**Arnulfo de Metz**, nado Lay-Saint-Christophe, preto de Nancy, contra 582, e finado en Saint-Amé (Lorena) o 18 de xullo de 640, foi un nobre político e relixioso franco.

Como político gobernou, na práctica, o reino merovinxio de Austrasia, baixo o reinado de Pipino o Vello, até que se converteu nun eremita preto do mosteiro do Monte Habend, fundado polo seu amigo Romaric.

Como eclesiástico, foi o 29º bispo de Metz, onde pontificou desde o ano 613 ao 628.

Foi o fundador da dinastía dos Arnulfianos, entroncada coa dos Pipínidas. Era o pai de Ansegisel, pai de Pipino de Heristal, e bisavó do emperador Carlomagno, polo que é un dos devanceiros da dinastía carolinxia. 

Fervente cristián, que estivo probabelmente en contacto cos monxes irlandeses que percorrían a rexión dos Vosgos, é coñecido como **santo Arnulfo de Metz**, venerado como santo pola Igrexa católica, sendo a súa festividade o 18 de xullo.

Arnulfo aparece como unha das personalidades máis atractivas do reino merovinxio de Austrasia: foi un político moi influente, nomeado bispo de Metz a pesar da súa reticencia, a súa reputación era inmensa. Ao acceder Dagoberto I ao trono en 629, decidiu abandonar o mundo. Co seu amigo Romaric, retirouse ao bosque de Abend (Remiremont) e estableceu alí a súa ermida. Viviu alí once anos e morreu no 641 en olor de santidade. Esta vida tan chea, en "tres ocasións" de aproximadamente a mesma lonxitude, moi intensa, é polo tanto moi interesante para os historiadores, xa que abrangue tres dimensións esenciais da época: o poder na sociedade, na Igrexa e a elección da vida eremítica, coa soidade como unha forma de autocoñecemento persoal a través da penitencia do corpo e a soidade. A pesar das dificultades das fontes para produciren relatos históricos precisos e fiábeis, podemos estar atentos ao que a súa vida significa para nós mesmo nos tempos actuais.

Traxectoria
-----------

A ascendencia de Arnulfo foi debatida desde o século IX. Os documentos contemporáneos a el din que era da máis alta nobreza franca, mentres que as xenealoxías posteriores atribúenlle como pai a Arnoaldo, o seu predecesr como bispo de Metz, ou a Bodoxisel, embaixador franco en Constantinopla.

Santo Arnulfo, patrón dos cervexeiros
Na súa xuventude, Arnulfo de Metz entrou ao servizo da corte de Austrasia baixo a rexencia Brunexilda. Xunto con Pipino o Vello foi un dos protagonistas que en 613 acabaron co poder de Brunexilda e entronizaron a Clotario II, soberán que lle confiou a educación do seu fillo Dagoberto I, ao que serviu como conselleiro a partir do ano 623. Máis tarde estivo ao servizo do rei Teodeberto II.

Dotado de aptitudes para supervisar, mandar, dirixir, protexer e decidir, calidades que recoñeceron os nobres do mundo franco, Arnulfo converteuse no «representante máis ilustre da autoridade real en Austrasia» ao sinalar que o rei lle confiou a administración de seis provincias.

Arnulfo tivo dous fillos coa aristócrata Doda: Ansxgisel (602-679), mordomo de palacio de Sixeberto III e pai de Pipino de Heristal, e Clodulfo de Metz (605-697), que o sucedeu como bispo e que é tamén venerado como santo pola Igrexa Católica.

Posteriormenre converteuse, en 612, en bispo de Metz, capital do Reino de Austrasia. No ano 627 retirouse ao mosteiro de Remiremont, onde morreu o 18 de xullo de 641. Posteriormente, o seu corpo foi trasladado a Metz, onde xace unha basílica dedicada a el.

É o santo patrón de Metz, e dos cervexeiros da Lorena.

Transcendencia histórica
------------------------

Do matrimonio do seu fillo Ansexisel con Bega, filla de Pipino o Vello, naceu Pipino de Heristal, bisavó de Carlomagno, é dicir, en Arnulfo encóntrase unha das orixes da Dinastía Carolinxia. Por esta vía, é antepasado de moitos reis europeos, como Hugo Capeto, Henrique VIII de Inglaterra e Luís XIV de Francia. Na actualidade Isabel II do Reino Unido, Filipe VI de España, Margarida II de Dinamarca, Carlos XVI Gustavo de Suecia e Harald V de Noruega son afastados descendentes de Arnulfo de Metz. Esta xenealoxía é clave para as reconstruciónes prosopográficas que fai Christian Settipani buscando encontrar liñaxes ancestrais.

Xenealoxía
----------

Estatua de Santo Arnulfo de Metz nunha porta da *Johanneskirche Saarbrücken* (Igrexa de san Xoán de Saarbrücken)

i

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Bodoxiselembaixador en Bizancio(† 589) |   | Chrodoaraabadesa de Amay(† 611 ?) |   | Arnoaldobispo de Metz(† 601) |   |   |   |   |
|   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   | **Arnulfo**bispo de Metz(† 641) |   |   |   | Doda |   | Pipino o Vellomordomo de palacio(† 640) |
|   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|   |   | Clodulfobispo de Metz(† 697) |   |   |   |   | Ansexisel*dux et domesticus*(† 662) |   | Bega(† 693) |
|   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
| Aunulfo(† 697/714) |   | Martinconde(† 680) |   | Clotilde Dodax Teodorico IIIroi dos francos |   |   | Pipino de Heristalmordomo de palacio(† 714) |
|

  

O nome de Doda non aparece até o século X, mencionada par Ummo na segunda *Vita Arnulfi*.

