla, convertendo a súa casa nun importante punto de apoio. En 1943, durante unha inspección rutineira da Garda Civil, foron sorprendidos na súa casa un grupo de guerrilleiros. Os guerrilleiros lograron fuxir e Alpidia marchou con eles. Integrouse no grupo de Silverio Yebra Granja con Abelardo Macías Fernández, Oliveros Fernández Armada, Victorino Nieto Rodríguez e Hilario Álvarez Méndez, e foi compañeira de Victorino Nieto. Permaneceu coa guerrilla ata que o 17 de marzo de 1949 o grupo foi cercado. Abelardo Macías e Hilario Álvarez foron abatidos. Alpidia foi detida con vida e asasinada de inmediato por un sarxento da Garda Civil en presenza de varios veciños de Vilasinde. Oliveros Fernández e Victorino Nieto lograron fuxir.

Vida persoal
------------

Foi nai de Ángela Losada García.

Notas
-----

1. ↑  Ángela Losada, presa por ser hija de una guerrillera antifranquista asesinada

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). *Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965)*. Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-231-8.

### Ligazóns externas

* Ficha en Los de la sierra*(en francés)*
**Alberto Jiménez Benítez**, nado en La Oliva o 15 de novembro de 1992, é un futbolista español que xoga no Albacete, cedido polo Tenerife. Xoga principalmente como defensa central, aínda que tamén o pode facer como centrocampista defensivo.

Traxectoria
-----------

Formouse como futbolista no Fuerteventura e no Tenerife, e na tempada 2011/12 debutou co Tenerife B na Terceira División. Na seguinte tempada estreouse co primeiro equipo na Segunda División B, disputando 17 partidos e marcando 3 goles, cos contribuíu ao ascenso á Segunda División, despois de derrotar na promoción ao Hospitalet.

O 18 de agosto de 2013 disputou o seu primeiro encontro na categoría de prata, da man do adestrador Álvaro Cervera, nun partido contra o Alcorcón no que entrou na segunda parte como substituto de Óscar Rico. Xogou un total de 10 partidos durante a tempada, a metade deles como titular, mentres que na seguinte saíu cedido ao Valencia Mestalla, de Segunda B.

Tralo regreso da súa cesión afianzouse durante anos no equipo titular do Tenerife, co que superou os 200 partidos e co que disputou unha promoción de ascenso a Primeira División na 2016/17.

Na tempada 2021/22 non entrou nos plans do adestrador Ramis, polo que disputou só un partido durante a primeira metade da campaña. En xaneiro de 2022 saíu cedido ao Albacete, da Primeira División RFEF, para suplir a baixa de longa duración de Sergi Maestre. Fíxose rapidamente coa titularidade no equipo adestrado por Rubén de la Barrera e acabou a liga na terceira posición, clasificándose para a promoción de ascenso a Segunda. Participou na vitoria de semifinais contra o Rayo Majadahonda en Balaídos e unha semana despois tivo un papel protagonista na final ante o Deportivo da Coruña. Nun estadio de Riazor ateigado, entrou como substituto de Riki Rodríguez na segunda parte, cando o equipo manchego perdía por 1-0, e no minuto 82 anotou o gol que empatou o partido e forzou a prórroga. O Albacete acabou logrando o ascenso despois de que Jordi Sánchez culminase a remontada.

Notas
-----

1. ↑  "Se cumplen siete años del ascenso del CD Tenerife a LaLiga SmartBank" (en castelán). 2 de xuño de 2020. Consultado o 13 de xuño de 2022.
2. ↑  "1-0. Juli, en el descuento, lidera el estreno liguero del Alcorcón" (en castelán). 18 de agosto de 2013. Consultado o 13 de xuño de 2022.
3. ↑  "Alberto Jiménez jugará cedido en el Albacete Balompié" (en castelán). 10 de xaneiro de 2022. Consultado o 13 de xuño de 2022.
4. ↑  Carrizo, Juan (10 de xaneiro de 2022). "El Albacete anuncia la cesión de Alberto Jiménez" (en castelán). Consultado o 13 de xuño de 2022.
5. ↑  Barreiros, Pedro (11 de xuño de 2022). "A prórroga noquea ao Deportivo". *La Voz de Galicia*. Consultado o 13 de xuño de 2022.

Véxase tamén
------------

### Ligazóns externas

* Datos do xogador Arquivado 16 de xuño de 2022 en Wayback Machine. no sitio web do Albacete *(en castelán)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q16149129
* As: 22959
* BDFutbol: 101802
* Soccerway: 285194
* Transfermarkt: 265289

 |
**Adolfo Bregua Mouriño**, nado na Coruña o 27 de setembro de 1906, foi un militar galego.

Traxectoria
-----------

Monumento en Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.
Caixonista. Foi delegado do Sindicato de Cajonistas y Aserradores "La Libertad" da Coruña, no que tamén ocupou os cargos de presidente e secretario. Foi detido en maio de 1934 con outros compañeiros da CNT por alteración da orde pública durante un mitin. Participou en mitins en Corme, en abril de 1936, e Cariño e Espasante, en maio de 1936. Foi socio do Centro de Estudios Sociales Germinal.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e contactou con outros militantes dispersos que non foran capturados. Grazas á colaboración dos militantes do Sindicato El Despertar Marítimo, logrou fuxir da Coruña a principios de xaneiro de 1937, na embarcación La Libertaria, coa que chegaron ao porto de Xixón o 7 de xaneiro de 1937. Loitou no exército republicano. En 1937 foi procesado e declarado rebelde polo Xulgado de Ordes xunto con Antonio Sánchez Veira, José Moreno Torres e Jesús Hermida Iglesias, e decretada a súa busca e captura. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941, que foi sobresido en abril de 1944.

Coa derrota da República exiliouse en Francia. Entrou no hospital Saint-Louis Perpignan o 27 de agosto de 1939, procedente de Barcarès. Preso en Trier, foi deportado ao campo de concentración de Mauthausen-Gusen en decembro de 1940 e trasladado a Gusen en xaneiro do 1941. Sobreviviu por ser xogador de fútbol. Liberado en maio do 1945, marchou ao Brasil. Despois retornou ao seu barrio de Vioño.

Vida persoal
------------

Casou na Coruña con Rogelia Barba Rumbo en 1928. Rogelia finou en Porto Alegre o 18 de xullo de 1982. Foron pais de Adolfo e Jaime Bregua Barba.

Notas
-----

1. ↑  *El Ideal Gallego*, 29-5-1934, p. 2.
2. ↑  *La Voz de Galicia*, 4-2-1937, p. 4.
3. ↑  *BOP A Coruña*, 4-5-1944, p. 4.
4. ↑  *El Ideal Gallego*, 24-7-1928, p. 4.
5. ↑  *La Voz de Galicia*, 8-7-1982, p. 63.

Véxase tamén
------------

### Bibliografía

* Fernández Fernández, Eliseo (2007). "Do paraíso ao inferno. A experiencia vital de Adolfo Bregua Mouriño". *Casa da Gramática* (28).

### Ligazóns externas

* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (B)

* 

* Adolfo Bregua Mouriño na páxina web *Nomes e Voces*.