Algunhas xenealoxías mencionan ás veces un terceiro fillo de Arnulfo, Walchiso, que foi o pai de Wandrexisilo, coñecido na posteridade como san Wandrilo. Isto está en contradición con varios outros textos, na primeira *Vita Arnulfi*, Paulo Diácono, especifica que san Arnulfo deixou só dous fillos. De feito, esta adición xenealóxica é o resultado dunha mala interpretación da *Vita Ansberti* que nomea *princeps Pipinus Ansegisili filius* como *consobrinus...beati patris Wandragisili* («O príncipe Pipino, fillo de Ansexisel, é o curmán do santo pai Wandrille»). *Consobrinus* tomouse no sentido de "primo irmán" e os historiadores deduciron unha irmandade entre Ansexisel e Waldexisel, o pai de sant Wandrilo. De feito, o parentesco, un pouco máis distante, pódese explicar doutra maneira: san Wandrillo é neto de Waldrade, irmá de Pipino o Vello. (Sempre segundo Ummo e a súa segunda *Vita Arnulfi*).

Notas
-----

1. 1 2  Saint Arnould évêque Arquivado 13 de marzo de 2012 en Wayback Machine..
2. 1 2 3  Heuclin, Jean (1998): *Hommes de Dieu et fonctionnaires du roi en Gaule du Nord du Ve au IXe siècle (348-817)*. Villeneuve-d'Ascq (Hauts-de-France: Presses universitaires du Septentrion. ISBN 978-2-8593-9551-3.
3. ↑  Nominis: Saint Arnoul de Metz.
4. ↑  Saints pour le 18 juillet du calendrier ecclésiastique Forum orthodoxe.com.
5. ↑  Nauroy, G. (2003): "La vita anonyme de saint Arnoul et ses modèles antiques. La figure du saint évêque entre vérité historique et motifs hagiographiques". En *Mémoires de l’académie nationale de Metz*, 183e année, série VII, t. 15, Metz, pp. 293-322.
6. ↑  Aínda que non foi tan influente como algúns afirmaron: véxase a páxina 176 de *La France avant la France (481-888)* de Geneviève Bührer-Thierry e Charles Mériaux, 2010, Belon, ISBN 978-2-7011-3358-4.
7. ↑  Para unha definición da nobreza franca, cf. *La France avant la France (481-888)*, op. cit, p. 466 e Alexandre Huguenin (2011): *Histoire du Royaume Mérovingien d'Austrasie*. Metz. ISBN 979-1-0901-8500-5, p. 198.
8. ↑  Cf. *La vita Anonyme de saint Arnoul*, op. cit, p. 302.
9. ↑  Riche, Pierre (1993): *The Carolingians: A Family Who Forged Europe*, University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-1342-3.
10. ↑  Settipani 1993, p. 47
11. ↑  Foundation for Medieval Genealogy.
12. ↑  (Settipani 1993, p. 47)

Véxase tamén
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  ***Arnulfo de Metz*** |

### Bibliografía

* Mourre, Michel (2007): *Le Petit Mourre. Dictionnaire d'Histoire universelle* Éditions Bordas. ISBN 978-2-0473-2194-2.
* Riché, Pierre (1983): *Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe*. París: Hachette (reimpr. 1997). ISBN 2-0127-8851-3. (Ler en liña).
* Settipani, Christian (1993): *La Préhistoire des Capétiens (Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, vol. 1)*. Villeneuve-d'Ascq: Éd. Patrick van Kerrebrouck. ISBN 978-2-9501-5093-6.
* Settipani, Christian (2000): "L'apport de l'onomastique dans l'étude des généalogies carolingiennes". En *Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval* Oxfod, UK: Oxford, Linacre College, Unit for Prosopographical Research, col. "Prosopographica et Genealogica 3". ISBN 1-9009-3401-9, pp. 185-229.
* Volkmann, Jean-Charles (1999): *Bien connaître les généalogies des rois de France*. Éditions Gisserot. ISBN 978-2-8774-7208-1.

### Outros artigos

* Arnulfianos
* Pipino de Landen

### Ligazóns externas

* Arnulf en *zeno.org* *(en alemán)*.
* Arnulf von Metz en *heiligenlexikon.de* *(en alemán)*.
* Arnulf of Metz en *mephemeris.blogspot.com* *(en inglés)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Control de autoridades | 
* Wd: Q337189
* WorldCat
* VIAF: 16388438
* BMT: 143347
* CERL: cnp00403770
* DeutscheBio: 119090856
* EBID: ID
* FAST: 270100
* GEC: 0005306
* GND: 119090856
* ISNI: 0000 0001 1560 944X
* LCCN: n90651873
* SUDOC: 030873746
* WikiTree: Arnulfing-2

 |